Ίντιθ Χεντ

Η Ίντιθ Χεντ (28 Οκτωβρίου 1897 - 24 Οκτωβρίου 1981) ήταν Αμερικανίδα σχεδιάστρια κουστουμιών, ενώ κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα Όσκαρ Καλύτερων Κουστουμιών, 8 σε αριθμό από συνολικά 35 υποψηφιότητες. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Καλιφόρνια, η Χεντ κατάφερε να βρει δουλειά ως καλλιτέχνης σκίτσου στη Paramount Pictures, χωρίς σχετική εκπαίδευση. Απέκτησε ιδιαίτερη φήμη μετά την δημιουργία του σαρόνγκ φορέματος που φόρεσε η Ντόροθι Λαμούρ και στην πορεία καθιερώθηκε ως όνομα στα Βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας μετά την νέα κατηγορία βραβείων για τα καλύτερα κουστούμια, το 1948. Η Χεντ θεωρήθηκε εξαιρετική για τις στενές σχέσεις που είχε με κάθε διάσημο όνομα που έντυνε, ανάμεσα σε αυτές βρισκόταν σχεδόν κάθε κορυφαίο θηλυκό αστέρι του Χόλιγουντ. Μετά από 43 χρόνια, έφυγε από την Paramount για τη Universal, πιθανώς λόγω της επιτυχημένης συνεργασίας της με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Αργότερα ανέλαβε και δουλειές στην τηλεόραση.

 Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1897 ως Ίντιθ Κλερ Πόσενερ στο Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνιας, κόρη των Εβραίων γονέων Μαξ Πόσενερ και Άννα Ε. Λιβάι. Ο πατέρας της, γεννημένος τον Ιανουάριο του 1858, ήταν ένας πολιτογραφημένος Αμερικανός πολίτης από τη Γερμανία, ο οποίος ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1876. Η μητέρα της γεννήθηκε στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι το 1875, κόρη Αυστριακού πατέρα και Βαυαρής μητέρας. Ο Μαξ και η Άννα παντρεύτηκαν το 1895, σύμφωνα με τα αρχεία της Ομοσπονδιακής Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών του 1900. Λίγο πριν από τη γέννηση της Ίντιθ, ο Μαξ Πόσενερ άνοιξε ένα μικρό μαγαζί με ψιλικά στο Σαν Μπερναντίνο, το οποίο απέτυχε μέσα σε ένα χρόνο. Ο γάμος δεν άντεξε. Το 1905, η Άννα ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά με τον μηχανικό εξόρυξης Φρανκ Σπέαρ, από την Πενσυλβανία. Η οικογένεια μετακινούνταν συχνά λόγω των μεταθέσεων του Σπερ. Το μόνο μέρος που η Head θα μπορούσε να θυμηθεί αργότερα ότι ζούσε κατά τα πρώτα της χρόνια ήταν το Σέρτσλαϊτ στη Νεβάδα. Ο Φρανκ και η Άννα Σπέαρ ανέλαβαν από κοινού την επιμέλεια της Ίντιθ ως παιδί τους. Η Ίντιθ δηλώθηκε καθολική καθώς καθολικός ήταν και ο Φρανκ. Το 1919, η Ίντιθ έλαβε πτυχίο επιστημών με τιμητική διάκριση στα Γαλλικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Μπέρκλεϊ και το 1920 απέκτησε πτυχίο τέχνων στις ρομανικές γλώσσες από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Έγινε καθηγήτρια γλωσσών με την πρώτη της θέση ως αντικαταστάτρια της Σχολής του Επισκόπου στο La Jolla όπου δίδασκε Γαλλικά. Μετά από ένα χρόνο, πήρε μια θέση στο Hollywood School for Girls. Επιθυμώντας έναν ελαφρώς υψηλότερο μισθό, είπε στο σχολείο ότι θα μπορούσε επίσης να διδάξει τέχνη, παρόλο που είχε μελετήσει μόνο για λίγο στο γυμνάσιο. Για να βελτιώσει τις δεξιότητες σχεδίασής της, σε αυτό το σημείο υποτυπώδεις, έκανε βραδινά μαθήματα στο Otis Art Institute και στο Chouinard Art College. Tο 1924, παρά την έλλειψη εμπειρίας σχεδίου τέχνης και κοστουμιών, η 26χρονη Χεντ προσλήφθηκε ως καλλιτέχνης σκίτσου στη Paramount Pictures. Αργότερα παραδέχθηκε ότι «δανειζόταν» άλλα σκίτσα συμμαθητών της στις συνεντεύξεις που έκλεινε για δουλειά. Άρχισε να σχεδιάζει κοστούμια για τον βουβό κινηματογράφο, ξεκινώντας από το The Wanderer το 1925 και, από τη δεκαετία του 1930, είχε καθιερωθεί ως μία από τους κορυφαίους σχεδιαστές κοστουμιών του Χόλιγουντ. Εργάστηκε στην Paramount για 43 χρόνια μέχρι που πήγε στην Universal Pictures στις 27 Μαρτίου 1967, πιθανώς