Αντιναταλισμός

Ο αντιναταλισμός, ή αντι-ναταλισμός, είναι μια φιλοσοφική θέση και ένα κοινωνικό κίνημα που αποδίδει στη γέννηση αρνητική αξία . Οι αντιναταλιστές υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να απέχουν από την αναπαραγωγή επειδή είναι ηθικά κακό (μερικοί αναγνωρίζουν επίσης την αναπαραγωγή άλλων αισθανόμενων όντων ως ηθικά κακή). Σε ακαδημαϊκά και λογοτεχνικά κείμενα, παρουσιάστηκαν διάφορα ηθικά θεμέλια για τον αντιναταλισμό. Μερικές από τις πρώτες σωζόμενες διατυπώσεις της ιδέας της αποφυγής της γέννησης ενός όντος, προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα. Ο όρος antinatalism έρχεται σε αντίθεση με τον όρο natalism ή pro-natalism, και χρησιμοποιήθηκε πιθανώς για πρώτη φορά ως το όνομα της θέσης του Théophile de Giraud στο βιβλίο του L'art de guillotiner les procréateurs: Manifeste anti-nataliste .

 Η διδασκαλία του Βούδα, μαζί με τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες και την έναρξη του Mahāvagga, ερμηνεύεται από τον Hari Singh Gour ως εξής: Ο Βούδας εκφράζει τις θέσεις του με το σχολαστικό ύφος της εποχής του. Τις παραθέτει, δηλαδή, με τη μορφή Σοφισμάτων του Σωρείτη. Όμως, εξαιτίας της ίδιας της φύσης τους ως λογικά παράδοξα, είναι λογικά εσφαλμένα και αυτό που θέλει να μεταδώσει ο Βούδας είναι το εξής: Αγνοώντας τον πόνο στον οποίο υπόκειται η ζωή, ο άνθρωπος γεννά παιδιά, και αυτή είναι η αιτία των γηρατειών και του θανάτου. Αν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τα βάσανα που δημιουργεί με την πράξη του, θα απέφευγε την δημιουργία παιδιών. Και έτσι, θα σταματούσε την διαδικασία της γήρανσης και του θανάτου. Οι Μαρκιωνίτες πίστευαν ότι ο ορατός κόσμος είναι μια κακή δημιουργία ενός ακατέργαστου, σκληρού, ζηλότυπου, θυμωμένου δημιουργού, του Γιαχβέ . Σύμφωνα με αυτή τη διδασκαλία, οι άνθρωποι πρέπει να του αντιστέκονται, να εγκαταλείψουν τον κόσμο του, να μην δημιουργούν άλλους ανθρώπους και να εμπιστεύονται τον καλό Θεό του ελέους, που είναι ξένος και μακρινός. Οι Εγκρατίτες παρατήρησαν ότι η γέννηση οδηγεί σε θάνατο. Προκειμένου να νικήσουν τον θάνατο, οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν την αναπαραγωγή ζωής: «να μην παράγουν φρέσκια τροφή για θάνατο». Οι Μανιχαίοι, οι Βογόμιλοι και οι Καθαροί πίστευαν ότι η αναπαραγωγή καταδικάζει την ψυχή σε φυλάκιση σε κακή ύλη. Είδαν την αναπαραγωγή ως το όργανο ενός κακού θεού, δημιουργού, ή του Σατανά που φυλακίζει το θεϊκό στοιχείο στην ύλη και έτσι υποχρεώνει το θείο στοιχείο να υποφέρει. Ο Julio Cabrera θεωρεί το ζήτημα της ύπαρξης σχετικό με τη θεοδικία και υποστηρίζει ότι, όπως είναι αδύνατο να υπερασπιστούμε την ιδέα ενός καλού Θεού ως δημιουργού, είναι επίσης αδύνατο να υπερασπιστούμε την ιδέα ενός καλού ανθρώπου ως δημιουργού. Στην πατρότητα, ο ανθρώπινος γονέας μιμείται τον θεϊκό γονέα, με την έννοια ότι η εκπαίδευση θα μπορούσε να γίνει κατανοητή ως μια μορφή επιδίωξης της «σωτηρίας», του «σωστού δρόμου» για ένα παιδί. Ωστόσο, ένας άνθρωπος θα μπορούσε να αποφασίσει ότι είναι καλύτερο να μην υποφέρει καθόλου από να υποφέρει και να του προσφερθεί η μεταγενέστερη δυνατότητα σωτηρίας από τα βάσανα. Κατά την άποψη του Cabrera, το κακό συνδέεται όχι με την έλλειψη ύπαρξης, αλλά με τον πόνο και τον θάνατο εκείνων που είναι ζωντανοί. Έτσι, αντίθετα, το κακό συνδέεται προφανώς και μόνο με την ύπαρξη . Ο Karim Akerma, λόγω του ηθικού προβλήματος του ανθρώπου ως δημιουργού, εισάγει την ανθρωποδικία, μια διπλή σύλληψη για την θεοδικία. Είναι της άποψης ότι όσο λιγότερη πίστη στον Παντοδύναμο Δημιουργό-Θεό υπάρχει, τόσο πιο επείγον και έντονο είναι το ζήτημα της ανθρωποδικίας. Ο Akerma πιστεύει ότι για όσους θέλουν να ζήσουν ηθικές ζωές, η αιτία της ταλαιπωρίας απαιτεί αιτιολόγηση. Ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να ρίξει την ευθύνη για τα δεινά που προκύπτουν σε μια φανταστική οντότητα που θέτει ηθικές αρχές. Για τον Akerma, ο αντιναταλισμός είναι συνέπεια της κατάρρευσης των προσπαθειών για θεοδικία και της αποτυχίας των δοκιμών για τη δημιουργία ανθρωποδικίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπάρχει μεταφυσική ούτε ηθική θεωρία που να δικαιολογεί την παραγωγή νέων ανθρώπων, και ως εκ τούτου η ανθρωποδικία είναι αδικαιολόγητη, όπως και η θεοδικία. Ο Peter Wessel Zapffe έβλεπε τους ανθρώπους ως βιολογικό παράδοξο. Σύμφωνα με τον ίδιο, η συνείδηση έχει εξελιχθεί υπερβολικά στους ανθρώπους, κάνοντάς μας έτσι ανίκανους να λειτουργούμε κανονικά όπως τα άλλα ζώα: η νόηση μας δίνει περισσότερα από όσα μπορούμε να διαχειριστούμε. Η αδυναμία και η ασημαντότητα μας στον κόσμο είναι ορατά σε εμάς. Θέλουμε να ζήσουμε, αλλά λόγω της εξέλιξής μας, είμαστε τα μόνα είδη που γνωρίζουμε ότι προοριζόμαστε να πεθάνουμε. Είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το παρελθόν και το μέλλον, τόσο την κατάστασή μας όσο και την κατάσταση των άλλων, καθώς και να φανταστούμε τα δεινά δισεκατομμυρίων άλλων ανθρώπων (καθώς και άλλων ζωντανών όντων) και να αισθανθούμε συμπόνια για τα δεινά τους. Λαχταρούμε δικαιοσύνη και νόημα σε έναν κόσμο που δεν έχει κανένα από τα δύο. Αυτό επιβεβαιώνει ότι οι ζωές των ατόμων