IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αδελφοί Όλσεν

Οι Αδελφοί Όλσεν (δαν.: Brødrene Olsen) είναι ένα δανέζικο ντούετο της ελαφράς και της ροκ μουσικής, που αποτελείται από τους αδελφούς Γιόργκεν (Jørgen, γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1950) και «Νόλερ» (Noller, αληθινό όνομα Νιλς, Niels, γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1954) Όλσεν. Τα δύο αδέλφια σχημάτισαν το πρώτο τους συγκρότημα, το «The Kids» («Τα Παιδιά»), το 1965. Ως «The Kids» κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ το 1967, ενώ δηλαδή ήταν ακόμα αμφότεροι ανήλικοι. Οι Γιόργκεν και Νιλς Όλσεν συμμετείχαν στο μιούζικαλ Hair στο ανέβασμά του στην Κοπεγχάγη τον Μάρτιο του 1971 και στη συνέχεια πραγματοποίησαν μία περιοδεία στις σκανδιναβικές χώρες. Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1972. Μέχρι σήμερα έχουν στο ενεργητικό τους 24 άλμπουμ. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους θεωρούνται τα τραγούδια «Angelina» (1972), «Julie» (1977), «San Francisco» (1978), «Dans Dans Dans» (1979), «Marie, Marie» (1982) και «Neon Madonna» (1985).

 Οι Αδελφοί Όλσεν και κάποτε ο Γιόργκεν μόνος του συμμετείχαν σε αρκετές διοργανώσεις του ετήσιου εθνικού διαγωνισμού της Δανίας Dansk Melodi Grand Prix, ο νικητής του οποίου εκπροσωπεί τη χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Τα δύο αδέλφια, κερδίζοντας το Melodi Grand Prix του 2000 στην Κοπεγχάγη, εκπροσώπησαν τη Δανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2000, στη Στοκχόλμη, στον οποίο και νίκησαν με το τραγούδι τους «Fly on the Wings of Love» (πρωτότυπος τίτλος στη δανική γλώσσα: "Smuk som et Stjerneskud", δηλ. «Όμορφη σαν πεφτάστερο»). Λέγεται ότι το τραγούδι πούλησε 100 χιλιάδες αντίγραφα μέσα σε μία μέρα στη Δανία. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά στην ιστορία που η χώρα τους έπαιρνε την πρώτη θέση στον Διαγωνισμό της Eurovision. Στον επόμενο διαγωνισμό, οι Αδελφοί Όλσεν άνοιξαν το πρόγραμμα με μία σύντομη εκτέλεση του νικητήριου τραγουδιού τους την προηγούμενη χρονιά, που ακολουθήθηκε από μία πλήρη εκτέλεση του νέου τους τραγουδιού «Walk Right Back». Olsen (1972) For What We Are (1973) For the Children of the World (1973) Back on the Tracks (1976) You're the One (1977) San Francisco (1978) Dans - Dans - Dans (1979) Rockstalgi (1987) Det Stille Ocean (1990) Greatest and Latest (1994) Angelina (1999) Wings of Love (2000) The Story of Brødrene Olsen (2000) Rockstalgi (2001) Neon Madonna (2001) Walk Right Back (2001) Songs (2002) Weil Nur Die Liebe Zählt (2003) More Songs (2003) Our New Songs (2005) Celebration (2005) Respect (2008) Wings of Eurovision (2010) Brothers to Brothers (2013) (επιλογή) «Angelina» (1972) «Julie» (1977) «San Francisco» (1978) «Dans dans dans» (1979) «Marie, Marie" (1982) "Neon Madonna" (1985) «Fly on the Wings of Love» (2000) «Wings of Eurovision» (2011) Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision Συμμετοχή της Δανίας στη Eurovision Επίσημος ιστότοπος
Σοχάτσεφ

Το Σοχάτσεφ (πολωνικά: Sochaczew) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Σοχάτσεφ, στο Βοεβοδάτο Μασοβίας στην κεντρική Πολωνία, κοντά στους ποταμούς Μπζούρα, Ουτράτα και Πίσια. Ο πληθυσμός του είναι 35.684 κάτοικοι (2020).Το Σοχάτσεφ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Μασοβίας. Είναι επίσης ο υποτιθέμενος τόπος θανάτου του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου. Ιδρύθηκε πριν από το 1368, επιβεβαιώθηκε και επεκτάθηκε το 1476. Στη συνέχεια, ήταν η βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, που ανήκε στο Βοεβοδάτο Ράβα το 1792. Ήταν επίσης ο τόπος των συναντήσεων των σέιμικ της γης Σοχάτσεφ από τον 16ο αιώνα έως το πρώτο μισό του 18ου αιώνα.

 Dzieje Sochaczewa i Ziemi Sochaczewskiej. Βαρσοβία: Książka i Wiedza. 1970. Kalendarium wydarzeń historycznych na ziemi sochaczewskiej. Σοχάτσεφ. 2000. ISBN 83-91-50-50-0-6. Zabytki architektury województwa skierniewickiego. Σκιερνιεβίτσε: Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Skierniewicach. Puszcza Kampinoska: przewodnik. Προύσκουφ: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”. 2006. σελίδες 293–297. ISBN 83-89188-48-1. Z Ziemi Sochaczewskiej. Σοχάτσεφ. 2002. Historie sochaczewskie. Σοχάτσεφ. 2001. Armia Krajowa na ziemi sochaczewskiej. Σοχάτσεφ. 1991. Δημαρχείο στο Σοχάτσεφ Σοχάτσεφ, [στο:] Γεωγραφικό λεξικό του Βασιλείου της Πολωνίας, τ. Χ: Rukszenice - Sochaczew, Βαρσοβία 1889, σ. 958 . Σοχάτσεφ - Virtual Shtetl Κατασκευή αντιπλημμυρικού αναχώματος - Χρονικό ΠΚΦ στη βάση του Ψηφιακού Αποθετηρίου της Εθνικής Ταινιοθήκης Αρχειακές απόψεις και δημοσιεύσεις σχετικές με το χωριό στη βιβλιοθήκη Polona
Ασφενδιλές Χανίων

Ο Ασφενδιλές είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοχώρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελεκάνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Ασφενδιλές είναι ορεινός οικισμός στο Δ. ΝΔ. τμήμα του νομού Χανίων, πάνω από τον όρμο Σελίνου του Λιβυκού Πελάγους και βορειοανατολικά της Παλαιοχώρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Απέχει 72 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοχώρας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Η κοιμητηριακή εκκλησία Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, βορειοανατολικά του οικισμού. Είναι τυπικός μονόχωρος ναός, με υπερυψωμένο καμπαναριό. Το εσωτερικό του ναού είναι κατάγραφο με πολύ παλιές αγιογραφίες, μάλλον του 14ου αιώνα, οι οποίες δεν έχουν συντηρηθεί. Στις περισσότερες αγιογραφίες απεικονίζονται ανδρικές μορφές, ο Χριστός, οι Αρχάγγελοι και καβαλάρηδες Άγιοι. Εκτός από τις αγιογραφίες, η εκκλησία διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο. Γιορτάζει στις 26 Σεπτεμβρίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.greece.com/photos/destinations/Crete/Chania/Settlement/Asfendiles/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_-_%CE%91%CF%83%CF%86%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CE%AD%CF%82_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85/90858017 https://www.cretanbeaches.com/el/%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7/%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85/%CE%BD%CE%B1%CF%8C%CF%82-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%86%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CF%82
Νίκος Τούλης

Ο Νίκος Τούλης (γεν. 12 Σεπτεμβρίου 1956 στο Ηράκλειο Κρήτης - 10 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε με κρητικές ομάδες και έχει μείνει στην ιστορία για την επιτυχή, υπό την ηγεσία του, άνοδο της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Ηρακλείου από τα τοπικά πρωταθλήματα στην Α1 εθνική κατηγορία το 1995.

 Γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1956 στο Ηράκλειο. Ήταν ο μικρότερος εκ των 6 αδελφών του (4 κορίτσια , 2 αγόρια). Από πολλή μικρή ηλικία τον κέρδισε ο αθλητισμός. Διακρίθηκε ως αθλητής και προπονητής, ενώ αργότερα σημαντικός ήταν ο ρόλος του ως γενικός μάνατζερ της ομάδας μπάσκετ Ηράκλειο Ο.Α.Α., καθώς και στο τμήμα Αθλητισμού του δήμου, ως δημοτικός υπάλληλος.Η πιο αξιοσημείωτη επίτευξη της καριέρας του, ως προπονητής, υπήρξε η άνοδος της ομάδα μπάσκετ στην Α1 εθνική κατηγορία, το 1995.Ήταν παντρεμένος με τη Σίσσυ Δημοπούλου και πατέρας μίας κόρης, της Κορίνας. Απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 66 ετών, λίγες μέρες μετά από εγχείρηση καρδιάς.Είχε πτυχίο προπονητή Ά κατηγορίας Ελλάδας /ΓΓΑ (1988)Σαν προπονητής η συμμετοχή του στους αγώνες ήταν 549 . Υπήρξε θεμελιωτής και ιδρυτής του εργασιακού προγράμματος του Δήμου Ηρακλείου ,που πλέον φέρει και το όνομα του .[1] επιπλέον το τουρνουά μίνι της ΕΚΑΣΚ U12-13 έχει μετονομαστεί πλέον σε "Τουρνουά Νίκος Τούλης".[2]
Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ»

Η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ» ιδρύθηκε το 1960 από μέλη της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή» που αποχώρησαν από αυτήν. Ιδρυτικά μέλη της αποτέλεσαν οι θεολόγοι Παναγιώτης Τρεμπέλας, Ιωάννης Κολιόπουλος, Δημήτριος Παναγιωτόπουλος και άλλα 60 μέλη. Πρώτος προϊστάμενός της υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Δημόπουλος, ενώ σήμερα προΐσταται ο Αρχιμανδρίτης Αστέριος Χατζηνικολάου. Αποτελεί ορθόδοξη χριστιανική αδελφότητα οργανωμένη κατά τα αντίστοιχα προτεσταντικά πρότυπα αδελφοτήτων. Τα μέλη της υπόσχονται να τηρούν τις τρεις μοναχικές αρετές της παρθενίας, υπακοής και ακτημοσύνης. Σκοπό της έχει να διαφωτίζει το λαό πάνω στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και να εκδίδει και διαδίδει σχετικά έντυπα. Το κοινόβιο της αδελφότητας βρίσκεται στη Νεάπολη της Αθήνας, ενώ το Κεντρικό Βιβλιοπωλείο της στην οδό Σόλωνος στην Αθήνα. Εκδίδει τα περιοδικά «Ο Σωτήρ», «Η Δράση μας» και το «Προς τη Νίκη».

 Με την Αδελφότητα συνεργάζονται διάφορα Σωματεία ανά την Ελλάδα, με κυριότερα τη ΓΕΧΑ (Ένωση Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή»), τον «Μέγα Βασίλειο» και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία» που εδρεύουν στην Αθήνα, όπου υπάρχει και το κεντρικό τους πνευματικό Κέντρο, αίθουσες ομιλιών και παρεκκλήσιο του Μ. Βασιλείου. Ο Σύλλογος «Μέγας Βασίλειος» εκδίδει το περιοδικό «Η Δράση μας». Υπάρχουν και συνεργαζόμενες Αδελφότητες Γυναικών: «Άμπελος», «Ελπίς», «Οικοδομή», «Λυχνία», «Ταβιθά» καθώς και το γηροκομείο γνωστό ως οίκος "Ειρήνης". Την περίοδο του 1967, μετά την αντικανονική παύση πολλών μητροπολιτών από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, ανάμεσα στους νεοτοποθετηθέντες από το καθεστώς επισκόπους υπήρξαν ο Ενόπλων Δυνάμεων - Νέας Πελαγονίας Νικόλαος Ξένος και ο Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος Σακελλαρόπουλος, και οι οποίοι στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου είχαν υπηρετήσει ως στρατιωτικοί ιερείς-ιεροκήρυκες. Και οι δύο είχαν αποτελέσει μέλη του Σωτήρα. Μια έντονη κριτική στις πρακτικές των Αδελφοτήτων προέρχεται από τον Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Αμβρόσιου (2000), ο οποίος υποστήριξε πως το πέρασμα των οργανώσεων απετέλεσε την νόσο της Εκκλησίας με τραγικές συνέπειες για την ζωή του τόπου. Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή» Ορθόδοξες χριστιανικές αδελφότητες Επίσημος ιστοχώρος Περιοδικό Η Δράση μας
Αϊτουτάκι

Το Αϊτουτάκι (Aitutaki), γνωστό και με τις παραδοσιακές ονομασίες Αράουρα και Ουτατάκι (Utataki), είναι το πέμπτο σε έκταση και το δεύτερο σε πληθυσμό νησί του αρχιπελάγους και κράτους των Νήσων Κουκ, βόρεια του κυριότερου νησιού Ραροτόνγκα. Ο πληθυσμός του νησιού είναι περίπου δύο χιλιάδες κάτοικοι (1.928 σύμφωνα με την τελευταία απογραφή) και ο κυριότερος οικισμός είναι το χωριό Αρουτάνγκα, στη δυτική ακτή.

 Το Αϊτουτάκι χαρακτηρίζεται μερικές φορές ως «σχεδόν ατόλη», επειδή αποτελείται από νησί και γύρω του λιμνοθάλασσα με περιβάλλοντες αυτή υφάλους, αλλά και με σημαντική έκταση υψηλότερου εδάφους στη μία πλευρά: έχει μέγιστο υψόμετρο πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας περίπου 123 μέτρα, στον λόφο Μαούνγκα Που, κοντά στο βόρειο άκρο του. Η χερσαία έκταση του νησιού είναι 18,05 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία η κυρίως νήσος καταλαμβάνει τα 16,8. Η χερσόνησος Οότου, που εξέχει προς τα ανατολικά και νότια από το βόρειο άκρο της κυρίως νήσου, καταλαμβάνει 1,75 τετρ. χιλιόμετρο. Η λιμνοθάλασσα καταλαμβάνει έκταση μεταξύ 50 και 74 τετρ. χιλιομέτρων, σύμφωνα με διάφορες πηγές.Ο κοραλλιογενής ύφαλος που σχηματίζει τη βάση του Αϊτουτάκι έχει χαρακτηριστικό σχήμα σχεδόν ισόπλευρου τριγώνου, με πλευρές μήκους 12, 13 και 15 χιλιομέτρων. Το χείλος της νότιας πλευράς του τριγώνου βρίσκεται βυθισμένο κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού, ενώ η ανατολική πλευρά αποτελείται από ένα κομπολόι νησίδων, όπως οι Μανγκέρε, Ακαϊάμι και Τεκόπουα. Η δυτική πλευρά της ατόλης περιλαμβάνει πολλά από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του Αϊτουτάκι, όπως μία εκβαθυσμένη δίοδο μήκους ενός χιλιομέτρου για μικρά πλοία μέσα από τον κοραλλιογενή ύφαλο. Επιπλέον στη νότια πλευρά υπάρχει μία φυσική δίοδος στον ύφαλο. Το κυρίως νησί διαθέτει εύφορο ηφαιστειογενές έδαφος, όπου καλλιεργούνται τροπικά φρούτα και λαχανικά. Οι δύο από τις 15 νησίδες («μότου») του κοραλλιογενούς υφάλου του Αϊτουτάκι είναι επίσης ηφαιστειογενή, ενώ τα υπόλοιπα είναι κοραλλιογενή. Το Αεροδρόμιο του Αϊτουτάκι, που κατασκευάσθηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται κατά μήκος της χερσονήσου Οότου. Στο Αϊτουτάκι γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πρωθυπουργός των Νήσων Κουκ Χένρι Πούνα. Το Αϊτουτάκι στον ιστότοπο των Νήσων Κουκ Ιστότοπος από κάτοικο Φωτογραφίες https://www.airraro.com/en/our-destinations/aitutaki «Aitutaki – One of the World's favourite islands...»], από την αεροπορική εταιρεία Air Rarotonga
Κουρντ Λάσβιτς

Ο Κουρντ Λάσβιτς (γερμανικά: Kurd Laßwitz‎, ΔΦΑ: kʊʁt ˈlasvɪt͡s, 20 Απριλίου 1848 – 17 Οκτωβρίου 1910) ήταν Γερμανός συγγραφέας, επιστήμονας, και φιλόσοφος, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί και ως ο πατέρας της γερμανικής επιστημονικής φαντασίας. Ήταν επίσης γνωστός με το λατινικό ψευδώνυμο Velatus (κεκαλυμμένος).

 Σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1873 ααπέκτησε το διδακτορικό του. Το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας το πέρασε ως δάσκαλος σε γυμνάσιο της Γκότα της Θουριγγίας (στην κεντρική Γερμανία) την περίοδο από το 1876 έως το 1908.Το πρώτο έργο επιστημονικής φαντασίας του που εκδόθηκε ήταν το Bis zum Nullpunkt des Seins (Προς το σημείο μηδέν της ύπαρξης, 1871) το οποίο περιέγραφε την ζωή όπως είχε εξελιχθεί το έτος 2371. Η ευρύτερη αναγνώριση του ήρθε το 1897 με το μυθιστόρημα Auf zwei Planeten (Σε 2 πλανήτες) το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, και στο οποίο περιγράφει την επαφή μεταξύ ανθρώπων και ενός εξωγήινου αρειανού πολιτισμού ο οποίος είναι αρχαιότερος και πιο προηγμένος. Στο έργο αυτό γίνεται αναφορά της αντιβαρύτητας ως ιδιότητας των διαστημοπλοίων, καθώς και αναφέρει τις σωστές τροχιές μεταξύ του Άρη και της Γης κάτι που ήταν σπάνιο για συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας της εποχής του. Επίσης γνωστό έργο του έγινε μεταγενέστερα το Die Universalbibliothek (Η παγκόσμια βιβλιοθήκη) το οποίο εκδόθηκε το 1904, και από την οποία εμπνεύστηκε αρκετά αργότερα ο Αργεντίνος συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες για την συγγραφή του διηγήματος του με τίτλο Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ. Το βραβείο Κουρντ Λάσβιτς απονέμεται σε γερμανόφωνους καθώς και ξένους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας από το 1981. Ο αστεροειδής 46514 Λάσβιτς έχει ονομαστεί προς τιμή του, καθώς και ο κρατήρας Λάσβιτς στην επιφάνεια του Άρη. Συγγράμματα του Κουρντ Λάσβιτς - archive.org Αναλυτική βιβλιογραφία - isfdb.org
Άβρεν (Κρούμοβγκραντ)

Για το χωριό Άβρεν της επαρχίας της Βάρνα δείτε τη σελίδα αποσαφήνισης Άβρεν.Το Άβρεν (βουλγαρικά: Аврен) είναι ένα χωριό στη νότια Βουλγαρία στην επαρχία του Κάρτζαλι. Βρίσκεται 20 χιλιόμετρα οδικώς νότια από το Κρούμοβγκραντ και περίπου 4 χιλιόμετρα βορείως από τα Βουλγαρο-Ελληνικά σύνορα. Από το 2007 η Ελλάδα με τη Βουλγαρία έχει ξεκινήσει συνομιλίες για να την άνοιξη συνοριακού σταθμού με τον οποίο θα συνδέονται οδικώς το Άβρεν με το χωριό Μυρτίσκη της ορεινής Ροδόπης .

 Στο χωρίο υπάρχουν σημάδια ότι στην περιοχή ήταν εγκαταστημένοι αρχαίοι Θράκες. Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί δύο αρχαίοι τάφοι, ένας στην περιοχή Τούμπατα (Тумбата) και ένας κοντά στο παλιό χριστιανικό κοιμητήριο. Σύμφωνα με μια προφορική παράδοση το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Μπέλι Πραν (Бели пран). Κατά την Οθωμανική περίοδο υπήρξε εξισλαμισμός. Σύμφωνα με τον Λούμπομιρ Μιλέτις (Βούλγαρος γλωσσολόγος - ιστορικός - εθνογράφος 1863-1937) έως το 1912 το χωριό αποτελείτο από Βούλγαρους χριστιανούς και Πομάκους μωαμεθανούς . Στο τέλος του 19ου αιώνα κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στον αγώνα της Βουλγάρικης Εξαρχίας για την ανεξαρτησία της εκκλησίας από το Πατριαρχείο. Στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξαν μυστικές επιτροπές της ΕΜΕΟ για την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από του Οθωμανούς - παρόλο που η περιοχή περιβάλλεται από μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Το φθινόπωρο του 1913 κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου (1912-13) Βασιβουζούκοι Οθωμανοί απήγαγαν 42 γυναικόπαιδα από το χωριό Μοναστήρι (το οποίο βρίσκεται νοτιότερα - σήμερα ανήκει στο Νομό Ροδόπης στην Ελλάδα). Οι Βασιβουζούκοι στην περιοχή Ντουμανλί μέσα στο χωριό αφότου βασάνισαν, δολοφόνησαν τα 42 γυναικόπαιδα και με αφορμή το ιστορικό γεγονός αυτό σήμερα στο κέντρο του χωριού υπάρχει μνημείο ειρήνης και μνήμης. Το φθινόπωρο του 1913 42 γυναικόπαιδα από το χωριό Μοναστήρι Γκιουμουλτζίνας απήχθησαν από Οθωμανούς Βασιβουζούκους και μετά από άγρια βασανιστήρια δολοφονήθηκαν στο χωριό Αβρέν στην τοποθεσία "Ντουμανλί". Ας είναι αυτό το μνημείο υπενθύμιση ότι η εθνική έχθρα είναι μοιραία για τα έθνη αλλά η αδελφική συνεργασία θα συμβάλλει στο λαμπρό μέλλον τους. Στο χωριό υπάρχει η παλαιά ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Ηλία η οποία χτίστηκε το 1870. Ακριβώς δίπλα στην εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια του παλιού σχολείου. Στο μουσείο του Κρούμοβγκραντ υπάρχει η μαρμάρινη πλάκα που υπήρχε στην είσοδο της εκκλησίας. Στο χωριό υπάρχει και η σύγχρονη εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Χανς Κόλλερτ

Ο Χανς Κόλλερτ ή Γιαν Κόλλερτ ο πρεσβύτερος ή Γιοχάννες Κόλλερτ (Jan Collaert the Elder ή Hans Collaert the Elder ή Johannes Collaert, (Βρυξέλλες, μεταξύ 1525 και 1530 - Αμβέρσα, Οκτώβριος 1580) ήταν Φλαμανδός χαράκτης, εκδότης, σχεδιαστής ταπισερί, υαλογράφος και σχεδιαστής και χαράκτης σπαθιών. Ήταν ιδρυτής μιας δυναστείας χαρακτών που θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση της Αμβέρσας ως ενός από τα κορυφαία κέντρα παραγωγής χαρακτικής στην Ευρώπη το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα.

 Ο Κόλλερτ tγεννήθηκε στις Βρυξέλλες ως γιος του Γιάννεν (Jannen ή (Jan)) Κόλλερτ . Ο πατέρας του ήταν σχεδιαστής και ζωγράφος καρτούν (χαρτονένιων σχεδίων) για ταπισερί. Ο Κόλλερτ πιθανότατα εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Μετά από σταδιοδρομία ως σχεδιαστής που παρήγαγε σχέδια γιαυαλογράφους, κατασκευαστές ταπισερί και κεντημάτων στις Βρυξέλλες, μετακόμισε πριν από το 1563 στην Αμβέρσα, όπου δημιούργησε σχέδια για τα τοπικά εργαστήρια ταπισερί. Δημιούργησσε επίσης σχέδια για κοσμήματα. Το πρώτο του χαρακτικό δημοσιεύτηκε από τον Χιερόνυμους Κοκ(1518-1570) το 1555.ο Κόλλερτ εγχάραξε πλάκες με σχέδια άλλων καλλιτεχνών για αρκετούς εκδότες στην Αμβέρσα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1570. Νυμφεύτηκε την Άννα φεν ντερ Χάιντεν (Anna van der Heyden), με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Άντριεν (περ. 1555/65 - 1618)., Χάνσκεν (Jan or Hans) (1561 - 1620/1628), Τάννεκεν και Σουσάννα. Οι γιοι αργότερα εργάζονταν στο εργαστήριο του Φίλιπ Χάλλε και νυμφεύτηκαν τις θυγατέρες του. Τα εργαστήρια των οικογενειών Κόλλερτ και Χάλλε ήταν στενά συνδεδεμένα και τα έργα τους είναι δύσκολο να διακριθούν. Πέθανε στην Αμβέρσα τον Οκτώβριο του 1580. Ο Κόλλερτ ήταν γνωστός για τα χαρακτικά του σύμφωνα με σχέδια σύγχρονων καλλιτεχνών, συνήθως από την Αναγέννηση στη Βόρεια Ευρώπη. Ο Κόλλερτ χάραξε ένα σπαθί που υπήρχε στο παρελθόν στη συλλογή που δημιούργησε τον 19ο αιώνα από ο πρίγκιπας Κάρολος της Πρωσίας και βρίσκεται σήμερα στη συλλογή του "Deutsches Historisches Museum" στο Βερολίνο. Η λεπίδα του σπαθιού κατασκευάστηκε από τον Νταμιάνο ντε Νέρβε (Damiano de Nerve) μεταξύ 1540 και 1581 και χαράχθηκε από τον Κόλλερτ σε δικό του σχέδιο. Η υπογραφή IAN. COLLART εμφανίζεται σε μία από τις μορφές που είναι χαραγμένες στη λεπίδα. Η λεπίδα είναι χαραγμένη με παραστάσεις των πλανητών από τη μία πλευρά και τις Αρετές από την άλλη. Οι αριθμοί είναι σε κάθετη σειρά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Collaert (I) στο Wikimedia Commons
Εξύβριση

