IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οργανισμός της Ευρωπαικής Ενώσης για το Διαστημικό Πρόγραμμα

Ο Οργανισμός της Ευρωπαικής Ενώσης για το Διαστημικό Πρόγραμμα (αγγλικά: European Union Agency for the Space Programme - EUSPA) είναι o οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντικατέστησε τον οργανισμό για το ευρωπαϊκο GNSS. Ιδρύθηκε με τον Κανονισμό 2021/696 του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου της της 28ης Απριλίου 2021. Η έδρα του βρίσκεται στην Πράγα της Τσεχικής Δημοκρατίας.

 Ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Διαστημικό Πρόγραμμα (EUSPA) έχει ως κύρια αποστολή του την παροχή προηγμένων, και ασφαλών υπηρεσιών δορυφορικής πλοήγησης μέσω των συστημάτων Galileo και EGNOS, ενώ είναι υπεύθυνος για την εύρυθμη λειτουργία και την ασφάλεια των επίγειων και διαστημικών υποδομών τους. Παράλληλα, προωθεί την εμπορική εκμετάλλευση υπηρεσιών και δεδομένων του Copernicus (Ευρωπαϊκό Σύστημα Παρακολούθησης της Γης) προς μια ευρεία γκάμα χρηστών ενώ συντονίζει τη δημιουργία του προσεχούς προγράμματος της ΕΕ για τις κυβερνητικές δορυφορικές επικοινωνίες GOVSATCOM. Ο EUSPA προωθεί την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία σε επίπεδο ΕΕ παρέχοντας τεχνογνωσία και οικονομικούς πόρους σε καινοτόμους, επιχειρηματίες, start-ups, μικρομεσαίες επιχειρήσεις που επιθυμούν να αξιοποιήσουν δεδομένα από το Διαστημικό Πρόγραμμα της ΕΕ. Τα όργανα του Οργανισμού είναι το διοικητικό συμβούλιο, το συμβούλιο διαπίστευσης ασφαλείας των ευρωπαϊκών συστημάτων GNSS και ο εκτελεστικός διευθυντής.Το Διοικητικό Συμβούλιο απαρτίζεται από τους αντιπροσώπους των κρατών μελών της ΕΕ, από 5 αντιπροσώπους της Επιτροπής και 1 εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Εκτελεστικός διευθυντής είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση του Οργανισμού, διορίζεται από το διοικητικό συμβούλιο με αξιοκρατικά κριτήρια και βάσει αποδεδειγμένων διοικητικών και διαχειριστικών ικανοτήτων για πενταετή θητεία. Οι δραστηριότητες για την τεχνική διαπίστευση ασφαλείας ανατίθενται σε επαγγελματίες με τα δέοντα προσόντα στον τομέα της διαπίστευσης περίπλοκων συστημάτων και με το κατάλληλο επίπεδο ελέγχου ασφαλείας, ενεργώντας αντικειμενικά. Το Συμβούλιο διαπίστευσης ασφαλείας απαρτίζεται από αντιπρόσωπους των κρατών μελών της ΕΕ, από 1 αντιπρόσωπο της Επιτροπής και από 1 αντιπρόσωπο του Ύπατου Εκπρόσωπου για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας. Για την αντιμετώπιση ειδικών θεμάτων το συμβούλιο διαπίστευσης ασφαλείας θεσπίζει ειδικά βοηθητικά όργανα που ενεργούν κατόπιν οδηγιών του, όπως ειδική ομάδα που διενεργεί ανασκοπήσεις αναλύσεων ασφαλείας και δοκιμές προκειμένου να καταρτίσει τις σχετικές εκθέσεις κινδύνου ή κρυπτογραφική υπηρεσία κατανομής (ΚΥΚ) για θέματα που αφορούν τις κλείδες πτήσης.
Γκραντ Εστ

Το Γκραντ Εστ, πρώην Αλσατία-Καμπανία-Αρδέννες-Λωρραίνη (ACAL, ή το λιγότερο δημοφιλές ALCA)είναι μια από τις περιοχές της Γαλλίας στο βορειοανατολικό μέρος της. Προέκυψε από την συνένωση 3 περιοχών, Αλσατίας, Καμπανίας-Αρδεννών, και Λωρραίνης—στις 1 Ιανουαρίου 2016, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014. Το όνομα Αλσατία-Καμπανία-Αρδέννες-Λορραίνη δημιουργήθηκε από τις περιοχές που ενώθηκαν με βάση την αλφαβητική σειρά. Το τοπικό συμβούλιο πρέπει, από τις 1 Ιουλίου 2016 να περάσει ένα νέο όνομα για την περιοχή, που πρέπει να εγκριθεί από το Conseil d´État. Η τοπική πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Στρασβούργο.

 Το προσωρινό όνομα της περιοχής είναι Αλσατία-Καμπανία-Αρδέννες-Λωρραίνη που δημιουργήθηκε από την συνένωση των ονομάτων των τριών σημερινών περιοχών—Αλσατία, Καμπανία-Αρδέννες, και την Λωρραίνη—σε αλφαβητική σειρά με ενωτικά. Η φόρμουλα για το προσωρινό όνομα της περιοχής ιδρύθηκε από τον τοπικό ενωτικό νόμο και συμφωνεί με όλα αλλά ένα από τα προσωρινά ονόματα για τις νέες περιοχές. Το τοπικό κοινοβούλιο της ΑΚΑΛ, που εκλέχθηκε τον Δεκέμβριο του 2015, πρέπει να επιλέξει ένα μόνιμο όνομα για την περιοχή, και να το υποβάλει στο Conseil d'État, την ανώτερη γαλλική αρμοδιότητα για το διοικητικό δίκαιο, όπου θα επιλεχθεί από τις 1 Ιουλίου 2016. Το Conseil d'État, μετά μέχρι τις 1 Οκτωβρίου 2016 θα ψηφίσει τον νόμο σχετικά με τα μόνιμα ονόματα των περιοχών.Στην Αλσατία και την Λωρραίνη, η νέα περιοχή ονομάζεται ALCA, Αλσατία-Λορραίνη-Καμπανία-Αρδέννες στο Διαδίκτυο. Σε δημοσκόπηση που διεξήχθη από το κανάλι France 3 στην Καμπανία-Αρδέννες, τα ονόματα Μεγάλη Ανατολή (29,16%) και Αυστρασία (22,65%) ήταν από τα δύο κορυφαία από τα 25 υποψήφια ονόματα και τις 4.701 ψήφους. Το όνομα Grand Est επίσης ήταν το πιο δημοφιλές σε μια δημοσκόπηση του επόμενου μήνα από την L'Est Republicain, παίρνοντας το 42% των 3.324 ψήφων. Η περιοχή έχει 57,433 τετραγωνικά χιλιόμετρα (22,175 τ. μίλια) sq mi) στεριάς και είναι η 6η μεγαλύτερη γαλλική περιοχή από τις 1 Ιανουαρίου 2016. Η ΑΚΑΛ συνορεύει με 4 χώρες, τοΒέλγιο, Γερμανία, Λουξεμβούργο καιΕλβετία. Είναι η μόνη γαλλική περιοχή που συνορεύει με περισσότερες από 2 χώρες. Δυτικά και νότια, συνορεύει με τις περιοχές Νορ-Πα-ντε-Καλαί-Πικαρδία (προσωρινό όνομα), την Ιλ-ντε-Φρανς, και την Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ (προσωρινό όνομα). Η ΑΚΑΛ έχει δέκα διαμερίσματα: Αρδέννες, Ωμπ, Άνω Ρήνος, Μάρν, Άνω Μάρνης, Κάτω Ρήνος, Μερ-και-Μοζέλας, Μοζ, Μοζέλας, Βοζ. Η ΑΚΑΛ είναι το αποτέλεσμα της νόμου ένωσης των περιοχών της Γαλλίας που περιοχών που πέρασε η Γαλλική Εθνοσυνέλευση το 2014 για την μείωση των περιοχών της μητροπολιτικής Γαλλίας από 22 σε 13. Η ΑΚΑΛ είναι η ένωση τριών περιοχών:Αλσατία, Καμπανία-Αρδέννες και Λωρραίνη. Η ένωση έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Αλσατία. Ο νόμος ένωσης των περιοχών επιτρέπει στις νέες περιοχές να επιλέγουν την θέση των τοπικών κοινοβουλίων, αλλά το Στρασβούργο είναι η έδρα του κοινοβούλιου όλης της ΑΚΑΛ, για να ξεθυμώσει τους πολιτικούς της περιοχής. Η περιοχή έχει 5.552.388 κατοίκους (δημοτικός πληθυσμός, 1 Ιανουαρίου 2013).
Αγία Μαρίνα Βουπρασίας Ηλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ηλεία, δείτε: Αγία Μαρίνα Ηλείας Σχετικά με τις ονομασίες Κασνέσι, Καζνέσι, Καρνέσι, δείτε: Κασνέσι Η Αγία Μαρίνα είναι ένα μικρό χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης, ενώ παλαιότερα ήταν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βουπρασίας.

 Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμου Ξενίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το Δήμο Ξενίας και προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Βουπρασίων και προσαρτάται κοινότητα Μαλίκι. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Κασνέσι, το οποίο άλλαξε σε Μαρίνα με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 και διορθώθηκε σε Αγία Μαρίνα την 16/10/1940. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8 Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Μαρίνας Βουπρασίας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/02/2014. Αγία Μαρίνα Βουπρασίας Ηλείας, moriasnow.gr
Νούνκι

Νούνκι (Nunki) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα σ (σίγμα) Τοξότη (Sigma Sagittarii, σ Sgr), που είναι ο δεύτερος φωτεινότερος στον αστερισμό Τοξότη, μετά τον ε Τοξότη. Ως αστέρας δεύτερου μεγέθους είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι, ακόμα και σε περιοχές με μέτρια φωτορύπανση.

 Το όνομα Nunki ήταν το ασσυριακό ή βαβυλωνιακό όνομα του αστέρα, που διαβάστηκε από αρχαιολόγους και έγινε γνωστό από το έργο του R.H. Allen Star Names. Το 2016 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) οργάνωσε μια ομάδα εργασίας για να επισημοποιήσει εναλλακτικές ονομασίες αστέρων Η ομάδα ενέκρινε το όνομα Nunki για τον σ Τοξότη στις 21 Αυγούστου 2016 και έτσι περιέχεται σήμερα στον «Κατάλογο των Εγκεκριμένων από την IAU Ονομάτων Αστέρων».Ωστόσο, στον κατάλογο αστέρων στο Calendarium του Al Achsasi al Mouakket, ο σ Τοξότη αναφέρεται με το όνομα Thanih al Sadirah, δηλαδή «η Δεύτερη Σαντιρά» (στη λατινική μεταγράφηκε ως Secunda τού al Sadirah), και για τούτο αναφέρεται κάποτε και ως Sadira. Αυτό οφείλεται στο ότι παραδοσιακά οι Άραβες ονόμαζαν τη συστάδα των αστέρων φ, ζ, χ και τ Τοξότη Al Naʽām al Ṣādirah (النعم السادرة), δηλαδή «οι επιστρέφουσες στρουθοκάμηλοι».Μαζί με τους αστέρες γ, δ, ε, ζ, λ, τ και φ Τοξότη, ο σ Τοξότη συναποτελεί το χαρακτηριστικό του αστερισμού σχήμα («συνάστρωση») της τσαγιέρας, με τον σ να βρίσκεται στη θέση του άνω (βόρειου) μέρους του χερουλιού της. Στην αρχαία Κίνα, η λέξη 斗 (Dǒu), δηλαδή η «κουτάλα», αποδιδόταν στην ομάδα των σ, φ, λ, μ, τ και ζ Τοξότη. Ο ίδιος ο σ ήταν έτσι γνωστός ως 斗宿四 (Dǒu Sù sì), δηλαδή ο «Τέταρτος αστέρας της Κουτάλας». Ο σ Τοξότη κατατάσσεται στον φασματικό τύπο B2.5 V, δηλαδή των γαλανόλευκων νάνων της Κύριας Ακολουθίας (έχει δείκτη χρώματος B−V = −0,204) Η απόλυτη βολομετρική λαμπρότητά του (φωτιστική ισχύς) είναι 3.300 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος −2,17, ενώ η επιφανειακή θερμοκρασία του ανέρχεται σε 18.890 K. Επιπλέον, έχει ανιχνευθεί εκπομπή ακτίνων Χ από αυτόν τον αστέρα, με εκτιμώμενη συνολική εκπεμπόμενη ισχύ στις ακτίνες Χ ίση με 1,2 × 1021 βατ. Τα θεωρητικά υπολογιζόμενα απόλυτα δεδομένα του σίγμα Τοξότη είναι μάζα 7,8 φορές η ηλιακή, διάμετρος 4,5 φορές η διάμετρος του Ήλιου και ηλικία 31 ως 32 εκατομμύρια έτη. Ο αστέρας πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 11,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (40.320 χιλιόμετρα την ώρα). Ο κυρίως σ έχει έναν συνοδό (αμυδρότερο αστέρα) δεκάτου μεγέθους, σε απόσταση 5,2 λεπτών της μοίρας.Επειδή κείται μόλις 3,45 μοίρες νότια της εκλειπτικής, ο σίγμα Τοξότη υφίσταται επιπροσθήσεις από τη Σελήνη και σπανίως από κάποιον πλανήτη. Η τελευταία επιπρόσθηση του αστέρα από πλανήτη συνέβη στις 17 Νοεμβρίου 1981, όταν αποκρύβηκε από την Αφροδίτη. Ο σ Τοξότη είναι ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας που μπορεί να υποστεί επιπρόσθηση από εξωτερικό πλανήτη μεταξύ του 5000 π.Χ. και του 5000 μ.Χ.. Συγκεκριμένα όμως, μόνο ο Άρης μπορεί να το κάνει, και εξαιρετικά σπάνια: η τελευταία φορά που έγινε ορατή από τη Γη μια τέτοια επιπρόσθηση ήταν στις 3 Σεπτεμβρίου του έτους 423 μ.Χ..
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης γυναικών 2018

Το Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης γυναικών 2017-18 ήταν η πρώτη διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και πήραν μέρος οι 8 ομάδες της Α1 κατηγορίας. Η τελική φάση διεξήχθη με τη μορφή Φάιναλ-4 στο Δημοτικό Κολυμβητήριο Καρπενησίου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς.

 Το final 4 της διοργάνωσης διεξήχθη στο Καρπενήσι στις 30 και 31 Μαρτίου. Διαιτητές: Μπουδραμής, Κουρτίδης Συνθέσεις: Ολυμπιακός (Χάρης Παυλίδης): Διαμαντοπούλου Χρ., Πλευρίτου Ελ. 2, Έγκενς 4, Ελευθεριάδου, Μανωλιουδάκη, Αβραμίδου 3, Ασημάκη 1, Πλευρίτου Μαργ. 1, Έμμολο 1, Πλευρίτου Βασ. 1, Τσουκαλά, Μυριοκεφαλιτάκη 1, Σταματοπούλου, Κωνσταντοπούλου, Φουντωτού Ν.Ο. Βουλιαγμένης (Αλεξία Καμμένου): Κούβδου, Νιχάουζ 2, Χυδηριώτη 3, Τζελέπη, Κώτσια, Ξενάκη 3, Μαυρωτά Ιφ., Πάτρα 1, Κούλχαας 2, Διαμαντοπούλου Βασ., Κοκκινάκη, Αντωνιάδη, Κοτσιώνη, Νίνου Π., Νίνου Ειρ.Διακρίσεις: Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP): Μόνικα Έγκενς (Ολυμπιακός Πειραιώς) Καλύτερη τερματοφύλακας: Χρυσή Διαμαντοπούλου (Ολυμπιακός Πειραιώς) Πρώτες σκόρερ: Μόνικα Έγκενς (Ολυμπιακός Πειραιώς), Άλκηστη Αβραμίδου (Ολυμπιακός Πειραιώς): 8 γκολ Εύκολα στον τελικό ο ΝΟ Βουλιαγμένης, 17-5 τον ΝΟ Ρεθύμνου Αρχειοθετήθηκε 2023-02-15 στο Wayback Machine. koe.org.gr Οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών του πρώτου ημιτελικού Αρχειοθετήθηκε 2023-02-16 στο Wayback Machine. koe.org.gr Καταιγιστικός ο Ολυμπιακός, πάει τελικό, 23-4 τον Νηρέα Χαλανδρίου Αρχειοθετήθηκε 2023-02-16 στο Wayback Machine. koe.org.gr</ref> Οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών του δεύτερου ημιτελικού Αρχειοθετήθηκε 2023-02-16 στο Wayback Machine. koe.org.gr Οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών του μεγάλου τελικού (photos) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-15 στο Wayback Machine. koe.org.gr
Τζέρι Λούκας

Ο Τζέρι Ρέι Λούκας (Jerry Ray Lucas, γεννήθηκε 30 Μαρτίου 1940), είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, από τους καλύτερους πάουερ φόργουορντ της δεκαετίας του 1960 και χρυσός Ολυμπιονίκης στους Αγώνες της Ρώμης.

