IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βρετανικά και Ιρλανδικά Λιοντάρια

Τα Βρετανικά και Ιρλανδικά Λιοντάρια (αγγλικά: British and Irish Lions) είναι επίλεκτη ομάδα ράγκμπι γιούνιον με παίκτες από τα Εγχώρια Έθνη - τις εθνικές ομάδες της Αγγλίας, της Ιρλανδίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας. Οι Lions είναι δοκιμαστική ομάδα και γενικά επιλέγονται σ' αυτή διεθνείς παίκτες, αλλά μπορούν να επιλεγούν παίκτες χωρίς συμμετοχές εθνικές ομάδες που είναι διαθέσιμοι σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις χώρες. Η ομάδα πραγματοποιεί περιοδείες κάθε τέσσερα χρόνια, μετέχοντας σε αγώνες εναντίων της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Νότιας Αφρικής. Η δοκιμαστική σειρά του 2009 έληξε με ήττα 2–1 από τη Νότια Αφρική, ενώ στη δοκιμαστική σειρά 2013 κέρδισε 2–1 την Αυστραλία. Στην πιο πρόσφατη σειρά δοκιμών του 2017 εναντίον της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Νέας Ζηλανδίας, απέσπασε ισοπαλία 1–1 με 1 ισόπαλο παιχνίδι.

 Από το 1888 και μετά, οι συνδυασμένες ομάδες ράγκμπι από το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας περιόδευσαν στο νότιο ημισφαίριο. Η πρώτη περιοδεία ήταν μια εμπορική επιχείρηση και αναλήφθηκε χωρίς επίσημη υποστήριξη. Οι έξι επακόλουθες επισκέψεις απολάμβαναν αυξανόμενο βαθμό υποστήριξης από τις αρχές, πριν από την περιοδεία του 1910 στη Νότια Αφρική, η οποία ήταν η πρώτη εκπρόσωπος της περιοδείας των τεσσάρων εγχώριων εθνών.Το 1949 οι τέσσερις Ενωτικές Ομοσπονδίες δημιούργησαν τυπικά μια Επιτροπή Περιοδειών και για πρώτη φορά, κάθε παίκτης της ομάδας των Lions του 1950 είχε παίξει διεθνώς πριν από την περιοδεία. Οι περιηγήσεις της δεκαετίας του 1950 εμφάνισαν υψηλά ποσοστά νίκης σε επαρχιακούς αγώνες, αλλά οι δοκιμαστικές σειρές τυπικά έπαυσαν ή εγκαταλήφθηκαν. Η νικήτρια σειρά 1971 (Νέα Ζηλανδία) και 1974 (Νότια Αφρική) άλλαξε αυτό το μοτίβο. Η τελευταία περιοδεία της ερασιτεχνικής περιόδου έλαβε χώρα το 1993. Για περισσότερο από μισό αιώνα, τα Λιοντάρια ήταν συνώνυμα με την κόκκινη φανέλα που αγκάλιαζε το συγχωνευμένο έμβλημα των τεσσάρων χωρών. Εντούτοις, πριν από το 1950 η ομάδα φορούσε φανέλες με οριζόντιες τρίχρωμες λωρίδες. Godwin, Terry· Rhys, Chris (1981). The Guinness Book of Rugby Facts & Feats. London: Guinness Superlatives. ISBN 0-85112-214-0. Griffiths, John (1987). The Phoenix Book of International Rugby Records. London: Phoenix House. ISBN 0-460-07003-7. Επίσημος ιστότοπος
Τζεφ Λούμις

Ο Τζεφ Λούμις (αγγλ. "Jeff Loomis", 14 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Αμερικάνος κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός για την συνεργασία του με το συγκρότημα των Nevermore.

 Ο Λούμις γεννήθηκε στο Ουισκόνσιν το 1971 και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα κατά τα εφηβικά του χρόνια. Οι κύριες επιρροές του ήταν ο Yngwie Malmsteen, ο Μπράιαν Μέι και ο Μάρτι Φρίντμαν. Στα δεκαέξι του χρόνια κέρδισε τον τοπικό διαγωνισμό "Guitar Wars" και έκανε οντισιόν για να ενταχθεί στους Megadeth πριν τις ηχογραφήσεις του "So Far, So Good... So What!", αλλά το νεαρό της ηλικίας του αποτέλεσε βασικό κριτήριο για την μη ένταξη του στο συγκρότημα. Το 1990 του προτάθηκε να γίνει μέλος των Sanctuary, αλλά μετά από τέσσερις μήνες το συγκρότημα διαλύθηκε λόγω πιέσεων από την δισκογραφική τους εταιρεία να ακολουθήσουν μία πιο εμπορική κατεύθυνση. Μετά την διάλυση του συγκροτήματος, ο Λούμις, ο τραγουδιστής Γουόρελ Ντέιν και ο μπασίστας Τζιμ Σέπαρντ σχημάτισαν τους Nevermore, με τον κιθαρίστα να αναλαμβάνει βασικό συνθετικό ρόλο. Οι Nevermore κυκλοφόρησαν τα "Nevermore" και "The Politics of Ecstasy" πριν γνωρίσουν επιτυχία στους κύκλους του heavy metal με τα άλμπουμ "Dreaming Neon Black" και "Dead Heart In A Dead World". Οι επτάχορδες κιθάρες και η ιδιαίτερη τεχνική του, προσέθεσαν στους Nevermore τον ήχο με τον οποίο έγιναν γνωστοί. Μετά τους δίσκους "Enemies of Reality", "This Godless Endeavor" και "The Obsidian Conspiracy", ο Λούμις μαζί με το ντράμερ Βαν Γουίλιαμς αποχώρησαν από το συγκρότημα.Στις 30 Σεπτεμβρίου 2008, κυκλοφόρησε μέσω της "Century Media" το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Λούμις με τίτλο "Zero Order Phase". Ακολούθησε το "Plains of Oblivion", τέσσερα χρόνια αργότερα, καταφέρνοντας να μπει στο Billboard 200. Στον δίσκο συμμετείχαν ο Κρις Πόλαντ, ο Μάρτι Φρίντμαν, ο Ατίλα Βέρες, ο Τόνι ΜακΑλπάιν, κ.α..Ο Τζεφ Λούμις, κατά το παρελθόν, έγραφε κάθε μήνα την στήλη "Merchant of Menace" στο περιοδικό "Guitar World", όπου απαντούσε σε ερωτήσεις για τραγούδια των Nevermore.Το Νοέμβριο του 2014, ανακοινώθηκε ότι ο Λούμις έγινε μέλος των Arch Enemy, αντικαθιστώντας το Νικ Κορντλ, με πρώτη εμφάνιση του στην ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος στα τέλη του μήνα. Jeff Loomis - Biography - Jeff Loomis Official Site Jeff Loomis - Discography - Jeff Loomis Official Site Jeff Loomis - Biography - Metal Storm Jeff Loomis - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Jeff Loomis Official Site Jeff Loomis | Facebook Jeff Loomis (jeff_loomis) on Twitter
Ιωάννης Ερνέστος Δ΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ

Ο Ιωάννης Ερνέστος Δ΄, γερμ. Johann Ernst IV (22 Αυγούστυ 1658 - 17 Φεβρουαρίου 1729) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ (1675-1729).

 Ήταν ο έβδομος (επιζήσας) γιος του Ερνέστου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Γκότα και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Φιλίππου, δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1680 τη Σοφία-Χέντβιχ των Βέττιν, κόρη του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και είχε επιζώντα τέκνα: Χριστιανός-Ερνέστος Β΄ 1683-1745, δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Καρλόττα-Βιλελμίνη 1685-1767, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ράινχαρντ, κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Χριστιανή-Σοφία 1681-1697, θνησιγενής γιος 1686, θνησιγενής κόρη 1682.Το 1686 απεβίωσε η Σοφία Χέντβιχ και ο Ιωάννης Ερνέστος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Καρλόττα-Ιωάννα, κόρη του Ιωσία Β΄, κόμη του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν και είχε επιζώντα τέκνα: Γουλιέλμος-Φρειδερίκος 1691-1720 Κάρολος-Ερνέστος 1692-1720 Σοφία-Βιλελμίνη 1693-1727, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Αντώνιο, πρίγκιπα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Λουίζα Αιμιλία 1695-1713 Φραγκίσκος-Ιωσίας 1697-1764, δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ. Ερριέττα Αλβερτίνη 1698-1728 Καρλόττα 1696, Ερριέττα-Αλβερτίνη 1694-1695, απεβίωσαν νήπια. Carl-Christian Dressel: Die Entwicklung von Verfassung und Verwaltung in Sachsen-Coburg 1800 - 1826 im Vergleich. Duncker & Humblot Berlin 2007, ISBN 978-3-428-12003-1. Ernst Wülcker: Johann Ernst (Herzog von Sachsen-Coburg-Saalfeld). In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). vol XIV. Duncker & Humblot, Leipzig 1881, pp. 372–374. Jahrbuch fur Europäische Geschichte 2007, vol. VIII, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 2007, p. 104. (Online) Johann Samuel Ersch, Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste, section 21, Leipzig, 1842, p. 254. (Online)
Στήλη ναρού πολεμιστή με γυναίκα (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 29.54)

Η επιτύμβια στήλη νεαρού πολεμιστή με γυναίκα που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 29.54 είναι έργο αρχαίας ελληνικής τέχνης.

 Είναι από ασβεστόλιθο. Εικονίζει έναν νεαρό άνδρα και μια γυναίκα μπροστά σε ένα βωμό. Ανάμεσά τους μία λήκυθος για την σπονδή. Στον τοίχο είναι κρεμασμένη μια πολεμική στολή, κράνος και ένα σπαθί. Ο Τάραντας στα παράλια της Μεγάλης Ελλάδας γνώρισε μεγάλη άνθιση, αφού ήταν κεντρικός κόμβος των θαλάσσιων εμπορικών δρόμων στη Μεσόγειο. Είναι πολλά τα επιβλητικά ταφικά μνημεία που κτίστηκαν στην πόλη αυτή τον 4ο αιώνα π.Χ. Είχαν σχήμα ναΐσκου και ήταν διακοσμημένα με ζωγραφισμένα αγάλματα. Το ανάγλυφο ετούτο ίσως να ανήκε στο διάκοσμο ενός τέτοιου μνημείου. Έχει εκφραστεί η εικασία ότι η σκηνή είναι εμπνευσμένη από μια τραγωδία. Είναι έργο στα τέλη του 4ου αιώνα, περίπου 325-300 π.Χ. Παρουσίαση της στήλης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Περικλής Σκέφερις

Ο Περικλής Σκέφερις (Πρέβεζα, 13 Μαρτίου 1884 - Αθήνα, 26 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας διπλωμάτης από την Πρέβεζα και γόνος τεσσάρων σημαντικών οικογενειών της πόλης: Κονεμένου, Σκέφερη, Μπάλκου και Παρούση.

 Γεννήθηκε το 1884 στην Πρέβεζα και ήταν πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Σκέφερη (1848-1921), δημογέροντα και υποπροξένου της Ρωσίας στην Πρέβεζα, και της Πηνελόπης Κονεμένου, γόνου παλιάς οικογένειας της Πρέβεζας. Αδέλφια του ήταν ο Κωνσταντίνος (γεν. 1886), ο Ανδρέας, η Αγγελική (γεν. 1888) και η Κλεοπάτρα (γεν. 1902). Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Πέτρου Σκέφερη, πλούσιου εμπόρου, και της Αγγελικής Μπάλκου. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Περικλή Κονεμένου, του οποίου πήρε και το όνομα, και της Κλεοπάτρας Παρούση. Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας Σκέφερη ήταν από τη Σκέφερη της Τσαμουριάς, κατήλθαν δε τα μέλη της οικογένειας στην Πρέβεζα στα μέσα του 18ου αιώνα.Έζησε για κάποιο διάστημα στη Λευκάδα, όπου πήγε και σχολείο. Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα διατελώντας μεταξύ άλλων πρέσβυς της Ελλάδας στο Κάιρο (1927-1933), γενικός πρόξενος στη Μασσαλία, πρέσβυς στο Βουκουρέστι και πρέσβυς στα Τίρανα. Την περίοδο της Κατοχής διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών στη Μέση Ανατολή, στο Κάιρο. Το 1946 διορίστηκε πρέσβυς της Ελλάδας στην Άγκυρα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1950. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκλογή του Αθηναγόρα στον πατριαρχικό θρόνο. Αναφέρεται ότι συμμετείχε σε συνάντηση στην Αθήνα μεταξύ των διπλωματών Σεφέρη, Δεληβάνη, Ηρακλείδη, του υπουργού Ευάγγελου Αβέρωφ και του Ανδρέα Αζίνα, ο οποίος ήταν σύνδεσμος του Γρίβα με την ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να μεταπειστεί ο Αζίνας ώστε να μη στείλει στον Γρίβα δηλητηριώδεις ουσίες για να μολύνει το νερό με το οποίο υδρεύονταν τα βρετανικά στρατόπεδα.Στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (1956) διορίστηκε μόνιμος υφυπουργός εξωτερικών, θέση την οποία διατήρησε και στην επόμενη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι το 1960, οπότε και παραιτήθηκε.Είχε συγγράψει το άρθρο Η παράδοσις της Πρεβέζης (21.10.1912). Μία σχετική ανέκδοτος έκθεσις του τότε υποπροξένου της Ρωσσίας εις Πρέβεζαν Δ. Σκέφερι (Αθήνα, 1962).Παντρεύτηκε τη Μαρίτσα Κουτρουβή, από τη Σμύρνη, και απέκτησαν μία μόνον κόρη την Άλεξ, η οποία απεβίωσε άτεκνη. Ο Περικλής Σκέφερις απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Μαρτίου 1970 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Το προσωπικό του αρχείο περιήλθε σε μία από τις τρεις ανιψιές του, την Έφη, κόρη του γαμπρού του, Τίτου Νικολάου.
Κατάλογος μοναρχών της Αλβανίας

Ο κατάλογος αυτός περιέχει όλους τους μονάρχες της σύγχρονης Αλβανίας, που εξουσίασαν την χώρα από την εποχή του Πριγκιπάτου της Αλβανίας (1914-1925), έως και τα μέσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1943.

 Αλβανία Μοναρχία Μοναρχία της Αλβανίας Κατάλογος αρχηγών κράτους της Αλβανίας Πριγκιπάτο της Αλβανίας Γουλιέλμος του Βιντ Αλβανική Δημοκρατία Ζογ Α' Βασίλειο της Αλβανίας Ιταλική εισβολή στην Αλβανία Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας Γερμανική κατοχή της Αλβανίας Ενβέρ Χότζα Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας Patrice Najbor, Histoire de l'Albanie et de sa maison royale (5 volumes), JePublie, Paris, 2008, (ISBN 978-2-9532382-0-4). Patrice Najbor, La dynastye des Zogu, Textes & Prétextes, Paris, 2002. Monarkia Shqiptare 1928-1939, Qendra e Studimeve Albanologjike & Insitituti Historisë, Boetimet Toena, Tirana, 2011 (ISBN 978-99943-1-721-9) https://www.historyfiles.co.uk/KingListsEurope/EasternAlbania.htm
Ποταμιά Αγίου Δημητρίου Ιωαννίνων

Για συνώνυμο οικισμό στο Νομό Ιωαννίνων δείτε: Ποταμιά ΖαγορίουΓια οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ποταμιά Η Ποταμιά ή Κάτω Κουκλέσι είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 180 μέτρων.

