IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρίκα

Η Αρίκα (ισπανικά: Arica) είναι παραθαλάσσια πόλη και λιμάνι της βόρειας Χιλής με πληθυσμό 192.300 κατοίκων (2005) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Αρίκα και Παρανικότα. Βρίσκεται 18 χλμ. νότια των συνόρων με το Περού. Η Αρίκα ονομάζεται και «πόλη της αιώνιας άνοιξης», λόγω του σταθερού κλίματος με τις μικρές εναλλαγές της θερμοκρασίας σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και την χαμηλή υγρασία και βροχοπτώσεις. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ισπανό ναυτικό Λούκας Μαρτίνες ντε Μπεγάσο (ή Λούκας Μαρτίνεθ ντε Μπεγάθο) το 1545 και χρησίμευσε ως επίνειο των ορυχείων χαλκού και αργύρου στο Ποτοσί, που βρίσκονταν δυτικότερα της Αρίκα. Κατά τον 17ο αιώνα λεηλατήθηκε πολλές φορές από ντόπιους πειρατές. Σήμερα η πόλη αποτελεί πόλο τουριστικής έλξης και έχει να επιδείξει μεγάλες παραλίες καθώς και άλλα φυσικά αξιοθέατα.

 Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, η τοποθεσία της σημερινής Αρίκα είχε κατοικηθεί από διάφορες ομάδες ιθαγενών για τουλάχιστον δέκα χιλιάδες χρόνια. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε από τον Ισπανό πλοηγό Μαρτίνες δε Μπεγάσο το 1541, και το 1570 έλαβε την επίσημη ονομασία "La Muy Ilustre y Real Ciudad San Marcos de Arica" (δηλ. η επιφανής και βασιλική πόλη του Αγίου Μάρκου της Αρίκα). Από το 1545 η Αρίκα αποτέλεσε το λιμάνι εξαγωγής για το ασήμι της περιοχής Ποτοσί. Τα αργυρορυχεία του Ποτοσί ήταν τα μεγαλύτερα ορυχεία αργύρου στην παγκόσμια ιστορία και εξαιτίας τους η Αρίκα εξελίχθηκε σε σημαντικό λιμάνι της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Ταυτόχρονα όμως δέχθηκε τις επιδρομές γνωστών πειρατών και τυχοδιωκτών, όπως ο Φράνσις Ντρέικ, ο Τόμας Κάβεντις, ο Γιόρις φαν Σπίλμπεργκεν, ο Τζον Ουάτλινγκ, ο Σιμόν δε Κορδές, ο Λεάνδρο δε Βαλένσια (ή Λεάνδρο δε Βαλένθια), ο Μπαρτόλομιου Σαρπ, ο Ουίλιαμ Ντάμπιερ και ο Τζον Κλίπερτον. Η Αρίκα και η ευρύτερη περιοχή της καταλήφθηκε από τη Βολιβία αρχικά το διάστημα 1836 με 1839 και στη συνέχεια μεταξύ του 1841 και του 1842, μετά τη μάχη του Ινγκαβί. Το 1855, η κυβέρνηση του Περού εγκαινίασε τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Αρίκα και της Τάλνα, μήκους 53 χιλιομέτρων, μία από τις πρώτες στη Λατινική Αμερική. Η γραμμή αυτή βρίσκεται σε λειτουργία ακόμα και σήμερα. Το 1958 η κυβέρνηση της Χιλής καθιέρωσε το Αναπτυξιακό Συμβούλιο της Αρίκα, το οποίο υιοθέτησε αρκετές φορολογικές πρωτοβουλίες για την ίδρυση βιομηχανιών, όπως εργοστάσια κατασκευής οχημάτων, καθώς και μεταξύ άλλων την ίδρυση μίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου και ενός καζίνο. Αρκετοί κατασκευαστές αυτοκινήτων εγκατέστησαν μονάδες στην περιοχή, όπως η Σιτροέν, η Πεζό, η Βόλβο, η Φορντ και η Τζένεραλ Μότορς. Το 1975, παράλληλα με τις νέες οικονομικές πολιτικές της χώρας, το Συμβούλιο αυτό παύθηκε. Η χώρα των μεγάλων αντιθέσεων. Στεφανία Μιζάρα, ΒήμαOnline, 1999. Νέα Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική, τόμος 4. Σκάι βιβλίο. ISBN 978-960-482-011-5. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Arica στο Wikimedia Commons
Σαρλ Ραμπεμανανζαρά

Ο Σαρλ Ραμπεμανανζαρά (Charles Rabemananjara, 9 Ιουνίου 1947) είναι στρατιωτικός και πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από το 2007 ως το Μάρτιο του 2009.

 Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1947. Προέρχεται από τη φυλή Μερινά, όπως ο Μαρκ Ραβαλομανάνα. Ορκίστηκε Πρωθυπουργός στις 20 Ιανουαρίου του 2007. Στη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του Μαρκ Ραβαλομανάνα ήταν Αρχηγός του Στρατού, μέχρι το 2005, οπότε και έγινε Υπουργός Εσωτερικών. Έφτασε στο βαθμό του Στρατηγού και ο διορισμός του στην πρωθυπουργία έγινε έπειτα από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, το Νοέμβριο του 2006. Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, το Σεπτέμβριο του 2007, διορίστηκε νέα κυβέρνηση από τον πρόεδρο, όπου ο Ραμπεμαναζαρά διατηρήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού, όπως επίσης και του Υπουργού Εσωτερικών, στις 27 Οκτωβρίου του 2007. Στις 30 Απριλίου του 2008 έγινε επιπλέον υπουργός αρμόδιος για θέματα αποκέντρωσης, στη 19μελή κυβέρνηση που διορίστηκε εκείνη την ημέρα. Ως πρωθυπουργός είναι ex officio μέλος του εθνικού Πολιτικού Γραφείου του κυβερνώντος κόμματος Tiako i Madagasikara (TIM) και για το λόγο αυτό παρέμεινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου κατά το συνέδριο του κόμματος, το Μάιο του 2008.Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μονζά Ροϊντεφό.
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2010-2011

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2010–11 ήταν το 14ο στην ιστορία του θεσμού. Η Α' και η Β' Εθνική συγχωνεύτηκαν και το πρωτάθλημα έγινε με τη συμμετοχή δεκαέξι ομάδων, καθώς αρκετές ομάδες αποχώρησαν, με αποτελέσμα να απομείνουν στη Β' Εθνική μόλις τέσσερα σωματεία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αθήνα '90, ενώ στη Β' Εθνική υποβιβάσθηκαν η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων, ο Ερμής Ραφήνας, το Ρέθυμνο και ο Αιακός Σαλαμίνας.

 Στην Α' φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των οκτώ ομάδων. Οι τέσσερεις πρώτες προκρίθηκαν στη Β' φάση, οι ομάδες των θέσεων 5-7 συνέχισαν στα πλέι άουτ, ενώ οι τελευταίες υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική. Στη Β' φάση οι ομάδες που ήταν στον ίδιο όμιλο της Α' φάσης δεν αναμετρήθηκαν ξανά, και αντιμετώπισαν δύο φορές τις ομάδες του άλλου ομίλου. Ανάλογα με τη θέση τους στην Α' φάση, οι ομάδες ξεκίνησαν με μπόνους βαθμών: οι πρώτες (Αθήνα '90, Δούκας) με 3, οι δεύτερες (Μινώταυρος, Ολυμπιάδα) με 2, οι τρίτες (Γυπαετοί, Ηλιούπολη) με 1 ενώ οι τέταρτες (ΑΕΚ, Νέο Ικόνιο) χωρίς βαθμό. Όλες οι ομάδες συνέχισαν στα πλέι οφ με τα ζευγάρια να διομορφώνονται ως εξής: 1-8, 2-7, 3-6, 4-5. Ανάλογα με τη θέση τους στην Α' φάση, οι ομάδες ξεκίνησαν με μπόνους βαθμών: οι πέμπτες (Αίας Παλλήνης, Υπερίων) με 3, οι έκτες (Αιακός, Ρέθυμνο) με 2 και οι έβδομες (Πρωταθλητής, Σαλαμίνα) με 1 βαθμό. Οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική. Στα Play off όλες οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 2 Μαΐου και ολοκληρώθηκαν στις 9 Ιουνίου 2011. Η τρίτη θέση κρίθηκε σε έναν αγώνα. Α' Εθνική 2010-2011 Ιστότοπος futsalhellas.com
Madness (άλμπουμ των Sleeping with Sirens)

