IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καγκεμνί

Ο Καγκεμνί ήταν βεζίρης στα πρώτα χρόνια βασιλείας του Τετί της Έκτης Δυναστείας. Η σύζυγος του Καγκεμνί ήτνα η Νεμπτινουμχέτ Σεσεσέτ ήταν Κόρη του Βασιλιά, πιθανόν του Τετί.

 Ο Καγκεμνί κατείχε αρκετούς τίτλους. Ήταν ο Επιστάτης των δύο οίκων του χρυσού και Επιστάτης των δύο Θησαυρών. Κατείχε επίσης θρησκευτικούς τίτλους, όπως Αρχιερέας του Ρα και Στολιστής του Μιν. Άλλα καθήκοντα περιελάμβαναν τα Επιστάτης του διακόσμου των δύο καμαρών του βασιλιά, Επιστάτης των Οίκων του Λευκού και Κόκκινου Στέμματος, και Φύλακας των κοσμημάτων του στέμματος. Ωε βεζίρης κατείχε επίσης τις θέσεις του Επιστάτη των γραφέων των εγγράφων του βασιλιά, Επιστάτης όλων των έργων του βασιλια΄, και Επιστάτης των έξι μεγάλων Αυλών. Ο Καγκεμνί θάφτηκε στο μεγαλύτερο μασταμπά στο νεκροταφείο του Τετί στη Σακάρα. Έχει διαστάσεις τετραγώνου 32 x 32 μέτρα. Ο μασταμπάς είναι κατασκευασμένος από μεγάλες πέτρες από ασβεστόλιθο. Ο μασταμπάς αποτελείται από ναΐσκο με έξι δωμάτια, υπόστυλη αίθουσα, πέντε αποθηκευτικά δωμάτια, δύο θαλάμους που περιείχαν πλοία, ένα σερντάμπ, και σκαλιά που οδηγούν στην κορυφή. Ο ναΐσκος ήταν διακοσμημένος, όπως και ο ταφικός θάλαμος ο οποίος βρισκόταν στο τέλος φρεατίου, και περιείχε πέτρινη σαρκοφάγο με επιγραφές μέσα στην οποία βρισκόταν ξύλινο φέρετρο. Ο τάφος αποτελείται από μια αίθουσα αμέσως μετά την είσοδο, που ακολουθείται από υπόστυλη αίθουσα και μετά μια σειρά από δωμάτια βόρεια αυτής. Η αίθουσα της εισόδου περιέχει σκηνές από την καθημερινή ζωή, συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνή με χορεύτριες. Η σκηνές της υπόστυλης αίθουσας δείχνουν το βεζίρη Καγκεμνί σε βάρκα που συνοδεύεται από μια μικρή βάρκα από πάπυρο που έχει τρεις άντρες. Υπάρχουν επίσης σκηνές ψαρέματος και άγριας φύσης με κροκόδειλους, λιβελούλες και βάτραχους, ενώ άλλες αναπαριστούν βοοειδή, και έναν άντρα που μεταφέρει ένα μοσχαράκι και μια αγελάδα που αρμέγεται. Τα δωμάτια της υπόστυλης αίθουσας δείχνουν τον Καγκεμνί σε μεταφερόμενη καρέκλα με ακόλουθους. Αυτή η σκηνή περιλαμβάνει αρκετούς από τους τίτλους του. Άλλες σκηνές σε αυτό το δωμάτιο αναπαριστούν ύαινες να ταΐζονται με τη βία, με ένα πολύ παρόμοιο τρόπο με εκείνο που υπάρχει στο τάφο του Μερερουκά.
Γκούντρεντ Μπγιέρνσον

Ο Γκούντρεντ Μπγιέρνσον, νορβηγ.: Gudrød Bjørnsson, από τον Οίκο του Χορφάγκρε ήταν -κατά την ύστερη παράδοση- ο γιος του Μπγιέρν Φέρμαν βασιλιά του Βέστφολντ, και εγγονός του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε) της Νορβηγίας. Αυτές οι παραδόσεις κάνουν τον Γκούντρεντ ως πατέρα του Χάρλαντ Γκρένσκ και πάππο του Αγίου Όλαφ Β΄ από την πλευρά του πατέρα, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές έχουν προτείνει ότι αυτή η γενεαλογία κατασκευάστηκε για να συνδέσει τον Άγιο Όλαφ Β΄ με τον Χάραλντ Α΄.

 Αφού ο πατέρας του Γκούντρεντ είχε σκοτωθεί από τον Έρικ Α΄ τον Αιματοβαφή, έζησε με τον θείο του Όλαφ Χάραλντσον Γκάιρστανταλφ, τον βασιλιά του Βίνγκουλμαρκ. Ο Όλαφ επαναστάτησε εναντίον του Έρικ Α΄, αλλά σκοτώθηκε στη μάχη, και έτσι ο γκούντρεντ έπρεπε να διαφύγει στο Όπλαντ. Όταν ο Χάακον Α΄ ο Αγαθός έγινε βασιλιάς, ο Γκούντρεντ έλαβε το Βέστφολντ, το βασίλειο του πατέρα του, ως φέουδο. Ο Γκούντρεντ σκοτώθηκε στην περιοχή του Tένσμπεργκ, από τον Χάραλντ Β΄ τον Φαιοχίτωνα, ο οποίος φοβόταν μία εξέγερση από τους υφιστάμενούς του βασιλείς. This article contains content from the Owl Edition of Nordisk familjebok, a Swedish encyclopedia published between 1904 and 1926, now in the public domain. ([1], [2])
Π.Α.Σ. Αετός Κιλκίς

Ο Πολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος Αετός Κιλκίς είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Κιλκίς, στο Νομό Κιλκίς, όπου και βρίσκεται η έδρα του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1999 και χρώματα του το κίτρινο και το μπλε. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα αποκλειστικά καλαθοσφαίρισης.

 Ο σύλλογος ξεκίνησε επισήμως τις δραστηριότητές του το Μάιο του 1999 μετά από πρωτοβουλία παλαιών παικτών και παραγόντων του τμήματος καλαθοσφαίρισης του Γ.Α.Σ. Κιλκίς. Η πορεία του ξεκίνησε από τη Γ' Κατηγορία Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ., την κορυφή της οποίας κατέκτησε την περίοδο 1999-2000. Η επόμενη χρονιά, 2000-01, υπήρξε εξίσου πετυχημένη, καθώς ο σύλλογος κατέκτησε και πάλι την πρώτη θέση, της Β' Κατηγορίας αυτή τη φορά, πετυχαίνοντας και πάλι την άνοδο. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, η αυξανόμενη δραστηριότητα και δυναμική του Αετού είχε σαν αποτέλεσμα την απορρόφηση του αντίστοιχου τμήματος του Γ.Α.Σ. Κιλκίς.Η ομάδα διαθέτει στην τροπαιοθήκη της ακόμη ένα πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας, εκείνο του 2007. Χρονιά σταθμός στην ιστορία του συλλόγου υπήρξε το 2009, οπότε και με την κατάκτηση τόσο του Πρωταθλήματος, όσο και του Κυπέλλου Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. (απέναντι στον Α.Σ. Αναγέννηση Λιτόχωρου), πέτυχε την άνοδό του στις Εθνικές Κατηγορίες. Προπονητής του συλλόγου την περίοδο αυτή ήταν ο Χρήστος Χατζόπουλος.Κατά την πρώτη του περίοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία, 2009-10, ο Αετός κατέλαβε την 4η θέση του 1ου Ομίλου Βορρά, παραμένοντας δίχως προβλήματα στην κατηγορία. Ωστόσο την επόμενη χρονιά, 2010-11 η ομάδα του Κιλκίς τερμάτισε στην 9η θέση, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο Αετός κατέκτησε και πάλι το οικείο του τοπικό πρωτάθλημα επιστρέφοντας μετά από ένα χρόνο στη Γ' Εθνική. Η θητεία του αυτή στις εθνικές κατηγορίες υπήρξε μονοετής καθώς την περίοδο 2012-13, στο Πρωτάθλημα του 1ου Ομίλου Βορρά, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί.Το τμήμα παίδων του συλλόγου έχει αναδειχθεί Πρωταθλήτρια Ομάδα της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. το 2004, ενώ αντίστοιχο επίτευγμα πέτυχε το τμήμα παμπαίδων το 2002 και το 2008. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Π.Α.Σ. Αετός Κιλκίς διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.Έδρα του συλλόγου είναι το κλειστό προπονητήριο στο Β' Γυμνάσιο Κιλκίς. Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αετού διαθέτει στην τροπαιοθήκη του τρία Πρωταθλήματα Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ., εκείνα των ετών 2000, 2003 και 2004.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση της τελικής κατάταξης. Τις δύο επόμενες περιόδους, 2010-11 και 2011-12, ο σύλλογος δεν συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών.Έχοντας επιστρέψει στα γήπεδα την περίοδο 2012-13, η ομάδα ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα.Εδρα του συλλόγου είναι το Β' Δ.Α.Κ. Κιλκίς. Π.Α.Σ. Αετός Κιλκίς, επίσημο ιστολόγιο.
Τάκης Παπαβασιλείου

Ο Δημήτριος (Τάκης) Παπαβασιλείου (Πολυδάμειο Φαρσάλων, 1945 - Λάρισα, 28 Φεβρουαρίου 2012), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Λάρισας από το 1994 ως το 1995.

