IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λίμπερετς

Το Λίμπερετς (τσέχικα: Liberec, προφέρεται: [ˈlɪbɛrɛt͡s], ρομανί: Libertsis) ή με την παλαιότερη ονομασία Ράιχενμπεργκ (γερμανικά: Reichenberg) είναι πόλη της Τσεχίας και παλιότερα της Τσεχοσλοβακίας, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της ομώνυμης επαρχίας στη Βοημία. Έχει περίπου 103.000 κατοίκους και απέχει 90 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, Πράγα, αποτελώντας την έκτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά και βιομηχανικά κέντρα στη Βοημία.

 Το 14ο αιώνα, η πόλη ιδρύθηκε από Γερμανούς και Φλαμανδούς μετανάστες. Αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά το 1348 με την παλαιά της ονομασία, Ράιχενμπεργκ (Reichenberg). Αναπτύχθηκε σε εμπορικό κέντρο με υπαίθρια αγορά, ωστόσο η άνθιση της τοπικής οικονομίας διακόπηκε από τον Τριακονταετή Πόλεμο, ενώ κατά τον Επταετή Πόλεμο έλαβε χώρα κοντά στην πόλη το 1757 η Μάχη του Ράιχενμπεργκ μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας. Κατά το 19ο αιώνα, στην πόλη αναπτύχθηκε η βιομηχανία μετάλλων, τροφίμων, αλλά κυρίως βαμβακιού και υφασμάτων, κάτι που της χάρισε το προσωνύμιο "η Μάντσεστερ της Βοημίας". Αποτέλεσε για κάποιο διάστημα τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βοημίας μετά την Πράγα. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή της Σουδητίας με πρωτεύουσα το Ράιχενμπεργκ αρχικά ανεξαρτητοποιήθηκε, αλλά τελικά προσαρτήθηκε στην Τσεχοσλοβακία παρά την αρχική άρνηση των Γερμανόφωνων πληθυσμών. Με τη Συμφωνία του Μονάχου το 1938, η πόλη πέρασε στη Ναζιστική Γερμανία. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι γερμανόφωνοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν βίαια από την πόλη και η περιοχή επανακτήθηκε από τους Τσέχους. Στην πόλη εδρεύει το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Λίμπερετς, το οποίο ιδρύθηκε το 1953. Η πόλη είναι έδρα της ομάδας βόλεϊ Ντούκλα Λίμπερετς και της ποδοσφαιρικής ομάδας Σλόβαν Λίμπερετς, η οποία κατέκτησε το 2002 το Πρωτάθλημα της Τσεχίας για πρώτη φορά στην ιστορία της και ξανά το 2006 και αγνωίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αμερσφόρτ, Ολλανδία Αμιένη, Γαλλία Άουγκσμπουργκ, Γερμανία Δουνκέρκη, Γαλλία Κόβροφ, Ρωσία Ναχάρια, Ισραήλ Σανκτ Γκάλεν, Ελβετία Τσίταου, Γερμανία Επίσημος ιστότοπος της πόλης Λίμπερετς (Τσεχικά) Information Centre Liberec Το Πανεπιστήμιο του Λίμπερετς (Τσεχικά) & (Αγγλικά)
Ανοσολογική ανεπάρκεια

Η ανοσολογική ανεπάρκεια ή ανοσοανεπάρκεια είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα δεν είναι σε θέση να επιτελέσει σωστά και πλήρως τον ρόλο του (είναι δηλαδή ανεπαρκές), με αποτέλεσμα η ικανότητα του οργανισμού να καταπολεμήσει παθογόνα μικρόβια, παράσιτα και ιούς να είναι περιορισμένη ή εντελώς απούσα. Παρόλο που το άρθρο αυτό επικεντρώνεται στον άνθρωπο (Homo sapiens), ανοσολογική ανεπάρκεια μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιοδήποτε οργανισμό που έχει ανοσοποιητικό σύστημα, όπως π.χ. στον κοινό ποντικό (Mus musculus). Το άτομο που παρουσιάζει ανοσολογική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται ως ανοσοκατεσταλμένο (immunocompromised). Η ανοσολογική ανεπάρκεια, συνήθως, σχετίζεται με ανεπαρκή αριθμό ή αδυναμία δράσης είτε των ειδικών κυττάρων άμυνας του οργανισμού (π.χ. Β-λεμφοκύτταρα, Τ-λεμφοκύτταρα) είτε κάποιων άλλων πρωτεϊνών του πλάσματος (π.χ. συστήματος του συμπληρώματος. Υπάρχουν δυο κύριες κατηγορίες ανοσολογικής ανεπάρκειας: η πρωτογενής και η δευτερογενής ή επίκτητη.

 Η πρωτογενής ανοσολογική ανεπάρκεια περιλαμβάνει μια πλειάδα σπάνιων και συχνά κληρονομικών παθήσεων (π.χ. σύνδρομο DiDeorge, σύνδρομο Omenn, ανεπάρκεια ανοσοφαιρίνης Α, ανεπάρκεια του παράγοντα 3 του συστήματος του συμπληρώματος, κ.ά.). Ως συνέπεια, το άτομο παρουσιάζει μειωμένη ικανότητα αντιμετώπισης παθογόνων μικροοργανισμών από την παιδική ηλικία. Η σοβαρότητα της νόσου εξαρτάται από το ποιο/α στοιχείο/α του ανοσοποιητικού συστήματος απουσιάζει/ζουν ή υπολειτουργεί/ργούν. Η αντιμετώπιση είναι αυστηρώς εξειδικευμένη και περιλαμβάνει χορήγηση ανοσοσφαιρινών, αντιβιοτικών, μεταμόσχευση μυελού των οστών και την εν εξελίξει γονιδιακή θεραπεία . Η δευτερογενής ή επίκτητη ανοσολογική ανεπάρκεια (secondary or acquired immunodeficiency) είναι πιο συχνή από τη πρωτογενή. Παρόλο που το ανοσοκατεσταλμένο άτομο γεννήθηκε με φυσιολογικό και πλήρως λειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα, ένα γεγονός που συνέβη στη ζωή του οδήγησε σε προσωρινή ή μόνιμη ανεπάρκεια του ανοσοποιητικού συστήματος. Καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν δευτερογενή ανοσολογική ανεπάρκεια είναι το γήρας, η εγκυμοσύνη, η μη σωστή διατροφή, ο καρκίνος, η χρήση ορισμένων φαρμάκων (π.χ. κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά, κ.ά.), χειρουγικές επεμβάσεις, μεταμόσχευση οργάνων καθώς και ορισμένες βακτηριακές, παρασιτικές, μυκητιασικές και ιογενείς λοιμώξεις. Τα άτομα που πάσχουν από δευτερογενή ανοσολογική ανεπάρκεια αντιμετωπίζουν ιδιαίτερο κίνδυνο από τις λεγομένες ευκαιριακές λοιμώξεις (opportunistic infections). Η πιο γνωστή αιτία επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας είναι η ο ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (Human Immunodeficiency Virus – HIV), που προκαλεί το Σύνδρομο της Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας, πιο γνωστό ως AIDS (Acquired Immunodeficiency Syndrome). Η αντιμετώπιση της δευτερογενούς ανοσολογικής ανεπάρκειας εξαρτάται από το αίτιο που την προκάλεσε. Συνήθως η άρση της αιτίας θα επαναφέρει τη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος (π.χ. διακοπή λήψης κορτικοστεροειδών ή ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, σωστή και πλήρης διατροφή).
Κουνουπίτσα Μεθάνων

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κουνουπίτσα ΧανίωνΗ Κουνουπίτσα είναι ημιορεινός οικισμός της Περιφέρειας Αττικής, στην χερσόνησο των Μεθάνων στην βορειοανατολική Πελοπόννησο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων και το 2011 κατέγραψε 75 μόνιμους κατοίκους.