Το "Madness" είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Sleeping with Sirens. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 13 Μαρτίου του 2015 από την Epitaph Records. Παραγωγός ήταν ο John Feldmann. Είναι η πρώτη κυκλοφορία της μπάντας μετά την αποχώρηση της από την Rise Records. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με τον κιθαρίστα Nick Martin, ο οποίος αντικατέστησε τον Jesse Lawson.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Kellin Quinn. Όλη η μουσική γράφτηκε από τους Sleeping with Sirens Kellin Quinn – φωνή, πλήκτρα Jack Fowler – κιθάρα, προγραμματισμός Nick Martin – ρυθμική κιθάρα, φωνητικά Justin Hills – μπάσο Gabe Barham – ντραμς, κρουστά John Feldmann – παραγωγός, μίξινγκ, μηχανικός, προγραμματισμός Craig Aaronson - A&R Lindsey Byrnes - φωτογραφία Jillian Cervini - φωνητικά Zak Cervini - επιπλέον παραγωγή, επεξεργασία, μίξινγκ, μηχανικός, προγραμματισμός Ryan Clark - σχέδιο Zien Garcia - βοηθός μηχανικός, φωνητικά Jeff Halavacs - προγραμματισμός Ted Jensen - mastering Tom Lord-Alge - μίξινγκ Cameron Montgomery - επιπλέον παραγωγή, προγραμματισμός Matt Pauling - επιπλέον παραγωγή, επεξεργασία, μίξινγκ, μηχανικός, προγραμματισμός Hannah Peskin - φωνητικά Izzy Peskin - φωνητικά Doug Rockwell - προγραμματισμός Liz Rosenberg - φωνητικά Zac Schweithale - φωνητικά Sleeping with Sirens - καλλιτεχνική διεύθυνση Ago "Sethh" Teppand - επιπλέον παραγωγή, προγραμματισμός ΗΠΑ - 13 Καναδάς - 23 Αυστραλία - 13 Top Digital Albums - 7 Top Hard Rock Albums - 1 Top Independent Albums - 1 Top Modern Rock/Alternative Albums - 2 Top Rock Albums - 3
Πρε Λιγκ Πετοσφαίρισης Ελλάδας Γυναικών 2018–19

Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης της Πρε Λιγκ Ελλάδας Γυναικών της περιόδου 2018−19 είναι το πρωτάθλημα του δευτέρου επιπέδου της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης. Διεξήχθη με την ονομασία αυτή για πρώτη φορά κατά την περίοδο 2017-18 όταν και αντικατέστησε το πρωτάθλημα της Α2 κατηγορίας γυναικών. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 12 ομάδες και διεξάγεται με σύστημα δύο γύρων (αγώνες εντός-εκτός έδρας) με βαθμολογία.

 Από τις δώδεκα ομάδες που συμμετέχουν, η μία υποβιβάστηκε από την Α1 Εθνική Κατηγορία 2017-18, η μία προβιβάστηκε από την Α2 (Π.Α.Ο.Κ.), η μία δήλωσε εκ νέου συμμετοχή στα πρωταθλήματα έπειτα από την προπέρσινη συμμετοχή της και υποβιβασμό από την Α1 (Παναθηναϊκός) και οι υπόλοιπες εννέα συμμετείχαν από την περσινή περίοδο: Ομάδες που προέρχονται από την Α1: ΓΣ Κηφισιάς Ηρακλής Ομάδες που προέρχονται από την Α2: Π.Α.Ο.Κ. Ομάδες που δήλωσαν εκ νέου συμμετοχή: Παναθηναϊκός Ομάδες που συμμετείχαν την προηγούμενη σεζόν: Α.Ο. Αιγάλεω, Απόλλων Πατρών, Φ.Ο. Βριλησσίων, Ζηρίνειος Κηφισιάς, Ηλυσιακός Αθηνών, Α.Ο. Λαμίας 2013, Μεσσαράς Μοιρών, Πανιώνιος Νέας Σμύρνης, Γ.Σ. Πετρούπολης, Χ.Α.Ν.Θ. Οι αγώνες ανάμεσα στα τρία ιστορικά σωματεία του ΠΑΟΚ, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ ήταν αυτοί που σε μεγάλο βαθμό έκριναν τον τίτλο της πρωταθλήτριας και την απευθείας άνοδο στη Volleyleague, καθώς και οι τρεις ομάδες πέτυχαν το απόλυτο των νικών απέναντι στα υπόλοιπα σωματεία της κατηγορίας, με μερικές μόνο απώλειες βαθμών (2 βαθμούς απώλεσε η ΑΕΚ στις νίκες της με 3-2 εις βάρος της Αρτέμιδος και του Πανιωνίου, 1 ο ΠΑΟΚ στον αγώνα με τη ΧΑΝΘ, ενώ ο Παναθηναϊκός δεν είχε απώλεια βαθμού). Στην τελική κατάταξη ο ΠΑΟΚ ευνοήθηκε στην ισοβαθμία με Παναθηναϊκό καθώς τον κέρδισε και στους δύο αγώνες τους, και πέτυχε την άνοδο του στην ανώτατη κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Όλες οι σειρές κρίθηκαν στις δύο νίκες. Η νικήτρια των πλέι οφ κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στη Volleyleague της επόμενης περιόδου. Στα πλέι άουτ οι ηττημένες των ημιτελικών έπαιξαν στη συνέχεια στον τελικό για την παραμονή στην Πρε Λιγκ. βαθμολογία, ιστότοπος ΕΟΠΕ πρόγραμμα-αποτελέσματα, ιστότοπος ΕΟΠΕ play off, ιστότοπος ΕΟΠΕ play out, ιστότοπος ΕΟΠΕ
ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ

Το ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ (αγγλικά: FFSA Federation Cup) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση κυπέλλου στην Αυστραλία, που διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Αυστραλίας. Από το 2014, το ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ αποτελεί επίσης προκριματική διοργάνωση για το Κύπελλο Αυστραλίας.

 Η έναρξη του θεσμού χρονολογείται από το 1907, όταν ιδρύθηκε υπό την αιγίδα της Βρετανικής Ομοσπονδίας μία διοργάνωση με έξι ομάδες (Κέμπριτζ, Νορθ Άντελαϊντ, Νόργουντ, Πορτ Άντελαϊντ, Σάουθ Άντελαϊντ και Γουέστ Άντελαϊντ). Την πρώτη περίοδο, η Κέμπριτζ νίκησε την Χάιντμαρς στον τελικό. Επίσημος ιστότοπος
Γκρίντσινγκ

Το Γκρίντσινγκ (γερμανικά: Grinzing‎) είναι συνοικία της Βιέννης που βρίσκεται στο Ντέμπλινγκ (Döbling), το 19ο δημοτικό διαμέρισμα της πόλης. Ως το 1892 ήταν ένα γραφικό χωριό και αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα.

 Η ρίζα του ονόματος είναι γερμανική και σημαίνει "οι άνθρωποι που ανήκουν σε κάποιον που ονομάζεται Grinzo". Πρώτη φορά η ονομασία Γκρίντσινγκ εμφανίζεται περί το 1114 μ.Χ. ως "Γκρίντσιγκαν". Παραδοσιακά η οικονομία του Γκρίντσινγκ στηριζόταν στην αμπελοκαλλιέργεια και την υλοτομία. Τον 19ο αιώνα στο 23% της γης καλλιεργούσαν αμπέλια και το 45% ήταν δασική έκταση. Δευτερεύοντα ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη έπαιξε η γεωργία, ενώ κάποιες δεκαετίες του 19ου αιώνα λειτούργησε και ένα ζυθοποιείο. Σήμερα το Γκρίντσιγκ είναι τουριστικός προορισμός για όσους ταξιδεύουν στην πρωτεύουσα της Αυστρίας. Οι τουρίστες επισκέπτονται τις χαρακτηριστικές βιεννέζικες κρασοταβέρνες με το παραδοσιακό φαγητό, ψητό χοιρινό με πατάτες και ξινολάχανο, καθώς και τη φολκλορική μουσική, στην οποία κυριαρχεί το ακορντεόν. Η απόσταση απο το κέντρο της Βιέννης είναι 20 λεπτά με το τραμ. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η ενοριακή εκκλησία Kaasgrabenkirche, η οποία χτίστηκε το 1909-10 σε γοτθικό ρυθμό.
Φραντσέσκο Ντονά

