IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού

Το Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού (στα ισπανικά: Centro de Estudios de Historia de México Carso, CEHM-Carso) είναι ένα μεξικανικό πολιτιστικό ίδρυμα αφιερωμένο στην έρευνα, τη διατήρηση και τη διάδοση ιστορικών εντύπων και αρχείων του Μεξικού από τον 18ο αιώνα έως τον 20ο αιώνα. Ανήκει στο Ίδρυμα Κάρλος Σλιμ (Fundación Carlos Slim) και βρίσκεται στο Χιμαλίστακ, στα νότια της Πόλης του Μεξικού. Ιδρύθηκε το 1965 από την Condumex. Το Κέντρο Carso είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της UNESCO. Τα αρχεία του περιέχουν 700 πόρους τεκμηρίωσης – περίπου 2 εκατομμύρια σελίδες – και η βιβλιοθήκη του περιέχει 80.554 βιβλία (18 από αυτά είναι αρχέτυπα). Το κέντρο Carso διαθέτει περίπου 800.000 τεκμήρια.

 Το Κέντρο Carso ιδρύθηκε από την εταιρία Conductores Mexicanos (Condumex) με στόχο τη διάσωση βιβλιογραφικών και τεκμηριωτικών αρχείων μεγάλης ιστορικής αξίας που θα χάνονταν λόγω έλλειψης συντήρησης ή που θα πωλούνταν σε βιβλιοθήκες και αρχεία του εξωτερικού.Το Κέντρο Carso εγκαινιάστηκε το 1965 από τον Ρικάρντο Γκαρσία Σάινθ. Η πρώτη απόκτηση του κέντρου ήταν μια ιδιωτική συλλογή 10.000 βιβλίων του 19ου αι., η οποία περιελάμβανε αρχεία από την Επισκοπή της Γκουανταλαχάρα και αλληλογραφία μεταξύ πολλών προσωπικοτήτων που συμμετείχαν στην ανεξαρτησία του Μεξικού.Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο αποτελούνταν από διανοούμενους όπως ο Χεσούς Ρέγιες Χερόλες, ο Ιγνάσιο Μπερνάλ, ο Σίλβιο Ζαβάλα, ο Αντόνιο Μαρτίνεθ Μπαέζ, ο Αλφόνσο Νοριέγκα, μεταξύ άλλων.Μερικά από τα αντικείμενα συλλογής του Kέντρου Carso δωρίστηκαν στην κυβέρνηση του Μεξικού, όπως η επιστολή προκήρυξης του Μεξικανικού Συντάγματος του 1917, υπογεγραμμένη από τον Βενουστιάνο Καράνσα ή το ημερολόγιο του Μεξικανού πολιτικού και ιστορικού Κάρλος Μαρία ντι Μπουσταμάντε.Το 1976, το Κέντρο Carso δέχτηκε τους πρώτους εκπαιδευόμενους από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού και ορισμένους από αυτούς είναι σήμερα επιφανείς ερευνητές. Η βιβλιοθήκη του Κέντρου Carso διαθέτει 80.554 τόμους βιβλίων. Μερικές από τις ιδιαίτερες συλλογές αφορούν τις ακόλουθες βιβλιοθήκες: Βιβλιοθήκη Ερνέστο ντα Πένια: αποτελείται από τη βιβλιογραφική συλλογή του εν λόγω ερευνητή, ο οποίος γνώριζε σχεδόν 30 γλώσσες, επομένως αυτή η συλλογή είναι πολύγλωσση . Βιβλιοθήκη Madero Spiritist Βιβλιοθήκη Virrenal Βιβλιοθήκη Pagliai Βιβλιοθήκη Poblana Τα λεγόμενα αμερικανικά αρχέτυπα είναι εκείνα τα κείμενα που τυπώθηκαν όταν πρωτοεμφανίστηκε η τυπογραφία που στην περίπτωση του Μεξικού ήταν το 1534. Για το Κέντρο Carso η συλλογή αυτών των κειμένων αφορούν συνολικά 18 αρχεία. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Μεξικό Πόλη του Μεξικού Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Official website Carlos Slim - Βritannica
Βοριράνιο

Το βοριράνιο (αγγλικά borirane) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και βόριο, με μοριακό τύπο C2H5B. Είναι το απλούστερο οργανικό ετεροκυκλικό βοράνιο, δηλαδή μια ένωση που αποτελείται από ένα αλκενυλένιο (-CvH2v-), το οποίο συνδέεται με ένα βορανυλιδένιο (-BH-), σε μια κυκλική δομή. Το χημικά καθαρό βοριράνιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, εύφλεκτο αέριο. Μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί δομικά ανάλογη ένωση με την αζιριδίνη, από την οποία διαφέρει μόνο στο ότι περιέχει άτομο βορίου αντί για άτομο αζώτου.

 Με βάση το μοριακό τύπο του (C2H5B) έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης: Αιθυλιδενοβοράνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH=BH. Βινυλοβοράνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH2=CHBH2. Μεθυλενομεθυλοβοράνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3B=CH2.Σύμφωνα με ab initio κβαντομηχανικούς υπολογισμούς, η ένωση έχει συνολικά πέντε (5) ισομερή που έχουν μελετηθεί (με τους υπολογισμούς αυτούς). Το βοριράνιο είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» του παραγώγων, που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «βοριράνια». Πρόκειται, δηλαδή, για όλες οι παράγωγες ετεροκυκλικές οργανικές ενώσεις που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) βοριρανικό δακτύλιο, δηλαδή τριμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο που μεριέχει μια βορυλενική ομάδα (-BH-) και δυο (2) μεθυλενικές ομάδες (-CH2-).
Μεσιά Κιλκίς

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μεσιά Καβάλας Η Μεσιά είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 30 μέτρα.

 Η Μεσιά βρίσκεται δυτικά του Αξιού ποταμού, σε απόσταση 17 χλμ. Ν. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου) και 19 χλμ. ΝΔ. από τη Γουμένισσα (μέσω Στάθη), ανάμεσα στα χωριά Ευρωπό (ΒΔ.) και τον Άγιο Πέτρο (Ν.). Στην ευρύτερη περιοχή και στην τοποθεσία "Τούμπας Παπάκιοϊ" είναι ο ομώνυμος αρχαιολογικός χώρος ενώ η εκκλησία του Aγίου Kωνσταντίνου και Eλένης έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο στο οποίο "έχει ενσωματωθεί μουσουλμανικό τέμενος (15ου - 16ου αι.) κτισμένο με μαρμάρινους δόμους σε B' χρήση, που προέρχονται από αρχαίο κτήριο επειδή τόσο το τέμενος όσο και ο τρόπος ενσωματώσεως του στη νεώτερη εκκλησία παρουσιάζει ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον". Η παλιά ονομασία του από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι Μπαλμπά Κιόϊ και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πετρόβου (Άγιος Πέτρος). Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Μεσιά και το 1949 με το ΦΕΚ 193Α - 31/08/1949 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεσιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ευρωπού του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 226 κατοίκους.
Τιμπουκτού

Το Τιμπουκτού (ή Τομπουκτού) είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο ιστορικές πόλεις του Μάλι. Είναι γνωστό καθώς είναι μεγάλος εμπορικός σταθμός, καθώς και πνευματικό ισλαμικό κέντρο. Επίσης, στο Τιμπουκτού εδρεύει ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο, το οποίο διαθέτει και πολλά κείμενα στα Αρχαία Ελληνικά.