 Ήταν βραβευμένος παίκτης σε εθνικό επίπεδο ήδη από τα χρόνια του λυκείου και κατόπιν στο κολέγιο, οδήγησε τους Μπάκις του Οχάιο σε τρεις συνεχόμενους τελικούς του NCAA (1960–62), κερδίζοντας το εθνικό πρωτάθλημα το 1960. Ανακηρύχθηκε παίκτης της χρονιάς του NCAA το 1961 και 1962. Την 1960 ως διεθνής παίκτης έγινε και χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του της Ρώμης, ενώ αργότερα πρωταγωνίστησε ως επαγγελματίας παίκτης στην Εθνική Ένωση Μπάσκετ (NBA). Την πρώτη του χρονιά επιλέχθηκε ως καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος στο πρωτάθλημα. Ως επαγγελματίας, ο Λούκας ονομάστηκε στην καλύτερη ομάδα του NBA τρεις φορές και αγωνίστηκε σε επτά All-Star Game ΝΒΑ (συμπεριλαμβανομένων έξι συνεχόμενων ετών) και ανακηρύχθηκε ο πολυτιμότερος παίκτης του το 1965 μεταξύ άλλων τιμών και βραβείων. Εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1980 και συμπεριλήφθηκε στους 50 καλύτερους της ιστορίας του NBA στην επέτειο του 1996. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. NBA Πρωτάθλημα (1973) 7 × NBA All-Star (1964–1969, 1971) NBA All-Star Game MVP (1965) 3 × All-NBA Πρώτη ομάδα (1965, 1966, 1968) 2 × All-NBA δεύτερη ομάδα (1964, 1967) NBA Ρούκι της χρονιάς (1964) Καλύτερη ομάδα ρούκι (1964) Η ομάδα όλων των εποχών για την 50ή επέτειο του NBA Η ομάδα όλων των εποχών για την 75η επέτειο του NBA NCAA Πρωτάθλημα (1960) 2 × NCAA φάιναλ φορ MVP (1960, 1961) 2 × Παίκτης της Χρονιάς στο Κολεγιακό Πρωτάθλημα (1961, 1962) 3 × Πρώτη ομάδα All-American (1960–1962) 2 × NCAA κορυφαίος ριμπάουντερ (1961, 1962) No. 11 αποσύρθηκε από τους Ohio State Buckeyes 2 × Mr. Basketball USA (1957, 1958) 2 × Πρώτη ομάδα Parade All-American (1957, 1958) Αναλυτικά στατιστικά καριέρας Αρχειοθετήθηκε 2011-08-04 στο Wayback Machine. Jerry R. Lucas Lucas had a secret weapon, his mind
Ο κατάσκοπος (ρωσική ταινία, 2012)

Ο Κατάσκοπος (Ρώσικα: Шпион) είναι μία ρωσική ταινία Δράσης/Δράμα/Θρίλερ του 2012. Η ταινία είναι προσαρμογή από το μυθιστόρημα του Μπορίς Ακούνιν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Ντανίλα Κοζλόφσκι και ο Φιόντορ Μπονταρτσούκ.

 Άνοιξη του 1941. Η Ναζιστική Γερμανία ετοιμάζεται για επίθεση στην Σοβιετική Ρωσία. Πριν από το γερμανικό παράγοντα "εργασία Βασέρ" είναι να πείσουν τα ανώτερα διοικητικά στελέχη της ΕΣΣΔ, ότι πριν από το 1943 δεν θα είναι πόλεμος. Αποδυναμωμένη η καταστολή της Σοβιετικής αντικατασκοπείας, στη συνέχεια ένας κατάσκοπος αντιλαμβάνεται το κόλπο, αλλά είναι ήδη πολύ αργά. Spy στην IMDb Επίσημος ιστότοπος
Τρεβορίτης

Ο τρεβορίτης είναι σπάνιο ορυκτό, που από χημικής απόψεως αποτελεί οξείδιο νικελίου και τρισθενούς σιδήρου. Ανήκει στην ομάδα ορυκτών του σπινελίου και έχει μοριακό χημικό τύπο NiFe2O4 και μοριακό βάρος 234,38. Το χρώμα του είναι μαύρο με βαθυπράσινες και φαιές (καφετιές) αποχρώσεις, ενώ και η γραμμή κόνεώς του είναι φαιή. Ο τρεβορίτης κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα και οι κρύσταλλοι μπορεί να έχουν από μέγεθος κόκκου μέχρι μεγάλο μέγεθος, ενώ σπανίως είναι μικροσκοπικοί οκταεδρικοί. Το ορυκτό είναι αδιάλυτο στα περισσότερα οξέα. Ο δείκτης διαθλάσεώς του υπολογίζεται σε 2,41. Υπάρχει στη φύση τουλάχιστον το μερικό στερεό διάλυμα τρεβορίτη και μαγνητίτη, με πολλούς μαγνητίτες από φτωχά σε πυρίτιο ηφαιστειογενή πετρώματα να εμπεριέχουν ίχνη νικελίου. Το νικέλιο από την άλλη μπορεί να αντικαθίσταται από άτομα δισθενούς σιδήρου και μαγνησίου στον τρεβορίτη.

 Ο τρεβορίτης περιγράφηκε για πρώτη φορά από ποσότητές του στο κοίτασμα νικελίου «Bon Accord» στο Μπάρμπερτον της Νότιας Αφρικής, το 1921. Πήρε την ονομασία του από το επώνυμο του ταγματάρχη Τιούντορ Γκρύφυντ Τρέβορ (Tudor Gryffydd Trevor, 1865-1954), ο οποίος ήταν επιθεωρητής ορυχείων στη Νότια Αφρική.Στο Μάουντ Κλίφορντ της Αυστραλίας ο τρεβορίτης συναντάται συνδεδεμένος με κοίτασμα θειούχου νικελίου δίπλα σε γάββρο που διεισέδυσε σε περιδοτίτη. Γενικότερα, ορυκτά με τα οποία σχετίζεται (ανευρίσκεται μαζί) ο τρεβορίτης είναι ο νιμίτης (ορυκτό της ομάδας του χλωρίτη), ο βιλεμσαΐτης, ο τάλκης, ο βιολαρίτης, ο μιλλερίτης, ο ρηβεσίτης και ο γκαιτίτης. Επίσης, στο Μάουντ Κλίφορντ βρίσκεται μαζί με αυτοφυές νικέλιο και χηζλγουδίτη.Η ύπαρξη τρεβορίτη έχει αναφερθεί στο υδροθερμικό πεδίο Logatchev-1 στη Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη, στον σχηματισμό Hatrurim στην έρημο Νεγκέβ στο Ισραήλ, στην Κομητεία Τζόζεφιν του Όρεγκον και στο Γκαμπς της Κομητείας Νάι (Νεβάδα). Deer, W.A.· R.A. Howie· J. Zussman (1992). An Introduction to the Rock-forming Minerals. Harlow, Essex: Longman. σελίδες 559–563. ISBN 978-0-470-21809-9.
Λουίς Ραμίρεθ ντε Λουθένα

Ο Λουίς Ραμίρεθ ντε Λουθένα (ισπανικά: Luis Ramírez de Lucena, περ. 1465 – περ. 1530) ήταν Ισπανός σκακιστής, ο οποίος δημοσίευσε το πρώτο σκακιστικό βιβλίο που εξακολουθεί να υπάρχει. Ήταν πιθανά γιος του ανθρωπιστή συγγραφέα και διπλωμάτη Χουάν ντε Λουθένα και καταγόταν από οικογένεια Εβραίων που προσχώρησε στον Ρωμαιοκαθολικισμό.

