IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σωτήρα Άνω Δερόπολης

Το χωριό Σωτήρα είναι το τελευταίο χωριό της Κοινότητας Άνω Δερόπολης Αλβανίας Βορείου Ηπείρου και υπάγεται στον νομό Αργυροκάστρου. Απέχει 11 χλμ. από τη συνοριακή διάβαση Κακαβιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 514 μέτρων.Το όνομα του προέρχεται από ένα μοναστήρι που υπήρχε στο χωριό το 715 με το όνομα "Μεταμόρφωση του Σωτήρος". Το χωριό είναι περιτριγυρισμένο από καταπράσινα βουνά, Νότια το βουνό Μουργάνα που από εκεί πηγάζει ο Ξεριάς (παραπόταμος του Δρίνου) και Δυτικά το βουνό Στουγάρα. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει η εκκλησία "Μεταμόρφωση του Σωτήρος" και των Ταξιαρχών. Στο χωριό υπάρχουν και άλλα δύο μικρότερα εκκλησάκια, του προφήτη Ηλία και του αγίου Αθανασίου, καθώς και πολλά εικονίσματα όπως του αγίου Γεωργίου, του αγίου Δημητρίου, του αγίου Σπυρίδωνα κ.ά. Η Σωτήρα συνορεύει με το χωριό Κοσσοβίτσα με το χωριό Λόγγος με το χωριό Κρυονέρι και το χωριό Τσαμαντάς.

 Peter Sarros (Παναγιώτης Σάρρος) Διπλωμάτης (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) Ρίτα Γουίλσον (Τζίγκου) Ηθοποιός, τραγουδίστρια, ακτιβίστρια και παραγωγός (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής).Κωνσταντίνος Κουλίδας Συγγραφέας.Βασίλης Βάσσος Ηθοποιός. Σύλλογος Σωτηριωτών Αθήνας.Σύλλογος Σωτηριωτών Αμερικης. Το 1927 το χωριό είχε 946 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι είναι εθνοπολιτισμικά Έλληνες, στο θρήσκευμα χριστιανοί ορθόδοξοι και η μητρική τους γλώσσα είναι η Ελληνική. Το 1995 ο πληθυσμός του χωριού φέρεται ότι ανερχόταν στα 338 άτομα. Μετά τη μεταπολίτευση, μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού έφυγαν προς αναζήτηση εργασίας και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, κυρίως στον ελλαδικό χώρο. Παρ’όλα αυτά επιστρέφουν συχνά στα σπίτια τους και οι περισσότεροι εξ’αυτών είτε έχουν κάνει ανακαινίσεις στα σπίτια τους είτε έφτιαξαν καινούρια. Σήμερα ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων του χωριού έχει μειωθεί συντριπτικά. Η λαϊκή παράδοση, τα ηπειρώτικα πολυφωνικά τραγούδια και η εντυπωσιακή παραδοσιακή γυναικεία στολή είναι τα κύρια αναγνωριστικά χαρακτηριστικά του πολιτισμού του χωριού και γενικά όλης της Δρόπολης. Πριν την παραχώρηση της Βόρειας ηπείρου στην Αλβανία, η Δρόπολη ήταν γνωστή για τους πολλούς δασκάλους και για την καθαρότητα της ελληνικής γλώσσας. Παρότι εμφανίζεται σε γεωγραφικό άκρο του Ελληνισμού και σχεδόν ποτέ στην ελληνική επικράτεια η δροπολίτικη διάλεκτος θεωρήθηκε από τις πλέον απαλλαγμένες από τοπικούς ιδιωματισμούς κυρίως γραπτή. Η προφορική διάλεκτος περιέχει παχιά σύμφωνα και είναι λίγο τραγουδιστή.
Δημοκρατικό Κόμμα Ακ Ζολ

Το Δημοκρατικό Κόμμα Ακ Ζολ (καζακικά: Ақ жол Демократиялық Партиясы (κυριλλικό), Aq Jol Demokratïyalıq Partïyası (λατινικό)), συνήθως αναφέρεται απλώς ως Ακ Ζολ (καζακικά: Ақ жол, μεταγραφή: Aq Jol, Φωτεινό Μονοπάτι) είναι ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στο Καζακστάν.

 Το Ακ Ζολ ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2002 όταν μια ομάδα από μετριοπαθείς αποσπάστηκε από το πιο ριζοσπαστικό Κίνημα Δημοκρατικής Επιλογής του Καζακστάν, το οποίο ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2001 από ακτιβιστές κατά του Ναζαρμπάγιεφ. Το νέο πιο μετριοπαθές κόμμα προώθησε σε μια πλατφόρμα υπέρ των μεταρρυθμίσεων, υπέρ των επιχειρήσεων, και σε αντίθεση με το Κίνημα Δημοκρατικής Επιλογής, οι ηγέτες του απέφυγαν να αντιμετωπίσουν ανοιχτά τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Το Ακ Ζολ ιδρύθηκε από τους Οράζ Ζαντόσοφ, Μπουλάτ Αμπίλοφ και Αλιχάν Μπαϊμένοφ. Ο πρώην υπουργός πληροφοριών Αλτινμπέκ Σαρσενμπάγιεφ προσχώρησε αργότερα στο κόμμα. Το Ακ Ζολ έλαβε το 12% των ψήφων στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2004. Ο Αλιχάν Μπαϊμένοφ αρνήθηκε να αποδεχθεί τη μοναδική έδρα που έλαβε το κόμμα στη 77μελή Ματζλίς μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 όταν άλλαξε τη θέση του και εντάχθηκε στο κοινοβούλιο ως ο μοναδικός βουλευτής αντιπολιτευόμενου κόμματος. Το κόμμα υποστήριξε τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα τις εκλογές των διοικητών (ακίμ) σε όλα τα επίπεδα του διοικητικού συστήματος. Την άνοιξη του 2005, οι Σαρσενμπάγιεφ, Αμπίλοφ και Ζαντόσοφ χωρίστηκαν από το κόμμα για να σχηματίσουν μια αντιφρονούντα φράξια που ονομάζεται Ναγκίζ Ακ Ζολ (Σωστό Φωτεινό Μονοπάτι). Κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου 2005, το Ακ Ζολ δεν συμμετείχε στον συνασπισμό των δυνάμεων της αντιπολίτευσης Για ένα Δίκαιο Καζακστάν και όρισε τον Αλιχάν Μπαϊμένοφ, τον πρόεδρο, ως υποψήφιο του κόμματος. Ο Μπαϊμένοφ κέρδισε το 1,61% της λαϊκής ψηφοφορίας. Ένας από τους αρχηγούς των κομμάτων που αργότερα εντάχθηκαν στο κόμμα Ναγκίζ Ακ Ζολ, Αλτινμπέκ Σαρσενμπάγιεφ, σκοτώθηκε κοντά στο Αλμάτι τον Φεβρουάριο του 2006 λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές. Στις εκλογές της 18ης Αυγούστου 2007, το κόμμα κέρδισε το 3.27% της λαϊκής ψηφοφορίας και δεν έλαβε έδρες. Όλες οι θέσεις κερδήθηκαν από το κυβερνών κόμμα Νουρ Οτάν. Στις εκλογές της Ματζιλίς του 2012, το κόμμα κέρδισε 8 έδρες και έτσι έγινε ένα από τα τρία κόμματα που εκπροσωπούνταν στο νομοθετικό σώμα. Ωστόσο, έξι από τα επτά κόμματα που αμφισβητούν τις εκλογές λέγεται ότι είναι πιστοί στον Πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-03-20 στο Wayback Machine.
Βλαντίμιρ Γκρανάτ

Ο Βλαντίμιρ Βασίλιεβιτς Γκρανάτ (ρωσικά: Владимир Васильевич Гранат) γεννήθηκε στις 22 Μαϊου 1987 στην Ουλάν Ουντέ και είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος παίζει για την Ντιναμό Μόσχας.

 Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012. Στις 11 Μαϊου 2012, ο Γκρανάτ έλαβε πρόσκληση στην εθνική Ρωσίας και στις 25 Μαϊου 2012 συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012.
Βαρωνία της Εσταμίρας

Η Βαρωνία της Εσταμίρας (Estamira) ή Σταμίρας ήταν ένα μεσαιωνικό Φραγκικό φέουδο του πριγκιπάτου της Αχαΐας, που βρισκόταν στις εύφορες πεδιάδες της περιοχής της Ήλιδας στην Πελοπόννησο, και με κέντρο το εξαφανισμένο πλέον φρούριο της Εσταμίρα (επίσης Estamirra, Stamirra, αργότερα Stamero, Stamiro).

 Η Βαρωνία της Εσταμίρας δεν ήταν από τις αρχικές βαρονίες, στις οποίες χωρίστηκε το πριγκιπάτο της Αχαΐας από τους Σταυροφόρους μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου. Αντίθετα, δημιουργήθηκε λίγο καιρό μετά το 1230, από περιοχή που αρχικά αποτελούσε μέρος της πριγκιπικής επικράτειας. Αποτελούσε 12 φέουδα ιπποτών και παραχωρήθηκε στον Γοδεφρείδο Σωντερόν, καταγόμενο πιθανώς από την Καμπανία, ο οποίος ήταν επίσης μεγάλος κοντόσταυλος του πριγκιπάτου. Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε το 1278 και τον διαδέχθηκε στη βαρονία και ως κοντόσταυλος ο γιος του Ιωάννης Σωντερόν. Αναφέρεται και μία κόρη, άγνωστη κατά τα άλλα, που στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1261 ως όμηρος στη Βυζαντινή Αυλή. Εκτός από την Εσταμίρα, ο Ιωάννης απέκτησε επίσης την κατοχή στα Ροβιάτα και εκτάσεις στην Ιταλία, μερικές από τις οποίες αντάλλαξε το 1289 με τον Ούγο κόμη του Μπριέν για το φρούριο του Μποβουάρ (Ποντικόκαστρο). Είναι γνωστό ότι είχε μόνο μία κόρη, τη Bαθολομαία, η οποία τον διαδέχθηκε σε ορισμένες από τις περιοχές του το 1294. Η μοίρα της βαρονίας είναι ασαφής, αλλά φαίνεται ότι κάποια στιγμή επανήλθε στην πριγκιπική επικράτεια. Το 1315–1316 κρατείτο από τις δυνάμεις του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας. Τελικά κάποια στιγμή στα τέλη του 14ου αι., πιθανώς το 1370, ο Φίλιππος Γ΄ πρίγκιπας του Τάραντα παραχώρησε τη βαρονία, μαζί με τον τίτλο του μεγάλου κοντοσταύλου, στον Τσεντουριόνε Α΄ Ζακαρία. Η βαρονία παρέμεινε στα χέρια του Ζακαρία μέχρι το τέλος τού πριγκιπάτου, το οποίο περιήλθε στα χέρια των Βυζαντινών του δεσποτάτου του Μορέως το 1429. Η Θεοδώρα Τόκκο, σύζυγος του δεσπότη Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, απεβίωσε στο Εσταμίρα/Σταμέρο (συχνά συγχέεται με το κάστρο Σανταμέρι) τον Νοέμβριο του 1429. Το κάστρο της Εσταμίρα αναφέρεται ως ερειπωμένο το 1467. Η τοποθεσία του είναι πλέον ξεχασμένη, αλλά θα πρέπει να βρισκόταν ανατολικά της Γαστούνης. (Γαλλικά) Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe. Παρίσι: De Boccard. OCLC 869621129.
Εκτελέσιμο αρχείο

Στην πληροφορική, ένα εκτελέσιμο αρχείο προκαλεί έναν υπολογιστή για την «εκτέλεση των καθηκόντων που αναφέρονται σύμφωνα με τις κωδικοποιημένες οδηγίες», σε αντιδιαστολή με ένα αρχείο δεδομένων που πρέπει να αναλυθεί από ένα πρόγραμμα ώστε να έχει νόημα. Αυτές οι οδηγίες είναι παραδοσιακά οδηγίες κώδικα μηχανής για μια Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας. Ωστόσο, σε μια γενικότερη έννοια, ένα αρχείο που περιέχει τις οδηγίες ή τον ενδιάμεσο κώδικα (όπως ο κώδικας byte ή bytecode) για ένα διερμηνέα μπορεί επίσης να θεωρηθεί εκτελέσιμο.

 Κάποια λειτουργικά συστήματα ορίζουν ένα αρχείο σαν εκτελέσιμο με βάση την επέκταση του ονόματός του (π.χ. .exe) ή τα μεταδεδομένα του (metadata), όπως η χρήση μιας άδειας «εκτέλεσης» στα λειτουργικά συστήματα τύπου Unix. Τα περισσότερα λειτουργικά συστήματα ελέγχουν επίσης ότι το αρχείο είναι έγκυρο εκτελέσιμο, ώστε να μην είναι δυνατό να εκτελεστεί οποιαδήποτε τυχαία ακολουθία από bit. Τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα κρατούν τον έλεγχο στους πόρους του υπολογιστή, απαιτώντας κάθε πρόγραμμα να καλεί κλήσεις συστήματος για την πρόσβαση σε κάποιους πόρους. Επειδή κάθε οικογένεια λειτουργικών συστημάτων έχει τη δική της αρχιτεκτονική κλήσεων συστήματος, γενικά ένα εκτελέσιμο αρχείο λειτουργεί σε συγκεκριμένα λειτουργικά συστήματα. Υπάρχουν πολλά εργαλεία που μπορούν να εκτελέσουν σε κάποιο λειτουργικό σύστημα αρχεία που προορίζονται για άλλο λειτουργικό σύστημα, υλοποιώντας μια παρόμοια ή συμβατή δυαδική διεπαφή εφαρμογών (application binary interface, ABI). Για παράδειγμα, το Wine, υλοποιεί μια βιβλιοθήκη συμβατή με τη διεπαφή Win32 για επεξεργαστές x86. Όταν η δυαδική επαφή του υλικού για το οποίο μεταγλωττίστηκε διαφέρει από αυτήν στην οποία το εκτελέσιμο τρέχει, το πρόγραμμα που κάνει τη μετάφραση ονομάζεται εξομοιωτής (emulator). Διαφορετικά αρχεία που μπορούν να εκτελεστούν αλλά δεν συμφωνούν με κάποια συγκεκριμένη δυαδική διεπαφή υλικού, ή σύνολο εντολών (instruction set), μπορούν να αναπαρασταθούν σε bytecode, ή σαν πηγαίος κώδικας για χρήση από κάποια γλώσσα σεναρίων (scripting language). (βλ. Shebang (Unix)) Αντικειμενικό αρχείο
Καρούσι Αχαΐας

Το Καρούσι είναι μικρό ορεινό χωριό του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας. Βρίσκεται χτισμένο σχεδόν στο κέντρο του Νομού. Έχει μόνιμο πληθυσμό 109 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Απέχει 41,5 χιλιόμετρα από την κωμόπολη των Καλαβρύτων και 43 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης των Πατρών. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο.

