IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεός Καράξ

Ο Λεός Καράξ (γαλλικά: Leos Carax), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Αλέξ Κριστόφ Ντυπόν (γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1960), είναι Γάλλος σκηνοθέτης. Ο Καράξ είναι γνωστός για το ποιητικό του ύφος και την επαναστατική και ατίθαση οπτική του. Μαζί με τους Γάλλους σκηνοθέτες Λυκ Μπεσσόν και Ζαν-Ζακ Μπενέξ, θεωρούνται δημιουργοί της ανανεωτικής τάσης του γαλλικού κινηματογράφου Σινεμά της εικόνας (Cinéma du look).Το πρώτο του μεγάλο έργο ήταν το Αγόρι Συναντά Κορίτσι (Boy Meets Girl, 1984) και αξιοσημείωτα έργα του Οι εραστές της γέφυρας (1991) και το Holy Motors (2012).

 Ο Λεός Καράξ γεννήθηκε στο Συρέν, Ω-ντε-Σεν, μια κοινότητα στα δυτικά προάστια του Παρισιού. Η μητέρα του είναι Αμερικανίδα δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου και ο πατέρας του Γάλλος. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα με μια σειρά ταινιών μικρού μήκους και ως κριτικός κινηματογράφου, πριν σκηνοθετήσει το Αγόρι Συναντά Κορίτσι το 1984. Η ταινία είχε πολύ καλές κριτικές και καθιέρωσε τη φήμη του Καράξ. Ήταν η πρώτη του συνεργασία με τον ηθοποιό Ντενί Λαβάν και τον κινηματογραφιστή Ζαν-Υβ Εσκοφιέ. Ακολούθησε η ταινία Η δική μας νύχτα (Mauvais Sang) το 1986, η οποία αποξένωσε μέρος του κοινού του, καθώς ο Καράξ συνέχισε να διερευνά τις πολυπλοκότητες του έρωτα στον σύγχρονο κόσμο, αυτή τη φορά μέσα από ένα πιο σκοτεινό, πιο εγκληματικό τοπίο. Το έργο ήταν σαφώς ένα αφιέρωμα στο κίνημα της Νουβέλ Βαγκ και η συνεργασία με ηθοποιούς όπως η Ζυλιέτ Μπινός, τότε σύντροφός του σκηνοθέτη, απέδειξε ένα συγκινητικό αφιέρωμα στις επιρροές του, ειδικά τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Η ταινία παρουσιάσθηκε στο 37ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.Πέντε χρόνια αργότερα, ο Καράξ επέστρεψε στη σκηνοθεσία με την ταινία Οι εραστές της γέφυρας, το οποίο αποδείχθηκε δαπανηρό εγχείρημα, καθώς οι αρχές Παρισιού του παραχώρησαν μόνο 10 ημέρες κατά τις οποίες μπορούσε να κινηματογραφήσει στη γέφυρα Πον Νεφ. Η λύση στα προβλήματα των γυρισμάτων στη δημόσια γέφυρα ήταν η κατασκευή ενός μοντέλου της γέφυρας στη Νότια Γαλλία. Ωστόσο, την πρώτη ημέρα των γυρισμάτων ο Ντενί Λαβάν τραυματίστηκε σοβαρά στον αντίχειρά του, γεγονός που καθυστέρησε την ταινία για ένα μήνα. Οι μετέπειτα οικονομικές δυσκολίες καθυστέρησαν τα γυρίσματα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το προβλεπόμενο. Η ταινία έλαβε καλές κριτικές και άνοιξε την πόρτα στον σκηνοθέτη σε πιο πειραματικά νερά με την τέταρτη ταινία του Pola X. Αυτή η ταινία, που κυκλοφόρησε το 1999, ήταν μια προσαρμογή της ιστορίας του Χέρμαν Μέλβιλ. Στην ταινία Holy Motors του Καράξ το 2012 πρωταγωνιστεί επίσης ο Ντενί Λαβάν. Η ταινία διαγωνίστηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2012. Στην επόμενη ταινία του Ανέτ, στην οποία πρωταγωνιστούν η Μαριόν Κοτιγιάρ και ο Άνταμ Ντράιβερ, πρόκειται να κυκλοφορήσει το 2021. 1984 : Boy Meets Girl (Αγόρι Συναντά Κορίτσι) 1986 : Mauvais Sang (Η δική μας νύχτα) 1991 : Les Amants du Pont-Neuf (Οι εραστές της γέφυρας) 1999 : Pola X 2012 : Holy Motors 2021 : Annette
Διακλαδική δύναμη κρούσης

H Διακλαδική δύναμη κρούσης είναι ένας «κοινός» (πολλαπλών υπηρεσιών) ad hoc στρατιωτικός σχηματισμός. Ο όρος δύναμη κρούσης προέκυψε από το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στον Ειρηνικό.

 Center for Naval Analysis, Joint Task Force Operations since 1983 Αρχειοθετήθηκε 2013-04-08 στο Wayback Machine., CRM94-42, July 1994 Timothy M. Bonds, Myron Hura, Thomas-Durrell Young, 'Enhancing Army Joint Force Headquarters Capabilities,' Santa Monica, CA; RAND Corporation, 2010 - includes list of joint task forces Roberts, John. Safeguarding the Nation: The Story of the Modern Royal Navy. Seaforth Publishing, 2009. Includes mention of a number of RN task groups.
Ιβάτε

Η Ιβάτε (岩手町, Iwate-machi) είναι μία πόλη, που βρίσκεται στο νομό Ιβάτε της Ιαπωνίας. Υπολογίζεται ότι η πόλη είχε το 2020 πληθυσμό 13111 και η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 36 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πόλη καλύπτει μία έκταση 360,46 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο συνολικός πληθυσμός του νομού Ιβάτε ανερχόταν σε 1279594 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού το 2015.

 Τα χωριά Νουμακουνάι (Numakunai), Καβαγκούτσι (Kawaguchi), Ικκατάι (Ikkatai) και Μιντό (Midō) δημιουργήθηκαν μέσα στην περιοχή Κίτα-Ιβάτε στις 1 Απριλίου 1889. Οι περιοχές Κίτα-Ιβάτε και Μινάμι-Ιβάτε συγχωνεύθηκαν, για να δημιουργηθεί το δημοτικό διαμέρισμα Ιβάτε στις 29 Μαρτίου 1896. Τα τέσσερα χωριά συγχωνεύθηκαν, για να σχηματιστεί ο δήμος Ιβάτε στις 21 Ιουλίου 1955. Το 1983 λειτούργησε το Δημόσιο Κέντρο Υγείας στο Ιβάτε. Τον Μάρτιο του 2011 συνέβη ένας μεγάλος σεισμός στην Ανατολική Ιαπωνία. Η παράκτια περιοχή υπέστη πρωτοφανή ζημία από το τσουνάμι, που δημιουργήθηκε, και ακόμη και στην πόλη Ιβάτε, οι διακοπές ρεύματος, η διακοπή του νερού και η έλλειψη προμηθειών, όπως καύσιμα, είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων. Ο πόλη Ιβάτε βρίσκεται σε υψόμετρο 416 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το ύψος των βροχοπτώσεων είναι μεγάλο ακόμα και κατά τη διάρκεια των ξηρών μηνών. Περίπου 1263 χιλιοστά βροχόπτωσης σημειώνονται ετησίως. Ο πιο ξηρός μήνας είναι ο Φεβρουάριος ενώ ο πιο βροχερός είναι ο Αύγουστος, όπου το ύψος των βροχοπτώσεων ανέρχεται κατά μέσο όρο σε 147 χιλιοστά. Ο Αύγουστος είναι ο πιο θερμός μήνας του έτους με μέσο όρο θερμοκρασίας 21 °C, ενώ ο Ιανουάριος ο πιο κρύος με μέσο όρο θερμοκρασίας -6,1 °C. Ο πόλη Ιβάτε είναι διάσημη για την παραγωγή μύρτιλων. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Ιβάτε κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: http://town.iwate.iwate.jp/ επίσημη ιστοσελίδα της πόλης Ιβάτε https://www.pref.iwate.jp/about/language.html επίσημη ιστοσελίδα του νομού Ιβάτε Νομός Ιβάτε, Ιαπωνία άρθρο στην ιστοσελίδα www.britannica.com Τσουνάμι άρθρο στην ιστοσελίδα www.newworldencyclopedia.org
Φουσενί Ντιαβαρά

Ο Φουσενί Ντιαβαρά (γαλ.: Fousseni Diawara, γεν. 1980) είναι αμυντικός ποδοσφαιριστής από το Μαλί αλλά με γαλλικό (ευρωπαϊκό) διαβατήριο, που αγωνίζεται στον Πανιώνιο. Είναι κεντρικός αμυντικός, έχει ύψος 1,85, βάρος 75 κιλά και φορά τη φανέλα με το νούμερο "6".