 Ο Λουθένα έγραψε το παλαιότερο έντυπο βιβλίο για το σκάκι, με τίτλο Repetición de Amores y Arte de Ajedrez con 101 Juegos de Partido, το οποίο δημοσιεύθηκε στην Σαλαμάνκα το 1497. Το βιβλίο καταγράφει την ανάλυση έντεκα σκακιστικών ανοιγμάτων, περιέχει όμως πολλά στοιχειώδη λάθη που οδήγησαν τον σκακιστικό ιστορικό Χ.Τζ.Ρ. Μάρεϊ να γράψει πως το βιβλίο δείχνει ότι ετοιμάστηκε με βιασύνη. Το βιβλίο γράφτηκε όταν οι κανόνες του σκακιού έπαιρναν τη σύγχρονη μορφή τους, έτσι κάποιες από τις 150 θέσεις στο βιβλίο είναι του παλιού παιχνιδιού και κάποιες του συγχρόνου. Σήμερα υπάρχουν λιγότερα από δώδεκα αντίτυπα του βιβλίου. Η θέση Λουθένα πήρε το όνομά του, παρόλο που δεν υπάρχει στο βιβλίο του (η θέση δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1634 από τον Αλεσάντρο Σάλβιο). Στο βιβλίο του όμως υπάρχει το ματ αποπνιγμού (το οποίο αργότερα ονομάστηκε κληρονομιά του Φιλιντόρ). Hooper, David Vincent; Whyld, Kenneth (1992), The Oxford Companion To Chess (2η έκδοση), Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-280049-3 Murray, Harold James Ruthven (1913), A History of Chess, Clarendon Press (Oxford), ISBN 0-19-827403-3 «Το βιβλίο του Λουθένα». Ministerio de Educación, Cultura y Deporte. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2014.
Ισμαήλ Γκασπρίνσκι

Ο Ισμαήλ Γκασπρίνσκι ή Ισμαήλ Γκασπιραλί (τουρκικά: Ismail Gaspıralı) (20 Μαρτίου, 1851 - 11 Σεπτεμβρίου 1914) ήταν ένας Κριμαίος Τάταρος εκπαιδευτικός, λόγιος, εκδότης και πολιτικός. Ήταν ένας από τους πρώτους μουσουλμάνους λόγιους της ρωσικής Αυτοκρατορίας, που συνειδητοποίησε την ανάγκη για την εκπαίδευση και την πολιτιστική αναγέννηση για τον εκσυγχρονισμό των Τουρκικών και Ισλαμικών κοινοτήτων. Το επίθετό του προέρχεται από την πόλη του Γκάσπρα στη Κριμαία.

 Ο Ισμαήλ διέδωσε τις ιδέες του μέσω της εφημερίδας Τερτσιμάν, η οποία ιδρύθηκε το 1883 και υπήρχε μέχρι το 1918. Στις εκδόσεις του καλούσε για ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των Τουρκικών φυλών και υποστήριξε τον εκσυγχρονισμό τους μέσω του Εξευρωπαϊσμού. Ο Ισμαήλ πίστευε πίστευε ότι ο μόνος τρόπος για τον εκσυγχρονισμό ήταν μέσω της εκπαίδευσης. Επίσης είχε επικρίνει το παραδοσιακό σύστημα εκπαίδευσης στα μουσουλμανικά σχολεία όπου εστίαζαν πολύ στην θρησκεία, και επινόησε μια νέα μέθοδο εκπαίδευσης για το πως να διαβάζουν αποτελεσματικά την μητρική γλώσσα τους και εισήγαγε μεταρρυθμίσεις στην διδακτέα ύλη. Ανέπτυξε μία "παν-Τουρκική" γλώσσα, η οποία ήταν μια απλοποιημένη μορφή της τουρκικής παραλείποντας λέξεις που εισάγονται από αραβικά και περσικά. Είπε πάλι το 1881:"Η άγνοια είναι ο κύριος λόγος για την κατάσταση μας. Δεν έχουμε καθόλου πρόσβαση στο τι ανακαλύπτεται και συμβαίνει στην Ευρώπη. Πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεπεράσουμε την απομόνωσή μας, πρέπει να μάθουμε τις Ευρωπαϊκές ιδέες από Ευρωπαϊκές πηγές. Πρέπει να εισάγουμε θέματα στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που θα επιτρέψουν στους μαθητές μας να έχουν πρόσβαση". Ο Ισμαήλ δημιούργησε επίσης ένα περιοδικό για τις γυναίκες, το Αλέμ-ι Νισβάν (Κόσμος των Γυναικών), που εκδόθηκε από την κόρη του Σεφίκα, καθώς και μια έκδοση για τα παιδιά, το Αλέμ-ι Σουμπγιάν (Κόσμος των Παιδιών). Ο Ισμαήλ ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ένωσης των Μουσουλμάνων (κριμαϊκά ταταρικά: İttifaq-i Müslimin), που δημιουργήθηκε το 1907 και ενώνει τα μέλη της διανόησης από διάφορες μουσουλμανικές τουρκικές φυλές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν επίσης ένας από τους κύριους οργανωτές των πρώτων πανρωσικών μουσουλμανικών συνεδρίων, που στόχευε στην εισαγωγή θρησκευτικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων για τους μουσουλμάνους της Ρωσίας. Επίσης, ενέπνευσε το κίνημα, γνωστό ως Τζαντιντισμός. Το 1912, ο Γκασπρίνσκι επισκέφθηκε τη Βρετανική Ινδία. Τάταροι της Κριμαίας Λίστα των Τάταρων της Κριμαίας Τζαντίντ http://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-of-islam-3/gasprinski-gaspral-ismail-COM_27376 Kirimli, H. (1993). Οι "Νέοι τατάρ" Κίνημα στην Κριμαία, 1905-1909. Cahiers Du Monde Russe Et Soviétique, 34(4), 529-560. Ανακτήθηκε από http://www.jstor.org/stable/20170880 Kuttner, Thomas (1975). «Russian Jadīdism and the Islamic world: Ismail Gasprinskii in Cairo, 1908. A call to the Arabs for the rejuvenation of the Islamic world». Cahiers du Monde Russe et Soviétique 16 (3): 383–424. doi:10.3406/cmr.1975.1247. Δοκίμια για τη ζωή και τη δραστηριότητα του Ισμαήλ Gaspıralı Αρχειοθετήθηκε 2017-07-18 στο Wayback Machine. που Παρουσιάζονται από τη Διεθνή Επιτροπή για την Κριμαία, στην Ουάσιγκτον. Ismail Gaspıralı
Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ

Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ, που λειτουργεί στο Μέτσοβο, είναι μουσείο νεοελληνικής τέχνης, που κτίστηκε το 1985 και εγκαινιάστηκε το 1988. Το 1994 το κτίριο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει μια καινούργια πτέρυγα προκειμένου να στεγάσει και νέους πίνακες πέραν της αρχικής της συλλογής που αποτελούνταν από 200 έργα σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων του 19ου και 20ού αιώνα. Το σύγχρονο τριώροφο κτίριο στο οποίο στεγάζεται δωρήθηκαν από τον Ευάγγελο Αβέρωφ.

