IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπουντζάκ

Το Μπουτζάκ είναι ιστορική περιοχή στην επαρχία της Οδησσού, στην Ουκρανία. Ευρισκόμενη κατά μήκος των βόρειων ακτών της Μαύρης Θάλασσας, μεταξύ των ποταμών Δούναβη και Δνείπερου η πολυεθνική αυτή περιοχή αποτελούσε το νότιο τμήμα της Βεσσαραβίας. Η περιοχή συνοδεύει στα βόρεια και δυτικά με τη Μολδαβία, στα νότια με τη Ρουμανία και στα ανατολικά της βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα.

 Ιστορικά το Μπουτζάκ ήταν μια μικρή στεπώδης περιοχή της Μολδαβίας. Με το το τείχος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού στα βόρεια σύνορά της, τον ποταμό Δούναβη στα νότια και τη Μαύρη Θάλασσα, τους λόφους Τίγκεσι (μόλις ανατολικά του ποταμού Προύθου και τον ποταμό Δνείπερος στα ανατολικά, η περιοχή ήταν γνωστή ως η ιστορική Βεσσαραβία μέχρι το 1812, όταν το όνομα Βεσσαραβία δόθηκε σε μια μεγαλύτερη περιοχή ανάμεσα στους δυο μεγάλους ποταμούς του Δούναβη και του Δνείπερου, περιλαμβάνοντας και το Μπουτζάκ. Μετά τη σοβιετική κατάκτηση της Βεσσαραβίας το 1940, το νότιο μέρος της που περιλαμβανόταν στη Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας και δεν αποτέλεσε τμήμα της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας, έγινε γνωστό ως Μπουτζάκ, πολύ μικρότερο όμως από την παλαιότερη ιστορική περιοχή.
Κωνσταντίνος Ζωγράφος

Ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος (1796-1856) ήταν Έλληνας γιατρός, πολιτικός και διπλωμάτης. Είχε διατελέσει υπουργός και ήταν από τους πρώτες νομάρχες του νέου Ελληνικού Κράτους που προέκυψε μετά την επανάσταση του 1821.

 Γεννήθηκε στο χωρίο Σόλος της επαρχίας Καλαβρύτων και ήταν γιος του αγιογράφου Μαυρονικόλα Ζωγράφου. Σπούδασε ιατρική στην Πίζα και συνδέθηκε φιλικά με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Με το ξέσπασμα της επανάστασης αναχώρησε για την Ελλάδα και αρχικά εργάστηκε ως γιατρός στα Καλάβρυτα. Αναμίχθηκε με την πολιτική, όντας υποστηρικτής του Καλαβρυτινού Ανδρέα Ζαΐμη. Εκλέχτηκε πληρεξούσιος στην Γ' Εθνοσυνέλευση (πήρε μέρος στην Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου και στην Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας) ενώ υπηρέτησε και ως γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Ζαΐμη. Την περίοδο 1832 με 1833, διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Τρικούπη ενώ στις 8 Μαΐου 1833 διορίστηκε νομάρχης Αρκαδίας. Ήταν ένας από τους πρώτους δέκα της Ελλάδας., ενώ στις 24 Αυγούστου του 1833, διορίστηκε πληρεξούσιος παρά την Πύλη, δηλαδή πρεσβευτής της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη. Ο Σουλτάνος όμως, τον αναγνώρισε επίσημα τον Δεκέμβριο του 1837. Τον ίδιο χρόνο ανακλήθηκε πίσω στην Ελλάδα και διορίστηκε υπουργός επί των Εξωτερικών. Το 1839 με την ιδιότητα του υπουργού επί των Εξωτερικών ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να μεταφέρει την συγχαρητήρια επιστολή του Όθωνα προς τον νέο σουλτάνο Αβδούλ Μετζήτ. Ο Αβδούλ Μετζήτ τον δέχτηκε στις 7 Δεκεμβρίου στα ανάκτορα, όπου του απένειμε ανώτερο οθωμανικό παράσημο. Ο Ζωγράφος εργάστηκε για την σύναψη φιλικής συνθήκης, κάτι το οποίο επετεύχθη τελικώς στις 3 Μαΐου 1840. Υπήρξε η πρώτη ελληνοοθωμανική συνθήκη και η οποία ρύθμιζε οικονομικές και ιδιαίτερα εμπορικές εκκρεμότητες ετών μεταξύ των δύο χωρών. Μετά την επιστροφή του όμως στην Αθήνα, αντιμετώπισε σφοδρές αντιδράσεις, κυρίως από τους πολιτικούς του αντιπάλους, επειδή θεώρησαν ότι η συνθήκη ήταν επιζήμια για τα ελληνικά συμφέροντα. Το υπουργικό συμβούλιο στις 11 Μαΐου την απέρριψε, ενώ το Συμβούλιο της Επικρατείας αρνήθηκε να την επικυρώσει. Έτσι στις 16 Μαΐου αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το υπουργικό του αξίωμα και να περιοριστεί στην αντιπολίτευση. Έλαβε μέρος στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου το 1843 και ουσιαστικά αποτέλεσε την πολιτική τριανδρία του κινήματος μαζί με τον Ανδρέα Λόντο και τον Ανδρέα Μεταξά. Αργότερα εκλέχτηκε πληρεξούσιος των Καλαβρύτων στην Εθνοσυνέλευση της Αθήνας, ενώ στη συνέχεια το 1850, διορίστηκε από την κυβέρνηση Αντώνιου Κριεζή πρέσβης της Ελλάδας στην Πετρούπολη. Σε ηλικία περίπου 50 ετών παντρεύτηκε τη νεαρότατη, δεκαεπτά ετών, κόρη του Μιχαήλ Σούτσου, Μαρία.Απεβίωσε το 1856 στο Μπελβί της Γαλλίας ενώ βρισκόταν εκεί για θεραπεία. Ελευθεροτυπία, Περιοδικό Ιστορικά, « Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου», τεύχος 47, 7 Σεπτεμβρίου 2000. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.46 Μαριέττα Οικονομοπούλου, «Όψις της Ρωσικής πολιτικής στα χρόνια του Κριμαϊκού πολέμου. Υπόμνημα του Κωνσταντίνου Ζωγράφου (1854)», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.29, σελ.118-156
Αχμέτ Τιντιάν Σουαρέ

Ο Αχμέτ Τιντιάν Σουαρέ (Ahmed Tidiane Souaré, 1951-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 22 Μαΐου 2008ως τις 24 Δεκεμβρίου του 2008.

 Διορίστηκε Υπουργός Ορυχείων και Γεωλογικών Θεμάτων στις 8 Μαρτίου του 2005 προτού μετακινηθεί στο αξίωμα του Υπουργού Προεδρίας αρμοδίου για την Ανώτατη Εκπαίδευση και την Επιστημονική Έρευνα στις 29 Μαΐου του 2006. Υπηρέτησε στο τελευταίο αξίωμα ως το 2007. Με τηλεοπτικό διάταγμα του Προέδρου Λανσάνα Κοντέ στις 20 Μαΐου του 2008, ανακοινώθηκε η απόλυση του πρωθυπουργού Λανσάνα Κουγιατέ και ο διορισμός του Σουαρέ ως αντικαταστάτη του Η ορκωμοσία του έγινε στις 23 Μαΐου του ιδίου χρόνου. Τον Δεκέμβριο του 2008 ο πρόεδρος Κοντέ απεβίωσε και ακολούθησε το πραξικόπημα, με το οποίο την εξουσία κατέλαβε ο στρατιωτικός Μουσά Νταντίς Καμαρά. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 2008 ο Καμπινέ Κομαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός συνελήφθη στις 23 Μαρτίου του 2009 και τέθηκε υπό κράτηση, μαζί με δύο ακόμα πρώην υπουργούς, κατηγορούμενος για διασπάθιση δημόσιου χρήματος από εταιρείες εκμετάλλευσης μετάλλων.. Οι τρεις τους απελευθερώθηκαν έπειτα από την καταβολή εγγύησης στις 2 Απριλίου του 2009. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, ο Σουαρέ συνελήφθη ξανά και απελευθερώθηκε την 1η Ιουλίου, επειδή δεν είχε πληρώσει στο στρατιωτικό καθεστώς τα χρήματα, τα οποία κατηγορήθηκε από τη χούντα ότι υπεξαίρεσε (12 δις φράγκα Γουινέας) την περίοδο 2004-06 όταν ήταν υπουργός αρμόδιος για τα ορυχεία.
Πουγκάκια Φθιώτιδας

Τα Πουγκάκια είναι χωριό του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκονται 62 χλμ. δυτικά της Λαμίας, και 31 χλμ. από την Σπερχειάδα (έδρα του δήμου) στην περιοχή της δυτικής Φθιώτιδας. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 927 μέτρων, στις πλαγιές της Σαράνταινας. Διοικητικά υπάγονται στον Δήμο Μακρακώμης και έχουν 126 κατοίκους. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία.

 Το χωριό Πουγκάκια συναποτελεί, μαζί με τους οικισμούς Βλάχικο, Κέδρα, Μαστοραίικα και Νεοχώρι, την Τοπική Κοινότητα Πουγκακίων, με συνολικό πληθυσμό 208 κατοίκους. Τα Πουγκάκια βρίσκονται στο νότιο τμήμα της δυτικής Φθιώτιδας, νότια του ποταμού Σπερχειού που διαρρέει τη δυτική Φθιώτιδα, σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 5 χλμ.) από το όριο των νομών Φθιώτιδας-Ευρυτανίας. Απέχουν: 31,7 χλμ. από τη Σπερχειάδα, πρωτεύουσα του δήμου 62,6 χλμ., μέσω γέφυρας Παλαιοβράχας, και 65,9 χλμ., μέσω Σπερχειάδας, από τη Λαμία πρωτεύουσα του νομού και της περιφέρειας 273 χλμ. από την Αθήνα.Το χωριό είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές της Σαράνταινας, σε ορεινή τοποθεσία, με βορειοανατολικό προσανατολισμό και θέα στην κοίτη του Ρουστιανίτη. Συνορεύει με τα χωριά Κανάλια, Παλαιοχώρι Τυμφρηστού, Γαρδίκι Ομιλαίων και Τυμφρηστό από την πλευρά της Φθιώτιδας και με το χωριό Κρίκελλο από την πλευρά της Ευρυτανίας.
Φερνάντο Κλαουντίν

Ο Φερνάντο Κλαουντίν Πόντες (ισπ. Fernando Claudín Pontes) ήταν Ισπανός κομμουνιστής ιδεολόγος και ιστορικός, περισσότερο γνωστός για το δίτομο έργο του Η κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος: Από την Κομιντέρν στην Κομινφόρμ.

 Ο Φερνάντο Κλαουντίν Πόντες γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1915 στη Σαραγόσα της Αραγωνίας. Αργότερα, μετακόμισε στη Μαδρίτη, όπου γράφτηκε στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτονικής. Το 1932 έγινε μέλος της Ένωσης Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ισπανίας, ενώ το 1936 εξελέγη στην ηγεσία της Ενοποιημένης Σοσιαλιστικής Νεολαίας και ορίστηκε υπεύθυνος για το περιοδικό Ahora. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ορίστηκε επικεφαλής του γραφείου τύπου του Συμβουλίου Άμυνας της Μαδρίτης από τον Σαντιάγο Καρίγιο.Ύστερα από την ήττα της Δημοκρατικής παράταξης από τις δυνάμεις του Φρανθίσκο Φράνκο το 1939, ο Κλαουντίν έζησε στη Μόσχα, στη Γαλλία, στο Μεξικό, στην Κούβα, στη Χιλή και στην Αργεντινή. Από το 1943 μέχρι το 1945 εργάστηκε στα γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας στην Αργεντινή. Το 1945 μετακόμισε στη Γαλλία, ενώ από το 1947 μέχρι το 1954 εκπροσωπούσε τους Ισπανούς κομμουνιστές στη Μόσχα. Το 1955 επέστρεψε στη Γαλλία όντας μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας.Ύστερα από το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1956, ο Κλαουντίν συγκρούστηκε με την επίσημη κομματική γραμμή η οποία υποστήριζε την πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης εκείνη την περίοδο. Ο ίδιος διεγράφη από το κόμμα το 1965 λόγω της ανοιχτής διαφωνίας του με τη γραμμή του κόμματος. Τον Ιούνιο του 1975, ο Κλαουντίν επέστρεψε μυστικά στην Ισπανία ώστε να εργαστεί στις εκδόσεις Siglo XXI μέχρι το 1980, οπότε και ορίστηκε διευθυντής του Ιδρύματος Πάμπλο Ιγλέσιας. Αργότερα έγινε μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και ορίστηκε πρόεδρος του Ιδρύματος το 1988. Πέθανε στη Μαδρίτη στις 16 Μαΐου 1990. Ο Φερνάντο Κλαουντίν έγραψε, μεταξύ άλλων, το δίτομο έργο Η κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος: Από την Κομιντέρν στην Κομινφόρμ (ισπ. La crisis del movimiento comunista. De la Komintern al Kominform), το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1970 και συνιστά μια κριτική μαρξιστική ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος.
Μπαλί Αγκά

Οι Μπαλί Αγκά ή Μπαλί Μουλά (στα ινδονησιακά Bali Aga, Bali Mula) είναι οι αυτόχθονες κάτοικοι του Μπαλί και κατοικούν κυρίως στο ανατολικό κομμάτι του νησιού, στην επαρχία Καρανγκασέμ. Βρίσκονται όμως και στη βορειοδυτική και την κεντρική περιοχή του νησιού. Οι κάτοικοι του χωριού Τρουνιάν (Trunyan) θεωρούν τον όρο Μπαλί Αγκά υποτιμητικό και προτιμούν τον όρο Μπαλί Μουλά (που σημαίνει "γνήσιοι Μπαλινέζοι").

 Οι πρώτοι κάτοικοι του Μπαλί πιστεύεται ότι ήρθαν από το χωριό Μπεντούλου (Bedulu) πολύ πριν το ιαβαϊκό-ινδουιστικό μεταναστευτικό κύμα. Σύμφωνα με το μύθο, ο τελευταίος βασιλιάς του Πετζένγκ (Pejeng, ένα αρχαίο μπαλινέζικο βασίλειο), ο Σρι Άτζι Ασούρα Μπουμιμπαντέν (Sri Aji Asura Bumibanten), είχε υπερφυσικές ιδιότητες. Μπορούσε να κόψει το κεφάλι του χωρίς να αισθανθεί πόνο και να το ξανατοποθετήσει στη θέση του. Μια μέρα ωστόσο, το κεφάλι του έπεσε κατά λάθος σε ένα ποτάμι και παρασύρθηκε. Ένας από τους υπηρέτες του πανικοβλήθηκε, έκοψε το κεφάλι ενός γουρουνιού και το έβαλε στο λαιμό του βασιλιά. Από την ντροπή του ο βασιλιάς κρύφτηκε σε έναν ψηλό πύργο αρνούμενος να δεχθεί επισκέπτες. Ένα μικρό παιδί αποκάλυψε το μυστικό του και έκτοτε έγινε γνωστός ως Νταλέμ Μπεντουλού (Dalem Bedulu) ή "αυτός που άλλαξε κεφάλι". Μία άλλη εξήγηση είναι ότι το όνομα προήρθε από τη λέξη Μπανταχουλού (Badahulu) που σημαίνει "το χωριό ανεβαίνοντας το ποτάμι". Μετά το Πετζένγκ, το βασίλειο Ματζαπαχίτ (Majapahit) απέκτησε μεγάλη δύναμη. Οι Μπαλί Αγκά ζουν σε απομονωμένες ορεινές περιοχές. Λόγω της απομόνωσής τους, διατήρησαν πολλά στοιχεία της πρώιμης αυστρονησιακής κουλτούρας, τα οποία είναι πιο ορατά στην αρχιτεκτονική τους. Στο χωριό Τενγκανάν (Tenganan) όπου έχει αναπτυχθεί περισσότερο ο τουρισμός και οι κάτοικοι είναι πιο δεκτικοί στις επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο λαμβάνει χώρα το φεστιβάλ Udaba Sambah τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο. Στο Τενγκανάν απαγορεύονται το διαζύγιο και η πολυγαμία, σε αντίθεση με τα άλλα χωριά. Οι Μπαλί Αγκά μιλούν τη δική τους διάλεκτο της μπαλινέζικης γλώσσας, η οποία έχει μακρά ιστορία και διαφέρει από χωριό σε χωριό.
Škoda Felicia (1959)

Το Škoda Felicia ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο τύπου καμπριολέ, που παρήχθη και διατέθηκε στην αγορά από την τότε τσεχοσλοβακική και σήμερα τσεχική Škoda Auto, μεταξύ του 1959 και του 1964. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής του, κατασκευάστηκαν συνολικά 14.863 αντίτυπα.

 Κυκλοφόρησαν δύο εκδόσεις, Felicia και Felicia Super, οι οποίες είχαν τους παρακάτω κινητήρες βενζίνης, χαρακτηριστικά και επιδόσεις (μαζί με το 450, το προηγούμενο καμπριολέ, ως μέτρο σύγκρισης): Το Škoda Felicia του 1959 κυκλοφόρησε το ίδιο έτος με το κλασικό Octavia, ως η καμπριολέ έκδοσή του. Ουσιαστικά αντικαταστάτης του δεν υπήρξε, ενώ ο διάδοχος του Octavia ήταν το Škoda 1000 MB του 1964 - 1969. Μέσα στο 1994 όμως, το όνομα Felicia επιλέχθηκε εκ νέου σε αυτοκίνητο της Škoda Auto, στο μικρομεσαίο Škoda Felicia του 1994 - 2001. Michael Sedgwick and Mark Gillies, A-Z of Cars 1945 – 1970. Bernard Vermeylen, Voitures des pays de l'Est, Boulogne-Billancourt, ETAI, 2008, 239 p. (ISBN 9782726888087, OCLC 470767381). Škoda Auto Škoda website cck-brno.com Classic Car Króžek Brno
Ασβέστης

Ο όρος ασβέστης (ή άσβεστος), είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε εκείνα τα ανόργανα υλικά που περιέχουν ασβέστιο και στη σύσταση των οποίων κυριαρχούν ανθρακικά άλατα, οξείδια και υδροξείδια. Ο κοινός ασβέστης είναι το οξείδιο του ασβεστίου (χημικός τύπος CaO) ή το υδροξείδιο του ασβεστίου (χημικός τύπος Ca(OH)2, παρασκευάζεται με ανάμιξη οξειδίου του ασβεστίου με νερό). Ο ασβέστης στις ανεπτυγμένες χώρες χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο (ποσοστό πάνω από 80%), σε βιομηχανικές εφαρμογές. Στην Ελλάδα, αντίστροφα, το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιείται για δομικές χρήσεις ως οικοδομικό συνδετικό υλικό, στο κτίσιμο ή το επίχρισμα (σοβάντισμα) τοίχων με λίθους (πέτρες) ή οπτόπλινθους (τούβλα). Ο σβησμένος ασβέστης ονομάζεται και χωρύγι. παλιότερα Χορήγι λόγω παρασύνδεσης προς τη λέξη χορηγώ. . Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης που πρότεινε ο Βασίλειος Ι. Φάβης κι έγινε γενικά αποδεκτή, τελικά επικράτησε, μέσω και της μορφής Χωρύγιον στην καθαρεύουσα, η τωρινή γραφή, που θεωρείται πλέον η σωστή.

 Παράγεται από ανθρακικά πετρώματα όπως ασβεστόλιθοι, δολομίτες και μάρμαρα, με πύρωση σε θερμοκρασία πάνω από 900ο και στη συνέχεια με επεξεργασία ασβεστοποίησης. Ο ψημένος ασβέστης τοποθετείται σε λάκκους, διαβρέχεται με άφθονο νερό και αφήνεται για αρκετό διάστημα, ώστε να είναι κατάλληλο για χρήση (στην μορφή αυτή, ονομάζεται και χωρύγι). Η ενυδάτωση συμβολίζεται με την ακόλουθη χημική εξίσωση: CaO + H2O ↔ Ca (OH) 2 + θερμότητα ↑ Αναφέρεται στα παλιότερα υλικά, όπως τις πυραμίδες (4.000 π.χ.) και στα κτίρια της Κνωσού (1.500 π.χ.) στην Κρήτη, στην Βίβλο, στο Σινικό τείχος, στον ναό του Απόλλωνα στην Αρχαία Ελλάδα. Επί Ρωμαικής Αυτοκρατορίας χρησιμοποιείτο στην κατασκευή κτισμάτων (αναφέρεται στις προδιαγραφές της Αππίας Οδού, που συνέταξε ο Βιτρούβιος, ο μηχανικός του Ιουλίου Καίσαρα). Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ανακάλυψε την δημιουργία ισχυρών υλικών με την ανάμιξη ασβέστη και υλικών λάβας ηφαιστείου και άλλων αδρανών υλικών, όπως ποζολάνη. Οι Βυζαντινοί χρησιμοποίησαν τον ασβέστη με ποζολάνες και διατηρούνται κατασκευές αυτής της περιόδου. Ο ασβέστης παρέμεινε βασικό δομικό υλικό μέχρι τον 19ο αιώνα και μέχρι το 1890 που ανακαλύφθηκε στην Αμερική το τσιμέντο Πόρτλαντ. Κατασκευές κτιρίων. Σε υλικά σύνδεσης, κονιάματα, υδραυλικά, χρώματα. Μεταλλουργία & Βιομηχανία κεραμικών. Σε καμίνους και υλικά ευτηκτικών μειγμάτων, γυαλί, πυρίμαχα τούβλα και πορσελάνη. Προστασία του περιβάλλοντος. Σε ρυπογόνες περιοχές και περιοχές αποβλήτων (καθαρισμός στερεών, υγρών και αερίων ρύπων). Βιομηχανία τροφίμων & Κατεργασία νερού. Υδατικό διάλυμα ασβέστη σε τρόφιμα. Απολύμανση και αποσκλήρυνση πόσιμου νερού. Γεωργία & Κτηνοτροφία. Σε αυξημένη οξύτητα εδαφών λόγω λιπασμάτων, για αύξηση στρεμματικής απόδοσης. Ιχθυοκαλλιέργειες. Βιομηχανία χάρτου. Λεύκανση χαρτιού. Ανάκτηση ΝαΟΗ κατά την μέθοδο θειικών. Χημικές συνθέσεις & Φαρμακοβιομηχανία. Σόδα, ασβεστοκυαναμίδιο, λευκαντικά, χρώματα, συνθέσεις αλάτων, αντιόξινα χάπια, φάρμακα για οστεοπόρωση, συμπληρώματα ασβεστίου, οδοντόκρεμες. Οδοποιία. Στερεοποίηση εδαφικών ή ασφαλτικών υποστρωμάτων σε δρόμους, αεροδρόμια κλπ. Ελληνικός Σύνδεσμος Ασβέστου
FIFA 2000

Το FIFA 2000 (γνωστό ως FIFA 2000: Major League Soccer στην Αμερική) είναι βιντεοπαιχνίδι αθλητισμού που δημιουργήθηκε από την EA Canada και εκδόθηκε από την Electronic Arts. Είναι το έβδομο παιχνίδι της σειράς FIFA. Κυκλοφόρησε το 1999 για τα Microsoft Windows και το PlayStation και αργότερα από τη Tiertex Design Studios και THQ για το Game Boy Color.

 Ανάμεσα στις πρωτοπορίες του παιχνιδιού ήταν η ικανότητα που έδινε στον παίκτη να παίζει συνεχόμενες σεζόν, πράγμα που του έδινε την ευκαιρία να αγωνίζεται είτε για προαγωγή είτε για υποβιβασμό στον διαγωνισμό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.Ο σχολιασμός από τη Βρετανική έκδοση του παιχνιδιού παρέχεται από τους σχολιαστές του BBC John Motson, Mark Lawrenson και Chris Waddle. Η Αμερικάνικη έκδοση παρέχει σχολιασμό από τους Phil Schoen και Julie Foudy. Σχολιασμοί από άλλες χώρες υπάρχουν για τις Γερμανικές, Ισπανικές, Γαλλικές, Ιταλικές, Εβραϊκές, Ιαπωνικές, Ελληνικές και Βραζιλιάνικες εκδόσεις. Το παιχνίδι δέχτηκε θετικές κριτικές, εκτός από την Game Boy Color έκδοση, η οποία έχει ένα σκορ 46.50% στο GameRankings. Το ίδιο έδωσε στην έκδοση PlayStation ένα 87.27% και στην PC έκδοση ένα 85.41%. FIFA 2000 στο MobyGames Game Boy Color έκδοση του FIFA 2000 στο MobyGames
ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ

Η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ (ΕΛΛΑΣ) – Διυλιστήρια Κορίνθου Α.Ε. ή απλά ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ είναι εταιρεία πετρελαιοειδών με έδρα το Μαρούσι, στην Αθήνα. Δραστηριοποιείται στον τομέα της ενέργειας, του φυσικού αερίου και της διύλισης και εμπορίας αργού πετρελαίου και σήμερα έχει εξελιχθεί σε βασικό πρωταγωνιστή του κλάδου στην ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια.

