IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ομπερά

Η Ομπερά (ισπανικά: Oberá‎), πρώην Σβέα (Svea), είναι πόλη στην επαρχία Μισιόνες της Αργεντινής και έδρα του νομού Ομπερά. Βρίσκεται 96 χλμ. ανατολικά της πρωτεύουσας της επαρχίας Ποσάδας, στην Εθνική Οδό 14, και περίπου 1.150 χλμ. βόρεια του Μπουένος Άιρες. Έχει 63.960 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.Στην πόλη υπάρχει αεροδρόμιο (ICAO: SATO).

 Η Ομπερά είναι η δεύτερη σε μέγεθος και σημασία πόλη της επαρχίας και ο πυρήνας της περιοχής Σιέρας Σεντράλες (Sierras Centrales). Η περιοχή διαθέτει ένα πολύχρωμο τοπίο, με πλούσια βλάστηση, ρυάκια, καταρράκτες και λοφώδεις περιοχές. Η Ομπερά είναι επίσης η εκπαιδευτική και πολιτιστική πρωτεύουσα της κεντρικής περιοχής της επαρχίας, με την ύπαρξη πανεπιστημίων και κολεγίων (όπως το Εθνικό Πανεπιστήμιο Μισιόνες). Η οικονομία της βασίζεται στη γεωργία και τη βιομηχανία. Η πολιτιστική ζωή της περιοχής χαρακτηρίζεται από ευρωπαϊκές επιρροές, καθώς η περιοχή κατοικήθηκε από πολυάριθμες αποικίες μεταναστών, αρχής γενομένης από το 1897. Η Ομπερά είναι επίσης γνωστή ως η "Πόλη των Εκκλησιών", καθώς διαθέτει περισσότερες από 30 εκκλησίες που ανήκουν σε διάφορα δόγματα. Στις 13 Ιουνίου 2009, η Ομπερά έγινε έδρα της νεοϊδρυθείσας ρωμαιοκαθολικής επισκοπής της Ομπερά. Η τελευταία δημιουργήθηκε με έδαφος που αποσπάστηκε από την Επισκοπή της Ποσάδας. Το 1913, μια ομάδα μεταναστών, στην πλειονότητά τους Σουηδοί, ίδρυσε την πόλη, αντλώντας έμπνευση για το όνομά της από μια βαλκυρία ή escudera [γυναίκα πολεμίστρια] (μητέρα Σβέα) που ανήκε σε μια αρχαία παράδοση στην ιστορία της Σουηδίας. Η περιοχή όπου ιδρύθηκε η Σβέα κατοικούνταν αρχικά σε μεγάλο βαθμό από νομαδικούς ιθαγενείς και ανήκε στην επαρχία Κορριέντες μέχρι την ομοσπονδιοποίηση της επαρχίας Μισιόνες το 1891. Η επαρχία βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Αργεντινής και έχει πολύ ιδιαίτερα γεωγραφικά χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι περιοχές της ζούγκλας και ο ποταμός Ιγκουασού. Ο ποταμός Ιγκουαζού εκβάλλει βόρεια στους περίφημους καταρράκτες Ιγκουασού, οι οποίοι ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και βρίσκονται σε απόσταση περίπου 300 χιλιομέτρων βόρεια της πόλης Ομπερά. Η Ομπερά έχει ιδιαίτερα θερμό υγρό υποτροπικό κλίμα (Κέππεν Cfa) και είναι μαζί με τον Μπερνάρντο ντε Ιριγκόσεν η πιο υγρή πόλη της Αργεντινής, με μέση ετήσια βροχόπτωση περίπου 2.300 χιλιοστά. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από θερμά, αποπνικτικά καλοκαίρια και θερμούς χειμώνες, με τακτικές περιόδους ισχυρών βροχοπτώσεων λόγω της μεταφοράς θερμού τροπικού αέρα προς τον πόλο από τη δυτική πλευρά του υποτροπικού αντικυκλώνα του Νότιου Ατλαντικού. Η πόλη φιλοξενεί το Ομπερά Τένις Κλουμπ, έναν πολυαθλητικό σύλλογο που είναι ιδιαίτερα γνωστός για το επαγγελματικό τμήμα μπάσκετ. Η ομάδα δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Εστάδιο Ομπερά Τένις Κλουμπ. Η Αουτόδρομο Σιουδάδ ντε Ομπερά έχει επίσης την έδρα της στην πόλη αυτή.
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2023

Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2023 ήταν η 48η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA, στον οποίο αγωνίζονται οι νικήτριες ομάδες των δύο κορυφαίων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν οι νικητές του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23 (Μάντσεστερ Σίτι) και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2022–23 (Σεβίλλη). Διεξήχθη στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στον Πειραιά, στις 16 Αυγούστου 2023. Ο αγώνας ήταν αρχικά προγραμματισμένος να διεξαχθεί στην Καζάν Αρένα στο Καζάν της Ρωσίας. Ωστόσο, λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, στις 25 Ιανουαρίου 2023 ο αγώνας αποφασίστηκε να μεταφερθεί στο γήπεδο του Πειραιά.

 Η Καζάν Αρένα στο Καζάν της Ρωσίας επιλέχθηκε αρχικά ως το γήπεδο φιλοξενίας από την Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA κατά τη συνάντησή της στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας στις 2 Μαρτίου 2020. Η Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου είχε επίσης υποβάλει υποψηφιότητα για τη διεξαγωγή του αγώνα στα Τίρανα, αλλά απέσυρε την υποψηφιότητα πριν από την ψηφοφορία.Ο αγώνας θα ήταν ο πρώτος για το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ που θα διεξαγόταν στη Ρωσία και ο δεύτερος τελικός διασυλλογικής διοργάνωσης της UEFA που θα διεξαγόταν στην πόλη μετά τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Γυναικών το 2009. Το στάδιο ήταν προηγουμένως χώρος διεξαγωγής του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2017, όπου φιλοξένησε τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων και έναν ημιτελικό και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, όπου φιλοξένησε τέσσερις αγώνες της φάσης των ομίλων, έναν για τον γύρο των 16 και ένα προημιτελικό. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, ήταν αβέβαιο αν ο αγώνας θα παιζόταν στο Καζάν. Η Ρωσία ανεστάλη από τις διοργανώσεις της UEFA και της FIFA τον Φεβρουάριο του 2022 και ο τελικός του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2021–22, που ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί στην Αγία Πετρούπολη, μεταφέρθηκε στο Παρίσι. Οι Τάταροι αξιωματούχοι είχαν ζητήσει από την UEFA να διεξαχθεί ο τελικός στο Καζάν.Στις 25 Ιανουαρίου 2023, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA αφαίρεσε από το Καζάν τα δικαιώματα φιλοξενίας και μετέφερε τον αγώνα στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στον Πειραιά της Ελλάδας. Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος». Επίσημος ιστότοπος
Λεπροκομείο

Λεπροκομείο ή Αποικία λεπρών ονομάζεται η καραντίνα ουσιαστικά των πασχόντων από λέπρα (επιστημονικός όρος: Νόσος Του Χάνσεν). Οι λεπροί εξορίζονταν στα λεπροκομεία για προφύλαξη του λαού από την ασθένεια.

 Οι αποικίες ήταν συνήθως σε νησάκια-θεραπευτήρια, στα οποία γιατροί φρόντιζαν τους ασθενείς για να εξελιχθεί πιο δύσκολα η Νόσος. Στα λεπροκομεία οι ασθενείς έκαναν ουσιαστικά μια ακόμα ζωή, αλλά χωρίς τις οικογένιές τους. Συνήθως το κράτος δεν νοιαζόταν αρκετά για τους Λεπρούς και έτσι οι συνθήκες διαβίωσης ήταν κακές. Ένα λεπροκομείο στην Ελλάδα ιδρύθηκε το 1903 στη νησίδα της Σπιναλόγκας απέναντι από την Κρήτη, και έκλεισε το 1957. Αξίζει να σημειωθεί πως το νησάκι είχε θέση στην τέχνη. Η συγγραφέας Βικτώρια Χίσλοπ εγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Το Νησί", που έγινε μπεστ σέλλερ πάρα πολύ γρήγορα. Έπειτα δημιουργήθηκε μία ελληνική σειρά 26 επεισοδείων, βασισμένη στο βιβλίο. Η σειρά αποτελεί μια από της πιο ακριβές παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης.
Πέντε οικογένειες

