IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καρδαμύλη Μεσσηνίας

Η Καρδαμύλη, έδρα του Δήμου Δυτικής Μάνης, είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό, το οποίο απέχει 38χλμ. ΝΑ της Καλαμάτας. Έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, γιατί αποτελεί ένα αξιόλογο φυσικό τοπίο με πλούσια βλάστηση μέσα στο οποίο εντάσσονται χαρακτηριστικά δείγματα της εξέλιξης της μανιάτικης κατοικίας και ως ιστορικό τοπίο, λόγω της σημασίας που έχει για την ιστορία της αρχιτεκτονικής και γενικότερα για την ελληνική ιστορία, επειδή η γη της, κατοικούμενη από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα, είναι πλούσια σε μνημεία όλων των εποχών και η ιστορία της πλούσια σε γεγονότα. Λίγα μόλις μέτρα χωρίζουν την παλιά πόλη από τη νεότερη.

 Το όνομα «Καρδαμύλη» αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρόνια του Ομήρου και αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ι 150) ως πρώτη από τις «επτά ευνομούμενες και καλώς κατοικούμενες πόλεις» που ο Αγαμέμνονας θα έδινε προίκα στον Αχιλλέα αν νυμφευόταν μια από τις κόρες του. Αργότερα ονομάστηκε «Σκαρδαμούλα», ενώ τα τελευταία χρόνια επικράτησε πάλι το αρχαίο όνομα. Στην Καρδαμύλη, κατέφυγαν πρόσφυγες από το Μυστρά, μετά την καταστροφή του το 1460 (οι οποίοι κατέφυγαν σε σπηλιές εξού και το όνομα Τρουπάκηδες), ενώ σε αυτήν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μαζί με άλλους Μανιάτες οπλαρχηγούς, σχεδίασαν την επανάσταση του 1821. Κάτω από το μεσαιωνικό κάστρο του 12ου αιώνα και κοντά στην επάνω Καρδαμύλη, βρίσκονται οι Ελληνιστικοί θαλαμοειδείς τάφοι «Διοσκούρων», χαρακτηρισμένοι ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού. Εξαιρετικά αξιόλογο είναι το Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων - Τρουπάκηδων, το οποίο δωρήθηκε το 1967 στο Ελληνικό Δημόσιο από τις ιδιοκτήτριές του Μαρία και Ελένη Μπουκουβαλέα, κληρονόμους των Μούρτζινων, προκειμένου να στεγάσει Κλασικό, Βυζαντινό και Λαογραφικό Μουσείο. Το 1994 κηρύχθηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το 2000 ξεκίνησε η διαδικασία παραχώρησης στο ΥΠΠΟ της κατοχής, χρήσης και διαχείρισης του συγκροτήματος. Το χρονικό διάστημα 1999 - 2004 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση τμήματός του που περιλαμβάνει την τριώροφη οχυρωμένη κατοικία και τα προσκτίσματά της και η μετατροπή του σε Μουσείο. Το Υπουργείο Πολιτισμού, έχει χαρακτηρίσει – με αποφάσεις του – ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία, τα εξής: Βάρδια (Παρατηρητήριο) Δημητρέων, Εκκλησια Αγίου Ιωάννη, Εκκλησια Αγίου Νικολάου Οχυρό Συγκρότημα, Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως ΣωτήροςΧριστου, Εκκλησια Αγίας Σοφίας, Εκκλησια Αγίου Σπυρίδωνος, Καμάρα – Δεκούλου, Εκκλησια Αγίων Θεοδώρων, Αρχαία Λατομεία, Οικία Πατριαρχέα (Καταραχέα),Ιερο Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου (σημερινός ενοριακός), Πυργόσπιτο Κωστοπούλου, Πυργόσπιτο Λυμπερέα, Πυργόσπιτο Πατριαρχέα, Πυργόσπιτο Φουντέα, Αρχαία Ακρόπολη, Πυργόσπιτο Πετρέα, Κοιμητηριακό , Εκκλησια Αγίου Νικολάου, Ιερά Μονή Φανερωμένης, Ιερά Μονή Καράβελη ή Στριτιτσίου. Στην περιοχή λειτουργεί Νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο και Λύκειο. Διαθέτει, επίσης, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), Αστυνομικό Τμήμα και Περιφερειακό Ιατρείο. Στην Καρδαμύλη γυρίστηκε η ταινία Before Midnight με τους Ήθαν Χοκ και Τζουλί Ντελπί.
Κύπρια Έπη

Τα Κύπρια έπη είναι έπη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ευρέως γνωστά στην κλασική περίοδο, αν και στη συνέχεια χάθηκαν. Το έργο αποτελεί τμήμα του τρωικού κύκλου σε επικό εξάμετρο στίχο. Η ιστορία του Κυπρίου έπους χρονολογικά κατατάσσεται πρώτο στον επικό κύκλο και ακολουθεί η Ιλιάδα του Ομήρου. Το ποίημα αποτελείται από 11 βιβλία με επικό στίχο.

 Τα Κύπρια έπη πιθανολογούνται ότι γράφτηκαν περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ και με τη μορφή που γράφτηκαν έγιναν γνωστά στην κλασική Ελλάδα . Ο συγγραφέας πρέπει να γνώριζε το κείμενο της Ιλιάδας, γιατί τα Κύπρια έπη προετοιμάζουν τον αναγνώστη για τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Ιλιάδα. Τα περισσότερα γεγονότα των Κυπρίων τα ομηρικά έπη τα ήξεραν, με εξαίρεση τον θάνατο του Παλαμήδη. Το έπος πιστεύεται ότι το έγραψε ο Στασίνος ή ο Ηγησίας με επικρατέστερο τον Στασίνο, το οποίο δικαιολογεί το όνομα Κύπρια γιατί και οι δύο επικοί ποιητές κατάγονταν από την Κύπρο. Σύμφωνα με την παράδοση ο Στασίνος ήταν γαμπρός του Ομήρου και επειδή δεν είχε χρήματα τού έδωσε για προίκα το έπος Κύπρια έπη. Οι ακόλουθοι στίχοι περιγράφουν το γεγονός: Περίπου πενήντα τέσσερεις στίχοι από το αρχικό κείμενο επιβιώνουν σήμερα σε σύνοψη του έπους μαζί με με όλα τα κύκλια έπη από το Χρηστομάθεια γραμματική του Πρόκλου (πιθανώς νεοπλατωνικού λογίου του 2ου αιώνα, του Ευτύχιου Πρόκλου ή άλλου άγνωστου γραμματικού του 5ου αιώνα π.Χ.). Ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται από τον Φώτιο στο Μυριόβιβλος. Τα Κύπρια έπη διηγούνταν τα πριν την Ιλιάδα γεγονότα. Άρχιζαν με την πεποίθηση του συγγραφέα ότι ο Τρωικός πόλεμος έγινε από τη συνετή σκέψη του Δία γιά να ανακουφίσει την «πλατύστερνη» γη από τον υπερπληθυσμό. Στη συνέχεια αναφέρει τους γάμους της Θέτιδας και του Πηλέα και τη φιλονικία Ήρας, Αθηνάς και Αφροδίτης για το ποια είναι η «καλλίστη». Συνεχιζόταν με την κρίση του Πάρη, την αρπαγή της ωραίας Ελένης, τη σύναξη των Αχαιών στην Αυλίδα, την απόβαση στο Ίλιον και τα πρώτα εννέα χρόνια του τρωικού πολέμου. Άτακτα Severyns, A. 1938, Recherches sur la Chrestomathie de Proclos: Le Codex 239 de Photius. Vol II, Paris: Librairie E. Droz. Severyns, A. 1953, Recherches sur la Chrestomathie de Proclos, Vol III, La Vita Homeri et les sommaires du Cycle, Paris: Librairie E. Droz. Κύπρια έπη, ανακτήθηκε 25/12/2008 (https://archive.today/20120708093841/http://195.14.149.87/directory/printable-topic.rx?tid=70047 Athēnaíou Deipnosofístai: Athenaei Deipnosophistae libri XV, Εκδοση sumtibus et typis C. Tauchnitii, 1834 «NOCTOC: Τα "Κύπρια Έπη" : Τα πρώτα ποιητικά κείμενα της Κύπρου». noctoc-noctoc.blogspot.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2016. Γραφείο τύπου και πληροφοριών Κυπριακής Δημοκρατίας
Η απαγωγή

Η Απαγωγή (αγγλικά: Ransom) είναι μια αμερικανική περιπέτεια παραγωγής 1996 σε σκηνοθεσία Ρον Χάουαρντ. Πρωταγωνιστεί ο Μελ Γκίμπσον στο ρόλο του Τομ Μάλεν, έναν επιχειρημαία του οποίος ο γιος πέφτει θύμα απαγωγής. Ο Τομ αρχικά είναι πρόθυμος να πληρώσει τα λύτρα αλλά στην πορεία αποφασίζει να αντιστρέψει τα πράγματα. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Ρενέ Ρούσο, Γκάρι Σινίζ, Ντιλρόι Λίντο, Λιβ Σράιμπερ, Λίλι Τέιλορ, Έβαν Χάντλερ και Ντόνι Γουόλμπεργκ. Ο Γκίμπσον έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου και η ταινία ήταν η 5η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1996 στην Αμερική και η 7η παγκοσμίως.