 Από τα κυριότερα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου θεωρούνται οι εγκαταστάσεις των διυλιστηρίων στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας τα οποία συγκαταλέγονται μεταξύ των πλέον τεχνολογικών και αποδοτικών διυλιστηρίων σε διεθνές επίπεδο με υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας. Τα προϊόντα του πετρελαϊκού ομίλου απευθύνονται στις εξαγωγικές, εσωτερικές δραστηριότητες και στη Ναυτιλία. Οι εγχώριες πωλήσεις της Εταιρείας αντιστοιχούν στο 30% του κύκλου εργασιών της, ενώ οι εξαγωγές της στο 70%. Τα διυλιστήρια στην Κόρινθο εγκαινιάστηκαν την 11η Νοεμβρίου 1972. Η αξία της επένδυσης ήταν τότε περίπου 450 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Η σημαντικότερη θυγατρική του Ομίλου, η Avin Oil, αποτελεί βραχίονα του Ομίλου στον τομέα της εμπορίας καυσίμων και λιπαντικών με δραστηριότητες σε 9 χώρες των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στον ευρύτερο όμιλο της εντάσσονται και οι εξής θυγατρικές: Coral Α.Ε. Πετρελαιοειδών και Χημικών Προϊόντων, Coral Gas Μ.Α.Ε.Β.Ε. Υγραερίου, LPC Μ.Α.Ε. Επεξεργασίας και Εμπορίας Λιπαντικών και Πετρελαιοειδών Προϊόντων, NRG Supply and Trading Ενεργειακή Μ.Α.Ε., OFC Υπηρεσίες Αεροπορικού Καυσίμου Α.Ε., Κόρινθος Power Α.Ε. Παραγωγής και Εμπορίας Ηλεκτρικής Ενέργειας, Α.Ε. Αγωγού Καυσίμων Αεροδρομίου Αθηνών και Shell & MOH Α.Ε. Αεροπορικών Καυσίμων. Το 2010 η εταιρία εξαγόρασε τις δραστηριότητες και τα πρατήρια καυσίμων της Shell στην Ελλάδα, ενώ το 2016 ήρθε σε συμφωνία με την ρωσική Lukoil για την αγορά του δικτύου λιανικής εμπορίας υγρών καυσίμων στην Κύπρο το οποίο αριθμεί συνολικά στα 286 πρατήρια. Η εταιρία δραστηριοποιείται από το 2018 και στην εμπορία ηλεκτρικού ρεύματος μέσω της εξαγοράς από τον όμιλο Χανδρή του 90% της εταιρείας παροχής ηλεκτρικού ρεύματος NRG (Energy). Το επενδυτικό πρόγραμμα της εταιρείας την περίοδο 2010-2015 έφτασε τα 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η δυναμικότητα κατεργασίας του διυλιστηρίου έφτασε τα 385.000 βαρέλια αργού/ημερησίως. Το Μάρτιο του 2021 η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ εξέδωσε ομόλογο στο ελληνικό χρηματιστήριο, με υπερκάλυψη 5,1 φορές και απόδοση 1,9%, το οποίο συγκέντρωσε προσφορές άνω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ. Βασικός μέτοχος της είναι κατά 40,93% η Petroventure Holdings Limited συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη ενώ το υπόλοιπο ποσοστό 59,07% ανήκει στο επενδυτικό κοινό και διαπραγματεύεται στα χρηματιστήρια Αθηνών και Λονδίνου (ATHEX: ΜΟE, LSE: MOH). Hoovers.com profile MOTOR OIL HELLAS | (finance.google.com profile) MOTOR OIL (HELLAS) (MOH.AT) | (finance.yahoo.com profile) MOTOR OIL (MOH) - Athens | (capital.gr profile) Επίσημος ιστότοπος
Μάγοι και Γίγαντες

Το Μάγοι και Γίγαντες (ισπανικά: Magos y Gigantes) είναι μεξικανική φανταστική-κωμική ταινία παραγωγής 2003. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Νοεμβρίου 2003, από την 20th Century Fox. Αυτή είναι η πρώτη κινηματογραφική παραγωγή της Ánima Estudios και η πρώτη που δημιουργήθηκε για τους κινηματογράφους μέσω Adobe Flash, ενός προγράμματος που συνήθως χρησιμοποιείται για διαδικτυακά κινούμενα σχέδια. Επρόκειτο τότε για την πρώτη Μεξικάνικη ταινία κινουμένων σχεδίων μετά το La Aventuras de Oliver Twist (1987).Μια σειρά κινουμένων σχεδίων μερικώς βασισμένη στην ταινία, το Awesome Magical Tales (επίσης γνωστό ως Teenage Fairytale Dropouts), έκανε πρεμιέρα στο Αυστραλιανό Seven Network στις 31 Δεκεμβρίου 2012.

 Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες ενός Γίγαντα, μιας κακοδιάθετης νεράιδας που περιμένει να μεγαλώσουν τα φτερά της και ενός περίεργου μικρού μάγου, οι οποίοι συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό μάγων στην χώρα Μagic Realm. Εκεί παραμονεύει ο Titan Goldface, ένας μάγος που αποκλείστηκε από τον διαγωνισμό και αναζητά εκδίκηση καταστρώνοντας ένα σχέδιο, κατά το οποίο θα κλέψει τις μαγικές δυνάμεις από τους κατοίκους της χώρας. Ζοσίτι Ουγκάρτε ως Γίγαντας Ρόσι Αγκίρε (στη μεταγλώττιση η Χριστέλα Γκιζέλη) ως Άντα, μια νεράιδα που δεν πετάει. Ρουμπέν Τρουχίγιο ως Τράφαλγκαρ, ένας αδέξιος μάγος που ρίχνει λάθος ξόρκια. Αράθ ντε λα Τόρε ως Titan Caradura Φρανσίσκο Κολμενέρο ως Mago Enigma Μιγκέλ Κουτιριέ ως Omega Εντουάρντο Γκάρζα ως Jack in the Box Χουάν Ραμόν Ουέρτα ως Alfa Μοϊσές Ιβάν Μόρα ως Cochinito Γκάμπι Ουγκάρτε ως Πριγκίπισσα ΛούναΗ ελληνική μεταγλώττιση έγινε στα στούντιο Τρίτον, σε σκηνοθεσία Παύλου Τσιάντου. Η ταινία ήταν η 4η πριν το The Matrix Revolutions, Απίστευτη Παρασκευή και 21 γραμμάρια στα box office του Μεξικού το πρώτο Σαββατοκύριακο, βγάζοντας $4,531,492 πέσο ($398,023 δολάρια ΗΠΑ). Η ταινία αργότερα κατέληξε σε βόμβα στα εγχώρια box office, λόγω αποτυχημένου ανταγωνισμού με πιο επιτυχημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων στο Μεξικό. Μάγοι και Γίγαντες στην IMDb Μάγοι και Γίγαντες στο Rotten Tomatoes
Μακροπεριοχή

Η μακροπεριοχή είναι μια γεωπολιτική υποδιαίρεση, η οποία περιλαμβάνει διάφορες ιστορικές (παραδοσιακές) ή πολιτικά καθορισμένες περιοχές. Η έννοια αυτή μπορεί να ποικίλλει, ανάλογα με έναν κοινό παρονομαστή, που καθορίζεται από τις πολιτιστικές, οικονομικές, ιστορικές ή κοινωνικές ομοιότητες, στο πλαίσιο μιας μακροπεριοχής. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται συχνά στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης.

 Η μακροπεριοχή μπορεί να αναφέρεται σε σχετικά μεγάλες ή σε εκτεταμένες περιοχές. Συγκεκριμένα μπορεί να αναφέρεται: Μπορεί να αναφέρεται σε διαφόρων ειδών ομάδες κρατών-εθνών, που έχουν γεωγραφική εγγύτητα. Ορισμένες φορές, η εκτεταμένη Μείζονος Περιοχή του Σάαρλαντ-Λωρραίνης-Λουξεμβούργου-Ρηνανίας-Παλατινάτου-Βαλλονίας-Γαλλικής κοινότητας του Βελγίου και Γερμανόφωνης κοινότητας του Βελγίου αποτελούν μια μακροπεριοχή, στην οποία δεν έχουν προσδιοριστεί κάποιο συγκεκριμένο όνομα, αλλά είναι γνωστή ως μακροπεριοχή. Στην Κίνα αναφέρονται από τον Αμερικανό ανθρωπολόγο Γουίλλιαμ Σκίννερ (G. William Skinner) οι φυσιογραφικές μακροπεριοχές, στις οποίες η ηπειρωτική χώρα χωρίζεται σε 9 υποπεριοχές που οριοθετούνται ανάλογα με την λεκάνη απορροής των κυρίων ποταμών της, καθώς και άλλα περιηγητικά-φυσιογραφικά χαρακτηριστικά. Στη Ρουμανία η μακροπεριοχή (ρουμανικά: Macroregiune) αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο υποδιαίρεσης της χώρας. Στη Βραζιλία αναφέρονται οι Περιφέρειες (πορτογαλικά: Regiões) ως μακροπεριοχές προς διευκόλυνση της διάκρισης μεταξύ των μικρότερων αυτοδιοικητικών περιοχών. Στη Σλοβενία η μακροπεριοχή είναι έννοια ταυτόσημη με τις φυσικές περιοχές. Οι φυσικές περιοχές είναι γεωγραφικές περιοχές στις οποίες υπάρχουν όμοια φυσικά χαρακτηριστικά, που δεν μπορούν να προσδιοριστούν σύμφωνα με τις ισχύουσες γεωγραφικές, γεωλογικές ή κλιματολογικές δομές, αλλά συνθέτουν ένα ομοιόμορφο οικοσύστημα. Ιστορική περιοχή Πρώτο επίπεδο NUTS της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ιάκωβος του Πεδεμοντίου

Ο Ιάκωβος (16 Ιανουαρίου 1315 - 17 Μαΐου 1367) ήταν κόμης του Πεδεμοντίου (1334-1367). Ήταν υιός του Φιλίππου Α' κόμη του Πεδεμοντίου και της Αικατερίνης ντε λα Τουρ ντυ Πεν, κόρης του Ουμβέρτου Α' κόμη του Αλμπόν.

