IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιαν Κοτ

Ο Γιαν Κοτ (πολωνικά: Jan Kott‎, Βαρσοβία, 27 Οκτωβρίου 1914 - Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια (ΗΠΑ), 23 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Πολωνός πολιτικός ακτιβιστής, κριτικός, θεωρητικός του θεάτρου και θεατρικός συγγραφέας. Θεωρείται από τους πιο σπουδαίους κριτικούς της θεατρικής τέχνης του 20ού αιώνα, με σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση της σύγχρονης σκηνοθετικής προσέγγισης της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και του ελισαβετιανού θεάτρου.

 Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, από εβραϊκή οικογένεια, αλλά βαπτίστηκε καθολικός. Το 1932 εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα, από το οποίο αποχώρησε το 1957, οπότε εγκατέλειψε την Πολωνία και μετέβη στις ΗΠΑ. Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας. Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοτζιάς. Αθήνα: Ηριδανός, 2005. ISBN 978-960-335-042-2. Θεοφαγία. Δοκίμια για την αρχαία τραγωδία. Μετάφραση: Αγγέλα Βερυκοκάκη-Αρτέμη. Αθήνα: Εξάντας, 1993. ISBN 978-960-256-167-6. Ένα θέατρο ουσίας. Μετάφραση: Έλενα Πατρικίου, Ελένη Παπάζογλου. Αθήνα: Εκδόσεις Χατζηνικολή. ISBN 978-960-264-182-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Εθνική Ουζμπεκιστάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 25 Ιανουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Ουζμπεκιστάν αντιπροσωπεύει το Ουζμπεκιστάν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Ουζμπεκιστάν (Basketball Federation of Uzbekistan).

 Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Ουζμπεκιστάν εντάσσονταν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι σήμερα το Ουζμπεκιστάν δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 2001, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.Επίσης, το Ουζμπεκιστάν διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Ουζμπεκιστάν σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Ουζμπεκιστάν σε Ασιατικούς Αγώνες: Εθνική Ουζμπεκιστάν (καλαθοσφαίριση ανδρών) Uzbekistan, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά)
Τυφώνας Φραν

Ο Τυφώνας Φραν (Fran) ήταν ο πέμπτος τυφώνας της περιόδου των τυφώνων του Ατλαντικού του 1996. Οι ισχυρότεροι άνεμοι ήταν 54,16 μέτρα το δευτερόλεπτο (195 km/h, 120 μίλια/ώρα) κάνοντάς τον τυφώνα τρίτης κατηγορίας. Προκάλεσε ζημιές 3,2 δις δολλαρίων στη Νότια Καρολίνα, στη Βόρεια Καρολίνα, στη Βιργινία, στη Δυτική Βιργινία, στο Μέριλαντ, στην Πενσυλβάνια, στο Οχάιο και στο Τορόντο.

 Ο τυφώνας Φραν προκάλεσε ζημιές 3,2 δις δολλαρίων με 27 νεκρούς. Η μεγαλύτερη ζημιά του Φραν έγινε στη Βόρεια Καρολίνα, όπου σκότωσε 14 ανθρώπους και προκάλεσε ζημιές 2,4 δις δολλαρίων. Στη Νότια Καρολίνα ο Φραν με ταχύτητα 17,7 με 34,54 m/s προκάλεσε ζημιές 48,5 εκατ. δολλαρίων, με 2 νεκρούς. Στη Φλόριντα ο Φραν δεν προκάλεσε ζημιές. Η ζημιές στη Βιργινία ήταν 350 εκ. $ με 5 νεκρούς, στη Δυτική Βιρτζίνια 40 εκ. $ με 2 νεκρούς, στο Οχάιο 40 εκ. με κανέναν νεκρό, στην Πενσυλβάνια 80 εκ. με 4 νεκρούς και στο Μέριλαντ 100 εκ. με κανέναν νεκρό.
Τέρι Φανκ

Ο Τέρενς "Τέρι" Φανκ ( 30 Ιουνίου 1944 -23 Αυγούστου 2023) είναι βετεράνος Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής και ηθοποιός. Είναι γνωστός για το σκληροπυρηνικό τρόπο που παλεύει, χάρη στον οποίο εμπνεύστηκαν και άλλοι παλαιστές, όπως ο Μικ Φόλεϊ.

 Ο Φανκ έχει εμφανιστεί στα NWA, AWA, WWE, WCW, ECW, Ring of Honor και TNA Wrestling. Ο Φανκ είναι τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, έχοντας κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα NWA και δύο φορές το παγκόσμιο πρωτάθλημα ECW. Είναι ο μόνος παλαιστής που εντάχθηκε στα Hall of Fame του WWE, WCW, Professional Wrestling, NWA, Hardcore και Wrestling Observer Newsletter. Ο Φανκ είχε κόντρες με γνωστούς παλαιστές, όπως Ρικ Φλερ, Στινγκ, Χαλκ Χόγκαν, Άμπντουλαχ ο Σφαγεύς και Ντάστι Ρόουντς. Απεβίωσε στις 23 Αυγούστου 2023 σε ηλικία 79 ετών Piledriver Sleeper hold Spinning toe hold Atomic drop Brainbuster Moonsault Punching combination Stunner Hangman's neckbreaker Swinging neckbreaker Snap DDT Knife edge chops Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών Φλόριντας NWA Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών NWA Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών ECW (2 φορές) Τηλεοπτικό Πρωτάθλημα ECW Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα WCW (2 φορές) Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE https://web.archive.org/web/20111016154818/http://kayfabe-wrestling.com/articles/funk01.html Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Terry Funk στο Wikimedia Commons
Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός

Ο Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός, πολων. Bolesław II Łysy (π. 1220/5 - 26/31 Δεκεμβρίου 1278) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν υψηλός δούκας της Πολωνίας (1241) και δούκας της Σιλεσίας στο Βρότσλαφ (1241-48). Έπειτα το δουκάτο διαιρέθηκε μεταξύ αυτού και των αδελφών του, οπότε έλαβε τη Λεγκνίτσα (1248-78). Κατά την διακυβέρνησή του έγινε η 2η επιδρομή των Μογγόλων τον Νογκάι Χαν εναντίον της Πολωνίας.

 Ήταν ο πρώτος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Βρότσλαβ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας. Νυμφεύτηκε το 1242 τη Χέντβιχ των Ασκάνια (απεβ. 1259), κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Άνχαλτ και είχε τέκνα: Αγνή π. 1243/50-1265, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄, κόμη της Βυρτεμβέργης. Ερρίκος Ε΄ ο Παχύς π. 1248-1296, δούκας της Λεγκνίτσα. Χέντβιχ π.1250/55-μετά το 1280, παντρεύτηκε τον Κορράδο Β΄, δούκα της Μαζοβίας. Μπόλκο Α΄ ο Αυστηρός π. 1254-1301, δούκας του Λβούβεκ, Γιάβορ. Βερνάρδος ο Ευκίνητος π.1255-1286, δούκας του Λβούβεκ, Γιάβορ. Αικατερίνη απεβ. 1286.Το 1261 ο Μπολέσλαφ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ευφημία (Αλέντα ή Ιολάντα ή Αδελαΐδα π. 1245-1309), κόρη του Σάμπορ Β΄, δούκα της Πομερελίας. Όμως από το 1270 ζούσε με μία ερωμένη και η Ευφημία προσβεβλημένη επέστρεψε στην Πομερανία το 1275, οπότε ο γάμος τους θεωρήθηκε άκυρος. Το 1277 ο Μπολέσλαφ Β΄ νυμφεύτηκε την ερωμένη του Σοφία του Ντυρν. Το 1278 ο Μπολέσλαφ Β΄ απεβίωσε και η Ευφημία ξαναγύρισε στη Σιλεσία. Cawley, Charles; Foundation for Medieval Genealogy, Medieval Lands Project; Silesia v3.0; Dukes of Breslau (Wrocław) and Lower Silesia 1163-1278 (Piast) (Chap 4); Boleslaw of Lower Silesia; retrieved August 2012.[1] Bolesław II Rogatka (Łysy, Okrutny, Srogi, Cudaczny)
BBC Βορειοανατολικά και Κάμπρια

Το BBC Βορειοανατολικά και Κάμπρια (αγγ. BBC North East and Cumbria) είναι τοπικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του BBC στη Βορειοανατολική Αγγλία και εκπέμπει στις περιοχές Ντάρχαμ, Νόρθαμπερλαντ, Τίσαϊντ, Τάιν εντ Γουέρ, τη βόρεια Κάμπρια και μέρος του Βόρειου Γιόρκσαϊρ. Ο φορέας ξεκίνησε να εκπέμπει το 1959. Τα στούντιο είναι στο Νιούκασλ. Η πρώτη ζωντανή μετάδωση από το κτήριο έγινε το Σάββατο 16 Ιανουαρίου του 1988. Το κτήριο περιέχει δύο στούντιο. Το κτήριο, από το προσωπικό και από τους κάτοικους, αποκαλείται «Το Ρόζ Παλάτι», επειδή τόσο τα τζάμια όσο και οι τοίχοι του κτηρίου είναι ροζ. .

 BBC One Ο φορέας διαχειρίζεται τους παρακάτω ραδιοφωνικούς σταθμούς: BBC Tees : ξεκίνησε να εκπέμπει στις 31 Δεκεμβρίου του 1970 και εξυπηρετεί τις κομητείες Τίσαϊντ, Ντάρχαμ και Βόρειο Γιόρκσαϊρ. Τα στούντιο του σταθμού βρίσκονται στην πόλη Μίντλεσμπρο. Ο σταθμός εκπέμπει στους 95.0 και 95.8 στα FM. Επίσης, ο σταθμός εκπέμπει και σε ψηφιακό ραδιόφωνο. BBC Radio Cumbria ξεκίνησε να εκπέμπει στις 2 Ιανουαρίου του 1971 και εξυπηρετεί την κομητεία Κάμπρια. Τα στούντιο του σταθμού βρίσκονται στην πόλη Καρλάιλ. Ο σταθμός εκπέμπει στους 95.2, 95.6, 96.1 και 104.1 στα FM και στους 756, 837 και 1458 στα AM. Η κομητεία Κάμπρια, από την οποία προήλθε το σημερινό όνομα του σταθμού, δεν υπήρχε, μέχρι το 1974. Ο σταθμός ξεκίνησε να λειτουργεί στις 24 Νοεμβρίου του 1973, ως BBC Radio Carlisle και εξέπεμπε σε όλη την πρώην κομητεία Κάμπερλαντ. BBC Radio Newcastle : ξεκίνησε να εκπέμπει στις 2 Ιανουαρίου του 1971 και εξυπηρετεί τις κομητείες Νόρθαμπερλαντ, Τάιν εντ Γουέρ και το βόρειο Ντάρχαμ. Τα στούντιο του σταθμού βρίσκονται στο Νιούκασλ, στο λεγόμενο «Ροζ Παλάτι». . Εκπέμπει στους 95.4, στους 96.0, στους 103.7 και στους 104.4 στα FM και στους 1458 στα AM. Επίσης, εκπέμπει μέσω ψηφιακού ραδιοφώνου και μέσω διαδικτύου. Επίσημη Ιστοσελίδα
Λίμνη Ρέιντηρ

Η Λίμνη Ρέιντηρ (αγγλ. Reindeer Lake), απαντώμενη και με τη μεταφρασμένη ονομασία της ως Λίμνη των Ταράνδων (εξάλλου και η αγγλική είναι η μετάφραση της έννοιας της αρχικής, αλγκονκιανής ονομασίας), είναι μεγάλη λίμνη στον δυτικό-κεντρικό Καναδά, στα σύνορα των επαρχιών Σασκάτσουαν και Μανιτόμπα. Είναι η ένατη μεγαλύτερη λίμνη του Καναδά, αλλά και η 24η έως 26η μεγαλύτερη σε ολόκληρη τη Γη: έχει έκταση 5.650 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 8% υπάγεται στην επαρχία Μανιτόμπα και το 92% στη Σασκάτσουαν.

 Η Λίμνη των Ταράνδων έχει μια πολύ δαντελωτή όχθη και περιέχει πολυάριθμα μικρά νησιά. Οι όχθες της είναι σχεδόν ακατοίκητες, με τρεις μόνο οικισμούς σε μήκος όχθης χιλιάδων χιλιομέτρων: στην ανατολική βρίσκεται το χωριό Κινούσαο, στη βόρεια όχθη το Μπρότσετ και στο νότιο άκρο το Σάουθεντ. Από αυτό το άκρο παροχετεύεται η περίσσεια νερού της λίμνης, δια του ομώνυμου ποταμού Ρέιντηρ και του ελεγχόμενου υπερχειλιστικού φράγματος Χουάιτσαντ, στον Ποταμό Τσώρτσιλ και από εκεί στα ανατολικά, στον Κόλπο Χάντσον. Ο κόλπος Ντηπ Μπέυ, κοντά στο νότιο άκρο της λίμνης, που έχει διάμετρο περίπου 13 χιλιόμετρα και βάθος 219 μέτρα (το βαθύτερο όλης της λίμνης) σχηματίσθηκε από την πτώση ενός μικρού αστεροειδούς στη Γη, μια σύγκρουση που έλαβε χώρα πριν από περίπου 99 εκατομμύρια έτη. Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο των Ινδιάνων Κρι, εκεί κατοικεί ένα «τέρας της λίμνης». Αρκετοί από τους πρώτους εξερευνητές του δυτικού Καναδά, όπως ο Ντέιβιντ Τόμσον, διέσχισαν τη λίμνη. Η Λίμνη Ρέιντηρ δεν διεδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στο εμπόριο της γούνας, καθώς μόνο λίγα και βραχύβια εμπορικά πόστα στήθηκαν εκεί. Σήμερα οι δρόμοι που παρέχουν πρόσβαση στις όχθες είναι ο 102 του Σασκάτσουαν, που τερματίζει στο Σάουθεντ, και ο 302 της Μανιτόμπα. Η αλιεία (ψάρεμα) αποτελεί σημαντική δραστηριότητα στη λίμνη και πολλοί ερασιτέχνες αλιείς προσελκύονται από τα καθάρια και βαθιά νερά της. Οι μεγάλοι ποταμόλουτσοι αφθονούν και αποτελούν «τρόπαια» αλιευτικών διαγωνισμών (αθλητική αλιεία). Διεξάγεται επίσης και ελαφρά επαγγελματική (εμπορική) αλιεία. Μερικά άλλα είδη ψαριών στη λίμνη είναι τα Sander vitreus, Perca flavescens, Salvelinus namaycush, Thymallus arcticus, Coregonus clupeaformis, Prosopium cylindraceum, Lota lota, Catostomus commersonii και Catostomus catostomus. Αρκετοί όρμοι και νησιά στη λίμνη έχουν καταλύματα για περιστασιακούς και μη ψαράδες. Encyclopedia of Saskatchewan Αρχειοθετήθηκε 2021-08-24 στο Wayback Machine.
Αντώνιος Μίγγας

Ο Αντώνης Μίγγας ή Μίγκας (Νάουσα, 1876 - Καρυδιά Πέλλας, 7 Ιουλίου 1907) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος με καταγωγή από τη Νάουσα. Ήταν στενός συνεργάτης του Μακεδονομάχου Τέλλου Αγαπηνού και απαγχονίστηκε μαζί του στις 7 Ιουνίου 1907, στο χωριό Τέχοβο (Καρυδιά) Πέλλας, μετά από ενέδρα των κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ Κασάπτσε, Ζλάταν και Χαντούρη.

 Η θυσία του Αντώνη Μίγγα αποτελεί λαμπρό παράδειγμα, αφού αν και μπορούσε να γλιτώσει τη ζωή του, προτίμησε να θυσιαστεί δίπλα στον αρχηγό του και να ταφούν μαζί. "Μαζί ήρθαμε, μαζί θα πεθάνουμε, σαν θέλει ο Θεός και όπου θα πεθάνει ο αρχηγός μου, εκεί θα πεθάνω κι εγώ" ήταν τα τελευταία λόγια του Ναουσαίου εθνομάρτυρα Μακεδονομάχου, σύμφωνα με αυτόπτες, ο οποίος έπεσε τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, προσδοκώντας την απελευθέρωση της Μακεδονίας, η οποία ήρθε 5 χρόνια αργότερα, το 1912. Στο πάρκο της Νάουσας, όπως και στον τόπο του απαγχονισμού του στην Καρυδιά Πέλλας, δίπλα στα μνημεία των 1.241 Αγίων Ναουσαίων Νεομαρτύρων και των εθνομαρτύρων Ζαφειράκη Θεοδοσίου και Αναστάσιου Καρατάσου στήθηκε το 2012 προτομή, ως οφειλόμενη τιμή σε ένα πρόσωπο που δόξασε τη Νάουσα και τη Μακεδονία. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής έγιναν στις 17 Οκτωβρίου 2012 κατά την 100η επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από τον τουρκικό ζυγό και το άγαλμα αποκάλυψε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος μαζί με τον δήμαρχο Ηρωικής Πόλης Νάουσας κ. Αναστάσιο Καραμπατζό.
Κρικόρ Ζοχράμπ

Ο Κρικόρ Ζοχράμπ (αρμενικά: Գրիգոր Զոհրապ, 1861 – 1915) ήταν Αρμένιος δικηγόρος, συγγραφέας και βουλευτής του Οθωμανικού Κοινοβουλίου. Εξέχουσα μορφή της αρμενικής κοινότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δολοφονήθηκε το 1915 κατά την πρώτη φάση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Νεότουρκους.

 Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου του 1861 στη συνοικία Μπεσίκτας της ευρωπαϊκής πλευράς της Κωνσταντινούπολης και προερχόταν από εύπορη οικογένεια. Αρχικά φοίτησε σε αρμενικά σχολεία της γενέτειράς του και στα 15 του εισήλθε στο Λύκειο Γαλατασαράι, από το οποίο έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού χωρίς ωστόσο να ασκήσει ποτέ το επάγγελμα. Κατόπιν σπούδασε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του το 1892. Ξεκινώντας τη δικηγορία το επόμενο έτος, αρχικά ασχολήθηκε με υποθέσεις του Αστικού και Ποινικού Δικαίου. Με το πέρασμα των ετών απέκτησε υψηλό κύρος και ανέλαβε τη νομική εκπροσώπηση ξένων εμπορικών οίκων και εταιρειών που δρούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επιπλέον διετέλεσε νομικός σύμβουλος της ρωσικής πρεσβείας. Παράλληλα, το διάστημα 1895-1896 υπερασπίστηκε με επιτυχία Αρμένιους που διώκονταν από τις αρχές με διάφορες πολιτικές ή ποινικές κατηγορίες. Ωστόσο η θέση του επιβαρύνθηκε λόγω της ενεργής ανάμειξής του στο αρμενικό εθνικό κίνημα, καθώς και του γεγονότος πως ανέλαβε την υπεράσπιση Βούλγαρου επαναστάτη που αντιμετώπιζε κατηγορίες για δράση εναντίον του κράτους. Ακόμη, συνελήφθη προσωρινά μετά την απόπειρα δολοφονίας του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, ενώ παρά την απελευθέρωσή του, του απαγορεύθηκε να ασκεί δικηγορία. Κατόπιν τούτου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να εγκατασταθεί στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με άλλους εξόριστους (Αρμένιους αλλά και Νεότουρκους). Επέστρεψε στη χώρα το 1908 μετά τη χορήγηση αμνηστείας που δόθηκε έπειτα από την επικράτηση των Νεότουρκων και το ίδιο έτος εξελέγη στο οθωμανικό κοινοβούλιο, στο οποίο έδρασε μέχρι τον θάνατό του. Παράλληλα, ήταν μέλος της εθνοσυνέλευσης του Αρμενικού Πατριαρχείου. Στα τέλη Μαΐου του 1915 συνελήφθη στην Κωνσταντινούπολη από τις οθωμανικές αρχές και εκτοπίστηκε στα ανατολική εδάφη της αυτοκρατορίας μαζί με τον επίσης Αρμένιο βουλευτή Βαρτκές Σερενγκιουλιάν. Αμφότεροι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους προς το Ντιγιάρμπακιρ. Ο Ζοχράμπ εμφανίστηκε στα γράμματα το 1878 και αναφέρεται ως πρωτοπόρος της νουβέλας στη δυτική αρμενική διάλεκτο. Το λογοτεχνικό έργο του χαρακτηρίζεται από δυναμική και γλαφυρή αφήγηση, απλότητα και τον κοινωνικό του χαρακτήρα. Χαρακτηριστικά έργα του είναι «Τ' όνομα του αρχιμανδρίτη» (1888), το «Νέρσες» (1888), η «Καταιγίδα» (1899), το «Τεφαρίκ» (1892), «Το καθήκον του πατέρα» (1892), η «Μαγδαληνή» (1902) και το αυτοβιογραφικό «Γράμματα στο πεδίο της μάχης» (1914). Ο Ζοχράμπ ήταν παντρεμένος από το 1888 με την Κλάρα Γιαζτζιάν. Από τον γάμο του απέκτησε τέσσερα παιδιά, μεταξύ των οποίων και την Αμερικανοαρμένια φιλάνθρωπο Ντολόρες Ζοχράμπ Λίμπμαν. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. 12ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979. Baliozian, Ara, επιμ. (1985). Zohrab. An Introduction. Ontario. Γενοκτονία των Αρμενίων Ρουμπέν Σεβάκ
Δήμος Βιάννου

Ο Δήμος Βιάννου είναι δήμος της Κρήτης. Υπάγεται στον Νομό Ηρακλείου και στην ομώνυμη επαρχία . Ιδρύθηκε το 1997 με το Ν. 2539/97 και παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Έχει έκταση 221.539 στρεμμάτων, ή 2,7% της συνολικής έκτασης της Κρήτης, και 5.500 κατοίκους (2011). Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Ηρακλείου και έχει έδρα την Άνω Βιάννο. Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019, έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998). Ο δήμος συνορεύει στα ανατολικά με τον δήμο Ιεράπετρας, στα βόρεια με τον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου του Νομού Λασιθίου και στα δυτικά με τον δήμο Μινώα Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.

 Ο δήμος Βιάννου αποτελείται από 16 Κοινότητες. Στις δώδεκα Κοινότητες της Επαρχίας Βιάννου προστίθενται και οι τέσσερεις κοινότητες Αφρατίου, Εμπάρου, Μάρθας και Μιλλιαράδων της συνορεύουσης Επαρχία Πεδιάδος. Κοινότητα Άνω Βιάννου η Άνω Βιάννος η Αγία Μονή ο Άγιος Νικόλαος η Καψάλη ο Κερατόκαμπος το Λουτράκι (Κ. Άνω Βιάννου) Κοινότητα Αγίου Βασιλείου ο Άγιος Βασίλειος τα Λατόμια (Κ. Αγίου Βασιλείου) η Νέα Άρβη ο Ξερόκαμπος Κοινότητα Αμιρά ο Αμιράς η Άρβη Κοινότητα Αφρατίου -- το Αφρατί Κοινότητα Βαχού -- ο Βαχός Κοινότητα Εμπάρου η Έμπαρος το Θωμαδιανό Κοινότητα Καλαμίου το Καλάμι η Αγία Παρασκευή οι Κάτω Βίγλες τα Σκαφίδια η Σταυριά η Συνδονία ο Φαφλάγκος η Ψαρή Φοράδα Κοινότητα Κάτω Βιάννου η Κάτω Βιάννος η Μέση Κοινότητα Κάτω Σύμης η Κάτω Σύμη το Λουτράκι (Κ. Κάτω Σύμης) Κοινότητα Κεφαλοβρυσίου το Κεφαλοβρύσι ο Κρεββατάς Κοινότητα Μάρθας -- η Μάρθα Κοινότητα Μιλλιαράδων -- οι Μιλλιαράδες Κοινότητα Ξενιάκου ο Ξενιάκος το Κατωφύγι Κοινότητα Πεύκου ο Πεύκος ο Άγιος Δημήτριος ο Άνω Κόρνιας η Κοκκαλαρά τα Λατόμια (Κ. Πεύκου) Κοινότητα Συκολόγου ο Συκολόγος η Άνω Βίγλα τα Τέρτσα Κοινότητα Χόνδρου ο Χόνδρος ο Άγιος Ιωάννης η Δέρματος το Καστρί η Περβόλα 1999- 2002: Εμμανουήλ Αναστασάκης 2003- 2010: Εμμανουήλ Κλαδάκης 2011-2019: Παύλος Μπαριτάκης (επανεξελέγη με το συνδυασμό Βιάννος Ανανέωση Προοπτική, το 2014 από τον πρώτο γύρο) 2019- 31 Δεκεμβρίου 2023: Μηνάς Σταυρακάκης (εκλεγείς το 2019 με ποσοστό 67% έναντι 28% για τον Χαράλαμπο Κονδυλάκη) 1 Ιανουαρίου 2024 - Παύλος Μπαριτάκης (εξελέγη το 2023 με 86,12% από τον πρώτο γύρο. (2η φορά) Ο Σύλλογος Βιάννου Ηρακλείου «Ο Πατούχας» ιδρύθηκε το 1957. Σκοποί του Συλλόγου αποτελούν η σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ των Βιαννιτών που διαμένουν στο Ηράκλειο, η προβολή της επαρχίας Βιάννου παλαιότερα - του δήμου Βιάννου σήμερα - και η συμπαράσταση του Συλλόγου στην προβολή και στην επίλυση των προβλημάτων της περιοχής του δήμου. Το Δ.Σ. του Συλλόγου αποτελείται από τα παρακάτω μέλη: Γ. Αγαπάκη, Λ. Λιακάκη, Μ. Καραγιωργάκη, Μ. Καρακωνσταντάκη, Μ. Κυριακάκη, Μ. Λουλάκη και Σ. Μαργαριτάκη. Στοιχεία για τον δήμο Βιάννου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αρχειοθετήθηκε 2007-11-03 στο Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20070328005329/http://www.viannos.com/ https://web.archive.org/web/20070504024931/http://www.xeniako.gr/ https://web.archive.org/web/20071009012300/http://www.embaros.com/
Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα

Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (ιταλικά: Francesco Basilicata‎, πέθανε περ. το 1640) ήταν Ιταλός χαρτογράφος και στρατιωτικός μηχανικός του 17ου αιώνα. Ο Μπαζιλικάτα εργάστηκε στην υπηρεσία της Δημοκρατίας της Βενετίας και είναι γνωστός για τους χάρτες και τα σχέδια που κατασκεύασε για την Κρήτη.

 Πολύ λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τη ζωή του Μπαζιλικάτα. Έχει προταθεί από τον Τζουζέπε Γκερόλα ότι ίσως να καταγόταν από το Παλέρμο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο Μπαζιλικάτα έζησε στην Κρήτη για πολλά χρόνια κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 17ου αιώνα. Δεν είναι γνωστό το έτος θανάτου του, πιθανολογείται το 1640 και το τελευταίο έργο του χρονολογείται το 1638. Ο Μπαζιλικάτα πιθανότατα έφτασε στην Κρήτη γύρω στο 1609, σε μια εποχή που το νησί ήταν μια υπερπόντια αποικία της Δημοκρατίας της Βενετίας, γνωστό ως το Βασίλειο της Κάντια από την πρωτεύουσά του, την Κάντια ή Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Κατά τη διάρκεια αρκετών ετών και με βάση τις από πρώτο χέρι παρατηρήσεις του, ο Μπαζιλικάτα παράγει τρεις διαφορετικές σειρές σχεδίων και χαρτών σχετικών με τη Κρήτη (με ημερομηνίες 1612, 1618-19 και 1629-30).} Ο Άτλας του, ο οποίος χρονολογείται γύρω στο 1618 και σήμερα φυλάσσεται στο μουσείο Correr της Βενετίας, είναι το πιο γνωστό του έργο. Τα έργα του Μπαζιλικάτα χαρακτηρίζονται από την επιδέξια χρήση του χρώματος για την επισήμανση της τοπογραφίας της κάθε περιοχής. Ο Μπαζιλικάτα συμπεριλαμβάνει σχολαστικά στα έργα του κάθε σημαντική λεπτομέρεια με ένα αισθητικά ευχάριστο τρόπο και συχνά χρησιμοποιεί πανοραμικά σημεία παρατήρησης, κάτι που είναι πρωτότυπο για την εποχή του. Εκτός από τους χάρτες, ο Μπαζιλικάτα επίσης συνέγραψε χειρόγραφα τα οποία ασχολούνται κυρίως με την κατάσταση των οχυρώσεων της Κρήτης, αλλά και τη γεωγραφία, την ιστορία, την αρχαιολογία, τη διοίκηση και την οικονομία του νησιού. Έχει προταθεί ότι ο χάρτης του 1612 του Μπαζιλικάτα αντιγράφηκε από τον Μάρκο Μποσκίνι, του οποίου ο χάρτης με τίτλο Ολόκληρο το Βασίλειο της Κάντια (1651) επηρέασε έντονα τη μετέπειτα χαρτογραφία της Κρήτης τόσο στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές δεν δέχονται τον ισχυρισμό αυτό και, παρά το γεγονός ότι δεν αρνούνται την επιρροή του χάρτη του Μπαζιλικάτα σ'αυτόν του Μποσκίνι, θεωρούν τον τελευταίο ως το αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας από αρκετούς μηχανικούς. Basilicata, Francesco, σύντομο βιογραφικό και εικόνες
Τρες Μακνίλ

Η Τρες Μακνίλ (Tress MacNeille, 20 Ιουνίου 1951) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία δανείζει αποκλειστικά τη φωνή της. Έχει δανείσει τη φωνή της σε διάφορους χαρακτήρες στους Σίμσονς, το Futurama, τους Rugrats, τo Tiny Toon Adventures, το Courage the Cowardly Dog, το Animaniacs και το All Grown Up!.

 1979: Scooby-Doo σε διάφορους ρόλους 1981: Στρουμφάκια σε διάφορους ρόλους 1983-1988: Alvin & the Chipmunks σε διάφορους ρόλους 1985-1987: Disney's Adventures of the Gummi Bears ως Lady Bane 1987/1988: DuckTales σε διάφορους ρόλους 1989/1990: Chip 'n Dale Rescue Rangers ως Chip και Gadget 1990-1993: Tiny Toon Adventures ως Babs Bunny 1990-2009: Σίμσονς σε διάφορους ρόλους 1991: Darkwing Duck 1992-2004: Rugrats ως Charlotte Pickles 1993/1994: Garfield and Friends ως Monster 1993-1995: Animaniacs ως Dot Warner 1994: Gargoyles σε διάφορους ρόλους 1995: Aladdin σε διάφορους ρόλους 1995/1996: Timon and Pumbaa ως Shenzi 1995-1998: Pinky and the Brain 1996/1997: Hey Arnold! ως Pookie και Miss Slovak 1999/2000: Το διάλειμμα σε διάφορους ρόλους 1999-2003: Futurama σε διάφορους ρόλους 2001/2002: House of Mouse ως Daisy Duck 2003: All Grown Up ως Charlotte Pickles 2003/2004: Lilo & Stitch: The Series σε διάφορους ρόλους 2005: Catscratch ως Sassyfrass 2006-2009: Mickey Mouse Clubhouse ως Daisy Duck
Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας

Ο Βεντσεσλάβος Δ΄ o Οκνηρός (Διεθνώς: Wenceslaus ή Wenceslas, 26 Φεβρουαρίου 1361 – 16 Αυγούστου 1419) ήταν, κληρονομικά από το 1363, βασιλιάς της Βοημίας (ως Βεντσεσλάβος Δ΄) και το 1376 εκλέχτηκε βασιλιάς της Γερμανίας (επισήμως βασιλιάς των Ρωμαίων). Υπήρξε ο τρίτος μονάρχης της δυναστείας του Λουξεμβούργου στη Βοημία, επίσης ο τρίτος στη Γερμανία.

 Ο Βεντσεσλάβος γεννήθηκε στην αυτοκρατορική πόλη της Νυρεμβέργης και ήταν γιος του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Σβιντνίτσα. Σε ηλικία μόλις δύο ετών, το 1363, ο πατέρας του τον έστεψε βασιλιά της Βοημίας και το 1373 του εξασφάλισε το εκλεκτοράτο του Βραδεμβούργου. Έτσι όταν το 1376 ο Κάρολος Δ΄ υποστήριξε την εκλογή του Βεντσεσλάβου ως "βασιλιά των Ρωμαίων" (διάδοχο), δύο από τους επτά ψήφους των πριγκίπων-εκλεκτόρων ήταν εκείνη της Βοημίας και του Βραδεμβούργου, που κατείχαν ο αυτοκράτορας και ο γιος του αντίστοιχα. Το 1400 ο Βεντσεσλάβος καθαιρέθηκε από "βασιλιάς των Ρωμαίων", αλλά συνέχισε να είναι βασιλιάς της Βοημίας μέχρι το τέλος του. Ο Βεντσεσλάβος απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 1419 από καρδιακή προσβολή, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού σε ένα δάσος στα προάστια της Πράγας, αφήνοντας τη χώρα του σε βαθιά πολιτική κρίση. Τον θάνατό του ακολούθησαν σχεδόν δύο δεκαετίες συγκρούσεων, που ονομάζονται Πόλεμοι των Χουσιτών, οι οποίοι επικεντρώθηκαν στις εκκλήσεις για θρησκευτική μεταρρύθμιση του Γιαν Χους και ήταν ωθούμενοι από τη λαϊκή οργή, που προκάλεσε το μαρτύριό του. Ο Βεντσεσλάβος νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα στις 29 Σεπτεμβρίου 1370 με την Ιωάννα της Βαυαρίας, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας, γόνο της δυναστείας του Βίττελσμπαχ, μετά το θάνατο της οποίας, στις 31 Δεκεμβρίου 1386 (που φέρεται ότι κατασπαράχθηκε από ένα από τα αγαπημένα κυνηγόσκυλα ελαφιών του Βεντσεσλάβου), παντρεύτηκε την πρώτη εξαδέλφη της, Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βαυαρίας, στις 2 Μαΐου 1389. Δεν κατάφερε να κάνει παιδιά με τις συζύγους του. «Wenceslas (king of Bohemia and Germany)». Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2015.
1264 Λετάμπα

Η Λετάμπα (Letaba) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,429. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από τον ποταμό Λετάμπα της Νότιας Αφρικής.

 Η μέση διάμετρος της Λετάμπα εκτιμάται σε 74,74 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0725. Η Λετάμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 32 ώρες και 10 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μίκο Χίρβονεν

Ο Μίκο Χίρβονεν (αγγλικά: Mikko Hirvonen) είναι επαγγελματίας οδηγός Ράλλυ από το 2002. Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου του 1980 στη Φινλανδία. Από το 2006 θεωρείται οδηγός της Φόρντ. Συνοδηγός του σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του είναι ο 39χρονος Γιάρμο Λέχτινεν.

 Την καριέρα του την άρχισε στη γιαπωνέζικη εταιρία Σουμπαρού (Subaru) με την οποία είχε συμβόλαιο τριών χρόνων. Το 2002 εμφανίστηκε με ένα Σουμπαρού Ιμπρέζα στο Ράλι με τις 1000 λίμνες, στο Ράλι Φινλανδίας. Το 2004 ήταν παρτενέρ με τον πρωταθλητή του 2003,Πέτερ Σόλμπεργκ. Το 2005 έφυγε από την ομάδα αυτή και τον αντικατέστησε ο Κρις Άκτινσον. Τελευταίος του αγώνας ήταν στο Ράλι Μεγάλης Βρετανίας. Από τότε θεωρείται ένας από τους πιο ριψοκίνδυνους και πιο σημαντικούς οδηγούς στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι. Το 2006 κατάφερε να πανηγυρίσει την πρώτη του νίκη στο Ράλι Αυστραλίας. Τη δεύτερη την κατέκτησε το 2007 στο Ράλι Νορβηγίας. Ο Μίκο συμμετέχει και σε ένα άλλο πρωτάθλημα που βρίσκεται λίγο πίσω καθώς υπάρχει από το 2006. Συμμετέχει στο Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα Ράλι και στην ομάδα της Σκόντα. Νίκησε τον αγώνα του Μονακό παίρνοντας 10 βαθμούς. [Official Website] [BP Ford World Rally Team] [M-Sport Ford WRC team website] Πέτερ Σόλμπεργκ Σεμπαστιάν Λέμπ Τόμι Μάκινεν Κόλιν Μακ Ρέι Μάρκους Γκρόνχολμ Κάρλος Σάινθ
Αλαλούμ

Το Αλαλούμ είναι ο τίτλος μίας σπονδυλωτής ελληνικής σατιρικής ταινίας, του 1982, σε σκηνοθεσία Γιώργου Αποστολίδη, Γιάννη Σμαραγδή και Γιάννη Τυπάλδου και σενάριο Γιάννη Κακουλίδη και Χάρρυ Κλυνν και με πρωταγωνιστές τους Χάρρυ Κλυνν, Μανώλη Δεστούνη, Τζόλυ Γαρμπή, Δημήτρη Πιατά, Σάσα Σοφού, Νίτσα Τσαγανέα, Γιώργο Τζιφό και Κωνσταντίνο Τζούμα.

 Η ταινία χωρίζεται σε δυο μέρη, (που χωρίζονται από το διάλειμμα της κινηματογραφικής αίθουσας) με τον Χάρρυ Κλυνν να ερμηνεύει διάφορους ρόλους. Το πρώτο μέρος προλογίζεται από έναν μάγκα με ιδιαίτερη διάλεκτο και αποτελείται από δύο σκετς. Στο πρώτο, διακωμωδείται ο αστυνόμος Μπέκας, γνωστός από τις αστυνομικές ιστορίες του Γιάννη Μαρή. Εδώ τον βλέπουμε να ερευνά μια υπόθεση φόνου μπαίνοντας σε λάθος σπίτι, και από διάφορα ατυχήματα, πεθαίνουν όλοι οι ένοικοι. Στη συνέχεια ο προαναφερθείς μάγκας πηγαίνει σε μια κινηματογραφική αίθουσα για να παρακολουθήσει ένα αφηρημένο και σουρρεαλιστικό υπαρξιακό δράμα με πρωταγωνιστή τον Αρτέμη. Ο μάγκας εκθειάζει την ταινία και το «νόημά» της, όντας προφανές όμως ότι δεν την καταλαβαίνει. Το τρίτο σκετς αποτελεί όλο το δεύτερο μέρος. Είναι χαλαρά εμπνευσμένο από την ιστορία της Γκόλφως (την οποία υποδύεται ο Χάρρυ Κλυνν, ο οποίος παίζει και τον ρόλο του Χαράλαμπου Τραμπάκουλα, μιας επαναλαμβανόμενης φιγούρας στα σκετς του Χάρρυ Κλυνν) και σατιρίζει τις ταινίες "φουστανέλας" του ελληνικού κινηματογράφου γενικότερα. Σε ένα απομονωμένο χωριό, το «Λέτσοβο», η πρόοδος και η τεχνολογία δεν έχουν φτάσει, μέχρι που ο πραματευτής από την πόλη του φέρνει τηλεοράσεις και άλλες ηλεκτρικές συσκευές που θα τους αλλάξουν τη ζωή. Τελικά το χωριό χωρίζεται σε Μπλε και Πράσινους (και Κόκκινους) και διαταράσσεται η αρμονία του. Το χωριό στο οποίο γυρίστηκαν οι σκηνές τις ταινίας είναι ο Παλαιός Παντελεήμονας, νομού Πιερίας. Χάρρυ Κλυνν, μάγκας, Αρτέμης / αστυνόμος Μπέκας / Γκόλφω / Χαράλαμπος Τραμπάκουλας / Αβραάμ / Τζέι Αρ Δημήτρης Πιατάς, Τάσος Τζόλυ Γαρμπή, Θυμόκλεια Μανώλης Δεστούνης, πραματευτής Κωνσταντίνος Τζούμας, μαρξιστής Γιώργος Νέζος, Θεόφιλος / πατέρας Γκόλφως Νίτσα Τσαγανέα, Αλκμήνη Χριστόφορος Ζήκας, παπάς του χωριού Κώστας Μπαλαδήμας, Ροβέρτος Γιώργος Παπαστεφάνου, εκφωνητής Γιώργος Τζιφός, σερβιτόρος Σάσα Σοφού, παρουσιάστρια Τάσος Δαρίος, πατέρας Τάσου Ο Χάρρυ Κλυνν γύρισε την ταινία μόλις επέστρεψε από την Αμερική, όπου έκανε καριέρα. Προς το τέλος του κάθε σκετς της ταινίας, εμφανίζεται από το πουθενά ένας γέρος (Αβραάμ) που κρατά στην αγκαλιά του ένα παιδί για να το θυσιάσει και σχολιάζει το νόημα του κάθε σκετς. Εκεί ακούγεται και ο χαρακτηριστικός διάλογος «Πατέρα θα με σφάξεις;» «Όχι παιδί μου, θα σε θυσιάσω... ρε δεν πηδιόμαστε λέω 'γω;!» Στην αρχή της ταινίας κωμικοποιούνται διαφημίσεις εκείνης της εποχής (Τρέξε, τρέξε Χαρούλη γίνε άνδρας Χαρούλη, Το νυχτοκάματο του τρόμου κτλ.) Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1982-1983 κόβοντας 299.401 εισιτήρια, κάνοντας πρεμιέρα στις 25 Οκτωβρίου 1982. Ήρθε στην πρώτη θέση ανάμεσα σε 48 ταινίες. Πρόκειται για μία από τις τρεις ελληνικές ταινίες που έκοψαν τα περισσότερα εισιτήρια στον κινηματογράφο - οι άλλες δύο ήταν τα Υπολοχαγός Νατάσα και Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο. Alaloum στην IMDb
Προσωπολατρία

Προσωπολατρία είναι η λατρεία ενός προσώπου από τους άλλους ανθρώπους καθώς παρουσιάζεται με εξιδανικευμένη και ηρωική εικόνα. Είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο των ολοκληρωτικών καθεστώτων, στα οποία ισχύει η προσωπολατρία του ηγέτη, που διαμορφώνεται μέσω τεχνικών προπαγάνδας και τη χρήση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των τεχνών και διαδηλώσεων οργανωμένων από τη κυβέρνηση. Η προσωπολατρία του ηγέτη βασίζεται στην απουσία αμφισβήτησης προς τον ίδιο του και συνδυάζεται με την κολακεία και τον έπαινο προς το πρόσωπό του. Ο όρος προσωπολατρία χρησιμοποιήθηκε το 1956 από τον Νικίτα Χρουστσόφ στη μυστική ομιλία του, με τίτλο «Περί της προσωπολατρίας και των συνεπειών της» (On the Cult of Personality and Its Consequences), την τελευταία μέρα του 20ου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, στην οποία αποκήρυξε την προσωπολατρία του Στάλιν. Η εν λόγω ομιλία του Χρουστσόφ θεωρείται ότι αποτέλεσε την αρχή της Αποσταλινοποίησης στη Σοβιετική Ένωση.

 Apor, Balázs, Jan C. Behrends, Polly Jones, and E. A. Rees, eds.= The Leader Cult in Communist Dictatorships: Stalin and the Eastern Bloc (Palgrave Macmillan, 2004). The leader cult in communist dictatorships : Stalin and the Eastern Bloc. Palgrave Macmillan. 2004-10-11. ISBN 978-1403934437.Heller, Klaus and Jan Plamper, eds. Personality Cults in Stalinism/Personenkulte im Stalinismus (Göttingen: V&R unipress, 2004). 472 pp Personality cults in Stalinism / Personenkulte im Stalinismus (1. Aufl ed.). V & R Unipress. 2004. Cohen, Yves (2007). "The cult of number one in an age of leaders" (PDF). Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History. 8 (3): 597–634. Retrieved 7 September 2018. Gill, Graeme (1984). "Personality cult, political culture and party structure". Studies in Comparative Communism. 17 (2): 111–121. Melograni, Piero (1976). "The Cult of the Duce in Mussolini's Italy" (PDF). Journal of Contemporary History. 11 (4): 221–237. Retrieved 7 September 2018. Morgan, Kevin. International Communism and the Cult of the Individual Leaders, Tribunes and Martyrs under Lenin and Stalin (2017) Paltiel, Jeremy (1983). "The Cult of Personality: Some Comparative Reflections on Political Culture in Leninist Regimes". Studies in Comparative Communism'. 16: 49–64. Petrone, Karen. “Cult of Personality”. in Encyclopedia of Russian History, vol 1. pp. 348–350 edited by J. R. Millar (2004). Polese, Abel; Horák, Slavomir (2015). "A tale of two presidents: personality cult and symbolic nation-building in Turkmenistan". Nationalities Papers. 43 (3): 457–478. Rutland, P. “Cult of Personality”. in The Encyclopedia of Political Science vol 1, p 365; edited by G. T. Kurian (CQ Press, 2011).Tucker, Robert C. (1979). "The Rise of Stalin's Personality Cult" (PDF). American Historical Review. 84 (2): 347–366. Retrieved 7 September 2018. Vassilev, Rossen. “Cult of Personality”. in International Encyclopedia of the Social Sciences (2008) edited by W. A. Darity Jr.
419 Αυρηλία

Η Αυρηλία (Aurelia) είναι πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,42. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η διάμετρος της Αυρηλίας υπολογίσθηκε σε 129 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,25 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι F, ενώ το άλβεδό της είναι 0,045 (από δεδομένα του IRAS). Η Αυρηλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 42,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λαίικα Μεσσηνίας

Τα Λαίικα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 715 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Λαιίκων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Τα Λαίικα βρίσκονται σε υψόμετρο 81 μέτρων, δίπλα στην Καλαμάτα και μέχρι το 1940, γράφονταν Λέϊκα. 21-04-1835, ο οικισμός Λέϊκα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών. 31-08-1912, ο οικισμός Λέϊκα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Λέϊκων. 16-10-1940, το όνομα του οικισμού Λέϊκα διορθώνεται σε Λαίικα. 04-12-1997, ο οικισμός Λαίικα αποσπάται από την Κοινότητα Λαιίκων και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Καθίσματα Αχαΐας

Τα Καθίσματα είναι οικιστική περιοχή και τοποθεσία της Αχαΐας υπαγόμενη διοικητικά στην Κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου. Απέχουν οδικώς 28 χλμ. από την πόλη της Πάτρας, 8 χλμ. από την Χαλανδρίτσα και 2½ χλμ. από το Ελληνικό, καθώς και περίπου 1 χλμ. από την Βαλμαντούρα.

 Βρίσκονται σε μια ημιορεινή τοποθεσία στις βόρειες υπώρειες του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 340 μέτρων και περιβάλλονται αι ως επί το πλείστον από καλλιεργήσιμες εκτάσεις, κυρίως από ελαιώνες και αμπελώνες. Τα Καθίσματα βρίσκονται νότια του Ελληνικού και βόρεια της Βαλμαντούρας, καθώς δίπλα από τις Μουρίνες και τα Νιαχαίικα, ευρισκόμενα ενδιανάμεσα τους. Κοντά βρίσκεται και ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Τα Καθίσματα κατοικούνται μόνιμα από λιγοστές οικογένειες και η κύρια απασχόληση των κατοίκων εκεί είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Toyota Prius

Το Toyota Prius είναι ένα υβριδικό αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από τον Δεκέμβριο του 1997 έως σήμερα, σε 4 γενιές. Το Prius έγινε διαθέσιμο από όλους τους αντιπροσώπους στην Ιαπωνία στα τέλη του 1997 και έγινε τότε το πρώτο στην ιστορία υβριδικής τεχνολογίας αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής. Τελικώς, έγινε διαθέσιμο παγκοσμίως το 2000, ενώ σήμερα πωλείται επίσημα σε πάνω από 90 χώρες. Οι μεγαλύτερες αγορές του, διαχρονικά, είναι η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.Στα λατινικά «Prius» σημαίνει «πρώτος» ή «ορίτζιναλ» ή «ανώτερος».

 Παγκοσμίως, οι συνολικές πωλήσεις του Prius έφτασαν το ένα εκατομμύριο οχήματα τον Μάιο του 2008, τα δύο εκατομμύρια τον Σεπτέμβριο του 2010 και τα τρία εκατομμύρια τον Ιούνιο του 2013. Οι συνολικές πωλήσεις του στις ΗΠΑ έφτασαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα τον Απρίλιο του 2011, ενώ στην Ιαπωνία οι πωλήσεις του έφτασαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα τον Αύγουστο του 2011. Οι συνολικές πωλήσεις της παλέτας του Prius παγκοσμίως έφτασαν τα 6,1 εκατομμύρια αντίτυπα τον Ιανουάριο του 2017, αντιπροσωπεύοντας το 61% των 10 εκατομμυρίων υβριδικών μοντέλων που είχαν πωληθεί από την Toyota από το 1997. Υβριδικό αυτοκίνητο Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Toyota Prius στο Wikimedia Commons Η επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του Toyota Prius Toyota Prius review by www.edmunds.com
Ολιβιέ Μαρτινέζ

Ο Ολιβιέ Μαρτίνεζ (γαλλικά: Olivier Martinez, 12 Ιανουαρίου 1966 - ) είναι Γάλλος ηθοποιός του κινηματογράφου. Έγινε γνωστός από τους ρόλους του σε αρκετές γαλλικές ταινίες όπως το Un, deux, trois, soleil (1993), που του χάρισε το βραβείο Σεζάρ "Πιο Υποσχόμενου Ηθοποιού", το Ο ουσάρος στη στέγη (1995) και το La femme de chambre du Titanic (1997). Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες του Χόλυγουντ, όπως η δραματική ταινία Πριν πέσει η νύχτα (2000), το ερωτικό θρίλερ Άπιστη (2002) και το θρίλερ δράσης S.W.A.T.: Επίλεκτη ομάδα κρούσης (2003) στο οποίο ενσάρκωσε έναν Γάλλο διακινητή ναρκωτικών.

 Ο Μαρτίνεζ γεννήθηκε στο Παρίσι από μια οικογένεια της εργατικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν Ισπανός επαγγελματίας πυγμάχος, γεννημένος στο Μαρόκο και η μητέρα του ήταν Γαλλίδα γραμματέας. Σπούδασε στο CNSAD και ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα στη Γαλλία το 1990. Ο Μαρτίνεζ ανατράφηκε ως ρωμαιοκαθολικός. Το 1994, ο Μαρτίνεζ κέρδισε ένα βραβείο Σεζάρ "Πιο Υποσχόμενου Ηθοποιού" για τον ρόλο του στην ταινία Un, deux, trois, soleil (1993). Ακολούθησε ένας πρωταγωνιστικός ρόλος στην ταινία του Ζαν-Πολ Ραπενό Ο ουσάρος στη στέγη το 1995 στην οποία πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ζυλιέτ Μπινός ως Ιταλός ευγενής. Θεωρήθηκε η πιο ακριβή ταινία στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου εκείνη την περίοδο αλλά απέτυχε να ξεπεράσει τα $35 εκατομμύρια του προϋπολογισμού της. Το 1996/97 εμφανίστηκε στη ρομαντική κωμωδία του Μπερτράν Μπλιέ Mon homme μαζί με την Ανούκ Ζινμπέργκ, τον Ζεράρ Λανβάν και τη Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι. Αργότερα το 1997 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία του Μπίγκας Λούνα La femme de chambre du Titanic μαζί με τη Ρομάν Μπορινζέ, η οποία τοποθετήθηκε χρονικά στο ταξίδι του Τιτανικού το 1912. Ο Μαρτίνεζ ενσάρκωσε έναν Γάλλο εργάτη που κέρδισε σε διαγωνισμό δύναμης με βραβείο ένα ταξίδι για να παρακολουθήσει το παρθενικό ταξίδι αναχώρησης του Τιτανικού. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές. Ο Μικ Λασάλ της εφημερίδας San Francisco Chronicle επαίνεσε τη σπάνια ερμηνεία του Μαρτίνεζ. Ο Μαρτίνεζ έλαβε την προσοχή του κοινού όταν συμμετείχε σε ταινίες του Χόλυγουντ όπως στο Πριν πέσει η νύχτα του Τζούλιαν Σνάμπελ (2000) μαζί με τον Χαβιέ Μπαρδέμ και τον Τζόνι Ντεπ. Το σενάριο βασίζεται στην ομώνυμη αυτοβιογραφία του Ρεϊνάλντο Αρένας, η οποία εκδόθηκε στην αγγλική γλώσσα το 1993. Η ταινία έλαβε αρκετές θετικές κριτικές παρόλο που η ερμηνεία του Μαρτίνεζ επισκιάστηκε από εκείνη του Μπαρδέμ στα μάτια των κριτικών. Αργότερα σχολιάστηκε για την ερμηνεία του στην ταινία Άπιστη (2002) δίπλα στην Ντάϊαν Λέιν. Από τότε, έχει εμφανιστεί στην τηλεοπτική προσαρμογή της ταινίας The Roman Spring of Mrs. Stone (2003), στο S.W.A.T.: Επίλεκτη ομάδα κρούσης (2003) και στην ταινία Κλεμμένες ζωές (2004). Πρωταγωνίστησε επίσης ως Γκάμπριελ στην κινηματογραφική προσαρμογή της ταινίας Αίμα και σοκολάτα (2007). Ο Μαρτίνεζ ενσάρκωσε τον Μαυρίκιο στην ταινία Παύλος, ο απόστολος του Χριστού (2017). Ολιβιέ Μαρτίνεζ στην IMDb "Olivier!", Cinetropic.com
Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης

O Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης, ισπανικά: Sunifredo I‎ (πέθανε το 848) μέλος του Οίκου των Μπελλονιδών ήταν Κόμης της Βαρκελώνης, κόμης της Ζιρόνα, Οζόνας, Ναρμπόν, Άγδε, Βεθιέρς, Λοδέβε, Μελγουέιλ, Κονφλάν και του Νίμς (834 - 848), ήταν επίσης Κόμης της Σερδάνια και Κόμης του Ουρζέλ (834 - 848).

 Ο Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης ήταν γιος ή γαμπρός Μπελλό του Καρκασσόν.Το 834 ονομάστηκε κόμης της Σερδάνια και τού Ουρζέλ από τον Λουδοβίκο Α΄ τον ευσεβή των Φράγκων. Ως τότε οι περιοχές ανήκαν στον Αθνάρ Γαλίνδεθ Α΄, σε συμμαχία με την μουσουλμανική δυναστεία των Μπανού Κασί. Ο Σουνιφρέδος κατέκτησε τη Σερδάνια το 835 και το Ουρζέλ το 838. Το 840 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ και ακολούθησαν τρία έτη δυναστικών ερίδων, ως τη Συνθήκη τού Βερντέν το 843. Σε αυτές ο Σουνιφρέδος Α΄ και ο κουνιάδος του Σουνυέρ Α΄ των Μπελλονιδών κόμης των Εμπουριών, συμμάχησαν με τον γιο του αποβιώσαντος βασιλιά των Φράγκων, τον Κάρολο Β΄ τον φαλακρό, ενώ ο Βερνάρδος κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Ναρμπόν, Άγδε, Βεθιέρς, Μελγουέιλ, Νίμς, Σεπτιμανίας, Τουλούζης πήρε το μέρος του Πεπίνου Β΄ της Ακουιτανίας, ανιψιού του Καρόλου Β΄. Το 841 οι Μαυριτανοί εισέβαλαν στη Βαρκελώνη και βάδισαν -δια μέσου της Σερδάνια- εναντίον της Ναρμπόν. Ο Σουνιφρέδος Α΄ τους σταμάτησε αμέσως και ο Κάρολος Β΄ το εκτίμησε αυτό. Το 844 ο Κάρολος Β΄ ζήτησε την Τουλούζη από τον Πεπίνο Β΄, αιχμαλώτισε τον Βερνάρδο και τον εκτέλεσε. Ως ανταμοιβή για την πίστη του Σουνιφρέδου Α΄, ο Κάρολος Β΄ έδωσε τις κομητείες της Βαρκελώνης, Ζιρόνας και της Γοτθίας. Όταν απεβίωσε ο Βέρα Β΄ κόμης του Κονφλάν, ο Σουνιφρέδος Α΄ παρέλαβε την κομητεία του. Το 844 ο Γουλιέλμος, γιος τού Βερνάρδου, εξεγέρθηκε εναντίον τού Καρόλου Β΄· το 848 ο Πεπίνος Β΄ τον ονόμασε κόμη της Τουλούζης και των Εμπουριών. Ο Γουλιέλμος κινήθηκε γρήγορα για να εξαλείψει τον Σουνιφρέδο Α΄ και τον Σουνυέρ Α΄, οι οποίοι δύο απεβίωσαν το 848, έτσι μερικές κομητείες τους περιήλθαν στον Γουλιέλμο. Ο Σουνιφρέδος Α΄ μάλλον απεβίωσε από φυσικά αίτια. Νυμφεύτηκε την Ερμεσένδε και είχε τέκνα: Βιλφρέδος Α΄ ο δασύτριχος απεβ. 987, κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οζόνας, Ουρζέλ, Σερδάνια, Μπεζαλού. Ραδούλφ απεβ. 920, κόμης της Μπεζαλού. Μιρό Α΄ απεβ. 896, κόμης του Κονφλάν & της Ρουσσιγιόν. A. Lewis, The Development of Southern French and Catalan Society, 718-1050 (1965), Ch. 6, note 9 R. d'Abadal, Els primers comtes catalans (1958)
Αΐν Σούχνα

Η Αΐν Σούχνα (αραβικά : العين السخنة, μτφ : καυτό μάτι) είναι πόλη και λιμένας της Ερυθράς θάλασσας στο Κυβερνείο Σουέζ στη δυτική ακτή της Ερυθράς θάλασσας και στον κόλπο του Σουέζ. Απέχει 55 χλμ από το Σουέζ και 120 χλμ από το Κάιρο.

 Ανασκαφές του αρχαιολόγου Μαχμούντ Αμπντ ελ Ρασίγκ το 1999 ανέδειξαν μία άγνωστη Φαραωνική αρχαία πόλη και λιμένας. Ο λιμένας πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν κυρίως για μεταφορά στη απέναντι πλευρά του κόλπου στη χερσόνησο του Σινά. Έχουν βρεθεί αιγυπτιακές επιγραφές και στοές σκαμμένες στις πλαγιές λόφου που χρησίμευαν σαν αποθηκευτικοί χώροι. Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.
Υπερικό

Το Υπερικό (Hypericum) είναι γένος φυτών της οικογενείας των Υπερικίδων (Hypericaceae), στο οποίο περιλαμβάνονται περίπου 150 είδη, ποώδη, θαμνώδη ή φρύγανα. Κυριότερα είδη είναι το Hypericum perforatum (Υπερικόν το διάτρητον, κοινώς βάλσαμο, βαλσαμόχορτο ή σπαθίδα) και το Hypericum perfoliatum (Υπερικόν το διαμπερές, κοινώς λειχηνόχορτο ή σταρίδα). Το βαλσαμόχορτο είναι αειθαλές φυτό με ύψος περίπου ένα μέτρο και άνθη με έντονο κίτρινο χρώμα, τα οποία εμφανίζονται περίπου στα μέσα Ιουνίου. Είναι ενδημικό φυτό σε ολόκληρη σχεδόν την ευρωπαϊκή ήπειρο.

 Το υπερικό ή βαλσαμόχορτο υπήρξε αντικείμενο της Ιατρικής από τα αρχαία χρόνια. Οι αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν ως διουρητικό, επουλωτικό, εμμηναγωγό και αιμοστατικό. Σήμερα στις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες χρησιμοποιείται υπό μορφή χαπιών για την αντιμετώπιση της ήπιας και μέτριας κατάθλιψης (γι' αυτό αποκαλείται και "εναλλακτικό Prozac"). Χρησιμοποιείται, επίσης, ως αντισπασμωδικό και για την καταπολέμηση της αϋπνίας. Χρησιμοποιείται υπό μορφή βάμματος, αφού εκχυλισθεί το φρέσκο φυτό σε ελαιόλαδο μέσα σε γυάλινα βάζα καλά κλεισμένα, που μένουν στον ήλιο επί 40 ημέρες περίπου, ως επουλωτικό σε πληγές, ερεθισμούς και εγκαύματα πρώτου βαθμού. Σαν τσάι συνήθως ένα κουταλάκι του γλυκού ξερά τριμμένα φύλλα και άνθη σε μία κούπα καυτό νερό, που την σκεπάζουμε και την αφήνουμε σκεπασμένη για 10 με 15 λεπτά, για να περάσουν όλα τα συστατικά του φυτού στο νερό, από μία μέχρι τρεις φορές την ημέρα, κατόπιν συμβουλής και καθοδήγησης ιατρού, φαρμακοποιού ή άλλου ειδικού.Σε κάψουλες ή χάπια: Κατόπιν συμβουλής ιατρού ή φαρμακοποιού.Σε αλκοολούχο βάμμα: Κατόπιν συμβουλής ιατρού ή φαρμακοποιού. Το υπερικό μπορεί να επηρεάσει το συκώτι προκαλώντας ευαισθησία του ατόμου στο φως. Στο δέρμα ορισμένων ατόμων μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις που εκδηλώνονται με δερματικούς ερεθισμούς, Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές το υπερικό μπορεί να επηρεάσει το μεταβολισμό ορισμένων ενζύμων. Κατά συνέπεια, χρειάζεται προσοχή όταν χορηγείται ταυτόχρονα με άλλα φάρμακα ή και με ορισμένα τρόφιμα. Σε κάθε περίπτωση, όταν χρησιμοποιούνται φυτά για θεραπεία, πρέπει πάντοτε να ενημερώνεται ο ιατρός ή ο φαρμακοποιός και η χρήση τους να γίνεται κάτω από την καθοδήγηση ειδικού. Στην Ελλάδα υπάρχουν αυτοφυή τριάντα τρία είδη Υπερικού (Hypericum), από τα οποία τα 8 ενδημικά: Υπερικόν το ολύμπιον (Hypericum olympicum) Υπερικόν το διάτρητον (Hypericum perforatum) ή κοινώς το βάλσαμο
Μαρία Ναρύσκινα

Η Μάρια Αντόνοβνα Ναρύσκινα (ρωσικά: Мария Антоновна Нарышкина, 1779 –1854), γεννήθηκε Μάρια Τσετβερτύνσκα-Σβιάτοπελκ (Мария Святополк-Четвертинская), ήταν Πολωνή ευγενής που ήταν η ερωμένη του Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας για 19 χρόνια.

 Ήταν η κόρη του Πολωνού πρίγκιπα Αντόνι Στάνισουαφ Τσετβερτύνσκα-Σβιάτοπελκ και της συζύγου του, Τέκλα φον Κάμπενχαουζεν. Το 1795, παντρεύτηκε τον Ντμίτρι Λβόβιτς Νάρυσκιν, έναν υπάλληλο. Το 1799, με την έγκριση του συζύγου της, σύναψε σχέση με τον Αλέξανδρο, ο οποίος έγινε τσάρος το 1801. Της άρεσε πολύ η οικογένεια του Αλεξάνδρου, εκτός από τη σύζυγό του, την αυτοκράτειρα Ελισάβετ Αλεξέγιεβνα. Περιγράφεται ως συναρπαστική και γοητευτική, με την ικανότητα να προσελκύει ανθρώπους, και ονομάζεται "Η Ασπασία του Βορρά". Ο Φιλίπ Βίγκελ έγραψε ότι είχε ομορφιά "τόσο τέλεια που φαινόταν αδύνατη". Το 1803, προσπάθησε να πείσει τον Αλέξανδρο να χωρίσει τη σύζυγό του και να την παντρευτεί, αλλά απέτυχε. Συνόδευσε τον Τσάρο στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, το οποίο του έδωσε κακή δημοσιότητα. Είχε τουλάχιστον τέσσερις νόθες κόρες από τον Αλέξανδρο. Τρεις από αυτές (δύο ονομαζόμενες Γιελιζαβέτα και μία με το όνομα Ζινάιντα) πέθαναν σε βρεφική ηλικία και το άλλο, η Σόφια, έζησε ως την ηλικία των 16 ετών. Είχε επίσης έναν γιο, τον Εμάνουελ, ο οποίος δεν έγινε δεκτός από τον σύζυγό της και ήταν πιθανώς και το παιδί του Τσάρου. Ο Αλέξανδρος πείστηκε να την αφήσει το 1818 και επέστρεψε στη σύζυγό του, Ελίζαμπεθ. Συνέχισε να αναφέρεται σε αυτήν ως μέλος της οικογένειά του. Απέκτησε έξι παιδιά: Μαρίνα Ναρύσκινα (1798 - 1871). Γιελιζαβέτα Ναρύσκινα (1803). Γιελιζαβέτα Ναρύσκινα (1804). Ζινάιντα Ναρύσκινα (1806 - 1810). Σόφια Ναρύσκινα (1808 - 1824). Εμάνουελ Νάρυσκιν (1813 - 1901).Τέσσερα από αυτά ήταν πιθανώς παιδιά του Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας. Ερωτές ρωσικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων: Άννα Παύλοβα, Ναταλία Μπράσοβα, Μαρία Ναρύσκινα, Αικατερίνη Ντολγκόροκοφ, Παύλη ντε Ροθσίντλ, Πριγκίπισσα Όλγα(ISBN 978-1-242-90165-2) Troyat, Henri Alexander της Ρωσίας: Κατακτητής του Ναπολέοντα Dutton Adult; Πρώτη έκδοση. έκδοση (31 Ιανουαρίου 1983)(ISBN 978-0-525-24144-7)