Περί Στριφτολογίας

Το Περί Στριφτολογίας είναι ιστορία κόμικς με πρωταγωνιστή ο Ντόναλντ Ντακ με σενάριο και σχέδιο από τον Καρλ Μπαρκς, που δημοσεύθηκε τον Ιούνιο του 1952. Όπως και πολλές άλλες ιστορίες του Μπαρκς, αρχικά δεν είχε τίτλο. Ο τίτλος που της αποδόθηκε στη συνέχεια είναι «Flip Decision», που στα ελληνικά μεταφράστηκε ως «Περί Στριφτολογίας». Στην ιστορία, ο Ντόναλντ γίνεται οπαδός της φιλοσοφίας που ονομάζεται Στριφτολογία (flipism), στην οποία όλες οι αποφάσεις στη ζωή γίνονται με τη ρίψη ενός κέρματος.

 Η ιστορία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Walt Disney Κόμικς και Ιστορίες #149, το Φεβρουάριο του 1953. Αργότερα εμφανίστηκε και στο Walt Disney Κόμικς και Ιστορίες #365 (Νοέμβριος 1971), #507 (1984), και #561 (Ιούλιος 1991).Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιστορία έχει δημοσιευθεί στην Αργεντινή, Αυστραλία, Βέλγιο, Βραζιλία, Δανία, τα Νησιά Φερόε, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Λετονία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Ισπανία, Σουηδία, Τουρκία, και πιθανώς και σε άλλες χώρες. Ο Ντόναλντ Ντακ μπάινει κατά λάθος σε μια διάλεξη που δίνει ένας τσαρλατάνος που αυτοαποκαλείται καθηγητής Μπάτι, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η Στριφτολογία — η φιλοσοφία της ρίψης κέρματος για όλες τις αποφάσεις στη ζωή — είναι η λύση για τα προβλήματα όλων. Ο καθηγητής πείθει τον μπερδεμένο Ντόναλντ να γίνει μέλος της «Κοινωνίας των Στριφτολόγων», καθώς και να αγοράσει το βιβλίο «Μέθοδοι και τα οφέλη της Στριφτολογίας». Διαβάζοντας το βιβλίο, ο Ντόναλντ γίνεται γρήγορα ένας αφοσιωμένος Στριφτολόγος. Όταν τα ανίψια του, του ζητάνε να πάνε σε μια ταινία που ονομάζεται ο Γκορ στο Ρέμα, ο Ντόναλντ χρησιμοποιεί ένα κέρμα για να αποφασίσει ότι πρέπει να κάνουν μια βόλτα με το αμάξι του αντί να πάνε στην ταινία. Τα μειονεκτήματα της στριφτολογίας αρχίζουν να αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Ο Ντόναλντ χρησιμοποιεί συνεχώς τη στριφτολογία για να αποφασίσει προς τα που θα οδηγήσει με αποτέλεσμα να χαθεί, και τελικά να βρεθεί σε ένα δρόμο οδηγώντας προς τη λάθος κατεύθυνση κυκλοφορίας και να συγκρουστεί μετωπικά με ένα μεγάλο φορτηγό. Ο Ντόναλντ και τα ανίψια του δεν παθαίνουν κάτι από το ατύχημα, αλλά ο Ντόναλντ κατιδικάζεται να πληρώσει μεγαλύτερο πρόστιμο επειδή χρησιμοποίησε ένα κέρμα για να παίρνει αποφάσεις οδήγησης, αντί για το συνηθισμένο (μικρότερο) πρόστιμο για την παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας.Ο Ντόναλντ θεωρεί τον καθηγητή Μπάτι υπεύθυνο για τη μοίρα του, και προσπαθεί να τον βρει. Ωστόσο, ο καθηγητής έχει εξαφανιστεί, και ο Ντόναλντ, παρά το γεγονός ότι έχασε την πίστη του στη φιλοσοφία, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τη στριφτολογία για να τον βρει. Τελικά η στριφτολογία τον οδηγεί σε ένα σπίτι με δύο διαμερίσματα, και γυρνάει ένα κέρμα για να επιλέξει σε ποιο διαμέρισμα να πάει για να βρει τον καθηγητή. Ο Ντόναλντ δεν είναι σε θέση να δεί το αποτέλεσμα της ρίψης του νομίσματος (διαμέρισμα 2), επειδή ο διάδρομος είναι σκοτεινός, και έτσι χτυπάει την πόρτα του διαμέρισμα με τον αριθμό 1. Η κοπέλα του, Νταίζη Ντακ, ανοίγει την πόρτα, και αποδεικνύεται ότι αυτό το διαμέρισμα είναι το σπίτι της αδελφή της. Η Νταίζη είναι έξαλλη με τον Ντόναλντ επειδή ξέχασε ότι την είχε καλέσει να πάνε σινεμά εκείνη την ημέρα. Όταν η Νταίζη ολοκληρώνει το «ψάλσιμο», ο Ντόναλντ έχει ξεχάσει σχετικά με την αναζήτηση για τον καθηγητή Μπάτι, και καταλήγει να πάρει την Νταίζη τις ανιψιές της και τα ανίψια του να για να δουν την ταινία ο Γκορ στο Ρέμα. Το τελικό πλάνο δείενχει έναν φοβισμένο καθηγητή Μπάτι στο διαμέρισμα 2, αποκαλύπτωντας ότι τελικά (από Θεία δίκη?) η μέθοδος της στριφτολογίας είχε δουλέψει σωστά στην αναζήτηση του τσαρλατάνου καθηγητή. Η ιστορία εισήγαγε τον όρο Στριφτολογία. Παρόμοιες έννοιες εμφανίζονται σε διάφορα άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένου του μυθιστορήματος, Ο «εκτελεστής» του Λουκ Ράινχαρτ (1971), στην οποία χρησιμοποιούνται ζάρια αντί του νομίσματος. Η ιστορία περιλαμβάνει πολλά θέματα που είναι κοινά στις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς, όπως για παράδειγμα τσραλτάνοι καθηγητές και κακή τύχη.Η ιστορία εισήγαγε τις ανηψιές της Νταίζη, Έιπρηλ, Μέυ και Τζουν, που θα γίνουν τακτικοί χαρακτήρες των κόμικς της Ντίσνεϋ. Σε μεταγενέστερες ιστορίες, οι ανηψιές εμφανίζονται ως σαν το «αντίπαλο δέος» για τα ανιψάκια του Ντόναλντ.