IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελένη της Ουγγαρίας, δούκισσα της Αυστρίας

Η Ελένη. ουγγρ.: Ilona Magyarországról (π. 1155 - 25 Δεκεμβρίου 1199) από τον Οίκο των Άρπαντ, ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας από το 1177 και της Στυρίας από το 1192 έως το 1194.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας και της Ευφροσύνης των Ρουρικιδών, κόρης του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κίεβου από τη δεύτερη σύζυγό του Λιουμπάβα Ντμιτρίεβνα. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή ή τον χαρακτήρα της. Τα μόνα σαφή γεγονότα για τη ζωή της είναι ότι την Πεντηκοστή του 1174 ήταν παντρεμένη με τον Λεοπόλδο Ε΄ δούκα της Αυστρίας. Ο γάμος αντικατοπτρίζει τον δυτικό προσανατολισμό του Ουγγρικού Οίκου των Άρπαντ ενόψει της επεκτατικής πολιτικής του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα τω Ρωμαίων. Η αδελφή του Λεοπόλδου Ε΄, η Αγνή, είχε ήδη παντρευτεί τον Στέφανο Γ΄ της Ουγγαρίας, τον μεγαλύτερο αδελφό της Ελένης, ο οποίος είχε αποβιώσει το 1172. Η Ελένη και ο Λεοπόλδος έκαναν παιδιά. Αυτός απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1194 ως αποτέλεσμα ατυχήματος με το άλογό του. Η Ελένη απεβίωσε πέντε χρόνια αργότερα, το 1199 και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της στο αβαείο Χάιλιγκενκροϊτς. Παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Ε΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας και είχε παιδιά: Φρειδερίκος Α΄ π.1175-1198, δούκας της Αυστρίας. Λεοπόλδος ΣΤ΄ 1176-1230, δούκας της Αυστρίας. (;) Αγνή. (;) Μπέρτα.
Ναός του Διός του Στάτορος (8ος αιώνας π.Χ.)

O Ναός του Διός του Στάτορος (λατινικά: Ιovis ή Ιuppiter stator, ο θεός Γιούπιτερ -αντίστοιχος του Δία των Ελλήνων- που σταματά την οπισθοχώρηση και την ήττα), ήταν ένα ιερό στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου. Κατά τον Ρωμαϊκό μύθο τον ίδρυσε ο Ρωμύλος έπειτα από υπόσχεσή του κατά τη μάχη μεταξύ του Ρωμαϊκού στρατού και αυτού των Σαβίνων.

 Όταν οι Ρωμαίοι άρπαξαν τις γυναίκες των Σαβίνων, δόθηκε η μάχη του Λάκους Κούρτιους στην περιοχή της Αγοράς μεταξύ του Ρωμύλου και του Τάτιου βασιλιά των Σαβίνων. Οι Ρωμαίοι είχαν πιεστεί να αποσυρθούν ανηφορικά της Ιεράς Οδού. Όμως στην Πόρτα Μουγκόνια ο Ρωμύλος προσευχήθηκε στον Γιούπιτερ και υποσχέθηκε σε αυτόν έναν ναό, αν απέκρουε την επέλαση των Σαβίνων. Οι Ρωμαίοι ανασυντάχθηκαν και κράτησαν το έδαφός τους, σταματώντας την ήττα. Στο σημείο αυτό ο Ρωμύλος ίδρυσε τον ναό, μάλλον κοντά ή μόλις έξω από την Πόρτα. Το ιερό πιθανό να μην ήταν aedes (ναός), αλλά βωμός μόνο, περίκλειστος από χαμηλό τοίχο ή φράχτη. Το 204 π.Χ. ο Μάρκος Ατίλιος Ρέγκουλος έδωσε μία όμοια υπόσχεση, όταν οι Ρωμαίοι έχαναν τη μάχη εναντίον των Σαμνιτών· αξιοθαύμαστα στράφηκαν πίσω, αναδιοργανώθηκαν και έμειναν στη θέση τους έναντι του εχθρού. Στις 8 Νοεμβρίου 63 π.Χ. η Σύγκλητος συνήλθε εδώ για να ακούσει τον Κικέρωνα να εκφωνεί λόγο εναντίον του Κατιλίνα, τον πρώτο (in Catilinam Prima in Senatu Habita) από τους τέσσερις "λόγους κατά του Κατιλίνα". Η θέση της Πόρτας δεν είναι γνωστή, έτσι η θέση του ναού δεν είναι βέβαιη. Οι γραπτές πηγές δίνουν μερικές ενδείξεις: κοντά ή μόλις έξω από την Πόρτα, στο υψηλότερο σημείο της Ιεράς Οδού ή στον Παλατίνο λόφο, τη θέση δηλ. που ήταν η Ρώμη την εποχή του Ρωμύλου. Ο Τίτος Λίβιος αναφέρει, ότι ο ναός ήταν κοντά στο βασιλικό ανάκτορο, όταν απεβίωσε ο Λούκιος Ταρκύνιος Πρίσκος 5ος βασιλιάς της Ρώμης, κοντά στη Νέα Οδό (Nova Via) και πως η βασίλισσα Τανακουίλ απηύθυνε χαιρετισμό στον λαό από το παράθυρο του ανακτόρου. Πολλοί συμφωνούν στη θέση πίσω από την Αψίδα του Τίτου στη βόρεια πλαγιά του Παλατίνου λόφου. Όταν το 1827 κατέρρευσε ένας μεσαιωνικός πύργος, εμφανίστηκαν τα ερείπια ενός αρχαίου κτηρίου· αυτά συνήθως ταυτίζονται με τα θεμέλια του ναού. Ο Ιταλός αρχαιολόγος Φιλίππο Κοαρέλλι τον τοποθετεί πλησιέστερα στην Αγορά, μεταξύ του ναού του Αντωνίνου και της Φαυστίνας και της Βασιλικής του Μαξεντίου, όπου στέκεται ο Ναός του Ρωμύλου. Το επιχείρημά του στηρίζεται στη θέση της Ιεράς Οδού πριν την οικοδόμηση της Βασιλικής του Μαξεντίου, στα όρια των αρχαίων διοικητικών περιοχών της πόλης που μας είναι γνωστά και στις γραπτές πηγές που αναφέρουν τα μνημεία κάθε περιοχής. Η τοποθεσία κοντά στην Αψίδα του Τίτου δεν ταιριάζει, καθώς είναι σε άλλη διοικητική περιοχή και όχι στη σωστή θέση σχετικά με τα άλλα κτήρια, που αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς· όμως ο ναός του Ρωμύλου στην Ιερά Οδό ταιριάζει πλήρως. Titus Livy, Ab urbe condita, 1.41
Odyssey: The Search for Ulysses

Το Odyssey: The Search for Ulysses είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που αναπτύχθηκε από τις In Utero και Cryo Interactive Entertainment και κυκλοφόρησε το 2000 από τη DreamCatcher Interactive.

 Το παιχνίδι είναι πιστό στο έπος Οδύσσεια του Ομήρου, συμπεριλαμβάνοντας χαρακτήρες του, όπως ο Ποσειδώνας, ο Δίας, ο Κέρβερος και ο Κύκλωπας. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί τη μηχανή Cryogen, με τους χαρακτήρες να είναι τρισδιάστατοι πραγματικού χρόνο, σε pre-rendered περιβάλλοντα. Το παιχνίδι έχει βαθμολογία 58% στο Metacritic, βασισμένο σε 7 reviews κριτικών. Odyssey: The Search for Ulysses Αρχειοθετήθηκε 2017-03-31 στο Wayback Machine. at Microïds Odyssey: The Search for Ulysses at Mobygames
Λιβαδάκι Αρκαδίας

Το Λιβαδάκι, παλαιότερα γνωστό ως Τσιάρεσι ή Τοταρέσι, είναι χωριό της Αρκαδίας, που υπάγεται στο Δήμο Γορτυνίας στην Πελοπόννησο και βρίσκεται σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από τη γέφυρα του Ερυμάνθου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 220 μέτρων, στην κοιλάδα του Λάδωνα, στο δρόμο Τρίπολης - Πύργου.

