IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Jamming

Οι επιθέσεις παρεμβολών ή παρακώλυσης επικοινωνιών, γνωστές και ως jamming, είναι οι επιθέσεις που σκόπιμα ή μη προκαλούνται στο σήμα του πομπού, του δέκτη ή του σημείου ασύρματης πρόσβασης από παρεμβολές ή θορύβους (noises).

 Πρώτη εμφάνιση έχουμε στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο (παρακώλυση σημάτων ραντάρ). Εκδηλώνονται στο φυσικό επίπεδο του OSI μοντέλου. Καθιστούν το κανάλι επικοινωνίας ακατάλληλο κι αυτός είναι ο λόγος που εντάσσονται στην κατηγορία DoS. Προκειμένου να είναι ανθεκτικά σε παρεμβολές και θορύβους τα ασύρματα δίκτυα χρησιμοποιούν τεχνολογίες απλωμένου φάσματος συχνοτήτων, π.χ. στο bluetooth τα δεδομένα τεμαχίζονται και μεταδίδονται χρησιμοποιώντας ένα αριθμό διαφορετικών συχνοτήτων ψευδοτυχαίου προτύπου. Έτσι μόνο οι απολύτως συγχρονισμένοι πομποί-δέκτες έχουν πρόσβαση στα δεδομένα και για υψηλότερα επίπεδα ασφάλειας ο πομπός μεταβάλει την συχνότητα 1.600 φορές το δευτερόλεπτο. Υπάρχουν και μη κακόβουλες παρεμβολές (φούρνοι μικ/μάτων, ασύρματα τηλ., bluetooth συσκευές κλπ). Αυτές προκαλούνται διότι οι ασύρματες τεχνολογίες WLAN χρησιμοποιούν τη μη αδειοδοτημένη περιοχή συχνοτήτων (Industrial Scientific and Medical radio band) των 2.4GHz και (Unlicensed National Information Infrastructure) των 5 GHz. Επίσης σε ορισμένα κτίρια οι τοίχοι κατασκευάζονται με υλικά που εμποδίζουν π.χ. Το σήμα των κινητών τηλεφώνων (passive jamming). Για να πραγματοποιηθεί επίθεση πρέπει πρώτα να αναλυθεί το φάσμα συχνοτήτων που χρησιμοποιεί το δίκτυο και εν συνεχεία να εκπέμψει ένα ισχυρό σήμα που συγκρούεται, παρεμποδίζει ή παρεμβαίνει στις συχνότητες. Στη χειρότερη περίπτωση ο επιτιθέμενος μπορεί να παρεμβάλει όλο το διαθέσιμο φάσμα συχνοτήτων, οπότε οι τεχνικές φάσματος που προαναφέρθηκαν ακυρώνονται. Επίθεση θορύβου (noise): Ο εισαγόμενος θόρυβος πρέπει να είναι χαμηλής εντάσεως για να προκληθεί το φαινόμενο θανάτου από επανειλημμένη προσπάθεια (Death by Retry.DBR). Αυτό συμβαίνει όταν ο δέκτης ζητά συνεχώς την επανάληψη αποστολής των μηνυμάτων -που σκοπίμως δεν εκπέμπονται ορθά- με αποτέλεσμα την εμπλοκή σε κατάσταση ατέρμονα βρόχου. Τέλος στο επίπεδο σύνδεσης δεδομένων του OSI μοντέλου μπορούμε για να επιτεθούμε να εκμεταλλευτούμε την ύπαρξη δύο ή περισσότερων κεραιών (diversity antennas) σε ένα AP. Περιγραφή: Υποθέτουμε ότι ένα AP έχει δύο κεραίες. Η πρώτη (1) καλύπτει την περιοχή αριστερά ,η δεύτερη (2)την περιοχή δεξιά. Οι χρήστες Α,Β βρίσκονται αριστερά και δεξιά του AP και συνδέονται στις κεραίες 1,2 αντίστοιχα. Ο Β αλλάζει τη MAC διεύθυνση του σε αυτή του Α και μέσω ενός ενισχυτή ενισχύει το σήμα του έτσι ώστε να είναι τουλάχιστον ίσο ή δυνατότερο από αυτό του Α. Αποτέλεσμα :Ο Α αποκλείεται από την επικοινωνία με το AP για όσο διάστημα ο Β εξακολουθεί να εκπέμπει στη συγκεκριμένη MAC.
Αριστίντ Μπριάν

Ο Αριστίντ Μπριάν (γνωστός και ως Αριστείδης Μπριάν) (γαλλικά: Aristide Briand, Ναντ 28 Μαρτίου 1862 - Παρίσι 7 Μαρτίου 1932) ήταν Γάλλος πολιτικός, που υπηρέτησε τη χώρα του ως πρωθυπουργός έντεκα φορές και ως βουλευτής 25. Επίσης, του απονεμήθηκε, το 1926, και το βραβείο Νόμπελ ειρήνης.

 Bernard, Philippe· Dubief, Henri· Forster, Thony (1985). The Decline of the Third Republic, 1914–1938. The Cambridge History of Modern France. New York: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35854-X. Mayeur, Jean-Marie· Rebirioux, Madeleine· Foster, J. R. (1984). The Third Republic from its Origins to the Great War, 1871–1914. The Cambridge History of Modern France. New York: Cambridge University Press. ISBN 2-7351-0067-7. Wright, Julian (2005). «Social Reform, State Reform, and Aristide Briand's Moment of Hope in France, 1909–1910». French Historical Studies 28 (1): 31–67. doi:10.1215/00161071-28-1-31. https://archive.org/details/sim_french-historical-studies_winter-2005_28_1/page/31. Nobel biography Timeline for the 150th anniversary of Aristide Briand
Contact Lost

Το Contact Lost είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τελευταίο του δίσκου Bananas, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2003. Το τραγούδι έχει διάρκεια 1 λεπτό και 27 δευτερόλεπτα, και ουσιαστικά είναι σόλο κιθάρας του Στηβ Μορς, το οποίο αφιέρωσε στο αδικοχαμένο πλήρωμα του διαστημικού λεωφορείου «Columbia».

 Το «Columbia» διαλύθηκε κατά την είσοδο του στην ατμόσφαιρα της Γης, στις 1 Φεβρουαρίου 2003, μετά από επιτυχημένη ερευνητική πτήση 16 ημερών. Το ατύχημα οδήγησε σε θάνατο επτά μέλη του πληρώματος, τον διοικητή Ρικ Χάσμπαντ, τον πιλότο Γουίλι ΜακΚουλ και τους ειδικούς αποστολής Μάικλ Άντερσον, Ντέιβ Μπράουν, Λώρεν Κλαρκ, Καλπάνα Τσάουλα και Ίλαν Ρέιμον.Η Ινδή Καλπάνα Τσάουλα ήταν οπαδός του συγκροτήματος και είχε πάρει μαζί της στο διάστημα τα άλμπουμ Machine Head και Purpendicular των Deep Purple, όπως και το Down to Earth των Rainbow.Την περίοδο που έγινε το ατύχημα, οι Deep Purple βρίσκονταν στο στούντιο για την ηχογράφηση του "Bananas". Το δυστυχές γεγονός προκάλεσε θλίψη στα μέλη του συγκροτήματος, με τον Μορς να συνθέτει το "Contact Lost" μέσα σε μία ώρα μετά την ανακοίνωση του ατυχήματος. Τα έσοδα από τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού δίνονται ως δωρεά από τον Μορς στις οικογένειες των θυμάτων.Τα CD του συγκροτήματος που είχε η αστροναύτης μαζί της βρέθηκαν στο έδαφος και η NASA τα χρησιμοποίησε ως μέρος μνημείου αφιερωμένου στην μνήμη των μελών της αποστολής. Ο Ζαν-Πιέρ Χάρισον, χήρος της Τσάουλα, διατήρησε επαφή με τον Στηβ Μορς και παρουσίασε το συγκεκριμένο μνημείο στη συναυλία των Deep Purple στην πόλη του Μεξικού, στις 23 Σεπτεμβρίου 2003. Το "Contact Lost" συμπεριλήφθηκε στις συναυλίες των Deep Purple κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Bananas" και παρέμεινε στο set list του συγκροτήματος για την περιοδεία του "Rapture of the Deep", την The Songs That Built Rock Tour και την περιοδεία του "Now What?!". Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του τραγουδιού υπάρχουν στα εξής άλμπουμ: Live at Montreux 2011 (2011) Live In Verona (2014) From The Setting Sun… (In Wacken) (2015) …To The Rising Sun (In Tokyo) (2015) Live in Rome 2013 (2019) Το "Contact Lost" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Bananas (2003), CD Booklet The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Contact Lost Tab by Deep Purple @ Ultimate-Guitar.Com Deep Purple - Contact Lost - YouTube
Άνα Μπρέντα Κοντρέρας

