IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ευδοκία Ιγγερίνα

Η Ευδοκία Ιγγερίνα (840 – 882) ήταν σύζυγος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Βασιλείου Α΄, ερωμένη του προκατόχου του Μιχαήλ Γ΄ και μητέρα των αυτοκρατόρων Λέοντα ΣΤ΄ και Αλέξανδρου και του Στέφανου Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.

 Η Ευδοκία ήταν κόρη του Ιγγερινού, που ήταν στη φρουρά των Βαράγγων στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Η μητέρα της ήταν κόρη του Μαρτινάκιου, 5ου απογόνου τού Ανδρέα μικρανιψιού του Ηρακλείου και είχε μακρινή σχέση με την αυτοκρατορική οικογένεια. Επειδή η οικογένειά της ήταν εικονομαχική, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα την αποδοκίμαζε σθεναρά. Περίπου το 855 η Ευδοκία έγινε η ερωμένη του γιου της Θεοδώρας, Μιχαήλ Γ΄, ο οποίος έτσι επιβαρύνθηκε με την οργή της μητέρας του και του ισχυρού υπουργού Θεόκτιστου. Ανίκανος να διακινδυνεύσει ένα μεγάλο σκάνδαλο, ο Μιχαήλ άφησε τον Ευδοκία και την πάντρεψε με τον φίλο του Βασίλειο, αλλά συνέχισε τη σχέση του μαζί της. Ο Βασίλειος αντισταθμίστηκε με την αδελφή του αυτοκράτορα Θέκλα ως δικιά του ερωμένη. Η Ευδοκία γέννησε ένα γιο, τον Λέοντα, τον Σεπτέμβριο του 866 και έναν άλλον, τον Στέφανο, τον Νοέμβριο του 867. Ήταν επίσημα παιδιά του Βασιλείου, αλλά αμφισβητήθηκε η πατρότητά τους, προφανώς, ακόμη και από τον ίδιο τον Βασίλειο. Η παράξενη προώθηση του Βασιλείου ως συν-αυτοκράτορα (Μάιος 867) δανείζει κάποια υποστήριξη στην πιθανότητα, ότι τουλάχιστον ο Λέων ήταν πραγματικά νόθος γιος του Μιχαήλ Γ΄. Η καταγωγή των νεότερων παιδιών της Ευδοκίας δεν αποτελεί αντικείμενο της διαφοράς, αφού ο Μιχαήλ Γ΄ δολοφονήθηκε το Σεπτέμβριο του 867. Για μια δεκαετία ενώ βασίλευε ο Βασίλειος, η Ευδοκία ενεπλάκη με άλλον άνδρα, τον οποίο ο αυτοκράτορας διέταξε να καρεί μοναχός. Το 882, επέλεξε τη Θεοφανώ ως σύζυγο για το γιο της Λέοντα και πέθανε λίγο αργότερα. Η Ευδοκία και ο Βασίλειος είχαν επισήμως έξι γνωστά παιδιά: τον Συμπάτιο (865 - 3 Σεπτεμβρίου 879), που μετονομάστηκε σε Κωνσταντίνος, συναυτοκράτορα του Βασίλειου έως τον θάνατό του, που είχε αρραβωνιαστεί την Ερμενγάρδη της Ιταλίας· τον Λέοντα, που μπορεί να ήταν γιος του Μιχαήλ Γ΄· τον Πατριάρχη Στέφανο Α΄ που επίσης μπορεί να ήταν γιος του Μιχαήλ Γ΄· τον Αλέξανδρο· την Άννα, την Ελένη και τη Μαρία, που στάλθηκαν καλόγριες στο μοναστήρι της Αγίας Ευφημίας. [1]
BMW Nazca C2

Το αρχικό BMW Nazca M12 και το σχεδιαστικά βελτιωμένο BMW Nazca C2, που παρουσιάστηκε αμέσως μετά, ήταν δύο πρωτότυπα αυτοκίνητα (concept cars) υψηλών επιδόσεων, της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας BMW. Παρουσιάστηκαν το 1991, ως μελέτη για έναν πιθανό αντικαταστάτη της εντυπωσιακής BMW M1 του 1978 - 1981, αν και τελικώς κανένα από τα δύο μοντέλα δεν έφτασε στην παραγωγή. Τα μοντέλα είναι γνωστά και ως Italdesign Nazca Μ12 και Italdesign Nazca C2. Οι εναλλακτικές ονομασίες οφείλονται στο ότι τα μοντέλα σχεδιάστηκαν από την εταιρεία Italdesign, οίκος του γνωστού σχεδιαστή αυτοκινήτων Τζορτζέτο Τζουτζιάρο. Και τα δύο είχαν μια σχεδίαση στο μπροστινό μέρος που παρέπεμπε άμεσα στα τότε μοντέλα παραγωγής της BMW.

 Ένα επιπλέον, ιδιαίτερα εντυπωσιακό, σχεδιαστικό στοιχείο, ήταν ότι ενώ οι πόρτες τους άνοιγαν κανονικά, τα παράθυρα άνοιγαν προς τα πάνω, με τέτοιο τρόπο που να θυμίζουν φτερά γλάρου.Και τα δύο μοντέλα έφεραν τον ίδιο V12 κινητήρα με τις BMW E32 750i και BMW E31 850i, κυβισμού 4.988 cm³, ισχύος 350 hp στις 5.200 στροφές το λεπτό, που προσέφερε επιτάχυνση 0 - 100 km/h (0 - 60 mph) σε 3,7 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 325 km/h (202 mph). Συνδυαζόταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Το 1993, η εταιρεία Italdesign παρουσίασε μία νέα, ακόμα πιο εντυπωσιακή, σχεδιαστικά, καμπριολέ εκδοχή της C2, υπό το όνομα C2 Spider. Έφερε τον κινητήρα S70B56, από την κορυφαία έκδοση της Σειράς 8, την BMW 850 CSi, κυβισμού 5.567 cm³ και ισχύος 380 hp, καθώς και το ίδιο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της έκδοσης 850 CSi. Συνολικά παρήχθησαν 3 αντίτυπα σειράς BMW Nazca: ένα Nazca Μ12, ένα Nazca C2 και ένα Nazca C2 Spider. Και τα τρία έχουν κατά καιρούς οδηγηθεί και δοκιμαστεί από το προσωπικό της εταιρείας. Η εκδοχή C2 Spider εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι των PlayStation και Microsoft Windows Need For Speed II Special Edition το 1997. Το αρχικό Nazca C2 εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι Need For Speed III: Hot Pursuit το 1998 και ειδικότερα στην εκδοχή του PlayStation. The Nazca C2 at TopSpeed.com ConceptCarz: Italdesign Nazca C2 BMW Nazca M12 und Nazca C2 (στα γερμανικά)
Ιωάννης Εμμανουήλ της Πορτογαλίας

O Ιωάννης-Εμμανουήλ, πορτογαλ. João Manuel (4 Ιουνίου 1537 - 2 Ιανουαρίου 1554) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας και διάδοχος.

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος τού Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας και της Αικατερίνης των Αψβούργων, κόρης τού Φιλίππου Α΄ της Καστίλης. Γεννήθηκε στο ανάκτορο της Έβορα και έγινε διάδοχος το 1539, όταν απεβίωσε 6 ετών ο μεγαλύτερος αδελφός του. Άλλοι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί απεβίωσαν 1, 3 και 6 ετών. Ως έφηβος ήταν ασθενής και οι συχνές επιγαμίες μεταξύ των Οίκων της Πορτογαλίας και της Ισπανίας πιστεύεται, ότι ήταν η αιτία για την κακή υγεία του. Απεβίωσε από φυματίωση το 1554 σε ηλικία 16 ετών, αλλά μερικοί ιστορικοί πιστεύουν, ότι η αιτία ήταν ο διαβήτης, ασθένεια πού ίσως κληρονόμησε από τον πάππο του Φίλιππο Α΄. Δεκαοκτώ ημέρες μετά γεννήθηκε ο γιος του Σεβαστιανός, που τον διαδέχθηκε. Νυμφεύτηκε το 1552 την εξαδέλφη του (από τη μεριά τού πατέρα του και της μητέρας του) Ιωάννα των Αψβούργων, κόρη τού Καρόλου Α΄ της Ισπανίας και είχε τέκνα: Σεβαστιανός 1554-1578, βασιλιάς της Πορτογαλίας. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John III. of Portugal". Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 444.
Οικογένεια Ίσκου

Η οικογένεια Ίσκου είναι φημισμένη οικογένεια Σαρακατσάνικης καταγωγής που ανέδειξε στρατιωτικούς και πολιτικούς. Αρκετά μέλη της οικογένειας έλαβαν μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με κύρια μορφή τον Στρατάρχη Γεώργιο Καραϊσκάκη, ο οποίος αναδείχθηκε σε σύμβολο του αγώνα.

