IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972

Το 25ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στη Βαγδάτη του Ιράκ, από 9 ως 19 Ιουνίου 1972. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ιράκ, ενώ η Εθνική Ενόπλων της Ελλάδας τερμάτισε στην 3η θέση.

 Στην τελική φάση προκρίθηκαν έξι χώρες (συνολικά μετείχαν 19), οι πέντε από προκριματικούς ομίλους και η διοργανώτρια ομάδα. Αλλά έλαβαν μέρος μόνο οι πέντε: Ακτή Ελεφαντοστού, απέκλεισε: Ζαΐρ, Γκάνα, Καμερούν. Ελλάδα 2β (3-2) - Γαλλία 2β (3-3) - Βέλγιο 2β (2-3). Η Ελλάδα προκρίθηκε λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων. 19/1/72, Σαρλερουά: Βέλγιο-Γαλλία: 2-1 23/2/72, Σεντ-Ουέν: Γαλλία-Ελλάδα: 2-1 (Ελευθεράκης 12΄) 05/4/72, Αθήνα: Ελλάδα-Βέλγιο: 2-0 (Δαβουρλής 53΄, Ελευθεράκης 79΄) Ιταλία, απέκλεισε: Ολλανδία (2-2, 3-2), Γερμανία (1-1, [;]), Αυστρία (4-0, [;]). Τουρκία, απέκλεισε: Κουβέιτ, Ιράν, Συρία. Ιράκ, διοργανώτρια. Νότιο Βιετνάμ (αποσύρθηκε): απέκλεισε Νότια Κορέα, Ταϊλάνδη. Οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήριο κατάταξης ήταν η διαφορά τερμάτων και σε νέα ισοβαθμία υπερίσχυε η ομάδα που είχε κερδίσει τα περισσότερα κόρνερ, σύμφωνα με κανονισμό που εφάρμοζε παραδοσιακά το ΣΙΣΜ, θεωρώντας πως έτσι προκρίνεται η πιο επιθετική ομάδα. Ελλάδα Προπονητής: Μιχάλης Παπαθεοδώρου. Ποδοσφαιριστές: Λευτέρης Πουπάκης (τερμ., 4 αγώνες), Τόλης Τσιρογιάννης (3), Ναλπάντης (3), Σεμερτζής (1), Σταυρίδης (1), Τάκης Νικολούδης (3), Σταύρος Σαράφης (3), Βασίλης Στραβοπόδης (3), Κώστας Ελευθεράκης (3), Βασιλόπουλος (3), Κώστας Δαβουρλής (3), Ανδρέας Μιχαλόπουλος (2), Γιώργος Δεληκάρης (3), Εμ. Παππάς (2), Μουτάφης (2), Πανόπουλος (1), Λ. Παπαδόπουλος, Διαμαντόπουλος, Φανάρας (τερμ.).Στην προκριματική φάση μετείχαν επίσης οι: Κόης (τερμ.), Βίκτωρ Μητρόπουλος, Γιάννης Κυριαζής, Άνθιμος Καψής, Άγγελος Σπυρίδων, Λιάπης, Γιάννης Μαντζουράκης, Τάκης Παπαδημητρίου, Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος, Σιλιβίστρας, Κώστας Αθανασόπουλος, Πανταζής. εφ. Αθλητική Ηχώ, 7/6/1972 ως εφ. Αθλητική Ηχώ, 24/6/1972 εφ. "Μακεδονία", 16/6/72, σ.9. RSSSF Ποδοσφαιρικά αρχεία
Κάστρο του Κόουο

Το Κάστρο του Κόουο (πολωνικά: Zamek w Kole) είναι γοτθικό κάστρο, το οποίο, σύμφωνα με τον Γιαν Ντουούγκος, ανεγέρθη από τον Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα πριν από το έτος 1362 (όταν το Κόουο έλαβε τα προνόμια πόλης του). Το κάστρο εξασφάλιζε τη διαδρομή από την Μείζων Πολωνία στη Γουεντσίτσα, στα πεδινά του ποταμού Βάρτα. Το κάστρο βρίσκεται σε έναν τεχνητό λόφο σε έναν μαίανδρο του ποταμού Βάρτα. Κατά την ανέγερση του κάστρου, ο ποταμός είχε μια σειρά από παραπόταμους στην περιοχή, που ήταν σημαντικοί για τη στρατηγική θέση του κάστρου.

 Σύμφωνα με τα έγγραφα του Γιαν Ντουούγκος, το κάστρο χτίστηκε πριν από το 1362, όταν ο Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας ζήτησε την κατασκευή του κάστρου. Το κάστρο χτίστηκε προς το τέλος της βασιλείας του Καζίμιρ, και είναι αβέβαιο εάν ο βασιλιάς έχει μείνει ποτέ στο κάστρο, καθώς δεν υπάρχουν πηγές που να αναφέρουν κάτι διαφορετικό. Τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι πρώτες αμυντικές κατασκευές χτίστηκαν πριν από τη βασιλεία του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα. Ο πύργος χτίστηκε σε πέτρινα θεμέλια, που περιβάλλονται από ένα ξύλινο και χωμάτινο ανάχωμα το οποίο μπορεί να χτίστηκε υπό την εντολή των Μπολέσλαφ του Ευσεβούς (σύμφωνα με τον M. Ζεμιγκάουα), Ερρίκου Γ΄ του Γκλόγκουφ, Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας (σύμφωνα με τον Τ. Ποκλέφσκι-Κοζιέουο). Το γκορντ περιβάλλεται από τα πλημμυρικά νερά του ποταμού Βάρτα.Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, το δημαρχείο και η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού χτίστηκαν στο Κόουο (τα πρώτα πέτρινα κτίρια της πόλης). Ο Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας έλαβε τη διπλωματική αποστολή της Ένωση της Σαύρας στο κάστρο. Μετά τη Μάχη του Γκρούνβαλντ, στο κάστρο λήφθηκαν σημαντικές αποφάσεις σχετικά με τον Πολωνο-Λιθουανικό-Τευτονικό Πόλεμο. Κατά τα έτη 1476 έως 1481, το κάστρο ήταν η κατοικία για την πριγκίπισσα Άννα του Σοχάτσεφ. Στα μέσα του 16ου αιώνα το κάστρο άρχισε να φθείρεται. Το 1655, το κάστρο καταλήφθηκε από τη Σουηδική Αυτοκρατορία. Τον 18ο αιώνα ο Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας έδωσε το κάστρο στους Βερναρδίνους του Κόουο, οι οποίοι είχαν μερικώς αποδομήσει το κάστρο για να ανοικοδομήσουν ένα κατεστραμμένο μοναστήρι. ωστόσο λόγω του ισχυρού κονιάματος το κάστρο δεν μπόρεσε να αποδομηθεί πλήρως.Το κάστρο στο Κόουο ήταν ένα σημαντικό οχυρό. Στη δεκαετία του 1950 το κάστρο υπέστει ανακαίνιση. Κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών μελετών στη δεκαετία του 1970, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα άγνωστο θεμέλιο, το οποίο επέτρεψε την πλήρη ανακατασκευή του κάστρου. Ανακαλύφθηκαν πολλά άλλα αρχαιολογικά ευρήματα: γυαλί από τα παράθυρα, γυάλινα πιάτα και ένα κομμάτι σκακιού. Ωστόσο, είναι άγνωστο πού βρίσκεται η κύρια πύλη του κάστρου.
Γκραν Πρι Μονακό 2018 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Μονακό 2018 είναι ο 6ος αγώνας για το 2018 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018 και θα διεξαχθεί το τριήμερο 24 και 26-27 Μαΐου. Αυτή είναι η 65η σεζόν όπου αυτή η πίστα βρίσκεται στο καλεντάρι του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Τον περσινό αγώνα τον κέρδισε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με Φερράρι. Στον φετινό αγώνα θα χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά η Hypersoft γόμα της Pirelli.

