IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου

Ο Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου (γαλλικά: Charles Amédée Philippe van Loo), γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1719 στο Ρίβολι (Ιταλία) και πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1795 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος ζωγράφος αλληγορικών σκηνών και πορτρέτων.

 Ο Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου κατάγονταν από τη γνωστή οικογένεια ζωγράφων βαν Λου. Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του Ζαν-Μπατίστ βαν Λου στο Τορίνο και τη Ρώμη. Δύο από τα αδέλφια του, ο Φρανσουά βαν Λου (1708-1732) και ο Λουί-Μισέλ βαν Λου (1707-1771) ήταν επίσης ζωγράφοι. Ήταν επίσης ανιψιός του ζωγράφου Σαρλ Αντρέ βαν Λου, ο οποίος ήταν μικρότερος αδελφός του πατέρα του.Το 1738, ο Σαρλ-Αμεντέ-Φιλίπ βαν Λου κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης. Στη συνέχεια, μετά από μια σύντομη παραμονή στην Αιξ-αν-Προβάνς, το 1745 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Το 1747, έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Την ίδια χρονιά, παντρεύτηκε την ξαδέλφη του, Μαρί-Μαργκερίτ Λεμπράν, κόρη του ζωγράφου Μισέλ Λεμπράν. Το 1748 έγινε ζωγράφος στην αυλή του Φρειδερίκου του Μεγάλου στο Βερολίνο όπου έμεινε μέχρι το 1758, όταν ο Πρώσος βασιλιάς του επέτρεψε να επιστρέψει στην πατρίδα του το Παρίσι κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου (στον οποίο η Γαλλία και η Πρωσία ήταν αντίπαλοι). Μετά το τέλος του πολέμου το 1763 επέστρεψε στο Βερολίνο και εργάστηκε ξανά για τον Φρειδερίκο τον Μέγα. Ζωγράφισε πορτρέτα για τη βασιλική οικογένεια και τους αυλικούς καθώς και πίνακες για το παλάτι της πόλης του Πότσνταμ και το Σανσουσί. Ακόμη και μετά την οριστική επιστροφή του στη Γαλλία το 1769, ελάμβανε ετήσια σύνταξη από τον Πρώσο βασιλιά.Το 1770 στο Παρίσι διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, έκανε τακτικά εκθέσεις στο Σαλόνι και ζωγράφισε πολλούς πίνακες παραγγελία του μαρκήσιου ντε Μαρινί, διευθυντή των κτηρίων του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄, μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1795 στο Παρίσι. Ζωγράφισε κυρίως πορτρέτα και μυθολογικές και αλληγορικές σκηνές. Χρησιμοποιούσε συνήθως δύο κυρίαρχα αντίθετα χρώματα και κατά τα άλλα ουδέτερους τόνους. Οι πίνακές του δείχνουν επίσης το ενδιαφέρον του για την επιστημονική πρόοδο της εποχής. Του άρεσε να χρησιμοποιεί την τεχνική της οπτικής ψευδαίσθησης, όπως στον πίνακα Ο Σκοτεινός θάλαμος (1764) και στις Σαπουνόφουσκες (1764).Είναι ο ζωγράφος του μοναδικού γνωστού πορτρέτου του Μαρκησίου ντε Σαντ εν ζωή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles-Amédée-Philippe van Loo στο Wikimedia Commons
1580 Μπετούλια

Η Μπετούλια (Betulia) είναι ένας μικρός αστεροειδής, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,52. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Έρνεστ Λέοναρντ Τζόνσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα της Μπετούλια Τόρο (Betulia Toro), συζύγου του Αμερικανού αστρονόμου και μαθηματικού Σάμιουελ Χέρικ, ο οποίος είχε μελετήσει την τροχιά του αστεροειδούς και είχε ζητήσει αυτή την ονοματοδότηση, όπως και εκείνη του 1685 Τόρο. Η πολύ μεγάλη εκκεντρότητα της τροχιάς της Μπετούλιας έχει ως αποτέλεσμα να πλησιάζει την τροχιά της Γης κατά το περιήλιό της, ενώ κατά το αφήλιο βρίσκεται πάνω από την εξωτερική (προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης. Η Μπετούλια έχει την πιο μεγάλη κλίση της τροχιάς ως προς την εκλειπτική από όλους τους αστεροειδείς: 52 μοίρες και 7΄. Κατατάσσεται στην κατηγορία των αστεροειδών Αμόρ.

 Η μέση διάμετρος της Μπετούλιας εκτιμάται σε 5,4 ± 0,5 χιλιόμετρα, ενώ η μέγιστη σε 6,6. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,077. Η Μπετούλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 7 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα. Harris, Alan W.; Mueller, Michael; Delbó, Marco; Busc, Schelte J. (December 2005). «The surface properties of small asteroids: Peculiar Betulia - A case study». Icarus 179 (1): 95–108. doi:10.1016/j.icarus.2005.05.010. Bibcode: 2005Icar..179...95H. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-03-04. https://web.archive.org/web/20190304132923/http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&_udi=B6WGF-4GJK8FT-7&_user=10&_rdoc=1&_fmt=&_orig=search&_sort=d&view=c&_acct=C000050221&_version=1&_urlVersion=0&_userid=10&md5=78734a515b2a470b06cef749d9ebb2ef. Ανακτήθηκε στις 2012-03-20. Lebofsky, L. A.; Veeder, G. J.; Lebofsky, M. J.; Matson, D. L. (September 1978). «Visual and radiometric photometry of 1580 Betulia». Icarus 35 (3): 336–343. doi:10.1016/0019-1035(78)90086-6. Bibcode: 1978Icar...35..336L. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ίβιτσα Μαϊστόροβιτς

Ο Ίβιτσα Μαϊστόροβιτς (γερμ.: Ivica Majstorović, γεν. 1981) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής με κροατική καταγωγή. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και ως κεντρικός αμυντικός, ενώ έχει ύψος 1,86 μ.

 Ο Ίβιτσα Μαϊστόροβιτς γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1981 στο Μόναχο της Γερμανίας από γονείς Κροάτες μετανάστες. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε παιδική ηλικία στα τσικό της Μπάγερν Μονάχου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στα παιδικά και εφηβικά τμήματα διαφόρων συλλόγων: Γκάρτενσταντ Τρούντερινγκ (SV Gartenstadt Trudering), Ρόζενχαϊμ, (TSV 1860 Rosenheim) και Ουντερχάχινγκ (SpVgg Unterhaching) ως το 2001. Το 2001 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην Ουντερχάχινγκ, με την οποία αγωνίστηκε για έξι σεζόν: πέντε στη δεύτερη και μία στην τρίτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος. Το 2007 υπέγραψε στον Πανιώνιο, όπου ήταν προπονητής ο συμπατριώτης του Έβαλντ Λίνεν. Έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής στις 2 Σεπτεμβρίου 2007 και σχεδόν αμέσως πήρε θέση στη βασική ενδεκάδα. Ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης της πέμπτης θέσης τη σεζόν 2007-08 και της επιτυχημένης πορείας μέχρι τους ομίλους στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Σκοράρει σπάνια, αλλά ιστορικό έμεινε το γκολ που πέτυχε στα τελευταία λεπτά του εκτός έδρας αγώνα με την Αούστρια, με το οποίο ο Πανιώνιος νίκησε 1-0 κι έμεινε ζωντανός στο παιχνίδι της πρόκρισης. Το καλοκαίρι του 2009 αποχώρησε με τη λήξη του συμβολαίου του από τον Πανιώνιο και συνέχισε την καριέρα του στον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου παρέμεινε για μία σεζόν. Από το 2010 ως το 2012 αποτέλεσε ποδοσφαιριστή της Κέρκυρας. Τον Οκτώβριο του 2012 έμεινε ελεύθερος και μεταπήδησε στην Α.Ε.Λ. Καλλονής, που αγωνιζόταν στη Φούτμπολ Λιγκ, όπου όμως παρέμεινε για μόλις τρεις μήνες, αποχωρώντας τον Ιανουάριο του 2013 για την Αυστρία και την ΣΦ Μάτερσμπουργκ. Η αυστριακή ομάδα, στην οποία δεν αγωνίστηκε ξανά από τον Σεπτέμβριο του 2014 και μετά, τον αποδέσμευσε τον Ιανουάριο του 2015. Ο Μαϊστόροβιτς επέστρεψε στη συνέχεια στην Ελλάδα και το καλοκαίρι του 2015 βρήκε νέα ποδοσφαιρική στέγη στην νεοφώτιστη στη Γ΄ Εθνική Α.Ε. Ηράκλειο, από όπου όμως αποχώρησε μετά από μισό χρόνο. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Μαϊστόροβιτς αποτέλεσε την πιο ηχηρή μεταγραφή της ΕΠΣ Αθηνών, ερχόμενος σε συμφωνία με τον Α.Ο. Βύρωνα, τον οποίο βοήθησε να ανέβει εκείνη τη σεζόν ως πρωταθλητής της Γ΄ ΕΠΣΑ στη Β΄ κατηγορία. Στον Α.Ο. Βύρωνα παρέμεινε για δύο χρόνια, συμβάλλοντας στην παραμονή στην κατηγορία και αποχωρώντας τελικά κοινή συναινέσει τον Ιανουάριο του 2018. Στατιστικά του παίκτη στη Σούπερ Λιγκ Αρχειοθετήθηκε 2019-01-20 στο Wayback Machine., στον ιστότοπο της διοργανώτριας. Αφιέρωμα στη Σούπερ Λιγκ 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51. Αφιέρωμα στη Σούπερ Λιγκ 2010-11, "SportDay" (27-8-2010).
Ελληνιστική τέχνη