 Η καταγωγή της οικογένειας είναι πιθανόν από τη Δούνιστα (Ντούνιστα) Βάλτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας (σημερινός Σταθάς) και γενάρχης αυτής ο Λαλογιώργος Ίσκος, αρματολός. Στα μέλη της οικογένειας τιμητικά προστέθηκε στο επώνυμό τους από τους Οθωμανούς το "Καρά" (Τούρκικα: μαύρος, γενναίος), το οποίο τελικά διατηρήθηκε μόνο από τον νόθο γιο του Δημήτρη Ίσκου, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και τους απογόνους του. Τα μέλη της έδρασαν προεπαναστατικά αποτελώντας μια από τις ισχυρότερες οικογένειες αρματολών συνεργαζόμενοι τακτικά με τον Αλή Πασά. Στα πλαίσια των οικογενειακών στρατηγικών προεπαναστατικά συνδέθηκαν με επιγαμίες με τις αρματολίτικες οικογένειες Μπουκουβάλα, Γριβογιώργου, Αλεξανδρογιαννάκη, οικογένεια αρματολών του Βάλτου, ενώ μετά την επανάσταση με τις οικογένειες Νοταρά, Δεληγιάννη, Βαρβάκη κ.α. Ο απόγονος της οικογένειας Ιωάννης Λεωνίδας Καραϊσκάκης έχει δωρίσει αντικείμενα των προγόνων του στο Ιστορικό - Λαογραφικό Μουσείο Μαυρομματίου "Γ. Καραϊσκάκης". Λαλογιώργος Ίσκος, αρματολός και γενάρχης της οικογένειας των ΙσκαίωνΔημήτρης Ίσκος, αρματολός και γιος του ΛαλογιώργουΊσκου, σύζυγος του Γιάννη Κώστα Μπουκουβάλα και κόρη του Δημήτρη Ανδρέας Ίσκος, αρματολός, οπλαρχηγός, πληρεξούσιος και γιος του ΔημήτρηΝίκος Ίσκος, δήμαρχος Βρουβιανών και γιος του ΑνδρέαΙωάννης Ίσκος, αγωνιστής του 1821 και γιος του Δημήτρη Γεώργιος Καραϊσκάκης, αρματολός, οπλαρχηγός, σύζυγος Γκόλφως (Εγκολπίας) Σκυλοδήμου και μη αναγνωρισμένος γιος της Ζωής Ντιμισκή & του ΔημήτρηΔημήτριος Καραϊσκάκης (1820 - 1874), αξιωματικός του στρατού και γιος του Γεωργίου Ελένη Καραϊσκάκη, σύζυγος Ιωάννη Δεληγιάννη και κόρη του Γεωργίου Πηνελόπη Καραϊσκάκη, σύζυγος Ανδρέα Νοταρά και κόρη του ΓεωργίουΜαρία Νοταρά, σύζυγος του Αριστείδη Έσσλιν και κόρη της ΠηνελόπηςΓουλιέλμος Έσσλιν, κτηματίας και γιος της ΜαρίαςΑριστείδης Έσσλιν, ταξίαρχος της Αεροπορίας και γιος του ΓουλιέλμουΌθωνας Έσσλιν, μακεδονομάχος και γιος της ΜαρίαςΣπυρίδων Νοταράς, βουλευτής και γιος της ΠηνελόπηςΙωάννης Νοταράς, αντιναύαρχος και γιος του Σπυρίδωνος Ανδρέας Νοταράς, πρέσβης και γιος του Σπυρίδωνος Σταθάς ο ΜοσχοβίτηςΣπυρίδων Καραϊσκάκης, αξιωματικός του στρατού, βουλευτής, σύζυγος Βαρβάκη, δισέγγονη του Ιωάννη Βαρβάκη, και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος Σ. Καραϊσκάκης, αξιωματικός του στρατού, βουλευτής και γιος του ΣπύρουΓιώργης Μοσχοβίτης, αξιωματικός του ρωσικού στρατού και γιος του Λαλογιώργου
Γιώργος Δέδας

Ο Γιώργος Δέδας (Κιλκίς, 2 Ιανουαρίου 1980), αποτέλεσε Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει ύψος 2,00 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του Σμολ φόργουορντ. Αποτελεί βοηθό προπονητή της Ρίτας Βίλνιους.

 Ο Γιώργος Δέδας ξεκίνησε την πορεία του στα γήπεδα ως παίκτης του Αετού Κιλκίς. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη για να φορέσει τα χρώματα της Μ.Ε.Ν.Τ. (1999-2003) και κατόπιν του Ηρακλή (2003-06), με τον οποίο αγωνίστηκε στη FIBA Europe League (μετέπειτα FIBA EuroChallenge). Ακολούθως αποφάσισε να αγωνιστεί στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Ισπανίας (LEB Oro) με τις ομάδες Breogan Lugo (2006-07), CB Rosalia de Castro (2007-09) και Caceres 2016 Basket (2009-10). Την περίοδο 2010-11 επέστρεψε στην Ελλάδα για την πρώτη του θητεία στον ΠΑΟΚ, συμμετέχοντας στο EuroCup. Την επόμενη χρονιά, 2011-12, αγωνίστηκε στην ομάδα του Ρεθύμνου, για να υπογράψει νέο συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ για την περίοδο 2012-13. Το 2016, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Το 2016, ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή του Γιούρι Ζντοβτς στην ομάδα της ΑΕΚ. Το 2017, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του ως άμεσος συνεργάτης του πρώτου προπονητή των Τρικάλων, Κώστα Μέξα.Το 2018, βρέθηκε στο πλευρό του Ντέιβιντ Μπλατ όντας μέλος του τεχνικού επιτελείου του Ολυμπιακού. Στον Ολυμπιακό έμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020, όταν και βρέθηκε για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας, ως βοηθός προπονητή στην ρωσική Άβτοντορ. Από τον Ιούλιο του 2020 είναι μέλος του προπονητικού επιτελείου του Ντονάλντας Καΐρις στην Ρίτας Βίλνιους. Ο αθλητής έχει μετρήσει 5 συμμετοχές με την Εθνική Μεσογειακή ομάδα (5 πόντοι) και 6 συμμετοχές με τη Β' Εθνική Ανδρών (34 πόντοι). Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 που πραγματοποιήθηκαν στην Αλμερία της Ισπανίας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Νικητής στο διαγωνισμό τριπόντων στην κατηγορία All-Star Game Ανδρών: (2013) Γιώργος Δέδας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Γιώργος Δέδας, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. Dedas, Georgios, στατιστικά στην επίσημη σελίδα της EuroLeague. (Αγγλικά) Georgios Dedas, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe (FIBA Europe League Men 2005). (Αγγλικά) Giorgos Dedas, στατιστικά στην ιστοσελίδα ProBallers.com. (Αγγλικά) Georgios Dedas, στατιστικά στην ιστοσελίδα ScoresWay.com. (Αγγλικά)
Φεργιάλ Εζέλ

Η Φεργιάλ Εζέλ (γεννημένη στις 27 Μαΐου 1975) είναι Τουρκάλα -Αμερικανή αστροφυσικός που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας και ειδικεύεται στη φυσική των συμπαγών αντικειμένων και των αστροφυσικών φαινομένων υψηλής ενέργειας. Από το 2020, η Ουζέλ είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στην Τουσόν, στο Τμήμα Αστρονομίας και στο Παρατηρητήριο Steward. Η Ουζέλ έλαβε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ με τον Ραμές Ναράγιαν να ενεργεί ως σύμβουλος διατριβής. Ήταν μέλος του Χαμπλ και μέλος του Ινστιτούτου Προχωρημένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϋ. Ήταν συνεργάτης του Ινστιτούτου Χάρβαρντ - Ράντκλιφ και επισκέπτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Μίλερ στο UC Berkeley.Η Ουζέλ είναι ευρέως αναγνωρισμένη για τη συμβολή της στον τομέα των αστεριών νετρονίων, των μαύρων οπών και των μαγνητών. Είναι μέλος και επικεφαλής μοντελοποίησης του Event Horizon Telescope (EHT) που κυκλοφόρησε την πρώτη εικόνα μίας μαύρης τρύπας. Η Ουζέλ έλαβε το βραβείο Μαρία Γκούμπερτ Μάγιερ από την Αμερικανική Φυσική Εταιρεία το 2013 για τις εξαιρετικές συνεισφορές της στην αστροφυσική των αστέρων νετρονίων. Η Ουζέλ έχει εμφανιστεί σε πολλά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, συμπεριλαμβανομένων των Big Ideas στο PBS και της σειράς Universe στο History Channel. Μαζί με τον Αλεξέι Βικχλίνιν, η Ουζέλ είναι ο Συμπρόεδρος της Ομάδας Επιστήμης και Τεχνολογίας Ομάδας Συνεργατών για το Παρατηρητήριο Lynx X-ray της NASA.

