IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σοφία Καρλόττα της Έσσης-Κάσσελ

Η Σοφία-Καρλόττα, γερμ.: Sophie-Charlotte von Hessen-Kassel (16 Ιουλίου 1678, Κάσσελ - 30 Μαΐου 1749, Μπύτσοβ) ήταν κόρη του λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

 Η Σοφία-Καρλόττα ήταν κόρη του Καρόλου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ (1654 έως 1730) και της Μαρίας-Αμαλίας των Κέττλερ (1653 έως 1711), κόρης του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης. Παντρεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 1704 με τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1675-1713). Δεν είχαν παιδιά. Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος πιθανώς υπέφερε από σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια. Μετά το τέλος του δούκα το 1713, η Σοφία-Καρλόττα έζησε στο κάστρο του Μπύτσοβ. Ήταν μέλος της Μεταρρύθμισης και από το δεσπόζον Λουθηρανικό Μεκλεμβούργο προστάτευε τη Γαλλική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία. Ίδρυσε τη Γερμανική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία στο Μπύτσοβ. Η Σοφία-Καρλόττα επισκέφθηκε επίσης τον αδελφό της Φρειδερίκο Α΄ της Σουηδίας. Έμεινε στη Σουηδία κατά την επίσκεψη του αδελφού της στην Έσση τον Ιούλιο-Νοέμβριο του 1731, για να υποστηρίξει τη σύζυγό του Ουλρίκα-Ελεονόρα της Σουηδίας, η οποία υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα κατά την απουσία εκείνου. Christian Roeth: ιστορία της Έσσης, σελ. 322 Froufrou.de Reformiert.de Αρχείο PDF, 43 kB Αρχειοθετήθηκε 2011-08-07 στο Wayback Machine.
Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ 2021-22

Η Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ 2021-22 αποτέλεσε το 5ο πρωτάθλημα στην Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωσις Μουτταγιάκας για δεύτερη φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης Κατηγορία ΠΑΑΟΚ 2021-22 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2021-22. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2022, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος. Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ 2021-22
Αλώνι

Το αλώνι είναι στρογγυλός επίπεδος χώρος που χρησιμοποιείται για το αλώνισμα (δηλ. τον διαχωρισμό του καρπού από τα άχυρα) των δημητριακών (σιτάρι, κριθάρι, κ.λπ.). Περικλείεται από όρθιες ορθογώνιες πέτρινες πλάκες ύψους 50 εκατοστών ή ξερολιθιά (πέτρες κτισμένες χωρίς πηλό). Το δάπεδό του είναι κατάλληλα διαμορφωμένο ώστε να είναι ίσιο και σκληρό, επί του οποίου πορεύονται τα παραγωγικά ζώα όπως βόδια ή άλογα πατώντας και αλωνίζοντας τα δημητριακά.

 Τα αλώνια κατασκευάζονται σε ανοιχτά μέρη, υψώματα ή ρεματιές, σε μέρη δηλαδή όπου φυσάει δυνατός αέρας και βοηθάει στο λίχνισμα.Αμέσως μετά τον θερισμό οι αγρότες μεταφέρουν τα δεμάτια στο αλώνι. Τα απλώνουν κυκλικά στον χώρο, αφήνοντας το κέντρο του κύκλου κενό. Στη συνέχεια με ένα γάιδαρο ή βόδι, στο οποίο έχουν εφαρμόσει τον βολόσυρο (ξύλινη επίπεδη και μακρόστενη πλατφόρμα η οποία στο κάτω μέρος έχει μεταλλικά πριόνια) και με ένα άτομο το οποίο στέκεται όρθιο στον βολόσυρο και καθοδηγεί τα ζώα, ξεκινά το αλώνισμα. Ένα άλλο άτομο με το δικράνι (εργαλείο παρόμοιο με τσουγκράνα) ανακατεύει τα σπαρτά και τα σπρώχνει κάτω από τον βολόσυρο. Όταν ολοκληρωθεί το αλώνισμα ξεκινά το λίχνισμα. Με χρήση φτυαριών τινάζονται τα αλωνισμένα άχυρα ψηλά και ο αέρας ξεχωρίζει τον καρπό από τα άχυρα. Μετά τοποθετείται ο καρπός στα τσουβάλια και μεταφέρεται στον μύλο, ενώ τα άχυρα μετατρέπονται σε αχυρόμπαλες και αποθηκεύονται για το τάισμα των ζώων. Στην όλη διαδικασία χρησιμοποιούνται διάφορα εργαλεία όπως βολίστη (κόσκινο με μεγάλες στρογγυλές τρύπες), φτυάρι, σκούπες, κουβάδες, ζευγατικά. Αγροστρωτήρας Αλωνιστική μηχανή Θεριζοαλωνιστική μηχανή Λιχνιστική μηχανή Θερισμός του ρυζιού στο Αγρίνιο, 1954 - youtube.com Αλώνισμα με αλωνιστική μηχανή - youtube.com
Ερνέστος της Αυστρίας

Ο Ερνέστος ο Σιδηρούς (γερμ.: Ernst der Eiseme, 1377 - 10 Ιουνίου 1424) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Έσω Αυστρίας, δηλ. Στυρίας, Καρινθίας και Καρνιόλης (1406-24).

 Γεννήθηκε στη Μπρουκ αν ντερ Μουρ και ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Έσω Αυστρίας και της Βιρίντις Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. Ο Λεοπόλδος Γ΄ συμφώνησε στο Νόιμπεργκ το 1379 με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Γ΄ να διαιρέσουν τις από κοινού κτήσεις των Αψβούργων: ο Αλβέρτος Γ΄ έλαβε την Κανονική (Πέραν) Αυστρία, ενώ ο Λεοπόλδος Γ΄ έλαβε την Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη) το Τυρόλο, την Ιστρία, κά. Ο Λεοπόλδος Γ΄ σκοτώθηκε στη μάχη του Ζέμπαχ το 1386, προσπαθώντας να επεκτείνει την περιοχή του προς την Ελβετία. Ο Ερνέστος ήταν εννέα ετών και μαζί με τα τρία αδέλφια του κηδεμονεύτηκε από τον θείο του Αλβέρτο Γ΄ ως το 1395 που αυτός απεβίωσε. Το 1401 συνόδευσε τον Ρούπερτ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Το 1406 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός Γουλιέλμος και οι υπόλοιποι τρεις αδελφοί συμφώνησαν να μοιράσουν τις κτήσεις: ο Ερνέστος την Έσω Αυστρία (Στυρία, κλπ) και ο μικρός Φρειδερίκος Δ΄ την Πέραν Αυστρία και το Τυρόλο. Ο Λεοπόλδος Δ΄ ήταν άτεκνος και ανέλαβε την Πέραν Αυστρία όσο ζει. Οι δύο μεγάλοι αδελφοί ανέλαβαν την κηδεμονία του επταετούς Αλβέρτου Ε΄, γιου του εξαδέλφου τους Αλβέρτου Δ΄, όταν αυτός απεβίωσε το 1404. Ωστόσο το επόμενο έτος ο Λεοπόλδος Δ΄ και ο Ερνέστος διαφώνησαν· ο εμφύλιος πόλεμος κράτησε δύο έτη. Το 1411 απεβίωσε ο Λεοπόλδος Δ΄. Το 1414 έγινε η τελετή της ανάληψης του δουκάτου της Καρινθίας (ρωμαϊκής Καραντανίας) στον πριγκιπικό λίθο σύμφωνα με το παλαιό τυπικό. Από τότε έκανε χρήση του τίτλου του αρχιδούκα, κάτι που είχε επινοήσει ο θείος του Ροδόλφος Δ΄. Έγινε μέλος του Τάγματος του Δράκοντος και του ιπποτικού Τάγματος του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ το 1414. Όταν στη Σύνοδο της Κωνσταντίας το 1417 ο Φρειδερίκος Δ΄ υποστήριξε τον αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Σιγισμούνδος έθεσε τον Φρειδερίκο Δ΄ υπό βασιλική απαγόρευση. Τότε ο Ερνέστος πήγε να καταλάβει τις περιοχές του αδελφού του, αλλά τελικά ήλθε σε συνεννόηση μαζί του και υπεραμύνθηκε το Τυρόλο έναντι του Σιγιμούνδου. Ήταν ικανός (σιδηρούς) κυβερνήτης στην Έσω Αυστρία. Απεβίωσε το 1424 στο Μπρουκ αν ντερ Μουρ και τάφηκε στην Κιστερκιανή μονή του Ράιν, κοντά στο Γκράτς. Ο δευτερότοκος γιος του απεβίωσε 45 ετών, έτσι ο πρωτότοκος έμεινε κύριος όλων των Αψβουργικών κτήσεων και έγινε βασιλιάς της Γερμανίας. Το 1392 νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα, κόρη του Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας, αλλά η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1407/10. Το 1412 ο Ερνέστος έκανε δεύτερο γάμο και νυμφεύτηκε την Κυμπούργκις των Πιάστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας (ΒΑ Πολωνίας). Η Κυμπούργκις είχε την ίδια ζωτικότητα με τον Ερνέστο και είχαν τέκνα: Φρειδερίκος Γ΄ 1415-1493, βασιλιάς της Γερμανίας. Μαργαρίτα 1416/7-1486, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας. Αλβέρτος ΣΤ΄ 1418-1463, αρχιδούκας της Αυστρίας. Αικατερίνη 1420-1493, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν.Είχαν και άλλα πέντε τέκνα, που απεβίωσαν νωρίς.
Γάιος Αυρήλιος Κόττα

Ο Γάιος Αυρήλιος Κόττα επίσης Κάιος Αυρήλιος Κόττα (124–73 ΠΚΕ) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, ιερέας και ακαδημαϊκός σκεπτικιστής. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Γάιο Αυρήλιο Κόττα που ήταν δύο φορές πρόξενος τον 3ο αιώνα ΠΚΕ.

