IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οβελίσκος του Θεοδόσιου Α΄

Ιδιαίτερα γνωστό γλυπτικό θέμα της πρώιμης βυζαντινής τέχνης ο οβελίσκος του Θεοδοσίου Α΄ είναι ένας αρχαίος Αιγυπτιακός οβελίσκος του Φαραώ Τούθμωσι Γ΄, ο οποίος βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, στο χώρο του αρχαίου ιπποδρομίου. Ο οβελίσκος (επανα)στήθηκε το 390 από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ ως τιμητική στήλη εις ανάμνηση των πολεμικών κατορθωμάτων του.

 Τον οβελίσκο έστησε αρχικά ο Τούθμωθις Γ΄ (1479–1425 π.Χ.) νότια του έβδομου πυλώνα του μεγάλου ναού του Καρνάκ. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β' (337-361 μ.Χ.) μετέφερε αυτόν και έναν άλλον οβελίσκο μέσω του Νείλου στην Αλεξάνδρεια για να τιμήσει τα ventennalia του, δηλαδή τα 20 χρόνια του στο θρόνο το 357. Ο άλλος οβελίσκος στήθηκε στη spina του Circus Maximus στη Ρώμη το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, και σήμερα είναι γνωστός ως Οβελίσκος του Λατερανού, ενώ ο οβελίσκος που θα γινόταν ο οβελίσκος του Θεοδοσίου παρέμεινε στην Αλεξάνδρεια ως το 390, όταν και ο Θεοδόσιος τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη και τον τοποθέτησε στην spina του ιπποδρόμου εκεί. Το σύμπλεγμα αποτελείται από έναν αιγυπτιακό οβελίσκο πάνω σε βάση κοσμημένη με πρόστυπα ανάγλυφα. Εκτιμάται ότι ο οβελίσκος στην αρχική του μορφή είχε 30 μέτρα ύψος και ζύγιζε 400 τόνους. Φέρεται πως έσπασε κατά τη μεταφορά του και εν συνεχεία τεμαχίστηκε σε δύο μέρη. Στη σημερινή μορφή του έχει ύψος 19,6 μ. Στην πραγματικότητα εδώ έχουμε μια συνέχεια της ρωμαϊκής παράδοσης της μνημόνευσης των αυτοκρατόρων, αλλά στη ρωμαϊκή παράδοση πάνω στη βάση συνήθως εγειρόταν άγαλμα της βασιλικής οικογένειας. Στην προκειμένη περίπτωση χρησιμοποιήθηκε ένας απλός οβελίσκος, κάτι που τονίζει ακόμα περισσότερο την ήδη υπάρχουσα αφαιρετική τάση στα πρόστυπα ανάγλυφα της βάσης. Εκεί απεικονίζεται ο αυτοκράτορας σε δημόσιες σκηνές, ανάμεσα στους γιους του και αξιωματούχους να παρακολουθεί αγωνίσματα στο Ιπποδρόμιο. Η έλλειψη προοπτικής και ο επαρχιωτισμός της ύστερης ελληνορωμαϊκής τέχνης είναι εμφανής στα μεγέθη και την ιεραρχική διάταξη του έργου, που θυμίζει έντονα ένα χαρακτηριστικό αντιπροσωπευτικό δείγμα του ρεύματος του επαρχιωτισμού, το «Νεκρός Malku και η κόρη του». Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πιθανώς πως είναι μια «ευανάγνωστη σύνθεση που παραπέμπει νοηματικά στην υπερχρονική και υπεράνθρωπη διάσταση της αυτοκρατορικής εξουσίας». Ο αυτοκράτορας στο κέντρο και στο υψηλότερο σημείο του ανάγλυφου ξεχωρίζει εύκολα ως κεντρική μορφή. Εκατέρωθεν αυτής της κεντρικής μορφής αναπτύσσεται η οικογένεια σε μικρότερες διαστάσεις. Πίσω του διακρίνονται οι αξιωματούχοι και στο κατώτερο σημείο, κάτω από το διάζωμα της αυτοκρατορικής εξέδρας οι αθλητές πιθανώς του ιπποδρόμου ή υπήκοοι, σε ακόμα μικρότερο μέγεθος. Αλμπάνη Τζ. (1999), Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Τομ. Β΄, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη, Πάτρα: Ε.Α.Π. Labib Habachi, (1985), The Obelisks of Egypt, skyscrapers of the past, Cairo: American University in Cairo Press.
Γ.Σ. Αμαρουσίου

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Αμαρουσίου είναι ο τέταρτος παλαιότερος εν ενεργεία αθλητικός σύλλογος στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1896. Διατηρεί τμήματα στίβου (το αρχικό ιστορικό τμήμα του συλλόγου), μπάσκετ ανδρών (από το 1950, επαγγελματικό-ΚΑΕ), μπάσκετ γυναικών (ερασιτεχνικό) και ποδοσφαίρου (από το 1950 περίπου, ερασιτεχνικό). Πιο γνωστό τη σύγχρονη εποχή είναι το μπάσκετ που έχει κερδίσει πανελλήνιες και ευρωπαϊκές διακρίσεις.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1896, μετά τη νίκη του μαρουσιώτη Σπύρου Λούη στο μαραθώνιο δρόμο των Α΄ Ολυμπιακών Αγώνων. Ο σύλλογος μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1901 με 10 αθλητές, οι οποίοι αγωνίστηκαν με κίτρινη στολή, που φαίνεται πως καθιερώθηκε από το ξεκίνημά του. Όμως, ο αρχικός ενθουσιασμός έσβησε γρήγορα, διότι οι κάτοικοι του προαστίου δεν έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο για τον οργανωμένο αθλητισμό, παρά το ότι κατά καιρούς αναγγελόταν η συμμετοχή τους σε αγώνες μαραθωνίων ή ανωμάλου δρόμου. Μοιραία οι διοικούντες σταδιακά αδιαφόρησαν και ο σύλλογος αδράνησε. Η αναγέννηση του συλλόγου συνέβη το 1923, όταν ανέλαβε την προεδρία ο Λ. Πτέρης, ο οποίος με προσωπική εργασία και ζήλο κατάφερε να ξαναφέρει το σύλλογο στο προσκήνιο και να αναδείξει πρωταθλητές πανελλήνιου επιπέδου και διεθνείς, όπως ο Στυλιανός Μπεναρδής και ο Καραγιάννης που μετείχαν στην Ολυμπιάδα του Παρισιού το 1920 και ο Παούρης στην Ολυμπιάδα του Άμστερνταμ το 1924. Τη δεκαετία αυτή ο ΓΣ Αμαρουσίου γνωρίζει μεγάλες διακρίσεις, αθλητές του μετέχουν σε γνωστούς και σε διεθνείς αγώνες (Ελληνοϊταλικοί, Ελληνογαλλικοί, Παναθήναια, Αβερώφειοι, Πανιώνιοι Αγώνες, Αιγυπτιακοί, Παγκυπριακοί κλπ) καταρρίπτουν πανελλήνια ρεκόρ, ενώ αναφέρεται συμμετοχή και σε αγώνες κωπηλασίας με τον αθλητή Γνευτό στην Αλεξάνδρεια. Προς το τέλος της δεκαετίας του '20, η δράση του συλλόγου περιορίζεται και πέφτει ξανά σε αφάνεια. Επαναδραστηριοποιείται ξανά στα μέσα της δεκαετίας του '30, χωρίς να φτάσει στην παλιά του αίγλη.). Ως ανεπίσημο σωματείο λειτουργούσε από την προπολεμική περίοδο. Το καλοκαίρι του 1934 μετείχε σε τουρνουά που διοργάνωσε ο Α.Ο. Κηφισιάς μαζί με τη Νέα Ερυθραία τερματίζοντας στην πρώτη θέση. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών από το 1948 περίπου και είναι ερασιτεχνικό. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Αμαρουσίου ιδρύθηκε το 1950 και είναι σήμερα το πιο γνωστό τμήμα του συλλόγου με πανελλήνιες και ευρωπαϊκές διακρίσεις στους άνδρες, ειδικά από τη δεκαετία του '70 και μετέπειτα. Κορυφαία διάκριση η κατάκτηση του Κυπέλλου Σαπόρτα το 2001 . Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Γ.Σ. Αμαρουσίου αγωνίζεται στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Ε.Σ.Κ.Α. Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων στίβου που εκδίδει κάθε Νοέμβριο ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. ο σύλλογος του Αμαρουσίου έχει αξιολογηθεί ως ακολούθως πανελλαδικά: Ο Γ.Σ. Αμαρουσίου έχει κατακτήσει 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου στο Μαραθώνιο γυναικών το 1987, με την αθλήτρια Μάγδα Πουλημένου. Η επίσημη ιστοσελίδα της ΚΑΕ Μαρούσι Αρχειοθετήθηκε 2007-03-04 στο Wayback Machine. Η ΚΑΕ Μαρούσι στην ιστοσελίδα του ΕΣΑΚΕ Τα στατιστικά του τελικού του Κυπέλλου Σαπόρτα 2001 Κλειστό Αμαρουσίου
Ασπίδα

Η ασπίδα είναι το αρχαιότερο αμυντικό όπλο. Η μορφή της καθώς και η κατασκευή της ήταν διαφορετική από τόπο σε τόπο και από χρόνο σε χρόνο. Έτσι έχουμε ξύλινες, σιδερένιες, δερμάτινες, ορειχάλκινες και ακόμη ορθογώνιες, στρογγυλές, τριγωνικές κ.ά.