Η Άνα Μπρέντα Κοντρέρας (Ana Brenda Contreras Pérez, 24 Δεκεμβρίου 1986 -) είναι Μεξικανό-Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1986 στο ΜακKάλεν του Τέξας και μεγάλωσε μεταξύ του Τέξας και του Ταμαουλίπας, γενέτειρα των γονιών της. Μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 15 ετών, για να συμμετάσχει στο reality show Pop Stars. Το 2005 έκανε το ντεμπούτο της στην τηλενουβέλα Barrera de amor. Το 2006 συμμετείχε στην παράσταση Grease. Στις 4 Απριλίου 2013 παντρεύτηκε τον ταυρομάχο Αλεχάντρο Αμάγια στο Λας Βέγκας. Ένα χρόνο αργότερα στις 14 Μαΐου 2014 έστειλε δελτίο τύπου ενημερώνοντας το διαζύγιο από τον σύζυγό της. Τον Φεβρουάριο του 2016, επιβεβαίωσε την σχέση της με τον συμπρωταγωνιστή της, από την τηλενουβέλα Lo Imperdonable, Ιβάν Σάντσεζ.

 Barrera de amor - 2005, ως Χουάνα "Χουανίτα" Σάντσεζ Duelo de pasiones - 2006, ως Κλάουδια Divina confusión - 2008, ως Μπίμπι Juro que te amo - 2008/09, ως Βιολέτα Μαδριγάλ Καμπέρο ντε Αλδάμα Mujeres Asesinas 2 - 2009, ως Μαρσέλα Γαρρίδο (επεισόδιο:"Λας Γαρρίδο, Οι άπληστες", σεζόν:2, επεισόδιο:2) Tiempo final - 2009, ως Βαλεντίνα "Ντίβα" Sortilegio - 2009, ως Μάουρα Αλμπαράν Cabeza de buda - 2009 Teresa - 2010/11, ως Αουρόρα Αλκασάρ Κορονέλ La que no podía amar - 2011/12, ως Άνα Πάολα Καρμόνα Φλόρες Corazón indomable - 2013, ως Μαρικρούς Ολιβάρες/Μαρία Αλεχάντρα Μεντόσα Ολιβάρες Volando bajo - 2014, ως Μαριάνα Αρενδόντο The Babymoon - 2015, ως Γιεσένια Lo imperdonable - 2015, ως Βερόνικα Πράδο Καστέλο El que busca encuentra - 2017, ως Εσπεράνσα Μεντίνα Blue Demon - 2016/17, ως Γκογίτα Βέρα Άνα Μπρέντα Κοντρέρας στην IMDb Άνα Μπρέντα Κοντρέρας, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Άνα Μπρέντα Κοντρέρας στο Instagram Sitio de Fans de Ana Brenda Ana Brenda's Biography Αρχειοθετήθηκε 2019-08-23 στο Wayback Machine. in esmas. Ana Brenda in the magazine Quién.
Άννα Ελεονώρα του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε

Η Άννα-Ελεονώρα, γερμ.: Anna-Eleonore von Stolberg-Wernigerode (26 Μαρτίου 1651 - 27 Ιανουαρίου 1690) από τον Οίκο του Στόλμπεργκ, ήταν κόρη του κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Κέτεν. Έγινε επίτροπος του Άνχαλτ-Κέτεν κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της από το 1671 έως το 1690.

 Γεννημένη στο Άισενμπουργκ, ήταν το δεύτερο παιδί του Ερρίκου-Ερνέστου κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε και της Άννας-Ελισάβετ του Στόλμπεργκ. Στο Άισενμπουργκ στις 23 Μαρτίου 1670 η Άννα-Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ πρίγκιπα της Άνχαλτ-Κέτεν. Ο γάμος διήρκεσε μόνο οκτώ μήνες, μέχρι το τέλος του Εμμανουήλ στις 8 Νοεμβρίου. Η Άννα-Ελεονώρα, που ήταν έγκυος τριών μηνών τη στιγμή τού τέλους τού συζύγου της, ονομάστηκε επίτροπος τού Άνχαλτ-Κέτεν μέχρι τη γέννηση του παιδιού της: αν ήταν αγόρι, θα γινόταν αμέσως ο νέος πρίγκιπας και η Άννα-Ελεονώρα θα διατηρούσε την επιτροπεία, αλλά αν το παιδί ήταν κορίτσι, οι άλλοι πρίγκιπες του Άνχαλτ θα μοίραζαν τον Kέτεν μεταξύ τους. Στις 20 Μαΐου 1671 η Άννα-Ελεονώρα γέννησε έναν γιο, τον Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ, ο οποίος έγινε ο νέος πρίγκιπας. Η Άννα-Ελεονώρα παρέμεινε επίτροπος μέχρι το τέλος της. Απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 38 ετών. Τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της στον Άγ. Ιάκωβο. Επειδή ο γιος της ήταν ακόμη ανήλικος, ο Ιωάννης-Γεώργιος Β΄ πρίγκιπας της Άνχαλτ-Ντέσαου τη διαδέχθηκε στην επιτροπεία μέχρι το 1692, οπότε ο Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ ενηλικιώθηκε και ξεκίνησε την ανεξάρτητη διακυβέρνησή του.
Κλάουδια Άλβαρες

Η Κλάουδια Άλβαρες (Claudia Álvarez) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈklauðja ˈalβaɾes] είναι μεξικάνα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 6 Οκτωβρίου 1981, στην πόλη του Μεξικού. Το ντεμπούτο της ήταν το 2004 στη σαπουνόπερα Las Juanas το 2006 στο ρόλο Χουάνα Προυδένσια.

 Η Κλάουδια Άλβαρες ξεκίνησε την καριέρα της στις τηλεοπτικές διαφημίσεις το 1995, στην ηλικία των 13, αργότερα πήγε στο πανεπιστήμιο, όπου σπούδασε διαφήμιση, λίγο μετά, η Κλάουδια άφησε το πτυχίο διαφήμισης της να αφοσιωθεί στο παίξιμο. Τα έργα της ήταν στη μεξικανική τηλενουβέλα Las Juanas της TV Azteca, όπου έδωσε ζωή σε μια από τις Χουάνας, Χουάνα Προυδένσια. Μετά αυτό έπαιξε την Σοφία στη σαπουνόπερα Amores Cruzados της TV Azteca και του Canal Caracol. Το 2010 μπήκε στη Televisa. No se si cortarme las venas o dejármelas largas Η Κλάουδια Άλβαρες στο IMDb Βιογραφία στα Ισπανικά Αρχειοθετήθηκε 2013-01-29 στο Wayback Machine. στο esmas.com Η Κλάουδια Άλβαρες, μια ηθοποιός του θεάτρου, φωτογραφία(Ισπανικά)
Κιζκαλεσί

Το Κιζκαλεσί (τουρκικά : Kızkalesi), είναι βυζαντινό κάστρο στην Τουρκία, στον κόλπο της Μερσίνας στην Επαρχία Μερσίνης πάνω σε ένα μικρό, ανώνυμο σήμερα, νησάκι. Το νησάκι από την αρχαιότητα ήταν γνωστό σαν "Γραμβούσσα" και το κάστρο ονομαζόταν από τους Βυζαντινούς "Κάστρο Γραμβούσσας". Απέχει 300 μέτρα από την ακτή, έχει συνολική έκταση 15.000 τετραγωνικά μέτρα και το κάστρο καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού. Κοντινότερη πόλη στην ακτή είναι η Κιζκαλεσί που απέχει 23 χιλιόμετρα.