 Η Ποταμιά βρίσκεται στα σύνορα του νομού με το νομό Πρεβέζης. Το χωριό είναι κτισμένο στη μικρή κοιλάδα της χαράδρας που σχηματίζουν τα όρη Τόμαρος (Ολύτσικας) και Ξηροβούνι, δίπλα στον ποταμό Λούρο και την εθνική οδό Ιωαννίνων - Άρτας. Ο οικισμός δημιουργήθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από κατοίκους του χωριού Κουκλέσι και των "μαχαλάδων" του στη τοποθεσία "Κιλί" και τα σπίτια του είναι συγκεντρωμένα επάνω στο δημόσιο δρόμο, γύρω από το παλιό χάνι και την εκκλησία του Αγίου Σώζοντα. Απέχει 39 χλμ Ν. της πόλης των Ιωαννίνων και 5 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Κουκλέσι. Αξιοθέατο του χωριού είναι το "Xάνι Σαφίτ Mπέη" ή "Xάνι Mπότσαρη" που έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΥΑ ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ33/26714/609/16-8-1990 - ΦΕΚ 617/Β/27-9-1990). Η περιοχή που ξεκινά προς τα βορειοδυτικά της Ποταμιάς, ειδικά η χαράδρα που διασχίζεται από τον ποταμό Λούρο, μέχρι το "Χάνι του Τέροβου" ονομάζεται "Βόρεια στενά Λούρου" και έχει χαρακτηριστεί ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους (ΤΙΦΚ). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1951. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κουκλέσι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουκλεσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 188 κατοίκους.
143 Αδρία

Η Αδρία (Adria) είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,12. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της προς τιμή της Αδριατικής Θάλασσας, στις ακτές της οποίας βρίσκεται η Πούλα.

 Η μέση διάμετρος της Αδρίας είναι 95,4 ± 0,7 χλμ. Μία επιπρόσθηση από την Αδρία έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής, στις 21 Αυγούστου 2000 από την Ιαπωνία, και από τα δεδομένα της υπολογίσθηκε ένα σφαιροειδές σχήμα διαστάσεων 98 × 86 χλμ. Η μάζα της Αδρίας εκτιμάται σε 760 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αδρίας εκτιμάται σε 2,51 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 390 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 47,5 m/sec (171 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αδρίας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,049. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 106 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Αδρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 18 δευτερόλεπτα, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η τιμή προέκυψε από φωτομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2008 από το Λας Κρούσες (Νέο Μεξικό). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιωάννης Αλβέρτος Α΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ιωάννης-Αλβέρτος Α΄ (γερμ.: Johann-Albrecht I, 23 Δεκεμβρίου 1525 - 12 Φεβρουαρίου 1576) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ (1547-56) και μετά του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1556-76).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Το 1576 απεβίωσε στο Σβερίν σε ηλικία 51 ετών. Νυμφεύτηκε το 1555 την Άννα-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου δούκα της Πρωσίας και είχε τέκνα: Ιωάννης Ζ΄ 1558-1592, δούκας του Μεκλεμβούργου. Σιγισμούνδος-Αύγουστος 1560-1600, πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου. Friedrich Wilhelm Schirrmacher: Johann Albrecht I. Herzog von Mecklenburg, 2 vols., Wismar, 1885 L. Schultz (1881), "Johann Albrecht I.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 239–243 Hildegard Thierfelder (1974), "Johann Albrecht I.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 499–499
Δημοκρατία του Ταμράς

Η Δημοκρατία του Ταμράς (Βουλγ.: Тъмръшка република, Ταμράσκα Ρεπούμπλικα) ήταν μια βραχύβια αυτοδιοικούμενη πολιτεία των Πομάκων που ζούσαν στην περιοχή της Ροδόπης και υπήρξε από το 1878 έως το 1886.

 Η περιοχή βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Βάχα και Χεπελάρη. Η επαναστατημένη περιοχή αρχικά αποτελούνταν από 17 χωριά τα οποία αυξήθησαν σε 21 εως το 1880. Κάποια από τα χωριά ήταν το Τρίγκραντ, η Μούγλα, το Μπέντεν, το Μιχάλκοβο, το Σκόμπλεβο, το Χουρούκοβο και το Ντεβίν Η αυτόνομη περιοχή εμφανίστηκε καθώς οι Πομάκοι του Ταμράς προσπαθούσαν να αποφύγουν την επιρροή των Βουλγάρων και των Ρώσσων μετά τους Ρωσσοτουρικούς πολέμους. Ο Πρόεδρος της αυτονομίας ήταν ο Αχμέντ Αγά Ταμρασλυάτα. Είχε πάρει μέρος στην επανάσταση του Απριλίου, υποστηριζόμενος από τους ντόπιους παίρνοντας το μέρος των Οθωμανών. Έτσι όταν, δύο χρόνια αργότερα οι Ρωσσοβουλγαρικές δυνάμεις κέρδιζαν έδαφος, αυτός με τις δυνάμεις του συμπτύχθηκε νοτιότερα για να αποφύγει τα αντίποινα. Αφότου οι Ρώσσοι αποχώρησαν από την περιοχή της Ροδόπης, ο Αγάς και οι δυνάμεις του επέστρεψαν και ίδρυσαν την αυτονομία τους. Ο Αχμέντ Αγα Ταμρασλυάτα έβαλε τρεις φορές χαμηλότερους φόρους από την Οθωμανική αυτοκρατορία και γι'αυτό αυξήθικε ο αριθμός των χωριών που διοικούσε από 17 σε 21. Αυτήν την περίοδο η δημοκρατία του Ταμράς έστειλε απεσταλμένους στη Φιλιππούπολη και εξέδωσε βίζα. Τον ίδιο χειμώνα οι αντιπρόσωποι της Δημοκρατίας του Ταμράς και των Οθωμανών αποφάσισαν την επιστροφή των τεσσάρων τελευταίων χωριών στην Ανατολική Ρωμυλία. Αρχηγός της περιοχής: Αχμέντ Αγά Ταμρασλυάτα Διοικητής: Χασάν Αγά από το Τρίγκραντ Υποδιοικητής: Χατζή Μεχμέντ από το Μπέντεν Υποδιοικητής: Μουλλά Εγίμπ από την Μούγλα Διοικητής της Εθνικής φρουράς: Μεχμέντ Αγά (αδελφός του Αχμέντ Αγά)Η φρουρά αποτελούταν από 20 άνδρες. Οι αρχηγοί των χωριών είχαν μεγάλη εξουσία και η πρωτεύουσα μετακινούταν συνέχεια. Αρχικά ήταν στο Τρίγκραντ, μετέπειτα στο Ναστάν, αργότερα στο Μιχάλκοβο και ούτω καθεξής. 1878 - Ίδρυση της αυτοδιοικούμενης περιοχής. 1880 - Οι αρχηγοί της περιοχής συμφωνούν να ενωθούν με την Ανατολική Ρωμυλία, αλλά δεν το κάνουν λόγω φόβων των ατάκτων. 1880 - Τέσσερα Πομάκικα χωριά ενώνονται με την αυτοδιοικούμενη περιοχή. 1880 - Μετά από διαπραγματεύσεις τα τέσσερα χωριά ενώνονται με την Ανατολική Ρωμυλία. 1882 - Η Ανατολική Ρωμυλία παραιτείται από την προσπάθεια της να ελέγξει την αυτονομία. 1886 - Ο Βουλγάρικος στρατός καταλαμβάνει την περιοχή. 1886 - Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνωρίζει την ένωση Βουλγαρίας και Ανατολικής Ρωμυλίας και ως αντάλλαγμα λαμβάνει την περιοχή του Ταμράς. Мехмед, Хюсеин (2007). Помаците и торбешите в Мизия, Тракия и Македония. София. σελ. 167. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2013. (Βουλγάρικα)
Άγιος Γεώργιος Αργολίδας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καρυάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λυρκείας, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άργους του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Αργολίδας, στο διάσελο μεταξύ των κορυφών «Μπαχριάμι» (1.031 μ.) και «Ξεροβούνι» (1.370 μ.), του Αρτεμισίου. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Άργους-Νεστάνης, κοντά στην Καρυά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 480. Απέχει 34 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. του Ναυπλίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρυάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρυάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Λυρκείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Λυρκείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους - Μυκηνών. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Freedom From Religion Foundation

To Freedom From Religion Foundation (FFRF) είναι αμερικάνικος μη κερδοσκοπικός οργανισμός, στις ΗΠΑ Είναι ο μεγαλύτερος εθνικός οργανισμός ο οποίος υποστηρίζει θέσεις των μη θεϊστών, υπερασπίζεται τον διαχωρισμό κράτους εκκλησίας, και προσπαθεί να εκπαιδεύσει το κοινό σε θέματα σχετικά με τον αθεϊσμό, αγνωστικισμό και την αθρησκία. Το FFRF εκδίδει την εφημερίδα Freethought Today 10 φορές τον χρόνο. Από το 2006, παράγει την ραδιοφωνική εκπομπή Freethought Radio.