Η Εξύβριση (ύβρις), σύμφωνα με το Αττικό δίκαιο , αποτελούσε παράπτωμα, όταν εκδηλώνεται σε δημόσιο χώρο. Αν κάποιος προβαίνει σε εξύβριση σε κλειστό χώρο αυτό δεν επισύρει ποινή.

 Στον Άρειο Πάγο που δίκαζε περιπτώσεις ανθρωποκτονίας, ο κατήγορος, που δεν χορηγούσε αιδώ, στεκόταν πάνω σ΄ ένα πέτρινο βάθρο που τ΄ονόμαζαν λίθον αναιδείας, ενώ ο κατηγορούμενος πάνω στον λίθον ύβρεως. Καθένας είχε το δικαίωμα να εκφωνήσει δύο λόγους. Μετά τον πρώτο του λόγο ο κατηγορούμενος μπορούσε ακόμα να ζητήσει και να πετύχει να αυτοεξοριστεί εγκαταλείποντας τη περιουσία του. Αριστοτέλης, Ρητορική/1 1374a Αναστάσιος Αρβανιτάκης, Αιδώς «Η φύση και η σημασία του σεβασμού και της ντροπής στη ηθική ζωή των αρχαίων Ελλήνων», Ανάτυπο από τον VIII τόμο, τεύχος II της επιστημονικής επετηρίδας της Α.Β.Σ.Θ. 1984
Κύρα-Μαρία Ασένινα

Η Κύρα-Μαρία Ασένινα, βουλγαρικά Кира-Мария Асенина (άκμασε 1280-1283) από τον Οίκο του Μίτσο, γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας και έγινε τσαρίνα της Βουλγαρίας μετά τον γάμο της με τον Γεώργιο Α΄ Τερτερ.

 Ήταν κόρη του Μίτσο της Βουλγαρίας (1256-57) και της Μαρίας των Ασέν. Η Μαρία ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας (1218-1241) και της Ειρήνης Αγγελίνας της Ηπείρου. Έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βουλγαρο-Κουμάνου Γεωργίου Α΄ Τέρτερ. Τον γάμο διευθέτησε ο αδελφός της Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας (1279-80) για να ισχυροποιήσει τη θέση του. Ο Γεώργιος Α΄ διαζεύχθηκε την πρώτη σύζυγό του Μαρία και την έστειλε, μαζί με τον γιο τους Θεόδωρο-Σβετοσλάβ, όμηρους στην Κωνσταντινούπολη. Ακολούθως έγινε δεσπότης, από τα πιο υψηλά αξιώματα στη Ρωμαιο-Βουλγαρική ιεραρχία της Αυλής και η Κιρά Μαρία έγινε δέσποινα (Κιρά<Κυρά = Δέσποινα). Ο Ιβάν Ασέν Γ΄ απέτυχε να επιβληθεί σε όλη τη χώρα και διέφυγε μυστικά από την πρωτεύουσα Τάρνοβο το 1280, καταφεύγοντας στην Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Γεώργιος Α΄ κατέλαβε τον θρόνο και η Κυρά Μαρία ανακηρύχθηκε ως η νέα τσαρίνα. Πάντως ήταν αντιδημοφιλής στο Τάρνοβο, ένεκα του έκπτωτου αδελφού της. Η εγκυρότητα του γάμου της αμφισβητήθηκε, καθώς η πρώτη σύζυγος του Γεωργίου Α΄ ζούσε ακόμη στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με τη Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο πρώτος γάμος του ήταν ακόμη σε ισχύ και η Κυρά Μαρία δεν ήταν κανονική σύζυγος. Ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ της Βουλγαρίας απείλησε με αφορισμό το ζεύγος και επέμενε, ότι δεν θα υποχωρήσει, ώσπου ο Γεώργιος Α΄ να διώξει τη Μαρία. Ο τσάρος άρχισε πάλι διαπραγματεύσεις με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ζήτησε την επιστροφή της Μαρίας. Αυτό τελικά επιτεύχθηκε μετά από συμφωνία, όπου η Μαρία και η Κυρά Μαρία αντάλλαξαν τις θέσεις της τσαρίνας και της ομήρου. Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ Τέρτερ της Βουλγαρίας και είχαν, σύμφωνα με τον Γεώργιο Παχυμέρη τέκνο: Άννα άκμασε 1284-1299, παντρεύτηκε πρώτα τον Στέφανο-Ούρο Β΄ Μιλούτιν της Σερβίας και μετά τον Δημήτριο (Μιχαήλ) Άγγελο Κουτρούλη. Pavlov, Plamen, "Търновските царици". ДАР-РХ, 2006.
Ninja Dragon

Ninja Dragon (Καντονέζικα: 上海風雲 Γυρίσματα: soeng6 hoi2 fung1 wan4) είναι μια κινηματογραφική ταινία δράσης του κινεζικού κινήματος των πολεμικών τεχνών του Χονγκ Κονγκ το 1986 σε σκηνοθεσία Godfrey Ho. Παράγεται από τους Joseph Lai και Betty Chan, οι ταινίες αστέρια Richard Harrison και Bruce Stallion σε ηγετικούς ρόλους.

 Μεγάλες προσωπικότητες στην κοινότητα ninja σφαγιάζονται. 3 νίντζα προσπαθούν να καταλάβουν τι κακοί άνθρωποι θέλουν να φέρουμε τέλος σε όλα τα νίντζα, και επίσης να διασώσουμε την απήγαγαν κόρη ενός από τους συμβούλους τους. Richard Harrison ως Δάσκαλος του Νίνια Γκόρντον Bruce Stallion ως Παύλος Melvin Pitcher Freya Patrick Konrad Chang Lily Lan Martin Lee Pierre Tremblay Chung Tien Shih Jean Tang Tien Mao Hsieh Wang Dick Lo Mason Shin Billy Pang Η ταινία έλαβε μια μικτή υποδοχή, βαθμολογία 4,0 στις 10 στο IMDb.
Χοσέφα δε Τούδο

Η Δόνια Χοσέφα "Πεπίτα" Πέτρα Φρανσίκσα δε Πάουλα δε Τούδο ι Καταλάν, Αλεμάνι ι Λουέσια, 1η Κόμισσα του Καστίγιο Φιέλ, 1η Υποκόμισσα του Ροκαφουέρτε (Doña Josefa "Pepita" Petra Francisca de Paula de Tudó y Catalán, Alemany y Luesia, 1a Condesa de Castillo Fiel, 1a Viscondesa de Rocafuerte, 19 Μαΐου 1779 - 7 ή 20 Σεπτεμβρίου 1869) ήταν Ισπανίδα αριστοκράτισσα, Κυρία Επί Των Τιμών, μοντέλο τέχνης και ερωμένη του Ισπανού Πρωθυπουργού Μανουέλ δε Γκοδόϊ. Όταν ήταν μοντέλο είχε προταθεί για δύο πίνακες του Φρανθίσκο Γκόγια, La maja desnuda (Η Γυμνή Μάχα) και La maja vestida (Η Ντυμένη Μάχα).

 Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1779 στο Κάδιθ, και ήταν κόρη του Αντόνιο δε Τούδο ι Αλεμάνι και της Καταλίνα Καταλάν ι Λουέσια. Είχε δύο αδελφές την Μαγδαλένα και την Σοκόρο. Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν σε νεαρή ηλικία. Σε ηλικία δεκαέξι ετών η Πεπίτα μαζί με την μητέρα της και τις δύο αδελφές της, μετακόμισαν στο σπίτι του Μανουέλ δε Γκοδόϊ, ενός από τους ισχυρότερους άντρες στην Ισπανία. Το 1800 σε ηλικία εικοσιενός ετών έγινε ερωμένη του Μανουέλ δε Γκοδόϊ. Ωστόσο, η βασίλισσα της Ισπανίας, Μαρία Λουίζα, ανάγκασε τον Γκοδόϊ να παντρευτεί τη Μαρία Τερέσα των Βουρβόνων-Βαγιαμπρίγα, Κόμισσα του Σινσόν, έναν γάμο που ήταν ευνοϊκός για τον Γκοδόϊ και για κοινωνικούς λόγους. Ο γάμος όμως δεν τερμάτισε τη σχέση του Γκοδόϊ με την Πεπίτα. Το 1805, γέννησε έναν γιο, τον Μανουέλ, και το 1807, γέννησε έναν άλλο γιο, τον Λουίς. Το 1807, υπό την επιρροή του Γκοδόϊ, ο Κάρολος Δ΄, έδωσε στην Πεπίτα τον τίτλο της Κόμισσας του Καστίγιο Φιέλ και της Υποκόμισσας του Ροκαφουέρτε. Όταν Μαρία Τερέσα πέθανε το 1828, ο Γκοδόϊ και η Πεπίτα μπορούσαν τελικά να παντρευτούν, παρά το γεγονός ότι είχαν παντρευτεί κρυφά πριν από χρόνια. Μετακόμισαν στο Παρίσι το 1832 όπου ζούσαν σε κάπως περιορισμένες συνθήκες. Αργότερα, η Πεπίτα επέστρεψε στην Ισπανία με την ελπίδα να ανακτήσει τα οικογενειακά ακίνητα. Η Πεπίτα εκμυστηρεύτηκε σε έναν δημοσιογράφο ότι ο Γκοδόϊ γνώρισε μόνο μια αληθινή αγάπη: τη βασίλισσα Μαρία Λουίζα. Πέθανε στις Σεπτεμβρίου 1869 στη Μαδρίτη σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο του Αγίου Ισιδώρου στη Μαδρίτη. Η Πεπίτα θεωρείται από πολλούς ιστορικούς το πρότυπο για ένα από τα πιο διαβόητα έργα του Φρανθίσκο Γκόγια, «Η Γυμνή Μάχα». Ο συγγραφέας Σεφερίνο Παλένσια έγραψε ένα έργο που ονομάζεται "Πεπίτα Τούδο", προφανώς εμπνευσμένο από την ίδια την Πεπίτα και την δεκαετία 1930 η σύζυγος του Ισαμπέλ Ογιαρθάμπαλ Σμιθ πρωταγωνίστησε στην ομότιτλη ταινία. Η Πεπίτα Τούδο ενσαρκώθηκε από την Πενέλοπε Κρουζ στην ταινία του 1999 Volavérunt.
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (9ος κύκλος)

Ο ένατος κύκλος της ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς του Alpha Μην αρχίζεις τη μουρμούρα έκανε πρεμιέρα στη 1 Οκτωβρίου 2021. Η δημιουργική ομάδα της σειράς παραμένει σχεδόν η ίδια, με τον Διονύση Φερεντίνο στο τιμόνι της σκηνοθεσίας ενώ η ομάδα σεναριογράφων αποτελείται από τους Έλενα Σολωμού, Μαίρη Μουγιακάκου, Σάρα Γανωτή, Φώφη Κώττη και Γιάννη Διακάκη.

 Η ανανέωση για τον ένατο κύκλο επεισοδίων ήρθε επίσημα τον Απρίλιο του 2021, με τα γυρίσματα να ξεκινούν μέσα στον Αύγουστο. Στην αρχή της σεζόν 2021-2022 η σειρά έκανε πρεμιέρα με την προβολή των τελευταίων εναπομεινάντων επεισοδίων του όγδοου κύκλου. Έτσι το πρώτο επεισόδιο του ένατου κύκλου προβλήθηκε την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου. Η προβολή των επεισοδίων της σειράς αρχικά γινόταν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 20:00 το βράδυ, με τη Μουρμούρα να φεύγει από την prime time ζώνη μετά 8 χρόνια. Στις 8 Μαΐου του 2022 η σειρά άλλαξε ημέρα προβολής με το νέο ραντεβού να γίνεται κάθε Κυριακή στις 21:30 με προβολή δύο επεισοδίων back to back. Ελένη Κοκκίδου (Βούλα Βλαχάκη Στρατέλλη) Αντώνης Αντωνίου (Μηνάς Στρατέλλης) Κλέλια Ρένεση (Καίτη (Κίτσο) Δημητρουλοπούλου) Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Ηλίας Χαραμής) Άννα Κουτσαφτίκη (Ξένια Χατζηιωάννου) Σπύρος Τσεκούρας (Μπάμπης Παπαδόπουλος) Μαρία Χάνου (Ευαγγελία-Ελένη «Βέλη» Κανδυλιώτη) Σπύρος Χατζηαγγελάκης (Άγγελος Μπόικος) Τόλης Παπαδημητρίου ως Ηλίας Κανάτης (49 επεισόδια) Κωνσταντίνα Λιναρδάτου ως Σοφία Παπαδοπούλου (37 επεισόδια) Άννη Θεοχάρη ως Μένη Καρκαλέτση (37 επεισόδια) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (1ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (2ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (3ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (4ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (5ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (6ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (8ος κύκλος) Επίσημη σελίδα στον Alpha
Ιωάννης Φρειδερίκος της Σαξονίας-Βαϊμάρης

Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος, γερμ. Johann-Friedrich (19 Σεπτεμβρίου 1600 - 17 Οκτωβρίου 1628) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας-Μαρίας των Άνχαλτ, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ. Το 1628 απεβίωσε στη Βαϊμάρη σε ηλικία 28 ετών. Ronald Füssel: Die Hexenverfolgungen im Thüringer Raum = Veröffentlichungen des Arbeitskreises für historische Hexen- und Kriminalitätsforschung in Norddeutschland, vol. 2, DOBU, Hamburg, 2003, p. 92 and p. 247 ff
Νάντια Κομανέτσι

Η Νάντια Έλενα Κομανέτσι (Nadia Elena Comăneci, γεννήθηκε 12 Νοεμβρίου 1961) είναι Ρουμάνα πρώην αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής. Ήταν η πρώτη αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής που βραβεύτηκε με το τέλειο 10 σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ θεωρείται μία από τις κορυφαίες του αθλήματος, καθώς και μία από τις κορυφαίες σε όλα τα αθλήματα.

 Η Νάντια Κομανέτσι γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1961 στο Ονέστι της Ρουμανίας. Η μητέρα της, όταν ήταν έγκυος σε αυτήν, έβλεπε μια ταινία που η κύρια πρωταγωνίστρια ονομαζόταν Νάντια, και γι' αυτό αποφάσισε να δώσει στην κόρη της αυτό το όνομα. Έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Άντριαν. Άρχισε την ενασχόληση με τη γυμναστική στα 6 της χρόνια. Στα 7 της, η Κομανέτσι μπήκε στη σχολή γυμναστικής του Μπέλα Κάρολι, που ιδρύθηκε στο Ονέστι. Ο Κάρολι προπόνησε στο μέλλον πολλούς προεξέχοντες Αμερικανούς αθλητές. Στο πρώτο της Εθνικό πρωτάθλημα, το 1969, τερμάτισε στην 13η θέση. Την επόμενη χρονιά, όμως, τερμάτισε πρώτη, γεγονός που την καθιστούσε ως τη νεαρότερη αθλήτρια που κέρδισε το Εθνικό πρωτάθλημα της χώρας της. Η πρώτη της διεθνής επιτυχία ήρθε στα 13 της χρόνια, όπου και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε όλα τα αθλήματα εκτός από τις ασκήσεις εδάφους, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στο ΠανευρωπαΪκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Σκίεν της Νορβηγίας. Στα 14 της, συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 του Μόντρεαλ, όπου και έγινε μία από τις σημαντικότερες αθλήτριες των αγώνων. Στις παράλληλες μπάρες σημείωσε τη μεγαλύτερη βαθμολογία όλων των εποχών στο άθλημα, δηλαδή το τέλειο 10. Στην Ολυμπιάδα αυτή κέρδισε άλλα δύο χρυσά μετάλλια, ενώ, μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε και τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας της Ρουμανίας. Η Κομανέτσι ήταν η νεαρότερη που κέρδισε το βραβείο αυτό κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Νικολάε Τσαουσέσκου. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 στη Μόσχα κέρδισε δύο χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια. Η Κομανέτσι ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ενόργανη γυμναστική στις 7 Μαΐου 1984. Από το 1989 κατοικεί μόνιμα στις ΗΠΑ. «Νάντια Κομανέτσι: Η Ρουμάνα που άγγιξε την τελειότητα», αφιέρωμα στον ιστότοπο Contra.gr, 12 Νοεμβρίου 2015. Συνέντευξη τύπου της κορυφαίας Ρουμάνας Αθλήτριας της Ενόργανης Γυμναστικής, Νάντια Κομανέτσι στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ Παλάς», 3.11.1976 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μάρκο Γιάριτς

Ο Μάρκο Γιάριτς (σέρβικα: Марко Јарић, γενν. 12 Οκτωβρίου 1978) είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. Εκπροσώπησε την Εθνική Γιουγκοσλαβίας διεθνώς ενώ το 2002, ήταν μέλος της Euroleague. Από το 2002 μέχρι το 2009 αγωνιζόταν σε συλλόγους του NBA.