 Ο Τομ Μάλεν είναι ένας εκατομμυριούχος που έχτισε την τύχη του δουλεύοντας σκληρά. Έχει μια πολύ όμορφη οικογένεια αλλά μια μέρα ο γιος του πέφτει θύμα απαγωγής. Είναι πρόθυμος να πληρώσει τα λύτρα, αλλά αποφασίζει να καλέσει το FBI, το οποίο κατορθώνει να πάει στο σπίτι του κρυφά. Όταν πηγαίνει να κάνει την ανταλλαγή, κάτι πηγαίνει στραβά. Ο απαγωγέας τον καλεί πάλι και ξαναπρογραμματίζει τη συνάντηση. Στο δρόμο ο Τομ αποφασίζει να μην πάει και εμφανίζεται στην τηλεόραση λέγοντας ότι τα λύτρα πρόκειται να τα δώσει ως ανταμοιβή σε αυτόν που θα βρει τον απαγωγέα. Μελ Γκίμπσον στο ρόλο του Τομ Μάλεν Γκάρι Σινίζ στο ρόλο του Ντετέκτιβ Τζίμι Σέικερ Ρενέ Ρούσο στο ρόλο της Κέιτ Μάλεν Μπρόουλι Νόλτε στο ρόλο του Σον Μάλεν Ντιλρόι Λίντο στο ρόλο του Πράκτορα Λόνι Χόκινς Λίλι Τέιλορ στο ρόλο της Μαρίς Κόνερ Λιβ Σράιμπερ στο ρόλο του Κλαρκ Μπαρνς Ντόνι Γουόλμπεργκ στο ρόλο του Κάμπι Μπαρνς Έβαν Χάντλερ στο ρόλο του Μάιλς Ρόμπερτς Προϋπολογισμός: 70.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 1η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 34.200.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 136.400.000 δολάρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 309.400.000 δολάρια Η Απαγωγή στο IMDb
Λαϊκό Επιτροπάτο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ρωσικής ΣΟΣΔ

Το Λαϊκό Επιτροπάτο (ή Κομισαριάτο) Εξωτερικών Υποθέσεων της Ρωσικής ΣΟΣΔ ήταν το κεντρικό εκτελεστικό κρατικό όργανο της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, υπεύθυνο για τη διεξαγωγή της εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων του Σοβιετικού κράτους το 1917-1923 και 1944-1946.

 Το Λαϊκό Επιτροπάτο Εξωτερικών Υποθέσεων σχηματίστηκε από το Διάταγμα για την Ίδρυση του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού, που εγκρίθηκε από το 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ στις 9 Νοεμβρίου 1917. Ήταν ένα από τα πρώτα λαϊκά επιτροπάτα που σχηματίστηκαν από τη Σοβιετική κυβέρνηση της Ρωσίας.
ΦΚ Ουραρτού

Η ΦΚ Ουραρτού είναι μια αρμενική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πρωτεύουσα της χώρας, Γερεβάν. Η ομάδα μέχρι τον Ιούλιο 2019 ήταν γνωστή ως ΦΚ Μπανάντς. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αρμενίας το οποίο έχει κατακτήσει δυο φορές, το 2014 και το 2023. Η τροπαιοθήκη του συλλόγου περιλαμβάνει ακόμη τρία κύπελλα Αρμενίας και ένα Σούπερ Καπ. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Ουραρτού (τέως Στάδιο Μπανάντς), χωρητικότητας 4.860 θεατών.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1992 στο χωριό Κοταΐκ της ομώνυμης επαρχίας και την ίδια χρονιά κατέκτησε τον πρώτο επίσημο τίτλο της, το Κύπελλο Αρμενίας, επικρατώντας στον τελικό με 2-0 της Χομενετμέν (μετέπειτα γνωστή ως Πιουνίκ). Παράλληλα κατετάγη στο πρωτάθλημα τρίτη, ένα βαθμό πίσω από τις Σιράκ και Χομενετμέν που ανακηρύχθηκαν συμπρωταθλήτριες. Την επόμενη χρονιά κατέλαβε εκ νέου την τρίτη θέση, ενώ μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου του 1994, συγχωνεύθηκε με την ΦΚ Κοτάικ. Το 2001 η ΦΚ Μπανάντς επανασυστάθηκε και μετέφερε την έδρα της στο Γερεβάν, ενώ δύο χρόνια αργότερα συγχωνεύθηκε με την Σπαρτάκ Γερεβάν. Κατά τη δεύτερη περίοδο της, η ομάδα κατέκτησε άλλα δύο κύπελλα (2007 και 2016), ενώ το 2014 κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα. Το λογότυπο της ομάδας έχει τη μορφή ασπίδας και φέρει το σύμβολο του αρχαίου αρμενικού κράτους του Ουράρτου - το λιοντάρι που κρατάει δάδες. Τα χρώματα της ομάδας είναι πορτοκαλί και μωβ . Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αρμενίας: Πρωταθλήτρια (2): 2013-2014, 2022-23 Κύπελλο Αρμενίας: Κυπελλούχος (3) 1992, 2007, 2016 Σούπερ Καπ Αρμενίας: Κυπελλούχος (1) 2014 Η δεύτερη ομάδα του συλλόγου αγωνίζεται με την επωνυμία Ουραρτού-2 στο πρωτάθλημα της Β' κατηγορίας Αρμενίας και χρησιμοποιεί ως έδρα της το Στάδιο Ουραρτού. Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Banants at EUFO.DE (Γερμανικά) Urartu at Football-Lineups.com (Αγγλικά)
Νικητήριο του Αλέξανδρου από την Ταρσό

Το Νικητήριο που φιλοξενείται στο Νομισματικό Μουσείο Cabinet des Médailles στο Παρίσι είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Ταρσό και θεωρείται ως μια από τις λίγες πιστές απεικονίσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

 Το μετάλλιο εικονίζει τον Μέγα Αλέξανδρο, στην αρχαία χαρακτηριστική πρωτότυπη μορφή. Παρουσιάζεται σε προφίλ προς τα δεξιά. Η κόμη κυματίζει προς τα πίσω και είναι στεφανωμένη με ταινία. Το μετάλλιο τοποθετείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και ανάγεται καλλιτεχνικά στους σφραγιδοκόπτες της Αυτοκρατορίας του Καρακάλλα ή του Αλέξανδρου Σεβήρου. Γιόχαν Γιάκομπ Μπερνούλι (1831-1913) (1905). Die erhaltenen Darstellungen Alexanders des Grossen: ein Nachtrag zur griechischen Ikonographie. Μόναχο: Verlagsanstalt F. Bruckmann A.G. σελίδες 29-30. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2012.
Τραύος

Ο Τραύος ή Ασπροπόταμος είναι ποταμός της Θράκης με συνολικό μήκος 30 χιλιομέτρων περίπου. Πηγάζει από το όρος Παπίκιο της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης, ρέει με νότια κατεύθυνση και εκβάλλει τελικά στη λίμνη Βιστωνίδα (κοντά στη Νέα Καλλίστη), την οποία μαζί με τον Κόσυνθο και Κομψάτο τροφοδοτούν με γλυκά νερά. Η λεκάνη απορροής του είναι 40 τ.χ.