 Τα περισσότερα από τα έργα της μόνιμης έκθεσης της Πινακοθήκης προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ευάγγελου Αβέρωφ. Πολιτικός, συγγραφέας και εμψυχωτής του σημερινού «θαύματος του Μετσόβου», ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας (1910-1990), από καιρό οραματιζόταν την ίδρυση Πινακοθήκης υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο. Προς τον σκοπό αυτό συγκέντρωσε τα έργα της συλλογής, που θεωρείται μια από τις πληρέστερες αυτής της περιόδου, έκτισε το κτίριο της Πινακοθήκης, και το 1988 ίδρυσε κοινωφελές Ίδρυμα που φέρει το όνομά του, στο οποίο δώρισε τόσο τα έργα όσο και το κτίριο της Πινακοθήκης. Διευθύντρια είναι η κόρη του, Τατιάνα Αβέρωφ-Ιωάννου. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ εγκαινιάστηκε στις 27 Αυγούστου 1988. Το 1994 έγινε επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων και λειτούργησε η Νέα Πτέρυγα της Πινακοθήκης. Δημιουργήθηκαν νέοι εκθεσιακοί χώροι και η συλλογή εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το κτίριο εκσυγχρονίστηκε και απέκτησε πρόσθετους βοηθητικούς χώρους. Δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη, αίθουσα προβολών, υπαίθριο καφενείο, και κατάστημα με τις εκδόσεις της Πινακοθήκης και είδη δώρων. Διαμορφώθηκε ο ειδικός χώρος του παιδικού εργαστηρίου και το αίθριο για τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις και εκθέσεις. Παράλληλα με τη μόνιμη έκθεση της Πινακοθήκης, οργανώνονται και περιοδικές εκθέσεις με έργα από άλλα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Εκθέσεις ζωγράφων, αναδρομικές ή ομαδικές, εκθέσεις θεματικές που διαπραγματεύονται έναν συγκεκριμένο τομέα ή μια περίοδο της τέχνης, ο στόχος της Πινακοθήκης είναι να ανανεώνεται, να παρουσιάζει νέα ερεθίσματα στον επισκέπτη και να συμβάλλει έτσι στη διάδοση της τέχνης. Τα θέματα, οι ημερομηνίες και η διάρκεια των περιοδικών εκθέσεων ποικίλλουν και ανακοινώνονται από τον τύπο. Πληροφορίες μπορούν επίσης να ζητηθούν από το προσωπικό της Πινακοθήκης. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ είναι μουσείο Νεοελληνικής τέχνης. Περιέχει έργα Ελλήνων ζωγράφων, χαρακτών και γλυπτών του 19ου και του 20ού αιώνα. Σε μόνιμη έκθεση ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει αντιπροσωπευτικά έργα όλων των μεγάλων Ελλήνων δημιουργών των τελευταίων δύο αιώνων: Λύτρας, Γύζης, Τσόκος, Μποκατσιάμπης, Ράλλης, Ξυδιάς, Πανταζής, Βολανάκης, Προσαλέντης,Αλταμούρας, Χατζής, Λεμπέσης, Ιακωβίδης, Σαββίδης, Ροϊλός, Παρθένης, Μαλέας, Οικονόμου, Γεραλής, Γερμενής, Αραβαντινός, Φλωρά-Καραβία, Βυζάντιος, Κογεβίνας, Τσίγκος, Σπυρόπουλος, Κοντόπουλος, Νικολάου, Χατζηκυριάκος – Γκίκας. Η ξενάγηση στην πορεία της νεοελληνικής τέχνης και τις κυριότερες τάσεις της φθάνει ως τις ημέρες μας, με έργα σύγχρονων δημιουργών, όπως των Κώστα Μαλάμου, Χρόνη Μπότσογλου, Κώστα Πανιάρα, Πάρη Πρέκα, Σωτήρη Σόρογκα, Αλέκου Φασιανού και Θανάση Τσίγκου Ίδρυμα Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσα -Αveroffmuseum/Metsovo
Alice in Chains

Οι Alice in Chains είναι αμερικανικό heavy metal συγκρότημα από το Σιάτλ. Δημιουργήθηκε το 1987 από τον κιθαρίστα Τζέρι Κάντρελ και τον μπασίστα Μάικ Σταρ. Σημείωσαν επιτυχία την περίοδο που μεσουρανούσε το grunge, ωστόσο από την αρχή φάνηκε ότι είχαν heavy metal στοιχεία στην μουσική τους. Το άλμπουμ τους Dirt του 1992 έχει σημειώσει τις υψηλότερες πωλήσεις μέχρι σήμερα. Το 2002 πέθανε ο αρχικός τραγουδιστής τους Λέιν Στέιλι από υπερβολική δόση. Το συγκρότημα επανενώθηκε το 2005 με τον τραγουδιστή Γουίλιαμ ΝτεΒαλ και συνεχίζει μέχρι και σήμερα.

 Τζέρι Κάντρελ - κιθάρα, φωνητικά, κύρια φωνητικά (1987-) Σον Κίνι - ντραμς, κρουστά (1987-) Μάικ Ίνεζ - μπάσο, φωνητικά (1993-) Γουίλιαμ ΝτεΒάλ - κύρια φωνητικά, κιθάρα, φωνητικά (2006-) Μάικ Σταρ - μπάσο, φωνητικά (1987-93) Λέιν Στέιλι - κύρια φωνητικά, κιθάρα (1987-1997, 1998-99) Στούντιο άλμπουμ Facelift (1990) Dirt (1992) Alice in Chains (1995) Black Gives Way to Blue (2009) The Devil Put Dinosaurs Here (2013) Rainier Fog (2018)EP Sap (1992) Jar of Flies (1994)Ζωντανά άλμπουμ Unplugged (1996) Live (2000)Συλλογές Jar of Flies/Sap (1994) Nothing Safe: Best of the Box (1999) Music Bank (1999) Greatest Hits (2001) The Essential Alice in Chains (2006) Επίσημη ιστοσελίδα
Netizen

Netizen (στην ελληνική γλώσσα θα μπορούσε να αποδοθεί ως πολίτης του κυβερνοχώρου), είναι αγγλικός όρος που προέρχεται από τη συγχώνευση των λέξεων inter(Net) και cit(izen) που περιγράφει το άτομο το οποίο περνά σημαντικό μέρος του χρόνου του συμμετέχοντας σε διαδικτυακές κοινότητες και φόρουμ, ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 Ο όρος συνήθως υποδηλώνει ενδιαφέρον και ενεργή δέσμευση για τη βελτίωση του διαδικτύου, καθιστώντας το πνευματικό και κοινωνικό πόρο ή τις γύρω πολιτικές δομές του ειδικά όσον αφορά στην ανοιχτή πρόσβαση, στην ουδετερότητα του δικτύου και την ελευθερία του λόγου. Ο όρος υιοθετήθηκε ευρέως στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ως ένας τρόπος για να περιγράψει εκείνους που ''κατοικούν'' στη νέα γεωγραφία του διαδικτύου. Ο πρωτοπόρος και συγγραφέας του διαδικτύου Michael F. Hauben πιστώνεται με τη δημιουργία και διάδοση του όρου. Με τον καιρό, όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να αλληλεπιδρούν και να χτίζουν κοινότητες στο διαδίκτυο. Ορισμένες κοινότητες είναι τόσο ισχυρές, που ξεπερνούν τις κοινότητες εκτός σύνδεσης.Η επίδραση που έχει στην ανθρώπινη ψυχολογία και τη ζωή είναι μείζονος ενδιαφέροντος και ανησυχίας των ερευνητών. Γίνονται αρκετές μελέτες για το netizen με την ονομασία, Netizens' Psychology.Τα προβλήματα είναι ο εθισμός στο διαδίκτυο, η ψυχική υγεία, η αγανάκτηση και η επίδραση στην ανάπτυξη των παιδιών είναι μερικά από τα πολλά προβλήματα στα οποία προσπαθεί να επικεντρωθεί η ψυχολογία του διαδικτύου. Hauben, Michael· Hauben, Ronda· Truscott, Tom (27 Απριλίου 1997). Netizens: On the History and Impact of Usenet and the Internet (Perspectives). Wiley-IEEE Computer Society P. ISBN 0-8186-7706-6. Ronda und Jay Hauben: Back to the roots of journalism. In: Wer macht die Medien? München 2008, ISBN 978-3-9805604-4-3.
Greatest Hits 1970-1978

Greatest Hits 1970-1978 είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, η οποία κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Warner Bros." και περιλαμβάνει τραγούδια από την πρώτη περίοδο της ύπαρξης τους κατά τη δεκαετία του '70, με τον Όζι Όσμπορν στα φωνητικά. Ο δίσκος ανέβηκε στο # 96 των αμερικανικών τσαρτ και πέρασε 10 εβδομάδες στο Billboard 200.

