IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τσικομεκόατλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Τσικομεκόατλ (ισπ. Chicomecóatl) ή Σιλόνεν (ισπ. Xilonen), της οποίας το όνομα σημαίνει "εφτά φίδια", ήταν θεά της τροφής και του αραβόσιτου και, κατ' επέκτασιν, θεά της γονιμότητας. Η Τσικομεκόατλ συχνά υιοθετεί ιδιότητες της θεάς Τσαλτσιουτλίκουε και εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές μορφές: Σαν νεαρό κορίτσι που μαζεύει λουλούδια Σαν γυναίκα που φέρνει το θάνατο σε όποιον αγκαλιάζει Σαν μητέρα που χρησιμοποιεί σαν ασπίδα τον Ήλιο

 Κάθε Σεπτέμβριο, οι Αζτέκοι θυσίαζαν προς τιμήν της θεάς Τσικομεκόατλ ένα νεαρό κορίτσι. Το αποκεφάλιζαν και το αίμα το έχυναν στο άγαλμα της θεάς, ενώ το δέρμα το αφαιρούσαν προσεχτικά και ο ιερέας το φορούσε σαν μανδύα. Μάγια «Maize Deity (Chicomecoatl)». Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2008. Aguilar-Moreno, Manuel (2006). Handbook to life in the Aztec world. New York, NY: Facts on File. pp. 197–8 Gregg, Susan. The encyclopedia of angels: spirit guides & ascended masters: a guide to 200 celestial beings to help, heal, and assist you in everyday life. Beverly, Mass.: Fair Winds Press. p. 239 Coulter, Charles Russell; Turner, Patricia (2000). Encyclopedia of ancient deities. Jefferson, N.C.: McFarland Coulter, Charles Russell; Turner, Patricia (2000). Encyclopedia of ancient deities. Jefferson, N.C.: McFarland. p. 508 Bernardino de Sahagún, Florentine Codex: General History of the Things of New Spain (Translation of and Introduction to Historia General de Las Cosas de La Nueva España; 12 Volumes in 13 Books ), trans. Charles E. Dibble and Arthur J. Ο Anderson (Salt Lake City: University of Utah Press, 1950-1982), p.4
Πιερ Μασερέ

Ο Πιερ Μασερέ (17 Φεβρουαρίου 1938) είναι Γάλλος φιλόσοφος και κριτικός λογοτεχνίας. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Λιλ. Ήταν ένας από τους μαθητές του Λουί Αλτουσέρ και ένας από τους συγγραφείς του συλλογικού τόμου Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο. Στα ενδιαφέροντά του είναι ο μαρξισμός, η φιλοσοφία του Σπινόζα, η σχέση φιλοσοφίας και λογοτεχνίας, η ιστορία της φιλοσοφίας, η καθημερινότητα και η ουτοπία.

 (1998) Ο Έγελος και η κοινωνία, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2002) Κοντ: Η φιλοσοφία και οι επιστήμες, (Πιερ Μασερέ και Ζαν-Πιερ Λεφέβρ), εκδόσεις Πατάκη (2003) Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο, (Συλλογικό έργο - L.Althusser, E.Balibar, R. Establet, P.Macherey, J.Ranciere), εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα (2010) Από τον Κανγκιλέμ στον Φουκώ, εκδόσεις Πλέθρον (2013) Φουκώ και Μαρξ, εκδόσεις Εκτός Γραμμής Ιστοσελίδα στο Πανεπιστήμιο της Λιλ
Te Atua Mou E

Te Atua Mou E ("Ο Θεός είναι η Αλήθεια", ορθογραφείται επίσης Te Atua Mou'e) είναι ο εθνικός ύμνος των Νήσων Κουκ. Καθιερώθηκε το 1982. Οι στίχοι είναι της Λαίδης Ντέιβις (Pa Tepaeru Te Rito Ariki Lady Davis) και η μουσική είναι του Σερ Τόμας Ντέιβις.

 Te Atua mou e Ko koe rai te pu Ο te pā enua e Akarongo mai I to mātou nei reo Te kapiki atu nei Paruru mai Ia mātou nei Omai te korona mou Kia ngateitei Kia vai rai te aroa Ο te pā enua e God of truth you are the ruler of our country Please listen to our voices as we call to you protect and guide us and give us your crown of truth so we can be successful and so that love and peace will rule forever over our beloved country Θεέ της αλήθειας εσύ είσαι ο άρχοντας της χώρας μας Σε παρακαλούμε άκουσε τις φωνές μας καθώς σε ζητάμε να προστατέψεις και να μας οδηγήσεις και να μας δώσεις το δικό σου στέμμα της αλήθειας έτσι μπορούμε να πετύχουμε ώστε με αυτόν τον τρόπο να κυβερνούν για πάντα η αγάπη και η ειρήνη στην πολυαγαπημένη μας χώρα. Ορχηστρική απόδοση του Te Atua Mou E [1] (αρχείο σε μορφή mp3)
Ποτουλίτσε

Το Ποτουλίτσε (πολωνικά: Potulice, γερμανικά: Potulitz‎) είναι χωριό του Πόβιατ Νάκουο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Νάκουο ναντ Νοτέτσια και 22 χιλιόμετρα δυτικά του Μπίντγκοστς. Είναι περισσότερο γνωστό ως ο χώρος του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Ποτουλίτσε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστό και ως Lebrechtsdorf. Το χωριό έχει πληθυσμό 2.100 κατοίκους.

 Ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας έως ότου προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμείσμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τη διάλυσή του το 1815, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Από το 1871 αποτελούσε επίσης μέρος της Γερμανίας, έως ότου επανενσωματώθηκε στην Πολωνία, αφού ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918. Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, το χωριό δέχθηκε εισβολή και στη συνέχεια καταλήφθηκε από τη Γερμανία. Η Γερμανία δημιούργησε και λειτούργησε ένα στρατόπεδο διέλευσης για τους Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από την περιοχή, το οποίο σύντομα μετατράπηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ποτουλίτσε. Το 1945, το χωριό απελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Οι κομμουνιστές λειτουργούσαν το Κεντρικό Στρατόπεδο Εργασίας του Ποτουλίτσε.
Nick Jr.

Το Nick Jr. είναι καθημερινό εξάωρο παιδικό ένθετο. Οι εκπομπές του προβαλλόταν στο Nickelodeon τις πρωινές ώρες και απευθυνόταν σε παιδιά ηλικίας 2 έως 7 χρονών.

 Ξεκίνησε τα ξημερώματα της 4 Ιανουαρίου του 1988 και περιείχε παιδικές εκπομπές προσχολικής ηλικίας για 6 ώρες. Άρχισε στις 9:00 π.μ. και σταμάτησε στις 15:00 μ.μ. Ήταν ένα ιδανικό κανάλι για την τότε εποχή, αφού δεν υπήρχαν πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Το τελικό πρόγραμμα έγινε την Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 1993 λίγο πριν εμφανιστεί στο Nickelodeon. Την Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 1994, προχωρεί το πρώτο αναγνωριστικό δίκτυο που εισήγαγε, με διάφορες εκπομπές. Περισσότερα από 400 promos δημιουργήθηκαν και παράγονται από τη Nick Digital (το εσωτερικό στούντιο κινουμένων σχεδίων του Nickelodeon), και αργότερα στην Data Motion Arts, την περίοδο 1996-1999, και στη συνέχεια στο Napoleon Videographics την περίοδο 1999-2003, και τελικά στο Tonic στη Νέα Υόρκη την σεζόν 2003-2004. Την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007, το Nick Jr. ενημερώθηκε και εισήγαγε νέα γραφικά και μουσική. Τα σχήματα του λογότυπου Nick Jr. πλέον ήταν βελούδινοι χαρακτήρες. Οι βελούδινοι χαρακτήρες που εμφανίζονται περιλαμβάνονται από ρομπότ, κουνελάκια, και πιθήκους. Αυτή ήταν η νέα εμφάνιση, η οποία υποδεικνύει τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να παίζουν και να μαθαίνουν με το Nick Jr. Το πρώτο πρόγραμμα που προβλήθηκε ήταν η παιδική σειρά Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια. Στις 30 Ιανουαρίου του 2009 το πρόγραμμα του Nick Jr. ήταν πια παρελθόν στην τηλεόραση, αφού έγινε ανεξάρτητο τηλεοπτικό κανάλι και συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Το NickJR.com είναι η ιστοσελίδα του σταθμού. Περιέχει παιδικά παιχνίδια, μουσική, ιστορίες, ζωγραφική καθώς και σειρές του Nick Jr. Είχε δημιουργηθεί και ανοίξει στις 10 Οκτωβρίου 1997. Το φυσικό λογότυπο του Nick Jr. ήταν ο πατέρας με το μικρό γιο του. Ο μεγάλος πατέρας είχε πορτοκαλί χρώμα και πάνω του ήταν η λέξη NICK του Nickelodeon. Το παιδί είχε γαλάζιο χρώμα και πάνω ήταν η λέξη JR. που είναι συντομογραφία του Junior. Εκτός από τους ανθρώπους, το Nick Jr. είχε και άλλα παρόμοια λογότυπα με ζώα ή και αντικείμενα, ειδικά στα bumpers. Επίσημος ιστότοπος
Δροσοχώρι Ιωαννίνων