 Η παρακάτω λίστα συνοψίζει την πορεία εκπαίδευσης της καθηγήτριας Ουζέλ: 1992 - Αμερικανική Ακαδημία Üsküdar, Κωνσταντινούπολη, Τουρκία 1996 - Πτυχίο Φυσικής και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών, Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Νέα Υόρκη 1997 - MSc στη Φυσική, Niels Bohr Institute, Κοπεγχάγη 2002 - Διδακτορικό στην Αστροφυσική, Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Cambridge, ΗΠΑ Breakthrough Prize, 2020 Chair, Astrophysics Advisory Committee (APAC), NASA, 2019 Fellowship, John Simon Guggenheim Memorial Foundation, 2016 Visiting Miller Professorship, University of California Berkeley, 2014 Maria Goeppert Mayer Award, American Physical Society, 2013 Fellowship, Radcliffe Institute for Advanced Studies, 2012-2013 Bart J. Bok Prize, Harvard University, 2010 Lucas Award, San Diego Astronomy Association, 2010 Visiting Scholar Fellowship, Turkish Scientific and Technical Research Foundation, 2007 Hubble Postdoctoral Fellowship, 2002-2005 Distinguished Scholar Award, Daughters of Atatürk Foundation, 2003 Keck Fellowship, Institute for Advanced Study, 2002 Van Vleck Fellowship, Harvard University, 1999 Kostrup Prize, Niels Bohr Institute, 1997 Niels Bohr Institute Graduate Fellowship, 1996-1997 Applied Mathematics Faculty Award, Columbia University, 1996 Fu Foundation Scholarship, Columbia University, 1994-1996 Research Fellowship, CERN, 1995 Turkish Health and Education Foundation Scholarship, 1992-1994 Ιστότοπος "Big Ideas" (Συνέχιση) Προσωπική ιστοσελίδα στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα Αρχειοθετήθηκε 2018-10-06 στο Wayback Machine. Διαδικτυακή υπηρεσία Nature Magazine Ειδήσεις του Πανεπιστημίου της Αριζόνα Λίστα δημοσιευμένων άρθρων σύμφωνα με το IOP Publishing Κατάλογος δημοσιευμένων άρθρων σύμφωνα με τη NASA / ADS
Κνήμη

Η κνήμη είναι το μεγαλύτερο και πιο εσωτερικό οστό του κάτω άκρου κάτω από το γόνατο και αυτό που μεταφέρει το βάρος του σώματος. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο οστό του ανθρώπου. Είναι το μόνο οστό της κνήμης που συμμετέχει στην άρθρωση του γονάτου. Το άνω μέρος της κνήμης είναι πλατύ και έχει δύο κονδύλους. Οι πάνω επιφάνειες των κονδύλων είναι αρθρικές. Κάτω από τους κονδύλους βρίσκεται το κνημιαίο όγκωμα ή κύρτωμα. Η διάφυση της κνήμης είναι τριγωνική. Η έξω επιφάνειά της ενώνεται με την περόνη μέσω του μεσόστεου υμένα. Το κάτω άκρο της κνήμης έχει μια οστέινη προεξοχή, το έσω σφυρό.

 Η κνήμη είναι ένα μακρύ οστό. Το άνω μέρος της είναι πλατύ στο εγκάρσιο επίπεδο για να δέχεται το βάρος του σώματος και αποτελείται από τον έσω και έξω κόνδυλο. Οι κνημιαίοι κόνδυλοι είναι δύο χοντροί οριζόντιοι οστέινοι δίσκοι. Ο έσω κόνδυλος είναι μεγαλύτερος από τον έξω και χωρίζεται με αυτό με το μεσοκονδύλιο ή μεσογλήνιο έπαρμα. Ο έσω κόνδυλος έχει μια ωοειδή αρθρική επιφάνεια, η οποία αρθρώνεται με το έσω μηριαίο κόνδυλο του μηριαίου οστού. Η αρθρική επιφάνεια του έξω κονδύλου είναι σφαιρική και αρθρώνεται με τον έξω μηριαίο κόνδυλο. Οι δύο αυτές επιφάνειες είναι κοίλες. Τα εξωτερικά χείλη των δυο αρθρικών επιφανειών έρχονται σε επαφή με τους μηνίσκους της άρθρωσης του γονάτου. Ο έξω κόνδυλος έχει επίσης κάτω από την περιφέρειά του μια αρθρική επιφάνεια για την άρθρωση με τη περόνη. Στο μεσοκονδύλιο έπαρμα έχει προσφυτικές επιφάνειες για τους χιαστούς συνδέσμους και τους μηνίσκους. Το κνημιαίο όγκωμα βρίσκεται στη πρόσθια επιφάνεια της κνήμης και είναι το σημείο κατάφυσης του επιγονατιδικού σύνδεσμου, ο οποίος αποτελεί τη συνέχεια του τένοντα του τετρακέφαλου μετά την επιγονατίδα. Η επιφάνεια πάνω από το κνημιαίο όγκωμα είναι τραχιά και διάτρητη για τη δίοδο αιμοφόρων αγγείων.Η διάφυση της κνήμης είναι τριγωνική και έχει τρεις επιφάνειες και τρία χείλη. Το πρόσθιο χείλος είναι οξύ και αποτελεί τη συνέχεια του κνημιαίου ογκώματος. Το μεσόστεο χείλος είναι μια μικρή προεξοχή προς τα έξω, όπου καταφύεται ο μεσόστεος υμένας, ο οποίος ενώνει την κνήμη με την περόνη. Το έσω χείλος είναι δυσδιάκριτο προς τα πάνω, και στο μέσο της διάφυσης γίνεται οξύ. Η έσω επιφάνεια είναι πλατιά και ομαλή και είναι ψηλαφητή σε όλο το μήκος της. Στη κορυφή της βρίσκεται ο χήνειος πόδας, η κοινή κατάφυση του ραπτικού, του ισχνού και του ημιτενοντώδη μυ. Οι άλλες δύο επιφάνειες είναι η οπίσθια, η οποία έχει μια τραχιά γραμμή, την υποκνημίδια γραμμή, και η έξω. Η διάφυση της κνήμης πλαταίνει προς τα κάτω.Το κάτω μέρος είναι πλατύ για να στηρίξει το βάρος του σώματος στη ποδοκνημική άρθρωση. Το κάτω μέρος της κνήμης έχει μια οστέινη προεξοχή, το έσω σφυρό. Το ανώτερο τμήμα του είναι μέρος της διάφυσης της κνήμης ενώ το κάτω συνδέεται με τη πτέρνα, ένα από τα οστά του ταρσού. Η άρθρωση κνήμης και αστραγάλου αποτελεί μεγάλο μέρος της ποδοκνημικής άρθρωσης. Επίσης, η έξω επιφάνεια του κάτω μέρους της κνήμης έχει μια εντομή, τη περονιαία εντομή, στην οποία καθηλώνεται η περόνη. Drake, R.L.· Vogl, W.· Mitchell, A.W.M. (2007). Ανατομία Gray’s. Αθήνα: Εκδόσεις Πασχαλίδης.
Νικόπολη Σταυρούπολης

Η Νικόπολη Σταυρούπολης είναι συνοικία της Σταυρούπολης στη δυτική Θεσσαλονίκη και από το 2011 και μετά υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Παύλου Μελά που προέκυψε από το πρόγραμμα Καλλικράτης. Το όνομα της περιοχής προέρχεται από το χωριό Νικόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης από όπου και κατάγονταν οι πρώτοι οικιστές.