 Σπούδασε οικονομικά στο ΑΠΘ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ξεκίνησε να διδάσκει Οικονομικές Επιστήμες στο ΤΕΙ της Λάρισας το 1977 ως έκτακτος και επτά χρόνια μετά άρχισε να διδάσκει στο τμήμα λογιστικής ως μόνιμος καθηγητής. Ασχολήθηκε με την πολιτική και κατά την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διορίστηκε περιφερειάρχης Θεσσαλίας και Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ στις 31 Δεκεμβρίου 1994 σε αντικατάσταση του Ιωάννη Φλώρου, που έγινε Νομάρχης Λάρισας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1995 αντικαταστάθηκε στην έδρα του από τον Ιωάννη Καραμπάτσα. Όταν πέθανε, έπειτα από δωδεκαήμερη νοσηλεία στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο, το 2012, δίδασκε ως αναπληρωτής καθηγητής στο ΤΕΙ της Λάρισας.Ο Παπαβασιλείου άφησε και συγγραφικό (επιστημονικό) έργο.
Ματς Γκρεν

Ο Ματς Άκε Γκρεν (γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1963) είναι Σουηδός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην αμυντικός παίχτης . Έπαιξε για την Γκέτεμποργκ και την Γκράσχοπερ κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής καριέρας που διήρκεσε μεταξύ 1978 και 2000. Πλήρης διεθνής μεταξύ 1984 και 1992, κέρδισε 22 συμμετοχές για την εθνική ομάδα της Σουηδίας και εκπροσώπησε τη χώρα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 1990 . Ο Γκρεν έπαιζε αρχικά ως επιθετικός, αλλά καθώς ήταν παίκτης χρησιμότητας, τα τελευταία δέκα χρόνια στην Γκρασχόπερ έπαιξε ως αμυντικός και έγινε επίσης αρχηγός της ομάδας .

 Ο Γκρεν έπαιξε για την Φάλου την περίοδο 1982-1984. Στη συνέχεια έπαιξε για την Γκέτεμποργκ το 1984-1985 και έγινε πρωταθλητής Σουηδίας το 1984. Στη συνέχεια ο Γκρεν μετακόμισε στην Γκρασχόπερ, όπου έπαιξε από το 1985 έως το 2000. Κέρδισε την Εθνική Ελβετίας πέντε φορές (1990, 1991, 1995, 1996, 1998) και κατέκτησε τέσσερις τίτλους Κυπέλλου Ελβετίας (1988, 1989, 1990, 1994). Ο Γκρεν έπαιξε 22 παιχνίδια για την εθνική ομάδα της Σουηδίας και ήταν μέλος της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 1990 κατά την διάρκεια του οποίου συμμετείχε σε ένα παιχνίδι μπαίνοντας ως αλλαγή. Ήταν βοηθός μάνατζερ της Γκρασχόπερς από το 2009. Στις 31 Μαΐου 2009 ονομάστηκε νέος προπονητής της Βάιλε Μπόλντκλουμπ και υπέγραψε εδώ για τρία χρόνια μεταξύ 30 Ιουνίου 2012. Λόγω κακής έναρξης της ανοιξιάτικης σεζόν του 2011, όπου η Βέιλε έπεσε από τη 2η κατηγορία στην 3η στην 1η κατηγορία της Δανίας, ο Γκρεν απολύθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου στις 12 Απριλίου 2011. Το 2014, ο Gren άφησε τη δουλειά του ως διευθυντής Τζόνκοπινγκς Σόδρα για να αναλάβει το ρόλο του αθλητικού διευθυντή στην Γκέτεμποργκ . Στις 10 Οκτωβρίου 2018, με τον σύλλογο να παρουσιάζει κακά αποτελέσματα και να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, η Γκέτεμποργκ απέλυσε τον Γκρεν. Γκέτεμποργκ Πρωταθλητής Σουηδίας : 1984Γκρασχόπερς Εθνικό Πρωτάθλημα Ελβετίας : 1989–90, 1990–91, 1994–95, 1995–96, 1997–98 Κύπελλο Ελβετίας : 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1993–94 BK Χάκεν Νταμαλσβένκαν : 2020
Τκβαρτσέλι

Το Τκβαρτσέλι (γεωργιανά: ტყვარჩელი, αμπχαζικά: Тҟəарчал, Τκουαρτσάλ, ρωσικά: Ткварчели, Τκβαρτσέλι) είναι πόλη στην Αμπχαζία, Γεωργία. Βρίσκεται στον ποταμό Γαλίντζγκα (Αάλντζγκα) και ένας σιδηρόδρομος συνδέει την πόλη με το Οτσαμτσίρε.

 Η εξόρυξη άνθρακα, η οποία ξεκίνησε στην περιοχή το 1935, αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ειδικά μετά την απώλεια του Ντονμπάς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής. Το Τκβαρτσέλι έλαβε καθεστώς πόλης στις 9 Απριλίου 1942.Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αμπχαζία (1992-3), το Τκβαρτσέλι άντεξε, μέσω της ρωσικής ανθρωπιστικής και στρατιωτικής βοήθειας, την ταραγμένη πολιορκία από τις γεωργιανές δυνάμεις. Από το 1995, είναι το κέντρο της νεοσυσταθείσας Περιφέρειας Τκβαρτσέλι. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2008, ο πρόεδρος Σεργκέι Μπαγκάπς της απένειμε τον τιμητικό τίτλο της Ηρωίδας Πόλης. Ο πληθυσμός της πόλης πριν την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (1989) ήταν 21.744 κάτοικοι. Οι τρεις δε κύριες εθνότητες ήταν οι Αμπχάζιοι (42,3%), οι Ρώσοι (24,5%) και οι Γεωργιανοί (23,4%). Ως αποτέλεσμα του Πολέμου στην Αμπχαζία, οι βιομηχανίες της πόλης έκλεισαν οριστικά και ο πληθυσμός της μειώθηκε στα επίπεδα μεταξύ 7.000 και 8.000 το 2004 σύμφωνα με ορισμένες πηγές και μόνο σε 4.800 κατοίκους σύμφωνα με άλλες πηγές. Κατά την απογραφή του 2003, ο πληθυσμός της ήταν 4.786 κάτοικοι. Μέχρι την απογραφή του 2011, είχε αυξηθεί σε 5.013. Από αυτούς, το 66,5% ήταν Αμπχάζιοι, το 17,4% Γεωργιανοί, 9,7% Ρώσοι, 1,3% Ουκρανοί, 1,1% Αρμένιοι και 0,4% Έλληνες.
Δήμος Δομοκού (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο δήμος Δομοκού του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Δομοκού. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους δήμους Θεσσαλιώτιδας, Ξυνιάδας, και Λαμιέων καθώς και με τους νομούς Μαγνησίας και Καρδίτσας. Ο δήμος αποτελούταν από δεκαέξι δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.692 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Δομοκός.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Δομοκού -- ο Δομοκός [ 1.556 ] Δ.δ. Αχλαδέας -- η Αχλαδιά [ 92 ] Δ.δ. Βουζίου -- το Βούζι [ 163 ] Δ.δ. Γερακλίου -- το Γερακλί [ 81 ] Δ.δ. Καρυών -- οι Καρυές [ 318 ] Δ.δ. Λεύκας -- η Λεύκα [ 325 ] Δ.δ. Μακρολιβάδου -- το Μακρολίβαδο [ 205 ] Δ.δ. Μαντασιάς -- η Μαντασιά [ 336 ] Δ.δ. Μελιταίας -- η Μελιταία [ 304 ] Δ.δ. Νέας Μακρίσης -- η Νέα Μάκριση [ 144 ] Δ.δ. Νεοχωρίου -- το Νεοχώρι [ 193 ] Δ.δ. Παλαμά [ 359 ] ο Παλαμάς [ 177 ] ο Νέος Παλαμάς [ 182 ] Δ.δ. Πετρωτού -- το Πετρωτό [ 480 ] Δ.δ. Πολυδενδρίου -- το Πολυδένδρι [ 100 ] Δ.δ. Πουρναρίου [ 522 ] το Πουρνάρι [ 518 ] ο Σταθμός Δομοκού [ 4 ] Δ.δ. Φυλιαδώνος -- η Φυλιαδών [ 514 ] Δήμος Δομοκού
Χάρων (μυθολογία)

