IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διάγραμμα διακλάδωσης

Στα μαθηματικά, και συγκεκριμένα στα δυναμικά συστήματα, ένα διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τις πιθανές μακροπρόθεσμες τιμές ενός συστήματος ως συνάρτηση μιας παραμέτρου διακλάδωσης του συστήματος. Είναι σύνηθες να αναπαριστούμε τις σταθερές λύσεις με συμπαγείς γραμμές και τις ασταθείς λύσεις με διακεκομμένες.

 Ένα παράδειγμα αποτελεί το διάγραμμα διακλάδωσης της λογιστικής απεικόνισης: x n + 1 = r x n ( 1 − x n ) . {\displaystyle x_{n+1}=rx_{n}(1-x_{n}).\,} Η παράμετρος διακλάδωσης r είναι στον οριζόντιο άξονα του γραφήματος, ενώ ο κάθετος άξονας δείχνει τις πιθανές τιμές της λογιστικής συνάρτησης. Μόνο οι σταθερές λύσεις εμφανίζονται εδώ, ενώ υπάρχουν ακόμη πολλές άλλες ασταθείς λύσεις. Το διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τον χωρισμό των πιθανών περιόδων των σταθερών τροχιών από 1 σε 2 σε 4 σε 8 κλπ. Κάθε ένα από αυτά τα σημεία διακλάδωσης αποτελεί μια διακλάδωση διπλασιασμού περιόδου. Το ποσοστό των μηκών των συνεχόμενων καμπυλών ανάμεσα σε τιμές του r για τις οποίες συμβαίνει η διακλάδωση, συγκλίνει στη σταθερά του Φάιγκενμπαουμ. Σε ένα δυναμικό σύστημα όπως το x ¨ + f ( x ; μ ) + ϵ g ( x ) = 0 {\displaystyle {\ddot {x}}+f(x;\mu )+\epsilon g(x)=0} ,το οποίο είναι δομικά σταθερό όταν μ ≠ 0 {\displaystyle \mu \neq 0} , εάν σχεδιαστεί ένα διάγραμμα διακλάδωσης, με το μ {\displaystyle \mu } να είναι η παράμετρος διακλάδωσης, αλλά για διαφορετικές τιμές του ϵ {\displaystyle \epsilon } , η περίπτωση ϵ = 0 {\displaystyle \epsilon =0} αντιστοιχεί σε συμμετρική pitchfork διακλάδωση. Όταν ϵ ≠ 0 {\displaystyle \epsilon \neq 0} , λέμε ότι έχουμε ένα pitchfork με σπασμένη συμμετρία. Τα παραπάνω παρουσιάζονται στη δεξιά εικόνα. Θεωρία διακλαδώσεων Η Λογιστική Απεικόνιση και Χάος (Αγγλικά)
Γλώσσες του Λεσότο

Το Λεσότο, χώρα της Νότιας Αφρικής, φιλοξενεί αρκετές γλώσσες, μεταξύ των οποίων είναι οι Φούθι, Σεσόθο, Ξόσα, Ζουλού και τα Αγγλικά. Όλες εκτός από τα αγγλικά ανήκουν στην οικογένεια γλωσσών Νίγηρα-Κονγκό.

 Τα Σεσόθο (ή Νότια Σεσόθο), μια Νότια Μπαντού γλώσσα, είναι η εθνική γλώσσα του Λεσότο, και ομιλείται από τους περισσότερους Μπασόθο. Αναγνωρίστηκε ως εθνική γλώσσα με το Νομοσχέδιο Εθνικών και Επίσημων Γλωσσών, το οποίο επικυρώθηκε από την Εθνοσυνέλευση του Λεσότο στις 12 Σεπτεμβρίου 1966 και καθιέρωσε επίσης τα Σεσόθο και τα αγγλικά ως τις δύο επίσημες γλώσσες της χώρας. Η γλωσσική πολιτική της χώρας προωθεί τη διγλωσσία, και το Μέρος 1 του Συντάγματος του Λεσότου αναφέρει:Οι επίσημες γλώσσες του Λεσότο θα πρέπει να είναι τα Σεσόθο και τα Αγγλικά, και κατά συνέπεια, κανένα όργανο ή συναλλαγή δεν πρέπει να είναι άκυρη με αιτία ότι εκφράζεται ή πραγματοποιείται σε μία από αυτές τις γλώσσες.Τα Σεσόθο είναι η πρώτη γλώσσα πάνω από το 90% του πληθυσμού και "χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο επικοινωνίας" στην καθημερινή ομιλία. Τα αγγλικά διατηρούνται για επίσημες διαδράσεις, όπως η "κυβέρνηση και διοίκηση", παρόλο που η χρήση των Σεσόθο στην πολιτική, τη θρησκεία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αυξάνεται.Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση των παιδιών πραγματοποιείται στα Σεσόθο για τα πρώτα τέσσερα χρόνια, αλλά τα αγγλικά γίνονται το μέσο διδασκαλίας στη πέμπτη τάξη του δημοτικού σχολείου. Η ικανότητα στην αγγλική γλώσσα είναι "ιδιαίτερα σημαντική ... για εκπαιδευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συναλλαγές στην υποήπειρο" και βοηθά στην απόκτηση επαγγέλματος εντός του Λεσότο και στο εξωτερικό. Παρόλο που "γίνονται προσπάθειες για να σιγουρευτεί ότι τα παιδιά των Μπασόθο" θα μάθουν να διαβάζουν, να ομιλούν και να γράφουν αγγλικά, πολλοί Μπασόθο ολοκληρώνουν μόνο τη "βασική δημοτική εκπαίδευση [και] παραμένουν μονόγλωσσοι στα Σεσόθο". Μια μειοψηφία Μπασόθο, που εκτιμάται ότι αριθμεί 248.000 άτομα (1993), μιλάει τα Ζουλού, μία από τις έντεκα επίσημες γλώσσες της Νότιας Αφρικής. Η Φούθι, μια γλώσσα Νγκούνι που συνδέεται στενά με τα Σουάζι, μια επίσημη γλώσσα της Νότιας Αφρικής και της Σουαζιλάνδης, ομιλείται από τους 43.000 Μπασόθο (2002). Η Ξόσα, μια άλλη γλώσσα Νγκούνι και επίσημη γλώσσα της Νότιας Αφρικής, ομιλείται από 18.000 άτομα στο Λεσότο. Τυπικά, οι ομιλητές αυτών των μειονοτικών γλωσσών ομιλούν επίσης τα Σόθο.Η Αφρικάανς, που ομιλείται κυρίως στη Νότια Αφρική και τη Ναμίμπια, είναι μεταναστευτική γλώσσα. Γλώσσες της Νότιας Αφρικής Γλώσσες της Σουαζιλάνδης Υποσημειώσεις αραπομπέςΠ
Ντερέκιοϊ

Το Ντερέκιοϊ (τουρκικά: Dereköy· βουλγαρικά: Дерекьово Ντερέκιοβο) είναι χωριό της επαρχίας Σαράντα Εκκλησιών στη δυτική Τουρκία και ένα από τα τρία χερσαία συνοριακά σημεία διέλευσης μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας. Βρίσκεται στον ορεινό όγκο Στράντζα, 20 χλμ βόρεια από το κέντρο των Σαράντα Εκκλησιών.