 Το Τιμπουκτού ιδρύθηκε από νομάδες Τουαρέγκ κατά τον 10ο αιώνα. Κατά τον 11ο αιώνα, έμποροι από την πόλη Τζενέ του κεντρικού Μάλι δημιούργησαν μια αγορά, καθώς και διέδωσαν το Ισλάμ στην περιοχή. Αλάτι από τη Βόρεια Αφρική ανταλλασσόταν με χρυσό και ελεφαντόδοντο στο Τιμπουκτού, καθώς και σκλάβους από τη Δυτική Αφρική. Αφού ήταν για ένα διάστημα στην κατοχή της Αυτοκρατορίας της Γκάνα, η πόλη πέρασε στα χέρια του βασιλιά Μούσα Α'. Στις 17 Αυγούστου 1591, η πόλη προσαρτήθηκε στο Μαρόκο. Κατά το 19ο αιώνα, η πόλη κατακτήθηκε από πολλές φυλές της περιοχής, ενώ αργότερα κατακτήθηκε από τους Γάλλους. Κατά τη Γαλλική κατοχή, η πόλη ήταν τμήμα του Γαλλικού Σουδάν. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλές λεγεώνες συντάχθηκαν στο Γαλλικό Σουδάν, προκειμένου να βοηθήσουν τον Γάλλο ηγέτη Σαρλ ντε Γκωλ να βοηθήσουν την κατακτημένη από τους Γερμανούς Γαλλία. Μετά την ανεξαρτησία του Μάλι στις 22 Σεπτεμβρίου 1960, πολλοί κάτοικοι της περιοχής μετανάστευσαν στην Αλγερία και στη Λιβύη. Σήμερα, πολλοί κάτοικοι συντηρούνται από ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως η UNICEF. Κέμνιτς, Γερμανία Μπλένλεχαου, Ουαλία Χέι-ον-Ουάι, Ουαλία Καϊρουάν, Τυνησία Μαρακές, Μαρόκο Σεντς, Γαλλία Τέμπε, Αριζόνα, ΗΠΑ Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Ρος 248

Ο Ρος 248, που ονομάζεται επίσης HH Andromedae ή Gliese 905, είναι ένας μικρός αστέρας που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10,3 έτη φωτός από τη Γη στον βόρειο αστερισμό της Ανδρομέδας. Παρά τη εγγύτητα του στη Γη, ο αστέρας είναι πολύ αμυδρός για να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι. Ο Ρος 248 ήταν ο πρώτος αστέρας που καταλογογραφήθηκε από τον Φρανκ Έλμορ Ρος το 1926 στη δεύτερη λίστα του με αστέρες με ιδία κίνηση.

 Ο Ρος 248 έχει περίπου το 12% της ηλιακής μάζας και το 16% της ακτίνας του Ήλιου, αλλά μόνο το 0,2% της φωτεινότητάς του. Βάσει της αστρικής ταξινόμησης του ως M6 V, δείχνει ότι είναι στην κύρια ακολουθία αστέρων γνωστή ως κόκκινος νάνος. Ο Ρος 248 είναι ένας αστέρας εκλάμψεων που περιστασιακά αυξάνει τη φωτεινότητα του. Με υψηλή πιθανότητα, φαίνεται να υπάρχει ένας μακροπρόθεσμος κύκλος της μεταβλητότητας του με περίοδο 4,20 χρόνια. Αυτή η μεταβλητότητα που προκαλεί την αλλαγή στο οπτικό μέγεθος από 12,23 σε 12,34. Το 1950, ο Ρος 248 έγινε ο πρώτος αστέρας που είχε μικρή παραλλαγή στο μέγεθος του η οποία αποδίδεται σε σημεία σχετικά με την φωτόσφαιρα. Μακροχρόνιες παρατηρήσεις του Ρος 154 από το Sproul Observatory δείχνουν διαταραχές από ένα αόρατο σύντροφο.. Η ιδία κίνηση του συνοδού εξετάστηκε για την πιθανότητα να είναι ένας καφέ νάνος ή αστρικός συνοδός σε τροχιά σε ένα ευρύ φάσμα απόστασης (μεταξύ 100-1400 AU) αλλά δεν επιβεβαιώθηκαν. Σε μια άλλη αναζήτηση για αχνό συνοδό χρησιμοποιήθηκε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ (Wide Field Planetary Camera) το οποίο επίσης δεν αποκάλυψε τίποτα. Τα στοιχεία της ταχύτητας χώρου του Ρος 248 στο γαλαξιακό σύστημα συντεταγμένων είναι [U, V, W] = [-32.9 ± 0.7, –74.3 ± 1.3, 0.0 ± 1.4] km/s. Η τροχιά του Ρος 248 τον φέρνει πιο κοντά στο Ηλιακό Σύστημα στο μέλλον. Το 1993 ο Matthews πρότεινε ότι σε περίπου 33.000 χρόνια ο Ρος 248 θα είναι ο πλησιέστερος αστέρας στον Ήλιο, πλησιάζοντας στην ελάχιστη απόσταση των 3,024 ετών φωτός σε 36.000 χρόνια. Ωστόσο, θα υποχωρήσει στη συνέχεια και θα είναι εκ νέου μακρύτερα από τον Ήλιο από ότι ο Εγγύτατος Κενταύρου 42.000 χρόνια από τώρα.Ένα διαστημόπλοιο που θα διαφύγει από το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 25,4 χλμ/s θα φτάσει στο Ρος 248 σε 37.000 χρόνια από τώρα, όταν ο αστέρας θα βρίσκεται στην κοντινότερη προσέγγιση του. Για σύγκριση, το Voyager 1 έχει ταχύτητα διαφυγής από το Ηλιακό σύστημα στα 16,6 km/s. Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων Riaz, Basmah; Gizis, John E.; Harvin, James (2006). «Identification of New M Dwarfs in the Solar Neighborhood». The Astronomical Journal 132 (2): 866–872. doi:10.1086/505632. Bibcode: 2006AJ....132..866R. https://archive.org/details/sim_astronomical-journal_2006-08_132_2/page/866. Πίνακας 1. Dittmann, Jason A.; Irwin, Jonathan M.; Charbonneau, David; Berta-Thompson, Zachory K. (2014). «Trigonometric Parallaxes for 1507 Nearby Mid-to-late M Dwarfs». The Astrophysical Journal 784 (2): 156. doi:10.1088/0004-637X/784/2/156. Bibcode: 2014ApJ...784..156D. Τραπέζι με παραλλάξεις. Κατάλογος αστέρων της Ανδρομέδας SolStation.com: Ross 248 Εικόνα HH Andromedae
Λουκιανός του Μονακό

Ο Λουκιανός (γαλλικά: Lucien) ήταν ο Λόρδος του Μονακό από τις 11 Οκτωβρίου 1505 μέχρι τις 22 Αυγούστου 1523. Οι γονείς του ήταν ο Λαμβέρτος του Μονακό (1420–1494) και η Κλαυδία του Μονακό (1451–1515).

 Ο Λουκιανός, ζηλεύοντας και φιλοδοξώντας τα αξιώματα του αδελφού του, Ιωάννη Β΄, τον δολοφόνησε στις 11 Οκτωβρίου 1505. Η άνοδός του ως Λόρδος του Μονακό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό. Στις 13 Μαΐου 1506 αναγκάστηκε να βρει καταφύγιο στον Κάρολο Γ΄ της Σαβοΐας, ο οποίος χωρίς να αποφανθεί για την αθωότητα ή την ενοχή του Λουκιανού, του απένειμε συγχωροχάρτι, προκειμένου να υπάρξει ύφεση των αντιδράσεων εναντίον του.Με την ανάληψη των καθηκόντων του Λουκιανού, το Μονακό ξεκίνησε να λαμβάνει πολλούς πρόσφυγες από τη Γένοβα, η οποία είχε προηγουμένως ελευθερωθεί από τη γαλλική κατοχή. Με αφορμή την φιλοξενία τους εκεί, ο Δόγης της Γένοβας επιτέθηκε στα τέλη του 1506 με 14.000 άντρες για να καταλάβει το Μονακό και να το προσαρτήσει στη Δημοκρατία της Γένοβας.Η πολιορκία του Μονακό από τους Γενοβέζους κράτησε περίπου πέντε μήνες, μέχρι τον Μάρτιο του 1507, όταν με μεσολάβηση της Γαλλίας και της Ισπανίας τα στρατεύματα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Αποτέλεσμα της πολιορκίας ήταν η καταστροφή μεγάλου μέρους των φρουρίων της πόλης και του λιμανιού της.Ο Λουκιανός, μετέπειτα, εντάχθηκε στο γαλλικό στρατό και πολέμησε στη μάχη του Ριβαρόλο. Μετά την τελική νίκη των Γάλλων εισήλθε στις 29 Απριλίου 1507 μαζί με τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας στην πόλη της Γένοβας.Οι φιλοδοξίες, όμως, του Λουδοβίκου ΙΒ΄ τον οδήγησαν σε σημείο να φυλακίσει τον Λουκιανό, προκειμένου να παραδοθεί το Μονακό στην κυριαρχία του. Ο Λουκιανός ελευθερώθηκε το Μάιο του 1508 από το Δούκα του Μιλάνου με την καταβολή 4.000 δουκάτων.Το 1515 ο Λουκιανός απέκτησε τα φεουδαρχικά δικαιώματα της πόλης Μεντόν, τα οποία διατήρησε το Μονακό μέχρι το 19ο αιώνα.Στις 22 Αυγούστου 1523 ο Λουκιανός δολοφονήθηκε από τον ανιψιό του, Βαρθολομαίο Ντορία, στο Παλάτι του Μονακό. Ο Αντρέα Ντόρια, ξάδελφος του Βαρθολομαίου και ναύαρχος της Γένοβας, θεωρείται ότι είχε γνώση της δολοφονίας, χωρίς ωστόσο να επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο.Τον Λουκιανό τον διαδέχτηκε ο νεώτερος γιος του Ονώριος. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1514 ο Λουκιανός παντρεύτηκε την Ιωάννα του Ποντεβέ-Καμπανέ. Μαζί της απέκτησε τουλάχιστον πέντε παιδιά: Φραγκίσκος Κλαυδία Λαμβέρτος Ρενιέ Ονώριος
Πολύδροσο Λακωνίας