με συνείδηση είναι τραγικές. Έχουμε επιθυμίες: πνευματικές ανάγκες τις οποίες η πραγματικότητα δεν μπορεί να ικανοποιήσει, και το είδος μας εξακολουθεί να υπάρχει μόνο επειδή περιορίζουμε την επίγνωσή μας για το τι συνεπάγεται αυτή η πραγματικότητα. Η ανθρώπινη ύπαρξη ισοδυναμεί με ένα μπλεγμένο δίκτυο αμυντικών μηχανισμών, οι οποίοι μπορούν να παρατηρηθούν τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά, στα καθημερινά μας μοτίβα συμπεριφοράς. Σύμφωνα με τον Zapffe, η ανθρωπότητα πρέπει να σταματήσει αυτήν την αυταπάτη και η φυσική συνέπεια θα ήταν η εξαφάνισή της μέσω της αποχής από την αναπαραγωγή. Ο Julio Cabrera προτείνει μια έννοια της «αρνητικής ηθικής» σε αντίθεση με την «καταφατική» ηθική, που σημαίνει ηθική που επιβεβαιώνει την ύπαρξη . Περιγράφει την αναπαραγωγή ως χειραγώγηση και βλάβη, μια μονομερή και μη συναινετική αποστολή ενός ανθρώπου σε μια οδυνηρή, επικίνδυνη και ηθικά παρεμποδιστική κατάσταση. Ο Cabrera θεωρεί την αναπαραγωγή ως ένα οντολογικό ζήτημα της απόλυτης χειραγώγησης: η ίδια η ύπαρξη του καθενός κατασκευάζεται και χρησιμοποιείται, σε αντίθεση με τις ενδοκοινοτικές περιπτώσεις όπου κάποιος βρίσκεται σε επώδυνη κατάσταση. Στην περίπτωση της αναπαραγωγής δεν υπάρχει καν δυνατότητα υπεράσπισης κατά της πράξης αυτής. Σύμφωνα με τον Cabrera: η χειραγώγηση στην αναπαραγωγή είναι ορατή κυρίως στη μονομερή και μη συναινετική φύση της πράξης, η οποία καθιστά την αναπαραγωγή καθ 'εαυτή αναπόφευκτα ασύμμετρη. Είτε είναι προϊόν προνοητικής σκέψης, είτε προϊόν αμέλειας. Συνδέεται πάντα με τα συμφέροντα (ή τα ενδιαφέροντα) άλλων ανθρώπων, όχι με τον άνθρωπο που δημιουργείται. Επιπλέον, ο Cabrera επισημαίνει ότι, κατά την άποψή του, η χειραγώγηση της αναπαραγωγής δεν περιορίζεται στην πράξη της ίδιας της δημιουργίας, αλλά συνεχίζεται στη διαδικασία ανατροφής του παιδιού, κατά τη διάρκεια της οποίας οι γονείς αποκτούν μεγάλη εξουσία στη ζωή του παιδιού, το οποίο διαμορφώνεται σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους και για την ικανοποίησή τους. Τονίζει ότι αν και δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί η χειραγώγηση στην αναπαραγωγή, είναι απολύτως δυνατό να αποφευχθεί η ίδια η αναπαραγωγή και ότι τότε δεν παραβιάζεται κανένας ηθικός κανόνας. Ο Cabrera πιστεύει ότι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε μέσω της αναπαραγωγής, της ανθρώπινης ζωής, είναι δομικά αρνητική στο ότι τα συστατικά της χαρακτηριστικά είναι εγγενώς δυσμενή. Τα πιο εξέχοντα από αυτά είναι, σύμφωνα με τον Cabrera, τα ακόλουθα: Ο Cabrera αποκαλεί το σύνολο αυτών των χαρακτηριστικών (1-3) ως «τερματικό της ύπαρξης». Είναι της γνώμης ότι ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να αντέξει αυτόν τον απότομο αγώνα ενάντια στην τελική δομή της ύπαρξής τους, η οποία οδηγεί σε καταστροφικές συνέπειες για αυτούς και άλλους: αυτοκτονίες, ψυχικές ασθένειες ή επιθετική συμπεριφορά . Δέχεται ότι η ζωή μπορεί να είναι - χάρη στα πλεονεκτήματα και τις προσπάθειες του ίδιου του ανθρώπου - ανθεκτική και ακόμη και πολύ ευχάριστη (αν και όχι για όλους, λόγω του φαινομένου του ηθικού εμποδίου), αλλά θεωρεί επίσης προβληματικό να υποβληθεί κάποιος στην ζωή/ύπαρξη, ώστε να μπορεί να προσπαθήσει να κάνει την ζωή του ευχάριστη, παλεύοντας ενάντια στη δύσκολη και καταπιεστική κατάσταση που υποβάλλεται μέσω της γέννησής του. Θα ήταν πιο λογικό, σύμφωνα με τον Cabrera, απλώς να μην τον υποβάλλουμε σε αυτήν την κατάσταση, καθώς τα αποτελέσματα του αγώνα του είναι πάντα αβέβαια. Ο Cabrera πιστεύει ότι στην ηθική, συμπεριλαμβανομένης της θετικής ηθικής, υπάρχει μια γενική ιδέα την οποία αποκαλεί "Minimal Ethical Articulation-Ελάχιστη Ηθική Διάρθρωση", "MEA" (προηγουμένως έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά και ως "Fundamental Ethical Articulation-Θεμελιώδης Ηθική Διάρθρωση" και "FEA"): η εκτίμηση των συμφερόντων των άλλων ανθρώπων, η μη χειραγώγησή τους και η μη βλάβη τους. Γι 'αυτόν, η αναπαραγωγή είναι μια προφανής παραβίαση του MEA - κάποιος χειραγωγείται και τοποθετείται σε μια επιβλαβή κατάσταση, ως αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας. Κατά την άποψή του, οι αξίες που περιλαμβάνονται στη ΜΕΑ γίνονται ευρέως αποδεκτές από την θετική ηθική, αποτελούν ακόμη και θεμελιώδεις αρχές της, και, αν προσεγγιστούν ριζικά, θα πρέπει να οδηγούν τον συλλογισμό στην άρνηση της αναπαραγωγής. Για τον Cabrera, το χειρότερο πράγμα στην ανθρώπινη ζωή και κατ 'επέκταση στην αναπαραγωγή είναι αυτό που αποκαλεί «ηθικό εμπόδιο»: η δομική αδυναμία της δράσης στον κόσμο χωρίς να βλάπτεται ή να χειραγωγείται κάποιος κάποια δεδομένη στιγμή. Αυτό το εμπόδιο δεν συμβαίνει εξαιτίας ενός εσωτερικού «κακού» της ανθρώπινης φύσης, αλλά λόγω της δομικής κατάστασης στην οποία ήταν πάντα ο άνθρωπος. Σε αυτήν την κατάσταση, στριμωχνόμαστε από διάφορα είδη πόνου, ο χώρος δράσης μας είναι περιορισμένος και διαφορετικά συμφέροντα συχνά έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να έχουμε κακές προθέσεις να φερθούμε στους άλλους χωρίς φροντίδα. Είμαστε υποχρεωμένοι να το πράξουμε για να επιβιώσουμε, να συνεχίσουμε τα έργα μας και να ξεφύγουμε από τα βάσανα. Ο Cabrera εφιστά επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι η ζωή συνδέεται με την συνεχή απειλή το άτομο να βιώνει έντονο σωματικό πόνο, ο οποίος είναι κοινός στην ανθρώπινη ζωή, για παράδειγμα ως αποτέλεσμα σοβαρής ασθένειας, και υποστηρίζει ότι η απλή ύπαρξη μιας τέτοιας πιθανότητας μας εμποδίζει ηθικά, καθώς εξαιτίας αυτού, μπορούμε ανά πάσα στιγμή να χάσουμε, ως αποτέλεσμα της εμφάνισής του, τη δυνατότητα αξιοπρεπούς, ηθικής λειτουργίας ακόμη και σε ελάχιστο βαθμό. Ο Julio Cabrera, ο David Benatar και ο Karim Akerma συμφωνούν ότι η αναπαραγωγή είναι αντίθετη προς την πρακτική επιτακτική προσταγή/υποχρέωση του Immanuel Kant (σύμφωνα με τον Καντ, ένας άνδρας δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται απλώς ως ένα μέσο για ένα τέλος, αλλά να αντιμετωπίζεται πάντα ως αυτοσκοπός). Υποστηρίζουν ότι ένα άτομο μπορεί να δημιουργηθεί για χάρη των γονέων του ή άλλων ανθρώπων, αλλά ότι είναι αδύνατο να δημιουργηθεί κάποιος για το δικό του καλό, και ότι επομένως, σύμφωνα με τη σύσταση του Καντ, δεν πρέπει να δημιουργούμε νέους ανθρώπους. Ο Heiko Puls υποστηρίζει ότι οι σκέψεις του Kant σχετικά με τα γονεϊκά καθήκοντα και την ανθρώπινη αναπαραγωγή γενικά, υποδηλώνουν επιχειρήματα για έναν ηθικά δικαιολογημένο αντιναταλισμό. Ο Καντ, ωστόσο, σύμφωνα με τον Puls, απορρίπτει αυτή τη θέση στην τελεολογία του για μετα-ηθικούς λόγους. Οι Seana Shiffrin, Gerald Harrison, Julia Tanner και Asheel Singh υποστηρίζουν ότι η αναπαραγωγή είναι ηθικά προβληματική λόγω της αδυναμίας να επιτευχθεί συγκατάθεση από τον άνθρωπο που θα υπάρξει. Η Shiffrin απαριθμεί τέσσερις παράγοντες που, κατά τη γνώμη της, δικαιολογούν την ύπαρξη υποθετικής συγκατάθεσης για την αναπαραγωγή ενός προβλήματος: Δεν διακυβεύεται μεγάλη βλάβη εάν δεν αναληφθεί δράση. Εάν ληφθεί η ενέργεια, οι βλάβες που υπέστη το δημιουργημένο άτομο μπορεί να είναι πολύ σοβαρές. ένα άτομο δεν μπορεί να ξεφύγει από την επιβληθείσα κατάσταση χωρίς πολύ υψηλό κόστος (η αυτοκτονία είναι συχνά μια σωματικά, συναισθηματικά και ηθικά βασανιστική επιλογή). η υποθετική διαδικασία συγκατάθεσης δεν βασίζεται στις αξίες του ατόμου που θα φέρει την επιβληθείσα προϋπόθεση. Οι Gerald Harrison και Julia Tanner υποστηρίζουν ότι όταν θέλουμε να επηρεάσουμε σημαντικά κάποιον από τη δράση μας και δεν είναι δυνατόν να λάβουμε τη συγκατάθεσή του, τότε η εξ ορισμού επιλογή θα πρέπει να είναι να μην προβούμε σε αυτήν την δράση.Η εξαίρεση είναι, σύμφωνα με αυτούς, ενέργειες με τις οποίες θέλουμε να αποτρέψουμε τη μεγαλύτερη ζημιά ενός ατόμου (για παράδειγμα, να σπρώξουμε κάποιον από το σημείο ενός πιάνου που πέφτει). Ωστόσο, κατά τη γνώμη τους, τέτοιες ενέργειες σίγουρα δεν περιλαμβάνουν την αναπαραγωγή, διότι πριν από τη λήψη αυτής της δράσης, το άτομο δεν υπάρχει. Ο Asheel Singh τονίζει ότι δεν χρειάζεται να πιστεύουμε ότι η ύπαρξη είναι πάντα μια γενική βλάβη, ώστε να αναγνωρίσουμε τον αντιναταλισμό ως σωστή άποψη. Κατά τη γνώμη του, αρκεί να πιστεύουμε ότι δεν υφίσταται το ηθικό δικαίωμα να προκαλέσουμε σοβαρές, αποτρέψιμες βλάβες σε άλλους χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ο Marc Larock παρουσιάζει μια άποψη την οποία αποκαλεί «deprivationalism (στερητικότητα)». Σύμφωνα με αυτήν την άποψη: Κάθε άτομο έχει συμφέρον να αποκτήσει μια νέα ικανοποιημένη προτίμηση. Κάθε φορά που ένα άτομο στερείται μιας νέας ικανοποιημένης προτίμησης παραβιάζεται ένα συμφέρον του και έτσι του προκαλείται ζημιά.Ο Larock υποστηρίζει ότι εάν ένα άτομο στερείται απεριόριστου αριθμού νέων ικανοποιημένων προτιμήσεων, υποφέρει απεριόριστο αριθμό βλαβών και ότι αυτή η στέρηση είναι ο θάνατος, στον οποίο οδηγεί η αναπαραγωγή. Όλοι μας ερχόμαστε στην ύπαρξη, χωρίς την συγκατάθεσή μας, και καθ' όλη την διάρκεια της ζωής μας, γνωρίζουμε πληθώρα αγαθών και θετικών εμπειριών. Δυστυχώς, υπάρχει ένα όριο στον αριθμό των αγαθών που θα έχουμε στην ζωή μας. Τελικά, καθένας από εμάς θα πεθάνει και έτσι θα αποκοπεί μόνιμα από την όποια πιθανότητα περισσότερων αγαθών και θετικών εμπειριών. Η ύπαρξη, υπό αυτήν την οπτική, φαίνεται να είναι ένα βάναυσο αστείο. Ο Larock πιστεύει ότι δεν είναι σωστό να ουδετεροποιηθεί η άποψή του δηλώνοντας ότι ο θάνατος είναι επίσης ένα απεριόριστα μεγάλο όφελος για εμάς, γιατί μας προστατεύει από τον άπειρο αριθμό νέων απογοητευμένων προτιμήσεων. Προτείνει ένα πείραμα σκέψης στο οποίο έχουμε δύο άτομα, τη Μαίρη και τον Τομ. Το πρώτο άτομο, η Μαίρη πεθαίνει σε ηλικία σαράντα ετών ως αποτέλεσμα επιπλοκών που προκαλούνται από εκφυλιστική ασθένεια . Η Μαίρη θα μπορούσε να ζήσει για περισσότερο χρόνο, αν δεν υπήρχαν οι επιπλοκές, αλλά θα βίωνε μόνο δυσάρεστα πράγματα στη ζωή της, όχι ευχάριστα. Το δεύτερο άτομο, ο Τομ, πεθαίνει στην ίδια ηλικία από την ίδια ασθένεια, αλλά στην περίπτωσή του, η ασθένεια βρίσκεται σε τέτοιο στάδιο ανάπτυξης που το σώμα του δεν θα μπορούσε πλέον να λειτουργήσει. Σύμφωνα με τον Larock, είναι κακό όταν κάποιος, όπως στην περίπτωση του Tom, φτάνει σε σημείο να αδυνατεί να συνεχίσει να αντλεί καλά πράγματα από τη ζωή του. Η ζωή όλων οδηγεί σε ένα τέτοιο σημείο εάν κάποιος ζει αρκετά και η διαίσθησή μας δεν μας υπαγορεύει ότι αυτό είναι γενικά καλό ή ακόμη και ουδέτερο. Επομένως, πρέπει να απορρίψουμε την άποψη ότι ο θάνατος είναι επίσης ένα απείρως μεγάλο όφελος, επειδή πιστεύουμε ότι ο Τομ ήταν άτυχος. Στην περίπτωση της Μαίρης, η διαίσθησή μας μας υπαγορεύει ότι η ατυχία της δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η ατυχία του Τομ. Η ατυχία της μειώνεται από το γεγονός ότι ο θάνατος την έσωσε από την πραγματική προοπτική να βιώσει κακά πράγματα. Δεν έχουμε την ίδια διαίσθηση στην περίπτωση του Τομ. Κανένα κακό ή καλό μέλλον δεν ήταν φυσικά δυνατό γι 'αυτόν. Ο Larock πιστεύει ότι ενώ η αδυναμία να βιώσουμε μελλοντικά καλά πράγματα φαίνεται να μας βλάπτει, η απλή έλλειψη λογικής πιθανότητας να βιώσουμε μελλοντικά κακά πράγματα δεν φαίνεται να μας αποζημιώνει. Εάν ναι, δεν θα ήταν καθόλου περίεργο να σκεφτούμε ότι ο Τομ δεν χρειάστηκε να υποστεί καμία κακοτυχία. Αλλά είναι θύμα ατυχίας, όπως και η Μαίρη. Ωστόσο, η ατυχία της Μαίρης δεν φαίνεται να είναι τόσο μεγάλη γιατί ο θάνατός της την γλιτώνει από μεγάλα βάσανα. Ο Larock είναι της γνώμης ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα δουν και τις δύο περιπτώσεις με αυτόν τον τρόπο. Αυτό το συμπέρασμα υποτίθεται ότι οδηγεί στο γεγονός ότι αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει ασυμμετρία μεταξύ των βλαβών και των ωφελειών που φέρνει ο θάνατος. Ο Larock συνοψίζει την άποψή του ως εξής: Η ύπαρξη κάθε ηθικού ασθενή στον κόσμο μας στηρίζεται σε έναν ακατέργαστο ηθικό λανθασμένο υπολογισμό. Κατά την άποψή μου, η μη αναπαραγωγή είναι ο καλύτερος τρόπος διόρθωσης αυτού του λάθους. Ο αρνητικός ωφελιμισμός υποστηρίζει ότι η ελαχιστοποίηση του πόνου έχει μεγαλύτερη ηθική σημασία από τη μεγιστοποίηση της ευτυχίας. Ο Hermann Vetter συμφωνεί με τις υποθέσεις του Jan Narveson : Δεν υπάρχει ηθική υποχρέωση να παράγουμε ένα παιδί, ακόμη κι αν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι πολύ ευτυχισμένο καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Υπάρχει ηθική υποχρέωση να μην παράγουμε ένα παιδί εάν μπορεί να προβλεφθεί ότι θα είναι δυστυχισμένο.Ωστόσο, διαφωνεί με το συμπέρασμα που συνάγει ο Narveson: 3. Γενικώς - αν μπορεί να προβλεφθεί ότι το παιδί που θα γεννηθεί ούτε θα είναι δυστυχισμένο, ούτε θα προκαλέσει κακό στους άλλους - δεν υπάρχει υποχρέωση να γεννηθεί ή να μην γεννηθεί ένα παιδί. Αντ 'αυτού, παρουσιάζει το ακόλουθο θεωρητικό πλέγμα αποφάσεων: Με βάση αυτό, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να δημιουργούνται παιδιά: "Γίνεται αμέσως φανερό ότι η πράξη "δεν γεννήθηκε το παιδί" υπερνικάει την πράξη "γεννήθηκε το παιδί" καθώς έχουν ίσες καλές πιθανότητες στην μία περίπτωση (να είναι ευτυχισμένο) αλλά κυριαρχεί στην άλλη (να είναι δυστυχισμένο). Επομένως, οφείλουμε να προτιμήσουμε την δεύτερη πράξη, να μην γεννηθεί το παιδί, μιας και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο το παιδί να είναι δυστυχισμένο. Και ποτέ δεν πρόκειται να μπορούμε. Έτσι, αντί για την υπόθεση/συμπέρασμα (3), καταλήγουμε στο εξής: (3') Σε κάθε περίπτωση, είναι ηθικά προτιμότερο να μην γεννηθεί ένα παιδί." Ο Karim Akerma υποστηρίζει ότι ο ωφελιμισμός απαιτεί τις λιγότερο μεταφυσικές υποθέσεις και, ως εκ τούτου, είναι η πιο πειστική ηθική θεωρία. Πιστεύει ότι ο αρνητικός ωφελιμισμός είναι η σωστή θεωρία, γιατί τα καλά πράγματα στη ζωή δεν αντισταθμίζουν τα κακά πράγματα. Πρώτα απ 'όλα, τα καλύτερα πράγματα δεν αντισταθμίζουν τα χειρότερα πράγματα, όπως, για παράδειγμα, οι εμπειρίες του τρομερού πόνου, η οδύνη που προκαλούν τα τραύματα, οι ασθένειες ή ο θάνατος. Κατά τη γνώμη του, σπάνια ξέρουμε τι να κάνουμε για να κάνουμε τους ανθρώπους ευτυχισμένους, αλλά ξέρουμε τι να κάνουμε ώστε οι άνθρωποι να μην υποφέρουν: αρκεί να μην δημιουργούνται. Αυτό που είναι σημαντικό για τον Akerma στην ηθική είναι η προσπάθεια να υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι που υποφέρουν (ώστε τελικά να μην υπάρχει κανένας), και όχι η προσπάθεια να υπάρχουν πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι, η οποία προσπάθεια, σύμφωνα με τον ίδιο, πραγματοποιείται εις βάρος των αμέτρητων δεινών. Ο Bruno Contestabile αναφέρει την ιστορία «The Ones Who Walk Away from Omelas» της Ουρσούλα Λε Γκουίν . Σε αυτήν την ιστορία, η ύπαρξη της ουτοπικής πόλης Ομέλας και η καλή τύχη των κατοίκων της εξαρτώνται από την ταλαιπωρία ενός παιδιού που βασανίζεται σε κάποιο απομονωμένο μέρος και που δεν μπορεί να βοηθηθεί. Η πλειοψηφία αποδέχεται αυτήν την κατάσταση και μένει στην πόλη, αλλά υπάρχουν εκείνοι που δεν συμφωνούν με αυτό, που δεν θέλουν να συμμετάσχουν σε κάτι τέτοιο και έτσι "απομακρύνονται από την Ομέλας". Ο Contestabile κάνει έναν παραλληλισμό εδώ: για να υπάρχει η Omelas, το παιδί πρέπει να βασανίζεται, και με την ίδια έννοια, η ύπαρξη του κόσμου μας βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιος βλάπτεται συνεχώς. Σύμφωνα με τον Contestabile, οι αντιναταλιστές μπορούν να θεωρηθούν ως "αυτοί που απομακρύνονται από τον Ομέλα (the ones who walk away from Omelas)", που δεν αποδέχονται έναν τέτοιο κόσμο, και που δεν εγκρίνουν τη διαιώνιση του. Θέτει το ερώτημα: είναι όλη αυτή η ευτυχία ικανή να αντισταθμίσει τα ακραία δεινά ενός ατόμου; Ασυμμετρία μεταξύ ευχαρίστησης και πόνου Ο David Benatar υποστηρίζει ότι υπάρχει μια κρίσιμη ασυμμετρία μεταξύ των καλών και των κακών πραγμάτων, όπως η ευχαρίστηση και ο πόνος: η παρουσία του πόνου είναι κακή. η παρουσία της ευχαρίστησης είναι καλή. η απουσία του πόνου είναι καλή, ακόμη και αν αυτό το αγαθό δεν απολαμβάνει κανείς η απουσία ευχαρίστησης δεν είναι κακή, εκτός εάν υπάρχει κάποιος για τον οποίο αυτή η απουσία είναι στέρηση. Όσον αφορά την αναπαραγωγή, το οδηγούμαστε στον συλλογισμό ότι η ύπαρξη, το να ξεκινήσει κάποιος να υπάρχει, δημιουργεί και καλές και κακές εμπειρίες, και πόνο και ευχαρίστηση, ενώ η μη ύπαρξη δεν συνεπάγεται ούτε πόνο ούτε ευχαρίστηση. Η απουσία πόνου είναι καλή, η απουσία απόλαυσης δεν είναι κακή. Επομένως, η ηθική επιλογή σταθμίζεται υπέρ της μη δημιουργίας. Ο Benatar εξηγεί την παραπάνω ασυμμετρία χρησιμοποιώντας τέσσερις άλλες ασυμμετρίες που θεωρεί αρκετά εύλογες: Έχουμε ηθική υποχρέωση να μην δημιουργούμε δυστυχισμένους ανθρώπους και δεν έχουμε ηθική υποχρέωση να δημιουργούμε ευτυχισμένους ανθρώπους. Ο λόγος για τον οποίο πιστεύουμε ότι υπάρχει ηθική υποχρέωση να μην δημιουργηθούν δυστυχισμένοι άνθρωποι είναι ότι η παρουσία αυτού του πόνου θα ήταν κακή (για τους πάσχοντες) και η απουσία του πόνου είναι καλή (παρόλο που δεν υπάρχει κανείς να απολαύσει την απουσία του πόνου ). Αντίθετα, ο λόγος που πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει ηθική υποχρέωση δημιουργίας ευτυχισμένων ανθρώπων είναι ότι αν και η ευχαρίστησή τους θα ήταν καλή για αυτούς, η απουσία ευχαρίστησης όταν δεν θα υπάρξουν δεν θα είναι κακή, γιατί δεν θα υπάρχει κανένας που θα στερηθεί αυτό το καλό. Είναι περίεργο να αναφέρουμε τα συμφέροντα ενός δυνάμει παιδιού ως λόγο για τον οποίο αποφασίζουμε να το δημιουργήσουμε, και δεν είναι περίεργο να αναφέρουμε τα συμφέροντα ενός δυνάμει παιδιού ως λόγο για τον οποίο αποφασίζουμε να μην το δημιουργήσουμε. Το ότι το παιδί μπορεί να είναι ευτυχισμένο δεν είναι ηθικά σημαντικός λόγος για τη δημιουργία του. Αντίθετα, ότι το παιδί μπορεί να είναι δυστυχισμένο είναι ένας σημαντικός ηθικός λόγος να μην δημιουργηθεί. Εάν το ζήτημα ήταν ότι η απουσία της ευχαρίστησης είναι κακή, ακόμη και αν κάποιος δεν υπάρχει για να βιώσει την απουσία της, τότε θα είχαμε έναν σημαντικό ηθικό λόγο να δημιουργήσουμε ένα παιδί και να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά. Και αν δεν ίσχυε ότι η απουσία πόνου είναι καλή, ακόμη και αν κάποιος δεν υπάρχει για να βιώσει αυτό το καλό, τότε δεν θα είχαμε σημαντικό ηθικό λόγο να μην δημιουργήσουμε ένα παιδί. Κάποια στιγμή είναι δυνατόν να μετανιώσουμε για την δημιουργία ενός ατόμου του οποίου η ύπαρξη εξαρτήθηκε από την απόφασή μας να δημιουργηθεί - ένα άτομο μπορεί να είναι δυστυχισμένο και η παρουσία του πόνου του θα είναι κάτι κακό και για αυτό και για εμάς. Αλλά ποτέ δεν θα αισθανθούμε λύπη για ένα άτομο του οποίου η ύπαρξη εξαρτήθηκε από την απόφασή μας να μην δημιουργηθεί, και η απουσία της ευχαρίστησης δεν θα είναι κάτι κακό, καθώς δεν θα υπάρχει κανένας που θα στερείται αυτό το καλό, την ευχαρίστηση. Αισθανόμαστε θλίψη για το γεγονός ότι κάπου κάποιοι άνθρωποι δημιουργούνται και υποφέρουν,άλλα δεν αισθανόμαστε θλίψη για το ότι κάπου κάποιοι άνθρωποι δεν δημιουργήθηκαν σε ένα μέρος όπου υπάρχουν ευτυχισμένοι άνθρωποι. Όταν γνωρίζουμε ότι κάπου οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν και υποφέρουν, νιώθουμε συμπόνια. Το γεγονός ότι σε κάποιο έρημο νησί ή κάποιον έρημο πλανήτη οι άνθρωποι δεν δημιουργήθηκαν και δεν υποφέρουν, είναι καλό. Αυτό συμβαίνει επειδή η απουσία του πόνου είναι καλή ακόμη και όταν δεν υπάρχει κάποιος να βιώσει αυτό το καλό. Από την άλλη πλευρά, δεν αισθανόμαστε θλίψη από το γεγονός ότι σε κάποιο ερημικό νησί ή πλανήτη οι άνθρωποι δεν δημιουργήθηκαν και δεν είναι ευτυχισμένοι. Αυτό συμβαίνει επειδή η απουσία ευχαρίστησης είναι κακή μόνο όταν κάποιος υπάρχει για να στερηθεί αυτό το καλό. Τα δεινά που βιώνουν οι απόγονοι Σύμφωνα με τον Benatar, δημιουργώντας ένα παιδί, όχι μόνο είμαστε υπεύθυνοι για τα βάσανα αυτού του παιδιού, αλλά και συνυπεύθυνοι για την ταλαιπωρία των απογόνων του παιδιού αυτού . "Υποθέτοντας ότι κάθε ζευγάρι έχει τρία παιδιά, τότε οι απόγονοι δέκα γενεών ενός αρχικού ζευγαριού αθροιστικά ανέρχονται σε 88.572 ανθρώπους. Αυτό πολλαπλασιάζει σημαντικά την άσκοπη, αναπόφευκτη οδύνη. Βέβαια, η πλήρης ευθύνη για όλο αυτό δεν αποδίδεται στο αρχικό ζευγάρι, καθώς κάθε γενιά αποφασίζει εκ νέου αν θα συνεχίσει την δημιουργία απογόνων. Εντούτοις, φέρουν κάποια ευθύνη για τις γενιές που ακολουθούν. Αν κάποιος δεν αρνηθεί να κάνει παιδιά, τότε δύσκολα μπορεί να αναμένει ότι οι απογονοί του δεν θα κάνουν το ίδιο. Συνέπειες της αναπαραγωγής Ο Benatar αναφέρει στατιστικά στοιχεία που δείχνουν πού οδηγεί η δημιουργία ανθρώπων Εκτιμάται ότι: πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύεται ότι έχουν πεθάνει από φυσικές καταστροφές τα τελευταία 1.000 χρόνια, περίπου 20.000 άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα , εκτιμάται ότι 840 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από πείνα και υποσιτισμό , μεταξύ 541 και 1912, εκτιμάται ότι πάνω από 102 εκατομμύρια άνθρωποι υπέκυψαν στην πανούκλα , η ισπανική γρίπη του 1918 σκότωσε 50 εκατομμύρια άνθρωπους, σχεδόν 11 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από μολυσματικές ασθένειες , οι κακοήθεις όγκοι αφαιρούν περισσότερες από 7 εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο, περίπου 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο σε ατυχήματα, περίπου 56,5 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν το 2001, δηλαδή περισσότεροι από 107 άνθρωποι ανά λεπτό, πριν από τον εικοστό αιώνα πάνω από 133 εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν σε μαζικές δολοφονίες , στα πρώτα 88 χρόνια του εικοστού αιώνα 170 εκατομμύρια (και πιθανώς έως και 360 εκατομμύρια) άνθρωποι πυροβολήθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν, βασανίστηκαν, μαχαιρώθηκαν, κάηκαν, λιμοκτονήσαν, πάγωσαν ή συνθλίφθηκαν ή εργάστηκαν μέχρι θανάτου· θάφτηκαν ζωντανοί, πνίγηκαν, κρεμάστηκαν, βομβαρδίστηκαν ή σκοτώθηκαν με οποιονδήποτε άλλο από τους μυριάδες τρόπους που οι κυβερνήσεις προκάλεσαν θάνατο σε άοπλους, αβοήθητους πολίτες και αλλοδαπούς, υπήρχαν 1,6 εκατομμύρια θάνατοι που σχετίζονται με συγκρούσεις τον δέκατο έκτο αιώνα, 6.1 εκατομμύρια τον δέκατο έβδομο αιώνα, 7 εκατομμύρια το δέκατο όγδοο, 19.4 εκατομμύρια το δέκατο ένατο και 109,7 εκατομμύρια στο εικοστό, τραυματισμοί που σχετίζονται με τον πόλεμο οδήγησαν 310.000 ανθρώπους σε θάνατο το 2000, περίπου 40 εκατομμύρια παιδιά κακοποιούνται κάθε χρόνο, περισσότερα από 100 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια που ζουν σήμερα έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων , 815.000 άνθρωποι πιστεύεται ότι αυτοκτόνησαν το 2000 (προς το παρόν, εκτιμάται ότι κάποιος αυτοκτονεί κάθε 40 δευτερόλεπτα, περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι ετησίως). Μισανθρωπία Εκτός από τα φιλανθρωπικά επιχειρήματα, τα οποία βασίζονται σε μια ανησυχία για τους ανθρώπους που θα τεθεί σε ύπαρξη, o Benatar επίσης επισημαίνει ότι μια άλλη διαδρομή για τον αντιναταλισμό είναι το μισανθρωπιστικό επιχείρημα που μπορεί να συνοψιστεί κατά τη γνώμη του ως εξής : Μία άλλη οδός για τον αντιναταλισμό, είναι μέσω αυτού που αποκαλώ "μισανθρωπιστικό" επιχείρημα. Σύμφωνα με αυτό, οι άνθρωποι είναι ένα βαθιά ελλατωματικό και καταστροφικό είδος που είναι υπεύθυνο για τα βάσανα και τον θάνατο δισεκατομμυρίων άλλων ανθρώπων και ζώων. Αν προκαλείτο τέτοιου μεγέθους καταστροφή από οποιοδήποτε άλλο είδος, θα συνιστούσαμε αμέσως την αποχή από την αναπαραγωγή του είδους αυτού. Ο David Benatar, ο Gunter Bleibohm, ο Gerald Harrison, η Julia Tanner, και η Patricia MacCormack εστιάζουν στη ζημία που προκαλείται σε άλλα αισθανόμενα όντα. Θα έλεγαν ότι δισεκατομμύρια ζώα εκτός του ανθρώπου κακοποιούνται και σφάζονται κάθε χρόνο από το είδος μας είτε για την παραγωγή ζωικών προϊόντων, είτε για πειραματισμούς (και θανάτωσή τους μετά τα πειράματα, όταν δεν χρειάζονται πλέον), είτε ως αποτέλεσμα της καταστροφής των οικοτόπων τους ή άλλων περιβαλλοντικών ζημιών, είτε για σαδιστική ευχαρίστηση. Τείνουν να συμφωνούν με τους στοχαστές για τα δικαιώματα των ζώων ότι η βλάβη που τους κάνουμε είναι ανήθικη. Θεωρούν το ανθρώπινο είδος το πιο καταστροφικό στον πλανήτη και ότι, χωρίς νέους ανθρώπους, δεν θα υπάρξει άλλη ζημιά στα υπόλοιπα αισθανόμενα όντα από τους νέους ανθρώπους. Ορισμένοι αντιναταλιστές είναι επίσης χορτοφάγοι ή vegans για ηθικούς λόγους, και υποστηρίζουν ότι τέτοιες απόψεις πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται, καθώς έχουν έναν κοινό παρονομαστή: να μην προκαλείται βλάβη σε άλλα αισθανόμενα όντα. Αυτή η στάση υπήρχε ήδη στον Μανιχαϊσμό και στον Γνωστικισμό-Καθαρισμό. Οι εθελοντές του Voluntary Human Extinction Movement (Κίνημα Εθελοντικής Ανθρώπινης Εξάλειψης) υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι η κύρια αιτία της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και, επομένως, η αποφυγή της αναπαραγωγής είναι «η ανθρωπιστική εναλλακτική λύση έναντι των ανθρώπινων καταστροφών». Άλλοι, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, ανησυχούν εξίσου για τη συμβολή στην κλιματική αλλαγή και σε άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκύπτουν από την δημιουργία νέων παιδιών. Ο Herman Vetter, ο Théophile de Giraud, ο Travis N. Rieder, η Tina Rulli, ο Karim Akerma και ο Julio Cabrera υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε κανείς να κάνει καλό υιοθετώντας ήδη υπάρχοντα παιδιά, παρά να εμπλακεί στην ηθικά προβληματική πράξη της αναπαραγωγής. Ο De Giraud τονίζει ότι, σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν εκατομμύρια υπάρχοντα παιδιά που χρειάζονται φροντίδα. Ο Stuart Rachels και ο David Benatar υποστηρίζουν ότι, προς το παρόν, σε μια κατάσταση όπου ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων ζουν σε φτώχεια, θα πρέπει να σταματήσουμε την αναπαραγωγή και να εκτρέψουμε αυτούς τους πόρους, που θα χρησιμοποιούνταν για να μεγαλώσουν τα παιδιά μας, στους ήδη