IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χρήστος Αγαλλόπουλος

Ο Χρήστος Αγαλλόπουλος (1897 - 8 Ιουνίου 1959) ήταν Έλληνας νομικός και κοινωνιολόγος. Έγινε γνωστός ως ο άνθρωπος που καθιέρωσε την κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα και ήταν ο πρώτος γενικός διευθυντής του ΙΚΑ, από το 1934 ως το 1954.

 Γεννήθηκε στον Πλάτανο Ναυπακτίας. Στην αρχή υπηρέτησε στον Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα στον τομέα του Οικονομικού. Σπούδασε στην Αθήνα και έπειτα Ναυτικό Δίκαιο στο Αμβούργο. Από το 1926 και για 9 χρόνια ήταν στο τιμόνι του Ταμείου Ασφαλίσεως Καπνεργατών. Ανέλαβε τη γενική διεύθυνση του νεοσύστατου ΙΚΑ το 1934 και παρέμεινε επί 20 χρόνια στη θέση αυτή. Το 1947 έγινε καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής και Εργατικού Δικαίου. Εισήγαγε και επιμελήθηκε τη σύνταξη του σχετικού νόμου "Περί κοινωνικών ασφαλίσεων". Συνέγραψε πολλά έργα, όπως "Κοινωνικές Ασφαλίσεις", "Το Εργατικόν Δίκαιον" κ. ά. Ο Αγαλλόπουλος απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών από συγκοπή, ενώ μιλούσε στα γραφεία της ΓΣΕΕ, κατά τα εγκαίνια της Σχολής Εκπαιδεύσεως Εργατικών Στελεχών, όπου παρευρισκόταν και ο υπουργός Εργασίας, Αριστείδης Δημητράτος. Ήταν το πρώτο σεμινάριο για την εκπαίδευση εργατικών στελεχών.
Άνθιμος Ανανιάδης

Ο Άνθιμος Ανανιάδης (Θεσσαλονίκη, 9 Ιουνίου 1985) είναι Έλληνας ηθοποιός, ευρύτερα γνωστός από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην τηλεοπτική σειρά του MEGA, «Μαρία η άσχημη». Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γιώργου Κιμούλη αλλά και του New York College

 Είναι γιος του επιχειρηματία Τιμόθεου Ανανιάδη και της ηθοποιού Εύης Καραγιάννη ενώ έχει οχτώ ετεροθαλή αδέλφια από την πλευρά του πατέρα του. Επίσης, για αρκετά χρόνια, υπήρξε πατριός του ο Κώστας Βουτσάς. Το φθινόπωρο του 2016, ξεκίνησε τη σχέση του με τη χορεύτρια Μαρία-Νεφέλη Γαζή, με την οποία γνωρίστηκαν στη παράσταση «Dorian Gray Frames» όπου συμπρωταγωνιστούσαν. Απέκτησαν μαζί έναν γιο, που γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 2018 ενώ τον Μάιο του ίδιου έτους, έγινε γνωστός ο χωρισμός τους. Τον Μάιο του 2019, η Μαρία-Νεφέλη Γαζή έπειτα από τη βάφτιση του παιδιού, αποκάλυψε ότι ονομάζεται Φίλιππος-Δημήτρης Γαζής και όχι Ανανιάδης.
Έκτωρ Νασιώκας

Ο Έκτωρ Νασιώκας (Πετροχώρι Καρδίτσας, 19 Ιανουαρίου 1952) είναι Έλληνας γιατρός, συγγραφέας και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Λάρισας (2000-2011) και υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας (2001-2004).

 Γεννήθηκε το 1952 στο Πετροχώρι Καρδίτσας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύθηκε στην παθολογία και την ογκολογία. Εργάστηκε στη Λάρισα, αρχικά ως Επιμελητής Α΄στην ογκολογική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου και εν συνεχεία ως ιδιώτης γιατρός. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Θεσσαλίας, αιρετό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και Διευθυντής του Κέντρου Υγείας Γόννων. Για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Αργιθεατών Λάρισας και Γενικός Γραμματέας του ιδρύματος "Η Φιλόπτωχος Στέγη". Είναι νυμφευμένος με την καθηγήτρια Μαρία Κορλού και πατέρας τριών παιδιών. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974, υπήρξε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λάρισας και μετέπειτα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος. Στις δημοτικές εκλογές του 1990 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Λάρισας με το συνδυασμό του Αριστείδη Λαμπρούλη. Το Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε νομάρχης Ημαθίας από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1995. Το 1996 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λάρισας του ΠΑΣΟΚ. Στις εθνικές εκλογές του 2000, του 2004, του 2007 και του 2009 εκλέχθηκε βουλευτής Λάρισας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Από τον Οκτώβριο του 2001 έως το Μάρτιο του 2004 διατέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. Τον Ιούνιο του 2011 παραιτήθηκε του βουλευτικού αξιώματος και παρέδωσε την έδρα στο κόμμα. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Λαρισαίων, επικεφαλής της ανεξάρτητης παράταξης «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ», και εκλέχθηκε εκ νέου δημοτικός σύμβουλος. Έχει συγγράψει δυο βιβλία: "Ο Αγωγιάτης" (εκδόσεις ΑΝΕΜΗ, 2012) και "Ο Χρησμός" (εκδόσεις ΑΝΕΜΗ, 2013). Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Δημήτριος Γ. Σιούφας, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-93-3752-6
New Horizons

Το New Horizons (μτφρ: Νέοι Ορίζοντες) είναι διαστημόπλοιο της NASA, το οποίο εκτοξεύθηκε για να μελετήσει τον νάνο πλανήτη Πλούτωνα, τους δορυφόρους του και ένα ή δύο σώματα της ζώνης του Κάιπερ. Αναπτύχθηκε ως τμήμα του προγράμματος New Frontiers («Νέα Σύνορα») και εγκρίθηκε το 2001, μετά την ακύρωση των αποστολών Pluto Fast Flyby και Pluto Kuiper Express. Μετά από αρκετές καθυστερήσεις, εκτοξεύθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2006 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ σε τροχιά διαφυγής από το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 16,26 km/sec (58.536 km/h) σε σχέση με τη Γη, τη μεγαλύτερη ταχύτητα που έχει επιτύχει ποτέ ανθρώπινη κατασκευή. Το New Horizons έφτασε στον Πλούτωνα στις 14 Ιουλίου 2015, και πέρασε από την Έσχατη Θούλη (2014 MU69) την 1 Ιανουαρίου 2019.

