IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν (Βαρσοβία)

Το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν (πολωνικά: Muzeum Fryderyka Chopina‎) είναι μουσείο στη Βαρσοβία της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1954 και είναι αφιερωμένο στον Πολωνό συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Από το 2005, το Μουσείο λειτουργεί υπό τη διεύθυνση του Ινστιτούτου Φρεντερίκ Σοπέν. Ένα τμήμα του μουσείου είναι το σπίτι γέννησης του Φρεντερίκ Σοπέν στη Ζελαζόβα Βόλα. Το μουσείο διαχειριζόταν επίσης τον οίκο της οικογένειας Σοπέν στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε στη Βαρσοβία, μέχρι το κλείσιμο του σαλονιού το 2014.

 Το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν στην Εταιρεία Φρεντερίκ Σοπέν στη Βαρσοβία ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1930. Ήδη το 1935, το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν, που ιδρύθηκε ένα χρόνο νωρίτερα από 32 εξαιρετικούς εκπροσώπους του κόσμου του πολιτισμού και της πολιτικής, με επικεφαλής τους Κάρολ Σιμανόφσκι, Γιούζεφ Μπεκ και Αούγκουστ Ζαλέσκι, είχε αρχίσει να συγκεντρώνει μια συλλογή. Εκείνη την εποχή, αγοράστηκαν δεκατρία εξαιρετικά πολύτιμα χειρόγραφα από τη Λουντβίκα Τσιεχόμσκα, εγγονή της Λουντβίκα Γεντζεγέβιτς, αδελφής του Σοπέν, και τον Μπογκούσουαφ Κρασέφσκι. Τα χειρόγραφα περιλάμβαναν: πλήρες αυτόγραφο της Σολ ελάσσονα Τρίο op. 8 για πιάνο, βιολί και τσέλο του Σοπέν, επτά γράμματα που έγραψε στη Σαφάρνια ο νεαρός συνθέτης προς την οικογένειά του το 1824 (συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων παραδειγμάτων του διάσημου Szafarnia Courier) και στο Κοβελέβο (6 Ιουλίου 1827). καθώς και στον σχολικό του φίλο Γιούλιαν Φοντάνα στο Παρίσι (1835), τρεις ειδικοί χαιρετισμοί που απηύθυνε ο Σοπέν στον πατέρα του (6 Δεκεμβρίου 1816 και 1818) και τη μητέρα του (16 Ιουνίου 1817) στις ονομαστικές τους εορτές, καθώς και δύο αφιερώσεις στις 6 και 9 Ιουνίου 1833 για τον Γιούζεφ Νοβακόφσκι, φίλο του από το Ωδείο της Βαρσοβίας. Η δημιουργία μιας Συλλογής Φωτογραφιών, Ηχογραφήσεων και Βιβλιοθήκης ξεκίνησε πριν από το 1939. Το 1945 το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν άνοιξε ξανά, στην Οδό Ζγκόντα της Βαρσοβίας, και από το 1953 στεγάζεται στο Παλάτι Οστρόγκσκι. Εκεί βρίσκεται επίσης το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν, η βιβλιοθήκη και οι συλλογές φωτογραφιών και ηχογραφήσεων. Το Μουσείο καλύπτει την ιστορία και τα έργα του Σοπέν και περιλαμβάνει πρωτότυπα χειρόγραφα και έγγραφα γραμμένα από τον συνθέτη, φωτογραφίες και γλυπτά του, καθώς και επιστολές. Φιλοξενεί επίσης ρεσιτάλ πιάνου και διαγωνισμούς έργων του Σοπέν. Οι πλούσιες πλατφόρμες, οι σοβάδες και οι τοιχογραφίες σε στυλ Πομπηίας αποτελούν κατάλληλο σκηνικό για τις αίθουσες του Μουσείου Φρεντερίκ Σοπέν.Το μουσείο ανακαινίστηκε για την 200ή επέτειο (2010) από τη γέννηση του Φρεντερίκ Σοπέν και είναι ένα από τα πιο σύγχρονα μουσεία στην Πολωνία. Οι συλλογές του εκτίθενται σε πέντε επίπεδα εκθεσιακού χώρου σε 15 αίθουσες.Το μουσείο είναι αποτέλεσμα διεθνούς διαγωνισμού για τον ιδεασμό και την υλοποίηση του νέου σχεδιασμού μόνιμης έκθεσης του Μουσείου. Υπό την αιγίδα του Υπουργού Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, Μπόγκνταν Ζντρογέφσκι, το στούντιο Migliore + Servetto Architects κέρδισε το έργο μόνιμων εκθέσεων το 2008, μεταξύ 32 διεθνών εταιρειών, και σχεδίασε τη μόνιμη έκθεση. Επίσημος ιστότοπος
Φιλόθεος Βουζουνεράκης

Ο Φιλόθεος Βουζουνεράκης ή κατά σειρά Φιλόθεος Β΄ (Ιεράπετρα, 1927 - κοντά στο Κουτσουνάρι Ιεράπετρας, 16 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας από το 1960 ως τον αδόκητο θάνατό του, σε τροχαίο δυστύχημα που έγινε υπό μυστηριώδεις συνθήκες το 1993.

 Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης Βουζουνεράκης.Ο πατέρας του ήταν από το Ορεινό Λασιθίου, στα σύνορα της Σητείας με την Ιεράπετρα και η μητέρα του ήταν από την Ιεράπετρα, κόρη του ιερέα παπα-Γεωργίου Συμιανάκη ή Παπαγεωργίου. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην Ιεράπετρα. Έκανε σπουδές Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης όπου υπηρέτησε ως εφημέριος και σπούδασε επίσης στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Αργότερα ορίστηκε πρωτοσύγκελος στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης. Στις 2 Ιουλίου 1961, έγινε η χειροτονία του ως Επισκόπου Ιεραπύτνης και Σητείας. Τον επόμενο χρόνο προήχθη σε Μητροπολίτη. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα όταν προσέκρουσε με καινούργιο αυτοκίνητο σε ένα φορτηγό που βγήκε ξαφνικά στο δρόμο στην ευθεία του Κουτσουναρίου υπό περίεργες συνθήκες σε μια εποχή που υπήρχε αβεβαιότητα για το μέλλον της Μονής Τοπλού. Ο Φιλόθεος φερόταν να ήταν αντίθετος στα σχέδια για επενδύσεις στη Μονή Τοπλού και ήταν άριστος οδηγός. Η υπόθεση έκλεισε σύντομα.
Οικονομία της Νορβηγίας

Η οικονομία της Νορβηγίας είναι μια μικτή οικονομία που αναπτύσσεται με έντονο κρατικό έλεγχο σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Αν και ευαίσθητη στους παγκόσμιους κύκλους, η οικονομία της Νορβηγίας έχει δείξει ισχυρή ανάπτυξη από την έναρξη της βιομηχανικής εποχής.

 Η ναυτιλία έχει από καιρό στηρίξει τον τομέα των εξαγωγών της Νορβηγίας, αλλά επίσης, ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής ανάπτυξης της Νορβηγίας τροφοδοτήθηκε από μια αφθονία φυσικών πόρων, συμπεριλαμβανομένης της εξεύρεσης πετρελαίου και της παραγωγής του, την υδροηλεκτρική ενέργεια, και την αλιεία. Η γεωργία και η παραδοσιακή βαριά βιομηχανία έχουν υποστεί σχετική μείωση σε σύγκριση με τις υπηρεσίες και τις πετρελαϊκές βιομηχανίες. Ο δημόσιος τομέας της είναι από τους μεγαλύτερους στον κόσμο, ως ποσοστό του συνολικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η χώρα έχει πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και ένα ευρέως ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.
Άνω Παρακάλαμος Ιωαννίνων

Ο Άνω Παρακάλαμος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παρακαλάμου, της Δημοτικής Ενότητας Άνω Καλαμά και υπάγεται στο Δήμο Πωγωνίου.