Πέντε Οικογένειες (αγγλικά: Five Families‎) αποκαλούνται οι βασικές εγκληματικές οικογένειες του οργανωμένου εγκλήματος στην Νέα Υόρκη της Ιταλο-Αμερικανικής Μαφίας. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1931 όταν ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο οργάνωσε τις διάφορες συμμορίες της Νέας Υόρκης σε δομή και ιεραρχία. Οι πέντε οικογένειες είναι: Οικογένεια Μπονάνο (Bonnano crime family) Οικογένεια Κολόμπο (Colombo crime family) Οικογένεια Γκαμπίνο (Gambino crime family) Οικογένεια Τζενοβέζε (Genovese crime family) Οικογένεια Λουκέσε (Luchese crime family)

 Το καλοκαίρι του 1931, και μετά την δολοφονία του Τζο Μασερία στις 15 Απριλίου του ίδιου έτους και το τέλος του πολέμου Καστελαμαρέζε, ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο αποφάσισε να δημιουργήσει τις πέντε οικογένειες για να ελέγχει πλήρως κάθε δραστηριότητα στην Νέα Υόρκη. Έτσι εισήγαγε πρώτα την εξής ιεραρχία σε κάθε οικογένεια της Μαφίας: Αφεντικό (capofamiglia) Υπαρχηγός (sotto capo) Σύμβουλος (Κονσιλιέρι) Λοχαγός (Κάπο) Στρατιώτης (soldato) Συνεργάτης (associate)Ο Μαραντζάνο ανακήρυξε τον εαυτό του «Αφεντικό όλων των Αφεντικών» (ιταλικά: capo di tutti capi‎), σπάζοντας όμως την συμφωνία που είχε κάνει με τον Λάκι Λουτσιάνο για την δολοφονία του Μασερία. Ο Λουτσιάνο δέχτηκε να δολοφονήσει τον Μασερία με αντάλλαγμα την ισότητα όλων των συμμοριών στην Νέα Υόρκη και χωρίς κάποιον επικεφαλής. Ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο θα βρεθεί δολοφονημένος στις 10 Σεπτεμβρίου 1931, πέντε μήνες μετά από την αυτοανακήρυξή του σε Αρχινονό. Ο Λουτσιάνο διέταξε την θέση του «Αφεντικού όλων των Αφεντικών» να αντικατασταθεί από την περίφημη «Επιτροπή» που ο αρχηγός της κάθε μιας των πέντε οικογενειών θα μετέχει στην Επιτροπή, συν τους αρχηγούς του Μπαφάλο και του Σικάγο. Το συμβούλιο θα υπηρετεί ως κυβερνητικό σώμα της Κόζα Νόστρα στις ΗΠΑ. Μετά τους κανόνες ιεραρχίας μπήκαν και τα όρια των περιοχών όπου η κάθε μια από τις πέντε οικογένειες θα είχε και την περιοχή που θα δραστηριοποιούταν χωρίς να επιτρέπεαι να μπαίνει στην περιοχή άλλης, παρ'όλα αυτά όμως υπήρχε το φαινόμενο παραβίασης αυτού του κανόνα με βίαια και αιματηρά περιστατικά. Έτσι η κάθε μια οικογένεια είχε τις παρακάτω περιοχές υπό τον ελέγχο της: Οικογένεια Μπονάνο (Μπρούκλιν, Κουίνς, Στάτεν Άιλαντ,Λονγκ Άιλαντ). Επίσης διατηρούσε επιρροή και στις περιοχές Μανχάταν, Μπρονξ, Κομητεία Γουεστσέστερ, Νιου Τζέρσεϊ, Καλιφόρνια, Φλόριντα και Κεμπέκ στον Καναδά. Οικογένεια Κολόμπο (Μπρούκλιν, Κουίνς και Λονγκ Άιλαντ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Στάτεν Άιλαντ, Μανχάταν, Μπρονξ, Νιου Τζέρσεϊ και Φλόριντα. Οικογένεια Γκαμπίνο (Μπρούκλιν, Κουίνς, Μανχάταν, Στάτεν Άιλαντ και Λονγκ Άιλαντ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Μπρονξ, Νιου Τζέρσεϊ, Κομητεία Γουεστσέστερ, Κονέκτικατ, Μίσιγκαν, Φλόριντα και Λος Άντζελες. Οικογένεια Γκενοβέζε (Μανχάταν, Μπρονξ, Μπρούκλιν και Νιου Τζέρσεϊ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Κουίνς, Στάτεν Άιλαντ, Λονγκ Άιλαντ, Κομητεία Γουεστσέστερ, Κομητεία Ρόκλαντ, Κονέκτικατ, Μασαχουσέτη και Φλόριντα. Οικογένεια Λουτσέζε (Μπρονξ, Μανχάταν, Μπρούκλιν και Νιου Τζέρσεϊ). Επίσης διατηρούσε επιρροή σε Κουίνς, Λονγκ Άιλαντ, Στάτεν Άιλαντ, Κομητεία Γουεστσέστερ και Φλόριντα.
Το Πορφυρούν Χρώμα (ταινία)

Το Πορφυρούν Χρώμα ή Το Πορφυρό Χρώμα (αγγλικά: The Color Purple) είναι αμερικανική δραματική, κοινωνική ταινία, παραγωγής 1985, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Άλις Γουόκερ. Πρωταγωνιστούν οι Γούπι Γκόλντμπεργκ, Ντάνι Γκλόβερ, Μάργκαρετ Έιβερι και Όπρα Γουίνφρι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής Αφροαμερικανίδας, τη Σέλι, και παρουσιάζει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Αφροαμερικανίδες το 1900, συμπεριλαμβανομένων της πείνας, του ρατσισμού και του σεξισμού. Το Πορφυρούν Χρώμα κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Δεκεμβρίου 1985. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Γκόλντμπεργκ και Β' Γυναικείου Ρόλου για τις Έιβερι και Γουίνφρι.

 Η Σέλι είναι Αφροαμερικανίδα που ζει στον αμερικανικό νότο. Είναι παντρεμένη με τον Άλμπερτ, έναν αδικαιολόγητα βίαιο άνδρα. Ως μόνη διέξοδο έχει τα γράμματα που στέλνει στην αδερφή της, Νέτι, στην οποία εξομολογείται τον πόνο της και τα παράπονά της. Ο Άλμπερτ όμως γνωρίζει για τη συνήθεια της Σέλι, η οποία την κρατάει κρυφή και φροντίζει να λαμβάνει αυτός τα γράμματα που στέλνει η Νέτι, αφήνοντας τη Σέλι να πιστεύει ότι η αδερφή της έχει πεθάνει. Η Σέλι στην πορεία αναπτύσει δυνατή φιλία με τη Σαγκ, την ερωμένη του Άλμπερτ. Παράλληλα με την ιστορία της Σέλι, εμπλέκονται και άλλες τραγικές ιστορίες εγχρωμων γυναικών, που είτε κακοποιούνται από το σύζυγό τους, είτε ταπεινώνονται από φυλετικές διακρίσεις. Γούπι Γκόλντμπεργκ στο ρόλο της Σέλι Χάρις Τζόνσον Ντάνι Γκλόβερ στο ρόλο του Άλμπερτ Τζόνσον Όπρα Γουίνφρι στο ρόλο της Σοφία Μάργκαρετ Έιβερι στο ρόλο της Σαγκ Ακόσουα Μπούσια στο ρόλο της Νέτι Χάρις Έιντολφ Σίζαρ στο ρόλο του Ηλικιωμένου Κύριου Γουίλαρντ Παγκ στο ρόλο του Χάρπο Τζόνσον Ρέι Ντον Τσονγ στο ρόλο του Σκουίκ Λώρενς Φίσμπερν στο ρόλο του Σουέιν Ντέινα Άιβι στο ρόλο της Κυρίας Μίλι Λέοναρντ Τζάκσον στον ρόλο του πατέρα της Σέλι και της Νέτι Με προϋπολογισμό 15.000.000 δολάρια, η ταινία Το Πορφυρούν Χρώμα έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 5,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 98,4 εκατομμύρια δολάρια. Το Πορφυρούν Χρώμα στο IMDb
Ιστιοπλοΐα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 470 γυναικών

Το 470 γυναικών, αποτελεί αγώνισμα της Ιστιοπλοΐας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 που έλαβε χώρα από τις 28 Ιουλίου έως και τις 4 Αυγούστου 2021 στο λιμάνι της Ενοσίμα. Πραγματοποιήθηκαν 10 προκριματικές ιστιοδρομίες και ο τελικός αγώνας μεταλλίου, στον οποίο αναδείχθηκαν χρυσοί Ολυμπινίκες, οι Βρεττανές Χάνα Μιλς και Εΐλιντ Μακιντάιρ. Στο αγώνισμα προκρίθηκαν συνολικά 21 πληρώματα από 21 διαφορετικές χώρες.

