IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τέντι Οκερεαφόρ

Ο Τέντι Οκερεαφόρ (αγγλικά:Teddy Okereafor, Λονδίνο, 11 Νοεμβρίου 1992) είναι Βρετανός επαγγελματίας, διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,93 μέτρα αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τους Τσεσάϊρ Φίνιξ.

 Ο Οκερεαφόρ δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2016. Στις 2 Νοεμβρίου 2016, υπέγραψε μονοετή συμβόλαιο με την εσθονική ΚΚ Πάρνου. Στις 2 Δεκεμβρίου 2016, αποχώρησε από την Πάρνου και εντάχθηκε στην Πιστόια 2000, υπογράφοντας βραχυπρόθεσμο συμβόλαιο με το σύλλογο.Στις 17 Αυγούστου 2017, υπέγραψε με την Κύμη για τη σεζόν 2017-18. Ο Οκερεαφόρ αποχώρησε από την Κύμη στις αρχές του 2018 και τελείωσε τη σεζόν με τη ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια.Στις 28 Ιουνίου 2018, υπέγραψε με τον Χολαργό της Α1 Εθνικής. Σε 29 αγώνες στην κανονική περίοδο και playoff του Πρωταθλήματος Ελλάδας είχε 3.6 πόντους, 2.2 ριμπάουντ, 2 ασίστ κατά μέσο όρο σε 16 λεπτά συμμετοχής. Στις 25 Αυγούστου 2019, υπέγραψε με τον Ηρακλή.Στις 18 Νοεμβρίου 2020, συμφώνησε με τους Μπρίστολ Φλάιερς. Από το φθινόπωρο του 2021, αποτελεί μέλος των Τσεσάϊρ Φίνιξ. Από το 2016, ο Οκερεαφόρ είναι μέλος της Εθνικής Μεγάλης Βρετανίας. Συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2017 και ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες της Μεγάλης Βρετανίας, με μέσο όρο 9,6 πόντους, 4,2 ριμπάουντ και 4,8 ασίστ ανά αγώνα. Επίσης έχει αγωνιστεί στα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου 2019, καθώς και στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2002. Προφίλ στο RealGM.com Προφίλ στο Draftexpress.com Προφίλ στο ESPN.com Προφίλ στο gobroncs.com Προφίλ στο esake.gr
Μέδουσα του Ροντανίνι

Το ανάγλυφο της Μέδουσας είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Σήμερα διασώζεται ένα πιστό αντίγραφο, το οποίο ονομάζεται Μέδουσα του Ροντανίνι καθώς βρίσκονταν στο ομώνυμο ρωμαϊκό ανάκτορο. Εκτίθεται στην Γλυπτοθήκη του Μονάχου, αίθουσα 2.

 Το ανάγλυφο του Ροντανίνι που διασώθηκε είναι μαρμάρινο, ενώ το αρχικό πρότυπο ήταν μάλλον χάλκινο έργο τέχνης. Υπάρχουν κι άλλα αντίγραφα, τα οποία στηρίζουν την υπόθεση της μορφής του χαμένου αρχέτυπου. Ιδιότυπο του έργου αυτού είναι, ότι το πρόσωπο της Μέδουσας δεν είναι διαστρεβλωμένο όπως συνήθως το απεικόνιζαν οι καλλιτέχνες σύμφωνα με το μύθο. Αντίθετα, το πρόσωπο που αντικρίζουμε εδώ έχει τα φυσικά, σχεδόν γλυκά χαρακτηριστικά μιας κοινής ανθρώπινης ύπαρξης. Τα φίδια που φυτρώνουν αντί για μαλλιά στο κεφάλι της είναι μικροκαμωμένα, ενώ δύο φίδια περικλείουν το κάτω μέρος του προσώπου και δένονται κάτω από το σαγόνι. Από κει και πέρα, τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι τόσο τετριμμένα μα και επιμελημένα, που αθέλητα μας αναγκάζουν να τα παρατηρήσουμε και να τα συμπαθήσουμε. Η φαρδιά μύτη και το πλατύ σαγόνι, το έντονο κούτελο και τα αυλάκια στα μάγουλα, ακόμα και τα μεγάλα μάτια είναι γοητευτικά χαρακτηριστικά, που για μια στιγμή μας φαίνονται παράξενα, αλλά και οικεία, γοητευτικά. Το στόμα είναι λίγο πλατύτερο του κανονικού, τα χείλη μισάνοιχτα, έτσι ώστε να διακρίνεται η επάνω οδοντοστοιχία. Το πρόσωπο της Μέδουσας ήταν διαμορφωμένο ως ανάγλυφο, επειδή προφανώς διακοσμούσε κάποιον τοίχο. Ο πρωτότυπος τρόπος έκφρασης του προσώπου της Μέδουσας ερμηνεύτηκε αρχικά βασιζόμενη στην εικασία, ότι απεικονίζει την Μέδουσα ετοιμοθάνατη. Ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε που είχε επισκεφτεί την έκθεση του Ροντανίνι και εξέφρασε τον θαυμασμό του για το έργο αυτό, είπε ότι βλέπουμε «τη φρικιαστική μορφή της θανατωμένης Μέδουσας». Αν και μερικοί παλαιότεροι ιστορικοί τοποθετούν το έργο αυτό στην ελληνιστική εποχή, το σωστότερο είναι να θεωρήσουμε τον 5ο αιώνα π.Χ. ως χρονολογία κατασκευής του. Ο καλλιτέχνης που δημιούργησε το ανάγλυφο αυτό, πρέπει να είναι ο καλύτερος του είδους του. Ίσως να ήταν ο Κρεσίλας από την Κυδωνία, ο ίδιος γλύπτης που έκανε τον Περικλή και την Αθηνά του Βελλετρίου. Adolf Furtwängler και Heinrich Ludwig Urlichs, επιμ. (1904). Denkmäler griechischer und römischer Skulptur (στα Γερμανικά). Μόναχο: F. Bruckmann AG. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009.
Χριστιανός Λουδοβίκος του Βρανδεμβούργου-Σβετ

Ο Χριστιανός-Λουδοβίκος, γερμ. Christian-Ludwig (24 Μαΐου 1677 - 3 Σεπτεμβρίου 1734) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος (ονομαστικά μόνο) του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Έγινε αντιστράτηγος της Πρωσίας. Είναι γνωστός ως ο αποδέκτης των "Βρανδεμβούργιων κονσέρτων" του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.

 Ήταν ο έκτος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας-Δωροθέας, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Γεννήθηκε στο Βερολίνο από τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα του. Ο πρωτότοκος ετεροθαλής αδελφός του Φρειδερίκος από εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου έγινε το 1701 βασιλιάς της Πρωσίας. Η Σοφία-Δωροθέα φρόντισε οι τέσσερις γιοί της να λάβουν εκτάσεις γύρω από το Σβετ. Το 1713 τον Φρειδερίκο διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας, που απορρόφησε πολλές οικονομικές πηγές για τη δημιουργία του στρατού. Παρόλα αυτά ο Χριστιανός-Λουδοβίκος μπόρεσε να διατηρήσει την ορχήστρα της Αυλής στο ανάκτορο του Βερολίνου και ενδιαφερόταν για τα έργα του Γκέορκ Φρήντριχ Χένντελ. Από τα φέουδα του Μάλχοβ και Χάινερσντορφ είχε ένα εισόδημα. Το 1734 απεβίωσε στο Μάλχοβ του Βρανδεμβούργου σε ηλικία 57 ετών, άγαμος. Malcolm Boyd. Bach: the Brandenburg Concertos. Cambridge University Press, 1993. ISBN 0-521-38276-9
Νεύρωση

Με τον όρο νεύρωση εννοείται εκείνη η διαταραχή συμπεριφοράς σύμφωνα με την οποία το άτομο αδυνατεί ενίοτε να αντιμετωπίσει άγχος και τις ενδοψυχικές συγκρούσεις του. Κεντρική θέση στην ψυχοπαθολογία των νευρώσεων κατέχουν οι ενοχές και το Υπερεγώ του ατόμου. Τον ασθενή βασανίζουν νοητικές συγκρούσεις μεταξύ του εγώ και ασυνείδητων ιδεών. Ο όρος εισήχθη για πρώτη φορά το 1789 από τον ιατρό William Cullen. Η πρώτη συστηματική έρευνα πάνω στις νευρώσεις έγινε από τους Σίγκμουντ Φρόυντ, Άλφρεντ Άντλερ και Καρλ Γιουνγκ στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το άτομο που υπόκειται σε συμπτώματα νεύρωσης παρουσιάζει συνήθως φοβία, ψυχαναγκασμό και αγχωτικά επεισόδια.