 Στους ομηρικούς χρόνους οι ασπίδες κάλυπταν όλο το σώμα και ήταν φτιαγμένες από ξύλο και βοδινά δέρματα. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να τις διακοσμούν με σύμβολα και παραστάσεις και τις θεωρούσαν δείγματα τιμητικών διακρίσεων. Ακόμη ξέρουμε τα λόγια που έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες στα παιδιά τους πριν τη μάχη: «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς» Η φράση αναφέρεται στο έργο του Πλουτάρχου Λακαινῶν Ἀποφθέγματα (Ηθικά), ως φράση που είπε μια άγνωστη Σπαρτιάτισσα: «Ἄλλη προσαναδιδοῦσα τῷ παιδὶ τὴν ἀσπίδα καὶ παρακελευομένη· “τέκνον”, ἔφη, “ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς”», που δείχνει πόσο προσβλητικό θεωρούσαν την εγκατάλειψή της στο πεδίο της μάχης. Ο ρίψασπις (αυτός που πετούσε την ασπίδα και έφευγε) αποδοκιμαζόταν από όλους και τιμωρούνταν ποινικά. Οι Ρωμαίοι είχαν μικρότερες ορθογώνιες ή στρογγυλές ασπίδες για τους αξιωματικούς. Στον Μεσαίωνα, η ασπίδα ήταν όπλο τόσο του πεζικού, όσο και του ιππικού και ήταν ζωγραφισμένη με παραστάσεις ή οικόσημα των ιπποτών. Μερικές φορές ήταν μυτερή στο μέσο, οπότε γινόταν και επιθετικό όπλο. Ήταν κατασκευασμένη από μέταλλο και κρατιόταν με το αριστερό χέρι. Η ασπίδα έχασε την αξία της με την εμφάνιση των πυροβόλων όπλων και υπέπεσε σε αχρηστία στο πεδίο της μάχης. Σήμερα χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που δεν υφίσταται χρήση πυροβόλων όπλων, όπως από τμήματα ελέγχου ταραχών της αστυνομίας.
Φράγκο Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής

Το φράγκο ήταν το νόμισμα της Γαλλική Ισημερινής Αφρικής και κυκλοφορούσε στα εδάφη αυτά παράλληλα με το γαλλικό φράγκο. Τα πρώτα χαρτονομίσματα εκδόθηκαν το 1917 και 25 χρόνια μετά, το 1942, κυκλοφόρησαν τα πρώτα κέρματα. Συνέχισε να χρησιμοποιείται ακόμα και μετά την υιοθέτηση του φράγκου CFA το 1945 το οποίο το αντικατέστησε. Υποδιαιρούταν σε 100 σαντίμ (centimes).

 Το 1942 τέθηκαν στην κυκλοφορία ορειχάλκινα κέρματα των 50 σαντίμ και του 1 φράγκου, Το 1943 ακολούθησε νέα χάλκινη αυτή τη φορά έκδοση των 50 σαντίμ και του 1 φράγκου . Η κυβέρνηση της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής εξέδωσε χαρτονομίσματα έκτακτης ανάγκης με ονομαστικές αξίες του 1 και των 2 φράγκων το 1917 και ακολούθησε μια προσωρινή έκδοση των 25 φράγκου το 1925 από επιτυπωμένα χαρτονομίσματα της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής. Το 1940 εκδόθηκαν και πάλι χαρτονομίσματα έκτακτης ανάγκης από την τοπική κυβέρνηση με αξίες των 1000 και 5000 φράγκων. Το 1941 οι Ελεύθερες Γαλλικές Δυνάμεις εξέδωσαν χαρτονομίσματα των 5, 10, 20, 25, 100 και 1000 φράγκων. Το 1944 το Κεντρικό Ταμείο της Υπερπόντιας Γαλλίας (γαλ.:Caisse Centrale de la France d'Outre-Mer ) ανέλαβε την έκδοση χαρτονομισμάτων το οποίο προχώρησε στην έκδοση των 5, 10, 20, 100 και 1000 φράγκων τα οποία συνέχισαν να κυκλοφορούν ως CFA φράγκα και μετά το 1945. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς

Το Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς (Chess with different armies ή Equal Armies), γνωστό και ως Σκάκι του Μπέτζα (Betza's Chess) είναι σκακιστική παραλλαγή που εφηύρε ο Ραλφ Μπέτζα το 1979. Οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν διαφορετικά σύνολα ανορθόδοξων πεσσών. Υπάρχουν αρκετοί στρατοί ίσης ισχύος για να επιλέξουν, συμπεριλαμβανομένου του κανονικού στρατού της FIDE (Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία). Σε όλους τους στρατούς βασιλιάδες και πιόνια είναι τα ίδια όπως στο συμβατικό σκάκι, αλλά τα άλλα τέσσερα κομμάτια είναι διαφορετικά.

 Πριν αρχίσει η παρτίδα οι παίκτες επιλέγουν τα στρατεύματά τους με έναν ορισμένο τρόπο, που προκαθορίζεται από τους κανόνες του τουρνουά. Αυτό μπορεί να γίνει είτε τυχαία είτε κρυφά από τους δύο παίκτες. Κάθε παίκτης έχει την επιλογή μεταξύ τεσσάρων στρατών: Όλες οι στρατοί έχουν σχεδιαστεί ώστε να είναι ίσης αξίας, αλλά έχουν σημαντικές διαφορετικές ιδιότητες. Ο βασιλιάς και το πιόνι κινούνται όπως και στο συμβατικό σκάκι για όλους τους στρατούς. Τα πιόνια μπορούν να προαχθούν μόνο στα κομμάτια των στρατών που παρατάχθηκαν κατά την εκκίνηση στη σκακιέρα. Το ροκέ γίνεται όπως στο συμβατικό σκάκι με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία ο πύργος που συμμετέχει είναι δεσμευμένος σε χρώμα τετραγώνων, όπως στον στρατό Colorbound Clobberers. Στην τελευταία περίπτωση, ο βασιλιάς κατά το ροκέ κινείται στο β1 και ο πύργος στο γ1, ώστε να παραμείνει στο χρώμα τετράγωνου που δεσμεύεται. Πολλά από τα κομμάτια είναι συνδυασμοί των ορθόδοξων και τεσσάρων ανορθόδοξων κομματικών (φερζ, ελέφαντας, βεζίρης και τανκ). Το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με τα ορθόδοξα σκακιστικά κομμάτια και με τις κινήσεις στα ακόλουθα διαγράμματα που χρησιμοποιούνται για τα τέσσερα κοινά κομμάτια (βασίλισσα, πύργος, ίππος και αξιωματικός). Σε αυτόν τον στρατό, η βασίλισσα, ο πύργος, ο ίππος και ο αξιωματικός αντικαθίστανται από τα ακόλουθα: Όπως αναφέρθηκε, όταν χρησιμοποιείτε αυτός ο στρατός, κατά το ροκέ στην πτέρυγα της βασίλισσας, ο βασιλιάς κινείται από το ε1 στο β1 (τρία τετράγωνα) και ο Μαυροσκούφης κινείται από το α1 στο γ1. Ο στρατός αυτός περιλαμβάνει πολλά κομμάτια που κάνουν άλματα, αλλά τα περισσότερα από αυτά έχουν ασύμμετρα μοτίβα κίνησης, με τις κινήσεις προς τα πίσω να περιορίζονται. Σε αυτόν τον στρατό, η βασίλισσα, ο πύργος, ο ίππος και ο αξιωματικός αντικαθίστανται από τα ακόλουθα: Οι τέσσερις στρατοί που περιγράφονται παραπάνω ελέγχθηκαν από τον Ραλφ Μπέτζα και επιλέχθηκαν ως οι πιο ισορροπημένοι. Υπάρχουν και άλλοι στρατοί, που εφευρέθηκαν από τον Μπέτζα ή άλλα άτομα: Για παράδειγμα, ο στρατός των Pizza Kings έχει τα ακόλουθα κομμάτια: Στην αρχική έκδοση του παιχνιδιού υπήρχαν οκτώ στρατοί και σε αυτούς τους στρατούς ο βασιλιάς κινούταν διαφορετικά από τον βασιλιά στο συμβατικό σκάκι. Αντί των κανονικών πιονιών, μπορούσαν να επιλεγούν και ανορθόδοξα πιόνια, για παράδειγμα αντιπιόνια. Ωστόσο, ο Μπέτζα εγκατέλειψε αργότερα την ιδέα της χρήσης τέτοιων κομματιών για τον βασιλιά και τα πιόνια και μείωσε τον αριθμό των στρατευμάτων σε τέσσερις.
Ιστιοπλοΐα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Laser Radial