 Ο Φουσενί Ντιαβαρά γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1977 στο Παρίσι, από γονείς καταγόμενους από το Μαλί. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην παιδική ομάδα Πιερφίτ (Pierrefitte) το 1988 και από το 1991 στη Ρεντ Σταρ ΦΚ. Στην ίδια ομάδα υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο τη σεζόν 1998-99, όταν αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία. Δυο χρόνια αργότερα πήγε στην ιστορική Σαιντ-Ετιέν, στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος, όπου έγινε βασικός. Παρέμεινε στο σύλλογο για άλλες τρεις σεζόν, αν και υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Το 2003 είχε χάσει τη θέση του στην πρώτη ομάδα και στο β΄ μισό της σεζόν πήγε δανεικός στη Λαβάλ (Stade Lavallois). Την επόμενη σεζόν επέτρεψε στη βασική ομάδα της Σαιντ-Ετιέν, που είχε επανέλθει στην πρώτη κατηγορία και συνέχισε για δυο σεζόν ακόμα. Το 2006-07 έχασε πάλι τη θέση του στην α΄ ομάδα και πήγε δανεικός για μισή σεζόν στη Σοσό (Sochaux-Montbéliard). Επέστρεψε στη Σαιντ-Ετιέν αλλά και πάλι δεν πήρε θέση βασικού και προτίμησε να αναζητήσει την τύχη του εκτός Γαλλίας. Τον Ιανουάριο του 2008 ήρθε στην Ελλάδα στον Πανιώνιο κι έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής στις 3 Φεβρουαρίου 2008. Βοήθησε αρκετά στην προσπάθεια της ομάδας να κατακτήσει την πέμπτη θέση, να προκριθεί στους αγώνες πλέι-οφ της σεζόν 2007-08 και να κερδίσει μια θέση στο Κύπελλο Ιντερτότο. Τη σεζόν 2008-09 αντιμετώπισε κάποια προβλήματα τραυματισμού και έχει λιγότερες συμμετοχές. Το συμβόλαιό του λήγει στις 30 Ιουνίου 2010. Είναι διεθνής με την ομάδα του Μαλί. Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51.
Ιωάννης Γαβρίλης

Ο Ιωάννης Γαβρίλης (Αθήνα, 23 Μαρτίου 1935 - Αγία Παρασκευή Αττικής, 15 Οκτωβρίου 2023) ήταν Έλληνας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, που έφθασε μέχρι τον βαθμό του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Διετέλεσε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών (1986—1990) και γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης (2002—2004).

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1957, και με υποτροφία του ΙΚΥ (Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών) έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, στην τότε Δυτική Γερμανία.Εισήλθε στον εισαγγελικό κλάδο και διήλθε όλη την υπηρεσιακή ιεραρχία μέχρι τη θέση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Αποχώρησε στις 30 Ιουνίου 2002 λόγω συμπλήρωσης του κατά το Σύνταγμα ανώτατου ορίου ηλικίας (67 έτη). Από το Φεβρουάριο του 1986 ως το Φεβρουάριο του 1990, ως αντεισαγγελέας Εφετών, διετέλεσε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών.Τον Ιούλιο του 2002, μετά την παραίτηση του Πρόδρομου Ασημιάδη, διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης υπό τον υπουργό Δικαιοσύνης Φίλιππο Πετσάλνικο. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση ως τον Απρίλιο του 2004, οπότε αντικαταστάθηκε από τη νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Αθηνά Βάχλα

Η Αθηνά Βάχλα είναι καλλιτέχνης και καθηγήτρια με έδρα το Λονδίνο. Με καταγωγή από την Ελλάδα, μετά την λήψη του Εθνικού Βραβείου Χορογραφίας, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο. Έλαβε δυο υποτροφίες για περαιτέρω σπουδές στον χορό στο Laban School όπου έλαβε το βραβείο χορογραφίας Bonnie Bird το 1994, προτού ξεκινήσει μεταπτυχιακό στις διεπιστημονικές τέχνες στο Middlesex University.

 Έχει εργαστεί εκτενώς ως χορογράφος, ανιματέρ και καθηγήτρια, έχει προχωρήσει στην παραγωγή ενός μεγάλου αριθμού έργων που έχουν λάβει θετικές κριτικές. Το έργο της επικεντρώνεται σε τοποθεσίες μεγάλης κλίμακας που δημιουργούν ένα επιβλητικό περιβάλλον για τους ερμηνευτές και το κοινό προκειμένου να το εξερευνήσουν. Ενδιαφέρεται κυρίως για τα ιστορικά στοιχεία του τοπίου και για τον τρόπο με τον οποίο τα ίχνη του παρελθόντος πληροφορούν για την κατασκευή νέων έργων. Η διαδικασία που ακολουθεί για την ανάδειξη του έργου της αφορά τον ανθρωπισμό και την σύγχρονη κοινωνία. http://www.infectingthecity.com/2011/artists/profiles/athina-vahla-1 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. http://www.athinavahla.com/projects_current.html Αρχειοθετήθηκε 2021-03-09 στο Wayback Machine.
Σαμ Χόσκιν

Ο Σάμουελ Λόντσο Χόσκιν, ή απλώς Σαμ Χόσκιν (Ντιτρόιτ, 29 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αμερικανός, με Λιβανέζικη υπηκοότητα, πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ.

 Ο Σαμ Χόσκιν τελείωσε το λύκειο Μπίσοπ Μπόργκρες και στη συνέχεια εισήχθη το 1999 σε ηλικία 20 ετών στο Πανεπιστήμιο Ίστερν Κεντάκι, στο οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2000 μεταπήδησε στο Πανεπιστήμιο Σκούλντραφτ JC, στο οποίο παρέμεινε επίσης για ένα έτος. Το 2001 εισήχθη στο πανεπιστήμιο Ντε Πολ, του Σικάγο, από το οποίο αποφοίτησε δύο χρόνια αργότερα. Το 2003 αποφάσισε να λάβει μέρος στα Ντραφτ του ΝΒΑ χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εντυπωσιάσει, με αποτέλεσμα να μην εξασφαλίσει κάποιο επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με ομάδα του ΝΒΑ. Ο Χόσκιν βρέθηκε το 2003 στο Ισραήλ και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τη Χαποέλ Γκαλίλ Έλιον. Στην ομάδα του Ισραήλ παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2004 ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ούραλ Γκρέιτ Περμ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια μετεγγράφη στη Ζενίτ, ομάδα της Αγίας Πετρούπολης στην οποία παρέμεινε επίσης για ένα έτος, καθώς μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2005-06 επέστρεψε στην Ούραλ Γκρέιτ Περμ. Το 2007 άφησε τη Ρωσία ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο ωστόσο παρέμεινε μόλις για λίγους μήνες. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Κροατία όπου υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαια με την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Μετά το πέρασμά του από την ομάδα του Ζάγκρεμπ, ο Χόσκιν αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στην Κίνα και τους Ζέζιανγκ Γκόλντεν Μπουλς, στους οποίους παρέμεινε για αρκετούς μήνες. Μέσα στο 2009 επέστρεψε στο Ισραήλ για λογαριασμό της Μπνέι Χερζίλια, στην οποία παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο. Στη συνέχεια, ο Χόσκιν αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα του Ιράν (Σαρντάρι Γκόργκαν, 2011) και του Λίβανου (Τσάμπβιλ, 2011-12). Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ζίλιν Νόρθιστ Τάιγκερς, ομάδα της Κίνας, ενώ από το καλοκαίρι του 2013 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Βενεζουέλας με τη φανέλα της Ανζοάτεγκουα. Αν και γεννημένος στην Αμερική, ο Σαμ Χόσκιν απέκτησε τη Λιβανέζικη υπηκοότητα και συμμετείχε μάλιστα και με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της χώρας στους Πανασιακούς Αγώνες του 2011. Το προφίλ του Χόσκιν στο nba.com Υπέγραψε στον Ολυμπιακό ο Σαμ Χόσκιν
Κολχικό του Μπιβόνα

Το είδος Κολχικό του Μπιβόνα (επιστ. ονομ. Colchicum bivonae), ανήκει στην οικογένεια Κολχικίδες (Colchicaceae) και είναι φυτό των Βαλκανίων και της Ιταλίας, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.