Το Πολύδροσο είναι ορεινό χωριό της Λακωνίας. Στο παρελθόν ονομαζόταν Τσίντζινα ή Τσίντσινα. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά του νομού Λακωνίας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θεραπνών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του είναι 3 κάτοικοι.

 Τον χειμώνα, το σύνολο σχεδόν των κατοίκων του μετακομίζει στο ημιορεινό χωριό Γκοριτσά, ενώ το καλοκαίρι οι κάτοικοί του είναι περίπου 400. Από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία του Αγ. Ιωάννη, το "Ψητό", η Αγ. Μαρίνα και το μοναστήρι των Αγ. Αναργύρων. Στο χωριό φύονται αρκετά αιωνόβια έλατα. Στην περιοχή, κατά το παρελθόν ομιλούταν η τσακωνική διάλεκτος. Τσίντζινα - Στη καρδιά του Πάρνωνα
ΣΚ Βλάντισλαβ Βάρνας

Η ΣΚ Βλάντισλαβ (βουλγαρικά: СК Владислав) ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Βάρνα της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η Βλάντισλαβ κατέκτησε τρία βουλγαρικά πρωταθλήματα, μεταξύ των οποίων και το πρώτο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Βουλγαρικής Πολιτείας που διοργανώθηκε από το ποδοσφαιρικό τμήμα της Βουλγαρικής Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας (БНСФ) το 1925. Η επίσημη απόγονος του συλλόγου, με βάση τα έγγραφα είναι η Τσέρνο Μόρε.

 Ιδρύθηκε στις 3 Απριλίου του 1916 ως αθλητική και τουριστική αδελφότητα Νάπρεντ (Напред). Εν συνεχεία μετονομάστηκε σε αθλητικό σύλλογο Γκρανίτ (СК Гранит), ενώ εξακολουθούσε να μην είναι εγγεγραμμένη στα μητρώα του Υπουργείου Εσωτερικών της χώρας μέχρι το 1919, λόγω των γραφειοκρατικών εμποδίων. Για το λόγο αυτό, το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να εγγραφεί ως συλλογικό μέλος του αθλητικού συλλόγου Τίτσα με την ονομασία Τίτσα - κλον Γκρανίτ (СК Тича - клон СК Гранит). Στην ετήσια γενική συνέλευση της Τίτσα την άνοιξη του 1921, η διαφορά και η διαφωνία που ξέσπασε για τα οικονομικά είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση του συλλόγου. Τα μέλη της Γκρανίτ και μία σειρά δυσαρεστημένων μελών της Τίτσα σχημάτισαν τη Βλάντισλαβ (Владислав) την 1η Μαΐου του 1921, προς τιμήν του Βλάντισλαβ Γ΄, βασιλιά της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη της Βάρνας το 1444. Η επίσημη εγγραφή του συλλόγου υπό τη νέα ονομασία έγινε στις 14 Δεκεμβρίου του 1921. Οι πρώτες πρασινόλευκες ριγέ φανέλες στάλθηκαν από τη Βιέννη από τα μέλη του συλλόγου που σπούδαζαν στην αυστριακή πρωτεύουσα. Στις 10 Απριλίου του 1922 ο σύλλογος αγωνίστηκε στο πρώτο εκτός έδρας παιχνίδι του με τη Λέφσκι Σόφιας χάνοντας με 0-5. Ο επαναληπτικός στη Βάρνα έληξε με ισοπαλία 1-1. Μετά το πραξικόπημα της 9ης Σεπτεμβρίου του 1944, η νέα κυβέρνηση του Πατριοτικού Μετώπου προχώρησε σε αναδιάρθρωση της κοινωνικής και αθλητικής ζωής, υπό το νέο κομμουνιστικό καθεστώς. Ως εκ τούτου, η Βλάντισλαβ συγχωνεύθηκε με την Τίτσα στις 18 Φεβρουαρίου του 1945. 13 παίκτες της Βλάντισλαβ συμπεριλήφθηκαν στην νέα ομάδα. Υπό την ονομασία Τίτσα-Βλάντισλαβ (Тича-Владислав) ο σύλλογος έλαβε μέρος στον πρώτη διοργάνωση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο σύλλογος άλλαξε σε μια σειρά από ονομασίες για να γίνει τελικά Τσέρνο Μόρε το 1959. Крум Кънчев, Възпоменателен сборник със спортни статии, Варна, 1934 г. Л. Аврамов, Р. Олянов, "50 години футбол в България", издание "Медицина и физкултура", София, 1960 г. Вестник "Народно дело" - Варна, бр. 269 от 16/11/1967 г., "Една анкета" Ив. Божков Ст. Янев, П. Герчев, Д. Димитров, В. Свраков, "Футболна Варна", издание "Георги Бакалов", Варна, 1988 г. Ст. Янев, Д. Димитров, И. Карабаджаков, В. Димитров, "Шампионът Владислав и купите на Моряците", издателство "Славена", Варна, 2016 г. И. Пиндиков, В. Свраков, "История на Спортен Клуб Владислав", издателство "Contour" Варна, 2004 г. Βλάντισλαβ Βάρνας στο bgclubs.eu
Γιόσι Τάτσου

Ο Ναοφούμι Γιακαμότο (ιαπωνικά: 山本 尚史‎ γεν. 1 Αυγούστου 1977) είναι Ιαπωνέζος επαγγελματίας παλαιστής και πρώην μποξέρ. Είναι περισσότερο γνωστός για τον χρόνο του στην εταιρεία πάλης WWE, όπου πάλευε ως "Γιόσι Τάτσου".

 Το 2002, ο Γιακαμότο ξεκίνησε την εκπαίδευση του στην επαγγελματική πάλη. Σύντομα, δούλεψε στη μεγαλύτερη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στην Ιαπωνία, τη New Japan Pro Wrestling. Εκεί έμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 2007. Στα τέλη του 2007, ο Γιακαμότο υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υπεύθυνοι του WWE, τον έστειλαν στο θυγατρικό εκπαιδευτήριο Florida Championship Wrestling, για να προσαρμοστεί στο στυλ που εκείνοι ήθελαν. Μετά, άρχισε να εμφανίζεται ως "Γιόσι Τάτσου" και πάλευε στην εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή ECW, από το 2009 μέχρι και το 2010. Μετά τη διακοπή του ECW, ο Τάτσου μεταφέρθηκε στο WWE Raw, όπου και συμμάχησε με τον Μαρκ Χένρι. Οι δυο τους, προσπάθησαν να κερδίσουν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE σε διάφορες περιπτώσεις, όμως απέτυχαν. Τον Απρίλιο του 2011, μεταγράφηκε στο WWE SmackDown και συμμετείχε ως εκπαιδευτής στην πέμπτη σεζόν του WWE NXT. Έπειτα άλλαξε την εμφάνιση του και περιορίστηκε σε εμφανίσεις σε δευτερεύοντα σόου. Τον Ιούνιο του 2014 απολύθηκε απο το WWE. Yoshi Tatsu / Yoshitatsu Diving spinning wheel kick Land of Rising Knee (Hip toss που μετατρέπεται σε knee lift) Roundhouse kickNaofumi Yamamoto Satsujin Backdrop (High-angle belly-to-back suplex) Top-rope spinning heel kick Back kick Japanese arm drag Knife-edge chops Shining Wizad Top-rope crossbody Top-rope overhead chop Twisting elbow drop Προφίλ στο OWoW.com
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νέο Μεξικό 2000

Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νέο Μεξικό το 2000 έλαβε χώρα στις 7 Νοεμβρίου 2000. Ο κάτοχος Δημοκρατικός Γερουσιαστής των ΗΠΑ Τζεφ Μπίνγκαμαν επανεκλέχθηκε για μια τέταρτη θητεία.

