The Breakfast Club

Το The Breakfast Club είναι αμερικανική εφηβική κωμωδία-δράμα του 1985, σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία του Tζον Χιουζ (John Hughes). Πρωταγωνιστούν οι Εμίλιο Εστέβες (Emilio Estevez), Πολ Γκλίσον (Paul Gleason), Άντονι Μάικλ Χολ (Anthony Michael Hall), Τζαντ Νέλσον (Judd Nelson), Μόλι Ρίνγκβαλντ (Molly Ringwald) και Άλι Σίντι (Ally Sheedy). Η ταινία αφηγείται την ιστορία πέντε εφήβων από διαφορετικές σχολικές κλίκες, οι οποίοι εκτίουν το Σάββατο την τιμωρία τους υπό την επίβλεψη του αυταρχικού υποδιευθυντή του σχολείου τους. Η ταινία "The Breakfast Club" έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 7 Φεβρουαρίου 1985 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους από την Universal Pictures στις 15 Φεβρουαρίου 1985. Έκανε εισπράξεις 51,5 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι προϋπολογισμού 1 εκατομμυρίου δολαρίων και απέσπασε την αναγνώριση των κριτικών, οι οποίοι θεωρούν ότι είναι ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και αναγνωρίσιμα έργα του Χιούζ. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφέρθηκαν στη συνέχεια στους πέντε πρωταγωνιστές της ταινίας ως μέλη μιας ομάδας που ονομάζεται "Brat Pack". Το 2015, η ταινία υπέστη ψηφιακή επεξεργασία και προβλήθηκε εκ νέου σε 430 αίθουσες για τον εορτασμό της 30ής επετείου της. Το 2016, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου επέλεξε το The Breakfast Club για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντικό».

 Το Σάββατο, 24 Μαρτίου 1984, πέντε μαθητές του Γυμνασίου Σέρμερ παρουσιάζονται στις 7:00 π.μ. για ολοήμερη τιμωρία: ο κοινωνικά αδέξιος Μπράιαν Τζόνσον, ο ασταθής παλαιστής Άντριου Κλαρκ, η ντροπαλή μοναχική Άλισον Ρέινολντς, η δημοφιλής σνομπ Κλερ Στάντις και ο επαναστατημένος παραβάτης Τζον Μπέντερ. Σε voiceover, οι πέντε περιγράφονται αντίστοιχα ως «ένας εγκέφαλος, ένας αθλητής, ένας προβληματικός, μια πριγκίπισσα και ένας εγκληματίας». Συγκεντρώνονται στη σχολική βιβλιοθήκη, όπου ο υποδιευθυντής Ρίτσαρντ Βέρνον τους προειδοποιεί να μη μιλήσουν, να μην κουνηθούν από τη θέση τους και να μην κοιμηθούν μέχρι να αφεθούν ελεύθεροι στις 4:00 μ.μ. Τους αναθέτει μια έκθεση χιλίων λέξεων, στην οποία ο καθένας πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα «ποιος νομίζετε ότι είστε». Φεύγει και επιστρέφει μόνο περιστασιακά για να τους ελέγξει και να τους επιπλήξει προφορικά. Ο Τζον αγνοεί τους κανόνες και περνάει τον περισσότερο χρόνο του εκφοβίζοντας ή παρενοχλώντας την Κλερ, τον Μπράιαν και τον Άντριου. Έχοντας μια εντελώς εχθρική σχέση με τον διευθυντή, ο Τζον αντιμιλά προκλητικά στον Βέρνον και τον προσβάλλει, με αποτέλεσμα ο Τζον να λάβει επιπλέον τιμωρία για οκτώ Σαββατοκύριακα. Λίγο αργότερα, οι πέντε βγαίνουν κρυφά από τη βιβλιοθήκη για να βρουν την κρυψώνα μαριχουάνας του Τζον. Όταν βλέπουν ότι ο Βέρνον επιστρέφει στη βιβλιοθήκη, ο Τζον συλλαμβάνεται σκοπίμως, ώστε οι υπόλοιποι να επιστρέψουν κρυφά στη βιβλιοθήκη. Ο Τζον κλειδώνεται σε μια αποθήκη ως τιμωρία, αλλά δραπετεύει και επιστρέφει στη βιβλιοθήκη σέρνοντας μέσα από τα πάνελ της οροφής και πέφτοντας στη συνέχεια μέσα από αυτά στη βιβλιοθήκη. Ο Βέρνον ερευνά και οι άλλοι βοηθούν