 Η ευρύτερη περιοχή ονομαζόταν Μαυροχώματα και ήταν αγροτική έκταση του Αγρού Ευόσμου. Στα μέσα του περασμένου αιώνα τμήμα του αγρού συμπεριλήφθηκε στο Δήμο Σταυρούπολης. Από τη δεκαετία του '60 άρχισαν να χτίζονται οι πρώτες αυθαίρετες κατοικίες από γηγενείς μετανάστες από χωριά της Κεντρικής Μακεδονίας. Τις επόμενες δεκαετίες αναπτύχθηκε αυθαίρετος οικισμός και εντάχθηκε στο σχέδιο πόλης το 1988 με προεδρικό διάταγμα. Από το 2000 και μετά λόγω της διάλυσης της ΕΣΣΔ, κάποιοι, παλιννοστούντες μετανάστες με χαμηλότοκα στεγαστικά δάνεια που τους παρέχονταν από το κράτος βρήκαν μόνιμη κατοικία στην περιοχή. Η πρώην βιομηχανία φυτοφαρμάκων ΔΙΑΝΑ που διοικητικά ανήκει στην Ευξεινούπολη Ευκαρπίας και βρίσκεται στα όρια με τη Νικόπολη δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα ρύπανσης του περιβάλλοντος. Στις 7 Φεβρουαρίου 2004 ξέσπασε πυρκαγιά σε εγκαταλειμμένο εργοστάσιο φυτοφαρμάκων. Εντός του εργοστασίου βρίσκονταν ληγμένα φυτοφάρμακα τα οποία με την πυρκαγιά απελευθερώθηκαν και ρύπαιναν την περιοχή. Η Νικόπολη έχει κάνει σημαντικότατα βήματα προς τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και τον εξωραϊσμό των κοινοχρήστων χώρων και κοινωνικών δομών της. Στην περιοχή δεν υπάρχουν δίκτυα ομβρίων υδάτων και ύδρευσης της ΕΥΑΘ (υπάρχει δίκτυο της ΕΥΑΘ, χωρίς όμως να έχει συνδεθεί με τις οικοδομές) και την υδροδότηση ανέλαβε ιδιωτική εταιρεία, αν και αναζητούνται βιώσιμες λύσεις προς το πρόβλημα. Η Νικόπολη διαθέτει το πρώτο της -ομολογουμένως εντυπωσιακό- πάρκο από τις 14 Ιουνίου 2020, όταν και εγκαινιάστηκε από τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα παρουσία πολιτικών και θρησκευτικών αρχών, η πράσινη και καινοτόμος πλατεία ή αλλιώς πάρκο Νικόπολης, όπως και την 1η πανελλαδικά ΤΟπική Μονάδα Υγείας (ΤΟΜΥ), από το 2017, σύμφωνα και με μαρμάρινη επιγραφή που στήθηκε στον τοίχο έξωθεν της κεντρικής θύρας, αναφέρουσα τους τότε: πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, Υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξανθό και Δήμαρχο Παύλου Μελά Δημήτρη Δεμουρτζίδη. Η Νικόπολη εξυπηρετείται από τον Ο.Α.Σ.Θ. και τα Κ.Τ.Ε.Λ. Θεσσαλονίκης με τις λεωφορειακές γραμμές: 27 (μετάβαση) (Σταυρούπολη - Πανεπιστήμια) 34 (μετάβαση / επιστροφή) (Άνω Ηλιούπολη - Αριστοτέλους) 43 (μετάβαση / επιστροφή) (Τοπικό Ευόσμου)
Πιερ Μουανό

Ο Γάλλος συγγραφέας Πιερ Μουανό (Pierre Moinot) γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1920 στο Πουατού (Poitou) και πέθανε στις 6 Μαρτίου 2007). Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στις 21 Ιανουαρίου 1982.

 Armes et Bagages, roman (1952) La Chasse royale, roman (1954) La Blessure, nouvelles (1957) Le Voleur, court metrage (διασκευή) (1960) Le Sable vif, roman (1964) Repos a Bacoli, dramatique (1966) Quand la liberte venait du ciel, serie de douze dramatiques (1967) Heliogabale, theatre (1971) La Griffe et la Dent, album animalier (1977) Mazarin, serie de quatre dramatiques originales (1978) Mazarin, scenario (1978) Le Guetteur d’ombre, roman (1979) Jeanne d'Arc, serie de quatre dramatiques originales (1988, σε συνεργασία με το Jean-Francois Griblin) Jeanne d’Arc, le pouvoir et l’innocence (1988) La Descente du fleuve, roman (1991) Tous comptes faits, entretiens (1993) T.E. Lawrence en guerre, etude (1994) Attention a la peinture (1997) Tous comptes faits, entretiens (2η έκδοση, 1997) Le matin vient et aussi la nuit (1999) La Mort en lui (2002) Coup d'etat (2003) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Πολ Ράντιν

Ο Πολ Ράντιν (Paul Radin, 2 Απριλίου 1883 - 21 Φεβρουαρίου 1959) ήταν Αμερικανός ανθρωπολόγος. Γεννήθηκε στο Λοντς της Πολωνίας και ήταν γιος του ραββίνου Δρος Άντολφ Μ. Ράντιν και της Ιωάννας Τέοντορ Ράντιν. Παρακολούθησε το κολέγιο Σίτι, από όπου έλαβε και το πτυχίο του το 1902. Μετά από αρκετές σπουδές σε διαφορετικές κατευθύνσεις και σε διαφορετικές πόλεις της Ευρώπης ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, το 1911. Ο Ράντιν έδρασε κυρίως ως εθνολόγος και διεξήγαγε εκτεταμένη έρευνα πεδίου ανάμεσα στους Οτζίμπουα και τους Ινδιάνους Γουινεμπάγκο στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και υπήρξε πρωτοπόρος στη χρήση της αυτοβιογραφίας στην εθνολογία. Ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπράντις, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και του Κέιμπριτζ, στο Πανεπιστήμιο του Φισκ, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, καθώς και στα κολέγια Κένυον και Μπλακ Μάουντεν.

 Έγραψε αρκετά άρθρα και βιβλία, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται τα: The Winnebago Tribe (1923) - (Η φυλή των Γουινεμπάγκο) Primitive Man as Philosopher (1927) - (Ο πρωτόγονος ως φιλόσοφος) Social Anthropology (1932) - (Κοινωνική Ανθρωπολογία) The Method and Theory of Ethnology (1933)- (Η Μέθοδος και η Θεωρία της Εθνολογίας) The Story of the American Indian (1934) - (Ιστορία των Αμερικανών Ινδιάνων) The Sources and Authenticity of the History of the Ancient Mexicans Myths and Tales of the Ojibwa of Southeastern Ontario - (Μύθοι και θρύλοι των Οτζίμπουα του ΝΑ Οντάριο) El Folklore de Oaxaca - (Η παράδοση της Οαχάκα) Primitive Religion, its Nature and Origin (1937) - (Πρωτόγονη Θρησκεία, Ιάμβλιχος: Αθήνα) A Study of Comparative Literature, Part II: The Culture of the Winnebago as Described by Themselves (1949) - (Μια Μελέτη της Συγκριτικής Λογοτεχνίας, Μέρος ΙΙ: Ο πολιτισμός των Γουινεμπάγκο, όπως τον περιγράφουν οι ίδιοι) The World of Primitive Man (1953) - (Ο κόσμος των πρωτόγονων) Autobiography of a Winnebago Indian - (Αυτοβιογραφία ενός Ινδιάνου Γουινεμπάγκο) The Road of Life & Death: A Ritual Drama of the American Indians - Ο δρόμος της ζωής και του θανάτου: ένα τελετουργικό δράμα των αμερικανών Ινδιάνων) The Trickster: A Study in American Indian Mythology (1956) - (Ο Κατεργάρης: μια μελέτη της μυθολογίας των αμερικανών Ινδιάνων) The Racial Myth - (Ο φυλετικός μύθος) American Anthropologist Vol 61 1959 American Anthropological Association. Diamond, Stanley (ed.) 1960 Culture in History: Essays in Honor of Paul Radin. New York: Columbia UP Lindberg, Christer, 2000, «Paul Radin: The Anthropological Trickster». στο European Review of Native American Studies, 14 (1) Lurie, N.O. 1988 «Relations Between Indians and Anthropologists», in Handbook of North American Indians, Vol. 4. Washington, DC. Radin Paul, 2006, Πρωτόγονη Θρησκεία, Ιάμβλιχος: Αθήνα Οι σημειώσεις του Πολ Ραντέν για τους Γουινεμπάγκο στην Αμερικανική Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη Μελέτες του Πολ Ραντέν Ειδική συλλογή στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Marquette
Μανώλης Κεφαλογιάννης

Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης (Ηράκλειο Κρήτης, 25 Μαΐου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός, ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας (ΕΛΚ). Έχει διατελέσει βουλευτής Ηρακλείου με τη Νέα Δημοκρατία και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας.

 Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης την 5η Μαΐου του 1959. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια του Reading και στο London School of Economics σε θέματα Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, Στρατηγικής και Ασφάλειας στην Ευρώπη και Πολιτική Ευρωπαϊκής Ιστορίας. Ξεκίνησε την πολιτική του δράση ως μέλος της ΟΝΝΕΔ το 1974 και διετέλεσε Πρόεδρος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1990 πολιτεύθηκε για πρώτη φορά και εξελέγη βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο Νομό Ηρακλείου. Από τότε εξελέγη συνεχώς στις εκλογές του 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009 και του 2012. Διετέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, από το Μάρτιο του 2004 έως το Σεπτέμβριο του 2007. Από το 2007 εκπροσωπεί την Ελλάδα στη διακοινοβουλευτική διάσκεψη του Συμβουλίου της Ευρώπης και είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνοαραβικής φιλίας. Το 2009 τοποθετήθηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Τον Ιούλιο του 2012, ανακοινώθηκε ότι αναλαμβάνει ξανά την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, κυρίως σε νομοσχέδια οικονομικού περιεχομένου. Στις 30 Αυγούστου 2012 εκλέχθηκε Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας την στήριξη του προέδρου του κόμματος Αντώνη Σαμαρά. Εχει τιμηθεί με το Σταυρό των Αποστόλων Παύλου και Τίτου της Εκκλησίας της Κρήτης. (Ι. Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου, Οικουμενικό Πατριαρχείο). Στις ευρωεκλογές του 2014 και του 2019 εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Τον Μάιο του 2019 κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής ο Μανώλης Κεφαλογιάννης παρουσίασε φωτογραφία με το επιτελείο της χούντας, στην οποία σύμφωνα με τον ίδιο εμφανιζόταν και ο πατέρας του Αλέξη Τσίπρα δίπλα στους Παττακό και Παπαδόπουλο. Η συγκεκριμένη είδηση είχε διαδοθεί στο παρελθόν από blogs και διάφορες ιστοσελίδες, αλλά καταρρίφθηκε ως ψεύτικη από διαδικτυακά μέσα όπως τα Ελληνικά Hoaxes. Ο ίδιος αρχικά αρνήθηκε να σχολιάσει τη γνησιότητα της φωτογραφίας κατά τη διάρκεια της εκπομπής, αλλά αργότερα ανακάλεσε τα λεγόμενά του. Τόσο η πράξη του να παρουσιάσει τη φωτογραφία ως αληθινή, αλλά και η άρνηση του να απολογηθεί, οδήγησαν σε έντονη κριτική από Ελληνικά ΜΜΕ και από τον πρόεδρο της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη. Επίσημη ιστοσελίδα Μ. Κεφαλογιάννη Αρχειοθετήθηκε 2012-08-28 στο Wayback Machine.
Άμμος Ιωαννίνων

Η Άμμος (γνωστή και ως Άμμος Μαρμάρων) είναι ορεινό χωριό στον δήμο Ιωαννιτών του νομού Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 479 κατοίκους.

 Η Άμμος είναι κτισμένη σε υψόμετρο 560 μέτρων, στα ανατολικά της Παμβώτιδας. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1981 και στην απογραφή του ιδίου έτους είχε 64 κατοίκους. Διοικητικά ανήκε αρχικά στην κοινότητα Μαρμάρων της επαρχίας Δωδώνης, ενώ το 1997 υπήχθη στον δήμο Ιωαννιτών, στον οποίο ανήκει μέχρι σήμερα, ως μέρος της δημοτικής κοινότητας Μαρμάρων της Δ.Ε. Ιωαννιτών.
Δόξα Νέου Σιδηροχωρίου

Η Δόξα Νέου Σιδηροχωρίου είναι αθλητικό σωματείο στο Νέο Σιδηροχώρι του νομού Ροδόπης στην Ελλάδα. Χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Νέου Σιδηροχωρίου «Ιωάννης Στράντζαλης», αν και προσωρινή έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Κομοτηνής.

 Η «Δόξα» Ν. Σιδηροχωρίου ιδρύθηκε το 1958. Την περίοδο 1983–84 η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Θράκης. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1984–85, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Δ΄ Εθνική κατηγορία και τοποθετήθηκε στον 7ο Όμιλο όπου τερμάτησε στη 17η θέση, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες. Εκεί παρέμεινε μόνο για την περίοδο 1985–86, καθώς αναδείχθηκε για δεύτερη φορά πρωταθλήτρια στην ΕΠΣ Θράκης. Την περίοδο 1986–87, η ομάδα μετείχε για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και πάλι στον 7ο Όμιλο τερματίζοντας στη 19η και τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα που οδήγησε ξανά στον υποβιβασμό στα τοπικά πρωταθλήματα. Στο θεσμό του Κυπέλλου ΕΠΣ Θράκης, την περίοδο 2015–16, κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία της. Την περίοδο 2016–17, ήταν η τρίτη φορά που η Δόξα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην ΕΠΣ Θράκης, παίρνοντας έτσι το εισιτήριο για τη Γ΄ Εθνική, ενώ στην επιτυχία συνέβαλαν 6 Κύπριοι φοιτητές που αγωνίζονταν στην ομάδα. Στην πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, 2017–18, η ομάδα τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο. Το 2017, ο σύλλογος παρουσίασε ένα νέο σήμα, με τη διατήρηση του αετού που κρατά μια μπάλα. Δ΄ Εθνική: 1984–85 Δ΄ Εθνική: 1986–87 Γ΄ Εθνική: 2017–18 Γ΄ Εθνική: 2020–21 Σελίδα στο Transfermarkt
Γενικές εκλογές του Μοντσερράτ (2014)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μοντσερράτ στις 11 Σεπτεμβρίου 2014. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το νεοσύστατο Δημοκρατικού Κινήματος του Λαού, που κέρδισε 7 έδρες επί συνόλου 9 στο Νομοθετικό Συμβούλιο.

 Κατά το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, το Νομοθετικό Συμβούλιο (Legislative Council) είχε 11 μέλη, από τα οποία εκλέγονταν τα 9. Οι άλλες 2 έδρες καταλαμβάνονταν από το γενικό εισαγγελέα και τον υπουργό Οικονομικών (Financial Secretary). Οι ψηφοφόροι ψήφισαν για 9 υποψήφιους ο καθένας από τους οποίους είχε το δικό του ψηφοδέλτιο. Ένα νέο κόμμα, το Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού (PDM), ιδρύθηκε από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Ντόναλντσον Ρόμιο στις 30 Απριλίου 2014, με στόχο τη συμμετοχή στις εκλογές. Συνολικά οι υποψήφιοι έφτασαν τους 31. Το κυβερνών Κίνημα για Αλλαγή και Ευημερία και το PDM κατέβασαν στις εκλογές από 9 υποψηφίους, ενώ ο Συνασπισμός των Ανεξάρτητων Υποψηφίων είχε 3 ανεξάρτητους υποψηφίους. Τέλος, υπήρξαν και 10 επιπλέον ανεξάρτητοι υποψήφιοι που έλαβαν μέρος στις εκλογές.
Χειμερινό Κοζάνης

Το Χειμερινό είναι χωριό της επαρχίας Βοΐου του Νομού Κοζάνης και βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νεάπολης. Είναι κτισμένο στη νότια πλευρά λόφου, που στους πρόποδες του ανατολικά του ρέει ο ποταμός Αλιάκμονας και νότια ρέει το Λιμπίνι, παραπόταμος του Αλιάκμονα. Το μέσο υψόμετρο είναι περίπου 660 μέτρα. Η έκταση μεταξύ των διοικητικών του ορίων είναι περίπου 7.600 στρέμματα. Ο οικισμός του Χειμερινού καλύπτει περίπου 170 στρέμματα, 6.000 στρέμματα είναι η καλλιεργήσιμη έκταση και τα υπόλοιπα είναι βοσκότοποι, δάση, ρέματα και κοινόχρηστες εκτάσεις. Συνορεύει με Νεάπολη – Βελανιδιά – Μολόχα – Δρυόβουνο - Μελιδόνι.