 Ο Άνω Παρακάλαμος Ιωαννίνων βρίσκεται σε υψόμετρο 543 μέτρων και έχει πληθυσμό 38 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. ΑΝΩ ΠΑΡΑΚΑΛAΜΟΣ (βίντεο στο youtube) Δήμος Πωγωνίου (ιστοσελίδα Δήμου Πωγωνίου)
Πάρκο Χόλοβερ

Το Πάρκο Χόλοβερ (αγγλικά: Haulover Park) είναι αστικό πάρκο έκτασης 177 εκταρίων που ανήκει και λειτουργεί από το Miami-Dade County Parks, το τμήμα αναψυχής και ανοιχτών χώρων, που βρίσκεται στο μητροπολιτικό Μαϊάμι, βόρεια του Μπαλ Χάρμπορ της Φλόριντα. Το πάρκο βρίσκεται σε περιοχή με αβαθή νερά μεταξύ του Ατλαντικού Ωκεανού και του Κόλπου Μπισκέιν, ακριβώς βόρεια του Πολιτειακού Δρόμου Φλόριντα 922 και της Λεωφόρου Κόλινς.

 Η Επιτροπή της Κομητείας Ντέιντ απέκτησε την παραλία το 1940 μετά από μια προσπάθεια άσκησης παραπολιτικής πίεσης για δημοτικό ομόλογο ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων (36 εκατομμύρια δολάρια, σε δολάρια το 2018) από τον επίτροπο της κομητείας Τσαρλς Χ. Κράντον για τις αγορές του βόρειου Κι Μπισκέιν (αυτό που έγινε το Πάρκο Κράντον) και της παραλίας βόρεια του ορμίσκου του Μπέικερ στο Χόλοβερ, που τότε ονομαζόταν Ocean Beach.Η κατασκευή ξεκίνησε σε εγκαταστάσεις παραλίας το 1941, σταμάτησε σύντομα αργότερα λόγω της διακοπής των χρηματοδοτήσεων λόγω της έναρξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι εργασίες συνεχίστηκαν το 1945 και το πάρκο μετονομάστηκε σε Πάρκο Χόλοβερ τον Ιανουάριο του 1947, το οποίο άνοιξε στο κοινό το επόμενο έτος, στα τέλη του 1948. Στη βόρεια ακτογραμμή υπάρχει μια παραλία γυμνιστών η οποία αναγνωρίζεται και εγκρίνεται επίσημα από την κυβέρνηση της Κομητείας Μαϊάμι-Ντέιντ. Η περιοχή προαιρετικής ενδυμασίας οριοθετήθηκε για πρώτη φορά από τη South Florida Free Beaches, μια τοπική οργάνωση γυμνιστών, τον Ιούλιο του 1991. Η κομητεία αρχικά ανεχόταν αλλά δεν επέτρεψε τη χρήση της. Επέτρεψε τελικά την εγκατάσταση μόνιμων πινακίδων που σηματοδοτούν την περιοχή προαιρετικής ενδυμασίας οι οποίες εγκαταστάθηκαν τον Δεκέμβριο του 1993. Η περιοχή προαιρετικής ενδυμασίας διαθέτει ναυαγοσώστες και κατάστημα τροφίμων και ενοικίασης ομπρελών. Είναι η μεγαλύτερη δημόσια παραλία γυμνιστών στις ΗΠΑ και προσελκύει 1,3 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Το πάρκο διαθέτει μαρίνα, γήπεδα αντισφαίρισης και κλειστό πάρκο σκύλων. Στο νότιο άκρο του πάρκου υπάρχουν αρκετοί χώροι αναψυχής για πικνίκ. Ιστοσελίδα του Τμήματος Κομητειακών Πάρκων για το Πάρκο Χόλοβερ - ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2019 Σελίδα Ιστορικών μεταφορών - πρόσβαση στις 16 Μαΐου 2010 South Florida Free Beaches Πινακίδα «Μπορεί να συναντήσετε γυμνούς λουόμενους» Επίσημος ιστότοπος
1080i

Το 1080i είναι μια μορφή υψηλής ευκρίνειας video, στην οποία η ανάλυση της οθόνης είναι 1920×1080 εικονοστοιχεία. Αυτό σημαίνει ότι ο οριζόντιος άξονας της οθόνης αποτελείται από 1920, ενώ ο κατακόρυφος άξονας από 1080 εικονοστοιχεία. Η προέκταση "i" αναφέρεται στον τύπο της πολύπλεξης, όπου στο πρότυπο αυτό "γεμίζουν" με χρώμα πρώτα οι μονές γραμμές και στο δεύτερο σκανάρισμα γεμίζουν οι ζυγές γραμμές, δηλαδή προβάλλονται εναλλάξ. Έτσι, όταν ένα βίντεο με ανάλυση 1080i προβάλλεται σε μια τηλεόραση με χαμηλή ανάλυση, δημιουργεί την ψευδαίσθηση υψηλότερης ανάλυσης, καθώς η τηλεόραση μοιάζει να προβάλλει τις διπλάσιες γραμμές από όσες πραγματικά δείχνει. Ωστόσο η διαδικασία αυτή είναι τόσο γρήγορη, που δεν γίνεται αντιληπτή απ' το ανθρώπινο μάτι, το οποίο βλέπει το σύνολο της εικόνας σαν μία.

 Η προοδευτική σάρωση περιορίζει την ανάγκη να αποτραπεί το τρεμόπαιγμα από την ομαλοποίηση με ενιαία υψηλή αντίθεση στης οριζόντιες γραμμές. Διευκολύνει την εκτέλεσή υψηλής ποιότητας μετατροπής 50↔60 Hz σε ποιο ομαλή γρήγορη κίνηση τα βιντεοκλίπ με προοδευτικά σάρωση βίντεο. Μια τυπική ανάλυση στα 720p60 (720p στα 60 Hz) το βίντεο έχει πλεονέκτημα έναντι του 480i και του 1080i60 (29,97/30καρέ/s, 59,94/s στα 60 Hz) επειδή μειώνει τον αριθμό συγκριτικά σε 3:2, γιατί τα αντικείμενα εισάγονται κατά τη διάρκεια της μεταφοράς από 24 καρέ το δευτερόλεπτο στην ταινία. Ωστόσο η ανάλυσης του 576i και του 1080i50 (25καρέ/s στα 50 Hz), τα οποία είναι κοινά στην Ευρώπη, και γενικά δεν χάνουν την ποιότητα τους σε γρήγορες σκηνές (π.χ. σκηνές δράσης, ποδόσφαιρο κλπ) απλά παίζουν στα 25 καρέ και η ποιότητα του ήχου διορθώθηκε από 25 στα 24ths. Ως αποτέλεσμα το 720p60 χρησιμοποιείται για τις αμερικανικές εκπομπές, ενώ οι ευρωπαϊκές εκπομπές HD συχνά χρησιμοποιούν το 1080i50 (25 καρέ/s,50 Hz), με οριζόντια ανάλυση 1920 ή 1440, ανάλογα με τους περιορισμούς του εύρους ζώνης. Ωστόσο, ορισμένοι ευρωπαϊκοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς χρησιμοποιούν τη μορφή 720p50, όπως για παράδειγμα γερμανικά (ARD,ZDF), ισπανικά (TVE HD), νορβηγικά (NRK), και βελγικά (VRT) τηλεοπτικά κανάλια. 4320p, 2160p, 1080p, 720p, 576p, 576i, 480p, 480i, 360p, 240p High-definition television (HDTV) HD 1080i και HD 1080p. Ποιά είναι η διαφορά τους? 720p on Wikipedia 1080i on Wikipedia HD 1080i και HD 1080p. Ποιά είναι η διαφορά τους? 720p on Wikipedia 1080i on Wikipedia
Νίλο Ακούνια

Ο Νίλο Ουμπέρτο Ακούνια Μπορδαμπορία (26 Σεπτεμβρίου 1943 – 29 Αυγούστου 2004) ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν Ουρουγουάης και την Πριμέρα Ντιβιζιόν Μεξικού.