Στην Ελληνική μυθολογία, ο Χάρων (ή Χάρος στα νέα ελληνικά) ήταν ο πορθμέας του Άδη. (Το αντίστοιχο στην Ετρουσκική μυθολογία ήταν ο Charun). Μετέφερε με τη βάρκα του, τους πρόσφατα αποθανόντες από τη μια όχθη του ποταμού Αχέροντα στην άλλη, όπου σύμφωνα με τη μυθολογία βρισκόταν η είσοδος του Άδη. Οι νεκροί έπρεπε οπωσδήποτε να πληρώσουν στον Χάροντα έναν οβολό για τα ναύλα. Γι' αυτό στην αρχαία Ελλάδα τοποθετούσαν πάντα έναν οβολό κάτω από τη γλώσσα των νεκρών σωμάτων πριν τα ενταφιάσουν, για να έχει να πληρώσει ο νεκρός τον Χάροντα. Όσοι δεν είχαν να πληρώσουν ήταν καταδικασμένοι να περιπλανιούνται στις όχθες του Αχέροντα για εκατό χρόνια.Ο Χάρων ήταν γιος του Ερέβους και της Νύχτας. Παριστανόταν σαν ένας ιδιότροπος, σκελετωμένος γέροντας ή ως φτερωτός δαίμονας με ένα διπλό σφυρί.

 Συχνά αναφερόταν ότι μετέφερε τις ψυχές αντίπερα στον ποταμό της Στύγας. Αυτό προτείνεται από τον Βιργίλιο στην Αινειάδα του. Ωστόσο, στις περισσότερες πηγές, συμπεριλαμβανομένου και του Παυσανία (x.28) και, αργότερα, της Κόλασης του Δάντη, ο ποταμός ήταν ο Αχέροντας.Στο έργο του Λουκιανού, Νεκρικοί Διάλογοι, ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος αναφέρεται ως ο μόνος που διέσχισε ποτέ τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει τον οβολό στο Χάρο - αφού δεν είχε. Στο διάλογο αυτόν εμφανίζεται για πρώτη φορά και η ρήση "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" (δεν μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει), η οποία έμεινε παροιμιώδης.Σύμφωνα με την Αινειάδα του Βιργίλιου (βιβλίο 6), η Κυμαία Σίβυλλα κατευθύνει τον Αινεία στο χρυσό κλώνο που είναι απαραίτητος για να διασχίσει το ποτάμι ενόσω είναι ακόμη ζωντανός και να επιστρέψει στον κόσμο. Ο Ορφέας επίσης έκανε το ταξίδι στον κάτω κόσμο και γύρισε πίσω ζωντανός.Ο Δάντης Αλιγκιέρι ενσωμάτωσε τον Χάροντα στη Χριστιανική μυθολογία στη Θεία Κωμωδία του. Είναι ίδιος με το Ελληνικό αντίστοιχό του, πληρώνεται έναν οβολό για να διασχίσει τον Αχέροντα. Είναι ο πρώτος χαρακτήρας που κατονομάζεται από όσους συναντά ο Δάντης στην Κόλαση, στο τρίτο Άσμα της "Κόλασης". Το όνομα Χάρων πιθανότατα προέρχεται από το επίθετο "χάρων", που αποτελεί ποιητικό τύπο του αρχαίου χαροπός/ -ωπός < ρήμα χαίρω. Δεδομένου ότι ο Χάρων ήταν χθόνια θεότητα, η απευθείας συσχέτιση με το ρήμα χαίρω οφείλεται σε ευφημισμό. Μία άλλη εκδοχή δόθηκε από τον Διόδωρο Σικελιώτη κατά τον οποίο η λέξη Χάρων προέρχεται από το αιγυπτιακό όνομα "charon" για τον βαρκάρη που μετέφερε τους νεκρούς. Για μια πιο εμβριθή μελέτη της ετυμολογίας του ονόματος καθώς και του συσχετισμού του με το ρήμα χαίρω έχει εκδοθεί ως ανάτυπο από την επετηρίδα της φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ η μελέτη του δρος Κωνσταντίνου Σιαμάκη "Στυξ και Τάρταρος". Η Θεία Κωμωδία του Δάντη Χάρων (δορυφόρος του Πλούτωνα) Χαρούν Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charon στο Wikimedia Commons
Ρωμαϊκή γραφή

Η ρωμαϊκή γραφή είναι σύμφωνα με την ελληνική παλαιογραφία η ελληνική γραφή με την οποία είναι γραμμένοι οι ελληνικοί χειρόγραφοι πάπυροι στην Αίγυπτο της ρωμαϊκής περιόδου, η οποία εκτείνεται από τον αυτοκράτορα Αύγουστο μέχρι τον Διοκλητιανό. Αν και αναφέρεται στην ελληνική και όχι στην λατινική γραφή, ονομάζεται έτσι για να διακρίνεται από την προγενέστερη πτολεμαϊκή γραφή, η οποία ήταν σε χρήση κατά την πτολεμαϊκή περίοδο (323 - 30 π.Χ.), αλλά και τη βυζαντινή γραφή των μεταγενέστερων βυζαντινών χρόνων.

 Η ρωμαϊκή γραφή χαρακτηρίζεται για την γενικά μικρή και στενή μορφή των γραμμάτων, και την γενικά συμπαγή εικόνα του όλου κειμένου. Οι ευθείες γραμμές αποφεύγονται γενικά, και τα γράμματα αποκτούν καμπύλες, ενώ γράφονται σχεδόν χωρίς η μύτη του καλαμιού να σηκώνεται από τον πάπυρο. Φρέντερικ Κένυον (1863-1952) (1899). The palaeography of Greek papyri. Oxford: Clarendon Press. σελ. 111. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2011. Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον (1840-1929), Σπυρίδων Λάμπρου (1851-1919) (μετ.) (1903). Εγχειρίδιον ελληνικής και λατινικής παλαιογραφίας. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. σελ. 233. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2011.
Περιοχή Μκίνγκα

Η Περιοχή Μκίνγκα (Αγγλικά: Mkinga District και Σουαχίλι: Wilaya ya Mkinga), είναι μία από τις οκτώ Περιοχές (Επαρχίες) στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region) της Τανζανίας. Η Επαρχία Μκίνγκα (Mkinga District) δημιουργήθηκε το 2007, όταν διαχωρίστηκε από την Περιοχή Μουχέζα (Muheza District).

 Κατά την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μκίνγκα (Mkinga District) ήταν 118.065 άτομα. Από το 2012, η Περιοχή Μκίνγκα (Mkinga District), διαιρείται διοικητικά σε 21 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Τάνγκα Τάνγκα Παραπομπές σημειώσεων
Έντουαρντ Μπούχνερ

Ο Έντουαρντ Μπούχνερ (20 Μαΐου 1860 – 13 Αυγούστου 1917) ήταν γερμανός χημικός, παραλήπτης του βραβείου Νόμπελ Χημείας για το 1907 για την εργασία του σχετικά με τη ζύμωση.