 Ο ποταμός Τραύος είναι γνωστός από την αρχαιότητα και μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο ως ένας από τους κύριους τροφοδότες της λίμνης Βιστωνίδας. Μάλιστα, θεωρεί τον Τραύο, μαζί με τον Λίσσο ως ένα από τα πιο σημαντικά ποτάμια της Θράκης. Οι πηγές του Τραύου βρίσκονται στην οροσειρά της Ανατολικής Ροδόπης και συγκεκριμένα στο ορεινό συγκρότημα του Παπικίου. Μερικές από τις πιο μακρινές πηγές του, βρίσκονται σε υψόμετρο 1.400 μέτρα βόρεια του ακατοίκητου οικισμού της Βροντής και βορειοανατολικά της Κερασέας Ιάσμου. Η αρχική πορεία του Τραύου είναι νότια και αφού διέλθει από τον ακατοίκητο οικισμό της Βροντής, περνά ανατολικά της Κερασέας, διασχίζει την πεδιάδα της Ροδόπης, περνά δυτικά από την Αίγειρο και μετά συνεχίζει παράλληλα με την εθνική οδό και χύνεται στα βόρεια της Βιστωνίδας.Από το Μίσχο αποκτά νοτιοδυτική κατεύθυνση και διέρχεται μέσα από τη Μελέτη. Στη συνέχεια περνά βόρεια του Αιγείρου, νότια της Αμβροσίας, περνά ακριβώς δίπλα από τη Μονή Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακα (Φατύρρυακα) και συνεχίζει την πορεία του έως βόρεια του Παλλαδίου. Κατόπιν, περνά βόρεια της Καλλίστης, της Νέας Καλλίστης και εκβάλλει στη λίμνη Βιστωνίδα βόρεια του Γλυκονερίου. «Η διερεύνηση των Μετεωρολογικών Παραμέτρων και η προσέγγιση του Υδρολογικού Ισοζυγίου στην ευρύτερη περιοχή της λεκάνης του ποταμού Κόσυνθου, στον Νομό της Ξάνθης» - Μαυραποστόλου Σοφία, σελ 15 του pdf Φωτογραφίες του Τραύου από τον ιστότοπο https://www.greece.com/ Ο ποταμός Τραύος στα όρια του, πλημμύρισαν εκτάσεις στη Ροδόπη από τον ιστότοπο https://www.ecothraki.gr/ Ολοκληρωμένη ∆ιαχείριση Υδατικών Πόρων, Εκτίμηση της Εισροής Φερτών Υλών στη Λίμνη Βιστωνίδα, Αν. Καθηγητής ΔΠΘ Β. Χρύσανθος, Λέκτορας ΔΠΘ Π. ∆ελημάνης, Αν. καθηγητής ΔΠΘ Γ. Ξειδάκης Τα ποτάμια της Θράκης, Κωνσταντίνου Κατσιμίγα Λεξικόν των Αρχαίων, Μυθολογικών, Ιστορικών και Γεωγραφικών Κυρίων Ονομάτων εφημερίδα Κομοτηνής: Χρόνος, Επαναλαμβάνεται το Πλημμυρικό Φαινόμενο κάθε χρόνο, Ο ποταμός Τραύος «έπνιξε» 2.000 στρέμματα καλλιεργήσιμες εκτάσεις, Δήμητρα Συμεωνίδη, 29 ιανουαρίου 2013
Νίκο Πιροσμάνι

Ο Νίκο Πιροσμάνι (Γεωργιανή γλώσσα: ნიკო ფიროსმანი ή Νίκο Πιροσµανασβίλι 1862-1918) ήταν αυτοδίδακτος Γεωργιανός λαϊκός ζωγράφος. Θεωρείται ο Θεόφιλος της Γεωργίας γιατί η ζωή του μοιάζει με αυτή του Έλληνα ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ. Ο Πιροσμάνι ήταν ένας ζωγράφος πριμιτίφ, ιδιαίτερος, αφανής, σεµνός και περιφρονηµένος. Πέθανε φτωχός, αφήνοντας πολλές ζωγραφιές στους τοίχους των καπηλειών της Τιφλίδας.

 Ο Πιροσμάνι γεννήθηκε από μια οικογένεια φτωχών αγροτών στο χωριό Μιρζαάνι της επαρχία Κακχέτι στην ανατολική Γεωργία. Η οικογένειά του είχε ένα μικρό αμπελώνα. Σε μικρή ηλικία έχασε τους γονείς του και ανέλαβε την φροντίδα των δύο μεγαλύτερων αδελφών του. Το 1870 μετακομίζει μαζί με τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του στην Τιφλίδα. Το 1872 εργάστηκε ως υπηρέτης σε πλούσιες οικογένειες στην Τιφλίδα όπου έμαθε να διαβάζει και γράφει Ρώσικα και Γεωργιανά. Το 1876 επιστρέφει στο χωριό του και εργάζεται ως βοσκός ενώ παράλληλα γίνεται αυτοδίδακτος ζωγράφος. Μια από τις καλλιτεχνικές επιλογές του ήταν η ζωγραφική απευθείας σε μαύρο μουσαμά. Το 1882 πειραματίστηκε ανοίγοντας χωρίς επιτυχία ένα εργαστήριο ζωγραφικής στην Τιφλίδα. Το 1890 εργάζεται στο σιδηρόδρομο και το 1895 εργάζεται για την δημιουργία πινακίδων. Το 1893 γίνεται συνιδρυτής σε μια εταιρία γαλακτοπαραγωγής στην Τιφλίδα από την οποία αποχωρεί το 1901. Σε όλη του την ζωή ο Πιροσμάνι παρέμεινε φτωχός και έκανε συνηθισμένες δουλειές όπως βαψίματα κτηρίων ή ασβεστώματα. Παρόλο που κάποια έργα του απέκτησαν τοπικά μια μικρή δημοτικότητα (περίπου 200 έργα του έχουν επιζήσει) η σχέση του με επαγγελματίες καλλιτέχνες δεν ήταν καλή. Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν ήταν η κύρια ασχολία του. Προσπαθούσε κυρίως να κάνει δουλειές ώστε να μπορεί να επιβιώσει. Τον Απρίλιο 1918 πεθαίνει από υποσιτισμό και ηπατική ανεπάρκεια. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Νίνο αλλά η ακριβής τοποθεσία του τάφου του δεν είναι γνωστή γιατί δεν είχε καταχωρηθεί στα βιβλία. Στην αρχή του 20ου αιώνα ο Πιροσμάνι έζησε σε ένα μικρό διαμέρισμα, όχι μακρυά από το σιδηροδρομικό σταθμό της Τιφλίδας. Οι ζωγραφίες του συμπεριλαμβάνουν πολλές τοπικές εικόνες αλλά και πορτραίτα από Γεωργιανές ιστορικές φυσιογνωμίες όπως του 12ου αιώνα ποιητή Σότα Ρουσταβέλι ή της 11ου αιώνα βασίλισσας Ταμάρα. Αρκετές εικόνες του Πιροσμάνι απεικονίζουν άσημους Γεωργιανούς μέσα στην καθημερινότητά τους. Το έργο του Πιροσμάνι ήταν το θέμα της ταινίας του Γκιόργκι Σενγκελάγια το 1969 το οποίο κέρδισε βραβείο στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σικάγο το 1974 . Ο σκηνοθέτης Σεργέι Παρατζάνοφ σκηνοθέτησε το 1985 την ταινία τεκμηρίωσης μικρού μήκους με αφορμή το έργο του Πιροσμάνι Αραμπέσκ πάνω στα θέματα του Πιροσμάνι . Γεωργιανοί ζωγράφοι (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Αραμπέσκ πάνω στα θέματα του Πιροσμάνι, Σκηνοθεσία Σεργέι Παρατζάνοφ 1985 (γαλλικοί υπότιτλοι). Βιβλίο Νίκο Πιροσμάνι 1862-1918. Εθνικό Μουσείο της Γεωργίας, Έκδοση 2006, Τιφλίδα.
Ελληνορθόδοξος καθεδρικός ναός Αγίων Πάντων (Λονδίνο)

Ο ελληνορθόδοξος καθεδρικός ναός Αγίων Πάντων (αγγλικά: All Saints Greek Orthodox Cathedral) είναι εκκλησία στην περιοχή Κάμντεν Τάουν του Λονδίνου. Κατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα για την Αγγλικανική εκκλησία, αλλά από το 1948 έγινε ορθόδοξη εκκλησία για τις ανάγκες της ελληνικής παροικίας στην περιοχή. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η μεγάλων διαστάσεων ιωνικού ρυθμού κιονοστοιχία στην είσοδο του.

