IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σπυρίδων Μηλιαράκης

Ο Σπυρίδων Μηλιαράκης (1852 - 1919) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής Φυτολογίας του Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα. Είναι ο εισηγητής στην Ελλάδα της νεώτερης Συστηματικής Φυτολογίας και ιδρυτής του Φυτολογικού πειραματικού εργαστηρίου.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1852. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε με πτυχίο διδακτορικής το 1876, και πήγε στη Γερμανία με υποτροφία της Κυβέρνησης για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σπούδασε Φυτολογία και αποφοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ με δεύτερο διδακτορικό πτυχίο. Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υφηγητής και επιμελητής του Φυτολογικού Μουσείου, και καθηγητής της Φυσικής Ιστορίας στο Πρακτικό Λύκειο. Το 1892 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Φυτολογίας στο Πανεπιστήμιο. Αποχώρησε από τη διδασκαλία το 1918. Απεβίωσε το 1919. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1888). Η γάτα. Αθήνα: Τυπογραφείο Αλεξ. Παπαγεωργίου. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1886). Επίκρισις της μεταφράσεως των στοιχείων επιστημονικής φυτολογίας του Ι. Βισνέρου υπό Θ. Αφεντούλη. Αθήνα: Τυπογραφείο καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1904). Περί της σημασίας των βοτανικών εργαστηρίων: λόγος εκφωνηθείς τη 28 Ιουνίου 1904 επί τοις εγκαινίοις του βοτανικού εργαστηρίου του Εθνικού Πανεπιστημίου. Αθήνα: Τυπογραφείον "Εστία" Κ. Μαϊσνερ & Ν. Καργαδούρη. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης. Περί ελληνικών βοτανικών όρων: απόσπασμα εκ του προλόγου του Εγχειριδίου Βοτανικής. 1904: Εστία. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1887). Die Meeres-Algen der Insel Sciathos. Nikolas Inglessis. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1912). Εν βιβλίον προωρισμένον προς διδασκαλίαν καθηγητών και διδασκάλων. Αθήνα: Τύποις Παρασκευά Λεώνη. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1886). Το δεύτερον βοτανικόν δημοσίευμα του κου Θ. Αφεντούλη. Αθήνα: Τυπογραφείο καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1888). Tylogonus Agavae: ein beitrag zur Kenntniss der niederen endophytischen Pilze. Αθήνα: Nicolas Inglessis. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης (1896). Η σημασία των βοτανικών κήπων και η κατάστασις του Βοτανικού Κήπου Αθηνών. Αθήνα: Τυπογραφείο Αδελφών Περρή. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Σπυρίδων Μηλιαράκης - Βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Μιχαήλ Στεφανίδης, επιμ. (1948). Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Ε', Ιστορία της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Αθήναι: Πυρσός Α.Ε. σελίδες 22–23. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης, μερικές από τις εργασίες του Μηλιαράκη ψηφιοποιημένες
Τόρστεν Χας

Ο Τόρστεν Χας (γερμανικά: Torsten Haß) (21 Νοεμβρίου 1970, Νοϊμύνστερ), γνωστός και με το ψευδώνυμο Κιμ Γκούντολ (Kim Godal), είναι Γερμανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, συγγραφέας και βιβλιοθηκάριος. Για παράδειγμα, έγραψε το Bibliotheken für Dummies. Το βιβλίο εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2019 και ανατυπώθηκε δύο φορές λόγω μεγάλης ζήτησης. Ζητήθηκαν σχεδόν 60.000 βιβλία μέχρι το τέλος του 2020. Το βιβλίο έχει λάβει αρκετές κριτικές και χρησιμοποιείται σε πολλά πανεπιστήμια. Παραδείγματα: Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Τύμπινγκεν (Βάδη-Βυρτεμβέργη), Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μπόχουμ (Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία), Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μπίνγκεν (Ρηνανία-Παλατινάτο).

 Bibliotheken für Dummies (2019); μαζί με Ντέτλεφ Σνάιντερ-Σάντερλαντ (Detlev-Schneider-Suderland) Arbeitgebermarke Bibliothek mit k(l)einem Budget : eine Einführung mit Übungen (2021) Vahīṅ dekhiye : Festschrift für Hellmut Vogeler (1996); εκδότης Das Ende der Gemütlichkeit : Entwurf eines Fundraising-Konzepts für kleinere und mittlere Wissenschaftliche Bibliotheken (2021) Dieses Buch ist für die Tonne : Einführung in den klassischen Zynismus (Kynismus) (2020); μαζί με Μαξιμίλιαν Σπανμπρούκερ (Maximilian Spannbrucker) Wohnriester und Erbbau : ein aktuelles Fallbeispiel (2021) Der Verlust der Magie : Essays, Polemiken, Satiren (2021) Die Rezensionen, Bd.A,1 (2021) Die Rezensionen, Bd.A,2 (2021) Die Rezensionen, Bd.A,3 (2021) Die Rezensionen, Bd.B,1 (2021) Die Rezensionen, Bd.B,2 (2021) Das Kartenhaus : ein Betrugs-Roman (2002) Der König des Schreckens : ein Vatikan-Krimi (2013) Männchensache : Rechtsfälle zur Vorbereitung im Geschlechterkampf – Roman (2009) Morddeich : und andere Kurzprosa (2021) Die Schwarze Zeit : ein Mittelalter-Roman (2006) Die Schwarze Zeit II : Aphrodites Puppen – Roman (2007) Die Schwarze Zeit III : Metathronos – Roman (2008) Die Schwarze Zeit IV : Agonie – Roman (2009) Die Schwarze Zeit V : Staub – Roman (2010) Die Schwarze Zeit VI : Terra re-mota – Roman (2011) Totenmelodie : ein Kurpfalz-Krimi (2017) Totenquintett : ein Kurpfalz-Krimi (2018) Totentraum : ein Kurpfalz-Krimi (2019) En Nuit: Dramolett (2021) Omega oder Das Hochzeitsmahl: Drama (2020) Die Staatsschuld – In a State of Bonds: Drama (2003) Das Christkind taumelt betrunken im Wald, der Weihnachtsmann torkelt nicht minder : Winter- und Weihnachts-Gedichte (2020) Es wiehert der Gaul, es graset das Pferd. Es machte auch nichts, wär’s mal umgekehrt : Liebes-Gedichte und andere (2020) KVK (Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, WorldCat): Αποτελέσματα αναζήτησης Torsten Haß KVK (Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, WorldCat): Αποτελέσματα αναζήτησης Kim Godal
Μήνυμα

Το μήνυμα είναι διακριτός τρόπος επικοινωνίας, με τον οποίο μεταβιβάζεται πληροφορία από το αποστολέα προς τον παραλήπτη ή μια ομάδα παραληπτών. Ένα μήνυμα μπορεί να μεταβιβαστεί με διάφορους τρόπους, όπως οι ταχυμεταφορές, η τηλεγραφία, το ταχυδρομικό περιστέρι ή μέσω κάποιου ηλεκτρονικού διαύλου. Ένα μήνυμα μπορεί να είναι το περιεχόμενο μιας και μόνο μετάδοσης, ενώ η διαδραστική ανταλλαγή μηνυμάτων αποτελεί συνομιλία. Ένας τύπος μηνύματος είναι το ανακοινωθέν, το οποίο είναι σύντομη έκθεση ή δήλωση που κοινοποιείται μέσω κάποιου δημόσιου μέσου.

 Στην ανθρώπινη επικοινωνία, τα μηνύματα που μεταβιβάζονται μπορεί να είναι λεκτικά ή μη λεκτικά: Ένα λεκτικό μήνυμα είναι ανταλλαγή πληροφοριών χρησιμοποιώντας λέξεις. Για παράδειγμα η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία, η τηλεφωνική επικοινωνία, τα φωνητικά μηνύματα, κλπ. Ένα μη λεκτικό μήνυμα κοινοποιείται μέσω ενεργειών ή συμπεριφορών αντί λέξεων, π. χ. με τη χρήση της γλώσσας του σώματος. Υπάρχουν δύο κύριες σημασίες της λέξης "μήνυμα" στην πληροφορική: τα μηνύματα που ανταλλάσσονται μεταξύ προσώπων με τη χρήση κάποιου ψηφιακού μέσου και τα μηνύματα που ανταλλάσσονται μεταξύ λογισμικών χωρίς την παρέμβαση ανθρώπων. Η ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων και τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είναι παραδείγματα λογισμικού που σχεδιάστηκαν ώστε να χρησιμοποιούνται για την ανταλλαγή μορφοποιημένων ή μη μορφοποιημένων κείμενων μεταξύ προσώπων. Η ανταλλαγή μηνυμάτων (message passing) είναι μορφή επικοινωνίας που χρησιμοποιείται στην ταυτόχρονη και παράλληλη επεξεργασία, στον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό και στη διαδιεργασιακή επικοινωνία, όπου η επικοινωνία γίνεται με την αποστολή μηνυμάτων σε παραλήπτες. Σε μια σχετική χρήση αυτής της σημασίας του μηνύματος στις αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού όπως η Smalltalk ή η Java, ένα μήνυμα αποστέλλεται σε ένα αντικείμενο, καθορίζοντας ένα αίτημα για δράση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Messages στο Wikimedia Commons
Παναγιώτης Αυγουστίδης

Ο Παναγιώτης Αυγουστίδης (1873 ή 1896 - 1948) του Η., ήταν Έλληνας πολιτικός και έμπορος. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης από το 1927 ως το 1928 και ως γερουσιαστής από το 1929 ως το 1935.