Το Laser Radial αποτελεί γυναικείο αγώνισμα της Ιστιοπλοΐας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 που διεξήχθη από τις 25 Ιουλίου μέχρι και τη 1 Αυγούστου 2021 στο Καμακούρα, το Λιμάνι της Ενοσίμα και τη Φουτζισάβα της Ιαπωνίας. Νικήτρια και χρυσή ολυμπιονίκης αναδείχθηκε η Αν-Μαρί Ρίντομ από τη Δανία.

 Το αγώνισμα αποτελείται από 10 διαφορετικές ιστιοδρομίες και τον τελικό αγώνα μεταλλίου. Όλες οι αθλήτριες ξεκινάν και πλέουν μαζί μια προκαθορισμένη διαδρομή, ενώ πρέπει να περάσουν από συγκεκριμένα σημάδια/σημαδούρες πριν τερματίσουν. Στο τέλος κάθε ιστιοδρομίας, κάθε αθλήτρια λαμβάνει βαθμούς ποινής, ανάλογα με τη θέση που τερμάτισε (πχ. η πρώτη λαμβάνει 1 βαθμό, η δεύτερη 2 κ.ο.κ.). Στο τέλος των 10 ιστιοδρομιών τα 10 σκάφη που συγκέντρωσαν τους λιγότερους βαθμούς ποινής, προκρίνονται στον αγώνα μεταλλίου. Κάθε αθλήτρια, έχει το δικαίωμα να αποκλείσει μια ιστιοδρομία από τη συνολική καταμέτρηση των βαθμών ποινής, εκτός του αγώνα μεταλλίου, ο οποίος μετράει διπλά. Αυτή που συγκέντρωσε τους λιγότερους βαθμούς ποινής μετά από όλους τους αγώνες, είναι η νικήτρια. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, υπερτερεί η αθλήτρια που τερμάτισε πιο γρήγορα στον αγώνα μεταλλίου.
Οι Σοπράνος

Οι Σοπράνος (The Sopranos) είναι το όνομα Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς , που είναι μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές στην αμερικανική τηλεόραση (αλλά και παγκοσμίως) από απόψεως βραβείων, γνώμης των κριτικών αλλά και θεαματικότητας τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Βασισμένη σε κλασικές ταινίες μαφίας όπως «Ο Νονός» του Κόπολα ή το «Goodfellas», διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας με διασυνδέσεις στο οργανωμένο έγκλημα στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ.

 Η σειρά αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Ο πατέρας, Τόνι Σοπράνο (Τζέιμς Γκαντολφίνι), ανήκει σε μια οργάνωση της μαφίας και στο μεγαλύτερο μέρος της σειράς είναι ο «Κάπο», το αφεντικό. Ο Τόνι έχει ψυχολογικά προβλήματα και επισκεπτεται μια Ιταλοαμερικάνα ψυχίατρο (Λορέιν Μπράκο). Σε όλη τη διάρκεια της σειράς ισορροπεί ανάμεσα σε δουλειά, οικογένεια και του ψυχικού του κόσμου προσπαθώντας ταυτόχρονα να είναι καλός σύζυγος, πατέρας, σκληρό αφεντικό και ευαίσθητος ασθενής που ψάχνει λύση στα προβληματά του. Η μητέρα Καρμέλα (Έντι Φάλκο), είναι νοικοκυρά, αλλά με πολλές ανησυχίες. Βλέπει τα προβλήματα στην σχέση της και την αποξένωσή της με τον Τόνι, αλλά δεν σκέφτεται συχνά το διαζύγιο για λόγους θρησκευτικούς ( καθολικούς) αλλά και χάριν των παιδιών της, Άντονι Σοπράνο Τζούνιορ και Μέντοου Σοπράνο. Τέλος πολύ μεγάλη βαρύτητα δίνεται στον προστατεύομενο ανήψιο του Τόνυ, Κρις Μολτισάντι (Μάικλ Ιμπεριόλι), ο οποίος με τον καιρό καταφέρνει να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας στη φαμίλια. Καθ' όλη τη διάρκεια των 6 σεζόν οι τηλεθεατές γίνονται μάρτυρες της διαδρομής του μέσα από δυσκολίες, κακές αποφάσεις, προσωπικά διλλήματα και θυσίες, χωρίς όμως να λείπουν οι στιγμές όπου φαίνονται η γενναιότητα και η αποφασιστηκότητα του. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο HBO στις 10 Ιανουαρίου 1999 και ολοκληρώθηκε σε 86 επεισόδια στις 10 Ιουνίου 2007. Ο 6ος (και τελευταίος) κύκλος της σειράς είναι χωρισμένος σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος (που μεταδίδονταν από τις 12 Απριλίου 2006 έως τις 4 Ιουνίου 2006) αποτελείται από 12 επεισόδια, ενώ το δεύτερο μέρος (που μεταδίδονταν από τις 8 Απριλίου 2007 έως τις 10 Ιουνίου 2007) αποτελείται από 9 επεισόδια. Συνολικά, ο 6ος κύκλος αποτελείται από 21 επεισόδια.
Ιουστίνα

Η Ιουστίνα (Giustina, 340 - 388) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα, σύζυγος του Ουαλεντινιανού Α΄ και μητέρα του Ουαλεντινιανού Β΄, της Γάλλας, της Ιούστας και της Γκράτας. Ήταν κόρη του Ιούστου, κυβερνήτη του Πικηνού κατά τη βασιλεία του Κωνστάντιου Β΄.

 Η Ιουστίνα στην αρχή παντρεύτηκε τον Μαγνέντιο. Κάποιες πηγές αναφέρουν, ότι την περίοδο του γάμου της ήταν πολύ μικρή για να κάνει παιδιά. Το 370 η Ιουστίνα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βαλεντινιανού Α΄. Αυτό έγινε ως εξής: σύμφωνα με τον Σωκράτη της Κωνσταντινούπολης, «όταν η Ιουστίνα έχασε τον πατέρα της, ήταν ακόμη παρθένα. Λίγο καιρό μετά την γνωριμία της με τη Μαρίνα Σεβέρα, σύζυγο του Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄, έγιναν φίλες. Η Μ. Σεβέρα είπε στον άντρα της, πως η κόρη τού Ιούστου ήταν τόσο όμορφη, που και η ίδια, αν και γυναίκα, ήταν εντελώς γοητευμένη μαζί της. Ο Αυτοκράτορας αποφάσισε τότε να παντρευτεί την Ιουστίνα, χωρίς να αποκηρύξει τη Σεβέρα».Ο Βαλεντινιανός Α΄ και η Ιουστίνα έκαναν πέντε τέσσερα παιδιά: έναν γιο, τον Βαλεντινιανό Β΄ και τρεις κόρες, τη Γάλλα, την Ιούστα και τη Γκράτα Μετά τον θάνατο του συζύγου της, χρημάτισε ως χήρα αντιβασίλισσα του γιου της. Μετά από συγκρούσεις με τον Μάξιμο, η Ιουστίνα, ο Βαλεντινιανός Β΄ και η Γάλλα εγκατέλειψαν την πρωτεύουσ και μετέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, ο οποίος τους έδωσε καταφύγιο, ήταν τότε χήρος, μια και η πρώτη του σύζυγος Αιλία Φλασίλλα απεβίωσε το 385 ή 386. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, η Ιουστίνα έβαλε τη Γάλλα να κλαίει μπροστά στον Θεοδόσιο Α΄ και να εκλιπαρεί για τη συμπόνοια του. Η Γάλλα ήταν όμορφη γυναίκα και ο Αυτοκράτορας ζήτησε να την παντρευτεί. Η Ιουστίνα τού έβαλε την προϋπόθεση να επιτεθεί στον Μάξιμο· ο Θεοδόσιος Α΄ δέχτηκε.Η Ιουστίνα απεβίωσε το 388. Δεν είναι βέβαιο, αν πρόλαβε να δει τις επιθυμίες της να πραγματοποιούνται.
Βίκους Τούσκους

