IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μοναστηράκι Αργολίδας

Το Μοναστηράκι (παλαιά ονομασία: Πρίφτιανι) είναι χωριό στο νομό Αργολίδας, χτισμένο στους πρόποδες του όρους Εύβοια, ανάμεσα σε δύο χαμηλούς λόφους. Γεωγραφικά βρίσκεται δίπλα στις Μυκήνες και το αρχαίο Ηραίο και έχει θέα σε ολόκληρο τον Αργολικό κάμπο. Το Μοναστηράκι αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα μέχρι το 2010, οπότε αυτή καταργήθηκε και το χωριό εντάχθηκε στο διευρυμένο δήμο Άργους-Μυκηνών.

 Στην αρχαιότητα, το Μοναστηράκι υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικό για τις γειτονικές του πόλεις, όπως καταδεικνύεται από ένα αρχαίο λατομείο, από όπου οι Μυκηναίοι εξόρυσσαν πέτρωμα για την ανέγερση των ταφικών μνημείων τους. Το σύγχρονο χωριό ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας όταν στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η κεντρική πλατεία του ανακαλύφθηκε μια πηγή καθαρού νερού· λόγω αυτού του γεγονότος, οι κάτοικοι του παρακείμενου (και σήμερα ανύπαρκτου) χωριού Πλέσσα μετοίκησαν σε αυτό, ιδρύοντας το Πρίφτιανι (=Παπαδοχώρι). Το όνομα, αρβανίτικης προέλευσης, οφείλεται στους Αρβανίτες που βρίσκονταν ανάμεσα σε αυτούς που αποτέλεσαν τους πρώτους του κατοίκους. Το 1935, στα πλαίσια προσπαθειών της ελληνικής κυβέρνησης να "εξελληνίσει" σε πανελλήνιο επίπεδο αρβανίτικα, σλαβικά, βενετσιάνικα κ.ά. ονόματα χωριών, το Πρίφτανι μετονομάστηκε σε Μοναστηράκι, όνομα που εμπνεύστηκε από μια γειτονική σπηλιά όπου κατά το παρελθόν ζούσε και μόναζε ένας μοναχός (<μοναστηράκι). Το ίδιο έτος, λειτούργησε για πρώτη φορά σχολείο που στεγαζόταν σε διώροφη πολυκατοικία. Έπειτα, αυτό μεταφέρθηκε σε νέο κτίσμα στο κέντρο του Μοναστηρακιού, εξυπηρετώντας, ως το μοναδικό μονοθέσιο δημοτικό της περιοχής, το ίδιο το χωριό αλλά και γειτονικούς, μικρότερους οικισμούς μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, οπότε αυτό έκλεισε λόγω μικρού αριθμού μαθητών. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος. Σήμερα το Μοναστηράκι θεωρείται αγροτικό χωριό, με τους κατοίκους του να ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και της ελιάς. Ο "Σύλλογος Αστερίων" οργανώνει κατά καιρούς διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις στο χωριό. Το Μοναστηράκι εξυπηρετείται από λεωφορειακή γραμμή. Το Μοναστηράκι παρουσίασε συνεχής πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 2001 αλλά έκτοτε ο πληθυσμός του έχει μειωθεί σημαντικά.
Βερεγγάριος της Βέργα

Ο Βερεγγάριος (καταλαν.: Berenguer, πέθανε το 1093) ήταν κόμης της Μπέργα το 1050 και επίσκοπος της Χιρόνα από το 1050 μέχρι το 1093. Προερχόταν από τον Οίκο της Βαρκελώνης.

 Ήταν μάλλον ο έβδομος γιος τού Βιφρέδο Β΄ κόμη της Σερδάνια & Βέργα και της Γουίσλα δε Πιγιάρς. Το 1035 ο πατέρας του αποσύρθηκε σε μονή και οι αδελφοί μοιράστηκαν τις κτήσεις του: ο Ραϋμόνδος έλαβε τη Σερδάνια, ο Βερνάρδος Α΄ τη Βέργα, ενώ άλλοι τρεις έγιναν επίσκοποι. Το 1050 ο Βερνάρδος Α΄ αποσύρθηκε σε μονή και τον διαδέχθηκε ο Βερεγγάριος. Αργότερα το ίδιο έτος παραιτήθηκε και αυτός και έγινε επίσκοπος της Ζιρόνα, ώσπου απεβίωσε. Η Βέργα περιήλθε στον πρωτότοκο Ραϋμόνδο. María Eugenia Ibarburu Asurmendi (1999), De capitibus litterarum et aliis figuris: Recull d'estudis miniatura medieval (Barcelona: Edicions Universitat Barcelona, ISBN 84-475-2243-1), 359.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 2014

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 5 Οκτωβρίου 2014 για την εκλογή της 43ης Εθνοσυνέλευσης. Το GERB παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, κερδίζοντας 84 επί συνόλου 240 εδρών. Συνολικά εισήλθαν στη Βουλή 8 κόμματα και ήταν η πρώτη φορά από το 1990, οπότε ξεκίνησε η διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών, που περισσότερα από 7 κόμματα μπήκαν στο κοινοβούλιο.Ο Μπόικο Μπορίσοφ έγινε πρωθυπουργός, επικεφαλής κυβερνήσεως συνασπισμού με το Μπλοκ των Μεταρρυθμιστών και με την υποστήριξη του Πατριωτικού Μετώπου και των Εναλλακτικών για την Βουλγαρική Αναγέννηση.

 Έπειτα από την ήττα που υπέστη το κόμμα BSP στις Ευρωεκλογές το 2014, μένοντας στο 18,94% των ψήφων, η αντιπολίτευση ζήτησε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Ο ηγέτης του DPS εξέφρασε την επιθυμία του να παραιτηθεί η κυβέρνηση και να διενεργηθούν εκλογές. Έπειτα από συμφωνία ανάμεσα στα 3 μεγαλύτερα κόμματα (GERB, BSP και DPS) αποφασίστηκε η διεξαγωγή εκλογών στις 5 Οκτωβρίου 2014. . Στις 23 Ιουλίου παραιτήθηκε η κυβέρνηση του Πλάμεν Ορεσάρσκι. Η παραίτηση της κυβέρνησης έγινε δεκτή από το κοινοβούλιο την επομένη, με 180 υπέρ, 8 κατά, 8 αποχές και 44 απόντες. Έπειτα από την άρνηση όλων των κομμάτων να προσπαθήσουν να σχηματίσουν νέα κυβέρνηση, η βουλή διαλύθηκε και οι εκλογές ορίστηκαν για τις 5 Οκτωβρίου. Συνολικά 22 κόμματα και 7 συνασπισμοί πήραν μέρος στις εκλογές. Σε 2 κόμματα δεν επετράπη να εγγραφούν.Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου. Η νεοεκλεγείσα συνέλευση πραγματοποίησε την πρώτη της συνεδρίαση στις 27 Οκτωβρίου.Έπειτα από την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που έλαβε από τον πρόεδρο Ρόσεν Πλέβνελιεφ, ο Μπορίσοφ έγινε πρωθυπουργός και τέθηκε επικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού από το GERB, το Μπλοκ των Μεταρρυθμιστών και με την υποστήριξη του Πατριωτικού Μετώπου και των Εναλλακτικών για την Βουλγαρική Αναγέννηση.Το 20μελές υπουργικό συμβούλιο εγκρίθηκε με 136-97 (και 1 αποχή). Η εκλογή του Μπορίσοφ στην πρωθυπουργία έγινε από τη βουλή με ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία, καθώς υπερψηφίστηκε από 149 βουλευτές και καταψηφίστηκε από 85.
Σρεζ

Στο πριγκιπάτο της Σερβίας, το Βασίλειο της Σερβίας και τη Γιουγκοσλαβία, το σρεζ (σερβικά κυριλλικά: срез‎, πληθυντικός: срезови) ήταν διοικητική μονάδα δεύτερου επιπέδου. Το σρεζ αντιστοιχούσε σε μια επαρχία που περιείχε αρκετούς δήμους πόλεων η χωριών. Καταργήθηκε στην ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας το 1963-67, παρόλο που ο όρος καταστάρσκι σρεζ χρησιμοποιείται για σκοπούς καταγραφής της ιδιοκτησίας.

