IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία-Γιένκε Κέγκλεβιτς του Μπούζιν

Η Μαρία-Γιένκε, γερμ. Maria-Jenke Keglevich von Buzin (23 Απριλίου 1921 - 5 Οκτωβρίου 1983) από τον Οίκο του Κέγκλεβιτς ήταν κόρη του κόμη του Μπούζιν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα. και τιτουλάρια βασίλισσα, της Βαυαρίας.

 Ήταν κόρη του Στέφαν Κέγκλεβιτς κόμη του Μπούζιν και της Κλάρα Τσίχυ κόμισσα του Τσιχ & Βάζονκεο. Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη σε ευγενή οίκο της Κροατίας. Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο δούκα, και τιτουλάριο βασιλιά, της Βαυαρίας ως δεύτερη σύζυγός του. Ο Αλβέρτος είχε από τον πρώτο του γάμο τέσσερα τέκνα. Ο Αλβέρτος είναι διεκδικητής, κατά τους Ιακωβίτες, βασιλιάς της Αγγλίας. Έτσι η Μαρία-Γιένκε έγινε δούκισσα -και τιτουλάρια βασίλισσα- της Βαυαρίας και διεκδικήτρια βασίλισσα της Αγγλίας. Παντρεύτηκε το 1971 τον Αλβέρτο των Βίττελσμπαχ δούκα, και τιτουλάριο βασιλιά, της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. thePeerage.com – Marie-Jenke Gräfin Keglevich von Buzin Genealogics – Leo van de Pas – Gräfin Eugenie Keglevich de Buzin Genealogisches Handbuch des in Bayern Immatrikulierten Adels Verlag Degener & Co., Reference: 6
19

Το έτος 19 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Κυριακή στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Σιλανού και Βάλβου (ή, λιγότερο συχνά, το 772 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 19 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 19 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

 10 Οκτωβρίου - Ο Ρωμαίος στρατηγός Γερμανικός πεθαίνει ξαφνικά στην Αντιόχεια κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος καταγράφει ότι ο Γερμανικός δηλητηριάστηκε από τον κυβερνήτη της Συρίας, Γναίο Καλπούρνιο Πείσωνα, υπό τις διαταγές του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβέριου. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος εκδιώκει τους Αιγυπτίους από τη Ρώμη. 10 Οκτωβρίου - Τιβέριος Γέμελλος, εγγονός του Τιβέριου (θ. 37/38 μ.Χ.) 10 Οκτωβρίου - Γερμανικός, Ρωμαίος στρατηγός (γ. 15 π.Χ.)) Βονώνης Α', βασιλιάς της Παρθίας, σκοτώνεται από τους φρουρούς του Κότυς Γ΄ (Σαπαίων), Σαπαίος βασιλιάς της Θράκης (κατά προσέγγιση) Βάσσος Λόλλιος, ποιητής
Άρμι Χάμερ

Ο Άρμι Χάμερ (αγγλικά: Armand Douglas "Armie" Hammer, 28 Αυγούστου 1986) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Eίναι γνωστός για την απεικόνιση των Κάμερον και Τάιλερ Γουίνκλεβος, δύο δίδυμα αδέρφια στην ταινία The Social Network, τον Κλάιντ Τόλσον στο J. Edgar, για τον ρόλο του στην ταινία Call me by your name ως Oliver, τον πρίγκιπα Αντρέα στην ταινία Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου, τον πρωταγωνιστή της ταινίας Ο Μοναχικός Καβαλάρης, και τον Ιλια Κουριάκιν στο Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E..

 Ο Άρμι Χάμερ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η μητέρα του, Ντρου Αν ήταν τραπεζικός υπάλληλος και ο πατέρας του, ο Μίχαιλ Άρμαντ Χάμερ, είναι ιδιοκτήτης αρκετών επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των Knoedler Publishing και Armand Hammer Productions. Έχει έναν μικρότερο αδερφό τον Βίκτορ. Μαζί με την οικογένεια του ζούσε στο Ντάλας για πολλά χρόνια. Ο Άρμι Χάμερ παντρεύτηκε μια παρουσιάστρια της τηλεόρασης, ονόματι Ελίζαμπεθ Τσεΐμπερς στις 22 Μαΐου 2010. Οι δυο τους γνωρίστηκαν δια μέσω ενός φίλου του Άρμι Χάμερ, ονόματι Τάϊλερ Ράμσεϊ, ο οποίος είναι καλλιτέχνης στο επάγγελμα. Στις 1 Δεκεμβρίου 2014 το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, την οποία ονόμασαν Χάρπερ. Στις 10 Ιουλίου 2020 το ζευγάρι ανακοίνωσε μέσω μίας ανάρτησης στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Instagram ότι χώρισε μετά από 10 χρόνια γάμου. Άρμι Χάμερ στην IMDb
Λέβι Μουαναγουάσα

Ο Λέβι Μουαναγουάσα (Levy Patrick Mwanawasa) ήταν πολιτικός από τη Ζάμπια, τρίτος Πρόεδρος της χώρας από το 2002 ως το θάνατό του, το 2008. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Ζάμπιας που απεβίωσε εν ενεργεία.

 Γεννήθηκε στο Μουφουλίρα στις 3 Σεπτεμβρίου του 1948 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ζάμπιας. Δημιούργησε τη δική του εταιρεία, Mwanawasa & Company. Παντρεύτηκε τη Μορίν και απέκτησαν μαζί 4 παιδιά. Απέκτησε άλλα 2 παιδιά από πρώτο γάμο. Το 1991 έγινε αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Προέδρου Φρέντερικ Τσιλούμπα. Παραιτήθηκε το 1994, καταγγέλλοντας διαφθορά και απέτυχε να εκλεγεί Πρόεδρος το 1996. Το 2001 κέρδισε τις προεδρικές εκλογές επικρατώντας 10 ακόμα υποψηφίων και ορκίστηκε Πρόεδρος στις 2 Ιανουαρίου του 2002, ενώ η Αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία. Το 2005, ο Μουαναγουάσα ζήτησε συγγνώμη από το λαό του επειδή απέτυχε να αντιμετωπίσει τη φτώχεια. Επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές της 28 Σεπτεμβρίου του 2006 (ως υποψήφιος του Κινήματος για την Πολυκομματική Δημοκρατία- Movement for Multiparty Democracy) με 43% των ψήφων, έναντι 29,4% για τον υποψήφιο του Πατριωτικού Μετώπου, Μάικλ Σάτα και 25,3% για τον Χακαΐντε Χιτσιλέμα της Ενωμένης Δημοκρατικής Συμμαχίας (United Democratic Alliance). Στις 29 Ιουνίου του 2008 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ βρισκόταν το Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου για τη σύνοδο της Αφρικανικής Ένωσης. Στις 2 Ιουλίου μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο Παρίσι για επιπλέον νοσηλεία. Ο Μουαναγουάσα ήταν σε ημικωματώδη κατάσταση.Στις 3 Ιουλίου του 2008 ήρθαν στο φως εσφαλμένες πληροφορίες ότι ο Μουαναγουάσα είχε πεθάνει στο νοσοκομείο του Παρισιού. Τις ψεύτικες πληροφορίες διέψευσε η ίδια η κυβέρνηση της Ζάμπιας. Ο Μουαναγουάσα εισήχθη για νοσηλεία στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο του Περσί, στο Παρίσι. Σε ιατρικό ανακοινωθέν στις 7 Ιουλίου του 2008 αναφέρθηκε ότι η κατάστασή του ήταν σταθερή Ωστόσο, ο πρόεδρος υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση, εξαιτίας αναπνευστικού προβλήματος.Η εν λόγω επέμβαση ήταν επιτυχής. Ο προσωρινός πρόεδρος Ρουπία Μπάντα δήλωσε στις 18 Αυγούστου ότι η κατάσταση της υγείας του Μουαναγουάσα είχε παρουσιάσει ξαφνική επιδείνωση. Παρά την επέμβαση των ιατρών, η κατάστασή του παρέμεινε κρίσιμη. Ο Πρόεδρος κατέληξε στη Γαλλία στις 19 Αυγούστου και τη θλιβερή ανακοίνωση έκανε μέλος της οικογένειάς του, που επιθύμησε να κρατήσει την ανωνυμία του.
Ερμίνε του Βάλντεκ και Πύρμοντ

Η Ερμίνα του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Ermine zu Waldeck und Pirmont, 29 Σεπτεμβρίου 1827 - 16 Φεβρουαρίου 1910) ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ.

 Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1827 στο Μπαντ Άρλοσεν, και ήταν το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Γεωργίου Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της Έμμας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ. Στις 25 Οκτωβρίου 1844 παντρεύτηκε τον Αδόλφο Γεώργιο του Σάουμπουργκ-Λίππε στο Άρολσεν. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά: την Ερμίνα (1845 - 1930), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν παιδιά. τον Στέφανο Αλβέρτο Γεώργιο (1846 - 1911), παντρεύτηκε την Μαρία Άννα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Απέκτησαν 9 παιδιά. τον Πέτρο Χέρμαν (1848 - 1928). την Έμμα Φρειδερίκη Ίντα (1850 - 1855). την Ίντα Ματθίλδη Αδελαΐδα (1852 - 1891), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΒ΄ Ρόις του Γκράιτς. Απέκτησαν 6 παιδιά. τον Όθωνα Ερρίκο (1854 - 1935), παντρεύτηκε την Άννα φον Κούπεν. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Αδόλφο Γουλιέλμο Βίκτωρα (1859 - 1917), παντρεύτηκε την Βικτωρία της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Έμμα Ελισάβετ Ματθίλδη Αυγούστα Αγνή (1865 - 1868).Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1910 σε σε ηλικία 82 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία της Αγίας Μαρτίνης στο Στατχάγκεν. 29 Σεπτεμβρίου 1827 – 25 Οκτωβρίου 1844: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Ερμίνε του Βάλντεκ και Πύρμοντ 25 Οκτωβρίου 1844 – 21 Νοεμβρίου 1860: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε 21 Νοεμβρίου 1860 – 8 Μαΐου 1893: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε 8 Μαΐου 1893 – 16 Φεβρουαρίου 1910: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Χήρα Πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε Köbler, Gerhard (1988). Historisches Lexikon der deutschen Länder. Munich: Verlag C. H. Beck. p. 639. ISBN 3-406-33290-0. Marlene A. Eilers, Queen Victoria's Descendants (Baltimore, Maryland: Genealogical Publishing Co., 1987), page 163. C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 234. ~The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C. 344. Hermine Prinzessin zu Waldeck und Pyrmont, Genealogics ~ Leo van de Pas continued by Ian Fettes Hermine von Waldeck-Pyrmont, Prinzessin zu Schaumburg-Lippe, geni.com Prinzessinnen von Waldeck, geneall.net Schaumburg-Lippe Genealogy Waldeck, angelfire.com
Μάικ Λαζαρίδης

Ο Μιχάλης (Μάικ) Λαζαρίδης (Mike Lazaridis, γεννήθηκε ως Μιχαήλ Λαζαρίδης στην Κωνσταντινούπολη, στις 14 Μαρτίου 1961) είναι Καναδός επιχειρηματίας, ιδρυτής και αντιπρόεδρος της εταιρίας Research In Motion (RIM), που δημιούργησε και κατασκευάζει τα ασύρματα τηλέφωνα Blackberry. Είναι επίσης καγκελάριος του Πανεπιστημίου του Γουοτερλού (Univerity of Waterloo) και έχει τιμηθεί ως Αξιωματικός του Τάγματος του Καναδά (Order of Canada). Με εκτιμώμενη περιουσία στα 800 εκατομμύρια δολάρια, ο Μάικ Λαζαρίδης κατατάχτηκε από το περιοδικό Forbes το 2007 στην 17η θέση των πιο πλούσιων Καναδών και στη 651η θέση παγκοσμίως.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από Έλληνες γονείς ποντιακής καταγωγής. Το 1966 και σε ηλικία 5 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Γουίντσορ (Windsor) του Οντάριο στον Καναδά. Σε ηλικία 12 ετών, κέρδισε έναν τοπικό διαγωνισμό στην Δημόσια Βιβλιοθήκη του Γουίντορ, επειδή κατάφερε να διαβάσει κάθε διαθέσιμο επιστημονικό βιβλίο. Το 1979, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Γουοτερλού στο τμήμα ηλεκτρολόγων μηχανικών, με επιλογή στην επιστήμη των υπολογιστών. Το 1984, ο Μάικ Λαζαρίδης δέχτηκε αίτημα από την General Motors (GM) να αναπτύξει ένα ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου για τα δίκτυα οθόνης, και μετά το τέλος της έρευνάς του, η εταιρία τον ανταμείβει με συμβόλαιο 600.000 δολαρίων. Την ίδια χρονιά εγκαταλείπει τις σπουδές του, δυο μήνες πριν αποφοιτήσει. Με τα χρήματα που έλαβε από την εταιρία, μια μικρή κρατική ενίσχυση, το ποσό των 15.000 δολαρίων που δανείστηκε από τους γονείς του, τον επέτρεψαν μαζί με τον Μάικ Μπάρνστιϊν (Mike Barnstijn) και τον Ντάγλκας Φρέγκιν (Douglas Fregin) να ιδρύσει την εταιρία Research In Motion. Ένα από τα πρώτα επιτεύγματα της εταιρείας ήταν η ανάπτυξη της τεχνολογίας του γραμμωτού κώδικα (barcode) σε ταινία. Έπειτα η εταιρία, επανεπένδυσε τα κέρδη στην έρευνα της πάνω στην ασύρματη μετάδοση δεδομένων, οδηγώντας τελικά στην πρώτη παρουσίαση του πρώτου κινητού τηλεφώνου BlackBerry το 1999, και αργότερα την πιο γνωστή εκδοχή του το 2002. Μετά από μια επιτυχημένη πορεία της εταιρίας και την ανάληψη της θέση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρίας επί συναπτά έτη, τον Ιανουάριο του 2012, παραιτήθηκε από την θέση του και ανέλαβε χρέη αντιπροέδρου. Αυτό έγινε λόγω μιας σειράς κακών αποφάσεων, καθυστερήσεων προϊόντων, μείωσης κερδών, αύξησης ζημιών και μείωσης του μεριδίου αγοράς της εταιρείας.Είναι παντρεμένος με την Οφηλία Λαζαρίδη και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά.
Κάνε ότι κοιμάσαι

Κάνε ότι κοιμάσαι είναι ο τίτλος ελληνικής τηλεοπτικής ψυχολογικής σειράς μυστηρίου σε σενάριο του Γιάννη Σκαραγκά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ1 τη σεζόν 2022-2024.Την σκηνοθεσία της σειράς υπογράφουν από κοινού ο Αλέξανδρος Πανταζούδης με τον Αλέκο Κυράνη. Η σειρά έκανε αποκλειστική πρεμιέρα στην ψηφιακή πλατφόρμα ERTFLIX την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου ενώ την Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου ακολούθησε η πρώτη προβολή στην ελεύθερη τηλεόραση. Ο πρώτος κύκλος ολοκληρώθηκε την Δευτέρα 29 Μαΐου σε 64 επεισόδια. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε πως η σειρά ανανεώθηκε και για δεύτερο κύκλο επεισοδίων.Η σειρά έλαβε γενικά καλές κριτικές, με τους κριτικούς να κάνουν λόγο για μία σειρά προδιαγραφών Netflix που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού. Κοινό και τηλεοπτικοί κριτικοί, ενθουσιάστηκαν από το πρωτότυπο θέμα της σειράς, ενώ τόνισαν τα σημαντικά ζητήματα της σημερινής κοινωνίας που θίγονται μέσα από την σειρά.

