Αμπιορίξ

Αμπιορίξ ( στα Λατινικά : Ambiorix , στα Ιταλικά : Ambiorige ) . Ήταν, μαζί με τον Κατουβόλκο(Catuvolco), πρίγκιπα των Εβουρώνων, μια κέλτικη φυλή της Βελγικής Γαλατίας (που αντιστοιχεί στα σημερινά εδάφη του Βελγίου, του Λουξεμβούργου, της βορειοανατολικής Γαλλίας, της κεντροδυτικής Γερμανίας και του νότιου τμήματος , που οριοθετείται από τον ποταμό Ρήνο, των κάτω χωρών). Τον 19ο αιώνα , έγινε εθνικός ήρωας στο Βέλγιο, επειδή αντιστάθηκε στην κατάκτηση του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, όπως ο ίδιος γράφει στο απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου .

 Μεταξύ των 58 και 52 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας άρχισε να κατακτά την Γαλατία και την Βελγική Γαλατία . Η περιοχή κατοικήθηκε από φυλές που πολέμησαν μεταξύ τους, συμπεριλαμβανομένων των Εβουρώνων, στην οποία κυβερνούσαν δύο πρίγκιπες , ο Αμπιορίξ και ο Κατουβόλκο (Catuvolco). Στο 54 π.Χ ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας , έχοντας την ανάγκη παροχής επαρκών προμηθειών στις λεγεώνες του , ανάγκασε τον τοπικό πληθυσμό να παραδώσει ένα μέρος της σοδειάς του , η οποία εκείνη την χρονιά ήταν κακή . Για αυτό το λόγο , οι Εβούρωνες , μειωμένοι στην πείνα , και διαμαρτυρήθηκαν γι ' αυτό το αίτημα, αναγκάζοντας τον Καίσαρα να ενισχύσει τα στρατόπεδα που βρίσκονται κοντά στα χωριά των Εβουρώνων , και κάθε εκατόνταρχος έλαβε την εντολή να βεβαιωθούν ότι τα τρόφιμα παραδόθηκαν στους στρατιώτες. Όλο αυτά προκάλεσαν μια δυσαρέσκεια και την επιθυμία για εκδίκηση από τους Εβουρώνους . Αν και ο Καίσαρας τους είχε ελευθερώσει από την υποχρέωση να πληρώνουν φόρο τιμής στην φυλή των Aτατούτσα (Atuatuca ) , το χειμώνα του 54 , ο Αμπιορίξ , ο οποίος εντάχθηκε στον Κατουβόλκο , επαναστάτησε εναντίον των Ρωμαίων με επικεφαλής τον Πέμπτο Τιτούριο Σαμπίνο (Quinto Titurio Sabino ) και τον Λούτσιο Αρουνκουλέιο Κότα ( Lucio Aurunculeio Cotta ) . Μετά την επίθεση και τη σφαγή μιας μικρής ομάδας Ρωμαίων , που έβγαζαν ξύλο , ο Αμπιορίξ επιδίωκε τους λίγους επιζώντες στο οχυρωμένο στρατόπεδο τους. Έχοντας κατανοήσει ότι δεν μπορούσε να πολεμήσει εναντίον των ρωμαϊκών στρατευμάτων που μπήκαν στο οχυρό, παρότι ήταν κατώτερος από τις δυνάμεις τους , ο εβουρώνας έπαιξε πονηρά και πήγε να συνομιλήσει με τον Σαβίνο και Κόττα, λέγοντας ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα μαζί τους, γιατί χάρη σ ' αυτούς δεν είχε πλέον προβλήματα με τις άλλες φυλές. Επιπλέον, τους προειδοποίησε ότι, αντιθέτως , αυτοί προετοιμάζονταν να τους επιτεθούν με τη βοήθεια των γερμανικών φυλών , οι οποίες θα έχουν διασχίσει το Ρήνο. Συνεπώς , ο Αμπιορίξ τους ενημέρωσε να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο τους και να κατευθυνθούν σε άλλα στρατεύματα και να ενισχύσουν τη θέση τους. Ο Αμπιορίξ τους υποσχέθηκε ότι θα τους αφήσει να περάσουν ανενόχλητοι. Μετά από μια μακρά και επώδυνη νυκτερινή συζήτηση , στην οποία ο Σαβίνο εμπιστεύτηκε τον εχθρό και όχι τον Κόττα , οι δυο τους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το πεδίο, αλλά δέχτηκαν επίθεση και σφαγιάστηκαν από τους πολεμιστές του Αμπιορίξ . Οι λίγοι επιζώντες κατέφυγαν στο αρχικό στρατόπεδο και, τη νύχτα , όλες οι ελπίδες είχαν χαθεί , δολοφονήθηκαν ο ένας μετά τον άλλον ως και τον τελευταίο άνδρα . Αργότερα , ο Αμπιορίξ προσπάθησε να κάνει το ίδιο πλάνο με την λεγεώνα, που έχει ανατεθεί στον Κικέρωνα, ο οποίος, ωστόσο, δεν είχε πέσει στην παγίδα και υπερασπίστηκε γενναία τον εαυτό του από την πολιορκία μέχρι την άφιξη του Καίσαρα, ο οποίος αντέστρεψε την κατάσταση. Η σφαγή της λεγεώνας του Σαβίνου και του Κόττα ήταν ντροπή για τον στρατό της Ρώμης και τις λεγεώνες του Καίσαρα, ο οποίος , όμως , με κάποιες επιτυχημένες εκστρατείες, κατάφερε να υποτάξει όλες τις βελγικές φυλές . Συγκεκριμένα, είχαν μαζέψει από τους Εβούρωνες , το όνομα και την καταγωγή. Ο Καίσαρας κάλεσε κάποιον μεταξύ των Γαλατων και των Γερμανών, οι οποίοι ήθελαν να επιτεθούν στο έδαφος των Εβουρώνων , να σφαγιάσουν , να υποτάξουν και να καταστρέψουν την επικράτεια τους . Τελικά , ο Αμπιορίξ και οι άνδρες του, διέσχισαν το Ρήνο, και από εκείνη τη στιγμή εξαφανίστηκαν από την ιστορία. Η φιγούρα του Αμπιορίξ επανεμφανίστηκε στο 1830, όταν το Βέλγιο έγινε ανεξάρτητο και η νέα κυβέρνηση αναζητούσε στοιχεία του παρελθόντος του, που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στην καθιέρωση εθνικού ήρωα . Ο αρχηγός των Εβουρώνων προέκυψε από τις σελίδες του έργου του Καίσαρα , το 1841 ο Βέλγος ποιητής Joannes Nolet de Brauwere van Steeland έγραψε μια όπερα για τον Αμπιορίξ και στις 5 Σεπτεμβρίου του 1866 ένα άγαλμα ανεγέρθηκε προς τιμήν του στη μεγάλη αγορά της βελγικής πόλης Τόνγκερεν , ακόμη και αν δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ζούσε εκεί. Ωστόσο, αυτή η επιλογή έγινε επειδή το Τόνγκερεν είναι το παλαιότερο χωριό του Βελγίου, και το αρχικό του όνομα ήταν Atuatuca Tongorum, ένα όνομα που θύμιζε τη φυλή Atuatuca στην οποία ο Καίσαρ μίλησε . Σήμερα ο Αμπιορίξ είναι μία από τις πιο διάσημες και σημαντικές προσωπικότητες στην ιστορία του Βελγίου. Αναρωτιέται κανείς, ωστόσο, αν αυτό το πρόσωπο υπήρξε πραγματικά, ή αν δημιουργήθηκε με την τέχνη από τον Καίσαρα για να δικαιολογήσει τις σκληρές εκστρατείες εναντίον των Γαλατών του Βελγίου. Για τα υπόλοιπα, εκτός από το έργο του Καίσαρα δεν έχουμε άλλη μαρτυρία γι ' αυτόν, ή μάλλον , αναφέρεται από τον Cassio Dione και τον Florο, ο οποίος, ωστόσο, οι οποίοι όμως αναφέρονται στον Καίσαρα. Ακόμα και το άγαλμα είναι μια καθαρή εξιδανίκευση. Ο καίσαρας, γαλατικός Πόλεμος V, 26-51, (VI 29-43, VIII, 24; Cassius Dio, ρωμαϊκή Ιστορία, XL 7-11; Floro III, 10. J. Carcopino (1993). Giulio Cesare. Rusconi Libri. ISBN 88-18-18195-5. E. Horst (2000). Augusto Guida, επιμ. Cesare. Rcs Libri. Luciano Canfora (1999). Giulio Cesare. Il dittatore democratico. Laterza. ISBN 88-420-5739-8. André Piganiol (1989). Le conquiste dei Romani. Milano. ISBN 88-04-32321-3. Theodore Ayrault Dodge (1989–1997). Caesar. New York. ISBN 0-306-80787-4. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ambiorix στο Wikimedia Commons Ambiorix Αρχειοθετήθηκε 2011-05-13 στο Wayback Machine. Από www.livius.org Όλα για τον Aμπιορίξ και τους πολέμους του εναντίον των ρωμαίων Από www.atuatuca.de