 Το όνομα του είδους "bivonae" δόθηκε προς τιμήν του Ιταλού από την Σικελία βοτανικού Antonino de Bivona-Bernardi (1774 – 1837), δάσκαλου του Parlatore. Είναι είδος της Κεντρικής και Ανατολικής Μεσογείου (Ιταλία, Βαλκανική και Τουρκία). Συναντάται σ’ όλη την Ελλάδα, εκτός Κρήτης και Κυκλάδων, σε σκιερές, πετρώδεις τοποθεσίες. Φύλλα μέχρι 9 που απουσιάζουν κατά την περίοδο της ανθοφορίας και εμφανίζονται την άνοιξη. Άνθη μεγάλα (τέπαλα 40-67 mm) με ρομβοειδή μοτίβα και ανθήρες σκούρου καφέ χρώματος με κίτρινη γύρη. Ανθίζει τη φθινοπωρινή περίοδο από τέλη Αυγούστου μέχρι τα μέσα Νοέμβρη. Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II) Pignatti, S. 1982. Flora d’Italia. Vol. 1–3. Bologna: Edagricole Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 5, Cambridge University Press http://www.greekflora.gr/el/flowers/0926/Colchicum-bivonae http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/d508ae0f-32ca-49aa-9b4e-b1ee2e7f9ae6α http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=505398&size=medium http://florahellenica.blogspot.com/2011/12/colchicum-bivonae.html
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1990-1991

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών της περιόδου 1990–91 ήταν το πρώτο που διεξήχθη ως Α1 Εθνική κατηγορία μετά τη διάσπαση της Α΄ Εθνικής σε Α1 και Α2. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δέκα όμαδες. Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου διεξήχθησαν για πρώτη φορά τα πλέι οφ με τη μορφή που είναι γνωστά μέχρι σήμερα. Σε αυτά μετείχαν και οι δύο πρώτες ομάδες της Α2, οι Ελληνικά Ναυπηγεία και Εθνικός Αλεξανδρούπολης. Το πρωτάθλημα κατέκτησε εύκολα ο Ολυμπιακός, παραμένοντας αήττητος και στους είκοσι αγώνες που έδωσε.

 Στα πλέι οφ μετείχαν οι οκτώ πρώτες ομάδες της Α1 και οι δύο πρώτες της Α2. Οι ομάδες της Α1 μετέφεραν τα μεταξύ τους αποτελέσματα από την κανονική περίοδο και οι σειρές τους κρίθηκαν στις τρεις νίκες. Οι σειρές όπου ομάδες της Α1 αντιμετώπισαν ομάδες της Α2 κρίθηκαν στις δύο νίκες. Η Α΄ φάση των πλέι οφ διεξήχθη με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Οι ΠΑΟΚ και Ηρακλής, αν και κατέλαβαν ψηλότερη θέση από τους Ιωνικό και ΑΓΣΙ, αντιμετώπισαν δυσκολότερους αντιπάλους. Συγκεκριμένα ο ΠΑΟΚ (5ος) και ο Ηρακλής (6ος) αντιμετώπισαν τον Άρη (3ος) και την Ορεστιάδα (4η), με τις σειρές να κρίνονται στις τρεις νίκες συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου. Ο Ιωνικός (7ος) και ο ΑΓΣΙ (8ος) αντιμετώπισαν τις ομάδες της Α2, με τις σειρές αυτές να κρίνονται στις δύο νίκες χωρίς μεταφορά αγώνων, καθώς οι ομάδες δεν άνηκαν στην ίδια κατηγορία και δεν είχαν αναμετρηθεί ξανά. Ως αποτέλεσμα οι ΠΑΟΚ και Ηρακλής αποκλείστηκαν νωρίτερα από τους Ιωνικός και ΑΓΣΙ και κατατάχθηκαν σε χαμηλότερη θέση, αν και ήταν καλύτεροι στην κανονική περίοδο και αποκλείστηκαν από τις ίδιες ομάδες στα πλέι οφ (Άρη και Όρεστιάδα). Ο τελικός Τα πρώτα τρία χρόνια της Α1 Εθνικής δεν υπήρχε τελική κατάταξη για τις ομάδες εκτός της πρώτης τετράδας. Οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ίδια φάση των πλέι οφ, κατατάχθηκαν στην ίδια θεση. Αθλητική Ηχώ 4/2/1991, 9/2, 16/2, 19/2, 24/2 έως 28/3.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1961

Τα 27α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1961, απονεμήθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1962, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1961.

 Καλύτερη Ταινία: West Side Story Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μαξιμίλιαν Σελ - Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σοφία Λόρεν - Two Women (La ciociara) Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ρόσεν - Ο κόσμος είναι δικός μου Καλύτερο Σενάριο: Abby Mann - Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: La Dolce Vita • Ιταλία/ Γαλλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Ο Πόνος της Αγάπης

Η ταινία Ο Πόνος της Αγάπης (αγγλ. Love Affair) είναι δράμα παραγωγής 1939, σε σκηνοθεσία Λίο ΜακΚάρεϊ και σενάριο των Ντέλμερ Ντέιβς και Ντόναλντ Όγκντεν Στιούαρτ, βασισμένο σε ιστορία του ίδιου του ΜακΚάρεϊ και της Μίλντρεντ Κραμ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Άιριν Νταν, Σαρλ Μπουαγιέ και Μαρία Ουσπένσκαγια. Ο Πόνος της Αγάπης, έλαβε 6 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ το 1939, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Α' Γυναικείου Ρόλου για την Άιριν Νταν. Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1957, από τον ίδιο τον ΜακΚάρεϊ και με τίτλο Μεγάλε μου Έρωτα (An Affair to Remember), ενώ το 1994 γυρίστηκε ακόμη μια, λιγότερο επιτυχημένη, εκδοχή με τίτλο Ενας Μεγάλος Έρωτας (Love Affair) και πρωταγωνιστές τους Γουόρεν Μπίτι, Ανέτ Μπένινγκ και Κάθριν Χέπμπορν στην τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση.

 Ένας Γάλλος ζωγράφος, ο Μισέλ Μαρνέ (Σαρλ Μπουαγιέ), συναντά την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Τερι ΜακΚέι (Άιριν Νταν) σε ένα πλοίο που διασχίζει τον Ατλαντικό, με προορισμό την Αμερική. Είναι και οι δυο δεσμευμένοι, εκείνος με την πλούσια κληρονόμο Λόις Κλαρκ (Άστριντ Όλγουι) και εκείνη με τον Κένεθ Μπράντλεϊ (Λι Μπάουμαν). Παρόλα αυτά, ερωτεύονται. Το πλοίο τους κάποια στιγμή αράζει στη Μαδέρα, όπου ζει η Χανού (Μαρία Ούσπενσκάγια), γιαγιά του Μισέλ, που δίνει την έγκρισή της στην Τέρι. Όταν ο Μισέλ και η Τέρι φτάνουν στις Η.Π.Α., δίνουν ραντεβού να συναντηθούν έξι μήνες αργότερα στην κορυφή του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Ένα αυτοκίνητο όμως χτυπάει την Τέρι, την ημέρα του ραντεβού. Η γυναίκα νοσηλεύεται κι οι γιατροί της λένε ότι ίσως και να μη μπορέσει να περπατήσει ξανά. Μη θέλοντας να γίνει βάρος στο Μισέλ, η Τέρι δεν επικοινωνεί μαζί του, αφήνοντάς τον να πιστεύει τα χειρότερα. Μερικούς μήνες αργότερα συναντιούνται τυχαία στο θέατρο, όπου η Τέρι καταφέρνει να αποκρύψει την αναπηρία της. Αλλά ο Μισέλ την ακολουθεί στο σπίτι της, όπου μαθαίνει την αλήθεια, και της υπόσχεται ότι θα την αγαπά, άσχετα με τη διάγνωση της κατάστασής της. Υποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Λίο ΜακΚάρεϊ Α' Γυναικείου Ρόλου - Άιριν Νταν Β' Γυναικείου Ρόλου - Μαρία Ουσπενσκάγια Πρωτότυπης ιστορίας - Λίο ΜακΚάρεϊ και Μίλντρεντ Κραμ Πρωτότυπου Τραγουδιού - Μπάντι ΝτεΣίλβα (για το τραγούδι Wishing) Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Βαν Νεστ Πολγλέις και ¨Αλφρεντ Χέρμαν Ο Πόνος της Αγάπης στην IMDb
Κοζάκοι του Ντον

