Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ

Το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ (Waardenburg) είναι ομάδα σπάνιων γενετικών παθήσεων που χαρακτηρίζονται από τουλάχιστον κάποιο βαθμό συγγενούς απώλειας ακοής και ελλείψεων μελάγχρωσης, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν φωτεινά γαλανά μάτια (ή ένα γαλανό και ένα καστανό μάτι), λευκό εμπρόσθιο μέρος μετώπου ή κηλίδες ανοιχτού δέρματος. Αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά αποτελούν τον τύπο 2 του συνδρόμου. Στον τύπο 1 υπάρχει, επίσης, ευρύτερο χάσμα μεταξύ των εσωτερικών γωνιών των ματιών που ονομάζεται "telecanthus" ή δυστοπία canthorum . Στον τύπο 3, ο οποίος είναι σπάνιος, έχουν επίσης δυσμορφία οι βρχίονες και οι άκρες χείρες, με μόνιμες συσπάσεις των δακτύλων ή συνοστεωμένα δάκτυλα, ενώ στον τύπο 4 το άτομο έχει επίσης νόσο του Hirschsprung, η οποία είναι μια συγγενής έλλειψη νεύρων στα έντερα που οδηγεί σε δυσλειτουργία τους. Υπάρχουν επίσης τουλάχιστον δύο τύποι (2Ε και PCWH) που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπτώματα του κεντρικού νευρικού συστήματος όπως καθυστέρηση στην ανάπτυξη και ανωμαλίες μυϊκού τόνου.Το σύνδρομο προκαλείται από μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από τα πολλά γονίδια που επηρεάζουν τη διαίρεση και τη μετανάστευση των βλαστικών νευρικών κυττάρων κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης (αν και ορισμένα από τα εμπλεκόμενα γονίδια επηρεάζουν επίσης το νευρικό σωλήνα - πρόδρομο του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού στην εμβρυϊκή ηλικία). Τα νευρικά βλαστικά κύτταρα είναι βλαστικά κύτταρα που έχουν απομείνει μετά το κλείσιμο του νευρικού σωλήνα, που συνεχίζουν να σχηματίζουν τα διαφορετικά κύτταρα όχι του κεντρικού νευρικού συστήματος σε διάφορα μέρη του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των μελανοκυττάρων, διαφόρων οστών και χόνδρου του προσώπου και του εσωτερικού αυτιού και τα περιφερικά νεύρα των εντέρων. Ο τύπος 1 προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο PAX3, ενώ το γονίδιο που προκαλεί συχνότερα τον τύπο 2 όταν μεταλλάσσεται είναι το MITF. Ο τύπος 3 είναι μια πιο σοβαρή εμφάνιση του τύπου 1 και προκαλείται από μετάλλαξη στο ίδιο γονίδιο, ενώ ο τύπος 4 προκαλείται συχνότερα από μετάλλαξη στο SOX10. Οι μεταλλάξεις σε άλλα γονίδια είναι επίσης δυνατόν να προκαλέσουν τους διαφορετικούς τύπους, και σε ορισμένα από αυτά έχουν δοθεί οι δικοί τους υποτύποι. Οι περισσότεροι τύποι είναι επικτρατείς αυτοσωμικοί. Ο εκτιμώμενος επιπολασμός του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχείναι 1 στους 42.000. Οι τύποι 1 και 2 είναι οι πιο συνηθισμένοι, που περιλαμβάνουν περίπου το ήμισυ και το ένα τρίτο των περιπτώσεων αντίστοιχα, ενώ ο τύπος 4 περιλαμβάνει το ένα πέμπτο και τον τύπο 3 λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων. Υπολογίζεται ότι το 2–5% των συγγενών κωφών έχουν σύνδρομο Waardenburg. Οι περιγραφές του συνδρόμου χρονολογούνται τουλάχιστον στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα, ωστόσο το σύνδρομο έλαβε το όνομά του από τον Ολλανδό οφθαλμίατρο και γενετιστή Πέτρους Γιοχάννες Βάαρντεμπουρχ (Petrus Johannes Waardenburg), ο οποίος το περιέγραψε το 1951. Οι υπότυποι του ανακαλύφθηκαν προοδευτικά τις επόμενες δεκαετίες και τα γονίδια τους αποδόθηκαν κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.

 Το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχέχει πολλούς διαφορετικούς τύπους με κάποιες διαφορές στα συμπτώματα και αυτά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ ατόμων με τον ίδιο τύπο. Τα δύο χαρακτηριστικά που είναι όμοια σε όλους τους τύπους του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχείναι κάποιος βαθμός συγγενούς αισθητηριακής απώλειας ακοής και κάποιος βαθμός ελλείψεων μελάγχρωσης, πιο συχνά στους οφθαλμούς. Ο τύπος 1 χαρακτηρίζεται από συγγενή αισθητηριακή νευρική απώλεια ακοής, ελλειμματικές μελαγχρωματικές τρίχες, όπως λευκούς βοστρύχους μαλλιών (πολιοποίηση, απουσία χρωστικής από ομάδα τριχών) στο πρόσθιο κέντρο της κεφαλής ή πρόωρο γκριζάρισμα, μελαγχρωματικές ανεπάρκειες των οφθαλμών, όπως διαφορετικό χρώμα στουε οφθαλμούς (πλήρης ετεροχρωμία ίριδας), πολλαπλά χρώματα σε ένα μάτι (τομειακή ετεροχρωμία ίριδας) ή λαμπερά μπλε μάτια, "μπαλώματα" αποχρωματισμού του δέρματος και ένα ευρύτερο χάσμα μεταξύ των εσωτερικών γωνιών των ματιών, η οποία ονομάζεται "telecanthus" ή "dystopia canthorum". Άλλα χαρακτηριστικά του προσώπου που συνδέονται με τον τύπο 1 μπορεί να περιλαμβάνουν υψηλή ρινική γέφυρα, επίπεδη άκρη της μύτης, σχεδόν ενιαία φρύδια, μικρότερες ακμές των ρουθουνιών (alae) ή μια ομαλή (λεία) διαχωριστική γραμμή του άνω χείλους, κάτω από τη μύτη.[ Η διαφορά που διαχωρίζει τον τύπο 2 από τον τύπο 1 είναι ότι οι ασθενείς δεν έχουν το ευρύτερο χάσμα μεταξύ των εσωτερικών γωνιών των ματιών (telecanthus / dystopia canthorum). Η απώλεια ακοής τείνει να είναι πιο συχνή και πιο σοβαρή σε αυτόν τον τύπο. Με μεγάλη διαφορά το πιο κοινό γονίδιο που προκαλεί αυτόν τον τύπο όταν μεταλλάσσεται είναι το MITF (ταξινομείται ως τύπος 2Α). Εάν δύο άτομα με μετάλλαξη σε αυτό το γονίδιο έχουν ένα παιδί που φέρει και τις δύο μεταλλάξεις (ομόζυγο \), για τα οποία υπάρχει πιθανότητα 25%, υπάρχουν επιπλέον συμπτώματα στο παιδί, όπως μια οπή στην ίριδα (κολόβωμα), μικρά μάτια (μικροφθαλμία), σκληρυμένα οστά (οστεοπέτρωση ), μακροκεφαλία, αλφισμός και κώφωση.Υπάρχουν δύο γνωστοί ασθενείς που αναγνωρίζονται με μεταλλάξεις και στα δύο αντίγραφα του SNAI2 (ταξινομούνται ως τύπος 2D). Αυτά τα άτομα παρουσιάστηκαν με σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 2, αλλά δεν είχαν ελαττώματα στο χρωμα των μαλλιών.Όταν το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 2 προκαλείται από μετάλλαξη στο SOX10 (ταξινομείται ως τύπος 2Ε), μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να παρουσιάζεται με πολλαπλά νευρολογικά συμπτώματα. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη, νυσταγμό κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας, αυξημένο μυϊκό τόνο , ανωμαλίες λευκής ουσίας ή υπομυελίνωση στον εγκέφαλο, συμπεριφορά που μοιάζει με αυτισμό και υποανάπτυξη ή πλήρη απουσία πολλών δομών στο έσω ους, όπως του αιθουσαίου συστήματος ή του κοχλία. Μπορεί επίσης να υπάρχει έλλειψη αίσθησης οσμών (ανοσμία) λόγω έλλειψης του οσφρητικού βολβού στον εγκέφαλο. Επίσης γνωστός ως σύνδρομο Klein – Βάαρντενμπουρχή σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ– Klein, ο τύπος 3 έχει τα ίδια συμπτώματα με τον τύπο 1 (και προκαλείται από μεταλλάξεις στο ίδιο γονίδιο) αλλά έχει επιπλέον συμπτώματα που επηρεάζουν τους βραχίονες και τα χέρια. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν κοινές συσπάσεις των δακτύλων (καμπτοδακτυλία), λόγω υπανάπτυκτων μυών, καθώς και συοστεωμένες φάλαγγςε δακτύλων (συνδακτυλία) ή εξέχουσα ωμοπλάτη (scapula alata). Μικροκεφαλία και αναπτυξιακή καθυστέρηση είναι επίσης δυνατές. Επίσης γνωστό ως σύνδρομο Shah – Βάαρντενμπουρχή σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ– Shah, ο τύπος 4 έχει τα περισσότερα όμοισ χαρακτηριστικά με τον τύπο 2 (αλλα χωρίς το φαινόμενο "telecanthus" και το φαινόμενο ευρύτερου ανοίγματος των οφθαλμών) αλλά με επιπλέον εμφανίζει την νόσο του Hirschsprung, η οποία είναι μια συγγενής έλλειψη νεύρων στα έντερα που οδηγεί σε δυσλειτουργία του εντέρου. Επιπλέον, η απώλεια ακοής δεν είναι τόσο συχνή όσο στον τύπο 2. Σπανίως έχουν αναφερθεί σχιστίες χείλους σε αυτήν τη μορφή συνδρόμου Waardenburg.Ο τύπος 4 μπορεί επίσης να προκληθεί από μια μετάλλαξη στο SOX10 (το ίδιο γονίδιο με τον τύπο 2Ε), οπότε και είναι γνωστό ως τύπος 4C. Η απώλεια ακοής είναι πολύ συχνή και σοβαρή σε αυτόν τον τύπο. Μια μετάλλαξη στο SOX10, το γονίδιο που εμπλέκεται στον τύπο 2Ε και στον τύπο 4C, μπορεί, μερικές φορές, να οδηγήσει σε συμπτώματα και των δύο τύπων (νευρολογικά συμπτώματα, όπως μερικές φορές παρατηρούνται στον τύπο 2Ε και της νόσου του Hirschsprung, όπως εμφανίζεται στον τύπο 4). Όταν συμβεί αυτό, η πάθηση ονομάζεται "περιφερική απομυελινωτική νευροπάθεια - κεντρική δυσμυελινωτική λευκοδυστροφία - σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ- ασθένεια Hirschsprung" (συντομογραφικά PCWH). Το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχπροκαλείται από μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από τα πολλά γονίδια που επηρεάζουν τη λειτουργία των νευρικών κυττάρων στην εμβρυϊκή ανάπτυξη. Οι περισσότεροι τύποι συνδρόμου Βάαρντενμπουρχπροκαλούνται από αυτοσωμικές επικρατούσες μεταλλάξεις. Οι λίγες που είναι αυτοσωμικές υπολειπόμενες είναι σπάνιες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το επηρεαζόμενο άτομο το έχει κληρονομήσει από έναν γονέα με μία από τις επικρατούσες μορφές της πάθησης. Ένα μικρό ποσοστό περιπτώσεων προκύπτει από αυθόρμητες νέες μεταλλάξεις στο γονίδιο, όπου δεν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό της πάθησης. Η νευρική κορωνίδα είναι μια ομάδα προσωρινών μεταναστευτικών κυττάρων που έχουν απομείνει μετά το κλείσιμο του νευρικού σωλήνα (νεύρωση), περίπου την τέταρτη εβδομάδα της εμβρυϊκής ανάπτυξης. Είναι υπεύθυνα για τη διαφοροποίηση σε μια διαφορετική ομάδα κυττάρων που φτάνουν σε διαφορετικές περιοχές του σώματος. Ο νευρικός σωλήνας και η νευρική κορωνίδα προέρχονται από το εξώδερμα. ο νευρικός σωλήνας συνεχίζει να σχηματίζει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, ενώ τα νευρικά κύτταρα κορρωνίδας τελικά σχηματίζουν διάφορα οστά και χόνδρους του κρανίου και του προσώπου μεταναστεύοντας μέσω των φαρυγγικών τόξων. Επίσης, διαφοροποιούνται στο stria vascularis του κοχλία, τα νεύρα και της νευρογλοίας των εντέρων (μυεντερικό πλέγμα), τα κύτταρα Schwann, τα οποία μυελινώνουν το περιφερικό νευρικό σύστημα για να επιτρέπουν επαρκή αγωγιμότητα, τους οδοντοβλάστες, οι οποίοι παράγουν οδοντίνη στο βάθος των οδόντων, ορισμένα νευροενδοκρινικά κύτταρα συνδετικό ιστό γύρω από τους σιελογόνους και τους δακρυγόνους αδένες, την υπόφυση, τον θύμο αδένα,τον θυρεοειδή αδένα, τον συνδετικό ιστό του οφθαλμού, όπως το στρώμα της ίριδας και του κερατοειδούς και το δοκιδωτό πλέγμα, και τα μελανοκύτταρα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο στρώμα της ίριδας που δημιουργούν το καστανό χρώμα οφθαλμών μέσω της μελανίνης. Τα νευρικά κύτταρα της κορωνίδας διαδραματίζουν επίσης ρόλο στο σχηματισμό μυών, συμπεριλαμβανομένου του μυϊκού τοιχώματος ορισμένων καρδιακών αρτηριών. Ο τύπος 1 προκαλείται από μια αυτοσωμική επικρατούσα μετάλλαξη στο γονίδιο PAX3. Το PAX3, ή το ζεύγος κουτιού 3, είναι ένας παράγοντας μεταγραφής που έχει ρόλο στη διατήρηση ανοιχτού χρονικού διαστήματος για ορισμένα κύτταρα νευρικής κορωνίδας (όπως αυτά της κεφαλής και των οφθαλμών) να διαιρούνται και να μεταναστεύουν πριν από την τελική τους διαφοροποίηση (π.χ. για τη διατήρησή τους στο βλαστοκύτταροκατάσταση). Οι μεταλλάξεις σε αυτό το γονίδιο συνεπώς σταματούν πρόωρα τη διαίρεση και τη μετανάστευσή τους, με αποτέλεσμα μια μικρή έλλειψη ανάπτυξης ορισμένων χόνδρων και οστών προσώπου, καθώς και υποανάπτυκτες δομές εσωτερικού αυτιού και έλλειψη μελανοκυττάρων στο στρώμα της ίριδας. Υπάρχουν ενδείξεις ότι το PAX3 ρυθμίζει επίσης τα κύτταρα πριν από τις μορφές της νευρικής κορωνίδας, δηλαδή του νευρικού σωλήνα, δεδομένου ότι τα ποντίκια με μεταλλάξεις απώλειας λειτουργίας σε ένα από τα αντίγραφα του PAX3 έχουν ελαττώματα του νευρικού σωλήνα όπως η spina bifida (εσχισμένη σπονδυλική στήλη) ή εξωεγκεφαλία (ανάπτυξη του εγκεφάλου εκτός κρανίου). Ο τύπος 2 προκαλείται από μια μετάλλαξη σε οποιοδήποτε από ένα εύρος γονιδίων, το πιο συνηθισμένο είναι το MITF , όταν ταξινομείται ως τύπος 2Α. Ο τύπος 2Α προκαλείται από μια αυτοσωμική επικρατούσα μετάλλαξη στο γονίδιο MITF. Το MITF, ή ο μεταγραφικός παράγοντας που σχετίζεται με τη μικροφθαλμία, είναι παράγοντας μεταγραφής που έχει πιο εξειδικευμένο ρόλο στη νευρική κορωνίδα και εμπλέκεται αυστηρότερα αφού βρεθούν οι μορφές νευρικής κορωνίδας (PAX3 και SOX10 που ενεργοποιούν το MITF). Είναι γνωστό ότι επιτρέπει στα μελανοκύτταρα, τους οστεοκλάστες, τα μαστοκύτταρα και τα επιθηλιακά κύτταρα χρωστικής του αμφιβληστροειδούς να διαιρούνται και να μεταναστεύουν. Η εμπλοκή σε οστεοκλάστες εξηγεί γιατί οι μεταλλάξεις και στα δύο αντίγραφα του MITF είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε σκλήρυνση των οστών (οστεοπέτρωση), καθώς οι οστεοκλάστες είναι υπεύθυνοι για τη διάσπαση των οστών. Το MITF ενεργοποιεί επίσης τη μεταγραφή της τυροσινάσης, του ενζύμου που εκτελεί το πρώτο βήμα στη δημιουργία της μελανίνης (οξειδωτική τυροσίνη). Μια μετάλλαξη σε ένα αντίγραφο του MITF μπορεί επίσης να οδηγήσει σε σύνδρομο Tietz , το οποίο διακρίνεται από το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχαπό τον ομοιόμορφο αλφισμό αντί για ελαστικό αποχρωματισμό. Ο τύπος 2Β προκαλείται από αυτοσωμική επικρατούσα μετάλλαξη σε ένα άγνωστο γονίδιο στο χρωμόσωμα 1 στο εύρος των θέσεων 1p21-1p13.3. Το γονίδιο έχει ονομαστεί προσωρινά WS2B. Ο τύπος 2C προκαλείται από αυτοσωμική επικρατούσα μετάλλαξη σε ένα άγνωστο γονίδιο στο χρωμόσωμα 8 στη θέση 8ρ23. Το γονίδιο έχει ονομαστεί προσωρινά WS2C. Ο τύπος 2D προκαλείται από αυτοσωμική υπολειπόμενη μετάλλαξη και στα δύο αντίγραφα του γονιδίου SNAI2. Στη μελέτη που ανακάλυψε αυτόν τον συσχετισμό, διαπιστώθηκε ότι το SNAI2 ενεργοποιείται από το MITF ως μέρος της ανάπτυξης νευρικών κορωνίδων και αυτό εξήγησε γιατί οι μεταλλάξεις στο MITF προκαλούν το σύνδρομο Waardenburg, καθώς οδηγεί σε έλλειψη ενεργοποίησης του SNAI2. Οι μεταλλάξεις σε ένα αντίγραφο του SNAI2 έχουν επίσης βρεθεί ότι προκαλούν κηλίδες αποχρωματισμού μαλλιών (piebaldism) χωρίς άλλα συμπτώματα. Ο τύπος 2Ε προκαλείται από αυτοσωμική επικρατούσα μετάλλαξη στο γονίδιο SOX10. Σπάνια, μια μετάλλαξη σε γονίδιο διαφορετικό από αυτό που είναι γνωστό επί του παρόντος μπορεί να είναι υπεύθυνη για σύνδρομο Βάαρντενμπουρχμε χαρακτηριστικά τύπου 2. Αυτό συνήθως αρχικά ταξινομείται ως απλός τύπος 2, αλλά μπορεί να δοθεί ο δικός του υποτύπος όταν αναγνωριστεί και καθοριστεί το γονίδιο ή η θέση του. Ο τύπος 3 προκαλείται από μετάλλαξη στο γονίδιο PAX3, το ίδιο γονίδιο με τον τύπο 1. Μπορεί να κληρονομηθεί με αυτοσωμικό επικρατή ή αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο. Είναι πιθανό για δύο γονείς με σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 1 να έχουν ένα παιδί που φέρει και τα δύο μεταλλαγμένα αντίγραφα του γονιδίου PAX3 (πιθανότητα 25%) και να είναι παρόν με το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 3. Έχει τεκμηριωθεί ότι μια σημειακή μετάλλαξη επιφέρει αυτό το αποτέλεσμα. Ωστόσο, είναι επίσης πιθανό το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 3 να παρουσιάζεται αυθόρμητα με ένα μόνο μεταλλαγμένο αντίγραφο του PAX3. Έχει τεκμηριωθεί ότι συμβαίνει διαγραφή της περιοχής του γονιδίου έχει αυτό το αποτέλεσμα. Ωστόσο, δεν έχει εντοπιστεί σημαντική συσχέτιση μεταξύ του τύπου της μετάλλαξης και της σοβαρότητας της νόσου. Η σοβαρότητα τείνει να υπαγορεύεται από μεταλλάξεις σε άλλα γονίδια (επίσταση), όπως αποδεικνύεται από διακριτά οικογενειακά πρότυπα σε σοβαρότητα που δεν συνδέονται με τον τύπο μετάλλαξης Waardenburg. Μεταλλάξεις και στα δύο αντίγραφα του PAX3 έχουν μερικές φορές οδηγήσει σε θάνατο πριν ή λίγο μετά τη γέννηση και ποντίκια με μεταλλάξεις απώλειας λειτουργίας και στα δύο αντίγραφα του γονιδίου δεν επιβιώνουν. Ο τύπος 4 προκαλείται από μια μετάλλαξη σε οποιοδήποτε από ένα εύρος γονιδίων, το πιο συνηθισμένο είναι το SOX10 , όταν ταξινομείται ως τύπος 4C. Ο τύπος 4Α προκαλείται από αυτοσωμική κυρίαρχη ή αυτοσωμική υπολειπόμενη μετάλλαξη στο γονίδιο EDNRB. Ο τύπος 4Β προκαλείται από μια αυτοσωματική κυρίαρχη ή αυτοσωμική υπολειπόμενη μετάλλαξη στο γονίδιο EDN. Ο τύπος 4C προκαλείται από αυτοσωμική κυρίαρχη ή αυτοσωμική υπολειπόμενη μετάλλαξη στο γονίδιο SOX10, το ίδιο γονίδιο με του τύπου 2Ε.Πραγματοποιήθηκε μελέτη σε μια σπάνια περίπτωση ενός διπλού ετεροζυγου παιδιού με κάθε γονέα να έχει μόνο μεμονωμένες μεταλλάξεις στο MITF ή στο PAX3. Η επίδραση των διπλών ετερόζυγων μεταλλάξεων στα γονίδια MITF και PAX3 στα WS1 και WS2 μπορεί να αυξήσει τα συμπτώματα που επηρεάζονται από τη χρωστική ουσία. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η διπλή μετάλλαξη του MITF σχετίζεται με το άκρο του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχκαι μπορεί να επηρεάσει τους φαινοτύπους ή τα συμπτώματα του συνδρόμου. Προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία για το σύνδρομο Waardenburg. Το σύμπτωμα που είναι πιο πιθανό να έχει πρακτική σημασία είναι η κώφωση και αυτό αντιμετωπίζεται όπως θα αντιμετωπιζόταν οποιαδήποτε άλλη μη αναστρέψιμη κώφωση. Σε σημαντικές περιπτώσεις, μπορεί να υπάρχουν ζητήματα αισθητικής. Άλλες ανωμαλίες (νευρολογικές, δομικές, νόσος του Hirschsprung) που σχετίζονται με το σύνδρομο αντιμετωπίζονται ανάλογα με τα συμπτώματά τους. Ο επιπολασμός όλων των τύπων του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχεκτιμάται σε περίπου 1 στους 42.000. Οι τύποι 1 και 2 είναι μακράν οι πιο συνηθισμένοι, με τον τύπο 1 να φαίνεται ελαφρώς πιο συνηθισμένος. In a 2015 review looking at 417 patients, type 1 was found to be the most common type, encompassing around half of all cases (47%), while type 2 was the second-most common type, encompassing around a third (33%). Σε μια ανασκόπηση του 2015 που αφορούσε 417 ασθενείς, ο τύπος 1 βρέθηκε να είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος, που περιλαμβάνει περίπου τις μισές από όλες τις περιπτώσεις (47%), ενώ ο τύπος 2 ήταν ο δεύτερος πιο κοινός τύπος, που περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο (33%). Η συντριπτική πλειονότητα (περίπου 85%) των περιπτώσεων τύπου 2 είναι τύπου 2A. Ο επιπολασμός του τύπου 2Β είναι άγνωστος, καθώς αναφέρθηκε μόνο σε μία μελέτη του 1996. Ο τύπος 2C μέχρι στιγμής έχει βρεθεί μόνο σε μία οικογένεια Ιταλών, και ο τύπος 2D βρέθηκε μόνο σε 2 μη σχετιζόμενους μεταξύ τους ασθενείς από το 2018. Ο αριθμός των γνωστών περιπτώσεων τύπου 2Ε που περιελάμβαναν νευρολογικές ανωμαλίες αναφέρθηκε σε 23 από το 2017 , [33] ενώ ο αριθμός των υπόλοιπων είναι άγνωστος. Ο τύπος 3 είναι πιο σπάνιος από τους τύπους 1, 2 και 4, που περιλαμβάνει λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων. [8] Ο τύπος 4 φαίνεται να περιλαμβάνει περίπου το ένα πέμπτο των περιπτώσεων (19%). Από τους υποτύπους του, ο τύπος 4C είναι μακράν ο πιο συνηθισμένος (περίπου 71% του τύπου 4), ακολουθούμενος από τον τύπο 4Α (19%) και τον τύπο 4Β (10%).Εκτιμάται ότι το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ υπάρχει στο 2–5% των συγγενών κωφών ατόμων. Η συγγενής κώφωση περιλαμβάνει περίπου το ήμισυ της κώφωσης στο σύνολό της. Περίπου 1 στους 30 μαθητές σε σχολεία για κωφούς έχουν σύνδρομο Βάαντερμπουρχ. Η μεταβλητή παρουσίαση του συνδρόμου καθιστά δύσκολη τον υπολογισμό ακριβών τιμών για τον επιπολασμό του. Το 1916, ο Ολλανδός οφθαλμίατρος Γιαν φαν ντερ Χούφε (Jan van der Hoeve, 1878–1952) περιέγραψε ένα ζευγάρι δίδυμων κοριτσιών με κώφωση και ένα συγκεκριμένο τύπο βλεφαροφίμωσης, που πιστεύεται ότι είναι η δυστοπία canthorum που εντοπίστηκε στο σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπων 1 και 3. Η βλεφαρόφιμωση περιγράφει τα βλέφαρα που δεν έχουν αναπτυχθεί έτσι ώστε να καλύπτουν μόνιμα μέρος των ματιών. Το 1926, η Γερμανίδα ιατρός Ίρμγκαρντ Μέντε (Irmgard Mende) περιέγραψε τέσσερις γενεές μιας οικογένειας, στην οποία πέντε παιδιά είχαν συμπτώματα αποχρωματισμού των μαλλιών, του δέρματος και των ματιών, κώφωσης και «μογγολοειδούς» εμφάνισης. Ο Βάαρντενμπουρχαπέδωσε αργότερα αυτήν την περιγραφή στο dystopia canthorum. Αυτό οδήγησε αργότερα στην καταγραφή της πάθησης υπό το όνομα "σύνδρομο Mende" σε ορισμένες βάσεις δεδομένων.Το 1929, ο Ολλανδός γιατρός Κ.Τ.Α. Χάλμπερτσμα (K.T.A. Halbertsma) περιέγραψε ένα οικογενειακό πρότυπο για τη δυστοπία canthorum και το 1930 ο Ιταλός γιατρός Βιντσέντσο Γκουάλντι (Vincenzo Gualdi, (1891–1976) επιβεβαίωσε επίσης ένα κληρονομικό πρότυπο για τη δυστοπία canthorum.canthorum. Αυτό αργότερα είχε ως συνέπεια σύνδρομο Van der Hoeve – Halbertsma – Βάαρντενμπουρχ– Gualdi να καταγαφεί σε ορισμένες βάσεις δεδομένων.Το 1947, ο Ελβετός οφθαλμολόγος Ντέιβιντ Κλάιν (David Klein, 1908-1993) ανέφερε για πρώτη φορά έναν ασθενή με διμερή κώφωση, ελλείψεις χρώσης, χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά του προσώπου και δυσπλασία των χεριών. Αν και αυτή ήταν η πρώτη πλήρης περιγραφή ασθενούς με σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 3, οι σύγχρονοι γιατροί δεν θεώρησαν ότι το σύνδρομο που περιέγραψε ήταν το ίδιο με αυτό που περιέγραψε ο Βάαρντενμπουρχτέσσερα χρόνια αργότερα, εν μέρει λόγω της σοβαρής δυσπλασίας του βραχίονα του πελάτη του.Το σύνδρομο πρωτυποποιήθηκε πλήρως και περιγράφηκε από τον Ολλανδό οφθαλμίατρο και γενετιστή Πέτρους Γιοχάννες Βάαντερμπουρχ (Petrus Johannes Waardenburg,1886-1979) το 1951. Η κατάσταση που περιέγραψε τώρα κατηγοριοποιείται ως σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 1.