 Το σρεζ ήταν διοικητική μονάδα δευτέρου επιπέδου σύμφωνα με το σερβικό σύνταγμα του 1903 και το γιουγκοσλαβικό σύνταγμα του 1921, κάτω από το όκρουγκ και πάνω από το όπστσινα. Διοικητικές διαιρέσεις της Σερβίας Ουγιέζντ, ιστορικό ρωσικό ισοδύναμο Sofija Božić (1 Απριλίου 2014). Istorija i geografija: susreti i prožimanja: History and geography: meetings and permeations. Институт за новију историју Србије,Географски институт "Јован Цвијић" САНУ, Институт за славистку Ран. σελίδες 257–. ISBN 978-86-7005-125-6. др Слободан Зечевић. Гласник Етнографског музеја у Београду књ. 30: Bulletin du Musée Ethnographique de Belgrade. Etnografski muzej u Beogradu. σελίδες 132–. GGKEY:U1JY3YFUSNS.
Hyundai Matrix

Το Hyundai Matrix ή Hyundai Lavita ήταν ένα πολυμορφικό αυτοκίνητο MPV ή και GLS που κατασκευαζόταν από την νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία Hyundai, μεταξύ του 2001 και του 2010. Επίσης διατέθηκε στο εμπόριο ως Hyundai Elantra LaVita στην Αυστραλία. Ήταν μηχανικά συγγενικό με το μεσαίο Hyundai Elantra του 2006 - 2010 (κωδικός της γενιάς: XD) και σχεδιάστηκε από την ιταλική σχεδιαστική εταιρεία Pininfarina, ενώ η άφιξή του στην αγορά έγινε τον Αύγουστο του 2001. Στα τέλη του 2010 αντικαταστάθηκε από το Hyundai ix20.

 Το Matrix / Lavita είναι ένα 5-θέσιο 5-πορτο πολυμορφικό hatchback και διατέθηκε σε βενζινοκινητήρες των 1.5 και 1.6 και 1.8 λίτρων. Η κορυφαία έκδοση 1.8 βενζίνης έχει μέγιστη ταχύτητα 183 χιλιόμετρα την ώρα και επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε 11,3 δευτερόλεπτα. Στην Ευρώπη υπήρξαν και διαθέσιμες εκδόσεις με κινητήρες turbodiesel. Στη Μαλαισία, η Matrix συναρμολογήθηκε τοπικά ως το Matrix Inokom, το οποίο ήταν διαθέσιμο και στους δύο βενζινοκινητήρες 1.6 και 1.8 λίτρων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hyundai Matrix στο Wikimedia Commons
Μουλάρι

Μουλάρι ή ημίονος ονομάζεται το ζώο εκείνο που προέρχεται από τη διασταύρωση αρσενικού γάιδαρου και θηλυκού αλόγου δηλαδή το μουλάρι προέρχεται από γονιμοποίηση φοράδας από γάιδαρο. Ένα διαφορετικό είδος, το γαϊδουρομούλαρο ή γίννος, προκύπτει όταν γίνει γονιμοποίηση θηλυκού γαϊδουριού από αρσενικό άλογο. Το μουλάρι (αλλά και το γαϊδουρομούλαρο) είναι υβρίδιο, προκύπτει δηλαδή από τη διασταύρωση δυο διαφορετικών αλλά συγγενών ειδών.

 Μορφολογικά το μουλάρι μοιάζει στο σώμα και το δέρμα με το γάιδαρο, ενώ στις περιοχές του λαιμού και του κεφαλιού περισσότερο με το άλογο. Όμως, ενώ το άλογο έχει 64 χρωμοσώματα, και το γαϊδούρι 62, το μουλάρι έχει 63. Γι' αυτό το μουλάρι δεν μπορεί να αναπαραχθεί λόγω του λειψού αριθμού των χρωμοσωμάτων που έχει και γι' αυτό είναι στείρο. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις υπάρχουν γεννήσεις από μουλάρια, είναι όμως ιδιαίτερα σπάνιες. Το μουλάρι είναι πιο μεγαλόσωμο και έχει σώμα αλόγου, και πόδια γαϊδουριού. Το γαϊδουρομούλαρο έχει σώμα γαϊδουριού και πόδια αλόγου. Είναι πιο μικρόσωμο από το μουλάρι. Τα μουλάρια συνδυάζουν χαρακτηριστικά των γαϊδουριών, όπως η υπομονή και επιμονή, και των αλόγων, όπως η αντοχή και η δυνατότητα μεταφοράς βαρέων φορτίων. Όταν ενοχληθεί, το μουλάρι μπορεί να κλωτσήσει πολύ δυνατά προς κάθε κατεύθυνση. Τα ζώα χρησιμοποιούνται σε αγροτικές κοινωνίες για βοήθεια στις μεταφορές, παλιότερα όμως και μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ευρύτατη ήταν η χρήση τους από τους στρατούς του κόσμου ως μέσα μεταφοράς, κυρίως λόγω της μεγάλης αντοχής τους και της ανθεκτικότητάς τους στις ασθένειες. Η μείωση του αριθμού των ελληνικών γαϊδουριών (από τα 508.000 γαϊδούρια που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1950, το 1995 μειώθηκαν σε 95.000 ενώ έως το 2008 υπήρχαν λιγότερα από 16.000) έχει επιφέρει δραματική μείωση και στον πληθυσμό των μουλαριών. Μεταφορικά, ο όρος μουλάρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάποιον που είναι ιδιαίτερα επίμονος (μουλάρωσε). Εναλλακτικά, και υποτιμητικά, για κάποιον που έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να επωμίζεται ευθύνες χωρίς ωστόσο να το κάνει (είκοσι χρονών μουλάρι). Η λέξη μούλος ή μούλικος αποτελεί ύβρι συνώνυμη του μπάσταρδος και αναφέρεται σε εξώγαμο ή αγνώστου πατρότητος παιδί.
Rush ABC: Live from Cleveland’s Agora Ballroom 1974

Το Rush ABC: Live from Cleveland’s Agora Ballroom 1974 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Νοεμβρίου 2011 μέσω της εταιρείας "Left Field Media". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο "Agora Ballroom" του Κλίβελαντ, κατά τις εμφανίσεις των Rush στις 26 Αυγούστου 1974 και 15 Μαΐου 1975. Η πρώτη από τις δύο αυτές συναυλίες ήταν και η πρώτη ζωντανή εμφάνιση του ντράμερ Νιλ Πιρτ με το συγκρότημα, αφού είχε ενταχθεί στην σύνθεση τους λιγότερο από έναν μήνα νωρίτερα. Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό "WMMS". Τα δώδεκα πρώτα κομμάτια προέρχονται από την πρώτη συναυλία των Rush στο Κλίβελαντ και τα τρία τελευταία από την δεύτερη συναυλία.

 Intro / Announcer - 0:30 Finding My Way (Rush) - 5:07 Best I Can (Fly by Night) - 3:04 Need Some Love (Rush) - 3:24 In the End (Fly by Night) - 6:19 Fancy Dancer - 3:55 In the Mood (Rush) - 3:25 Bad Boy (Williams) - 5:41 Here Again (Rush) - 8:03 Working Man (Rush) - 9:14 Drum solo - 3:10 What You're Doing (Rush) - 4:33 Garden Road - 3:07 Anthem - 1975 recording (Fly by Night) Beneath, Between and Behind - 1975 recording (Fly by Night) Fly by Night - 1975 recording (Fly by Night) Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Rush ABC: Live from Cleveland’s Agora Ballroom 1974" ήταν οι εξής: Τζέντι Λι - φωνητικά, μπάσο, πλήκτρα, συνθεσάιζερ Άλεξ Λάιφσον - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, συνθεσάιζερ Νιλ Πιρτ - τύμπανα, κρουστά RUSH ABC 1974 reviews and MP3 - Prog Archives Rush - Rush ABC: Live from Cleveland’s Agora Ballroom 1974 | Sputnikmusic Rush - Rush ABC: Live from Cleveland’s Agora Ballroom 1974 - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κύπελλο Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών 1967-68

Στην 26η διεξαγωγή του κυπέλλου Ελλάδας 1967-68 μετείχαν 18 ομάδες Α΄ Εθνικής, 32 της Β΄ και τα ερασιτεχνικά σωματεία των ανά νομό τοπικών ενώσεων. Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού μετείχε και κυπριακός σύλλογος (ο Ολυμπιακός Λευκωσίας στην προκειμένη περίπτωση), γεγονός που συνεχίστηκε έως την αγωνιστική περίοδο 1973-74, καθώς επί δικτατορίας μετείχε κάθε χρόνο από ένας σύλλογος του νησιού στο πρωτάθλημα της ελληνικής Α΄ κατηγορίας. Το Κύπελλο πήγε στον Πειραιά αφού ο Ολυμπιακός επικράτησε στον ημιτελικό της Α.Ε.Κ. 2-1 και στον τελικό (21 Ιουλίου) του Παναθηναϊκού 1-0 .