 Το Καρούσι περιλαμβάνεται στη ενετική απογραφή Γκριμάνι (Grimani) του 1700. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και κατά πάσα πιθανότητα είχαν αλβανική καταγωγή, ομιλούσαν όμως την ελληνική γλώσσα. Το χωριό στις 20 Απριλίου 1835 προσαρτήθηκε στο Δήμο Βλασσίας. Την 1 Ιουλίου 1841 ο Δήμος Βλασσίας συγχωνεύτηκε με το Δήμο Λαπαθών. Αργότερα ο οικισμός προσαρτήθηκε στο Δήμο Νωνάκριδος και στις 28 Αυγούστου 1912 με την κατάργηση των Δήμων και την θέσπιση των Κοινοτήτων το Καρούσι προσαρτήθηκε στην Κοινότητα του Μικρού Ποντιά. Στις 4 Δεκεμβρίου 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας η Κοινότητα εντάχτηκε στο Δήμο Καλαβρύτων. Την 1 Ιανουαρίου 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ο Δήμος Καλαβρύτων διευρύνθηκε καθώς συγχωνεύτηκε με τους Δήμους Αροανίας, Κλειτορίας και Παΐων. Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στον De Facto Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 630 (20 Μαρτίου 2013). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή Επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας Αρχειοθετήθηκε 2021-01-16 στο Wayback Machine., Βιβλιοπωλείον Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Αθήνα 1906. Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς, Ιστορικό διάγραμμα των Δήμων και Κοινοτήτων της Ελλάδας 1833-1912: Σχηματισμός-Σύσταση-Εξέλιξη-Πληθυσμός-Εμβλήματα, Υπουργείο Εσωτερικών-Τ.Ε.Δ.Κ.Α., Αθήνα 1993. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών των Ο.Τ.Α. - Καρούσι Αχαΐας
The Neon God: Part 1 – The Rise

The Neon God: Part 1 – The Rise είναι ο τίτλος του ενδέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records". Οι κριτικές που έλαβε ο δίσκος ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,3 / 5 και το "Metal Archives" 81%. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των W.A.S.P. που κατάφερε να μπει στο Top-30 κάποιου τσαρτ μετά το "The Crimson Idol " του 1992, αφού έφθασε στο # 26 στη Φινλανδία και τη Σουηδία. Επίσης, ήταν ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος στον οποίο συμμετείχε ο ντράμερ Στετ Χάουλαντ.

 1. Overture (Lawless) - 3:332. Why Am I Here (Lawless) - 0:343. Wishing Well (Lawless) - 3:344. Sister Sadie (And the Black Habits) (Lawless) - 7:425. The Rise (Lawless) - 2:296. Why Am I Nothing (Lawless) - 0:587. Asylum #9 (Lawless) - 6:198. The Red Room of the Rising Sun (Lawless) - 4:419. What I'll Never Find (Lawless) - 6:0210. Someone to Love Me (Lawless) - 0:5111. X.T.C. Riders (Lawless) - 4:3412. Me & the Devil (Lawless) - 0:5313. The Running Man (Lawless) - 4:1914. Raging Storm (Lawless) - 5:45 The Neon God: Part 1 – The Rise (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 6 Απριλίου 2004 Το "The Neon God: Part 1 – The Rise" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα Ντάρελ Ρόμπερτς - κιθάρα Μάικ Ντούντα - μπάσο, φωνητικά Φράνκι Μπανάλι - τύμπανα, κρουστά Στετ Χάουλαντ - τύμπανα στο "Wishing Well" The Neon God: Part 1 – The Rise - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - The Neon God: Part 1 – The Rise (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - The Neon God: Part 1 – The Rise - Encyclopaedia Metallum
Σαν το δόλωμα στο αγκίστρι

Το Σαν το δόλωμα στο αγκίστρι (Ρωσικά: На крючке!) είναι ρωσική ταινία του 2010, (που κυκλοφόρησε το 2011), στο είδος κωμωδία. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Γεκατερίνα Βιλκόβα, ο Κονσταντίν Κριούκοφ και ο Μαράτ Μπασάροφ.

 Μια νεαρή, αγαθή, αφελής, αγαπησιάρα, αλλά και άριστη αθλήτρια-προπονήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ, η Ρίτα και ένας φτωχός δημοσιογράφος - ρεπόρτερ, ο Κώστια, θα μπλέξουν σε μεγάλες περιπέτειες με αλαζόνες, καιροσκόπους, γυναικάδες κι αδίστακτους μεγιστάνες-εκατομμυριούχους, γορίλες-φουσκωτούς σωματοφύλακες, μπράβους-προαγωγούς, με φόντο διακοπές, απολαύσεις και καταδύσεις, σε ένα υπέροχο τροπικό νησί και με τα πράγματα να παίρνουν μια αναπάντεχη τροπή. Γεκατερίνα Βιλκόβα - Μαργκαρίτα Νετσάεβα Κονσταντίν Κριούκοφ - δημοσιογράφος Κώστια/Βλάσοφ Μαράτ Μπασάροφ - φίλος του Βλάσοφ Ίγκορ Ουγκόλνικοφ - εκδότης Αντρέι Ρουντένσκι - Μονομάχος (Νικολάι Νικολάεβιτς) Μαξίμ Ματβέγεφ - Χλομπυσέφσκι Βαλέρι Νικολάεβ - Εκπαιδευτής κατάδυσης Σβετλάνα Αντόνοβα - Λίλια Αλεξέι Μακάροφ - Ντενίς http://www.kinopoisk.ru/film/468169/ http://www.imdb.com/title/tt1820555/
Τεοντόρα Σμίλετς

Η Τεοντόρα Σμίλετς (Теодора Смилец, 1290 - 20 Δεκεμβρίου 1322) ήταν πριγκίπισσα της Βουλγαρίας και έγινε βασίλισσα της Σερβίας ως η πρώτη σύζυγος του Στέφανου Ούρου Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι της Σερβίας. Έμεινε γνωστή ως προστάτιδα των Τεχνών, της Μουσικής και της Λογοτεχνίας. Μεταξύ των κειμηλίων της που σώθηκαν, είναι ένα από τα πιο διάσημα δακτυλίδια του 14ου αι. που έχουν βρεθεί· βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο του Βελιγραδίου και έχει σκαλισμένη την επιγραφή "Ο Κύριος ας βοηθεί αυτόν που το φορά".

 Η Τεοντόρα ήταν η δεύτερη κόρη του Σμίλετς "τσάρου" της Βουλγαρίας και της Σμίλτσενας Παλαιολογίνας, κόρης του Κωνσταντίνου και ανιψιάς του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το 1314 ο σύζυγός της Στέφανος Ούρος Γ΄ Ντέτσανι εξεγέρθηκε κατά του πατέρα του Στεφάνου Ούρου Β΄ Μιλούτιν. Όταν ο Μιλούτιν συνέλαβε τον Ντέτσανι, τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη για να τυφλωθεί. Η Τεοντόρα και η οικογένειά της πήγε μαζί του και εγκαταστάθηκαν εκεί μέχρι το 1320, οπότε επέστρεψαν στη Σερβία. Ήταν παρούσα στη συνέλευση του κράτους στις 6 Ιανουαρίου 1322, όταν ο γιος της Δουσάν στέφθηκε συμβασιλιάς. Την περίοδο αυτή ο Ντέτσανι και η Τεοντόρα "διαζεύχθηκαν" με το να κριθεί ο γάμος τους άκυρος. Είναι πιθανό ότι, μεταξύ του τέλους του Μιλούτιν (29 Οκτωβρίου 1321) και της στέψης του Δουσάν, αποφασίστηκε ότι η Τεοντόρα πρέπει να διαζευχθεί από τον σύζυγό της, λόγω του ότι η οικογένεια τού πατέρα της είχε εν τω μεταξύ εκτοπιστεί από τη Βουλγαρία και ο Ντέτσανι ζητούσε να ενισχύσει τη θέση του με τον γάμο του με μία από τη Βασιλική Οικογένεια της Ρωμανίας. Έτσι αυτός νυμφεύτηκε τη Μαρία Παλαιολογίνα. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πότε απεβίωσε η Τεοντόρα. Ζούσε στις 6 Ιανουαρίου 1322 και σύμφωνα με τους Μ. Βουκίσεβιτς και τον Σ. Κόσοβιτς απεβίωσε πριν τον Ιανουάριο του 1323. Ο ιστορικός Στόγιαν Νοβάκοβιτς τοποθετεί το τέλος της νωρίτερα, τον χειμώνα του 1322-23, από τις συνομιλίες για να παντρέψει ο Ντέτσανι τον Φίλιππο του Τάραντα στις αρχές του 1323. Άλλοι πιστεύουν ότι η Τεοντόρα έζησε περισσότερο, ίσως μάλιστα να παντρεύτηκε τον Γιοβάν Ντράγκοσλαβ μεταξύ των ετών 1322-26. Αυτή απεβίωσε στη βασιλική κατοικία στο Σβετσάν της Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα και τάφηκε στο κοντινό μοναστήρι Μπανίσκα. Η Τεοντόρα παντρεύτηκε τον Στέφανο Ούρο Γ΄ Ντετσάν(σκ)ι στις 24 του Αυγούστου 1296, τότε πρίγκιπα της Σερβίας και μετέπειτα βασιλιά της. Είχαν δύο παιδιά: Στέφανος Ούρος Δ΄ Δουσάν, ο οποίος ανέτρεψε τον πατέρα του και πήρε τον βασιλικό τίτλο. Ντούσιτσα (σύμφωνα με κάποιες άλλες πηγές Ντούσμαν). Pavlov, Plamen (2006). Търновските царици [Queens of Tarnovo] (in Bulgarian). Veliko Tarnovo: ДАР-РХ
Αλιευτική παράβαση