 Γεννημένος στο Μοντεβίδεο, ο Ακούνια αγωνίστηκε ως επιθετικός. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Λίβερπουλ Μοντεβιδέο, προτού ενταχθεί στην Πενιαρόλ το 1967. Κατέκτησε συνεχόμενες φορές τον τίτλο του πρωταθλητή Ουρουγουάης το 1967 και το 1968, ενώ βοήθησε την ομάδα να φτάσει ως τον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες του 1970, στην πρώτη του παρουσία με την ομάδα.Το 1972, ο Ακούνια μεταγράφηκε στο Μεξικό για λογαριασμό της Μοντερέι για τρεις σεζόν. Επέστρεψε στην Ουρουγουάη όπου τελείωσε την καριέρα του στην Πενιαρόλ. Αφού αποσύρθηκε από την αγωνιστική δράση, ο Ακούνια διετέλεσε προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν μέλος του τεχνικού επιτελείου του Χόρχε Φοσάτι το οποίο οδήγησε την ΛΝΟ Κίτο στον τίτλο της πρωταθλήτριας Εκουαδόρ για το 2003. Το 2004, εντάχθηκε στο προπονητικό επιτελείο του Φοσάτι στην Εθνική Ουρουγουάης. Ο Ακούνα εμφάνισε όγκο και πέθανε σε ηλικία 60 ετών τον Αύγουστο του 2004.
Άνυδρο Πέλλας

Το Άνυδρο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μενηίδος, του δήμου Σκύδρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Νεδίρ (Νιντίρι).

 Το Άνυδρο είναι χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του εύφορου κάμπου των Γιαννιτσών, κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Μογλενίτσα και λίγγο βορειότερα του χωριού Καλή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 22 χλμ. περίπου ΒΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,575 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Νεδίρ (Νιντίρι) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλινίτσης του νομού Πέλλας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Άνυδρο και το 1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανύδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μενηίδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μενηίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκύδρας. Στον οικισμό, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν κυρίως πρόσφυγες από το Μπαϊρι (Bayırköy) της Ανατ. Θράκης (περιφ. Καλλίπολης). Oι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τον καπνό και στη συνέχεια με την καλλιέργεια των ροδακίνων. Στο χωριό εδρεύει ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ανύδρου Πέλλας. Ο ναός του Αγίου Νικολάου στο νότιο τμήμα του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=fSSuMgUln18
Μαντάμ Ορτάνς

Η Αδελίνα Γκιτάρ, γνωστότερη ως Μαντάμ Ορτάνς (1863 - 2 Μαΐου 1938) ήταν Γαλλίδα ιερόδουλη, η οποία έγινε γνωστή στην Ελλάδα στις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της έζησε στην Ιεράπετρα και τιμήθηκε από τις αρχές, με το να δοθεί το όνομά της σε δρόμο της πόλης.

 Γεννημένη στη Γαλλία, αν και για τον ακριβή τόπο γέννησής της ερίζουν οι πόλεις Παρίσι, Τουλόν και Μασσαλία. Πολύ νεαρή, σε ηλικία 16 ετών, έγινε πόρνη. Όταν ξεκίνησε η κατοχή της Κρήτης, το 1898, η Γκιτάρ εγκαταστάθηκε με γύρω στις 500 ακόμα γυναίκες στα Χανιά, για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στους άνδρες των Μεγάλων Δυνάμεων που υπηρετούσαν στους στόλους. Έπειτα από την επανάσταση στο Θέρισο, το 1905, η Μαντάμ Ορτάνς έφυγε και περιπλανήθηκε στην ανατολική Κρήτη και ειδικότερα στο Ηράκλειο, στη Σητεία και στον Άγιο Νικόλαο. Τελικά, στις αρχές του 1910 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιεράπετρα, όπου άνοιξε χαρτοπαικτική λέσχη και εστιατόριο στην Μεσοκαστελλιά. Εν συνεχεία, λειτούργησε ένα ξενοδοχείο ύπνου, στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το «Hotel Creta». Το ξενοδοχείο εκείνο ονομαζόταν «Η Γαλλία». Αργότερα η Ορτάνς έγινε υποπρόξενος της Γαλλίας και πολλοί την υποπτεύονταν για κατάσκοπο. Έπειτα από τον πόλεμο ανέπτυξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα και καταξιώθηκε στην Ιεράπετρα, όπου πέθανε το 1938. Η Μαντάμ Ορτάνς αποτέλεσε την ηρωίδα σε πολλά λογοτεχνικά έργα, όπως στο Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη, ενώ στον κινηματογράφο την υποδύθηκε η ηθοποιός Λίλα Κέντροβα. Επίσης, στα πάρεργα του Γεώργιου Πάγκαλου αναφέρονται αφηγήσεις της Ορτάνς. Στο έργο του Πρεβελάκη Χρονικό μιας Πολιτείας βρίσκουμε την Μαντάμ Ορτάνς ως Φατμέ. Τη βιογραφία της έγραψε ο Ιωάννης Μανωλικάκης. Τζώρτζης, Ν., Τα οδωνυμικά της Ιεράπετρας, β΄έκδοση, Δήμος Ιεράπετρας, 2002, σελ. 100-101.
Nobody but You (τραγούδι, Ζεζάρ Σάμπσον)

Το "Nobody But You" είναι ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε από τον Αυστριακό τραγουδιστή Ζεζάρ Σάμπσον. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Αυστρία στη Eurovision 2018. Ο τίτλος του τραγουδιού κυκλοφόρησε στο κοινό στις 7 Δεκεμβρίου 2017 και κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου 2018. Η μουσική του τραγουδιού είναι των Μπόρις Μιλάνοβ και Σεμπάστιαν Άρμαν, οι οποίοι συμμετείχαν στη γραφή πολλών τραγουδιών από τη Βουλγαρία.

 Ο Ζεζάρ ανακοινώθηκε ως ο Αυστριακός εκπρόσωπος του 2018 στις 5 Δεκεμβρίου 2017, και ο τίτλος κυκλοφόρησε 2 μέρες μετά. Η Αυστρία εμφανίστηκε 13η στον πρώτο ημιτελικό και προκρίθηκε στον Τελικό της 12ης Μαΐου 2018. Μετά τον ημιτελικό, η Αυστρία κληρώθηκε να συμμετέχει στο πρώτο μισό του μεγάλου τελικού. Το τραγούδι τερμάτισε στην τρίτη θέση του διαγωνισμού, κερδίζοντας στις ψήφους των επιτροπών αλλά τερμάτισε 13η στις ψήφους του κοινού. Ψηφιακή λήψη
Αϊσέ Χατούν

Η Αϊσέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:عایشه خاتون) (Τούρκικα: Ayşe Hatun, 1453 - 1505) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Ayşe Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Αισέ Χατούν γεννήθηκε περί το 1453. Ήταν κόρη του Αλλαουντέβλε Μποζκούρτ Μπέη (Alleüddevle Bozkurt Bei), ενδέκατου μπέη των Δουλκαρίδων, περιοχή που βρισκόταν ανάμεσα στο Ελμπιστάν και το Καχραμανμαρά. Η Αισέ Χατούν παντρεύτηκε τον Βεγιαζίτ Β΄ το 1469 στην Αμάσεια και πέθανε το 1504 πολλά χρόνια πριν γίνει Σουλτάνος ο Σελίμ Α΄. Σύμφωνα με ένα μύθο η Αισέ Χατούν ήταν η πραγματική μητέρα του Σελίμ Α'. Ορισμένοι υποστήριζαν αυτό τον μύθο, αλλά μετά από σύγχρονες έρευνες διαπιστώθηκε πως η πραγματική μητέρα του Σελίμ Α΄ ήταν η Γκιούλμπαχάρ Χατούν. Ο Σελίμ, μετά τον θάνατο της Αισέ Χατούν, έχτισε στην Τραπεζούντα όπου πέθανε η Αισέ, το Χατουνιέ Τζαμί προς τιμήν της. Επίσης Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν έλεγαν την πρώτη σύζυγο του Σελίμ Α΄ που ήταν επίσης μητέρα του Σουλεϊμάν Α΄. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Γλαύκος Αλιθέρσης

Ο Γλαύκος Αλιθέρσης (φιλολογικό ψευδώνυμο του Μιχάλη Χατζηδημητρίου, 1897-1965) ήταν Ελληνοκύπριος και Αιγυπτιώτης λογοτέχνης. Γνωστός κυρίως ως ποιητής, ασχολήθηκε ακόμη με την κριτική, την πεζογραφία, τη μετάφραση κ.ά.

 Γεννήθηκε το 1897 στη Λεμεσό. Το 1913 μαθητής ακόμη του Ημιγυμνασίου Λεμεσού μετέβη στην Ελλάδα για να καταταγεί ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Δεν πρόλαβε να λάβει μέρος στις πολεμικές συγκρούσεις, εντούτοις υπηρέτησε για ένα διάστημα σε τάγμα ευζώνων που έδρευε στην Άνω Βροντού Σερρών. Ασχολήθηκε με τον κλασικό αθλητισμό καταφέρνοντας να διακριθεί σε Ελλάδα και Κύπρο. Αργότερα, αποτυγχάνοντας στις εξετάσεις του στην Σχολή Ευελπίδων φοίτησε στη Γυμναστική Ακαδημία. Παράλληλα εισήχθη στη Νομική Αθηνών, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει τη φοίτησή του.Τα περισσότερα χρόνια του τα έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου εργαζόταν ως καθηγητής φυσικής αγωγής σε σχολεία της ελληνικής κοινότητας. Εκεί δημιούργησε το σημαντικότερο λογοτεχνικό του έργο, που τον ανέδειξε σε βασικό στέλεχος της λογοτεχνίας. Έγραψε ποιήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, κριτικές, δοκίμια. Κατά την παραμονή του στην Αίγυπτο συνδέθηκε με τους αριστερούς κύκλους της ελληνικής παροικίας. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα της ΕΟΚΑ εξέδωσε το 1958 στην Αλεξάνδρεια την ποιητική συλλογή «Προσμαρτυρία», η οποία είχε έντονο αντιαποικιακό περιεχόμενο με αποτέλεσμα να απαγορευθεί η κυκλοφορία της στην Κύπρο.Για το ποιητικό έργο του συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους Aιγυπτιώτες ποιητές. Ο ίδιος αναφέρεται ως αντικαβαφικός λογοτέχνης, με επιρροές από τους Κωστή Παλαμά και Άγγελο Σικελιανό. Μάλιστα ο Παλαμάς του αφιέρωσε ένα ποίημά του με τίτλο «Στον ποιητή Γλαύκο Αλιθέρση» από την συλλογή του Δειλοί καί Σκληροί Στίχοι.Πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1965 στη Λεμεσό, όπου και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη. Ήταν παντρεμένος με την Εύα Ζαφειροπούλου. Από τον γάμο του απέκτησε δύο κόρες, εκ των οποίων η μία πέθανε κατά την παιδική της ηλικία, γεγονός που είχε σημαντικό αντίκτυπο στον ίδιο. Αναφέρεται πως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα αλκοολισμού. Γαλανά δαχτυλιδάκια (ποιήματα, 1919) Κρινάκια του γιαλού (ποιήματα, 1921) Οι οραματισμοί του Eωσφόρου και άλλα ποιήματα, Κύπρος 1923 Απλή προσφορά, Κύπρος 1929 Θερισμοί και οργώματα, Αλεξάνδρεια 1939 Μυστικός δείπνος, Αλεξάνδρεια 1944 Μαθητικά τετράδια, Αλεξάνδρεια 1957 Προσμαρτυρία, Αλεξάνδρεια 1958 Αρμογή αιώνων και στιγμών, Λεμεσός 1964 Δ.Θ.Λιπέρτης, Αλεξάνδρεια 1934 Το πρόβλημα Καβάφη, Αλεξάνδρεια 1934 Ιστορία της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, Αλεξάνδρεια 1938 Βασίλης Μιχαηλίδης, Αλεξάνδρεια 1957 Νίκος Νικολαΐδης, Αλεξάνδρεια 1958 Σωτήρης Σκίπης, Αλεξάνδρεια 1960 Μιλτιάδης Μαλακάσης, Αλεξάνδρεια 1961 Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, Αλεξάνδρεια 1961 Νίκος Σαντορινιός, Λεμεσός 1965. Ανθολογία Άγγλων ποιητών (μετάφρ., 1926) Ρ.Μπρουκ: Άπαντα, Κύπρος 1925 Ο γυμνός άνθρωπος, Κύπρος 1924 Αράχνες, Αλεξάνδρεια 1936 Ο πύργος της Βαβέλ, Λευκωσία 1937 Αραδαφνούσα, Αλεξάνδρεια 1939 Καρματζός, Παναγιώτης (2011). «Ο ποιητής Γλαύκος Αλιθέρσης και η νέα Αλεξανδρινή Εποχή» (PDF). «Άνευ», τ. 40. .
Βιταμίνη D

Η Βιταμίνη D είναι οργανική ουσία, ανήκει και στις βιταμίνες αλλά και στις ορμόνες. Έχει λάβει το προσωνύμιο «η βιταμίνη του ήλιου», επειδή πέραν της πρόσληψής της από τα τρόφιμα, παράγεται φυσικά από τον οργανισμό μας όταν η ηλιακή ακτινοβολία έρχεται σε επαφή με το δέρμα μας.

 Η βιταμίνη D είναι λιποδιαλυτή και επηρεάζει τη λειτουργία σχεδόν 2.000 διαφορετικών γονιδίων. Η πιο σημαντική ίσως ιδιότητα της βιταμίνης D είναι η ρύθμιση της απορρόφησης του ασβεστίου και του φωσφόρου. Επίσης, η βιταμίνη D διευκολύνει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Η επαρκής πρόσληψη βιταμίνης D είναι απαραίτητη για τη σωστή ανάπτυξη των οστών και των δοντιών αλλά και για την αυξημένη αντίσταση σε ορισμένες ασθένειες. Η βιταμίνη D είναι στην πραγματικότητα μια ορμόνη και έχει άμεση δράση στα γονίδια μας. Πέρα από τις παραπάνω βασικές της ιδιότητες, η βιταμίνη D μπορεί επίσης να παίξει καθοριστικό ρόλο: - στη μείωση του κινδύνου σκλήρυνσης κατά πλάκας (Journal of the American Medical Association) - στη μείωση του κινδύνου καρδιοπάθειας (Circulation) - στη μείωση του κινδύνου εκδήλωσης των συμπτωμάτων της γρίπης (American Journal of Clinical Nutrition) Έχει παρατηρηθεί ότι στην Ελλάδα έχουμε ανεπάρκεια των βιταμινών D και D3. Αυτό οφείλεται κυρίως στις κάτωθι αιτίες: - Δερματική χρώση (στις Μεσογειακές χώρες το σκούρο δέρμα δυσχεραίνει την πρόσληψη της) - Στις Μεσογειακές χώρες δεν καταναλώνουμε τις λιπαρές τροφές που την περιέχουν αφού το κύριο λίπος της διατροφής μας είναι το ελαιόλαδο - Το γεωγραφικό πλάτος της Ελλάδας (34°- 41°) δεν επιτρέπει επαρκή υπεριώδη ακτινοβολία τους χειμερινούς μήνες και ιδιαίτερα στις βόρειες περιοχές της (γεωγραφικό πλάτος> 39°) Μπορούμε να πάρουμε βιταμίνη D και μέσω της διατροφής μας, από τροφές όπως ο σολομός, οι σαρδέλες, ο κρόκος του αυγού, οι γαρίδες, τα ενισχυμένα δημητριακά και ο ενισχυμένος χυμός πορτοκαλιού. Εάν δεν καλύπτουμε τις ημερήσιες ανάγκες μας σε βιταμίνη D μέσω της έκθεσης στον ήλιο και της διατροφής, καλό θα είναι να πάρουμε συμπλήρωμα βιταμίνης D. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Τροφίμων και Γεωργικών Επιστημών (IFAS), οι ποσότητες βιταμίνης D που πρέπει να λαμβάνουμε (διεθνείς μονάδες IU την ημέρα) έχουν ως εξής: - παιδιά και έφηβοι: 600 IU - ενήλικες έως 70 ετών: 600 IU - ενήλικες άνω των 70 ετών: 800 IU - εγκυμονούσες και γυναίκες που θηλάζουν: 600 IU
Νάιρα

Το νάιρα ( σύμβολο : ₦, κωδικός : NGN ) είναι το νόμισμα της Νιγηρίας . Ένα νάιρα χωρίζεται σε 100 kobo. Η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας (CBN) είναι ο μοναδικός εκδότης νομίμου χρήματος σε όλη την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας. Ελέγχει τον όγκο του χρήματος που παρέχεται στην οικονομία προκειμένου να διασφαλίσει τη νομισματική σταθερότητα και τη σταθερότητα των τιμών. Το Τμήμα Συναλλαγματικών Λειτουργιών του CBN είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση νομισμάτων, μέσω του σχεδιασμού, της προμήθειας, της διανομής και προμήθειας, της επεξεργασίας, της επανέκδοσης και της διάθεσης ή της καταστροφής τραπεζογραμματίων και κερμάτων.

