IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καρυά Πετροχωρίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Καρυά Αχαΐας Σχετικά με τις ονομασίες Κασνέσι, Καζνέσι, Καρνέσι, δείτε: ΚασνέσιΗ Καρυά, γνωστότερη από την παλιότερη ονομασία της ως Κασνεσαίικα, είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πετροχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός της Καρυάς βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια η Κάτω Αχαΐα και η Κάπελη, στα βορειοανατολικά τα Αγιοβλασίτικα και ο Λεύκος, στα ανατολικά-βορειοανατολικά το κεφαλοχώρι της Άνω Αχαΐας, στα νοτιοανατολικά ο Λογοθέτης, στα νότια το Πετροχώρι καθώς και ο συνοικισμός των Ζαμπετέικων, ενώ στα νοτιοδυτικά του βρίσκονται τα Βεσκουκαίικα και τα Λαμπραίικα. Απέχει λιγότερο από 3 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, 7 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 75 μέτρων. Η ονομασία του οικισμού υποδηλώνει ότι οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού προήλθαν από το χωριό Κασνέσι στα ορεινά της Αχαΐας. Οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού είχαν αρβανίτικη καταγωγή. Η Καρυά, η οποία έφερε τότε την ονομασία Καζνεσέικα, αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 50Α της 25/07/1879, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη δημιουργία του θεσμού των Κοινοτήτων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε από Κασνεσαίικα σε Καρυά. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κασνέσι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καρυάς Πετροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πετροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δύμης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Κασνεσαίικα - Καρυά. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Η Καρυά Πετροχωρίου στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Νίκος Στρατάκης

Ο Νίκος Στρατάκης (1888 - 25 Ιανουαρίου 1970) ήταν Έλληνας λόγιος, ποιητής και συγγραφέας από την Ιεράπετρα. Το 1959 δημοσίευσε το πεζογράφημα Το ειδύλλιο της Ιβάνκας, το οποίο τον έκανε γνωστό. Υπήρξε αντιπρόεδρος του Δ. Σ. της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. 'Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Δούμπα και απέκτησε 3 γιους.

 Γεννήθηκε στο Επάνω Χωριό (Κοινότητα Κάτω Χωρίου) της Επαρχίας Ιεράπετρας και εκεί τελείωσε το Δημοτικό και το Σχολαρχείο. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Γυμνάσιο της Νεαπόλεως και εν συνεχεία στο Ηράκλειο. Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο χωριό Κεντρί. Σε ηλικία 27 ετών πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας φοιτήσει σε ουλαμό εφέδρων στα Χανιά και έχοντας πάρει το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τραυματίστηκε δύο φορές (τη δεύτερη στη Μικρά Ασία) και αργότερα τιμήθηκε με παράσημα για την πολεμική του δράση. Παρέμεινε στο στρατό ως το 1949, οπότε αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη Στρατολογίας. Η είσοδός του στα γράμματα έγινε με τις μεταφράσεις Γάλλων ποιητών (όπως ο Ρενέ Σιλί Πριντόμ), τις οποίες επιμελήθηκε ο ίδιος, στα τέλη της δεκαετίας του ' 40. Μια δεκαετία μετά, εξέδωσε το έργο του Το ειδύλλιο της Ιβάνκας και το 1964 την μελέτη του Παντοδύναμη Ιεράπετρα. Την ίδια περίοδο δημοσίευσε δοκίμια και κατά την επταετία της χούντας δημοσίευσε το Χρονικό του και διάφορα ποιήματα. Στα ποιήματά του περιγράφεται και η ζωή στο ύπαιθρο, όπως στον "Ξωμάχο της Μάχας". Στο εν λόγω ποιήμα αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό το γεραπετρίτικο ιδίωμα. Ένα από τα τελευταία του ποιήματα είναι "Η κρήνη της Άρνας". Πέθανε το 1970 αφήνοντας πολλά ανέκδοτα έργα και τιμήθηκε με φιλολογικό μνημόσυνο έναν χρόνο μετά, από τη Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, η οποία μερίμνησε και για την ανέγερση της προτομής του, έξω από το δημαρχείο της Ιεράπετρας. Σήμερα μία οδός στην Ιεράπετρα φέρει το όνομά του. Τα τραγούδια του στρατοκόπου (1940) Λεύτεροι παλμοί (1944) Ο δρόμος των άστρων (1947) Ανθολογία ποιητών της Γαλλίας (1949) Ποιήματα (δημοσιευμένα και ανέκδοτα, 1969) Το χρονικό μιας ζωής (1968, ποιητική αυτοβιογραφία) Από την ευτυχία στη δόξα (πολεμικές αναμνήσεις, 1918) Η Αγαθή (1933) Το ειδύλλιο της Ιβάνγκας (διηγήματα, 1959) "Ο Νερόμυλος του Μπαρδαξή" (διήγημα, βραβεύτηκε με χρηματικό έπαθλο στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του περιοδικού "Κρητική Εστία") Η Παντοδύναμη Ιεράπυτνα (μελέτη), έκδοση Ενώσεως των εν Αθήναις Ιεραπετριτών, Πρώτη έκδοση Αθήνα, Ιούνιος 1964. Επανέκδοση από τις εκδόσεις Ιεράπετρα 21ος Αιών, Ιούνιος 2014. Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (δοκίμιο) (1964) Μιχάλης Καλημεράκης (Θερσίτης-Καλυβίτης) 1886-1925 : το έργο του (μαζί με τον Γιώργο Μαράντη) Γεώργιος Μαρκόπουλος, Γεράπετρος και Γεραπετρίτες, Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002.
Λάγκουμοτ Χάρις

Ο Λάγκουμοτ Χάρις (Lagumot Harris, 28 Δεκεμβρίου 1938 - 8 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος του Ναουρού. Υπήρξε ο τρίτος ιστορικά αρχηγός κράτους της νησιωτικής χώρας.

 Γεννήθηκε το 1938. Έγινε για πρώτη φορά Πρόεδρος (προσωρινά) σε ηλικία 40 ετών, από τις 19 Απριλίου του 1978 ως τις 15 Μαΐου του ιδίου έτους. Η πρώτη του θητεία στο προεδρικό αξίωμα σηματοδότησε την απαρχή μιας εποχής με προέδρους που υπηρετούσαν βραχύβιες θητείες, σε αντίθεση με την προηγούμενη θητεία του Χάμερ ντε Ρομπίρτ. Έπειτα από 20 χρόνια περίπου, εξελέγη για μία ακόμη φορά Πρόεδρος και υπηρέτησε στο αξίωμα στο διάστημα από τις 22 Νοεμβρίου του 1995 ως τις 11 Νοεμβρίου του 1996. Απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1999.
Μάνσι

Οι Μάνσι (γλώσσα μάνσι: Мāньси / Мāньси мāхум, Māńsi / Māńsi māhum) είναι ουγγρικό ιθαγενές φύλο, που ζουν στη Χαντιμανσία, έναν αυτόνομο θύλακα μέσα στην Περιφέρεια Τιουμέν στη Ρωσία. Στη Χαντία-Μανσία, οι γλώσσες χάντι και μάνσι έχουν συν-επίσημο καθεστώς με τα ρωσικά. Η γλώσσα μάνσι είναι μία από τις πιο διαδεδομένες ουγγρικές γλώσσες της ουραλικής οικογένειας. Ωστόσο, λόγω αφομοίωσης, το 60% του πληθυσμού προτιμά τη χρήση της ρώσικης γλώσσας στην καθημερινότητα. Οι Μάνσι ήταν παλαιότερα γνωστοί ως Βόγουλοι. Μαζί με τον λαό Χάντι, οι Μάνσι εκπροσωπούνται πολιτικά από τον Σύλλογο για τη Διάσωση της Ούγγρας, μια οργάνωση που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Περεστρόικας στα τέλη της δεκαετίας του '80. Αυτή η οργάνωση ήταν μεταξύ των πρώτων περιφερειακών ενώσεων ιθαγενών στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπήρχαν 12.269 Μάνσι στη Ρωσία.

 Οι πρόγονοι των Μάνσι κατοικούσαν στις περιοχές δυτικά των Ουραλίων. Ευρήματα Μάνσι (Βογούλων) ανακαλύφθηκαν σε σπήλαιο κοντά στο Περμ. Σύμφωνα με τους ντόπιους ιστορικούς, το σπήλαιο ήταν ειδωλολατρικό ιερό των Μάνσι, όπου πραγματοποιούνταν τελετές. Βρέθηκαν κρανία με ίχνη χτυπημάτων από πέτρινους άξονες και δόρυ, θραύσματα από κεραμικά αγγεία, οστά και σιδερένια βέλη, χάλκινες πλάκες, ασημένια και χάλκινα κοσμήματα. Την πρώτη χιλιετία π.Χ., μετανάστευσαν στη Δυτική Σιβηρία, όπου αφομοιώθηκαν από τους γηγενείς κατοίκους. Σύμφωνα με άλλους, προέρχονται από τη στέπα των νοτίων Ουραλίων και έφτασαν στην τρέχουσα θέση τους περίπου το 500 μ.Χ.Οι Μάνσι ήταν σε επαφή με το ρωσικό κράτος τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα, όταν το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Σιβηρίας τέθηκε υπό ρωσικό έλεγχο από τον Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς. Λόγω της μεγαλύτερης έκθεσής τους σε ρωσικό και σοβιετικό έλεγχο, είναι γενικά πιο αφομοιωμένοι από τους βόρειους γείτονές τους, τους Χάντι. Σύμφωνα με θρύλους, οι Μάνσι λέγεται ότι καβαλούσαν στην μάχη ευρασιατικές άλκες, αν και δεν υπάρχει ιστορική απόδειξη αυτού. Παραδοσιακές δραστηριότητες των Μάνσι είναι το κυνήγι, το ψάρεμα, η εκτροφή ταράνδων, η γεωργία και η κτηνοτροφια. Η ζωή του λαού άλλαξε ραγδαία κατά την περίοδο της σοβιετικής εξουσίας. Σήμερα, το 45% εξ αυτών ζει σε πόλεις. Ματρένα Βαχρούσεβα (1918-2000), γλωσσολόγος, φιλόλογος, συγγραφέας. συνέγραψε το πρώτο λεξικό μάνσι-ρωσικών Γιουβάν Σεστάλοφ (1937–2011), συγγραφέας Σεργκέι Σομπιάνιν (γεν. 1958), νυν δήμαρχος της Μόσχας Ρουσλάν Προβοντνίκοφ (γεν. 1984), μποξέρ Σεργκέι Ουστιούγκοφ (γεν. 1992), σκιέρ I. N. Gemuev (et al.), Mansi mythology, Akadémiai Kiadó, Budapest, Finnish Literature Society, Helsinki, 2008, 199 p. (ISBN 978-963-05-8556-9) Béla Kálmán, Chrestomathia vogulica, Tankönyvkiadó, Budapest, 1963, 124 p. (textes en allemand, hongrois et mansi) Dominique Samson, Histoire d'une civilisation et d'une décivilisation dans les sociétés de la Russie (sub)arctique : Nénètses, Khantys et Mantis d'Eurasie septentrionale (xviiie – xxie siècle), Institut national des langues et civilisations orientales, Paris, 2010, 479 p. Οι Μάνσι Η ιστορία των Μάνσι
Τριβολογία

Η τριβολογία (tribology) είναι η επιστήμη και η μηχανική της αλληλεπίδρασης επιφανειών σε σχετική κίνηση. Περιλαμβάνει τη μελέτη και την εφαρμογή των αρχών τριβής, λίπανσης και φθοράς. Η τριβολογία είναι εξαιρετικά διεπιστημονικό πεδίο, βασισμένο σε αρκετές θεμελιώδεις επιστήμες, όπως λ.χ. φυσική, χημεία, επιστήμη των υλικών, μαθηματικά, βιολογία και μηχανική. Οι ειδικοί επιστήμονες που εργάζονται στον τομέα της τριβολογίας αναφέρονται ως τριβολόγοι.

 Ως εξειδικευμένο πεδίο, η τριβολογία πραγματεύεται τα φαινόμενα που σχετίζονται με την τριβή των διαφόρων οργανικών και ανόργανων υλικών, τη φθορά αυτών, καθώς και τη λίπανση. Για να εξεταστούν εις βάθος αυτά τα φαινόμενα, χρησιμοποιούνται αρχές και θεμελιώδεις γνώσεις πρωτίστως από τη χημεία, τη μεταλλουργία και τη μηχανολογία. Αυτό οφείλεται στην πολυπλοκότητα των τριβολογικών φαινομένων. Σημειωτέον, μέχρι και πρόσφατα, δεν υπήρχε συστηματοποιημένη τριβολογική γνώση για πολλά φαινόμενα π.χ. της μηχανικής, ή της εφαρμοσμένης βιολογίας και αρκετών άλλων.Τα βασικά αντικείμενα της μελέτης στην τριβολογία είναι τα τριβοσυστήματα τα οποία είναι φυσικά συστήματα διεπαφών επιφανειών. Στα λιπαντικά τριβοσυστήματα, το αποτέλεσμα της διεπαφής μπορεί να δημιουργήσει τριβόφιλα. Τα υποπεδία της τριβολογίας περιλαμβάνουν: τη νανοτριβολογία, τη διαστημική τριβολογία και την τριβοτρονική. Η ρίζα του εν λόγω τεχνικού όρου πηγάζει από το ρήμμα, τρίβω και το πρόθεμα, -λογία. Πρώτος ο ερευνητής Peter Jost, το 1966, ανέφερε αυτό τον όρο (τριβολογία) και έτσι καθιερώθηκε σε διεθνές επίπεδο. Η συγκεκριμένη ερευνητική εργασία του είχε σχέση με τα κόστη που προκαλεί η τριβή, η διάβρωση και η φθορά, των υλικών, σε όλη την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρά τη σχετικά πρόσφατη ονομασία του πεδίου της τριβολογίας, οι ποσοτικές μελέτες τριβής μπορούν να ανιχνευθούν ήδη από το 1493, όταν ο πολυμαθής Λεονάρντο ντα Βίντσι σημείωσε για πρώτη φορά τους δύο θεμελιώδεις «νόμους» της τριβής. Σύμφωνα με τον ντα Βίντσι, η αντίσταση τριβής ήταν η ίδια για δύο διαφορετικά αντικείμενα του ίδιου βάρους, ωστόσο αυτά έρχονταν σε επαφή σε διαφορετικά πλάτη και μήκη. Παρατήρησε επίσης ότι η δύναμη που απαιτείται για να ξεπεραστεί η τριβή, διπλασιάζεται καθώς το βάρος διπλασιάζεται. Τα ευρήματά του παρέμειναν αδημοσίευτα παρά τη σχετικά πρόσφατη ονομασία του πεδίου της τριβολογίας, ωστόσο, βρέθηκαν αργότερα μέσα στα σημειωματάριά του.
Ουίλιαμ Μέρεντιθ

Ο Ουίλιαμ Μέρεντιθ (William Morris Meredith, Jr., 9 Ιανουαρίου 1919 – 30 Μαΐου 2007) ήταν Αμερικανός ποιητής και καθηγητής. Αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1940 με Μπάτσελορ στις τέχνες. Διετέλεσε σύμβουλος για την ποίηση στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου από το 1978 έως το 1980.

 Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1919. Αποφοίτησε με διακρίσεις από το Πανεπιστήμιο του Πρίνσετον το 1940, γράφοντας μία διατριβή για τον Ρόμπερτ Φροστ. Εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στους Τάιμς της Νέας Υόρκης πριν καταταγεί στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ως ιπτάμενος. Έλαβε μέρος στον Πόλεμο της Κορέας και έλαβε μάλιστα δύο Μετάλλια Αέρος. Ξεκίνησε να γράφει ενώ ακόμη φοιτούσε στο κολέγιο. Ο πρώτος τόμος με ποιήματά του Love Letter from an Impossible Land επιλέχθηκε από τον Αρτσιμπαλντ Μακ Λις για να εκδοθεί ως μέρος του διαγωνισμού του Πανεπιστημίου του Γέιλ για νέους ποητές. Το 1988 βραβεύθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ καθώς και από τους Τάιμς του Λος Άντζελες για το "Partial Accounts: New and Selected Poems" και το 1997 έλαβε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για το "Effort at Speech". Έλαβε επίσης υποτροφία από το Ίδρυμα Guggenheim Foundation, το βραβείο Χάριετ Μονρό, το βραβείο Καρλ Σάντμπουργκ, και το Διεθνές Βραβείο Βαπτσάροβ για την ποίηση. Από το 1964 έως το 1987 διετέλεσε διευθυντής της Ακδημίας Αμερικανών Ποιητών. Από το 1978 έως το 1980, ήταν σύμβουλος για την ποίηση στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, θέση η οποία έγινε περισσότερο επίσημη μετά το 1985. Ήταν ο πρώτος ομοφυλόφιλος ποιητής που έλαβε τη θέση αυτή. Ο Μέρεντιθ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πρίνσετον, στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης και από το 1955 έως το 1983 στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Το 1983, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και έμεινε σε ακινησία για δύο χρόνια. Ως αποτέλεσμα του εγκεφαλικού, υπέστη και εκφραστική αφασία, η οποία επηρέασε την ικανότητα ομιλίας του. Η διδακτική του σταδιοδρομία τελματώθηκε και την περίοδο αυτή δεν μπορούσε ούτε να γράψει ποίηση. Επανέκτησε αρκετές από τις γλωσσικές του δεξιότητες μετά από εντατική θεραπεία και ταξίδια στη Βρετανία. Παλιός θαυμαστής του Ιρλανδού ποιητή Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, το καλοκαίρι του 2006 εκπλήρωσε τη μακρόχρονη φιλοδοξία του να επισκεφτεί την πνευματική πατρίδα του Γέιτς, το Σλίγκο της Ιρλανδίας. Με την ευκαιρία, παρακολούθησε και το διάσημο Διεθνές Θερινό Σχολείο του Γέιτς, το οποίο συγκεντρώνει πολλούς εξέχοντες ακαδημαϊκούς και θαυμαστές του Γέιτς κάθε χρόνο. Πέθανε στις 31 Μαΐου 2007 στο Νέο Λονδίνο του Κονέκτικατ, κοντά στο σπίτι του στο Μόντβιλ, όπου ζούσε με τον σύντροφό του τα τελευταία 36 χρόνια, ποιητή Ρίτσαρντ Χαρτάις. Love Letter from an Impossible Land (1944) Ships and Other Figures (1948) The Open Sea and Other Poems (1957) The Wreck of the Thresher and Other Poems (1964) Partial Accounts: New and Selected Poems (1987) Effort at Speech: New and Selected Poems (1997) Reasons for Poetry, and The Reason for Criticism (1982) Poems Are Hard to Read (1991) (Αγγλικά) Βιογραφία του Ουίλιαμ Μέρεντιθ από την Ακαδημία Αμερικανών Ποιητών (Αγγλικά) Ιστοσελίδα του Ουίλιαμ Μέρεντιθ στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ (Αγγλικά) Ταινία του Ουίλιαμ Μέρεντιθ
Πογκρόμ κατά των αναπήρων (1943)

Το Πογκρόμ κατά των αναπήρων έλαβε χώρα τη νύχτα της 30ής Νοεμβρίου 1943, στην Αθήνα από τα τάγματα ασφαλείας, που ήταν συνεργάτες των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων. Ανάπηροι του πολέμου που νοσηλεύονταν σε νοσοκομεία της Αθήνας συνελήφθησαν από τα τάγματα ασφαλείας που ακολούθως τους παρέδωσαν στους Γερμανούς στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα. Εκτελέστηκαν 283 Έλληνες ανάπηροι πολέμου.

 Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους συγκεντρώθηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας. Περίπου 15.000 ανάπηροι βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, σε νοσοκομεία της Αθήνας. Στο στόχαστρο των ταγματασφαλιτών, βρέθηκαν πρώτοι από όλους οι ανάπηροι, ήρωες πολέμου από το μέτωπο της Αλβανίας. Λίγους μήνες νωρίτερα, οι ανάπηροι συμμετείχαν στις μεγάλες διαδηλώσεις του Μαρτίου του 1943 μαζί με άλλους Έλληνες εργαζόμενους και φοιτητές κατά της γενικής επιστράτευσης, με τίμημα 46 νεκρούς διαδηλωτές. Όμως, ως αποτέλεσμα των διαμαρτυριών, ούτε ένας Έλληνας δεν πήγε στο Ανατολικό Μέτωπο. Οι ανάπηροι πολέμου μάλιστα ήταν δραστήριοι, συμμετέχοντας επίσης στις επετείους της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου μαζί με φοιτητές και εργαζόμενους, καθώς επίσης και στις διαδηλώσεις κατά της τριπλής στρατιωτικής κατοχής και του λιμού. Επίσης έλαβαν μέρος στη Γενική απεργία και διαδήλωση της 22ας Ιουλίου 1943 ενάντια στην προοπτική επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Μακεδονίας. Μπροστάρηδες πάλι οι ανάπηροι με τα καροτσάκια τους και οι όρθιοι με τις πατερίτσες τους. Τη νύχτα της 30ής Νοεμβρίου κλιμακώθηκε η επίθεση κατά των ανάπηρων από τα Τάγματα Ασφαλείας, υπό την επίβλεψη των Ες-Ες, όταν περικύκλωσαν με καμιόνια καθένα από τα δεκαεννιά νοσοκομεία της Αθήνας και ξέσπασαν πάνω στους ανάπηρους του πολέμου της Αλβανίας και τους συνέλαβαν βίαια. Πολλοί από τους ανάπηρους πέθαναν ή κατά τη μεταφορά τους ή μέσα στις φυλακές γιατί τα μη επουλωμένα τραύματά τους αιμορραγούσαν. Οι ανάπηροι στοιβάχτηκαν χωρίς τις πατερίτσες τους ή τα ξύλινα προσθετικά μέλη, στα καμιόνια και οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα Χατζηκώστα και Χαϊδαρίου. Συνολικά έγιναν 283 εκτελέσεις. Το πογκρόμ απεικονίστηκε σε χαρακτικό από τον Τάσσο, ενώ στο Νοσοκομείο Σωτηρία ανεγέρθηκε μνημείο για τους εκτελεσθέντες αναπήρους.
376 Γεωμετρία

Η Γεωμετρία (Geometria) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,49. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη Γεωμετρία.

 Η διάμετρος της Γεωμετρίας υπολογίσθηκε σε 34,9 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 44,6 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,232 (από δεδομένα του IRAS). Η Γεωμετρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 44 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιχθύαση

Η ιχθύαση είναι κληρονομική νόσος με κύριο χαρακτηριστικό το ξηρό και λεπιδώδες δέρμα (σαν τα λέπια των ψαριών). Διακρίνεται ανάλογα με τον τύπο κληρονομικότητάς της στην κοινή ιχθύαση και στη φυλοσύνδετη κοινή ιχθύαση.

 Η νόσος μεταβιβάζεται με τον αυτοσωματικό επικρατούντα τύπο κληρονομικότητας. Οι ασθενείς έχουν φυσιολογική σωματική και πνευματική ανάπτυξη. Εμφανίζεται συνήθως κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και διαρκεί διά βίου, συχνά με σταδιακή βελτίωση. Κλινικά η κοινή ιχθύαση χαρακτηρίζεται από έντονη ξηρότητα δέρματος σε συνδυασμό με λέπια μικρά, λεπτά, αλευρώδη ή μεγάλα, παχιά και φυλλώδη. Ανάμεσα στα λέπια το δέρμα είναι λεπτό και πτυχωτό. Η έκκριση των ιδρωτοποιών και σμηγματογόνων αδένων είναι ελαττωμένη με αποτέλεσμα τη δυσανεξία στις θερμές και υγρές μέρες. Το εξάνθημα μπορεί να είναι γενικευμένο και συνήθως είναι συμμετρικό. Καταλαμβάνει κυρίως τον κορμό και τις εκτατικές επιφάνειες των άκρων. Χαρακτηριστικό της νόσου είναι η απουσία δερματικών βλαβών από τις καμπτικές επιφάνειες των μεγάλων αρθρώσεων(αγκώνες,ιγνυακές και μασχαλιαίες κοιλότητες) Συχνά η κοινή ιχθύαση συνυπάρχει με ατοπική δερματίτιδα, αλλεργική ρινίτιδα ή άσθμα. Συχνά συνυπάρχει θυλακική κερατίαση, ενώ πιο σπάνια συνυπάρχει και βλάβη του κερατοειδούς. Η νόσος εξελίσσεται διά βίου, χωρίς υποτροπές, ενώ μπορεί να παρατηρηθεί και βαθμιαία βελτίωση. Ως συμπτωματική θεραπεία χρησιμοποιούνται μαλακτικά, που μειώνουν την ξηρότητα του δέρματος. Σε σοβαρές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και κερατολυτικά φάρμακα. Εμφανίζεται κατά τη γέννηση, τη νεογνική ή και βρεφική ηλικία. Μεταβιβάζεται κατά τον φυλοσύνδετο υπολειπόμενο χαρακτήρα, συνεπώς ουσιαστικά προσβάλλει μόνο τους άρρενες. Το εξάνθημα συνίσταται από μεγάλα λέπια, φαιά, μελανά ή κιτρινωπά. Τα λέπια καταλαμβάνουν συνήθως όλη την επιφάνεια του σώματος και ιδιαίτερα την κοιλιακή χώρα και το τριχωτό της κεφαλής. Οι τρίχες είναι λεπτές και ξηρές. Η νόσος διαρκεί εφ' όρου ζωής, χωρίς βελτίωση. Κατά τη 2η με 3η δεκαετία της ζωής μπορεί να εμφανιστεί θόλωση του κερατοειδούς. Ως συμπτωματική θεραπεία χρησιμοποιούνται μαλακτικές αλοιφές, υγρά επιθέματα ή αμυλούχα λουτρά. Επίσης ορισμένοι συνιστούν τη χρησιμοποίηση ρετινοειδών από του στόματος,ενώ σπανίως χρησιμοποιούνται και κερατολυτικά φάρμακα.
Η αγάπη μας (άλμπουμ)

Η αγάπη μας είναι ο τίτλος ενός προσωπικού άλμπουμ της Μαρινέλλας. Κυκλοφόρησε σε δίσκο βινυλίου 33' στροφών σε Ελλάδα και Κύπρο στις 26 Φεβρουαρίου 1985 από τη δισκογραφική εταιρία PolyGram Records, κάτω από την ετικέτα της Philips Records. Λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του έγινε χρυσός, ξεπερνώντας τις 50.000 πωλήσεις.Η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον Φίλιππο Παπαθεοδώρου και η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Polysound με ηχολήπτη τον Γιάννη Σμυρναίο και βοηθό τον Γιώργο Παπαχριστοφόρου. Τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών και τη διεύθυνση ορχήστρας επιμελήθηκαν ο Αλέκος Χρυσοβέργης, ο Σπύρος Παπαβασιλείου και ο Χάρης Ανδρεάδης. Η φωτογραφία του εξωφύλλου ανήκει στον Ντίνο Διαμαντόπουλο.Το 1991 ο δίσκος επανεκδόθηκε με νέο εξώφυλλο (σε σχεδιασμό του Πέτρου Παράσχη και φωτογραφίες του Ντίνου Διαμαντόπουλου), ενώ το 1993, υπό αυτή τη νέα μορφή, κυκλοφόρησε σε δίσκο ψηφιακής μορφής (CD) με δύο πρόσθετα επιπλέον τραγούδια που η Μαρινέλλα ηχογράφησε το 1987 και κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ «Ριγκ», από την ίδια δισκογραφική εταιρία. Έναν δίσκο που η τραγουδίστρια μοιράστηκε ερμηνευτικά με την Τάνια Τσανακλίδου και την Μαρία Κανελλοπούλου.

 Α' Πλευρά."Η αγάπη μας" - συνοδεύει ο Μανώλης Λιδάκης - (Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου - Στίχοι: Νίκος Βρεττός) - 2:53 "Αν σ' αγαπούσα πιο λίγο" - (Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου - Στίχοι: Νίκος Βρεττός) - 3:47 "Δίχως αγάπη" - (Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης - Στίχοι: Σπύρος Γιατράς) - 3:27 "Μπορεί" - (Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης - Στίχοι: Σπύρος Γιατράς) - 2:59 "Ασ' τους ανθρώπους να φωνάζουνε «Ζήτω»" - (Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου - Στίχοι: Νίκος Βρεττός) - 3:02 "Όπως ακριβώς ανασαίνω" - (Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου - Στίχοι: Νίκος Βρεττός) - 3:00 "Έχω την πιο ωραία αγάπη" - (Μουσική: Μάριος Τόκας - Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος) - 3:57Β' Πλευρά."Είσαι παντού και πουθενά" - ντουέτο με τον Κώστα Χατζή - (Μουσική: Αλέξης Παπαδημητρίου - Στίχοι: Αργυρώ Σοφού) - 5:18 "Και ψάχνω να σε βρω" - (Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης - Στίχοι: Σπύρος Γιατράς) - 3:45 "Όταν λες «Σ' αγαπώ»" - (Μουσική: Μάριος Τόκας - Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος) - 3:31 "Δεν γίνεται" - (Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης - Στίχοι: Σπύρος Γιατράς) - 3:24 "Μείνε κοντά μου" - (Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης - Στίχοι: Σπύρος Γιατράς) - 3:12 "Σταματήσαμε" - (Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης - Στίχοι: Σπύρος Γιατράς) - 3:27Επιπρόσθετα τραγούδια (Bonus tracks) από την επανέκδοση του άλμπουμ σε ψηφιακό δίσκο (CD)."Ψεύτικη απάντηση ενός απογεύματος" - (Μουσική: Τάκης Μπουγάς - Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης ως Κώστας Άλλος) - 4:09 Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1987 και κυκλοφόρησε στο άλμπουμ «Ριγκ». "Τηλεφωνώ" - (Μουσική: Τάκης Μπουγάς - Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης ως Κώστας Άλλος) - 5:13 Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1987 και κυκλοφόρησε στο άλμπουμ «Ριγκ».
Φελούκα

Η Φελούκα (πληθυντικός: φελούκες) ήταν τύπος μικρού ξύλινου πλοιαρίου στη περιοχή κυρίως της Ανατολικής Μεσογείου, χαμηλού και άφρακτου (χωρίς κατάστρωμα) που κινούταν με κουπιά και ιστία (πανιά), φέροντας τρία λατίνια και αρτέμονα.

 Η λεξη πιθανόν να προέρχεται από την αραβική, στην οποία "φαλούκα" και φούλκε" ονομάζονται τα βοηθητικά πλοιάρια για τις διαπορθμεύσεις, πιθανόν όμως (κατά τον Παλάσκα) να προέρχεται από την αρχαία ελληνική "εφολκίδα". Οι φελούκες χρησιμοποιήθηκαν από τους πειρατές της Μεσογείου κατά τον Μεσαίωνα αλλά και αργότερα, μέχρι τον 19ο αιώνα. Τέτοια σκάφη διατηρήθηκαν στην Ελλάδα και μετά την Επανάσταση του 1821 και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες. Όταν η πειρατεία τέθηκε υπό έλεγχο, οι φελούκες χρησίμευαν για τη συνοδεία των αλιευτικών και πιο συχνά των σφουγγαράδικων. Υπήρχαν και κατά το 20ο αιώνα και ορίζονταν ως "μικρές λέμβοι, ανάσιμοι και λεπτοί" που χρησιμοποιούνταν στην αποεπιβίβαση επιβατών και μεταφόρτωση μικρών φορτίων από λεμβούχους. Σήμερα συνεχίζουν να υφίστανται στον Νείλο
ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα

Η ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα είναι μια σλοβακική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Τρνάβα, Σλοβακία. Ιστορικά, είναι μια από τις πιο πετυχημένες ομάδες στη Σλοβακία, έχοντας κερδίσει το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας πέντε φορές και το Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας τέσσερις. Επιπρόσθετα, έχει φτάσει στα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ μία φορά και άλλες δύο φορές στα προημιτελικά. Έδρα της ομάδας είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Σλοβακία, το Štadión Antona Malatinského. Ο επίσημος ύμνος της ομάδας είναι το Il Silenzio. Την αγωνιστική περίοδο 2017-18 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Σλοβακίας για πρώτη φορά.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβακίας Νικήτρια (1): 2018Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας Νικήτρια (5): 1968, 1969, 1971, 1972, 1973Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας (πλην 1967, συμμετοχή στον τελικό μέσω κατάκτησης του Κυπέλλου Σλοβακίας) Νικήτρια (4): 1967, 1971 (νταμπλ), 1975, 1986 (και στο ανεπίσημο του 1951)Κύπελλο Σλοβακίας Νικήτρια (8): 1971, 1975, 1986, 1991, 1998, 2019, 2022, 2023Σούπερ Καπ Σλοβακίας Νικήτρια (1): 1998 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Ημιτελικά (1): Κύπελλο πρωταθλητριών 1968-69 Προημιτελικά (2): Κύπελλο πρωταθλητριών 1972-73, Κύπελλο πρωταθλητριών 1973-74Μιτρόπα Καπ Νικήτρια (1): 1967 Φιναλίστ (1): 1968 Επίσημη ιστοσελίδα (Σλοβακικά) Spartak youtube channel (Σλοβακικά) Ultras Spartak (Σλοβακικά) ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Διόραμα

To διόραμα είναι ένα τρισδιάστατο μοντέλο φυσικού μεγέθους, ή μινιατούρα, που αναπαριστά μια σκηνή από την ανθρώπινη ή τη φυσική ιστορία. Συνήθως τα διοράματα επικαλύπτονται από γυαλί, μέσα από το οποίο φαίνεται η αναπαριστώμενη σκηνή. Τα διοράματα μεγάλης κλίμακας απαντώνται, συνήθως, σε μουσεία φυσικής ιστορίας και απεικονίζουν σχετικές σκηνές με ζώα ή/και ανθρώπους, ενώ τα διοράματα-μινιατούρες κατασκευάζονται στο πλαίσιο του μοντελισμού ή για καλλιτεχνικούς σκοπούς.

 Etienne, Noemie (2021). The Art of the Anthropological Diorama: Franz Boas, Arthur C. Parker, and Constructing Authenticity (στα αγγλικά). Walter de Gruyter GmbH & Co KG. ISBN 978-3-11-074343-2 Chicone, Sarah J.· Kissel, Richard A. (2016). Dinosaurs and Dioramas: Creating Natural History Exhibitions (στα αγγλικά). Routledge. ISBN 978-1-315-43048-5. Tunnicliffe, Sue Dale· Scheersoi, Annette (2014). Natural History Dioramas: History, Construction and Educational Role (στα αγγλικά). Springer. ISBN 978-94-017-9496-1.
NGC 3041

Ο NGC 3041 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λέοντα. Ταξινομείται ως SAB(rs)c στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ στις 23 Μαρτίου 1784. Απέχει 0,077 Gyrs από το Ηλιακό Σύστημα

 Δεδομένα για το NGC 3041 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3041 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3041 στο Wikimedia Commons
Μασπάλι

Ο λόφος με την τοπωνυμία Μασπάλι βρίσκεται νότια του χωριού Μαντζαβινάτα της Παλικής χερσονήσου στο Νομό Κεφαλληνίας, κοντά στον οικισμό και αριστερά του δρόμου που οδηγεί στην περιοχή του Ξι. Πρόκειται για ένα λόφο μεγάλου όγκου, από αργιλώδες υλικό στο βόρειο μέρος του, αλλά και ασβεστολιθικό πορώδες πέτρωμα ιδίως στο νοτιοανατολικό μέρος. Μάλιστα ο μεγάλος όγκος του πέτρινου υλικού μοιάζει από μακριά με κάστρο, με αποτέλεσμα κάποιοι επισκέπτες να μιλούν για "κάστρο πάνω στο λόφο".

 Το πέτρινο υλικό του λόφου είναι κατάλληλο για χρήση σε οικοδομικές εργασίες. Έτσι, άγνωστο πότε, οι κάτοικοι της περιοχής αξιοποίησαν το υλικό μετατρέποντας το βουνό σε λατομείο. Είναι πιθανόν η εξόρυξη της πέτρας από το Μασπάλι να έγινε και κατά τους αρχαίους χρόνους, αλλά σε περιορισμένη κλίμακα. Υπάρχουν καταγραφές από το τις αρχές του 1900 ότι το Μασπάλι με τον πέτρινο όγκο του έγινε λατομείο και τροφοδότησε την πόλη του Ληξουρίου στην κατασκευή σπιτιών και δημόσιων κτηρίων. Η αφαίρεση του πορώδους υλικού άφησε μεγάλα ανοίγματα και κοιλώματα, που βεβαιώνουν τον κόπο των παλιότερων μαστόρων που με το σκαρπέλο και το σφυρί έκοβαν την πέτρα και τη μετέφεραν με κάρα για να την πουλήσουν στο Ληξούρι. Ο λόφος στο Μασπάλι δεσπόζει στην περιοχή, έχει στρατηγική σημασία και προσφέρεται ως τοπίο φυσικού κάλλους για φυσιολατρικούς περιπάτους, εφόσον αξιοποιηθεί. Με το σκπετικό αυτό, έχουν καταγραφεί προτάσεις για την ανάδειξη του λόφου, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται: 1. Να κηρυχθεί το Μασπάλι Τοπίο Φυσικού Κάλλους. 2. Να γίνει αρχαιολογική έρευνα για τη διερεύνηση της ύπαρξης αρχαίας ακρόπολης στην τοποθεσία. 3. Ο ηλεκτροφωτισμός των βράχων με κρυφό φωτισμό. 4. Χάρη στα μεγάλα ανοίγματα των πέτρινων όγκων, με λίγες παρεμβάσεις μπορεί να διαμορφωθεί σε χώρο για ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Γεράσιμος Σ. Γαλανός, άρθρο για το Μασπάλι στην τοπική εφημερίδα "Κουνόπετρα Ρεπόρτο", Ληξούρι, Κεφαλονιά. Μασπάλι
Τζελφά

Η Τζελφά (αραβικά: الجلفة‎) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην Αλγερία στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης και πρώην επισκοπής Φαλάμπα, η οποία παραμένει λατινική καθολική τιτουλάρια επισκοπή. Έχει πληθυσμό 265.833 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2008, από 158.679 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 5,4%. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή των οδών N1 και N46.