 Ο Νικόλας, ένας χαρισματικός καθηγητής λυκείου βλέπει τη ζωή του να διαλύεται βίαια και αναπάντεχα. Στη διάρκεια μιας έντονης κρίσης στον γάμο του, ο Νικόλας εμπλέκεται ερωτικά, για μια νύχτα, με τη μητέρα ενός μαθητή του ο οποίος εμφανίζει προβλήματα συμπεριφοράς. Λίγες ημέρες αργότερα, η σύζυγός του δολοφονείται στη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας στο σπίτι τους και η κόρη του οδηγείται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική. Αντιμέτωπος με την οικογενειακή τραγωδία, αλλά και την άγρια και παραβατική πραγματικότητα του περιθωριοποιημένου σχολείου, στο οποίο διδάσκει, ο Νικόλας προσπαθεί να ξετυλίξει ένα κουβάρι μυστικών και ανατροπών, για να μπορέσει να εντοπίσει τους εγκληματίες και να αποκαλύψει μια σκοτεινή συνωμοσία σε βάρος του. Η έναρξη του δευτέρου κύκλου βρίσκει τον Νικόλα να έχει απομονωθεί σε ένα τροχόσπιτο θέλοντας να ηρεμήσει μετά το μακελειό στο θέατρο, στο τελευταίο επεισόδιο του πρώτου κύκλου. Και αυτός και ο Κάσδαγλης έχουν παραιτηθεί από το σχολείο και δέχονται πρόταση να δουλέψουν σε ιδιωτικό σχολείο όπου φοιτούν πλουσιόπαιδα. Διευθυντής του είναι ο Μίλτος Σταματάκης. Ο Κάσδαγλης προτρέπει τον Νικόλα να δεχτεί την πρόταση του Σταματάκη. Αβέβαιος ακόμα για την απόφαση του, ο Νικόλας γίνεται μάρτυρας της στυγερής δολοφονίας ενός άλλου καθηγητή στο προαύλιο του σχολείου την ώρα μιας δεξίωσης. Πλέον έχει να αντιμετωπίσει μια νέα πραγματικότητα σε έναν κόσμο προνομίων και εξουσίας, την σκληρότητα και την παραβατική συμπεριφορά των παιδιών και τον κυνισμό της κόρης του η οποία δεν μπορεί να ξεπεράσει το τραύμα από το χαμό του φίλου της στο μακελειό.
Κάρολος Φερδινάνδος Βάσα

Ο Κάρολος-Φερδινάνδος, πολων. Karol Ferdynand Waza (12 Οκτωβρίου 1613 - 9 Μαΐου 1655) από τον Οίκο των βάσα ήταν Πολωνός ευγενής και ιερέας. Έγινε επίσκοπος του Βρότσλαφ από το 1625, επίσκοπος του Πλοκ από το 1649 και δούκας του Οπόλε (1648-55).

 Ήταν ο τέταρτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας. Πέρασε τα νεανικά του χρόνια με τη φροντίδα της μητέρας του, στην Αυλή της Βαρσοβίας. Επειδή ήταν πολύ νέος, το 1624 έλαβε από τον πάπα Ουρβανό Η΄ εξαίρεση για να μπορέσει να γίνει ιερέας στο Βρότσλαφ. Αυτό έγινε μετά από παρέμβαση του καρδινάλιου-προστάτη Κόσμο δε Τόρρες στον πάπα. Το 1625,με τις πολιτικές προσπάθειες του Φερδινάνδου Β΄ της Γερμανίας, διορίστηκε επίσκοπος του Βρότσλαφ. Το 1625 έλαβε παπική επικύρωση για τη θέση. Το 1626, παρά το ότι ήταν 12 ετών και δεν είχε χειροτονηθεί, εγκαταστάθηκε επίσημα στην επισκοπή. Lileyko Jerzy, Życie codzienne w Warszawie za Wazów, Warszawa, 1984. ISBN 83-06-01021-3
Bank am Bellevue

Η Bank am Bellevue είναι μέρος του Ομίλου Bellevue. Ο Όμιλος Bellevue ιδρύθηκε το 1993. Η εταιρεία ειδικεύεται στη Διαχείριση Πλούτου και στη Διαχείριση Περιουσιακών Στοιχείων. Η μετοχή είναι εισηγμένη στο SIX Swiss Exchange.

 Η Bank am Bellevue τροποποίησε τη στρατηγική της το 2017 για να επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο σε καινοτόμα προϊόντα και υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας εντός των μονάδων Wealth Management και Asset Management. Οι επενδυτές εκτιμούν πολύ αυτή την αλλαγή τόσο εντός όσο και εκτός Ελβετίας. Η Bank am Bellevue διέκοψε τις χρηματιστηριακές και εταιρικές χρηματοδοτικές δραστηριότητες της το 2017. Η Bellevue Investment Partners ανέπτυξε μια νέα καινοτόμο στρατηγική για την επίτευξη ελκυστικών αποδόσεων. Η αποστολή του Ομίλου Bellevue είναι ξεκάθαρα να δημιουργεί συνεχώς βιώσιμη αξία για τους πελάτες του. Πρωταρχικός στόχος του Ομίλου Bellevue είναι η οργανική ανάπτυξη και η βελτίωση και διατήρηση του υψηλού επιπέδου ποιότητας των επενδυτικών υπηρεσιών και προϊόντων.
Οδός του Μαρτυρίου

Η Οδός του Μαρτυρίου (Λατινικά: Via Dolorosa) είναι η διαδρομή, που σήμερα εκτελείται τελετουργικά με 14 ενδιάμεσες στάσεις και σύμφωνα με την παράδοση είναι η διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ, την εποχή των Αγίων Παθών, μεταφέροντας τον Σταυρό από το Πραιτώριο προς το σημείο της σταύρωσής του στον Γολγοθά. Ακόμη αναφέρεται από την δυτική Χριστιανοσύνη ως «Η Οδός του Σταυρού» και «Οδός των Παθών», ενώ ο Γρηγόριος Νύσσης την αναφέρει ως «Οδόν Εμπαθή».

 Αναφορές για την προσκυνηματική διαδρομή στον τόπο των Παθών του Χριστού υπάρχουν από τα πρώτα χρόνια της Χριστιανοσύνης. Πομπή πιστών ξεκινούσε την Μεγάλη Πέμπτη από το Όρος των Ελαιών μέσω του κήπου της Γεσθημανής και της Πύλης των Λεόντων, ακολουθούσε την διαδρομή των Παθών και κατέληγε στον Πανάγιο Τάφο χωρίς τις σημερινές παραδοσιακές στάσεις. Τον 14ο αιώνα (το 1342 μ.Χ.) ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ ανέθεσε την προστασία των Αγίων Τόπων στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Το Τάγμα συνέχισε την ίδια λατρευτική τακτική αναστρέφοντας την πορεία, ξεκινώντας από τον Γολγοθά χωρίς όμως να θεσπίσει τις σημερινές στάσεις. Αυτές οι στάσεις στην προσκυνηματική πορεία προστέθηκαν αργότερα και αναφέρονται στο δημοσιευθέν έργο του Άγγλου περιηγητή William Wey το «ο Ταξίδι στην Ιερουσαλήμ (The Itineraries of William Wey, fellow of Eton college. To Jerusalem, A.D. 1458 and A.D. 1462; and to Saint James of Compostella, A.D. 1456 )» το οποίο φυλάσσεται στην Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν. Μετά από τις πολλές πολιτισμικές αλλαγές που συντελέστηκαν στην περιοχή με το πέρασμα των αιώνων καθιερώθηκε η σημερινή λατρευτική τακτική της πορείας με τις καθιερωμένες πλέον 14 στάσεις: 1η στάση, Πραιτώριο. Η καταδίκη σε θάνατο του Ιησού. 2η στάση, Πραιτώριο. Ο Ιησούς παραλαμβάνει τον Σταυρό. 3η στάση, γίνεται στην γωνία της οδού Ελ Ουάντ και είναι η πρώτη πτώση του Ιησού από το βάρος του Σταυρού. 4η στάση, Αρμενικό καθολικό παρεκκλήσιο. Σύμφωνα με την λαΐκή παράδοση έγινε η συνάντηση του Ιησού με την Μητέρα του. 5η στάση, γίνεται στην οικία του Σίμωνα του Κυρηναίου. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες τον αγγαρεύουν για να κουβαλήσει για λίγα μέτρα τον Σταυρό στην θέση του Ιησού . 6η στάση, γίνεται στην οικία της Βερονίκης. Σύμφωνα με τον θρύλο (Το Πέπλο της Βερόνικα), η Αγία Βερονίκη σκουπίζει με το πέπλο της το πρόσωπο του Ιησού και αποτυπώνεται σε αυτό θαυματουργά η εικόνα του Προσώπου του. 7η στάση γίνεται στην Πύλη της καταδίκης στο Λατινικό παρεκκλήσιο όπου έλαβε χώρα δεύτερη πτώση του Ιησού. 8η στάση, όπου ο Ιησούς συναντά και παρηγορεί τις κόρες της Ιερουσαλήμ . 9η στάση, γίνεται κοντά στην είσοδο του Ναού της Αναστάσεως όπου έγινε και η Τρίτη πτώση του Ιησού. 10η στάση γίνεται ανατολικά της Αγίας Αυλής (Παρεκκλήσιο των Αρμενίων και Σύρων) όπου ο Ιησούς απογυμνώνεται για να αρχίσει η διαδικασία της σταύρωσης. 11η στάση, Γολγοθάς έξω από το παρεκκλήσι των Λατίνων 12η στάση, Γολγοθάς—έξω από το παρεκκλήσι των Ελληνορθόδοξων 13η στάση, στο σημείο της Αποκαθήλωσης. 14η στάση, στον Πανάγιο Τάφο.
Ψχεντ

