IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνω Χρυσοπηγή Αχαΐας

Η Άνω Χρυσοπηγή είναι μικρός οικισμός της Αχαΐας, που υπάγεται διοικητικά στην Κοινότητα Χρυσοπηγής του Δήμου Ερυμάνθου. Αποτελεί ουσιαστικά μέρος του χωριού Χρυσοπηγή (Σποδιάνα) που είναι χτισμένο στις απόκρημνες πλαγιές του όρους Ερυμάνθου και έχει υψόμετρο περίπου 740 μέτρων. Απέχει μέσω του οδικού δικτύου 18 χλμ από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, 39 χλμ από την πόλη της Πάτρας, καθώς και 42 χλμ από τα Καλάβρυτα.

 Αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός της τοπικής αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) στις 19/03/1961 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Χρυσοπηγής σε όλες τις διοικητικές μεταβολές και μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο ο οικισμός προϋπάρχει από την επίσημη αναγνώριση του και η κτίση του είναι απόλυτα συνυφασμένη με την ιστορική πορεία του στα χρόνια ως τμήμα του χωριού Χρυσοπηγή (Σποδιάνα). Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη της Άνω Χρυσοπηγής ως αυτοτελής οικισμός σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Χρυσοπηγή Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης: Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010 Κώστας Ν. Τριανταφύλλου: Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Χρυσοπηγή Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Χρυσοπηγής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χρυσοπηγής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/11/2017. Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 13/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 13/11/2017.
Χουάν Νεγρίν

Ο Χουάν Νεγρίν (ισπανικά: Juan Negrín López, 3 Φεβρουαρίου 1892 - 12 Νοεμβρίου 1956) ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας. Γεννήθηκε στο Λας Πάλμας των Κανάριων νήσων , ήταν από εύπορη οικογένεια και σπούδασε ιατρική στη Γερμανία. Νέος εντάχτηκε στο Σοσιαλιστικό κόμμα ενώ διετέλεσε και υπουργός Οικονομικών (1939). Το 1937 έγινε πρόεδρος της Κυβέρνησης διαδεχόμενος τον Καμπαγιέρο ενώ μαινόταν ακόμα ο Ισπανικός εμφύλιος. Στην προεδρία παρέμεινε μέχρι το 1939. Μετά τη νίκη του Φράνκο αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι και διετέλεσε πρωθυπουργός της εξόριστης ισπανικής κυβέρνησης. Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1956.

 Beevor, Antony (2006). 'The battle for Spain. The Spanish civil war. London: Penguin Books. ISBN 0-14-303765-X. Graham, Helen (2005). The Spanish Civil War. A very short introduction. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280377-1. Jackson, Gabriel (1967). The Spanish Republic and the Civil War, 1931–1939. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-00757-8."Juan Negrín". Geneall. Retrieved 2015-08-09. Preston, Paul (2006). The Spanish Civil War. Reaction, revolution & revenge. London: Harper Perennial. ISBN 978-0-00-723207-9. Preston, Paul (2012). The Spanish Holocaust: Inquisition and Extermination in Twentieth-Century Spain. W.W. Norton. Thomas, Hugh (2003). The Spanish Civil War. London: Penguin Books. ISBN 978-0-14-101161-5. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Juan Negrín López στο Wikimedia Commons
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

Η Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Η Ένωση ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1975, με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης. Το 1978 εγκρίθηκε η λειτουργία της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η έδρα της βρίσκεται στην πόλη της Κομοτηνής. Στην δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Νομών Έβρου, Ροδόπης, Ξάνθης, Καβάλας, Δράμας, Σερρών, καθώς και η νήσος Θάσος.

 Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Ανδρών (δύο όμιλοι) ΓυναικώνΕπιπροσθέτως διεξάγονται αγώνες για το Κύπελλο Ανδρών «Τάσος Χαραλαμπίδης». Ο Χαραλαμπίδης, ο οποίος απεβίωσε το 2015, διετέλεσε από το 1981 μέχρι το 2011 πρόεδρος της Ένωσης.Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Παγκορασίδων, Εφήβων, Παίδων, Παμπαίδων και Παγκορασίδων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στο δεύτερο όμιλο βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Βορείου Ελλάδος. Τα παρακάτω Γυμναστήρια αποτελούν τις αγωνιστικές έδρες ομάδων που διαγωνίζονται ή διαγωνίζονταν στα Πρωταθλήματα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης: Επίσημη ιστοσελίδα Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης «Το Πρωτάθλημα Γυναικών ΕΚΑΣΑΜΑΘ από το 1980 μέχρι σήμερα», αφιέρωμα στον ιστότοπο Kavala-sports.gr, 1 Νοεμβρίου 2013.
Αλέξανδρος Καχριμάνης

Ο Αλέξανδρος Καχριμάνης (Ιωάννινα, 12 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Έλληνας πολιτικός, Περιφερειάρχης Ηπείρου από το 2011. Προηγουμένως, διετέλεσε Νομάρχης Ιωαννίνων (2003-10), όπως και δήμαρχος Μετσόβου (1991-02).

 Ο Αλέξανδρος Καχριμάνης γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1956, όπου φοίτησε στο Καπλάνειο Δημοτικό Σχολείο και στην Ζωσιμαία Σχολή. Σπούδασε Μηχανολόγος - Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και από το 1982 άρχισε να δραστηριοποιείται επαγγελματικά στα Ιωάννινα, όπου και διατηρούσε τεχνικό γραφείο. Είναι παντρεμένος με την Ελένη Τριαντάφυλλου Κασσάρου και έχουν τρία παιδιά, τον Γιώργο, την Μαρία - Πανωραία και τον Φιλίκο. Έχει ενεργή συνδικαλιστική δράση, ως μέλος της Διοίκησης του Συλλόγου Μηχανικών Ιωαννίνων, ως μέλος της αντιπροσωπείας του Τ.Ε.Ε. Τμήματος Ηπείρου και της Πανελλήνιας Ένωσης Διπλωματούχων Μηχανικών Εργολάβων Δημοσίων Έργων τμήματος Ηπείρου. Επί σειρά ετών ασχολήθηκε με τον βλαχόφωνο ελληνισμό στην Ελλάδα και σε όλο το Βαλκανικό χώρο. Ασχολήθηκε με την Αυτοδιοίκηση από το 1982 και η δράση του είναι ιδιαίτερα πλούσια, καθώς : Εξελέγη για πρώτη φορά Δημοτικός Σύμβουλος Μετσόβου το 1983.Από το 1986 και για τέσσερα χρόνια διετέλεσε Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Μετσόβου.Από το 1990 μέχρι το 2002 διατέλεσε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Ιωαννίνων και Γραμματέας της από το 1999 έως το 2002.Από το 1991 έως και τις 5 Απριλίου 2002 διετέλεσε τρεις θητείες Δήμαρχος Μετσόβου.Από το 2002 έως και τις 31 Δεκεμβρίου 2010 διετέλεσε δύο θητείες Νομάρχης Ιωαννίνων. Ο θεσμός καταργήθηκε πανελλαδικά στις 31 Δεκεμβρίου 2010, οπότε ήταν ο τελευταίος Νομάρχης Ιωαννίνων.Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ανέλαβε καθήκοντα ως ο πρώτος αιρετός Περιφερειάρχης Ηπείρου, μετά την εκλογή του στις Περιφερειακές εκλογές του 2010, στο δεύτερο γύρο, με ποσοστό 55,04% επικρατώντας του Ευάγγελου Αργύρη που έλαβε 44,96%. Στις Περιφερειακές Εκλογές του 2014 ήταν ο μόνος υποψήφιος Περιφερειάρχης που επανεξελέγη από τον 'πρώτο γύρο' με ποσοστό 50,83 %, επικρατώντας της Όλγας Γεροβασίλη που έλαβε 24,58 % Στις Περιφερειακές Εκλογές του 2019 επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο αυξάνοντας τα ποσοστά του στο 57,10 % , για την τρίτη θητεία του στην Περιφέρεια Ηπείρου. Στις Περιφερειακές Εκλογές του 2023 επανεξελέγη για την τέταρτη θητεία του από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 54,72 %, για την Περιφέρεια Ηπείρου.Το Σεπτέμβριο του 2013 βρέθηκε σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Το Βήμα" ότι ο Αλέξανδρος Καχριμάνης ήταν 3ος δημοφιλέστερος Περιφερειάρχης στον ελληνικό χώρο.Αποτέλεσε Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας κατα τις δύο πρώτες θητείες του ως Περιφερειάρχης Ηπείρου καθώς και Επικεφαλής της στην Επιτροπή Αγροτικής Ανάπτυξης.Είναι εκλεγμένος Β' Αντιπρόεδρος της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας για την περίοδο της τρίτης θητείας στην Περιφέρεια Ηπείρου. Τον Μάιο του 2022 έπειτα από αναφορές στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου, παραπέμφθηκε σε πειθαρχικό έλεγχο σχετικά με απευθείας αναθέσεις σε δικηγόρο. Ανώτερος Ταξιάρχης, (Μεγάλο Χρυσό Αστερι της Τιμής) για τις υπηρεσίες προς τη Δημοκρατία της Αυστρίας
Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια

Η Ναντία Ολεξάντριβνα Γρανόφσκαγια - Μέϊχερ (Наді́я Олекса́ндрівна Ме́йхер, 10 Απριλίου 1982) είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, ηθοποιός, παρουσιάστρια και πρώην μέλος του ρωσο-ουκρανικού γυναικείου συγκροτήματος ΒΙΑ Γκρα.

 Η Ναντιέζντα ήταν τραγουδίστρια στο ρωσο-ουκρανικό συγκρότημα ВИА Гра, από την περίοδο (2000-2002, 2002-2006 και 2009-2011), συνέχισε σόλο καριέρα από το 2011 και έπειτα. Έρικα Γκέρτσεκ (2013-σήμερα) Μίσα Ρομάνοβα (2013-σήμερα) Αναστασία Κοζεβνίκοβα (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβετλάνα Λομποντά (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012). Η Ναντιέζντα Γκρανόφκαγια έχει δύο παιδιά. Official Website Short biography Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια Biography
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η ΦφΛ Βόλφσμπουργκ-Φούσμπαλ (γερμανικά: VfL Wolfsburg-Fußball) είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (VfL Wolfsburg), που εδρεύει στην πόλη Βόλφσμπουργκ της Γερμανίας. Η ομάδα έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γερμανίας το 2009 καθως και ένα κύπελλο Γερμανίας το 2015. Το γήπεδό της είναι το Volkswagen Arena (30.122 θέσεων) και τα χρώματά της το πράσινο και το άσπρο.

 Η ομάδα ιδρύθηκε λίγο μετά την ίδρυση της πόλης (1938), στις 12 Σεπτεμβρίου 1945, από εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen, με το όνομα ΦΣΚ Βόλφσμπουργκ (VSK Wolfsburg). Λίγους μήνες αργότερα, η ομάδα πέρασε μια ισχυρή κρίση, όταν όλοι οι παίκτες της, εκτός από έναν, αποχώρησαν για την FC Wolfsburg. Ο μόνος παίκτης που παρέμεινε, ο Γιόζεφ Μέιερ (Josef Meyer), μαζί με τον Βίλι Χέρμπερτ (Willi Hilbert) αποφάσισαν να υπογράψουν νέους παίκτες, ενώ άλλαξαν και το όνομα της ομάδας σε VfL Wolfsburg. Τις επόμενες περιόδους σταδιακά άρχισε να ανεβαίνει κατηγορίες. Αφού κατέκτησε κάποια ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ανέβηκε σε επαγγελματική κατηγορία για πρώτη φορά το 1954. Το 1993 αγωνίστηκε τελικά στη δεύτερη κατηγορία Γερμανίας, ενώ το 1995 κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας, όπου έχασε από τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ (0-3). Το 1997 όμως τερμάτισε δεύτερη και προβιβάστηκε στη Μπουντεσλίγκα. Το 1999 τερμάτισε 6η, ενώ διεκδικούσε μέχρι τέλους την 4η θέση που οδηγούσε στο Τσάμπιονς Λιγκ (Champions League). Τελικά κέρδισε για πρώτη φορά την έξοδο στην Ευρώπη, στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (UEFA Cup) της επόμενης σεζόν. Από το 2000 έως το 2005 αγωνιζόταν στο κύπελλο Ιντερτότο (Intertoto Cup), ενώ το 2008 με προπονητή τον Φέλιξ Μάγκατ τερμάτισε 5η και κέρδισε ξανά την έξοδο στο κύπελλο UEFA. Το 2009, ξανά κάτω από την καθοδήγηση του Μάγκατ, τερμάτισε στην κορυφή του Γερμανικού πρωταθλήματος, έχοντας δύο παίκτες της που πέτυχαν πάνω από 20 γκολ (Γκραφίτε, Έντιν Τζέκο), ενώ και για πρώτη φορά κέρδισε την συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου. Bundesliga: 2009 Κύπελλο Γερμανίας: 2015 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 2015 Amateuroberliga Niedersachsen-Ost (II): 1952, 1954, 1963 Oberliga Nord (III): 1991, 1992 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα VfL Wolfsburg στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA
Ζάανεν

Η Ζάανεν (γερμανικά: Saanenziege, γαλλικά: Chèvre de Gessenay) είναι ελβετική φυλή γαλακτοπαραγωγών αιγών, η οποία κατάγεται από την κοιλάδα του ομώνυμου ποταμού στο Καντόνι της Βέρνης. Η φυλή αυτή είναι μια από τις πλέον υψιπαραγωγές και έχει εξαχθεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Ο πληθυσμός της στην Ελβετία είναι μικρότερος από 14.000, ενώ σε παγκόσμια κλίμακα εκτιμάται στα 900.000 άτομα περίπου.

 Πρόκειται για την πιο μεγαλόσωμη ελβετική φυλή αιγών. Το ύψος ακρωμίου στους τράγους κυμαίνεται γύρω στα 90 cm και στις αίγες γύρω στα 80 cm, ενώ το βάρος είναι 75 kg και 50 kg αντίστοιχα. Το τρίχωμα είναι βραχύ και ολόλευκο, αλλά στο δέρμα του μαστού και της μουσούδας μπορεί να υπάρχουν μαύρες κηλίδες. Το προφίλ του κεφαλιού είναι ευθύ ή ελαφρώς κοίλο, ενώ τα αυτιά είναι όρθια με κατεύθυνση μπροστά και προς τα πάνω.Τα ζώα συνήθως δε φέρουν κέρατα, αλλά υπάρχουν και κερασφόρα. Στους ακέρατους πληθυσμούς έχει παρατηρηθεί μεγάλη συχνότητα ερμαφρόδιτων ατόμων. Η μέση παραγωγή γάλατος ανέρχεται σε περίπου 838 kg ανά γαλακτική περίοδο, η οποία διαρκεί 264 ημέρες κατά μέσο όρο, ενώ έχουν αναφερθεί και ζώα τα οποία υπερβαίνουν τα 1000 kg. Η λιποπεριεκτικότητα του παραγόμενου γάλακτος παρουσιάζει σημαντική διακύμανση αλλά είναι χαμηλή, γύρω στο 3,2-3,6%. Η μέση πρωτεϊνοπεριεκτικότητα ανέρχεται σε ποσοστό 2,9%.Πρόκειται για φυλή ιδιαίτερα γόνιμη. Τα θηλυκά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναπαραγωγή στους 12-13 μήνες και γεννούν κατά μέσο όρο 1,8 μικρά. Η φυλή Ζάανεν έχει εξαχθεί σε πάνω από ογδόντα χώρες. Ήδη από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, χρησιμοποιήθηκε για βελτίωση ντόπιων φυλών σε πολλά κράτη. Μεταξύ αυτών ήταν η Γερμανία, αρχής γενομένης την δεκαετία του 1890, η Ολλανδία, πριν από το 1910, και οι ΗΠΑ, όπου τα πρώτα ζώα έφτασαν το 1904. Σήμερα, σε πολλές από αυτές τις χώρες έχουν δημιουργηθεί εγχώριες υποφυλές, όπως η Γαλλική, η Ολλανδική, η Ισραηλίτικη και η Βρετανική Ζάανεν. Στην Ελλάδα, έχουν επίσης εισαχθεί ζώα της φυλής.Παρότι η εκτροφή σε τροπικές περιοχές δεν ενδείκνυται λόγω της ευπάθειας στην έντονη ηλιακή ακτινοβολία, έχει εισαχθεί σε μέρη όπως η Ινδία, η Νιγηρία, η Μαλαισία, η Βενεζουέλα, η Νότια Αφρική και η Αιθιοπία.Στη Νέα Ζηλανδία, έχει δημιουργηθεί η Μαύρη Ζάανεν, η οποία στα μέσα της δεκαετίας του 1980 αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή φυλή.
Σεγούντα Λίγα

