Πιριντβίζνικι

Οι Πιριντβίζνικι (ρωσικά: Передви́жники) προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [pʲɪrʲɪˈdvʲiʐnʲɪkʲi], ή Περιπλανώμενοι ήταν μια ομάδα Ρώσων καλλιτεχνών, οι οποίοι, διαφωνούντες με τους ακαδημαϊκούς περιορισμούς της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, συγκρότησαν το 1870 έναν ανεξάρτητο σύνδεσμο, που οργάνωνε περιοδεύουσες εκθέσεις σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας, εξ ου και η ονομασία τους «Οι Περιπλανώμενοι».

 Ο σύνδεσμος των «Περιπλανώμενων» σχηματίστηκε το 1870 στην Αγία Πετρούπολη, με πρωτοβουλία των Ρώσων ζωγράφων Ιβάν Κραμσκόι (Ива́н Крамско́й), Γκριγκόρι Μιασογιέντοφ (Григо́рий Мясое́дов), Νικολάι Γκαι ή Γκάυ (Никола́й Ге) και Βασίλι Περόφ (Васи́лий Перо́в), οι οποίοι, εμφορούμενοι από δημοκρατικά ιδεώδη, εμπνέονταν από την ιδέα να φέρουν την τέχνη κοντά στο λαό, οργανώνοντας κινητές εκθέσεις στη ρωσική ύπαιθρο. Το ιδεολογικό μανιφέστο των «περιπλανώμενων» καλλιτεχνών ήταν επηρεασμένο από τις αισθητικές αντιλήψεις του θεωρητικού της τέχνης και της λογοτεχνίας Βισαριόν Μπελίνσκι (Виссарио́н Бели́нский). Συμπαραστάτες στο έργο τους ήταν και οι φίλοι τους συγγραφείς Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ιβάν Τουργκένιεφ και Λέον Τολστόι. Εμπνεόμενοι από δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη, καταδίκαζαν τη ρωσική αριστοκρατική κοινωνία και την αυταρχική διακυβέρνηση της χώρας, καυτηρίαζαν τις ανισότητες και αδικίες της κοινωνικής ζωής, εκθειάζοντας στα έργα τους την ομορφιά της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου, σκηνές από τη ζωή των χωρικών, τη δύναμη του χαρακτήρα τους, την αγωνία τους για ισότητα και δικαιοσύνη. Κατά την περίοδο της ακμής της, από το 1871 ως το 1890, η Ομάδα των Περιπλανώμενων είχε οργανώσει 48 περιοδεύουσες εκθέσεις στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, που τις ακολούθησαν και άλλες στο Κίεβο, το Χάρκοβο, το Καζάν, τη Ρίγα, την Οδησσό και άλλες πόλεις. Γύρω στο 1898, το κίνημα των «περιπλανώμενων» άρχισε να χάνει την επιρροή του στην κοινωνία και υποκαταστάθηκε από τον «Κόσμο της Τέχνης» Мир искусства (Mir Iskusstva), μια νεοσύστατη εταιρεία καλλιτεχνών, που αντιδρούσαν στον «επαρχιώτικο εθνικισμό» των Περιπλανώμενων και προωθούσαν δυτικοευρωπαϊκές ιδέες και την υιοθέτηση του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη». Στις αρχές του 20ού αι., πολλά από τα μέλη τους προσχώρησαν στα νέα μηνύματα της σοβιετικής τέχνης, υιοθετώντας τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αμπράμ Αρχίποφ (Абра́м Архи́пов) Νικολάι Κουζνετσόφ (Никола́й Кузнецо́в ) Νικολάι Γκαι ή Γκάυ (Никола́й Ге) Νικολάι Κασάτκιν (Николай Касаткин) Αρχίπ Κουίντζι (Архи́п Куи́нджи) Ιβάν Κραμσκόι (Ива́н Крамско́й) Ισαάκ Λεβιτάν (Иса́ак Левита́н) Αλεξάντρ Λιτόφτσενκο (Алекса́ндр Лито́вченко) Ραφαήλ Σεγκέγιεβιτς Λεβίτσκι (Рафаил Левицкий) Βλαντίμιρ Μακόφσκι (Влади́мир Мако́вский) Βασίλι Μαξίμοφ (Василий Максимов ) Γκριγκόρι Μιασογιέντοφ (Григо́рий Мясое́дов) Λεονίντ Παστερνάκ (Леони́д Пастерна́к ) Βασίλι Πολένοφ (Васи́лий Поле́нов) Αντρέι Ριάμπουσκιν (Андре́й Ря́бушкин) Ιλαριόν Πριάνισνικοφ (Илларио́н Пря́нишников) Ιλιά Ρέπιν (Илья́ Ре́пин) Αλεξέι Σαβράσοφ (Алексе́й Савра́сов) Βασίλι Σούρικοφ (Васи́лий Су́риков) Βασίλι Περόφ (Васи́лий Перо́в) Βαλεντίν Σερόφ (Валенти́н Серо́в) Κονσταντίν Σαβίτσκι (Константин Савицкий ) Ιβάν Σίσκιν (Ива́н Ши́шкин) Απολινάρι Βασνετσόφ (Аполлинарий Васнецόв) Βίκτορ Βασνετσόφ (Ви́ктор Васнецо́в) Νικολάι Γιαροσένκο (Никола́й Яроше́нко) Χέρμπερτ Ρηντ: "Λεξικό Εικαστικών Τεχνών" (ελληνική έκδοση), λήμμα «Περιπλανώμενοι, Οι», σελ. 257, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ ΕΠΕ, Αθήνα, 1986.