IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χρυσελεφάντινο κρητικό αγαλμάτιο (μουσείο καλών τεχνών Βοστώνης)

Το χρυσελεφάντινο αγαλμάτιο από την Κρήτη είναι αρχαίο έργο τέχνης που αγοράστηκε το 1914 από τον Έβανς και φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Αμφισβητήθηκε για την προέλευσή του, παραμένει όμως ένα από τα διασημότερα έργα αρχαίας ελληνικής τέχνης.

 Το χρυσελεφάντινο αγαλματάκι παρουσιάζει μια γυναικεία μορφή, που κρατάει στα χέρια της φίδια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι ομοιότητες, αλλά και διαφορές ως προς την γνωστή θεά των όφεων της Μινωικής εποχής. Το σώμα είναι συναρμολογημένο από δύο τεμάχια, ενώ το σημείο της σύνδεσης καλύπτεται εν μέρει από το δεύτερο βολάν της φούστας και μια χρυσή ζώνη. Οι βραχίονες είναι επίσης προσαρμοσμένοι στο κορμό του σώματος. Το δεξί χέρι, καθώς και το περί αυτού τυλιγμένο φίδι, αλλά και μέρη του φορέματος έχουν αποκατασταθεί. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με υψηλό διάδημα, στο οποίο πιθανόν να ήταν προσαρμοσμένη χρυσή επένδυση. Το ένδυμα είναι το γνωστό φόρεμα της θεάς των όφεων κρητικού τύπου. Τα βολάν του ομοιάζουν με αυτό αντίστοιχων παραστάσεων μυκηναϊκών σφραγιδόλιθων. Οι χρυσές μπορντούρες του είναι διακοσμημένες με σχήματα αιχμηρών ή στρογγυλών κυματισμών. Το αρχαιολογικό εύρημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Museum Bulletin του Μουσείου των Καλών Τεχνών της Βοστώνης τον Δεκέμβριο του 1914. Η αρχική εκδοχή της αγοράς του από κάποιον κρητικό εργάτη που δούλευε στη Κνωσσό, θεωρείται σήμερα λανθασμένη, αφού σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία, δύο Αμερικανοί αρχαιολόγοι μεσάζοντες παρέλαβαν το εύρημα από κάποιον υπάλληλο του Έβανς, που προηγουμένως είχε προσπαθήσει να το πουλήσει σε κάποιον γερμανό ενδιαφερόμενο. Η μεν κρητική του προέλευση παραμένει αναμφισβήτητη,αλλά πολλές πτυχές της προέλευσης και ερμηνείας του τελούν ακόμα υπό επιστημονική μελέτη. Kenneth Lapatin: Mysteries of the Snake Goddess: Art, Desire, and the Forging of History, Houghton Mifflin, ISBN 0618144757 (ISBN13 9780618144754) Έρνεστ Άρθουρ Γκάρντνερ (1862–1939) (1914). Φλίντερς Πέτρι (1853-1942), British School of Archaeology in Egypt, επιμ. Ancient Egypt, Τόμος: 1914-17. Λονδίνο, Νέα Υόρκη: MacMillan. σελίδες 282-284. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2011.
Μυρτιά

Η μυρτιά είναι είδος φυτού που ανήκει στο γένος Μύρτος (Myrtus) και στην οικογένεια των Μυρτίδων (Myrtaceae). Το γένος Μύρτος περιλαμβάνει γύρω στα 75 είδη, τα οποία ευδοκιμούν σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Στην Ελλάδα απαντάται η Μύρτος η κοινή (Myrtus communis), αυτοφυής ή διακοσμητική. Καλλιεργείται στην ύπαιθρο, σε γλάστρες αλλά και σε θερμοκήπια. Χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία, στην παρασκευή καλλυντικών και στη φαρμακευτική. Παράγει αιθέριο έλαιο (μυρτέλαιο). Το ανθεκτικό της ξύλο χρησιμοποιείται στη λεπτοξυλουργική και τα κλαδιά της στην καλαθοπλεκτική. Το φυτό ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια και το αναφέρει ο Διοσκουρίδης.

 Η μυρτιά είναι αειθαλής θάμνος, με ύψος που μπορεί να φτάσει ως τα 5 μέτρα. Έχει λευκά άνθη με τον καρπό να είναι ράγα, σχεδόν σφαιρική ή ελλειψοειδής. Τα φύλλα της είναι λογχοειδή, πτερόνευρα, οξύληκτα και αρωματικά. Πολλαπλασιάζεται με σπορά ή και με μοσχεύματα. Η μυρτιά δοξαζόταν στις σημιτικές θρησκείες και ήταν το ιερό φυτό της Πάφιου Αφροδίτης, η οποία όταν βγήκε γυμνή από τη θάλασσα κρύφτηκε πίσω από μια μυρτιά. Η μυρτιά ήταν το σύμβολο της ομορφιάς και της νεότητας. Η μυρτιά ήταν γνωστή από την αρχαιότητα, όταν χρησιμοποιούταν ως καλλωπιστικό φυτό στους ναούς. Η μυρτιά συσχετίζεται επίσης με το γάμο. Ένας άλλος μύθος περιγράφει τη Φαίδρα να τρύπα τα φύλλα της μυρτιάς είτε από στενοχώρια είτε για να εκδικηθεί της Αφροδίτη, επειδή δεν την ερωτεύθηκε ο Ιππόλυτος. Αυτός ο μύθος προσπαθεί να εξηγήσει γιατί τα φύλλα της μυρτιάς μοιάζουν τρυπημένα όταν φαίνονται στον Ήλιο. Αυτά τα διαφανή στίγματα στην πραγματικότητα είναι αδένες με αιθέριο έλαιο.Ο Διοσκουρίδης κατέταξε τις μυρτιές σε αυτές με μπλε και σε αυτές με λευκούς καρπούς, οι οποίοι έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες. Τους έδινε ως αντίδοτο για τσιμπήματα σκορπιών και αραχνών και για να θεραπεύσει ασθένειες της κύστης και την διάρροια, σε μορφή βρασμένου χυμού. Η συνταγή αυτή χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα στη παραδοσιακή ιατρική. Μύρτος η κοινή – Myrtus communis. Ποικιλίες της είναι: λευκόκαρπος (με καρπό λευκό), ιταλική, λουσιτανική και άλλα. Το είδος Ψίδιον το αραγιάν - Psidium arayan (Αραγιάν) συνών. Myrtus arayan είχε συμπεριληφθεί παλαιότερα. Με καταγωγή από το Περού, καλλιεργείται στην Κεντρική και στη Βόρεια Αμερική για τον εδώδιμο καρπό της. Παρασκευάζεται και ποτό. Το είδος Ούγνι του Μολίνα - Ugni molinae (Χιλιανή γκουάβα) συνών. Myrtus ugni είχε συμπεριληφθεί παλαιότερα. Ιθαγενές φυτό της Χιλής, δίνει ανθεκτικό ξύλο και μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 30 μέτρα. Η Μύρτος η κοινή είναι γνωστή στον ελλαδικό χώρο και με άλλα ονόματα, όπως: μερσινιά (κυπριακά) μερτιά μυρσίνη μυρτιά σμυρτιά μυρρίνη- μύρρινος (Θεόφραστος) μυρσίνη (Διοσκουρίδης) μυρτίνη (Πίνδαρος) Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών, Φυτολογία (τ. 10).
Πηγή Αμμοχώστου

Η Πηγή είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Μαζί με το γειτονικό χωριό Περιστερώνα αποκαλούνται ως Περιστερωνοπηγή.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Pigi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Μάρκο της Ράσκας

Ο Μάρκο της Ράσκας (άκμασε π. 1090) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν μεγάλος ζουπάνος της Ράσκας κατά τον Μεσαίωνα, γύρω στα 1090 όπου δεν υπάρχει ξανά αναφορά για αυτόν, μαζί με τον αδελφό του Βούκαν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πέτρισλαβ, ο οποίος ήταν γιος τού Μιχάιλο Α΄ βασιλιά της Διόκλειας και της δεύτερης, Ελληνίδας συζύγου του. Τα δύο αδέλφια ήταν υποτελείς του θείου τους Κωνσταντίνου Μπόντιν βασιλιά της Διόκλειας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούρος Α΄. Νυμφεύτηκε μία γυναίκα αγνώστου ονόματος, γεννημένη στην Ουγγαρία και είχε τέκνα: Ούρος Α΄ 1083-1145, πρίγκιπας της Ράσκας.
Μανούσος Παραγιουδάκης

Ο Μανούσος Παραγιουδάκης (24 Δεκεμβρίου 1938) είναι στρατηγός εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς που επί σειρά ετών κατείχε υψηλές θέσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις, με αποκορύφωμα τη θητεία του ως αρχηγός ΓΕΣ (1996 - 1999) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (1999 - 2002). Μαζί με τον πτέραρχο Νίκο Κουρή, θεωρείται ως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ με τη μεγαλύτερη επιρροή στα μεταπολιτευτικά χρόνια και πολλές σημαντικές αποφάσεις φέρουν την υπογραφή του. Ήταν από τους αρχιτέκτονες του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας - Κύπρου, της ουσιαστικής αναβάθμισης του ΓΕΕΘΑ σε πραγματικό διακλαδικό κέντρο διοίκησης και ελέγχου, και της αυξημένης δραστηριότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος όπως τα Βαλκάνια.

 Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1938 στο Χρωμοναστήρι Ρεθύμνου Κρήτης, ενώ έλκει την καταγωγή του, από το Μελισσουργάκι Μυλοποτάμου, χωριό του πατέρα του, και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1960 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα στρατιωτικά σχολεία εσωτερικού και εξωτερικού, στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Είναι επίσης πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Τη δεκαετία του 1980 υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, στις μυστικές υπηρεσίες (ΚΥΠ - ΕΥΠ) και στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Νάπολη της Ιταλίας (AFSOUTH), επίσης ήταν διοικητής της ΧV Μεραρχίας Πεζικού στην Καστοριά από το 1991 έως το 1993, ενώ από το 1993 ως το 1996 ήταν διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, ζώνη ιδιαίτερα αυξημένης ευθύνης η οποία περιλαμβάνει όλη τη Θράκη. Είναι έγγαμος και έχει δύο κόρες και ένα γιο.
Αργυρό Εύβοιας

Το Αργυρό (μέχρι το 1957 Βίρα) είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 261 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 220 μ., σε μικρή πεδιάδα η οποία περιβάλλεται από βουνά: στα βόρεια η Τσούκα (429 μέτρα), στα νότια η Τσίκνα (428 μέτρα) και νοτιοδυτικά το Πυργάρι (547 μέτρα).

 Το χωριό μέχρι το 1957 λεγόταν Βίρα. Η ετυμολογία αυτού του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με μια άποψη προέρχεται από το ναυτικό παράγγελμα. Σύμφωνα με άλλη άποψη, το όνομα έχει αρβανίτικη προέλευση, από τη λέξη Birr, που σημαίνει τρύπα. Μια τρίτη άποψη αναφέρει ότι το όνομα οφείλεται στο γεγονός ότι το χωριό συνοικίστηκε από Αρβανίτες από το χωριό Βύρρα (σήμερα Μεσοχωριό, κοντά στα Στύρα). Στην αρχαιότητα υπήρχε πόλη βόρεια του χωριού, πιθανόν η Αργυρά ή Αργούρα. Στη θέση Παλαιοχώρι έχουν βρεθεί κατάλοιπα ρωμαϊκού οικισμού.Το 1835 το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Στυρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, της επαρχίας Καρυστίας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.Στο χωριό γεννήθηκε ο αγωνιστής του 1821 Νικόλαος Κριεζώτης. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1928

Οι πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες του 1928 ήταν οι πρώτοι υπο την αιγίδα της Ε.Κ.Ο.Φ. και διεξήχθησαν μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής 13 με 14 Οκτωβρίου 1928 στο "λιμενίσκο" Κουμουνδούρου ή Τουρκολίμανο (σήμερα Μικρολίμανο).

 Η διοργάνωση αποτέλεσε παταγώδη αποτυχία, έχοντας αρχικά αναβληθεί επί τρισήμισι μήνες εξαιτίας της επιδημίας δάγκειου πυρετού κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε Αθήνα και Πειραιά, με πολλούς αθλητές στο στάδιο της ανάρρωσης να αγωνίζονται εξασθενημένοι ή και να απέχουν. Επιπλέον, όταν η ΕΚΟΦ παρά τις αντιρρήσεις πολλών αποφάσισε οριστικά την τέλεση των αγώνων, το πρόγραμμα, λόγω του εργάσιμου της εποχής και βασικά των φθινοπωρινών καιρικών συνθηκών, συμπιέστηκε σε μιάμιση ημέρα αντί του ελάχιστου των τριών. Κατά συνέπεια και παρότι ορισμένα αγωνίσματα εξαιρέθηκαν, όσοι κολυμβητές θέλησαν να μετέχουν σε αρκετά από αυτά (δηλαδή οι ικανότεροι) υποχρεώθηκαν να "πέσουν" κάθε ημέρα έως και σε 5 "δρόμους" (προκριματικούς και τελικούς), χωρίς να υπολογίζονται οι αναμετρήσεις υδατοσφαίρισης για εκείνους που παράλληλα αποτελούσαν και αθλητές αυτής (δηλαδή τους περισσότερους)! Η κατάσταση επιδεινώθηκε τέλος, από τις έντονες ελλείψεις στις εγκαταστάσεις, τα τεχνικά μέσα και την προετοιμασία της διοργάνωσης, καθώς ήταν εξαιρετικά πενιχροί οι οικονομικοί πόροι που διέθετε η μόλις προ 10 μηνών νεοσυσταθείσα ΕΚΟΦ. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω υπήρξε το γεγονός να μην προσεγγιστεί πανελλήνιο ρεκόρ, πόσο μάλλον να καταρριφθεί, σε κανένα από τα 6 αγωνίσματα ανδρών και το ένα γυναικών που πραγματοποιήθηκαν. Για πρώτη φορά πάντως, το πρόγραμμα συμπεριελάμβανε αγώνες παίδων, τα 50 μ. και τη σκυταλοδρομία 4x50 μ. ελευθέρας. Στους αγώνες μετείχαν 60 αθλητές από 7 σωματεία. Πολυνίκης Σύλλογος: Πανελλήνιος ΓΣ Πρωταθλητής Γενικής Βαθμολογίας: Πανελλήνιος ΓΣ Πρωταθλητής Υδατοσφαίρισης: Άρης Θεσσαλονίκης Πολυνίκης Αθλητής: ο Μπενάς του Πανελλήνιου ΓΣ με 2 α' νίκες (400 μ. ελευθέρας και 100 μ. υπτίας) Ανδρών 100μ ελεύθερο: Μαυρής (Εθνικός Π.) και Μπενάς (Πανελλήνιος): 1.18.0 400μ ελεύθερο: Μπενάς (Πανελλήνιος ΓΣ): 6.42.0 1500μ ελεύθερο: Βασιλόπουλος (ΟΣΦΠ): 26.22.2 100μ ύπτιο: Μπενάς (Πανελλήνιος): 1.32.4 200μ πρόσθιο: Κασφίκης (Πανελλήνιος ΓΣ): 3.30.0 4Χ200μ ελέυθερο: Ολυμπιακός ΣΦΠ: 12.36.0 Γυναικών 100μ ελεύθερο: Παυλίνα Καββαδία (ΟΣΦΠ): 1.48.6 Παίδων 50μ ελεύθερο: Παπαστεφάνου (Πανελλήνιος): 35.6 4Χ50μ ελεύθερο: Άρης Θεσσαλονίκης: 2.35.0 Εφημερίδα "Μακεδονία" 31/07/1931, Σελ. 3 [1] Εφημερίδα "Η Αθλητική", φύλλα 20, 22 και 29 Οκτωβρίου 1928, από το ψηφιακό αρχείο της Βουλής των Ελλήνων "Μία σύντομος ανασκόπησις της κολυμβητικής μας κινήσεως από το 1928, εφ."Αθλητικός Τύπος", 15/6/1932 κ.επ., ψηφ.σ. 235 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο

Η Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο (Βιρμανικά: နေပြည်တော် ပြည်တောင်စုနယ်မြေ, επίσης γράφεται Νέι Πι Το) είναι μια διοικητική διαίρεση στην κεντρική Μιανμάρ (Βιρμανία). Η Ενωσιακή Επικράτεια περιλαμβάνει η διοικητική πρωτεύουσα της Μιανμάρ, τη Νέπιντο.