τον Τζον να κρυφτεί και επινοούν λόγους για τον θόρυβο. Οι μαθητές περνούν την ώρα τους μιλώντας, διαφωνώντας, ακούγοντας μουσική και καπνίζοντας μαριχουάνα. Σταδιακά, ανοίγονται και αποκαλύπτουν τα μυστικά τους και τις κακές σχέσεις τους με τους γονείς τους. Η δημοτικότητα της Κλερ την υποβάλλει σε έντονη πίεση από τους συνομηλίκους της και οι γονείς της τη χρησιμοποιούν για να εκδικηθούν ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια των καυγάδων. Η Κλερ βρίσκεται σε τιμωρία εξαιτίας κοπάνας από το σχολείο για να πάει για ψώνια. Ο πατέρας του Τζον είναι σωματικά και λεκτικά βίαιος απέναντι στον ίδιο και τη μητέρα του και, σύμφωνα με τον Βέρνον, ήταν σε τιμωρία επειδή σήμανε λάθος συναγερμό πυρκαγιάς. Ο Άντριου είναι ανίκανος να σκεφτεί μόνος του, καθώς ο πατέρας του τον εκφοβίζει για να πετύχει στην πάλη και βλέπει κάθε μορφή αδυναμίας με περιφρόνηση. Τον έστειλαν στην τιμωρία επειδή έδεσε τα οπίσθια ενός άλλου αδύναμου μαθητή με ταινία, προκειμένου να φανεί ανώτερος και να κερδίσει την έγκριση του πατέρα του. Ο Μπράιαν δέχεται τόση πίεση από τους γονείς του για να πάρει καλούς βαθμούς που σκέφτηκε να αυτοκτονήσει αφού πήρε F στο μάθημα του εργαστηρίου. Τον έστειλαν στην τιμωρία επειδή έφερε ένα πιστόλι φωτοβολίδων στο σχολείο για το σκοπό αυτό ενώ οι γονείς του δεν ανησυχούν για την απόπειρα αυτή. Η Άλισον είναι μια παρορμητική ψεύτρα με αμελείς γονείς και κλέβει συνεχώς τυχαία αντικείμενα προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει σε περίπτωση που αποφασίσει ποτέ να το σκάσει από το σπίτι της. Παραδέχεται ότι απλώς εμφανίστηκε στην τιμωρία λόγω έλλειψης κάτι καλύτερου να κάνει. Όλοι συνειδητοποιούν ότι, παρά τις διαφορές τους, αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Εν τω μεταξύ, ο Βέρνον παραπονιέται στον επιστάτη Καρλ ότι οι μαθητές σήμερα είναι λιγότερο πειθαρχημένοι από ό,τι ήταν νωρίτερα στη διδακτική του καριέρα. Ο Καρλ λέει στον Βέρνον ότι είναι ο μόνος που έχει αλλάξει και ότι οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται για τη γνώμη του. Η Κλερ περιποιείται το μακιγιάζ της Άλισον, γεγονός που κεντρίζει το ρομαντικό ενδιαφέρον του Άντριου. Η Κλερ αποφασίζει να σπάσει την «αθώα» και «παρθένα» εμφάνισή της, φιλώντας τον Τζον. Παρόλο που υποψιάζονται ότι οι νέες τους σχέσεις θα τελειώσουν όταν τελειώσει η τιμωρία, πιστεύουν ότι οι κοινές τους εμπειρίες θα αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν τους συνομηλίκους τους με την έννοια ότι δεν θα ξανακοιτάξουν κάποιον άνθρωπο με τον ίδιο τρόπο. Καθώς η τιμωρία πλησιάζει στο τέλος της, η ομάδα ζητάει από τον Μπράιαν να ολοκληρώσει την εργασία που έχει ανατεθεί σε όλους και ο Τζον επιστρέφει στην αποθήκη, οπότε ο Βέρνον νομίζει ότι δεν έφυγε ποτέ. Ο Μπράιαν αφήνει το δοκίμιο στη βιβλιοθήκη για να το διαβάσει ο Βέρνον αφού φύγουν. Καθώς οι μαθητές χωρίζουν, η Άλισον και ο Άντριου φιλιούνται, όπως και η Κλερ και ο Τζον. Η Άλισον αποσπά το σήμα του πολιτειακού πρωταθλήματος του Άντριου από το σακάκι του για να το κρατήσει και η Κλερ δίνει στον Τζον ένα από τα διαμαντένια σκουλαρίκια της. Καθώς ο Βέρνον διαβάζει το δοκίμιο, ο Μπράιαν γράφει πώς ο διευθυντής έχει χρησιμοποιήσει στερεότυπα για να τους κρίνει