 Ο Μπούχνερ γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν γιος γιατρού και καθηγητή. Ο μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Χανς Ερνστ Άουγκουστ Μπούχνερ. Το 1884, ξεκίνησε να σπουδάζει χημεία με τον Αδόλφο φον Μπάιερ και βοτανική με τον Καρλ Νέγκελι, στο Βοτανικό Ινστιτούτο στο Μόναχο. Μετά από μια περίοδο εργασίας με τον Χέρμαν Έμιλ Φίσερ στο Ερλάνγκεν, ο Μπούχνερ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου με διδακτορικό το 1888, με καθηγητή τον Τέοντορ Κούρτιους. Πέθανε στην μάχη του Μαρασέστι και θάφτηκε στο νεκροταφείο των γερμανών στρατιωτών στη Φωξάνη της Ρουμανίας. Ο Μπούχνερ παντρεύτηκε την Λότε Σταλ το 1900. Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εντάχθηκε στον στρατό και προβιβάστηκε στον βαθμό του Ταγματάρχη, διοικώντας μια μονάδα μεταφοράς πυρομαχικών στο δυτικό και στη συνέχεια στο ανατολικό μέτωπο.Τον Μάρτιο του 1916 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Βίρτσμπουργκ. Τον Απρίλιο του 1917 επανεντάχθηκε στον στρατό. Στις 11 Αυγούστου 1917, ενώ υπηρετούσε στη Φωξάνη της Ρουμανίας, χτυπήθηκε από θραύσμα οβίδας και πέθανε δύο μέρες αργότερα.. Eduard Buchner (1897). «Alkoholische Gährung ohne Hefezellen (Vorläufige Mitteilung)». Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft 30: 117–124. doi:10.1002/cber.18970300121. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k907462/f121.table. Eduard Buchner, Rudolf Rapp (1899). «Alkoholische Gährung ohne Hefezellen». Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft 32 (2): 2086–2094. doi:10.1002/cber.189903202123. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k90753b/f735.table. Robert Kohler (1971). «The background to Eduard Buchner's discovery of cell-free fermentation». Journal of the History of Biology 4 (1): 35–61. doi:10.1007/BF00356976. PMID 11609437. Robert Kohler (1972). «The reception of Eduard Buchner's discovery of cell-free fermentation». Journal of the History of Biology 5 (2): 327–353. doi:10.1007/BF00346663. PMID 11610124. Works by or about Eduard Buchner at Internet Archive Buchner's Nobel Lecture Cell Free Fermentation Biography Buchner, Eduard (1897). «Alcoholic Fermentation Without Yeast Cells». Ber. Dtsch. Chem. Ges. 30: 117–124. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-08-19. https://web.archive.org/web/20060819030420/http://bip.cnrs-mrs.fr/bip10/buchner0.htm.
Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου

Το Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου (αλβανικά: Teatri Kombëtar, σερβικά: Народно позориште) ιδρύθηκε το 1946 στην πόλη Πρίζρεν. Είναι ο κορυφαίος θεατρικός θεσμός στη χώρα και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο αριθμό παραγωγών. Το Εθνικό Θέατρο είναι το μόνο δημόσιο θέατρο στο Κοσσυφοπέδιο και επομένως χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, Νεότητας και Αθλητισμού. Σε αυτό το θέατρο έχουν διεξαχθεί πάνω από 400 πρεμιέρες, οι οποίες παρακολουθήθηκαν από περισσότερα από 3 εκατομμύρια θεατές.

 Το Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου ιδρύθηκε το 1946 στην Πρίζρεν και ήταν το πρώτο επαγγελματικό θέατρο στο Κοσσυφοπέδιο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή ονομαζόταν Λαϊκό Επαρχιακό Θέατρο και είχε τοποθετηθεί στο κέντρο αθλητισμού «Παρτιζάν». Τότε διέθετε μια πολύ μικρή σκηνή και δεν εκπλήρωνε τις βασικές απαιτήσεις για ένα χώρο που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ως θέατρο. Οι ιδρυτές του πρώτου επαγγελματικού θεάτρου στο Κοσσυφοπέδιο ήταν οι Πάβλε Βουγκρίνατς, ο Μίλαν και ο Σίσα Πετρόβιτς, οι οποίοι συγκέντρωσαν νέους ταλαντούχους ηθοποιούς πρόθυμους να εργαστούν για το θέατρο και ονόμασαν τον Σεφκέτ Μουσλίου ως γενικό διευθυντή τους. Μετά την συγκρότηση του προσωπικού με 14 ενθουσιώδεις καλλιτέχνες, ιδρύθηκε επίσημα στις 7 Οκτωβρίου 1945 το Λαϊκό Επαρχιακό Θέατρο. Η πρώτη επίσημη παράσταση που διεξήχθη από αυτό το θέατρο ονομάστηκε «Η Ζαχαρένια Μπάλα». Το 1946 το θέατρο μεταφέρθηκε στην Πρίστινα, όπου υπήρξε διακοπή λειτουργίας του λόγω της κατασκευής νέων εγκαταστάσεων. Δύο χρόνια αργότερα, ανακοινώθηκε η επίσημη αναγέννηση του θεάτρου από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Σερβίας, στις 1 Μαΐου 1949.Από το 1981 έως το τέλος του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο το θέατρο λειτουργούσε υπό πολιτική πίεση από τη Σερβία, επομένως πολλοί Αλβανοί καλλιτέχνες απολύθηκαν και δημιουργήθηκαν παράλληλα διάφορα μικρότερα θέατρα. Οι περισσότεροι απολυμένοι καλλιτέχνες συνέχισαν τη σταδιοδρομία τους στα μικρότερα θέατρα και μερικοί από αυτούς σήμερα αποτελούν μέρος του επαγγελματικού προσωπικού του Εθνικού Θεάτρου. Το 1999, αμέσως μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, το όνομα του θεάτρου άλλαξε σε Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου.
Σοφία Σπυρλιάδου

Η Σοφία Σπυρλιάδου (1983) είναι Ελληνίδα δημιουργός κόμικς. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1983 και μεγάλωσε στο Κιλκίς, όπου και τελείωσε το σχολείο το 2001. Από τότε μέχρι σήμερα (2006) φοιτά στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ.. Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις κόμικς και ζωγραφικής καθώς και στο φανζίν Frogs & Dogs που εκδίδει από το 2005 με τις Χριστίνα Ανθηροπούλου και Σταυρούλα Ανθηροπούλου. To 2005 αυτοέκδωσε το προσωπικό φανζίν Το Τρίγωνο και το 2006 το προσωπικό φανζίν Το Κεφάλι.

 Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση κόμικς με τίτλο Τέλος σαιζόν στα πλαίσια της φοιτητικής εβδομάδας του Α.Π.Θ. , Θεσσαλονίκη, 2004. Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση κόμικς με τίτλο Με το ζόρι στα πλαίσια της φοιτητικής εβδομάδας του Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, 2005. Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση κόμικς με τίτλο Η έκτη έκθεση στα πλαίσια της φοιτητικής εβδομάδας του Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, 2006. Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση κόμικς με τίτλο Έξοδος κινδύνου στα πλαίσια της φοιτητικής εβδομάδας του Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, 2007. Επίσημο blog του Frogs & Dogs Βιογραφικό στο Lollidope.gr
Μαρκέλλα

(Να μην συγχέεται με την Αγία Μαρκέλλα) Η Μαρκέλλα (325 – 410) ήταν Ρωμαία ευγενής που κανονικοποιήθηκε από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία λόγω της συνεισφοράς της στην δημιουργία του χριστιανικού μοναστικού συστήματος.