Ως Αλιευτική παράβαση χαρακτηρίζεται γενικά οποιαδήποτε δραστηριότητα που αντίκειται στην κείμενη νομοθεσία περί αλιείας, είτε σε θαλάσσιο χώρο, εντός των χωρικών υδάτων, είτε εντός των εσωτερικών υδάτων μιας χώρας, (π.χ. ποταμούς, λίμνες). Αρμόδιες καθ΄ ύλη και κατά τόπο Αρχές που επιλαμβάνονται και βεβαιώνουν αυτές είναι οι Λιμενικές και Αστυνομικές Αρχές αντίστοιχα.

 Οι αλιευτικές παραβάσεις διακρίνονται επί το πλείστον στα ακόλουθα επτά είδη κατά περιπτώσεις: Παραβάσεις "άσκησης" αλιευτικής δραστηριότητας. Οι παραβάσεις του είδους αυτού αφορούν τις σχετικές με τις άδειες αλιείας που υποχρεούνται να εφοδιάζονται και να ανανεώνουν οι επιχειρούντες παράκτια αλιεία. Αυτές διακρίνονται σε ερασιτεχνικές και επαγγελματικές τόσο κατά πρόσωπα (ατομικές), όσο και κατά σκάφη. Παραβάσεις "χρήσης αλιευτικών εργαλείων". Αυτές αφορούν σε χρήση επαγγελματικών εργαλείων από ερασιτέχνες, καθώς και υπερβάσεις χρήσης αυτών, ή μη τήρηση μέτρων ασφαλείς όπως π.χ. επί διαστάσεων, ή μήκους αυτών, επί φωτιστικής έντασης (π.χ. πυροφάνι), απόσταση από ακτών, σήμανσης υποβρύχιας αλιείας κ.λπ. Παραβάσεις σε "απαγορευμένες περιοχές". Πρόκειται για ειδικές παραβάσεις αλιείας σε χώρους που αποκλείονται για αλιευτικές δραστηριότητες π.χ. εντός λιμένων, ή εγγύς ναυστάθμων, παράλιων στρατιωτικών ή βιομηχανικών εγκαταστάσεων, ναυτικών οχυρών, διαύλων και ακρωτηρίων έντονης κυκλοφορίας πλωτών μέσων κ.λπ. Παραβάσεις επί των αλιευμάτων, κατά "διαστάσεις και βάρος". Αυτές αφορούν κατά είδος αλιεύματος ως ελαχίστων διαστάσεων ή υπερβάσεις συνολικού βάρους αλιεύματος από ερασιτέχνες. Παραβάσεις σε "απαγορευμένες περιόδους" κατά είδος. Αυτές αφορούν ιδιαίτερα είδη αλιευμάτων που προστατεύονται σε κάποιες χρονικές περιόδους κατ΄ έτος, ή ομοίως σε κλειστές θαλάσσιες περιοχές, που προβλέπουν τοπικού χαρακτήρα διατάξεις. Παραβάσεις επί της "διάθεσης των αλιευμάτων". Αυτές αφορούν κυρίως πώληση αλιευμάτων από ερασιτέχνες αλιείς, ή επί του τρόπου διάθεσης αυτών, που προβλέπουν και άλλες υγειονομικές διατάξεις, ή εκμετάλλευσης άγνοιας καταναλωτών, (π.χ. κουτσομούρες για μπαρμπούνια, ή ξεπαγωμένα ψάρια που πωλούνται ως φρέσκα). Παραβάσεις χρήσης παράνομων μέσων (χημικών, εκρηκτικών). Πρόκειται για τις σοβαρότερες της αλιευτικής δραστηριότητας που αφορούν παράνομη χρήση με χημικά μέσα, ή εκρηκτικά ή με άλλα φυσικά μέσα (χόρτα) που προκαλούν νάρκωση αλιευμάτων. Οι κυρώσεις που επαπειλούνται επί των παραπάνω, κυρίως διοικητικές, ποικίλουν ανάλογα της βαρύτητας κατά περίπτωση που μπορεί ν΄ αφορά χρηματικό πρόστιμο, κατάσχεση αλιεύματος, χρονικό περιορισμό αλιευτικής δραστηριότητας, μέχρι τελείας απαγόρευσης συνέχισης με αφαίρεση αδείας, (σε περιπτώσεις προτροπής), ή και παράλληλα ποινικής δίωξης με κατάσχεση χρησιμοποιηθέντων μέσων, ειδικά επί του τελευταίου παραπάνω είδους παραβάσεων. Αλιευτικός Κώδικας (ΝΔ.420/24-1-1970 ΦΕΚ 27Α/31-1-70 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί και συμπληρωθεί μέχρι σήμερα.
Μίμας (δορυφόρος)

Ο Μίμας (αγγλικά: Mimas) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Πήρε το όνομά του από τον γίγαντα Μίμα , γιο της Γαίας σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος I (Saturn I). Ο Μίμας ανακαλύφθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1789 από τον Ουίλιαμ Χέρσελ . Το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του Μίμα καλύπτεται από κρατήρες πρόσκρουσης, εκ των οποίων ο μεγαλύτερος, με διάμετρο 130 χλμ., φέρει το όνομα του αστρονόμου που ανακάλυψε το δορυφόρο: Χέρσελ.

 Ο μη επανδρωμένος βολιστήρας Πάιονηρ 11 πέρασε από τον Κρόνο το 1979, και η κοντινότερή του προσέγγιση στον Μίμα ήταν στα 104.263 χλμ., στις 1 Σεπτεμβρίου 1979. Το Βόγιατζερ 1 πέρασε κοντά σε αυτό το 1980 και το Βόγιατζερ 2 το έτος 1981. Το Κασσίνι- Χόιχενς έχει φωτογραφήσει τον Μίμα πολλές φορές από το 2004, οπότε και εγκαταστάθηκε σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Ένα από τα κοντινότερα περάσματά του πραγματοποιήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2010, όταν ο βολιστήρας πέρασε σε απόσταση 9.500 χλμ. από τον Μίμαντα. Μίμας από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
Φασιανός

Ο Φασιανός (Phasianus) είναι γένος πτηνών, που ανήκει στην οικογένεια Φασιανίδες και στην τάξη Ορνιθόμορφα. Υπάρχουν περίπου 25 είδη, με καταγωγή από την Ασία. Σήμερα, με την ανθρώπινη παρέμβαση, το πτηνό έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο, αν και οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί έχουν αναπτυχθεί κυρίως στην Ευρώπη και στην Ασία. Εκτρέφεται σε ειδικά εκτροφεία, στα οποία ζει σε ημιάγρια κατάσταση, σε περιφραγμένες περιοχές με θάμνους.

