Πέταρ Όμτσικους

Ο Πέταρ Όμτσικους (γαλλικά: Pierre Omcikous‎; σερβικά κυριλλικά: Петар Омчикус‎), Σούσακ, 6 Οκτωβρίου 1926 - 26 Απριλίου 2019) ήταν Σέρβος ζωγράφος και μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, ο οποίος έζησε και εργάστηκε στο Παρίσι της Γαλλίας.

 Από το 1937, ο Όμτσικους ζούσε στο Βελιγράδι. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισε να ζωγραφίζει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στην τάξη του καθηγητή Ιβάν Ταμπακόβιτς. Μαζί με τη σύζυγό του, ζωγράφο Κόσα Μπόκτσαν, εγκατέλειψε τις σπουδές του στη ζωγραφική και πήγε στη Ζάνταρ, όπου έγινε ένας από τους ιδρυτές του Ομίλου Ζάνταρ, όπου είναι επίσης οι Μίτσα Πόποβιτς, Βέρα Μποζίκοβιτς, Μπάτα Μιχαήλοβιτς, Λιούμπινκα Γιοβάνοβιτς. Μετά από έξι μήνες διαμονής στη Ζαντάρ, επέστρεψε στο Βελιγράδι, όπου εντάχθηκε στην Ομάδα των Έντεκα, και η πρώτη του ατομική έκθεση φιλοξενήθηκε το 1951. Σύντομα, μετά το 1952, ο Πέταρ Όμτσικους και η Κόσα Μπόκτσαν έφυγαν από τη Γιουγκοσλαβία και μετακόμισαν σίγουρα στο Παρίσι. Από το 1965, έμεναν περιστασιακά στη Βέλα Λούκα στην Κόρτσουλα, όπου οργάνωσαν πολλές διεθνείς συναντήσεις καλλιτεχνών, φιλοσόφων και κριτικών. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη γραφιστική και τα ψηφιδωτά. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος το 2012 και πλήρες μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών το 2015. Πέθανε στο Βελιγράδι στις 26 Απριλίου 2019. Οι αρχές της δημιουργικότητας του Όμτσικους σχετίζονται με αρκετούς καλλιτέχνες, όλοι από την τάξη της Ιβάνα Ταμπάκοβιτς, η οποία είναι λίγους μήνες μαζί στο Ζαντάρ 1947, κάνοντας την πρώτη γιουγκοσλαβική καλλιτεχνική κοινότητα - Ομάδα Ζάνταρ: Ο Όμτσικους, η μελλοντική σύζυγός του Κόσα Μπόκτσαν, Μίτσα Πόποβιτς, Βέρα Μποζίκοβιτς, Μπάτα Μιχαήλοβιτς, Λιούμπινκα Γιοβάνοβιτς, Μιλέτ Αντρέγεβιτς, Μπόρα Γκρούγιτς και ο φίλος τους, φοιτητής λογοτεχνίας Μπορίσλαβ Μιχαήλοβιτς Μίχιζ. Η άνοδος της ακαδημαϊκής φύσης στο στούντιο για τους καλλιτέχνες άνοιξε νέους δρόμους στους οποίους η ελεύθερη δημιουργικότητα θα παραμείνει, με διαφορετικούς τρόπους, καθ 'όλη τη διάρκεια της δημιουργίας του. Ο Όμτσικους το 1951 εντάσσεται στην Ομάδα των Έντεκα, που τον ενθαρρύνει να συνεχίσει να ψάχνει για τα δικά του δημιουργικά μονοπάτια, και στη συνέχεια εξακολουθεί να βρίσκεται στον τομέα της ποιητικής διαμόρφωσης μετά τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Αλλά το πραγματικό σημείο καμπής στην τέχνη του συνέβη στο Παρίσι. Συναντώντας την αφηρημένη τέχνη της εποχής σίγουρα ο Όμτσικους στράφηκε προς την ελεύθερη έκφραση, μια κίνηση που δεν ψάχνει για πραγματικότητα αλλά για το ατομικό στυλ. Η γεωμετρική συνειρμική αφηρημένη τέχνη της περιόδου, αλλά από τις αρχές της έβδομης δεκαετίας εξελίχθηκε στη διαμόρφωση μιας πολύχρωμης χειρονομίας, η οποία έχει διατηρήσει στοιχεία της προηγούμενης περιόδου του. Στα τελευταία στάδια της θεματικής του Όμτσικους ασχολήθηκε με τη ζωγραφική σε πορτρέτα, τα σχέδια του Βελιγραδίου, τον φανταστικό ρεαλισμό και τη γλυπτική. 1951 Πινακοθήκη ULUS, Βελιγράδι 1955 Galerie Arnaud, Παρίσι 1958 Galerie Jeanne Bucher, Παρίσι 1962 Galerie Formes Contemporaines, Λιλ 1965 Salon of Moderne Gallery, Βελιγράδι 1972 Grand Palais, Παρίσι 1974 Galleria «IlGrifo», Ρώμη 1976 Galerie de Seine, Παρίσι 1983 Galerie Plexus, Chexbres (Ελβετία) 1985 Galerie des Platanes, Genève 1988 Galerie Plexus, Chexbres (Ελβετία) 1989 Μουσείο σύγχρονης τέχνης, αναδρομική έκθεση, Βελιγράδι 1992 Maison de l'UNESCO, Παρίσι 1994 Bibliothèque Universitaire, Νανσί 1995 Galerie René Descartes: «Atelier Dedouvre», Παρίσι 1996 Galerie Plexus: «Atelier Dedouvre», Chexbres (Ελβετία) Γκαλερί SANU 1998, Βελιγράδι Michel Seuphor, Dictionnaire de la peinture abstraite, σελ 235, Fernand Hazar, Παρίσι, 1957 Luc Menaše, Evropski umetnostno zgodovinski leksikon, σελ 1526, Mladinska knjiga, Λουμπλιάνα, 1971 George Boudaille, Pour un art d'expression. Pierre Omcikous, Les Lettres Françaises, Paris, 3 mai, 1972 Gérald Gassiot Talabot, Omcikous, Opus International No 36, Paris, juin 1972, pp 64-65 Anne Tronche, Pierre Omcikous, Opus International No 61-61, Paris, janvier-fevrier 1977, σελ. 108-109 Georges Haldas, Un grand espace pour l'homme à proposal de l'oeuvre de Pierre Omcikous, Repères, Genève, No 8, 1984, σ. 174-179