μικροπρεπώς και δηλώνει ότι «ο καθένας από εμάς είναι ένας εγκέφαλος, ένας αθλητής, ένας προβληματικός, μια πριγκίπισσα και ένας εγκληματίας. Αυτό απαντάει στην ερώτησή σας;» Υπογράφει το δοκίμιο με το «Ειλικρινά δικοί σας, η Λέσχη Πρωινού (the Breakfast Club)». Καθώς περπατάει στο σπίτι του μέσα από το γήπεδο ποδοσφαίρου του σχολείου, ο Τζον ανεβάζει θριαμβευτικά τη γροθιά του στον αέρα. Ο Εμίλιο Εστέβες (Emilio Estevez) ως Άντριου Κλαρκ (Andrew Clark), ένας "αθλητής" που καταδικάστηκε σε φυλάκιση το Σάββατο επειδή ένωσε τα κωλομέρια του Λάρι Λέστερ. Ο Πολ Γκλίσον (Paul Gleason) ως υποδιευθυντής Ρίτσαρντ Βέρνον (Richard Vernon), ο αυταρχικός υποδιευθυντής του Γυμνασίου Σέρμερ που επιβλέπει την κράτηση του Σαββάτου. Είναι μαχητικός απέναντι στους μαθητές, ιδιαίτερα στον Τζον, και τους κρίνει με βάση τα κοινωνικά τους στερεότυπα. Ο Άντονι Μάικλ Χολ (Anthony Michael Hall) ως Μπράιαν Τζόνσον (Brian Johnson), ένας "εγκέφαλος" που καταδικάστηκε σε κράτηση του Σαββάτου επειδή έφερε μια φωτοβολίδα που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σε μια απόπειρα αυτοκτονίας. Ο συνεχής εξαναγκασμός των γονιών του να παίρνει καλούς βαθμούς τον οδήγησε σε αυτή την απόπειρα. Ο Τζον Καπέλος (John Kapelos) στο ρόλο του Καρλ Ριντ (Carl Reed), επιστάτη του Γυμνασίου Σέρμερ, ο οποίος φαίνεται να έχει φιλικές σχέσεις με τον Μπράιαν. Ο Τζαντ Νέλσον (Judd Nelson) ως Τζον Μπέντερ (John Bender), ένας "εγκληματίας" που καταδικάστηκε σε κράτηση του Σαββάτου επειδή τράβηξε τον συναγερμό πυρκαγιάς και είναι ο πιο εριστικός απέναντι στον Βέρνον. Έχει έναν σωματικά και λεκτικά βίαιο πατέρα που τον έκαψε στο χέρι με ένα πούρο επειδή έχυσε μπογιά στο γκαράζ. Η Μόλι Ρίνγκγουολντ (Molly Ringwald) ως Κλερ Στάντις (Claire Standish), μια "πριγκίπισσα" που καταδικάστηκε σε τιμωρία το Σάββατο επειδή έκανε κοπάνα από το σχολείο για να πάει για ψώνια. Οι γονείς της, στα πρόθυρα του διαζυγίου, τη χρησιμοποιούν ακατάπαυστα για να εκδικηθούν ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια των καυγάδων. Η Άλι Σίντι (Ally Sheedy) ως Άλισον Ρέινολντς (Allison Reynolds), μια "'περίπτωση" που δεν καταδικάστηκε σε τιμωρία του Σαββάτου και συμμετείχε μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσε να βρει κάτι καλύτερο να κάνει. Οι γονείς της την παραμελούν, γεγονός που την ωθεί να σκεφτεί να το σκάσει από το σπίτι. Ο Ρον Ντιν (Ron Dean) ως κύριος Κλαρκ (Mr. Clark), ο πατέρας του Άντριου, ο οποίος τον πιέζει συνεχώς να μην " καταστρέψει τη ζωή του". Η Μερσέντες Χολ (Mercedes Hall) ως κυρία Τζόνσον (Mrs. Johnson), η αυστηρή μητέρα του Μπράιαν που τον πιέζει να τα πάει καλά στις εξετάσεις του και δεν δείχνει κατανόηση στην απόπειρα αυτοκτονίας του γιου της. Η Μαίρη Κρίστιαν (Mary Christian) ως αδελφή του Μπράιαν. Ο Τιμ Γκαμπλ (Tim Gamble) ως ο κ. Στάντις (Mr. Standish), ο συγκαταβατικός πατέρας της Κλερ. Οι Πέρι Κρόφορντ (Perry Crawford) και Φραν Γκαργκάνο (Fran Gargano) ως ο κύριος και η κυρία Ρέινολντς (Reynolds) αντίστοιχα, οι αδιάφοροι γονείς της Άλισον. Ο παραγωγός του έργου Τζον Χιουζ (John Hughes) ως ο κ. Τζόνσον (Mr. Johnson) σε σύντομη εμφάνιση, χωρίς να αναφέρεται το όνομά του στους τίτλους του έργου, ο πατέρας του Μπράιαν. Η Μόλι Ρίνγκγουολντ (Molly Ringwald) και ο Άντονι Μάικλ Χολ (Anthony Michael Hall) πρωταγωνίστησαν στην ταινία του Χιουζ "Δεκαέξι κεριά" (Sixteen Candles) το 1984. Προς το τέλος των γυρισμάτων, ο Χιουζ τους ζήτησε να παίξουν και οι δύο στο The Breakfast Club. Ο Χολ έγινε ο πρώτος που πήρε τον ρόλο, συμφωνώντας για τον ρόλο του Μπράιαν Τζόνσον- η πραγματική του μητέρα και η αδελφή του έπαιζαν τους ίδιους ρόλους στην ταινία. Η Ρίνγκγουολντ προσεγγίστηκε αρχικά για να υποδυθεί τον χαρακτήρα της Άλισον Ρέινολντς, αλλά «αναστατώθηκε πολύ» επειδή ήθελε να υποδυθεί την Κλερ Στάντις (που τότε ονομαζόταν «Κάθι» στο πρώτο σχέδιο του σεναρίου), γεγονός που έφερε σε οντισιόν τις Ρόμπιν Ράιτ, Τζόντι Φόστερ, Νταϊάν Λέιν και Λόρα Ντερν. Τελικά έπεισε τον Χιουζ και το στούντιο να της δώσουν τον ρόλο. Ο ρόλος της Άλισον πήγε τελικά στην Άλι Σίντι (Ally Sheedy). Ο Εμίλιο Εστεβές είχε αρχικά επιλεγεί για το ρόλο του Τζον Μπέντερ. Ωστόσο, όταν ο Χιουζ δεν μπόρεσε να βρει κάποιον για τον ρόλο του Άντριου Κλαρκ, ο Εστέβεζ πήρε νέο ρόλο. Ο Νίκολας Κέιτζ θεωρήθηκε υποψήφιος για τον ρόλο του Τζον Μπέντερ, ο οποίος ήταν ο τελευταίος ρόλος που έπρεπε να επιλεγεί, αν και ο ρόλος κατέληξε στην επιλογή του Τζον Κιούζακ ή του Τζαντ Νέλσον (Judd Nelson). Ο Χιουζ είχε αρχικά επιλέξει τον Κιούζακ, αλλά αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον Νέλσον πριν αρχίσουν τα γυρίσματα, επειδή ο Κιούζακ δεν φαινόταν αρκετά τρομακτικός για το ρόλο. Κάποια στιγμή, ο Χιουζ απογοητεύτηκε από τον Νέλσον επειδή μπαίνοντας στο πετσί του ρόλου του παρενοχλούσε την Ρίνγκγουολντ εκτός κάμερας, με τους υπόλοιπους ηθοποιούς να πρέπει να πείσουν τον Χιουζ να μην τον απολύσει. Ο Ρικ Μοράνις (Rick Moranis) είχε αρχικά πάρει το ρόλο του επιστάτη, αλλά αποχώρησε λόγω δημιουργικών διαφορών και αντικαταστάθηκε από τον Τζον Κάπελος (John Kapelos). Το 1999, ο Χιουζ δήλωσε ότι το αίτημά του να σκηνοθετήσει την ταινία συνάντησε αντίσταση και σκεπτικισμό επειδή δεν είχε κινηματογραφική εμπειρία. Τελικά, ο Χιουζ έπεισε τους επενδυτές της ταινίας ότι λόγω του μετριοπαθούς προϋπολογισμού του 1 εκατομμυρίου δολαρίων και των γυρισμάτων σε μία μόνο τοποθεσία θα μπορούσε να ελαχιστοποιήσει σημαντικά το ρίσκο τους. Ο Χιουζ αρχικά πίστευε ότι το Breakfast Club θα ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Ο Χιουζ επέλεξε ένα απομονωμένο, σε μεγάλο βαθμό μονόχωρο σκηνικό και έγραψε για μαθητές λυκείου, τους οποίους θα υποδύονταν νεότεροι ηθοποιοί. Οι κύριες λήψεις ξεκίνησαν στις 28 Μαρτίου 1984 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Maine North High School στο Des Plaines του Ιλινόις, το οποίο είχε κλείσει τον Μάιο του 1981. Το ίδιο σκηνικό χρησιμοποιήθηκε για τις εσωτερικές σκηνές της ταινίας του Χιουζ "Ferris Bueller's Day Off" του 1986, όπου χρησιμοποιήθηκαν εξωτερικά πλάνα από το κοντινό Glenbrook North High School. Η βιβλιοθήκη του Maine North High School, που θεωρήθηκε πολύ μικρή για την ταινία, ώθησε το συνεργείο να κατασκευάσει ένα σχεδόν πανομοιότυπο αλλά μεγαλύτερο σκηνικό στο γυμναστήριο του σχολείου. Οι ηθοποιοί έκαναν πρόβες για τρεις εβδομάδες και στη συνέχεια γύρισαν την ταινία σε διαδοχικές σκηνές. Στο σχολιασμό του DVD Ferris Bueller's Day Off (που περιλαμβάνεται στην έκδοση DVD του 2004), ο Χιουζ αποκάλυψε ότι γύρισε τις δύο ταινίες ταυτόχρονα για να εξοικονομήσει χρόνο και χρήματα, ενώ σε ορισμένα αποσπάσματα και των δύο ταινιών εμφανίζονται στοιχεία από τα συνεργεία που εργάζονταν στην άλλη ταινία. Η πρώτη κόπια είχε διάρκεια 150 λεπτά. Κατά τη διάρκεια μιας επανένωσης των ηθοποιών προς τιμήν της 25ης επετείου της ταινίας, η Άλι Σίντι αποκάλυψε ότι υπήρχε έκδοση εγκεκριμένη από τον σκηνοθέτη (Director's Cut - διαφορετική από την τελική), αλλά η χήρα του Χιουζ δεν αποκάλυψε λεπτομέρειες σχετικά με το πού βρίσκεται. Το 2015, το προσχέδιο του σεναρίου της ταινίας ανακαλύφθηκε σε ντουλάπι του Maine South High School, καθώς οι υπάλληλοι της περιοχής μετέφεραν τα γραφεία τους σε νέο κτίριο. Η αφίσα της ταινίας, στην οποία απεικονίζονται οι πέντε χαρακτήρες αγκαλιά, φωτογραφήθηκε από την Άνι Λίμποβιτς προς το τέλος των γυρισμάτων. Το πλάνο με τους πέντε ηθοποιούς να κοιτάζουν την κάμερα επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο οι εφηβικές ταινίες προωθούνταν από εκείνο το σημείο και μετά. Η αφίσα αναφέρεται στους πέντε «τύπους» της ιστορίας χρησιμοποιώντας ελαφρώς διαφορετικούς όρους από αυτούς που χρησιμοποιούνται στην ταινία και σε διαφορετική σειρά, αναφέροντας: «Ήταν πέντε εντελώς άγνωστοι, χωρίς τίποτα κοινό, που συναντιόντουσαν για πρώτη φορά. Ένα μυαλό, μια καλλονή, ένας αθλητής, ένας επαναστάτης και ένας ερημίτης». Η αφίσα του Breakfast Club "Family shot", συμπεριλαμβανομένης κυρίως της υψωμένης γροθιάς του Bender, έγινε αντικείμενο σάτιρας στην αφίσα της ταινίας κωμωδίας-τρόμου, The Texas Chainsaw Massacre 2 . Ενέπνευσε επίσης τη σελίδα τίτλου του κεφαλαίου 29 της σειράς manga, Akane-banashi . Το βασικό θέμα της ταινίας είναι ο συνεχής αγώνας των Αμερικανών εφήβων να γίνουν κατανοητοί, από τους ενήλικες και από τον εαυτό τους. Διερευνά την πίεση που ασκείται στους εφήβους να ενταχθούν στη δική τους σφαίρα των κοινωνικών κατασκευών του λυκείου, καθώς και τις υψηλές προσδοκίες των γονέων, των καθηγητών και άλλων προσώπων εξουσίας. Επιφανειακά, οι μαθητές έχουν ελάχιστα κοινά μεταξύ τους. Ωστόσο, καθώς κυλάει η μέρα, τελικά τους δένει η κοινή περιφρόνηση για τα προαναφερθέντα ζητήματα της πίεσης των συνομηλίκων και των γονεϊκών προσδοκιών. Τα στερεότυπα είναι ένα ακόμη θέμα. Μόλις καταρριφθούν τα προφανή στερεότυπα, οι χαρακτήρες «συμπάσχουν ο ένας με τους αγώνες του άλλου, απορρίπτουν κάποιες από τις ανακρίβειες των πρώτων εντυπώσεών τους και ανακαλύπτουν ότι μοιάζουν περισσότερο παρά διαφέρουν». Ο κύριος ενήλικος χαρακτήρας, ο κύριος Βέρνον, δεν απεικονίζεται με θετικό τρόπο. Μιλάει με συνέπεια στους μαθητές και επιδεικνύει με δύναμη την εξουσία του σε όλη την ταινία. Ο Μπέντερ είναι ο μόνος που αντιστέκεται στον Βέρνον. Ο Χιουζ θα χρησιμοποίησε το σκηνικό του λυκείου Σέρμερ ξανά, για την ταινία Weird Science αργότερα την ίδια χρονιά. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 7 Φεβρουαρίου 1985. Η Universal Pictures κυκλοφόρησε την ταινία στους κινηματογράφους στις 15 Φεβρουαρίου 1985, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το The Breakfast Club κυκλοφόρησε πρώτα σε VHS και LaserDisc . Το 2003, η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD ως μέρος της συλλογής "High School Reunion Collection". Το 2008, κυκλοφόρησε ένα DVD "Flashback Edition" με πολλά ειδικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένου ενός ηχητικού σχολίου με τους Άντονι Μάικλ Χολ και τον Τζαντ Νέλσον. Μια 25η Επετειακή Έκδοση Blu-ray κυκλοφόρησε το 2010, και ο ίδιος δίσκος επανακυκλοφόρησε με DVD και ψηφιακό αντίγραφο το 2012 ως μέρος της σειράς 100th Anniversary της Universal. Στις 10 Μαρτίου 2015, κυκλοφόρησε η 30th Anniversary Edition. Αυτή η έκδοση ανανεώθηκε ψηφιακά και αποκαταστάθηκε από τα αρχικά αρνητικά φιλμ 35 mm για καλύτερη ποιότητα εικόνας σε DVD, Digital HD και Blu-ray. Η Criterion Collection κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση σετ DVD 2 δίσκων και έναν δίσκο Blu-ray στις 2 Ιανουαρίου 2018. Η μεταγραφή ήταν η ίδια με την προηγούμενη κυκλοφορία, αλλά περιλάμβανε νέα χαρακτηριστικά, όπως πενήντα λεπτά νέων διαγραμμένων και εκτεταμένων σκηνών, ένα ηλεκτρονικό κιτ τύπου, νέες και αρχειακές συνεντεύξεις, ένα απόσπασμα του προγράμματος Today του 1985, ένα νέο βίντεο δοκίμιο και ένα επεισόδιο του This American Life . Ο Ρότζερ Έμπερτ έδωσε τρία αστέρια από τα τέσσερα και χαρακτήρισε τις ερμηνείες υπέροχες, προσθέτοντας ότι η ταινία ήταν «λίγο-πολύ προβλέψιμη», αλλά «δεν χρειάζεται συγκλονιστικές αποκαλύψεις- πρόκειται για παιδιά που σταδιακά μιλούν μεταξύ τους, και έχει εκπληκτικά καλό άκουσμα για τον τρόπο που μιλούν». Ο Gene Siskel της Chicago Tribune έδωσε στην ταινία τρεισήμισι αστέρια από τα τέσσερα και έγραψε: «Αυτή η εξομολογητική συνταγή έχει λειτουργήσει σε ταινίες τόσο διαφορετικές όσο το Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, το Η μεγάλη ανατριχίλα και το My Dinner with Andre και λειτουργεί και εδώ. Λειτουργεί ιδιαίτερα καλά στο The Breakfast Club, επειδή περιμένουμε διαρκώς την ταινία να ξεφύγει από το κλειστοφοβικό της σκηνικό και να μας δώσει μια τυπική σκηνή σεξ ή βίας εφηβικής ταινίας. Αυτό δεν συμβαίνει, προς μεγάλη μας χαρά» Η Κάθλιν Κάρολ (Kathleen Carroll) από την εφημερίδα New York Daily News δήλωσε: «Ο Χιουζ έχει μια θαυμάσια ικανότητα να επικοινωνεί τα συναισθήματα των εφήβων, καθώς και μια προφανή σχέση με το εξαιρετικό καστ του - το οποίο αξίζει κορυφαίους βαθμολογία"». Άλλες κριτικές ήταν λιγότερο θετικές. H Τζάνετ Μάσλιν (Janet Maslin) των New York Times έγραψε: «Υπάρχουν μερικοί καλοί νέοι ηθοποιοί στη Λέσχη Πρωινού, αν και σε μερικούς από αυτούς δόθηκαν πολύ δύσκολοι ρόλοι», συγκεκριμένα στην Άλι Σίντι και τον Τζαντ Νέλσον, προσθέτοντας: «Τα πέντε νεαρά αστέρια θα είχαν αναμειχθεί καλά ακόμη και χωρίς την απατηλή ειλικρίνεια της ομάδας συνάντησης, στην οποία τους αναγκάζει το The Breakfast Club. Ο κ. Χιουζ, αφού σκέφτηκε τους χαρακτήρες και τους πέταξε απλώς μαζί, θα έπρεπε να τους είχε αφήσει αρκετά ήσυχους» Ο Τζέιμς Χάργουντ (James Harwood) του Variety έκρινε την ταινία ως μια ταινία που «πιθανότατα θα περάσει ως βαθύτατα βαθυστόχαστη στο σημερινό εφηβικό κοινό, πράγμα που σημαίνει ότι οι νέοι στην ταινία περνούν τον περισσότερο χρόνο τους μιλώντας μεταξύ τους αντί να χορεύουν, να πετάνε τα συρτάρια τους και να εκτοξεύουν φαγητά. Αυτό, από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να υποδηλώνει ότι έχουν κάτι έξυπνο να πουν» Μεταξύ των αναδρομικών κριτικών, ο Τζέιμς Μπεραρντινέλι (James Berardinelli) έγραψε το 1998: «Λίγοι θα ισχυριστούν ότι το Breakfast Club είναι μια σπουδαία ταινία, αλλά έχει μια ειλικρίνεια που είναι απροσδόκητη και αναζωογονητική σε μια θάλασσα από πολύ συχνά γενικές ταινίες με εφηβικό θέμα. Το υλικό είναι λίγο φλύαρο (αν και όχι με τρόπο που θα κάνει κάποιον να το μπερδέψει με κάτι του Ερίκ Ρομέρ), αλλά είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς στον κόσμο αυτών των χαρακτήρων». Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει 89% αποδοχή βάσει 64 κριτικών, με μέσο όρο βαθμολογίας 7,8/10. Η συναίνεση των κριτικών του ιστότοπου αναφέρει: «Το Breakfast Club είναι μια ζεστή, διορατική και πολύ αστεία ματιά στην εσωτερική ζωή των εφήβων». Ο αναλυτής κριτικών Metacritic έδωσε στην ταινία σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 66/100 βάση 25 κριτικών από καθιερωμένους κριτικούς, που θεωρούνται "γενικά ευνοϊκές κριτικές". Γράφοντας το 2015, ο Π. Τζ. Ο'Ρουρκ (P. J. O'Rourke) αποκάλεσε το Breakfast Club και το Ferris Bueller's Day Off "τα αριστουργήματα του Χιουζ". Περιέγραψε την πρώτη ταινία ως παράδειγμα των πολιτικών πεποιθήσεων του Χιουζ, καθώς οι μαθητές δεν οργανώνουν διαμαρτυρία, αλλά, «όπως κάνουν οι καλοί συντηρητικοί, ως άτομα και θέτουν ως ύψιστη αξία, όπως κάνει αυτός ο συντηρητικός, το χαζολόγημα. Ή αλλιώς γνωστή ως ατομική ελευθερία». Τον Φεβρουάριο του 1985, η ταινία έκανε το ντεμπούτο της στο Νο. 3 στο box office (αμέσω μετά από το Beverly Hills Cop and Witness ). Έχοντας εισπράξεις 45.875.171 δολάρια στην εγχώρια αγορά και 51.525.171 δολάρια παγκοσμίως, η ταινία γνώρισε εισπρακτική επιτυχία, δεδομένου του προϋπολογισμού του 1 εκατομμυρίου δολαρίων. Οι Άντονι Μάικλ Χολ, Τζαντ Νέλσον, Μόλι Ρίνγκγουολντ, Πολ Γκλίσον και Άλι Σίντι κέρδισαν το βραβείο Silver Bucket of Excellence Award στα MTV Movie Awards 2005. Το Breakfast Club έχει χαρακτηριστεί ως η κατεξοχήν ταινία της δεκαετίας του 1980. Το 2008, το περιοδικό Empire την κατέταξε στο νούμερο 369 της λίστας με τις 500 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Αργότερα κατατάχθηκε στο νούμερο 38 στη λίστα του 2014. Ομοίως, οι New York Times τοποθέτησαν την ταινία στη λίστα με τις 1000 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών και το Entertainment Weekly την κατέταξε στο νούμερο 1 της λίστας με τις 50 καλύτερες ταινίες για γυμνάσια. Στην ταινία-παρωδία Not Another Teen Movie του 2001, ο Γκλίσον επανέλαβε το ρόλο του ως Βοηθός Διευθυντή Βέρνον σε μια σύντομη σκηνή που παρωδεί το Breakfast Club.Το 2005, η ταινία έλαβε το Silver Bucket of Excellence Award προς τιμήν της 20ης επετείου της στα MTV Movie Awards . Για την εκδήλωση, το MTV προσπάθησε να επανενώσει το αρχικό καστ. Οι Σίντι, Ρίνγκγουολντ και Χολ εμφανίστηκαν μαζί στη σκηνή, με τον Κάπελος στο κοινό- ο Γκλίσον έδωσε το βραβείο στους πρώην συμπρωταγωνιστές του. Ο Εστέβεζ δεν μπόρεσε να παρευρεθεί λόγω άλλων υποχρεώσεων και ο Νέλσον εμφανίστηκε νωρίτερα στην εκπομπή, αλλά έφυγε πριν από την επανένωση επί σκηνής, με αποτέλεσμα ο Χολ να αστειευτεί ότι οι δύο τους ήταν «στην Αφρική με τον Ντέιβ Τσάπελ». Οι Yellowcard ερμήνευσαν το τραγούδι των Simple Minds για την ταινία, " Don't You (Forget About Me) ", στα βραβεία. Στην 82η απονομή των βραβείων Όσκαρ (7 Μαρτίου 2010), οι Σίντι, Χολ, Ρίνγκβαλντ και Νέλσον εμφανίστηκαν σε ένα αφιέρωμα στον Τζον Χιουζ -ο οποίος είχε πεθάνει την προηγούμενη χρονιά- μαζί με άλλους ηθοποιούς που είχαν συνεργαστεί μαζί του, όπως ο Τζον Κράιερ από το Pretty in Pink, ο Μάθιου Μπρόντερικ από το Ferris Bueller's Day Off και ο Μακόλεϊ Κάλκιν από το Home Alone. Το 2012, στη σειρά Victorious πρόβαλαν τη δική τους εκδοχή της ταινίας, με τίτλο «The Breakfast Bunch». Το 2018, η εφημερίδα The New Yorker δημοσίευσε ένα άρθρο της Ρίνγκγουολντ στο οποίο ασκεί κριτική στις ταινίες του Χιουζ «στην εποχή του #MeToo», ξεκινώντας με μια συζήτηση για το πώς εξήγησε στη δεκάχρονη κόρη της τι συνέβη στη σκηνή όπου ο χαρακτήρας της φαίνεται να δέχεται σεξουαλική επίθεση κάτω από ένα γραφείο. Το δοκίμιο προκάλεσε κάποιους να ισχυριστούν ότι η Ρίνγκγουολντ επέκρινε τον σκηνοθέτη που την έκανε σταρ του κινηματογράφου, αλλά την υπερασπίστηκε η Τζένι Χαν (Jenny Han) για ένα «τρυφερό, αμερόληπτο κομμάτι». Το soundtrack της ταινίας, The Breakfast Club (Original Motion Picture Soundtrack), δημιουργήθηκε από τον Βρετανό ποπ μουσικό Keith Forsey και κυκλοφόρησε στις 19 Φεβρουαρίου 1985 από την A&M Records. Το άλμπουμ έφτασε στο Νο 17 του αμερικανικού Billboard 200 album chart. που ερμήνευσε το σκωτσέζικο ροκ συγκρότημα Simple Minds κυκλοφόρησε στις 20 Φεβρουαρίου 1985 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 8 Απριλίου 1985 στο Ηνωμένο Βασίλειο ως single και έφτασε στο Νο. 1 του Billboard Hot 100 . Το άλμπουμ περιέχει δέκα τραγούδια που παίζονται εν μέρει σε όλη την ταινία, ερμηνευμένα από συγκροτήματα και τραγουδιστές του είδους της ροκ και του new wave, συμπεριλαμβανομένων τριών ορχηστρικών τραγουδιών από τον παραγωγό δίσκων Κιθ Φόρσεϊ (Keith Forsey). Η διεθνής επιτυχία των Simple Minds "Don't You (Forget About Me) " παίζεται στους τίτλους έναρξης και λήξης. Για το τραγούδι αυτό και για το "Fire in the Twilight" του Γουάνγκ Τσανγκ (Wang Chung) γυρίστηκε μουσικό βίντεο που έφτασε στο Νο 110 του αμερικανικού Billboard Hot 100 ). Δεν περιλαμβάνεται στο soundtrack το " Εμβατήριο του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ " που σφυρίζουν οι μαθητές όταν ο διευθυντής Vernon μπαίνει στην αίθουσα. Το soundtrack έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές. Σε μια κριτική στις 25 Ιουνίου 1985 για το The Village Voice, ο μουσικοκριτικός Ρόμπερτ Κριστγκάου (Robert Christgau) βαθμολόγησε το άλμπουμ με "D-" και είπε ότι έχει "εντελώς αμελητέα" τραγούδια, ενώ επαίνεσε τους Simple Minds που προσπάθησαν να αποστασιοποιηθούν από το τραγούδι τους, "Don't You (Forget About Me)", το οποίο είναι γνωστό ότι ακούγεται κατά τη διάρκεια των τίτλων αρχής και τέλους της ταινίας. Σε μια αναδρομική κριτική για το AllMusic, ο Στίβεν Τόμας Έρλγουιν έδωσε στο soundtrack τρία από πέντε αστέρια και έγραψε ότι, εκτός από το «αδιαμφισβήτητο αριστούργημα» των Simple Minds, το άλμπουμ είναι σε μεγάλο βαθμό «αναλώσιμο» και στιγματισμένο από «τεχνουργήματα της δεκαετίας του 1980» και «ορχηστρικά που μπορεί κανείς να τα ξεχάσει».