IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σιάτλ Σίχοκς

Οι Σιάτλ Σίχοκς (αγγλικά: Seattle Seahawks) είναι επαγγελματική ομάδα του αμερικανικού ποδοσφαίρου από το Σιάτλ της Ουάσινγκτον. Συμμετέχουν στο NFL. Οι Σίχοκς εισήλθαν στο NFL το 1976 μαζί με τους Τάμπα Μπέι Μπακανίρς. Ο ιδιοκτήτης των Σίχοκς είναι ο συν-ιδρυτής της Microsoft Πολ Άλλεν ενώ ο τωρινός προπονητής είναι ο Πίτ Κάρρολ. Οι Σίχος παίζουν στο CenturyLink Field. Οι φίλαθλοι των Σίχοκς έχουν το προσωνύμιο "12ος άνθρωπος". Μάλιστα έχουν σπάσει δύο φορές το ρεκόρ Γκίνες για τους πιο δυνατούς (στον ήχο) φιλάθλους, το πρώτο στις 15 Σεπτεμβρίου 2013 με θόρυβο ύψους 136.6 ντεσιμπέλ σε αγώνα εναντίον των Σαν Φρανσίσκο 49ερς και το δεύτερο στις 2 Δεκεμβρίου 2013 σε αγώνα ενάντι στους Νιου Όρλεανς Σαίντς με θόρυβο ύψους 137.7 ντεσιμπέλ. Οι Σίχοκς έχουν 3 τίτλους περιφέρειας. Είναι η μόνη ομάδα που έχει παίξει και στην NFC (περιφέρεια) και στην AFC (περιφέρεια). Έχουν συμμετάσχει σε 3 Σούπερ Μπόουλ με πιο πρόσφατο το 49ο (1 Φεβρουαρίου 2015) όπου ηττήθηκαν από τους Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς με 28-24.

 Μετά την ένωση της AFL με το NFL μια εταιρία στο Σιάτλ θέλησε να ιδρύσει ομάδα στην νεοσύστατη διοργάνωση. Το 1974 ανακοινώθηκε και επίσημα η δημιουργία της νέας ομάδας. Το 1975 η ομάδα προσέλαβε τον Τζέισον Τόμπσον για γενικό διευθυντή της ομάδας. Το όνομα Σίχοκς (=ψαραετός) επιλέχθηκε στις 17 Ιουνίου 1975 μετά από δημόσιο διαγωνισμό με πάνω από 1.700 διαφορετικά ονόματα. Οι Σίχοκς είναι η μόνη ομάδα στην ιστορία του NFL που έχει αλλάξει περιφέρεια. Η ομάδα ξεκίνησε να παίζει το 1976 στην NFC, ωστόσο άλλαξε περιφέρεια με τους Τάμπα Μπέι Μπακανίρς μία χρονιά μετά. Το 1988 την ομάδα αγόρασε ο Κέν Μπέρινγκ για 79 εκατ. δολλάρια. Οι Σίχοκς κέρδισαν τον πρώτο τίτλο της κατηγορίας τους την ίδια χρονιά. Το 1996 οι δυο ιδιοκτήτες της ομάδας μετέφεραν τα γραφεία (και όλες τις εργασίες) της ομάδας στην Καλιφόρνια, κίνηση που αρκετοί κριτικαραν, ωστόσο η ομάδα συνέχισε να παίζει στο Σιάτλ. Την αμέσως επόμενη χρονιά πούλησαν την ομάδα στον συν-ιδρυτή της Microsoft, Πόλ Άλλεν, για 200 εκατ. δολλάρια. Το 2005 οι Σίχοκς έκαναν την καλύτερη σεζόν της ιστορίας τους με ρεκόρ 13-3, το οποίο ωστόσο έφτασασν και το 2013. Μάλιστα κέρδισαν και τον τίτλο περιφέρειας ωστόσο έχασαν στο Σούπερ Μπόουλ από τους Πίτσμπουργκ Στίλερς. Μέχρι τότε οι Σίχοκς είχαν 21 χρόνια να κερδίσουν σε αγώνα πλει-οφς (από το 1984). Το 2010 οι Σίχοκς έγραψαν ιστορία καθώς κατάφεραν να μπουν στα πλέι οφς παρότι το ρεκόρ τους ήταν 7-9. Στα πλει-οφς κέρδισαν το πρώτο τους παιχνίδι ενάντι στους περσινούς πρωταθλητές Νιου Όρλεανς Σαίντς με 43-18 αλλά έχασαν από τους Σικάγο Μπέαρς στο δεύτερο παιχνίδι με 35-24. Το 2013 ήταν εξαιρετική χρονιά για τους Σίχοκς αφού ισοβάθμησαν με τους Μπρόνκος για το καλύτερο ρεκόρ με 13-3. Μάλιστα 6 παίκτες των Σίχοκς επιλέχθηκαν για το Pro Bowl. Η ομάδα κατάφερε να προκριθεί στο Σούπερ Μπόουλ μετά από νικες στα πλέι-οφς έναντι στους Νιου Όρλεανς Σαίντς (23-15) και Σαν Φρανσίσκο 49ερς (23-17). Στο Σούπερ Μπόουλ στις 2 Φεβρουαρίου 2014 οι Σίχοκς κέρδισαν τους Ντένβερ Μπρόνκος και κατέκτησαν το πρώτο Σούπερ Μπόουλ της ιστορίας τους. Μάλιστα η άμυνα των Σίχοκς έμεινε στην ιστορία ως η καλύτερη στην εποχή του Σούπερ Μπόουλ.. Επίσημος ιστότοπος
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ του Νάσσαου-Ζίγκεν

Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄, γερμ. Friedrich Wilhelm ΙΙ (11 Νοεμβρίου 1706 - 11 Νοεμβρίου 1734) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ζίγκεν (1723-1734).

 Ήταν ο μόνος (επιζών) γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Ελισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄, μαργράβου της Έσσης-Χόμπουργκ. Το 1722 που απεβίωσε ο πατέρας του, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ ήταν 16 ετών και αδυνατούσε να οδηγήσει το πριγκιπάτο σε έξοδο από την οικονομική κρίση. Ο ίδιος απεβίωσε το 1734 χωρίς άρρεν τέκνο. Επόμενος άρρην διάδοχος ήταν ο 4ος εξάδελφός του Γουλιέλμος Δ΄ από τον νεότερο κλάδο Νάσσαου-Ντιτς, έτσι ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων του το μεταβίβασε ως φέουδο. Νυμφεύτηκε το 1728 τη Σοφία-Πολυξένη-Κονκόρντια, κόρη του Αυγούστου-Δαβίδ, του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν-Χόενσταϊν και είχε τέκνα: Σοφία-Καρλόττα 1729-1759, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Παύλο-Ερνέστο, κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ Φρειδερίκη-Βιλελμίνη 1730-1733 Μαρία-Ελεονόρα-Κονκόρντια 1731-1759, απεβίωσε από ευλογιά Φρειδερίκη-Αυγούστα 1732-1733 Άννα-Αικατερίνη-Καρλόττα-Αυγούστα 1734-1759
Ρομπέρ Νουζαρέ

Ο Ρομπέρ Νουζαρέ είναι ένας Γάλλος ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος στις 29 Σεπτεμβρίου 1943 στην Μασσαλία των Μπους-ντυ-Ρον. Αγωνίστηκε ως μέσος και στη συνέχεια ως αμυντικός στα μέσα των δεκαετιών 1960 και 1970.

 Προϊόν των ακαδημιών της Ολιμπίκ Λυών, αγωνίζεται στη συνέχεια στην Ζιροντέν Μπορντό, στην Μονπελιέ Λιτοράλ ΣΚ, στην ΦΚ Γκενιόν και τελειώνει την καριέρα του στην ΑΣ Ορλεάν. Ο Ρομπέρ Νουζαρέ ξεκινά στη συνέχεια την μακρά καριέρα του ως προπονητής. Γνωστός για τον έντονο χαρακτήρα του αλλά και την ειλικρίνειά του και τις ανθρώπινες αρετές του, βοηθά σημαντικά στην αναγέννηση μιας επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας στο Μονπελιέ με τον παιδικό του φίλο Λουί Νικολέν. Τελεί προπονητής της Μονπελιέ ΣΚ αρκετές φορές, αλλά και της Ολιμπίκ Λυών, της ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, της Τουλούζ ΦΚ και της ΣΚ Μπαστιά. Πραγματοπιιεί επίσης μια καριέρα στην Αφρική όπου γίνεται δύο φορές προπονητής και τεχνικός διευθυντής της Ακτής Ελεφαντοστούς. Στις 31 Αυγούστου 2011, αποφασίζει να αποχωρήσει από τους πάγκους, μετά από μια τελευταία δουλειά ως προπονητής της Δημοκρατίας του Κονγκός. Γίνεται στις 28 Νοεμβρίου 2011, εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΚ Αρλ-Αβινιόν. 1964-1969 : Ολιμπίκ Λυών 1969-1970 : Ζιροντέν Μπορντό 1970-1972 : Μονπελιέ Λιτοράλ ΣΚ 1972-1974 : ΦΚ Γκενιόν 1974-1976 : Αραγκό Σπορ Ορλεαναί Στις 9 Αυγούστου 2010, στην ηλικία των 67 ετών, ανακοινώνει πως η εθνική ομάδα της Δημοκρατίας του Κονγκό θα είναι η τελευταία του δουλειά σε επίπεδο εθνικών ομάδων πριν την απόσυρσή του. Λύνει την συνεργσία του με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία του Κονγκό την Τετάρτη 31 Αυγούτου 2011 και βάζει έτσι ένα τέλος στην προπονητική του καριέρα. Στις 28 Νοεμβρίου 2011, εκλέγεται πρόεδρος της ΑΚ Αρλ-Αβινιόν. 1974-1976 : Αραγκό Σπορ Ορλεαναί (παίκτης-προπονητής) 1976-1980 : Μονπελιέ Λα Παγιάντ ΣΚ 1980-1982 : ΣΡ Σαιν-Ντιέ 1982-1983 : ΦΚ Μπουρζ 1983-1985 : Μονπελιέ Λα Παγιάντ ΣΚ 1985-1988 : Ολιμπίκ Λυών 1988-1990 : ΣΜ Καέν 1991-1996 : Μονπελιέ ΣΚ (τεχνικός διευθυντής της ομάδας) 1996-1998 : Ακτή Ελεφαντοστού (ομοσπονδιακός προπονητής) 1998-09/2000 : ΑΣ Σαιντ-Ετιέν 10/2000-2001 : Τουλούζ ΦΚ 2001-2002 : ΣΚ Μπαστιά 2002-01/2004 : Ακτή Ελεφαντοστού (ομοσπονδιακός προπονητής) 02/2004-06/2005 : Μονπελιέ ΣΚ 07/2005-12/2005 : ΜΚ Αλζέ 12/2006-06/2009 : Γουϊνέα (ομοσπονδιακός προπονητής) Αύγουστος 2010- Σεπτέμβριος 2011 : Δημοκρατία του Κονγκό (ομοσπονδιακός προπονητής) Νικητής του Κυπέλλου Γαλλίας το 1967 με την Ολιμπίκ Λυών Πρωταθλητής Β' Κατηγορίας Γαλλίας το 1999 με την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Φιναλίστ του Κυπέλλου Γαλλίας το 2002 με την ΣΚ Μπαστιά Στατιστικά του Ρομπέρ Νουζαρέ
Πόθεν έσχες (Ελλάδα)

Η δήλωση περιουσιακής κατάστασης (όπως επίσημα λέγεται το πόθεν έσχες από την αρχαιοελληνική φράση «από πού το έχεις») είναι η υποχρέωση φυσικών και μη φυσικών προσώπων να δηλώνουν και να δικαιολογούν τις πηγές των εισοδημάτων τους ή άλλων περιουσιακών στοιχείων τους. Καθιερώθηκε με τον ν. 3213/2003.

 Περιλαμβάνει τα υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία ενός ατόμου την στιγμή της υποβολής της δήλωσης. Ως περιουσιακά στοιχεία νοούνται μεταξύ άλλων τα έσοδα που έχει κάποιος κατά τα τρία τελευταία χρόνια, ακίνητα, μετοχές ελληνικών και ξένων εταιρειών, ομόλογα, μερίδια σε αμοιβαία κεφάλαια, καταθέσεις, οχήματα κλπ. Η δήλωση πρέπει να υποβάλλεται μέσα σε 90 μέρες από την ημερομηνία απόκτησης της ιδιότητας κάποιου ως υπόχρεου, δηλαδή από τη στιγμή που καταλαμβάνει μια θέση που απαιτεί να γίνει η διαδικασία αυτή. Είσοδος στην πλατφόρμα
Μπρεζόβιτσα

Η Μπρεζόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Брезовица‎, αλβανικά: Brezovicë‎) είναι ένας οικισμός που ανήκει στον δήμο Štrpce του Κοσσυφοπεδίου, γνωστός από το ομώνυμο χιονοδρομικό κέντρο. Σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 2011, ο συνολικός πληθυσμός της Μπρεζόβιτσα είναι 68 άτομα. Το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί αντικείμενο εδαφικών διενέξεων ανάμεσα στη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου και τη Δημοκρατία της Σερβίας. Η Μπρεζόβιτσα είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στο Κοσσυφοπέδιο. Το χιονοδρομικό της κέντρο βρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία στις βόρειες και βορειοδυτικές πλαγιές του εθνικού δρυμού στο όρος Σκάρδος. Η κορυφογραμμή αποτελείται από 39.000 εκτάρια αλπικού ορεινού εδάφους και δασών, με μεγάλη ποικιλία και αφθονία χλωρίδας και πανίδας. Το χιονοδρομικό κέντρο βρίσκεται σε απόσταση 90 λεπτών από δύο διεθνή αεροδρόμια. Η περιοχή του θερέτρου Μπρεζόβιτσα αντιπροσωπεύει μία από τις τελευταίες ελάχιστα ανεπτυγμένες περιοχές χιονοδρομικού τουρισμού στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

 Η Μπρεζόβιτσα βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του όρους Σκάρδος και στη λεκάνη απορροής του ποταμού Lepenac. Το χιονοδρομικό κέντρο του οικισμού βρίσκεται από 900 έως 2.500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, περίπου 14 χλμ. στα νότια του οικισμού. Στην περιοχή επικρατεί ένας συνδυασμός ήπιου πεδινού κλίματος στα χαμηλότερα μέρη και αλπικού κλίματος στις υψηλότερες περιοχές. Στη Μεσαιωνική Σερβία, υπήρχε η župa (επαρχία) της Σιρίνης, η οποία αναφέρεται για πρώτη φορά σε έναν χάρτη του 13ου αι. και για δεύτερη φορά το 1331, σε έναν χάρτη του αυτοκράτορα Στάφανου Δουσάν. Η επαρχία αυτή καλύπτει ολόκληρη την έκταση του σύγχρονου δήμου Štrpce, με τους οικσιμούς Gradište (στη Μπρεζόβιτσα) και Zidinac (στη Gotovuša). Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά ερείπια βυζαντινών οχυρών. Στην κορυφή του λόφου Čajlije, πάνω από τις εκβολές του ποταμού Lepenac, υπάρχουν τα ερείπια του οχυρού Gradište, το οποίο έχει δύο επίπεδα, το πρώτο από τον 6ο αι., και το δεύτερο από τον 13ο αι. Το φρούριο είναι ερειπωμένο, αλλά διακρίνεται ένας πύργος καθώς και περιγράμματα άλλων κτιρίων. Η είσοδος της πόλης, στα βόρεια, προστατευόταν από πύργο. Από αυτόν τον πύργο, ένας ξεκινούσε ένας προμαχώνας με έναν ακόμη πύργο, από όπου ένας αμυντικός τοίχος απλωνόταν μέχρι τους πρόποδες του λόφου, προς τον ποταμό Lepenac. Στις 28 Ιουνίου του 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Βούλγαροι στρατιώτες εκτέλεσαν 46 ντόπιους (εκ των οποίων οι δώδεκα ήταν παιδιά) στο Ρακάνοβατς της Μπρεζόβιτσα, μετά το θάνατο ενός από τους στρατιώτες τους. viewkosova.com Μπρεζόβιτσα Επίσημος ιστότοπος του χιονοδρομικού κέντρου της Brezovica Brezovica.biz Αρχειοθετήθηκε 2021-04-25 στο Wayback Machine. Χιονοδρομικές διακοπές στο Κοσσυφοπέδιο, 2016 NYTimes
Αλτάι ΣΚ

Η Αλτάι είναι τουρκικός αθλητικός σύλλογος. Εδρεύει στη Σμύρνη και αγωνίζεται στην Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας. Ιδρύθηκε το 1914 με το όνομα Ιστικλάλ και είναι ένας από τους παλαιότερους συλλόγους της Τουρκίας. Αναφέρεται από τους οπαδούς της ως «Μπουγιούκ Αλτάι» (σπουδαία Αλτάι). Έδρα της είναι το γήπεδο Αλσαντζάκ, χωρητικότητας 15.358 θέσεων, που χτίστηκε το 1929 και από τότε ανήκει στην Αλτάι. Ο σύλλογος κατέχει τους περισσότερους τίτλους (15) στο πρωτάθλημα Σμύρνης.

 3η θέση τις περιόδους 1969-70, 1970-71 1η θέση 2001-02 2η θέση 1983-84, 1990-91 Κατάκτηση 1966-67, 1979-80 2η θέση τις περιόδους 1963-64, 1967-68, 1971-72, 1978-79 , 1985-86 2η θέση 1967, 1980 2η θέση 1972, 1979, 1986 Κατέκτησε το πρωτάθλημα τις περιόδους 1923-24, 1924-25, 1927-28, 1930-31, 1933-34, 1936-37, 1940-41, 1945-46, 1947-48, 1950-51, 1953-54.
Άγιος Αθανάσιος Εύβοιας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 295 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 190 μ. στους νότιους πρόποδες της Δίρφης. Βρίσκεται 28 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα και 13 χιλιόμετρα δυτικά από τη Στενή.

 Στη θέση Διαολάκιζα ένας βοσκός ανακάλυψε το 1933 δύο χρυσά τέχνεργα. Χρονολογούνται από την 3η ή 4η χιλιετία π.Χ. και με βάση την τεχνική τους θεωρείται ότι φτιάχτηκαν στη Μικρά Ασία.Το 1835 ο Άγιος Αθανάσιος προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε αρχικά στην κοινότητα Πάλιουρα, αλλά το 1924 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χαλκίδας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Επίσης κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ο οποίος βρίσκεται κοντά σε πηγή με τρεχούμενα νερά. Ανάμεσα στον Άγιο Αθανάσιο και τη Μακρυκάπα βρίσκεται ο ναός της Ανάληψης. Είναι τρίκλιτη, με τα κλίτη να χωρίζονται μεταξύ τους με τοξοστοιχία, και τρίκογχη. Στο εσωτερικό της φέρει τοιχογραφίες. Το δάπεδο του ναού είναι δύο σκαλοπάτια κάτω από το επίπεδο της εισόδου, χαρακτηριστικό των εκκλησιών που κτίστηκαν επί Τουρκοκρατίας.Κοντά στο χωριό βρίσκεται το φαράγγι της Αγγάλης, με απότομες πλαγιές. Στο εσωτερικό έχει διαμορφωθεί μονοπάτι. Άγιος Αθανάσιος Μεσσαπίων στο YouTube
Ηλεκτρικό οξύ

Το ηλεκτρικό οξύ ή σουκινικό οξύ είναι ένα φυσικό οργανικό δικαρβοξυλικό οξύ με τέσσερα άτομα άνθρακα. Απαντά σε πολλά φυτικά είδη, στα περισσότερα φρούτα και λαχανικά αλλά και στο ήλεκτρο (κεχριμπάρι) από όπου πήρε και το όνομά του. Χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στα τρόφιμα (Ε363), κυρίως ως βελτιωτικό γεύσης και ως ρυθμιστής οξύτητας. Είναι ενδιάμεσο ενός κύκλου μεταβολισμού σακχάρων σε ζώντες οργανισμούς μεγάλης βιολογικής σημασίας (κύκλος κιτρικού οξέος – κύκλος του Krebs), μέρος της διαδικασίας κατά την οποία οι ζωντανοί οργανισμοί μετατρέπουν την τροφή σε ενέργεια.

 Σε ΚΣ είναι σε μορφή άχρωμης κρυσταλλικής σκόνης με σημείο τήξης τους 187 - 189°C. Είναι ευδιάλυτο στο νερό αλλά ελάχιστα διαλυτό στην αιθανόλη, τον αιθέρα και την ακετόνη. Είναι ουσιαστικά αδιάλυτο στο βενζόλιο και τον τετραχλωράνθρακα. Αποτελεί περίπου το 8% του ήλεκτρου, ενώ πέρα από το φυτικό βασίλειο ανευρίσκεται σε ζωικούς ιστούς και στο αίμα. Έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Το ηλεκτρικό οξύ, όπως τα περισσότερα δικαρβοξυλικά οξέα, σχηματίζει εύκολα ανυδρίτη κατά την θέρμανση. Κατά την θέρμανση του αμμωνιακού του άλατος ή του διαμιδίου του σχηματίζεται σουκκινιμίδιο (ετεροκυκλικό ιμίδιο). Το ηλεκτρικό οξύ χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην Ευρώπη ως φυσικό αντιβιοτικό για πολλούς αιώνες και ιδιαίτερα την περίοδο του Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ως όπλο εναντίον των λοιμών που μάστιζαν την περιοχή. Τις δεκαετίες του 1930 και 1940, Ευρωπαίοι βιοχημικοί ανακάλυψαν ότι το ηλεκτρικό οξύ παράγεται στα κύτταρα του σώματος και συμμετέχει ως ενδιάμεσο προϊόν στο κύκλο του κιτρικού οξέος κατά τον οποίο οι ζωντανοί οργανισμοί μετατρέπουν την τροφή σε ενέργεια. Το ηλεκτρικό οξύ παράγεται συνήθως με απόσταξη του ήλεκτρου ή με τη ζύμωση του τρυγικού αμμωνίου ή του μηλικού ασβεστίου. Συνθετικά μπορεί να παρασκευαστεί από την ένωση με νάτριο του μηλονικού διαιθυλεστέρα, σύμφωνα με την παρακάτω πορεία: Επίσης μπορεί να παρασκευαστεί με την καταλυτική υδρογόνωση του μαλεϊκού οξέος ή του ανυδρίτη αυτού, και σε μικρές ποσότητες από την οξείδωση του οξικού οξέος με υπερθειϊκό κάλιο. Το ηλεκτρικό οξύ χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στα τρόφιμα (Ε363), κυρίως ως βελτιωτικό γεύσης και ως ρυθμιστής οξύτητας. Επίσης χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παρασκευή ενδιάμεσων προϊόντων για χρώματα, αρώματα, φωτογραφικά χημικά, αλκυδικές ρητίνες και πλαστικοποιητές, ενώ τα τελευταία χρόνια αυξάνεται η χρήση του για θεραπευτικούς σκοπούς, ως αντιβιοτικό και αντιοξειδωτικό για την καταπολέμηση των τοξικών ελεύθερων ριζών. Το ηλεκτρικό οξύ γενικά δεν παρουσιάζει κανένα σημαντικό κίνδυνο για την υγεία των ανθρώπων. Είναι φυσικό συστατικό των κυττάρων του σώματος και έτσι μεταβολίζεται από το σώμα. Δεν έχει καθοριστεί ανώτατο όριο καθημερινής λήψης, ούτε έχουν παρατηρηθεί παρενέργειες από τη λήψη του. Παπαγεωργίου, Β.Π.: Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία: Άκυκλες Ενώσεις, εκδόσεις «Παρατηρητής», Θεσσαλονίκη 1986 Chemicalland21.com Σελίδα με πληροφορίες για τα πρόσθετα τροφίμων Σελίδα για τις θεραπευτικές ιδιότητες του ηλεκτρικού οξέος
Ομάδα γαλαξιών NGC 5866

Η Ομάδα γαλαξιών NGC 5866 βρίσκεται στον αστερισμό του Δράκοντος. Πήρε το όνομά της από τον NGC 5866, τον γαλαξία με το υψηλότερο φαινόμενο μέγεθος στον σχηματισμό, παρόλο που σύμφωνα με κάποιους καταλόγους ο NGC 5907 είναι ο λαμπρότερος.

 Σημείωση: Στον πίνακα καταγράφονται όσοι γαλαξίες αναφέρονται με συνέπεια ως μέλη της ομάδας στις πηγές Σε κάποιες από τις πηγές αναφέρονται ως μέλη και οι NGC 5866B, NGC 5963, UGC 9776, and UGC 9816. Η Ομάδα NGC 5866 βρίσκεται βορειοδυτικά της Ομάδας Μ101 και της Ομάδας Μ51. Οι αποστάσεις ανάμεσα τους είναι παραπλήσιες, γεγονός που υποδηλώνει πως αποτελούν τμήμα μεγαλύτερης δομής. Τριάδα του Λέοντα
Ασημίνα Αρβανιτάκη

Η Ασημίνα Αρβανιτάκη (Μεσσηνία, 1980) είναι Ελληνίδα ερευνήτρια και καθηγήτρια της θεωρητικής φυσικής, που κατέχει την έδρα Αρίσταρχου του ‘’Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος’’ στη Θεωρητική Φυσική στο Ινστιτούτο Perimeter Institute for Theoretical Physics στο Γουότερλου του Καναδά. Το 2017 της απονεμήθηκε το βραβείο New Horizons in Physics.

 Το έργο της έχει επικεντρωθεί στην εύρεση πειραματικών προσεγγίσεων για τη διερεύνηση θεμάτων στη θεωρητική φυσική. Έχει περιγραφεί ως ερευνητική προσπάθεια στα «σύνορα ακριβείας», καθώς περιλαμβάνει την μέτρηση πολύ μικρών παραλλαγών σε επαρκώς κατανοητά φαινόμενα ούτως ώστε να εξακριβώσει τις θεωρητικές προβλέψεις.Το 2016, η ίδια και οι συνάδελφοί της, Savas Dimopoulos και Ken Van Tilburg πρότειναν μια νέα μέθοδο ανίχνευσης της σκοτεινής ύλης—ως κύμα ύλης—χρησιμοποιώντας συμβατικούς ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων. Έχει η ίδια προτείνει τη χρήση του Προηγμένου Παρατηρητηρίου ‘’Gravitational Wave Interferometer Laser’’ για την παρατήρηση των βαρυτικών κυμάτων από τις συγκρούσεις μαύρης τρύπας για την ανίχνευση της παρουσίας αξόνων QCD, πιθανών υποψηφίων αιτίων για την εξήγηση της σκοτεινής ύλης. Έχει επίσης προτείνει τη χρήση τηλεσκοπίων νετρίνων και ακτίνων γ, όπως το τηλεσκόπιο Fermi, Hess ή IceCube, για την αναζήτηση των προϊόντων διάσπασης της σκοτεινής ύλης που προτείνονται από ορισμένες θεωρίες υπερσυμμετρίας.Σπούδασε στο τμήμα Φυσικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και αμέσως μετά έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, στο οποίο ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 2008. Η Αρβανιτάκη συνέχισε τη μεταδιδακτορική της έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Εντάχθηκε στο Ινστιτούτο Perimeter Institute το 2014. Είναι η πρώτη γυναίκα που κατέχει ακαδημαϊκή έδρα στο ινστιτούτο αυτό. Η Αρβανιτάκη πρότεινε να ονομαστεί επίτηδες η θέση για τον Αρίσταρχο - τον αρχαίο Έλληνα αστρονόμο που υπέθεσε πρώτος ότι η Γη περιστρέφοταν γύρω από τον Ήλιο, αρκετούς αιώνες πριν από τον Κοπέρνικο – δεικτικά στο κοσμολογικό πεδίο της έρευνάς της, ώστε να αναδείξει και το ελληνικό υπόβαθρο του ‘’Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος’’ αλλά και τη δική της ελληνική καταγωγή.
Στάδιο Ερυθρού Αστέρα

Το Στάδιο Ερυθρός Αστέρας (σερβικά: Стадион Црвена звезда), γνωστό στους ποδοσφαιρόφιλους ως Μαρακανά του Βελιγραδίου, είναι στάδιο που βρίσκεται στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας. Αποτελεί τη μόνιμη έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ερυθρού Αστέρα, συνήθη της Εθνικής Σερβίας (και παλαιότερα Εθνικής Γιουγκοσλαβίας), ενώ επίσης φιλοξενεί αγώνες στίβου και αραιότερα συναυλίες. Η τρέχουσα χωρητικότητά του ανέρχεται σε 60.000 θεατές - το μεγαλύτερο στη χώρα και τρίτο μεγαλύτερο στα Βαλκάνια. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν σχέδια να γκρεμιστεί τα επόμενα χρόνια και να ανεγερθεί στην ίδια θέση νέο στάδιο, μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο, το οποίο θα έχει σχήμα αστεριού.

 Το στάδιο έχει χτιστεί πάνω στο πρώτο γήπεδο του Ερυθρού Αστέρα. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1960 και την 1η Σεπτεμβρίου 1963, πριν ακόμα ολοκληρωθεί, φιλοξένησε τον πρώτο του επίσημο αγώνα μπροστά σε 55.000 θεατές (Ερυθρός Αστέρας-Ριέκα 2-1 για τη γιουγκοσλαβική α΄ κατηγορία). Σύμφωνα με το θρύλο, το πρώτο εισιτήριο που κόπηκε ήταν ενός χωρικού απ' τη Λόζνιτσα ονόματι Λάζα Πέτροβιτς. Αυτός μπήκε νωρίς το πρωί στο γήπεδο, έκατσε στη θέση του και περίμενε υπομονετικά τρώγοντας ψωμοτύρι, μέχρι να φτάσει το απόγευμα και να ξεκινήσει ο αγώνας. Το 1964 παραδόθηκαν σε χρήση όλες οι εξέδρες και η χωρητικότητα αυξήθηκε στον αριθμό-ρεκόρ για ευρωπαϊκό στάδιο των 110.000 θεατών, εξ' ου και ο παραλληλισμός του με το Μαρακανά του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο οποίος το συνοδεύει έως σήμερα. Ο μεγαλύτερος αριθμός εισιτηρίων που κόπηκε στην ιστορία του, είναι 96.070 στον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων της σαιζόν 74-75 (Ερυθρός Αστέρας-Φερεντσβάρος 2-2). Στα επόμενα χρόνια η χωρητικότητα μειώθηκε, καθώς υιοθετούνταν πιο αυστηροί κανονισμοί ασφαλείας και τοποθετούνταν καθίσματα στις εξέδρες. Η τελευταία ανακαίνιση έγινε στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν επήλθε πλήρης εναρμόνιση με τις προδιαγραφές της UEFA. 1973: Κύπελλο Πρωταθλητριών 1972-73 (τελικός) 1976: Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1976 (ένας ημιτελικός και ο τελικός) 2009: 25η Θερινή Πανεπιστημιάδα (αγωνίσματα του στίβου)
Άγιος Ισίδωρος Λέσβου

Ο Άγιος Ισίδωρος είναι χωριό της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Πλωμαρίου, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πλωμαρίου του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Άγιος Ισίδωρος είναι παράλιος οικισμός στη Ν. Λέσβο, δίπλα και Ν. ΝΑ. από το Πλωμάρι (1,5 χλμ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 38 χλμ. περίπου ΝΔ. της Μυτιλήνης. Ο Άγιος Ισίδωρος αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλωμαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πλωμαρίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυτιλήνης. Η παραλία του οικισμού, από τις πιο εκτεταμένες στη Λέσβο, με ιδιαίτερα μεγάλη τουριστική κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010*eetaa.gr agiosisidoros.com agiosisidoros.gr
Αγαδά

Η Αγαδά ((εβρ. אַגָּדָה = ʾAggāḏā ή הַגָּדָה = Haggāḏā), που δεν πρέπει να συγχέεται με το χαγκαντά του Πάσχα, είναι ως σύνολο οι μη νομικού περιεχομένου ερμηνείες στην κλασική ραββινική γραμματεία του Ιουδαϊσμού. Γενικώς η Αγαδά ενσωματώνει λαϊκές παραδοσιακές αφηγήσεις, ιστορικά ανέκδοτα, ηθικές προτροπές και πρακτικές συμβουλές σε διάφορα ζητήματα, από την επαγγελματική ζωή μέχρι την ιατρική.

 Η εβραϊκή λέξη haggadah (הַגָּדָה) προέρχεται από τη ρίζα נגד, που σημαίνει «διακηρύσσω, γνωστοποιώ, επεξηγώ».Η γνώμη της πλειονότητας των μελετητών είναι ότι η εβραϊκή λέξη aggadah (אַגָּדָה) και η αντίστοιχη αραμαϊκή aggadta (אַגָּדְתָא) είναι παραλλαγές του haggadah. Ωστόσο, μερικοί πιστεύουν ότι προέρχονται από τη διαφορετική αραμαϊκή ρίζα נגד, που σημαίνει «έλκω, σύρω, τεντώνω, απλώνω» (αντίστοιχη της εβραϊκής ρίζας משך ή נטה). Σύμφωνα με τη δεύτερη αυτή ετυμολόγηση, το aggadah μπορεί να θεωρηθεί ως «το μέρος του Νόμου που έλκει τον άνθρωπο προς τις διδασκαλίες του», ή τις διδασκαλίες που ενισχύουν τις πνευματικές συνδέσεις των πιστών, πέραν της ερμηνείας των κειμένων. Η Αγαδά αποτελείται σε μεγάλο μέρος από διηγήσεις θρύλων, παραβολές ή αλληγορίες, που σχολιάζουν και επεξηγούν τα βιβλικά χωρία που πιστεύεται ότι αποκαλύπτουν τον θείο λόγο, ή εκείνα που συνδέονται με σημαντικές ιστορικές στιγμές του εβραϊκού λαού. Η Αγαδά είναι δημιούργημα των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων και του Μεσαίωνα. Ο ηθικοδιδακτικός χαρακτήρας της μαρτυρεί ότι γεννήθηκε από την ανάγκη να διαπαιδαγωγηθούν οι Ιουδαίοι στις ιερές αλήθειες με έναν λόγο σύμφωνο με τη λαϊκή ψυχολογία και αντίληψη. Αρχικώς ήταν μια μορφή προφορικής λογοτεχνίας, σιγά-σιγά όμως άρχισε να καταγράφεται στην εβραϊκή ή στην αραμαϊκή γλώσσα. Στη γραπτή μορφή της η Αγαδά ενσωματώθηκε στο Ταλμούδ και σε μεταγενέστερες συλλογές, που αναφέρονταν σε ένα ή περισσότερα βιβλία της εβραϊκής Βίβλου, σε χωρία που διαβάζονταν στις συναγωγές στη λατρευτική πράξη, ή σε ορισμένα βιβλικά πρόσωπα. Αρκετές από τις ιστορίες της Αγαδά υιοθετήθηκαν αργότερα από Χριστιανούς συγγραφείς, οι οποίοι τις προσάρμοσαν και τις ενσωμάτωσαν στις χριστιανικές παραδόσεις δίνοντάς τους νέο νόημα. Για παράδειγμα, η παράδοση της Αγαδά ότι ο Αδάμ πλάστηκε από «παρθένο χώμα» θεωρήθηκε ότι προοιωνίζεται τη γέννηση του Δεύτερου Αδάμ (δηλαδή του Χριστού) από παρθένα μητέρα. Οι θρύλοι της Αγαδά τροφοδότησαν και το Ισλάμ: Στο Κοράνιο έχουν ενσωματωθεί πολλές από τις αγαδικές παραδόσεις, κυρίως αυτές που αναφέρονται στον βίο και τον χαρακτήρα βιβλικών προσώπων, όπως ο Ιωσήφ, ο Μωυσής, ο Δαβίδ και ο Σολομών. Steinsaltz, Adin: The Talmud: A Reference Guide, Random House, 1996, ISBN 0-679-77367-3 Το ομώνυμο λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 151 Micha Joseph bin Gorion: Mimekor Yisrael: Classical Jewish Folktales Abridged and Annotated Edition, εισαγωγή και σημειώσεις του Dan Ben-Amos, Indiana University Press, 560 σελίδες, ISBN 0-253-31158-6 «Το κλειδί για την κατανόηση της Αγαδά» Το λήμμα «Haggada» στην Encyclopædia Britannica, 11η έκδοση (1911), τόμος 12, σελ. 814
Τσάκοι

Οι Τσάκοι (μέχρι το 1926 Τσάκων Μαχαλά) είναι χωριό της Ελλάδας στον δήμο Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι Τσάκοι έχουν 961 κατοίκους. Βρίσκονται σε υψόμετρο 150 μέτρων. Οι Τσάκοι επικοινωνούν οδικώς με το Πολυκάρπι και την Αριδαία, μέσω της Επαρχιακής Οδού 8.

 Το χωριό είχε μουσουλμανικό πληθυσμό τουρκικής καταγωγής στις αρχές του 20ού αιώνα. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 682 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 526 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 42 προσφυγικές οικογένειες από τον Πόντο και ο οικισμός έγινε αμιγώς προσφυγικός. Στην απογραφή του 1928 είχε 337 κατοίκους. Στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 455 κατοίκους.Οι Τσάκοι ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας στην οποία εντάσσονταν επίσης οι οικισμοί Χρύσα και Κάτω Ροδωνιά. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Αριδαίας το 1997. Οι οικισμοί Χρύσα και Κάτω Ροδωνιά καταργήθηκαν το 2001. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας.
Χάνα Ριζίκοβα

Η Χάνα Ριζίκοβα (Ουκρανικά: Ганна Василівна Рижикова, γεννημένη Γιάροστσουκ στις 24 Νοεμβρίου 1989) είναι Ουκρανή αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια γυναικών. Συμμετέχει και με τη χώρα της στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία.

 Τερμάτισε 10η στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2011 στα 400 μ εμπόδια, με χρόνο 55.09. Με νέο ατομικό ρεκόρ 54.35 δευτερολέπτων κατέκτησε την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα εμπόδια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012. Αυτό το ρεκόρ είναι το ατομικό της ρεκόρ μέχρι σήμερα. Ήταν 12η στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Κέρδισε την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, με χρόνο 55.01. Ήταν 9η στα ημιτελικά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015, και για λίγο δεν μπήκε στην οκτάδα του τελικού. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια, με χρόνο 54.51, και κέρδισε το δεύτερο μετάλλιο της σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου.
Στέλιος Σεραφείδης

Ο Στέλιος Σεραφείδης (Αιγάλεω, 6 Αυγούστου 1935 - 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν ο μικρότερος αδερφός του επίσης διεθνή ποδοσφαιριστή Λάμπη Σεραφείδη, με τον οποίον συνυπήρξαν αγωνιστικά τόσο στον Απόλλωνα Αθηνών όσο και στην ΑΕΚ. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 4 Ιανουαρίου του 2022 μετά από χρόνια μάχη με τον καρκίνο.

 Ξεκίνησε από τους Παίδες Αιγάλεω της γειτονιάς όπου μεγάλωσε φτωχικά, με τον πατέρα του να είναι τραμβαγέρης και στη συνέχεια βρέθηκε για έναν χρόνο (1950-51) στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1951 σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στην ΑΕΚ, ακολουθώντας τον μεγαλύτερο αδερφό του Λάμπη, όπου παρέμεινε επί μία και πλέον εικοσαετία, έως το 1972, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών. Με την κιτρινόμαυρη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 300 αγώνες. Χρίστηκε 1 φορά διεθνής με την Ελλάδα, όταν αγωνίστηκε στις 22 Μάη 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Πολωνίας. Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, εργαζόμενος κυρίως στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ, θέση από την οποία αποχώρησε το 1995, συνέχισε στις ακαδημίες του συλλόγου, ενώ πρόσφατα ασχολήθηκε με την ομάδα ποδοσφαίρου σάλας του σωματείου. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ. Με την ΑΕΚ: Πρωταθλήματα Ελλάδας: 3 (1963, 1968, 1971) Κύπελλα Ελλάδας: 3 (1956, 1964, 1966) Ο Στέλιος Σεραφείδης στην επίσημη ιστοσελίδα της ΑΕΚ 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη Συνέντευξη των αδελφών Στέλιου και Λάμπη Σεραφείδη για το ποδόσφαιρο της εποχής τους στο δημοσιογράφιο Ανδρέα Μπόμη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Αιθενόλη

Η αιθενόλη ή βινυλική αλκοόλη ή υδροξυαιθένιο ή υδροξυαιθυλένιο είναι η απλούστερη, αν και ασταθής, αλκενόλη, δηλαδή ακόρεστη άκυκλη αλκοόλη με ένα διπλό δεσμό και ένα υδροξύλιο. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τους τύπους CH2=CHOH και ViOH. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H4Ο έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή: Αιθανάλη ή ακεταλδεΰδη (κύριο ταυτομερές) με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CHO. Οξιράνιο ή αιθυλενοξείδιο με σύντομο συντακτικό τύπο .

 Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την αιθανάλη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της αλδεΰδης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών αιθενόλης. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις: Η σταθερά ισορροπίας της αντίδρασης αιθανάλης προς αιθενόλη σε ουδέτρο περιβάλλον είναι μόλις 6·10-5 στους 20 °C Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη στην αιθενόλη, οπότε παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοαιθανόλη, που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλαιθανάλη: Εξαιτίας της αστάθειας (λόγω ταυτομέρειας με την αιθανάλη της ίδιας της αιθενάλης, το θερμοπλαστικό πολυβινυλική αλκοόλη (PVA ή PVOH) παράγεται βιομηχανικά με πολυμερισμό του αιθανικού βινυλεστέρα, οπότε ενδιάμεσα παράγεται πολυαιθανικός βινυλεστέρας, που στη συνέχεια υδρολύεται σχηματίζοντας πολυβινυλική αλκοόλη και αιθανικό οξύ: Όπου v, ο βαθμός πολυμερισμού του πολυμερούς. Αρκετά μεταλλικά σύμπλοκα περιέχουν αιθενόλη ως συναρμωτή. Π.χ. το σύμπλοκο αιθενολοοξαλικοχλωρολευκόχρυσος [Pt(acac)(η2-CH2=CHOH)Cl] Η αιθενόλη ανακαλύφθηκε στο μοριακό νεφέλωμα του Τοξότη Β΄ χρησμοποιώντας ένα ραδιοτηλεσκόπιο 12 μέτρων στο Kitt Peak National Observatory. Το γεγονός ότι βρέθηκε αιθενόλη (χωρίς το ταυτομερές της) στο αραιό διαστρικό ενδιάμεσο δείχνει ότι η αντίδραση ταυτομερισμού της δεν είναι μονομοριακή, όπως πιστεύοταν. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Γενηθήτω φως

Το γεννηθήτω φῶς είναι η ελληνική μετάφραση του εβραϊκού יְהִי אוֹריְהִי אוֹר‬ (yehi' or), που βρίσκεται στη Γένεση 1:3 της Τορά, το πρώτο μέρος της εβραϊκής Βίβλου. Στην Παλαιά Διαθήκη οι πιο γνωστές μεταφράσεις περιλαμβάνουν την ελληνική φράση γεννηθήτω φῶς και τη λατινική αντίστοιχή της fiat lux.

 Στην Τορά, η φράση στο εδάφιο Γένεση 1:3 είναι στα εβραϊκά וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים, יְהִי אוֹר; וַיְהִי אוֹרוַיֹּאמֶר אֱלֹהִים, יְהִי אוֹר; וַיְהִי אוֹר‬ (vayo'mer 'Elohim, yehi 'or vayehi 'or). Στην ελληνιστική Κοινή μετάφραση των Εβδομήκοντα η φράση μεταφράζεται ως "καὶ εἶπεν ὁ Θεός γεννηθήτω φῶς καὶ ἐγένετο φῶς". Ο αρχικός εκλατινισμός της ελληνικής μετάφρασης που χρησιμοποιείται στο Vetus Latina ήταν lux sit, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς, αν και υπάρχει συζήτηση για την πιστότητά του. Στην Λατινική εκδοχή της Βίβλου, τη Βουλγάτα , η εβραϊκή φράση יְהִי אוֹריְהִי אוֹר‬ μεταφράζεται ως fiat lux. Σε αυτό το πλαίσιο, η μετάφραση είναι "dixitque Deus fiat lux et facta est lux" ("Και είπεν ο Θεός γεννηθήτω φως και εγένετο φως"). Κυριολεκτικά, το fiat lux θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "ας φτιαχτεί φως" (το fiat είναι το τρίτο πρόσωπο ενικού της υποτακτικής παθητικής φωνής του ρήματος facio, που σημαίνει ''κάνω'' ή ''φτιάχνω'').
Γκαγκίκ του Καχέτι

Ο Γκαγκίκ, Gagik, γεωργιανά: გაგიკი, (απεβ. το 1058) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1039 έως το 1058.

 Ήταν γιος τού Αρμένιου βασιλιά Δαβίδ Α΄ τού Λορί και της Γεωργιανής συζύγου του, αδελφής τού βασιλιά Γεωργίου Γ΄ τού Καχέτι, που υιοθέτησε τον Γκαγκίκ ως γιο και διάδοχό του. Όταν ο Γεώργιος Γ΄ απεβίωσε το 1029, ο βασιλιάς Bαγράτ Δ΄ της Γεωργίας προσάρτησε το Kαχέτι στο βασίλειό του, αλλά το 1039 η αριστοκρατία τού Kαχέτι επέτυχε να αποκαταστήσει τη μοναρχία και εγκατέστησε τον Γκαγκίκ ως βασιλιά. Μέσω ελιγμών μεταξύ τού Βαγράτ Δ΄ και τού ισχυρού Γεωργιανού πολέμαρχου Λιπαρίτ Ορμπελιάνι, ο Γκαγκίκ κατάφερε να διατηρήσει το στέμμα του και την ακεραιότητα τού βασιλείου του. Βοήθησε τον Βαγράτ Δ΄ στις αποστολές του κατά τού εμιράτου της Τιφλίδας, αλλά όταν ο βασιλιάς της Γεωργίας προσπάθησε να πάρει τις κτήσεις τού Γκαγκίκ στο Χερέτι, ο Γκαγκίκ συμμάχησε με τον Λιπαρίτ στην εξέγερση τού 1046-47 κατά τού Βαγράτ Δ΄ και επέτυχε λίγο πολύ σταθερό έλεγχο των εδαφών του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αγκσαρτάν Α΄. Akopyan, Alexander; Vardanyan, Aram (2015). «A Contribution to Kiurikid Numismatics: Two Unique Coins of Gagik, King of Kakhet'i and of David II of Loři (Eleventh Century)». The Numismatic Chronicle 175: 211-215.
Ουέντελιν Βέρνερ

Ο Ουεντελίν Βέρνερ είναι Γάλλος μαθηματικός που γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1968 στην Κολωνία της Γερμανίας, καθηγητής μαθηματικών στο ETH Ζυρίχης (Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης) και κάτοχος του μεταλλίου Φιλντς το 2006. Είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών από τον Δεκέμβριο του 2008. Είναι γιος του ιστορικού Μάικλ Βέρνερ και αδελφός του ερευνητή πληροφορικής Μπέντζαμιν Βέρνερ.

 Γεννήθηκε στην Κολωνία από γερμανική οικογένεια και πολιτογραφήθηκε Γάλλος πολίτης σε ηλικία εννέα ετών, όταν οι γονείς του μετακόμισαν στη Γαλλία. Σπούδασε στο Γαλλογερμανικό Λύκειο του Buc (Ιβλίν), στη συνέχεια έκανε τα προπαρασκευαστικά του μαθήματα στο Λύκειο Hoche των Βερσαλλιών και έπειτα σπούδασε στην École normale supérieure μεταξύ 1987 και 1991. Στράφηκε προς τις πιθανότητες και ολοκλήρωσε τη διατριβή του υπό την επίβλεψη του Ζαν-Φρανσουά Λε Γκαλ. Έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα το 1993 από το Πανεπιστήμιο Πιέρ και Μαρί Κιουρί. Διετέλεσε καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Paris-Sud 11 του Orsay στο εργαστήριο μαθηματικών του Orsay από το 1997 έως το 2013. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έλαβε το βραβείο της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας το 2000, το βραβείο Φεμά το 2001, το βραβείο Loève το 2005 και το βραβείο Pólya το επόμενο έτος. Τον Αύγουστο του 2006, έγινε ο ένατος Γάλλος και, μαζί με τον συνυποψήφιό του Αντρέι Οκούνκοφ και άλλους τρεις μαθηματικούς έλαβε το μετάλλιο Φίλντς,, Δίδαξε επίσης στην École normale supérieure από το 2005 έως το 2013. Το ερευνητικό έργο του Ουεντελίν Βέρνερ επικεντρώνεται σε πιθανοτικά φαινόμενα, όπως οι αυτονόητοι τυχαίοι περίπατοι και η επίπεδη κίνηση Μπράουν. Μαζί με τους Γκρέγκορι Λόλερ και Οντέντ Σραμ απέδειξε το 1999 την εικασία Μάντελμπροτ, σύμφωνα με την οποία η διάσταση Χάουστορφ του περιβλήματος μιας επίπεδης κίνησης Μπράουν είναι 4/3. Σε ηλικία περίπου 13 ετών το 1982 ο Ουεντελίν Βέρνερ, εμφανίστηκε στην ταινία La Passante du Sans-Souci του Ζακ Ρουφιό, με πρωταγωνιστές τη Ρόμι Σνάιντερ και τον Μισέλ Πικολί,: έπαιξε το ρόλο του νεαρού προστατευόμενου της Ρόμι Σνάιντερ. Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής 1998: Βραβείο Ρόλο Ντέιβιντσον 1999: Μαθήματα Peccot στο Κολλέγιο της Γαλλίας 1999: βραβείο Πολ Doistau - Émile Blutet της Ακαδημίας Επιστημών 2000: Βραβείο της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας 2001: Βραβείο Φερμά 2003: Βραβείο Ζακ Χέρμπραντ της Ακαδημίας Επιστημών 2005: Βραβείο Λοέβ 2006: Βραβείο Τζορτζ Πόλια 2006: Μετάλλιο Φιλντς 2016: Βραβείο Heinz-Gumin Lectures on Probability Theory and Statistics - Wendelin Werner, Jean Picard Statistical Mechanics Επίσημη ιστοσελίδα Κινηµατογραφηµένη συνάντηση µε τον Ουέντελιν Βέρνερ στις 12 ∆εκεµβρίου 2008
Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας Παύλος

Ο Παύλος, (κατά κόσμον Ράμι Γιαζίγκι, Rami al-Yazidzhi, αραβικά: بولس يازجي, γεννημένος στη Λαττάκεια της Συρίας το 1959) είναι Ορθόδοξος κληρικός, καθηγητής Θεολογίας και μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας. Είναι ο μικρότερος, κατά σάρκα, αδερφός του Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη Ι΄.

 Γεννήθηκε το 1959 στη Λαττάκεια της Συρίας και μεγάλωσε σε μια ευσεβή Ορθόδοξη οικογένεια. Πήρε πτυχίο πολιτικού μηχανικού από το Πολυτεχνείο του Πανεπιστημίου Τισρίν, που βρίσκεται στη Λαττάκεια. Στη συνέχεια, σπούδασε Θεολογία αποκτώντας πτυχίο το 1991, μεταπτυχιακό και διδακτορικό από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με διατριβή στην ελληνική γλώσσα και θέμα:"Εσχατολογία και Ηθική - Η θεμελίωση της εν Χριστώ ζωής κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο" το 1992. Επίσης, έχει πάρει πτυχίο βυζαντινής μουσικής στη Θεσσαλονίκη, ενώ διδάχτηκε την τέχνη της βυζαντινής αγιογραφίας στο Άγιον Όρος. Από το 1992 διδάσκει την Πατρολογία, την Χριστιανική Ηθική, κσι την Ομιλητική στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού του Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ στο Λίβανο. Το 1994 ανέλαβε πρύτανης του Ιδρύματος και παρέμεινε στη θέση μέχρι το 2000. Το 1985 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Λαοδικείας κ.Ιωάννη. Το 1992 χειροτονήθηκε ιερομόναχος από τον ίδιο. Το 1994 του δόθηκε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στις 2 Οκτωβρίου 2000 εκλέχθηκε νέος Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας παμψηφεί από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής. Η χειροτονία του τελέστηκε από τον μακαριστό Πατριάρχη Αντιοχείας Ιγνάτιο Δ΄, παρουσία πολλών αρχιερέων, στις 20 Οκτωβρίου 2000, ενώ στις 22 Οκτωβρίου τελέστηκε η ενθρόνιση του στον Μητροπολιτικό Ναό του Προφήτου Ηλία στο Χαλέπι. Ο Μητροπολίτης Παύλος απήχθη στις 22 Απριλίου 2013, μαζί με τον Συροορθόδοξο Επίσκοπο Γρηγόριο-Yohanna Ibrahim από αγνώστους ένοπλους άνδρες -και ενώ βρίσκονταν σε ανθρωπιστική βοήθεια- σε αντιπολιτευτικές περιοχές εντός της Συρίας, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ερευνών που δημοσιεύθηκαν από ομάδα ερευνητών το 2020, με επικεφαλής τον Σύριο δημοσιογράφο Mansour Salib, , οι δύο επίσκοποι σκοτώθηκαν τον Δεκέμβριο του 2016 από μαχητές της ομάδας Nur ad-Din al-Zenki (σουνιτική ισλαμιστική ομάδα ανταρτών που παίρνει μέρος στο συριακό εμφύλιο πόλεμο). https://web.archive.org/web/20131015025207/http://www.alepporthodox.org/templates/gr/metropolitan_biography.html orthodoxwiki:el:Παύλος Χαλεπίου
Ελληνική απογραφή 1940

Η ελληνική απογραφή του 1940 ήταν η εικοστή τρίτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους. Διενεργήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1940, δώδεκα μέρες πριν από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940). Παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία που συλλέχθηκαν θα έδιναν μια πλήρη απεικόνιση των δημογραφικών χαρακτηριστικών του πληθυσμού, καθώς συλλέχθηκαν στοιχεία μεταξύ άλλων για τη θρησκεία και τη γλώσσα, ωστόσο αυτά δεν επεξεργάστηκαν πλήρως, λόγω του πολέμου και της Κατοχής που ακολούθησε. Εξαιτίας αυτού, η μόνη δημοσίευση που διαθέτουμε δίδει την κατανομή του πραγματικού και νόμιμου πληθυσμού στις υφιστάμενες το 1940 διοικητικές ενότητες. Ο συνολικός (πραγματικός) πληθυσμός ανήλθε σε 7.344.860 κατοίκους και παρουσίασε αύξηση, σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 1928, κατά 1.140.176 κατοίκους. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 56,8 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το 32,8% του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές, το 14,8% σε ημιαστικές και το 52,4% σε αγροτικές περιοχές. Ο πληθυσμός της Περιφέρειας Διοικήσεως Πρωτευούσης ήταν 1.123.346. Η απογραφή κυρώθηκε με Βασιλικό Διάταγμα την 28η Ιανουαρίου του 1946 (ΦΕΚ 29/Α').

 Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τον πραγματικό, νόμιμο και μόνιμο πληθυσμό ανά νομούς. Η εδαφική κατάσταση των νομών είναι ίδια με σήμερα, με ορισμένες εξαιρέσεις. Ο σημερινός νομός Λευκάδος που ανήκει στα Ιόνια Νησιά, κατά την απογραφή αποτελούσε επαρχία του νομού Πρεβέζης της Ηπείρου. Στη Θεσσαλία υπάρχουν δύο νομοί: ο νομός Λαρίσης, ο οποίος περιλαμβάνει και το σημερινό νομό Μαγνησίας και ο νομός Τρικάλων, που περιλαμβάνει και το σημερινό νομό Καρδίτσης. Στη Θράκη, ο σημερινός νομός Ξάνθης αποτελεί μέρος του νομού Ροδόπης. Στη Μακεδονία, οι νομοί Ημαθίας και Πιερίας ανήκουν στο νομό Θεσσαλονίκης, ενώ οι σημερινοί νομοί Καστοριάς και Γρεβενών αποτελούσαν, κατά την απογραφή του 1940, μέρος των νομών Φλωρίνης και Κοζάνης αντίστοιχα. Στην Πελοπόννησο, βρίσκεται, επίσης, ενοποιημένος ο νομός Αργολίδος με το νομό Κορινθίας. Στη Στερεά Ελλάδα, εμφανίζονται μαζί οι Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Αττικής και Βοιωτίας, Φθιώτιδος και Φωκίδος, ενώ ο σημερινός νομός Ευρυτανίας βρίσκεται, ως επαρχία, στο νομό Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Πληθυσμός της Ελλάδος κατά την Απογραφήν της 16 Οκτωβρίου 1940 - Πραγματικός, νόμιμος και μόνιμος πληθυσμός Αθήνα, Εθνικό Τυπογραφείο 1946 Απογραφές Αρχειοθετήθηκε 2012-11-14 στο Wayback Machine. - e-Demography Οι δηµογραφικές εξελίξεις στη νεώτερη Ελλάδα (1830-2007) Αρχειοθετήθηκε 2012-02-27 στο Wayback Machine. Β. Κοτζαµάνης, Ε. Ανδρουλάκη http://www.iospress.gr/ios1991/ios19910224c.htm
Ελληνικό Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας

Το Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας είναι το αεροπορικό, στρατιωτικό και τεχνολογικό μουσείο της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας. Το μουσείο συγκροτήθηκε τον Ιούλιο του 1992 με απόφαση του Ανωτάτου Αεροπορικού Συμβουλίου ως ισότιμο με σμηναρχία μάχης. Έχει έδρα την Αεροπορική Βάση Δεκέλειας (Τατόι). Η αποστολή του Μουσείου είναι η συγκέντρωση, διαφύλαξη και η έκθεση των κειμηλίων της Αεροπορίας, η μελέτη και η τεκμηρίωση της ιστορίας, η προβολή της αεροπορικής ιδέας ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Διεθνούς Συμβουλίου για τα Μουσεία (ΙCOM), τo Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών – τεχνολογικών μουσείων που εξετάζουν και εκθέτουν μια συγκεκριμένη ανθρώπινη δραστηριότητα σε όλες τις εκφάνσεις. Είναι το πρώτο ίδρυμα στην Ελλάδα που ασχολείται με την ανακατασκευή ιστορικών αεροσκαφών. Το 1996 ανελκύστηκε από τον βυθό της θάλασσας, ανοικτά του Ρεθύμνου, ένα Bristol Blenheim Mk IV F που καταρρίφθηκε πριν από τη μάχη της Κρήτης και μεταφέρθηκε στο μουσείο. Στις 3 Οκτωβρίου 2003 πραγματοποιήθηκε από την ΠΑ η ανέλκυση ενός αλλου ιστορικού αεροσκάφους, ένα Junkers Ju 52 από τη θαλάσσια περιοχή της Λέρου. Το μεγαλύτερο μέρος της αεροπορικής συλλογής του μουσείου στεγάζεται στο υπόστεγο «Λέρος». Το υπόστεγο από μόνο του αποτελεί ιστορικό και μουσειακό έκθεμα καθώς κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου στη Λέρο και χρησιμοποιήθηκε ως βάση υδροπλάνων μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μεταπολεμικά, δύο από τα υπόστεγα αποσυναρμολογήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Τατόι και την Αεροπορική Βάση Ελευσίνας.

 1986- Συγκροτήθηκε από το ΓΕΑ Γραφείο Οργάνωσης Πολεμικού Μουσείου ΠΑ (Γ.Ο.ΠΟΜ/ΠΑ). 1988- Το γραφείο εντάχθηκε στην Υπηρεσία Ιστορίας Αεροπορίας και είχε αποστολή τη σταδιακή συγκέντρωση υλικού για τη δημιουργία της συλλογής ενός μελλοντικού Αεροπορικού Μουσείου. 1990- Ιδρύθηκε γραφείο ίδρυσης Μουσείου ως τμήμα του ΓΕΑ/Α5 με στόχους τη συνέχιση, υπό την εποπτεία του ΓΕΑ, της συγκέντρωσης του μουσειακού υλικού καθώς και την εξεύρεση του καταλληλότερου φορέα υλοποίησης του Μουσείου. Εξετάστηκαν διάφορες πιθανές περιπτώσεις, τα οργανογράμματα ελληνικών και ξένων μουσείων και προτιμήθηκε τελικά η ίδρυση στρατιωτικής μονάδας. 1992- Συγκροτήθηκε το Μ/ΠΑ επίσημα ως μονάδα της Αεροπορίας ισότιμη με Σμηναρχία Μάχης, με διοικητική υπαγωγή στο ΓΕΑ και έδρα την Αεροπορική Βάση Δεκέλειας. 2000- Τροποποιήθηκε ο κανονισμός οργάνωσης και λειτουργίας του Μουσείου και καθορίστηκε η υπαγωγή του από το ΓΕΑ στη ΔΑΕ (Διοίκηση Αεροπορικής Εκπαίδευσης). 2004- Με απόφαση του ΑΑΣ καθορίστηκε η υπαγωγή του Μουσείου στο ΓΕΑ. 2006- το Μουσείο της ΠΑ υπήχθη στη ΔΑΕ. 2015- το Μουσείο υπάγεται στην 123 ΣΤΕ. De Havilland Tiger Moth D.H. 82 Douglas C-47 Skytrain (Dakota) Bristol Blenheim Mk IV F Supermarine Spitfire Mk IXc North American T-6 G (Harvard) Curtiss Helldiver SB2C-5 Lim-2Rbis (MiG-15) Canadair CL-13 Mk2 (F-86 E) Republic F-84F Lockheed F-104G «ΤΙΓΡΗΣ» Lockheed F-104G «ΟΛΥΜΠΟΣ» Gulfstream G-159 Η-19Β Sikorsky HU-16B Albatross Northrop F-5 Freedom Fighter Northrop RF-5 Freedom Fighter Convair ΤF-102Α Lockheed Τ-33Α Παρουσίαση στην ιστοσελίδα της ΠΑ
Μπάυρον, Η Μπαλάντα ενός Δαιμονισμένου

Το Μπάυρον, η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου είναι ο τίτλος μιας ιστορικής, ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 1992, σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του ιδίου και του Φώτη Κωνσταντινίδη. Ενδυματολόγος ο Διονύσης Φωτόπουλος. Μια ταινία - αφορμή στοχασμού σε μια ποικιλία προτάσεων φιλοσοφικού και υπαρξιακού περιεχομένου. Πρωτότυπος τίτλος: Μπάυρον: μπαλάντα ενός δαιμονισμένου, Μεταφρασμένος τίτλος: Byron: Ballad of a Demon. Γνωστή και ως: Μπάυρον: μπαλάντα σ' έναν δαίμονα ή Byron: μπαλάντα για έναν δαίμονα.Πρόκειται για τη σημαντικότερη ταινία του Νίκου Κούνδουρου και για μια από τις κορυφαίες του ελληνικού κινηματογράφου.

 Η ταινία καταγράφει τις τελευταίες μέρες του ποιητή και αντιφατικού διανοούμενου Λόρδου Βύρωνα, μέσα στον πυρετό της Επανάστασης και τον ίλιγγο των αδιέξοδων παθών του. Τον Ιανουάριο του 1824, ο Λόρδος Βύρων φτάνει στο Μεσολόγγι. Με πρόθεση να βοηθήσει με τα χρήματά του τους επαναστατημένους Έλληνες, αλλά και να μεγαλουργήσει στη χώρα με το ένδοξο παρελθόν, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό για την ορθότητα της απόφασής του. Η ταινία συμμετείχε στο 33ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1992 – που διεξήχθη από τις 6-15 Νοεμβρίου 1992 – και απέσπασε πολλά βραβεία και διακρίσεις. Βραβεία Ελληνικού κινηματογράφου Ελλάδα 1992 Βραβείο Τεχνικής Αρτιότητας – από την Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου-Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ) Ειδική Μνεία – από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) Κρατικά βραβεία ποιότητας ΥΠΠΟ Καλύτερης Ταινίας Καλύτερης Φωτογραφίας Καλύτερων Σκηνικών Καλύτερων Κοστουμιών Καλύτερου Ήχου Καλύτερου Μοντάζ «Η ταινία που εγώ ξεχωρίζω είναι η ταινία μου αφιερωμένη στον Μπάυρον. Αφενός είμαι λάτρης της προσωπικότητας του Λόρδου Μπάυρον, ο Μπάυρον ήταν ένας ξεχωριστός νέος με τον οποίο ήσαν ερωτευμένες όλες οι Ευρωπαίες πριγκίπισσες εκείνη την εποχή. Ο Μπάυρον ασκούσε πάνω μου μια γοητεία από τότε που ήμουν πιτσιρίκος, υπέρμαχος της πανελευθερίας, μου άρεσε ο αναρχισμός του, μου άρεσε ο ουμανισμός του, ο ρομαντισμός του, ακόμη και ο θάνατός του. Επίσης για τον Μπάυρον είχα πολύ μεγάλες οικονομικές ενισχύσεις όταν γύριζα την ταινία και μπορούσα να κάνω ότι ήθελα κυριολεκτικά. Όμως η ταινία αν και πολυβραβευμένη και πολυδιαφημισμένη έκοψε ασήμαντο αριθμό εισιτηρίων.» Μάνος Βακούσης Μανώλης Σορμαΐνης Άκης Σακελλαρίου Βασίλης Λάγγος Ηλίας Τσέχος Vera Sotnikova ( Ве́ра Миха́йловна Со́тникова ) Igor Yasulovich ( И́горь Никола́евич Ясуло́вич ) Farkhad Makhmudov Θεοδόσης Ζαννής Andrei Astrakhantsev Armen Dzhigarkhanyan ( Арме́н Бори́сович Джигарханя́н )