IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πειρατεία στην Καραϊβική

Η πειρατεία στην Καραϊβική ξεκίνησε στα τέλη του 16ου αιώνα με αρχές του 17ου αιώνα και τελείωσε το 1720 περίπου, μετά την ενίσχυση του αγώνα για τη καταπολέμηση της πειρατείας από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ισπανική Αυτοκρατορία. Οι πιο κοινές μορφές της θαλάσσιας εγκληματικότητας στην Καραϊβική ήταν η πειρατεία και οι επιδρομές. Η πειρατεία στην Καραϊβική επέφερε σοβαρές επιπτώσεις στην κοινωνικοοικονομική και πολιτική κατάσταση στις Δυτικές Ινδίες για αρκετούς αιώνες. Συνέβαλε στην πτώση της ναυσιπλοΐας, της γεωργίας, της βιοτεχνίας και του εμπορίου. Αφετέρου απέφερε σημαντικά οφέλη σε εκείνους που συμμετείχαν σε παράνομες πειρατικές δραστηριότητες στη Καραϊβική.

 Χένρι Μόργκαν (1635 - 25 Αυγούστου 1688). Έντουαρντ Τιτς ή Μαυρογένης - ο διάσημος Άγγλος πειρατής, που έδρασε στην Καραϊβική το 1716 - 1718. Βαρθολομαίος Ρόμπερτς Μπόνυ Άνν Μαίρυ Ρίντ Κάλικο Τζάκ Ράκχαμ Henry Every Charles Vane Αμάρο Πάργο Η πειρατεία της Καραϊβικής αναφέρεται σε πολλά μυθιστορήματα του τέλους του 19ου αιώνα. Αρκετές ταινίες καλύπτουν το θέμα της πειρατείας στην Καραϊβική.Οι Πειρατές της Καραϊβικής είναι η γνωστότερη σειρά ταινιών για τη πειρατεία στη Καραϊβική. Η σειρά Black Sails αφηγείται την ιστορία του καπετάνιου Φλιντ. Από το 2000, ρώσοι προγραμματιστές παράγουν και αναπτύσσουν τη δημοφιλή σειρά παιχνιδιών Corsairs. Το βιντεοπαιχνίδι Assassin's Creed IV: Black Flag είναι αφιερωμένο στην περίοδο πειρατείας στην Καραϊβική.
Χιμπαντζής ο κοινός

Ο Χιμπαντζής ο κοινός (Pan troglodytes - Παν ο τρωγλοδύτης) είναι πρωτεύον της οικογένειας των ανθρωποειδών. Αν και συχνά αποκαλείται απλά χιμπαντζής, τεχνικά αυτός ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάθε είδος του γένους Παν (Pan), δηλαδή τον κοινό χιμπαντζή και τον Μπονόμπο ή Πυγμαίο Χιμπαντζή (Pan paniscus - Παν ο πανίσκος).

 Πρόσφατες έρευνες στο DNA του Μπονόμπο και του κοινού Χιμπαντζή υποστηρίζουν πως η εξελικτική πορεία των δύο ειδών διαχωρίστηκε περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια πριν. Ο τελευταίος κοινός πρόγονος όλων των χιμπαντζήδων με τον άνθρωπο έζησε περίπου έξι εκατομμύρια χρόνια πριν. Επειδή κανένα άλλο είδος εκτός του ανθρώπου δεν επέζησε κατά την ανθρώπινη εξέλιξη στο γένος Homo, τα δύο είδη των χιμπαντζήδων αποτελούν τους πιο στενούς εξελικτικούς συγγενείς του ανθρώπου. Το γένος των χιμπαντζήδων, Παν, διαχωρίστηκε από το γένος των Γορίλων επτά εκατομμύρια χρόνια πριν. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά υποείδη κοινού Χιμπαντζή: Κεντρικός Χιμπαντζής, Pan troglodytes troglodytes, στο Καμερούν, τη Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την Ισημερινή Γουινέα και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Δυτικός Χιμπαντζής, Pan troglodytes verus, στη Γουινέα, το Μαλί, τη Σιέρα Λεόνε, τη Λιβερία, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Γκάνα και τη Νιγηρία. Χιμπαντζής Νιγηρίας-Καμερούν, Pan troglodytes vellerosus, στη Νιγηρία και το Καμερούν Ανατολικός Χιμπαντζής, Pan troglodytes schweinfurthii, στη Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Σουδάν, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Ουγκάντα, τη Ρουάντα, την Τανζανία, το Μπουρουντί και τη Ζάμπια. Οι ενήλικες στη φύση έχουν βάρος μεταξύ 40 και 65 κιλών. Τα αρσενικά έχουν ύψος 1,6 μέτρα και τα θηλυκά 1,3 μέτρα. Το τρίχωμα τους είναι μαύρο και το πρόσωπο, οι παλάμες, οι πατούσες και τα δάχτυλα είναι άτριχα. Οι αντίχειρες τους είναι αντιτάξιμοι, γεγονός που τους επιτρέπει να κάνουν κινήσεις των άνω άκρων με ακρίβεια.
Onur Air

Η Onur Air (Onur Air Taşımacılık AŞ) είναι μία αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, Τουρκία. Εκτός από ναυλωμένες τουριστικές πτήσεις, λειτουργεί και προγραμματίσμένες πτήσεις χαμηλού κόστους μεταξύ Τουρκίας και κράτη της Δυτικής Ευρώπης. Γενικά, οι ναύλοι της εταιρείας είναι απλοποιημένοι και ομογενοποιημένοι. Κύρια βάση της εταιρείας είναι το Αεροδρόμιο Ataturk (IATA:IST) της Κωνσταντινούπολης.

 IATA: 8Q ICAO: OHY Callsign: Onur Air Η Onur Air ιδρύθηκε το 1992 και ξεκίνησε πτήσεις τον Μάιο του ίδιου έτους, αρχικά με 2 νοικιασμένα αεροσκάφη τύπυ Airbus A320. Το 2003 τροποποίησε το σύστημα ναύλων της, ώστε να γίνει εταιρεία χαμηλού κόστους. Μεταφέρει περίπου 1,4 εκ. επιβάτες ετησίως. Ιδιοκτήτες της είναι οι Cankut Bagona (33.3%), Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, Hayri Içli (33.3%) και Unsal Tulbentci (33.3%). Η Onur Air εκτελεί κυρίως ναυλωμλενες πτήσεις από την Τουρκία σε προορισμούς της Αυστρίας, Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας, Ελβετίας, Ηνωμένου Βασιλείου, Ιρλανδίας, Ισπανίας, Ισραήλ και Ιταλίας. Οι εσωτερικοί προορισμοί είναι: Άδανα, Αττάλεια, Γκαζίαντεπ, Ερζερούμ, Καρς, Καϋσερί, Κωνσταντινούπολη, Μαλάτια, Μποντρούμ, Ντιγιάρμπακιρ, Σαμσούντα, Σμύρνη, και Τραπεζούντα. Ο στόλος της Onur Air αποτελείται από 18 αεροσκάφη: 1 Airbus A300B2 3 Airbus A300B4 2 Airbus A320-200 2 Airbus A321-100 6 Airbus A321-200 4 McDonnell Douglas MD-88 Η Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία και η Ολλανδία έχουν απαγορέυσει στην Onur Air να απογειώνεται ή να προσγειώνεται σε αυτές λόγω σωρείας παραβιάσεων των κανονισμών ασφαλείας και μη συμόρφωση με τις υποδείξεις σχετικά με την ασφάλεια των πτήσεων. Αν και η εταιρεία αρνείται τις κατηγορίες, 40.000 επιβάτες παρέμεναν στα αεροδρόμια. Σύμφωνα με το BBC News (16 Μαΐου 2005), συνομιλίες μεταξύ Onur Air και της Ολλανδικής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, οδήγησαν στην άρση της απαγόρευσης και η Onur Air μπόρεσε και πάλι να πετάξει για την Ολλανδία. Η εταιρεία απείλησε την Ολλανδική Κυβέρνηση με μήνυση, καθώς η ξαφνική απαγόρευση οδήγησε σε απώλεια €60 εκατομμυρίων από την εταιρεία, η οποία όμως μπορεί να διεκδικήσει €15 εκατομμύρια από την Ολλανδική Κυβέρνηση. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Ολλανδική Κυβέρνηση απέρριψε τις απειλές και εξέφρασε τις ανησυχίες της για το αν ο τουρκικός αυτός αερομεταφορέας λαμβάνει σοβαρά υπόψιν τις προειδοποιήσεις της Ευρωπαϊκής Υ.Π.Α. (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας). Παράλληλα, εκπρόσωπος της κυβέρνησης δήλωσε πως «δεν έγιναν οι απαραίτητοι έλεγχοι στα αεροσκάφη». Τον Νοέμβριο του 2005, η εταιρεία άλλαξε το λογότυπό της και τα χρώματα των αεροσκαφών της. (Πηγή: δικτυακός τόπος [1]) Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες Ιστότοπος της Onur Air Αρχειοθετήθηκε 2006-09-21 στο Wayback Machine. Λεπτομέρειες στόλου της Onur Air Διαβάστε τα σχόλια επιβατών της Onur Air
Αρχαία Άντισσα Λέσβου

Η Αρχαία Άντισσα είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Σκαλοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μηθύμνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Μέχρι το 1981 ο οικισμός ονομαζόταν Κούλοβα (τα).

 Η Αρχαία Άντισσα είναι πεδινός οικισμός της βορειοδυτικής Λέσβου. Βρίσκεται κοντά στη βόρεια ακτή του νησιού και στον μικρό ποταμό Βούλγαρη, ανατολικά της επαρχιακής οδού που έρχεται από την Ερεσσό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 62 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 ως Κούλοβα (τα) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκαλοχωρίου της Λέσβου. Αργότερα, το ίδιο έτος, μετονομάστηκε σε Αρχαία Άντισσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκαλοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλονής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλονής και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου. Η αρχαία Άντισσα, βόρεια του οικισμού στην παράκτια θέση «Οβριόκαστρο». Η Άντισσα υπήρξε πρωτεύουσα της αυτόνομης επικράτειας της Αντισσαίας και από τις αρχαιότερες πόλεις της Λέσβου. Τα ευρήματα έδειξαν ότι πρωτοκατοικήθηκε στην ύστερη Εποχή του Χαλκού (2η π.Χ. χιλιετία). Σε κάποια χρονική στιγμή, υποτάχθηκε στην Μυτιλήνη. Το σημαντικότερο αρχαιολογικό εύρημα είναι το αψιδωτό κτήριο του 9ου π.Χ. αιώνα (17 Χ 5,5 μ., περίπου). Ακόμη σώζονται λίγα ερείπια, κυρίως τείχη λέσβιας δομής, μεγάλος αναλημματικός τοίχος, καθώς και μεγάλο κομμάτι του κυματοθραύστη σχήματος «Γ» του λιμανιού της πόλης. Επίσης, σημαντικό είναι και το αρχαίο νεκροταφείο της πόλης. Το κάστρο («Οβριόκαστρο») στην θέση της Βυζαντινής καστροπολιτείας των Αγίων Θεοδώρων. Το οικοδόμημα είναι μεταγενέστερο, μεσαιωνικό, της εποχής των Γατελούζων. Το 1462, το κάστρο και ολόκληρη η Μυτιλήνη παραδόθηκε από τους Γατελούζους αμαχητί στους Τούρκους με συμβολαιογραφική πράξη. Το εκκλησάκι και η παραλία της Αγίας Βαρβάρας στην ίδια περιοχή Οι εκβολές του μικρού ποταμού Βούλγαρη, βόρεια του οικισμού Η παραλία «Παλαιόκαστρο», απέναντι από το «Οβριόκαστρο» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.naftemporiki.gr/story/1663006/arxaia-antissa-tria-ktismata-efere-sto-fos-i-arxaiologiki-anaskafi Αρχειοθετήθηκε 2022-07-26 στο Wayback Machine. https://www.efales.gr/sight/arhaia-antissa https://www.youtube.com/watch?v=CnLKhb6wGmo https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=ovriokastro
Ναός του Χριστού (Αθήνα)

Ο Ναός του Χριστού είναι τόπος λατρείας της Γερμανόφωνης Ευαγγελικής Εκκλησίας στην Αθήνα της Ελλάδας. Βρίσκεται στο Κολωνάκι, στην οδό Σίνα 68, στους πρόποδες του Λυκαβηττού.

 Ήδη από το 1687, τη χρονιά που τα βενετικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αθήνα από τους Οθωμανούς, μετατράπηκε ένα τζαμί της πόλης σε προσωρινή λουθηρανική εκκλησία για τους Γερμανούς μισθοφόρους του Κόμη φον Καίνιξμαρκ, που συμμετείχαν στο εκστρατευτικό σώμα των Βενετών. Την προσωρινή αυτή εκκλησία εγκαινίασε ο στρατιωτικός ιερέας Λούτβικ Μπάιτμαν, ένας από τους έξι στρατιωτικούς ιερείς που συνόδευσαν τα στρατεύματα στην εκστρατεία τους στην Ελλάδα. Τρεις από αυτούς πέθαναν στη διάρκεια της εκστρατείας. Από το 1837, μετά την έλευση της πιστής προτεστάντισσας Αμαλίας στην Ελλάδα ως βασίλισσας, συζύγου του καθολικού Όθωνα, προτεσταντικές λειτουργίες άρχισαν να τελούνται στο παρεκκλήσι των ανακτόρων, ώστε να μην προκαλείται το ορθόδοξο θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων. Οι λειτουργίες αυτές σταμάτησαν το 1913, όταν δεν υπήρχαν πια προτεστάντες μέλη της βασιλικής οικογένειας. Στους πρόποδες του Λυκαβηττού είχε σχηματιστεί «γερμανική συνοικία» από τα τέλη του 19ου αιώνα και στην ίδια περιοχή είχαν εγκατασταθεί γερμανικά οινομαγειρεία και η έδρα του γερμανικού συλλόγου «Φιλαδέλφεια» (που μετεξελίχθηκε μετά το 1945 ως το πρώτο ξένο Ινστιτούτο Γκαίτε). Στη δεκαετία του 1920, η προτεσταντική κοινότητα απέκτησε εκεί ένα οικόπεδο για να χτίσει μια εκκλησία και ένα κοινοτικό κέντρο. Λόγω οικονομικής στενότητας, η κατασκευή καθυστέρησε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Στις 8 Αυγούστου 2004, η κυριακάτικη λειτουργία στον ναό του Χριστού μεταδόθηκε απευθείας από το ZDF. Ο ναός συνδέεται με την Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας, από την οποία χρηματοδοτείται και ελέγχεται. Η μονόχωρη εvκκλησία με το κωδωνοστάσιο χτίστηκε μεταξύ 1931 και 1934 από τον αρχιτέκτονα Καρλ Μπένσελ στον ρυθμό της Νέας Αντικειμενικότητας. Σχεδόν όλος ο εξοπλισμός (άμβωνας, στασίδια, κηροπήγια, εξώστης εκκλησιαστικού οργάνου, πόρτες κ.λπ.) ακολουθούν πιστά τον ρυθμό Μπάουχαους μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Στο λιτό εσωτερικό κυριαρχεί ο μεγάλος ξύλινος σταυρός στο ιερό βήμα και, ακριβώς πίσω του, τα υαλογραφήματα του Βάλτερ φον Ρούκτεσελ καλύπτουν ολόκληρο τον ανατολικό τοίχο. Το εικονογραφικό πρόγραμμα απεικονίζει κεντρικές διδαχές του Ευαγγελίου και αφηγήσεις από την ιστορία της Θείας Οικονομίας, με μια εικόνα να παραπέμπει στο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο της Αθήνας. Ο Ναός του Χριστού είναι, επομένως, ένα μάλλον σπάνιο δείγμα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του Μπάουχαους, δηλ. της θρησκευτικής αρχιτεκτονικής του κλασικού Μοντερνισμού.Το εκκλησιαστικό όργανο μάρκας Στάινμαγιερ με δύο πληκτρολόγια από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 έχει διατηρήσει τον όψιμο ρομαντικό ήχο του και έχει ανακαινισθεί πλήρως. Ιστοσελίδα της Ενορίας Ingo Starz: Bauhaus im Schatten des Parthenon. Eine Ortsbegehung in Athen. Στο: kulturreisejournal.de (24 Φεβρουαρίου 2021, ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2022)
Διόνυσος Βοιωτίας

Ο Διόνυσος είναι πεδινό χωριό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Ορχομενού στο νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κωπαΐδας και της πόλης του Ορχομενού. Έχει πληθυσμό 572 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Το Τσαμάλι ή Τζαμάλιον μετονομάστηκε το 1955 σε Διόνυσο επειδή οι κάτοικοι του, θεώρησαν ότι τα απομεινάρια των βάθρων των αγαλμάτων που βρέθηκαν νότια του οικισμού, σκαλισμένα στους πρόποδες του βράχου, ανήκαν σε ναό του Διονύσου. Σήμερα βέβαια έχει αποδειχθεί ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Ηρακλή. Ο οικισμός Τζαμάλι εμφανίζεται επίσημα για πρώτη φορά να ανήκει στο δήμο Ορχομενού στο τέλος του 19ου αιώνα. Ιδρύθηκε και κατοικείται από Σαρακατσάνους, οι οποίοι για πολλά χρόνια ξεχειμώνιαζαν σε αυτόν τον τόπο, μέχρι να έρθει η άνοιξη και να επιστρέψουν στα ορεινά βοσκοτόπια τους. Όταν σιγά - σιγά άρχισαν να ασχολούνται με την γεωργία, εγκαταστάθηκαν μόνιμα, και δημιούργησαν έναν σύγχρονο οικισμό. Το 1912 καταργείται ο δήμος και το Τζαμάλι αποτελεί κοινότητα. Το 1979 δημιουργήθηκε ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα Αθλητικός Όμιλος Διονυσου (Α.Ο.Δ). Η σπουδαιότερη στιγμή του συλλόγου ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου Βοιωτίας το 2005. Πέντε χιλιόμετρα δυτικά από το χωριό στην περιοχή Καμπιά, βρίσκεται η Μονή του Οσίου Μάρτυρα Νικολάου του Νέου, η οποία χρονολογείται στις αρχές του 11ου αιώνα και θεωρείται σύγχρονη αυτής του Οσίου Λουκά Κατά την παράδοση ο ναός κατασκευάσθηκε με τα υλικά που μετέφεραν τα βυζαντινά αυτοκρατορικά καράβια στην Αταλάντη, με τελικό προορισμό τη μονή του Οσίου Λουκά του Στειριώτη. Κοντά στον Διόνυσο βρισκόταν η αρχαία Βοιωτική πόλη Τεγύρα. Στο λόφο Δήλο, λειτουργούσε το Τεγυραίο μαντείο του θεού Απόλλωνα μέχρι τα χρόνια των Περσικών πολέμων και του Πελοποννησιακού πολέμου και μόνο ύστερα από αυτούς έπαψε να λειτουργεί. Όπως γράφει ο Πλούταρχος, ενώ το μαντείο των Δελφών πανικοβλήθηκε στους Περσικούς πολέμους και συμβούλεψε τους Αθηναίους να εγκαταλείψουν τα υπάρχοντά τους και την πόλη τους και να φύγουν, το Τεγυραίο μαντείο έδωσε χρησμό υπέρ των Ελλήνων. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο (πάντα κατά τον Πλούταρχο) το Τεγυραίο μαντείο αποδείχτηκε ανώτερο του Δελφικού. Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Ορχομενού Βοιωτικός Κόσμος
Νίκος Δεδελετάκης

Ο Νίκος Δεδελετάκης (γενν. στις 5 Νοεμβρίου 1947) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου, ο μοναδικός στην Ελλάδα που παραμένει επί 40 χρόνια στην ίδια ομάδα (από το 1979), στην Αναγέννηση Ιεράπετρας της οποίας είναι ο ιδρυτής. Η ομάδα αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική. Για το ρεκόρ του έχει αποκληθεί "Ο Έλληνας Γκι Ρου" και "ισόβιος προπονητής".

 Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα. Η σταδιοδρομία του ως προπονητής ξεκίνησε το 1977. Έπειτα από 2 χρόνια ίδρυσε την Αναγέννηση Ιεράπετρας μαζί με παράγοντες και φίλους του. Το 1982 ίδρυσε την δική του σχολή, την ΑΕ Αναγέννηση. Τον Νοέμβριο του 2014 τιμήθηκε με τιμητική πλακέτα από τον ΑΟ Νέας Ιωνίας για τη συμπλήρωση 35 ετών συνεχούς παραμονής στην ομάδα του. Ο Δεδελετάκης παραμένει τεχνικός της Αναγέννησης από την ημέρα που ιδρύθηκε (1979), παρότι του έχουν γίνει προτάσεις από συλλόγους μεγαλύτερων κατηγοριών. Το ρεκόρ σε διεθνές επίπεδο κατέχει ο Γκι Ρου, προπονητής της Οσέρ επί 42 χρόνια στην ίδια ομάδα (ως το 2006). Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας "Ανατολή" σε ερασιτεχνικό επίπεδο το επόμενο ρεκόρ είναι των 18 συνεχόμενων χρόνων, διάστημα που παρέμεινε στον Αίαντα Ταύρου ο Φώτης Ζησάκης (αποσύρθηκε το 2009). Ο γιος του, Κώστας (γ. 1979), είναι επίσης προπονητής (Ακαδημία Αναγέννησης ILCAMPO). Μεταξύ άλλων έχει αγωνιστεί ως παίκτης στον ΟΦΗ και στην ολλανδική Ντε Γκράαφστσαπ. Με την Αναγέννηση έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα (1984, 87, 89, 96, 98, 2005, 08, 2014) και 8 κύπελλα (1993, 95, 96, 97, 2003, 09, 11) (IFC) και το 2013. Έχει πάρει μέρος και στην Δ΄ εθνική (περιφερειακό πρωτάθλημα) συνολικά 19 φορές, φτάνοντας μέχρι την 4η θέση το 2010.
Κορήγονος

Ο Κορήγονος , ορθότερα Κορίγονος είναι ψάρι των γλυκών υδάτων της οικογενείας των Σολομονιδών. Πρόκειται για ψάρι του γλυκού νερού που ενδημεί σε μικρές και καθαρές λίμνες της κεντρικής και Βορειοδυτικής Ευρώπης και της Σιβηρίας.

 Είναι εύκολα αναγνωρίσιμoς από την διχαλωτή ουρά και το μικρό κεφάλι. Το μήκος του κυμαίνεται από 15 έως 45 εκ. και το βάρος του συνήθως δεν υπερβαίνει το ένα κιλό. Έχει ασημένιες τις πλευρές, άσπρη την κοιλιά και ένα καφέ-πράσινο ή μπλε-γκρι χρώμα στα υπόλοιπα μέρη του σώματός του. Οι Κορήγονοι ζουν σε λίμνες με υψηλό υψόμετρο, αλλά βρίσκονται και σε ταμιευτήρες με χαλίκια και βράχους ως εισαγμένοι. Σε μικρές ομάδες ακολουθούν το ζωοπλαγκτόν που εξελίσσεται κατά εποχή και ημερόνυχτο για την πρόσληψη θρεπτικών ουσιών. Επίσης τρέφονται με έντομα και καρκινοειδή. Στην Ελλάδα απαντάται μόνο στη λίμνη Βεγορίτιδα. Γεννούν τα αυγά τους από τον Οκτώβριο - Δεκέμβριο, αμέσως μόλις το νερό αποκτήσει θερμοκρασία 5 ° C. Τα θηλυκά γεννούν 12.000 έως 19 000 αυγά ανά κιλό βάρους τους στις περιοχές αναπαραγωγής στο κάτω μέρος της άμμου ή αμμοχάλικου. θεωρούνται ευαίσθητοι στη ρύπανση και για το λόγο αυτό η παρουσία τους αποτελεί ένα καλό βιοδείκτη της υγείας των υδάτινων οικοσυστημάτων. Η πέστροφα και ο σολομός που αναπαράγονται σε ιχθυοτροφεία έχουν αλλάξει τη πληθυσμιακή γενετική και δεν διευκολύνουν σε αυτόν τον τομέα την ακριβή παρακολούθηση. Συγγενικό είδος είναι ο λευκοκορήγονος (coregonus albula). «Κορήγονος (Coregonus lavaretus)». Φιλότης. Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. 1994. Ανακτήθηκε στις 11 Ιαν. 2014. Luna, Susan M. «Coregonus lavaretus». fishbase.org. «Coregonus lavaretus». ITIS. Ανακτήθηκε στις 11 Ιαν. 2014. Κορήγονος λίμνης Βεγορίτιδας
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 79 π.Χ.)

Ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Appius Claudius Pulcher, (π. 129 π.Χ. – 76 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ευγενής, στρατηγός και πολιτικός τού 1ου αι. π.Χ. Ήταν ο πατέρας πολλών διάσημων Ρωμαίων, από τους οποίους οι πιο αξιόλογοι είναι οι διαβόητοι Κλόδιος και Κλοδία.

 Υπάρχει αβεβαιότητα για το ποιος ήταν ο πατέρας του. Πιθανότατα ήταν ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, που ήταν ύπατος το 143 π.Χ. Υπήρξε υποστηρικτής τού Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα και υπηρέτησε ως πραίτορας το 88 π.Χ. Εξορίστηκε εκείνη τη χρονιά από τον Γάιο Μάριο, ενώ ο Σύλλας έλειπε στα ανατολικά. Επέστρεψε στη Ρώμη μετά το τέλος τού Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα το 84 π.Χ., και υπηρέτησε ως ύπατος το 79 π.Χ. και ως κυβερνήτης της Ρωμαϊκής Μακεδονίας από το 78 π.Χ. έως το 76 π.Χ. Ήταν πιθανότατα παντρεμένος με μία Καικιλία Μετέλλα (κόρη του Bαλεαρικού), αν και αυτό δεν συμφωνείται καθολικά, ο T. Π. Γουάζμαν πιστεύει ότι η σύζυγός του ήταν Σερβιλία Καιπιόνη (είναι γνωστό ότι υπήρχε μία Σερβιλία περίπου αυτή την εποχή και ήταν η σύζυγος ενός Πούλχερ, αλλά δεν είναι γνωστό ποιού από τους δύο). Ο Τζέφρι Τέιταμ πιστεύει, ότι υπάρχουν πολύ λίγες πληροφορίες, για να είμαστε σίγουροι σε κάθε περίπτωση. Είχε γνωστά παιδιά: Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ ύπατος το 54 π.Χ. Γάιος Άππιος Πούλχερ. Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, ο οποίος άλλαξε το όνομά του σε Κλόδιος. Κλοδία Πούλχρα, παντρεύτηκε τον Οκταβιανό Αύγουστο ως η 1η του σύζυγος. Κλαυδία Πρίμα. Κλαυδία Σεκούνδα. Κλαυδία Τέρτια, η οποία παντρεύτηκε τον Κόιντο Μάρκιο Ρεξ. Κλαυδία Κουάρτα (μετά γνωστή ως Κλοδία), η σύζυγος του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Κέλερ. Κλαυδία Κουίντα (π. 90 π.Χ. - μετά το 66 π.Χ.), πρώτη σύζυγος τού Λεύκιου Κορνήλιου Λούκουλου, τον οποίο χώρισε το 66 π.Χ.Ο T. Π. Γουάιζμαν υπέθεσε επίσης ότι η Κλοδία, η σύζυγος τού Aύλου Οφίλιου, μπορεί να ήταν μία από τις κόρες του. Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων Κρίστιαν Σετιπάνι . Continuité gentilice et continuité sénatoriale dans les familles sénatoriales romaines à l'époque impériale, 2000, σελ. 62.
Γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας

Τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας (στα σουηδικά, Sveriges landsdelar) είναι παραδοσιακά εδαφικά τμήματα, ουσιαστικά τρία σύνολα επαρχιών, στη Σουηδία . Αυτά τα "εδαφικά τμήματα" δεν έχουν κάποια διοικητική λειτουργία και δεν υπάρχει επίσημη ονομασία για αυτήν την διαίρεση. Τις περισσότερες φορές ονομάζονται, στα σουηδικά, "landsdelar", που μεταφράζεται στα ελληνικά ως "τμήμα της χώρας".

 Γέταλαντ ( Götaland, "Η χώρα των Götar") είναι το νότιο και πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα της Σουηδίας, αποτελείται από δέκα επαρχίες. Σβίαλαντ (Svealand, "Η χώρα των Svear") είναι το κεντρικό και το μικρότερο τμήμα της Σουηδίας και έχει έξι επαρχίες. Η πρωτεύουσα και το διοικητικό κέντρο της Σουηδίας βρίσκονται εδώ τουλάχιστον από τα τέλη του Μεσαίωνα. Νόρλαντ (Norrland, κυριολεκτικά "Βόρεια χώρα") είναι το βόρειο τμήμα της χώρας, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο, καλύπτοντας το 60% του συνολικού σουηδικού εδάφους και έχει εννέα επαρχίες. Από αυτές, οι τρεις βόρειες επαρχίες ονομάζονται μερικές φορές Övre (Άνω) Νόρλαντ ενώ οι υπόλοιπες τρεις επαρχίες ονομάζονται Nedre (Κάτω) Νόρλαντ.Αν και δεν έχουν διοικητικές λειτουργίες, αυτές οι τρεις διαιρέσεις χρησιμοποιούνται στις καιρικές προγνώσεις. Τα όριά τους μπορούν να εντοπιστούν στους χάρτες καιρού στην τηλεόραση και στον τύπο. Επαρχίες της Σουηδίας Κομητείες της Σουηδίας
HMS Creole (R82)

Το HMS Creole ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό και πωλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό του Πακιστάν το 1958. Παρέμεινε επιχειρησιακό μέχρι την διάλυση του για σκραπ το 1982.

 Το Creole εντάχθηκε σε υπηρεσία πολύ αργά για να λάβει μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζί με το αδελφό HMS Crispin ήταν τα μοναδικά αντιτορπιλικά της υποκλάσης 'Cr' που αξιοποίησε το Βασιλικό Ναυτικό -όλα τα υπόλοιπα δόθηκαν σε άλλες χώρες. Και τα δύο εντάχθηκαν στην 3η Μοίρα Εκπαιδεύσεως με έδρα το Λόντονμπερρυ (Londonderry). Το 1948 ένας από τους πύργους πυροβόλων τους αφαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από υπερστέγασμα. Το 1953 το Creole έλαβε μέρος στη μεγάλη ναυτική επιθεώρηση που διοργανώθηκε στα πλαίσια των εορτασμών για την στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ, ενώ το επόμενο έτος τα δύο αντιτορπιλικά στάλθηκαν στην εφεδρεία. Το Creole πωλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό του Πακιστάν στις 29 Φεβρουαρίου 1956 και μετονομάστηκε σε Alamgir. Πριν την παράδοσή του εγκαταστάθηκε ξανά ο πύργος πυροβόλου που είχε αφαιρεθεί παλαιότερα, ενώ ο οπίσθιος πύργος αφαιρέθηκε για να τοποθετηθούν στην θέση του δύο ανθυποβρυχιακά ολμοβόλα. Η επίσημη παράδοσή του στο Πακιστάν έλαβε χώρα το 1958 στο Σαουθάμπτον. Ως Alamgir παρέμεινε ενεργό μέχρι το 1982, οπότε και διαλύθηκε για σκραπ. Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8. OCLC 67375475. Marriott, Leo (1989). Royal Navy Destroyers Since 1945. Ian Allen Ltd. ISBN 0-7110-1817-0.
Γιώργος Δημαράς

Ο Γιώργος Δημαράς είναι Έλληνας πολιτικός. Γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1946 στον Άγιο Γεώργιο-Κουτσοχέρι του Μεσολογγίου, είναι πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα και σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ενώ παράλληλα παρακολούθησε και οικονομικές σπουδές από την ΑΣΟΕΕ.

 Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του έτους 2010 ήταν υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης με την ΑΤΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ και εκλέχτηκε Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής. Συμμετείχε στην επιτροπή χωροταξίας και αναπλάσεων καθώς και στην επιτροπή παιδείας και πολιτισμού. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 συμμετείχε στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της εκλογικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους Οικολόγους Πράσινους και εκλέχτηκε Βουλευτής στη Β' περιφέρεια Αθηνών, ως ο πρώτος Οικολόγος Πράσινος βουλευτής και ο πρώτος οικολόγος βουλευτής από τη διάλυση των Οικολόγων Εναλλακτικών το 1993. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Συμμετέχει στην διαρκή επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής και στη μόνιμη επιτροπή περιβάλλοντος. Στις 29 Αυγούστου 2018 ορίστηκε υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε., μέλος του Δ.Σ. συλλόγων μηχανικών, μέλος της επιτροπής σύνταξης του ΓΟΚ επί Αντώνη Τρίτση, μέλος της επιτροπής Υπουργείου Παιδείας για θέματα τεχνικής εκπαίδευσης, πρόεδρος της επιτροπής περιβάλλοντος Δήμου Αγ. Παρασκευής, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής Αγώνα για τη προστασία του Υμηττού, μέλος και συντονιστής του Πανελλαδικού Δικτύου Κινήσεων για την προστασία του περιβάλλοντος, συντονιστής της οργανωτικής επιτροπής για τη δημιουργία των "ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ". Στους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ διετέλεσε μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου, της Εκτελεστικής Γραμματείας, μέλος της επιτροπής εκλογικού προγράμματος, υποψήφιος βουλευτής και ευρωβουλευτής.
Βασίλης Σκουλάς

Ο Βασίλης Σκουλάς (Ανώγεια Ρεθύμνου, 3 Φεβρουαρίου 1946) είναι Έλληνας τραγουδιστής και λυράρης. Γεννήθηκε στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου Κρήτης στις 3 Φεβρουαρίου του 1946. Η οικογένεια του έχει μεγάλη παράδοση στη μουσική και γενικότερα στις τέχνες. Ο παππούς του, ο Μιχάλης Σκουλάς, ήταν σπουδαίος λυράρης της εποχής του και ο πατέρας του Αλκιβιάδης Σκουλάς ή Γρυλιός (1902-1996) γνωστός λαϊκός ζωγράφος των Ανωγείων. Άρχισε να μαθαίνει λύρα σε ηλικία 7 ετών και στα 16 του χρόνια, κατάφερε να καθιερωθεί, ανάμεσα στους πρώτους λυράρηδες και τραγουδιστές της Κρήτης. Έχει παίξει και τραγουδήσει σε μια μεγάλη σειρά, από επιτυχημένες καλλιτεχνικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εμφανίσεις, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία και στη Γερμανία, όπου υπάρχουν Έλληνες και ιδίως Κρητικοί.

 Τον πρώτο του δίσκο ηχογράφησε το 1965,ο οποίος περιείχε κοντυλιές με τον Θανάση Σταυρακάκη και τον Νίκο Ξυλούρη, ακολούθησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος 33 στροφών το 1969. Ο Βασίλης Σκουλάς όμως έκανε τη σημαντικότερη δισκογραφική του δουλειά και άρχισε να συνεργάζεται με έντεχνους Έλληνες συνθέτες από το 1980, με το δίσκο "Σεργιάνισμα στην Κρήτη". Ακολούθησαν η "Κρητική ανθολογία", "Τα τραγούδια του σίδερου και του νερού" σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, και πολλοί άλλοι. Την περίοδο 1981-85 είχε πραγματοποιήσει μια σειρά, από εμφανίσεις στην Αθήνα στο θέατρο Παρκ, στο έργο "Καφενείον η Ελλάς" και στο θίασο του Γιάννη Βόγλη, στη θεατρική παράσταση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη "Καπετάν Μιχάλης", στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η πορεία του Βασίλη Σκουλά θα αλλάξει όταν το 1995 συμμετείχε σε δύο τραγούδια στο μουσικό έργο "Αιολία" του Μιχάλη Νικολούδη, ερμηνείες οι οποίες τον έκαναν να στραφεί και στο έντεχνο Ελληνικό τραγούδι. Το 2002 κυκλοφόρησε διπλός δίσκος με μερικές από τις πιο γνωστές επιτυχίες του και διασκευές σε διάφορα κλασσικά Κρητικά τραγούδια και χορούς. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2012 ο Βασίλης Σκουλάς έκανε μια επιτυχημένη εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού που λόγω της μεγάλης απήχησης του κόσμου επαναλήφθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2012. Ο Βασίλης Σκουλάς διατηρεί μέχρι σήμερα, το ίδιο πάθος και μεράκι, να δημιουργεί και να διατηρεί το δικό του στέκι εμφανίσεων, την πασίγνωστη ταβέρνα "Ντελίνα", στο χωριό του, τα Ανώγεια. Σεργιάνισμα στην Κρήτη (1980) Κρητική ανθολογία (1981) Folk Melodies and Dances from Crete (1981) Τραγούδια του σίδερου και του νερού (1983) Αναφορά στην Κρήτη (1989) Του Βενιζέλου (1992) Πότε θα πάω στο χωριό (1994) Αναστορούμαι (1998) Τα άγρια πουλιά (2000) Η ρίζα της φωτιάς (2002) Άνθη του χρόνου (2007) Άσπρο μαντήλι ανέμιζε (2007) Στο ξέσπασμα του Φεγγαριού (2009)
Ελεονώρα του Τολέδο

Η Ελεονώρα, ισπαν. doña Leonor Álvarez de Toledo y Osorio (11 Ιανουαρίου 1519 - 17 Δεκεμβρίου 1562) από τον Οίκο της Άλμπα δε Τόρμες ήταν κόρη του μαρκησίου της Βιγιαφράνκα και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Πέδρο Άλβαρεθ δε Τολέδο υ Θούνιγα μαρκησίου της Βιγιαφράνκα και της Μαρίας Οσόριο υ Πιμέντελ, κόρης του Λούις Πιμέντελ υ Πατσέκο. Παντρεύτηκε το 1539 τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης και είχε τέκνα: Μαρία 1540-1557, απεβ. 17 ετών. Φραγκίσκος Α΄ 1541-1587, μεγάλος δούκας της Τοσκάνης. Ισαβέλλα 1542-1576, παντρεύτηκε τον Πάολο Τζορντάνο Α΄ Ορσίνι δούκα του Μπατσάνο. Τζοβάνι 1543-1562, καρδινάλιος, επίσκοπος της Πίζας. Λουκρητία 1545-1561, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε δούκα της Φερράρα. Γκαρτσία 1547-1562, απεβ. 15 ετών. Φερδινάνδος Α΄ 1549-1609, μεγάλος δούκας της Τοσκάνης. Πέτρος 1554-1604. Πιέτρο 1546-1547, Αντόνιο 1548, Άννα 1553, απεβίωσαν νήπια. Brown, Judith C.; Benadusi, Giovanna, eds. (2015). Medici Women: the making of a dynasty in grand ducal Tuscany. Translated by Chojnacka, Monica. Toronto: Centre for Reformation and Renaissance Studies. p. 70. ISBN 9780772721792 – via Scholars Portal. Cesati, Franco (1999). Medici. Firenze: La Mandragora. ISBN 88-85957-36-6. Giusti, Laura Baldini (2001). Pitti Palace. Livorno: Sillabe s.r.l. ISBN 88-8347-047-8. Landini, Roberta Orsi and Niccola Bruna, "Moda a Firenze 1540-1580: Lo stile di Eleonora di Toledo e la sua influenza", Mauro Pagliai, Italy 2005.
Σημαία της Βραζιλίας

Η σημαία τής Βραζιλίας στη σημερινή της έκδοση ισχύει από τις 19 Νοεμβρίου 1889. Δείχνει έναν κίτρινο ρόμβο σε πράσινο υπόβαθρο με τον νυχτερινό ουράνιο θόλο τής Βραζιλίας. Το κίτρινο και το πράσινο είναι σύμβολα του οίκου τής Μπραγκάνσα και των Αψβούργων αντίστοιχα.

 Έχει πράσινο υπόβαθρο στο κέντρο τού οποίου βρίσκεται ένας κίτρινος ρόμβος. Μέσα στο ρόμβο βρίσκεται ένας μπλε κύκλος, που αναπαριστάνει τον νυχτερινό ουρανό με άσπρα αστέρια πέντε διαφορετικών μεγεθών και με μια άσπρη κυρτή λωρίδα να περιβάλλει τον κύκλο. Το ρητό «Ordem e Progresso» («Τάξη και Πρόοδος») αναγράφεται με κεφαλαία γράμματα στο ίδιο πράσινο χρώμα σε σκιά, όπως του υποβάθρου, μέσα στη λωρίδα. Αυτή η σημαία καλείται ενίοτε Auriverde, που σημαίνει «χρυσοπράσινη». Η σύγχρονη σημαία υιοθετήθηκε αρχικά στις 19 Νοεμβρίου του 1889 και η ιδέα ήταν του Ραϊμούντου Τεϊσέιρα Μέντες, με τη συνεργασία των Μιγκέλ Λέμος και Μανουέλ Περέιρα Ρέις. Το σχέδιο έκανε ο Ντέσιου Βιλιάρες. Προκύων (Μικρός Κύων) Μέγας Κύων, με το μεγαλύτερο αστέρι να απεικονίζει το Σείριο. Κάνωπος Στάχυς Ύδρα Νότιος Σταυρός σ (σίγμα) Οκτάντος Νότιον Τρίγωνον Σκορπιός, με το μεγαλύτερο αστέρι του να απεικονίζει τον Αντάρη. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 5 Οκτωβρίου 1988. Η σημερινή σημαία ακολουθεί το ίδιο σχέδιο με μερικές μεταβολές. Η 27άστερη έκδοση της σημαίας καθιερώθηκε στις 12 Μαΐου τού 1992, με το νόμο τής 11ης Μαΐου τού 1992. Ως το 1822 όλες οι σημαίες ήταν πορτογαλικές. Παρακάτω παρουσιάζονται οι παλιές σημαίες που χρησιμοποιήθηκαν στη χώρα. Πληροφορίες για τη σημαία της Βραζιλίας- "Σημαίες του Κόσμου".
Άνω Άγιοι Ανάργυροι Άρτας

Οι Άνω Άγιοι Ανάργυροι είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Πέτα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πέτα, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Οι Άνω Άγιοι Ανάργυροι είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας, πολύ κοντά στους Αγίους Αναργύρους και την πόλη της Άρτας, μεταξύ της Ιονίας Οδού (Α5) και της Εθνικής Οδού Αντιρρίου-Ιωαννίνων (ΕΟ5), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 3 χλμ. περίπου ΝΑ. του κέντρου της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέτα του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πέτα και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά. Ο ναός του Αγίου Θεράποντος, πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Αντιρρίου Ιωαννίνων Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) buk.gr Google Earth eetaa.gr
Βάλραμ Α΄ του Νάσσαου

Ο Βάλραμ Α΄, γερμ. Walram I (π. 1146 - 1198) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου (1154-1198). Απόγονοί του έγιναν ηγεμόνες της Ολλανδίας και μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ρούπρεχτ Α΄, κόμη του Νάσσαου, ίσως από τη Βεατρίκη του Λίμπουργκ, κόρη του Γκέρχαρντ Α΄, κόμη της Κάτω Λωρραίνης. Νυμφεύτηκε την Κουνιγούνδη, μάλλον κόρη του Πόππο Β΄, κόμη της Νίντα και είχε τέκνα: Ερρίκος Β΄ π. 1190-1251, κόμης του Νάσσαου Ρούπρεχτ Δ΄ απεβ. π. 1240, κόμης του Νάσσαου και ιππότης του Τάγματος των Τευτόνων Βεατρίκη, μοναχή στο αββαείο του Αφόλντερμπαχ στο Νάστετεν Dek, Dr. Adriaan Willem Eliza (1970). Genealogie van het vorstenhuis Nassau (Genealogy of the Ruling House of Nassau) (ολλανδ.). Zaltbommel: Eurpoese Bibliotheek. OCLC 27365371. Archived from the original on 2009-10-26. Retrieved 2009-01-28. Schwennicke, Detlev (1998). Europäische Stammtafeln (European Ruler Tables), Neue Folge Band I (γερμ.). Frankfurt am Main: Vittorio Klostermann GmbH. ISBN 3-465-02743-4.. Table 60. Genealogies of the Middle Ages Family tree of the House of Nassau Αρχειοθετήθηκε 2016-03-24 στο Wayback Machine.
Ναός της Εστίας στη Ρώμη

Ο Ναός της Εστίας, λατιν. Aedes Vestae, είναι ένα αρχαίο οικοδόμημα στη Ρώμη της Ιταλίας· βρίσκεται στη Ρωμαϊκή Αγορά, κοντά στη Ρέγκια και τον Οίκο των Εστιάδων. Ο ναός είναι αναγνωρίσιμος από τη χαρακτηριστική κυκλική κάτοψή του. Η λατρεία της θεάς ήταν ιδιωτική -στον οίκο- υπόθεση, έτσι το αρχιτεκτόνημα μοιάζει να είναι υπόμνηση της Εστίας. Το σωζόμενο τμήμα του δείχνει, ότι ήταν ένας ναός Ελληνικής αρχιτεκτονικής, με 20 κορινθιακού ρυθμού κίονες, μαρμάρινος με κεντρικό σηκό. Η οροφή στην κορυφή μάλλον είχε οπή εξαερισμού για τη διαφυγή του καπνού.

 Όλοι οι ναοί της Εστίας ήταν κυκλικοί και είχαν είσοδο στα ανατολικά, για τη σύνδεση της φωτιάς της Εστίας με τον ήλιο, την πηγή της ζωής. Ο ναός της Εστίας αντιπροσωπεύει τη θέση της αρχαίας θρησκευτικής δραστηριότητας αρκετά πίσω, ως τον 7ο αι. π.Χ.: τότε ο Νουμάς Πομπίλιος 2ος βασιλιάς της Ρώμης πιστεύεται, ότι έκτισε τον ναό μαζί με την αρχική Ρέγκια (ανάκτορο) και τον πρώτο Οίκο των Εστιάδων. Γύρω από τον ναό ήταν το ιερό Άλσος, στο οποίο υπήρχε κοιμητήριο για τους ιερείς και τις Εστιάδες. Ήταν μία από τις πρωιμότερες κατασκευές της Αγοράς, αν και η τωρινή του εκδοχή είναι αποτέλεσμα διαδοχικών οικοδομήσεων. Στον σηκό, αντί ενός λατρευτικού αγάλματος, υπήρχε εστία με την ιερή φλόγα. Ο ναός ήταν το αρχείο για τις νόμιμες διαθήκες και τα έγγραφα των Ρωμαίων συγκλητικών και θρησκευτικών αντικειμένων, όπως το Παλλάδιον. Αυτό ήταν ένα άγαλμα της Μινέρβας και πιστευόταν, ότι το είχε φέρει ο Αινείας από την Τροία. Το άγαλμα το ένοιωθαν ως μία από τις εγγυήσεις για την Αυτοκρατορία (pignora Imperiii), θείες δεσμεύσεις γι' αυτήν. Οι Ρωμαίοι πίστευαν, ότι το ιερό πυρ της Εστίας ήταν στενά συνδεδεμένο με την τύχη της πόλης και η εξάλειψή του εθεωρείτο, ότι θα επέφερε την καταστροφή της πόλης. Κατά την εκτέλεση των εθνικών τον 4ο αι. ο ναός έκλεισε. Ο ναός ξανακτίστηκε πολλές φορές, καθώς είχε πάθει ζημιές πολλάκις. Η πρώτη καταστροφή του ναού ήταν από τους Γαλάτες το 390 π.Χ. Σύμφωνα με τον Οβίδιο η δεύτερη φορά ήταν το 241 π.Χ.: όταν πυρκαγιά έφθειρε το μεγαλύτερο μέρος του ναού, ο Λούκιος Καικίλιος Μέτελλος, που ήταν Μέγιστος Αρχιερέας τότε, έσωσε το Παλλάδιον και σύμφωνα με την παράδοση τυφλώθηκε κατά το συμβάν. Τέτοιες φωτιές συνέβησαν ξανά το 210 π.Χ. και πάλι στις αρχές του 1ου αι. π.Χ.· όμως το κτήριο σώθηκε. Ξανακτίστηκε κατά τις βασιλείες του Αυγούστου και του Νέρωνα. Τελικά κάηκε το 191 μ.Χ. και έπειτα κτίστηκε για τελευταία φορά κατά τη βασιλεία του Σεπτίμιου Σεβήρου. Ο ναός της Εστίας παρέμεινε αξιοσημείωτα άθικτος ως την αναγέννηση. Πάντως το 1549 το κτήριο καταστράφηκε τελείως και τα μάρμαρά του επαναχρησιμοποιήθηκαν σε ναούς και παπικά ανάκτορα. Το τμήμα που στέκεται σήμερα αναστυλώθηκε στη δεκαετία του 1930 κατά τη δικτατορία του Μπενίτο Μουσσολίνι. Brockman, Norbert (2011), Encyclopedia of Sacred Places, 1, ABC-CLIO, ISBN 978-1-59884-654-6 Gorski, Gilbert J.; Packer, James E. (2015), The Roman Forum: A Reconstruction and Architectural Guide, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-19244-6 Howatson, M. C. (2011), The Oxford Companion to Classical Literature (Third ed.), Oxford University Press, ISBN 978-0-19-954855-2
Κορομηλέα Μεσσηνίας

Η Κορομηλέα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ο οικισμός υπάγεται στην Κοινότητα Κορομηλέας και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης.

 Η Κορομηλιά είναι οικισμός της κεντρικής ορεινής Μεσσηνίας, στην οροσειρά της Λυκοβούνισσας. Το χωριό αναφέρεται στις απογραφές των Ενετών, το 1690 με 1700. Πριν το 1927, ονομαζόταν Ζαγάρενα. Κύρια ασχολία των κατοίκων του, αποτελεί η κτηνοτροφία και η μεικτή γεωργική παραγωγή. Το χωριό εορτάζει στις 15 Αυγούστου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 495 μέτρων και έχει 70 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Από το 2015, γίνεται κάθε καλοκαίρι στην Κορομηλιά, ο Αγώνας Δρόμου «Γύρος Κοντοβουνίων», με μεγάλη συμμετοχή δρομέων. Είναι ένας κυκλικός αγώνας δρόμου 8 χλμ. (Κορομηλιά - Παλαιόκαστρο - Κυνηγός - Κορομηλιά) και ένας αγώνας δρόμου 1 χλμ. για παιδιά. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και μετά το τέλος των αγώνων και την απονομή αναμνηστικών μεταλλίων, ακολουθεί το καθιερωμένο γλέντι, με φαγητό, χορό και τραγούδι. 21-04-1835, ο οικισμός Ζαγάρενα προσαρτάται στο Δήμο Υαμείας. 18-12-1840, ο οικισμός Ζαγάρενα αποσπάται από το Δήμο Υαμείας και προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. 31-08-1912, ο οικισμός Ζαγάρενα αποσπάται από το Δήμο Ιθώμης και προσαρτάται στην Κοινότητα Μαγκανιακού. 18-03-1916, ο οικισμός Ζαγάρενα αποσπάται από την Κοινότητα Μαγκανιακού και προσαρτάται στην Κοινότητα Κυνηγού. 22-12-1927, ο οικισμός Ζαγάρενα μετονομάζεται σε Κορομηλιά. 16-05-1928, ο οικισμός Κορομηλιά καταργείται. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Κορομηλέα και προσάρτησή του στην Κοινότητα Κυνηγού. 28-09-1948, ο οικισμός Κορομηλέα αποσπάται από την Κοινότητα Κυνηγού και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Κορομηλέας. 04-12-1997, ο οικισμός Κορομηλέα αποσπάται από την Κοινότητα Κορομηλέας και προσαρτάται στην Κοινότητα Τρικόρφου. 07-06-2010, ο οικισμός Κορομηλέα αποσπάται από την Κοινότητα Τρικόρφου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Υάμεια Δήμος Υάμειας Αρχαία Υάμεια Κορομηλιά Μεσσηνίας (βίντεο στο youtube)
Γκάρι Μπιτς

Ο Γκάρι Μπιτς (Gary Beach, 10 Οκτωβρίου 1947 - 17 Ιουλίου 2018) ήταν Αμερικανός ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου, περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του Roger De Bris στην θεατρική και στην κινηματογραφική παραγωγή της ταινίας Οι Παραγωγοί.

 Ο Μπιτς γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια και αποφοίτησε από το Groveton High School ενώ αργότερα αποφοίτησε από το Τμήμα Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα ; από το ίδιο πανεπιστήμιο που αποφοίτησε και ο συμπρωταγωνιστής του στο Η Πεντάμορφη και το Τέρας Terrence Mann. Ο Μπιτς και ο σύζυγός του, Jeffrey Barnett, διέμεναν στο Palm Springs της Καλιφόρνια. Στις 18 Ιουλίου 2018 ανακοινώθηκε ότι ο Μπιτς ειχε πεθάνει την προηγούμενη ημέρα. Les Misérables (revival) (2006–2008) La Cage aux Folles (revival) (2004) Funny Girl (benefit concert) (2002) The Producers (2001) Beauty and the Beast (1994) Doonesbury: A Musical Comedy (1983) The Moony Shapiro Songbook (1981) Annie (1977–1983) Something's Afoot (1976) 1776 (1969–1972) Annie Beauty and the Beast Les Misérables Legends (with Mary Martin and Carol Channing) Spamalot Επίσημος ιστότοπος Γκάρι Μπιτς στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Γκάρι Μπιτς στην IMDb Gary Beach - Downstage Center 2005 interview at American Theatre Wing.org
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2009

Η 63η απονομή των Βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία BAFTA, τίμησαν τις καλύτερες ταινίες του 2009 και πραγματοποιήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2010 στο Royal Opera House του Λονδίνου. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από τον τηλεοπτικό σταθμό BBC One και οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για τέταρτη φορά ο Τζόναθαν Ρος.

 Βανέσα Ρέντγκρεϊβ 8: Avatar, Μια Κάποια Εκπαίδευση, The Hurt Locker 7: District 9 6: Άδωξοι Μπάσταρδη, Ραντεβού στον Αέρα 4: Στον κόσμο της Κοκό Σανέλ, Όλοι Θέλουν Λίγη Αγάπη, Μονάκριβη και Ψηλά στον Ουρανό 2: Crazy Heart, Ο Απίθανος Κύριος Φοξ, Ο Φανταστικός Κόσμος του Δρ Παρνάσους, Φεγγάρι, Ένας Άνδρας Μόνος, Sex & Drugs & Rock & Roll, Πόλεμος Εκτός Προγράμματος, Σταρ Τρεκ, Παραδεισένια οστά, Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ, Βασίλισσα Βικτόρια: Τα Χρόνια της Νιότης 6: The Hurt Locker 2: Avatar, Ψηλά στον Ουρανό, Βασίλισσα Βικτόρια: Τα Χρόνια της Νιότης Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Βρετανικής Ακαδημίας
G99

Το G99 (στα Αλβανικά Grupim 99) είναι κεντροαριστερό και προοδευτικό πολιτικό κόμμα στην Αλβανία που δημιουργήθηκε το 2008 από μια ομάδα ακτιβιστών. Τα μέλη αυτού του κόμματος είναι κάτω των 29 ετών και θεωρούνται εκπρόσωποι της νεολαίας στην αλβανική πολιτική.

 Το κόμμα ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2008, από ακτιβιστές του Κινήματος Μιαφτ! και φοιτητές, δυσαρεστημένοι λόγω του πολιτικού παιχνιδιού στο σύστημα διακυβέρνησης στην Αλβανία. Το κίνημα ήταν η μεγαλύτερη μη κυβερνητική οργάνωση στην Αλβανία, το οποίο διαμαρτύρεται κατά της αλβανικής κυβέρνησης και πολιτικής από το 2003. Μόνο το 2008, αυτή η ομάδα, με τη συμμετοχή άλλων μαθητών, αποφάσισε ότι η μόνη λύση στα αιτήματά τους ήταν η πολιτική συμμετοχή. Με την πρώτη τους εκδήλωση γνωστοποίησαν το σχέδιό τους να συμμετάσχουν στις εκλογές του 2009, με την πρόθεση να πάρουν έδρες στη Συνέλευση και να εκπροσωπηθούν στην κυβέρνηση. Το 2009 εντάχθηκαν στην «Ένωση για την Αλλαγή» (Bashkimi per Ndryshim στα Αλβανικά), έναν συνασπισμό της Αριστεράς που στοχεύει να πάρει την εξουσία σε επόμενες εκλογές. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2009, το G99 έλαβε το 0,86% των ψήφων (12.989 ψήφοι). Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2013, το G99 έλαβε το 0,17% των ψήφων (2,977 ψήφοι).Δεν συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2017. Το G99 υπογράμμισε ορισμένα ζητήματα που δεν είχαν αναφερθεί για χρόνια. Το κόμμα δήλωσε ότι δεν έχει καμία πολιτική ιδεολογία όπως ο συντηρητισμός ή ο σοσιαλισμός, αλλά θέλει μόνο να αλλάξει την τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Για αυτό έκριναν σκόπιμο να συμμετάσχουν στην Αριστερά. Μεταξύ των αρχικών στόχων του ήταν η συμμετοχή των νέων στην πολιτική.Δεν είναι απλό να οριστεί η ιδεολογία αυτού του κόμματος: είναι σίγουρο ότι είναι μέρος της κεντροαριστεράς και είναι ενάντια στις συντηρητικές ιδέες. Αυτό το κίνημα των νέων προτείνει διαφορετικές πολιτικές ιδέες, οι οποίες, σύμφωνα με τη διακήρυξή τους, πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Από την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι η πολιτική πρέπει να καθοδηγείται από μεγάλο ποσοστό νέων, οι οποίοι είναι περίπου το 50% του πληθυσμού στην Αλβανία. Το G99 μπορεί να χαρακτηριστεί ως κόμμα με ιδεολογία του τον προοδευτικό φιλελευθερισμό. Όσον αφορά στην οικονομία, υποστηρίζει την ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία, αλλά δηλώνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να παρέμβει για να αποτρέψει την δημιουργία κοινωνικών τάξεων. Αυτό καθιστά δυνατό να θεωρηθεί μέρος της σοσιαλφιλελεύθερης ιδεολογίας. Ωστόσο, δεν κάνει δηλώσεις που να υπερασπίζονται τη θέση του κόμματος σχετικά με την οικονομία, περιγράφοντας το κόμμα μόνον ως κίνημα νέων για την αλλαγή.
Μαγδαληνή της Γαλλίας (1520-1537)

Η Μαδγαληνή των Βαλουά (Madeleine de Valois, 10 Αυγούστου 1520 - 7 Ιουλίου 1537) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα που έγινε βασίλισσα της Σκωτίας ως η πρώτη σύζυγος του Ιακώβου Ε΄. Έμεινε γνωστή ως η "Βασίλισσα του Καλοκαιριού" στη Σκωτία.

 Η Μαγδαληνή ήταν πέμπτο παιδί και τρίτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας και της Κλαυδίας της Βρετάνης, και αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Από τη γέννηση της ήταν πολύ άρρωστη και ασθενική γι' αυτό ο πατέρας της προτίμησε να μην μεγαλώσει μαζί του στο Παρίσι αλλά στην κοιλάδα του Λίγηρα που είχε καλύτερο κλίμα μαζί με την αδελφή της Μαργαρίτα υπό την επίβλεψη της θείας τους Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Όταν ο πατέρας πραγματοποίησε τον δεύτερο γάμο του με τη νέα σύζυγο του, Ελεονώρα της Αυστρίας, πήρε τη Μαγδαληνή κοντά του ενώ είχε φτάσει σε ηλικία 16 ετών. Τρία χρόνια πριν τη γέννηση της (1517) η Γαλλο-Σκωτική συνθήκη του Ρουέν όριζε τον γάμο μιας Γαλλίδας πριγκίπισσας με τον Σκωτσέζο βασιλιά προκειμένου να ενισχυθεί η συμμαχία μεταξύ των δυο χωρών. Τον Απρίλιο του 1530 ο Τζον Στιούαρτ, Δούκας του Ώλμπανυ, ορίστηκε απεσταλμένος του Βασιλιά της Σκωτίας προκειμένου να συμφωνήσει τον γάμο του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας με την κόρη του Φραγκίσκου Α΄, Μαγδαληνή. Ο Φραγκίσκος τόνισε ότι η υγεία της Μαγδαληνής είναι πολύ άσχημη, υπάρχει κίνδυνος να μην επιζήσει και του αντιπρότεινε την Μαρία των Βουρβόνων, ο Ιάκωβος συμφώνησε. Στην επίσκεψη του στη Γαλλία (1536) ο Ιάκωβος δεν εντυπωσιάστηκε από τη Μαρία ενώ γοητεύτηκε τόσο πολύ από τη Μαγδαληνή που αποφάσισε να την παντρευτεί πάση θυσία χωρίς να λάβει υπόψη την άσχημη υγεία της. Ο πατέρας της στην αρχή είχε πολλές αντιρρήσεις τονίζοντας ότι δεν πρόκειται να αντέξει το κλίμα της Σκωτίας αλλά τελικά ύστερα από πολλές πιέσεις από τον Ιάκωβο συμφώνησε μαζί του να πραγματοποιήσει τον γάμο με τη Μαγδαληνή. Η Μαγδαληνή προικίστηκε γενναία από τον πατέρα της με μεγάλη περιουσία και με μια πολύ ευνοϊκή συνθήκη να έχουν τα παιδιά της δικαιώματα στον Γαλλικό θρόνο, επιπλέον θα παρέμενε η ίδια βασίλισσα στη Σκωτία σε περίπτωση που ο Ιάκωβο πέθαινε πριν από την ίδια. Η τελετή του γάμου έγινε με μεγαλοπρέπεια στην Παναγία των Παρισίων την 1 Ιανουαρίου 1537, τα πανηγύρια κράτησαν 5 ολόκληρους μήνες μέχρι τον Μάιο του 1537. Εντωμεταξύ η κατάσταση της υγείας της Μαγδαληνής χειροτέρευσε. Το ζευγάρι πήγε στη Σκωτία, τον Ιούνιο του 1537 έστειλε μήνυμα στον πατέρα της ότι είναι καλά στην υγεία της. Έναν μήνα μετά, στις 7 Ιουλίου 1537, λίγο πριν τα 17α γενέθλιά της, πέθανε στα χέρια του Ιακώβου στο Ανάκτορο Χόλυρουντ. Τάφηκε στο Αββαείο του Χόλυρουντ δίπλα στον Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας. Ο Ιάκωβος Ε΄ πέθανε το 1542 και τάφηκε δίπλα της. Marshall, Rosalind K. (2003). Scottish Queens, 1034-1714. Tuckwell Press. p. 101. Hay, Denys, Letters of James V, HMSO (1954), 43-44, 51-52, 170. Ashley, Mike (1999). The mammoth book of British kings and queens. London: Robinson Publishers. p. 570. ISBN 1-84119-096-9. "Why did the 'Rough Wooing' Fail to break the Auld Alliance?" Hay, Denys, Letters of James V, HMSO (1954), 325-6. Hay, Denys, Letters of James V, HMSO (1954), 331-2.
Ιγκόρ Σβιατοσλάβιτς

Ο Ιγκόρ Σβιατοσλάβιτς, ρωσ. Игорь Святославич (3/10 Απριλίου 1151 - άνοιξη τού 1201) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Πουτίβλ (1164-80), Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ (1180-98) και τού Τσέρνιγοβ (1198-1101/2). Είναι ο ήρωας της Διήγησης της εκστρατείας τού Ιγκόρ.

 Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ, Τσέρνιγοβ και της Αγιόροβνας, κόρης τού Αγιόρα χαν των Κουμάνων. Βαπτίστηκε Γιούρι. Οι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι είχε αξιοζήλευτα επιτυχή στρατιωτική σταδιοδρομία: οδήγησε πολλές εκστρατείες εναντίον των Κουμάνων, στις οποίες ηττήθηκε μόνο μία φορά. Αυτή ήταν στον ποταμό Καγιάλα (δεν έχει εξακριβωθεί η θέση του) και τον έκανε αθάνατο με το λογοτεχνικό έργο Η διήγηση της εκστρατείας του Ιγκόρ, τού πιο διάσημου έπους της Ρωσίας: "Ας ξεκινήσουμε αδελφοί την αφήγηση από τους χρόνους τού Βλαντίμιρ ως τον σημερινό Ιγκόρ, που ενίσχυσε τον νου του με θάρρος, που έδωσε στην καρδιά του αντοχή και έτσι διαποτισμένος με πολεμικό πνεύμα οδήγησε τον γενναίο στρατό του κατά των Κουμάνων, για την άμυνα της Ρωσικής γης. Όταν ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ-Σερεβίνσκι (στη σημερινή Ουκρανία), η πόλη του ήταν η δεύτερη σε ισχύ στη χώρα του Τσέρνιχιβ. Ορισμένοι ερευνητές, βασισμένοι σε αρχαιολογικά ευρήματα, προτείνουν τον Ιγκόρ ως κτήτορα του καθεδρικού ναού του Σωτήρος στη μονή της Μεταμορφώσεως έξω από την πόλη. Επίσης προτάθηκε ως ο ιδρυτής τού λίθινου ναού στο Πουτίβλ. Από τα υπάρχοντα στοιχεία η διακυβέρνησή του στο Τσέρνιχιβ ήταν ομαλή. Συνέχισε το χρονικό της οικογένειας, που ο πατέρας και ο αδελφός του είχαν αναθέσει τη συγγραφή. Νυμφεύτηκε περί το 1170 την Ευφροσύνη (;), κόρη τού Γιαροσλάβ τού νουνεχούς πρίγκιπα της Γαλικίας (γιου του 3ου εξαδέλφου του) και είχε τέκνα: Βλαντίμιρ Γ΄ 1170-1211, πρίγκιπας τού Πουτίβλ & της Γαλικίας. (κόρη) Ιγκόρεβνα π. 1172-μετά το 1196, παντρεύτηκε τον Νταβίντ Ολεγκόβιτς. Σβιατοσλάβ Γ΄ 1176-1211, πρίγκιπας τού Περεμίσλ. Ρόμαν Β΄ 1178-121, πρίγκιπας τού Ζβενίγκοροντ & της Γαλικίας. Dimnik, Martin: The Dynasty of Chernigov - 1146-1246; Cambridge University Press, 2003, Cambridge; ISBN 978-0-521-03981-9. Jellinek, George: History through the Opera Glass: From the Rise of Caesar to the Fall of Napoleon; Proscenium Publishers Inc., 2000, New York; ISBN 0-87910-284-5. Vernadsky, George: Kievan Russia; Yale University Press, 1948, New Haven and London; ISBN 0-300-01647-6. Zenkovsky, Serge A.: Medieval Russia’s Epics, Chronicles and Tales; Penguin Group, 1974; ISBN 978-0-452-01086-4. Dimnik, Martin. Battle of Kayala River (1185).The Encyclopedia of War 2011 Anatoly Vorony. In Search of the River Kayala. Day, Kiev. 12 December, 2000 Alexander IlYIN. SECRET OF THE BATTLE ON THE KAYALA RIVER. «VREMYA», Tuesday March 13 2001