IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλκμαιωνίς

Η Ἀλκμαιωνίς (ή 'Ἀλκμεωνίς) ήταν ένα, χαμένο σήμερα, έπος γραμμένο από κάποιον άγνωστο ποιητή του 7ου ή 6ου π.Χ. αιώνα. Είχε ως κεντρικό χαρακτήρα τον Αλκμαίωνα, τον γιο του Αμφιάραου, και το περιεχόμενό του ήταν ανάλογο με αυτό των Επιγόνων. Ορισμένοι μάλιστα μελετητές υποστήριξαν ότι τα δύο έπη, η Αλκμαιωνίς και οι Επίγονοι, ταυτίζονταν ή ότι το πρώτο ήταν απλώς ένα από τα τμήματα του δεύτερου -άποψη που σήμερα τείνει να εξαλειφθεί.

 Σύμφωνα με τον Βέλγο ελληνιστή Αλμπέρ Σεβερένς (Albert Severyns), το περιεχόμενο της Αλκμαιωνίδας πρέπει να ήταν περίπου το εξης: Ένας χρησμός πληροφορούσε τους Επιγόνους ότι όφειλαν να κάνουν τον Αλκμαίωνα αρχηγό της εκστρατείας τους εναντίον των Θηβαίων. Ο Αλκμαίων μετά από κάποιους δισταγμούς, και ύστερα από επέμβαση της μητέρας του Εριφύλης, δεχόταν τελικά να τεθεί επικεφαλής της εκστρατείας. Στον Γλίσαντα σκοτώνε τον βασιλιά της Θήβας Λαοδάμαντα (ο οποίος προηγουμένως είχε φονεύσει τον γιο του Άδραστου, τον Αιγιαλέα), κατακτούσε την Θήβα και επέστρεφε στο Άργος. Στην Αλκμαιωνίδα παρεμβάλλονταν επίσης (σύμφωνα με τα διασωζόμενα αποσπάσματα), μύθοι για τον Τυδέα, τον Πηλέα, τον Πέλοπα, τον Ατρέα και τον Θυέστη. Το μεγαλύτερο όμως μέρος της Αλκμαιωνίδας καταλάμβανε η εξιστόρηση του κρίματος του Αλκμαίωνα, ο οποίος ως άλλος Ορέστης σκότωσε την μητέρα του, την Εριφύλη, για να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του. Στην Θηβαΐδα, ο Αμφιάραος αρνιόταν να πάρει μέρος στην εκστρατεία κατά της Θήβας, γνωρίζοντας (ως μάντης που ήταν) ότι οι θεοί ήταν εναντίον των Αργείων. Τελικά όμως αναγκαζόταν να συμμετάσχει μετά από παρέμβαση της γυναίκας του, της Εριφύλης, την οποία είχε δωροδοκήσει για το σκοπό αυτό ο Πολυνείκης προσφέροντάς της το περιδέραιο της Αρμονίας. Στην Αλκμαιωνίδα (και στους Επιγόνους) η ίδια ιστορία επαναλαμβανόταν με τον Αλκμαίωνα: Ο Αλκμαίων, όπως και ο πατέρας του, αρνιόταν αρχικά να πάρει μέρος στην εκστρατεία. Η Εριφύλη όμως, μαγεμένη αυτήν τη φορά από τον πέπλο [το φόρεμα] της Αρμονίας που της πρόσφερε ο Θέρσανδρος, ο γιος του Πολυνείκη, εξανάγκασε τον γιο της να εκστρατεύσει, όπως είχε κάνει πρωτύτερα και με τον πατέρα του. Αλλά ο Αμφιάραος, πριν φύγει για την Θήβα, είχε διατάξει τον τότε μικρό γιο του Αλκμαίωνα να τιμωρήσει την Εριφύλη για την προδοσία της, αν ποτέ δεν γύριζε ο ίδιος ζωντανός από τον πόλεμο. Και ο Αμφιάραος πράγματι δεν γύρισε. Έτσι ο Αλκμαίων, δέκα χρόνια αργότερα, επιστρέφοντας θριαμβευτής στο Άργος μετά την κατάκτηση της Θήβας, και αφού πρώτα συμβουλεύτηκε το μαντείο των Δελφών, αποφάσισε να εκτελέσει την προσταγή του πατέρα του και σκότωσε την Εριφύλη. Μετά την μητροκτονία, κυνηγημένος από τις Ερινύες έχασε τα λογικά του και περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη προσπαθώντας να εξαγνισθεί. Τελικά, οι θεοί αποφάσισαν να τον απαλλάξουν από τις τύψεις και την οδύνη, επειδή δέχθηκαν ότι σκοτώνοντας την Εριφύλη ο Αλκμαίων δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να υποταχθεί (ως όφειλε) στην φριχτή και επώδυνη πατρική εντολή.
Απολίμα

Η Απολίμα (σαμόα: Apolima) είναι το μικρότερο κατοικημένο νησί των νησιών Σαμόα και το δυτικότερο του διαμερίσματος Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Μανόνο και το Σαβάι. Έχει πληθυσμό μόνο 75 κατοίκων, οι οποίο ζουν στο μοναδικό χωριό του νησιού, το Απολίμα-Τάι.

 Η Απολίμα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα, δυτικά του Ουπόλου και δυτικά της Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Στα δυτικά της βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Σαμόα, το Σαβάι, ενώ στα ανατολικά το ακατοίκητο νησί Νου'ουλόπα, πιο δίπλα το Μανόνο και πιο δίπλα το Ουπόλου. Ο μοναδικός οικισμός είναι η Απολίμα-Τάι. Έχει έκταση 1,6 χιλιόμετρα, μήκος 900 μέτρα και πλάτος 1,4 χιλιόμετρα. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 165 μέτρα. Η Απολίμα βρίσκεται 2,4 χλμ. βορειοδυτικά του Ουπόλου και 7 χλμ. νοτιοδυτικά του Σαβάι. Ιστορικές εικόνες της Απολίμα από τον Τόμας Άντριου (1855 - 1939) Κατάλογος νησιών των Σαμόα
Αρχαιολογική Συλλογή Σταυρού Ιθάκης

Η Αρχαιολογική Συλλογή Σταυρού Ιθάκης είναι αρχαιολογικό μουσείο στο χωριό του Σταυρού, στο νησί της Ιθάκης, στην Ελλάδα. Στεγάζει τέχνεργα χρονολογούμενα από την περίοδο της προϊστορίας, καθώς και την περίοδο της αρχαιότητας, τα οποία ανευρέθηκαν εντός του βόρειου τμήματος του νησιού.Το μουσείο δημιουργήθηκε το 1933 με απώτερο σκοπό την φιλοξενία ευρημάτων προερχόμενων από αρχαιολογικές ανασκαφές τις οποίες πραγματοποιούσε η Βρετανική Σχολή Αθηνών. Το κτίριο του μουσείο βρίσκεται σε κοντινή απόσταση βόρεια του χωριού, ενώ διαθέτει έναν εκθεσιακό χώρο. Το κτίριο του μουσείου ανακαινίστηκε το 1998. Το 2015, υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια σεισμού, ενώ άνοιξε εκ νέου στο κοινό το 2016, έπειτα από προηγούμενες εργασίες αναστήλωσης. Παράλληλα, στο νησί εδρεύει και το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης.

 Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν τέχνεργα χρονολογούμενα από την πρώιμη περίοδο του ορείχαλκου, πιο συγκεκριμένα από την 2η χιλιετία π.Χ., έως τη ρωμαϊκή περίοδο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα προέρχονται, κυρίως, από τον χρονολογούμενο από την πρώιμη περίοδο του ορείχαλκου οικισμό επί του λόφου της Πιλικάτας, όπου και βρίσκεται το κτίριο του μουσείου, από τον χρονολογούμενο από την μυκηναϊκή περίοδο οικισμό των Τριών Λαγκάδων, από ταφικά μνημεία χρονολογούμενα από την κλασική και την ελληνιστική περίοδο στην ευρύτερη περιοχή του χωριού του Σταυρού, καθώς και στο σπήλαιο του Λοΐζου, τα οποία χρονολογούνται από την μυκηναϊκή και τη ρωμαϊκή περίοδο, ενώ, παράλληλα, φαίνεται πως η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτελούσε τόπο λατρείας του Οδυσσέα. Ως το σημαντικότερο εκ των αρχαιολογικών ευρημάτων του μουσείου θεωρείται άγαλμα γυναίκας χρονολογούμενο από τον 2ο αιώνα π.Χ., το οποίο ανευρέθηκε εντός του σπηλαίου και φέρει επιγραφή «ΕΥΧΗΝ ΟΔΥCCEI» (μτφ. «προσευχή υπέρ Οδυσσέως»). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Αρχαιολογική Συλλογή Σταυρού Ιθάκης στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1955-56

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1955-56 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες με 37 συνολικά ομάδες, αφού εντάχθηκε ένα ακόμα σωματείο στήν Ένωση. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός. Μαζί με την 2η ομάδα προκρίθηκαν στην προκριματική φάση (Νότιος όμιλος) για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1955-1956.

 Α΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο δύο γύρων. Β΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο δύο γύρων. Γ΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου. Δ΄ με 9 ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου. Δόκιμη με 8 ομάδες, από τις οποίες οι επτά εντάχθηκαν στην ΕΠΣΠ. Πρωταθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1955-1956 (Νότιος όμιλος). Ολυμπιακός. Σύνθεση: Κώστας Καραπατής, Ηλίας Ρωσίδης, Θανάσης Σούλης-Κίνλεϊ, Βασίλης Ξανθόπουλος, Κώστας Πολυχρονίου, Μπάμπης Κοτρίδης, Θέμης Μουστακλής, Γιώργος Δαρίβας, Ηλίας Υφαντής, Θανάσης Μπέμπης, Μπάμπης Δρόσος, Σάββας Θεοδωρίδης, Μάκης Γερμενής, Γιάννης Ιωάννου, Γιώργος Κανσός, Νίκος Μυτώσης. Προπονητές: Γιάννης Χέλμης και Βαγγέλης Χέλμης. Δευτεραθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1955-1956 (Νότιος όμιλος). Εθνικός Άνοδος από τη Β΄: αύξηση των ομάδων από 8 σε 9. ΑΟ Φίλαθλοι. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της Α΄ κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι η ουραγός Α.Ε. Νίκαιας αγωνίστηκε με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας "ΑΟ Φίλαθλοι", από τον οποίο ηττήθηκε. Παρά την ήττα της, τελικά η ΑΕ Νικαίας παρέμεινε στην Α΄ ως 9η ομάδα. Α.Ε. Νίκαιας - ΑΟ Φίλαθλοι: 0-0. ΑΟ Φίλαθλοι - Α.Ε. Νίκαιας: 2-1. Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σελίδες 254-256.
Λούμπλιν

Το Λούμπλιν (πολωνικά: Lublin) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας. Έχει πληθυσμό 350.392 σύμφωνα με την απογραφή του 2005. Το Λούμπλιν είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη ανατολικά του ποταμού Βιστούλα. Το Λούμπλιν ήταν υποψήφια Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2016.

 Παρά το γεγονός ότι το Λούμπλιν έγινε επίσημα πόλη το 1317, είχε ήδη αναφερθεί τον 6ο αιώνα ως κέντρο εμπορίου. Εκεί υπογράφτηκε το 1569 η ένωση της Πολωνίας με τη Λιθουανία. Στη συνέχεια, η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Στην τρίτη διχοτόμηση της Πολωνίας το 1795 το Λούμπλιν βρέθηκε υπό την κατοχή της Αυστρίας αλλά το 1817 η πόλη πέρασε στη Ρωσία μέχρι το 1918 όταν η Πολωνία απέκτησε την ανεξαρτησία της. Καταστράφηκε από το γερμανικό στρατό το 1939, η πόλη ξαναχτίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διατηρημένα, όπως ήταν και στο παρελθόν, δύο εκκλησίες γοτθικού ρυθμού, αφιερωμένες στην Αγία Τριάδα και στον Άγιο Μπρίτζετ αλλά και πολλά παλάτια, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου, το οποίο είναι δυνατόν να επισκεφτείς το εσωτερικό του.
Ερμάνος της Καρινθίας

Ο Ερμάνος Β΄, γερμ.: Herman II του Spanheim (απεβ. 4 Οκτωβρίου 1181), γόνος του Ρηνανικού Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν δούκας της Καρινθίας από το 1161 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Ούλριχ Α΄ δούκα της Καρινθίας (απεβ. 1144) και της συζύγου του Ιουδίθ του Τσέρινγκεν, κόρης του Ερμάνος Β΄ μαργράβου του Μπάντεν. Τον Απρίλιο του 1144 απεβίωσε ο Ούλριχ Α΄ και τον διαδέχθηκε ως δούκας ο μεγαλύτερος αδελφός τού Ερμάνος, ο Ερρίκος Ε΄. Αυτός νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Λεοπόλδου μαργράβου της Στυρίας, και απεβίωσε άτεκνος στις 12 Οκτωβρίου 1161, οπότε ο Ερμάνος Β΄ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Καρινθίας. Ο Ερμάνος Β΄ επέτυχε στην επιβεβαίωση της κυριαρχίας του από τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας. Τον Δεκέμβριο του 1161 ενθρονίστηκε πανηγυρικά στον λίθινο θρόνο του δούκα στην πεδιάδα Τσέλφελντ, παρουσία του Έμπερχαρντ αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ και του Ούριχ Β΄ πατριάρχη της Aκουιλέια. Το 1162 συνόδευσε τον βασιλιά στην εκστρατεία του στην Ιταλία και στην αποτυχημένη συνάντηση με τον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας. Με διάφορους βαθμούς επιτυχίας προσπάθησε να εδραιώσει τη θέση του στην Καρινθία, επιτυγχάνοντας το αξίωμα του επιτρόπου (vogt) στην επισκοπή του Γκρουκ καθώς και επάνω στις κτήσεις της Καρινθίας στην επισκοπή του Μπάμπενμπεργκ και του πατριαρχείου της Aκουιλέια. Όπως και ο αδελφός του, είχε εμπλακεί σε εδαφικές διαμάχες με τους Ότακαρ μαργράβους της Στυρίας και τοπικούς ευγενείς, όπως οι κόμητες του Χόιμπουργκ και του Όρτενμπουργκ. Μετά το τέλος του θείου του Ένγκελμπερτ Γ΄ μαργράβου της Ιστρίας το 1173, ο Ερμάνος δεν μπόρεσε να αναλάβει τον τίτλο του μαργράβου, αλλά κληρονόμησε τα προσωπικά του υπάρχοντα γύρω από την πόλη Σανκτ Βάιτ, η οποία αναδείχθηκε ως δουκική κατοικία. Νυμφεύτηκε περί το 1173 την Αγή των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Αυστρίας και χήρα του Στεφάνου Γ΄ της Ουγγαρίας. Είχαν δύο γνωστούς γιους: Ούλριχ Β΄ δούκας της Καρινθίας (π. 1181–1202) Bερνάρδος, δούκας της Καρινθίας (π. 1181–1256). Ο Ερμάνος ήταν ο πρώτος δούκας του Σπόνχαϊμ που τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Παύλου στο Λάβανταλ, που ιδρύθηκε από τον προπάππο του Ένγκελμπερτ κόμη του Σπόνχαϊμ το 1091. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Β΄. Cyrus, Cynthia J. (2013). Received Medievalisms: A Cognitive Geography of Viennese Women's Convents. Palgrave Macmillan. Loud, επιμ. (2017). The Origins of the German Principalities, 1100–1350: Essays by German Historians. Taylor & Francis.
Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ

Οι Μοναστικές αδελφότητες της Ιερουσαλήμ ιδρύθηκαν το 1975 από τον αδελφό Πιέρ-Μαρί Ντελφιέ με στόχο να βιωθεί το πνεύμα της μοναστικής ερήμου στην καρδιά των πόλεων.