Η Σεγούντα Λίγα (πορτογαλικά: Segunda Liga, προφορά ΔΦΑ: [sɨˈɣundɐ ˈliɣɐ]) είναι το δεύτερο επίπεδο ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Πορτογαλίας. Όταν η Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου ανέλαβε τον έλεγχο των δύο πρωταθλημάτων εθνικού επιπέδου το 1999, μετονομάστηκε σε Σεγκούντα Λίγκα. Την περίοδο 2005-06 άλλαξε το όνομα της σε Λίγκα ντε Όνρα. Επανήλθε στο όνομα Σεγκούντα Λίγκα στην αρχή της περιόδου 2012-13. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 22 ομάδες. Μέχρι σήμερα το πρωτάθλημα έχουν κατακτήσει 17 διαφορετικές ομάδες.

 Πριν το 1990, υπήρχε μόνο ένα επαγγελματικό, εθνικό πρωτάθλημα στην Πορτογαλία, η 'Πριμέιρα Ντιβιζάο. Οι τελευταίες ομάδες του πρωταθλήματος διαβαθμίζονταν στην Σεγκούντα Ντιβιζάο, ένα περιφερειακό πρωτάθλημα του οποίου οι κορυφαίες ομάδες προβιβάζονταν στην Πριμέιρα Ντιβιζάο. Από την περίοδο 1990-91 μια νέα επαγγελματική κατηγορίας δημιουργήθηκε, παίρνοντας το όνομα Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα, ενώ η προηγούμενη Σεγκούντα Ντιβιζάο έγινε το τρίτο επίπεδο του πρωταθλήματος και μετονομάστηκε σε Σεγκούντα Ντιβιζάο Β. Το 1999 η Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου πήρε τον έλεγχο των δύο πρωταθλημάτων εθνικού επιπέδου και μετονόμασε το πρωτάθλημα σε Σεγκούντα Λίγκα και η Σεγκούντα Ντιβιζάο Β επανήλθε στο αρχικό της όνομα Σεγκούντα Ντιβιζάο. Από την περίοδο 2012-13 συμμετέχουν 22 ομάδες στο πρωτάθλημα, ενώ την περασμένη σεζόν συμμετείχαν 16 ομάδες. Κατά τη διάρκεια της σεζόν, κάθε ομάδα αγωνίζεται με τις άλλες ομάδες δύο φορές, μία φορά στην έδρα της και μία φορά στην έδρα του αντιπάλου, δίνοντας συνολικά 42 αγώνες. Στο τέλος κάθε περιόδου, οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα και οι τρεις τελευταίες ομάδα υποβιβάζονται στο πρωτάθλημα Campeonato Nacional de Seniores. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν και οι ομάδες «Β». Οι ομάδες αυτές δεν μπορούν να προβιβαστούν στην Πριμέιρα Λίγκα (αφού εκεί συμμετέχουν οι πρώτες ομάδες), αλλά μπορούν να υποβιβαστούν εάν στο τέλος της περιόδους πάρουν μία από τις 3 τελευταίες θέσεις ή αν η κύρια ομάδα υποβιβαστεί από την Πριμέιρα Λίγκα στην Σεγκούντα Λίγκα. Για τις πρωταθλήτριες ομάδες αυτού του επιπέδου πριν το 1990, δείτε Σεγκούντα Ντιβιζάο Τελευταία ανανέωση με τα στοιχεία έως την περιόδο 2012-13Για σκοπούς τυποποίησης, η νίκη ανταμείβεται με τρίτους βαθμούς για όλες τις ομάδες. Επίσημη ιστοσελίδα (Πορτογαλικά) Επίσημη κανονισμοί (Πορτογαλικά) Επίσημα στατιστικά (Πορτογαλικά) Resultados Ao Vivo, proximos jogos ao vivo, posicoes de Liga de Honra (Πορτογαλικά) Portuguese Futebol.com » Your Source for Portuguese Soccer (Αγγλικά) Portuguese Soccer News Links (Αγγλικά)
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1982-1983

Το πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής 1982-83 διαδέχθηκε το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας και ήταν το πρώτο που είχε αυτή την ονομασία, αν εξαιρεθούν δυο πειραματικές σεζόν που είχαν γίνει με αυτό το όνομα τη δεκαετία του '60 (1965 ως 1967). Διεξήχθη σε έναν ομίλο των 16 ομάδων, ο νικητής του οποίου ανέβηκε στην Β΄ εθνική κατηγορία.

 Στο πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής του 1982-83 μετείχαν 16 ομάδες: οκτώ (8) που υποβιβάστηκαν από τη Β΄ Εθνική το 1981-82 και οκτώ από την Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία της προηγούμενης σεζόν. Ήταν μια μεταβατική σεζόν, αφού την επόμενη δημιουργήθηκε και 2ος όμιλος. Στην Β΄ Εθνική προήχθη μόνο ο πρωταθλητής, ενώ υποβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Επίσης, από τη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκαν 23 ομάδες ενώ ανέβηκαν επτά σύλλογοι από το ερασιτεχνικό. Έτσι την επόμενη σεζόν στη Γ΄ Εθνική εντάχθηκαν 36 ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους. Ομάδες (16). Όμιλος (1). Πρωταθλητής: Εδεσσαϊκός, άνοδος στην Β΄ Εθνική. Υποβιβασμός (4): Παναρκαδικός, Π.Α.Σ. Πρέβεζα, Ολυμπιακός Λουτρακίου, Παναργειακός. Υποβιβασμός από Β΄ Εθνική (23): ώστε να δημιουργηθούν δύο όμιλοι των 18 ομάδων. Άνοδος από ερασιτεχνικό (7): Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας, Θρίαμβος Αθηνών, Αναγέννηση Άρτας, Πανναυπλιακός, Α.Ε. Ποντίων Κοζάνης, Α.Ε. Πολυκάστρου, Ασπίδα Ξάνθης. 16 γκολ: Μαγουλάς (Α.Ο. Νίκαιας). 1 Ο Παναργειακός κρίθηκε ένοχος για υπόθεση δωροδοκίας στον εκτός έδρας αγώνα του με τον Α.Ο. Νίκαιαςκαι τιμωρήθηκε με υποβιβασμό από το ΑΣΕΑΔ. Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση). Στατιστική ποδοσφαίρου.
Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς

Ο Βελί Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς (σερβικά: Махмуд-паша Анђеловић, τουρκικά : Veli Mahmud Paşa) (1420–1474), ήταν μεγάλος βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1456-1466 και ξανά το 1472-1474, ο πρώτος σε αυτό το αξίωμα που προερχόταν από τον θεσμό του παιδομαζώματος (devşirme). Έγραψε στα περσικά και την τουρκική γλώσσα ποιήματα με το ψευδώνυμο "Adni". Ήταν μέλος της βυζαντινής οικογένειας των Αγγέλων και ανατράφηκε χριστιανός, αλλά αργότερα απήχθη ως παιδί από τον Σουλτάνο, με το παιδομάζωμα κι έγινε μουσουλμάνος. Ήταν ικανός στρατιώτης και παντρεμένος με την κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄. Διακρίθηκε στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1456 και πήρε τη θέση του Μεγάλου Βεζύρη ως ανταμοιβή διαδεχόμενος τον Ζαγανό Πασά.

 Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Θεσσαλίας το 1394 ο κλάδος των Αγγέλων που κυβερνούσε εκεί κατέφυγε στη Σερβία. Γεννήθηκε το 1420, στο χωριό Νόβο Μπρντο στο Δεσποτάτο της Σερβίας, αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ. Απήχθη το 1427, κατά τη διάρκεια μιας οθωμανικής εισβολής στη Σερβία από τους Οθωμανούς και στάλθηκε μαζί με δύο άλλα αγόρια στην Αδριανούπολη. Σύμφωνα με τον Λαόνικο Χαλκοκονδύλη απήχθη από τους ιππείς του σουλτάνου Μουράτ Β΄ ενώ ταξίδευε με τη μητέρα του από το Νόβο Μπρντο στο Σμεντέρεβο. Η μητέρα του μεταφέρθηκε και αυτή στην Κωνσταντινούπολη παραμένοντας χριστιανή υπό την προστασία του Σουλτάνου, ο οποίος της έδωσε και κάποιο κτήμα. Το 1458, ο Σέρβος δεσπότης Λάζαρ Μπράνκοβιτς πέθανε, ο αδελφός του Μαχμούτ Μιχαήλ έγινε μέλος μιας συλλογικής αντιβασιλείας που κρατούσαν την εξουσία στο δεσποτάτο αλλά σύντομα καθαιρέθηκε. Σε αντίδραση ο Μαχμούτ επιτέθηκε και κατέλαβε το φρούριο του Σμεντέρεβο και μερικά φρούρια στην περιοχή του. Απειλούμενος από μια ενδεχόμενη ουγγρική παρέμβαση αναγκάστηκε να αποσυρθεί νότια και να ενώσει τις δυνάμεις του με αυτές του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ στα Σκόπια. Το 1461 συνόδευσε τον Μεχμέτ στην εκστρατεία του εναντίον της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, το τελευταίο εναπομέναν κομμάτι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Μαχμούτ διαπραγματεύτηκε την παράδοση της πόλης της Τραπεζούντας με τον Γεώργιο Αμιρούτζη που ήταν ξάδελφος του. Το 1463 ο Μαχμούτ οδήγησε τον Οθωμανικό στρατό στην εισβολή και την κατάκτηση του υποτελούς Βασιλείου της Βοσνίας, επίσης συνέλαβε τον Βόσνιο βασιλιά Στεφάν Τομάσεβιτς. Συνόδευσε τον Μωάμεθ Β΄ στην επιθεση του στη σημερινή Αλβανία το καλοκαίρι του 1467 εναντίον του Σκεντέρμπεη. Ο Σκεντέρμπεης υποχώρησε στα βουνά και ο Μαχμούτ τον καταδίωξε αλλά απέτυχε να τον εντοπίσει. Ο Μαχμούτ παύθηκε από τη θέση του το 1468, λόγω μηχανορραφίας του διαδόχου του Ρουμ Μεχμέτ Πασά, υποτίθεται λόγω παρατυπιών σχετικά με την επανεγκατάσταση των Καραμανιδών στην Κωνσταντινούπολη μετά την κατάκτηση του Καραμάν το ίδιο έτος. Αποκαταστάθηκε το 1472 αλλά οι σχέσεις του με τον σουλτάνο ήταν πλέον τεταμένες. Απολύθηκε και εκτελέστηκε το 1474. Finkel, Caroline (2006). Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire 1300–1923. London: John Murray. ISBN 978-0-7195-6112-2. Stavrides, Théoharis (2001), The Sultan of vezirs: the life and times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelovic (1453–1474), Brill, ISBN 978-90-04-12106-5
Σελίνα Ζαντόρσκι

Η Σελίνα Λάουρα Ζαντόρσκι (αγγλικά: Shelina Laura Zadorsky) (γενν. 24 Οκτωβρίου 1992) είναι Καναδή επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως κεντρική αμυντικός για την Τότεναμ Χότσπερ. Είναι διεθνής με την Εθνική Καναδά. Η Ζαντόρσκι κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με τον Καναδά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με τον Καναδά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο.

 Η Ζαντόρσκι έκανε το ντεμπούτο της στην Εθνική Καναδά στις 14 Ιανουαρίου 2013, σε ηλικία 20 ετών. Ενώ η Ζαντόρσκι δεν επιλέχθηκε στην ομάδα για το Παγκόσμιο Κυπέλλου Γυναικών του 2015, ήταν στην ομάδα που τερμάτισε 4η στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2015 στο Τορόντο. Ήταν στην ομάδα που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Στις 25 Μαΐου 2019, συμπεριλήφθηκε στην ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών του 2019. Καναδάς Κ20 Πρωτάθλημα ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γυναικών Κ20: Αργυρό 2012Καναδάς Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες: Χρυσό 2021, Χάλκινο 2016 Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Σελίνα Ζαντόρσκι – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA (Αγγλικά) Προφίλ Σελίνα Ζαντόρσκι στο Soccerway
Αλέξανδρος Χρύσαφος

Ο Αλέξανδρος Χρύσαφος ήταν Έλληνας κολυμβητής. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Αγωνίστηκε στα 100 μ. ελεύθερης κολύμβησης. Ο χρόνος και η θέση του είναι άγνωστοι, αν και δεν τερμάτισε στις δύο πρώτες θέσεις.

 Lampros, S.P.· Polites, N.G. (1897). The Olympic Games: BC 776 – AD 1896. Athens: Charles Beck. (Ψηφιακά διαθέσιμο στο [1] Αρχειοθετήθηκε 2008-05-27 στο Wayback Machine. ) Mallon, Bill· Widlund, Ture (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson: McFarland. ISBN 0-7864-0379-9. (Απόσπασμα διαθέσιμο στο [2] ) Smith, Michael Llewellyn (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games. London: Profile Books. ISBN 1-86197-342-X.
Γκάι Ράιντερ

Ο Γκάι Ράιντερ (γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου του 1956) είναι Βρετανός διεθνής δημόσιος υπάλληλος που είναι ο δέκατος και σημερινός Γενικός Διευθυντής της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO). Ήταν προηγουμένως Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ITUC) (2006–2010) και πριν από τη θέση αυτή, ο Ράιντερ ήταν Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU) (2002–2006).

 Γεννημένος στο Λίβερπουλ το 1956, ο Ράιντερ σπούδασε Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και στη συνέχεια Σπουδές Λατινικής Αμερικής στο Λίβερπουλ. Μιλάει γαλλικά και ισπανικά καθώς και τη μητρική του γλώσσα, τα αγγλικά. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1981 ως βοηθός στο Διεθνές Τμήμα της Συνομοσπονδίας Συνδικαλιστικών Οργανώσεων στο Λονδίνο. Από το 1985, ο Ράιντερ κατείχε τη θέση του Γραμματέα του Τμήματος Βιομηχανικού Εμπορίου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εμπορικών, Γραφείων, Επαγγελματιών και Τεχνικών Υπαλλήλων (FIET) στη Γενεύη. Το 1988 έγινε βοηθός διευθυντής του γραφείου της Γενεύης της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU) και στη συνέχεια το 1993 διορίστηκε Διευθυντής της. Ο Ράιντερ εντάχθηκε αρχικά στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας το 1998 ως Διευθυντής του Γραφείου για τις Εργατικές Δραστηριότητες και στη συνέχεια το 1999 έγινε Διευθυντής του Γραφείου του Γενικού Διευθυντή. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ξεκίνησε η Ατζέντα Αξιοπρεπούς Εργασίας της ΔΟΕ και κέρδισε την υποστήριξη άλλων διεθνών φορέων.
Κρίστοφερ Τινγκ

Ο Κρίστοφερ Τινγκ (αγγλ. Christopher Tyng) είναι Αμερικανός συνθέτης. Συνέθεσε τη μουσική για διάφορες τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένου το Futurama, το California Teens, το Knight Rider, το The Job και το The Baby-sitters Club.

 1996: The Associate 2007: Futurama: Bender's Big Score 2008: Knight Rider 2008: Futurama: Bender’s Game 2008: Futurama: The Beast with a Billion Backs 2008: Finding Amanda 2009: Futurama: Into the Wild Green Yonder 1999-2003: Futurama 2001: The Job 2003-2007: California Teens (Κύκλος 1-4) Από το 2004: Rescue Me 2008-2009: Knight Rider
Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών

Το Γενικό Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών (Γ.Ν.Α. Λαϊκό) είναι ελληνικό τριτοβάθμιο δημόσιο πανεπιστημιακό νοσηλευτικό ίδρυμα, ενταγμένο στο Ε.Σ.Υ. Το ίδρυμα υπάγεται στην 1η Υ.ΠΕ. Αττικής. Διαθέτει πολλές Κλινικές, Εργαστήρια, Τμήματα και Εξωτερικά Ιατρεία. Στεγάζεται επί της οδού Αγίου Θωμά 17, Τ.Κ. 11527, στην Αθήνα.