Το ψχεντ ήταν αρχαίo αιγυπτιακό στέμμα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το ονόμαζαν διπλό σκήπτρο. Ήταν διπλό στέμμα, διότι συνδύαζε το ερυθρό στέμμα της Κάτω Αιγύπτου με το λευκό στέμμα της Άνω Αιγύπτου. Συμβόλιζε επίσης την ισχύ του Φαραώ ως κυβερνήτη όλης της Αιγύπτου. Ήταν διακοσμημένη με ένα ζωικό σύμβολο, την Αιγυπτιακή κόμπρα. Το σύμβολο αυτό ήταν τοποθετημένο στην μπροστινή όψη του ψχεντ.

 Το ψχεντ πιστεύεται ότι θεσπίστηκε από τον Φαραώ Μήνη στην εποχή της πρώτης δυναστείας, και με αυτό στέφθηκε για πρώτη φορά ο Φαραώ Βαβενέφης, όπως μαρτυρεί μια πέτρινη επιγραφή που τον παριστάνει να φέρει το ψχεντ. Οι πρώτοι Φαραώ της Αιγύπτου, που μνημονεύονται στην Στήλη του Παλέρμο φορούσαν την ερυθρή κορώνα, ενώ το ψχεντ φέρουν όλοι οι Φαραώ από την πρώτη Δυναστεία και μετά. Στο τεμάχιο του Καΐρου όμως απεικονίζονται και οι αρχαιότεροι Φαραώ με ψχεντ. Το ψχεντ είναι γνωστό μόνο από τις απεικονίσεις, τα αγάλματα και περιγραφές, ενώ ως αντικείμενο δεν έχει σημειωθεί μέχρι σήμερα κανένα αρχαιολογικό εύρημα που να το επιβεβαιώνει. Το ψχεντ είναι κάλυμμα της κεφαλής του Ώρου και του Ατούμ, οι οποίοι συμβολίζουν τον Φαραώ, ή βρίσκονται σε στενή σχέση με αυτόν.
Περάνθη Άρτας

Η Περάνθη είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 326 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 12 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Περάνθη υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Περάνθη εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.

 Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Άνω Μπάνι. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Περάνθη, από πλευρά ιδιοκτησίας, ήταν ιδιόκτητο χωριό και κατοικούσαν 37 χριστιανικές οικογένειες.Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 500 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Περάνθη αποτελούσε μέρος του τμήματος Βρύσεως.Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην Περάνθη. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 80 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό των Ταξιαρχών, στον οποίο ιερουργούσαν 2 εφημέριοι. Το χωριό υπήρξε ιδιοκτησία ενός Οθωμανού με το όνομα Μπανιάς και μετά το θανατό του, πέρασε στην κατοχή του Χρήστου Μπίτζινου. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στην υπήρχε σχολείο όπου φοιτούσαν 40 μαθητές. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι κοντά στο χωριό υπήρχε ιαματική πηγή την οποία οι κάτοικοι ονόμαζαν «Βρωμόνερο».Η οριστική απελευθέρωση της Περάνθης έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος. Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια: Λιμίνη, Λουτρότοπος, Συκιές, Νεοχώρι και Ακροποταμιά. Δήμος Ν.Σκουφά Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Παπαρούνα

Η παπαρούνα είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, ποώδες φυτό η οποία ανήκει στην τάξη των Μηκωνωδών (Papaverales) και στην οικογένεια Μηκωνοειδών (Papaveraceae). Οι παπαρούνες βρίσκονται στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές της Γης. Χαρακτηριστικά τους είναι τα φύλλα τους, που είτε αναπτύσσονται μέσα σε λοβό είτε είναι κομμένα σε διάφορα μέρη διασκορπισμένα, η ύπαρξη ενός γαλακτώδους υγρού στον βλαστό, καθώς και τα μεγάλα τους άνθη που φύονται μεμονωμένα σε μίσχους άφυλλους ή σε φυλλώδεις βλαστούς. Ο καρπός της παπαρούνας είναι πολύσπερμη κάψα. Υπάρχουν πολλά είδη παπαρούνας (100 περίπου) που είτε είναι αυτοφυή λουλούδια των αγρών είτε καλλιεργούνται.

 Το πιο σημαντικό είδος του γένους είναι η Μήκων η υπνοφόρος (Papaver somniferum) γνωστή με τις ονομασίες παπαρούνα και αφιόνι. Είναι ιθαγενές της Ελλάδας, ετήσιο φυτό που ανθίζει την άνοιξη. Τα φύλλα της είναι οδοντωτά ασημοπράσινα και τα άνθη της είναι πλατιά κυανοπορφυρά. Το φυτό καλλιεργείται για τους καρπούς του που από το χυμό τους λαμβάνεται το όπιο και για τα σπόρια του, που δεν έχουν υπνωτικές ιδιότητες, και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό και ζωοτροφή. Αυτό το είδος παπαρούνας είναι γνωστό από την αρχαιότητα και τα σπόρια της τα χρησιμοποιούσαν ως μπαχαρικό από τα αρχαία χρόνια. Τέτοια σπόρια βρέθηκαν σε ανασκαφές που έγιναν σε παραλίμνιους οικισμούς στην Ελβετία. Άλλες ποικιλίες καλλιεργούνται για τα πολύχρωμα άνθη τους και είναι καλλωπιστικά φυτά σε κήπους και πάρκα. Πάντως το πιο γνωστό είδος στην Ελλάδα είναι η κοινή παπαρούνα των αγρών, επιστημονική ονομασία Μήκων η ροιάς (Papaver rhoeas), μικρό λουλούδι με κόκκινα άνθη μαύρα στη βάση τους, που ανθίζουν την άνοιξη, δίνοντας μαζί με τις μαργαρίτες ένα χαρακτηριστικό χρώμα στην Ελληνική ύπαιθρο.
Μάρκους Λίμπερτι

Ο Μάρκους Λίμπερτι (γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1968) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Έπαιξε τέσσερις χρονιές στο NBA. Ο Λίμπερτι έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις .

 Αφού οδήγησε τους Σικάγο' ς Κρέιν Κούγκαρς σε έναν τίτλο πόλης ως πρωτοετής, ο Λίμπερτι μεταγράφηκε στο Λύκειο Κινγκ Κόλετζ Πρεπ του Σικάγο για την δευτεροετή και την τελευταία χρονιά του από το 1984 έως το 1987. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Κινγκ, ο Λίμπερτι οδήγησε τις ομάδες μπάσκετ του σε ένα κρατικό πρωτάθλημα IHSA το 1986 και στη δεύτερη θέση το 1987. Κατά τη διάρκεια του τουρνουά του 1987, ο Λίμπερτι σημείωσε 41, 23, 38 και 41 πόντους διαδοχικά. Η προσπάθειά του με 143 πόντους κατά τη διάρκεια αυτού του τουρνουά αποτελεί επίδοση κατηγορίας ΑΑ στην πολιτεία του Ιλινόις. Ονομάστηκε Παναμερικανός του McDonald's το 1987, καθώς και ο παίκτης της χρονιάς σύμφωνα με το περιοδικό <i id="mwEg">Παρέιντ.</i> Το 2007, ο Λίμπερτι ψηφίστηκε ως ένας από τους " 100 Θρύλους του Τουρνουά Καλαθοσφαίρισης Παίδων της IHSA ", αναγνωρίζοντας την ανώτερη απόδοσή του στις εμφανίσεις του στο τουρνουά. Θεωρήθηκε ο κορυφαίος παίκτης προετοιμασίας ως ανώτερος στο έθνος από το Sports Illustrated . Ο Λίμπερτι έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και ήταν μέλος της ομάδας που προχώρησε στο Φάιναλ Φορ του NCAA του 1989. Αυτή η ομάδα του Φάιτινγκ Ιλάιναϊ απέκτησε το όνομα " Ιπτάμενοι Ιλάιναϊ " από τον Ντικ Βιτάλ κατά τη μετάδοση ενός αγώνα κατά τη διάρκεια της περιόδου 1988–89. Μαζί με τον Λίμπερτι, τα άλλα μέλη αυτής της ομάδας ήταν οι Νικ Άντερσον, Κένταλ Τζιλ, Στίβεν Μπάρντ, Κένι Μπάτλ και Λόουελ Χάμιλτον . Στη συνέχεια επιλέχθηκε από τους Ντένβερ Νάγκετς στον 2ο γύρο (42ος συνολικά) του ντραφτ του ΝΒΑ το 1990. Με ύψος 2,03 μέτρων και βάρος 93 κιλών ως σμολ φόργουορντ, ο Λίμπερτι έπαιξε για τους Νάγκετς και τους Ντιτρόιτ Πίστονς για 4 χρονιές στο ΝΒΑ. Η καλύτερή του χρονιά ως επαγγελματίας ήταν την περίοδο 1991-92 στο ΝΒΑ, όταν εμφανίστηκε σε 75 αγώνες για τους Νάγκετς, με μέσο όρο 9,3 πόντους. Στοιχεία basketpedya.com Στατιστικά του Μάρκους Λίμπερτι στο NBA Αρχειοθετήθηκε 2015-09-05 στο Wayback Machine., στο basketballreference.com Κατάλογος όλων των παιχτών της πολιτείας του Οχάιο της IHSA
Πελτοφόρος η Αφρικανική

Η Πελτοφόρος η Αφρικανική (Λατινικά: Peltophorum africanum), είναι ημιφυλλοβόλo προς φυλλοβόλο ανθοφόρο δέντρο, το οποίο ανέρχεται έως τα 15 μέτρα. Είναι εγγενές στην Αφρική, νοτίως του Ισημερινού. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης, μπορεί να συμβεί να στάξει νερό από τα κλαδιά του δέντρου, ένα φαινόμενο που προκαλείται από το έντομο spittlebug (Ptyelus grossus). Αυτά τα ανώριμα στάδια των spittlebugs συναθροίζονται στους νεαρούς βλαστούς και αντλούν την τροφή τους ρουφώντας τους χυμούς του δέντρου. Παράλληλα, εκκρίνουν καθαρό νερό, το οποίο είναι και η αιτία για το "κλαίον" αποτέλεσμα.

 Το γένος ονομάζεται κατά τον Γεννάδιο Πελτοφόρος. Η ονομασία, είναι Ελληνικής προέλευσης και είναι σύνθετη με πρώτο συνθετικό τη λέξη πέλτη, πέλτα που σημαίνει μικρή ασπίδα και τον τύπο –φόρος από το ρήμα φέρω. Άλλα κοινά ονόματα περιλαμβάνουν Ροδεσιανό μαυρόξυλο (Rhodesian blackwood), Αφρικανικό μαυρόξυλο (African blackwood), Αφρικανική καλαμιά (African wattle), Αφρικανική ψευτοκαλαμιά (African false wattle), Ροδεσιανή καλαμιά (Rhodesian wattle) και Ροδεσιανή μαυροκαλαμιά (Rhodesian black wattle). Στα μεγαλύτερα δέντρα ο φλοιός είναι αυλακωμένος και γκρι-καφέ· ο φλοιός των νέων δέντρων είναι λείος και γκρίζος. Τα φύλλα είναι σαν τις ακακίας και ασημο-γκρι καλυμμένα με λεπτά μικροσκοπικά τριχίδια· τα ώριμα φύλλα κιτρινωπά στις άκρες των κλάδων· εναλλασσόμενα· έως εννέα ζεύγη πτερυγίων έκαστο με 10-20 ζεύγη φυλλαδίων· φύλλα, βλαστός και ράχις (μισχοειδές στέλεχος ενός πτεροειδούς φύλλου) καλυμμένα με ερυθρωπά καφετιά μικροσκοπικά τριχίδια. Τα δένδρα δεν φέρουν αγκάθια.Τα φωτεινά κίτρινου χρώματος άνθη του ανθίζουν σε όρθια θέση σε επιδεικτικούς κλώνους μήκους 150mm, με πτυχωτά πέταλα στις άκρες των κλάδων. Αυτά ακολουθούνται από συστάδες λεπτών επίπεδων σκούρων καφέ / μαύρων λοβών περίπου 100 mm, οι οποίοι εκλεπτύνουν προς τα δύο άκρα. Για τον πολλαπλασιασμό του Peltophorun africanum, μουσκεύεται ο φρέσκος σπόρος σε ζεστό νερό και αφήνεται να μουλιάσει μια νύχτα. Σπέρνεται σε 5:1 μείγμα ποταμίσιας άμμου και λιπάσματος. Τα δέντρα αναπτύσσονται γρήγορα και αντέχουν την ξηρασία, αλλά στα τρία πρώτα χρόνια τους, είναι ευαίσθητα στον παγετό. Το δέντρο έχει πολλές χρήσεις. Τα νεαρά φύλλα και οι λοβοί τρώγονται από τα οικόσιτα ζώα. Τα άνθη, για την μελισσοκομία, παράγουν υψηλές ποσότητες σε νέκταρ και γύρη. Η ξυλεία χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία. Το ξύλο γίνεται καλό καυσόξυλο. Γίνεται καλό δέντρο σκίασης τόσο των ζώων όσο και των ανθρώπων. Έχουν επίσης καταγραφεί ποικίλες φαρμακευτικές χρήσεις. Οι ρίζες χρησιμεύουν για την επούλωση πληγών, πονόδοντων και πονόλαιμων· οι ρίζες, τα φύλλα και ο φλοιός, χρησιμοποιούνται για τον καθαρισμό από τα εντερικά παράσιτα και την ανακούφιση στομαχικών πόνων· ο φλοιός ανακουφίζει από τους κολικούς· ο μίσχος και η ρίζα, χρησιμοποιούνται για τη διάρροια και τη δυσεντερία. Επίσης χρησιμοποιείται και για την θεραπεία των οφθαλμών. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Peltophorum africanum Sond., Protabase
Ματαράγκα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Ματαράγκα. Η Ματαράγκα είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: 1974-1982 Νίκος Ταπεινός (19??-2018) (μετέπειτα δήμαρχος) 1983-1986 Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος 1987-1990 Γεώργιος Αδαμόπουλος 1991-1998 Περικλής Σπυρόπουλος (τελευταίος κοινοτάρχης) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ματαράγκα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ματαράγκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ματαράγκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017.
Half-Earth

Το Half-Earth είναι βιβλίο του 2016 από τον Άγγλο βιολόγο Ε. Ο. Ουίλσον, όπου ο συγγραφέας προτείνει τον ορισμό του μισού της ξηράς της Γης ως φυσικό καταφύγιο ελεύθερο από ανθρώπους για να διατηρήσει τη βιοποικιλότητα. Ο Ουίλσον σημειώνει ότι ο όρος "Half-Earth" σχεδιάστηκε για αυτή την ιδέα από το άρθρο του Τόνι Χις στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν με τίτλο "Μπορεί ο κόσμος να ορίσει πραγματικά τον μισό πλανήτη για την άγρια φύση;".