 Γεννήθηκε το 1978 στο Βελιγράδι και ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από τους νεανικούς συλλόγους του Ερυθρού Αστέρα. Ξεκίνησε την καριέρα του τη σεζόν 1996-97, ως παίκτης του Περιστερίου στην Basket League. Παρέμεινε στον ελληνικό σύλλογο για δύο χρόνια. Από το 1998 μέχρι το 2002 συμμετείχε στο EuroLeague με τους ιταλικούς συλλόγους Φορτιτούντο Μπολόνια και Βίρτους Μπολόνια. Επίσης, κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα το 2000 με την Φορτιτούντο και το 2001 με την Βίρτους. Επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ 2000 με τους Λος Άντζελες Κλίπερς, με τους οποίος αγωνίστηκε για τρεις σεζόν (2002-05). Το καλοκαίρι του 2005, υπέγραψε με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, όπου παρέμεινε για ακόμη τρεις σεζόν. Την σεζόν 2008-09 αγωνίστηκε με τους Μέμφις Γκρίζλις. Το 2009, επέστρεψε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, υπογράφοντας με τον ισπανικό σύλλογο της Liga Endesa, Ρεάλ Μαδρίτης στις 22 Δεκεμβρίου 2009. Στις 14 Ιανουαρίου 2011, υπέγραψε με τον ιταλικό σύλλογο της LBA, Μενς Σάνα, όπου αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της σεζόν 2010-11. Τον Οκτώβριο του 2012, υπέγραψε με τον σύλλογο του NBA, Σικάγο Μπουλς αλλά τον ίδιο μήνα παραιτήθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 2013, υπέγραψε με τους Μπρούκλιν Νετς αλλά ύστερα από ένα μήνα παραιτήθηκε ξανά, κλείνοντας έτσι την καριέρα του ως καλαθοσφαιριστής. Πατέρας του είναι ο επίσης πρώην καλαθοσφαιριστής Σρέκο Γιάριτς, κυρίως γνωστός ως παίκτης του συλλόγου Ραντνίτσκι Βελιγραδίου. Έχει άλλα δύο αδέλφια, την Ταμάρα και τον Νίκολα. Στις 12 Ιουνίου 2008, αρραβωνιάστηκε με την Βραζιλιάνα μοντέλο Αντριάνα Λίμα (τότε «Αγγελάκι» της Victoria's Secret), ύστερα από σχεδόν δύο χρόνια σχέσης. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2009 και απέκτησε δύο κόρες: την Βαλεντίνα Λίμα Γιάριτς (γενν. 15 Νοεμβρίου 2009) και την Σιένα Λίμα Γιάριτς (γενν. 12 Σεπτεμβρίου 2012). Τον Μάιο του 2014, ανακοίνωσαν από κοινού το διαζύγιο τους, το οποίο εκδόθηκε τελικά τον Μάρτιο του 2016.
Κάστρο της Σαμψούντας

Το Κάστρο της Σαμψούντας (τουρκικά: Samsun Kalesi) ήταν κάστρο στην Σαμψούντα της Τουρκίας. Ανεγερθέν επί των ακτών το 1092, καταστράφηκε μεταξύ του 1909 και του 1918.

 Το κάστρο ανεγέρθηκε πλησίον των ακτών της Μαύρης Θάλασσας από τους Δανισμενδίδες το 1092, μετά την αποτυχία τους να καταλάβουν το Κάστρο της Αμισού. Το κάστρο, έχοντας τείχη ύψους 8 μ., φιλοξενούσε εκατοντάδες οικίες και μαγαζιά, δύο μαστζίντ (μικρά τζαμιά), καθώς και τζαμί του οποίου η ανέγερση έλαβε χώρα κατόπιν επιθυμίας του Χιζίρ Μπέη, διοικητή της Σελτζουκικής Αυτοκρατορίας.Ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί έγραψε μετά την επίσκεψή του στην Σαμψούντα το 1640, εντός του έργου του υπό τον τίτλο Seyahatname («Οδοιπορικό»), πως το κάστρο ήταν ισχυρό, ωστόσο είχε υποστεί καταστροφές. Αποτελείτο από τείχη μήκους πέντε χιλιάδων βημάτων, εβδομήντα πύργους και δύο χιλιάδες επάλξεις. Το κάστρο φιλοξενούσε, εντός των τειχών του, ένα τζαμί, ένα τουρκικό λουτρό και ένα μικρού μεγέθους εμπορικό κέντρο. Τα παραθαλάσσια τείχη του κάστρου ήσαν ενισχυμένα από ακρόβαθρα σε μεταξύ τους απόσταση δώδεκα βημάτων, ώστε να είναι σε θέση να αντέξουν τα ισχυρά κύματα της Μαύρης Θάλασσας. Το κάστρο, το οποίο ανά περιόδους υπέστη επισκευαστικά έργα, παρέμεινε σε σχεδόν άριστη κατάσταση έως και την μεγάλη πυρκαγιά του 1869. Μετά την πυρκαγιά, τα ηπειρωτικά τείχη του κάστρου κατεδαφίστηκαν με στόχο να απελευθερωθεί χώρος για την εκ νέου επανοικοδόμηση της πόλης. Το κάστρο, με εξαίρεση τα παραθαλάσσια τείχη και το οπλοστάσιό του, κατεστράφη.Κατά την διάρκεια της Δεύτερης Συνταγματικής Περιόδου, ο Οθωμανός Υπουργός Πολέμου έλαβε την απόφαση της εκκαθάρισης του συνόλου των ιστορικών ερειπίων τα οποία είχαν λάβει την έγκριση του Σουλτάνου Μεχμέτ Ε΄ (βασίλευσε μεταξύ 1909-1918). Η έκταση του κάστρου παραχωρήθηκε στο Υπουργείο Πολέμου. Αργότερα, η έκταση παραχωρήθηκε στο Οθωμανικό Υπουργείο Οικονομίας, το οποίο και προχώρησε στην πώλησή της μέσω δημοπρασίας έπειτα από περαιτέρω διαίρεσή της.Μία επιγραφή, η οποία, παλαιότερα, ευρισκόταν πάνω από μία εκ των πυλών του κάστρου, σήμερα, φυλάσσεται εντός των αρχείων της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Το 2008, κατά την διάρκεια εργασιών αναστήλωσης στο Μεγάλο Τζαμί (τουρκικά: Büyük Cami), κατάλοιπα των τειχών του κάστρου ανευρέθηκαν. Σήμερα, μόνον τα κατάλοιπα ενός, μήκους 13 μ., τμήματος των τειχών του κάστρου διασώζεται. Το Συμβούλιο Διατήρησης της Πολιτισμικής Κληρονομιάς της Σαμψούντας έχει προχωρήσει στην καταγραφή του συνόλου των τειχών του κάστρου, με αποτέλεσμα την προστασία τους.Ο μητροπολιτικός δήμος της Σαμψούντας ανέφερε, τον Ιανουάριο του 2015, πως σχέδια για την ανακατασκευή του κάστρου ευρίσκονταν υπό επεξεργασία.
Βέρα Μίλλερ

Η Βέρα Μίλλερ - Λεμπέντεφ (1 Δεκεμβρίου 1880 - 12 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Ρωσίδα μαθηματικός η οποία απέκτησε το διδακτορικό της στη Γερμανία υπό τον Ντάβιντ Χίλμπερτ (David Hilbert) και έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια πανεπιστημίου στη Ρουμανία.

 Η Βέρα Λεμπέντεφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και εκπαιδεύτηκε στο Νόβγκοροντ. Από το 1897 έως το 1902 συμμετείχε στα μαθήματα Μπεστούζεφ στην Αγία Πετρούπολη. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 1906 υπό την επίβλεψη του Ντάβιντ Χίλμπερτ. Η διατριβή της είχε τίτλο Die Theorie der Integralgleichungen in Anwendungen auf einige Reihenentwickelungen και αφορούσε τις ολοκληρωτικές εξισώσεις. Στο Γκέτινγκεν γνώρισε τον Ρουμάνο μαθηματικό Alexandru Myller. Τον παντρεύτηκε το 1907, επέστρεψε μαζί του στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου και το 1910 εντάχθηκε στη σχολή μαθηματικών εκεί. Το 1918 προήχθη σε πλήρη καθηγήτρια και έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια της Ρουμανίας.Πέθανε στο Ιάσιο το 1970 και είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Eternitatea της πόλης. Έγραψε εγχειρίδια στη ρουμανική γλώσσα για την άλγεβρα (1942) και αλγεβρικές εφαρμογές της θεωρίας ομάδων (1945) και κέρδισε το ρουμανικό κρατικό βραβείο το 1953 για το κείμενο της άλγεβρας.
Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ

Ο Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ (αγγλικά: Jacob Henry Sarratt, 1772 – Λονδίνο, 6 Νοεμβρίου 1819) ήταν ένας από τους κορυφαίους Άγγλους σκακιστές στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Σάρατ ήταν γνωστός τόσο ως παίκτης όσο και ως συγγραφέας και υιοθέτησε τον τίτλο "ο καθηγητής του σκακιού".

 Ήταν ο πρώτος επαγγελματίας παίκτης που δίδαξε σκάκι στην Αγγλία. Εισήγαγε στην Αγγλία τον σκακιστικό κανόνα ότι το πατ είναι ένα είδος ισοπαλίας, το οποίο χρησιμοποιείτο ευρέως στην ήπειρο της Ευρώπης. Επίσης με τα έργα του το 1813 και το 1821, έπλασε τον όρο "Μυζίο γκαμπί". Υπήρξε μαθητής του Βερντόνι και αργότερα έγινε δάσκαλος του Γουίλιαμ Λιούις και του Πίτερ Ούνγκερ Γουίλιαμς. Το όνομά του πήρε μια βαριάντα του Σκωτσέζικου γκαμπί (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.δ4 ε:δ4 4.Αγ4 Αγ5 5.Ιη5 Ιθ6 6.Ι:ζ7καθώς και το άνοιγμα: 1.δ4 δ5 2.Αζ4που ονομάζεται "Άνοιγμα Σάρατ" ή "Επίθεση Σάρατ". A Treatise on the Game of Chess. London 1808 (vol. 1) The works of Damiano, Ruy-Lopez, and Salvio on the game of chess. London 1813 The Works of Gianutio and Gustavus Selenus, 1817 A New Treatise on the Game of Chess. London 1821 (vol.1) A New Treatise on the Game of Chess. London 1828 (vol.1)
Βλαχέρνα Αρκαδίας

Η Βλαχέρνα, παλαιότερα γνωστή ως Μπεζενίκο, είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Διοικητικά, η Βλαχέρνα είναι έδρα της κοινότητας Βλαχέρνας που ανήκει στην δημοτικής ενότητας Λεβιδίου του δήμου Τριπόλεως της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 481 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε ύψος 940 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στις πλαγιές του Μαινάλου. Απέχει 32 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, 7 χιλιόμετρα από το Λεβίδι και 12 χιλιόμετρα από τη Βυτίνα.

 Με γερά πέτρινα σπίτια και εκκλησιές αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρκαδικής συνοίκησης. Ο Άγιος Αθανάσιος, η κεντρική εκκλησιά της Βλαχέρνας είναι ένα εξαίρετο δείγμα πέτρινης ναοδομίας. Κοντά στη Βλαχέρνα βρίσκεται η Μονή Ελεούσας και η Παναγιά της Βλαχέρνας, όπως και η Παναγιά η Καταφυγιώτισσα, μέσα σε σπήλαιο. Πολύ κοντά στο δρόμο προς την Καμενίτσα βρίσκεται το άλλο κάστρο της περιοχής, το Αγγελόκαστρο. Το χώριο διαθέτει ταβέρνες και καταλύματα. Το όνομά της έχει βυζαντινή προέλευση. Η παλαιότερη ονομασία ήταν Μπεζενίκος, όπως και το γνωστό κάστρο. Η Βλαχέρνα γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή ανάπτυξη την περίοδο 1879 - 1940 όμως απο τότε ο πληθυσμός της έχει συρρικνωθεί δραματικά. Το 2021 ωστόσο κατέγραψε μία μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση. Καρούτζος Γιώργος: Ιδιοκτήτης Οινομαγειρίου Οδός Παναθηναϊκού έναντι γηπέδου Απόστολος Νικολαΐδης Ορχομενός Αρκαδίας Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2015-12-25 στο Wayback Machine.
Βίλα Αχμέτ Καπαντζή

Η Βίλα Αχμέτ Καπαντζή είναι μια έπαυλη που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Βασ. Όλγας 105. Ιδιοκτήτης της βίλας ήταν ο Αχμέτ Καπαντζή, Θεσσαλονικιός ντονμές, αδερφός του Μεχμέτ Καπαντζή, που είχε λίγο πιο πέρα τη δική του έπαυλη, τη Βίλα Καπαντζή (σήμερα βρίσκεται στον αρ. 108 στην Λεωφόρο Βασ. Όλγας) .

 Η βίλα Αχμέτ Καπαντζή χτίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα σε σχέδια του Πιέτρο Αρριγκόνι. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά την Μικρασιατική Καταστροφή τα περισσότερα μέλη της οικογένειας Καπαντζή έφυγαν από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Όμως ο γιός του Αχμέτ, Μεχμέτ, παρέμεινε για περισσότερα από δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη επειδή είχε γιουγκοσλαβική υπηκοότητα και κατοικούσε με την οικογένειά του στον πρώτο όροφο της βίλας. Την τριετία 1924 -1927 στο δεύτερο όροφο της έπαυλης βρισκόταν το Ισπανικό προξενείο της Θεσσαλονίκης ενώ στη σοφίτα και στο πίσω τμήμα του κτιρίου έμεναν οικογένειες προσφύγων.Η βίλα Αχμέτ Καπαντζή στη διάρκεια της Κατοχής χρησιμοποιήθηκε από την Γκεστάπο. Προηγουμένως, το 1939, είχε στεγάσει Σχολή Νοσοκόμων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Μετά τον πόλεμο και την κατοχή χρησιμοποιήθηκε εκ νέου από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για να στεγάσει τις υγειονομικές του υπηρεσίες (1947 -1954). Στη συνέχεια από το 1954 και για περίπου είκοσι χρόνια στέγασε υπηρεσίες του ΝΑΤΟ στη Θεσσαλονίκη.Πολλά χρόνια αργότερα η βίλα ανακαινίστηκε και στέγασε αρχικά τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης. Τελικά πουλήθηκε το 2014 στον Ιβάν Σαββίδη. Στη Βίλα Αχμέτ Καπαντζή, που όπως και η Κάζα Μπιάνκα και Βίλα Καπαντζή, ακολουθεί το αρχιτεκτονικό ρεύμα του εκλεκτικισμού, υπάρχουν στοιχεία νεοκλασικά, αναγεννησιακά και αρ νουβό καθώς και αραβικές και γοτθικές επιδράσεις. Αποτελείται από ένα ημιυπόγειο, δύο ορόφους και σοφίτα. Στο εσωτερικό της υπάρχουν τοιχογραφίες με φυτικό διάκοσμο, πουλιά, φανταστικά τοπία κ.α.
Λίρα του Μαλάουι

Η λίρα ήταν το νόμισμα του Μαλάουι από το 1964 έως το 1971. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες). Σήμερα δεν είναι πλέον σε χρήση.

