IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ποταμός Τζαλντάκα

Ο Ποταμό; Τζαλντάκα (Βεγγαλικά: জলঢাকা নদী‎), επίσης γνωστός ως ποταμός Ντίτσου σε παλαιότερες περιόδους, είναι διασυνοριακός ποταμός μήκους 192 χλμ που προέρχεται από τη λίμνη Κουπούπ ή Μπιτάνγκ στο νοτιοανατολικό Σικίμ στα ανατολικά Ιμαλάια και ρέει μέσα από το Μπουτάν και τις επαρχίες Καλιμπόνγκ, Τζαλπαϊγκούρι και Κουτς Μπιχάρ της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Σε αυτό το σημείο το ποτάμι εισέρχεται στο Μπαγκλαντές μέσω της επαρχίας Λαλμονιρχάτ και, στη συνέχεια ενώνεται με το ποταμό Ντάρλα μέχρι την εκροή του Ντάρλα στον Ποταμό Βραχμαπούτρα κοντά στην επαρχία Κουριγκράμ. Καθώς ο ποταμός περνά διάφορα διεθνή σύνορα, μόνο ένα μικρό μήκος του ποταμού βρίσκεται στο Μπαγκλαντές.

 Ο Ποταμός Τζαλντάκα σχηματίζεται από το συνδυασμό των τριών ρευμάτων στο Μπίντου, το τελικό σημείο του Αστυνομικού τμήματος της Τζαλντάκα στην επαρχία Καλιμπόνγκ στη Δυτική Βεγγάλη. Τα τρία ρεύματα είναι γνωστά ως Μπίντου Χόλα, Ντουντ Πόχρι και Τζαλντάκα που πηγάζει από τη λίμνη Κουπούπ, μια μικρή παγετώδη λίμνη σε Σικίμ. Τα συνδυασμένα ρεύματα συναντιούνται σε Μπίντου για να σχηματίσουν τον ποταμό Τζαλντάκα σχηματίζοντας έτσι παραποτάμιο σύνορο με την Ινδία και το Μπουτάν, στην αριστερή όχθη. Οι κύριοι παραπόταμοι που εντάσσονται στον ποταμό στη δεξιά όχθη είναι οι Μούρτι, Νακσάλ Χόλα, Σουτούνγκα και Γιάρντα. Η Ντιάνα, Ρέχτι-Ντουντούγια και Μούτζναϊ είναι οι κύριοι παραπόταμοι που εντάσσονται στην αριστερή όχθη του ποταμού. Ο ποταμός ρέει μέσα από τις τρεις επαρχίες της Βόρειας Βεγγάλης, τις Καλιμπόνγκ, Τζαλπαϊγκούρι και Κουτς Μπιχάρ. Ολόκληρη η λεκάνη απορροής είναι η πιο εύφορη γεωργική ζώνη, μαζί με την Λεκάνη Τίστα. Η ανώτερη διαδρομή είναι διάσημη για καλλιέργειες όπως φαρμακευτικά βότανα και φρούτα, συμπεριλαμβανομένων του πορτοκαλιού και του ροδιού. Η μέση διαδρομή που περιλαμβάνει την επαρχία Τζαλπαϊγκούρι και καλύπτεται από καλλιέργειες τσαγιού και καλαμποκιού, ενώ η κάτω διαδρομή κυριαρχείται από καλλιέργειες ρυζιού, γιούτας και καπνού. Οι γαίες που σχηματίζονται από τον ποταμό περιέχουν καλλιέργειες όπως το μπαμπού. Στην κάτω λεκάνη, τα εδάφη του ποταμού που καλλιεργούνται με μπανάνα. Το ποτάμι μπαίνει το Μπαγκλαντές στην επαρχία Γκοκσαντάνγκα για να συναντήσει τον Βραχμαπούτρα ή Τζαμούνα όπως είναι γνωστός εκεί. http://www.east-himalaya.com/dooars/jaldhaka.htm
Ναουάλ Ελ Σααντάουι

22+18 Η Ναουάλ Ελ Σααντάουι (αραβικά: نوال السعداوى, αγγλικά: Nawal El Saadawi, 27 Οκτωβρίου 1931 – 21 Μαρτίου 2021) ήταν Αιγύπτια ιατρός, συγγραφέας και φεμινίστρια Έχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά με τη θέση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο και έχει καταγγείλει την πρακτική της κλειτοριδεκτομής (που υπέστη και η ίδια σε μικρή ηλικία) και είναι διαδεδομένη σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Υπήρξε από τους ιδρυτές της «Αραβικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» (Arab Association for Human Rights). Επίσης ίδρυσε την «Ένωση Αλληλεγγύης για τις Γυναίκες στον Αραβικό κόσμο» (Arab Women's Solidarity Association), την «Ένωση για την Αγωγή Υγείας» (Health Education Association) και την «Ένωση Αιγυπτίων γυναικών συγγραφέων» (Egyptian Women Writer’s Association). Ήταν αρχισυντάκτρια του περιοδικού Health Magazine στο Κάιρο και συντάκτρια στο ιατρικό περιοδικό Medical Association Magazine. Έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης με το Βραβείο «North-South» ενώ της απονεμήθηκε και το "Inana International Prize" στο Βέλγιο.

 Η Ναβάλ Ελ Σααντάουι γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1931 σε ένα μικρό χωριό της Αιγύπτου, το Kafr Tahla. Ο πατέρας της ήταν κυβερνητικός αξιωματούχος, στο Υπουργείο Παιδείας και είχε πάρει μέρος στην Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1919. Στην ηλικία των έξι ετών υπέστη, παρουσία της μητέρας της, κλειτοριδεκτομή από μια μαμή του χωριού. Πολλά χρόνια αργότερα, το 1980, περιέγραψε το γεγονός στο βιβλίο της The Hidden Face of Eve: Women in the Arab World: Δεν ήξερα τι είχαν κόψει από το σώμα μου και δεν έψαξα να βρω. Απλώς έκλαψα και φώναξα την μητέρα μου για βοήθεια. Αλλά το χειρότερο σοκ από όλα ήταν όταν κοίταξα γύρω και την βρήκα να στέκεται στο πλευρό μου. Ναι ήταν αυτή, δεν μπορούσα να είχα κάνει λάθος, με σάρκα και οστά, ακριβώς στην μέση αυτών των ξένων ανθρώπων, μιλούσε μαζί τους και τους χαμογελούσε, σαν να μην είχαν πάρει μέρος στη σφαγή της κόρης της μερικά λεπτά πριν. Το 1955 απεφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου. Τόσο κατά τη διάρκεια της πρακτικής της όσο και αργότερα, όταν εργαζόταν ως ιατρός στη γενέτειρά της, είδε την καταπίεση που υφίσταντο οι γυναίκες και τα προβλήματα κάθε είδους που αντιμετώπιζαν στην καθημερινότητά τους. Όταν προσπάθησε να προστατεύσει μια από τις ασθενείς της, που ήταν θύμα οικογενειακής βίας, κλήθηκε πίσω στην πρωτεύουσα. Khaleeli, Homa (15 Απριλίου 2010). «Nawal El Saadawi: Egypt's radical feminist». The Guardian (στα Αγγλικά). ISSN 0261-3077. Rubin, Elizabeth (3 Ιουνίου 2011). «The feminists of Tahrir Square». Newsweek (στα Αγγλικά).
Πιέρια Όρη

Τα Πιέρια όρη είναι ορεινός όγκος βορειοδυτικά του Ολύμπου. Η έκτασή τους μοιράζεται ανάμεσα στους Νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας. Αποτελούν ένα εκτεταμένο βουνό, εξαιρετικά δασωμένο και με χαρακτήρα. Έχει αρκετά μονοπάτια και πεζοπορικές διαδρομές και ξεχωρίζει για το τοπίο και την ηρεμία που προσφέρει. Δέχεται πολλά χιόνια τον χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Φλάμπουρο (2.188 μ.) εντός των ορίων της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης, στον Δήμο Βελβεντού.