 Οι πρώτοι που έδειξαν έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον στις νευρώσεις και τα συμπτώματα τους ήταν οι Σίγκμουντ Φρόυντ, Bίλχελμ Ράιχ, Γιόζεφ Μπρόιερ.Οι Φρόυντ και Μπρόιερ μελέτησαν κυρίως την υστερία και αυτό γιατί αυτή συνοδεύεται από έντονες σωματικές εκδηλώσεις και νοητικές συγκρούσεις, ενώ ο Ράιχ μελέτησε την σεξουαλική προβληματική συμπεριφορά σαν την ενεργειακή πηγή της νεύρωσης. Η δυναμική και οικονομική συνεισφορά δύο όρων είναι πηγή νεύρωσης: προδιάθεση από καθήλωση του λίμπιντο - σεξουαλική δομή του ανθρώπου + Τυχαίες τραυματικές εμπειρίες (όπου οι παιδικές εμπειρίες έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα) Οι νευρώσεις δεν αποδιοργανώνουν την προσωπικότητα, ούτε αποκόπτουν την επικοινωνία της με την πραγματικότητα και δεν συνοδεύονται από ψευδαισθήσεις, χαρακτηριστικά που τις διαχωρίζουν απ' τις ψυχώσεις. Στη νεύρωση ο ασθενής έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας, στη ψύχωση είναι απαραίτητα τα ψυχιατρικά φάρμακα. Χουντουμάδη Αν. - Πατεράκη Λ., Σύντομο Ερμηνευτικό Λεξικό Ψυχολογικών Όρων, Δωδώνη, (Αθήνα 1989) Σίγκμουντ Φρόυντ(Freud, Sigmund), Εισαγωγή στη ψυχανάλυση, Εκδ. Δαμιανός, Μετάφραση: Δ. Π. Κωστελένος, Αθήνα 2006, ISBN 960-228-243-6Σίγκμουντ Φρόυντ, Γιόζεφ Μπρόιερ(Breuer, Josef), Εκδ. Επίκουρος, Μεταφρ. Αναγνώστου Λευτέρης, ISBN 960-7105-24-9 Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ) Χρήστος Ευαγγέλου - Ψυχαναλυτής
Ατσιπάδες Ρεθύμνης

Για τον ομώνυμο οικισμό στο Ηράκλειο, δείτε: Ατσιπάδες ΗρακλείουΟι Ατσιπάδες (επίσημη ονομασία, αι Ατσιπάδες) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοξαρές, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φοίνικα, του δήμου Αγίου Βασιλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Ατσιπάδες είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ρεθύμνης, στις βόρειες πλαγιές της κορυφής «Κουρούπα» (984 μ.) και λίγο δυτικότερα της Κοξαρές, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 27 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. του Ρεθύμνου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοξαρές του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοξαρές και προσαρτήθηκε στον δήμο Φοίνικα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φοίνικα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου. Όταν το 1978 οι κατολισθήσεις στις Ατσιπάδες του Ρεθύμνου ανάγκασαν τους κατοίκους του χωριού να μετοικήσουν σε έκταση που παραχώρησε το τότε Υπουργείο Πρόνοιας, εκτίμησαν ότι ο οικισμός τους θα ονομαστεί Νέες Ατσιπάδες. Μετά από πολλά χρόνια, τον Ιούνιο του 2020, σε δημοτική συνεδρίαση αποφασίστηκε να μην δοθεί η αιτηθείσα ονομασία. Η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στο νοτιοκεντρικό τμήμα του οικισμού Η πεζοπορική διαδρομή προς την κορυφή «Κουρούπα», που έχει ως αφετηρία τον οικισμό Το μινωϊκό λατρευτικό ιερό κορυφής του «Κορακιά», κοντά στον οικισμό, από τα τελευταία που επισκέφτηκε η αρχαιολογική σκαπάνη και ακόμα και σήμερα παραμένει στην αφάνεια. Το ιερό εντοπίστηκε το 1895 και ανασκάφηκε το 1989 από τον αρχαιολόγο Alan Peatfield από την Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών. Μερικά ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου. μακριά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.cretanbeaches.com/el/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%BF%CE%B9/%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7/%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CF%85%CF%86%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%80%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%81%CE%B5%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%85
Δίπυλον

Το Δίπυλον ήταν η μεγάλη πύλη στη δυτική πλευρά του αθηναϊκού τείχους, η οποία μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα ήταν γνωστή και ως Θριάσιαι ή Κεραμεικού Πύλαι. Αποτελούσε την κύρια είσοδο στην πόλη των Αθηνών, όχι μόνο στα ρωμαϊκά χρόνια αλλά και κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους. Εκεί κατέληγαν οι δρόμοι από τον Πειραιά, την Ελευσίνα, την Ακαδημία αλλά και την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τη Θεσσαλία.

 Το Δίπυλο βρισκόταν 60 μέτρα από την Ιερά Πύλη, που ήταν η αφετηρία της πομπής για την Ελευσίνα στα πλαίσια των Μεγάλων Μυστηρίων. Παρόλα αυτά είναι πολύ πιθανό οι πιστοί να χρησιμοποιούσαν και τη μεγαλύτερη πύλη του Διπύλου. Ο Παυσανίας κατά την περιήγησή του ξεκίνησε από εκεί και δεν κάνει καμία αναφορά στην Ιερά Πύλη, πιθανότατα επειδή το Δίπυλο ήταν η μόνη πύλη της κλασικής οχύρωσης που είχε διατηρηθεί σε καλή κατάσταση μέχρι τα χρόνια εκείνα. Φαίνεται πως οι Αθηναίοι το συντηρούσαν και το εξωράιζαν λόγω της μνημειακής μορφής του. Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006) [1] Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Δήμος Δρυμαλίας

Ο Δήμος Δρυμαλίας ήταν δήμος του νομού Κυκλάδων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα της Νάξου και περιλάμβανε τα ορεινά χωριά, αμέσως μετά τον Κυνίδαρο. Αριθμούσε (πραγματικό) πληθυσμό 6.099 κατοίκους.