 Γεννημένος το 124 ΠΚΕ, ήταν θείος του Ιουλίου Καίσαρα μέσω της μητέρας του Καίσαρα, της Αυρηλίας. Το 92 ΠΚΕ υπερασπίστηκε τον θείο του Πούμπλιο Ρουτίλιο Ρούφο (Publius Rutilius Rufus), ο οποίος είχε κατηγορηθεί άδικα για εκβιασμό στην Ασία. Είχε στενές σχέσεις με τον τριβούνο Μάρκο Λίβιο Δρούσο, ο οποίος δολοφονήθηκε το 91 ΠΚΕ και την ίδια χρονιά ήταν ανεπιτυχής υποψήφιος για το τριβουνάτο. Λίγο αργότερα διώχθηκε με τον νόμο lex Varia, τον νόμο που προτάθηκε από τον Κουίντο Βάριο Σεβέρο, ο οποίος στρεφόταν εναντίον όλων όσοι είχαν υποστηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο τους Ιταλούς εναντίον της Ρώμης. Προκειμένου να αποφύγει την καταδίκη, αυτοεξορίστηκε. Δεν επέστρεψε παρά το 82 ΠΚΕ, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Λούκιου Κορνήλιου Σύλλα. Πιθανώς πολέμησε το 80 ΠΚΕ ως πρώην προπραίτωρ ανεπιτυχώς εναντίον του Κουίντου Σερτόριου. Το 75 ως πρόξενος και προκάλεσε την εχθρότητα των optimates (βελτίστων) φέρνοντας έναν νόμο που κατάργησε τον αποκλεισμό των πληβείων από την κατοχή ανώτερων δικαστικών θέσεων. Ένας άλλος νόμος de judiciis privatis, για τον οποίο τίποτα δεν είναι γνωστό, καταργήθηκε από τον αδελφό του Λεύκιο Κόττα. Ο Κόττα κατέκτησε την επαρχία της Γαλατίας και του αποδόθηκε θρίαμβος για κάποια νίκη για την οποία δεν έχουμε λεπτομέρειες. Την ίδια μέρα πριν από τον εορτασμό του, μια παλιά πληγή τον οδήγησε στον θάνατο. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ο Πούπλιος Σουλπίκιος Ρούφος και ο Κόττα ήταν οι καλύτεροι ρήτορες της εποχής τους. Φυσικά ανίκανος να ανέβει στα παθιασμένα ύψη της ρητορικής, οι επιτυχίες του Κόττα οφείλονταν κυρίως στην έρευνα του για τα γεγονότα. Τηρούσε αυστηρά τα ουσιαστικά της υπόθεσης και απέφευγε κάθε άσχετη παρεκτροπή. Το στυλ του ήταν καθαρό και απλό. Παρουσιάζεται από τον Κικέρωνα ως συνομιλητής στο De Oratore και στο De Natura Deorum (iii.), ως υποστηρικτής των αρχών της Νέας Ακαδημίας. Τα σπαράγματα του Σαλλούστιου περιέχουν την ουσία μιας ομιλίας που εκφωνήθηκε από τον Κόττα προκειμένου να κατευνάσει τη λαϊκή οργή για τις ελλιπείς προμήθειες καλαμποκιού. Aurelia gens Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Cotta, Gaius Aurelius» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 7 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 251–252 This article in turn cites: Cicero, De oratore, iii.3 Cicero, Brutus, 49, 55, 90, 92 Sallust, Hist. Frag., 2.47M Appian, Bell. Civ. i.37 Sumner, G.V. (1973). The Orators in Cicero's Brutus: Prosopography and Chronology. University of Toronto Press. ISBN 0-8020-5281-9.
Creeping Death

Το "Creeping Death" είναι τραγούδι του χέβι μέταλ συγκροτήματος Metallica, το έβδομο του δίσκου "Ride the Lightning", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου του 1984. Το σινγκλ εκδόθηκε τέσσερις μήνες μετά το άλμπουμ και ήταν το μοναδικό του δίσκου. Το ΕΡ περιλαμβάνει διασκευές στο "Am I Evil?" των Diamond Head και το "Blitzkrieg" των Blitzkrieg, διασκευές οι οποίες έγιναν γνωστές ως "Garage Days Revisited" και ενέπνευσαν την κυκλοφορία του 1987 με τίτλο "The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited". Το εξώφυλλο του ΕΡ είναι δημιουργία του Άλβιν Πέτι.

 Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται στην τελευταία από τις δέκα πληγές της Παλαιάς Διαθήκης και πιο συγκεκριμένα στο δωδέκατο κεφάλαιο της Εξόδου. Αναφέρεται η δέκατη πληγή και ο θάνατος των πρωτότοκων, η ένατη πληγή και το σκοτάδι των τριών ημερών και η έβδομη πληγή με την καταστροφική πτώση χαλαζιού και φωτιάς. Η περιγραφή γίνεται από την οπτική του Αγγέλου του Θανάτου, ο οποίος στάλθηκε από τον Θεό για να σκοτώσει τους πρωτότοκους υιούς των ανθρώπων και των ζώων των οποίων οι πόρτες των σπιτιών δεν ήταν βαμμένες με αίμα αρνιού. Η έμπνευση για το τραγούδι προήλθε από την παρακολούθηση την ταινίας "Οι Δέκα Εντολές" με πρωταγωνιστή τον Τσάρλτον Ίστον. Το τραγούδι θεωρείται από τα κορυφαία του συγκροτήματος. Οι Metallica παίζουν το "Creeping Death" σχεδόν σε όλες τις συναυλίες τους, αφού είναι το δεύτερο πιο πολυπαιγμένο κομμάτι του συγκροτήματος μετά το "Master of Puppets". Κατά τις ζωντανές του εκτελέσεις, το κομμάτι παίζεται σε γρηγορότερο ρυθμό σε σχέση με την στούντιο εκτέλεση και το κοινό συνοδεύει τραγουδώντας "Die!, Die!". 1. Creeping Death (Hetfield, Ulrich, Hammett, Burton) - 6:36 2. Am I Evil? (Harris, Tatler) - 7:49 3. Blitzkrieg (Jones, Sirotto, Ross) - 3:35 4. Jump in the Fire (Hetfield, Ulrich, Mustaine) - 4:41 5. Seek & Destroy (Live) (Hetfield, Ulrich) - 7:04 6. Phantom Lord (Live) (Hetfield, Ulrich, Mustaine) - 4:52 Το Creeping Death ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, φωνητικάΚερκ Χάμμετ - κιθάραΚλιφ Μπάρτον - μπάσοΛαρς Ούλριχ - τύμπανα Στίχοι Creeping Death Αρχειοθετήθηκε 2014-11-20 στο Wayback Machine. Creeping Death Tab by Metallica @ Ultimate-Guitar.Com Creeping Death-Metallica - YouTube Metallica - Creeping Death - Reviews - Encyclopaedia Metallum Metallica - Creeping Death [EP - Metal Storm] Metallica - Creeping Death / Jump In The Fire (CD) at Discogs
Προεδρικές εκλογές της Δημοκρατίας του Κονγκό 2021

Στις 21 Μαρτίου 2021 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στη Δημοκρατία του Κονγκό. Ο Πρόεδρος Ντενί Σασού Νγκουέσσο, ο οποίος έχει κυβερνήσει τη χώρα για 36 χρόνια, επανεξελέγη για άλλη μία πενταετή θητεία συγκεντρώνοντας το 88,57% των ψήφων. Ο άλλος σημαντικός υποψήφιος, ο Γκι Μπρι Παρφέ Κολελάς, ο φιλελεύθερος αρχηγός της Ένωσης Ανθρωπιστών Δημοκρατών – Γιούκι, έχασε τη ζωή του από κορονοϊό την ημέρα των εκλογών.