Ο Φραντσέσκο Ντονά (Ιταλικά : Francesco Dona, 1468 – 23 Μαΐου 1553) ήταν ο 79ος Δόγης της Βενετίας (24 Νοεμβρίου 1545 - 23 Μαΐου 1553). Από τα νεανικά του χρόνια έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην κλασσική λογοτεχνία και αναδείχτηκε σε διακεκριμένο διπλωμάτη και νομικό, δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες το ενδιαφέροντα του ήταν γύρω από τα διοικητικά θέματα. Νυμφεύθηκε σε πρώτο γάμο την Τζιοβάνα ντα Μούλα με την οποία απέκτησε τρία παιδιά και σε δεύτερο γάμο την Αλικία Ιουστινιάνι. Ο Φραντσέσκο Ντονά ήταν βαθιά θρησκευόμενος λόγω της άσχημης υγείας του, η θρησκοληψία του γινόταν όλο και μεγαλύτερη όσο μεγάλωνε σε ηλικία, ενώ διακρίθηκε για τη ρητορική του ικανότητα.

 Στέφθηκε δόγης στις 24 Νοεμβρίου 1545, κυβέρνησε χωρίς αυταρχισμό και στηρίχθηκε στα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας όπως το «Μεγάλο Συμβούλιο». Ακολούθησε την Αντιμεταρρύθμιση την οποία δεν έβλεπαν με καλό μάτι οι γνήσιοι Βενετοί επειδή έδινε εμπορικά προνόμια σε άπιστους μέσα στο έδαφος της Βενετίας. Καθιέρωσε την Ιερά Εξέταση (1547) αλλά με περιορισμένες αρμοδιότητες και υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης επειδή ήταν πάντοτε διστακτικός να κάνει ριζικές παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της Βενετίας, ο βασικός στόχος του ήταν να εξασφαλίσει την αυτονομία της πόλης. Η έλλειψη πληρωμάτων στις γαλέρες τον οδήγησαν στην απόφαση να χρησιμοποιήσει κατάδικους για την καταπολέμηση των πειρατών στην Αδριατική Θάλασσα. Στην εξωτερική του πολιτική διατήρησε την ουδετερότητα στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον Κάρολο Κουίντο και τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας. Ο Φραντσέσκο Ντονά πλούτισε την Βενετία με μεγάλα έργα υπό την επίβλεψη του διάσημου αρχιτέκτονα Τζάκοπο Σανσοβίνο όπως το νομισματοκοπείο, τα γλυπτά στην βάση του καμπαναριού του Αγίου Μάρκου, μέγαρα, δημόσια κτίρια και ναοί. Η Δημοκρατία της Βενετίας σε περίοδο ειρήνης ήταν πάντοτε πλουσιότερη, η ανακάλυψη της Αμερικής είχε ελάχιστες επιπτώσεις στην οικονομία της. Ο Φραντσέσκο Ντονά ζήτησε να παραιτηθεί λόγω μεγάλης ηλικίας και άσχημης υγείας (1550) αλλά το Συμβούλιο δεν το έκανε δεκτό. Πέθανε στις 23 Μαίου του 1553 και τάφηκε στην Σάντα Μαρία ντέι Σέρβι, στις αρχές του 19ου αιώνα τα οστά του μεταφέρθηκαν στο παρεκκλήσι του Βίλα Ντονάτο στο Μαρένο ντι Πιάβε, είναι ο μοναδικός δόγης που έχει ταφεί εκτός Βενετίας. Rosse, J. Willoughby; Blair, John (1859): An index of dates: Comprehending the principal facts in the chronology and history of the world, from the earliest to the present time Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei Οι δόγισσες της Βενετίας Φραντσέσκο Ντονά
Σφαγή του Καρυοφύτου

Με την διατύπωση αυτή έχει γίνει γνωστή και έχει καταγραφεί η δολοφονία τουλάχιστον 38 αθώων και αόπλων κατοίκων του χωριού Άνω Καρυόφυτο Ξάνθης, από τις δυνάμεις των βουλγάρων κατακτητών, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1944. Στο χώρο της θυσίας πραγματοποιείται, κατά καιρούς, επετειακο μνημόσυνο.

 Το πρωΐ της 9ης Σεπτεμβρίου του 1944 και έξω από το Καρυόφυτο, ομάδα Ελλήνων ανταρτών υπό τον Καπετάν-Μάρκο (Μερκούριος Γεκτίδης) προσέβαλλε μια εμπροσθοφυλακή βουλγαρικού τμήματος, σκοτώνοντας αρκετούς από τους άνδρες του. Σύντομα όμως ο εχθρός ανασυγκροτήθηκε με ενισχύσεις που κατέφθασαν από τις γύρω περιοχές (Σταυρούπολη, Νεοχώρι, Λεκάνη αλλά και Ξάνθη) με αποτέλεσμα την υποχώρηση των ελλήνων μαχητών. Σαν αντίποινα για την επίθεση αυτή ισχυρές βουλγαρικές δυνάμεις κύκλωσαν το χωριό και στη συνέχεια επιδόθηκαν σε μια ανελέητη σφαγή όσων αμάχων δεν είχαν προλάβει ή θελήσει να καταφύγουν στα βουνά. Αφού συγκέντρωσαν τους κατοίκους σε ομάδες, αρχικά λεηλάτησαν και εν συνεχεία πυρπόλησαν όλα τα σπίτια. Κατόπιν οδήγησαν τους κρατούμενους (κυρίως άνδρες) πολίτες σε διάφορα σημεία του χωριού (στο σχολείο, στην εκκλησία, στο "καραγάτσι", στην "αχλαδιά του Κασαπάκη") όπου τους εκτέλεσαν ομαδικά. Παράλληλα νεαρές γυναίκες βιάσθηκαν και δολοφονήθηκαν άγρια ακόμη και βρέφη λίγων μηνών δεν γλύτωσαν. Αναφέρονται δε περιπτώσεις που κάποιους άνδρες τους έκαψαν ζωντανούς ενώ άλλους τους έσφαξαν. Επιπλέον οι επιδρομείς τουφέκισαν και τον διορισμένο (κατοχικό) πρόεδρο του χωριού Βασίλιε Καίσεφ, ο οποίος τους εκλιπαρούσε να μην πειράξουν τους αμάχους. Την επομένη ημέρα το χωριό παρουσίαζε την εικόνα ολοκληρωτικής καταστροφής. Συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, η πλειονότητα των κατοικιών και μαγαζιών του είχε μεταβληθεί σε ερείπια. Ο συνολικός απολογισμός της θηριωδίας των βουλγάρων στρατιωτών ήταν 38 δολοφονημένοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων αρκετά παιδιά και πολλοί γέροντες. Οι δολοφόνοι και οι ντόπιοι συνεργοί τους εντούτοις παρέμειναν, μέχρις σήμερα, ατιμώρητοι. Μηνιαία εφημερίδα αποστράτων "ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ", φύλλο Οκτώβριος 2012, Ομιλία πρωτοπρεσβύτερου-διδασκάλου κ. Βασιλείου Βερβερίδη.
Ισινομάκι