Ο Τοσκανικός Δρόμος ή Δρόμος των Ετρούσκων, λατιν.: Vicus Tuscus, ήταν ένας αρχαίος δρόμος στην πόλη της Ρώμης, που εκτεινόταν νοτιοδυτικά από τη Ρωμαϊκή Αγορά μεταξύ της Ιουλίας Βασιλικής και του Ναού των Κάστορα και Πολυδεύκη προς την Αγορά του Βοός και τον Μέγιστο Ιππόδρομο μέσω της δυτικής πλευράς του Παλατίνου λόφου και Βελάμπρουμ.

 Το όνομα του Βίκους Τούσκους πιστεύεται ότι προήλθε από τη μετανάστευση των Ετρούσκων στη Ρώμη. Δύο ξεχωριστά ιστορικά γεγονότα, λέγεται από αρχαίους συγγραφείς, ότι οδήγησαν στο όνομα. Ο Κ. Τάκιτος λέει ότι το όνομα προήλθε από τους Ετρούσκους, που είχαν έρθει για να βοηθήσουν τους Ρωμαίους εναντίον του Τίτου Τάτιου, ενός ηγεμόνα των Σαβίνων που εισέβαλε στη Ρώμη περί το 750 π.Χ., αφού οι Ρωμαίοι είχαν απαγάγει γυναίκες των Σαβίνων και αργότερα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ρωμαϊκής Αγοράς. Ο Τ. Λίβιος από την άλλη πλευρά λέει, ότι το όνομα προήλθε από τα απομεινάρια του στρατού των Κλουσίων, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά τον πόλεμο μεταξύ Κλουσίου και Αρικίας το 508 π.Χ. Κάποιοι λένε ότι ο οικισμός αποτελείτο από εργάτες, των οποίων η αποστολή στη Ρώμη ήταν να κατασκευάσουν τον ναό του Διός Αρίστου Μεγίστου (Jupiter Optimus Maximus). Ο Διονύσιος αναφέρει ότι η ρωμαϊκή σύγκλητος παρείχε στους Ετρούσκους ένα μέρος, για να κτίσουν σπίτια κοντά στο Bίκους Τούσκους. Αν και αρχικά ήταν μία κατοικημένη περιοχή πλούσιων οικογενειών, στη Δημοκρατική εποχή το Βίκους Τούσκους έγινε κόμβος του ρωμαϊκού εμπορίου: υπήρχαν πολλά καταστήματα (horrea) και στις δύο πλευρές, όπως βιβλιοπωλών. Σύμφωνα με τις Επιστολές του Οράτιου, βιβλία πωλούντο μπροστά από τα αγάλματα του θεού της Βλάστησης των Ετρούσκων Vertumnus και του Iανού Διπρόσωπου (Janus Geminus) στην Τοσκανική Οδό και μέσα στην Αγορά. Οι έμποροι με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν εξειδικευμένοι έμποροι θυμιάματος και αρωμάτων (λατιν.: turarii), με αποτέλεσμα το δεύτερο όνομα του δρόμου: Vicus Turarius. Ο Σ. Προπέρτιος κατέγραψε, ότι αυτοί οι έμποροι έκαναν θυσίες στον Vertumnus, το άγαλμα του οποίου βρισκόταν στον Βίκους Τούσκους. Ο Βίκους Τούσκους χρησιμοποιήθηκε συχνά ως σημαντικό μονοπάτι επικοινωνίας μεταξύ της Ρωμαϊκής Αγοράς και της Αγοράς του Βοός με τον Μέγιστο Ιππόδρομο. Όταν οι Ρωμαίοι έκαναν μία ιεροτελεστία θυσίας στους θεούς τους, δύο λευκές αγελάδες οδηγούντο μέσω του Βίκους Τούσκους και του Βελάμπρουμ μέσω της Αγοράς του Βοός, για να φτάσουν στον Ναό της Ήρας Βασίλισσας (Juno Regina) στον Αβεντίνο λόφο. Κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών Εορτών (Ludi Romani), ο Βίκους Τούσκους ήταν μία διαδρομή για πομπές. Αγάλματα θεών σε αμάξια παρήλαυναν εδώ από τον Καπιτωλίνο λόφο μέχρι τον Μέγιστο Ιππόδρομο. Ο Τ. Μ. Πλαύτος μας λέει επίσης (Σιταρόψειρας (Curculio), IV 482), ότι γύρω στο 193 π.Χ. αυτό ήταν το σημείο για την ανδρική πορνεία στη Ρώμη.
Pop icon

Pop icon (ελληνικά: ποπ είδωλο) λέγεται μια διασημότητα, ένας χαρακτήρας η ένα αντικείμενο του οποίου η έκθεση στην λαϊκή κουλτούρα θεωρείται ότι αποτελεί καθοριστικό χαρακτηριστικό μιας δεδομένης κοινωνίας ή εποχής. Η χρήση του όρου είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενική, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν οριστικά αντικειμενικά κριτήρια. Η κατηγοριοποίηση συνδέεται συνήθως με στοιχεία όπως η μακροζωία της φήμης, η πανταχού παρούσα εικόνα και η διάκριση. Επίσης, το pop icon κύρος συνδέεται και με άλλες φιγούρες πέρα από την ποπ κουλτούρα, όπως ιστορικές φιγούρες. Ορισμένες ιστορικές μορφές αναγνωρίζονται ότι έχουν φτάσει το pop icon τίτλο στην εποχή τους, και μπορεί να συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Pop icons προηγούμενων εποχών είναι ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Μότσαρτ.

 Συνήθως, το pop icon κύρος μιας διασημότητας εξαρτάται από τη μακροζωία της φήμης του. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα cult icons, των οποίων η φήμη ή η αναγνώριση μπορεί να περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη υποκουλτούρα. Ορισμένα pop icons έχουν αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι στην περίοδο της καριέρας τους, και στη συνέχεια κατέληξαν σε μια διαρκή αναγνώριση από την κοινωνία γενικότερα. Ένα κοινό στοιχείο του pop icon είναι η πανταχού παρούσα εικόνα του και οι αναφορές στην χαρακτηριστική φιγούρα του. Είναι σύνηθες να αναγνωρίζεται, ακόμη και να γιορτάζεται, σε περιοχές έξω από την αρχική πηγή της φήμης του. Ένα παράδειγμα αυτού είναι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ένας φυσικός του οποίου η εικόνα και κληρονομιά έχουν αναφερθεί σε κόμικς, μπλουζάκια, ευχετήριες κάρτες και πολλά άλλα. Συχνά η κατάσταση του pop icon υποδηλώνει διακεκριμένη σύνδεση με ένα κοινωνικό ιδεώδες ή αρχέτυπο. Δεν είναι ασυνήθιστο για pop φιγούρες να έχουν ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποιείται για να τονίσει αυτή τη σύνδεση. Για παράδειγμα, ο Μάικλ Τζάκσον και η Μαντόνα αναφέρονται συχνά ως «Βασιλιάς και Βασίλισσα της ποπ μουσικής». Μερικά pop icons, όπως ο Μίκυ Μάους, Σούπερμαν, Spider-Man, Μπάτμαν, Νταρθ Βέιντερ, Χάρι Πότερ, the Simpsons, ακόμα και ο Σέρλοκ Χολμς είναι φανταστικοί χαρακτήρες. Ακόμη και άψυχα αντικείμενα έχουν αναγνωριστεί ως pop icons.Μερικές φιγούρες αποκτούν παροδική ή συγκεκριμένη pop icon κατάσταση, για συγκεκριμένα γεγονότα που προσελκύουν την προσοχή του κοινού, όπως στην περίπτωση της δίκης του O.J. Simpson. Ποπ κουλτούρα Cultural icon Teen idol Art pop Τιμητικοί τίτλοι στη μουσική σκηνή Danesi, Marcel (2007). Popular Culture: Introductory Perspectives. Rowman & Littlefield. σελίδες 112–115. ISBN 0-7425-5547-X. Cullen, Jim, ed (2001). Popular Culture in American History. UK: Blackwell Publishing. (ISBN 0-631-21958-7).
BYD F0

Το BYD F0 είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD Auto, μεταξύ του 2008 και του 2015. Με εξαίρεση όμως λίγες στιλιστικές λεπτομέρειες, πρόκειται για αντίγραφο του Toyota Aygo πρώτης γενιάς, χωρίς να έχει ληφθεί σχετική άδεια. Από το 2019, επανήλθε στην παραγωγή μια πλήρως ηλεκτροκίνητη εκδοχή του, το BYD e1.

 Η πρώτη επίσημη παρουσίαση έγινε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Κουανγκτσόου, Κίνα, στα τέλη του 2007. Αρχικά επρόκειτο να κυκλοφορήσει ως BYD F1, αλλά τον Ιούλιο του 2008, ταυτόχρονα με το λανσάρισμα στην αγορά της Κίνας, μετονομάστηκε σε BYD F0, λόγω μιας σχετικής διαμαρτυρίας της διεθνούς ομοσπονδίας της Φόρμουλα 1, επειδή η ονομασία F1 είναι και συντομογραφία της Formula 1. Η εισαγωγή του μοντέλου πυροδότησε πλήθος από αρνητικά σχόλια στον διεθνή Τύπο αυτοκινήτου, καθώς με εξαίρεση τα μπροστινά και πίσω φώτα, την μπροστινή γρίλια και τους διακόπτες του κλιματισμού, ολόκληρο το αμάξωμα, το σαλόνι και ο κινητήρας δεν είναι παρά ένα ακριβές αντίγραφο της 5-πορτης εκδοχής του Toyota Aygo πρώτης γενιάς, το οποίο διατέθηκε κυρίως στην Ευρώπη. Ωστόσο, η κατασκευάστρια εταιρεία BYD Auto ξεκαθάρισε εξ αρχής ότι δεν σκόπευε να εξάγει το F0 στις ευρωπαϊκές αγορές, παρά μόνο να το διαθέσει στην Κίνα και σε κάποιες χώρες της Νότιας Αμερικής, και το τήρησε. Στην κινεζική αγορά πάντως, το F0 υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές, ιδίως στο νεανικό αγοραστικό κοινό, λόγω της ελκυστικής του εμφάνισης και της χαμηλής τιμής πώλησης, μόλις 6.700 δολάρια με την τότε ισοτιμία. Επιπλέον, είχε αποσπάσει θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου της Κίνας. Τον Απρίλιο του 2014, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο, εισήχθη μια νέα εκδοχή του BYD F0, με μια έντονη ανανέωση, η οποία και αντικατέστησε το αρχικό μοντέλο, ενώ διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2015. Κινητήρας: 998 cm³ 3-κύλινδρος σε σειρά (I3) βενζίνης Μετάδοση: 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο Ισχύς: 68 hp στις 6.000 στροφές το λεπτό Ροπή: 90 N·m μεταξύ 4.000 και 4.500 στροφών το λεπτό Επιτάχυνση 0-100 km/h: 12,8 δευτερόλεπτα Μέγιστη ταχύτητα: 151 χιλιόμετρα την ώρα Κατανάλωση: 4,2 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Το BYD e1 είναι η ηλεκτροκίνητη εκδοχή του BYD F0. Η εκδοχή αυτή εισήχθη το 2019 και φέρει έναν ηλεκτροκινητήρα 45 kW και 110 N-m στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος, με την κίνηση να μεταδίδεται στους μπροστινούς τροχούς. Η επίσημη ιστοσελίδα του BYD F0 (στα κινέζικα) Αρχειοθετήθηκε 2012-09-02 στο Wayback Machine. Η επίσημη διεθνής ιστοσελίδα του BYD F0 (στα αγγλικά) BYD F0 Review and Road Test by Auto-chinese.com
Λαρς φον Τρίερ

Ο Λαρς φον Τρίερ (Lars von Trier, 30 Απριλίου 1956) είναι Δανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Είναι στενά συνδεδεμένος με το κίνημα «Δόγμα 95», ένα πρωτοποριακό κινηματογραφικό κίνημα, αν και οι ταινίες του έχουν διάφορες προσεγγίσεις. Γνωστός προβοκάτορας, έχει διχάσει συχνά με τα έργα του τους κριτικούς. Παρά ταύτα, ο φον Τρίερ θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους και σημαίνοντες σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο φον Τρίερ ξεκίνησε να δημιουργεί ταινίες σε ηλικία έντεκα ετών. Κατά περιόδους πάσχει από κατάθλιψη, καθώς και από διάφορες φοβίες, συμπεριλαμβανομένης της αεροφοβίας. Όπως είπε χαριτολογώντας σε μια συνέντευξη, «βασικά φοβάμαι τα πάντα στη ζωή, εκτός από το να φτιάχνω ταινίες. Η πρώτη του ταινία ήταν η μικρού μήκους The Orchid Gardener (1977) και η πρώτη του διάκριση ήρθε επτά χρόνια αργότερα με το The Element of Crime (1984). Ανάμεσα σε πολλά βραβεία και διακρίσεις, έχει λάβει τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία «Χορεύοντας στο σκοτάδι» (Dancer in the Dark), το Μέγα Βραβείο, το Τεχνικό Μεγάλο Βραβείο και το Βραβείο Επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών.

 1967 Turen til Squashland (Ως Λαρς Τρίερ) 1968 Skat Nat (Ως Λαρς Τρίερ) 1969 Et Skakspil (Ως Λαρς Τρίερ) 1969 En Røvsyg oplevelse, En (Ως Λαρς Τρίερ) 1970 Hvorfor flygte fra det du ved du ikke kan flygte fra? Fordi du er en kujon (Ως Λαρς Τρίερ) 1971 En Blomst (Ως Λαρς Τρίερ) 1977 Orchidegartneren (ερασιτεχνική, μι. μ.) 1979 Menthe – La Bienheureuse, (ερασιτεχνική, μ. μ.) 1980 Nocturne (μ. μ.) Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας 1981 Den Sidste Detalje, (μ. μ.) Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας 1982 Befrielsesbilleder, Ταινία Αποφοίτησης, Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας 1984 Το στοιχείο της εγκλήματος 1987 Epidemic 1988 Μήδεια (τηλεόραση) 1991 Europa 1994 The Kingdom (σε σκηνοθεσία με τον Μόρτεν Αρνφρεντ), επεισόδια 1 - 4 (για την τηλεόραση, αλλά και κινηματογραφική διανομή) 1996 Δαμάζοντας τα κύματα 1997 The Kingdom II (σε σκηνοθεσία με τον Μόρτεν Αρνφρεντ), επεισόδια 5-8 (για την τηλεόραση, αλλά και κινηματογραφική διανομή) 1998 Οι Ηλίθιοι 2000 D-Dag (project του Δόγματος μαζί με τους σκηνοθέτες Τόμας Βίντερμπεργκ, Σόρεν Κραγκ-Γιάκομπσεν και Κρίστιαν Λέβρινγκ) 2000 Χορεύοντας στο Σκοτάδι 2003 Dogville 2005 Manderlay 2006 Το μεγάλο αφεντικό 2009 Αντίχριστος 2011 Melancholia 2013 Nymphomaniac 2018 The House That Jack Built
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2010–11

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 2010-11 διεξήχθη σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Τον τίτλο, ύστερα από 22 αγωνιστικές κατέκτησε, για τέταρτη φορά στην ιστορία του, ο Διαγόρας Πολυδρόσου, ο οποίος όμως, λόγω οικονομικής αδυναμίας, παραιτήθηκε από το δικαίωμα προαγωγής στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Πρωτάθλημα διεξήχθη και για τη Β΄τοπική κατηγορία (επίσης ένας όμιλος), όπου όμως έλαβαν μέρος μόλις επτά ομάδες. Κυπελλούχος Φωκίδας για το 2011 αναδείχθηκε ο Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή, ο οποίος επικράτησε στον Τελικό που έγινε στο Ενωσιακό Γήπεδο Άμφισσας, με σκορ 3-1 του Αετού Λιδωρικίου.

 Στην Α΄ Κατηγορία ο τίτλος κερδίθηκε σχετικά εύκολα από το Διαγόρα Πολύδροσου, που προπόνησε ο παλαιός άσσος της Λαμίας Σπύρος Λέντας. Η μόνη ομάδα που θα μπορούσε να τον απειλήσει ήταν ο Αστέρας Ιτέας, που όμως ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -6 βαθμούς, λόγω ποινής από την προηγούμενη περίοδο. Ωστόσο, στα μεταξύ τους παιχνίδια, ο Διαγόρας επικράτησε στην έδρα του με σκορ 3-1, ενώ απέσπασε ισοπαλία (0-0) στην Ιτέα. Οι δυο τελευταίοι της βαθμολογίας υποβιβάσθηκαν στη Β΄ Κατηγορία. Την πρωτιά στους σκόρερ κατέκτησε, για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο, ο Γιάννης Δελής, του Αστέρα Ιτέας, με 29 τέρματα. Δεύτερος ήταν ο Ρέββας του Διαγόρα Πολυδρόσου. Πρωταθλητής της Β' Κατηγορίας ΕΠΣ Φωκίδας για το 2011, αναδείχθηκε το συγκρότημα του Α.Σ. Ιτέας Φωκίδα 2000 με μία μόνο ήττα και συνολικό απολογισμό στα τέρματα 66-11. Την ομάδα προπονεί ο παλαιός τερματοφύλακας της Λαμίας και του Αχαρναϊκού Δημήτρης Κατσιφλώρος. Οι δυο πρώτοι της βαθμολογίας προβιβάσθηκαν στην Α΄ Κατηγορία. Την άνοδο κέρδισε επίσης και ο τρίτος της κατάταξης Δωρικός Μαλαμάτων, που αντικατέστησε το Διαγόρα Πολυδρόσου. Αθλητικό ιστολόγιο της Φωκίδας Αρχείο ΕΠΣ Φωκίδας, Άμφισσα
Σεμπάστιαν Κοχ

Ο Σεμπάστιαν Κοχ (Sebastian Koch) είναι Γερμανός ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1962 στην Καρλσρούη, μεγάλωσε στη Στουτγκάρδη και ζει στο Βερολίνο. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής Otto Falkenberg. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, μεταξύ αυτών: Μαύρη λίστα, Οι Ζωές των Άλλων και Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι.

 1991 Transit 1995 Φλερτ 2002 Αμήν. 2004 Tödlicher Umweg 2006 Μαύρη λίστα 2006 The Shell Seekers 2006 Οι Ζωές των Άλλων 2009 Effie Briest 2011 Ο άγνωστος 2011 Albatross 2012 Suspension of Disbelief 2012 Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι 2013 Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα 2013 The Galapagos Affair: Satan Came to Eden 2015 Η γέφυρα των κατασκόπων 2015 Το κορίτσι από τη Δανία 2016 Nebel im August 2018 Μη χαμηλώνεις το βλέμμα 1987 Tatort 2001 Die Manns - Ein Jahrhundertroman 2002 Ναπολέων 2005 Speer und er 2009 Ο θαλασσόλυκος 2015 Homeland Επίσημη ιστοσελίδα Ο Κοχ στην IMDb
Apropos

Η εντολή apropos χρησιμοποιείται σε λειτουργικά συστήματα Unix και της οικογένειας του Unix για την εύρεση πληροφοριών σχετικά με τις εντολές και τα βοηθήματα (utilities) του συστήματος.

 Ο χρήστης εισάγει την συμβολοσειρά που θέλει να αναζητήσει και η apropos την αναζητά σε όλες τις σελίδες man (man page). Έπειτα η apropos επιστρέφει όλες τις σελίδες man που περιέχουν την συμβολοσειρά αναζήτησης. Η εντολή είναι πολύ χρήσιμη εαν κάποιος αναζητά μια εντολή του συστήματος ή πληροφορίες για αυτήν, αλλά δεν γνωρίζει το ακριβές όνομα της. Η εντολή apropos είναι ισοδύναμη με την εντολή man -k συμβολοσειρά_αναζήτησης. Παρόμοια σε λειτουργία είναι η εντολή whatis, η οποία όμως επιστρέφει αποτελέσματα όταν ευρεθεί ακριβώς η δοσμένη συμβολοσειρά αναζήτησης, σε αντίθεση με την apropos που δεν έχει αυτό τον περιορισμό. Στο παράδειγμα που ακολουθεί, χρησιμοποιήθηκε η εντολή apropos για να αναζητηθούν πληροφορίες σχετικά με την συμβολοσειρά «mkdir». $ apropos mkdir mkdir (1) - make directories mkdir (2) - create a directory mkdirat (2) - create a directory relative to a directory file descriptor $ Κάθε γραμμή αποτελείται από τρεις στήλες. Η πρώτη στήλη έχει το όνομα της εντολής, η δεύτερη έχει τον αριθμό που δείχνει σε ποια ενότητα της σελίδας man η apropos βρήκε την συμβολοσειρά αναζήτησης και η τρίτη στήλη δείχνει την σύνοψη της εντολής αυτής από την αντίστοιχη σελίδα man. apropos(1) - Linux man page Mark G. Sobell (2005). A Practical Guide to Linux Commands, Editors, and Shell Programming p.62-63. Prentice Hall. ISBN 0-13-147823-0. Κατάλογος βοηθημάτων του Unix
Καταλανική Αναγέννηση

Η Καταλανική Αναγέννηση (καταλανικά: Renaixença) ήταν ρομαντικό πολιτιστικό κίνημα που έλαβε χώρα στην Καταλονία και, σε μικρότερο βαθμό στις υπόλοιπες Καταλανικές Χώρες, κατά τον 19ο αιώνα. Η κορύφωσή του εντοπίζεται μεταξύ 1875 και 1890 και είχε ως κύριο χαρακτηριστικό την επαναφορά της χρήσης της καταλανικής γλώσσας στη δημόσια σφαίρα, τον τύπο και την κουλτούρα, μετά από τρεις περίπου αιώνες γλωσσικής διμορφίας με τα ισπανικά. Στην Καταλονία συνδυάστηκε με τη γέννηση του καταλανικού εθνικισμού ενώ είναι παράλληλο με τη Γαλικιανική και Οξιτανική Αναγέννηση. Στο κίνημα για την ανάκτηση της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτικού νομικού κώδικα της Καταλονίας πρωταγωνίστησαν προσωπικότητες όπως ο ποιητής Ζασίν Μπερδαγέ, ο δραματουργός Άνζελ Γκιμερά και ο πεζογράφος Ναρσίς Ολιέ· γενικότερα ωστόσο, παρότι εδραίωσαν την καταλανική γλώσσα στον χώρο των γραμμάτων, διαπνέοντο από ένα συντηρητικό, αρχαιοπρεπές πνεύμα σε αντίθεση με το έτερο μεγάλο πολιτιστικό κίνημα της Καταλονίας των τελών του 19ου, τον καταλανικό μοντερνισμό.