 Έως το 1964 το Μαλάουι (Νυασαλάνδη τότε) ως μέλος της Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδία της Ροδεσίας και της Νυασαλάνδης είχε ως νόμισμα την Λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης. Μετά την ανεξαρτησία της και την μετονομασία της χώρας με το νέο όνομα, αντικατέστησε την λίρα της Ροδεσίας-Νυασαλάνδης με την λίρα της του Μαλάουι. Η λίρα αντικαταστάθηκε από το κουάτσα το 1971, με ισοτιμία 2 κουάτσα = 1£. Το 1964 κυκλοφόρησαν κέρματα σε κράμα χαλκού-νικελίου με τις εξής ονομαστικές αξίες 6 πένες, 1 σελίνι, 1 φλορίνι (2 σελίνια) και ½ κορώνα (2 ½ σελίνια).Όλα τα κέρματα έφεραν το πορτρέτο του Χάστινγς Μπάντα (Αγγλ.:Hastings Βanda) ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν πολιτική προσωπικότητα του Μαλάουι. Επίσης με ημερομηνία 1967 κυκλοφόρησαν κέρματα της 1 πένας. Το 1964, η αποθεματική τράπεζα του Μαλάουι (Reserve Bank of Malawi) έθεσε σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα των 5 και 10 σελινίων, καθώς επίσης και της 1 και 5 λιρών. Όλα τα χαρτονομίσματα απεικόνιζαν τον Χάστινγς Μπάντα. Αποθεματική τράπεζα του Μαλάουι Χαρτονομίσματα του Μαλάουι Κέρματα του Μαλάουι
Έντγουιν Φλακ

Ο Έντγουιν Χάρολντ Φλακ (Edwin Harold Flack) (Λονδίνο 5 Νοεμβρίου 1873 - Μπέργουικ 10 Ιανουαρίου 1935) ήταν Αυστραλός αθλητής του στίβου και της αντισφαίρισης, χρυσός Ολυμπιονίκης το 1896.

 Ο Φλακ γεννήθηκε στην Αγγλία και σε ηλικία 5 ετών η οικογένεια του μετανάστευσε στην Αυστραλία και στο Μπέργουικ της Βικτώρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του 1892, όπου σπούδασε και αρχαία Ελληνική ιστορία, δούλεψε στο λογιστικό γραφείο του πατέρα του. Ήταν αθλητής του συλλόγου Ολν Μελμπούρνιανς (Old Melburnians) και πρωταθλητής σε αγώνες δρόμου στη Νέα Νότια Ουαλία και στη Βικτώρια. 21 ετών στάλθηκε στο Λονδίνο για περαιτέρω εκπαίδευση στη λογιστική δουλεύοντας στην εταιρεία Price Waterhouse (σήμερα PricewaterhouseCoopers), παράλληλα συνέχισε τον αθλητισμό όπου γράφτηκε σε σύλλογο του Λονδίνου με σκοπό να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα κατέκτησε 2 χρυσά κι ένα χάλκινο μετάλλιο, ο Φλακ πήρε μέρος μετά από έξι ημέρες ταξίδι με πλοίο και τρένο. Στο πρώτο αγώνισμα που συμμετείχε ήταν τα 800 μέτρα όπου ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης με επίδοση 2.11.0" , στα 1.500 μέτρα ήταν πάλι πρώτος με επίδοση 4.33.2" με δεύτερο τον Αμερικανό Άρθουρ Μπλέικ. Τρίτος ολυμπιονίκης ήταν στο διπλό του τένις με συμπαίκτη τον Βρετανό Ρόμπινσον όπου έχασαν στα ημιτελικά από το ζευγάρι Δ. Κάσδαγλη - Δ. Πετροκόκκινου. Συμμετείχε και στο απλό του τένις όπου αποκλείστηκε από τον Α. Ακρατόπουλο , στον μαραθώνιο εγκατέλειψε στο 35ο χλμ ενώ προπορευόταν εμφάνισε σημάδια εξάντλησης προσπάθησε να τον βοηθήσει ένας Άγγλος ζητώντας και την βοήθεια των χωρικών, ο Φλακ νομίζοντας ότι ο χωρικός προσπαθούσε να τον εμποδίσει να κερδίσει τον αγώνα του έριξε γροθιά ξεσηκώνοντας τους θεατές του αγώνα. Το 1898 ο Φλακ επέστρεψε στην Μελβούρνη και στο λογιστικό γραφείο της οικογένειας, αγόρασε και μία φάρμα όπου έτρεφε βοοειδή. Δεν ξανά έτρεξε σε αγώνες αλλά εκπροσώπησε την Αυστραλία στην Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Η Αυστραλία έχει τιμήσει τον Φλακ κόβοντας γραμματόσημο με τη μορφή του το 1996 στην εκατονταετηρίδα των Ολυμπιακών αγώνων. Το όνομά του έχει δοθεί σε οδό κοντά στο Ολυμπιακό στάδιο του Σίδνευ κι άγαλμα του υπάρχει έξω από το σχολείο του Μπέργουιν όπου είχε φοιτήσει και ο ίδιος. FitzSimons, Peter (2006). Great Australian Sports Champions. Harper Collins Publishers. ISBN 0-7322-8517-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Edwin Flack στο Wikimedia Commons Βιογραφία του Φλακ στο adb
Άγιοι Δημήτριος και Παντελεήμων Αττικής

Οι Άγιος Δημήτριος και Παντελεήμων είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βαρνάβα, του δήμου Μαραθώνος, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Οι Άγιος Δημήτριος και Παντελεήμων είναι παράλιος οικισμός στη ΒΑ. Αττική, μετά τον Βαρνάβα και ΒΔ. του Ραμνούντα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Βρίσκονται στις νότιες υπώρειες της Μαυροκορφής (203 μ.) και απέχουν 57 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αθήνας. Οι Άγιοι Δημήτριος και Παντελεήμων αναγνωρίστηκαν το 1971 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Βαρνάβα Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκαν από την κοινότητα Βαρνάβα και προσαρτήθηκαν στον δήμο Μαραθώνος(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=25862) Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής Η εκκλησία των Αγίων Δημητρίου και Παντελεήμονος, στη βόρεια έξοδο του οικισμού Η τρισυπόστατη εκκλησία Αγίας Τριάδος-Κοίμησης της Θεοτόκου-Αγίου Νικολάου, κτίσμα του 2001, βορειοδυτικά του οικισμού Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού που, στην ουσία, αποτελεί την παραλιακή έξοδο του Βαρνάβα στη θάλασσα Η παραλία της Σκουταρίνας στη θέση «Πυργάρι», νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Αττική, εκδ. 2007) eetaa.gr
Χιουμασάχ Σουλτάνα

Η Χιουμασάχ Χανίμ Σουλτάν (τουρκικά: Ηümaşah Hanım Sultan) (1540 - 1593) (οθωμανικά τουρκικά: هوما شاه سلطانة) γεννήθηκε το 1540 και ήταν το μοναδικό παιδί του Ηγεμόνα Μεχμέτ και της Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν, που ήταν κόρη της Σαχ Σουλτάν. Ήταν εγγονή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και της Χουρέμ Σουλτάν. Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ πέθανε από ευλογιά όταν η Χιουμασάχ ήταν 3 ετών. Μετά τον θάνατο του Ηγεμόνα Μεχμέτ η Χιουμασάχ Σουλτάν τέθηκε υπό την προστασία της γιαγιάς της, Χουρέμ Σουλτάν.

 Η Χιουμασάχ Σουλτάν παντρεύτηκε το 1556 τον Νταμάτ Μεχμέτ Φερχάτ Πασά (1526-1575). Μετά τον θάνατο του συζύγου της παντρεύτηκε τον Νταμάτ Γαζή Μεχμέτ Πασά. Ο τρίτος γάμος ήταν με τον Λαλά Μουσταφά Πασά. Από αυτόν τον γάμο απόκτησε έναν γιό, τον Σουλτανζάντε Αμπντουλμπακί Μπέη. Νταμάτ Μεχμέτ Φερχάτ Πασά Νταμάτ Γαζή Μεχμέτ Πασά Λαλά Μουσταφά Πασά Η Χιουμασάχ Σουλτάν πέθανε το 1593 σε ηλικία 53 ετών. Η αιτία θανάτου δεν είναι γνωστή. Τάφηκε στο Σεχζάντε Τζαμί, όπου έχουν ταφεί ο πατέρας της Ηγεμόνας Μεχμέτ και ο θείος της Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ. Halil Bey sadrazam olsaydı karısını dövdü diye bir araba sopa yemişti Αρχειοθετήθηκε 2013-09-21 στο Wayback Machine..