 Ο 77χρονος Ντενί Σασού Νγκουέσσο έχει κυβερνήσει τη χώρα για 36 χρόνια και είναι ένας από τους μακροβιότερους Προέδρους παγκοσμίως. Ο πρώην αλεξιπτωτιστής Νγκουέσσο εξελέγη Πρόεδρος για πρώτη φορά το 1979 και παρέμεινε στην εξουσία για τρεις συνεχόμενες θητείες. Έχασε στις πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές της Δημοκρατίας του Κονγκό το 1992, και επανήλθε στην εξουσία το 1997, μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Το 2015 εισήχθη μία τροποποίηση στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Κονγκό, με την οποία παρατάθηκε η προεδρική θητεία και επιτράπηκε στον Νγκουέσσο να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2016 παρόλο που είχε ξεπεράσει το ανώτατο όριο των 70 ετών και είχε διατελέσει πάνω από τρεις θητείες. Ντενί Σασού Νγκουέσσο: ο απερχόμενος Πρόεδρος διεκδίκησε την επανεκλογή του. Γι Μπρις Παρφέ Κολελάς: ο 61χρονος και φιλελεύθερος αρχηγός της Ένωσης Ανθρωπιστών Δημοκρατών – Γιούκι, ο οποίος ήρθε δεύτερος στις προεδρικές εκλογές του 2016 (με το 15,04% των ψήφων). Ματίας Τζον: ο 74χρονος είναι πρόεδρος της Πατριωτικής Ένωσης για την Εθνική Ανανέωση. Κινγκνούμπι κία Μούνγκου Τζόσεφ: ο 68χρονος είναι πρόεδρος του κόμματος Αλυσίδα. Ντέιβ Άφρεμ Μαφούλα: ο 39χρονος εκπροσωπεί το κόμμα Κυριαρχιστές. Άλμπερτ Ονλαγκέ: ο 67χρονος είναι ευαγγελικός πάστορας και πρώην αξιωματούχος του Κονγκολέζικου στρατού. Νγκαγκία Ενγκάμπε Ανγκίος: Εκπροσωπεί το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης. Αυτή ειναι η τρίτη φορά που συμμετέχει σε προεδρική εκλογή, αφού ήταν υποψήφιος στις εκλογές του 2016 και του 2009. Παρά την οικονομική κρίση στη Δημοκρατία του Κονγκό το αποτέλεσμα ήταν σίγουρο, και αναμενόταν ότι θα επανεκλεγεί ο Νγκουέσσο. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης μποϊκόταραν την εκλογή. Επίσης, την ημέρα των εκλογών έγινε διακοπή στο ίντερνετ που διήρκεσε τρεις ημέρες. Την Παρασκευή πριν την ημέρα των εκλογών, ο Κολελάς δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την προεδρική εκστρατεία του επειδή αισθάνθηκε άρρωστος και φοβήθηκε ότι έπαθε ελονοσία. Το Σάββατο ο Κολελάς νοσηλευόταν στο νοσοκομείο και την Κυριακή, την ημέρα των εκλογών, είχε διαγνωστεί με κορονοϊό και επέβαινε σε αεροπλάνο που θα τον πήγαινε στο Παρίσι για θεραπεία. Δυστυχώς, πέθανε κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Βίτιαζ Ρούσκι

Με την ονομασία Βίτιαζ Ρούσκι, ή Ρούσκι Βίτιαζ, ( ρωσικά : Русский витязь ), φέρεται στην ιστορία των αεροσκαφών το πρώτο τετρακινητήριο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε στον κόσμο. Έμεινε γνωστό και με τα ονόματα Σικόρσκυ Ρούσκι Βίτιαζ , ή παλαιότερα Μπολσόι Βαλτίσκι (= Μεγάλη Βαλτική). Το όνομά Ρούσκι Βίτιαζ σημαίνει Ρώσος Ιππότης. Το αεροσκάφος αυτό που ήταν διπλάνο, (με διπλές πτέρυγες, πάνω και κάτω), σχεδιάστηκε από τον Ρώσο μηχανικό και αεροναυπηγό Ιγκόρ Σικόρσκι εξ ου και η επίσης ονομασία του, και κατασκευάστηκε το 1913, στο ρωσικό εργοστάσιο τρένων Ζάβοντ, στην Αγία Πετρούπολη.

 Ο Ιγκόρ Σικόρσκυ είχε αναλάβει από το 1911 την κατασκευή ενός μεγαλύτερου τύπου διπλάνου και αξιώσεων σε ακτίνα δράσης και μεταφορική ικανότητα. Όταν μετά από διάφορους σχεδιασμούς και υπολογισμούς ανακοίνωσε ότι ένα τέτοιο αεροσκάφος μεγαλυτέρων διαστάσεων και που θα φέρει τέσσερις κινητήρες θα είναι έτοιμο την Άνοιξη του 1913 σχεδόν κανείς των παρατηρητών δεν τον πίστευε. Τελικά ο σχεδιασμός και η κατασκευή του νέου τύπου προχώρησαν ταχύτατα και στις 10 Μαΐου του 1913 ο "Ρώσος Ιππότης" πραγματοποιεί την πρώτη δοκιμαστική πτήση η οποία και υπήρξε επιτυχής, παρά τις μέχρι τότε αντίθετες προβλέψεις. Ο "Ρώσος Ιππότης" ήταν ένα τετρακινητήριο διπλάνο με άνισο ανάπτυγμα ορθογώνιας κάτοψης φτερών κατασκευασμένα από κόντρα πλακέ, αφήνοντας μεταξύ τους διάκενο 2,5 μέτρων, (ή 8 ft 2 in), συνδεόμενα με εντατήρες. Το αεροσκάφος συνολικού ύψους 4 μ. έφερε μια καμπίνα με διπλή στήλη ελέγχου πιλότου, δύο καμπίνες επιβατών και αποθηκευτικό χώρο για τα ανταλλακτικά. Επίσης η καμπίνα του πιλότου ήταν εξοπλισμένη με ένα προβολέα και πολυβόλο. Έφερε από ένα ζεύγος κινητήρων ώθησης στην αιχμή των κάτω φτερών, ανά πλευρά, όμοιους με εκείνους που είχαν τοποθετηθεί σε προηγούμενο μοντέλο δικινητήριου διπλάνου του " Le Grand ". Μετά και τις δοκιμαστικές πτήσεις που συνεχίστηκαν μέχρι τις 27 Μαΐου 1913, διαπιστώθηκε μεταξύ των άλλων επιτυχιών των στόχων ότι ένας επιβάτης ακόμη και να περπατούσε στη διάρκεια της πτήσης γύρω από τις καμπίνες δεν προκαλούσε προβλήματα στη σταθερότητα. Η δε απογείωσή του απαιτούσε διάδρομο τροχοδρόμησης περίπου 700 μ. Δυστυχώς όμως η ζωή του Ρώσου Ιππότη έληξε ένα μηνα μετά στις 23 Ιουνίου όταν σταθμευμένο αυτό σε διάδρομο επέπεσε επ΄ αυτού μηχανή έτερου αεροσκάφος που συνετρίβη κατά την προσγείωσή με συνέπεια να υποστεί σοβαρή εκτεταμένη ζημιά η οποία δεν αποκαταστάθηκε. Πλήρωμα: 3 Χωρητικότητα: μέχρι 7 επιβάτες Μήκος: 20 μ. (65 πόδια 7 μέσα) Άνω άνοιγμα φτερών: 27 μ. (88 ft 7 in) Κάτω άνοιγμα φτερών: 20 μ. (65 πόδια 7 ίντσες) Ύψος: 4 μ. (13 πόδια 1") Συνολική επιφάνεια φτερών: 120 τ.μ. (1.300 τετραγωνικά πόδια) Κενό βάρος: 3.400 κιλά (£ 7.496) Μικτό βάρος: 4.000 κιλά (£ 8.818) Μέγιστο βάρος απογείωσης: 4.940 kg (£ 10.891) Κινητήρες: 4 × Argus, 4-κύλινδροι νερό υδρόψυκτοι σε σειρά εμβόλων, 75 kW (100 hp) το καθένα. Μέγιστη ταχύτητα: 90 χλμ/ώρα (56 μίλια/ώρα ή 49 κόμβους) Ακτίνα δράσης: 170 χιλιόμετρα (106 μίλια ξηράς, ή 92 ναυτικά μίλια) Ανώτατο υπηρεσιακό όριο: 600 μ. (1.969 ft) "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.14ος, σελ.393.
Βασιλική του Αγίου Στεφάνου

Η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου είναι μια καθολική βασιλική στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Έχει πάρει το όνομά της προς τιμήν του Στεφάνου, του πρώτου Βασιλιά της Ουγγαρίας (975-1038 μ.Χ.). Ήταν η έκτη μεγαλύτερη εκκλησία που χτίστηκε στην Ουγγαρία πριν το 1920. Σήμερα είναι το τρίτο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτήριο στη σημερινή Ουγγαρία.