 Η Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο αποτελείται από τις εξής συνοικίες και δήμους: Επαρχία Οτάρα (επίσης γνωστό ως Βόρειο Νέπιντο) Δήμος Οταραθίρι (βιρμανικά: ဥတ္တရသီရိမြို့နယ်) Δήμος Πομπαθίρι (βιρμανικά: ပုဗ္ဗသီရိမြို့နယ်) Δήμος Τατκόνε (βιρμανικά: တပ်ကုန်းမြို့နယ်) Δήμος Ζεγιαθίρι (βιρμανικά: ဇေယျာသီရိမြို့နယ်) Επρχία Ντεκχίνα (επίσης γνωστή ως Νότιο Νέπιντο) Δήμος Ντεκχιναθίρι (βιρμανικά: ဒက္ခိဏသီရိမြို့နယ်) Δήμος Λέβε (βιρμανικά: လယ်ဝေးမြို့နယ်) Δήμος Πγινμάνα (βιρμανικά: ပျဉ်းမနားမြို့နယ်) Δήμος Ζαμπουθίρι (βιρμανικά: ဇမ္ဗူသီရိမြို့နယ်) Η Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο, βρίσκεται υπό την άμεση διοίκηση του Προέδρου. Οι καθημερινές λειτουργίες πραγματοποιούνται εξ ονόματος του Προέδρου από το Συμβούλιο του Νέπιντο ηγούμενο από ένα Πρόεδρο. Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Συμβουλίου του Νέπιντο διορίζονται από τον Πρόεδρο και περιλαμβάνουν τους πολίτες και τους αντιπροσώπους των Ενόπλων Δυνάμεων.Στις 30 Μαρτίου 2011, ο Πρόεδρος Θέιν Σέιν διόρισε τον Θέιν Νιούντ ως πρόεδρος του Συμβουλίου του Νέπιντο, μαζί με 9 προεδρικά μέλη: Θαν Χτάι, Συνταγματάρχη Μγιντ Αούνγκ Θαν, Καν Τσουν, Πάινγκ Σόε, Σάου Χλα, Μγιντ Σούε, Μγιντ Σουέ και Μύο Νιούντ.
Πρωσική Ακαδημία Επιστημών

Η Βασιλική Πρωσική Ακαδημία Επιστημών (γερμ. Königlich-Preußische Akademie der Wissenschaften) ήταν μια ακαδημία που ιδρύθηκε στο Βερολίνο της Γερμανίας στις 11 Ιουλίου 1700, τέσσερα έτη μετά την Ακαδημία Καλών Τεχνών (Akademie der Künste), στην οποία μπορεί επίσης να αναφέρεται κάποιος με τη φράση «Ακαδημία του Βερολίνου». Κατά τον 18ο αιώνα η Πρωσική Ακαδημία Επιστημών ήταν ένα γαλλόφωνο ίδρυμα και τα πλέον δραστήρια μέλη του ήταν Ουγενότοι που είχαν καταφύγει στο Βερολίνο προκειμένου να γλιτώσουν τους θρησκευτικούς διωγμούς στη Γαλλία.

 Ο πρίγκιπας-εκλέκτορας Φρειδερίκος Γ΄ του Βρανδεμβούργου ίδρυσε την Ακαδημία με την αρχική ονομασία Kurfürstlich Brandenburgische Societät der Wissenschaften (= «Εκλεκτορική Βρανδεμβούργειος Εταιρεία Επιστημών») μετά από συμβουλή του Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, τον οποίο και διόρισε ως τον πρώτο πρόεδρό της. Αντίθετα με άλλες ακαδημίες, η Πρωσική δεν χρηματοδοτείτο απευθείας από το κρατικό ταμείο: Ο Φρειδερίκος της χάρισε το μονοπώλιο της πωλήσεως ημερολογίων στο Βρανδεμβούργο, και πάλι κατόπιν υποδείξεως του Λάιμπνιτς. Μόλις ο Φρειδερίκος έγινε «Βασιλιάς στην Πρωσία» (ως «Φρειδερίκος ο Α΄») το 1701 με τη δημιουργία του Βασιλείου της Πρωσίας, η Ακαδημία μετονομάσθηκε σε Königlich Preußische Sozietät der Wissenschaften (= «Βασιλική Πρωσική Εταιρεία Επιστημών»). Αν και άλλες ακαδημίες εστιάζονταν σε λίγα σχετικώς επιστήμες, η Πρωσική ήταν η πρώτη που δίδαξε τόσο φυσικές όσο και ανθρωπιστικές επιστήμες. Το 1710 τέθηκε σε ισχύ το καταστατικό της, υποδιαιρώντας την σε δύο «τάξεις» φυσικών επιστημών και δύο ανθρωπιστικών. Αυτό παρέμεινε αναλλοίωτο μέχρι το 1830, οπότε η Τάξη των Φυσικομαθηματικών και η Τάξη Φιλοσοφίας και Ιστορίας αντικατέστησαν τις 4 παλαιές. Η βασιλεία του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας, του επονομαζόμενου «Μέγα», επέφερε μείζονες μεταβολές στην Ακαδημία. Το 1744 η Nouvelle Société Littéraire και η «Βασιλική Πρωσική Εταιρεία Επιστημών» συγχωνεύθηκαν υπό τη νέα ονομασία Königliche Akademie der Wissenschaften («Βασιλική Ακαδημία Επιστημών»). Μια υποχρέωση που απέρρεε από το νέο της καταστατικό ήταν δημόσιες προκηρύξεις για νέες ιδέες πάνω σε άλυτα επιστημονικά προβλήματα, με χρηματικό έπαθλο στα πρόσωπα που έβρισκαν τη λύση τους. Η Ακαδημία απέκτησε τις δικές της ερευνητικές εγκαταστάσεις μέσα στον 18ο αιώνα: ένα αστεροσκοπείο το 1709, ένα αμφιθέατρο ανατομίας το 1717, ένα Collegium medico-chirurgicum το 1723, έναν βοτανικό κήπο το 1718 και ένα εργαστήριο το 1753. Ωστόσο όλα αυτά μεταβιβάσθηκαν αργότερα στοΠανεπιστήμιο του Βερολίνου. Ως γαλλόφωνο ίδρυμα, η Ακαδημία εξέδιδε τις δημοσιεύσεις της στη γαλλική γλώσσα. «The Berlin Academy of Science», αρχεία MacTutor στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους Ιστορία της Ακαδημίας Επιστημών (στη γερμανική γλώσσα) Αναφορές της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών (στη γερμανική γλώσσα) στη wikisource «Σοφοί και λόγιοι στη Βασιλική Πρωσική Ακαδημία Επιστημών (1700-1800), Repertorium Eruditorum Totius Europae – RETE
Red Hot Chili Peppers Live: I'm with You

Το Red Hot Chili Peppers Live: I'm with You είναι μία live συναυλία στο E-Werk της Κολωνία. Μεταδιδόταν ζωντανά σε επιλεγμένους κινηματογράφους σε όλο τον κόσμο μέσω δορυφόρου (με μια μικρή καθυστέρηση). Προβλήθηκε ξανά την 1η Σεπτεμβρίου του 2011. Η συναυλία περιείχε όλα τα τραγούδια του I'm with You (εκτός ενός τραγουδιού), το οποίο κυκλοφόρησε μια μέρα πριν στην Αμερική. Είναι η πρώτη φορά στην 30χρονη ιστορία της μπάντας που γίνεται κάτι τέτοιο (να ερμηνευτούν τόσα τραγούδια κάποιου άλμπουμ στη σειρά). Είναι άγνωστο το αν η συναυλία θα κυκλοφορήσει ποτέ σε DVD.