Το Ισινομάκι (ιαπωνικά: 石巻市 Ishinomaki-shi) είναι πόλη που βρίσκεται στο νομαρχιακό διαμέρισμα Μιγιάγκι της Ιαπωνίας. Κατά τις 28 Φεβρουαρίου 2017, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 146.993 κατοίκων και πυκνότητα πληθυσμού 269 ατόμων ανά τ.χλμ. σε 61.233 οικίες. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 554,58 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Το Ισινομάκι βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Μιγιάγκι. Η πόλη συνορεύει με τον κόλπο Ματσουσίμα προς τα νότια και τον κόλπο Κεσέννουμα στα βόρεια, και με τα βουνά Κιτακάμι στα δυτικά. Η ακτογραμμή του αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου Σάνρικου Φουκκό, το οποίο εκτείνεται βόρεια του νομού Αομόρι. Το Ισινομάκι περιλαμβάνει την Τασιοροτζίμα (επίσης γνωστή ως «Νησί των Γατιών»), την Ατζισίμα, και το Κίνκασαν, τρία νησιά από τη νότια ακτή της χερσονήσου Οσίκα. Νομός Μιγιάγκι Τόμα Χιγκασιματσουσίμα Βακούγια Μισάτο Οναγκάβα Μιναμισάνρικου Ματσουσίμα Το Ισινομάκι έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa) που χαρακτηρίζεται από ήπια καλοκαίρια και κρύους χειμώνες, Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Ισινομάκι είναι 11,7 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1174 χιλιοστόμετρα με τον Σεπτέμβριο ως το πιο υγρό μήνα. Η θερμοκρασία είναι υψηλότερη κατά μέσο όρο τον Αύγουστο στους περίπου 24,2 °C και χαμηλότερη τον Ιανουάριο στους περίπου 0,6 °C. Σύμφωνα με τα ιαπωνικά δεδομένα απογραφής, ο πληθυσμός του Ισινομάκι έχει μειωθεί τα τελευταία 40 χρόνια. Το Ισινομάκι είναι παραδοσιακά κέντρο εμπορικής αλιείας, ειδικά για την καλλιέργεια στρειδιών.
Απόστολος Τόσκας

Ο Απόστολος (Τόλης) Τόσκας (Τρίκαλα, 28 Δεκεμβρίου 1947) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και διακρίθηκε τις δεκαετίες '60 και '70 με τη φανέλα των Τρικάλων και της ΑΕΚ. Ο γιος του Γρηγόρης υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, τη δεκαετία του 2000.

 Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τον Α.Ο. Τρίκαλα, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1969. Στη συνέχεια διακρίθηκε με τα χρώματα της ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, από το 1969 μέχρι και το 1979. Κορυφαία στιγμή στην πολύχρονη καριέρα του με τη φανέλα των "κιτρινόμαυρων" ήταν η συμμετοχή του στα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1976-77, καθώς και η κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων (1970-71, 1977-78, 1978-79) και ενός κυπέλλου (1977-78). Το καλοκαίρι του 1979 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 2 χρόνια. Με την ομάδα του Περιστερίου την πρώτη χρονιά πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος Νοτίου ομίλου της Β΄ Εθνικής και την άνοδο, κλείνοντας την επαγγελματική ποδοσφαιρική του καριέρα με το πέρας της περιόδου 1980-81, έχοντας σημειώσει 26 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής. Συνέχισε στην ομάδα της Τριγλίας Ραφήνας σαν παίκτης προπονητής για αρκετά χρόνια, μέχρι και τη περίοδο 1985-86. Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 19 Ιουλίου 1969 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Αυστραλίας, υπό τις οδηγίες του Νταν Γεωργιάδη. Συνολικά συμμετείχε σε 20 αγώνες το διάστημα μεταξύ 1969-1973. Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1969 κατέκτησε το 2ο Βαλκανικό Κύπελλο. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 3 (1970-71, 1977-78, 1978-79) Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1977-78) Το προφίλ του Απόστολου Τόσκα στο transfermarkt 22 ποδοσφαιριστές που συνδέουν ΑΕΚ και Ατρόμητο, www.aek365.com
Μάσσα

Η Μάσσα (ιταλικά: Massa) είναι πόλη της Τοσκάνης, στην Κεντρική Ιταλία. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μάσσα-Καρράρα. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Φρίτζιντο (Frigido), κοντά στο Άλπι Απουάνε (Alpi Apuane), περίπου 5 χλμ. από την Τυρρηνική θάλασσα. Στη Μάσσα κατοικούν 70.902 άτομα. Η περιοχή της Μάσσα είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Επίσης, φιλοξενεί μια κοινότητα 600 βιομηχανικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων, που βρίσκεται εντός της λεγόμενης Βιομηχανικής Ζώνης του Απουάνε, με άμεση απασχόληση για πάνω από 7.000 άτομα. Μαζί με την διπλανή της πόλη Καρράρα, η Μάσσα είναι γνωστή για την εξόρυξη και την παραγωγή μαρμάρου.

 Από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα, η Μάσσα ήταν η πρωτεύουσα του πριγκιπάτου (αργότερα δουκάτου) της επαρχίας Μάσσα-Καρράρα. Διοικούταν από τις οικογένειες Σίμπο (Cybo) και Σίμπο-Μαλασπίνα (Cybo-Malaspina). Η Μάσσα είναι η πρώτη πόλη της Ευρώπης στην οποία η μαγνητική βελόνα της πυξίδας χρησιμοποιήθηκε στα ορυχεία για να χαρτογραφήσει και να καθορίσει τον βαθμό των ιδιοτήτων των ορυχείων που έχουν στην κατοχή τους οι διάφοροι ιδιοκτήτες. Το 1829 η πόλη παραδόθηκε στον αυστριακό κλάδο της οικογένειας Έστε. Το 1859, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της ιταλικής ενοποίησης, εντάχθηκε το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Ως τιτουλάριος Δούκας της Μόντενα, ο σημερινός κάτοχος του τίτλου του Δούκα της Μάσσα είναι ο πρίγκιπας Λόρεντζ του Βελγίου, αρχιδούκας της Αυστρίας. Τα αξιοθέατα της Μάσσα είναι: Το κάστρο της οικογένειας Μαλασπίνα (15ος αιώνας) με θέα την πόλη από έναν λόφο Το αναγεννητικό παλάτι των Δουκών, στην Πιάτζα Αράνσι Ο Καθεδρικός ναός Πιάτζα ντέγκλι Αράνσι Πιάτζα Μερκούριο Μαρίνα ντι Μάσσα Αλτανάνα, Αλτέτα, Αντόνα, Μπάιτα, Μπαργκάνα, Μπεργκιόλα, Μποντάνο, Μπόρκο ντελ Πόντε, Μποτζόνε, ντι Σα 'Σέσο, Καλιέλια, Καμπρέτσια, Κανεβάρα, Καπατσόλα, Κασάνια, Κασέτε, Κασόνε, Καστανιάρα, Καστανιετόλα, Καστανιόλα, Τσερβάρα, Τσίνκε Βιέ, Τσιρεμέα, Κοντουπίνο, Κουπίντο, Φόρνο, Λα Τζιοκόντα, Γκοτάρα, Γκρόντα, Γκροντίνι, Γκουαντίνε, Λε λάρε, Λαβάτσιο, Μαρίνα ντι Μάσσα, Μιρτέτο, Μόντε Πέπε, Ορτόλα, Παριάνα, Παρτάτσια, Πιάν ντέλα Φιόμπα, Πόγκι, Πογκιόλο, Πογκιολέτο, ιλ Πόντε, Ποβερόμο, Ποβερόμο Μάτσιε, Πράτα, Πουλίτσε, Κουερκιόλι, Ρεντισέσι, Ρεμόλα Ρεσκέτο, Ρισκορτόλα, Ριντσιόστρα, Ρότσα, Ρομανιάνο, Ρόντσι, Σαν Κάρλο Τέρμε, Σαν Κριστόφορο, Σαν Λεονάρντο, Σαν Λορέντσο, Σάντα Λούτσια, ιλ Σάντο, Σέι Πόντι, Τουράνο, Βεργέτο, Λε Βιλλέτε, Βολπιλιάνο, Ζέκα. Υπάρχει το σιδηροδρομικό κέντρο της Μάσσα, το οποίο άνοιξε το 1862, αποτελεί μέρος της σιδηροδρομικής γραμμής Πίζας-Λα Σπέτζια-Γένοβα. Αδελφοποιημένες πόλεις: Bad Kissingen, Γερμανία, από το 1960 Vernon , Γαλλία Nowy Sącz, Πολωνία, από το 2007 http://demo.istat.it/pop2008/index1.html Αρχειοθετήθηκε 2010-06-20 στο Wayback Machine. Μάσσα στο Curlie
Αργινίνη

Η L-αργινίνη είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά της είναι CGU, CGC, CGA, CGG, AGA, και AGG. Στα θηλαστικά η αργινίνη ταξινομείται στα ημιαπαραίτητα ή κάτω από ορισμένες συνθήκες απαραίτητα αμινοξέα. Δηλαδή, το αν είναι απαραίτητη ή όχι εξαρτάται από το στάδιο ανάπτυξης και την κατάσταση της υγείας του κάθε ανεξάρτητου όντος. Τα πρόωρα βρέφη είναι ανίκανα να συνθέσουν αργινίνη, οπότε η αργινίνη είναι ένα απαραίτητο (διατροφικά) αμινοξύ γι' αυτά. Υπάρχουν κάποιες ακόμη συνθήκες που θέτουν κάποια αυξημένη ζήτηση από το σώμα για σύνθεση L-αργινίνης, που συμπεριλαμβάνουν χειρουργικό ή άλλου είδους τραύμα, σήψη ή έγκαυμα. Γενικά όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ανάγκη να πάρουν διατροφικά συμπληρώματα αργινίνης, γιατί το ανθρώπινο σώμα συνήθως μπορεί να την παράγει μόνο του με επάρκεια. Η αργινίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά από ένα εκχύλισμα από το φυτό λούπινο το 1886, από τον Ελβετό χημικό Ερνστ Σούλτζε (Ernst Schultze).