 Αποτελεί μαζί με το κτήριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου το πιο ψηλό κτήριο της πόλης φτάνοντας τα 96 μέτρα (315 πόδια). Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς της Βουδαπέστης δεν μπορεί να υπάρξει ψηλότερο κτήριο από τα 96 μέτρα. Έχει πλάτος 55 μέτρα (180 πόδια) και μήκος 87,4 μέτρα (287 πόδια). Η ολοκλήρωσή της έγινε μετά από 54 χρόνια κατασκευής το 1905 σύμφωνα με τα σχέδια του Μίκλος Υμπλ και ολοκληρώθηκε από τον Τζόζεφ Κάουζερ. Μεγάλο μέρος της καθυστέρησης της διεκπεραίωσης του έργου οφείλεται στην κατάρρευση του τρούλου το 1868 που απαιτούσε την πλήρη κατεδάφιση ολοκληρωμένων έργων και την ανοικοδόμηση από το έδαφος. Το αρχιτεκτονικό στυλ είναι νεοκλασικό. Έχει ένα ελληνικό σταυροειδές σχέδιο. Η πρόσοψη στηρίζεται σε δύο μεγάλα καμπαναριά. Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη καμπάνα της Ουγγαρίας, η οποία ζυγίζει πάνω από 9 τόνους (8,9 τόνους και 9,9 τόνους). Ο προκάτοχός της είχε βάρος σχεδόν 8 τόνων (7,9 τόνους, 8,8 μικρούς τόνους), αλλά χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επισκέπτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στον θόλο με ανελκυστήρες ή ανάβαση 364 σκαλοπατιών για θέα 360° στη Βουδαπέστη. Αρχικά, το κτίριο θα ήταν προς τιμήν του Άγιου Λεοπόλδου, πολιούχου της Αυστρίας, αλλά το σχέδιο άλλαξε την τελευταία στιγμή, οπότε έγινε η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Stephen's Basilica (Budapest) στο Wikimedia Commons
Τζεμπέλ Χαλίντ

Το Τζεμπέλ Χαλίντ ήταν αρχαία σελευκιδική πόλη η οποία ευρισκόταν επί της δυτικής όχθης του Ευφράτη, στα βόρεια της σημερινής Συρίας. Κάλυπτε έκταση της τάξεως των 50 εκταρίων.

 (Αγγλικά) Berlin, Andrea M.· Clarke, G. W.· Connor, P. J.· Crewe, L.· Frohlich, B.· Jackson, H.· Littleton, J.· C. E. V.· O'Hea, M.· Steele, D. (2002). Jebel Khalid on the Euphrates: Report on Excavations 1986-1996. 1. Meditarch. ISBN 9780958026505.
Αντικαταλανισμός

Ο αντικαταναλισμός ή καταλανοφοβία (καταλανικά: anticatalanisme‎, IPA: [[[Βοήθεια:Οδηγός προφοράς IPA|[ˌantikətələˈnizmə]]]]) είναι η συλλογική ονομασία που δόθηκε σε διάφορες υποτιθέμενες ιστορικές τάσεις εντός της Ισπανία, Γαλλία και Ιταλία, οι οποίες ήταν εχθρικές προς την καταλανική κουλτούρα και παραδόσεις . Πιο πρόσφατα ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί για να επικρίνει τις πολιτικές θέσεις που είναι αντίθετες με τον Καταλανικό εθνικισμό ή την καταλανική ανεξαρτησία, τόσο εντός όσο και εκτός της Καταλονίας .

 Στο ιστορικό πλαίσιο, ο αντικαταλανισμός είναι η εχθρική στάση προς την καταλανική γλώσσα, τους Καταλανούς, τις παραδόσεις ή οτιδήποτε που ταυτίζεται με την Καταλονία. Στο πολιτικό πλαίσιο μπορεί να εκφραστεί ως αντίδραση σε μια αντιληπτή διείσδυση του καταλανικού πολιτικού εθνικισμού στην περιοχή. Στις πιο ακραίες περιστάσεις, η αντικαταλανική στάση μπορεί να αναφέρεται και ως Καταλανοφοβία. Αρκετά πολιτικά κινήματα, τα οποία είναι γνωστά για τη διοργάνωση μποϊκοτάζ προϊόντων από την Καταλονία, ταυτίζονται επίσης ενεργά με τις ιδέες του αντικαταλανισμού. 1482 Η καταστολή και η καύση της Γραφής της Βαλένθια αρχίζει, έτσι η ύπαρξή της έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση εδώ και πολλά χρόνια. Μετά τον πόλεμο διαδοχής, ο οποίος τερματίστηκε το 1714, ο Φίλιππος Β΄ εξέδωσε διάταγμα το οποίο καταργούσε τους καταλανικούς νόμους και θεσμούς περιθωριοποιώντας την καταλανική γλώσσα και πολιτισμό υπέρ της καστιλλιάνικης γλώσσας και πολιτισμού. Το νέο διάταγμα ήταν βασιλικό μέτρο που αποσκοπούσε στην καταστολή των ηττημένων του πολέμου διαδοχής. Μετά τον πόλεμο και το διάταγμα ξεκίνησε η δημιουργία ενός ισπανικού συγκεντρωτικού κράτους σύμφωνα με τους νόμους της Καστίλλης, ιδρύοντας για πρώτη φορά νόμιμα το Βασίλειο της Ισπανίας. Ο αντικαταλανισμός εξελίχθηκε κατά τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ού, φθάνοντας στο αποκορύφωμα του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο και της Λευκής Τρομοκρατίας. Ο ιστορικός Άντονι Σάιμον υποστηρίζει ότι μεταξύ του δωδέκατου και του δέκατου πέμπτου αιώνα, η καταλανική στρατιωτική επέκταση στη Σικελία, τη Σαρδηνία και τη νότια Ιταλία και η επακόλουθη εμφάνιση καταλανών εμπόρων στις αγορές αυτών των περιοχών δημιούργησαν βαθιά αισθήματα εχθρότητας προς τους Καταλανούς. Οι προβληματισμοί βρίσκονται στα λογοτεχνικά έργα του Δάντη Αλιγκέρι, του Τζοβάνι Μποκάτσιο, του Φραντσέσκο Πετράρκα, του Λουίτζι Αλαμάνι, του Πιέτρο Αρετίνο ή του Σεραφίνο Ακουιλάνο.
NGC 2

Ο NGC 2 είναι σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 314.6 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Πήγασο. Βρίσκεται ελάχιστα νότια του NGC 1. Είναι ένας αμυδρός γαλαξίας με φαινόμενο μέγεθος 15.

 Δεδομένα για το NGC 2 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 2 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 2 στο Wikimedia Commons Astronomy Picture Of the Day - Αστροφωτογραφία του NGC 1 μαζί με το NGC 2
Ταϊλανδέζικο δημοψήφισμα για σύνταγμα (2016)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στην Ταϊλάνδη στις 7 Αυγούστου 2016. Εγκρίθηκαν από τους ψηφοφόρους αλλαγές στο σύνταγμα, με το οποίο το πολίτευμα κατέστη αποκλειστικά ημι-δημοκρατία και το στρατιωτικό καθεστώς αύξησε περαιτέρω τις εξουσίες του. Οι νέες προτάσεις υπερψηφίστηκαν από το 61% των ψηφοφόρων, με 59% προσέλευση. Μια δεύτερη πρόταση να εκλέγεται ο επόμενος Πρωθυπουργός από τους γερουσιαστές και τους βουλευτές εγκρίθηκε επίσης.