 Τζεφ Μπίνγκαμαν, εν ενεργεία Γερουσιαστής των ΗΠΑ Μπιλ Ρέντμοντ, πρώην μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ Στιβ Πιρς, Πολιτειακός Αντιπρόσωπος Ουίλλιαμ Ντέιβις, πρώην Πολιτειακός Γερουσιαστής Τζεφ Μπίνγκαμαν (Δ), εν ενεργεία Γερουσιαστής των Η.Π.Α. Μπιλ Ρέντμοντ (Ρ), πρώην μέλος του Κογκρέσου των Η.Π.Α.
Count Five

Οι Count Five ήταν ένα αμερικανικό garage rock συγκρότημα της δεκαετίας του '60 από το Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια, γνωστοί για το τοπ 10 σινγκλ "Psychotic Reaction".

 Η μπάντα σχηματίστηκε το 1964 από τον κιθαρίστα John "Mouse" Michalski (γεννημένος το 1948 στο Κλίβελαντ του Οχάιο) και τον μπασίστα Roy Chaney (γεννημένος το 1948 στην Ινδιανάπολη της Ιντιάνα). Φίλοι από τα μαθητικά τους χρόνια έπαιζαν σε βραχύβια συγκροτήματα με πιο γνωστό το surf συγκρότημα The Citations. Mε τη μουσική βρετανική εισβολή και επιρροή στην αμερικανική μουσική σκηνή ,το συγκρότημα άλλαξε μουσικό ύφος. Αλλάζουν το όνομα τους σε Squires και μετά από λίγο και κάποιες μικροαλλαγές στη σύνθεση τους γεννιούνται οι Count Five. Εκτός των John "Mouse" Michalski και Roy Chaney συμμετέχουν στη μπάντα και οι John "Sean" Byrne στη ρυθμική κιθάρα και τα κυρίως φωνητικά, ο Kenn Ellner φυσαρμόνικα και ντέφι και ο Craig Atkinson στα ντραμς. Χαρακτηριστικό του γκρουπ ήταν το ότι στα live τους εμφανίζονταν φορώντας κάπες του Κόμη Δράκουλα. Το τραγούδι " Psychotic Reaction " σύνθεση του John "Sean" Byrne αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του garage rock και απογείωσε τη φήμη του συγκροτήματος,Βασικές επιρροές του συγκροτήματος αποτέλεσαν οι βρετανοί θρύλοι του ροκ The Yardbirds και The Who. Πριν υπογράψουν στη δισκογραφική Double Shot Records στο Λος Άντζελες είχαν απορριφθεί από αρκετές άλλες δισκογραφικές.Το "Psychotic Reaction" κυκλοφόρησε ως σινγκλ το 1966 και έφτασε στο νούμερο 5 των αμερικανικών τσαρτ χαρίζοντας βραχύβια φήμη στο συγκρότημα. Οι Count Five διαλύθηκαν το 1969. Επανενώθηκαν το 1987 για ένα live σε club της Santa Clara στη California που είχε το όνομα "One Step Beyond". Η επανεμφάνιση τους έμεινε γνωστή ως Psychotic Reunion LIVE!. Ο Craig Atkinson απεβίωσε στις 13 Οκτωβρίου 1998 και ο John "Sean" Byrne συνθέτης του Psychotic Reaction στις 15 Δεκεμβρίου 2008 σε ηλικία 61 χρονών.Τέλος οι Count Five ήταν μία από τις πρώτες μπάντες που μπήκαν στο San Jose Rock Hall of Fame. Άλμπουμ: Psychotic Reaction (1966) Τα τραγούδια του άλμπουμ : 1. Double-Decker Bus (Byrne) - 2:00 2. Pretty Big Mouth (Ellner/Chaney/Atkinson/Byrne/Michalski) - 2:07 3. The World (Byrne) - 2:12 4. My Generation (Townshend) - 2:27 5. She's Fine (Byrne) - 2:12 6. Psychotic Reaction (Ellner/Chaney/Atkinson/Byrne/Michalski) - 3:03 7. Peace Of Mind (Byrne) - 2:19 8. They're Gonna Get You (Byrne) - 2:26 9. The Morning After (Byrne) - 1:57 10. Can't Get Your Lovin' (Byrne) - 1:47 11. Out In The Street (Townshend) - 2:28Singles"Psychotic Reaction" / "They're Gonna Get You" (1966) "Peace of Mind" / "The Morning After" (1966) "You Must Believe Me" / "Teeny Booper Teeny Booper" (1967) "Merry-Go-Round" / "Contrast" (1967) "Revelation in Slow Motion" / "Declaration of Independence" (1968) "Mailman" / "Pretty Big Mouth" (1969).Live Psychotic Reunion LIVE! (1987) John "Mouse" Michalski - lead guitar John "Sean" Byrne - vocals, rhythm guitar Craig "Butch" Atkinson - drums Kenn Ellner - lead vocals, tambourine, harmonica Roy Chaney - bass Επίσημος Ιστότοπος John "Sean" Byrne Obituary Δισκογραφία Count Five στο Discogs
Julodis

Η Julodis είναι γένος εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων και της οικογένειας των Βουπρηστιδών. Τα είδη του γένους Julodis μπορεί να χωρίζονται σε δυο ομάδες. Τα είδη της μιας ομάδας συναντούμε στη Νότια Αφρική, τα είδη της άλλης ομάδας ζουν στην Παλαιαρκτική ζώνη και γειτονικές περιοχές. Από τη Νότια Αφρική είναι γνωστά περίπου 30 είδη. Στην παλαιοαρκτική ομάδα ανήκουν περίπου 50 είδη και πολλά υποείδη. Στην Ευρώπη συναντούμε έξι είδη, στην Ελλάδα την J. ehrenbergii και την J. pubescens. Στη Κρήτη η J. pubescens pubescens, Olivier 1790 της υπόλοιπης Ελλάδας αντικαθίσταται από την J. pubescens yveni Mannerheim 1837.

 Τα είδη του γένους αναγνωρίζονται εύκολα από την κοντή κωνική μορφή του σώματος και το μεταλλικό χρώμα με τις σειρές άσπρων λεκέδων στα έλυτρα. Οι λεκέδες αποτελούνται από πυκνά τριχωτές περιοχές. Σε μερικά είδη οι τρίχες των τριχωτών περιοχών μπορούν να έχουν τη μορφή πινέλου. Οι τριχωτές περιοχές μπορούν επίσης να συγχωνεύονται σχηματίζοντας λουρίδες παράλληλες στη ραφή των ελύτρων. Τα άτομα ενός είδους μπορούν να διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, και μπορούμε να συναντήσουμε μέλη διαφορών ειδών στο ίδιο τόπο στον ίδιο καιρό. Αυτό κάνει την Julodis αρκετά περίπλοκο γένος. Τα θηλυκά τοποθετούν τα αυγά τους στο χώμα. Οι προνύμφες σκάβουν στο χώμα και τρέφονται από τις ρίζες διάφορων φυτών. Το έντομο ζει σε περιοχές με λίγη βροχόπτωση και μακρές περιόδους ξηρασίας κυρίως σε χλόη και ποώδη φυτά. Τα κολεόπτερα αυτά δεν πετούν καλά. Η περιοχή διανομής στα ευρωπαϊκά είδη πολλές φορές είναι αρκετά περιορισμένη. Την J. pubescens τη συναντούμε μόνο στην Ελλάδα και στο ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας. Όπως ήδη αναφέρθηκε, η J. pubescens, Olivier 1790 διαμορφώθηκε στην Κρήτη στο υποείδος J. pubescens yvenii Mannerheim 1837. Επίσης η J. armeniaca εξελίχθηκε στην Κύπρο στο υποείδος J. armeniaca cypria, Obenberger 1917. Η J. onopordi fidelissima, Rosenhauer 1856 ζει μόνο στην Ισπανία. Την J. splichali, Obenberger 1917 τη συναντούμε μόνο στη Σικελία.Η J. intricata, Redtenbacher 1843 φθάνει στην Κύπρο από την Ανατολή. H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 6. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier 1966, ISBN 3-827-40683-8 H.Mühle, P.Brandl, M. Niehuis: Catalogus Faunae Graeciae; Coleoptera:Buprestidae Printed in Germany by Georg Rößle Augsburg 2000
Κουόρτερμπακ

Ο κουόρτερμπακ (πασαδόρος - κοινή συντομογραφία QB) είναι μια θέση στο Αμερικανικό και στο Καναδικό ποδόσφαιρο. Οι κουόρτερμπακς είναι μέλη του σχηματισμού επίθεσης και τοποθετούνται στη γραμμή πίσω από την επιθετική γραμμή (offensive line). Στο σύγχρονο Αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο κουάρτερμπακ θεωρείται συνήθως ο ηγέτης του επιθετικού σχηματισμού και είναι αρμόδιος για την επιλογή του τρόπου επίθεσης (play).