 Γεννημένες εντός του κινήματος ανανέωσης που ακολούθησε το συμβούλιο Βατικανό Β', με την πρωτοβουλία του Καρδιναλίου Μαρτύ, τότε αρχιεπισκόπου του Παρισιού, και του Πατέρα Πιέρ-Μαρί Ντελφιέ, οι Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ συγκεντρώνουν μοναχούς, μοναχές και λαϊκούς που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, ο καθένας σύμφωνα με το χάρισμά του και την ίδια του τη θέληση, να μοιραστεί μια κοινή πνευματικότητα που να τους καλεί να ζήσουν «στη καρδιά των πόλεων, στη καρδιά του Θεού». Γύρω από τα Μοναστικά Ινστιτούτα των Αδελφών (άνδρες) και των Αδελφών (γυναίκες) της Ιερουσαλήμ, των οποίων το βασικό λειτούργημα είναι να «απλώσουν ένα χαλί προσευχής στη ματαιότητα» των μεγάλων μας πόλεων, άλλα παρακλάδια άρχισαν σιγά-σιγά να κάνουν την εμφάνισή τους για να σχηματίσουν μαζί την «Οικογένεια» της Ιερουσαλήμ : Αποστολικές Αδελφότητες, επεκτείνοντας το χάρισμα της «Ιερουσαλήμ» στην ενοριακή ζωή, και αρκετές Λαϊκές Αδελφότητες, αντλώντας από τη λειτουργία της Ιερουσαλήμ και στην πνευματικότητα που μοιράζονται με τους αδελφούς και τις αδελφές χάρη στο «Livre de Vie» της Ιερουσαλήμ, το σφρίγος του ιδίου τους του εκκλησιαστικού ριζώματος. Γιατί Ιερουσαλήμ? "Γιατί η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη που παραχωρήθηκε από τον Θεό στους ανθρώπους και χτίστηκε από τους ανθρώπους για τον Θεό, γινόμενη σε αυτό η προεξέχουσα όλων των πόλεων του κόσμου, και το γεγονός ότι το λειτούργημά σου είναι πολίτης, είσαι μοναχός και μοναχή της Ιερουσαλήμ. §161 Φρόντισε να κρατήσεις στη καρδιά σου μια πραγματική ανησυχία για την κοινωνία με όλους τους γιους του Αβραάμ, Εβραίους και Μουσουλμάνους, που είναι όπως εσύ λάτρεις του μοναδικού Θεού και για τους οποίους η Ιερουσαλήμ είναι επίσης μια Άγια Πόλη. §174'' " Οι Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ αναβαθμίστηκαν σε Επισκοπικά Ινστιτούτα της Εκκλησιαστικής Ζωής στις 31 Μαΐου 1996 από τον καρδινάλιο Λουστιγκέρ. Αυτές οι καθολικές κοινότητες υπάρχουν στη: Γερμανία : Κολωνία, Εκκλησία Groß Sankt Martin (2009) Βέλγιο : Βρυξέλλες, Εκκλησία Σαιν-Ζιλ (2001) Καναδάς : Μόντρεαλ, Ιερό της Θείας Ευχαριστίας [1] Αρχειοθετήθηκε 2021-05-15 στο Wayback Machine. (2004) Γαλλία : Παρίσι, Εκκλησία Σαιν-Ζερβαί-Σαιν-Προταί (1975) Αββαείο του Βεζελαί, βασιλική Σαιντ-Μαρί-Μαντελέν (1993) Στρασβούργο, Εκκλησία Αγίου Ιωάννη (1995) Μον-Σαιν-Μισέλ (2001) Λα Φερτέ-Ιμπώ (Οίκος υποδοχής "Magdala") (Λουάρ-ε-Σερ) (1985) Λούρδη-Οσούν Ιταλία : Φλωρεντία, η Μπάντια Φιορεντίνα (1998) Πιστόια Γκαμόνια, ερημητήριο του Αγίου Βαρνάβα (1998), Ρώμη, Λα Τρινιτέ-ντε-Μον (2006) Πολωνία : Βαρσοβία, Εκκλησία Παναγία της Ιερουσαλήμ (2010) Περιοδικό Sources Vives Θρησκευτικά Τάγματα Καθολικές Κοινότητες Ιστορία των Χριστιανικών Κοινοτήτων Πύλη των Αδελφοτήτων της Ιερουσαλήμ : Μοναστικές, αποστολικές, λαϊκές και ευαγγελικές αδελφότητες Οργάνωση : FMJweb Vivre sa foi en direct Μοναστικές αδελφότητες της Ιερουσαλήμ στο Βεζελαί Μοναστικές αδελφότητες της Ιερουσαλήμ στο Μόντρεαλ Αρχειοθετήθηκε 2021-05-15 στο Wayback Machine. Μοναστικές αδελφότητες της Ιερουσαλήμ στο Μον-Σαιν-Μισέλ
Κώστας Ισαακίδης

Ο Κώστας Ισαακίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τη βουλγαρική Σλάβια Σόφιας και μεταπήδησε στον Άρη στα μέσα της δεκαετίας του '70. Αγωνίστηκε επίσης στον Α.Ο. Καβάλας.

 Ο Ισαακίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βουλγαρία, όπου αγωνίστηκε στην Σλάβια Σόφιας, πριν μεταγραφεί στον Άρη το καλοκαίρι του 1975. Στην πρώτη του χρονιά με τους "κίτρινους" έπαιξε σε επτά αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας δύο γκολ. Την επόμενη σεζόν, ο Αλκέτας Παναγούλιας του εμπιστεύθηκε θέση βασικού στη μεσαία γραμμή της ομάδας, όπου αγωνίστηκε σε 28 παιχνίδια, σκοράροντας τέσσερις φορές.Ο Ισαακίδης αποτέλεσε βασικό κομμάτι της ανανέωσης της ομάδας και την επόμενη χρονιά έπαιξε σε 23 αγώνες, για να έλθει η σεζόν 1978-79 όπου ο Άρης τερμάτισε στην πρώτη τριάδα για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, με τον Ισαακίδη να παίζει σε δεκαέξι αγώνες.Τον Δεκέμβριο του 1980 μεταπήδησε στον Α.Ο. Καβάλας, αφού τον τελευταίο ένα χρόνο στους "κίτρινους" ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και δεν αγωνίστηκε. Το 1980-81 έπαιξε σε δεκαοκτώ αγώνες και σκόραρε μία φορά, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει την παραμονή της στην Α' Εθνική.Τελικά, η ομάδα της Καβάλας υποβιβάστηκε την επόμενη χρονιά, με τον Ισαακίδη να παίζει σε τριάντα αγώνες πρωταθλήματος. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Τράπεζα Κερύνειας

Η Τράπεζα είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Trapeza». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Κάρλος Βάκα

Ο Κάρλος Βάκα (στα Ισπανικά: Carlos Bacca, γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου 1986), λανθασμένα γνωστός από τον ελληνικό Τύπο και ως Κάρλος Μπάκα, είναι Κολομβιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Γρανάδα και την Εθνική Ομάδα της Κολομβίας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ατλέτικο Τζούνιορ, με την οποία ήταν πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα Κολομβίας το 2010. Τον Ιανουάριο του 2012 αποκτήθηκε από την Κλαμπ Μπρυζ, όπου ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Βελγίου τη σεζόν 2012–13, με 22 γκολ. 'Έπειτα αποκτήθηκε από τη Σεβίλλη για 7 εκατομμύρια ευρώ και κέρδισε τις δύο πρώτες του χρονιές στην ομάδα το Γιουρόπα Λιγκ, σκοράροντας δύο φορές στον τελικό του 2015. Το καλοκαίρι του 2015 αποκτήθηκε από τη Μίλαν για 30 εκατομμύρια ευρώ. Τη σεζόν 2017–18 δόθηκε δανεικός στη Βιγιαρρεάλ, από την οποία αποκτήθηκε την επόμενη χρονιά. Στις 13 Ιουλίου 2021, λίγο μετά αφότου έμεινε ελεύθερος από τη Βιγιαρρεάλ, ανακοινώθηκε από τη Γρανάδα με μονοετές συμβόλαιο. Αγωνίζεται με την Εθνική Κολομβίας από το 2010, και ήταν μέλος της αποστολής της Κολομβίας στα Μουντιάλ 2014 και 2018, και στο Κόπα Αμέρικα 2015 και Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, όπου τερμάτισαν τρίτοι. Όσον αφορά τον τρόπο παιχνιδιού του, είναι γνωστός για τον ρυθμό του, την επιθετικότητά του ως παίκτης, την ευκολία στο σκοράρισμα και την αποφασιστικότητά του.
Ολυμπιακό Στάδιο Τορίνου

Το Ολυμπιακό Στάδιο Τορίνου (ιταλ.: Stadio Olimpico di Torino), γνωστό και ως Κομουνάλε, είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Τορίνο της Ιταλίας και είναι έδρα της Τορίνο ΦΚ, ενώ για ένα διάστημα ήταν έδρα της Γιουβέντους.