 Η κύρια διαφορά μεταξύ του σχεδίου συντάγματος του 2016 σε σχέση με εκείνο του 2007 είναι ότι η Γερουσία αποφασίστηκε να γίνει ένα πλήρως εξοπλισμένο τμήμα και όχι μερικώς εκλεγμένη και να οριστεί πενταετής "μεταβατική περίοδος", κατά την οποία τα μέλη της Γερουσίας θα διορίζονται από την κυβέρνηση. Η Γερουσία αριθμεί συνολικά 250 μέλη. Επίσης, αποφασίστηκε να δοθούν εξουσίες στη γερουσία να ασκεί βέτο στις αποφάσεις της Βουλής των Αντιπροσώπων για τροποποίηση του συντάγματος. Η στρατιωτική κυβέρνηση απαγόρευσε την άσκηση κριτικής προς το προτεινόμενο σχέδιο συντάγματος και δεν επετράπη η εποπτεία του δημοψηφίσματος. Ακτιβιστές κατά του δημοψηφίσματος συνελήφθησαν, τέθηκαν υπό κράτηση και παραπέμφθηκαν σε στρατοδικεία, ενώ οι ψηφοφόροι, οι οποίοι εξέφρασαν την πρόθεσή τους να καταψηφίσουν το σχέδιο επίσης συνελήφθησαν και υπέστησαν διώξεις από το στρατιωτικό καθεστώς.
Μιχαήλ Κύρκος

Ο Μιχαήλ Κύρκος (1893-1967) ήταν δημοσιογράφος και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της ΕΔΑ, το 1951, από την οποία όμως αποχώρησε λίγους μήνες αργότερα (συνεργάστηκε εκ νέου με την ΕΔΑ από το 1958 μέχρι την επιβολή της δικτατορίας).

 Εκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1923, 1926 Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων), το Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (1933), το Λαϊκό Κόμμα (1935) και την ΕΔΑ (1951, 1958, 1963). Ανέλαβε Υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως (1926-1928) στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη και Γενικός Διοικητής Κρήτης. Εξέδωσε πολλές εβδομαδιαίες εφημερίδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εκτοπίστηκε κατά το διάστημα 1938-1940 και φυλακίστηκε για ένα διάστημα μεταξύ 1949 και 1950. Παρόλο που διαφωνούσε πλήρως με την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακηρύχθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, δεν την καταδίκασε. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ και ανέλαβε διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Ελεύθερη Ελλάδα, του επίσημου οργάνου του ΕΑΜ. Ο Κύρκος και ο Λ. Καραμαούνας ήταν οι δύο βουλευτές που καταψήφισαν την πρόταση μομφής στις 22 Αυγούστου 1952 κατά του ασθενούντος πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα, παρόλο που είχαν εκλεγεί με την ΕΔΑ (βέβαια είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν), αποτρέποντας έτσι την πτώση της κυβέρνησης και προκαλώντας την οργή του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Τζον Πιουριφόυ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τελευταίου: "Διά τους Αμερικανούς οι δύο αυτοί βουλευταί εξακολουθούν να είναι κομμουνισταί. Η λεοπάρδαλις όσο κι αν παρέλθει ο χρόνος, ουδέποτε αποβάλλει τα στίγματά της", μια δήλωση που ευθυγραμμιζόταν πλήρως με το επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί "εθνικόφρονος" πλειοψηφίας. Επίσης, ο Κύρκος ψήφισε κατά της ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι βουλευτές της ΕΔΑ. Είχε τρεις γιους, τον δικηγόρο Τάκη, τον δημοσιογράφο και επί χρόνια διευθυντή σύνταξης του πολιτικού περιοδικού Πολιτικά Θέματα, τον Κώστα και τον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο. Μιχαήλ Κύρκος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Λιγνάνες

Οι λιγνάνες (αγγλ. lignans) είναι ομάδα πολυφαινολών χαμηλού μοριακού βάρους, οι περισσότερες από τις οποίες είναι διφαινόλες, που ανευρίσκονται στα φυτά, ιδιαίτερα στους σπόρους, στα δημητριακά ολικής αλέσεως, στα λαχανικά και στο ξύλωμα.

 Η ονομασία τους προέρχεται από τη λατινική λέξη για το ξύλο, lignum. Ο συγκεκριμένος όρος (λιγνάνες) δεν θα πρέπει να συγχέεται με τη λιγνίνη. Οι λιγνάνες είναι πρόδρομες ενώσεις των φυτοοιστρογόνων. Μπορούν να παίξουν ρόλο ως αντιτροφοδοτικά στην άμυνα των σπόρων και των φυτών έναντι των βλαβερών φυτοφάγων. Χημικά, μία λιγνάνη και η λιγνίνη διαφέρουν ως προς το μοριακό τους βάρος, ήτοι, η πρώτη είναι μικρή και διαλυτή στο νερό, η δεύτερη είναι πολύπλοκο, υψηλού μοριακού βάρους πολυμερές, που είναι άπεπτο. Και οι δύο είναι πολυφαινολικές ουσίες που προέρχονται από οξειδωτική σύζευξη μονολιγνολών. Έτσι, οι περισσότερες λιγνάνες διαθέτουν πυρήνες C18, που προκύπτουν από το διμερισμό των προδρόμων ενώσεων της μορφής C9 (φαινολικού δακτυλίου + προπανίου). Η σύζευξη των λιγνολών γίνεται στο C8. Οκτώ κατηγορίες λιγνανών είναι γνωστές και διαχωρίζονται ως εξής: -φουροφουράνιο -φουράνιο -διβενζυλβουτάνιο -διβενζυλβουτυρολακτόνη -αρυλτετραλίνη -αρυλναφθαλίνη -διβενζοκυκλοοκταδιένιο και -διβενζυλβουτυρολακτόλη.Πολλές λιγνάνες μπορούν να μεταβολιστούν από τη μικροχλωρίδα του εντέρου των θηλαστικών, παράγοντας τις λεγόμενες εντερολιγνάνες. Οι σπόροι λιναριού και το σουσάμι περιέχουν υψηλά επίπεδα λιγνανών. Ο κύριος πρόδρομος της λιγνάνης που βρίσκεται στους λιναρόσπορους είναι η διγλυκοσίδη της σεκοϊσολαρικιρεσινόλης.Άλλα τρόφιμα που περιέχουν λιγνάνες περιλαμβάνουν δημητριακά όπως, σίκαλη, σιτάρι, βρώμη και κριθάρι, σόγια, τόφου όπως επίσης στο μπρόκολο και το λάχανο και ορισμένα φρούτα, ιδιαίτερα στα βερίκοκα και στις φράουλες. Οι λιγνάνες δεν υπάρχουν στο σπορέλαιο και η περιεκτικότητά τους σε ολόκληρους ή αλεσμένους σπόρους μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τη γεωγραφική θέση, το κλίμα και την ωριμότητα της καλλιέργειας σπόρων και τη διάρκεια αποθήκευσης των σπόρων.Η σεκοϊσολαρικιρεσινόλη και η ματαιρεσινόλη ήταν οι πρώτες φυτικές λιγνάνες που εντοπίστηκαν στα τρόφιμα. Τυπικά, η λαρισιρεσινόλη και η πινορεσινόλη συνεισφέρουν περίπου το 75% στη συνολική πρόσληψη λιγνάνης, ενώ η σεκοϊσολαρικιρεσινόλη και η ματαιρεσινόλη συμβάλλουν μόνο περίπου στο 25%.Τρόφιμα που περιέχουν λιγνάνες: Οι λιγνάνες είναι η κύρια πηγή διαιτητικών φυτοοιστρογόνων στις τυπικές δίαιτες της αγοράς της Δύσης, παρόλο που οι περισσότερες έρευνες για τις πλούσιες σε φυτοοιστρογόνα δίαιτες έχουν επικεντρωθεί στις ισοφλαβόνες της σόγιας. Τα εντερολιγνικά προϊόντα της λιγνάνης, η εντεροδιόλη και η εντερολακτόνη έχουν ασθενή οιστρογονική δράση, αλλά μπορεί επίσης να ασκούν βιολογικές επιδράσεις μέσω μη οιστρογονικών μέσων. Η εντεροδιόλη και η εντερολακτόνη μπορεί να έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τον κίνδυνο ορισμένων μορφών καρκίνου και καρδιαγγειακών παθήσεων.
Άννα Μαρία της Σουηδίας

Η Άννα-Μαρία, σουηδ. Anna Gustavsdotter (19 Ιουνίου 1545 - 20 Μαρτίου 1610) από τον Οίκο των Βάσα ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Βέλντεντς.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας και της Μαργαρίτας 1516-1551, κόρης του ευγενούς Έρικ Άμπραχαμσον Λέιγιονχουφβουντ (=Λεοντοκέφαλου). Παντρεύτηκε το 1562 τον Γεώργιο-Ιωάννη Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Βέλντεντς και είχε τέκνα: Γεώργιος-Γουσταύος 1564-1610, παλατινός κόμης του Βελντέντς. Άννα-Μαργαρίτα 1571-1621. Ούρσουλα 1572-1635, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄ δούκα της Βυρτεμβέργης. Ιωάννα-Ελισάβετ 1573-1601, απεβίωσε 28 ετών. Ιωάννης-Αύγουστος 1575-1611, παλατινός κόμης του Λύτσελσταϊν. Λουδοβίκος-Φίλιππος 1577-1601, παλατινός κόμης του ημίσεως του Γκούττενμπεργκ. Γεώργιος-Ιωάννης 1586-1654, παλατινός κόμης του ημίσεως του Γκούττενμπεργκ. Αικατερίνη-Ούρσουλα 1582-1595 απεβ. 13 ετών, Άννα-Μαργαρίτα 1565-1566, Ιωάννης-Ρούπερτ 1566-1567, Μαρία-Άννα 1579, απεβίωσαν νήπια. Karin Tegenborg Falkdalen (2010). Vasadöttrarna (The Vasa Daughters). Falun: Historiska Media. ISBN 978-91-85873-87-6
Νήσοι Αμουάζ

Οι Νήσοι Αμουάζ (αραβικά: جزر أمواج‎, Juzur Amwaj) είναι ομάδα τεχνητών νησιών, που βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο στα βορειοανατολικά του Μπαχρέιν, κοντά στην ακτή του Μουχάρακ. Επίσης, βρίσκονται 105 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας, Μανάμα, στη νήσο Μπαχρέιν.