 Η Μαρκέλλα γεννήθηκε σε οικογένεια Ρωμαίων ευγενών και ήταν γνωστή για την ομορφιά της και την εγκράτειά της. Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία μετά τον θάνατο του πατέρα της αλλά έμεινε χήρα μετά από μόλις εννέα μήνες γάμου Σύμφωνα με το ρωμαϊκό έθιμο της εποχής ήταν υποχρεωμένη να ξαναπαντρευτεί αλλά εκείνη αρνήθηκε προκειμένου να αφοσιωθεί στην μελέτη των Ιερών Γραφών.Από νωρίς ασχολήθηκε ενεργά με τον Χριστιανισμό και δημιούργησε στο παλάτι της την πρώτη μοναστική κοινότητα στη Ρώμη. Υπό την ηγεσία της οι μοναχές ζούσαν ασκητικό βίο και απαρνιούνταν τα υλικά αγαθά και τις σαρκικές απολαύσεις προκειμένου να επιτύχουν τους πνευματικούς τους στόχους. Η κοινότητα της Μαρκέλλας απέκτησε τόσο μεγάλη φήμη που πολύ σύντομα άρχισαν να ακολουθούν το παράδειγμά της και άλλοι και άρχισαν να ιδρύονται τα πρώτα ρωμαϊκά μοναστικά τάγματα.Συνεργάστηκε με την Αγία Παύλα και την Αγία Ευστοχία ενώ ο Άγιος Ιερώνυμος ήταν φίλος της και, καθώς προτιμούσε να διδάσκει την Βίβλο σε γυναίκες παρά σε άντρες, επισκεπτόταν συχνά το μοναστήρι της και δίδασκε τις μοναχές. Κάποια στιγμή αργότερα ο Άγιος Ιερώνυμος, η Αγία Παύλα και η Αγία Ευστοχία αποφάσισαν να φύγουν για την Βηθλεέμ με σκοπό να ιδρύσουν εκεί μοναστήρι και προσπάθησαν να πείσουν και την Μαρκέλλα να πάει μαζί τους αλλά εκείνη αρνήθηκε. Αυτό το γεγονός δεν εμπόδισε τον Άγιο Ιερώνυμο να διατηρήσει τη φιλία που είχε δημιουργήσει μαζί της και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του διατηρούσε συχνή αλληλογραφία μαζί της στην οποία επιδίδονταν σε θεολογικές συζητήσεις. Κάποιες πηγές αναφέρουν πως ήταν μαθήτριά του, αλλά γνωρίζουμε από την αλληλογραφία τους πως εκείνη δεν δίσταζε να ασκήσει κριτική στις απόψεις του και του συμπεριφέρονταν ως ίση. Άλλωστε ο ίδιος ο Άγιος Ιερώνυμος, όχι απλά μίλησε με θαυμασμό για την Μαρκέλλα και τις γνώσεις της, αλλά περιέγραψε και το πως διάφοροι ιερείς και άλλοι λόγιοι την συμβουλεύονταν συχνά καθώς είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη ως σοφή και λόγια. Το 410 οι Γότθοι εισέβαλλαν στην Ρώμη και την βασάνισαν προσπαθώντας να την κάνουν να ομολογήσει που είχε κρυμμένη την περιουσία της. Εκείνη όμως δεν είχε πια καθόλου χρήματα γιατί τα είχε δώσει σε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες. Κάποια στιγμή κατάφερε να δραπετεύσει αλλά τελικά πέθανε τον Αύγουστο τη ίδιας χρονιάς από τα τραύματά της στα χέρια της αγαπημένης της μαθήτριας Πριντσίπια.Μετά τον θάνατό της ο Άγιος Ιερώνυμος έγραψε προς τιμήν της την επιστολή «Προς Πριντσίπια» (To Principia) στην οποία μνημονεύει τον βίο και το έργο της με σκοπό να παρηγορήσει την αγαπημένη μαθήτρια της Μαρκέλλας. Αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη και την καθολική Εκκλησία και η γιορτή της είναι στις 31 Ιανουαρίου. Παρά την συνεισφορά της στην δημιουργία του μοναστικού συστήματος η Μαρκέλλα είναι μία από τις λιγότερο γνωστές αγίες.Η Μαρκέλλα αναφέρεται στο έργο τέχνης της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο».
Οικογένεια Αθηνογένη

Η οικογένεια Αθηνογένη είναι παλιά αθηναϊκή οικογένεια, μέλης της οποίας διακρίθηκαν στις επιχειρήσεις και στον δημόσιο βίο. Σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανέλιξη της οικογένειας διαδραμάτισε ο γάμος του Γεωργίου Αθηνογένη με την αδελφή του τραπεζίτη και πρωθυπουργού Στέφανου Σκουλούδη, Μαρία. Το Μέγαρο της οικογένειας διατηρείται ακόμα και σήμερα στην οδό Σταδίου. Το αρχείο Αθηνογένη φυλάσσεται στο Εθνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) και την Γεννάδειο Βιβλιοθήκη ύστερα από δωρεά της οικογένειας περι το 1990.

 Εμμανουήλ Αθηνογένης, σύζυγος Μαρίας ΛάτρηΓεώργιος Αθηνογένης, τραπεζίτης, σύζυγος Μαρίας Σκουλούδη (αδελφή του Στέφανου Σκουλούδη) και γιος του ΕμμανουήλΈλλη Αθηνογένη, σύζυγος Γεωργίου Χρουσάκη και κόρη του Γεωργίου Κλεώνη Αθηνογένη, σύζυγος Ιωάννη Χρουσάκη και κόρη του Γεωργίου Θάλια Αθηνογένη, σύζυγος Ιωάννη Κουντουριώτη και κόρη του Γεωργίου Δανάη Αθηνογένη, σύζυγος Δημητρίου Καλλέργη και κόρη του ΓεωργίουΈφη Καλλέργη, σύζυγος Θεόδωρου Κουντουριώτη και κόρη της ΔανάηςΠαύλος Κουντουριώτης, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και γιος της ΈφηςΙωάννης Καλλέργης, διπλωμάτης και γιος της ΔανάηςΣτέφανος Αθηνογένης, γιος του Γεωργίου Ιωάννης Αθηνογένης, τραπεζίτης, πολιτικός, σύζυγος Αικατερίνης Αθανασίου Κανακάρη - Ρούφου και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος Αθηνογένης (1930 - 1987), σύζυγος Βεατρίκης Verity και γιος του ΙωάννηΑικατερίνη Αθηνογένη, κόρη του ΓεωργίουΜαρία Αθηνογένη, σύζυγος Μιχαήλ Κοντολέφα και κόρη του ΙωάννηΠολύμνια Αθηνογένη, σύζυγος Θεόδωρου Μπαλτατζή και κόρη του ΓεωργίουΓιαννάκος Αθηνογένης, γιος του ΕμμανουήλΑντώνιος Αθηνογένης, δικηγόρος, βουλευτής και γιος του ΓιαννάκουΙωάννης Αθηνογένης, γιος του Αντώνη
Απλά συνεκτικός χώρος

Στην τοπολογία, ένας τοπολογικός χώρος ονομάζεται απλά συνεκτικός (ή 1-συνεκτικός ή 1-απλά συνεκτικός) εάν είναι δρομοσυνεκτικός και κάθε μονοπάτι μεταξύ δύο σημείων μπορεί να μετασχηματίζεται κατά συνεχή τρόπο σε οποιοδήποτε άλλα τέτοιο μονοπάτι διατηρώντας παράλληλα τα δύο άκρα του. Η θεμελιώδης ομάδα ενός τοπολογικού χώρου είναι ένας δείκτης της αποτυχίας του χώρου στο να είναι απλά συνεκτικός: ένας δρομοσυνεκτικός τοπολογικός χώρος είναι απλά συνδεδεμένος εάν και μόνο εάν η θεμελιώδης ομάδα του είναι τετριμμένη.

 Ανεπίσημα, ένα αντικείμενο στο χώρο μας είναι απλά συνεκτικό αν αποτελείται από ένα κομμάτι και δεν έχει «τρύπες» που να το διαπερνούν. Για παράδειγμα, ούτε ένα ντόνατ ούτε ένα φλιτζάνι του καφέ (με λαβή) είναι απλά συνεκτικά, αλλά ένα μπαλόνι είναι απλά συνεκτικό. Σε δύο διαστάσεις, ένας κύκλος δεν είναι απλά συνεκτικός, αλλά ένας δίσκος και μια γραμμή είναι. Οι χώροι που είναι συνεκτικοί αλλά όχι απλά συνεκτικοί ονομάζονται μη-απλά συνεκτικοί ή πολλαπλά συνεκτικοί. Ο ορισμός λαμβάνει υπόψη μόνο τρύπες σε σχήμα λαβής. Μια σφαίρα (ή ισοδύναμα, ένα μπαλόνι) είναι απλά συνεκτική, επειδή κάθε βρόχος στην επιφάνεια της μπορεί να συσταλεί σε ένα σημείο, ακόμα κι αν έχει μια «τρύπα» στο κενό της κέντρο. Η ισχυρότερη συνθήκη, του ότι το αντικείμενο δεν έχει τρύπες οποιασδήποτε διάστασης, ονομάζεται συσταλτικότητα.
Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι

Η Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι (σετσουάνα: Kgalagadi) είναι μια από τις 9 περιφέρειες της Μποτσουάνα. Έχει έκταση 105.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 42.049 κατοίκων με πυκνότητα 0,4 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Τσαμπόνγκ. Kgaladagi σημαίνει χώρα της δίψας.