 Το σκάφος πέρασε αρχικά κοντά από τον αστεροειδή 132524 APL και στη συνέχεια από το Δία, τον οποίο πλησίασε στα 2,3 εκατομμύρια χιλιόμετρα στις 28 Φεβρουαρίου 2007. Το πέρασμα από το Δία έδωσε στη διαστημοσυσκευή βαρυτική βοήθεια, αυξάνοντας την ταχύτητα του διαστημόπλοιου κατά 14.000 km/h. Επίσης, το πέρασμα χρησιμοποιήθηκε για να ελεγχθούν οι επιστημονικές δυνατότητες του New Horizons, στέλνοντας δεδομένα για την ατμόσφαιρα, τους δορυφόρους και την μαγνητόσφαιρα του Δία. Μετά τον Δία, η συσκευή συνέχισε τη διαδρομή της προς τον Πλούτωνα, την οποία πέρασε σε μεγάλο ποσοστό σε κατάσταση «χειμερίας νάρκης». Στις 25 Αυγούστου 2014 το New Horizons διέσχισε την τροχιά του πλανήτη Ποσειδώνα, στο ταξίδι του προς τον Πλούτωνα. Το πέρασμα αυτό πραγματοποιήθηκε κατά την 25η επέτειο από την ιστορική προσέγγιση της διαστημικής συσκευής Voyager 2 στον πλανήτη Ποσειδώνα, στις 25 Αυγούστου 1989. Η εγγύτερη προσέγγιση του New Horizons στον Πλούτωνα έλαβε χώρα στις 11:49 UTC της 14ης Ιουλίου 2015, σε απόσταση 12.470 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του Πλούτωνα και 13.658 χιλιόμετρα από το κέντρο του. Τηλεμετρικά στοιχεία τα οποία επιβεβαίωσαν την επιτυχημένη προσέγγιση έφτασαν από το σύστημα του Πλούτωνα στις 15 Ιουλίου 2015, 00:52:37 UTC, μετά από 22 ώρες προγραμματισμένης σιγής ασυρμάτου, καθώς το διαστημόπλοιο ήταν στραμμένο προς το σύστημα του Πλούτωνα. Οι πρώτες λεπτομέρειες από τη προσέγγιση λήφθηκαν αργότερα μέσα στην ημέρα. Η μεταφορά όλων των δεδομένων διήρκεσε 16 μήνες, ενώ η ανάλυσή τους θα πάρει ακόμη περισσότερο. Μετά τον Πλούτωνα, το New Horizons θα διασχίζει τη ζώνη του Κάιπερ, πιθανώς προσεγγίζοντας κάποιο αντικείμενο. Το 2011 ξεκίνησε έρευνα από επίγεια τηλεσκόπια ώστε να βρεθεί κάποιος αστεροειδής στόχος. Το 2014, η έρευνα συνεχίστηκε με τη χρήση του διαστημικού τηλεσκόπιου Χαμπλ και τελικά ανακοινώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2014 ότι είχαν βρεθεί τρεις πιθανοί στόχοι, οι 2014 MU69 (PT1), 2014 OS393 (PT2) και 2014 PN70 (PT3), ενώ ένας τέταρτος, ο 2014 MT69, είχε ήδη αποκλειστεί. Στις 28 Αυγούστου 2015, ο 2014 MU69 επιλέχθηκε και η πορεία του New Horizons προσαρμόστηκε ώστε να προσεγγίσει το αντικείμενο, κάτι που έγινε την 1 Ιανουαρίου 2019 όταν βρισκόταν 43,4 AU από τον Ήλιο. Επίσημη Ιστοσελίδα
Ζοάν Ντυράν

Ο Ζοάν Ντυράν είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1981 στο Εβιάν-λε-Μπαιν. Αγωνιζόμενος αυτό τον καιρό για λογαριασμό της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, στην Λιγκ 1, όπου αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.

 Το 2000, σε ηλικία 19 ετών, ο Ζοάν Ντυράν κατέφθασε στην ΦΚ Γκαγιάρ προερχόμενος από την γειτονική Σερβέτ Γενεύης, στης οποίας τις ακαδημίες βρισκόταν. Έχοντας αποκτηθεί, αρχικά, ως αντικαταστάτης του Γιανίκ Κραμπέλ, έγινε από το 2003 βασικός τερματοφύλακας του συλλόγου. Με τα χρώματα της Γκαγιάρ και αργότερα της « Κρουά ντε Σαβουά » και τέλος η « Εβιάν », ο Ντυράν ήταν ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που συμμετείχε στις ανόδους της ομάδας από το CFA το 2002 μέχρι την Λιγκ 1 το 2011. Έγινε, έτσι, ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της τωρινής Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (με 205 αγώνες και συνολικά 8 κίτρινες κάρτες στο ενεργητικό του). Αγωνίστηκε στις 4 Μαΐου 2013 στην πρώτη του αναμέτρηση για την Λιγκ 1 απέναντι στην Τρουά, λόγω του τραυματισμού, στη διάρκεια της αναμέτρησης, του βασικού τερματοφύλακα του συλλόγου, Μπερτράν Λακαί. Από το 2000 : Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (παλαιότερα ΦΚ Γκαγιάρ και μετέπειτα Κρουά ντε Σαβουά) Εβιάν ΤΓ Πρωταθλητής στο CFA το 2004 Πρωταθλητής στο CFA το 2008 Πρωταθλητής στη Νασιονάλ το 2010 Πρωταθλητής στη Λιγκ 2 το 2011 Στατιστικά του Ζοάν Ντυράν
Ιούλιος Φραγκίσκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο Ιούλιος Φραγκίσκος, γερμ. Julius Franz (16 Σεπτεμβρίου 1641 - 30 Σεπτεμβρίου 1689) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1666-1689), ο τελευταίος του κλάδου του.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιουλίου-Ερρίκου, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Άννας-Μαγδαληνής, κόρης του Γουλιέλμου Πόπελ του Νεοτέρου, βαρόνου του Λόμπκοβιτς. Το 1689 απεβίωσε στο Ράιχστατ της Βοημίας (σήμερα Ζάκουπι στην Τσεχία) σε ηλικία 48 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους και ήταν ο τελευταίος του κλάδου του. Τον διαδέχθηκε ο τρίτος εξάδελφός του Γεώργιος-Γουλιέλμος των Γουέλφων-Αννόβερου, πρίγκιπας του Μπ.Λ.Κάλενμπεργκ και αυτόν η κόρη του Σοφία-Δωροθέα με τον σύζυγό της (και εξάδελφό της) Γεώργιο Α΄ της Βρετανίας. Νυμφεύτηκε το 1668 τη Χέντβιχ του Βίττελσμπαχ, κόρη του Χριστιανού-Αυγούστου, κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και είχε τέκνα: Άννα-Μαρία-Φραγκίσκη 1672-1741, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο-Γουλιέλμο-Αύγουστο του Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και μετά τον Τζiαν-Γκαστόνε των Μεδίκων, μεγάλο δούκα της Τοσκάνης Σίβυλλα 1675-1733, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Γουλιέλμο μαργράβο του Μπάντεν-Μπάντεν. Otto von Heinemann (1881), "Julius Franz", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (γερμ.), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 670– Julius Franz von Sachsen-Lauenburg on tuerkenbeute.de
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2013-2014

Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ ανδρών για την περίοδο 2013–14 είναι το 35ο στην ιστορία του θεσμού, και το 25ο με την ονομασία Α1 κατηγορία. Διεξάγεται από την Ο.Χ.Ε. με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Το κατέκτησε Α.Ο. Διομήδης Άργους, το δεύτερο στην ιστορία του.

 Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου μεταφέροντας τους μισούς από τους βαθμούς που συγκέντρωσαν. Έδωσαν άλλους τρεις αγώνες, όλοι στις έδρες των ομάδων με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο. Η ΑΕΚ ξεκίνησε με 21 βαθμούς, ο Διομήδης με 20, ο Δούκας με 16 και ο Ποσειδώνας με 15. Ιστότοπος της ΟΧΕ Αφιέρωμα στο 35ο πρωτάθλημα Επίσημος ιστότοπος της ΟΧΕ Προκήρυξη πρωταθλήματος Επίσημος ιστότοπος της ΟΧΕ Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος της ΟΧΕ Βαθμολογία Επίσημος ιστότοπος της ΟΧΕ
Κρόκος ο εσχαρωτός

Ο Κρόκος ο εσχαρωτός (Crocus cancellatus) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Ιριδοειδών. Είναι είδος με μεγάλη εξάπλωση στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τη Νοτιοδυτική Τουρκία. Το είδος περιλαμβάνει πέντε υποείδη, από τα οποία στην Ελλάδα απαντάται το Crocus cancellatus mazziaricus.