 1. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:16 2. N.I.B. (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:22 3. The Wizard (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:20 4. War Pigs (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:54 5. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 2:48 6. Iron Man (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:29 7. Sweet Leaf (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:03 8. Children of the Grave (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:15 9. Changes (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:43 10. Snowblind (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:27 11. Supernaut (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:41 12. Sabbath Bloody Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:42 13. Hole in the Sky (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:01 14. Rock 'n' Roll Doctor (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:26 15. Never Say Die (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:48 16. Dirty Women (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:13 Greatest Hits 1970-1978 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 14 Μαρτίου 2006 Τα τραγούδια τα οποία περιλαμβάνονται στο Greatest Hits 1970-1978 ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Όζι Όσμπορν - φωνητικά Τόνι Αϊόμι - κιθάρα Γκίζερ Μπάτλερ - μπάσο Μπιλ Γουόρντ - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum Αμερικανικά τσαρτ
Άγιος Ιωάννης ο καλός

Ο Ιωάννης ο επωνομαζόμενος καλός (ιταλικά : Giovanni Bono ή Buono, λατινικά : Ioannes Bonus) (... - Ρώμη 643) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας από το 640 ή 641 έως το 669. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική Εκκλησία και η γιορτή του είναι στις 2 Ιανουαρίου.

 Η επισκοπικη θητεία του Ιωάννη του Καλού μνημονεύεται με ένα σημαντικό γεγονός στην επισκοπή του Μιλάνου, την επιστροφή του επισκόπου στην πόλη του Μιλάνου μετά από εξορία 70 και πλέον ετών. Το 569, οι Λομβαρδοί εισέβαλαν στη Βόρεια Ιταλία και κατέκτησαν το κέντρο της, το Μιλάνο, που ανέκαμπτε από τον φοβερό Γοτθικό Πόλεμο. Ο επίσκοπος του Μιλάνου Ονοράτος διέφυγε στη Γένοβα και οι διάδοχοι του Ονοράτου παρέμειναν στη Γένοβα. Η Γένοβα ήταν τότε επισκοπή που εκκλησιαστικά ανήκε σε αυτή του Μιλάνου αλλά ακόμα διοικητικά υπό τον έλεγχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης ο Καλός γεννήθηκε στην επισκοπή της Γένοβας στο χωριό Ρέτσο (επίσης η κοντινή πόλη Καμίγλι διεκδικεί τη γέννηση του Ιωάννη). Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε έγινε επίσκοπος του Μιλάνου, αλλά πιστεύεται ότι η εκλογή του ήταν συνέπεια της κατάκτησης της Γένοβας το 641 από τον βασιλιά των Λομβαρδών Ροθάριο Ο Ιωάννης ως επίσκοπος επέστρεψε για να μείνει στο Μιλάνο. Το 649, ο Ιωάννης προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη Σύνοδο του Λατερανού, αλλά έφτασε στη Ρώμη όταν η σύνοδος είχε ήδη τελειώσει. Ωστόσο, προσυπέγραψε όλα τα έγγραφα που εξέδωσε το συμβούλιο. Δύο είναι οι κύριες πηγές για τη ζωή του Ιωάννη: ο Κατάλογος των Επισκόπων του Μιλάνου (που χρονολογείται περίπου τον 10ο αιώνα) και μια ποίηση προς τιμήν του (στα ιταλικά: Carme) που μπορεί να χρονολογηθεί από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα. . Σύμφωνα με αυτό το carme, ο Ιωάννης διακρινόταν για τη γενναιοδωρία και τη φιλανθρωπία του, από την οποία του δόθηκε το το προσωνύμιο καλός (Λατινικά: Bonus). Επίσης, σύμφωνα με το carme, έκανε θαύματα, μετέφερε μερικά από τα λείψανα του Αγίου Σύρου από τη Γένοβα στο Δέσιο και πέθανε το 669 αφήνοντας όλη τη περιουσία του, συμπεριλαμβανομένων των κτημάτων στην περιοχή της Γένοβας, στην Εκκλησία του Μιλάνου. Το 669 ως ημερομηνία του θανάτου του, ωστόσο, δεν συνάδει με τον κατάλογο, ο οποίος υποδηλώνει δεκαετή θητεία, δηλαδή θάνατο το αργότερο το 659. Ο Ιωάννης πέθανε στις 2 Ιανουαρίου σύμφωνα με τον κατάλογο ή στις 10 Ιανουαρίου σύμφωνα με το carme. Η τελευταία ημερομηνία έγινε η γιορτή του. Σήμερα, η εορτή του εορτάζεται στις 2 Ιανουαρίου (ή 15 Ιανουαρίου στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, μαζί με όλους τους αγίους επισκόπους του Μιλάνου στις 25 Σεπτεμβρίου). Το σώμα του Ιωάννη ενταφιάστηκε αρχικά στο εκκλησάκι του Αγίου Μιχαήλ στο Ντόμο στο Μιλάνου. Στις 24 Μαΐου 1582, λίγο πριν από την κατεδάφιση της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ, ο καρδινάλιος Κάρλο Μπορρομέο μετέφρασε το σώμα του Ιωάννη στο νότιο τμήμα του καθεδρικού ναού του Μιλάνου, όπου εξακολουθεί να βρίσκεται. Το σκήνωμα του αγίου έχει ύψος 1,90 μ..
Πεκίν

Το Πεκίν (αλβανικά: Peqin‎ ή Peqini, τουρκικά: Peklin, παλαιότερα Κλοντιάνα) είναι πόλη και δήμος στον νομό Ελμπασάν στην κεντρική Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Γκιοτσάι, Καρίνα, Πάγιοβα, Πεκίν, Περπαρίμ και Σέζα οι οποίοι έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Πεκίν. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 26.136 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 197.79 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 6.353 κάτοικοι.

 Η πόλη χρονολογείται περίπου 2000 χρόνια πριν, και αναφέρεται ως ιλλυρικό οχυρό. Η πόλη στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κλοντιάνα. Το σύγχρονο όνομα της πόλης προέρχεται από την οθωμανική λέξη Μπεκλεγίν, η οποία μεταφράζεται ως χώρος φιλοξενίας. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας το Πεκίν ανήκε στο Σαντζάκι του Ελμπασάν. Το οθωμανικό κάστρο του Πεκίν διατηρείται έως σήμερα μαζί με μερικά τμήματα του τζαμιού του Αμπντουραχμάν Πασά, ο οποίος ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας (πρώην Μπογδανία). Το οχυρό αυτό δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της κατασκευής της Αρχαίας Εγνατίας Οδού. Το Πεκίν αποτελούσε στάση επί της οδού με εγκαταστάσεις φιλοξενίας για τους στρατιώτες. Στο κάστρο διέμεναν πασάδες, τελευταίος εκ των οποίων ήταν ο Ντεμίρ Πασάς. Από και προς την πόλη εκτελούνται δρομολόγια λεωφορείων τα οποία συνδέουν το Πεκίν με άλλες πόλεις της Αλβανίας και του εξωτερικού. Στην πόλη υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός επί της γραμμής μεταξύ Δυρραχίου και Πόγραδετς. Κοντά από την πόλη διέρχεται η εθνική οδός SH7 η οποία συνδέει τη Ρογκοζίνα με το Μπραντασές Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η ΚΣ Σκουμπίνι. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1951 και έδρα της είναι το Στάδιο Σκουμπίνι με χωρητικότητα 9.000 θεατών. Η ομάδα αγωνίζεται επί του παρόντος στη Β΄ εθνική κατηγορία της Αλβανίας. Μουσταφά Γκινίσι, ακτιβιστής κατά τη διάρκεια του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου Χεκουράν Ισάι, κομμουνιστής πολιτικός μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γκούγκας Μουγκάνι, ποδοσφαιριστής και προπονητής Αμπντουραχμάν Πασάς, πρώην ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Πύργος Φθιώτιδας

Το χωριό Πύργος (παλιά ονομασία Σμόκοβο) ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Υπάτης του Δήμο Λαμιέων και βρίσκεται στο Νομό Φθιώτιδας, στην πίσω πλευρά του βουνού Οίτης. Απέχει 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Λαμία, και αποτελεί σήμερα θερινό θέρετρο και τόπο συνάντησης κυνηγών. Έχει πληθυσμό 106 κατοίκους. Οι μόνιμοι κάτοικοι το χειμώνα δεν υπερβαίνουν τους 70, ενώ τούς καλοκαιρινούς μήνες αυξάνονται σημαντικά.