Ελληνιστική τέχνη είναι η τέχνη της ελληνιστικής περιόδου, δηλαδή της περιόδου από το 323 π.Χ. μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Αναπτύχθηκε στα ελληνιστικά κράτη, δηλαδή στις πόλεις-κράτη των ελληνιστικών χρόνων και στα βασίλεια που δημιουργήθηκαν μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν διαλύθηκε η αυτοκρατορία του.

 Οι καλλιτέχνες της ελληνιστικής περιόδου στηρίχθηκαν στην αρχαία ελληνική τέχνη των προηγούμενων αιώνων (της αρχαϊκής και της κλασικής εποχής δηλαδή) και διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό σε όλη την ανατολή. Στην αρχιτεκτονική συνέχισαν να χρησιμοποιούνται οι τρεις αρχαίοι ελληνικοί ρυθμοί, ο δωρικός, ο ιωνικός και ο κορινθιακός, αλλά άρχισαν να συνδυάζονται μεταξύ τους. Από τον 3ο αιώνα και μετά τα κτίρια ήταν λιγότερο αυστηρά σε σχέση με εκείνα της κλασικής εποχής, και έγιναν πιο κομψά. Επίσης, άρχισαν να χρησιμοποιούνται και στοιχεία από την αρχιτεκτονική των πολιτισμών της Αιγύπτου και της Συρίας. Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε η τέχνη της γλυπτικής. Τα αγάλματα απέκτησαν περισσότερο όγκο σε σχέση με εκείνα των προηγούμενων αιώνων και άρχισαν να απλώνονται περισσότερο στον χώρο. Η απεικόνιση θεμάτων από την καθημερινή ζωή έγινε συχνή, ενώ οι γλύπτες άρχισαν παράλληλα να εικονίζουν και τοπία στο βάθος των παραστάσεων. Παράλληλα, διατηρήθηκαν πολλά στοιχεία της γλυπτικής της κλασικής περιόδου. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το έργο του Λυσίππου, ο οποίος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους γλύπτες της εποχής του. Η αγγειογραφία δεν παρουσίασε τα αριστουργήματα της κλασικής περιόδου. Τα σημαντικότερα έργα της εποχής είναι οι λεγόμενοι ομηρικοί σκύφοι, δηλαδή κύπελλα με μαύρο χρώμα με ανάγλυφες σκηνές από τα έπη του Ομήρου. Η ζωγραφική γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη την ελληνιστική εποχή και σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στην απεικόνιση ανθρώπινων μορφών. Επίσης, άρχισαν να ζωγραφίζονται και τοπία με αρκετές λεπτομέρειες. Τα σημαντικότερα έργα είναι οι τοιχογραφίες στους μακεδονικούς τάφους, κυρίως στα Λευκάδια (κοντά στη Νάουσα). Αξιοσημείωτα έργα είναι και οι επιτύμβιες στήλες σε τάφους στη Δημητριάδα της Θεσσαλίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο σημειώθηκε ιδιαίτερη εξέλιξη και στην τέχνη του ψηφιδωτού: Άρχισαν να χρησιμοποιούνται ψηφίδες από επεξεργασμένο γυαλί, οι οποίες έδιναν μεγάλη ποικιλία στα χρώματα. Το πιο γνωστό ψηφιδωτό της ελληνιστικής περιόδου είναι το δάπεδο στη λεγόμενη Οικία των Προσωπείων στη Δήλο, το οποίο εικονίζει τον Διόνυσο πάνω σε πάνθηρα. Η ζωγραφική της ελληνιστικής περιόδου διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο και τη Συρία και επηρέασε τη ζωγραφική και των επόμενων αιώνων. Οι ζωγράφοι της ρωμαϊκής περιόδου αντέγραψαν πολλές φορές ελληνιστικά έργα και ακόμα και η βυζαντινή ζωγραφική χρησιμοποίησε στοιχεία της ελληνιστικής περιόδου.
Γιώργος Φλωρίδης

Ο Γιώργος Φλωρίδης (Σταυροχώρι Κιλκίς, 4 Ιουνίου 1956) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος σήμερα υπηρετεί ως υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τις 27 Ιουνίου του 2023. Υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος νομάρχης Κιλκίς και στη συνέχεια διετέλεσε βουλευτής Κιλκίς και υπουργός με το ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε το 1956 στο Σταυροχώρι Κιλκίς. Αδελφός του είναι ο γνωστός εισαγγελέας Βασίλης Φλωρίδης, που έχει υπηρετήσει σε σημαντικές θέσεις. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου συνυπήρξε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, με τον οποίο ανέλαβαν από κοινού την πτυχιακή τους εργασία υπό την επίβλεψη του καθηγητή Δημήτρη Τσάτσου: «ο αντιμονοπωλιακός νόμος 703/77 σε συνδυασμό με το άρθρο 116 του Συντάγματος περί εξαγοράς επιχειρήσεων από το κράτος». Ωστόσο από τότε είχαν πολιτικές διαφωνίες καθώς ο Φλωρίδης ήταν οργανωμένο στέλεχος της ΠΑΣΠ, ενώ τότε ο Βενιζέλος ήταν οπαδός του Κέντρου.Το 1993 ο Γιώργος Φλωρίδης εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλκίς, και το 1994 νομάρχης Κιλκίς στις πρώτες νομαρχιακές εκλογές (μέχρι τότε οι νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε κυβέρνηση). Παραιτήθηκε από νομάρχης το 1996 για να εκλεγεί βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Επανεξελέγη το 2000, 2004, 2007 και 2009. Διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (30 Οκτωβρίου 1998 - 13 Απριλίου 2000), υφυπουργός Πολιτισμού αρμόδιος για τον Αθλητισμό (13 Απριλίου 2000 - 24 Οκτωβρίου 2001), υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (24 Οκτωβρίου 2001 - 7 Ιουλίου 2003) και υπουργός Δημόσιας Τάξης (7 Ιουλίου 2003 - 10 Μαρτίου 2004).Το 2010 αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και παραιτήθηκε από την έδρα του, ιδρύοντας στη συνέχεια, το 2011, τον Κοινωνικό Σύνδεσμο. Στις 7 Ιανουαρίου 2015 συμπαρατάχθηκε με το ΠΑΣΟΚ ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του κόμματος για τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Σήμερα υπηρετεί ως Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη
Ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας

Η ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας ήταν ανταλλαγή πληθυσμών που πραγματοποιήθηκε το 1940 μετά τη μεταφορά της Νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία από τη Ρουμανία. Περιλάμβανε 103.711 Ρουμάνους, Αρμάνους και Βλαχομεγλενίτες που ζούσαν στη Νότια Δοβρουτσά και 62.278 Βούλγαρους από τη Βόρεια Δοβρουτσά. Μετά από αυτή την επιχείρηση, εξετάστηκε η εφαρμογή ανταλλαγής πληθυσμών σε άλλες περιπτώσεις όπως η Τρανσυλβανία.

 Το 1913, το Βασίλειο της Ρουμανίας κατέλαβε τη Νότια Δοβρουτσά μετά τη βουλγαρική ήττα στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Η χώρα είχε ήδη αποκτήσει τη Βόρεια Δοβρουτσά το 1878. Αυτό πυροδότησε επαναστατικά στη Βουλγαρία. Μετά την κατάληψη των ρουμανικών περιοχών της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Βουκοβίνας από τη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1940, η Ρουμανία αναζήτησε προστασία μεταξύ των Δυνάμεων του Άξονα, αλλά της ζητήθηκε να επιλύσει πρώτα τις εδαφικές της διαφορές με τους γείτονές της. Έτσι, στις 30 Αυγούστου, η Ρουμανία παραχώρησε τη Βόρεια Τρανσυλβανία στην Ουγγαρία στη Δεύτερη Απόφαση της Βιέννης, ενώ στη Συνθήκη της Κραϊόβα της 7ης Σεπτεμβρίου, η Ρουμανία επέστρεψε τη Νότια Δοβρουτσά στη Βουλγαρία.Σε αντίθεση με τη Βόρεια Τρανσυλβανία, η Νότια Δοβρουτσά θεωρήθηκε πολύ λιγότερο σημαντική από τους Ρουμάνους εθνικιστές. Εκείνοι οι Ρουμάνοι που παρέμειναν στη Βόρεια Τρανσυλβανία ενθαρρύνθηκαν να παραμείνουν εκεί και ορισμένοι εθνικιστές υποσχέθηκαν να ανακαταλάβουν την περιοχή. Από την άλλη πλευρά, στη Νότια Δοβρουτσά, οι ρουμανικές αρχές επέμειναν να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή πληθυσμών με τη Βουλγαρία. Συνολικά 103.711 Ρουμάνοι που ζούσαν στην περιοχή μεταφέρθηκαν στη Ρουμανία, ενώ 62.278 Βούλγαροι με καταγωγή από τη Βόρεια Δοβρουτσά μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία. Οι Αρμάνοι άποικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν γηγενείς στην Ελλάδα, μετρήθηκαν ως Ρουμάνοι και ως εκ τούτου έφυγαν και αυτοί από την περιοχή. Το ίδιο συνέβη και με τους Βλαχομογλενίτες της περιοχής. Αυτοί εγκαταστάθηκαν στο χωριό Τσέρνα, όπου αντικατέστησαν τον γηγενή βουλγαρικό πληθυσμό. Η ανταλλαγή πληθυσμών γινόταν σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους της εποχής. Η Ρουμανία πρότεινε επίσης να ανταλλάξουν τις υπόλοιπες αντίστοιχες μειονότητές τους που εξακολουθούσαν να κατοικούν έξω από τη Δοβρουτσά στις δύο χώρες, αλλά η Βουλγαρία δεν το ενέκρινε.Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στη Ρουμανία, από τις 21.897 κυρίως αγροτικές οικογένειες που έφτασαν, οι 11.678 εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Δοβρουτσά, ενώ οι υπόλοιποι εγκαταστάθηκαν σε ομάδες σε όλη τη χώρα όπου υπήρχε διαθέσιμη γη για αυτούς. Η ανταλλαγή πληθυσμού, η οποία έγινε αντιληπτή από ορισμένους ως επιτυχία, έδωσε στην ιδέα μεγαλύτερη δημοτικότητα στη Ρουμανία. Στην πραγματικότητα, κάποιοι άνθρωποι, όπως ο Σαμπίν Μανουίλε, σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν άλλη μια ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας για να λύσουν τη διαμάχη στην Τρανσυλβανία, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Σχέσεις Βουλγαρίας-Ρουμανίας Βλάχοι στη Βουλγαρία Βούλγαροι στη Ρουμανία Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923
Περίοδος Νάρα

Η περίοδος Νάρα της ιστορίας της Ιαπωνίας καλύπτει τα έτη από το 710 έως το 794. Η αυτοκράτειρα Γκενμέι ίδρυσε την πρωτεύουσα της Heijō-kyō (σημερινή Νάρα). Εκτός από μια πενταετή περίοδο (740–745), όταν η πρωτεύουσα μετακινήθηκε για λίγο ξανά, παρέμεινε η πρωτεύουσα του ιαπωνικού πολιτισμού έως ότου ο αυτοκράτορας Κάνμου ίδρυσε μια νέα πρωτεύουσα, τη Nagaoka-kyō, το 784, πριν μετακομίσει η πρωτεύουσαν στο Heian-kyō, γνωστό και ως το σύγχρονο Κιότο, μια δεκαετία αργότερα το 794. Η ιαπωνική κοινωνία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν κατά κύριο λόγο γεωργική και επικεντρώθηκε στη ζωή στην επαρχία. Οι περισσότεροι από τους χωρικούς ακολούθησαν το Σιντοϊσμό, μια θρησκεία που βασίζεται στη λατρεία των φυσικών και προγονικών πνευμάτων που ονομάζονται Κάμι. Η πρωτεύουσα στη Νάρα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη Τσανγκάν, την πρωτεύουσα της δυναστείας Τανγκ. Με πολλούς άλλους τρόπους, οι ιαπωνικές ανώτερες τάξεις αντέγραφαν κατά κάποιον τρόπο τους Κινέζους, συμπεριλαμβανομένου της υιοθέτησης του κινεζικού συστήματος γραφής, της κινεζικής μόδας και της κινεζικής εκδοχής του Βουδισμού.

 Οι συγκεντρωμένες προσπάθειες του αυτοκρατορικού δικαστηρίου να καταγράψει την ιστορία της χώρας, παρήγαγαν τα πρώτα έργα ιαπωνικής λογοτεχνίας κατά την περίοδο Νάρα. Έργα όπως το Kojiki και το Nihon Shoki ήταν πολιτικά και χρησιμοποιήθηκαν για να καταγράψουν και επομένως να δικαιολογήσουν και να αποδείξουν την υπεροχή της κυριαρχίας των αυτοκρατόρων στην Ιαπωνία. Πριν από την ίδρυση του Κώδικα Taihō, η πρωτεύουσα μετακινούνταν συνήθως μετά το θάνατο ενός αυτοκράτορα, λόγω της αρχαίας πεποίθησης ότι ένας τόπος θανάτου ήταν μολυσμένος. Οι μεταρρυθμίσεις και η γραφειοκρατία της κυβέρνησης οδήγησαν στην ίδρυση της μόνιμης αυτοκρατορικής πρωτεύουσας στο Heijō-kyō (ή αλλιώς Νάρα) το 710 μ.Χ. Η Νάρα ήταν το πρώτο αστικό κέντρο της Ιαπωνίας. Σύντομα είχε πληθυσμό 200.000 (που αντιπροσωπεύει σχεδόν το 7% του πληθυσμού της χώρας) και περίπου 10.000 άτομα εργάστηκαν σε δημόσιες θέσεις εργασίας. Η οικονομική και η διοικητική δραστηριότητα αυξήθηκε κατά την περίοδο Νάρα. Φτιάχτηκαν δρόμοι που συνέδεαν τη Νάρα με τις επαρχιακές πρωτεύουσες και οι φόροι εισπράττονταν πιο αποτελεσματικά και τακτικά. Κόπηκαν μέχρι και νομίσματα. Εκτός της περιοχής Νάρα, ωστόσο, υπήρχε μικρή εμπορική δραστηριότητα και στις επαρχίες τα παλιά συστήματα μεταρρύθμισης (συστήματα Σότοκου) της γης μειώθηκαν.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1984-85

Στην 43η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1984-85 μετείχαν συνολικά 76 ομάδες (16 Α' εθνικής, 20 Β' εθνικής και 40 Γ' εθνικής κατηγορίας) και διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Επίσης υπήρξε κι ένας συμπληρωματικός γύρος ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο, με μόλις 6 ζευγάρια, ώστε οι ομάδες που θα συνέχιζαν να είναι 32.