 Η πλευρική αλυσίδα της αργινίνης αποτελείται από μια τριμελή ανθρακική αλυσίδα, στης οποίας το τέλος είναι συνδεμένη μια (σχετικά) πολύπλοκη ομάδα γουανιδίνης. Με pKa = 12,48, η ομάδα της γουανιδίνης είναι θετικά φορτισμένη σε όξινα, ουδέτερα, ακόμη και στα περισσότερα βασικά περιβάλλοντα, και αυτό συνεπάγεται ιδιότητες βάσης για την αργινίνη. Λόγω της σύζευξης ανάμεσα στο διπλό δεσμό και το μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων του αζώτου, το θετικό φορτίο μετακινείται, επιτρέποντας το σχηματισμό πολλαπλών δεσμών υδρογόνου. Η αργινίνη είναι ένα ημιαπαραίτητο αμινοξύ, με την έννοια ότι συνήθως το ανθρώπινο σώμα μπορεί να την παράγει, και όσο ισχύει αυτό δεν είναι απαραίτητη η άμεση λήψη της από τη διατροφή. Ωστόσο, η βιοσυνθετική οδός δεν παράγει πάντα αρκετή αργινίνη, και γι' αυτό είναι καλύτερα να λαμβάνεται μια ποσότητα αργινίνης άμεσα από τη διατροφή. Κάποια άτομα που έχουν κακή διατροφή ή σε κάποιες ιδιαίτερες φυσιολογικές συνθήκες, μπορεί να συμβουλευθούν να αυξήσουν την πρόσληψη τροφίμων που περιέχουν αργινίνη. Η αργινίνη μπορεί να βρεθεί σε μια μεγάλη ποικιλία τροφίμων, που συμπεριλαμβάνει τα ακόλουθα είδη: Ζωικές πηγές L-αργινίνης: Γαλακτοκομικά, όπως γάλα, γιαούρτι, τυρί, ανθότυρο, βόειο και χοιρινό κρέας, ζελατίνη, πουλερικά, θαλασσινά. Φυτικές πηγές L-αργινίνης: Φύτρα και αλεύρι σίτου, φαγόπυρο, μούσλι, πλιγούρι βρώμης, ξηροί καρποί, σπόροι (όπως κολοκυθόσπορος, σουσάμι, ηλιόσπορος), ρεβύθια, σόγια.
Κατάλογος αστέρων του Βορείου Στεφάνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Βορείου Στεφάνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Βόρειο Στέφανο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Κωνσταντίνος ΣΤ΄ της Αρμενίας

Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄, αρμεν. Կոստանդին, αγγλ. Gosdantin (απεβ. 1373) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1362-1373. Αριθμείται Κωνσταντίνος Ε΄ ως βασιλιάς της Αρμενίας, μια και ο πρώτος ηγεμόνας με το όνομα αυτό ήταν πρίγκιπας της Αρμενίας.

 Ήταν γιος του Χετούμ του Νεγκίρ, γιου του Κωνσταντίνου του Νεγκίρ, γιου του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν. Το 1362 απεβίωσε ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος Ε΄· τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ και νυμφεύτηκε τη χήρα του Μαρία. Συμμάχησε με τον Πέτρο Α΄ των Πουατιέ της Κύπρου προσφέροντάς του το λιμάνι και το κάστρο του Κόρυκος. Όταν το 1369 απεβίωσε ο Πέτρος Α΄, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ αναζήτησε συμμαχία με τον σουλτάνο της Αιγύπτου. Οι βαρόνοι του βασιλείου δυσαρεστήθηκαν με την πολιτική αυτή και φοβούμενοι ότι ο σουλτάνος θα τους προσαρτήσει, τον σκότωσαν το 1373. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός της 2ης εξαδέλφης του Ισαβέλλας, ο Λέων ΣΤ΄ των Πουατιέ, γιος του κοντόσταυλου της Κύπρου. Νυμφεύτηκε το 1362 τη Μαρία των Χετουμιδών, κόρη του Οσίν Β΄ κυρίου του Κόρυκος και της Ιωάννας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα· δεν απέκτησαν απογόνους. Boase, T. S. R. (1978). The Cilician Kingdom of Armenia. Edinburgh: Scottish Academic Press. ISBN 0-7073-0145-9.
Some Girls

Το Some Girls είναι το 14ο βρετανικό και 16ο αμερικάνικο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Ιουνίου του 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rolling Stones Records".

 Το συγκεκριμένο άλμπουμ υπήρξε το τρίτο συνεχόμενο του συγκροτήματος που έφθασε ως την κορυφή του αμερικάνικου Billboard και την δεύτερη θέση των βρετανικών τσαρτ. Έχει βραβευθεί ως εξαπλά πλατινένιος δίσκος, όντας το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις για τους Rolling Stones, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην μεγάλη του επιτυχία βοήθησε το σινγκλ "Miss You" που έφθασε στο # 1 το καλοκαίρι του 1978, ακολουθούμενο από το "Beast of Burden" λίγους μήνες αργότερα, που έφθασε στην όγδοη θέση. Το εξώφυλλο του είναι δημιουργία του Πίτερ Κόριστον, ο οποίος σχεδίασε και τα τρία επόμενα εξώφυλλα του συγκροτήματος. Το εξώφυλλο ήταν μία παλιά διαφήμιση της "Valmor Products Corporation", με τα πρόσωπα διάσημων καλλιτεχνών. Ως αποτέλεσμα, η Λουσίλ Μπολ, η Ράκελ Γουέλς, η Φάρα Φόσετ, η Λάιζα Μινέλι (εκπροσωπώντας την μητέρα της, Τζούντι Γκάρλαντ), όπως και οι κατέχοντες των δικαιωμάτων της Μέριλιν Μονρόε, έκαναν μήνυση στο συγκρότημα για την χρήση των προσώπων τους χωρίς άδεια. Σύντομα, το άλμπουμ επανεκδόθηκε με νέο εξώφυλλο, όπου είχαν αφαιρεθεί τα πρόσωπα των διασημοτήτων, ακόμη και αυτών οι οποίοι δεν είχαν μηνύσει τους Rolling Stones. Στην θέση τους υπήρχε μία μαύρη σκιά προσώπου με πανκ κούρεμα και αναγραφόταν η φράση "Pardon our appearance - cover under re-construction" (μτφ. "συγχωρέστε την εμφάνιση μας - εξώφυλλο υπό αναδημιουργία"). Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν ιδιαίτερα θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, ο Robert Christgau με A, το "ΝΜΕ" με 9 / 10, το "The A.V. Club" με Α, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5 και το "The Rolling Stone Album Guide" με 5 / 5.Το 2003, το "Rolling Stone" τοποθέτησε το άλμπουμ στην 269η θέση της λίστας με τα "500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών", στης οποίας την ανανέωση εννέα χρόνια αργότερα έπεσε μία θέση. Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις των Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Some Girls" ήταν οι εξής: Μικ Τζάγκερ - φωνητικά, κιθάρα, φυσαρμόνικα, πιάνο Κιθ Ρίτσαρντς - κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, πιάνο Ρον Γουντ - κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, μπάσο τύμπανο Μπιλ Γουάιμαν - μπάσο, συνθεσάιζερ, μαρίμπα Τσάρλι Γουάτς - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΤζέιμς "Sugar Blue" Γουάιτινγκ - φυσαρμόνικα Ίαν ΜακΛάγκαν - πιάνο, πλήκτρα Μελ Κόλινς - σαξόφωνο Σάιμον Κερκ - κόνγκα Some Girls - The Rolling Stones | Songs, Reviews, Credits | AllMusic The Rolling Stones - Some Girls | Sputnikmusic Some Girls | The Rolling Stones
Αδελαΐδα, κόμισσα της Βουργουνδίας

Η Αδελαΐδα, κόμισσα της Βουργουνδίας ή Αλίκη της Βουργουνδίας (Alix de Méranie, 1209 - 8 Μαρτίου 1279) από τον Οίκο των Άντεχς, ήταν κόμισσα της Βουργουνδίας (1248 - 1279) και κόμισσα της Σαβοΐας & της Μπρες.