λόγω της καλής συνεργασίας της με τον σκηνοθέτη Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο οποίος είχε μετακομίσει στην Universal το 1960. Αν και η Χεντ εμφανίστηκε στη δημοσιότητα από τα μέσα της δεκαετίας του 1920, αρχικά επισκιάστηκε από τους πρωτοπόρους σχεδιαστές της Paramount, πρώτον τον Χάουαρντ Γκέρερ και μετά τον Τράβις Μπάντον. Η Χεντ συνέβαλε στη συνωμοσία εναντίον του Banton, και μετά την παραίτησή του το 1938 έγινε η μόνη σχεδιάστρια υψηλού προφίλ. Η σύνδεσή της με το φόρεμα σαρόνγκ που σχεδιάστηκε για την Ντόροθι Λαμούρ στο Η καταιγίς (1937) την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό, αν και η Head ήταν μια πιο συγκρατημένη σχεδιάστρια από τον Banton ή τον Adrian. Έχει κερδίσει την προσοχή του κοινού για το κορυφαίο φόρεμα που έχει δημιουργήσει για τη Τζίντζερ Ρότζερς στη Γυναίκα της νύχτας (1944), γεγονός που προκάλεσε πολλά σχόλια λόγω της διάθεσης της λιτότητας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ίδρυση, το 1949, του βραβείου Όσκαρ κοστουμιών ενίσχυσε περαιτέρω την καριέρα της, δίνοντάς της ένα ρεκόρ υποψηφιοτήτων και νικών, ξεκινώντας με την πρώτη της υποψηφιότητα για την ταινία Το βαλς του αυτοκράτορα. Η Χεντ και άλλοι σχεδιαστές ταινιών, όπως ο Adrian, έγιναν γνωστοί στο κοινό. Η Χεντ ήταν γνωστή για το μοναδικό της στυλ εργασίας και, σε αντίθεση με πολλούς άνδρες συγχρόνους της, συνήθως συμβούλευε εκτενώς τα γυναικεία αστέρια με τα οποία εργάστηκε. Ως αποτέλεσμα, ήταν ένα από τα αγαπημένα ανάμεσα σε πολλά από τα κορυφαία γυναικεία αστέρια της δεκαετίας του 1940 και του 1950, όπως η Τζίντζερ Ρότζερς, η Μπέτι Ντέιβις, η Μπάρμπαρα Στάνγουικ, η Σίρλεϊ Μακ Λέιν, η Γκρέις Κέλι, η Όντρεϊ Χέπμπορν και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Στην πραγματικότητα, η Head ήταν συχνά "δανεισμένη" από τη Paramount σε άλλα στούντιο κατόπιν αιτήματος των γυναικείων αστεριών τους. Η ίδια πάντα ντυμένη πολύ απλά, προτιμώντας τα γυαλιά με παχιά καρέ και τα συντηρητικά κοστούμια δύο τεμαχίων. Το 1967, στην ηλικία των 70 ετών, έφυγε από την Paramount Pictures και έγινε μέλος της Universal Pictures, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό της το 1981. Σε αυτό το σημείο, το Χόλιγουντ άλλαζε ταχύτατα από αυτό που είχε κατά τη διάρκεια της ακμής της Χεντ, τη δεκαετία του 1930-1940. Οι παραγωγές γίνονταν σε στούντιο κι όχι σε υπαίθρια και σκηνικά γυρίσματα και πολλοί από τους ηθοποιούς της εποχής με τους οποίους συνεργάστηκε και γνώριζε στενά είχαν συνταξιοδοτηθεί ή εργάζονταν λιγότερο. Εστίασε, έτσι, περισσότερο την προσοχή της στην τηλεόραση, όπου κάποιοι παλιοί φίλοι όπως ο Ολίβια Ντε Χάβιλαντ είχαν αρχίσει να εργάζονται. Σχεδίασε τα ρούχα της Endora στο Η μάγισσα και έκανε μια εμφάνιση καμεών το 1973 στη σειρά ντετέκτιβ Columbo δίπλα στην Αν Μπάξτερ, παίζοντας τον εαυτό της και παρουσιάζοντας τα Όσκαρ που είχε κερδίσει μέχρι τότε. [1] Το 1974, η Χεντ έλαβε το τελευταίο της Όσκαρ για το έργο της στο Κεντρί. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ζητήθηκε από την Edith Head να σχεδιάσει μια γυναικεία στολή για το Λιμενικό Σώμα των Ηνωμένων Πολιτειών, εξαιτίας του αυξανόμενου αριθμού γυναικών στην Ακτοφυλακή. Η Χεντ χαρακτήρισε την αποστολή ως το επίκεντρο της καριέρας της και έλαβε το Βραβείο Αξιέπαινης Κοινωφελούς Υπηρεσίας. Τα σχέδιά της για μια τηλεοπτική σειρά μίνι-σειράς βασισμένη στη νουβέλα Μικρές Κυρίες έλαβαν καλές κριτικές. Το τελευταίο της κινηματογραφικό έργο ήταν η ασπρόμαυρη κωμωδία Dead Men Do not Wear Plaid (1982), με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μάρτιν και τον Κάρλ Ράινερ. Στη θέση αυτή επελέγη λόγω της εμπειρίας της στη μόδα της δεκαετίας του 1940. Σχεδίασε