 Περιγράφηκε σαν είδος για πρώτη φορά από τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ (William Herbert) το 1841. Η ειδική του ονομασία cancellatus (= εσχαρωτός) οφείλεται στους δικτυωτούς χιτώνες του βολβού του.Το είδος περιλαμβάνει πέντε υποείδη: (Πηγές: ) Ο κρόκος ο εσχαρωτός είναι πόα με άνθη σε πολύ ανοιχτό ιώδες ή λευκό χρώμα και σωλήνα μακρύ. Είναι χρωματικά πολύμορφο είδος (βλ. Υποείδη). Κάνει 2-10 πολύ στενά φύλλα που βγαίνουν μετά την άνθηση και βολβό σφαιρικό, διαμέτρου 0,1 μ. που περιβάλλεται από μεμβρανώδεις, δικτυωτές-νηματώδεις ίνες. Χρωματικά πολύμορφο. Περιάνθιο συνήθως λευκό αλλά και λευκό με μπλε δικτυωτές ραβδώσεις, ορισμένες φορές ρόδινο. Στίγματα στύλου χρυσοκίτρινα ή πορτοκαλόχρωμα, διακλαδισμένα σε πολλούς βραχίονες. Οι ανθήρες είναι κίτρινοι. Ο στύλος μπορεί να έχει 3-6 διακλαδώσεις ή και περισσότερες και είναι στοιχείο αναγνώρισης του είδους. Τα φύλλα του κρόκου μπορεί να εμφανίζονται κατά την ανθοφορία ή και μετά από αυτή.Είναι το πρώτο είδος κρόκου που ανθίζει το φθινόπωρο, από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο. Οι σπόροι ωριμάζουν από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο. Ο κρόκος ο εσχαρωτός είναι είδος με μεγάλη εξάπλωση στα νότια Βαλκάνια, στη δυτική, κεντρική και νότια Τουρκία, στη βόρεια και δυτική Συρία, στο βόρειο Ισραήλ, στο Λίβανο, στην Ιορδανία, στο βόρειο Ιράκ και στο δυτικό Ιράν (βλ. Υποείδη). Ζει σε πετρώδεις πλαγιές, πετρώδεις και βραχώδεις θαμνότοπους (κυρίως σε ασβεστόλιθο), ξέφωτα δασών και φρύγανα, στο κατώτερο μέρος της ορεινής ζώνης, μέχρι τα 1500 μ. Στην Ελλάδα τον βρίσκουμε στα περισσότερα μέρη της ηπειρωτικής χώρας, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Ιονίου, την Εύβοια, τη Σάμο και σε ορισμένα νησιά των Κυκλάδων, όπως τη Νάξο, την Κέα και την Ηρακλειά. Ο κρόκος ο εσχαρωτός σπάνια χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό φυτό για βράχια και εκπτώσεις. Το είδος καλλιεργείται από το 1841 το αργότερο.
Δήμος Σπάρτης

Ο Δήμος Σπάρτης είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011, από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Σπάρτης, Δήμος Μυστρά, Δήμος Θεραπνών, Δήμος Οινούντος, Δήμος Πελλάνας, Δήμος Φάριδος και Κοινότητα Καρυών, που είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010, από τη συνένωση παλαιότερων Δήμων και Κοινοτήτων. Έδρα του νέου Δήμου ορίστηκε η Σπάρτη και ιστορική έδρα ο Μυστράς. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 1181,78 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 35.418 κάτοικοι.

 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Σπαρτιατών, Δήμος Σπάρτης (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Σπαρτιατών (εξωτερικός σύνδεσμος) 1837-1879, Εμμανουήλ Μελετόπουλος, πρώτος Δήμαρχος, Αγωνιστής. Το 1872 θεμελίωσε το Δημαρχείο. 1879-1895, Αδαμάντιος Ρουσσόπουλος, υπηρέτησε και ως βουλευτής αργότερα. 1895-1903, Περικλής Σαλβαράς, κέρδισε τις εκλογές του 1895, επανεξελέγη στις εκλογές του 1899. Καθιέρωσε το 1901, ως τοπική αργία την 26η Νοεμβρίου. 1907-1914, Ηλίας Κοπανίτσας. 1914-1925, Λυμπερόπουλος. 1925-1926, Δημήτριος Μυλωνάκος (απεβίωσε ένα χρόνο μετά την εκλογή του). 1926-1941, Ηλίας Γκορτσολόγος (παραιτήθηκε από Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Σπάρτης και έθεσε υποψηφιότητα για Δήμαρχος το 1926, μετά το θάνατο του Δ. Μυλωνάκου). 1941-1945, Γρ. Πετράκος. 1946-1948, Ιωάννης Κοντουλάκος. 1948-1950, Πέτρος Ξανθάκος. 1950-1951, Γεώργιος Μηνακάκης. 1951-1955, Ιωάννης Κοντουλάκος. 1955-1964 Βενιζέλος Ζερβέας. 1964-1967, Γεώργιος Σαϊνόπουλος (Αναπληρωτής Δήμαρχος: Γεώργιος Περδικλώνης). 1967-1974, Γεώργιος Λιναρδάκης (διορισμένος από τη Δικτατορία). 1974-1975, Ανδρέας Μαρκάκης (Πρωτοδίκης, διορισμένος από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας). 1975-1978, Γεώργιος Σαϊνόπουλος. 1978-1986, Νικόλαος Σαχάμης. 1987-1998, Παρασκευάς-Δημοσθένης Ματάλας. 1998-2002, Παρασκευάς-Δημοσθένης Ματάλας. 2003-2010, Σαράντος Αντωνάκος (1937-2010), παραιτήθηκε για λόγους υγείας το 2010 και απεβίωσε λίγους μήνες μετά την παραίτησή του. 2010, Χρήστος Πατσιλίβας (εκλέχθηκε από την πλειοψηφούσα παράταξη του Δ.Σ. μετά την παραίτηση Σ. Αντωνάκου). 2011-2014, Σταύρος Αργειτάκος. 2014-2019, Ευάγγελος Βαλιώτης. 2019-2023, Πέτρος Δούκας.
Διαδικτυακό μιμίδιο

Διαδικτυακό μιμίδιο (αγγλ. Internet meme) ή Φαινόμενο του διαδικτύου (Internet phenomenon) αποκαλείται οτιδήποτε προκαλεί έντονο ενδιαφέρον στους χρήστες του Διαδικτύου και εξαπλώνεται ραγδαίως στον Κυβερνοχώρο. Ο όρος Διαδικτυακό μιμίδιο αποτελεί αναφορά στα μιμίδια, παρόλο που τα τελευταία έχουν μία ευρύτερη έννοια της πολιτισμικής πληροφορίας.

 Στην πιο απλή μορφή του, ένα Διαδικτυακό μιμίδιο, είναι ουσιαστικά η διάδοση ενός αρχείου, ή κάποιου υπερσυνδέσμου από ένα άτομο σε άλλα, με τη χρήση των μέσων του Διαδικτύου (για παράδειγμα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ιστολόγια, χώρους κοινωνικής δικτύωσης, υπηρεσίες άμεσης αποστολής μηνυμάτων, κ.ά.). Το περιεχόμενό του συνήθως είναι χιουμοριστικό. Μπορεί να είναι ένα αστείο, μία φήμη, εικόνες που έχουν υποστεί κάποια επεξεργασία, ιστοσελίδες, κάποιο βίντεο ή κινούμενο σχέδιο, ή μία ανορθόδοξη ειδησεογραφική ιστορία κτλ. Πιο απλά, ένα διαδικτυακό μιμίδιο είναι ένα εσωτερικό αστείο, το οποίο γνωρίζει ένας μεγάλος αριθμός χρηστών του Ίντερνετ. Μπορεί να παραμείνει το ίδιο ή να εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου, μέσω του σχολιασμού, των μιμήσεων και των παρωδιών του αυθεντικού. Ο όρος μπορεί να αναφέρεται στο περιεχόμενο που διαδίδεται από χρήστη σε χρήστη, στην ιδέα πίσω από το περιεχόμενο, ή στο φαινόμενο της ίδιας της εξάπλωσης του.
Αντώνης Λιοναράκης

Ο Αντώνης Λιοναράκης είναι πρώην Κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών και νυν Ομότιμος Καθηγητής του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Αδερφός του Νικήτα Λιοναράκη και ένας από αυτούς που βίωσαν τα βασανιστήρια της Χούντας και κατέθεσαν στη δίκη των βασανιστών.