 Γεννήθηκε το 1873 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής), ενώ ήταν 52 ετών (γεννηθείς το 1896) όταν πέθανε, σύμφωνα με το αγγελτήριο κηδείας του.Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης σε αναπληρωματικές εκλογές το 1927 ενώ το 1929 εξελέγη γερουσιαστής για τριετή θητεία, η οποία ανανεώθηκε παραμένοντας έτσι μέχρι το 1935.Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 11 Φεβρουαρίου 1948 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας. Ήταν παντρεμένος με την Κλειώ Π. Αυγουστίδου.
Tinashe

Η Tinashe Jorgensen Kachingwe (γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1993 ), γνωστή μονοσήμαντα ως Tinashe, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, χορεύτρια, παραγωγός δίσκων και ηθοποιός. Γεννημένη στο Λέξινγκτον του Κεντάκι, η Tinashe μετακόμισε στο Λος Άντζελες ως παιδί για να ακολουθήσει μια καριέρα στον χώρο της ψυχαγωγίας. Οι αξιοσημείωτοι ρόλοι της περιελάμβαναν ως μοντέλο λήψης κίνησης στην ταινία κινουμένων σχεδίων The Polar Express (2004), η Robin Wheeler στην τηλεοπτική σειρά του Cartoon Network Out of Jimmy's Head (2007–2008) και ένας επαναλαμβανόμενος ρόλος στη σειρά Two and and a Half Men του CBS Half Men (2008–2009). Μεταξύ 2007 και 2011, η Tinashe ήταν μέλος του γυναικείου γκρουπ των Stunners. Η Tinashe περιγράφει τη μουσική της ως "ρυθμική ποπ" που εξερευνά τα είδη εναλλακτικής R&B, ποπ και χιπ χοπ .

 Το μουσικό στυλ της Tinashe έχει περιγραφεί ως R&B, pop, και εναλλακτικό R&B. Η Tinashe είπε ότι γράφει τα τραγούδια της και είναι ανοιχτή σε συγγραφικές συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες. Η γραφή της αποτελείται από "πράγματα που σχετίζονται με εμένα και τη ζωή μου, είτε πρόκειται για σχέσεις που είχα είτε για σχέσεις με ανθρώπους που γνωρίζω, γιατί μπορώ να βάλω τον εαυτό μου στη νοοτροπία των άλλων και να γράψω και από αυτή την οπτική". Της αρέσει επίσης να γράφει για την κοινωνία. «Διαφορετικά πράγματα που με επηρεάζουν καθημερινά περισσότερο από μία φιλοσοφική οπτική παρά απλά τα προφανή πράγματα». Τα mixtape της ήταν πιο πειραματικά, ενσωματώνοντας στοιχεία παραδοσιακής R&B, electro-hop και dark pop.Όσον αφορά το μουσικό της στυλ, «εμπνέεται πραγματικά από την R&B, τη hip-hop και την εναλλακτική μουσική». Η Tinashe το 2016 είχε αναφέρει ότι αισθάνεται πως «δεν ταιριάζει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος». Στα πρώτα στάδια της καριέρας της, τη συνέκριναν συχνά και τη θεωρούσαν "διάδοχο" της Ciara, την οποία έχει αναφέρει και ως έμπνευση της. Το στυλ της έχει επίσης συγκριθεί με την Janet Jackson, την Aaliyah και τον James Blake. Η Tinashe εμπνεύστηκε από τη μουσική που έπαιζαν οι γονείς της στο σπίτι όταν ήταν μικρή. Θεωρεί ότι οι Britney Spears, Michael Jackson, Janet Jackson, Sade, Christina Aguilera, James Blake, οι xx και SBTRKT είναι σημαντικές επιρροές στην μουσική της. Η Tinashe κατοικεί στο Λος Άντζελες και έχει μαύρη ζώνη στο Taekwondo.Το 2016, η Tinashe έζησε με την οικογένειά της στο La Crescenta, ένα προάστιο 20 μίλια βόρεια του Λος Άντζελες. Ήταν σε σχέση με τον Αυστραλό μπασκετμπολίστα Ben Simmons από τον Νοέμβριο του 2017 έως τον Μάιο του 2018. Τον Ιούνιο του 2020, παρευρέθηκε στις διαδηλώσεις του Τζορτζ Φλόιντ στο Λος Άντζελες.Σε μια συνέντευξη του 2020 στους Gay Times, η Tinashe συζήτησε την αμφιφυλοφιλία της, έχοντας προηγουμένως αναφερθεί στη σεξουαλικότητά της στο Tumblr το 2012. Aquarius Tour (2014–15) Joyride Tour (2016) 333 Tour (2021) Summer '22 Tour (2022) Άλμπουμ: Aquarius (2014) Nightride (2016) Joyride (2018) Songs for You (2019) 333 (2021)
Πρωτάθλημα Basket League Κύπρου Ανδρών 2019-2020

Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2019–20 αποτέλεσε την 65η διοργάνωση από την ίδρυση της Α' Κατηγορίας Κύπρου, ενώ αποτέλεσε την 53η υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. Το πρωτάθλημα διεκόπη λόγω της πανδημίας COVID-19.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 9 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται τρεις φορές μεταξύ τους στην κανονική περίοδο. Οι πρώτες τέσσερις συμμετέχουν στα πλέι-οφ. Η τελευταία ομάδα στο τέλος της κανονικής περιόδου διαβαθμίζεται στη Β1 κατηγορία. Τη θέση στο νέο πρωτάθλημα παίρνει η πρωταθλήτρια της Β1 κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στη διοργάνωση Basketball Champions League και η κυπελλούχος ομάδα στο FIBA Europe Cup. Και οι δύο διοργανώσεις ανήκουν στην FIBA. Οι ακόλουθες 9 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κύπρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 2019-20: Πετρολίνα ΑΕΚ Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού ΑΠΟΠ Πάφου Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου Ομόνοια Λευκωσίας Ομόνοια Λευκωσίας - Κεραυνός Στροβόλου Ρεπό: Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ - ΑΠΟΠ Πάφου ΕΘΑ Έγκωμης - Πετρολίνα ΑΕΚ ΑΠΟΕΛ - Απόλλων Λεμεσού Ένωσις Νέων Παραλιμνίου - ΑΠΟΕΛ Ρεπό: ΑΠΟΠ Πάφου Απόλλων Λεμεσού - ΕΘΑ Έγκωμης Πετρολίνα ΑΕΚ - Ομόνοια Λευκωσίας Κεραυνός Στροβόλου - Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ ΑΠΟΠ Πάφου - Κεραυνός Στροβόλου Ρεπό: ΑΠΟΕΛ Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ - Πετρολίνα ΑΕΚ Ομόνοια Λευκωσίας - Απόλλων Λεμεσού ΕΘΑ Έγκωμης - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου *Είχαν απομείνει και οι αγώνες των Play Off
Κολοσσαί

Οι Κολοσσές ή Κολοσσαί («Αἱ Κολοσσαί») ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, γνωστή από την εποχή του Ξενοφώντα, ο οποίος έγραψε τον 4ο αιώνα π. χ. ότι οι Κολοσσαί ότι ήταν μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Φρυγίας. Οι Κολοσσές είναι γνωστές και από την αρχή του χριστιανισμού από την Επιστολή προς Κολοσσαείς και καταστράφηκε από σεισμό την εποχή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Οι Κολοσσοί βρίσκονται στην περιοχή της βυζαντινής πόλης Χώναι (της σύγχρονης Honaz), που ιδρύθηκε από πρόσφυγες των Κολοσσών, στον 8ο αιώνα.