 Το FFRF ιδρύθηκε απο την Anne Nicol Gaylor την κόρη της, Annie Laurie Gaylor, το 1976 . Υποστηρίζεται από 23,500 μέλη και λειτουργεί σε ένα κτίριο στο Ουισκόνσιν της εποχής του 1855, το οποίο είχε λειτουργησει παλιότερα ως οικεία ιερέων. Σύμφωνα με το . 2011 IRS tax Form-990, το FFRF είχε ξοδέξει λίγα περισσότερα από $200,000 σε νομικές δαπάνες, και λίγο κάτω από $1 εκατομμύριο σε εκπαιδευτικά, εκδοτικά και άλλες δράσεις με σκοπό την ενημέρωση του κοινού. Τα δικαστικά έξοδα αφορούν υποθέσεις διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, που περιλαμβάνουν κυβερνητικά νομικά πρόσωπα. Το FFRF, έχει 22 εργαζόμενους υπό πληρωμή, 5 εκ των οποίων είναι δικηγόροι πλήρους απασχόλησης και 2 νομικοί σύμβουλοι .Τον Μάρτιο του 2011, το FFRF, μαζί με το Richard Dawkins Foundation for Reason and Science, ξεκινησαν το The Clergy Project, μια εμπστευτική διαδικδυακή ομάδα η οποία υποστηρίζει τους πρώην κληρικούς,ιμάμηδες,ραββίνους και άλλους ιερωμένους που εγκαταλείπουν την θρησκεία τους.Τον Ιούνιο του 2013 το FFRF ανακοίνωσε πως θα δούλευε μαζί με το Secular Student Alliance, σε θέματα εκπαίδευσης φοιτητών σχετικά με τις θρησκευτικές τους ελευθερίας και θα βοηθούσε διορθώνοντας αυτό που ονόμασαν ως "θρησκευτικές παραβιάσεις στην εκπαίδευση".Το 2015,το FFRF ανακοίνωσε την ίδρυση του φιλανθρωπικού Nonbelief Relief, στο οποίο άθεοι, αγνωστικιστές και άλλοι υποστηρικτές θα βοηθούσαν να «βελτιωθεί ο κόσμος μας, ο μόνος μας κόσμος». . Internet Infidels
Ιβάν Γκργκατ

Ο Ιβάν Γκργκατ (Σενζ της Κροατίας, 22 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Κροάτης πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,10 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

 Ο Γκργκατ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία δεκαέξι ετών στην ομάδα της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, όπου παρέμεινε για δέκα χρόνια, με εξαίρεση τις σεζόν 1992-93 και 1995-96, όταν και είχε δοθεί ως δανεικός στη Ντουμπράβα. Με την Τσιμπόνα κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Κροατίας, πριν υπογράψει στη Ζάλγκιρις Κάουνας, το 1999. Επίσης, υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας της Κροατίας από το 1997 ως το 1999, παίζοντας στο Ευρωμπάσκετ του 1997, ενώ αγωνίστηκε και σε τέσσερις αγώνες για την προκριματική φάση του Ευρωμπάσκετ του 1999, με 6,3 πόντους και 4,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.Ολοκλήρωσε τη σεζόν 1999-00 στην πολωνική Άνιβλ Βλότσλαβεκ και την επόμενη σεζόν φόρεσε τη φανέλα της Λε Μαν από τη Γαλλία, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Το 2001-02, επέστρεψε στην πατρίδα του υπογράφοντας στην ΚΚ Ζάνταρ, με την οποία κατέκτησε τη δεύτερη θέση του κροατικού πρωταθλήματος και ηττήθηκε στον τελικό του κυπέλλου από την Τσιμπόνα με 88-84.Την επόμενη χρονιά, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έπαιξε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος με μέσους όρους 10,8 πόντων και 5,9 ριμπάουντ. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε το FIBA Champions Cup, κερδίζοντας στον τελικό την πολωνική Προκόμ Τρεφλ με 84-83, ενώ ηττήθηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας από τον Παναθηναϊκό με 81-76.Το 2003-04, φόρεσε τη φανέλα του Αμαρουσίου, με το οποίο κατέλαβε τη δεύτερη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, με τον Γκργκατ να έχει μέσους όρους 9,1 πόντων και 3,4 ριμπάουντ. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην ομάδα του ΠΑΟΚ, με τον οποίο αγωνίστηκε σε μόλις οκτώ παιχνίδια πρωταθλήματος και έναν ευρωπαϊκό αγώνα.Τη σεζόν 2005-06, υπέγραψε στην Ουνικάχα Μάλαγα, παίζοντας μόνο σε δύο παιχνίδια πριν επιστρέψει στην Ελλάδα φορώντας τα χρώματα του Απόλλωνα Πατρών, με τον οποίο είχε 4,9 πόντους και 3,1 ριμπάουντ σε 21 αγώνες.Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στην Ουγγαρία και την Κέρμεντ Κοζαρλάμπντα Τσάπατ, πριν συνεχίσει στη γαλλική Μπουρζ. Ακολούθησε η Μακσιμίρ Ζάγκρεμπ, οι Κάπφενμπεργκ Μπουλς από την Αυστρία, ο Αχιλλέας Καϊμακλίου και η Σιρόκι, πριν επιστρέψει οριστικά στην πατρίδα του για την ομάδα της ΚΚ Κριτσέφτσι. Συνέχισε στη Ζιμπενίκ, πριν επιστρέψει στην Ντουμπράβα μετά από δεκαοκτώ χρόνια. Έκλεισε την καριέρα του στην ομάδα της Χέρμες Ζάγκρεμπ, σε ηλικία 41 ετών. FIBA Champions Cup: 2003 6x Πρωταθλήματα Κροατίας: 1991-92, 1993–94, 1994–95, 1996–97, 1997–98, 1998–99 2x Κύπελλα Κροατίας: 1994-95, 1998-99 Ivan Grgat Basketball Player Profile DraftExpressProfile: Ivan Grgat, Stats, Comparisons, and Outlook Ivan Grgat Player Profile, KK Krizevci, International Stats
Ιωάννης Συναδηνός, μέγας στρατοπεδάρχης

Ο Ιωάννης Κομνηνός Άγγελος Δούκας Συναδηνός (άκμασε 1276-π.1320) ήταν ευγενής και στρατιωτικός αρχηγός με τον τίτλο του μεγάλου στρατοπεδάρχη κατά τη βασιλεία των Παλαιολόγων Μιχαήλ Η΄ και του γιου του Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων.

 Εμφανίζεται το 1276/77 όταν, μαζί με τον Μιχαήλ Καβαλλάριο μεγάλο κονόσταυλο, οδήγησε ένα στράτευμα εναντίον του ανεξάρτητου άρχοντα Ιωάννη Α΄ της Θεσσαλίας. Ο Ρωμαϊκός στρατός οδηγήθηκε στη μάχη των Φαρσάλων, όπου ο Συναδηνός αιχμαλωτίστηκε, ενώ ο Καβαλλάριος, προσπαθώντας να διαφύγει, σκοτώθηκε.Ελευθερώθηκε -ίσως με λύτρα- και το 1281 συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Καπετιδών-Ανζού στην Αλβανία, που έφερε τη νίκη των Ρωμαϊκών στρατευμάτων στο Βεράτι. Το 1283 συμμετείχε σε ακόμη μία μάχη εναντίον του Ιωάννη Α΄ υπό τον Μιχαήλ Ταρχανειώτη.Τελικά αποσύρθηκε σε μονή με το όνομα Ιωακείμ. Έπειτα από τον θάνατό του, που συνέβη το διάστημα 1310-28, η σύζυγός του Θεοδώρα έγινε επίσης μοναχή με το όνομα Θεοδούλη και ίδρυσε τη μονή της Θεοτόκου Βεβαίας Ελπίδος στην Κωνσταντινούπολη. Το Τυπικόν της μονής συντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Θεοδώρα π. το 1350 και έχει πλούσιες απεικονίσεις των μελών της Οικογένειας. Φυλάσσεται στη Βιβλιoθήκη του Κολλεγίου Λίνκολν της Οξφόρδης. Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα, κόρη του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος (ετεροθαλούς αδελφού του Μιχαήλ Η΄). Είχε τέκνα: Ιωάννης άκμασε 1328, μέγας κονόσταυλος. Ευφροσύνη, η δεύτερη ιδρύτρια της μονής Βεβαίας Ελπίδος, μαζί με τη μητέρα της· μοναχή. κόρη, θα μνηστευόταν τον Θεόδωρο-Σβετοσλάβ Τέρτερ της Βουλγαρίας. Θεόδωρος π. 1277-π. 1346, πρωτοστράτωρ, μεγιστάνας. Συμμετείχε στον δεύτερο εμφύλιο (1341-47). Geanakoplos, Deno John (1959). Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine-Latin Relations. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press.
Διδακτορικό δίπλωμα