 Η Κουνουπίτσα βρίσκεται Β. - ΒΔ. των Μεθάνων σε απόσταση 12 χλμ.. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αρβανίτικη λέξη "Καναπίτσα", που είναι το φυτό λυγαριά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, Είναι ένας παραδοσιακός οικισμός με παλαιά πετρόχτιστα σπίτια και καλντερίμια, όπου τριγύρω υπάρχουν τα βυζαντινά εξωκλήσια, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Κωνσταντίνου. Επίνειο της Κουνουπίτσας είναι ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου, μέρος της αποβάθρας του λιμανιού είναι ένα τσιμεντένιο γερμανικό πλοίο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από την Κουνουπίτσα καταγόταν ο οπλαρχηγός Ιωάννης Δεδεγκίκας (Ντέντες) ο οποίος συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 και σκοτώθηκε στην Περαχώρα Κορινθίας. Το 1867, σύμφωνα με το ΦΕΚ 4Α - 08/01/1867, ορίστηκε έδρα του τότε Δήμου Μεθάνων, ενώ 1882 χειμερινή έδρα του δήμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Νικόλαο, το Μακρύλογγο και τα Παλαιά Λουτρά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουνουπίτσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεθάνων του Δήμου Τροιζηνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 75 κατοίκους. Ο πληθυσμός της Κουνουπίτσας παρέμεινε σταθερός απο το 1879 μέχρι το 1940 και έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
30 Ουρανία

Η Ουρανία (Urania) είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,57. Ανακαλύφθηκε το 1854 από τον Βρετανό αστρονόμο Τζον Ράσελ Χιντ, που παρατηρούσε από το Λονδίνο (ήταν ο τελευταίος από τους 10 αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο Χιντ). Η Ουρανία έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη Μούσα της ελληνικής μυθολογίας, που ήταν η Μούσα της Αστρονομίας. Το φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος της Ουρανίας από τη Γη είναι 9,36.

 Η μέση διάμετρος της Ουρανίας είναι 100,15 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,1 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ουρανίας εκτιμάται σε 2,8 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 52,9 m/sec (190 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Ουρανίας είναι περίπου 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της Ουρανίας είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1714 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 96 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Ουρανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 41 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2011

Το 76ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2011 διεξήχθη στις 29–30 Ιουλίου 2011 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα. Στη συνολική βαθμολογία των συλλόγων συμπεριελήφθησαν και οι βαθμοί από τα Πανελλήνια πρωταθλήματα 2011 στα 10.000μ, έπταθλο και 20.000μ βάδην, τα οποία έγιναν σε ξεχωριστές ημερομηνίες και του Μαραθωνίου 2010. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για πρώτη φορά στην ιστορία της.

 stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου 2011 Αρχειοθετήθηκε 2022-11-02 στο Wayback Machine. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σύνθετων αγωνισμάτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. [https://www.athensauthenticmarathon.gr/site/index.php/el/2010-results-mar Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθώνιου 2010 ΣΕΓΑΣ. Αποτελέσματα Α' ημέρας Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ Αποτελέσματα Β' ημέρας Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ
Γκαμπί της βασίλισσας (Άμυνα Τάρρας)

Η Άμυνα Τάρρας (Tarrasch Defense) είναι μια σκακιστική βαριάντα στο μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας, η οποία χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις 1.δ4 δ5 2.γ4 ε6 3.Ιγ3 γ5 (σε αλγεβρική σημειογραφία).

 Τα μαύρα, με την κίνησή τους ...γ5, κάνουν μια επιθετική προσφορά για χώρο στο κέντρο. Μετά από τις κινήσεις γ:δ5 και δ:γ5 των λευκών, τα μαύρα θα μείνουν με ένα απομονωμένο πιόνι στο τετράγωνο δ5. Ένα τέτοιο πιόνι μπορεί να είναι αδύναμο, δεδομένου ότι δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί από άλλα πιόνια, αλλά δίνει στα μαύρα ένα άνοιγμα στο κέντρο και ανεμπόδιστες γραμμές για να αναπτύξουν τους αξιωματικούς τους. Το άνοιγμα υποστηρίχθηκε από τον Γερμανό γκρανμαίτρ Ζίγκμπερτ Τάρρας, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η αύξηση της κινητικότητας που απολαμβάνουν τα μαύρα είναι ένα καλό αντάλλαγμα για την έμφυτη αδυναμία του απομονωμένου πιονιού τους στο κέντρο. Μετά από τις διδαχές του Βίλελμ Στάινιτς, αρκετοί γκρανμαίτρ της εποχής απέρριψαν από πρώτο χέρι την Άμυνα Τάρρας, λόγω της αδυναμίας δομής πιονιών, αλλά ο Τάρρας συνέχιζε να παίζει το άνοιγμά του απορρίπτοντας τις άλλες βαριάντες του Γκαμπί της βασίλισσας, μέχρι που έφτασε στο σημείο να βάζει ερωτηματικά στις συνήθεις κινήσεις για όλες τις βαριάντες εκτός από την Τάρρας (στην οποία είχε βάλει θαυμαστικό) στο βιβλίο του Die Moderne Schachpartie. Η Άμυνα Τάρρας θεωρείται ηχηρή άμυνα. Ακόμα κι αν τα μαύρα αποτύχουν να κάνουν χρήση της κινητικότητάς τους και καταλήξουν σε κάποιο υποδεέστερο φινάλε που συνδέεται άμεσα με την υπεράσπιση του απομονωμένου πιονιού τους, εάν το υπερασπιστούν με ακρίβεια, είναι σε θέση να αποσπάσουν την ισοπαλία. Η Άμυνα Τάρρας καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D32–D34. Γκαμπί της βασίλισσας (Ημι-Τάρρας άμυνα) Colins, Sam (2005). Understanding the Chess Openings. Gambit Publications. ISBN 1-904600-28-X. de Firmian, Nick (2008). Modern Chess Openings (15η έκδοση). McKay. ISBN 978-0-8129-3682-7. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Tarrasch Defense
Κολποκοιλιακό διάφραγμα

Το κολποκοιλιακό διάφραγμα είναι διάφραγμα της καρδιάς μεταξύ του δεξιού κόλπου (ΔΚολ) και της αριστερής κοιλίας (ΑΚοιλ).Αν και το όνομα «κολποκοιλιακό διάφραγμα» υποδηλώνει οποιοδήποτε διάφραγμα μεταξύ κόλπου και κοιλίας, στην πράξη οι διαιρέσεις από ΔΚολ σε ΔΚοιλ και από ΑΚολ σε ΑΚοιλ διαμεσολαβούνται από βαλβίδες, όχι από διαφράγματα. Επίσης, συνήθως δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ της ΑΚοιλ και του ΔΚολ.

 Έχει μεμβρανώδες και μυώδες τμήμα.Όταν εξετάζεται μόνο το μεμβρανώδες διάφραγμα, είναι επίσης γνωστό ως το «κολποκοιλιακό συστατικό του μεμβρανώδους διαφράγματος». Σχηματίζεται από την ένωση του ραχιαίου μαξιλαριού AV και του κοιλιακού AV μαξιλαριού. Αυτό το διάφραγμα διαιρεί τον κολποκοιλιακό σωλήνα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ελαττώματα μπορούν να εντοπιστούν με ένα ηχοκαρδιογράφημα.Ο ατελής σχηματισμός των ενδοκαρδιακών μαξιλαριών μπορεί να οδηγήσει σε κολποκοιλιακό διαφραγματικό ελάττωμα, όπως το ελάττωμα του ostium primum.
Ντάνκαν Γουάτμορ

Ο Ντάνκαν Ίαν Γουάτμορ (αγγλ.: Duncan Ian Watmore, γενν.: 8 Μαρτίου 1994) είναι Άγγλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος και επιθετικός στην Σάντερλαντ. Είναι διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες, και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί για τις Άλτρινχαμ ΦΚ, Κλίδερο ΦΚ και Χιμπέρνιαν ΦΚ.