 Ο οικισμός στη σημερινή θέση είναι νέος. Υπάρχουν ενδείξεις και ευρήματα ότι υπήρχε αρχαίος οικισμός, που καταστράφηκε με την κατάληψη της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς. Ίχνη υπάρχουν στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου και στη θέση Παλιά Μνήματα. Στα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τις αρχές του 20ού, το χωριό ήταν εξ ολοκλήρου ελληνόφωνο αλλά θρησκευτικά μεικτό στον καζά Νασέλισκα, όπου ζούσαν 160 Μωαμεθανοί Έλληνες και 160 Χριστιανοί Έλληνες. Το χωριό ονομάζεται Βάιπες και οι μουσουλμάνοι κάτοικοι είναι Βαλαάδες, απόγονοι εξισλαμισμένων Ελλήνων χριστιανών, οι οποίοι διατήρησαν την Ελληνική γλώσσα. Τον Οκτώβριο του 1912, το χωριό απελευθερώνεται και περιέρχεται στην Ελλάδα. Στις 31 Δεκεμβρίου 1918 δημιουργείται η κοινότητα Βάιπες με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, αποτελούμενη από τους οικισμούς Βάιπες και Γκινοσίου. Το 1923, με την ανταλλαγή πληθυσμών στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης, ο μουσουλμανικός πληθυσμός του χωριού αποχωρεί για την Τουρκία και στη θέση του εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Η εγκατάσταση των προσφύγων έγινε από το 1923 έως το 1927 και εγκαταστάθηκαν 61 οικογένειες συνολικά 216 κάτοικοι. Στις 20/8/1927, άλλαξε το όνομα του οικισμού και της Κοινότητας Βάιπες σε οικισμό και κοινότητα Χειμερινού. Το 1937-1938 κτίζεται το Δημοτικό Σχολείο. Το 1941 με 1944 κατά τη διάρκεια της διπλής κατοχής από Γερμανούς και Ιταλούς, το Χειμερινό κάηκε από τους κατακτητές δύο φορές και πλήρωσε την αντιστασιακή δράση με εκτελέσεις κατοίκων του. Το 1952 κτίζεται η εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Στις 7 Αυγούστου 1986, η Κοινότητα Χειμερινού συνενώνεται με την Κοινότητα Νεάπολης για τη δημιουργία του Δήμου Νεάπολης και ονομάζεται Δημοτικό Διαμέρισμα Χειμερινού. Από την 1 Ιανουαρίου 2011, το Δημοτικό Διαμέρισμα Χειμερινού ανήκει διοικητικά στον διευρυμένο Δήμου Βοΐου με έδρα τη Σιάτιστα. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Έχει καλλιεργήσιμη έκταση περίπου 6.000 στρέμματα, όπου καλλιεργούνται σιτηρά, ψυχανθή, μηδική, παλαιότερα καπνός, αμπέλια και οπωροφόρα δένδρα. Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται Μνημείο Πεσόντων υπέρ της Πατρίδας. Στον οικισμό βρίσκεται επίσης ο Ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η Αίθουσα Πολιτιστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Χειμερινό στο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου. «Γνωριμία με τον Νομόν Κοζάνης», Νομαρχία Κοζάνης, Θεσσαλονίκη 1970
Κοκκάλα Λακωνίας

Η Κοκκάλα είναι οικισμός στον δήμο Ανατολικής Μάνης στο νομό Λακωνίας της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ανατολικής Μάνης και ήταν μέρος του Δήμος Ανατολικής Μάνης το 1997 - 2010. Σήμερα υπάγεται στην κοινότητα Κοκκάλας. Το 2011 είχε πληθυσμό 238 κατοίκων.

 H Κοκκάλα (Λακωνίας) ως οικισμός προσαρτήθηκε στο δήμο Λαγείας στις 25 Ιουλίου 1879. Το 1899 υπήχθη στο νομό Λακωνικής και το 1909 ξανά στο στο νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαγείας. Το 1919 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Λαγείας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Κοκκάλας. Το 1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανατολικής Μάνης. Τελευταίος κοινοτάρχης έως το 1998 ήταν ο Γρηγόρης Μπαρμπαγιάννης. Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο.
Δολίος

Στην ελληνική μυθολογία ο Δολίος ήταν ένας από τους κηπουρούς δούλους του Οδυσσέα, που αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου. Ο Δολίος περιποιόταν τα κτήματα του κυρίου του κατά την απουσία του και, αν και γέρος πια, αξιώθηκε να συναντήσει και πάλι το αφεντικό του. Ο Δολίος, όπως αναφέρει η Οδύσσεια, είχε 6 γιους.

 Από το μυθικό αυτό πρόσωπο πήρε το όνομά του ο αστεροειδής 10989 Δολίος (10989 Dolios), που ανακαλύφθηκε το 1978 και είναι μέλος της Τρωικής Ομάδας. «Κι όπως κατέβη στις φυτιές δε βρήκε το Δολίο, / μήτε άλλον απ' τους δούλους του, μήτε κανένα γιο του / γιατί είχαν φύγει από νωρίς χαλίκια να συνάξουν, / να χτίσουν φράχτες στις φυτιές μαζί με το Δολίο.» (Οδύσσεια, ραψωδία Ω, στ. 222-225, μετάφραση Α. Εφταλιώτη)«Είπε και τρέχει ανοίγοντας την αγκαλιά ο Δολίος / κι έπιασε και του φίλησε το χέρι τού Οδυσσέα / κι έτσι με λόγια πεταχτά του μίλησε και τούπε: / «Μας ήρθες, πολυπόθητε και χιλιαγαπημένε, / ανέλπιστά μας, κι οι θεοί σε φέρανε οι ουράνιοι. / Γεια σου χαρά σου κι οι θεοί κάθε καλό ας σου δώσουν. / Και τούτο ξήγα μου σωστά, καλά να καταλάβω, / η Πηνελόπη αν έμαθε την είδηση πως ήρθες, / ή κάποιον να της στείλω ευτύς να της το παραγγείλω.» (Οδύσσεια, ραψωδία Ω, στ. 397-405) Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
BBC Radio 5 Sports Extra

Το BBC Radio 5 Sports Extra είναι αθλητικός ραδιοφωνικός σταθμός του BBC, ο οποίος εκπέμπει σε ψηφιακό ραδιόφωνο, μέσω επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης και μέσω δορυφόρου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία. Ο σταθμός δεν εκπέμπει σε απλό αναλογικό ραδιόφωνο. Ο σταθμός εκπέμπει και διαδικτυακά, αλλά κάποια γεγονότα δεν μεταδίδονται στο διαδίκτυο. Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 2 Φεβρουαρίου του 2002.

 Ο σταθμός, μαζί με άλλους, ξεκίνησε να εκπέμπει ως μέρος ενός προγράμματος του BBC, για να κάνει ντεμπούτο στο ψηφιακό ραδιόφωνο. Οι σταθμοί αυτοί θα έκπεμπαν μόνο σε ψηφιακό ραδιόφωνο. Ο σταθμός άρχισε να εκπέμπει στις 14:30 στις 2 Φεβρουαρίου του 2002. Το 2007 ο σταθμός μετανομάστηκε από Radio Five Live Sports Extra σε BBC Radio 5 Live Sports Extra. Η αλλαγή έγινε για να έχει ο σταθμός παρόμοιο όνομα με τους υπόλοιπους ραδιοφωνικούς σταθμούς του BBC. Το 2022 αυτός ο σταθμός μετονομάστηκε από BBC Radio 5 Live Sports Extra σε BBC Radio 5 Sports Extra ως μέρος της εταιρικής μετονομασίας στο BBC. Επίσημη Ιστοσελίδα
Λέσεκ του Ρατσίμπους

Ο Λέσεκ , πολων. Leszek raciborski (π.1292 - 1336) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ρατσίμπους (από το 1306) και του Κάζλε (από το 1334).

 Ήταν ο μόνος γιος του Πσεμύσλαφ δούκα του Ρατσίμπους και της Άννας των Πιαστ, κόρης του Κορράδου Β΄ δούκα της Μαζοβίας. Διαδέχθηκε το 1306 τον πατέρα του στο δουκάτο του Ρατσίμπους, επειδή όμως ήταν ανήλικος, τέθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν ως το 1308. Το διάστημα αυτό δόθηκε στο Τάγμα των Δομινικανών η άδεια να ολοκληρώσουν την οικοδομή του μοναστηριού στο Βοντίσλαφ· στα εγκαίνια τα μέλη του Συλλόγου ευχήθηκαν στον δούκα, ευχαριστώντας τον για όλες τις διευκολύνσεις που είχε δώσει στους Δομινικανούς. Το 1327, μαζί με άλλους πρίγκιπες της Σιλεσίας, δήλωσε υποτέλεια (homage) στον Ιωάννη της Βοημίας. Νυμφεύτηκε το 1332 την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ (π.1321-1362), κόρη του Ερρίκου Δ΄ του Πιστού, δούκα του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ. Δεν απέκτησε απογόνους. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
MobyGames

Το MobyGames είναι διαδικτυακή βάση δεδομένων με πληροφορίες για βιντεοπαιχνίδια και συντελεστές παραγωγής βιντεοπαιχνιδιών. Η βάση δεδομένων περιέχει γύρω στα 312.000 παιχνίδια σε περισσότερες από 300 πλατφόρμες παιχνιδιών.

 Πριν αποθηκευτούν στη βάση δεδομένων, οποιεσδήποτε συνεισφορές ή αλλαγές του περιεχομένου ελέγχονται από εθελοντές χρήστες της σελίδας. Τα πρότυπα και οι πρακτικές για την επεξεργασία πληροφοριών των παιχνιδιών είναι σαφώς καθορισμένες και διαθέσιμες στο κοινό. Οι πιο συνηθισμένες πηγές είναι οι συσκευασίες όπως και οι οθόνες τίτλων των ίδιων των βιντεοπαιχνιδιών. Εγγεγραμμένοι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να βαθμολογήσουν και να αξιολογήσουν οποιοδήποτε παιχνίδι. Επίσης μπορούν να δημιουργήσουν ιδιωτικές ή δημόσιες λίστες "έχω" και "θέλω", οι οποίες αποτελούν τη βάση καταλόγου με παιχνίδια που είναι διαθέσιμα για ανταλλαγή με άλλους χρήστες. Ο ιστότοπος διαθέτει δικό του φόρουμ. Μέσα εκεί κάθε παιχνίδι που περιλαμβάνεται στη βάση δεδομένων έχει το δικό του χώρο. Η αρχική ιδέα των ιδρυτών Jim Leonard και Brian Hirt ήταν η δημιουργία ενός ιστοτόπου ανταλλαγής πληροφοριών σχετικά με παλαιά και σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια με ένα ευρύτερο κοινό.Η βάση δεδομένων ξεκίνησε το 1999 με παιχνίδια για MS-DOS και Microsoft Windows. Το 2001 προστέθηκαν οι τότε σύγχρονες κονσόλες όπως το PlayStation, ενώ παλαιότερα συστήματα προστέθηκαν στη συνέχεια. Καταχωρήσεις για παιχνίδια arcade προστέθηκαν τον Ιανουάριο του 2014 και τα παιχνίδια κεντρικών υπολογιστών τον Ιούνιο του 2017.Στα μέσα του 2010, το MobyGames πουλήθηκε για άγνωστο ποσό στη GameFly, καθιστώντας το πλέον εμπορική ιστοσελίδα.Στις 18 Δεκεμβρίου 2013, η MobyGames εξαγοράστηκε από τον Jeremiah Freyholtz, τον ιδιοκτήτη της Blue Flame Labs, εταιρίας ανάπτυξης παιχνιδιών και ιστοσελίδων με έδρα το Σαν Φρανσίσκο.Στις 24 Νοεμβρίου 2021, η Atari SA ανακοίνωσε την αγορά της MobyGames για 1,5 εκατομμύρια δολάρια. Η αγορά ολοκληρώθηκε στις 8 Μαρτίου 2022, με τον Freyholtz να παραμένει γενικός διευθυντής. Επίσημη ιστοσελίδα
Ιωάννης Αλβέρτος Βάσα

Ο Ιωάννης-Αλβέρτος, σουηδ. Jan Albert Waza (25 Ιουνίου 1612 - 29 Δεκεμβρίου 1634) από τον Οίκο των Βάσα ήταν Πολωνός καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος της Βάρμια και της Κρακοβίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος (2ος από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ δούκα της Έσω Αυστρίας. Γεννήθηκε στη Βαρσοβία και σε ηλικία 9 ετών ο πατέρας του τον τοποθέτησε πρίγκιπα-επίσκοπο της Βάρμια. Ο πάπας συμφώνησε (1621), αλλά πιο δύσκολο ήταν να συναινέσει ο σύλλογος του καθεδρικού της Βάρμια. Οι αντιδράσεις των ευγενών (szlachta) καθυστέρησαν την τελική συγκατάθεση της εκλογής στην Κάτω Βουλή (Sejm) ως το 1631. Ο πρίγκιπας δεν επισκέφθηκε ποτέ την επισκοπή του, που εδιοικείτο στο όνομά του από τον βοηθό επίσκοπο Μιχάλ Τζαλύνσκι, τον αρχιδιάκονο της Βαρσοβίας Γιάκουμπ Βιερζμπιπιέντα Μπορζουχόφσκι και τον ιερέα της Βάρμια Πάβελ Πιασέτσκι. Ο καθεδρικός στο Φράουενμπουργκ (πολων. Φρόμμπορκ) εμπλουτίστηκε με δώρα του Ιωάννη-Αλβέρτου, όπως λειτουργικά άμφια και ένα χρυσό άγαλμα του Αγ. Ανδρέα. Μορφώθηκε στους Ιησουίτες. Marcin Latka. "Cardinal John Albert Vasa". artinpl. Retrieved 28 July 2019.
Βρωμαιθανικό οξύ

Το βρωμαιθανικό οξύ (αγγλικά bromoethanoic acid ή bromoacetic acid, MBA από το MonoBromoAcetic acid) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και βρώμιο, με μοριακό τύπο C2H3BrO2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως BrCH2COOH. Είναι ένα βρωμoκαρβοξυλικό οξύ που είναι αποτελεί ένα σχετικά ισχυρό αλκυλιωτικό μέσο. Το χημικά καθαρό βρωμαιθανικό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο στερεό. Τόσο το ίδιο το βρωμαιθανικό οξύ, όσο και οι εστέρες του χρησιμοποιούνται ευρέως ως δομικά στοιχεία στην οργανική σύνθεση, με χρήσιμες εφαρμογιές, για παράδειγμα, στη φαρμακευτική χημεία.

 Αυτή η ένωση παρασκευάζεται (συνήθως) με βρωμίωση του αιθανικού οξέος:Μια παραλαγή της παραπάνω αντίδρασης αποτελεί η διεργασία Χελλ-Βόλχαρντ-Ζελίνσκυ (Hell-Volhard-Zelinsky process): Το αιθανικό οξύ. Το φθοραιθανικό οξύ. Το χλωραιθανικό οξύ. Ο βρωμαιθανικός αιθυλεστέρας. Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄. Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.
Ρητορική

Με τον όρο Ρητορική, (από την ελληνική λέξη ῥήτωρ), στο σύγχρονο εννοιολογικό του πλαίσιο εννοείται εκείνος ο τομέας μελέτης και τεχνικής που ασχολείται με τη σύνθεση του προφορικού και του γραπτού λόγου στις σύγχρονες μορφές εκφοράς του, προκειμένου να καταστεί μέσον πειστικότητας και αποτελεσματικότητας επί κάποιου αιτίου. Η ρητορική είναι μια πολυσύνθετη τεχνική σπουδή.

 Ιστορικά η κλασική ρητορική ανάγεται στη σχολή των προσωκρατικών φιλοσόφων και τους Σοφιστές. Στους μεταγενέστερους μεσαιωνικούς χρόνους έγινε μαζί με τη Γραμματική και τη Διαλεκτική τμήμα του λεγόμενου trivium, (τριπλής φιλολογικής μελέτης), στον δυτικό πολιτισμό. Στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους η γραμματική σχετιζόταν με την ακριβή και αποτελεσματική χρήση της γλώσσας μέσω της μελέτης και της κριτικής συγκεκριμένων φιλολογικών μοντέλων. Η διαλεκτική με τη σειρά της σχετιζόταν με τη δοκιμασία και επινόηση νέας γνώσης μέσω μιας διαδικασίας ερωταποκρίσεων και τέλος η ρητορική με την πειθώ του δημόσιου προφορικού λόγου, πιθανώς σε πολιτικές συγκεντρώσεις ή σε δικανικές διαδικασίες. Υπό αυτή την έννοια η ρητορική σχετίσθηκε στη σύγχρονη εποχή με τις αποκαλούμενες δημοκρατικές κοινωνίες με δικαιώματα ελευθερίας του λόγου και ελεύθερης συγκέντρωσης, ενώ αυτή η συσχέτιση υπήρχε στον ελλαδικό χώρο από την αρχαιότητα. Οι σύγχρονες σπουδές στη ρητορική θεμελιώνονται σε διαφορετικό φάσμα πρακτικών και νοημάτων απ’ ότι στην αρχαιότητα. Οι μελετητές της ρητορικής θεωρούν ότι η κλασική κατανόηση της ρητορικής είναι περιορισμένη, καθώς η πειθώ εξαρτάται από την επικοινωνία, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την παραγωγή νοήματος. Έτσι η έννοια της ρητορικής σήμερα περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από την απλή δημόσια επικοινωνία και αλληλεπίδραση. Τούτη η έμφαση στο νόημα και την παραγωγή του έλκει την προσοχή των μελετητών σε ένα μεγάλο σώμα κριτικής και κοινωνικής θεωρίας (βλ. κυρίως Μετα-δομισμός και Ερμηνευτική), καθώς επίσης και στα προβλήματα που εγείρονται εξαιτίας της μεθοδολογίας των κοινωνικών επιστημών. Παρόλο που παραδοσιακά η ρητορική σχετιζόταν με την πολιτική, το δίκαιο, τις δημόσιες σχέσεις, την αγορά και τη διαφήμιση, η μελέτη της εισήλθε πλέον σε διαφορετικούς τομείς που σχετίζονται με τις ανθρωπιστικές επιστήμες τη θρησκεία και τις κοινωνικές επιστήμες, τη δημοσιογραφία, την ιστορία, τη λογοτεχνία, ακόμα και τη χαρτογραφία ή την αρχιτεκτονική, ως οπτικές γλώσσες που μεταφέρουν νόημα. Υπό αυτή την έννοια κάθε όψη της ανθρώπινης ζωής που εξαρτάται από τη δημιουργία και μεταφορά νοήματος εμπλέκει στοιχεία ρητορικής. "Κατά τα τελευταία δέκα έτη, πολλοί μελετητές διερεύνησαν τον ακριβή τρόπο με τον οποίο εμπλέκεται η ρητορική σε ιδιαίτερους τομείς μελέτης". Ρητορική Αριστοτέλη, τρεις τόμοι εκδ. Κάκτος Αριστοτέλης, Ρητορική (Α΄ Τόμος) εκδ. Ζήτρος ISBN 960-7760-85-9 Αριστοτέλης, Ρητορική (Β΄ και Γ΄ τόμος) ISBN 960-8437-14-8 Αριστοτέλης, Τέχνη Ρητορική, μτφρ-επιμ.-εισαγωγή Παντελής Μπασάκος, εκδόσεις Νήσος, 2016 Τόμας Χομπς, Η τέχνη της ρητορικής, μτφρ Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις Ηριδανός, 2016
Κάστρο του Μονκαλιέρι

Το Κάστρο του Μονκαλιέρι, ιταλ.: Castello di Moncalieri, είναι ένα παλάτι στο Moνκαλιέρι (μητροπολιτική πόλη του Τορίνο), Πιεμόντε, στη βόρεια Ιταλία. Είναι μια από τις κατοικίες του Βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, που καταχωρήθηκε από την UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1997.

 Η πρώτη κατασκευή ήταν ένα φρούριο, που κτίστηκε από τον Θωμά Α' της Σαβοΐας γύρω στο 1100 σε ένα λόφο, για να διοικήσει την κύρια νότια πρόσβαση στο Τορίνο. Στα μέσα του 15ου αι. η Γιολάντα του Βαλουά, σύζυγος του δούκα Aμεδαίου Θ΄, το μετέτρεψε σε κατοικία αναψυχής. Ο αρχιτέκτονας Κάρλο ντι Καστελαμόντε διεύρυνε σημαντικά την κατασκευή και οι εσωτερικοί χώροι επανασχεδιάστηκαν από αυτόν και άλλους τοπικούς καλλιτέχνες. Το κάστρο ήταν ο τόπος του γάμου της Μαρίας-Βικτωρίας της Σαβοΐας με τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Α΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο. Ήταν επίσης το μέρος όπου η Μαρία-Καρολίνα της Σαβοΐας παντρεύτηκε τον Αντώνιο της Σαξονίας με πληρεξούσιο το 1781. Ήταν η σκηνή του τέλους της Mαρίας-Αντωνίας-Φερδινάνδης της Ισπανίας το 1785. Ήταν η σύζυγος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας. Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ απεβίωσε αργότερα εκεί το 1796. Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τα μέλη του Οίκου της Σαβοΐας και ήταν το πρώτο κάστρο, που καταλήφθηκε το 1798 από τους γαλλικούς στρατούς, οι οποίοι το διατήρησαν μέχρι το 1814. Επέστρεψε στον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και αργότερα στον μακρινό ανιψιό του Κάρολο-Αλβέρτο της Σαρδηνίας, πρίγκιπα του Καρινιάνο, και έγινε η κατοικία των νεαρών πριγκίπων της οικογένειας, που σπούδασαν εδώ. Ο βασιλιάς Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β' το προτιμούσε από το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο και είχε πολλά διαμερίσματα επιπλωμένα σύμφωνα με τα γούστα του. Το 1849 από αυτό το ανάκτορο προέκυψε η περίφημη Διακήρυξη του Moνκαλιέρι, γραμμένη από τον Mάσιμο ντ' Ατσέλιo και υπογεγραμμένη από τον βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄. Το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τις βασιλομήτορες και τις βασιλικές πριγκίπισσες. Από το 1921 είναι το σπίτι του 1ου τάγματος των Καραμπινιέρων, αλλά τα ιστορικά δωμάτια είναι ελεύθερα επισκέψιμα. Στις 5 Απριλίου 2008, ξέσπασε πυρκαγιά στο κάστρο, προκαλώντας ζημιές σε έναν από τους πύργους και την αίθουσα του κηρύγματος. Η σημερινή δομή του κάστρου είναι σε σχήμα Π, που βλέπει νότια, με τέσσερις ογκώδεις τετράγωνους πύργους σε κάθε γωνία. Τα πλαϊνά τμήματα έχουν πέντε ορόφους, τοίχους από τούβλα και στιβαρά στηρίγματα. Δύο άλλα μικρά κτίρια παραλληλίζουν τα πλευρικά τμήματα και δημιουργούν δύο αυλές. Η νότια πρόσοψη έχει έναν ιταλικό κήπο (giardino all'italiana) και δύο μικρούς κυλινδρικούς πύργους, τα τελευταία ερείπια του κάστρου του 15ου αι. Η βόρεια είσοδος έχει επίσης ένα αξιοσημείωτο καμπαναριό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Castello di Moncalieri στο Wikimedia Commons