 Το Λαϊκό Νοσοκομείο ιδρύθηκε το 1933 υπό μορφή Ν.Π.Δ.Δ., στη θέση του πανεπιστημιακού περιπτέρου στου Γουδή, βάσει του ν. 5746/2-9-1933 και υπήχθη στο –τότε- Υπουργείο Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως. Σταδιακά, οι δομές του νοσοκομείου ενισχύθηκαν με τις συνεχείς προσθήκες τμημάτων, εξοπλισμού και κλινικών. Στο χώρο του λειτούργησαν, επίσης, σχολές Φυσικοθεραπείας και Νοσηλευτικής. Στο Λαϊκό Νοσοκομείο υπάρχουν και λειτουργούν 3 επιστημονικοί τομείς, ήτοι Παθολογικός, Χειρουργικός και Εργαστηριακός.Το νοσοκομείο διαθέτει επίσης 7 Κέντρα Εμπειρογνωμοσύνης Σπάνιων Παθήσεων, συγκεκριμένα:1) Κέντρο Μεσογειακής Αναιμίας και Δρεπανοκυτταρικής Νόσου - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Αιματολογικά Νοσήματα 2) Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική και Ειδική Νοσολογία (Μονάδα Ενδοκρινολογίας) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Νευροενδοκρινικά Νεοπλάσματα 3) Κλινική Παθολογικής Φυσιολογίας μετά του Ομώνυμου Εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Νοσήματα του Συνδετικού Ιστού και Μυοσκελετικών Παθήσεων 4) Κλινική Παθολογικής Φυσιολογίας μετά του Ομώνυμου Εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Συστηματικά Αυτοφλεγμονώδη και Αυτοάνοσα Νοσήματα. 5) Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική και Ειδική Νοσολογία (Μονάδα Αυτοάνοσων Ρευματικών Νόσων) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Νοσήματα του Συνδετικού Ιστού και Μυοσκελετικών Παθήσεων 6) Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική και Ειδική Νοσολογία (Μονάδα Αυτοάνοσων Ρευματικών Νόσων) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Συστηματικά Αυτοφλεγμονώδη και Αυτοάνοσα Νοσήματα 7) Α’ Παθολογική Κλινική (Μονάδα Ενδοκρινολογίας) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Ενδοκρινολογικά Νοσήματα. Το Κέντρο Σπανίων Σκελετικών Νοσημάτων του Λαϊκού Νοσοκομείου λειτουργεί από το Μάιο του 2018 ως κέντρο αναφοράς, ενώ η θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας (ΚΕ.Σ.Υ.) για την αναγνώρισή του ως Κέντρο Εμπειρογνωμοσύνης διαβιβάστηκε στον Υπουργό Υγείας το Μάιο του 2020 και εκκρεμεί η έκδοση σχετικού ΦΕΚ. Επίσημη ιστοσελίδα του Νοσοκομείου Αρχειοθετήθηκε 2019-10-17 στο Wayback Machine.
Αλαδινό Άνδρου

Το Αλαδινό είναι χωριό της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Μεσαριάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Το Αλαδινό είναι ηπειρωτικός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νησιού, στις νότιες απολήξεις του Πετάλου, σε μικρό ποταμό και πάνω στον κύριο επαρχιακό δρόμο Χώρας-Γαυρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει περίπου 6 χλμ. ΝΔ. της Χώρας Άνδρου και 26 χλμ. περίπου ΝΑ. του Γαυρίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Άνδρου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεσαριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Η πετρόχτιστη γέφυρα Αλαδινού (γέφυρα Μεγάλου ποταμού) αξιόλογης αρχιτεκτονικής, με σκαλοπάτια, κατασκευασμένο το 1680 από τον Ηπειρώτη αρχιμάστορα Κίτσο Ζώη και τη συντεχνία του. Ο ποταμός του Αλαδινού, με πάπιες, νεροχελώνες κ.α. που οδηγεί στο σπήλαιο Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, στο κέντρο του οικισμού Νότια του οικισμού βρίσκεται το σπήλαιο Φόρος στη θέση «Χάος», το οποίο εξερευνήθηκε από τους πιονιέρους σπηλαιολόγους Άννα Πετροχείλου και Στέργιο Διακογιάννη. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 500 τ.μ. και είναι από τα πρώτα ανακαλυφθέντα σπήλαια της Ελλάδος (αριθμός 15 στον σχετικό κατάλογο της Ε.Σ.Ε.) Η ονομασία του προέρχεται από την πεποίθηση των παλαιοτέρων κατοίκων του χωριού ότι, όσα ζώα έπεφταν μέσα σ’ αυτό και σκοτώνονταν, πλήρωναν «φόρο» στα κακά πνεύματα και, έτσι, απαλλάσσονταν οι ίδιοι από κάθε κακό. Μετά από κατακόρυφη κάθοδο 10,5 μ., περίπου, διανοίγεται το κυρίως τμήμα του σπηλαίου, με διαδοχικούς θαλάμους και διαδρόμους, τους οποίους στολίζουν όμορφες κολώνες, σταλακτίτες και σταλαγμίτες σε διάφορα σχήματα και χρώματα. Οι διάδρομοι που είχαν ανοιχτεί για το κοινό έφθαναν τα 180 μ. σε μήκος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) https://web.archive.org/web/20120628141648/http://www.villadora.gr/greece/village_AladinoGR.htm
Λυντσάρισμα

Λυντσάρισμα ή κατ'ευφημισμό Νόμος του Λυντς ή Λύντσειος νόμος ονομάζεται η συνοπτική διαδικασία που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ, κατά την οποία ο όχλος προβαίνει αμέσως και χωρίς καμία νομική διατύπωση στην εκδίκαση εγκληματία, καθώς και στην άμεση και "επί τόπου" (χώρου του εγκλήματος) εκτέλεση του ενόχου. Πρόκειται για μια μορφή αυτοδικίας και είναι παράνομη.

 Το όνομα της παράνομης αυτής τιμωρίας πιθανολογείται ότι προέρχεται από κάποιον γαιοκτήμονα (W. Lynch: 1742-1820) με το όνομα Λυντς, κάτοικο της πολιτείας Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ο οποίος και είχε οργανώσει παράνομες ομάδες με σκοπό την άμεση τιμωρία με εκτέλεση των εγκληματιών και ιδιαίτερα των συμπαθούντων (loyalists) τους Άγγλους, κατά την Αμερικανική επανάσταση. Αρχική εφαρμογή του Νόμου του Λυντς έγινε στις ΗΠΑ σε περίοδο έλλειψης τακτικών δικαστηρίων. Έτσι κατά το 1889 συνέβησαν περίπου 4000 λυντσαρίσματα στις νότιες πολιτείες και μία μόνο στην περιοχή της Νέας Αγγλίας. Τα 4/5 των θυμάτων ήταν Αφροαμερικανοί. Τα εγκλήματα για τα οποία λυντσαρίστηκαν τα θύματα αυτά ήταν 38% για ανθρωποκτονίες, 23% για απαγωγές ή απόπειρες απαγωγής, 7% για κλοπές, 6% για άδικες επιθέσεις, 2% για ύβρεις και 24% για άλλα αδικήματα. Η συμμετοχή σε λυντσάρισμα τιμωρείται κατά τον αμερικανικό νόμο, αν και οι καταδίκες δεν έφθασαν το 1% των περιπτώσεων. Κατά τα έτη 1882 - 1900 τα λυντσαρίσματα στις ΗΠΑ έφθαναν, κατ΄ έτος, από 96 μέχρι 231. Το 1945 σημειώθηκε ένα, ενώ το 1946 έφθασαν τα 6. Οι επανειλημμένες προσπάθειες όμως για την εξάλειψη αυτής της τιμωρίας με νομοθετικά μέτρα έβρισκαν την έντονη αντίδραση της αμερικανικής Γερουσίας. Το 1947 31 άτομα που είχαν προσαχθεί σε δίκη, τα οποία συμμετείχαν σε λυντσάρισμα στην πόλη Γκρίνσβιλ της Νότιας Καρολίνας, αθωώθηκαν, αν και κάποια από αυτά είχαν ομολογήσει τη συμμετοχή τους. Σήμερα με τον όρο Λυντσάρισμα χαρακτηρίζεται η δολοφονία εγκληματία από πλήθος παρισταμένων συγγενών του θύματος ή άλλων προσώπων, πριν ακόμη επιληφθεί η δικαιοσύνη, δηλαδή προτού ολοκληρωθεί η δίκη. Κατά τις μεταγωγές εγκληματιών ή κατά τις προσαγωγές τους σε δικαστήρια, απόλυτη ευθύνη προστασίας τους από πιθανό λυντσάρισμα φέρουν οι κατά τόπο και καθ΄ ύλη αρμόδιες διωκτικές αρχές που έχουν επιληφθεί και τους κρατούν.
Γλώσσα Ρουτούλ

