IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
CMYK

Με τη συντομογραφία CMYK εννοούμε το μοντέλο χρωμάτων που χρησιμοποιείται στην τυπογραφία. Η ονομασία του προέρχεται από τις λέξεις Cyan (κυανό), Magenta (ματζέντα), Yellow (κίτρινο), και Black (μαύρο) τα οποία είναι και τα βασικά χρώματα μέσω των οποίων δημιουργούνται τα υπόλοιπα χρώματα και αποχρώσεις. Το μαύρο αναφέρεται με το γράμμα Κ (Κey), που σημαίνει χρώμα κλειδί στην παραγωγή της τετραχρωμίας.

 Η χρήση των τεσσάρων χρωμάτων CMYK δημιουργεί καλύτερη ποιότητα χρωμάτων και αντιθέσεων στις εκτυπώσεις, όμως τα χρώματα που βλέπει κάποιος στην οθόνη του υπολογιστή του ακολουθούν το μοντέλο χρωμάτων RGB, οι αποχρώσεις του οποίου δεν είναι πάντοτε δυνατόν να αναπαραχθούν τυπογραφικά. Το μοντέλο RGB βασίζεται στη μίξη τριών χρωμάτων, τα αρχικά των οποίων σχηματίζουν το όνομα του και είναι τα Red (Κόκκινο), Green (Πράσινο), και Blue (Μπλε). Στη σχεδίαση και τη γραφιστική, συνηθίζεται να χρησιμοποιείται το μοντέλο RGB για παρουσιάσεις στην οθόνη του υπολογιστή, όμως πάντοτε μετατρέπεται σε χρώματα του μοντέλου CMYK αν πρέπει να τυπωθεί. Χρωματικά μοντέλα Διαδικτυακά Χρώματα Δευτερογενή χρώματα
Μαρία, δούκισσα του Χέλρε

Η Μαρία, ολλανδ.: Maria van Gerle (απεβ. 12 Μαΐου 1405) από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γύλιχ. Είναι η μία από τις δύο διεκδικήτριες στον τίτλο της δούκισσας του Χέλρε και κόμισσας του Zούτφεν για λογαριασμό τού γιου της, κατά τη διάρκεια του πολέμου διαδοχής του Χέλρε από το 1371 έως το 1379.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Ρέγκιναλντ Β΄ του Μέλανος, δούκα του Χέλρε και της πρώτης συζύγου του Σοφίας Μπέρτουτ, κυρίας του Μάλινες. Ο πόλεμος ξεκίνησε μετά το τέλος των ετεροθαλών αδελφών της, Ρέγκιναλντ Γ΄ και Eδουάρδου δουκών του Χέλρε. Ο Εδουάρδος απεβίωσε από τις πληγές, που έλαβε στη μάχη του Μπέσβαϊλερ και ο Ρέγκιναλντ Γ΄, γνωστός ως ο Παχύς, απεβίωσε μήνες αργότερα. Η διαδοχή διεκδικήθηκε επίσης από την αδελφή της Mαρίας, τη Ματθίλδη, της οποίας η μερίδα ονομάστηκε Χέεκερενς και ηγήθηκε αυτής ο Φρειδερίκος φαν Χέεκερεν (1320-1386). Η μερίδα της Μαρίας ονομάστηκε Μπρόνκχορστερς και ηγήθηκε αυτής ο Γκάισμπερτ Ε΄ φαν Μπρόνκχορστ (1328-1356). Μετά τη νίκη της μερίδας της, ο τίτλος του δούκα των Χέλρε πήγε στον γιο της, Γουλιέλμο Γ΄ δούκα του Γύλιχ. Στις 25 Δεκεμβρίου 1362 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ δούκα του Γύλιχ (απεβ. 1393) και είχαν παιδιά: Γουλιέλμος Γ΄ (1364 - 1402), δούκας του Γύλιχ. Μετά τον Πόλεμο Διαδοχής του Χέλρε, έγινε δούκας του Χέλρε. Ράιναλντ Δ΄ (π.1365 - 1423), δούκας του Γύλιχ και του Χέλρε (μετά τον αδελφό του). Ιωάννα απεβ. 1394, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ κύριο του Άρκελ (28 1428).
Φάγκνερ Κονσέρβα Λέμος

Ο Φάγκνερ Κονσέρβα Λέμος (Fagner Conserva Lemos, 11 Ιουνίου 1989), γνωστός απλά ως Φάγκνερ, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Κορίνθιανς.

 Ο Φάγκνερ έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 17 ετών και βοήθησε το σύλλογο του, την Κορίνθιανς, να νικήσει εκτός έδρας τη Φορταλέζα με 4-0. Το 2007, εντάχθηκε στην Αϊντχόφεν. Το 2009, εντάχθηκε στη Βάσκο ντα Γκάμα, με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής της Σέριε Β το 2009. Το 2011 κέρδισε το Κύπελλο Βραζιλίας. Στις 24 Ιουλίου 2012, εντάχθηκε στη Βόλφσμπουργκ με τετραετές συμβόλαιο. Μετά από μία σεζόν στη Μπουντεσλίγκα, επέστρεψε στον πρώην σύλλογο του, τη Βάσκο ντα Γκάμα, με δανεισμό μέχρι το τέλος του 2013.Το 2014, μετά από 7 χρόνια, ο Φάγκνερ επέστρεψε στην Κορίνθιανς, δανεικός από τη Βόλφσμπουργκ. Στις αρχές του 2015, η Κορίνθιανς απέκτησε το 50% των οικονομικών του δικαιωμάτων και τον υπέγραψε αποκλειστικά. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας U20 στο Πρωτάθλημα Νέων Νότιας Αμερικής του 2007, το οποίο κέρδισε η Βραζιλία. Ονομάστηκε στην προεπιλογή της Εθνικής Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, αλλά κόπηκε από την τελική ομάδα.Στις 22 Αυγούστου 2016, κλήθηκε από το νέο προπονητή της Εθνικής Βραζιλίας, Τίτε, για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, εναντίον του Ισημερινού και της Κολομβίας. Σύμφωνα με το Φάγκνερ, αυτή ήταν μία «μοναδική στιγμή» στη σταδιοδρομία του.Στις 14 Μαΐου 2018, συμπεριλήφθηκε από τον Τίτε στην 23μελή ομάδα της Εθνικής Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 2018. Μέχρι τις 23 Μαρτίου 2019. Βιτόρια Καμπεονάτο Μπαϊάνο: 2007Άϊντχόφεν Πρωτάθλημα Ολλανδίας: 2008 Johan Cruijff Schaal: 2008Βάσκο ντα Γκάμα Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β: 2009 Κύπελλο Βραζιλίας: 2011Κορίνθιανς Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α: 2015, 2017 Καμπεονάτο Παουλίστα: 2017, 2018, 2019Ατομικές Ομάδα της Χρονιάς Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α: 2011, 2017 Ομάδα της Χρονιάς Καμπεονάτο Παουλίστα: 2015, 2016, 2017 Bola de Prata: 2017 Προφίλ στο PSV.nl (Ολλανδικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Εκλογές στην Ολλανδία

Το Ολλανδικό Κοινοβούλιο αποτελείται από 2 σώματα. Το πρώτο σώμα, που ονομάζεται γερουσία, αποτελείται από 75 αντιπροσώπους όλων των κοινοβουλίων των επαρχιών, οι οποίοι εκλέγονται επίσης κάθε 4 χρόνια. Η δουλειά του πρώτου σώματος είναι να παρακολουθεί και να αξιολογεί τους νόμους τους οποίους έχει επεξεργαστεί το δεύτερο σώμα. Η εκλογή των 150 μελών του δεύτερου σώματος γίνεται κάθε 4 χρόνια. Αυτό το σώμα είναι ουσιαστικά το Κοινοβούλιο, η εκπροσώπηση του λαού στην κυβέρνηση. Εκλογές για το δεύτερο σώμα (Tweedekamer) έγιναν πρόωρα το 2012 και στις 9 Ιουνίου 2010. Δικαίωμα ψήφου στην Ολλανδία έχουν οι πολίτες που είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

 Στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Κοινοβουλίου στις 12 Σεπτεμβρίου 2012, αναδείχθηκαν νικητές τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα, με το VVD του Μαρκ Ρούτε να καταλαμβάνει 41 έδρες στο ολλανδικό Κοινοβούλιο και το PvdA του Ντίτερικ Σάμσομ να παίρνει 39 έδρες στη Βουλή επί συνόλου 150 εδρών. 2015 Οι πιο πρόσφατες εκλογές για Γερουσία διενεργήθηκαν στις 26 Μαΐου 2015. 2011 Εκλογές για την Γερουσία διεξήχθησαν στις 23 Μαΐου 2011, έπειτα από τις επαρχιακές εκλογές στις 2 Μαρτίου 2011. Οι 566 εκλέκτορες των 12 τοπικών επαρχιών εξέλεξαν τα 75 μέλη της Γερουσίας τον Μάιο. Η νέα Γερουσία ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Ιουνίου. Τα κόμματα συνασπισμού VVD και CDA και το υποστηριζόμενο από αυτά κόμμα, PVV, κέρδισαν 37 έδρες σε αυτές τις εκλογές, χωρίς να καταφέρουν την απόλυτη πλειοψηφία για μία μόνο έδρα. Ωστόσο το SGP κέρδισε την τελευταία έδρα που χρειαζόταν και είναι φίλα προσκείμενο προς τον συνασπισμό, τον οποίο αναμενόταν να στηρίξει στις περισσότερες αποφάσεις. Οι πολίτες της χώρας ψήφισαν σε ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα στις 6 Απριλίου 2016. Ειδικότερα, κλήθηκαν να εγκρίνουν την συμφωνία σύνδεσης ΕΕ και Ουκρανίας.Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν 32,28%, που σημαίνει ότι πληρούσε το όριο για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα. Με ποσοστό 61% καταψηφίστηκε η συνθήκη από το εκλογικό σώμα.
Ροδόλφος Χριστιανός της Ανατολικής Φρισίας

Ο Ροδόλφος-Χριστιανός, γερμ.: Rudolf Christian von Ostfriesland von Cirksena (Χάγη, 2 Ιουνίου 1602 - Χάγη, 17 Απριλίου 1628) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν ο κόμης της Ανατολικής Φρισίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Άννας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρης του Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόσλταϊν-Γκότοτρπ. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του ξένα στρατεύματα, που συμμετείχαν στον Τριακονταετή Πόλεμο, άρχισαν να υποχωρούν και να εγκαθίστανται στην Ανατολική Φρισία. Επίσης κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του ξεκίνησε η εκμετάλλευση των fen (βάλτων με τύρφη) στην Ανατολική Φρισία. Έφτασε σε έναν διακανονισμό με τη Συνέλευση των ευγενών της ανατολικής Φρισίας, που του απότισαν φόρο υποτέλειας· το έπραξε ακόμη και η πόλη Έμντεν. Υπό την ηγεσία του, το Χάρλινγκερλαντ ενσωματώθηκε τελικά στην κομητεία της Ανατολικής Φρισίας. Αυτό είναι ορατό στον θυρεό της κομητείας, ο οποίος εισήχθη από τον Ροδόλφο-Χριστιανό το 1625 και παρέμεινε σε χρήση, έως ότου η κομητεία προσαρτήθηκε από την Πρωσία το 1744. Σε ηλικία μόλις 26 ετών ενεπλάκη σε μία μάχη με έναν υπολοχαγό του στρατού του στρατηγού Mατίας Γκάλας, ο οποίος βρισκόταν στο κάστρο Μπέρουμ. Ο κόμης μαχαιρώθηκε στο αριστερό μάτι και απεβίωσε από την πληγή του. Δεδομένου ότι ο Ροδόλφος-Χριστιανός ήταν άτεκνος, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ούλριχ Β΄ ως κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Tielke, Martin (εκδ. ): Biographisches Lexikon für Ostfriesland, Ostfriesisches Landschaftliche Verlagu. Vertriebsgeschäft, Aurich, τόμος. 1(ISBN 3-925365-75-3) (1993), τομ. 2(ISBN 3-932206-00-2) (1997), τομ. 3(ISBN 3-932206-22-3) (2001) Heinrich Reimers: Ostfriesland bis zum Aussterben seines Fürstenhauses, Βρέμη, 1925 Ernst Esselborn: Das Geschlecht Cirksena, Βερολίνο, 1945
43 (αριθμός)

Το 43 (σαράντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 42 και πριν από το 44. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 43 συμβολίζεται ως XLIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΓ´ ή μγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 43 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 47. Το 41 και το 43 αποτελούν δίδυμους πρώτους αριθμούς. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 43 αντιστοιχεί στο τεχνήτιο. Το Μεσιέ 43, γνωστό και ως Νεφέλωμα του De Mairan, είναι ένα νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 1500 ετών φωτός στον αστερισμό του Ωρίωνα.
Κίνημα της Πατάτας

Το Κίνημα της Πατάτας είναι ένα κίνημα αυτοοργάνωσης των παραγωγών αγροτικών προϊόντων με τους καταναλωτές που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα το 2012, προκειμένου να φτάνουν τα αγροτικά προϊόντα απ' ευθείας στους καταναλωτές, χωρίς τη μεσολάβηση εμπόρων, με στόχο την προσπάθεια ελέγχου της ενδιάμεσης κερδοσκοπίας και την ελάττωση της ακρίβειας.

 Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας "Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ" ήρθε απ' ευθείας σε επαφή με τους παραγωγούς πατάτας του Κάτω Νευροκοπίου και οργάνωσε ομαδική παραγγελία για 1.082 μέλη της. Η κίνηση αυτή επεκτάθηκε και σε ενώσεις καταναλωτών, συλλόγους και δήμους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως ο Βόλος και διάφοροι δήμοι της Αττικής, όπως ο Δήμος Παλλήνης Οι διάφορες ομάδες καταναλωτών οργανώθηκαν και προσπάθησαν μέσω διαδικτύου, αλλά και τηλεφωνικής επικοινωνίας, να οργανώσουν αφενός, μαζικές παραγγελίες και αφετέρου να έρθουν σε επαφή με ομάδες παραγωγών και συνεταιρισμούς. Το κίνημα αυτό απέκτησε μεγάλη απήχηση και η ζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα αγροτικά προϊόντα, με όλο και περισσότερες ομάδες παραγωγών να προθυμοποιούνται στη λύση της άμεσης πώλησης στους καταναλωτές. Το Κίνημα της Πατάτας αιφνιδίασε την επίσημη κυβερνητική πολιτική του Υπουργείου Ανάπτυξης, αλλά και τα πολιτικά κόμματα. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς και η Δημοκρατική Αριστερά επιδοκίμασαν την προσπάθεια αυτή των πολιτών, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αποδοκίμασε την κίνηση και κάλεσε τους πολίτες να μη συμμετέχουν. Παράλληλα το Υπουργείο Ανάπτυξης υποσχέθηκε την υποστήριξη του κινήματος, μέσω ενός κρατικού διαδικτυακού τόπου, όπου θα γίνονται προσφορές και ζητήσεις αγροτικών και άλλων προϊόντων. Το κίνητρο που δημιούργησε το Κίνημα της Πατάτας ήταν η ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη των παραγωγών και των καταναλωτών, λόγω της οικονομικής δυσφορίας που προέκυπτε από την εκμετάλλευση και των δύο από τους μεσάζοντες. Μέσω της οργάνωσης της απ' ευθείας συναλλαγής μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών και τις μαζικές παραγγελίες, επιτεύχθηκε αρκετά χαμηλή τιμή για τους καταναλωτές σε σχέση με αυτή που συναντούσε κανείς στην αγορά, συμφέρουσα τιμή για τους παραγωγούς σε σχέση με τις τιμές πώλησης στο χονδρεμπόριο και πλήρης απορρόφηση της προσφερόμενης παραγωγής. Πέρα από την άμεση ανακούφιση από την ακρίβεια, έμμεσα εκδηλώθηκε και πίεση για την καταπολέμηση της εκμετάλλευσης, αφού στην αγορά υπήρχε πλέον εναλλακτική προσφορά σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο τιμής. Επισημάνθηκε πως μέσα από το κίνημα αυτό συνειδητοποιείται η δυνατότητα αυτοοργάνωσης και αυτοεξυπηρέτησης των πολιτών από την οποία προκύπτει η επίγνωση της δυνατότητας απεγκλωβισμού από τον έλεγχο των δυνάμεων του πλουτισμού.Το κίνημα γνώρισε προβολή και σε μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα του εξωτερικού, όπως το BBC το οποίο αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ γι αυτό. Συμπληρωματικό νόμισμα Εθελοντική Ομάδα Δράσης Πιερίας To κίνημα της πατάτας ενάντια στη λογική της ανάθεσης
Ανρί-Αλεξάντρ Ντελάντρ

Ο Ανρί-Αλεξάντρ Ντελάντρ (Henri Alexandre Deslandres, 24 Ιουλίου 1853 – 15 Ιανουαρίου 1948) ήταν Γάλλος αστρονόμος, διευθυντής στο Αστεροσκοπείο των Παρισίων, που μελέτησε εντατικά τη συμπεροφορά της ηλιακής ατμόσφαιρας.

 Τα φοιτητικά χρόνια του Ντελάντρ στην Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία) σημαδεύτηκαν από τις επιπτώσεις του Γαλλοπρωσικού Πολέμου και το χάος της Κομμούνας των Παρισίων, έτσι ώστε ευθύς μετά την αποφοίτησή του το 1874, επεδίωξε μία στρατιωτική σταδιοδρομία. Αποκτώντας τον βαθμό του λοχαγού του Μηχανικού, άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τη φυσική και το 1881 παραιτήθηκε από το στράτευμα για να εργασθεί στο εργαστήριο του Α. Κορνύ στην École Polytechnique, σε θέματα φασματοσκοπίας. Συνέχισε τις έρευνές του στη φασματοσκοπία στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, παίρνοντας διδακτορικό το 1888 και ανακαλύπτοντας αριθμητικές συσχετίσεις στις φασματικές γραμμές που παρέπεμπαν στα ευρήματα του Γιόχαν Μπάλμερ και που θα συνέτειναν στην ανάπτυξη της κβαντομηχανικής κατά τον 20ό αιώνα. Το 1868, οι ηλιακές παρατηρήσεις του Πιερ Ζανσέν τον έκαναν να αναφέρει στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών ότι «Δεν είναι πλέον η γεωμετρία και η μηχανική που κυριαρχούν [στην αστρονομία], αλλά η φυσική και η χημεία.» Αυτή η θέση απορριπτόταν από τον τότε διευθυντή του Αστεροσκοπείου των Παρισίων Ουρμπέν Λεβεριέ, οποτε η γαλλική κυβέρνηση διέθεσε στον Ζανσέν ένα ποσό για να ιδρύσει αστροφυσικό αστεροσκοπείο στο Μεντόν, στα προάστια των Παρισίων. Το 1889 ο Αμεντέ Μουσέ διαδέχθηκε τον Λεβεριέ και άρχισε να ενθαρρύνει την αστροφυσική προσλαμβάνοντας τον Ντελάντρ. Εκείνη την περίοδο ο Ντελάντρ ανέπτυξε τον φασματοηλιογράφο, παράλληλα με τον Τζορτζ Χέιλ. Το 1898 ο Ντελάντρ προσλήφθηκε στο Μεντόν από τον Ζανσέν, που ήταν τότε ο μόνος ερευνητής εκεί. Με τον θάνατο του Ζανσέν το 1907, ο Ντελάντρ έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Μεντόν και άρχισε ένα πρόγραμμα επεκτάσεων. Με την κήρυξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το 1914, παρότι ήδη 61 ετών, επέστρεψε στην ενεργό στρατιωτική υπηρεσία στο Μηχανικό ως ταγματάρχης και αργότερα αντισυνταγματάρχης. Μετά το τέλος του πολέμου επέστρεψε στη θέση του στο Μεντόν μέχρι το 1926, οπότε το αστεροσκοπείο ενώθηκε διοικητικά με το Αστεροσκοπείο των Παρισίων και ο Μουσέ είχε τον ρόλο του γενικού διευθυντή. Ο Ντελάντρ συνταξιοδοτήθηκε το 1929, αλλά παρέμεινε ενεργός στην έρευνα μέχρι τον θάνατό του. Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1913) ΜΕτάλλιο Henry Draper της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (1913) Μετάλλιο Μπρους της Αστρονομικής Εταιρείας του Ειρηνικού (1921) Εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας Ο μεγάλος κρατήρας Ντελάντρ της Σελήνης Ο αστεροειδής 11763 Ντελάντρ (11763 Deslandres) Το Βραβείο Ντελάντρ της Γαλλική Ακαδημία Επιστημών Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. από τον Joseph S. Tenn (περιοδικό Mercury, Ιαν.-Φεβρ. 1993) Βράβευση με το Μετάλλιο Bruce: PASP 33 (1921), 71 MNRAS 109 (1949) 141 Obs 68 (1948) 79 (1 παράγραφος)
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2016-17

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2016-17 είναι το 13ο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της χώρας στο οποίο συμμετέχουν 10 ομάδες. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2016 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2017 και μετά ακολούθησαν τα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή.

 Στο πρωτάθλημα φέτος συμμετέχουν 10 ομάδες. Η κανονική διάρκεια διεξάγεται το διάστημα Νοέμβριος 2016-Φεβρουάριος 2017. Οι 4 πρώτοι στο τέλος της κανονικής διάρκειας προκρίνονται στα πλέι-οφ. Στα πλέι-οφ διεξάγονται 2 ημιτελικοί και ο τελικός για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Συνολικά 2 ομάδες θα κερδίσουν από ένα απευθείας εισιτήριο για τη Φάση Ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2018. Η πρώτη ομάδα, θα είναι αυτή που θα τερματίσει 1η στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η δεύτερη ομάδα θα είναι αυτή που θα νικήσει τον τελικό των Πλέι-Οφ. Αν η πρωτοπόρος της κανονικής διάρκειας νικήσει και στα Πλέι-Οφ τότε η δεύτερη της κανονικής διάρκειας θα πάρει το 2ο εισιτήριο για τους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2018. Η Όκλαντ Σίτι και η Τιμ Γουέλινγκτον προκρίνονται στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2018. Soccerway.com Επίσημος Ιστότοπος
Ελισαβέτα Μπίκοβα

Η Ελισαβέτα Ιβάνοβνα Μπίκοβα ή Ελίζαμπεθ Μπίκοβα (Διεθνώς: Elisaveta Ivanovna Bykova ή Elisabeth Bykova, ρωσικά: Елизаве́та Ива́новна Бы́кова, 4 Νοεμβρίου 1913, Μπογκολιούμποβο – 8 Μαρτίου 1989, Μόσχα) ήταν μηχανικός τυπογραφίας, συγγραφέας και σκακίστρια από την Σοβιετική Ένωση, υπήρξε η 3η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γυναικών στο σκάκι, από το 1953 έως το 1956 και από το 1958 έως το 1962.

 Η Ελισαβέτα Ιβάνοβνα Μπίκοβα γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1913 σε μια οικογένεια αγροτών στο Μπογκολιούμποβο της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η οικογένειά της μετακόμισε στη Μόσχα, όταν η Μπίκοβα ήταν δώδεκα ετών και τότε ήταν που άρχισε να παίζει σκάκι με τον αδελφό της.Εργάστηκε ως μηχανικός σε ένα μεγάλο τυπογραφείο της Μόσχας, ήταν επίσης συγγραφέας και αρθρογράφος γύρω από τα σκακιστικά θέματα της ΕΣΣΔ. Η Μπίκοβα, παθιασμένη για το σκάκι γυναικών, έγραψε επίσης τρία βιβλία ένα για την πρώτη πρωταθλήτρια γυναικών στο σκάκι Βέρα Μέντσικ, ένα για τις Σοβιετικές παίκτριες σκακιού και ένα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών. Έχει επίσης προωθήσει το σκάκι μέσα από διαλέξεις και με την οργάνωση σκακιστικών τουρνουά.Πέθανε στις 8 Μαρτίου του 1989 στη Μόσχα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Το ταλέντο της έγινε εμφανές το 1927, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα σκακιού στο σχολείο της στη Μόσχα. Το 1938 κέρδισε το πρωτάθλημα γυναικών της Μόσχας και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν τρεις φορές νικήτρια στο Σοβιετικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών το 1946, το 1947 και το 1950. Η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία την τίμησε με τον τίτλο της διεθνούς μαιτρ γυναικών το 1950.Μετά τη νίκη της το 1952 στο τουρνουά υποψηφίων για τον τίτλο των γυναικών στη Μόσχα, νίκησε το 1953 στο Λένινγκραντ την τότε πρωταθλήτρια Λουντμίλα Ρουντένκο, με σκορ επτά νίκες, πέντε ήττες και δύο ισοπαλίες. Έτσι, το 1953 τιμήθηκε με τον τίτλο της διεθνούς μαιτρ. Το 1956 έχασε τον τίτλο της πρωταθλήτριας από την συμπατριώτισσά της Όλγα Ρούμπζοβα, αλλά τον πήρε πίσω δύο χρόνια αργότερα και έγινε η πρώτη γυναίκα σκακίστρια που κατάφερε να κάνει κάτι τέτοιο. Διατήρησε τον τίτλο της μέχρι το 1962, που τον έχασε και πάλι από τη μόλις 21 ετών Νόνα Γκαπριντασβίλι (+0 -7 =4). Το 1976 τιμήθηκε από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία με τον τίτλο της διεθνούς γκρανμαίτρ γυναικών. «Elisaveta Bykova». www.chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2015.
32 Πομόνα

Η Πομόνα (Pomona) είναι ένας σχετικά μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,56. Ανακαλύφθηκε το 1854 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομά της από τη θεά των οπωροφόρων δέντρων της ρωμαϊκής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος της Πομόνας είναι 80,8 χλμ. (86,3 κατά τον IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 550 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πομόνας εκτιμάται σε 2,26 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 42,7 m/sec (154 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Πομόνας είναι περίπου 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της Πομόνας είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,10 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Πομόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 27 λεπτά. Ο Αυστραλός ερασιτέχνης αστρονόμος Jonathan Bradshaw κατέγραψε μία ασυνήθιστη επιπρόσθηση της Πομόνας στις 16 Αυγούστου 2008 με δύο χωριστά τμήματα ίσου βάθους και διάρκειας 1,2 sec το καθένα. Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι η Πομόνα είναι διπλός αστεροειδής ή ότι έχει δίλοβο σχήμα. Η ταινία της επιπροσθήσεως βρίσκεται στο http://www.youtube.com/watch?v=ZctDMdF52hU. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πακάτος

Ο Λατίνος Πακάτος Δρεπάνιος, γνωστός ως « Πακάτος » ήταν Λατίνος ρήτορας, παγανιστικού θρησκεύματος, γεννηθείς στο Μπορντώ ή το Αζέν, ο οποίος συνδέθηκε με τον Αυσόνιο.

 Διδάσκαλος ρητορικής στα Βουρδίγαλα (Μπορντώ), ο Πακάτος εκφώνησε πανηγυρικό προς τιμήν του Θεοδοσίου Α΄ στη Ρώμη, το 388, προκειμένου να τον συγχαρεί για τη νίκη του ενάντια στον σφετεριστή Μαξίμου, ο οποίος περιλαμβάνεται εντός των Panaegyrici veteres του Αρντζένιους. Εντός αυτού, ο Πακάτος αναφέρει σημαντικές πληροφορίες για την στρατιωτική σταδιοδρομία του Θεοδοσίου, προ της ανόδου του στον αυτοκρατορικό θρόνο, ενώ συμβάλει, επίσης, στην αποκατάσταση του πατέρα του αυτοκράτορα, Θεοδόσιο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος εκτελέστηκε υπό σκοτεινές συνθήκες το 376. Αντιθέτως, η μεροληψία του είναι μεγάλη, ιδιαίτερα απέναντι στις πολιτικές και θρησκευτικές πράξεις του Μαξίμου. Το 390, ορίστηκε ως ανθύπατος της επαρχίας της Αφρικής.
Κάρολος Γοδεφρείδος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν

Ο Κάρολος-Γοδεφρείδος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Charles Godefroy de La Tour d'Auvergne, (16 Ιουλίου 1706 – 24 Οκτωβρίου 1771) ήταν Γάλλος ευγενής και μέλος του ισχυρού Οίκου Λα Τουρ ντ'Ωβέρν.

 Οι γονείς του, Εμμανουήλ-Θεοδόσιος (1668–1730) και Mαρία-Αρμάνδη-Βικτώρια ντε Λα Τρεμουάλ (1677–1717) παντρεύτηκαν το 1696 και ο Κάρολος-Γοδεφρείδος ήταν το μικρότερο από τα επτά παιδιά, που γεννήθηκαν στο ζευγάρι. Η μητέρα του απεβίωσε το 1717 και ο πατέρας του νυμφεύτηκε ξανά. Συνολικά ο Κάρολος-Γοδεφρείδος θα είχε τρία ετεροθαλή αδέλφια από τους άλλους τρεις γάμους τού πατέρα του. Ως νεότερος γιος, δεν αναμενόταν να διαδεχθεί στο δουκάτο του Μπουγιόν, το οποίο βρισκόταν στα χέρια της οικογένειάς του από το 1594. Τα αδέλφια του περιελάμβαναν την Αρμάνδη (1697–1717) πριγκίπισσα τού Επινουά (σύζυγο του Λουί ντε Μελύν). Η άλλη πλήρης αδελφή του Μαρία-Ορτανσία-Βικτώρια (1704–1741) παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αρμάνδο-Ρενέ ντε Λα Τρεμουάλ. Η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή του Άννα-Μαρία-Λουίζα παντρεύτηκε τον Κάρολο ντε Ροάν, διάσημο στρατηγό και φίλο τού Λουδοβίκου ΙΕ΄ . Η μικρότερη αδελφή του, η Mαρία-Σοφία-Καρλόττα (1729–1763) παντρεύτηκε τον πρίγκιπα τού Κραόν. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του Γοδεφρείδος-Μαυρίκιος (1702–1705) και Φρειδερίκος-Μαυρίκιος (1702–1723) απεβίωσαν πριν από τον πατέρα τους. Ο πατέρας του απεβίωσε τελικά τον Απρίλιο τού 1730 και ο Κάρολος-Γοδεφρείδος έγινε τότε ο κυρίαρχος δούκας τού Μπουγιόν, ενός μικρού πριγκιπάτου στο σημερινό Βέλγιο. Νυμφεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, Μαρία-Καρολίνα Σομπιέσκα, εγγονή τού Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι, το 1723. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή της Κλημεντίνας Σομπιέσκι, συζύγου τού Ιακώβου-Φραγκίσκου-Εδουάρδου Στιούαρτ. Είχαν δύο παιδιά, έναν γιο και μία κόρη. Η μοναχοκόρη τους, η Mαρία-Λουίζα-Ερριέττα-Ιωάννα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, ήταν μία διάσημη λάτρης της περιπέτειας, η οποία τέθηκε σε γκιλοτίνα το 1793. Ξεκίνησε μία σχέση με τη θετή του μητέρα, την ιδιαίτερα ελκυστική Λουίζα-Ερριέττα-Φραγκίσκη της Λωρραίνης. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος από αυτήν. Μαρία-Λουίζα-Ερριέττα-Ιωάννα (15 Αυγούστου 1725 – 24 Σεπτεμβρίου 1781), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα τού Γκυεμενέ και είχε απογόνους. Είχε ένα κρυφό παιδί με τον εξάδελφό της Κάρλο-Εδουάρδο Στιούαρτ. Γοδεφρείδος-Κάρολος-Ερρίκος (26 Ιανουαρίου 1728 – 3 Δεκεμβρίου 1792), νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Ερριέττα-Γαβριέλα της Λωρραίνης και είχε απογόνους, ήταν εγγονή τού Καρόλου της Λωρραίνης, κόμη τού Mαρσάν. Marek, Miroslav. «Genealogy of the House of La Tour d'Auvergne». Genealogy.EU. Account of the Duchy of Bouillon by François Velde Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles Godefroy de La Tour d'Auvergne στο Wikimedia Commons
Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν

Η Μαρία Καζιμίρα Λουίζα (γαλλ. Marie Casimire Louise de La Grange d'Arquien, 28 Ιουνίου 1641 - 30 Ιανουαρίου 1716) από τον Οίκο του Λα Γκρανζ ντ' Αρκιάν ήταν κόρη του κυβερνήτη του Καλαί και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Ανρί ντε λα Γκρανζ, Μαρκησίου του Αρκιάν, κυβερνήτη του Καλαί, και της Φρανσουάζ ντε λα Σατρ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1658 τον Γιαν Ζαμοΰσκι, μεγιστάνα της Πολωνίας (αδελφό της Γκρυζέλντα Κωνστάντσια, μητέρας του Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι, βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας), και είχε τέκνα: Λουντβίκα Μαρία (Απρίλιος - Μάιος 1659) γιος (Ιανουάριος 1660) Καταρύνα Βαρβάρα (1660 - 1662) κόρη (Μάιος - Αύγουστος 1664)Τρεις μήνες μετά το θάνατο του Ζαμοΰσκι το 1665, η Μαρία Καζιμίρα Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι, βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας, και είχε τέκνα: Ιάκωβος Λουδοβίκος Ερρίκος (1667 - 1737), πρίγκιπας της Ολάβα, πολιτικός, διπλωμάτης, λόγιος, περιηγητής. δίδυμες κόρες (9 Μαίου 1669). Θηρεσία Θεοφιλία (Οκτώβριος 1670). Αδελαΐδα Λουδοβίκα (1672 - 1677). Μαρία Θηρεσία (18 Οκτωβρίου 1673 - 7 Δεκεμβρίου 1675) κόρη (Οκτώβριος 1674). Θηρεσία Κυνιγόνδη (1676 - 1730), παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας. Αλέξανδρος Βενέδικτος (1677 - 1714), πρίγκιπας, πολιτικός, διπλωμάτης, συγγραφέας. κόρη (13 Νοεμβρίου 1678). Κωνσταντίνος Βλαδίσλαος (1680 - 1726), πρίγκιπας, πολιτικός, διπλωμάτης, λόγιος. Ιωάννης (1682 - 1685). κόρη (20 Δεκεμβρίου 1684). E. Rudzki, Polskie królowe, t. II: Żony królów elekcyjnych, Warszawa 1990, s. 246.
Μαυροβουνιακή γλώσσα

Η Μαυροβουνιακή γλώσσα (crnogorski jezik, црногорски језик / τσρνογκόρσκι γιέζικ) είναι μια τυποποιημένη εκδοχή της σερβοκροατικής γλώσσας και ομιλείται από τους Μαυροβούνιους. Από το 2007 είναι επίσημη γλώσσα του Μαυροβουνίου. Έχει σαν βάση (όπως και τα σερβικά, τα κροατικά και τα βοσνιακά) τη στοκαβική διάλεκτο της σερβοκροατικής της οποίας και αποτελεί συστατικό στοιχείο. Η γλώσσα του Μαυροβουνίου ιστορικά και παραδοσιακά ονομαζόταν σερβική.

 Το αλφάβητο της μαυροβουνιακής γλώσσας έχει 32 γράμματα, δύο περισσότερα από τα άλλα σερβοκροατικά αλφάβητα. Για την γραφή της γλώσσας χρησιμοποιούνται ισότιμα το λατινικό και το κυριλλικό σύστημα γραφής. Λατινικό αλφάβητο: A B C Č Ć D Dž Đ E F G Η I J K L Lj M N Nj Ο P R S Š Ś T U V Z Ž Ź. Κυριλλικό αλφάβητο: А Б Ц Ч Ћ Д Џ Ђ Е Ф Г Х И Ј К Л Љ М Н Њ Ο П Р С Ш С́ Т У В З Ж З́. Institut za crnogorski jezik i književnost, icjk.me
Μαρία Άννα της Αυστρίας

Η Μαρία Άννα (Maria Anna von Habsburg-Österreich, 7 Σεπτεμβρίου 1683 - 14 Αυγούστου 1754) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.

 Η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα Αντωνία Ρεγγίνα ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και της Ελεονώρας Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ. Ήταν αδελφή των Ιωσήφ Α΄ και Καρόλου ΣΤ΄. Παντρεύτηκε το 1708 τον Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και έγινε βασίλισσα. Απέκτησαν έξι παιδιά. Βαρβάρα (1711 - 1758), παντρεύτηκε το Φερδινάνδο ΣΤ΄ της Ισπανίας. Πέτρος της Πορτογαλίας (1712 - 1714), Πρίγκηπας της Βραζιλίας. Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας (1714 - 1777), παντρεύτηκε τη Μαριάννα Βικτωρία της Ισπανίας. Κάρολος της Πορτογαλίας (1716 - 1736). Πέτρος Γ΄ της Πορτογαλίας (1717 - 1786), παντρεύτηκε τη Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας. Αλέξανδρος (1723 - 1728).Ανέλαβε την αντιβασιλεία (1742) όταν ένα ατύχημα άφησε τον σύζυγο της ημιπαράλυτο, ενώ όταν αυτός πέθανε το 1750, υποστήριξε τον μεγαλύτερο γιο τους Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας.
Αναπαΐτης

Ο Αναπαΐτης είναι ένυδρο φωσφορικό ορυκτό που του ασβεστίου και του σιδήρου. Έχει χημικό τύπο Ca2Fe2+[PO4]2·4H2O. Το όνομά του το πήρε από την τοποθεσία Ανάπα, της Χερσονήσου Τάμαν, στη Ρωσία (type locality, TL).

 Είναι ένα ορυκτό το οποίο συνήθως σχηματίζεται σε κοιλότητες και πάνω σε μέρη που φέρουν ιζηματογενείς αποθέσεις. Επίσης, βρίσκεται σε φωσφορικά μεταλλεύματα που περιέχουν σίδηρο. Λόγω των όμορφων σχηματισμών και χρωματισμών του, ο αναπαΐτης συνήθως είναι πολύ δημοφιλές ορυκτό για τους συλλέκτες. Μερικές από τις τοποθεσίες που εντοπίζεται είναι το Κερτς στην Κριμαία, Ουκρανία) και το Bellaver de Cerdena (Χερόνα, Ισπανία). [ Webmineral.com] Mindat.org Κατάλογος ορυκτών
Άλωρος Πέλλας

H Άλωρος (μέχρι το 1922 Ρούδινος) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Άλωρος έχει 417 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων και στην δυτική όχθη του Αλμωπαίου Ποταμού.

 Ανατολικά-νοτιοανατολικά της Αλώρου, στη θέση γνωστή ως Καλές του Ρούδινου ή Κάστρο Αλώρου, έχει βρεθεί οχυρωματικός περίβολος των παλαιοχριστιανικών χρόνων και οικιστικά κατάλοιπα της ελληνιστικής περιόδου και της εποχής του Σιδήρου. Το φρούριο περιβάλλεται από τη βόρεια, ανατολική και νότια πλευρά από τον Άνω Λουδία. Στο χωριό κατά τη διάρκεια δοκιμαστικών ανασκαφών βρέθηκαν νομίσματα και άλλα ευρήματα τα οποία χρονολογούνται από τον 4ο - 2ο αιώνα π.Χ. Μέσα στο κάστρο βρέθηκαν ευρήματα, όπως πήλινα γυναικεία ειδώλια, των ελληνιστικών χρόνων. Νότια του χωριού βρέθηκε το 1978 υπόγειος μονοθάλαμος λαξευτός τάφος ο οποίος χρονολογείται από τον 2ο αιώνα. Ο τάφος περιείχε πήλινα αγγεία ως κτερίσματα. Κοντά στο χωριό βρισκόταν μεταλλείο χαλκού.Το χωριό κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1435 και ονομάστηκε Ρούδινο, λόγω του μεταλλείου, το οποίο ονόμαζαν Ρούντκικ. Το χωριό είχε μουσουλμανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 449 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 395 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 136 προσφυγικές οικογένειες από την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο και ο οικισμός έγινε αμιγώς προσφυγικός. Στην απογραφή του 1928 είχε 500 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 694.Η Άλωρος ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Αριδαίας το 1997. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας. Η τοπική κοινότητα Αλώρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 14,173 χμ² (2011). Στον οικισμό, υπάρχουν δύο Ιεροί Ναοί, αφιερωμένοι στον Άγιο Γεώργιο και στον Άγιο Νικόλαο. Έχει επίσης ανακαλυφθεί κι ένας αρχαίος οικισμός, ο οποίος κατοικούταν από την ύστερη εποχή του Χαλκού, μέχρι και τα υστερορωμαϊκά χρόνια Σε κοντινή απόσταση από την Άλωρο βρίσκεται η Επαρχιακή οδός 1 του Νομού Πέλλας, η οποία τη συνδέει με την Αριδαία και την Έδεσσα. Με αυτήν, η Άλωρος συνδέεται μέσω ενός ισόπεδου κόμβου πλησίον του οικισμού Ξιφιανή. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
The Flowers Of Romance (new romantic)

Οι The Flowers of Romance είναι συγκρότημα της πανκ μουσικής σκηνής. Συστάθηκε το 1999 και τα μέλη του αυτοαποκαλούνται συνέχεια του ομώνυμου συγκροτήματος που εμφανίστηκε το 1976, μέλος του οποίου ήταν και ο Sid Vicious.

 Tony Blackplait - φωνητικά Al Vainola - κιθάρα Roy Strider - κιθάρα Anti Pathique - μπάσο Anneli Kadakas - κρουστά Pexte Paxter - κρουστά Kaupo Kaldmäe - ήχος Sue Catwoman (2004, CDEP, MFM Records) Sue Catwoman (2004, CD, The Flowers of Romance) The Flowers of Romance στο Rate Your Music
Υδρόγειος σφαίρα του Στράβωνα

Ο Στράβων έκανε χρήση της υδρογείου σφαίρας, όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Αν και στην εποχή του όπως ξέρουμε δεν είχαν ακόμη εξερευνηθεί και χαρτογραφηθεί όλα τα μέρη της Γης, οι αρχαίοι Έλληνες, από μαθηματικούς υπολογισμούς που είχαν κάνει, γνώριζαν την θέση των τότε γνωστών γεωγραφικών περιοχών, και είχαν εκφράσει εικασία για διάφορα άλλα άγνωστα μέρη στεριάς επάνω στην υδρόγειο.

 Ήδη ο Ερατοσθένης είχε υπολογίσει την περιφέρεια της σφαιρικής Γης και είχε εκφράσει την θεωρία της γεωκεντρικότητας του σύμπαντος. Ο Κράτης από την Μάλλο της Κιλικίας είχε κατασκευάσει την πρώτη υδρόγειο σφαίρα, την οποία παρουσίασε στην Πέργαμο. Περιείχε τέσσερα μέρη ξηράς που περιβρέχονταν από θάλασσα, και διέκρινε πέντε ζώνες: δύο πολικές, δύο εύκρατες και μια τροπική. Ο Στράβων γνώριζε την υδρόγειο σφαίρα του Κράτη, την οποία και αναφέρει. Ο Στράβων περιέγραψε την κατασκευή υδρογείων σφαιρών και πρότεινε κανόνες που πρέπει να προσέξουν οι κατασκευαστές τους. Πρότεινε να έχουν μεγάλες διαστάσεις για να είναι πιο εύχρηστες. Πρότεινε επίσης να έχουν γραμμές οριζόντιες και κάθετες. Ως γεωγραφικές συντεταγμένες είχε τον ισημερινό και την παράλληλο του μεσημβρινού που έτεμνε τις στήλες του Ηρακλή. Edward Luther Stevenson (1858-1944) (1921). Terrestrial and celestial globes; their history and construction, including a consideration of their value as aids in the study of geography and astronomy. New Heaven: Pub. for the Hispanic society of America by the Yale university press. σελίδες 7-8. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012. Γεωγραφικά
Σίλφιον (γένος)

Το Σίλφιον (Silphion ή Silphium) είναι ένα γένος φυτών της Βόρειας Αμερικής, στη ομοιογένεια ηλίανθου εντός της οικογένειας της μαργαρίτας (Asteraceae).Τα μέλη του γένους, κοινώς γνωστού ως rosinweeds, είναι ποώδη πολυετή φυτά, τα οποία κυμαίνονται από 0,5 έως και 4 μέτρα ύψος, με κίτρινες (σπανίως λευκές) ανθοκεφαλές (flowerheads). Το όνομα του γένους, προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική λέξη για ένα φυτό της Βόρειας Αφρικής, του οποίου η ταυτότητα έχει χαθεί, αν και είναι γνωστό ότι ρητίνη ή ο χυμός του, ήταν περιζήτητο από τους αρχαίους, τόσο σαν φάρμακο, όσο και σαν ένα καρύκευμα.

 Σίλφιον το λευκανθές (Silphium albiflorum A.Gray) – λευκό rosinweed - TX Σίλφιον ο αστερίσκος (Silphium asteriscus L.) – έναστρο rosinweed - TX OK LA AR MO IL IN KY TN AL MS GA FL SC NC VA WV OH MD PA NY Silphium brachiatum Gatt. – Cumberland rosinweed - TN AL GA Σίλφιον το σύνθετον (Silphium compositum Michx.) – kidneyleaf rosinweed - TN AL GA FL SC NC VA WV Σίλφιον το ακεραιόφυλλον (Silphium integrifolium) Michx. – wholeleaf rosinweed - NM TX LA OK AR MO KS CO WY SD NE IA IL IN KY TN MS AL WI MI MA ONT Silphium laciniatum L. – compassplant - NM TX LA OK AR MO KS CO SD NE MN IA IL IN KY TN MS AL WI MI VA PA NY ONT Σίλφιον το ελαφρόν (Silphium laeve Hook.) - WA ID Silphium mohrii Small – Mohr's rosinweed - TN AL GA Σίλφιον το διατρητόφυλλον (Silphium perfoliatum L.) – φυτό φλιτζάνι (cup plant) - NM TX LA OK AR MO KS CO SD ND NE MN IA IL INKY TN MS AL WI MI NC VA DE PA NY NJ CT RI MA VT NH ME ONT QUE NB Silphium perplexum J.R.Allison – Old Cahaba rosinweed - AL Σίλφιον το πτεροσχιδές (Silphium pinnatifidum Elliott) – Cutleaf prairie dock - AL GA KY TN Silphium radula Nutt. – roughstem rosinweed - KS MO AR OK TX LA Silphium terebinthinaceum Jacq. – λιβάδι rosinweed, λιβάδι αποβάθρα (prairie dock) - IA MO AR MS AL GA SC NC VA WV TN KY OH IN IL WI MI NY ONT Silphium ternatum Sessé & Moc. - Μεξικό Silphium trifoliatum L. – σπειροειδές rosinweed - AL GA IN KY MD NC SC OH PA VA WV Silphium wasiotense M.Medley – Απαλάχια rosinweed - KY TNΠου περιλαμβάνονταν στο παρελθόνπολυάριθμα είδη θεωρούνται πλέον ως μέλη άλλων γενών: Berlandiera Verbesina Γιγαντιαίος μάραθος Σίλφιον USDA PLANTS Profile
Εντμόν ντε λα Φονταίν

Ο Εντμόν ντε λα Φονταίν (Lucien-Irvin-Edmond de la Fontaine, 24 Ιουλίου 1823 – 24 Ιουνίου 1891), γνωστότερος με το μονοσύλλαβο λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ντικς (Dicks), ήταν Λουξεμβουργιανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και νομικός, γνωστός για το έργο του πάνω στη λουξεμβουργιανή γλώσσα. Θεωρείται εθνικός ποιητής του Λουξεμβούργου και, μαζί με τους Μισέλ Ροντάνζ και Μισέλ Λεντς, οι σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της λουξεμβουργιανής λογοτεχνίας. Επιπροσθέτως, το έργο του Luxemburger Sitten und Bräuche υπήρξε μία από τις πρώτες εθνογραφίες του λουξεμβουργιανού λαού που άσκησαν μεγάλη επίδραση.

 Ο Εντμόν ντε λα Φονταίν γεννήθηκε στην Πόλη του Λουξεμβούργου και ήταν ο τρίτος γιος του Γκασπάρ-Τεοντόρ-Ιγκνάς ντε λα Φονταίν, ο οποίος διορίσθηκε Κυβερνήτης του Λουξεμβούργου το 1841 και επτά χρόνια αργότερα έγινε ο πρώτος στην ιστορία Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου. Ο Εντμόν ντε λα Φονταίν σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης και πέρασε ένα ακόμα έτος στη Χαϊδελβέργη σπουδάζοντας γερμανική γλώσσα και πολιτισμό. Στη συνέχεια, το 1850, άρχισε να ασκεί τη δικηγορία. Από το 1867 μέχρι το 1870 υπηρέτησε ως δήμαρχος του Σταντμπρεντίμιους (Stadtbredimus), μια κωμόπολη στο ανατολικό Λουξεμβούργο, όπου έζησε από το 1858 μέχρι το 1881. Από το 1881 μέχρι το 1889 υπηρέτησε ως ειρηνοδίκης στην κωμόπολη Βιαντέν. Το Μνημείο Ντικς-Λεντς στο δυτικό άκρο της Πλατείας ντ' Αρμέ (Place d'Armes) στην Πόλη του Λουξεμβούργου ανεγέρθηκε το 1903 προς τιμή του Ντικς και του Μισέλ Λεντς. Liss, du bass mäi Caprice Den Hexemeeschter D’Vulleparlament am Grengewald (1848) De Wëllefchen a de Fiischen D'Vulleparlament am Gréngewald Am Wanter Komeidisteck Luxemburger Sitten und Bräuche, Brück, Λουξεμβούργο 1883 (στη γερμανική γλώσσα) Die luxemburger Kinderreime, Bück, Λουξεμβούργο 1877 Βιβλίο του στο LibriVox
Chevrolet Blazer

Το Chevrolet Βlazer ήταν αρχικά ένα μεσαίο αυτοκίνητο SUV που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, μεταξύ του 1983 και του 2005, σε 2 γενιές. Από τον Δεκέμβριο του 2018 παράγεται ένα εντελώς νέο Βlazer, το οποίο είναι μεσαίο crossover SUV.

 Η πρώτη γενιά του μοντέλου ήταν επίσημα γνωστή ως S-10 Blazer, υποδηλώνοντας έτσι ότι βασιζόταν στο pick-up Chevrolet S-10, και κατασκευάστηκε από το 1983 έως το 1994. Η δεύτερη γενιά του, εισήχθη στις αρχές του 1995, αυτή τη φορά ως Βlazer σκέτο, καθιερώνοντας από την παρουσίασή της και στάνταρ αερόσακο οδηγού. Με την έναρξη της σεζόν (model year) του 1998 ανανεώθηκε αισθητικά ανανέωση, ενώ ταυτόχρονα προστέθηκε και στάνταρ αερόσακος συνοδηγού. Παραδόξως όμως, δεν προσφέρθηκαν ποτέ πλευρικοί αερόσακοι μέχρι και τη λήξη της παραγωγής του μοντέλου το 2005. Επίσημα αντικαταστάθηκε τον Φεβρουάριο του 2001 από το εμφανώς μεγαλύτερων διαστάσεων Chevrolet TrailBlazer, αν και ειδικά για τη Βόρεια Αμερική το Blazer συνέχισε να παράγεται παράλληλα με το TrailBlazer έως και το 2005, ως φθηνότερη εναλλακτική επιλογή. Επίσης, στη Βραζιλία το Blazer διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2012. Τα πρώτα χρόνια παραγωγής, η πρώτη γενιά του Blazer διατέθηκε μόνο σε 3-πορτη εκδοχή αμαξώματος, αλλά τον Μάρτιο του 1990 προστέθηκε και μια 5-πορτη εκδοχή αμαξώματος, η οποία παρουσιάστηκε ως μοντέλο 1991. Η δεύτερη γενιά του Blazer διατέθηκε εξ αρχής και σε όλα τα έτη παραγωγής του ως 3-πορτο και 5-πορτο SUV, ενώ ο διάδοχος TrailBlazer προσφέρθηκε αποκλειστικά ως 5-πορτο SUV. Στα τέλη του 2018, η ονομασία Blazer αναβίωσε σε ένα εντελώς νέο μοντέλο. Το σημερινό Chevrolet Blazer είναι ένα 5-πορτο μεσαίο crossover SUV με στενή συγγένεια με τα GMC Acadia και Cadillac XT5. Η παραγωγή του Blazer ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2018 και το μοντέλο παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2019, για τη σεζόν του 2019. Προσφέρεται με δύο βενζινοκινητήρες του ομίλου της General Motors, τον 4-κύλινδρο σε σειρά (I4) Ecotec LCV 2.5 λίτρων, ισχύος 193 hp, και τον V6 LGX 3.6 λίτρων, ισχύος 305 hp. Και οι δύο κινητήρες συνδυάζονται με το 9-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 9T50, που είχε πρωτοεμφανιστεί στα τέλη του 2016 στο Chevrolet Cruze hatchback Diesel και στο Chevrolet Malibu Premier, και μέσα στο 2017 στο Chevrolet Equinox Diesel, ενώ στη συνέχεια προστέθηκε σταδιακά και σε άλλα μοντέλα της General Motors. Η επίσημη Αμερικανική ιστοσελίδα του Chevrolet Blazer. Ιστορία του Chevrolet Blazer, 1969 - 2005. Πρώτη γνωριμία με το Chevrolet Blazer - 4Τροχοί, Μάρτιος 1995. Πρώτη δοκιμή του Chevrolet Blazer - 4Τροχοί, Σεπτέμβριος 1995. www.netcarshow.com/ 2001 Chevrolet Βlazer
Κτιριοδομικός Κανονισμός

Ο Κτιριοδομικός Κανονισμός είναι νομοθετικός κανονισμός του ελληνικού κράτους (ΦΕΚ B’ 3985/22.06.2023), που ρυθμίζει τα σχετικά με την κατασκευή των δομικών έργων. Ο κανονισμός αυτός μαζί με το Νέο Οικοδομικό Κανονισμό (Ν.Ο.Κ) που αντικατέστησε τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό (Γ.Ο.Κ.), είναι η βασική νομοθεσία που διέπει την κατασκευή κτιρίων στην Ελλάδα.

 Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του, σκοπός του κανονισμού είναι η ρύθμιση της κατασκευ­ής των δομικών έργων στο σύνολό τους και στα επί μέ­ρους στοιχεία τους, έτσι ώστε να εξυπηρετούν τη χρήση για την οποία προορίζονται και σε κανονικές συνθήκες συντήρησης του έργου, για μια οικονομικώς αποδεκτή διάρκεια ζωής, να ικανοποιούν τις παρακάτω απαιτήσεις:. Βελτίωση της άνεσης, της υγείας και της ασφάλειας των ενοίκων και των περιοίκων. Βελτίωση της ποιότητας, της ασφάλειας, της αντοχής, της αισθητικής, της λειτουργικότητας και της προσβασιμότητας των κτιρίων. Προστασία του περιβάλλοντος. Εξοικονόμηση ενέργειας Διευκόλυνση και προώθηση της επιστημονικής έρευ­νας στο χώρο των κατασκευών. Αύξηση της παραγωγικότητας στον τομέα της κατα­σκευής των κτιρίων. Ο κτιριοδομικός κανονισμός περιλαμβάνει άρθρα που αφορούν την ταξινόμηση των κτιρίων, την ασφάλεια και αντοχή των κατασκευών, διάφορα δομικά στοιχεία των κατασκευών (τοίχοι, ανοίγματα, κουφώματα κλπ.), τα πεζοδρόμια και τέλος γενικές περιγραφές κάποιων βασικών εγκαταστάσεων (υδραυλικών, θέρμανσης, ανελκυστήρων κλπ.)
Μελίβοια Ξάνθης

Η Μελίβοια είναι ημιορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης, 34 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Ξάνθης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 588 μόνιμους κατοίκους.

 Σύμφωνα με την παράδοση, το σημερινό χωριό χτίστηκε από τη συνένωση επτά μικρών οικισμών που υπήρχαν γύρω περιοχή. Ένας από αυτούς βρισκόταν στη θέση του σημερινού οικισμού. Ένας άλλος βρισκόταν στην περιοχή Cànivo και κάποιος άλλος στην περιοχή Bàbina Pal’äna. Οι άλλοι 4 δεν είναι γνωστό που βρισκόταν. Ο οικισμός πιθανόν να ταυτίζεται με τον οικισμό Elmalû, που το 1559 ανήκε σε βακούφι του σουλτάνου Μουράτ Β΄ του καζά Κομοτηνής. Η Μελίβοια, παλαιά ονομασία Περούνοβο ή Ελμαλί (Δημοτική Κοινότητα Εχίνου - Δημοτική Ενότητα Μύκης), ανήκει στον δήμο Μύκης της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έδρα του δήμου είναι η Σμίνθη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Μελίβοια ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Εχίνου, του πρώην Δήμο Μύκης του Νομού Ξάνθης.
Πέτρος Στυλιανού

Ο Πέτρος Στυλιανού είναι Ελληνοκύπριος συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Δήμαρχος Έγκωμης και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο και το ΔΗΚΟ.

 Ο Πέτρος Στυλιανού γεννήθηκε στην Κυθρέα στις 8 Ιουνίου 1933. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ελληνικής φιλολογίας από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια απέκτησε διδακτορικό στην ιστορία.Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανέλαβε τον Μάιο του 1956 υπεύθυνος του αντάρτικου τομέα Σολέας, Μαραθάσας, Τηλλυρίας και Κύκκου, στρατολογώντας και εκπαιδεύοντας και άλλα μέλη. Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Βρετανούς.Διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΣΕΚ την περίοδο 1961-1962. Το 1962 αποτέλεσε πρωτεργάτη στην ίδρυση της ΔΕΟΚ, της οποίας διετέλεσε γενικός γραμματέας περίοδο 1962-1973. Επιπλέον, εργάστηκε και ως εκπαιδευτικός.Είναι νυμφευμένος και έχει δύο κόρες. Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ).Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1962 διαγράφηκε από το Πατριωτικό Μέτωπο και παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής για το υπόλοιπο της θητείας του.Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 19 Απριλίου 1982. Ακολούθως διορίστηκε Ειδικός Σύμβουλος του προέδρου Σπύρου Κυπριανού για τη σύσταση του Πανεπιστημίου Κύπρου, Σύμβουλος για πολιτιστικά θέματα και Σύμβουλος για δημόσιες σχέσεις.Επανεξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε Δήμαρχος Έγκωμης για την περίοδο 1992-1996. Τζούβα Παΐκου, Μαρούλα (2013). «ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2019. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 230. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019. «Πέτρος Στυλιανού». Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. 10 Σεπτεμβρίου 1980. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020.
Άγιος Ερμόλαος Κερύνειας

Ο Άγιος Ερμόλαος είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο Άγιος Ερμόλαος στα βόρεια συνορεύει με τον Σύσκληπο, στα βορειοανατολικά με το Πυλέρι, στα ανατολικά με τη Φώττα, στα νοτιοανατολικά με τον Γερόλακκο, στα νότια με τη Σκυλλούρα, στα δυτικά με τον Κοντεμένο και στα βορειοδυτικά με το Αγριδάκι. Το χωριό πήρε την ονομασία του από τον Άγιο Ερμόλαο, επίσκοπο Καρπασίας. Η ονομασία του χωριού επίσης σημαίνει ερημίτης της ερήμου. Οι Τουρκοκύπριοι το ονόμαζαν Ayirmola έως το 1975 όταν και το μετονόμασαν σε Σιρινεβλέρ, το οποίο σημαίνει χαριτωμένα σπίτια. Η πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού, έως το 1974, ήταν Ελληνοκύπριοι. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν μερικές δεκάδες. Το 1960 στο χωριό έμεναν μόνο 20 Τουρκοκύπριοι. Λόγω των δικοινοτικών διαταραχών της περιόδου 1963-64, οι Τουρκοκύπριοι αυτοί μετακινήθηκαν στην Αγίρδα και στη Φώττα, όπου παρέμειναν έως το 1974 όταν και επέστρεψαν στον Άγιο Ερμόλαο.Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 όλοι οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του χωριού διέφυγαν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Στον Άγιο Ερμόλαο εγκαταστάθηκαν, εκτός από τους Τουρκοκύπριους κατοίκους τους που επέστρεψαν σε αυτόν, και Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από τη Δένεια, την Πάφο, την Αμαργέτη, τη Σουσκιού, τη Βρέτσια, τη Φάλια κ.ά. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agios Ermolaos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. «Άγιος Ερμόλαος». www.keryniaek.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. Πολυδώρου, Ανδρέας (2010). Το χωριό Άγιος Ερμόλαος (πρώτη έκδοση). Λευκωσία: Βιβλιοεκδοτική. ISBN 9789963675319.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1958

Τα 24α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στο τέλος του έτους του 1958, απονεμήθηκαν στις 24 Ιανουαρίου 1959, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1958.

 Καλύτερη Ταινία Όταν σπάσαμε τις αλυσίδεςΚαλύτερη Σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κρέιμερ - Όταν σπάσαμε τις αλυσίδεςΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Ντέιβιντ Νίβεν - Χωριστά ΤραπέζιαΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Σούζαν Χέιγουορντ - Θέλω να Ζήσω!Καλύτερο Σενάριο Nedrick Young και Harold Jacob Smith - Όταν σπάσαμε τις αλυσίδεςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Mon Oncle - Γαλλία / Ιταλία Ο Επίσημος ιστότοπος