 Ο Ιάκωβος υποστήριξε την Ιωάννα Α' Καπέτων-Ανζού, όταν ο Ιωάννης Β' μαρκήσιος του Μονφερά προσπάθησε να επωφεληθεί από την απειρία της νεαρής βασίλισσα της Νάπολης και να αποκτήσει το 1344 γαίες στη Β. Ιταλία. Το επόμενο έτος ο Ιωάννης Β' νίκησε το στρατό της Νάπολης στη μάχη του Γκαμενάριο και μετακινήθηκε πιο πέρα, έτοιμος να επιτεθεί στο Κιέρι, πόλη υποτελής του Ιακώβου. Ο κόμης του Πεδεμοντίου, αν και ο 2ος εξάδελφός του Αμεδαίος ΣΤ' κατείχε τη Σαβοΐα που θα έπρεπε να ανήκε στον Ιάκωβο ως γόνο πρεσβύτερου κλάδου, ζήτησε τη συνδρομή του. Με τη βοήθεια του Αμεδαίου ΣΤ' απέκτησε το 1347 το Κιέρι και έπειτα τις πόλεις Άλμπα, Κούνεο, Σαβιλιάνο. Τότε ο Ιωάννης Β' συμμάχησε με το Θωμά Β' του Σαλούτζο και Ουμβέρτο Β' κόμη του Αλμπόν· ο πάπας Κλήμης ΣΤ' το 1348 έκανε ανακωχή και προσπάθησε να τους συμβιβάσει με μια συμφωνία ειρήνης. Το επόμενο έτος ο Ιάκωβος έκανε συνθήκη αμοιβαίας άμυνας και βοήθειας με τον Αμεδαίο ΣΤ', Αμεδαίο Γ' της Γενεύης και τον Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου· η συμφωνία επισφραγίσθηκε με το γάμο του Γαλεάτζο Β' με τη Μπιάνκα, αδελφή του Αμεδαίου ΣΤ'. Η πρώτη σύζυγος τού πατέρα του ήταν η Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, που απεβίωσε το 1311/12· την κληρονόμησε η κόρη από προηγούμενο γάμο της, η Ματθίλδη και ο σύζυγός της Ιωάννης του Δυρραχίου. Ο Ιωάννης παραχώρησε τον τίτλο στον ανιψιό του Ροβέρτο του Τάραντα. Σε αυτόν αντιτέθηκε ο Ιάκωβος διεκδικώντας το πριγκιπάτο το 1340. Επιτέθηκε στον Αμεδαίο ΣΤ' ο οποίος όμως τον αιχμαλώτισε στο Πινερόλο και κατάσχεσε τις κτήσεις του· το 1362 με συμφωνία τού επιστράφηκαν. Απεβίωσε στο Πινερόλο το 1367. Το 1338 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Ρινάλντο Β' ντ' Έστε, που όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Ο δεύτερός του γάμος ήταν το 1339 με την Σίβυλλα, κόρη του Ραϋμόνδου Β' του Μπω. Υιός τους ήταν ο: Φίλιππος Β' 1340 - 1368, διάδοχος του πατέρα του.Η Σίβυλλα απεβίωσε το 1361 και το επόμενο έτος νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Εδουάρδου Α' του Μπωζέ. Είχαν τέκνα: Αμεδαίος 1363 - 1402, διάδοχος του αδελφού του Φιλίππου Β' Λουδοβίκος 1364 - 1418, διάδοχος του αδελφού του Αμεδαίου. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030.
Ντρου Νέιμικ

Ο Ντρου Νέιμικ, γεννημένος στις 18 Φεβρουαρίου 1985 στο Μούσκεγκον του Μίσιγκαν, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη την σεζόν 2014-15.

 Ο Νέιμικ ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στο λύκειο του βόρειου Μούσκεγκον και το 2003 ξεκίνησε την φοίτηση του στο κολέγιο του Μίσιγκαν Στέιτ. Στην πρώτη του χρονιά αγωνίστηκε σε 22 αγώνες, ενώ την δεύτερη χρονιά του απονεμήθηκε το βραβείο του σπουδαστή-αθλητή του κολεγίου. Η ομάδα του έφθασε στο φάιναλ-φορ του NCAA και τις δύο χρονιές, αλλά το 2005-06 ο Νέιμικ τραυματίστηκε στις αρχές της περιόδου χάνοντας το υπόλοιπο της χρονιάς, με αποτέλεσμα η αμερικάνικη ομοσπονδία να του δώσει έναν ακόμη χρόνο στο NCAA. Το 2006-07, αγωνίστηκε σε 35 αγώνες και πραγματοποίησε 55 κοψίματα, ρεκόρ που ήταν δεύτερο στην ιστορία του πανεπιστημίου, ενώ στους Big Ten ήταν τρίτος στα κοψίματα.Μετά την αποφοίτηση του, ο Νέιμικ μεταγράφηκε στην πολωνική Κότβιτσα Κόλομπρτσεκ, με την οποία κέρδισε το κύπελλο Πολωνίας και αναδείχθηκε κορυφαίος αμυντικός της χρονιάς. Στην συνέχεια, υπέγραψε στην ισπανική Κάσερες Θιουδάδ ντε Μπαλοντσέστο, με την οποία κατέλαβε την έκτη θέση στην δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2010, αγωνίστηκε στο NBA Summer League με την ομάδα των Ιντιάνα Πέισερς, οι οποίοι τον αντάλλαξαν με τους Λος Άντζελες Λέικερς.Στις 24 Σεπτεμβρίου 2010, υπέγραψε στους Λέικερς, οι οποίοι τον απελευθέρωσαν μετά το προπονητικό καμπ, για να υπογράψει τελικά στους Μπέικερσφιλντ Τζαμ της NBA Development League.Την επόμενη διετία, αγωνίστηκε στην Τσεχία και τη Νίμπουρκ, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ και τις δύο χρονιές. Το 2014, έπαιξε για μικρά χρονικά διαστήματα στο Μεξικό και το Πουέρτο Ρίκο και το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και αντιμετώπισε συχνά προβλήματα τραυματισμού.Το Νοέμβριο του 2015, υπέγραψε στην γερμανική Μπαϊρόιτ, διακόπτοντας την συνεργασία τους μόλις δύο μήνες αργότερα.Συνέχισε στην Ιαπωνία με τις ομάδες των Λινγκ Τγκίτσι Μπρεξ και Αλβάρκ Τόκιο. NAYMICK, DREW - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Τι παίκτης είναι ο Drew Naymick ; » BASKETBALL ARIS Andrew Naymick - Eurobasket
Το χρυσάφι των τίγρεων

Το βιβλίο με τίτλο Το χρυσάφι των τίγρεων (ισπανικά: El Oro del Los Tigres) συλλογή διηγημάτων και ποιημάτων του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες η οποία κυκλοφόρησε το 1960, αρχικά ως Ο δημιουργός (El Hacedor).

 Η συλλογή αποτελείται από συνολικά 55 ποιήματα, δοκίμια, και διάφορα λογοτεχνικά σχήματα, κάποια από αυτά πάρα πολύ σύντομα, τόσο σε πεζό λόγο όσο και σε στίχο, και ως γενικότερο θέμα εξετάζει τα όρια της δημιουργικότητας. Κατά τον ίδιο τον Μπόρχες, η συλλογή αυτή ήταν το έργο κοντά στο οποίο ένιωθε πως τον εξέφραζε προσωπικά πιο πολύ.
Τραχήλι Εύβοιας

Το Τραχήλι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 345 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 420 μ..

 Η περιοχή του χωριού φέρει ίχνη κατοίκησης από τα προϊστορικά χρόνια. Στην περιοχή του πύργου έχει βρεθεί αρχαίο νεκροταφείο, τειχία, αρχαίο πηγάδι και ίχνη οχύρωσης. Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε και στα βυζαντινά χρόνια. Βρισκόταν κτισμένο επί της Παλαιόστρατας, τον δρόμο ο οποίος ένωνε τη Κύμη με τη Χαλκίδα και είναι πιθανόν στο χωριό να υπήρχαν διόδια. Στο τέλος του 14ου με τις αρχές του 15ου αιώνα κτίστηκε στο χωριό οχυρός πύργος, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Trahili. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 55 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Μονοδρύου.Το 1835 το Τραχήλι προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 το Τραχήλι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Σε περίοπτη θέση στο χωριό βρίσκεται ψηλός τετράγωνος βενετσιάνικος πύργος, κτισμένος περί το 1400. Ο πύργος έχει ύψος περίπου 22 μέτρα και διαστάσεις βάσης 7,4 επί 7,6 μέτρα. Από την κορυφή έχει πανοραμική θέα στο Αιγαίο και στον νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Στον κάτω όροφο έχει μόνο θυρίδες για ελαφρά όπλα ενώ τα παράθυρα βρίσκονται στον μεσαίο και πάνω όροφο. Η είσοδος βρισκόταν στη νότια πλευρά και ήταν προσβάσιμη με κρεμαστή σκάλα.
Κάστρο του Νταρουόβο

Το Κάστρο του Νταρουόβο (πολωνικά: Zamek w Darłowie), ή Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων στο Νταρουόβο (πολωνικά: Zamek Książąt Pomorskich w Darłowie), είναι κάστρο στο Νταρουόβο της Πολωνίας και το μόνο γοτθικό κάστρο που βρίσκεται στην ακτή της Βαλτικής Θάλασσας. Ο σχηματισμός του κάστρου είναι κοντά σε ένα τετράγωνο, με έναν πύργο ύψους 24 μέτρων. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε το 1352, την εποχή του Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ, του οποίου η βασιλεία ξεκίνησε τη συμμαχία με την Χανσεατική Ένωση. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη και φυλακή. Από το 1930, το κάστρο μετατράπηκε σε μουσείο.

 Το Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, το 1352. Κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ και της Ελζμπιέτα, κόρης του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα. Αν και αυτή ήταν μόνο μια δευτερεύουσα κατοικία του Οίκου της Πομερανίας, το κάστρο διευρύνθηκε και εκσυγχρονίστηκε τον 15ο και τον 16ο αιώνα, και έγινε μια αξιόλογη βασιλική κατοικία. Στην πόλη Νταρουόβο δόθηκε ο τίτλος της Βασιλικής Πόλης του Νταρουόβο (Królewskie Miasto Darłowo). Η μεγαλύτερη επέκταση του κάστρου έγινε υπό τη βασιλεία του Ερρίκου της Πομερανίας, ο οποίος ξαναέχτισε το κάστρο σύμφωνα με το σχέδιο της προηγούμενης κατοικίας του, το Κάστρο του Κρόνμποργκ. Είχε επίσης εκσυγχρονίσει τις αμυντικές οχυρώσεις του κάστρου και έχτισε μια δεύτερη αμυντική γραμμή, με τη μορφή αναχωμάτων γύρω από το κάστρο. Η ακόλουθη επέκταση του κάστρου έγινε επί Δούκα Μπόγκισλαβ Ι΄ της Πομερανίας. Όταν χτίστηκε μια νέα πτέρυγα. Οι επόμενες αλλαγές έγιναν από τον Δούκα Μπάρνιμ Θ΄ της Πομερανίας. Μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά, που κατέστρεψε το κάστρο το 1624, ο τελευταίος δούκας του Οίκου της Πομερανίας, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ της Πομερανίας, είχε ξαναχτίσει το κάστρο. Ωστόσο, δεν επανέφερε το κάστρο στην αρχική του αρχιτεκτονική. Το κάστρο είχε χάσει πολλές από τις αμυντικές οχυρώσεις του και ένα παρεκκλήσι χτίστηκε μέσα στην αίθουσα του Δούκα. Μετά το θάνατο του δούκα, η χήρα του, η Δούκισσα Ελζμπιέτα, ανέλαβε το κάστρο, η οποία έζησε στο κάστρο μέχρι το θάνατο της.
Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Προστάτης και Πολιούχος της Επισκοπής είναι ο Άγιος Μάμας, που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου.

 Πρώτος Επίσκοπος και πρώτος εκλεγμένος Μητροπολίτης Μόρφου αναδείχτηκε το 1973 ο τότε Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Λήδρας κ. Χρύσανθος (Σαρηγιάννης). Μετά όμως την εισβολή του 1974 η Μόρφου έπεσε στα χέρια των Τούρκων και έτσι η Μητρόπολη στεγάστηκε για ένα χρόνο προσωρινά στην κεντρική Ιερά Μονή Κύκκου, ελπίζοντας ότι θα επέστρεφε γρήγορα στη Μόρφου. Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος προτίμησε να μεταφερθεί προσωρινά η έδρα της Μητροπόλεως στο χωριό Ευρύχου, αφού διαρρυθμίστηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο σε Επισκοπή. Το 1996 απεβίωσε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος και το 1998 εκλέχτηκε ο σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως, ο οποίος είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου και Πρόεδρος Σόλων κ. Νεόφυτος. Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, η οποία από το 1973 αποτελεί την ανασυστημένη πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Σόλων, έχει την έδρα της στο χωριό Ευρύχου μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας, της Μόρφου. Στην επισκοπή Μόρφου υπάγονται 83 ενορίες εκ των οποίων 30 είναι κατεχόμενες υπό των Τούρκων και 53 ελεύθερες. Υπό την επίβλεψη της Μητροπόλεως Μόρφου λειτουργούν σήμερα στην ελεύθερη περιφέρειά της κατώτερα κατηχητικά σχολεία, χριστιανικοί όμιλοι μαθητών και μαθητριών που αντικατέστησαν τα μέσα και ανώτερα κατηχητικά, σχολή βυζαντινής μουσικής, δανειστική βιβλιοθήκη, καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού. Επίσης υπό ιδία επίβλεψη εκδίδονται τα μηνιαία περιοδικά: α) «Τάδε λέγει» για την καθοδήγηση του εφημεριακού κλήρου και β) «Προς το Φως» για την πνευματική καθοδήγηση των πιστών. Ιερά Μητρόπολις Μόρφου
Βασίλης Χρηστίδης

Ο Βασίλης Χρηστίδης (Θεσσαλονίκη, 10 Ιουλίου 1998), είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μ. και αγωνίζεται στις θέσεις σέντερ και πάουερ φόργουορντ για τον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Αγωνίστηκε από τη παιδική του ηλικία στην ομάδα του Μαντουλίδη, με την οποία κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων του 2013-14, κερδίζοντας και τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης.Τον Οκτώβριο του 2015, ο Χρηστίδης συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται στον Μαντουλίδη για την σεζόν 2015-16.Το καλοκαίρι του 2016, ο προπονητής του Άρη, Δημήτρης Πρίφτης, αποφάσισε να εντάξει στην σύνθεση της ομάδας τον Χρηστίδη, στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, υπογράφοντας συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας με τους "κίτρινους".Το 2019, συμφώνησε με την ομάδα του Ολυμπιακού, για την Α2 Εθνική. Ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας στην Α2 έχοντας 10 πόντους, 1 ασίστ, 1.2 κλέψιμο και 6.2 ριμπάουντ τη σεζόν 2020-21. Στις 21 Δεκεμβρίου 2021, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Περιστερίου, ως δανεικός από τον Ολυμπιακό, μέχρι το τέλος της σεζόν 2021-22. Στις 23 Ιανουαρίου 2022, έκανε την 55η εμφάνισή του στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, σημειώνοντας δύο ρεκόρ καριέρας καθώς είχε 12 πόντους και 10 ριμπάουντ, ξεπερνώντας τις προηγούμενες καλύτερες επιδόσεις του που ήταν οι 8 πόντοι και τα 6 ριμπάουντ. Συνολικά, τη σεζόν 2021-22 μέτρησε 7 πόντους, 4 ριμπάουντ, 1.4 ασίστ, 0,8 κλεψίματα και 0.3 μπλοκ. Στις 7 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. για την αγωνιστική περίοδο 2022-23. Στις 25 Ιανουαρίου 2023, ο Π.Α.Ο.Κ. ανακοίνωσε το τέλος της συνεργασίας του με τον αθλητή. Σε 10 παιχνίδια Πρωταθλήματος μέτρησε σε 10 λεπτά, 2.7 πόντους και 1.8 ριμπάουντ, ενώ αγωνίστηκε και σε 5 ευρωπαϊκούς αγώνες.Στις 27 Ιανουαρίου 2023, συμφώνησε με τον Άρη Θεσσαλονίκης μέχρι το τέλος της σεζόν 2022-23. Υπήρξε μέλος και αρχηγός της ελληνικής εθνικής εφήβων, με την οποία κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2015.Το καλοκαίρι του 2017 στην πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική Νέων Ανδρών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων στην Κρήτη. Vassilis Christidis Basketball Player Profile Βασίλης Χρηστίδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Γλαρέντζα

Η Γλαρέντζα ή Clarentia ή Clarence ήταν σημαντική οχυρωμένη πόλη και λιμάνι της Πελοποννήσου κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας. Τα ερείπιά της βρίσκονται πλησίον της Κυλλήνης.

 Χτίστηκε από τους Βιλλεαρδουίνους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας στη θέση της αρχαίας Κυλλήνης στην Ηλεία κατά τον 13ο αιώνα και χρησίμευσε ως επίνειο της Ανδραβίδας, της πρωτεύουσας του πριγκιπάτου. Η ιδιαίτερη σημασία της πόλης φαίνεται από το γεγονός ότι τα νομίσματα του πριγκιπάτου, τα τορνέζια, έφεραν την ένδειξη DE CLARENTIA και αργότερα DE CLARENCIA. Τα τορνέζια παράγονταν από το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, με άδεια που έδωσε ο Ροβέρτος Β' ντε Κουρτεναί στο Γοδεφρείδο Β' Βιλλεαρδουίνο. Το λιμάνι και το κάστρο της Γλαρέντζας υποστηριζόταν και από το φρούριο Χλεμούτσι το οποίο βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή. Η Γλαρέντζα απέχει περίπου 5-6 χλμ. από το Χλεμούτσι και 12-13 χλμ από την Ανδραβίδα. Η πόλη αναφέρεται στις πηγές της εποχής με διάφορα ονόματα, όπως Γραρέντζα, Κλαρένζα, Κλαρέντσα, Κλορένστια και Κιοφέντσα . Αρκετές πληροφορίες για την Γλαρέντζα δίνει το Χρονικό του Μορέα. Ο άγνωστος συγγραφέας την αναφέρει ως Κλαρέντζα (η πιο κοντινή απόδοση στα Ελληνικά του CLARENTIA), περίπου 20 φορές Τα πλοία από την Ιταλία ξεκινούσαν συνήθως από το Μπρίντιζι όπως φανερώνεται από το κείμενο, με χρόνο πλεύσης συνήθως δύο ή το πολύ τρεις ημέρεςΣτα μέσα του 14ου αιώνα, αν και το νομισματοκοπείο της έχει σταματήσει να κόβει νομίσματα, η πόλη ήταν, λόγω του λιμανιού της, μεγάλο εμπορικό κέντρο για ολόκληρη την Αχαΐα. Ο πλούτος της πόλης ήταν σημαντικός αν λάβουμε υπόψη ότι υπήρχαν λιμενικά τέλη 2%-3% επί της αξίας των διακινούμενων εμπορευμάτων. Στις αρχές του 15ου αιώνα αρχίζει να χάνει τον πλούτο της όπως συνέβη και για όλο το πριγκιπάτο, περνώντας στα χέρια της οικογένειας των Τόκκων και αλλάζει χέρια αρκετές φορές μεταξύ των πριγκίπων της Αχαΐας, των Καταλανών και των Βυζαντινών. Το 1430 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος γκρεμίζει τα τείχη της για να σταματήσει τις συνεχείς ανακαταλήψεις. Μετά την Οθωμανική κυριαρχία του Μοριά, η Γλαρέντζα χάνει την προηγούμενη αίγλη της και τη θέση της ως σημαντικό λιμάνι, καταλαμβάνουν η Πάτρα και το Κατάκολο. Το δουκάτο της Γλαρέντζας πιθανότατα έδωσε το όνομά του στον τίτλο Duke of Clarence της Αγγλίας, ο οποίος υπάρχει ακόμα και σήμερα. Η Γλαρέντζα αναφέρεται επίσης και στον Ζητιάνο του Ανδρέα Καρκαβίτσα όπως και στην Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ του Άγγελου Τερζάκη. Το κάστρο της Γλαρέντζας Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, ανακτήθηκε 9/8/2007 Ελένη Σαράντη, «Η μεσαιωνική Γλαρέντζα», Δίπτυχα, τόμ. 2 (1980-81), σελ. 61-71 Κυλλήνη Ηλείας
Μάχη στο Μαρχαμλί

Η Μάχη στο Μαρχαμλί (βουλγ. Битка при Мерхамли), μέρος των μαχών μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, διεξήχθη στις 27 Νοεμβρίου του 1912, κοντά στο χωριό Μαρχαμλί (σημ. χωριό Πέπλος Έβρου). Οι Βούλγαροι όχι μόνο νίκησαν τον οθωμανικό στρατό αλλά αιχμαλώτισαν και το μεγαλύτερο μέρος του. Οι Οθωμανοί Τούρκοι έχασαν τη Δυτική Θράκη οριστικά.

 Μετά τη μάχη στο Κάρτζαλι και την υποχώρηση των Οθωμανικών στρατευμάτων προς τον νότο, τα τμήματα που διοικούσε ο Γιαβέρ Πασά, διατάχτηκαν να κρατήσουν τους Βούλγαρους μακριά από τη σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολης - Θεσσαλονίκης, ώστε να ανεφοδιάζονται απρόσκοπτα τα στρατεύματα που πολεμούσαν στη Μακεδονία.Το «στρατιωτικό απόσπασμα του Χάσκοβο» που διοικούσε ο βούλγαρος στρατηγός Γκένοβ, χωρίστηκε σε τρία τμήματα: το πρώτο προχώρησε μετά το Κάρτζαλι και κατέλαβε την πόλη Σμόλιαν στις 26 Οκτωβρίου, ενώ συνέχισε νότια και κατέλαβε την Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέ-αγάτς) στις 8 Νοεμβρίου. Το δεύτερο τμήμα προχώρησε προς τη Δράμα, την οποία και κατέλαβε στις 5 Νοεμβρίου ενώ το τρίτο τμήμα κινούμενο δυτικά έφτασε στην πόλη που σήμερα ονομάζεται Γκότσε Ντέλτσεφ (Άνω Νευροκόπι). Μετά την οπισθοχώρηση από το Κάρτζαλι στις 21 Οκτωβρίου, το «στρατιωτικό απόσπασμα του Κάρτζαλι» που διοικούσε ο Μεχτέτ Γιαβέρ Πασά στρατοπέδευσε 25 χιλιόμετρα νοτιότερα, και στις 14 Νοεμβρίου επιχείρησε ανακατάληψη των χαμένων περιοχών. Ωστόσο, η άφιξη νέων βουλγαρικών στρατευμάτων τους εμπόδισε να επιτύχουν τον στόχο τους και έτσι σταθεροποιήθηκαν στην αμυντική γραμμή του ποταμού Άρδα. Στις 17 Νοεμβρίου τα δυο τμήματα του βουλγάρικου στρατού ενώθηκαν και επιτέθηκαν στα οθωμανικά στρατεύματα που αν και έχοντας χάσει πλέον τον έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής, κρατούνταν σταθερά στην περιοχή. Στις 26 Νοεμβρίου, θέλοντας ο Γιαβέρ Πασά να απελευθερώσει τον στρατό του ξεκίνησε τη διάβαση του ποταμού Άρδα με σκοπό να ενωθεί με τα οθωμανικά στρατεύματα της Καλλίπολης. Οι Βούλγαροι επιτέθηκαν συνδυασμένα και πάλι, και ύστερα από δίωρη μάχη, ο Γιαβέρ Πασά σήκωσε λευκή σημαία. Στις 27 Νοεμβρίου μετά το ανάλογο σύμφωνο που υπέγραψε παραδόθηκε ο ίδιος, οι 252 αξιωματικοί του και οι 8.870 στρατιώτες του. Αποτελέσματα της μάχης Με αυτήν την ήττα, οι Οθωμανοί έχασαν για πάντα τη Δυτική Θράκη, ενώ οι Βούλγαροι κατάφεραν να απομονώσουν τα οθωμανικά στρατεύματα που μάχονταν στο μέτωπο της Μακεδονίας και να επισπεύσουν την ήττα τους.
Μάχη της Χαιρώνειας (86 π.Χ.)

Η μάχη της Χαιρώνειας έλαβε χώρα το 86 π.Χ. στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας. Ήταν μια μάχη του Α΄ Μιθριδατικού πολέμου, ανάμεσα στους Ρωμαίους και το βασίλειο του Πόντου.

 Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδος το μόνο κρατίδιο που έμεινε να αντιστέκεται στη Ρώμη ήταν το βασίλειο του Πόντου. Ο βασιλιάς του Μιθριδάτης Στ΄ ήθελε να μεγαλώσει το κράτος του και προσάρτησε μέρη της Φρυγίας το 91-90 π.Χ. Μάλιστα προσπαθούσε να ανατρέψει και τους φιλορωμαίους μονάρχες στα βασίλεια της Βιθυνίας και της Καππαδοκίας. Αυτός ο επεκτατισμός του Μιθριδάτη θεωρήθηκε αιτία πολέμου από τους Ρωμαίους. Στην πρώτη φάση του πολέμου, στη Μικρά Ασία, ο στρατηγός Ακουίλιος έφυγε στη Ρόδο και το ρωμαϊκό ναυτικό παραδόθηκε στο βασίλειο του Πόντου. Το 88 π.Χ., μεγάλο μέρος της Ασίας έπεσε στα χέρια του Μιθριδάτη και για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών ορίστηκε στρατηγός για τους Ρωμαίους ο Σύλλας. Ο Σύλλας κρατήθηκε για οικονομικούς λόγους στη Ρώμη κι εκείνο το διάστημα ο Μιθριδάτης έσφαξε όλους τους Ιταλούς της Μικράς Ασίας και επιτέθηκε στη Ρόδο, μία από τους συμμάχους των Ρωμαίων. Η εκστρατεία στη Ρόδο απέτυχε όμως και μετέφερε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Γι αυτή τη φάση του πολέμου ανέθεσε την αρχιστρατηγία στον Αρχέλαο. Αυτός λεηλάτησε τη Δήλο το 87 π.Χ. Ο Αρχέλαος απέκτησε πολλούς συμμάχους μεταξύ αυτών και τους Βοιωτούς. Το 87 π.Χ. στρατηγός των Ρωμαίων έγινε ο Σούρα ο οποίος κατέλαβε τη Σκιάθο, αλλά έχασε μια μάχη στη Χαιρώνεια από τον Αρχέλαο. Ο Σύλλας τελικά από τη Ρώμη έφτασε στην Ελλάδα με μεγάλο στρατό. Πριν από τη μάχη το 86 π.Χ. ο Μιθριδάτης εκστράτευσε στη Μακεδονία, χωρίς να καταφέρει κάτι σημαντικό. Ο Λούκουλλος, ένας άλλος στρατηγός της Ρώμης, συγκέντρωσε φρουρές της Βοιωτίας κατά του Μιθριδάτη. Ο Σύλλας εν τω μεταξύ πολιορκούσε την Αθήνα (την οποία κατέλαβε τον ίδιο χρόνο). Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στη Χαιρώνεια. Από τη μία ο Αρχέλαος, ο Δρομιχαίτης, ο Αρκαθίας και ο Ταξίλης με 120.000 άνδρες και από την άλλη ο Σύλλας με 40.000 άνδρες. Κατά τη σφοδρή σύγκρουση, ο Σύλλας κατατρόπωσε τον αντίπαλο στρατό. Ο Αρχέλαος είχε απώλειες 110.000 ανδρών, ενώ για το στρατό του Σύλλα ο Πλούταρχος αναφέρει τον εκπληκτικό αριθμό των 12 ανδρών. Όμως εκτιμάται ότι ήταν μεγαλύτερες. Μετά τη μάχη ο Αρχέλαος ήττημένος ανακήρυξε το Σύλλα «νικητή στρατηγό». Μετά από λίγες βδομάδες ο Σύλλας συγκρούστηκε με το στρατό του βασιλείου του Πόντου στον Ορχομενό όπου ξανανίκησε. Η Βοιωτία αποδυναμώθηκε και περιήλθε σε ρωμαϊκό έλεγχο. Τελικώς ο Α' Μιθριδατικός πόλεμος έληξε με τη συνθήκη του Δαρδάνου. Πρώτος Μιθριδατικός πόλεμος στη δικτυακή πύλη του Πλουτάρχειου Ιστορικού και Πολιτιστικού Πάρκου Χαιρώνειας
Εβροπούλοι Κέρκυρας

Οι Εβροπούλοι είναι παραδοσιακό χωριό του νομού Κέρκυρας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κερκυραίων και έχει 339 κατοίκους (2011). Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού, σε απόσταση 5 χλμ δυτικά της πόλης της Κέρκυρας. Είναι χτισμένο επάνω σε λόφο σε υψόμετρο 101 μέτρων.

 Για την ονομασία υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη είναι κατά τον Χ. Κόλλα και είναι πως η ονομασία του χωριού προέρχεται από το επώνυμο Σέρβος (Σερβοπούλοι), το οποίο δεν απαντάται πλέον σε αυτόν τον οικισμό. Η δεύτερη εκδοχή είναι πως η ονομασία δόθηκε από την εγκατάσταση Εβραίων στην περιοχή κατά των 13ο αιώνα. Στην περιοχή Κουκουρίτσα του χωριού βρίσκεται η εξοχική κατοικία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια κτισμένη τον 17ο αιώνα η οποία έχει μετατραπεί σε μουσείο (Μουσείο Καποδίστρια). Στα εκθέματα του Μουσείου περιλαμβάνονται αντικείμενα καθημερινής χρήσης, έπιπλα κ.α. που ανήκουν στην οικογένεια του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια. Επίσης μαζί με το μουσείο στεγάζεται και το Κέντρο Μελετών για τον Καποδίστρια και την εποχή του, που ιδρύθηκε το 1981. Στον οικισμό βρίσκεται και το Μετόχι της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας η ίδρυση του οποίου ανάγεται στα 1746-1747. Χαρακτηρίστηκε ως παραδοσιακός οικισμός με το ΠΔ 19.10.1978 - ΦΕΚ 594 Δ΄ / 13.11.1978. Ο καθορισμός των ορίων του, έγινε με τη Νομαρχιακή Απόφαση με Αρ. Πρ. ΤΠ/8926/04.12.1986 βάσει του από 24.04.1985 ΠΔ, με την οποία ο οικισμός Εβροπούλων χαρακτηρίζεται αξιόλογος ως προς το βαθμό προστασίας, στάσιμος ως προς τη δυναμικότητα, συνεκτικός ως προς το βαθμό διασποράς και μεσαίος ως προς το μέγεθός του. Με το Ν. 2539/1997 συνενώθηκαν με το Δήμο Κερκυραίων οι κοινότητες Αλεπούς, Καναλιών και Εβροπούλων.
Σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό

Η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό καθιερώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2006. Ένα νέο Σύνταγμα, που επικυρώθηκε το Δεκέμβριο του 2005 και τέθηκε σε ισχύ το Φεβρουάριο του 2006, κατοχύρωσε την επιστροφή στη σημαία της περιόδου 1963-1971, με μία αλλαγή από ένα ανοικτό γαλάζιο χρώμα σε ουρανί, σύμβολο ειρήνης. Το κόκκινο είναι για το αίμα των μαρτύρων της χώρας και το κίτρινο για τον πλούτο του. Το αστέρι συμβολίζει το λαμπρό μέλλον για τη χώρα.

 Η προηγούμενη σημαία καθιερώθηκε το 1997. Ήταν παρόμοια με εκείνη τη σημαία που χρησιμοποιήθηκε από το 1960 ως το 1963. Στην αρχή, τα αστέρια στα αριστερά συμβόλιζαν τις 6 διοικητικές υποδιαιρέσεις της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Κονγκό, κάτι που δεν ισχύει σήμερα, επειδή η χώρα αποτελείται από 10 ανεξάρτητες επαρχίες και μία πόλη (την Κινσάσα). Η σημαία βασίστηκε στη σημαία επί βασιλιά Λεοπόλδου, η οποία υψώθηκε για πρώτη φορά το 1877. Ως δημιουργός της σημαίας εκείνης φέρεται ο εξερευνητής Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ. Έπειτα από την ανεξαρτησία στις 30 Ιουνίου του 1960 το βασικό σχέδιο παρέμεινε στη σημαία, ωστόσο έξι αστέρια ενσωματώθηκαν. Το μοτίβο αυτό χρησιμοποιήθηκε μόνο την περίοδο από το 1960 ως το 1963. Την περίοδο 1966-1971 το καθεστώς του Μομπούτου Σέσε Σέκο είχε τη δική του σημαία με ένα μικρό κίτρινο αστέρι και νια κόκκινη λωρίδα με κίτρινη γραμμή, η οποία διερχόταν διαγώνια προς το κέντρο. Το αστέρι αποτελούσε σύμβολο ενότητας. Έπειτα από τη μετονομασία του κράτους σε Ζαΐρ το 1971 η σημαία άλλαξε. Το φόντο έγινε πράσινο και ένα χέρι που κρατούσε δάδα με αναμμένη τη φλόγα μπήκε στη σημαία. Η σημαία εκείνη παρέμεινε ως την ανατροπή του Μομπούτου το 1997.