 Η τοποθεσία των Κολοσσών είναι σε λόφο 3 χλμ βόρεια της σημερινής πόλης Honaz (Χώναι) στις όχθες του ποταμού Λύκου (σημερινού Aksu Çayı), και δεν έχει ανασκαφεί. Η πόλη είναι γνωστή, μεταξύ άλλων, από την «Επιστολή προς Κολοσσαείς» του απόστολου Παύλου στην Εκκλησία των Κολοσσών (37.786882°N 29.259934°E﻿ / 37.786882; 29.259934). Χτίστηκε πριν από τη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (4ο αιώνα π.Χ.) και ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του Ξενοφώντα, μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Φρυγίας. Ο Κύρος αφού έφυγε από τις Σάρδεις την άνοιξη του 401 π.Χ., πέρασε εκεί μια εβδομάδα με το στρατό του. Στον 1ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, καταστράφηκε από ένα σεισμό. Από τον 2ο αιώνα, η πόλη έχασε την σημασία της, εξαιτίας της εγγύτητας των πόλεων της Ιεράπολης και Λαοδικείας. Η περιοχή είναι εντελώς εγκαταλελειμμένη από τον 9ο αιώνα, δεδομένου ότι οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν στην διπλανή πόλη Χώναι. Σε έναν ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ υπηρετούσε ο ευλαβής Άρχιππος, εγκρατής και ασκητικός. Οι ειδωλολάτρες από φθόνο θέλησαν να εκτρέψουν δύο ποτάμια εναντίον του ναού και του Αρχίππου, αλλά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με θαυμαστό τρόπο παρενέβη και οι δύο ποταμοί "χωνεύθηκαν" χωρίς να βλαφτεί ο ναός και ο πιστός Άρχιππος. Γι' αυτό το μέρος ονομάστηκε Χώναι. Η ανάμνηση του θαύματος εορτάζεται στις 6 Σεπτεμβρίου κάθε έτους. Οι καταγόμενοι από τις Κολοσσές ονομάζονταν «Κολλοσαείς» (από την Επιστολή του Αποστόλου Παύλου), «Κολοσηνοί» (από επιγραφές σε νομίσματα). Επιστολή προς Κολοσσαείς «Colossae». www.kultur.gov.tr, Ανακτήθηκε στις 2016-09-04. (Αγγλικά) «Colossae (BiblePlaces.com) – BiblePlaces.com». www.bibleplaces.com. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2016.
Το χρώμα του πάθους

Το χρώμα του πάθους (Ισπανικά: El color de la pasión) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014.Πρωταγωνιστούν Εσμεράλδα Πιμεντέλ, Έρικ Ελίας, Κλάουδια Ραμίρες και Ρενέ Εστρίκλερ.

 Η Ρεμπέκα, μια γυναίκα που μισούσε πάντα την αδερφή της Αδριάνα για τα πάντα. Η Ρεμπέκα δολοφονεί την αδερφή της για να καταλήξει με τον άντρα της και γίνεται η μητριά της ανηψιάς της, Λούσια και η ετεροθαλής αδελφή της, Νόρα μισεί τη Λούσια για τους ίδιους λόγους που η Ρεμπέκα μισούσε την Αδριάνα, καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εσμεράλδα Πιμεντέλ ως Λουσία Γαχιόλα Μουρίγιο Έρικ Ελίας ως Μαρσέλο Εσκαλάντε Φουέντες Κλάουδια Ραμίρες ως Ρεμπέκα Μουρίγιο Ροδάρτε ντε Γαχιόλα Ρενέ Εστρίκλερ ως Αλόνσο Γαχιόλα Μπελτράν Εουχένια Καουδούρο ως Μαγδαλένα Μουρίγιο Ροδάρτε Ελένα Ρόχο ως Μιλάγρος Φουέντες χηρ. Βαλβίδια Αρασέλι Ραμίρες ως Σάρα Εσκέρρα Χιμένα Ρόμο ως Νόρα Γαχιόλα Μουρίγιο Μαριάνο Παλάσιος ως Ροδρίγο Σουνίγα Ρολντάν Μόισες Αρισμέντι ως Αμαδόρ Σουνίγα Μοντόγια Μονσεράτ Μαρανιόν ως Μπριχίδα Ρολντάν ντε Σουνίγα Πάμπλο Βαλεντίν ως Μάριο Ερνάντες Μάρσια Κουτίνιο ως Λίχια Σερβάντες Μαρσέλα Μορέτ ως Νόρμα Αντρές Αλμέιδα ως Πάδρε Σαμουέλ Νατάλια Γκερρέρο ως Ντανιέλα Σουάρες Μολίνα Εδουάρδο Εσπάνια ως Εδουάρδο "Λάλο" Μπαραγάν Αρτούρο Βάσκες ως Βινίσιο Γκαρρίδο Γκλόρια Ισαγκίρρε ως Τερέσα "Τέρε" Γρανάδος Μαουρίσιο Αμπουλαράτς ως Σέρχιο Μονδραγόν Έντσα Ραμίρες ως Γκλόρια Ίλσε Ικέδα ως Λετίσια "Λέτι" Εσκέρρα Μαριμπέλ Λάνσιονι ως Λορένα Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα ως Τρινιδάδ "Τρίνι" Μπαρρέρα ντε Τρεβίνιο Λουίς Κουτουριέρ ως Νασάριο Τρεβίνιο Ανχελίνα Πελάες ως Ραφαέλα Λουίς Γατίκα ως Ρικάρδο Μαρκές Χαβιέρ Τζάτιν ως Ρομάν Ανδράδε Χάρολντ Ασουάρα ως Μπενίτο Ροσάλες Ρομπέρτο Μπλαντόν ως Αλφρέδο Σουάρες Έργουιν Βέτια ως Χουάρες Νούρια Μπάχες ως Αϊντα Λούγο Λουίς Φερνάντο Πένια ως ΡουμπέρτοΓκεστ εμφανίσεις Αλφόνσο Ντοσάλ ως Φεδερίκο Βαλβίδια Φουέντες Μισέλ Ρενό ως Ρεμπέκα Μουρίγιο Ροδάρτε (νεαρή) Άνα Ισαμπέλ Τόρρε ως Μαγδαλένα Μουρίγιο Ροδάρτε (νεαρή) Αριάδνε Ντίας ως Αδριάνα Μουρίγιο Ροδάρτε ντε Γαχιόλα Οράσιο Παντσέρι ως Αλόνσο Γαχιόλα (νεαρός) Ροδρίγο Μάσα ως Αμαδόρ Σουνίγα (νεαρός) Κλάουδιο Ρόκα ως Μάριο Ερνάντες (νεαρός) Ραμόν Βαλέρα ως Ρικάρδο Μαρκές (νεαρός) Νούρια Χιλ ως Κλάρα Ροσάλες (νεαρή) Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 1 Βραβείο ASCAP (Τηλεοπτικό Τραγούδι) 5 Βραβεία TV Adicto Golden (Άνδρας Ηθοποιός σε Β΄ Ρόλο, Γυναίκα Ηθοποιός σε Β΄ Ρόλο, Ανταγωνιστής, Ανταγωνίστρια, Γυναίκα Αποκάλυψη) Το χρώμα του πάθους στην IMDb
Α.Ο. Αστέρας Σύρου

Ο Αθλητικός Όμιλος "Αστήρ" Σύρου (ΑΟ Αστήρ) ιδρύθηκε το 1971 στην Ερμούπολη της Σύρου ως εναλλακτική επιλογή όσων ποδοσφαιριστών δεν μπορούσαν να αγωνιστούν στον Α.Ο. Σύρου, που έκανε πρωταθλητισμό στην Α΄ Πειραιά και ήταν τότε ένα σκαλοπάτι πριν από την άνοδό του στη Β΄ Εθνική. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική. Έχει χρώματα κυανέρυθρα και έμβλημα το αστέρι, ενώ παλαιότερα λειτουργούσε και τμήμα μπάσκετ. Από το καλοκαίρι του 2013 ο σύλλογος είναι ανενεργός.