 Για τρίτη φορά στην ιστορία του κυπέλλου Ελλάδας (μετά το 1970 και το 1980) δεν υπήρξε στον τελικό ομάδα προερχόμενη από την Αττική. Επρόκειτο για τις δύο εναλλάξ ηττημένες ομάδες των 4 τελευταίων τελικών, ΠΑΟΚ και ΑΕΛ. Ο ΠΑΟΚ στο δρόμο του προς τον τελικό απέκλεισε τους 2 συμπολίτες του Ηρακλή και Άρη στους 2 πρώτους γύρους, καθώς και τον κάτοχο του κυπέλλου Παναθηναϊκό στον ημιτελικό. Η ΑΕΛ αντίθετα, απέκλεισε μόνο μία ομάδα Α' εθνικής, τον Απόλλωνα Καλαμαριάς στον συμπληρωματικό γύρο. Ωστόσο φιλοδώρησε με αρκετά γκολ τις ομάδες μικρότερων κατηγοριών (8-0 τον Παναιγιάλειο, 7-0 τον Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας, 6-1 τον Α.Π.Σ. Κόρινθο, 5-0 τον Λεβαδειακό). Από τα ενδιαφέροντα της χρονιάς υπήρξε η πρόκριση του Παναθηναϊκού επί Ολυμπιακού στον Γ' γύρο με 2 νίκες στο Ολυμπιακό Στάδιο (κοινή έδρα των δύο ομάδων), αλλά και ο αποκλεισμός της ΑΕΚ για πρώτη φορά από ομάδα Γ' εθνικής, τη Λαμία, η οποία στη συνέχεια της διοργάνωσης δεν άντεξε δεχόμενη συνολικά 15 γκολ στους 2 αγώνες του Γ' γύρου από τον ΠΑΟΚ. Επίσης ένα σπάνιο αποτέλεσμα σημειώθηκε στον Α' γύρο, όταν ο Ολυμπιακός Βόλου απέκλεισε τον Αχαρναϊκό με σκορ 1-0 στη διαδικασία των πέναλτι, μετά από ισόπαλο χωρίς γκολ αγώνα και παράταση. Υπήρξε μόνο ένα εύστοχο σουτ από τα συνολικά 9 που εκτέλεσαν οι ποδοσφαιριστές των 2 ομάδων. "Θύμα" στον πρώτο γύρο έπεσε και ο ΟΦΗ, ο οποίος αποκλείστηκε από τον Οδυσσέα Κορδελιού. Στον τελικό η ΑΕΛ κερδίζοντας με σκορ 4-1 τον αντίπαλό της έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου τίτλου στην ιστορία της, ενώ ταυτόχρονα στέρησε το νταμπλ από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος κατέκτησε το πρωτάθλημα της χρονιάς εκείνης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο ηττημένος Αυστριακός προπονητής του ΠΑΟΚ Βάλτερ Σκότσικ, ήταν ο προπονητής της ομάδας της Λάρισας που είχε γνωρίσει την ήττα στον τελικό του 1984 από τον Παναθηναϊκό. Αθήνα, Ολυμπιακό Στάδιο, Σάββατο 22 Ιουνίου 1985 ΑΕΛ - ΠΑΟΚ 4-1 (ημίχρονο: 1-0) Σκόρερς: Ζιώγας (39' σουτ, 73' σουτ), Κμίετσικ (47' σουτ), Βαλαώρας (75' σουτ) -- Σκαρτάδος (55' σουτ) Αποβολή: 20' Βασιλάκος Διαιτητής: Μάκης Γερμανάκος (Αθήνας) -- Επόπτες: Τριανταφύλλου, Αδαμόπουλος Εισιτήρια: 24.994 Τηλεοπτική μετάδοση: ΕΡΤ 1 (Χρήστος Ράπτης) Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) rsssf.com
Χάινριχ Γκράιναχερ

Ο Χάινριχ Γκράιναχερ (Heinrich Greinacher, γεννήθηκε στις 31 Μάϊου 1889 στο Saint-Gall και απεβίωσε στης 17 Απριλίου 1974 στη Βέρνη) ήταν Ελβετός φυσικός. Δημιούργημά του είναι το magnétron και ο πολλαπλασιαστής Γκράιναχερ.

 Ο Γκράιναχερ είναι το μοναδικό παιδί του μάστορα υποδηματοποιού Heinrich Greinacher και της συζύγου του Pauline, του γένους Münzenmayer. Μετά το σχολείο στο St. Gallen, σπούδασε φυσική στη Ζυρίχη, τη Γενεύη και το Βερολίνο. Εκπαιδεύτηκε επίσης ως πιανίστας στο Ωδείο Μουσικής της Γενεύης. Πολιτογραφήθηκε το 1894 ως Ελβετός πολίτης. Στο Βερολίνο, ο Greinacher παρακολούθησε διαλέξεις του Max Planck και έλαβε το διδακτορικό του το 1904 υπό τον Emil Warburg. Απέκτησε τον τίτλο του Υφηγητή το 1907 στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και στη συνέχεια το 1912 μετακόμισε στη Ζυρίχη. Από το 1924 έως το 1952 ήταν Τακτικός Καθηγητής Πειραματικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης και Διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσικής (πρώην Physics Cabinett). Το 1912, ο Greinacher ανέπτυξε το magnetron και έδωσε μια θεμελιώδη μαθηματική περιγραφή αυτού του σωλήνα , . Το 1914, εφηύρε τον πολλαπλασιαστή Greinacher (ένα κύκλωμα ανόρθωσης για τον διπλασιασμό της ηλεκτρικής τάσης ) . Το 1920, γενίκευσε αυτή την ιδέα κατασκευάζοντας μία διάταξη πολλαπλασιαστή τάσης και ανέπτυξε μεθόδους για την ανίχνευση φορτισμένων σωματιδίων ( αναλογικός μετρητής αερίου, θάλαμος σπινθήρα ). Στη δεκαετία του 1930, οι Βρετανοί ερευνητές Cockroft και Walton επινόησαν ανεξάρτητα έναν παρόμοιου τύπου πολλαπλασιαστή και τον χρησιμοποίησαν σε επιταχυντή σωματιδίων και κατάφεραν για πρώτη φορά τη "διάσπαση του ατόμου". Παντρεύτηκε δύο φορές: το 1910 τη Γερμανίδα Marie Mahlmann, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, μετά ξανά το 1933 τη Frieda Urben από το Inkwil. Το 1988, ιδρύθηκε στη Βέρνη το ίδρυμα Heinrich-Greinacher-Stiftung με την κληρονομιά του ζεύγους Frieda και Heinrich Greinacher. Τα έσοδα από τόκους από το κεφάλαιο του ιδρύματος χρησιμεύουν για τη χρηματοδότηση του βραβείου Heinrich Greinacher και για την προώθηση νέων ερευνητών και επιστημόνων. Ιονόμετρο Γεννήτρια Cockcroft–Walton Πολλαπλασιαστής Greinacher Το περισσότερο υλικό προέρχεται από τη Γαλλική και Αγγλική Wikipedia. Heinz Balmer: Heinrich Greinacher zum Abschied, in Physikalische Blätter, τόμος 30 (1974), αριθμός 10, σσ.463-465 Negotiations of the Swiss Society of Natural Sciences, αριθμός 154 (1974), pp. 239-251 Hans Erich Hollmann, physics and technology of the ultra-waves. Volume 1 Production ultrakurzwelliger oscillations. Über die Ursache des Volta-Effekts. Berlin: Gustav Schade 1904. (Diss. Phil. Berlin). Die Elektronenstrahlungen. Jena: Fischer 1908. Die Verwertung der freien Elektronen (Elektronentechnik). Bern; Leipzig: Haupt 1927. Physik in Streifzügen. Berlin: Springer 1939. (Verständliche Wissenschaft; 40). Uratome der Materie: Elementarteilchen und Lichtquanten. Bern: Francke 1946.
Κουέβα ντε λας Μάνος

Η Κουέβα ντε λας Μάνος (Cueva de las Manos, όνομα το οποίο στα ισπανικά σημαίνει Η σπηλιά των χεριών) είναι σπήλαιο που βρίσκεται στην Περιφέρεια Σάντα Κρους της νότιας Αργεντινής, 163 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Περίτο Μορένο. Φημίζεται για τις ζωγραφιές χεριών που κοσμούν τα τοιχώματά της, από τις οποίες πήρε και το όνομά της. Οι ζωγραφιές μέσα στη σπηλιά είναι ηλικίας 13.000 έως 9.000 ετών. Πολλά και διαφορετικά κύματα ανθρώπων κατοίκησαν στη σπηλιά και οι παλαιότερες τοιχογραφίες έχουν ραδιοχρονολογηθεί περίπου στο 7300 π.Χ. Η ηλικία των τοιχογραφιών υπολογίστηκε από τα υπολείμματα των οστέινων σωλήνων που χρησιμοποιήθηκαν για τον ψεκασμό της μπογιάς πάνω στο τοίχωμα της σπηλιάς, προκειμένου να δημιουργηθούν σιλουέτες χεριών. Το σπήλαιο κατοικήθηκε για τελευταία φορά γύρω στο 700 π.Χ, πιθανώς από προγόνους των Τεουέλτσε. Το σπήλαιο βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Πιντούρας, σε ένα απομονωμένο τμήμα της Παταγονίας. Το κυρίως σπήλαιο έχει βάθος 24 μέτρα και στην είσοδό του πλάτος 15 μέτρα και ύψος 10 μέτρα. Το έδαφος στο εσωτερικό του σπηλαίου έχει ανηφορική κλίση και έτσι το εσωτερικό ύψος δεν υπερβαίνει τα 2 μέτρα.