 Η αλλαγή της ονομασίας από Τσιάρεσι ή Τοταρέσι σε Λιβαδάκι (εναλλακτικά Λειβαδάκιον ή Λειβαδάκι) έγινε στις 20 Αυγούστου 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927. Η παλιά ονομασία Τσιάρεσι είναι σλαβικής προέλευσης και προέρχεται από τη ρίζα τσ'ρν' που σημαίνει μαύρο. Σε κοντινή απόσταση είναι η σημερινή Τριποταμιά, πρώην Μπέλεσι από το μπέλ' (άσπρο). Χωρίζεται στο Πάνω και το Κάτω Χωριό, όπου βρίσκονται τα περισσότερα σπίτια, καθώς και η αγορά, το δημοτικό σχολείο και το δημοτικό κατάστημα. Στην ανατολική άκρη του Πάνω Χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και το νεκροταφείο. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλές ελιές, λόγω του ήπιου κλίματος, του ποταμού Λάδωνα που βρίσκεται κοντά και της γεωλογικής σύστασης του εδάφους. Το κοντινό δάσος της Κάπελης εκχερσώθηκε και τμήματά του παραχωρήθηκαν στους κατοίκους για καλλιέργεια, ασχολία που σήμερα έχει περιοριστεί λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών. Το Λιβαδάκι δημιουργήθηκε στο διάστημα από τα μέσα του 18ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα (λίγα χρόνια πριν την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης του 1821). Κατά την πρώτη απογραφή του 1829 το χωριό είχε 110 με 120 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή που έγινε το 2011, οι κάτοικοι ήταν 88. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 22008.Η ηθοποιός Ευγενία Δημητροπούλου κατάγεται από το Λιβαδάκι. Σωκράτης Παν. Μάσσιας, Το Λιβαδάκι (Τσιάρεσι) Γορτυνίας. Ο τόπος και οι άνθρωποι, Πύργος, 2013.
Γιο φαν Άμερς-Κύλερ

Η Γιο (Ιωάννα) φαν Άμερς-Κύλερ (Johanna van Ammers-Küller, 13 Αυγούστου 1884 – 23 Ιανουαρίου 1966) ήταν Ολλανδή συγγραφέας. Υπήρξε μία από τις πλέον επιτυχημένες Ευρωπαίες γυναίκες μυθιστοριογράφους, και γενικότερα συγγραφείς, του Μεσοπολέμου, αν και η φήμη της αμαυρώθηκε εξαιτίας της συνεργασίας της με τις κατοχικές αρχές στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

 Η Κύλερ γεννήθηκε στην κωμόπολη Νόρντελος (Noordeloos), αλλά μεγάλωσε στο Ντελφτ και ήταν το μοναχοπαίδι γονέων της μεσαίας τάξεως. Στα 18 της χρόνια αρραβωνιάστηκε με τον μηχανικό Ρούντολφ φαν Άμερς και τον παντρεύτηκε στα 21 της. Διέμειναν για λίγο στο Λονδίνο, κατόπιν στο Άμστερνταμ και αργότερα ο σύζυγός της έγινε διευθυντής της Δημοτικής Επιχειρήσεως Φωτισμού του Λέιντεν, οπότε το ζεύγος εγκαταστάθηκε και ζούσε σε αυτή την πόλη. Η συγγραφέας απεβίωσε στην κωμόπολη Μπάκελ της νότιας Ολλανδίας σε ηλικία 81 ετών. Maskerade, 1919 Το σπίτι της χαράς, 1922 Η αντάρτικη γενιά: ένα οικογενειακό μυθιστόρημα σε τρία βιβλία (De opstandigen: een familie-roman in drie boeken), 1925 Τάνταλος, 1928 Δεν παραδίνομαι, 1930 Το μήλο και η Εύα (Der Apfel und Eva), 1933 Το σπίτι των Τράβελινκ (Heeren, knechten en vrouwen), 1938 Elzelina: de geschiedenis van een Hollandsche vrouw in de jaren 1776-1845, 1940 Ma: een familieroman uit de jaren 1871-1901, 1942 Το λήμμα «Άμμερς-Κύλλερ, Ιωάννα βαν-» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 26
Η Πισίνα (ταινία)

Η Πισίνα (γαλλικά: La Piscine), είναι ένα αστυνομικό δράμα Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής 1969, σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι : Αλέν Ντελόν, Ρόμι Σνάιντερ και ο Μορίς Ρονέ.

 Ο συγγραφέας Ζαν-Πωλ (Αλέν Ντελόν) και η φιλενάδα του Μαριάν (Ρόμι Σνάιντερ), με την οποία έχει σχέση πάνω από δύο χρόνια, κάνουν διακοπές στη βίλα ενός φίλου στη Κυανή Ακτή. Ο Χάρι (Μωρίς Ρονέ), ένας παλιός φίλος και μουσικός παραγωγός ο οποίος υπήρξε πρώην σύντροφος της Μαριάν πριν από τον Ζαν-Πωλ, έρχεται για μια επίσκεψη, εκπλήσσοντας το ζευγάρι, φέρνοντας μαζί του την 18χρόνη κόρη του Πηνελόπη (Τζέιν Μπίρκιν), η ύπαρξη της οποίας δεν ήταν προηγουμένως γνωστή. Οι τέσσερις μένουν μαζί καθώς οι ημέρες περνούν. Ο Χάρι αρχίζει να πίνει πολύ και κάνει ένα πάρτι έκπληξη, ενώ ο Ζαν-Πωλ, παρά την μεγάλη κατανάλωση αλκόολ, παραμένει νηφάλιος. Εν τω μεταξύ, γίνεται σαφές ότι η Πηνελόπη ούτε θέλει, ούτε σέβεται τον πατέρα της, τον οποίο έχει ελάχιστα γνωρίσει, ενώ μεγαλώνε η ίδια. Αυτή και ο Ζαν-Πωλ έρχονται κοντά και περνούν μια ημέρα μαζί στη θάλασσα. Η σχέση τους δεν έχει ακόμη γίνει σεξουαλική, αλλά είναι σαφές ότι θα γίνει σύντομα. Εκείνο το βράδυ, ενώ οι γυναίκες κοιμούνται, οι δύο άνδρες ερχόνται τελικά σε αντιπαράθεση. Ο Χάρι πέφτει στην πισίνα και είναι πολύ μεθυσμένος για να κολυμπήσει, ενώ ο Ζαν-Πωλ, ο οποίος έχει επίσης πιει αρκετό αλκόολ, προσπαθεί να σταματήσει τον Χάρι να βγει έξω από την πισίνα, και τον σπρώχνει σκόπιμα κάτω και τον κρατά εκεί μέχρι να πνίγει. Ο Ζαν-Πωλ έπειτα καλύπτει το έγκλημα του, αποκρύπτοντας τα βρεγμένα ρούχα του Χάρι, κάνοντας το να μοιάζει με ατύχημα. Μετά την κηδεία του Χάρι, ο Αστυνομικός Επιθεωρητής Λέβικ, επισκέπτεται το σπίτι περισσότερο από μία φορά. Ο ίδιος εκμυστηρεύεται στην Μαριάν τους λόγους του για τους οποίους θέτει υπό αμφισβήτηση την ιστορία του ατυχήματος. Όταν ο ίδιος ο Ζαν-Πωλ ομολογεί τα πάντα σε αυτήν, και πηγαίνει να δει τα στοιχεία που έχουν εις βάρος του στην αστυνομία, τότε ανακαλύπτει ότι η έρευνα έχει σταματήσει και η υπόθεση έχει μπει στο αρχείο. Η Μαριάν παίρνει την Πηνελόπη στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει στη μητέρα της. Μετά η Μαριάν και ο Ζαν-Πωλ καθώς ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από την βίλα, εκείνη του λέει ότι δεν θα φύγουν μαζί και καλεί για ένα ταξί, αλλά τότε ο Ζαν-Πωλ τοποθετεί το χέρι του στο τηλέφωνο και της κόβει την κλήση. Η τελική σκηνή της ταινίας τους δείχνει να στέκονται δίπλα-δίπλα κοιτάζοντας από το παράθυρο την πισίνα και στη συνέχεια να αγκαλιάζονται. Ρόμι Σνάιντερ ως Μαριάν Αλέν Ντελόν ως Ζαν-Πωλ Μορίς Ρονέ ως Χάρι Λανιέρ Τζέιν Μπίρκιν ως Πηνελόπη Πωλ Κροσέ ως Επιθεωρητής Λέβεκ Η ταινία γυρίστηκε καλοκαίρι στην Κυανή Ακτή, και είναι ένα δράμα για την σεξουαλική ζήλια και κτητικότητα. Η διεθνής έκδοση της ταινίας έγινε με τους ηθοποιούς να μιλούν την αγγλική γλώσσα για τη διεθνή κυκλοφορία της, το οποίο ήταν ασυνήθιστο σε μια εποχή όπου οι ταινίες ήταν πάντα είτε με μεταγλώττιση ή με υπότιτλους, και είχε διάρκεια 114 λεπτά, η οποία ήταν μικρότερη από τη γαλλική έκδοση, και είχε επίσης μια ελαφρώς διαφορετική επεξεργασία. Η Πισίνα (1969) στην IMDb (Αγγλικά)
Σίρλεϊ Μπάσι