υπάρχοντες φτωχούς. Ορισμένοι αντιναταλιστές πιστεύουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα με ακρίβεια, γεγονός που επηρεάζει την επιθυμία να αποκτήσουν παιδιά. Ο Peter Wessel Zapffe προσδιορίζει τέσσερις κατασταλτικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιούμε, συνειδητά ή μή, για να περιορίσουμε τη συνείδησή μας για τη ζωή και τον κόσμο: απομόνωση – μια αυθαίρετη "απόλυση" από τη συνείδησή μας και τη συνείδηση των άλλων όλων των αρνητικών σκέψεων και συναισθήματων που σχετίζονται με τα δυσάρεστα γεγονότα της ύπαρξής μας. Στην καθημερινή ζωή, αυτό εκδηλώνεται ως σιωπηρή συμφωνία να παραμείνουμε σιωπηλοί για ορισμένα θέματα – ειδικά μπροστά στα παιδιά, ώστε να αποφευχθεί η ενστάλαξή φόβου για τον κόσμο και για το τι τους περιμένει στη ζωή, προτού μπορέσουν να μάθουν άλλους μηχανισμούς. αγκυροβόληση – η δημιουργία και η χρήση προσωπικών αξιών για να διασφαλιστεί η προσκόλλησή μας στην πραγματικότητα, όπως οι γονείς, το σπίτι, ο δρόμος, το σχολείο, ο Θεός, η εκκλησία, το κράτος, η ηθική, η μοίρα, ο νόμος της ζωής, οι άνθρωποι, το μέλλον, η συσσώρευση υλικών αγαθών ή αρχών κ.λπ. Αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως δημιουργία αμυντικής δομής, «τοποθέτης σταθερών σημείων αναφοράς μέσα στην - ή κατασκευής τειχών προστασίας γύρω από την - ρευστότητα της συνείδησης» και ως υπεράσπιση της δομής αυτής από απειλές. απόσπαση της προσοχής – μετατόπιση της εστίασης σε νέες εντυπώσεις, εικόνες και εμπειρίες, με στόχο την αποφυγή καταστάσεων και ιδεών που θεωρούμε επιβλαβείς ή δυσάρεστες. μετουσίωση – επαναπροσδιορισμός των τραγικών τμημάτων της ζωής ως κάτι δημιουργικό ή πολύτιμο, συνήθως μέσω μιας αισθητικής σύγκρουσης με σκοπό την κάθαρση. Εστιάζουμε στις φανταστικές, δραματικές, ηρωικές, λυρικές ή κωμικές πτυχές της ζωής, για να επιτρέψουμε στον εαυτό μας και στους άλλους να ξεφύγουν από τον πραγματικό τους αντίκτυπο.Σύμφωνα με τον Zapffe, οι καταθλιπτικές διαταραχές είναι συχνά «μηνύματα από μια βαθύτερη, πιο άμεση αίσθηση της ζωής, πικροί καρποί μιας πολυπλοκότητα της σκέψης». Μερικές μελέτες φαίνεται να το επιβεβαιώνουν, γίνεται αναφορά στο φαινόμενο του καταθλιπτικού ρεαλισμού και ο Colin Feltham γράφει για τον αντιναταλισμό ως μία από τις πιθανές συνέπειές του. Ο Ντέιβιντ Μπενάταρ, αναφερόμενος σε πολλές μελέτες, απαριθμεί τρία φαινόμενα που περιγράφονται από τους ψυχολόγους, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι υπεύθυνα που οι αυτοαξιολογήσεις μας για την ποιότητα της ζωής μας καθίστανται αναξιόπιστες: Τάση προς την αισιοδοξία (ή η αρχή της Pollyanna ) - έχουμε μια θετικά παραμορφωμένη εικόνα της ζωής μας στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Προσαρμογή (ή τροποποίηση, συνήθεια) - προσαρμοζόμαστε στις αρνητικές καταστάσεις και προσαρμόζουμε τις προσδοκίες μας αναλόγως. Σύγκριση - όσον αφορά τις αυτοαξιολογήσεις μας σχετικά με την ποιότητα της ζωής μας, πιο σημαντικό από το πώς πηγαίνουν οι ζωές μας είναι πώς πάνε σε σύγκριση με τις ζωές των άλλων. Ένα από τα αποτελέσματα αυτού είναι ότι οι αρνητικές πτυχές της ζωής που επηρεάζουν τον καθένα, δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της δικής μας ευημερίας. Είναι επίσης πιο πιθανό να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με εκείνους που είναι σε χειρότερη κατάσταση από ότι με εκείνους που είναι σε καλύτερη.Ο Benatar καταλήγει: Τα παραπάνω ψυχολογικά φαινόμενα, από μία εξελικτική σκοπιά, είναι αναμενόμενα. Προφυλάσσουν από την αυτοκτονία και ευνοούν την αναπαραγωγή. Αν οι ζωές μας ήταν τόσο κακές όσο υποστηρίζω ότι είναι, και αν οι άνθρωποι ήταν ικανοί να δουν την πραγματική ποιότητα της ζωής τους ως αυτό που πραγματικά είναι, τότε ίσως να έκλιναν περισσότερο προς το να αυτοκτονήσουν, ή έστω να σταματήσουν να δημιουργούν νέες ζώες. Επομένως, η απαισιοδοξία δεν είναι συνήθως η πιο φυσική επιλογή του ανθρώπου. Ο Thomas Ligotti εφιστά την προσοχή στην ομοιότητα μεταξύ της φιλοσοφίας του Zapffe και της θεωρίας διαχείρισης του τρόμου (terror management theory) . Η θεωρία διαχείρισης του τρόμου υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι είναι εξοπλισμένοι με μοναδικές διανοητικές ικανότητες, πέρα αυτών που είναι απαραίτητες για την επιβίωση, το οποίο περιλαμβάνει συμβολική σκέψη, εκτεταμένη αυτοσυνείδηση και αντίληψη του εαυτού τους ως χρονικό ον που γνωρίζει την περατότητα της ύπαρξής του. Η επιθυμία να ζήσουμε, παράλληλα με την επίγνωσή μας για το αναπόφευκτο του θανάτου, προκαλεί τρόμο σε εμάς. Η αντίθεση σε αυτόν τον φόβο είναι ένα από τα πρωταρχικά κίνητρά μας. Για να ξεφύγουμε από αυτόν, χτίζουμε αμυντικές δομές γύρω μας ώστε να διασφαλίσουμε τη συμβολική ή κυριολεκτική αθανασία μας, να νιώσουμε σαν πολύτιμα μέλη ενός γεμάτου νόημα σύμπαντος και να επικεντρωθούμε στην προστασία μας από άμεσες εξωτερικές απειλές. Ο αντιναταλισμός μπορεί να οδηγήσει σε μια συγκεκριμένη θέση σχετικά με την ηθική της άμβλωσης . Σύμφωνα με τον David Benatar, κάποιος ξεκινάει να υπάρχει, με την ηθικά σχετική έννοια, όταν προκύπτει η συνείδηση, όταν ένα έμβρυο γίνεται αισθανόμενο ον, και μέχρι εκείνη τη στιγμή μια άμβλωση είναι ηθική, ενώ η συνεχιζόμενη εγκυμοσύνη θα ήταν ανήθικη. Ο Benatar αναφέρεται σε ηλεκτροεγκεφαλογραφικές μελέτες (ΗΕΓ) και σε μελέτες σχετικά με την αντίληψη του πόνου στο έμβρυο, η οποία δηλώνει ότι η συνείδηση του εμβρύου δεν εμφανίζεται νωρίτερα από το διαστημα είκοσι οκτώ με τριάντα εβδομάδων εγκυμοσύνης, πριν από το οποίο είναι ανίκανο να αισθανθεί πόνο. Σε αντίθεση με αυτό, η τελευταία επίσημη αναφορά από το Royal College of Obstetricians and Gynecologists έδειξε ότι το έμβρυο αποκτά συνείδηση το νωρίτερο την εικοστή τέταρτη εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Ορισμένες υποθέσεις αυτής της αναφοράς σχετικά με την αίσθηση του εμβρύου μετά το δεύτερο τρίμηνο επικρίθηκαν. Αντίστοιχα, ο Karim Akerma διαχωρίζει τους οργανισμούς που δεν έχουν διανοητικές ιδιότητες και τα ζωντανά όντα που έχουν ψυχικές ιδιότητες. Σύμφωνα με την άποψή του, την οποία αποκαλεί πνευματιστική άποψη (mentalistic), ένα ζωντανό ον αρχίζει να υπάρχει όταν ένας οργανισμός (ή κάποια άλλη οντότητα) παράγει μια απλή μορφή συνείδησης για πρώτη φορά. Ο Julio Cabrera πιστεύει ότι το ηθικό πρόβλημα της άμβλωσης είναι εντελώς διαφορετικό από το πρόβλημα της αποχής της αναπαραγωγής, επειδή στην περίπτωση της άμβλωσης, δεν υπάρχει πλέον ένα μη-ον, αλλά ένα ήδη υπάρχον πλάσμα - το πιο αβοήθητο και ανυπεράσπιστο των εμπλεκόμενων πλευρών, που κάποια μέρα θα έχει την αυτονομία να παίρνει αποφάσεις και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς γι 'αυτό. Από την άποψη της αρνητικής ηθικής του Cabrera, η άμβλωση είναι ανήθικη για παρόμοιους λόγους όπως η αναπαραγωγή. Για τον Cabrera, η εξαίρεση στην οποία η άμβλωση δικαιολογείται από ηθική άποψη είναι περιπτώσεις μη αναστρέψιμης ασθένειας του εμβρύου (ή κάποιων σοβαρών «κοινωνικών ασθενειών» όπως η αμερικανική κατάκτηση ή ο ναζισμός ), σύμφωνα με αυτόν σε τέτοιες περιπτώσεις σκεφτόμαστε ξεκάθαρα για τα αγέννητα και όχι απλά για τα δικά μας συμφέροντα. Επιπλέον, η Cabrera πιστεύει ότι υπό ορισμένες συνθήκες, είναι νόμιμο και κατανοητό να διαπράττονται ανήθικες ενέργειες, για παράδειγμα, η άμβλωση είναι νόμιμη και κατανοητή όταν κινδυνεύει η ζωή της μητέρας. Μερικοί αντιναταλιστές αναγνωρίζουν την αναπαραγωγή των μη ανθρώπινων αισθανόμενων όντων ως ηθικά κακή και την στείρωσή τους ως ηθικά καλή στην περίπτωσή τους. Ο Karim Akerma ορίζει τον αντιναταλισμό, που περιλαμβάνει ζώα που δεν έχουν ανθρώπινα αισθήματα, ως καθολικό αντιναταλισμό και ο ίδιος έχει την εξής θέση: By sterilising animals, we can free them from being slaves to their instincts and from bringing more and more captive animals into the cycle of being born, contracting parasites, ageing, falling ill and dying; eating and being eaten. Ο David Benatar τονίζει ότι η ασυμμετρία του ισχύει για όλα τα αισθανόμενα όντα και αναφέρει ότι οι άνθρωποι διαδραματίζουν ρόλο στην απόφαση για το πόσα ζώα θα υπάρξουν: οι άνθρωποι αναπαράγουν άλλα είδη ζώων και είναι σε θέση να αποστειρώνουν άλλα είδη ζώων. Ο Magnus Vinding υποστηρίζει ότι η ζωή των άγριων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον είναι γενικά πολύ κακή . Εφιστά την προσοχή σε φαινόμενα όπως ο θάνατος πριν από την ενηλικίωση, η πείνα, οι ασθένειες, ο παρασιτισμός, η βρεφοκτονία, η αρπαγή και ο κίνδυνος να φαγωθούν ζωντανά. Παραθέτει έρευνα για το πώς μοιάζει η ζωή των ζώων στην άγρια φύση. Μόνο ένα στα οκτώ αρσενικά λιοντάρια επιβιώνει μέχρι την ενηλικίωση. Άλλοι πεθαίνουν ως αποτέλεσμα της πείνας, της ασθένειας και συχνά πέφτουν θύματα στα δόντια και τα νύχια άλλων λιονταριών. Η επίτευξη ενηλικίωσης είναι πολύ πιο σπάνια για τα ψάρια. Μόνο ένας στους εκατό αρσενικούς σολομούς Chinook επιβιώνει έως την ενηλικίωση. Ο Vinding είναι της άποψης ότι εάν οι ανθρώπινες ζωές και η επιβίωση των ανθρώπινων παιδιών έμοιαζαν με τις παραπάνω, οι τρέχουσες ανθρώπινες αξίες θα απαγόρευαν την αναπαραγωγή. Ωστόσο, αυτό δεν είναι δυνατό όταν πρόκειται για ζώα εκτός του ανθρώπου, τα οποία καθοδηγούνται από το ένστικτο. Πιστεύει ότι, ακόμη και αν κάποιος δεν συμφωνεί ότι η αναπαραγωγή είναι πάντα ηθικά κακή, πρέπει τουλάχιστον να παραδεχθεί οτί η αναπαραγωγή στην άγρια φύση είναι ηθικά κακή και κάτι που πρέπει να αποφευχθεί (τουλάχιστον στη θεωρία, όχι απαραίτητα στην πράξη). Υποστηρίζει ότι η μη επέμβαση δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί εάν απορρίψουμε το σπισισμό και ότι πρέπει να απορρίψουμε το αδικαιολόγητο δόγμα που υπαγορεύει ότι αυτό που συμβαίνει στη φύση είναι αυτό που πρέπει να συμβαίνει στη φύση. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξορθολογίσουν ψευδώς τα δεινά που λαμβλάνουν χώρα στην φύση και να ξεχάσουν τα θύματα της φρίκης της φύσης απλά και μόνο επειδή δεν εξυπηρετούν τις βολικές ηθικές θεωρίες μας, θεωρίες που εν τέλει χρησιμεύουν στο να μας κάνουν να νιώθουμε συνεπείς και καλά με τους εαυτούς μας απέναντι σε μια ακατανόητα κακή πραγματικότητα. Η κριτική του αντιναλισμού προέρχεται από πολλές απόψεις που προσδίδουν θετική αξία στην ύπαρξη του ανθρώπου. Ο David Wasserman στην κριτική του για τον αντιναταλισμό, επικρίνει το επιχείρημα ασυμμετρίας του David Benatar και το επιχείρημα της συναίνεσης.