 Από το πρώτο έτος της ίδρυσής του, ο Αστέρας εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και ήταν η τρίτη ομάδα των Κυκλάδων που έγινε δεκτή στην ΕΠΣΠ μετά τον Α.Ο. Σύρου (από το 1968-69) και τον ΑΟ Μυκόνου (το 1970-71). Το 1976 ανέβηκε στην Β΄ κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε ως το 1979. Τη σεζόν 1979-80 δεν μετείχε στο πρωτάθλημα Πειραιά ενόψει της ίδρυσης της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων, η οποία συστάθηκε το 1980 και διοργάνωσε το πρώτο της πρωτάθλημα τη σεζόν 1980-81, με τον Αστέρα Σύρου παρόντα στην Α΄ κατηγορία. Το 1982 αναδείχθηκε πρωταθλητής Κυκλάδων και ανέβηκε στη Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνιζόταν και ο Α.Ο. Σύρου. Στο τέλος της σεζόν υποβιβάστηκαν και οι δύο, οπότε συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν την "Α.Ε. Σύρας". Η ΑΕΣ ανέβηκε αμέσως στη Δ΄ Εθνική και κυριάρχησε στο κυκλαδίτικο ποδόσφαιρο κατακτώντας συνεχώς το κύπελλο και το πρωτάθλημα όποτε υποβιβαζόταν. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο Αστέρας αναδημιουργήθηκε (και η ΑΕΣ ξαναπήρε το παλιό της όνομα "Α.Ο. Σύρου"). Αγωνίστηκε και πάλι στην ΕΠΣ Κυκλάδων, της οποίας κατέκτησε το κύπελλο το 2005, ενώ ήταν φιναλίστ το 2004. Το καλοκαίρι του 2013 αποφασίστηκε η διάλυση του συλλόγου και έκτοτε η ομάδα δεν συμμετέχει στις διοργανώσεις της ένωσης. Στη Δ΄ Εθνική 1982-83 (1ος όμιλος): 17η/19 ομάδες (υποβιβάστηκε) Πρωταθλητής Κυκλάδων (1): 1982 Κυπελλούχος Κυκλάδων (1): 2005 Φιναλίστ Κυπέλλου Κυκλάδων (1): 2004 Δευτεραθλητής Γ΄ ΕΠΣ Πειραιά (1): 1976 Ο Αστέρας Σύρου λειτουργούσε παλαιότερα και τμήμα μπάσκετ που ανήκε στην Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων. Η σελίδα του Αστέρα στην ΕΠΣ Κυκλάδων ΕΣΚ Κυκλάδων "Αθλητική Ηχώ" - Αρχείο
Επαρχία Σαμκίρ

Η επαρχία Σαμκίρ (αζερικά: Şəmkir‎) είναι επαρχία στο βορειοδυτικό μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Η επαρχία προηγουμένως ονομαζόταν Σαμχόρ, κατά την σοβιετική περίοδο και ονομάστηκε πάλι Σαμκίρ μετά την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν. Η επαρχία ιδρύθηκε το 1930. Η πρωτεύουσα είναι το Σαμκίρ, ενώ αναφέρεται και ως Σαμκούρ σε μεσαιωνικές Αραβικές και Περσικές πηγές.

 Υπάρχει μια πόλη, το Σαμκίρ, 4 αστικού τύπου οικισμοί, οι Τσιναρλί, Νταλλάρ, Ζαγιάμ και Κιούρ, καθώς και 59 χωριά στην επαρχία. Οι εγκαταστάσεις συμπεριλαμβάνουν 59 μεγάλα και μεσαίου μεγέθους κτίρια, 53 προσχολικές, 81 κτίρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 1 τεχνικό επαγγελματικό κτίριο, 22 νοσοκομεία και κέντρα ιατρικής φροντίδας και 156 πολιτισμικά κτίρια στην επαρχία. Υπάρχει υδροηλεκτρικό φράγμα καθώς και νέα εγκατάσταση παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το 2012, ενώ πολλά αγροτικά προϊόντα παράγονται στην επαρχία. Η επαρχία συνορεύει με τις επαρχίες Γκοϊγκόλ, Γκανταμπάι, Ντασκασάν, Τοβούζ και Σαμούχ. Ο πληθυσμός είναι 192.900 κάτοικοι με το 33,49% των κατοίκων να ζουν σε αστική περιοχή και το υπόλοιπο 66,51% ζει στην εξοχή. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 113,49 κάτοικοι το τετραγωνικό χιλιόμετρο. Οι άνδρες έχουν το 49,58% του πληθυσμού και το 50,42% οι γυναίκες. Τα παιδιά αποτελούν το 11,26% του πληθυσμού, ενώ το 33,18% είναι κάτω τον 18 ετών, και το 57,86% του πληθυσμού είναι 18 με 60 ετών. Το 5,79% έχουν ανώτερη εκπαίδευση, ενώ το 56,1% μόνο δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ο αριθμός των προσφύγων και τον εσωτερικά εκτοπισμένων ανθρώπων από την σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι 12.240 και 1.897, αντίστοιχα. Από το 2014, η πόλη φιλοξενεί το τουρνουά σκακιού στο Σαμκίρ προς τιμήν της μνήμης του σκακιστή Βουγκάρ Γκασίμοφ. Αχμάντ Τζαβάντ, συγγραφέας Εθνικού ύμνου του Αζερμπαϊτζάν Φαρμάν Σαλμάνοφ, διάσημος Αζέρος και Σοβιετικός γεωλόγος Γιακούμπ Χατζίγιεφ, ακαδημικός Φαζίλ Μαμμάντοφ, Υπουργός φόρων της δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν Ρουστάμ Αλίγιεφ, ακαδημικός και καθηγητής Ζακίρ Αμπντουλάγιεφ, γεωλόγος Ελντάρ Μεσίμοφ, καθηγητής και πρύτανης στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού Βακίφ Σεγίντοφ, γενικός Χειρουργός στην κλινική Λέιλα Σιχλίνσκαγια στο Μπακού Λέιλα Μπεντιρμπεϊλί, διάσημη ηθοποιός από την ΕΣΣΔ και το Αζερμπαϊτζάν Τεϊμούρ Εχμέντοφ, αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Δημοκρατία» Γκιουλχάρ Χεσένοβα, διάσημη ηθοποιός από την ΕΣΣΔ και το Αζερμπαϊτζάν Ζουλφικάρ Αμπντουλάγιεφ, πολιτικός Νταβούντ Χατζίγιεφ, πρύτανης του κρατικού Πανεπιστημίου της Γκαντζά Μουμπαρίζ Κουρμπανλί, αναπληρωτής αρχηγός του κόμματος Γιένι Αζερμπαϊτζάν Τατζαντίν Μεχντίγιεφ, πρώην υπουργός Άμυνας της χώρας Ορούτζ Μουσάγιεφ, είχε διοικητικές θέσεις στο υπουργείο Παιδείας του Αζερμπαϊτζάν Πασά Κελμπινούρ, ποιητής και πρύτανης στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιατρικής του Αζερμπαϊτζάν Αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το Αζερμπαϊτζάν Shamkir Περιοχή Εκτελεστική Εξουσία Αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το Αζερμπαϊτζάν Shamkir Περιοχή Εκτελεστική Εξουσία Δήμος σύστημα πληροφοριών
Λόρα Μπράνιγκαν

Η Λόρα Μπράνιγκαν (Laura Ann Branigan, 3 Ιουλίου 1952 - 26 Αυγούστου 2004) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, αστέρι της ποπ, που μεσουράνησε στη δεκαετία του '80. Έκανε μεγάλη επιτυχία το 1982 με το τραγούδι «Gloria» με το οποίο παρέμεινε στην κορυφή του «Μπίλμπορντ» περισσότερο από 22 εβδομάδες. Ηταν επίσης τέσσερις φορές υποψήφια για το Βραβείο Γκράμι με τα τραγούδια: «Self Control», «How am i suppose to live without you», «Solitaire» κ.ά. Πέθανε ήσυχα ενώ κοιμόταν στο σπίτι της στο Λονγκ Αϊλαντ. Οι γιατροί διέγνωσαν ότι η 52χρονη τραγουδίστρια πέθανε από εγκεφαλικό ανεύρυσμα.

 Branigan Atlantic 1982 Branigan 2 Atlantic 1983 Self Control Atlantic 1984 Hold Me Atlantic 1985 Touch Atlantic 1987 Laura Branigan Atlantic 1990 Over My Heart Atlantic 1993 The Best of Branigan Atlantic 1995 Gloria 1982 #2 Solitaire 1983 #7 How Am I Supposed to Live Without You 1983 #12 Self Control 1984 #4 The Lucky One 1984 #20 Ti Amo 1984 #55 Spanish Eddie 1985 #40 Shattered Glass 1987 #48 The Power of Love 1988 #26 Moonlight On Water 1990 #59 Flashdance Soundtrack, τραγούδια, Gloria, Imagination 1983 Ghostbusters Soundtrack, τραγούδι, Hot Nights 1984 Mugsy's Girls ηθοποιός, Monica 1985 Backstage ηθοποιός, Kate Lawrence, τραγούδια, Helpless, Lonely Nights, I'm So Lost Without Your Love 1988 CHiPs ερμηνεύτρια, τραγούδι, A Love Until The End of Time 1982 CHiPs ηθοποιός, Sarah, τραγούδια, Gloria, Down Like A Rock 1983 Soundtrack του Baywatch, τραγούδι, I Believe 1994 Grand Theft Auto: Vice City Featured καλλιτέχνιδα 2002 Grand Theft Auto: Vice City Stories 2006
Θανασουλαίικα Ηλείας

Ο οικισμός Θανασουλαίικα βρίσκεται στον νομό Ηλείας και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα (πρώη Δημοτικό Διαμέρισμα) Καπελέτου της Δημοτικής Ενότητας Δήμου Βουπρασίας του καλλικρατικού Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Απέχει από την Εθνική Οδό Πατρών Πύργου, περίπου 500-700 μέτρα, και δύο χιλιόμετρα από τη Βάρδα. Η περιοχή είναι γνωστή για τις γεωργικές καλλιέργειες πατάτας και καρπουζιού.