 Ο Γουάτμορ ξεκίνησε την καριέρα του στις νεανικές ομάδες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά στην ηλικία των 12 αφέθηκε ελεύθερος. Στα 16 του, εντάχθηκε στην Άλτρινχαμ. Έπειτα από ένα πέρασμα ως δανεικός, στην Κλίδερο, αγωνίστηκε για την πρώτη ομάδα της Άλτριχαμ πετυχαίνοντας 14 γκολ την σεζόν 2012-13Το 2013, ο Γουάτμορ εντάχθηκε στην Σάντερλαντ. Τον Ιανουάριο του 2014, πήγε δανεικός στην σκωτσέζικη Χιμπέρνιαν, μέχρι το τέλος εκείνης της σεζόν. Την επόμενη χρονιά, ο Γουάτμορ αγωνίστηκε στην ομάδα κάτω των 21 της Σάντερλαντ και πετυχαίνοντας 11 γκολ σε 18 αγώνες, του απονεμήθηκε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς για την Πρέμιερ Λιγκ κάτω των 21. Με το ξεκίνημα της σεζόν 2015-16, ο Γουάτμορ εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Σάντερλαντ. Κάνοντας κάποιες πολύ καλές εμφανίσεις, τον Νοέμβριο του 2015 υπόγραψε νέο τετραετές συμβόλαιο με τον σύλλογό του. Ντάνκαν Γουάτμορ Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Σύνθετο ομαδικό ανδρών

Το σύνθετο ομαδικό ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής και το μοναδικό ομαδικό στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

 Το αγώνισμα διεξήχθη το διήμερο 1-2 Ιουλίου στο Φράνσις Φιλντ. Συμμετείχαν 78 αθλητές από 13 γυμναστικούς συλλόγους των Ηνωμένων Πολιτειών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Αμερικανοί με γερμανική καταγωγή. Οι συμμετέχοντες διαγωνίστηκαν ατομικά σε έξι συνολικά αγωνίσματα: τρία γυμναστικής (δίζυγο, μονόζυγο, ίππος) και τρία στίβου (100 γιάρδες τρέξιμο, άλμα εις μήκος, σφαιροβολία). Για την τελική βαθμολογία κάθε συλλόγου χρησιμοποιήθηκαν οι ατομικές επιδόσεις των έξι πρώτων αθλητών του.Νικητής αναδείχθηκε ο σύλλογος από τη Φιλαδέλφεια με 370.13 βαθμούς συνολικά. Τη δεύτερη θέση κατέκτησε ο σύλλογος από τη Νέα Υόρκη με 356.37 βαθμούς και την τρίτη ο αντίστοιχος από το Σικάγο με 352.79 βαθμούς. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Πάνος Σαρηγιάννης

Ο Πάνος Σαρηγιάννης ή Σαρρηγιάννης († 26 Δεκεμβρίου 1825), ήταν πρωτεργάτης του αγώνα του 1821. Υπήρξε προεστός του Άστρους και του Αγίου Ιωάννη, ήταν προύχοντας της επαρχίας του και φάνηκε πολύ χρήσιμος στην αρχή της επανάστασης. Έθεσε το σπίτι του στην διάθεση της εξουσίας των στρατιωτικών και πολιτικών. Ήταν ο μόνος που επαινέθη τότε από όλους για τον άδολο πατριωτισμό του.

 Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Αγίου Πέτρου, στην Αρκαδία της Πελοποννήσου και συγκεκριμένα από το χωριό Άγιος Ιωάννης. Ήταν γαμπρός του επίσης ισχυρού προύχοντα και προεστού του Αγίου Ιωάννη, Αναγνώστη Παπάζογλου (†1817). Η οικογένειά του, ήταν μια από τις παλαιότερες και ισχυρότερες του χωριού. Ο Πάνος Σαρηγιάννης, έγινε μέλος της Φιλικής εταιρίας το 1820, από τον Αναγνώστη Κονδάκη, μαζί με τον γαμπρό του, Κωνσταντίνο Ζαφειρόπουλο και άλλους. Στις 24 Μαρτίου 1821, με την έναρξη της Επανάστασης, ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης, μαζί με τον Αναγνώστη Κονδάκη στην Κυνουρία. Σύντομα, βρέθηκε, μαζί με τους αδερφούς Ζαφειρόπουλους, στο στρατόπεδο των Βερβένων, όπου συνέβαλε σημαντικά στην τροφοδοσία του. Σημαντική ήταν η προσφορά του και σε άλλες μάχες, όπως των Δολιανών, της Τριπολιτσάς κ.α. Στις 20 Ιουνίου 1821, όταν ο Δημήτριος Υψηλάντης έφτασε στην περιοχή, φιλοξενήθηκε στην οικία του στον Άγιο Ιωάννη, αφού πρώτα τον υποδέχτηκαν στο Άστρος. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, προσέφερε σημαντικά ποσά για τον αγώνα και βοήθησε στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους. Τα επόμενα χρόνια συνείσφερε ενεργά στην επανάσταση, ενώ το 1825, προσέφερε χρήματα, μαζί με τον Ιωάννη Ζαφειρόπουλο, για να απελευθερωθούν ο Παναγιώτης και Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος. Ο Πάνος Σαρηγιάννης, πέθανε, σύμφωνα με χειρόγραφο της Μονής Λουκούς, στις 26 Δεκεμβρίου 1825. Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Αναγνώστη Παπάζογλου, Μάρω και έχει μια κόρη, σύζυγο του Κωνσταντίνου Ζαφειρόπουλου. Νικολάου Φλούδα - Θυρεατικά, τόμος Γ΄: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας, Αθήνα 1983 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Αθανάσιος Θ. Φωτόπουλος:Οι Κοτζαμπάσηδες της Αρκαδίας
Μ+Μ

Μ+Μ είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega τη σεζόν 2009-2010. Το σενάριο βασίζεται στην Αργεντίνικη σειρά B&B: Bella y Bestia, που προβλήθηκε το 2008 από το τηλεοπτικό δίκτυο Telefe. Τόσο ο πρωτότυπος όσο και ο ελληνικός τίτλος της σειράς προκύπτει από τα αρχικά γράμματα των ονομάτων των δύο ηρώων της σειράς (Μιχάλης και Μαργαρίτα). Τη διασκευή του σεναρίου υπέγραψαν η Ρένα Ρίγγα και ο Κωνσταντίνος Γανώσης, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ανδρέας Μορφονιός. Ο αρχικός τίτλος της σειράς ήταν "Η Πεντάμορφη Και Το Τέρας" όμως τελικά επικράτησε το "Μ+Μ". Ενώ αρχικά η σειρά είχε ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν, τελικά τα γυρίσματα και η προβολή του δεύτερου κύκλου ματαιώθηκαν.

 Η Μαργαρίτα είναι μία γυναίκα που μεγαλώνει τους δύο γιούς της, Φοίβο και Αχιλλέα, μόνη μετά το θάνατο του συζύγου της. Η Μαργαρίτα είναι μπαλαρίνα της Λυρικής σκηνής. Η ζωή τους είναι αρκετά πειθαρχημένη ζωή ακολουθώντας πάντα κάποιο αυστηρό πρόγραμμα. Όταν της δοθεί η ευκαιρία να χορέψει τον πρώτο ρόλο στη «Λίμνη των κύκνων» στη ζωή της θα εμφανιστεί ο Μιχάλης που θα την κάνει να χάσει αυτή την ευκαιρίας εξαιτίας ενός ατυχήματος που της προκαλεί στο πόδι. Ο Μιχάλης είναι μουσικός της ροκ και ζει μία ανέμελη ζωή χωρίς πρόγραμμα. Η γυναίκα του έχει πεθάνει και μεγαλώνει μόνος του τις τρεις κόρες του, Τζίνι, Λούση και Μπουμπού. Ο ίδιος δεν αγχώνεται ιδιαίτερα για αυτό, αλλά οι κόρες του προσπαθούν να βρουν τρόπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή τους εξαιτίας του πατέρα τους. Την ημέρα που η σπιτονοικοκυρά τους τον απειλεί με έξωση από το σπίτι εξαιτίας των οφειλών οι τρεις κόρες του κληρονομούν μία μεγάλη μονοκατοικία από την θεία τους. Όταν ο Μιχάλης με τις κόρες του μετακομίζουν στο καινούργιο σπίτι συνειδητοποιεί πως στο γειτονικό σπίτι μένει η Μαργαρίτα με τα παιδιά της. Η Μαργαρίτα πλέον μισεί τον Μιχάλη που της κατέστρεψε την καριέρα και δεν θέλει να έχει καμία επαφή με την οικογένειά του. Στο τέλος, παρ' όλες τις αντιθέσεις τους, οι δύο τους θα ερωτευτούν και θα ενώσουν τις οικογένειες τους. Προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:00. Μ+Μ στην IMDb
Παλάτι Νταντιάνι

Το Παλάτι Νταντιάνι – Ιστορικό και Αρχιτεκτονικό Μουσείο ( γεωργιανά: დადიანების სასახლეთა ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმი) είναι ένα Γεωργιανό εθνικό μουσείο που βρίσκεται στο Ζουγκντίντι, στην περιοχή Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της Γεωργίας. Θεωρείται ως ένα από τα πιο επιφανή ανάκτορα στον Καύκασο.

 Η πρώτη έκθεση, των αρχαιολογικών ευρημάτων από ανασκαφές στην αρχαία πόλη Νακαλακεβί, προετοιμάστηκε από τον Μινγκρέλο πρίγκηπα Δαβίδ Νταντιάνι και πραγματοποιήθηκε το 1840. Το σύγχρονο συγκρότημα μουσείων απαρτίζεται από τρία κτίρια ανακτόρων, και συμπεριλαμβάνει την εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών και τον Βοτανικό Κήπο του Ζουγκντίντι. Το Μουσείο Ιστορίας και Αρχιτεκτονικής των Ανακτόρων του Νταντιάνι φιλοξενεί μερικά εκθέματα της Γεωργιανής φυσικής πολιτιστικής κληρονομιάς – υλικό από το θησαυρό Ταγκιλόνι, την ιερή περιβολή της Μητέρας του Θεού, την εικόνα της βασίλισσας Μπουρντουχάν – μητέρα της βασίλισσας Θαμάρ της Γεωργίας, χειρόγραφα του 13ου -14ου αιώνα, μινιατούρες, μνημειακά κειμήλια της δυναστείας Νταντιάνι, και αντικείμενα που σχετίζονται με τον αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα Βαναπάρτη - τα οποία έφερε στο παλάτι ο σύζυγος της κόρης του Δαβίδ Νταντιάνι, ο πρίγκιπας Αχιλλέας Μυρά, ο οποίος ήταν εγγονός της αδερφής του Ναπολέοντα, της Καρολίνας. Το παλάτι μετατράπηκε πλήρως σε μουσείο την 1η Μαΐου 1921, με πρωτοβουλία του Γεωργιανού εθνογράφου και γεωλόγου Ακάκι Σαντουρία . Στις αρχές του 1848 ο πρίγκιπας του Σαμεγκρέλο, ο Δαβίδ Νταντιάνι, έδειχνε στους επισκέπτες του την αρχαιολογική και νομισματική συλλογή από τον αρχαιολογικό χώρο Νακαλακεβί, στο Σαμεγκρέλο. Μερικά από τα εκθέματα είχαν βρεθεί από τον ίδιο και άλλα είχαν αγοραστεί από κατοίκους της περιοχής. Η σημαντικότερη αρχαιολογική ανασκαφή του ήταν η έρευνα του Νακαλακεβί - γνωστή ως Αρχαιόπολη στην Αρχαιότητα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dadiani Palaces Museum στο Wikimedia Commons
Φράνσις Τζιμνάσιουμ

Το Φράνσις Τζιμνάσιουμ είναι κτίριο εντός του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις της πολιτείας Μιζούρι, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα από το τμήμα αθλητισμού του πανεπιστημίου.

 Κατασκευάστηκε το 1903 από την ολυμπιακή επιτροπή της χώρας και βρίσκεται πολύ κοντά στο Φράνσις Φιλντ. Χρησιμοποιήθηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1904 που διοργανώθηκε στην περιοχή, ενώ ήταν και ο κύριος εσωτερικός χώρος για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904. Κατά τη διάρκεια της Ολυμπιάδας, φιλοξένησε τα αγωνίσματα ξιφασκίας και πυγμαχίας.Μετά το τέλος των Αγώνων, η εγκατάσταση παραδόθηκε στο τμήμα αθλητισμού του πανεπιστημίου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ένα γήπεδο και μία πισίνα κατασκευάστηκαν δίπλα από το κτίριο. Το 1985, έγινε μία μεγάλη ανακαίνιση που συνέδεσε το κτίριο και το ανακαινισμένο γήπεδο με πρόσθετες εγκαταστάσεις και χώρο αναψυχής, ενώ η πισίνα αντικαταστάθηκε από μία νέα ολυμπιακών διαστάσεων.
Χρυσόστομος Καραπιπέρης

Ο Χρυσόστομος Καραπιπέρης του Πέτρου (Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, 1912 - 11 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Έλληνας θεολόγος, νομάρχης Ζακύνθου το 1945-46, υφυπουργός και 10 φορές βουλευτής Ευρυτανίας από το 1950 ως το 1981.

 Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Χάλκης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Από το 1941 ως το 1945 ήταν νομικός σύμβουλος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1945 και για ένα έτος υπηρέτησε ως Νομάρχης Ζακύνθου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1950, με το Λαϊκόν Κόμμα και επανεξελέγη το 1951, 1952, 1956 (Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας), 1958, 1961, 1963, 1964, 1974 και το 1977 (τελευταία φορά με τη Νέα Δημοκρατία).Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958, στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974 υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 και υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981. Απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου 1990 στην Αθήνα και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Στη μνήμη του έγινε δωρεά μιας ολόκληρης πτέρυγας στο νοσοκομείο Καρπενησίου από τη σύζυγό του. Το όνομά του δόθηκε σε δημοτικό δρόμο του Καρπενησίου και στήθηκε ανδριάντας του. Βιογραφικό στον ιστότοπο του Καραπιπέρειου Ιδρύματος
Δίκη του Χάρκοβο

Η Δίκη του Χάρκοβο ήταν δίκη για εγκλήματα πολέμου που διεξήχθη από σοβιετικό στρατιωτικό δικαστήριο τον Δεκέμβριο του 1943 στο Χάρκοβο της Σοβιετικής Ένωσης. Οι κατηγορούμενοι περιελάμβαναν έναν σοβιετικό συνεργάτη καθώς και προσωπικό του γερμανικού στρατού, της αστυνομίας και των SS που ήταν υπεύθυνοι για την εφαρμογή των επαγγελματικών πολιτικών κατά τη διάρκεια του γερμανικού - σοβιετικού πολέμου του 1941-45. Η δίκη ήταν η πρώτη φορά που ένα γερμανικό στρατιωτικό προσωπικό δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου από τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Οι μονάδες του γερμανικής Βέρμαχτ κατέλαβαν για πρώτη φορά το Χάρκοβο στις 23-24 Οκτωβρίου 1941. Οι γερμανικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Einsatzgruppen (κινητών ομάδων θανάτου), σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες Εβραίους, καθώς και κομμουνιστές, σοβιετικούς αιχμάλωτους πολέμου και άλλους «ανεπιθύμητους». Χρησιμοποιήθηκαν όπλα, κρεμάλες και φορτηγά αερίου. Δεκαπέντε χιλιάδες Εβραίοι δολοφονήθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1941 σε μαζική εκτέλεση στο Ντρομπίτσκυ Γιαρ.Η πόλη ανακτήθηκε προσωρινά από τον Κόκκινο Στρατό τον Φεβρουάριο του 1943 και έπειτα από τη Βέρμαχτ τον Απρίλιο του 1943. Ήδη την άνοιξη του 1943 οι σοβιετικές αρχές ανακάλυψαν μαζικούς τάφους των θυμάτων, κυρίως Εβραίων. Μέχρι τη στιγμή που το Χάρκοβο απελευθερώθηκε για τον Αύγουστο του 1943, ουσιαστικά κανένας Εβραίος δεν επέζησε στην πόλη. Το δικαστήριο άκουσε την υπόθεση εναντίον τεσσάρων κατηγορουμένων, ενός σοβιετικού συνεργάτη και τριών Γερμανών, μελών των δυνάμεων της Βέρμαχτ, της αστυνομίας και των SS, αντίστοιχα. Κατηγορήθηκαν τόσο βάσει του σοβιετικού όσο και του διεθνούς δικαίου, αλλά και των Διακηρύξεων της Μόσχας. Οι κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στις δολοφονίες Σοβιετικών πολιτών, ενώ ο συνεργάτης κατηγορήθηκε για προδοσία. Εισαγγελείς, δικηγόροι υπεράσπισης και δικαστές ήταν όλοι στρατιωτικοί. Μια ιατροδικαστική ομάδα έξι ατόμων παρείχε μαρτυρίες εμπειρογνωμόνων και μια έκθεση που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος των δολοφονιών ήταν συνέπεια των εκτελέσεων και την χρήση αερίου.Οι κατηγορούμενοι παραδέχθηκαν τα εγκλήματα και τα περιέγραψαν λεπτομερώς, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των φορτηγών αερίου, των μαζικών εκτελεσεων και των δολοφονίων γυναικών και παιδιών, που ενθαρρύνονταν και επιβραβεύτηκαν στη συνέχεια από τους ανωτέρους τους. Η στρατηγική του δικηγόρου υπεράσπισης ισοδυναμούσε με το επιχείρημα ότι οι κατηγορούμενοι ακολουθούσαν εντολές. Η εισαγγελία αναγνώρισε ότι οι κατηγορούμενοι ενεργούσαν κατ' ανώτατο όριο, αλλά το απέρριψαν ως βάσιμη υπεράσπιση, χρησιμοποιώντας την απόφαση των δικών για εγκλήματα πολέμου της Λειψίας ως προηγούμενο. Η δίκη ολοκληρώθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1943 με καταδικαστικές αποφάσεις. Οι καταδικασθέντες εκτελέστηκαν την επόμενη μέρα. Ολα τα έγγραφα της δίκης δημοσιεύθηκαν στα Αγγλικά για ένα διεθνές κοινό. Bazyler, Michael J.· Tuerkheimer, Frank M. (2014). Forgotten Trials of the Holocaust. New York: New York University Press. ISBN 9781479886067. "The people's verdict : a full report of the proceedings at the Krasnodar and Kharkov German atrocity trials"
Ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος

Ο Ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος είναι ένα από τα επιφανέστερα μνημεία της αρχαίας Αθήνας. Τα θεμέλια του ναού βρίσκονται στην σημερινή συνοικία του Μετς στην Αθήνα, κοντά στο Παναθηναϊκό στάδιο, τη Βασιλική του Ιλισού, τον λόφο του Αρδηττού και της Άγρας, δίπλα στο Ολυμπείο και την Ακρόπολη.

 Ήταν περίπτερος ναός ιωνικού ρυθμού, κτισμένος το 448 π.Χ., ίσως από τον Καλλικράτη. Ομοιάζει με τον Ναό της Απτέρου Νίκης. Τον αναφέρουν ο Πλάτων και ο Παυσανίας, ενώ κατά τον Πλούταρχο στην περιοχή αυτή τελούνταν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια. Συνδέεται άμεσα με την νίκη των Αθηναίων στη Μάχη του Μαραθώνα: εδώ τελούταν ετήσιες θυσίες και γιορτές προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας, εκπληρώνοντας έτσι το τάμα των Αθηναίων για να την ευχαριστήσουν για τη νίκη τους στη Μάχη. Μετατράπηκε αργότερα σε χριστιανικό ναό με νεκροταφείο και διευρύνθηκε κατά τον 17ο αιώνα με τρούλο, ενώ ονομάστηκε «Παναγιά στην Πέτρα». Γκρεμίστηκε –μαζί με αρκετά άλλα μνημεία- κατά διαταγή του βοεβόδα (τούρκου κυβερνήτη) της Αθήνας, Χατζή Αλή Χασεκή, προκειμένου τα υλικά να χρησιμοποιηθούν για το τείχος που έκτισε βιαστικά ο τελευταίος γύρω από την πόλη. Σήμερα είναι αρχαιολογικός χώρος ανάμεσα στις οικοδομές. Δεν έχει διατηρηθεί κανένα αρχιτεκτονικό στοιχείο, το οποίο να μπορεί να μας δώσει μία εικόνα της μορφής του ναϊκού οικοδομήματος, ενώ θραύσματα της ζωφόρου του βρίσκονται σε μουσεία της Αθήνας, της Βιέννης και του Βερολίνου. Η πρώτη ανασκαφή του ναού έγινε το 1897 από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία υπό τον Ανδρέα Σκιά. Νωρίτερα είχε μελετηθεί από αρκετούς αρχαιολόγους, όπως ο Βίλελμ Ντέρπφελντ και ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ενώ οι περιηγητές Τζέιμς Στούαρτ και Νίκολας Ρεβέττ αποτύπωσαν τα σχέδια του ναού τη περίοδο 1751-1753. Το 1962 ο Ιωάννης Τραυλός ανακαλύπτει τον αναλειμματικό τοίχο στα βορειοδυτικά του ναού. Τα τελευταία χρόνια ο χώρος απειλείται με ανοικοδόμηση και καταστροφή παρ'ολο που τέλει υπό απαλλοτρίωση εδώ και πολλές δεκαετίες. «Ιστορική σπουδαιότητα του Ναού της Αγροτέρας Αρτέμιδος και της τοποθεσίας». www.artemisagrotera.org. Πρωτοβουλία των κατοίκων του Μετς για το ναό. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016. «Ναός στην αριστερή όχθη του Ιλισσού (περί το 440 π.Χ.)». www.eie.gr. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών - Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
Μαξίμ Τσιχάλκα

Ο Μαξίμ Τσιχάλκα (Maksim Tsyhalka, λευκορωσικά: Максім Цыгалка, ρωσικά: Максим Цыгалко) (27 Μαΐου 1983 - 25 Δεκεμβρίου 2020), ευρέως γνωστός ως Μαξίμ Τσιγκάλκο (Maxim Tsigalko), ήταν Λευκορώσος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αναγκάστηκε να τερματίσει την επαγγελματική σταδιοδρομία του νωρίς (σε ηλικία 26 ετών) το 2010, λόγω συνεχόμενων τραυματισμών. Έφυγε από τη ζωή στις 25 Δεκεμβρίου 2020 από έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε ηλικία 37 ετών.

 Ο Τσιχάλκα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα νέων Ντιναμό Γιούνι Μινσκ, πριν προωθηθεί στην πρώτη ομάδα της Ντιναμό Μινσκ. Πέρασε 5 χρόνια με το σύλλογο, πριν μετακινηθεί στη Ναφτάν Νοβοπόλοτσκ. Ύστερα από δύο ανεπιτυχείς σεζόν εκεί, σύντομα εντάχθηκε στην κοζακική Καϊσάρ Κιζιλόρντα. Πέρασε δύο σεζόν με τον σύλλογο, πριν μετακομίσει στην αρμενική Μπάναντς το καλοκαίρι του 2008, όπου έμεινε μόνο μία μικρή περίοδο. Πέρασε την υπόλοιπη σεζόν με την Σαβίτ Μογκίλεβ, που πλέον δεν υπάρχει. Σημείωσε 2 γκολ στο σύντομο πέρασμα του στην ομάδα πριν αποδεσμευτεί, αφού η Σαβίτ υποβιβάστηκε και διαλύθηκε. Ο Τσιχάλκα αγωνίστηκε με τις Εθνικές Λευκορωσίας U21 και U23.Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Λευκορωσίας στις 2 Απριλίου 2003, σε φιλικό αγώνα εναντίον του Ουζμπεκιστάν, όπου σημείωσε και το πρώτο του γκολ στην ισοπαλία με 2-2. Ο δίδυμος αδερφός του Τσιχάλκα, Γιούρι, αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Τα αδέρφια έπαιξαν μαζί στη Ντιναμό Μινσκ. Ο Μαξίμ και, σε μικρότερο βαθμό, ο αδελφός του Γιούρι, κατάφεραν να αποκτήσουν παγκόσμια φήμη αφού εμφανίστηκαν στη σειρά παιχνιδιών Η/Υ της Sports Interactive Championship Manager/Football Manager, ειδικά στο CM 01/02. Και οι δύο παίκτες ήταν παρόντες στη βάση δεδομένων με καλά αρχικά στατιστικά στοιχεία και με πολύ υψηλό δυναμικό και ειδικά ο Μαξίμ (Maxim Tsigalko στο παιχνίδι) ήταν ιδιαίτερα ικανός να γίνει παίκτης παγκόσμιας κλάσης, σε τέτοιο βαθμό που είναι πολύ γνωστός μεταξύ των οπαδών της σειράς Football Manager και θεωρείται ένας από τους θρύλους του παιχνιδιού. Ντιναμό Μινσκ Πρωτάθλημα Λευκορωσίας: 2004 Κύπελλο Λευκορωσίας: 2002-03 Μαξίμ Τσιχάλκα στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ομπίτσο Β΄ των Έστε

Ο Ομπίτσο Β΄, ιταλ. Obizzo IΙ, (π. 1247 – 13 Φεβρουαρίου 1293) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα (1264-1293). Επίσης ήταν κύριος της Μόντενα (1288-93) και του Ρέτζο (1289-93).

 Ήταν νόθος γιος του Ρινάλντο Α΄ και μίας υπηρέτριας του σπιτιού του. Για το λόγο αυτό ο Ομπίτσο Β΄ και η μητέρα του διώχθηκαν από τη Φερράρα από τον πατέρα του Ρινάλντο, τον Άτσο Ζ΄ μαρκήσιο της Φερράρα. Ο Άτσο Ζ΄ βρισκόταν σε πόλεμο με τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Το 1238 ο Φρειδερίκος Β΄ αιχμαλώτισε τον Ρινάλντο και την άτεκνη σύζυγό του· απεβίωσαν το 1251 στη φυλακή δηλητηριασμένοι. Ο Άτσο Ζ΄ τότε βρέθηκε με μόνο απόγονο τον εγγονό του Ομπίτσο Β΄. Για να μην εκλείψει ο Οίκος των Έστε, τον νομιμοποίησε με απόφαση του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ το 1252. Η μητέρα του πνίγηκε στην Αδριατική. Το 1264 απεβίωσε ο παππούς του Άτσο Ζ΄ και τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα. Το 1264 ανακηρύχθηκε ισόβιος κυβερνήτης της Φερράρα, το 1288 κύριος της Μόντενα και το 1289 του Ρέτζο. Έτσι έπαυσε η Δημοκρατία στη Φερράρα· η εξουσία των Έστε στη Φερράρα κράτησε ως τον 17ο αιώνα. Απεβίωσε το 1293. Είχε τρεις γιους, αλλά δεν όρισε διάδοχο. Μάλλον τον εξόντωσε ο Άτσο Η΄ και επεδίωξε τη διαδοχή ως πρωτότοκος, αλλά οι δύο μικρότεροι αδελφοί του διαφώνησαν βίαια. Τελικά συμφώνησαν να διαιρέσουν τα εδάφη: ο Άτσο Η΄ έλαβε τη Φερράρα, ο Αλντομπραντίνο Β΄ τη Μόντενα και ο Φραντσέσκο Α΄ το Ρέτζο. Τον Ομπίτσο Β΄ τον αναφέρει ο Δάντης στον 7ο κύκλο της Κόλασής του, επειδή είχε αγοράσει τη Γκίζολα για ερωτικούς λόγους από τον αδελφό της. Το 1263 νυμφεύτηκε την Τζακομίνα Φιέσκι, κόρη του Νικολό κόμη της Λαβάνια και ανιψιά του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φιέσκι και είχε τέκνα: Άτσο Η΄ 1263-1308, μαρκήσιος της Φερράρα. Βεατρίκη, απεβ. 1334, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουγκολίνο Βισκόντι δικαστή της Γκαλούρα Σαρδηνίας και έπειτα τον Γκαλεάτσο Α΄ Βισκόντι κυβερνήτη του Μιλάνου. Αλντομπραντίνο Β΄, απεβ. 1326. Φραντσέσκο Α΄. Ο γιος του Μπερτόλντο είχε γιο τον Φραντσέσκο Β΄ και αυτός τον Άτσο Ι΄.
Μπόμπι Ρουντ

Ο Ρόμπερτ Ρουντ (Robert Francis Roode Jr, 11 Μαΐου 1977) είναι Καναδός επαγγελματίας παλαιστής. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία επαγγελματικής πάλης, WWE και αγωνίζεται στο θυγατρικό WWE NXT. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως "Μπόμπι Ρουντ".

 Γεννήθηκε στο Πιτέρμπορο του Οντάριο στον Καναδά. Είναι παντρεμένος (το όνομα της γυναίκας του είναι Τρέισι) και έχει αποκτήσει τρία παιδιά, όλα αγόρια (τον Μπόμπι "τον τρίτο", τον Ράιλι και τον Νίκολας). Ξεκίνησε την καριέρα του το 1998, σε ηλικία 21 ετών. Για έξι χρόνια περιπλανήθηκε σε μικρές εταιρείες πάλης, όπου "έφτιαξε" το όνομά του. Το 2004 υπέγραψε με το TNA Wrestling και συστήθηκε στο κοινό μέσα από μια ομάδα που αποτελούταν αποκλειστικά από Καναδούς παλαιστές και ονομαζόταν "Ομάδα Καναδά". Στην ομάδα έμεινε ως και την διάλυσή της το 2006. Μετά και αφού συνέχισε μόνος του, δημιούργησε αντιπαλότητες με διάφορους παλαιστές, όπως με τον Έρικ Γιάνγκ. Το 2008 έγινε ομάδα με τον Τζέιμς Στορμ (οι λεγόμενοι "Beer Money"), με τον οποίο κατέκτησαν αρκετές φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα της εταιρείας και θεωρούνται ως μία απο τις καλύτερες ομάδες που είχε ποτέ το TNA. Η διάλυσή τους ήρθε το 2011, όταν αποφάσισαν να ακολουθήσουν σόλο καριέρα. Ο Ρουντ όμως, που κατάφερε να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, άλλαξε χαρακτήρα και έγινε αντιπαθητικός προς το κοινό, ενώ δημιούργησε κόντρα με τον πρώην φίλο του, Στορμ. Από τον Νοέμβριο του 2011, μέχρι και τον Ιούλιο του 2012, ο Ρουντ ήταν ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής της εταιρίας, θέτοντας ένα νέο ρεκόρ που δεν έχει ξεπεραστεί. Μετά, προσπάθησε να ξαναγίνει πρωταθλητής, όμως δεν τα κατάφερε. Τον Ιανουάριο του 2013 ο Ρουντ επέστρεψε στην ομαδική κατηγορία, αφού κράτησε το Ομαδικό Πρωτάθλημα μαζί με τον Ώστιν Άρις για ένα τρίμηνο. Τον Ιούνιο του 2014 άλλαξε ρόλο αφού έγινε συμπαθής στο κοινό και τον Οκτώβριο κατέκτησε τον Παγκόσμιο Τίτλο Βαρέων Βαρών για δεύτερη φορά στη καριέρα του. Τον Ιούνιο του 2016 ο Ρουντ έκανε το ντεμπούτο του στο WWE NXT σε Live Event. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών TNA (2 φορές) Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA (4 φορές με τον Τζέιμς Στορμ, 1 φορά με τον Ώστιν Άρις) Ομαδικό Πρωτάθλημα NWA (2 φορές - με τον Έρικ Γιάνγκ) Προφίλ στο impactwrestling.com Προφίλ στο canoe.ca Προφίλ στο owow.com
Πρωτάθλημα Basket League Κύπρου Ανδρών 2018-2019

Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2018–19 αποτελεί την 64η διοργάνωση από την ίδρυση της Α' Κατηγορίας Κύπρου, ενώ απότελεί την 52η υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. Πρωταθλητής ήταν ο Κεραυνός Στροβόλου για 7η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται τρεις φορές μεταξύ τους στην κανονική περίοδο. Οι πρώτες τέσσερις συμμετέχουν στα πλέι-οφ. Η τελευταία ομάδα στο τέλος της κανονικής περιόδου διαβαθμίζεται στη Β1 κατηγορία. Τη θέση στο νέο πρωτάθλημα παίρνει η πρωταθλήτρια της Β1 κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στη διοργάνωση Basketball Champions League και η κυπελλούχος ομάδα στο FIBA Europe Cup. Και οι δύο διοργανώσεις ανήκουν στην FIBA. Οι ακόλουθες 8 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κύπρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 2018-19: Πετρολίνα ΑΕΚ Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου Ομόνοια Λευκωσίας Πετρολίνα ΑΕΚ - ΕΘΑ Έγκωμης ( 3 - 0 ) Κεραυνός Στροβόλου - ΑΠΟΕΛ ( 3 - 2 ) Πετρολίνα ΑΕΚ - Κεραυνός Στροβόλου ( 1 - 3 )
Νατάσα Βέζμαρ

Η Νατάσα Βέζμαρ (κροατικά: Nataša Vezmar, γενν. 24 Οκτωβρίου 1976) είναι Κροάτισσα πρώην αθλήτρια του τάε κβον ντο με σημαντικές διακρίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο στην κατηγορία των βαρέων βαρών (+67, +70 και αργότερα +72 κιλών).

 Η Βέζμαρ γεννήθηκε το 1976 στο Μπιέλοβαρ της Κροατίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη Γιουγκοσλαβία. Ανήκε στο δυναμικό του συλλόγου TK Metalac του Ζάγκρεμπ και προπονείτο υπό τις οδηγίες του Ίβιτσα Κλάιτς. Πρωτοεμφανίστηκε σε διεθνή διοργάνωση το 1994, όταν συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τάε κβον ντο που διεξήχθη στο Ζάγκρεμπ, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των 70 κιλών. Το 1995 κατέκτησε την πρώτη θέση στο Γερμανικό Open, καθώς και το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μανίλα, ενώ τα επόμενα χρόνια, μια σειρά από επιτυχίες σε διοργανώσεις όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1998 (χρυσό μετάλλιο), το Παγκόσμιο του 1997 (τρίτη θέση), τα γερμανικά Open (ακόμη τρία χρυσά), οι Παγκόσμιοι Στρατιωτικοί Αγώνες (δύο χρυσά) κ.ά., την καθιέρωσαν μεταξύ των κορυφαίων αθλητριών της κατηγορίας της. Το 2000 η Βέζμαρ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, την πρώτη διοργάνωση αυτού του είδους που συμπεριέλαβε το τάε κβον ντο στο αγωνιστικό πρόγραμμά της, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ανέβει στο βάθρο των νικητριών, καθώς ηττήθηκε από την Καναδή Ντομινίκ Μποσάρτ στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο. Ακολούθησαν νέες διακρίσεις με μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις, με κυριότερες τα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002 και του 2004, όπου επικράτησε στους τελικούς επί της Ισπανίδας Άρκος (με 3-1) και της Βρετανίδας Στήβενσον (με σκορ 7-6) αντίστοιχα. Το 2004 η Βέζμαρ έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου ηττήθηκε στον προημιτελικό από την Ιορδανή Ναντίν Νταουανί, ολοκληρώντας πρόωρα την παρουσία της, καθώς στη συνέχεια η Νταουανί δεν κατάφερε να προχωρήσει στη διαδικασία των ρεπεσάζ ώστε να τραβήξει μαζί της την Κροάτισσα. Το επόμενο έτος, η Βέζμαρ κατέλαβε την τρίτη θέση στο Open της Γερμανίας και ακολούθως αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Σιλανοδιόλη

Η σιλανοδιόλη ή διυδροξυσιλάνιο (αγγλικά: silanediol) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο SiH4O2, αν και συνήθως παριστάνεται πιο αναλυτικά με τον ημισυντακτικό τύπο SiH2(OH)2. Είναι το πυριτιούχο ανάλογο της μεθανοδιόλης. Εκτός από τη «μητρική» σιλανοδιόλη, ο όρος επεκτείνεται και σε μια ευρύτερη ομάδα ανόργανων και οργανικών «θυγατρικών» ενώσεων, που περιέχουν πυρίτιο και δύο (2) ομάδες υδροξυλίου άμεσα ενωμένες με άτομο πυριτίου.

 Η μοριακή δομή της δισιλανόλης ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν της μεθανοδιόλης. Ωστόσο οι δεσμοί Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Siδ+-Hδ-, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Pauling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Pauling). Επίσης, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και οξυγόνου (3,44 κατά Pauling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - οξυγόνου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοστό ετεροπολικότητας (44,6%) στο δεσμό Si-Ο, δηλαδή έχουμε σε μεγάλο ποσοστό μια ένωση της μορφής [SiH3]+OH-. Οι σιλανόλες, γενικά, συνθέτονται με υδρόλυση αλοσιλανίων, αλκοξυσιλανίων, ακυλοσιλανίων ή αμινοσιλανίων. Τα χλωροσιλάνια είναι τα πιο συνηθισμένα αντιδραστήρια, που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό. Έτσι, για την τη σιλανοδιόλη έχουμε αντίστοιχα: Η υδρόλυση των διφθοροσιλανίων απαιτεί πιο δραστικά αντιδραστήρια, όπως τη χρήση βάσης. Τα διαλκοξυσιλάνια (ή σιλυλαιθέρες του γενικού τύπου R2Si(OR)2, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι κάποιος μονονσθενής υποκαταστάτης, υδρολύονται αργά. Σε σύγκριση με τους υπόλοιπους σιλυλοδιαιθέρες, οι οξικοί δισιλυλεστέρες υδρολύονται ταχύτερα, με το πλεονέκτημα που έχουν να απελευθερώνουν αιθανικό οξύ, που είναι λιγότερο «επιθετικό». Για το λόγο αυτόν μερικές φορές οι οξικοί σιλυλοδιεστέρες προτιμούνται για ορισμένες εφαρμογές. Μια εναλλακτική παραγωγική οδός περιλαμβάνει την οξυγόνωση σιλανίου. Ένα μεγάλο εύρος οξειδωτικών μπορούν να αξιοποιηθούν, που περιλαμβάνουν ατμοσφαιρικό αέρα (περιέχει οξυγόνο), υπεροξέα (RCO3H), διοξιράνια και υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4). Με την παρουσία μεταλλικών καταλυτών ή τριφθοριούχου βορίου (και πάλι ως καταλύτη), το σιλάνιο υδρολύεται: Η σιλανοδιόλη είναι πιο όξινη από τη αντίστοιχη μεθανοδιόλη. Η αποπροτωνίωση της σιλανοδιόλης δίνει ως συζυγή βάση ένα ανιόν τύπου SiH2(OH)O-, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως συναρμωτής που χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει καταλύτες. Παρόλη τη (συγκριτικά) αυξημένη της οξύτητα, η σιλανοδιόλη φαίνεται να είναι (ταυτόχρονα) σχεδόν το ίδιο βασική όπως και η μεθανοδιόλη. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Τζον Μπους

Ο Τζον Μπους (αγγλ. "John Bush", 24 Αυγούστου 1963) είναι Αμερικάνος τραγουδιστής του χέβι μέταλ συγκροτήματος Armored Saint, ενώ στο παρελθόν είχε αναλάβει το μικρόφωνο των Anthrax για πάνω από δέκα χρόνια.