Η Σίρλεϊ Μπάσι (Shirley Veronica Bassey, γενν. 8 Ιανουαρίου 1937, Κάρντιφ) είναι Ουαλή τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή για την ερμηνεία αγαπημένων τραγουδιών και σάουντρακ του Τζέιμς Μποντ (η πρώτη καλλιτέχνης στα χρονικά που τραγούδησε για τόσες ταινίες της συγκεκριμένης σειράς), στα έργα «Goldfinger», «Diamonds are for ever» και «Moonraker». Από πατέρα Νιγηριανό και μητέρα Αγγλίδα, η Σίρλεϊ αναγκάσθηκε να εργασθεί από πολύ μικρή (14 ετών) σε ένα εργοστάσιο που παρήγαγε λουκάνικα. Το 1951 πρώτο-παρουσιάσθηκε στη μουσική σκηνή και πέντε χρόνια αργότερα (1956) δημιούργησε το πρώτο της σινγκλ, με τίτλο «Burn my candle». Οι πωλήσεις των 40 τουλάχιστον άλμπουμ της, άγγιξαν τον αστρονομικό αριθμό των 135.000.000 αντιτύπων παγκοσμίως.

 «Το χειροκρότημα του κοινού είναι καλύτερο από το sex». «Οι άνδρες κάποια στιγμή σε εγκαταλείπουν, τα διαμάντια ποτέ». Η Μπάσι παντρεύτηκε δυο φορές, με τον Κένεθ Χιουμ (από το 1961 έως το 1965) και τον Σέρτζιο Νόβακ (από το 1968 έως το 1977), ενώ θρυλείται πως είχε μια σφοδρή ερωτική σχέση με τον ηθοποιό Πίτερ Φιντς, χωρίς κανείς από τους δυο να την επιβεβαιώσει ποτέ. Απέκτησε δυο κόρες, "αγνώστου πατρός", την Σάρον (που γεννήθηκε στα 1954) και τη Σαμάνθα (1963-1985, επίσημη εκδοχή η αυτοκτονία), τις οποίες αμφότερες υιοθέτησε ο Νόβακ. Στα 1971 η Μπάσι υιοθέτησε το γιο μιας ανιψιάς της, ονόματι Μαρκ. Ο τελευταίος εξέδωσε αργότερα ένα βιβλίο σχετικά με την ερωτική της ζωή, το οποίο αποτέλεσε αφορμή ώστε οι σχέσεις τους να κλονισθούν σημαντικά. Η Μπάσι έχει αποκτήσει και 5 εγγόνια. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Μόντε Κάρλο. Βιδός, Κοσμάς (28 Νοεμβρίου 2014). «Σίρλεϊ Μπάσεϊ: Οι ντίβες είναι παντοτινές». www.tovima.gr. Το Βήμα. Επίσημη ιστοσελίδα
Βασίλειος Μποτόπουλος

Ο Βασίλειος Μποτόπουλος (1932 — 18 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν διαπρεπής Έλληνας δικαστικός που διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας για 11 χρόνια, από το 1988 ως το 1999, ο μακροβιότερος στην ιστορία του δικαστηρίου.

 Γεννήθηκε το 1932 στην Αθήνα, γιος του δικηγόρου Κωνσταντίνου Μποτόπουλου. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο στο Παρίσι. Εισήλθε στον δικαστικό κλάδο το 1958 με διαγωνισμό, ως εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας.Ήταν στενός φίλος του Αναστάσιου Πεπονή και του Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Η επιλογή του για την προεδρία του ΣτΕ το 1988 προκάλεσε την έντονη αντίδραση του τότε αρχηγού της Αντιπολίτευσης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Στον Μητσοτάκη απάντησε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος σε υψηλούς τόνους.Διατέλεσε πρόεδρος του ΣτΕ για 11 χρόνια, ως το 1999, χρονιά την οποία πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια. Σημαντικές αποφάσεις του ΣτΕ που φέρουν τη σφραγίδα του ήταν αυτές για την εθνικοποίηση της βασιλικής περιουσίας, την ισονομία των δύο φύλων και τον δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων.Ο Μποτόπουλος πέθανε το 1999 και κηδεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου σε στενό οικογενειακό κύκλο, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Καίτη, τα παιδιά του και έναν εγγονό.Γιος του είναι ο πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κωνσταντίνος Μποτόπουλος.
Any Fule Kno That

Any Fule Kno That είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD σινγκλ στις 2 Ιουνίου του 1998, χωρίς να γνωρίσει επιτυχία. Το συγκεκριμένο τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο "Abandon", ο οποίος ηχογραφήθηκε το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 1997 προς 1998 και είναι το πρώτο κομμάτι του συγκεκριμένου δίσκου.

 Σε κάποια σημεία του τραγουδιού ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Ίαν Γκίλαν, θυμίζει τραγουδιστή της ραπ και όχι τόσο στο γνώριμο στυλ των ροκ φωνητικών του, ενώ οι στίχοι περιέχουν λέξεις οι οποίες λογοκρίνονται. Η παράξενη ορθογραφία του τίτλου του κομματιού είναι επιρροή των βιβλίων κόμικς του Νάιτζελ Μόλσγουορθ.Το "Any Fule Kno That" είναι ένα από τα ελάχιστα τραγούδια των Deep Purple το οποίο δεν έχουν παίξει σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση. Το "Any Fule Kno That" ηχογραφήθηκε από την έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Dave Thompson, Smoke on the Water, The Deep Purple Story, (ECW Press, 2004)
Μαρία Ιωσηφίνα της Αυστρίας

Η Μαρία Ιωσηφίνα (γερμ. Maria Josepha, 8 Δεκεμβρίου 1699 - 17 Νοεμβρίου 1757) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πολωνίας & Εκλέκτειρα της Σαξονίας.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Βενεδίκτη Αντωνία Θηρεσία Ιαβερία Φιλιππίνη ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βιλελμίνης Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Φρειδερίκου του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1719 τον Αύγουστο Γ΄ της Πολωνίας (και ως Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας). Είχε τέκνα: Φρειδερίκος Αύγουστος (1720 - 1721). Ιωσήφ Αύγουστος (1721 - 1728). Φρειδερίκος Χριστιανός (1722 - 1763), Εκλέκτορας της Σαξονίας. θνησιγενής κόρη (23 Ιουνίου 1723). Μαρία Αμαλία (1724 - 1760), παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας. Μαρία Μαργαρίτα (1727 - 1734). Μαρία Άννα Σοφία (1728 - 1797), παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Φραγκίσκος Ιαβέρης (1730 - 1806), Πρίγκιπας της Σαξονίας. Μαρία Ιωσηφίνα (1731 - 1767), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Γαλλίας. Τέκνα τους ήταν οι: Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, Λουδοβίκος ΙΗ΄, και Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας. Κάρολος (1733 - 1796), Δούκας της Κουρλάνδης. Μαρία Χριστίνα (1735-1782), ηγουμένη στο Αββαείο του Ρεμιρμόν, στη Γαλλία. Μαρία Ελισάβετ (1736 - 1818). Αλβέρτος Καζίμηρος (1738 - 1822), Δούκας του Τέσσεν. Κλήμης Βεγκέσλαος (1739 - 1812), Αρχιεπίσκοπος του Τριρ. Μαρία Κυνιγόνδη (1740 - 1826), ηγουμένη του Αββαείου του Τορν και Έσσεν. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 100. Jump up to: a b Eder, Karl (1961), "Ferdinand III.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 5, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 85–86; (full text online) Jump up to: a b Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria Anna von Spanien" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 23 – via Wikisource.
Πιοτρ Ζιελίνσκι

Ο Πιοτρ Σεμπάστιαν Ζιελίνσκι (πολωνικά: Piotr Sebastian Zieliński) (γενν. 20 Μαΐου 1994) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την ΣΣΚ Νάπολι και την Εθνική Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, αγωνίστηκε σε συλλόγους όπως οι Ζαγκουένμπιε Λούμπιν, Ουντινέζε Κάλτσιο και Έμπολι ΦΚ. Ο Ζιελίνσκι επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Πολωνία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 στη Γαλλία και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020, καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ.

