Γκέτο της Βαρσοβίας

Το Γκέτο της Βαρσοβίας (γερμανικά: Warschauer Ghetto‎, επίσημα Jüdischer Wohnbezirk in Warschau, "Εβραϊκή κατοικημένη περιοχή στη Βαρσοβία", πολωνικά: getto warszawskie‎) ήταν το μεγαλύτερο από όλα τα ναζιστικά γκέτο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ιδρύθηκε από τις γερμανικές Αρχές το Νοέμβριο του 1940 στο νέο έδαφος της Γενικής Κυβέρνησης της κατεχόμενης Πολωνίας. Στο αποκορύφωμά του, φυλακίστηκαν 460.000 Εβραίοι σε μια περιοχή 34 τετραγωνικών χιλιομέτρων με μέσο όρο 9,2 άτομα ανά δωμάτιο και με λιγοστά τρόφιμα. Από το Γκέτο της Βαρσοβίας, οι Εβραίοι απελάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί και στα κέντρα μαζικής θανάτωσης. Το καλοκαίρι του 1942, τουλάχιστον 254.000 κάτοικοι του Γκέτο απεστάλησαν στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα υπό το προσωπείο της "μετεγκατάστασης στην Ανατολή" κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το γκέτο κατεδαφίστηκε από τους Γερμανούς τον Μάιο του 1943 μετά από τις εξεγέρσεις του Γκέτο της Βαρσοβίας, οι οποίες είχαν προσωρινά σταματήσει τις απελάσεις. Ο συνολικός αριθμός θανάτων μεταξύ των κρατουμένων του Γκέτο εκτιμάται σε τουλάχιστον 300.000 νεκρούς από σφαίρα ή αέρια, σε συνδυασμό με 92.000 θύματα λιμοκτονίας και σχετικές ασθένειες, την εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας και τα θύματα της τελικής καταστροφής του Γκέτο.

 Πριν από τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πλειοψηφία των Πολωνών Εβραίων ζούσε στις εμπορικές περιοχές Μουράνοφ, Ποβάζκι και Στάρα Πράγα. Πάνω από το 90% των Καθολικών ζούσαν πιο μακριά από το εμπορικό κέντρο. Η εβραϊκή κοινότητα ήταν η πιο εξέχουσα εκεί, αποτελώντας πάνω από το 88% των κατοίκων του Μουράνοφ με σύνολο περίπου 32,7% του πληθυσμού της αριστερής όχθης και 14,9% της δεξιάς όχθης της Βαρσοβίας ή 332.938 άτομα συνολικά σύμφωνα με την απογραφή του 1931. Πολλοί Εβραίοι έφυγαν από την πόλη κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929. Η αντισημιτική νομοθεσία, τα μποϊκοτάζ των εβραϊκών επιχειρήσεων και τα κυβερνητικά σχέδια του εθνικιστικού κόμματος στην μετά Πιουσούτσκι εποχή άσκησαν πίεση στους Εβραίους στην πόλη. Το 1938, ο εβραϊκός πληθυσμός της πολωνικής πρωτεύουσας υπολογιζόταν σε 270.000 ανθρώπους. Η Πολιορκία της Βαρσοβίας συνεχίστηκε μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 1939. Μόνο στις 10 Σεπτεμβρίου, η Λουφτβάφε πραγματοποίησε 17 βομβιστικές επιδρομές στην πόλη. Τρεις ημέρες αργότερα, 50 γερμανικά αεροπλάνα επιτέθηκαν στο κέντρο της πόλης. Συνολικά, περίπου 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και το 10% της πόλης καταστράφηκε. Μαζί με τη Βέρμαχτ, το Τάγμα Θανάτου EG IV και οι αρχηγοί του μπήκαν στην πόλη. Στις 7 Νοεμβρίου 1939, ο Ραϊχσφύρερ των Ες-Ες τους αναδιοργάνωσε σε τοπική υπηρεσία ασφαλείας (SD). Ο διοικητής της EG IV, Γιόζεφ Μάισινγκερ, (ο "Χασάπης της Βαρσοβίας"), διορίστηκε αρχηγός της αστυνομίας για τη νεοσυσταθείσα Περιφέρεια της Βαρσοβίας. Μετά το τέλος της εκστρατείας του Σεπτεμβρίου, ο αριθμός των Εβραίων μέσα και γύρω από την πρωτεύουσα αυξήθηκε δραματικά με χιλιάδες πρόσφυγες να διαφεύγουν από το πολωνογερμανικό μέτωπο. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο αριθμός των προσφύγων στη Βαρσοβία ξεπέρασε τους 90.000. Στις 12 Οκτωβρίου 1939, η Γενική Κυβέρνηση ιδρύθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ στην κατεχόμενη περιοχή της κεντρικής Πολωνίας. Το Εβραϊκό Συμβούλιο (Τζούντενρατ), που διορίστηκε από τους Ναζί στη Βαρσοβία, μια επιτροπή 24 ατόμων με επικεφαλής τον Άνταμ Τσέρνιακοφ, ήταν υπεύθυνο για την εκτέλεση των γερμανικών εντολών. Στις 26 Οκτωβρίου, οι Εβραίοι κινητοποιήθηκαν ως καταναγκαστικοί εργάτες για να καθαρίσουν τις ζημιές από βόμβες και να εκτελέσουν διάφορες σκληρές εργασίες. Ένα μήνα αργότερα, στις 20 Νοεμβρίου, οι τραπεζικοί λογαριασμοί Πολωνών Εβραίων και τυχόν καταθέσεις άνω των 2.000 ζλότι αποκλείστηκαν. Στις 23 Νοεμβρίου, όλα τα εβραϊκά ιδρύματα διατάχθηκαν να βάλουν εβραϊκό αστέρι σε πόρτες και παράθυρα. Από την 1η Δεκεμβρίου, όλοι οι Εβραίοι ηλικίας άνω των δέκα ετών αναγκάστηκαν να φορούν λευκό περιβραχιόνιο και στις 11 Δεκεμβρίου απαγορεύτηκε να χρησιμοποιούν δημόσιες συγκοινωνίες. Στις 26 Ιανουαρίου 1940, οι Εβραίοι απαγορεύτηκε να διεξάγουν κοινές προσευχές λόγω του "κινδύνου εξάπλωσης επιδημιών". Δελτία τροφίμων εισήχθησαν από τις γερμανικές Αρχές και εντατικοποιήθηκαν τα μέτρα για την εκκαθάριση όλων των εβραϊκών κοινοτήτων στην περιοχή της Βαρσοβίας. Ο εβραϊκός πληθυσμός της πρωτεύουσας έφτασε τους 359.827 πριν από το τέλος του έτους. Με εντολή του Κυβερνήτη της Περιφέρειας της Βαρσοβίας, Λούντβιχ Φίσερ, η κατασκευή του τείχους στο Γκέτο ξεκίνησε την 1η Απριλίου 1940, περικυκλώνοντας την περιοχή της Βαρσοβίας, που κατοικούνταν κυρίως από Εβραίους. Το έργο εποπτευόταν από το Τζούντενρατ της Βαρσοβίας. Οι ναζιστικές Αρχές απέλασαν 113.000 εθνοτικούς Πολωνούς από τη γειτονιά και διέταξαν τη μετεγκατάσταση 138.000 Εβραίων της Βαρσοβίας από τα προάστια στο κέντρο της πόλης. Στις 16 Οκτωβρίου 1940, η δημιουργία του γκέτο, που καλύπτει την έκταση των 3,07 τετραγωνικών χιλιομέτρων ανακοινώθηκε από τον Γερμανό Γενικό Κυβερνήτη Χανς Φρανκ . Ο αρχικός πληθυσμός του γκέτο ήταν 450.000. Πριν ξεκινήσει το Ολοκαύτωμα, ο αριθμός των Εβραίων, που φυλακίστηκαν εκεί, ήταν μεταξύ 375.000 και 400.000 (περίπου το 30% του συνολικού πληθυσμού της πρωτεύουσας). Η περιοχή του γκέτο αποτελούσε μόνο περίπου το 2,4% της συνολικής μητροπολιτικής περιοχής. Οι Γερμανοί απέκλεισαν το Γκέτο της Βαρσοβίας από τον έξω κόσμο στις 15 Νοεμβρίου 1940. Το τείχος γύρω του είχε ύψος 3 μέτρα και αγκαθωτό σύρμα. Όσοι προσπαθούσαν να αποδράσουν πυροβολούνταν επί τόπου. Οι Γερμανοί αστυνομικοί από το 61ο Τάγμα διοργάνωναν φιέστα τις ημέρες, κατά τις οποίες πυροβολούσαν πολυάριθμους κρατούμενους στο φράχτη του γκέτο. Τα σύνορα του γκέτο άλλαξαν και η συνολική έκτασή του μειώθηκε σταδιακά, καθώς ο αιχμάλωτος πληθυσμός μειώθηκε λόγω εστιών μολυσματικών ασθενειών, μαζικής πείνας και τακτικών εκτελέσεων. Το γκέτο χωρίστηκε στα δύο κατά μήκος της οδού Χουόντνα, η οποία εξαιρέθηκε από αυτό λόγω της τοπικής σημασίας της εκείνη την εποχή (ως μία από τις οδούς ανατολής-δύσης της Βαρσοβίας). Η περιοχή νοτιοανατολικά της ήταν γνωστή ως "Μικρό Γκέτο", ενώ η περιοχή βόρεια έγινε γνωστή ως "Μεγάλο Γκέτο". Οι δύο ζώνες συνδέονταν σε μια διασταύρωσή της με την οδό Ζελάζνα, όπου χτίστηκε μια ειδική πύλη. Τον Ιανουάριο του 1942, η πύλη αφαιρέθηκε και χτίστηκε μια ξύλινη πεζογέφυρα, που έγινε ένα από τα μεταπολεμικά σύμβολα του Ολοκαυτώματος στην κατεχόμενη Πολωνία. Ο πρώτος επίτροπος του Γκέτο της Βαρσοβίας, που διορίστηκε από τον Φίσερ, ήταν ο Βάλντεμαρ Σεν, ο οποίος επέβλεπε επίσης τις αρχικές εβραϊκές μετεγκαταστάσεις το 1940. Ήταν γνωστός για την ενορχήστρωση ενός "τεχνητού λιμού" (künstliche Hungersnot) τον Ιανουάριο του 1941. Ο Σεν είχε εξαλείψει σχεδόν όλες τις προμήθειες τροφίμων στο γκέτο προκαλώντας αναταραχή στο ανώτερο κλιμάκιο των Ες-Ες. Απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του από τον ίδιο τον Φρανκ τον Μάρτιο του 1941 και αντικαταστάθηκε από τον Κομισάριο Χάινζ Άουερσβαλντ, που υπηρέτησε μέχρι τον Νοέμβριο του 1942. Όπως και σε όλα τα ναζιστικά γκέτο σε όλη την κατεχόμενη Πολωνία, οι Γερμανοί απέδωσαν την εσωτερική διοίκηση σε ένα Εβραϊκό Συμβούλιο (Τζούντενρατ) με επικεφαλής τον Πρεσβύτερο. Στη Βαρσοβία, αυτός ο ρόλος δόθηκε στον Άνταμ Τσέρνιακοφ, ο οποίος επέλεξε μια πολιτική συνεργασίας με τους Ναζί με την ελπίδα να σώσει ζωές. Ο Τσέρνιακοφ κατέγραψε την οδυνηρή εμπειρία του σε εννέα ημερολόγια. Τον Ιούλιο του 1942, όταν οι Γερμανοί τον διέταξαν να αυξήσει τον αριθμό των ανθρώπων που θα απελαθούν, αυτοκτόνησε. Η συνεργασία του Τσέρνιακοφ με τη γερμανική Κατοχή ήταν πρότυπο για τη στάση της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων Εβραίων έναντι του ναζισμού. Παρόλο που η προσωπικότητά του ως πρόεδρος του Τζούντενρατ της Βαρσοβίας μπορεί να μην ήταν τόσο διαβόητη όσο του Χάιμ Ρουμκόφσκι, Πρεσβύτερου του Γκέτο του Λοτζ, οι πολιτικές των Ες-Ες, που είχε ακολουθήσει, ήταν συστηματικά αντι-εβραϊκές. Το Συμβούλιο των Πρεσβύτερων υποστηρίχθηκε εσωτερικά από την Εβραϊκή Αστυνομία του Γκέτο (Jüdischer Ordnungsdienst), που ιδρύθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1940 με 3.000 άνδρες, συμβάλλοντας στην επιβολή του νόμου και της τάξης, καθώς και στην εκτέλεση γερμανικών ad-hoc κανονισμών, ειδικά μετά το 1941, όταν ο αριθμός των προσφύγων και των εκτοπισμένων στη Βαρσοβία έφτασε τους 150.000 ή σχεδόν το ένα τρίτο του συνολικού εβραϊκού πληθυσμού της πρωτεύουσας. Τον Ιανουάριο του 1940 υπήρχαν 1.540 Καθολικοί και 221 λοιποί Χριστιανοί κρατούμενοι στο Γκέτο, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων, που είχαν αλλαξοπιστήσει. Εκτιμάται ότι κατά το κλείσιμο του γκέτο υπήρχαν περίπου 2.000 Χριστιανοί και ο αριθμός πιθανώς αυξήθηκε τελικά σε πάνω από 5.000. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους αυτοχαρακτηρίζονταν Πολωνοί, αλλά λόγω των ναζιστικών φυλετικών κριτηρίων χαρακτηρίστηκαν από τις γερμανικές Αρχές ως Εβραίοι. Μέσα στο γκέτο υπήρχαν τρεις χριστιανικές εκκλησίες: ο Ναός των Αγίων Πάντων, ο Ναός του Αγίου Αυγουστίνου και ο Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου . Ο Ναός των Αγίων Πάντων ήταν για τους Εβραίους Χριστιανούς, που τέθηκαν υπό κράτηση στο γκέτο. Εκείνη την εποχή, ο ενοριακός ιερέας Μαρσέλι Γκοντλέφσκι, γνωστός για τον αντισημιτισμό του πριν από τον πόλεμο, οργάνωσε παροχή βοήθειας προς αυτούς. Στην έδρα της ενορίας, ο ιερέας παρείχε καταφύγιο και βοήθησε πολλούς να δραπετεύσουν, συμπεριλαμβανομένων των Λούντβικ Χίρσφελντ, Λουίς-Κρίστοφ Ζαλέσκι-Ζάμενχοφ και Γουάντα Ζάμενχοφ-Ζαλέσκα. Για τις ενέργειές του, του απονεμήθηκε μετά θάνατοn το μετάλλιο των Δικαίων των Εθνών το 2009 . Οι Ναζί αξιωματούχοι, με πρόθεση την εξάλειψη του γκέτο από την πείνα και τις ασθένειες, περιόρισαν τα τρόφιμα και τις ιατρικές προμήθειες. Ένα μέσο ημερήσιο σιτηρέσιο το 1941 για τους Εβραίους στη Βαρσοβία περιοριζόταν σε 184 θερμίδες σε σύγκριση με 699 θερμίδες, που επιτρέπονταν για τους μη-Εβραίους Πολωνούς και 2.613 θερμίδες για τους Γερμανούς. Τον Αύγουστο, οι μερίδες μειώθηκαν σε 177 θερμίδες ανά άτομο. Αυτή η πενιχρή προμήθεια τροφίμων από τις γερμανικές Αρχές αποτελούνταν συνήθως από ξερό ψωμί, αλεύρι και πατάτες χαμηλότερης ποιότητας, πλιγούρι, γογγύλια και ένα μικρό μηνιαίο συμπλήρωμα μαργαρίνης, ζάχαρης και κρέατος. Ως αποτέλεσμα, άνθισε η μαύρη αγορά προμηθεύοντας έως και το 80% των τροφίμων του γκέτο. Επιπλέον, η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή Αρωγής είχε ανοίξει πάνω από 250 μαγειρεία σούπας, που εξυπηρετούσαν ταυτόχρονα 100.000 γεύματα την ημέρα. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά συμμετείχαν όλοι στο λαθρεμπόριο και το παράνομο εμπόριο και δημιουργήθηκαν ιδιωτικά εργαστήρια για την κατασκευή αγαθών, που πωλούνταν κρυφά στην "άρια" πλευρά της πόλης. Τα τρόφιμα διακινούνταν συχνά λαθραία μόνο από παιδιά, τα οποία διέσχιζαν το τείχος του Γκέτο ανά εκατοντάδες με οποιονδήποτε τρόπο δυνατό, μερικές φορές αρκετές φορές την ημέρα, επιστρέφοντας με αγαθά, που ζύγιζαν όσο το βάρος τους. Η ανεργία, που οδηγούσε σε ακραία φτώχεια, ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα στο γκέτο και το λαθρεμπόριο ήταν συχνά η μόνη πηγή διαβίωσης για τους κατοίκους του, οι οποίοι διαφορετικά θα πέθαιναν από την πείνα. Οι "επαγγελματίες" λαθρέμποροι, αντίθετα, συχνά γίνονταν σχετικά πλούσιοι.Κατά τη διάρκεια του πρώτου ενάμιση έτους, χιλιάδες Πολωνοί Εβραίοι, καθώς και μερικοί Ρομά από μικρότερες πόλεις και την ύπαιθρο, μεταφέρθηκαν στο Γκέτο, αλλά, καθώς πολλοί πέθαναν από τύφο και λιμοκτονία, ο συνολικός αριθμός των κατοίκων παρέμεινε περίπου ο ίδιος. Αντιμετωπίζοντας πείνα εκτός ελέγχου και πενιχρά ιατρικά εφόδια, μια ομάδα Εβραίων γιατρών φυλακισμένων στο γκέτο αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία για να μελετήσει τις σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της πείνας . Η Μελέτη περί Πείνας στο Γκέτο της Βαρσοβίας, όπως είναι πλέον γνωστή, παραμένει μια από τις πιο εμπεριστατωμένες έρευνες για την ημι-λιμοκτονία, που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Παρά τις σοβαρές δυσκολίες, η ζωή στο Γκέτο της Βαρσοβίας είχε εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, και νόμιμες και όσες διεξήγαγαν οι υπόγειοι οργανισμοί του. Δημιουργήθηκαν νοσοκομεία, δημόσια μαγειρεία, ορφανοτροφεία, κέντρα προσφύγων και εγκαταστάσεις αναψυχής, καθώς και σχολικό σύστημα. Μερικά σχολεία ήταν παράνομα και λειτουργούσαν με "βιτρίνα" μαγειρεία. Υπήρχαν μυστικές βιβλιοθήκες, μαθήματα για τα παιδιά και ακόμη και μια συμφωνική ορχήστρα. Ο Ραβίνος Αλεξάντερ Φρίντμαν, ένας από τους ηγέτες της Τορά στο Γκέτο της Βαρσοβίας, οργάνωσε ένα υπόγειο δίκτυο θρησκευτικών σχολείων. Αυτά τα σχολεία, που λειτουργούσαν με "βιτρίνα" νηπιαγωγεία, ιατρικά κέντρα και μαγειρεία, ήταν καταφύγιο χιλιάδων παιδιών και εφήβων και εκατοντάδων εκπαιδευτικών. Το 1941, όταν οι Γερμανοί έδωσαν επίσημη άδεια στο τοπικό Τζούντενρατ για σχολεία, αυτά τα σχολεία αποκαλύφθηκαν και άρχισαν να λαμβάνουν οικονομική υποστήριξη από την επίσημη εβραϊκή κοινότητα. Ο πρώην κινηματογράφος Femina έγινε θέατρο αυτήν την περίοδο. Η Εβραϊκή Συμφωνική Ορχήστρα εμφανίστηκε σε διάφορους χώρους συμπεριλαμβανομένου του Femina. Υπολογίζεται ότι περίπου 20.000 κρατούμενοι (από περισσότερους από 400.000) παρέμειναν στην κορυφή της κοινωνίας του Γκέτο είτε επειδή ήταν πλούσιοι προπολεμικά είτε επειδή κατάφεραν να συγκεντρώσουν πλούτο κατά τη διάρκεια του πολέμου (κυρίως μέσω λαθρεμπορίου). Αυτές οι οικογένειες και τα άτομα σύχναζαν σε εστιατόρια, κλαμπ και καφετέριες δείχνοντας σε πλήρη αντίθεση τις οικονομικές ανισότητες της ζωής του γκέτο. Η ομάδα αυτή εκτιμάται περίπου σε 10.000 άτομα: "πλούσιοι βιομήχανοι, πολλά μέλη του Τζούντενρατ, Εβραίοι αστυνομικοί, λαθρέμποροι, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων [και] πόρνες πολυτελείας", που περνούσαν το χρόνο τους σε πάνω από εξήντα καφέ και νυχτερινά κέντρα, "χορεύοντας ανάμεσα στα πτώματα". Λίγο μετά τον αποκλεισμό του Γκέτο από τον εξωτερικό κόσμο, στην πρωτεύουσα εμφανίστηκαν αρκετοί Γερμανοί πολεμικοί κερδοσκόποι. Αρχικά, ενήργησαν ως μεσάζοντες μεταξύ της ανώτατης διοίκησης και των εβραϊκών εργαστηρίων. Μέχρι την άνοιξη του 1942, η Διεύθυνση Stickerei Abteilung με έδρα στη οδό Νοβολίπιε 44 απασχολούσε ήδη 3.000 εργαζόμενους, που κατασκεύαζαν παπούτσια, δερμάτινα, πουλόβερ και κάλτσες για τη Βέρμαχτ. Άλλα τμήματα έφτιαχναν γούνες και μάλλινα πουλόβερ. Περίπου 15.000 Εβραίοι εργάζονταν στο Γκέτο για τον Βάλτερ Τέμπενς από το Αμβούργο, καταδικασμένο εγκληματία πολέμου, μεταξύ άλλων στα εργοστάσιά του στις οδούς Πρόστα και Λέζνο. Η εργασιακή του εκμετάλλευση απέναντι στους Εβραίους αποτέλεσε πηγή φθόνου για άλλους κρατούμενους του Γκέτο, που ζούσαν με το φόβο της απέλασης. Στις αρχές του 1943, ο Τέμπενς κέρδισε το διορισμό ενός Εβραίου επιτρόπου απέλασης στη Βαρσοβία, προκειμένου να διατηρήσει το δικό του εργατικό δυναμικό ασφαλές και να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Τον Μάιο του 1943, μετέφερε τις επιχειρήσεις του, συμπεριλαμβανομένων 10.000 Εβραίων σκλάβων εργαζομένων στους στρατώνες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Πονιάτοβα. Ο Φριτς Σουλτς μετέφερε τις εργασίες του μαζί με 6.000 Εβραίους στο κοντινό στρατόπεδο συγκέντρωσης Τραβνίκι. Περίπου 100.000 κρατούμενοι του Γκέτο είχαν ήδη πεθάνει από ασθένειες, που σχετίζονται με την πείνα, πριν ξεκινήσουν οι μαζικές απελάσεις το καλοκαίρι του 1942. Νωρίτερα εκείνο το έτος, κατά τη Διάσκεψη της Βάνζεε κοντά στο Βερολίνο, τέθηκε σε κίνηση η Τελική Λύση. Ήταν ένα μυστικό σχέδιο για τη μαζική δολοφονία Εβραίων κατοίκων της Γενικής Κυβέρνησης. Οι τεχνικές, που χρησιμοποιήθηκαν για να εξαπατήσουν τα θύματα, βασίστηκαν στην εμπειρία, που αποκτήθηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο. Οι Εβραίοι των γκέτο μαζεύτηκαν, δρόμο-δρόμο, με το πρόσχημα της "μετεγκατάστασης", και προχώρησαν στην περιοχή Umschlagplatz. Από εκεί, στάλθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα, χτισμένο σε ένα δάσος 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βαρσοβίας. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Γερμανός Επίτροπος μετεγκατάστασης Χέρμαν Χέφλε. Μόλις έμαθε αυτό το σχέδιο, ο Άνταμ Τσέρνιακοφ, Πρεσβύτερος του Τζούντενρατ της Βαρσοβίας, αυτοκτόνησε. Αντικαταστάθηκε από τον Μαρκ Λιχτενμπάουμ, ο οποίος ανέλαβε τη διαχείριση των συγκεντρώσεων με τη βοήθεια της Εβραϊκής Αστυνομίας του Γκέτο. Κανείς δεν ενημερώθηκε για την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Η εξόντωση των Εβραίων με δηλητηριώδη αέρια πραγματοποιήθηκε στην Τρεμπλίνκα Β' υπό την αιγίδα της Επιχείρησης Ράινχαρντ, η οποία περιελάμβανε επίσης τα στρατόπεδα θανάτου Μπέλζεκ, Μαϊντάνεκ και Σομπίμπουρ. Περίπου 254.000 κρατούμενοι του Γκέτο της Βαρσοβίας (ή τουλάχιστον 300.000 από άλλες πηγές) στάλθηκαν στην Τρεμπλίνκα και δολοφονήθηκαν εκεί μεταξύ 23 Ιουλίου και 21 Σεπτεμβρίου 1942. Η αναλογία μεταξύ Εβραίων, που σκοτώθηκαν επί τόπου κατά τη διάρκεια συλλήψεων και όσων απελάθηκαν, ήταν περίπου 2%. Για οκτώ εβδομάδες, οι απελάσεις Εβραίων από τη Βαρσοβία στην Τρεμπλίνκα συνεχίστηκαν καθημερινά μέσω δύο τρένων: κάθε μεταφορά μετέφερε περίπου 4.000 έως 7.000 άτομα, που ζητούσαν κλαίγοντας νερό, 100 άτομα ανά βοϊδάμαξα. Τα πρώτα καθημερινά τρένα έφταναν στο στρατόπεδο νωρίς το πρωί, συχνά μετά από νυχτερινή αναμονή, και τα δεύτερα το απόγευμα. Ο Δρ Γιάνους Κόρτσακ, ένας διάσημος εκπαιδευτικός, πήγε στην Τρεμπλίνκα με τα παιδιά από το ορφανοτροφείο τον Αύγουστο του 1942. Του δόθηκε η ευκαιρία να δραπετεύσει από Πολωνούς φίλους και θαυμαστές, αλλά επέλεξε αντ' αυτού να μοιραστεί τη μοίρα του έργου της ζωής του. Όλες οι νέες αφίξεις στέλνονταν αμέσως για γδύσιμο και από εκεί στους θαλάμους αερίων. Τα ξεγυμνωμένα θύματα πέθαιναν από ασφυξία ανά παρτίδες των 200 με τη χρήση αερίου μονοξειδίου. Τον Σεπτέμβριο του 1942, δημιουργήθηκαν νέοι θάλαμοι φυσικού αερίου, οι οποίοι μπορούσαν να σκοτώσουν έως και 3.000 άτομα σε μόλις 2 ώρες. Απαγορεύτηκε σε απλούς πολίτες να πλησιάσουν την περιοχή του στρατοπέδου. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες της Επιχείρησης, που έληξε στις 21 Σεπτεμβρίου 1942, περίπου 48.000 Εβραίοι της Βαρσοβίας απελάθηκαν και θανατώθηκαν. Η τελευταία μεταφορά με 2.200 θύματα από την πολωνική πρωτεύουσα περιελάμβανε την εβραϊκή αστυνομία, που εμπλεκόταν με τις απελάσεις, και τις οικογένειές τους. Τον Οκτώβριο του 1942, ιδρύθηκε η Εβραϊκή Οργάνωση Μάχης (ŻOB) και ανέλαβε να αντιταχθεί σε περαιτέρω απελάσεις. Στην ηγεσία της ήταν ο 24χρονος Μορντεκάι Ανιέλεβιτς. Εν τω μεταξύ, από τον Οκτώβριο του 1942 έως τον Μάρτιο του 1943, η Τρεμπλίνκα έλαβε μεταφορές σχεδόν 20.000 ξένων Εβραίων από το γερμανικό προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας μέσω του Τερεζίν και από τη βουλγαρική κατεχόμενη Θράκη, την Μακεδονία και την Πίροτ μετά από συμφωνία με τη ναζιστική βουλγαρική κυβέρνηση. Μέχρι το τέλος του 1942, ήταν σαφές ότι οι απελάσεις είχαν ως σκοπό τους θανάτους τους. Η υπόγεια δραστηριότητα των αντιστασιακών του Γκέτο αυξήθηκε, αφότου μαθεύτηκε ότι οι μεταφορές για "μετεγκατάσταση" οδηγούσαν σε μαζικές δολοφονίες. Επίσης, το 1942, ο Πολωνός αξιωματικός της αντίστασης Γιαν Κάρσκι ανέφερε στις κυβερνήσεις της Δύσης την κατάσταση στο Γκέτο και στα στρατόπεδα εξόντωσης. Πολλοί από τους εναπομείναντες Εβραίους αποφάσισαν να αντισταθούν σε περαιτέρω απελάσεις και άρχισαν να κάνουν λαθρεμπόριο όπλων, πυρομαχικών και προμηθειών. Στις 18 Ιανουαρίου 1943, μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες χωρίς απελάσεις, οι Γερμανοί μπήκαν ξαφνικά στο Γκέτο της Βαρσοβίας με πρόθεση για περαιτέρω συλλήψεις. Μέσα σε λίγες ώρες, πυροβολήθηκαν 600 Εβραίοι και 5.000 άλλοι απομακρύνθηκαν από τις κατοικίες τους. Οι Γερμανοί δεν περίμεναν καμία αντίσταση, αλλά η δράση σταμάτησε από εκατοντάδες αντάρτες οπλισμένους με πιστόλια και κοκτέιλ Μολότοφ. Οι προετοιμασίες για αντίσταση είχαν ξεκινήσει από το προηγούμενο φθινόπωρο. Η πρώτη περίπτωση εβραϊκού ένοπλου αγώνα στη Βαρσοβία είχε αρχίσει. Οι υπόγειοι μαχητές από την ŻOB και την ZZW (Εβραϊκή Στρατιωτική Ένωση) πέτυχαν σημαντική επιτυχία αρχικά, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο του Γκέτο. Στη συνέχεια, έστησαν οδοφράγματα στις αποθήκες και έχτισαν δεκάδες πολεμικές θέσεις, σταματώντας τις απελάσεις. Κάνοντας περαιτέρω βήματα, εκτελέστηκαν επίσης ορισμένοι Εβραίοι συνεργάτες των Γερμανών. Μια επίθεση εναντίον της αντίστασης του Γκέτο από τον Φον Σάμερν-Φράνκενεγκ δεν ήταν επιτυχής. Απαλλάχθηκε των καθηκόντων του από τον Χάινριχ Χίμλερ στις 17 Απριλίου 1943 και πέρασε από στρατοδικείο. Η τελική επίθεση ξεκίνησε την παραμονή του Πάσχα στις 19 Απριλίου 1943, όταν μια ναζιστική δύναμη αποτελούμενη από αρκετές χιλιάδες στρατεύματα μπήκε στο γκέτο. Μετά από αρχικές αποτυχίες, 2.000 στρατιώτες Waffen-SS υπό τη διοίκηση του Γιούργκεν Στρόοπ έκαψαν συστηματικά και ανατίναξαν τα κτίρια του γκέτο μαζεύοντας ή δολοφονώντας οποιονδήποτε μπορούσαν να συλλάβουν. Η σημαντική αντίσταση έληξε στις 28 Απριλίου και η ναζιστική επιχείρηση έληξε επίσημα στα μέσα Μαΐου με τη συμβολική κατεδάφιση της Μεγάλης Συναγωγής της Βαρσοβίας στις 16 Μαΐου. Σύμφωνα με την επίσημη έκθεση, τουλάχιστον 56.065 άνθρωποι σκοτώθηκαν επιτόπου ή απελάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης (Τρεμπλίνκα, Πονιάτοβα, Μαϊντάνεκ, Τραβνίκι). Η τοποθεσία του Γκέτο έγινε το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαρσοβίας. Το γκέτο σχεδόν ισοπεδώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ωστόσο, επιβίωσαν πολλά κτίρια και δρόμοι, κυρίως στην περιοχή του "μικρού γκέτο", το οποίο είχε συμπεριληφθεί στο άριο τμήμα της πόλης τον Αύγουστο του 1942 και δεν συμμετείχε στη μάχη. Το 2008 και το 2010, χτίστηκαν τα όρια του Γκέτο της Βαρσοβίας κατά μήκος των συνόρων της πρώην εβραϊκής συνοικίας, όπου από το 1940 έως το 1943 στέκονταν οι πύλες του γκέτο, ξύλινες πεζογέφυρες πάνω από δρόμους των Αρίων και κτίρια σημαντικά για τους κρατουμένους του γκέτο. Τα τέσσερα κτίρια στην οδό Πρόζνα 7, 9, 12 και 14 είναι από τις πιο γνωστές αυθεντικές πολυκατοικίες, που το 1940–41 στέγαζαν εβραϊκές οικογένειες στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Έμειναν σε μεγάλο βαθμό άδεια από τον πόλεμο και μετά. Ο δρόμος είναι το επίκεντρο του ετήσιου Εβραϊκού Φεστιβάλ της Βαρσοβίας. Το 2011-2013, κτίρια στα νούμερα 7 και 9 υποβλήθηκαν σε εκτεταμένες ανακαινίσεις και έγιναν χώροι γραφείων. Η Συναγωγή Νόζικ επέζησε επίσης από τον πόλεμο. Χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος αλόγων από τη γερμανική Βέρμαχτ. Η συναγωγή έχει αποκατασταθεί σήμερα και χρησιμοποιείται και πάλι ως ενεργή συναγωγή. Τα καλύτερα διατηρημένα θραύσματα του τείχους του γκέτο βρίσκονται στην οδό Σιένα 55, στην οδό Ζλότα 62 και στην οδό Βάλικοβ 11 (στα δύο τελευταία είναι τοίχοι προπολεμικών κτιρίων). Υπάρχουν δύο μνημεία των Ηρώων του Γκέτο της Βαρσοβίας, που των οποίων τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 1946 και το 1948, κοντά στον τόπο, όπου τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στο Γκέτο στις 19 Απριλίου 1943. Το 1988, χτίστηκε ένα πέτρινο μνημείο για να σηματοδοτήσει το σημείο συγκέντρωσης Umschlagplatz για την επιβίβαση στα τρένα του Ολοκαυτώματος. Υπάρχει επίσης ένα μικρό μνημείο στην οδό Μίλα 18 εις ανάμνηση της τοποθεσίας των υπόγειων κεντρικών γραφείων της Σοσιαλιστικής ŻOB κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Γκέτο. Τον Δεκέμβριο του 2012, ένα αμφιλεγόμενο άγαλμα ενός γονατισμένου και προσευχόμενου Αδόλφου Χίτλερ εγκαταστάθηκε σε μια αυλή του Γκέτο. Το έργο τέχνης του Ιταλού καλλιτέχνη Μαουρίτσιο Κατελάν με τίτλο "HIM" έχει λάβει μικτές αντιδράσεις παγκοσμίως. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι άσκοπα προσβλητικό, ενώ άλλοι, όπως ο επικεφαλής ραβίνος της Πολωνίας, πιστεύουν ότι κεντρίζει τη σκέψη και είναι ακόμη και "εκπαιδευτικό". Φωτογραφίες από το Γκέτο της Βαρσοβίας Γκέττο της Βαρσοβίας Προπολεμικές και μεταπολεμικές φωτογραφίες της Βαρσοβίας Ιστορικές τοποθεσίες της Εβραϊκής Βαρσοβίας Αρχειοθετήθηκε 2009-04-09 στο Wayback Machine. Βάση δεδομένων διαδικτυακού γκέτο της Βαρσοβίας που Αρχειοθετήθηκε 2013-07-17 στο Wayback Machine. φιλοξενείται από το Πολωνικό Κέντρο Έρευνας για το Ολοκαύτωμα Λεπτομερής, διαδραστικός χάρτης του Γκέτο της Βαρσοβίας που σχεδιάστηκε για το προπολεμικό σχέδιο της πόλης Έγγραφα και πληροφορίες για το Γκέτο της Βαρσοβίας από την Εβραϊκή Εικονική Βιβλιοθήκη Yad Vashem - Σχετικά με το Ολοκαύτωμα - Το Γκέτο της Βαρσοβίας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Καλλιτέχνες του γκέτο της Βαρσοβίας Οι επάλξεις της Βαρσοβίας 1943–44 (ταινία ντοκιμαντέρ) του André Bossuroy, 2014, πρόγραμμα «Ενεργή ευρωπαϊκή μνήμη» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. «Γκέτο της Βαρσοβίας - κόλαση στο κέντρο της πόλης». Συλλογή μαρτυριών σχετικά με το Γκέτο της Βαρσοβίας