 Τον 19ο αιώνα το Ντερέκιοϊ ήταν βουλγαρικό χωριό στον καζά του Κιρκλάρελι (Σαράντα Εκκλησιές) που με τη σειρά του βρισκόταν στο Βιλαέτι της Αδριανούπολης. Το 1873, το χωριό αποτελούνταν από 360 νοικοκυριά με 1684 Βούλγαρους. Μετά τον Ρωσο-Οθωμανικό Πόλεμο του 1877–1878, οι πρώτες οικογένειες από το Ντερέκιοϊ μετανάστευσαν στο Ραζγκράντ και στο Τουτρακάν στη νέα κυρίαρχη Βουλγαρία. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που παρείχε ο Λιούμπομιρ Μίλετιτς, το Ντερέκιοϊ είχε περίπου 150 νοικοκυριά και 634 κατοίκους το 1900, οι οποίοι ήταν όλοι χριστιανοί Βούλγαροι..Μετά το ξέσπασμα του Βαλκανικού Πολέμου το 1912, 16 εθελοντές από το Ντερέκιοϊ πολέμησαν στα Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικα εθελοντικά στρατιωτικά σώματα του βουλγαρικού στρατού. Μετά το ξέσπασμα του Β' Βαλκανικού Πολέμου, όταν ο τουρκικός στρατός ανακατέλαβε την ανατολική Θράκη, ολόκληρος ο βουλγαρικός πληθυσμός του Ντερέκιοϊ διέφυγε στη Βουλγαρία.
Γεώργιος Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας (γενν. 1981)

O Γεώργιος Μιχαήλοβιτς, γερμ. Georg Mikhailovich (γενν. 13 Μαρτίου 1981) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν είναι πρίγκιπας της Πρωσίας (από τον πατέρα του) και μέγας δούκας της Ρωσίας και διάδοχος της μητέρας του Μαρίας Βλαντημίροβνας τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Ρωσίας.

 Είναι ο μόνος γιος του Φραγκίσκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Μαρίας Βλαδημίροβνας τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Ρωσίας, κόρης του Βλαδήμιρου Κυρίλλοβιτς τιτουλάριου αυτοκράτορα της Ρωσίας. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη και βαπτίσθηκε εκεί Ορθόδοξος στις 6 Μαΐου 1981 με ανάδοχο τον Κωνσταντίνο Β΄ της Ελλάδας. Αρχικά είχε τον τίτλο του "πρίγκιπα της Πρωσίας". Το 1986 οι γονείς του διαζεύχθηκαν και ο Γεώργιος έζησε στη Γαλλία με τη μητέρα του στο σπίτι της ετεροθαλούς αδελφής της Ελένης-Λουίζας Κίρμπυ κόμισσας Ντβίνσκαγιας, η οποία είχε σημαντική περιουσία από τον πατέρα της Σούμνερ-Μουρ Κίρμπυ. Η μητέρα του ζήτησε από τις Γαλλικές αρχές την αλλαγή του ονόματός του σε "μεγάλο δούκα της Ρωσίας". Επέστρεψε στη Μαδρίτη, όπου σπούδασε στο εκεί Κολλέγιο Ρούννυμεδε και μετά στο Κολλέγιο Ντ'Όβερμπροεκ της Οξφόρδης και στο Σαιντ Μπένετ'ς Χωλλ της Οξφόρδης. Στις Βρυξέλλες εργάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως βοηθός του Λογιόλα δε Παλάθιο, πρώην Ευρωπαίου Επιτρόπου Μεταφορών και Ενέργειας. Αργότερα μετακόμισε στο Λουξεμβούργο, όπου εργάστηκε στη Γενική Διεύθυνση Ατομικής Ενέργειας & Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 2008 διορίστηκε βοηθός του Γενικού Διευθυντή της ΜΜC Norilsk Nickel, που είναι μία μεγάλη ρωσική εταιρεία εξόρυξης νικελίου. Το 2012 διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος του Metal Trade Overseas, που είναι ο κύριος κόμβος πωλήσεων της Norilsk Nickel στην Ελβετία. Το 2011 ίδρυσε τη δική του εταιρεία "Romanoff & Partners" στις Βρυξέλες. Massie, Robert K. (1995). The Romanovs The Final Chapter. Jonathan Cape. ISBN 0-224-04192-4.
Άννα του Ρατσίμπους

Η Άννα, Anna of Racibórz, πολωνικά: Anna raciborska‎ (1292/98 – 1 Ιανουαρίου/21 Αυγούστου 1340), ήταν Πολωνή πριγκίπισσα μέλος του Οίκου των Πιαστ-Σιλεσίας στον κλάδο Ρατσίμπους και από γάμο δούκισσα της Oπάβα και του Ρατσίμπους.

 Ήταν το δεύτερο παιδί, αλλά η πρώτη κόρη του Πσεμύσουαφ δούκα του Ρατσίμπους από τη σύζυγό του Άννα, κόρη του Κορράδου Β' δούκα της Μαζοβίας. Το 1318 παντρεύτηκε τον Νικόλαο Β' των Πρεμυσλιδών, δούκα της Οπάβα, νόθο εγγονό του βασιλιά Ότακαρ Β' βασιλιά της Βοημίας. Γέννησε στον σύζυγό της τα εξής παιδιά: Ιωάννης Α΄ , ο οποίος αργότερα κληρονόμησε το δουκάτο του Ραυσίμπους. Ευφημία, παντρεύτηκε τον Σιεμόβιτ Γ΄ πρίγκιπας της Μαζοβίας. Ελισάβετ, που έγινε μοναχή, Άγκνες, επίσης μοναχή. Άννα, με γάμο μπουργκραβίνα of Mαγδεβούργου. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ερρίκο μάργραβο της Μοραβίας.Το 1336, μετά το τέλος του μονάκριβου αδελφού της Λέσεκ, ο σύζυγος της Άννας έλαβε το δουκάτο του Ρατσίμπους (διεκδίκησε τη διαδοχή ως ο επόμενος άνδρας συγγενής του αποβιώσαντος δούκα) μετά τη διαιτητική απόφαση του βασιλιά Ιωάννη της Βοημίας, παρά τη σθεναρή αντίσταση. των επόμενων εξ αίματος αρρένων συγγενών του Λέσεκ. Η Άννα απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα, μεταξύ Ιανουαρίου-Αυγούστου 1340, και πιθανότατα τάφηκε στο μοναστήρι της Δομινικανής πόλης Ρατσίμπους.
Η Μάχη της Όστια (ζωγραφική)

Η Μάχη της Όστια, ιταλ. Battaglia di Ostia, είναι νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Η τοιχογραφία ήταν μέρος της διακόσμησης, που ανέλαβε ο Ραφαήλ για τέσσερα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Πάπα, γνωστών σήμερα ως Αίθουσες του Ραφαήλ.

 Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο (Stanza dell' incentio del Borgo), η οποία ονομάστηκε έτσι από μία άλλη τοιχογραφία. Για τη νωπογραφία της μάχης ο καλλιτέχνης εμπνεύστηκε από τη ναυμαχία του 849 μεταξύ των Σαρακηνών και της Χριστιανικής Ένωσης πλοίων του Πάπα, της Νάπολης και της Γαέτας. Στο ζωγραφικό έργο ο Πάπας Λέων Δ΄, με τα χαρακτρηστκά του Πάπα Λέοντα Ι΄, δίνει ευχαριστίες έπειτα από την καταστροφή των Αραβικών πλοίων από καταιγίδα. Joannides, Paul (1992). The Drawings of Raphael: With a Complete Catalogue. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-05087-8.
Μάχη του Καβοφονιά

Η μάχη του Καβοφονιά είναι μία από τις πρώτες μάχες κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 που αν και υπήρξε ολέθρια για τους Τούρκους δεν είναι τόσο γνωστή. Στη πραγματικότητα η μάχη αυτή ήταν απόκρουση απόβασης, που δόθηκε ακριβώς στο ομώνυμο σήμερα ακρωτήριο της ΒΔ. Σάμου, πρώην ακρωτήριο Τζώρτζης ή Αγίας Παρασκευής, από το ομώνυμο παρεκκλήσιο που υπήρχε σ΄ αυτό, ακριβώς απέναντι από τον όρμο της Μυκάλης.

 Συγκεκριμένα στις 3 Ιουλίου του 1821 ο Οθωμανός στόλαρχος Καρά Αλή προσπάθησε ν΄ αποβιβάσει στρατεύματα στη Σάμο προκειμένου να την κυριεύσει αν και τελούσε υπό την προστασία του Σουλτάνου. Μετά όμως την πρώτη αυτή αποτυχία προσποιούμενος την αποχώρηση διέταξε δύο ημέρες μετά στις 5 Ιουλίου απόβαση γεμίζοντας 40 περίπου λέμβους με γενίτσαρους και Αζάπηδες, τις οποίες και κατεύθυνε προς το εν λόγω ακρωτήριο, προκειμένου να προβεί στη συνέχεια σε κυκλοτερή επίθεση. Παρακολουθώντας όμως οι Σαμιώτες οπλαρχηγοί τις κινήσεις του Καρά Αλή αντελήφθησαν το σχέδιό του και έσπευσαν στο σημείο εκείνο ο Καπετάν Σταμάτης Γεωργιάδης (χιλίαρχος), με τον Λυκούργο Λογοθέτη μαζί με 50 περίπου Σαμιώτες και 24 Κρητικούς από τα Σφακιά υπό τον Χατζηγιώργη Μουριανό, όπου και επέπεσαν με ορμή και λύσσα στους Οθωμανούς που προσπαθούσαν να βγουν στη ξηρά με συνέπεια να τους σκοτώσουν σχεδόν όλους, που αποπειράθηκαν την απόβαση, περί τους 700. Ο όλεθρος αυτός κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλονταν αφενός στη παντελή έλλειψη ναυτοσύνης των επιβατών των λέμβων, όπου στη προσπάθειά τους ν΄ αλλάξουν σημείο απόβασης προκειμένου να σωθούν σημειώθηκε ανατροπή των λέμβων, και αφετέρου στην άγνοια κολύμβησης. Παρά ταύτα 12 γενίτσαροι κατάφεραν να βγουν και για πολλές ώρες αμύνονταν σθεναρά από ένα σπήλαιο που είχαν καταφύγει μέχρι που έπεσαν και αυτοί μαχόμενοι. Η έκβαση αυτής της μάχης ήταν επόμενο να επιδράσει ευεργετικά στο ηθικό των Σαμίων μέχρι να καταπλεύσει ο ελληνικός στόλος που έδωσε τέρμα στην εκστρατεία εκείνη κατά της Σάμου. Από τότε το ακρωτήριο αυτό ονομάζεται Καβοφονιάς.
Πετριχώρ

Ως πετριχώρ ή πετριχώρας ονομάζεται η οσμή που αναδύεται από το έδαφος όταν πέφτουν πάνω του οι σταγόνες της βροχής. Η ετυμολογία της λέξης προκύπτει από τον συνδυασμό των ελληνικών λέξεων πέτρα και ιχώρ, όπου κατά την ελληνική μυθολογία ο ιχώρας ήταν το χρυσό υγρό που έρεε στις φλέβες των θεών αντί αίματος.

 Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1964 από Αυστραλούς ερευνητές (ως petrichor) για τους σκοπούς ενός επιστημονικού άρθρου που έγραψαν για το περιοδικό Nature, και στο οποίο ανέλυσαν πώς η συγκεκριμένη οσμή αναδύεται από ένα έλαιο το οποίο παράγεται από κάποια φυτά κατά την διάρκεια των περιόδων ξηρασίας, και το οποίο απορροφάται από τα μαλακά πετρώματα του εδάφους. Όταν πέφτει η βροχή, τα έλαια αυτά απελευθερώνονται και διαφεύγουν στον αέρα μαζί με γεωσμίνη, η οποία είναι οργανική χημική ένωση που παράγεται από κάποιες ομάδες ακτινομυκήτων στο έδαφος. Ο συνδυασμός του ελαίου και της γεωσμίνης παράγει τη χαρακτηριστική μυρωδιά του υγρού εδάφους μετά από βροχή, ενώ σε περίπτωση όπου υπάρχουν αστραπές απελευθερώνεται και το στοιχείο του όζοντος η οσμή του οποίου γίνεται αντιληπτή λίγο πριν βρέξει. Η απελευθέρωση της οσμής καταγράφηκε σε πείραμα του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης το 2015, και σύμφωνα με την έρευνα όταν η βροχή πέφτει σε πορώδες έδαφος, ο αέρας από τους πόρους σχηματίζει μικρές φυσαλλίδες οι οποίες ανεβαίνουν στην επιφάνεια και απελευθερώνουν αερολύματα, τα οποία είναι αυτά που μεταφέρουν τη μυρωδιά μαζί με βακτήρια του εδάφους. Η βροχή στην οποία οι σταγόνες πέφτουν με αργό ρυθμό απελευθερώνει μεγαλύτερη ποσότητα αερολυμάτων, κάτι που συμβαδίζει με την εμπειρική παρατήρηση πως ο πετριχώρας εμφανίζεται πιο συχνά μετά από βροχές μικρής έντασης. Πού οφείλεται η μυρωδιά μετά τη βροχή; του Βαγγέλη Πρατικάκη - Το Βήμα, 15.01.2015 Το άρωμα της βροχήςΣτ. Ντάφης, ΕΑΑ-Πεντέλη (meteo.gr)
Λαϊκή αγορά

Η λαϊκή αγορά είναι εβδομαδιαία διοργάνωση πώλησης φρέσκων τροφίμων με κύριο σκοπό την προμήθευση του πληθυσμού με βασικά προϊόντα διατροφής κατευθείαν από τον παραγωγό από την μια, και για να δώσει την δυνατότητα στον παραγωγό να διοχετεύσει τα προϊόντα του κατευθείαν στον καταναλωτή από την άλλη μεριά. Βέβαια εκτός από γεωργικά τρόφιμα στην λαϊκή αγορά συναντούμε και άλλα προϊόντα, διατροφής και μη, π.χ. ψάρια, ρουχισμό και άλλα. Η λαϊκή αγορά συνήθως διοργανώνεται μια φορά την εβδομάδα σε προκαθορισμένο, πάντα το ίδιο μέρος, που συνήθως είναι μια πλατεία ή ένας δρόμος. Διαρκεί λίγες ώρες. Συνήθως από το πρωί (οχτώ η ώρα) μέχρι το μεσημέρι (δύο ή τρεις). Οι πάγκοι είναι φορητοί, συναρμολογούνται το πρωί και αποσυναρμολογούνται στο τέλος της αγοράς. Η λαϊκή αγορά σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, διεκδικώντας τις ρίζες της στην αρχαιότητα, όπως για παράδειγμα στην Καμπανία της Ιταλίας, θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά και πόλος τουριστικής έλξης. Οι λαϊκές αγορές στην εν λόγω περιφέρεια θεωρούνται περισσότερες από ό,τι σε άλλες περιφέρειες της Ιταλίας.

 Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός ήταν γνωστός από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν γινόταν το γνωστό "παζάρι" σε μεγάλα οικιστικά κέντρα, μια καθορισμένη ημέρα της εβδομάδας. Τότε οι παραγωγοί (αγρότες, κηπουροί, κτηνοτρόφοι, βιοτέχνες που κατασκεύαζαν ιδίως, υποδήματα, δισάκια και σχοινιά κ.α.) από την γύρω περιοχή πωλούσαν την παραγωγή τους απευθείας στους καταναλωτές. Νομικά καθιερώθηκαν επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου το 1929. Τρία χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε το Ταμείο Λαϊκών Αγορών. Οι λαϊκές αγορές από τότε που καθιερώθηκαν μέχρι να φτάσουν στη σημερινή τους μορφή, πέρασαν από πολλά στάδια εξέλιξης. Στις ελληνικές λαϊκές αγορές υπάρχουν δύο κατηγορίες πωλητών: Οι παραγωγοί και οι επαγγελματίες. Οι παραγωγοί είναι αγρότες ή μελισσοκόμοι οι οποίοι διαθέτουν προς πώληση τα προϊόντα που παράγουν οι ίδιοι.(φρούτα, λαχανικά, μέλι) και οι επαγγελματίες αγοράζουν τα προϊόντα τα οποία πωλούν από διάφορες πηγές χωρίς απαραιτήτως να είναι οι ίδιοι οι παραγωγοί τους. Για την άσκηση του επαγγέλματος πωλητή στις λαϊκές αγορές απαιτείται ειδική άδεια, οι προϋποθέσεις της οποίας καλύπτονται από τον νόμο.Στην Ελλάδα οι λαϊκές αγορές αποτελούν επίσης παράδοση για πολλές, αν όχι όλες τις πόλεις.Στα όρια του Δήμου Αθηναίων λειτουργούν επισήμως 44 λαϊκές αγορές. Δημοφιλείς είναι ακόμη και στην Κύπρο. Ιστορικές φωτογραφίες λαϊκών αγορών (Γερμανικά) Οργανισμός Λαϊκών Αγορών Θεσσαλονίκης Λαϊκές αγορές Περιφέρεια Αττικής
HMS Caesar (R07)

Το HMS Caesar ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού. Αρχικά θα ονομάζονταν HMS Ranger, όμως πριν από την καθέλκυση του μετονομάστηκε σε Caesar. Σχεδιάστηκε ως ναυαρχίδα στολίσκου, με επιπλέον χώρους για τους επιτελικούς αξιωματικούς και γνώρισε πολεμική δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταπολεμικά παρέμεινε κατά κύριο λόγο στην εφεδρεία.

 Τον Σεπτέμβριο του 1944 εντάχθηκε στον 7ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών και ανέλαβε αποστολές συνοδείας νηοπομπών στον Ατλαντικό. Το 1945 αποφασίστηκε να σταλεί στην Άπω Ανατολή, όμως έφτασε στο θέατρο επιχειρήσεων μετά από την την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας. Μετά το τέλος του παγκοσμίου πολέμου το Caesar στάλθηκε στην εφεδρεία. Μαζί με άλλα σκάφη της υποκλάσης 'Ca' εκσυγχρονίστηκε στα 1957-1960. Στα πλαίσια της αναβάθμισης η γέφυρά του έγινε περίκλειστη, προστέθηκε νέο σύστημα ελέγχου πυρός καθώς και νέα ανθυποβρυχιακά ολμοβόλα. Τον Σεπτέμβριο του 1960 επανήλθε στην ενεργό δράση, αυτή την φορά ως ναυαρχίδα της 8ης Μοίρας Αντιτορπιλικών, με την οποία και παρέμεινε για κάποια χρόνια στην Άπω Ανατολή. Την περίοδο εκείνη έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά την σύγκρουση Ινδονησίας-Μαλαισίας. Τον Ιούνιο του 1965 παροπλίστηκε και τελικά ολοκλήρησε την πορεία του το 1967, με την διάλυσή του για σκραπ. Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8. OCLC 67375475. Marriott, Leo (1989). Royal Navy Destroyers Since 1945. Ian Allen Ltd. ISBN 0-7110-1817-0.
Παρθενών Ζώδιας

Τα Εθνικόφρονα Σωματεία Παρθενών Ζώδιας (ή ο Παρθενών Ζώδιας) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Κάτω Ζώδια της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1966. Η έδρα της ομάδας βρισκόταν στη Ζώδια, ωστόσο μετά το 1974 δεν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Η ομάδα είχε επαναδραστηριοποιηθεί στη Λεμεσό. Διαλύθηκε το 1979.

 Ο Παρθενών ιδρύθηκε το 1966 ως πνευματικό και εθνικό κέντρο της Ζώδιας. Η ομάδα είχε ιδιόκτητο γήπεδο. Χρώματα είχε το μπλε και το άσπρο. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Το 1970 εντάχθηκε στην δύναμη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 1971-72 τερμάτισε στην τέταρτη θέση και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται το καλοκαίρι του 1974, με την κατάληψη της Κάτω Ζώδιας από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Ο εκτοπισμός δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα που βρέθηκε χωρίς έδρα, χωρίς αθλητικό υλικό και με τα μέλη και τους φιλάθλους της διασκορπισμένους σε ολόκληρη την Κύπρο. Η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λεμεσό. Συνέχισε για πέντε περιόδους στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1978-79 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος της περιόδου 1979-80 αποχώρησε και διαγράφηκε από την ΚΟΠ. Στην συνέχεια διαλύθηκε. 1 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Ο Παρθενών συμμετείχε στον Α΄ όμιλο. Κυριάκου, Άκης (2016-01-17). «Να μη σβήσουν άλλα προσφυγικά σωματεία». sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-13. https://web.archive.org/web/20160313225207/http://www.sigmalive.com/sports/football/cyprus/a-league/300441/na-mi-svisoun-alla-prosfygika-somateia. Ανακτήθηκε στις 2016-03-13. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. ISBN 9963-8720-1-8. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο ΡΕΤΡΟ: ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΖΩΔΙΑΣ
Ευρωπαϊκή Εισαγγελία

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένα ανεξάρτητο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) με νομική προσωπικότητα, που ιδρύθηκε βάσει της Συνθήκης της Λισαβώνας από τα 22 εκ των 27 καρατών της ΕΕ με τη μέθοδο της ενισχυμένης συνεργασίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Κίρχμπεργκ της πόλης του Λουξεμβούργου μαζί με το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) και το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (ECA).

 Υποστηρίχτηκε σθεναρά από τον πρώην Επίτροπο Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας, Φράνκο Φρατίνι, ως μέρος των σχεδίων για την ενίσχυση του οργανισμού Eurojust. Ο Φρατίνι δήλωσε τον Αύγουστο του 2007 ότι είναι "πεπεισμένος ότι η Ευρώπη θα έχει τον γενικό εισαγγελέα της στο μέλλον" και πρότεινε ότι η επιτροπή περίμενε απλώς να τεθεί σε ισχύ η συνθήκη. Δήλωσε ότι ένας εισαγγελέας «θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμος» σε τομείς «όπου διακυβεύονται σημαντικά ευρωπαϊκά συμφέροντα», συγκεκριμένα στην αντιμετώπιση του οικονομικού εγκλήματος, της απάτης και της παραχάραξης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.Τον Νοέμβριο του 2013, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σύσταση Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας συμμορφωνόταν «με την αρχή της επικουρικότητας» σε μια έκθεση που αντιμετώπιζε το θέμα, αφού το έθιξαν 14 εθνικά κοινοβούλια σε 11 κράτη μέλη. Στη συνέχεια, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της πρότασης της Επιτροπής για τη σύσταση του οργάνου. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2019, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να διορίσουν τη Λάουρα Κόντρουτσα Κόβεσι ως Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέα. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι να διερευνά και να αντιμετωπίζει την απάτη κατά του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλα εγκλήματα κατά των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της απάτης που αφορά κονδύλια της ΕΕ άνω των 10.000 ευρώ και των διασυνοριακών υποθέσεων απάτης στον τομέα του ΦΠΑ που αφορούν ζημίες άνω των 10 εκατομμυρίων ευρώ. Προηγουμένως, μόνον οι κρατικές αρχές μπορούσαν να διερευνήσουν και να διώξουν αυτά τα εγκλήματα και δεν μπορούσαν να δράσουν πέρα από τα σύνορά τους. Το όργανο προορίζεται να είναι αποκεντρωμένο, με βάση τους Ευρωπαίους Εντεταλμένους Εισαγγελείς που βρίσκονται σε κάθε συμμετέχον κράτος - μέλος. Αποτελείται από έναν Ευρωπαίο Γενικό Εισαγγελέα που υποστηρίζεται από 22 Ευρωπαίους Εισαγγελείς, καθώς και από τεχνικό και ερευνητικό προσωπικό. Μπορεί να ζητήσει τη σύλληψη ενός υπόπτου, αλλά αυτό πρέπει να εγκριθεί από την αρμόδια κρατική αρχή.Ο Ευρωπαίος Γενικός Εισαγγελέας ηγείται της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, την εκπροσωπεί εξωτερικά και προεδρεύει του Σώματος της. Επικουρείται από δύο αναπληρωτές, οι οποίοι είναι και αναπληρωτές.
Λατινικόν

Με τον όρο Λατινικόν ορίζονταν τα μισθοφορικά στρατεύματα της Βυζαντινής Αυτορκατορίας, τα οποία προέρχονταν από περιοχές της Δυτικής Ευρώπης, όπως η Γαλλία, Αγγλία, η Καστίλη και η Καταλωνία.

 Μισθοφορικά στρατεύματα, κατά κύριο λόγο, εξοπλισμένα με βαρύ αλυσιδωτό θώρακα και αποτελούσαν εξαίρετο στρατιωτικό σώμα, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που έλαβαν σχετικό έπαινο της Άννας Κομνηνής, κόρης του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού, η οποία έγραφε, χαρακτηριστικά, ότι η στρατιωτική ικανότητα του Λατινικού ήταν τέτοια που "εφόσον το επιθυμούσαν μπορούσαν να επιτεθούν στα τείχη της Βαβυλώνας". Ήσαν μισθοφόροι έως έναν βαθμό, ο αριθμός των οποίων, σαφώς, ποίκιλλε, ωστόσο ήτανε πάντοτε υψηλός, ώστε να χρειάζεται η παρουσία ενός Μέγα Κοντόσταυλου ο οποίος διατελούσε και διοικητής του στρατιωτικού αυτού σώματος. Επιπλέον, αριθμός των μελών του Λατινικού προσέφεραν τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες ως μισθοφόροι στη διάρκεια όλης τους της ζωής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον αυτοκράτορα, ενώ αρκετοί εξ αυτών έπειτα από ορισμένη χρονική περίοδο εισέρχονταν στο κυρίως βυζαντινό στρατό. Ορισμένοι, μάλιστα, προχωρούσαν στην αγορά γαιών και εγκαθίσταντο μόνιμα στα εδάφη της Αυτοκρατορίας, αρχίζοντας, σταδιακά, να αποτελούν μέλη της βυζαντινής κοινωνίας. Τα μέλη του Λατινικού, τα οποία ήσαν μισθοφόροι υψηλού επιπέδου, δεν αποτελούσαν μέλη ενός μονάχα τύπου στρατιωτικού σώματος. Σε κάθε περίπτωση, ήσαν όλοι τους Δυτικοί φεουδαρχικοί ιππότες, οι οποίοι συνήθιζαν να πολεμούν πεζοί ως βαρύ πεζικό οπλισμένο με σπάθα ή ως ιππείς. Τα μέλη του Λατινικού ήσαν πράγματι μισθοφόροι, ωστόσο η στρατιωτική τους εξειδίκευση ήταν το ιππικό και το βαρύ πεζικό. A cura di Cavallo, L'uomo bizantino, Roma, Edizioni Laterza, 2005.
Σταμάτης Βελλίδης

Ο Σταμάτης Βελλίδης (Κορνοφωλιά Έβρου, 1928 - Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2021) ήταν στρατηγός εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς που διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ (1986 - 1989) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (1989 - 1990). Μετά την αποστρατεία του, έγινε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ). Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του υπουργού Εθνικής Άμυνας Γιάννη Χαραλαμπόπουλου.

 Γεννήθηκε το 1928 στο χωριό Κορνοφωλιά του νομού Έβρου, κοντά στο Σουφλί. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα στρατιωτικά σχολεία, στη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Είναι επίσης πτυχιούχος της Σχολής Τεχνικών Αξιωματικών Μηχανικού (ΣΤΕΑΜΧ) και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών).Υπηρέτησε ως επιτελής και διευθυντής επιτελικών γραφείων διάφορων Μονάδων και Σχηματισμών, καθώς και του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής της Διεύθυνσης Μελετών του ΓΕΣ, διευθυντής Δ΄ Κλάδου ΓΕΣ, διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού, διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού και γενικός επιθεωρητής Στρατού.Διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ από το Δεκέμβριο του 1986 ως τον Ιούλιο του 1989, και αρχηγός ΓΕΕΘΑ από τον Ιούλιο του 1989 ως τον Μάιο του 1990, οπότε αποστρατεύτηκε. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αρχηγός ΓΕΣ, κινητοποίησε αποτελεσματικά τον Στρατό Ξηράς κατά την κρίση του 1987 με την Τουρκία, έχοντας ως άμεσους συνεργάτες τον Α΄ υπαρχηγό ΓΕΣ και γενικό επιθεωρητή Στρατού αντιστράτηγο Μιλτιάδη Λάσκαρη, και τον διευθυντή Ειδικών Δυνάμεων υποστράτηγο Δημήτριο Λαυρεντάκη. Το 1993 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στον Έβρο, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Διετέλεσε στη συνέχεια πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ) από το 1993 ως το 1997.
Στέφανος, κόμης του Τρεγκιέ

Ο Στέφανος, κόμης του Τρεγκιέ, 3ος κόμης του Ρίτσμοντ (περί το 1060 - 21 Απριλίου 1136) ήταν Βρετόνος ευγενής, μικρότερος γιος του Εύδη της Βρετάνης και της Αγνής της Κορνουάλης, της αδελφής του Οέλ Β΄ της Βρετάνης. Δέχθηκε (1093) τον τίτλο του κόμητος του Τρεγκιέ (1098), κατόπιν (1098) διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Άλαν ως κόμης του Ρίτσμοντ. Μερικές φορές ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας τον καταγράφει εσφαλμένα ως "Στέφανος, κόμης της Βρετάνης", πιθανότατα λόγω της καταγωγής του και της περιουσίας που είχε στην Βρετάνη, στην πραγματικότητα την κυβερνούσε ο Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης. Ο Στέφανος της Βρετάνης και η σύζυγος του Αουίς έγιναν δωρητές σε πολλά μοναστήρια και ναούς, ίδρυσαν μαζί (1110) το Αυγουστιάνικο Αββαείο του Τιμίου Σταυρό στο Γκενγκάν.

 Παντρεύτηκε την Αουίς του Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Γ΄ του Μπλουά και της Αδελαΐδας του Βαλουά με την οποία απέκτησε: Γοδεφρείδος Β΄ Μποτερέλ, παντρεύτηκε την Αουίς του Ντολ με την οποία δεν απέκτησαν παιδιά. Ο Γοδεφρείδος υποστήριξε την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη σε αντίθεση με τον μικρότερο αδελφό του Άλαν που υποστήριξε στην Αναρχία τον βασιλιά Στέφανο. Άλαν της Βρετάνης, 1ος κόμης του Ρίτσμοντ, παντρεύτηκε την Μπέρτα της Βρετάνης με την οποία απέκτησε τον Κόναν Δ΄ της Βρετάνης. Ο Άλαν ήταν πιστός οπαδός του βασιλιά της Αγγλίας Στέφανου. Ερρίκος, κόμης του Τρεγκιέ, παντρεύτηκε την Ματθίλδη ντε Βαντόμ. Morin, Stéphane (2010). Trégor, Goëlo, Penthièvre. Le pouvoir des Comtes de Bretagne du XIIe au XIIIe siècle. Presses Universitaires de Rennes. Morvan, Frederic (2009). La Chevalerie bretonne et la formation de l'armee ducale, 1260-1341 (in French). Presses Universitaires de Rennes.
Μητροπολίτης Γερμανίας Ιάκωβος Τζαναβάρης

Ο Ιάκωβος (κατά κόσμον Γεώργιος Τζαναβάρης; 1920-1971) ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Μητροπολίτης Γερμανίας. Ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση και σκοτώθηκε σε προσχεδιασμένο τροχαίο από τη Χούντα το 1971.

 Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1920 στο χωριό Αντιάς Καρύστου Ευβοίας. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στις 29 Ιουνίου 1941 χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Χαλκηδόνος και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Μάξιμο, στη Μητρόπολη του οποίου και υπηρέτησε. Το 1946 προσελήφθη ως Κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στις 21 Οκτωβρίου 1947 προήχθη σε Υπογραμματέα και στις 14 Δεκεμβρίου 1950 σε Αρχιγραμματέα της. Την ημέρα των Χριστουγέννων του 1950 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και την ίδια ημέρα έλαβε και το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στις 5 Αυγούστου του 1954 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 8 Αυγούστου 1954 στον Πατριαρχικό Ναό από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Το 1964 οι τουρκικές αρχές τον απέλασαν από την Κωνσταντινούπολη ως ανεπιθύμητο και μετέβη στη Βοστώνη. Το 1969 ορίσθηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Πατριαρχικός Έξαρχος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας. Στις 12 Αυγούστου 1969 η Ιερά και Αγία Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε Μητροπολίτη Γερμανίας. Στις 30 Νοεμβρίου 1969 ενθρονίστηκε από τον Μητροπολίτη Αυστρίας Χρυσόστομο στον Ελληνορθόδοξο Ναό Αγίου Ανδρέου Ντύσσελντορφ. Επί των ημερών του δημιουργήθηκαν νέες ενορίες και στελεχώθηκε η μητρόπολη με ιερείς. Περιόδευε σε όλη τη χώρα προς βοήθεια και ενίσχυση των Ελλήνων μεταναστών. Ακόμη ξεκίνησε τις διαδικασίες για την νομική αναγνώριση της Μητροπόλεως Γερμανίας από το Γερμανικό κράτος αλλά και τις πρώτες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής στη Γερμανία, όραμα που δεν πρόλαβε να υλοποιήσει λόγω του πρόωρου θανάτου του. Στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα της ποιμαντορίας του διοργάνωσε τέσσερα θεολογικά συνέδρια ώστε οι ιερείς να είναι ενημερωμένοι και καταρτισμένοι για την ορθή επιτέλεση του έργου τους.Εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη αρνούνταν να τελεί ετήσια δοξολογία για τη χούντα με συνέπεια να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς από το δικτατορικό καθεστώς των Αθηνών. Στις 3 Δεκεμβρίου 1971 σκοτώθηκε κοντά στην πόλη Βύρτσμπουργκ σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που η κοινή γνώμη των Ελλήνων της Γερμανίας το συνδέει με αντίδραση της χούντας για τη δημοκρατική του δράση. Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στη Βόννη στις 7 Δεκεμβρίου 1971. Η υποδοχή της σορού στην Ελλάδα έγινε με ελλιπή παρουσία των τότε δικτατορικών αρχών λόγω της πρότερης δράσης του Ιακώβου και ενταφιάστηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κάρυστο.Με αντίστοιχο προσχεδιασμένο τροχαίο δολοφονήθηκαν στις 25 Μαΐου 1974 ο διάκονος Τιμόθεος Λαγουδάκης και ο ιερέας Παντελεήμονας Κατσούλης. Το τροχαίο συνδέθηκε εξαρχής ως σχέδιο της Χούντας για να σταματήσει την αντιδικτατορική τους δράση.
Άργεννος Λέσβου

Η Άργεννος είναι χωριό της Λέσβου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κμοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μήθυμνας, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μηθύμνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Άργεννος είναι χωριό της βόρειας Λέσβου. Βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες του όρους Λεπέτυμνος και πάνω στην επαρχιακή οδό Μήθυμνας-Μανταμάδου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 470. Απέχει 51 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,928 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αργέννου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μηθύμνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μηθύμνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου. Το αναπαλαιωμένο αρχοντικό του συγγραφέα Γιώργου Βαλέτα (1907-1989), χαρακτηριστικό δείγμα της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής εξέλιξης του τόπου. Λειτουργεί ως μουσειακός χώρος και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, κτίσμα του 1753 Οι παλαιές βρύσες του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κώστας Νεμπεγλέρας

Ο Κώστας Νεμπεγλέρας (14 Απριλίου 1975) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής, κυρίως ως αμυντικός μέσος. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1993 από τη Λάρισα και τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν ο Ηρακλής Λάρισας στον οποίο ανήκε τη σεζόν 2019/20.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1993 από τη Λάρισα. Στην ομάδα του κάμπου αγωνίστηκε μέχρι το 1997, όταν και μεταγράφηκε στον Πανηλειακό. Κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 2001, αποκτήθηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, έπειτα από εισήγηση του τότε προπονητή του "Γηραιού", Γιάννη Κυράστα. Κατά την περίοδο 2004-05, έπεσε στη δυσμένεια της διοίκησης με αποτέλεσμα να παροπλιστεί και να μεταπηδήσει τον Ιανουάριο του 2005 στον συμπολίτη Άρη, με τον οποίο συμμετείχε σε δύο χαμένους τελικούς κυπέλλου, το 2005 και το 2008, αντιμετωπίζοντας και τις δύο φορές τον Ολυμπιακό. Τον Ιανουάριο του 2009, όντας εκτός πλάνων της τεχνικής ηγεσίας του Άρη, έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε στον Ατρόμητο Αθηνών. Το 2011 συμμετείχε σε έναν ακόμη χαμένο τελικό κυπέλλου, αυτήν τη φορά με την ομάδα του Περιστερίου εναντίον της ΑΕΚ. Το καλοκαίρι του 2011 κι έπειτα από 14 χρόνια επέστρεψε στην ομάδα που έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα, τη Λάρισα, ολοκληρώνοντας τη δεύτερη θητεία του στον θεσσαλικό σύλλογο το καλοκαίρι του 2015, σε ηλικία 40 ετών. Κατόπιν συνέχισε στον Αχιλλέα Φαρσάλων αγωνιζόμενος πρώτα στις τοπικές κατηγορίες και αργότερα στη Γ΄ Εθνική. Αν και μετά τη ολοκλήρωση της συνεργασίας του με την ομάδα των Φαρσάλων ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του σε ηλικία 43 ετών, εντέλει συνέχισε να αγωνίζεται στην ΕΠΣ Λάρισας με τα χρώματα της Δάφνης Γλαύκης και κατόπιν στον Ατρόμητο Παλαμά με τον οποίο κέρδισε την άνοδο από την Α΄ ΕΠΣ Καρδίτσας στη Γ΄ Εθνική. Τον Αύγουστο του 2019 συμφώνησε με τον Ηρακλή Λάρισας, ο οποίος συμμετείχε στην τέταρτη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ομάδα που απετέλεσε την τελευταία της καριέρας του. Ενδιάμεσα, τον Ιούνιο του 2018 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής στον ΑΟ Τρίκαλα, θέση από την οποία αποχώρησε μερικούς μήνες αργότερα. Ο Νεμπεγλέρας αγωνίστηκε 386 φορές σε επίπεδο Α΄ Εθνικής, σκοράροντας 15 φορές. Παράλληλα, κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών στον θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας, μετρώντας συνολικά 86 παρουσίες. Ο Νεμπεγλέρας έχει μια συμμετοχή με την εθνική Ελλάδας, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Κροατίας (2-2) που διεξήχθη στις 25 Απριλίου 2001, όταν υπό τις οδηγίες του Βασίλη Δανιήλ πέρασε ως αλλαγή αντικαθιστώντας τον Αλέξη Αλεξανδρή, ενώ ήταν μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αγωνιζόμενος και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα. Ο Κώστας Νεμπεγλέρας στο soccerway Η καριέρα του Κώστα Νεμπεγλέρα στο national football teams Το προφίλ του Κώστα Νεμπεγλέρα στο transfermarkt
Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2020-21

Το Πρωτάθλημα της Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21 ήταν η 6η έκδοση της Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ. Το πρωτάθλημα διακόπηκε προσωρινά μετά την 7η αγωνιστική λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο. Ωστόσο, η διακοπή κράτησε πολλούς μήνες και έτσι τον Απρίλιο του 2021 αποφασίστηκε η οριστική διακοπή του. Δεν προβιβάστηκε ούτε υποβιβάστηκε καμία ομάδα.

 Στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης κατηγορία ΣΤΟΚ 2020-21 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες θα αναμετριούνταν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια θα ανακηρυσσόταν η ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες δύο ομάδες θα προβιβαζόντουσαν στην Γ΄ κατηγορία 2021–22 και οι τελευταίες έξι θα υποβιβαζόντουσαν. Οι διαβαθμιζόμενες ομάδες θα συνέχιζαν στο πρωτάθλημα της τοπικής ομοσπονδίας στην οποία ήταν μέλη πριν την είσοδο τους στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ και/ή στην ΚΟΠ. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2020-21 Α.Λ.Σ. Ομόνοια 29ης Μαΐου (μετονομασία του Α.Λ.Σ. Ομόνοια 1948) ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς Πέγεια 2014 Ολυμπιάς ΛυμπιώνΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν από τα τοπικά πρωταθλήματα μετά από κλήρωση Όλυμπος Ξυλοφάγου Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας Πρόοδος Καϊμακλίου ΘΟΪ/ΑΕΚ Λειβαδιών Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η βαθμολογία του πρωταθλήματος την ημέρα της διακοπής: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος που διεξήχθησαν μέχρι την ημέρα της διακοπής: Τον Νοέμβριο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της 7ης αγωνιστικής, το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων στις επαρχίες Λεμεσού και Πάφου, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Η ΣΤΟΚ αποφάσισε την αναστολή όλων των αγώνων της Επίλεκτης κατηγορίας έως τις 30 Νοεμβρίου 2021. Οι ομάδες δεν δικαιούνταν ούτε να προπονούνται. Η απαγόρευση συνέχισε για αρκετούς μήνες. Στις 6 Απριλίου 2021 η ΣΤΟΚ και η ΚΟΠ αποφάσισαν την οριστική διακοπή του πρωταθλήματος. Δεν προβιβάστηκε ούτε υποβιβάστηκε καμία ομάδα. «ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΕΠΙΛΕΚΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΣΤΟΚ 2020/2021» (PDF). ΣΤΟΚ. 6 Ιουλίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020. Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Γαλατική Αυτοκρατορία

Η Γαλατική αυτοκρατορία ή Γαλατία ήταν αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κολωνία, διάδοχο κράτος του γεωγραφικού χώρου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα όριά της μέσα στα εκτεταμένα χρονικά όρια ζωής άλλαξαν μερικές φορές, αλλά στη μεγαλύτερή της έκταση διοικούσε εδάφη, που περιελάμβαναν τη Γαλατία, την Αγγλία, τη Βρετάνη και μικρό τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου.

 Οι αυτοκράτορες της Γαλατίας είναι κατ' αρχήν γνωστοί από τα νομίσματα, που έκοψαν. Η πολιτική και στρατιωτική ιστορία της Γαλατικής Αυτοκρατορίας μπορεί να σκιαγραφηθεί μέσα από τις σταδιοδρομίες αυτών των αυτοκρατόρων. Τα ονόματά τους είναι τα εξής: Πόστουμος 260-268. Λαιλιανός 268, σφετεριστής. Μάριος 268. Βικτωρίνος 268-270. Δομιτιανός Β΄ 271;, σφετεριστής. Τέτρικος Α΄ 270-274. Τέτρικος Β΄ 270-274, καίσαρας. Φαυστίνος 274;, σφετεριστής. Bourne, R. J. (2001) Aspects of the relationship between the Central and Gallic Empires in the mid to late third century AD with special reference to coinage studies. Archaeopress. p. 22. Drinkwater 1987, p. 15 Drinkwater 1987, pp. 126–127
Τζοντί Βιβιανί

Ο Τζοντί Βιβιανί, γεννημένος στις 25 Ιανουαρίου 1982 στη πόλη Λα Σιοτά της Γαλλίας, είναι ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Μονπελιέ και το 2002 «μετακόμισε» στην πρώτη ομάδα. Έπειτα από παρουσία τριών ετών με 38 συμμετοχές, ήρθε η Σαιντ-Ετιέν, στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια (2005-2009). Επόμενος σταθμός ήταν η Γκρενόμπλ, ενώ από το καλοκαίρι του 2011 ανήκει στην Skoda Ξάνθη.

 2002-2003 : Μονπελιέ (D1), 3 αγώνες 2003-2004 : Μονπελιέ (Λιγκ 1), 5 αγώνες 2004-2005 : Μονπελιέ (Λιγκ 1), 29 αγώνες 2005-2006 : Σαιντ-Ετιέν, (Λιγκ 1) 1 αγώνες (90 λεπτά) 2006-2007 : Σαιντ-Ετιέν, (Λιγκ 1) 2 αγώνες 2007-2008 : Σαιντ-Ετιέν, (Λιγκ 1) 17 αγώνες 2008-2009 : Σαιντ-Ετιέν, (Λιγκ 1) 12 αγώνες 2009-2010 : Γκρενόμπλ, (Λιγκ 1) 21 αγώνες 2010-2011 : Γκρενόμπλ, (Λιγκ 2) 35 αγώνες 2011-2012 : Skoda Ξάνθη, (Σούπερ Λίγκ) http://www.skodaxanthifc.gr/?q=node/1770
Γιόρις φαν Μπρέντελ

Ο Γιόρις φαν Μπρέντελ (φλαμανδικά: Joris van Bredael, 1 Ιανουαρίου 1661 - περ. 1706) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος γνωστός για τις απόψεις πόλεων και τις σκηνές μάχης που απεικόνισε. Ήταν μέλος της επιφανούς οικογένειας καλλιτεχνών φαν Μπρέντελ.

 Γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών, δεύτερος γιος του Πίτερ φαν Μπρέντελ, γνωστού καλλιτέχνη που ειδικευόταν σε σκηνές αγοράς και πανηγύρεις χωριών με φόντο ιταλικού ύφους τοπία. Μητέρα του ήταν η Αν Φέλντενερ, θυγατέρα του γλύπτη Γεννάιν Φέλντενερ. Δύο από τους αδελφούς του, οι Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο πρεσβύτερος και Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ έγιναν επίσης ζωγράφοι. Ο Γιόρις εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1684.Νυμφεύτηκε την Γιοχάννα Μαρία φαν Ντίπενμπεϊκ, θυγατέρα του επιφανούς μπαρόκ ζωγράφου Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ στις 25 Ιουλίου 1681. Τα δύο τέκνα τους, Γιόζεφ φαν Μπρέντελ και Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος έγιναν επίσης ζωγράφοι Η σύζυγός του απεβίωσε περί το 1689 - 90 και ο Γιόρις νυμφεύτηκε εκ νέου με την Άννε φαν ντερ Ντορτ.Εργάστηκε στην Αμβέρσα για λογαριασμό εμπόρων έργων τέχνης, όπως ο Φόρχοντ (Forchondt). Το 1690 ο Φόρχοντ απέστειλε στους αντιπροσώπους της οικογενειακής επιχείρησης στη Βιέννη έξι πίνακες του Γιόρις φαν Μπρέντελ, περιλαμβανομένων ενός αναγλύφου της Βιέννης, της κατάκτησης της Βούδας και της κατάκτησης του Γκραν.Με βάση ένα πίνακα με χειμερινή άποψη της Βιέννης, που του αποδίδεται, ορισμένες φορές γίνεται υπόθεση ότι πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στην πόλη.Μαθητές του διετέλεσαν οι δυο γιοι του και ο Γιοάννες Λουντοβίκους Ντάουντενφορτ. Πολύ λίγα έργα του Γιόρις φαν Μπρέντελ έχουν διασωθεί. Είναι κυρίως γνωστός για τις σκηνές μάχης και τις απόψεις πόλεων, στις οποίες συνήθως απεικονίζεται κάποια λαϊκή εορτή ή πανήγυρις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παρόμοιας απεικόνισης είναι ο πίνακας Αγώνας με έλκηθρα στην αυλή του ανακτόρου Χόφμπουργκ της Βιέννης, ο οποίος πωλήθηκε από τον οίκο "Christie's" στις 24 Απριλίου 1998 στο Λονδίνο (παρτίδα 73). Παριστά αγώνα με έλκηθρα στις πλατείες και τους δρόμους της Βιέννης, αγαπημένη ενασχόληση των Βιεννέζων κατά τους χειμερινούς μήνες.Πίνακας που του αποδίδεται είναι και η Μάχη μεταξύ Χριστιανών και Οσμανλήδων στρατιωτών (πωλήθηκε από τον οίκο "Lempertz" στις 28 Σεπτεμβρίου 2011 στην Κολωνία, παρτίδα 8). Τα μέλη της οικογένειάς του, περιλαμβανομένων και των γιων του, συχνά δημιουργούσαν παρόμοιες σκηνές μάχης, οι οποίες φαίνεται ότι ανταποκρίνονταν στη ζήτηση εκ μέρους της ευρωπαϊκής τάξεως των ευγενών, για την απεικόνιση των νικών τους απέναντι στους Τούρκους.
Ντενίζ Μπαϊκάλ

Ο Ντενίζ Μπαϊκάλ (τούρκ.: Deniz Baykal 20 Ιουλίου 1938 - 11 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Τούρκος Πανεπιστημιακός και πολιτικός, πρώην αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, του δεύτερου σε εκλογική δύναμη κόμματος της σημερινής Τουρκίας.

 Γεννήθηκε το 1938 στην Αττάλεια όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, από όπου το 1963 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Συμπλήρωσε τις μεταδιδακτορικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στο Μπέρκλεϊ των ΗΠΑ. Όταν επέστρεψε στην Τουρκία ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα, κατ΄ αρχήν ως λέκτορας κα κατόπιν ως βοηθός καθηγητή στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Εκείνη τη περίοδο έγινε μέλος του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 1973 διεκδίκησε και κέρδισε τη θέση του βουλευτή Ατταλείας του κόμματος, θέση που διατήρησε για 10 κοινοβουλευτικές περιόδους, συμπληρώνοντας περίπου 40 χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας. Το 1974 κατέλαβε το πρώτο του κυβερνητικό αξιώμα, ως Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης συνασπισμού του Μπουλέντ Ετσεβίτ. Επίσης έχει διατελέσει Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων. Το 1995 κατέλαβε το πιο υψηλόβαθμο κυβερνητικό αξίωμα της καριέρας του, αυτό του Αντιπροέδρου στη κυβέρνηση συνασπισμού υπό την Τανσού Τσιλέρ, ενώ παράλληλα διατελούσε και Υπουργός Εξωτερικών αυτής. Την Προεδρία του κόμματος διατήρησε μέχρι το 2010, όταν εξαιτίας ενός σκανδάλου, που στην Τουρκία έμεινε γνωστό ως «η συνωμοσία της κασέτας», παραιτήθηκε. Η προεδρία του στο Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει επικριθεί για τη στροφή προς τα δεξιά, γεγονός στο οποίο αποδίδεται η αδυναμία του κόμματος να ξεφύγει από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και για αυταρχικές πρακτικές και πρακτικές μονοπώλησης της εξουσίας. Απεβίωσε από έμφραγμα μυοκαρδίου στις 11 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 84 ετών Βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του στις 05:00 από τη σύζυγό του Ολτζάι. Η κόρη του Ασλί Μπαϊκάλ ανακοίνωσε ότι ο πατέρας της πέθανε λόγω έμφραγμα μυοκαρδίου ,Τάφηκε στο Τουρκικό Κρατικό Νεκροταφείο στην Άγκυρα μετά την κηδεία που τελέστηκε στο Τζαμί Ahmet Hamdi Akseki. Süreyya Algül, Aslı Aydemir, Gökhan Demir, Ali Yalçın Göymen, Erhan Keleşoğlu, Canan Özbey, Baran Alp Uncu (2019). «"Deniz Baykal"». Στο: İsmet Akça, Barış Alp Özden. WHO’S WHO IN POLITICS IN TURKEY (PDF). Κωνσταντινούπολη: Tarih Vakfı Yayınları. σελ. 294.
Γεράσιμος Γρηγόρης

Ο Γεράσιμος Γρηγόρης (1907 - 9 Ιουνίου 1985) ήταν Έλληνας συγγραφέας και σκιτσογράφος. Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1907 σε αγροτικό περιβάλλον. Τέλειωσε το γυμνάσιο στην πόλη της Λευκάδας και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική Σχολή. Τότε πρωτοεμφανίστηκε στα φιλολογικά περιοδικά της εποχής, δημοσιεύοντας ποιήματα. Συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε ελεύθερα σπουδαστήρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του ακολούθησε το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα «Πορεία μέσα στη νύχτα» εξέδωσε το 1939 (εκδ. Γκοβόστη). Επιστρατεύτηκε στην Αλβανία στη γραμμή «πρόσω» το 1940 και κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ως χαράκτης και σκιτσογράφος ασχολήθηκε με την επιμέλεια και την εικονογράφηση λογοτεχνικών εκδόσεων, εφημερίδων και περιοδικών και εργάστηκε επί σειρά ετών στο συγκρότημα των περιοδικών Ρομάντζο-Πάνθεον-Βεντέτα του Αθηναϊκού Τύπου. Πήρε μέρος σε τρεις πανελλήνιες καλλιτεχνικές εκθέσεις ενώ πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων φέρνουν τη σφραγίδα της καλλιτεχνικής του φροντίδας και έχουν φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο με πρωτότυπα σε ρεαλιστική έκφραση σχέδια. Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Δ.Σ. της «Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών», μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Πολίτου και απόκτησε μαζί της δύο γιούς. Πέθανε τον Ιούνιο του 1985.

 «Πορεία μέσα στη νύχτα» (εκδ. Γκοβόστης 1939 - β΄εκδ Δίφρος 1964) «Η πολιτεία ξέσκεπη» (εκδ. Δίφρος 1958, Κρατικό Βραβείο) «Πέρα από την όχθη» (εκδ. Καραβίας 1964- Κρατικό Βραβείο) «Εστία Αντιστάσεως» (εκδ. Γρηγόρη, επιλογή 1966) «Τα καινούργια άρβυλα» (εκδ. Τολίδη 1972) «Φύλλα Δάφνης» (εκδ. Το Ροδακιό 1992) «Επιστροφή στην ποίηση» (εκδ. Κονιδάρη 1980) «Αντώνης Πρόκος, ποιητής μείζονος τέχνης και ελάσσονος φήμης» (εκδ. Δίφρος 1983) Έμμετρες μεταφράσεις αρχαίων τραγωδιών του Σοφοκλέους εισαγωγή-σχόλια: «Τραχίνιες» (εκδ. Δίφρος 1964). «Αντιγόνη» (εκδ. Γρηγόρη 1974) που προεκρίθη μεταξύ άλλων δώδεκα σε σχετικό διαγωνισμό του Εθνικού θεάτρου και περιελήφθη στο ρεπερτόριό του. Παίχτηκε σε σειρά παραστάσεων από την τραγωδό Ασπασία Παπαθανασίου το 1976. «Οιδίπους Τύραννος» (εκδ. Γρηγόρη 1974). «Σικελιανός 1884-1951» και «Α. Βαλαωρίτης 1824-1879» με υπότιτλο στο καθένα «Βίος, έργα, ανθολογία, κριτική, εικόνες, βιβλιογραφία». Πολυτελείς εικονογραφημένες εκδόσεις της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών. Το δεύτερο, ο «Βαλαωρίτης» βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. "Σελίδες για τον Γ. Σεφέρη και τον Γεράσιμο Γρηγόρη", ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1978, αρ. 26. "ΜΝΗΜΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ", έκδοση Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα-Ιούνης 1985. "ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ. ΠΡΟΤΥΠΩΜΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ", Αντώνης Πρόκος, Αθήνα 1994. "ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Δ. ΓΡΗΓΟΡΗΣ 1907-1985. Τιμητική Εκδήλωση. Αθήνα, 3 Δεκεμβρίου 2002". Εκδ. Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα 2003. Μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ΤΟΜΕΣ. "Αφιέρωμα στον πεζογράφο Γεράσιμο Γρηγόρη", Τεύχος 57, Φλεβάρης 1980. Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτενίας, εκδ. Χάρη Πάτση, τόμος 6. Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτενίας, εκδ. Χάρη Πάτση, τόμος 6.