Η ρουτούλ είναι μια γλώσσα που ομιλείται από τους Ρουτούλ, μια εθνική ομάδα που ζει στο Νταγκεστάν (Ρωσία) και σε ορισμένες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν. Ομιλείται από 30.000 άτομα στο Νταγκεστάν (απογραφή του 2010) και 17.000 άτομα (χωρίς ημερομηνία) στο Αζερμπαϊτζάν. Η λέξη Ρουτούλ προέρχεται από το όνομα ενός χωριού στο Νταγκεστάν, του οποίου οι ομιλητές της γλώσσας σχηματίζουν την πλειοψηφία του πληθυσμού του χωριού.Η Ρουτούλ είναι απειλούμενη γλώσσα στη Ρωσία και ταξινομείται ως "αναμφισβήτητα απειλούμενη" από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών της Ουνέσκο.

 Η Ρουτούλ ανήκει στη Λεζγική ομάδα της οικογένειας γλωσσών του Βορειοανατολικού Καυκάσου. Οι Ρουτούλ αποκαλούν τη γλώσσα τους ως myx'abišdy č'el. Η Ρουτούλ δεν ήταν γραπτή γλώσσα μέχρι την ανάπτυξη αλφαβήτου με βάση το Κυριλλικό το 1990. Ένα λατινικό αλφάβητο αναπτύχθηκε το 2013 με βάση τη διάλεκτο Σιν-Σόρσου. Οι ομιλητές είναι συχνά δίγλωσσοι ή πολύγλωσσο, έχοντας μια καλή γνώση των Αζερικών, των Λεζγικών ή/και των ρωσικών. Υπάρχουν 8 διάλεκτοι και 2 υποδιάλεκτοι της Ρουτούλ. Η λογοτεχνική έκδοση της γλώσσας παραμένει στην αναπτυξιακή διαδικασία. Στις πυκνοκατοικημένες από τους Ρουτούλ περιοχές της νότιας Ρωσίας, η γλώσσα διδάσκεται στα δημοτικά σχολεία (τάξεις 1 έως 4). Μεταξύ των γλωσσών της Λεζγικής ομάδας, η Τσαχούρ φαίνεται ως ο πιο στενός συγγενής της Ρουτούλ. Εκτός από αυτές τις δύο, υπάρχουν άλλες επτά γλώσσες στη Λεζγική ομάδα, η Λεζγική, η Ταμπασαράν, η Αγκούλ, η Μπουντούχ, η Κριτς, η Ούντι και η Άρτσι. Ρουτούλ γλώσσα αναφέρθηκε μερικές φορές λανθασμένα στη Λεζγκική ομάδα γλωσσών. Αλλά είναι πατέρα (ανεξάρτητη) γλώσσα. Η Ρουτούλ έχει γραφεί σε διαφορετικά αλφάβητα στον ρου της ιστορίας της. Αυτά τα αλφάβητα στηρίχτηκαν σε τρεις γραφές: Αραβική (πριν το 1928), Λατινική (1928–38) και Κυριλλική (1990–present). Η αλληλογραφία κυριλλικών και λατινικών αλφαβήτων παρουσιάζεται στον πίνακα: Ρουτούλ (φυλή) Βορειοανατολικές Καυκάσιες γλώσσες Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν Rutuls - RUTULIA.COM Διαδικτυακό λεξικό της γλώσσας Ρουτούλ (επιλέξτε απλή ή σύνθετη περιήγηση) Δημοτικά Τραγούδια και Χοροί των Ρουτούλ του Αζερμπαϊτζάν Το βασικό λεξικό της Ρουτούλ στην Παγκόσμια Λεξικοστατιστική βάση Δεδομένων (3 διάλεκτοι της Ρουτούλ: Μουχάντ, Ιξρέκ, Λούτσεκ)
Βιβιανίτης

Ο βιβιανίτης (αγγλ. vivianite) είναι ένυδρο φωσφορικό ορυκτό του σιδήρου. Έλαβε το όνομά του το 1817 προς τιμήν του Τζον Χένρι Βίβιαν (John Henry Vivian, 1785–1855), Ουαλού ορυκτολόγου, ο οποίος τον πρωτοεντόπισε.

 Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό που σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης μεταλλικών αποθέσεων και σε γρανιτικούς πηγματίτες. Συχνά αντικαθιστά το οργανικό υλικό σε απολιθούμενα οστά ή όστρακα. Απαντάται, επίσης, σε λιμναία ιζήματα και σπανιότερα εντός σπηλαίων. Σχηματίζει ομάδα ορυκτών (ομάδα βιβιανίτη), η οποία περιλαμβάνει τα ορυκτά: Ανναβεργίτης (Annabergite) Αρουπίτης (Arupite) Μπαρασίτης ή Μπαρισίτης (Barićite) Ερυθρίτης (Erythrite) Χερνεσίτης (Hörnesite) Κετιγκίτης (Köttigite) ΒιβιανίτηςΟρυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο πυρροτίτης, ο μεταβιβιανίτης, ο σιδηρίτης, ο σφαλερίτης και ο χαλαζίας. Ο βιβιανίτης είναι πολύ φωτοευαίσθητο ορυκτό. Ο σίδηρος στην αρχική του σύσταση είναι δισθενής (Fe+2), με την επίδραση, όμως, φωτεινής ακτινοβολίας μετατρέπεται σε τρισθενή (Fe+3), με αποτέλεσμα την αλλοίωση του χρώματος του ορυκτού (βλ. σχετική βιβλιογραφία). Για το λόγο αυτό οι συλλέκτες ορυκτών (από τους οποίους είναι περιζήτητος, ιδιαίτερα στις διαφανείς μορφές του) οφείλουν να τον διατηρούν σε αδιαφανείς θήκες, καθώς η επί μακρόν έκθεσή του σε φως οδηγεί στην αμαύρωση και την απώλεια της διαφάνειάς του. Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές της Γης. Σημαντικές είναι οι εμφανίσεις του στη Ρωσία (περιοχές Μόσχας, χερσονήσου Κόλα και χερσονήσου Ταμάν), στην Ουκρανία (περιοχή Κερτς, Κριμαία), στη Σλοβακία, στην Ιταλία, (αρκετές περιοχές), στο Μεξικό, στη Βολιβία, στη Βραζιλία, στο Καμερούν και στην Ιαπωνία. Υπάρχει, επίσης, σχεδόν σε όλες τις Πολιτείες των ΗΠΑ με αξιοσημείωτες εμφανίσεις στο Αϊντάχο, τη Γιούτα και το Κολοράντο. Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Alfredo Petrov, A Scientific Study of the Absorption of Evil by Vivianite Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Κροατικές προεδρικές εκλογές (2014-15)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κροατία το Δεκέμβριο του 2014 και τον Ιανουάριο του 2015. Στον πρώτο γύρο στις 28 Δεκεμβρίου ο Ίβο Γιοσίποβιτς συγκέντρωσε ποσοστό 38,46% έναντι 37,22% για την αντίπαλό του, Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς, με την οποία αναμετρήθηκε σε δεύτερο γύρο, στις 11 Ιανουαρίου 2015. Τελικά νικήτρια με οριακή διαφορά αναδείχθηκε η Κιτάροβιτς, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη Πρόεδρος της Κροατίας.