 Την 05/04/1981 αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα Καπελέτου. Η περιοχή κατοικείται κυρίως από τις οικογένειες των Θανασουλαίων (καταγωγή από Ρούμελη), Πραντζαλαίων, Καλυβαίων, Μαυρογιανναίων, Μπακογιανναίων, Βαγγελακαίων και Παπαδοπουλαίων. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Θανασουλαίικων Καπελέτου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/02/2014. Θανασουλαίικα Ηλείας, moriasnow.gr
Ντέμιρ Κάπιγια

Το Ντέμιρ Κάπιγια (σλαβομακεδονικά: Демир Капија‎· προφέρεται ως μια, προπαροξύτονη λέξη, Ντεμιρκάπιγια· ελληνικά: Σιδηρές Πύλες) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας και πρωτεύουσα του Δήμου Ντέμιρ Κάπιγια. Βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα βορειότερα της πόλης της Γευγελής. Κατά την απογραφή του 2002 είχε 3.275 κατοίκους.

 Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1896 - 1897 σημειώθηκαν στην περιοχή πολλές μάχες των Ελληνικών σωμάτων των επαναστατών υπό τον Αθανάσιο Μπρούφα με Οθωμανικά στρατεύματα. Στα τέλη Ιουλίου του 1896 σκοτώθηκε εδώ ο Δημήτριος Κανναβός. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή δρούσε το σώμα του Ιωάννη Ραδιναλή. Κρατική Υπηρεσία Στατιστικής της ΠΓΔΜ, Απογραφή 2002
Ραδάμανθυς

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ραδάμανθυς ήταν ήρωας της Κρήτης, ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφοί του ήταν ο Μίνωας και ο Σαρπηδόνας. Σαν γιος του Δία θεωρείται ημίθεος, το όνομα του σημαίνει "αυτός που δείχνει σκληρή και άκαμπτη δικαιοσύνη", γι΄αυτό έγινε αργότερα ένας από τους Κριτές του Άδη. Τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα ανέθρεψε ο πατριός τους, βασιλιάς της Κρήτης Αστερίων, που νυμφεύτηκε τη μητέρα τους Ευρώπη. Ο Ραδάμανθυς είχε δύο γιους, τον Γόρτυ, που σχετίζεται με την Κρητική Γόρτυνα, και τον Ερυθρό, που ίδρυσε τις Ερυθρές Ιωνίας. Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς όπως ο Πλούταρχος, ο σύζυγος της Αριάδνης ήταν ο Ραδάμανθυς και όχι ο Διόνυσος· μαζί της απέκτησε τον Οινοπίονα, τον Στάφυλο και τον Θόα. Η Αριάδνη ήταν -σύμφωνα με την παράδοση- κόρη του αδελφού του Μίνωα, ή -σύμφωνα με άλλες παραδόσεις- κόρη του ομώνυμου εγγονού του, Μίνωα Β΄· σύμφωνα με τον μύθο του Θησέα την απήγαγε ο Διόνυσος.

 Σύμφωνα με τοπική, περισσότερο, παράδοση, ο Ραδάμανθυς φημιζόταν για τη σοφία και για τη δίκαιη κρίση του. Πέρα από την θέση του σαν Κριτής του Άδη, φημίζεται και ως διάσημος Κρητικός νομοθέτης: σε αυτόν αποδιδόταν η σύνταξη του Κρητικού Κώδικα. Ένας από τους νόμους του Ραδάμανθυ ήταν η υποχρέωση του νόμου χρησιμοποιώντας ζώα. Άλλος ένας σοβαρός νόμος ήταν η απαλλαγή από τιμωρία, σε όσους χρησιμοποίησαν βία για λόγους άμυνας. Ο Πλάτωνας στο Α΄ Βιβλίο των Νόμων του υμνεί την Κρητική νομοθεσία του Ραδάμανθυ μαζί με την νομοθεσία της Λακεδαιμονίου Πολιτείας· ο Ραδάμανθυς θεωρείται ο δικαιότερος άνθρωπο, που πέρασε από τον κόσμο. Ο θετός του πατέρας Αστερίων πέθανε και τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Κρήτης ο μεγαλύτερος αδελφός του Μίνωας, ο οποίος έστειλε εξορία τους αδελφούς του, από φόβο μήπως του πάρουν τον θρόνο· ο Ραδάμανθυς είχε τεράστια δημοτικότητα στους Κρητικούς. Ο Ραδάμανθυς κατέφυγε στην Βοιωτία, όπου νυμφεύτηκε την Αλκμήνη, χήρα του Αμφιτρύωνα και μητέρα του Ηρακλή. Ο μεσαιωνικός ιστορικός συγγραφέας Ιωάννης Τζέτζης γράφει, ότι ο Ραδάμανθυς ήταν ο διδάσκαλος του Ηρακλή. Οι αποικίες του Ραδάμανθυ σχετίζονται με τα νησιά του Αιγαίου, που ήταν υποτελή στην Κρήτη και τον αδελφό του Μίνωα· άλλοι συγγραφείς τον σχετίζουν με την κεντρική Ελλάδα. Μετά τον θάνατό του λοιπόν, ο Πλούτωνας τού ανέθεσε να δικάζει τους νεκρούς στον Άδη, μαζί με τον Μίνωα και τον Αιακό. Κατά τον Όμηρο, ο Ραδάμανθυς ταξίδεψε με πλοία των Φαιάκων στην Εύβοια αναζητώντας τον Γίγαντα Τιτυό. Στην αγγλική γλώσσα υπάρχει το επίθετο «Rhadamanthine» («ραδαμάνθειος»), που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια δίκαιη αλλά ανελαστική κρίση ή δικαστική απόφαση. Ο αστεροειδής 38083 Ραδάμανθυς (38083 Rhadamanthus) της Ζώνης του Κάιπερ, που ανακαλύφθηκε το 1999, έλαβε το όνομά του από τον μυθικό δικαστή. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Πετρώνα Αιτωλοακαρνανίας

Η Πετρώνα είναι πρώην κοινότητα και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας. Παλιότερα ονομαζόταν Μπουνίκεβος. Συνδέεται οδικά τόσο με το Αγρίνιο όσο και την Αμφιλοχία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Κατσιάδες, Βαρκό Κυπριό, Ρίγανη, Υπαπαντή αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πετρώνας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 152 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 71. Με βάση την απογραφή 2001 ο πληθυσμός του δημοτικού διαμερίσματος ήταν 232 κάτοικοι και του οικισμού 126. Κόμβος μεταξύ Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας πριν την τεχνητή λίμνη Κρεμαστών βρίσκεται ανάμεσα στους ποταμούς Αχελώο και Ίναχο, περιβάλλεται από την οροσειρά της Κανάλας και την οροσειρά της Πεντάλφας. Το χωριό, το αποτελούσαν τέσσερις συνοικισμοί, οι οποίοι ήταν: ο συνοικισμός Υπαπαντής, της Κατσιάδας, των Βαρκών και της Βέργας με το ανακαινισμένο (2007) πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Βέργας. Η κύρια οικονομική πηγή των μόνιμων κατοίκων είναι τα αγροτικά προϊόντα και η κτηνοτροφική παραγωγή. Το ζωικό κεφάλαιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα της περιοχής. Ωστόσο ελάχιστες είναι οι σύγχρονες μονάδες ανάπτυξης της κτηνοτροφίας και επεξεργασίας της κτηνοτροφικής παραγωγής.

 Εμφανίζεται το 1836 ως Συνοικισμός του Δήμου Φυτείας της επαρχίας Βάλτου Αιτ/νίας με την ονομασία Μπονίκοβον. Το έτος 1840 εμφανίζεται με την ονομασία Μπονίκοβον ή Μπονίτζοβον και υπάγεται στο Δήμο Ιδομένης. Το έτος 1845 μετονομάζεται σε Μπονίκεβος. Το 1928 μετονομάζεται από Μπονίκεβος σε Πετρώνα κι ένα χρόνο αργότερα προσαρτάται στην κοινότητα Αλευράδας, από την οποία αποσπάται και αναγνωρίζεται το 1933 ως αυτόνομη κοινότητα. Από το Μπονίκεβο κατάγονταν πολλά μέλη της οικογένειας Γεωργούση, που έλαβαν μέρος στον αγώνα για ανεξαρτησία της Ελλάδας (1821-1829), όπως ο Γεωργούσης Κων/νος (φιλικός), οι Γεωργούσης Αποστόλης, Γιώργης και Κώστας (οπλαρχηγός). Επίσης αναφέρονται και οι αγωνιστές Μπαλάφας Νικόλαος και Αλεξάκης Δημήτριος. Στη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής πολλοί κάτοικοι της Πετρώνας έλαβαν μέρος στην εθνική αντίσταση. Μεταξύ αυτών ξεχώρισε ο οπλαρχηγός του Ε.Δ.Ε.Σ. Αθανάσιος Μπρέσιακας, που έλαβε μέρος σε σημαντικές μάχες. Από την Πετρώνα κατάγονταν και η οικογένεια Κωνσταντίνου Γκρέκα. Ο Κων/νος Γκρέκας είχε δύο παιδιά το Βασίλειο Γκρέκα, δημόσιο υπάλληλο, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή και την Νίκη Γκρέκα. Το Γεφύρι της Βέργας στο https://www.youtube.com Φ.Ε.Κ. 22/18-12-1840 & 378/1-12-1933, Τεύχος Α΄ Εγκυκλοπαίδεια "Δομή" - Τόμος 28 σελ.67 - Εκδόσεις Τεγόπουλος - Μανιατέας - Αθήνα 1996 Σταματελάτος Μ. & Βάμβα Φ. - Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας - ΄Εκδοση εφημερίδας "Το Βήμα " - Αθήνα 2006 Παπαϊωάννου Κώστας - Αλευράδα - Αθήνα 2007 (ISBN 978-960-631-817-7) Τέλωνας Νικόλαος - Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος Βαλτινοί Αγωνιστές του '21. - Αμφιλοχία 2004
Βιτάλλιο

Με την εμπορική ονομασία Βιτάλλιο (Vitallium) φέρεται ένα ιδιαίτερο δύστηκτο κράμα που αποτελείται από κοβάλτιο σε ποσοστό 60-65% , χρώμιο 20%, μολυβδαίνιο 5%, και από διάφορα άλλα στοιχεία όπως σίδηρος, νικέλιο κ.ά. σε μικρότερα ποσοστά.

 Το κράμα αυτό, όπως και ανάλογα άλλα κράματα αρχικά χρησιμοποιήθηκε στην οδοντιατρική και τεχνητές αρθρώσεις , λόγω του μικρού βάρους του και της ιδιαίτερης αντιδιαβρωτικής συμπεριφοράς του. Σήμερα όμως λόγω και της μεγάλης αντοχής σε υψηλές θερμοκρασίες χρησιμοποιείται περισσότερο εκτεταμένα κυρίως στη κατασκευή των πτερυγίων των στροβιλοσυμπιεστών, ή στροβιλοαντιδραστήρων, καθώς επίσης και στη χύτευση διαφόρων αντικειμένων που υπόκεινται σε υψηλές θερμοκρασίες. Η εφαρμογή χρήσης εν προκειμένω εκτείνεται και στην κατασκευή των θαλάμων καύσης των αεριοστροβίλων. Το κράμα αυτό φέρεται να πρωτοαναπτύχθηκε από τον Αλβέρτο Μέρικ (Albert W. Merrick) για λογαριασμό της AUSTENAL Laboratories, το 1932. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.14ος, σελ.381. Wojnar, L (2001). "Δομή πορώδες και μηχανικές ιδιότητες του κράματος vitalium τύπου για τα εμφυτεύματα". Χαρακτηρισμός Υλικών 46 (2-3): 221. doi : 10.1016/S1044-5803 (01) 00127-9 . Kaminski, M? Baszkiewicz, J? Kozubowski, J? Bednarska, Α? Barcz, Α? Gawlik, G? Jagielski, J (1997). Journal of Materials Science 32 (14): 3727. doi : 10.1023 / A: 1018607219482 . Άρθρα για την Vitallium από DentalArticles.com NASA άρθρο που παραπέμπουν σε Vitallium στροβιλοσυμπιεστές
Ανθή Καραγιάννη

Η Ανθή Καραγιάννη (γεν. 1981 στην Καβάλα) είναι Ελληνίδα παραολυμπιονίκης και παγκόσμια πρωταθλήτρια στίβου, στους αγώνες δρόμων ταχύτητας και στο άλμα εις μήκος. Έχει κατακτήσει τρία ασημένια (2004) και δύο χάλκινα παραολυμπιακά μετάλλια (2008 και 2012). Αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια τρεις φορές το 2006 (100μ, άλμα εις μήκος) και το 2007 (άλμα εις μήκος) και πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2007 στο άλμα εις μήκος και τα 100μ. Μετέχει σε παραολυμπιακούς αγώνες στις κατηγορίες Τ13, F13, ατόμων με περιορισμένη όραση. Το 2007 τιμήθηκε με το Βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερου Έλληνα αθλητή ή αθλήτριας με αναπηρία (το 2007 ήταν ενιαίο το βραβείο ανδρών-γυναικών). Το Δημοτικό Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη» στην πόλη της Καβάλας πήρε το όνομά του πρός τιμήν της Ανθής Καραγιάννη το 2004.

 Η Ανθή Καραγιάννη γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1981 στην Καβάλα με προβληματική όραση. Αποφάσισε να ξεκινήσει τον αθλητισμό έπειτα από παρακίνηση φίλων της και άρχισε το στίβο. Το 2002 κατέκτησε τα πρώτα διεθνή τρόπαια, κερδίζοντας μια πρώτη και μια δεύτερη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Άρχισε να προπονείται εντατικά ενόψει των Παραολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, με αποτέλεσμα στην Αθήνα να κατακτήσει τρία ασημένια μετάλλια στα 100μ, 400μ και άλμα εις μήκος. Ακολούθησαν οι διακρίσεις στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2006: χρυσά στο μήκος και στα 100μ και στους Παγκόσμιους Αγώνες Τυφλών του 2007: χρυσό στο μήκος και χάλκινο στα 100μ. Το 2007 ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου την ανέδειξε αθλήτρια της χρονιάς για τις επιτυχίες της. Το 2008 στους παραολυμπιακούς του Πεκίνου κατέκτησε άλλο ένα μετάλιο στο άλμα εις μήκος, χάλκινο αυτή τη φορά. Επίσης, ήταν φιναλίστ στα 100μ. Μετέχει στην Παραολυμπιάδα 2012 στο Λονδίνο στα 100μ, όπου προκρίθηκε στον τελικό της κατηγορίας Τ13, και στο άλμα εις μήκος (κατηγορία F13) όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 5 μέτρα 16 εκατοστά. Ανήκει στον σύλλογο «Ίρις Καβάλας» και προπονείται με τον Ανδρέα Ευσταθίου. Έχει σπουδάσει λογιστική και Αγγλικά και εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος. Παραολυμπιακοί Αγώνες 2004: 100μ Τ13: ασημένιο μετάλλιο 2004: 400μ Τ13: ασημένιο μετάλλιο 2004: μήκος T13: ασημένιο μετάλλιο 2008: μηκος T13: χάλκινο μετάλλιο 2008: 100μ Τ13: 7η θέση 2012: 100μ Τ13: φιναλίστ 2012: μήκος F13: χάλκινο μετάλλιο Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου 2002: 100μ Τ13: 2η 2002: μήκος F13: 1η 2006: 100μ Τ13: 1η 2006: 200μ Τ13: 4η 2006: μήκος Τ13: 1η Παγκόσμιοι Αγώνες Τυφλών 2007: μήκος 1η 2007: 100μ 3η Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα 2003: 100μ T13: 1η 2003: μήκος F13: 1η 2005: 100μ Τ13: 2η 2005: 200μ Τ13: 2η 2005: μήκος Τ13: 3η Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ 2007: Καλύτερη Ελληνίδα αθλήτρια με αναπηρία. Ανθή Καραγιάννη, Ιστοσελίδα Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής.
Αγία Μαρίνα Δελβινακίου Ιωαννίνων

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δελβινακίου, του δήμου Πωγωνίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1922, η Αγία Μαρίνα ονομαζόταν Κουσοβίτσα και από το 1922 μέχρι το 1926, ονομαζόταν Βατσουνιά.

 Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές απολήξεις των Ορέων Τσαμαντά (Μουργκάνα), πολύ κοντά στα σύνορα με την Αλβανία και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 650. Aπέχει περίπου 71 χλμ. ΒΔ. των Ιωαννίνων (μέσω Λευκοθέας). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 21,656 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919, ως Κουσοβίτσα και μετονομάστηκε σε Βουτσουνιά, το 1922, μέχρι το 1926, οπότε πήρε τη σημερινή του ονομασία, Αγία Μαρίνα. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δελβινακίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Δελβινακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πωγωνίου. Η Μονή Μακραλέξη, εξαιρετικό κτίσμα του 11ου αιώνα από πέτρα της περιοχής, ΝΑ του οικισμού, στο δρόμο προς Κάτω Λάβδανη. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η οποία όμως δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά, χτίστη¬κε τον 7ο αιώνα επί Κωνσταντίνου Πωγωνάτου, ή τον 11ο αιώνα (1068) από κάποιον Αλέξη ή Μακραλέξη. Στη νότια πλευρά της σώζεται επιγραφή, η οποία φέρει τη χρονολογία 1585. Ίσως πρόκειται για το έτος ιδρύσεως της Μονής. Το καθολικό είναι ένας απλός τετρακίονος ναός με στενό νάρθηκα και πεσσοστήρικτο χαγιάτι στην ίδια πλευρά. Ο τρούλος είναι οκτάπλευρος με αντί-στοιχα μικρά ανοίγματα. Εσωτερικά ο ναός έχει πολλές τοιχογραφίες. Η μονή είχε, κάποτε, 20 κελιά και 70 μοναχούς. Σήμερα από τη μονή σώζεται το καθολικό και τμήμα κελιών. Ανήκει στη δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων ΒΔ. του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr http://nepirusonline.blogspot.gr/2010/12/blog-post_7034.html http://ipeirotika.gr/ioannina/item/2518-reportaz-alpha-sto-eleos-diarrikton-ta-xoria-tou-pogoniou-ioanninon Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Α.Ο. Αμβρακία Κωστακιών

Ο Αθλητικός Όμιλος Άμβρακία Κωστακιών ήταν ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που έδρευε στους Κωστακιούς Άρτας και ιδρύθηκε το 1953. Η έδρα της ομάδας ήταν το Γήπεδο Κωστακιών.

 Η ομάδα της Άμβρακίας είχε κατακτήσει 2 πρωταθλήματα (1987, 2016) και 1 κύπελλο (1997) στο τοπικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Η πρώτη φορά που η ομάδα ανέβηκε στη Γ' Εθνική Κατηγορία ήταν το 1966-67 αφού την προηγούμενη κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ηπείρου. Το πρωτάθλημα καταργήθηκε και γι' αυτό η Αμβρακία επέστρεψε στα τοπικά. Από το 1981 συμμετείχε στα τοπικά της ΕΠΣ Άρτας. Η ομάδα της Άμβρακίας είχε για πολλά χρόνια σημαντική παρουσία στα τοπικό πρωτάθλημα Άρτας.Το 1986-87 κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα και συμμετείχε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 1987. Εκεί αντιμετώπισε τον Άρη Μελισσιατίκων και κατάφερε να κερδίσει την άνοδο. Τη χρονιά 1987-88 αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική αλλά υποβιβάστηκε άμεσα. Το 2015-16 η Αμβρακία κατέκτησε το πρωτάθλημα Άρτας και μέσω του Ειδικού πρωταθλήματος 2016 ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική 2016-17. Τερμάτισε στην 12η θέση και κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία. Από το καλοκαίρι του 2017 η Αμβρακία είναι σε διαδικασία συγχώνευσης με την ΑΕ Καραισκάκης.Σε επέκταση αυτού η Αμβρακία δεν δήλωσε συμμετοχή στην Γ εθνική αλλά ούτε σε κάποια άλλη κατηγορία. Πρωτάθλημα ΕΠΣ Άρτας:2 (1986-87,2015-16) Κυπελλούχος ΕΠΣ Άρτας:1 (1996-97) Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Άρτας:4 (1986-87,1987-88,1988-89,2015-16) Πρωτάθλημα ΕΠΣ Ηπείρου:1 (1965-66)
Ατελοκύνας ο μικρόωτος

Ο ατελοκύνας ο μικρόωτος (Atelocynus microtis) είναι ένα μοναδικό και ασύλληπτο είδος κυνίδη ενδημικό της λεκάνης του Αμαζονίου. Είναι το μοναδικό είδος που αποδίδεται στο γένος Ατελοκύνας (Atelocynus). Ο ατελοκύνας ο μικρόωτος θεωρείται επί του παρόντος προ απειλούμενο από την IUCN. Δεν έχει διεξαχθεί ολοκληρωμένη οικολογική και γενετική έρευνα για το είδος.

 Έχει πολλές ονομασίες στις τοπικές γλώσσες όπου είναι ενδημικό, όπως: cachorro-do-mato-de-orelha-curta στα πορτογαλικά, zorro de oreja corta στα ισπανικά, nomensarixi στη γλώσσα τσικιτάνο, και uálaca στα γιουκούνα. Στα αγγλικά short-eared dog ή small-eared dog. Άλλες ονομασίες στα ισπανικά είναι zorro ojizarco, zorro sabanero, zorro negro. Το άγριο αυτό σκυλί είναι κυρίως σαρκοφάγο, με τα ψάρια, τα έντομα και τα μικρά θηλαστικά να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής του. Μια έρευνα που διεξήχθη στον Βιολογικό Σταθμό Κότσα Κάσου στο Περού στα ποσοστά των διαφόρων ειδών φαγητού στη διατροφή αυτού του ζώου παρήγαγε τα ακόλουθα αποτελέσματα: ψάρια 28%, έντομα 17%, μικρά θηλαστικά 13%, διάφορα φρούτα 10%, πουλιά 10%, καβούρια 10%, βατράχια 4%, ερπετά 3%.
Όσθριθ

Η Όσθριθ (Osthryth, πέθανε το 697) βασίλισσα της Μερκίας ως σύζυγος του Έθελρεντ της Μερκίας ήταν κόρη του Οσουί της Νορθουμβρίας και της δεύτερης συζύγου Έανφλεντ, δολοφονήθηκε από τους ευγενείς της Μερκίας. Η Όσθριθ δεν ήταν η μοναδική πριγκίπισσα από τον βασιλικό Οίκο της Νορθουμβρίας που έγινε βασίλισσα της Μερκίας, η αδελφή της Άλφλιντ παντρεύτηκε τον Πεάντα της Μερκίας (654 - 656). Μετά τον θάνατο του Πεάντα η αδελφή της κατηγορήθηκε ότι τον δηλητηρίασε και αναγκάστηκε να δραπετεύσει στο Φλάντμπουρι του Γούστερσαϊρ το οποίο πήρε το όνομα του με την ερμηνεία "οχυρό της Φλίντ". Την δεκαετία του 690 ο Έθελρεντ παραχώρησε το Φλάντμπουρι στον Όφτφορ επίσκοπο του Γούστερ προκειμένου να ιδρύσει μοναστηριακές εγκαταστάσεις. Η παραχώρηση αυτή αμφισβητήθηκε αργότερα από τον Έθελχιρντ βασιλιά του Γούστερ και γιο του Οσέρ με τον ισχυρισμό ότι ο Έθελρεντ δεν είχε δικαίωμα να παραχωρήσει το Φλάντμπουρι επειδή ήταν περιουσία της Όσθριθ, ο Έθελχιρντ το διεκδίκησε σαν κληρονομιά του. Ο Έθελρεντ και η Όσθριθ έκαναν μεγάλες δωρεές στο αβαείο του Μπάρντνει στο Λινκολνσάιρ, η Όσθριθ ανέλαβε τις περισσότερες πρωτοβουλίες για να μεταφερθούν τα οστά του θείου της στο αβαείο και για την αγιοποίηση του. Μερικά χρόνια αργότερα επειδή την χήρα του Όσβαλντ Κίνεμπουρ να πάρει το πέπλο της μοναχής.