 Στον δήμο Δρυμαλίας περιλαμβάνονταν: Δ.δ. Χαλκείου Νάξου [ 635 ], με υπαγόμενα τα χωριά Χαλκείον [368], Τσικαλαριό , Ακάδημοι, Καλόξυλος, Κεραμί και Ράχη . Δ.δ. Απεράθου Νάξου (Απειράθου) [ 1.078 ] η Απείρανθος (τ. η Απείρανθος) [ 722 ], ο Αζάλας [ 28 ], το Κανάκι [ 23 ], η Κλειδώ [ 54 ], τα Λυγαρίδια [ 49 ], η Μουτσούνα [ 84 ] και ο Πάνερμος [ 14 ]. Δ.δ. Δαμαριώνος Νάξου [ 557 ] ο Δαμαριώνας [ 333 ], η Αγιασσός [ 83 ], η Βουρβουριά [ 19 ], ο Δαμαλάς [ 41 ] και το Πυργάκι [ 20 ]. Δ.δ. Δανακού -- ο Δανακός [ 108 ] Δ.δ. Κεραμωτής -- η Κεραμωτή [ 58 ] Δ.δ. Κορωνίδος [ 572 ] η Κορωνίς [ 279 ], η Αγιά [ 24 ], ο Απόλλων [ 129 ], ο Κάμπος [ 50 ], ο Μυρίσης [ 55 ], ο Ταξιάρχης [ 25 ], το Φαρακλό [ 16 ] και η Χίλια Βρύση [ 28 ]. Δ.δ. Κορώνου [ 744 ] η Κόρωνος [ 526 ], η Αργοκοιλιώτισσα [ 22 ], η Ατσιπάπη [ 25 ] και ο Λιώνας [ 80 ]. Δ.δ. Μέσης -- η Μέση [ 97 ] Δ.δ. Μονής [ 230 ] η Μονή [ 216 ] και οι Σίφωνες [ 0 ] Δ.δ. Σκαδού -- το Σκαδόν [ 83 ] Δ.δ. Φιλοτίου [ 1.803 ]-- το Φιλότιον [ 1.477 ] και ο Καλαντός [ 101 ]
Βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου

Το βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου (αγγλικά: first-person shooter ή FPS) είναι κατηγορία βιντεοπαιχνιδιών, τα οποία εκτελούνται σε οπτική πρώτου προσώπου. Αυτό σημαίνει ότι ο παίκτης βλέπει τον κόσμο του παιχνιδιού μέσα από τα "μάτια" του ήρωα του παιχνιδιού. Για να συμβεί αυτό, χρησιμοποιούνται ειδικές μηχανές τρισδιάστατης απεικόνισης, ώστε να δίνεται η ψευδαίσθηση του πραγματικού χώρου, όπως και στις εφαρμογές εικονικής πραγματικότητας. Στα παιχνίδια αυτά, ο παίκτης χρησιμοποιεί τα εικονικά όπλα του χαρακτήρα. Αυτά μπορεί να είναι M16, απλά εργαλεία όπως σφυριά, ή ακόμα και το γυμνό χέρι. Αυτό το γεγονός έχει δημιουργήσει προβληματισμούς για την ηθική κάποιων παιχνιδιών του είδους.

 Οι μηχανές απεικόνισης τρισδιάστατων γραφικών έχουν προχωρήσει πολύ από την πρώτη τους εμφάνιση. Για παράδειγμα, τα απλά γραφικά του Wolfenstein 3D που έδιναν τότε άμεσα την εντύπωση παιχνιδιού, έχουν αντικατασταθεί από γραφικά με μηχανές εξομοίωσης φυσικών φαινομένων όπως του Crysis, με παραδείγματα όπως την φυσική κίνηση των επιμέρους φύλλων ενός δέντρου ξεχωριστά με ρεαλιστικό τρόπο, την ρεαλιστική απεικόνιση φωτισμού και σκιών και άλλα. Τα FPS έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό στον διαδικτυακό χώρο. Ενώ ξεκίνησαν κυρίως σαν παιχνίδια με σκοπό την ψυχαγωγία μόνο του ενός βασικού παίχτη που αγόρασε το παιχνίδι, σήμερα πολλά έχουν εξελιχθεί σε ολόκληρες κοινότητες παικτών στο ίντερνετ. Τα παιχνίδια πρώτου προσώπου βολών παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη ιδιαιτερότητα, ως προς την τελική απόδοση του παίχτη, στην ακρίβεια του εξοπλισμού αλλά και στην ταχύτητα του δικτύου. Αυτό διότι, σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια που είναι βασισμένα περισσότερο στην μακροπρόθεσμη στρατηγική και σκέψη, τα παιχνίδια αυτά έχουν μεγάλες απαιτήσεις στην άμεση ανταπόκριση του παίχτη στην οποιαδήποτε αλλαγή του περιβάλλοντος του παιχνιδιού. Battlefield BioShock Call of Duty Counter-Strike Crysis Doom Half-Life Halo Portal Quake Urban Terror Wolfenstein 3D Βιντεοπαιχνίδια δράσης Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης τρόμου Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Βιντεοπαιχνίδια MMORPG Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Βιντεοπαιχνίδι πάλης Βιντεοπαιχνίδι beat 'em up Βιντεοπαιχνίδια εξομοίωσης Βιντεοπαιχνίδια παζλ Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Βιντεοπαιχνίδια αθλητισμού
Δάφνη Αμαλιάδας Ηλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ηλεία, δείτε: Δάφνη Ηλείας Η Δάφνη είναι πεδινό χωριό του Νομού Ηλείας, νοτιοδυτικά της τεχνητής λίμνης του Πηνειού. Η ομώνυμη Τοπική Κοινότητα έχει μόνιμο πληθυσμό 543 κατοίκους (συγκεκριμένα: 515 κάτοικοι Δάφνης και 28 κάτοικοι Καλαθά) σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Απέχει μόλις 8 χιλιόμετρα από την πόλη της Αμαλιάδας και βρίσκεται σε υψόμετρο 104 μέτρων. Η Δάφνη από το 1997, σύμφωνα με το νόμο Καποδίστρια, έγινε δημοτικό διαμέρισμα και ανήκει στο Δήμο Αμαλιάδας ενώ από το 2010 αποτελεί την έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Αμαλιάδας του Καλλικρατικού Δήμου Ήλιδας. Μέχρι το 1957 ονομαζόταν Δάμιζα.

 Στην Δάφνη υπάρχουν πολλά παλιά, αλλά και νεόκτιστα κτίρια. Τα περισσότερα διαθέτουν κήπους. Η Δάφνη διαθέτει επίσης μία κεντρική πλατεία, δημοτικό σχολείο το οποίο δυστυχώς δεν λειτουργεί λόγω της υπογεννητικότητας, ένα εξαιρετικό ελαιοτριβείο και μεγάλο αριθμό φυτωρίων. Ακόμα υπάρχει ένα πρατήριο υγρών καυσίμων, ένα παντοπωλείο-καφενείο και μια ψησταριά που λειτουργεί τους καλοκαιρινούς μήνες. Το κοινοτικό γραφείο όπου κάθε δεύτερη εβδομάδα περνά αγροτικός γιατρός. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία (ελιές, σταφίδα). Όμως καλλιεργούν πιπεριές, καρπούζια, κολοκύθια, κρεμμύδια και τριφύλλι. Υπάρχει ενεργός ταχυδρομική υπηρεσία και money transfer. Υπάρχει νεολαία και κάθε καλοκαίρι γίνεται το φεστιβάλ Δάφνης «Δημήτρης Λ. Λαγκαδινός», όπου λαμβάνουν χώρα ποικίλες εκδηλώσεις (θεατρικές παραστάσεις, παραδοσιακοί χοροί, κλπ.), που συγκεντρώνουν αυξημένο ενδιαφέρον στην περιοχή. Αξιοθέατα Πολύ κοντά στη Δάφνη, στη τοποθεσία "Λακκαθέλα", βρίσκεται αρχαίο μυκηναϊκό νεκροταφείο θαλαμωτών τάφων, με πλούσια και σημαντικά ευρήματα, η οποία έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος. Γνωστό στην ευρύτερη περιοχή είναι το μη επανδρωμένο μοναστήρι του Αγίου Βλάσιου, λίγο έξω από το χωριό σε τοποθεσία με θέα τους κάμπους. Χρονολογείται στον 7ο ή 8ο αιώνα και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η γιορτή του Αγίου είναι στις 11 Φεβρουαρίου. Κάθε χρόνο εκείνη την μέρα οι κάτοικοι του χωριού συρρέουν στο παλιό μοναστήρι για να τιμήσουν την μνήμη του Αγίου και να προσευχηθούν. Μέσα στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου και η γιορτή του Αγίου είναι στις 2 Μαϊου. Κοντά στο δημοτικό σχολείο βρίσκεται και το Κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου, το οποίο ήταν μια δωρεά της Ευγενίας Λιακόπουλου για την μνήμη του γιου της. Τώρα ανακαινίστηκε πρόσφατα με την οικονομική βοήθεια της εκκλησίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δάφνης Αμαλιάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δάφνης Αμαλιάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016.
Άγριλος Αρφαρών Μεσσηνίας

Ο Άγριλος Αρφαρών είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 140 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγρίλου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,683 χμ² (2011).

 Ο Άγριλος βρίσκεται σε υψόμετρο 367 μέτρων. Άγιος Χαράλαμπος Αγρίλου. Σε ένα πλάτωμα του χωριού Άγριλος, νότια του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος, βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Αγίου Χαραλάμπους, που σώζεται σε καλή κατάσταση. Ανήκει στην κατηγορία των σταυρεπίστεγων Α/1. Είναι χτισμένος με κοινή αργολιθοδομή και με το πλινθοπερίκλειστο σύστημα στη δυτική όψη και στη βάση των τυμπάνων της καμάρας. Πλούσιος είναι ο κεραμοπλαστικός του διάκοσμος, κυρίως στη νότια και δυτική όψη του ναού. Το μνημείο χρονολογείται στο τέλος του 14ου αιώνα.Άγιος Σπυρίδων Αγρίλου. Βορειοανατολικά του χωριού Άγριλος, βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, ο οποίος σώζεται σε καλή κατάσταση. Ο ναός είναι σταυρεπίστεγος της κατηγορίας Α/1. Η τοιχοποιία του ναού αποτελείται κυρίως από κοινή αργολιθοδομή, εκτός από τη δυτική θύρα και τα τύμπανα της καμάρας, που ακολουθούν το πλινθοπερίκλειστο σύστημα κατά τμήματα, ενώ έχουν και αξιοπρόσεκτο κεραμοπλαστικό διάκοσμο. Ο ναός ανάγεται στον 14ο αιώνα .Υπαπαντή Αγρίλου (Παναγίτσα). Βοριοανατολικά του χωριού Άγριλος, βρίσκεται ο βυζαντινός ναός της Υπαπαντής, ένα οικογενειακό και ταφικό παρεκκλήσι, που σώζεται σε καλή κατάσταση. Αρχιτεκτονικά πρόκειται για μικρή μονόκλιτη καμαροσκέπαστη βασιλική με μεταγενέστερο νάρθηκα. Έχει κτιστεί με κοινή αργολιθοδομή, εκτός από τη δυτική όψη, όπου εντοπίζεται κεραμοπλαστικός διάκοσμος, που συνίσταται σε μία οριζόντια πλίνθινη ταινία, μία κάθετη οδοντωτή ταινία και μία ζώνη πλίνθων από ομόρροπες γωνίες. Στο εσωτερικό υπάρχουν τοιχογραφίες του 19ου αιώνα. Το αρχικό μνημείο χρονολογείται στα τέλη του 14ου αιώνα. 08-03-1841, ο οικισμός Άγριλος προσαρτάται στο Δήμο Αμφείας και ορίζεται χειμερινή έδρα του Δήμου Αμφείας. 12-07-1874, ο οικισμός Άγριλος ορίζεται έδρα του Δήμου Αμφείας. 07-02-1876, ο οικισμός Άγριλος παύει να είναι έδρα του Δήμου Αμφείας. 31-08-1912, ο οικισμός Άγριλος αποσπάται από το Δήμο Αμφείας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Αγρίλου. 04-12-1997, ο οικισμός Άγριλος αποσπάται από την Κοινότητα Αγρίλου και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Άγριλος αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Συνθήκη Φιλίας και Εμπορίου (Πρωσία-ΗΠΑ)

Η Συνθήκη Φιλίας και Εμπορίου μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (10 Σεπτεμβρίου 1785) ήταν μια συνθήκη την οποία διαπραγματεύθηκαν ο Κόμης Καρλ Βίλχελμ Φινκ φον Φίνκενσταϊν, Πρωθυπουργός της Πρωσίας, και ο Τόμας Τζέφερσον, Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στη Γαλλία. Υπογράφηκε από τον Φρειδερίκο τον Μέγα και τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. Η συνθήκη καθιέρωσε μια εμπορική συμμαχία μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και ήταν η πρώτη που υπέγραψε ευρωπαϊκή δύναμη με τις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την Αμερικανική Επανάσταση. Το Βασίλειο της Πρωσίας αποτέλεσε ένα από τα πρώτα έθνη που αναγνώρισαν επίσημα τη νέα αμερικανική Δημοκρατία. Το πρώτο έθνος που αναγνώρισε τις ΗΠΑ ήταν η Σουηδία, η οποία μάλιστα υπέγραψε Συνθήκη Ειρήνης και Εμπορίου με τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Η Συνθήκη υπεγράφη για την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου και των συναλλαγών και έγινε σημείο αναφοράς για τις επόμενες συμφωνίες και συνθήκες ελεύθερου εμπορίου. Η Συνθήκη αναθεωρήθηκε το 1799, έπειτα από διαπραγματεύσεις του Αμερικανού Πρέσβη στην Πρωσία Τζον Κουίνσι Άνταμς.

 Ειρήνη και φιλία ανάμεσα στο Βασίλειο της Πρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών Κοινό καθεστώς «ευνοημένου έθνους» με έμφαση στο εμπόριο και τη ναυτιλία Κοινή προστασία όλων των πλοίων και των εμπορευμάτων όταν βρίσκονται στην δικαιοδοσία των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Πρωσίας Κοινό δικαίωμα κατοχής γης από πολίτες στο έδαφος της άλλης χώρας Κοινό δικαίωμα επιθεώρησης πλοίου που φθάνει από εχθρικό λιμάνι για απαγορευμένα είδη Κοινό δικαίωμα εμπορίου με έτερα εχθρικά κράτη, εφόσον δεν περιλαμβάνονται απαγορευμένα είδη Αν τα δύο έθνη γίνουν εχθρικά, ισχύει προστασία των εμπορικών πλοίων στην εχθρική επικράτεια για εννέα μήνες Κοινή απαγόρευση αδειών κατάσχεσης Άνευ όρων κράτηση για αιχμαλώτους πολέμους Κοινό δικαίωμα για διορισμό Πρέσβεων, Προξένων, Πρακτόρων και Επιτρόπων του ενός έθνους στα λιμάνια του άλλου Giunta, Mary A., ed. Documents of the Emerging Nation: U.S. Foreign Relations 1775-1789. Wilmington, Del.: Scholarly Resources Inc., 1998. Middlekauff, Robert. The Glorious Cause: The American Revolution, 1763-1789. New York: Oxford University Press, 1982. "Treaty of Amity and Commerce," The Avalon Project at Yale Law School. Treaty of Amity and Commerce Between His Majesty the King of Prussia, and the United States of America;10 Σεπτεμβρίου 1785. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2010. Treaty of Amity and Commerce, 11 Ιουλίου 1799
Άγιος Σώστης Αιτωλοακαρνανίας

Ο Άγιος Σώστης (ή Αη-Σώστης) είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι στον Πατραϊκό κόλπο και στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου δίπλα στο νησάκι Κόμμα. Την ονομασία του οφείλει στο ομώνυμο εκκλησάκι που εορτάζει την 7η Σεπτεμβρίου. Λειτουργεί τρόπον τινά ως φυσικός κυματοθραύστης της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου διαχωρίζοντάς τη από τον Πατραϊκό κόλπο.

 Είναι γνωστό για τη συμβολή του στην Έξοδο του Μεσολογγίου όσο και στη συμμετοχή που είχε στα Ορλωφικά. Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στον Άγιο Σώστη χτίστηκε στα 1859 και από το 2001 έχει χαρακτηριστεί, μαζί με αυτόν στη νήσο Οξεία, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "... πρόκειται για αξιόλογα δείγματα φάρων, σημαντικά για την ιστορία της Ναυσιπλοΐας. Οι εν λόγω Φάροι, που έχουν αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής και αποτελούν συγχρόνως σημείο αναφοράς της ιστορικής μνήμης των κατοίκων είναι πολύτιμα κτίσματα για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής". Στον Άγιο Σώστη μεταφέρθηκε το μνημείο που είχε στηθεί στη νησίδα Βασιλάδι για λόγους διατήρησής του εξαιτίας της διάβρωσης από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Αθανάσιος Παλιούρας, "Μνημεία ευλάβειας ολόγυρα στις λιμνοθάλασσες" στο ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009, σελ. 117-144. ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009. ISBN 978-960-89724-1-4. Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου Αρχειοθετήθηκε 2022-03-20 στο Wayback Machine.. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015. Φάρος Αγίου Σώστη. faroi.com. Ανακτήθηκε: 08/06/2023. Αη-Σώστης. wikimapia.org. Ανακτήθηκε: 14/02/2011. GeoHack - Νησίδα Άγιος Σώστης από τον ιστότοπο https://tools.wmflabs.org/geohack
Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου (Άνω Σύρος)

Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου, περισσότερο γνωστός ως Σαν Τζώρτζης, είναι εκκλησία στον οικισμό της Άνω Σύρου, εντός του ομώνυμου νησιού των Κυκλάδων, στην Ελλάδα. Αποτελεί έδρα της Καθολικής Επισκοπής Σύρου.

 Ως ημερομηνία ανέγερσης του καθεδρικού ναού αναφέρεται το 1170, με την τοποθεσία του να βρίσκεται επί της κορυφής του λόφου του μεσαιωνικού οικισμού της Άνω Σύρου. Έκτοτε, υπέστη πολυάριθμες εργασίες ανακατασκευής, με την τελευταία, και πλέον σημαντική εκ των οποίων, να χρονολογείται στο 1834, υπό τον Τήνιο αρχιτέκτονα Χατζησίμο Νικολάου, η οποία και οδήγησε τον καθεδρικό ναό στη σημερινή μορφή του. Το 2015, ολοκληρώθηκαν πολύμηνης χρονικής διάρκειας εργασίες αναστήλωσης, οι οποίες είχαν ως απώτερο σκοπό την προστασία του καθεδρικού ναού από την υγρασία, καθώς και την αναστήλωση του κωδωνοστασίου του, το οποίο είχε υποστεί πολυάριθμες ζημιές από τα έντονα καιρικά φαινόμενα της ευρύτερης περιοχής. Ο καθεδρικός ναός έχει χαρακτηριστικά τρίκλιτης βασιλικής, με τα κλίτη της να είναι χωρισμένα μεταξύ τους από κιονοστοιχίες, ενώ το κεντρικό υπερυψωμένο κλίτος του χαρακτηρίζεται από τον κυλινδρικό θόλο του. Το ευρύτερο κτιριακό συγκρότημα του καθεδρικού ναού συμπληρώνεται από τριών επιπέδων κωδωνοστάσιο, το οποίο ανεγέρθηκε το 1855, βαπτιστήριο, το οποίο παλαιότερα λειτουργούσε ως παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό, σκευοφυλάκιο, χώρο φιλοξενίας προσκυνητών και επισκεπτών, κτίριο εντός του οποίου φυλάσσεται το ιστορικό αρχείο της επισκοπής, καθώς και το επισκοπικό παλάτι. Εντός του εσωτερικού της εκκλησίας, πιο συγκεκριμένα στο ύψος της εισόδου, βρίσκονται γλυπτικές αναπαραστάσεις αγίων, φιλοτεχνημένες από Ιταλούς καλλιτέχνες και χρονολογούμενες στον 18ο αιώνα, πλαισιωμένες από τοιχογραφικό διάκοσμο και αριθμό προσκυνηματικών εικονισμάτων. Παράλληλα, το εσωτερικό του καθεδρικού ναού χαρακτηρίζεται από τις ξυλόγλυπτες διακοσμητικές επενδύσεις του, καθώς και το μαρμάρινο δάπεδο, το οποίο και αποτελεί έργο Τήνιου γλύπτη. Ως σημαντικότερα κειμήλια της εκκλησίας, θεωρούνται προσκυνηματικά εικονίσματα αφιερωμένα στην Παναγία της Ελπίδας, στην Ιερά Καρδία του Ιησού Χριστού, του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Ανδρέα, οι οποίες και αποτελούν φιλοτεχνήματα καλλιτεχνών προερχόμενων από την Ιταλία. Παράλληλα, εντός του εσωτερικού της εκκλησίας βρίσκεται το παλαιότερο σε λειτουργία εκκλησιαστικό όργανο στον ελλαδικό χώρο, το οποίο κατασκευάστηκε το 1888 στην Ιταλία και, αρχικώς, αποτέλεσε δωρεά του Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ προς τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη, στην Αθήνα, προτού, στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα το 1951, μεταφερθεί στη Σύρο, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του επισκόπου Γεωργίου Ξενόπουλου. Έκτοτε, και ιδιαιτέρως έπειτα από την ολοκλήρωση εργασιών αποκατάστασής του οι οποίες έλαβαν χώρα το 2016, αποτελεί αξιοθέατο, καθώς και έμμεσο πρωταγωνιστή θερινού μουσικού φεστιβάλ υπό την ονομασία «Φεστιβάλ ΑΝΩ», το οποίο λαμβάνει χώρα, σε ετήσια βάση, κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, εντός του χώρου της εκκλησίας.
Κωνσταντίνος Δόβας

Ο Κωνσταντίνος Δόβας (Κόνιτσα, 20 Δεκεμβρίου 1898 - Αθήνα, 24 Ιουλίου 1973) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπηρεσιακός πρωθυπουργός από τις 20 Σεπτεμβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου του 1961.

 Γεννήθηκε στην Κόνιτσα στις 20 Δεκεμβρίου 1898 όταν η κωμόπολη της Ηπείρου ήταν ακόμη υπό οθωμανική κυριαρχία. Γονείς του ήταν ο υπάλληλος γαλλικής εταιρείας καπνού, Θωμάς Δόβας από την Κόνιτσα και η Ευθυμία Β. Μπαμίχα από το Δέλβινο. Ο Δόβας πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ιωάννινα και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κέρκυρα. Έπειτα εισήχθη στην Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1918 με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού ενώ αργότερα σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου του Παρισιού. Έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον Πόλεμο του 1940-41. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην οργάνωση «Επιτροπή Συνταγματαρχών» των Τσακαλώτου, Σπηλιωτόπουλου, Κιτριλάκη και Λιώση καθώς και στην οργάνωση «Θέρος», που δημιουργήθηκε από την επιτροπή και είχε ως σκοπό την προώθηση αξιωματικών του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή ή στις αντάρτικες οργανώσεις καθώς και τη συλλογή πληροφοριών κατά των δυνάμεων Κατοχής. Μετά την Απελευθέρωση, όντας ταξίαρχος, διακρίθηκε ιδιαιτέρως κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου πολέμου και κυρίως κατά τη Μάχη της Κόνιτσας μεταξύ του Εθνικού στρατού και του ΔΣΕ, που κράτησε από τις 25 Δεκεμβρίου του 1947 έως τις 4 Ιανουαρίου του 1948, κατά την οποία τραυματίστηκε ελαφρά. Μετά τον Εμφύλιο έφτασε μέχρι του βαθμού του αντιστρατήγου και υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές και μάχιμες θέσεις, διατελώντας μεταξύ άλλων αρχηγός ΓΕΕΘΑ από το 1954 μέχρι το 1959. Το 1960 ανέλαβε Αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του βασιλιά Παύλου. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1961 ορκίστηκε υπηρεσιακός Πρωθυπουργός και διεξήγαγε τις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, για τις οποίες κατηγορήθηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση για «βία και νοθεία» καθώς η διεξαγωγή των εκλογών έγιναν μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας με υποκινητές και αυτουργούς στρατιωτικούς και αξιωματικούς των σωμάτων ασφαλείας, οι οποίοι ήταν οργανωμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες και είχαν δράση ανεξέλεγκτη από το επίσημο κράτος. Παρέδωσε την Κυβέρνηση στον νικητή των εκλογών Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 4 Νοεμβρίου του 1961. Τον Δεκέμβριο του 1964 και έπειτα από πιέσεις της Ε.Δ.Α. προς τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, ο Δόβας αποχώρησε από την θέση του στο Παλάτι. Συμμετείχε τον Δεκέμβριο του 1967 στο αποτυχημένο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου, εκπονώντας το σχέδιο δράσης μαζί με τον αντιστράτηγο Ι. Μανέτα. Απεβίωσε στις 24 Ιουλίου του 1973. Ήταν νυμφευμένος από το 1930 με τη Μικρασιάτισσα καθηγήτρια βιολιού, Μαργαρίτα Λευκιάδου. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση του 1961 Τα χρόνια της βίας και της νοθείας Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας: Διατελέσαντες αρχηγοί
Θειικός άργυρος