Το Δροσοχώρι είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων, ενταγμένο στον Δήμο Ιωαννιτών. Βρίσκεται στο Β.Δ. άκρο του Δρίσκου σε απόσταση 15 χλμ. από τα Ιωάννινα, σε υψόμετρο 630 μ. Η έκταση του είναι 10.600 στρ.

 Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν Κλαζιάδες. Τον Σεπτέμβριο του 1950 ο οικισμός έλαβε την ονομασία Δροσοχώρι, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Το έτος ίδρυσης του Δροσοχωρίου δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο. Απαρτιζόταν κυρίως από µικρούς οικισµούς όπως τα "Γκιόνολα" όπου βρίσκονται αριστερά της Αγίας Κυριακής, η "Γκάντο" ή "Κρεβάτες" όπου µέχρι σήμερα σώζονταν ερείπια από τα σπίτια, η Μούρελη, οι Άγιοι Απόστολοι ή "Περιβόλια", η περιοχή "Αµπέλια" όπου σε κάποια περίοδο της ιστορίας του υπήρξε Τούρκικο νεκροταφείο εξού και το τοπωνύµιο "Μνήµατα", οι "Μεγαλπάδες" όπου εκεί υπήρξε εργαστήριο κεραµικής και σύμφωνα με ευρήµατα όπου μέχρι σήµερα έρχονται στην επιφάνεια πλήθος σπασµένων κεραµικών. Τα περισσότερα κτήματα βρίσκονταν στην κατοχή μουσουλμάνων ενώ άλλα είχαν παραχωρηθεί στην εκκλησία και έγιναν βακούφια. Οι χωριανοί τα καλλιεργούσαν και πλήρωναν στους ιδιοκτήτες τους το δέκατο και τα ίµορα, έτσι κατά την συγκοµιδή τα ίµορα και τα δέκατα ήταν δύο µεγάλες αποθήκες, η µία στον Αµπελόπουλο και η άλλη στο κέντρο του χωριού. Στις αποθήκες αυτές, τα “κοτσέκια” συγκέντρωναν το αποτέλεσμα της συγκομιδής τους. Παράλληλα, το χωριό διέθετε σχολείο στο οποίο φοιτούσαν 30 μαθητές. To 1895, η απογραφή της οθωμανικής διοίκησης, βρήκε στο Δροσοχώρι 295 κατοίκους οι οποίοι ήταν μοιρασμένοι σε 64 χανέδες. Το χωριό ως κοινότητα αναγνωρίσθηκε την 7 Αυγούστου με το Β.Δ. ΦΕΚ Α’ 184 208/1919 και η μετονομασία του χωριού έγινε επίσης με το Β.Δ. της 9.9.1950 ΦΕΚ Α 208/1950. Οι κάτοικοι του Δροσοχωρίου ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τη γεωργία, την πτηνοτροφία, την κτηνοτροφία και τον αγροτουρισμό. Το χωριό έχει σημαντική παραγωγή τυροκομικών, κτηνοτροφικών, οπωροκηπευτικών και αγροτικών προϊόντων. Σημαντικό αξιοθέατο αποτελεί ο ιερός ναός του Αγίου Παντελεήμονα, κτίσμα του 1810 όπως και το ξωκκλήσι της Αγίας Τριάδας. Στον οικισμό εδρεύει ΚΑΠΗ. Το Δροσοχώρι παρουσιάζει έντονη κίνηση στον πνευματικό, πολιτιστικό και κοινωνικό τομέα. Το 1952 ιδρύθηκε στον οικισμό ο Μορφωτικός Σύλλογος Αγροτόπαιδων Δροσοχωρίου έπειτα από προσπάθειες που είχαν ως επικεφαλής τους δασκάλους Λεωνίδα και Ελένη Τσαούση, τον γεωπόνο Χρήστο Παπαστυλιόπουλο και τη νεολαία του Δροσοχωρίου. Αργότερα μετονομάστηκε σε Πολιτιστικός Σύλλογος Δροσοχωρίου. Στο χωριό διοργανώνονται τα πανηγύρια της Αγίας Τριάδας στις 8 Ιουνίου και του Αγίου Παντελεήμονα στις 27 Ιουλίου. Παράλληλα, ο τοπικός σύλλογος συμμετέχει και στις αποκριάτικες εκδηλώσεις της πόλης των Ιωαννίνων. Στο Δροσοχώρι εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα ΠΑΟ Δροσοχωρίου, η οποία συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα του νομού Ιωαννίνων. Δήμος Ιωαννιτών. Αρχειοθετήθηκε 2013-01-25 στο Wayback Machine.
Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος (1939) είναι Αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας. Διετέλεσε Αρχηγός της ΕΛΑΣ από τον Μάρτιο του 1996 ως και τον Σεπτέμβριο του 1998. Έγινε ευρέως γνωστός έπειτα από την αποτυχημένη έκβαση της υπόθεσης Σορίν Ματέι, όπου οι λανθασμένοι χειρισμοί του είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο μίας ομήρου.

 Ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος γεννήθηκε το 1939 στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας και κατετάγη στην τότε Χωροφυλακή το 1958. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών Χωροφυλακής και μετεκπαιδεύτηκε στην ακαδημία στελεχών της βρετανικής Σκότλαντ Γιαρντ, ενώ παρακολούθησε και πολλά διεθνή σεμινάρια της Ιντερπόλ, ειδικευόμενος στην εγκληματολογία.Υπηρέτησε με επιτυχία σε διάφορες υπηρεσίες της αστυνομίας και κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του του απονεμήθηκαν πολλές ηθικές αμοιβές.Ανέλαβε την ηγεσία της ΕΛΑΣ τον Μάρτιο του 1996 από τον Μανόλη Χουρδάκη, που είχε απομακρυνθεί λόγω της επίθεσης ΕΚΑΜ και ΜΑΤ σε καταυλισμό τσιγγάνων στον Ασπρόπυργο. Η θητεία του Βασιλόπουλου ξεκίνησε με τη σύλληψη του κακοποιού Βαγγέλη Ρωχάμη. Επίσης έγινε προσπάθεια για τον χειρισμό έκρυθμων διαδηλώσεων και για την καταπολέμηση των εγκλημάτων βίας στα αστικά κέντρα.Στη διάρκεια της θητείας του έλαβε χώρα και το περιστατικό με τον ρουμάνο κακοποιό Σορίν Ματέι. Ο Βασιλόπουλος έφτασε στο σημείο της ομηρείας και πήρε την απόφαση να προχωρήσουν οι αστυνομικοί σε έφοδο στο διαμέρισμα, με την πεποίθηση ότι η χειροβομβίδα που κρατούσε ο Ματέι ήταν ψεύτικη. Μετά την αποτυχία της επιχείρησης, ο αρχηγός της αστυνομίας υπέβαλε την παραίτηση του, ενώ ανέλαβε την ευθύνη για το λάθος του και τη λανθασμένη ενημέρωση των υπόλοιπων αστυνομικών που έδρασαν υπό τις εντολές του. Ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος τέθηκε σε διαθεσιμότητα για ένα χρόνο με την αιτιολόγηση της ακούσιας ανθρωποκτονίας λόγω αμέλειας. Το δικαστήριο τού επέβαλε 12μηνη ποινή φυλάκισης, αλλά μετά από έφεση που άσκησε, αθωώθηκε το 2005.
Ελισάβετ Σίβυλλα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

