Γενετικός χιμαιρισμός

Γενετικός χιμαιρισμός ή χίμαιρα είναι ένας μεμονωμένος οργανισμός που αποτελείται από κύτταρα με περισσότερα από έναν διακριτούς γονότυπους. Στα ζώα, αυτό σημαίνει ένα άτομο που προέρχεται από δύο ή περισσότερους ζυγώτες, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει την κατοχή αιμοσφαιρίων διαφορετικών τύπων αίματος, λεπτών παραλλαγών στη μορφή (φαινοτύπου ) και, εάν οι ζυγώτες είχαν διαφορετικά φύλα, τότε ακόμη και η κατοχή τόσο θηλυκών όσο και ανδρικών γεννητικών οργάνων (αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά διαφορετικά φαινόμενα που μπορεί να οδηγήσουν σε μεσοφυλία). Οι χίμαιρες των ζώων παράγονται από τη συγχώνευση πολλαπλών γονιμοποιημένων αυγών. Στις χίμαιρες των φυτών, ωστόσο, οι διακριτοί τύποι ιστών μπορεί να προέρχονται από το ίδιο ζυγωτό και η διαφορά οφείλεται συχνά σε μετάλλαξη κατά τη συνήθη κυτταρική διαίρεση. Κανονικά, ο γενετικός χιμαιρισμός δεν είναι ορατός κατά την περιστασιακή επιθεώρηση. Ωστόσο, έχει εντοπιστεί κατά τη διάρκεια της απόδειξης της καταγωγής.Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο ο χιμαιρισμός μπορεί να συμβεί στα ζώα είναι με μεταμόσχευση οργάνου, δίνοντας έναν μεμονωμένο ιστό που αναπτύχθηκε από διαφορετικό γονιδίωμα. Για παράδειγμα, η μεταμόσχευση του μυελού των οστών καθορίζει συχνά την επακόλουθη ομάδα αίματος του λήπτη.

 Ενώ ο Γερμανός δερματολόγος Alfred Blaschko περιέγραψε τις γραμμές του Blaschko το 1901, η γενετική επιστήμη χρειάστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1930 να προσεγγίσει ένα λεξιλόγιο για το φαινόμενο. Ο όρος γενετική χίμαιρα χρησιμοποιείται τουλάχιστον από το άρθρο του Μπέλγκοβσκι το 1944. Η χίμαιρα των ζώων είναι ένας απλός οργανισμός που αποτελείται από δύο ή περισσότερους διαφορετικούς πληθυσμούς γενετικά διακριτών κυττάρων που προέρχονταν από διαφορετικά ζυγωτά που εμπλέκονται σε σεξουαλική αναπαραγωγή. Εάν τα διαφορετικά κύτταρα έχουν προκύψει από τον ίδιο ζυγώτη, ο οργανισμός ονομάζεται μωσαϊκό. Οι έμφυτες χίμαιρες σχηματίζονται από τουλάχιστον τέσσερα γονικά κύτταρα (δύο γονιμοποιημένα ωάρια ή πρώιμα έμβρυα συντηγμένα μαζί). Κάθε πληθυσμός κυττάρων διατηρεί τον δικό του χαρακτήρα και ο προκύπτων οργανισμός είναι ένα μείγμα ιστών. Έχουν τεκμηριωθεί περιπτώσεις ανθρώπινου χιμαιρισμού.Αυτή η κατάσταση είναι είτε έμφυτη είτε συνθετική, αποκτήθηκε για παράδειγμα μέσω της έγχυσης αιμοποιητικών κυττάρων αλλογενούς μεταμόσχευσης κατά τη διάρκεια μεταμόσχευσης ή μετάγγισης. Σε ετεροζυγωτά δίδυμα, ο έμφυτος χιμαιρισμός συμβαίνει μέσω αναστομώσεων των αιμοφόρων αγγείων. Η πιθανότητα του απογόνου να είναι χίμαιρα αυξάνεται εάν δημιουργείται μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης. Οι χίμαιρες μπορούν συχνά να αναπαραχθούν, αλλά η γονιμότητα και ο τύπος των απογόνων εξαρτάται από την κυτταρική γραμμή που προκάλεσε τις ωοθήκες ή τους όρχεις. Μπορεί να προκύψουν διαφορετικοί βαθμοί διαφορών μεσοφυλιών εάν το ένα σύνολο κυττάρων είναι γενετικά θηλυκό και το άλλο γενετικά αρσενικό. Ο τετραγαμετικός χιμαιρισμός είναι μια μορφή συγγενούς χιμαιρισμού. Αυτή η κατάσταση εμφανίζεται μέσω της γονιμοποίησης δύο ξεχωριστών ωαρίων με δύο σπέρματα, ακολουθούμενη από συσσωμάτωση των δύο στα στάδια βλαστοκύστης ή ζυγώτη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη ενός οργανισμού με αναμεμιγμένες κυτταρικές γραμμές. Με άλλα λόγια, η χίμαιρα σχηματίζεται από τη συγχώνευση δύο μη ταυτόσημων διδύμων (μια παρόμοια συγχώνευση πιθανώς συμβαίνει με ταυτόσημα δίδυμα, αλλά καθώς οι γονότυποί τους δεν διαφέρουν σημαντικά, το άτομο που προκύπτει δεν θα θεωρηθεί χίμαιρα) . Ως εκ τούτου, μπορεί να είναι αρσενικά, θηλυκά ή να έχουν μικτά μεσοφυλικά χαρακτηριστικά.Καθώς ο οργανισμός αναπτύσσεται, μπορεί να έχει όργανα που έχουν διαφορετικά σύνολα χρωμοσωμάτων. Για παράδειγμα, η χίμαιρα μπορεί να έχει ήπαρ αποτελούμενο από κύτταρα με ένα σύνολο χρωμοσωμάτων και ένα νεφρό να αποτελείται από κύτταρα με ένα δεύτερο σύνολο χρωμοσωμάτων. Αυτό έχει συμβεί σε ανθρώπους και κάποια στιγμή θεωρήθηκε εξαιρετικά σπάνιο, αν και πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι αυτό δεν ισχύει.Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον σκιουροπίθηκο. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι οι περισσότεροι σκιουροπίθηκοι είναι χίμαιρες, που μοιράζονται το DNA με τα αδελφά δίδυμα. Το 95% των αδελφών δίδυμων σκιουροπιθήκων ανταλλάσσουν αίμα μέσω χοριονικών συντήξεων, καθιστώντας τους αιματοποιητικές χίμαιρες.Οι περισσότερες χίμαιρες θα περάσουν τη ζωή χωρίς να συνειδητοποιήσουν ότι είναι χίμαιρες. Η διαφορά στους φαινοτύπους μπορεί να είναι λεπτή (π.χ., έχοντας περιφερική υπερεκτατότητα του αντίχειρα (hitchhiker's thumb) και ίσιο αντίχειρα, μάτια ελαφρώς διαφορετικών χρωμάτων, διαφορετική ανάπτυξη τριχών στις αντίθετες πλευρές του σώματος κ.