 Ο Μπους γεννήθηκε το 1963 στο Λος Άντζελες. Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε όταν βρισκόταν σε ηλικία 19 ετών και δημιούργησε τους Armored Saint μαζί με τους κιθαρίστες Ντέιβιντ Πρίτσαρντ και Φιλ Σάντοβαλ, τον μπασίστα Μάικ Ζάπουτιλ και το ντράμερ Γκόνζο Σάντοβαλ. Την ίδια περίοδο του προτάθηκε να αναλάβει τα φωνητικά στους Metallica, αλλά αρνήθηκε λόγω της φιλικής σχέσης που είχε με τα υπόλοιπα μέλη των Armored Saint. Μαζί τους, κυκλοφόρησε τέσσερα στούντιο άλμπουμ, ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Το 1992 αποχώρησε από το συγκρότημα για να αντικαταστήσει τον Τζόι Μπελαντόνα στους Anthrax και οι Armored Saint διαλύθηκαν. Με τους Anthrax, ο Μπους ηχογράφησε το "Sound of White Noise" το 1993, το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard και έγινε χρυσό. Ακολούθησαν τρία, λιγότερο επιτυχημένα άλμπουμ ("Stomp 442" το 1995, "Volume 8: The Threat Is Real" το 1998 και "We've Come for you All" το 2003), με τον Μπους να αποχωρεί μετά την επανηχογράφηση επιτυχιών του συγκροτήματος από την πρώτη του εποχή, για την συλλογή "The Greater of Two Evils", το 2004. Παράλληλα, με την δραστηριότητα του με τους Anthrax, ο Μπους επανήλθε στο προσκήνιο με τους Armored Saint οι οποίοι επανενώθηκαν το 1999, ηχογραφώντας το "Revelation" την επόμενη χρονιά, ακολουθούμενο από μία σύντομη περιοδεία. Στις αρχές του 2005, οι Anthrax ανακοίνωσαν την επανένωση της σύνθεσης τους με τον Μπελαντόνα στα φωνητικά, χωρίς να αποκλείουν μελλοντική συνεργασία και πάλι με τον Μπους. Στις αρχές του 2007, ο Μπελαντόνα αποχώρησε και πάλι και οι φήμες για επιστροφή του Μπους αναζωπυρώθηκαν, αλλά τελικά τα φωνητικά του συγκροτήματος ανέλαβε ο Νταν Νέλσον. Τον Αύγουστο του 2009, ο Μπους επέστρεψε τελικά στους Anthrax για μία ζωντανή εμφάνιση στο "Sonisphere festival" της Αγγλίας, ενώ ακολούθησαν έξι ακόμη εμφανίσεις, στο "Loud Park Festival" τον Οκτώβριο του 2009 και μερικές συναυλίες για την αυστραλιανή "Soundwave tour", τον Φεβρουάριο του 2010. Ο Μπους αρνήθηκε να γίνει επίσημο μέλος των Anthrax και πάλι, με αποτέλεσμα να επανενταχθεί στο συγκρότημα ο Μπελαντόνα. Το 2010, οι Armored Saint κυκλοφόρησαν το έκτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "La Raza", μετά από εννέα χρόνια απραξίας. Επίσημη ιστοσελίδα των Armored Saint Επίσημη ιστοσελίδα των Anthrax John Bush | Credits | AllMusic John Bush - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives John Bush Discography and Music at CD Universe
Αδελαΐδα του Ανζού

Αδελαίδα του Ανζού ή Λευκή του Ανζού, γαλλ.: Adelaide/Blanche d'Anjou (947 – 1026) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόρη του κόμη του Ανζού και με τους γάμους της έγινε πρώτα υποκόμισσα του Ζεβοντάν, μετά κόμισσα της Τουλούζης και έπειτα πριγκίπισσα διαδόχου της Φραγκίας, κατόπιν πριγκίπισσα διαδόχου της Φραγκίας και τέλος δούκισσα της Βουργουνδίας.

 Ήταν κόρη του Φούλκωνος Β΄ κόμη του Ανζού και της Γερβέργας του Μάι. Παντρεύτηκε 5 φορές με εκλεκτούς Γάλλους ευγενείς. Ο πρώτος της σύζυγος σε ηλικία 13 ετών ήταν ο Στέφανος υποκόμης του Ζεβοντάν, παντρεύτηκε δεύτερη φορά τον Ραϋμόνδο Γ΄ κόμη της Τουλούζης (975) ο οποίος απεβίωσε το 978. Παντρεύτηκε σε τρίτο της γάμο (982) τον Λουδοβίκο (Ε΄), νεώτερο γιό του βασιλιά Λοθάριου της Φραγκίας. Στέφθηκαν μονάρχες της Ακουιτανίας, αλλά η μεγάλη διαφορά ηλικίας τους -η Αδελαΐδα ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερη από τον Λουδοβίκο (Ε΄)- ήταν αιτία ταχύτατου διαζυγίου (984). Στο Άρλ πραγματοποίησε τον τέταρτο γάμο της με τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Προβηγκίας -παρά τις παπικές αντιρρήσεις- με τον οποίο απέκτησε τέκνα: Κωνσταντία π.986-1032, παντρεύτηκε αργότερα τον βασιλιά Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας. Γουλιέλμος Β΄ 990; - 1019, κόμης της Προβηγκίας. Ερμανγκάρντε, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Ωβέρν. Τότα-Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Α΄ κόμη του Μπεζαλύ.Πέμπτος της σύζυγος ήταν ο Όθων–Γουλιέλμος δούκας της Βουργουνδίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Adelaide Blanche of Anjou στο Wikimedia Commons
Προύσοι

Οι Προύσοι (γερμ. Prußen, Prūsai, λατινικά Pruteni) ήταν λαός της Βαλτικής. Συνολικά υπήρχαν δώδεκα φυλές που ζούσαν τον 13ο αιώνα στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Βιστούλα και του Minija, της πόλης Šilutė και του δέλτα του ποταμού Νίμαν στην σημερινή Πολωνία. Η περιοχή αυτή δεν ήταν ακριβώς η ίδια με την περιοχή που κατοικούσαν αργότερα οι Πρώσοι. Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι οικισμοί των Προύσων κατοικούνταν συνεχώς από το τέλος της νεολιθικής εποχής και μέχρι τον μεσαίωνα. Υποδουλώθηκαν από τους Τεύτονες Ιππότες και αφομοιώθηκαν από τους Γερμανούς και Πολωνούς μετανάστες που κατοίκησαν την περιοχή. Η γλώσσα που μιλούσαν ήταν η Προυσική (γερμ. Altpreußische Sprache, Altpreußisch, Prussisch ή Prußisch) και εξαφανίστηκε τον 17ο αιώνα.

 Boockmann, Hartmut: Deutsche Geschichte im Osten Europas -Ostpreußen und Westpreußen, Berlin 2002, ISBN 3-88680-772-X Brauer, Wilhelm Reinhold: Baltisch-Prussische Siedlungen westlich der Weichsel, Nicolaus-Copernicus-Verlag, Münster 1988 Buga, K.: Die Vorgeschichte der aistischen Stämme, Leipzig 1924 Crome, Hans, Die Burgen der alten Preußen, Burg „Kadina“, 1926, Mitteilungen des Vereins für die Geschichte Ost- und Westpreußens 1926-1931, Tolkemita-Texte Dieburg Schneidereit, A.: Die Prussen und der Deutsche Orden, dietz berlin Slaski , Kazimirs: Volkstumswandel in Pommern vom 12. bis zum 20. Jahrhundert (1987), in: Kreplin, Klaus-Dieter (Hrg): Über Kaschuben Spekke, A.: Die Baltischen Völker im ersten Jahrtausend der christlichen Ära, : Zur Vorgeschichte der Prußen, Tolkemita-Texte 54 Dieburg 1998 Weber, Lotar: Preußen vor 500 Jahrem, Danzig 1878 Wunder, Heide: Siedlungs- und Bevölkerungsgeschichte der Komturei Christburg <13.-16. Jahrhundert>, Wiesbaden 1968 Dr. Erich Weise: Handbuch der historischen Stätten in Ost- und Westpreussen, Stuttgart 1966 Φύλα της Βαλτικής Η πατρίδα των Προύσσων «Πάτερ υμών» στην γλώσσα των Προύσσων Χάρτης διαμερισμάτων της Πρωσσίας http://www.preussenweb.de/pruzzen.htm https://web.archive.org/web/20181026195303/http://www.prussen.org/