 Έπειτα από πρόταση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Κροατίας, ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο στις 24 Οκτωβρίου 2014 ένας νέος Εκλογικός Νόμος που διέπει την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η αντιπολιτευόμενη Κροατική Δημοκρατική Ένωση (HDZ) αποχώρησε από την ψηφοφορία, καταγγέλλοντας την χρονική στιγμή που έλαβε χώρα η αλλαγή του Εκλογικού Νόμου. Οι περισσότεροι από τους αντιπροσώπους των μειονοτήτων καταψήφισαν το νόμο. Ένα από τα σπουδαιότερα σημεία του νέο εκλογικού νόμου ήταν η μείωση των εκλογικών κέντρων στο εξωτερικό. Έτσι, στη γειτονική Βοσνία και Ερζεγοβίνη από 124 εκλογικά κέντρα που λειτούργησαν στις εκλογές του 2009-10 στις εκλογές του 2014-15 λειτούργησαν μόνο 15. Η Κροατική Σύγκληση του Λαού, μία ομάδα από κροατικά κόμματα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, διαμαρτυρήθηκαν για τη μείωση. Συνολικά ο αριθμός των εκλογικών κέντρων του εξωτερικού μειώθηκε από 250 σε 90. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις των τελών του 2014, οι πολίτες ήταν φανερά δυσαρεστημένοι με την κυβέρνηση και απέρριπταν τις πολιτικές της.
Κάιν και Άβελ (ταινία, 1930)

Το Κάιν και Άβελ (ή Για το φιλί μιας τσιγγάνας) ήταν δραματική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου παραγωγής 1930. Ήταν η πρώτη πατρινή ταινία με όλους τους συντελεστές Πατρινούς, εκτός του Κίμωνα Σπαθόπουλου, και γυρισμένη στην πόλη ή τα γειτονικά χωριά. Δεν έχει διασωθεί κόπια της ταινίας, παρά μόνο φωτογραφίες. Η ταινία, μήκους 2.400 μέτρων, γυρίστηκε από την οικογένεια Διρμίκη και την εταιρεία που είχαν συστήσει για αυτό τον λόγο, την Κινηματογραφικαί Παραγωγαί Διρμίκη. Η επεξεργασία του φιλμ έγινε στην Αθήνα, στο στούντιο του Δημήτρη Μεραβίδη. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1930 και τελείωσαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οι εξωτερικές σκηνές έγιναν στον Αλισσό το Γηροκομείο στην Άνω Αχαΐα και στα Μποζαΐτικα, οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στην ταράτσα του Πάνθεον. Για τα διαλείμματα της ταινίας είχε γραφτεί τραγούδι, το "Εφιάλτης", που το τραγούδησε ο βαρύτονος Χ. Γιώτης με τη συνοδεία ορχήστρας. Η ταινία μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων στάλθηκε στην Βιέννη για την τελική της επεξεργασία.

 Η υπόθεση της ταινίας εξελίσσεται σε ένα χωριό όπου ζουν δυο αδέλφια διαφορετικοί χαρακτήρες, όπου ο ένας, ο Κώστας, είναι εργατικός και ήσυχος και ο άλλος, ο Βασίλης, τεμπέλης. Ο Κώστας είναι αρραβωνιασμένος με την Λενιώ αλλά στην μέση μπαίνει μια τσιγγάνα, η Ζάρα, που τον ερωτεύεται. Η Ζάρα για να εκδικηθεί τον Κώστα που δεν ανταποκρίνεται στον ερωτά της επιδιώκει και καταφέρνει τον αδελφό του Βασίλη να την ερωτευτεί. Η Ζάρα πείθει τον Βασίλη να σκοτώσει τον Κώστα και αυτός πηγαίνει και τον μαχαιρώνει τρεις φορές. Βλέποντας τον αδελφό του αιμόφυρτο ο Βασίλης πάει στη Ζάρα και πάνω στον τσακωμό την πνίγει και την ίδια στιγμή μην έχοντας αντιληφθεί ότι βρίσκεται δίπλα σε γκρεμό παραπατάει και πέφτει. Ο Κώστας που δεν είχε πεθάνει τραυματισμένος βρίσκει τον πεθαμένο αδελφό του και τον θάβει. Η ταινία τελειώνει με τον γάμο του Κώστα και της Λενιώς. Ανδρέας Ευαγγελίου ως Βασίλης Κίμων Σπαθόπουλος ως Κώστας Έλενα Κίτση ως Ζάρα Ντόλυ Θεοδωρίδη ως Λενιώ Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας περιλαμβάνουν διάφορα πλάνα της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής, ανάμεσα στα οποία τα Μποζαΐτικα το Γεροκομείο και ο Αλισσός. Η πρώτη προβολή- πρεμιέρα έγινε στις 8 Δεκεμβρίου 1930 στο Κινηματογράφο-Θέατρο Ιντεάλ στην Πάτρα με είσοδο 15 δρχ και παιζόταν καθημερινά έως τις 14 Δεκεμβρίου. Από τις 15 έως τις 18 Δεκεμβρίου παίχτηκε στο Κινηματοθέατρο Πάνθεον της Πάτρας. Τον Ιανουάριο του 1931 προβλήθηκε για τέσσερις ημέρες στην Αθήνα στον κινηματογράφο Πανόραμα. Σε όλες τις προβολές στην Πάτρα η αίθουσα ήταν κατάμεστη από θεατές. Οι κριτικές για την ταινία από τον τύπο ήταν αυστηρές, επικεντρώθηκαν κυρίως στις ατέλειες της ταινίας στις σκηνές που γυρίστηκαν και στην αταξία λόγω του πολύ κόσμου που επικρατούσε στην αίθουσα προβολής. Από την κριτική δεν ξέφυγαν όμως και οι ηθοποιοί με διάφορες απόψεις. Τούλα Ηλιάδου-Μανιάκη, Πάτρα 1913-1940. Πολιτιστικά, Θεατρικά, Καρναβάλι, Θέατρο Σκιών, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2006, ISBN 960-6684-07-5 Νίκος Ε. Πολίτης, Πατρινολογήματα, τόμος Α', Η Πάτρα και οι Πατρινοί παλαιοτέρων εποχών, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003, ISBN 960-8260-38-8
Εκκλησία του Βαχραμασέν

Η Εκκλησία του Βαχραμασέν (αρμενικά: Վահրամաշեն եկեղեցի) είναι εκκλησία επί των πλαγιών του όρους Αραγκάτς, στο μαρζ του Αραγκατσότν, στην Αρμενία, πλησίον των ερειπίων του φρουρίου του Αμπέρντ. Λόγω της τοποθεσίας της, είναι επίσης γνωστή ως Εκκλησία του Αμπέρντ.

 Η εκκλησία ανεγέρθηκε από τον πρίγκιπα Βαχράμ Παχλαβουνί, προς τιμήν του οποίου και έλαβε το όνομά της. Επιγραφή επί της εσωτερικής πλευράς του υπέρθυρου της βόρειας πύλης αναφέρει το 1026 ως έτος αποπεράτωσης των εργασιών ανέγερσης της εκκλησίας. Το κτίριο υπέστη εργασίες αναστήλωσης το 1936 και το 1970. Δομικό υλικό το οποίο και χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση του ναού ήταν τοπικής προελεύσεως βασάλτης. Η κάτοψη του σχεδίου είναι σε σχήμα εγγεγραμμένου σταυρού σε ορθογώνιο, με αποτέλεσμα το κτίριο, εξωτερικά, να εμφανίζεται ως ορθογώνιου σχήματος, ενώ το εσωτερικό του είναι σταυροειδούς σχήματος, με τέσσερα μικρού σχήματος δώματα να βρίσκονται σε καθεμία εκ των γωνιών του. Μία εκ των κεραιών του σταυρού καταλήγει σε ημικυκλικού σχήματος αψίδα ιερού. Επί της οροφής του κτιρίου βρίσκεται μεγάλου σχήματος, δωδεκάπλευρο τύμπανο, πλαισιωμένο από ζεύγη στενών, διακοσμητικού χαρακτήρα, κιόνων, οι οποίοι βρίσκονται στα άκρα της καθεμίας πλευράς. Κωνικού σχήματος ομπρελοειδής θόλος επιστεγάζει το τύμπανο. Σε καθέναν εκ των τοίχων του κτιρίου υπάρχει από ένα στενό παράθυρο, ενώ, στη βάση του τυμπάνου, υπάρχουν τέσσερα επιπλέον παράθυρα. Συνολικά, δύο πύλες εισόδου οδηγούν εντός της εκκλησίας: μία εντός του νότιου τοίχου και μία δεύτερη εντός του βόρειου τοίχου, ενώ η νότια πύλη είναι πλαισιωμένη από διπλή αψίδα.
Πανεπιστήμιο του Φόρνταμ

Το Πανεπιστήμιο του Φόρνταμ είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Νέα Υόρκη. Έχοντας ιδρυθεί το 1841 και ονομαστεί από την συνοικία στο Μπρονξ, όπου βρίσκεται μέρος της πανεπιστημιούπολης, το Φόρνταμ είναι το παλιότερο καθολικό και ιησουιτικό πανεπιστήμιο στις Βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες και το τρίτο παλιότερο πανεπιστήμιο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.Το Φόρνταμ αποτελείται από δέκα κολέγια. Τέσσερα από αυτά είναι κολέγια προπτυχιακών σπουδών, ενώ έξι από αυτά μεταπτυχιακών.

 Έχοντας ιδρυθεί ως Κολέγιο Σάιντ Τζονς από τον Τζον Χιους, το Φόρνταμ επιμελήθηκε από την Εταιρεία του Ιησού και έχει σήμερα γίνει ένα ανεξάρτητο ερευνητικό πανεπιστήμιο. Ο πρώτος πρύτανης του Φόρνταμ ήταν ο Τζον ΜακΚλόσκι, ο οποίος θα γινόταν ο πρώτος καθολικός καρδινάλιος στις ΗΠΑ. Αν και το Φόρνταμ είναι πλήρως ανεξάρτητο από την εκκλησία, όλοι οι πρυτάνεις του υπήρξαν Ιησουίτες. Το Φόρνταμ είναι το μόνο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Νέα Υόρκη. Ένας Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι απόφοιτος του Φόρνταμ (Ντόναλντ Τραμπ). Άλλοι σημαντικοί απόφοιτοι είναι οι: Άλαν Άλντα, βραβευμένος με Έμμυ και Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός Πάμελα Κλάρκσον, υποψήφια για Όσκαρ ηθοποιός Άντριου Κουόμο, Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Ντον Ντελίλο, υποψήφιος για Πούλιτζερ μυθιστορηματογράφος Λάνα Ντελ Ρέι, πολυβραβευμένη τραγουδίστρια και τραγουδοποιός Χάγκε Γκέινγκομπ, Πρόεδρος της Ναμίμπια Βιν Σκάλι, αθλητικός εκφωνητής Ρόμπερτ Γκουλντ Σόου, στρατηγός του Ενωτικού Στρατού στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο Ντένζελ Ουάσινγκτον, βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός Τζεραλντίν Φεράρο, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων Ουίλιαμ Κέισι, διευθυντής της CIA Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fordham University στο Wikimedia Commons
Χάσσε Έκμαν

Ο Χάσσε Έκμαν (σουηδικά: Hans Gösta "Hasse" Ekman‎, 10 Σεπτεμβρίου 1915 - 15 Φεβρουαρίου 2004) ήταν Σουηδός σκηνοθέτης, ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν γιος του ηθοποιού Γκέστα Έκμαν του πρεσβύτερου και ο πατέρας του ηθοποιού και σκηνοθέτη Γκέστα Έκμαν. Ηθοποιός ήταν και ο γιος του Στέφαν Έκμαν, ενώ ο άλλος γιος του, Μίκαελ Έκμαν, ήταν σκηνοθέτης.

 1958 - The jazz boy (Jazzgossen) 1957 - With the halo askew (Med glorian på sned) 1956 - Ratataa 1956 - Seventh Heaven (Sjunde himlen) 1954 - Gabrielle 1953 - Η νύχτα των σαλτιμπάγκων (Gycklarnas afton) 1950 - Girl with Hyacinths (Flicka och hyacinter) 1949 - The Girl from the Third Row (Flickan från tredje raden) 1949 - Prison (Fängelse) 1949 - Thirst (Törst) 1948 - The Banquet (Banketten) 1946 - While the Door Was Locked (Medan porten var stängd) 1945 - The Royal Rabble (Kungliga patrasket) 1945 – Fram för lilla Märta 1943 - Change of Train (Ombyte av tåg) 1942 - Flames in the Dark (Lågor i dunklet) 1941 - First Division (Första divisionen) 1940 - With You in My Arms (Med dej i mina armar) 1940 - June Nights (Juninatten) 1936 - Intermezzo Χάσσε Έκμαν στην IMDb
Γιοάχιμ Φεστ

Ο Γιοάχιμ Φεστ (Joachim Fest, Κάρλσχορστ, Βερολίνο, 1927-2006) ήταν Γερμανός αντί-ναζιστής δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας. Διατέλεσε επί είκοσι έτη (1973-1993) υπεύθυνος πολιτιστικός αρχισυντάκτης της εφημερίδας "Frankfurter Allgemeine Zeitung" και ήταν ο πρώτος Γερμανός βιογράφος του Χίτλερ (1973). Υπέστη πολλές διώξεις από το καθεστώς του εθνικοσοσιαλισμού, αλλά κατάφερε να επιβιώσει και να διακριθεί, ενώ αποτέλεσε επιφανές μέλος της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας. Από τα γνωστότερα έργα του είναι το αυτοβιογραφικό βιβλίο "Ich Nicht" ("Εγώ όχι"), το οποίο εξέδωσε λίγο πριν το θάνατό του, σε ηλικία 79 ετών.

 Ο Φεστ μεγάλωσε μέσα σε αστικό, καλλιεργημένο περιβάλλον, αφού η οικογένειά του ήταν ευκατάστατη. Ο ίδιος έλαβε κλασική εκπαίδευση, αλλά από μικρός έδειξε ότι είχε την τάση να αντιπαραταχθεί στο κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο που διαμορφωνόταν στη χώρα του, με την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών. Ο πατέρας του, Γιοχάννες Φεστ ήταν Πρώσος εκπαιδευτικός (διευθυντής σε δημοτικό σχολείο) και πατριώτης, οπαδός και πρόμαχος της δημοκρατίας. Ήταν μέλος του συντηρητικού ρωμαιοκαθολικού κόμματος "Zentrum" και της παραστρατιωτικής οργάνωσης "Reichsbanner" της οποίας στελέχη συγκρούονταν σε συχνές οδομαχίες τόσο με τους ναζί, όσο και με τους κομμουνιστές. Η δράση αυτή του πατέρα του επηρέασε έντονα τον Γιοάχιμ, του οποίου η πρώτη πράξη αντίστασης εκδηλώθηκε στο σχολείο του, όταν σχεδίασε μια καρικατούρα του Χίτλερ πάνω στο θρανίο του. Η ενέργειά του αυτή οδήγησε στην αποβολή του. Η οικογένεια Φεστ σταδιακά απομονώθηκε και έως το 1936 είχε σχεδόν ολοκληρωτικά περιθωριοποιηθεί από τον κοινωνικό της περίγυρο αλλά και τις αρχές. Πατέρας και γιος Φεστ, μάλιστα, στάλθηκαν για καταναγκαστική εργασία. Σε ηλικία 17 ετών (1944), ο Γιοάχιμ Φεστ κατατάχθηκε υποχρεωτικά στον στρατό και στάλθηκε στο μέτωπο του Ρήνου, όπου τραυματίστηκε σε συμπλοκή με τις δυνάμεις των Αμερικανών. Το 1945 αιχμαλωτίσθηκε στη Γαλλία. Μετά την απελευθέρωσή του, ανέπτυξε πολύ σημαντική συγγραφική δραστηριότητα. Γρηγόρης Μπέκος: "Ο ναζισμός μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού", εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ", φύλλο Κυριακής 30 Μαρτίου 2014, σελ. 25. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joachim Fest στο Wikimedia Commons