 Η περιοχή του Κάμντεν Τάουν αναπτύχθηκε από το 1790 και έπειτα, ενώ μέχρι τότε είχε κυρίως αγροτικό χαρακτήρα. Στην περιοχή υπήρχε μια μικρή εκκλησία για την εξυπηρέτηση των αναγκών της ενορίας, αλλά ήταν παραμελημένη ήδη από τον 14ο αιώνα όταν οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής είχαν μετακινηθεί βορειότερα προς το Κέντις Τάουν. Το 1818 εκδόθηκε ψήφισμα από το αγγλικό κοινοβούλιο σύμφωνα με το οποίο θα κατασκευάζονταν νέες εκκλησίες σε όλες τις περιοχές του Λονδίνου όπου αυτές έλειπαν, και η κατασκευή του ναού καλύφθηκε από τις διατάξεις του ψηφίσματος αυτού. Η εκκλησία ολοκληρώθηκε μεταξύ του 1822 και 1824 και αρχικά ήταν γνωστή ως παρεκκλήσι του Κάμντεν, και ανεπίσημα ως του Αγίου Στεφάνου (St Stephen's). Το 1920 έγινε των Αγίων Πάντων (All Saints).Σχεδιάστηκε από τους πατέρα και υιό Ουίλιαμ και Χένρυ Ίνγουντ, οι οποίοι ήταν επίσης οι αρχιτέκτονες της νέας εκκλησίας του Σαιντ Πάνκρας, νοτιότερα, στην οποία εισήγαγαν επίσης αρχαιοελληνικά στοιχεία (κίονες και καρυάτιδες), κατά τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της ελληνικής αναβίωσης. Είναι αρκετά μεγάλο κτήριο το μεγαλύτερο μέρος του οποίου αποτελείται από φαιοκίτρινα τούβλα και έχει ορθογώνιο σχήμα. Στην είσοδο του βρίσκεται το κύριο χαρακτηριστικό του κτηρίου, η αρχαιοελληνική κιονοστοιχία ιωνικού ρυθμού, ενώ πάνω από αυτή βρίσκεται μικρότερων διαστάσεων κιονοστοιχία η οποία αποτελεί αντίγραφο του μνημείου του Λυσικράτη στην Αθήνα. Ο σχεδιασμός των στοιχείων αυτών βασίζεται σε αντίγραφα που δημιούργησε αλλά και τμήματα τα οποία απέσπασε μετά από ανασκαφές ο Χένρυ Ίνγουντ από την Ελλάδα και τα οποία βρίσκονται πλέον στο Βρετανικό μουσείο. Παρόμοιος πυργίσκος υπάρχει και στην νέα εκκλησία του Σαιντ Πάνκρας νοτιότερα, κτήριο το οποίο επίσης σχεδίασε ο Ίνγουντ. Στο εσωτερικό του έχει επίπεδο οροφή, και περιμετρικά στηρίζεται από ιωνικού ρυθμού κίονες. Το κτίσμα είναι προστατευόμενο κτήριο σύμφωνα με την αγγλική νομοθεσία για τα κτίσματα πολιτιστικής κληρονομιάς. Έγινε αυτόνομη ενοριακή εκκλησία το 1852, και κατά το υπόλοιπο του 19ου αιώνα συγκέντρωνε μεγάλο αριθμό πιστών. Κατά τον 20ό αιώνα η προσέλευση των αγγλικανών πιστών μειώθηκε, και το 1948 η εκκλησία έγινε ελληνορθόδοξη λόγω του μεγάλου αριθμού Κυπρίων στην περιοχή. Το 1991 ο ναός έγινε καθεδρικός.Εκτός από τον ελληνορθόδοξο ναό των Αγίων Πάντων, υπάρχει και ο ορθόδοξος ναός της Κοιμήσεως και των Αγίων Πάντων της ρωσικής εκκλησίας στην περιοχή του Νάιτσμπριτζ στο κεντρικό Λονδίνο. Camden Town and Primrose Hill Past, John Richardson (1991) ISBN 0-948667-12-5 Georgian London, John Summerson (1988) ISBN 0-7126-2095-8 Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2020-11-28 στο Wayback Machine.
Αλί Καφί

Ο Αλί Χουσαΐν Καφί (αραβικά: علي حسين كافي‎, ʿAlī Ḥusain Kāfī, 7 Οκτωβρίου 1928 – 16 Απριλίου 2013) ήταν Αλγερινός πολιτικός ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Ανώτατου Κρατικού Συμβουλίου και υπηρεσιακός Πρόεδρος από το 1992 έως το 1994.

 Ο Αλί Καφί γεννήθηκε στο Ελ Χαρούς το 1928. Ο Αλί Καφί ήταν μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες των παράνομων δυνάμεων της Αλγερίας οι οποίες αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία από τη Γαλλία από το 1954 έως το 1962. Εκείνη την εποχή προήχθη στον βαθμό του συνταγματάρχη. Ο Καφί ήταν ο πρεσβευτής της Αλγερίας σε διάφορες χώρες, όπως η Συρία, η Αίγυπτος, το Ιράκ και η Ιταλία.Διετέλεσε πρόεδρος του Ανώτατου Κρατικού Συμβουλίου (συλλογική προεδρία με στρατιωτική υποστήριξη) της Αλγερίας από τις 2 Ιουλίου 1992 έως τις 31 Ιανουαρίου 1994. Επελέγη για τη θέση του προέδρου μετά τη δολοφονία του Μοχάμεντ Μπουντιάφ.Το Κρατικό Συμβούλιο είχε στόχο να αποτελέσει μεταβατική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Σκοπός του ήταν να επαναφέρει το έθνος στην ευημερία. Η σκληρή δουλειά του Συμβουλίου ακυρώθηκε από τον πρόεδρο που ακολούθησε τον Λιαμίν Ζερουάλ, τον Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, εν μέσω κατηγοριών διαφθοράς. Ο Καφί πέθανε σε ηλικία 84 ετών στις 16 Απριλίου 2013 στη Γενεύη της Ελβετίας. Η σορός του τάφηκε στο Κοιμητήριο Ελ-Αλιά. Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Γουιάνας

Αυτός είναι ένας κατάλογος των αρχηγών κράτους της Γουιάνας, από την ανεξαρτησία το 1966 ως σήμερα. Από το 1966 ως το 1970 ο αρχηγός κράτους ήταν η Βασίλισσα της Γουιάνας Ελισάβετ Β΄, με βάση την Πράξη Ανεξαρτησίας της Γουιάνας του 1966, η οποία ήταν επίσης Μονάρχης του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βασίλισσα εκπροσωπείτο στη Γουιάνα από τον Γενικό Κυβερνήτη. Η Γουιάνα έγινε δημοκρατία με βάση το Σύνταγμα του 1970 και ο Μονάρχης και ο Γενικός Κυβερνήτης ανατικαταστάθηκαν από έναν εθιμοτυπικό πρόεδρο εκείνη την χρονική περίοδο. Σήμερα ο Πρόεδρος της Γουιάνας είναι αρχηγός του κράτους και της κυβέρνησης και εκλέγεται από την Εθνοσυνέλευση.

 Η διαδοχή στο θρόνο ήταν η ίδια με εκείνη του βρετανικού θρόνου. Ο Γενικός Κυβερνήτης ήταν ο αντιπρόσωπος του Μονάρχη στη Γουιάνα και ασκούσε τις περισσότερες από τις εξουσίες του Μονάρχη. Διοριζόταν για απεριόριστη θητεία, υπηρετώντας κατά τη βούληση του Μονάρχη. Ο διορισμός του Γενικού Κυβερνήτη γινόταν αποκλειστικά έπειτα από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου της Γουιάνας, χωρίς την εμπλοκή της βρετανικής κυβέρνησης. Σε περίπτωση που η θέση θα ήταν κενή, χρέη γενικού κυβερνήτη (Officer Administering the Government) ασκούσε ο Ανώτατος Δικαστής της Γουιάνας. Κατάσταση Με βάση το Σύνταγμα του 1970 ο Πρόεδρος αντικατέστησε το Μονάρχη ως εθιμοτυπικός αρχηγός κράτους. Η εκλογή του γινόταν από την Εθνοσυνέλευση για πενταετή θητεία. Σε περίπτωση που θα χήρευε η θέση, ως υπηρεσιακός πρόεδρος ασκούσε καθήκοντα ο Πρωθυπουργός. Το 1980 αυξήθηκαν οι εξουσίες του Προέδρου και συστάθηκε η εκτελεστική προεδρία. Κατάσταση Σήμερα είναι εν ζωή οι εξής πρώην αρχηγοί κράτους της Γουιάνας: World Statesmen – Guyana Rulers.org – Guyana
Τζορτζ Αμπέλα

Ο Τζορτζ Αμπέλα (George Abela, στα μαλτέζικα: Ġorġ Abela, 1948-) είναι πολιτικός από τη Μάλτα, που υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 2009 ως το 2014. Υπήρξε πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης της Μάλτας και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο Εργατικό Κόμμα της χώρας.