 Στις αρχές του Αυγούστου του 2011 ανακοινώθηκε ότι η μπάντα είχε σχέδια να κάνει μια συναυλία οπού θα ερμήνευε όλα τα τραγούδια του άλμπουμ. Η συναυλία αυτή θα μεταδιδόταν ζωντανά σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Τα εισιτήρια ήταν διαθέσιμα από τις 5 Αυγούστου 2011. Όσοι πήγαιναν πριν την αρχή της μετάδοσης έβλεπαν αποκλειστικές συνεντεύξεις από κάθε μέλος της μπάντας. "Monarchy of Roses "Factory of Faith" "Brendan's Death Song" "Ethiopia" "Annie Wants a Baby" ("Frankenstein" (The Edgar Winter Group) (tease)) "Look Around" "The Adventures of Rain Dance Maggie" "Did I Let You Know" "Goodbye Hooray" "Happiness Loves Company" "Police Station" "Meet Me At the Corner" "Dance, Dance, Dance" "Me and My Friends "Did I Let You Know" (ξανά λόγω τεχνικών προβλημάτων) "Give It Away"Δεν ήταν δυνατό να ερμηνευτεί το "Even You Brutus?" γιατί ο Flea έπρεπε να παίξει μπάσο και πιάνο ταυτόχρονα. Λόγω τεχνικών προβλημάτων κατά την εκτέλεση του "Did I Let You Know", το τραγούδι ερμηνεύτηκε ξανά κατά τη διάρκεια του encore. Flea – μπάσο, πιάνο, φωνητικά Anthony Kiedis – φωνή Josh Klinghoffer – κιθάρα, φωνητικά, εξάχορδο μπάσο, ντραμς, φωνητικά Chad Smith – ντραμς, κρουστά Michael Bulger – τρομπέτα, πιάνο Mauro Refosco – κρουστά Chris Warren – αρμόνιο Η συναυλία
Ο Σύνδεσμος της Σικελίας

Ο Σύνδεσμος της Σικελίας (αγγλικά: The Sicillian Connection), επίσης γνωστή και ως Ο Άνθρωπος από τη Σικελία είναι αστυνομικό θρίλερ Ιταλικής και Γαλλικής συμπαραγωγής του 1972 σε σκηνοθεσία Φερντινάντο Μπάλντι. Πρωταγωνιστούν ο Μπεν Γκαζάρα και ο Φάουστο Τότσι.

 Ο Ιταλό-Αμερικανός Τζόζεφ Κόπολα θέλει να ξεκινήσει μια παράνομη διακίνηση ναρκωτικών από την Τουρκία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και για το λόγο αυτό πηγαίνει και ζητά την υποστήριξη της σικελικής μαφίας, η οποία θα πρέπει να τον προστατεύσει από τη μαφία των Μασσαλών γνωστή και ως Γαλλικός Σύνδεσμος, που μονοπωλεί το έμποριο ηρωίνης από την Τουρκία. Αφού πετυχαίνει τη συμφωνία με την Κόζα Νόστρα ο Κόπολα επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες όμως, ξεχνά τις συμφωνίες που έκανε και αρχιζει να πουλάει μόνος του την ηρωίνη, στρέφοντας εναντίον του όλο τον υπόκοσμο. Μπεν Γκαζάρα ως Τζόζεφ Κόπολα Σίλβια Μόντι ως Κλαούντια Φάουστο Τότσι ως Ντον Βιντζέντσο Τζες Χαν ως Σάσα Ζοζέ Γκρέκι ως Λουτσια Μαλίσα Λόνγκο ως Ροζαλία Καλοτζέρο Λουτσιάνο Κατενάτσι ως Τόνι Νικολόντι Μάριο Πίλαρ ως Ιμπράχιμ Λουτσιάνο Ρόσι ως Δρ Χανς Κοράντο Γκάιπα ως Ντον Καλοτζέρο Μπρούνο Καρατσάρι ως Λάρι Το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο Joseph Coppola (Ben Gazzara) καθώς και οι εξωτερικές σκηνές, όπως στη βεράντα με θέα στο Βόσπορο και η πρόσοψη του ξενοδοχείου είναι αυτή του Hilton Istanbul Bosphorus στο Σισλί της Κωνσταντινούπολης (Τουρκία). Για τους εσωτερικούς χώρους, είναι η σουίτα Petronius του ξενοδοχείου Hilton Rome Cavalieri στη Via Alberto Cadlolo 101 στη Ρώμη. Επίσης οι σκηνές του μπαρ και της πισίνας στο πάρκο γυρίστηκαν στο ίδιο ξενοδοχείο. Άλλες σκηνές έγιναν και το Vejano (Βιτέρμπο). Η ταινία κυκλοφόρησε στις ιταλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 22 Δεκεμβρίου 1972, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες διανεμήθηκε πέντε χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1977. Ο Σύνδεσμος της Σικελίας στην IMDb (Αγγλικά)
Γκρουγιέρ

Το γκρουγιέρ (gruyère), ή γκρουέρα, είναι είδος ελβετικού κίτρινου σκληρού τυριού Π.Ο.Π. από αγελαδινό μη παστεριωμένο γάλα που παίρνει την ονομασία του από το ομώνυμο διαμέρισμα (Gruyère) του ελβετικού καντονιού του Φριμπούρ (Fribourg) στην Ελβετία, όπου και παράγεται .

 Το ελβετικό γκρουγιέρ έχει πολλές ποικιλίες με διαφορετικά προφίλ ωρίμανσης. Παρασκευάζεται και μία βιολογική ποικιλία. Μια ιδιαίτερη ποικιλία παρασκευάζεται μόνο το καλοκαίρι σε 32 μόνο σαλέ των ελβετικών Άλπεων: το Le Gruyère d' Alpage . Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν τα ακόλουθα δύο προφίλ ωρίμανσης: ελαφρύ/γλυκό: ελάχιστη ωρίμανση 5 μηνών, αργής ωρίμανσης (réserve): ελάχιστη ωρίμανση 10 μηνών. Στην Ελβετία συναντάμε και πολλά άλλα προφίλ ωρίμανσης, όπως σιρσουά (surchoix), παλαιωμένο (vieux), αλατισμένο (salé), αλλά αυτά τα προφίλ ωρίμανσης δεν ανήκουν σε προϊόντα Π.Ο.Π.. Το γαλλικό τυρί Le Brouère, που παράγεται στην κοντινή περιοχή των Βόσγιων ορέων (Vosges) της Γαλλίας, θεωρείται ποικιλία γκρουγιέρ. Το Le Gruyère Premier Cru είναι μια ιδιαίτερη ποικιλία, που παράγεται αποκλειστικά στο καντόνι του Φριμπούρ και ωριμάζει για 14 μήνες σε υγρά σπήλαια με υγρασία 95% και θερμοκρασία 13.5 °C (56.3 °F). Το γκρουγιέρ προσομοιάζει στην εμφάνιση και τη διαδικασία παραγωγής με τις ελληνικές γραβιέρες, με τις οποίες συχνά συγχέεται, αλλά διαφέρει στη γεύση και τη σύσταση καθώς οι ελληνικές γραβιέρες Π.Ο.Π. παρασκευάζονται αποκλειστικά από πρόβειο ή αιγοπρόβειο παστεριωμένο γάλα (με εξαίρεση τις γραβιέρες Π.Ο.Π. Νάξου και Σύρου (Σαν Μιχάλη), οι οποίες γίνονται με αγελαδινό γάλα, του οποίου όμως η γεύση εξαρτάται από τα χόρτα της ελληνικής νησιωτικής υπαίθρου με τα οποία εκτρέφονται τα ζώα ). http://www.gruyere.com/en/the-8-stages-of-production Ιστοχώρος του Le Gruyère Π.Ο.Π. (Αγγλικά) http://www.gruyere-alpage.ch Ιστοχώρος του Le Gruyère d' Alpage (Γαλλικά)
Μίλαν Γιούρισιτς

Ο Μίλαν Γιούρισιτς (γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1978 στην πόλη Κλάντοβο της Σερβίας) είναι Σέρβος πετοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς στη θέση του κεντρικού απο το 2012 εως το 2015.