 Σύμφωνα με τον Στράβωνα το νησί χρησιμοποιήθηκε από τους πειρατές στην αρχαία εποχή. Όμως, το κάστρο χτίστηκε πιθανώς από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό αυτοκράτορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Α΄ Σταυροφορία τον 11ο αιώνα. Ξαναχτίστηκε ή επισκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέοντος Α΄ του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας το 1199. Το οικοδομικό υλικό φαίνεται να είναι πέτρες από αρχαιότερο κτίριο, μάλλον υπήρχε ένα παλαιότερο κτίριο στη θέση του κάστρου. Κατά τον 14ο αιώνα το Βασίλειο της Κιλικίας ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και το 1361 ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου κατέλαβε το νησί μετά από αίτημα των κατοίκων. Το κάστρο κατελήφθη από τον Ιμπραήμ του Καραμάν το 1448 και από τον Γκεδίκ Αχμέτ πασά για την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1471. Το συνολικό μήκος του προμαχώνα είναι 192 μέτρα , τα νότια και τα δυτικά τείχη είναι κάθετα μεταξύ τους. Η βόρεια και ανατολική πλευρά του περιβάλλεται από ένα καμπύλο προμαχώνα. Η κύρια πύλη βρίσκεται στη βόρεια πλευρά και υπάρχει μια μικρή πύλη και μια στοά στη δυτική πλευρά. Υπάρχουν 8 προμαχώνες ο καθένας με ένα μοναδικό σχήμα. Σύμφωνα με το μύθο του κάστρου, μια μάντισσα ενημερώνει τον βασιλιά ότι η όμορφη κόρη του, θα δηλητηριαστεί από ένα φίδι, και ο βασιλιάς δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα. Σοκαρισμένος από τις λέξεις της μάντισσας, ο βασιλιάς προσπαθεί να αλλάξει τη μοίρα με την οικοδόμηση ενός κάστρου σε ένα νησί όπου δεν ζουν φίδια. Όταν το κατασκεύασε, το σημερινό κάστρο, στέλνει την κόρη του για να ζήσει στο κάστρο. Αλλά ένα φίδι κρύβεται σε ένα καλάθι σταφυλιών που αποστέλλονται από την απέναντι ακτή και δηλητηρίασε την πριγκίπισσα . Αυτός ο μύθος δεν είναι μοναδικός για το κάστρο, κι άλλες πόλεις στην Τουρκία μοιράζονται την ίδια ιστορία.
Δημοκρατικό Λαϊκό Μέτωπο

Το Δημοκρατικό Λαϊκό Μέτωπο για την ελευθερία, την ειρήνη, την εργασία, ή, απλά, το Δημοκρατικό λαϊκό Μέτωπο (FDP), ήταν μια πολιτική ομοσπονδία της αριστεράς, που επισήμως ιδρύθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1947 , και αποτελούνταν από: Το Ιταλικό Κομμουνιστικό κόμμα (PCI), με τον γενικό γραμματέα Παλμίρο Τολιάτι. Το Ιταλικό Σοσιαλιστικό κόμμα (PSI), με τον γενικό γραμματέα Πιέτρο Νένι.τα οποία ενώνονταν με άλλα μικρότερα κόμματα όπως: Θηλυκή Συμμαχία Η Συμμαχία Της Λαϊκής Δημοκρατίας Συστατικά της Γης Το Κίνημα Της Υπαίθρου Χριστιανικό κίνημα για την Ειρήνη του Guido Miglioli Κίνημα της Σοσιαλιστικής Μονάδας του Livio MaitanΔεν συμμετείχαν στους καταλόγους αλλά προτιμούσαν να εμφανίζονται με ανεξάρτητες λίστες, ακόμη και σε αριστερή θέση: Χριστιανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PC) Κόμμα Δράσης Της Σαρδηνίας (PSd")Το σύμβολο του συνασπισμού ήταν το πρόσωπο του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (Giuseppe Garibaldi), του επαναστάτη ήρωα της Ιταλικής Ενοποίησης (Risorgimento), βαμμένο λευκό (σύμβολο του πασιφισμού) μέσα σε ένα πράσινο αστέρι (το οποίο αναφέρεται στην εργασία) μέσα σε κόκκινο περίγραμμα (ένα χαρακτηριστικό σημάδι της αριστεράς, η οποία συμπληρώνει στην σειρά τα τρία χρώματα της ιταλικής σημαίας).

 Μετά τα καλά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στις δημοτικές και επαρχιακές εκλογές του 1947, και στις περιφερειακές εκλογές στη Σικελία , τον Aπρίλιο του ίδιου έτους, ο Παλμίρο Τολιάτι και ο Πιέτρο Νένι ζήτησαν από την κάρτα του μετώπου να χτυπήσει τη Χριστιανική Δημοκρατία ενόψει των εκλογών της 18ης απριλίου 1948. Το «Εμπόδιο των Ανθρώπων» (όπως ονομάστηκε η συμμαχία) ωστόσο, έλαβε μόνο το 31% των ψήφων στη Βουλή των Αντιπροσώπων (με 8 137 047 ψήφους) και το 30,76% των ψήφων στη Γερουσία της Δημοκρατίας (6 969 122): συνεπώς, τόσο το PSI και το PCI προτίμησαν να δηλώσουν ότι εκείνη τη σεζόν τελειώνουν και παρουσιάζονται στις πολιτικές εκλογές με τα δικά τους σύμβολα. Το αποτέλεσμα αυτής της καταστροφικής ήττας (η Χριστιανική Δημοκρατία υπερέβη το 48% των ψήφων τόσο στη Βουλή όσο και στη Γερουσία) ήταν η γέννηση των τριών κυβερνήσεων του De Gasperi. Σε τοπικό επίπεδο, η συμμαχία με το PCI-PSI συνέχισε σε μία γεμάτη, μέχρι το 1956, χρονιά κατά την οποία ο Νένι σταμάτησε με τους κομμουνιστές, λόγω της σοβιετικής εισβολής στην Ουγγαρία. Ακόμη και όταν γεννήθηκε η κεντροαριστερά, οι σχέσεις μεταξύ σοσιαλιστών και κομμουνιστών δεν ήταν κακές, και ορισμένες «κόκκινες» διοικήσεις συνέχισαν να εμφανίζονται στην Ιταλία (κυρίως βορειοκεντρικά). Αριστερά (πολιτική) Ψυχρός Πόλεμος
Χερσόνησος του Ταμάν

Η χερσόνησος του Ταμάν (ρωσικά: Таманский полуостров), είναι χερσόνησος στην επαρχία Κράι Κρασνοντάρ στην νοτιοδυτική Ρωσία. Στα βόρεια συνορεύει με την θάλασσα του Αζόφ, στα δυτικά με τον πορθμό Κερτς, και στα νότια με την Μαύρη Θάλασσα. Η περιοχή κατά την αρχαιότητα αποτελούνταν από μια αλυσίδα νησιών, τα οποία με την πάροδο του χρόνου συνενώθηκαν και δημιούργησαν την χερσόνησο. Κατά τους αρχαίους χρόνους ήταν γνωστή για τις ελληνικές αποικίες της Ερμώνασσας και της Φαναγόρειας, και αργότερα της μεσαιωνικής Τμουταρακάν.

 Οι σκυθικοί λαοί των Μαιώτων και των Σινδών κατοικούσαν στην περιοχή από την αρχαϊκή εποχή, ενώ οι ελληνικές αποικίες της Μιλήτου ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. με την Ερμώνασσα και την Φαναγόρεια, και την Γοργιππία στα νότια. Κατά την κλασική αρχαιότητα, έγινε μέρος του ελληνοσκυθικού βασιλείου του Βοσπόρου, το οποίο αποτελούνταν από Σαρμάτες, Έλληνες, διάφορους πληθυσμούς από την Μικρά Ασία, και Εβραίους, ενώ κατά την ελληνιστική περίοδο από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. ήταν μέρος του βασιλείου του Πόντου, πριν καταλήξει μετέπειτα στους Ρωμαίους στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ.. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ούννους, κατόπιν έγινε η πρωτεύουσα της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας, και αργότερα κατακτήθηκε από το τουρκικό φύλο των Χάζαρων στα μέσα του 7ου αιώνα. Με την διάλυση του χανάτου των Χαζάρων το 969, στην περιοχή ιδρύθηκε διάδοχο κράτος χαζαροεβραϊκό κράτος υπό τον Δαυίδ του Ταμάν. Στα τέλη της δεκαετίας του 980 η περιοχή είχε σε μεγάλο μέρος της προσαρτηθεί από το κράτος των Ρως, και το 1100 κατακτήθηκε από το τουρκικό νομαδικό φύλο των Κιπτσάκων. Το 1239 η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία των Μογγόλων, ενώ το 1419 η περιοχή αποτέλεσε κτήση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Γένοβας μαζί με περιοχές της Κριμαίας. Για το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα οι Γενοβέζοι είχαν την κυριαρχία της περιοχής, με το εβραϊκό στοιχείο να είναι έντονο. Η περιοχή κατακτήθηκε ξανά, αυτή την φορά από το χανάτο της Κριμαίας το 1483. Η περιοχή διεκδικήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία και την Ρωσική αυτοκρατορία κατά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους την περίοδο 1787-1792, και πέρασε στην κυριαρχία της Ρωσίας, η οποία ωστόσο παραχώρησε την περιοχή στους Οθωμανούς το 1792. Το 1828, η Ρωσία επανέκτησε την περιοχή. Για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα, η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, και ο μεγαλύτερος οικισμός ήταν η κοζακική πόλη του Ταμάν, η οποία μετέπειτα έγινε η πόλη του Τεμρυούκ. Κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την χερσόνησο το 1942, και η Σοβιετική Ένωση την επανέκτησε το 1943. Η περιοχή είναι γνωστή για τα ηφαίστεια λάσπης που διαθέτει καθώς και τα πιθανά αποθέματα αερίου και πετρελαίου.
Softex

Η Softex μονοπρόσωπη ΙΚΕ είναι μια ελληνική βιομηχανία χαρτιού, με έδρα την βιομηχανική περιοχή Μεταμόρφωσης στην Αττική (οδός Μεσογίτη 3). Ιδρύθηκε το 1936 από την οικογένεια Κεφάλα και παράγει κάθε είδους χαρτί. Πλέον αποτελεί θυγατρική της Ιntertrade Hellas.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1937 ως Αθηναϊκή Χαρτοποιία από την οικογένεια Κεφάλα (ιδιοκτήτρια μέχρι το 1984) και ήταν ηγέτης της αγοράς στην Ελλάδα. Στην ακμή της απασχολούσε πάνω από 1.000 εργαζόμενους και παρήγαγε δεκάδες χιλιάδες τόνους χαρτί. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1970 άρχισαν να συσσωρεύονται ζημιές, με την εταιρία να στρέφεται στον δανεισμό. Λόγω χρεών δισεκατομμυρίων δραχμών σε τράπεζες, το 1984 η εταιρία εντάσσεται στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (Ο.Α.Ε.) που ανήκε στο δημόσιο. Τον Αύγουστο του 1994 το εργοστάσιο υπέστη πυρκαγιά, η οποία κατέστρεψε τις μηχανές της και το εργοστάσιο. Το 1999 η Softex βρέθηκε σε αδιέξοδο και, στο πλαίσιο ιδιωτικοποίησης εταιριών ενταγμένων στον Ο.Α.Ε., πουλήθηκε στην κοινοπραξία New Co. Η κοινοπραξία αποτελούνταν από τον ιταλικό όμιλο Bolton, την αμερικάνικη επενδυτική εταιρία Goldman Sachs, τις αμερικανικές συμβουλευτικές εταιρίες Lochridge και Bain αλλά και τον κ. Paolo Forlin, ο οποίος ήταν για χρόνια πρόεδρος της αμερικάνικης χαρτοβιομηχανίας Scott Paper. Οι προσδοκίες για μεγάλα κέρδη στα οποία στόχευαν οι επενδυτές κατέρρευσαν γρήγορα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να αποχωρήσουν. Το 2002 η Bolton ξεκινά ένα πρόγραμμα εξυγίανσης, αποκτά τον πλήρη έλεγχο των μετοχών, διορίζει νέο διευθύνοντα σύμβουλο και βάζει λουκέτο στο ζημιογόνο εργοστάσιο της Δράμας. Όμως μια νέα μεγάλη πυρκαγιά στο εργοστάσιο του Βοτανικού το 2015 αλλά και οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από το 2009, οδήγησαν τη Softex σε κλείσιμο, με αποτέλεσμα 130 άνθρωποι να μείνουν άνεργοι. Τον Οκτώβριο του 2016, η ελληνική βιομηχανία χαρτιού Intertrade Hellas εξαγόρασε το εμπορικό σήμα της Softex από τον όμιλο Bolton και, διατηρώντας 110 απο τις 130 θέσεις εργαζομένων, ίδρυσε την εταιρια Softex μονοπρόσωπη ΙΚΕ με αρχική διάρκεια 30 χρόνων. Επίσημος ιστότοπος
Κατερίνα Θάνου

Η Κατερίνα Θάνου (1 Φεβρουαρίου 1975) είναι πρώην αθλήτρια του στίβου, αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μαεμπάσι της Ιαπωνίας το 1999 και στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες κλειστού στίβου στα 60 μέτρα το 1996 και το 2000.

 Γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1975 στην Αθήνα και έχει καταγωγή από την Πρέβεζα. Με χρόνο 10.87 πέτυχε πανελλήνια επίδοση στους πανευρωπαϊκούς αγώνες του 1998 και κατέκτησε τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας κλειστού στίβου το Μάρτιο του 1999 στους αγώνες του Μαεμπάσι της Ιαπωνίας. Στις 22 Αυγούστου 1999 πήρε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Σεβίλλης πετυχαίνοντας χρόνο 10.84. Υπήρξε αθλήτρια του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου και αργότερα του Ολυμπιακού και προπονούνταν με το Χρήστο Τζέκο. Σπουδαία επιτυχία στην καριέρα της αποτέλεσε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 2000. Οι διακρίσεις της, ωστόσο, είναι πολλές. Το 2004 στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η Κατερίνα Θάνου ήταν μία από τις αθλήτριες που αναμενόταν να πρωταγωνιστήσουν στα 100 μέτρα των γυναικών. Εντούτοις, την ημέρα πριν από την τελετή έναρξης, η Κατερίνα Θάνου και ο συναθλητής της Κωνσταντίνος Κεντέρης δεν εμφανίστηκαν σε αιφνιδιαστική κλήση για έλεγχο αντί-ντόπινγκ και αργότερα την ίδια νύχτα νοσηλεύθηκαν και οι δύο, ισχυριζόμενοι ότι είχαν τραυματιστεί σε τροχαίο ατύχημα με μοτοσικλέτα. Στο σκάνδαλο που ακολούθησε σε σχέση με την εξέτασή τους, οι Κατερίνα Θάνου και Κωνσταντίνος Κεντέρης ανήγγειλαν την απόσυρσή τους από τους αγώνες στις 18 Αυγούστου 2004, μετά από ακρόαση ενώπιον της πειθαρχικής Επιτροπής της ΔΟΕ. Μια επίσημη έρευνα των ελληνικών Αρχών σχετικά με το υποτιθέμενο ατύχημά τους, κατέληξε στο συμπέρασμα να αμφισβητήσει το ατύχημα. Η IAAF τους επέβαλε προσωρινή ποινή αποκλεισμού από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα που άρχισε να ισχύει από τις 22 Δεκεμβρίου 2004. Μετά από μια μακροχρόνια νομική μάχη, στις 26 Ιουνίου 2006 ενώπιον του αθλητικού διαιτητικού δικαστηρίου της Λωζάνης οι Έλληνες αθλητές αποδέχτηκαν τις κατηγορίες για την παραβίαση του κανόνα αποφυγής τριών ελέγχων αντί-ντόπινγκ μεταξύ 27 Ιουλίου και 12 Αυγούστου 2004 (στην παραβίαση του κανόνα 32.2 (δ)) και μια αποφυγή να δώσουν δείγμα ούρων και δείγμα αίματος στις 12 Αυγούστου 2004 (στην παραβίαση του κανόνα 32.2 (γ)). Η ποινή τους έληξε στις 22 Δεκεμβρίου 2006. Η επιστροφή της στην ενεργό δράση έγινε το Φεβρουάριο του 2007. Στα 60 μέτρα, περιορίστηκε στην 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, στις 4 Μαρτίου 2007 με επίδοση 7.26. Στη συνέχεια της χρονιάς ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και έκανε μόνο δύο κούρσες στον ανοιχτό με καλύτερη στα 11.35. Στις 10 Αυγούστου 2008 ανακοινώθηκε επίσημα από την Δ.Ο.Ε. ο αποκλεισμός της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου επειδή με τις ενέργειές της "δυσφήμισε το Ολυμπιακό Κίνημα".
Το Αιγαίο στις φλόγες

Το Αρχιπέλαγος στις φλόγες (γαλλικά: L’Archipel en feu). Κυκλοφόρησε στα Ελληνικά με τους τίτλους «Το Αιγαίο στις φλόγες» και «Οι Πειραταί του Αιγαίου». Είναι μυθιστόρημα περιπέτειας του Γάλλου συγγραφέα Ιούλιου Βερν που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης. Γράφτηκε το 1884 και εστιάζει στο έτος 1827, κατά τη διάρκεια του ελληνικού πολέμου της Ανεξαρτησίας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο του Pierre Jules Hetzel (1814 – 1886).

 Τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο διαδραματίζονται το 1827, την εποχή της ναυμαχίας του Ναβαρίνου, η οποία έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά της ανεξαρτησίας του νεοελληνικού κράτους από την οθωμανική αυτοκρατορία. Η λέξη "Αρχιπέλαγος" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως ονομασία του Αιγαίου Πελάγους και αυτό ακριβώς εννοούσε ο Βερν, όπως και κάθε άλλος σύγχρονος του. Μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της Ελληνικής Επανάστασης (1821 – 1829), για την οποία ο συγγραφέας παραθέτει αρκετές και απόλυτα έγκυρες πληροφορίες, εξελίσσεται μία ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δύο νέους. Η κοπέλα ονομάζεται Χατζίνα Ελιζούντο και είναι η μοναχοκόρη ενός πάμπλουτου χήρου, τραπεζίτη της Κέρκυρας. Ο Νέος, αξιωματικός του Γαλλικού Ναυτικού, είναι ο ένθερμος φιλέλληνας υποπλοίαρχος Άνρι ντ’ Αλμπαρέ. Παράλληλα με την εξέλιξη του ειδυλλίου, το Αιγαίο Πέλαγος φλέγεται από τις συγκρούσεις των αντιπάλων στόλων (επαναστατημένης Ελλάδας και Οθωμανικής Τουρκίας) αλλά και από τις ανελέητες επιδρομές των κάθε λογής και κάθε εθνικότητας πειρατών, ο πλέον διαβόητος των οποίων είναι ο αιμοσταγής «Σακρατίφ» που κανείς ζωντανός δε τον έχει δει. Καθοριστικό πρόσωπο του έργου είναι ο Μανιάτης εξωμότης καπετάνιος Νικόλας Στάρκος, που δεν διστάζει να προδώσει τον αγώνα των συμπατριωτών του για την ανεξαρτησία, προκειμένου ο ίδιος να κερδίσει πλούτη και δόξα. Καπετάν Νικόλας Στάρκος, κυβερνήτης της σακκολέβας Κάρυστος. Ανδρονίκη Στάρκου, Ελληνίδα αγωνίστρια, μητέρα του Νικόλα. Ανρί ντ’ Αλμπαρέ, Γάλλος αξιωματικός, κυβερνήτης της κορβέτας Σιφαντα. Ελιζούντο, Δαλματός ιδιοκτήτης μεγάλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της Κέρκυρας. Χατζίνα Ελιζούντο, κόρη του τραπεζίτη και κληρονόμος μίας αμφιλεγόμενης περιουσίας. Χάρης, ομογάλακτος αδελφός της μητέρας της Χατζίνας, αφοσιωμένος υπηρέτης της οικογένειας. «Σκόπελος», υπαρχηγός του Στάρκου. Καπετάν Θοδωρής, δεύτερος πλοίαρχος της Σιφάντας. Το Αιγαίο στις φλόγες, Βιβλιοθήκη Ιούλιου Βερν, «Ειδικές Εκδόσεις», Αθήνα.
Helios Airways

Η Helios Airways ήταν ιδιωτική αεροπορική εταιρεία με έδρα την Λάρνακα Κύπρου. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1999, και είναι η πρώτη κυπριακή ιδιωτική αεροπορική εταιρεία. Ο Ομιλος Libra Holidays εξαγόρασε την εταιρεία Helios τον Νοέμβριο του 2004. Τον Ιανουάριο του 2006 ιδρύθηκε η Ajet, θυγατρική κατά 100% της Libra, με στόχο την αντικατάσταση της Helios. Απώτερος στόχος ήταν να εξωραϊστεί το όνομα της Helios, το οποίο επλήγη από το αεροπορικό δυστύχημα της 14ης Αυγούστου 2005.

 Κωδικός IATA: ZU Κωδικός ICAO: HCY Κωδικός κλήσης: Helios Η Helios Airways εκτελούσε τακτικά δρομολόγια προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη Μπέρμιγχαμ, Δουβλίνο, Γκάτγουικ (Λονδίνο), Χίθροου (Λονδίνο), Λούτον (Λονδίνο) Μάντσεστερ, Σόφια και Βαρσοβία. Επίσης εκτελούσε πτήσεις τσάρτερ προς Άμστερνταμ, Μπρίστολ, Κάϊρο, Χάμπερσαϊντ, Κρίστιανσαντ, Νιούκασλ και Στοκχόλμη. Η Helios Airways έχασε σε δυστύχημα το αεροσκάφος Boeing 737-300 με θύματα 115 επιβάτες και 6 μέλη πληρώματος. Ο στόλος της Helios Airways αποτελoύνταν από: 1 Boeing 737-300 1 Boeing 737-400 1 Boeing 737-800Πριν η εταιρεία κλείσει, ο στόλος της Helios Airways αποτελούνταν από: 2 Boeing 737-800 Στις 14 Αυγούστου 2005 ένα Boeing 737-31S της Helios Airways που εκτελούσε την πτήση 522 (Λάρνακα-Αθήνα-Πράγα) συνετρίβη στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα το θάνατο 121 ατόμων. Ιστοσελίδα της Helios Airways Λεπτομέρειες του στόλου της Helios Airways Γνώμες επιβατών Helios Airways αjet Αρχειοθετήθηκε 2006-05-20 στο Wayback Machine.
Ιτέτ

Η Ιτέτ, επίσης Ατέτ, ήταν γυναίκα της αριστοκρατίας της αρχαίας Αιγύπτου, σύζυγος του πρίγκιπα Νεφερμαάτ και νύφη του Φαραώ Σνεφρού. Με τον Νεφερμαάτ είχε τρεις κόρες και πολλούς γιούς. Ο πιο γνωστούς από αυτούς ήταν ο Χεμιούνου. Είναι θαμμένη μαζί με τον σύζυγό της στον μασταμπά 16 στο Μεϊντούμ.

 Στον τάφο τους στο Μεϊντούμ δίνονται τα ονόματα 15 παιδιών τους, οι γιοι Χεμιούνου, Isu, Teta, Khentimeresh και οι κόρες Djefatsen και Isesu απεικονίζονται ως ενήλικοι, ενώ οι γιοι Itisen, Inkaef, Serfka, Wehemka, Shepseska, Kakhent, Ankhersheretef, Ankherfenedjef, Buneb, Shepsesneb και Nebkhenet και η κόρη τους Pageti απεικονίζονται ως παιδιά. Ο γιος της Χεμιούνου ταυτίζεται κατά πάσα πιθανότητα με τον βεζίρη Χεμιούνου, που πιστεύεται ότι συνέβαλε στον σχεδιασμό της Μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπα
Αμιάν ΣΚ

Η Αμιάν ΣΚ είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Αμιάν. Ιδρύθηκε το 1901. Συμμετέχει στην Σαμπιονά Νασιονάλ, το τρίτο επίπεδο στο Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Γαλλίας. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ντε λα Λικόρν, χωρητικότητας 12097 θεατών.

 Σαμπιονά Νασιονάλ Πρωταθλήτρια (1): 1978 Division d'Honneur (Nord) Πρωταθλήτρια (4): 1924, 1927, 1957, 1963 Division d'Honneur (Picardie) Πρωταθλήτρια (2): 1920, 1921 USFSA League (Picardie) Πρωταθλήτρια (11): 1903, 1904, 1905, 1906, 1908, 1909, 1910, 1911, 1912, 1913, 1914 Κύπελλο Γαλλίας Φιναλίστ (1): 2001 (Γαλλικά) Official website
Ταντέα Βισκόντι

Η Ταντέα, εξελληνισμένα Θαδδαία, ιταλ. Taddea Visconti (1351 - 28 Σεπτεμβρίου 1381) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυριάρχου τού Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη τού Μπερναμπό κοντοτιέρου, κυριάρχου τού Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης τού Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνας. Παντρεύτηκε το 1367 τον Στέφανο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Ζ΄ π. 1368-1447, δούκας της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ. Ισαβέλλα π. 1370-1435, παντρεύτηκε τον Κάρολο ΣΤ΄ Βαλουά της Γαλλίας. ένας γιος 1377, απεβ. σύντομα. Kibler, William W.; Zinn, Grover A., eds. (2006). "Isabeau of Bavaria". Medieval France: An Encyclopedia. Routledge. Richardson, Douglas (2011). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families (2nd ed.). Genealogical Publishing Company. Rohr, Zita Eva (2016). Yolande of Aragon (1381-1442) Family and Power: The Reverse of the Tapestry. Palgrave Macmillan. Tuchman, Barbara (1978). A Distant Mirror. Alfred A Knopf.
Πενίσκολα

Το Πενίσκολα (ισπανικά: Peñíscola [ΔΦΑ: peˈɲiskola], βαλενθιανικά: Peníscola [ΔΦΑ: peˈniskola]) είναι κοινότητα στην επαρχία του Καστεγιόν, Αυτονόμη Κοινότητα της Βαλένθια, Ισπανία. Βρίσκεται στην Κόστα ντελ Αθαάρ, στην Μεσόγειο, και είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός.

 Στη θέση του Πενίσκολα κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η αρχαία ελληνική αποικία Χερσόνησος, στην φυλή των Εδετανών. Το όνομα Πενίσκολα είναι τοπική εκδοχή του λατινικού peninsula, το οποίο σημαίνει χερσόνησος. Είχε κτιστεί από την Μασσαλία και βρισκόταν μεταξύ της Ζάκανθας και της Δερτώσσας. Μετά τους Έλληνες κατελήφθη φαίνεται από τους Καρχηδονίους και στην συνέχεια από τους Ρωμαίους, που άλλαξαν την ονομασία της σε Peninsula. Μετά περιήλθε στους Βησιγότθους και στην συνέχεια στους Μαυριτανούς, που την ονόμασαν Banáskula. Στην γλώσσα τους μεταφράζεται ως εξής: αυτό που έχει αφθονία σε ύδωρ, είναι απόρθητο και κυκλώνεται από την γη. Στην συνέχεια οι Ισπανοί την απελευθέρωσαν και καθιέρωσαν την τελική της ονομασία Peñíscola. Από την ονομασία καταλαβαίνει κανείς την σπουδαιότητα του φρουρίου της πόλης ενάντια σε κάθε επιδρομέα. Επιπρόσθετα η συγχώνευση πολλών πολιτισμών στο φρούριο (ελληνικού, ρωμαϊκού, βησιγοτθικού, αραβικού και ισπανικού) σε συνδυασμό με τις φυσικές πηγές νερού το κατέστησαν αξιόλογο τουριστικό αξιοθέατο της Καταλωνίας. Peñíscola Tourism-Route of historical -artistic interest. Κωνσταντίνος Μαντινάος Οι Πελασγοί εκδ. Ερωδιός. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Peniscola στο Wikimedia Commons
Ελισάβετ της Λωρραίνης-Βωντεμόν

Η Ελισάβετ, γαλλ. Elisabeth (π. 1395 - 17 Ιανουαρίου 1456) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Βωντεμόν ήταν κόρη του κόμη του Βωντεμόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νασσάου-Βάιλμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Βωντεμόν και της Μαργαρίτας του Ζουανβίλ, κόρης και κληρονόμου του Ερρίκου κόμη του Βωντεμόν και κυρίου του Ζουανβίλ. Παντρεύτηκε το 1412 τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τέκνα: Φίλιππος Β΄ 1418-1492, κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Ιωάννης Β΄ 1423-1472, κόμης του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν. Μαργαρίτα 1426-1490, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ του Ροντεμάκ. Ιωαννέττα απεβ. 1481, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ κόμη του Χέννεμπεργκ. Karl Bartsch (1877), "Elisabeth, Gräfin von Nassau und Saarbrücken", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 18–19 W. Theodor Elwert (1959), "Elisabeth, Gräfin von Nassau-Saarbrücken", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 4, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 445–446 Bernhard Burchert: Die Anfänge des Prosaromans in Deutschland. Die Prosaerzählungen Elisabeths von Nassau-Saarbrücken, Lang, Frankfurt, Bern and New York, 1987 ISBN 3-8204-8189-3
Διοξείδιο του ξένου

To διοξείδιο του ξένου ή ξενοδιοξείδιο είναι μια χημική ένωση του ξένου και του οξυγόνου, με χημικός τύπο XeO2, που συντέθηκε (για πρώτη φορά) το 2011. Συντέθηκε με υδρόλυση του τετραφθοριούχου ξένου, που έγινε στους 0 °C με νερό που περιείχε και 2 mole/lit θειικό οξύ.

 Το διοξείδιο του ξένου έχει μια επεκτεινόμενη (αλυσιδωτά ή σε δίκτυο) δομή στην οποία το ξένο και το οξυγόνο έχουν αριθμούς συναρμογής τέσσερα (4) και δύο (2), εναλλασόμενα. Η μοριακή γεωμετρία του ως προς το ξένο είναι επίπεδη τετραγωνική, που είναι σύμφωνη με τη θεωρία VSEPR για τέσσερεις (4) συναρμωτές και δυο (2) μονήρη ζεύγη ηλεκτρονίων (δηλαδή AX4E2 διαμόρφωση της θεωρίας VSEPR). Επιπρόσθετα, η ύπαρξη ενός μορίου με τύπο XeO2 προβλέφθηκε από μια «ab initio» μέθοδο της κβαντικής χημείας, αρκετά νωρίτερα από την πρώτη παραγωγή της ένωσης, από τους Ρύκκο (Pyykkö) και Ταμ (Tamm), αλλά αυτοί οι ερευνητές δεν είχαν πάρει υπόψη την επεκτεινόμενη δομή. Στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, tο διοξείδιο του ξένου είναι ένα κίτρινο προς το πορτοκαλί στερεό. Είναι μια ασταθής ουσία, με ημιζωή περίπου δύο (2) λεπτά, που μετατρέπεται σε τριοξείδιο του ξένου και αέριο ξένο. Η ταυτότητα και η δομή του επιβεβαιώθηκαν με ψύξη στους −78 °C, οπότε η διάσπαση της ένωσης επιβραδύνεται αρκετά, ώστε να είναι εφικτή η πραγματοποίηση φασματοσκοπίας Raman.
Χάρης Ατματζίδης

Ο Χάρης Ατματζίδης (πέθανε στις 24 Αυγούστου 2012) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Ξάνθης από το 1977 έως το 1989. Ήταν ιδρυτής του Γηροκομείου Ξάνθης και της εφημερίδας "Μαχητής"

 Εργάστηκε ως έμπορος υφασμάτων. Αργότερα εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ξάνθης. Εξελέγη βουλευτής Ξάνθης για πρώτη φορά με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977 και επανεκλέχθηκε με το ίδιο κόμμα το 1981 και το 1985. Με τις δικές του ενέργειες κατασκευάστηκε η κερκίδα Κουλούρη στο γήπεδο του Α.Ο. Ξάνθης ώστε η πόλη να έχει ένα σύγχρονο γήπεδο όταν η Ξάνθη ανέβηκε στην Α΄ Εθνική και απέκτησε γήπεδο η Ασπίδα Ξάνθης .Το όνομά του φέρει το Δημοτικό στάδιο Ξάνθης. Πέθανε πλήρης ημερών στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2012 και η σορός του εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα. Κηδεύτηκε στις 27 Αυγούστου από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.
Κλάντνο

Το Κλάντνο (τσέχικα: Kladno) είναι πόλη της Τσεχίας στην κεντρική Βοημίας . Βρίσκεται 25 χλμ. βορειοδυτικά της Πράγας. Το Κλάντνο είναι η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής και μαζί με τις παρακείμενες προαστιακές περιοχές του διαμορφώνει ένα αστικό συγκρότημα με περισσότερους από 110.000 κατοίκους.

 Τα πρώτα γραπτά στοιχεία αναφέρουν το Κλάντνο στο 14ο αιώνα. Το 1561 ονομάστηκε πόλη. Το Κλάντνο ήταν ο ιστορικός τόπος γεννήσης των βαριών βιομηχανιών της Βοημίας. Για πολλά χρόνια, η πόλη ήταν έδρα του εργοστασίου χάλυβα Πόλντι, που ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης της περιοχή. Η βιομηχανία εξόρυξης της Τσεχίας άρχισε εδώ το 1842. Το γεγονός ότι η πόλη βρίσκεται κοντά στην Πράγα κράτησε την τοπική της οικονομία σταθερή μετά το μαρασμό της βαριάς βιομηχανίας που ακολούθησε την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kladno στο Wikimedia Commons
Πσεμύσουαφ του Ρατσίμπους

Ο Πσέμυσουαφ, πολων. Przemysław raciborski (21 Οκτωβρίου 1258-12 Ιουνίου 1268 - 7 Μαΐου 1306) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ρατσίμπους/Ράτιμπορ (από το 1282, μαζί με τον αδελφό του ως το 1290).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε, Ρατσίμπους, Κάλις, Βιελούν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Νυμφεύτηκε το 1289-91 την Άννα των Πιαστ, κόρη του Κορραδου Β΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα: Λέσεκ π.1292-1336, δούκας του Ρατσίμπους, Κόζλε. Άννα 1292/98-1340, παντρεύτηκε τον Νικόλαος Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Οπάβα. Ευφημία 1299/1301-1359, βοηθός ηγουμένη στο Δομηνικανικό μοναστήρι του Ρατσίμπους. (;) Κωνσταντία απεβ. 1351, άγαμη (κατά τη 2η άποψη γι΄αυτήν). Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (in Polish). Kraków: Avalon. pp. 522–523
Τρισιλιράνιο

To τρισιλιράνιο (αγγλικά triisilirane) είναι ανόργανη ισοκυκλική χημική ένωση, που περιέχειυδρογόνο και πυρίτιο, με μοριακό τύπο Si3H6, αν και συνήθως παριστάνεται με τον ελαφρά συντομευμένο συντακτικό του τύπο . Είναι το απλούστερο κυκλοσιλάνιο. Αποτελεί το πυριτιούχο ανάλογο του κυκλοπροπάνιου.

 Με βάση το μοριακό τύπο του (Si3H6) έχει ένα (1) ισομερές θέσης, το τρισιλένιο, με ημισυντακτικό τύπο SiH3SiH=SiH2. Το τρισιλιράνιο είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» του παραγώγων (ανόργανων και οργανικών ), που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «τρισιλιράνια». Πρόκειται, δηλαδή, για όλες οι παράγωγες ενώσεις που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) τρισιλιρανικό δακτύλιο, δηλαδή τριμελή ισοκυκλικό δακτύλιο, τον οποίο σχηματίζουν τρία (3) άτομα πυριτίου. Η ονομασία «τρισιλιράνιο» παράγεται από την συστηνόμενη από την IUPAC συστηματική ονοματολογία Hantzsch-Widman, παρόλο που η ένωση είναι ισοκυκλική. Πιο συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «τρισιλ(α)» σημαίνει την παρουσία τριών (3) ατόμων πυριτίου στον ισοκυκλικό δακτύλιο. Η συλλαβή «-ιρ-» σημαίνει ότι ο ισοκυκλικός δακτύλιος είναι τριμελής, δηλαδή αποτελείται από τρία (3) συνολικά άτομα. Η συλλαβή «-αν-» σημαίνει την απουσία διπλού δεσμού στον ετεροκυκλικό δακτύλιο και τέλος, η κατάληξη «-ιο» δίνεται επειδή ο ετεροκυκλικός δακτύλιος δεν περιέχει άζωτο. Η ονομασία «κυκλοτρισιλάνιο» παράγεται από την επίσης συστηματική ονοματολογία των σιλανίων. Η ονομασία αυτή δηλώνει ότι η ένωση περιέχει ένα δακτύλιο («κυκλο-»), ότι περιέχει τρία (3) άτομα («-τρι-»), πυρίτιου («-σιλ(α)-»), ότι είναι κορεσμένη «-αν-» και ότι δεν περιέχει χαρακτηριστική ομάδα με χαρακτηριστική κατάληξη «-ιο». Το τρισιλιράνιο, από τη δομή του, συνδυάζει τις ιδιότητες ένωσης με τριμελή δακτύλιο, με αυτές σιλανίου. Έτσι, ως ένωση με τριμελή δακτύλιο δίνει αντιδράσεις 1,3-κυκλοπροσθήκης με διάνοιξη δακτυλίου. Ακόμη, ως σιλάνιο έχει τις αναγωγικές ιδιότητες ενός υδριδίου, αφού το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα από τον άνθρακα αλλά και από το υδρογόνο. Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Νεμούτα Ηλείας

Η Νεμούτα είναι χωριό της Ηλείας. Ανήκει στον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας. Εγγύς του βρίσκεται το χωριό Αχλαδινή. Είναι γνωστή για τους πολυάριθμους καταρράκτες της, κοντά στις όχθες του ποταμού Ερυμάνθου.

 Η ονομασία Νεμούτα προέρχεται από το αρχαίο νέμο, που σημαίνει βοσκότοπος, ή νέμω, που σημαίνει μοιράζω. Κατά τον Max Vasmer, την άποψη του οποίου υιοθέτησε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθήνας και πρόεδρος της Εταιρείας Ηλειακών Μελετών Κων. Ηλιόπουλος, έχει σλαβική προέλευση προερχόμενη από το "nemytb" (θηλυκό nemyta), που σημαίνει άπλυτος, ενώ ο Ανδρέας Μπούτσικας, από το Αυγείο της Ηλείας, θεωρεί πιθανή την προέλευση της ονομασίας από τη μεσαιωνική πόλη Νεμούρ της Γαλλίας, από την οποία, ένας ιππότης που εγκαταστάθηκε στην περιοχή την περίοδο της Φραγκοκρατίας, την ονόμασε με το όνομα της πατρίδας του. Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Κλαδέας και ορίζεται ως έδρα του. Το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Κλαδέας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Ολυμπίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 ορίζεται ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Φολόης ως έδρα του Δημοτικό διαμέρισμα Νεμούτας Ηλείας δημοτικού διαμερίσματος μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από το Δούκα, την έδρα του τότε Δήμου Ολυμπίων. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νεμούτας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/03/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Νεμούτας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/09/2016.
Γιοάννα Μπάτορ

Η Γιοάννα Μπάτορ (πολωνικά: Joanna Bator, γεννημένη στις 2 Φεβρουαρίου1968) είναι Πολωνή μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, φεμινίστρια και ακαδημαϊκός. Ειδικεύεται στην πολιτισμική ανθρωπολογία και στις σπουδές φύλου. Το 2013 έλαβε το Βραβείου Λογοτεχνίας Νίκε.

 Γεννήθηκε στην πόλη Βάουμπζιχ (πολωνικά: Wałbrzych ‎) στην Κάτω Σιλέσια της νοτιοδυτική Πολωνίας. Σπούδασε πολιτιστικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Αποφοίτησε επίσης από τη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών που συνδέεται με την Πολωνική Ακαδημία Επιστημών στη Βαρσοβία. Η διδακτορική της διατριβή αφορούσε τις φιλοσοφικές πτυχές της φεμινιστικής θεωρίας και του λόγου σχετικά με την ψυχανάλυση και τον μεταμοντερνισμό. Τα έτη 1999-2008 εργάστηκε ως βοηθός καθηγητής στο Τμήμα φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 2007 έως και το 2011 δίδαξε στην Πολωνική-Ιαπωνική Ακαδημία Πληροφορικής. Συμμετείχε επίσης σε υποτροφίες όπως η Νέα Σχολή Κοινωνικών Ερευνών στη Νέα Υόρκη και το Ίδρυμα Ιαπωνίας στο Τόκιο. Είναι γνωστή για το έντονο ενδιαφέρον της για τον ιαπωνικό πολιτισμό. Το πρώτο βιβλίο της για την Ιαπωνία ήταν το Japoński wachlarz (Ιαπωνική βεντάλια) που γράφτηκε μετά τη διετή παραμονή της στην Ιαπωνία. Έχει γράψει πολλά βιβλία, τόσο μυθοπλασίας όσο και μη-φαντασίας. Οι τίτλοι της, όπως η Ιαπωνική βεντάλια και το Sandy Mountain, έλαβαν μεγάλη αναγνώριση στην πατρίδα της την Πολωνία. Το 2010, προτάθηκε για το Βραβείο Λογοτεχνίας Γκντύνια και το Βραβείο Νίκε, για το βιβλίο της Sandy Mountain. Το 2013, το μυθιστόρημά της Ciemno, prawie noc (Σκοτάδι, σχεδόν νύχτα) κέρδισε το Βραβείο Νίκε, το κορυφαίο βραβείο λογοτεχνίας της Πολωνίας.Επίσης, έχει εργαστεί ως αρθρογράφος για τη Gazeta Wyborcza και έχει δημοσιεύσει άρθρα σε περιοδικά όπως τα Tygodnik Powszechny, Twórczość, Bluszcz, Czas kultury και Kultura i społeczeństwo. Έχει υπάρξει μέλος της κριτικής επιτροπής του Βραβείου Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι. Φεμινισμός, Μεταμοντερνισμός, Ψυχανάλυση (2001) Μία γυναίκα (2002) Ιαπωνική βεντάλια (2004) Sandy Mountain (2009) Cloudalia (2010) Σκοτάδι, σχεδόν νύχτα (2013) Ένας καρχαρίας από το πάρκο Γιογιόγκι (2014) Island Tear (2015) Έτος του Κουνελιού (2016) Purezento (2017) Βραβείο Nίκε Βραβείο Μπεάτα Πάβλακ Πολωνική λογοτεχνία
Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια

Η Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια (Ιταλικά: Provincia di Vibo Valentia) είναι Επαρχία της Περιφέρειας Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.139 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 170.628 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Βίμπο Βαλέντια (Vibo Valentia) με πληθυσμό 35.405 κατοίκους, ο κωδικός των οχημάτων της πόλης είναι ο "VV". Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 50 Δήμους. Συνορεύει βορειοανατολικά με την Επαρχία του Καταντζάρο και νοτιοανατολικά με την Επαρχία του Ρέτζιο-Καλάμπρια και δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια ιδρύθηκε από την διάσπαση της επαρχίας του Καταντζάρο (από την οποία προήλθε επίσης και η Επαρχία του Κροτόνε) (6 Μαρτίου 1992). Η διοικητική λειτουργία της επαρχίας όμως άρχισε το 1995, οπότε και διεξήχθησαν οι πρώτες τοπικές εκλογές για το Επαρχιακό Συμβούλιο.

 Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Σικελοί, Έλληνες από την Μεσσήνη και το Ρήγιο ίδρυσαν τον 7ο αιώνα π.Χ. το "Ιππόνιον" που εποικίστηκε με πληθυσμό από τους Λοκρούς. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την πόλη άλωσε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος που έδιωξε τον πληθυσμό της (388 π.Χ.), επανήλθαν με βοήθεια από την Καρχηδόνα (378 π.Χ.). Τα επόμενα χρόνια κύριοι στο Ιππόνιον ήταν οι Βρέττιοι, ο Αγαθοκλής των Συρακουσών και οι Λοκροί, τελικά κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (230 π.Χ.). Η πόλη δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις (400), τελικά την κατέστρεψαν οι Μουσουλμάνοι. Ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν έκτισε ξανά την πόλη τον 13ο αιώνα που πέρασε στην οικογένεια Ρούφφο, ο Φερδινάνδος Α΄ της Νεαπόλεως οικοδόμησε ένα κάστρο στο Πίτσο (1486). Τον Ιούνιο του 2010 ανακαλύφτηκε ένα ανενεργό ηφαίστειο που προκάλεσε ισχυρό σεισμό στην Καλαβρία (1905). Οι μεγαλύτεροι Δήμοι της επαρχίας του Βίμπο Βαλέντια είναι οι εξής ː Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group. Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια Καλαβρία Στατιστικά των Επαρχιών της Ιταλίας Βίμπο Βαλέντια Αρχειοθετήθηκε 2015-09-05 στο Wayback Machine.
Μίχας Αχαΐας

Ο Μίχας είναι ορεινός οικισμός ευρισκόμενος στον Ερύμανθο και αποτελεί μέρος της Κοινότητας Νέου Κομπηγαδίου του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας. Το χωριό είναι πλέον ακατοίκητο. Κατοικείται κατά περιόδους, κυρίως το καλοκαίρι, ενώ αποτελεί και χειμερινό προορισμό. Μαζί με τον όμορο οικισμό Τσαπουρνιά, που απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους, συνθέτουν ένα ορεινό παραθεριστικό θέρετρο.

 Η ονομασία του είναι ανθρωπωνυμικό από τον ιδιοκτήτη της έκτασης εκεί. Λέγεται και «Μίχα - Τσίγκα», ονομασία προερχόμενη από το επίθετο ιδιοκτήτη από την Πάτρα. Βρίσκεται τοποθετημένος σε ένα ελατόδασος στις πλαγιές του Ερυμάνθου σε υψόμετρο περίπου 880-960 μέτρων. Απέχει οδικώς περίπου 21 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, 34 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 41 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Η περιοχή του Μίχα ενδείκνυται για δραστηριότητες όπως πεζοπορία, ορειβασία, ορεινή ποδηλασία, καθώς και για απλή βόλτα στην φύση και χαλάρωση. Είναι τόπος έλξης πολλών ορειβατικών συλλόγων και γενικά επισκεπτών, ενώ αποτελεί το ένα άκρο μιας πεζοπορικής διαδρομής μήκους 19,8 χιλιομέτρων που διασχίζει τον επιβλητικό ορεινό όγκο του Ερυμάνθου, μέχρι το χωρίο Καλέντζι που είναι το άλλο άκρο της συγκεκριμένης διαδρομής, στα δυτικά του όρους. Ακόμη, από εδώ μπορεί κανείς να ανέβει και στις ψηλές κορυφές του Ερυμάνθου, όπως στον Ώλενο και στην Μουγγίλα. Στην περιοχή υπάρχουν συγκροτήματα ενοικιαζομένων επιπλωμένων δωματίων και διαμερισμάτων, ξενώνες, καθώς και παραδοσιακές ταβέρνες. Επίσης, υπάρχουν οι εγκαταστάσεις Προσκοπικού Κέντρου, συνολικής έκτασης 7,5 στρεμμάτων. Στου Μίχα βρίσκεται και πετρόχτιστη εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Μαρίνα. Είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Αναγνωρίστηκε επίσημα στις 16/10/1940 με την ονομασία Μίκα και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κομπηγαδίου. Στις 07/04/1951 καταργήθηκε ως οικισμός και αναγνωρίστηκε εκ νέου με την τωρινή του ονομασία στις 19/03/1961 και έκτοτε αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μίχα. Δήμος Ερυμάνθου: Μίχα Αχαΐας. hellaspath.gr. Ανακτήθηκε: 12/06/2017. Ιστοσελίδα Μίχα - Τσαπουρνιά Δήμου Ερυμάνθου (mixa-tsapournia.gr) Διάσχιση από το Καλέντζι μέχρι το Χάνι του Μίχα - Αρχείο ορεινών διαδρομών για GPS στα Ελληνικά βουνά. hellaspath.gr. Ανακτήθηκε: 03/10/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μίχα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/06/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Νέου Κομπηγαδίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/11/2017.