IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καμένσκ-Σαχτίνσκι

Το Καμένσκ-Σαχτίνσκι (ρωσικά: Ка́менск-Ша́хтинский) είναι μια πόλη στη Περιφέρεια Ροστόφ, που βρίσκεται στο Ποταμό Σεβέρσκι Ντόνετς. Ο πληθυσμός ήταν 95.296 κάτοικοι το 2010, αυξημένος από τους 75.632 κατοίκους το 2002 και τους 72.379 κατοίκους το 1989.

 Ιδρύθηκε από Κοζάκους αποίκους το 1686 και το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1927. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώνεται ως Αστικό Οκρούγκ Καμένσκ-Σαχτίνσκι, διοικητική μονάδα με ίσο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, αυτή η διοικητική μονάδα έχει επίσης καθεστώς αστικό οκρούγκ. Παλαιότερα ένα σημαντικό κέντρο εξόρυξης άνθρακα στην λεκάνη άνθρακα του ανατολικού Ντόνετς, η πόλη τώρα είναι σημαντικός παραγωγός τεχνητών ινών, μηχανημάτων εξορύξεων και γυαλιού. Η Ευρωπαϊκή διαδρομή E40 περνά από την πόλη.
Αμπούτζα

Η Αμπούτζα είναι η πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο της χώρας και ο πληθυσμός της είναι 7.937.932 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2006. Η πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του '80 και επισήμως έγινε πρωτεύουσα της Νιγηρίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1991.

 Τα σχέδια για τη μεταφορά της πρωτεύουσας της χώρας από το Λάγος υπήρχαν από αρκετά νωρίς, λόγω των εθνοτικών και θρησκευτικών διαιρέσεων αλλά και λόγω της άνθησης του πληθυσμού στο Λάγος όπου έκανε της συνθήκες διαβίωσης μη υποφερτές. Η λογική ήταν παρόμοια με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Βραζιλίας Μπραζίλια. Η θέση ορίστηκε τελικά στο κέντρο της χώρας στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και ο στόχος ήταν να προσφέρει ουδετερότητα και να διατηρεί την εθνική ενότητα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησαν τα έργα αλλά, λόγω της οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, τα αρχικά στάδια της πόλης δεν είχαν ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το σχέδιο για την Αμπούτζα έγινε από μια κοινοπραξία που αποτελείται από τρεις αμερικανικές εταιρείες. Μετά την επίσημη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Λάγος οι περισσότερες χώρες έχουν μεταφέρει τις πρεσβείες τους στην Αμπούτζα. Ιστοσελίδα για την Αμπούτζα
Ralf-Stetysz

Η Ralf-Stetysz ήταν η μάρκα μιας από τις πρώτες πολωνικές αυτοκινητοβιομηχανίες, που ξεκίνησε την λειτουργία της στη Γαλλία και μεταφέρθηκε στην Πολωνία τη δεκαετία του 1920.

 Δημιουργήθηκε το 1924, όταν ο Κόμης Στεφάν Τίσκιεβιτς, εφευρέτης και μηχανικός, ξεκίνησε μια μικρή αυτοκινητοβιομηχανία με το όνομα «Automobiles Ralf Stetysz» στη Μπουλόν-Μπιγιανκούρ κοντά στο Παρίσι. Το όνομα ήταν ένα πολωνικό αρκτικόλεξο με το όνομα "Rolniczo Automobilowo-Lotnicza Fabryka Stefana Tyszkiewicza" - "Γεωργικό-Αυτοκινηστικό-Αεροπορικό Εργοστάσιο του Στεφάν Τίσκιεβιτς"). Ο Τίσκιεβιτς σχεδίασε διάφορα πρωτότυπα, ανασχεδιάζοντας σε μεγάλο βαθμό τα σύγχρονα γαλλικά σχέδια αυτοκινήτων, αλλά καλύτερα προσαρμοσμένα για τους πολωνικούς δρόμους της τότε εποχής. Ένα ενιαίο πρωτότυπο ολοκληρώθηκε, με ενισχυμένη ανάρτηση, διαφορικό κλειδώματος και ισχυρό κινητήρα Continental. Παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αυτοκινήτου του 1926 και του 1927 στο Παρίσι, όπου έλαβε θετικές κριτικές ως ένα καλό «αποικιακό αυτοκίνητο». Το πρωτότυπο αποδείχθηκε ενδιαφέρον και το 1927 ο Τίσκιεβιτς μπόρεσε να εξασφαλίσει συνεργασία με την εταιρεία Κ. Rudzki i S-ka με έδρα τη Βαρσοβία για να ξεκινήσει την μαζική παραγωγή υπό την επωνυμία Stetysz. Η εταιρεία παρήγαγε όλα τα μηχανικά μέρη και συναρμολόγησε τα οχήματα, ενώ το αμάξωμα κατασκευαζόταν από την Plage i Laśkiewicz της αεροναυτικής εταιρείας Lublin. Τελικά, η Ralf-Stetysz κυκλοφόρησε δύο μοντέλα για το 1929, με διαφορετικό κινητήρα, και τα δύο διαθέσιμα σε διάφορες εκδοχές αμαξώματος: Stetysz TA, με έναν τετρακύλινδρο κινητήρα Continental με όγκο 1.500 κυβικών εκατοστών. Stetysz TC, με έναν εξακύλινδρο κινητήρα Continental με όγκο 2.760 κυβικών εκατοστών.Η αρχική παρτίδα των 200 αυτοκινήτων των δύο μοντέλων αποδείχτηκε ανθεκτική και οι πωλήσεις τους φάνηκαν πολλά υποσχόμενες. Τα αυτοκίνητα παρουσιάστηκαν στη Διεθνή Έκθεση του Πόζναν και διατέθηκαν στο εμπόριο ως «το πρώτο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε στην Πολωνία» και ως ένα όχημα «ιδανικό για κακούς δρόμους». Το αυτοκίνητο συμμετείχε σε πολυάριθμα ράλλυ, μεταξύ των οποίων και το Ράλι του Μόντε Κάρλο το 1929, όπου ξεκίνησε πολύ καλά, φτάνοντας πρώτο στο Παρίσι. Ωστόσο, κοντά στη Λυών, ο συνοδηγός αρρώστησε και έπρεπε να γίνει εισαχθεί στο νοσοκομείο, κάτι που κόστισε τόσο πολύ χρόνο ώστε το αυτοκίνητο υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από τον αγώνα. Στις 11 Φεβρουαρίου 1929, το εργοστάσιο Stetysz της Βαρσοβίας κάηκε εντελώς από πυρκαγιά, μαζί με ορισμένα ήδη ολοκληρωμένα οχήματα που αναμενόταν η παράδοση τους. Ο Τίσκιεβιτς ήθελε να ανοικοδομήσει το εργοστάσιο, αλλά η κίνηση εμποδίστηκε από τους μετόχους της K. Rudzki & S-ka, μια εταιρεία που ειδικεύεται κυρίως στην κατασκευή γεφυρών. Τελικά, ο Στεφάν Τίσκιεβιτς παραιτήθηκε από τον εαυτό του για να διακόψει τη δική του μάρκα και επικεντρώθηκε στην εισαγωγή και παραγωγή, με άδεια, των μοντέλων της Fiat και της Mercedes-Benz. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k605534p.texte Report on the car in the Paris daily, 'Le Petit Parisien'. «Automobilia». Toutes les voitures françaises 1927 (salon [Paris, Oct] 1926). Paris: Histoire & collections. Nr. 78s: Page 57. 2006.
Ο Άλλος Άνθρωπος

"Ο άλλος άνθρωπος" είναι η πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης που ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος στην Αθήνα το 2011. Μέσω της "κοινωνικής κουζίνας" η ομάδα "Ο άλλος άνθρωπος" μαγειρεύει φαγητό σε δημόσιους χώρους εξυπηρετώντας καθημερινά τις ανάγκες 3.000 Αθηναίων. Η δράση έχει πλέον επεκταθεί και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και έχει στηριχτεί από παρόμοιες ομάδες του εξωτερικού. Από το 2015 λειτουργεί χώρος 230 τ.μ. στο Μεταξουργείο ως αποθήκη για τρόφιμα και Κέντρο Ημέρας.

 Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος ήταν στέλεχος πολυεθνικής εταιρίας με προϋπηρεσία 25 ετών στο χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ. Το Σεπτέμβριο του 2009 απολύθηκε από τη δουλειά του σε ηλικία 47 ετών και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο πατρικό του. Μετά από 2 χρόνια ανεπιτυχούς αναζήτησης εργασίας το Δεκέμβριο του 2011, παρατηρώντας δυο παιδιά να μαλώνουν για λαχανικά στον κάδο απορριμμάτων της λαϊκής αγοράς, αποφάσισε να αναλάβει δράση. Έφτιαξε δέκα τόστ και πήγε στη λαϊκή αγορά για να τα μοιράσει σε ανθρώπους που έψαχναν για τροφή στα σκουπίδια. Ο κόσμος στην αρχή δεν ανταποκρίθηκε, μέχρι που άρχισε ο ίδιος να τρώει ένα από τα τοστ. Μετά από αυτό οι άνθρωποι άρχισαν να ξεπερνούν τις αναστολές τους και πλησίασαν να πάρουν τοστ και να τα φάνε μαζί με τον Κωνσταντίνο. Στη συνέχεια πήγε στη λαϊκή και έκανε όπως λέει ο ίδιος αυτό που σπούδασε (μάρκετινγκ): ζητούσε από τους πωλητές να συνεισφέρουν πρώτη ύλη από τον πάγκο τους και άρχισε να μαγειρεύει στο δρόμο και να τρώει μαζί με τον κόσμο. Με τον τρόπο αυτό ξεκίνησε η ιδέα της "κοινωνικής κουζίνας": ο κ. Πολυχρονόπουλος διαχωρίζει το έργο του από τη φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη δηλώνοντας ότι για να δεχτεί μια προσφορά πρέπει εκείνος που θέλει να κάνει τη δωρεά να συμμετάσχει στη δράση, τρώγοντας από το ίδιο καζάνι με όλους. Συχνά τα Διαδικτυακά ΜΜΕ τον βοηθούν κοινοποιώντας την έκκληση που απευθύνει στον κόσμο από το ιστολόγιό του για συνεισφορά βασικών ειδών. Το 2015 ο Κων/νος Πολυχρονόπουλος ανακηρύχτηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο "Ευρωπαίος Πολίτης της Χρονιάς", όμως αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο δηλώνοντας ότι θα δεχόταν βραβείο από την Ευρώπη της αληλλεγγύης και του πολιτισμού αλλά όχι από την Ευρώπη του κανιβαλισμού. Το 2013 βραβεύτηκε για την προσφορά του από τον τηλεοπτικό σταθμό Αντέννα μέσω της εκπομπής του Σάκη Ρουβά "Ήρωες ανάμεσά μας". Το "σπίτι του Άλλου Ανθρώπου" βρίσκεται στην οδό M Αλεξάνδρου 122 και Αρτεμισίου 28 στο Μεταξουργείο. Εκτός από αποθήκη, ο χώρος είναι ανοικτός για όποιον έχει ανάγκη να κάνει μπάνιο, να πάρει το πρωινό του ή να πιεί έναν καφέ. Προσφέρεται επίσης για πρόβες στην Θεατρική ομάδα Ο Άλλος Άνθρωπος (ΑΑ) και ενισχυτική διδασκαλία σε μαθητές με τη βοήθεια εθελοντών εκπαιδευτικών. Εθελοντισμός το ιστολόγιο του Άλλου Ανθρώπου Facebook, Ο Αλλος Ανθρωπος Κοινωνικη Κουζινα Δωρεαν Φαγητο Για Ολους Αρχική | Ο Άλλος Άνθρωπος ο άλλος άνθρωπος
Ακούγοντας τη σιωπή (ταινία)

Ακούγοντας τη σιωπή (Ρωσικά: Слушая тишину) είναι ρωσική ταινία του 2006, (που κυκλοφόρησε το 2007), στο είδος μελόδραμα. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ντμίτρι Μαριάνοφ και η Αλίνα Σεργκέεβα.

 Μια νεαρή γυναίκα η Νάστια, φτάνει στη Μόσχα για σπουδές στο Ωδείο και σκέφτεται ότι η αδελφή της, Άλια θα την βοηθήσει να βρει ένα μέρος να μείνει. Η αδελφή της, όμως, μπορεί να της προσφέρει μόνο τη στέγη του νοσοκομείου, όπου ο γιος της είναι σε αναμονή για μεταμόσχευση νεφρού. Εν τω μεταξύ, η μόνη πηγή χρημάτων για αυτούς είναι μια πλούσια οικογένεια, πιο συγκεκριμένα ο Ντμίτρι, ο οποίος είναι ένας πλούσιος επιχειρηματίας, για τον οποίους έχει εργαστεί η Άλια ως καθαρίστρια. Στη συνέχεια έρχεται ένα ειδύλλιο μεταξύ της Νάστια και του Ντμίτρι. Ντμίτρι Μαριάνοφ - Ντμίτρι Αλίνα Σεργκέεβα - Νάστια Μαρία Ζβονάριοβα - Άλια Σεργκέι Γιούκσεβιτς - Ίγκορ Ία Σάββινα - Αλτάγεβα Βίκτωρ Ράκοφ - Ρόμπερτ Γελένα Τσάγκινα - Ινέσα Αρνόλντοβα Αλεξάντρ Λίρτσικοφ - http://www.kinopoisk.ru/film/280546/ Ακούγοντας τη σιωπή στην IMDb
Ξενία Πλαταμώνα

Το «Ξενία» Πλαταμώνα αποτελούσε τουριστική μονάδα υπό την εποπτεία του Ε.Ο.Τ της οποίας η κατασκευή στόχευε στην ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών της ευρύτερης περιοχής της Πιερίας. Η μονάδα σχεδιάστηκε από τον Φίλιππο Βώκου ενώ συνεργασία έγινε και με έναν από τους κύριους αρχιτέκτονες του Τουριστικού Προγράμματος «Ξενία» του Ε.Ο.Τ και προέβλεπε την κατασκευή τουριστικής υποδομής με 16 κλίνες και την λειτουργία της ως οδικός σταθμός επί της παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Λάρισας.Το ξενοδοχείο κατασκευάστηκε και ξεκίνησε την λειτουργία του το 1961 και διατηρήθηκε υπό κρατική λειτουργία για αρκετά χρόνια όπου και έκλεισε την δεκαετία του 1980.

 Η μονάδα τοποθετείται ανάμεσα στην θάλασσα και στο βουνό του Ολύμπου σε πανοραμικό άνοιγμα παραπλεύρως της παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Λάρισας με άμεση επαφή στο Κάστρο του Πλαταμώνα. Το οικόπεδο όπου κατασκευάστηκε η μονάδα είναι μικρής έκτασης με χαμηλή βλάστηση γεγονός το οποίο μαρτυρά τον σχεδιασμό του ως περιορισμένης δυναμικής οδικό σταθμό για εφοδιασμό και στέγαση των ταξιδιωτών και των τουριστών της ευρύτερης περιοχής. Για τον λόγο ό,τι η συγκεκριμένη τουριστική υποδομή ανταποκρίνεται σε περαστικούς ταξιδιώτες και σε τοπικούς παράγοντες, η δυναμικότητά της περιορίστηκε σε μόλις τέσσερα δωμάτια των οποίων η διάταξη δεν είναι η συνηθισμένη που ακολουθείται στις υπόλοιπες υποδομές του προγράμματος. Όπως και τα υπόλοιπα «Ξενία» ο κύριος κτηριακός όγκος αποτελείται εξίσου από ένα υπερυψωμένο υπόστεγο όπου στεγάζει το εστιατόριο και την υποδοχή της μονάδας ενώ το σύνολο της υποδομής έχει κατασκευαστεί από λιθόχτιστο τοίχο ο οποίος σε πολλά σημεία χωρίζεται από λευκές πλάκες.
Έσω ους

Το έσω ους είναι υπεύθυνο για την ακοή και την ισορροπία. Αποτελείται από τον υμενώδη και τον οστέινο λαβύρινθο. Ο υμενώδης λαβύρινθος αποτελείται από ένα πολύπλοκο σύστημα καναλιών που περιβάλλονται από τον οστέινο λαβύρινθο. Το όλο σύστημα βρίσκεται μέσα στο λιθοειδές οστό, τμήμα του κροταφικού οστού.

 Ο οστέινος λαβύρινθος περιβάλλει και προστατεύει αυτές τις δομές. Έχει παρόμοιο σχήμα με τον υμενώδη λαβύρινθο εκτός από τη θέση του σφαιρικού και ελλειπτικού κυστιδίου, που περικλείονται από την οστέινη αίθουσα. Στα έσω τοίχωμα της αίθουσας αντιστοιχεί ο πυθμένας του έσω ακουστικού πόρου, ενώ το έξω τοίχωμα αντιστοιχεί στο έσω τοίχωμα του κοίλου του τυμπάνου. Πάνω στο έξω τοίχωμα της οστέινης αίθουσας υπάρχουν δυο οπές, η ωοειδής θυρίδα προς τα άνω και η στρογγυλή θυρίδα προς τα κάτω, που αποφράσσονται από τη βάση του αναβολέα και μια μεμβράνη, τον δευτερεύοντα τυμπανικό υμένα. Ο υμενώδης λαβύρινθος περιέχει υγρό, την ενδολέμφο, η οποία είναι πλούσια σε κάλιο και φτωχή σε νάτριο. Ο ενδολεμφικός χώρος συγκοινωνεί μέσω του υδραγωγού της αίθουσας με τον ενδολεμφικό θύλακα που κατασκηνώνει στον υποσκληρίδιο χώρο. Μεταξύ του οστέινου και του υμενώδους λαβυρίνθου καταλείπεται ο περιλεμφικός χώρος τον οποίο καταλαμβάνει η περίλεμφος. Η περίλεμφος είναι πλούσια σε νάτριο και φτωχή σε κάλιο, σύσταση που μοιάζει περισσότερο στο ΕΝΥ. Αν και φαίνεται να υπάρχει κάποια επικοινωνία περίλεμφου-ΕΝΥ μέσω του υδραγωγού του κοχλία, δεν έχει ξεκαθαριστεί αν η περίλεμφος προέρχεται εξολοκλήρου από το ΕΝΥ.
Βίλλα Παρίζιο

Η Βίλλα Παρίζιο (αγγλικά: Villa Parisio‎) είναι έπαυλη στη Λίτζα της Μάλτας. Χτίστηκε τον 16ο αιώνα από την οικογένεια Μουσκάτι και τελικά πέρασε στα χέρια των οικογενειών Παρίζιο Μουσκάτι, ντε Πίρο και Στρίκλαντ. Αυτή τη στιγμή είναι η έδρα του Ιδρύματος Στρικλαντ (Strickland), και επίσης το σπίτι του Ρόμπερτ Χόρνιολντ-Στρίκλαντ και της οικογένειάς του. Η Μέιμπελ Στρίκλαντ αγόρασε τη Βίλα Παρίζιο το 1943. Ενώ ίδρυσε το Ίδρυμα Στρίκλαντ για την ίδια και τους κληρονόμους της, άφησε επίσης μια ρήτρα ότι η έδρα του Ιδρύματός της θα μπορούσε να μεταφερθεί σε οποιοδήποτε άλλο μέρος στη Μάλτα.

 Η Βίλα Παρίζιο πιστεύεται ότι χτίστηκε κατά τον 16ο αιώνα ως θερινή κατοικία της οικογένειας Μουσκάτι. Η πρώτη αναφορά στο κτίριο χρονολογείται από το 1567. Το 1797, κληρονομήθηκε από τον Πάολο Παρίζιο Μουσκάτι και μεταβιβάστηκε στη σύζυγό του Αντονία Μουσκάτι Ζάρα μετά το θάνατό του το 1841. Η βίλα αγοράστηκε από την Λαίδη Μάργκαρετ Στρίκλαντ, σύζυγο του Λόρδου Στρίκλαντ το 1938.Στη συνέχεια, η βίλα αγοράστηκε το 1943 από τη Μέιμπελ Στρίκλαντ, η οποία έζησε εκεί μέχρι το θάνατό της το 1988. Είναι τώρα η έδρα του Ιδρύματος Στρίκλαντ (αγγλικά: Strickland Foundation‎), ένα ίδρυμα που ιδρύθηκε από τη Μέιμπελ το 1979. Η Μέιμπελ ίδρυσε την ημερήσια εφημερίδα Times of Malta (η οποία αποτελεί την παλαιότερη καθημερινή εφημερίδα που εξακολουθεί να κυκλοφορεί ως σήμερα στη Μάλτα) με τον πατέρα της, Λόρδο Στρίκλαντ, το 1935.Η ιδιοκτησία της βίλας αμφισβητείται επί του παρόντος μεταξύ του The Strickland Foundation και του Ρόμπερτ Χόρνιολντ-Στρίκλαντ, του μοναδικού κληρονόμου της Μέιμπελ Στρίκλαντ. Η βίλα έχει τους δικούς της κήπους, οι οποίοι περιέχουν έναν αριθμό πορτοκαλιών και ελαιόδεντρων.Το 2012, σύμφωνα με την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Gozo News, «Για να συμβαδίσει με την παράδοση των Χριστουγέννων, o Ανώτατος Επίτροπος της Μάλτας στο Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε ένα κουτί με πορτοκάλια της Μάλτας ως χριστουγεννιάτικο δώρο στην Αυτού Μεγαλειότης στο Ανάκτορο του Μπάκιγχαμ. Φέτος, έξι δωδεκάδες πορτοκάλια, τα οποία προέρχονταν από τους κήπους της πρώην κατοικίας στη Λίτζα «Βίλα Παρίζιο» της Μέιμπελ Στρίκλαντ, παρουσιάστηκαν σε ένα χειροποίητο ξύλινο κιβώτιο που φτιάχτηκε σκόπιμα στη Μάλτα για αυτή την περίσταση.». Παλάτσο Παρίζιο (Βαλέτα)
Εθνική Ανδόρρας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ανδόρρας αντιπροσωπεύει την Ανδόρρα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ανδόρρας (Federació Andorrana de Basquetbol).

 Η Ομοσπονδία της Ανδόρρας αποτελεί ένα από τα πιο πρόσφατα μέλη της FIBA, καθώς η ένταξή της σε αυτή έλαβε χώρα το 1988.Η γυναικεία εθνική ομάδα μετρά συμμετοχές μόνο στο κατώτερο τη τάξει πρωτάθλημα ευρωπαϊκής εμβέλειας, γνωστό ως «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA». Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ανδόρρας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Πορεία σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ανδόρρας σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης: Εθνική Ανδόρρας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Andorra, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federació Andorrana de Basquetbol, επίσημος ιστότοπος. (Καταλανικά)
Txoria txori

Το Txoria Txori είναι ποίημα γραμμένο στα βάσκικα από τον Γιοτσεάν Άρτσε και μελοποιημένο (στο μουσικό είδος της φολκ) από τον Μικέλ Λαμπόα, μέλος του συγκροτήματος Ez Dok Amairu. Ο Μικέλ Λαμπόα γνώριζε τον Γιοτσεάν Άρτσε από την μεταξύ τους συνεργασία για την παραγωγή τραγουδιών όπως το Zilbor-hesteak (ο ομφάλιος λώρος στα ελληνικά) για παράδειγμα, ωστόσο δεν τον γνώριζε με την ιδιότητά του ως ποιητή. Το 1968, είχε βγει να δειπνήσει ένα βράδυ με την σύζυγό του σε ένα εστιατόριο του Σαν Σεμπαστιάν. Το ποίημα Txoria Txori του Γιοτσεάν Άρτσε (ο οποίος ήταν, τότε, ηλικίας περίπου 25 ετών), το οποίο δεν είχε εκδοθεί ακόμη, ήταν τυποποιημένο στις σερβιέτες του εστιατορίου. Αποτελούσε μία μορφή αντίστασης ενάντια στην απαγόρευση που είχε γίνει από το καθεστώς του Φρανθίσκο Φράνκο στην χρήση της βασκικής γλώσσας. Η σύζυγός του του το διάβασε, σχολιάζοντας ότι επρόκειτο για ένα πολύ όμορφο ποίημα. Εκείνος το διάβασε με την σειρά του, προκαλώντας του, επίσης, θετική εντύπωση. Όταν επέστρεψαν στην οικία τους, ο ίδιος το μελοποίησε σε σύντομο διάστημα. Ο Μικέλ Λαμπόα παρουσίασε για πρώτη φορά το τραγούδι στο Θέατρο Αστόρια του Σαν Σεμπαστιάν.

 Το πουλί χρησιμοποιείται σε αυτή την περίπτωση ως σύμβολο της ελευθερίας και οι στίχοι αναφέρονται στο δίλημμα που υφίσταται όταν ένα άτομο επιθυμεί να κάνει δικό του ένα κοντινό του πρόσωπο: είτε να το αιχμαλωτίσει και να το έχει όπως ένα πουλί σε αιχμαλωσία, είτε να το αγαπήσει όπως είναι, και τότε, εφόσον επιθυμεί να φύγει, τότε, να το αφήσει να φύγει. Το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο γράφηκε το κατέστησε, άθελά του, ως ένα protest song. Το τραγούδι είναι εύκολο στην απαγγελία και την αποστήθιση, με την ρυθμική του δομή να είναι αργή και επαναλαμβανόμενη. Από τις πρώτες του, κιόλας, ερμηνείες θεωρήθηκε ως ένα παραδοσιακό τραγούδι. Λαϊκά, το τραγούδι έλαβε την νέα ονομασία Hegoak (τα φτερά), την πρώτη λέξη του ποιήματος, ενώ είναι επίσης γνωστό και με την ονομασία Neria izango zen, λόγω μίας από τις φράσεις που το αποτελούν, στην διαμορφωμένη εκδοχή του για χορωδία. Το τραγούδι συχνά συνοδεύεται από κιθάρα, ενώ μπορεί να τραγουδηθεί και υπό την μορφή a capella. Πρόκειται για τραγούδι με έντονο συναισθηματισμό, ωστόσο η ανάγνωση της μετάφρασής του το καθιστά πολύ πιο μελαγχολικό. Το τραγούδι είναι χωρισμένο σε τρεις στροφές: δύο από τις στροφές του έχουν 2 στίχους, ενώ η πρώτη έχει τρεις. Το lallallalllalllalal επαναλαμβάνεται αρκετές φορές. Οι στίχοι είναι σταυρωτοί. Σημειώνεται, ότι, μεταξύ άλλων, το τραγούδι αυτό ερμήνευσε και η Τζόαν Μπάες. Hegoak από το Le Hall de la Chanson Στίχοι και συγχορδίες
Στρουθιονόμορφα

Τα στρουθιονόμορφα (επιστημονική-λατινική ονομασία Struthioniformes), είναι τάξη πτηνών, που έχει μόνο μία οικογένεια μη εξαφανισμένων πουλιών, τις στρουθιονίδες, η οποία περιλαμβάνει τη στρουθοκάμηλο. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη μεγάλη τάξη στρουθιόμορφα, που περιλαμβάνει χιλιάδες σύγχρονα είδη. Αρκετές άλλες οικογένειες στρουθιονόμορφων ωστόσο είναι γνωστές, που περιλαμβάνουν μόνο εξαφανισμένα σήμερα πουλιά, τα οποία ζούσαν σε όλο το Βόρειο Ημισφαίριο της Γης, από τις αρχές του Ηώκαινου μέχρι τις αρχές του Πλειόκαινου. Κανένα από τα πουλιά αυτά δεν μπορούσε να πετάξει.

 Σύμφωνα με τους Mayr και Zelenkov (2021), όλα τα στρουθιονόμορφα ξεχωρίζουν από τα εξής κοινά μεταξύ τους χαρακτηριστικά: «ένα πολύ μακρύ και στενό ταρσομετατάρσιο, με κοντά trochleae για το δεύτερο και το τέταρτο δάκτυλο του ποδιού, ένα εξογκωμα δίπλα στο pons supratendineus στο άπω άκρο του τιβιόταρσου, καθώς και βραχύτερες φάλαγγες του τέταρτου δακτύλου, εκτός από την εγγύτερη». Πιστεύεται ότι όλα τα γνωστά είδη της ομάδας ήταν ανίκανα να πετάξουν. Τα στρουθιονόμορφα είχαν ευρεία γεωγραφική κατανομή στο Βόρειο Ημισφαίριο της Γης κατά τη διάρκεια της Ηώκαινης υποπεριόδου: η οικογένειά τους Paleotididae ζούσε στην Ευρώπη, η Geranoididae στη Βόρεια Αμερική, ενώ οι Eogruidae και Ergilornithidae στην Ασία. Η τελευταία οικογένεια επεβίωσε στην Ασία μέχρι τις αρχές της Πλειόκαινης υποπεριόδου. Η επιζώσα οικογένεια στρουθιονίδες (Struthionidae) είναι αδελφή ομάδα της οικογένειας Ergilornithidae και πιθανώς γεννήθηκε στην Ασία. Ωστόσο οι στρουθοκάμηλοι πρωτοεμφανίσθηκαν στην Αφική κατά την πρώιμη Μειόκαινο, πριν από περίπου 21 εκατομμύρια έτη, προτού διασπαρούν στην Ευρασία κατά την ύστερη Μειόκαινο, αρχίζοντας πριν από περίπου 12 εκατομμύρια έτη. Κατά τους Mayr και Zelenkov (2021) τα στρουθιονόμορφα ταξινομούνται ως εξής: Palaeotididae (Ευρώπη) Palaeotis Galligeranoides Geranoididae (Βόρεια Αμερική) Ανώνυμος κλάδος Eogruidae, με μοναδικό γένος το: Eogrus (Ασία) Sonogrus (Ασία) Ανώνυμος κλάδος Proergilornis (Μογγολία) Ανώνυμος κλάδος Ergilornithidae (Ασία) Struthionidae (Αφρική και Ευρασία)
Φωσφολάνιο

Το φωσφολάνιο (αγγλικά phospholane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με μοριακό τύπο C4H9P. Είναι μια ετεροκυκλική φωσφίνη. Το μόριό του αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο φωσφόρου, στα οποία συνδέονται, επίσης, συνολικά εννέα (9) άτομα υδρογόνου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος φωσφολάνιο μπορεί, επίσης, να αναφέρεται (γενικότερα) σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, αρκεί να περιέχουν έναν (τουλάχιστον) φωσφολανικό δακτύλιο, δηλαδή πενταμελή δακτύλιο με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, ένα (1) άτομο φωσφόρου και κανένα διπλό δεσμό.

 Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις «Παρατηρητής», Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά», Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Δαρτός μυς

Ο δαρτός μυς είναι μια ινώδης μεμβράνη συνδετικού ιστού, η οποία επενδύει το όσχεο, την ακροποσθία και τα σηραγγώδη σώματα του πέους. Το εσωτερικό περίβλημα δαρτού μυός στο πέος που εντοπίζεται κάτω από την πόσθη είναι γνωστό και ως περιτονία. Το χαρακτηριστικό του δαρτού μυός είναι η αντανακλαστική αντίδραση στα εξωτερικά ερεθίσματα που προκαλεί τη συστολή ή τη διαστολή του δέρματος του οσχέου και της ακροποσθίας.

 Ο δαρτός μυς της ακροποσθίας κρατά την κεφαλή του πέους συνεχώς καλυμμένη από το δέρμα. Κατά την παιδική ηλικία δημιουργεί ένα στενό στόμιο στην άκρη του πέους που επιτρέπει την έξοδο των ούρων και κρατά ξένα σώματα μακριά από τη βάλανο. Όταν τα γεννητικά όργανα ωριμάζουν στην εφηβεία, οι ελαστικές ίνες στην περιοχή αυξάνονται επιτρέποντας την ελεύθερη κίνηση της ακροποσθίας πάνω στη βάλανο. Ο δαρτός μυς του οσχέου αποτελείται από λείο μυϊκό ιστό και συμβάλλει στη ρύθμιση της θερμοκρασίας των όρχεων για την πραγματοποίηση της σπερματογένεσης. Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία παίζει ο κρεμαστήρας μυς, ο οποίος ρυθμίζει την απόσταση των όρχεων από το σώμα. Η κίνηση του δαρτού μυός μέσω της διαστολής και της συστολής του προσδίδει αντίστοιχα χαλαρή ή ζαρωμένη όψη στον οσχεϊκό σάκο. Η συστολή του δέρματος του οσχέου, μαζί με την ανύψωση των όρχεων από τον κρεμαστήρα μυ, φέρνει τους όρχεις κοντά στο σώμα και σταματά την απώλεια θερμότητας. Αντίθετα, η χαλάρωση του σάκου απομακρύνει τους όρχεις από το σώμα διατηρώντας τους σε χαμηλότερη θερμοκρασία. Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα Κρεμαστήρας μυς Όρχεις
Επαρχία Χάσκοβο

Η επαρχία Χάσκοβο (βουλγαρικά: Област Хасково) είναι μία από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας. Η επαρχία του Χάσκοβο έχει έκταση 5470 τετ.χλμ. και πληθυσμό 246.238 κατοίκους. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι Χάσκοβο.

 Η επαρχία Χάσκοβο καταλαμβάνει το μέρος της Θρακικής πεδιάδας κατά μήκος του Έβρου. Συνορεύει με την επαρχίες Στάρα Ζαγόρα, Γιάμπολ, Κίρτζαλι και Φιλιππούπολης. Στο νότο συνορεύει με την Ελλάδα και Τουρκία. Η επαρχία διαιρείται σε 11 δήμους: Δήμος Ντιμίτροβγκραντ Δήμος Ιβαΐλοβγκραντ Δήμος Χαρμανλί Δήμος Χάσκοβο Δήμος Λιούμπιμετς Δήμος Μαντζάροβο Δήμος Μινεράλνι-Μπάνι Δήμος Σιμεόνοβγκραντ Δήμος Σταμπόλοβο Δήμος Σβίλενγκραντ Δήμος Τοπολοβγκράντ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Haskovo Province στο Wikimedia Commons
Μπομπ Λάφμαν

Ο Μπομπ Λάφμαν (Bob Loughman Weibur) (γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1961) είναι πολιτικός του Βανουάτου και πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Βανουάτου από τις 20 Απριλίου 2020 έως τις 4 Νοεμβρίου 2022.