 Ο Μίλαν Γιούρισιτς ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 17 ετών στη σερβική Φούτογκ Νόβι Σαντ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1998. Το καλοκαίρι του 1998 μεταπήδησε στη Μπόρατς Πάντσοβο, με τα χρώματα της οποίας αγωνιζόταν μέχρι το 2001. Το 2001, άλλαξε ομάδα, αλλά όχι και χώρα. Συγκεκριμένα, μεταπήδησε στη Βοϊβοντίνα στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2005, με την οποία κατέκτησε αρκετούς τίτλους. Το 2005 ταξίδεψε στην Πορτογαλία προκειμένου να αγωνιστεί στην Εσμορίζ. Στην ομάδα της Πορτογαλίας έμεινε μόνο για ένα χρόνο. Το 2006 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αγωνίστηκε αρχικά για ένα χρόνο στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης (αγωνιστική περίοδος 2006-07) και για ένα χρόνο στην Ε.Α. Πατρών (αγωνιστική περίοδος 2007-08) Το 2008 άφησε την Ελλάδα και ταξίδεψε στο Μαυροβούνιο προκειμένου να αγωνιστεί στη Μπούντβα. Στην ομάδα του Μαυροβουνίου έμεινε μέχρι το 2011 κατέκτησε αρκετούς τίτλους, ενώ αγωνίστηκε και στο Champions League. Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά με τα χρώματα της ΕΑΠατρών και το καλοκαίρι του 2012 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό. Η επιλογή του κρίθηκε άκρως επιτυχημένη, μιας και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 βρήκε τον Ολυμπιακό τρεμπλούχο στις εγχώριες διοργανώσεις. Το 2014 κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Κύπελλο Ελλάδας. 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας (2013) 2 Κύπελλο Ελλάδας (2013, 2014) 1 Λιγκ Καπ Ελλάδας (2013) 3 Πρωταθλήματα Σερβίας (2003, 2004, 2005) 1 Κύπελλο Σερβίας (2004) 3 Πρωταθλήματα Μαυροβουνίου (2009, 2010, 2011) 2 Κύπελλα Μαυροβουνίου (2010, 2011)
Σχετικά πρώτοι

Στη θεωρία των αριθμών, δύο ακέραιοι αριθμοί x {\displaystyle x} και y {\displaystyle y} ονομάζονται σχετικά πρώτοι ή πρώτοι προς αλλήλους ή μεταξύ τους πρώτοι αν ο μέγιστος κοινός διαιρέτης τους είναι η μονάδα. Ισοδύναμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σχετικά πρώτοι εάν δεν έχουν άλλο κοινό διαιρέτη πλην του 1. Εξ ορισμού δύο (διαφορετικοί) πρώτοι αριθμοί είναι και σχετικά πρώτοι μεταξύ τους. Συμβολικά γράφουμε: ΜΚΔ(x, y) = 1 ή gcd(x, y) = 1 ή x ⊥ y.Για παράδειγμα οι ακέραιοι 14 και 15 είναι σχετικά πρώτοι γιατί ο μόνος κοινός διαιρέτης τους είναι το 1, δηλαδή ΜΚΔ(14, 15) = 1. Οι 14 και 21 δεν είναι σχετικά πρώτοι γιατί ΜΚΔ(14, 21) = 7.

 Για παράδειγμα οι αριθμοί 23 και 21 είναι σχετικά πρώτοι και για να το διαπιστώσουμε αυτό αρκεί να τρέξουμε τον αλγόριθμο του Ευκλείδη. Να θυμίσουμε ότι ο αλγόριθμος του Ευκλείδη βρίσκει το μέγιστο κοινό διαιρέτη (ΜΚΔ) δύο αριθμών x {\displaystyle x} και y {\displaystyle y} (έστω x > y {\displaystyle x>y} ), με την ακόλουθη αναδρομική διαδικασία: Με είσοδο ( x , y ) {\displaystyle (x,y)} : Αν το y {\displaystyle y} είναι μηδέν, δώσε το x {\displaystyle x} ως έξοδο. Βρες το υπόλοιπο της διαίρεσης του x {\displaystyle x} με το y {\displaystyle y} , έστω υ {\displaystyle \upsilon } . Τρέξε αναδρομικά τον αλγόριθμο (πήγαινε στο βήμα 1) με είσοδο ( y , υ ) {\displaystyle (y,\upsilon )} .Στο παράδειγμά μας έχουμε την ακόλουθη εκτέλεση (καλείται την πρώτη φορά ευθέως και τις άλλες τρεις αναδρομικά): ΜΚΔ(23,21) ΜΚΔ(21,2) ΜΚΔ(2,1) ΜΚΔ(1,0) και επιστρέφεται το 1 που είναι ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των 23, 21.Άρα, δείξαμε ότι οι αριθμοί 23 και 21 είναι σχετικά πρώτοι. Πρώτος αριθμός Συνάρτηση Όιλερ, φ ( n ) {\displaystyle \varphi (n)} , η οποία μας δίνει το πλήθος των μικρότερων του n {\displaystyle n} φυσικών αριθμών οι οποίοι είναι σχετικά πρώτοι με τον n {\displaystyle n} . Μέγιστος κοινός διαιρέτης
Μεγάλες στιγμές

Μεγάλες στιγμές είναι ο τίτλος ενός δίσκου της Μαρινέλλας. Κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο βινυλίου 33 στροφών στην Ελλάδα στις 29 Αυγούστου του 1984 από τη δισκογραφική εταιρία PolyGram Records υπό την ετικέτα της Philips Records. Περιλαμβάνει είκοσι μία επανεκτελέσεις κομματιών της Μαρινέλλας, που δημιούργησαν σημαντικοί Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί. Η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον Φίλιππο Παπαθεοδώρου και η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Polysound με ηχολήπτη τον Γιάννη Σμυρναίο και βοηθό τον Γιώργο Παπαχριστοφόρου. Τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών και τη διεύθυνση ορχήστρας ανέλαβε ο Κώστας Κλάββας. Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Τάκη Διαμαντόπουλο.Το 1990, το άλμπουμ επανεκδόθηκε με νέο εξώφυλλο (σε σχεδιασμό του Πέτρου Παράσχη και φωτογραφίες του 1987 από τον Ντίνο Διαμαντόπουλο) σε μονό δίσκο 33' στροφών, με τρία λιγότερα τραγούδια (τα «Δεν ήταν νησί», «Ο Καραγκιόζης» και «Ο Χάρος βγήκε παγανιά»). Υπό αυτή τη νέα έκδοση, κυκλοφόρησε και σε δίσκο ψηφιακής μορφής (CD) από την ίδια δισκογραφική εταιρία το 1994.

 Α' Πλευρά."Αγάπη μου (Φαίδρα)" - (Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης - Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης) - 3:14 "Οδός ονείρων" - (Μουσική - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις) - 3:15 "Όμορφη πόλη" - (Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης - Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης) - 3:49 "Αν θυμηθείς τ' όνειρο μου" - (Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος) - 2:30 "Κάθε τρελό παιδί" - (Μουσική - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις) - 2:41Β' Πλευρά."Δεν ήταν νησί" - (Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις - Στίχοι: Γεράσιμος Σταύρου) - 3:14 "Τώρα που πας στην ξενιτιά (Καλυμνιώτικο)" - (Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος) - 2:51 "Ο Καραγκιόζης" - (Μουσική - Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος) - 2:41 "Ένας μύθος" - (Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις - Στίχοι: Θρασύβουλος Σταύρου) - 3:15 "Τα λόγια και τα χρόνια" - (Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος - Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου) - 4:38 Α' Πλευρά."Το παλιό ρολόι" - (Μουσική: Μάνος Λοΐζος - Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος) - 3:55 "Πες πως μ' αντάμωσες" - (Μουσική: Γιάννης Σπανός - Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος) - 4:08 "Υπομονή" - (Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος - Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος) - 2:38 "Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι" - (Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις - Στίχοι: Ιωάννα Γεωργακοπούλου, Μιχάλης Κακογιάννης) - 2:45 Μια ζωντανή εκτέλεση αυτού του τραγουδιού υπάρχει στο άλμπουμ Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται. "Ο κυρ' Αντώνης" - (Μουσική - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις) - 2:19 "Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε" - (Μουσική: Δήμος Μούτσης - Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης) - 2:46Β' Πλευρά."Στα περβόλια" - (Μουσική - Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης) - 4:45 Μια ζωντανή εκτέλεση αυτού του τραγουδιού υπάρχει στο άλμπουμ Με βάρκα το τραγούδι. "Μάτια βουρκωμένα" - (Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος) - 3:10 "Ο Χάρος βγήκε παγανιά" - (Μουσική: Δήμος Μούτσης - Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου) - 2:42 "Αυτά τα χέρια" - (Μουσική: Δήμος Μούτσης - Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος) - 3:14 "Έτσι είν' η ζωή" - (Μουσική: Δήμος Μούτσης - Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης) - 3:05
Αμπενάκι

Οι Αμπενάκι, που σημαίνει «λαός της χαραυγής», είναι μια φυλή ερυθρόδερμων της Αμερικής. Οι Αμπενάκι διέμεναν παραδοσιακά σε περιοχές κοντά στο Νιου Χάμσαϊρ και το Βερμόντ, αλλά και σε περιοχές του Κεμπέκ και του δυτικού Μέιν.