 Το αγώνισμα αποτελείται από 10 διαφορετικές ιστιοδρομίες και τον τελικό αγώνα μεταλλίου. Όλες οι αθλήτριες ξεκινάν και πλέουν μαζί μια προκαθορισμένη διαδρομή, ενώ πρέπει να περάσουν από συγκεκριμένα σημάδια/σημαδούρες πριν τερματίσουν. Το κάθε σκάφος χειρίζονται 2 ιστιοπλόοι. Στο τέλος κάθε ιστιοδρομίας, κάθε πλήρωμα λαμβάνει βαθμούς ποινής, ανάλογα με την θέση που τερμάτισε (πχ. οι πρώτοι λαμβάνουν 1 βαθμό, οι δεύτεροι 2 κ.ο.κ.). Στο τέλος των 10 ιστιοδρομιών τα 10 σκάφη που συγκέντρωσαν τους λιγότερους βαθμούς ποινής, προκρίνονται στον αγώνα μεταλλίου. Κάθε πλήρωμα, έχει το δικαίωμα να αποκλείσει μια ιστιοδρομία από την συνολική καταμέτρηση των βαθμών ποινής, εκτός του αγώνα μεταλλίου, ο οποίος μετράει διπλά. Αυτοί που συγκέντρωσαν τους λιγότερους βαθμούς ποινής μετά από όλους τους αγώνες, είναι οι νικητές. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, υπερτερεί το πλήρωμα που τερμάτισε πιο γρήγορα στον αγώνα μεταλλίου.
Μαρσέλο Πλετς

Ο Μαρσέλο Πλετς (Marcelo José Pletsch) (γεν. 1976) είναι αμυντικός ποδοσφαιριστής από τη Βραζιλία, ο οποίος έχει αγωνιστεί επτά σεζόν στην Μπουντεσλίγκα, δύο σεζόν στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο και μία σεζόν στην Κύπρο με την Ομόνοια Λευκωσίας. Έχει ύψος 1,85 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού.

 Ο Μαρσέλο Πλετς γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1976 στην πόλη Τολέδο της επαρχίας Παρανά στη Βραζιλία. Ως το 1999 έπαιξε στην πατρίδα του, με τελευταίο σύλλογο την Ολιβεϊρένσε. Έπειτα αγωνίστηκε με επιτυχία για επτά χρόνια στη Γερμανία, στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ και στην Καϊζερσλάουτερν και απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, όπου ήταν προπονητής ο Έβαλντ Λίνεν. Έπαιξε με επιτυχία δύο χρονιές ως βασικό στέλεχος της ομάδας του Πανιωνίου που τερμάτισε και τις δυο χρονιές στην 5η θέση ενώ μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου έπαιξε στους ομίλους. Το 2008-09 μεταγράφηκε στην κυπριακή Ομόνοια, με την οποία επίσης αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και τη σεζόν 2009-10 παίζει στης Σερβία, στη Βοϊβοντίνα Νόβισαντ. Β΄ κατηγορία Γερμανίας: 2000-01 (άνοδος στην Μπουντεσλίγκα)
Ντομένικο Γκαττιλούζιο

Ο Ντομένικο Γκαττιλούζιο (περ.1422 - 1458), εξελληνισμένα Δομήνικος Γατελούζος, ήταν γενουάτης άρχοντας της Λέσβου λίγο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, συγκεκριμένα από το 1455 ως το 1458. Δεν είχε ανεξαρτησία αλλά μερική αυτονομία καταβάλλοντας μεγάλο φόρο υποτέλειας στους Οθωμανούς Τούρκους.

 Γεννήθηκε περι το 1422 στη Φώκαια της Μικράς Ασίας, που τότε διοικούσαν οι Γκαττιλούζιο. Ο Ντομένικο ήταν δεύτερος γιος του Ντορίνο Α΄ Γκαττιλούζι και της Οριέττα Ντόρια. Ήταν αδελφός του Φραντσέσκο Γ' κυρίου της Θάσου, του Νικολό Γκαττιλούζι, της Τζινέβρας, της Κατερίνας και της Μαρίας. Το 1449 ο πατέρας του αρρώστησε τόσο βαριά που η εξουσία πέρασε ουσιαστικά στο Ντομένικο, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραντσέσκο είχε ήδη πεθάνει. Σύμβουλός και γραμματέας του ήταν ο βυζαντινός λόγιος Δούκας. Το 1450 δέχτηκε επίθεση από το στόλο των Οθωμανών αλλά το νησί, παρά τις απώλειες, άντεξε και κράτησε τη διοίκηση σε χέρια χριστιανών. Το 1453 μετά την Άλωση, έστειλε το Δούκα στην Κωνσταντινούπολη για την καταβολή του ετήσιου φόρου υποτελείας. Ο Μωάμεθ Β' του ζήτησε περισσότερα και του δωσε σε αντάλλαγμα και τη Λήμνο, όπου οι Γκατιλλούζιο κατείχαν ως τότε μονο το λιμάνι του Κότσινου. Το 1455 έκανε την εμφάνισή του μπρος στο λιμάνι της Μυτιλήνης ο στόλος του Χαμζά Μπέη. Ο Ντομένικο έστειλε το Δούκα με πλούσια δώρα και τρόφιμα για να κερδίσει την ουδετερότητα κι ανεξαρτησία του. Στις 30 Ιουνιου 1455 πέθανε ο πατέρας του κι ο Ντομένικο έγινε και επίσημα άρχοντας της Λέσβου. Για άλλη μια φορά έστειλε το Δούκα για να ενημερώσει το σουλτάνο και να καταβάλει τον ετήσιο φόρο υποτελείας, αυτη τη φορά στην Αδριανούπολη. Ο Τούρκος όμως απαίτησε να έλθει ο ίδιος ο Ντομένικο ενώπιόν του. Ο Δούκας επέστρεψε εσπευσμένα στη Λέσβο, ενημέρωσε το Ντομένικο και μαζί αναχώρησαν και πάλι για να βρουν το Μωάμεθ που εν τω μεταξύ ήταν στη Ζλάτικα της Βουλγαρίας. Εκεί τον βρήκε, πλήρωσε το φόρο κι εγινε αποδεκτός ως νέος υποτελής άρχοντας αλλά με ακόμα μεγαλύτερο φόρο(απο 3000 σε 4000 χρυσά δουκάτα) και με την υποχρέωση να παραχωρήσει τη Θάσο. Το 1458 όμως ο αδελφός του Νικολό τον κατηγόρησε για συνεργασία με τους Τούρκους, τον φυλάκισε και διέταξε να τον πνίξουν, παρουσία της συζύγου του Μαρία Τζουστινιάνι. Ο Νικολό υφάρπαξε την εξουσία και τέσσερα χρόνια αργότερα το Σεπτέμβριο του 1462 κατά την πολιορκία της Μυτιλήνης από τον Μωάμεθ Β', παρέδωσε την πόλη στους Οθωμανούς Τούρκους. Γενεαλογία Γκαττιλούζι (Γατελούζοι) Miller, William (1913). «The Gattilusj of Lesbos (1355–1462)». Byzantinische Zeitschrift Cawley, Charles, LESBOS (GATTILUSIO), Foundation for Medieval Genealogy, http://fmg.ac/Projects/MedLands/LATIN%20LORDSHIPS%20IN%20GREECE.htm#_Toc359579874, ανακτήθηκε στις August 2012 Marek, Miroslav. «Gattilusio family». genealogy.euweb.cz. Genealogy.EU].
Ζε Καλάνγκα

Ο Πάουλο Μπατίστα Νσίμπα (πορτογαλικά: Paulo Baptista Nsimba‎, γεννημένος στις 12 Οκτωβρίου 1983), περισσότερο γνωστός ως Ζε Καλάνγκα (πορτογαλικά: Zé Kalanga‎), είναι Ανγκολέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος μέσος.