 Γεννήθηκε στο Κόρμι (Qormi) στις 22 Απριλίου του 1948 και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια τέλειωσε το σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Χάμρουν (Hamrun). Το 1965 εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Μάλτας, από όπου απέκτησε τίτλο μπάτσελορ. Συνέχισε τις σπουδές του και έγινε notary public , ενώ το 1975 αποφοίτησε ως δικηγόρος. Προσελήφθη αμέσως ως νομικός σύμβουλος της Γενικής Ένωσης Εργατών και εργάστηκε στους κόλπους της επί 25 χρόνια. Το 1982, έπειτα από τη θητεία του ως προέδρου του ποδοσφαιρικού συλλόγου Κουόρμι, εξελέγη πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης της Μάλτας. Επέφερε αλλαγές εντός της Ένωσης και βελτίωσε την υποδομή, εισάγοντας μεταξύ άλλων τεχνικό φωτισμό και κλινικές για φυσικοθεραπεία σε γήπεδα. Για πρώτη φορά οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Μάλτας προπονήθηκαν σε επαγγελματικό επίπεδο. Το 1992 ο Αμπέλα αποχώρησε από την Ένωση του Ποδοσφαίρου και ανέλαβε αντιπρόεδρος αρμόδιος για τα κομματικά ζητήματα στο Εργατικό Κόμμα. Έπειτα από την εκλογική νίκη του τελευταίου το 1996 διορίστηκε νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Άλφρεντ Σαντ και για το λόγο αυτό παρευρισκόταν στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου. Παραιτήθηκε από την θέση αυτή το 1997 έπειτα από διαφωνία του με τον πρωθυπουργό. Το 1998 διαφώνησε επίσης με το κόμμα που διεξήγαγε πρόωρες εκλογές και διέκοψε κάθε δεσμό με τους Εργατικούς. Το 2000 υπέπεσε σε δυσμένεια και στην Γενική Ένωση των Εργατών, με αποτέλεσμα να διακόψει τους δεσμούς και από εκεί. Από το 2000 το ενδιαφέρον του μετατοπίστηκε στο ιδιωτικό του επάγγελμα και έγινε νομικός σύμβουλος σε διάφορα υπουργεία και κυβερνητικές υπηρεσίες. Το 2008 διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου του Εργατικού Κόμματος μετά την παραίτηση του Άλφρεντ Σαντ. Στον τελικό γύρο αναμετρήθηκε με τον Τζόζεφ Μούσκατ στις 6 Ιουνίου του 2008. Ο Αμπέλα ήρθε δεύτερος με 291 ψήφους (33,64%), ενώ ο Μούσκατ εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος με 574 ψήφους (66,36%). Ο νεοεκλεγείς Μάσκατ κάλεσε τον Αμπέλα να συμμετάσχει στο κόμμα και ο τελευταίος διορίστηκε εκπρόσωπος του Εργατικού Κόμματος στην επιτροπή δράσης Μάλτας-ΕΕ (MEUSEC). Στις 12 Ιανουαρίου του 2009 ο πρωθυπουργός Λόρενς Γκόνζι ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση πρότεινε τον Αμπέλα για το αξίωμα του επόμενου προέδρου της Μάλτας. Η πενταετής θητεία του Έντι Φενέκ Αντάμι έληξε στις 4 Απριλίου του 2009. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της Μάλτας που η κυβέρνηση πρότεινε για πρόεδρο έναν πολιτικό από την Αντιπολίτευση . Ο Αμπέλα παραιτήθηκε από την MEUSAC και το Εργατικό Κόμμα, ανοίγοντας το δρόμο για τη διαδοχή του Αντάμι. Την 1η Απριλίου του 2009 η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε το διορισμό του Αμπέλα στο ύπατο αξίωμα. Το μεσημέρι της 4ης Απριλίου ο Αμπέλα ορκίστηκε όγδοος Πρόεδρος της Μάλτας ενώπιον του προέδρου της Βουλής, Λουίς Γκαλέα. Rudolf, Uwe Jens· Berg, Warren G. (2010). Historical Dictionary of Malta. Scarecrow Press. σελίδες 21–22. ISBN 9780810873902. Επίσημος ιστότοπος
Μπρίσμπεϊν Ρόαρ

Η Μπρίσμπεϊν Ρόαρ (αγγλικά: Brisbane Roar) είναι αθλητικός σύλλογος της Αυστραλίας. Ιδρύθηκε το 1957 με το όνομα Αθλητικός Σύλλογος Χολλάνδια Ινάλα και αργότερα, επειδή ήταν η μοναδική ομάδα στην επαρχία του Κουΐνσλαντ ονομάστηκε σε Κουίνς Λάντ Ροαρ και από τις 5 Μαΐου μετονομάστηκε στο τελικό της όνομα δηλαδή σε Μπρισμπέιν Ρόαρ. Έδρα της είναι το Λανγκ Παρκ, γνωστό και ως Στάδιο Σάνκορπ με 52,500 θέσεις. Μάλιστα, αξίζει να σημειώσουμε πως ο πρόεδρος της, είναι από την Ελλάδα και ονομάζεται Άγγελος Ποστέκογλου ο οποίος στα 5 του μετανάστευσε με τους γονείς του στην Αυστραλία.

 Το στάδιο της, το Σάνκορπ Στάντιουμ η αλλιώς Λανγκ Παρκ, άρχισαν τις εργασίες του, το 1911 και τέλειωσαν το 1914. Το αρχικό τους όνομα ήταν το Λανγκ Παρκ που προέρχεται από τον πολιτικό και συγγραφέα, Τζον Ντάνμορ Λανγκ. Το 1953 στην Αυστραλία, το κυρίαρχο άθλημα τους αλλά και χόμπι, ήταν το Ράγκμπι όπου σχηματίστηκε η αθλητική ομάδα ράγκμπι του Μπρισμπέιν. Αγώνες Ράγκμπι γίνονται από το 1930 μέχρι και σήμερα. Το Σάνκορπ η αλλιώς Λανγκ Παρκ χρησιμοποιείται και ως επίσημο στάδιο αγώνων της Εθνικής Αυστραλίας. Το 2003 και το 2008 φιλοξένησε τους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ράγμπι. Η Αντιπαλότητα της είναι αυτή με την Γκόλντ Κόουστ Γιουνάιτεντ επειδή είναι άλλη μια ομάδα που ανήκει στην πρώτη κατηγορία της Αυστραλίας και επειδή βρίσκεται στην επαρχία της Κουίνς Λαντ. Επίσης, αυτό το ντέρμπι χαρακτηρίζεται ώς The M1 Derby που είναι το μοναδικό ντέρμπι στην επαρχία. Οι φιλικότητες της Μπρίσμπειν είναι με την Κουίνς Λαντ Λάιονς και με την βραζιλιάνικη Ατλέτικο Μινέιρο που έχει φιλικότητα από το 2008. Επίσημος ιστότοπος
Μιχαήλ Αρταμόνοφ

Ο Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Αρταμόνοφ (ρωσικά: Михаил Илларионович Артамонов‎), (αγγλικά: Mikhail Illarionovich Artamonov‎), (5 Δεκεμβρίου OS 23 Νοεμβρίου 1898 στο χωριό Βιγκόλοβο της ομώνυμης επαρχίας του Κυβερνείου Τβερ, σήμερα Μολοκόφσκι, Περιφέρεια Τβερ – 31 Ιουλίου 1972 στο Λένινγκραντ, σήμερα Αγία Πετρούπολη) ήταν Σοβιετικός (Ρώσος) ιστορικός και αρχαιολόγος, ο οποίος θεωρείται ως ο πατέρας των σύγχρονων χαζαρικών σπουδών.

 Η ακαδημαϊκή καριέρα του Αρταμόνοφ είχε ως επίκεντρο το Πανεπιστήμιο του Λένινγκαντ, στο οποίο ήταν καθηγητής από το 1935 και επίσης ο επικεφαλής του Τμήματος Αρχαιολογίας, από το 1949. Ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ ερεύνησε οικισμούς της Εποχής του Χαλκού και της Εποχής του Σιδήρου, σε περιοχές, όπως ο ποταμός Ντον της Ρωσίας (αρχαία ελληνικά: Τάναϊς), στο Βόρειο Καύκασο και στην Ουκρανία.Πραγματοποίησε ανασκαφές σε μεγάλο αριθμό σκυθικών και χαζαρικών τύμβων και οικισμών (η πιο περίφημη ανασκαφή ήταν αυτή στο χαζαρικό φρούριο της Σαρκέλ) και δημοσίευσε τη μονογραφία “Istoriya Khazar” σχετική με τους Χαζάρους το 1962. Υπήρξαν και πρόδρομες εκδόσεις αυτού του έργου (1937, 1939), στο οποίο ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ τόνισε την τεράστια επιρροή των Χαζάρων στην ανάπτυξη των πρώτων Ρως (μέση ελληνική: Ῥῶς), αλλά και άλλους γειτονικούς λαούς, θέσεις οι οποίες, είχαν καταγγελθεί από τις σοβιετικές αρχές, αναγκάζοντας τον να προσθέσει τροποποιητικό συμπέρασμα για το έργο του, δηλώνοντας ουσιαστικά, ότι «στην πραγματικότητα δεν είχαν διαρκή επίδραση». Ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ διορίστηκε διευθυντής του Μουσείου Ερμιτάζ το 1951. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1964, εκδιώχθηκε από τη θέση του, λόγω της διοργάνωσης εκθέσεων καλλιτεχνών του αιρετικού, «διαφορετικού», «εναλλακτικού» καλλιτεχνικού κινήματος (другое искусство, альтернативное искусство), γνωστού με τη γενική ονομασία «Μη Κομφορμιστική Τέχνη της ΕΣΣΔ» (Неофициальное искусство СССР). Στον Μιχαήλ Αρταμόνοφ απονεμήθηκαν τα μετάλλια του Τάγματος του Λένιν, του Τάγματος του Ερυθρού Αστέρα της Εργασίας και διάφορα άλλα μετάλλια. Ανάμεσα στους μαθητές του Μιχαήλ Αρταμόνοφ, αρκετοί από τους οποίους έφεραν την επιρροή του, περιλαμβάνονται οι: Λεβ Γκουμιλιόφ (Лев Николаевич Гумилёв), Ανατόλι Κιρπίτσνικοφ (Анатолий Николаевич Кирпичников), Ντμίτρι Ματσίνσκι (Дмитрий Алексеевич Мачинский) και Ίγκορ Ντούμποφ (Игорь Васильевич Дубов). Ρωσική αρχαιολογία Κατάλογος Ρώσων αρχαιολόγων Artamonov on the Hermitage Museum website (αγγλικά) Ο Αρταμόνοφ στην ιστοσελίδα του Μουσείου Ερμιτάζ.
Φραγκίσκα Ατσαγιόλι

Η Φραγκίσκα Ατσαγιόλι (ιταλικά : Francesca Acciaiuoli), ήταν Φλωρεντινής καταγωγής ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, η τελευταία Βαρωνέσσα της Βοστίτσας από το 1391 έως το 1422. Με το γάμο της έγινε κόμισσα Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, κυρία της Λευκάδος και δέσποινα της Ηπείρου.