 Στο σύγχρονο Αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο κουόρτερμπακ είναι συνήθως ο ηγέτης του επιθετικού σχηματισμού. Ο κουόρτερμπακ έρχεται σε επαφή με τη μπάλα σχεδός σε κάθε επιθετικό παιχνίδι, και οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες του μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις για τις τύχες της ομάδας του. Κατά συνέπεια, ο κουόρτερμπακ είναι μία από τις θέσεις σε ομαδικά αθλήματα, που λαμβάνουν τη μεγαλύτερη δόξα, αλλά και την περισσότερη κριτική. Ο κουόρτερμπακ επιλέγει το κάθε επιθετικό παιχνίδι (play) και ενημερώνει σχετικά την ομάδα του. Όταν η ομάδα είναι έτοιμη, ο Κεντρικός (Center) περνάει τη μπάλα στον κουόρτερμπακ (η διαδικασία λέγεται snap). Συνήθως, στα επιθετικά παιχνίδια τρεξίματος (rush plays), ο κουόρτερμπακ δίνει τη μπάλα πίσω, σε έναν εκ των δύο οπισθοφυλάκων, στον χάφ-μπακ (HB ή RB) ή στον φουλ-μπακ (FB). Στα επιθετικά παιχνίδια πάσας (passing plays), ο κουόρτερμπακ είναι σχεδόν πάντα αρμόδιος για να πασάρει τη μπάλα εμπρός, σε έναν από τους ρισίβερς (WR ή TE). Επιπλέον, ο κουόρτερμπακ ενδέχεται να τρέξει ο ίδιος εμπρός με τη μπάλα. Στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (NFL), οι κουόρτερμπακ είναι υποχρεωμένοι να φέρουν στη στολή τους έναν αριθμό μεταξύ 1 και 19.
Παρασκευή Αχαΐας

Η Παρασκευή είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 640 μέτρων περίπου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παρασκευής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Παρασκευής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/06/2018.
Ρίτσαρντ Ρέλφορντ

Ο Ρίτσαρντ Άλλεν Ρέλφορντ (γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1964) είναι ένας πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Γεννημένος στη Ριβιέρα Μπιτς της Φλόριντα, είχε ύψος 1,98 μέτρων και βάρος 104 κιλών και έπαιζε στη θέση του πάουερ φόργουορντ . Έπαιξε τέσσερα παιχνίδια στο ΝΒΑ και τρεις χρονιές στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα .

 Ο Ρέλφορντ έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, με τους Μίσιγκαν Γούλβερινς . Ο Ρέλφορντ επιλέχθηκε με τη δεύτερη επιλογή του πέμπτου γύρου στο ντραφτ του NBA του 1986 από τους Ιντιάνα Πέισερς . Έπαιξε στους Σαν Αντόνιο Σπερς για 4 αγώνες την περίοδο 1987-88, έχοντας κατά μέσο όρο 4,0 πόντους και 1,8 ριμπάουντ ανά αγώνα. Έπαιξε τρεις χρονιές στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα . Την περίοδο 1989-90 είχε μέσο όρο 26,6 πόντους ανά παιχνίδι στο πρωτάθλημα και 9,2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στατιστικά NBA στο basketballreference.com Αρχειοθετήθηκε 2014-08-26 στο Wayback Machine. Ιστορική σελίδα πληροφοριών του Ρίτσαρντ Ρέλφορντ στο NBA.com
Ξενοφών Κάσδαγλης

Ο Ξενοφών Κάσδαγλης (Αλεξάνδρεια 27 Φεβρουαρίου 1880 – Μάντσεστερ 2 Μαΐου 1943), ήταν Αιγυπτιώτης Έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης, μετέπειτα βρετανός υπήκοος, Ολυμπιονίκης στη Μεσολυμπιάδα του 1906. Ήταν αθλητής του Ίφιτου Καΐρου.

 Στη Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα ο Ξενοφών Κάσδαγλης κατέκτησε δύο μετάλλια, ένα αργυρό κι ένα χάλκινο στην αντισφαίριση. Στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον Ιωάννη Μπαλλή έχασαν στον τελικό από τους Γάλλους Μαξ Ντεκουζί και Μορίς Ζερμό με 2-0 σετ. Στο διπλό μικτό με συμπαίκτρια την Ασπασία Μάτσα έφτασαν επίσης στον τελικό, όπου έχασαν από το ζεύγος των Μαξ και Μαρί Ντεκουζί. Παραδόξως η επιτροπή αποφάσισε να τους κατατάξει τρίτους, ανακηρύσσοντας δεύτερους Ολυμπιονίκες το δίδυμο των Γεωργίου Σημηριώτη - Σοφίας Μαρίνου, που είχε ηττηθεί στον ημιτελικό γύρο από το ζεύγος Ντεκουζί κι ενώ αναμένετο να διεξαχθεί αγώνας για τη δεύτερη θέση μεταξύ των δύο ελληνικών ζευγών, που είχαν χάσει από τους Γάλλους. Ο Ξ. Κάσδαγλης είχε συμμετάσχει και στο απλό ανδρών και πέρασε χωρίς αγώνα στο δεύτερο γύρο, όπου με αντίπαλο τον Γάλλο Ντεκουζί ηττήθηκε 2-0 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια του αγωνίσματος.Ο αδελφός του Δημήτριος υπήρξε Ολυμπιονίκης στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, επίσης στην αντισφαίριση, ενώ συμμετείχε και το 1906 -παράλληλα με τον Ξενοφώντα- στο διπλό μικτό, χωρίς όμως να διακριθεί. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Παρίσι ο Ξενοφών Κάσδαγλης έλαβε μέρος στο γαλλικό πρωτάθλημα, όπου το 1898 κέρδισε στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον Γάλλο Μαρσέλ Βασερό. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, έλαβε μέρος σε αρκετές διοργανώσεις και κατάφερε το 1908 να πρωτεύσει στο διπλό μικτό του εθνικού πρωταθλήματος στο Ουίμπλεντον με παρτενέρ τη Σάρλοτ Κούπερ, ενώ υπερασπίστηκε τον τίτλο του πρωταθλητή το 1909, με συμπαίκτρια αυτή τη φορά τη Μοντ Γκάρφιτ. Ο Ξενοφών Κάσδαγλης γεννήθηκε 1880 στην Αλεξάνδρεια, όπου ο πατέρας του, μόνιμος κάτοικος Αγγλίας, δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά. Γονείς του ήταν ο Εμμανουήλ Κάσδαγλης (1830-1911) και η Μαρία Αποστόλου (1847-1921). Το 1908 ο Ξενοφών νυμφεύθηκε τη Λουκία Αγέλαστου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Εμμανουήλ το 1910 και την Όλγα το 1911. Πέθανε το 1943 κατόπιν επιπλοκών κατά τη διάρκεια μιας ήσσονος χειρουργικής επέμβασης. Ο Ξενοφών Κάσδαγλης στον ιστότοπο sports-reference.com
The Dream (τραγούδι του Ρόκο Μπλάζεβιτς)

Συμμετοχή της Eurovision 2019ΧώραΚαλλιτέχνηςΓλώσσεςΣυνθέτηςΣτιχουργόςΑπόδοση σε τελικούςΑπ. ημιτελ.Βαθ. ημιτελ.Χρονολογία εμφάνισης◄ "Crazy" (2018) Το "The Dream" είναι ένα τραγούδι που ερμηνεύει ο Κροάτης τραγουδιστής Ρόκο Μπλάζεβιτς και γράφτηκε από τους Jacques Houdek, Andrea Ćurić και Charlie Mason. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Κροατία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ, Ισραήλ, αλλά δεν προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού. Μια έκδοση κροατικής γλώσσας του τραγουδιού, με τίτλο "Heroj" (Αγγλικά: Ήρωας), κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου 2019.