 Οι νήσοι Αμουάζ έχουν έκταση 4,31 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι νήσοι Αμουάζ εξυγιάνθηκαν από τις σχετικά ρηχές θάλασσες στα βορειοανατολικά του νησιού Μουχάρακ, το οποίο είναι το βορειότερο νησί του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Κατά το έτος 2000, σχεδιάστηκε ένα πλάνο για ένα πρωτοποριακό έργο στο Μπαχρέιν, το πρώτο που προσέφερε 100% ιδιοκτησία γης σε κατοίκους που ζουν στο Βασίλειο του Μπαχρέιν και έτσι ήρθε το σχέδιο των Νήσων Αμουάζ. Το σχέδιο ήταν επίσης η αύξηση της προσφοράς ακινήτων που βρίσκεται σε χαμηλή προσφορά σε αυτό το μικρό νησιωτικό έθνος. Το έργο αναπτύχθηκε από την Oasis Real Estate Development Company με επένδυση 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Το 2002, το έργο ξεκίνησε να παίρνει μορφή. Η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε το 2003. η δεύτερη το 2004, όταν η Cisco και η Oracle άρχισαν να εγκαθιστούν οπτικές ίνες για επικοινωνία στα νησιά. Το 2016, οι νήσοι Αμουάζ είδαν την ολοκλήρωση υποδομών, όπως ηλεκτρισμός, δρόμοι, ύδρευση, αποχέτευση και τηλεπικοινωνίες, και έγιναν κατάλληλοι για κατοίκηση. Κατά την τελευταία δεκαετία, μια σειρά ξενοδοχείων άνοιξαν επίσης στο νησί, όπως το Art Rotana, το The Grove Hotel, το Ramada Hotel and Suites, το The Sea Loft και το Dragon Hotel. Από την άποψη της μηχανικής, οι νήσοι Αμουάζ εισήγαγαν μια σειρά νέων τεχνολογιών στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των γεωσωλήνων για τη φάση αποστράγγισης αυτών των νησιών, την αποχέτευση κενού αέρος και την τεχνολογία οπτικών ινών «Smart City», μεταξύ άλλων. Τα νησιά περιέχουν οικιστικά κτίρια, εμπορικά (πολυόροφα κτίρια) και ξενοδοχεία και κτήρια λιανικής πώλησης, καθώς και μία κυκλική μαρίνα διαμέτρου 240 μέτρων με πάνω από 140 θέσεις. Το νησί ανήκει στο Κυβερνείο Μουχάρακ. Οι νήσοι Αμουάζ συνδέονται με το νησί Μουχάρακ με δύο διαδρομές, η κάθε μία περίπου μήκους 1 χιλιομέτρου. Η απόσταση μεταξύ του νέου νησιού και του Διεθνούς Αεροδρομίου του Μπαχρέιν είναι 4,5 χιλιόμετρα. Μουχάρακ Amwaj Islands - official website Λεπτομερής χάρτης[1]
Μαμέρκος Αιμίλιος Λέπιδος Λιβιανός

Ο Μαμέρκος Αιμίλιος Λέπιδος Λιβιανός, λατιν.: Mamercus Aemilius Lepidus Livianus, (απεβ, π. το 62 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής, που ήταν ύπατος το 77 π.Χ.

 Ο Λιβιανός ήταν μία καλά συνδεδεμένη και ισχυρή μορφή στην πολιτική της Ύστερης Δημοκρατίας. Μέλος τού αριστοκρατικού κόμματος, αδελφός τού τριβούνου Mάρκου Λίβιου Δρούσου και γιος τού υπάτου Mάρκου Λίβιου Δρούσου, υιοθετήθηκε στους Aιμιλίους Λεπίδες. Η επιρροή του ήταν τέτοια, που μπόρεσε να μεσολαβήσει στον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα για λογαριασμό του νεαρού Ιούλιου Καίσαρα, κάνοντας τον Σύλλα να σώσει τη ζωή τού Καίσαρα. Ήταν επίσης νυμφευμένος με την Κορνηλία, την κόρη του Σύλλα. Γύρω στο 91 π.Χ. ο Λιβιανός διαδέχθηκε τον αδελφό του Μάρκο Λίβιο Δρούσο ως έναν από τους ποντίφικες στο Κολέγιο των Ποντιφικών. Υπηρέτησε με διάκριση στον Κοινωνικό Πόλεμο (91–87 π.Χ.), πιθανότατα υπηρετώντας ως λεγάτος υπό τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Πίο. Επέτυχε κάποιες νίκες, με πιο αξιοσημείωτη τη δολοφονία τού στρατηγού των Mαρσών, Κόιντου Ποπαιδίου Σίλωνος, κατά τη διάρκεια της καταιγίδας στη Βενουσία. Αν και μία φορά απέτυχε να εκλεγεί πραίτορας, ο Λιβιανός προσπάθησε ξανά, πετυχαίνοντας το αξίωμα μέχρι το 81. Έλαβε υποψηφιότητα για το αξίωμα τού υπάτου το 77, πετυχαίνοντάς το μόνο αφού ο Γάιος Σκριβόνιος Κούριο απέσυρε την υποψηφιότητά του για εκείνο το έτος υπέρ του Λιβιανού. Ούτε ο Mαμέρκος, ούτε ο υπατικός συνάδελφός του δέχτηκαν μία υπατική εντολή στην Hispania, για να βοηθήσουν τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Πίο στον Σερτωριανό πόλεμο. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι απέκτησε επαρχιακή διοίκηση μετά τη λήξη της θητείας του. Μετά τη θητεία του ως υπάτου, ο Λιβιανός ήταν πιθανότατα στρατηγός, που υπηρετούσε υπό τον Μάρκο Αντώνιο Κρητικό το 74, στον οποίο είχε δοθεί έκτακτη εντολή να καθαρίσει τη Μεσόγειο Θάλασσα από πειρατές, που δρούσαν από την Κρήτη. Μέχρι τα 70, μπορεί να ήταν πρώτος της Συκλήτου (princeps Senatus), αν και τα στοιχεία δεν είναι πειστικά. Κλήθηκε ως εχθρικός μάρτυρας εναντίον τού Γάιου Κορνήλιου το 65, ως μέρος των γεγονότων γύρω από την Α΄ Συνωμοσία τού Κατιλίνα. Ο Λιβιανός είχε μία κόρη, την Αιμιλία Λεπίδα που αρραβωνιάστηκε για ένα διάστημα με τον εξάδελφό της Κάτωνα. Οι ανιψιοί και τα ανίψια τού Λιβιανού: Σερβιλία, Σερβιλία Νεότερη, Γναίος Σερβίλιος Καιπίων, Μ. Π. Κάτων και Πορκία Κατωνίς, μπορεί να ζούσαν μαζί του μετά το τέλος των γονιών τους. Ο Λέπιδος Λιβιανός εμφανίζεται στο μυθιστόρημα της Κολήν ΜακΚάλαφ Tο στέμμα από χόρτα και στις συνέχειές του. T. Robert S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, Vol II (1952). Anthon, Charles & Smith, William, A New Classical Dictionary of Greek and Roman Biography, Mythology and Geography (1860). Gruen, Erich S., The Last Generation of the Roman Republic (1995).
Ζόφια Ρίντετ

Η Ζόφια Ρίντετ (πολωνικά: Zofia Rydet) (5 Μαΐου 1911 - 24 Αυγούστου 1997) ήταν Πολωνή φωτογράφος, γνωστή για το έργο της «Κοινωνιολογικό Αρχείο», που είχε ως στόχο την καταγραφή κάθε νοικοκυριού στην Πολωνία. Άρχισε να εργάζεται στο «Κοινωνιολογικό Αρχείο» το 1978 σε ηλικία 67 ετών και τράβηξε σχεδόν 20.000 φωτογραφίες μέχρι το θάνατό της το 1997. Πολλές από τις εικόνες παραμένουν χωρίς εμφάνιση. Οι φωτογραφίες είναι κυρίως πορτραίτα παιδιών, ανδρών, γυναικών, ζευγαριών, οικογενειών και ηλικιωμένων ανάμεσα στα υπάρχοντά τους. Η Ρίντετ έτεινε να φωτογραφίζει τα θέματα της ευθεία, χρησιμοποιώντας έναν ευρυγώνιο φακό και ένα φλας.

 Η Ρίντετ γεννήθηκε στο Στανισουάβουφ. Παρακολούθησε την Κεντρική Σχολή Οικονομικών Γυναικών (Główna Szkoła Gospodarcza Żeńska) στο Σνόπκουφ. Ως νεαρή γυναίκα είχε μια σειρά από επαγγέλματα, όπως η εργασία για το πολωνικό ταξιδιωτικό γραφείο Orbis και η λειτουργία ενός χαρτοπωλείου.Στα μέσα της ζωής της επέστρεψε στο χόμπι της φωτογραφίας. Έγινε μέλος της Φωτογραφικής Εταιρείας του Γκλιβίτσε το 1954 και βελτίωσε τις δεξιότητές της. Το 1961, η Ρίντετ είχε μια μεγάλη έκθεση φωτογραφιών με την ονομασία Mały człowiek (Μικρός Άνδρας). Η πρόθεση της Ρίντετ για το Μικρός Άνδρας, ήταν να δείξει ότι τα παιδιά είχαν καλές και κακές εμπειρίες στη ζωή τους, όπως και οι ενήλικες. Ήθελε επίσης να απεικονίσει πώς κοινωνικά ζητήματα και πολιτικές μπορούν να επηρεάσουν τα παιδιά. Η Ρίντετ δεν ήθελε να δείξει τα παιδιά ως ένα ανέμελο στερεότυπο, αλλά ως ένα ανθρώπινο.Το 1965, τα έργα αυτής της έκθεσης συλλέχθηκαν σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε από τον Βόιτσεχ Ζαμέτσνικ. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Ένωσης Πολωνών Φωτογράφων Τέχνης. Στο Czas prezemianija (Το πέρασμα του χρόνου, 1963-1977), η Ρίντετ απεικονίζει την αξιοπρέπεια και τη χάρη των γηρατειών σε μια σειρά προσωπικών πορτρέτων. Το 1976, η Ρίντετ έλαβε το βραβείο Excellence de la Fédération Internationale de l´Art Photographique («Αριστεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φωτογραφικής Τέχνης»).Το 1978, η Ρίντετ ξεκίνησε το έργο της «Zapis Socjologiczny» («Κοινωνιολογικό Αρχείο»). Το έργο αποτελείται από χιλιάδες καθημερινές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που λήφθηκαν σε συνηθισμένα νοικοκυριά σε όλη την Πολωνία.Η Ρίντετ πέθανε στο Γκλιβίτσε στις 24 Αυγούστου 1997.>
Συγκάλυψη όνομα τομέα

Η συγκάλυψη όνομα τομέα (αγγλ. domain fronting) είναι μια τεχνική που παρακάμπτει τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο, αποκρύπτοντας τον πραγματικό ακροδέκτη μίας σύνδεσης. Τρέχοντας στο επίπεδο εφαρμογής, το domain fronting επιτρέπει σε ένα χρήστη να συνδεθεί σε μία αποκλεισμένη υπηρεσία μέσω HTTPS, ενώ εμφανίζεται να επικοινωνεί με έναν εντελώς διαφορετικό ιστότοπο.Η Google απενεργοποίησε τη συγκάλυψη όνομα τομέα, τον Απρίλιο του 2018, λέγοντας ότι "δεν ήταν ποτέ μια υποστηριζόμενη λειτουργία στην Google". Η Amazon αποφάσισε επίσης να απενεργοποιήσει αυτήν την πρακτική από το CloudFront τον Απρίλιο του 2018, υποστηρίζοντας ότι "ήδη αντιμετωπιζόταν ως παραβίαση των Όρων Παροχής Υπηρεσιών του AWS". Η προσπάθεια αυτή τόσο από την Google όσο και από την Amazon οφείλεται εν μέρει στην πίεση από τη ρωσική κυβέρνηση σχετικά με τη δραστηριότητα της υπηρεσίας Telegram που χρησιμοποιούσε τις υπηρεσίες cloud και των δύο παρόχων.

 Η τεχνική αυτή λειτουργεί με τη χρήση διαφορετικών ονομάτων τομέα σε διαφορετικά επίπεδα επικοινωνίας. Το όνομα τομέα ενός αβλαβούς ιστότοπου χρησιμοποιείται για την έναρξη της σύνδεσης. Αυτό το όνομα τομέα εκτίθεται στη λογοκρισία σε καθαρό κείμενο ως μέρος του αιτήματος DNS και της ένδειξης ονόματος διακομιστή TLS. Το όνομα τομέα του πραγματικού, αποκλεισμένου τελικού σημείου γνωστοποιείται μόνο μετά την δημιουργία μιας κρυπτογραφημένης σύνδεσης HTTPS, στην κεφαλίδα HTTP Host, καθιστώντας το αόρατο στους λογοκριτές. Αυτό μπορεί να γίνει εάν και οι αποκλεισμένοι και οι αβλαβείς ιστότοποι φιλοξενούνται από τον ίδιο μεγάλο πάροχο, όπως το Google App Engine.Για οποιοδήποτε δεδομένο όνομα τομέα, οι λογοκριτές συνήθως δεν είναι σε θέση να διαφοροποιήσουν την παρακαμφθείσα κυκλοφορία από τη νόμιμη κυκλοφορία. Ως εκ τούτου, αναγκάζονται να επιτρέπουν είτε την κυκλοφορία προς το όνομα τομέα, συμπεριλαμβανομένης της παρακαμφθείσας κυκλοφορίας, είτε να αποκλείουν εξ' ολοκλήρου το όνομα τομέα, γεγονός που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα δαπανηρές ζημιές. Telex (σύστημα αντι-λογοκρισίας) Παράπλευρη ελευθερία (Collateral freedom)
Ρικάρντο Καρβάλιο

Ο Ρικάρντο Καρβάλιο (πορτογαλικά: Ricardo Alberto Silveira de Carvalhο, 18 Μαΐου 1978) είναι Πορτογάλος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός. Τελευταία του ομάδα ήταν η Σανγκάι Πόρτ και ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας. Ο Καρβάλιο γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1978 στο Αμαράντε της Πορτογαλίας. Έκανε καριέρα ως κεντρικός αμυντικός. Είναι γρήγορος, καλός στον αέρα και με πολύ καλή τεχνική. Έχουν γίνει πολλές συγκρίσεις με τον παλιό Ιταλό κεντρικό αμυντικό της Μίλαν, Φράνκο Μπαρέσι. Το σώμα του δεν είναι και τόσο δυνατό για τη νευραλγική θέση του κεντρικού αμυντικού, αλλά του αρέσει να παίζει σκληρά και με τάκλιν. Σκόραρε συνολικά 22 τέρματα σε 560 εμφανίσεις. Ο Καρβάλιο είναι παντρεμένος με την πορτογαλικής καταγωγής Καρίνα, και έχουν έναν γιο, τον Ροντρίγκο, και μια κόρη, τη Ράσελ.