Οι Κοζάκοι του Ντον (Ρωσικά: Донские казаки) είναι πληθυσμιακή ομάδα Κοζάκων που ζει κατά μήκος του μέσου και τμήματος του κάτω Ντον, με την αντίπερα όχθη του ποταμού να καταλαμβάνει η πληθυσμιακή ομάδα των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας. Ιστορικά κατοικούσε στη δημοκρατία του Ντον (Ρωσικά: Всевеликое Войско Донское, Vsevelikoye Voysko Donskoye), η οποία ήταν είτε ανεξάρτητη είτε αυτόνομη δημοκρατία στο γεωγραφικό πλαίσιο της σημερινής νότιας Ρωσίας και του Ντονμπάς της Ουκρανίας, από τα τέλη του 16ου αιώνα μέχρι το 1918. Από το 1992, με το προεδρικό διάταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι Κοζάκοι απέκτησαν την δυνατότητα να εγγράφονται σε ειδικό μητρώο. Σε ορισμένες κοινότητες Κοζάκων γίνονται προσπάθειες ανασύστασης του πολιτισμικού τους παρελθόντος. Οι Κοζάκοι του Ντον έχουν πλούσια στρατιωτική παράδοση, καθώς έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και συμμετείχαν στους περισσότερους από τους μεγάλους πολέμους της.

 Οι Κοζάκοι του Ντον είναι μία από τις πέντε κύριες ομάδες Κοζάκων που διακρίνονται έως σήμερα σήμερα και συνδέονται άμεσα με την αντίστοιχη γεωγραφική προέλευσή τους, ανάμεσα στους Ουκρανούς κοζάκους τους κοζάκους του Βόλγα, τους κοζάκους του Κουμπάν και τους Κοζάκους Τερέκ. Μπορεί να διακρίνει κανείς ανάμεσα στις κοινότητες των Κοζάκων που δημιουργήθηκαν αυθόρμητα και εκείνες που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία του ρωσικού κράτους. Οι κοζάκοι του Ντον ανήκουν στην πρώτη κατηγορία και πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 16ο αιώνα. Ανέπτυξαν αγροτικές κοινότητες στις οποίες ζούσαν μαζί με τις οικογένειές τους σε αντίθεση με άλλες κοινότητες που δομήθηκαν σε αυστηρά στρατιωτικά πρότυπα, όπως οι Ζαποροζιανοί κοζάκοι. Αρκετές σημαντικές εξεγέρσεις στην ρωσική και ουκρανική ιστορία ξεκίνησαν από κοζάκους, ανάμεσά τους εκείνη του Ντον κοζάκου Στένκα Ραζίν, στην περίοδο 1667-1671. Με βάση τα υπάρχοντα ελάχιστα στοιχεία, η πλέον αξιόπιστη θεωρία για την προέλευση των κοζάκων του Ντον είναι αυτή που διαμόρφωσε ο Μιχαήλ Ασταπένκο ότι ως διακριτή οντότητα οι κοζάκοι του Ντον εξελίχθηκαν στις αρχές του 16ου αιώνα, πιθανώς στη δεκαετία του 1520. Με τη σειρά του ο Σβάτικοφ (S. G. Svatikov) επέλεξε μια ημερομηνία πιο κοντά στα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα, αν και πίστευε ότι απομονωμένες ομάδες παρόμοιες με τους Κοζάκους ζούσαν στην στέππα από την εποχή του Κιέβου. Άλλες θεωρίες που χρονολογούνται από την εμφάνιση των Κοζάκων έχουν ημιμυθικό χαρακτήρα, που γίνεται εντονότερος όταν εντοπίζεται η προέλευσή τους σε προγενέστερες εποχές. Ο Σαβέλεφ (A. P. Savelev) υποστήριξε ότι οι Κοζάκοι καταγόταν από την αρχική άρια φυλή που ξεπήδησε από τον Βόρειο Καύκασο. Μια άλλη θεωρία εντοπίζει την προέλευση των Κοζάκων πριν από τη γέννηση του Χριστού, ενώ μία τρίτη βλέπει στους Κοζάκους του Ντον άμεση προέλευση από τους Μογγόλους και τους θεωρεί αναπόσπαστο τμήμα του στρατού της Χρυσής Ορδής. Doncossacks.ru: The Don Cossack Museum — in Novocherkassk. Novocherkassk.net: Novocherkassk—the Capital of Don Cossacks Kuban.in.ua: History of the Don Cossacks
Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά

Το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας «Κώστας Κοτσανάς» είναι μουσείο που βρίσκεται στο Κατάκολο, στο νομό Ηλείας στην Ελλάδα. Διαθέτει 3 μόνιμα παραρτήματα στην Αθήνα (Πινδάρου 6 και Ακαδημίας), στην Αρχαία Ολυμπία (οδός Πραξιτέλη Κονδύλη 9) και στο λιμάνι Κατάκολου (πατρικό του Γιάννη Λάτση), καθώς και διαθέτει περιοδεύουσες εκθέσεις.

 Κοτσανάς, Κώστας (2009) - Οικείες και άγνωστες πτυχές της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας ((ISBN 978-9963-9270-2-9) ) Κοτσανάς, Κώστας (2008) - Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία ((ISBN 978-960-930859-5) ) Κοτσανάς, Κώστας (2009) - Τα Μουσικά Όργανα των Αρχαίων Ελλήνων ((ISBN 978-960-98804-2-8) ) Επίσημος ιστότοπος Σχετικά με το μουσείο στο cyprusevents.net Σχετικά με το μουσείο στο mlahanas.de Πανεπιστήμιο του Σουόνσι Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine.
Κέντρο Στυλ Άλφα Ρομέο

Το Centro Stile Alfa Romeo ( Κέντρο Στυλ της Alfa Romeo) είναι το επιχειρηματικό τμήμα της Alfa Romeo που ασχολείται με το σχεδιασμό των μοντέλων αυτοκινήτων που παράγονται από την εταιρεία Alfa Romeo.

 Το πρώτο τμήμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της Alfa Romeo που ασχολήθηκε με το σχεδιασμό των αυτοκινήτων, ιδίως του αμαξώματος, ήταν η Carrozzeria Alfa, ένα τμήμα που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930 από τον πρόσφατα διορισμένο διευθυντή Prospero Gianferrari , ο οποίος φρόντισε για το σχεδιασμό των αμαξωμάτων "παραγωγής" Alfa Romeo sedan στο πλαίσιο 6C, 1750, 1900, 2300 και 2500 . Στη δεκαετία του 1940, το τμήμα αυτό μετατράπηκε σε Γραφείο Σχεδιασμού Αμαξώματος , το οποίο παρέμεινε έτσι μέχρι το 1957 , όταν άλλαξε το όνομά της σε «Centro Stile», ένα όνομα που κράτησε μέχρι το 1990, όταν προστέθηκε το όνομα «Alfa Romeo». " . Κατά συνέπεια, το «Centro Stile Alfa Romeo,» γεννήθηκε επίσημα το 1990, και ήταν εγκατεστημένο στο εσωτερικό τoυ εργοστασίου της Alfa Romeo στο Arese . Ιδρύθηκε από μερικούς νέους σχεδιαστές με πρωτοβουλία του Giovanni Battista Razelli, ο οποίος τότε ήταν διευθύνων σύμβουλος της Alfa Romeo. Μεταξύ των σχεδιαστών που συμμετείχαν στη δημιουργία του ήταν οι Walter de Silva και Wolfgang Egger . Μετά το τέλος της παραγωγής στο εργοστάσιο του Arese, το Κέντρο Στύλ Άλφα Ρομέο ήταν το τελευταίο τμήμα της εταιρείας Alfa Romeo που δραστηριοποιήθηκε σε αυτό το βιομηχανικό κέντρο. Στην πραγματικότητα, το 2011 το κέντρο στυλ Alfa Romeo μεταφέρθηκε στο Τορίνο, στο Officina 83 στο Mirafiori, που ενσωματώθηκε στο Κέντρο Σχεδιασμού Fiat Chrysler Automobiles Τα δύο τελευταία αυτοκίνητα της Alfa Romeo που σχεδιάστηκαν στο Arese ήταν η MiTo και η Giulietta . Τα τελευταία χρόνια, οι νέες Alfa Romeo Giulia και Stelvio, βασισμένες στην πλατφόρμα Giorgio, και το πρωτότυπο Tonale SUV έχουν σχεδιαστεί εσωτερικά. Alfa Romeo 6C 1750 sedan 5 θέσεων Alfa Romeo 6C 1750 sedan 6/7 θέσεων Σεντάν Alfa Romeo 6C 1900 GT Σεντάν Alfa Romeo 8C 2900 Α Spider Alfa Romeo 6C 2300B / 2500 σεντάν 5 θέσεων Alfa Romeo 6C 2300B / 2500 υπουργικό σεντάν 6/7 θέσεων Alfa Romeo 6C 2500 Alfa Romeo 1900 Alfa Romeo 1900M AR 51/52 "Matta" Σεντάν Alfa Romeo Giulietta Σεντάν Alfa Romeo 2000 (1958) Alfa Romeo Giulia Σεντάν Alfa Romeo 2600 Σεντάν Alfa Romeo Alfetta Alfa Romeo Giulietta Alfa Romeo 75 Alfa Romeo 145 Alfa Romeo 146 Alfa Romeo 155 (σε συνεργασία με το ΙDE.A Institute ) Άλφα Romeo 156 Άλφα Romeo 166 Άλφα Romeo 147 Alfa Romeo GT (σε συνεργασία με την Bertone ) Alfa Romeo Brera (σε συνεργασία με τον Italdesign Giugiaro ) Alfa Romeo 8C Competizione Alfa Romeo MiTo Alfa Romeo Giulietta Alfa Romeo 4C Alfa Romeo Giulia (2016) Alfa Romeo Stelvio Alfa Romeo 164 Proteo Alfa Romeo Nuvola Alfa Romeo Centauri Άλφα Ρωμαίος Κάμαλ Έννοια Alfa Romeo 4C Έννοια της Alfa Romeo Tonale Κέντρο στυλ Fiat Σχεδιασμός αυτοκινήτου Εγκαταστάσεις Alfa Romeo στο Arese Ιστορικό Μουσείο Alfa Romeo Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Ααχενόσαυρος