 Ήταν κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ της Βουργουνδίας. Κληρονόμησε την κομητεία της Βουργουνδίας με τον πρόωρο θάνατο του αδελφού της Όθωνα Γ΄ κόμη της Βουργουνδίας (1248). Σαν κόμισσα ήρθε σε σύγκρουση με τον Ροδόλφο Α΄ των Αψβουργων βασιλιά της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1236 στον πρώτο γάμο της με τον Ούγο των Ιβρέα κόμη του Σαλόν. Έτσι η κομητεία επέστρεψε στον Οίκο της Ιβρέας. Μαζί του απέκτησε: Όθων Δ΄ 1248-1302, κόμης της Βουργουνδίας. Ούγος άκμασε 1312, κύριος του Μονμπριζόν & Ασπρεμόν. Νυμφεύτηκε τη Μπόνη, κόρη του Αμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας. Ρέτζιναλντ απεβ. 1231, νυμφεύτηκε την κόμισσα του Μονμπελιάρ. Ιωάννης απεβ. 1302, κύριος του Μονταιγκύ. Αλίκη, μοναχή στο αββαείο του Φοντεβρώ. Ελισάβετ απεβ. 1275, παντρεύτηκε τον Χάρτμαν Ε΄ κόμη του Κίμπουργκ. Ιππολύτη, κυρία του Σαιν-Βαγιέ, παντρεύτηκε τον Αϋμάρ Δ΄ κόμη του Πουατιέ & Ντινουά. Γκυγιόνη απεβ. 1316, παντρεύτηκε τον Θωμά Γ΄ της Σαβοΐας κύριο του Πεδεμοντίου, αδελφό του Αμεδαίου Ε΄. Μαργαρίτα, μοναχή στο αββαείο του Φοντεβρώ. Αγνή, κυρία του Σαιντ-Ωμπέν, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Βιέν & κύριο του Παγνύ.Ο Ούγος απεβίωσε το 1266 και το 1267 η Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ πρώην αρχιεπίσκοπο της Λυών, που έγινε κόμης της Σαβοΐας την επόμενη χρονιά (πέθανε το 1285)· δεν απέκτησε μαζί του παιδιά. Η Αδελαΐδα τάφηκε στο αββαείο του Σερλιέ στο Μπεζανσόν. Eugene L. Cox, The Eagles of Savoy, (Princeton University Press, 1974) Guida Myrl Jackson-Laufer, Women Rulers Throughout the Ages: An Illustrated Guide, (ABC-CLIO, 1999)
Έντουαρντ Μπάτελ

Ο Έντουαρντ Μπάτελ (αγγλικά: Edward Battell) ήταν ποδηλάτης από το Ηνωμένο Βασίλειο. Κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, το 1896. Ο αθλητής αγωνίστηκε στα 333 μ., 100 χλμ. και σε αγώνες ποδηλασίας δρόμου. Ήρθε τρίτος στο αγώνισμα της ποδηλασίας δρόμου, , που ήταν 87 χλμ. από την Αθήνα στον Μαραθώνα μετ' επιστροφής. Στα 333μ . ήρθε 4ος με χρόνο 26,2 δευτερόλεπτα. Ήταν μεταξύ των 7 από τους 9 που είχαν ξεκινήσει και δεν κατάφεραν να τερματίσουν στα 100 χλμ.

 Ο Μπάτελ εργαζόταν ως υπάλληλος στη βρετανική πρεσβεία στην Ελλάδα. Εκφράστηκαν ενστάσεις για το ότι ο ίδιος και ένας ακόμα ποδηλάτης, ο Φρανκ Κίπινγκ, εργάζονταν για τα προς το ζειν. Το γεγονός αυτό σήμαινε ότι δεν θεωρούνταν τζέντλεμαν όσοι ήταν ερασιτέχνες αθλητές. Οι υπάλληλοι έπρεπε να πληρώνονται και αυτό σήμαινε ότι ήταν τζέντλεμαν, άρα δεν έπρεπε να είναι ερασιτέχνες αθλητές. Οι διαμαρτυρίες δεν είχαν αποτέλεσμα και ο αθλητής αγωνίστηκε κανονικά. Ο αγώνας των 87 χλμ. ήταν δύσκολος, καθώς το έδαφος ήταν τραχύ. Οι περισσότεροι ποδηλάτες είχαν τουλάχιστον μία πτώση. Ο Μπάτελ ήταν ανάμεσα σε αυτούς και τερμάτισε αιμορραγώντας και γεμάτος σκόνη. Εξαιτίας του ατυχήματός του τον πέρασε ο Έλληνας Αριστείδης Κωνσταντινίδης, ο οποίος είχε επίσης τρεις πτώσεις και το ποδήλατό του δεν μπορούσε να επισκευαστεί. Ο Κωνσταντινίδης δανείστηκε ένα άλλο και το έριξε σε τοίχο στην Αθήνα για να αποφύγει έναν θεατή. Τελικά δανείστηκε ένα ακόμη ποδήλατο και κατάφερε να τερματίσει πρώτος, καθώς ο Μπάτελ ήταν ήδη εξαντλημένος.
Γλώσσες του Λίχτενσταϊν

Η επίσημη γλώσσα του Λίχτενσταϊν είναι τα γερμανικά, και το πριγκιπάτο είναι η μικρότερη από τις τέσσερις χώρες της Ευρώπης που κατοικείται κατά πλειοψηφία από γερμανόφωνους ομιλητές. Επίσης ομιλούνται και άλλες γλώσσες από τον πληθυσμό που έχει γεννηθεί σε άλλες χώρες, που αποτελούν περίπου το 14% του πληθυσμού της χώρας (και τα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού).

 Η τοπική γερμανική διάλεκτο είναι η Αλεμαννική, μια διάλεκτος (μερικές φορές θεωρείται γλώσσα) που ανήκει σε μια αρκετά αποκλίνουσα ομάδα συμπεριλαμβανομένων των Ελβετικών Γερμανικών (ομιλούμενη από τους Ελβετούς Γερμανούς, τη πλειοψηφία της χώρας), την Αλσατία (που ομιλείται στην Αλσατία της Γαλλίας), τους Γερμανούς που ζουν στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και τη Βαυαρική Σουαβία, και τους Αυστριακούς που ζουν στο Φόραρλμπεργκ. Ογδόντα έξι τοις εκατό της χώρας είναι "εθνοτικοί Αλεμανικοί", και ομιλητές της γλώσσας. Τα Υψηλότερα Αλεμαννικά ομιλούνται στο νότιο τμήμα της χώρας, και τα Υψηλά Αλεμαννικά στην υπόλοιπη χώρα. Μπορεί να είναι δύσκολο να επιτευχθεί η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των Αλεμαννικών και των Πρότυπων Γερμανικών, ιδίως με την Υψηλότερη Αλεμαννική ποικιλία. Οι αλλοδαποί αποτελούν περίπου το 14% του πληθυσμού του Λιχτενστάιν, κυρίως Ιταλοί και Τούρκοι. Τα ιταλικά και τα τουρκικά ομιλούνται στη χώρα. Το λήμμα ενσωματώνει υλικό από την έκδοση του 2006 του CIA World Factbook, έγγραφο της κυβέρνησης των ΗΠΑ που βρίσκεται στο κοινό κτήμα.
Ιεράκιο

Το Ιεράκιο (Hieracium) είναι γένος Αγγειόσπερμων Δικοτυλήδονων φυτών το οποίο ανήκει στη τάξη Αστερώδη ή Σύνανδρα, στην οικογένεια Σύνθετα (Compositae). Το γένος περιλαμβάνει πολλά είδη (700 έως 1.000 και πλέον, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, 200 σύμφωνα με άλλους) πολύμορφων,τριχωτών συνήθως, πολυετών ποωδών φυτών,τα οποία απαντούν στις εύκρατες περιοχές όλης της υδρογείου εκτός από την Αυστραλία. Συναντώνται στην Ευρώπη, δυτική Ασία, βορειοδυτική Αφρική και στην βόρεια Αμερική. Ο βλαστός, τα φύλλα, τα άνθη και ο καρπός καλύπτονται συνήθως από γκριζωπό ή λευκό χνούδι.