 Ήταν κόρη του Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, που αναφέρεται ότι της είχε πολύ αδυναμία και κληρονόμος του στη Βοστίτσα. Άνδρας της αδελφής της Βαρθολομαίας ήταν ο Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος Δεσπότης του Μυστρά. Το 1391 παντρεύτηκε τον Κάρολο Α' Τόκκο κόμη της Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, κύριο της Λευκάδας και μετά δεσπότη της Ηπείρου. Το 1391, όταν ο πατέρας πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Ενετούς και τον βάιλο του Πριγκιπάτου, συμφωνήθηκε και δόθηκε η Φραγκίσκα ως όμηρος για να ελευθερωθεί ο Νέριο Α΄. Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888
Τρεφλ Σόποτ

Η Τρεφλ Σόποτ (Trefl Sopot) είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Σόποτ. Η ομάδα παίζει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (PLK). Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως αντικατάσταση της Πρόκομ Ασέκο Σόποτ, που έφυγε από το Σόποτ για τη Γκντίνια το 2009.

 Η ομάδα ιδρύθηκε ως σύλλογος φοίνικας με μία νέα εταιρική ταυτότητα, μετά την απόφαση της Πρόκομ Ασέκο Σόποτ να εγκατασταθεί στη Γκντίνια. Στην εναρκτήρια σεζόν, ο σύλλογος έπαιξε στο γήπεδο Hali 100-lecia. Στην αρχή της σεζόν 2010-11, μετακόμισε στην Αρένα Έργκο, χωρητικότητας 15.000 ατόμων, τη μεγαλύτερη αρένα στην PLK. Τη σεζόν 2011-12, η Τρεφλ Σόποτ έφτασε στους τελικούς της PLK, όπου αντιμετώπισε την πρόγονό της, Άρκα Γκντίνια. Σε μια συναρπαστική σειρά τελικών, η Τρεφλ Σόποτ έχασε με 4-3. Το 2011-12, η Τρεφλ Σόποτ κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Πολωνίας. Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε ξανά το Κύπελλο. Παράλληλα με αυτές τις κατακτήσεις, η ομάδα κέρδισε επίσης το Σούπερ Καπ Πολωνίας το 2012 και το 2013. Πρωτάθλημα Πολωνίας 2η θέση (1): 2011-12 3η θέση (1): 2013-14 Κύπελλο Πολωνίας Νικητές (2): 2011-12, 2012-13 Σούπερ Καπ Πολωνίας Νικητές (2): 2012, 2013 Επίσημος ιστότοπος της Τρεφλ Σόποτ (πολωνικά)
Στατική ιστοσελίδα

Στατική ιστοσελίδα (Αγγλικά: static web-page ή flat web-page) ονομάζεται μια ιστοσελίδα της οποίας το περιεχόμενο μεταφέρεται στον χρήστη ακριβώς στην μορφή που είναι αποθηκευμένο στον εξυπηρετητή ιστοσελίδων (web server), σε αντίθεση με τις δυναμική ιστοσελίδα όπου το περιεχόμενο δημιουργείται από μια εφαρμογή η οποία εκτελείται στον εξυπηρετητή ιστοσελίδων. Τα περιεχόμενα μιας στατικής ιστοσελίδας εμφανίζονται με την ίδια μορφή σε όλους του χρήστες με την μορφή που είναι αποθηκευμένα στο σύστημα αρχείων του εξυπηρετητή ιστοσελίδων. Οι στατικές ιστοσελίδες είναι αποθηκευμένες συνήθως σε μορφή HTML και μεταφέρονται χρησιμοποιώντας το πρωτόκολλο HTTP.

 Δεν χρειάζονται προγραμματιστικές δεξιότητες για να δημιουργήσει κάποιος μια στατική σελίδα. Η σελίδα μπορεί να βρίσκεται με εύκολο τρόπο κλωνοποιημένη σε περισσότερους από έναν εξυπηρετητές. Δεν χρειάζεται ειδικό λογισμικό στον εξυπηρετητή ιστοσελίδων για την δημοσίευση στατικών σελίδων. Η σελίδα μπορεί να είναι διαθέσιμη στον φυλλομετρητή κατευθείαν από ένα αποθηκευτικό μέσο όπως ένα CD-ROM ή USB μνήμης χωρίς να χρειάζεται να διαμεσολαβήσει ένα εξυπηρετητής ιστοσελίδων με κατάλληλο λογισμικό χειρισμό ιστοσελίδων (για παράδειγμα οι δυναμικές σελίδες σε γλώσσα PHP θέλουν έναν διερμηνέα PHP ο οποίος τρέχει στον εξυπηρετητή ιστοσελίδων και δημιουργεί δυναμικά την σελίδα πριν αυτή αποσταλεί στον φυλλομετρητή του χρήστη). Δεν είναι εύκολη η διαδραστικότητα με τον χρήστη. Η διαχείριση μεγάλου αριθμού στατικών ιστοσελίδων δεν είναι εύκολη χωρίς αυτόματα εργαλεία. Ιστοσελίδα Δυναμική ιστοσελίδα Κατασκευή ιστοσελίδων Υπερκείμενο HTML
Στίπε Έρκεγκ

Ο Στίπε Έρκεγκ (ορθή προφορά: Στίπε Έρτσεκ) (Stipe Erceg, 30 Οκτωβρίου 1974) είναι Γερμανοκροάτης ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1974 στο Σπλιτ της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας και σε ηλικία τεσσάρων ετών εγκαταστάθηκε στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας. Σπούδασε υποκριτική στο Ευρωπαϊκό Θεατρικό Ινστιτούτο στο Βερολίνο από το 1996 ως το 2000.

 2003 Der Typ 2004 Yugotrip 2004 Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες 2005 Stadt als Beute 2008 Little Paris 2008 Το σύμπλεγμα Baader Meinhof 2009 Chaostage 2011 Ο άγνωστος 2012 Η τέταρτη δύναμη 2014 Θαμμένες φωνές 2015 Taxi 2015 Ελιξήριο 2017 Letzte Spur Berlin 2004 Die Kirschenkönigin 2010 Ein starkes Team 2011 Der Staatsanwalt 2016 Der Kroatien Krimi
Τζίμι Κέλι

Ο Τζίμι Κέλι (αγγλικά: Jimmy Kelly, 1911–1970) ήταν Ιρλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για τρεις δεκαετίες ως αριστερός ακραίος επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς ποδοσφαιριστές της χώρας του, σημείωσε τουλάχιστον 571 τέρματα σε 1.000 επίσημους αγώνες κατά τη διάρκεια της καριέρας του.

 Ο Κέλι είχε διπλή υποκοότητα και έπαιξε και για τις δύο ομάδες της Ιρλανδίας - την IFA XI και την FAI XI. Το 1932 έγινε ο πρώτος Βορειοιρλανδός που έπαιξε για τη FAI XI και το 1934 ήταν μέλος της πρώτης ομάδας που έπαιξε σε προκριματικό Παγκόσμιου Κυπέλλου.Ξεκίνησε την καριέρα του με την Κολερέιν πριν υπογράφει με τη Λίβερπουλ τον Μάιο του 1928. Ωστόσο, απέτυχε να κάνει έστω και μια επίσημη εμφάνιση με την ομάδα και πήγε τελικά στην Ντέρι Σίτι ΦΚ, ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας που συμμετέχει στο πρωτάθλημα του Έιρε (Δημοκρατία της Ιρλανδίας). Μετά από τέσσερις αγώνες σημείωσε το πρώτο από τα 393 τέρματα που πέτυχε με την ομάδα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 αγωνίστηκε και για άλλες ομάδες της Έιρε. Κέρδισε μόνο ένα τίτλο στην μακρά σταδιοδρομία του, το Κύπελλο του 1949 με τη Ντέρι Σίτι. Σε προσωπικό επίπεδο ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος του 1946–47. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
NGC 4516

Ο NGC 4516 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 8 Απριλίου 1784 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών NGC 4516.