 Ο Ζιελίνσκι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον τοπικό σύλλογο της πόλης του, Όζεου Ζομπκοβίτσε Σλόνσκιε, όπου ο πατέρας του ήταν προπονητής. Στην ηλικία των 14 ετών, εντάχθηκε στη Ζαγκουένμπιε Λούμπιν, παρόλο που τον ήθελαν η Μπάγερ Λεβερκούζεν και η Λίβερπουλ ΦΚ και είχε επίσης περάσει δοκιμαστικά στη Φέγενορντ και στη ΣΚ Χερενφέιν. Ανέβηκε στις βαθμίδες και άρχισε να προπονείται με την πρώτη ομάδα σε ηλικία 15 ετών, υπό τον τον Φραντσίσεκ Σμούντα. Σε ηλικία 17 ετών, μετακόμισε στο εξωτερικό για να ενταχθεί στην Ουντινέζε Κάλτσιο, αφού τον είχαν ανακαλύψει σε ένα διεθνές τουρνουά νέων. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στις 2 Νοεμβρίου 2012, όταν αντικατέστησε τον Αντόνιο ντι Νατάλε στο 91ο λεπτό ενός αγώνα εναντίον της Κάλιαρι. Έμπολι (δανεισμός) Το 2014, έγινε μέλος της Έμπολι ΦΚ με διετές δανεισμό. Στις 4 Αυγούστου 2016, μετά από μήνες μεταγραφικής φήμης, ο Ζιελίνσκι μετακόμισε από την Ουντινέζε στη Νάπολι για 16 εκατομμύρια ευρώ. Σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη φανέλα των Partenopei στις 3 Δεκεμβρίου, στην εντός έδρας νίκη με 3-0 εναντίον της Ίντερ. Ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν με έξι γκολ. Στις 31 Αυγούστου 2020 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Νάπολι, με ισχύ μέχρι το 2024. Στις 4 Ιουνίου 2013, ο Ζιελίνσκι έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Πολωνίας σε φιλικό αγώνα εναντίον του Λιχτενστάιν.Τον Μάιο του 2018, ονομάστηκε στην τελική ομάδα της Πολωνίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Στις 17 Μαΐου 2021, ονομάστηκε στην τελική αποστολή της Πολωνίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Επίσης, ήταν μέλος της Πολωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Στις 2 Οκτωβρίου 2020, ο Ζιελίνσκι βρέθηκε θετικός στον COVID-19 εν μέσω πανδημίας στην Ιταλία. Τελευταία ενημέρωση: 31 Μαρτίου 2021 Νάπολι Κύπελλο Ιταλίας: 2019-20Πολωνία U21 Four Nations Tournament: 2014-15 (Αγγλικά) Προφίλ Πιοτρ Ζιελίνσκι στο Soccerway Πιοτρ Ζιελίνσκι στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μερίστωμα

Το μερίστωμα ή μεριστωματικός ιστός είναι μια ομάδα κυττάρων που δημιουργούνται στο έμβρυο ενός φυτού και είναι η βασική μονάδα της αναπτυξιακής πλαστικότητας των φυτών. Σε αυτά τα κύτταρα οφείλεται η ικανότητα των φυτών να αναπτύσσονται και να δημιουργούν νέα όργανα μετά την εμβρυική φάση (μετεμβρυική ανάπτυξη) και να συνεχίζουν τον ετήσιο αναπτυξιακό τους κύκλο. Αυτή είναι μια από τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ ζωικών και φυτικών οργανισμών. Τα μεριστώματα αποτελούνται από μεριστωματικά κύτταρα και έχουν τη δυνατότητα να εισέρχονται στον κυτταρικό κύκλο όταν αρχίσει η προγραμματισμένη αναπτυξιακή διαδικασία στο συγκεκριμένο σημείο. Τα νέα κύτταρα που προκύπτουν από τα μεριστώματα οργανώνονται σε ομάδες και διαφοροποιούνται.

 Απόδοση του γερμανικού όρου Meristem, του ελβετού βοτανολόγου Καρλ Νέγκελι, από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις μεριστός (από το μερίζω, μέρος) και στέμμα. Θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά ως μερίστεμμα, έχει αποδοθεί και ως μερίστομα, μεριστοματικός, αλλά επικράτησε το μερίστωμα, μεριστωματικός. Στο έμβρυο και κατόπιν στο νέο φυτό υπάρχουν δύο πρωτογενή μεριστώματα. Αυτά τα μεριστώματα διατηρούνται συνεχώς στα φυτά και δημιουργούν ολόκληρη τη δομή του φυτού. Από αυτά προέρχονται και άλλα μεριστώματα που ονομάζονται δευτερογενή μεριστώματα. Το σχήμα των μεριστωματικών κυττάρων και τα επίπεδα διαίρεσής τους επηρεάζουν τη μορφογένεση στα φυτά. Τα μεριστώματα των φυτών που σχηματίζονται κατά την εμβρυική ανάπτυξη είναι το κορυφαίο βλαστικό και το κορυφαίο ριζικό μερίστωμα. Στο κέντρο του κορυφαίου μεριστώματος υπάρχει μια ομάδα κυττάρων που αποτελούν την κεντρική ζώνη, δηλαδή κύτταρα που διατηρούν τη διαιρετική τους ικανότητα για τη συνέχιση της δημιουργίας νέων μεριστωματικών κυττάρων (σαν τα ανθρώπινα στελεχιαία κύτταρα). Δεξιά, αριστερά και κάτω από την κεντρική ζώνη βρίσκονται οι περιφερειακές ζώνες . Από τα κύτταρά τους δημιουργούνται οι καταβολές των οργάνων του βλαστού. Τέλος, μεταξύ των περιφερειακών ζωνών βρίσκεται το μερίστωμα της εντεριώνης. Η κύρια δραστηριότητα του πρωτογενούς μεριστώματος είναι να συμβάλλει στην αύξηση του μήκους του βλαστού και να δημιουργεί τους ιστούς του βλαστού ή αντίστοιχα στην αύξηση του μήκους της ρίζας και τη δημιουργία των ιστών της ρίζας. Τα μονοετή και διετή φυτικά είδη ολοκληρώνουν την ανάπτυξή τους με τη δράση των πρωτογενών μεριστωμάτων και μετά των σχηματισμό των σπερμάτων τα φυτά γηράσκουν και ο βιολογικός τους κύκλος ολοκληρώνεται. Αντίθετα, στα πολυετή φυτικά είδη, τα φυτά συνεχίζουν να αναπτύσσονται χάρη στη δράση κυττάρων που αποτελούν τα δευτερογενή μεριστώματα. Τα κύτταρα αυτά έχουν επίσης την ικανότητα να διαιρούνται σε ορισμένες χρονικές περιόδους (άνοιξη) και από τα νέα κύτταρα δημιουργούνται οι ιστοί που συμβάλλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη του φυτού. Β. Γαλάτης κ.ά. (2003). Φυσιολογία Φυτών. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. σελίδες 357–374. ISBN 960-524-168-4.
Πατρίθια Κράους

Η Πατρίθια Κράους (Ισπανικά Patricia Kraus, ισπαν. προφορά: [paˈtɾiθja kɾaws], γεννημένη στις 4 Ιανουαρίου 1964 στο Μιλάνο) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια Ιταλικής καταγωγής, γνωστή για τη συμμετοχή της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1987.