 Πτυχίο στη Φιλοσοφία και Ιστορία με ειδίκευση στη Δεοντική Λογική στο Πανεπιστήμιο Βabes - Bolyai στο Κλούζ Ναπόκα της Ρουμανίας. Η ειδίκευση που επικεντρώθηκε στο τελευταίο έτος σπουδών, είχε ως αντικείμενο δεοντικά κατηγορήματα λογικής και ανάλυσής τους σε προεκτάσεις ηθικών θεμάτων. Πτυχιακή Εργασία στον τομέα της Φιλοσοφικής Λογικής, με τίτλο: ΄Προλεγόμενα στη Δεοντική Λογική΄, 1981, Universitatea Babes - Bolyai. Master’s of Philosophy (M. Phil) και Διδακτορικό Δίπλωμα (Philosophy Doctor) στο Department of Educational Development (Τμήμα Εκπαιδευτικής Ανάπτυξης) του Πανεπιστημίου του SURREY της Μεγάλης Βρετανίας με τίτλο: ΄Community based Adult Education: an exploration of the use of Open Learning Systems in a Greek Community in West Germany and the development of an Adult Education Centre in Southern Greece΄. Μεταδιδακτορική μελέτη στο Πανεπιστήμιο του Surrey (Μεγάλη Βρετανία) στο Τμήμα Εκπαιδευτικής Ανάπτυξης, University of Surrey, Department of Educational Development με τίτλο: Distance Learning and Teaching - A World Perspective Έχει διδάξει στο Open University (OU) της Μεγάλης Βρετανίας. Ήταν μέλος στο Δ.Σ. του Ινστιτούτου Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας «Ελληνικό Δίκτυο Ανοικτής & εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης». Ήταν μέλος της επιτροπής του ΥΠ.Ε.Π.Θ. για τη δημιουργία του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, αργότερα της Ομάδας Εκτέλεσης Έργου και εισηγητής των αρχών της Ανοικτής και Εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στη χώρα μας, καθώς επίσης και υπεύθυνος έκδοσης του διεθνούς περιοδικού “[1]Open Education”. Οργανώνει κάθε δύο χρόνια διεθνές συνέδριο για την ανοικτή και εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Έχει συμμετάσχει στην έκδοση 21 βιβλίων για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, σε πολλά ερευνητικά προγράμματα, ενώ εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά επιστημονικά περιοδικά.
Άνω Βαλσαμόνερο Ρεθύμνου

Το Άνω Βαλσαμόνερο ή Βαρσαμόνερο (επίσημο: Άνω Βαλσαμόνερον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 380 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από το αρωματικό φυτό βάλσαμο ή βάρσαμο, όπως ονομάζεται στην Κρήτη.

 Στο ύψωμα Μονοπάρι, κοντά στο Βαλσαμόνερο, κτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα ή στις αρχές του 13ου αιώνα, ένα κάστρο το οποίο αποτέλεσε έδρα Καστελλανίας κατά τους ενετικούς χρόνους. Είναι πιθανό να κτίστηκε στη θέση παλαιότερης, ελληνιστικής οχύρωσης. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Varsamonero Apano στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Apano Varsamonero με 141 κατοίκους και 122 οφειλόμενες αγγαρείες. Το 1834, σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή εκείνης της χρονιάς, στο Επάνο Βαρσαμόνερο κατοικούσαν 25 οικογένειες, όλες μουσουλμανικές.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Ατσιπόπουλου και είχε 201 κατοίκους, όλοι μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1900 είχε 93 κατοίκους μαζί με το Μονοπάρι και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1925, το Άνω Βαλσαμόνερο, γραμμένο ως Άνω Βαρσαμόνερο, ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά.Δείτε Κοινότητα Άνω Βαλσαμονέρου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου Άνω Βαρσαμόνερου έχει χαρακτηριστεί μνημείο, μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του στα όρια της ιδιοκτησίας, διότι είναι αξιόλογο κτίριο ειδικής λειτουργίας (διδακτήριο), σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής των σχολικών κτιρίων στην Κρήτη την Τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Επίσης, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής και είναι συνδεδεμένο με τις μνήμες τους. Μπουγιούκαλος Εμμανουήλ: Αγωνιστής Κρητικών Επαναστάσεων
Κεντρικό Τζαμί Βορείου Λονδίνου

Το Κεντρικό Τζαμί του Βορείου Λονδίνου στο Φίνσμπουρι Παρκ, του Λονδίνου, κτίστηκε στη δεκαετία του 1990 για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του μεγάλου μουσουλμανικού στοιχείου που κατοικεί στην περιοχή. Ήταν γνωστό μέχρι το 2005 με την ονομασία Τζαμί του Φίνσμπουρι Παρκ (Finsbury Park) και είχε αποκτήσει φήμη ως κέντρο φανατικών ισλαμιστών. Την περίοδο εκείνη ιμάμης στο τζαμί ήταν ο Αμπού Χαμζά αλ-Μασρί.

 Το κυρίως κτήριο εγκαινιάστηκε το 1994 σε τελετή που παρακολούθησε και ο Πρίγκιπας Κάρολος. Το τζαμί βρίσκεται απέναντι από το σιδηροδρομικό σταθμό του Φίνσμπουρι Παρκ, δίπλα στο γήπεδο των Εμιράτων του ποδοσφαιρικού συλλόγου Άρσεναλ. Στο τζαμί βρέθηκαν επιχειρησιακά στελέχη της Αλ Κάιντα, ανάμεσα στα οποία και ο "βομβιστής των παπουτσιών" Ρίτσαρντ Ρέιντ και ο Ζαχαρίας Μουσαουί. Το 2002 ανακοινώθηκε επίσης ότι εντός του κτηρίου γινόταν εκπαίδευση στα όπλα.Το 2003 πραγματοποιήθηκε έφοδος 100 και πλέον αστυνομικών μέσα στο κτήριο. Τελικά ο Αμπού Χαμζά καταδικάστηκε σε κάθειρξη 7 ετών για υποκίνηση άλλων σε φόνο και σε φυλετικό μίσος. Μετά την έφοδο του 2003 το τζαμί επαναδιεκδικήθηκε από τον κύριο πυρήνα των Μουσουλμάνων , μεταξύ των οποίων και από τη Μουσουλμανική Οργάνωση της Βρετανίας, η οποία εγκατέστησε νέα επιτροπή και ιμάμη.Σήμερα το τζαμί είναι ανοικτό για το κοινό και η εβδομαδιαία παρακολούθηση έχει τριπλασιαστεί. Είναι ανοικτό για τους επισκέπτες και στόχος του είναι η προώθηση του Ισλάμ ως θρησκείας ανεκτικότητας και συνεργασίας. Επίσημος ιστότοπος «The battle for the mosque». BBC. 07-02-2006. http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk/4639074.stm. «Police 'warned on London suspect'». CNN. 07-08-2005. http://www.cnn.com/2005/WORLD/europe/08/06/london.bombings.warning/index.html. «At Mosque That Recruited Radicals, New Imam Calls for Help in Catching Bombers». New York Times. 09-07-2005. http://www.nytimes.com/2005/07/09/international/europe/09muslim.html. «Weapons discovered during London mosque raid». The Guardian. 20-01-2003. http://www.guardian.co.uk/terrorism/story/0,12780,878323,00.html. «Seven questioned after mosque raid». BBC. 20-01-2003. http://news.bbc.co.uk/1/hi/england/2676481.stm. «AK-47 training held at London mosque». The Observer. 17-02-2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2003-04-13. https://web.archive.org/web/20030413233223/http://www.observer.co.uk/islam/story/0,1442,651748,00.html. Ανακτήθηκε στις 2008-11-23. «london introduction». Public Broadcasting Service. http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/search/journey/intro_london.html.
Δήμος Πύλης

Ο Δήμος Πύλης είναι Δήμος της Περιφέρειας Θεσσαλίας με έδρα την Πύλη. Αποτελείται από 7 Δημοτικές Ενότητες και έχει συνολική έκταση 750,794 τ.χλμ. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 20.000 κατοίκους, βάσει της Απογραφής του 2011. Η σημερινή μορφή του Δήμου προέκυψε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από τη συνένωση των προϋπαρχόντων με το Σχέδιο «Καποδίστριας», Δήμων Πύλης, Γόμφων, Πιαλείων, Αιθήκων και Πινδαίων και των Κοινοτήτων Μυροφύλλου και Νεράιδας.Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και συνορεύει στα βόρεια με το Δήμο Μετεώρων, στα ανατολικά με το Δήμο Τρικκαίων, στα νότια με τους Δήμους Αργιθέας και Μουζακίου και στα δυτικά με τους Δήμους Βορείων Τζουμέρκων και Κεντρικών Τζουμέρκων της Περιφέρειας Ηπείρου.