 Το πτηνό ήταν γνωστό από τα αρχαιότατα χρόνια, καθώς θεωρούνταν εκλεκτό κυνήγι. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, οι Αργοναύτες έφεραν στην Ευρώπη το φασιανό τον κοινό (Phasianus colchicus). Μάλιστα, το όνομά του το οφείλει στον ποταμό Φάσι στην Κολχίδα, όπου φέρονται να τον συνάντησαν για πρώτη φορά. Το μήκος του αρσενικού Φασιανού φθάνει τα 80 εκατοστά περίπου και έχει χαλκόχρωμο φτέρωμα, με μαύρες ραβδώσεις. Ο Φασιανός χαρακτηρίζεται από έντονο φυλετικό διμορφισμό, καθώς ο θηλυκός φασιανός είναι μικρότερος σε μέγεθος από τον αρσενικό και δεν έχει εντυπωσιακά χρώματα. Η ουρά του είναι πολύ μακριά και φθάνει περίπου τα 40 εκατοστά. Τα φτερά σε αυτήν έχουν χρώμα κοκκινωπό και κίτρινο, με μαύρα στίγματα. Στο κεφάλι έχει πράσινα φτερά και στο λαιμό μια λευκή ταινία. Χαρακτηριστική είναι επίσης η βραχνή φωνή του. Ο Φασιανός είναι κυρίως εδαφόβιο ζώο, απαντά σε ανοιχτά δάση, σε άλση, σε συστάδες δέντρων, θαμνώδεις εκτάσεις και αγρούς. Είναι κυρίως σποροφάγος. Ο κοινός Φασιανός πετάει με πολύ ισχυρά φτεροκοπήματα, αλλά σπάνια φτάνει πολύ ψηλά. Ωστόσο, όταν απειλείται προτιμάει να κρυφτεί παρά να πετάξει. Ο αρσενικός Φασιανός συγκροτεί ένα χαρέμι από τρία θηλυκά. Τα αρσενικά αναπαράγονται μέχρι τον θάνατό τους. Ο θηλυκός φασιανός γεννά περίπου 60 αυγά και η επώαση διαρκεί 24 μέρες. Οι νεοσσοί μπορούν αμέσως να ακολουθήσουν τη μητέρα τους στην αναζήτηση τροφής. Εντός δύο μηνών γίνονται και ικανά να πετάξουν. Το γνωστότερο είδος φασιανού είναι ο Φασιανός ο κοινός ή κολχικός (Phasianus colchicus). Με την ίδια ονομασία αναφέρονται και άλλα συγγενικά γένη, τα οποία ανήκουν στην ίδια οικογένεια με το φασιανό, όπως ο λόφουρος (Lophura), ο αργουσιανός (Argusianus), ο τραγοπάνας (Tragopan) και άλλα, που ζουν στην Ασία. Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, τ. 26, σελ. 200-201. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ.59 , σελ. 184-185. Beebe, William. 1918-22. A Monograph of the Pheasants. 1st edition in 4 volumes: H. F. Witherby, London. Reprint: 1990, Dover Publications.(4 volumes bound as 2). ISBN 0-486-26579-X and ISBN 0-486-26580-3. Republished as: Pheasants: Their Lives and Homes. 2 vols. 1926. Single volume edition: New York Zoological Society, 1936.) Green-Armytage, Stephen. 2002. Extraordinary Pheasants.Harry N. Abrams, Inc., New York. Book ISBN 0-8109-1007-1. Madge and McGowan, Pheasants, Partridges and Grouse ISBN 0-7136-3966-0.
Κρέμα (Ιταλία)

Η Κρέμα (ιταλικά: Crema) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σέριο, περίπου 45 χιλιόμετρα μακριά από την Κρεμόνα, την έδρα της επαρχίας.

 Η Κρέμα καταγράφεται από τον 11ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους, ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα άλωσε την πόλη το 1159, η οποία είχε συμμαχήσει με το Μιλάνο εναντίον του. Μετά την ειρήνη της Κωνσταντίας το 1183, της επιτράπηκε να ανοικοδομηθεί ξανά. Η ανεξάρτητη πόλη κατακτήθηκε από τον Ατσόνε Βισκόντι από το Μιλάνο το 1338 και παρέμεινε μια μικρή χρονική διακοπή στην κυριαρχία της μέχρι το 1449, όταν κατακτήθηκε από τους Βενετούς. Η βενετική κυριαρχία διατηρήθηκε μέχρι το 1797. Το 1861 η Κρέμα έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Σήμερα αποτελεί αγροτικό και βιομηχανικό κέντρο, με παραγωγή συσκευών, υφασμάτων και τροφίμων. Τα κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι ο γοτθικός καθεδρικός ναός, κατασκευασμένος την περίοδο 1284–1341, ο αναγεννησιακός ναός της Σάντα Μαρία ντέλλα Κρότσε, λίγο έξω από την πόλη, καθώς και τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά μέγαρα της πόλης. Στην πόλη μαγειρεύονται τα τορτέλι κρεμάτσι, τα οποία διαφέρουν από τα υπόλοιπα τορτελίνια λόγω της γλυκιάς γέμισής τους. Η ταινία του 2017 Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου, του Λούκα Γκουαντανίνο, διαδραματίζεται στην πόλη. Μουστασί (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή

Το Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή (γαλλικά: Statue de Guillaume le Conquérant) βρίσκεται στη Φαλαίζ του Καλβαντός, στη Γαλλία. Άγαλμα το οποίο αναπαριστά τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, έφιππο, όπως καταδεικνύει το όνομά του, αποτελεί έργο του Γάλλου γλύπτη Λουί Ροσέ.

 Το μνημείο αποτελείται από ένα ορειχάλκινο άγαλμα εγκατεστημένο επί ενός βάθρου. Επί του βάθρου, το οποίο είναι κατασκευασμένο από γρανίτη, βρίσκονται επιπλέον έξι αγάλματα τα οποία αναπαριστούν τους Δούκες της Νορμανδίας Ρόλλο, Γουλιέλμο Α΄, Ροβέρτο Α΄, Ριχάρδο Α΄, Ριχάρδο Β΄ και Ριχάρδο Γ΄. Μία αναμνηστική πλάκα είναι, επίσης, μέρος του συμπλέγματος. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής, γεννημένος εντός της πόλης, φέρει το λάβαρο το οποίο του δόθηκε από τον Πάπα Αλέξανδρο Β΄. Ο γλύπτης, έχοντας ως απώτερο σκοπό τον ρεαλισμό, εμπνεύστηκε από την ταπισερί της Μπαγιέ. Φιλοτεχνημένο χάρη σε εθνική οικονομική συνδρομή, εγκαινιάστηκε στις 26 Οκτωβρίου 1851. Τα έξι επιπλέον αγάλματα αποτελούν μεταγενέστερη προσθήκη, χρονολογούμενη από τις 19 Σεπτεμβρίου 1875. Το άγαλμα βρίσκεται επί της Πλατείας Γουλιέλμου του Κατακτητή στη Φαλαίζ, σε κοντινή απόσταση του δημαρχείου, της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας και του Κάστρου της Φαλαίζ. Το μνημείο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο στις 18 Ιουλίου 2006. Το άγαλμα αποτελεί κτήση της κοινότητας της Φαλαίζ. Κατάλογος δημοσίων έργων τέχνης στο Καλβαντός Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Καλβαντός
Νίκος Μάλλιαρης

Ο Νίκος Μάλλιαρης (γενν. Αθήνα, 4 Ιουλίου 1954) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ-φορ (ύψος 1,82 μ.-βάρος 75 κιλά), συνδικαλιστής και διοικητικός παράγοντας. Έχει αναλάβει κοινωνικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες στο χώρο του αθλητισμού, που τον καθιστούν ενεργό και αναγνωρίσιμο μέλος της ελληνικής κοινωνίας.

 Από το 1971 έως το 1973 αγωνίστηκε σε ερασιτεχνικό επίπεδο στην ομάδα του "Π.Ο. Ψυχικού" στο πρωτάθλημα Αθηνών. Σαν επαγγελματίας, έπαιξε στον Εθνικό Αστέρα Καισαριανής (1973-1977) και ακολούθως στην Προοδευτική (1977-1980), αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β´ Εθνικής κατηγορίας. Το 1982 απέκτησε πτυχίο προπονητή ποδοσφαίρου. Επίσης δραστηριοποιείται με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής. Ο Νίκος Μάλλιαρης ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΑΠ. Διετέλεσε μέλος, ταμίας, γενικός γραμματέας, υπεύθυνος Τύπου-επικοινωνίας και υπεύθυνος οργάνωσης των μελών του Συνδέσμου, από το 1977 έως το 1985. Από το 2000 έως το 2001 ήταν μέλος της διοίκησης του Απόλλωνα Καλαμαριάς και εκπρόσωπός του στην ΕΠΑΕ. Το 2003 ήταν συνιδρυτής της ποδοσφαιρικής ομάδας «Αστέρας 2004», στην περιοχή της Καισαριανής, στην οποία και υπήρξε πρόεδρος έως το 2008. Το 2007 πρωτοστάτησε στην ίδρυση των εν Ελλάδι φίλων της Μπαρτσελόνα, της οποίας αποτελεί και μέλος από τον ίδιο χρόνο. Επίσης, είναι μέλος της πρωτοβουλίας της Ελληνοκαταλανικής φιλίας και από το 2009 μέλος της διεθνούς πρωτοβουλίας «HASTA LA VICTORIA SIEMPRE». Από το 2010 μέχρι το 2012 ήταν γενικός γραμματέας του Συλλόγου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής. Το 2011 συμμετείχε σαν ιδρυτικό μέλος στη δημιουργία του αθλητικού συλλόγου «Α.Ο. Μονοφατσίου-Μπαρτσελόνα» Ο Νίκος Μάλλιαρης είναι παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στο χώρο του Τύπου, ως υπεύθυνος πωλήσεων και επικοινωνίας εφημερίδων και περιοδικών. Οι διεθνείς πρωτοβουλίες του Νίκου Μάλλιαρη
Γλώσσα Χιναλούγκ

Η Χιναλούγκ (επίσης γράφεται ως Χιναλίγκ, Χιναλούγκι ή Χιναλίκ) είναι Βορειοανατολική Καυκάσια γλώσσα που ομιλείται από περίπου 1.500 άτομα στα χωριά Χιναλούγκ και Γκιουλουστάν στην Κούμπα στα βουνά της επαρχίας Κούμπα, στο βόρειο Αζερμπαϊτζάν. Σχηματίζει το δικό της ανεξάρτητο κλάδο στην Βορειοανατολική Καυκάσια γλωσσική οικογένεια.Η Χιναλούγκ είναι γλώσσα υπό εξαφάνιση, και ταξινομείται ως "σοβαρά απειλούμενη" από τον Άτλαντα των Γλωσσών του Κόσμου σε Κίνδυνο της Ουνέσκο.Γράφεται με το κυριλλικό και το λατινικό αλφάβητο.

 Η Χιναλούγκ είναι η χωριάτικη γλώσσα του χωριού Χιναλούγκ στην επαρχία Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει καταταχθεί διστακτικά από προηγούμενους ερευνητές ως μέλος της Λεζγικής οικογένειας του κλάδου Νταγκεστάν των Βορειοανατολικών Καυκάσιων γλωσσών. Αν και η Χιναλούγκ είναι η επίσημη γλώσσα του χωριού, ομιλείται κυρίως από χωρικούς σε ανεπίσημες περιστάσεις, ενώ η εθνική γλώσσα, τα αζερικά χρησιμοποιείται επίσημα για εκπαιδευτικούς σκοπούς και για σκοπούς επικοινωνίας με άτομα που δεν ομιλούν την Χιναλούγκ. Η Χιναλούγκ θεωρείται απειλούμενη γλώσσα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στη βλάβη ενός δρόμου που οδηγεί στο χωριό, αφήνοντας το χωριό ως επί το πλείστον απομονωμένο. Οι παρακάτω λέξεις μεταφράστηκαν φωνητικά από τα Χιναλούγκ: Το αλφάβητο της γλώσσας βασίζεται στο κυριλλικό και αποτελείται από 74 γράμματα. Σε αυτό το αλφάβητο έχουν δημοσιευτεί πολλά κείμενα, αλλά δεν είχε καθολική αποδοχή, καθώς πρώτα απ'όλα περιείχε μεγάλο αριθμό γραμμάτων. Το 2013, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, με βάση την έρευνα της φωνητικής της Χιναλούγκ που πραγματοποιήθηκε από ειδικούς από τη Μόσχα, συνέταξαν μια νέα έκδοση του αλφαβήτου της γλώσσας Χιναλούγκ: Clifton, John M.; Deckinga, Gabriela; Lucht, Laura; Mak, Janfer; Tiessen, Calvin, Authors. 2005. "The Sociolinguistic Situation of the Khinalug In Azerbaijan." Desheryev, Ju. D. 1959. Grammatika xinalugskogo jazyka. Izdatel'stvo Akademii Nauk SSSR, Moscow. Hewitt, George. 2004. Introduction to the Study of the Languages of the Caucasus. LINCOM, Munich. p. 29. Kibrik, Aleksandr E. 1972. Fragmenty grammatiki xinalugskogo jazyka. Izdatel'stvo Moskovskogo Universiteta, Moscow. Kibrik, Aleksandr E. 1994. "Khinalug". In: The Indigenous Languages of the Caucasus, vol. 4; Rieks Smeets (ed.); Caravan Books, Delmar (New York). pp. 367–406. Βασικό λεξιλόγιο των Χιναλούγκ στην Παγκόσμια Λεξικοστατιστική Βάση Δεδομένων Γλώσσα και πολιτισμός των Χιναλούγκ
Χρήστος Γουίλερ

Ο Χρήστος Γουίλερ (αγγλικά:Christos Wheeler, γενν. στις 29 Ιουνίου 1997) είναι Κύπριος-Αμερικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για το ΑΠΟΕΛ.

 Ο Γουίλερ ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με το Απόλλωνα Λεμεσού, αφού προηγουμένως ήταν μέλος των ακαδημιών του. Τη σεζόν 2016-17, αγωνίστηκε με δανεισμό στην Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών.Στις 4 Ιουλίου 2017, εντάχθηκε με μεταγραφή στην ΑΕΛ Λεμεσού.Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ο εντάχθηκε με με μεταγραφή στο ΑΠΟΕΛ, με κόστος 350.000 ευρώ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με ισχύ μέχρι τις 31 Μαρτίου 2023. Ο Γουίλερ έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Κύπρου U17, U19 και U21.Ο Γουίλερ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κύπρου στις 19 Νοεμβρίου 2019, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον του Βελγίου. (Αγγλικά) Προφίλ Χρήστος Γουίλερ στο Soccerway Χρήστος Γουίλερ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Φθοριούχο αλουμίνιο

Το φθοριούχο αργίλιο (ΑΙF3) είναι μια ανόργανη ένωση, που χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή αλουμινίου. Αυτό το άχρωμο στερεό μπορεί να παρασκευαστεί συνθετικά, ενώ βρίσκεται και στη φύση.

 Το φθοριούχο αργιλίο κυρίως παράγεται με την κατεργασία αλουμίνας και εξαφθοροπυριτικού οξέος: H2SiF6 + Al2O3 → 2 AlF3 + SiO2 + H2O Εναλλακτικά, παρασκευάζεται με θερμική αποσύνθεση του εξαφθοριαργιλικού αμμωνίου. Για εργαστηριακές παρασκευές το AlF3 μπορεί επίσης να παρασκευαστεί με τη κατεργασία υδροξείδιο του αργιλίου ή μεταλλικού αργιλίου με HF.
The Good, the Bad & the Live

Το The Good, the Bad & the Live είναι συλλογή έξι δίσκων βινυλίου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Metallica, η οποία κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου του 1990. Περιλαμβάνει έξι ΕΡ των Metallica που κυκλοφόρησαν από το 1984 μέχρι το 1990 και εκδόθηκε κατά την επέτειο των 6½ χρόνων του συγκροτήματος.