 Το νάιρα εισήχθη την 1η Ιανουαρίου 1973, αντικαθιστώντας τη λίρα Νιγηρίας με συντελεστή 2 νάιρα = 1 λίβρα. Τα κέρματα του νέου νομίσματος ήταν τα πρώτα νομίσματα που κόπηκαν από την ανεξάρτητη Νιγηρία, καθώς όλα τα κυκλοφορούντα νομίσματα της λίρας Νιγηρίας κόπηκαν όλα από την αποικιακή κυβέρνηση της Ομοσπονδίας της Νιγηρίας το 1959, με το όνομα της Βασίλισσας Ελισάβετ Β' στην εμπρόσθια όψη. Αυτό έκανε επίσης τη Νιγηρία την τελευταία πρώην βρετανική αποικία που εγκατέλειψε το νομισματικό σύστημα £ sd υπέρ του δεκαδικού νομισματικού συστήματος. Υπήρχε ένα σχέδιο της κυβέρνησης να μετονομαστεί ξανά το νάιρα σε 1 νέο νάιρα = 100 παλιό νάιρα το 2008, αλλά το σχέδιο ανεστάλη. Το σύμβολο του νομίσματος είναι Το όνομα "naira" επινοήθηκε από τη λέξη "Nigeria" από τον Obafemi Awolowo . Η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να ελέγξει τον ετήσιο ρυθμό πληθωρισμού κάτω από το 10%. Το 2011, η CBN αύξησε το βασικό επιτόκιο έξι φορές, αυξάνοντας από 6,25% σε 12%. Στις 31 Ιανουαρίου 2012 η CBN αποφάσισε να διατηρήσει το βασικό επιτόκιο στο 12%, προκειμένου να μειώσει τις επιπτώσεις του πληθωρισμού λόγω της μείωσης των επιδοτήσεων καυσίμων. Από τις 20 Ιουνίου 2016, το νάιρα επιτράπηκε να κυκλοφορεί, αφού ήταν συνδεδεμένο στα 197 με ένα δολάριο ΗΠΑ για αρκετούς μήνες. Οι συναλλαγές υπέθεσαν ότι το φυσικό εύρος του νάιρα θα ήταν μεταξύ 280 και 350 ανά δολάριο. Τον Οκτώβριο του 2021 το eNaira, η ψηφιακή έκδοση του κρατικού νομίσματος, κυκλοφορεί επίσημα στη Νιγηρία.
Γκλαντζόρ

Το Γκλαντζόρ ή Γκλατζόρ (αρμενικά: Գլաձոր) ήταν αρμενικό μοναστήρι ευρισκόμενο εντός του μαρζ του Βαγιότς Ντζορ, στην Αρμενία. Κατά την διάρκεια του 13ου και του 14ου αιώνα, το συγκεκριμένο μοναστήρι αποτέλεσε πρώτης τάξεως πανεπιστημιακό κέντρο και κέντρο παραγωγής εικονογραφημένων χειρογράφων στη Ζακαριδική Αρμενία.

 Ιδρυθέν υπό την αιγίδα των πριγκίπων Προσιάν και ευρισκόμενο υπό την προστασία τους, το μοναστήρι αποτέλεσε σημαντικό κέντρο του πολιτισμού της Ζακαριδικής Αρμενίας κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα: το πανεπιστήμιό του (χαμαλσαράν) γνώριζε, ήδη, ακμή κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1260, σύμφωνα με τον Βαρντάν Αρεβελτσί, ενώ έφτασε στο απόγειό του κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας ευρισκόταν υπό τους δύο διάσημους βαρνταπέτ του, τους Νερσές του Μους (από το 1280 έως το 1284) και Γιεσαγί του Νιτς (από το 1284 έως το 1338), στο πλευρό των οποίων ευρισκόταν αριθμός ραμπουναπέτ (« αρχηγών των διδακτόρων »). Έφτασε να αριθμεί άνω των 300 μαθητών ορισμένες χρονιές (εκ των οποίων ορισμένοι προέρχονταν από την Κιλικία), ενώ ήταν γνωστό ως « δεύτερη Αθήνα » από τους συγχρόνους του. Το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο « σχεδόν σύγχρονο ενός εκ των κυριότερων κέντρων της ευρωπαϊκής σκέψεως, του Πανεπιστημίου του Παρισιού, ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί με το τελευταίο τόσο στο επίπεδο της πολιτισμικής εκπαιδεύσεως, όσο και στον πλούτο της βιβλιοθήκης του και την ευρύτητα των εντός αυτού διδασκόμενων μαθημάτων ». Το μοναστήρι, κέντρο του αγώνα ενάντια στην επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας, στήριζε μεγάλο μέρος των μαθημάτων του στην βιβλική εξήγηση. Μετά τον θάνατο του Γιεσαγί, το πανεπιστήμιο μεταφέρθηκε στο Τατέβ. Όσο για το ίδιο το μοναστήρι, δεν επιβίωσε της μογγολικής περιόδου. Η ακριβής τοποθεσία του παραμένει άγνωστη. Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, ορισμένες φορές ταυτοποιείται με το Ταναχάτ. Το Γκλαντζόρ ήταν επίσης γνωστό για τα χειρόγραφα και τις μικρογραφίες του: εντός αυτού εκπαιδεύτηκαν, μεταξύ άλλων, οι Μομίκ, Τορός του Ταρόν και Αβάγκ. Μόνον εξήντα εννέα εκ των χειρογράφων τα οποία συνεγράφησαν εντός του μοναστηριού έχουν διατηρηθεί, μεταξύ αυτών το φημισμένο Ευαγγέλιο του Γκλαντζόρ (Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, Ms. Arm. 1). Σε αντίθεση με άλλα κέντρα, η παραγωγή προοριζόταν κυρίως για την διδασκαλία η οποία παρεχόταν εντός του μοναστηριού.
Εννεαδεκάεδρο

Στη στερεομετρία, εννεαδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαεννέα έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή εννεαδεκάεδρα και ούτε ένα από αυτά είναι κανονικό πολύεδρο, έτσι η ονομασία κανονικό εννεαδεκάεδρο είναι διφορούμενη. Ένα παράδειγμα εννεαδεκαέδρου είναι η οκταδεκαγωνική πυραμίδα και το επταδεκαγωνικό πρίσμα, το οποίο είναι το μοναδικό κυρτό εννεαδεκάεδρο που έχει όλες τις έδρες του κανονικά πολύγωνα.

 Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς διακριτά κυρτά εννεαδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 12 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκαεννέα έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται εννεαδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,19}. Το δεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 19 ακμές και 19 έδρες (δίγωνα). «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2016. (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα)
Τζορτζ Τσαρλς

Ο Σερ Τζορτζ Τσαρλς (George Frederick Lawrence Charles, 1916-2004) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία. Υπηρέτησε στο αξίωμα του επικεφαλής υπουργού (chief minister), από την 1η Ιανουαρίου του 1960 ως τον Απρίλιο του 1964.

 Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1916. Εκπαιδεύτηκε στο Σαιντ Μέρις Κόλετζ (Saint Mary's College) και εν συνεχεία πήγε στην Αρούμπα. Εκεί εργάστηκε για μια εταιρεία πετρελαίου επί ένα έτος και ενεπλάκη σε συνδικαλιστικές δραστηριότητες. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, έγινε ηγέτης των συνδικάτων στην Αγία Λουκία. Το 1950 συνετέλεσε στην ίδρυση του Εργατικού Κόμματος Αγίας Λουκίας. Το κόμμα αυτό αμέσως έγινε κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη χώρα. Ο ίδιος και το κόμμα του ήταν μετριοπαθείς και έδιναν έμφαση στα δικαιώματα των εργατών και στο να δοθεί μεγαλύτερη αυτονομία ή και ανεξαρτησία στην Αγία Λουκία, η οποία διοικούνταν εκείνη την εποχή από το Ηνωμένο Βασίλειο. Την περίοδο από το 1954 ως το 1960 ο Τσαρλς υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Η Αγία Λουκία κέρδισε μεγαλύτερη αυτονομία τον Ιανουάριο του 1960 και ο Τσαρλς ανέλαβε πρώτος επικεφαλής υπουργός στην ιστορία του νησιού. Η θητεία του Τσαρλς ήταν ως τον Απρίλιο του 1964, οπότε οι Εργατικοί ηττήθηκαν για πρώτη φορά στις εκλογές, με συνέπεια την πτώση της κυβέρνησης. Έκτοτε μειώθηκε ο ρόλος που διαδραμάτιζε ο ίδιος ο Τσαρλς στην πολιτική ζωή του τόπου Έπειτα από τη διακυβέρνηση του Τσαρλς, το Εργατικό Κόμμα (SLLP) παρέμεινε στην αντιπολίτευση σχεδόν επί 3 δεκαετίες. Το SLLP επέστρεψε στην εξουσία τις περιόδους από το 1979 ως το 1982 και ξανά από το 1997 ως το 2006. Ο Τσαρλς απεβίωσε στις 26 Ιουνίου 2004. Η κηδεία του έγινε τον επόμενο μήνα και η σορός του είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα. Το όνομά του δόθηκε στο πολιτικό αεροδρόμιο του Κάστρις και σε σχολείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Ομιλία του πρωθυπουργού Κένι Άντονι για το θάνατο του Τσαρλς
Παναγιώτης Κεφάλας

Ο Παναγιώτης Κεφάλας ήταν αγωνιστής του 1821. Υπήρξε πρωτοπαλίκαρο του Παπαφλέσσα ενώ σήκωσε την σημαία στην πλέον ελεύθερη Τριπολιτσά. Έπεσε ηρωικά μαχόμενος πλάι στον αρχιμανδρίτη, Παπαφλέσσα.

 Η καταγωγή του ήταν από το Δυρράχι Αρκαδίας και δεν πρέπει να συγχέεται με τους προύχοντες κεφαλάδες. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες. Καταρχάς βρέθηκε στην Καλαμάτα, αργότερα πήγε στην Καρύταινα και από κει στο Βαλτέτσι όπου και ενώθηκε με τον Δ. Παπατσώνη. Εκεί ακόμα σώζονται τα ταμπούρια τους. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς έγιναν επίσης γνωστά τα ταμπούρια του Κεφάλα. Κατά την έφοδο εισήλθε στην πόλη μαζί με τους Τσάκωνες. Βρέθηκε και στις μάχες εναντίον του Δράμαλη. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς πήγε και αυτός στα Μεγάλα Δερβένια. Πολέμησε και στη Στερεά Ελλάδα, όπου και αρίστευσε. Ο Κεφάλας έπεσε στην ηρωική μάχη στο Μανιάκι μαζί με τον Παπαφλέσσα. Φώτιος Χρυσανθόπουλος (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Πατρίκ Μπωντρύ

Ο Πατρίκ Πιερ Ροζέ Μπωντρύ (Patrick Pierre Roger Baudry, γενν. 6 Μαρτίου 1946) είναι αντισμήναρχος σε αποστρατεία της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας και πρώην αστροναύτης. Το 1985 έγινε ο δεύτερος στην ιστορία Γάλλος που πέταξε στο διάστημα, μετά τον Ζαν-Λου Κρετιέν, όταν συμμετέσχε στην αποστολή STS-51-G του διαστημικού λεωφορείου της NASA.

 Ο Μπωντρύ γεννήθηκε στην Ντουάλα του τότε Γαλλικού Καμερούν και είναι έγγαμος με τρία παιδιά από προηγούμενο γάμο. Τα χόμπι του περιλαμβάνουν τον μηχανοκίνητο αθλητισμό (αγώνες μοτοσικλέτας και αυτοκινήτου), τον μαραθώνιο, την τοιχοσφαίριση, το σκι και τον αλεξιπτωτισμό. Είναι επίσης γευσιγνώστης κρασιών. Σήμερα ζει στην Ακουιτανία. Ο Μπωντρύ σπούδασε στην Εθνική Στρατιωτική Σχολή «Prytanée» ως το 1967 και μετά απεφοίτησε από τη γαλλική αντίστοιχη της Σχολής Ικάρων, την École de l'Air, το 1969. Υπηρέτησε ως πιλότος μαχητικού αεροσκάφους (F-100 και SEPECAT Jaguar) στη Μοίρα Μαχητικών 1/11 «Roussillon», συμμετέχοντας σε αρκετές επιχειρήσεις σε χώρες της Αφρικής. Εισάχθηκε στη Βρετανική Αυτοκρατορική Σχολή Πιλότων Δοκιμών το 1978 και τιμήθηκε με το «Έπαθλο Patuxent» με την ολοκλήρωση της εκπαιδεύσεώς του. Κατόπιν, το 1979, εντάχθηκε στο προσωπικό του Κέντρου Δοκιμαστικών Πτήσεων, στο Μπρετινύ-συρ-Ορζ της Γαλλίας, όπου δοκίμασε διάφορα αεροσκάφη, μεταξύ των οποίων τύπους των Mirage, Jaguar και F-8 Crusader. Συνολικά έχει στο ενεργητικό του περισσότερες από 4 χιλιάδες ώρες πτήσεως (τις 3.300 σε αεριωθούμενα), ενώ έχει πετάξει περισσότερους από εκατό διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών. Διαθέτει επίσης άδεια κυβερνήτη επιβατικού αεροσκάφους αερογραμμών και εργάσθηκε για λίγο μετά τη διαστημική πτήση του ως πιλότος δοκιμών για την Airbus. Ο Πατρίκ Μπωντρύ επιλέχθηκε ως υποψήφιος αστροναύτης του CNES τον Ιούνιο του 1980. Εκπαιδεύθηκε επί διετία στο CNES και στην «Πόλη των Άστρων» έξω από τη Μόσχα. Υπήρξε μέλος του εφεδρικού πληρώματος για τη γαλλοσοβιετική αποστολή Soyuz T-6 του προγράμματος Intercosmos, ενώ εξασκήθηκε και στη διεξαγωγή επιστημονικών πειραμάτων φυσιολογίας, βιολογίας, επεξεργασίας υλικών στο διάστημα, καθώς και αστρονομικών παρατηρήσεων. Ο Μπωντρύ συμμετέσχε σε μία διαστημική αποστολή, αυτή του διαστημικού λεωφορείου «Ντισκάβερι», με κωδικό STS-51-G, που έλαβε χώρα από τις 17 έως τις 24 Ιουνίου 1985. Η αποστολή εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα και προσγειώθηκε στηνnd at Αεροπορική Βάση Έντουαρντς, στην Καλιφόρνια. Το διεθνές πλήρωμα της αποστολής έθεσε σε τροχιά από το διάστημα τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους για το Μεξικό («Morelos»), τον Αραβικό Σύνδεσμο («Arabsat») και τις ΗΠΑ («AT&T Telstar»). Επιπλέον, απελευθέρωσαν και αργότερα περισυνέλεξαν τον δορυφόρο SPARTAN, ο οποίος πραγματοποίησε 17 ώρες παρατηρήσεων στην αστρονομία ακτίνων Χ. Συνολικά ο Μπωντρύ και οι άλλοι αστροναύτες της αποστολής πέρασαν 7 ημέρες και 1 ώρα στο διάστημα, και συμπλήρωσαν 112 περιφορές γύρω από τη Γη, που αντιστοιχούν σε διανυθείσα απόσταση 4 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Βιογραφία του Patrick Baudry στο Spacefacts Ως «Πρεσβευτής καλής θελήσεως» της UNESCO
Κωνσταντία Κιαραμόντε

Η Κωνσταντία, ιταλ. Constanza, γαλλ. Constance από τον Οίκο του Κλερμόν/Κιαραμόντε γεννήθηκε ως κόρη του κόμη της Μόντικα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας & πριγκίπισσα της Αχαΐας. Όταν διαζεύχθηκε, ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Νάπολης.