 Ο «Καλλικρατικός» Δήμος Πύλης διαιρείται σε 7 Δημοτικές Ενότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στους 5 συγχωνευθέντες «Καποδιστριακούς» Δήμους και στις 2 συγχωνευθείσες «Καποδιστριακές» Κοινότητες. Κάθε Δημοτική Ενότητα διαιρείται σε Κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα Δημοτικά Διαμερίσματα των καταργηθέντων «Καποδιστριακών» Δήμων. Οι σημερινές Κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες Κοινότητες και Δήμοι, πριν την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας». Η Δημοτική Ενότητα Πύλης βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στους πρόποδες της νότιας Πίνδου, καταλαμβάνει έκταση 100,1 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 5.216 κάτοικους (Απογραφή 2011) Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Γόμφων καταλαμβάνει έκταση 58,5 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 4.821 κάτοικους (Απογραφή 2011). Ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα τους Γόμφους. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Πιαλείων καταλαμβάνει έκταση 52,5 τ.χλμ. και έχει 3.408 κάτοικους (Απογραφή 2011). Ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα τη Φήκη. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Αιθήκων βρίσκεται στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, καταλαμβάνει έκταση 279,8 τ.χλμ. και ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα την Ελάτη. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Πινδαίων βρίσκεται στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, καταλαμβάνει έκταση 166,2 τ.χλμ. και ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα τα Στουρναραίικα. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Κοινότητα) Μυροφύλλου βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Κοινότητα από το 1999 έως το 2010) Νεράιδας, βρίσκεται επίσης στα νοτιοδυτικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Δήμος Πύλης
Στέφαν Ντζεβιέτσκι

Ο Στέφαν Ντζεβιέτσκι (πολωνικά: Stefan Drzewiecki, ρωσικά: Джеве́цкий Степа́н Ка́рлович) (26 Ιουλίου 1844 – 23 Απριλίου 1938) ήταν Πολωνός επιστήμονας, δημοσιογράφος, μηχανικός, κατασκευαστής και εφευρέτης, ο οποίος εργαζόταν στη Γαλλία και στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατασκεύασε το πρώτο υποβρύχιο στον κόσμο με ηλεκτρική πρόωση με μπαταρία (1884).

 Ο Ντζεβιέτσκι γεννήθηκε σε πολωνική αριστοκρατική (σλάχτα) οικογένεια εθνικών πατριωτών. Ο παππούς του, Γιούζεφ Ντζεβιέτσκι, υπηρέτησε υπό τους στρατηγούς Ταντέους Κοστσιούσκο και Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι. Ο πατέρας του, Κάρολ Ντζεβιέτσκι, πήρε μέρος στη Νοεμβριανή Εξέγερση κατά της Ρωσίας. Ο νεαρός Στέφαν στάλθηκε από τον ίδιο μακριά από τη διαμελισμένη Πολωνία για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στη Γαλλία. Στις αρχές του 1860, ο Ντζεβιέτσκι έγινε δεκτός στην L'Ecole Centrale des Arts et Manufactures (Κεντρική Σχολή Τεχνών και Κατασκευών), ωστόσο ανέβαλε τις σπουδές του στη μηχανική για να λάβει μέρος στην Ιανουαριανή Εξέγερση (1863-1864) κατά της Ρωσίας. Λίγα χρόνια αργότερα, επέστρεψε στο Παρίσι για να τελειώσει τις σπουδές του. Με ταλέντο στη δημιουργικότητα και την εφεύρεση, ο Στέφαν Ντζεβιέτσκι εφηύρε χρήσιμα εργαλεία όπως ο χιλιομετρικός μετρητής για τα ταξί. Μετά από ειδικό αίτημα του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς, ο Ντζεβιέτσκι μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη το 1873 σε ηλικία 29 ετών. Στη Ρωσία ο Ντζεβιέτσκι είχε μια γόνιμη καριέρα ως μηχανολόγος μηχανικός. Ο Ντζεβιέτσκι διακρίθηκε κυρίως στην αεροναυπηγική και τη ναυπηγική. Ξεκινώντας το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, ανέπτυξε πολλά μοντέλα υποβρυχίων με προπέλα που εξελίχθηκαν από σκάφη ενός ατόμου σε μοντέλο τεσσάρων ατόμων. Το 1884, μετέτρεψε 2 μηχανικά υποβρύχια, εγκατέστησε στο στο καθένα ένα 1 κινητήρα hp με τη νέα, τότε, πηγή ενέργειας - τις μπαταρίες. Στις δοκιμές, το υποβρύχιο πήγε κάτω από το νερό ενάντια στη ροή του ποταμού Νέβα στη Ρωσία με ρυθμό 4 κόμβων. Ήταν το πρώτο υποβρύχιο στον κόσμο με ηλεκτρική πρόωση με μπαταρία.Ανέπτυξε τη θεωρία της πτήσης ολίσθησης, ανέπτυξε μια μέθοδο για την κατασκευή προπελών πλοίων και αεροπλάνων (1892) και παρουσίασε μια γενική θεωρία για την ώθηση βίδας-έλικας (1920). Ανέπτυξε επίσης πολλά μοντέλα πρώιμων υποβρυχίων για το Ρωσικό Ναυτικό και επινόησε ένα σύστημα εκτόξευσης τορπιλών για πλοία και υποβρύχια που φέρει το όνομά του. Κατασκεύασε επίσης ένα όργανο που σχεδίαζε τις ακριβείς διαδρομές των πλοίων σε έναν ναυτικό χάρτη.Το έργο του Theorie générale de l'hélice (1920), τιμήθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών ως θεμελιώδες στην ανάπτυξη των σύγχρονων προπελών. Słownik polskich pionierów techniki pod redakcją Bolesława Orłowskiego. Κατοβίτσε: Wydawnictwo „Śląsk“, 1986, σελ. 57.(ISBN 83-216-0339-4)ISBN 83-216-0339-4 . Alfred Liebfeld, Polacy na szlakach techniki. Βαρσοβία: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1985, σελ. 215–225.(ISBN 83-02-01574-1)ISBN 83-02-01574-1 . Krzysztof Kubiak, Wielki błękit wynalazców, biuletyn „Rzeczpospolitej“ 11 Δεκεμβρίου 2010, Nr 47 Jerzy Pertek, Polscy pionierzy podwodnej żeglugi, seria wydawnicza Wydawnictwa Morskiego Miniatury Morskie zeszyt 3: Polskie tradycje morskie, σελ. 26–49.
Τομ Κότον

Ο Τόμας Μπράιαντ Κόττον (αγγλικά: Thomas "Tom" Bryant Cotton, 13 Μαΐου 1977), είναι ένας Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Αρκάνσας από το 2015. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 4η περιφέρεια του Αρκάνσας.

 Ο Τομ Κόττον, Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1977 στο Ντάρντανελ του Αρκάνσας και μεγάλωσε σε οικογενειακή φάρμα. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, από το οποίο αποφοίτησε το 1998. Αφού άσκησε πρακτική και εργάστηκε πάνω στο νομικό τομέα που είχε σπουδάσει, το 2006 εντάχθηκε στο Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ. Εστάλει σε αποστολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και αποστρατεύθηκε με το βαθμό του Λοχαγού. Πολιτική Το 2012 εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για τη 4η Περιφέρεια του Αρκάνσας, θέση που διατήρησε για δύο έτη.Τον Αύγουστο του 2013 ο Κόττον εξήγγειλε την πρόθεσή του να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία. Στις εκλογές του 2014, κατάφερε να εκλεχθεί στο αξίωμα του Γερουσιαστή του Αρκάνσας, με ποσοστό 56% το στόχο του αυτό, όντας σε ηλικία 37 ετών.
Αϊντά Γιαζμπέκ

Η αδελφή Αΐντα Γιάζμπεκ είναι καθολική καλόγρια, η οποία είναι διευθύντρια του Πολιτιστικού Κέντρου "Αλ Μούνα" στη Ντζαμένα στο Τσαντ. Η δουλειά της επικεντρώνεται στην εκπαίδευση διεθνών και εγχώριων ομάδων και ΜΚΟ σχετικά με συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών ομάδων στο Τσαντ. Εκπαιδεύοντας άτομα στην επίλυση συγκρούσεων, η οργάνωσή της επιδιώκει να προάγει τον σεβασμό μεταξύ διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων και να προωθήσει την ειρήνη σε όλες τις πτυχές της ζωής.