Ααχενόσαυρος (Aachenosaurus) είναι το αμφίβολο όνομα (nomen dubious) γένους προϊστορικού φυτού. Ονομάστηκε με βάση θραύσματα απολιθωμένου υλικού που αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν θραύσματα σιαγόνας δεινοσαύρου με ράμφος παρόμοιο με πάπιας (ενός αδρόσαυρου). Ωστόσο τα απολιθώματα αποδείχθηκε ότι ήταν απολιθωμένο ξύλο, προς μεγάλη αμηχανία αυτού που τα ανακάλυψε. Το όνομα του απολιθώματος σημαίνει «η σαύρα του Άαχεν», και το πήρε από τον Σχηματισμό του Άαχεν στο Μόρεσνετ (το οποίο ήταν ουδέτερη περιοχή μεταξύ Βελγίου και Γερμανίας), όπου και ανακαλύφθηκε.Ένα συνώνυμο του ονόματος Ααχενόσαυρος είναι το Ααχενόξυλο (Aachenoxylon), που προτάθηκε από τον Δρα Maurice Hovelacque το 1889/1890.

 Ο Ααχενόσαυρος βρέθηκε και ονομάστηκε από τον Γκέραρντ Σμετς, στις 31 Οκτωβρίου 1888, ο οποίος ονόμασε και το τυπικό είδος Aachenosaurus multidens. Βασιζόμενος στα θραύσματα που βρήκε συμπέρανε ότι επρόκειτο για δείγμα αδρόσαυρου οποίος έφτανε κατ' εκτίμηση τα 4 με 5 μέτρα μήκος και ο οποίος πιθανώς έφερε και άκανθες στο δέρμα. Υπερασπίστηκε το πόρισμά του, δηλώνοντας ότι τα απολιθώματα είχαν εξεταστεί οπτικώς με γυμνό μάτι, με μεγεθυντικό φακό και με μικροσκόπιο. Εντούτοις σύντομα αποδείχθηκε το λάθος του από τον Λουί Ντολό. Ο Σμετς αρχικά προσπάθησε να υπερασπιστεί την αρχική αναγνώριση που έκανε αλλά αποδείχθηκε ξανά λάθος από ουδέτερη επιτροπή και έκτοτε αποσύρθηκε από την επιστημονική δράση νοιώθοντας ντροπιασμένος. Aachenosaurus στο DinoData καταχώριση uBio καταχώριση Nomenclator Zoologicus
Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας (1941 - 2021) ήταν Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διατέλεσε Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2021.

 Ο κατά κόσμον Παναγιώτης Φούντας γεννήθηκε το 1941 στη Ναύπακτο. Το 1964 έλαβε το πτυχίο του από την Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτωρ θεολογίας το 2000. Το 2003 εξελέγη Επίκουρος καθηγητής, ενώ το 2006 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1969 και το 1972 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Ανέλαβε καθήκοντα Ιεροκήρυκα σε πολλές Μητροπόλεις και στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Εξελέγη Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 14 Οκτωβρίου 2006. Είχε συγγράψει διάφορα έργα θεολογικού και ερμηνευτικού περιεχομένου. Θεωρούνταν από τους κορυφαίους Παλαιοδιαθηκολόγους στην Ελλάδα, ενώ είχε ερμηνεύσει και μεταφράσει πολλά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που έχουν δημοσιευτεί σε σειρά επιμέλειας της Αποστολικής Διακονίας. Μετά από διετή καρδιακά προβλήματα, κατέληξε στις 14 Δεκεμβρίου 2021, σε ηλικία 80 ετών, από ανακοπή καρδιάς. Ιστοσελίδα Ι.Μ. Γόρτυνος
Κάλβος της Νάπολης

Ο Κάλβος΄ (λατινικά : Calvus ή Calbus, ιταλικά : Calvo), (απεβίωσε το 761 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 749 έως το 761. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 20 Μαρτίου και 18 Νοεμβρίου.

 Η κύρια ιστορική πηγή για τον Κοσμά της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του επισκόπου Κοσμά. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Άγιο Κοσμά, ο οποίος πέθανε το 748 ή το 749. Αν και στα μέσα του 8ου αιώνα το Βυζάντιο, του οποίου η Νάπολη αποτελούσε μέρος των ιταλικών κτήσεων, καταλήφθηκε από ένα εικονομαχικό κίνημα, οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για το πώς αντιλήφθηκαν τότε τα γεγονότα αυτά από ο κλήρος και ο λαός της πόλης. Από τα κατορθώματα του Κάλβου είναι γνωστό μόνο η κατασκευή ενός ρητορείου αφιερωμένου στον μάρτυρα Σώσιο με εντολή του. Οι Πράξεις των Επισκόπων της Νάπολης αναφέρουν ότι ο Καλβος κράτησε την επισκοπική έδρα για δώδεκα χρόνια, τέσσερις μήνες και τρεις ημέρες. Ο θάνατός του χρονολογείται από το 761. Ο διάδοχος του Καλβου στην επισκοπική τάξη ήταν ο Παύλος Β'. Λίγο μετά το θάνατό του, ο Κάλβος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η μνήμη του Αγίου Κάλβου της Νάπολης γίνεται δύο φορές: στις 20 Μαρτίου και στις 18 Νοεμβρίου .
Ειρήνη του Μπράουνσβαϊγκ

Η Ειρήνη (γεννηθείσα Αδελαΐδα) (π. 1293 - 16/17 Αυγούστου 1324) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ και πρώτη σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου, μετέπειτα Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.

 Η Ειρήνη ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄, πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Ο πατέρας της ήταν 11ος απόγονος της Θεοφανούς Σκλήραινας, ανιψιάς του Ιωάννου Α΄ Τσιμισκή και μικρανιψιάς του Νικηφόρου Β΄ Φωκά. Μητέρα της ήταν η Αγνή των Βέττιν, κόρη του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν, ο οποίος ήταν εγγονός της Θεοδώρας Κομνηνής, τρισεγγονής του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Τον Μάρτιο του 1318 παντρεύτηκε τον 21 ετών Ανδρόνικο, πρώτο γιο του Μιχαήλ Θ΄ και της Ρίτας των Χετουμιδών, πριγκίπισσας της Αρμενίας. Παράλληλα βαπτίσθηκε λαμβάνοντας το όνομα Ειρήνη. Ο Μιχαήλ Θ΄ ήταν συναυτοκράτορας με τον πατέρα του, τον Ανδρόνικο Β΄. Τον Ιούνιο του 1320 γέννησε έναν γιο, που όμως απεβίωσε 20 μήνες αργότερα. Τον Οκτώβριο του 1320 απεβίωσε ο Μιχαήλ Θ΄ και ο Ανδρόνικος Γ΄ αξίωσε να γίνει συναυτοκράτορας με τον παππού του. Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε (1321-1328), η Ειρήνη απεβίωσε στη Ραιδεστό στις 16/17 Αυγούστου 1324. Ο Ανδρόνικος Γ΄ νυμφεύτηκε το 1326 την Άννα της Σαβοΐας. To 1328 έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Παντρεύτηκε το 1318 με τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, γιο του Μιχαήλ Θ΄ συναυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε ένα παιδί: έναν γιο (Ιούνιος 1320 - Φεβρουάριος 1322) www.FMG.ac/Projects/MedLands: Foundation of Medieval Genealogy, by Charles Cawley. Τα στοιχεία προέρχονται από σύγχρονα χρονικά, επίσημα έγγραφα, καταλόγους τεθνεώτων και διαθήκες.
Κωνσταντίνος Κωνιωτάκης

Ο Κωνσταντίνος Κωνιωτάκης του Εμμανουήλ (Ηράκλειο, 1916 - 13 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ηρακλείου από το 1963 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1977.

 Σπούδασε στη Σχολή Ικάρων και εν συνεχεία στη Σχολή Επιτελών στο Ηνωμένο Βασίλειο.Το 1936 ήταν Υποσμηναγός και έφτασε στο βαθμό του Πτεράρχου. Διετέλεσε εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και επίσης υπαρχηγός του ΓΕΑ.Εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1963 και του 1964. Εξελέγη βουλευτής στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις συγκεντρώνοντας 8.786 ψήφους . Παρέμεινε βουλευτής ως το 1977, οπότε το κόμμα ήδη είχε μετονομαστεί σε ΕΔΗΚ.Το 1981 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Έγραψε το έργο "20 χρόνια ενεργού παρουσίας στην πολιτική". Πέθανε το 1991 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.
Διαφορά τερμάτων

Ως διαφορά τερμάτων (αγγλ.: goal difference) στα ομαδικά αθλήματα με μπάλα, όπως ποδόσφαιρο, χόκεϊ, υδατοσφαίριση, χάντμπολ, ορίζεται η διαφορά μεταξύ των γκολ που πέτυχε (επίθεση) με τα γκολ που δέχτηκε (άμυνα) μια ομάδα.

 Στο ποδόσφαιρο η διαφορά τερμάτων αποτελεί ένα από τα κριτήρια κατάταξης στη βαθμολογία των ομάδων που ισοβαθμούν. Σε άλλες διοργανώσεις ισχύει η συνολική διαφορά τερμάτων και σε άλλες η διαφορά τερμάτων μόνο στα παιχνίδια μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων. Εκτός από τη διαφορά τερμάτων υπάρχουν και μια σειρά από άλλα κριτήρια, όπως τα εκτός έδρας γκολ, η καλύτερη επίθεση κλπ, τα οποία διαφέρουν από διοργάνωση σε διοργάνωση. Παλιότερα αντί της διαφοράς τερμάτων εφαρμοζόταν ο συντελεστής τερμάτων (αγγλ.: goal average) ως κριτήριο κατάταξης των ομάδων που ισοβαθμούσαν. Ο συντελεστής τερμάτων υπολογιζόταν από τη διαίρεση της επίθεσης προς την άμυνα της ομάδας. Σε διεθνές επίπεδο η διαφορά τερμάτων αντικατέστησε το συντελεστή στο Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό. Στα εθνικά πρωταθλήματα η αλλαγή έγινε μεταγενέστερα με τελευταίο το αγγλικό πρωτάθλημα το 1976. Ο συντελεστής τερμάτων αντικαταστάθηκε από τη διαφορά, διότι θεωρήθηκε ότι ευνοούσε τις αμυνόμενες ομάδες και γενικά το παιχνίδι με μικρό σκορ (λίγα γκολ). Αντίθετα η διαφορά τερμάτων επιβραβεύει το επιθετικό ποδόσφαιρο. Για παράδειγμα μια ομάδα με διαφορά τερμάτων 70-40 (+30) έχει συντελεστή 1,75 και μειονεκτεί από μια ομάδα με ίδια διαφορά γκολ 69-39 (+30), η οποία έχει συντελεστή 1,77. Όσο μειώνεται ο αριθμός των γκολ για την ίδια διαφορά μεγαλώνει ο συντελεστής. Π.χ. η ίδια διαφορά (+30) με 61-31 γκολ δίνει συντελεστή 1,96. Επομένως, ο συντελεστής τερμάτων ευνοεί την ομάδα με την καλύτερη άμυνα και όχι εκείνη με την πιο παραγωγική επίθεση. Όσον αφορά τις αδύνατες ομάδες που είχαν αρνητική διαφορά τερμάτων, μπορούσαν να αυξήσουν το συντελεστή τους περισσότερο με ισοπαλίες παρά με νίκες, κάτι που οδηγούσε συχνά σε παθητικό ποδόσφαιρο. Π.χ. η αρνητική διαφορά γκολ 15-30 (-15) έχει συντελεστή 0,50. Με μια ισοπαλία 2-2 ενώ η διαφορά παραμένει ίδια 17-32 (-15), ο συντελεστής μεγαλώνει σε 0,53. Επίσης, σε ομίλους με λίγες ομάδες, όπως στις προκριματικές φάσεις του παγκοσμίου κυπέλλου ή του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, υπήρχαν περιπτώσεις που μια ομάδα δεν είχε δεχτεί γκολ, οπότε δεν μπορούσε να υπολογιστεί ο συντελεστής τερμάτων, διότι η διαίρεση με μηδέν είναι χωρίς νόημα. Αποτέλεσμα είναι το άπειρο και η ομάδα με μηδέν παθητικό είχε εξασφαλίσει τον καλύτερο συντελεστή. Σε όμιλο τελικής φάσης διεθνούς διοργάνωσης δυο ομάδες ισοβαθμούν με τα εξής αποτελέσματα: Ομάδα Α: 1-0, 0-0, 0-0: διαφορά τερμάτων: 1-0 (+1) Ομάδα Β: 5-2, 2-2, 3-3: διαφορά τερμάτων: 10-7 (+3)Η κατάταξη με το συντελεστή τερμάτων ευνοεί την ομάδα Α, η οποία έπαιξε αντιποδόσφαιρο, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα που έφερε. Και αδικεί την ομάδα Β, η οποία έχει αποδώσει σαφώς πιο επιθετικό και θεαματικό ποδόσφαιρο επιτυγχάνοντας 10 γκολ σε τρία ματς. Αντίθετα, η διαφορά τερμάτων ευνοεί την ομάδα Β και την επιβραβεύει για το ποδοσφαιρικό θέαμα που πρόσφερε.
HandyLinux

To HandyLinux είναι μια διανομή Linux που βασίζεται στο λειτουργικό σύστημα Debian η οποία είναι σχεδιασμένη με έμφαση στους λιγότερο έμπειρους χρήστες. Επίσης έχει μικρές απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους, γεγονός που επιτρέπει την εγκατάσταση και χρήση του σε παλαιότερους υπολογιστές.

 Κύριος στόχος του εγχειρήματος είναι να υλοποιηθεί μια διανομή με βάση το Debian, η οποία απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας και νέους χρήστες δίχως εξοικείωση. Χρησιμοποιεί την γραφική διεπαφή χρήστη (GUI) handymenu. Το HandyLinux μπορεί να εγκατασταθεί σε υπολογιστές με επεξεργαστή Pentium 4 ή νεότερο και κύρια μνήμη (RAM) τουλάχιστον 512 MB. Απαιτούνται 3,7 GB αποθηκευτικού χώρου στον σκληρό δίσκο. Η διανομή διατίθεται με Live CD (handylinuxlight) ή Live USB, γεγονός που επιτρέπει την δοκιμή χωρίς να επηρεαστεί ο υπολογιστής.Επίσης είναι δυνατή η εγκατάσταση του σε netbook με κάρτα μνήμης τουλάχιστον 4 GB, σε υπολογιστές που κατασκευάστηκαν πριν το 2005 (handylinux i486 non pae) και υπολογιστές μετά το 2005 (handylinux I686-PAE). Το σύστημα έχει προεγκατεστημένα αρκετά προγράμματα, που καλύπτουν αρκετές συνήθεις ανάγκες. Δεν είναι απαραίτητη η σύνδεση του υπολογιστή με το Διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης τους συστήματος. Στις εφαρμογές που περιλαμβάνονται συγκαταλέγεται ελεύθερο λογισμικό όπως ο διαχειριστής αρχείων Thunar, το πρόγραμμα αναπαραγωγής πολυμέσων VLC media player, η σουίτα εφαρμογών γραφείου LibreOffice και ο περιηγητής ιστού Iceweasel αλλά και προγράμματα κλειστού κώδικα όπως το Skype. Περιλαμβάνονται επίσης εφαρμογές για την βελτίωση της προσβασιμότητας (accessibility).Το Handylinux χρησιμοποιεί το περιβάλλον εργασίας Xfce ενώ είναι εγκατεστημένο και το compiz. Ένα μενού με έξι καρτέλες (αγγλ. tabs) επιτρέπει την εύκολη πρόσβαση στα διαθέσιμα προγράμματα. Επίσης είναι δυνατή η χρήση του βασικού περιβάλλοντος Xfce χωρίς το "HandyMenu". Το Handylinux παρακολουθεί τις εκδόσεις της stable εκδοχής του Debian. Μια παραλλαγή του στα φινλανδικά παρουσιάστηκε στις 29 Μαΐου 2014. Επίσημος ιστότοπος HandyLinux Documentation (Αγγλικά) / (Γαλλικά) HandyLinux στο DistroWatch (Αγγλικά)
Αλατζά Ιμαρέτ

Το Αλατζά Ιμαρέτ (τουρκικά: Alaca Imaret), που σημαίνει "Πολύχρωμο άσυλο", ή Ισ(χ)άκ Πασά Τζαμί είναι τζαμί του 15ου αιώνα και βρίσκεται στην οδό Κασσάνδρου βορειανατολικά της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη.

 Σύμφωνα με επιγραφή στην είσοδο του κτηρίου, το Αλατζά Ιμαρέτ ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1484 από τον Ινογκιολού Ισ(χ)άκ Πασά, ο οποίος ήταν Μεγάλος Βεζίρης επί Μωάμεθ Β' και αργότερα επί Βαγιαζίτ Β' βαλής της Θεσσαλονίκης. Ο χώρος λειτουργούσε ως ιμαρέτ (πτωχοκομείο), μεντρεσές (ιερατική σχολή) και χώρος προσευχής ενώ έλαβε σταδιακά τη σημερινή του μορφή. Το όνομα Αλατζά τα οφείλει στον πολύχρωμο μιναρέ του (αλατζά=χρωματιστός). Για την εύρυθμη λειτουργία του ιδρύματος, ο κτήτοράς του, παραχώρησε μεταξύ άλλων σημαντικό χρηματικό ποσό αλλά και τα μισά έσοδα από τη φορολόγηση της Γαλάτιστας της Χαλκιδικής. Μάλιστα, κατά τον 17ο αιώνα το Αλατζά Ιμαρέτ είχε αναδειχτεί ως ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα της πόλης. Το 1970, με αφορμή την κατάρρευση του βόρειου τμήματος του προστώου κατά το προηγούμενο έτος, πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά έργα συντήρησης τα οποία επαναλήφθηκαν το 1993-1996, περίοδο κατά την οποία έγινε μεταξύ άλλων και αποκατάσταση της εξωτερικής τοιχοποιίας. Το μνημείο ανακαινίστηκε και στερεώθηκε με τη φροντίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Σήμερα το Αλατζά Ιμαρέτ βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση και χρησιμεύει ως εκθεσιακός χώρος στον οποίο λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις και περιοδικές εκθέσεις. Το κτίριο έχει σχήμα ανεστραμμένου Τ με κεντρικό χώρο, δύο μεγάλους θόλους, πλάγια διαμερίσματα στη δυτική πλευρά και κιονοστήρικτη στοά. Ο κεντρικός χώρος του κτιρίου ήταν ο χώρος προσευχής, ενώ στους τέσσερις παράπλευρους γινόταν η διδασκαλία και τα συσσίτια. Εσωτερικά μια μεγάλη καμάρα χωρίζει το χώρο αυτό σε δύο τετράγωνα τμήματα, που το καθένα είναι στεγασμένο με τρούλο. Στο μνημείο υπήρχε πλούσια εσωτερική ανάγλυφη διακόσμηση και ζωγραφική. Διασώζεται ένα μέρος της στους θόλους (γεωμετρικά συμπλέγματα), στα "σφαιρικά τρίγωνα" ιδιαίτερα του δεύτερου τρούλου και στους τοίχους, όπου υπάρχουν και ρήσεις από το κοράνι. Στο βάθος του κεντρικού χώρου, απέναντι από την είσοδο και στον τοίχο που βρίσκεται προς την μεριά της Μέκκα, υπάρχει το Μιχράμπ. Στα βόρεια και στα νότια, υπάρχουν από δύο μικρότεροι τετράγωνοι χώροι στεγασμένοι με τρούλους. Στα δυτικά μπροστά στην κύρια είσοδο, υπάρχει ανοιχτή στοά με τόξα που στηρίζονται σε έξι κίονες. Η στοά είναι καλυμμένη με πέντε τρούλους, από τους οποίους ο κεντρικός είναι ο ψηλότερος. Στη βορειοδυτική γωνία του κτιρίου σώζεται η βάση, κατασκευασμένη με ορθογώνιους πωρόλιθους. Η ονομασία Αλατζά Ιμαρέτ οφείλεται στους πολύχρωμους λίθους (alaça) σε ρομβοειδή σχήματα που κοσμούσαν το μιναρέ του τζαμιού. Από τον πολύχρωμο μιναρέ σήμερα σώζεται μόνο η βάση του. Η τοιχοποιία είναι ιδιαίτερα επιμελημένη: ορθογώνιοι πωρόλιθοι περίκλειστοι με πλίνθους. Μαρκ Μαζάουερ, Θεσσαλονίκη - Πόλη των φαντασμάτων, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2006. Ελένη Μιχαλοπούλου (επιμ), Η Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα, Υπουργείο Πολιτισμού, Δεκέμβριος 2009.
Ισφαχάν

Η Ισφαχάν η Εσφαχάν (περσ.: اصفهان, αποδίδεται ιστορικά και Ισπαχάν) είναι σημαντική πόλη και παλιά πρωτεύουσα της Περσίας, του σημερινού Ιράν. Είναι η Ασπάδανα της αρχαιότητας. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της χώρας και σε ίση σχεδόν απόσταση από την Κασπία θάλασσα και τον Περσικό κόλπο. Είναι η τρίτη παλαιότερη πόλη της χώρας, στην οποία μια εβραϊκή αποικία εγκαταστάθηκε πριν από περίπου 2.500-2.700 χρόνια.

 Κατά τη περίοδο της μεγάλης της ακμής, στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες ασιατικές πόλεις με πληθυσμό που προσέγγιζε τότε το ένα εκατομμύριο και με μεγαλοπρεπή ανάκτορα και άλλα δημόσια κτίρια από τα οποία μερικά σώζονται μέχρι σήμερα. Την περίοδο της ακμής της ονομαζόταν και Νεσφ-ι-Τζαχάν, δηλαδή «μισός κόσμος» και εικάζεται πως διέθετε 163 τζαμιά, 48 θρησκευτικές σχολές, 1.801 μαγαζιά και 263 δημόσια λουτρά, έχοντας πληθυσμό περίπου 600.000 κατοίκους. Το 1772 η Ισφαχάν καταστράφηκε από τους Αφγανούς. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιήλθε αρχικά στους Ρώσους (1915) και αργότερα το 1917 από τους συμμάχους από τους οποίους και αποδόθηκε στη Περσία. Στην περιοχή αυτή υπάρχει σημαντική βιομηχανία μεταξωτών, χαλιών, οπλουργίας κ.ά. που την καθιστούν αξιόλογο εμπορικό κέντρο. Το 1950 οι κάτοικοί της αριθμούσαν περί τους 220.000. Το 1976 αριθμούσαν 661.510 και ήταν η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη μετά την σύγχρονη πρωτεύουσα Τεχεράνη, από την οποία απέχει περίπου 350 χλμ. Σήμερα είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη, μετά την Τεχεράνη και το Μασχάντ. Η Ισφαχάν αποτελεί πρωτεύουσα και του ομώνυμου διοικητικού διαμερίσματος της χώρας με έκταση 104.650 τ.χλμ. Η σύγχρονη πόλη διακρίνεται για την παρουσία σημαντικής βιομηχανίας, ειδικότερα στη κλωστοϋφαντουργία, στη χαλυβουργία και στις χειροτεχνίες. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.264 Δήμος Ισφαχάν Αρχειοθετήθηκε 2007-04-30 στο Wayback Machine.
Μίνα Βίτκοτζ

Η Μίνα Βίτκοτζ (28 Μαΐου 1893, στο Μπουργκ, Γερμανική Αυτοκρατορία – 11 Νοεμβρίου 1975, στο Κόλκβιτζ, Ανατολική Γερμανία) ήταν Σόρβια δημοσιογράφος, εθνική υποστηρίκτρια και ποιήτρια. Έγραψε στην Κάτω Σορβική γλώσσα.

 Dolnoserbske basni, Budyšin 1925 Wĕnašk błośańskich kwĕtkow, Budyšin 1934 K swĕtłu a słyńcu, Βερολίνο 1955 Prĕdne kłoski, Βερολίνο 1958 Po drogach casnikarki, Budyšin 1987 Mina Witkojc Αρχειοθετήθηκε 2019-05-13 στο Wayback Machine., literaturport.de
Καρλόττα του Ντόνα-Λάιστεναου

Η Καρλόττα, (γερμ. Charlotte zu Dohna-Leistenau, 20 Μαΐου 1799 - 18 Αυγούστου 1850) από τον Οίκο του Ντόνα ήταν κόρη του κόμη του Ντόνα-Σλόντιεν στο Λάιστεναου και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και μετά κόμισσα του Μόλτκε.

 Η Φρειδερίκη Καρλόττα Αντωνία ήταν κόρη του Αλβέρτου Χριστόφορου, βουργράβου του Ντόνα-Σλόντιεν στο Λάιστεναου και της τρίτης συζύγου του Σοφίας Ερριέττας, κόρης του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ. Γεννήθηκε στην Καινιξβέργη της Ανατολικής Πρωσίας. Ήταν απόγονος του Οίκου των Ούξεχανα, ευγενών της Σουηδίας, ο οποίος συνδέεται με πολλές παλαιές ευγενείς οικογένειες της Σουηδίας και της Νορβηγίας, όπως ο Κάρολος Η΄ των Μπόντε, βασιλιάς της Σουηδίας & Νορβηγίας. Εϊναι προγιαγιά του Χριστιανού Θ΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ της Δανίας, προγόνου των βασιλέων της Δανίας, Νορβηγίας, Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πρώτος σύζυγός της ήταν γιος του Πέτρου Αυγούστου, αδελφού της μητέρας της, Σοφίας Ερριέττας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1754 τον εξάδελφό της Κάρολο Αντώνιο Αύγουστο, πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τέκνο: Φρειδερίκος Κάρολος Λουδοβίκος 1757-1816, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ Φρειδερίκος Γουλιέλμος, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ Χριστιανός Θ΄ της ΔανίαςΤο 1759 ο Κάρολος Αντώνιος Αύγουστος στη μάχη του Κούνερσντορφ πληγώθηκε θανάσιμα. Το 1777 η Καρλόττα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Ντέτλεφ, κόμη του Μόλτκε. Δεν απέκτησαν απογόνους. Burke's Guide to the Royal Family (1973), Burke's Peerage, ISBN 0220662223, p. 328 Schwennicke, Detlev (ed.) (1980). Europäische Stammtafeln, Neue Folge. Band I: Die Deutschen Staaten, Tafel 88. Marburg: Verlag von J. A. Stargardt. Isenburg, Wilhelm Karl Prinz von (ed.) (1965). Europäische Stammtafeln. Band I: Die Deutschen Staaten, Tafel 92. Marburg: Verlag von J. A. Stargardt.
Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας

Το Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας ή αλλιώς το Στρατιωτικό Παράσημο της Μαρίας Θηρεσίας (γερ. Militär-Maria-Theresia-Orden) αποτελούσε στρατιωτικό παράσημο της Αυστρίας και μετέπειτα της Αυστροουγγαρίας. Δημιουργήθηκε προς τιμήν της Μαρίας Θηρεσίας.

 Jaromir Hirtenfeld: Der Militär-Maria-Theresien-Orden und seine Mitglieder; nach authentischen Quellen; zur ersten Säcularfeier. Wien 1857. (Γερμανικά) J. Lukeš: Der Militär-Maria-Theresien-Orden und seine Mitglieder. Nach authentischen Quellen bearb. von J. Hirtenfeld. Wien: Hof-u. Staatsdruckerei, 1890. (Γερμανικά) Henrik Marczali: A katonai Mária Terézia-rend körül. Budapest: M. tud. Akad., 1934 (Γερμανικά) Oskar von Hofmann und Gustav von Hubka: Der Militär-Maria-Theresien-Orden: Die Auszeichngn im Weltkrieg 1914-1918. Auf Anordng u. unter Leitg d. Gen. D. Infanterie z. V. Carl Frh. von Bardolff u. mit Unterstützg d. Heeresmuseums in Wien hrsg. u. auf Grund amtl. Quellen verf. Wien: Militärwiss. Mitteilungen, 1943 (Γερμανικά) Militärischer Maria Theresien-Orden (MMTO) Αρχειοθετήθηκε 2011-10-03 στο Wayback Machine. (Γερμανικά) NOTA Quellen (Γερμανικά)
Αγκοστίνο Βεσπούτσι

Ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι (ιταλικά: Agostino Vespucci) ήταν Φλωρεντίνος, μεταξύ άλλων, υπάλληλος της καγκελαρίας, κληρικός και βοηθός του Νικολό Μακιαβέλι. Είναι πιο γνωστός για τη συνδρομή του στην επιβεβαίωση του θέματος της Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι ως Λίζα ντελ Τζοκόντο, αλλά επίσης και για τη συγγραφή πολλών επιζώντων επιστολών και χειρογράφων.

 Η ταυτότητα της νεαρής γυναίκας στη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ήταν δύσκολο να εξακριβωθεί λόγω της έλλειψης καθοριστικών σύγχρονων πηγών πληροφοριών για τον πίνακα. Αυτό άλλαξε με την ανακάλυψη ενός σχολίου που έγραψε ο Βεσπούτσι στο περιθώριο μιας έκδοσης 1477 του Epistulae ad Familiares του Κικέρονα, που τώρα βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Η ανακάλυψη έγινε από τον Δρ. Άρμιν Σλέχτερ το 2005 ενώ κατηγοριοποιούσε το βιβλίο για μια έκθεση αρχέτυπων στη βιβλιοθήκη.Το μη συντομευμένο λατινικό κείμενο της σημείωσης έχει ως εξής: Apelles pictor. Ita Leonardus Vincius facit in omnibus suis picturis, ut enim caput Lise del Giocondo et Anne matris virginis. Videbimus, quid faciet de aula magni consilii, de qua re convenit iam cum vexillifero. 1503 octobris. (ελληνικά: «Απελλής ο ζωγράφος. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Λεονάρντο ντα Βίντσι το κάνει με όλους τους πίνακες του, όπως, για παράδειγμα, με την εμφάνιση της Λίζα ντελ Τζοκόντο και της Άννας, της μητέρας της Παναγίας. Θα δούμε πώς θα το κάνει σχετικά με το μεγάλο σώμα του συμβουλίου, το πράγμα που μόλις συμφώνησε με τη γονφαλονιέρα. Οκτώβριος 1503.») Στο σχόλιο, ο Βεσπούτσι σημειώνει μια ομοιότητα του στυλ μεταξύ του Λεονάρντο και του διάσημου αρχαίου Έλληνα ζωγράφου Απελλή, στο ότι και οι δύο καλλιτέχνες θα έδιναν πρώτα το κεφάλι και τους ώμους των θεμάτων με εξαιρετική λεπτομέρεια πριν συνεχίσουν με τον υπόλοιπο πίνακα. Για παράδειγμα, ο Βεσπούτσι απαριθμεί το έργο του Λεονάρντο για το πορτρέτο της «Λίζα ντελ Τζοκόντο» και χρονολογεί το σχόλιό του «Οκτώβριος 1503». Η συμπερίληψη του ονόματος και της ημερομηνίας επέτρεψε την επικύρωση με μια μεταγενέστερη γνωστή (αλλά συχνά αναξιόπιστη) πηγή που δημοσιεύτηκε το 1550 και γράφτηκε από τον ιστορικό τέχνης Τζόρτζο Βαζάρι, ο οποίος δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Λεονάρντο είχε πάρει μια παραγγελία από τον Φραντσέσκο ντε Τζοκόντο για να ζωγραφίσει τη γυναίκα του, «Mona Lisa». Εδώ η Mona δεν προοριζόταν ως όνομα, αλλά ως συντομογραφία της Madonna, η ιταλική λογοτεχνική μορφή της Κυρίας.