 Δεδομένα για το NGC 4516 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4516 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4516 στο Wikimedia Commons
Μπουντάιγια

Η Μπουντάιγια (αραβικά: البديع‎) είναι μια παράκτια πόλη που βρίσκεται στη βορειοδυτική περιοχή της Νήσου Μπαχρέιν, στο Βόρειο Κυβερνείο του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Γειτονεύει με τα χωριά Ντιράζ και Μπάνι Ζάμρα.

 Η πόλη ιδρύθηκε από τη φυλή Νταουάσιρ, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της φυλής έφυγε μαζικά στην ηπειρωτική Σαουδική Αραβία το 1923, μετά την σύγκρουση με τις βρετανικές αποικιακές αρχές. Πολλά μέλη της φυλής Νταουάσιρ επέστρεψαν αργότερα στη Μπουντάιγια, με μερικούς ακόμα να ζουν στο χωριό σήμερα. Πριν από την ανακάλυψη του πετρελαίου στο Μπαχρέιν, οι περισσότεροι κάτοικοι της Μπουντάιγια ασχολήθηκαν με τη βιομηχανία κυνηγιού μαργαριταριών και αλιείας. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Gazetteer of the Persian Gulf, Oman and Central Arabia του 1917, η Μπουντάιγια αποτελείται από τρεις διαφορετικές συνοικίες, τις Φάρικ αλ Αμάρα, Φάρικ αλ Νταμ (βρίσκεται στη Ρας-Μπουντάιγια) και Φάρικ αλ Μπουντάιγια (η παλαιότερη συνοικία). Η πόλη είχε σημαντικούς αριθμούς από πέτρινα σπίτια και καλύβες από καλαμιές. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός ήταν 8.000 και θεωρήθηκε ότι ήταν όλοι υποστηρικτές του Σουνιτικού Ισλάμ. 800 σπίτια ανήκαν στη φυλή Νταουάσιρ, 100 στη φυλή Αμάρα, 50 στη Χαουάλα, 200 σε «ελεύθερους νέγρους» και περίπου 450 σπίτια για μαύρους σκλάβους. Το λιμάνι φιλοξενούσε περισσότερα από 100 σκάφη, πάνω από τα μισά από τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για κυνήγι μαργαριταριών. Υπήρχαν επίσης 3 σχολεία Κορανιού στην πόλη. Οι εσωτερικές υποθέσεις της πόλης διεκπεραιώθηκαν από τον Σεΐχη των Νταουάσιρ, χωρίς παρέμβαση του Σεΐχη του Μπαχρέιν. Η Μπουντάιγια λάβαινε παραδοσιακά την παροχή νερού από πηγάδια στις παρακείμενες φυτείες χουρμάδων στα χωριά Ντιράζ και Μπάνι Ζάμρα αντίστοιχα. Είναι τώρα η τοποθεσία των περισσότερων αγροκτημάτων, στάβλων και παραδοσιακών οικογενειακών φαρμών/καταφυγίων νακάλ. Η πόλη χρησιμεύει ως ένα τελικό σημείο του Αυτοκινητοδρόμου Μπουντάιγια, που οδηγεί στη Μανάμα. Οι περιοχές και στις δύο πλευρές του δρόμου αναφέρονται συνήθως ως Μπουντάιγια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιοχή του Αυτοκινητοδρόμου Μπουντάιγια είναι η αποψίλωση των δασών λόγω των κυμάτων κατασκευής και η διαρροή θαλασσινού νερού σε φυσικούς υπόγειους υδροφορείς ως αποτέλεσμα της διαδικασίας προ-κατασκευής του λιμένα Μινά Σαλμάν στη δεκαετία του 1950. Ο Αυτοκινητόδρομος Μπουντάιγια εξακολουθεί να μνημονεύεται ως ένα από τα μόνα «φυσικά σκιασμένα» μέρη του Μπαχρέιν, όπου χιλιάδες άγριοι φοίνικες λειτουργούσαν ως φίλτρα από τον καυτό, λαμπερό ήλιο της ερήμου. Τα περισσότερα από τα δέντρα κόπηκαν για να επεκτείνουν τη διαδρομή και να «εκσυγχρονίσουν» την περιοχή. Φουάντ Χούρι (1980). Φυλή και πολιτεία στο Μπαχρέιν: Ο μετασχηματισμός της κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας σε ένα αραβικό κράτος.(ISBN 0-226-43473-7)
Δίδυμη Μαγεία

Η Δίδυμη Μαγεία (Αγγλ. Twitches) είναι μια αυθεντική τηλεταινία του Disney Channel αμερικάνικης παραγωγής 2005, η οποία είναι βασισμένη στη διάσημη σειρά βιβλίων T*Witches τα οποία εκδίδονται από την Scholastic Press. Η παραγωγή έγινε από την Broomsticks Productions Limited και στην ταινία πρωταγωνιστούν οι διάσημες δίδυμες αδερφές Τία Μάουρι & Τάμερα Μάουρι, οι οποίες έγιναν διάσημες από την σειρά Sister, Sister του ABC. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 14 Οκτωβρίου 2005 και την παρακολούθησαν πάνω από 5 εκ. άνθρωποι, κάνοντας την την καλύτερη τηλεταινία του Disney Channel εκείνη την περίοδο. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΤ1.

 Οι δίδυμες αδελφές Κέιμριν και Άλεξ, οι οποίες είχαν χωριστεί αμέσως μετά τη γέννησή τους, θα συναντηθούν κατά τύχη έξω από ένα μαγαζί ρούχων την ημέρα, που κλείνουν τα 21 και αμέσως θα αισθανθούν κάπως παράξενα, έναν ιδιαίτερο δεσμό, που συχνά παρατηρείται ανάμεσα σε διδύμους. Σύντομα θα μάθουν ότι έχουν μαγικές ικανότητες αφού γεννήθηκαν σε ένα μαγικό κόσμο, το Κόβεντρι, από τον οποίο φυγαδεύτηκαν προκειμένου να σωθούν από τις σατανικές δυνάμεις του «Σκότους». Οι δύο κοπέλες πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τις σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν τις ίδιες, αλλά και το ίδιο το Κόβεντρι στον οποίο εξακολουθεί να ζει η πραγματική τους μητέρα, η βασίλισσα του Κόβεντρι. Τία Μάουρι ως Άλεξ Φίλντιγκ Τάμερα Μάουρι ως Κέιμριν Μπερνς Κρίστεν Γουίλσον ως Μιράντα-βασίλισσα του Κόβεντρι Πάτρικ Φάμπιεν ως Θάντος-κακός θείος των κοριτσιών Τζένιφερ Ρόμπερτσον ως Ιλιάννα-προστάτιδα των κοριτσιών Πατ Κέλι ως Καρσ-προστάτης των κοριτσιών Μετά την επιτυχημένη πρώτη τηλεταινία, το 2007 έκανε πρεμιέρα το δεύτερο μέρος Twitches Τοο και συγκεκριμένα η πρεμιέρα έγινε στις 12 Οκτωβρίου 2007 στις ΗΠΑ, ενώ στις 26 Οκτωβρίου 2007 έγινε στον Καναδά και στις 2 Νοεμβρίου 2007 έγινε στην Αγγλία. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΤ1. Twitches Twitches στη σελίδα του Disney Channel
Ερριέττα του Βελγίου

Η Ερριέττα (γαλλ. Henriette de Belgique, 30 Νοεμβρίου 1870 - 28 Μαρτίου 1948) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν κόρη του Κόμη της Φλάνδρας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ορλεάνης.

 Η Ερριέττα Μαρία Καρλόττα Αντωνία ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου, Κόμη της Φλάνδρας, και της Μαρίας των Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγεν, κόρης του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν. Η Μαρία ήταν αδελφή του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας και η Ερριέττα αδελφή του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου. Παντρεύτηκε το 1896 τον Εμμανουήλ, Δούκα του Βαντόμ, και είχε τέκνα: Μαρία Λουίζα (1896 - 1973), παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Δύο Σικελιών. Σοφία (1898 - 1928). Γενεβιέβη (1901 - 1983), παντρεύτηκε τον Αντουάν, Μαρκήσιο του Σαποναί-Μοράνς. Κάρολος Φίλιππος (1905 - 1970), Δούκας του Νεμούρ. "Leopold's Niece to Hunt Grizzlies", The New York Times, Berlin, 17 July 1908, retrieved 8 January 2010
Τουμσούκ

Το Τουμσούκ ή Τουμουσούκε (απλοποιημένα Κινέζικα: 图木舒克, παραδοσιακά Κινέζικα: 圖木舒克, πινγίν: Túmùshūkè, Ουιγουρικά: تۇمشۇق, Тумшуқ‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Tumshuq, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: Tumxuk̡, επίσης γνωστή ως Τουμουσούκ, Τούμσουκ) είναι πόλη υπο-νομαρχιακού επιπέδου στο Σιντζιάνγκ της Κίνας, η οποία περιβάλλεται από τον νομό Κασγκάρ.