λπ.) ή εντελώς μη ανιχνεύσιμο. Οι χίμαιρες μπορεί επίσης να εμφανίζουν, κάτω από ένα ορισμένο φάσμα υπεριώδους φωτός, διακριτικά σημάδια στην πλάτη που μοιάζουν με εκείνα των σημείων βέλους που δείχνουν προς τα κάτω από τους ώμους μέχρι την κάτω πλάτη. Αυτή είναι μια έκφραση της ανομοιογένειας των χρωστικών ουσιών που ονομάζεται γραμμές του BlaschkoΤα προσβεβλημένα άτομα μπορούν να ταυτοποιηθούν με την εύρεση δύο πληθυσμών ερυθρών αιμοσφαιρίων ή, εάν οι ζυγώτες είναι αντίθετου φύλου, αμφίσημα γεννητικά όργανα και μεσοφυλία μόνα τους ή σε συνδυασμό. Τέτοια άτομα έχουν μερικές φορές επίσης ανομοιογενές δέρμα, μαλλιά ή χρώμα ματιών (ετεροχρωμία ίριδας). Εάν οι βλαστοκύστες είναι αντίθετου φύλου, μπορεί να σχηματιστούν γεννητικά όργανα και των δύο φύλων: είτε ωοθήκη και όρχεις, είτε συνδυασμένα ωοθηκόρχεις, μια σπάνια μορφή μεσοφυλίας, μια κατάσταση που προηγουμένως ήταν γνωστή ως πραγματικός ερμαφροδιτισμός. Σημειώστε ότι η συχνότητα αυτής της κατάστασης δεν υποδηλώνει την πραγματική επικράτηση του χιμαιρισμού. Οι περισσότερες χίμαιρες που αποτελούνται τόσο από αρσενικά όσο και από θηλυκά κύτταρα πιθανότατα δεν έχουν μεσοφυλική κατάσταση, όπως θα ήταν αναμενόμενο εάν οι δύο κυτταρικοί πληθυσμοί αναμίχθηκαν ομοιόμορφα σε όλο το σώμα. Συχνά, τα περισσότερα ή όλα τα κύτταρα ενός τύπου κυττάρου θα αποτελούνται από μία μόνο κυτταρική γραμμή, δηλαδή το αίμα μπορεί να αποτελείται κυρίως από μία κυτταρική γραμμή και τα εσωτερικά όργανα από την άλλη κυτταρική γραμμή. Τα γεννητικά όργανα παράγουν τις ορμόνες που είναι υπεύθυνες για άλλα χαρακτηριστικά του φύλου. Οι φυσικές χίμαιρες δεν ανιχνεύονται σχεδόν ποτέ εκτός και αν παρουσιάζουν ανωμαλίες όπως χαρακτηριστικά αρσενικού/θηλυκού ή ερμαφρόδιτα χαρακτηριστικά ή ανομοιόμορφη χρώση του δέρματος. Τα πιο αξιοσημείωτα είναι μερικά αρσενικά γατιά ταρταρούγας και στικτά γατιά (αν και τα περισσότερα αρσενικά ταρταρούγας έχουν ένα επιπλέον χρωμόσωμα Χ υπεύθυνο για τον χρωματισμό) ή ζώα με αμφίσημα γεννητικά όργανα. Η ύπαρξη χιμαιρισμού είναι προβληματική για γενετικό έλεγχο, γεγονός με επιπτώσεις στο οικογενειακό και ποινικό δίκαιο. Η υπόθεση , για παράδειγμα, παραπέμφθηκε στο δικαστήριο αφού οι δοκιμές DNA έδειξαν ότι τα παιδιά της δεν μπορούσαν να είναι δικά της. Υποβλήθηκαν κατηγορίες απάτης εναντίον της και αμφισβητήθηκε η επιμέλεια των παιδιών της. Η κατηγορία εναντίον της απορρίφθηκε όταν έγινε σαφές ότι η Λυδία ήταν χίμαιρα, με το αντίστοιχο DNA να βρίσκεται στον αυχενικό ιστό της. Μια άλλη περίπτωση ήταν η Karen Keegan, η οποία έγινε ύποπτη επίσης (αρχικά) ότι δεν ήταν η βιολογική μητέρα των παιδιών της, μετά από εξετάσεις DNA για τους ενήλικους γιους της για μεταμόσχευση νεφρού που χρειαζόταν, έδειχνε ότι δεν ήταν η μητέρα τους. Η τετραγαμετική κατάσταση έχει σημαντικές επιπτώσεις στη μεταμόσχευση οργάνων ή βλαστοκυττάρων. Οι χίμαιρες έχουν συνήθως ανοσολογική ανοχή και στις δύο κυτταρικές γραμμές. Ο μικροχιμαιρισμός είναι η παρουσία μικρού αριθμού κυττάρων που είναι γενετικά διακριτά από αυτά του ατόμου ξενιστή. Οι περισσότεροι άνθρωποι γεννιούνται με λίγα κύτταρα γενετικά πανομοιότυπα με τη μητέρα τους και το ποσοστό αυτών των κυττάρων μειώνεται σε υγιή άτομα καθώς μεγαλώνουν. Άτομα που διατηρούν υψηλότερο αριθμό κυττάρων γενετικά όμοιο με τη μητέρα τους έχουν παρατηρηθεί ότι έχουν υψηλότερα ποσοστά ορισμένων αυτοάνοσων ασθενειών, πιθανώς επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα είναι υπεύθυνο για την καταστροφή αυτών των κυττάρων και ένα κοινό ανοσοποιητικό ελάττωμα το εμποδίζει να το κάνει και επίσης προκαλεί αυτοάνοσα προβλήματα . Τα υψηλότερα ποσοστά αυτοάνοσων νοσημάτων λόγω της παρουσίας μητρικών κυττάρων είναι γιατί σε μια μελέτη του 2010 ενός 40χρονου άνδρα με νόσο που μοιάζει με σκληροδερμία (μια αυτοάνοση ρευματική νόσος), τα γυναικεία κύτταρα εντοπίστηκαν στη ροή του αίματος μέσω FISH (επιτόπια υβριδοποίηση φθορισμού) θεωρήθηκε ότι προήλθαν από τη μητέρα. Ωστόσο, η μορφή του μικροχιμαιρισμού βρέθηκε να οφείλεται σε ένα εξαφανισμένο δίδυμο και είναι άγνωστο εάν ο μικροχιμαιρισμός από ένα εξαφανισμένο δίδυμο μπορεί να προδιαθέσει σε άτομα και αυτοάνοσες ασθένειες επίσης. Οι μητέρες έχουν συχνά επίσης μερικά κύτταρα γενετικά πανομοιότυπα με εκείνα των παιδιών τους, και μερικά άτομα έχουν επίσης μερικά κύτταρα γενετικά πανομοιότυπα με εκείνα των αδελφών τους (μόνο για μητρικά αδέλφια, αφού αυτά τα κύτταρα μεταδίδονται σε αυτά επειδή τα διατηρεί η μητέρα τους). Ο χιμαιρισμός εμφανίζεται φυσιολογικά σε ενήλικες πεσκαντρίτσες και στην πραγματικότητα είναι ένα φυσικό και ουσιαστικό μέρος του κύκλου ζωής τους. Μόλις το αρσενικό φτάσει στην ενηλικίωση, ξεκινά την αναζήτηση για ένα θηλυκό. Χρησιμοποιώντας ισχυρούς οσφρητικούς] υποδοχείς, το αρσενικό ψάχνει μέχρι να εντοπίσει μια θηλυκή πεσκαντρίτσα. Το αρσενικό, μήκους κάτω από μια ίντσα, δαγκώνει στο δέρμα της και απελευθερώνει ένα ένζυμο που χωνεύει το δέρμα τόσο του στόματος όσο και του σώματός του, συντήκοντας το ζεύγος μέχρι το επίπεδο των αιμοφόρων αγγείων. Ενώ αυτή η προσκόλληση έχει καταστεί απαραίτητη για την επιβίωση του αρσενικού, τελικά θα τον καταναλώσει, καθώς και οι δύο πεσκαντρίτσες συγχωνεύονται σε ένα μόνο ερμαφρόδιτο άτομο. Μερικές φορές σε αυτήν τη διαδικασία, περισσότερα από ένα αρσενικά θα προσκολληθούν σε ένα μόνο θηλυκό ως συμβιώτες. Σε αυτήν την περίπτωση, όλα θα καταναλωθούν στο σώμα της μεγαλύτερης θηλυκής πεσκαντρίτσας. Μόλις συγχωνευθούν σε ένα θηλυκό, τα αρσενικά θα φθάσουν στη σεξουαλική ωριμότητα, αναπτύσσοντας μεγάλους όρχεις καθώς τα άλλα όργανα ατροφούν. Αυτή η διαδικασία επιτρέπει στο σπέρμα να βρίσκεται σε συνεχή τροφοδοσία όταν το θηλυκό παράγει ένα αυγό, έτσι ώστε τα χιμαιρικά ψάρια να μπορούν να έχουν μεγαλύτερο αριθμό απογόνων. Ο χιμαιρισμός βλαστικής σειράς εμφανίζεται όταν τα γεννητικά κύτταρα (για παράδειγμα, σπέρμα και ωάριο) ενός οργανισμού δεν είναι γενετικά ταυτόσημα με τα δικά του. Ανακαλύφθηκε πρόσφατα ότι οι σκιουροπίθηκοι μπορούν να μεταφέρουν τα αναπαραγωγικά κύτταρα των (αδελφών) δίδυμων τους λόγω της σύντηξης του πλακούντα κατά την ανάπτυξη. (Οι σκιουροπίθηκοι γεννούν σχεδόν πάντα δίδυμα αδέλφια.) Ο τεχνητός χιμαιρισμός εμπίπτει στην τεχνητή κατηγορία στην οποία μπορεί να υπάρχει χίμαιρα. Ένα άτομο που εμπίπτει σε αυτήν την ταξινόμηση διαθέτει δύο διαφορετικά σύνολα γενετικής γενεαλογίας: ένα που κληρονομήθηκε γενετικά κατά τον σχηματισμό του ανθρώπινου εμβρύου και το άλλο που εισήχθη σκόπιμα μέσω ιατρικής διαδικασίας γνωστή ως μεταμόσχευση. Συγκεκριμένοι τύποι μεταμοσχεύσεων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτήν την κατάσταση περιλαμβάνουν μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών και μεταμοσχεύσεις οργάνων, καθώς το σώμα του δέκτη ουσιαστικά εργάζεται για να ενσωματώσει μόνιμα τα νέα βλαστικά κύτταρα αίματος σε αυτό. Ένα παράδειγμα τεχνητού χιμαιρισμού στα ζώα είναι οι χίμαιρες ορτυκιού. Χρησιμοποιώντας μεταμόσχευση και αφαίρεση στο στάδιο του εμβρύου πουλερικών, ο νευρικός σωλήνας και τα νευρικά κύτταρα κορυφής του νεοσσού αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν με τα ίδια μέρη από ορτύκια. Μόλις εκκολαφθούν, τα φτερά ορτυκιών ήταν ορατά γύρω από την περιοχή των πτερυγίων, ενώ το υπόλοιπο σώμα του νεοσσού ήταν φτιαγμένο από δικά του κύτταρα. Ο χιμαιρισμός έχει τεκμηριωθεί σε ανθρώπους σε αρκετές περιπτώσεις. Η ολλανδός δρομέας ταχύτητας Foekje Dillema εκδιώχθηκε από την εθνική ομάδα του 1950 αφού αρνήθηκε την υποχρεωτική φυλετική εξέταση τον Ιούλιο του 1950. Μετέπειτα έρευνες αποκάλυψαν ένα χρωμόσωμα Υ στα κύτταρα του σώματος και η ανάλυση έδειξε ότι ήταν πιθανώς ένα θηλυκό μωσαϊκό 46, XX / 46, XY. Το 1953 αναφέρθηκε μια ανθρώπινη χίμαιρα στο British Medical Journal. Μια γυναίκα βρέθηκε να έχει αίμα που περιείχε δύο διαφορετικούς τύπους αίματος. Προφανώς αυτό ήταν αποτέλεσμα των κυττάρων του δίδυμου αδελφού της που ζουσαν στο σώμα της. Μια μελέτη του 1996 διαπίστωσε ότι ένας τέτοιος χιμαιρισμός ομάδων αίματος δεν είναι σπάνιος. Μια άλλη έκθεση για ανθρώπινη χίμαιρα δημοσιεύθηκε το 1998, όπου ένας άντρας είχε μερικά εν μέρει αναπτυγμένα γυναικεία όργανα λόγω χιμαιρισμού. Είχε συλληφθεί από εξωσωματική γονιμοποίηση. Το 2002, η Lydia Fairchild στερήθηκε δημόσια βοήθεια στην πολιτεία της Ουάσινγκτον όταν αποδείξεις DNA έδειξαν ότι δεν ήταν η μητέρα των παιδιών της. Ένας δικηγόρος της εισαγγελίας άκουσε για μια ανθρώπινη χίμαιρα στη Νέα Αγγλία, την Karen Keegan, και πρότεινε τη δυνατότητα στην υπεράσπιση, που ήταν σε θέση να δείξει ότι και ο Fairchild ήταν μια χίμαιρα με δύο σύνολα DNA και ότι ένα από αυτά τα σύνολα θα μπορούσε να ήταν η μητέρα των παιδιών. Το 2002, ένα άρθρο στο New England Journal of Medicine περιγράφει μια γυναίκα στην οποία ο τετραγαμετικός χιμαιρισμός αναγνωρίστηκε απροσδόκητα μετά από προετοιμασίες για μεταμόσχευση νεφρού που απαιτούσαν η ασθενής και η άμεση οικογένεια της να υποβληθούν σε δοκιμές ιστοσυμβατότητας, το αποτέλεσμα της οποίας έδειξε ότι δεν ήταν η βιολογική μητέρα δύο από τα τρία παιδιά της. Το 2009, η τραγουδίστρια Taylor Muhl ανακάλυψε ότι αυτό που θεωρούσε πάντα ένα μεγάλο σημάδι εκ γενετής στο κορμό της προκλήθηκε από τον χιμαιρισμό. Το 2017, αναφέρθηκε ότι δημιουργήθηκε χίμαιρα ανθρώπου-χοίρου. Η χίμαιρα αναφέρθηκε επίσης ότι είχε 0,001% ανθρώπινα κύτταρα, με το υπόλοιπο να είναι χοίρος. Το 2021, μια χίμαιρα ανθρώπου-μαϊμού δημιουργήθηκε ως κοινό έργο μεταξύ του Ινστιτούτου Salk στις ΗΠΑ και του Πανεπιστημίου Kunming στην Κίνα και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Cell Journal.