 Όντας επίσης γνωστός ως Ρικάρνο Ελόι (πορτογαλικά: Ricardo Eloy‎), ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του από τον ανγκολέζικο σύλλογο της γενέτειράς του, καθώς και πρωτεύουσας της χώρας, Λουάντα, Πέτρο Ατλέτικο. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως διεθνής με την Εθνική Ανγκόλας το 2003, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο τη Γκαμπόν. Οι θετικές και άκρως υποσχόμενες εμφανίσεις του με τα χρώματα της Ανγκόλας στη δεξιά πτέρυγα του γηπέδου κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 οδήγησαν στη μεταγραφή του στη ρουμανική Ντινάμο Βουκουρεστίου, όπου και, κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν παρουσίας του με τα χρώματα του συλλόγου, ήταν μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε το ρουμανικό πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης σεζόν.Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, ο Ζε Καλάνγκα ψηφίστηκε ως Κορυφαίος Παίκτης της αναμέτρησης της Ανγκόλας, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων της διοργάνωσης, με αντίπαλο το Ιράν, η οποία έλαβε χώρα στις 21 Ιουνίου, αναμέτρηση στη διάρκεια της οποίας έδωσε ασίστ στον συμπαίκτη του, Φλάβιο, ο οποίος άνοιξε το σκορ, με το τελικό αποτέλεσμα να λήγει ισόπαλο 1-1.Τον Ιούνιο του 2007, έπειτα από σχετική άδεια διακοπών, δεν συμμετείχε στη θερινή προετοιμασία της Ντινάμο ενόψει της επερχόμενης σεζόν, γεγονός το οποίο και οδήγησε στην παραχώρησή του, υπό την μορφή δανεικού, στην πορτογαλική Μποαβίστα, για τη συνολική διάρκεια της σεζόν 2007-08.Στη συνέχεια, κλήθηκε ως μέλος της ανγκολέζικης αποστολής ενόψει του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2008, το οποίο διεξήχθη στη Γκάνα, όπου ο ίδιος εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή κατά τη διάρκεια της εναρκτήριας αναμέτρησης της Ανγκόλας για τη συγκεκριμένη διοργάνωση, με αντίπαλο τη Νότια Αφρική. Η ποιοτική εμφάνισή του οδήγησε στη χρησιμοποίησή του ως βασικού κατά τη διάρκεια της δεύτερης αναμέτρησης της εθνικής ομάδας της χώρας του για τη συγκεκριμένη διοργάνωση, με αντίπαλο τη Σενεγάλη, όπου και αγωνίστηκε για τη συνολική διάρκεια της αναμέτρησης, πραγματοποιώντας, παράλληλα, άκρως θετική εμφάνιση, καθώς έδωσε ασίστ στον συμπαίκτη του επιθετικό, Μανούτσο, ο οποίος με κεφαλιά σημείωσε ένα από τα γκολ της επικράτησης της Ανγκόλας με τελικό σκορ 3-1. Ντιναμό Βουκουρεστίου Λίγκα 1: 2006-07 (Αγγλικά) Προφίλ Ζε Καλάνγκα στο Soccerway
Έρικ Μορίλο

Ο Έρικ Μορίλο (Erick Morillo, 26 Μαρτίου 1971 - 1 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Αμερικανός μουσικός παραγωγός και DJ. Ανάμεσα στα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε ήταν Ministers De la Funk, The Dronez, RAW, Smooth Touch, RBM, Deep Soul, Club Ultimate και Li'l Mo Ying Yang. Ο Μορίλο ήταν περισσότερο γνωστός για την επιτυχία του 1993 I Like to Move It, της οποίας ήταν παραγωγός με το ψευδώνυμο Reel 2 Real και συμπεριλήφθηκε στο σάουντρακ της παιδικής ταινίας Μαδαγασκάρη (2005).

 “Subliminal Get the Message” by Various Artists “Good Love” by Richard F. “Hold On” by Jose Nunez Feat and Octahvia “I Need Your Love” by Full Intention Presents The Rule “Hazin’ + Phazin’” by The “Choo-Choo” Project Just Can’t Get Enough (rmxs)” by Harry “Choo-Choo” Romero Feat and Inaya Day “Big Love” by Pete Heller “It’s All Good” by Da Mob Feat and Jocelyn Brown “Believe (rmxs)” by Ministers De-La Funk Feat and Jocelyn Brown. “I Want You” CZR Featuring Delano Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Erick Morillo στο Wikimedia Commons
Σφαγή των Λιγκιάδων

Η σφαγή στους Λιγκιάδες έλαβε χώρα στις 3 Οκτωβρίου 1943. Ήταν γερμανικό έγκλημα πολέμου που διέπραξαν μέλη της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας. Το χωριό των Λιγκιάδων (κοντά στα Ιωάννινα) στη βορειοδυτική Ελλάδα, επελέγη αυθαίρετα από την Βέρμαχτ ως αντίποινα για την δολοφονία ενός γερμανού αξιωματούχου από μέλη της ελληνικής Αντίστασης. Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων ήταν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι.

 Οι ελληνικές αντιστασιακές ομάδες ήταν ενεργές στη βορειοδυτική Ελλάδα (Ήπειρος) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε ένα περιστατικό, ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) έστησε ενέδρα σε γερμανικό κομβόι κοντά στη Πρέβεζα. Ως αποτέλεσμα αυτής της δράσης, ο διοικητής του τάγματος Γιόζεφ Ζάλμινγκερ σκοτώθηκε από μαχητές της αντίστασης. Ο Ζάλμινγκερ είναι υπεύθυνος για διάφορες επιθέσεις κατά αμάχων, όπως η σφαγή του Κομμένου η οποία οδήγησε στον θάνατο 317 ατόμων.Το χωριό των Λιγκιάδων δεν μπορεί να συνδεθεί καθαρά με κάποια αντιστασιακή δραστηριότητα από τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Ένας από τους λόγους που οι Γερμανοί επέλεξαν το χωριό για στόχο είναι ίσως το γεγονός ότι το χωριό ήταν ορατό από τα Ιωάννινα, ελπίζοντας ότι μια τέτοια καταστροφή θα τρόμαζε τους κατοίκους των Ιωαννίνων. Όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν, οδηγήθηκαν στην κεντρική πλατεία του χωριού από τους Γερμανούς. Αφού έγινε εκτεταμένη έρευνα και λεηλασία στις κατοικίες των χωριατών, όλοι οι πολίτες διαιρέθηκαν σε μικρές ομάδες και οδηγήθηκαν στις αποθήκες αρκετών σπιτιών. Ύστερα οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν. Εκτός από την εκκλησία και το σχολείο του χωριού, όλα τα κτίρια του χωριού πυρπολήθηκαν. Η συντριπτική πλειοψηφία των 92 θύματα ήταν παιδιά, βρέφη, γυναίκες και ηλικιωμένοι.Τρία παιδιά και δύο ενήλικες κατάφεραν να γλιτώσουν τον θάνατο. Προσποιήθηκαν τους νεκρούς ανάμεσα στα θύματα και το έσκασαν από τα πυρπολημένα κτίρια ανεβαίνοντας από το τζάκι. Οι περισσότεροι ντόπιοι ενήλικες δεν ήταν παρόντες κατά την διάρκεια της επίθεσης, επειδή δούλευαν σε γειτονικά χωριά και γλίτωσαν τον θάνατο. Στις 7 Μαρτίου του 2014 ο πρόεδρος της Γερμανίας Γιοάχιμ Γκάουκ επισκέφθηκε το χωριό των Λιγκιάδων μαζί με τον πρώην ΠτΔ Κάρολο Παπούλια. Ο Γκάουκ ήταν ο πρώτος επίσημος αξιωματούχος της Γερμανίας που επισκέφθηκε το χωριό και εξέφρασε τις απολογίες του για τις φρικαλεότητες που διέπραξαν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ. Hermann, Hans-Georg (2008). Von den Leges Barbarorum bis zum ius barbarum des Nationalsozialismus: Festschrift für Hermann Nehlsen zum 70. Geburtstag (στα Γερμανικά). Böhlau Verlag Köln Weimar. σελίδες 423–425. ISBN 9783412201418. Kambas, Chryssoula· Mitsou, Marilisa (2015). Die Okkupation Griechenlands im Zweiten Weltkrieg: Griechische und deutsche Erinnerungskultur (στα Γερμανικά). Böhlau Verlag Köln Weimar. ISBN 9783412224677. Meyer, Hermann Frank (2008). Blutiges Edelweiß: die 1. Gebirgs-Division im Zweiten Weltkrieg (στα Γερμανικά). Ch. Links Verlag. ISBN 9783861534471.
Μπόμπι Μπλου Μπλαντ

Ο Ρόμπερτ Μπλαντ (Robert Calvin "Bobby" Bland, 27 Ιανουαρίου 1930 – 23 Ιουνίου 2013), γνωστός και ως Μπόμπι Μπλου Μπλαντ (Bobby "Blue" Bland) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της μπλουζ και της σόουλ. Αρχικά ήταν μέλος των Beale Streeters και αναφερόταν μερικές φορές με το όνομα "Λιοντάρι της Μπλουζ". Μαζί με άλλους καλλιτέχνες όπως οι Σαμ Κουκ, Ρέι Τσαρλς και Τζούνιορ Πάρκερ, ο Μπλαντ ανέπτυξε έναν ήχο που συγκέρασε την γκόσπελ με την μπλουζ και την R&B. Μιμητής του Φρανκ Σινάτρα, ήταν επίσης γνωστός ως ο "Σινάτρα των μπλουζ". Η μουσική του έχει επίσης επιρροές από το Νατ Κινγκ Κόουλ. Ο Μπλαντ έγινε μέλος του Blues Hall of Fame το 1981 και του Rock and Roll Hall of Fame το 1992, ενώ τιμήθηκε και με Βραβείο Γκράμι συνολικής προσφοράς το 1997.