 Το Τουμσούκ καλύπτει έκταση 1.927 τετραγωνικών χιλιομέτρων και βρίσκεται 1.222 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ουρούμτσι. Είναι προγραμματισμένη η εξυπηρέτηση της πόλης από το Αεροδρόμιο του Τουμσούκ. Είναι υπό κατασκευή και βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από την πόλη. Μόλις ολοκληρωθεί θα εξυπηρετεί επίσης τις κομητείες Μαραλμπεσί και Καλπίν. Σώμα Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ Χάρτης Μακάν Ιστοσελίδα της Κυβέρνησης του Τουμσούκ (Κινέζικα)
Ιωάννης Αδόλφος της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ

Ο Ιωάννης-Αδόλφος, γερμ. Johann-Adolf (18 Μαΐου 1721 - 29 Απριλίου 1799) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Έγινε αντιστράτηγος της Σαξονίας.

 Ήταν ο έβδομος γιος του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σαξονίας-ΓΚότα-Άλτενμπουργκ και της Μαγδαληνής-Αυγούστας, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Μαξιμιλιανή-Ελισάβετ Σάουερ· ο γάμος ήταν μοργανατικός και είχε τέκνα: Αδόλφος-Χριστιανός-Κάρολος 1761-1835. Ιωάννα-Αδολφίνα-Φρειδερίκη 1767-1804. August Beck (1881), "Johann Adolf", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 376 Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste, Zweite Sektion, 21. Teil, Leipzig, 1842, p. 240 (digital copy) Ranft, Michael: Die Politische Historie von Thüringen, Meißen und Sachsen, welche der sächsische Patriot aus den bewährtesten Nachrichten in XI Stücken der studirenden Jugend in möglichster Kürze aufrichtig erzehlet, Band 10, Leipzig : Holle, 1772, p. 181f. (digital copy) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prince Johann Adolf of Saxe-Gotha-Altenburg στο Wikimedia Commons
You Let Me Walk Alone

Το "You Let Me Walk Walk Alone" είναι ένα τραγούδι που εκτελείται από τον Γερμανό τραγουδιστή Μιχαέλ Σούλτε. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως ψηφιακή λήψη στις 20 Φεβρουαρίου 2018 μέσω του Very Us Records και γράφτηκε από τον Σούλτε μαζί με τον Θόμας Στένγκααρντ, τη Νίσσε Ινγκβέρσεν και τη Νίνα Μούλερ. Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018.

 Ο Schulte επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά ως ανταγωνιστής στο Unser Lied für Lissabon, τη γερμανική εθνική επιλογή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018, στις 29 Δεκεμβρίου 2017. Στις 13 Φεβρουαρίου 2018, το τραγούδι του αποκαλύφθηκε με τον τίτλο "You Let Me Me Walk Alone". Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 20 Φεβρουαρίου. Αγωνίστηκε στον τελικό στις 22 Φεβρουαρίου, όπου έλαβε τους μέγιστους δώδεκα βαθμούς από το Πάνελ της Eurovision, τη διεθνή κριτική επιτροπή και τους τηλεθεατές, κερδίζοντας τον διαγωνισμό.Δεδομένου ότι η Γερμανία είναι μέλος των "Big Five", το τραγούδι διαγωνίστηκε αυτόματα στον τελικό, όπου κατέκτησε την τέταρτη θέση.
Κιμπόντο

Το Κιμπόντο (Αγγλικά και Σουαχίλι: Kibondo), είναι μια μικρή πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιοχής Κιμπόντο (Kibondo District), στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region), στα βορειοδυτικά της Τανζανίας.

 Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2002 ο πληθυσμός ήταν 13.241 άτομα.. Η δυναμική του πληθυσμού της πόλης για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1978 και 2002, φαίνεται παρακάτω: Κατά την απογραφή του 2012, το Μεικτό Τμήμα Κιμπόντο (Kibondo Mixed Ward), είχε πληθυσμό 39.300 άτομα.Οι πλειοψηφία των κάτοικων στο Κιμπόντο (Kibondo), ανήκουν στην φυλή Χα (Ουάχα - Waha). Η πόλη Κιμπόντο (Kibondo), βρίσκεται 270 χλμ. βόρεια της Κιγκόμα (Kigoma), κοντά στα σύνορα με το Μπουρούντι (Burundi). Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.455 m επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το Κιμπόντο (Kibondo) βρίσκεται σε απόσταση περίπου 182 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης Κιγκόμα (Kigoma), τη διοικητική έδρα της περιφέρειας και σε απόσταση περίπου 1.005 χλμ. προς τα δυτικά-βορειοδυτικά με την πρωτεύουσα, Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam). Στα ανατολικά της πόλης, υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο με την ίδια ονομασία (ICAO: HTKB). Επίσης, η εθνική οδός Β8, περνά μέσα από την πόλη. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Κιγκόμα Περιοχή Κιμπόντο Κιγκόμα Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) *Forgotten Mandate by E. K. Lumley (news Kibondo in 1927 - google book search
Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα

Το Ο χαμένος τα παίρνει όλα είναι μια ελληνική δραματική-πειραματική-ανεξάρτητη ταινία τέχνης, με έντονο σουρεαλισμό, του 2002. Είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία του Νίκου Νικολαΐδη. Η ταινία, παραγωγής από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την Ελληνική Τηλεόραση ET-1, αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας που ξεκίνησε ο σκηνοθέτης με Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και συνέχισε με τη Γλυκιά Συμμορία (1983), κλείνοντας τον κύκλο της τριλογίας για «τα χρόνια της χολέρας», το βλέμμα δηλαδή του δημιουργού πάνω στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η παραγωγή της ταινίας ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2002. Η ταινία αρχικά προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στις 15 Νοεμβρίου 2002, ενώ άρχισε να προβάλλεται επίσημα στις αίθουσες στις 31 Ιανουαρίου 2003. Βραβεύτηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Φωτογραφίας στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου του Φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του έτους 2002.

 Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από πέντε πρόσωπα: Έναν σαραντάρη, τον Άνδρα, με αναμνήσεις από «τα χρόνια της χολέρας», μια αλκοολική (με το ψευδώνυμο «Δεσποινίς Βατόμουρο»), μια στρίπερ από τη Σενεγάλη, μια παλιά ιστορία του Άνδρα τώρα πια μπαργούμαν και έναν μικρό, λάτρη της μουσικής και της κιθάρας. Οι πέντε πρωταγωνιστές συναντιούνται και αποφασίζουν να εκπληρώσουν το κοινό τους όνειρο: Να φύγουν για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή σ' ένα εξωτικό νησί, μακριά από την δύσκολη καθημερινότητα της πόλης. Έτσι θα ξεκινήσουν να μπλέκονται στον σκοτεινό κόσμο της νύχτας, με σκοπό να αποκτήσουν τα χρήματα που θα τους επιτρέψουν να φύγουν. Γιάννης Αγγελάκας (Άνδρας) Συμεών Νικολαΐδης (Μικρός) Τζένη Κιτσέλη (Οδέττη) Ιφιγένεια Αστεριάδη (Ελσα) Louise Attah (Μανταλί) Ιωάννα Παππά (Μελίσσα) Μελισσα Στοΐλη (Αγνή) Μάρω Μαυρή (Tv woman) Lumi Savva (Ξανθιά) Τάκης Τσαγκάρης (Αφεντικό El dorado) Γιώργος Χουλιάρας (A Dealer) Στην ταινία ακούγονται τα τραγούδια: It's a wonderful world του Συμεών Νικολαΐδη Space in time του Συμεών Νικολαΐδη Into town των Boom stateΤο soundtrack κυκλοφόρησε το 2003 από την εταιρεία Hitch Hyke Records και περιλαμβάνει είκοσι οκτώ κομμάτια (κυρίως instrumental), συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού "Ο χαμένος τα παίρνει όλα" που τραγούδησε ο Γιάννης Αγγελάκας. Αργότερα επανεκδόθηκε από την δισκογραφική εταιρία του Αγγελάκα, All Together Now. Νίκος Νικολαΐδης, Ο χαμένος τα παίρνει όλα: Σενάριο, Αθήνα: Εκδόσεις Αιγόκερως, 2003, 143 σελίδες (ISBN 9603221821). Ο χαμένος τα παίρνει όλα στο Cine.gr *The Loser Takes It All at Nikos Nikolaidis (Film Director/Writer/Producer): Νιkos Nikolaidis (1939–2007), Films The Loser Takes It All στην IMDb The Loser Takes It All at the Greek Film Center: English, Films The Loser Takes It All at the Greek Film Archive Film Museum: Home Page, Digital Archives, Filmography The Loser Takes It All στο Rotten Tomatoes The Loser Takes It All at The New York Times Movies Ο χαμένος τα παίρνει όλα at 5 Books, 6 Films, and... Nikos Nikolaidis: Films