 Πριν από την έναρξη της περιόδου υποβολής, ο Jacques Houdek άρχισε να δημιουργεί το τραγούδι. Στις 20 Νοεμβρίου 2019 ο Κροατικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός HRT άνοιξε την περίοδο υποβολής των τραγουδιών για τους συνθέτες να στείλουν τις συμμετοχές τους για το Dora 2019, έως τις 15 Ιανουαρίου 2019. Στις 11 Ιανουαρίου ο Houdek αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο Slobodna Dalmacija ότι ο Roko Blažević θα ερμηνεύσει το τραγούδι "The Dream". Οι Houdek και Blažević συνεργάστηκαν στη δεύτερη σεζόν του διαγωνισμού τραγουδιού Zvijezde, όπου ο Blažević τελείωσε ως επιλαχόν. Το "The Dream" κυκλοφόρησε για ψηφιακή λήψη ως ενιαίο μέσω της Croatian Records στις 17 Ιανουαρίου 2019. Το γράφηκε από τον Jacques Houdek, τον Andrea Ćurić και τον Charlie Mason, ενώ η μουσική συντάχθηκε από τον Houdek. Στις 17 Ιανουαρίου 2019, ο Roko Blažević επιβεβαιώθηκε ως ένας από τους 16 συμμετέχοντες στο Dora 2019 με το τραγούδι "The Dream". Στις 6 Φεβρουαρίου 2019 αποκαλύφθηκε η σειρά εμφάνισης από την HRT και ο Blažević ανατέθηκε στην ενδέκατη θέση. Κέρδισε τον τελικό στις 16 Φεβρουαρίου με συνολικά 24 πόντους και εκπροσώπησε την Κροατία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ, του Ισραήλ, χωρίς όμως να πετύχει την πρόκριση στον τελικό του διαγωνισμού.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011

Ο Τελικός του Champions League για το 2011 διεξήχθη στις 28 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο αγώνας έληξε με σκορ 3-1 υπέρ της Μπαρτσελόνα η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για τέταρτη φορά στην ιστορία της. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Βίκτορ Κάσσαϊ από την Ουγγαρία.

 Οι δύο ομάδες ξανασυναντήθηκαν στον τελικό του Champions League 2008-09, όπου η Μπαρτσελόνα νίκησε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με σκορ 2-0. Στους ημιτελικούς του Champions League 2010-2011, η Μπαρτσελόνα απέκλεισε τη Ρεάλ Μαδρίτης με σκορ 2-0 και 1-1. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αντιμετώπισε στους ημιτελικούς τη Σάλκε 04 με σκορ 2-0 και 4-1. Ο αγώνας άρχισε με δεκάλεπτη πίεση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, παρόλα αυτά η Μπαρτσέλονα κατάφερε να αντέξει και άρχισε να επιτίθεται. Στο 26ο λεπτό, ο Πέδρο, ο οποίος έμεινε ελεύθερος και μετά από πάσα του Τσάβι, έστειλε τη μπάλα στα αριστερά του Φαν ντερ Σαρ, ο οποίος ανακοίνωσε ότι αυτός ο αγώνας θα αποτελέσει και ο τελευταίος στη καριέρα του. Παρόλα αυτά, στο 34ο λεπτό, ο Γουέιν Ρούνεϊ, μετά από συνεργασία με τον Γκιγκς, έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Βίκτορ Βαλντέζ και διαμόρφωσε το τελικό σκορ για το πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο ημίχρονο, στο 54ο λεπτό, ο Λιονέλ Μέσι έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Φαν ντερ Σάρ και έκανε το σκορ 2-1. Το τελικό σκορ διαμόρφωσε ο Νταβίντ Βίγια, ο οποίος έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα, με τον Φαν ντερ Σαρ να μην μπορεί να σταματήσει τη μπάλα. Μετά τη λήξη του αγώνα, οι παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έλαβαν τα αργυρά μετάλλια τους, και αργότερα οι παίκτες της Μπαρτσελόνα έλαβαν τα χρυσά μετάλλια, με τον Αμπιντάλ να σηκώνει το τρόπαιο. Ο Λιονέλ Μέσι ανακηρύχθηκε ο καλύτερος παίκτης του αγώνα. Ο Φαν ντερ Σάρ, ο οποίος αποχωρεί από την ενεργό δράση, δήλωσε «η Μπαρτσελόνα είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου. Κάναμε ότι μπορούσαμε για να πάρουμε το τρόπαιο, αλλά ο Μέσι, ο Τσάβι και ο Ινιέστα έπαιξαν εξαιρετικά».Ο Ζοζέπ Γκουαρντιόλα δήλωσε ότι ο «Μέσι είναι ο καλύτερος παίκτης που είδα ποτέ. Αυτός είναι που έκανε τη διαφορά στον αγώνα και αυτός μας έδωσε τη νίκη». Ο Άλεξ Φέργκιουσον δήλωσε ότι «η Μπάρτσα ήταν η καλύτερη ομάδα, με την οποία είχαμε αναμετρηθεί». «Barça crowned as Messi and Villa see off United». ΟΥΕΦΑ. 28 Μαΐου 2011. (Αγγλικά) Martin Booth (28 Μαϊου 2011). «Barcelona 3 Manchester United 1». http://www.newsoftheworld.co.uk/notw/nol_sport/1308089/Minute-by-minute-How-Barcelona-won-the-final.html. (Αγγλικά) Κώστας Μπράτσος (28 Μαϊου 2011). «Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γ. 3-1». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-05-31. https://web.archive.org/web/20110531230612/http://www.contra.gr/Soccer/Europe/ChL/Barcelona_ManchesterUnited/325547.html. Ανακτήθηκε στις 2011-06-04.
Τομπρούκ

Το Τομπρούκ ή Tουμπρούκ (ή Αντίπυργος στα αρχαία ελληνικά) (αραβικά: طبرق , προφορά: Ţubruq) είναι ιστορική πόλη και φυσικός λιμένας στα ανατολικά παράλια της Λιβύης, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο. Είναι η πρωτεύουσα της άλλοτε ομώνυμης περιφέρειας και σημερινής Μπουτνάν. Ο πληθυσμός της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Β΄ Π.Π.) ήταν περίπου 4.200 κάτοικοι. Σήμερα υπολογίζεται (κατ΄ εκτίμηση 2011) στους 120.000 κατοίκους.