 Η Όσθριθ βρέθηκε στην δύσκολη κατάσταση να αντιμετωπίσει πολλές εμφύλιες διαμάχες στην οικογένεια της, σε μάχη εναντίον του αδελφού της Έγκφριθ της Νορθουμβρίας και του συζύγου της σκοτώθηκε ο μικρότερος αδελφός της Έλφγουιν της Ντέιρα (679). Ο Βέδας αναφέρει σχετικά με τον Έλφγουιν ότι ήταν "ένας νέος 18 ετών πολύ αγαπητός και στα δυο βασίλεια του οποίου ο βασιλιάς της Μερκίας Έθελρεντ είχε παντρευτεί την αδελφή". Ο φόνος της Όσθριθ από ευγενείς της Μερκίας (697) είναι ανεξήγητη σύμφωνα με την πλειοψηφία των ιστορικών πηγών. Η Ανν Ουίλιαμς αναφέρει ότι η αιτία της δολοφονίας βρισκόταν στην εχθρότητα που υπήρχε ανάμεσα στους κατοίκους της Μερκίας και της Νορθουμβρίας. Ο Κίρμπι γράφει ότι έγινε για εκδικητικούς λόγους χάρη της αδελφής της η οποία είχε δηλητηριάσει τον Πεάντα. Ο Φίνμπεργκ με την σειρά του γράφει ότι η ίδια και ο ευγενής της Οσέρ έγινε ύποπτος ότι προσπάθησε να φέρει το βασίλειο του Γούστερ υπό την κυριαρχία της Μερκίας. Η Όσθριθ τάφηκε στο αβαείο του Μπάρντνει, ήταν η μητέρα του Κέολρεντ της Μερκίας. Ann Williams, 'Osthryth', in Ann Williams et al, eds, A Biographical Dictionary of Dark Age Britain, Seaby, 1991 Bede, The Ecclesiastical History of the English People (1994) D. P. Kirby, The Earliest English Kings, Routledge, 1991 H.P.R.Finberg, The Early Charters of the West Midlands (Leicester 1961) Kelly, F. E. (2004). "Osthryth (d. 697)" Αγγλοσαξωνικό χρονικό S 76
Μπελλούνο

Το Μπελλούνο (ιταλικά: Belluno) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλία, η πρωτεύουσα της Επαρχίας Μπελλούνο μίας από τις επτά Επαρχίες της Περιφέρειας Βένετο. Η έκταση της πόλης είναι 147.22 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 35.710 κάτοικοι, η πυκνότητα πληθυσμού στο Μπελλούνο είναι 240 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το Μπελλούνο βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια από την Βενετία και είναι η σημαντικότερη πόλη στις Δολομιτικές Άλπεις. Συνορεύει στα βόρεια με τις Δολομιτικές Άλπεις και στα νότια με την προέκταση των Άλπεων που χωρίζει το Μπελλούνο με την πεδιάδα της Βενετίας, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τόπους στον κόσμο για Σκι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του Μπελλούνο είναι 9 βαθμοί και η μέση ετήσια βροχόπτωση 1.37 μέτρα. Το όνομα της πόλης έχει Κέλτικη προέλευση και μεταφράζεται ως "υπέροχος λόφος", αυτό δείχνει την ευνοϊκή θέση της πόλης στην κοιλάδα.

 Ο πληθυσμός της πόλης ήταν στην αρχαιότητα σε συντριπτική πλειοψηφία Βενετικός αλλά υπήρχε και ένα μικρό ποσοστό Κελτών, καθώς η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία επεκτάθηκε βόρεια προς τις Άλπεις οι Κέλτες συγχωνεύτηκαν ή μετανάστευσαν. Η πόλη ορκίστηκε πίστη στην Ρώμη (225 π.χ.) και την βοήθησε στους πολέμους της με τους Κέλτες και τον Αννίβα όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος. Το Μπελλούνο ιδρύθηκε γύρω στο 220 - 200 π.χ. με πολλές εμπορικές και στρατιωτικές σχέσεις με τους Ρωμαίους προμηθεύοντας την Δημοκρατία με σίδηρο και χαλκό. Τον 2ο αιώνα π.χ. που οι Ρωμαίοι επεκτάθηκαν βόρεια η πόλη ενώθηκε πολιτικά και διοικητικά με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Το διάστημα που μεσολάβησε από την χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρ μέχρι την άνοδο του Αυγούστου το Μπελλούνο έγινε αποικία της Ρώμης και κατοικήθηκε από την Ρωμαϊκή φυλή Παπίρια. Με τον Αύγουστο ενσωματώθηκε στην "Περιοχή Χ" ή "Βενετία και Ίστρια" και κυβερνήθηκε από το "Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων". Ένας από τους επιφανέστερους κατοίκους του Μπελλούνο ήταν ο Γάιος Φλάβιος Χοστίλιους και η σύζυγος του Δομήτια, οι σαρκοφάγοι τους βρίσκονται από τον 3ο αιώνα στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την περιοχή κατέκτησαν τον 6ο αιώνα οι Λομβαρδοί και τον 8ο αιώνα ο Οίκος των Καρολιδών, ο περίφημος "Θησαυρός του Μπελλούνο" που βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο χρονολογείται από εκείνη την περίοδο. Από τα τέλη του 9ου αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε από έναν "επίσκοπο-κόμη" που δέχτηκε ένα κάστρο και τείχη, αργότερα πέρασε στην κατοχή των Γιβελλίνων. Μετά την ενσωμάτωση του Τρεβίζο κατακτήθηκε από την Δημοκρατία της Βενετίας (1404) και έγινε σημαντικό κέντρο μεταφοράς ξυλείας μέσω του ποταμού Πιάβε. Παρέμεινε στην Βενετία μέχρι την πτώση της Δημοκρατίας (1797), στην συνέχεια πέρασε στην Αυστροουγγαρία και στο Βασίλειο της Ιταλίας (1866). Ο σεισμός του 1873 κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης και τον Καθεδρικό ναό. ISTAT ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2019-06-30 στο Wayback Machine.
Γάζωρος Σερρών

Ο Γάζωρος είναι πεδινός οικισμός (υψόμ. 95 μ.) της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών που υπάγεται διοικητικά στο δήμο Νέας Ζίχνης. Έχει πληθυσμό 1660 κατοίκους και βρίσκεται 23 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών. Πήρε τη σημερινή ονομασία του το 1928 από την κοντινή ομώνυμη αρχαία πόλη.

 Η αρχαία πόλη Γάζωρος ήταν περίφημη στην αρχαιότητα για τη λατρεία της Άρτεμης της επονομαζόμενης «Γαζωρίας». Από τις αρχαίες πηγές μόνο ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει την πόλη (και αργότερα ο Στέφανος Βυζάντιος). Ωστόσο, το όνομά της, όπως και το εθνικό «Γαζώριοι», μαρτυρούνται σε επιγραφές των ελληνιστικών και αυτοκρατορικών χρόνων που βρέθηκαν πριν από μερικές δεκαετίες.Με βάση τις επιγραφές αυτές, η πόλη ταυτίστηκε οριστικά με τα αρχαία ερείπια που είχαν εντοπιστεί παλιότερα στο λόφο του «Αγίου Αθανασίου», ο οποίος υψώνεται δύο περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το σημερινό χωριό. Ως τον 3ο π.Χ. αιώνα η Γάζωρος ήταν μια από τις «περιοικίδες» πόλεις της Σίριος (σημ. Σέρρες). Ωστόσο, όπως μαρτυρεί τιμητικό ψήφισμα του 3ου-2ου π.Χ. αιώνα, η πόλη ήταν ήδη αυτόνομη από την ελληνιστική εποχή και σε αυτήν υπάγονταν διοικητικά όλες οι γύρω κώμες που βρίσκονταν μέσα στα όρια της αστικής της περιφέρειας («χώρας»). Μια από τις κώμες αυτές που βρισκόταν στην ανατολική όχθη της Κερκινίτιδας λίμνης (Αχινού), κοντά στο σημερινό χωριό Πεθελινός, και διέθετε κάποιο λιμάνι, φαίνεται πως χρησίμευσε ως επίνειό της, καθώς της εξασφάλιζε τη δυνατότητα επικοινωνίας με τη θάλασσα μέσω του υδάτινου δρόμου Κερκινίτιδας-Στρυμόνα. Κατά την αυτοκρατορική πάλι περίοδο, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός άλλου ψηφίσματος (του 158/9 μ.Χ.), η πόλη ήταν μέλος μιας ομοσπονδίας πέντε πόλεων («Πεντάπολης») που είχε την έδρα της στην αρχαία Σίρρα (σημ. Σέρρες). Οι κάτοικοί της, εκτός από τις αγροτικές καλλιέργειες, ασχολήθηκαν με τη συστηματική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής, όπως δείχνουν πολλά ίχνη μεταλλευτικών εργασιών που εντοπίστηκαν σε διάφορα σημεία κοντά στο σημ. Γάζωρο και τη Νέα Ζίχνη. Γεννήθηκαν στον ΓάζωροΓεώργιος Γκοντίδης, Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος Ευάγγελος Σταμπουλής, Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος