Βόρεια Ιρλανδία

Η Βόρεια Ιρλανδία (αγγλικά: Northern Ireland, ιρλανδικά: Tuaisceart Éireann, σκωτικά του Όλστερ: Norlin Airlann) είναι μια από τις τέσσερις συνιστώσες χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου. Ευρισκόμενη στα βορειοανατολικά της Ιρλανδίας, μοιράζεται ένα σύνορο με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας στα νότια και τα δυτικά. Το 2022, ο πληθυσμός της περιοχής εκτιμάται στους 1.924.873 κατοίκους, αποτελώντας περίπου το 30% του πληθυσμού του νησιού και περίπου το 3% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας (γνωστή και ως Στόρμοντ, από το κτίριο στο οποίο βρίσκεται η έδρα της), ιδρύθηκε με τον Νόμο της Βόρειας Ιρλανδίας του 1998. Έχει την ευθύνη για μια σειρά θεμάτων νομοθεσίας της Βόρειας Ιρλανδίας, ενώ άλλοι τομείς δεσμεύονται για την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βόρεια Ιρλανδία συνεργάζεται με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας σε πολλούς τομείς. Η Βόρεια Ιρλανδία δημιουργήθηκε το 1921, όταν η Ιρλανδία διαιρέθηκε με τον Νόμο της Κυβέρνησης της Ιρλανδίας του 1920, δημιουργώντας μια αποκεντρωμένη κυβέρνηση για τις έξι βορειοανατολικές κομητείες της Ιρλανδίας που παρέμειναν στο ΗΒ. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν ενωτιστές, οι οποίοι ήθελαν να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ενωτιστές ήταν κατά κύριο λόγο προτεστάντες απόγονοι αποικιστών από τη Μεγάλη Βρετανία. Εν τω μεταξύ, η πλειοψηφία των κατοίκων στη Νότια Ιρλανδία (η οποία μετεξελίχθηκε στο Ιρλανδικό Ελεύθερο κράτος το 1922), και μια σημαντική μειοψηφία κατοίκων στη Βόρεια Ιρλανδία, ήταν Ιρλανδοί εθνικιστές και Καθολικοί που ήθελαν μια ενωμένη ανεξάρτητη Ιρλανδία. Σήμερα, οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους γενικά ως Βρετανούς και οι δεύτεροι γενικά ως Ιρλανδούς, ενώ η Βορειοιρλανδική (ή Όλστερ) ταυτότητα υιοθετείται από μία μεγάλη μειονότητα αποτελούμενη και από Καθολικούς και από Προτεστάντες.Η δημιουργία της Βόρειας Ιρλανδίας συνοδεύτηκε από βία μεταξύ αυτών που ήταν υπέρ και αυτών που ήταν κατά της διαίρεσης του νησιού. Κατά τη διάρκεια του 1920–22, η πρωτεύουσα Μπέλφαστ γνώρισε μεγάλη διακοινοτική βία, κυρίως μεταξύ προτεσταντών ενωτικών και καθολικών εθνικιστών πολιτών. Περισσότεροι από 500 κάτοικοι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 10.000 έγιναν πρόσφυγες, κυρίως Καθολικοί. Για τα επόμενα πενήντα χρόνια, η Βόρεια Ιρλανδία είχε μια αδιάκοπη σειρά από κυβερνήσεις του Ενωτικού Κόμματος. Υπήρξε άτυπος αμοιβαίος διαχωρισμός και από τις δύο κοινότητες και οι ενωτικές κυβερνήσεις κατηγορήθηκαν για διακρίσεις κατά της ιρλανδικής εθνικιστικής και καθολικής μειονότητας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, μια εκστρατεία για τον τερματισμό των διακρίσεων κατά των Καθολικών και των εθνικιστών γνώρισε την αντίδραση των ενωτιστών, οι οποίοι είδαν το κόμμα αυτό σαν ένα μέτωπο για τη δημοκρατία. Αυτή η αναταραχή πυροδότησε τις λεγόμενες Ταραχές, μια τριακονταετή σύγκρουση στην οποία συμμετείχαν ρεπουμπλικάνοι και ενωτικοί παραστρατιωτικοί, αλλά κρατικές δυνάμεις, συγκρούσεις οι οποίες στοίχισαν πάνω από 3.500 ζωές και τραυμάτισαν άλλους 50.000 κατοίκους. Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998 ήταν ένα σημαντικό βήμα στην ειρηνευτική διαδικασία, περιλαμβάνοντας όρους όπως ο αφοπλισμός των παραστρατιωτικών και η εξομάλυνση της κατάστασης ασφαλείας στο νησί, αν και ο σεκταρισμός και ο διαχωρισμός παραμένουν μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Κάποια σποραδικά περιστατικά βίας συνεχίζουν να σημειώνονται.Η οικονομία της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη στην Ιρλανδία την εποχή της διαίρεσης της Ιρλανδίας, αλλά παρήκμασε ως αποτέλεσμα της πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής του 1972-98. Η οικονομία της έχει αναπτυχθεί σημαντικά από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η αρχική ανάπτυξη προήλθε από το «μέρισμα ειρήνης» και το αυξημένο εμπόριο με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, συνεχίζοντας με μια σημαντική αύξηση στον τουρισμό, τις επενδύσεις και την άφιξη επενδύσεων από επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο. Η ανεργία στη Βόρεια Ιρλανδία κορυφώθηκε στο 17,2% το 1986, πέφτοντας στο 6,1% τον Οκτώβριο του 2014 και μειωμένη κατά 1.2 ποσοστιαίες μονάδες κατά τη διάρκεια του έτους, έχοντας ένα ποσοστό ακριβώς κάτω από αυτό του ΗΒ, που ήταν 6.2%.Οι πολιτιστικοί δεσμοί μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας, της υπόλοιπης Ιρλανδίας και του υπόλοιπου Ηνωμένου Βασιλείου είναι περίπλοκοι, με τη Βόρεια Ιρλανδία να μοιράζεται τόσο τον πολιτισμό της Ιρλανδίας όσο και τον πολιτισμό του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε πολλά αθλήματα, το νησί της Ιρλανδίας έχει μόνο ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βόρειας Ιρλανδίας να αποτελεί εξαίρεση σε αυτό. Η Βόρεια Ιρλανδία συμμετέχει ξεχωριστά στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας και άτομα από τη Βόρεια Ιρλανδία μπορούν να διαγωνιστούν είτε για τη Μεγάλη Βρετανία είτε για την Ιρλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Η σημερινή Βόρεια Ιρλανδία κατοικούνταν για καιρό από γηγενείς Γαέλους που ήταν ιρλανδόφωνοι και καθολικοί. Αποτελούνταν από πολλά γαελικά βασίλεια και εδάφη, και ήταν μέρος της επαρχίας του Όλστερ. Κατά την κατάκτηση της Ιρλανδίας από τους Άγγλους τον 16ο αιώνα, το Όλστερ ήταν η πιο ανθεκτική επαρχία στον αγγλικό έλεγχο. Στον Εννεαετή Πόλεμο (1594–1603), μια συμμαχία Ιρλανδών αρχόντων του Όλστερ πολέμησε εναντίον της αγγλικής κυβέρνησης στην Ιρλανδία. Μετά την ήττα των ιρλανδών στην Πολιορκία του Κίνσεϊλ, πολλοί από αυτούς τους άρχοντες κατέφυγαν στην ηπειρωτική Ευρώπη το 1607. Τα εδάφη τους κατασχέθηκαν από το Στέμμα και αποικίστηκαν με αγγλόφωνους προτεστάντες εποίκους από τη Βρετανία, στη λεγόμενη Φυτεία του Όλστερ. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση πολλών από τις πόλεις του Όλστερ και δημιούργησε μια διαρκώς αναπτυσσόμενη προτεσταντική κοινότητα του Όλστερ με δεσμούς με τη Βρετανία. Η Ιρλανδική εξέγερση του 1641 ξεκίνησε στο Όλστερ. Οι αντάρτες ήθελαν τον τερματισμό των διακρίσεων κατά των Καθολικών, μεγαλύτερη αυτονομία για την Ιρλανδία και ανατροπή της Φυτείας. Εξελίχτηκε σε εθνοτική σύγκρουση μεταξύ Ιρλανδών Καθολικών και Βρετανών Προτεσταντών αποίκων, και έγινε μέρος των ευρύτερων Πολέμων των Τριών Βασιλείων (1639–53), που έληξαν με την κατάκτηση των Άγγλων Κοινοβουλευτικών. Περαιτέρω νίκες των Προτεσταντών στον Πόλεμο των Γουλιελμιτών-Ιακωβιτών (1688–91) ενίσχυσαν την Αγγλικανική Προτεσταντική κυριαρχία στο Βασίλειο της Ιρλανδίας. Οι νίκες των Γουιλιελμιτών στο Ντέρι (1689) και Μπόιν (1690) εξακολουθούν να γιορτάζονται από ορισμένους Προτεστάντες στη Βόρεια Ιρλανδία. Πολλοί περισσότεροι Σκωτσέζοι Προτεστάντες μετανάστευσαν στο Όλστερ κατά τη διάρκεια του λιμού της Σκωτίας της δεκαετίας του 1690. Μετά τη νίκη των Γουιλιελμιτών, και σε αντίθεση με τη Συνθήκη του Λίμερικ (1691), η ψήφιση μιας σειράς Ποινικών Νόμων από την Αγγλικανική Προτεσταντική άρχουσα τάξη στην Ιρλανδία στόχευε στη μείωση της κοινωνικής θέσης των Καθολικών και, σε μικρότερο βαθμό, των Πρεσβυτεριανών. Περίπου 250.000 Πρεσβυτεριανοί του Όλστερ μετανάστευσαν στις βρετανικές αποικίες της Βόρειας Αμερικής μεταξύ των ετών 1717 και 1775. Υπολογίζεται ότι είναι πάνω από 27 εκατομμύρια Σκωτοϊρλανδοί Αμερικανοί ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με πολλούς Σκωτοϊρλανδούς Καναδούς στον Καναδά. Στο πλαίσιο των θεσμικών διακρίσεων, ο 18ος αιώνας ήταν εποχή ανάπτυξης μυστικών, μαχητικών εταιρειών στο Όλστερ, συμμετέχοντας στις θρησκευτικές εντάσεις. Οι ταραχές κλιμακώθηκε στο τέλος του αιώνα, ειδικά στο Άρμαγκ, όπου οι Προτεστάντες Πιπ ο'Ντέι Μπόις πολέμησαν τους Καθολικούς Υπερασπιστές. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση του Προτεσταντικού Τάγματος της Οράγγης. Η ιρλανδική εξέγερση του 1798 ήταν έργο της Εταιρείας των Ηνωμένων Ιρλανδών, μια διακοινοτική ιρλανδική δημοκρατική ομάδα που ιδρύθηκε από Πρεσβυτεριανούς του Μπέλφαστ, με στόχο την ιρλανδική ανεξαρτησία. Μετά από αυτό, η κυβέρνηση του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας πίεσε για τη συγχώνευση των δύο βασιλείων, σε μια προσπάθεια να καταπνίξει τον σεχταρισμό, να αφαιρέσει τους νόμους που εισήγαγαν τις διακρίσεις μεταξύ των καθολικών και των διαμαρτυρόμενων, ή προτεσταντών, και να αποτρέψει τη διάδοση του γαλλικού τύπου ρεπουμπλικανισμού. Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας ιδρύθηκε το 1801 και κυβερνούσε από το Λονδίνο. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι νομικές μεταρρυθμίσεις γνωστές ως χειραφέτηση των καθολικών Ιρλανδών συνέχισαν να εξαλείφουν τις διακρίσεις σε βάρος των Καθολικών και προοδευτικά προγράμματα επέτρεψαν στους ενοικιαστές αγρότες να αγοράσουν γη από τους γαιοκτήμονες. Στα τέλη του 19ου αιώνα, μια μεγάλη και πειθαρχημένη ομάδα Ιρλανδών Εθνικιστών βουλευτών στο Γουέστμινστερ δέσμευσε το Φιλελεύθερο Κόμμα στην «Ιρλανδική Εσωτερική Κυβέρνηση», το πρόγραμμα που υποσχόταν την αυτοδιακυβέρνηση για την Ιρλανδία, εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε αυτό αντιτάχθηκαν σφοδρά οι Ιρλανδοί Ενωτικοί, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Προτεστάντες, οι οποίοι φοβούνταν τη δημιουργία αποκεντρωμένης ιρλανδικής αποκεντρωμένης κυβέρνησης Ιρλανδών εθνικιστών και καθολικών. Σχετικοί νόμοι του 1886 και 1893 καταψηφίστηκαν. Ωστόσο, η παραχώρηση του αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία έγινε σχεδόν βέβαιη το 1912 μετά την εισαγωγή του νόμου για την κυβέρνηση της Ιρλανδίας του 1914. Η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων εξαρτιόταν από την υποστήριξη των Εθνικιστών και ο νόμος του Κοινοβουλίου του 1911 εμπόδισε τη Βουλή των Λόρδων να μπλοκάρει το νομοσχέδιο επ' αόριστον επιτρέποντας στα σχέδια αυτοδιακυβέρνησης της Ιρλανδίας να προχωρήσουν.Σε απάντηση, οι ενωτιστές ορκίστηκαν να αποτρέψουν την παραχώρηση αυτοδιοίκητου. Οι ηγέτες του Συντηρητικού και του Ενωτικού Κόμματος όπως ο Άντριου Μπόναρ Λω και ο δικηγόρος Έντουαρντ Κάρσον με έδρα το Δουβλίνο ηγήθηκαν της προσπάθειας, μαζί με μαχητικούς συνδικαλιστές της εργατικής τάξης στην Ιρλανδία. Αυτό πυροδότησε την Κρίση της παραχώρησης αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία. Τον Σεπτέμβριο του 1912, περισσότεροι από 500.000 Ενωτικοί υπέγραψαν το Σύμφωνο του Όλστερ, δεσμευόμενοι να αντιταχθούν στην Εσωτερική Κυβέρνηση με κάθε μέσο και να μην αναγνωρίσουν οποιαδήποτε ιρλανδική κυβέρνηση. Το 1914, οι συνδικαλιστές μετέφεραν λαθραία χιλιάδες τουφέκια και φυσίγγια πυρομαχικά από τη Γερμανική Αυτοκρατορία για χρήση από τους Εθελοντές του Όλστερ, μια παραστρατιωτική οργάνωση που δημιουργήθηκε για να αντιταχθεί στη δημιουργία ιρλανδικής κυβέρνησης. Οι Ιρλανδοί εθνικιστές είχαν επίσης σχηματίσει μια παραστρατιωτική οργάνωση, τους Ιρλανδούς Εθελοντές. Προσπάθησαν να διασφαλίσει την εφαρμογή του αυτοδιοίκητου της Ιρλανδίας και μετέφερε λαθραία τα δικά της όπλα στην Ιρλανδία λίγους μήνες μετά την αντίστοιχη πράξη των ενωτικών του Όλστερ. Η Ιρλανδία φαινόταν να βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου. Οι ενωτιστές ήταν μειοψηφία στην Ιρλανδία ως σύνολο, αλλά αποτελούσαν πλειοψηφία στο Όλστερ, ειδικά στις κομητείες Antrim, Down, Armagh και Londonderry. Οι ενωτιστές υποστήριξαν ότι εάν τελικά παραχωρηθεί αυτοδιοίκητο στην Ιρλανδία εντός της Βρετανίας, το Όλστερ, ολόκληρο ή ένα μέρος του, θα έπρεπε να συνεχίσει να βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης του Λονδίνου. Τον Μάιο του 1914, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου εισήγαγε ένα τροποποιητικό νομοσχέδιο για να επιτρέψει στο «Όλστερ» να εξαιρεθεί από τη παραχώρηση αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία. Στη συνέχεια έγινε συζήτηση για το πόσο θα έπρεπε να αποκλειστεί το Όλστερ και για πόσο χρονικό διάστημα. Μερικοί ενωτιστές του Όλστερ ήταν πρόθυμοι να ανεχθούν την «απώλεια» ορισμένων κυρίως καθολικών περιοχών της επαρχίας. Η κρίση διακόπηκε με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914 και την εμπλοκή της Ιρλανδίας σε αυτόν. Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου εγκατέλειψε τον Τροποποιητικό Νομοσχέδιο και αντ' αυτού έσπευσε να υποβάλει ένα νέο νομοσχέδιο, τον Νόμο Αναστολής του 1914, που ανέστειλε το αυτοδιοίκητο της Ιρλανδίας για τη διάρκεια του πολέμου, με το καθεστώς του Όλστερ να μην έχει ακόμη διασαφηνιστεί. Μέχρι το τέλος του πολέμου (κατά τη διάρκεια του οποίου είχε λάβει χώρα η εξέγερση του Πάσχα του 1916), οι περισσότεροι Ιρλανδοί εθνικιστές ήθελαν πλήρη ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο και όχι απλά αυτοδιοίκητο εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Τον Σεπτέμβριο του 1919, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ ανέθεσε σε μια επιτροπή να σχεδιάσει ένα άλλο νομοσχέδιο για την εθνική νομοθεσία. Με επικεφαλής τον Άγγλο συνδικαλιστή πολιτικό Ουόλτερ Λονγκ, συγκροτήθηκε η επιτροπή Λονγκ. Κατέληξε ότι θα έπρεπε να συσταθούν δύο αποκεντρωμένες κυβερνήσεις στο νησί —μία για τις εννέα κομητείες του Όλστερ και μία για την υπόλοιπη Ιρλανδία— μαζί με ένα Συμβούλιο της Ιρλανδίας για την «ενθάρρυνση της ιρλανδικής ενότητας». Οι περισσότεροι ενωτιστές του Όλστερ ήθελαν η επικράτεια της κυβέρνησης του Όλστερ να μειωθεί σε έξι κομητείες, έτσι ώστε να έχει μεγαλύτερη προτεσταντική συνδικαλιστική πλειοψηφία. Φοβήθηκαν ότι η αποκεντρωμένη επαρχία του Όλστερ δεν θα διαρκούσε αν περιλάμβανε πάρα πολλούς Καθολικούς και Ιρλανδούς εθνικιστές. Οι κομητείες Άντριμ, Ντάουν, Άρμαγκ, Λόντοντερι, Τάιρον και Φέρμαναγκ αποτελούσαν τη μέγιστη περιοχή στην οποία οι ενωτιστές πίστευαν ότι μπορούσαν να κυριαρχήσουν. Τα γεγονότα διέλυσαν την προσδοκία δημιουργίας μιας αποκεντρωμένης κυβέρνησης για το Όλστερ και την υπόλοιπη Ιρλανδία, και έτσι τη λήξη της σύγκρουσης. Στις γενικές εκλογές της Ιρλανδίας του 1918, το εθνικιστικό κόμμα Σιν Φέιν κέρδισε τη συντριπτική πλειοψηφία των ιρλανδικών εδρών. Τα εκλεγμένα μέλη του Σιν Φέιν απείχαν από το βρετανικό κοινοβούλιο και ίδρυσαν ένα ξεχωριστό ιρλανδικό κοινοβούλιο, το Ντάιλ, ανακηρύσσοντας μια ανεξάρτητη Ιρλανδική Δημοκρατία καλύπτοντας ολόκληρο το νησί. Πολλοί Ιρλανδοί Ρεπουμπλικάνοι κατηγόρησαν το βρετανικό κατεστημένο για τις σεχταριστικές διαιρέσεις στην Ιρλανδία και πίστευαν ότι η ανυπακοή των Ενωτικών του Όλστερ θα εξασθενούσε μόλις τερματιστεί η βρετανική κυριαρχία. Οι βρετανικές αρχές έθεσαν εκτός νόμου το Ντάιλ τον Σεπτέμβριο του 1919 και η έκρυθμη κατάσταση εξελίχθηκε σε ανταρτοπόλεμο καθώς ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (ΙΔΣ) άρχισε να επιτίθεται στις βρετανικές δυνάμεις. Ο Ιρλανδικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ήταν πλέον γεγονός.