 Οι Αμπενάκι τάχθηκαν με το μέρος των Γάλλων και αντιμετώπιζαν με αυξανόμενη εχθρότητα τις καταπατήσεις των περιουσιών τους από τους Άγγλους. Όταν κατελήφθη η μεγαλύτερη πόλη τους, το Νόριτζβοκ, και σκοτώθηκε ο ιεραπόστολος της φυλής τους, το μεγαλύτερο μέρος της φυλής μετακινήθηκε προς την επαρχία του Κεμπέκ, όπου είχαν καταφτάσει πριν από αυτούς κι άλλοι πρόσφυγες από τη Νέα Αγγλία. Η ονομασία τους διαφέρει ανάλογα με την περιοχή (π.χ. Abenaquiois, Abakivis, Quabenakionek, Wabenakies, κλπ.). Περιγράφονται σαν μη κανίβαλοι και γενικά πειθήνιοι, εφευρετικοί, εγκρατείς στο αλκοόλ και όχι βλάσφημοι. Οι Αμπενάκι, αντίθετα με τις υπόλοιπες ανατολικές ινδιάνικες φυλές, δεν είναι αναγνωρισμένη πολιτειακά φυλή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο πληθυσμός των Αμπενάκι ξεκίνησε να τοποθετείται σχετικά νωρίς σε περιοχές υπό περιορισμό, σχεδόν αμέσως μετά τον πόλεμο μεταξύ Γάλλων και Ινδιάνων, κι έτσι σχεδόν αφομειώθηκαν προτού η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκινήσει τη διαδικασία αναγνώρισης της εξουσίας των ιθαγενών φυλών στις αρχές του 20ού αιώνα. Μυθολογία Αμπενάκι Η φυλή Αμπενάκι (στα Αγγλικά) Αμπενάκι ποίημα
Ντέιβιντ Έμερι

Ο Ντέιβιντ Πίτερ Έμερι (David Peter Hemery, γεννήθηκε 18 Ιουλίου 1944) είναι Βρετανός πρώην αθλητής στίβου, νικητής των 400 μέτρων με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού.

 Ο Ντέιβιντ Έμερι γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1944. Στις 15 Οκτωβρίου του 1968, στην Πόλη του Μεξικού, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. εμπόδια με χρόνο 48.12. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, τερμάτισε τρίτος με χρόνο 48.52. Στα 4x400 μ. ήταν πέμπτος το 1968, με χρόνο 3.01.21, και δεύτερο το 1972 με χρόνο 3.00.46. Το 2003, ο Ντέιβιντ Έμερι ήταν μεταξύ των χρυσών ολυμπιονικών που ανακοίνωσαν τη συμπαράστασή τους στην εκστρατεία «Παρθενώνας 2004», που είχε ως στόχο την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα. Το 2012, πρόσφερε τις υπηρεσίες του εθελοντικά στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David Hemery στο Wikimedia Commons
The Empire Strikes First

To The Empire Strikes First είναι ο δέκατος τρίτος δίσκος του πανκ συγκροτήματος Bad Religion. Κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου του 2004 από την Epitaph. Έφτασε στο νούμερο 40 στο Billboard 200 album chart, η υψηλότερη θέση που είχε πάρει η μπάντα, μέχρι το 2013 οπού το True North έφτασε στη θέση 19 . Η μόνη επιτυχία που βγήκε απο το άλμπουμ, "Los Angeles Is Burning",έφτασε στο #40 στο Billboard Modern Rock Tracks.

 "Overture" (Γκούρεβιτζ) – 1:09 "Sinister Rouge" (Γκράφφιν) – 1:53 "Social Suicide" (Γκράφφιν) – 1:35 "Atheist Peace"(Γκράφφιν) – 1:57 "All There Is" (Γκούρεβιτζ) – 2:57 "Los Angeles Is Burning" (Γκούρεβιτζ) – 3:23 "Let Them Eat War" (Γκούρεβιτζ, Φράνσις, Γουάκερμαν, Μπέικερ, Μπέντλει) – 2:57 "God's Love" (Γκράφφιν) – 2:32 "To Another Abyss" (Γκράφφιν) – 4:07 "The Quickening" (Γκούρεβιτζ, Γουάκερμαν, Κρις Βόλλαρντ) – 2:19 "The Empire Strikes First" (Γκούρεβιτζ, Μπέικερ ) – 3:23 "Beyond Electric Dreams" (Γκούρεβιτζ, Γουάκερμαν, Βόλλαρντ) – 4:02 "Boot Stamping on a Human Face Forever" (Γκούρεβιτζ) – 3:49 "Live Again (The Fall of Man)" (Γκράφφιν) – 3:35 Μπόνους τραγούδι στην ιαπωνική έκδοση: "The Surface of Me" (Γκράφφιν) – 3:01 Γκρεγκ Γκράφφιν – φωνή, παραγωγός Μπρέτ Γκούρεβιτζ – κιθάρα, φωνητικά, παραγωγός Μπράιαν Μπέικερ – κιθάρα Γκρέγκ Χέτσον – κιθάρα Τζει Μπέντλει – μπάσο, φωνητικά Μπρούκς Γουάκερμαν – ντραμς, κρουστά Ντέιβιντ Μπράγκερ – βιολί στο "Atheist Peace" Μάικ Κάμπελ – κιθάρα στο "Los Angeles is Burning" Σέιτζ Φράνσις – φωνή στο "Let Them Eat War" Τζον Γκίντι – Hammond B-3 στο "Los Angeles is Burning" Λέοπολντ Ρος – Sonic Alienator στο "Beyond Electric Dreams" Claude Sarne –σοπράνο της γκοθ χορωδίας στο "Sinister Rouge" "Boot Stamping on a Human Face Forever" Κυκλοφορία: 2004 "Los Angeles Is Burning" Κυκλοφορία: 2004 Κριτική στο AllMusic
Παγώνης Βακαλόπουλος

Ο Παγώνης Βακαλόπουλος (γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1965 στο Πολύκαστρο) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90 κυρίως στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και στο τέλος της καριέρας του στον Πανιώνιο.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Α.Ε. Πολύκαστρο στη Γ΄ Εθνική. Τον Δεκέμβριο του 1984 πήγε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 20 Ιανουαρίου 1985. Στον Ηρακλή αγωνίστηκε έντεκα περιόδους, ως το 1995, τις περισσότερες ως βασικός. Με τον "γηραιό" σύλλογο της Θεσσαλονίκης κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο το 1985, έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 1987 και συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1989. Από το 1991 άρχισε να χάνει τη θέση του στη βασική ενδεκάδα και τελικά το 1995 αποφάσισε να πάρει μεταγραφή στον Πανιώνιο, όπου έκλεισε την καριέρα του. Ο Παγώνης Βακαλόπουλος μετείχε με την Εθνική Νέων στην τελική φάση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Νέων 1984. Ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 έφτασε ως τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ελπίδων, όπου έχασε τον τίτλο από τη Γαλλία στον διπλό τελικό (0-0, 0-3).Το 1987 συμμετείχε σε τρεις αγώνες της ολυμπιακής ομάδας, στις 28 Οκτωβρίου σε φιλικό με την Ιταλία στο Αρέτσο (σκορ: 0-2) και σε δυο αγώνες για το προολυμπιακό τουρνουά για την Ολυμπιάδα της Σεούλ: στις 2/12/1987 με την Πολωνία στα Γιάννενα (σκορ: 0-1) και στις 12/12/1987 με τη Δυτική Γερμανία στη Λάρισα (σκορ: 0-2). Ο Βακαλόπουλος αγωνίστηκε 10 φορές με την Εθνική Ανδρών από το 1987 ως το 1991. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1987, ενώ ακόμα ήταν ενεργό μέλος της Εθνικής Ελπίδων, στον τελευταίο αγώνα για τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1988 με την Ολλανδία που έγινε στη Ρόδο (0-3). Εν συνεχεία αγωνίστηκε στις: 15/11/1988 με Ουγγαρία εντός έδρας (3-0), 25/1/1989 με Πορτογαλία εντός έδρας (1-2), 22/2/1989 με Νορβηγία εντός έδρας (4-2), αγώνα στον οποίο σκόραρε το μοναδικό του γκολ με την εθνική ανδρών στο 55΄, στις 8/3/1989 με Ανατολική Γερμανία εντός έδρας (3-2), στις 5/4/1989 με Γιουγκοσλαβία εντός έδρας (1-4), στις 20/9/1989 με Γιουγκοσλαβία εκτός έδρας (0-3), στις 11/10/1989 με Βουλγαρία εκτός έδρας (0-4), στις 5/9/1990 με Αλβανία εντός έδρας (1-0) και στις 17/4/1991 με Σουηδία εντός έδρας (2-2) που ήταν ο τελευταίος του διεθνής αγώνας. Βαλκανικό Κύπελλο: 1985. Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1987. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελπίδων (φιναλίστ): 1988. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=21849
Dodge Challenger

Το Dodge Challenger είναι ένα σπορ αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Dodge, αρχικά από τον Σεπτέμβριο του 1969 έως το 1974, μετά σε άλλη εκδοχή αμαξώματος από τα τέλη του 1977 έως το 1983, και στη συνέχεια από το 2008 μέχρι σήμερα. Μια πρώτη χρήση του ονόματος, ωστόσο, είχε γίνει τη σεζόν του 1959 στην κορυφαία έκδοση Coronet Silver Challenger του Dodge Coronet.

 Η πρώτη αυτόνομη γενιά του Challenger εισήχθη στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1969, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1970, ως απάντηση στην Ford Mustang πρώτης γενιάς (αν και με σχετική καθυστέρηση, καθώς η αρχική Mustang είχε εισαχθεί τον Απρίλιο του 1964), και ήταν ένας τυπικός εκπρόσωπος των λεγόμενων muscle cars, ενώ σήμερα θεωρείται (όπως φυσικά και οι παλαιότερες Mustang) ως κλασικό συλλεκτικό μοντέλο. Η δεύτερη γενιά κυκλοφόρησε από τα τέλη του 1977 έως το 1983, δεν ανήκε όμως στην κατηγορία των muscle cars, καθώς ήταν μια παράλληλη έκδοση του Mitsubishi Galant Lambda και ανήκε στην κατηγορία των κόμπακτ κουπέ αυτοκινήτων. Μετά από μια παύση 25 ετών, η παραγωγή της τρίτης γενιάς του Challenger ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2008, για τη σεζόν του 2008, και συνεχίζεται έως τώρα. Το σημερινό μοντέλο σηματοδότησε την επιστροφή της Dodge στην κατηγορία των muscle cars και φέρει παραδοσιακή ρετρό αισθητική, εμπνευσμένη από τον κλασικό πρόγονο του 1969 - 1974. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). 2008-2012 Dodge Challenger review. Dodge Challenger: History of the Dodge Pony Car
Δημήτριος Βρατσάνος

Ο Δημητριος Βρατσάνος καταγόταν από μεγάλη ναυτική οικογένεια των Ψαρών και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Κατά τη σφαγή των Ψαρών το 1824 ήταν δημογέροντας του νησιού και σκοτώθηκε μαζί με άλλους Ψαριανούς στο φρούριο Παλαιόκαστρο. Ο αδερφός του Γεώργιος Βρατσάνος είχε πυρπολήσει μαζί με τον Κανάρη την τουρκική ναυαρχίδα στην Τένεδο τον Οκτώβριο του 1822.

 Τον Ιούνιο του 1824 τουρκικά πλοία προσέγγισαν τα Ψαρά και Τούρκοι στρατιώτες προσπάθησαν να αποβιβαστούν στο βόρειο τμήμα του νησιού. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες, λόγω της αντίστασης των Ψαριανών, τελικά κατάφεραν να αποβιβαστούν στην περιοχή Ερινός και κατευθύνθηκαν στην πόλη. Στο φρούριο Παλαιόκαστρο, το οποίο υπερασπιζόταν 120 Έλληνες στρατιώτες, βρήκαν καταφύγιο πολλοί άμαχοι κάτοικοι του νησιού μεταξύ δε των εγκλείστων ήταν και ο Δημήτριος Βρατσάνος και ο γιος του Αντώνιος. Όταν πια έγινε φανερό ότι το φρούριο θα έπεφτε τελικά στα χέρια των Τούρκων οι γεροντότεροι από τους εγκλείστους αποφάσισαν να μην παραδοθούν και να πεθάνουν ανατινάσσοντας την πυριτιδαποθήκη του φρουρίου. Την πυριτιδαποθήκη ανατίναξε ο Αντώνιος Βρατσάνος ύστερα από εντολή του πατέρα του με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τόσο ο κόσμος που είχε βρει καταφύγιο μέσα στο Παλαιόκαστρο όσο και μεγάλος αριθμός Τούρκων στρατιωτών. Ε/Ιστορικά, Ένθετο Εφημερίδας Ελευθεροτυπίας, Η καταστροφή των Ψαρών-20 Ιουνίου 2002
Ορλάντο Κολόν

Ο Ορλάντο Κολόν (γεννημένος στις 24 Μαρτίου 1982), είναι ένας Πορτορικανός επαγγελματίας παλαιστής. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE, όπου εμφανίζεται με το ψευδώνυμο "Φερνάντο".

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 2005, σε μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στο Μίσιγκαν. Το 2006, έκανε το ντεμπούτο του στο World Wrestling Counsil, εταιρεία που ανήκει στον θείο του, Κάρλος Κολόν, ενώ ξαδέρφια του είναι οι Πρίμο Κολόν και Καρλίτο Κολόν. Επίσης, έχει αγωνιστεί για λίγο, στην εταιρεία Pro Wrestling Zero. Τον Ιανουάριο του 2010, έφυγε από το WWC, και υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE, το οποίο τον έστειλε στις θυγατρικές του εταιρείες. Από τα τέλη του 2011, ξεκίνησε τις εμφανίσεις του, ως "Έπικο", στο πλευρό του ξαδέρφου του, Πρίμο, με τον οποίο κατέκτησαν μια φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE. Το 2013, η ομάδα άλλαξε ρόλο και παρουσιάστηκαν στο σόου ως οι ταυρομάχοι "Ντιέγκο" και "Φερνάντο". Επίσημη ιστοσελίδα Προφίλ στο OWoW.com
Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότητα

Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότητα (Ἡ Ἱερά Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης) ονομάζεται η μοναστική αδελφότητα Ελληνορθοδόξων περί το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Έδρα της είναι η Μονή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ και επικεφαλής της (ως ηγούμενος) ο εκάστοτε Πατριάρχης Ιεροσολύμων (σήμερα ο Πατριάρχης Θεόφιλος).

 Η ιστορία της Αδελφότητας ανάγεται, όπως πιστεύεται, στο 313 (που αντιστοιχεί στο διάταγμα των Μεδιολάνων του Μεγάλου Κωνσταντίνου και στη νομιμοποίηση του Χριστιανισμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Αρχαία χειρόγραφα επιβεβαιώνουν ύπαρξη Αδελφότητας πριν από την άφιξη της αυτοκράτειρας Ελένης στην Ιερά Πόλη το 326. Η Αδελφότητα έλαβε την υποστήριξη του αυτοκράτορα και επέκτεινε τις δραστηριότητές της πέρα ​​από τα σύνορα της Ιερουσαλήμ, στους κύριους Ιερούς τόπους της Παλαιστίνης. Το 638, η Αδελφότητα αναγνωρίστηκε από τον χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και στη συνέχεια από τους διαδόχους του. Στους επόμενους αιώνες, όλοι οι κατακτητές της Παλαιστίνης, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αναγνώρισαν τα δικαιώματα των Ορθοδόξων μοναχών της Αδελφότητας να φροντίζουν τους Ιερούς τόπους για τους Χριστιανούς. Επί πολλούς αιώνες η Αδελφότητα βρίσκεται σε ανταγωνισμό με τους Προχαλκηδόνιους και τους Ρωμαιοκαθολικούς, οι οποίοι προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να αποκτήσουν δικαιώματα στη φροντίδα των Ιερών τόπων. Χωρίς την υποστήριξη ομόθρησκου κράτους στους Αγίους Τόπους, η Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότητα διεξήγαγε έναν ατελείωτο αγώνα για να αποδεικνύει και να επιβεβαιώνει τα δικαιώματά της στους Αγίους Τόπους. Αποστολή της Αδελφότητας είναι η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας στην Αγία Γη, η διαφύλαξη και περιφρούρηση των Παναγίων Προσκυνημάτων όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός και η πνευματική καθοδήγηση του Ορθοδόξου ποιμνίου. Η Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότητα διέπεται από τους εκκλησιαστικούς κανόνες και θεσμούς της μοναχικής Πολιτείας. Η πνευματική δικαιοδοσία της εκτείνεται στην Ιορδανία, Ισραήλ, Γάζα, Σαουδική Αραβία, καθώς σύμφωνα με τον αρχαιότατο τίτλο του, το Πατριαρχείο ποιμαίνει «τὴν Ἁγίαν Πόλην Ἱερουσαλήμ, πᾶσαν Παλαιστίνην, Συρίαν, Ἀραβίαν, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ Ἁγίαν Σιῶν». H αριθμητική δύναμη της Αδελφότητας ανέρχεται σήμερα σε πάνω από 100 μέλη, Μητροπολίτες, Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους, Αρχιμανδρίτες, Ιερομόναχους, Διακόνους, Μοναχούς καί Δοκίμους. Η Αδελφότητα συντηρεί επίσης σχολεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα στην περιοχή. Το σύστημα διοίκησής της είναι διαφορετικό από των υπολοίπων Εκκλησιών, λόγω του ιδιότυπου τρόπου εκκλησιαστικής διοικήσεως των Πανάγιων Προσκυνημάτων. Το Ιερό Κοινό του Παναγίου Τάφου διοικείται από δεκαοκταμελή Διαρκή Σύνοδο υπό την προεδρία του Πατριάρχη, η οποία αποτελείται από Αρχιερείς και Αρχιμανδρίτες που διορίζονται από τον Πατριάρχη. «Ἱερά Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης». Πατριαρχείον Ιεροσολύμων. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2022.
Φουάντ Μασούμ