 Η Κράους γεννήθηκε στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ο πατέρας της Κράους, ο Αλφρέδο Κράους, ήταν Ισπανός τενόρος. Ως παιδί, η Κράους εκπαιδεύτηκε ως τραγουδίστρια κλασικού τραγουδιού, αλλά αργότερα επέλεξε την pop-rock μουσική κατά προτίμηση. Το 1987, η Κράους επιλέχθηκε εσωτερικά από την TVE ως Ισπανός εκπρόσωπος για το διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision εκείνης της χρονιάς με το τραγούδι "No estás solo" (Δεν είσαι μόνος). Δεν θεωρήθηκε από τους σχολιαστές ως τραγούδι φιλικό προς την Eurovision, και στην Eurovision του 1987, που πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου στις Βρυξέλλες, μπόρεσε να τερματίσει μόνο μέχρι την 19η από τις 22 συμμετοχές. λαμβάνοντας μόνο 10 βαθμούς, όλοι από την Ελλάδα. Η παράσταση είναι περισσότερο γνωστή μέχρι σήμερα περισσότερο για το περίεργο βαρύ μακιγιάζ που φορούσε η Κράους παρά για το ίδιο το τραγούδι.Η Κράους κυκλοφόρησε το πρώτο ομώνυμο της άλμπουμ, λίγο μετά την εμφάνιση στη Eurovision. Ακολούθησαν άλλα άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων δύο πειραματικών ηλεκτρονικών σε συνεργασία με τον Ντάνιελ Ασάντε, τα οποία ήταν πολύ καλά αποδεκτά, αν και μέτρια σε πωλήσεις. Το 1999 δημιούργησε το συγκρότημα Waxbeat με τους Χουάν Μπέλδα και Χουάν Γκόμεθ Αθέμπο και κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ. Το 2006, συμμετείχε ως φωνητικός προπονητής στην τηλεοπτική σειρά Operación Triunfo και κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, το Alma, το 2007. Η Κράους, μαζί με τον Ασάντε και τους Ιταλούς μουσικούς Ενρίκο Μπαρμπάρο και Γκεράρντο Καταντσάρο, εργάζονται επί του παρόντος με το όνομα Vintage Club Band. 1987: Patricia Kraus 1989: De animales y selva 1991: El eco de tu voz 1996: Bateria y Voz en dos Movimientos (with Daniel Assante) 1998: Atlanterra (with Daniel Assante) 1998: I Amm 2000: Lava's Lamp (with Waxbeat) 2003: Go Outside and Play (with Waxbeat) 2007: Alma 2009: Vintage Fun Club 2011: Retrocollection 2013: Divazz Επίσημη ιστοσελίδα (Ισπανικά)
Αστική Περιοχή Μορογκόρο

Η Αστική Περιοχή Μορογκόρο (Morogoro Urban District) (Σουαχίλι: Wilaya ya Morogoro Mjini), είναι μία από τις έξι Επαρχίες, στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region) της Τανζανίας. Περιέχει την πόλη Μορογκόρο, πρωτεύουσα της Περιφέρειας Μορογκόρο και όχι τα χωριά. Η Αστική Περιοχή Μορογκόρο καλύπτει 260 τετραγωνικά χιλιόμετρα (100 τετραγωνικά μίλια). Στα Ανατολικά και Νότια συνορεύει με την Αγροτική Περιοχή Μορογκόρο (Morogoro Rural District) και προς τα Βόρεια και Δυτικά από Περιοχή Μβομέρο (Mvomero District). Ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Μορογκόρο (Morogoro Urban District), το 2002, ήταν 228.863.

 Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία διαιρείται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010 η Αστική Περιοχή Μορογκόρο, είχε τέσσερις εκλογικές περιφέρειες: Η Αστική Περιοχή Μορογκόρο, έχει έξι διοικητικούς Τομείς. Η Αστική Περιοχή Μορογκόρο, διαιρείται διοικητικά σε δεκαεννέα Τμήματα: Το Μορογκόρο και η γύρω περιφέρειά του, είναι πλούσια σε γεωργική παραγωγή. Τα εδάφη της είναι εύφορα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά ωραία σχοινοκτήματα, ορισμένα από αυτά ανήκαν και σε Έλληνες. Εκτός των φυτειών σιζάλ, υπήρχαν και κτήματα όπου καλλιεργούσαν καπόκ, βαμβάκι, αραβόσιτο. Κατά το 1950, κατοικούσαν περί τους 100 Έλληνες, παρακάτω απαριθμούνται ορισμένοι από αυτούς: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μορογκόρο
Neoplan Skyliner

Το Neoplan Skyliner είναι διώροφο τριαξονικό λεωφορείο της Neoplan, το οποίο κατασκευάζεται από το 1967. Αρχικά κατασκευαζόταν στο εργαστάσιο της πόλης Πλάουεν, της Γερμανίας ενώ, πλέον, κατασκευάζεται στην Άγκυρα της Τουρκίας.

 Η πρώτη γενιά του Skyliner κατασκευάστηκε το 1967 και ο κινητηράς ήταν ο OM 403 X της Mercedes-Benz. Αρχικά η κατασκευή του λεωφορείου γινόταν στην Στουτγκάρδη, ενώ από το 1973 γινόταν στο Πίλστινγκ. Από το 1981, το Skyliner κατασκευάζοταν και στο Λαμάρ του Κολοράντο από την Neoplan USA. Από το 1991, η παραγωγή του Skyliner γίνεται στο εργαστάσιο της πόλης Πλάουεν. Το 1979 ξεκίνησε να κασκευάζεται το μοντέλο N 424 και στα τέλη του 1982 το N 426/3 (τριαξονικό), τα οποία ήταν αστικού και προαστιακού τύπου.Το 1994, ξεκίνησε η παραγωγή των μοντέλων N 4024 και N 4026 (τριαξονικό), τα οποία ήταν αστικού και προαστικού τύπου Το 1989, παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του Skyliner, η οποία είχε τον κινητήρα OM 442 LA 524-hp της Mercedes-Benz. Στη δεύτερη γενιά υπήρχε καινούργια μάσκα, ο σχεδιασμός ήταν παρόμοιος με τα μοντέλα Starliner, Cityliner και Transliner. Επίσης, το εσωτερικό είχε πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Το 2000, κατασκευάστηκε το μοντέλο N 122/3 (τριαξονικό). Το 2004, παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του Skyliner. Η τρίτη γενιά είχε δύο εκδόσεις το Skyliner C (13 μέτρα) και το Skyliner L (14 μέτρα). Ο κινητήρας είναι της MAN και όχι της Mercedes-Benz, εξ' αιτίας της εξαγοράς της Neoplan από την MAN. Το μοντέλο της τρίτης γενιάς είναι το N 1122/3 (τριαξονικό). Το 2011, παρουσιάστηκε η τέταρτη γενιά του Skyliner. Τα λεωφορεία της τέτατρης γενιάς διαθέτουν θέση για αναπηρικό καροτσάκι. Από το 2015, ο κινητήρας του Skyliner είναι σύμφωνος με τις προδιαγραφές του Euro 6. Την ίδια χρονιά στο εργοστάσιο της Πλάουεν κατασκευάστηκε το τελευταίο Skyliner. Πλέον η παραγωγή του λεωφορείου γίνεται στην Άγκυρα της Τουρκίας. Το μοντέλο της τέταρτης γενιάς είναι ένα (σε αντίθεση με την προηγούμενη γενιά) το N1222. Το 2016, το Skyliner κέρδισε τα βραβεία IBC και IBNP. O κινητήρας του Skyliner έχει ισχύς 368 kW, ίππους 460 hp και η μέγιστη ροπή στρέψης είναι 2.500. Επίσης, το κιβώτιο ταχυτήτων είναι αυτόματο και έχει 12 ταχύτητες. Το λεωφορείο διαθέτει ABS, ASR, EBS, ESP, ACC και LGS. Από το 2015, ο κινητήρας του Skyliner είναι σύμφωνος με τις προδιαγραφές του Euro 6. Skyliner C O κινητήρας του Skyliner C είναι ο MAN D2676 LOH 02, ο οποίος έχει ισχύς 353 kW, ίππους 473 hp και η μέγιστη ροπή στρέψης είναι 2.300. Επίσης, το κιβώτιο ταχυτήτων είναι αυτόματο και έχει 12 ταχύτητες. Το μήκος του είναι 12.44 μέτρα, το πλάτος 2.55 μέτρα και το ύψος 4 μέτρα. Τέλος, το μεταξόνιο είναι 5.550 και 1.300 mm. Skyliner L O κινητήρας του Skyliner L είναι ο MAN D2676 LOH 02, οποίος έχει ισχύς 353 kW, ίππους 473 hp και η μέγιστη ροπή στρέψης είναι 2.300. Επίσης, το κιβώτιο ταχυτήτων είναι αυτόματο και έχει 12 ταχύτητες. Το μήκος του είναι 13.79 μέτρα, το πλάτος 2.55 μέτρα και το ύψος 4 μέτρα. Τέλος, το μεταξόνιο είναι 6.900 και 1.300 mm. Φυλλάδιο Skyliner
Φαχρελνισά Ζεΐντ

Η πριγκίπισσα Φαχρελνισά Ζεΐντ (τουρκ. Fahrelnissa Zeid, αραβ. الأميرة فخر النساء زيد, Πρίγκηπος, Κωνσταντινούπολη, 1901 – Αμάν, 5 Σεπτεμβρίου 1991) ήταν επιφανής Τουρκάλα ζωγράφος, το έργο της οποίας υπήρξε ποικιλόμορφο και χαρακτηρίζεται για τη σύνθεση Ισλαμικών και Βυζαντινών στοιχείων με επιρροές από τη δυτική τέχνη. Αναγνωρίζεται επίσης ως εκπρόσωπος της αφηρημένης και γεωμετρικής τέχνης.

 Γεννημένη στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης το 1901, υπήρξε κόρη του Τούρκου διπλωμάτη και ιστορικού Σακίρ Πασά, μέλος επιφανούς οικογένειας διανοουμένων και πολιτικών. Η ενασχόλησή της με τη ζωγραφική ξεκίνησε όταν ήταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες που φοίτησαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης. Ξεκίνησε τις σπουδές της το 1920 και το 1927 ταξίδεψε στο Παρίσι όπου σπούδασε στην Académie Ranson με δάσκαλο τον Ροζέρ Μπισιέρ (Roger Bissière). Επιστρέφοντας στη γενέτειρά της φοίτησε υπό την επίβλεψη του Ναμκ Ισμαΐλ (Namık Ismail) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και το 1942 προσχώρησε στην ομάδα καλλιτεχνών D Group που είχε ιδρυθεί το 1933 και αποτελούνταν από νέους Τούρκους ζωγράφους. Από το 1934, υπήρξε σύζυγος του πρίγκιπα Ζεΐντ Ιμπν Χουσεΐν, ο οποίος διαδέχτηκε τον βασιλιά Φαϊσάλ Β', αν και ο ίδιος δεν βασίλεψε αλλά ανέλαβε ρόλο πρεσβευτή της Δημοκρατίας του Ιράκ. Ατομικές εκθέσεις της πραγματοποιήθηκαν αρχικά στην Τουρκία, την περίοδο 1944-46, καθώς και στη δυτική Ευρώπη, όταν εγκαταστάθηκε εκεί εκ νέου. Το 1951, 1953 και 1954 συμμετείχε στο Salon des Réalités Nouvelles του Παρισιού, ενώ μεγάλη έκθεση έργων της πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα το 1964. Το 1975 εγκαταστάθηκε στο Αμάν της Ιορδανίας, όπου και ανέλαβε να διδάσκει στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης. Στο Αμάν πραγματοποιήθηκε επίσης σημαντική αναδρομική έκθεσή της, στο Βασιλικό Κέντρο Τέχνης της πόλης. Το έργο της περιλαμβάνει κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες, καθώς και λιθογραφίες και χαρακτικά. Οι πρώιμοι πίνακές της, με επιδράσεις από τη γαλλική ζωγραφική, απεικονίζουν πορτρέτα και σκηνές σε εσωτερικούς χώρους, ωστόσο κατά τη δεκαετία του 1940 στράφηκε περισσότερο στην αφηρημένη τέχνη. Στο Παρίσι, το έργο της επαινέθηκε από τον Αντρέ Μπρετόν. Επινόησε τη μέθοδο που ονόμασε παλαιοκρύσταλλο, κατά την οποία τοποθετούσε χρωματιστές πέτρες, σμάλτο και άλλα υλικά σε μείγμα γυάλινου πολτού και ρητίνης, το οποίο έθεταν σε κίνηση ηλεκτροκινητήρες. Συλλογές έργων της εκτίθενται σε μουσεία μοντέρνας τέχνης στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Σινσινάτι, στο Εδιμβούργο, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, ενώ αρκετά έργα της ανήκουν επίσης σε ιδιωτικές συλλογές. S. J. Vernoit: 'Zeid, Fahrelnissa', Grove Art Online, Oxford University Press, 2008 Kesişen zamanlar, Istanbul Modern Sanat Μuzesi, κατάλογος έκθεσης 2006, ISBN 965-6167-08-4
Α.Ο. Αλεξανδρούπολης

Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Α.Ο. Αλεξανδρούπολης (Άλεξ).Ο Αθλητικός Όμιλος Αλεξανδρούπολης (Α.Ο.Α.) είναι αθλητικό σωματείο στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Κύρια δραστηριότητα του συλλόγου αποτελούν τα αγωνίσματα του στίβου.

 Ιδρύθηκε αρχικά το 1961 ως «Αθλητικός Όμιλος Αλεξανδρουπόλεως», έχοντας τμήματα μόρφωσης, εκδρομής, μουσικής, στίβου, κολύμβησης και ποδηλασίας. Οι αθλητές του στίβου, του πλέον δραστήριου τμήματος του συλλόγου, μετείχαν το 1962 σε αγώνες επάθλων του ΣΕΓΑΣ, ενώ το ίδιο έτος σε διεθνές επίπεδο πήραν μέρος σε αγώνες στην Κωνσταντινούπολη, τερματίζοντας στη 2η θέση με συνολικά 79 βαθμούς. Ο σύλλογος διαλύθηκε το 1970, ενώ αρκετοί αθλητές του εντάχθηκαν στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης.Ο σύλλογος επανασυστάθηκε το 1978 εμπεριέχοντας επίσης τμήματα αντισφαίρισης και επιτραπέζιας αντισφαίρισης, ενώ υπήρξε και τμήμα ποδοσφαίρου. Το τμήμα στίβου μετείχε το 1979 στους Πανελλήνιους Αγώνες κατηγορίας παίδων, ενώ το 1986 είχε ξανά διεθνή παρουσία στους αγώνες «Μακάρεια» στη Λευκωσία. Επίσης, έλαβε μέρος στο Κύπελλο Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε στην Καβάλα το 1993.
Άγιος Γεώργιος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης

Ο Άγιος Γεώργιος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ήταν βυζαντινός επίσκοπος, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κατά την τρίτη δεκαετία του 11ου αιώνα. Η μνήμη του τιμάται στις 10 Ιουλίου και αναφέρεται με το επίθετο ο γλυκύς.

 Το όνομα του Γεωργίου ως Αρχιεπίσκοπου Θεσσαλονίκης πιστοποιείται σε δύο γραπτές πηγές και στην προφορική παράδοση της Μονής Βατοπεδίου. Το όνομά του αναφέρεται στη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης - μια σημαντική πηγή για την ιστορία της Eκκλησίας της Θεσσαλονίκης - και η ένταξή της σε αυτή σημαίνει ότι το πρόσωπο του Γεωργίου είναι σημαντικό επειδή υπερασπίστηκε το ορθόδοξη πίστη σε δογματικές διαμάχες. Το όνομά του κατατάσσεται 29ο στη Σύνοδο. Προηγείται το όνομα του Νικήτα Α΄, που δραστηριοποιήθηκε περί το 1020 και έπεται το όνομα του Θεοφάνη Α΄, που γνωρίζουμε ότι διοίκησε την επισκοπή μεταξύ 1031 και 1038. Επομένως, η αρχιερατεία του Γεωργίου εντοπίζεται στην τρίτη δεκαετία του 11ου αιώνα. Η δεύτερη πηγή για τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο είναι μια επιγραφή στην πρόθεση του Καθολικού της Μονής Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Στο βόρειο τοίχο βρίσκεται ένας επίσκοπος με την επιγραφή «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», ο οποίος είναι αγένειος, ευλογεί με το δεξί του χέρι και κρατά ένα κλειστό ευαγγέλιο με το αριστερό του. Φορά πολυσταύριο φαιλόνιο σε έντονα χρώματα και ωμοφόριο. Σύμφωνα με τον ιερομόναχο Ιουστίνο Σιμωνοπετρίτη, ο οποίος δημοσίευσε την εικόνα, η εμφάνισή του είναι παρόμοια με αυτή των ευνούχων. Η τοιχογραφία είναι από την πρώτη φάση αγιογράφησης του καθολικού από το 1312 και διατηρείται σε καλή κατάσταση. Παράδοση της μονής Βατοπαιδίου αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος προέρχεται από το μοναστήρι του Βατοπεδίου και για τον λόγο αυτό αγιογραφήθηκε εκεί.
Έλατος Άρτας

Ο Έλατος είναι ένας οικισμός του Δήμου Αρταίων με 416 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 468 μέτρων και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 12 χιλιόμετρα.Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Έλατος υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Βλαχέρνας με έδρα την Γραμμενίτσα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο Έλατος μαζί με το Κορφοβούνι, τα Ρουμάνια, τη Δάφνη και τον Δρυώνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορφοβουνίου με συνολικό πληθυσμό 655 κατοίκους.

 Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στην κοινότητα Κορφοβουνίου. Το 1997 εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 416 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 520 κατοίκους. Ο πληθυσμός του χωριού μετά από χρόνια συνεχούς αύξησης, σημείωσε μείωση στην απογραφή του 2001. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 400 κατοίκους ήταν το 1971 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1991 με 584 κατοίκους. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού πλησίασε εκείνο του 1971. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Ο Έλατος γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Κορφοβουνίου. Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Στέλιος Βότσης

Ο Στέλιος Βότσης (1929 – 9 Νοεμβρίου 2012) ήταν από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες της Κύπρου. Σπούδασε ζωγραφική στο Saint Martin’s School of Art, στο Sir John Cass College of Art και στη Royal Academy στο Λονδίνο. Αποφοίτησε από το Slade School of Art του Πανεπιστημίου του Λονδίνου το 1955. Παρουσίασε το έργο του σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στην Κύπρο αλλά και σε χώρες όπως Ελλάδα, Αγγλία, Ιταλία (Bienale Βενετίας),Ολλανδία, Ινδία, Βραζιλία, Γιουγκοσλαβία, Κρακοβία, Νορβηγία, Ισπανία, Γερμανία, Αμερική κλπ. Εκπρόσωπος της γενιάς των Κύπριων καλλιτεχνών που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο την περίοδο μετά την ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ο Στέλιος Βότσης ενσάρκωσε, με εκπληκτική ενάργεια, μέσω του έργου του, τον προσανατολισμό της κυπριακής τέχνης στα διδάγματα και τις κατακτήσεις του παγκόσμιου εικαστικού γίγνεσθαι και τη συνακόλουθη, αναπόφευκτη ρήξη της με τις τότε παραδεδεγμένες αξίες. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών Κύπρου (Ε.ΚΑ.ΤΕ) και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πορεία και στην ανέλιξη της Κυπριακής Τέχνης. Πνεύμα ανήσυχο και σε διαρκή αναζήτηση, ο Στέλιος Βότσης δεν περιόρισε τη δράση του στην αμιγώς καλλιτεχνική δημιουργία. Από τις επάλξεις του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών, του οποίου υπήρξε επί σειρά ετών πρόεδρος, πάλεψε για την ευαισθητοποίηση της ευρύτερης κοινωνίας ως προς την αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

 Ο Στέλιος Βότσης ανήκε στην κατηγορία των καλλιτεχνών που χρησιμοποιούν πολλές μορφές έκφρασης. Σαν νέος Πικάσο παρακολουθούσε με επαγγελματικό ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη μοντέρνα τέχνη και γονιμοποιούσε το έργο του με νέες εικαστικές ιδέες. Στα μέσα του 20ού αιώνα, όταν ωρίμαζε ο Βότσης ως καλλιτέχνης, κύρια ροή στην τέχνη ήταν η αφηρημένη έκφραση. Ο Βότσης με το ανήσυχο πνεύμα δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορος στις προκλήσεις ενός σημαντικού καλλιτεχνικού κινήματος. Εγκατέλειψε τη φιγούρα, επηρεασμένη από τη σχολή του Γιούστον Ρόουντ, και υιοθέτησε το νέο κίνημα με ενθουσιασμό. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να δημιουργήσει τα πιο εμπνευσμένα έργα αφηρημένης τέχνης που έγιναν ποτέ στην Κύπρο! Ο Βότσης έχει μια φρέσκια και ζωηρή φαντασία που του επιτρέπει να απλοποιεί, να προσθέτει και να αφαιρεί από τις συνθέσεις του με άνεση και αποφασιστικότητα. Δίνει κατανοητές λύσεις σε περίπλοκα προβλήματα όπως ένας λαϊκός ζωγράφος. Επικοινωνεί εύκολα τα έργα του, τα οποία είναι προσιτά σε όλους, από τον πιο αμόρφωτο γεωργό μέχρι τον πολυμαθή καθηγητή πανεπιστημίου. Οι εικόνες εραστών, χαρταετών, ποδηλατιστών και ανεμόμυλων μεταφέρουν το λυρικό αίσθημα λαϊκού τραγουδιού. Οι χώροι μέσα στους οποίους ζουν είναι επίπεδοι και δίνει στις αναπαραστάσεις δυναμική παρουσία. Εκτός από το διηγηματικό στοιχείο, τα έργα του περιλαμβάνουν σύμβολα πνευματικού περιεχομένου σε γεωμετρικά σχήματα. Αυτά συνδέονται ρυθμικά με τα παραστατικά στοιχεία και η εικόνα διατηρεί την ενότητά της. Τα νοήματα των συμβόλων απευθύνονται σε ανθρώπους με εξειδικευμένες γνώσεις. Ο Βότσης ήταν άνθρωπος της εποχής του με πλούσιες εμπειρίες ζωής και γνώσης. Στις συνομιλίες του εκφραζόταν καθαρά και κατανοητά.
Ακροπόλ (ταινία)

Το Ακροπόλ είναι μια μουσικοχορευτική ταινία του Παντελή Βούλγαρη, παραγωγή του 1995. Πραγματεύεται την οργάνωση μιας παράστασης στο θρυλικό θέατρο Ακροπόλ παρουσιάζοντας τον κόσμο του θεάτρου και του θεάματος, με όλες τις αντιζηλίες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα.

 Στο ιστορικό μουσικό θέατρο Ακροπόλ της Αθήνας πρόκειται να ανέβει μια πρεμιέρα. Λίγο πριν από την έναρξη, ο θεατρώνης Πρίγκιψ απολύει μια πρωταγωνίστρια λόγω προχωρημένης μέθης. Ενώ ψάχνει ηθοποιό να την αντικαταστήσει, καταλήγει σε ένα πρώην παιδί-θαύμα του κινηματογράφου, τον Λάκη Λοϊζο, που ερμηνεύει συχνά γυναικείους ρόλους, κυρίως κωμικούς, και που τώρα διευθύνει ένα πρακτορείο για κομπάρσους. Ο Λάκης ερμηνεύει τον ρόλο του με μεγάλη επιτυχία, γεμίζοντας τους συναδέλφους του με φθόνο. Στην τελευταία παράσταση, τότε που θίασος και τεχνικοί συνηθίζεται να κάνουν φάρσες και τρέλες (το λεγόμενο «αλαλούμ»), αποφασίζουν να τον εκδικηθούν. Στη διάρκεια αυτής της εκδίκησης, ο Λάκης ταπεινώνεται αλλά και ταπεινώνει, παίρνοντας με τη σειρά του την εκδίκησή του, μέχρι να εγκαταλείψει τον θίασο και να επιστρέψει στο πρακτορείο για κομπάρσους που διηύθυνε. Λευτέρης Βογιατζής - Λάκης Λοΐζος Σταύρος Παράβας - Αντώνης Σεφεριάδης, Πρίγκιψ Κωνσταντίνος Τζούμας - Πλάτων Θέμις Μπαζάκα - Ρένα Δέσπω Διαμαντίδου - μητέρα Αντώνη Άντζελα Γκερέκου - Ζωζώ Ειρήνη Ιγγλέση Μάνος Βακούσης - Φωτεινιάς Σωτηρία Λεονάρδου Όλγα Δαμάνη - Μαρίκα Νίκος Καραγιώργος - ηθοποιός Μπέσυ Μάλφα - Σάσα Αντιγόνη Αλικάκου Άγγελος Γεωργιάδης Γιώργος Γκίκας Σταύρος Κωνστανταράκος Αχιλλέας Κυριακίδης Πόπη Παπαδάκη Σπύρος Παπαδόπουλος Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1996. Κόβοντας 20.000 εισιτήρια πανελλαδικά, κατατάχθηκε στην 4η θέση ανάμεσα σε 15 ταινίες της ίδιας σεζόν. Απέσπασε το βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ της Βαλένθια και το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Καΐρου. Η Ιωάννα Χουλιαρά γράφει:Η δεκαετία που διαδραματίζεται η ιστορία του Ακροπολ είναι μια ανήσυχη περίοδος για την Ελλάδα, τόσο πολιτικά όσο κοινωνικά και οικονομικά. Σε ταινίες του ο Βούλγαρης εξετάζει βαθύτερα τις άμεσες επιδράσεις της εποχής στην ανθρώπινη ψυχή. Στο Ακροπολ προτιμάει να εστιάσει στον θεατρικό κόσμο και μέσα από αυτόν να αναπολήσει το ελληνικό θέατρο γενικότερα και την μουσική επιθεώρηση ειδικότερα. Πίσω από την λάμψη των θεατρικών παραγωγών, ο σκηνοθέτης παρατηρεί το ανθρώπινο πρόσωπο, τα συναισθήματα, τις ελπίδες και τα πάθη. Με μεστούς διαλόγους και έντονες ερμηνείες, η ταινία νοσταλγικά περιγράφει τα καλλιτεχνικά δρώμενα αλλά και μας ταξιδεύει στον εσωτερικό κόσμο των καλλιτεχνών. Με ένα ίσως μελαγχολικό ύφος παρουσιάζονται οι ανασφάλειες, οι αδυναμίες, οι συγκρούσεις αλλά και οι επιτυχίες των ηθοποιών της επιθεώρησης. Το Ακροπόλ στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Κουνστκάμερα

Η Κουνστκάμερα (ρωσικά: Кунсткамера‎) ήταν το πρώτο μουσείο στη Ρωσία. Ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Πέτρο και ολοκληρώθηκε το 1727. Το κτίριο που στεγάζεται φιλοξενεί το Μουσείο Ανθρωπολογίας και Εθνογραφίας του Μεγάλου Πέτρου (ρωσικά: Музей антропологии и этнографии имени Петра Великого Российской академии наук‎), με μια συλλογή από σχεδόν 2.000.000 αντικείμενα. Βρίσκεται στην Πανεπιστημιακή όχθη στην Αγία Πετρούπολη, αντικριστά από τα Χειμερινά Ανάκτορα.

 Η Κουνστκάμερα ιδρύθηκε από τον Μέγα Πέτρο επάνω στον ποταμό Νέβα. Η πυργίσια Μπαρόκ τύπου Πέτρου αρχιτεκτονική του κτιρίου της Κουνστκάμερα σχεδιάστηκε από τον Γκέοργκ Γιόχαν Ματταρνόβι ολοκληρώθηκε το 1727. Ο θεμέλιος λίθος για την Κουνστκάμερα τέθηκε το 1719. Το Μουσείο του Πέτρου ήταν μια αίθουσα παραδοξοτήτων αφιερωμένη στη διατήρηση "φυσικών και ανθρώπινων παραδοξοτήτων και σπανιοτήτων", ένας πολύ συνηθισμένος τύπος συλλογής εκείνη την εποχή. Η προσωπική συλλογή του Τσάρου, αρχικά αποθηκευμένη στο Θερινό Παλάτι, χαρακτηρίζονταν από μεγάλη ποικιλία από ανθρώπινα και ζωϊκά έμβρυα με ανατομικές ανωμαλίες, τις οποίες ο Πέτρος είχε δει το 1697 όταν επισκέφθηκε τον Frederick Ruysch και Levinus Vincent. Η ιδέα πίσω από τις κουνστκάμερες ήταν να συγκεντρωθεί η πλήρης γνώση του κόσμου. Η Ολλανδική λέξη "kunst-kamer" φαίνεται να έχει εισαχθεί από τον χειρούργο Στίβεν Μπλάνκααρτ το 1680. Η Κουνστκάμερα του Μεγάλου Πέτρου έχει ειδωθεί συχνά ως μια αμεθόδευτη συλλογή από χωρίς συνοχή σπανιότητες, αλλά τελικά φαίνεται ότι είχαν συλλεχθεί συστηματικά υποκείμενα σε ένα καλώς ορισμένο πλάνο. Το κύριο ενδιαφέρον του Πέτρου ήταν στα "naturalia", παρά στα ούτως αποκαλούμενα "artificialia". Ο Πέτρος ενθάρρυνε την έρευνα των ανωμαλιών, προσπαθώντας εξαρχής να γελοιοποιήσει τον δεισιδαιμονικό φόβο για τα τέρατα. Εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο παρήγγειλε όλα να τερατόμορφα, πεθαμένα στη γέννα παιδιά να αποστέλλονται απ'όλη τη χώρα στην αυτοκρατορική συλλογή. Στη συνέχεια τα τοποθετούσε στην έκθεση της Κουνστκάμερα ως παραδείγματα ατυχημάτων της φύσης.
ΚΚ Ολίμπια

Η ΚΚ Ολίμπια (σλοβενικά: KK Olimpija), γνωστή με την ονομασία Ολίμπια Λιουμπλιάνα, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ο σύλλογος εδρεύει στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στην Αρένα Στόζιτσε, χωρητικότητας 12.480 θεατών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1946 ως τμήμα καλαθοσφαίρισης ενός ευρύτερου αθλητικού συλλόγου, της Σβόμποντα (στα ελληνικά, «Ελευθερία»). Αργότερα άλλαξε την ονομασία της αρκετές φορές, Οι πέντε τελευταίες ονομασίες του συλλόγου περιλαμβάνουν τους κύριους χορηγούς της ομάδας. KK Svoboda (1946) KK Enotnost (1947–54) AŠK Olimpija (1955–76) KK Olimpija (1976 έως σήμερα) Brest (1976–78) Iskra (1978–82) ZZI (1982–83) Smelt (1983–97) Union (1997–2017) Petrol (2017–έως σήμερα) Επίσημος ιστότοπος
Τάρια Χάλονεν

Η Τάρια Κααρίνα Χάλονεν (φινλανδικά: Tarja Kaarina Halonen, 24 Δεκεμβρίου 1943-) είναι η 11η Πρόεδρος της Φινλανδίας. Ανήκε στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και σήμερα είναι ανεξάρτητη. Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο ύπατο αξίωμα και μια από τις δημοφιλέστερες πολιτικούς στη χώρα της. Αυτοπεριγράφεται ως σχετικά ειρηνίστρια. Την διαδέχτηκε στη θέση του προέδρου της Φινλανδίας ο Σάουλι Νιινίστο.

 Γεννήθηκε στο Ελσίνκι στις 24 Δεκεμβρίου του 1943. Σπούδασε νομικά και απέκτησε τίτλο Μάστερ από το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, το 1968. Έγινε δικηγόρος και παντρεύτηκε τον Δρα Πένττι Αραγιάρβι (Pentti Arajärvi). Το 1971 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και το 1974 διορίστηκε από τον Κάλεβι Σόρσα γραμματέας στο κοινοβούλιο. Την περίοδο από το 1975 ως το 1996 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Ελσίνκι. Βουλευτής από το 1979 ως το 2000, χρημάτισε υπουργός Υγείας (1987-90), Σκανδιναβικής Συνεργασίας (1989-91) Δικαιοσύνης (1990-91) και Εξωτερικών (1995-2000). Έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας μετά την εκλογή της, το 2000. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών η Χάλονεν πήρε 40% έναντι 34,4% για τον αντίπαλό της, Έσκο Άχο του Κόμματος του Κέντρου. Επειδή κανείς από τους δύο υποψηφίους δεν συγκέντρωσε άνω του 50%, οι εκλογές επαναλήφθηκαν στον δεύτερο γύρο, όπου αναδείχθηκε οριακά νικήτρια η Χάλονεν με 51,6% έναντι 48,4% του Άχο. Ανέλαβε πρόεδρος την 1η Μαρτίου του 2000. Εξασφάλισε νέα εξαετή θητεία, επικρατώντας οριακά -με ποσοστό 51,8%- του συντηρητικού αντιπάλου της Σάουλι Νιινίστο στις εκλογές του 2006, σε επαναληπτική ψηφοφορία (δεύτερος γύρος) στις 29 Ιανουαρίου του 2006. Η θητεία της έληξε το 2012, οπότε και την διαδέχτηκε ο Σάουλι Νιινίστο. Halonen, Tarja Kaarina Tarja Halonen & SETA Tarja Halonen's ιστότοπος της προεκλογικής της εκστρατείας του 2006 Η Χάλονεν στο Συμβούλιο Γυναικών Ηγετών του κόσμου