Εν τω μεταξύ, ο νόμος περί της διακυβέρνησης της Ιρλανδίας του 1920 πέρασε από το βρετανικό κοινοβούλιο το 1920. Θα χώριζε την Ιρλανδία σε δύο αυτοδιοικούμενα εδάφη εντός του Ηνωμένου Βασιλείου: τις έξι βορειοανατολικές κομητείες (Βόρεια Ιρλανδία) που θα αποτελούσαν διοικητική περιοχή με πρωτεύουσα το Μπέλφαστ και τις άλλες είκοσι έξι κομητείες (Νότια Ιρλανδία) που θα αποτελούσαν την άλλη διοικητική περιοχή της Ιρλανδίας με πρωτεύουσα το Δουβλίνο. Και οι δύο θα είχαν κοινό διοικητή, ο οποίος θα διόριζε τις δύο τοπικές κυβερνήσεις και το Συμβούλιο της Ιρλανδίας. Το συμβούλιο της Ιρλανδίας βλεπόταν από την κυβέρνηση του ΗΒ σαν πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός πανιρλανδικού κοινοβουλίου. Ο νόμος έλαβε βασιλική έγκριση τον Δεκέμβριο και έγινε ο νόμος της κυβέρνησης της Ιρλανδίας του 1920. Τέθηκε σε ισχύ στις 3 Μαΐου 1921, χωρίζοντας την Ιρλανδία και δημιουργώντας τη Βόρεια Ιρλανδία. Οι εκλογές για το κοινοβούλιο του βόρειου τομέα διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου, στις οποίες οι Ενωτικοί κέρδισαν τις περισσότερες έδρες. Το κοινοβούλιο του συνεδρίασε για πρώτη φορά στις 7 Ιουνίου και σχημάτισε την πρώτη του αποκεντρωμένη κυβέρνηση, με επικεφαλής τον ηγέτη του Ενωτικού Κόμματος Τζέιμς Κρεγκ. Οι Ρεπουμπλικανοί και εθνικιστές βουλευτές αρνήθηκαν να παραστούν. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ μίλησε στην τελετή έναρξης του βορείου κοινοβουλίου στις 22 Ιουνίου. Κατά τη διάρκεια του 1920–22, σε αυτό που έγινε Βόρεια Ιρλανδία, η διχοτόμηση του νησιού συνοδεύτηκε από βία με το σκεπτικό «της άμυνα ή της αντίθεσης στη νέα διευθέτηση». Ο ΙΔΣ πραγματοποίησε επιθέσεις κατά των βρετανικών δυνάμεων στα βορειοανατολικά, αλλά ήταν λιγότερο ενεργός σε σχέση με τη Ιρλανδία. Προτεστάντες πιστοί επιτέθηκαν στην καθολική κοινότητα ως αντίποινα για τις ενέργειες του ΙΔΣ. Το καλοκαίρι του 1920, ξέσπασε σεχταριστική βία στο Μπέλφαστ και στο Ντέρι, και υπήρξαν μαζικές πυρπολήσεις καθολικών περιουσιών στο Λίσμπερν και στο Μπάνμπριτζ. Η σύγκρουση συνεχίστηκε κατά διαστήματα για δύο χρόνια, κυρίως στο Μπέλφαστ, όπου σημειώθηκε «άγρια και άνευ προηγουμένου» κοινοτική βία μεταξύ προτεσταντών και καθολικών πολιτών (βλ. Πογκρόμ του Μπέλφαστ). Υπήρχαν ταραχές, πυρομαχίες και βομβαρδισμοί. Σπίτια, επιχειρήσεις και εκκλησίες δέχτηκαν επίθεση και άνθρωποι εκδιώχθηκαν από τους χώρους εργασίας και από τις μικτές γειτονιές. Πάνω από 500 κάτοικοι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 10.000 άτομα έγιναν πρόσφυγες, οι περισσότεροι καθολικοί. Ο Βρετανικός Στρατός αναπτύχθηκε στο νησί και η Ειδική Αστυνομία του Όλστερ σχηματίστηκε για να βοηθήσει την τακτική αστυνομία. Η ειδική αστυνομία είχε σχεδόν αμιγώς προτεστάντες αστυνομικούς και ορισμένα από τα μέλη του πραγματοποίησαν επιθέσεις αντιποίνων σε Καθολικούς. Μια εκεχειρία μεταξύ των βρετανικών δυνάμεων και του ΙΔΣ καθιερώθηκε στις 11 Ιουλίου 1921, τερματίζοντας τις μάχες στο μεγαλύτερο μέρος της Ιρλανδίας. Ωστόσο, η κοινοτική βία συνεχίστηκε στο Μπέλφαστ και το 1922 ο ΙΔΣ εξαπέλυσε μια αντάρτικη επίθεση σε παραμεθόριες περιοχές της Βόρειας Ιρλανδίας. Η αγγλο-ιρλανδική συνθήκη υπεγράφη μεταξύ εκπροσώπων της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδικής Δημοκρατίας στις 6 Δεκεμβρίου 1921. Αυτό δημιούργησε το ιρλανδικό ελεύθερο κράτος. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, η Βόρεια Ιρλανδία θα γινόταν μέρος του Ελεύθερου Κράτους εκτός εάν η τοπική κυβέρνηση αποφάσιζε να μην επιτρέψει την ένωση παρουσιάζοντας την άποψη της στον βασιλιά, αν και στην πράξη η διαίρεση παρέμενε σε ισχύ.Όπως ήταν αναμενόμενο, το Κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας αποφάσισε στις 7 Δεκεμβρίου 1922 (την επομένη της ίδρυσης του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους) να ασκήσει το δικαίωμά του να εξαιρεθεί από το δικαίωμα ένταξης στο Ελεύθερο Κράτος απευθύνοντας ομιλία στον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄.Λίγο αργότερα, ιδρύθηκε η ιρλανδική επιτροπή συνόρων για να αποφασίσει τη μόνιμη συνοριογραμμή μεταξύ του ιρλανδικού ελεύθερου κράτους και της Βόρειας Ιρλανδίας. Λόγω του ξεσπάσματος του ιρλανδικού εμφυλίου πολέμου, οι εργασίες της επιτροπής καθυστέρησαν και άρχισε να λειτουργεί (η επιτροπή) μόλις το 1925. Η κυβέρνηση του Ελεύθερου Κράτους και οι Ιρλανδοί εθνικιστές ήλπιζαν σε μια μεγάλη μεταφορά εδάφους στο Ελεύθερο Κράτος, καθώς πολλές παραμεθόριες περιοχές είχαν πλειοψηφίες Καθολικών/Εθνικιστών, αφήνοντας την υπόλοιπη Βόρεια Ιρλανδία πολύ μικρή για να είναι βιώσιμη. Ωστόσο, η τελική έκθεση της επιτροπής συνιστούσε μόνο μικρές μεταφορές εδαφών προς την Ιρλανδία από το ΗΒ και από την Ιρλανδία προς το ΗΒ. Οι κυβερνήσεις του Ελεύθερου Κράτους, της Βόρειας Ιρλανδίας και του ΗΒ συμφώνησαν να μην αποδεχτούν τα συμπεράσματα της επιτροπής και να αποδεχτούν τη παρούσα κατάσταση, ενώ η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συμφώνησε ότι το Ελεύθερο Κράτος δεν θα έπρεπε πλέον να πληρώνει το μερίδιό του από το εθνικό χρέος του ΗΒ. Τα σύνορα της Βόρειας Ιρλανδίας σχεδιάστηκαν για να της δώσουν «μια αποφασιστική προτεσταντική πλειοψηφία». Την εποχή της δημιουργίας της, ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν κατά δύο τρίτα Προτεστάντες και κατά ένα Καθολικοί. Οι περισσότεροι Προτεστάντες ήταν ενωτικοί/πιστοί που προσπάθησαν να διατηρήσουν τη Βόρεια Ιρλανδία ως μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ οι περισσότεροι Καθολικοί ήταν Ιρλανδοί εθνικιστές/ρεπουμπλικάνοι που επεδίωκαν μια ανεξάρτητη Ενωμένη Ιρλανδία. Υπήρχε αμοιβαίος αυτοεπιβαλλόμενος διαχωρισμός στη Βόρεια Ιρλανδία μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών, στην εκπαίδευση, τη στέγαση και συχνά την επαγγελματική απασχόληση. Για τα πρώτα πενήντα χρόνια της, η Βόρεια Ιρλανδία είχε μια αδιάκοπη σειρά κυβερνήσεων του Ενωτικού Κόμματος. Σχεδόν κάθε υπουργός αυτών των κυβερνήσεων ήταν μέλη του Προτεσταντικού Τάγματος της Οράγγης. Σχεδόν όλοι οι δικαστές ήταν προτεστάντες, πολλοί από αυτούς στενά συνδεδεμένη με το Ενωτικό Κόμμα. Η νέα αστυνομική δύναμη της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν η Βασιλική Αστυνομία του Όλστερ, το οποίο διαδέχθηκε τη Royal Irish Constabular. Είχε σχεδόν αμιγώς προτεσταντική σύνθεση και δεν είχε λειτουργική ανεξαρτησία, ανταποκρινόμενη στις οδηγίες των υπουργών της κυβέρνησης. Η Βασιλική Αστυνομία και η εφεδρική Ειδική Αστυνομία του Όλστερ ήταν στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις λόγω της απειλής από τον ΙΔΣ. Είχαν στη διάθεσή τους τον Νόμο για τις Ειδικές Εξουσίες, ένα σαρωτικό νομοσχέδιο που επέτρεπε συλλήψεις χωρίς ένταλμα, εγκλεισμό χωρίς δίκη, απεριόριστες εξουσίες έρευνας και απαγορεύσεις σε συναντήσεις και δημοσιεύσεις».Το Εθνικιστικό Κόμμα ήταν το κύριο πολιτικό κόμμα που ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις ενωτικές κυβερνήσεις. Ωστόσο, τα εκλεγμένα μέλη του συχνά απείχαν σαν μορφή διαμαρτυρίας από το κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας και πολλοί εθνικιστές δεν ψήφισαν στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Άλλες πρώιμες εθνικιστικές ομάδες που έκαναν εκστρατεία κατά της διχοτόμησης περιελάμβαναν τον Εθνικό Σύνδεσμο του Βορρά (που ιδρύθηκε το 1928), το Βόρειο Συμβούλιο για την Ενότητα (που ιδρύθηκε το 1937) και τον Ιρλανδικό Σύνδεσμο κατά της διαίρεσης (που ιδρύθηκε το 1945). Οι ενωτικές κυβερνήσεις και ορισμένες τοπικές αρχές υπό την κυριαρχία των ενωτιστών, κατηγορήθηκαν ότι ασκούσαν διακρίσεις κατά της καθολικής και της ιρλανδικής εθνικιστικής μειονότητας. ιδίως όσον αφορά τη χάραξη των ορίων των εκλογικών περιφερειών, την κατανομή των δημόσιων κατοικιών, την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και την αστυνόμευση. Ενώ ορισμένες μεμονωμένες κατηγορίες ήταν αβάσιμες ή υπερβολικές, υπάρχουν αρκετές αποδεδειγμένες περιπτώσεις που δείχνουν «ένα συνεπές και αδιαμφισβήτητο μοτίβο εσκεμμένων διακρίσεων κατά των Καθολικών». Δεκαετίες αργότερα, ο ενωτικός πρώτος υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, Ντέιβιντ Τριμπλ, είπε ότι ήταν ένα «κρύο σπίτι» για τους Καθολικούς.Τον Ιούνιο του 1940, σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει το ουδέτερο ιρλανδικό κράτος να συμμετάσχει στο πλευρό των Συμμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ υπέδειξε στον τάισεχ Έιμαν ντε Βαλέρα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα πίεζε υπέρ της ένωσης της Ιρλανδίας, αλλά πιστεύοντας ότι ο Τσόρτσιλ δεν μπορούσε να επιτύχει, ο ντε Βαλέρα αρνήθηκε την προσφορά. Οι Βρετανοί δεν ενημέρωσαν την κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας ότι είχαν κάνει την προσφορά στην κυβέρνηση του Δουβλίνου και η απόρριψη του ντε Βαλέρα δημοσιοποιήθηκε το 1970. Ο νόμος για το καθεστώς της Ιρλανδίας του 1949 έδωσε την πρώτη νομική εγγύηση ότι η περιοχή δεν θα έπαυε να είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου χωρίς τη συγκατάθεση του Κοινοβουλίου της Βόρειας Ιρλανδίας. Από το 1956 έως το 1962, ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός πραγματοποίησε μια περιορισμένη αντάρτικη εκστρατεία σε παραμεθόριες περιοχές της Βόρειας Ιρλανδίας, την Εκστρατεία των συνόρων. Στόχευε να αποσταθεροποιήσει τη Βόρεια Ιρλανδία και να επανενώσει το νησί, αλλά απέτυχε.Το 1965, ο Πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας Τέρενς Ο΄ Νιλ συναντήθηκε με τον Τάισεχ, Σιν Λεμάς. Ήταν η πρώτη συνάντηση μεταξύ των δύο αρχηγών κυβερνήσεων μετά τη διχοτόμηση. Οι Ταραχές, οι οποίες ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αποτελούνταν από περίπου 30 χρόνια επαναλαμβανόμενων πράξεων έντονης βίας κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν 3.254 άνθρωποι με πάνω από 50.000 απώλειες. Από το 1969 έως το 2003 σημειώθηκαν πάνω από 36.900 περιστατικά πυροβολισμών και πάνω από 16.200 βομβαρδισμοί ή απόπειρες βομβιστικών επιθέσεων που σχετίζονται με τις αραχές. Η σύγκρουση προκλήθηκε από το αμφισβητούμενο καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας εντός του Ηνωμένου Βασιλείου και τις διακρίσεις σε βάρος της ιρλανδικής εθνικιστικής μειονότητας από την κυρίαρχη ενωτική πλειοψηφία. Από το 1967 έως το 1972 η Ένωση Πολιτικών Δικαιωμάτων της Βόρειας Ιρλανδίας, η οποία βασίστηκε στο πρότυπο του αμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, ηγήθηκε μιας εκστρατείας πολιτικής αντίστασης στις αντικαθολικές διακρίσεις στη στέγαση, την απασχόληση, την αστυνόμευση και τις εκλογικές διαδικασίες. Το δικαίωμα ψήφου για τις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης απέκλειε πάνω από το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος. Ενώ η πλειονότητα των ψηφοφόρων που δεν είχαν δικαίωμα ψήφου ήταν Προτεστάντες, οι Καθολικοί υπερεκπροσωπούνταν επειδή ήταν φτωχότεροι και είχαν περισσότερους ενήλικες να ζουν ακόμα στο σπίτι της οικογένειας. Η εκστρατεία της Ένωσης, θεωρούμενη από πολλούς ενωτιστές ως όργανο των ιρλανδών δημοκρατών, και η βίαιη αντίδραση των ενωτικών σε αυτήν αποδείχθηκαν προάγγελοι μιας πιο βίαιης περιόδου. Ήδη από το 1969, ξεκίνησαν ένοπλες εκστρατείες παραστρατιωτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένης της εκστρατείας του Προσωρινού ΙΔΣ του 1969-1997, με στόχο το τέλος της βρετανικής κυριαρχίας στη Βόρεια Ιρλανδία και τη δημιουργία μιας Ενωμένης Ιρλανδίας. Η άλλη μεγάλη δύναμη ήταν η Εθελοντική Δύναμη του Όλστερ, η οποία δημιουργήθηκε το 1966 ως απάντηση στην αντιληπτή διάβρωση τόσο του βρετανικού χαρακτήρα όσο και της κυριαρχίας των ενωτικών στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας –ο βρετανικός στρατός και η αστυνομία (η Βασιλική Χωροφυλακή)– συμμετείχαν επίσης στη βία. Η θέση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ότι οι δυνάμεις του ήταν ουδέτερες στη σύγκρουση, προσπαθώντας να διατηρήσουν τον νόμο και την τάξη στη Βόρεια Ιρλανδία και το δικαίωμα του λαού της Βόρειας Ιρλανδίας στη δημοκρατική αυτοδιάθεση. Οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούσαν τις κρατικές δυνάμεις ως μετέχοντες τη σύγκρουση, επισημαίνοντας τη σύμπραξη μεταξύ των κρατικών δυνάμεων και των ενωτικών παραστρατιωτικών σαν απόδειξη του ισχυρισμού τους. Η έρευνα "Μπάλαστ" από τον Αστυνομικό Διαμεσολαβητή επιβεβαίωσε ότι οι βρετανικές δυνάμεις, και ιδιαίτερα η Βασιλική Χωροφυλακή, συνεργάστηκαν με τους ενωτικούς παραστρατιωτικούς, ενεπλάκησαν σε φόνους και εμπόδισαν τη διεξαγωγή της δικαστικής διαδικασίας όταν είχαν διερευνηθεί τέτοιοι ισχυρισμοί, αν και ο βαθμός στον οποίο συνέβη μια τέτοια σύμπραξη εξακολουθεί να αμφισβητείται. Ως συνέπεια της επιδείνωσης της κατάστασης ασφάλειας, η αυτόνομη περιφερειακή κυβέρνηση για τη Βόρεια Ιρλανδία ανεστάλη το 1972. Παράλληλα με τη βία, υπήρχε ένα πολιτικό αδιέξοδο μεταξύ των μεγάλων πολιτικών κομμάτων (μεταξύ τους και των κομμάτων που καταδίκασαν τη βία) στη Βόρεια Ιρλανδία, σχετικά με το μελλοντικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και τη μορφή διακυβέρνησης που θα έπρεπε να υπάρχει στη Βόρεια Ιρλανδία. Το 1973, η Βόρεια Ιρλανδία διεξήγαγε δημοψήφισμα για να καθορίσει εάν έπρεπε να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο ή να ενταχθεί στους κόλπους της ενωμένης Ιρλανδίας. Η ετυμηγορία ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ (98,9%) της διατήρησης της παρούσας κατάστασης. Περίπου το 57,5% του εκλογικού σώματος ψήφισε υπέρ, αλλά μόνο το 1% των Καθολικών ψήφισε μετά από μποϊκοτάζ που οργάνωσε το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα. Οι Ταραχές τερματίστηκαν με μια ειρηνευτική διαδικασία που περιελάμβανε την κήρυξη εκεχειριών από τις περισσότερες παραστρατιωτικές οργανώσεις και τον πλήρη παροπλισμό/αφοπλισμό τους, τη μεταρρύθμιση της αστυνομίας και την απόσυρση του στρατού από τους δρόμους και από ευαίσθητες περιοχές όπως το νότιο Άρμαγκ και το Φέρμαναγκ, όπως συμφωνήθηκε από τα υπογράφοντα μέρη της Συμφωνίας του Μπέλφαστ (κοινώς γνωστή ως «Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής»). Αυτό επανέλαβε τη μακροχρόνια βρετανική θέση, η οποία δεν είχε ποτέ προηγουμένως αναγνωριστεί πλήρως από τις διαδοχικές ιρλανδικές κυβερνήσεις, ότι η Βόρεια Ιρλανδία θα παραμείνει μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου έως ότου αποφασίσει διαφορετικά η πλειοψηφία των ψηφοφόρων στη Βόρεια Ιρλανδία. Το Σύνταγμα της Ιρλανδίας τροποποιήθηκε το 1999 για να αφαιρέσει την αξίωση του «ιρλανδικού έθνους» για κυριαρχία σε ολόκληρο το νησί (στο άρθρο 2). Τα νέα άρθρα 2 και 3, τα οποία προστέθηκαν στο Σύνταγμα της Ιρλανδίας για να αντικαταστήσουν τα προηγούμενα άρθρα, αναγνωρίζουν σιωπηρά ότι το καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και οι σχέσεις της με το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο και με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας θα αλλάξουν μόνο με τη συμφωνία της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων τόσο στη Βόρεια Ιρλανδία όσο και στην Ιρλανδία. Η διάταξη περί έγκρισης μιας δυνητικής ένωσης της Βόρειας Ιρλανδίας από τους εκλογείς και των δύο Ιρλανδιών έγινε φανερή και στη Συμφωνία του Μπέλφαστ, η οποία υπογράφηκε το 1998 και επικυρώθηκε με δημοψηφίσματα που πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα τόσο στη Βόρεια Ιρλανδία όσο και στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αναγνώρισε για πρώτη φορά, τη λεγόμενη «ιρλανδική διάσταση»: την αρχή ότι ο λαός του νησιού της Ιρλανδίας στο σύνολό του έχει το δικαίωμα, χωρίς καμία εξωτερική παρέμβαση., να λύσει τα θέματα μεταξύ Βορρά και Νότου με κοινή συναίνεση. Η τελευταία δήλωση ήταν το κλειδί για να την υποστηρίξουν οι εθνικιστές. Δημιουργήθηκε μια αποκεντρωμένη κυβέρνηση με κοινοβούλιο στο αρχοντικό του Στόρμοντ, οποία πρέπει να αποτελείται τόσο από ενωτικά όσο και από εθνικιστικά κόμματα. Η λειτουργία των θεσμών ανεστάλη από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου το 2002 μετά από καταγγελίες της Αστυνομικής Υπηρεσίας της Βόρειας Ιρλανδίας για κατασκοπεία από άτομα που εργάζονταν για το Σιν Φέιν στη Συνέλευση, το λεγόμενο Στόρμοντγκεϊτ. Η προκύπτουσα έρευνα εναντίον του κατηγορούμενου μέλους του Σιν Φέιν αργότερα έκλεισε.Στις 28 Ιουλίου 2005, ο Προσωρινός ΙΔΣ κήρυξε το τέλος της εκστρατείας του και έκτοτε αφοπλίστηκε, με την παρόπλιση του οπλοστασίου του. Αυτή η τελική πράξη αφοπλισμού πραγματοποιήθηκε υπό την παρακολούθηση της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής για τον Αφοπλισμό (ΑΔΕΑ) και δύο εξωτερικών μαρτύρων της εκκλησίας. Πολλοί ενωτικοί, ωστόσο, παρέμειναν δύσπιστοι. Η ΑΔΕΑ επιβεβαίωσε αργότερα ότι οι κύριες πιστές παραστρατιωτικές ομάδες, η Ένωση Άμυνας του Όλστερ, η Εθελοντική Δύναμη του Όλστερ και οι Κομάντο Κοκκινοχέρηδες, είχαν παροπλίσει το οπλοστάσιο τους, με μάρτυρες του πρώην αρχιεπίσκοπου Ρόμπιν Ιμς και ενός πρώην ανώτατου δημόσιου υπαλλήλου. Οι πολιτικοί που εκλέχθηκαν στη Συνέλευση στις εκλογές του 2003 συνεδρίασαν στις 15 Μαΐου 2006 βάσει του νόμου της Βόρειας Ιρλανδίας του 2006 με σκοπό την εκλογή πρώτου υπουργού και αναπληρωτή πρώτου υπουργού της Βόρειας Ιρλανδίας και την επιλογή των μελών μιας εκτελεστικής εξουσίας (πριν από 25 Νοεμβρίου 2006) ως προκαταρκτικό βήμα για την αποκατάσταση της αποκεντρωμένης κυβέρνησης. Μετά τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Μαρτίου 2007, η αποκεντρωμένη κυβέρνηση αποκαταστάθηκε στις 8 Μαΐου 2007 με τον ηγέτη του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος Ίαν Πέισλι και τον αναπληρωτή ηγέτη του Σιν Φέιν Μάρτιν Μακγκίνες να αναλαμβάνουν καθήκοντα πρώτου υπουργού και αναπληρωτή πρώτου υπουργού, αντίστοιχα. Στη Λευκή Βίβλο για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επανέλαβε τη δέσμευσή της να τηρήσει τη Συμφωνία του Μπέλφαστ. Όσον αφορά το καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας, ανέφερε ότι η «σαφώς δηλωμένη προτίμηση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου είναι να διατηρήσει την τρέχουσα συνταγματική θέση της Βόρειας Ιρλανδίας: ως τμήμα του ΗΒ, αλλά με ισχυρούς δεσμούς με την Ιρλανδία». Η Βόρεια Ιρλανδία βρίσκεται στο βόρειο-βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Ιρλανδίας και αποτελείται από έξι εκ των παραδοσιακών εννέα κομητειών της ιστορικής Ιρλανδικής επαρχίας του Όλστερ. Δημιουργήθηκε ως μια ξεχωριστή διαίρεση του Ηνωμένου Βασιλείου στις 3 Μαΐου 1921 υπό τον Νόμο της Ιρλανδικής Κυβέρνησης του 1920, αν και οι συνταγματικές του ρίζες βρίσκονται στον Νόμο της Ένωσης 1800 μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Για πάνω από 50 έτη είχε τη δική της αποκεντρωμένη κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Η λειτουργία αυτών των θεσμών ανεστάλη το 1972 ενώ καταργήθηκαν το 1973. Επανειλημμένες προσπάθειες να αποκατασταθεί η αυτοδιοίκηση κατέληξε στην εγκαθίδρυση της σημερινής Εκτελεστικής Εξουσίας της Βόρειας Ιρλανδίας και της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας. Η Βόρεια Ιρλανδία έχει αποκεντρωμένη κυβέρνηση μέσα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχει μια Εκτελεστική Εξουσία της Βόρειας Ιρλανδίας μαζί με τη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας με 108 μέλη να αντιμετωπίζουν τα αποκεντρωμένα ζητήματα με την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου για τα δεσμευμένα θέματα (reserved matters). Έπειτα από τρία χρόνια (10 Ιανουαρίου 2017 ως 10 Ιανουαρίου 2020) η Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας άρχισε να λειτουργεί ξανά.