Χριστίνα της Λωρραίνης

Η Χριστίνα της Λωρραίνης ή η Χριστίνη (16 Αυγούστου 1565 - 19 Δεκεμβρίου 1637) ήταν μέλος του Οίκου της Λωρραίνης και η Μεγάλη Δούκισσα της Τοσκάνης. Υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα της Τοσκάνης από κοινού με τη νύφη της κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εγγονού της από το 1621 έως το 1628.

 Γεννήθηκε στο Νανσύ και ήταν κόρη του Καρόλου Γ΄ της Λωρραίνης και της συζύγου του, Κλαυδίας των Βαλουά και εγγονή της Αικατερίνης των Μεδίκων. Έλαβε το όνομά της από την πατρική γιαγιά της, τη Χριστίνα της Δανίας. Το 1587 ο Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, πέθανε χωρίς νόμιμο άνδρα κληρονόμο και τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Φερδινάνδος. Αναζητώντας ένα γάμο που θα μπορούσε να διατηρήσει την πολιτική ανεξαρτησία του, ο Φερδινάνδος επέλεξε την μακρινή εξαδέρφη του, την Χριστίνα της Λωρραίνης, την αγαπημένη εγγονή της Αικατερίνης των Μεδίκων, βασίλισσας της Γαλλίας. Οι πολυτελείς και καλά τεκμηριωμένες γιορτές, που γιορτάστηκαν στη Φλωρεντία το 1589, σχεδιάστηκαν για να εντυπωσιάσουν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η γαμήλια τελετή στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας ακολουθήθηκε από υπαίθριες εκδηλώσεις για το κοινό, καθώς και δεξιώσεις, κωμωδίες, καθώς και μια θαυμαστή θαλάσσια μάχη στην πλημμυρισμένη αυλή του Palazzo Pitti για τους αριστοκρατικούς καλεσμένους. Διάφοροι καλλιτέχνες όπως ο Santi di Tito, ο Gregorio Pagani, ο Camillo Pagni και ο Giovanni Battista Paggi, οι οποίοι εργάστηκαν για τις εφήμερες διακοσμήσεις. Αυτές οι πλούσιες και πρωτοποριακές μορφές ψυχαγωγίας επηρέασαν σημαντικά τις θεατρικές πρακτικές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια καθ 'όλη τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Ο σύζυγος της Χριστίνας πέθανε στις αρχές του 1609, λίγο μετά τον γάμο του γιου της. Ο Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων ήταν μόλις 19 ετών όταν ανέλαβε την εξουσία και η Χριστίνα παρέμεινε δεσπόζουσα δύναμη στο δικαστήριο. Το 1610 ο Βενετός πρεσβευτής Giacomo Vendramin έγραψε ότι: «η μεγάλη δούκισσα θέλει να κυβερνά τα πάντα απολύτως, χωρίς καμία σκέψη για τη φήμη και το όφελος του γιου της». Η Χριστίνα ήταν πρόθυμη να ενισχύσει τη δυναστική διεκδίκηση των Μεδίκων και ανέθεσε μια βιογραφία του πρώτου μεγάλου δούκα και του πεθερού της, Κόζιμο Α΄. Επίσης ανέθεσε στον Jacques Callot να παρουσιάσει τη ζωή του πεθαμένου συζύγου της, Φερδινάνδου Α΄. Ο γιος της, Κόζιμο Β΄, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1621, αφήνοντας τον δέκαχρονο γιο του Φερδινάνδο Β΄ ως Μέγα Δούκα. Η Χριστίνα και η νύφη της, η Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας, ενήργησαν ως αντιβασίλισσες μέχρι την ενηλικίωση του Φερδινάνδου Β΄. Η αντιβασιλεία τους είναι γνωστή ως Tutrici. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση των δύο γυναικών, αν και συνυπήρχαν στο δικαστήριο. Η Μαρία Μανταλένα ανέλαβε τον δημόσιο πολιτικό ρόλο, ενώ η Χριστίνα ανέλαβε τη δέσμευση με το θρησκευτικό ίδρυμα της Φλωρεντίας. Η Μαρία Μανταλένα πήρε τον τίτλο της Αρχιδούκισσας. Η Χριστίνα έγινε γνωστή ως Εστεμμένη Μεγάλη Δούκισσα και έστειλε τον Φερδινάνδο Β΄ σε μια περιοδεία στην Ευρώπη το 1627. Η Μαρία Μανταλένα πέθανε το Νοέμβριο του 1631, λίγο μετά τη στέψη του Φερδινάνδου Β΄ ως Μέγας Δούκας. Ο αδελφός της Μαρίας Μανταλένας ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και υποστήριξε την αντι-προτεσταντική πολιτική του. Μαζί με τον αδελφό της, η Μανταλένα υποστήριξε τους Ιησουίτες, με την ιδεολογία της Αντιμεταρρύθμισης. Ο ιστορικός του 18ου αιώνα Jacopo Riguccio Galluzzi παρατήρησε σχετικά με την αντιβασιλεία ότι "όλα άρχισαν να παρακμάζουν από τη στιγμή του θανάτου του Κόζιμο Β΄." Ο Galluzzi επέκρινε ότι κατά την αντιβασιλεία, οι θρησκευόμενοι είχαν τη δυνατότητα να εισέλθουν σε διοικητικές θέσεις στην κυβέρνηση της Τοσκάνης. Ο Galluzzi επίσης θρήνησε ότι και οι δύο γυναίκες συνέχισαν να επηρεάζουν τον Φερδινάνδο Β΄ μετά την ενηλικίωσή του. Ο Angelo Solerti, μια σημαντική πηγή στο δικαστήριο της Φλωρεντίας, θρήνησε ότι "οι Ιησουίτες λειτουργούσαν σαν να ήταν κυβερνήτες". Η Μαρία Μανταλένα και η Χριστίνα κατάργησαν έναν αιώνιο παλαιό νόμο το 1623 για να επιτρέψουν στους αριστοκράτες να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση της Φλωρεντίας. Ως εκ τούτου, οι αριστοκράτες άρχισαν να κατέχουν θέσεις σε διάφορα ιδρύματα της κυβέρνησης των Μεδίκων και στη δημόσια διοίκηση. Αυτή η κίνηση είχε σκοπό να αποδυναμώσει τη δύναμη των Ρωμαιοκαθολικών αριστοκρατών στην κυβέρνηση της Φλωρεντίας. Η στρατηγική αυτή συνεχίστηκε από τον Φερδινάνδο Β΄. Η Χριστίνα πέθανε σε ηλικία 72 ετών, τον Δεκέμβριο του 1636. Η Χριστίνα επιλέχθηκε από τον Φερδινάνδο ως νύφη, όχι μόνο επειδή ήταν αφοσιωμένη καθολική, αλλά και γιατί ήταν έξυπνη και μορφωμένη. Η Χριστίνα είχε λάβει ακαδημαϊκή εκπαίδευση λόγω των προσπαθειών της Αικατερίνης των Μεδίκων. Το 1605 κάλεσε το Γαλιλαίο να διδάξει τον γιο της Κόζιμο Β΄. Το 1608 η Χριστίνα ζήτησε από τον Γαλιλαίο να παρευρεθεί στο γάμο του Κόζιμο με τη Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Κόζιμο ανέλαβε το θρόνο τον Φεβρουάριο του 1609 και ο Γαλιλαίος υπέβαλε αίτηση για προστασία από το βασίλειο των Μεδίκων. Η Χριστίνα και το βασίλειο των Μεδίκων βοήθησε επίσης τον φιλόσοφο Cosimo Boscaglia. Η φήμη της Χριστίνας για την ευσέβεια προέρχεται από την βοήθειά της για τα θρησκευτικά ιδρύματα, ιδιαίτερα θηλυκά μοναστήρια. Έγινε ενεργή προστάτιδα αμέσως μετά το γάμο της. Μέσω της υποστήριξής της, το Monastero di Santa Croce (ή La Crocetta) έγινε η βασική κατοικία για τις άγαμες πριγκίπισσες των Μεδίκων. Ως νεαρή γυναίκα, η Χριστίνα είχε εκφράσει την επιθυμία να τελειώσει τη ζωή της σε ένα μοναστήρι, αλλά ποτέ δεν αποσύρθηκε από πολιτικές υποθέσεις. Το 1627 αγόρασε μια βίλα, μετονομάστηκε σε La Quiete και την είχε διακοσμήσει με εικονογραφικό στυλ από τον Giovanni da San Giovanni. Κόζιμο Β΄ 1590-1621, μέγας δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε τη Μαρία Μαγδαληνή της Αυστρίας και είχε τέκνα. Ελεονώρα 1591-1617, απεβ. 26 ετών. Αικατερίνη 1593-1629, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας & του Μομφερράτου· χωρίς τέκνα. Φραγκίσκος 1594-1614, απεβ. 20 ετών. Κάρλο 1595-1666, άγαμος. Φίλιππος 1598-1602, απεβ. 4 ετών. Λορέντζο 1599-1648, άγαμος. Μαρία-Μαγδαληνή 1600-1633, άγαμη. Κλαυδία 1604-1648 παντρεύτηκε αρχικά τον Φρειδερίκο-Ουμπάλντο των Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο και στη συνέχεια τον Λεοπόλδο Ε΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Christina of Lorraine στο Wikimedia Commons