 Ήταν κόρη του Μανφρέντι Κιαραμόντε κόμη της Μόντικα & Μάλτας και κυρίου αρκετών περιοχών στη Σικελία. Ήταν ισχυρός άνδρας στο Παλέρμο. Ο γάμος της σχεδιάστηκε για να φέρει οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη στην οικογένειά της. Η Κωνσταντία παντρεύτηκε στη Γκαέτα όταν ήταν 13 ετών τον συνομήλικο Λαδίσλαο, τότε δούκα του Δυρραχίου. Όμως ο πατέρας της απεβίωσε το 1391 και το επόμενο έτος ο αδελφός της Ανδρέας κυβερνήτης του Παλέρμου συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε από τον Αραγωνικό στρατό του Μαρτίνου, που ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Σικελίας. Με την τροπή αυτή της τύχης ο Λαδίσλαος έλαβε ακύρωση του γάμου του με απόφαση τού πάπα Βονιφατίου Θ΄. Το 1392 ο επίσκοπος της Γκαέτα και ο καρδινάλιος Ατσιαϊουόλι ανακήρυξαν τη λύση του γάμου στην εκκλησία και έλαβαν το δακτυλίδι του γάμου πίσω. Η υποτιθέμενη αιτία ήταν η μικρή ηλικία του ζεύγους ή η κατηγορία ότι η μητέρα της Κωνσταντίας ζούσε άσωτα, ως παλλακίδα. Το επόμενο έτος η Κωνσταντία πιέστηκε να παντρευτεί τον Ανδρέα της Κάπουα, 4ο κόμη της Αλταβίλα (γιο του Βαρθολομαίου), πρωτονοτάριο του βασιλείου, που έμενε στο ανάκτορο Μαριλιάνο της Νάπολης. Κατά τη δημόσια τελετή του γάμου της λέγεται ότι η Κωνσταντία του είπε: "να είσαι υπερήφανος, που έχεις τη βασίλισσα της Νάπολης ως παλλακίδα". Η τραγική ιστορία της περιγράφτηκε από συγγραφείς και ποιητές· είναι ένα παράδειγμα υποκρισίας της Εκκλησίας για την ιερότητα του γάμου. Το 1386 ο Λαδίσλαος έγινε βασιλιάς της Νάπολης· νυμφεύτηκε δύο φορές ακόμη. Παντρεύτηκε πρώτα το 1390 τον Λαδίσλαο των Καπετιδών-Ανζού τότε δούκα του Δυρραχίου & πρίγκιπα της Αχαϊας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος ακυρώθηκε το 1392. Ο Λαδίσλαος έγινε μετά βασιλιάς της Νάπολης. Το 1393 παντρεύτηκε για 2η φορά, με τον Ανδρέα της Κάπουα, 4ο κόμη της Αλταβίλα, πρωτονοτάριο του βασιλείου της Νάπολης. Encyclopedia Treccani, entry on Costanza, by Salvatore Fodale, Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 30 (1984). Leggende E Tradizioni Patrie: Per la Prima Volta Raccolte in ..., Volumes 1-2, by Tommaso Aurelio de Felici, 1853, page 309-337.
Χίνεγια

Η Χίνεγια (Hinnøya) είναι το μεγαλύτερο νησί της Νορβηγίας εκτός από τα μεγαλύτερα νησιά του Αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ (Σπιτσβέργης), το τέταρτο μεγαλύτερο συνολικά, με έκταση 2.204,7 τ.χλμ.. Απέχει πολύ λίγο από τη δυτική ακτή της Βόρειας Νορβηγίας. Η νήσος βρίσκεται ολόκληρη βορείως του Βόρειου Πολικού Κύκλου, με τα 1275 τ.χλμ. να υπάγονται στην Κομητεία Νόρντλαντ και τα υπόλοιπα 930 στην Κομητεία Τρομς.Το 2016 η Χίνεγια είχε 32.688 κατοίκους. Η μοναδική πόλη στο νησί είναι το Χάρσταντ, όπου διαμένουν τα 2/3 του συνολικού πληθυσμού του νησιού.

 Η αρχαία σκανδιναβική μορφή του ονόματος της νήσου ήταν απλώς Hinn (το επίθεμα -øya, που σημαίνει «το νησί», προστέθηκε αργότερα). Η Χίνεγια σχίζεται σχεδόν σε δύο μέρη από δύο φιόρδ, οπότε το παλαιό όνομα ετυμολογείται πιθανώς από ένα αρχαίο ρήμα που σημαίνει «(δια)χωρίζω» ή «κόβω». Η Χίνεγια έχει αρκετά φιόρδ, δύο από τα οποία, το Γκούλεσφιόρντεν στα βορειοανατολικά και το Εκσφιόρντεν στα νοτιοδυτικά, έχουν πολύ μεγάλο μήκος και σχεδόν διχοτομούν τη νήσο. Υπάρχει ένας ισθμός πλάτους 5 χιλιομέτρων ανάμεσα στους μυχούς των δύο φιόρδ, ενώ το νησί έχει μήκος 80 χιλιομέτρων και πλάτος 55 χλμ. Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους είναι ορεινό και τραχύ, ιδίως στο νότιο μέρος της νήσου. Η καλύτερη γεωργική γη βρίσκεται στα βορειοανατολικά, στους δήμους Χάρσταντ και Κβαίφιορντ. Στο νότιο μέρος βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Μέυσαλεν, που περιλαμβάνει το ψηλότερο βουνό της νήσου, το ύψους 1.262 μέτρων, το Μέυσαλεν. Επιπλέον, στο βορειοδυτικό μέρος της Χίνεγια, κοντά στο χωριό Φόρφιορντ, υπάρχει ένα καταφύγιο άγριας φύσεως, που καταλαμβάνει μία κοιλάδα με δάση και τυρφώνες, και περιλαμβάνει τα αρχαιότερα πεύκα στη Νορβηγία, ηλικιών μεγαλύτερων των 700 ετών. Το Μπόρκενες στον Δήμο Κβαίφιορντ (υψόμετρο 36 μέτρα) έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 4 °C και μέσες ετήσιες κατακρημνίσεις 820 χιλιοστόμετρα (mm). Η νότια ακτή της νήσου είναι πολύ υγρότερη, με 1.800 mm ετήσιες κατακρημνίσεις. Η Χίνεγια συνδέεται από το 1967 με την ηπειρωτική Νορβηγία με την κρεμαστή γέφυρα των στενών Τγιέλντσουντετ, η οποία έχει μήκος 1.007 μέτρα. Στα δυτικά η Χίνεγια συνδέεται με τη νήσο Λάνγκεγια με τη μήκους 948 μέτρων Γέφυρα Σόρτλαντ, ενώ στα βορειοδυτικά συνδέεται με τη νήσο Άνεγια με την ομώνυμη γέφυρα, μήκους 750 μέτρων. Τέλος, η Χίνεγια συνδέεται με το αρχιπέλαγος Λόφοτεν με την εθνική οδό «Lofast», που εγκαινιάσθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2007. Η «Lofast» αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού E10. Υπάρχει επίσης σύνδεση με πορθμείο στα νοτιοανατολικά, μεταξύ του χωριού Λέντινγκεν και του χωριού Μπόγκνες στην ηπειρωτική χώρα, που διασχίζει το φιόρδ Βεστφιόρντεν. Η άγρια ζωή της περιοχής
Απελάτι Ζακύνθου

Το Απελάτι είναι οικισμός στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού των Επτανήσων. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 35 κατοίκους.

 Το Απελάτι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 20 χιλιομέτρων από την πόλη της Ζακύνθου. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1991 ως οικισμός της κοινότητας Κερίου. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Λαγανά, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Ζακύνθου.
Γιολάντα του Λουζινιάν

Η Γιολάντα του Λουζινιάν ή Γιολάντα Α΄ των Λουζινιάν, κόμισσα του Λα Μαρς (Ανγκουλέμ, 24 Μαρτίου 1257 - 30 Σεπτεμβρίου 1314) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν Γαλλίδα ευγενής.

 Ήταν τo τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Ούγου ΙΒ΄ του Λουζινιάν και της συζύγου του Ιωάννας του Φουζέρ. Η Γιολάντα είχε δυο μεγαλύτερους αδελφούς και τρεις μικρότερες αδελφές. Διαδέχθηκε (1308) τον αδελφό της Γκυ του Λουζινιάν και του Ανγκουλέμ σαν κυρία του Λουζινιάν και κόμισσα του Μαρς. Την κομητεία του Ανγκουλέμ αντίθετα πώλησαν οι αδελφές της Ιωάννα και Ισαβέλλα στον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας, ο οποίος την προσάρτησε στο Γαλλικό Στέμμα. Με τον θάνατο της μητέρας της, λίγο μετά το 1273, η Γιολάντα κληρονόμησε και τη Φουζέρ. Ο πατέρας της σκοτώθηκε στην Η΄ Σταυροφορία στο πλευρό του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας· η ίδια ήταν τότε 13 ετών (1270). Με τον θάνατο της Γιολάντας (30 Σεπτεμβρίου 1314) η κομητεία του Λα Μαρς προσαρτήθηκε από τον Φίλιππο Δ΄ τον Ωραίο στο Γαλλικό στέμμα, που την έδωσε ως δώρο στον γιο και διάδοχό του Κάρολο (Δ΄). Παντρεύτηκε πριν το 1281 τον πρώτο της σύζυγο Ελί Ρουντέλ, κύριο του Πονς και κύριο του Μοντινιάκ. Μαζί του απέκτησε: Ρενώ Δ΄ του Πονς και του Μπερζεράκ. Γιολάντα του Πονς, παντρεύτηκε τον Φούλκωνα Γ΄, βαρόνο της Ματ. Les Sires de Pons et leurs Alliances (dont la maison de Rabaine). Medieval Lands "Angoulême".
Κιόνελι

Το Κιόνελι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Geunyeli». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Τζο Στράμερ

Ο Τζον Γκράχαμ Μέλο (αγγλικά: John Graham Mellor, 21 Αυγούστου 1952 - 22 Δεκεμβρίου 2002), περισσότερο γνωστός ως Joe Strummer, ήταν Βρετανός τραγουδιστής, κιθαρίστας, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός. Έγινε γνωστός ως ο τραγουδιστής του πανκ-ροκ συγκροτήματος The Clash.

 Γεννήθηκε το 1952 στην Άγκυρα ως Τζον Γκράχαμ Μέλορ. Ασχολήθηκε από μικρός με τη μουσική και το τραγούδι και όταν ήταν έφηβος έπαιζε στους σταθμούς του μετρό του Λονδίνου με ένα γιουκαλίλι. Ήταν έναν από τους συνιδρυτές των Clash το 1976 και ο frontman τους μέχρι το 1986, όταν και διαλύθηκαν. Ο Στράμερ είχε αποκτήσει πολλά χρήματα λόγω της επιτυχίας του συγκροτήματος, όμως ζούσε σε κοινόβια και μοίραζε το εισόδημά του στους συγκατοίκους και στους φίλους του. Μετά τη διάλυση των Clash, ο Στράμερ στράφηκε στην υποκριτική και έπαιξε σε ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε, του Τζιμ Τζάρμους, του Άκι Καουρισμάκι, του Άλεξ Κοξ κ.α. Απεβίωσε στις 22 Δεκεμβρίου του 2002 από καρδιακή ανακοπή στο Σόμερσετ της Αγγλίας, κοντά στη σύζυγό του και στις κόρες του. To 2016 γυρίστηκε η ταινία London Town με θέμα τη ζωή του και τον υποδύθηκε ο Τζόναθαν Ρις Μέγιερς. Τζο Στράμερ στην IMDb Obituary by Paul Bond on the World Socialist Web Site Harrison, Brady. "The Cultural Offices of Joe Strummer." Iowa Journal of Cultural Studies 1 (2002): 33-56. The Legend Joe Strummer Web Site The Joe Strummer Foundation Web Site
Χανγκτσόου

Το Χαντζό (κινέζικα: 杭州, πιν-γιν: Hángzhōu, διάλεκτος Χανγκτσόου: ɦaŋ tsei, χαν τσέι) είναι πόλη στην ανατολική Κίνα, πρωτεύουσα της επαρχίας Τσετσιάνγκ. Η πόλη σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 8.700.400 κατοίκους. Η αστική περιοχή του Χανγκτσόου έχει 6.241.971 κατοίκους και είναι η 13η μεγαλύτερη στην Κίνα. Η μητροπολιτική περιοχή του Χανγκτσόου περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Σαοσίν, Τζιασίν και Χουτσόου και έχει 21,1 εκατομμύρια κατοίκους. Είναι μια μεγαλύτερες πόλεις στο δέλτα του Γιανγκτσέ. Βρίσκεται στο κόλπο Χανγκτσόου, περίπου 180 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Σαγκάης.

 Πριν 5000 περίπου χρόνια στην περιοχή του Χαντζό βρισκόταν ο πολιτισμός Λιανγκτσού. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τσιν με το όνομα Τσιαντάνγκ. Το σημερινό της όνομα το πήρε το 589 μ.Χ. To Χανγκτσόου αναφέρεται ως μία από τις εφτά αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Το 609 έγινε το νότιο άκρο του Μεγάλου Καναλιού, το οποίο συνδέει το Χανγκτσόου με το Πεκίνο. Αποτέλεσε πρωτεύουσα του βασιλείου Γουέιουε από το 907 μέχρι το 978 και ήταν ένα από τα κύρια πολιτιστικά κέντρα της νότιας Κίνας το 10ο αιώνα. Το 1123 έγινε η πρωτεύουσα της δυναστείας Σονγκ και παρέμεινε έτσι μέχρι το 1276 και την εισβολή των Μογγόλων, οι οποίοι μετέφεραν την πρωτεύουσα στο Πεκίνο. Αυτή θεωρείται ως η χρυσή περίοδος του Χανγκτσόου. Το Χανγκτσόου αναπτύχθηκε πολύ και υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος του 13ου αιώνα είχε περισσότερους από ένα εκατομμύριο κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στο κόσμο. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται κατά τη δυναστεία Μινγκ λόγω του εμπορείου μεταξιού και τσαγιού. Η πόλη υπέστη πολλές καταστροφές κατά την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ. Η οικονομία του Χανγκτσόου έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα από το άνοιγμά της το 1992. Είναι μια βιομηχανική πόλη με πολλές διαφορετικές βιομηχανίες, όπως υφαντουργίες και βιομηχανίες χημικών, χάλυβα και επεξεργασίας τροφίμων. Διαθέτει τρεις οικονομικές ζώνες, τη ζώνη οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, τη ζώνη εξαγωγών και τη ζώνη υψηλής τεχνολογίας. Το Χανγκτσόου είναι σήμερα σημαντικός τουριστικός προορισμός στη Κίνα κυρίως λόγω των ιστορικών τόπων και της φυσικής ομορφιάς του. Στο Χανγκτσόου βρίσκεται η Δυτική Λίμνη, η οποία μαζί με τα περιβάλλοντα αξιοθέατα αποτελεί από το 2011 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πέρα από τη γραφική λίμνη που περιβάλλεται από τρεις μεριές με λόφους, περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ναών, παγόδων, κήπων, υπερυψωμένων δρόμων και τεχνητών νησιών. Άλλα αξιοθέατα είναι το μεγαλύτερο παλιρροϊκό κύμα στο κόσμο, το οποίο ανεβαίνει τον ποταμό Τσιαντάνγκ και φτάνει σε ύψος μέχρι τα 12 μέτρα και το μεγάλο τζαμί του Χανγκτσόου, το τρίτο παλαιότερο της Κίνας, που χρονολογείται από το 14ο αιώνα.
Σάββας Παυλίδης

Ο Σάββας Παυλίδης (πέθανε στις 29 Ιουλίου 1933) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος Δήμαρχος Ρόδου με βραχύβια θητεία, από το 1912 ως το 1913. Ήταν γνωστός και ως "Σάββας Εφέντης".

 Κέρδισε τις πρώτες δημοτικές εκλογές που έγιναν το Μάρτιο του 1911. Έγινε έτσι ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος Ρόδου. Παύτηκε από τους Ιταλούς το 1913. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα, τον Ιούλιο του 1933 (νοσηλευόταν στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός"). Το Κοινοτικό Συμβούλιο εξέδωσε ψήφισμα στις 29 Ιουλίου και διέκοψε σε ένδειξη πένθους τις συνεδριάσεις του επί 8 ημέρες.