 Το στάδιο άρχισε να κατασκευάζεται τον Σεπτέμβριο του 1932 και εγκαινιάστηκε στις 14 Μαΐου 1933. Η αρχική του ονομασία ήταν Στάντιο Μουνισιπάλε Μπενίτο Μουσολίνι και χτίστηκε για τα καλύψει τους ένατους αγώνες Littoriali, που πραγματοποιήθηκαν το 1933. Μετά τους αγώνες το στάδιο έγινε έδρα της Γιουβέντους και αργότερα της Τορίνο (1958). Το 1990 και οι δύο ομάδες του Τορίνο μετακόμισαν στο σύγχρονο Στάδιο Ντέλε Άλπι. Μετά όμως την κατεδάφιση του Ντέλε Άλπι και με συνδυασμό της ανακαίνισης του Ολυμπιακού Σταδίου οι Τορίνο και Γιουβέντους επέστρεψαν στην παλιά τους έδρα. Η Γιουβέντους πέντε χρόνια αργότερα μετακόμισε στο νέο Στάδιο Γιουβέντους. Το στάδιο ανακατασκευάστηκε πλήρως το 2005 για να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006. Οι ανακαινίσεις ολοκληρώθηκαν στις 29 Νοεμβρίου 2005, ενώ κόστισαν 30.000.000 €. Ο διάδρομος στίβου αφαιρέθηκε και στη θέση του τοποθετήθηκε συνθετικός χλοοτάπητας. Το στάδιο στην επίσημη ιστοσελίδα της Τορίνο
Ούγος του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ

Ο Ούγος, γερμ. Hugo (μετά το 1426 - 1444) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροδόλφο Δ΄, μάργραβος του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου μαργράβου του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γουλιέλμου Ζ΄, κόρης του Μονφόρ-Μπρέγκεντς. Το 1441 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροδόλφο Δ΄. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο Ούγος, ανήλικος, και ο Ροδόλφος Δ΄ έμεινε μόνος στην εξουσία. Fritz Schülin: Binzen, Beiträge zur Orts-, Landschafts- und Siedlungsgeschichte, Schopfheim, 1967, p. 523-524 (Genealogy of the line Hachberg-Sausenberg) Karl Seith: Die Burg Rötteln im Wandel ihrer Herrengeschlechter, Ein Beitrag zur Geschichte und Baugeschichte der Burg, special edition published by the vom Röttelbund e.V., Haagen, date unknown, p. 13; cited by Schülin as "In: Markgräflerland, vol. 3, issue 1, 1931"
Χώρα Φούρνων

Η Χώρα, επισήμως Φούρνοι είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού και υπάγονται στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Ανήκουν στο νομό Σάμου και αποτελούν Έδρα του Δήμου Φούρνων Κορσεών όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκαν διοικητικά στον παλαιότερο Δήμο Φούρνων Κορσεών που ήταν ένας από τους οκτώ δήμους του νομού Σάμου. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.033 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Το χωριό γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, ανήμερα της Παναγίας.

 Κοντά στη Χώρα και νότια από το λιμάνι του νησιού βρίσκεται και ο οικισμός Καμπί. Τα σπίτια του είναι απλωμένα αμφιθεατρικά πάνω από γραφικές ακρογιαλιές με αξιοθέατο της περιοχής τους 3 παλαιούς ανεμόμυλους και το αρχαίο λατομείο στην τοποθεσία "Πετροκοπιό" το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Η ομώνυμη παραλία είναι με άμμο και βότσαλο, μερικά αρμυρίκια για ίσκιο και τις βασικές υποδομές ενώ στην άκρη της υπάρχει μικρός μόλος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 15 κατοίκους Σημείωση Στα βόρεια του νησιού και κοντά στην Χρυσομηλιά υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καμπί Χρυσομηλιάς. Φούρνοι (νησί) Οι Φούρνοι στο nikaria.gr
Αγία Κυριακή Καστοριάς

Η Αγία Κυριακή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Μεσοποταμίας, του δήμου Καστοριάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Αγία Κυριακή είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Καστοριάς. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη Βόιο και Τρικλάριο, βόρεια του μικρού ποταμού Κορέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 775. Απέχει περίπου 16 χλμ. Δ. της Καστοριάς. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,722 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Φλωρίνης. Το 1941 εντάχθηκε στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Κυριακής και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλιάκμονα. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μεσοποταμίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστοριάς. Στο χωριό υπάρχει Διθέσιο Δημοτικό σχολείο και Νηπιαγωγείο που, κατά το σχολικό έτος 2007-2008 είχαν 16 και 2 μαθητές αντίστοιχα. Η φερώνυμη εκκλησία της Αγίας Κυριακής Το μοναστήρι της Παναγιάς Φανερωμένης, ανατολικά του χωριού, νεόδμητο κτίσμα του 1954, που προεκτάθηκε και ανακαινίστηκε το 2003. Εορτάζει στις 31 Αυγούστου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Μορίς Ουέιτζ

Ο Μορίς Ουέιτζ (αγγλικά: Morris Weitz, 24 Ιουλίου 1916 – 1 Νοεμβρίου 1981) ήταν Αμερικανός θεωρητικός της αισθητικής. Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του δίδαξε στο Κολλέγιο Vassar, στο Πανεπιστήμιο του Οχάϊο και το Πανεπιστήμιο Brandeis. Παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Ουέιτζ, σημαντική ακαδημαϊκό σε γαλλικά θέματα. Ο γιος τους, ο Ρίτσαρντ Ουέιτζ, είναι επίσης ακαδημαϊκός με υψηλή θέση στο Ινστιτούτο του Χιούστον.

 Ο Ουέιτζ είναι γνωστός για την πρωτοποριακή δημοσίευσή του με τίτλο "Ο Ρόλος της Θεωρίας στην Αισθητική." Αυτή η δημοσίευση έχει δημιουργήσει μεγάλη συζήτηση σχετικά με το αν η φιλοσοφίας της τέχνης είναι μέρος ενός μεγαλύτερου κινήματος που είναι γνωστό ως αντι-ουσιοκρατία (anti-essentialism). Αυτό το κίνημα ήταν δημοφιλές τη δεκαετία του 1950 και παρουσιάστηκε επίσης από τον W. B. Gallie, W. E. Kennick, και τον Paul Ziff. Το κομμάτι του Ουέιτζ είναι αναμφισβήτητα το πιο δημοφιλές από τις θεωρίες του κινήματος της αντι-ουσιοκρατίας, καθώς αποτελεί και ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κομμάτια του εικοστού αιώνα πάνω στην θεωρία της αισθητικής. Ο Ουέιτζ επιχειρηματολόγησε κατά της παραδοσιακής ουσιοκρατικής μεθοδολογίας και πρότεινε τη χρήση της θεωρίας του Βίτγκενσταϊν για την οικογενειακή ομοιότητα (family resemblance) ως επιχείρημα και ως μια εναλλακτική μέθοδο για τον προσδιορισμό των αντικειμένων τέχνης. Ο Ουέιτζ διατύπωσε ότι στο ερώτημα "τι είναι τέχνη;" οι θεωρητικοί της αισθητικής διατύπωναν μια λάθος ερώτηση. Το ερώτημα που πίστευε ότι έπρεπε να γίνεται αντί αυτού ήταν "αυτό το είδος της ιδέας/κόνσεπτ είναι η "τέχνη";". Ο Ουέιτζ χρησιμοποίησε αυτό το ερώτημα ως επιχείρημα για την θεωρία του Wittgensteinian περί "οικογενειακής ομοιότητας/family resemblance", αλλά και και ως επιχείρημα για την θεωρία του περί τέχνης ότι είναι μια "ανοικτή έννοια". Ο Ουέιτζ θεωρείται ότι ανανέωσε το ενδιαφέρον της αναλυτικής φιλοσοφίας για την θεωρία αισθητικής, και οι ισχυρισμοί του έχουν αμφισβητηθεί για περισσότερα από πενήντα χρόνια, με πιο γνωστή την θεωρία του Maurice Mandelbaum το 1965 στο άρθρο "Οικογενειακές Ομοιότητες και Γενικεύσεις Σχετικά με τις Τέχνες" (Family Resemblances and Generalizations Concerning the Arts). Ο Weitz αργότερα ανέπτυξε μια φιλοσοφία σχετικά με τη θεωρία κριτικής, σύμφωνα με την οποία ο κριτικός θα πρέπει να περιγράψει, να ερμηνεύσει, να αξιολογήσει και τελικά να θεωρητικολογήσει το έργο. Philosophy of the Arts, 1950 «The Role of Theory in Aesthetics». Journal of Aesthetics and Art Criticism 15: 27–35. 1956. https://archive.org/details/sim_journal-of-aesthetics-and-art-criticism_1956-09_15_1/page/27. ανατύπωση P. Larmaque και S. H. Olsen (επιμ.), Aesthetics and the Philosophy of Art: The Analytic Tradition, (Oxford: Blackwell, 2004), pp. 12-18. Philosophy in literature (1963) Philosophy of the arts (1964) Hamlet and the philosophy of literary critisism (1964) ISBN 978-0226892399 συντάκτης του "Problems in aesthetics" (1959, 21970) «Obituary:Dr. Morris Weitz, 64, a Professor Who Wrote Books on Philosophy». The New York Times. 4 Φεβρουαρίου 1981. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2014.
Χαν Σόρια