 Η Τζελφά βρίσκεται σε υψόμετρο 1.138 μ. στην οροσειρά Ουλέντ Ναΐλ της βόρειας κεντρικής Αλγερίας, ανάμεσα στις πόλεις Μπου Σαάντα και Λαγκουάτ. Βρίσκεται σε μεταβατική ζώνη ανάμεσα στα ξηρά Ωτ Πλαιν (ψηλά οροπέδια) στα βόρεια, που χαρακτηρίζονται από σοτ (περιοδικές λίμνες με αλμυρό νερό) και τη Σαχάρα στα νότια. Η πόλη ιδρύθηκε το 1852 ως γαλλικός στρατιωτικός σταθμός με γεωμετρική ρυμοτομία. Χρησιμεύει ως σημαντικό κτηνοτροφικό κέντρο για την ημι-νομαδική συνομοσπονδία του Ουλέντ Ναΐλ. Η γύρω περιοχή για αιώνες υπήρξε ο τόπος συνάντησης των λαών του Ουλέντ Ναΐλ, που ζουν σε σκηνές με μαύρες και κόκκινες λωρίδες και ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τον προφήτη του Ισλάμ, Μωάμεθ. Η περιοχή είναι γνωστή για την παρουσία γλυπτών σε βράχους, νεολιθικής προέλευσης, τα οποία χρονολογούνται από το 7000 έως το 5000 π.Χ. Βόρεια της πόλης Τζελφά υπάρχει ένα επιβλητικό φυσικό χαρακτηριστικό γνωστό ως Ροσέ ντε Σελ (Βράχος από Άλας) το οποίο προέκυψε από τη διάβρωση των αλάτων των βράχων και της μάργας από τη βροχή. Στα δυτικά της πόλης συναντώνται μεγαλιθικές ταφικές κατασκευές. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στη θέση της Τζελφά κατασκευάστηκε μια ρωμαϊκή πόλη με όνομα Φαλάμπα. Η πόλη αυτή διατηρήθηκε μέχρι την ύστερη αρχαιότητα. Τον 11ο αιώνα, οι Φατιμίδες έστειλαν τους Μπανού Χιλάλ στις περιοχές της Τριπολιτανίας, της Τυνησίας και της Κωνσταντίνης εναντίον των Ζιρίδων.Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Φιλίπ Πεταίν δημιουργήθηκε στην Τζελφά στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κατά τη διάρκεια του Βασιλείου των Βανδάλων και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η πόλη ήταν καθέδρα αρχαίας επισκοπής. Η επισκοπή ήταν αρκετά σημαντική στην ύστερη ρωμαϊκή επαρχία της Νουμιδίας ώστε έγινε μια από τις πολλές βοηθητικές επισκοπές της Μητροπολιτικής Αρχιεπισκοπής στην Καρχηδόνα.Είναι πιθανό ότι ο Χριστιανισμός ήρθε στην πόλη μετά την κυριαρχία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, καθώς δεν υπάρχει αρχείο της επισκοπής υπό τους Ρωμαίους. Ο μόνος γνωστός επίσκοπος αυτής της αφρικανικής επισκοπής είναι ο καθολικός επίσκοπος Σάλο ο οποίος αναφέρθηκε το 484. Η χρονολογία αυτή είναι πολύ αργά σε σύγκριση με πολλές από τις άλλες μητροπόλεις της Νουμιδίας. Ο επίσκοπος Σάλο έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Καρχηδόνας το 484 υπό τον Αρειανό ηγεμόνα Ουνέρικο του Βασιλείου των Βανδάλων. Μετά από τη Σύνοδο ο Σαλό εξορίστηκε (πιθανώς) στην ελεγχόμενη από τους Βανδάλους Σικελία. Όπως και οι περισσότερες επισκοπές στη Ρωμαϊκή Αφρική, διαλύθηκε μετά την κατάκτηση του Μαγκρέμπ από τους μουσουλμάνους. Η Τζελφά έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk). Τον χειμώνα σημειώνονται περισσότερες βροχοπτώσεις από ότι το καλοκαίρι. Χιονοπτώσεις παρατηρούνται ενίοτε τους χειμερινούς μήνες.
Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας

Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας (ισπανικά: Estados Unidos de Colombia‎) ήταν το όνομα που υιοθετήθηκε το 1863 από το Πολιτικό Σύνταγμα της Κολομβίας του 1863 για τη Συνομοσπονδία της Γρενάδας, μετά από χρόνια εμφυλίου πολέμου. Η Κολομβία έγινε η ίδια ένα ομοσπονδιακό κράτος αποτελούμενο από εννέα κυρίαρχα κράτη. Αποτελούνταν από τα σημερινά έθνη της Κολομβίας και του Παναμά και τμήματα της Βραζιλίας . Μετά από αρκετά ακόμη χρόνια διαλείπων εμφυλίων πολέμων, αντικαταστάθηκε από την πιο συγκεντρωτική Δημοκρατία της Κολομβίας το 1886, προκάτοχο της σύγχρονης Κολομβίας.

 Ο εμφύλιος πόλεμος της περιόδου 1860-1862 οδήγησε στη διάλυση της Συνομοσπονδίας της Γρενάδας η οποία είχε υποβληθεί όλο και περισσότερο στις προσπάθειες των συντηρητικών να συγκεντρώσουν την κυριαρχία στα ομοσπονδιακά κράτη. Ο φιλελεύθερος στρατηγός Τόμας Σιπριάνο ντε Μοσκέρα νίκησε τη συντηρητική κυβέρνηση του Προέδρου Βαρθολομαίου Κάλβο το 1862 και τοποθετήθηκε ως νέος πρόεδρος. Μεγάλη δύναμη διανεμήθηκε στις πολιτείες από την κυβέρνηση της Μπογκοτά. Στις 3 Φεβρουαρίου 1863, το Κογκρέσο ενέκρινε το όνομα Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας για τη χώρα, και στις 8 Μαΐου, εκδόθηκε το Πολιτικό Σύνταγμα της Κολομβίας του 1863. Καθιερώθηκε ένα ομοσπονδιακό σύστημα με κεντρική προεδρία με διετή θητεία και χωρίς δυνατότητα άμεσης επανεκλογής. Ο πρόεδρος εκλεγόταν από τις πολιτείες. Στις 12 Μαΐου, ο Μοσκέρα επιλέχθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος. Το Φιλελεύθερο Κόμμα της Κολομβίας προσπάθησε να ιδρύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας με ένα αποκεντρωμένο σύστημα ελεύθερης αγοράς. Όπως και με προηγούμενες φιλελεύθερες προεδρίες, όπως οι δύο πρώτες θητείες του Μοσκέρα ως προέδρου, ακολουθήθηκε μια σκληρή πολιτική έναντι της Καθολικής Εκκλησίας, προς μεγάλη απογοήτευση του Συντηρητικού Κόμματος. Η γη που κατείχε η Εκκλησία κατασχέθηκε και μεταβιβάστηκε στους βιομήχανους και η επιρροή και τα δικαιώματα της Εκκλησίας είχαν περιοριστεί σοβαρά. Κατά τη διάρκεια του 1871, ο εκσυγχρονισμός και η οικονομική μεταρρύθμιση είχαν ως αποτέλεσμα το κολομβιανό πέσο να συνδεθεί με το γαλλικό φράγκο ως μέρος του διεθνούς κανόνα του χρυσού. Μετά από αρκετά χρόνια αδιάλειπτων εμφυλίων πολέμων, το 1886 το Συντηρητικό Κόμμα υπό τη διεύθυνση του Προέδρου Ραφαέλ Νούνιεζ διακήρυξε ένα νέο σύνταγμα συγκεντρωτικού χαρακτήρα που κατάργησε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας δημιουργώντας τη Δημοκρατία της Κολομβίας. Το Συντηρητικό Κόμμα απέσυρε αμέσως την Κολομβία από τον κανόνα του χρυσού και η επακόλουθη αύξηση του έντυπου νομίσματος οδήγησε σε αυξανόμενο πληθωρισμό. Ωστόσο, το νέο κράτος θα συνεχίσει να μαστίζεται από την σύγκρουση μεταξύ φιλελεύθερων και συντηρητικών φατριών, η οποία τελικά θα είχε ως αποτέλεσμα την Απόσχιση του Παναμά κατά τη διάρκεια του 1903. Οι εννέα αρχικές πολιτείες που σχημάτισαν τη συνομοσπονδία ήταν οι παρακάτω: Πολιτεία Αντιοκία , Πολιτεία Μπολίβαρ, Πολιτεία Μπογιάκα, Πολιτεία Καύκας, Πολιτεία Κουντιμάρκα, Πολιτεία Μαγκνταλένα, Πολιτεία του Παναμά, Πολιτεία Σανταντέρ και Πολιτεία Τολίμα,και οι περιοχές ήταν: Περιοχή Κακουέτα , Περιοχή Σαν Μαρτίν και Επικράτεια Νεβάδα και Μοτιλόνες .
Βερ Κόρνουολ Μπερντ

Ο Σερ Βερ Μπερντ (Sir Vere Cornwall Bird Sr., Σεντ Τζονς, 9 Δεκεμβρίου 1910 – 28 Ιουνίου 1999) υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο γιος του, Λέστερ Μπερντ. Το 1994 ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας (ΚΝΗ). Το όνομά του δόθηκε το 1985 στο διεθνές αεροδρόμιο Β. Κ. Μπερντ στην Αντίγκουα, το οποίο λεγόταν ως τότε Κούλιτζ (Coolidge).

 Υπήρξε μοναδικός σε σχέση με άλλους πολιτικούς των Δυτικών Ινδιών καθώς δεν είχε λάβει επίσημη μόρφωση αλλά ήταν απόφοιτος Δημοτικού σχολείου. Ήταν αξιωματικός στο Στρατό Σωτηρίας (Salvation Army) επί 2 χρόνια. Αποχώρησε από εκεί και ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό. Το 1943 έγινε πρόεδρος της εργατικής συνδικαλιστικής ένωσης της Αντίγκουας (ATLU) και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως το 1969. Το 1945 εξελέγη βουλευτής στο αποικιακό κοινοβούλιο και ίδρυσε αργότερα το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουας. Ως συνδικαλιστής διακρίθηκε για τους αγώνες του και για τις απεργίες των εργατών σε φυτείες ζαχαροκάλαμου. Το 1951 εισήχθη το καθολικό δικαίωμα ψήφου και στις εκλογές το κόμμα του κέρδισε όλες τις έδρες στην εθνοσυνέλευση, κάτι που επαναλήφθηκε ως το 1967. Το 1956 έγινε υπουργός εμπορίου και παραγωγής και το 1960 ορίστηκε ανώτερος υπουργός. Το 1967 η Αντίγκουα απέκτησε αυτοδιοίκηση και το Λονδίνο παρέμεινε υπεύθυνο μόνο για θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής. Το 1971 παρουσιάστηκε σχίσμα στους Εργατικούς και ο ίδιος ηττήθηκε όχι μόνο στις εκλογές αλλά απώλεσε και την έδρα του αλλά επέστρεψε στην κυβέρνηση το 1976. Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές και το 1980, με την ανεξαρτησία να είναι σημαίνον ζήτημα. Τελικά, η χώρα του έγινε ανεξάρτητη την 1η Νοεμβρίου του 1981 και ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός. Από το 1982 ως το 1984 χρημάτισε Υπουργός Οικονομικών και το 1991 υπουργός Εξωτερικών. Το 1994 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία λόγω εσωτερικών προβλημάτων στο κόμμα αλλά και για λόγους υγείας, αφήνοντας το γιο του, Λέστερ, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Επικεφαλής υπουργός 1η Ιανουαρίου 1960 ως 27 Φεβρουαρίου 1967 Πρωθυπουργός (Premier) 27 Φεβρουαρίου 1967 ως 14 Φεβρουαρίου 1971 και από 1η Φεβρουαρίου 1976 ως 1η Νοεμβρίου 1981 Πρωθυπουργός (Prime Minister) 1η Νοεμβρίου 1981 ως 9 Μαρτίου 1994 Βιογραφία στο Rulers.org Πολιτικά επιτεύγματα του Μπερντ Πολιτικά κόμματα της Αντίγκουας
Ρετζέπ Γκιουρκάν

Ο Ρετζέπ Γκιουρκάν (γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1964 στην Ύψαλα, Επαρχία Αδριανούπολης), είναι Τούρκος πολιτικός του ΡΛΚ. Ήταν προηγουμένως μέλος του Κοινοβουλίου και από τις 30 Μαρτίου 2014 είναι δήμαρχος της Αδριανούπολης.

 Τελειώνοντας το σχολείο, συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Πανεπιστήμιο Τράκια της Αδριανούπολης και το Πανεπιστήμιο Αναντολού στο Εσκισεχίρ. Έδωσε τις τελικές εξετάσεις στην Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Τμήματος Διοίκησης. Μετά τις σπουδές του, ο Γκιουρκάν έγινε δάσκαλος και διευθυντής σε μια σειρά σχολείων της χώρας, και αργότερα έγινε αντιπρόεδρος της Εθνικής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης στην Αδριανούπολη. Κατόπιν, είχε μια θέση στη Διεύθυνση Συντονισμού για το Σχεδιασμό στην Κωνσταντινούπολη, στο Σύνδεσμο για την Ανάπτυξη της Θράκης, στη διαχείριση της Τεχνολογικής Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης Techno Inc. και μέλος της Κεμαλικής Ομάδα Εργασίας για το Μέλλον και τη Σύγχρονη Ζωή στην Τουρκία. Έγινε γενικός Γραμματέας στο Πανεπιστήμιο Τράκια όταν ο Ενβέρ Ντουράν ήταν πρύτανης. Ο Γκιουρκάν εξελέγη στο τουρκικό κοινοβούλιο το 2011 αλλά παρέδωσε τη θέση του στο 2014 για να γίνει υποψήφιος στις δημαρχικές εκλογές της Αδριανούπολης. Εξελέγη δήμαρχος στις 30 Μαρτίου 2014. Αυτός συνέχισε να στηρίζει τη φιλία με την συνεργαζόμενη πόλη Λέραχ από τότε που σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Τράκια.Ο Γκιουρκάν είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου της Αδριανούπολης Σελίδα για τις δραστηριότητες μεταξύ Αδριανούπολης και Λέραχ Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου της Αδριανούπολης Σελίδα για τις δραστηριότητες μεταξύ Αδριανούπολης και Λέραχ
Γεώργιος Γιαννακόπουλος

Ο Γεώργιος Γιαννακόπουλος (1941-2010) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τις δεκαετίες 1950 ως 1970 ως αμυντικός και αμυντικός μέσος. Υπήρξε διεθνής με την εθνική νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1959. Είχε πάνω από 300 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τον Παναθηναϊκό και το Α.Ο. Αιγάλεω.

 Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1941. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αλάνες της συνοικίας και ήταν γιος του ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου, Αντώνη Γιαννακόπουλου. Ποδοσφαιριστής του ίδιου συλλόγου υπήρξε και ο μικρότερος αδερφός του, ο Γιάννης Γιαννακόπουλος. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή αλλά σκόραρε συχνά. Αγαπημένη του κίνηση ήταν η "κεφαλιά-ψαράκι". Ξεκίνησε στον Εθνικό Κουκακίου και πριν από το 1958 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε ως το 1963. Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961 και τερμάτισε τρίτη στο πρωτάθλημα. Συνέχισε την καριέρα του στον Παναθηναϊκό, όπου αγωνίστηκε ως το 1966 κατακτώντας δύο πρωταθλήματα (1964, 1965) με προπονητή το Στέφαν Μπόμπεκ, ενώ αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1965. Στον Παναθηναϊκό δεν ήταν πάντα βασικός. Έτσι το 1966 πήρε μεταγραφή για το Αιγάλεω, ως μέρος των ανταλλαγμάτων για τη μετακίνηση του Βίκτωρα Μητρόπουλου. Με τη φανέλα του Αιγάλεω αγωνίστηκε μέχρι το 1973 και ήταν μέλος της ομάδας που τερμάτισε στην τέταρτη θέση της Α' Εθνικής το 1970-71, την υψηλότερη στην ιστορία του συλλόγου. Το 1973 πήρε μεταγραφή στην ομάδα της γενέτειρας του Καλλιθέα, όπου και έκλεισε επίσημα την καριέρα του το 1976. Κατόπιν πραγματοποίησε τις τελευταίες του εμφανίσεις με τη φανέλα του Ηφαίστου Νίκαιας όπου αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα το 1979-80 και έχοντας συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους βετεράνους Σταμάτη Βουρδαμή, Στέλιο Μπέση κ.α. Υπήρξε προπονητής και μεγάλος δάσκαλος των παιδιών που στελέχωναν την Εφηβική ή την Ερασιτεχνική ομάδα του Πανιωνίου καθως και στην ερασιτεχνικη ομαδα της Καλλιθεας. Για πολλά χρόνια ήταν μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Πανιωνίου. Απεβίωσε στις 2 Αυγούστου 2010. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Πρωταθλήματα (2): 1964, 1965 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1961, 1965. http://wiki.phantis.com/index.php/Giorgos_Giannakopoulos https://web.archive.org/web/20110930082703/http://www.panionios.gr/default.asp?pid=55&la=1&artid=17601&catid=4
Παιδεία

Με τον όρο παιδεία εννοούμε ην απασχόληση με το παιδί και κυρίως την παιδαγωγική ενέργεια την οποία καταβάλλει η οικογένεια και η πολιτεία για την ανατροφή, την εκπαίδευση και τη μόρφωση του παιδιού. Ο όρος παιδεία με την ευρύτερη έννοια, προσδιορίζεται ως η γενικότερη καλλιέργεια του ανθρώπου και συνδέεται με έννοιες, όπως η «μόρφωση», η «αγωγή» και η «κουλτούρα». Η παροχή παιδείας και αγωγής στους νέους ανθρώπους δεν αποτελεί αποκλειστικό έργο του σχολείου καθώς σε αυτή τη διαδικασία συμμετέχουν κι’ άλλοι φορείς όπως η οικογένεια, το οικογενειακό περιβάλλον, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η θρησκευτική πίστη, οι νόμοι και οι κανόνες του κράτους και αργότερα ο χώρος εργασίας. Κάθε αγωγή έχει την ευθύνη που της αναλογεί στη διαμόρφωση της νέας γενιάς. Αν η παιδεία κατορθώσει να δώσει στον άνθρωπο τη δυνατότητα διαμόρφωσης μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης προσωπικότητάς τότε θα έχει πετύχει τον πρώτο της στόχο και θα έχει ήδη προλειάνει το έδαφος για τον δεύτερο, δηλαδή τη μεθοδική κοινωνικοποίηση του ατόμου.

 Στη φράση εγκύκλια παιδεία η λέξη παιδεία χρησιμοποιείται με την εξής σημασία: «Ο κύκλος των γνώσεων και των δεξιοτήτων, που πρέπει να δίνονται και να καλλιεργούνται με τη διδασκαλία και συνεπώς να αποτελούν το αντικείμενο της παιδείας». Σύμφωνα με την κοινωνιολογική προσέγγιση του όρου, "παιδεία" ορίζουμε τη μετάφραση των πολιτιστικών στοιχείων, ώστε να διασφαλίζεται η συνέχεια και η διάρκεια του συστήματος στο πολιτιστικό επίπεδο που έχει επιτευχθεί απ' την προηγούμενη γενιά και ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα παλινδρόμησης σε παλαιότερα στάδια. Η λέξη «παιδεία» είναι παράγωγο του αρχαίου ρήματος «παιδεύω» που σημαίνει διδάσκω - παιδεύω. Συνώνυμα: η λέξη παιδεία αναφέρεται στη νοητική και ψυχική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της παίδευσης (στις διάφορες βαθμίδες της). Η λέξη κουλτούρα ενσωματώνει τη δήλωση τόσο της πνευματικής καλλιέργειας όσο και του πνευματικού πολιτισμού (σε αντιδιαστολή προς τον τεχνικό / υλικό). Εκτός από την παροχή γνώσεων η παίδευση αποσκοπεί στη μόρφωση του ανθρώπου καθώς και στη διάπλασή του, δηλαδή στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και στην ανάπτυξη του ήθους του. Οι έννοιες αυτές αποδίδονται επίσης με τον όρο αγωγή. Η αγωγή, η παίδευση, η διδασκαλία είναι ειδικές και συστηματικές διαδικασίες επηρεασμού και μορφοποίησης. Πιο συγκεκριμένα η αγωγή είναι μια διαδικασία προσανατολισμού, που κατευθύνει τους ανθρώπους στο να συγκροτήσουν και να αξιολογήσουν τις εμπειρίες τους με ένα γενικά καθορισμένο τρόπο. Η παίδευση οδηγεί τους ανθρώπους στην απόκτηση γνώσεων, αξιών, δεξιοτήτων, προδιαθέσεων κτλ. Τέλος, η διδασκαλία είναι μία διαδικασία μετάδοσης, δημιουργίας συνθηκών για την απόκτηση από τους ανθρώπους συγκεκριμένων γνώσεων, για την εσωτερίκευση συγκεκριμένων αξιών, την ανάπτυξη συγκεκριμένων δεξιοτήτων, τον εθισμό σε συγκεκριμένους τρόπους δράσης / αντίδρασης κτλ. Διδασκαλία: μέσο για την επίτευξη της παίδευσης Παίδευση: μέσο για την επίτευξη της αγωγής Αγωγή: μέσο για την επίτευξη της παιδείας Χρυσός Κανόνας Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Μαρία Μπόσκου

Η Μαρία Μπόσκου (γεννήθηκε το 1963), του Σπυρίδωνα, είναι Ελληνίδα λογίστρια. Εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στην Ημαθία το 1996 για την τετραετία μέχρι το 2000. Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής στην Ημαθία.

 Γεννήθηκε στη Νάουσα και σπούδασε στο ΑΠΘ. Δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά σε σωματεία και στο Εργατικό Κέντρο της γενέτειράς της, στο οποίο ήταν αντιπρόεδρος.Έγινε μέλος της Ν.Ε. και της Επιτροπής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ.Στις εκλογές του 1996 εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με το ΚΚΕ. Δύο χρόνια νωρίτερα, στις Ευρωεκλογές του 1994, ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής.
Unstoppable Force

Unstoppable Force είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του αμερικάνικου speed metal συγκροτήματος Agent Steel, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Combat Records.

 Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα Morrisond Studios της Τάμπα τον Μάρτιο και τον Ιούνιο του 1986 με παραγωγό τον Νταν Τζόνσον. Το άλμπουμ έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές και ανέβασε ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητα του συγκροτήματος ανάμεσα στους οπαδούς του είδους, αν και οι κριτικοί ανέφεραν μία πιο μελωδική προσέγγιση στα φωνητικά του Τζον Σιρίς.Πριν την κυκλοφορία του δίσκου, οι Agent Steel δέχτηκαν προτάσεις από μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες και το Νοέμβριο του 1986 υπήρξε έντονο ενδιαφέρον από την Capitol Records για να υπογράψει το συγκρότημα, αλλά με το πέρας των διαπραγματεύσεων απέσυρε την πρόταση της.Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Γκαρσία παραιτήθηκε για να σχηματίσει τους Evildead με τον μπασίστα Μελ Σάντσεζ και το ντράμερ Τζον Ντετ, όπως και το ισπανόφωνο συγκρότημα Terror, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Hijos De Los Cometas" στο Μεξικό.Οι Σιρίς και Πρόφους μετακόμισαν στη Φλόριντα και πραγματοποίησαν μία ευρωπαϊκή περιοδεία με νέους μουσικούς, όπως ο Τζέιμς Μέρφι, ο Ρίτσαρντ Μπέιτμαν και ο Τζέι Γουέσλορντ, μόνο για τις συγκεκριμένες εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων υπήρξε και μία στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου στις 20 Ιουνίου 1987, όπου οι Agent Steel ήταν πρώτο όνομα, με τους Nuclear Assault, Atomkraft και Onslaught ως support συγκροτήματα.Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μέλη του συγκροτήματος συνελήφθησαν στην Αριζόνα κατηγορούμενοι για κακοποίηση και επίθεση σε 17χρονο μεταφορέα του εξοπλισμού τους, τον οποίο έδεσαν σε κρεβάτι και πέταξαν βεγγαλικά επάνω του. Οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε λίγο αργότερα, όταν ο Σιρίς απαίτησε από τα μέλη του σχήματος να κάνουν τατουάζ με το λογότυπο τους. Το "Unstoppable Force" υπήρξε η τελευταία κυκλοφορία πριν την επανένωση τους, το 1999, μετά την πρόταση που δέχθηκαν να εμφανιστούν στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" στη Γερμανία. Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Unstoppable Force" είχε την εξής μορφή: Τζον Σιρίς - φωνητικά Χουάν Γκαρσία - κιθάρα Μπέρνι Βερσέι - κιθάρα Μάικλ Ζάπουτιλ - μπάσο Τσακ Πρόφους - τύμπανα Unstoppable Force - Agent Steel | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Agent Steel - Unstoppable Force - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Agent Steel - Biography - Metal Storm