 Μέχρι τη φάση των "32" τα ζευγάρια των αγώνων προέκυπταν με γεωγραφικά κριτήρια ενώ από τον Γ' γύρο η κλήρωση υπήρξε ελεύθερη. Οι 16 ομάδες που είχαν φτάσει ως τον Γ' γύρο της προηγούμενης χρονιάς προκρίθηκαν χωρίς αγώνες ως τους "32", ενώ οι υπόλοιπες υποχρεώθηκαν να δώσουν μια σειρά προκριματικών αγώνων. Ανάμεσα σ' αυτές ήταν ο ΠΑΟΚ και ο Άρης, οι οποίοι στη συνέχεια συνάντησαν αρκετές δυσκολίες και χρειάστηκαν ακόμη και την τύχη ώστε να προκριθούν στην κλήρωση σε βάρος ομάδων Β' Εθνικής. Στις εκπλήξεις είχαμε τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού Βόλου, ομάδα Α΄ Εθνικής, από την Αναγέννηση Καρδίτσας που αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας, με την ομάδα της Καρδίτσας να νικάει την ομάδα του Βόλου στο Θεσσαλικό ντέρμπι με 1-0.Περισσότερο ενδιαφέρων γύρος υπήρξε ο προημιτελικός, εκεί όπου 2 αγώνες (ΠΑΟΚ - Παναθηναϊκού και Απόλλωνα Αθηνών - Εθνικού) διακόπηκαν σε βάρος των διαμαρτυρομένων για τη διαιτησία γηπεδούχων και περίπου στο ίδιο σημείο της παράτασης, η ΑΕΚ νίκησε τον Πανιώνιο, αλλά και ο Ολυμπιακός συνέτριψε στην Πάτρα την Παναχαϊκή με το εντυπωσιακό σκορ 3-8, αν και η γηπεδούχος ομάδα είχε προηγηθεί με 3-1. Και οι τέσσερις φιλοξενούμενες ομάδες αυτού του γύρου κατάφεραν να πάρουν την πρόκριση. Στον τελικό έφτασαν για μία φορά ακόμα ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, με τον τελικό να διεξάγεται στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (έδρα του Παναθηναϊκού), αλλά οι "ερυθρόλευκοι" να σηκώνουν τελικά το κύπελλο με νίκη 1-0. 1 διακόπηκε στο 115' σε βάρος των γηπεδούχων και με το αποτέλεσμα να κατακυρώνεται ως τελικό2 διακόπηκε στο 114' σε βάρος των γηπεδούχων και με το αποτέλεσμα να κατακυρώνεται ως τελικό. ΣυνθέσειςΠαναθηναϊκός: Οικονομόπουλος - Καμάρας, Αθανασόπουλος, Δημητρίου, Σούρπης - Μπέλλης, Πυτιχούτης - Σακελλαρίδης, Ροκίδης, Δομάζος , Φυλακούρης προπονητές: Γαβρήλος Γαζής, Οδυσσέας Τσούτσος.Ολυμπιακός: Ξαρχάκος - Γκαϊτατζής, Παυλίδης, Ζαντέρογλου - Αγανιάν, Ν. Σιδέρης - Βασιλείου ( ), Στολίγκας, Γ. Σιδέρης , Γιούτσος ( ), Μποτίνος προπονητής: Σούλης Κίνλεϊ. Ανδρέας Μπόμης (2000). Γκολ 2000: Ένας αιώνας ποδόσφαιρο: αλμανάκ, ιστορία, σχόλια. Αθήνα: Εκδόσεις Πελεκάνος. σελ. 524. ISBN 978-000-4000-05-3.
Κατράμι

Το κατράμι (pine tar), ή αλλιώς κατράνι (λέξη από την ιταλική: catrame = πίσσα) είναι ένα κολλώδες υγρό, συνήθως με υψηλό ιξώδες, που παράγεται από ανθρακοποίηση απουσία οξυγόνου (δηλ. ανοξικές συνθήκες), ή αλλιώς με καταστρεπτική απόσταξη. Χημικώς, αποτελείται από αρωματικούς υδρογονάνθρακες και ρητινικά οξέα. Είναι μια πολυσύνθετη χημική ουσία που αξιοποιείται από τον άνθρωπο εδώ και πολλούς αιώνες.

 Αναφέρεται ότι ήταν γνωστό στη Σκανδιναβία από την εποχή του Σιδήρου και χρησιμοποιούνταν τότε σαν συντηρητικό σε ξύλινες κατασκευές, π.χ. σε σκάφη και σαν μονωτικό υλικό σε ξύλινες κατοικίες. Από τη Σουηδία, η χρήση του σαν συντηρητικό διαδόθηκε στη νοτιότερη Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική, ιδίως τον 19ο αιώνα. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι το κατράμι χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα, από τον Ιπποκράτη ως φάρμακο όπως και για πολλές χρήσεις στην ξυλοναυπηγική όπως λ.χ. στις τριήρεις. Επίσης, αναφέρεται ότι ο Ηρόδοτος γνώριζε για τη χρήση του κατραμιού από τη Βαβυλώνα. Επίσης, από επιγραφές και σύντομες αναφορές του Πλίνιου ότι χρησιμοποιούσαν την πίσσα (νοείται κατράμι), η οποία παραγόταν από ξύλο για τη στεγανοποίηση της στέγης και την προστασία πολύ μαλακών λίθων.Έλληνες Βλάχοι, τον 19ο και αρχές του 20ου αιώνα, εφάρμοζαν μια παραδοσιακή τεχνική για την παραγωγή κατραμιού για ζωτικές εφαρμογές της υπαίθρου. Οι μάστορες που γνώριζαν την παρασκευή του, λέγονταν "κατρανάδες", και στη συνέχεια με ασκιά το κουβαλούσαν και το πουλούσαν σε πολλές περιοχές της χώρας, κυρίως για κτηνοτροφικές χρήσεις. Είναι παχύρευστο σχεδόν ελαιώδες υγρό, με κατάμαυρο χρώμα. Εξ’ ου και η φράση «μαύρος σαν κατράμι». Έχει μια μάλλον δυσάρεστη, έντονα χαρακτηριστική μυρωδιά. Πρώτη ύλη για την παραγωγή του είναι το εσωτερικό μέρος, η καρδιά δηλαδή, των γέρικων ρητινούχων πεύκων που ευδοκιμούν σε πετρώδη και ξηρά εδάφη. Το κατράμι, ή αλλιώς πίσσα πεύκων, χρησιμοποιείται ευρέως στην κτηνιατρική. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό προϊόν – φάρμακο κατά των μυκήτων και βακτηρίων, τέλειο για αντισηψία. Επίσης πολύ κατάλληλο για την υγιεινή και φροντίδα των οπλών στα άλογα και στα βοοειδή. Xρησιμοποιείται έναντι του κανιβαλισμού των πτηνών. Σε κατοικίες και στην ναυπηγική χρησιμοποιείται για υγρομονωτικότητα και στεγανότητα. Τα παλιότερα χρόνια, οι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο για τη μυκητίαση, το έκζεμα και την ψωρίαση. Μελέτες έχουν αποδείξει τη χρησιμότητά του.
Ιερά Μονή Οσίου Ονουφρίου

Η Ιερά Μονή του Οσίου Ονουφρίου είναι ορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στον αγρό αίματος (Ακελδαμά στα αραμαϊκά) τον οποίο οι Εβραίοι πρεσβύτεροι αγόρασαν με τα τριάντα αργύρια που επέστρεψε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης τα οποία είχαν δοθεί για την προδοσία του Ιησού. Βρίσκεται νότια των Ανατολικών Ιεροσολύμων και στη νότια πλαγιά της κοιλάδας της Γεέννης, κοντά στην κοιλάδα των Κέδρων. Βρίσκεται υπό την αιγίδα του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, και πήρε το όνομά της από τον ασκητή μοναχό του 4ου αιώνα, Άγιο Ονούφριο.