Ο Χαν Σόρια (κορεατικά: 한설야, γεννημένος ως Χαν Πιονγκντό, 3 Αυγούστου 1900 - 6 Απριλίου 1976) ήταν Κορεάτης συγγραφέας, πολιτικός και υπουργός παιδείας στη Βόρεια Κορέα, όπου πέρασε και το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους Βορειοκορεάτες μυθιστορογράφους, του οποίου η επιρροή στη βορειοκορεατική λογοτεχνία ήταν μεγάλη, μάλιστα υπήρξε επικεφαλής της Ένωσης Κορεατών Συγγραφέων και Υπουργός Παιδείας, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.

 Γεννήθηκε στο Χάμχουνγκ της Ιαπωνοκρατούμενη Κορέας. Ο πατέρας του ήταν νομικός. Το 1919 τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του και πήγε στο Nihon University, του Τόκυο, όπου σπούδασε κοινωνιολογία, από το 1921 έως και το 1924. Το 1925, μετανάστευσε στη Μαντζουρία και το 1927 στη Σεούλ. Το 1944, επέστρεψε στη γενέτειρά του, κι έκτοτε - και μετά την απελευθέρωση της Κορέας - παρέμεινε στην Πιονγιάνγκ.Κατά τη διάρκεια της ζωή του διέφυγε πολυάριθμες εκκαθαρίσεις του Εργατικού Κόμματος Βόρειας Κορέας, για να καταλήξει τελικά να γίνει μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του. Κατόπιν, έχοντας μεγάλη πικρία για αντίπαλους συγγραφείς, πολλές φορές ενέπνεε μελλοντικές εκκαθαρίσεις καθώς και γενικά στην εγκαθίδρυση πολιτισμού. Βέβαια, το 1962, ό ίδιος έπεσε θύμα εκκαθάρισης. Ειδικά, στα πρώτα λογοτεχνικά του χρόνια, συνέβαλε στην προσωπολατρεία του Κιμ Ιλ-σουνγκ. Η επιρροή του στη λογοτεχνία της χώρας έως και σήμερα είναι εμφανής, παρόλο που, όπως φαίνεται, η ιστορία τον έχει ξεχασμένο εκεί. Πιθανόν η πιο γνωστή του δουλειά είναι ένα μυθιστόρημα, γνωστό στη Δύση, ως Jackals, το οποίο προωθεί το αντιαμερικανικό αίσθημα, έργο το οποίο ήρθε ξανά στην επιφάνει τη δεκαετία του 2000. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του είχε ονομαστεί και ως ο «Σπουδαιότερος Κορεάτης Συγγραφέας όλων των εποχών», τίτλο που κατείχε επίσης και ο Ρι Κι-γιονγκ. Περισσότερο παραγωγικός θεωρείται τα χρόνια 1955 και 1957. Μαζί με τον Κιμ Τα- μπονγκ έβαλαν τα θεμέλια της βορειοκορεατικής λογοτεχνίας. Πρακτικά, πριν την απελευθέρωση ήταν ένας άσημος συγγραφέας. Κατά τη δεκαετία του 1930, ήρθε κοντά με την ιδεολογία της αριστέρας. Σημαντική ήταν και η δουλειά στη προσωπολατρεία του Κιμ Ιλ-σουνγκ, αφού αυτός καθιέρωσε το προσωνύμιο του "ήλιου" για αυτόν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον. Κατά τη δεκαετία του 1960 κατηγορήθηκε για "στενομυαλιά" και εκδιώχθηκε από κάθε τίτλο που είχε και εξορίστηκε στην Κίνα. Πιθανόν το 1969 έλαβε συγχώρεση. Λόγω της μυστικότητας του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας, είναι άγνωστο το πότε ακριβώς πέθανε, κάποιοι υποστηρίζουν το 1970, ενώ η ταφόπλακά του στο Κοιμητήριο των Μαρτύρων Πατριωτών αναγράφει το 1976. Han Sorya at the Encyclopedia of Korean Culture Han Sorya Αρχειοθετήθηκε 2021-10-11 στο Wayback Machine. at North Korean Human Geography "American Wolf" dance performance loosely based on Jackals στο YouTube
Ιλίρ Μέτα

Ο Ιλίρ Μέτα (αλβανικά: Ilir Meta‎, γενν. 24 Μαρτίου 1969) είναι Αλβανός πολιτικός, Πρόεδρος της Αλβανίας από το 2017 μέχρι το 2022. Την τριετία 1999-2002 ήταν πρωθυπουργός της Αλβανίας και διετέλεσε δύο φορές υπουργός Εξωτερικών (2002-2003 και 2009-2010).

 Γεννήθηκε στο Σκραπάρ, στη νότια Αλβανία. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία της χώρας τον Παντελί Μάικο στις 29 Οκτωβρίου του 1999. Από τον Ιούλιο του 2002 και για έναν χρόνο ήταν υπουργός Εξωτερικών. Το 2004 αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας και ίδρυσε το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ένταξη, το οποίο στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2009 συμμετείχε στο συνασπισμό με το όνομα Συμμαχία για την Ένταξη που κέρδισε τέσσερις έδρες στη νέα βουλή. Μετά τις εκλογές αυτές ο Σαλί Μπερίσα συνεργάστηκε με τον Ιλίρ Μέτα για το σχηματισμό κυβέρνησης και ο Μέτα έλαβε για δεύτερη φορά τη θέση του υπουργού Εξωτερικών και τοποθετήθηκε αντιπρόεδρος στην νέα κυβέρνηση. Μετά τον ανασχηματισμό το Σεπτέμβριο του 2010 ανέλαβε το Υπουργείο Οικονομίας, Εμπορίου και Ενέργειας. Στις 14 Ιανουαρίου του 2011, ύστερα από τη δημοσίευση βίντεο, που είχε τραβηχτεί κρυφά τον Μάρτιο του 2010 και στο οποίο ο Μέτα φαίνεται να ζητά από τον τότε Υπουργό Οικονομίας Ντριτάν Πρίφτι την παραχώρηση, σε συγκεκριμένη εταιρία, χωρίς τη διενέργεια διαγωνισμού, άδειας λειτουργίας για υδροηλεκτρικούς σταθμούς, ο αντιπρόεδρος της αλβανικής κυβέρνησης αναγκάστηκε σε παραίτηση που έγινε δεκτή από τον Σαλί Μπερίσα. Στις 21 Ιανουαρίου οργανώθηκε από την αντιπολίτευση διαδήλωση στα Τίρανα με αίτημα την παραίτηση της κυβέρνησης στη διάρκεια της οποίας ξέσπασαν συγκρούσεις με την αστυνομία με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 4 άνθρωποι και να τραυματιστούν δεκάδες.Κατάγεται απο το Σκραπάρ (Corovoda). Είναι ανηψιός του Σιμών Γκινέτσι πρώην Προέδρου ελληνικής μειονότητας κατοίκων Χειμάρρας (περιόδου 1971-1989) .Έχει ρίζες προερχόμενες απο την βόρεια Έλλαδα. Εχει τρία παιδιά. Σύζηγος του είναι η Monika Kryemadhi
Πήδημα Μεσσηνίας

Το Πήδημα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 277 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πηδήματος και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 26 μέτρων.

 Το Πήδημα απέχει 15 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και εδώ βρίσκονται οι Πηγές Πηδήματος, που υδροδοτούν την Καλαμάτα και ένα μεγάλο μέρος της Μεσσηνίας.Διαθέτει το πανέμορφο Δημοτικό Πάρκο Πηδήματος, κατάλληλο για εκδρομές και εκδηλώσεις. Το χωριό πήρε το όνομά του, όταν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, για να γλιτώσουν από τους Τούρκους, τα νεαρά κορίτσια της περιοχής, πήδηξαν από τα κοφτερά βράχια, πάνω από τις πηγές και σκοτώθηκαν. Στην κορυφή του βραχώδους υψώματος, χτίσθηκε το Κάστρο Πηδήματος, από τους Βυζαντινούς. Αργότερα το κατέλαβαν οι Ενετοί και ύστερα οι Τούρκοι. 21-04-1835, ο οικισμός Πήδημα προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 31-08-1912, ο οικισμός Πήδημα αποσπάται από το Δήμο Αμφείας και προσαρτάται στην Κοινότητα Αγρίλου. 16-03-1928, ο οικισμός Πήδημα αποσπάται από την Κοινότητα Αγρίλου και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Πηδήματος. 04-12-1997, ο οικισμός Πήδημα αποσπάται από την Κοινότητα Πηδήματος και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Πήδημα αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Πήδημα Μεσσηνίας - Πηγές (Βίντεο στο youtube)
PhiloSOPHIA

Το περιοδικό philoSOPHIA: A Journal of Transcontinental Feminism (Φιλοσοφία: Περιοδικό του διηπειρωτικούl φεμινισμού) είναι ένα διεθνές, διεπιστημονικό, αναθεωρούμενο και ανά διετία εκδιδόμενο ακαδημαϊκό περιοδικό που καλύπτει θέματα φεμινιστικής θεωρίας και διηπειρωτικής φιλοσοφίας. Δημοσιεύεται από τον εκδοτικό οίκο του κρατικού πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αρχισυντάκτριες είναι οι Alyson Cole και Kyoo Lee.

 Το περιοδικό είναι το δημιούργημα της Εταιρείας για τον Ηπειρωτικό Φεμινισμό philoSOPHIA, η οποία ιδρύθηκε στο Τενεσί το 2008 - αρχικά ως Γαλλικός Φεμινισμός Κύκλος - από την Kelly Oliver (Πανεπιστήμιο Vanderbilt) και τη Stacy Keltner (Κρατικό Πανεπιστήμιο Kennesaw). Το περιοδικό πρωτοεκδόθηκε το 2011, μετά το τρίτο ετήσιο συνέδριο της εταιρείας. Ιδρυτές συν-συντάκτριες ήταν οι Elaine Miller και Emily Zakin (Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι).Σύμφωνα με τις ιδρτριες της, η εταιρεία και το περιοδικό πήραν το όνομά τους από τη Σοφία, τη γυναικεία πτυχή του Θεού που έχασε τη χάρη λόγω της αγάπης της για τη γνώση. Το όνομα χρησιμεύει για να δείξει ότι οι γυναίκες που αγαπούν τη φιλοσοφία δεν είναι συμπαθούν απαραίτητα την πατριαρχία. Επίσημος ιστότοπος PhiloSOPHIA: Εταιρεία για τον Ηπειρωτικό Φεμινισμό
Οπλοθήκη του Κρεμλίνου

Να μη συγχέεται με το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου (Kremlin Armoury).Η Οπλοθήκη του Κρεμλίνου (ρωσικά: Арсенал Московского Кремля‎, αγγλ.: Kremlin Arsenal) είναι ένα πρώην οπλοστάσιο, που κατασκευάστηκε στους χώρους του Κρεμλίνου της Μόσχας στη Ρωσία. Κατασκευάστηκε αρχικά το 1736, και έχει ξανακτιστεί πολλές φορές. Παραμένει σε στρατιωτική χρήση μέχρι σήμερα, σε αντίθεση με το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου, ένα άλλο οπλοστάσιο μέσα στα τείχη του Κρεμλίνου της Μόσχας, το οποίο είναι τώρα μουσείο. Το κτίριο είναι εκτός ορίων για τους τουρίστες.

 Η Οπλοθήκη του Κρεμλίνου είναι ένα μεγάλο επίμηκες τραπεζοειδές διώροφο κτίριο με μεγάλη αυλή. Καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας γωνίας του Κρεμλίνου της Μόσχας. Στον Μεσαίωνα, το σημείο καταλαμβανόταν από σιταποθήκες. Αφού κάηκαν τα τελευταία χρόνια του 17ου αι., ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας προσέλαβε μια ομάδα Ρώσων και Γερμανών αρχιτεκτόνων για την κατασκευή της Οπλοθήκης του Κρεμλίνου, που σχεδιάστηκε να είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια στη Μόσχα εκείνη την εποχή. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1702, αλλά διεκόπη λόγω έλλειψης πόρων κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου με τη Σουηδία και ολοκληρώθηκε μόλις το 1736, υπό την επίβλεψη του Στρατάρχη Μπούρκχαρντ-Κρίστοφ φον Μύνιχ. Το νέο κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1737 και αναστηλώθηκε μόνο το 1786-1796. Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ναπολέοντα Α΄ στη Ρωσία, οι Γάλλοι στρατιώτες που υποχωρούσαν ανατίναξαν το κεντρικό τμήμα του κτιρίου. Αποκαταστάθηκε μεταξύ 1816 και 1828 σε νεοκλασικό σχέδιο, για να στεγάσει ένα μουσείο αφιερωμένο στη ρωσική νίκη επί του Ναπολέοντα Α΄. Κλάιν, Μίνα. Το Κρεμλίνο: Ακρόπολη της Ιστορίας . MacMillan Publishing Company (1973).(ISBN 0-02-750830-7) Τρόπκιν, Αλέξανδρος. Το Κρεμλίνο της Μόσχας: ιστορία του μοναδικού μνημείου της Ρωσίας . Εκδοτικός Οίκος "Russkaya Zhizn" (1980). ASIN: B0010XM7BQ Επίσημη ιστοσελίδα Το Οπλοστάσιο και άλλα αξιοθέατα της Μόσχας
Πολεμικό κοιμητήριο Φαλήρου

Το Πολεμικό κοιμητήριο Φαλήρου, το Μνημείο Αθηνών (Phaleron War Cemetery, the Athens Memorial) είναι νεκροταφείο 2.067 πεσόντων στρατιωτών της Κοινοπολιτείας από την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Γερμανούς το 1941 και μετά το 1944.

 Το Πολεμικό κοιμητήριο Φαλήρου βρίσκεται στο Παλαιό Φάληρο, στα σύνορα με το Καλαμάκι / Άλιμο, κοντά στην εκβολή του ρέματος της Πικροδάφνης, με πρόσοψη στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος. Απέναντι από το κοιμητήριο, στην πλευρά της θάλασσας βρίσκεται η μαρίνα Αλίμου. Αρχικά, η τοποθεσία χρησίμευσε ως κοιμητήριο για τους στρατιώτες της Κοινοπολιτείας που έπεσαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1944-1945. Στη συνέχεια, το Ελληνικό κράτος με την Κοινοπολιτειακή Επιτροπή Στρατιωτικών Τάφων (Commonwealth War Graves Commission), αποφάσισαν να μετατραπεί σε κοιμητήριο όλων των στρατιωτών της Κοινοπολιτείας που έπεσαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέφεραν εκεί τα οστά τους από πεδία των μαχών, από προσωρινά στρατιωτικά νεκροταφεία, αλλά και από κοινά νεκροταφεία όλης της Ελλάδας.. Αρχιτέκτονας του κοιμητηρίου ήταν ο Λουί ντε Σουασόν (Louis de Soissons), γαλλοκαναδός, ο οποίος σχεδίασε πολλά ακόμη κοιμητήρια για νεκρούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο μνημείο του κοιμητηρίου, το Μνημείο Αθηνών (the Athens Memorial), μνημονεύονται περίπου 2.882 στρατιώτες των οποίων δεν βρέθηκαν τα σώματα, από τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα και την Κρήτη το 1941 και την περίοδο 1944-1945, από τα Δωδεκάνησα αλλά και τη Γιουγκοσλαβία μεταξύ 1943 και 1945.Μέρος του κοιμητηρίου είναι και το μνημείο αποτεφρωμένων, στο οποίο μνημονεύονται 74 Ινδοί στρατιώτες οι οποίοι αποτεφρώθηκαν. Στη βόρειο-ανατολική πλευρά του κοιμητηρίου υπάρχει τμήμα στο οποίο βρίσκονται τάφοι στρατιωτών και πολιτών που πέθαναν στην Ελλάδα αφού είχαν τραυματιστεί στον Πόλεμο της Κριμαίας και οι οποίοι είχαν αρχικά θαφτεί στο Αγγλο-Γαλλικό Κοιμητήριο του Φαλήρου, στο Νέο Φάληρο, όπου και βρίσκονταν μέχρι το 1966, όταν το εκεί νεκροταφείο μετακινήθηκε στο Πολεμικό Κοιμητήριο Φαλήρου, μετά από αίτημα της Ελλάδας. Στο τμήμα αυτό στο οποίο βρίσκεται δίγλωσση επιγραφή με τίτλο: "Franco British Cemetery - Crimean War" και "Cimetiere Franco Britannique - Guerre de Crimée" βρίσκονται 23 τάφοι, οβελίσκος - κοινό μνημείο για τους Γάλλους και Βρετανούς στρατιώτες και έξη ακόμη επιτύμβιες στήλες. «Phaleron War Cemetery, Athens, The Phaleron Cremation Memorial and Minor Cemeteries in Greece and Albania» Commonwealth War Graves Commission, Great Britain, 1995 Στο Συμμαχικό του Φαλήρου Phaleron War Cemetary, CWGC (Commonwealth War Graves Commission) Πολεμικό Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου, Ομάδα Πυθέας World War Two Memorials and Cemeteries, Mount Rouse Historical Society Sikh Community Group Visit the Phaleron War Cemetery and Cremation Memorial, 2012
Άσραμ

Τα άσραμ ήταν ερημητήρια Ινδουιστών σοφών στην αρχαία Ινδία, οι οποίοι κατέφευγαν εκεί για να βρουν γαλήνη, με στόχο την περισυλλογή. Τα άσραμ λειτουργούσαν και ως σχολεία. Οι μαθητές έμεναν μέσα στο χώρο του άσραμ, συμμετείχαν στις εργασίες και εξασκούνταν σωματικές και πνευματικές ασκήσεις. Τέτοιου είδους ασκήσεις αποτελούν, για παράδειγμα, η Γιόγκα και ο Διαλογισμός. Ο δάσκαλος στα σανσκριτικά ονομάζεται Γκουρού (ή Γκούρου).

 Στη σημερινή εποχή λειτουργούν άσραμ στην Ινδία ως ομάδες που έχουν σχηματιστεί με σκοπό την πνευματική ανύψωση των μελών τους. Σε μερικά από αυτά γίνεται χρήση και της αγγλικής γλώσσας, αφού γεμίζουν με διάφορα άτομα από τη Δύση. Φαίνεται πως υπάρχει μια συνεχόμενη και συνεχιζόμενη τάση προς την πνευματική παράδοση της Ινδίας στο Δυτικό κόσμο. Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για αυτή την τάση, η οποία ξεκίνησε από το φιλοσοφική θρησκεία της Θεοσοφίας τον 19ο αιώνα, θεωρείται ότι ήταν και το κίνημα των χίπηδων.
Αντέλ Εξαρχόπουλος

Η Αντέλ Εξαρχόπουλος (γαλλικά: Adèle Exarchopoulos, γεν. το 1993) είναι Γαλλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, ελληνικής καταγωγής. Το 2013 βραβεύτηκε με τον χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Η Ζωή της Αντέλ, μαζί με τη συμπρωταγωνίστριά της Λέα Σεϊντού και τον σκηνοθέτη της ταινίας Αμπντελατίφ Κεσίς. Το 2014 βραβεύτηκε με το Trophée Chopard του φεστιβάλ Καννών.

 Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1993 και μεγάλωσε στο Παρίσι. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος της κιθάρας, η μητέρα της νοσοκόμα. Άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο από τα εννιά, ενώ στα δεκατρία της έπαιξε στην τηλεόραση, και ένα χρόνο αργότερα στον κινηματογράφο. 2005: Martha 2007: Boxes 2008: Les Enfants de Timpelbach 2010: The Round Up (La Rafle) 2010: Tête de turc 2010: Studentin, 19, sucht ... (Mes chères études, Fernsehfilm) 2011: Chez Gino 2011: Carré blanc 2012: Des morceaux de moi 2013: I Used to Be Darker 2013: Η Ζωή της Αντέλ (La Vie d’Adèle – Chapitre 1 & 2) 2014: Σε επιφυλακή 2015: Les anarchistes 2016: Παράφορα 2016: Orpheline 2017: Le Fidèle Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 2013: Χρυσός Φοίνικας 2014: Trophée Chopard Αντέλ Εξαρχόπουλος στην IMDb
Βασιλείς της Μερκίας

To Βασίλειο της Μερκίας ήταν ένα ισχυρό κράτος στην Αγγλική Μίντλαντς από τον 6ο μέχρι τον 10ο αιώνα, για δυο περίπου αιώνες (7ος - 9ος αιώνας) ήταν το ισχυρότερο Αγγλοσαξωνικό βασίλειο, πολλοί από τους βασιλείς της ανήκαν στην Επταρχία των αυτοκρατορικών βασιλέων της Αγγλίας οι οποίοι είχαν τον τίτλο του "βασιλιά της Βρετανίας". Οι παραδοσιακοί βασιλείς της Μερκίας ανήκαν στον Οίκο του Ικέλ που ήταν η εθνική δυναστεία της χώρας με καταγωγή σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό από τον ίδιο τον Όντιν. Όταν η αρσενική γραμμή της δυναστείας ξεκληρίστηκε εμφανίστηκαν πολλοί άλλοι βασιλείς από άγνωστες διακεκριμένες οικογένειες ευγενών οι οποίες πήραν από τους ιστορικούς τα ονόματα δυναστείες "B", "C" και "W", το όνομα το πήρε κάθε δυναστεία από το αρχικό γράμμα του ονόματος των βασιλέων της.