 Blues Consolidated - 1958 (Duke Records) (με τον Τζούνιορ Πάρκερ) Two Steps from the Blues (Duke 1961/MCA 2002) Here's the Man! - 1962 (Duke Records) Call On Me/That's The Way Love Is - 1963 (Duke Records) Ain't Nothing You Can Do - 1964 (Duke Records) The Soul of The Man - 1966 (Duke Records) Touch of The Blues - 1967 (Duke Records) Spotlighting The Man - 1969 (Duke Records) His California Album - 1973 (Dunhill Records) Dreamer - 1974 (Dunhill Records) Get On Down - 1975 (ABC Records) Reflections In Blue - 1977 (ABC Records) Come Fly With Me - 1978 (ABC Records) I Feel Good, I Feel Fine - 1979 (MCA Records) Sweet Vibrations - 1980 (MCA 27076) (φόρος τιμής στον Τζο Σκοτ) Try Me, I'm Real - 1981 (MCA 5233) Here We Go Again - 1982 (MCA 5297) Tell Mr Bland - 1983 (MCA 5425) You've Got Me Loving You - 1984 (MCA 52436) Members Only - 1985 (Malaco Records) After All - 1986 (Malaco Records) Blues You Can Use - 1987 (Malaco Records) Midnight Run - 1989 (Malaco Records) Portrait of the Blues - 1991 (Malaco Records) Years of Tears - 1993 (Malaco Records) Sad Street - 1995 (Malaco Records) Memphis Monday Morning - 1998 (Malaco Records) Blues At Midnight - 2003 (Malaco Records) Together for the First Time (με τον B.B. King) - 1974 (ABC) Bobby Bland and B. B. King Together Again...Live - 1976 (ABC) Live On Beale Street - 1998 (Malaco Records) The Best Of - 1967 (Duke Records) The Best Of Volume 2 - 1968 (Duke Records) First Class Blues - 1987 (Malaco Records) I'll take care of you - Rafael Lechowski - 2010 (Free) The Anthology - 2001 (MCA Records) Δισκογραφία Bobby Bland at Wenig-Lamonica Associates Ο Bobby Blue Bland Αρχειοθετήθηκε 2011-07-07 στο Wayback Machine. στο AuthenticBlues.com
Ζιγοβίστι Αρκαδίας

Το Ζιγοβίστι ή Ζυγοβίστι είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.160 μέτρων στις πλαγιές του Μαινάλου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Πελοποννήσου. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Το Ζυγοβίστι ανήκει στο δήμο Γορτυνίας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 27 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την οικοδομία. Απέχει 6 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα.

 Το 1927 του αποδόθηκε η ονομασία Ζυγός, η οποία τελικά δεν διατηρήθηκε καθώς το 1932 επανήλθε η παλαιότερη ονομασία.Οι πρώτοι κάτοικοι και ιδρυτές του χωριού ήταν οι Κovτoγιαvvαίoι, οι οποίοι ήρθαν από την περιοχή Αλαγονίας στη Μεσσηνία στα τέλη του 16ου αιώνα για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Το χωριό είχε σημαντικό ρόλο κατά την Επανάσταση του 1821 καθώς κάτοικοί του ήταν από τους πρώτους που ακολούθησαν το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος τους χρησιμοποίησε ως σωματοφύλακές του με την ονομασία "Αθάνατο Σώμα". Προς τιμήν τους η κεντρική πλατεία του χωριού λέγεται Πλατεία Αθανάτων στην οποία υπάρχει μαρμάρινο μνημείο.Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η εκκλησία Μεταμορφωσεως του Σωτήρα ενώ αξιοσημείωτα κτίσματα είναι το παλαιό δημοτικό σχολείο, το Καποδιστριακό Διδακτήριο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1957 και χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Ο πληθυσμός του Ζιγοβιστίου γνώρισε σταθερότητα την περίοδο 1879 - 1940 αλλά μεταπολεμικά μειώθηκε σημαντικά. Τις τελευταίες τρείς δεκαετίες είναι σχετικά σταθερός.Το 2021 ωστόσο σημείωσε μεγάλη μείωση ο πληθυσμός. GTP - Greek Travel Pages Δήμος Δημητσάνης - Ζυγοβίστι Πληροφορίες για το Ζυγοβίστι
Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας

Το Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Stadion Narodowy) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στη Βαρσοβία, το οποίο κτίστηκε στο μέρος όπου βρισκόταν το Στάδιο της Δεκαετίας που θεωρείτο ως η μεγαλύτερη αγορά της Ευρώπης. Η κατασκευή του Εθνικού Σταδίου ξεκίνησε το 2009 και έληξε το 2011. Το στάδιο άνοιξε στις 16 Δεκεμβρίου 2011. Σ' αυτό το στάδιο διεξήχθησαν αγώνες του Euro 2012.

 Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στους 58.145 ανθρώπους και έχει κινητή στέγη, η οποία μπορεί να μετατρέπει το στάδιο σε αθλητική αρένα και σε χώρο για συναυλίες. Κοντά στο στάδιο θα χτιστεί μια ολυμπιακή πισίνα με θέσεις για 4.000 άτομα, ένα γουότερπαρκ, ένα ξενοδοχείο και ένα congress hall, το οποίο θα διαθέτει χώρο στάθμευσης για 8.000 αυτοκίνητα στην περιοχή του σταδίου και άλλα 4.000 στο παρακείμενο έδαφος. Επίσης αναμένεται και η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού «Σταντιόν», το οποίο θα ενώνει την περιφέρεια και το κέντρο της πόλης. Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, η εθνική Πολωνίας αντιμετώπισε την εθνική Πορτογαλίας. Κατά τη διάρκεια του Euro 2012, στο στάδιο διεξήχθησαν τρεις αγώνες του Ομίλου Α - δύο αγώνες με τη συμμετοχή της εθνικής Πολωνίας (απέναντι στην εθνική Ελλάδος και στην εθνική Ρωσίας)-, καθώς επίσης ένας προημιτελικός και ένας ημιτελικός. Το Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας θα είναι και η έδρα της Λέγκια Βαρσοβίας - το Pepsi Arena θα βρίσκεται υπό ανακατασκευή και επέκταση, χωρίς να κλείσει. Η Λέγκια Βαρσοβίας ανακοίνωσε ότι θα χρησιμοποιεί το Εθνικό Στάδιο Βαρσοβίας μονάχα για μεγάλες αναμετρήσεις. Η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση που έγινε στο Εθνικό Στάδιο ήταν το ντέρμπι της Λέγκια και της Βίσλα Βαρσοβίας, στις 11 Φεβρουαρίου 2012, για το Κύπελλο ποδοσφαίρου Πολωνίας. Эскиз нового стадиона включая окрестности Предварительное описание стадиона в Польско-Украинской заявке на Евро-2012 Фотографии со стадиона
Τάμας Μπόρσος

Ο Τάμας Μπόρσος ντε Ος (Μαροσβασαρέλι, 14 Ιουνίου 1566 – μετά το 1633) ήταν Ούγγρος πολιτικός και διπλωμάτης στο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας, ο οποίος υπηρέτησε ως δήμαρχος του Μαροσβασαρέλι (που σήμερα ονομάζεται Τίργκου Μούρες) και πρσεβευτής του Γκαμπριέλ Μπεθλέν, πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία .

 Ο Τάμας ήταν γιος του ιστορικού Σεμπεστένι Μπόρσος, ο οποίος το 1597, υπηρέτησε ως συμβολαιογράφος, ενώ από το 1602 έως το 1604, ήταν ο δήμαρχος (αρχιδικαστής) του Μαροσβασαρέλι. Κατά τη διάρκεια μαχών με τους Οθωμανούς, το παλιό φρούριο του Μαροσβασαρέλι καταστράφηκε και δεν έδωσε καταφύγιο στους κατοίκους. Μαζί με πολλούς άλλους κατοίκους της πόλης, ο Τάμας Μπόρσος βρήκε τότε καταφύγιο στο Μπρασόβ (ουγγρικά: Brassó‎, ρουμανικά: Braşov‎), πόλη των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας. Βλέποντας το κάστρο της πόλης, ο Μπόρσος είχε αναφωνήσει: «Αχ, αν μπορούσα να χτίσω μόνο έναν από τους προμαχώνες του στο Μαροσβασαρέλι, δεν θα χρειαζόταν ο κόσμος να αναζητήσει καταφύγιο στο δάσος σε περίπτωση κινδύνου». Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αρχιδικαστής έστειλε αρκετές αιτήσεις στον πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας και στον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να λάβει την άδεια για την ανέγερση ενός φρουρίου. Αφού έλαβε τις απαραίτητες εγκρίσεις, η κατασκευή ξεκίνησε το 1602. Πρώτα αποκαταστάθηκε η κατεστραμμένη εκκλησία του φρουρίου, μετά χτίστηκαν οι προμαχώνες και τα τείχη πάχους δέκα μέτρων. Ο πληθυσμός της πόλης συνέβαλε σημαντικά στην κατασκευή του κάστρου και των προμαχώνων καθώς οι συντεχνίες της πόλης ανέλαβαν το κόστος κατασκευής και τις εργασίες των πέντε στους επτά προμαχώνες. Ήταν ο εκπρόσωπος της γενέτειράς του στη σύνοδο του κοινοβουλίου της Τρανσυλβανίας που πραγματοποιήθηκε στο Ντες (που σήμερα ονομάζεται Ντες και ανήκει στη Ρουμανία) το 1603. Από το 1605, διορίστηκε δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο του Πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας (ουγγρικά: fejedelmi tábla‎). Το 1606, ήταν μέλος του κοινοβουλίου της Τρανσυλβανίας και έκανε γνωστό στον πρίγκιπα Ιστβάν Μποκσάϊ ότι το Μαροσβασαρέλι αναγνώριζε την κυριαρχία του. Ο Τάμας Μπόρσος είναι γνωστός ως ένας από τους πρώτους Ούγγρους διπλωμάτες. Κατά τα έτη 1613, 1618 και 1625, ήταν ο πρεσβευτής (τουρκικά: kapu kethüdasi, ουγγρικά: kapitiha‎) της Τρανσυλβανίας στην Υψηλή Πύλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην Κωνσταντινούπολη. Ενήργησε ως επίτροπος του πρίγκιπα Γκαμπριέλ Μπεθλέν στις συνθήκες ειρήνης της Τρνάβα (1615) και του Γκιαρμάτ (1625). Το 1630, ήταν απεσταλμένος της Τρανσυλβανίας στον Τούρκο βεζίρη της Βούδας. Πέθανε μετά το 1633. Οι διπλωματικές του επιστολές, γραμμένες στην ουγγρική γλώσσα. προς τον Γκαμπριέλ Μπεθλέν, πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας, και άλλα χειρόγραφά του αποτελούν σημαντικές πηγές για τη μελέτη της πολιτικής ιστορίας της Τρανσυλβανίας.
Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ

Η Γενική Γραμματεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (αγγλικά: United Nations Secretariat) είναι ένα από τα κύρια όργανα του ΟΗΕ, με διοικητικό και πολιτικό χαρακτήρα, του οποίου η σύσταση, οι επιμέρους αρμοδιότητες και τα καθήκοντά του προβλέπονται από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ, υπηρετώντας όλα τα άλλα κύρια όργανα του ΟΗΕ διευθύνει τα προγράμματά του και κατευθύνει την πολιτική που τα διαγράφουν. Της Γ.Γ. προΐσταται ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, ο οποίος εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μετά όμως από πρόταση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ(¹).

 Οι αρμοδιότητες του Γενικού Γραμματέα που προΐσταται της Υπηρεσίας αυτής διακρίνονται σε διοικητικές και πολιτικές. Υπό την άποψη αυτή ο Γενικός Γραμματέας προΐσταται ως ανώτερος διοικητικός υπάλληλος του Οργανισμού και συγχρόνως είναι Γενικός Γραμματέας της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας, του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ, καθώς και του Συμβουλίου Κηδεμονιών. Υπό την άποψη αυτή ο Γενικός Γραμματέας διατηρεί το δικαίωμα να εφιστά την προσοχή του Συμβουλίου Ασφαλείας για οποιοδήποτε θέμα που μπορεί ν΄ απειλήσει την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, προσφέροντας έργο αντίστοιχο με τα προβλήματα που απασχολούν τον ΟΗΕ, όπως αυτά αναφέρονται, προληπτικά, στον Καταστατικό Χάρτη. Στο πλαίσιο αυτό των αρμοδιοτήτων ο Γενικός Γραμματέας καλείται να προσφέρει κάθε φορά τις καλές του υπηρεσίες, με την επίσημη μεσολάβησή του για την επίλυση οποιονδήποτε διαφορών που μπορεί να ενσκύψουν μεταξύ των κρατών-μελών ή διεθνών διαφορών, διαχειρίζοντας κρίσεις με ειρηνευτικές επιχειρήσεις και συζητώντας με εκπροσώπους των κυβερνήσεων. Επίσης μελετά τις διεθνείς οικονομικές τάσεις, υποβάλλει μελέτες που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, φυσικούς πόρους κ.λπ. Για την καλύτερη και ταχύτερη επίτευξη των παραπάνω, ο Γ.Γ. οργανώνει διεθνείς διασκέψεις, προβαίνει σε συγκέντρωση στατιστικών στοιχείων καθώς και σε συλλογή πληροφοριών, με ειδικούς επιθεωρητές, κυρίως σε θέματα που αφορούν την εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ήταν ο Νορβηγός Τρύγκβε Λη που υπηρέτησε μέχρι το 1953. Στη συνέχεια ανέλαβε ο Σουηδός Νταγκ Χάμμερσελντ (Dag Hammarskjöld), μέχρι τον θάνατό του το 1961 σε αεροπορικό δυστύχημα στην Αφρική. Αυτόν διαδέχθηκε ο Βιρμανός Ου Θαντ, (U Thant), μέχρι το 1972, όπου ανέλαβε ο Αυστριακός Κουρτ Βαλτχάιμ, (Kurt Waldheim), τον οποίο και διαδέχθηκαν στη σειρά το 1982 ο Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ, (Javier Pérez de Cuéllar), το 1992 ο Αιγύπτιος Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, (Boutros Boutros Ghali), το 1997 ο Κόφι Ανάν, το 2007 ο Μπαν Κι-Μουν (Ban Ki-moon). Από την 1η Ιανουαρίου 2017 ως σήμερα Γενικός Γραμματέας είναι ο Αντόνιο Γκουτέρες. (¹) Πολλοί διεθνολόγοι υποστηρίζουν, ως σωστότερη άποψη, ότι η εκλογή του Γενικού Γραμματέα θα έπρεπε να γίνεται απ΄ ευθείας από τη Γενική Συνέλευση, χωρίς καθόλου τη μεσολάβηση, (εν προκειμένω εισήγηση), του Συμβουλίου Ασφαλείας, προκειμένου έτσι αυτός να είναι, (ή τουλάχιστον να θεωρείται), απαλλαγμένος επιρροών των Μεγάλων Δυνάμεων. Ανδρέα Ζιμπουλάκη "Διεθνές Δίκαιο" Αθήναι 1979 σ.121-122.
398 Αδμήτη

Η Αδμήτη (Admete) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,3. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη κόρη του Ευρυσθέα στην ελληνική μυθολογία.

 Η διάμετρος της Αδμήτης υπολογίσθηκε σε 47 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 109 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,061 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αδμήτη γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βουρμ

Ο ποταμός Βουρμ (γερμανικά: Wurm) είναι ποταμός που διαρρέει τη Ρηνανία-Βεστφαλία της δυτικής Γερμανίας. Έχει μήκος 53 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του ανέρχεται σε 354 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Ο Βουρμ είναι αριστερός παραπόταμος του ποταμού Ρόερ. Ο Ρόερ με τη σειρά του είναι παραπόταμος του Μεύση. Οι πηγές του Βουρμ βρίσκονται σε δάση δυτικά της πόλης Άαχεν. Από εκεί ο Βουρμ διαρρέει σήμερα μέσω καναλιών το Άαχεν, μέχρι την επανεμφάνιση του στην "Πλατεία Ευρώπης" ανατολικά του Άαχεν. Βόρεια της πόλης Άαχεν (ανάμεσα στις πόλεις Κερκράντε και Χερζόγκενραθ, ο ποταμός σχηματίζει τα σύνορα με την Ολλανδία για περίπου 10 χιλιόμετρα. Εκβάλλει στον Ρόερ κοντά στην πόλη Χάισενμπεργκ. Άλλες πόλεις που διαρρέει ο Βουρμ είναι οι Βούρσελεν, Ούμπαχ-Πάλενμπεργκ και Γκέζελκιρχεν. Το όνομα "Βουρμ" λέγεται ότι προέρχεται από τη γερμανική λέξη "warm" που σημαίνει, όπως και στα αγγλικά, "ζεστός", καθώς οι πηγές του τροφοδοτούνται από τις ιαματικές πηγές του Άαχεν.
Οξιρανόλη

Η (2-)οξιρανόλη (αγγλικά (2-)oxiranol) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με χημικό τύπο C2H4O2, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό της τύπο (). Είναι η απλούστερη ετεροκυκλική αλκοόλη και ανήκει στα «θυγατρικά» οξιράνια. Επίσης, η ονομασία «οξιρανόλη» επεκτείνεται και σε «θυγατρικές» οξιρανόλες, δηλαδή διάφορα ετεροκυκλικά παράγωγα που περιέχουν (έναν τουλάχιστον) τριμελή οξιρανικό δακτύλιο και (ένα τουλάχιστον) υδροξύλιο.

 Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλενίου σε μεθανικό οξύ. Για να μειωθεί η συμπαραγωγή παραπροϊόντων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πηγή μεθυλενίου μείγμα διιωδομεθανίου (CH2I2) και ψευδαργύρου. Η παραγωγή μεθυλενίου με αυτό το μείγμα ευνοεί την παραγωγή κυκλικών παραγώγων: Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Δήμος Διακοπτού

Ο Δήμος Διακοπτού ήταν δήμος του Νομού Αχαΐας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε ως Δημοτική Ενότητα στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Έδρα του δήμου ήταν το Διακοπτό.

 Ο δήμος συστάθηκε πρώτη φορά το 1835 σαν Δήμος Βουρών με έδρα τα Βουρά (Διακοπτό). Το 1997 επανασυστάθηκε ο σημερινός δήμος. Στα όρια του δήμου υπήρχαν τρεις αρχαίες πόλεις: η Ελίκη, η Κερύνεια και η Βούρα. Στον καποδιστριακό δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Διακοπτού [ 2.150 ] το Διακοπτόν [ 2.047 ] η Καλυβίτης [ 24 ] η Κερνίτσα [ 5 ] ο Λόφος [ 74 ] Δ.δ. Άνω Διακοπτού [ 169 ] το Άνω Διακοπτόν [ 165 ] η Πούντα [ 4 ] Δ.δ. Ελαιώνος [ 812 ] ο Ελαιών [ 735 ] το Μετόχιον [ 9 ] η Τερψιθέα [ 35 ] Δ.δ. Ελίκης [ 547 ] η Ελίκη [ 492 ] το Καλαντέρι [ 55 ] Δ.δ. Ζαχλωρίτικων -- τα Ζαχλωρίτικα [ 392 ] Δ.δ. Καθολικού -- το Καθολικόν [ 67 ] Δ.δ. Κερύνειας [ 405 ] η Κερύνεια [ 96 ] η Νέα Κερύνεια [ 309 ] Δ.δ. Μαμουσιάς [ 290 ] η Μαμουσιά [ 172 ] το Δερβένιον [ 118 ] η Σταυριά [ 0 ] Δ.δ. Νικολαίικων -- τα Νικολαίικα [ 411 ] Δ.δ. Ριζομύλου -- ο Ριζόμυλος [ 341 ] Δ.δ. Ροδιάς -- η Ροδιά [ 386 ] Δ.δ. Τραπέζης [ 228 ] η Τράπεζα [ 201 ] η Παραλία Τραπέζης [ 27 ] Τρύφων Λίβας (-16/9/2021): 1/1/1999 - 31/12/2002 Γεώργιος Μακρής: 1/1/2003 - 31/12/2006 Παναγιώτης Βασιλείου: 1/1/2007 - 31/12/2010 Από το Διακοπτό ξεκινά ο Οδοντωτός σιδηρόδρομος που καταλήγει στα Καλάβρυτα ενώ υπάρχει και μουσείο με την πρώτη ατμάμαξα. Στο Διακοπτό έχει γεννηθεί και ο ηθοποιός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Στον Δήμο εδρεύουν τα αθλητικά σωματεία Λύκοι Διακοπτού, Φλόγα Ροδιάς, Νίκη Νικολαίικων, Δόξα Ελαιώνα και ο Ηρακλής Ζαχλωρίτικων, όλα ποδοσφαιρικά σωματεία. Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Διακοπτού. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Βουρών (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/11/2017. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Δήμος Διακοπτού. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016.
Αλαίν Μπασούνγκ

Ο Αλαίν Μπασούνγκ (γαλλικά: Alain Bashung, 1 Δεκεμβρίου 1947 – 14 Μαρτίου 2009) ήταν Γάλλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Το τελευταίο του άλμπουμ κυκλοφόρησε λίγο πριν το θάνατό του, το 2009.

 Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1947 και ήταν γιος εργάτριας σε εργοστάσιο . Ο πατέρας του, τον οποίο δεν έμαθε ποτέ, ήταν από την Αλγερία. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και στην ηλικία του ενός χρόνου ο Αλαίν πήγε στο Στρασβούργο, όπου έζησε με τους γονείς του νέου θετού πατέρα του. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε εκτός της πόλης. Η μουσική του καριέρα χαρακτηρίστηκε κυρίως από ποπ σανσόν τραγούδια. Οι δίσκοι του έγιναν πλατινένιοι πολλές φορές και στο Παρί Ζενίθ το 2009 ο καλλιτέχνης τιμήθηκε με τρία βραβεία, μεταξύ των οποίων και εκείνο του καλύτερου τραγουδιστή και του καλύτερου άλμπουμ για το "Bleu Pétrole" (Barclay/Universal). Συνολικά κατέκτησε 11 βραβεία (με πρώτο το 1993) και έγινε ο πλέον βραβευμένος καλλιτέχνης στην ιστορία των Les Victoires. Την 1η Ιανουαρίου του 2009 τιμήθηκε με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από καρκίνο των πνευμόνων. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση έγινε στην τελετή βράβευσής του για το τελευταίο του άλμπουμ. Πέθανε στο Παρίσι στις 14 Μαρτίου του 2009, σε ηλικία 62 ετών. 1985 : Live Tour 85 1992 : Tour novice 1995 : Confessions publiques 2004 : La Tournée des grands espaces 2009 : Dimanches à l'Élysée 1981 : Nestor Burma, détective de choc του Ζαν-Λικ Μις 1981 : Le Cimetière des voitures του Φερνάντο Αραμπάλ 1991 : Rien que des mensonges του Πολ Μυρέ 1992 : L'Ombre du doute του Αλέν Ισερμάν 1994 : Ma sœur chinoise του Αλαίν Μαζάρ 1995 : Le Jeu de la clé του Μισέλ Χασσάν 1998 : Mon père, ma mère, mes frères et mes sœurs... της Σαρλότ ντε Τιρκέμ 1999 : Je veux tout του Πατρίκ Μπραουντέ 2000 : La Confusion des genres του Ιλάν Ντιράν Κοέν 2000 : Retour à la vie του Πασκάλ Μπομλέρ (με την Εμανουέλ Λαμπορί) 2000 : Félix et Lola του Πατρίς Λεκόντ 2000 : L'Origine du monde του Ζερόμ Ενρίκο 2002 : La Bande du drugstore του Φρανσουά Αρμανέ 2003 : Le P'tit Curieux του Ζαν Μπαρμπέφ 2006 : Arthur et les Minimoys του Λικ Μπεσόν (voix de M Le maudit) 2007 : J'ai toujours rêvé d'être un gangster του Σαμιέλ Μπενσετρίτ 1981 : Nestor Burma, détective de choc του Ζαν-Λικ Μις 1985 : Le Quatrième Pouvoir του Σερζ Λερουά 1986 : Le Beauf]] του Υβ Αμουρέ 1992 : Le Jeune Werther του Ζακ Ντουαγιόν 1994 : Pigalle του Καρίμ Ντριντί 1999 : Ma petite entreprise του Πιερ Ζολιβέ Alain Bashung - Επίσημος ιστότοπος (στα γαλλικά) Alain Bashung - Κι άλλος ιστότοπος στα γαλλικά
Ιζιασλάβ Β΄ του Κιέβου

Ο Ιζιασλάβ Β΄ Μστισλάβιτς, ρωσ. Ізяслав Мстиславич (π. 1096 - 13 Νοεμβρίου 1154) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Περεγιασλάβλ (1132, 42-45), τού Τούροβ (1132-34) και μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου (1146-49, 51-54).

 Ήταν γιος του Μστισλάβ Α΄ πρίγκιπα του Νόβγοροντ, Ροστόβ και μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και της Χριστίνας των Στένκιλ, κόρης τού Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας. Βαπτίστηκε Παντελεήμων. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ο Οίκος του χωρίστηκε σε δύο κλάδους: τού Ιζιασλάβ Β΄ πριγκίπων του Κιέβου και τού Γιούρι Α΄ τού μακρόχειρος, τού οποίου οι απόγονοι ήταν πρίγκιπες του Βλαντίμιρ και αργότερα της Μόσχας. Ανέλαβε πρίγκιπας του Περεγιασλάβλ (!132, 43-45), τού Τούροβ (1132-34), τού Ροστόβ (1134), της Βολινίας (!134-42) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1146-49, 51-54). Νυμφεύτηκε πρώτα μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα: Μστισλάβ Β΄ απεβ. 1170, μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου. Γιαροσλάβ Β΄ απεβ. 1180, μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου. Γιαροπόλκ, πρίγκιπας τού Σούμσκ. Γιος του ήταν ο Βασίλκο 1151-1182, πρίγκιπας τού Σούμσκ. Ευδοξία, παντρεύτηκε τον Μιέσκο Γ΄ τον Γηραιό, υψηλό δούκα της Πολωνίας. (κόρη), παντρεύτηκε τον Ρόγκβολντ Ρογκβολντόβιτς, πρίγκιπα τού Ντρούτσκ.Όταν απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος, ο Ιζιασλάβ Β΄ έκανε το 1154 δεύτερο γάμο με την Ρουσουντάν των Μπαγκρατιόνι, κόρη τού Δημητρίου Α΄ της Γεωργίας, αλλά έπειτα από μερικούς μήνες ο Ιζιασλάβ Β΄ απεβίωσε. Monomakh branch (Mstyslavychi) at Izbornik
Τάφος του Αλαμά Ικμπάλ

Ο τάφος του Allama Muhammad Iqbal , ή Mazaar-e-Iqbal ( Ουρντού : مزار اقبال ‎) είναι ένα μαυσωλείο που βρίσκεται μέσα στο Hazuri Bagh , στην πακιστανική πόλη Λαχόρη , πρωτεύουσα της επαρχίας Παντζάμπ .

 Ο Iqbal ήταν ένας από τους σημαντικότερους εμπνευστές πίσω από το Κίνημα του Πακιστάν και τιμάται στο Πακιστάν ως Muffakir-e-Pakistan (Ο στοχαστής του Πακιστάν) ή Shair-e-Mashriq (Ο ποιητής της Ανατολής). Ο Ικμπάλ πέθανε στις 21 Απριλίου 1938 στη Λαχόρη σε ηλικία 60 ετών. Χιλιάδες επισκέπτες έρχονται καθημερινά στο μαυσωλείο για να αποτίσουν τα σέβη τους στον ποιητή-φιλόσοφο. Λέγεται ότι ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ έστειλε γη που μαζεύτηκε από τον τάφο του Maulana Rumi για να ραντιστεί σε αυτόν τον τάφο. Λίγο μετά τον θάνατο του Iqbal τον Απρίλιο του 1938, σχηματίστηκε μια επιτροπή της οποίας προήδρευε ο Chaudhary Mohammed Hussain. Ένα σημαντικό πρόβλημα στην υλοποίηση αυτού του μνημείου ήταν η έλλειψη επαρκών πόρων. Η επιτροπή αποφάσισε να μην δεχτεί καμία δωρεά από τις τοπικές κυβερνήσεις και τους κρατικούς άρχοντες, και έτσι συγκεντρώθηκαν κεφάλαια μέσω των συνεισφορών φίλων, θαυμαστών και μαθητών του Ικμπάλ. Η αρχιτεκτονική έχει έναν συνδυασμό στυλ, ωστόσο αντανακλά κυρίως το στυλ των Μουγκάλ . Η κατασκευή είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από κόκκινο ψαμμίτη, που φέρθηκε από την Τζαϊπούρ της Βρετανικής Ινδίας και οικοδομικό μάρμαρο από τη Makrana της Rajputana . Μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947, η κατασκευή επηρεάστηκε λόγω των περιορισμών στις εξαγωγές κόκκινης πέτρας από την Ινδία. Έξι δίστιχα ενός Ghazal είναι σκαλισμένα από τον ποιητικό έργο Iqbal του Zabur-e-Ajam (περσικά Ψαλμοί) στις εσωτερικές επιφάνειες του μαυσωλείου. Έξω, υπάρχει ένας μικρός κήπος, κατανεμημένος σε μικρά οικόπεδα. Το μαυσωλείο σχεδιάστηκε από τον τότε αρχιτέκτονα του Hyderabad Deccan , Nawab Zain Yar Jang Bahadur και χρειάστηκε δεκατρία χρόνια για να κατασκευαστεί με κόστος περίπου εκατό χιλιάδες (100.000 Rs.) Πακιστανικές ρουπίες. Ο κύριος λόγος για την καθυστέρηση ήταν η διακοπή της κόκκινης πέτρας από την Τζαϊπούρ στην Ινδία μετά την ανεξαρτησία. Το ορθογώνιο μαυσωλείο έχει δύο πύλες στην ανατολική και νότια πλευρά αντίστοιχα, ένθετες με μάρμαρο , ενώ το ίδιο το κενοτάφιο είναι κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο. Η ταφόπλακα ήταν δώρο από τον λαό του Αφγανιστάν και είναι φτιαγμένη από λάπις λάζουλι και εγγεγραμμένη με στίχους Κορανίου σε καλλιγραφία χαραγμένους στο Αφγανιστάν . Το ταφικό συγκρότημα περιλαμβάνεται στα Μνημεία Προστατευόμενης Κληρονομιάς του Τμήματος Αρχαιολογίας του Παντζάμπ. Τάφος του Ασίφ Χαν Τάφος του Jahangir Τάφος του Nur Jahan Πύλη αρχιτεκτονικής Ικμπαλιάτ Κατηγορία:Μελετητές του Ικμπάλ Κατάλογος μαυσωλείων http://www.allamaiqbal.com/databank/web/master_search.htm http://www.cybercity-online.net/Pakistan/html/shrines_tombs___mosques_in_pak.html https://3dwarehouse.sketchup.com/
Άγιος Βλάσιος Ευρυτανίας

Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λεπιανών, της δημοτικής ενότητας {τέως δήμου) Ασπροποτάμου, δήμου Αγράφων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευρυτανίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ευρυτανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Ο Άγιος Βλάσιος είναι ορεινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ευρυτανίας, κοντά στα όρια με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής Τσούκα των Ευρυτανικών Αγράφων, στις όχθες του μικρού ποταμού Λεπιανίτη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 810. Απέχει 96 χλμ. περίπου ΒΔ. του Καρπενησίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεπιανών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεπιανών και προσαρτήθηκε στο δήμο Ασπροποτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασπροποτάμου και προσαρτήθηκε στο δήμο Αγράφων. Η εκκλησία του Αγίου Βλασίου στη δυτική είσοδο του οικισμού. Το δημοτικό σχολείο, κτίσμα του 1950 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Αθήνα, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «Ανάβαση» (Ευρυτανία, 1:100.000) eetaa.gr