 Η αδελφή Γιάζμπεκ και το ίδρυμά της συνεργάστηκαν με ομάδες εκτός Τσαντ για την προώθηση της επίλυσης των συγκρούσεων. Αυτές περιλαμβάνουν την Ελβετική Πρεσβεία στο Τσαντ και το Ίδρυμα "Κόρντομπα" της Γενεύης, που βοήθησαν να εκπαιδεύσουν το προσωπικό του Πολιτιστικού Κέντρου για να κατανοήσουν τα είδη των συγκρούσεων και πώς να τα λύσουν ειρηνικά. Τον Απρίλιο του 2020, η αδελφή Γιάζμπεκ αφιερώθηκε στην προσπάθειές της να βοηθήσει στην καταπολέμηση της πανδημίας COVID-19. Μαζί με εθελοντές στο Πολιτιστικό Κέντρο, η Γιάζμπεκ βοήθησε στη διανομή απολυμαντικού χεριών, ποτών και μασκών προσώπου σε όσους τα χρειάζονταν στην πρωτεύουσα. Επιπλέον, βοήθησε να οργανωθεί μία εκστρατεία εικονικής ευαισθητοποίησης σχετικά με τρόπους μετριασμού των επιπτώσεων της πανδημίας.
Γιώργος Παπαμιχαήλ

Ο Γιώργος Παπαμιχαήλ ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1969 μέχρι το 1973, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδος του 1970. Συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στις δύο ανώτερες κατηγορίες του ελληνικού πρωταθλήματος για την Δόξα Δράμας και τον Πανιώνιο.

 Ο Παπαμιχαήλ ξεκίνησε στην ομάδα του Π.Α.Ο. Κουφαλίων και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1969. Ο προπονητής Μίλοβαν Τσίριτς τον χρησιμοποίησε ως αλλαγή στον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ, αλλά στη συνέχεια της χρονιάς έπαιξε σε μόλις δύο ακόμη αγώνες πρωταθλήματος και έναν κυπέλλου.Την επόμενη σεζόν έπαιξε σε μόλις δύο παιχνίδια πρωταθλήματος, αλλά το 1971-72 μπήκε σε επτά αγώνες της ομάδας του, μεταξύ αυτών στο 0-5 εναντίον της Βέροιας στην τελευταία αγωνιστική της χρονιάς, όπου πέτυχε δύο γκολ.Το 1972-73, ο Παπαμιχαήλ ξεκίνησε ως βασικός, μετά την τιμωρία των Αλέκου Αλέξιάδη και Βαγγέλη Συρόπουλου. Έπαιξε στην πρεμιέρα στην εκτός έδρας νίκη των "κίτρινων" επί του Αιγάλεω με 0-2, δίνοντας τις ασίστ και στα δύο γκολ του Μάκη Κόκκορη. Την δεύτερη όμως αγωνιστική στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό τραυματίστηκε στο αστράγαλο. Συνολικά αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες πρωταθλήματος, πριν μεταγραφεί στην Δόξα Δράμας το καλοκαίρι του 1973.Για τις επόμενες έξι χρονιές, η Δόξα Δράμας υπήρξε βασική διεκδικήτρια της ανόδου στην πρώτη κατηγορία, τερματίζοντας τρίτη στον τρίτο όμιλο το 1973-74 και το 1974-75, τέταρτη το 1975-76, δεύτερη το 1976-77, τρίτη το 1977-78 και τελικά πρώτη στον Βόρειο όμιλο το 1978-79, κερδίζοντας την συμμετοχή της στην Α' εθνική.Το 1979-80, οι "μαυραετοί" κατέλαβαν την δωδέκατη θέση και ο Παπαμιχαήλ έπαιξε σε 33 αγώνες σκοράροντας μία φορά. Ακολούθησε η ένατη θέση το 1980-81, όπου σκόραρε πέντε γκολ σε 32 συμμετοχές, πριν μεταγραφεί στον Πανιώνιο.Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε για δύο χρόνια και έπαιξε σε 39 παιχνίδια, σκοράροντας έξι φορές. Κατέλαβε την 7η θέση το 1980-81 και την 14η το 1982-83, με σημαντικότερο γκολ αυτό στην εκτός έδρας νίκη κατά του Παναθηναϊκού στις 9 Ιανουαρίου 1983, όταν άνοιξε το σκορ στο 1-3 μέσα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.Ο Παπαμιχαήλ απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 2020. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ταχυδρομικοί κώδικες στο Αζερμπαϊτζάν

Οι ταχυδρομικοί κώδικες στο Αζερμπαϊτζάν αποτελούνται από τέσσερα ψηφία. Ο τετραψήφιος ταχυδρομικός κώδικας δηλώνει την εθνική μορφή AZ NNNN . Τα πρώτα δύο ψηφία υποδεικνύουν τις περιοχές του Αζερμπαϊτζάν σύμφωνα με τα σύγχρονα διοικητικά τμήματα , συμπεριλαμβανομένης της Αυτόνομης Δημοκρατίας Ναχτσιβάν και του Ναγκόρνο-Καραμπάχ .

 Από το 1970 έως το 1991, όταν το Αζερμπαϊτζάν ανήκε στη Σοβιετική Ένωση ως SSR του Αζερμπαϊτζάν , ολόκληρο το έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποίησε τον εξαψήφιο ταχυδρομικό κώδικα 37NNNN . Μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας, το Αζερμπαϊτζάν υιοθέτησε τον τρέχοντα τετραψήφιο ταχυδρομικό κώδικα. «Azərpoçt - Official website of the Postal Service of Azerbaijan» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2019. «Postal codes in Azerbaijan» (στα Ρωσικά).
Χαλέπα

Η Χαλέπα Χανίων αποτελεί σπουδαίο ιστορικό προάστιο των Χανίων, στην Κρήτη, που κατέστη περισσότερο γνωστή από την ομώνυμη διμερή «Συμφωνία της Χαλέπας» που συνομολογήθηκε σ΄ αυτή στις 15 Οκτωβρίου του 1878 μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αντιπροσωπείας συνέλευσης Κρητών, ως προϊόν της διεθνούς Βερολίνειας Συνθήκης που είχε συνομολογηθεί τρεις μήνες πριν.

 Η Χαλέπα βρίσκεται ΒΑ. των Χανίων επί των υψωμάτων που δεσπόζουν του ισθμού που ενώνει την χερσόνησο του Ακρωτηρίου με την πεδιάδα των Χανίων. Άρχισε να οικίζεται περί τις αρχές του 19ου αιώνα από εύπορους Χανιώτες οι οποίοι και μετεξέλιξαν αυτό σε σπουδαίο αριστοκρατικό προάστιο με πολυτελείς επαύλεις με πλούσιους κήπους και δενδροφυτευμένους δρόμους, δίνοντας εικόνα ευρωπαϊκού θερέτρου εκτεινόμενο μέχρι της ακτής, σχετικά απόκρημνης, με πλούσιο διαμελισμό σε μικρούς ορμίσκους και εκπληκτική θέα των Χανίων και του ομώνυμου όρμου. Στη Χαλέπα ήταν η έδρα του εκάστοτε Γενικού Διοικητή της Κρήτης, οι επαύλεις των γενικών προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων καθώς και η Γαλλική Σχολή Καλογραιών (θηλέων) του τάγματος Σαν Ζοζέφ. Το προάστιο αυτό επέλεξε αργότερα και ο Αρμοστής Πρίγκιπας Γεώργιος όπου και η έπαυλη αυτού, την οποία οι κάτοικοι αποκαλούν ανάκτορο, καθώς και ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως τόπο μόνιμης διαμονής του, σε θερινή οικία που είχε κτίσει ο πατέρας του Κυριάκος Βενιζέλος, έμπορος των Χανίων και η οποία, (σήμερα αποτελεί μουσείο - ίδρυμα μελετών), βρίσκεται πολύ κοντά της προηγούμενης.Ο Πρίγκιπας Γεώργιος κατά τη διάρκεια της αρμοστείας του στη Κρήτη, από τις αποδοχές που έλαβε από τη Ρωσία ως ναύαρχος του αυτοκρατορικού στόλου, ανήγειρε στη Χαλέπα τον ιερό ναό της Αγίας Μαγδαληνής, ρωσικού ρυθμού, με τον χαρακτηριστικό τρούλο. Στο ΒΔ. άκρο της παραλίας όπου η ακτή είναι ομαλή υφίσταται σήμερα μικρό αλιευτικό καταφύγιο, ενώ κάποια βυρσοδεψεία που είχαν αναπτυχθεί στο παρελθόν σήμερα έχουν ερημωθεί. Παρά ταύτα και σήμερα ακόμα παραμένει το πλέον αξιόλογο προάστιο των Χανίων με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια» τομ. ΚΔ΄, σελ.416.
Αγγλοϊταλικό Κύπελλο

Το Αγγλοϊταλικό Κύπελλο (αγγλικά: Anglo-Italian Cup) ήταν μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν ομάδες μικρών κατηγοριών από την Αγγλία και την Ιταλία. Ξεκίνησε το 1969 και διάρκεσε με διακοπές και οργανωτικές αλλαγές ως το 1996. Μια παρόμοια διοργάνωση ήταν το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (Anglo-Italian League Cup) που διεξήχθη πέντε φορές από το 1970 ως το 1976.