 Η πόλη έχει αναπτυχθεί στο μυχό φυσικού όρμου που καλύπτεται από μεγάλες βραχώδεις απόκρημνες πλαγιές που παρέχουν σπουδαία φυσική προστασία, ο δε λιμένας είναι αρκετά βαθύς και ευρύχωρος, όπου και χαρακτηρίζεται ένας από τους ασφαλέστερους φυσικούς λιμένες της Μεσογείου. Από την δεκαετία του 1930 παρουσιάζει σπουδαία ναυτιλιακή υποδομή διαθέτοντας σηματοφορικό σταθμό, ραδιοτηλεγραφικό καθώς και ναυαγοσωστικό σταθμό. Απέχει από την Κρήτη περίπου 160 μίλια, από δε τα σύνορα της Αιγύπτου περίπου τα 150 χλμ., ενώ από τη Βεγγάζη με τον νέο αυτοκινητόδρομο που κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1980 Τομπρούκ - Αντζαμπίγια απέχει περίπου 420 χλμ. (230 χλμ, λιγότερο από παλαιότερα). Πρόκειται για αρχαία ελληνική αποικία επί της τότε Κυρηναϊκής, που έφερε το όνομα «Αντίπυργος», ερείπια της οποίας σώζονται, την οποία αναφέρει ονομαστικά και κατά επιτυχή περιγραφή της θέσης της ο αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος, και η οποία αργότερα πέρασε σε ρωμαϊκή διοίκηση. Την εποχή εκείνη αποτελούσε σπουδαίο σταθμό των καραβανιών που κινούνταν παρά τα παράλια της Μεσογείου. Το 1911 που μέχρι τότε τελούσε υπό κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιήλθε στην Ιταλία η οποία και προέβη σε μεγάλα οχυρωματικά έργα. Το 1930 άρχισε να εξελίσσεται σε σπουδαία ιταλική ναυτική βάση. Κατά τον Β΄ Π.Π. το Τομπρούκ αποτελούσε την ισχυρότερη τοποθεσία της Λιβύης με μεγάλα οχυρωματικά έργα από μπετόν, αντιαρματικές τάφρους και αμυντικές σειρές συρματοπλεγμάτων που κάλυπταν όλη την πόλη. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου , οι συμμαχικές δυνάμεις, μετά από πολλές και άγριες μάχες το κατέλαβαν, πλην όμως η πόλη είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές που άρχισαν να αποκαθίστανται μετά τη λήξη του πολέμου. Από τη δεκαετία του 1960 αποτελεί τερματικό σταθμό του πετρελαϊκού αγωγού Σασίρ. Στη πόλη αυτή ήταν το ανάκτορο της βασιλικής οικογένειας της Λιβύης και ο Βασιλεύς Ίντρις είχε δώσει ιδιαίτερες προτεραιότητες ανάπτυξής της που αποδεικνύεται αριθμητικά και από τον σημερινό πληθυσμό της. Κατά την επανάσταση του Μουαμάρ Καντάφι το Τομπρούκ αποτέλεσε το προπύργιο των διαμαρτυριών εναντίον του, αλλά και στη τελευταία κρίση της πτώσης του το Τομπρούκ πρωτοστάτησε στη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ενώ αποτέλεσε την έδρα του εθνικού μεταβατικού συμβουλίου κατά τον εμφύλιο που ξέσπασε το 2011. Ναυτιλιακές οδηγίες για τον λιμένα Τομπρούκ παρέχει ο Αγγλικός Πλοηγός Μεσογείου, τομ. 5ος, «Mediterranian Pilot», Volume V, καθώς και ο ναυτικός χάρτης του Βρετανικού Βασιλικού Ναυαρχείου 244 «Derna to Mersa Matruh». «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου», τόμ. 17ος, σελ. 731. «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια», τόμ. Δ΄, σελ. 922 (Αντίπυργος) και τόμ. ΚΓ΄, σελ. 107 (Τομπρούκ).
Αμόριο Έβρου

Το Αμόριο, είναι οικισμός (υψόμ. 30 μ. ) του Νομού Έβρου. Δοιηκητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Σουφλίου .Το παλιό του όνομα ήταν Καράμπελι. Η τοπική κοινότητα Αμορίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 25,690 χμ² (2011).

 Βρίσκεται κοντά στη δυτική όχθη του κάτω Έβρου, 7χλμ. Ν.Δ. του Διδυμότειχου, 85 χλμ. Β.Α. της Αλεξανδρούπολης και 7 χλμ. Β.Α. των Λαβάρων και έχει περίπου 650 κατοίκους. Άγνωστο αν οι κάτοικοι έχουν έρθει εδώ από το Αμόριο της Φρυγίας ή αν το χωριό πήρε το όνομά του από το αμμώδες χώμα ή τις μουριές που είχε. Το βέβαιο είναι ότι βρέθηκε εδώ χάλκινο αγαλματίδιο της θεάς Αρτέμιδος Βένδιδος, που βρίσκεται στο μουσείο Καβάλας ενισχύοντας την άποψη ότι εδώ πρέπει να υπάρχει και ο ναός της. Στο Αμόριο υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (1921), ενώ στην περιοχή γύρω από το χωριό υπάρχει το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (δεξιά στο χωριό 4χλμ.) και το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου (δεξιά στο χωριό 1,5χλμ.). Στην περιοχή “Του Μπάρμπα η βρύση”, 1χλμ. βόρεια του χωριού, 30 μ. δυτικά της ομώνυμης βρύσης, υπάρχουν ίχνη αρχαίου οικισμού. Στην επιφάνεια του εδάφους όστρακα χρηστικής κεραμικής και κέραμοι ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου. Δ.Καρακούσης, Αμόριο, "ΘΡΑΚΗ: Ιστορικός, Τουριστικός, Αρχαιολογικός Οδηγός", σ.305 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Άγιος Γεώργιος Νέας Αγχιάλου Μαγνησίας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νέας Αγχιάλου, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός της κεντρικής Μαγνησίας, στη βορειοδυτική ακτή του Παγασητικού, ανατολικά της Νέας Αγχιάλου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέας Αγχιάλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέας Αγχιάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Κυνηγών, στην ανατολική είσοδο του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000) eetaa.gr
Τροπέα

Η Τροπέα είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκταση της Τροπέας είναι 3.66 τετραγωνικά χιλιόμετρο και ο πληθυσμός της 6.307 κάτοικοι (Απογραφή 1-1-2008). Η πόλη είναι διάσημος τόπος λουτρών, βρίσκεται σε έναν ύφαλο στον κόλπο της Αγίας Ευφημίας, συνδέεται με την ξηρά με μια στενή λωρίδα γης στην Τυρρηνική θάλασσα. Ο θρύλος λέει ότι ιδρύθηκε από τον Ηρακλή όταν επιστρέφοντας από τις Ηράκλειες Στήλες σταμάτησε στην νότια Ιταλία, έχουν βρεθεί τάφοι που χρονολογούνται στην Μεγάλη Ελλάδα. Ο Σέξτος Πομπήιος νίκησε στις ακτές της Τροπέας τον Οκταβιανό Αύγουστο, οι Ρωμαίοι ίδρυσαν εμπορικό λιμάνι που αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Στράβων. Τα μετέπειτα χρόνια η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή χάρη στην πλεονεκτική της θέση.

 Στον Καθεδρικό ναό της Τροπέας υπάρχει η εικόνα της Παρθένου Μαρίας της Ρωμανίας που χρονολογείται από την Βυζαντινή αυτοκρατορία (1330). Ο θρύλος λέει ότι ένα καράβι που ήρθε από το Βυζάντιο προσάραξε στο λιμάνι της Τροπέας μετά από καταιγίδα, όταν πέρασε ο κίνδυνος το καράβι προσπάθησε να φύγει από το λιμάνι αλλά δεν μπορούσε. Την ίδια νύχτα ο επίσκοπος της πόλης είδε στον ύπνο του την Παρθένο Μαρία να του ζητάει να έρθει στην πόλη του και να γίνει η προστάτιδα της, το όνειρο επαναλήφθηκε πολλές νύχτες. Ο επίσκοπος συγκάλεσε συνέλευση των κατοίκων της πόλης, πήγαν στο καράβι, πήραν την εικόνα και το καράβι μπόρεσε να φύγει. Η Παρθένος Μαρία έσωσε πολλές φορές τους κατοίκους της Τροπέας από καταστροφές, σεισμούς και πολέμους, εμφανίστηκε πολλές φορές στον επίσκοπο της πόλης και τον προειδοποίησε για σεισμό στις 27 Μαρτίου 1638. Ο επίσκοπος κάλεσε τον λαό της πόλης σε μεγάλη παρέλαση χάρη στην οποία δεν σκοτώθηκε κανένας. Τουριστικός οδηγός της Τροπέας Σύντομη ιστορία της Τροπέας
Χαριστήρια

Τα Χαριστήρια ή Χαριστήρια Ελευθερίας ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα προς ανάμνηση και τιμή της απελευθέρωσης από τους τριάκοντα. Γινόταν στις 12 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.

 Την γιορτή την αναφέρει ο Πλούταρχος. Την ημέρα αυτή λατρευόταν η Αθηνά. Οι Ελευθερωτές φορώντας τα πολεμικά τους όπλα κάναν πομπή από τον Πειραιά ως το κέντρο της Αθήνας και ακολουθούσε θυσία για την Αθηνά επάνω στην Ακρόπολη. August Mommsen (1898). «Feste der Stadt Athen im Altertum, geordnet nach attischem Kalender» (στα Γερμανικά). B. G. Teubner. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2009.
Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 2

Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.2: Η Εκδίκηση του Φρέντυ (αγγλικά: A Nighrmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge) είναι ταινία τρόμου αμερικανικής παραγωγής του 1985 σε σκηνοθεσία Τζακ Σόλντερ. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ενσαρκώνουν ο Μαρκ Πέιτον, η Κιμ Μάγιερς και ο Ρόμπερτ Ίνγκλαντ, στον ρόλο του Freddy Krueger. Είναι η συνέχεια της ταινίας Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες και ακολουθείται από Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.3: Πολεμιστές του Ονείρου (1987).

 Πέντε χρόνια μετά τους περίεργους φόνους στην οδό Ελμ, ο Φρέντι Κρούγκερ ξαναχτυπά. Ο Τζέσι, έφηβος γιος των νέων ενοίκων του σπιτιού στο νούμερο 1428, μπαίνει στο στόχαστρο του Freddy, ο οποίοα θέλει να τον χρησιμοποιήσει ως το μέσον για να συνεχίσει να διαπράττει φόνους στον πραγματικό κόσμο. Το 1985, η ταινία προβλήθηκε στην Αμερική σε μόλις 614 κινηματογραφικές αίθουσες. Το πρώτο σαββατοκύριακο της προβολής της απέσπασε 2.9 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέσπασε 30 εκατομμύρια δολάρια, με προϋπολογισμό 3 εκατομμύρια δολάρια. Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 2 στην IMDb
Γλώσσα Γουρούγκου

Η γλώσσα Γουρούγκου (ISO 639-3: wur, Ethnologue: wur, Glottolog: wurr1238) γνωστή επίσης και ως γλώσσα του κόλπου του Πόφαμ, είναι εξαφανισμένη γλώσσα των αβοριγινών Αυστραλών. Ομιλούνταν στην περιοχή της χερσονήσου Κόμπουργκ της βορείου Αυστραλίας, και είναι γνωστή μέσω λίγων καταλόγων λέξεων που διασώζονται από τον 19ο αιώνα και ένα άτομο το οποίο γνωρίζει κάποιες λέξεις και φράσεις χωρίς να κατέχει την γλώσσα. Διαθέτει λεξικές ομοιότητες με την γλώσσα Μάργκου.

 Marrala, Khaki and others. 2008. kindi ngamin nuwung = what do I call you? : a guide to kinship and address. Iwaidja Inyman, Western Arnhem Shire Council. 41 + CDpp. Evans, N. (1996). First and last notes on Wurrugu. University of Melbourne Working Papers in Linguistics, 16, 91–98. Gordon Grimwade. 1975. George Taplin and his work on Aboriginal languages. In Narinjari: an outline of the language studies by George Taplin, with Taplin's notes and comparative tables, 110-145. Australia: University of Sydney. (Αγγλικά) AUSTLANG Australian Indigenous Languages Database - N37:Wurrugu (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Wurrugu language Αρχειοθετήθηκε 2019-12-11 στο Wayback Machine.
Το Σκασιαρχείο

Η ταινία «L'École buissonnière» («Το σκασιαρχείο») είναι μία γαλλική ταινία του 1949 του σκηνοθέτη Jean-Paul Le Chanois . Η ταινία αποτελεί σημείο αναφοράς μίας μεγάλης περιόδου στην ιστορία του μεταπολεμικού κινηματογράφου. Η επιτυχία της ταινίας έγκειται κυρίως στον τρόπο προσέγγισης των παιδαγωγικών απόψεων του Σελεστέν Φρενέ. Αφηγείται την αρχή της διδασκαλίας του γνωστού παιδαγωγού και τη δημιουργία ανάγκης για μάθηση στους μαθητές. Το 1990, το Συμβούλιο του ΟΗΕ για τον Κινηματογράφο έθεσε υπό την αιγίδα του, «Το Σκασιαρχείο» διότι, όπως αναφέρει, πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο τέχνης το οποίο εικονογραφεί με μοναδικό τρόπο μια από τις πλευρές της Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

 Λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1920, σε ένα μικρό χωριό της Προβάνς, προσλαμβάνεται ένας νέος δάσκαλος στο σχολείο αρένων, ο κύριος Πασκάλ. Ο κύριος Πασκάλ συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του. Αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Εφαρμόζει καινούριες, φιλελεύθερες μεθόδους διδασκαλίας, ερχόμενος αντιμέτωπος με τις συντηρητικές αρχές της περιοχής, αφού αυτή η μικρή επανάσταση δημιουργεί αρνητικές εντυπώσεις σε κάποιους γονείς και παράγοντες της περιοχής. Ταυτόχρονα όμως ο δάσκαλος προσφέρει μία συμφωνία: αν έστω και ένας μαθητής αποτύχει στις κρατικές εξετάσεις, θα παραιτηθεί. Όλο το ενδιαφέρον στρέφεται γύρω από τον Άλμπερτ, έναν μεγαλύτερο μαθητή που έχει αποτύχει ήδη τρεις φορές. Η ταινία «Το Σκασιαρχείο» παρουσιάζει, ουσιαστικά, τα πρώτα βήματα του Σελεστέν Φρενέ (περίπου το 1920) στην εκπαίδευση. Ο Φρενέ έθεσε τη βάση για να δημιουργηθεί μία καινούρια εκπαιδευτική αντίληψη. Ο ίδιος απέβλεπε στη δημιουργία ενός σχολείου που θα στηριζόταν στην ελεύθερη έκφραση των παιδιών και στη συνεχή αλληλεπίδραση του με την κοινωνική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, ο ρόλος του εκπαιδευτικού σε αυτό θα ήταν να δημιουργεί «σκαλωσιές» ώστε τα παιδιά να φτάνουν από μόνα τους στη γνώση. Ο Σελεστέν Φρενέ εισήγαγε πρώτος τις τεχνολογίες της εποχής στο εκπαιδευτικό περιβάλλον με κυριότερα το τυπογραφείο και τον κινηματογράφο. Ωστόσο, οι πρωτοπόρες μέθοδοί του προκάλεσαν αντιδράσεις κυρίως από την Καθολική Εκκλησία, οι οποίες είχαν αρνητικές συνέπειες στο εκπαιδευτικό του έργο αναγκάζοντας τον να αποχωρήσει από την δημόσια εκπαίδευση. Παρόλα ταύτα είχε θέσει τις βάσεις για ένα νέο παιδαγωγικό κίνημα. http://cinedraseis.wordpress.com/tainies/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF/ http://www.imdb.com/title/tt0040989/combined http://www.icem-freinet.fr/archives/bt/bt100/bt100.htm http://www.culturenow.gr/9810/to-skasiarxeio-tou-jeanpaul-le-chanois-sto-cine-filip https://voyageviet-nam.com/
Άντονι Γκίντενς

Ο Άντονι Γκίντενς (αγγλ. Anthony Giddens, Baron Giddens) (γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου του 1938) είναι Βρετανός κοινωνιολόγος και πολιτικός, ο οποίος είναι γνωστός για τη θεωρία της δομοποίησης και κυρίως για την προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα ενιαίο επιστημολογικό πλαίσιο, το οποίο προκύπτει από την εκτεταμένη μελέτη συστημάτων που εισηγήθηκαν οι κλασικοί διανοητές, όπως ο Μαρξ και ο Ντιρκέμ, αλλά και την απόπειρα ζεύξης "κοινωνικής δομής" και "κοινωνικής δράσης". Το 2007 ο Γκίντενς ήταν πέμπτος στη λίστα με τους συγγραφείς με τις περισσότερες αναφορές σε βιβλία των ανθρωπιστικών επιστημών.

 Ο Γκίντενς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Έντμοντον του Λονδίνου. Παρακολούθησε το Σχολείο του Μίντσεντεν και το 1959 ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές του στην κοινωνιολογία και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Χαλ. Συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου και απέκτησε τον διδακτορικό του τίτλο από το Βασιλικό Κολέγιο του Κέιμπριτζ. Το 1961 ξεκίνησε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ, όπου δίδαξε κοινωνική ψυχολογία. Το 1969 άρχισε την καριέρα του στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ όπου και αναγορεύτηκε καθηγητής το 1987. Υπήρξε επίσης σύμβουλος του Τόνι Μπλερ. Ο "τρίτος δρόμος" του Γκίντενς επηρέασε καθοριστικά την πολιτική ιδεολογία του τελευταίου.