 Μέλος του Vanua'aku Pati, εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο ως βουλευτής της Τάννα στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 6 Ιουλίου 2004. Επανεκλέχθηκε το 2008 και το 2012. Τον Μάρτιο του 2013, έπειτα από αλλαγή στην κυβέρνηση, ο νέος πρωθυπουργός Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ τον διόρισε υπουργό Παιδείας. Όπως και άλλα μέλη του Vanua'aku Pati, αποχώρησε από την κυβέρνηση στις 15 Μαΐου 2014 για να βοηθήσει στην ανατροπή της κυβέρνησης του Καρκάσις. Ο νέος πρωθυπουργός Τζο Νάτουμαν διατήρησε τον Λάφμαν στη θέση του ως υπουργός Παιδείας. Έχασε το αξίωμά του στις 11 Ιουνίου 2015, όταν η κυβέρνηση Νάτουμαν εκδιώχθηκε με πρόταση μομφής. Στις 20 Απριλίου 2020 ο Λάφμαν ανέλαβε πρωθυπουργός του Βανουάτου και παρέμεινε στη θέση έως τις 4 Νοεμβρίου 2022.
Πανεπιστήμιο της Εγγύς Ανατολής

Το Πανεπιστήμιο της Εγγύς Ανατολής (αγγλικά: Near East University, τουρκικά:Yakın Doğu Üniversitesi) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο με έδρα την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Ιδρύθηκε στη Βόρεια Λευκωσία το 1988 από τον Σουάτ Γκιουνσέλ, τουρκοκυπριακής καταγωγής ο οποίος και παραμένει αποκλειστικός ιδιοκτήτης του. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο υιός του, Ιρφάν Γκιουνσέλ. Το Πανεπιστήμιο Νήαρ Ηστ διαθέτει 16 σχολές και 98 τμήματα, 4 επαγγελματικές σχολές, 2 λύκεια και 4 μεταπτυχιακά προγράμματα που προσφέρουν προγράμματα σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Με περισσότερους από 25,000 φοιτητές, είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Βόρεια Κύπρο.

 Το Πανεπιστήμιο Νήαρ Ηστ ιδρύθηκε από τον Günsel το 1988. Ξεκίνησε την λειτουργία των ανώτατων σπουδών με δυο σχολές και συνεπώς ίδρυσε 14 ακόμα σχολές, τέσσερις μεταπτυχιακές σχολές και 15 ερευνητικά κέντρα. Η Ιατρική Σχολή ιδρύθηκε το 2008. Όλες οι εγκαταστάσεις και οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί του πανεπιστημίου βρίσκονται στην πανεπιστημιούπολη, μαζί με το Κολέγιο Νήαρ Ηστ (δευτεροβάθμια εκπαίδευση), το δημοτικό σχολείο Νήαρ Ηστ και τον παιδικό σταθμό Νήαρ Ηστ. Η πανεπιστημιούπολη απέχει λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Λευκωσίας και είναι προσβάσιμη από την Λεωφόρο Νήαρ Ηστ. Η μετάβαση από την πανεπιστημιούπολη έως την πόλη πραγματοποιείται μέσω της αστικής συγκοινωνίας και περνάει μέσα από την πόλη.Η πανεπιστημιούπολη φιλοξενεί το Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ατατούρκ, τον μεγαλύτερο χώρο στην Βόρεια Λευκωσία, με μια μεγάλη αίθουσα που έχει χωρητικότητα 700 άτομα και καλύπτει μια έκταση 163.85 τετρ. μέτρων. Το Κέντρο φιλοξενεί πολλά συνέδρια, συναυλίες, χορευτικά σόου και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως το ετήσιο διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Κύπρου. Φιλοξενεί επίσης τέσσερεις, μικρότερες αίθουσες. Η πανεπιστημιούπολη περιλαμβάνει επιπλέον τρία μεγάλα αμφιθέατρα, μικρά αμφιθέατρα που βρίσκονται στην ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη και τρία μουσεία : το Μουσείο Επικοινωνιών, το Μουσείο Τέχνης και το Μουσείο Κλασικών Αυτοκινήτων. Το Μουσείο Κλασικών Αυτοκινήτων στο Πανεπιστήμιο Νήαρ Ηστ ιδρύθηκε το 2007 και έχει πάνω από 140 οχήματα. Μια εφαρμογή για κινητά είναι διαθέσιμη τόσο στα αγγλικά όσο και στα τουρκικά για τους επισκέπτες προκειμένου να μάθουν τα χαρακτηριστικά των εκθεσιακών αυτοκινήτων. Το πανεπιστήμιο έχει 16 σχολές και 90 τμήματα. Ακολουθεί η λίστα με τις σχολές : Παιδαγωγική Σχολή Ατατούρκ Αρχιτεκτονική Σχολή Σχολή Τεχνών και Επιστημών Σχολή Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Οδοντιατρική Σχολή Θεολογική Σχολή Σχολή Οικονομικών και Διοικητικών Επιστημών Σχολή Μηχανικών Σχολή Καλών Τεχνών και Σχεδίου Ιατρική Σχολή Νομική Σχολή Σχολή Ναυτιλιακών Σπουδών Φαρμακευτική Σχολή Κτηνιατρική Σχολή Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών Το 2016-17 τα ετήσια δίδακτρα για την ιατρική και την οδοντιατρική σχολή ανέρχονταν στα €12,500 ενώ για τα υπόλοιπα τμήματα ανερχόταν στα €5,600, με επιπλέον €105 για την εγγραφή, €200 για τις ετήσιες κοινωνικές εκδηλώσεις και €50 για την ασφάλεια υγείας. Επίσημος ιστότοπος Museum of Classical and Sports Cars of Near East University, English version
Μη χαμηλώνεις το βλέμμα

Το Μη χαμηλώνεις το βλέμμα (πρωτότυπος τίτλος: Werk ohne Autor, διεθνής τίτλος: Never Look Away) είναι γερμανική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ.

 Τομ Σίλινγκ ως Κουρτ Μπάρνερτ Σεμπάστιαν Κοχ ως καθηγητής Καρλ Ζέεμπαντ Πόλα Μπέερ ως Έλι Ζέεμπαντ Σάσκια Ρόζενταλ ως Ελίζαμπεθ Μέι Όλιβερ Μαζούτσι ως καθηγητής Αντόνιους φαν Φέρτεν Ίνα Βάισε ως Μάρτα Ζέεμπαντ Ράινερ Μποκ ως Δρ. Μπούργκχαρτ Κρολ Χάνο Κόφλερ ως Γκίντερ Πρόισερ Γιοχάνα Γκάστντορφ ως Μαλβίνε Λαρς Άιντινγκερ ως υπεύθυνος έκθεσης Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα και για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.Στα 91α Βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια σε δύο κατηγορίες: καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και φωτογραφίας.
Α.Ο. Αστέρας Νέας Ραιδεστού

Ο Αστέρας Νέας Ραιδεστού είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Νέα Ραιδεστό του δήμου Θέρμης. Ιδρύθηκε το 1954 και διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών, ενώ στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών και τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το άσπρο. Η ανδρική ομάδα αγωνίζεται στη Β´ κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έδρα της είναι το Δημοτικό Γήπεδο Νέας Ραιδεστού που έχει φυσικό χλοοτάπητα και είναι χωρητικότητας 50 θέσεων.

 Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών ιδρύθηκε παράλληλα με τον σύλλογο το 1954, ωστόσο παρέμεινε ανεπίσημο έως το 1971. Μετέχει στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας από τη σεζόν 1971-72. Κατά τη δεκαετία '90 αντιμετώπισε διοικητικά και οικονομικά προβλήματα και δεν συμμετείχε στα πρωταθλήματα, αλλά επανήλθε στην ενεργό δράση όπου συνεχίζει έως σήμερα, έχοντας φτάσει μέχρι και την Α1. 1 πρωτάθλημα Γ´ κατηγορίας ΕΠΣΜ: 1975-76 Η γυναικεία ομάδα του τμήματος ποδοσφαίρου γυναικών του συλλόγου έφτασε να αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 2008-09, έχοντας αναδειχθεί πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου του Περιφερειακού Πρωταθλήματος τη σεζόν 2007-08. Το 2011 ανέστειλε τη λειτουργία του. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1987. Το 1998 συγχωνεύτηκε με τον Κ.Α.Σ. Φάληρο '87 και μετονομάστηκε σε «Καλαθοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Νέα Ραιδεστός».
Τι 30... Τι 40... Τι 50...

Το Τι 30... Τι 40... Τι 50... είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1972, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο το έγραψαν ο Ασημάκης Γιαλαμάς και ο Κώστας Πρετεντέρης. Η παραγωγή έγινε από την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Πρωταγωνιστεί ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.

 Ένας επιχειρηματίας παλαιών αρχών, ο Ζάχος Φωκιανός, αντιπαθεί καθετί νέο. Η νεαρή γραμματέας του, η Τέτα, τον έχει ερωτευτεί αλλά φοβούμενη την αντίδρασή του, διστάζει να του ομολογήσει τα συναισθήματά της. Όταν όμως ο Ζάχος αντιληφθεί τι συμβαίνει (κι αφού ξεπεράσει το αρχικό σοκ), αλλάζει γνώμη και συνειδητοποιεί ότι κι αυτός τρέφει αισθήματα για τη νεαρή κοπέλα. Λάμπρος Κωνσταντάρας ως Ζάχος Φωκιανός Ρίκα Διαλυνά ως Ναταλία Μαργαρίτη Έλια Καλλιγεράκη ως Τέτα Μαργαρίτη Γιώργος Μοσχίδης ως Βίκτωρ Καλλινίκος Μήτση Κωνσταντάρα ως Χρυσάνθη Πάνος Βέλιας ως Φίλιππας Καριώτης Βάσος Ανδριανός ως Άλκης Ρενιέρης Νέλλη Γκίνη ως Δόμνα Ρένα Βουτσινά ως Στέλλα Αντ. Μαζαράκης ως Γιώργος Μυλωνάς Καίτη Δελή ως Λίτσα Θωμάς Κωνσταντινίδης ως Τζώρτζης Νίκος Βερλέκης ως Φοίβος Φωκιανός Τέτα: Λέω να φύγω για την Ελβετία. Ζάχος : Στάσου παιδί μου. Είπαμε να ψυχράνουμε κάπως τη σχέση μας. Όχι να τη ρίξουμε στους παγετώνες των Άλπεων! Στους τίτλους αναφέρεται ο Γιώργος Νέζος, ο οποίος όμως δεν παίζει στην ταινία. Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους το 1972, κόβοντας 139.487 εισιτήρια, ερχόμενη 10η σε σύνολο 64 ταινιών. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. Τι 30, τι 40, τι 50 στη retrodb.gr
Δυναστεία των Αντιπατριδών

Η Δυναστεία των Αντιπατριδών (306 π.Χ. – 294 π.Χ.) κυβέρνησε για σύντομο χρονικό διάστημα το βασίλειο της Μακεδονίας κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, αντικαθιστώντας τη Δυναστεία των Αργεαδών. Στη συνέχεια έδωσε τη θέση της στη Δυναστεία των Αντιγονιδών.

 Η δυναστεία πήρε το όνομα της από τον Αντίπατρο, έμπιστο στρατηγό του βασιλιά Φιλίππου και του γιου του και διαδόχου του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος μάλιστα, το 334 π.Χ. όρισε τον Αντίπατρο «επιμελητή της Μακεδονίας και των Ελλήνων» κατά την απουσία του στην Ασία, ενώ μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου κατά τη Συμφωνία του Τριπαραδείσου το 321 π.Χ., ο Αντίπατρος ορίστηκε «επιμελητής της βασιλείας» των Μακεδόνων. Μετά το θάνατο του Αντιπάτρου το 319 π.Χ., ο γιος του Κάσσανδρος άρχισε να ισχυροποιείται και έγινε «στρατηγός της Ευρώπης». Μέχρι το 309 π.Χ. ο Κάσσανδρος είχε καταφέρει να εξόντωσει όλους τους νόμιμους διεκδικητές της βασιλείας, ενώ είχε παντρευτεί τη Θεσσαλονίκη, κόρη του Φιλίππου (και μέλος της δυναστείας των Αργεαδών). Ακολουθώντας το παράδειγμα του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, το 306 π.Χ. ο Κάσσανδρος υιοθέτησε τον τίτλο του «βασιλέως», ιδρύωντας και επισήμως τη δυναστεία. Τα μέλη της δυναστείας που βασίλευσαν τη Μακεδονία είναι: ο Κάσσανδρος (306 π.Χ. - 297 π.Χ.) ο Φίλιππος Δ΄ (297 π.Χ. - 296 π.Χ.) ο Αλέξανδρος Ε΄ και ο Αντίπατρος Β΄ (296 π.Χ. - 294 π.Χ.) επίσης το 279 π.Χ., το έτος των Γαλατικών επιδρομών, ο Αντίπατρος ο Ετησίας κυβέρνησε για μερικές μόνο ημέρες, πριν κριθεί ακατάλληλος να χειρισθεί την απειλή των Γαλατών εισβολέων. Γενεαλογία των μοναρχών της ελληνιστικής περιόδου
Τζαμπαττίστα Βαρέσκο

Ο Τζαμπαττίστα Βαρέσκο (ιταλ. Giambattista Varesco 26 Νοεμβρίου 1735 - 25 Αυγούστου 1805) ήταν Ιταλός ιερέας, μουσικός, ποιητής και (ίσως ο πιο γνωστός) λιμπρετίστας του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το όνομά του συνήθως ως Τζιαμπαττίστα, Τζιανμπαττίστα, Τζιοβάνι Μπαττίστα και Τζιρόλαμο Τζιοβάνι Μπαττίστα. Μερικές φορές αναφέρεται με τον ιταλικό τίτλο Αμπάτε (Abate) ή τον γαλλικό Αββάς (Abbé), που χρησιμοποιούνται και οι δύο για τους ιερείς.

 Ο Βαρέσκο γεννήθηκε στο Τρέντο, στις 26 Νοεμβρίου 1735. Ο πατέρας του, Τζουζέπε Λορέντζο Βαρέσκο, λέγεται ότι ήταν μουσικός του καθεδρικού ναού της πόλης. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την εκπαίδευση του, αλλά είναι πιθανό ότι φοίτησε σε κάποιο κολέγιο Ιησουιτών και στην συνέχεια ακολούθησε την ιερατική του καριέρα. Το 1766 προσλήφθηκε από τον πρίγκηπα - αρχιεπίσκοπο Σιγισμούνδο βον Στράτενμπαχ ως ιερέας της ενορίας στην αυλή του στο Σάλτσμπουργκ. Η θέση αυτή προοριζόταν για μουσικά προικισμένους ευεργέτες, γεγονός που ταιριάζει με το ότι ο Βαρέσκο ασχολήθηκε ως μουσικός. Λεπτομέρεις των μουσικών του δραστηριοτήτων δεν είναι γνωστές προς το παρόν, αλλά υπάρχουν στοιχεία, ότι ο Βαρέσκο κληρονόμησε δύο βιολιά, μια βιόλα και μια βιόλα ντ' αμόρε. Ο Μότσαρτ έλαβε την παραγγελία για την πρώτη του σοβαρή όπερα, τον Ιδομενέα, από τον Κάρολο Θεόδωρο το 1780, για ένα καρναβάλι στο Μοναχό. Στην αρχή ο Λέοπολντ Μότσαρτ μεσολάβησε για τον γιο του, στον Βαρέσκο τις αλλαγές και τα λάθη, που έπρεπε να λάβει υπόψη του στο λιμπρέτο. Ο Βαρέσκο εκτέλεσε πιστά τις απαιτήσεις του συνθέτη - αν και με γκρίνια - μέχρι το τέλος της συνεργασίας τους, παρ' ότι επέμενε να δημοσιευτεί το λιμπρέτο στο αρχικό του κείμενο. Η πρώτη συνεργασία του Βαρέσκο με τον Μότσαρτ, είχε λάβει χώρα ήδη από το 1775, καθώς ο Βαρέσκο διασκεύασε το λιμπρέτο του Βασιλιά βοσκού (ΙΙ re pastore) του Πιέτρο Μεταστάζιο για την ομώνυμη όπερα του Μότσαρτ (Κ.208). Επίσης ο Βαρέσκο έγραψε το λιμπρέτο για την ημιτελή όπερα μπούφα του Μότσαρτ Η χήνα από το Κάιρο, για την όπερα Ανδρομέδα και Περσέας (Andromeda e Perseo, 1787) του Μίχαελ Χάυντν και μια καντάτα για την ενθρόνιση του Φερδινάνδου Γ΄ το 1804, η οποία μελοποιήθηκε από τρεις μουσικούς στο Σάλτσμπουργκ. Ο Βαρέσκο έζησε σε ταπεινές, αν όχι φτωχικές συνθήκες, αφήνοντας, έπειτα από τον θάνατο του, στις 25 Αυγούστου 1805, 640 φλωρίνια
Αλεοσκάρ Μπλάνκο

Η Αλεοσκάρ Ρούσεθ Μπλάνκο Ιριάρτε, γνωστή πιο απλά και ως Αλεοσκάρ Μπλάνκο (γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1987) είναι επαγγελματίας διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης από τη Βενεζουέλα που αγωνίζεται με τη φανέλα της Βίστα Πεζίνοκ στο εθνικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης της Σλοβακίας. Μέχρι στιγμής, έχει αγωνιστεί σε πρωταθλήματα της Βενεζουέλας, της Ισπανίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Ελλάδας και της Σλοβακίας.

 Η Αλεοσκάρ Μπλάνκο έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης σε τοπικές ομάδες της χώρας της, ενώ από πολύ μικρή ηλικία βρέθηκε στην Ισπανία, προκειμένου να αγωνιστεί με τη φανέλα της Καμπ Εσκολάρ. Στην Καμπ Εσκολάρ παρέμεινε μέχρι το 2008, χρονιά την οποία μεταπήδησε στην έταιρη ισπανική ομάδα, την Καντούρ Λας Πάλμας. Στην ομάδα των Κανάριων Νήσων παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Αλεοσκάρ Μπλάνκο ήταν η Ιγκτισάντσι Μπακού, ομάδα του Αζερμπαϊτζάν. Στο σύλλογο του Μπακού παρέμεινε για ένα χρόνο, έχοντας καταφέρε να κατακτήσει την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη του Πρωταθλήματος της χώρας. Το καλοκαίρι του 2012, η Αλεοσκάρ Μπλάνκο αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Παρά την καλή παρουσία της ομάδας του Πειραιά στις εγχώριες διοργανώσεις, η Αλεοσκάρ Μπλάνκο αποφάσισε να αποχωρήσει από το σύλλογο μεσούσης της σεζόν καταθέτοντας σχετικό αίτημα στη διοίκηση του Ολυμπιακού. Το αίτημά της έγινε αποδεκτό και στις 4 Ιανουαρίου του 2013 ανακοινώθηκε επίσημα η κοινή συναινέσει λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών. Μετά το σύντομο πέρασμά της από την Ελλάδα, η Αλεοσκάρ Μπλάνκο μεταπήδησε στη Σλοβακία για λογαριασμό της Βίστα Πεζίνοκ, με την οποία κατάφερε την πρώτη της χρονιά να κατακτήσει την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος της Σλοβακίας, ενώ παράλληλα κατάφερε να φτάσει μέχρι την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Σλοβακίας. Στην ομάδα του Πεζίνοκ, παραμένει μέχρι σήμερα. Η Αλεοσκάρ Μπλάνκο είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βενεζουέλας για παραπάνω από δέκα χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες συμμετοχές, τόσο στην Εθνική Νεανίδων όσο και στην Εθνική Γυναικών. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα Πρωταθλήματα Νοτίου Αμερικής Νεανίδων του 2002 και του 2004, στα Παναμερικά Κύπελλα του 2005, του 2006, του 2009 και του 2010, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 που διεξήχθησαν στο Πεκίνο. Το προφίλ της Αλεοσκάρ Μπλάνκο στο elteevolley.com Το προφίλ της Αλεοσκάρ Μπλάνκο στο worldofvolley.com Οι διεθνείς συμμετοχές της Αλεοσκάρ Μπλάνκο Το ρόστερ της Λας Πάλμας για την περίοδο 2008-09 Πήρε "δυναμίτη" από τη Βενεζουέλα ο Ολυμπιακός Παρελθόν από τον Ολυμπιακό η Αλεοσκάρ Μπλάνκο
Πλάθα δε Εσπάνια (Σεβίλλη)

Η Πλάθα δε Εσπάνια (Plaza de España, Πλατεία της Ισπανίας) είναι πλατεία η οποία βρίσκεται στο πάρκο της Μαρίας Λουΐζας στη Σεβίλλη, νότια Ισπανία. Κατασκευάστηκε το 1928 για την Ιβηροαμερικανική Έκθεση του 1929. Είναι εξαιρετικό παράδειγμα της αναγεννησιακής αναγέννησης στην ισπανική αρχιτεκτονική.

 Το 1929, η Σεβίλλη φιλοξένησε την Ιβηροαμερικανική Παγκόσμια Έκθεση, η οποία έλαβε χώρα στο πάρκο Μαρία Λουΐζα (Parque de María Luisa). Σχεδιάστηκε από τον Ζαν-Κλωντ Νικολάς Φορεστί. Όλο το νότιο άκρο της πόλης επανασχεδιάστηκε και έγινε ένα σύνολο κήπων και μεγάλων λεωφόρων. Στο κέντρο αυτών βρίσκετια το πάρκο της Μαρίας Λουΐζας, με πλακόστρωτα συντριβάνια, περίπτερα, τειχία, λίμνες, φράκτες και εξέδρες. Διαθέτει πλούσια βλάστηση, με φυτείες φοινίκων, πορτοκαλιών, πεύκων και παρτέρια με λουλούδια. Αρκετά κτίρια κατασκευάστηκαν σε αυτό για την έκθεση. Η Πλάθα δε Εσπάνια, η οποία σχεδιάστηκε από τον Ανίμπαλ Γκονθάλεθ, ήταν το κύριο κτίριο το οποίο κτίστηκε στα όρια του πάρκου της Μαρίας Λουΐζας ώστε να είναι η βιτρίνα των βιομηχανικών και τεχνολογικών εκθεμάτων της Ισπανίας. Ο Γκονθάλεθ συνδύασε το Αρ Ντεκό της δεκαετίας του 1920 με το νεομουδέχαρ. Το σύμπλεγμα της Πλάθα δε Εσπάνια είναι ένα τεράστιο ημικύκλιο με κτίρια να στην άκρη προσφάσιμα πάνω από την τάφρο με πολυάριθμες γέφυρες που αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα αρχαία βασίλεια της Ισπανίας. Στο κέντρο βρίσκεται το σιντιβάνια Βιθέντε Τράβερ. Δίπλα στους τοίχους της Πλάθα είναι πολλές εσόχες διακοσμημένες με πλακάκια, με την καθέ μία να αναπαριστά μια διαφορετική επαρχία της Ισπανίας.Σήμερα η Πλάθα δε Εσπάνια αποτελείται κυρίως από κυβερνητικά κτίρια. Οι «Εσοχές των Επαρχιών» είναι σκηνικό για φωτογραφίες των επισκεπτών. Κοντά στο τέλος του πάρκου, τα μεγαλύτερα κτίρια της έκθεσης έχουν μετατραπεί σε μουσεία. Το πιο μακρινό περιέχει τις αρχαιολογικές συλλογές της πόλης. Τα κύρια εκθέματα είναι ρωμαϊκά μωσαϊκά και τεχνουργήματα από την κοντινή Ιτάλικα. Στην Πλάθα δε Εσπάνια έχουν γυριστεί αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων σκηνών από την ταινία του 1962 Ο Λόρενς της Αραβίας. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως σκηνικό στη σειρά ταινιών Ο Πόλεμος των Άστρων - Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 1 - Η Αόρατη Απειλή και Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 2 - Η Επίθεση των Κλώνων - στο οποίο έλαβαν χώρα τα εξωτερικά γυρίσματα της Πόλης των Θιντ στον πλανήτη Ναμπού. Επίσης, εμφανίζεται στην ταινία του 2012 Ο Δικτάτορας.
Φράουενκιρχε (Δρέσδη)

Η Φράουενκιρχε, στη Δρέσδη (στα γερμανικά: Dresdner Frauenkirche), είναι Λουθηρανική εκκλησία, αφιερωμένη στην Παναγία. Χτίστηκε το 18ο αιώνα και είναι δείγμα μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Καταστράφηκε κατά το Βομβαρδισμό της Δρέσδης, το Φεβρουάριο του 1945, και ανακατασκευάστηκε εξήντα χρόνια μετά. Σήμερα αποτελεί σύμβολο της συμφιλίωσης Προτεσταντών και Καθολικών. Αν και συχνά αναφέρεται ως καθεδρικός, ο Καθεδρικός ναός της Ευαγγελικής –Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Δρέσδη είναι η Κρόιτσκιρχε (Kreuzkirche -Εκκλησία του Σταυρού).

 Στο σημείο όπου βρίσκεται η Φράουενκιρχε υπήρχε παλαιότερα άλλη εκκλησία, αφιερωμένη επίσης στην Παναγία, η οποία είχε χτιστεί τον 11ο αιώνα, σε ρωμανικό ρυθμό, και μέχρι τη Μεταρρύθμιση ήταν η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Δρέσδης και του Μέισσεν (Roman Catholic Diocese of Dresden-Meissen). Το 1727 η εκκλησία αυτή κατεδαφίστηκε και στη θέση της χτίστηκε η Φράουενκιρχε ως εκκλησία της Λουθηρανικής Εκκλησίας. Ο Πρίγκιπας-εκλέκτορας της Σαξονίας, Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός, αν και είχε στραφεί στον Καθολικισμό για να γίνει Βασιλιάς της Πολωνίας, υποστήριξε την κατασκευή του ναού, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να διαβεβαιώσει τους κατοίκους της Σαξονίας ότι δεν επρόκειτο να υποχρεωθούν να αλλάξουν την πίστη τους και να ακολουθήσουν τον Καθολικισμό σύμφωνα με την αρχή cuius regio eius religio. Τα σχέδια της νέας εκκλησίας ήταν του αρχιτέκτονα George Bähr. Στα σχέδια του Bähr αποτυπώνεται το νέο πνεύμα της Προτεσταντικής λειτουργίας, με την τοποθέτηση Αγίας Τράπεζας, του άμβωνα και της κολυμβήθρας στο κέντρο του ναού ώστε να είναι ορατά από ολόκληρο το εκκλησίασμα. Το 1736 ο διάσημος κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων Γκότφριντ Σίλμπερμανν (Gottfried Silbermann) κατασκεύασε το εκκλησιαστικό όργανο της Frauenkirche, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 25 Νοεμβρίου 1736. Την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ έδωσε ρεσιτάλ με το εκκλησιαστικό αυτό όργανο. Η Φράουενκιρχε ολοκληρώθηκε το 1743. Η Φράουενκιρχε είχε μήκος 50,02 μ. και πλάτος 41,96 μ. Ο τρούλος της, στον οποίο είχε δοθεί το όνομα Steinerne Glocke, άρχιζε σε ύψος 40μ. και έφθανε στα 96 μ. και ήταν κατασκευασμένος από ψαμμίτη. Όσον αφορά το βάρος του υπάρχουν διαφορετικές πηγές σύμφωνα με τις οποίες κυμαίνονταν από 9 έως 12.000 τόνους. Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου ο τρούλος της Φράουενκιρχε άντεξε αν και φέρεται να χτυπήθηκε με περισσότερα από εκατό βλήματα κανονιών από τον Πρωσικό Στρατό. Το 1849 η Φράουενκιρχε βρέθηκε στο επίκεντρο της Εξέγερσης του Μαΐου, κατά την Άνοιξη των Λαών. Εκατό χρόνια περίπου αργότερα, κατά τη διάρκεια του Βομβαρδισμού της Δρέσδης το 1945, από τις συμμαχικές δυνάμεις, η Φράουενκιρχε καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Οι περίπου 650.000 εμπρηστικές βόμβες που ρίχτηκαν στην πόλη είχαν ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να ανεβεί η θερμοκρασία μέσα στην εκκλησία στους 1.000 °C, να διαλυθούν οι κολώνες από ψαμμίτη και να καταρρεύσει το κτίριο, το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου. Διεσώθησαν μόνο η Αγία Τράπεζα και το ιερό της εκκλησίας. https://www.frauenkirche-dresden.de/ https://pipeorgantaxonomy.wordpress.com/2014/10/31/gottfried-silbermann-frauenkirche-dresden-germany/
Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell

Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του heavy metal συγκροτήματος Heaven and Hell, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Eagle Rock Entertainment". Η συγκεκριμένη κυκλοφορία εκδόθηκε και σε μορφή DVD και περιελάμβανε τις ηχογραφήσεις από την εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" της Γερμανίας, στις 30 Ιουλίου 2009.Αυτή ήταν και η τελευταία κυκλοφορία των Heaven and Hell, αφού λόγω του θανάτου του τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο, το συγκρότημα διαλύθηκε και ο κιθαρίστας Τόνι Αϊόμι μαζί με τον μπασίστα Γκίζερ Μπάτλερ σχημάτισαν και πάλι τους Black Sabbath.

 Mob Rules (Butler, Dio, Iommi) - 3:46 Children of the Sea (Butler, Dio, Iommi, Ward) - 6:30 I (Butler, Dio, Iommi) - 6:16 Bible Black (Butler, Dio, Iommi) - 6:29 Time Machine (Butler, Dio, Iommi) - 4:39 Fear (Butler, Dio, Iommi) - 4:36 Falling Off the Edge of the World (Butler, Dio, Iommi) - 5:39 Follow the Tears (Butler, Dio, Iommi) - 6:11 Die Young (Butler, Dio, Iommi, Ward) - 6:41 Heaven and Hell (Butler, Dio, Iommi, Ward) - 17:48 Neon Knights (Butler, Dio, Iommi, Ward) - 5:45 Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 10 Νοεμβρίου 2010 Τα τραγούδια τα οποία περιλαμβάνονται στο Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Τόνι Αϊόμι - κιθάρα Γκίζερ Μπάτλερ - μπάσο Βίνι Άπις - τύμπανα, κρουστά Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα, ρυθμική κιθάρα Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell - Heaven & Hell | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell - Blabbermouth.net Heaven & Hell - Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κώστας Γκότσης

Ο Κώστας Γκότσης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής και πρώιμης μεταπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας για την ομάδα του Άρη στα τέλη της δεκαετίας του '30 και υπήρξε αναπληρωματικός του Κώστα Βελλιάδη μέχρι το 1948.

 Ο Γκότσης ξεκίνησε την καριέρα του στους "κίτρινους" το 1937, όπου μοιραζόταν την θέση κάτω από τα δοκάρια με τον Βενιζέλο Φλεμετάκη, κατά την κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1938. Στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση πίσω από τον Ολυμπιακό και τον Απόλλωνα Αθηνών. Την επόμενη χρονιά, υπήρξε βασικός στην ομάδα που έχασε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης για ένα μόλις βαθμό από τον Ηρακλή, ενώ κατέλαβε την δεύτερη θέση και στο πρωτάθλημα βορείου ομίλου. Στα τέλη Ιουλίου του 1939, ο Άρης συμμετείχε στο κύπελλο της εφημερίδας Βραδυνή, όπου μετά από συγκλονιστικό αγώνα κέρδισε τον Παναθηναϊκό με 0-2 στην παράταση, μέσα στην έδρα του, με δύο τέρματα του Κλεάνθη Βικελίδη, πριν ηττηθεί την επομένη από τον Ολυμπιακό.Την σεζόν 1939-40, ο Άρης διακρίθηκε στον θεσμό του κυπέλλου, αποκλείοντας τον ΠΑΟΚ με γκολ του Βικελίδη στις 7 Απριλίου και την ΑΕΚ με 3-0 μετά από δύο ισοπαλίες, στις 26 Απριλίου 1940. Ο Γκότσης έπαιξε στον μοναδικό τελικό της καριέρας του με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, όπου ηττήθηκε με 3-1 στις 2 Ιουνίου 1940.Ο Γκότσης έπαιξε στα τρία παιχνίδια της ομάδας του για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1940-41, το οποίο διακόπηκε λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου. Κατά την διάρκεια της κατοχής, έκανε την εμφάνιση του κάτω από τα δοκάρια ο μετέπειτα διεθνής Κώστας Βελλιάδης, ο οποίος παραγκώνισε με την εντυπωσιακή παρουσία του τον Γκότση, ο οποίος αγωνίστηκε σε ελάχιστες περιπτώσεις μετά το τέλος του πολέμου, μέχρι και το 1948, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Γκότσης Κώστας | aris.re
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1966

Τα 32α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1966, απονεμήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1967, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1966.

 Καλύτερη Ταινία: Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Πολ Σκόφιλντ - Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος (tie): Λιν Ρεντγκρέιβ - Georgy Girl Ελίζαμπεθ Τέιλορ - Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; Καλύτερη Σκηνοθεσία: Φρεντ Τσίνεμαν - Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Shop on Main Street (Obchod na korze) • Τσεχοσλοβακία Καλύτερο Σενάριο: Robert Bolt - A Man for All Seasons Ο Επίσημος ιστότοπος