 Στην περιοχή του Πύργου κυριαρχούν τα ελατοδάση, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Οίτης. Επίσης υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός δασικών φυτών όπως, σφένδαμια, πουρνάρια, πλατάνια, ιτιές, πεύκα, φυλλοβόλοι δρυς, αριές, κουμαριές, πικροδάφνες κ.λ.π. Στην τοποθεσία Λιβαδιές υπάρχει μικρός αλπικός υγρότοπος στον οποίο ζουν οι αλπικοί τρίτωνες. Στην Οίτη υπάρχουν σπάνια είδη πανίδας, όπως αγριοκάτσικο, ζαρκάδι, αγριόχοιρος, ελάφι, αλεπού, ασβός, τσακάλι, κουνάβι, νυφίτσα, λαγός, σκίουρος, λύκος, αετός, γύπας, γεράκι, κουκουβάγια, πέρδικα, δρυοκολάπτης, τσαλαπετεινός, και μια μεγάλη ποικιλία από έντομα και ερπετά. Στις αρχές του 20ού αι., το χωριό ήταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση. Η οικονομία του, καθαρά γεωργοκτηνοτροφική, δεν μπορούσε να ζήσει τις πολυμελείς οικογένειες (οκτώ έως δώδεκα άτομα η κάθε μία). Τότε πολλοί Σμοκοβίτες, βρίσκοντας διέξοδο στο πρόβλημά τους τη μετανάστευση, έφυγαν για τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας (κυρίως στην Αθήνα) αλλά και για το εξωτερικό, όπου η οικονομική ανάπτυξη τους ζητούσε εργατικά χέρια. Σκοπός τους ήταν να πάνε να δουλέψουν μερικά χρόνια, να τακτοποιηθούν οικονομικά και να επιστρέψουν πάλι στο χωριό. Στην τέταρτη δεκαετία του αιώνα ήρθε η Κατοχή, ο εμφύλιος πόλεμος και αναγκάστηκαν να φύγουν πάλι για τα μεγάλα αστικά κέντρα, δημιουργώντας νέο κύμα μετανάστευσης.
Περιφέρεια Πόλογκ

Η Περιφέρεια Πόλογκ (σλαβομακεδονικά: Полошки регион‎, αλβανικά: Rajoni Pollog‎) είναι μία από τις οκτώ Στατιστικές περιφέρειες της Βόρειας Μακεδονίας. Συνορεύει με την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο στα βορειοδυτικά, ενώ στο εσωτερικό της χώρας συνορεύει με την Νοτιοδυτική περιφέρεια και την Περιφέρεια Σκοπίων.

 Η Περιφέρεια Πόλογκ διαιρείται σε 9 δήμους: Δήμος Βραψίστα Δήμος Γεγκούνοφτσε Δήμος Γκόστιβαρ Δήμος Ζέλινο Δήμος Μαυρόβο και Ροστούσα Δήμος Μπογοβίντσε Δήμος Μπρεβένιτσα Δήμος Τέαρτσε Δήμος Τέτοβο Ο πληθυσμός της Περιφέρεια Πόλογκ είναι 304 125 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2002. Η Περιφέρεια Πόλογκ είναι η μόνη περιφέρεια στην οποία η πλειοψηφία των κατοίκων δεν ανήκουν στην εθνοτική ομάδα των Σλαβομακεδόνων. Κοιλάδα Πόλογκ Επίσημος ιστότοπος
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1998

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1998 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1998) ήταν το 7ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 28 Μαρτίου μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1998. Πρωτάθλητρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

 Η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, υπό την ηγεσία του Ανατόλι Μπισοβέτς, κατάφερε στον 1ο γύρο να λάβει την 1η θέση, αλλά μετά την αποχώρηση του προπονητή στην Εθνική Ρωσίας, έχασε το παιχνίδι της και τελικά έλαβε την 5η θέση. Στον 2ο γύρο, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας είχε 12 συνεχόμενες νίκες, και με αυτό τον τρόπο, κατάφερε από την 12η θέση να βρεθεί στην 2η. Η ΦΚ Τιουμέν είχε κερδίσει μόνο 8 βαθμούς, ενώ στον αγώνα με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ο οποίος τελείωσε ισόπαλος, δεν έδωσε στη Ζενίτ την ευκαιρία να λάβει την 4η θέση. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1998, υποβιβάστηκαν η ΦΚ Μπάλτικα και η ΦΚ Τιουμέν, ενώ τη θέση τους πήραν η Σατούρν Ράμενσκ και η Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ. Αλεξάντερ Φιλιμόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ρουσλάν Νιγκματούλιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αντρέι Νοβοσάντοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Ντμίτρι Παρφιόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ευγκένι Βαρλάμοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Ιγκόρ Τσουγκάϊνοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αντρέι Σολομάτιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Βαλέρι Μίνκο (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Αντρέι Κοντράσοφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Ευγκένι Μπουσμάνοφ (Τορπέντο Μόσχας - Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Αλεξάντερ Σμαρκό (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Ντμίτρι Ανάνκο (Σπαρτάκ Μόσχας) Μαξίμ Μπόκοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Ολέγκ Κορναούχοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Σεργκέι Σιμάκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Εγκόρ Τιτόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ιλιά Τσιμπαλάρ (Σπαρτάκ Μόσχας) Αντρέι Τίχονοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Βαλέρι Εσίποφ (Ροτόρ Βολγκογκράν) Αλεξέι Σμέρτιν (ΦΚ Ουραλάν) Ιγκόρ Γιανόφσκι (Αλάνια-Βλαντικαφκάς) Βασίλι Μπαράνοφ (ΦΚ Μπάλτικα - Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Χομούχα (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Αλεξάντερ Κουρτιάν (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Αλεξέι Ιγκόνιν (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Γιούρι Ντροζντόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ολέγκ Βερετέννικοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Ολέγκ Τεριόχιν (Ντιναμό Μόσχας) Ζαζά Ντζανάσια (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ιγκόρ Ματβέεφ (ΦΚ Ροστσελμάς) Αλεξάντερ Πανόφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Βλαντιμίρ Κουλίκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά) Το Πρωτάθλημα Ρωσίας 1998 στο WildBall.ru (Ρωσικά)
Υδραγωγείο των Σκοπίων

Το Υδραγωγείο των Σκοπίων (σλαβομακεδονικά: Скопски аквадукт‎) είναι πρώην βυζαντινό ή οθωμανικό υδραγωγείο, ευρισκόμενο σε απόσταση 2 χμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλεως των Σκοπίων, πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί ένα εκ των τριών, συνολικά, υδραγωγείων τα οποία αριθμούσε η περιοχή της Γιουγκοσλαβίας, καθώς και το μοναδικό στη Μακεδονία. Η ακριβής ημερομηνία ανέγερσής του είναι άγνωστη, ενώ είναι πιθανό να ανεγέρθηκε από τους Ρωμαίους ή τους Βυζαντινούς, ωστόσο θεωρείται πιθανότερο να ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα.

 Το υδραγωγείο μετέφερε τα νερά πηγής της Σκόπσκα Τσρνα Γκόρα, ορεινό όγκο ο οποίος ευρίσκεται βορειοδυτικά της πόλεως, προς το Φρούριο των Σκοπίων. Διασχίζει την κοιλάδα της Σέραβα, μικρού ποταμού, ενώ, επίσης, διασχίζει υψομετρική διαφορά της τάξεως των 300 μέτρων. Η χρησιμοποιούμενη πηγή ευρισκόταν στο Μπάνιανε, χωριό ευρισκόμενο σε υψόμετρο 480 μέτρων, καθώς και σε απόσταση, περίπου, 10 χιλιομέτρων από τα Σκόπια. Οι Οθωμανοί το χρησιμοποιούσαν για την παροχή νερού στα χαμάμ του Παλαιού Παζαριού των Σκοπίων. Τα κατάλοιπα του υδραγωγείου αποτελούνται από 50 ενιαίες καμάρες, με ιδιαίτερα ανοιχτή στροφή, με τοιχοποιία αποτελούμενη κυρίως από πλατιούς πλίνθους και κονίαμα, καθώς και κροκάλη επί της εξωτερικής επιφάνειάς της, με εναλλαγές με διαζώματα αποτελούμενα από πλίνθους. Ορισμένοι αρχαιολόγοι εκτιμούν πως το υδραγωγείου είχε, αρχικώς, συνολικά 200 καμάρες. Το μνημείο είναι φθαρμένο και διαβρωμένο από το πέρασμα του χρόνου, ενώ, επίσης, είναι απομονωμένο από την πόλη καθώς ευρίσκεται μεταξύ του Αυτοκινητοδρόμου M3 και του στρατοπέδου Ίλιντεν, το οποίο αποτελεί ιδιοκτησία των Ενόπλων Δυνάμεων της Βόρειας Μακεδονίας. Ταυτόχρονα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στους κατοίκους των Σκοπίων, ενώ, παράλληλα, δεν αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο. Ωστόσο, υπάρχει πληθώρα σχεδίων με στόχο την αναστήλωση του μνημείου και την εκ νέου αξιοποίηση της συγκεκριμένης περιοχής, όπως μέσω της μετατροπής των στρατιωτικών εκτάσεων σε κατοικημένη συνοικία, με ταυτόχρονη ανάδειξη της κοιλάδας της Σέραβα. Σκόπια Σκούποι
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Κρίκοι ανδρών

Οι κρίκοι ανδρών είναι αγώνισμα της Γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και θα διεξαχθούν στις 24 Ιουλίου και στις 2 Αυγούστου 2021 στο Κέντρο Γυμναστικής Ariake . Περίπου 70 γυμναστές από 35 διαφορετικά έθνη (από τους 98 συνολικούς γυμναστές) αναμένεται να αγωνιστούν στους δακτυλίους στον προκριματικό γύρο. Αυτή θα είναι η 25η εμφάνιση του αγωνίσματος στους Αγώνες.

 Οι γυμναστές καλούνται να παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα ασκήσεων πάνω σε κρίκους, το οποίο αξιολογεί ειδική κριτική επιτροπή, λαμβάνοντας υπ' όψη την δυσκολία του προγράμματος, αλλά και την εκτέλεσή του από τον αθλητή. Το αγώνισμα διεξάγεται σε 2 γύρους: τον Προκριματικό και τον Τελικό. Οι 8 γυμναστές (μέχρι 2 για κάθε ΕΟΕ) που συγκέντρωσαν την υψηλότερη βαθμολογία στον Προκριματικό, προκρίνονται στον Τελικό, όπου εκτελούν εκ νέου ένα πρόγραμμα. Αυτός που θα συγκεντρώσει την υψηλότερη βαθμολογία στον Τελικό, είναι ο νικητής. Οι βαθμολογίες του προκριματικού αγνοούνται στον τελικό γύρο. Το αγώνισμα θα διεξαχθεί τις παρακάτω μέρες και ώρες: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 ) Γηραιότεροι και νεότερο συμμετέχοντες
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας (καταλανικά: Biblioteca Nacional d'Andorra) ιδρύθηκε το 1930 και στη συνέχεια άνοιξε ξανά το 1974. Στεγάζεται στην Casa Bauró,παλιό αρχοντικό στην πρωτεύουσα της Ανδόρας, Ανδόρρα λα Βέλια. Μεταξύ άλλων λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση της Ανδόρας.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας δημιουργήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1930 με σκοπό την παροχή υπηρεσιών δανεισμού βιβλίων στους κατοίκους των κοιλάδων της Ανδόρας (το Valls d'Andorra). Αρχικά ήταν εγκατεστημένη στην αίθουσα των χαμένων σκαλοπατιών (sala dels passos perdts) της Casa de la Vall (έδρα του Γενικού Συμβουλίου της Ανδόρας). Η ίδρυσή της είναι το αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας της Ανδορρανικής Εταιρείας Κατοίκων της Βαρκελώνης (Sociedat Andorrana de Residents a Barcelona) και της συνεισφοράς διαφόρων ατόμων και είναι σύμφωνη με την ίδρυση άλλων κοινωνικο-πολιτιστικών φορέων, όπως η Ένωση για την Προστασία της Καταλανικής Εκπαίδευσης (Associació Protectora de l'Ensenyança Catalana).Η νέα βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1974 με τη βοήθεια της Λίντια Άρμενγκολ Βίλα. Η αρχική συλλογή των περίπου 2.500 τόμων προήλθε κυρίως από τη βιβλιοθήκη της Casa de la Vall, αλλά περιελάμβανε επίσης δωρεές από την Καταλανική Έκθεση Βιβλίου, δωρεές από διάφορους εκδοτικούς οίκους και έργα που αποκτήθηκαν από το Γενικό Συμβούλιο της Ανδόρας.Αφού στεγάστηκε σε διάφορες τοποθεσίες, το 1986 η βιβλιοθήκη μετακόμισε σε ένα κτίριο με την επωνυμία Prada Casadet. Σε αυτό το κτίριο στεγαζόταν εκείνη την εποχή τόσο η Εθνική Βιβλιοθήκη όσο και η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Κυβέρνησης της Ανδόρας και μόνο μια μικρή αίθουσα ήταν αφιερωμένη αποκλειστικά στην εθνική συλλογή.Το 1996, επειδή οι συλλογές είχαν αυξηθεί αρκετά, αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση και ο διαχωρισμός των υπηρεσιών. Ως εκ τούτου, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας μετακόμισε στο κτίριο της Casa Bauró ενώ η υπόλοιπη συλλογή παρέμεινε στο Prada Casadet.Εκτός από τους άλλους ρόλους της, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας λειτουργεί ως εθνική υπηρεσία ISBN της Ανδόρας από το 1987. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ανδόρρα Ανδόρρα λα Βέλια Official website
Βεατρίκη ντε Κουζάνς

Η Βεατρίκη (γαλλ. Béatrix de Cusance, 27 Δεκεμβρίου 1614 - 5 Ιουνίου 1663) από τον Οίκο του Κουζάνς ήταν κόρη του Βαρόνου του Μπελβουάρ & ντε Σαιν-Ζυλιέν, αξιωματούχου στις Ισπανικές Κάτω χώρες και με τους γάμους της έγινε πρώτα Πριγκίπισσα ντε Καντεκρουά και μετά Δούκισσα της Λωρραίνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Κλωντ Φρανσουά ντε Κουζάνς (1590-1627), Βαρόνου του Μπελβουάρ και του Σαιν-Ζυλιάν, αξιωματούχου στις Ισπανικές Κάτω Χώρες, και της Ερνεστίνε φαν Βίττεμ (πριν το 1588-1649), κόρη του Κόμη του Βάλχαϊν και Υποκόμη του Σεμπούρ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1635 τον Λεοπόλντ Εζέν Περρενό ντε Γκανβίλ, Πρίγκιπα του Καντεκρουά (1615-1637). Αυτός απεβίωσε το 1637. Ιωσήφ 1538.Εννέα ημέρες μετά παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ της Λωρραίνης, του οποίου ήταν πιο πριν ερωμένη. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Είχε τέκνα: Βεατρίκη 1636 Φραγκίσκος Ιωσήφ 1637-1638 Άννα 1639-170, παντρεύτηκε τον 4ο εξάδελφο του πατέρα της Φραγκίσκο Μάριο, Δούκα του Ζουαγιέζ, Πρίγκιπα του Λιλμπόν. Κάρολος Ερρίκος 1649-1723, Πρίγκιπας του Βωντεμόν και του Κομερσύ. Επειδή ο γάμος της μητέρας του δεν εθεωρείτο έγκυρος, δεν μπόρεσε να διαδεχθεί τον πατέρα του ως Δούκας της Λωρραίνης. Bronvermelding: Ineke Huysman, Cusance, Béatrix-Marie-Françoise de, in: Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland. URL: http://resources.huygens.knaw.nl/vrouwenlexicon/lemmata/data/Cusance