 Η περιοχή των Πιερίων αποτελεί έκταση που απλώνεται στους νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας. Αποτελεί τη ΒΔ προέκταση του Ολύμπου με ψηλότερη κορυφή το Φλάμπουρο (2.188 μ.). Άλλες λιγότερο ψηλές κορυφές είναι: η Τούρλα (2.104 μ.), η Αβδέλλα (2.049 μ.), ο Αρβανίτης (2.023μ.), η Πλάκα (1.938 μ.), το Χτένι (1.791 μ.) και οι Πέντε Πύργοι (1.710 μ.). Τα Πιέρια είναι γνωστά για την πλούσια χλωρίδα τους, κυρίως για τα φυλλοβόλα δάση τους καθώς και για ορισμένα σπάνια είδη αγριολούλουδων. Είναι κατάφυτα με πλούσια και ποικίλη βλάστηση από πυκνά δάση οξιάς, βελανιδιάς και καστανιάς, μαύρων και κόκκινων πεύκων, ενώ θάμνοι και φυλλοβόλα συναντιούνται στα σχετικά χαμηλότερα επίπεδα. Κατά την ελληνική μυθολογία οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού τόσο πολύ μαγεύτηκαν από το θαυμάσιο περιβάλλον των Πιερίων, ώστε παρέμεναν για πάντα στην περιοχή αυτή και το μελωδικό τραγούδι τους αντηχούσε στις βουνοκορφές και στα φαράγγια μέχρις ότου νικήθηκαν σε αγώνα από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν από αυτές σε πουλιά. Πρώτοι κάτοικοι των βουνών αυτών ήταν οι Πίερες που κατοικούσαν στη Θράκη, αλλά, όταν εκδιώχθηκαν από τους Τημενίδες βασιλείς της Μακεδονίας, κατέφυγαν στην περιοχή που έχει λάβει από αυτούς την ονομασία της. Στις 17 Δεκεμβρίου 1997, ένα Yakovlev Yak-42 της Aerosvit Airlines, που εκτελούσε το δρομολόγιο από την Οδησσό της Ουκρανίας στη Θεσσαλονίκη, έχασε την επαφή με τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου και κατά τη δεύτερη προσπάθεια το αεροσκάφος συνετρίβη στα Πιέρια Όρη, κοντά στον Όλυμπο. Συνολικά σκοτώθηκαν 70 άτομα, επιβάτες και πλήρωμα, εκ των οποίων οι 41 ήταν Έλληνες. Τουριστικός οδηγός Δήμου Πιερίων
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2019-2020

Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2019-2020 ήταν η 45η έκδοση κατά σειρά της κορυφαίας επαγγελματικής διοργάνωσης κυπέλλου στην Ελλάδα. Ο νικητής της προηγούμενης χρονιάς ήταν ο Παναθηναϊκός. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2019 και ολοκληρώθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2020. Η ΑΕΚ αναδείχθηκε νικήτρια της διοργάνωσης, νικώντας στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών με 61-57 στο Κλειστό Γυμναστήριο «Δυο Αοράκια».

 Οι έξι πρώτες ομάδες της Basket League 2018-19, κέρδισαν την αυτόματη πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου 2019–20. Οι οκτώ χαμηλότερες στη βαθμολογία της Basket League 2018-19, μαζί με όλες της ομάδες της Α2 Εθνικής 2018-19 και της Β' Εθνικής 2018-19, αγωνίστηκαν στους προκριματικούς γύρους, για τις δύο εναπομείνασες θέσεις των προημιτελικών. Όλοι οι γύροι ήταν σε μορφή μονού νοκ-άουτ αγώνα. 1ος Γύρος 2ος Γύρος Σημείωση: Ο Ιπποκράτης Κω δεν παρουσιάστηκε στον αγώνα εναντίον των Φαρσάλων. 3ος Γύρος 1ος Γύρος 2ος Γύρος 3ος Γύρος Επίσημος ιστότοπος ΕΟΚ Επίσημος ιστότοπος Greek Basket League Επίσημος ιστότοπος Greek Basket League (αγγλικά)
Δυναστεία των Τέρτερ

Η Δυναστεία των Τέρτερ ή Τερτερόβτσι, βουλγαρ. Тертер ή Тертеровци ήταν ένας ευγενής Οίκος της Βουλγαρίας, Κουμανικής καταγωγής, κλάδος του Κουμανικού ευγενούς Οίκου των Τερτερόμπα, που κυβέρνησε τη Β΄ Βουλγαρική αυτοκρατορία το διάστημα 1280-1292 και 1300-1323.

 Η παλαιά καταγωγή του Οίκου του Τέρτερ ήταν από τους Κουμάνους (από τον συνασπισμό Κουμάνων-Κιπτσάκων). Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλάμεν Πάβλοβ, ήταν κλάδος του Κουμανικού ευγενούς Οίκου των Τερτερόμπα, που είχαν εγκατασταθεί στη Βουλγαρία ως μέρος του δεύτερου κύματος της μετανάστευσης των Κουμάνων· ήλθαν από την Ουγγαρία μετά το 1241. Οι Τερτερόμπα είχαν κυβερνήσει στη συνομοσπονδία των Κουμάνων-Κιπτσάκων στο τέλος του 11ου αι., όπως και κατά τα μέσα του 13ου αι. υπό τον χάνο Κότεν. Οι πιο πρώιμοι εκπρόσωποι της δυναστείας στη Βουλγαρία ήταν ο δεσπότης Αλντιμίρ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεώργιος Τέρτερ, που νυμφεύτηκε την Κύρα-Μαρία από τον Οίκο των Ασέν-Μίτσο, αδελφή του Ιβάν Γ΄ της Βουλγαρίας. Το 1280 απεβίωσε ο Ιβάν Γ΄ και ο Γεώργιος στέφθηκε αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας ως Γεώργιος Α΄ (1280-92). Έπειτα από τη βασιλεία του η Βουλγαρία περιήλθε de facto στον έλεγχο της Χρυσής Ορδής. Ο Νογκάι Χαν των Μογγόλων όρισε τον επόμενο ηγεμόνα, τον Σμίλετς (1292-98), τον οποίο διαδέχθηκε ο γιος του Ιβάν (1298-99). Έπειτα ο Νογκάι Χαν όρισε τον γιο του Τσάκα (1299-1300), που όμως εκτοπίστηκε από τον γιο του Γεωργίου Α΄, τον Θεόδωρο-Σβετοσλάβ (1300-22) και έτσι ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος εξουσίας του Οίκου του Τέρτερ. Τον Θεόδωρο-Σβετολάβο διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος Β΄ (1322-23). Η επόμενη δυναστεία προέρχεται από της Κιρά Μαρίας την εξαδέλφη, της οποίας ο γιος της Μιχαήλ Γ έγινε τσάρος της Βουλγαρίας (1323-30)· αυτός ήταν μέλος του Οίκου του Σισμάν. Vásáry, István. Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365 (PDF). Cambridge University Press. ISBN 0-521-83756-1.
Βόρεια Κουρδικά

Τα Βόρεια Κουρδικά (Kurdiya jorîn, کوردیا ژۆرین, Кӧрдьйа Жорин, Kurmancî, کورمانجی‎, Кӧрманщи), επίσης γνωστή ως Κουρμαντζί (Kurmancî, کورمانجی), είναι Κουρδική γλώσσα που ομιλείται στη νοτιοανατολική Τουρκία, στο βορειοδυτικό και βορειοανατολικό Ιράν, το βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία. Είναι η πιο διαδεδομένη γλώσσα των Κουρδικών γλωσσών. Ενώ τα Κουρδικά γενικά χαρακτηρίζονται ως μια από τις Βορειοδυτικές Ιρανικές γλώσσες μαζί με τα Μπαλούτσι επίσης συμμερίζεται πολλά χαρακτηριστικά με Νοτιοδυτικές Ιρανικές γλώσσες όπως τα περσικά, προφανώς λόγω των μακρόχρονων και έντονων ιστορικών επαφών και κάποιες αρχές έχουν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να κατατάξουν τα Κουρμαντζί ως Νοτιοδυτική ή "νότια" Ιρανική γλώσσα. Είναι αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα στην Αρμενία.

 Τα Βόρεια Κουρδικά γράφονται με το λατινικό αλφάβητο στην Τουρκία, όπου ζουν οι περισσότεροι ομιλητές της γλώσσας, καθώς και στη Συρία. Τα Βόρεια Κουρδικά είναι η πιο ευρέως ομιλούμενη Κουρδική γλώσσα, που ομιλείται από το 80% όλων των Κούρδων. Τα πρώτα γραπτά τεκμήρια της Κουρδικής γλώσσας χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Τα Κουρμαντζί είναι επίσης η τελετουργική γλώσσα του Γιαζιντισμού. Το ιερό βιβλίο Mishefa Reş (το "Μαύρο Βιβλίο των Γιαζίντι") και όλες οι προσευχές γράφονται και ομιλούνται στα Κουρμαντζί. Στο πλαίσιο αυτό, η γλώσσα Κουρμαντζί μπορεί επίσης να ονομαστεί Εζντικί. Τα Βόρεια Κουρδικά αποτελεί ένα διαλεκτικό συνεχές με μεγάλη μεταβλητότητα. Χαλαρά, μπορούν να διακριθούν πέντε διαλεκτικές περιοχές: Τα Βορειοδυτικά Κουρμαντζί που ομιλούνται στις επαρχίες Καχραμανμαράς (Κουρμαντζί: Meraş), Μαλάτειας (Meletî) και Σεβάστειας (Sêwaz) της Τουρκίας. Τα Νοτιοδυτικά Κουρμαντζί που ομιλούνται στις επαρχίες Αντιγιαμάν (Semsûr), Γκαζιαντέπ (Entab) και Σανλιούρφα της Τουρκίας και στο Κυβερνείο Χαλεπίου της Συρίας. Τα Βόρεια Κουρμαντζί ή Σερχέντ που ομιλούνται κυρίως στις επαρχίες Αγκρί (Agirî), Ερζερούμ (Erzerom) και Μους (Mûş) της Τουρκίας, καθώς και σε γειτονικές περιοχές. Τα Νότια Κουρμαντζί που ομιλούνται στην Κυβερνείο Αλ Χασακά στη Συρία, την επαρχία Σιντζάρ στο Ιράκ, και σε πολλές γειτονικές περιοχές της Τουρκίας επικεντρώνοντας στις επαρχίες Μαρντίν και Μπατμάν. Τα Νοτιοανατολικά Κουρμαντζί ή Μπαντινί που ομιλούνται στην επαρχία Χακκάρι της Τουρκίας και το Κυβερνείο Ντοχούκ του Ιρακινού Κουρδιστάν. Τα Κουρμαντζί της Ανατολίας που ομιλούνται στην κεντρική Ανατολία, ειδικά στις επαρχίες Ικόνιου, Άγκυρας, Ακσαράι, από Κούρδους της ΑνατολίαςΗ πιο διακριτική από αυτές είναι η Μπαντινί. Κουρδικά αλφάβητα Κεντρικές Κουρδικές διάλεκτοι Νότιες Κουρδικές διάλεκτοι Κουρμαντζί, Κουρδικό γλωσσικό περιοδικό Kurdish Institute Kurdish language, history, books and latest news articles. ELAR archive of Documenting a religious minority: the Dari dialect of Kerman, Iran
Κέλλη Φλώρινας

Η Κέλλη ή Κέλλα είναι χωριό του νομού Φλώρινας που ανήκει στον δήμο Αμυνταίου. Έχει πληθυσμό 683 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 934 μέτρων.

 Το χωριό μετονομάστηκε από Γκορνίτσοβο σε Κέλλα το 1926 (με το ΦΕΚ 55/1926) . Η ονομασία οφείλεται στην παρακείμενη αρχαία ελληνική πόλη Κέλλα (ή Κέλλη στην ελληνιστική κοινή) που κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, αποτέλεσε σημαντικό κόμβο της Εγνατίας οδού, καθώς από τα ρωμαϊκά οδοιπορικά αναφέρεται εδώ η ύπαρξη ρωμαϊκού σταθμού (mansio). Η Κέλλα υπήρξε έδρα επισκοπής κατά τους χριστιανικούς χρόνους. Η Επισκοπή Κέλλας δεν φαίνεται να επηρεάζεται από τις σλαβικές επιδρομές, καθώς υπάρχει σε αναφορές έως και τον 8ο αιώνα. Οι Κελλίτες συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο Στάικος. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, οι Κελλίτες συμμετείχαν, με κυριότερους αγωνιστές, τον οπλαρχηγό Μηνά Τσάλκο και το μετέπειτα δήμαρχο Φλώρινας, Τέγο Σαπουντζή. Άλλοι σημαντικοί Κελλίτες Μακεδονομάχοι ήταν οι Γρηγόριος Σαπουντζής, Λάζαρος Γέτσιος, Παπαπέτρος, Γεώργιος Ζήσης (Παπάς), Γεώργιος Ρώμας, Ιωάννης Σαπουντζής, Χρήστος Σαπουντζής, Σταύρος Τζώγας, Ιωάννης Τράικος (Χαλκίδας) και Κωνσταντίνος Τράικος.Η ονομασία Γκορνίτσοβο συνέχισε να χρησιμοποιείται και στον προφορικό λόγο (ομιλίες - ενημερώσεις κλπ) αλλά και σε επίσημα έγγραφα μέχρι την δεκαετία του 60. Το 1963 η υπ' αριθμό 111989/1963 Διαταγή του Υπουργείου Εσωτερικών, κοινοποιηθείσα με την 31444/27-Φεβ-1968 από τον Νομάρχη Φλώρινας, απαγόρευσε στους κατοίκους τη χρήση της παλαιότερης ονομασίας. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, την εποχή εκείνη, όποιος σε έγγραφο αναφερόταν στο παλαιότερο όνομα θα τιμωρούνταν με πρόστιμο αλλά και φυλάκιση. Το χωριό βρίσκεται 27 χιλιόμετρα ανατολικά από την Φλώρινα και 22 χιλιόμετρα από το Αμύνταιο. Στα νότια είναι η λίμνη Πετρών, ανατολικά η Λίμνη Βεγορίτιδα και στα νότια περνάει η ΕΟ Φλώρινας - Έδεσσας. Η περιοχή νότια και ανατολικά της Κέλλας έχει χαρακτηριστεί ως βιότοπος Natura2000. Στάικος, αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821 Μηνάς Τσάλκος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Στέργιος (Τέγος) Σαπουντζής, Μακεδονομάχος, δήμαρχος Φλώρινας
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (αγγλικά: San Francisco Film Critics Circle) ιδρύθηκε το 2002 ως μια οργάνωση δημοσιογράφων και κριτικών του κινηματογράφου στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Στα μέλη της οργάνωσης περιλαμβάνονται δημοσιογράφοι από τις εφημερίδες: San Francisco Chronicle, San Jose Mercury News, Oakland Tribune, Contra Costa Times, San Francisco Bay Guardian, SF Weekly, East Bay Express,San Jose Metro, Palo Alto Weekly, Sonoma Index-Tribune, The San Francisco Examiner, τον τηλεοπτικό σταθμό KRON-TV, το περιοδικό Variety, και τις ιστοσελίδες CultureVulture.net, Splicedwire.com, και CombustibleCelluloid.com. Τον Δεκέμβριο κάθε έτους, ο Κύκλος Κριτικών (SFFCC) συνεδριάζει για να ψηφίσει για τα βραβεία του Κύκλου Κριτικών Κινηματογράφου, για τις ταινίες που κυκλοφόρησαν το ίδιο ημερολογιακό έτος.

 Καλύτερη Ταινία Καλύτερη Σκηνοθεσία Α' Ανδρικός ρόλος Α' Γυναικείος ρόλος Β' Ανδρικός ρόλος Β' Γυναικείος ρόλος Καλύτερο Σενάριο Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο Καλύτερη Φωτογραφία Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Καλύτερο Ντοκιμαντέρ 6 Βραβεία: Sideways (2004): Best Actor, Director, Picture, Screenplay, Supporting Actor, and Supporting Actress Moonlight (2016): Best Picture, Director, Screenplay, Supporting Actor, Cinematography, and Editing 4 Βραβεία: Milk (2008): Best Picture, Director, Actor, and Original Screenplay Boyhood (2014): Best Picture, Director, Supporting Actress, and Editing 3 Βραβεία: Brokeback Mountain (2005): Best Actor, Director and Picture Little Children (2006): Best Picture, Adapted Screenplay and Supporting Actor The Social Network (2010): Best Picture, Best Director and Adapted Screenplay The Tree of Life (2011): Best Picture, Best Director and Best Cinematography Birdman (2014): Best Actor, Best Supporting Actor, and Best Original Screenplay Mad Max: Fury Road (2015): Best Director, Best Editing, and Best Cinematography Parasite (2019): Best Director, Best Original Screenplay, Best Foreign Language Film 2 Βραβεία: Lost in Translation (2003): Best Actor and Best Picture The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007): Best Picture and Best Supporting Actor Away from Her (2007): Best Actress and Best Adapted Screenplay The Wrestler (2008): Best Actor and Best Supporting Actress The Dark Knight (2008): Best Supporting Actor and Best Cinematography The Hurt Locker (2009): Best Picture and Best Director The King's Speech (2010): Best Actor and Best Original Screenplay Tinker Tailor Soldier Spy (2011): Best Actor and Best Adapted Screenplay Lincoln (2012): Best Supporting Actor and Best Adapted Screenplay Brooklyn (2015): Best Actress and Best Adapted Screenplay Love & Mercy (2015): Best Actor and Best Original Screenplay Arrival (2016): Best Adapted Screenplay and Best Editing Fences (2016): Best Actor and Best Supporting Actress The Handmaiden (2016): Best Foreign Language Film and Best Production Design The Florida Project (2017): Best Picture and Best Supporting Actor The Shape of Water (2017): Best Director and Best Production Design Ο Επίσημος ιστότοπος
Λευκή Α΄ της Ναβάρρας

Η Λευκή Α΄ της Ναβάρρας (Blanca I de Navarra, 1385 - 1 Απριλίου 1441) βασίλισσα της Ναβάρρας (1425 - 1441) και αντιβασίλισσα της Σικελίας (1404 - 1405 και 1408 - 1415) ήταν δεύτερη κόρη και διάδοχος του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ελεονώρας της Καστίλης. Έγινε διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας μετά τον πρόωρο θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Ιωάννας (1413). Η Λευκή παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο στις 26 Δεκεμβρίου 1402 τον Μαρτίνο Α΄ της Σικελίας, η νύφη ήταν 15 ετών και ο γαμπρός 21. Διετέλεσε αντιβασίλισσα της Σικελίας κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της στην Αραγωνία (1404 - 1405) και αντιβασίλισσα της Σικελίας κατά την περίοδο απουσίας του συζύγου της στη Σαρδηνία (1408 - 1409). Ο σύζυγος της πέθανε στις 25 Ιουλίου 1409 και τον διαδέχθηκε ο πατέρας του Μαρτίνος της Αραγωνίας, ο πεθερός της επέτρεψε στη Λευκή να είναι αντιβασίλισσα της Σικελίας μέχρι τον δικό του θάνατο τον επόμενο χρόνο. Έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στη Σικελία σαν αντιβασίλισσα σε βαθμό που ο Βερνάρδος Καμπρέρα έκανε ανεπιτυχή προσπάθεια να την παντρέψει με τον Νικολά Περάλτα απόγονο του Σικελικού βασιλικού Οίκου με στόχο να γίνουν νέοι βασιλείς της Σικελίας. Η Λευκή έχασε την αντιβασιλεία όταν η Σικελία προσαρτήθηκε στην Αραγωνία τον Νοέμβριο του 1415 και επέστρεψε στη Ναβάρρα.

 Επιστρέφοντας στη Ναβάρρα ορκίστηκε στο Ολίτο στις 28 Οκτωβρίου 1415 διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας ύστερα από συμμαχία με τους λόρδους. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ιωάννη, δούκα του Πεναφιέλ δεύτερο γιο του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και της Ελεονόρας της Αλμπουκέρκης στο Ολίτο. Ο δεύτερος σύζυγος της διαδέχθηκε τον από μητέρα θείο του Μαρτίνο της Αραγωνίας (1412). Ο Ιωάννης πήγε στη Ναβάρρα, ο γάμος πραγματοποιήθηκε στην Παμπλόνα στις 10 Ιουνίου 1420, το ζεύγος ζούσε αρχικά στο Πεναφιέλ αλλά το 1422 κλήθηκαν από τον πατέρα της Λευκής στη Ναβάρρα για να ζήσουν μαζί του και να τον διαδεχτούν. Ο πατέρας της Κάρολος Γ΄ της Ναβάρρας πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 1425 και ορίστηκε διάδοχος της η Λευκή με τον δεύτερο σύζυγο της Ιωάννη χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του, το ζεύγος στέφθηκε στον Καθεδρικό ναό της Παμπλόνα στις 15 Μαΐου 1429. Η Λευκή πέθανε στη Σάντα Μαρία Λα Ρέαλ ντε Νιέβα (1441), ο σύζυγος της παρέμεινε βασιλιάς της Ναβάρρας ορίζοντας διάδοχο τον γιο τους Κάρολο της Βιένας νόμιμο διάδοχο του θρόνου. Ο Ιωάννης διαδέχθηκε στον θρόνο της Αραγωνίας τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας ως Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας. Με τον πρώτο σύζυγό της Μαρτίνο Α΄ της Σικελίας από τον Οίκο Βαρκελώνης, απέκτησε: Μαρτίνος (1406 - 1407).Με τον δεύτερο σύζυγό της Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας από τον Οίκο Ιβρέα-Τρασταμάρα, απέκτησε: Κάρολος, πρίγκιπας της Βιάνα Ιωάννα 1423 - 1425 Λευκή Β΄ της Ναβάρρας Ελεονώρα της Ναβάρρας Anthony, Raoul: Identification et Etude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar, Paris, Masson, 1931 Maria Rita Lo Forte Scirpo: C'era una volta una regina ... : due donne per un regno: Maria d'Aragona e Bianca di Navarra, Napoli : Liguori Λευκή Α΄ της Ναβάρρας
Ταγέτης ο ορθοφυής

Ο Ταγέτης ο ορθοφυής (Tagetes erecta), η Μεξικανική καλέντουλα (Mexican marigold), που ονομάζεται επίσης Αζτέκικη καλέντουλα (Aztec marigold), είναι ένα είδος του γένους Ταγέτης (Tagetes) εγγενές στο Μεξικό. Παρά του ότι είναι ιθαγενές στην Αμερική, συχνά ονομάζεται Αφρικανική καλέντουλα (African marigold). Στο Μεξικό, αυτό το φυτό έχει βρεθεί σε άγρια κατάσταση στις Πολιτείες του Μεξικού, Πουέμπλα και Βερακρούζ. Η κοινή Ελληνική ονομασία του γένους είναι κατιφές. Το φυτό είναι ετήσιο (annual) και φθάνει σε ύψος μεταξύ 50-100 εκ. (20-39 in). Οι Αζτέκοι συγκέντρωναν το άγριο φυτό, καθώς το καλλιεργούσαν για φαρμακευτικούς, τελετουργικούς και διακοσμητικούς σκοπούς. Καλλιεργείται ευρέως στο εμπόριο, με πολλές ποικιλίες να χρησιμοποιούνται ως καλλωπιστικά φυτά, και για το εμπόριο ανθέων.

 Το άνθος του, το cempasúchil, στο Μεξικό ονομάζεται επίσης «flor de muertos» («το λουλούδι των νεκρών» και χρησιμοποιείται κάθε 2 Νοεμβρίου, στην εορτή της Día de los Muertos. Η λέξη cempazúchitl (επίσης γραμμένη cempasúchil), προέρχεται από τον όρο των Νάουατλ για το λουλούδι zempoalxochitl, το οποίο κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "είκοσι λουλούδι". Στη γλώσσα της Ταϊλάνδης, ονομάζεται ดาวเรือง [DaoRuang], κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "λαμπερό αστέρι". Νερό εμποτισμένο με αρωματικό αιθέριο έλαιο από το λουλούδι χρησιμοποιείτο στην Ονδούρα, για την πλύση των πτωμάτων και συχνά, το λουλούδι εξακολουθεί να φυτεύεται στα κοιμητήρια. Από τα προ-ισπανικά χρόνια, το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς σκοπούς. Οι Τσερόκι το χρησιμοποιούσαν για την πλύση του δέρματος και για κίτρινη χρωστική ουσία. Αυτή η καλέντουλα, μπορεί να βοηθήσει στην προστασία ορισμένων καλλιεργούμενων φυτών από νηματώδη παράσιτα, όταν φυτεύεται στα χωράφια. Είναι αποτελεσματικότερη ενάντια στα νηματώδη είδη Pratylenchus penetrans. Τα ακτινωτά ανθύλλια (ray florets) έχουν χρησιμοποιηθεί σε μαρουλοσαλάτες και άλλα τρόφιμα για να προσθέσουν χρώμα και γεύση. Τα αποξηραμένα πέταλα (petals) των λουλουδιών, τρίβονται σε σκόνη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τροφή πουλερικών, ώστε να εξασφαλιστεί ο καλός χρωματισμός στους κρόκους των αυγών και του δέρματος των κοτόπουλων κρεατοπαραγωγής, ειδικά όταν υπάρχει έλλειψη καλά χρωματισμένου κίτρινου καλαμποκιού στην τροφή. Αυτό είναι ακόμα και σήμερα σε χρήση, αλλά τώρα συνήθως με τη μορφή του εκχυλίσματος, το οποίο μπορεί να έχει τα πλεονεκτήματα της χαμηλότερης δαπάνης μεταφοράς και αποθήκευσης, καλύτερης σταθερότητας και αξιοποίησής του. Επίσης, χρησιμοποιείται για να ενισχυθεί ο χρωματισμός στα οστρακόδερμα, όπως η λευκόποδι γαρίδα του Ειρηνικού (Litopenaeus vannamei). Το έλαιο από το άνθος, μπορεί να προστεθεί στα αρώματα για να εμποτίσει μια οσμή μήλου σε αυτά.Σήμερα, ο Τ. ο ορθοφυής (T. erecta) καλλιεργείται για να εξαχθεί λουτεΐνη, μια κοινή κίτρινο/πορτοκαλί χρωστική τροφίμων (E161b). Το αιθέριο έλαιο από το άνθος περιέχει αντιοξειδωτικά. Ταγέτης ο στιλπνός Ταγέτης ο λεπτόφυλλος Ταγέτης ο αναπεπταμένος Καλέντουλα η φαρμακευτική Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) United States Department of Agriculture Plants Profile
Πατριάρχης Αντιοχείας Ιγνάτιος Δ΄

Ο Ιγνάτιος Δ' (κατά κόσμον Χαμπίμπ [Αγάπιος] Χαζίμ, 4 Απριλίου 1920 - 5 Δεκεμβρίου 2012) ήταν ο εκατοστός εβδομηκοστός Πατριάρχης Αντιοχείας, ο τρίτος κατά σειράν Πρεσβείων των Ορθοδόξων Πατριαρχών, αμέσως μετά τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας. (Πλήρης τίτλος: Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, Συρίας, Ἀραβίας, Κιλικίας, Ἰβηρίας τε καί Μεσοποταμίας καί πάσης Ἀνατολῆς.)

 Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1920 στο Mhardey της Συρίας. Ανήκε σε ευσεβή ορθόδοξη αραβική οικογένεια και από νωρίς έδειξε κλίση για τα εκκλησιαστικά. Χειροτονήθηκε διάκονος ενώ σπούδαζε φιλολογία στη Βηρυτό. Το 1945 πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Μετά την επιστροφή του στη Μέση Ανατολή, ίδρυσε την Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή στο Balamand του Λιβάνου. Το 1961 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Παλμύρας και το 1970 εξελέγη Μητροπολίτης Λαοδικείας στη Συρία. Στις 2 Ιουλίου 1979 εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας με το όνομα Ιγνάτιος Δ'. Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 2012 μετά από νοσηλεία σε νοσοκομείο του Λιβάνου.
Αΐτ-Μπεν-Χαντού

Η Αΐτ-Μπεν-Χαντού (Ait-Ben-Haddou) (Αραβικά: آيت بن حدّو) είναι οχυρωμένη πόλη (ksar) πάνω στον δρόμο των καραβανιών μεταξύ της Ερήμου Σαχάρα και του Μαρρακές στο σημερινό Μαρόκο. Βρίσκεται στην επαρχία Souss-Massa-Draâ, σε ένα λόφο δίπλα στον ποταμό Κουαρζαζάτε. Η πόλη αποτελεί εξαιρετικό δείγμα πόλης Κάσμπαχ, ισλαμικής αρχιτεκτονικής, η οποία δυστυχώς καταστρέφεται από τις βροχοπτώσεις. Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης μένουν σε ένα μοντέρνο χωριό στην άλλη πλευρά του ποταμού, δέκα οικογένειες όμως εξακολουθούν να μένουν σ'αυτή. Η πόλη έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO από το 1997.

 Η Αΐτ-Μπεν-Χαντού έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως κινηματογραφικό σκηνικό. Στις ταινίες που έχουν γυριστεί εκεί συμπεριλαμβάνονται οι: Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) Το Διαμάντι του Νείλου (1985) Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (1977) 007, The Living Daylights (1987) Ο Τελευταίος Πειρασμός (1988) The Sheltering Sky (1990) Kundun (1997) Η Μούμια (1999) Ο Μονομάχος (2000) Αλέξανδρος (ταινία) (2004) Η Μεντίνα της Φες Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aït Benhaddou στο Wikimedia Commons Η Aït Benhaddou στην επίσημη ιστοσελίδα της UNESCO Η Aït Benhaddou στο theculturedtraveler.com Interactive 360° Πανόραμα της Ait Benhaddou (Java, 0,9 MB)
283 Έμμα

Η Έμμα (Emma) είναι μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,72. Ανακαλύφθηκε το 1889 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η μέση διάμετρος της Έμμας υπολογίσθηκε σε 148 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 3,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,0262. Η Έμμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 53 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 120 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Στις 14 Ιουλίου 2003 μία ερευνητική ομάδα που χρησιμοποιούσε το τηλεσκόπιο Κεκ ΙΙ στη Χαβάη ανίχνευσε ένα συνοδό σώμα της 283 Έμμας. Η διάμετρος του δορυφόρου αυτού εκτιμάται σε 12 χλμ. και φέρει την προσωρινή ονομασία S/2003 (283) 1. Περιφέρεται γύρω από την Έμμα σε μία μέση απόσταση περίπου 370 χλμ. από αυτή, αλλά η τροχιά του δεν είναι ακόμα γνωστή με ακρίβεια. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γκαστόνε Βεντούρα

Ο Γκαστόνε Βεντούρα υπήρξε αντιναύαρχος του Ιταλικού Ναυτικού, κόμης, δημοσιογράφος, συγγραφέας και σημαντικός ερευνητής του Τεκτονισμού και του Μαρτινισμού. Ήταν απόγονος αριστοκρατικής οικογένειας της Πάρμας. Συνέγραψε αρκετά βιβλία για τα οποία ταξίδεψε σε Αίγυπτο, Υεμένη, Ινδία και Ανατολική Αφρική. Αγωνίσθηκε για την διατήρηση της παραδοσιακής φυσιογνωμίας του Τεκτονισμού και του Μαρτινισμού. Διαδέχθηκε τον Ottavio Ulderico Zasio στην ηγεσία του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου Μισραΐμ και Μέμφις, την οποία κληροδότησε με τον θάνατό του στον Σεμπαστιάνο Καρακιόλο. Διετέλεσε Κυρίαρχος Μεγάλος Διδάσκαλος του Μαρτινιστικού Τάγματος της Ιταλίας.

 «Οι Τεκτονικοί Τύποι Μισραΐμ και Μέμφις» «Η Τετρακτύς του Πυθαγόρα» «Γνωστικές Κοσμογονίες» «Cagliostro ένας άνθρωπος της εποχής του» «Ολοι οι άνθρωποι του Μαρτινισμού» «Ιππότες και Ιπποσύνη» «Παραδοσιακή Νοοτροπία και Ερμητική Παράδοση» «Οι Μυστικές κοινωνίες στην Αναγέννηση» «Ο Αρχαίος και Αποδεδεγμένος Σκωτικός Τύπος» «Το Δυτικό Μυητικό σύστημα» «Το Μυστήριο του Θυσιαστικού Τύπου» (Στο βιβλίο αυτό, δόθηκε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα ο «Ρουμπινένιος Πίνακας», αγνώστου συγγραφέα) «Το Μυστικό πνεύμα της Ιπποσύνης» «Ιστορικές και Παραδοσιακές εκτιμήσεις του μύθου της Βασίλισσας το Σαββά» «Η γη των τεσσάρων δικαιοσυνών - Μυητικό διήγημα» Μισραΐμ Μέμφις Μαρτινιστικό Τάγμα Il Maestro Αρχειοθετήθηκε 2019-07-02 στο Wayback Machine. centro studi metafisici ed esoterici :::: אצילות Antico e Primitivo Rito Orientale di Misraïm e Memphis La Continuità Tradizionale
Σβεντ Τρόνκρεβερ

Ο Σβεντ Τρόνκρεβερ ή Σβεντ Σβέντσεν, δαν.: Svend Tronkræver, (απεβ. το 1104) ήταν Δανός πρίγκιπας, ένας από τους νόθους γιους του βασιλιά Σβεν Β' της Δανίας. Είχε το ίδιο όνομα με τον αδελφό του Σβεν τον Σταυροφόρο και έναν άλλον αδελφό του.

 Όταν ο αδελφός του Έρικ Α΄ Έβεργκουντ απεβίωσε τον Ιούλιο του 1103 κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος, ο Σβεντ προσπάθησε να γίνει ο επόμενος βασιλιάς της Δανίας. Στο δρόμο για τις βασιλικές εκλογές στο Βίμποργκ, ασθένησε. Μη θέλοντας κανένας αντίπαλος να φτάσει εκεί πριν από αυτόν, συνέχισε το ταξίδι ούτως ή άλλως, αλλά απεβίωσε από τις κακουχίες. Αντ 'αυτού, ο μικρότερος αδελφός του Nηλς, ο τελευταίος επιζών γιος του βασιλιά Σβεν Β΄, εξελέγη βασιλιάς το επόμενο έτος. Ήταν πατέρας του Χένρικ Σκάντελορ και πάππος του βασιλιά Mάγνους Β΄ της Σουηδίας. Svend (kongesøn, 1000-t.). Den Store Danske (στα Δανικά).
Χρήστος Σταμπέλος

Ο Χρήστος Σταμπέλος (1914-1985) ήταν Έλληνας υπουργός, από τους πρώτους που εργάστηκαν για την ΕΟΚ και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Διετέλεσε υπουργός Εργασίας σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις.Ειδικότερα, ο Σταμπέλος υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Πιπινέλη από τις 3 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Σεπτεμβρίου 1963, στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου από τις 31 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 19 Φεβρουαρίου 1964 και για τελευταία φορά από τις 22 Δεκεμβρίου 1966 ως τις 3 Απριλίου 1967, στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά και οικονομικά. Εργάστηκε ως στενοδακτυλογράφος στη Βουλή, σε ηλικία 16 ετών και πριν την γερμανική Κατοχή διετέλεσε Νομάρχης Θράκης. Την περίοδο της Κατοχής, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, για την οποία καταδικάστηκε τρεις φορές στην εσχάτη των ποινών. Το 1950 έγινε ειδικός σύμβουλος του υπουργείου Εργασίας και έπειτα από την κατάργηση της θέσης ανέλαβε γενικός διευθυντής (ως το 1967). Ως υπουργός αγωνίστηκε για την υπογραφή συμβάσεων εργασίας για τους Έλληνες μετανάστες και εργάτες. Τιμήθηκε με δεκάδες παρασήμων, μεταξύ των οποίων και του Φοίνικα. Ο Χρήστος Σταμπέλος υποβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς στις ΗΠΑ και πέθανε στο Νοσοκομείο Σωτηρία της Αθήνας στις 15 Αυγούστου 1985 από οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, λόγω καθολικής πνευμονίας. Η κηδεία του έγινε την επομένη, από τον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο και μία κόρη.
Ρασίντ Ταχά

Ο Ρασίντ Ταχά (αραβικά: رشيد طه‎ Rashīd Ṭāhā; 18 Σεπτεμβρίου 1958 - 12 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Αλγερινός τραγουδιστής και ακτιβιστής με έδρα τη Γαλλία, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ως "ηχητικά περιπετειώδης". Η μουσική του επηρεάστηκε από πολλά διαφορετικά είδη όπως ροκ, ηλεκτρονική, πανκ και ράι.

 Ο Ταχά μετέβη στη Γαλλία μαζί με τους γονείς του από την Αλγερία σε μικρή. Ως καλλιτέχνης διακρίθηκε αρχικά στη Γαλλία και κατόπιν επεκτάθηκε στη διεθνή μουσική σκηνή.Το 1997 κυκλοφόρησε το τραγούδι Ya Rayah, το οποίο ερμήνευσε την ίδια χρονιά στα ελληνικά και ο Γιώργος Νταλάρας (με τίτλο Κι Αν Σε Θέλω). Το 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Tékitoi, όπου περιλαμβάνεται μία διασκευή του Rock The Casbah των Clash στα αραβικά (رشيد طه). Μια Αριάδνη στη χώρα των θαυμάτων Δρόμος της Αριστεράς
Μούρμανσκ

Το Μούρμανσκ (ρωσικά: Му́рманск, βόρεια σάμι: Murmánsk, σκολτ σάμι: Muurman) είναι πόλη στο βορειοδυτικό τμήμα της Ρωσίας και ένα σημαντικό λιμάνι στον Αρκτικό ωκεανό. Είναι κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Τουλόμα (Тулома), 12 χλμ. από τη θάλασσα Μπάρεντς, στη βορειοδυτική ακτή της χερσονήσου Κόλα, κοντά στα σύνορα της Ρωσίας με τη Νορβηγία και τη Φινλανδία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας και έχει πληθυσμό 307.257 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

 Το Μούρμανσκ ιδρύθηκε το 1915 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με το όνομα «Μούρμαν» (Мурманами), δηλαδή Νορβηγοί ή βόρειοι στα ρωσικά. Αργότερα το 1916 μετονομάστηκε σε «Ρομάνοφ στο Μούρμαν» (рома́нов-на-Му́рмане) από τη ρωσική βασιλική δυναστεία των Ρομάνοφ. Ενώ το 1917 πήρε το σημερινό του όνομα. Το Μούρμανσκ ήταν η τελευταία πόλη που ιδρύθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1915, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι ανάγκες του πολέμου οδήγησαν στην κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου από το Πετροζαβόντσκ σε μία τοποθεσία, χωρίς πάγο, στην ακτή Μούρμαν στη ρωσική Αρκτική, στην οποία αποστέλλονταν από τους συμμάχους στρατιωτικές προμήθειες. Ο τερματικός αυτός σταθμός έγινε γνωστός ως Μούρμαν και σύντομα αναπτύχθηκε σε λιμάνι, ναυτική βάση, και αργότερα δημιουργήθηκε ένας παρακείμενος οικισμός ο οποίος αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα. Το 1918-1920, κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου, η πόλη κατελήφθη από τις δυτικές δυνάμεις, που είχαν συμμαχήσει με τη Ρωσία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και από τις δυνάμεις του Λευκού Στρατού. Μούρμανσκ , Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα (Αγγλικά) Αναμέτρηση στη στέγη του κόσμου Αρχειοθετήθηκε 2011-12-10 στο Wayback Machine. Εξάντας, ντοκιμαντέρ στον κόσμο, 23 Ιανουαρίου 2011
Σιουδάδ Μπολίβαρ

Η Σιουδάδ Μπολίβαρ (ισπανικά: Ciudad Bolívar) είναι πόλη της Βενεζουέλας και πρωτεύουσα της Πολιτείας Μπολίβαρ.Η Σιουδάδ Μπολίβαρ διαθέτει ένα καλά διατηρημένο ιστορικό κέντρο, στο οποίο περιλαμβάνονται ο καθεδρικός ναός και άλλα αποικιακών χρόνων κτίρια. Βρίσκεται κατά μήκος του Ποταμού Ορινόκο, αποτελόντας σημαντικό λιμένα ποταμόπλοιων.

 Η Σιουδάδ Μπολίβαρ ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1595 από τον Αντόνιο ντε Μπερίος, ο οποίος είχε φθάσει στην περιοχή από το Νέο Βασίλειο της Γρανάδας (σημερινή Κολομβία), με αποστολή να δημιουργήσει αποικίες στη Γουιάνα. Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Σάντο Τομάς ντε Γκουαγιάνα και η τοποθεσία της μετακινήθηκε τρεις φορές, εξαιτίας των συνεχών επιθέσεων από Ινδιάνους της Καραϊβικής και Ευρωπαίους πειρατές, όπως ο Ουόλτερ Ράλεϊ. Το 1764 η πόλη θα τοποθετηθεί οριστικά στις όχθες του Ποταμού Ορινόκο, με ονομασία Σάντο Τόμας ντε λα Νουέβα Γκουαγιάνα ντε λα Ανγκοστούρα ντελ Ορινόκο, ενώ θα παραμείνει γνωστή ως Ανγκοστούρα.Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του στρατηγού Κάρλος Σουβλέτε, θα μετονομαστεί η πόλη από Ανγκοστούρα σε Σιουδάδ Μπολίβαρ το 1846, προς τιμήν του Σιμόν Μπολίβαρ, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο παρελθόν στην πόλη.Στις 21 Ιουλίου 1903, πλησίον της Σιουδάδ Μπολίβαρ, θα διεξαχθή η τελευταία μάχη της Απελευθερωτικής Επανάστασης, όταν ο κυβερνητικός στρατός υπό τον Χουάν Βισέντε Γκόμες θα υπερνικήσει τις δυνάμεις του στρατηγού Νικολάς Ρολάντο. Η Σιουδάδ Μπολίβαρ βρίσκεται 54 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του ποταμού Ορινόκο, αποτελώντας κύριο λιμάνι της ανατολικής Βενεζουέλας. Στο γεωλογικό μέρος παρουσιάζει μεγάλη τεκτονική σταθερότητα, επειδή βρίσκεται σε πυριγενή πετρώματα του ηπειρωτικού κορμού της Γουιάνας, έναν από τους παλαιότερους και πιο σταθερούς γεωλογικούς σχηματισμούς του πλανήτη.Η έντονη βλάστηση είναι τυπικό χαρακτηριστικό της περιοχής, όπου υπάρχουν φοίνικες, χαμόδεντρανα, καθώς και άλλα είδη δέντρων όπως χαρουπιές.Η πανίδα αντιπροσωπεύεται από καπιμπάρα, κροκόδειλους, χελώνες, ερωδιίδες, παπαγάλους, ιγκουάνα και άλλα είδη.Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 26 και 30°C. Στην περιοχή επικρατούν περίοδοι υψηλών βροχοπτώσεων, αλλά και ξηρασιών. Το μέσο ποσοστό βροχόπτωσης ανά έτος κυμαίνεται γύρω στα 977 χιλιοστά. Η Σιουδάδ Μπολίβαρ βρίσκεται σε μια περιοχή που κυριαρχείται από την γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλαμπόκι, γιούκα, μάνγκο, διοσκορέα και καρπούζι είναι χαρακτηριστικά προϊόντα που καλλιεργούνται στην περιοχή. Στην κτηνοτροφία αντιπροσωπεύεται από την ανάπτυξη αγελάδων και χοίρων. Η αλιεία αξιοποιείται σε μικρότερο βαθμό. Ο τουρισμός έχει λάβει μεγάλη σημασία για την πόλη, καθώς ενισχύει τον παραγωγικό τομέα. Άλλες οικονομικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν το εμπόριο, υπηρεσίες, μεταφορές, καταστήματα φαγητού, εθνικές και διεθνείς βιομηχανίες.Η Γέφυρα Ανγκοστούρα έχει μεγάλη σημασία για την υποδομή της πόλης, καθώς την συνδέει με το υπόλοιπο μέρος της Βενεζουέλας. Ένας αυτοκινητόδρομος την συνδέει με την πόλη Σιουδάδ Γκουαγιάνα. Σημανυικό έργο υποδομής της πόλης αποτελεί το Αεροδρόμιο Τομάς ντε Έρες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ciudad Bolívar στο Wikimedia Commons
Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης

Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης (The Book of Laughter and Forgetting ; τσέχικα : Kniha smíchu a zapomnění) είναι μυθιστόρημα του Μίλαν Κούντερα, που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1979. Αποτελείται από επτά αυτοτελείς ιστορίες που ενώνονται με ορισμένα κοινά θέματα. Το βιβλίο εξετάζει τη φύση της λήθης όπως αυτή εμφανίζεται στην ιστορία, την πολιτική και τη ζωή γενικότερα. Οι ιστορίες περιέχουν επίσης στοιχεία που συναντώνται στο λογοτεχνικό είδος του μαγικού ρεαλισμού.

 Ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου είναι Kniha smíchu a zapomnění. Ολοκληρώθηκε το 1978 και κυκλοφόρησε στη Γαλλία με τον τίτλο Le Livre du rire et de l'oubli το 1979. Στα αγγλικά δημοσιεύτηκε αρχικά στις ΗΠΑ από τον εκδοτικό οίκο Alfred A. Knopf το 1980, σε μετάφραση του Michael Henry Heim. Αρκετά τμήματα του βιβλίου δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα The New Yorker. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στη τσεχική γλώσσα από τον εκδοτικό οίκο 68 Publishers Toronto τον Απρίλιο 1981. Αξιολόγηση από τον John Updike
Ζηνόβιος της Φλωρεντίας

Ο Άγιος Ζηνόβιος (ιταλικά: San Zanobi, 337-417/424) ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Φλωρεντίας και ανακηρυγμένος «Άγιος» από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 25 Μαΐου και θεωρείται προστάτης της Αρχιεπισκοπής της Φλωρεντίας, μαζί με τον Άγιο Αντώνιο.

 Ο Ζηνόβιος γεννήθηκε από παγανιστές γονείς, οι οποίοι ανήκαν στην φλωρεντίνικη αριστοκρατική τάξη. Από νωρίς ήρθε κάτω από την επιρροή του επισκόπου Θεόδωρου, βαφτίστηκε από τον ίδιο και κατάφερε, μετά από πολλή αντίσταση, να προσυλητήσει τον πατέρα και τη μητέρα του στο Χριστιανισμό. Υιοθέτησε το επάγγελμα του κληρικού και γρήγορα ανήλθε στη θέση του αρχιδιάκονου, όταν οι αρετές και οι αξιοσημείωτες δυνάμεις του ως ιεροκήρυκας τον έκαναν γνωστό στον Άγιο Αμβρόσιο, μέσω του οποίου έγινε γνωστός στον Πάπα Δάμασο Α΄ (366-386). Ο τελευταίος τον κάλεσε στη Ρώμη και τον συμπεριέλαβε σε διάφορες σημαντικές αποστολές, συμπεριλαμβανομένης μιας πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Με το θάνατο του Δαμάσου επέστρεψε στην πόλη που γεννήθηκε, όπου επανέλαβε το αποστολικό του έργο, ενώ με το θάνατο του επισκόπου Θεόδωρου, ο Ζηνόβιος, προς μεγάλη χαρά του λαού του, τον διαδέχτηκε στο αξίωμά του. Ο Ζηνόβιος κατάφερε να εκχριστιανίσει πλήρως τη Φλωρεντία και τα περίχωρά της και καταπολέμησε με επιτυχία τον Αρειανισμό.Σύμφωνα με τον βιογράφο και διάδοχό του στη Έδρα της Φλωρεντίας, Αντώνιο, πέθανε στο ενενηοστό έτος της ηλικίας του, το 424. Ωστόσο, ο Αντώνιος αναφέρει ότι ο Πάπας Ιννοκέντιος Α΄ (401-417) ήταν τότε Ποντίφηκας, κάτι που σημαίνει ότι το έτος θανάτου του Ζηνόβιου είναι σχετικά αβέβαιο. Υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι πέθανε στις 25 Μαΐου 417, ημέρα κατά την οποία ο αρχαίος πύργος όπου φέρεται να έζησε, κοντά στο Πόντε Βέκιο, στολίζεται κάθε χρόνο με λουλούδια. Το σώμα του θάφτηκε αρχικά στη Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου της Φλωρεντίας και αργότερα μεταφέρθηκε στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε. Ο βωμός του Αγίου Ζηνόβιου κατασκευάστηκε γύρω στο 1440 και αποτελεί ένα έργο απαράμιλλης τέχνης του Λορέντσο Γκιμπέρτι. Στο κεντρικό μέρος του χάλκινου μνημείου απεικονίζεται ο Άγιος Ζηνόβιος να εκτελεί ένα θαύμα, την ανάσταση ενός νεκρού παιδιού. Πάνω από τον βωμό βρίσκεται ο πίνακας του Μυστικού Δείπνου του Τζοβάνι Μπαλντούτσι. Σημαντικά θαύματα, συμπεριλαμβανομένων πολλών περιπτώσεων ανάστασης νεκρών, αποδίδονται στον Άγιο Ζηνόβιο. Λέγεται επίσης ότι μετά το θάνατό του, μια φτελιά άνθισε όταν το σώμα του την άγγιξε κατά τη μεταφορά για την ταφή του στον καθεδρικό ναό. Ένας μύθος αναφέρει ότι κάποτε ένα παιδί καταπατήθηκε από ένα κάρο, την ώρα που έπαιζε στο δρόμο. Η μητέρα του, η οποία ήταν χήρα, μετέφερε με θρήνους τη σορό του νεκρού παιδιού της στον Ζηνόβιο. Με μια προσευχή εκείνος ανέστησε το παιδί και το παρέδωσε υγιέστατο στη μητέρα του. Ferguson, George (1961). Signs and Symbols in Christian Art (New York: Oxford University Press), 147. Zenobius, Saint. D. O. Hunter-Blair, Τόμος 15, σελίδες 755–756 Saints of May 25: Zenobius of Florence Αρχειοθετήθηκε 2017-11-13 στο Wayback Machine. (στα ιταλικά) Santi e beati: San Zanobi Zenobius Xavierus of Poland Αρχειοθετήθηκε 2011-04-09 στο Wayback Machine.
Πέλιννα

Η Πέλιννα ήταν αρχαία πόλη της Εστιαιώτιδας στην βορειοδυτική Θεσσαλία, κοντά στην όχθη του Πηνειού ποταμού.Άκμασε κυρίως κατά την ελληνιστική περίοδο, και κατά τους βυζαντινούς χρόνους η περιοχή έγινε γνωστή ως Γαρδίκι ή Παλαιογαρδίκι.