Το κύριο πολιτικό χάσμα στη Βόρεια Ιρλανδία βρίσκεται μεταξύ των ενωτιστών, που επιθυμούν την παραμονή της Βόρειας Ιρλανδίας ως μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, και των εθνικιστών, που επιθυμούν να δουν τη Βόρεια Ιρλανδία μέρος της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτές οι δύο αντίθετες απόψεις συνδέονται με βαθύτερους πολιτισμικούς διαχωρισμούς. Οι ενωτικοί είναι κατά κύριο λόγο Προτεστάντες του Όλστερ, απόγονοι κυρίως Σκωτσέζων, Άγγλων και Ουγενότων εποίκων, αλλά και Γαέλων που προσηλυτίστηκαν σε ένα από τα προτεσταντικά δόγματα. Οι εθνικιστές είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Καθολικοί και κατάγονται από τον γηγενή πληθυσμό, με μια μειονότητα κατοίκων που κατάγονται από τα Χάιλαντς της Σκωτίας καθώς και ορισμένους προσήλυτους από τον Προτεσταντισμό. Οι διακρίσεις κατά των εθνικιστών υπό την κυβέρνηση του μεγάρου του Στόρμοντ (1921–1972) οδήγησαν στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στη δεκαετία του 1960. Ενώ ορισμένοι ενωτιστές υποστηρίζουν ότι οι διακρίσεις δεν οφείλονταν μόνο σε θρησκευτικό ή πολιτικό φανατισμό, αλλά ήταν και αποτέλεσμα πιο περίπλοκων κοινωνικοοικονομικών, κοινωνικοπολιτικών και γεωγραφικών παραγόντων, η ύπαρξη του, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ο εθνικιστικός θυμός αντιμετωπίστηκε, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στα προβλήματα. Η πολιτική αναταραχή πέρασε την πιο βίαιη φάση της μεταξύ των ετών 1968 και 1994. Το 2007, το 36% του πληθυσμού αυτοπροσδιορίστηκε ως «ενωτιστές», το 24% ως «εθνικιστές» και το 40% αυτοπροσδιορίστηκε ως «μη ανήκων σε καμία από τις δύο ιδεολογίες». Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2015, το 70% υποστηρίζει τη μακροπρόθεσμη προτίμηση της παραμονής της Βόρειας Ιρλανδίας στο Ηνωμένο Βασίλειο (είτε με άμεση κυβερνητική είτε με αποκεντρωμένη κυβέρνηση ), ενώ το 14% εκφράζει προτίμηση για ένταξη σε μια ενωμένη Ιρλανδία. Αυτή η παραπάνω από το αναμενόμενο στήριξη για την παραμονή στο ΗΒ μπορεί να εξηγηθεί από τη συντριπτική προτίμηση των Προτεσταντών να παραμείνουν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου (93%), ενώ οι προτιμήσεις των Καθολικών κατανέμονται σε μια σειρά από λύσεις στο ζήτημα του τοπικού συντάγματος, συμπεριλαμβανομένης της παραμονής της περιοχής τους ως τμήματος του ΗΒ (47%). Άλλοι υποστηρίζουν την «ένωση» με την Ιρλανδία (32%), άλλη την «ανεξαρτητοποίηση» της Βόρειας Ιρλανδίας (4%) και άλλοι δηλώνουν ότι «δεν ξέρουν» (16%). Τα επίσημα εκλογικά στατιστικά, τα οποία αντικατοπτρίζουν τις απόψεις για το «εθνικό ζήτημα», μαζί με ζητήματα υποψηφίων, πολιτικής γεωγραφίας, προσωπικής πίστης και ιστορικού ψήφων, δείχνουν ότι 54% των ψηφοφόρων της Βόρειας Ιρλανδίας ψηφίζουν για συνδικαλιστικά κόμματα, 42% ψηφίζουν για εθνικιστικά κόμματα και 4% ψήφο "άλλα". Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά ότι τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αποτελούν απαραίτητα ένδειξη της στάσης του εκλογικού σώματος σχετικά με το συνταγματικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας είναι τουλάχιστον Χριστιανοί, κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί ή Προτεστάντες. Πολλοί ψηφοφόροι (ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστης) έλκονται από τις συντηρητικές πολιτικές του ενωτισμού, ενώ άλλοι ψηφοφόροι έλκονται από το παραδοσιακά αριστερό Σιν Φέιν, κύριο κόμμα της Ιρλανδίας, και τα αριστερά κόμματα, και τις αντίστοιχες κομματικές πλατφόρμες τους για δημοκρατικό σοσιαλισμό και σοσιαλδημοκρατία.Ως επί το πλείστον, οι Προτεστάντες αισθάνονται μια ισχυρή σύνδεση με τη Μεγάλη Βρετανία και επιθυμούν η Βόρεια Ιρλανδία να παραμείνει μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου. Πολλοί Καθολικοί, ωστόσο, υποστηρίζουν την Ενωμένη Ιρλανδία ή είναι λιγότερο σίγουροι για το πώς θα λύσουν το συνταγματικό ζήτημα. Οι προτεστάντες έχουν μια μικρή πλειοψηφία στη Βόρεια Ιρλανδία, σύμφωνα με την τελευταία Απογραφή της Βόρειας Ιρλανδίας. Πάντως οι δημογραφικές τάσεις δείχνουν ότι οι Καθολικοί ενισχύονται δημογραφικά. Η σύνθεση της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας αντανακλά τη δημοτικότητα των διαφόρων κομμάτων εντός του πληθυσμού. Από τα 90 Μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης, 40 είναι ενωτιστές και 39 εθνικιστές (οι υπόλοιποι 11 χαρακτηρίζονται ως "άλλοι"). Από το 1998, η Βόρεια Ιρλανδία έχει αποκεντρωμένη κυβέρνηση εντός του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό την προεδρία της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας και μιας διακοινοτικής κυβέρνησης (το εκτελεστικό όργανο της Βόρειας Ιρλανδίας). Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου είναι υπεύθυνα για τα δεσμευμένα θέματα (reserved matters). Τα δεσμευμένα θέματα περιλαμβάνουν ορισμένους τομείς πολιτικής (πολιτική αεροπορία, μονάδες μέτρησης, ανθρώπινη γενετική) τους οποίους το Κοινοβούλιο ενδέχεται να αναθέσει την ευθύνη τους στη Συνέλευση κάποια στιγμή στο μέλλον. Άλλα δεσμευμένα θέματα (όπως οι διεθνείς σχέσεις, η φορολογία και οι εκλογές) δεν αναμένεται ποτέ να εξεταστούν για μετάθεση της νομοθετικής ευθύνης τους στο κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας. Σε όλα τα άλλα κυβερνητικά ζητήματα, η Εκτελεστική εξουσία μαζί με την 90μελή Συνέλευση μπορούν να νομοθετούν και να κυβερνούν τη Βόρεια Ιρλανδία. Η αποκέντρωση στη Βόρεια Ιρλανδία εξαρτάται από τη συμμετοχή μελών της εκτελεστικής εξουσίας της Βόρειας Ιρλανδίας στο Υπουργικό Συμβούλιο Βορρά/Νότου, το οποίο συντονίζει τους τομείς συνεργασίας (όπως η γεωργία, η εκπαίδευση και η υγεία) μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Επιπλέον, «αναγνωρίζοντας το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της ιρλανδικής κυβέρνησης για τη Βόρεια Ιρλανδία», η κυβέρνηση της Ιρλανδίας και η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συνεργάζονται στενά σε μη αποκεντρωμένα θέματα μέσω της Βρετανο-Ιρλανδικής Διακυβερνητικής Διάσκεψης. Οι εκλογές για τη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας γίνονται με το σύστημα της μεταφερόμενης μονοσταυρίας. Πέντε μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης εκλέγονται από καθεμία από τις 18 κοινοβουλευτικές εκλογικές περιφέρειες. Επιπλέον, δεκαοκτώ αντιπρόσωποι εκλέγονται στην κάτω βουλή του κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου από 18 εκλογικές περιφέρειες, δηλαδή είναι μονοεδρικές περιφέρειες. Ωστόσο, η Βόρεια Ιρλανδία δεν έχει 18 βουλευτές. Οι βουλευτές του Σιν Φέιν, επί του παρόντος επτά, αρνούνται να δώσουν τον όρκο να υπηρετήσουν τη Βασίλισσα, ο οποίος, όπως και με τον όρκο στο Ευαγγέλιο (ή στο Κοράνι, για τους μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης) στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι προαπαιτούμενο για να αναλάβει ο βουλευτής τα καθήκοντά του. Επιπλέον, η Άνω Βουλή του βρετανικού κοινοβουλίου, η Βουλή των Λόρδων, έχει επί του παρόντος περίπου 25 διορισμένα μέλη από τη Βόρεια Ιρλανδία. Το Γραφείο της Βόρειας Ιρλανδίας εκπροσωπεί την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στη Βόρεια Ιρλανδία για τα δεσμευμένα θέματα και εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Βόρειας Ιρλανδίας στην κυβέρνηση του ΗΒ. Επιπλέον, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας έχει επίσης το δικαίωμα να "υποβάλλει απόψεις και προτάσεις" για μη αποκεντρωμένα θέματα σε σχέση με τη Βόρεια Ιρλανδία. Το Γραφείο της Βόρειας Ιρλανδίας διευθύνεται από τον Υπουργό Εσωτερικών για τη Βόρεια Ιρλανδία, ο οποίος ανήκει στο Υπουργικό Συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βόρεια Ιρλανδία έχει δικό της νομικό σύστημα, αποτελώντας έτσι ένα από τα τρία νομικά συστήματα που εφαρμόζονται κατά τόπους στο Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία και Ουαλία και Σκωτία). Το δίκαιο της Βόρειας Ιρλανδίας αναπτύχθηκε από το ιρλανδικό δίκαιο που υπήρχε πριν από τη διχοτόμηση της Ιρλανδίας το 1921. Η Βόρεια Ιρλανδία είναι μια δικαιοδοσία κοινού δικαίου και το κοινό δίκαιο της περιοχής είναι παρόμοιο με αυτό στην Αγγλία και την Ουαλία. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές στη νομοθεσία και τη νομική διαδικασία μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας και της Αγγλίας-Ουαλίας. Το σώμα του καταστατικού νόμου που επηρεάζει τη Βόρεια Ιρλανδία αντικατοπτρίζει την ιστορία της Βόρειας Ιρλανδίας, συμπεριλαμβανομένων των Πράξεων του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας, του πρώην Κοινοβουλίου της Βόρειας Ιρλανδίας και του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας, μαζί με ορισμένες πράξεις του Κοινοβουλίου της Αγγλίας και του Κοινοβουλίου της Μεγάλης Βρετανίας που επεκτάθηκαν στην Ιρλανδία βάσει του νόμου του Πόινινγκς μεταξύ 1494 και 1782. Η Βόρεια Ιρλανδία είχε παραδοσιακά μια βιομηχανική οικονομία, με έμφαση στη ναυπηγική, την κατασκευή σχοινιών και την κλωστοϋφαντουργία, αλλά η περισσότερη βαριά βιομηχανία έχει αντικατασταθεί από τις υπηρεσίες, κυρίως από τον δημόσιο τομέα. Το 70% των εσόδων της οικονομίας προέρχεται από τον τομέα των υπηρεσιών. Εκτός από τον δημόσιο τομέα, ένας άλλος σημαντικός τομέας υπηρεσιών είναι ο τουρισμός, ο οποίος αντιπροσωπεύει πάνω από το 1% των εσόδων της οικονομίας το 2004. Ο τουρισμός υπήρξε ένας σημαντικός οδηγός της οικονομικής ανάπτυξης μετά το τέλος των Ταραχών του 1972-98. Τα βασικά τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν τις ιστορικές πόλεις Ντέρι, Μπέλφαστ και Άρμαγχ και τα πολλά κάστρα στη Βόρεια Ιρλανδία. Η τοπική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 2008-09. Η Εκτελεστική Επιτροπή της Βόρειας Ιρλανδίας επιθυμεί να αποκτήσει φορολογικές εξουσίες από το Λονδίνο, για να ευθυγραμμίσει τον εταιρικό φορολογικό συντελεστή της Βόρειας Ιρλανδίας με αυτόν της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Όπως και σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, η οικονομία της Βόρειας Ιρλανδίας επηρεάστηκε αρνητικά από τα απαγορευτικά και τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς που απαιτήθηκαν για να περιοριστεί η μετάδοση του νέου κορονοϊού από τον Μάρτιο του 2020 και μετά. Ο κλάδος του τουρισμού και της φιλοξενίας επλήγη ιδιαίτερα. Αυτοί οι τομείς «είχαν εντολή να κλείσουν από τις 26 Δεκεμβρίου 2020 και εντεύθεν με πολύ περιορισμένο αριθμό εξαιρέσεων» και η ισχύς πολλών περιορισμών συνεχίστηκε μέχρι τον Απρίλιο του 2021. Για παράδειγμα, τα ξενοδοχεία και τα λοιπά καταλύματα, "έμειναν κλειστά εκτός μόνο για διαμονές που σχετίζονται με εργασιακούς σκοπούς". Ορισμένοι περιορισμοί αναμενόταν να χαλαρώσουν στα μέσα Απριλίου, αλλά ο τουρισμός αναμενόταν να παραμείνει πολύ περιορισμένος ως προς τη δραστηριότητά του. Την εποχή της απογραφής του Ηνωμένου Βασιλείου το 2011, ο πληθυσμός της ήταν 1.811.000, συνθέτοντας περίπου 27% του συνολικού πληθυσμού του νησιού και περίπου 3% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Σήμερα (2021) ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας είναι σχεδόν 1.900.000 άτομα και αυξάνεται με μια πορεία 10.000 περίπου ατόμων το χρόνο. Πολλοί κάτοικοι μιλούν πέρα από αγγλικά (η μητρική γλώσσα των περισσότερων Βορειοϊρλανδών), σκωτικά του Όλστερ (σκωτσέζικη διάλεκτος που προέρχεται από Σκωτσέζους εποίκους του 17ου αιώνα στη περιοχή) και ιρλανδικά, τα τελευταία ειδικά σαν δεύτερη γλώσσα. Πριν τη δεκαετία του 1840, όταν και έλαβε χώρα ο Λιμός της Ιρλανδίας, η Βόρεια Ιρλανδία είχε 1.640.000 κατοίκους περίπου. Λόγω της έκτασης του αλλά και της μετανάστευσης που ακολούθησε (κυρίως στην Αμερική), έπρεπε να περάσουν σχεδόν 150 χρόνια για να ανακάμψει πλήρως. Ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας αυξάνεται ετησίως από το 1978. Ο πληθυσμός το 2011 ήταν 1,8 εκατομμύρια κάτοικοι, έχοντας αυξηθεί κατά 7,5% την προηγούμενη δεκαετία από λίγο λιγότερο από 1,7 εκατομμύρια άτομα το 2001. Αυτό αποτελεί λίγο λιγότερο από το 3% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου (65 εκατομμύρια) και λίγο περισσότερο από το 28% του πληθυσμού του νησιού της Ιρλανδίας (6,8 εκατομμύρια). Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 132 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας ζει συγκεντρωμένο στις πέντε μεγαλύτερες πόλεις της: το Μπέλφαστ (πρωτεύουσα), το Ντέρι, το Λίσμπερν, το Νιούταουναμπεϋ και το Μπάνγκορ. Ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκός (98,2%). Το 2011, το 88,8% του πληθυσμού γεννήθηκε στη Βόρεια Ιρλανδία, με το 4,5% να γεννήθηκε αλλού στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 2,9% στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Το 4,3% γεννήθηκε εκτός των δύο χωρών, ποσοστό τριπλάσιο από το ποσό που υπήρχε το 2001. Οι περισσότεροι μετανάστες είναι από την Ανατολική Ευρώπη. Οι μεγαλύτερες μη λευκές εθνότητες ήταν οι Κινέζοι (6.300) και οι Ινδοί (6.200). Οι μαύροι διαφόρων προελεύσεων αποτελούσαν το 0,2% του πληθυσμού του 2011 και τα άτομα μικτής καταγωγής αποτελούσαν επίσης το 0,2% του πληθυσμού. Στην απογραφή του 2011, το 41,5% του πληθυσμού δήλωσε Προτεστάντης/μη Ρωμαιοκαθολικός Χριστιανός, το 41% Ρωμαιοκαθολικός και το 0.8% μη Χριστιανός, ενώ το 17% δεν αυτοπροσδιορίστηκε με κάποια θρησκεία ή δεν δήλωσε θρησκεία. Τα μεγαλύτερα από τα προτεσταντικά/μη-ρωμαιοκαθολικά χριστιανικά δόγματα ήταν η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (19%), η Εκκλησία της Ιρλανδίας (14%) και η Μεθοδιστική Εκκλησία (3%). Όσον αφορά το κοινοτικό υπόβαθρο (δηλαδή θρησκεία ή θρησκεία που ανατράφηκε), το 48% του πληθυσμού προερχόταν από προτεσταντικό υπόβαθρο, το 45% από καθολικό υπόβαθρο, το 0,9% από μη χριστιανικό υπόβαθρο και το 5,6% από μη θρησκευτικό υπόβαθρο. Η Βόρεια Ιρλανδία μοιράζεται τόσο στοιχεία από το πολιτισμό της Ιρλανδίας όσο και στοιχεία από τον πολιτισμό του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι παρελάσεις είναι ένα εξέχον χαρακτηριστικό της κοινωνίας της Βόρειας Ιρλανδίας, ενώ εκεί οι παρελάσεις έχουν μεγαλύτερη σπουδαιότητα απ' ότι στην υπόλοιπη Ιρλανδία ή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι περισσότερες διεξάγονται από προτεσταντικές αδελφότητες, όπως το Τάγμα της Οράγγης και τις φιλοενωτικές μπάντες του Όλστερ. Κάθε καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια της «εποχής της πορείας», αυτές οι ομάδες πραγματοποιούν εκατοντάδες παρελάσεις, στολίζοντας τους δρόμους με βρετανικές σημαίες, δημιουργούν καμάρες ειδικά για το σκοπό αυτό και ανάβουν μεγάλες πανύψηλες φωτιές στους εορτασμούς της «Ενδέκατης Νύχτας». Οι μεγαλύτερες παρελάσεις γίνονται στις 12 Ιουλίου κάθε χρόνου. Συχνά υπάρχει ένταση όταν αυτές οι δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα κοντά σε γειτονιές με πλειοψηφία