 Στα πρώτα δοκιμαστικά της Πέμπτης, στις 24 Μαΐου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Πέμπτης, στις 24 Μαΐου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 26 Μαΐου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 26 Μαΐου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Ντάνιελ Ρικιάρντο με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 27 Μαΐου 2018. Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων. † - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. - Επίσημος Ιστότοπος - FIA - Fox Sports - Sky Sports - Autosport - Express.co.uk - Crash.net - BBC
Γιώργος Γρυπαίος

Ο Γιώργος Γρυπαίος (1944 - 2012) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Διακρινόταν για τη μαχητικότητα και το ήθος του και επίσης για το δυνατό σουτ και την τεχνική του κατάρτιση. Το 2012 απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Ολυμπιακό. Στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού πρωτοεμφανίστηκε σε ηλικία 18 ετών, κάνοντας ντεμπούτο στην Α' Εθνική στις 14/10/1962, σε αγώνα με τον Πανιώνιο που έληξε με θρίαμβο του Ολυμπιακού με 4-1 και ευτύχισε να έχει συμπαίκτες μεγάλες μορφές όπως τους Στεφανάκο, Πολυχρονίου, Μπέμπη, Σιδέρη, Υφαντή, Κώστα και Αριστείδη Παπάζογλου, Γκαϊτατζή, Γρηγοριάδη, Τσανακτσή, Ψύχο, Μπέση, Αυγιτίδη, Σάββα Παπάζογλου, Αγανιάν, Γιούτσο και άλλους σπουδαίους παίκτες. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε μέχρι το 1965, έχοντας ενδιάμεσα δοθεί με υποσχετική για μια χρονιά στον Ατρόμητο Πειραιώς το καλοκαίρι του 1963. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε για μια 5ετία κυρίως στην Α΄ Εθνική, με εξαίρεση τη σεζόν 1968-69 που αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική και κέρδισε αμέσως την επάνοδο και είχε συμπαίκτες τους Φραντζή, Σκούφο, Καλλή, Νικολακάκο, Φίλιο, Γεωργιτσάκη, Σπετσέρη, Βουρδαμή, Σπετσαρία και άλλους σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Το καλοκαίρι του 1970 μεταγράφηκε στον νεοφώτιστο στην Β΄ Εθνική Αχαρναϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 2 χρονιές και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 1972. Στην ομάδα του Μενιδίου είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Μπαλαρίνη, Κώστα Βρεττό κ.α. Υπήρξε σημαντικό στέλεχος των βετεράνων του Ολυμπιακού απο την ίδρυση του, συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις του συνδέσμου και παρακολουθούσε ανελειπώς όλους τους αγώνες της αγαπημένης του ομάδας, ενώ ήταν ιδιαίτερα αγαπητός απο όλα τα μέλη του συνδέσμου και τους φιλάθλους. "Γ. ΓΡΥΠΑΙΟΣ:ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΣΤΕΡΙ ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΠΟΛΛΑ!", εφ. Αθλητική Ηχώ, 12/7/1962
Μεχμέτ Πασάς Μπουσάτλι

Ο Μεχμέτ Πασάς Μπουσάτλι (άκμασε το 1768 – Ιούνιος 1775) ήταν ο Οθωμανός διοικητής του Σαντζακίου της Σκόδρας (γνωστό ως Πασαλίκι της Σκόδρας, στη βόρεια Αλβανία), μεταξύ 1768 και Ιουνίου 1775. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μουσταφά Πασά Μπουσάτλι, και έτσι ιδρύθηκε η κληρονομική οικογένεια Μπουσάτλι της Σκόδρας.

 Το 1768, ο Μεχμέτ Πασάς έγινε κυβερνήτης του σαντζακίου της Σκόδρας. Το 1769 αγωνίστηκε στην Ζαντριμά. Το 1770 πολέμησε στο Μοριά εναντίον Ελλήνων και Ρώσων, και το 1772 ο ίδιος και ο γιος του, συμμετείχε στην πορεία στο Ούλτσινι. Συνέχισε τις αξιώσεις της Σκόδρας πάνω από το Μαυροβούνιο και τη Μπρντα, και προγραμμάτισε να καταστείλει την εξέγερση στις αρχές του Απριλίου 1774, όπου βρισκόταν στην Ποντγκόριτσα και συναντήθηκε με ορισμένους οπλαρχηγούς της βόρειας Αλβανίας με φυλές για να συζητήσει τη σχεδιαζόμενη επιχείρηση. Το 1774, με τον θάνατο του Στσέπαν Μάλι τον ίδιο μήνα, επιτέθηκε στο Κούτσι και Μπιελοπαβλίτσι με 15.000 στρατιώτες, αλλά ηττήθηκε ανεπανόρθωτα και επέστρεψε στη Σκόδρα. Πέθανε τονΙούνιο του 1775 και τον διαδέχθηκε ο νεαρός γιος του Μαχμούτ Πασάς.
Αγία Μαρίνα Σίφνου

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της Σίφνου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αρτεμώνα, του δήμου Σίφνου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Από το 1928 μέχρι το 1944, η Αγία Μαρίνα ονομαζόταν Καμαρών(α) και, μέχρι το 1964, Καμάρες.

 Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Δ.ΒΔ. Σίφνο. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του όρμου των Καμαρών, απλωμένη από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι ψηλότερα προς τα ανατολικά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει περίπου 6 χλμ. ΒΔ. της Απολλωνίας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και, με τις ονομασίες Καμαρών και Καμάρες, πέρασε διαδοχικά από τους νομούς Κυκλάδων, Χανίων, Αττικοβοιωτίας και πάλι Κυκλάδων. Το 1964 πήρε την σημερινή του ονομασία, Αγία Μαρίνα. Με το ΦΕΚ 156Α 30/07/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτεμώνα και προσαρτήθηκε στον δήμο Σίφνου. Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, με θέα στο λιμάνι των Καμαρών Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, από μονοπάτι βορειοδυτικά του οικισμού, με μικρό φυσικό λιμανάκι Η εκκλησία της Αγίας Άννας, βόρεια του οικισμού. Η Αγία Μαρίνα αποτελεί την φυσική συνέχεια του λιμανιού των Καμαρών, αν και έχει το δικό της «χρώμα», ιδιαίτερα το ανατολικό της τμήμα, προς το βουνό. Οι ντόπιοι την αναφέρουν και ως «Πέρα Πάντα» και στην περιοχή του οικισμού βρίσκονται τα περίφημα εργαστήρια αγγειοπλαστικής της Σίφνου. Παλαιότερα, τα καμίνια που χρησιμοποιούνταν για το ψήσιμο των κεραμικών ήσαν πάρα πολλά και, σήμερα, είναι ακόμη εμφανή τα ίχνη τους. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Web Gallery of Art

Η Web Gallery of Art (WGA) είναι εικονική διαδικτυακή πινακοθήκη. Παρουσιάζει ιστορικά ευρωπαϊκά έργα τέχνης, κυρίως των εποχών μπαρόκ, γοτθικής και Αναγέννησης. Τα έργα που παρουσιάζονται διατίθενται για εκπαιδευτικούς σκοπούς και για προσωπική χρήση.

 Στον ιστότοπο περιέχονται εικόνες περισσότερων από 35.000 έργων, ενώ περιλαμβάνεται και συνοδευτικό κείμενο, τόσο για κάθε έργο τέχνης όσο και για τον κάθε δημιουργό. Τα έργα και τα κείμενα είναι προσβάσιμα μέσω βάσης δεδομένων με δυνατότητα αναζήτησης. Η WGA αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα συλλογής που συγκροτήθηκε από ανεξάρτητο φορέα και περιλαμβάνει υψηλής ποιότητας εικόνες ιστορικών έργων τέχνης. Ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει το μέγεθος της εικόνας που θέλει να δει. Η περιήγηση συνοδεύεται από μουσική, ενώ διατίθενται και αφίσες των έργων τέχνης που περιλαμβάνει η βάση δεδομένων. Η δημιουργία αυτή ανήκει στους Εμίλ Κρεν (Emil Kren) και Ντάνιελ Μαρξ (Daniel Marx). Οι περισσότερες εικόνες της «πινακοθήκης» απεικονίζουν έργα χωρίς πνευματικά δικαιώματα, καθώς έχουν δημιουργηθεί πολύ προ του 1900 και όλοι οι καλλιτέχνες που περιλαμβάνει η συλλογή έχουν επίσης γεννηθεί πολύ πριν το 1900. Εν τούτοις, οι δημοσιευόμενες στον ιστότοπο αναπαραγωγές των έργων είναι δυνατό να υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα. Η ίδια η WGA αναγράφει την εξής δήλωση περί πνευματικών δικαιωμάτων: Η Web Gallery of Art έχει πνευματικά δικαιώματα ως βάση δεδομένων. Οι εικόνες και τα έγγραφα που "κατεβαίνουν" από αυτή τη βάση δεδομένων μπορούν μόνο να χρησιμοποιηθούν είτε για εκπαιδευτικούς είτε για προσωπικούς σκοπούς. Η διανομή των εικόνων με οποιοδήποτε τρόπο απαγορεύεται χωρίς την εξουσιοδότηση του νομίμου κατόχου (ενν. Π.Δ.).Ελάχιστες πληροφορίες παρέχονται στις σελίδες παρουσίασης των εκθεμάτων, ως προς το ποιος είναι ο νόμιμος κάτοχος καθεμιάς. Στις ΗΠΑ, οι φωτογραφικές αναπαραγωγές δισδιάστατων έργων τέχνης που είναι "κοινό κτήμα" (public domain), είναι και αυτές κοινό κτήμα, ύστερα από την απόφαση της εκδίκασης της υπόθεσης της Bridgeman Art Library κατά της Corel Corporation. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για τις εικόνες που απεικονίζουν τρισδιάστατα αντικείμενα, όπως π.χ. τα γλυπτά. Τα πνευματικά δικαιώματα των γλυπτών παραμένουν, επομένως, υπό καθεστώς ασάφειας. Τα πνευματικά δικαιώματα των κειμένων που περιλαμβάνονται σε κάθε σελίδα είναι επίσης ασαφή: Οι περισσότερες αναπαραγωγές στην "πινακοθήκη" εμφανίζονται ως εγγραφές καταλόγου που συνοδεύονται από κάποιο κείμενο, αλλά υπάρχουν επίσης και μικρά επεξηγηματικά κείμενα στις βιογραφίες των καλλιτεχνών ή σε σημαντικά έργα, τα οποία κείμενα είναι ατεκμηρίωτα ως προς τον δημιουργό τους. Στη βάση δεδομένων περιέχονται 34.000 έργα περισσότερων από 4.000 καλλιτεχνών. Είναι ελεύθερα για "κατέβασμα" (με τους όρους που προαναφέρθηκαν) και η WGA έχει εκδώσει στατιστικά σχετικά με την εικονική συλλογή, διαθέσιμα σε ειδική σελίδα στατιστικών. Περιλαμβάνονται έργα που εκτίθενται όχι μόνο σε μουσεία, αλλά και σε εκκλησίες και ιδιωτικές συλλογές. Ακολουθεί πίνακας των ιδρυμάτων των οποίων η βάση δεδομένων διαθέτει περισσότερα από 50 έργα. Τα ονόματα των μουσείων παρατίθενται στην αντίστοιχη γλώσσα. Web Gallery of Art website
ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ

Η Χάνσα Ρόστοκ (γερμανικά: Hansa Rostock) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρόστοκ. Είναι μία από τις πιο πετυχημένες ομάδες από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας με πολλές συμμετοχές στη Μπουντεσλίγκα. Ο σύλλογος διαθέτει περίπου 10.500 μέλη. Έδρα της ομάδας είναι το Όστζεεσταντιον, χωρητικότητας 29.000 θεατών. Έχει κατακτήσει 5 φορές την Ομπερλίγκα. Επιπρόσθετα, έχει κατακτήσει 1 φορά το Κύπελλο Λ.Δ. Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών) το 1991, ενώ ήταν φιναλίστ 5 σε πέντε διοργανώσεις. Έχει ακόμη ένα πρωτάθλημα στη 2η Μπούντεσλιγκα.

 Την 1η Νοεμβρίου 1954 ιδρύθηκε ο σύλλογος «Σπόρτκλουμπ Έμπορ Ροστόκ» (Sportclub Empor Rostock). Η ομάδα ποδοσφαίρου, ωστόσο, δεν είχε τη δυνατότητα να μετέχει στις τοπικές Betriebssportgemeinschaften όπως η ομάδα του τμήματος χειροσφίρισης, οπότε πραγματοποιήθηκε αλλαγή έδρας της ομάδας ΜΣΓ Έμπορ Λάουτερ (BSG Empor Lauter) από το Λάουτερ στο Ρόστοκ. Η περιοχή γύρω από το Λάουτερ, κοντά στα τσεχικά σύνορα, εκπροσωπούνταν στο ποδόσφαιρο της Ανατολικής Γερμανίας από ανταγωνιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των Βίζμουτ Άουε, Φόρτσριτ Μέρανε και Μότορ Ζβίκαου, έτσι ο πολιτικός Καρλ Μέις διέταξε την εκ νέου μετακίνηση των ποδοσφαιριστών της Έμπορ Λάουτερ, υπό τις μάταιες διαδηλώσεις των τοπικών υποστηρικτών της ομάδας, προς Ρόστοκ. Αυτό δεν ήταν ένα ασυνήθιστο περιστατικό ποδόσφαιρο της Ανατολικής Γερμανίας, καθώς οι σύλλογοι τακτικά μετονομάζονταν ή άλλαζαν έδρα από πόλη σε πόλη, υπό την καθοδήγηση των κομμουνιστών αξιωματούχων. Η μεταφορά της ομάδας του Λάουτερ στο Ρόστοκ την περίοδο 1954-1955, οδήγησε στην εξαφάνιση του συλλόγου από το άθλημα. Ένας νέος σύλλογος ιδρύθηκε το 1956 ως ΜΣΓ Έμπορ Λάουτερ και την 1η Αυγούστου του 1990, με βάση την παράδοση της αρχικής ομάδας, αγωνίστηκε ως Λάουτερεν Σπόρτφεραϊν Βικτόρια 1913 (Lauterer Sportverein Viktoria 1913). Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου «Σπόρτκλουμπ Έμπορ Ροστόκ» (Sportclub Empor Rostock) πήρε τη θέση του πρώην συλλόγου του Λάουτερ, το Νοέμβριο του 1954. Η αναδιοργάνωση του αθλητισμού της Ανατολικής Γερμανίας το 1965, οδήγησε το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου να γίνει ανεξάρτητο με την ονομασία «Χάνσα Ρόστοκ» (Hansa Rostock), η οποία χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους 11 συλλόγους της χώρας, που προορίζονταν να αναδείξουν τα ταλέντα για την ανάπτυξη μιας ισχυρής εθνικής ομάδας της Ανατολικής Γερμανίας. Η ονομασία του νέου συλλόγου προήλθε από τη γερμανική Χάνσα. Το λογότυπο του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Κύριο στοιχείο του αποτελεί ένα καράβι, στο πανί του οποίου υπάρχει το εραλδικό σχέδιο της πόλης Ρόστοκ. Γερμανία 2. Μπουντεσλίγκα Πρωταθλήτρια (1): 1995 Ανατολική Γερμανία Ομπερλίγκα Πρωταθλήτρια (5): 1955, 1962, 1963, 1964, 1968 Νοτιοανατολική Ομπερλίγκα (αντικατέστησε την Ομπερλίγκα) Πρωταθλήτρια (1): 1991 Κύπελλο Ανατολικής Γερμανίας Κυπελλούχος (1): 1991 Φιναλίστ (5): 1955, 1957, 1960, 1967, 1987 Επίσημος ιστότοπος
Κωνσταντίνος Γιωτόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Γιωτόπουλος (Πέτσανη 1878-1960) ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Κωνσταντινουπόλεως 1908, ο οποίος εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους Συμεών Μυλωνά και Ευθύμιο Κοτζαμπασούλη.

 "Βοσπόριο Μέγαρο", Έτος κατασκευής 1922 - αποπεράτωσης 1924, Οδός Αριστοτέλους 8, Θεσσαλονίκη.Το "Βοσπόριον Μέγαρον" ήταν ιδιοκτησίας Χρήστου Μπιλύρη και Ιωακείμ Αλεξιάδη μέχρι το 1930. Μέγαρο "Αλέγρα Εργάς" (σε συνεργασία με Ε. Κοτζαμπασούλη), Έτος κατασκευής 1925, Οδός Δ. Σολωμού 19 και Βενιζέλου 41, Θεσσαλονίκη Μέγαρο Σπύρου (μαζί με τους αρχιτέκτονες Σ.Μ. Μυλωνά, & Ε.Σ. Κοτζαμπασούλη), Έτος κατασκευής 1927, Ίωνος Δραγούμη 37 και Βαλαωρίτου, ΘεσσαλονίκηΤο Μέγαρο Σπύρου, ανοικοδομήθηκε το 1927 με οικοδομική άδεια για λογαριασμό των Θωμά Μελλή και Ιωάννη Τσαπάνου, αλλά από το 1934 το κτήριο αγοράστηκε από την οικογένεια Σπύρου. Το 1940 κρίνεται από αρμόδια επιτροπή ώς το πλέον ασφαλές κτήριο της ευρύτερης περιοχής και το υπόγειό του χρησιμοποιείται κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών ώς καταφύγιο για τους περιοίκους. Μέγαρο Ν. Δήμου-Κ. Πρόιου, Έτος κατασκευής 1927, Ίωνος Δραγούμη & Εγνατίας, Θεσσαλονίκη Οικοδομή στην Τσιμισκή, Έτος κατασκευής 1928, Τσιμισκή 36, Θεσσαλονίκη Οικία Δεληγιάννη, Έτος κατασκευής 1939, Θεμ. Σοφούλη, Θεσσαλονίκη
Βασίλης Παίων

Ο Βασίλης Παίων ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928.

 Ο Παίων εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Άρη το 1925, όντας μέλος της τρίτης, "χρυσής" ομάδας των "κίτρινων". Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1926-27, ο Άρης έχασε για πρώτη φορά τον τίτλο από τον Ηρακλή. Ο Παίων πέτυχε το μοναδικό του τέρμα με την φανέλα του Άρη στον αγώνα εναντίον του Άτλαντα, όπου οι "κίτρινοι" νίκησαν με 4-1. Τρεις εβδομάδες αργότερα, έπαιξε στον φιλικό αγώνα εναντίον της βουλγάρικης Σπορτ Κλουμπ, της οποίας ο Άρης επιβλήθηκε με 3-1.Για το τοπικό πρωτάθλημα του 1928, ο Παίων αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός στην πρώτη ομάδα του Άρη η οποία κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, πριν υπερνικήσει το εμπόδιο του Ατρόμητου και του Εθνικού για την τελική φάση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος.Η τελευταία χρονιά στην οποία έκανε την εμφάνιση του με την φανέλα του Άρη ήταν το 1928-29, όταν οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το τοπικό πρωτάθλημα νικώντας σε αγώνα μπαράζ τον ΠΑΟΚ με 4-3. Την ίδια σεζόν, συμμετείχε σε έναν αγώνα του Άρη ο αδελφός του Βασίλη Παίων, Ευτύχιος, ο οποίος αποτελούσε μέλος των τμημάτων υποδομής του συλλόγου. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Παίων Βασίλης | aris.re
Κωνσταντίν του Ροστόβ

Ο Κωνσταντίν Βσεβολοντόβιτς, ρωσ. Константи́н Все́володович (18 Μαΐου 1186 - 2 Φεβρουαρίου 1218) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Ροστόβ & Γιαροσλάβλ και μετά τού Βλαντίμιρ (1216-18).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βσέβολοντ Γ΄ του πολύτεκνου (bolshojé gnezdó) και της Μαρίας Σβαρόβνας με καταγωγή μάλλον από τη Γεωργία. Γεννήθηκε στο ροστόβ και είχε 13 αδέλφια. Το 1206-07 ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ. Το 1207 ο πατέρας του τον έστειλε να κυβερνήσει τις πόλεις Ροστόβ και Γιαροσλάβλ. Ως αποτέλεσμα ενός οικογενειακού καβγά, ο πατέρας του στην επιθανάτιο κλίνη τον αποκλήρωσε, δίνοντας το Βλαντίμιρ στον επόμενο γιο του Γιούρι Β΄. Όμως το 1216 στη μάχη της Λιπίτσα ο Κωνστανίν, μαζί με τον σύμμαχό του Μστισλάβ τον τολμηρό (γιο τού 2ου εξαδέλφου του), νίκησε δυναμικά τον Γιούρι Β΄ και κατέλαβε το Βλαντίμιρ. Όταν ο Κωνσταντίν απεβίωσε το 1218, ο Γιούρι Β΄ επέστρεψε στον θρόνο του. Εν τω μεταξύ οι απόγονοι τού Κωνσταντίν κράτησαν τις πόλεις Ροστόβ και Γιαροσλάβ ως τα τέλη τού 15ου αι. Πολλές πριγκιπικές οικογένειες της Ρωσίας κατάγονται από αυτόν τον πρίγκιπα. Ο Κωνσταντίν έμεινε γνωστός από την οικοδόμηση ενός νέου καθεδρικού της Αναλήψεως στο Ροστόβ και τριών καθεδρικών από πλίνθους στο Γιαροσλάβλ. "Medieval lands" by Charles Cawley.
Κράμπατ

Το Κράμπατ (Γερμανικά: [ˈkʁaːbat]) είναι χαρακτήρας στη σορβική λαογραφία, που ονομάζεται επίσης " Σόρβος Φάουστ". Καταγεγραμμένος για πρώτη φορά το 1837, ο χαρακτήρας εξελίχθηκε από έναν κακό μάγο σε λαϊκό ήρωα και ωφέλιμο απατεώνα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

 Ο ιστορικός πυρήνας της λαϊκής ιστορίας είναι ο Γιόχαν Σάντοβιτς (1624 – 1704), ένας Κροάτης (Κράμπατ) διοικητής ιππικού, στον οποίο παραχωρήθηκε κτήμα στο Γκρος Σέρχεν (τώρα μέρος της Λόχσα) κοντά στο Χόγιερσβέρντα το 1691 από τον Ιωάννη Γεώργιο Γ', ελέκτορα της Σαξονίας . Η ιστορία της μαθητείας του Κράμπατ σε έναν κακό μάγο με επιβλαβείς δυνάμεις μπορεί να ταξινομηθεί, σε λαογραφικές μελέτες, ως Aarne-Thompson-Uther ATU 325, "Ο μαθητευόμενος του μάγου". Το λαϊκό παραμύθι επικεντρώνεται στην περιοχή της Λοουσατίας, κυρίως στον οικισμό του Τσόρνι Χόουμτς (Čorny Chołmc), που σήμερα είναι μια συνοικία της πόλης Χόγιερσβέρντα, όπου λέγεται ότι ο Κράμπατ έμαθε τις μαγικές του δυνάμεις. Jurij Pilk, Adolf Anders, "Der wendische Faust", Sächsischer Erzähler. Illustrierte Beilage, Αρ. 14 (1896), επανεκτυπώθηκε ως "Die wendische Faust-Sage", Bunte Bilder aus dem Sachsenlande vol. 3 (1900), 191–201. Zipes Jack, επιμ. (2017). The Sorcerer's Apprentice: An Anthology of Magical Tales. Illustrated by Natalie Frank. Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-8563-3. 978-1-4008-8563-3 Troshkova, A (2019). «The tale type 'The Magician and His Pupil' in East Slavic and West Slavic traditions (based on Russian and Lusatian ATU 325 fairy tales)». Indo-European Linguistics and Classical Philology XXIII: 1022–1037. doi:10.30842/ielcp230690152376. Brězan, Jurij, and Gregory H. Wolf. "The Survival of a Culture: An Interview with the Sorbian Author Jurij Brězan." World Literature Today 75, no. 3/4 (2001): 42-52. doi:10.2307/40156748. Jurich, Marilyn. "Children Stranded "Among These Dark Satanic Mills": The Child's Response to Evil in Fantasies From Four Different Countries." Journal of the Fantastic in the Arts 13, no. 3 (51) (2003): 271-81. www.jstor.org/stable/43308613. Kudela, Jean. "Jurij Brĕzan (1916-2006)". In: Revue des études slaves, tome 77, fascicule 1-2, 2006. Le théâtre d'aujourd'hui en Bosnie-Herzégovine Croatie, Serbie et Monténégro, sous la direction de Sava Andjelković et Paul-Louis Thomas. pp. 309–310. [www.persee.fr/doc/slave_0080-2557_2006_num_77_1_7013] Raede, H. "LA LITTÉRATURE LUSACIENNE AU XXe SIÈCLE." Études Slaves Et Est-Européennes / Slavic and East-European Studies 9, no. 1/2 (1964): 38-48. www.jstor.org/stable/41055929.
Εθνική Ινδίας (χόκεϊ επί χόρτου ανδρών)

Η εθνική ομάδα χόκεϊ επί χόρτου της Ινδίας εκπροσωπεί την Ινδία στο διεθνές χόκεϊ επί χόρτου. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Χόκεϊ Ινδίας. Αποτελεί την ποιο επιτυχημένη ομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες.