 Η Έλφγουιν ήταν η τελευταία επίσημα βασίλισσα της Μερκίας, εκθρονίστηκε τον Δεκέμβριο του 918 από τον θείο της Εδουάρδο τον πρεσβύτερο ο οποίος έκανε την Μερκία τμήμα του βασιλείου του Ουέσσεξ. Η Μερκία παρόλα αυτά δεν προσαρμόστηκε για έναν αιώνα ακόμα πλήρως στο Αγγλοσαξωνικό βασίλειο, εξακολουθούσε να υπάρχει σαν οντότητα ενώ βασιλείς του Ουέσσεξ οικοιοποιήθηκαν ανά περιόδους τον τίτλο του βασιλιά της Μερκίας. Μετά την πλήρη μετατροπή της Μερκίας σε Αγγλική επαρχία ο μεγαλύτερος ευγενής της επαρχίας πήρε τον τίτλο του "κόμη της Μερκίας", ο κόμης αρχικά ήταν σύμβουλος του βασιλιά αλλά στα τελευταία χρόνια ο τίτλος μετατράπηκε σε κληρονομικό. Έλφχιρ, κόμης της Μερκίας (957 - 983) Έλφρικ Σιλντ (983 - 985) Ούλφρικ Σποτ (? - 1004) Έαντρικ Στρεόνα (1007 - 1017) Λέοφγουιν, κόμης του Ουίς (1017 - 1032) Λέοφρικ, κόμης της Μερκίας (1032 - 1057) Έλφγκαρ, κόμης της Μερκίας (1057 - 1062) Έντουιν, κόμης της Μερκίας (1062 - 1071) Zaluckyj, Sarah & Feryok, Marge. Mercia: The Anglo-Saxon Kingdom of Central England (2001)
Νίκος Κεχαγιάς

Ο Νίκος Κεχαγιάς είναι πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στις 21 Απριλίου 1969 στο Βόλο. Αγωνίστηκε για 20 χρόνια και ήταν διεθνής με την Εθνική Ελπιδων. Αποτελεί τον ρεκορμαν συμμετοχών της Α.Ο. Ξάνθη με 327 συμμετοχές.

 Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία μόλις 13 ετών στον «Κεραυνό Ερέτριας» της επαρχίας Φαρσάλων στην Ε.Π.Σ. Λάρισας και συνέχισε στον Αχιλλέα Φαρσάλων όπου είχε συμμετοχές σε πρωταθλήματα Γ Eθνικής και Δ' Eθνικής. Μετά τις εξαιρετικές εμφανίσεις του υπήρξε ενδιαφέρον από τον ΠΑΟΚ και αν και βρέθηκε πολύ κοντά στην ομάδα συνέχισε στον Α.Ο. Ξάνθη. Το καλοκαίρι του 1988 έκανε το μεγαλύτερο βήμα στην καριέρα του, όπως αποδείχθηκε, καθώς μετακόμισε στην Α.Ο. Ξάνθη η οποία προσπαθούσε να ανέβει στην μεγάλη κατηγορία. Στο τέλος της πρώτης του σεζόν εκεί πανηγύρισε την άνοδο της ομάδας στην Α εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της. Παρέμεινε στην ομάδα για 15 χρόνια βοηθώντας την ομάδα να κρατηθεί στην κατηγορία. Το 2004 μετακόμισε στην Λάρισα αγωνιζόμενος για ένα χρόνο, κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Πέρα από την συλλογική καριέρα συμμετείχε με επιτυχία στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1991 κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο. Ως προπονητής ξεκίνησε από την Α.Ο. Ξάνθη το 2005 στο πόστο του βοηθού προπονητή. Το χειμώνα του 2007 βρέθηκε να είναι προπονητής της ομάδας μέχρι το καλοκαίρι. Αλλά η συνεργασία θα συνεχιστεί από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και μέχρι το τέλος της σεζόν τερματίζοντας την ομάδα στην 8η θέση της τελικής κατάταξης. Έχει εργαστεί περιστασιακά και στον Παναιτωλικό και στο Θρασύβουλο και την χρονιά 2010-2011 στην Αναγέννηση Καρδίτσας. Το 2011 ορίστηκε ως τεχνικός διευθυντής της Σκόντα Ξάνθης. Στις 22 Ιουνίου 2012 η ομάδα της Ξάνθης ανακοίνωσε την πρόσληψή του στην ομάδα Νέων Κ20. Tο 2015 ξεκίνησε τη χρονιά καθοδηγώντας και πάλι την Κ-20 προσφέροντας μέχρι το 2017 στα τμήματα υποδομής. Ακολούθησε η προπονητική του καριέρα στα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της Ελλάδας, τόσο της Κ-17 (2018-19) όσο και της Κ-19 (2019-21), πριν επιστρέψει στον ΑΟΞ και την Ακαδημία του από τη θέση του Τεχνικού Διευθυντή το 2021. Τον Ιανουαρίου του 2023 ανελαβε τον Νέστο Χρυσούπολης. Καριέρα sport.gr Καριέρα onsports.grΚαριέρα onsports.grΡεκόρ συμμετοχών [1] Τεχνικός διευθυντής Θρασύβουλος Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Λάρισα Ανακοίνωση πρόσληψης
Αικατερίνη της Κλέβης, δούκισσα του Χέλρε

Η Αικατερίνη, γερμ: Catherine von Kleve (25 Μαΐου 1417 - 10 Φεβρουαρίου 1479) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χέλρε. Ενήργησε ως επίτροπος του Χέλρε κατά την απουσία του συζύγου της το 1450. Το χειρόγραφο Ώρες της Αικατερίνης της Κλέβης παραγγέλθηκε γι' αυτήν.

 Η Αικατερίνη ήταν η δεύτερη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Aδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και της Mαρίας των Βαλουά-Bουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Ήταν ανιψιά του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας (που ήταν αδελφός της Μαρίας). Η Αικατερίνη ζούσε με τους γονείς της μέχρι το 1431, παρόλο που είχε ήδη παντρευτεί το προηγούμενο έτος. Είχε στενούς δεσμούς με τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος δεν εμπιστευόταν τον σύζυγό της Άρνολντ δούκα του Χέλρε. Η Αικατερίνη μεγάλωσε την κόρη της Μαρία στην Αυλή της Βουργουνδίας. Όταν ο σύζυγός της τιμώρησε το Ντρηλ, έχασε την υποστήριξη τού δουκάτου του. Η Αικατερίνη ενεργούσε ως ενδιάμεση μεταξύ του συζύγου της και της Συνέλευσης των ευγενών. Το 1450 ο Άρνολντ πήγε για προσκύνημα στη Ρώμη και την Παλαιστίνη. Κατά την απουσία του, η Αικατερίνη ενήργησε ως επίτροπος . Υποστήριξε τον γιο της Αδόλφο, όταν αυτός ανέλαβε την εξουσία από τον πατέρα του. Ο Κάρολος δούκας της Βουργουνδίας (γιος του Φιλίππου Γ΄) είχε συλλάβει τον Αδόλφο το 1470, όταν αποδείχθηκε ένας αναξιόπιστος σύμμαχος της Βουργουνδίας . Η Αικατερίνη πέρασε τα τελευταία χρόνια στο Λόμπιτ, όπου απεβίωσε το 1476. Το εικονογραφημένο χειρόγραφο Ώρες της Αικατερίνης της Κλεβης παραγγέλθηκε γι' αυτήν, όταν παντρεύτηκε τον Άρνολντ δούκα του Χέλρε στις 26 Ιανουαρίου 1430. Δείχνει την γενεαλογία της, καθώς και τον εαυτό της να προσεύχεται. Οι Ώρες είχαν χαθεί για τετρακόσια χρόνια και εμφανίστηκαν ξανά το 1856. Είναι ένα από τα πιο πλούσια διακοσμημένα βιβλία του είδους του, που σώζονται. Η Αικατερίνη και ο Άρνολντ των Έχμοντ δούκα του Χέλρε είχαν τέκνα: Μαρία (π. 1431 – 1463), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ των Στιούαρτ, βασιλιά της Σκωτίας. Γουλιέλμος (γενν. το 1434), απεβ. νέος. Μαργαρίτα (π. 1436 – 1486, Ζίμμερν), παντρεύτηκε στις 16 Αυγούστου 1454 με τον Φρειδερίκο Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Aδόλφος (1438 - 1477), δούκας του Χέλρε, κόμης του Ζύτφεν. Αικατερίνη (1439 - 1496), επίτροπος του Χέλρε το 1477-1481. Blockmans, Wim· Prevenier, Walter (1999). Peters, Edward, επιμ. The Low Countries Under Burgundian Rule, 1369-1530. University of Pennsylvania Press. Downie, Fiona (2006). She is But a Woman: Queenship in Scotland, 1424-1463. John Donald. Kloek, Els (2013). 1001 Vrouwen uit de Nederlandse Geschiedenis. Vantilt. Marshall, Rosalind K. (2003). Scottish Queens, 1034-1714. Tuckwell Press.