 Το Κγκαλαγκάντι βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μποτσουάνα. Συνορεύει στα βόρεια με το Γκάνζι, στα βορειοανατολικά με το Κουενένγκ, στα νοτιοανατολικά με τη Νότια, στα βορειοδυτικά με τη Ναμίμπια και στα νότια και νοτιοδυτικά με τη Νότια Αφρική. Έχει έκταση 105.200 τ.χλμ. Το Κγκαλαγκάντι διαιρείται σε δύο επαρχίες: Χουκούντσι Τσαμπόνγκ Τσαμπόνγκ Χουκούντσι Κανγκ Ουέρντα Λεχουτούτου Μακοπόνγκ Λοκγκουάμπε Φεφένγκ Μπόκσπιτς Ομαουενένο Κοκότσα Μπρέυ Τσάνε Κουίς Μίντλπιτς Εδώ αναφέρονται τα μεγαλύτερα χωριά και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001: Βααλχούκ - 346 Γκατσιμπάνα - 501 Ζούτσουα - 469 Ιναλεγκόλο - 489 Κίσα - 423 Κουάουα - 517 Κουίς - 755 Κοκότσα - 1.021 Κολονκουάνε - 591 Λεχοτούτου - 1.719 Λοκγκουάμπε - 1.304 Μακοπόνγκ - 1.501 Μάκε - 366 Μαλέσε - 389 Μαραλαλένγκ - 487 Μαουμπέλο - 453 Μίντλπιτς - 657 Μονόνγκ - 172 Μπογκογκόμπο - 341 Μπόκσπιτς - 1.069 Μπρέυ - 899 Νγκουάτλε - 206 Νκαάνγκ - 175 Ομαουενένο - 1.068 Ουέρντα - 1.961 Ούκουι - 453 Ραπλς Παν - 278 Στρουίζενταμ - 313 Τσάνε - 858 Φεφένγκ (Ντραϊχούκ) - 1.202 Φουντουχούντου - 332 Χουνκούκουε - 431 Περιφέρειες της Μποτσουάνα
Λουδοβίκος Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν

Ο Λουδοβίκος-Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (γαλλ.: Louis Henri de La Tour d'Auvergne, 2 Αυγούστου 1679 – 3 Αυγούστου 1753) ήταν Γάλλος ευγενής και μέλος του Οίκου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Τού δόθηκε ο τίτλος τού Κόμη τού Εβρέ κατά τη γέννησή του και αργότερα έγινε υπολοχαγός των στρατών τού βασιλιά. Μερικές φορές αποκαλείται Ερρίκος-Λουδοβίκος. Δεν είχε απογόνους.

 Γεννήθηκε στο Παρίσι από τον Γοδεφρείδο-Μαυρίκιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κυβερνήτη τού κυρίαρχου δουκάτου τού Μπουγιόν και την ιταλίδα σύζυγό του Mαρία-Άννα Μαντσίνι. Τα πρώτα εξαδέλφια του από τη μητέρα του ήταν οι διάσημοι στρατηγοί Ευγένιος πρίγκιπας της Σαβοΐας και Λουδοβίκος-Ιωσήφ των Βουρβόνων-Βαντόμ. Η μητέρα του ήταν ανιψιά τού καρδινάλιου Mαζαρέν. Ήταν νυμφευμένος με τη Mαρία-Άννα Κροζά (1696–1729), τη μεγαλύτερη κόρη του Aντουάν Κροζά, μαρκήσιου ντυ Σατέλ, ιδρυτή μίας τεράστιας περιουσίας, ο οποίος ήταν ο πρώτος ιδιώτης ιδιοκτήτης της γαλλικής Λουιζιάνας από το 1712 έως το 1717. Η τελετή έγινε στις 3 Αυγούστου 1707 και το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Ο θείος της Μαρίας-Άννας ήταν ο Πιέρ Κροζά, γνωστός συλλέκτης έργων τέχνης. Η Μαρία-Άννα είχε μία μικρή προίκα 15.000 λιβρών, ήταν δώδεκα ετών, ενώ ο Λουδοβίκος-Ερρίκος τριάντα δύο. Ο Λουδοβίκος-Ερρίκος ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή τού μεγάρου ντ'Ελυζέ (παλαιότερα ονομαζόταν μέγαρο ντ'Εβρέ) στο Παρίσι. Αγόρασε την τοποθεσία το 1718 από τον Aρμάν-Κλωντ Μολέ που διέθετε ένα ακίνητο μπροστά στο δρόμο προς το χωριό Ρουλ, δυτικά τού Παρισιού. Το 1718, ο Λουδοβίκος-Ερρίκος αγόρασε αυτό το ακίνητο και το μετέτρεψε σε ιδιωτική του κατοικία. Τελείωσε το 1722, χρησίμευσε ως κύρια κατοικία και έδρα κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας τού Φιλίππου της Ορλεάνης για το βρέφος Λουδοβίκο ΙΕ΄. Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος και ο αντιβασιλιάς Φίλιππος ήταν καλοί φίλοι. Μετά το τέλος του, το μέγαρό του πωλήθηκε στον Λουδοβίκο ΙΕ΄, ο οποίος το έδωσε στη μαντάμ ντε Πομπαντούρ . Αργότερα ήταν ιδιοκτησία της Μπατίλντ της Ορλεάνης, αδελφής τού Φιλίππου Ισότης. Το 1720, ο διάσημος Υασίντ Ριγκώ απαθανάτισε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο με έναν πίνακα (που φαίνεται παραπάνω). Τώρα εκτίθεται στις Βερσαλλίες. Το 1721, ο πατέρας του απεβίωσε και ο μεγαλύτερος αδελφός τού Λουδοβίκου-Ερρίκου, ο Eμμανουήλ-Θεοδόσιος, τον διαδέχθηκε ως ηγέτης τού δουκάτου τού Μπουγιόν, το οποίο βρισκόταν στην οικογένεια από το 1594. Μετά το τέλος τού Λουδοβίκου-Ερρίκου στο Παρίσι, η κομητεία Εβρέ επανήλθε στον Οίκο Λα Τουρ ντ'Ωβέρν ως ένας από τους μικρότερους τίτλους της.Τα ανίψια του περιελάμβαναν την Aρμάνδη, σύζυγο του Λουί ντε Μελύν, τη Mαρία-Ορτανσία-Βικτώρια ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, σύζυγο τού Καρόλου-Αρμάνδου-Ρενέ ντε Λα Τρεμουάλ και την Άννα-Μαρία-Λουίζα, πριγκίπισσα τού Σουμπίζ και σύζυγο τού Σαρλ ντε Ροάν. Η νεότερη ανιψιά του, Μαρία-Καρλόττα, που έμεινε ορφανή το 1737, ανατράφηκε από τον Λουδοβίκο-Ερρίκο και αργότερα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα του Κραόν.
Αγριάδα

Η αγριάδα (Cynodon dactylon, Κυνόδους ο δάκτυλος) είναι ποώδες πολυετές φυτό χαμηλής ανάπτυξης. Το υπόγειο μέρος του φυτού δημιουργεί διάφορα ριζώματα που η κορυφή τους βγαίνοντας από το έδαφος σχηματίζει νέους βλαστούς.

 Χρησιμοποιείται για δημιουργία χλοοταπήτων και ως καλλωπιστικό φυτό για εδαφοκαλύψεις, ιδιαίτερα σε περιοχές με θερμά κλίματα λόγω της μεγάλης ανθεκτικότητας της στην ξηρασία. Η Αγριάδα έχει και θεραπευτικές ιδιότητες. Περιέχει τριτικίνη, γλίσχρασμα, πυριτικό οξύ, κάλιο, ινοσιτόλη, μανιτόλη και γλυκοσίδη. Αυξάνει την διούρηση ενώ συγχρόνως δρά και ως αντιμικροβιακή ουσία. Συχνά χρησιμοποιείται σε ουρολοιμώξεις όπως η κυστίτιδα, η ουρηθρίτιδα και η προστατίτιδα. Είναι ευεργετικό και στην διόγκωση του προστάτη. Τέλος, θεραπεύει τους νεφρόλιθους, την χολολιθίαση και την ψαμμίαση. Είναι ένα σε μεγάλο βαθμό επιθετικό προς τα άλλα είδη φυτό, αναπτυσσόμενο πολλές φορές σε βάρος άλλων καλλιεργειών. Γι' αυτό αποτελεί σε ορισμένες περιοχές ζιζάνιο, και δύσκολο να εκριζωθεί. Π.χ. στην Ελλάδα θεωρείται ζιζάνιο των αγρών σποροποραγωγής, των αμπελώνων και των οπωρώνων. Τη μεγαλύτερη ζημιά την προσκαλεί κυρίως σε ποτιστικά χωράφια. Η εξάπλωση της αγριάδας μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εξασθένηση άλλων φυτών και δένδρων αφού απορροφά από το έδαφος ιχνοστοιχεία απαραίτητα για την ανάπτυξη τους. Εάν τεμαχιστούν από το όργωμα ή το σκάψιμο και σε συνδυασμό με το πότισμα τότε αναβλαστάνουν και αναπτύσσονται με γοργούς ρυθμούς επιδεινώνοντας το πρόβλημα. Η καταπολέμηση της αγριάδας γίνεται με διάφορα ζιζανιοκτόνα. Ψεκάζοντας το φύλλωμα όταν βρίσκεται σε ζωηρή ανάπτυξη. Στη συνέχεια το φάρμακο περνάει στο ρίζωμα καταστρέφοντας τελείως το φυτό.
Ο Λύκος της Wall Street

