Ζένκο-τζι

Το Ζένκο-τζι (ιαπωνικά: 善光寺, Ναός του Αγαθοεργού Φωτός) είναι βουδιστικός ναός, ο οποίος βρίσκεται στην πόλη Ναγκάνο της Ιαπωνίας. Ο ναός χτίστηκε τον 7ο αιώνα. Η σύγχρονη πόλη Ναγκάνο ξεκίνησε ως μια πόλη χτισμένη γύρω από τον ναό. Ιστορικά, το Ζένκο-τζι είναι ίσως πιο διάσημο για τη συμμετοχή του στις μάχες μεταξύ Ουεσούγκι Κένσιν και Τακέντα Σίνγκεν τον 16ο αιώνα, όταν χρησίμευε ως μια από τις βάσεις επιχειρήσεων του Κένσιν. Επί του παρόντος, το Ζένκο-τζι είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες τόπους προσκυνήματος στην Ιαπωνία. Το Ζένκο-τζι ιδρύθηκε πριν ο Βουδισμός στην Ιαπωνία διασπαστεί σε πολλές διαφορετικές αιρέσεις. Αυτήν τη στιγμή ανήκει και στις δύο σχολές Τεντάι και Τζοντοσού του Βουδισμού και το συνδιαχειρίζονται είκοσι πέντε ιερείς από την πρώτη σχολή και δεκατέσσερις από τη δεύτερη. Ο ναός φιλοξενεί εικόνες του Βούδα Αμίντα . Σύμφωνα με το μύθο, η εικόνα, έχοντας προκαλέσει διαμάχη μεταξύ δύο φυλών, πετάχτηκε σε ένα κανάλι. Αργότερα διασώθηκε από τον Χόντα Γιοσιμίτσου. Ο ναός ονομάστηκε έτσι "Ζένκο", σύμφωνα με την κινεζική μεταγραφή του ονόματος του Γιοσιμίτσου. Η κύρια βουδιστική εικόνα είναι ένας χιμπούτσου (μυστικός Βούδας), ένα κρυμμένο άγαλμα του Βούδα, που δεν εμφανίζεται στο κοινό. Αυτό το χιμπούτσου φημολογείται ότι είναι το πρώτο άγαλμα του Βούδα, που μεταφέρθηκε ποτέ στην Ιαπωνία. Οι εντολές του ναού απαιτούν την απόλυτη μυστικότητα του αγάλματος, απαγορεύοντας την επίδειξή του σε οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανομένου του αρχιερέα του ναού. Ωστόσο, έχει δημιουργηθεί ένα αντίγραφο του αγάλματος (Μαεντάτσι Χόνζον) το οποίο μπορεί να προβάλλεται δημόσια μία φορά κάθε έξι χρόνια την άνοιξη, σε μια τελετή που ονομάζεται Γκοκάιτσο (Gokaichō). Αυτή η εκδήλωση προσελκύει πολλούς πιστούς και επισκέπτες. Όταν το άγαλμα εκτέθηκε το 2003, ο Ζένκο-τζι συνεργάστηκε με τους ναούς Μοτοζένκο-τζι και Ζένκο-τζι του Κόφου, στην επαρχία Γιαμανάσι. Η πιο πρόσφατη εμφάνιση του "Μαεντάτσι Χόνζον" πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2015. Ο ναός περιέχει ένα άγαλμα του Μπινζούρου, ενός γιατρού που λέγεται ότι ήταν οπαδός του Βούδα. Οι επισκέπτες του ναού αγγίζουν το άγαλμα, για να θεραπεύσουν τις ασθένειές τους. Ο ναός περιέχει επίσης έναν εσωτερικό θάλαμο προσευχής, προσβάσιμο στους επισκέπτες. Επί του παρόντος, πραγματοποιείται καθημερινά πρωινή ιεροτελεστία από τον αρχιερέα ή την ιέρεια. Από τον εσωτερικό θάλαμο, μια στενή σκάλα οδηγεί σε έναν εντελώς σκοτεινό διάδρομο. Σε αυτόν τον διάδρομο οι πιστοί προσπαθούν να αγγίξουν ένα μεταλλικό κλειδί, που κρέμεται στον τοίχο, για να αποκτήσουν φώτιση. Το κλειδί αντιπροσωπεύει το Κλειδί στον Δυτικό Παράδεισο του Αμίντα Βούδα.

 Σύμφωνα με την εξήγηση του Ζένκο-τζι, το Χιμπούτσου, ή η κύρια εικόνα του Ζένκο-τζι, μετακόμισε από την Ινδία στην Ιαπωνία μέσω της κορεατικής χερσονήσου, τον 6ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Κινμέι. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε αρκετές φορές προτού αναπαυθεί στη σημερινή του θέση στην πόλη Ναγκάνο. Στο τέλος της περιόδου Καμακούρα (1185–1333), πολλοί ναοί αντέγραψαν το διάσημο άγαλμα του Βούδα του Ζένκο-τζι, και πολλοί νέοι ναοί χτίστηκαν σε όλη τη χώρα, που αυτοαποκαλούνταν "Ζένκο-τζι" ή "Σιν-Ζένκο-τζι" (" Νέος Ζένκο-τζι"). Στην περίοδο Σενγκόκου (μέσα 15ου έως 17ου αιώνα), όταν οι Ζένκο-τζι ενεπλάκησαν στους αγώνες μεταξύ του Ουεσούγκι Κένσιν και του Τακέντα Σίνγκεν, ο επικεφαλής ηγούμενος φοβόταν ότι θα καεί ολοσχερώς. Κατασκεύασε ένα νέο Ζένκο-τζι στο σημερινό Κόφου, που υφίσταται μέχρι σήμερα. Το 1598, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι μετέφερε το χιμπούτσου στο Κιότο και στη συνέχεια στο Σινάνο. Το χιμπούτσου και ο ίδιος ο ναός Ζένκο-τζι έχουν μεταφερθεί από τότε πίσω στο Ναγκάνο. Ο ναός Ζένκο-τζι αποφάσισε να αποσυρθεί από τη λαμπαδηδρομία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, σε σχέση με τις ταραχές του 2008 στο Θιβέτ και σε ένδειξη αλληλεγγύης με τους Θιβετιανούς Βουδιστές. Ο ναός Ζένκο-τζι στη συνέχεια βανδαλίστηκε. Το συγκρότημα κτηρίων του Ζένκο-τζι περιέχει πολλά ενδιαφέροντα και ιστορικά σημαντικά κτήρια. Το συγκρότημα είναι διατεταγμένο με γραμμικό τρόπο, από το νότο προς το βορρά, έτσι ώστε οι πιστοί και οι επισκέπτες πιθανότατα να βλέπουν τα κτήρια με αυτή τη σειρά. Η είσοδος στα περισσότερα από τα κτήρια του συγκροτήματος καλύπτεται από ένα εισιτήριο, που κοστίζει 500 ¥. Το εισιτήριο μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί σε διαφορετικά κτήρια. Αμέσως στα αριστερά, από τη νότια είσοδο, αυτός ο ναός της αίρεσης Τζόντο στεγάζει το γυναικείο μοναστήρι και την κατοικία της ηγουμένης. Η πύλη Νιόμον διαθέτει δύο εντυπωσιακούς φύλακες Νιό, οι οποίοι προστατεύουν το συγκρότημα από τους εχθρούς του Βουδισμού. Τα δύο αγάλματα ανακατασκευάστηκαν το 1918 μετά από πυρκαγιά. Η αρχική Κύρια Αίθουσα βρίσκεται στα αριστερά, μετά την πύλη Νιόμον. Αυτός ο ναός της αίρεσης Τεντάι, που βρίσκεται στα αριστερά, μετά την αρχική Κύρια Αίθουσα, στεγάζει την κατοικία του αρχιερέα. Το συγκρότημα του ναού περιέχει έναν κήπο και ένα θησαυροφυλάκιο, το οποίο περιέχει τον εικονογραφημένο κύλινδρο του Η Ιστορία του Γκέντζι. Δυστυχώς, αυτές οι περιοχές δεν είναι ανοιχτές για το κοινό. Τα Ρόκου Τζίζο βρίσκονται στα δεξιά του Νταϊκάντζιν. Τα Ρόκου Τζίζο είναι αγάλματα των έξι Μποντισάτβα, που εγκατέλειψαν τη βουδιστική φώτιση, προκειμένου να προσφέρουν σωτηρία σε άλλους. Οι Μποντισάτβα λέγεται ότι μπορούν να επικοινωνούν με τα έξι βασίλεια της κόλασης, της πείνας, των θηρίων, της σφαγής, των ανθρώπων και των θεϊκών όντων. Η Πύλη Σάνμον θεωρείται σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία. Περιέχει πέντε ξύλινα βουδιστικά αγάλματα (δεν είναι διαθέσιμα για το κοινό), καθώς και μια πλάκα με καλλιγραφία του Αυτοκρατορικού πρίγκιπα, η οποία λέγεται ότι περιέχει πέντε κρυμμένα περιστέρια στα γράμματα. Η ανακατασκευή της Πύλης Σάνμον ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 2002 και ήταν προγραμματισμένο να ολοκληρωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2007. Το Κιόζο βρίσκεται στην άκρη αριστερά από την Πύλη Σάνμον. Είναι επίσης σημαντικό πολιτιστικό κτήμα. Το κτήριο περιέχει ένα αποθετήριο τυπωμένων βουδιστικών σούτρα και οι επισκέπτες μπορούν να περιστρέψουν την οκταγωνική θήκη της σούτρας, για να αποκτήσουν φώτιση. Το Κιόζο κατασκευάστηκε το 1759, αν και η θήκη της σούτρας κατασκευάστηκε το 1694. Αυτή είναι η Κεντρική Αίθουσα, που βρίσκεται στο βόρειο άκρο του συγκροτήματος. Θεωρείται Εθνικός Θησαυρός. Donald F. McCallum (1994). Zenkoji and Its Icon: A Study in Medieval Japanese Religious Art. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-03203-0. 978-0-691-03203-0 Graham, Patricia J. (2007) Faith and Power in Japanese Buddhist Art (Χονολουλού: University of Hawaii Press )(ISBN 978-0-8248-3126-4).