 Παραδοσιακά η έναρξη της Καταλανικής Αναγέννησης τοποθετείται συμβολικά στο 1833, έτος έκδοσης του ποιήματος La pàtria από τον Μποναβεντούρα Κάρλες Αριβάου. Στα επόμενα χρόνια ο Ζοακίμ Ρουβιό ι Ορς εξέδωσε δεκαεννιά ποιήματα στα καταλανικά στην εφημερίδα Diario de Barcelona. Ο ίδιος, μαζί με τον Μπίκτορ Μπαλαγέ από το 1850 προωθούν την επαναλειτουργία των Ποιητικών Ανθεστηρίων (Jocs Florals) που διοργανώνονταν σταθερά μεταξύ 1859 και 1877. Εκεί αναδείχθηκαν για πρώτη φορά ο Άνζελ Γκιμερά και ο Ζασίν Μπερδαγέ. Εντούτοις, οι παραπάνω συγγραφείς δεν αντιπροσώπευαν παρά μόνο την ανώτερη καταλανική τάξη που σε μεγάλο βαθμό συνέχιζε να χρησιμοποιεί την ισπανική γλώσσα στην καθημερινότητά της. Η σημαντικότερη βάση ανάκτησης της καταλανικής γλώσσας υπήρξε η πλειοψηφία των μέσων και κατώτερων στρωμάτων της καταλανικής κοινωνίας που ποτέ δεν είχαν πάψει να τη χρησιμοποιούν τόσο στην καθημερινότητα όσο και σε μη γραπτές λογοτεχνικές μορφές όπως το λαϊκό θέατρο. Ιδιαίτερη δημοφιλής απεδείχθη ο θεατρικός συγγραφέας Ανσέλμ Κλαβέ που πρωτοπόρησε στην ανανέωση του καταλανικού θεάτρου. Από το 1860 η καταλανόφωνη λογοτεχνία και θέατρο αποκτούν αποφασιστικά μια λιγότερο ελιτιστική και περισσότερο πραγματική όψη, με το θέατρο του Φρεδερίκ Σολέ, γνωστού ως Pitarra και την ομάδα νέων συγγραφέων γύρω από το περιοδικό Un tros de paper. Σταδιακά οι διάφορες δημοσιεύσεις μίκρυναν το χάσμα μεταξύ της ελίτ και των λαϊκότερων συγγραφέων και έφεραν σε επαφή τους μέσους Καταλανούς με την ποίηση του Γκιμερά και του Μπερδαγέ, γεγονός που τους καθιέρωσε ως τους πρωτοπόρους της νέα εθνικής καταλανικής λογοτεχνίας. Παράλληλα, ανέκυψε το ζήτημα της ενοποίησης και κανονικοποίησης της γλώσσας, ενώ τα καταλανικά προσέλκυσαν διεθνές επιστημονικό ενδιαφέρον, με τις πρώτες μελέτες να πραγματοποιούνται από φιλολόγους όπως τον Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς.
Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης

Η Ιωάννα Εμμανουέλα (1339 - 27 Μαρτίου 1381) από τον Οίκο της Ιβρέας-Καστίλης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Βιγιένα και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα και της 1ης συζύγου του Μπλάνκα δε λα Θέρδα υ Λάρα, κόρης του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα, Διαδόχου της Καστίλης. Ήδη πριν από το γάμο με τον Eρρίκο Β΄, η Ιωάννα Εμμανουέλα ήταν η κληρονόμος της Escalona και της Peñafiel, εκτός από τη Βισκάγια, μια κληρονομιά που έλαβε από τη μητέρα της. Η μεγαλύτερη αδελφή της, Κωνσταντία Εμμανουέλα, παντρεύτηκε τον Πέτρο της Πορτογαλίας, με τον οποίο είχαν την ίδια ηλικία αλλά πέθανε πριν γίνει βασιλιάς. Είχε ένα γιο που ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας, τον Φερδινάνδο Α΄. Στις 27 Ιουλίου 1350 η Ιωάννα Εμμανουέλα παντρεύτηκε στο βασιλικό παλάτι της Σεβίλλης μυστικά τον Ερρίκο, νόθο γιο του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης και της Ελεονώρας δε Γκουθμάν. Ο Ερρίκος έγινε το 1369 κυρίαρχος της Καστίλης, όταν σκότωσε τον αδελφό του Πέτρο μετά τη μάχη του Μοντιέλ. Η Ιωάννα Εμμανουέλα χήρεψε το 1379, αποσύρθηκε στη Σαλαμάνκα, όπου και πέθανε στις 27 Μαρτίου 1381 και θάφτηκε στο Τολέδο, στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίας. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Καστίλης, ιδρυτή του κλάδου των Τραστάμαρα, και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ 1358-1390, Βασιλιάς της Καστίλης. Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ της Ναβάρρας. Ιωάννα.
Πσέμκο Α΄ της Στσινάβα

Ο Πσέμκο Α΄, πολων. Przemko Ι ścinawski (1255/65 - 26 Φεβρουαρίου 1289) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν (1278-84) και της Στσινάβα (από το 1284).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα του Γκλόγκουφ και της Σαλώμης των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Με το τέλος του πατέρα του το 1274, ο Πσέμκο τέθηκε υπό τη φροντίδα του πρωτότοκου αδελφού του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ. Το 1278 έλαβε το δουκάτο του Ζάγκαν ως ανεξάρτητος κυβερνήτης. Από το 1281 δήλωνε υποτέλεια στον Ερρίκο Δ΄ τον Ενάρετο δούκα του Βρότσλαφ. Ως αποτέλεσμα πιέσεων από τον Ερρίκο Δ΄, το 1284 ο Πσέμκο και ο δευτερότοκος αδελφός του Κορράδος Β΄ ο Κυφός, δούκας της Στσινάβα, αντάλλαξαν τα εδάφη τους: ο Πσέμκο έλαβε τη Στσινάβα και ο Κορράδος Β΄ το Ζάγκαν. Αυτό έγινε μάλλον διότι ο Ερρίκος Δ΄ προτιμούσε στα σύνορα των περιοχών του τον πιο έμπιστο Πσέμκο, που -όπως και ο αδελφός του Ερρίκος Γ΄- ήταν πιστός ακόλουθος των πολιτικών αποφάσεων του Ερρίκου Δ΄, υποστηρίζοντάς τον σε όλα τα μεγάλα σχέδιά του, συμπεριλαμβανομένης και της διαμάχης με τον Τόμας Β΄ επίσκοπο του Βρότσλαφ. Έτσι όταν ο Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος έλαβε τον έλεγχο της Κρακοβίας, έπειτα από το τέλος του Λέσεκ Β΄ του Μέλανος το 1288, μπορούσε να υπολογίζει στην υποστήριξη του δούκα της Στσινάβα. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Głogów". Genealogy.EU.
Φρειδερίκος Κάζιμιρ του Λάντσμπεργκ

Ο Φρειδερίκος Κάζιμιρ, γερμ. Friedrich Kasimir (10 Ιουνίου 1585 - 30 Σεπτεμβρίου 1645) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Λάντσμπεργκ (Landsberg) το διάστημα 1604-45.

 Γεννήθηκε στο Τσβάιμπρυκεν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Τσβάιμπρυκεν και της Μαγδαληνής του Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1604 και ο μεγαλύτερος αδελφός του έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Τσβάιμπρυκεν, ενώ ο Φρειδερίκος Κάζιμιρ έλαβε την περιοχή γύρω από το Λάντσμπεργκ της Αλσατίας. Απεβίωσε το 1645 στο Μονφόρ-αν-Ωξουά και τάφηκε στο ναό Αλεξάντερσκιρχε του Τσβάιμπρυκεν. Νυμφεύτηκε την Αιμιλία Αντβερπιάνα του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄, πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Λουδοβίκος 1619-1681, κόμης του Λάντσμπεργκ και μετά του Τσβάιμπρυκεν. άλλα δύο τέκνα, που απεβίωσαν το πολύ ενός έτους.
Ισαάκ Καράσσο

Ο Ισαάκ Καράσσο (Θεσσαλονίκη, 1874 – Γαλλία, 19 Απριλίου 1939) ήταν Ισπανός γιατρός και επιχειρηματίας εβραϊκής καταγωγής από τη Μακεδονία. Είναι ο ιδρυτής μιας γαλακτοβιομηχανίας παραγωγής γιαουρτιού, που μετεξελίχθηκε αργότερα στη πολυεθνική Danone, η οποία ξεκινώντας από την Ισπανία, κατέκτησε με κύριο προϊόν της το γιαούρτι και το διέδωσε ως εμπορικό προϊόν στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.

 Γεννήθηκε το 1874 στη Θεσσαλονίκη από Εβραίους Σεφαρδίτες γονείς, μέλη της άλλοτε πολυπληθούς κοινότητας της πόλης. Ήταν ανηψιός του Οθωμανού πολιτικού που συνέβαλε στην Επανάσταση των Νεότουρκων, Εμμανουήλ Καράσσο. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, υπήρξε στη συνέχεια στέλεχος της γαλακτοβιομηχανίας που επέκτεινε την δραστηριότητα της εταιρίας του πατέρα του στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1918, έξι χρόνια αφότου η πόλη απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετανάστευσε στη Βαρκελώνη και ίδρυσε μια βιομηχανία παρασκευής γιαουρτιού. Κατά την διάρκεια που διατηρούσε το ιατρείο του, παρατήρησε ότι πολλοί από τους νέους ασθενείς του πάσχουν από εντερικές και πεπτικές διαταραχές. Αυτό τον οδήγησε να μελετήσει τις εργασίες του Ρώσου ανατομιστή και βακτηριολόγου Ιλιά Μέτσνικοφ για τις ιδιότητες του γιαουρτιού. Ο Μετσνικόφ, εντυπωσιασμένος από την μακροβιότητα των κατοίκων της Βουλγαρίας που ίσως οφείλονταν στην κατανάλωση γιαουρτιού, που ήταν δημοφιλές στα Βαλκάνια αλλά σχετικά άγνωστο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ξεκίνησε έρευνες με ποντίκια στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και κατέληξε στο συμπέρασμα η βακτηριακή καλλιέργεια που υπήρχε στο γιαούρτι διασφάλιζε καλύτερη προστασία στο ανοσοποιητικό σύστημα των πειραματόζωων. Έπειτα ίδρυσε την δική του γαλακτοβιομηχανία το 1919 και ξεκίνησε την παραγωγή γιαουρτιού, που αρχικά διοχετεύονταν αποκλειστικά στα φαρμακεία. Αργότερα επέκτεινε τις δραστηριότητές του με την εμπορική ονομασία "Danone" και μετέφερε την εταιρία του στη Γαλλία το 1929. Η σύλληψη του ονόματος της εταιρίας, προήλθε από τον καταλανικό υποκοριστικό του ονόματος του υιού του Δανιήλ. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1939, κατέφυγε το 1941 στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποφύγει την σύλληψή του μετά την προέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων στη Γαλλία και ίδρυσε εταιρία με την εμπορική ονομασία "Dannon".
Google Lens

Το Google Lens είναι μια εφαρμογή που ανακοινώθηκε από την Google κατά τη διάρκεια του Google I/O 2017, με σκοπό την εμφάνιση σχετικών πληροφοριών μέσω οπτικής ανάλυσης. Η Google εγκαινίασε επίσημα το Google Lens στις 4 Οκτωβρίου, με προεπισκέψεις εφαρμογών προ-εγκατεστημένες στο Google Pixel 2. Τον Νοέμβριο του 2017, η λειτουργία άρχισε να κυκλοφορεί στο Google Assistant για Pixel και Pixel 2 τηλέφωνα. Μια προεπισκόπηση του φακού έχει επίσης εφαρμοστεί στην εφαρμογή Google Photos για τη λειτουργία Pixel phones. Στις 5 Μαρτίου 2018 η Google κυκλοφόρησε επισήμως το Google Lens σε Google Photos σε τηλέφωνα χωρίς Pixel. Η υποστήριξη για φακούς στην έκδοση iOS του Google Photos πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαρτίου 2018

 Όταν καθοδηγείτε την κάμερα του τηλεφώνου σε ένα αντικείμενο, το Google Lens θα προσπαθήσει να εντοπίσει το αντικείμενο και να εμφανίσει σχετικά αποτελέσματα αναζήτησης και πληροφορίες. Για παράδειγμα, όταν δείχνετε την κάμερα της συσκευής σε μια ετικέτα Wi-Fi που περιέχει το όνομα δικτύου και τον κωδικό πρόσβασης, θα συνδεθεί αυτόματα στην πηγή Wi-Fi που έχει σαρωθεί. Ο φακός είναι επίσης ενσωματωμένος με τα Google Photos και το Google Assistantapps. Η υπηρεσία είναι παρόμοια με το Google Goggles, μια προηγούμενη εφαρμογή που λειτουργούσε ομοίως αλλά με λιγότερες δυνατότητες. Ο φακός χρησιμοποιεί πιο προηγμένες ρουτίνες βαθιάς εκμάθησης, παρόμοιες με άλλες εφαρμογές όπως το Bixby Vision (ενσωματωμένο στα νεότερα smartphones της Samsung) και το Image Analysis Toolset (διαθέσιμο στο Google Play). τα τεχνητά νευρωνικά δίκτυα χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση και τον εντοπισμό αντικειμένων, ορόσημων και τη βελτίωση της ακρίβειας της οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων (OCR).
Άγαλμα του Χάρι Τρούμαν (Αθήνα)

Το άγαλμα του Χάρι Τρούμαν είναι ορειχάλκινο άγαλμα του 33ου Προέδρου των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν. Φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Φέλιξ Γουέλτον, εχει ύψος 3,20 μέτρων και στηρίζεται σε ένα μαρμάρινο βάθρο. Βρίσκεται στη συμβολή της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου 42 με την Οδό Βασιλέως Γεωργίου Β΄ στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή της Ρηγίλλης. Στήθηκε το 1963 χωρίς την άδεια της δημοτικής αρχής. Γύρω από τον ανδριάντα υπάρχουν οκτώ στήλες ύψους 1,85 μέτρων, στις οποίες αναγράφονται σε ελληνικά και αγγλικά κείμενα ευγνωμοσύνης του ελληνικού λαού για τον Τρούμαν και ο λόγος του ιδίου για την αποστολή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Το άγαλμα έχει βανδαλιστεί πολλές φορές από την τοποθέτησή του. Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών, στο άγαλμα έγιναν δύο βομβιστικές επιθέσεις με τη δεύτερη μάλιστα να έχει και θύμα έναν αστυνομικό. Τον Μάρτιο του 1986 εξερράγη στο άγαλμα ισχυρή ωρολογιακή βόμβα. Με αφορμή την επίθεση ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Μπέης πρότεινε αντί του Τρούμαν να τοποθετηθεί άγαλμα του Αβραάμ Λίνκολν, αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε. Την επόμενη χρονιά η αριστερή τρομοκρατική οργάνωση ΕΛΑ ανατίναξε το άγαλμα και το έβαψε με κόκκινη μπογιά. Η επόμενη επίθεση έλαβε χώρα το 1997, όταν τα πόδια του αγάλματος πριονίστηκαν με αποτέλεσμα να πέσει στην πλατεία. Το άγαλμα επανατοποθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1999 κατά την επίσκεψη του προέδρου Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα. Το 2007, κατά τη διάρκεια αντιαμερικανικής πορείας στην Αθήνα, διαδηλωτές έδεσαν το άγαλμα με σκοινιά και το τράβηξαν στο έδαφος. Το 2013 το άγαλμα υπέστη βανδαλισμό και βάφτηκε με κόκκινη μπογιά. Τον Απρίλιο του 2018 διαδηλωτές προσπάθησαν να πριονίσουν τα πόδια του αγάλματος με γωνιακό τροχό έτσι ώστε στη συνέχεια να το ρίξουν με σκοινιά. Η προσπάθεια αυτή αποτράπηκε μετά από παρέμβαση των ΜΑΤ. «Άγαλμα Τρούμαν: Γιατί είναι το πιο 'μισητό' στην Ελλάδα». www.news247.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2020.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95 ήταν η 40η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Ευαγόρας Πάφου για 6η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1994-95 συμμετείχαν 11 ομάδες. Διεξήχθη σε 3 γύρους. Στον Α΄ και στον Β΄ γύρο, οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Στον Γ΄ γύρο κάθε ομάδα αντιμετώπισε όλες τις υπόλοιπες ομάδες για τρίτη φορά. Η έδρα του τρίτου αγώνα καθορίστηκε με βάση τη βαθμολογία στο τέλος του Β΄ γύρου. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες δύο ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1995-96. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1994-95 Άρης ΛεμεσούΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1994-95: Ορφέας Λευκωσίας Ερμής Αραδίππου ΑΠΕΠ Πελενδρίου Χαλκάνορας Ιδαλίου Εθνικός ΆσσιαςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1993-94 Ευαγόρας Πάφου ΑΠΕΠ ΠιτσιλιάςΑπό την Α΄ κατηγορία 1993-94 είχε υποβιβαστεί και η ΕΠΑ Λάρνακας. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 1994 η ΕΠΑ ενοποιήθηκε με τον Πεζοπορικό Λάρνακας δημιουργώντας την ΑΕΚ Λάρνακας, η οποία πήρε τη θέση του Πεζοπορικού στην Α΄ κατηγορία 1994-95. Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1993-94: Οθέλλος Αθηαίνου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. «1994/95 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Φινάλε με ήττα του Ευαγόρα». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 13. 22 Mαΐου 1995. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου