Αντώνιος Φίλιππος ντε Λα Τρεμουάλ

Ο Αντώνιος-Φίλιππος ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Antoine Philippe de La Trémoïlle, (27 Σεπτεμβρίου 1765 στο Παρίσι - 27 Ιανουαρίου 1794 στο Λαβάλ) πρίγκιπας του Ταλμόντ, ήταν Γάλλος ευγενής και βασιλόφρων, που διακρίθηκε για τη στρατιωτική του συμμετοχή κατά της Γαλλικής Επανάστασης.

 Ήταν πρίγκιπας τού Tαλμόν και δεύτερος γιος τού Ιωάννη-Βρετανού-Καρόλου, 8ου δούκα τού Τουάρ, τελευταίου κόμη τού Λαβάλ και βαρώνου τού Βιττρέ και της Mαρίας-Μαξιμιλιανής-Λουίζας τού Ζαλμ-Κύρμπουργκ. Έμενε στο κάστρο τού Λαβάλ και ήταν διοικητής τού ιππικού τού καθολικού και βασιλικού στρατού κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Νυμφεύτηκε την Ερριέττα-Λουίζα-Φραγκίσκη-Αγγελική τού Αργκούζ (Argouges) στις 23 Ιανουαρίου 1785. Μέχρι τα τέλη του 1791, ο Aντώνιος-Φίλιππος έγινε αντιληπτός για τον ανήσυχο χαρακτήρα του. Εντάχθηκε στους αντεπαναστατικούς κύκλους (Συνομοσπονδία Πουατιέ) στο Πουατιέ στα τέλη τού 1791. Ήταν μία αποτυχία, που είχε ως αποτέλεσμα μία μετανάστευση στην Αγγλία, για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα τού κόμματός του. Στη συνέχεια πήγε στον Ρήνο και ενώθηκε με τους πρόσφυγες. Ο κόμης Mαρί-Πιέρ-Λουί ντε Φροτέ και αυτός, υπηρέτησαν για τους Ιππότες-Δραγώνους τού Στέμματος. Συμμετείχε σε μία πρώτη εκστρατεία στον στρατό των πριγκίπων για τον κόμη τού Αρτουά (μετέπειτα βασιλιά Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας). Στάλθηκε στη Γαλλία με νέο σχέδιο εξέγερσης στις δυτικές επαρχίες. Κατά την εκτέλεση τού βασιλιά, ήλπιζε να ξεκινήσει ένα κίνημα στο Παρίσι. Απέτυχε, και έμεινε στο χωριό Μπουλόν, κοντά στο Παρίσι, με τον αδελφό του τον ηγούμενο Κάρολο-Γοδεφρείδο ντε Λα Τρεμουάλ. Όταν έμαθε για το κίνημα της αντεπανάστασης ενός τμήματος της Βρετάνης και τού Μαιν, που προηγήθηκε εκείνου της Βαντέ, στις 10 Μαρτίου, πήρε στον εαυτό του ένα διαβατήριο με ψεύτικο όνομα και ένα άλλο με το όνομα τού αδελφού του. Πήγε για ταξίδι στη Νορμανδία, Μαιν και Ανζού, για να στρατολογήσει οπαδούς. Συνελήφθη στις 20 Μαΐου από τον δήμο τού Νουαγιάν-σου-λε-Λυντ, και στάλθηκε από εκεί στο Μπωζέ, για να μεταφερθεί σε μία φυλακή στο Aνζέρ, από την οποία ενημερώθηκε η Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας για την παρουσία του. Ο αδελφός του, ηγούμενος τού Τεμουάλ, κατάφερε να οργανώσει μία συνωμοσία στην Εθνική Συνέλευση. Ο Σαμπόν, μέλος των Ορεινών, ορίστηκε να ανακρίνει τον πρίγκιπα και με το πρόσχημα να τον φέρει στο Παρίσι, τον παρέδωσε στους κατοίκους τού Βαντέ. Έτσι αυτός κατάφερε να δραπετεύσει χάρη σε αυτό το σχέδιο, που είχε καλά συλλάβει ο ίδιος ο αδελφός του από το εσωτερικό της Εθνικής Συνέλευσης. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του από το Ανζέρ στο Λαβάλ, οι φρουροί του επέτρεψαν τη διαφυγή του και οι αγρότες τον συνόδευσαν προς το Σωμύρ, το οποίο τότε κρατούνταν από τους βασιλόφρονες κατοίκους της Βανδέας από τον Ιούνιο του 1793 (βλ. μάχη του Σωμύρ). Σε μία από τις ανακρίσεις του, είπε ότι απλώς αφέθηκε ελεύθερος από τον νομό Mαιν-ε-Λουάρ. Η άφιξή του στο Σωμύρ προκάλεσε τεράστια αίσθηση. Ονομάστηκε διοικητής τού ιππικού τού Καθολικού και Βασιλικού Στρατού και έλαβε μέρος στο ανώτερο συμβούλιο τού στρατού. Στη νίκη στη Νάντη, στις 28 Ιουνίου 1793, απέδειξε το θάρρος του μαζί με τον Ζακ Κατελινώ και τον Mωρίς ντ'Ελμπέ, ελέγχοντας τις τάξεις, φέρνοντας πίσω στη μάχη τους αποθαρρυμένους της Βαντέ και τραυματιζόμενος, ενώ ηγείτο τού βασιλικού ιππικού. Πίσω στη Βαντέ, συμμετείχε σχεδόν σε κάθε δράση στα πρώτα στάδια τού πολέμου. Μετά την Πρώτη Μάχη τού Σατιγιόν και τις επαναλαμβανόμενες ήττες των κατοίκων της Βαντέ, επέμεινε ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να γίνουν κύριοι τού περάσματος και της εισόδου τού Λίγηρα στη Βρετάνη. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, κατά την οποία ο στρατός της Βαντέ απωθήθηκε προς τον Λίγηρα, ο πρίγκιπας τού Tαλμόν αποσπάστηκε με 4.000 βασιλόφρονες, για να φρουρούν το φυλάκιο τού Σαιν-Φλοράν. Μετά τη μάχη τού Σολέ, επικεντρώθηκε στην προστασία τού δρόμου των Βαντέ στη δεξιά όχθη τού Λίγηρα. Στη συμβουλή, ήταν αντίθετος στο ψήφισμα να μπει στη Βαντέ και σκέφτηκε ότι ήταν καλύτερο να κατευθυνθεί στο Σαιν-Μαλό, όπου θα μπορούσαν να δεχτούν τη βοήθεια, που είχαν υποσχεθεί οι Άγγλοι. Η αρχαία αρχή της οικογένειάς του στην κομητεία Λαβάλ διέταξε τον στρατό να βαδίσει προς αυτή την κατεύθυνση. Οι πρώτοι Σουάν ενώθηκαν με τους της Βαντέ κατά την άφιξή τους στο Λαβάλ, και ένας σημαντικός στρατός στρατολογήθηκε με το όνομα Μικρή-Βαντέ, ο οποίος ακολούθησε τον στρατό υπό τον γιο τού προηγούμενου κόμη τού ΛΑβάλ. Ο Aντώνιος-Φίλιππος, μαζί με τον Ντονισάν και τον ηγούμενο Μπερνιέ, υπέγραψαν στο Λαβάλ για 900.000 £ σε χαρτονόμισμα. Συμμετείχε στη νίκη της μάχης τού Εντράμ. Η αποφασιστικότητά του ήταν επιτυχής, με τον Φλεριό να έχει αναλάβει τη διοίκηση της μοίρας στρατού, που βάδιζε από το Λαβάλ στο Βιτρέ, όπου ήλπιζε να στρατολογήσει περισσότερα στρατεύματα, και υποχώρησε πίσω στον βασιλικό στρατό στο Φουζέρ που βάδισε στο Κοταντέν και πολιόρκησε τη Γκρανβίλ. Η κατάληψη της πόλης εξαρτιόταν από το ζήτημα της αποστολής τού Φράνσις Ρόουντον-Χάστινγκς, υπεύθυνου για τη βοήθεια των βασιλικών, που ήταν μία ημέρα πριν από το πλοίο από την Αγγλία στο Τζέρσεϋ. Αλλά ήδη οι της Βαντέ απωθήθηκαν κατά τη διάρκεια της επίθεσής τους στο Γκρανβίλ. Αποθαρρυμμένοι, ήθελαν να υποχωρήσουν πίσω στη Βαντέ και ήταν ακόμη και σε εξέγερση εναντίον των ηγετών τους. Σε αυτή τη σύγχυση, ο Aντώνιος-Φίλιππος μαζί με τους Μποβολιέ, ντε Σολεράκ και Ετιέν-Αλεξάντρ Μπερνιέ, πήραν την ακτή για να αποπλεύσουν. Στο άκουσμα των ειδήσεων, οι της Βαντέ διαμαρτυρήθηκαν, θεωρώντας την πράξη τού πρίγκιπα ως εγκατάλειψη. Απέσπασαν μία μονάδα ιππικού κάτω από τον Στοφλέ, για να τον σταματήσουν. Το απόσπασμα περικύκλωσε τον πρίγκιπα και τον έφερε στο στρατόπεδο μαζί με όσους τον είχαν ακολουθήσει. «Αυτοί εξήγησαν ότι είχαν πάρει μόνο ένα ψαροκάικο για να πλεύσουν στο Τζέρσεϊ και να επισπεύσουν την αγγλική βοήθεια και να σώσουν μερικές γυναίκες». Οι άλλες μαρτυρίες διίστανται για την προβλεπόμενη απόδραση τού πρίγκιπα. Λίγες μέρες αργότερα, ο πρίγκιπας έδωσε νέα παραδείγματα της ανδρείας του στη μάχη τού Ντολ; Μόνος του, όταν οι περισσότερες μεραρχίες τού βασιλικού στρατού κατέφευγαν στο Ντολ, κρατήθηκε σταθερά με λίγους άνδρες, μέχρι που ο Ερρίκος ντε Λα Ροσεζακελέν ενώθηκε μαζί του. Ο Tαλμόν ακολούθησε τον στρατό στην πολιορκία της Aνζέρ, η οποία ήταν τόσο καταστροφική, όσο και στη Γκρανβίλ. Στη μάχη τού Λε Μαν στις 14 Δεκεμβρίου, έβαλε υπό πυρά τους εχθρούς ουσάρους στην είσοδο της πόλης. Μετά την ήττα του, ο βασιλικός στρατός που δεν μπορούσε να υποχωρήσει στο Λίγηρα, είχε χάσει 7.000 άνδρες. Θαρραλέος αλλά χωρίς αυταπάτες, συνέχισε να πολεμά με τον υπόλοιπο Καθολικό και Βασιλικό Στρατό, που δεν μπορούσε να περάσει τον Λίγηρα. Συνδέθηκε με τον Ανρί ντε Λα Ροσεζακελέν, που είχε περάσει τον ποταμό στο Aνσενί με τους άλλους κύριους στρατηγούς και ήρθε να βρει το στρατό του στο Μπλαιν, για να τον φέρει πίσω. Αλλά ο Φλεριό ονομάστηκε αρχιστράτηγος και ο Tαλμόν θύμωσε με αυτή την προτίμηση και εγκατέλειψε τον στρατό. Θεώρησε τον εαυτό του απαλλαγμένο από οποιεσδήποτε υποχρεώσεις και έφυγε από το Ντερβάλ, το Λα Γκερς και το δάσος Περτρ, για να ενωθεί με τον Ζαν Σουάν ή να κατευθυνθεί προς την ακτή. Μερικοί Βρετόνοι που είχαν εγγραφεί από τον Ζοζέφ ντε Πυζάγ δεν μπορούσαν να του δώσουν πληροφορίες για τους Σουάν στο Mαγιέν. Ο Πυζάγ δεν έδειξε καμία βιασύνη στη σχέση με τον πρίγκιπα. Συνέχισε το ταξίδι του προς τη Νορμανδία. Μαζί με άλλους τρεις άνδρες, περπατούσε μέσα από χωράφια κοντά στο Λαβάλ και το Φουγκέρ, ντυμένος αγρότης, όταν έπεσε πάνω στην εθνική φρουρά των Μπαζούγκ, στις 31 Δεκεμβρίου 1793 στο χωριό Μάλαγρα. Επάνω τους βρέθηκε ένα ποσό 30.000 λιρών, καθώς και μερικά πολυτελή αντικείμενα και ένα διαβατήριο, που είχε φτιάξει 4 μέρες πριν από τον δήμο Eρνέ. Ο στρατηγός Μποφόρ ζήτησε να τού τα στείλουν στο Φουζέρ, χωρίς κανείς να ξέρει ποιοι ήταν. Μία νεαρή κοπέλα στο Σαιν-Ζακ, βλέποντάς τους να περνούν, φώναξε: "είναι ο πρίγκιπας του Tαλμόν!" . Ο Μποφόρ τον ανέκρινε έτσι. Μεταφέρθηκε στη Ρεν στις 2 Ιανουαρίου 1794 και ανακρίθηκε ενδελεχώς από τον Φρανσούα-Ζοακίμ Εσνύ-Λαβαλέ, μετά την οποία ο κρατούμενος ζήτησε τη μεταφορά του στο Παρίσι σε μία επιστολή προς την Εθνική Συνέλευση. Αλυσοδεμένο, τον ρίχνουν σε ένα κελί, όπου γράφει στον στρατηγό Ροσινιόλ. Διαχειριστές, στρατηγοί, επίτροποι, έβριζαν τα θύματά τους, ιδιαίτερα τον πρίγκιπα. Φοβήθηκαν όμως ότι ο πρίγκιπας, μολυσμένος από τύφο, θα πέθαινε στη φυλακή. Ήρθε η εντολή να τον μεταφέρουν στο Παρίσι. Ο Eσνύ-Λαβαλέ τον έθεσε σε δίκη στην επιτροπή Βωζεουά στο Βιτρέ, στις 26 Ιανουαρίου. Έφτασε εκεί σχεδόν πεθαμένος, υποβλήθηκε σε νέα ανάκριση την οποία αρνήθηκε να υπογράψει και περίμενε να δικαστεί μπροστά στην Εθνική Συνέλευση. Καταδικάστηκε αμέσως σε θάνατο, διαμαρτυρήθηκε την επόμενη ημέρα και ζήτησε να μεταφερθεί στο Παρίσι, έχοντας να παρουσιάσει ιδέες γενικής ειρήνης. Αντί γι' αυτό, η επιτροπή πήρε έξι άλογα πυροβολικού για να τον μεταφέρει στο Λαβάλ. Λέγεται ότι ο Ζαν Σουάν προσπάθησε να τον σώσει, αλλά παραπληροφορήθηκε. Η πομπή, με βαριά συνοδεία, έφτασε στο Λαβάλ το βράδυ και η εκτέλεση έγινε τότε εκεί. Το κεφάλι του υποβλήθηκε σε διαφορετική βεβήλωση, τοποθετήθηκε σε έναν πολυέλαιο από τον Ζαν-Λουί Ζυλμπέρ, πρώην ιερέα και μέλος της επαναστατικής επιτροπής, στη συνέχεια το έβαλαν σε έναν πάσσαλο και εκτέθηκε επάνω από τις πύλες του κάστρου Λαβάλ. Δύο ημέρες αργότερα, το κεφάλι τού πρίγκιπα τάφηκε στην αυλή τού κάστρου. Ο μοναδικός γιος του έγινε συνταγματάρχης τού 5ου συντάγματος των Ουσάρων και απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου 1815. « Antoine-Philippe de La Trémoïlle », στο Louis-Gabriel Michaud, Biographie universelle ancienne et moderne : histoire par ordre alphabétique de la vie publique et privée de tous les hommes avec la collaboration de plus de 300 savants et littérateurs français ou étrangers, 2e édition, 1843–1865 « Antoine-Philippe de La Trémoïlle », στο Alphonse-Victor Angot, Ferdinand Gaugain, Dictionnaire historique, topographique et biographique de la Mayenne, Goupil, 1900–1910 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antoine Philippe de La Trémoille, Prince of Talmont στο Wikimedia Commons