 Το κύπελλο αυτό καθιερώθηκε το 1969 με αφορμή την κατάκτηση του Λιγκ Καπ Αγγλίας από τη Σουίντον Τάουν, η οποία δεν είχε δικαίωμα να μετάσχει στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων καθώς αγωνιζόταν στην Γ΄ κατηγορία. Έτσι δημιουργήθηκε αυτή η διοργάνωση για ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών των δύο χωρών. Διεξήχθη ως το 1973 κι έπειτα διακόπηκε. Ξανάρχισε το 1975-76 με ημιεπαγγελματικές ομάδες και συνεχίστηκε ως το 1987. Το 1992-93 αποφασίστηκε η αναβίωσή του με ομάδες από τη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας (Serie B) και της Αγγλίας (τότε First Division). Τέσσερα χρόνια αργότερα διακόπηκε οριστικά, αφού δεν τράβηξε το ενδιαφέρον ούτε των φιλάθλων ούτε των συλλόγων. Στις 19 διοργανώσεις τον τίτλο μοιράστηκαν 18 διαφορετικές ομάδες. Μόνο μία ομάδα κατάφερε να πάρει δύο τίτλους: η ιταλική Μόντενα (1981, 1982). Τους οκτώ επαγγελματικούς τίτλους οι δύο χώρες τους μοιράστηκαν, αφού πήραν από τέσσερις. Στους έντεκα ημιεπαγγελματικούς υπερτερούν οι ιταλικές ομάδες με δέκα έναντι ενός. Σύνολο τίτλων : 14 τίτλοι (4 επαγγ. + 10 ημιεπ.) : 5 τίτλοι (4 επαγγ. + 1 ημιεπ.) Το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (αγγλ.:Anglo-Italian League Cup) ήταν ένας διπλός τελικός (εντός κι εκτός έδρας), στον οποίο μετείχαν οι νικητές του Κυπέλλου Ιταλίας και του Κυπέλλου ή του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Διεξήχθη μόνο πέντε φορές τα έτη: 1969, 1970, 1971, 1975 και 1976. Στις πέντε διοργανώσεις τον τίτλο μοιράστηκαν 5 διαφορετικές ομάδες. Είναι αξιοσημείωτο ότι μια ομάδα, η αγγλική Σουίντον Τάουν, κατάφερε να πάρει τόσο το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (1969) όσο και το Αγγλοϊταλικό Κύπελλο (1970). Σύνολο τίτλων : 3 τίτλοι (1970, 1975, 1976) : 2 τίτλοι (1969, 1971)
Α΄ Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 1989

Το πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας πόλο γυναικών 1989 ήταν το πρώτο του θεσμού. Συμμετείχαν οκτώ ομάδες, αυτές που κατέλαβαν τις δύο πρώτες θέσεις στους προκριματικούς ομίλους του πανελληνίου πρωταθλήματος του 1988. Οι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους, οι οποίοι διεξήχθησαν σε κολυμβητήρια της Αττικής με συνεχείς αγώνες κάθε ημέρα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΑΝΟ Γλυφάδας.

 Οι τρεις πρώτες ομάδες δεν είχαν κάποια απώλεια βαθμών από τις υπόλοιπες πέντε, και το πρωτάθλημα κρίθηκε στους μεταξύ τους αγώνες. Η Γλυφάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια χάρη στην ισοπαλία που απέσπασε την τελευταία ημέρα από τον Εθνικό, καθώς σε περίπτωση ήττας της θα υπήρξε τριπλή ισοβαθμία στην πρώτη θέση, και θα τελούνταν επιπλέον αγώνες (μπαράζ) μεταξύ των τριών αντιπάλων. Ο α' γύρος διεξήχθη το Μάιο του 1989 στο κολυμβητήριο Αγίου Κοσμά. Ο β' γύρος διεξήχθη τον Ιούλιο στο κολυμβητήριο Παλαιού Φαλήρου. Αγγέλα Λυμπεροπούλου (ΑΝΟΓ) 42 γκολ. Εύη Βαραμέντη (Εθνικός) 36 γκολ. Δέσποινα Μουρατίδου (Πανσερραϊκός) 31 γκολ. Το πρώτο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής διεξήχθη με τη συμμετοχή 20 ομάδων, αρχικά χωρισμένες σε ομίλους. Η προκριματική διεξήχθη το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου, και η τελική φάση διεξήχθη το διήμερο 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου συγκρότησαν τη Β' Εθνική του επόμενου έτους, με εξαίρεση τις δύο πρώτες της τελικής φάσης οι οποίες προβιβάστηκαν στην Α' Εθνική του 1990, κι αντικαταστάθηκαν από τις δύο υποβιβασθείσες του 1989. Εξαίρεση επίσης αποτέλεσε ο όμιλος Κρήτης, η δεύτερη ομάδα του οποίου δεν κέρδισε θέση στη Β' Εθνική, καθώς αυτή δόθηκε στο νικητή αγώνα μπαράζ μεταξύ των τρίτων των ομίλων Πάτρας και Αθήνας. Οι υπόλοιπες συγκρότησαν το πρώτο πρωτάθλημα Γ' Εθνικής που διεξήχθη το 1990. Αγώνας μπαράζ για την τελευταία θέση στη Β' Εθνική 1990: ΝΟ Αργοστολίου - Καστέλλα (;) Τελική φάση Α' Εθνική: εφ. Αθλητική Ηχώ φύλλα 3/5 ως 8/5 και 17/7 ως 22/7. Β' Εθνική: εφ. Αθλητική Ηχώ φύλλα 22/7 ως 26/7.
Αϊρούμ

Το Αϊρούμ (αρμενικά: Այրում) είναι πόλη της Αρμενίας, ευρισκόμενη εντός του μαρζ του Ταβούς. Ευρισκόμενη σε απόσταση χιλιομέτρων από το Ερεβάν, η συγκεκριμένη πόλη, της οποίας η οικονομία βασίζεται κυρίως στο λιανικό εμπόριο, το 2008, αριθμούσε 2.381 κατοίκους.