 Λίγα μόνο είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά γιατί ξεφεύγουν γρήγορα από τον έλεγχο και γίνονται ζιζάνια. Ως πιο δημοφιλή καλλωπιστικά του είδους θεωρούνται τα είδη Ιεράκιο η πιλοσέλλα (H. pilosella) φυτό με σταχτόχρωμα τρίχωμα φύλλα και κεφάλια με χρώμα κίτρινο του λεμονιού. Το Ιεράκιο το πορτοκαλόχρουν, Ιεράκιο το υποπορτοκαλί, (H. aurantiacum) με κεφάλια με ζωηρό κίτρινο-κόκκινο χρώμα σαν φλόγα, το H. villosum που καλύπτεται με αργυρόχρωμο τρίχωμα και έχει μεγάλα λαμπερά κίτρινα κεφάλια. Τα είδη Ιεράκιο η πιλοσέλλα (H. pilosella), Ιεράκιο το πορτοκαλόχρουν, Ιεράκιο το υποπορτοκαλί, (H. aurantiacum), Ιεράκιο το κοινό (H. vulgatum) είναι πολύ διαδεδομένα ζιζάνια. Επίσης χαρακτηριστικοί αντιπρόσωποι του γένους είναι τα είδη Ιεράκιο το λευκανθές (H. albiflorum) με λευκά άνθη και φύλλα που σχηματίζουν ροζέτα στη βάση των βλαστών και το Ιεράκιο το κοινό (H. vulgatum) τα λεπτά φύλλα του οποίου έχουν μεγαλύτερο μήκος στη βάση και μικραίνουν προς την κορυφή. Στην Ελλάδα απαντούν τα 44 αυτοφυή είδη τα οποία είναι ζιζάνια χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Το Ιεράκιο η πιλοσέλλα (Hieracium pilosella) συμβάλλει στην καταπολέμηση της γρίπης, της διάρροιας και ασθενειών του ήπατος. Σύμφωνα με μια εκδοχή το όνομα του γένους ετυμολογείται από τη λέξη ιεράξ (γεράκι) επειδή οι αρχαίοι πίστευαν ότι το αρπακτικό αυτό πτηνό δυνάμωνε την όραση του τρώγοντας το βλαστό του.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012 ήταν η 42η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Δυτικό γήπεδο των Αθλητικών Εγκαταστάσεων του Ολυμπιακού Χωριού, στις Αχαρνές από το Σάββατο 7 έως και την Κυριακή 8 Απριλίου του 2012. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε η Ολυμπιακή Φλόγα Αχαρνών και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.

 Το πρόγραμμα των αγώνων: Σάββατο 7 Απριλίου11:00 – 12:30: Σύνθετο ατομικό & ομαδικό γυναικών / νεανίδωνΚυριακή 8 Απριλίου10:30 – 13:30: Τελικοί οργάνων ανδρών / εφήβων, γυναικών / νεανίδων 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Το Σαββατοκύριακο στις Αχαρνές το πανελλήνιο ενόργανης» στο Internet Archive «Βάσω Μιλλούση και Δημήτρης Μαρκούσης κυριάρχησαν στο πανελλήνιο ενόργανης» στο Internet Archive «Αυλαία με τους τελικούς οργάνων στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης» στο Internet Archive Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012 — Ανδρών — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012 — Γυναικών — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012 — Εφήβων — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012 — Νεανίδων — Αναλυτικά αποτελέσματα
Κίμων Κουλούρης

Ο Κίμων Κουλούρης (1 Νοεμβρίου 1940) είναι Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός, αν και είναι κυρίως γνωστός από τη θητεία του ως γενικός γραμματέας Αθλητισμού (1981 - 1985).

 Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1940 στη Λευκίμμη της Κέρκυρας. Ο πατέρας του, Αριστοτέλης Κουλούρης, υπήρξε αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης ως στέλεχος του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα και στην συνέχεια συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις.Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), και αργότερα πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομία των Μεταφορών στο Κολλέγιο Ίλινγκ του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα είχε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και εκλέχθηκε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ. Εντάχθηκε στην οργάνωση νέων της Ένωσης Κέντρου (ΟΝΕΚ) και αργότερα έγινε στέλεχος της ΕΔΗΝ, της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου που βρισκόταν υπό την επιρροή του Ανδρέα Παπανδρέου. Κατά τη διάρκεια της χούντας απολύθηκε για πολιτικούς λόγους από τη ΔΕΗ, στην οποία εργαζόταν.Στο σπίτι του Κίμωνα Κουλούρη στο Λονδίνο, ο Ανδρέας Παπανδρέου γνώρισε την Βάσω Παπανδρέου, μετέπειτα κορυφαία υπουργό των κυβερνήσεών του.Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ (1968) και του ΠΑΣΟΚ (1974), και στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης έγινε γνωστός ως ένας από τους «συγκεντρωσιάρχες» του Κινήματος, μαζί με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ (1975 - 2000), διετέλεσε βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β΄ Αθηνών από το 1985 ως το 2007, και το ίδιο διάστημα χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών (1988 - 1989 και 1994 - 1995), αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (1995 - 1996) και υφυπουργός Ανάπτυξης (2003 - 2004). Ο Κίμων Κουλούρης είναι κυρίως γνωστός από την θητεία του ως γενικός γραμματέας Αθλητισμού, θέση την οποία κατείχε καθ'όλη τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (1981 - 1985). Εγκαινίασε πρωτοπόρα για την εποχή εκείνη προγράμματα, όπως «αθλητισμός και γυναίκα», «αθλητισμός και παιδί», «αθλητισμός και τρίτη ηλικία», «αθλητισμός για παιδιά με ειδικές ανάγκες» που ενίσχυσαν τη σχέση του αθλητισμού με την κοινωνία. Τη σφραγίδα του φέρουν μεγάλα έργα υποδομής όπως το σημερινό Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στον Πειραιά, καθώς και δεκάδες κλειστά και ανοιχτά γυμναστήρια, κολυμβητήρια και αίθουσες γυμναστικής που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια. Ο Κουλούρης, γνωστός οπαδός του Παναθηναϊκού, δέχτηκε έντονες επικρίσεις για τις στενές σχέσεις του με την οικογένεια Βαρδινογιάννη (που διατηρούνται μέχρι σήμερα), και συχνά δεχόταν επιθέσεις από τον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού Σταύρο Νταϊφά και την οπαδική εφημερίδα των ερυθρόλευκων, Φως των Σπορ. Η κόντρα κορυφώθηκε με την λεγόμενη «υπόθεση Μπουμπλή», όταν ο Νταϊφάς κατηγόρησε τον Κουλούρη ότι έκανε τα στραβά μάτια στην παράνομη ελληνοποίηση του παίκτη του Παναθηναϊκού Χουάν Ραμόν Ρότσα.
Παλαιόκαστρο Λάρισας

Το Παλαιόκαστρο είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 270 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 210 μέτρων. Απέχει 16 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα, ευρισκόμενο δυτικά της. Είναι κτισμένο κοντά στην συμβουλή του Τιταρήσιου με τον Ξηριά.

 Στη θέση του Παλαιόκαστρου κατά την αρχαιότητα βρισκόταν σύμφωνα με τον Απ. Αρβανιτόπουλο η πόλη Μονδαία. Γύρω από το χωριό σώζονται τα ερείπια δύο κάστρων και άλλων μικρότερων οχυρώσεων. Οι κάτοικοι του χωριού σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως με την καλλιέργεια ελιάς και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή υπάρχουν περίπου 20.000 ελαιόδεντρα. Στο χωριό λειτουργεί σχολείο και νηπιαγωγείο.Το Παλαιόκαστρο προσαρτήθηκε το 1919 στην κοινότητα Μαγούλας, όμως ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1922. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας με το πρόγραμμα Καποδίστριας, όπου και παρέμεινε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Από τις εκκλησίες του χωριού ξεχωρίζει το εξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου, το οποίο απέχει 1,5 με 2 χιλιόμετρα από το χωριό. Ανάμεσα στο Παλαιόκαστρο και στο Κεφαλόβρυσο ανακαλύφθηκε το 1995 σπήλαιο με πλούσιο διάκοσμο και μικρές λίμνες.
Τριηραρχία

Γενικά Τριηραρχία σημαίνει η αρχηγία - διοίκηση της Τριήρους. Στην αρχαία Αθήνα η Τριηραρχία ήταν θεσμός έκτακτης δημόσιας λειτουργίας, από τις δαπανηρότερες που μπορούσε να αναλάβει κάποιος πλούσιος Αθηναίος. Στους ευπορότερους των πολιτών παραδιδόταν από το Αθηναϊκό κράτος από μια τριήρη χωρίς πλήρωμα, αλλά με όλο τον εξαρτισμό καθώς και με τον μισθό του προβλεπόμενου πληρώματος. Ο τριήραρχος είχε πλήρη ευθύνη για τον εξοπλισμό πολεμικού πλοίου στη διάρκεια εκστρατείας. Από το έτος 357 π.Χ. το ζήτημα αυτό ρυθμίστηκε με νόμο του Περίανδρου.

 Η Βουλή των Πεντακοσίων φρόντιζε για τις τριήρεις μετά την κατασκευή τους, για τον εξοπλισμό και για τους ναυστάθμους τους, καθώς και για την ναυπήγηση νέων τριήρων και τετραήρων. Οι ναυπηγοί ψηφίζονταν από τον δήμο. «Κι αν η απερχόμενη βουλή δεν παραδώσει τα έργα αυτά ολοκληρωμένα στη νέα βουλή, δεν μπορούν οι βουλευτές να λάβουν την καθιερωμένη δωρέα· αντί γι αυτούς την παίρνουν οι βουλευτές της επόμενης βουλής Ο αναλαμβάνων Τριήραρχος καλούμενος αργότερα και Τριηράρχης, υποχρεωνόταν στην επάνδρωση του σκάφους με κατάλληλο πλήρωμα για την αναγκαία συντήρησή του, διατηρώντας την διοίκηση σε αυτό καθ΄ όλο το ενιαύσιο διάστημα της τριηραρχίας του. Η δαπάνη για την αναλαμβανόμενη τριηραρχία ανέρχονταν στις 5.000 - 6.000 αττικές δραχμές (περ. ένα τάλαντο), θεωρούμενη ως μία από τις δαπανηρότερες δημόσιες λειτουργίες, γι΄ αυτό και επιβαλλόταν σε πολίτες που παρουσίαζαν ετήσιο εισόδημα πολύ περισσότερο των 8.000 δραχμών. Το πότε εισήχθηκε αυτός ο θεσμός στην Αθηναϊκή πολιτεία δεν έχει εξακριβωθεί, αν και ο Δημοσθένης στους λόγους του παρέχει πολλές πληροφορίες γι΄ αυτόν. Από το 412 π.Χ. και κυρίως μετά από τη ναυμαχία στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.) επιτράπηκε η «συντριηραρχία», δηλαδή η ανάθεση της δημόσιας αυτής λειτουργίας σε δύο πολίτες, που κατέβαλαν ο καθένας το ήμισυ της δαπάνης, κυβερνώντας την τριήρη επί εξάμηνο εναλλάξ, ή κυβερνώντας ο ένας ολόκληρο το έτος κατά παραχώρηση του άλλου. Από το 357 π.Χ. με νέο οργανισμό του θεσμού αυτού, ορίσθηκε κάθε μία από τις 240 «συντελείες», που διαιρέθηκαν οι 1200 περίπου πλουσιότεροι πολίτες. Η κάθε συντελεία όφειλε να συντηρεί από μια τριήρη, έτσι η «συντριηραρχία» αφορούσε πλέον πέντε πολίτες υπόχρεους ανά σκάφος. Το 349 π.Χ. με πρόταση του Δημοσθένη, με νέο νόμο, ορίσθηκε κάθε εύπορος που παρουσίαζε κεφάλαιο 10 ταλάντων να διατηρεί υποχρεωτικά ένα σκάφος, κάθε δε πλουσιότερος περισσότερα, ποτέ όμως άνω των τριών. Οι λιγότερο πλούσιοι συνέχιζαν και συνέρχονταν στις συντελείες. Κανένας δεν υποχρεωνόταν να τριηραρχήσει επί δύο συνεχόμενα έτη, κάποιοι όμως, από πατριωτικό ζήλο, το έπρατταν. Ισοκράτης, Περί της αντιδόσεως
Τροβατόρε

Ο Τροβατόρε (ιταλικά: Il trovatore‎, που σημαίνει Ο τροβαδούρος) είναι ιταλική όπερα σε τέσσερις πράξεις του συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι, σε λιμπρέτο του Σαλβατόρε Καμαράνο. Η υπόθεση του Τροβατόρε έχει βασιστεί σε ισπανικό δράμα που είχε συγγράψει ο Αντόνιο Γκαρθία Γκουτιέρεϋ. Ανεβάσθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1853. Έπειτα στο Ιταλικό θέατρο στο Παρίσι στις 23 Δεκεμβρίου 1854 και με γαλλικό κείμενο του Ε. Πασίνι στην Όπερα των Παρισίων στις 12 Ιανουαρίου 1857.

 Η Τσιγγάνα Ατζουτσένα προκειμένου να εκδικηθεί τον θάνατο της μάγισσας μητέρας της, που είχε καεί ζωντανή επειδή ακριβώς ήταν μάγισσα, κατά διαταγή του κόμη Ντε Λούνα, έφθασε στο σημείο ν΄ απαγάγει το ένα από τα δύο παιδιά του κόμη, τον Μανρικο τον οποίο κράτησε κοντά της και μεγαλώνοντάς τον του δίδαξε τη τέχνη του τροβαδούρου (τραγουδιστής και ποιητής σε αυτοσχεδιασμούς). Με το πέρασμα των χρόνων ο τροβαδούρος Μανρικο και ο αδελφός του, που εν τω μεταξύ είχε αναλάβει, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, Κόμης ντε Λούνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον έρωτά τους προς την πανέμορφη Λεονώρα. Και ενώ η Λεονώρα αποδεδειγμένα αγαπάει τον τροβαδούρο, ο κόμης πλημμυρισμένος από εκδίκηση διατάζει πρώτα την σύλληψη τόσο του τροβαδούρου όσο και της τσιγγάνας, που τον συνόδευε, την Ατζουτσένα και ύστερα την φυλάκισή τους. Τότε η Λεονώρα προκειμένου να λυτρωθεί από τον κόμη πίνει δηλητήριο και πεθαίνει. Ο Κόμης, μπροστά σ΄ αυτή την εξέλιξη, διατάζει να υποβληθεί ο «τροβαδούρος» σε φρικτά βασανιστήρια, ενώ ταυτόχρονα σύρει την τσιγγάνα Ατζουτσένα στον εξώστη για να τις δείξει τα βασανιστήρια που περναει ο γιος της, δίνοντας και την εντολή της εκτέλεσής του. Και την στιγμή που ο Μανρικο εκτελείται η Ατζουτσένα φωνάζει στον Κόμη με δυνατή φωνή: «Ήταν ο αδελφός σου»! Στη α΄ πράξη του έργου περίφημη είναι η άρια της Λεονώρας με τίτλο «ο φλογερός έρωτας». Στη β΄ πράξη επίσης το τραγούδι της τσιγγάνας σε ρυθμό βαλς «η φλόγα λάμπει». Στη γ΄ πράξη η μεγάλη άρια του ντε Λούνα «Το βλέμμα της, το γλυκό χαμόγελό της» και το φινάλε «Ω ουρανοί! Μανρικ» και, Στη δ΄ πράξη ανήκει η πιο γνωστή σκηνή του έργου: Καλόγεροι αόρατοι ψαλμωδούν το «Κύριε Ελέησον», η Λεόνώρα τραγουδάει ένα παραπονετικό άσμα, ενώ αμέσως μετά ακούγεται η φωνή του τροβαδούρου Μάνρικ που αποχαιρετά τη ζωή και την αγαπημένη του για να καταλήξει η σκηνή στη παραπάνω κραυγή της τσιγγάνας.