H Ελισάβετ Σίβυλλα (γερμ. Elisabeth Sibylle von Sachsen-Weimar-Eisenach von Wettin, 28 Φεβρουαρίου 1854 - 10 Ιουλίου 1908) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

 Η Ελισάβετ Σίβυλλα Μαρία Δωροθέα Λουίζα Άννα Αμαλία ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Καρόλου Αλεξάνδρου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Σοφίας των Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών. Παντρεύτηκε το 1886 τον Ιωάννη Αλβέρτο του Μεκλεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Grewolls, Grete (2011). Wer war wer in Mecklenburg und Vorpommern. Das Personenlexikon (in German). Rostock: Hinstorff Verlag. p. 2460. ISBN 978-3-356-01301-6.
Υδρίδιο του χαλκού

Το υδρίδιο του χαλκού είναι η χημική ένωση με χημικό τύπο CuH. Είναι το απλούστερο «χαλκάνιο», δηλαδή υδρίδιο του χαλκού. Είναι ασταθές και αυτοδιασπάται ξαναδίνοντας τα στοιχεία που το αποτελούν. Το υδρίδιο του χαλκού είναι το ελαφρύτερο υδρίδιο της ομάδας 11 (πρώην ομάδας IB) του περιοδικού συστήματος. Έχει ανακοινωθεί ότι υπάρχει και το διυδρίδιο του χαλκού (CuH2), αλλά είναι ακόμη πιο ασταθές. Είναι ακόμη γνωστή και μια ποικιλία συμπλόκων με φωσφίνες, όπως π.χ. το γνωστό ως αντιδραστήριο Στρύκερ (Cu6H6(PPh3)6), που αποτελεί ένα αντιδραστήριο στην οργανική χημεία. Παράγεται όμως με αναγωγή ενώσεων του χαλκού (I) από υδρίδια.

 Το υδρίδιο του χαλκού έχει ανιχνευθεί σε αρκετές τοποθεσίες του ηλιακού συστήματος, αλλά και εκτός αυτού: Στον Ήλιο: Η ανάλυση του φάσματος από ηλιακές κηλίδες αποκάλυψε την παρουσία υδριδίου του χαλκού. Στους πλανήτες Δία και Κρόνο ανακαλύφθηκε ότι οι ατμόσφαιρές τους περιέχουν υδρίδιο του χαλκού. Σε άστρα τύπου C, όπως το 19 των Ιχθύων, έχει ανιχνευθεί η παρουσία υδριδίου του χαλκού. Στο διαστρικό ενδιάμεσο πιστεύεται ότι υπάρχει υδρίδιο του χαλκού. Υο υδρίδιο του χαλκού μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ιωδιούχου χαλκού και λιθιοαργιλιοϋδρίδιου διαλυμένα σε πυριδίνη και υπό κρυογενικές θερμοκρασίες: Επίσης μπορεί να παραχθεί στην αέρια κατάσταση, με υδρογόνωση ατμών χαλκού που λαμβάνονται με χρήση λέιζερ: Σε «συνθήκες δωματίου» (Τ = 20°C, P = 1 atn) το υδρίδιο του χαλκού είναι ένα άχρωμο αέριο. Το υδρίδιο του χαλκού έχει ως θερμοκρασία εξάχνωσης τους -20°C, υπό πίεση 1 atm. Το υδρίδιο του χαλκού διαλύεται ταχύτατα στο νερό, αν και υδρολύεται απ' αυτό. Η πυριδίνη είναι λιγότερο οξειδωτική και γι' αυτό το υδρίδιο του χαλκού τείνει να σχηματίζει σχετικά σταθερότερα διαλύματα μ' αυτήν, αφού σχηματίζονται σύμπλοκα που σταθεροποιούν το υδρίδιο. Ωστόσο η πυριδίνη δεν είναι ένα ισχυρό αντιδραστήριο σύμπλεξης, και κάθε απόπειρα κρυστάλλωσης συμπλόκου Py-CuH οδηγεί στη διάσπαση του υδριδίου και το σχηματισμό αδιάλυτου κράματος χαλκού-υδρογόνου. Τα διαλύματα συμπλόκων του υδριδίου του χαλκού έχουν χρώματα που κυμαίνονται από σκούρο κόκκινο ως σκούρο πορτοκαλί. Αντίθετα, τα διαλύματα υδριδίου του χαλκού σε νερό είναι άχρωμα. Σημειώνεται ότι τα κράματα χαλκού-υδρογόνου και τα διαλύματα συμπλόκων του υδριδίο του χαλκού έχουν παρόμοια σταθερότητα. Το υδρίδιο του χαλκού είναι το μοναδικό ανάμεσα στα περισσότερα άλλα μοριακά υδρίδια, που η σύμπλεξή του με άλλα συστήματα δεν προκαλεί αξιόλογη ενίσχυση ρης θερμικής σταθερότητας του μητρικού υδριδίου. Η απόσταση μεταξύ των ατόμων χαλκού και υδρογόνου στο μόριο του υδριδίου του χαλκού είναι 146,26 pm. Το υδρίδιο του χαλκού είναι αρκετά σταθερό ώστε να μπορεί να δώσει μερικές χημικές αντιδράσεις ως ένα δραστικό ενδιάμεσο αντιδραστήριο. Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση της θερμικής διάσπασης της ένωσης [Cu(C4H9)][P(C4H9)3]. Σ' αυτήν την αντίδραση, το υδρίδιο του χαλκού εξουδετερώνεται από το σύμπλοκο ως μέρος μιας αντίδρασης εξουδετέρωσης β-υδριδίου. Το μονομερές υδρίδιο του χαλκού που παράγεται έτσι αντιδρά με ένα άλλο μόριο του συμπλόκου.. Το υδρίδιο του χαλκού είναι μια ασθενής βάση.
W.I.T.C.H.

Το W.I.T.C.H. είναι ιταλική νεανική σειρά κόμικς φαντασίας που δημιουργήθηκε από την σεναριογράφο Elisabetta Gnone, τον εικονογράφο Alessandro Barbucci και τη σύζυγό του, εικαστική καλλιτέχνιδα Barbara Canepa. Εκδόθηκε για πρώτη φορά από τη Disney Italia τον Απρίλιο του 2001. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2005, το W.I.T.C.H. είχε εκδοθεί σε περισσότερες από 65 χώρες. Το τελευταίο τεύχος του κόμικ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012, ολοκληρώνοντας τη σειρά, στο τεύχος 139.Ο τίτλος του περιοδικού (που μεταφορικά παραπέμπει στη μαγεία, από την αγγλική λέξη "witchcraft") είναι ακρωνύμιο των αρχικών των ονομάτων των πρωταγωνιστριών, Will, Irma, Taranee, Cornelia και Hay-Lin. Η πλοκή του αφορά ζητήματα της εφηβικής ηλικίας, όπως επίσης και την αιώνια αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων του καλού, που εκπροσωπούν οι ηρωίδες, με το κακό, το οποίο εκφράζουν διάφορες σκοτεινές φυσιογνωμίες.

 Το W.I.T.C.H. εκδόθηκε στην Ελλάδα το Νοέμβριο του 2002 από την εκδοτική εταιρεία Νέα Ακτίνα του οίκου Τερζόπουλου. Έως και το Σεπτέμβριο του 2009 (τεύχος 83), που η έκδοσή του ανεστάλη προσωρινά, το περιοδικό κυκλοφορούσε σε μηνιαία βάση, με τιμή 3 ευρώ και 76 σελίδες για τα πρώτα 45 τεύχη, και 68 σελίδες για τα τεύχη 46-83. Το επόμενο τεύχος (τεύχος 84, Ιανουάριος 2010) κυκλοφόρησε στις 23 Δεκεμβρίου 2009, σε μικρότερες διαστάσεις και 180 σελίδες, σε τριμηνιαία συχνότητα έκδοσης. Ωστόσο, από το τεύχος 86 (Ιούλιος 2010), αναγγέλθηκε η επάνοδος σε δίμηνη συχνότητα έκδοσης, όπως ειπώθηκε "λόγω απαίτησης χιλιάδων αναγνωστριών", με 116 σελίδες. Η έκδοση του κόμικ τελικά τερματίσθηκε στο τεύχος 91, το Μάιο του 2011. Την ομάδα των W.I.T.C.H. αποτελούν η Will Vandom, η αρχηγός της ομάδας και φρουρός που ελέγχει την ενέργεια και την πεμπτουσία, η Irma Lair, φρουρός η οποία ελέγχει το νερό, η Taranee Cook, φρουρός που ελέγχει τη φωτιά, η Cornelia Hale, φρουρός που ελέγχει τη γη, και η Ηay Lin, φρουρός που ελέγχει τον αέρα. Στη σειρά εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, η γιαγιά της Hay Lin, Yan-Lin, η οποία είναι επίσης πρώην φρουρός του Κάντραχαρ και εξουσίαζε τον αέρα, και ο Caleb, το φλερτ της Cornelia και αρχηγός αντιστασιακής ομάδας που εναντιώνεται στον Πρίγκιπα Phobos. Πριν από τις W.I.T.C.H. υπήρχαν άλλες φρουροί, οι C.H.Y.K.N., που φρόντιζαν για την ισορροπία των δυνάμεων της Φύσης. Αυτές ήταν οι Cassidy, πρώην κάτοχος της δύναμης του Νερού και κάτοχος της Καρδιάς του Καντραχάρ, η Halinor, πρώην κάτοχος της δύναμης της Φωτιάς, που αργότερα εντάχθηκε στο Συμβούλιο του Καντραχάρ, η Yan Lin, πρώην κάτοχος της δύναμης του Αέρα, η Kadma, πρώην κάτοχος της δύναμης της Γης και η Νerissa, πρώην κάτοχος της Καρδιάς του Καντραχάρ και πρώην Φρουρός της Πεμπτουσίας. Η Καρδιά δόθηκε στην Cassidy, καθώς η δύναμη της Καρδιάς άρχισε να τη διαφθείρει. W.I.T.C.H. στη Wikia W.I.T.C.H. στη βάση δεδομένων Inducks
Σέλερο

Το Σέλερο είναι πεδινή κωμόπολη της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης με υψόμετρο 55 μέτρα και υπήρξε από το 2006 έως το 2010 έδρα του Δήμου Σελέρου.

 Το Σέλερο βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης, σε απόσταση 11 χλμ. Α. της πόλης, 18 χλμ. ΒΑ. της Γενισέας (έδρα του δήμου) και 38 χλμ. Δ. της Κομοτηνής. Είναι ανάμεσα και δίπλα στους οικισμούς Λευκόπετρα (Δ.), Φίλια (ΒΑ.) και Βελοχώρι (Ν.) ενώ στη νότια άκρη του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία - κτηνοτροφία, αλλά και την οικοδομή ή σε βιοτεχνίες και οι περισσότεροι είναι Πομάκοι (από τα πομακοχώρια Ανθηρό, Έρανος, Πριόνι, Γλαύκη, Μελίβοια, Σάτρες κ.α.), αρκετοί Ρομά και τουρκοφανείς (Κιρτζαλήδες).Σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά - βορειοανατολικά του Σέλερου, έχουν εντοπιστεί ρωμαϊκοί και πρωτοβυζαντινοί τάφοι και στην τοποθεσία "Καλές", 1 χλμ. βορειοανατολικά, βρέθηκε νόμισμα της εποχής του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) ενώ στην ίδια τοποθεσία υπάρχουν λείψανα ρωμαϊκής οχύρωσης. Η τοποθεσία "Καλές" πιθανολογείται να ταυτίζεται με το βυζαντινό Σελλάριον.Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Γκιοκί Σελέρ ή Γκιόκτσελερ, (τουρκ. Selero / Gökçeler), σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (Salname) του 1898 είχε 45 σπίτια μουσουλμάνων και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το Σέλερο αναφέρεται το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τους οικισμούς Άκαρπο, Άνω Πολύσιτο, Βελοχώρι, Γρήγορο, Λευκόπετρα, Ρύμη, Σήμαντρα, Φίλια αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Σέλερου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σέλερου (της οποίας είναι έδρα) του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική κοινότητα έχει πληθυσμό 5.229 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 2.059. Οριοθέτηση του Σέλερου Ξάνθης από τον ιστότοπο του Δήμου Ξάνθης Το βυζαντινό Σελλάριον από τον Θρακικό Ηλεκτρονικό Θησαυρό
Πάμπτωχοι Α.Ε.

Η "Πάμπτωχοι Α.Ε. είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής ταινίας του 2000, σε παραγωγή Αναστασίου Βασιλείου και Διονύση Σαμιώτη και σε σκηνοθεσία του Αντώνη Κόκκινου. Η ταινία αγγίζει θέματα προς κοινό προβληματισμό, όπως η αξία και το που ανήκουν τα σκουπίδια (δικαιοδοσία των απορριμάτων),η επινοητικότητα για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων (σκουπίδια, ανεργία) και η χαλάρωση της οικογενειακής συνοχής λόγω εργασιακού φορτίου.

 Τρεις άνθρωποι διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων συναντιούνται στο κρατητήριο. Ο Οδυσσέας, είναι ένας ευσυνείδητος υπάλληλος στην επιχείρηση διαχείρισης απορριμμάτων "Χαράμης", ο οποίος παραμελεί την οικογένειά του προκειμένου να είναι αφοσιωμένος στην δουλειά του και ως "ανταμοιβή" οδηγείται στη φυλακή για παρανομίες που έχει διαπράξει το αφεντικό του. Εκεί γνωρίζει τον Νώντα, ένα μικροαπατεώνα παλιατζή από τα Λιόσια και τον Χλωρίδη, έναν Ρωσοπόντιο μαθηματικό που αναγκάζεται να πουλά λαθραία πούρα στους δρόμους. Με τη γνωριμία και την συναναστροφή των τριών "φίλων" γεννιέται η ιδέα και η ελπίδα ότι θα μπορέσουν να συνδυάσουν τις ειδικότητές τους για να υλοποιήσουν μια μέθοδο ανακύκλωσης σκουπιδιών που είχε σχεδιάσει ο Οδυσσέας, κάτι που θα αλλάξει τη ζωή τους προς το καλύτερο. Ο Νώντας διαθέτει την ιδιοκτησία του, ο Χλωρίδης κατασκευάζει την εγκατάσταση παραγωγής μεθανίου και ο Οδυσσέας οργανώνει και συντονίζει την επιχείρηση "ΠΑΜΠΤΩΧΟΙ Α.Ε.". Στην προσπάθειά τους, εκτός από τα μέλη της οικογένειάς τους, προσλαμβάνουν πληθώρα ανέργων, αλλοδαπών, ζητιάνων και διαφόρων περιθωριοποιημένων ατόμων, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να κερδίσουν τίμια τα προς το ζην. Το εγχείρημά τους στέφεται με επιτυχία και σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με το πρώην αφεντικό του Οδυσσέα τον Χαράμη, που αισθάνεται να απειλείται η κυριαρχία του σε αυτόν τον τομέα και προσπαθεί με αθέμιτα μέσα να τους σταματήσει. Πάμπτωχοι Α.Ε. στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Πάμπτωχοι Α.Ε. στο Cine.gr
Πιοτρ Μιχαουόφσκι

Ο Πιοτρ Μιχαουόφσκι (πολωνικά: Piotr Michałowski) (2 Ιουλίου 1800 – 9 Ιουνίου 1855) ήταν Πολωνός ζωγράφος της ρομαντικής περιόδου, ιδιαίτερα γνωστός για τα πολλά πορτρέτα του και τις ελαιογραφικές μελέτες αλόγων. Με ευρεία μόρφωση, ήταν επίσης κοινωνικός ακτιβιστής, νομικός συνήγορος, διοικητής της πόλης και Πρόεδρος της Αγροτικής Εταιρείας της Κρακοβίας (από το 1853). Το Μουσείο Σουκιενίτσε, ένα τμήμα του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας, περιέχει μια αίθουσα που φέρει το όνομά του και είναι αφιερωμένη στο έργο του Μιχαουόφσκι.

 Ο Μιχαουόφσκι γεννήθηκε σε ένα κτήμα στο Κσιστοφοζίτσε έξω από την Κρακοβία. Ήταν γιος του γαιοκτήμονα Γιούζεφ Μιχαουόφσκι, γερουσιαστή στην Ελεύθερη Πόλη της Κρακοβίας. Το καλλιτεχνικό του ταλέντο αναπτύχθηκε στη νεαρή ηλικία των 13 ετών υπό το άγρυπνο βλέμμα αρκετών καλλιτεχνών, όπως οι Μίχαου Σταχόβιτς, Γιούζεφ Μπροντόφσκι (1817) και Φραντσίσεκ Κσαβέρι Λάμπι. Σπούδασε επίσημα ένα ευρύ φάσμα θεμάτων στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, συμπεριλαμβανομένων της κλασικής φιλοσοφίας, της γεωργίας και των μαθηματικών.Κατά τη διάρκεια της Νοεμβριανής Εξέγερσης εναντίον της ρωσικής κυριαρχίας, ο Μιχαουόφσκι βοήθησε στη λειτουργία ενός πολωνικού εργοστασίου πυρομαχικών. Για να αποφύγει τη σύλληψη, διέφυγε στο Παρίσι της Γαλλίας με τη νέα του σύζυγο, Γιούλια Οστρόφσκα και τον πατέρα της. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, συνέχισε τις σπουδές του στη ζωγραφική και την ανατομία με το Νικολά Τουσάν Σαρλέτ (1832 – 1835), επηρεασμένος πολύ από την τέχνη του Τεοντόρ Ζερικώ, του Ρέμπραντ και του Ντιέγο Βελάθκεθ. Οι ακουαρέλες του για άλογα έγιναν πολύ δημοφιλείς στη Γαλλία, οι οποίες πουλήθηκαν από τοπικούς εμπόρους τέχνης από το 1833 σε Άγγλους, Γερμανούς και Αμερικανούς συλλέκτες.Ο Μιχαουόφσκι επέστρεψε στην Κρακοβία το 1835 και το 1837 εγκαταστάθηκε στο οικογενειακό του κτήμα στο Κσιστοφοζίτσε. Στις δεκαετίες του 1840 και του 1850 δημιούργησε πολυάριθμους ιππικούς πίνακες και δραματικά τοπία, συμπεριλαμβανομένων των περίφημων ρομαντικών «Μάχη της Σομοσιέρα» (1844 – 1855, διάφορες εκδοχές), «Παρέλαση εμπρός στο Ναπολέοντα» και άλλες τοποθεσίες μάχης. Όταν ο Πάμπλο Πικάσο επισκέφτηκε την Πολωνία το 1948, είδε το έργο του Μιχαουόφσκι στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας και φώναξε: «Ορίστε, ζωγράφος!». Γιαν Νεπομούτσεν Γκουοβάτσκι, Πολωνός ρομαντικός ζωγράφος, ο πατέρας της πολωνικής σχολής ζωγραφικής τοπίου Maciej Masłowski: Piotr Michałowski, Βαρσοβία 1957, εκδ. "Sztuka"; Maciej Masłowski: Piotr Michałowski, Βαρσοβία 1974, εκδ. "Arkady" (σε σειρά "W kręgu sztuki" - "In the Circle of Art", επίσης γερμανική έκδοση: Βερολίνο 1974, εκδ. Henschel Verlag und Gess.) Jerzy Sienkiewicz: Piotr Michałowski, Βαρσοβία 1959, εκδ. "Auriga - Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe" (Εκδότης Τέχνης και Κινηματογράφου). Επιλογή έργων συμπεριλαμβανομένου βιογραφικού στο Artyzm.com Πιοτρ Μιχαουόφσκι στο Cracow Life.com (αγγλικά) Somosierra - Piotr Michałowski στο Culture.pl
Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης

Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ, διεθνώς ΙΟΜ) αποτελεί ένα διακυβερνητικό οργανισμό που ιδρύθηκε το 1951 προκειμένου να ρυθμιστεί σε επίπεδο διεθνούς αγοράς το πρόβλημα της ανθρώπινης μετανάστευσης που άρχισε να γίνεται οξύτατο ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Έτσι τον Οκτώβριο του 1951 συγκλήθηκε στη Νάπολη το Διεθνές Συνέδριο Μετανάστευσης (ή των Μεταναστεύσεων), του οποίου και ακολούθησε στη συνέχεια η Διάσκεψη των Βρυξελλών (1951), τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Κατά τη διάσκεψη αυτή συμφωνήθηκε η ίδρυση αρχικά με το όνομα Προσωρινή Διακυβερνητική Επιτροπή Μεταφοράς Μεταναστών εξ Ευρώπης, (με αγγλικό αρκτικόλεξο PICMME), η οποία και άρχισε να λειτουργεί από το αμέσως επόμενο έτος 1952 με έδρα τη Γενεύη, (Ελβετία), υπό το όνομα Διακυβερνητική Επιτροπή Μετανάστευσης εξ Ευρώπης (ΔΕΜΕ) και με εγκατάσταση κλιμακίων της σε διάφορα κράτη της Ευρώπης. Σημειώνεται ότι το 1980 η ΔΕΜΕ άλλαξε όνομα με νεότερο Διακυβερνητική Επιτροπή Μετανάστευσης (ΔΕΜ – ICM), και το 1989 έλαβε το τελευταίο επίσημο όνομα Διεθνής Οργανισμός Μεταναστεύσης που ισχύει σήμερα. Έτσι ενώ αρχικά δημιουργήθηκε προκειμένου να τεθεί τέλος στο χάος που είχε προκαλέσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος εδικά στην Ευρώπη, στο πρόβλημα της επανεγκατάστασης στις πατρογονικές εστίες, περίπου 10 εκατομμυρίων ξεριζωμένων ανθρώπων, στη δεκαετία του 1950, οι μετανάστες στην Ευρώπη έφθασαν το ένα εκατομμύριο, που αναζητούσαν νέους τόπους μόνιμης εγκατάστασης. Στη συνέχεια ο οργανισμός αυτός ανέλαβε επίσης να καλύψει το μεταναστευτικό πρόβλημα που προερχόταν και από άλλες περιπτώσεις όπως πολέμους, επαναστάσεις και φυσικές καταστροφές με συνέπεια να διαμορφωθεί έτσι η σημερινή ονομασία του οργανισμού. Σημαντικότερες τέτοιες περιπτώσεις ήταν εκείνες του ψυχρού πολέμου, της Χιλής το (1973), του Βιετνάμ (1975), του Κουβέιτ (1990), του Κοσσυφοπεδίου (1999), του Ιράκ (Κουρδιστάν), το τσουνάμι στη ΝΑ Ασία (), του σεισμού του Πακιστάν (2005), με τελευταίο το σεισμό της Αϊτής, καθώς και άλλες περιπτώσεις συμβάντων σε χώρες της Αφρικής. Σήμερα στον ΔΟΜ συμμετέχουν 174 Χώρες μέλη. Επίσημες γλώσσες στον ΔΟΜ είναι η Αγγλική, η Γαλλική και η Ισπανική. Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (Διεθνής ιστότοπος) Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (Ελληνικός ιστότοπος)
Μαχαμάτ Καμούν

Ο Μαχαμάτ Καμούν (Mahamat Kamoun, 13 Νοεμβρίου 1961-) είναι πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και πρωθυπουργός από το 2014 ως το 2016. Είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος πρωθυπουργός στη χώρα.Ειδικεύτηκε στον τραπεζικό τομέα και υπηρέτησε νωρίτερα ως γενικός διευθυντής του Θησαυροφυλακίου επί προεδρίας του Φρανσουά Μποζιζέ. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου του προέδρου Μισέλ Τζοτοντιά και υπηρέτησε ως σύμβουλος της υπηρεσιακής προέδρου Κατρίν Σαμπά-Πανζά.

 Ο πρωθυπουργός Αντρέ Νζαπαγιεκέ παραιτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2014, έπειτα από έκκληση της προέδρου Κατρίν Σαμπά-Πανζά προκειμένου να τηρηθεί η συμφωνία ανάμεσα στους αντάρτες Σελεκά και στους αντι-Μπαλακά.Ο διορισμός του Καμούν στο αξίωμα του πρωθυπουργού απογοήτευσε τη μουσουλμανική ομάδα των Σελεκά, παρότι ο Καμούν είναι Μουσουλμάνος. Η ομάδα δεν θεωρεί τον Καμούν ότι είναι μέλος των Σελεκά. Τελικά η ομάδα δεν έλαβε μέρος στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας, καθώς διαφώνησαν με την επιλογή του προσώπου για τη θέση του πρωθυπουργού και απείλησαν ακόμα και με αποχώρηση από την συμφωνία για εκεχειρία που υπογράφηκε στην Μπραζαβίλ τον Ιούλιο του 2014.Το 2016 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Σιμπλίς Σαραντζί.
4-υδροξυβενζαλδεΰδη

Η 4-υδροξυβενζαλδεΰδη (αγγλικά 4-hydroxybenzaldehyde) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C7H6O2, αλλά συμβολίζεται συχνότερα με τον ημισυντακτικό της τύπο (C6H4)(4-ΟΗ)CHO. Ο τύπος αυτός δείχνει ότι η βενζαλδεΰδη αποτελείται δομικά από μια βενζοομάδα (-C6H4-), μια υδροξυλομάδα (-ΟΗ) συνδεμένη με το #4 άτομο άνθρακα του βενζολικού δακτυλίου και μια φορμυλομάδα (-CHO). Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί μια από τις τρεις (3) ισομερείς υδροξυβενζαλδεΰδες. Οι άλλες δύο (2) υδροξυβενζαλδεΰδες είναι η σαλικυλαλδεΰδη [(C6H4)(2-ΟΗ)CHO] και η 3-υδροξυβενζαλδεΰδη [(C6H4)(3-ΟΗ)CHO]. Η χημικά καθαρή 4-υδροξυβενζαλδεΰδη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ανοικτοκίτρινο κρυσταλλικό στερεό. Εκτός από τις τρεις (3) «μητρικές» υδροξυλαλδεΰδες, ο όρος επεκτείνεται και σε σειρά «θυγατρικών» παραγώγων της, που ενίοτε αναφέρονται συλλύβδην (μαζί με τις «μητρικές» ενώσεις) «υδροξυβενζαλδεΰδες». Συχνά συμπεριλαμβάνονται σε αυτές και ενώσεις με περισσότερες από μία (1) υδροξυλομάδες (-OH).

 Έχει βρεθεί στις ορχιδέες Gastrodia elata και Galeola faberi., όπως επίσης και στη βανίλια. Η οξείδωση Ντάκιν (Dakin oxidation) είναι οργανική οξειδοαναγωγική αντίδραση σύμφωνα με την οποία οι ορθο- και παρα- υδροξυβενζαλδεΰδες ή υδροξυφαινυλοκετόνες αντιδρούν με υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) και μια βάση δίνοντας τις αντίστοιχες βενζο(λο)διόλες και αντίστοιχα καρβοξυλικά οξέα (με τη μορφή του αντίστοιχου προς τη βάση άλατος). Για την 4-υδροξυβενζαλδεΰδη, η αντίστοιχη βενζο(λο)διόλη είναι η υδροκινόνη και το αντίστοιχο καρβοξυλικό οξύ είναι το μεθανικό οξύ. οπότε η οξείδωση Ντάκιν της 4-υδροξυβενζαλδεΰδης διαμορφώνεται ως εξής: Η δεϋδρογονάση της 4-υδροξυβενζαλδεΰδης είναι ένζυμο που βρίσκεται στα καρότα (Daucus carota) και ανάγει την 4-υδροξυβενζαλδεΰδη σε 4-υδροξυβενζυλική αλκοόλη [(C6H4)(4-ΟΗ)CH2OH]: Βενζαλδεΰδη 4-μεθυλοβενζαλδεΰδη Σαλικυλαλδεΰδη 3-υδροξυβενζαλδεΰδη Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου

Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου (γαλλικά: Cet obscur objet du désir‎) είναι γαλλική δραματική ταινία του 1977 σε σκηνοθεσία Λουί Μπουνιουέλ, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Πιέρ Λουί LA FEMME ET LE PANTIN του 1898. Είναι το τελευταίο έργο του μεγάλου σουρεαλιστή σκηνοθέτη.

 Βρισκόμαστε σε ένα βαγόνι της αμαξοστοιχίας με προορισμό από το Παρίσι προς τη Μαδρίτη. Ο επιχειρηματίας Ματιού καταβρέχει με ένα ποτήρι νερό το πρόσωπο της νεαρής Κοντσίτα. Οι συνεπιβάτες του βαγονιού, μια κυρία με την θυγατέρα της, ένας δικαστής, και ένας νάνος, ψυχολόγος το επάγγελμα, ζητούν να τους εξηγήσει την αιτία αυτής της πράξης του. Ο Ματιού εξιστορεί την οδύνη του από τον ακόρεστο έρωτα που τρέφει για την νεαρή αλλά ψυχρή Κοντσίτα, η οποία προτιμάει να κυκλοφορεί με τρομοκράτες. Πλημμυρισμένο από ερωτισμό φέρνει στην επιφάνεια την εμμονή του σκηνοθέτη με τη σκοτεινή πλευρά του πόθου. Η ταινία αποπειράται να εκφράσει τις αντιφάσεις του χαρακτήρα του ανθρώπου και της ζωής, άλλοτε αποτυπώνοντας την πραγματικότητα και άλλοτε υπερβαίνοντάς την. Οι επιρροές του και οι αισθητικές του καταβολές από τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, το γοτθικό μυθιστόρημα, τον έρωτα, την πολιτική, τον αθεϊσμό, τον αναρχισμό και κυρίως τη χιουμοριστική του διάθεση συνθέτουν ένα έργο πολύπλευρο και ανεξάντλητο. Με ανατρεπτική διάθεση ο Μπουνιουέλ χρησιμοποιεί δύο διαφορετικές ηθοποιούς στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Κοντσίτα. (πηγή: Καθημερινή, σειρά DVD: Χρυσή Ταινιοθήκη) http://www.imdb.com/title/tt0075824/ http://www.allrovi.com/movies/movie/v49269 http://www.criterion.com/current/posts/169-that-obscure-object-of-desire
Νόμος διατήρησης

Στη φυσική, ένας νόμος διατήρησης αναφέρει ότι μία συγκεκριμένη, μετρήσιμη ποσότητα (δηλ. ένα φυσικό μέγεθος) ενός απομονωμένου φυσικού συστήματος δεν μεταβάλλεται καθώς το σύστημα εξελίσσεται στον χώρο και τον χρόνο. Οι γνωστοί, με τα μέχρι τώρα πειραματικά δεδομένα, νόμοι διατήρησης στη φυσική είναι: διατήρηση της ενέργειας (που συμπεριλαμβάνει, σε σχετικιστικούς υπολογισμούς, και τη μάζα) διατήρηση της μάζας διατήρηση της ορμής διατήρηση της στροφορμής διατήρηση του ηλεκτρικού φορτίου διατήρηση του χρώματος διατήρηση της μαγνητικής ροήςΥπάρχουν επίσης νόμοι διατήρησης στη σωματιδιακή φυσική, όπως αυτοί για το σπιν, τον βαρυονικό αριθμό, την παραδοξότητα (strangeness), την ομοτιμία και τη συμμετρία στο χρόνο.

 Το θεώρημα της Νέδερ (Noether) εκφράζει την ισοδυναμία που υπάρχει μεταξύ των νόμων διατήρησης και του αναλλοίωτου των φυσικών νόμων κάτω από ορισμένους μετασχηματισμούς (συνήθως αναφέρονται ως συμμετρίες). Για παράδειγμα: Η ομογένεια του χρόνου (συμμετρία ως προς χρονικές μετατοπίσεις) συνεπάγεται τη διατήρηση της ενέργειας, Η ομογένεια του χώρου (συμμετρία ως προς χωρικές μετατοπίσεις) συνεπάγεται τη διατήρηση της ορμής και Η ισοτροπία του χώρου (συμμετρία ως προς στροφή προς οποιαδήποτε κατεύθυνση στο χώρο) συνεπάγεται τη διατήρηση της στροφορμής. Οι νόμοι διατήρησης επομένως είναι απόρροια αλλά και θεμέλιο της κατανόησης του χωρόχρονου όπως τον ξέρουμε σήμερα και ισχύουν, τουλάχιστον μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει η ακρίβεια των πειραμάτων μας. Η μόνη εξαίρεση έχει παρατηρηθεί στις συμμετρίες των ασθενών αλληλεπιδράσεων. Σε αυτές έχει παρατηρηθεί παραβίαση της διατήρησης της ομοτιμίας και της συμμετρίας χρόνου. Η ταυτόχρονη όμως συμμετρία ομοτιμίας-χρόνου-φορτίου (CPT) ισχύει πάντοτε.
Όσταπ Βίσνια

Ο Όσταπ Βίσνια (πραγματικό όνομα Πάβλο Χουμπένκο, 13 Νοεμβρίου 1889 – 28 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν ένας Ουκρανός συγγραφέας, ευθυμογράφος και ιατρικός επισκέπτης. Από πολλούς κριτικούς, ο Βίσνια έχει με το παρατσούκλι "Ουκρανός Μαρκ Τουέιν" και "Ουκρανός Βασιλιάς της Τυπογραφίας". Λέγεται ότι τη φήμη του στην πρώιμη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας κατάφεραν να συναγωνιστούν μόνο δύο άτομα: ο Ταράς Σεβτσένκο και ο Βλαντίμιρ Λένιν.

 Ο Πάβλο Χουμπένκο γεννήθηκε ως μέλος μιας μεγάλης αγροτικής οικογένεια με 17 παιδιά στις 13 Νοεμβρίου 1889 στο αγρόκτημα Τσάτσβα κοντά στο χωριό Χρουν της περιοχής Ζίνκιβ, που την εποχή εκείνη ανήκε διοικητικά στην Πολτάβα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, η Ζίνκιβ είναι μια πόλη στην περιφέρεια Πολτάβα και ανήκει πλέον στην Ουκρανία. Ο Χουμπένκο φοίτησε στο δημοτικό σχολείο στη Ζίνκιβ, ενώ αργότερα εγγράφηκε στη στρατιωτική νοσηλευτική σχολή του Κιέβου την οποία τελείωσε το 1907. Εργάστηκε ως νοσηλευτής στον στρατό και στη συνέχεια στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου Νοτιοδυτικών Σιδηροδρόμων. Τελικά, κατάφερε να δώσει τις εξετάσεις για να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου το 1917, αλλά αργότερα (το 1919) το εγκατέλειψε και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δημοσιογραφία και τα λογοτεχνικά έργα. Το 1919 συνελήφθη από Μπολσεβίκους ενώ βρισκόταν στον ουκρανικό στρατό και ήταν βαριά άρρωστος από τύφο. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι διετέλεσε και προϊστάμενος της ιατροϋγειονομικής διεύθυνσης του Ουκρανικού Υπουργείου Σιδηροδρόμων (Υπουργείο Μεταφορών). Μέχρι το 1921, έμεινε φυλακισμένος στη φυλακή του Χάρκοβο μέχρι το πλήρες τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1933, καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων. Ο Βίσνια ήταν ένας από τους λίγους εκπροσώπους της ομάδας της Αναγέννησης που διέφυγε της εκτέλεσης. Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του, με τον τίτλο Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Ντενίκιν, εμφανίστηκε στις 2 Νοεμβρίου 1919 στην εφημερίδα Narodna Volia. Ο συγγραφέας υπέγραφε με το ψευδώνυμο Π. Χρούνσκι. Στην ίδια εφημερίδα τυπώθηκαν επίσης αρκετά σατιρικά άρθρα γραμμένα από τον νεαρό συγγραφέα. Η περίοδος των τακτικών δημοσιεύσεών του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1921, όταν έγινε δημοσιογράφος στην κυβερνητική εφημερίδα Вісті ВУЦВК. Το ψευδώνυμο Όσταπ Βίσνια εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 22 Ιουλίου 1921. Το 1933, ο Βίσνια στάλθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων για δέκα χρόνια και κατάφερε να επιστρέψει στη λογοτεχνική του καριέρα μόλις το 1943. Αποκαταστάθηκε το 1955. Ο Όσταπ Βίσνια πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1956 στο Κίεβο. Η κηδεία του φέρεται να γέμισε την οδό Khreshchatyk. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Baikove. Yurkova, OV Ostap Vyshnia (ВИШНЯ Остап) Αρχειοθετήθηκε 2022-03-11 στο Wayback Machine. . Εγκυκλοπαίδεια της Ιστορίας της Ουκρανίας. Koshelivets, I. Vyshnia, Ostap . Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας.
Demonic

Demonic είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Ιουνίου του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Burnt Offerings Records". Ο δίσκος επανεκδόθηκε από την "Spitfire Records" το 2000.Ο ήχος του συγκροτήματος παρουσίασε μία μεταστροφή προς βαρύτερα ιδιώματα, με τις death metal επιρροές να ξεχωρίζουν. Τα τύμπανα ανέλαβε ο Τζην Χόγκλαν και το μπάσο ο Ντέρικ Ραμίρεζ, ενώ ο Έρικ Πίτερσον παρέμεινε ο μοναδικός κιθαρίστας των Testament μετά την αποχώρηση του Άλεξ Σκόλνικ, αν και στο "New Eyes of Old" συμμετείχε ο Γκλεν Αλβελάις. Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι δημιουργία του Ντέιβ ΜακΚιν και απεικονίζει ένα αφρικανικό εξορκισμό, όπου μία ξύλινη μάσκα φοριέται στο κεφάλι του δαιμονισμένου και μετά περνούν καρφιά μέσα από αυτήν διώχνοντας το κακό πνεύμα.

 1. Demonic Refusal (Billy, Peterson, Ramirez) - 5:212. The Burning Times (Billy, Peterson, Ramirez) - 5:153. Together as One (Billy, Peterson) - 4:174. Jun-Jun (Billy, Peterson, Ramirez) - 3:435. John Doe(Billy, Peterson) - 3:11 6. Murky Waters (Christian, Peterson) - 3:007. Hatreds Rise (Billy, Peterson) - 3:158. Distorted Lives (Billy, Peterson) - 3:369. New Eyes of Old (Billy, Peterson, Alvelais) - 3:0010. Ten Thousand Thrones (Billy, Peterson) - 4:3711. Nostrovia (Billy, Peterson, Ramirez) - 1:32 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Demonic" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Ντέρικ Ραμίρεζ - μπάσο Τζην Χόγκλαν - τύμπανα Γκλεν Αλβελάις - κιθάρα στο "New Eyes of Old" Demonic - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - Demonic (album review) | Sputnikmusic Testament - Demonic - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης γυναικών

Το Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης γυναικών είναι η δεύτερη τη τάξη διοργάνωση, στην ελληνική γυναικεία υδατοσφαίριση και έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην ιστορία κατά την περίοδο 2017-18. Περισσότερες κατακτήσεις μετρά ο Ολυμπιακός.

 Η διοργάνωση του κυπέλλου γυναικών διεξήχθη για πρώτη φορά κατά την περίοδο 2017-18, τριάντα χρόνια μετά την διεξαγωγή του πρώτου πρωταθλήματος το 1988. Με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2023, ο Ολυμπιακός δημιούργησε πέντε ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού. Συγκεκριμένα, είναι η ομάδα με τις περισσότερες (6) παρουσίες ως φιναλίστ γενικά (εγχώριο ρεκόρ) καθώς και η ομάδα με τις περισσότερες (6) συνεχόμενες παρουσίες σε τελικό (εγχώριο ρεκόρ). Επίσης, είναι η ομάδα με τις περισσότερες (5) κατακτήσεις γενικά (εγχώριο ρεκόρ), καθώς και η ομάδα με τις περισσότερες (4) συνεχόμενες κατακτήσεις (εγχώριο ρεκόρ). Χάρη στο γεγονός ότι όλα τα Κύπελλα του Ολυμπιακού είναι αήττητα, στον τελικό του 2023 διευρύνθηκε ένα ακόμα ρεκόρ, αυτό των συνεχόμενων παιχνιδιών χωρίς ήττα, το οποίο με τη νίκη του Ολυμπιακού διευρύνθηκε σε σερί 13 αήττητων αγώνων στη διοργάνωση από το 2019 και μέχρι σήμερα (εγχώριο ρεκόρ). Επίσης υπάρχει και το ρεκόρ που έχει να κάνει με τη μεγαλύτερη σε εύρος νίκη ομάδας σε τελικό, ένα ρεκόρ το οποίο διατηρεί και πάλι ο Ολυμπιακός, χάρη στο 16-4 (+12) με το οποίο είχε κερδίσει το Νηρέα Χαλανδρίου το 2020. Πέμπτος τίτλος για τον Ολυμπιακό σε έξι διοργανώσεις / Οι τελικοί του Κυπέλλου (έως 2023) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-08 στο Wayback Machine. www.sport24.gr
Ενέργεια στην Αυστρία

Η Ενέργεια στην Αυστρία περιλαμβάνει τις πηγές παραγωγής ενέργειας και ηλεκτρισμού, τις καταναλώσεις και τις πιθανές εισαγωγές πηγών ενέργειας στην Αυστρία. Η Αυστρία είναι μία από τις σπουδαιότερες χώρες παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη. Οι πιο σημαντικές εγκαταστάσεις τροφοδοσίας ανήκουν στο δημόσιο τομέα, ενώ το 50% των μετοχών των μεγάλων ιδιωτικών παραγωγών βρίσκονται στον έλεγχο των κυβερνήσεων των κρατιδίων.

 Σύμφωνα με τον αυστριακό υπουργό περιβάλλοντος, Νικολάους Μπερλακόβιτς, η Αυστρία έχει θέσει ως στόχο μέχρι το 2020 να παράγει το 34% των αναγκών της σε ενέργεια ανανεώσιμες πηγές, καθώς και 100% αυτάρκεια σε ενέργεια έως το 2050. Όπως δήλωσε ο Μπερλακόβιτς σε εκδήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας, υπολογίζεται ότι 100.000 νέες πράσινες θέσεις εργασίας θα ανοίξουν μέχρι το 2020 στη χώρα. Το 2000, η καθαρή παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας έφθασε τις 58,8 TWh, εκ των οποίων το 28,5% προερχόταν από ορυκτά καύσιμα, το 68,6% από υδροηλεκτρικές πηγές και το υπόλοιπο από άλλες πηγές. Κατά το ίδιο έτος, η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ανήλθε σε 54,8 TWh. Η συνολική εγκατεστημένη ισχύ στις αρχές του 2001 ήταν 14,2 εκατομμύρια kW. Το 2000 το πετρέλαιο αντιπροσώπευε το 39% της καταναλώσιμης ενέργειας, το φυσικό αέριο το 20%, ο άνθρακας το 10%, η υδροηλεκτρική ενέργεια το 31%, ενώ η πυρηνική ενέργεια 0%. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν υπάρχει μικρότερη ροή νερού για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, η εγχώρια ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας συμπληρώνεται από εισαγωγές μέσω γειτονικών χωρών. Πετρέλαιο παράγεται στη χώρα από το 1863 και βρίσκεται τόσο στην Άνω Αυστρία, κοντά στο Βόλγσεγκ αμ Χάουσρουκ, όσο και στην Κάτω Αυστρία, στην περιοχή της Βιέννης. Μετά την άντληση των περίπου 3.700.000 τόνων πετρελαίου το 1955, η παραγωγή σταδιακά μειώθηκε στα 22.000 βαρέλια την ημέρα, κατά το 2000. Η παραγωγή φυσικού αερίου έφθασε τα 1,698 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 1998, πολύ λιγότερα από τις εγχώριες ανάγκες. Η κατανάλωση ανήλθε στα 6.862 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το εν λόγω έτος.
Μαργαρίτα του Ανζού (1273-1299)

Η Μαργαρίτα, κόμισσα του Ανζού (Marguerite d'Anjou, 1273 - 31 Δεκεμβρίου 1299) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμισσα του Ανζού και του Μαιν, καθώς και κόμισσα του Βαλουά, του Αλανσόν, του Σαρτρ και του Περς από το γάμο της.

 Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Α΄ της Ουγγαρίας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας και ο Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης, ενώ ανιψιός της ήταν ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας. Όταν η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1299, ο σύζυγός της Κάρολος κόμης του Βαλουά έκανε δύο ακόμη γάμους και απέκτησε τρεις κόρες από τον καθέναν. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά, (μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας) στις 16 Αυγούστου 1290 στο Κορμπέγ, και πήρε από τον πατέρα της ως προίκα τις κομητείες του Ανζού και του Μαιν. Έγινε με τον σύζυγό της Κάρολο δούκισσα του Ανζού και του Μαιν, ενώ μαζί του απέκτησε: Ισαβέλλα 1292-1309, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης. Φίλιππος ΣΤ΄ 1293-1350, βασιλιάς της Γαλλίας. Ιωάννα 1294-1342, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Αβέν κόμη του Μπλουά. Μαργαρίτα 1295-1342, παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά. Κάρολος Β΄ 1297-1346, κόμης του Αλανσόν. Αικατερίνη 1299, απεβ. νήπιο. Charles T. Wood, The French Apanages and the Capetian Monarchy: 1224-1328, (Harvard University Press, 1966)
Άνταμ Μπρόντι

Ο Άνταμ Τζάρεντ Μπρόντι (Adam Jared Brody, 15 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1995 υποδυόμενος ένα β' ρόλο στη σειρά Οικογένεια Γκίλμορ (Gilmore Girls). Έγινε γνωστός με το ρόλο του στη σειρά California Teens (The O.C., 2003-2007). Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες όπως Mr. & Mrs. Smith (2005), Thank You for Smoking (2005), Ανάμεσα σε Τρεις Γυναίκες (In the Land of Women, 2007), Το Σώμα που Σκοτώνει (Jennifer's Body, 2009), Οι Μπάτσοι της Συμφοράς (Cop Out, 2010) και Scream 4 (2011).

 Ο Μπρόντι γεννήθηκε στο Κάρλσμπαντ, μία κομητεία του Σαν Ντιέγκο. Είναι ο μεγαλύτερος γιος της Βάλερι η οποία είναι γραφίστας και του Μαρκ Μπρόντι ο οποίος είναι δικηγόρος. Είναι Εβραίοι. Έχει δύο μικρότερα δίδυμα αδέλφια, τον Σον και τον Ματ. Είπε πως δεν ήταν Καζανόβας, αλλά είχε χαριτωμένες φίλες και λίγο πολύ ζούσε στην παραλία. Ο Μπρόντι αποφοίτησε από το κολέγιο σε ηλικία 19 ετών και πήγε να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ ως ηθοποιός. Ο Μπρόντι έπαιξε το 2000 το ρόλο του Μπάρι Γουίλιαμς στη ταινία Growing Up Brady του 2000 και έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία American Pie 2 το 1999. Το 2002 έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία Σήμα Κινδύνου (The Ring) και πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη σειρά California Teens. Για την ερμηνεία του έχει δεχτεί πολύ καλές κριτικές και είχε γίνει εφηβικό είδωλο πολλών θαυμαστών του. Το 2005 έπαιξε στην ταινία Mr & Mrs Smith. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία για τη συμμετοχή του στο California Teens. Το 2003 ο Μπρόντι ήταν σε σχέση με την συμπρωταγωνίστριά του στο California Teens Ρέιτσελ Μπίλσον και χώρισαν το 2006. Το 2014 παντρεύτηκε την Λέιτον Μίστερ. Άνταμ Μπρόντι στην IMDb
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1952

Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1952 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Συνολικά, 694 αθλητές από 30 χώρες έλαβαν μέρος σε 22 αγωνίσματα των 4 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Όσλο της Νορβηγίας, το διάστημα 14-25 Φεβρουαρίου 1952. Από τις 30 συμμετέχουσες χώρες, οι 13 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες. Στην κορυφή του πίνακα βρέθηκε για πέμπτη φορά σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες η Νορβηγία, αφήνοντας δεύτερους τους Αμερικανούς και τρίτους τους Φινλανδούς. Από την άλλη, η Ολλανδία κατέκτησε το πρώτο της μετάλλιο στις Χειμερινές Ολυμπιάδες.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1952 - Όσλο (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1952 Winter Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1952_2». olympanalyt.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2021.