 Η λέξη Αϊρούμ σημαίνει κάψιμο στην αρμενική γλώσσα. Σύμφωνα με τη Αρμενική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, η περιοχή ήταν γνωστή ως Αϊρούμ αφότου κάηκε από τους εχθρούς πολύ καιρό πριν.Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, το όνομα της πόλης προέρχεται από την παρουσία της φυλής Αϊρούμ, που είναι υποεθνοτική ομάδα των Αζέρων στον Καύκασο. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, μερικοί μετανάστευσαν στο Ιράν και στην Τουρκία.
Ελπίδα

Ελπίδα είναι ο που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες ώστε να πετύχει τους στόχους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

 Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί τής έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλεια για την ομορφιά της. Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί. Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι του. Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα. Με τη βοήθεια ενός θεού η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: την ελπίδα Το να έχει κανείς ελπίδα έχει την έννοια ότι δεν κάμπτεται από τα άγχη που τον συνθλίβουν, δεν υιοθετεί ηττοπαθή στάση και δε νικέται από την κατάθλιψη μπροστά σε δύσκολες προκλήσεις ή εμπόδια. Τεχνικά, η ελπίδα είναι κάτι πιο πολύ από μια αφελή πεποίθηση πως όλα θα πάνε καλά. Κοινά χαρακτηριστικά ανθρώπων με υψηλά επίπεδα ελπίδας είναι: η ικανότητα για εύρεση κινήτρων η αίσθηση της επινοητικότητας που βοηθά κάποιον στην επίτευξη των στόχων του η ικανότητα να δίνει κανείς κουράγιο στον εαυτό του η ευελιξία προσέγγισης ενός στόχου με διαφορετικούς τρόπους η αποσύμπλεξη από την αίσθηση της μη ικανότητας με: αντικατάσταση των απραγματοποίητων στόχων με άλλους επιμερισμό βαριών καθηκόντων σε μικρότερα και ευκολότερα Σύμφωνα με μελέτες από πειράματα ψυχολόγων σε ομάδες φοιτητών , η ελπίδα ήταν καλύτερος δείκτης πρόβλεψης των βαθμών του πρώτου εξαμήνου από ότι οι επιδόσεις τους σε τεστ συνδεδεμένα με το δείκτη νοημοσύνης τους. Σε φοιτητές μάλιστα με ισοδύναμη πνευματική ικανότητα στον τομέα των ακαδημαϊκών επιδόσεων η ελπίδα ήταν η ειδοποιός διαφορά εκείνων που έπαιρναν τελικά τις υψηλότερες βαθμολογίες. Πίστη Αισιοδοξία
Αλεξάντερ Νέλκε

Ο Σεργκέι Αλεξάντερ Νέλκε (14 Δεκεμβρίου 1894 — 8 Αυγούστου 1974) ήταν Εσθονοαμερικανός καλλιτέχνης στα μέσα έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Ήταν κυρίως γνωστός ως καλλιτέχνης της θάλασσας και του τοπίου, που ειδικευόταν στα τετράγωνα αρματωμένα ιστιοφόρα.

 Ο Νέλκε ήταν ο μέσος τριών γιων του Καρλ και της Άννας Νέλκε. Ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής άμαξας και δούλευε στην τελετουργική άμαξα που κατασκευάστηκε για τη βασίλισσα Βικτώρια όταν επισκέφτηκε τη Ρωσία το 1894. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής του το 1910, ο Νέλκε ξεκίνησε την καριέρα του ως ναυτικός εργαζόμενος ως ξυλουργός πλοίων, φτάνοντας τελικά στον βαθμό του ανθυποπλοίαρχου. Ο Νέλκε έγινε έμπειρος αρμενιστής και ξυλουργός πλοίων και απέκτησε εμπεριστατωμένη γνώση της θάλασσας και των ιστιοφόρων πλοίων από όλο τον κόσμο. Ο Νέλκε θα περνούσε πάνω από δεκαπέντε χρόνια στη θάλασσα πριν εγκατασταθεί τελικά στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, κοντά στον αδερφό του Βαλντεμάρ. Έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1945. Ο Νέλκε ήταν κυρίως αυτοδίδακτος ως καλλιτέχνης και άρχισε να ζωγραφίζει χρησιμοποιώντας κομμένα πανιά ως καμβά ενώ ήταν έξω στη θάλασσα. Αφού εγκαταστάθηκε στην Αμερική, ο Νέλκε συνέχισε να εργάζεται ως ξυλουργός και ζωγράφιζε από το στούντιο του στην οδό Βαλτικής στο Μπρούκλιν . Σπούδασε για ένα διάστημα κοντά στον συνάδελφο ναυτικό ζωγράφο Γουίλιαμ Έρινγκ. Το παρελθόν του ως ναυτικός και ναυπηγός του επέτρεψε να παράγει εξαιρετικά λεπτομερείς και ακριβείς πίνακες θαλασσινών τοπίων και ναυτικών σκαφών. Θεωρήθηκε αυθεντία στο χώρο της ναυτικής τέχνης αλλά και στη λεπτομέρεια των ιστιοφόρων πλοίων (ιδιαίτερα των αρματωσιών) και της κατασκευής τους. Συχνά τον συμβουλεύονταν για μοντέλα πλοίων υψηλής τεχνολογίας. Αυτό προσέλκυσε το ενδιαφέρον στην εμπορική αγορά και ανατέθηκε στον Νέλκε να ζωγραφίσει πολλά κομμάτια, που θα αναπαράγονταν σε αντικείμενα όπως στάμπες, τραπουλόχαρτα και παζλ που θα πωλούνταν στο κοινό. Ο Νέλκε συμμετείχε στην επιτροπή για την Υπαίθρια Έκθεση Τέχνης της Πλατείας της Ουάσιγκτον, που ξεκίνησε από τον Βέρνον Κάρολ Πόρτερ το 1931 και ήταν επίσης πρώην διευθυντής της Έκθεσης Υπαίθριας Τέχνης του Μπρούκλιν. Ήταν μέλος των Salons of America και εξέθεσε τη δουλειά του μαζί τους το 1934 και το 1936. Έκανε επίσης εκθέσεις με την Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών το 1934, 1936, 1938, 1940 και 1944. Σε ηλικία 79 ετών, ο Νέλκε πέθανε στο διαμέρισμά του στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 8 Αυγούστου 1974. Είναι θαμμένος κοντά στον αδελφό του Βαλντεμάρ στο Γουάπιντζερς Φολς στη Νέα Υόρκη.
Κυπριακό διαβατήριο

Τα κυπριακά διαβατήρια εκδίδονται στους πολίτες της Κύπρου για διεθνή ταξίδια. Κάθε Κύπριος πολίτης είναι επίσης πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κυπριακό διαβατήριο, μαζί με την κυπριακή ταυτότητα, επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή σε οποιοδήποτε από τα κράτη της ΕΕ και τον ΕΟΧ, καθώς και την Ελβετία. Σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Θεωρήσεων του Μαΐου 2018, οι Κύπριοι πολίτες μπορούν να επισκεφθούν 171 χώρες χωρίς θεώρηση ή με θεώρηση κατά την άφιξη, κατατάσσοντας το κυπριακό διαβατήριο στην 14η θέση στον κόσμο. Οι Κύπριοι πολίτες μπορούν να ζήσουν και να εργαστούν σε οποιαδήποτε χώρα εντός της ΕΕ ως αποτέλεσμα του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής που προβλέπεται στο άρθρο 21 της Συνθήκης ΕΕ.

 Το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης του Υπουργείου Εσωτερικών είναι υπεύθυνο για την έκδοση και ανανέωση των κυπριακών διαβατηρίων. Παρά τη συνεχιζόμενη διαίρεση της Κύπρου λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974, όλα τα κυπριακά διαβατήρια περιέχουν κείμενο στα ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά, καθώς τα ελληνικά και τουρκικά είναι επίσημες γλώσσες της Κυπριακής Δημοκρατίας (σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, Σύνταγμα της Κύπρου). Οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να αποκτήσουν κυπριακά διαβατήρια και δελτία ταυτότητας εάν μπορούν να αποδείξουν την προέλευσή τους από πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Τούρκοι έποικοι στο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν έχουν δικαίωμα για κυπριακή υπηκοότητα. Τα βιομετρικά διαβατήρια εκδίδονται από τις 13 Δεκεμβρίου 2010 και περιλαμβάνουν κείμενο σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φέρνουν μικροτσίπ που περιέχει βιομετρικά δεδομένα, όπως δακτυλικά αποτυπώματα, βιομετρική φωτογραφία και ψηφιακή υπογραφή. Στο εσωτερικό, σε διαφορετικές σελίδες, υπάρχουν εικόνες από ένα άγαλμα της θεάς Αφροδίτης που εκτίθεται στο Κυπριακό Μουσείο, ένα περιστέρι που φέρει ένα κλαδί ελιάς , το κυπριακό αγρινό και το καράβι της Κερύνειας . Τον Μάιο του 2018, οι Κύπριοι πολίτες είχαν πρόσβαση χωρίς θεώρηση ή θεώρηση κατά την άφιξη σε 171 χώρες και εδάφη, κατατάσσοντας το κυπριακό διαβατήριο στην 14η θέση όσον αφορά την ελευθερία ταξιδιού σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Θεωρήσεων.