τα ρούχα του Martin και Reiner στην κλασική ταινία νουάρ και η ταινία, που κυκλοφόρησε στα θέατρα λίγο μετά το θάνατό της, ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της. Η Χεντ πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 1981, τέσσερις ημέρες πριν από τα 84α γενέθλιά της, από μυελοϊνωμάτωση, μια ανίατη ασθένεια μυελού των οστών. Έχει ταφεί στο Memorial Park Forest στο Glendale της Καλιφόρνιας. Στις 25 Ιουλίου 1923 παντρεύτηκε τον Charles Head, αδελφό μιας από τις συμμαθήτριες της στο Chouinard, Betty Head. Αν και ο γάμος τελείωσε με διαζύγιο το 1938 μετά από αρκετά χρόνια διάστασης, συνέχισε να είναι επαγγελματικά γνωστή ως Edith Head μέχρι το θάνατό της. Το 1940 παντρεύτηκε τον βραβευμένο καλλιτεχνικό διευθυντή Wiard Ihnen, ένας γάμος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό του από καρκίνο του προστάτη, το 1979. Στις 3 Φεβρουαρίου 1955 (Σεζόν 5 Επεισόδιο 21), η Edith Head εμφανίστηκε ως διαγωνιζόμενη στο τηλεπαιχνίδι του Γκράουτσο Μαρξ, You Bet Your Life. Η ίδια και ο συμπαίκτης της κέρδισαν συνολικά 1.540 δολάρια. Τα κέρδη της δωρήθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η Χεντ έγραψε επίσης δύο βιβλία, The Doctor Dress (1959) και How To Dress For Success (1967), περιγράφοντας τη φιλοσοφία της σταδιοδρομίας και του σχεδιασμού. Αυτά τα βιβλία αναδημοσιεύτηκαν το 2008 και το 2011 αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας της, ήταν υποψήφια για 35 βραβεία Όσκαρ, ετησίως από το 1948 (έτος κατά το οποίο ξεκίνησε το Όσκαρ Καλύτερων Κουστουμιών) μέχρι το 1966 και κέρδισε οκτώ φορές - λαμβάνοντας περισσότερα Όσκαρ από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα. Το αστέρι της Edith Head στο Hollywood Walk of Fame βρίσκεται στη Hollywood Boulevard 6504. Οι υποψηφιότητες των ταινιών στα βραβεία Όσκαρ μέχρι το 1967 χωρίζονταν σε έγχρωμες και ασπρόμαυρες ανάλογα με τον τύπο ταινίας γι αυτό και υπήρχαν διπλές νίκες σε μία χρονιά. David Chierichetti (2003). Edith Head: The Life and Times of Hollywood's Celebrated Costume Designer. New York: HarperCollins. ISBN 0-06-019428-6. David Chierichetti (2003). Edith Head: The Life and Times of Hollywood's Celebrated Costume Designer. New York: HarperCollins. ISBN 0-06-019428-6. David Chierichetti (2003). Edith Head: The Life and Times of Hollywood's Celebrated Costume Designer. New York: HarperCollins. ISBN 0-06-019428-6. Τζον Ντούκα. "Edith Head, σχεδιαστής μόδας για τις ταινίες, πεθαίνει." Οι New York Times . 27 Οκτωβρίου 1981. Edith Head (1983). Edith Head's Hollywood. New York: Dutton. ISBN 0-525-24200-7. Edith Head (1983). Edith Head's Hollywood. New York: Dutton. ISBN 0-525-24200-7. Edith Head (1983). Edith Head's Hollywood. New York: Dutton. ISBN 0-525-24200-7. Edith Head and Jane Kesner Ardmore (1959). The Dress Doctor. Boston: Little, Brown. ISBN 999750030X. Edith Head and Jane Kesner Ardmore (1959). The Dress Doctor. Boston: Little, Brown. ISBN 999750030X. Edith Head and Jane Kesner Ardmore (1959). The Dress Doctor. Boston: Little, Brown. ISBN 999750030X. Edith Head with Joe Hyams (1967). How to Dress for Success. New York: Random House. LCCN 66012021. 2881 Ίντιθ Χεντ στο Find a Grave (Αγγλικά) Ίντιθ Χεντ στην IMDb Edith Head 83672| 43881 Edith Head Edith Head Αρχειοθετήθηκε 2020-04-13 στο Wayback Machine. στο Purple Skies Edith Head Papers στο Κέντρο Wisconsin για Κινηματογραφική και Θεατρική Έρευνα image: Edith Head μαζί με την ηθοποιό Claude Jade στο Universal-Studios 1968 Αμερικανική Ακτοφυλακή ιστορικός "Γυναίκες Βρείτε Φιλοξενία με Coast Guard Μόδα Edith Head papers, Βιβλιοθήκη της Margaret Herrick, Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών