IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρκάσα Καρπάθου

Η Αρκάσα είναι οικισμός της Καρπάθου, που ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Αρκάσας ανέρχεται στους 531 κατοίκους.

 Η Αρκάσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός, κτισμένος σε υψόμετρο 50 μέτρων. Η ονομασία του οικισμού θεωρείται ότι σχετίζεται με την αρχαία πόλη Αρκεσία. Μαζί με τον παραθαλάσσιο οικισμό Φοινίκι, αποτελεί την Κοινότητα Αρκάσας του δήμου Καρπάθου. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει την ακρόπολη του Παλαιοκάστρου που διαθέτει κατάλοιπα οχύρωσης των αρχαϊκών χρόνων και πύργους της κλασικής και ελληνιστικής εποχής. Επίσης, στην περιοχή σώζονται διάφορες παλαιοχριστιανικές εκκλησίες με κυριότερη αυτή της Αγίας Αναστασίας, ενώ στην ανατολική πλευρά της Αρκάσας υπάρχουν οι μεσοβυζαντινοί ναοί του της Παναγίας Μαρμαρινής και του Αγίου Γεωργίου. Στον οικισμό λειτουργεί το Λαογραφικό και Αρχαιολογικό Αρκάσας. Ακόμη στον οικισμό εδρεύει ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος "Κουρσάρος". Στην Αρκάσα βρίσκεται ένα από τα έξι Δημοτικά Σχολεία του νησιού, το οποίο λειτουργεί ως διθέσιο με ολοήμερο τμήμα και συστεγάζεται με το νηπιαγωγείο Αρκάσας.
Ισμαήλ Μολλά

Ο Ισμαήλ Μολλά Ροδοπλού (1938-2020) ήταν Μουσουλμάνος δημοσιογράφος και πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε βουλευτής Ροδόπης από τον Νοέμβριο του 1989 ως τον Μάρτιο του 1990.

 Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1938, γιος του Χουσεΐν. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 με τον συνδυασμό "Εμπιστοσύνη" (διαδεχόμενος τον Αχμέτ Σαδίκ) εξελέγη ως ανεξάρτητος, υπηρετώντας ως το 1990.Πριν το 1989 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και ήταν εκδότης της εφημερίδας "Γκερτσέκ" (=Αλήθεια).Πέθανε έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο, στις 2 Σεπτεμβρίου 2020.
Αμαγκασάκι

Το Αμαγκασάκι (尼崎市, Amagasaki-shi) είναι μεγάλη βιομηχανική πόλη της Ιαπωνίας, στον Νομό Χυόγκο. Ιδρύθηκε ως δήμος τον Απρίλιο του 1916. Ο πληθυσμός της τον Απρίλιο του 2017 ήταν 450.765 κάτοικοι, μετά από ένα μέγιστο 554.000 το 1971. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 9100 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, καθώς η συνολική έκταση είναι 49,77 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Συνορεύοντες δήμοι είναι οι Ιτάμι και Νισινομίγια στον ίδιο νομό, ενώ στον διπλανό Νομό Οσάκα, κοντά είναι η Οσάκα και η Τογιονάκα.

 Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Αμαγκασάκι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: Το κλίμα στο Αμαγκασάκι είναι ζεστό και εύκρατο. Ο ετήσιος μέσος όρος θερμοκρασίας είναι 15.0 °C. Ο ετήσιος μέσος όρος βροχοπτώσεων ανέρχεται σε 1475 χιλιοστά βροχής. Ο πιο ξηρός μήνας είναι ο Ιανουάριος με 62 χιλιοστά βροχής. Το μεγαλύτερο ύψος βροχοπτώσεων σημειώνεται τον μήνα Ιούνιο. Ο Αύγουστος είναι ο πιο θερμός μήνας του έτους με μέσο όρο θερμοκρασίας 26.9 °C ενώ ο Ιανουάριος είναι ο πιο ψυχρός μήνας του έτους με μέσο όρο θερμοκρασίας 3.7 °C.
Κρίστι Μπράουν

Ο Κρίστι Μπράουν (αγγλικά: Christy Brown, 5 Ιουνίου 1932 - 7 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Ιρλανδός συγγραφέας, ποιητής και ζωγράφος, που έπασχε από εγκεφαλική παράλυση. Ο μόνος του τρόπος να ζωγραφίζει και να γράφει ήταν τα δάχτυλα μόνο του ενός ποδιού. Έγινε περισσότερο γνωστός από το αυτοβιογραφικό του βιβλίο Το αριστερό μου πόδι, το βιβλίο αυτό μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, αποσπώντας, μάλιστα, και 2 Όσκαρ.

 Ο Κρίστι Μπράουν γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1932 στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας και ήταν το δέκατο παιδί, από τα 22 παιδιά που, συνολικά, απέκτησε η οικογένεια Μπράουν. Ο Κρίστι γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Παρόλα αυτά, η μητέρα του δεν αποδέχτηκε ποτέ να τον κλείσει σε ίδρυμα και όχι μόνον αυτό, τον έμαθε να διαβάζει και να γράφει. Ο Κρίστι, σε ηλικία 5 ετών έβαλε μία κιμωλία ανάμεσα από τα δάχτυλα του αριστερού του ποδιού και άρχισε να ζωγραφίζει.Ως έφηβος ο Μπράουν ζωγράφιζε συχνά και διάβαζε, κυρίως λογοτέχνες του 19ου και του 20ου αιώνα. Κατόπιν ξεκίνησε θεραπεία, για να καλυτερέψει η ομιλία του και να δυναμώσουν οι μύες του. Αργότερα κυκλοφόρησε Το αριστερό μου πόδι, το οποίο έγινε best-seller, παγκοσμίως. Ακολούθησαν άλλες δύο νουβέλες: A Shadow on Summer και το Wild Grow the Lilies, όπως επίσης και τρεις ποιητικές συλλογές.Στις 5 Οκτωβρίου του 1972, ο Μπράουν παντρεύτηκε τη Μέρι Κερρ, η οποία, βάσει της αυτοβιογραφίας του, ήταν ιερόδουλη και ομοφυλόφιλη.Ο Κρίστι Μπράουν πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1981, σε ηλικία 49 ετών, στο Πάρμπρουκ της Αγγλίας. 1954 Το αριστερό μου πόδι 1970 Down All the Days 1971 Come Softly to My Wake 1973 Background Music: Poems of Christy Brown 1974 A Shadow on Summer 1976 Wild Grow the Lilies 1978 Of Snails And Skylarks 1982 A Promising Career 1991 The Collected Poems of Christy Brown Η βιογραφία του Κρίστι Μπράουν
Δήμος Ανατολικού Σελίνου

Ο Δήμος Ανατολικού Σελίνου ήταν Δήμος του Νομού Χανίων, που προήλθε από την συνένωση των κοινοτήτων Καμπανού, Επανοχωρίου, Σκάφης, Ροδοβανίου, Σούγιας και Τεμενίων. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καντάνου-Σελίνου. Έδρα του δήμου ήταν ο Καμπανός ενώ κατά την απογραφή του 2001 είχε 1468 κατοίκου και έκταση 136,5 τ.χλμ. και ήταν κυρίως ορεινός. Η οικονομία της περιοχής που καταλάμβανε ο δήμος βασίζεται κυρίως στην ελαιοπαραγωγή και δευτερευόντως στην κτηνοτροφία και τον τουρισμό (Σούγια).

 Τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου ήταν τα εξής: Δ.Δ. Ροδοβανίου, πληθυσμός 336 κάτοικοι, έκταση 14758 στρ., έδαφος ορεινό Δ.Δ. Σκάφης, 167 κάτοικοι, 8978 στρ., ορεινό Δ.Δ. Σούγιας, 262 κάτοικοι, 49521 στρ., ορεινό Δ.Δ. Τεμενίων, 97 κάτοικοι, έκταση: 9277 στρ., ημιορεινό Δ.Δ. Επανωχωρίου, 361 κάτοικοι, 47196 στρ., ορεινό Δ.Δ. Καμπανού, 245 κάτοικοι, 6827 στρ., ορεινό Ο δήμος αποτελούνταν από τους παρακάτω 22 οικισμούς, κατά σειρά πληθυσμού (σε παρένθεση), σύμφωνα με την απογραφή του 2001: Καμπανός (164) Πρινές (133) Επανωχώρι (112) Ροδοβάνι (111) Σούγια (97) Αγία Ειρήνη (73) Μάζα (65) Τεμένια (59) Σκάφη (57) Κουστογέρακο (51) Μονή (39) Λιβάδα (38) Πέρα Σκάφη (34) Αγριλές (32) Τσισκιανά (31) Καμάρια (28) Μαράλια (25) Αργαστήρι (22) Λιβαδάς (21) Παππαδιανά (7) Στράτοι (6) Σελινιώτικος Γύρος (0) Ο Δήμος διασχίζονταν από το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης, που ξεκινάει από το ομώνυμο χωριό και καταλήγει στη θάλασσα (διασχίζεται με 2-3 ώρες πεζοπορίας). Στην έξοδο του φαραγγιού στο Λιβυκό Πέλαγος βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός της Σούγιας, με μεγάλη παραλία, ο οποίος παρουσιάζει αξιόλογη τουριστική κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες, διαθέτοντας αρκετά δωμάτια, ταβέρνες και καφέ. Ένα άλλο φαράγγι στα όρια του Δήμου, είναι αυτό της Τρυπητής, το οποίο όμως είναι δύσβατο για τους μη ειδικούς. Στα όρια του δήμου βρίσκονται οι αρχαίες πόλεις της Ελύρου (κοντά στο Ροδοβάνι, έφτασε σε μεγάλη ακμή και σήμερα σώζονται ερείπια), της Συίας (στη Σούγια, επίνειο της Ελύρου), της Λισσού (δυτικά της Σούγιας, επίσης επίνειο της Ελύρου, σώζεται Ασκληπιείο και ναός του Αγίου Κηρύκου), της Βιέννας (ανατολικά της Σούγιας) και της Υρτακίνας (κοντά στα Τεμένια, σώζονται κυκλώπεια τείχη). Στα Τεμένια υπάρχουν ιαματικές πηγές, από τις οποίες παράγονται τα ομώνυμα αναψυκτικά. Υπάρχει μεγάλος αριθμός τοιχογραφημένων βυζαντινών εκκλησιών όπως ο Άγιος Ονούφριος στον Καμπανό και η Αγία Ειρήνη στη Σούγια. Το μεγαλύτερο πανηγύρι της περιοχής γίνεται στις 24 Αυγούστου, στον Άγιο Ευτύχη στα Τσισκιανά, προστάτη ολόκληρης της επαρχίας Σελίνου, το οποίο συγκεντρώνει πλήθος κόσμου. Περιγραφή από το GTP Σελίδα για τη Σούγια Άρθρα και φωτογραφίες για τον δήμο Ανατολικού Σελίνου από την ιστοσελίδα των πολιτών της Καντάνου
ΚΣ Μαρίτιμο

Η ΚΣ Μαρίτιμο (πορτογαλικά: CS Marítimo) είναι Πορτογαλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Νησιά Μαδέρα. Έχει 8 συμμετοχές στο Γιουρόπα Λιγκ, έχει φτάσει 2 φορές στην 2η θέση του πρωταθλήματος ενώ είναι διάσημη και έξω από την Πορτογαλία, όπως για παράδειγμα στη Βραζιλία λόγω των ποδοσφαιρικών ακαδημιών που διαθέτει εκεί.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1910 και είχε ως χρώματα αυτά της σημαίας της Πορτογαλίας. Επειδή η ομάδα βρισκόταν σε νησιά είχε ως πρώτο έμβλημά της την άγκυρα, το κουπί, την μπάλα και το σωσίβιο. Το 1925 ήρθε ο πρώτος τίτλος στην ομάδα χωρίς όμως να υπάρξει άνθιση στον σύλλογο επειδή το 1930 αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα, εξ αιτίας των οποίων η ομάδα έπεσε το 1938 στη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου. Το 1967 η ομάδα ανεβαίνει στην πρώτη εθνική κατηγορία όπου παρέμεινε για τρεις σεζόν. Το 1990 ο νέος προπονητής Πάουλο Οτορι εγκαινιάζει μια νέα αρχή για την ομάδα και μία νέα πορεία, κερδοφόρα και επιτυχημένη που κρατάει μέχρι σήμερα. Έχει κερδίσει 35 φορές το τοπικό πρωτάθλημα των Νήσων Μαδέρα και 25 φορές το τοπικό κύπελλο. Γκουστάβο Μαντούκα (πρώην ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και νυν του ΑΠΟΕΛ) Φερνάντο Σάντος (ομοσπονδιακός τεχνικός Εθνικής Ελλάδος) Πέπε (παίκτης Ρεάλ Μαδρίτης) Νούνο Μοράις (πρώην ποδοσφαιριστής της Τσέλσι και νυν του ΑΠΟΕΛ) Νούνο Βαλέντε (πρώην ηγετικό στέλεχος της εθνικής Πορτογαλίας) Επίσημη ιστοσελίδα contra.gr
Δολάριο Τζαμάικας

Το δολάριο είναι το νόμισμα της Τζαμάικας από το 1969. Ο κωδικός του (ISO 4217) είναι: JMD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου (J$ ) ή εναλλακτικά με το JA$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents).

 Η Βουλή των Αντιπροσώπων στην Τζαμάικα αποφάσισε να εισαγάγει το δολάριο στις 30 Ιανουαρίου του 1968 ίσο σε αξία 10 σελλινίων. Έτσι, αντικατέστησε τη Λίρα Τζαμάικας. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1969 κυκλοφόρησαν τα κέρματα και τα τραπεζογραμμάτια. Την εποχή που εισήχθησαν, υπήρχαν τα κέρματα του 1 σεντ (1,2 πένες, 5 σεντς (6 πένες), 10 σεντς (1 σελλίνι), 20 σεντς (2 σελλίνια) και 25 σεντς (2 σελλίνια 6 πένες). Με εξαίρεση τα κέρματα του 1 σεντ, τα μεγέθη των κερμάτων ήταν ίδια με αυτών που αντικατέστησαν. Το 1976 είδε την εισαγωγή των κερμάτων των 50 σεντς, η κυκλοφορία των οποίων σταμάτησε το 1989, όπως και αυτών των 20 σεντς. Το 1990 κυκλοφόρησαν κέρματα του 1 δολαρίου, το 1994 των 5 δολαρίων, το 1999 των 10 και το 2000 κέρματα των 20 δολαρίων. Τα κέρματα που είναι σήμερα σε κυκλοφορία είναι: 1 σεντ 10 σεντ 25 σεντ $1 $5 (είναι μαγνητικό) $10 $20 Το 1969 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 50 σεντς (5 σελλινιών), του 1 δολαρίου (10 σελλινιών), των 2 δολαρίων (£1) και των 10 δολαρίων (£5). Το χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων κυκλοφόρησε το 1970 και ακολουθήθηκε από αυτά των 20 (το 1976) και των 100 δολαρίων (το 1986). Τα 50 δολάρια αντικαταστάθηκαν από κέρμα το 1976. Τα χαρτονομίσματα των 50 δολαρίων επέστρεψαν το 1988. Το χαρτονόμισμα των 2 δολαρίων αποσύρθηκε το 1989 και τον επόμενο χρόνο το τραπεζογραμμάτιο του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα. Το 1994 τα χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων αντικαταστάθηκαν από κέρματα και εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 500 δολαρίων. Σταδιακά, τα κέρματα αντικατέστησαν τραπεζογραμμάτια των 10 δολαρίων και των 20. Το 2000 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 1000 δολαρίων. Τα τραπεζογραμμάτια που κυκλοφορούν σήμερα είναι: $50 $100 $500 $1000 Το Δολάριο Τζαμάικας δε χρησιμοποιήθηκε μόνο στη χώρα αυτή αλλά και στην πρώην (ως το 1972) κτήση της, τις Νήσους Κέιμαν. Τη χρονιά εκείνη τα νησιά υιοθέτησαν δικό τους νόμισμα, το Δολάριο Νησιών Κέιμαν. Ιστορία της Τράπεζας της Τζαμάικας Τραπεζογραμμάτια Κέρματα από την Τράπεζα της Τζαμάικας
Κύπελλο Κόρατς 1993-94

Το Κύπελλο Κόρατς καλαθοσφαίρισης ανδρών περιόδου 1993-94 ήταν η διοργάνωση κατά την οποία μια Ελληνική ομάδα έφθασε στην πρώτη κατάκτησή της και τέταρτη συνολικά για την Ελλάδα σε όλα τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Το Κύπελλο Κόρατς 1993-94 διεξήχθη σε ομίλους και αλλεπάλληλους γύρους διπλών αναμετρήσεων από τους 8 και μετά, έως και τον Τελικό, στον οποίο προκρίθηκαν η Ιταλική Στεφανέλ Τριέστε του Μπόγκνταν Τάνιεβιτς και ο ΠΑΟΚ του Σούλη Μαρκόπουλου. Προηγουμένως, στα ημιτελικά, οι Θεσσαλονικείς είχαν αποκλείσει τον έτερο εκπρόσωπο της Ελλάδας Πανιώνιο του Κώστα Μίσσα και μάλιστα με δυο νίκες, τόσο στο κλειστό της Νέας Σμύρνης με 85-83, όσο και στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο με 82-64.

 Ο πρώτος τελικός δόθηκε στο Παλέ Ντε Σπορ στις 9 Μαρτίου του 1994 και μια βδομάδα αργότερα ακολούθησε η ρεβάνς στο στάδιο "Κιαρμπόλα" της Ιταλικής πόλης. Ο ΠΑΟΚ, με τον ενθουσιασμό από την πρόσφατη κατάκτηση της τρίτης θέσης στην Ευρωλίγκα ανδρών (1993, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας) και υποστηριζόμενος από ένα ένθερμο κοινό 6.000 οπαδών του ανέτρεψε το άσχημο ξεκίνημα (η Στεφανέλ προηγήθηκε στο 4ο λεπτό με 2-10, αλλά ο ΠΑΟΚ στο 7' πέρασε μπροστά και στο 14' είχε ήδη ξεφύγει στο σκορ με 6 πόντους) και έκλεισε το ημίχρονο με 35-28 υπέρ του. Στο δεύτερο μέρος η διαφορά έφθασε έως και τους 17 πόντους (49-32, 53-36) ενώ 4 λεπτά προ του τέλους η ομάδα της Θεσσαλονίκης προηγήθηκε με 71-58. Ένα ξέσπασμα των Ιταλών στα τελευταία λεπτά έφερε σχεδόν τα πάνω-κάτω (72-66), αλλά ο Τζον Κόρφας με τρίποντο ακριβώς στην εκπνοή αύξησε τις πιθανότητες για τον κυπελλούχο Ευρώπης του 1991. Επτά βράδια μετά, ο θρίαμβος επαναλήφθηκε για την ελληνική ομάδα. Παρά το γεγονός ότι η Στεφανέλ απέδωσε εξαιρετικά και στο β' ημίχρονο σχεδόν ανέτρεψε το μειονέκτημά της, προηγούμενη μέχρι και με 6 πόντους (64-58, 66-60),ο ΠΑΟΚ βρήκε το ψυχικό σθένος να αντεπιτεθεί και να περάσει μπροστά λίγο πριν το τέλος με 79-81. Από εκεί και πέρα παίχθηκε ελεύθερο μπάσκετ και ο ΠΑΟΚ επικράτησε ολοκληρωτικά με 91-100 κατακτώντας για πρώτη φορά το τρόπαιο. Άψογη ήταν η διαιτησία του Ισπανού Σαντσίζ και του Ελβετού Λεμάν. Από πλευράς ΠΑΟΚ, στους δυο τελικούς αγωνίσθηκαν οι Νίκος Μπουντούρης, Γιώργος Μπαλογιάννης, Νάσος Γαλακτερός, Χρήστος Τσέκος, Αχιλλέας Μαματζιόλας, Τζον Κόρφας, Μπάνε Πρέλεβιτς, Ζόραν Σάβιτς, Ουόλτερ Μπέρι και Ευθύμης Ρετζιάς.Η Στεφανέλ χρησιμοποίησε τους Μποντιρόγκα, Τζεντίλε, Πιλούτι, Φούτσκα, Ντεπόλ, Λάμπλεϊ, Κανταρέλο, Καλαβίτα και Πολμπονέτο. Περιοδικό "Τρίποντο"
3908 Νυξ

Η Νυξ (Nyx) είναι ένας γεωπλήσιος αστεροειδής, που ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Αμόρ και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 17,3. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και του έδωσε το όνομα της αρχαίας ελληνικής θεάς της νύχτας. Το ίδιο όνομα με την ίδια προέλευση έχει δοθεί στον δορυφόρο Νύχτα του Πλούτωνα, και για να αποφεύγεται σύγχυση η ορθογραφία του διεθνούς ονόματος του δορυφόρου τροποποιήθηκε από Nyx σε Nix.

 Καθώς συμβαίνει με τους περισσότερους αστεροειδείς Αμόρ, η τροχιά της «Νυκτός» τέμνει την τροχιά του Άρη. Η πλησιέστερη προσέγγιση του αστεροειδή στη Γη για όλο τον 21ο και τον 22ο αιώνα θα συμβεί στις 18 Οκτωβρίου 2194, οπότε η απόστασή του από τη Γη θα είναι 0,05800 AU (8.676.800 χιλιόμετρα). Η μέση διάμετρος του αστεροειδή εκτιμάται σε 1 ως 1,2 χιλιόμετρο περίπου. O φασματικός τύπος της είναι ο σπάνιος τύπος V, κάτι που σημαίνει ότι ίσως να αποτελεί ένα θραύσμα του μεγάλου αστεροειδή 4 Εστία (Vesta). Το άλβεδο του αστεροειδή 3908 Νυξ είναι περίπου 0,23. Η Νυξ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες, 25 λεπτά και 33,6 δευτερόλεπτα. Το έτος 2000, παρατηρήσεις ραντάρ με τα ραδιοτηλεσκόπια του Αρεσίμπο και του Γκόλντστοουν προσδιόρισαν το προσεγγιστικό σχήμα του αστεροειδή: μπορεί να περιγραφεί ως γενικώς σφαιρικό, αλλά με πολλά εξογκώματα. Τροχιά από το JPL / Εφημερίδα
Πορνογραφία για πάντα

Ο περιγραφικός όρος πορνογραφία για πάντα αναφέρεται γενικά σε ταινίες όπου μαγνητοσκοπείται η σεξουαλική συνεύρεση ανάμεσα σε γιγαντιαία πάντα, με την κινηματογράφηση και τη μετέπειτα προβολή της να αποσκοπεί στην δημιουργία και ενθάρρυνση της σεξουαλικής επιθυμίας και ζευγαρώματος στα πάντα που παρακολουθούν την ταινία, ως ένα από τα μέτρα ενάντια στον κίνδυνο εξαφάνισης του είδους.

 Η μέθοδος αυτή έγινε δημοφιλής μετά από τις αναφορές των θετικών αποτελεσμάτων ενός πειράματος το οποίο εκτελέστηκε από ένα ζωολόγο στην Ταϋλάνδη το 2006, κατά το οποίο έδειξαν έναν αριθμό απο πορνογραφικές ταινίες όπου απεικονίζονταν πάντα κατά την σεξουαλική πράξη μεταξύ τους. Αν και οι ερευνητές πίσω από την πρωτοβουλία αυτή δήλωσαν πως θεωρούν ότι η χρήση των πορνογραφικών ταινιών είχε ως αποτέλεσμα επιτυχείς αναπαραγωγές των πάντα, παρόμοιες μετέπειτα επιτυχίες φαίνεται να περιορίστηκαν μόνο στην Κίνα, όπου αναφέρθηκε η γέννηση 31 νεογνών πάντα μέσα σε μια περίοδο 10 μηνών από τη στιγμή που ξεκίνησε το πρόγραμμα αυτό. Άλλες μέθοδοι, όπως η χορήγηση Βιάγκρα για τον σεξουαλικό ερεθισμό των πάντα, δοκιμάστηκαν και φέρονται να υπήρξαν ανεπιτυχείς.
Πολιτική της Εσθονίας

Η πολιτική της Εσθονίας ασκείται σε ένα πλαίσιο της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στην οποία ο πρωθυπουργός της Εσθονίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, και ενός πολυκομματικού συστήματος. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το εσθονικό κοινοβούλιο, η εκτελεστική από την κυβέρνηση, ενώ η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από τις υπόλοιπες. Η Εσθονία είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και άλλων οργανισμών.

 Ο Πρόεδρος της Εσθονίας εκλέγεται από το Κοινοβούλιο (Riigikogu) για μια πενταετή θητεία. Εάν ένας υποψήφιος δεν εξασφαλίσει τα δύο τρίτα των ψήφων στους τρεις κύκλους των ψηφοφοριών στη βουλή, κατόπιν μια ειδική εκλογική συνέλευση (αποτελούμενη από τα μέλη του κοινοβουλίου και τους αντιπρόσωπους της τοπικής αυτοδιοίκησης) εκλέγει τον Πρόεδρο, μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων. Ο Πρωθυπουργός της Εσθονίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, διορισμένος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με την συγκατάθεση του Κοινοβουλίου. Συνήθως ως πρωθυπουργός επιλέγεται ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος ή κομματικού συνασπισμού του Κοινοβουλίου. Οι περισσότερες δραστηριότητες της κυβέρνησης κατευθύνονται από τον πρωθυπουργό, καθώς είναι, σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, ο επιβλέπων το έργο της κυβέρνησης. Η σημασία του ρόλου του πρωθυπουργού στην κυβέρνηση και οι σχέσεις του με τους υπουργούς, εξαρτώνται συχνά από τη θέση του κόμματός του και την επιρροή που ασκεί μέσα στο κόμμα του. Εάν ο πρωθυπουργός έχει μια ισχυρή θέση μέσα στο κόμμα του και αν η κυβέρνηση αποτελείται από αντιπροσώπους μόνο εκείνου του κόμματος, τότε μπορεί να απολαύσει ιδιαίτερη θέση εντός της κυβέρνησης. Σε όλες τα κρίσιμα εθνικά ερωτήματα, εντούτοις, η τελική απόφαση λαμβάνεται από το κοινοβούλιο ως τη νομοθετική δύναμη της Εσθονίας. Το Κοινοβούλιο της Εσθονίας (Riigikogu) εκλέγει 101 μέλη, για μια τετραετή θητεία, μέσω ενός αναλογικού αντιπροσωπευτικού συστήματος. Μόνο οι Εσθονοί πολίτες μπορούν να συμμετέχουν στις βουλευτικές εκλογές. Η ψήφος μέσω διαδικτύου, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις τοπικές εκλογές του 2005, λαμβάνονται υπόψη στην εκλογή των μελών του κοινοβουλίου, καθώς και του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Το ανώτατο δικαστήριο στην Εσθονία είναι το Εθνικό Δικαστήριο (Riigikohus), στο οποίο υπάρχουν 19 δικαστές, εκ των οποίων ο πρόεδρος διορίζεται από το Κοινοβούλιο, μετά από πρόταση του Προέδρου Δημοκρατίας. Erik Herron's Guide to Politics of East Central Europe and Eurasia Αρχειοθετήθηκε 2006-07-02 στο Wayback Machine. Estonica : Estonia in brief : Political system:
Έλντερ Μπαρμπόσα

Ο Έλντερ Χορχέ Λεάλ Ροντρίγκεζ Μπαρμπόσα, (γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1987 στην πόλη Παρέδες στην Πορτογαλία) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στον Παναιτωλικό ως αριστερός πλάγιος επιθετικός.

 Προϊόν των ακαδημιών της Πόρτο, ο Μπαρμπόσα κατάφερε να κάνει ντεμπούτο με τη πρώτη ομάδα τη τελευταία αγωνιστική της σεζόν 2005-06 του Πορτογαλικού πρωταθλήματος με αντίπαλο τη Μποαβίστα, με τη Πόρτο να έχει ήδη στεφτεί Πρωταθλήτρια Πορτογαλίας. Αγωνίστηκε στο δεύτερο ημίχρονο της αναμέτρησης όπου και αποβλήθηκε στο τελευταίο λεπτό με το τελικό σκορ να είναι 1-1. Από το 2006 έως το 2008 ο Μπαρμπόσα δόθηκε δανεικός στην Ακαδέμικα, αλλά γύρισε επειγόντως πίσω στη Πόρτο στα μέσα Ιανουαρίου του 2008 για να καλύψει την απουσία του Ταρίκ Σεκτιούι ο οποίος κλήθηκε στην εθνική ομάδα του Μαρόκο για να αγωνιστεί στο Κόπα Άφρικα. Διατέλεσε ακόμη μια χρονιά δανεικός στη νεοφώτιστη ΚΝ Τροφένσε με τη κορυφαία του στιγμή να είναι το γκολ που πέτυχε στη ΣΛ Μπενφίκα σε μια ιστορική εντός έδρας νίκη της ομάδας με 2-0. Χάνοντας μόνο 2 παιχνίδια πρωταθλήματος δε μπόρεσε να σώσει την ομάδα του από τον υποβιβασμό. Την επόμενη χρονιά δωθηκε δανεικός στη Βιτόρια Σετούμπαλ όπου και σκόραρε το πρώτο του γκολ με την ομάδα στις 31 Αυγούστου εναντίον της Μπενφίκα σε μια βαριά εντός έδρας ήττα με 1-8. Αφού βοήθησε την Βιτόρια να αποφύγει τον υποβιβασμό, ο Μπαρμπόσα έμεινε ελεύθερος από τη Πόρτο υπογράφοντας 3-ετές συμβόλαιο με τη Μπράγκα. Έχοντας λίγες εμφανίσεις ο Μπαρμπόσα άρχισε να αποκτά περισσότερο χρόνο συμμετοχής τον Ιανουάριο του 2011 με την αποχώρηση του Μάθιους και πετυχαίνοντας 4 γκολ βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει στη 4η θέση στο πρωτάθλημα. Ο Μπαρμπόσα κατάφερε να σκοράρει σε 4 συνεχόμενα παιχνίδια σε λιγότερο από ένα μήνα συμπεριλαμβάνοντας 1 γκολ με αντίπαλο την Ζιλ Βισέντε ΦΚ, 2 με αντίπαλο την Μπέρμιγχαμ Σίτι στο Γιουρόπα Λιγκ. Την επόμενη σεζόν ο Μπαρμπόσα αποβλήθηκε σε ένα εντός έδρας ματς για τη φάση των 32 του Γιουρόπα Λίγκ με αντίπαλο τη Μπεσίκτας αφού έκανε θέατρο μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Την επόμενη χρονιά ο Μπαρμπόσα δόθηκε δανεικός στην Αλμερία. Σκόραρε το πρώτο του γκολ με την ομάδα στις 24 Ιανουαρίου του 2014 σε μια βαριά ήττα με 1-6 από την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Στις 31 Ιουλίου 2014 ο Μπαρμπόσα πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ ως ελεύθερος υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο με την Ένωση. Ο Μπαρμπόσα έκανε ντεμπούτο με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας στις 14 Νοεμβρίου του 2012 σε ένα φιλικό με αντίπαλο το Γκαμπόν, ερχόμενος από το πάγκο αντικαθιστώντας τον συμπαίχτη του στη Μπράγκα, Κουστόδιο. ΠόρτοΠρωτάθλημα Πορτογαλίας: 2005–06, 2007–08ΜπράγκαΛιγκ Καπ Πορτογαλίας: 2012–13ΑΕΚΚύπελλο Ελλάδας: 2015–16 Football League: 2014–15 (Νότιος Όμιλος) Τα στατιστικά του Μπαρμπόσα στο transfermarkt
Α.Μ.Σ. Βρασίδας Νέας Περάμου

Ο Α.Μ.Σ. Βρασίδας Νέας Περάμου είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και εδρεύει στη Νέα Πέραμο του νομού Καβάλας. Οι εντός έδρας αγώνες του συλλόγου διεξάγονται στο γήπεδο Νέας Περάμου. Η ομάδα αγωνίζεται στις κατηγορίες της ΕΠΣ Καβάλας.

 Ο «Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Βρασίδας Νέας Περάμου» ιδρύθηκε το 1968. Πήρε την ονομασία του από τον ομώνυμο Σπαρτιάτη αξιωματικό, ο οποίος σκοτώθηκε στην περιοχή της Νέας Περάμου. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Δ΄ Εθνική κατηγορία την περίοδο 1993–94, τερματίζοντας στην 18η και τελευταία θέση του 12ου Ομίλου, συγκεντρώνωντας 12 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας (ΕΠΣΚ). Την περίοδο 1997–98, ήταν η δεύτερη φορά που η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, φτάνοντας στη 15η θέση του 6ου Ομίλου με 32 βαθμούς, υποβιβαζόμενη έτσι στις τοπικές κατηγορίες. Για την περίοδο 2009–10, η ομάδα μετείχε στον 1ο Όμιλο της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, καταλαμβάνοντας τη 12η θέση, ακριβώς κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού με 41 βαθμούς, με αποτέλεσμα την επιστροφή στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Καβάλας. 1993–94: Δ΄ Εθνική 1997–98: Δ΄ Εθνική 2009–10: Δ΄ Εθνική Επίσημο ιστολόγιο
Παρουίρ Σεβάκ

Ο Παρουίρ Σεβάκ (αρμενικά: Պարույր Սևակ, φιλολογικό ψευδώνυμο του Παρουίρ Γκαζαριάν, 1924–1971) ήταν σημαντικός Αρμένιος ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας που έζησε κατά τη περίοδο της Σ.Σ.Δ. της Αρμενίας.

 Γεννήθηκε στις 24 ή 26 Ιανουαρίου του 1924 στο Τσανακτσί (νυν Ζανγκακατούν) της Αρμενίας, η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε κομμάτι της ΕΣΣΔ και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γκαζαριάν. Πραγματοποίησε φιλολογικές σπουδές στο Γερεβάν και τη Μόσχα και εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1948. Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας εργάστηκε ως καθηγητής. Το 1960 επέστρεψε στην Αρμενία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Γερεβάν. Από το 1966 μέχρι και τον θάνατό του κατείχε τη θέση του γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας. Σκοτώθηκε στις 17 Ιουνίου του 1971 σε τροχαίο δυστύχημα, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε και στο οποίο επέβαινε η οικογένειά του συγκρούστηκε με φορτηγό. Στο ίδιο συμβάν έχασε τη ζωή της και η σύζυγός του, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Το περιστατικό και οι συνθήκες υπό τις οποίες προήλθε έχουν οδηγήσει σε διάφορες θεωρίες περί κρατικής δολοφονίας, κυρίως λόγω των επικρίσεων του Σεβάκ προς τις σοβιετικές αρχές πάνω σε διάφορα ζητήματα. Ο Σεβάκ εμφανίστηκε στα γράμματα το 1948, μέσω της πρώτης του ποιητικής συλλογής. Το ψευδώνυμό του ήταν φόρος τιμής στον Ρουμπέν Σεβάκ, λογοτέχνη των αρχών του 20ού αιώνα και θύμα της της γενοκτονίας των Αρμενίων. Εμβληματικό έργο του Παρουίρ Σεβάκ θεωρείται το «Ασίγαστο καμπαναριό», το οποίο είναι εμπνευσμένο από τη ζωή του Κομιτάς: αποτελείται από 7000 στίχους, κυκλοφόρησε στα τέλη του 1959 χάρη στη συμβολή του Χαμό Σαχιάν και επανεκδόθηκε επαυξημένο το 1966. Άλλα έργα του είναι τα «Άνθρωπος στην παλάμη» (1963), «Γενηθήτω φως» (1969) κλπ. Ως κριτικός λογοτεχνίας, ο Σεβάκ πραγματοποίησε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στον ποιητή Σαγιάτ-Νοβά, την οποία αργότερα εξέδωσε. Ακόμη συμμετείχε στην επιμέλεια, τον σχολιασμό και την έκδοση των απάντων του Μπεντρός Ντουριάν. Ακόμη, μετέφρασε στην αρμενική γλώσσα έργα Ρώσων λογοτεχνών όπως οι Πούσκιν, Λερμόντοφ και Μαγιακόφσκι. Τη δεκαετία του 1990, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αρμενίας, ήρθαν στην επιφάνεια ορισμένα αδημοσίευτα ποιήματα του Σεβάκ, όπως και άλλων λογοτεχνών της σοβιετικής περιόδου.
Κατάλογος προέδρων της Πορτογαλίας

H πλήρης λίστα των προέδρων της Πορτογαλικής Δημοκρατίας απαρτίζεται από τους 20 αρχηγούς κράτους στην ιστορία της Πορτογαλίας από την επανάσταση της 5ης Οκτωβρίου 1910 που εγκαθίδρυσε ένα ρεπουμπλικανικό καθεστώς ως σήμερα. Ο κατάλογος συμπεριλαμβάνει όχι μόνο εκείνα τα πρόσωπα που ορκίστηκαν στο αξίωμα του Προέδρου της Πορτογαλίας αλλά και εκείνα που υπηρέτησαν ως ντε φάκτο αρχηγοί κράτους από το 1910. Τέτοιες είναι οι περιπτώσεις του Τεόφιλο Μπράγκα που υπηρέτησε ως πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης μετά το ρεπουμπλικανικό πραξικόπημα. Επίσης, οι Σιντόνιο Παΐς, Μέντες Καμπετσάντας, Γκόμες ντα Κόστα, όπως και οι Κάντο ε Κάστρο και Όσκαρ Καρμόνα κατά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής τους, δεν είχαν ορκιστεί ως πρόεδροι της Δημοκρατίας, καθώς συνήθως ήταν πρωθυπουργοί, όμως ντε φάκτο συγκέντρωσαν αυτή την εξουσία, συνδυάζοντας στην πράξη τις θέσεις του αρχηγού κράτους και της κυβέρνησης σε ένα πρόσωπο. Todos elles são filhos de putas , somente com huma monarchia Portugal pode ter salvado

 Η αρίθμηση αντανακλά τις συνεχόμενες θητείες που υπηρέτησε ένας και μόνο πρόεδρος. Επί παραδείγματι, ο Ζόρζε Σεμπάιου υπηρέτησε επί δύο συνεχείς θητείες και προσμετράται ως ο 19ος πρόεδρος (όχι ο 19ος και ο 20ός). Ο Τεόφιλο Μπράγκα υπηρέτησε ως ο πρώτος και μοναδικός πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης, και γι' αυτό δεν θεωρείται ως ο πρώτος πρόεδρος, παρότι θα υπηρετούσε ξανά βς αρχηγός κράτος και δεύτερος πρόεδρος έπειτα από την παραίτηση του Μανουέλ ντε Αριάγκα. Όμως, ο Μπερναρντίνο Ματσάντο υπηρέτησε επί δύο μη συνεχείς θητείες και προσμετράται ως ο τρίτος και ο όγδοος πρόεδρος. Για τον λόγο αυτό, στη λίστα που ακολουθεί περιέχονται 20 προεδρίες, όμως μόνο 19 πρόεδροι. Με βάση το Σύνταγμα της Πορτογαλίας που υιοθετήθηκε το 1976, στον απόηχο της Επανάστασης των Γαριφάλων το 1974, ο πρόεδρος εκλέγεται για θητεία πέντε ετών. Δεν υφίσταται όριο στον αριθμό των θητειών που ένας πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει, όμως ο πρόεδρος που υπηρετεί δύο συνεχείς θητείες δεν μπορεί να υπηρετήσει ξανά τα επόμενα πέντε χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης θητείας του. Η επίσημη κατοικία του προέδρου της Πορτογαλίας είναι το Μέγαρο Μπελέμ. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2016 και επανεξελέγη το 2021. Τα χρώματα δηλώνουν την πολιτική τοποθέτηση καθενός προέδρου. Ρεπουμπλικανός Δημοκρατικός Εθνικός Ρεπουμπλικανός/Σιντονιστής Εξελικτικό Κόμμα/Ρεπουμπλικανός Φιλελεύθερος Εθνική Ένωση/Λαϊκή Εθνική Δράση Δημοκρατική Ανανέωση Σοσιαλιστής Σοσιαλδημοκράτης Ακομμάτιστος Πρόεδρος της Πορτογαλίας Πολιτική της Πορτογαλίας Jornal de Notícias (Ιανουαρίου–Μαΐου 2006). Museu da Presidência da República/Jornal de Notícias, επιμ. Presidents de Portugal - Fotobiografias (1st έκδοση). Porto. «Portal da História». Biografias dos Presidentes. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2006.
Άμμος Ημαθίας

Η Άμμος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Βεροίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Άμμος είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στον μεγάλο κάμπο του Αλιάκμονα, κοντά στις βόρειες όχθες του ποταμού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 5,5 χλμ. περίπου ΝΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,297 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μικρογουζίου του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1926 προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας και το 1928 καταργήθηκε. Επανασυστάθηκε το 1940 και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο βόρειο τμήμα του οικισμού Το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στη βόρεια έξοδο του οικισμού Το φράγμα και η τεχνητή λίμνη στον Αλιάκμονα, νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=V2oRLeBajWk
Ναντέζντα Κρούπσκαγια

Η Ναντέζντα Κονσταντίνοβνα Κρούπσκαγια (ρωσικά: Надежда Константиновна Крупская ; 26 Φεβρουαρίου 1869 - 27 Φεβρουαρίου 1939) ήταν Ρωσίδα πολιτικός και σύζυγος του Βλαντίμιρ Λένιν. Η Κρούπσκαγια γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη από αριστοκρατική οικογένεια, που κατέληξε στην ανέχεια, και ανέπτυξε ισχυρές θέσεις σχετικά με τη βελτίωση της ζωής των φτωχών. Ένθερμη υποστηρίκτρια του μαρξισμού, συναντήθηκε με τον Λένιν το 1894. Συνελήφθησαν το 1896 λόγω των επαναστατικών δραστηριοτήτων τους και μετά την εξορία του Λένιν στη Σιβηρία, επιτράπηκε στην Κρούπσκαγια να τον ακολουθήσει το 1898 με την προϋπόθεση ότι θα παντρεύονταν. Εγκαταστάθηκαν στο Μόναχο και στο Λονδίνο μετά την εξορία τους, προτού επιστρέψουν για μικρό χρονικό διάστημα στη Ρωσία προκειμένου να συμμετάσχουν στην αποτυχημένη επανάσταση του 1905. Μετά την επανάσταση του 1917, η Κρούπσκαγια εισήλθε στο προσκήνιο της πολιτικής σκηνής και έγινε το 1924 μέλος της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Από το 1929 έως το 1939 ήταν αναπληρώτρια επίτροπος παιδείας, με ισχυρή επιρροή στο σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της σοβιετικής βιβλιοθηκονομίας.

 Memories of Lenin. New York: International Publishers, 1930. —Reissued as Reminiscences of Lenin. On Education: Selected Articles and Speeches. Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1957. Clements, Barbara Evans, Bolshevik Women, Cambridge University Press, 1997. McDermid, Jane and Anya Hilyar, "In Lenin's Shadow: Nadezhda Krupskaya and the Bolshevik Revolution," in Ian D. Thatcher (ed.), Reinterpreting Revolutionary Russia. New York: Palgrave Macmillan, 2006; pp. 148–165. McNeal, Robert H., Bride of the Revolution: Krupskaya and Lenin. London: Gollancz, 1973. Raymond, Boris The Contribution of N. K. Krupskaia to the Development of Soviet Russian Librarianship: 1917–1939. Ann Arbor, MI: University of Chicago, 1978. Scott, Marcia Nell Boroughs, Nadezhda Konstantinovna Krupskaya: A Flower in the Dark. PhD dissertation. University of Texas at Arlington, 1996. Available from ProQuest Dissertations Publishing, 1383491. Sebestyen, Victor, Lenin the Dictator: An Intimate Portrait. New York: Pantheon, 2017. Stites, Richard, The Women's Liberation Movement in Russia: Feminism, Nihilism, and Bolshevism, 1860-1930. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1978. Nadezhda Krupskaya Krupskaya Internet Archive Obituary by Leon Trotsky Krupskaya on deathbed
Φάιτ Στος

Ο Φάιτ Στος (γερμ.: Veit Stoss, πολων.: Wit Stosz, 1447 - 1533) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες της Γερμανίας κατά τον 16ο αιώνα. Η αριστοτεχνική τεχνοτροπία και ο λεπτομερής ρεαλισμός του έργου του άσκησαν τεράστια επίδραση στην υστερογοτθική γλυπτική της Γερμανίας και των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης.

 Ο Φάιτ Στος ήταν σουαβικής καταγωγής, γεννήθηκε πιθανόν γύρω στο 1447 και μεγάλωσε στη Νυρεμβέργη. Από το 1477 έως το 1496 εργάστηκε κυρίως στην Πολωνία, τη Βοημία και την Ουγγαρία. Στην ακμάζουσα πόλη της Κρακοβίας στην Πολωνία, ο Στος δημιούργησε μνημειώδη έργα, όπως την αριστουργηματική Αγία Τράπεζα στην Εκκλησία της Παρθένου Μαρίας (1477 - 1489). Επιστρέφοντας από τη Κρακοβία στη Νυρεμβέργη, αναμίχθηκε σε μια υπόθεση πλαστογραφίας, φυλακίστηκε για χρέη και καταδικάστηκε σε διαπόμπευση (1503), πλην όμως η υπόληψή του αποκαταστάθηκε με την προσωπική παρέμβαση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄. Ο Φάιτ Στος πέθανε στη Νυρεμβέργη το Σεπτέμβριο του 1533 και τάφηκε στο Κοιμητήριο του Αγίου Ιωάννη της Νυρεμβέργης. Το αριστούργημα της καλλιτεχνικής δραστηριότητας του Φάιτ Στος είναι η μεγαλοπρεπής Αγία Τράπεζα στο κέντρο του Ναού της Παρθένου Μαρίας (πολων. Κοσκιόλ Μαριάτσκι, γερμ. Μάριενκιρχε) στην Κρακοβία. Ο ξυλόγλυπτος και ζωγραφισμένος αυτός κεντρικός βωμός της εκκλησίας αποτελεί το πιο εξαίρετο δείγμα γοτθικής γλυπτικής σε ολόκληρη την Πολωνία. Το έργο αυτό και μόνο κατατάσσει τον Φάιτ Στος ανάμεσα στους μεγαλύτερους γλύπτες της υστερογοτθικής τέχνης. Η τεραστίων διαστάσεων τρίφυλλη Αγία Τράπεζα (ύψος 5.34 και πλάτος 7.25 μέτρα) αποτελείται από μορφές σκαλισμένες σε ξύλο φλαμουριάς. Στο κεντρικό τμήμα απεικονίζεται η σκηνή της Κοίμησης της Θεοτόκου, ενώ τα φατνώματα στις πλευρικές πτέρυγες διηγούνται σκηνές από τη ζωή της Παναγίας και του Ιησού Χριστού. Με την εισβολή και κατάληψη της Πολωνίας από τα γερμανικά στρατεύματα το 1939, οι Πολωνοί φυγάδευσαν την Αγία Τράπεζα του Στος στη γειτονική πόλη Σαντόμιες (Sandomierz). Οι Ναζί, θεωρώντας το έργο ως δημιουργία ενός Γερμανού, κατέσχεσαν την Αγία Τράπεζα και την μετέφεραν στη Νυρεμβέργη. Όταν όμως η πόλη απελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα, το διάσημο έργο τέχνης του Στος επισκευάστηκε και το 1957 επέστρεψε στην αρχική θέση του στο Ναό της Παναγίας στην Κρακοβία. Ανάμεσα στα άλλα έργα του Στος περιλαμβάνονται: οι περίτεχνοι σκαλιστοί τάφοι του βασιλιά Καζιμίρ Δ΄ Γιάγκελον (1492) στον καθεδρικό ναό Βάβελ της Κρακοβίας και του αρχιεπισκόπου Ζμπίγκνιεφ Ολεσνίτσκι (Zbigniew Olesnicki) στον καθεδρικό ναό του Γκνιέζνο (Gniezno). Σημαντικά γλυπτά σε πέτρα και ξύλο έχουν φιλοτεχνηθεί από τον Φάιτ Στος για την εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου στη Νυρεμβέργη, όπως ο "Ευαγγελισμός", καθώς και ένα σκαλιστό τέμπλο στον καθεδρικό ναό της Βαμβέργης (1523). Στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο της Νυρεμβέργης υπάρχει "Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ", γλυπτό από ξύλο φιλοτεχνημένο από τον Φάιτ Στος στα 1516 - 1518. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα "Στος, Φάιτ", τόμ. 55, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. "Οι 100 ωραιότεροι καθεδρικοί ναοί του κόσμου" (ελληνική έκδοση), Εκδόσεις Καρακώτσογλου, Αθήνα, 2006.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καστοριάς 2012–13

Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καστοριάς είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Καστοριάς. Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Καστοριάς λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Καστοριάς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

 Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Καστοριάς της περιόδου 2012-13 διεξάγεται σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 14 ομάδων. Το πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ξεκίνησε το Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012 και η κανονική διάρκεια έληξε το Σάββατο, 20 Απριλίου 2013.Πρωταθλήτρια ομάδα ανακηρύχθηκε η Καστοριά, που στη συνέχεια κέρδισε και την άνοδο στη Γ΄ Εθνική μέσω του Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών ΕΠΣ. Βαθμολογία Πηγή: Περίοδος 2012-13 Βαθμολογίες Ιστοσελιδα kastoria-fc.com Το Κύπελλο κατέκτησε ο Α.Σ. Παναργειακός Άργους Ορεστικού. https://web.archive.org/web/20130529085131/http://epskastorias.blogspot.gr/
Βλογκ

Ένα video blog ή αλλιώς video log, συνήθως συμπτυγμένο σε vlog, είναι μία μορφή blog με κύριο χαρακτηριστικό του το βίντεο. Αποτελεί επίσης μία μορφή διαδικτυακής τηλεόρασης. Τα vlog συνδυάζουν βίντεο (ή τον σύνδεσμο κάποιου βίντεο) με υποστηρικτικό κείμενο, φωτογραφίες και άλλα μεταδεδομένα. Οι εγγραφές μπορούν να γίνουν σε μία λήψη ή σε πολλαπλά κομμάτια. Τα vlog είναι περισσότερο διαδεδομένα στην πλατφόρμα κοινής χρήσης βίντεο, το YouTube. Η χρήση βίντεο από τους blogger αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Τα τελευταία χρόνια όμως καθώς ο εξοπλισμός γίνεται ολοένα και φθηνότερος και το υποστηρικτικό λογισμικό πιο εύκολα διαθέσιμο, το vlogging αποκτά άλλη διάσταση. Οποιοσδήποτε με πρόσβαση σε συσκευές εγγραφής βίντεο, όπως κινητό τηλέφωνο, βίντεο-κάμερα, τάμπλετ κτλ., σε συνδυασμό με έναν υπολογιστή υψηλής ταχύτητας, είναι σε θέση να δημιουργήσει το δικό του video vlog. Κύριοι υποστηρικτές αυτής της πλέον τόσο διαδεδομένης μόδας είναι η Google και η Yahoo. Σε αντίθεση με άλλα μέσα, τα vlog έχουν ελεύθερο χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει πως οι δημιουργοί τους μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα το θέμα που θα παρουσιάσουν, είτε αυτό είναι προσωπικό, είτε κοινωνικού περιεχομένου.

 Στις 2 Ιανουαρίου 2000, ο Adam Kontras δημοσίευσε ένα βίντεο στο blog του προκειμένου να δείξει στους φίλους και τους συγγενείς του το γεγονός ότι μετακόμισε στο Λος Άντζελες, μη γνωρίζοντας τι θα ακολουθούσε και πως η ενέργειά του αυτή θα αποτελούσε τομή στην ιστορία των vlog. Η μεγάλη δημοτικότητα του vlogging ξεκίνησε το 2005. Τα μέλη της ομάδας του Videoblogging της Yahoo αυξήθηκαν ραγδαία το 2005. Τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκε και η πιο δημοφιλής πλατφόρμα κοινής χρήσης βίντεο, το YouTube. Ήδη τον Ιούλιο του 2006, είχε αναδειχθεί στην 5η πιο δημοφιλή διαδικτυακή πλατφόρμα, με 100 εκατ. προβολές βίντεο καθημερινά και με 65 χιλιάδες αναρτήσεις βίντεο την ημέρα. Το προσωπικό vlog είναι ένα βίντεο, το οποίο καταγράφεται συνήθως από ένα άτομο με σκοπό να προβάλλει πληροφορίες στο κοινό. Το κοινό αυτό δεν είναι τόσο ποικίλο, όσο εκείνο κάποιου οργανισμού ή εταιρείας. Το 2008, το YouTube ανακοίνωσε τη δυνατότητα της απευθείας μετάδοσης, υπό την ονομασία YouTube Live. Η δυνατότητα αυτή υιοθετήθηκε και από άλλες διαδικτυακές πλατφόρμες όπως το Instagram και το Facebook. Το vlog που έχει καταγραφεί από κάποιον, ενώ οδηγεί μοτοσυκλέτα, ονομάζεται «motovlog».
Νότια Δοβρουτσά

Η Νότια Δοβρουτσά (βουλγαρικά: Южна Добруджа, Yuzhna Dobrudzha ή απλά Добруджа, Dobrudzha, ρουμανικά: Dobrogea de Sud, Cadrilater ή Dobrogea Nouă) είναι περιοχή της βορειοανατολικής Βουλγαρίας, η οποία περιλαμβάνει τις επαρχίες Ντόμπριτς και Σιλίστρα, μέρος της ιστορικής περιοχής της Δοβρουτσάς. Έχει έκταση 7.566 χλμ² και πληθυσμό 358.000 κατοίκους. Ήταν μέρος της Ρουμανίας de jure από το 1913 έως το 1918 (de facto από το 1913 έως το 1916) και ξανά από το 1919 έως το 1940.

 Στην αρχή της σύγχρονης εποχής, η Νότια Δοβρουτσά είχε έναν μικτό πληθυσμό Βουλγάρων και Τούρκων με αρκετές μικρότερες μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Γκαγκαούζων, των Τάταρων της Κριμαίας και των Ρουμάνων. Το 1910, από τους 282.007 κατοίκους της Νότιας Δοβρουτσάς, οι 134.355 (47,6%) ήταν Βούλγαροι, οι 106.568 (37,8%) Τούρκοι, οι 12.192 (4,3%) Ρομά, οι 11.718 (4,1%) Τάταροι και οι 2.484 Ρουμάνοι. Η Νότια Δοβρουτσά ήταν μέρος του αυτόνομου Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας από το 1878 και μέρος του ανεξάρτητου βουλγαρικού κράτους από το 1908 μέχρι την ήττα της Βουλγαρίας στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όταν η περιοχή παραχωρήθηκε στη Ρουμανία βάσει της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913). Το 1914, η Ρουμανία ζήτησε από όλους τους ιδιοκτήτες γης να αποδείξουν την περιουσία τους και να παραδώσουν στο ρουμανικό κράτος το ένα τρίτο της γης που διεκδίκησαν ή να πληρώσουν το ισόποσο της αξίας της. Αυτό ήταν παρόμοιο με τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις στη Ρουμανία που έγιναν τον προηγούμενο αιώνα, κατά τις οποίες οι γαιοκτήμονες έπρεπε να παραδώσουν τα δύο τρίτα της γης τους, η οποία στη συνέχεια παραδόθηκε στους αγρότες. Στη Νότια Δοβρουτσά, πολλοί από τους αγρότες που έλαβαν τη γη ήταν έποικοι, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων χιλιάδων Αρμάνων από τη Μακεδονία, καθώς και Βλαχομογλενίτων από το ίδιο μέρος και Ρουμάνων από τη Βλαχία, γεγονός που οδήγησε σε ισχυρισμούς ότι οι μεταρρυθμίσεις είχαν εθνικιστικό σκοπό.Στις 7 Σεπτεμβρίου 1940, η Νότια Δοβρουτσά αποκαταστάθηκε στη Βουλγαρία βάσει της Συνθήκης της Κραϊόβα. Μετά τη συνθήκη ακολούθησε υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών: περίπου 110.000 Ρουμάνοι (σχεδόν το 95% των οποίων εγκαταστάθηκαν εκεί μετά το 1913), Αρμάνοι και Βλαχομογλενίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Νότια Δοβρούτσα, ενώ 77.000 Βούλγαροι έπρεπε να εγκαταλείψουν τη Βόρεια Δοβρούτσα. Μόνο μερικές εκατοντάδες Ρουμάνοι και Αρμάνοι έχουν απομείνει πλέον στην περιοχή. Μεταξύ 1913 και 1940, κατά τη διάρκεια της ρουμανικής κυριαρχίας, η περιοχή κάλυπτε δύο επαρχίες: τη Ντουρόστορ και την Καλιάκρα. Σήμερα, η επικράτεια της Νότιας Δοβρουτσάς σχηματίζει τις επαρχίες Σιλίστρα και Ντόμπριτς. Βόρεια Δοβρουτσά
Λέκτορας

Λέκτορας ήταν ο τίτλος που λάμβανε το μέλος ΔΕΠ στην ιεραρχική δομή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Ήταν ο πρώτος (κατώτερος) τίτλος της βαθμίδας εξέλιξης. Κάθε Λέκτορας ήταν υποχρεωτικά κάτοχος διδακτορικού διπλώματος με ελάχιστες εξαιρέσεις.

 Η βαθμίδα του λέκτορα δημιουργήθηκε με τον Ν.1268/1982 και καταργήθηκε με τον νόμο Ν.4009/2011.Η ιεραρχία που ίσχυε με τον νόμο Ν.1268/1982 είναι η εξής: Καθηγητής Αναπληρωτής καθηγητής Επίκουρος καθηγητής ΛέκτοραςΣτην παραπάνω κατηγορία, οι καθηγητές και οι αναπληρωτές καθηγητές εκλέγονται ως μόνιμοι. Για την ένταξη στην θέση λέκτορα αποτελούν προϋποθέσεις: Η τουλάχιστον διετής εκπαιδευτική πείρα σε ΑΕΙ ή αναγνωρισμένο επαγγελματικό έργο σε συναφές επιστημονικό πεδίο. Τουλάχιστον μία δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό.Για εξέλιξη στην θέση επίκουρου καθηγητή απαιτείται: Τουλάχιστον δύο χρόνια διδασκαλία μετά την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος στο συναφές γνωστικό αντικείμενο ή αναγνωρισμένη επαγγελματική εργασία στον τομέα ή συνδυασμός των παραπάνω. Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά.Για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση αναπληρωτή καθηγητή απαιτείται: Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια διδασκαλία μετά την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος στο συναφές γνωστικό αντικείμενο ή αναγνωρισμένη επαγγελματική εργασία στον τομέα ή συνδυασμός των παραπάνω. Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά μερικές από τις οποίες θα πρέπει να είναι αυτοδύναμες.Για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση καθηγητή απαιτείται: Τουλάχιστον έξι χρόνια διδασκαλία μετά την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος στο συναφές γνωστικό αντικείμενο με τεκμηριωμένη συμβολή στη διαμόρφωση και διδασκαλία της ύλης δύο τουλάχιστον μαθημάτων ή αναγνωρισμένη επαγγελματική εργασία στον τομέα ή συνδυασμός των παραπάνω. Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά μερικές από τις οποίες θα πρέπει να είναι αυτοδύναμες. Τουλάχιστον τρία χρόνια διδασκαλίας σε μεταπτυχιακά προγράμματα ΑΕΙ.Τα μέλη ΔΕΠ έχουν δικαίωμα για έρευνα και διδασκαλία καθώς και για ελευθερία στην εκτέλεση του έργου τους σύμφωνα πάντα με τις αποφάσεις του τμήματος. Αποτελούν ανθρώπινο δυναμικό του Δημοσίου. Οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα προβλέπονται από τη νομοθεσία για τους καθηγητές των ΑΕΙ. Με Π.Δ. καθορίζονται οι προϋποθέσεις για την εξωπανεπιστημιακή απασχόληση μελών ΔΕΠ, όπου η συμμετοχή τους είναι αναγκαία για την εκπαιδευτική τους λειτουργία ή για την προαγωγή της επιστήμης. Πανεπιστήμιο Κατάλογος ελληνικών τμημάτων ανώτατης εκπαίδευσης
Κυβέρνηση Ιωάννη Κολοκοτρώνη 1862

Η Κυβέρνηση του Ιωάννη Κολοκοτρώνη (Μάιος - Οκτώβριος 1862) ήταν η τελευταία κυβέρνηση του βασιλιά Όθωνα, αφού τον Οκτώβριο του 1862 καταλύθηκε η βασιλεία του και έφυγε για τη Γερμανία. Μετά την κατάληψη των ανακτόρων και την έξωση του Όθωνα, την εκτελεστική εξουσία ανέλαβε το όργανο που ονομάστηκε Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος.

 «Πρωθυπουργός» («Πρόεδρος υπουργικού συμβουλίου») : ο αντιστράτηγος, γερουσιαστής και αυλικός (υπασπιστής) Ιωάννης Κολοκοτρώνης «Επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου γραμματεύς της Επικράτειας»: το μέλος του Ελεγκτικού συνεδρίου, Νικόλαος Θεοχάρης- στις 11 - 6 - 1862 ανέλαβε προσωρινά ο Ευστάθιος Ηλιόπουλος - στις 20 - 7 - 1862 διορίστηκε ο Νικόλαος Δραγούμης«Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Ιωάννης Κολοκοτρώνης «Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο διευθυντής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, Δημήτριος Λεβίδης- αντικαταστάθηκε στις 26 - 7 - 1862 από τον βουλευτή Παναγιώτη Βάρβογλη«Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο υποστράτηγος και γερουσιαστής Σπυρίδων Σπυρομήλιος «Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας»: ο Αρεοπαγίτης Ευστάθιος Ηλιόπουλος «Επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας»: ο γερουσιαστής Δημήτριος Χατζίσκος «Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο γερουσιαστής Νικόλαος Μέξης
Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου

Το Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου (μαυροβούνια γλώσσα: Народни музеј Црне Горе) είναι το μεγαλύτερο μουσείο στο Μαυροβούνιο. Ιδρύθηκε το 1896 και βρίσκεται στο Τσέτινιε του Μαυροβουνίου.

 Το μουσείο χωρίζεται σε πέντε τμήματα: Ιστορικό Μουσείο του Μαυροβουνίου Εθνογραφικό Μουσείο του Μαυροβουνίου Καλλιτεχνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου Βασιλικό Παλάτι στο Τσέτινιε (Παλάτι του βασιλιά Νικόλα) Μπιλιάρντα (Το σπίτι του Μπιλιάρδου), Μουσείο του Πέτρου Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος Το μουσείο διαθέτει το Οκτώηχο του Τσετίνιε, ένα σημαντικό έντυπο έργο από τα τέλη του 15ου αιώνα. Φιλοξενεί επίσης την αρχική εικόνα της Παναγίας της Φιλερήμου, η οποία βρισκόταν στην κατοχή του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη από τις Σταυροφορίες.Πολύτιμα κομμάτια των επίπλων του Νιέγκος, πίνακες ζωγραφικής διάσημων συγγραφέων και άλλα εκθέματα μεγάλης αξίας έχουν εξαφανιστεί από το μουσείο τις τελευταίες δεκαετίες. Συνολικά περίπου 2.900 μουσειακά εκθέματα, απροσδιόριστης προς το παρόν υλικής αξίας, δεν μπορούν να εντοπιστούν και εικάζεται ότι έχουν κλαπεί με την πάροδο των ετών. Giorgio, Cynthia De (2007). St. John's Co-Cathedral, Valletta. Heritage Books. ISBN 978-99932-7-171-0.
Ρόμπερτ Σάροβιτς

Ο Ρόμπερτ Σάροβιτς (γεν. 28 Ιουλίου του 1978, ύψος 2,06 μ.) είναι Σερβο-Γερμανός διεθνής με όλες τις κατηγορίες Νέων της Σερβίας αθλητής καλαθόσφαιρας που αγωνίζεται στη θέση του power forward. Έχει πάρει μέρος σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα για λογαριασμό αρκετών συλλόγων, μεταξύ των οποίων είναι και το Αιγάλεω, με το οποίο αγωνίσθηκε στην Α1 και Α2 κατηγορία (2005-2007).

 Ο Ρόμπερτ Σάροβιτς έπαιξε κατά σειρά στις εξής ομάδες: Proleter Naftagas (Α2 Γιουγκοσλαβίας, 1995-96), ΚΚ Beobanka Beograd (Α2 Σερβίας, 1996-97 και Α1 από 1998 έως 2000), SG Sechtem (Α Γερμανίας, 2000-01), Eintracht Frankfurt (Α2 Γερμανίας, 2001-02), Art Dusseldorf (Α2 Γερμανίας, 2002-03), Eisbaeren Bremerhaven (Α2 Γερμανίας, 2003-04), Lausanne Morges Basket (LNΑ Ελβετίας, 2004-05), Αιγάλεω Α.Ο., Paris Basket Racing (2007), Geofin Novy Jicin (NBL Τσεχίας, 2008-2010), BC Timisoara (Ρουμανίας), Paris Levallois και CSU Sibiu (2014).