Το διδακτορικό δίπλωμα (Αγγλικά: doctorate, σε αρκετές περιπτώσεις αναφερόμενο εν συντομία και ως PhD - Philosophy Doctorate) είναι ένα πτυχίο ανώτατων μεταπτυχιακών σπουδών το οποίο απονέμεται από πανεπιστημιακά ιδρύματα. Aποτελεί το ανώτατο ακαδημαϊκό πτυχίο που μπορεί να αποκτηθεί. Αποτελεί απαραίτητο εφόδιο στην άσκηση ακαδημαϊκών κυρίως επαγγελμάτων, όπως αυτό του καθηγητή πανεπιστημίου και του ερευνητή, σε πολυποίκιλα επιστημονικά πεδία. Οι κάτοχοι διδακτορικών διπλωμάτων μπορούν επίσης να ακολουθήσουν καριέρα σε κυβερνητικούς και μη οργανισμούς ή στον ιδιωτικό τομέα. Στη Γερμανία αποτελεί προϋπόθεση για να ξεκινήσει κάποιος την διατριβή για υφηγεσία (Habilitation).

 Οι προϋποθέσεις για την απόκτηση ενός διδακτορικού διαφέρουν ανά τον κόσμο. Εντούτοις, κάθε υποψήφιος φοιτητής οφείλει να εκπονήσει μια διδακτορική διατριβή που στηρίζεται σε επαρκές ποσό πρωτότυπης ακαδημαϊκής έρευνας και είναι ποιότητας επαρκούς προς δημοσίευση στην επιστημονική κοινότητα. Σε πολλές χώρες ο υποψήφιος πρέπει να υπερασπιστεί την εργασία του μπροστά σε μία επιτροπή από ειδήμονες εξεταστές που ορίζονται από το πανεπιστήμιο. Σε άλλες χώρες η διατριβή εξετάζεται από επιτροπή ειδικών που αποφασίζουν αν είναι άξια πτυχίου και τα σημεία που πρέπει να επιλυθούν προκειμένου ο υποψήφιος να κριθεί επιτυχής. Η ελάχιστη περίοδος σπουδών για φοιτητές ολικής απασχόλησης ποικίλλει από τρία έως πέντε χρόνια.
Αλεσσάντρο Μόμο

Ο Αλεσσάντρο Μόμο (ιταλικά: Alessandro Momo), (26 Νοεμβρίου 1956 - 19 Νοεμβρίου 1974), ήταν Ιταλός ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός από τις ταινίες Μαλίτσια (1973) και Άρωμα γυναίκας (1974).

 Ο Μόμο ξεκίνησε την καριέρα του πολύ νέος, ως πρωταγωνιστής σε μια σειρά από ιταλικά φωτορομάνζα που εμφανίζονταν επίσης μαζί με την Τζιούσβα Φιοραβάντι. Έγινε διάσημος χάρη στις εμφανίσεις του σε διάφορες ταινίες συμπεριλαμβανομένων των ταινίων "The Police Serve the Citizens?", "Lovers and Other Relatives", "The Night of the Assassin". Ο Αλεσσάντρο Μόμο πέθανε στην Ρώμη στις 19 Νοεμβρίου του 1974, λίγες μέρες πριν τα 18α γενέθλια του και έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα της τελευταίας του ταινίας "Άρωμα γυναίκας" με συμπρωταγωνιστές τον Βιτόριο Γκάσμαν και την Αγκοστίνα Μπέλι. Ο θάνατος του προήλθε εξαιτίας του ατυχήματος που είχε με μια μοτοσυκλέτα, την οποία δανείστηκε από τη φίλη του Ελεονόρα Τζιόρτζι, που είχε φύγει για ένα ταξίδι. Η ηθοποιός εξετάστηκε αργότερα για απερίσκεπτες ενέργειες επειδή ο Μόμο δεν ήταν ακόμη 18 ετών και δεν είχε το δικαίωμα να οδηγεί μοτοσικλέτα, σύμφωνα με τους κανονισμούς εκείνης της εποχής. La scoperta, σε σκηνοθεσία Έλιο Πικόν (1969) Il divorzio, σε σκηνοθεσία Ρομόλο Γκουεριέρι (1970) Appuntamento col disonore, σε σκηνοθεσία Αντριάνο Μπολτσόνι (1970) Μαλίτσια, σε σκηνοθεσία Σαλβατόρε Σαμπέρι (1973) La polizia è al servizio del cittadino?, σε σκηνοθεσία Ρομόλο Γκουεριέρι (1973) Peccato veniale, σε σκηνοθεσία Σαλβατόρε Σαμπέρι (1974) Άρωμα γυναίκας, σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίζι (1974) Ο Αλεσσάντρο Μόμο στην IMDb (Αγγλικά)
Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης

Ο Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης (πολωνικά: Krzyż Wolności i Solidarności) καθιερώθηκε στις 5 Αυγούστου 2010, για να τιμήσει τα μέλη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Πολωνία που μεταξύ των ετών 1956 και 1989 σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή πληγώθηκαν σοβαρά, συνελήφθησαν, κρατήθηκαν ή φυλακίστηκαν τουλάχιστον 30 ημέρες, που έχασαν δουλειά ή αποβλήθηκαν από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο για τουλάχιστον 6 μήνες ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων τους προς όφελος μιας ελεύθερης και δημοκρατικής Πολωνίας. Τα άτομα που έχουν βρεθεί ότι έχουν συνεργαστεί με το κομμουνιστικό καθεστώς δεν μπορούν να βραβευτούν.

 Ο σταυρός είναι ένας ασημένιος, κόκκινος επισμαλτωμένος ελληνικός σταυρός, παρόμοιος με αυτόν του Τάγματος του Σταυρού της Ανεξαρτησίας και του Σταυρού της Ανεξαρτησίας του 1930. Αναγράφεται το «WOLNOŚĆ I SOLIDARNOŚĆ» (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ) στις οριζόντιες λωρίδες. Στο κέντρο του σταυρού υπάρχει σκαλισμένη στυλιζαρισμένη εικόνα του Λευκού Αετού. Η πίσω πλευρά του σταυρού είναι λεία. Ο σταυρός έχει διάμετρο 42 χιλ... Ο Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης είναι κρεμασμένος από μια λευκή κορδέλα, πλάτους 38 χιλ. Συμμετρικά διατεταγμένες κατά μήκος των άκρων της κορδέλας είναι χρυσές και βυσσινί λωρίδες, η κάθε μία πλάτους 3 χιλ. Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια της Πολωνίας Τάγμα του Σταυρού της Ανεξαρτησίας Σταυρός της Ανεξαρτησίας
Ιωάννης Σεργάκης

Ο Ιωάννης Σεργάκης (Νεάπολη Λασιθίου, 1914 - 12 Ιουλίου 1994) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Λασιθίου. Υπήρξε ιδρυτής, διευθυντής και εκδότης της εφημερίδας "Επαρχιακά Νέα" της Νεάπολης (1945-1966).

