Ρομαντικός ήρωας

Ο Ρομαντικός ήρωας είναι ένα λογοτεχνικό αρχέτυπο που αναφέρεται σε ένα χαρακτήρα που απορρίπτει τους καθιερωμένους κανόνες και συμβάσεις, έχει απορριφθεί από την κοινωνία και έχει τον εαυτό του (εαυτό της) ως κέντρο της ύπαρξης του (της). Ο Ρομαντικός ήρωας είναι συχνά ο πρωταγωνιστής του λογοτεχνικού έργου, και πρωταρχικός στόχος είναι στις σκέψεις του πρωταγωνιστή παρά στις πράξεις του (της).

 Ο λογοτεχνικός κριτικός Νόρθροπ Φράι τόνισε ότι ο Ρομαντικός ήρωας συχνά "τοποθετείται έξω από τη δομή του πολιτισμού και ως εκ τούτου αντιπροσωπεύει τη δύναμη της φύσης, ανήθικης ή αδίστακτης, αλλά με μια αίσθηση εξουσίας, και συχνά ηγετικής, ότι η κοινωνία έχει εξαθλιωθεί από μόνη της λόγω της απόρριψης". Άλλα χαρακτηριστικά του Ρομαντικού ήρωα είναι η εσωστρέφεια, ο θρίαμβος του ατόμου πάνω από τους "περιορισμούς των θεολογικών και κοινωνικών συμβάσεων", η επιθυμία για ταξίδι, η μελαγχολία, η μισανθρωπιά, η αποξένωση και η μοναξιά. Ωστόσο, ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό του Ρομαντικού ήρωα είναι η μετάνοια για τις πράξεις του και η αυτοκριτική, που συχνά οδηγεί σε φιλανθρωπία, που εμποδίζει τον χαρακτήρα να λήγει ρομαντικά. Ένα παράδειγμα αυτού του χαρακτηριστικού είναι ο Εντμόν Νταντές στο μυθιστόρημα Ο Κόμης Μοντεχρήστος. Συνήθως αποξενώνεται από την προσγειωμένη οικογένειά του και ακολουθεί μια αγροτική, μοναχική ζωή. Ο Ρομαντικός ήρωας μπορεί ωστόσο να έχει ένα μακροχρόνιο πολυπαθές ερωτικό ενδιαφέρον, που έπεσε θύμα των επαναστατικών τάσεων του ήρωα, με τις μοίρες τους να είναι αλληλένδετες για δεκαετίες, μερικές φορές από τη νεαρή τους ηλικία μέχρι και το θάνατό (Τατιάνα Λάρινα, Ελίζαμπεθ Μπένετ, Ευγενία Γκραντέ). Ο Ρομαντικός ήρωας άρχισε να εμφανίζεται στη λογοτεχνία κατά τη διάρκεια της Ρομαντικής περιόδου, σε έργα συγγραφέων όπως μεταξύ άλλων ο Λόρδος Μπάιρον, που εξέλιξε το είδος στον Βυρωνικό ήρωα, ο Τζον Κητς, ο Γκαίτε και ο Πούσκιν, και έχει θεωρηθεί εν μέρει ως απάντηση στη Γαλλική Επανάσταση. Μιας και ο Ναπολέων, το «ζωντανό μοντέλο ενός ήρωα», απογοήτευσε πολλούς, η τυπική αντίληψη του ήρωα ως διατήρηση της κοινωνικής τάξης άρχισε να αμφισβητείται. Κλασικά λογοτεχνικά παραδείγματα Ρομαντικών ηρώων περιλαμβάνουν: Ο Κάπτεν Αχάμπ από το μυθιστόρημα του Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι-Ντικ Ο ομότιτλος χαρακτήρας στο ποίημα του Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, Η μπαλλάντα του γέρου ναυτικού Ο Αντρέι Μπολκόνσκι στο μυθιστόρημα του Λέων Τολστόι, Πόλεμος και Ειρήνη Ο Πόνιμποϊ Κέρτις στο μυθιστόρημα του Σ.Ε. Χίντον, The Outsiders Ο Εντμόν Νταντές στο περιπετειώδες μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά, Ο Κόμης Μοντεχρήστος Ο Κύριος Ντάρσι στο μυθιστόρημα της Τζέιν Όστεν, Περηφάνια και Προκατάληψη Ο Βίκτορ Φρανκενστάιν στο μυθιστόρημα της Μαίρη Σέλλεϋ, Φρανκενστάιν Ο ομότιτλος χαρακτήρας του επικού ποιήματος του Λόρδου Μπάιρον, Δον Ζουάν Ο Γκουϊνπλέι στο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ, Ο άνθρωπος που γελά Ο Χοκάι (Νάτι Μπούμπο) στην ιστορική πενταλογία του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, Leatherstocking Tales Ο Φίλιπ Μάρλοου στα μυθιστορήματα μυστηρίου για το Λος Άντζελες του Ρέιμοντ Τσάντλερ Ο ομότιτλος χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Πούσκιν, Ευγένιος Ονέγκιν Η Χέστερ Πράιν στο μυθιστόρημα του Ναθάνιελ Χόθορν, Το Άλικο Γράμμα Ο ομότιτλος χαρακτήρας στη νουβέλα του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, Ρενέ Ο Βέρθερος στο επιστολικό χαλαρό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Γκαίτε, Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου Ο Φάουστ στο μυθιστόρημα του Γκαίτε, Φάουστ Αντιήρωας Ρομαντισμός Έπος