 Πόρτο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πορτογαλίας: 1999, 2003, 2004 Κύπελλο Πορτογαλίας: 2003 Πορτογαλικό Σούπερ Καπ: 1998, 2003, 2004 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 2003 Τσάμπιονς Λιγκ: 2004 Τσέλσι Πρέμιερ Λιγκ: 2005, 2006, 2010 Κύπελλο Αγγλίας: 2007, 2009, 2010 Λιγκ Καπ Αγγλίας: 2005, 2007 Community Shield: 2005, 2009 Ρεάλ Μαδρίτης Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2012 Κύπελλο Ισπανίας: 2011 Καλύτερος παίκτης του Πορτογαλικού πρωταθλήματος: 2003 Καλύτερος αμυντικός της χρονιάς ΟΥΕΦΑ: 2004 Καλύτερη εντεκάδα της χρονιάς ΟΥΕΦΑ: 2004 ΟΥΕΦΑ ΓΙΟΥΡΟ Καλύτερη εντεκάδα: 2004 Καλύτερος παίκτης της χρονιάς Τσέλσι: 2008Εθνικοί Πορτογαλία ΟΥΕΦΑ ΓΙΟΥΡΟ 2016 Ο Καρβάλιο έχει ένα μεγάλο ιστορικό με τραυματισμούς. Σαν επαγγελματίας παίχτης, βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλούς τραυματισμούς, οι οποίοι τον άφησαν εκτός δράσης για αρκετούς αγώνες. Για παράδειγμα ο τραυματισμός του στις 30 Οκτωβρίου 2008 ως παίχτης της Τσέλσι τον άφησε 59 μέρες εκτός δράσης, πράγμα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καριέρα του Πορτογάλου διεθνή, καθώς η επίδρασή αυτού τραυματισμού στην φυσική του κατάσταση ήταν εμφανέστατη. Άλλος ένας σοβαρός τραυματισμός του Ρικάρντο ήταν όταν είχε ένα μεγάλο πρόβλημα με τον μηρό του στις 24 Ιανουαρίου του 2009, το οποίο ευτυχώς τον άφησε εκτός μόνο για 10 αγώνες, καθώς ο τραυματισμός του φάνηκε πολύ πιο σοβαρός από ότι στην πραγματικότητα. Προφίλ του παίκτη
Δήμος Μεγαλόπολης (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο δήμος Μεγαλόπολης του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Μεγαλόπολης και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Μεγαλόπολης. Βρίσκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Φαλαισίας, Βαλτετσίου, Τριπόλεως, Τρικολώνων και Γόρτυνος. Ο δήμος αποτελούταν από 31 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 8.657 κατοίκους, εκ των οποίων οι 5.114 ζούσαν στην πόλη της Μεγαλόπολης. Ο δήμος περίκλυε το οροπέδιο της Μεγαλόπολης, τις νοτιοδυτικές πλαγιές του Μαινάλου και μεγάλο μέρος του όρους Λύκαιο.

 Ο δήμος Μεγαλόπολης περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Μεγαλόπολης [ 5.135 ] η Μεγαλόπολη [ 5.114 ] το Ορέστειον [ 21 ] Δ.δ. Ανθοχωρίου -- το Ανθοχώρι [ 78 ] Δ.δ. Άνω Καρυών -- οι Άνω Καρυές [ 106 ] Δ.δ. Βάγγου -- ο Βάγγος [ 106 ] Δ.δ. Βάστα -- ο Βάστας [ 147 ] Δ.δ. Γεφύρας -- η Γέφυρα [ 49 ] Δ.δ. Θωκνίας -- η Θωκνία [ 49 ] Δ.δ. Ίσαρη [ 263 ] ο Ίσαρης [ 218 ] το Πετροβούνιον [ 22 ] η Χρούσα [ 23 ] Δ.δ. Ισώματος Καρυών -- το Ίσωμα Καρυών [ 115 ] Δ.δ. Καράτουλα -- ο Καράτουλας [ 82 ] Δ.δ. Καστανοχωρίου -- το Καστανοχώριον [ 99 ] Δ.δ. Κάτω Καρυών -- οι Κάτω Καρυές [ 51 ] Δ.δ. Λυκαίου -- το Λύκαιον [ 100 ] Δ.δ. Λυκοσούρας -- η Λυκόσουρα [ 94 ] Δ.δ. Λυκοχίων -- τα Λυκόχια [ 146 ] Δ.δ. Μακρυσίου [ 172 ] το Μακρύσιον [ 53 ] το Κάτω Μακρύσι [ 119 ] Δ.δ. Μαλλωτών -- τα Μαλλωτά [ 73 ] Δ.δ. Μαραθούσσης -- η Μαραθούσσα [ 56 ] Δ.δ. Νέας Εκκλησούλας -- η Νέα Εκκλησούλα [ 73 ] Δ.δ. Νεοχωρίου Λυκοσούρας -- το Νεοχώριον [ 80 ] Δ.δ. Παραδεισίων [ 339 ] τα Παραδείσια [ 303 ] η Φαναΐτη [ 36 ] Δ.δ. Περιβολίων [ 128 ] τα Περιβόλια [ 78 ] οι Βρυσούλες [ 50 ] Δ.δ. Πλάκας -- η Πλάκα [ 47 ] Δ.δ. Ραψομμάτη -- ο Ραψομμάτης [ 97 ] Δ.δ. Σουλίου [ 115 ] το Σούλιον [ 61 ] το Δερβένιον [ 54 ] Δ.δ. Σούλου -- ο Σούλος [ 32 ] Δ.δ. Τριλόφου [ 71 ] το Τρίλοφον [ 57 ] το Παλαιομοίρι (τ.Κολώνη) [ 14 ] Δ.δ. Τριποτάμου -- το Τριπόταμον [ 85 ] Δ.δ. Χιράδων -- οι Χιράδες [ 186 ] Δ.δ. Χράνων -- οι Χράνοι [ 331 ] Δ.δ. Χωρέμη [ 152 ] ο Χωρέμης [ 95 ] η Απιδίτσα [ 57 ] Δήμος Μεγαλόπολης
Φρειδερίκη της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Φρειδερίκη (γερμ. Friederike, 20 Αυγούστου 1752 - 22 Μαΐου 1782) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

 Η Φρειδερίκη Καρολίνα Λουίζα γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας Λουίζας Αλβερτίνας, κόρης του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρτ, Κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ. Από τις κόρες της, η δεύτερη παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Πρωσίας και η τρίτη (στον 2ο γάμο της) τον βασιλιά του Αννοβέρου. Η Φρειδερίκη και ο σύζυγός της Κάρολος ζούσαν στο Αννόβερο, όπου εκείνος ήταν διοικητής της φρουράς του ανακτόρου. Η Φρειδερίκη απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας, 3 ημέρες μετά τη γέννηση του 10ου παιδιού της στο Αννόβερο, σε ηλικία 30 ετών. Το νεογνό έζησε μία ημέρα. Τάφηκε στη δουκική κρύπτη του Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Μίροβ. Έπειτα ο σύζυγός της νυμφεύτηκε την αδελφή της Καρλόττα το 1784. Το 1794 αυτός έγινε Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς ως Κάρολος Β΄ και το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης τον αναβάθμισε σε Μεγάλο Δούκα. Παντρεύτηκε το 1768 τον Κάρολο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και είχε τέκνα: Καρλόττα Γεωργίνα (1769 - 1818), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Καρολίνα Αυγούστα (1771 - 1773). Γεώργιος Κάρολος (1772 - 1773). Θηρεσία (1773 - 1839), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αλέξανδρο του Τουρν & Τάξις. Φρειδερίκος Γεώργιος (1 Σεπτεμβρίου - 5 Νοεμβρίου 1775). Λουίζα (1776 - 1810), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ της Πρωσίας. Φρειδερίκη (1778 - 1841), παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Κάρολο της Πρωσίας και έπειτα τον Ερνέστο Αύγουστο Α΄ του Αννοβέρου. Γεώργιος (1779 - 1860), Μέγας Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Φρειδερίκος Κάρολος (1781 - 1783). Αυγούστα Αλβερτίνα (19 - 20 Μαΐου 1782). Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 70.
Islandsflug

Η Islandsflug (προφέρεται Ίσλαντς-φλουγκ) ήταν αεροπορική εταιρεία βασισμένη στην Ισλανδία. Εκτελούσε προγραμματισμένες και ναυλωμένες πτήσεις, καθώς και εμπορευματικές πτήσεις. Παράλληλα μίσθωνε αεροσκάφη και πληρώματα σε άλλες εταιρείες. Η κύρια βάση της ήταν το αεροδρόμιο Κέφλαβικ στο Ρέικιαβικ. Το 2005 συγχωνεύτηκε με την Air Atlanta Icelandic. Η Landsflug ανέλαβε τα εσωτερικά δρομολόγια της Islandsflug.

 Κωδικός IATA: HH Κωδικός ICAO: ICB Κωδικός Ραδιοσυχνοτήτων: Icebird Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1991. Τον Ιούνιο του 1999 εισήγαγε το όνομα Icebird Airlines για τα διεθνή της δρομολόγια. Τον Οκτώβριο του 2004 εναρμόνισε τα δρομολόγια της με την Air Atlanta Icelandic, ώστε να συγχωνευτεί υπό τον όμιλο Avion Group την 1η Ιανουαρίου 2005. Ο στόλος της Islandsflug τον Οκτώβριο του 2006 αποτελούνταν από τα εξής αεροσκάφη 1 Airbus A300B4 2 Airbus A300C4 1 Airbus A310-300 Avion Group Air Atlanta Icelandic Αρχειοθετήθηκε 2006-10-04 στο Wayback Machine.