Ο Φουάντ Μασούμ (Muhammad Fuad Masum, αραβικά: فؤاد معصوم, γεννήθηκε το 1938) είναι βετεράνος Κούρδος πολιτικός. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2014 εξελέγη ως ο 7ος Πρόεδρος του Ιράκ και έγινε ο δεύτερος πρόεδρος του Ιράκ που δεν είναι αραβικής καταγωγής μετά τον προκάτοχό του, Τζαλάλ Ταλαμπανί. Υπηρέτησε στο αξίωμα του προέδρου από τις 24 Ιουλίου 2014 ως τις 2 Οκτωβρίου 2018.

 Γεννήθηκε στην πόλη Κόγια. Η οικογένειά του έλκει την καταγωγή της από το χωριό Χαμπάνεν, το οποίο αποτελεί τμήμα του Χαουραμάν. Σπούδασε σε θρησκευτικά σχολεία του Κουρδιστάν και μελέτησε Δίκαιο και τον ισλαμικό Νόμο στο Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης. Το 1958 ολοκλήρωσε την ανώτερη εκπαίδευση στο Κάιρο και ειδικότερα στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βασόρας το 1968. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην ισλαμική φιλοσοφία από το Αλ Αζχάρ το 1975. Ο Μασούμ ήταν μέλος του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1962 ως το 1964, οπότε ταξίδεψε στη Συρία και συναντήθηκε με τον γενικό γραμματέα του Κομουνιστικού Κόμματος εκείνης της χώρας, Χαλίντ Μπακντάς. Μετά την ανακάλυψη της στάσης του Μπακντάς που ήταν εχθρική προς τους Κούρδους, παραιτήθηκε από το κόμμα και προσχώρησε στο Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα. Το 1968 ο Μασούμ ήταν αντιπρόσωπος του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος (KDP) στη Βασόρα και ως το 1975 αντιπρόσωπος της Κουρδικής Επανάστασης στο Κάιρο. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) το 1976. Το 1992 ήταν ήδη ο πρώτος Πρωθυπουργός του Κουρδιστάν. Το 2003 προτού γίνει η εισβολή στο Ιράκ επέστρεψε στη Βαγδάτη και έγινε μέλος της αντιπροσωπείας του Κουρδιστάν και της επιτροπής για τη σύνταξη σχεδίου Συντάγματος. Το 2004 έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του Ιράκ. Προεδρία Στις 24 Ιουλίου 2014 εξελέγη από το Κοινοβούλιο ως ο 7ος πρόεδρος του Ιράκ. Ο Μάσουμ έλαβε 211 ψήφους έναντι 17 για τον δεύτερο Μπαρχάμ Σαλέχ. Η απόφαση λήφθηκε στη διάρκεια μυστικής ψηφοφορίας των Κούρδων βουλευτών, οι οποίοι παραδοσιακά ασκούν τον έλεγχο της προεδρίας προς χάριν της πολιτικής ισορροπίας. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν ήταν παρών κατά τη λήψη της απόφασης και είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό Νούρι αλ Μαλίκι για την ανάγκη μιας πιο πλήρους κυβέρνησης. Ο Μασούμ αποδέχθηκε τη θέση, σημειώνοντας τα "τεράστια καθήκοντα για την ασφάλεια, την πολιτική και την οικονομία” που αναλαμβάνει ως Πρόεδρος. Είναι παντρεμένος με τη Ρονάκ Αμπντούλ-Γουαχίντ Μουσταφά και έχουν 5 κόρες: τη Σερίν, την Τζογουάν, τη Ζοζάν, τη Σιλάν και τη Βεϊάν. Είχαν και έναν γιο, ο οποίος πέθανε από ασθένεια όταν ήταν παιδί.
Φρέντρικ Ράινφελντ

Ο Φρέντρικ Ράινφελντ (John Fredrik Reinfeldt, 4 Αυγούστου 1965) είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης της Σουηδίας, ηγέτης του φιλελεύθερου συντηρητικού Κόμματος των Μετριοπαθών (Moderata samlingspartiet) και πρώην πρωθυπουργός. Είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά. Το 2010 έγινε ο πρώτος κεντροδεξιός πρωθυπουργός που εξελέγη ξανά.

 Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1965 στο χωριό Έστερχανινγκε (Österhaninge), στο Χάνινγκε (Haninge), στο Σέντερμαλμ (Södermanland) και μεγάλωσε στην Τένστα (Tensta), στη Στοκχόλμη. Έχει σπουδάσει οικονομικά. Το 1991 εξελέγη πρώτη φορά μέλος του Κοινοβουλίου (Riksdag) και από το 1992 ήταν αρχηγός της νεολαίας του Κόμματος των Μετριοπαθών (Moderata Ungdomsförbundet ή MUF). Ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος τον Οκτώβριο του 2003, διαδεχόμενος τον Μπο Λούντγκρεν (Bo Lundgren), ένα χρόνο μετά την εκλογική του ήττα. Τρία χρόνια μετά κέρδισε τις εκλογές, στις 17 Σεπτεμβρίου 2006, δηλώνοντας στην προεκλογική του εκστρατεία την προσήλωσή του στο σουηδικό κοινωνικό μοντέλο παρότι το 1993 είχε γράψει το αμφιλεγόμενο βιβλίο «Det sovande folket» (Ένα έθνος που κοιμάται), μιά σκληρή κριτική εναντίον του κράτους πρόνοιας και υποστήριξη για τον μετασχηματισμό σε μία νεοφιλελεύθερη κοινωνία. Θεωρείται ότι ανανέωσε τη σουηδική κεντροδεξιά, επαναπροσανατολίζοντάς την προς το κέντρο και φέρνοντάς την στην εξουσία, μόλις τρία χρόνια μετά την ανάληψη της ηγεσίας της. Ο κεντροδεξιός κομματικός συνασπισμός υπό τον Ράινφελντ κέρδισε τις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, με ποσοστό 49,2% των ψήφων, που αντιστοιχεί σε 172 έδρες επί συνόλου 349 του Κοινοβουλίου. Ο Ράινφελτ έγινε ο πρώτος κεντροδεξιός πρωθυπουργός στην χώρα του που επανεξελέγη για δεύτερη συνεχή φορά. . Μετά την ήττα του στις εκλογές του 2014, ο Ράινφελντ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης. Τον διαδέχθηκε ως πρωθυπουργός ο Στέφαν Λεβέν. (1993) Det sovande folket (1993) Projekt Europa: sex unga européer om Europasamarbetet (1995) Nostalgitrippen (1995) Stenen i handen på den starke (2001) Väljarkryss: personvalshandbok Επιμένουν στο Σουηδικό μοντέλο, της Κίττυς Ξενάκη, Τα Νέα, σελ. 48, 19 Σεπτεμβρίου 2006 Πρόσωπα: Φρέντρικ Ράινφελντ, του Γιώργου Αγγελόπουλου, Τα Νέα, σελ. 52, 19 Σεπτεμβρίου 2006 Δεξιά νίκη στη Σουηδία, Το Βήμα, σελ. 15, 19 Σεπτεμβρίου 2006 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fredrik Reinfeldt στο Wikimedia Commons