Ο Λύκος της Wall Street (αγγλικά: The Wolf of Wall Street) είναι αμερικανική βιογραφική κωμωδία εγκλήματος παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Το σενάριο έγραψε ο Τέρενς Γουίντερ και είναι βασισμένο στα απομνημονεύματα του Τζόρνταν Μπέλφορτ. Πρωταγωνιστεί ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στην πέμπτη συνεργασία του με τον Σκορσέζε. Υποδύεται τον Μπέλφορτ, ένα χρηματιστή της Νέας Υόρκης, ο οποίος διευθύνει την επιχείρηση Στράτον Όκμοντ που δραστηριοποιείται στον τομέα της απάτης ασφαλειών και της διαφθοράς στη Γουόλ Στριτ τη δεκαετία του '90. Στην ταινία συμμετέχουν επίσης οι Τζόνα Χιλ και Μάθιου Μακόναχι. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2013 και απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία του Ντι Κάπριο και έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία.

 Η ταινία αφηγείται την ιστορία του χρηματιστή Τζόρνταν Μπέλφορτ. Από το αμερικανικό όνειρο στην εταιρική απληστία, ο Μπέλφορτ πηγαίνει από τις μετοχές και τη δικαιοσύνη σε δημόσιες εγγραφές και μια ζωή διαφθοράς στα τέλη της δεκαετίας του '80. Η περίσσεια επιτυχία και ευημερία στα είκοσί του ως ιδρυτής της χρηματιστηριακής εταιρίας Στράτον Όκμοντ δικαιολογημένα του έδωσε τον τίτλο "Ο Λύκος της Wall Street". Χρήματα, δύναμη, γυναίκες, ναρκωτικά. Οι πειρασμοί ήταν αμέτρητοι και η απειλή των αρχών ήταν άνευ σημασίας. Για τον Μπέλφορτ και τη "συμμορία" του, η σεμνότητα γρήγορα θεωρήθηκε υπερτιμημένη και το περισσότερο δεν ήταν ποτέ αρκετό. Το 2007 ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο κέρδισε τα δικαιώματα των απομνημονευμάτων του Τζόρνταν Μπέλφορτ The Wolf of Wall Street ενάντια στον Μπραντ Πιτ. Κατά τη διάρκεια του pre-production, ο Σκορσέζε δούλεψε πάνω στο σενάριο πριν αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας Το Νησί των Καταραμένων (Shutter Island, 2010). Ο ίδιος είπε ότι ξόδεψε πέντε μήνες από τη ζωή του χωρίς να έχει πάρει το πράσινο φως από τη Warner Bros. Το 2010, η Warner προσέφερε στον Ρίντλεϊ Σκοτ να σκηνοθετήσει την ταινία με τον Ντι Κάπριο να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Warner τελικά δεν προχώρησε στην παραγωγή της ταινίας. Το 2012, το πράσινο φως δόθηκε από την ανεξάρτητη εταιρία Red Granite Pictures. Ο Σκορσέζε ανέλαβε εκ νέου το πρότζεκτ γνωρίζοντας ότι δεν θα υπήρχαν όρια στο περιεχόμενο που θα σκηνοθετούσε. Με προϋπολογισμό 100.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Λύκος της Wall Street έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 18,5 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 116,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 289,9 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 406,8 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Ο Λύκος της Wall Street στο IMDb
Οικογένεια Χατζηκυριάκου

Η οικογένεια Χατζηκυριάκου είναι παλιά οικογένεια ναυτικών, βιομηχάνων και πολιτικών. Η καταγωγή της είναι από τα Ψαρά, μετά δε την επανάσταση δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Αθήνα. Μέλη της συμμετείχαν στα Ορλωφικά και κατέλαβαν σημαντικές θέσεις κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Κατά παράδοση τα μέλη της οικογένειας Χατζηκυριάκου ακολουθούσαν καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό.

 Νικόλαος Χατζηκυριάκος Γεώργιος Χατζηκυριάκος, καπετάνιος και γιος του Νικολάου Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, υπουργός και γιος του Γεωργίου Γεώργιος Χατζηκυριάκος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και γιος του Κωνσταντίνου Νικόλαος Χατζηκυριάκος, βιομήχανος και γιος του Γεωργίου Ανδρέας Χατζηκυριάκος, βιομήχανος, υπουργός, πρόεδρος του ΣΕΒ και γιος του Νικολάου Δήμητρα Χατζηκυριάκου, σύζυγος του Αλέξανδρου Τσάτσου και κόρη του Ανδρέα Γεώργιος Τσάτσος, ιδιοκτήτης της βιομηχανίας "ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ" και γιος της Δήμητρας Ανδρέας Τσάτσος, βιομήχανος και γιος της Δήμητρας Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος, υποναύαρχος, υπουργός, σύζυγος Έλενας Γκίκα και γιος του Νικολάου Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, ζωγράφος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και γιος του Αλέξανδρου
Μιχαήλ Αγιομνήτης

Γραφέν παρά του ευτελεστάτου εν ιερομονάχοις Νικηφόρου εξ Ευβοίας, υιού Μιχαήλ ιερέως εκείνου εξ Αθηνών του αγιομνήτη τελειωθέντος εν τη αναλώσει εκείνη πατρίδος Ευβοίας... Ο Μιχαήλ Αγιομνήτης ήταν Έλληνας ιερέας και αγωνιστής εναντίον των Τούρκων του 15ου αιώνα.

 Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Λίγα στοιχεία για την ζωή του μαθαίνουμε από ένα σημείωμα στον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη του ισπανικού σεκουριάλου με αύξοντα αριθμό Y-III-14. Το σημείωμα, αλλά και ο κώδικας αυτός γράφτηκαν από τον ιερομόμαχο Νικηφόρο, γιο του Μιχαήλ και αδελφού του Νικόλαου. Ο Μιχαήλ ήταν ιερέας από την Αθήνα. Μετά την κατάληψη της Αθήνας το 1456 από τον Ομάρ ή μετά την δεύτερη το 1458 από τον Μωάμεθ, η οικογένεια κατέφυγε στην Εύβοια, και αργότερα μοιράστηκε. Τα αδέλφια του, Νικόλαος και Νικηφόρος γίνανε μοναχοί στο Άγιο Όρος, ενώ ο Μιχαήλ έμεινε στην τότε βενετοκρατούμενη Χαλκίδα, όπου και συνέχισε τον αγώνα και την άμυνα του νησιού εναντίον των επιτιθέμενων Οθωμανών. Τελικά βρήκε βίαιο και μοιραίο θάνατο κατά την άλωση του νησιού, πιθανώς το 1470 όταν ο Μωάμεθ κατέλαβε την Χαλκίδα και άλλες πόλεις. Σπυρίδων Π. Λάμπρος, επιμ. (1902). Αθηναίοι Βιβλιογράφοι και Κτήτορες Κωδίκων κατά τους Μέσους Αιώνας και επί Τουρκοκρατίας. Αθήνα: Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, Τυπογραφείον "Εστία". Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Βανίρ

Βάνιρ (αρχαία σκανδιναβικά: Vanir) είναι το όνομα ενός από τα δύο πάνθεα στη Σκανδιναβική μυθολογία. Το άλλο και πιο γνωστό πάνθεον είναι αυτό των Αίσιρ. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των θεών οι Βάνιρ πολέμησαν με τους Αίσιρ.

 Στους Βάνιρ συγκαταλέγονται οι Νιορντ, Φρέυρ και Φρέυγια, οι οποίοι έμειναν με τους Αίσιρ από το τέλος της μάχης μεταξύ Βάνιρ και Αίσιρ (ανταλλάχτηκαν με τους Μίμιρ και Χούνιρ). Η ταυτότητα των Σκάντι, Λύτιρ, Γκερντρ και Οδρ (Óðr) μπορεί να αμφισβητηθεί. Η Σκάντι ήταν μια γιγάντισσα παντρεμένη με έναν από τους Βάνιρ (τον Νιορντ). Η Γκερντρ ήταν επίσης γιγάντισσα, την οποία ερωτεύτηκε ο Φρέυρ και με την οποία ενώθηκε πουλώντας το ξίφος του ως αντάλλαγμα. Δεν είναι όμως βέβαιο αν η ένωσή τους ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή συνάντηση. Ο Οδρ αναφέρεται συντόμως στις Έντα ως σύζυγος της Φρέυγια, αλλά τίποτ' άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν (αν και συχνά σημειώνεται ως μία από τις ονομασίες του Όδινν). Οι Βάνιρ είναι θεοί της γονιμότητας και της ευημερίας, ενώ οι Αίσιρ ήταν πολεμικοί θεοί. Έχουν μεγάλη γνώση των μαγικών τεχνών και έτσι γνωρίζουν και το μέλλον. Λέγεται πως η Φρέυγια ήταν αυτή που δίδαξε τη μαγεία στους Αίσιρ. Επίσης παντρεύονταν μεταξύ τους και είχαν ακόμα και αιμομεικτικές σχέσεις γεγονός που απαγορευόταν ανάμεσα στους Αίσιρ. Για παράδειγμα ο Φρέυρ και η Φρέυγια ήταν παιδιά του Νιορντ και της αδερφής του (βλέπε Νέρτους). Οι Βάνιρ κατοικούν στο Βάναχεϊμρ, το οποίο αποκαλείται επίσης Βάναλαντ. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αποκαλεί τη γη τους Τάνακβῑσλ (Tanakvísl) και Βάνακβῑσλ (Vanakvísl). Οι Έντα πιθανόν ταύτιζαν τους Βάνιρ με τα ξωτικά και συχνά η φράση ‘Αίσιρ και Βανίρ’ εναλλασόταν με τη φράση ‘Αίσιρ και Άλφαρ(ξωτικά)’ με τη σημασία ‘όλοι οι θεοί’. Καθώς και οι Βάνιρ και οι Άλφαρ ήταν δυνάμεις γονιμότητας, η εναλλαξιμότητα υποδηλώνει πως ίσως οι Βάνιρρ ήταν συνώνυμοι των ξωτικών. Μπορεί επίσης τα δύο ονόματα να εκφράζουν διαφορά θέσεως, δηλαδή το γεγονός πως τα ξωτικά ήταν ελάσσονες θεοί γονιμότητας, ενώ οι Βάνιρ μείζονες θεοί γονιμότητας. Έτσι ο Φρέυρ ήταν ένας φυσικός Βανρ (Vanr: ενικός του Vanir) που ηγεμόνευε επί των ξωτικών στο Ᾱ́λφχεϊμρ (Álfheimr). Φρέυγια Φρέυρ Γκερντρ Γουλλβέιγκ, η άσχημη συμπεριφορά των Εσίρ απέναντί της προκάλεσε τον πόλεμο των θεών. Χούνιρ, όμηρος από τους Αίσιρ Μίμιρ, όμηρος από τους Αίσιρ Κβάσιρ Λύτιρ Νιορντ Σκάντι Vanic Vé Αζατρού Αρτ Αρχειοθετήθηκε 2021-12-18 στο Wayback Machine.
Μπάνια Ρουσάντα

Η Μπάνια Ρουσάντα (σερβικά : Бања Русанда) είναι λουτρόπολη της Βόρειας Σερβίας στην Βοϊβοντίνα. Βρίσκεται στην περιφέρεια Βανάτου στην βορειοανατολική όχθη της λίμνης Ρουσάντα. Είναι γνωστή για την θεραπευτική ιδιότητα των λασπόλουτρων της περιοχής ενώ διαθέτει και θεραπευτικά ιδρύματα που απασχολούν πάνω από 200 άτομα ιατρικό προσωπικό.

 Τα λουτρά λειτουργούν από το 1867. Κατά τη διάρκεια των τριάντα τελευταίων ετών του 20ου αιώνα έχει γνωρίσει μεγάλη έκρηξη στον τουρισμό, η λουτρόπολη διαθέτει νοσηλευτικό ίδρυμα, ένα ειδικό νοσοκομείο για τη θεραπεία της παραπληγίας και ημιπληγίας. Στις αρχές του 1959 άνοιξε ειδικό τμήμα για αποκατάσταση αναπηριών, και λίγο αργότερα ένα κέντρο για φυσική ιατρική, την αποκατάσταση και την πρόληψη της αναπηρίας. Το νοσοκομείο αποκατάστασης το 2013th είχε 260 εργαζόμενους. Званични сајт Бање Русанда
Έξω Μετόχι

Το Έξω Μετόχι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα Ντούζοβα.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Exometochi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1952

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1952 διεξήχθη στις 9 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ μαζί με το εφηβικό πρωτάθλημα. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.

 Το ανδρικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 10 χλμ με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Τερμάτισαν πάνω από 17 αθλητές. Πρωταθλητής στο ατομικό αναδείχθηκε ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλαιού Φαλήρου για τέταρτη συνεχόμενη χρονια. Στο ομαδικό για δεύτερη συνεχή χρονιά τον τίτλο κατέκτησε ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Εντυπωσιακή ήταν η παρουσία του Απόλλωνα Πατρών, που αναδείχθηκε καλύτερος επαρχιακός σύλλογος κατακτώντας την τρίτη θέση. Το εφηβικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 5 χλμ, με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν 24 αθλητές, μεταξύ των οποίων πολλοί από την Πάτρα που είχε εντυπωσιακή παρουσία. Πρωταθλητής Ελλάδος εφήβων στο ατομικό αναδείχθηκε ο Σωτήρης Λαχταρίδης του Εθνικού Αθηνών. Στο ομαδικό την πρώτη θέση πήρε ο Εθνικός Γ.Σ. με μικρή διαφορά από την Παναχαϊκή. "Αθλητική Ηχώ", 10/3/1952.
Κουτουμουλάς Εύβοιας

Ο Κουτουμουλάς είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 113 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 120 μ.

 Το όνομα του χωριού πιθανόν προέρχεται από το όνομα Βενετού γαιοκτήμονα της περιοχής. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Katomula. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 34 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.Το 1879 ο Κουτουμουλάς προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δύστου. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Σε λόφο βόρεια του οικισμού βρίσκεται πολύ καλά διατηρημένος βενετσιάνικος πύργος, κτισμένος τον 15ο αιώνα. Ο πύργος φτάνει σε ύψος τα 23 μέτρα, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον ψηλότερο σωζόμενο πύργο στην Εύβοια. Γύρω του υπήρχε κατά τους φραγκικούς χρόνους οικισμός. Πιο χαμηλά στον λόφο βρίσκεται ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου ή Μεσοσπορίτισσα.
Δήμος Λυρκείας

Ο Δήμος Λυρκείας ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Άργους-Μυκηνών . Βρίισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους δήμους Άργους, Κουτσοποδίου, και με την κοινότητα Αλέας. Ο δήμος Λυρκείας περιλάμβανε οκτώ δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 2.901 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Λυρκεία.

 Ο δήμος Λυρκείας περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Λυρκείας -- η Λυρκεία [ 511 ] Δ.δ. Γυμνού [ 503 ] το Γυμνό [ 470 ] η Τσιρίστρα [ 33 ] Δ.δ. Καπαρελλίου -- το Καπαρέλλι [ 304 ] Δ.δ. Καρυάς [ 811 ] η Καρυά [ 234 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 118 ] η Αγριλίτσα [ 56 ] η Αρία [ 18 ] τα Γαλαναίικα [ 38 ] το Γαλάτι [ 57 ] τα Μποζιονελαίικα [ 61 ] τα Σπαναίικα [ 72 ] η Στραβή Ράχη [ 30 ] η Χούνη [ 127 ] Δ.δ. Κεφαλοβρύσου [ 312 ] το Κεφαλόβρυσο [ 142 ] η Δούκα Βρύση [ 170 ] Δ.δ. Νεοχωρίου -- το Νεοχώρι [ 95 ] Δ.δ. Στέρνας -- η Στέρνα [ 182 ] Δ.δ. Φρεγκαίνης [ 183 ] η Φρέγκαινα [ 76 ] ο Άγιος Στέφανος [ 20 ] το Μερκούρι [ 87 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.