 1. Jump in the Fire (Hetfield, Ulrich, Mustaine) - 4:40 2. Seek and Destroy (Live) (Hetfield, Ulrich) - 7:04 3. Phantom Lord (Live) (Hetfield, Ulrich, Mustaine) - 4:52 1. 1. Creeping Death (Hetfield, Ulrich, Hammett, Burton) - 6:36 2. Am I Evil? (Harris, Tatler) - 7:49 3. Blitzkrieg (Jones, Sirotto, Ross) - 3:35 1. Helpless (Harris, Tatler) - 6:39 2. The Small Hours (Mortimer) - 6:43 3. The Wait (Coleman, Walker, Glover, Ferguson) - 4:55 4. Crash Course in Brain Surgery (Shelley, Bourge, Phillips) - 3:10 5. Last Caress/Green Hell (Glenn Danzig) - 3:30 1. Harvester of Sorrow (Live) (Hetfield, Ulrich) - 6:19 2. Breadfan (Bourge / Phillips / Shelley) - 5:44 3. The Prince (Harris/Tatler) - 4:26 1. One (Hetfield, Ulrich) - 7:24 2. For Whom the Bell Tolls (Live) (Hetfield, Burton, Ulrich) - 4:48 3. Welcome Home (Sanitarium) (Live) (Hetfield, Hammett, Ulrich) - 6:06 1. Harvester of Sorrow (Live) (Hetfield, Ulrich) - 6:19 2. One (Live) (Hetfield, Ulrich) - 7:10 3. Breadfan (Live) (Bourge / Phillips / Shelley) - 4:15 4. Last Caress (Live) (Danzig) - 1:35 The Good, the Bad & the Live (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 7 Μαΐου 1990 Οι ηχογραφήσεις του The Good, the Bad & the Live πραγματοποιήθηκαν από τους εξής μουσικούς:Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, φωνητικάΚερκ Χάμμετ - κιθάραΚλιφ Μπάρτον - μπάσοΤζέισον Νιούστεντ - μπάσοΛαρς Ούλριχ - τύμπανα The Good, the Bad & the Live - Metallica | Songs, Reviews, Credits, Awards - AllMusic Metallica - The Good, the Bad & the Live - Reviews - Encyclopaedia Metallum Metallica - The Good, the Bad & the Live - Metal Storm
Ντου Φενγκ

Ο Ντου Φενγκ (Du Feng, απλοποιημένα κινεζικά: 杜锋, παραδοσιακά κινεζικά: 杜鋒, πινγίν: Dù Fēng) (30 Ιουλίου 1981, Ουρούμτσι) είναι Κινέζος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Είναι ο τωρινός προπονητής του μακροχρόνιου συλλόγου του, Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς.

 Ο Φενγκ ήταν ο MVP των Τελικών του Πρωταθλήματος Κίνας το 2004 με τους Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς, μια ομάδα που εδρεύει στο Ντογκουάν του Γκουανγκντόνγκ, στην οποία έπαιξε σε όλη τη σταδιοδρομία του και αποσύρθηκε στο κλείσιμο της σεζόν 2011-12. Ο Φενγκ συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 με την Εθνική Κίνας. Επίσης βοήθησε την Κίνα να κερδίσει τα ασημένια μετάλλια στους Ασιατικούς Αγώνες του 2002 και στο Ασιατικό Πρωτάθλημα του 2009. Ο Φενγκ ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του ως βοηθός του Λι Τσούνγιανγκ στη Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς τη σεζόν 2012-13, αλλά έγινε ο προσωρινός προπονητής της ομάδας όταν ο Λι παραιτήθηκε τον Ιανουάριο, μετά από σχεδόν 13 χρόνια ως προπονητής των Σάουθερν Τάιγκερς. Η ομάδα στην πορεία κέρδισε τον όγδοο τίτλο της στους Τελικούς του CBA 2013, με τον Φενγκ να ορίζεται ως πρώτος προπονητής σε μόνιμη βάση ως αποτέλεσμα αυτής της επιτυχίας. Η Γκουανγκντόνγκ δεν επέστρεψε ξανά στον γύρο του πρωταθλήματος μέχρι τους Τελικούς του 2017, όπου έχασε από τους Σιντζιάνγκ Φλάινγκ Τάιγκερς.Τον Απρίλιο του 2017, αποκαλύφθηκε ότι ο Φενγκ ορίστηκε ως επικεφαλής προπονητής μιας εκ των δύο κινεζικών εθνικών ομάδων καλαθοσφαίρισης που συγκροτήθηκαν από την Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Κίνας, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Ο Φενγκ ανατέθηκε να προπονήσει την ομάδα της «Μπλε» Κίνας, ενώ ο Λι Ναν θα καθοδηγούσε την ομάδα της «Κόκκινης» Κίνας. Τον Σεπτέμβριο του 2018, ο Λι Ναν ανακοινώθηκε ως επικεφαλής προπονητής της επανενωμένης Εθνικής Κίνας, ενώ ο Φενγκ επέστρεψε στην προηγούμενη δουλειά του με τους Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς. Προφίλ παίκτη στο Asia-Basket.com
Σιδηροχώρι Έβρου

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Σιδηροχώρι (αποσαφήνιση) To Σιδηροχώρι, επίσημα Σιδηροχώριον, είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 450 μέτρων και ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης.

 Το Σιδηροχώρι βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία σε απόσταση 75,5 χλμ. Β.-ΒΑ.της Αλεξανδρούπολης και 53 Δ.-ΒΔ. από το Σουφλί. Βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο Ερυθροπόταμος και θεωρείται αμιγώς "Πομακοχώρι". Οι κάτοικοί του μετανάστευσαν από τον Κέχρο στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σε διάσπαρτους γειτονικούς μικρούς οικισμούς, αμέσως μετά τον εμφύλιο πόλεμο και ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1961. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Μικρού Δερείου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 346 κατοίκους. Πομακοχώρια – Θράκη από τον ιστότοπο https://www.ecothraki.gr
Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης

Η Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης (1426 - 13 Οκτωβρίου 1494/5 Μαρτίου 1499) δούκισσα της Βρετάνης λόγω του γάμου της με τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης ήταν δεύτερη κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Η Ισαβέλλα ήταν περισσότερο όμορφη και χαριτωμένη από την μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας που παντρεύτηκε τον Δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο.

 Ο Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης όταν έμαθε τα νέα για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον δελφίνο ενδιαφέρθηκε έντονα να παντρευτεί την αδελφή της σαν δεύτερη σύζυγο και έστειλε απεσταλμένους στην Σκωτία να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την Ισαβέλλα. Οι απεσταλμένοι του απάντησαν ότι ήταν "πανέμορφη, χαριτωμένη αλλά πολύ απλή". Ο δούκας απάντησε "Φίλοι μου αυτή είναι η γυναίκα που επιθυμώ, οι έξυπνες γυναίκες περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό". Ο γάμος υπεγράφη στις 19 Ιουλίου 1441 και προγραμματίστηκε για τις 29 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς αλλά ο Ιωάννης πέθανε στις 29 Αυγούστου 1442 πριν την τελετή. Την ίδια εποχή η Ισαβέλλα ενώ βρισκόταν στην Βρετάνη αποφάσισε να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ιωάννη Φραγκίσκο Α΄ στις 30 Οκτωβρίου 1442 στο κάστρο του Ωραί, στην συνέχεια η βασιλική αυλή πήγε στην Ρεν για να γιορτάσει 8 μέρες. Με τον θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας έγραψε ένα βιβλίο προσευχών στην μνήμη της, είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις ικανότητες της στην ποίηση όπως ο πατέρας της. Μετά τον θάνατο του συζύγου της (1450) ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για νέο γάμο της με τον Κάρολο, πρίγκιπα της Βιάνα διάδοχο της Ναβάρρας αλλά οι συνομιλίες σταμάτησαν επειδή διαφώνησε έντονα ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο αδελφός της Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας την πίεσε έντονα να επιστρέψει στην Σκωτία για να τακτοποιήσει τον δεύτερο γάμο της, εκείνη αρνήθηκε δηλώνοντας ότι επιθυμεί να μείνει μόνιμα στην Βρετάνη και παραπονέθηκε στον αδελφό της επειδή δεν της έδωσε την προίκα. Η Ισαβέλλα πέθανε την περίοδο 1494 - 1499 σε ηλικία άνω των 70 ετών κάτι που αποδεικνύει ότι οι ισχυρισμοί για κακή υγεία της πριν από 30 χρόνια ήταν εσφαλμένοι. Με τον σύζυγό της Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης απέκτησε: Μαργαρίτα π.1443-1469, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης. Μαρία 1444-1506, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν. Alison Weir, Britain's Royal Families Annie Forbes Bush Memoirs of the Queens of France
Κουρού Μοναστήρι

Το Κουρού Μοναστήρι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kourou Monastir». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Γύπας του Ακρωτηρίου

Ο Γύπας του Ακρωτηρίου (Gyps coprotheres) είναι σπάνιο είδος γύπα, ενδημικό της νότιας Αφρικής. Ζει στη Νότια Αφρική, το Λεσότο και τη Μποτσουάνα και μερικά σημεία της Ναμίμπια. Από το 2015 ταξινομήθηκε ως Κινδυνεύον (ΕΝ) είδος.

 Ο γύπας του Ακρωτηρίου είναι στο μέγεθος όρνιου. Έχει μήκος 96-115 εκ., άνοιγμα φτερών 2,26-2,6 μέτρα και βάρος 7-11 κιλά. Το σώμα του είναι ανοιχτό μπεζ-καφετί, με καστανά ή πορτοκαλί μάτια και κόκκινο λαιμό. Τα ερετικά φτερά είναι σκούρα καφετιά και προκαλούν αντιθεση με το χρώμα του βραχίωνα, που είναι ίδιο με του σώματος. Ο γύπας του Ακρωτηρίου φωλιάζει στις κορυφές των δέντρων, κοντά στα βουνά, όπου μπορούν να διανίσουν μεγάλες αποστάσεις και να εντοπίσουν πιο εύκολα ψοφίμια. Γεννά ένα μόνο αυγό κάθε χρόνο. Ο γύπας του Ακρωτηρίου έχει μειωθεί σταθερά από τα τέλη του 1980, που πρώτα κατατάχθηκε ως Κινδυνεύον. Αργότερα αναβαθμίστηκε στα Τρωτά και το 2015 στα Κινδυνεύον. Από το 2013, εκτιμήσεις του συνολικού μεγέθους του πληθυσμού του είδους υποθέτουμε πως υπάρχουν περίπου 4.700 ζεύγη ή 9.400 ώριμα άτομα.
Μνημείο Μαίτλαντ

Το Μνημείο Μαίτλαντ, επίσης γνωστό ως Ροτόντα ή ως Περιστύλιο του Μαίτλαντ, είναι ένα νεοκλασικό μνημείο που βρίσκεται στο τέρμα της πλατείας Σπιανάδα στην Κέρκυρα. Χτίστηκε το 1821 τιμής ένεκεν του Θωμά Μαίτλαντ, ενός Βρετανού στρατιωτικού που ήταν ο τελευταίος επίτροπος και ο πρώτος αρμοστής στα Ιόνια Νησιά.

 Ο Μαίτλαντ έφτασε στην Κέρκυρα στις 16 Φεβρουαρίου 1816 και οχτώ μήνες αργότερα, στις 25 Οκτωβρίου 1816, 46 ευγενείς της Κέρκυρας έκαναν πρόταση για την κατασκευή μιας αψίδας προς τιμήν του. Το μνημείο κατασκευάστηκε τελικά το 1821 και έχει τελείως διαφορετική μορφή από τη ροτόντα, με είκοσι κολόνες ιωνικού ρυθμού. Σχεδιάστηκε από τον συνταγματάρχη Τζορτζ Ουίτμορ, μέλος των μηχανικών της βασιλικής οικογένειας. Όπως και το Παλάτι των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου, η κατασκευή του μνημείου Μαίτλαντ έγινε από ασβεστόλιθο, που εισήχθη από τη Μάλτα, η οποία ήταν υπό βρετανική κατοχή εκείνη την περίοδο. Ο Μαίτλαντ κατείχε διαδοχικά τις θέσεις του αρμοστή στα Ιόνια Νησιά και του κυβερνήτη της Μάλτας. Το έργο πραγματοποιήθηκε από τον Κερκυραίο γλύπτη Παύλο Προσαλέντη. Το μνημείο είναι επίσης γνωστό ως Στέρνα, δεδομένου ότι χτίστηκε πάνω από μια υπόγεια στέρνα της βενετικής εποχής, η οποία είχε χτιστεί το 1781. Οι δυο είσοδοι του μνημείου επέτρεπαν την πρόσβαση στη δεξαμενή νερού. Στο πάνω μέρος του μνημείου είναι γραμμένη σε κυκλική μορφή η εξής επιγραφή: Το Μνημείο Μαίτλαντ προβάλλεται στην ταινία του 1981 Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Για τα μάτια σου μόνο. Το μνημείο καταστράφηκε λόγω διάβρωσης και αποκαταστάθηκε το 2004. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maitland Monument (Corfu) στο Wikimedia Commons
Ανάσταση Αχαΐας

Η Ανάσταση είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Ζέμπι, παρυφάδας του Καλλιφωνίου, δίπλα σε δάσος από καστανιές. Η Ανάσταση απέχει 30 χλμ από τα Καλάβρυτα και κοντά στο χωριό βρίσκεται η Μονή Αγίων Θεοδώρων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 71 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

 Η Τοπική Κοινότητα Αναστάσεως είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,964 χμ² (2011). ). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Μονή Αγίων Θεοδώρων. Το 1700 σε απογραφή των Ενετών αναφέρεται σαν Αναστάσοβα με 19 κατοίκους, και το 1896 με 272 κατοίκους. Το όνομα Αναστάσοβα διατηρήθηκε μέχρι το 1953, οπότε ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ανάσταση. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ανάστασης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αναστάσεως Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016.
Άγιος Σάτυρος Μεδιολάνων

Ο Άγιος Σάτυρος (ιταλικά : Satiro) (Τρίερ, 339 ή 340 - Μιλάνο, 378) ήταν αδελφός του Αγίου Αμβροσίου και της Αγίας Μαρκελλίνας και τιμάται επίσης ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

 Γεννήθηκε στο Τρίερ, ήταν δικηγόρος, έπαρχος και διαχειριστής οικογενειακών περιουσιακών στοιχείων. Κάποια νέα του έχουμε μόνο μέσα από κάποιες αναμνηστικές ομιλίες του αδελφού του Αμβροσίου. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο δίδυμος αδερφός του Αμβρόσιου. Κηδεύτηκε, με τη διαθήκη του αδελφού του, στο παρεκκλήσι του Αγίου Βιττόριου στο San Vittore στο Ciel d'Oro της βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου, δίπλα στα λείψανα του. Η Καθολική Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του στις 17 Σεπτεμβρίου. Η εκκλησία της Αγίας Μαρίας και Αγίου Σατύρου στο Μιλάνο, που χρονολογείται από τον 9ο αιώνα, που ξαναχτίστηκε το 1478 από τον Μππραμάντε, είναι αφιερωμένη σε αυτόν. Franco Cardini, 7 dicembre 374. Ambrogio vescovo di Milano, in I giorni di Milano, Roma-Bari, 2010, pp. 21–40.