Αυτό περιελάμβανε την έγχυση ανθρώπινων βλαστοκυττάρων σε έμβρυα πιθήκου. Τα έμβρυα αφέθηκαν να αναπτυχθούν μόνο για λίγες μέρες, αλλά η μελέτη έδειξε ότι μερικά από αυτά τα έμβρυα είχαν ακόμα ανθρώπινα βλαστοκύτταρα που επιβιώσαν στο τέλος των πειραμάτων. Επειδή οι άνθρωποι συνδέονται στενότερα με πιθήκους από άλλα ζώα, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα τα χιμαιρικά έμβρυα να επιβιώσουν για μεγαλύτερες περιόδους, έτσι ώστε τα όργανα να μπορούν να αναπτυχθούν. Το έργο έχει ανοίξει δυνατότητες σε όργανα μεταμόσχευσης καθώς και ηθικές ανησυχίες ιδίως σχετικά με την ανάπτυξη ανθρώπινου εγκεφάλου σε πρωτεύοντα. Ερμαφρόδιτοι Ένα υποθετικό σενάριο στο οποίο θα μπορούσε ο άνθρωπος να αυτογονιμοποιηθεί. Εάν μια ανθρώπινη χίμαιρα σχηματιστεί από ένα αρσενικό και θηλυκό ζυγωτό που συντήκεται σε ένα μόνο έμβρυο, δίνοντας έναν μεμονωμένο λειτουργικό γοναδικό ιστό και των δύο τύπων, μια τέτοια αυτο γονιμοποίηση είναι εφικτή. Πράγματι, είναι γνωστό ότι συμβαίνει σε είδη εκτός του ανθρώπου όπου τα ερμαφροδιτικά ζώα είναι κοινά. Ωστόσο, καμία τέτοια λειτουργική αυτογονιμοποίηση δεν έχει τεκμηριωθεί ποτέ στους ανθρώπους. Μερικοί βιολόγοι έχουν ακόμη πει ότι ο ερμαφροδιτισμός δεν εμφανίζεται στα θηλαστικά, ειδικά στους ανθρώπους. Λήπτες μυελού των οστών Έχουν αναφερθεί πολλές περιπτώσεις ασυνήθιστων φαινομένων χίμαιρας σε αποδέκτες μυελού των οστών. Το 2019, το αίμα και το σπέρμα ενός άνδρα στο Ρίνο της Νεβάδας (που είχε υποστεί εκτομή σπερματικών πόρων), παρουσίασε μόνο το γενετικό περιεχόμενο του δότη του μυελού των οστών. Τα επιχρίσματα από τα χείλη, το μάγουλο και τη γλώσσα του έδειξαν μικτό περιεχόμενο DNA. Το περιεχόμενο DNA του σπέρματος από μια υπόθεση επίθεσης το 2004 ταίριαζε με εκείνο ενός άνδρα που ήταν στη φυλακή τη στιγμή της επίθεσης, αλλά ο οποίος ήταν δωρητής μυελού των οστών για τον αδερφό του, ο οποίος αργότερα διαπιστώθηκε να έχει διαπράξει το έγκλημα. Το 2008, ένας άνδρας σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα που συνέβη στη Σεούλ της Νότιας Κορέας. Για να τον ταυτοποιήσει, αναλύθηκε το DNA του. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ότι το DNA του αίματος του, μαζί με ορισμένα από τα όργανα του, φαίνονταν να δείχνουν ότι ήταν γυναίκα. Αργότερα προσδιορίστηκε ότι είχε λάβει μεταμόσχευση μυελού των οστών από την κόρη του. Ο χιμαιρισμός είναι τόσο σπάνιος που υπήρξαν μόνο 100 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις σε ανθρώπους. Ωστόσο, αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορεί να μην γνωρίζουν ότι έχουν αυτήν την κατάσταση αρχικά. Συνήθως δεν υπάρχουν σημάδια ή συμπτώματα για τον χιμαιρισμό εκτός από λίγα φυσικά συμπτώματα όπως υπερχρωματισμός, υποχρωματισμός ή η ύπαρξη δύο διαφορετικών χρωμάτων στα μάτια. Ωστόσο, αυτά τα σημάδια δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι ένα άτομο είναι χίμαιρα και πρέπει να θεωρούνται μόνο ως πιθανά συμπτώματα. Και πάλι, η ιατροδικαστική έρευνα ή η περιέργεια για μια αποτυχημένη εξέταση DNA μητρότητας / πατρότητας οδηγεί συνήθως στην τυχαία ανακάλυψη αυτής της κατάστασης. Υποβάλλοντας απλώς μια εξέταση DNA, η οποία συνήθως αποτελείται είτε από ένα γρήγορο επίχρισμα στο μάγουλο είτε από εξέταση αίματος, γίνεται η ανακάλυψη του κάποτε άγνωστου δεύτερου γονιδιώματος, αναγνωρίζοντας έτσι το άτομο ως χίμαιρα. Οι πρώτες γνωστές χίμαιρες πρωτευόντων είναι τα δίδυμα πιθήκου rhesus, Roku και Hex, καθένα από τα οποία έχει έξι γονιδιώματα. Δημιουργήθηκαν με ανάμιξη κυττάρων από τέσσερις παντοδύναμες βλαστοκύστες κυττάρων. Αν και τα κύτταρα δεν συγχωνεύθηκαν ποτέ, συνεργάστηκαν για να σχηματίσουν όργανα. Ανακαλύφθηκε ότι ένα από αυτά τα πρωτεύοντα, ο Ρόκου, ήταν μια σεξουαλική χίμαιρα, καθώς το 4% των κυττάρων του αίματος του Roku περιείχε δύο χρωμοσώματα x.Ένα σημαντικό ορόσημο στον χιμαιρικό πειραματισμό σημειώθηκε το 1984 όταν μια χίμαιρα προβάτου-αίγας παράχθηκε συνδυάζοντας έμβρυα από κατσίκα και πρόβατο και επέζησε μέχρι την ενηλικίωση.Τον Αύγουστο του 2003, ερευνητές στο Σαγκάη Δεύτερο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Σαγκάης στην Κίνα ανέφεραν ότι είχαν συντήξει επιτυχώς ανθρώπινα δερματικά κύτταρα και ωάρια κουνελιού για να δημιουργήσουν τα πρώτα ανθρώπινα χιμαιρικά έμβρυα. Τα έμβρυα αφέθηκαν να αναπτυχθούν για αρκετές ημέρες σε εργαστηριακό περιβάλλον και στη συνέχεια καταστράφηκαν για τη συγκομιδή των βλαστοκυττάρων που προέκυψαν. Το 2007, επιστήμονες στη Πανεπιστήμιο της Νεβάδας της Ιατρικής Σχολής δημιούργησαν ένα πρόβατο του οποίου το αίμα περιείχε 15% ανθρώπινα κύτταρα και 85% κύτταρα πρόβατα. Στις 22 Ιανουαρίου 2019, η Εθνική Εταιρεία Γενετικών Συμβούλων δημοσίευσε ένα άρθρο - Εξήγηση του χιμαιρισμού: Πώς ένα άτομο μπορεί να έχει ακούσια δύο σύνολα DNA, όπου δηλώνεται ότι ο τετραγαμετικός χιμαιρισμός, όπου η δίδυμη εγκυμοσύνη εξελίσσεται σε ένα παιδί, πιστεύεται ότι είναι μια από τις πιο σπάνιες μορφές. Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι το 20 έως 30 τοις εκατό των μονογενών κυήσεων ήταν αρχικά μια δίδυμη ή μια πολλαπλή εγκυμοσύνη. Λόγω αυτής της στατιστικής, είναι πολύ πιθανό ότι ο τετραγαμετικός χιμαιρισμός είναι πιο συνηθισμένος από ό, τι υποδηλώνουν τα τρέχοντα δεδομένα. Ο χιμαιρισμός έχει βρεθεί σε ορισμένα είδη θαλάσσιων σφουγγαριών. Τέσσερις ξεχωριστοί γονότυποι έχουν βρεθεί σε ένα άτομο και υπάρχει πιθανότητα ακόμη μεγαλύτερης γενετικής ετερογένειας. Κάθε γονότυπος λειτουργεί ανεξάρτητα από την άποψη της αναπαραγωγής, αλλά οι διαφορετικοί γονότυποι εντός του οργανισμού συμπεριφέρονται ως ένα μεγάλο άτομο ως προς τις οικολογικές αποκρίσεις όπως η ανάπτυξη. Τα χιμαιρικά ποντίκια είναι σημαντικά ζώα στη βιολογική έρευνα, καθώς επιτρέπουν τη διερεύνηση μιας ποικιλίας βιολογικών ερωτημάτων σε ένα ζώο που έχει δύο ξεχωριστές γενετικές ομάδες μέσα του. Αυτές περιλαμβάνουν πληροφορίες για προβλήματα όπως οι ειδικές απαιτήσεις ιστού ενός γονιδίου, η κυτταρική γενεαλογία και το κυτταρικό δυναμικό. Οι γενικές μέθοδοι για τη δημιουργία χιμαιρικών ποντικών μπορούν να συνοψιστούν είτε με έγχυση είτε με συσσωμάτωση εμβρυϊκών κυττάρων από διαφορετικές προελεύσεις. Το πρώτο χιμαιρικό ποντίκι δημιουργήθηκε από τη Beatrice Mintz στη δεκαετία του 1960 μέσω της συσσώρευσης εμβρύων στο στάδιο των οκτώ κυττάρων. Από την άλλη πλευρά, για την έγχυση πρωτοπόροι ήταν οι Richard Gardner και Ralph Brinster, οι οποίοι ενέχυσαν κύτταρα σε βλαστοκύστες για να δημιουργήσουν χιμαιρικά ποντίκια με μικροβιακές γραμμές που προέρχονταν πλήρως από ενέσιμα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα (κύτταρα ES). Οι χίμαιρες μπορούν να προέρχονται από έμβρυα ποντικού που δεν έχουν ακόμη εμφυτευτεί στη μήτρα καθώς και από εμφυτευμένα έμβρυα. Τα κύτταρα ES από την εσωτερική κυτταρική μάζα μιας εμφυτευμένης βλαστοκύστης μπορούν να συνεισφέρουν σε όλες τις κυτταρικές γενεαλογίες ενός ποντικού συμπεριλαμβανομένης της γενετικής γραμμής. Τα ES κύτταρα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στις χίμαιρες επειδή τα γονίδια μπορούν να μεταλλαχθούν σε αυτά μέσω της χρήσης ομόλογου ανασυνδυασμού, επιτρέποντας έτσι γονιδιακή στόχευση. Από τότε που αυτή η ανακάλυψη έγινε το 1988, τα κύτταρα ES έχουν γίνει βασικό εργαλείο για τη δημιουργία συγκεκριμένων χιμαιρικών ποντικών. Υποκείμενη βιολογία Η ικανότητα δημιουργίας χιμαιρικών ποντικιών προέρχεται από την κατανόηση της πρώιμης ανάπτυξης του ποντικιού. Μεταξύ των σταδίων γονιμοποίησης του αυγού και της εμφύτευσης βλαστοκύστης στη μήτρα, διάφορα μέρη του εμβρύου του ποντικού διατηρούν την ικανότητα να δημιουργούν μια ποικιλία κυτταρικών γενεών. Μόλις το έμβρυο φτάσει στο στάδιο της βλαστοκύστης, αποτελείται από αρκετά μέρη, κυρίως το τροφεκτόδερμα, την εσωτερική κυτταρική μάζα και το πρωτογενές ενδόδερμα. Κάθε ένα από αυτά τα μέρη της βλαστοκύστης δημιουργεί διαφορετικά μέρη του εμβρύου. Η εσωτερική μάζα των κυττάρων δημιουργεί το έμβρυο αυτό καθεαυτό, ενώ το τροφοεκτόδερμα και το πρωτογενές ενδόδερμα δημιουργούν επιπλέον εμβρυϊκές δομές που υποστηρίζουν την ανάπτυξη του εμβρύου. Τα έμβρυα σε στάδιο δύο έως οκτώ κυττάρων είναι ικανά να παράγουν χίμαιρες, καθώς σε αυτά τα στάδια ανάπτυξης, τα κύτταρα στα έμβρυα δεν έχουν ακόμη δεσμευτεί να προκαλέσουν συγκεκριμένη κυτταρική γενεαλογία και θα μπορούσαν να έχουν ως αποτέλσμα την εσωτερική κυτταρική μάζα ή το τροφεκτόδερμα. Στην περίπτωση που χρησιμοποιούνται δύο διπλοειδή έμβρυα σταδίου οκτώ κυττάρων για την κατασκευή μιας χίμαιρας, ο χιμαιρισμός μπορεί αργότερα να βρεθεί στον επιβλάστη, στο πρωτογενές ενδόδερμα και στο τροφεκτόδερμα της βλαστοκύστης του ποντικιού. Είναι δυνατόν να τεμαχίσουμε το έμβρυο σε άλλα στάδια έτσι ώστε να δημιουργηθεί ανάλογα μια γενεαλογία κυττάρων από ένα έμβρυο επιλεκτικά και όχι το άλλο. Για παράδειγμα, υποσύνολα βλαστομερών μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν χίμαιρα με καθορισμένη κυτταρική γενεαλογία από ένα έμβρυο. Η εσωτερική κυτταρική μάζα μιας διπλοειδούς βλαστοκύστης, για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να φτιάξει μια χίμαιρα με μια άλλη βλαστοκύστη από διπλοειδές έμβρυο οκτώ κυττάρων. Τα κύτταρα που λαμβάνονται από την εσωτερική κυτταρική μάζα θα προκαλέσουν το πρωτογενές ενδόδερμα και τον επιπλάστη στο χιμαιρικό ποντίκι. Από αυτήν τη γνώση, έχουν αναπτυχθεί συνεισφορές βλαστοκυττάρων στις χίμαιρες. Τα βλαστοκύτταρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με έμβρυα σταδίου οκτώ-κυττάρων και δύο-κυττάρων για να δημιουργήσουν χίμαιρες και να παράξουν αποκλειστικά το έμβρυο αυτό καθεαυτό. Τα έμβρυα