Ο θειικός άργυρος είναι ανόργανη χημική ένωση με μοριακό τύπο Ag2SO4 και μοριακό βάρος 311,79. Είναι ένα άλας του αργύρου. Ο θειικός άργυρος χρησιμοποιείται στην επαργύρωση και ως υποκατάστατο του νιτρικού αργύρου που δεν βάφει. Το θειικό αυτό άλας είναι σταθερό υπό συνηθισμένες συνθήκες αποθηκεύσεως, αν και σκουραίνει με τον καιρό όταν εκτίθεται στον αέρα ή το φως. Είναι λίγο διαλυτός στο νερό.

 Ο θειικός άργυρος παρασκευάζεται στο εργαστήριο με την προσθήκη θειικού οξέος σε διάλυμα νιτρικού αργύρου: 2 Ag+(aq) + SO42−(aq) → Ag2SO4(s) Το ίζημα που παράγεται ξεπλένεται στη συνέχεια με καυτό νερό. Η όλη διαδικασία γίνεται με περιβάλλοντα φωτισμό από κόκκινο φως. Ο θειικός άργυρος είναι άχρωμο και άοσμο κρυσταλλικό στερεό με πυκνότητα 5,45 γραμμάρια ανά cm3, η οποία μειώνεται στα 4,84 γραμ./cm3 σε υγρή κατάσταση. Η θερμοκρασία τήξεως του θειικού αργύρου είναι 652,2 έως 660 °C, ενώ η θερμοκρασία βρασμού είναι 1085 °C. Η διαλυτότητα της ουσίας στο νερό κυμαίνεται από 0,57 γραμμάρια ανά 100 mL στους 0°C μέχρι 1,33 γραμμάρια ανά 100 mL στους 100°C, ενώ στους 25°C είναι 0,83. Διαλύεται επίσης σε υδατικά διαλύματα οξέων, στην ακετόνη, στους αιθέρες και στις αλκοόλες. Η ειδική θερμότητα του θειικού αργύρου είναι 131,4 J/mol·K. Ο θειικός άργυρος κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα με σταθερές πλέγματος a = 10,2699(5) Å, b = 12,7069(7) Å και c = 5,8181(3) Å. Προς τις αντίστοιχες διευθύνσεις οι δείκτες διαθλάσεως είναι nα = 1,756, nβ = 1,775 και nγ = 1,782 Το 2010 αναφέρθηκε για πρώτη φορά η σύνθεση θειικού δισθενούς αργύρου (AgSO4) με ένα δισθενές ιόν αργύρου αντί δύο μονοσθενή ιόντα αργύρου ανά μόριο. Αυτό επιτεύχθηκε με την προσθήκη θειικού οξέος σε διφθοριούχο άργυρο, οπότε εκλύεται αέριο υδροφθόριο. Το AgSO4 έχει διαφορετικές ιδιότητες: είναι μαύρο στερεό, που αποσυντίθεται στους 120 °C εκλύοντας θερμότητα και παρέχοντας την πυροθειική ρίζα (pyrosulfate) S2O72− .
Ένσχεντε

Το Ένσχεντε (Enschede) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Οφεράισσελ, στην ανατολική Ολλανδία, στην περιοχή Τβέντε. Ο δήμος το 2014 είχε 158.004 κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία. Κατά το παρελθόν υπήρξε σημαντικό υφαντουργικό κέντρο. Στην πόλη ιδρύθηκε το 1961 το Πανεπιστήμιο του Τβέντε.

 Η πρώιμη ιστορία του Ένσχεντε είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη, αλλά ένας οικισμός υπήρχε στην περιοχή της παλιάς πλατείας της αγοράς στον πρώιμο Μεσαίωνα. Το όνομα του οικισμού αναφέρεται ως Άνεσκεντε (Anescede) ή Ένσεντε (Enscede), το οποίο σημαίνει είτε «κοντά στα σύνορα» είτε «κοντά στο Ες», και είχε εκκλησία, αγορά και οχυρωμένη αριστοκρατική οικία. Το Ένσχεντε απέκτησε δικαιώματα πόλης περίπου το 1300 τα οποία επιβεβαιώθηκαν από τον επίσκοπο Γιαν Γ΄ φαν Ντιστ, και πλέον μπορούσε να οχυρωθεί. Επειδή τα κτίρια της μεσαιωνικής πόλης ήταν εν πολλοίς ξύλινα, οι πυρκαγιές ήταν ένας διαρκής κίνδυνος, με μεγάλες πυρκαγιές να λαμβάνουν χώρα το 1517, το 1750 και τις 7 Μαΐου 1862. Η τελευταία φωτιά συνέπεσε με την έναρξη της ανάπτυξης της βιομηχανικής υφαντουργίας στην πόλη, η οποία εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο παραγωγό της χώρας. Ανάμεσα στα παραγόμενα υφάσματα, ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσε το bombazijn (μίγμα βαμβακιού και λινού). Η βιομηχανοποίηση προκάλεσε τον πενταπλασιασμό του πληθυσμού του Ένσχεντε το διάστημα 1870-1900. Το 1894 υπολογίζεται ότι η πόλη είχε 18.267 κατοίκους.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ένσχεντε ήταν μια από τις πρώτες ολλανδικές πόλεις τις οποίες κατέλαβαν οι Γερμανοί, λόγω της εγγύτητάς της στη Γερμανία. Οι τοπικές αρχές αρχικά αντιστάθηκαν στα αντιεβραϊκά μέτρα, αλλά τελικά πάνω από τους μισούς Εβραίους του Ένσχεντε απελάθηκαν. Όμως, μέλη της αντίστασης κατάφεραν να κρύψουν αρκετούς Εβραίους, σώζοντας περίπου 500 από τους 1300. Η πόλη βομβαρδίστηκε αρκετές φορές, με σημαντικότερους βομβαρδισμούς αυτούς που έλαβαν χώρα τις 10 Οκτωβρίου 1943 και τις 22 Φεβρουαρίου 1944. Τη δεκαετία του 1960 και του 1970, η πόλη γνώρισε την παρακμή, μετά την παρακμή της υφαντουργίας στην πόλη, λόγω του ανταγωνισμού, κυρίως από τις χώρες της Άπω Ανατολής. Τότε, περίπου το 85% του εργατικού δυναμικού της πόλης απασχολούνταν στην υφαντουργία. Τις 13 Μαΐου 2000, η πόλη συγκλονίστηκε από έκρηξη, με ισχύ 4-5 τόνων ΤΝΤ για την τελική έκρηξη, σε εργοστάσιο πυροτεχνημάτων, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 23 ανθρώπων, ισοπέδωσε μια ολόκληρη γειτονιά και προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές σε όλη την πόλη. Επίσημος ιστότοπος Τουριστικές Πληροφορίες
Ιτιά

Η Ιτιά (επιστ. Ιτέα, Salix) είναι γένος φυτών που ανήκει στην τάξη των Ιτεωδών (Salicales) και στην οικογένεια των Ιτεοειδών (Salicaceae) και περιλαμβάνει 330 περίπου είδη δέντρων και θάμνων των εύκρατων κυρίως αλλά και ψυχρών περιοχών της γης. Τα δέντρα βρίσκονται κυρίως κοντά σε ποτάμια, χείμαρρους ή ρυάκια τα δε μικρά δέντρα και οι θάμνοι σε βουνά, βραχώδη εδάφη και ορισμένα είδη σε αρκτικές περιοχές. Όλα τα είδη έχουν στενά φύλλα που εναλλάσσονται, τα άνθη τους είναι αιωρούμενες ταξιανθίες και οι σπόροι τους έχουν μακριές μεταξωτές τρίχες. Μεταξύ των διαφόρων ειδών του γένους παρατηρείται φυσικός υβριδισμός και έτσι τα είδη της ιτιάς πολλαπλασιάζονται. Ο φλοιός της ιτιάς χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία, ενώ από το φλοιό ορισμένων ειδών με εκχύλιση εξάγεται μία χημική ουσία, που ονομάζεται σαλικίνη και αξιοποιείται στη φαρμακευτική. Η ξυλεία των ειδών της ιτιάς δεν είναι ανθεκτική. Όμως από το είδος ιτιάς Salix alba var. calva (κάλβα), κατασκευάζονται τα ρόπαλα του κρίκετ.

 Ο τυπικός εκπρόσωπος της ομάδας αυτής των δέντρων είναι η κλαίουσα ιτιά ή απλά κλαίουσα (Salix × sepulcralis), δέντρο που το ύψος του φτάνει τα 20 μέτρα και το χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η φυλλωσιά του που γέρνει προς τα κάτω και από μακρινή απόσταση δίνει την εντύπωση μιας βροχής «δακρύων», δικαιολογώντας την ονομασία του. Στην Ελλάδα βρίσκονται 12 είδη και είναι αυτοφυή. Το κυριότερο και πιο κοινό είδος είναι η λευκή ιτιά (Salix alba). Την ονομασία της την οφείλει στις λευκές αποχρώσεις του κορμού της. Το ύψος της μπορεί να φτάσει τα 20 μέτρα, αλλά αργά και σταθερά μέσα σε 15 χρόνια. Το ξύλο της χρησιμοποιείται σε παραγωγή φύλλων επένδυσης και σπίρτων. Όταν ο κορμός είναι λεπτός χρησιμοποιείται στην παραγωγή διαφόρων κουτιών και κιβωτίων , στην παραγωγή χαρτοπολτού και στη γλυπτική καθώς χαράζεται εύκολα. Το κάρβουνο της λευκής ιτιάς χρησιμοποιείται στην παραγωγή πυρίτιδας και από τα κλαδιά της κατασκευάζονται διάφορα κοφίνια. Όταν η ιτιά ανθίζει δημιουργεί ένα ευχάριστο τοπίο εξ ου και το παραδοσιακό τσάμικο. Ιτέα η λευκή Salix Sepulcralis Group 'Chrysocoma' (Golden weeping Willow, Κλαίουσα ιτιά) «Ιτιά». Λουλούδια της Ελλάδας. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2009. Παραπομπές
Live in Wacken (Unisonic album)

Το Live in Wacken είναι ο πρώτος ζωντανός δίσκος του γερμανικού χάρντ ροκ / χέβι μέταλ συγκροτήματος Unisonic, ο οποίος ηχογραφήθηκε στις 5 Αυγούστου 2016 στο "Wacken Open Air Festival" και κυκλοφόρησε στις 21 Ιουλίου 2017 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "earMUSIC". Το άλμπουμ περιλαμβάνει ένα bonus DVD, το οποίο περιέχει 6 βιντεοσκοπημένα τραγούδια από την συναυλία.

 1. Venite 2.0 (Γουέρνο) - 1:40 2. For the Kingdom (Γουάρντ) - 4:51 3. Exceptional (Γουάρντ) - 4:52 4. My Sanctuary (Γουάρντ, Χάνσεν) - 4:46 5. King for a Day (Χάνσεν) - 4:14 6. A Little Time (with Victim of Changes medley) (Κίσκε) - 5:59 7. Your Time Has Come (Γουάρντ) - 5:09 8. When the Deed Is Done (Γουάρντ) - 5:31 9. Star Rider (Γουάρντ, Χάνσεν) - 6:02 10. Throne of the Dawn (Γουάρντ) - 5:54 11. March of Time (Χάνσεν) - 5:17 12. Unisonic (Μέϊερ, Χάνσεν) - 4:43 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Live in Wacken" είναι οι εξής: Μίκαελ Κίσκε - φωνητικά Κάι Χάνσεν - κιθάρα Μάντι Μέϊερ - κιθάρα Ντένις Γουάρντ - μπάσο Κώστας Ζαφειρίου - τύμπανα Unisonic official website Η επίσημη ιστοσελίδα των Unisonic
Βαρβάρα της Αυστρίας

Η Βαρβάρα, γερμ. Barbara (30 Απριλίου 1539 - 19 Σεπτεμβρίου 1572) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Φερράρα, Μόντενα & Ρέτζιο.

 Ήταν η όγδοη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Γιαγγελόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & βοημίας. Παντρεύτηκε το 1565 τον Αλφόνσο Β΄ δούκα της Φερράρα, Μόντενα & Ρέτζιο. Δεν απέκτησαν απογόνους. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Joanna" . Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. Priebatsch, Felix (1908), "Wladislaw II.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 54, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 688–696
ΚΚ Μπόσνα Ρόγιαλ

Η Μπόσνα Ρόγιαλ (βοσνιακά: Košarkaški klub Bosna Royal) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Σαράγεβο, η οποία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης του 1978-79, γεγονός που την κατέστησε ως την πιο επιτυχημένη ομάδα της χώρας της.

 Η Μπόσνα ιδρύθηκε το 1951 και η αρχική της σύνθεση αποτελούνταν από αθλητές του πανεπιστημίου του Σαράγεβο. Μέχρι το 1955, παρέμεινε στις τοπικές κατηγορίες, πριν κερδίσει την άνοδο της στην Βοσνιακή Λίγκα. Μέχρι το 1972, αγωνιζόταν στο περιφερειακό πρωτάθλημα και αφού κέρδισε την Ζελέζνιτσαρ, κέρδισε την άνοδο της στην ανώτερη κατηγορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος. Την ίδια χρονιά, υπέγραψε στην ομάδα ο Μίρζα Ντελίμπασιτς, ενώ προπονητής της ήταν ο Μπόγκνταν Τάνιεβιτς. Με αστέρια όπως οι Ράτκο Ραντοβάνοβιτς και Ζάρκο Βάραζιτς, η Μπόσνα κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1978 και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο πρωταθλητριών χωρίς κανένα ξένο παίκτη στην σύνθεση της. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας μπροστά σε 12.000 θεατές, με την Μπόσνα να κερδίζει την Έμερσον Βαρέζε με 96-93, έχοντας ως πρώτο σκόρερ τον Βάραζιτς με 45 πόντους, ενώ ο Ντελίμπασιτς πέτυχε 30.Την ακόλουθη τετραετία, η Μπόσνα κατέκτησε δύο ακόμη πρωταθλήματα, όπως και την δεύτερη θέση στο διηπειρωτικό κύπελλο, ενώ κέρδισε και δύο κύπελλα Γιουγκοσλαβίας, το 1978 και το 1984.Στα μέσα της δεκαετίας του '80, τα αστέρια της ομάδας μεταγράφηκαν στο εξωτερικό, με την διοίκηση του συλλόγου να επιχειρεί να αναδείξει ταλέντα από τα τμήματα υποδομής του, όπως ο Νέναντ Μάρκοβιτς, ο Γκόρνταν Φίριτς, ο Σαμίρ Άβντιτς, κ.α.. Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η Μπόσνα εντάχθηκε στο πρωτάθλημα Βοσνίας, κατακτώντας τέσσερις τίτλους από το 1999 ως το 2008, όπως και τρία κύπελλα Βοσνίας. Αγωνίστηκε στην Αδριατική Λίγκα κατά την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, με καλύτερη θέση την έβδομη, το 2008-09. Το 2014 η ιστορική ομάδα από το Σαράγεβο μετονομάστηκε σε "Μπόσνα Ρόγιαλ". Πρωταθλήματα Βοσνίας (4):1998-99, 2004-05, 2005-06, 2007-08 Κύπελλα Βοσνίας (3):2004-05, 2008-09, 2009-10 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (3):1977-78, 1979-80, 1982-83 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας (1):1976-77 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας (2):1977-78, 1983-84 Φιναλίστ Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας (3):1979-80, 1985-86, 1991-92 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Ευρωλίγκα) (1):1978-79 Φιναλίστ Κυπέλλου Κόρατς (1):1977-78 Φιναλίστ Διηπειρωτικού Κυπέλλου (1):1979 KK Bosna-Royal Sarajevo basketball, News, Roster - eurobasket.com Historijat – Košarkaški klub Bosna
Φρούριο του Ντρίσι Τζάβαχααντ

Το Φρούριο του Ντρίσι Τζάβαχααντ ( γεωργιανά: დრისის ჯავახაანთ ციხე) είναι ένα φρούριο που βρίσκεται ψηλά στην κορυφή ενός βράχου, στην αριστερή όχθη του ποταμού Τετζάμι, 400 μέτρα δυτικά του χωριού Τσκοπιάνι, στο δήμο Κάσπι του μχάρε Σίντα-Κάρτλι της Γεωργίας. Το ερειπωμένο συγκρότημα κτιρίων περιλαμβάνει ένα κάστρο, ένα οχυρωματικό τείχος, μια εκκλησία, έναν πύργο και ένα παλάτι. Από το 2006, το φρούριο είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Το φρούριο χρονολογείται του Μεσαίωνα και δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές αναφορές γι'αυτό. Ανήκε στην οικογένεια Τζαβαχισβίλι.Επί του παρόντος, η είσοδος στο φρούριο είναι ελεύθερη, αλλά δεν επειδή δεν υπάρχει δρόμος για αυτοκίνητα θα χρειαστεί περπάτημα μιας διαδρομής περίπου 20 λεπτών. Όλα τα κτίρια του φρουρίου, εκτός από την εκκλησία, είναι κατασκευασμένα από αμμόλιθους και βότσαλα.Οχυρωματικό τείχος: περιβάλλει τις δομές ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους. Είχε περίτεχνες διακοσμήσεις. Παλάτι: ένα διώροφο κτίριο στα νότια που είναι κατεστραμμένο τώρα.Εκκλησία: έχει διαστάσεις 6,35 x 4,65 μ. και είναι χτισμένη με πράσινο τόφφο.Πύργος: είναι ορθογώνιου σχήματος διαστάσεων 5,8 x 3,9 μ. Ήταν τετραόροφος, αλλά οι ανώτεροι όροφοι έχουν καταρρεύσει.
Α.Σ. Απολλωνιάδα Πάτρας

Η Απολλωνιάδα ή Απολλωνιάς είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας. Ιδρύθηκε το 1975 με χρώματα μαύρο - άσπρο και τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης αντρών και γυναικών. Η Απολλωνιάδα ιδρύθηκε και είναι ακόμη και σήμερα θυγατρική ομάδα του Απόλλωνα Πατρών. Έδρα της Απολλωνιάδας είναι το κλειστό γυμναστήριο του Απόλλωνα στην συνοικία Περιβόλα.

 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αντρών έπαιξε πρώτη φορά σε εθνική κατηγορία την περίοδο 1999-00 και την προηγούμενη περίοδο είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της ΕΣΚΑ-Η. Πρωταθλήτρια ΕΣΚΑ-Η ήταν και την αγωνιστική περίοδο 2001-02. Δύο φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος παίδων το 1999 και το 2000.Από την Απολλωνιάδα έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους οι Νίκος Μπάρλος, Γιάννης Σίνης και άλλοι. Την περίοδο 2011-12 η Απολλωνιάδα αγωνίστηκε στην Γ΄εθνική, επιστρέφοντας μετά από απουσία τριών χρόνων, και είναι μέχρι στιγμής (2016) η τελευταία της παρουσία σε εθνικές κατηγορίες. Πρωταθλήματα ΕΣΚΑ-Η: 1998-99, 2001-02 Πρωτάθλημα εφήβων ΕΣΚΑ-Η: 2010 Πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων: 1999, 2000 Final-4 Βόλεϊ 2011 πρωταθλήτρια παγκορασίδων: 2011 Κατά την πιο πρόσφατη αγωνιστική περίοδο, 2015-16, η Α.Σ. Απολλωνιάδα Πάτρας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.Η., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης. Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών για το 2011-12 αγωνίζεται στην Α' κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος. Απόλλων Πατρών επίσημη ιστοσελίδα-κοινή με Απολλωνιάδα
Νασιντέ Γκιοζντέ Ντουρμούς

Η Νασιντέ Γκιοζντέ Ντουρμούς (τουρκικά: Naşide Gözde Durmuş,γεννηθείσα το 1985 στη Σμύρνη) είναι τουρκάλα επιστήμονας και γενετιστής. Η έρευνά της επικεντρώνεται στη νανοτεχνολογία και τις εφαρμογές της μικροτεχνολογίας σε θέματα υγείας που απειλούν τον κόσμο, όπως ο καρκίνος και η αντίσταση στα αντιβιοτικά. Το MIT Technology Review την απαριθμεί στην κατηγορία των πρωτοπόρων στο φύλλο "Καινοτόμοι επιχειρηματίες Κάτω των 35 ετών", ως μια από τους 35 νέους ηγέτες μέσα στο 2015.

 Η Ντουρμούς γεννήθηκε το 1985 στην Σμύρνη της Τουρκίας. Το 2003, ξεκίνησε τις προπτυχιακές της σπουδές στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής, με ειδίκευση στη Μοριακή Βιολογία και τη Γενετική. Αργότερα, έλαβε μια υποτροφία Φουλμπράιτ και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συνεχίσει τις σπουδές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπου έλαβε Μάστερ στη Μηχανική από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης το 2009, καθώς και ένα διδακτορικό δίπλωμα στη Βιοϊατρική τεχνολογία από το Πανεπιστήμιο Μπράουν το Μάιο του 2013.Το 2014, έλαβε μια θέση ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Σήμερα, συνεχίζει την έρευνά της με τον Ρόναλντ Ου. Ντέιβις στο Κέντρο Τεχνολογίας Γονιδιώματος του Πανεπιστημίου Στάνφορντ και στην Ιατρική Σχολή του Στάνφορντ. Το 2015, έχει αναγνωριστεί μεταξύ των "Κορυφαίων 35 Καινοτόμων επιχειρηματιών Κάτω των 35 ετών" (TR35), ως πρωτοπόρος στον τομέα της βιοτεχνολογίας και της ιατρικής, σύμφωνα με το MIT Technology Review. Το έργο της εστιάζει στην ανάπτυξη των εργαλείων νανοτεχνολογίας χαμηλού κόστους που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάγνωση και τη θεραπεία των ασθενειών, όπως για παράδειγμα μια γρήγορη μέθοδος για την ανίχνευση τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός κυττάρου, υποχρεώνοντάς τα να αιωρούνται σε ένα μαγνητικό πεδίο, δίνοντας την ικανότητα μέτρησης σε ένα μικρότερο χρονικό διάστημα για το πώς ένα μικρόβιο που ανταποκρίνεται σε ένα συγκεκριμένο φάρμακο, και τη δυνατότητα της διαφοροποίσης τα καρκινικά κύτταρα από τα υγιή.