 Κατά την μυθολογία ιδρύθηκε από τον Πέλιννο, γιό του Οιχαλιέως από την Οιχαλία. Εκτιμάται πως η Πέλιννα κατοικούνταν από την εποχή του Χαλκού, ενώ έχουν ανακαλυφθεί και τάφοι της Μυκηναϊκής εποχής. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. βρέθηκε υπό την επιρροή της Λάρισσας και κατόπιν της Φαρκαδόνας, ωστόσο κατά την περίοδο της μακεδονικής περιόδου από τον 4ο αιώνα έως τις αρχές του 2ου ευημερούσε λόγω της φιλομακεδονικής πολιτικής της, την οποία ακολούθησε και κατά τον Λαμιακό πόλεμο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η περίμετρος των τειχών της ακροπόλεως εκτιμάται πως ήταν 1.300 μέτρα.Στα νομίσματα της αρχαίας πόλης από τον 5ου έως 2ο αιώνα π.Χ., η ονομασία της εμφανίζεται ως Πελινναίων, και με την ονομασία αυτή επίσης συναντάται και στην αναφορά της από τον βυζαντινό ιστορικό Στέφανο Βυζάντιο (5ος αιώνας) στο γεωγραφικό του έργο με τίτλο Εθνικά. Η πόλη βρισκόταν σε λόφο, κοντά στο Πελινναίο όρος της Θεσσαλίας, και είναι πιθανό πως στην πόλη υπήρχε θέατρο, βάσει των αρχαιολογικών ερευνών που έγιναν το και υποδηλώνουν κάτι τέτοιο. Από την πόλη κατάγονταν οι ολυμπιονίκες Φρικίας και Ιπποκλέας, πατέρας και γιος αντίστοιχα. Γειτονικές πόλεις κατά την αρχαιότητα ήταν η Τρίκκη -σημερινά Τρίκαλα- και η Φαρκαδόνα, με την Πέλιννα να βρίσκεται ανάμεσα τους. Στην περιοχή υπάρχουν τα υπολλείματα του Πελινναίου κάστρου, και κατά τους βυζαντινούς χρόνους αναπτύχθηκε ο οικισμός με την ονομασία Γαρδίκι, ο οποίος αντιστοιχεί σε σλαβική λέξη με την έννοια της πολίχνης.Υπήρξε έδρα επισκοπής υπαγόμενη στην μητρόπολη Λάρισας.Κοντά βρίσκονται τα χωριά Πετρωτό και Πετρόπορο, ενώ ο αρχαιολογικός χώρος της Πέλιννας είναι επισκέψιμος. Πέλιννα, του Φώτη Ντάσιου, Αρχαιολόγου Α.Ι.Θ.Σ. Αρχειοθετήθηκε 2016-07-24 στο Wayback Machine. - Αναλυτικά στοιχεία Πελινναίον, του Μανώλη Παπαθανασίου - Κάστρα της Ελλάδας Νομίσματα της αρχαίας Πέλιννας - CNG coins
Λίρι Γκέρο

Η Λίρι Γκέρο (αλβανική γλώσσα: Liri Gero, 1926 - 6 Οκτωβρίου 1944) ήταν Αλβανίδα αντιστασιακή που έδρασε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από τις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Αλβανίας (αλβανικά: LANÇ) και εκτελέστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής λίγο πριν την απελευθέρωση της χώρας. Για τη δράση της τιμήθηκε μετά θάνατον από το αλβανικό κράτος με τον τίτλο της «Ηρωίδας του Λαού».

 Η Γκέρο γεννήθηκε το 1926 στο Φιέρι της νοτιοδυτικής Αλβανίας και αναφέρεται ως κόρη φτωχής οικογένειας που έμεινε ορφανή και αναγκάστηκε να εργαστεί από την παιδική της ηλικία. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1943, προσχώρησε από κοινού με άλλες 67 νεαρές γυναίκες από το Φιέρι στη νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας και ταυτόχρονα στην αντίσταση εναντίον των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής μέσα από το LANÇ. Αρχικά η ίδια ασχολήθηκε με τον οργανωτικό τομέα, έχοντας σημαντική συμβολή στην προσέλκυση και κατάταξη νέων μελών από την περιοχή του Φιέρι, ενώ η οικία της αξιοποιήθηκε ως καταφύγιο και μέρος συγκέντρωσης αντιστασιακών. Αργότερα η Γκέρο μετατάχθηκε σε μάχιμο τμήμα, υπηρετώντας στην επονομαζόμενη «16η Ταξιαρχία Επίθεσης». Στις αρχές Οκτωβρίου του 1944 τραυματίστηκε σοβαρά σε σύγκρουση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κοντά στη Λούσνια, με αποτέλεσμα να πιαστεί αιχμάλωτη και να εκτελεστεί, με αλβανικές πηγές να υποστηρίζουν πως δέθηκε σε δέντρο και κάηκε ζωντανή ως αντίποινα για τη δράση των ανταρτών. Μετά την απελευθέρωση και την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το αλβανικό κράτος τίμησε τη Λίρι Γκέρο για τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση, αποδίδοντάς της τον τίτλο της «Ηρωίδας του Λαού». Αγάλματα που αναπαριστούν τη μορφή της βρίσκονται σε διάφορες περιοχές της χώρας (όπως στο Φιέρι και στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών των Τιράνων) ενώ το όνομά της έχει δοθεί σε μια συνοικία και ένα σχολείο της γενέτειράς της, καθώς και σε οδό των Τιράνων. Ακόμη η Γκέρο αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η Αλβανίδα λογοτέχνιδα και σεναριογράφος Έλενα Κανταρέ εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας του 1978, Nusja dhe shtetrrethimi (ελληνικά: «Η νύφη και η πολιορκία»), τον οποίο ερμήνευσε η Ραϊμόντα Μπούλκου. Cocoli, Irfan (1975). Gruaja shqiptare në lujtën antifashiste nacionalçlirimtare. Tirana: Shtepia botuese "8 Nëntori". Hoxha, Enver (1987). Letra të zgjedhura. 3. Tiranë: Shtëpia Botuese "8 Nëntori".
Γηροκομείο Πάτρας

Το Γηροκομειό είναι ιστορική συνοικία της Πάτρας. Πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη ιστορική Μονή, που βρίσκεται στην περιοχή και αποτελεί μία από τις αρχαιότερες μονές σε όλη την Ελλάδα. Κατά πάσα πιθανότητα η μονή διατηρούσε γηροκομείο κατά την βυζαντινή εποχή. Είναι συνοικία πλούσια σε φυσικό περιβάλλον, με θέα, εξαιρετικό κλίμα, ενώ εκεί υπάρχει ομώνυμο άλσος με κάποιους διαμορφωμένους χώρους αναψυχής και ηρεμίας καθώς και το «Κωνσταντοπούλειο» γηροκομείο. Μέσα στο τοπικό άλσος την περιοχής βρίσκονται επίσης το παλιό σανατόριο της πόλης καθώς και το ίδρυμα «Μέριμνα», που ασχολείται με παιδιά με νοητική (καθ)υστέρηση. Η περιοχή απέχει οδικώς 3 χιλιόμετρα περίπου από το κέντρο της Πάτρας και γειτνιάζει με τις περιοχές Ριγανόκαμπου Διάκου, Εγλυκάδα, Λυκοχορός και Σύνορα.

 Με βασιλικό διάταγμα του 1835 αναγνωρίστηκε το εκεί μοναστήρι ως μία από τις οκτώ τότε συνοικίες της Πάτρας και έπαψε να θεωρείται οικισμός το 1928. Μεταξύ 1940 - 1951 αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός του Δήμου Πατρέων. Τοποθεσία της συνοικίας αποτελεί η λεγόμενη «Σκοποβολή», που βρίσκεται δίπλα στο «Κωνσταντοπούλειο» ίδρυμα. Στο σημείο αυτό κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, συγκεκριμένα την περιόδο 1946 - 1949, βρισκόταν το σημείο εκτέλεσης των κομμουνιστών που συλλαμβάνονταν από την Ασφάλεια. Σύμφωνα με το Σύλλογο Εξορισθέντων και Φυλακισμένων 1945 - 1974 «Πέτρινα χρόνια» στη Σκοποβολή την περίοδο 1946 - 1949 εκτελέσθηκαν πάνω από 200 άτομα. Η τελευταία εκτέλεση έγινε στις 28 Φεβρουαρίου 1949 και επρόκειτο για 8 άτομα της Γιάφκας του Γιάννη Μαντζούτσου, όπως έμεινε γνωστή η υπόθεση. Στο σημείο της εκτέλεσης κάθε χρόνο γίνεται εκδήλωση μνήμης ενώ γίνονται και προσπάθειες για κατασκευή μνημείου που θα αντικαταστήσει το σημερινό. Μονή Γηροκομειού Πάτρα Δήμος Πατρέων Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Γηροκομείο Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μονής Γηροκομείου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πατρέων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Θρασύβουλος ο Συρακούσιος

Ο Θρασύβουλος (5ος αιώνας π.Χ.) από τη Δυναστεία των Δεινομενιδών ήταν Τύραννος των Συρακουσών για 11 μήνες (466 π.Χ. - 465 π.Χ.).

 Ήταν γιος τού Δεινομένη. Αδέλφια του ήταν ο Γέλων και ο Ιέρων Α΄, προηγούμενοι τύραννοι των Συρακουσών. Ο Θρασύβουλος έπεισε τον γιο τού Γέλωνα να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση της ηγεσίας των Συρακουσών και έγινε εκείνος τύραννος. Όμως λίγους μήνες μετά μέλη τού Οίκου των Δεινομενιδών τον έδιωξαν. Αλλά και η οικογένεια των Δεινομενιδών εκδιώχθηκε έπειτα από την ηγεσία και εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία στην πόλη. Αριστοτέλης, Πολιτικά