Γελένα Σκέρλιτς Κόροβιτς

Η Γελένα Σκέρλιτς Κόροβιτς (Σερβικά: Јелена Скерлић Ћоровић), (16 Οκτωβρίου 1887 - 16 Φεβρουαρίου 1960) ήταν Σέρβα συγγραφέας, μεταφράστρια, κριτικός λογοτεχνίας και καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας. Ήταν η αδελφή του λογοτεχνικού ιστορικού και κριτικού Γιόβαν Σκέρλιτς και η σύζυγος του ιστορικού Βλαντιμίρ Κόροβιτς.

 Η Κόροβιτς γεννήθηκε το 1887 στο Βελιγράδι της τότε Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας από μια εύπορη οικογένεια. Οι γονείς της ήταν η Περσίντα και ο Μίλος Σκέρλιτς. Ο αδερφός της ήταν ο Γιόβαν Σκέρλιτς, ένας σημαντικός Σέρβος λογοτεχνικός κριτικός. Η μητέρα της Κόροβιτς, Περσίντα Σκέρλιτς, η οποία πέθανε το 1893, ήταν αφοσιωμένη στα παιδιά και την οικογένειά της και είχε μεγάλη επιρροή σε αυτά, ενθαρρύνοντάς τους να μάθουν και να σπουδάσουν. Το 1907, η Κόροβιτς αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Θηλέων στο Βελιγράδι. Στη συνέχεια εγγράφηκε ως φοιτήτρια μερικής απασχόλησης στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και σπούδασε γαλλικά υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Μπόγκνταν Πόποβιτς, ενώ εργαζόταν επίσης ως δασκάλα Γαλλικών σε ένα ιδιωτικό σχολείο στο Σμεντέρεβο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, η Κόροβιτς γνώρισε τον Βλαντιμίρ Κόροβιτς, τον οποίο παντρεύτηκε το 1910. Είχαν δύο κόρες, την Μιργιάνα και τη Μιλίτσα.Η οικογένεια Κόροβιτς άλλαζε αρχικά τον τόπο διαμονής τους συχνά, ζώντας στο Σεράγεβο (1910-1914), στη Μπάνια Λούκα (1914-1917) και στο Ζάγκρεμπ, Ντουμπρόβνικ και Μόσταρ (1917-1919). Το 1919 που επέστρεψαν στο Βελιγράδι ο Βλαντιμίρ Κόροβιτς έγινε μόνιμος καθηγητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Κατά την περίοδο 1920-1922, η Κόροβιτς εργάστηκε ως δασκάλα Γαλλικών σε ένα Γυμνάσιο στο Βελιγράδι. Η Κόροβιτς αναδιαμόρφωσε το διαμέρισμά της σε σαλόνι, όπου η ελίτ της περιόδου του μεσοπολέμου συγκεντρώνοταν κάθε Τρίτη για να συζητήσουν τη λογοτεχνία, την ιστορία, τον πολιτισμό και τα τρέχοντα γεγονότα.Η Κόροβιτς πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1960 στο σπίτι της στο Βελιγράδι. Η Κόροβιτς μετέφρασε έργα από τα Γαλλικά, Ρωσικά και Αγγλικά στα Σερβικά. Από τα γαλλικά και τα ρωσικά μετέφρασε κυρίως μυθιστορήματα και διηγήματα, όπως τα έργα των Ιουλίου Βερν, Ανατόλ Φρανς, Γκι ντε Μοπασάντ, Αντρέ Τεριέ, Αλφόνς Νταντέ, Κλοντ Φαρέρ και άλλους. Μεταξύ των αγαπημένων της Ρώσων συγγραφέων ήταν οι Φιοντόρ Ντοστογέφσκι και ο Μαξίμ Γκόρκι. Η Κόροβιτς δημοσιεύσε επίσης και δικά της πρωτότυπα έργα, συμπεριλαμβανομένων των Srpski književni glasnik, Narod, Bosanska vila, Knji Knevni jug, Prilozima za književnost, jezik, istoriju i folklor και Politika. Το 1932, δημοσίευσε μια λογοτεχνική ανάλυση της ποίησης του Ομάρ Καγιάμ συνοδευόμενη από μια προσαρμογή εννέα Ρουμπαγιάτ με βάση τη μετάφραση του Έντουαρντ Φιτζέραλντ, μαζί με έναν δεύτερο τόμο που περιείχε εβδομήντα πέντε Ρουμπαγιάτ, το οποίο προσαρμόστηκε από τη γαλλική μετάφραση του πρωτότυπου. Έγραψε μια σειρά άρθρων για τους Μίλοβαν Γκλίσιτς, Μπόγκνταν Πόποβιτς και Πάβλε Πόποβιτς, καθώς και αυτοβιογραφικά βιβλία της παιδικής της ηλικίας. Προς το τέλος της ζωής της, η Κόροβιτς εργάστηκε κυρίως για τα απομνημονεύματα της (Život među ljudima) τα οποία περιελάμβανε μαρτυρίες για τον σύζυγό της Βλαντιμίρ Κόροβιτς, τον αδελφό της Γιόβαν Σκέρλιτς και τους φίλους της Ισαντόρα Σέκουλιτς, Ντεσάνκα Μαξίμοβιτς, Μπρανίσλαβ Νούσιτς, Νικολά Πάσιτς, καθώς και άλλοι σύγχρονοι. Αρκετές μεταφράσεις και ημιτελή απομνημονεύματα της παρέμειναν αδημοσίευτες μετά το θάνατό της