 Οι εικόνες των χεριών συχνά είναι αρνητικά είδωλα, φτιαγμένες δηλαδή με την τεχνική του στένσιλ. Οι περισσότερες εικόνες είναι αριστερών χεριών, κάτι το οποίο σημαίνει ότι οι ζωγράφοι κρατούσαν με το ένα χέρι (το δεξί) τον σωλήνα με τον οποίο ψέκαζαν το χρώμα, προκειμένου να αποτυπώσουν το άλλο χέρι που ακουμπούσε στο τοίχωμα της σπηλιάς. Εκτός από τις εικόνες χεριών υπάρχουν απεικονίσεις ανθρώπων, γουανάκων, πτηνών ρέα, αιλουροειδών και άλλων ζώων, καθώς και γεωμετρικά σχήματα, σχέδια ζιγκ ζαγκ, αναπαραστάσεις του Ήλιου και σκηνές κυνηγιού. Οι σκηνές κυνηγιού είναι νατουραλιστικές αναπαραστάσεις μιας ποικιλίας κυνηγετικών τεχνικών, μεταξύ άλλων και της χρήσης των μπόλας, που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα στην Παταγονία. Παρόμοιες ζωγραφιές, αν και σε μικρότερους αριθμούς, υπάρχουν σε κοντινά σπήλαια. Στην οροφή του σπηλαίου υπάρχουν επίσης χρωματιστές κουκκίδες, οι οποίες πιθανότατα δημιουργήθηκαν βουτώντας τις κυνηγετικές μπόλας σε χρώμα και κατόπιν πετώντας τις προς τα πάνω. Το συνδετικό υλικό της μπογιάς είναι άγνωστο, αλλά στις βαφές περιλαμβάνονται οξείδια του σιδήρου, για τις κόκκινες και πορφυρές αποχρώσεις, καολίνης για το λευκό χρώμα, ιαροσίτης για το κίτρινο και οξείδιο του μαγγανίου για το μαύρο χρώμα.Η Κουέβα ντε λας Μάνος ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1999. Cueva de las Manos, Perito Moreno. (Ισπανικά)
Κατρίν Γιακομπσντότιρ

Η Κατρίν Γιακομπσντότιρ (ισλ. Katrín Jakobsdóttir) είναι Ισλανδή πολιτικός και σημερινή Πρωθυπουργός της Ισλανδίας από το 2017. Είναι μέλος του Αλθίνγκι, εκπροσωπώντας το Βόρειο Ρέικιαβικ από το 2007. Έγινε αναπληρώτρια επικεφαλής του Αριστερού-Πράσινου Κινήματος το 2003 και επικεφαλής το 2013, ενώ διετέλεσε και Υπουργός Παιδείας, Επιστήμης και Πολιτισμού στην κυβέρνηση της Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ από τις 2 Φεβρουαρίου 2009 μέχρι τις 23 Μαΐου 2013. Είναι η δεύτερη πρωθυπουργός της χώρας μετά τη Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ.

 Η Κατρίν γεννήθηκε στο Ρέικιαβικ την 1 Φεβρουαρίου 1976. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας το 1999 με πτυχίο στα Ισλανδικά και δευτερεύουσα ειδίκευση στα Γαλλικά, ενώ απέκτησε και μάστερ από το ίδιο πανεπιστήμιο το 2004 έχοντας εκπονήσει μια διατριβή πάνω στον συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Άρναλντουρ Ιντρίντασον.Εργάστηκε ως γλωσσικός σύμβουλος στο ειδησεογραφικό πρακτορείο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης RÚV από το 1999 μέχρι το 2003, ενώ έγραφε για διάφορα έντυπα από το 2004 μέχρι το 2006. Εργάστηκε στον εκδοτικό οίκο Edda και στο περιοδικό JPV από το 2005 μέχρι το 2006, ενώ δίδαξε και στο Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας και στο Πανεπιστήμιο του Ρέικιαβικ. Ύστερα από τις βουλευτικές εκλογές του 2017, ο Πρόεδρος της Ισλανδίας Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσον ανέθεσε στην Κατρίν την έναρξη συζητήσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης μεταξύ του Αριστερού-Πράσινου Κινήματος, του Προοδευτικού Κόμματος, της Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας και του Κόμματος Πειρατών. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν επισήμως στις 3 Νοεμβρίου 2017, ωστόσο δεν είχαν αποτέλεσμα, καθώς το Προοδευτικό Κόμμα διατηρούσε επιφυλάξεις λόγω της μικρής πλειοψηφίας που θα είχε η κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα, επιδίωξε τον σχηματισμό κυβέρνησης μαζί με το Κόμμα Ανεξαρτησίας και το Προοδευτικό Κόμμα. Ύστερα από το πέρας των συζητήσεων, ο Πρόεδρος της χώρας την όρισε ως πρωθυπουργό. Είναι η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας.
Trapeze (άλμπουμ 1976)

Το Trapeze είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ, του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Trapeze, το οποίο κυκλοφόρησε το 1976 από την εταιρεία Warner Bros. Ο δίσκος αυτός, είναι ο δεύτερος τον οποίο κυκλοφόρησαν οι Trapeze με τον μπασίστα Πητ Ράιτ και τον κιθαρίστα Ρομπ Κέντρικ στη σύνθεση τους, ενώ η παραγωγή του έγινε από τον Στηβ Σμιθ, στα "Island Studios" του Λονδίνου. Αυτό το άλμπουμ σηματοδότησε την πρώτη επιστροφή του Γκλεν Χιούζ στο συγκρότημα, αφού τραγουδάει στα κομμάτια "Chances" και "Nothin' for Nothing".

 Star Breaker (M. Galley, T. Galley) It's Alright (M. Galley) Chances (M. Galley, T. Galley, Hughes) The Raid (M. Galley) On the Sunny Side of the Street (J. McHugh, D. Fields) Gimme Good Love (M. Galley, T. Galley, Smith) Monkey (M. Galley, T. Galley) I Need You (M. Galley) Soul Stealer (M. Galley, T. Galley) Nothin' for Nothing (M. Galley) Το Trapeze ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μελ Γκάλεϊ - κιθάρα, φωνητικά Ρομπ Κέντρικ - κιθάρα, δεύτερα φωνητικά Πητ Ράιτ - μπάσο Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα, δεύτερα φωνητικά Γκλεν Χιούζ - φωνητικά ("Chances", "Nothin' for Nothing") Sputnik Music review
Πέμπτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΑΦΚ)

Ο πέμπτος γύρος των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου της ΑΦΚ αποτελούνταν από τις εθνικές ομάδες του Ουζμπεκιστάν και της Ιορδανίας, οι οποίες τερμάτισαν στην 3η θέση των δύο ομίλων του τέταρτου γύρου. Οι αγώνες έγιναν στις 6 και 13 Σεπτεμβρίου 2013. Ο νικητής αγωνίστηκε στα μπαράζ μεταξύ της ΑΦΚ και της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ.

 Ουζμπεκιστάν Ιορδανία Η κλήρωση για τον πέμπτο γύρο των προκριματικών της ΑΦΚ πραγματοποιήθηκε στη Ζυρίχη στις 19 Μαρτίου 2013, κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της Οργανωτικής Επιτροπής για το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA. Η Ιορδανία προκρίθηκε στα μπαράζ, κερδίζοντας στα πέναλτι με 9-8 (2-2 συνολικό σκορ). Results and schedule (FIFA.com version) Αρχειοθετήθηκε 2011-12-04 στο Wayback Machine. Results and schedule (the-AFC.com version) World Cup Qualification Asia - Hailoosport.com (Arabic) World Cup Qualification Asia - Hailoosport.com
LXLE Linux

Το LXLE είναι διανομή Linux βασισμένη σε πρόσφατη έκδοση παρατεταμένης υποστήριξης (Long-term support, LTS) λειτουργικού συστήματος Ubuntu/Lubuntu και χρησιμοποιεί το περιβάλλον LXDE. Έχει μικρές απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους και λειτουργεί σε παλαιό και νέο υλικό υπολογιστών.

 Ελάχιστες: 512 MB of RAM και 8 GB χώρο στον σκληρό δίσκο. Προτιμώμενες: 1024 MB για RAM και 8 GB χώρο στον σκληρό δίσκο. Σε κριτική του 2014 στο Full Circle Magazine, ο Γκαμπριέλε Τεταμάντζι (Gabriele Tettamanzi) σημειώνει ότι το LXLE έχει ελάσσονα προβλήματα διεθνοποίησης και τοπικοποίησης αλλά το περιγράφει ως καλό "ελαφρύ και γρήγορο" με "πλούσιο και σταθερό λογισμικό". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα LXLE στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία

Η Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία είναι κρατική υπηρεσία, η οποία τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ είναι υπεύθυνη για την εποπτεία του συνόλου των αρχαιολογικών ανασκαφών, των μουσείων, καθώς και του συνόλου της αρχαιολογικής κληρονομιάς της χώρας. Είναι η παλαιότερη τέτοιου είδους υπηρεσία στην Ευρώπη, καθώς ιδρύθηκε το 1833, αμέσως μετά τη δημιουργία του σύγχρονου κράτους της Ελλάδας.

 Η ιστορία της θεσμοθέτησης της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας είναι μακρά και εκκινεί από τον Αδαμάντιο Κοραή ο οποίος υπομνημάτισε προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ιερά Σύνοδο τις γενικές αρχές καταγραφής των αρχαιοτήτων σε καταλόγους και περιέγραψε συγκεκριμένα μέτρα κατά της αρχαιοκαπηλίας. Κατά την Επανάσταση του 1821 εκδόθηκαν διοικητικές και νομοθετικές πράξεις που είχαν ως στόχο την προστασία των αρχαιοτήτων. Στα πλαίσια της σύστασης του ελληνικού κράτους 1827, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας θέσπισε με ψήφισμα την απαγόρευση πώλησης και μεταφοράς αρχαιοτήτων εκτός της επικράτειας του νεοσύστατου κράτους. Ο Καποδίστριας με τη σειρά του εξέδωσε την υπ. αρ. 2.400 διαταγή απαγόρευσης της εξαγωγής αρχαιοτήτων και την παραχώρησή τους στην Κυβέρνηση, πρακτική θεμελιακή για όλους τους μεταγενέστερους αρχαιολογικούς νόμους. Η Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους επικύρωσε το ψήφισμα της Γ΄ Συνέλευσης της Τροιζήνας. Κατάλογος μουσείων της Ελλάδας Gunning, Lucia Patrizio (2009). The British Consular Service and the Collection of Antiquities in the Aegean. Ashgate Publishing, Ltd. ISBN 9780754660231. Hamilakis, Yannis (2007). The Nation and Its Ruins - Antiquity, Archaeology and National Imagination in Greece. Oxford University Press. ISBN 9780199230389. Χαραλαμπίδης, Δημήτρης (2010). «Θεσμοθέτηση και Ίδρυση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας». Στο: Μεταξία Τσιποπούλου. ...Ανέφερα εγγράφως: θησαυροί του ιστορικού αρχείου της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Θεσσαλονίκη: Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού: Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Διεύθυνση Εθνικού Αρχείου Μνημείων. σελίδες 13–17. ISBN 978-960-214-896-9. Το Ιστορικό Αρχείο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας
Σημαία του πλανήτη Άρη

Δεν υπάρχει επίσημη σημαία για τον πλανήτη Άρη. Μία άπο τις σημαίες που χρησιμοποιήθηκε για τον πλανήτη Άρη είναι και μια τρίχρωμη σημαία. Ενώ δεν είναι επίσημη υπό την νομική έννοια, έχει εγκριθεί από την Mars Society και την Planetary Society. Έχει ταξιδέψει στο διάστημα, αφού την είχε κοντά του ο αστροναύτης John Grunsfeld στην πτήση STS-103 του διαστημικού λεωφορείου Ντισκάβερι.

 Η σημαία απεικονίζει την «μελλοντική ιστορία» του Άρη. Το κόκκινο είναι το φυσικό, μα και κοινώς γνωστό χαρακτηριστικό του πλανήτη, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Το πράσινο και το μπλε συμβολίζουν τα διαδοχικά στάδια της εξέλιξης του πλανήτη, εάν η ανθρωπότητα έχει τη θέληση και τη δυνατότητα να αναλάβει και να πραγματοποιήσει τον στόχο της Γαιοπλασίας του Άρη. Η δημοφιλής τριλογία του Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον Κόκκινος Άρης, Πράσινος Άρης, και Μπλε Άρης παρείχε την ιδέα για τη σημαία. FOTW site on Mars flag CNN article: Official 'Mars flag' unfurls in space Αρχειοθετήθηκε 2007-04-29 στο Wayback Machine. SpaceRef article: The First Salute: Martian Flag Flies in Space
Tiger Woods PGA Tour 06

Το Tiger Woods PGA Tour 06 είναι ένα αθλητικό βιντεοπαιχνίδι που αναπτύχθηκε από την EA Redwood Shores για τα GameCube, PlayStation 2, Xbox και Xbox 360, η Headgate Studios για την έκδοση Microsoft Windows και η Team Fusion για την έκδοση PlayStation Portable και δημοσιεύτηκε από την EA Sports για τα GameCube, Microsoft Windows, PlayStation 2, Xbox, PlayStation Portable και Xbox 360 .

 Το παιχνίδι διαθέτει διάφορους τύπους παιχνιδιού, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης παικτών γκολφ σε περιβάλλον προσομοίωσης PGA Tour. Μεταξύ άλλων, το παιχνίδι διαθέτει επίσης ένα σύνολο διάσημων μαθημάτων και παικτών. Επίσης περιλαμβάνει το Stroke Play, το Match Play και το Skins Play μεταξύ άλλων πολυάριθμων μεθόδων παιχνιδιού. Περιλαμβάνει επίσης τους τρόπους παιχνιδιού Four Ball, Best Ball και Stableford. Με τη δυνατότητα προσαρμογής των παικτών γκολφ και την προώθηση αυτού του χαρακτήρα σε διάφορα στάδια (από ερασιτέχνη σε επαγγελματία), το παιχνίδι επιτρέπει υψηλό επίπεδο ταύτισης με τον χαρακτήρα. Τα προσαρμοσμένα ρούχα είναι αδειοδοτημένα και περιλαμβάνουν διάφορες μάρκες που υπάρχουν συνήθως στο επαγγελματικό γκολφ, μεταξύ άλλων: Nike, Adidas, Callaway, Ping, Taylormade κ.λπ. Το Tiger Woods PGA Tour 06 έλαβε «γενικά καλέ» κριτικές σε όλες τις πλατφόρμες εκτός από την έκδοση Xbox 360, η οποία έλαβε «ανάμεικτες ή μέτριες» κριτικές, σύμφωνα με το Metacritic που συγκεντρώνει κριτικές βιντεοπαιχνιδιών. PGA Tour 06 κέρδισε το PC Gamer των ΗΠΑ "Best Sports Game 2005" βραβείο ' Ο Τσακ Όσμπορν του περιοδικού έγραψε ότι η σειρά απλώς γίνεται όλο και καλύτερη με κάθε ετήσια έκδοση.
Sing into My Mouth

Το Sing into My Mouth είναι ένα άλμπουμ διασκευών από τον Iron & Wine και τον Ben Bridwell των Band of Horses που κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου του 2015. Το όνομα του άλμπουμ είναι ένας στίχος από το τραγούδι των Talking Heads, "This Must Be the Place (Naive Melody)".

 "This Must Be the Place (Naive Melody)" – Talking Heads "Done This One Before" – Ronnie Lane "Any Day Woman" – Bonnie Raitt "You Know Me More Than I Know" – John Cale "Bulletproof Soul" – Sade "There's No Way Out of Here" – David Gilmour "God Knows (You Gotta Give to Get)" – El Perro del Mar "The Straight and Narrow" – Spiritualized "Magnolia" – JJ Cale "Am I a Good Man?" – Them Two "Ab's Song" – Marshall Tucker Band "Coyote, My Little Brother" – Peter La Farge Βέλγιο (Φλάνδρα) - 111 Βέλγιο (Βαλλωνία) - 158 Ολλανδία - 67 Ιρλανδία - 83 ΗΠΑ - 116
Στάγειρα Χαλκιδικής

Για την αρχαία πόλη των Σταγείρων, πατρίδας του Αριστοτέλη, δείτε Αρχαία Στάγειρα. Τα Στάγειρα (352 κάτοικοι το 2011) είναι χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Στρατονικού (Στρεμπενίκος), με υψόμετρο 500 περίπου μέτρα, στη βορειοανατολική πλευρά της Χαλκιδικής. Η απόστασή τους από την πόλη της Θεσσαλονίκης είναι 73 χιλιόμετρα. Έλαβαν το όνομά τους από την αρχαία πόλη των Σταγείρων, η οποία βρίσκεται σε παράλια θέση 10 χιλιόμετρα ανατολικότερα και είναι ο τόπος όπου γεννήθηκε ο φιλόσοφος και πανεπιστήμονας Αριστοτέλης.

 Το χωριό Στάγειρα βρίσκεται πάνω στον κεντρικό οδικό άξονα Θεσσαλονίκης - Ουρανούπολης και απέχει 8 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Στην είσοδο του χωριού σήμερα, βρίσκεται το πάρκο στο οποίο βρίσκεται ο ανδριάντας του Αριστοτέλη καθώς επίσης και πολλά υπέργεια μνημεία, όπως πύργοι (ένας του 16ου αιώνα), δημόσια λουτρά και το κονάκι του Μαδέμ Αγά, από την εποχή των Σιδηροκαυσίων. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου και χρονολογείται από το 1814. Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Λειτουργεί το Δημοτικό Σχολείο Σταγείρων-Στρατονίκης και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, με το όνομα «Αρχαία Στάγειρα». Από αθλητική άποψη ενεργή είναι η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα. Τα Αρχαία Στάγειρα βρίσκονται σε παράλια θέση, 10 χιλιόμετρα ανατολικά του νεότερου (σημερινού) ορεινού οικισμού των Σταγείρων. Η αρχαία πόλη των Σταγείρων, όπου γεννήθηκε ο Αριστοτέλης, καταστράφηκε από το Φίλιππο Β΄ αλλά ξανακτίστηκε από τον Αλέξανδρο τον Μέγα, προς τιμήν του δασκάλου του. Αυτή η αρχαία πόλη βρίσκεται δίπλα στον σύγχρονο οικισμό της Ολυμπιάδας και αποτελεί επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο. Το παλιό όνομα του ορεινού νεότερου χωριού των Σταγείρων ήταν Καζαντζή Μαχαλάς και αποτελούσε ένα από τα χωριά των Μαντεμοχωρίων. Οι κάτοικοι εργάζονταν στα γειτονικά μεταλλεία κατά τους βυζαντινούς χρόνους και αυτό συνεχίστηκε κατά την Τουρκοκρατία. Τα μεταλλεία αυτά ανήκαν σε μονές του Αγίου Όρους ως το 18ο αιώνα, οπότε την εκμετάλλευσή τους ανέλαβαν τα Μαντεμοχώρια. Από τα Στάγειρα ήταν ο Διδάσκαλος του Γένους Αθανάσιος Σταγειρίτης (Λογιώτατος Σταγειρίτης) (1780 - 1840) σφοδρός αντίπαλος του Αδαμάντιου Κοραή και ο Δημήτριος Σταγειρίτης, οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821 και πληρεξούσιος Μακεδονίας στις εθνοσυνελεύσεις Γ΄ Επιδαύρου και Δ΄ Άργους (διατέλεσε διοικητής της Φρουράς Μενδενίτσης και Ζητουνίου). Επίσης ο Ελευθέριος Μιχαήλ ήταν αγωνιστής του 1821 από την εγκαταλελειμμένη σήμερα, γειτονική Χωρούδα. Στα Στάγειρα γεννήθηκε επίσης ο νεομάρτυρας Σάββας, ο οποίος έγινε μοναχός στη Μονή Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους και μαρτύρησε μαζί με άλλους τέσσερις μοναχούς κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής, το 1821. Ταξιδιωτικός Οδηγός, Κεντρική-Δυτική Μακεδονία, εκδ. Explorer, 2003.
Νοτιοκορεατικές βουλευτικές εκλογές (2016)

Bουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νότια Κορέα στις 13 Απριλίου 2016. Το φιλελεύθερο Κόμμα Μιντζού της Κορέας έκανε την έκπληξη και ανατρέποντας τις δημοσκοπήσεις κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών, επικρατώντας του κυβερνώντος συντηρητικού Κόμματος Σαενουρί με διαφορά μόλις μίας έδρας.

 Τα 300 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν στις εκλογές του 2016, από τα οποία τα 253 (ποσοστό 84%) εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με πλειοψηφικό σύστημα, και 47 (16%) από κλειστές κομματικές λίστες με την ενισχυμένη αναλογική (largest remainder method). Το εκλογικό όριο για να εισέλθει ένα κόμμα στη βουλή ήταν το 3%. Οι μεταβολές στις έδρες συγκρίνονται με τις έδρες των προηγούμενων εκλογών, όχι με τη σύνθεση της προηγούμενης βουλής1 Σύγκριση με βάση τα αποτελέσματα του 2012 για το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα2 Η σύγκριση συμπεριλαμβάνει τα μέλη που εξελέγησαν το 2012 με το Κόμμα Μπροστά η Ελευθερία3 Σε σύγκριση με το αποτέλεσμα του 2012 για το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα 4 Ταξινόμηση μη κοινοβουλευτική: δεν πρέπει να συγχέεται με το μεγαλύτερο Κόμμα Μιντζού της Κορέας, που πιο συχνά αναφέρεται ως Κόμμα Μιντζού. Μία ημέρα μετά τις εκλογές, ο αρχηγός του κόμματος Σαενουρί Κιμ Μου-σουνγκ υπέβαλε παραίτηση αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την εκλογική ήττα του κόμματος. Ακολούθησαν παραιτήσεις και άλλων ηγετικών στελεχών, με αποτέλεσμα να συσταθεί έκτακτη επιτροπή με επικεφαλής τον Ουόν Γιου Τσουλ για μεταβατική ηγεσία στο κόμμα.Η πρόεδρος Παρκ , σύμφωνα με δήλωσή της, "αποδέχθηκε ταπεινά το αποτέλεσμα" και δήλωσε ότι θα συνεργαστεί με τη νέα εθνοσυνέλευση. Στις 3 Απριλίου 2019 διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές για δύο έδρες στην Εθνοσυνέλευση της Νότιας Κορέας. Τη μία έδρα κέρδισε ο υποψήφιος του κόμματος Δικαιοσύνη και την άλλη του κόμματος Ελευθερία Κορέα.
Κατάλογος κομήτων του Ναμύρ

Οι Κόμητες του Ναμύρ και οι Μαργράβοι (μαρκήσιοι) του Ναμύρ κυβέρνησαν την Κομητεία του Ναμύρ, που αναβαθμίστηκε σε μαργραβάτο (μαρκιωνία). Το Ναμύρ δεν ήταν τα περισσότερα χρόνια ανεξάρτητο κρατίδιο, αλλά υποτελές στην Κομητεία του Αινώ, στην Κομητεία της Φλάνδρας και στο Δουκάτο της Βουργουνδίας.

 Ροβέρτος Α΄ Αλβέρτος Α΄ Ροβέρτος Β΄ Αλβέρτος Β΄ Αλβέρτος Γ΄ Γοδεφρείδος Α΄ Ερρίκος Α΄ Αλίκη του Ναμύρ, σύζυγος του Βαλδουίνου Δ΄ κόμη τού Αινώ, ο οποίος κυβέρνησε ως Βαλδουίνος Α΄ το Ναμύρ. Βαλδουίνος Α΄ Φίλιππος Α΄ Γιολάντα, σύζυγος του Πέτρου Β΄ του Κουρτεναί Φίλιππος Β΄ Ερρίκος Β΄ Μαργαρίτα Βαλδουίνος Β΄ Ερρίκος Γ΄ Γκυ Α΄ Ιωάννης Α΄ Ιωάννης Β΄ Γκυ Β΄ Φίλιππος Γ΄ Γουλιέλμος Α΄ Γουλιέλμος Β΄ Ιωάννης Γ΄Ο Ιωάννης Γ΄ πώλησε τη μαρκιωνία στον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό δούκα της Βουργουνδίας. Ιωάννης Δ΄ Φίλιππος Δ΄ Κάρολος Α΄ Μαρία, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων Μαξιμιλιανός Κάρολος Β΄Ο Κάρολος Κουίντος με την Πραγματιστική Κύρωση (1549) ένωσε το Ναμύρ και όλες τις υπόλοιπες κομητείες στις Κάτω Χώρες σε ένα προσωπικό βασίλειο. Μετά τον θάνατό του το κράτος της αυτοκρατορίας των Αψβούργων στις Κάτω Χώρες μοιράστηκε στους διαδόχους του: το Ναμύρ ππεριήλθε στον γιο του Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας του Ισπανικού κλάδου των Αψβούργων. Φίλιππος Ε΄ Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία Φίλιππος ΣΤ΄ Κάρολος Γ΄Το Ναμύρ δέχτηκε επίθεση από τους Άγγλους και τους Ολλανδούς, όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1706 - 1714). Η κομητεία διεκδικήθηκε από τους Οίκους των Αψβούργων και των Βουρβόνων. Το Λουξεμβούργο και το Ναμύρ παραχωρήθηκαν από τους Γάλλους συμμάχους στον Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ (1712) αλλά με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης ο Μαξιμιλιανός ανήλθε στη θέση του εκλέκτορα της Βαυαρίας. Με την ίδια Συνθήκη η μαρκιωνία του Ναμύρ και οι υπόλοιπες Ισπανικές Κάτω Χώρες πήγαν στον Αυστριακό κλάδο του Οίκου των Αψβούργων. Κάρολος Δ΄ Μαρία Θηρεσία ΙωσήφΟ τίτλος χάθηκε, όταν μετά τη Γαλλική Επανάσταση οι Γάλλοι κατέκτησαν το Ναμύρ και το προσάρτησαν στη Γαλλία· διεκδικήθηκε όμως από τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Β΄ και τους απογόνους του μέχρι τον Κάρολο Α΄ της Αυστρίας Λεοπόλδος Φραγκίσκος Φερδινάνδος Φραγκίσκος-Ιωσήφ
Erasmus+

Το Erasmus+ είναι το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εκπαίδευση, τη νεολαία και τον αθλητισμό για τη χρονική περίοδο 2014-2020, που διαδέχθηκε το προηγούμενο «Πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης» (2007-2014). Ως ολοκληρωμένο πρόγραμμα, το Erasmus+ προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες για την κινητικότητα των σπουδαστών/μαθητευόμενων και των εκπαιδευτών, όσο και για τη συνεργασία των τομέων εκπαιδεύσεως, πρακτικής εξασκήσεως και νεολαίας. Είναι επίσης ευκολότερη η πρόσβαση σε αυτό σε σχέση με τα προηγούμενα προγράμματα, με απλοποιημένους κανονισμούς χρηματοδοτήσεως και δομή που στοχεύει στην ομαλή διοίκηση του προγράμματος.