καθολικών, γεγονός που μερικές φορές οδηγεί σε βία. Μετά το τέλος των Ταραχών, ο τουρισμός στη περιοχή έχει αυξηθεί. Ο επισκέπτης μπορεί να δει πολιτιστικά φεστιβάλ, μουσικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις, να θαυμάσει την και τα υπόλοιπα σημεία ενδιαφέροντος, να δει τους δημόσιους οίκους, τη φιλοξενία των ντόπιων ενώ σημαντικό ρόλο έχουν και τα αθλήματα (ιδιαίτερα το γκολφ και το ψάρεμα). Από το 1987, οι δημόσιοι οίκοι επιτρέπεται να ανοίγουν τις Κυριακές, παρά την αρνητική αντίδραση ορισμένων. Ο κύκλος του Όλστερ είναι ένας μεγάλος όγκος πεζογραφίας και στίχων ο οποίος επικεντρώνεται στους παραδοσιακούς ήρωες των Ουλαΐντ στο σημερινό ανατολικό Όλστερ. Αυτός είναι ένας από τους τέσσερις μεγάλους κύκλους της ιρλανδικής μυθολογίας. Ο κύκλος επικεντρώνεται στη βασιλεία του Κόνορ μακ Νέσσα, ο οποίος λέγεται ότι ήταν βασιλιάς του Όλστερ περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ. Κυβέρνησε από το Emain Macha (το σημερινό οχυρό Νέιβαν κοντά στο Άρμαγκ) και είχε μια σκληρή αντιπαλότητα με τη βασίλισσα Medb και τον βασιλιά Αϊλίλ του Κόνοτ και τον σύμμαχό τους, Fergus mac Róich, πρώην βασιλιά του Ούλστερ. Ο κορυφαίος ήρωας του κύκλου είναι ο ανιψιός του Κόνορ, Cúchulainn, ο οποίος εμφανίζεται στο έπος/ποίημα Táin Bó Cúailnge (το οποίο περιγράφει μια αιτία πολέμου μεταξύ του Όλστερ και του Κόνοτ). Η Βόρεια Ιρλανδία περιλαμβάνει ένα συνονθύλευμα κοινοτήτων των οποίων η εθνική πίστη αντιπροσωπεύεται σε ορισμένες περιοχές με σημαίες που κυματίζουν από κοντάρια σημαίας ή φανοστάτες. Η σημαία της ένωσης και η πρώην σημαία της Βόρειας Ιρλανδίας κυματίζουν σε πολλές ενωτικές περιοχές και η τρίχρωμη (πορτοκαλί-λευκό-πράσινο), που υιοθετήθηκε από τους Ρεπουμπλικάνους ως σημαία της Ιρλανδίας το 1916, κυματίζει σε ορισμένες περιοχές εθνικιστών. Ακόμη και τα κράσπεδα σε ορισμένες περιοχές είναι βαμμένα κόκκινο-λευκό-μπλε ή πράσινο-άσπρο-πορτοκαλί, ανάλογα με το αν οι ντόπιοι εκφράζουν ενωτικές / πιστές ή εθνικιστικές / δημοκρατικές συμπάθειες. Η επίσημη σημαία της περιοχής είναι η κόκκινη-λευκή-μπλε σημαία της Βρετανίας. Η πρώην σημαία της Βόρειας Ιρλανδίας, επίσης γνωστή ως "σημαία του Όλστερ" ή "σημαία του κόκκινου χεριού", προέρχεται από το συνδυασμό του οικόσημου της κυβέρνησης της Βόρειας Ιρλανδίας με τη σημαία της Αγγλίας και ήταν επίσημη σημαία μέχρι το 1972. Από το 1972, δεν έχει επίσημο καθεστώς. Η σημαία της Ένωσης και η σημαία του Όλστερ χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από ενωτιστές. Η πολιτική σημαιών του Ηνωμένου Βασιλείου δηλώνει ότι στη Βόρεια Ιρλανδία, "η σημαία του Όλστερ και ο Σταυρός του Αγίου Πατρικίου δεν έχουν επίσημη ιδιότητα και, σύμφωνα με τους κανονισμούς για τις σημαίες, δεν επιτρέπεται να κυματίζουν σε κυβερνητικά κτίρια".Η Ιρλανδική Ένωση Ράγκμπι Ποδοσφαίρου και η Εκκλησία της Ιρλανδίας έχουν χρησιμοποιήσει τον Σταυρό του Αγίου Πατρικίου. Αυτός ο κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο χρησιμοποιήθηκε για να αντιπροσωπεύσει την Ιρλανδία στη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου. Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από ορισμένα συντάγματα του βρετανικού στρατού. Στη χώρα υπάρχουν και ξένες σημαίες, όπως οι παλαιστινιακές σημαίες σε ορισμένες εθνικιστικές περιοχές και οι ισραηλινές σε ορισμένες ενωτικές περιοχές, δηλαδή περιοχές με πλειοψηφία ατόμων υπέρ της παραμονής στη Βρετανία. Ο εθνικός ύμνος του Ηνωμένου Βασιλείου, ο «Ο Θεέ σώσε τον βασιλιά», παίζεται συχνά σε κρατικές εκδηλώσεις στη Βόρεια Ιρλανδία. Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας και σε ορισμένα άλλα αθλητικά γεγονότα, η ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας χρησιμοποιεί τη σημαία του Όλστερ ως σημαία - παρά την έλλειψη επίσημης αναγνώρισης - και σαν εθνικό ύμνο το τραγούδι Londonderry Air παρόλο που δεν έχει επίσημη ιδιότητα. Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βόρειας Ιρλανδίας χρησιμοποιεί επίσης ως σημαία αυτή του Όλστερ αλλά και τον βρετανικό εθνικό ύμνο. Οι μεγάλοι αγώνες της Γαελικής Αθλητικής Ένωσης ανοίγουν με τον εθνικό ύμνο της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, Amhrán na bhFiann (Το τραγούδι του στρατιώτη), ο οποίος χρησιμοποιείται και από τους περισσότερους αθλητικούς οργανισμούς που αγωνίζονται για ή εδρεύουν στην Ιρλανδία. Από το 1995, η ομάδα ράγκμπι της Ιρλανδίας χρησιμοποιεί στη θέση του εθνικού ύμνου το τραγούδι Ireland's Call. Ο εθνικός ύμνος της Ιρλανδίας παίζεται επίσης στους εντός έδρας αγώνες που λαμβάνουν χώρα στη πόλη του Δουβλίνου, καθώς είναι ο ύμνος της διοργανώτριας χώρας. Οι τοιχογραφίες σε σπίτια και άλλα κτίρια αποτελούν σημαντικό μνημείο στις πόλεις και τα χωρία της Βόρειας Ιρλανδίας. Απεικονίζουν γεγονότα του παρελθόντος και του παρόντος και τεκμηριώνουν την ειρήνη και την πολιτιστική ποικιλομορφία. Σχεδόν 2.000 τοιχογραφίες έχουν καταγραφεί στη Βόρεια Ιρλανδία από τη δεκαετία του 1970. Ασχολούνται με θέματα περί της ένωσης ή της παραμονής με την Ιρλανδία/Βρετανία, το ποδόσφαιρο, πολιτικά γεγονότα, κ.ά. Στη Βόρεια Ιρλανδία, ο αθλητισμός είναι δημοφιλής και σημαντικός για πολλούς ανθρώπους. Τα αθλήματα τείνουν να οργανώνονται σε πανιρλανδική βάση, δηλαδή υπάρχει μια ενιαία ομάδα για όλη την Ιρλανδία. Η πιο αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι το ποδόσφαιρο, στο οποίο υπάρχουν ξεχωριστές ομάδες για τη Βόρεια και την ανεξάρτητη Ιρλανδία.Η Βόρεια Ιρλανδία έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958, 1982 και 1986. Η καλύτερη της επίδοση είναι η Φάση των Προημιτελικών στα δύο πρώτα παγκόσμια κύπελλα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα έχει μια συμμετοχή το 2016, στην οποία κατέφερε να φτάσει μέχρι τη Φάση των 16. Σε αντίθεση με τις περισσότερες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, στο τελευταίο έτος του δημοτικού σχολείου, πολλά παιδιά δίνουν εισαγωγικές εξετάσεις για τα γραμματικά σχολεία, δηλαδή δίνουν εξετάσεις για να εισαχθούν στο γυμνάσιο. Τα ολοκληρωμένα σχολεία, τα οποία προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια αριθμητική ισορροπία μεταξύ μαθητών προτεσταντών, καθολικών, αλλόθρησκων/άθεων μαθητών γίνονται όλο και πιο δημοφιλή, αν και η Βόρεια Ιρλανδία εξακολουθεί να έχει σε μεγάλο βαθμό ένα (ντε φάκτο) θρησκευτικά διαχωρισμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Στον τομέα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 40 σχολεία (8.9% του συνολικού αριθμού) είναι ολοκληρωμένα σχολεία όπου είναι εγγεγραμμένα παιδιά όλων των δογμάτων και θρησκειών και 32 (7.2% του συνολικού αριθμού) είναι σχολεία όπου τα μαθήματα γίνονται στα ιρλανδικά, τα λεγόμενα Gaelscoileanna, τα οποία επεκτείνονται και στην υπόλοιπη Ιρλανδία, απ' όπου και προέρχονται. Τα κύρια πανεπιστήμια στη Βόρεια Ιρλανδία είναι το Queen's University Belfast και το Ulster University. Το Open University όπου τα μαθήματα γίνονται εξ αποστάσεως εκπαίδευσης διατηρεί γραφείο στο Μπέλφαστ. Τάγμα της Οράγγης Ιρλανδία Βόρεια Ιρλανδία στο Curlie