 Το 1928, η ομάδα κέρδισε το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο και μέχρι το 1956 η ομάδα ανδρών της Ινδίας παρέμεινε αήττητη στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κερδίζοντας έξι χρυσά μετάλλια στη σειρά. Η ομάδα είχε σερί νίκες 30–0 κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από το πρώτο της παιχνίδι μέχρι την ήττα στο τελικό του 1960. Η Ινδία κέρδισε επίσης το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1975. Το 2014, πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ασιατικούς Αγώνες, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση στον κόσμο. Το 2016, η ομάδα των ανδρών της Ινδίας κέρδισε το πρώτο ασημένιο μετάλλιο στο τουρνουά Τσάμπιονς Τρόφι εναντίον της Αυστραλίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016, η ομάδα ανδρών της Ινδίας έφτασε στη φάση των νοκ-άουτ έπειτα από 36 χρόνια. Επίσημος ιστότοπος
Δανήλος Συντιχάκης

Ο Δανήλος (Δανιήλ) Εμ. Συντυχάκης (και Συντιχάκης, 1913 - Ηράκλειο, 10 Νοεμβρίου 1992) ήταν Έλληνας πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) το 1963 αλλά παρέμεινε μόνο 4 μήνες, καθώς η κυβέρνηση έπεσε και προκηρύχθηκαν νέες εκλογές το 1964.

 Ήταν υπεύθυνος τότε της οργάνωσης Ηρακλείου του ΚΚΕ. Στις εκλογές του 1963 ήταν υποψήφιος με την ΕΔΑ και κέρδισε την έδρα στο Ηράκλειο με 5.674 ψήφους.Έγραψε αυτοβιογραφία. Πέθανε το Νοέμβριο του 1992 στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου και κηδεύτηκε από το μητροπολιτικό ναό του Αγίου Μηνά. Ο φάκελος του Δανιήλ Συντυχάκη διασώθηκε και δεν καταστράφηκε, όπως χιλιάδων άλλων το 1989. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο του Ηρακλείου. Ήταν παντρεμένος με τη Στέλλα Συντυχάκη. Ο γιος του, Μανόλης, κατήλθε ως υποψήφιος με το ΚΚΕ στις εκλογές του 2000 και στις εκλογές του 2007 στο νομό Ηρακλείου. Ο Μανόλης εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και ήταν η πρώτη εκλογή κομμουνιστή βουλευτή στο Ηράκλειο έπειτα από 49 χρόνια, όταν είχε εκλεγεί ο Δανιήλ Συντυχάκης. εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015.
Γιγαντισμός πλοίων

Ο όρος γιγαντισμός πλοίων (gigantism) χαρακτηρίζει αφενός μεν την αύξηση του μεγέθους των πλοίων με συνέπεια την αύξηση της χωρητικότητας αυτών και αφετέρου την τάση ναυπήγησης μεγάλων μεγεθών πλοίων. Στη τάση αυτή οδηγήθηκε σχεδόν η παγκόσμια ναυτιλία προκειμένου να πετύχει την μείωση κυρίως εκείνου του κόστους των μεταφορών και συνεπώς της εκμετάλλευσης των πλοίων με επακόλουθο την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους. Ευνόητο είναι ότι ένα πλοίο μεγάλου μεγέθους σε σύγκριση πάντα με ένα συμβατικού μεγέθους παρουσιάζει μείωση λειτουργικού κόστους, μείωση εργατικών εξόδων (βελτίωση σχέσης εργασίας - χωρητικότητας), μείωση εξόδων κίνησης και γενικά πάσης φύσεως γενικών εξόδων λόγω ακριβώς της κατανομής των σε μεγαλύτερο όγκο μεταφερόμενου φορτίου.

 Η τάση αυτή του γιγαντισμού φαίνεται ακόμη εντονότερη αν ληφθούν υπ΄ όψη ενδεικτικά στοιχεία μεγέθους (μεταφορικής ικανότητας) ναυπηγηθέντων πλοίων κατά τα ακόλουθα έτη: 1956 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος: 86.000 τον. d.w. 1959 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 100.000 τον. d.w. 1962 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 132.000 τον. d.w. 1967 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 201.000 τον. d.w. 1968 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 326.000 τον. d.w. 1973 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 477.000 τον. d.w.και ευτυχώς¹ .... έστω κι αν δεν πραγματοποιήθηκε το όνειρο του Αριστοτέλη Ωνάση για ναυπήγηση πλοίου μεγίστου εκτοπίσματος των ... 1.000.000 τόνων!Βέβαια με τα μεγαλύτερα μεγέθη ναυπηγήθηκαν τα Δεξαμενόπλοια πετρελαιοφόρα (Tankers) τα κοινώς "γκαζάδικα" για τα οποία όμως καθορίστηκαν οι ακόλουθες κατηγορίες: "Σούπερ τάνκερς" (Super Tankers) "Μαμμούθ τάνκερς" (Mammouth Tankers) "V.L.C.Cs Tankers" (Very Large Crude oil Carriers) και "U.L.C.Cs Tankers" (Ultra Large Crude Carriers).Το 1974 όμως, ξέσπασε μια ναυτιλιακή κρίση που έπληξε κυρίως τα μεγαλύτερα μεγέθη των πλοίων με αποτέλεσμα την ανακοπή αυτού του γιγαντισμού. Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω, υπάρχουν πολλοί και αρκετά σοβαροί ανασχετικοί παράγοντες που ανέκοψαν τουλάχιστον την πρόοδο αυτού του γιγαντισμού των πλοίων όπως: Η σημερινή διόγκωση του κόστους ναυπήγησης ειδικά τέτοιων πλοίων, που βέβαια κάποια ναυπηγεία του κόσμου, προκειμένου να διατηρηθούν σε λειτουργία, το μειώνουν στο ελάχιστο. Προβλήματα φορτοεκφορτώσεων και δυσκολίες προσέγγισης (λόγω μεγάλου βυθίσματος) στους διάφορους λιμένες προορισμού - τέρμιναλς. Προβλήματα ασφαλούς κατασκευής, όπου οι καταπονήσεις των πλοίων αυτών καθίστανται επικίνδυνες. Ιδιαίτερα προβλήματα χρηματοδότησης και ασφάλισης των πλοίων αυτών. Κίνδυνοι ρύπανσης θαλάσσης κ.ά. Όμως ανεξάρτητα το τι συνέβη στα Δεξαμενόπλοια η ακτοπλοΐα δεν έμεινε πίσω. Σήμερα τα σύγχρονα ελληνικά επιβατηγά των ακτοπλοϊκών γραμμών φαντάζουν σαν τα υπερωκεάνεια των 10ετιών 1960 - 1970 και ο γιγαντισμός και αυτών των πλοίων είναι πλέον δεδομένος.
Βούτσιμος Αχαΐας

Ο Βούτσιμος είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βούτσιμου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βούτσιμου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017.
Τεγουσιγάλπα

Η Τεγουσιγάλπα (Tegucigalpa) (ισπ. προφορά ΔΦΑ: [teɣusiˈɣalpa]), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ονδούρας. Η πόλη μαζί με τα προάστια έχει πληθυσμό σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2005 1.250.000 άτομα. Η Τεγουσιγάλπα βρίσκεται στο νότια της χώρας σε μια οροσειρά και σε υψόμετρο 990 μ.

 Η Τεγουσιγάλπα ιδρύθηκε από Ισπανούς αποίκους στις 29 Σεπτεμβρίου 1578. Πριν και μετά την ανεξαρτησία της, η πόλη ήταν κέντρο εξόρυξης χρυσού και αργύρου. Η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Ονδούρας μεταφέρθηκε αρκετές φορές από την Τεγουσιγάλπα στην διπλανή πόλη Κομαγιάγουα μέχρι την μόνιμη εγκατάσταση στην Τεγουσιγάλπα το 1880. Η Τεγουσιγάλπα παρέμεινε σχετικά μικρή πόλη μέχρι την δεκαετία του '70, όταν άρχισε η εσωτερική μετανάστευση από τις αγροτικές περιοχές. Στις 30 Οκτωβρίου 1998 η πόλη χτυπήθηκε από τον τυφώνα Μίτς, που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης και άφησε πίσω 10.000 νεκρούς σε ολόκληρη την χώρα. Μερικά απο τα τουριστικά αξιοθέατα στην Τεγουσιγάλπα είναι: Parque La Leona (Πάρκο που προσφέρει εκπληκτική θέα της πόλης) Μητροπολιτικός καθεδρικός ναός Villa Roy Εθνικό μουσείο Πρώην Προεδρικό Μέγαρο (σήμερα μουσείο) the Museum of National Identity (Το Μουσείο της Εθνικής Ταυτότητας) La Tigra (Εθνικό Πάρκο) Chiminikee (ένα επιστημονικό πάρκο και μουσείο για τα παιδιά) Την Παναγίας της Suyapa Εθνική Βιβλιοθήκη Χουάν Ραμόν Μολίνα https://web.archive.org/web/20080509191616/http://www.letsgohonduras.com/tegucigalpa.html Διαδραστικός χάρτης της πόλης Αρχειοθετήθηκε 2019-03-29 στο Wayback Machine. Χάρτες Ονδούρας
Καμίλα Λάκμπεργκ

Η Καμίλα Λάκμπεργκ είναι Σουηδή συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στη Σουηδία το 1974 και εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο, την «Παγωμένη Πριγκίπισσα», το 2003. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, το έργο της έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες σε 60 χώρες. Την αποκαλούν "ροκ σταρ του σκανδιναβικού νουάρ".

 Η παγωμένη πριγκίπισσα, 2003 Ο ιεροκήρυκας, 2004 Οικογενειακά μυστικά, 2005 Σε ζωντανή μετάδοση, 2006 Χιονοθύελλα με άρωμα πικραμύγδαλου, 2006 Το παιδί από τη Γερμανία, 2007 Η γοργόνα, 2008 Ο φαροφύλακας, 2009 Άγγελος θανάτου, 2011 Ο θηριοδαμαστής, 2014 Η Μάγισσα, 2017 Το Χρυσό Κλουβί, 2019 γυναίκες χωρίς έλεος, 2019 Ασημένια φτερά, 2020 Το κουτι, 2021 Η Σέχτα , 2022
Μαρία Ολυμπία της Ελλάδας

Η Μαρία-Ολυμπία της Ελλάδας και της Δανίας (Νέα Υόρκη 25 Ιουλίου 1996) είναι μοντέλο, πριγκίπισσα της Βασιλικής οικογένειας της Δανίας και μέλος της τέως βασιλικής οικογένειας της Ελλάδος. Είναι το μεγαλύτερο παιδί του πρίγκιπα Παύλου, και της Μαρί Σαντάλ Μίλλερ.

 Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από τους Παύλο πρώην διάδοχο της Ελλάδος και Μαρί Σαντάλ Μίλλερ. Οι παππούδες της από τη μεριά του πατέρα της είναι ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και η Άννα-Μαρία της Δανίας, που ήταν ο τελευταίος Βασιλιάς και η Βασίλισσα των Ελλήνων, ενώ ο παππούς από τη πλευρά της μητέρας της είναι ο επιχειρηματίας Ρόμπερτ Γουόρεν Μίλερ. Βαφτίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1996 στην Κωνσταντινούπολη. Δύο από τους τέσσερεις αναδόχους της είναι η θεία της πριγκίπισσα Αλεξία και ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (τότε ακόμη Πρίγκιπας της Ουαλίας).Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου πέρασε την παιδική της ηλικία. Σπούδασε ιστορία της τέχνης, θέατρο, φωτογραφία, και γραφιστική. Εργάστηκε ως μαθητευόμενη στο Dior's couture τμήμα, στην ηλικία των 17 ετών. Το 2016 σπούδασε φωτογραφία στο Parsons School of Design στη Νέα Υόρκη.Αποκάλυψε ότι έχει δυσλεξία σε μια συνέντευξη με το περιοδικό Tatler. Έχει εργαστεί ως μοντέλο για τις Teen Vogue, "Town & Country", Tatler, Γεια σας!, ¡Hola!, και W. Τον Ιούνιο του 2017, η Μαρία-Ολυμπία περπάτησε στην πασαρέλα για τον οίκο Dolce & Gabbana. Από την πλευρά του πατέρα της είναι μέλος της τέως Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας και της Δανέζικης Βασιλικής Οικογένειας. Ο πατρικός προ-προ-παππούς της Μαρίας - Ολυμπίας, ο Κωνσταντίνος ο Α΄ της Ελλάδας, ήταν γιος του Γεωργίου Α ' της Ελλάδας, του οποίου ο πατέρας ήταν o Χριστιανός Θ' της Δανίας.Ως απόγονος της αρσενικής γραμμής του Βασιλιά Χριστιανού Θ', κατέχει τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Δανίας.Η μητέρα της είναι η κόρη του Aμερικανού - γεννημένου Βρετανού- δισεκατομμυριούχου Ρόμπερτ Γουόρεν Μίλλερ και της συζύγου του από το Εκουαδόρ, Μαρί Σαντάλ Pesantes. Ο μητρικός παππούς της Μαρίας - Ολυμπίας είναι απόγονος του Mayflower και συνδέεται με τη Βρετανική Βόρεια Αμερικάνικη αποικιοκρατική ελίτ. Η οικογένειά του ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τον Ερρίκο Α' της Αγγλίας, τον Λουδοβίκο Δ' της Γαλλίας, και τον Γουλιέλμο Α' της Σκωτίας.
Μουσείο της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων

Το Μουσείο της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων βρίσκεται στην Αρχαία Ολυμπία. Φιλοξενεί αντικείμενα μέσω των οποίων παρουσιάζεται η ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων της Αρχαιότητας. Το Μουσείο εποπτεύεται από την οικεία Ζ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

 Οι εκθέσεις του φιλοξενούνται στο λεγόμενο «Παλαιό Μουσείο» ή «Σύγγρειον», το οποίο παλαιότερα λειτουργούσε ως Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας. Η αναπαλαίωση και επισκευή του κτηρίου ξεκίνησε το 1999, με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, και ολοκληρώθηκε το 2003. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες της έκθεσης για την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αρχαιότητας. Μέχρι το 2012, φιλοξενούσε 463 αρχαία έργα, που προέρχονταν από το Ιερό του Διός της Ολυμπίας και από άλλα Μουσεία της ελληνικής επικράτειας. Στις 17 Φεβρουαρίου του 2012, στο μουσείο σημειώθηκε ένοπλη ληστεία, με αποτέλεσμα την αφαίρεση 77 από τα 463 αρχαία εκθέματα, ενώ την παραίτησή του υπέβαλε ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, χωρίς να γίνει τελικά δεκτή. Μουσείο Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αρχαιότητας Αρχειοθετήθηκε 2012-02-22 στο Wayback Machine. - Υπ. Πολιτισμού και Τουρισμού. ΟΔΥΣΣΕΥΣ
Μαχατζάνγκα

Η Μαχατζάνγκα (μαλαγασικά: Mahajanga) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης, με πληθυσμό 160.000 κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Μαχατζάνγκα, της Περιφέρειας Μποένι και του δήμου Μαχατζάνγκα.

 Η Μαχατζάνγκα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης, της Μαχατζάνγκα και κεντρικά της Μποένι. Βρίσκεται δυτικά της Μανγκά. Η Μαχατζάνγκα είχε 160.000 κατοίκους (2004). Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης, μετά την Ανταναναρίβο, την Τοαμασίνα και την Φιαναραντσόα. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα. Κατάλογος πόλεων της Μαδαγασκάρης
Εμμανουήλ Μελάς

Ο Εμμανουήλ Μελάς ή Μελλάς (Ιεράπετρα, 18 Απριλίου 1866 - 26 Μαρτίου 1951) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας από το 1908 ως το 1912, μετά τον υποβιβασμό του Δήμου. Νωρίτερα, επί Κρητικής Πολιτείας, ήταν μέλος της Κρητικής Βουλής.

 Ήταν γιος του Χατζη-Γεωργίου Μελά (αρχικό επώνυμο: Γραμματικάκης), ο οποίος είχε μελίσσια, από όπου προήλθε και το επώνυμο. Έγινε πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας μετά τον δήμαρχο Παπαστεφανίδη (από τη Βιάννο).Ο Εμμανουήλ σπούδασε ιατρική και ανέπτυξε επαναστατική δράση με την ομάδα του Μπαριτάκη, λαμβάνοντας μέρος στην επίθεση κατά του Φρουρίου της Ιεράπετρας (1897).Εξελέγη βουλευτής στην επαρχία Ιεράπετρας το 1903 μαζί με τον Μιχ. Κοθρή και τον Νικ. Γιαννικάκη. Ως μέλος της Βουλής έκανε πολλές εισηγήσεις για γεωργικά ζητήματα και ο ίδιος προχώρησε σε εφαρμογή μέτρων για την καταπολέμηση του δάκου όταν ήταν πρόεδρος του Ταμείου Ελαίας, στα 1934-35. Ο αντιβενιζελικός Εμμανουήλ Μελάς έκανε καταγγελία εναντίον του Επισκόπου Αμβροσίου για κομματισμό και παραβίαση του Καταστατικού Νόμου της Εκκλησίας, επειδή ο Αμβρόσιος υποστήριζε ανοικτά τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Υπήρξε και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου της Ιεράπετρας (έτος ίδρυσης 1895). Με δική του πρωτοβουλία οργανώθηκε η Αρχαιολογική Συλλογή της Ιεράπετρας και το γυμναστήριο.Το 1908-1912 ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας και το 1915 διορίστηκε Νομάρχης Ρεθύμνου. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μανδουραράκη και απέκτησαν 3 γιους και 3 κόρες. Ένας από τους γιους του, ο Ιάκωβος Μελάς, έγινε ο πρώτος Δήμαρχος Ιεράπετρας (1946) μετά την επαναφορά του Δήμου. Ο Εμμανουήλ Μελάς απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών το 1951. «Η κάμπη της Ιεράπετρας» (γεωργική μελέτη)
Αι Ειδοί του Μαρτίου

Αι Ειδοί του Μαρτίου (αγγλικά: The Ides of March) είναι αμερικανικό πολιτικό δραματικό θρίλερ παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κλούνεϊ και σενάριο του ίδιου μαζί με τους Γκραντ Χίσλοβ και Μπο Γουίλιμον. Η ταινία είναι μεταφορά του θεατρικού έργου Farragut North του Γουίλιμον. Πρωταγωνιστούν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Πολ Τζιαμάτι, Μαρίζα Τομέι, Τζέφρι Ράιτ και Έβαν Ρέιτσελ Γουντ. Το Αι Ειδοί του Μαρτίου ήταν η εναρκτήρια ταινία του 68ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 7 Οκτωβρίου 2011. Απέσπασε καλές κριτικές και έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία - Δράμα και Σκηνοθεσία και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου

 Ο Στίβεν Μάγιερς είναι ένας ιδανικός εκπρόσωπος τύπου για τον Κυβερνήτη Μάικ Μόρις, ο οποίος βρίσκεται σε μια μεγάλη πολιτική μάχη στο Οχάιο που μπορεί να του δώσει την ευκαιρία να κερδίσει την Δημοκρατική υποψηφιότητα για Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Όταν ο αντίπαλος εκπρόσωπος προσφέρει στον Στίβεν δουλειά στην ομάδα του, ο Στίβεν δεν ενημερώνει το αφεντικό του. Καθώς η υποψηφιότητα αναμένεται να ανακοινωθεί, ο Στίβεν ανακαλύπτει ένα βρώμικο προσωπικό μυστικό που θα μπορούσε να καταστρέψει την πολιτική καριέρα του Μόρις. Τζορτζ Κλούνεϊ στο ρόλο του Μάικ Μόρις Ράιαν Γκόσλινγκ στο ρόλο του Στίβεν Μάγιερς Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στο ρόλο του Πολ Ζάρα Πολ Τζιαμάτι στο ρόλο του Τομ Ντάφι Μαρίζα Τομέι στο ρόλο της Αϊντα Χόρογουιτς Τζέφρι Ράιτ στο ρόλο του Δημοκρατικού Γερουσιαστή Φράνκλιν Τόμσον Έβαν Ρέιτσελ Γουντ στο ρόλο της Μόλι Στιρνς Μαξ Μινγκέλα στο ρόλο του Μπεν Χάρπεν Τζένιφερ Έιλ στο ρόλο της Σίντι Μόρις Με προϋπολογισμό 12.500.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση 10,4 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέφερε 40,9 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 35,3 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 76,3 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Aι Ειδοί του Μαρτίου στο IMDb
Φανατισμός

Ο Φανατισμός που ως όρος προέρχεται εκ της λατινικής λέξης "fanum" (=ιερόν), σημαίνει την μετ' εγωισμού και εμπάθειας προσήλωση σε κάποιες αντιλήψεις, ανεξάρτητα απ' το αν αυτές είναι ορθές ή όχι. Πιθανότερη προέλευση του "fanum" η εκ της ελληνικής "φανός" (φαίνω=φωτίζω) και παραπέμπει σε ιερά τελετή ή μυσταγωγία συνοδευόμενη κατά κανόνα με πυρσούς.

 Στην αρχαία Ρώμη, fanotici (=θρησκόληπτοι, θρησκομανείς, μανιώδεις) καλούνταν οι προσερχόμενοι στο βωμό της θεάς του πολέμου Μπελλόνα, οι οποίοι παρέμεναν εκεί και, καταλαμβανόμενοι από ένθεη μανία, προέβαιναν σε διάφορες φρικαλεότητες μπροστά στους διερχόμενους θεατές, διαπερνώντας τα μέλη του σώματός τους με ξίφη ή αποσπώντας τεμάχια των σαρκών τους προς τιμή της θεάς, χωρίς να λείπουν βέβαια και οι μεταξύ τους απατεώνες, παραλλαγές των οποίων συναντώνται σήμερα σε χώρες της νότιας Ασίας. Βαθμηδόν όμως η λέξη, αναφερόμενη σε θρησκευτικές στάσεις και πρακτικές, προσέλαβε τη σημασία τής προς ικανοποίηση κατά των αλλόπιστων ή αντιπάλων υπέρμετρης εκδικητικότητας, ο δε θρησκευτικός αυτός φανατισμός έγινε αιτία πολλών κακουργημάτων (ανθρωποθυσίες, όργια βίας κατά εθνικών θρησκευμάτων στους ιερούς χώρους αυτών, άπειροι αφορισμοί, καταδιώξεις αιρετικών, η ίδια η "Ιερά Εξέταση" ως και θρησκευτικοί πόλεμοι και επαναστάσεις). Πολλές φορές όμως ο θρησκευτικός φανατισμός είχε ως αιτία την ικανοποίηση και εξυπηρέτηση ατομικών συμφερόντων και με επιτήδεια εκμετάλλευση της άγνοιας και αμάθειας του πλήθους υποκίνησε αυτό σε φρικτά εγκλήματα κατά των αντιπάλων. Βασικό στοιχείο υποκίνησης και υλοποίησης του φανατισμού (ως ιδέας και στόχων) είναι η εκάστοτε εξ αυτού εκδηλούμενη προπαγάνδα. Από τη λέξη φανατισμός / φανατικός έχει υποστηριχτεί ότι προέκυψαν και οι διεθνείς όροι φαν και fan club (πιθανολογείται και καταγωγή των όρων αυτών από το fancy), σε πολύ διαφορετικό, βεβαίως, εννοιολογικό πλαίσιο και με πολύ διαφορετική έννοια.
Σφένδαμος

Ο σφένδαμος, το σφενδάμι ή σφεντάμι (αρχ. ελλ., ἡ σφένδαμνος) είναι γένος δένδρων ή ημίθαμνων με την επιστημονική ονομασία Acer. Η επιστημονική ονομασία του σφένδαμου οφείλεται στα χαρακτηριστικά φύλλα του με τρεις ή πέντε μυτερές απολήξεις (acer στα λατινικά σημαίνει οξύς, αιχμηρός). Επίσης χαρακτηριστικός είναι ο καρπός του σφένδαμου, που έχει δυο φύλλα με δύο πυρήνες στο μέσο και μοιάζει με έντομο με δυο μεγάλα φτερά. Ο σφένδαμος προσβάλλεται συχνά από μύκητες, ορισμένοι εκ των οποίων μπορούν να προκαλέσουν ακόμα και τον θάνατο του φυτού.

 Ο σφένδαμος χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία, σε οικοδομικές και αρχιτεκτονικές εφαρμογές, στην κατασκευή μουσικών οργάνων, ως διακοσμητικό φυτό (π.χ. μπονσάι) κ.α. Το φύλλο του σφενδάμου αποτελεί το εθνικό σύμβολο του Καναδά και η αναπαράσταση του βρίσκεται στο κέντρο της σημαίας της χώρας. Τα είδη του σφένδαμου ξεπερνούν τα εκατό. Ορισμένα από αυτά είναι αειθαλή, αλλά τα περισσότερα είδη είναι φυλλοβόλα. Ο πιο κοινός σφένδαμος είναι Σφένδαμος ο ψευδοπλάτανος (Acer pseudoplatanus), που ευδοκιμεί στην Κεντρική Ευρώπη, στις βορεινές ακτές της Μεσογείου και στον Καύκασο. Συνήθως βρίσκεται στα δάση, απομονωμένος, σε γόνιμο έδαφος. Τα φύλλα του είναι ελαφρά, με λοβό και το κάτω μέρος τους είναι σχεδόν λευκό. Το ξύλο του είναι λευκό και όχι πολύ συμπαγές. Το ξύλο της ρίζας του έχει ωραία νερά και χρησιμοποιείται για μικρά έπιπλα πολυτελείας. Το σφενδάμι αυτό υπάρχει και στην Βόρειο Ελλάδα, και είναι περιζήτητο για την κατασκευή μουσικών οργάνων και επίπλων. Ένα άλλο είδος σφένδαμου είναι Σφένδαμος ο πλατανοειδής ή νορβηγικός σφένδαμος (Acer platanoides), που βρίσκεται στα δάση της Βορείου Ευρώπης και της Βορείου Ασίας. Ο σφένδαμος αυτός, που είναι φυλλοβόλος, μοιάζει με τον πλάτανο, αλλά το ξύλο του είναι ελαφρά κοκκινωπό και κατώτερης ποιότητας. Το ύψος του μπορεί να φτάσει και τα 30 μέτρα, ενώ μπορεί να ζήσει έως και 250 χρόνια. Ο Σφένδαμος ο σακχαρώδης (Acer saccharum) μοιάζει με τον νορβηγικό σφένδαμο, αλλά ευδοκιμεί μόνον στα δάση της Βορειοανατολικής Αμερικής. Είναι φυλλοβόλος και το ύψος του μπορεί να φτάσει τα 40 μέτρα. Ο σφένδαμος αυτός κατά την άνοιξη, πριν πέσουν τα φύλλα του, περιέχει υγρά πλούσια σε σάκχαρα. Τα υγρά αυτά συλλέγονται, όπως συλλέγεται και η ρητίνη των πεύκων, και βράζονται για να πυκνώσουν και να παραχθεί έτσι το «σιρόπι από σφένδαμο» (αγγλ., maple syrup). Σφένδαμος ο ελληνικός ( Acer sempervirens) ευδοκιμεί κυρίως στην Κρήτη και για αυτό και στην κοινή αποκαλείται κρητικό σφενδάμι. Ως προς τα χαρακτηριστικά του δέντρου εχει μικρά πράσινα φύλλα , το ύψος του δέντρου δεν ξεπερνάει τα 10 μέτρα ενώ ο κορμός του όταν το δέντρο ειναι νεαρό σε ηλικία εχει ένα χαρακτηριστικό γκρίζο χρώμα. Τα άνθη του έχουν χρώμα πράσινο-κίτρινο και όταν τα κλαδιά του δέντρου μεγαλώσουν αρκετά σχηματίζουν μια "ομπρέλα". Είναι ένα απο τα ανθετικότερα είδη σφενδάμου όσον αφορά τις θερμοκρασίες καθώς αντέχει την υπερβολική ζέστη. Τέλος μοιάζει επίσης πολύ ως προς τα χαρακτηριστικά με το σφενδάμι της Βορείου Ευρώπης ( Acer monspessulanum ) με τη διαφορά ότι έχει μικρότερο ύψος απο το βόρειο συγγενή του και πιό πράσινα φύλλα.
Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας

Το Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας (Αγγλικά: Bushido:The Soul of Japan), είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον Ιάπωνα συγγραφέα Ινάζο Νιτόμπε που διερευνά τον τρόπο ζωής των Σαμουράι και δημοσιεύθηκε το 1900.

 Το βιβλίο αυτό μαζί με το Χαγκακούρε του Γιαμαμότο Τσουνετόμο (1659-1719), είναι μια μελέτη του τρόπου ζωής των σαμουράι. Υπήρξε ένα από τα καλύτερα Μπεστ σέλερ της εποχής του και διαβάστηκε από πολλούς ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου, μεταξύ των οποίων οι Αμερικανοί Πρόεδροι Θεόντορ Ρούζβελτ και Τζον Φ. Κέννεντι και ο ιδρυτής των Προσκόπων Ρόμπερτ Πάουελ. Ο Νιτόμπε έγραψε αρχικά το Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας στη αγγλική γλώσσα (1899), στο Μοντερέι της Καλιφόρνια, αν και σύμφωνα με τον πρόλογο του βιβλίου γράφτηκε στο Μάλβερν της Πενσυλβανίας. Το βιβλίο δεν μεταφράστηκε στα ιαπωνικά μέχρις ότου έγινε δημοφιλές στον αγγλόφωνο κυρίως κόσμο για αρκετά χρόνια.Καθώς η Ιαπωνία υπέστη βαθιές μεταμορφώσεις του παραδοσιακού τρόπου ζωής συμπεριλαμβανόμενου και του στρατού, και έγινε ένα σύγχρονο έθνος, ο Νιτόμπε διεξήγαγε μια έρευνα για το ήθος του έθνους του και το αποτέλεσμα των ερευνών του ήταν αυτό το κορυφαίο βιβλίο. Ο Νιτόμπε ήταν ένας καλός συγγραφέας και έγραψε πολλά βιβλία στην αγγλική γλώσσα, τα οποία τον καθιερώσαν ως έναν από τους πιο γνωστούς Ιάπωνες συγγραφείς της εποχής του. Ο Νιτόμπε βρήκε μέσα στο Μπουσίντο, τις πηγές των επτά αρετών που θαυμάζονταν περισσότερο από τον λαό του: ακρίβεια, θάρρος, καλοσύνη, ευγένεια, ειλικρίνεια, τιμή και πίστη. Επίσης μέσα στο βιβλίο του έκανε αναφορά για τις άλλες αυτόχθονες παραδόσεις της Ιαπωνίας, όπως ο Βουδισμός, ο Σιντοϊσμός, ο Κομφουκιανισμός και οι ηθικές οδηγίες που διαδόθηκαν για εκατοντάδες χρόνια από τους σαμουράι και τους σοφούς της Ιαπωνίας. Ο Νιτόμπε επιζητούσε ομοιότητες και αντιθέσεις αναφέροντας τους διαμορφωτές της ευρωπαϊκής και αμερικάνικης σκέψης και του δυτικού πολιτισμού, οι οποίοι είχαν ρίζες από τους Ρωμαίους, τους Έλληνες και τους Βιβλικούς χρόνους. Βρήκε μια στενή ομοιότητα μεταξύ του ήθους των σαμουράι αυτού που ονόμασε Μπουσίντο και του πνεύματος της μεσαιωνικής ιπποσύνης και του ήθους της αρχαίας Ελλάδας, όπως παρατηρήθηκε σε βιβλία όπως η Ιλιάδα του Όμηρου. Ινάζο Νιτόμπε. Μπουσίντο:Η ψυχή της Ιαπωνίας στα Google Books