 Το πρόγραμμα είναι ανοικτό σε φοιτητές/σπουδαστές, μαθητευόμενους, διδάσκοντες, νέους ανθρώπους, εθελοντές, εργαζόμενους με τη νεολαία και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Περί τα δύο τρίτα του προϋπολογισμού του διατίθενται σε μαθησιακές ευκαιρίες στο εξωτερικό για φυσικά πρόσωπα, τόσο στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, όσο και εκτός αυτής. Το υπόλοιπο στηρίζει συνεργασίες μεταξύ εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, οργανισμών νεολαίας, επιχειρήσεων, τοπικών και περιφερειακών αρχών και μη κυβερνητικών οργανώσεων, καθώς και μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό της εκπαιδεύσεως, της εξασκήσεως και των συστημάτων νεολαίας. Η «Δράση-κλειδί 1» (KA1) του Erasmus+ παρέχει μια εξαιρετική ευκαιρία για δασκάλους/καθηγητές, διευθυντές σχολείων, εκπαιδευτές και άλλους επαγγελματίες της εκπαιδεύσεως να συμμετάσχουν σε διεθνή επιμορφωτικά μαθήματα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Σχολεία, πανεπιστήμια, σχολές επαγγελματικής εκπαιδεύσεως και εξασκήσεως, όπως και ιδρύματα εκπαιδεύσεως ενηλίκων, είναι όλα επιλέξιμα για πλήρη χρηματοδότηση προκειμένου να παρακολουθήσουν επιμορφωτικά μαθήματα στα πλαίσια της KA1. Η χρηματοδότηση καλύπτει όλες τις δαπάνες ταξιδιού, διαβιώσεως και κόστους των μαθημάτων. Πρόγραμμα Erasmus Erasmus+ Επίσημος ιστότοπος Μπροσούρα «Τι υπάρχει για μένα;»
Φραγκίσκη της Λωρραίνης, δούκισσα του Βαντόμ

Η Φραγκίσκη, γαλλ. Françoise (Νοέμβριος 1592 - 8 Σεπτεμβρίου 1669) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα του Μερκέρ & της δούκισσας του Πεντιέβρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βαντόμ & Μπωφόρ. Ως το μόνο τέκνο των γονέων της, έγινε δούκισσα του Μερκέρ και Πεντιέβρ ιδίω δικαιώματι (suo jure).

 Ήταν κόρη του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ και της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόρης του Σεβαστιανού δούκα του Πεντιέβρ. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, που έζησε 1,5 έτος. Έτσι η Φραγκίσκη έμεινε κληρονόμος μίας μεγάλης περιουσίας. Κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Γ΄ της Γαλλίας ο πατέρας της έγινε επικεφαλής της Καθολικής Ένωσης στη Βρετάνη και το 1588 αυτοανακηρύχθηκε προστάτης της Καθολικής Εκκλησίας στην επαρχία αυτή. Επικαλούμενος τα κληρονομικά δικαιώματα της συζύγου του -η οποία ήταν απόγονος των δουκών της Βρετάνης- προσπάθησε να γίνει ανεξάρτητος στην επαρχία αυτή και οργάνωσε κυβέρνηση στη Νάντη· αποκαλούσε τον γιο του πρίγκιπα και δούκα της Βρετάνης. Με τη βοήθεια των Ισπανών νίκησε τον Ερρίκο των Βουρβόνων, δούκα του Μονπανσιέ, που είχε στείλει εναντίον του ο Ερρίκος Δ΄ στο Κραόν το 1592. Τότε ο βασιλιάς βάδισε εναντίον του δούκα του Μερκέρ προσωπικά. Σύναψαν ειρήνη το 1596 και ως μέρος του συμβιβασμού τους συμφώνησαν η κόρη του δούκα να παντρευτεί τον νομιμοποιημένο γιο του βασιλιά. Έπειτα οι Γάλλοι και οι Ισπανοί υπέγραψαν την Ειρήνη του Βερβάν το 1598, όταν η Φραγκίσκη ήταν 8. Μέρος της συμφωνίας ήταν πάλι ο γάμος της κόρης του με τον νόθο γιο του Ερρίκου Δ΄, τον Καίσαρα των Βουρβόνων, δούκα του Βαντόμ. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά, που τον είχε αποκτήσει από την ερωμένη του Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ. Ο γάμος έγινε στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ ο 1609: η νύφη ήταν 16, ο γαμπρός 15. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα: τον Λουδοβίκο, την Ελισάβετ και τον Φραγκίσκο. Ο πρώτος είχε γιο τον Λουδοβίκο-Ιωσήφ, δούκα του Βαντόμ. Σύμφωνα με το συμβόλαιο γάμου, ο Καίσαρ είχε το δικαίωμα να διαχειρίζεται τις γαίες της. Το 1665 ο Καίσαρ έπεσε σε δυσμένεια, αφού είχε εμπλακεί στη συνωμοσία της Σφεδόνης και είχε κατηγορηθεί ότι είχε προσπαθήσει να δηλητηριάσει τον καρδινάλιο Ρισελιέ. Το ίδιο έτος η Φραγκίσκη πήγε στη Σαβοΐα με τη Μαρία-Ιωάννα, κόρη της κόρης της Ελισάβετ, όπου εκεί η εγγονή της παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας το 1665. Η Φραγκίσκη απεβίωσε το 1669, σε ηλικία 77 ετών, στο Παρίσι και τάφηκε εκεί. Τα δουκάτα του Μερκέρ και του Πεντιέβρ κληροδοτήθηκαν στον μεγαλύτερο γιο της Λουδοβίκο. Άλλα φέουδα που είχε ήταν το πριγκιπάτο του Μαρτίγκ, το δουκάτο του Ετάμπ και η κυριότητα του Ανσενί. Παντρεύτηκε το 1609 τον Καίσαρα των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ και είχε τέκνα; Λουδοβίκος 1612-1669, δούκας του Βαντόμ Ελισάβετ 1614-1664, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αμεδαίο δούκα του Νεμούρ (από τον Οίκο της Σαβοΐας). Φραγκίσκος 1616-1669, δούκας του Μπωφόρ. Martha Walker Freer (1863). History of the Reign of Henry IV. King of France and Navarre: From Numerous Unpublished Sources. Hurst and Blackett. p. 128.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας 2018

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας 2018 είναι η 17η σεζόν της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της Ωκεανίας. Διοργανώτρια είναι η Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας. Ο νικητής της διοργάνωσης θα εκπροσωπήσει την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2018 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Όκλαντ Σίτι ΦΚ έχει κερδίσει τους 7 τελευταίους τίτλους.

 Φέτος θα περάσουν 2 ομάδες από κάθε όμιλο στην επόμενη φάση, αντί για μόνο μία που ήταν ως τώρα. Γι'αυτό από φέτος θα υπάρξει και προημιτελικός γύρος με μονό αγώνα στην έδρα της ομάδας που τερμάτισε πρώτη. Από εδώ προκρίνεται μόνο η 1η και η 2η του ομίλου. Η κλήρωση για την φάση νοκ-άουτ έγινε στο Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Οι αγώνες διεξήχθησαν το διάστημα 7 Απριλίου-20 Μαΐου. Οι προημιτελικοί έγιναν στην έδρα της ομάδας που τερμάτισε πρώτη στην φάση ομίλων. Οι ημιτελικοί και οι τελικοί ήταν διπλοί αγώνες, στον πίνακα φαίνεται μόνο το συνολικό σκορ. - Επίσημος ιστότοπος