 EcoHealth Πλανητική υγεία «Half-Earth: our planet's fight for life». Kirkus Reviews 84 (1): 222. 1 January 2016. https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/edward-o-wilson/half-earth/. Begley, Sarah (14 March 2016). «Half-Earth». Time 187 (9): 20. http://time.com/4246103/half-earth/. Dreifus, Claudia (September 2015). «E.O. Wilson's (next) big idea». Audubon 117 (5): 46–49. http://www.audubon.org/magazine/september-october-2015/eo-wilson-wants-us-leave-half-earth. Grant, Bob (1 April 2016). «Half-Earth: our planet's fight for life». The Scientist 30 (4): 83. http://www.the-scientist.com/?articles.view/articleNo/45598/title/Capsule-Reviews/. Griffiths, Christine J. (18 March 2016). «Back to nature». Science 351 (6279): 1271–1271. doi:10.1126/science.aaf1485. http://science.sciencemag.org/content/351/6279/1271. Hoffert, Barbara (1 October 2015). «Half-earth: our planet's fight for life». Library Journal 140 (16): 56. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-02. https://web.archive.org/web/20170202002708/http://reviews.libraryjournal.com/2015/09/prepub/picks/from-annie-dillard-edward-o-wilson-to-charlotte-brontes-fiery-heart-barbaras-nonfiction-picks-mar-2015-pt-1/. Ανακτήθηκε στις 2018-09-17. Kuipers, Dean (March 2016). «Captain Planet: the case for setting aside half the planet». Outside 41 (2): 26–27. http://www.outsideonline.com/2057146/moral-case-setting-aside-half-planet. McKie, Robin (11 April 2016). «Half-Earth: our planet's fight for life by Edward O Wilson: review». The Guardian. https://www.theguardian.com/books/2016/apr/11/half-earth-planets-fight-for-life-edward-o-wilson-review. Purdy, Jedediah (April 2016). «A wild way to save the planet». The New Republic 247 (4): 77–79. https://newrepublic.com/article/130791/wild-way-save-planet. Seaman, Donna (15 February 2016). «Half-Earth: our planet's fight for life». Booklist 112 (12): 13–14. http://www.booklistonline.com/Half-Earth-Our-Planet-s-Fight-for-Life-Edward-O-Wilson/pid=7858256. Richard Horton Offline: Planetary health's next frontier—biodiversity The Lancet, Volume 390, No. 10108, p2132, 11 November 2017.
Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ

Η Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ είναι μια επαγγελματική ομάδα μπάσκετ, με έδρα την πόλη του Λε Μαν, στη Γαλλία. Η ομάδα αγωνίζεται στο Γαλλικό Πρωτάθλημα, ενώ σε διεθνές επίπεδο στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.

 Η Λε Μαν ιδρύθηκε το 1939. Η ομάδα έχει κατακτήσει το Γαλλικό Πρωτάθλημα το 1978, το 1979, το 1982, το 2006 και το 2018. Έχει κατακτήσει επίσης το Γαλλικό Κύπελλο το 1964, το 2004, το 2009 και το 2016, καθώς και τη γαλλική Σεμαίν ντεζ Ας το 2006 και το 2009. Επίσημη Ιστοσελίδα (Γαλλικά) Η Λε Μαν στο Eurobasket.com Η Λε Μαν στο Keyhoops.com Η Λε Μαν στο Euroleague.net
Αρμενική αρχιτεκτονική

Η αρμενική αρχιτεκτονική περιλαμβάνει αρχιτεκτονικά έργα με αισθητική ή ιστορική σύνδεση με τον αρμενικό λαό. Είναι δύσκολο να τοποθετηθεί αυτή η αρχιτεκτονική τεχνοτροπία σε συγκεκριμένα γεωγραφικά ή χρονολογικά όρια, αλλά πολλά από τα μνημεία της δημιουργήθηκαν στις περιοχές της ιστορικής Αρμενίας, των Αρμενικών υψίπεδων. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της αρμενικής αρχιτεκτονικής γενικά συμφωνείται ότι είναι οι μεσαιωνικές εκκλησίες της, αν και υπάρχουν διαφορετικές γνώμες ακριβώς από ποιές απόψεις.

 Η μεσαιωνική αρμενική αρχιτεκτονική, και ειδικότερα οι αρμενικές εκκλησίες, έχουν πολλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τα οποία ορισμένοι θεωρούν ότι είναι η πρώτη εθνική τεχνοτροπία ενός κτιρίου εκκλησίας.Κοινά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: Μυτεροί θόλοι, που θυμίζουν τον ηφαιστειακό κώνο του Μεγάλου Αραράτ. Ο κωνικός ή ημικωνικός ακτινικά χωρισμένος σε τμήματα θόλος ή τρούλος είναι τοποθετημένος πάνω από θολωτές οροφές σε κυλινδρικό τύμπανο (συνήθως πολυγωνικό στο εξωτερικό, συνηθέστερα οκταγωνικό) Η κάθετη έμφαση ολόκληρης της δομής, με το ύψος συχνά να υπερβαίνει το μήκος μιας εκκλησίας Ενίσχυση της καθετότητας με ψηλά, στενά παράθυρα Πέτρινες θολωτές οροφές Αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από πέτρα, συνήθως ηφαιστειακό τόφφο ή βασάλτη Σύνθετη σκεπή αποτελούμενη από ψιλοκομμένο τόφφο Οι τοιχογραφίες και τα σκαλίσματα, αν υπάρχουν, είναι συνήθως διακοσμημένα και περιλαμβάνουν στροβιλισμένα μπλεγμένα αμπέλια και φυλλωσιές. Έντονη χρήση υψηλών δομικών αψίδων, για τη στήριξη του τρούλου ως τμήμα του τυμπάνου, της θολωτής οροφής και των κάθετων τοίχων. Σκεπές που τέμνονται για να υποστηρίξουν τον τρούλο, τόσο στις βασιλικές όσο και στις κεντρικά σχεδιασμένες εκκλησίες. Γλυπτική διακόσμηση των εξωτερικών τοίχων, συμπεριλαμβανομένων των φιγούρων.
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11

Το Γιουρόπα Λιγκ της περιόδου 2010-11 είναι η δεύτερη διοργάνωση του Γιουρόπα Λιγκ, της διοργάνωσης που διαδέχτηκε το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ξεκίνησε την 1η Ιουλίου 2010 με τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου και ολοκληρώθηκε με τον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο στις 18 Μαΐου 2011. Νικήτρια αναδείχθηκε η Πόρτο που επικράτησε στον τελικό της επίσης πορτογαλικής Μπράγκα με 1-0.

 Οι αγώνες της πρώτης προκριματικής φάσης διεξήχθησαν 1 και 8 Ιουλίου. Αναλυτικά τα αποτελέσματα: Οι αγώνες της δεύτερης προκριματικής φάσης διεξήχθησαν 15 και 22 Ιουλίου. Αναλυτικά τα αποτελέσματα: Οι αγώνες της τρίτης προκριματικής φάσης διεξήχθησαν 29 Ιουλίου και 5 Αυγούστου. Αναλυτικά τα αποτελέσματα: Οι αγώνες της τέταρτης προκριματικής φάσης (πλέι οφ) διεξήχθησαν 19 και 26 αυγούστου. Στη φάση αυτή συμμετείχαν και ομάδες που αποκλείστηκαν από τον τρίτο προκριματικό γύρο του Champions League. Αναλυτικά τα αποτελέσματα: Στη φάση αυτή συμμετείχαν και ομάδες που αποκλείστηκαν από τον τέταρτο προκριματικό γύρο του Champions League. Αυτές ήταν οι: Σερίφ Τιράσπολ, ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, Ρόσενμποργκ ΜΚ, Σπάρτα Πράγας, ΡΣΚ Άντερλεχτ, Γιανγκ Μπόις, Σεβίλλη Φ.Κ., ΟΚ Σαμπντόρια, Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και ΦΚ Ντιναμό Κιέβου. Αναλυτικά οι βαθμολογίες και τα αποτελέσματα της φάσης των ομίλων. Στην φάση αυτή συμμετείχαν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Champions League. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 24 Φεβρουαρίου 2011 Οι αγώνες της φάσης των 16 πραγματοποιήθηκαν στις 10 και 17 Μαρτίου 2011 UEFA Europa league Uefa ιστορία του κυπέλλου
Κόλουρο εικοσάεδρο

Στη στερεομετρία, το κόλουρο εικοσάεδρο είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 32 έδρες: 12 κανονικά πεντάγωνα και 20 κανονικά εξάγωνα. Έχει 60 κορυφές και 90 ακμές. Το μοτίβο του κόλουρου εικοσαέδρου χρησιμοποιείται στην κατασκευή της συνηθισμένης μπάλας ποδοσφαίρου.

 Αν θεωρήσουμε α {\displaystyle \alpha \,\!} το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής: όπου ϕ {\displaystyle \phi \,\!} ο χρυσός αριθμός. Κατασκευαστικά, το κόλουρο εικοσάεδρο μπορεί να προέλθει από το εικοσάεδρο, εάν αποκοπούν όλες οι κορυφές του στο 1/3 της ακμής, έτσι ώστε από τις έδρες του αρχικού εικοσαέδρου να προκύψουν κανονικά εξάγωνα και στη θέση των αποκομμένων κορυφών του να σχηματιστούν πεντάγωνα. Weisstein, Eric W., Truncated Icosahedron (Αγγλικά)
Το τέλος της αθωότητας (ταινία)

Το τέλος της αθωότητας (The Basketball Diaries) είναι ένα αμερικάνικο δράμα για την ενηλικίωση, σε σκηνοθεσία Scott Kalvert. Πρωταγωνιστούν: Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Lorraine Bracco, James Madio και Μαρκ Γουόλμπεργκ. Η ταινία είναι μια αναπροσαρμογή του ομώνυμου αυτοβιογραφικού έργου του Jim Carroll και διηγείται τα εφηβικά χρόνια του Carroll ως ένα πολλά υποσχόμενο παίκτη μπάσκετ στο γυμνάσιο και συγγραφέα που εθίστηκε στην ηρωίνη μαζί με τους παραστρατημένους φίλους του.

 Η ταινία είναι μια προσαρμογή του ποιητή και του απομνημονεύματος νεανικών ημερολογίων του Jim Carroll (Leonardo DiCaprio) που καταγράφει την καλειδοσκοπική ελεύθερη πτώση του στον οδυνηρό κόσμο του εθισμού στα ναρκωτικά. Ως μέλος μιας φαινομενικά ασυναγώνιστης ομάδας μπάσκετ γυμνασίου, η ζωή του Jim επικεντρώνεται στο γήπεδο μπάσκετ και το γήπεδο γίνεται μια μεταφορά για τον κόσμο στο μυαλό του. Ένας καλύτερος φίλος, ο Bobby (Michael Imperioli), ο οποίος πεθαίνει από λευχαιμία, ένας προπονητής ("Swifty") που παίρνει απαράδεκτες ελευθερίες με τα αγόρια στην ομάδα του, εφηβική σεξουαλική αγωνία και όρεξη για κοκαΐνη και ηρωίνη, όλα αυτά αρχίζουν να καταπατούν το όνειρο του μικρού Jim να γίνει ένα αστέρι του μπάσκετ. Σύντομα, τα σκοτεινά δρομάκια της Νέας Υόρκης γίνονται ένα καταφύγιο από την ανησυχία της μητέρας για τον γιο της. Δεν μπορεί να πάει στο σπίτι και η μοναδική του διαφυγή από την πραγματικότητα των δρόμων είναι η ηρωίνη, για την οποία κλέβει και εκδίδει τον εαυτό του. Μόνο με τη βοήθεια του Reggie (Ernie Hudson), ενός παλαιότερου φίλου της γειτονιάς με τον οποίο ο Jim "πήρε ένα παιχνίδι", μπορεί να ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι πίσω στη λογική, που τελικά τελειώνει με τη φυλάκιση του Jim στο Νησί του Riker για την επίθεση, τη ληστεία, την αντίσταση της σύλληψης και την κατοχή ναρκωτικών. Αφού ο Jim περνάει μήνες στη φυλακή, απελευθερώνεται και αλλάζει τη ζωή του γύρω από την εκτέλεση της ποίησης του από τα ημερολόγιά του σχετικά με τη ζωή του. Η ταινία αυτή τη στιγμή κατέχει μια βαθμολογία "κακή" 46% στον ιστότοπο Rotten Tomatoes. Ο Roger Ebert έδωσε δύο αστέρια στα τέσσερα καταλήγοντας: "Τελικά, ο Jim φαίνεται να εισέρχεται μέσα από μια "πόρτα σκηνής" και στη συνέχεια τον ακούμε να λέει την ιστορία της καθόδου και της ανάκαμψής του. Δεν μπορούμε να πούμε αν αυτό υποτίθεται ότι είναι γνήσια μαρτυρία ή παράσταση, αυτό είναι το πρόβλημα με όλη την ταινία." Το soundtrack του Basketball Diaries κυκλοφόρησε το 1995 από την PolyGram για να συνοδεύσει την ταινία, με τραγούδια από τo ροκ συγκρότημα Pearl Jam και την PJ Harvey. Το AllMusic το βαθμολόγησε με τρία αστέρια στα πέντε.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες

Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: The Meltdown) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, και το δέκατο τρίτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου του 2018 από την Amulet Books και στην Ελλάδα στις 8 Νοεμβρίου του 2018. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς.

 Όταν το σχολείο του Γκρεγκ Χέφλι κλείνει λόγω χιονόπτωσης, η γειτονιά του μεταμορφώνεται σε πεδίο μάχης. Αντίπαλες ομάδες παιδιών διεκδικούν εδάφη, χτίζουν τεράστια οχυρά από χιόνι και στήνουν μάχες με χιονόμπαλες. Στο στόχαστρο βρίσκονται ο Γκρεγκ και ο παλιός καλός του φίλος, ο Ράουλι Τζέφερσον. Είναι ένας αγώνας επιβίωσης, καθώς ο Γκρεγκ και ο Ράουλι περιφέρονται ανάμεσα σε συμμαχίες, προδοσίες και εμπόλεμες συμμορίες σε μια γειτονιά που τα έχει παίξει. Αυτό είναι το δέκατο τρίτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση και το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Κακός Χαμός. Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες στις Εκδόσεις Ψυχογιός
Ιουλιανός της Σουηδίας

Ο Ιουλιανός της Σουηδίας (σουηδικά: Julian av Sverige, 26 Μαρτίου 2021 -) είναι το τρίτο και το νεότερο παιδί του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ και της Πριγκίπισσας Σοφίας, Δούκισσας του Βέρμλαντ. Είναι το νεότερο μέλος της Βασιλικής Οικογένειας της Σουηδίας και το νεότερο εγγόνι του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας. Είναι έβδομος στη γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, μετά τον αδερφό του Γαβριήλ, τον αδερφό του Αλέξανδρο, τον πατέρα του Κάρολο Φίλιππο, τον ξάδελφο του Όσκαρ, την ξαδέλφη του Στέλλα και τη θεία του Βικτώρια.

 Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021 στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ στη Στοκχόλμη, και ώρα 11:19 (τοπική ώρα). Ζύγιζε 3 κιλά και 200 γραμμάρια και ύψος 49 εκατοστά, κατά τη γέννηση του.Τα ονόματά του και ο τίτλος του ανακοινώθηκαν από τον παππού του, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο, στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 28 Μαρτίου 2021, ενώ πραγματοποιήθηκαν διάφορες τελετές στο Παλάτι της Στοκχόλμης. 26 Μαρτίου 2021 - έως σήμερα: Πρίγκιπας Ιουλιανός της Σουηδίας, Δούκας του ΧάλαντΜετά την απόφαση του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου, στις 7 Οκτωβρίου 2019, σχετικά με τις αλλαγές στις οποίες θα ανήκαν τα μέλη της οικογένειάς του στο Βασιλικό Οίκο, τα παιδιά του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου και της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής δεν ανήκουν πλέον στο Βασιλικό Οίκο και δεν φέρουν το ύφος της Βασιλικής Υψηλότητας. Ωστόσο, διατηρούν τους τίτλους τους ως πρίγκιπας/πριγκίπισσα και δούκας/δούκισσα. Σε σχέση με αυτό, ο Πρίγκιπας Ιουλιανός δεν αναμένεται να έχει δημόσιες εμφανίσεις και στο εξής θα θεωρείται ιδιωτικό πρόσωπο. Επίσης, δεν θα έχει περιορισμούς στη μελλοντική απασχόληση, ούτε και στην οικονομική δραστηριότητα. Ο Ιουλιανός εξακολουθεί να είναι κληρονόμος του θρόνου και το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που δεν γεννήθηκε ως Βασιλική Υψηλότητα. Σουηδικές Σουηδία: Ιππότης και Διοικητής του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ (26/03/2021) Σουηδία: Ιππότης του Τάγματος του Καρόλου ΙΓ΄ (26/03/2021) ‍‍
Εστρεμαδουρική γλώσσα

Η Εστραμαδουρική γλώσσα (estremeñu [ɛhthɾeˈmẽɲu] στη γλώσσα τους) είναι μια Ρωμανική γλώσσα που ομιλείται στην Εστρεμαδούρα και την επαρχία της Σαλαμάγκας, στην Ισπανία. Αυτή η γλώσσα έχει συγγένεια με άλλες γλώσσες της Ισπανίας, όπως η Αστουριανή γλώσσα, η Κανταβρική γλώσσα ή φάλα. Σήμερα αυτή η γλώσσα δεν είναι εκτός κινδύνου επειδή οι νέοι προτιμούν να μιλούν στα Ισπανικά ή στα καστουτικά (τις ισπανικές διαλέκτους της Εστρεμαδούρας) και όχι στα Εστρεμαδουρικά, όπως οι πρόγονοι τους.

 Στην Εστρεμαδουρική γλώσσα χρησιμοποιείται το Λατινικό αλφάβητο. Τα γράμματα είναι: a, b, c, ch, d, e, f, g, h, i, j, l, ll, m, n, ñ, o, p, qu, r, s, t, u, v, y, z. Πρόσθετα γράμματα είναι τα τονισμένα φωνήεντα a, e, i, ο και u. Υπάρχουν τρία διπλά γράμματα: ch, ll και qu. Κάθε γράμμα αντιστοιχεί σε ένα φώνημα, εκτός από τα c, g, r και s, που αντιστοιχούν σε δύο: a = /a/, b = /b/, c = /k/ και /θ/, ch = /ʧ/, d = /d/, e = /e/, f = /f/, g = /g/ και /h/, h = /h/, i = /i/, j = /h/, l = /l/, m = /m/, n = /n/, ñ = /ɲ/, o = /o/, p = /p/, qu = /k/, r = /ɾ/ και /r/, s = /s/ και /z/, t = /t/, u = /u/, v = /b/, y = /ʑ/, z = /ð/. Άρθρα Τα άρθρα στα εστρεμαδουρικά μπορούν να είναι οριστικά ή αόριστα. Ουσιαστικά Τα γένη για τα ουσιαστικά είναι δύο, αρσενικό και θηλυκό. Οι λέξεις θηλυκού γένους λήγουν σε -a, για παράδειγμα: cincha, enzina, facatua. Αντίθετα, στις αρσενικού γένους λέξεις, δεν υπάρχει πάντα η ίδια κατάληξη, αλλά μπορεί να λήγουν σε: -u, -i, -ø, -a: furacu, galri, pan, artista. Τα ουσιαστικά μπορούν να είναι σε ενικό, πληθυντικό και δυϊκό αριθμό. Ο ενικός δεν έχει κάποια ιδιαίτερη κατάληξη, αλλά ο πληθυντικός έχει το -s: gambullu (εν.)/ gambullus (πλ). Ο δυϊκός έχει ένα πρόθεμα, το es-, και μία κατάληξη, το –s, π. χ.: pinça (εν.) / pinças (πλ.) / espinças (δ.). Επίθετα Το γένος των επίθετων μπορεί να είναι αρσενικό ή θηλυκό, όπως τα ουσιαστικά. Οι καταλήξεις είναι -u για το αρσενικό και -a για το θηλυκό, π. χ.: artu/arta, guapu/guapa, chicu/chica. Τα επίθετα με -i έχουν την ίδια μορφή και για τους δύο αριθμούς: grandi, probi, felizi. Στα εξτρεμαδουρικά είναι πολύ χρησιμοποιημένο το υποκοριστικό στα επίθετα με το μόρφημα -in-, όπως στην Αστουριανή γλώσσα: artinu, guapinu, chiquinu. Υπάρχουν επίσης οι κατάληξεις –ininu, -irrinu και –irrininu: chiquininu/chiquirrinu/chiquirrininu. Ρήματα Τα ρήματα στα εξτρεμαδουρικά μπορούν να είναι ομαλά ή ανώμαλα (πολυρίζα). Ανώμαλα είναι μόνο το ρήμα sel και το ρήμα dil. Τα ομαλά ρήματα μπορούν να έχουν μια ή δυο ρίζες. Μονορίζα: έχουν την ίδια ρίζα στην κλίση του ρημάτος, π.χ.: amas, amabas, amasti, amarás, amarias, amis, amassis~amaras, ama. Με δύο ρίζες: έχουν δύο ρίζες, μια σ’ενεστώτα και άλλη σ’αόριστο, π. χ.: ponis, ponias, pongas, pon/pusisti, pusiessi~pusiera.
Μεγάλο Δουκάτο της Φραγκφούρτης

Το Μεγάλο Δουκάτο της Φραγκφούρτης (γερμανικά: Großherzogtum Frankfurt, γαλλικά: Grand-duché de Francfort) ήταν γερμανική κράτος-δορυφόρος του Ναπολέοντα. Δημιουργήθηκε το 1810 μέσω του συνδυασμού των πρώην εδαφών της Αρχιεπισκοπής του Μάιντς και του Ελεύθερου Κράτους της Φρανκφούρτης.

 Η Φραγκφούρτη έχασε το καθεστώς της ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη το 1806 με τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πόλη παραχωρήθηκε στον πρώην αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, Κάρολο Θεόδωρο Αντώνιο Μαρία φον Ντάλμπεργκ, και έγινε το Πριγκιπάτο της Φραγκφούρτης. Όταν ο Ντάλμπεργκ αναγκάστηκε από τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί από το Πριγκιπάτο του Ρέγκενσμπουργκ στο Βασίλειο της Βαυαρίας το 1810, τα εναπομένοντα εδάφη του Ασάφενμπουργκ, Βέτσλαρ, Φούλντα, Χάναου και Φραγκφούρτης συνδυάστηκαν στο νέο Μεγάλο Δουκάτο της Φρανκφούρτης. Αν και το μεγάλο Δουκάτο πήρε το όνομά του από τη Φραγκφούρτη, η πόλη διοικούνταν από Γάλλους επιτρόπους, ενώ ο Ντάλμπεργκ κατοικούσε στην πόλη του Ασάφενμπουργκ. Σύμφωνα με το σύνταγμα του Μεγάλου Δουκάτου, μετά το θάνατο του Ντάλμπεργκ, το κράτος θα κληρονομήθηκε από τον θετό γιο του Ναπολέοντα, τον Ευγένιο ντε Μπωαρναί. Ο Ντάλμπεργκ παραιτήθηκε υπέρ του Ευγένιου στις 26 Οκτωβρίου 1813, μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Μάχη της Λειψίας. Το μεγάλο Δουκάτο έπαψε να υπάρχει μετά τον Δεκέμβριο του 1813, όταν η πόλη καταλήφθηκε από συμμαχικά στρατεύματα. Ενώ η ίδια η Φραγκφούρτη έγινε και πάλι Ελεύθερο Κράτος, το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους του Μεγάλου Δουκάτου προσαρτήθηκε τελικά από το Βασίλειο της Βαυαρίας.
Κιοσσέ Μεχμέτ

Ο Κιοσσέ Μεχμέτ Πασάς (1780 – 1832)ήταν Οθωμανός υψηλόβαθμος αξιωματούχος και υπασπιστής του Χουρσίτ Πασά, που πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821, επικεφαλής στρατευμάτων εναντίον των εξεγερμένων Ελλήνων, κυρίως στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα.

 Τον Απρίλιο του 1821 νίκησε μαζί με τον Ομέρ Βρυώνη τις δυνάμεις των Ελλήνων οπλαρχηγών στη Σπερχειάδα και αιχμαλώτισε τον Αθανάσιο Διάκο, ο οποίος, ακολούθως και με δική του εντολή, εκτελέστηκε στη Λαμία με ανασκολοπισμό. Το Μάιο της ίδιας χρονιάς πήρε μέρος (ως δύναμη οπισθοφυλακής) στην κάθοδο των Τούρκων προς τα Σάλωνα, όταν η πολυάριθμη τουρκική στρατιά αναχαιτίστηκε στη Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς , από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τους άνδρες του.