που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν στις χίμαιρες μπορούν να τροποποιηθούν περαιτέρω γενετικά προκειμένου να συμβάλουν ειδικά σε ένα μόνο μέρος της χίμαιρας. Ένα παράδειγμα είναι η χίμαιρα που αποτελείται από βλαστοκύτταρα και τετραπλοειδή έμβρυα, τα οποία κατασκευάζονται τεχνητά με ηλεκτροσύνθεση δύο διπλοκυττάρων διπλοειδών εμβρύων. Το τετραπλοειδές έμβρυο θα δημιουργήσει αποκλειστικά το τροφοεκτόδερμα και το πρωτογενές ενδόδερμα στη χίμαιρα. Μέθοδοι παραγωγής Υπάρχει μια ποικιλία συνδυασμών που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα επιτυχημένο ποντίκι χίμαιρας και – σύμφωνα με τον στόχο του πειράματος – μπορεί να επιλεγεί ένας κατάλληλος συνδυασμός κυττάρων και εμβρύων. Αυτά γενικά αλλά δεν περιορίζονται σε διπλοειδή έμβρυα και εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα, διπλοειδή έμβρυα και διπλοειδή έμβρυα, εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα και τετραπλοειδή έμβρυα, διπλοειδή έμβρυα και τετραπλοειδή έμβρυα, εμβυϊκά βλαστοκύτταρα και εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα. Ο συνδυασμός εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων και διπλοειδούς εμβρύου είναι μια κοινή τεχνική που χρησιμοποιείται για την κατασκευή χιμαιρικών ποντικών, αφού η στόχευση γονιδίων μπορεί να γίνει στο εμβρυϊκό βλαστοκύτταρο. Αυτά τα είδη χίμαιρας μπορούν να παρασκευαστούν είτε μέσω της συσσώρευσης βλαστοκυττάρων και του διπλοειδούς εμβρύου είτε με έγχυση των βλαστοκυττάρων στο διπλοειδές έμβρυο. Εάν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα για στόχευση γονιδίων για την παρασκευή χίμαιρας, είναι συνηθισμένη η ακόλουθη διαδικασία: εισαγωγή μιας κατασκευής για ομόλογο ανασυνδυασμό για το στοχευμένο γονίδιο σε καλλιεργημένα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα ποντικού από το ποντίκι δότη, μέσω ηλεκτροδιάτρησης. Τα θετικά κύτταρα για το συμβάν ανασυνδυασμού θα έχουν αντοχή στα αντιβιοτικά, που παρέχεται από την κασέτα εισαγωγής που χρησιμοποιείται στη γονιδιακή στόχευση και θα είναι δυνατή η θετική επιλογή. Τα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα με το σωστό στοχευμένο γονίδιο στη συνέχεια εγχέονται σε μια διπλοειδή βλαστοκύστη ποντικού ξενιστή. Στη συνέχεια, αυτές οι εγχεόμενες βλαστοκύστες εμφυτεύονται σε ένα ψευδοέγκυο θηλυκό υποκατάστατο ποντίκι, το οποίο θα φέρει τα έμβρυα σε πλήρη κύηση και θα γεννήσει ένα ποντίκι του οποίου η βλαστική γραμμή προέρχεται από τα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα του δότη του ποντικιού. Αυτή η ίδια διαδικασία μπορεί να επιτευχθεί μέσω της συσσωμάτωσης των εμβρυϊκών βλαστοκυττάρων και των διπλοειδών εμβρύων, τα διπλοειδή έμβρυα καλλιεργούνται σε πλάκες συσσωμάτωσης σε φρεάτια όπου μπορούν να χωρέσουν μεμονωμένα έμβρυα, σε αυτά τα φρεάτια προστίθενται τα κύτταρα ES, τα συσσωματώματα καλλιεργούνται έως ότου σχηματιστεί ένα μόνο έμβρυο και έχει προχωρήσει στο στάδιο της βλαστοκύστης και στη συνέχεια μπορεί να μεταφερθεί στον υποκατάστατο ποντίκι. Χρησιμοποιείται ευρέως η διάκριση μεταξύ τομεακών, μερικλινών και περικλινών φυτικών χιμαιρών. Αυτά παράγονται με μόεχυμα γενετικά διαφορετικών γονέων, διαφορετικών καλλιεργούμενων ποικιλιών, ή διαφορετικών ειδών (που μπορεί να ανήκουν σε διαφορετικά γένη). Οι ιστοί μπορούν να συντηχθούν εν μέρει μαζί με τον επακόλουθο εμβολιασμό για να σχηματίσουν έναν μοναδικό αναπτυσσόμενο οργανισμό που διατηρεί και τους δύο τύπους ιστών σε ένα μόνο βλαστό. Ακριβώς όπως τα συστατικά είδη είναι πιθανό να διαφέρουν σε ένα ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών, έτσι η συμπεριφορά των περίκλινων χιμαιρών τους είναι σαν να είναι πολύ μεταβλητή. Η πρώτη τέτοια γνωστή χίμαιρα ήταν πιθανώς η Bizzaria, η οποία είναι μια σύντηξη του Florentine citron και της νερατζιάς. Γνωστά παραδείγματα μιας χίμαιρας μοσχεύματος είναι η Laburnocytisus 'Adamii', που προκαλείται από τη σύντηξη ενός Laburnum και ενός Genisteae και "Οικογενειακά" δέντρα, όπου εμβολιάζονται πολλές ποικιλίες μήλων ή αχλαδιών στο ίδιο δέντρο. Πολλά οπωροφόρα δέντρα καλλιεργούνται εμβολιάζοντας το σώμα ενός δενδρυλλίου σε ένα ρίζωμα. Πρόκειται για χίμαιρες στις οποίες τα στρώματα διαφέρουν ως προς τη σύνθεσή τους στο χρωμόσωμα. Περιστασιακά, οι χίμαιρες προκύπτουν από απώλεια ή αύξηση μεμονωμένων χρωμοσωμάτων ή θραυσμάτων χρωμοσωμάτων λόγω εσφαλμένης διαίρεσης Συνηθέστερα, οι κυτταροχίμαιρες έχουν απλό πολλαπλό του φυσιολογικού συμπληρώματος χρωμοσωμάτων στο αλλαγμένο στρώμα. Υπάρχουν διάφορα αποτελέσματα στο μέγεθος των κυττάρων και στα χαρακτηριστικά ανάπτυξης. Αυτές οι χίμαιρες προκύπτουν από αυθόρμητη ή επαγόμενη μετάλλαξη ενός πυρηνικού γονιδίου σε ένα κυρίαρχο ή υπολειπόμενο αλληλόμορφο. Κατά κανόνα, ένας χαρακτήρας επηρεάζεται κάθε φορά στα φύλλα, στα λουλούδια, στα φρούτα ή σε άλλα μέρη. Αυτές οι χίμαιρες προκύπτουν από αυθόρμητη ή επαγόμενη μετάλλαξη ενός γονιδίου πλαστιδίου, ακολουθούμενη από την ταξινόμηση των δύο ειδών πλαστιδίου κατά τη διάρκεια της βλαστικής ανάπτυξης. Εναλλακτικά, μετά την αυτογονιμοποίηση ή θερμοδυναμική του νουκλεϊκού οξέος, τα πλαστίδια μπορούν να διαχωριστούν από ένα μικτό ωάριο ή από μικτό ζυγωτό αντίστοιχα. Αυτός ο τύπος χίμαιρας αναγνωρίζεται τη στιγμή της προέλευσης από το μοτίβο ταξινόμησης στα φύλλα. Αφού ολοκληρωθεί η ταξινόμηση, οι περίκλινες χίμαιρες διακρίνονται από παρόμοιες χιμαιρικές διαφορές πυρηνικών γονιδίων με την μη μεντελική κληρονομικότητα. Η πλειοψηφία των χιμαιρών ποικιλόμορων φύλλων είναι αυτού του είδους. Όλες οι χίμαιρες διαφορικού γονιδίου και ορισμένων πυρηνικών γονιδίων επηρεάζουν το χρώμα των πλασμιδίων εντός των φύλλων και αυτά ομαδοποιούνται μαζί ως χίμαιρες χλωροφύλλης, ή κατά προτίμηση ως χίμαιρες ποικιλόμορων φύλλων. Για τις περισσότερες ποικιλομορφίες, η μετάλλαξη που εμπλέκεται είναι η απώλεια των χλωροπλαστών στον μεταλλαγμένο ιστό, έτσι ώστε μέρος του φυτικού ιστού να μην έχει πράσινη χρωστική και καμία φωτοσυνθετική ικανότητα. Αυτός ο μεταλλαγμένος ιστός δεν μπορεί να επιβιώσει από μόνος του, αλλά διατηρείται ζωντανός από τη συνεργασία του με φυσιολογικό φωτοσυνθετικό ιστό. Μερικές φορές οι χίμαιρες βρίσκονται επίσης με διαφορετικά στρώματα όσον αφορά τόσο τα πυρηνικά όσο και τα πλασμιδιακά τους γονίδια. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να εξηγήσουμε την εμφάνιση χίμαιρας του φυτού κατά το στάδιο αποκατάστασης του φυτού: (1) Η διαδικασία της οργανογένεσης του βλαστού ξεκινά από την πολυκυτταρική προέλευση.(2) Η ενδογενής ανοχή οδηγεί στην αναποτελεσματικότητα των ασθενών επιλεκτικών παραγόντων. (3) Ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας (διασταυρούμενη προστασία). Τα μετασχηματισμένα κύτταρα χρησιμεύουν ως φύλακες για την προστασία των μη μεταμορφωμένων.(4) Το παρατηρήσιμο χαρακτηριστικό των διαγονιδιακών κυττάρων μπορεί να είναι μια παροδική έκφραση του γονιδίου δείκτη. Ή μπορεί να οφείλεται στην παρουσία κυττάρων αγροβακτηρίου. Τα μη μεταμορφωμένα κύτταρα πρέπει να είναι εύκολο να εντοπιστούν και να αφαιρεθούν για να αποφευχθούν οι χίμαιρες. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι σημαντικό να διατηρηθεί η σταθερή ικανότητα των διαγονιδιακών φυτών σε διαφορετικές γενιές. Τα γονίδια ανταποκριτές (Reporter genes) όπως τα GUS (β-γλυκουρονιδάση) και η πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (Green Fluorescent Protein ή GFP). χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με εκλεκτικούς σημειωτές φυτών (ζιζανιοκτόνο, αντίσωμα κ.λπ.). Ωστόσο, η έκφραση GUS εξαρτάται από το στάδιο ανάπτυξης του φυτού και το GFP μπορεί να επηρεαστεί από τον αυτοφθορισμό του πράσινου ιστού. Η ποσοτική PCR (αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης) θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική μέθοδος για την ανίχνευση χίμαιρας. Το 2012, το πρώτο παράδειγμα ενός υβριδικού ιού RNA-DNA που εμφανίστηκε τη φύση ανακαλύφθηκε απροσδόκητα κατά τη διάρκεια μιας μεταγονιδιωματικής μελέτης του όξινου ακραίου περιβάλλοντος στη λίμνη Boiling Springs που βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Lassen Volcanic στη Καλιφόρνια. Ο ιός ονομάστηκε BSL-RDHV (Boiling Spring Lake RNA DNA Hybrid Virus). Το γονιδίωμα του σχετίζεται με έναν κυκλοϊό DNA, ο οποίος συνήθως μολύνει τα πουλιά και τους χοίρους, και ένα tombusvirus RNA, ο οποίος μολύνει τα φυτά. Η μελέτη εξέπληξε τους επιστήμονες, επειδή οι ιοί DNA και RNA ποικίλλουν και ο τρόπος που η χίμαιρα ενώθηκε δεν ήταν κατανοητός.Έχουν βρεθεί και άλλες ιικές χίμαιρες και η ομάδα είναι γνωστή ως οι ιοί CHIV ("χιμαιρικοί ιοί"). Οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη έχουν αυστηρούς κώδικες δεοντολογίας και κανονισμούς που απαγορεύουν ρητά ορισμένα υποσύνολα πειραματισμού χρησιμοποιώντας ανθρώπινα κύτταρα, αν και υπάρχει μια τεράστια διαφορά στο κανονιστικό πλαίσιο. Μέσω της δημιουργίας ανθρωπίνων χιμαιρών έρχεται το ερώτημα: πού τραβάει τώρα η κοινωνία τη γραμμή της ανθρωπότητας; Αυτή η ερώτηση θέτει σοβαρά νομικά και ηθικά ζητήματα, μαζί με τη δημιουργία αντιπαραθέσεων. Οι χιμπατζήδες, για παράδειγμα, δεν έχουν καμία νομική υπόσταση και υφίστανται ευθανασία εάν αποτελούν απειλή για τον άνθρωπο. Εάν ένας χιμπατζής έχει τροποποιηθεί γενετικά ώστε να είναι πιο όμοιος με τον άνθρωπο, μπορεί να θολώσει την ηθική γραμμή μεταξύ ζώου και ανθρώπου. Η νομική συζήτηση θα ήταν το επόμενο βήμα στη διαδικασία για να καθοριστεί εάν σε συγκεκριμένες χίμαιρες θα πρέπει να παραχωρηθούν νομικά δικαιώματα. Μαζί με ζητήματα σχετικά με τα δικαιώματα των χιμαιρών, τα άτομα έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για το εάν η δημιουργία ανθρώπινων χιμαιρών μειώνει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ή όχι. Ο νόμος απαγόρευσης της ανθρώπινης χίμαιρας Στις 11 Ιουλίου 2005, ένα νομοσχέδιο γνωστό ως νόμος απαγόρευσης της ανθρώπινης χίμαιρας, εισήχθη στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Γερουσιαστή Samuel Brownback. Ωστόσο, πέθανε στο Κογκρέσο κάποια στιγμή τον επόμενο χρόνο. Το νομοσχέδιο θεσπίστηκε με βάση τα ευρήματα ότι η επιστήμη έχει προχωρήσει στο σημείο όπου τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα είδη μπορούν να συγχωνευτούν για να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής. Εξαιτίας αυτού, προκύπτουν σοβαρά ηθικά ζητήματα καθώς αυτό θολώνει τη γραμμή μεταξύ ανθρώπων και άλλων ζώων και σύμφωνα με το νομοσχέδιο με αυτή τη θόλωση των γραμμών έρχεται μια ένδειξη έλλειψης σεβασμού για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο τελευταίος ισχυρισμός που προέκυψε στο νόμο παγόρευσης της ανθρώπινης χίμαιρας ήταν ότι υπάρχει μια αυξανόμενη ποσότητα ζωονόσων. Με αυτά τα λόγια, η δημιουργία χιμαιρών ανθρώπου-ζώου μπορεί να επιτρέψει σε αυτές τις ασθένειες να φτάσουν στον άνθρωπο.Στις 22 Αυγούστου 2016, ένα άλλο νομοσχέδιο, ο νόμος απαγόρευσης χίμαιρας ανθρώπου-ζώου του 2016, εισήχθη στο Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Christopher H. Smith. Προσδιορίζει μια χίμαιρα ως: ένα ανθρώπινο έμβρυο στο οποίο ένα μη ανθρώπινο κύτταρο ή κύτταρα (ή τα συστατικά μέρη τους) έχουν εισαχθεί για να καταστήσει αβέβαιη τη συμμετοχή του εμβρύου στο είδος Homo sapiens. ένα ανθρώπινο/ζωικό έμβρυο χίμαιρας που παράγεται γονιμοποιώντας ένα ανθρώπινο ωάριο με μη ανθρώπινο σπέρμα. έμβρυο χίμαιρας ανθρώπου/ζώου που παράγεται γονιμοποιώντας ένα μη ανθρώπινο ωάριο με ανθρώπινο σπέρμα. ένα έμβρυο που παράγεται εισάγοντας έναν μη ανθρώπινο πυρήνα σε ένα ανθρώπινο ωάριο. ένα έμβρυο που παράγεται εισάγοντας έναν ανθρώπινο πυρήνα σε ένα μη ανθρώπινο αυγό. ένα έμβρυο που περιέχει τουλάχιστον απλοειδή σύνολα χρωμοσωμάτων τόσο από ανθρώπινη όσο και από μη ανθρώπινη μορφή ζωής. μια μη ανθρώπινη μορφή ζωής σχεδιασμένη έτσι ώστε οι ανθρώπινοι γαμέτες να αναπτύσσονται μέσα στο σώμα μιας μη ανθρώπινης μορφής ζωής, ή μια μη ανθρώπινη μορφή ζωής που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να περιέχει έναν ανθρώπινο εγκέφαλο ή έναν εγκέφαλο που προέρχεται εξ ολοκλήρου ή κυρίως από ανθρώπινους νευρικούς ιστούς.Το νομοσχέδιο απαγορεύει τις απόπειρες δημιουργίας χίμαιρας ανθρώπου-ζώου, τη μεταφορά ή απόπειρα μεταφοράς ανθρώπινου εμβρύου σε μη ανθρώπινη μήτρα, τη μεταφορά ή απόπειρα μεταφοράς μη ανθρώπινου εμβρύου σε ανθρώπινη μήτρα και τη μεταφορά ή λήψη οποιουδήποτε σκοπού μια χίμαιρα ζώων. Οι κυρώσεις για παραβίαση αυτού του νομοσχεδίου περιλαμβάνουν πρόστιμα ή/και φυλάκιση έως και 10 ετών. Το νομοσχέδιο παραπέμφθηκε στην Υποεπιτροπή Εγκλήματος, Τρομοκρατίας, Εσωτερικής Ασφάλειας και Ερευνών στις 11 Οκτωβρίου 2016, αλλά πέθανε εκεί. Yu N; Kruskall MS; Yunis JJ; Knoll JH και άλλοι. (2002). «Disputed maternity leading to identification of tetragametic chimerism». N Engl J Med 346 (20): 1545–52. doi:10.1056/NEJMoa013452. PMID 12015394. Appel, Jacob M. (Μάρτιος–Απρίλιος 2007). «The Monster's Law». Genewatch 19 (2). Nelson, J. Lee (Φεβρουάριος 2008). «Your Cells Are My Cells». Scientific American. Weiss, Rick (14 Αυγούστου 2003). «Cloning yields human-rabbit hybrid embryo». The Washington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2012. Weiss, Rick (13 Φεβρουαρίου 2005). «U.S. Denies Patent for a too-human hybrid». The Washington Post. L. M. Repas-Humpe; A. Humpe; R. Lynen; B. Glock; E. M. Dauber; G. Simson; W. R. Mayr; M. Köhler και άλλοι. (1999). «A Dispermic Chimerism in a 2-year-old Caucasian Boy». Annals of Hematology 78 (9): 431–434. doi:10.1007/s002770050543. PMID 10525832. Strain, Lisa; Dean, John C.S.; Hamilton, Mark P.R.; Bonthron, David T. (1998). «A True Hermaphrodite Chimera Resulting from Embryo Amalgamation after in Vitro Fertilization». New England Journal of Medicine 338 (3): 166–9. doi:10.1056/NEJM199801153380305. PMID 9428825. Jones, David Albert· MacKellar, Calum, επιμ. (2012). Chimera's Children: Ethical, Philosophical and Religious Perspectives on Human-Nonhuman Experimentation. London: Continuum Books. ISBN 9781441195807. "Chimerism Explained" Chimerism and cellular mosaicism, Genetic Home Reference, U.S. National Library of Medicine, National Institute of Health. Chimera: Apical Origin, Ontogeny and Consideration in Propagation Plant Chimeras in Tissue Culture Αρχειοθετήθηκε 2013-10-03 στο Wayback Machine. Ainsworth, Claire (15 Νοεμβρίου 2003). «The Stranger Within». New Scientist. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2008. (απαιτείται συνδρομή). (Reprinted here [2])