 Ήταν γιος του Μιχαήλ Ι. Σεργάκη, διαπρεπή δικηγόρου και βουλευτή επί Κρητικής Πολιτείας, και μητέρα του ήταν η Ζαχαρώ Παπαδάκη από την Τουρλωτή Σητείας, αδερφή του Κ. Παπαδάκη, επίσης βουλευτή. Ακολούθησε νομικές σπουδές στην Αθήνα και άρχισε να δικηγορεί σε ηλικία 22 ετών για περισσότερα από 50 χρόνια. Εργάστηκε ως δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Λασιθίου και αναδείχτηκε ως ποινικολόγος.Παραστάθηκε σε πολύ σοβαρές δίκες όπως στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ. Κατά την περίοδο της χούντας βοήθησε ανθρώπους που δικάζονταν για αντιστασιακή δράση. Πήρε μέρος στον Αλβανικό πόλεμο το 1941 και στην αντίσταση εναντίον των Γερμανών και τιμήθηκε με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Το 1945 σηματοδοτεί την κάθοδό του στην πολιτική. Αναδείχτηκε βουλευτής Λασιθίου για 6 φορές. Το 1956 εκλέγεται πρώτη φορά χωρίς σταυρούς λόγω του πλειοψηφικού, με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τον Κοθρή και το Χλουβεράκη . Κέρδισε ξανά τις εκλογές με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου το 1963 και 1964 και με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις το 1974 και 1977. Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 10.972 ψήφους και στις εκλογές του 1977 πήρε 8.873 ψήφους. Αποχώρησε από την ΕΔΗΚ (όπως είχε μετονομαστεί η Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις από το 1976) το 1978 και δύο χρόνια αργότερα έγινε μέλος της ΝΔ, με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 1981 συγκεντρώνοντας 6.955 ψήφους. Το όνομά του φέρει κεντρικός δρόμος της Νεάπολης, που είναι και η γενέτειρά του.
Πεντάπολη Σερρών

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πεντάπολη Φωκίδας Η Πεντάπολη, επίσημα Πεντάπολις (παλαιότερες ονομασίες: Ξυλοπήγαδο και Σαρμουσακλή), είναι μεγάλος πεδινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 130 μέτρα.

 Η Πεντάπολη βρίσκεται στον κάμπο των Σερρών και τους πρόποδες του όρους Μενοίκιο. Απέχει 14,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από τις Σέρρες και 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Εμμανουήλ Παππά. Στην περιοχή υπάρχουν ευρήματα αρχαίας κατοίκησής της. Νότια από τη δεξαμενή του χωριού έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός καθώς και 3,5 χλμ. βορειοανατολικά στη τοποθεσία "Αλώνια", υστερορωμαϊκό νεκροταφείο με ευρήματα προϊστορικά και ελληνιστικά. Την περίοδο του Βυζαντίου είχε παραχωρηθεί σε αξιωματούχους και σε βυζαντινή απογραφή ως πρώτος ιδιοκτήτης της Πεντάπολης αναφέρεται απόγονος της οικογένειας των Παλαιολόγων. Τον 13ο αιώνα αναφέρεται σε οθωμανικά αρχεία (συμβούλιο προεδρίας της Κωνσταντινούπολης) με το βυζαντινό όνομα «Ξυλοπήγαδο» και στη συνέχεια με το όνομα «Σαρμουσακλή». Οι κάτοικοί της ήταν πάντα Έλληνες Χριστιανοί που στις τότε φορολογικές καταστάσεις απέδιδαν φόρους στον Σουλτάνο. Μαζί με το Νέο Σούλι, το Άγιο Πνεύμα, το Χρυσό και τον Eμμανουήλ Παππά ανήκει σε μια ομάδα σερραϊκών χωριών γνωστών ως "Δαρνακοχώρια" ή ''Νταρνακοχώρια". Κατά τα ύστερα χρόνια της Τουρκοκρατίας, στο χωριό λειτουργούσαν δύο ελληνικά σχολεία (νηπιαγωγείο και αστική σχολή). Ο οικισμός Σαρμουσακλή αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα το 1920 με το ΦΕΚ 2Α΄/4-1-1920. Συγκροτήθηκε, αρχικά, από τους οικισμούς Σαρμουσακλή (Πεντάπολη), Κάκαρα (Μεσοκώμη) και Βερνάρ (Παραλίμνιο). Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α΄/14-5-1928 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Πενταπόλεως και ο οικισμός σε Πεντάπολις. Το 1997 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καποδίστριας», η Κοινότητα Πενταπόλεως καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Εμμανουήλ Παππά του Νομού Σερρών. Η πρώην Κοινότητα Πενταπόλεως αποτέλεσε το Δημοτικό Διαμέρισμα Πενταπόλεως του καποδιστριακού δήμου. Το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», το Δημοτικό Διαμέρισμα Πενταπόλεως αντικαταστάθηκε από την Τοπική Κοινότητα Πενταπόλεως, που υπαγόταν στη Δημοτική Ενότητα Eμμανουήλ Παππά του Καλλικρατικού Δήμου Eμμανουήλ Παππά της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Το 2019 με την εφαρμογή του Προγράμματος Κλεισθένης Ι, επανασυστάθηκε η Κοινότητα Πενταπόλεως, ενώ με τον Νόμο 4804/2021 αντικαταστάθηκε από την Δημοτική Κοινότητα Πενταπόλεως, που σήμερα υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Eμμανουήλ Παππά του Δήμου Eμμανουήλ Παππά. Γεννήθηκαν στην ΠεντάποληΑθανάσιος Αραμπατζής, Έλληνας νομικός και επιχειρηματίας Πάνος Ιωαννίδης, Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής Βασίλης Τζανακάρης, Έλληνας συγγραφέας Πολιτιστικός Σύλλογος Πεντάπολης "Το Σαρμουσακλί" Δημοτική Φιλαρμονική Πεντάπολης
Χορευτό Μαγνησίας

Το Χορευτό είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πηλίου και αποτελεί επίνειο της Ζαγοράς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Χορευτού ανέρχεται στους 131 μόνιμους κατοίκους.

 Η ιστορία του οικισμού συνδέεται άρρηκτα με τον εμπορικό στόλο της Ζαγοράς ο οποίος από τις αρχές του 17ου αιώνα, με αφετηρία το Χορευτό, διέσχιζε τις θάλασσες του Αιγαίου, της Μαύρης Θάλασσας και της ευρύτερης Μεσογείου. Το ναυτεμπόριο του Χορευτού έσβησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 λόγω ολοκλήρωσης του οδικού δικτύου προς τον Βόλο. Είναι αλιευτικό κέντρο της περιοχής και διαθέτει σχετικό καταφύγιο που εξυπηρετεί τους ντόπιους ψαράδες. Τον οικισμό επισκεπτόταν συχνά ο λογοτέχνης Γεώργιος Δροσίνης, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Δ. Κασσαβέτη, κόρη σημαντικής οικογένειας της Ζαγοράς. Το Χορευτό συνδέεται με τον Βόλο με δύο δρόμους, μέσω Χανίων (53 χλμ) και μέσω Τσαγκαράδας (85 χλμ). Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στην περιοχή παρατηρείται αυξημένη τουριστική κίνηση. Αξιοθέατα αποτελούν ο παλιός ναός του Αγίου Νικολάου με τις αγιογραφίες του και οι αρχαίοι Ιπνοί (Σπηλιές) όπου ναυάγησε το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χ. (Βόρεια, με πλεούμενο). Η κύρια θρησκευτική γιορτή του οικισμού πραγματοποιείται στις 29 Αυγούστου, ημέρα αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο. Χορευτό Μαγνησίας - Επίσημη ιστοσελίδα
Γουανάμπανα

Η γουανάμπανα (στα ισπανικά guanábana, πορτογαλικά graviola), Annona muricata (Αννώνη η ακανθώδης), Annona sericea Dunal στον Correia, M. P., (1984), Annona macrocarpa Wercklé, A. bonplandiana H.B. & K., A. cearensis Barb.Rodr., Guanabanus muricatus (L.) M.Gómez στο Rain-tree) είναι πλατύφυλλο αειθαλές δέντρο, ιθαγενές του Μεξικού, της Κεντρικής Αμερικής, της Καραϊβικής και του βορείου τμήματος της Νότιας Αμερικής. Σήμερα φύεται σε μερικές περιοχές στη Νοτιοανατολική Ασία. Στα αγγλικά λέγεται soursop. Στις περισσότερες ισπανόφωνες χώρες ονομάζεται από τους περισσότερους Guanábana, ενώ στις Φιλιππίνες είναι γνωστό ως guyabano. Το φυτό έχει προσαρμοστεί σε περιοχές με μεγάλη υγρασία και σχετικά ζεστούς χειμώνες. Θερμοκρασίες κάτω των 5 βαθμών Κελσίου μπορεί να προκαλέσουν καταστροφές στα φύλλα και σε μικρά κλαδιά, ενώ το φυτό μπορεί να ξεραθεί σε θερμοκρασίες κάτω των 3 βαθμών Κελσίου. Η γεύση του μπορεί να συγκριθεί με διάφορα άλλα φρούτα, όπως μείγματος φράουλας και ανανά μέχρι ξινού κίτρου, καρύδας και μπανάνας. Το φρούτο είναι κάπως δύσκολο να φαγωθεί, καθώς η λευκή σάρκα του στο εσωτερικό έχει πολλούς μεγάλους σπόρους και φυτικές μεμβράνες. Για το λόγο αυτό καταναλώνεται σε χυμό περισσότερο από το να φαγωθεί ατόφιο.

 Το φυτό καλλιεργείται ως γεωργική καλλιέργεια για τον αγκαθωτό πράσινο καρπό του. Εκτός από τις περιοχές που αποτελούν πατρίδα του φυτού, η γουανάμπανα καλλιεργείται επίσης στη νότια Φλόριντα των ΗΠΑ, για εσωτερική κατανάλωση, σε περιορισμένη κλίμακα. Η σάρκα του φρούτου είναι λευκή και ο πυρήνας του αποτελείται από πολλά μαύρα κουκούτσια, τα οποία δεν μπορούν να χωνευτούν. Η γλυκιά του σάρκα χρησιμοποιείται για την παρασκευή χυμών, γλυκών, σιροπιών και για γεύσεις παγωτών. Στο Μεξικό το φρούτο είναι κοινό επιδόρπιο. Από άποψη θρεπτικής αξίας, το φρούτο είναι πλούσιο σε υδατάνθρακες και κυρίως φρουκτόζη. Επίσης, περιέχει βιταμίνη C, βιταμίνη B1 και βιταμίνη B2. Ο καρπός, οι σπόροι και τα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται ως βότανα και φάρμακα από τους αυτόχθονες του Μεξικού και των υπόλοιπων περιοχών όπου το φυτό είναι ιθαγενές. Στην περιοχή της Καραϊβικής υπάρχει η δοξασία ότι βάζοντας τα φύλλα του φυτού κάτω από το κρεβάτι ενός ατόμου με πυρετό, ο πυρετός θα φύγει το επόμενο πρωί. Επίσης, βράζοντας τα φύλλα και πίνοντας το ζωμό τους πιστεύεται ότι προκαλεί ύπνο. Έρευνες που διεξήχθησαν στην περιοχή της Καραϊβικής υποστηρίζουν ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση του φρούτου και σε ασυμπτωματικούς τύπους της νόσου του Πάρκινσον εξαιτίας της υψηλής περιεκτικότητας της γουνάμπανα σε ανονακίνη. Αννώνη Αννώνη η φολιδωτή Correia, M. P., (1984) Dicionário das plantas úteis do Brasil (στα πορτογαλικά) Περιγραφή του φρούτου στο Fruits of Warm Climates (1987, ISBN 0-9610184-1-0) Sorting Annona names Soursop / Θρεπτική αξία Rain-tree: Annona muricata Χημικές ουσίες του φυτού (Dr. Duke's) Το Εξωτικό Γκουανάμπανα Αννώνη η ακανθώδης
Ρένα Παγκράτη

Η Ειρήνη (Ρένα) Παγκράτη (Δάφνη Αττικής, 13 Μαρτίου 1949 - Αθήνα, 25 Ιουνίου 1998) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια που πρωταγωνίστησε στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από το ρόλο της Κάθριν Βουρλίδου στη κωμική σειρά της κρατικής τηλεόρασης Λούνα Παρκ στην οποία πρωταγωνίστησε από το 1974 μέχρι το 1981.

 Γεννήθηκε το 1949 στη Δάφνη, έχοντας καταγωγή από την Κέρκυρα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Οι πρώτες της εμφανίσεις σε ταινίες ξεκίνησαν από μικρή ηλικία, όταν ως «παιδί-θαύμα» έπαιξε στις ταινίες του Γιώργου Αρίωνα «Η γέφυρα της ευτυχίας» και «Όταν η ευτυχία προστάζει». Συμμετείχε ακόμα στη ραδιοφωνική εκπομπή «Τα παραμύθια της θείας Λένας», με την Αντιγόνη Μεταξά. Η καριέρα της στην τηλεόραση ξεκίνησε όταν ακόμη έπαιζε με το συγκρότημα «Νοστράδαμος» και την ανακάλυψε ο Γιάννης Δαλιανίδης, που ευθύς της έδωσε το ρόλο χίπισσας Κάθριν, στη σειρά «Λούνα Παρκ». Τον ίδιο καιρό εμφανίστηκε σε αντίστοιχους ρόλους σε κινηματογραφικές ταινίες στο πλευρό του Στάθη Ψάλτη («Βασικά καλησπέρα σας», «Καμικάζι αγάπη μου» κ.ά.) και της Ρένας Βλαχοπούλου. Ασχολήθηκε ακόμη με την επιθεώρηση και τη δισκογραφία. Υπήρξε μέλος του ελληνικού ποπ-ροκ συγκροτήματος "Νοστράδαμος" από το 1974 έως το 1975, οπόταν και διαλύθηκε το συγκρότημα. Απεβίωσε σε ηλικία 49 ετών στην Αθήνα στις 25 Ιουνίου 1998 από φαρμακευτική δηλητηρίαση. Ο θάνατός της ήταν αυτοκτονία, απόρροια της οικονομικής ανέχειας και της ανεργίας της τα τελευταία χρόνια. Σε σχετική επιστολή που βρέθηκε η ηθοποιός ανέφερε ότι εκτός από πολύ λίγους συναδέλφους της, κανένας άλλος δεν θέλησε να την προσλάβει. Η ζωή της μακριά από το σανίδι ήταν αυτό που την έφερε σε οικονομικό και προσωπικό αδιέξοδο. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Βύρωνα. Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 3. σελ. 11
Boeing 767

Το Boeing 767 είναι ένα μεσαίο έως μεγάλο επιβατικό αεροσκάφος ευρείας ατράκτου το οποίο μπορεί να διανύσει μεσαίες έως μεγάλες αποστάσεις. Κατασκευάζεται από την Boeing. Είναι το πρώτο ευρείας ατράκτου δικινητήριο αεροσκάφος της Boeing. Στην παραγωγή πρώτη φορά ήρθε το 1982 , ενώ συνεχίζει και σήμερα. Έχει τα χαρακτηριστικά του Boeing 757 (στενής ατράκτου) και του Boeing 747 (ευρείας ατράκτου), και διάδοχός του θεωρείται το Boeing 777 , όμως δεν έχει σταματήσει η παραγωγή του.

 Χωρητικότητα : 245-409 επιβάτες. Άνοιγμα φτερών: 48 μ. Ταχύτητα πτήσης: 851 χλμ./ώρα Παρουσιάστηκε: 8 Σεπτεμβρίου 1982 Κόστος μονάδας: 160.200.000–200.800.000 USD (2013) Ημερομηνία πρώτης πτήσης: 26 Σεπτεμβρίου 1981 Κατασκευαστής: Boeing Commercial Airplanes Τον Ιούλιο του 2017 ήταν σε χρήση 744 αεροσκάφη. οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις που χρησιμοποιουν Boeing 767 είναι η Delta Air Lines (82), η UPS Airlines (59), η United Airlines (51), η All Nippon Airways (37), η American Airlines (31). Οι κορυφαίοι πελάτες είναι η Delta Air Lines με 117 παραγγελίες, η FedEx, η All Nippon Airways (96) και η United Airlines (82). Η Delta και η United είναι οι μοναδικοί πελάτες όλων των -200, -300 και -400 επιβατικών παραλλαγών. Τον Ιούλιο του 2015, η FedEx παράγγειλε 50 φορτηγά Boeing 767 που θα παραδοθούν από το 2018 έως το 2023. Boeing 767 παραγγελίες και παραδόσεις (ανά έτος): Παραγγελίες παραδόσεις Data through March 31, 2018.
Γεράρδος Α΄ του Ντυρμπουί

Ο Γεράρδος Α΄, γαλλ. Gérard, γερμ. Gerhard I (1223 - μετά το 1298) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Ντυρμπουί (Durbuy), περιοχής της Βελγικής (1247-98).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Βάλεραν Γ΄, κόμη του Λίμπουργκ και της Ερμεσίνδης των Ναμύρ, κόρης και κληρονόμου του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου. Ήταν αδελφός του Ερρίκου Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου και ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκου Δ΄, κόμη του Λίμπουργκ. Έλαβε από τη μητέρα του την κομητεία του Ντυρμπουί. Απεβίωσε μετά το 1298 σε ηλικία μεγαλύτερη των 75 ετών. Το Ντυρμπουί επέστρεψε στον βασιλιά της Γερμανίας, που ήταν μικρανιψιός του Ερρίκου Ζ΄ από τον Οίκο του Λουξεμβούργου. Νυμφεύτηκε τη Μεχτχίλντε της Κλέβης, κόρη του Ντίτριχ (Dietrich primogenitus), κυρίου του Βέζελ και του Ντίνσλακεν και είχε τέκνα: Ερμεσίνδη απεβ. 1272, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Ε΄, κόμη του Μπλάνκενχαϊμ. Αικατερίνη απεβ. 1328, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο, κύριο του Φόορνε και μετά τον Βόλφαρτ του Μπόρσελεν. Αγνή. Μαρία. Ματθίλδη, κυρία του Μελέν (Melin), παντρεύτηκε τον Μποντουέν του Ενάν (Hénin), κύριο του Φονταίν-λ'Εβέκ. Πεντηκοστή, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Μορτάν (Mortagne), κύριο του Ρυμ (Rumes). Ισαβέλλα, κυρία του Ρουσύ, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ του Γκρανπρέ, κύριο του Ουφαλίζ & Λιβρύ. Μαργαρίτα απεβ. 1291, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄, κύριο του Γκιστέλ. www.genealogie-mittelalter.de Medieval Lands Project, Herren von Blankenheim
783 Νόρα

Η Νόρα (Nora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,845. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από την ηρωίδα του ομώνυμου θεατρικού έργου του `Ιψεν.

 Η μέση διάμετρος της Νόρας εκτιμάται σε 40,02 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0635. Η Νόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 34 ώρες και 24 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ρότζερ Μάιερσον

Ο Ρότζερ Μπρους Μάιερσον (Roger Bruce Myerson· Βοστώνη, 29 Μαρτίου 1951) είναι Αμερικανός οικονομολόγος. Για τη συνεισφορά του στον τομέα της οικονομίας βραβεύτηκε το 2007 μαζί με τους Λεόνιτ Χούρβιτς (Leonid Hurwicz) και Έρικ Μάσκιν (Eric Maskin) με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών για το ότι «έθεσαν τα θεμέλια της θεωρίας της κατασκευής μηχανισμών (mechanism design)».

 Ο Ρότζερ Μάιερσον είναι καθηγητής οικονομικών στην έδρα Glen A. Lloyd του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Γεννήθηκε στη Βοστόνη από ιουδαϊκή οικογένεια και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, από όπου πήρε και το διδακτορικό του το 1976, στα εφαρμοσμένα μαθηματικά. Από το 1976 έως το 2001 διετέλεσε καθηγητής οικονομικών στη σχολή διοίκησης Κέλογκ του Βορειοδυτικού Πανεπιστημίου. Μεταξύ των δημοσιεύσεων του Μάιερσον ξεχωρίζουν οι παρακάτω: «Γράφοι και συνεργασία στα παίγνια (Graphs and Cooperation in Games)», «Mathematics of Operations Research» 2 (1977), 225-229. «Προβλήματα στις συναλλαγές μεταξύ δύο πλευρών και συγκρίσιμη χρησιμότητα (Two-Person Bargaining Problems and Comparable Utility)», «Econometrica» 45 (1977), 1631-1637. «Διευκρινίσεις της έννοιας της ισορροπίας κατά Νας (Refinements of the Nash Equilibrium Concept)», «International Journal of Game Theory», 7 (1978), 73-80. «Η ασυμβατότητα των κινήτρων και το πρόβλημα των συναλλαγών (Incentive Compatibility and the Bargaining Problem)», «Econometrica» 47 (1979), 61-73. «Ιδανικός σχεδιασμός πλειστηριασμών (Optimal Auction Design)», «Mathematics of Operations Research» 6 (1981), 58-73. «Σχεδιασμός μηχανισμών από έναν πληροφορημένο κύριο παράγοντα (Mechanism Design by an Informed Principal)», «Econometrica» 51 (1983), 1767-1797. «Προβλήματα στις συναλλαγές μεταξύ δύο πλευρών με ανεπαρκή πληροφόρηση (Two-Person Bargaining Problems with Incomplete Information)», Econometrica» 52 (1984), 461-487. «Η ισορροπία του Μπάγιες και η συμβατότητα των κινήτρων (Bayesian Equilibrium and Incentive Compatibility)», «Social Goals and Social Organization», των Λεόνιτ Χούρβιτς, Ντέιβιντ Σμάιντλερ, και Ουγκό Σονεσσάιν, Εκδόσεις Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ (1985), 229-259. Ο Μάιερσον έχει εκδώσει τα παρακάτω βιβλία: «Θεωρία παιγνίων: Ανάλυση της σύγκρουσης (Game Theory: Analysis of Conflict)», Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, 1991. «Μοντέλα πιθανοτήτων για τη λήψη οικονομικών αποφάσεων (Probability Models for Economic Decisions)», Εκδόσεις Duxbury, 2005. (Αγγλικά) Ιστοσελίδα του Ρότζερ Μάιερσον στο Πανεπιστήμιο το Σικάγο (Αγγλικά) Συνέντευξη στα Νέα του Σικάγου (Αγγλικά) Το επιστημονικό υπόβαθρο του Νόμπελ Οικονομίας 2007: Θεωρία της «κατασκευής μηχανισμών» Αρχειοθετήθηκε 2007-10-25 στο Wayback Machine.
Κάτω Τούμπα

Η Κάτω Τούμπα αποτελεί το νότιο τμήμα της περιοχής Τούμπας στη Θεσσαλονίκη. Η περιοχή είναι γνωστή καθώς εκεί βρίσκεται το Γήπεδο Τούμπας που είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ.

 Στην οδό Αρτάκης βρίσκεται ο ΙΝ Αγίου Θεράποντος και Στην οδό Παπάφη ο ΙΝ Αγίου Φανουρίου. Στην οδό Καισαρείας βρίσκεται το 27ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης όπου κατασκευάστηκε λίγους μήνες μετά από τον μεγάλο σεισμό του 1978. Ακριβώς πίσω του, το 2005, χτίστηκε το καινούριο 27ο Δημοτικό σχολείο. Στην οδό Αμφιπόλεως βρίσκεται το 101ο Δημοτικό Σχολείο ενώ απέναντι από το ΙΝ Αγίου Θεράποντος βρίσκεται το 72ο και το 19ο. Στην συνοικία υπάρχει στα όρια με Χαριλάου (επί της Παπαφης) και το 92ο δημοτικό σχολείο. Ακόμη στην οδό Κλεάνθους βρίσκονται το 20ό Λύκειο Θεσσαλονίκης, το 2ο και 4ο Γυμνάσιο Τούμπας, το 2ο Πειραματικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και το 1ο Πειραματικό Λύκειο Θεσσαλονίκης "Μανόλης Ανδρόνικος".