Μάλκολμ Άρνολντ

Ο σερ Μάλκολμ Χένρι Άρνολντ (21 Οκτωβρίου 1921 – 23 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Άγγλος συνθέτης. Τα έργα του περιλαμβάνουν μουσική από πολλά είδη, συμπεριλαμβανομένου ενός κύκλου εννέα συμφωνιών, πολυάριθμων κοντσέρτων, μουσική δωματίου, χορωδιακή μουσική και μουσική για μπάντα πνευστών. Το ύφος του είναι τονικό με ζωηρούς ρυθμούς, περίτεχνη ενορχήστρωση και έντονη μελωδικότητα. Έγραψε πολλά έργα για το θέατρο, με πέντε μπαλέτα που παραγγέλθηκαν ειδικά από το Βασιλικό Μπαλέτο, καθώς και δύο όπερες και ένα μιούζικαλ. Παρήγαγε επίσης μουσική για περισσότερες από εκατό ταινίες, μεταξύ αυτών Η γέφυρα του Ποταμού Κβάι (1957), για την οποία κέρδισε Όσκαρ.

 Ο Μάλκολμ Άρνολντ γεννήθηκε στο Νορθάμπτον του Νορθάμπτονσιρ της Αγγλίας. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά μιας εύπορης οικογένειας υποδηματοποιών του Νορθάμπτον. Παρ' όλα αυτά, η οικογένειά του ήταν γεμάτη μουσικούς. Και οι δύο γονείς του ήταν πιανίστες και η θεία του ήταν βιολονίστρια. Ο προπάππος του ήταν ο συνθέτης Γουίλιαμ Χόους. Όταν είδε τον Λούις Άρμστρονγκ να παίζει στο Μπόρνμουθ, ο Άρνολντ άρχισε να παίζει τρομπέτα σε ηλικία 12 ετών και πέντε χρόνια αργότερα κέρδισε υποτροφία για το Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής. Στο κολέγιο σπούδασε σύνθεση με τον Γκόρντον Τζέικομπ και τρομπέτα με τον Έρνεστ Χολ. Το 1941, εντάχθηκε στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου ως δεύτερη τρομπέτα και έγινε πρώτη τρομπέτα το 1943. Το 1941 εγγράφηκε ως αντιρρησίας συνείδησης και αρχικά απαλλάχθηκε από τη στρατιωτική θητεία υπό τον όρο της ένταξης στην Εθνική Πυροσβεστική Υπηρεσία, αλλά σε περίπτωση που του επέτρεπαν να συνεχίσει στη φιλαρμονική. Το 1944, αφού σκοτώθηκε ο αδερφός του στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, προσφέρθηκε εθελοντικά για στρατιωτική θητεία. Όταν ο στρατός τον έβαλε σε μια στρατιωτική μπάντα αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι για να επιστρέψει στη ζωή του πολίτη. Παρέμεινε σε επαφή με το κίνημα αντιρρησιών συνείδησης, δίνοντας ένα ρεσιτάλ τρομπέτας στον πρωτοχρονιάτικο χορό τους του 1946. Μετά από μια σεζόν ως πρώτο τρομπέτας στη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, επέστρεψε το 1946 στη Φιλαρμονική του Λονδίνου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1948, φεύγοντας για να γίνει συνθέτης πλήρους απασχόλησης. Ο Άρνολντ ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας τρομπέτα επαγγελματικά, αλλά μέχρι την ηλικία των 30 ετών η ζωή του ήταν αφιερωμένη στη σύνθεση. Ήταν μαζί με τον Μπέντζαμιν Μπρίτεν ένας από τους πιο περιζήτητους συνθέτες στη Βρετανία. Το φυσικό του μελωδικό χάρισμα του εξασφάλισε τη φήμη του συνθέτη ελαφράς μουσικής. Ήταν επίσης εξαιρετικά επιτυχημένος συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής, γράφοντας σάουντρακ για περισσότερες από εκατό ταινίες μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ, όπως Η γέφυρα του Ποταμού Κβάι και Η εκλογή του Χόμπσον. Οι εννέα συμφωνίες του είναι βαθιά προσωπικές και δείχνουν μια πιο σοβαρή πλευρά του έργου του. Ο Άρνολντ έγραψε επίσης κονσέρτα και έργα μουσικής δωματίου, καθώς και μουσική για το θέατρο, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων μπαλέτων. Μέχρι το 1961, ο Άρνολντ είχε τη φήμη ότι ήταν δυσάρεστος, μεθούσε συχνά και ήταν πολύ ακατάστατος. Εκείνη τη χρονιά χώρισε την πρώτη του γυναίκα. Η δεύτερη σύζυγός του τον έθεσε υπό περιορισμό με δικαστική απόφαση αφού χώρισαν. Μετά το διαζύγιό τους, ο Άρνολντ έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας. Στα τελευταία του χρόνια υπήρξε πτώση τόσο στην υγεία όσο και στα οικονομικά του. Το 1978, νοσηλεύτηκε ως εσωτερικός ασθενής για αρκετούς μήνες στην ψυχιατρική πτέρυγα του Royal Free Hospital, στο Λονδίνο και το 1979 εισήλθε στο νοσοκομείο St Andrew στη γενέτειρά του στο Νορθάμπτον όπου νοσηλεύτηκε για κατάθλιψη και αλκοολισμό. Μεταξύ 1979 και 1986 βρισκόταν επίσημα υπό δικαστική επιτήρηση. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι του δόθηκε μόνο ένας χρόνος ζωής στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ανάρρωσε και έζησε άλλα 22 χρόνια. Σε αυτήν την περίοδο ολοκλήρωσε την ένατη και τελευταία του συμφωνία το 1986. Μέχρι τα 70ά του γενέθλια το 1991 η καλλιτεχνική του φήμη στο ευρύ κοινό ανέκαμψε και μπόρεσε ακόμη και να απολαύσει μια θριαμβευτική εμφάνιση στη σκηνή του Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ όπου δέχτηκε χειροκροτήματα μετά από μια παράσταση του Κοντσέρτου του για κιθάρα. Ο Άρνολντ πέθανε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Norfolk and Norwich στο Νόριτς, στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, σε ηλικία 84 ετών, μετά από λοίμωξη. Την ίδια μέρα το τελευταίο του έργο, Οι τρεις σωματοφύλακες, έκανε πρεμιέρα σε μια παραγωγή του Northern Ballet. Ο Άρνολντ ήταν σχετικά συντηρητικός συνθέτης τονικών έργων, αλλά παραγωγικός και δημοφιλής. Επηρεάστηκε από τον Εκτόρ Μπερλιόζ, τον Γκούσταβ Μάλερ, τον Μπέλα Μπάρτοκ και την τζαζ. Αρκετοί σχολιαστές τον έχουν συγκρίνει με τον Γιαν Σιμπέλιους. Τα πιο σημαντικά έργα του Άρνολντ μερικές φορές θεωρούνται οι εννέα συμφωνίες του. Έγραψε επίσης μια σειρά από κονσέρτα, συμπεριλαμβανομένου ενός για κιθάρα για τον Τζούλιαν Μπριμ, ένα για τσέλο για τον Τζούλιαν Λόιντ Βέμπερ, δύο για κλαρινέτο για τον Φρέντερικ Θέρστον και τον Μπένι Γκούντμαν, ένα για φυσαρμόνικα και ένα - που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στην πρεμιέρα του το 1969 στο BBC Proms – για τρία χέρια σε δύο πιάνα. Οι χοροί του – που περιλαμβάνουν δύο σύνολα Αγγλικών Χορών (Op. 27 και 33), μαζί με ένα σύνολο Σκωτσέζικων Χορών (Op. 59), Κορνουαλικού Χορού (Op. 91), Ιρλανδικών Χορών (Op. 126) και Ουαλικών Χορών (Op. 138) — είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς. Ένα άλλο δημοφιλές σύντομο έργο του είναι το ντιβερτιμέντο για φλάουτο, όμποε και κλαρινέτο (Op. 37). Επιτυχημένος συνθέτης για τον κινηματογράφο, ο Άρνολντ έγραψε μουσική για περισσότερες από εκατό ταινίες μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ μεταξύ 1947 και 1969. Το 1957, ο Άρνολντ κέρδισε Όσκαρ για τη μουσική της ταινίας του Ντέιβιντ Λιν Η γέφυρα του Ποταμού Κβάι . Οι άλλες δύο συνεργασίες του με τον Λιν ήταν τα Πυρπολητές του ουρανού (1952) και Η εκλογή του Χόμπσον (1954). Το πανδοχείο της 6ης ευτυχίας (1958) χάρισε στον Άρνολντ ένα βραβείο Ivor Novello. Επίσης κατά τη δεκαετία του 1950 –μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο για τον Άρνολντ– έγραψε μια σειρά μουσικών έργων για μεγάλες βρετανικές και αμερικανικές ταινίες μεγάλου μήκους, όπως Ο καπετάνιος με τις δυο γυναίκες (1953), Απόρρητος φάκελος Β2 (1954), Το όνειρο που βγήκε αληθινό (1955), Η Σάλι δεν αμάρτησε (1955), 1984 (1956), Βαριετέ (1956), Δουνκέρκη (1958), Στέλλα (1958) και Οι ρίζες του ουρανού (1958). Οι κινηματογραφικές του συνθέσεις τη δεκαετία του 1960 περιελάμβαναν τα Οι αντίπαλοι (1960), Δεν υπάρχει αγάπη για σένα (1961), 6 μάτια είδαν τον δολοφόνο (1961), Λίζα, το κορίτσι με το σκοτεινό παρελθόν (1962), Θύελλα στις Ινδίες (1963), Πικ νικ σε χειμωνιάτικη νύχτα (1963), Κηλίδες που δεν έσβησε ο χρόνος (1964), Άγγελοι με λερωμένα πρόσωπα (1965), Οι ήρωες του Τέλεμαρκ (1965) και Ένας καουμπόη στην Αδρική (1967). Η τελευταία του ταινία ήταν για την ταινία Δαβίδ Κόπερφιλντ (1969). Ο Άρνολντ διετέλεσε πρόεδρος της Ορχήστρας Νέων του Rochdale μέχρι τον θάνατό του τον Σεπτέμβριο του 2006. Διηύθυνε επίσης τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα στη ζωντανή ηχογράφηση στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Κοντσέρτου του Τζον Λορντ Concerto for Group and Orchestra με τους Deep Purple τον Σεπτέμβριο του 1969. Από τη δεκαετία του 1980 γίνονται συχνά συναυλίες και φεστιβάλ αφιερωμένα στη μουσική του. Τον Οκτώβριο κάθε έτους γίνεται ένα Φεστιβάλ Μάλκολμ Άρνολντ στη γενέτειρά του, το Νορθάμπτον. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2010 άνοιξε το Malcolm Arnold Academy, ένα γυμνάσιο στο Νορθάμπτον. Επίσημος ιστότοπος The Malcolm Arnold Society Official Malcolm Arnold Festival website Μάλκολμ Άρνολντ στην IMDb Συνέντευξη του σερ Μάλκολμ Άρνολντ, 16 Μαρτίου 1991