 Το μοναστήρι χτίστηκε το 1892 στη θέση ενός παλαιοχριστιανικού νεκροταφείου, αποτελούμενο από κόγχες λαξευμένες στην μπροστινή πλευρά του βράχου· κατά τον τέταρτο αιώνα, εδώ καθόταν ο Άγιος Ονούφριος ο Ασκητής προσευχόμενος. Εκτός από το σπήλαιο που διέμενε ο Άγιος Ονούφριος, υπάρχει και το Σπήλαιο των Αποστόλων, όπου λέγεται ότι κρύφτηκαν οι Απόστολοι κατά τη Σταύρωση. Μια υπόγεια εκκλησία υπήρχε από την εποχή του Κωνσταντίνου Α' (306–312) και διευρύνθηκε με την πάροδο των αιώνων. Έχει αφιερωθεί στον Άγιο Ονούφριο, με τις σπηλιές που βρέθηκαν στο νότιο τμήμα της εκκλησίας. Από την περίοδο αυτή, οι Ορθόδοξοι έχουν διατηρήσει το έθιμο να αφιερώνουν μια σειρά από παρεκκλήσια κηδειών στον Άγιο Ονούφριο.Το σημερινό μοναστήρι χτίστηκε τον δέκατο ένατο αιώνα. Περιλαμβάνει αυλές που δεσπόζουν στο κατώτερο όριο της κοιλάδας. (Στα ρωσικά) Αρχιμανδρίτης Λεωνίδας, La vieille ville de Jérusalem et ses environs, Indrik, 2008.
Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Εκδίκηση του Σαλαζάρ

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλαζάρ (αγγλικά: Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge‎), που κυκλοφόρησε με τον πρωτότυπο τίτλο Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Οι νεκροί δεν λένε ιστορίες (αγγλικά: Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales‎), είναι αμερικανική ταινία φαντασίας και περιπέτειας η οποία έπεται των ταινιών: Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού (2003), Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού (2006), Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το τέλος του Κόσμου (2007), Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε άγνωστα νερά (2011).

 Ο Καπετάνιος Τζακ Σπάροου (Τζόνι Ντεπ) έρχεται αντιμέτωπος με τους ανέμους τις συμφοράς να φυσούν κατά πάνω του, όταν νεκροί ναυτικοί-φαντάσματα με αρχηγό τον Καπετάνιο Σαλαζάρ, (Χαβιέρ Μπαρδέμ) το σκάνε από το Τρίγωνο του Διαβόλου και ζητάνε εκδίκηση. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Γιοακίμ Ρένινγκ και τον συνεργάτη Έσπεν Σάντμπεργκ. Το σενάριο υπογράφει ο Τζεφφ Νάθανσον ενώ παραγωγός είναι για ακόμη μια φορά στους "Πειρατές" οΤζέρρυ Μπρουκχέμερ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του πειρατή Τζακ Σπάρρου βρίσκεται ο Τζόνι Ντεπ, ο οποίος ενσάρκωσε τον ήρωα και στις προηγούμενες τέσσερις ταινίες. Στο πλευρό του βρίσκονται επίσης ηθοποιοί οι οποίοι έχουν κάνει την εμφάνισή τους στα προηγούμενα φιλμ όπως ο Κέβιν Μακνάλι και ο Τζέφρεϊ Ρας στους αντίστοιχους ρόλους τους, του Τζοσάμ Γκιπς και του Έκτορα Μπαρμπόσα. Επίσης ο Ορλάντο Μπλουμ και η Κίρα Νάιτλι επιστέφουν στη ταινία για μερικές σκηνές στους ρόλους του Γουίλ Τέρνερ και της Ελίζαμπεθ Σουάν. Για την έμπνευση αυτής της ταινίας οι παραγωγοί επικαλέστηκαν γνώσεις από την ταινία Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού (2003) για να μπορέσουν να σχεδιάσουν το σενάριο και γενικά όλη τη σύνθεση της ταινίας. Η ταινία αρχικά είχε σχεδιαστεί να βγει στις αίθουσες το 2015, όμως πήρε παράταση και το 2016 και εν τέλει βγήκε τον Μάιο του 2017. Αυτή η καθυστέρηση προήλθε εξαιτίας του μη ολοκληρωμένου σεναρίου καθώς και του οικονομικού μπάτζετ της ταινίας το οποίο δεν έφθανε για να καλυφθεί η παραγωγή. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στην Αυστραλία τον Φεβρουάριο του 2015 και τελείωσαν τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, έπειτα από την καταβολή 20 εκατομμυρίων δολαρίων στην Disney από την αυστραλιανή κυβέρνηση. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 26 Μαΐου του 2017 συγκεντρώνοντας 794,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Επίσημη ελληνική ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη σελίδα στο IMDb Επίσημη σελίδα στο Box Office Mojo
Αθλήματα επίδειξης στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Αθλήματα επίδειξης (αγγλ.: demonstration sports) θεωρούνται όσα σπορ διεξάγονται παράλληλα με άλλα αθλητικά γεγονότα με στόχο να γίνουν γνωστά στο ευρύ κοινό. Η ονομασία αυτή έχει καθιερωθεί κυρίως για τα σπορ που εμφανίζονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς να ανήκουν στο επίσημο πρόγραμμα. Συχνά η εμφάνιση ενός αθλήματος σε ολυμπιάδα αποτελεί το πρώτο βήμα για την ένταξή του στα ολυμπιακά αθλήματα σε κάποια επόμενη ολυμπιάδα. Άλλες φορές προς τιμήν της διοργανώτριας χώρας διεξάγεται ως άθλημα επίδειξης κάποιο δημοφιλές τοπικό άθλημα που δεν είναι στο ολυμπιακό πρόγραμμα. Στους νικητές των αθλημάτων επίδειξης απονέμονται μετάλλια αλλά δεν υπολογίζονται ως επίσημα ολυμπιακά μετάλλια.

 Η ονομασία «άθλημα επίδειξης» υιοθετήθηκε επίσημα το 1912 στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης, όταν οι Σουηδοί αποφάσισαν να συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα των αγώνων την γκλίμα (glima), ένα είδος σκανδιναβικής παραδοσιακής πάλης. Αθλήματα εκτός προγράμματος υπήρξαν και σε προηγούμενες ολυμπιάδες, χωρίς να φέρουν το χαρακτήρα του αθλήματος επίδειξης. Τόσο το 1900 στο Παρίσι όσο και το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ, οι αγώνες έγιναν παράλληλα με τη διοργάνωση εμπορικών εκθέσεων, φεστιβάλ και άλλων εκδηλώσεων, πολλές από τις οποίες είχαν αθλητικό χαρακτήρα και οι διοργανωτές θεωρούσαν ότι ανήκουν στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα. Μεταγενέστερα έγινε ένα ξεκαθάρισμα των επίσημων από τα ανεπίσημα αθλήματα των δύο αυτών Ολυμπιάδων. Όμως, γενικά είναι δυσχερές να ξεκαθαριστεί ποιες από αυτές τις εκδηλώσεις ήταν σπορ και ποιες απλές επιδείξεις ικανοτήτων. Η τελευταία φορά που τελέστηκαν αθλήματα επίδειξης ήταν το 1992 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και στους Χειμερινούς του Αλμπερβίλ. Μετά το 1992 η ΔΟΕ αποφάσισε να σταματήσει τη διεξαγωγή αθλημάτων επίδειξης, διότι το πρόγραμμα των αγώνων έχει διογκωθεί υπερβολικά. Από το 1984 στο Λος Άντζελες καθιερώθηκε να διεξάγονται ορισμένα αγωνίσματα στίβου των Παραολυμπιακών αγώνων, για να προωθηθεί η ιδέα των αγώνων αυτών. Ακολουθεί ένας κατάλογος αθλημάτων επίδειξης στις διάφορες Θερινές Ολυμπιάδες. Οπωσδήποτε, ο κατάλογος δεν είναι πλήρης, ειδικά για τις Ολυμπιάδες του 1900 και του 1904. Σημείωση: (Α): αγώνες ανδρών – (Γ): αγώνες γυναικών Ολυμπιακά Αθλήματα
Φρειδερίκος Χριστιανός Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ

O Φρειδερίκος Χριστιανός Β΄, δανικά Frederik Christian II. (29 Σεπτεμβρίου 1765 - 14 Ιουνίου 1814) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1794-1814).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού Α΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Καρλόττας Αμαλίας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Απεβίωσε το 1814 στο Αουγκούστενμποργκ σε ηλικία 49 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός Αύγουστος Β΄. Νυμφεύτηκε το 1786 τη Λουίζα Αυγούστα του Όλντενμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας (νομικά), που ήταν στην πραγματικότητα κόρη του εραστή της μητέρας της Γιόχαν Φρίντριχ Στρούενσε (βιολογικά). Είχε τέκνα: Καρολίνα Αμαλία 1796-1881, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Η΄ της Δανίας Χριστιανός Αύγουστος Β΄ 1798-1869, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Φρειδερίκος 1800-1865, πρίγκιπας του Νερ Olaf Klose: Friedrich Christian II. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 5, Duncker & Humblot, Berlin 1961, ISBN 3-428-00186-9, S. 585 f. (Digitalisat). Lorentzen: Friedrich Christian II. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 8, Duncker & Humblot, Leipzig 1878, S. 24–31. Pauline zur Lippe, Friedrich Christian von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, Paul Rachel (Hrsg.): Briefe aus den Jahren 1790–1812. Leipzig 1903 (LLB Detmold). Marek, Miroslav. "genealogy.euweb.cz". genealogy.euweb.cz.
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ

Η Καρλόττα, γερμ.: Charlotta Dorothea Sophia von Hessen-Homburg (17 Ιουνίου 1672 - 29 Αυγούστου 1738) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Γεννημένη στο Κάσσελ, ήταν η πρώτη κόρη (1η και από τον 2ο γάμο) του Φρειδερίκου Β΄ λανγκράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και της 2ης συζύγου του Λουίζας-Ελισάβετ των Κέττλερ, κόρης του Ιακώβ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγαλίας. Στο Κάσσελ, στις 4 Νοεμβρίου 1694 η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης ως δεύτερη σύζυγός του. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1707, έλαβε ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum) την πόλη Χάρντισλεμπεν. Η κύρια κατοικία της ήταν το Κίτρινο Κάστρο (Gelbe Schloss) στη Βαϊμάρη, το οποίο κτίστηκε το 1702-1704. Η κηδεμονία του μοναδικού επιζώντος παιδιού της Ιωάννου-Ερνέστου δόθηκε στον γαμπρό της Γουλιέλμο-Ερνέστο. Ωστόσο η Καρλόττα φρόντισε τον γιο της κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του και του τέλους του σε ηλικία 19 ετών, το 1715. Ο Καρλόττα απεβίωσε στη Βαϊμάρη σε ηλικία 66 ετών. Τάφηκε στην πριγκιπική κρύπτη (Fürstengruft) στη Βαϊμάρη. Παντρεύτηκε το 1694 τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε παιδιά: Ιωάννης-Ερνέστος (Βαϊμάρη, 25 Δεκεμβρίου 1696 - Φρανκφούρτη, 1 Αυγούστου 1715), πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Κάρολος-Φρειδερίκος (Βαϊμάρη, 31 Οκτωβρίου 1695 - Βαϊμάρη, 30 Μαρτίου 1696) απεβ. 1 έτους, Μαρία-Λουίζα (Βαϊμάρη, 18 Δεκεμβρίου 1697 - Βαϊμάρη, 29 Δεκεμβρίου 1704) απεβ. 3 ετών, Χριστιανή-Σοφία (Βαϊμάρη, 7 Απριλίου 1700 - Βαϊμάρη, 18 Φεβρουαρίου 1701) απεβ. 1 έτους. Karl Helmrich: Geschichte des Grossherzogthums Sachsen-Weimar-Eisenach für Schule und Haus, σελ. 106. [ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014]. Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste στο alphabetischer ..., σελ. 260. [ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014].
Κόργιο-μαρ

Η Κόργιο-μαρ, Γκόργιομαλ ή Κοριομάλ (Κορεατικά: 고려말, Ρωσικά: Корё мар ) είναι η διάλεκτος της Κορεατικής γλώσσας που ομιλείται από τους Κόργιο-σαράμ, τους εθνοτικούς Κορεάτες στην πρώην ΕΣΣΔ. Κατάγεται από την διάλεκτο Γιούκτζιν και πολλές άλλες ποικιλίες των Βορειοανατολικών Κορεατικών. Συχνά υπάρχει δυσκολία στην κατανόηση των Κόργιο-σαράμ από ομιλητές των τυποποιημένων Κορεατικών, και αυτό μπορεί να επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Κόργιο-σαράμ σήμερα χρησιμοποιούν τα ρωσικά και όχι τα κορεατικά ως πρώτη γλώσσα.

 Οι Κόργιο-σαράμ αναφέρουν την γλώσσα ως Κόργιο-μαρ (고려말/корё мар), με πολλές εναλλακτικές προφορές συμπεριλαμβανομένων των Κόρε-μαρ (коре мар) και Κόρε-μαρί (коре мари). Στη Νότια Κορέα, η διάλεκτος αναφέρεται ως Γκόργιομαλ (고려말) ή Κεντροασιατικά Κορεατικά (중앙아시아 한국어). Στη Ρωσία και άλλες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, η γλώσσα αναφέρεται ως Κόριο-μαλ (корё мар ή корё маль), από τις οποίες οι πρώην αντανακλούν την προφορική μορφή, ενώ οι τελευταίες αντανακλούν τη λογοτεχνική μορφή των Κορεατικών. Γενικά, οι ομιλητές δεν χρησιμοποιούν τα Κόριομαρ ως λογοτεχνική γλώσσα. Τα γραπτά Κορεατικά κατά τη Σοβιετική περίοδο έτειναν να ακολουθούν την Βορειοκορεατική τυποποιημένη γλώσσα, ενώ χρησιμοποιούνται οι Βόρειες και Νότιες μορφές μετά διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, ορισμένοι σύγχρονοι συγγραφείς, κυρίως ο Λαβρέντι Σον, έχουν δημιουργήσει θεατρικά έργα και διηγήματα στα Κόριομαρ χρησιμοποιώντας τα χάνγκουλ.Ένα κίνημα για την λατινοποίηση των Κόριομαρ έλαβε χώρα στα τέλη της δεκαετίας του 1930, το οποίο προωθήθηκε από πολλά κυβερνητικά στελέχη και γλωσσολόγους, αλλά δεν είχε πολύ επιτυχία. Τα χαρακτηριστικά των Κόριομαρ που διαφέρουν από τα Τυποποιημένα Κορεατικά περιλαμβάνουν τις ακόλουθες φωνολογικές διαφορές. Χάνγκουλ: το ㄹ είναι [ɾ] ή [r] σε όλες τις θέσεις, εκτός από όταν προφορά των διπλών, όπου προφέρεται το ίδιο με τα τυποποιημένα Κορεατικά συχνή απώλεια του γράμματος ㄹ πριν από στεφανιαία σύμφωνα Ένα τονικό σύστημα που διακρίνει ελάχιστα ζεύγη, έχει δύο τόνους, τον χαμηλό και τον υψηλό η διατήρηση του αρχικού n των Μέσων Κορεατικών πριν από τα [[i]] και [[j]] Τα Κόριομαρ δεν διδάσκονται ως μάθημα και δεν χρησιμοποιούνται ως μέσο διδασκαλίας στα σχολεία. Η κορεατική γλώσσα που διδάσκεται στα πανεπιστήμια των μετασοβιετικών κρατών είναι η βορειοκορεατική και νοτιοκορεατική μορφή, με εκπαιδευτές που είναι μητρικοί σε αυτές ή έχουν εκπαιδευτεί σε μία από αυτές τις χώρες. Σε μία περίπτωση, ένας Νοτιοκορεάτης καθηγητής προσπάθησε να διδάξει τα Κόριομαρ στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Αλμάτι, αλλά δεν είχε μεγάλη επιτυχία. Κυριλλοποίηση των Κορεατικών Γλώσσα Ντουνγκάν, γλώσσα που κατάγεται από τα Μανδαρινικά Κινεζικά και ομιλείται από τους Χουέι στην Κεντρική Ασία Κορεατικές διάλεκτοι
Βίμποργκ (Ρωσία)

Το Βίμποργκ (ρωσικά: Вы́борг προφέρεται [ˈvɨbərk], φινλανδικά: Viipuri, σουηδικά: Viborg, γερμανικά: Wiborg) είναι πόλη στην Περιφέρεια Λένινγκραντ, στη βορειοδυτική Ρωσία. Βρίσκεται στην περιοχή του Καρελιανού Ισθμού, στο μυχό του ομώνυμου κόλπου του Βίμποργκ, 130 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αγίας Πετρούπολης και 38 χιλιόμετρα νοτίως των συνόρων της Ρωσίας με τη Φινλανδία. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 79.962 κατοίκους (απογραφή 2010).

 Το 1293, κατά την περίοδο της λεγόμενης «Τρίτης Σουηδικής Σταυροφορίας», στην περιοχή χτίστηκε το Κάστρο του Βίμποργκ, από τον Σουηδό στρατάρχη Τόρκελ Κνούτσον. Μέτα τη συμφωνία του Νέτεμποργκ το 1323, η πόλη αναγνωρίστηκε ως κομμάτι της Σουηδίας, ενώ στη διάρκεια του Ρώσο-Σουηδικού πολέμου του 1496-1499, αντιστάθηκε στην παρατεταμένη πολιορκία από τον ρώσο στρατάρχη Ντανίλ Στσένια. Τελικά ο Μεγάλος Πέτρος κατέλαβε την πόλη κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου (το 1710), με τη συνθήκη του Νίισταντ να επισημοποιεί την προσάρτηση της πόλης στην πλευρά της Ρωσίας. Ο Αλέξανδρος ο Πρώτος της Ρωσίας, μετά την προσάρτηση ολόκληρης πια της Φινλανδίας στη Ρωσία, ενσωμάτωσε την πόλη και την επαρχία της στο νεοσύστατο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας, το 1812. Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, η Φινλανδία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατά τη διάρκεια του Φινλανδικού Εμφυλίου πολέμου το Βίμποργκ ελεγχόταν αρχικά από τους Κόκκινους, έως τις 29 Απριλίου 1918 όταν καταλήφθηκε από τους Λευκούς. Κατά τον Μεσοπόλεμο, η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, ενώ αποτελούσε τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Φινλανδίας. Την περίοδο του Χειμερινού πολέμου μεγάλο μέρους του πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη, η οποία με τη Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας (Μάρτιος 1940) πέρασε υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Φινλανδοί κατέλαβαν ξανά την πόλη στις 29 Αυγούστου 1941. Τελικά το Βίμποργκ έπεσε στα χέρια του Κόκκινου Στρατού στις 20 Ιουνίου 1944, αλλά οι Φινλανδοί κατάφεραν να σταματήσουν τη σοβιετική επίθεση στη μάχη του Τάλι-Ιχάνταλα, ενώ μετά την Ανακωχή της Μόσχας (19 Σεπτεμβρίου 1944), επέστρεψαν στα σύνορα που ορίζονταν από τη Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας. Τον Σεπτέμβριο του 1944 η πόλη πέρασε από την Καρελο-Φινλανδική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, στην οποία ανήκε μέχρι τότε, στην περιφέρεια Λένινγκραντ.
Εμσαλινούρ Καντινεφέντι

Η Εμσαλινούρ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:امثال نور قادین, Emsalinur Kadınefendi, 2 Ιανουαρίου 1866 - 20 Νοεμβρίου 1952) ήταν η έβδομη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Yedinci Emsalinur Kadın Efendi Hazretleri

 Η Εμσαλινούρ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1866 στην Αμπχαζία. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1877-1878), η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σαρπάνκα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι μαζί με την αδερφή της. Σύμφωνα με το έθιμο του οθωμανικής δικαστηρίου άλλαξε το όνομα της Εμσαλινούρ. Η Εμσαλινούρ παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στις 20 Νοεμβρίου 1885 στο Παλάτι Γιλντίζ. Της δόθηκε ο τίτλος του "Έκτη Σύζυγος". Στις 30 Νοεμβρίου 1886, ένα χρόνο μετά το γάμο, γέννησε το μοναδικό παιδί της, μια κόρη, την Σαντιγιέ Σουλτάν. Το 1895, προάχθηκε στον τίτλο της "Πέμπτης Συζύγου". Το 1900, ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της χάρισε ένα αρχοντικό στο Νισάντασι. Το 1901, προάχθηκε στον τίτλο του "Τέταρτης Συζύγου". Το 1907 κατασκεύασε ένα τζαμί στη Σαρπάνκα. Στις 27 Απριλίου 1909, ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ συνελήφθη και στάλθηκε σε εξορία στη Θεσσαλονίκη. Η Εμσαλινούρ δεν τον ακολούθησε και έτσι παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη. Η Εμσαλινούρ Καντινεφέντι πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 1952 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 86 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Μάτζικ Σλιμ

Ο Μόρις Χολτ (Morris Holt, 7 Αυγούστου 1937 – 21 Φεβρουαρίου 2013), γνωστός ως Μάτζικ Σλιμ (Magic Slim) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και κιθαρίστας των μπλουζ. Γεννήθηκε στο Τόρενς του Μισισίπι σε οικογένεια κολίγων. Ακολούθησε μεγάλους καλλιτέχνες του μπλουζ όπως ο Μάντι Γουότερς και ο Χάουλινγκ Γουλφ στο Σικάγο, διαμορφώνοντας τη δική του θέση στη σκηνή Σικάγο μπλουζ.

 1977 : Born Under a Bad Sign (MCM), επανέκδοση (Storyville) 1978 : Let Me Love You (MCM) 1978 : Highway is My Home (Black & Blue), επανέκδοση (Evidence) 1978 : Living Chicago Blues, Vol. 2 (Alligator) 1980 : Liv 'n Blue (Candy Apple CA) 1980 : In the Heart of the Blues (Isabel) 1980 : Doing Fine (Isabel) 1982 : Raw Magic (Alligator) 1982 : Essential Boogie (Rooster Blues) 1982 : Grand Slam (Rooster Blues) 1990 : Gravel Road (Blind Pig) 1992 : 44 Blues (Wolf Records) με τον Τζον Πράιμερ (John Primer) και την Μπόνι Λη 1992 : Spider in My Stew (Wolf Records) with John Primer 1992 : Blues Behind Closed Doors (Wolf Records) μετον Τζον Πράιμερ και τον Μπίλι Μπραντς (Billy Branch) 1993 : Magic Slim & The Teardrops (Wolf Records) 1994 : Chicago Blues Session, Vol. 10 (Wolf Records) 1994 : Don't Tell Me About Your Troubles (Wolf Records) 1995 : Zoo Bar Collection, Vol. 3 (Wolf Records) 1995 : Alone & Unplugged 1995 : Born On A Bad Sign 1996 : Scufflin' (Tone Zone Studios) 1997 : Let Me Love You 1998 : Zoo Bar Collection, Vol. 4: Spider in My Stew 1998 : See What You're Doin' to Me (Wolf Records) 1998 : Black Tornado (Blind Pig) 2000 : Snakebite (Blind Pig) 2000 : Chicago Blues Session, Vol. 18: Live on the Road (Wolf Records) 2002 : Blue Magic (Blind Pig) με παραγωγό τον Πόπα Τσάμπυ που παίζει περιστασιακά 2η κιθάρα 2005 : Anything Can Happen (Blind Pig) 2006 : Tin Pan Alley (Wolf Records) 2006 : That Ain't Right (Delmark) Magic Slim & the Teardrops / Τζο Κάρτερ με Σάνιλαντ Σλιμ - πρώτη ηχογράφηση το 1977 2007 : The Essential Magic Slim (Blind Pig) 2008 : Midnight Blues (Blind Pig) - με αραγωγό τον Νικ Μος (Nick Moss) και καλεσμένους τους Τζέιμς Κότον (James Cotton), Έλβιν Μπίσοπ 9Elvin Bishop), Λιλ' Εντ Γουίλιαμς (Lil' Ed Williams), Λόνι Μπρουκς (Lonnie Brooks) και Ότις Κλέι (Otis Clay) 2009 : Rough Dried Woman (Wolf Records) (1986-1992) 2010: Raising The Bar 2012: Bad Boy (Blind Pig) Μάτζικ Σλιμ στην IMDb Magic Slim's Myspace Page Official website Slim biography at blindpigrecords.com Αρχειοθετήθηκε 2014-08-08 στο Wayback Machine.
Ιωσήφ Μαρία Μπουοναπάρτε

Ο Ιωσήφ-Μαρία, ιταλ. Giuseppe-Maria (31 Μαΐου 1713 - 13 Δεκεμβρίου 1763) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν Ιταλός πολιτικός. Εγγονός του ήταν ο Ναπολέων Α΄ ο μέγας.

 Γεννήθηκε στο Αϊάτσο (Αιάκειο) και ήταν γιος του Σεμπαστιάνο-Νικόλα και της Μαρίας-Άννας Τουζόλι. Το 1763 απεβίωσε στο Αϊάτσο σε ηλικία 50 ετών. Νυμφεύτηκε το 1741 τη Μαρία-Σαβέρια, κόρη του Τζουζέπε-Μαρία Παραβιτσίνι ευγενούς της Γένουας και είχε τέκνα: Μαρία-Γερτρούδη 1741-1793, παντρεύτηκε τον Νικόλα-Λουίτζι Παραβιζίνι καγκελλάριο της πόλεως του Αζάτσο. Σεμπαστιάνο 1743-1760, απεβίωσε 17 ετών. Κάρολος-Μαρία 1746-1785, δικηγόρος και διπλωμάτης της Κορσικής. Γιος του ήταν ο: Ναπολέων Α΄ αυτοκράτορας των Γάλλων.Το 1750 απεβίωσε η Μαρία-Σαβέρια και ο Ιωσήφ-Μαρία έκανε δέυτερο γάμο με τη Μαρία-Βιργινία Αλάτα, κόρη του Ντομένικο Αλάτα· μάλλον δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Francesco Buonaparte". Genealogy.EU.
Το βράδυ που ήρθε ο διάβολος

Το βράδυ όταν ήρθε ο διάβολος (γερμ. Nachts, wenn der Teufel kam) είναι ασπρόμαυρη γερμανική αστυνομική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Robert Siodmak . Το σενάριο βασίζεται σε μια σειρά άρθρων του Will Berthold για τον υποτιθέμενο κατά συρροή δολοφόνο Μπρούνο Λίτκε, τον οποίο υποδύεται ο Mario Adorf στην ταινία. Τους άλλους βασικούς ρόλους καταλαμβάνουν οι Claus Holm και Hannes Messemer καθώς και οι Peter Carsten, Karl Lange, Werner Peters και Annemarie Düringer .

 Ομοσπονδιακό Βραβείο Κινηματογράφου : Το Golden Bowl ως ταινία που αξίζει ιδιαίτερης αναγνώρισης Ο όγκος της ταινίας σε ασήμι ως καλύτερη ταινία μεγάλου μήκους με ιδιαίτερο πολιτειακό-πολιτικό περιεχόμενο Χρυσή ταινία για το καλύτερο σενάριο του Werner Jörg Lüddecke Χρυσή ταινία Κορδέλα Καλύτερης Σκηνοθεσίας στον Robert Siodmak Χρυσή ταινία για τον καλύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο στον Hannes Messemer Χρυσό συγκρότημα για τον καλύτερο γυναικείο ρόλο δεύτερου ρόλου για την Annemarie Düringer Χρυσό συγκρότημα για τον καλύτερο αντρικό δεύτερο ρόλο στον Βέρνερ Πίτερς Χρυσή ταινία για τον καλύτερο νεαρό ηθοποιό στον Mario Adorf Ταινιοταινία σε χρυσό για την καλύτερη δουλειά με κάμερα στον Georg Krause Κινηματογραφική κορδέλα σε χρυσό για την καλύτερη αρχιτεκτονική στους Rolf Zehetbauer και Gottfried Will Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι Το Bambi ως η καλύτερη γερμανική ταινία Βραβείο Γερμανών κριτικών κινηματογράφου Βραβείο της Γερουσίας του Βερολίνου στον Robert Siodmak Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγόρημα "πολύτιμο" από τον οργανισμό αξιολόγησης ταινιών Günter Prodöhl : Ποινικές υποθέσεις χωρίς προηγούμενο. 6. έκδοση. 1. Επεισόδιο, Verlag Das Neue Berlin, Βερολίνο (ΛΔΓ) 1965. Axel Doßmann, Susanne Regener : Κατασκευή εγκληματία. Η ποινική υπόθεση του Bruno Lüdke ως ιστορία των μέσων ενημέρωσης. Spector Books, Λειψία 2018, ISBN 978-3-95905-034-0 . Günter Helmes : εικόνες ζωής στο σελιλόιντ. Σχετικά με τις γερμανόφωνες βιογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους της δεκαετίας του 1950. Αμβούργο 2021, ISBN 978-3-948958-06-0, σελ. 45–48.
Εκλογές στην Μπελίζ

Στην Μπελίζ διεξάγονται εκλογές για κοινοβούλιο. Το δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Ο εκλογικός νόμος τροποποιήθηκε την τελευταία φορά το 1998.

 Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές διενεργήθηκαν τον Νοέμβριο του 2020. Έναν χρόνο μετά τη μετονομασία της Βρετανικής Ονδούρας σε Μπελίζ, διενεργήθηκαν γενικές εκλογές στις 30 Οκτωβρίου 1974 και εκλέχθηκαν 18 μέλη στη Βουλής των Αντιπροσώπων. Το κυβερνών Ενωμένο Κόμμα του Λαού (PUP) κέρδισε τις περισσότερες (12) έδρες. Το κόμμα PUP κέρδισε και τις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 21 Νοεμβρίου 1979. Επί συνόλου 18 εδρών, οι 13 κερδήθηκαν από το PUP. Οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία της χώρας στις 14 Δεκεμβρίου 1984 έδωσαν τη νίκη στο Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP) της αντιπολίτευσης. Το UDP κέρδισε τις 21 από τις συνολικά 28 έδρες της Βουλής και το ποσοστό συμμετοχής ήταν 75%. Πρωθυπουργός ορκίστηκε ο Μανουέλ Εσκιβέλ. Το οριακό αποτέλεσμα έκρινε τις εκλογές του 1989, που διενεργήθηκαν στις 4 Σεπτεμβρίου. Το PUP κέρδισε τις 15 από τις συνολικά 28 έδρες. Παρότι το Ενωμένο Κόμμα του Λαού κέρδισε τις περισσότερες ψήφους, νικητής των εκλογών στις 30 Ιουνίου 1993 ήταν ο συνασπισμός του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος–Εθνικής Συμμαχίας για τα Δικαιώματα των Κατοίκων της Μπελίζ. Συνακόλουθα, ο Μανουέλ Εσκιβέλ ανέλαβε πρωθυπουργός για 2η φορά στην ιστορία της χώρας. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 27 Αυγούστου 1998 το Ενωμένο Κόμμα του Λαού (PUP) κατήγαγε μεγάλη νίκη, με 26 από τις συνολικά 29 έδρες και νέος πρωθυπουργός εξελέγη ο Σαΐντ Μούσα. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν η υψηλότερη από την ανεξαρτησία, με ποσοστό 90,1%. Οι πρόωρες εκλογές που διενεργήθηκαν στις 5 Μαρτίου 2003 κερδήθηκαν από το Ενωμένο Κόμμα του Λαού (PUP), το οποίο κέρδισε τις 22 από τις συνολικά 29 έδρες της βουλής. Στις βουλευτικές εκλογές στις 7 Φεβρουαρίου του 2008 το κόμμα που κυβερνούσε επί δέκα χρόνια του Σαΐντ Μούσα ηττήθηκε και νικητής αναδείχθηκε το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα του Ντιν Μπάροου, με 25 επί συνόλου 31 εδρών στο Κοινοβούλιο. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Μαρτίου 2012, εξελέγησαν 31 βουλευτές. Ο πρωθυπουργός Ντιν Μπάροου και το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP) επανεξελέγησαν,ωστόσο έχασαν 8 έδρες από το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Κόμμα του Λαού (PUP. Στις παράλληλες τοπικές εκλογές, το UDP κέρδισε 6 δήμους, ενώ το PUP πήρε 3 δήμους. Στο πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας, οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν την πρόταση να εκλέγεται η Γερουσία. Το δημοψήφισμα διεξήχθη ταυτόχρονα με τις γενικές εκλογές, στις 7 Φεβρουαρίου. Η ετυμηγορία των ψηφοφόρων ήταν υπέρ της πρότασης με 61,54% έναντι 36,6%.
Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης

Η Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης (γαλλικά: École Polytechnique Fédérale de Lausanne, EPFL) είναι ερευνητικό πανεπιστημιακό ίδρυμα στη Λωζάνη της Ελβετίας, το οποίο ειδικεύεται στις φυσικές επιστήμες και τη μηχανική. Το συγκρότημα του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας έχει τρεις κύριες αποστολές παγκόσμιας κατάταξης: εκπαίδευση, έρευνα και μεταφορά τεχνολογίας σε ανώτατο διεθνές επίπεδο. Το EPFL θεωρείται ευρέως ως ένα από τα παγκοσμίως κορυφαία πανεπιστήμια. Η κατάταξη πανεπιστημίων QS World University Rankings κατατάσει το EPFL 14ο στον κόσμο σε όλους τους κλάδους στην βαθμολογία του έτους 2015/2016, ενώ το Times Higher Education World University Rankings κατατάσει το EPFL ως το 12ο κορυφαίο πανεπιστήμιο στην μηχανική.Το EPFL βρίσκεται στη Suisse Romande, στο Γαλλόφωνο κομμάτι της Ελβετίας. Το αδερφικό ίδρυμα στο Γερμανόφωνο κομμάτι της Ελβετίας είναι το ETH Ζυρίχης. Συσχετιζόμενα με πολλά ειδικευμένα ερευνητικά ιδρύματα, τα δύο πανεπιστήμια σχηματίζουν το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH Domain), το οποίο εξαρτάται άμεσα από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας , Παιδείας και Έρευνας. Σε σχέση με τις ερευνητικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, το EPFL λειτουργεί εναν πυρηνικό αντιδραστήρα CROCUS, έναν αντιδραστήρα σύντηξης Tokamak,, έναν υπερυπολογιστή Blue Gene/Q και εγκαταστάσεις βιολογικού κινδύνου.

 Το campus αποτελείται απο 65 κτίρια. 136 acres (55 ha). Κατασκευασμένα ανάλογα με την εξέλιξη του σχολείου, περιλαμβάνει αρχιτεκτονικές όπως: Τέλη 1970 - 1980 : κατανεμημένα σε δομοστοιχεία κτίρια, που χρησιμοποιούνται σήμερα από τις σχολές Βασικών Επιστημών και Αρχιτεκτονικής, Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος, Μηχανολόγων και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών 1990 : κτίρια με ινστιτούτα από τις Σχολές Μηχανικών Επιστημών και των Τεχνικών, Πληροφορικής και Επιστημών Επικοινωνίας, και το Επιστημονικό Πάρκο ( PSE ) Μοντέρνες : Νέα κτίρια (2002-2004) με μικρομετρική, ινστιτούτα Επικοινωνιών και Αρχιτεκτονικής, της Σχολής Επιστημών Ζωής και του κολεγίου Διοίκησης. Η βιβλιοθήκη Rolex Learning Center (2010) 2014 : Το Συνεδριακό Κέντρο SwissTech και το « Quartier Nord" ( συνεδριακό κέντρο , φοιτητική στέγη , καταστήματα ... )Το EPFL και το Πανεπιστήμιο της Λωζάννης μοιράζονται επίσης ένα ενεργό αθλητικό κέντρο λεπτά μακρυά από το EPFL, στις ακτές της Λίμνης της Γενεύης. Εγκαταστάσεις του Ιδρύματος διαθέσιμες στους φοιτητές και το προσωπικό: Βιβλιοθήκες: Rolex Learning Center Εστιατόρια: Le Copernic, La Table de Vallotton Καφετέριες: La Coupole, Le Corbusier, Le Parmentier, Le Vinci, BMX (Bâtiment des matériaux), BC (Bâtiment des communications), L'Arcadie, Le Hodler, Le Klee, L'Ornithorynque Μπαρ: Satellite Ταξιδιωτικά Γραφεία: Swiss Federal Railways and STA Travel Τράπεζες: Credit Suisse, PostFinance Ράδιο: Fréquence Banane Συνεδριακά Κέντρα: Swiss Tech Convention Center]] Μουσεία: Musée Bolo, Archizoom (EPFL)|Archizoom Στέγαση Φοιτητών: Quartier Nord (Atrium), Les Estudiantines. Το EPFL είναι οργανωμένο σε επτά σχολεία, τα οποία συνολικά σχηματίζουν ιστιτούτα με ερευνητικές ομάδες(εργαστήρια). Επίσημος ιστότοπος
Πλατεία Αριστοτέλους

Η Πλατεία Αριστοτέλους είναι μία από τις κεντρικές πλατείες της Θεσσαλονίκης. Ξεκινά από τα ημικυκλικά κτίρια στα βόρεια της οδού Μητροπόλεως, η οποία την διασχίζει στο σημείο αυτό, και συνεχίζεται μέχρι την λεωφόρο Νίκης, στην θάλασσα. Η πλατεία αποτελεί ένα δημοφιλές σημείο για τους τουρίστες και τους κατοίκους, με πολλά αναψυκτήρια και καφέ και είναι χώρος πολιτικών συγκεντρώσεων και ποικίλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Τα παραπάνω επιβλητικά κτίρια της οδού Μητροπόλεως στεγάζουν το ξενοδοχείο "Electra Palace" και το κινηματοθέατρο "Ολύμπιον".

 Ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ, σχεδίασε την πλατεία το 1917, αμέσως μετά την μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τα σχέδια του Εμπράρ, η πλατεία -που θα ονομαζόταν Πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου- θα είχε ένα μεγάλο άγαλμα του Αλέξανδρου στο κέντρο της και θα κατέληγε βόρεια στην Εγνατία, όπου θα χτιζόταν ένα επιβλητικό Δικαστικό Μέγαρο. Σήμερα η πλατεία και η προς βορράν συνέχειά της, η οδός Αριστοτέλους, επιδεικνύουν αρκετά από τα βυζαντινά και ευρωπαϊκά στοιχεία που οραματίστηκε ο Εμπράρ, αν και οι απλοποιήσεις και τροποποιήσεις υπήρξαν πολλές. Η οριστική της διαμόρφωση έγινε κατά την δεκαετία του 1960. Η Οδός Αριστοτέλους ξεκινά από την Πλατεία Αριστοτέλους και συνεχίζεται προς βορράν μέχρι την Εγνατία στο ίδιο αρχιτεκτονικό ύφος κατά τα σχέδια του Εμπράρ, και αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο με την πλατεία. Συναντά τις οδούς Τσιμισκή, Βασιλέως Ηρακλείου και Ερμού και στην συμβολή της με την Εγνατία σχηματίζει μια μικρότερη πλατεία. Η οδός, που έχει πεζοδρομηθεί στο μεγαλύτερο μέρος της και έχει νησίδα πρασίνου στο μέσον, είναι στην πραγματικότητα μια επιμήκης πλατεία με πολλά εμπορικά καταστήματα και καφέ. Αποτελεί ουσιώδες τμήμα της σύλληψης του Εμπράρ. Επί της οδού Αριστοτέλους βρίσκεται η μαρμάρινη προτομή του Μικρασιάτη εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Αιμιλιανού, που μαρτύρησε το 1911. Thessaloniki Arts & Culture
Η ιστορία της ελπίδας

Η ιστορία της ελπίδας (αγγλικά: The Story of Holly and Ivy). Το παραμύθι γράφτηκε το 1958 από τη συγγραφέα Ράμερ Γκόντεν και εικονογραφήθηκε από την εικονογράφο Μπάρμπαρα Κούνεϊ.

 Η Ήβη είναι ένα εξάχρονο κορίτσι που ζει σε ένα ορφανοτροφείο. Πλησιάζουν Χριστούγεννα και η Ήβη θέλει μια κούκλα και μια οικογένεια για δώρο. Όλα τα παιδιά θα περάσουν με κάποιο τα Χριστούγεννα εκτός από την Ήβη. Η μικρή όμως είναι έξυπνη και αντί να πάει στο σπίτι των νηπίων σταματάει στο Άπλετον. Στο Άπλετον βρίσκεται το κατάστημα του κυρίου Μπλόσσομ και μέσα μια κούκλα, η Χριστίνα που αναζητά ένα κοριτσάκι να τη δεχτεί. Όμως στο Άπλετον ζει και ένα ζευγάρι που δεν έχει παιδιά, ο αστυφύλακας κύριος Τζόουνς και η γυναίκα του η κυρία Τζόουνς που θέλει ένα παιδί. Στο τέλος θα βρεθούν όλοι μαζί ως δώρο ο ένας στον άλλο. Ήβη Χριστίνα κούκλα) κύριος Τζόουνς και κυρία Τζόουνς κύριος Μπλόσσομ Πέτρος υπάλληλος του κυρίου Μπλόσσομ κυρία Σέπερντ: διευθύντρια του ορφανοτροφείου Αμπρακατάμπρα κουκουβάγια παιχνίδι που μισεί τις κούκλες στο μαγαζί κούκλες στο μαγαζί