IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Kamov Ka-10

Το Kamov Ka-10 (ονομασία αναφοράς ΝΑΤΟ: «Hat») ήταν μονοθέσιο σοβιετικό ελικόπτερο παρατήρησης το οποίο πέταξε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1949. Αποτελούσε εξέλιξη του Ka-8 και επρόκειτο ουσιαστικά για μία ανοικτή πλατφόρμα με ομοαξονικό κύριο στροφείο. Κατασκευάστηκαν μόνο δεκαέξι μονάδες (τέσσερα πρωτότυπα και δώδεκα Ka-10M).

 Το Ka-10 ήταν εξέλιξη του προγενέστερου Ka-8 που είχε αναπτύξει ο Νικολάι Κάμοφ. Το Ka-8 ήταν αρκετά επιτυχημένο ώστε να επιτραπεί στον Καμόφ να ιδρύσει το δικό του ανεξάρτητο σχεδιαστικό γραφείο το 1948. Η γενική διάταξή του ήταν παρόμοια με του Ka-8 και αποτελούνταν από μια ανοικτή κατασκευή από ατσάλινες δοκούς στην οποία ήταν εγκατεστημένος ο κινητήρας, την θέση του πιλότου και το διπλό στροφείο. Ήταν όμως μεγαλύτερων διαστάσεων, είχε βελτιωμένο σύστημα μετάδοσης κίνησης και στροφείο καθώς και τον νέο κινητήρα Ivchenko AI-4 των 55 hp που δημιουργήθηκε ειδικά για το ελικόπτερο αυτό. Το αρχικό Ka-10 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Σεπτέμβριο του 1949. Ακολούθησαν τρία ακόμα πρωτότυπα τα οποία αξιολογήθηκαν από τη Σοβιετική Ναυτική Αεροπορία. Το 1950 ένα από τα ελικόπτερα έλαβε μέρος στις αεροπορικές επιδείξεις στο Τουσίνο, ενώ ένα άλλο ήταν το πρώτο σοβιετικό ελικόπτερο που πραγματοποίησε προσνήωση (στις 7 Δεκεμβρίου 1950).Το 1954 κατασκευάστηκαν δώδεκα βελτιωμένα Ka-10M για τις συνοριακές δυνάμεις του Ναυτικού. Είχαν διπλό κάθετο ουραίο, βελτιωμένο στροφείο και συστήματα ελέγχου. Ka-10 Μονοθέσιο ελικόπτερο παρατήρησης.Ka-10M Έκδοση με διπλό κάθετο ουραίο και άλλες βελτιώσεις. ΕΣΣΔΣοβιετική Ναυτική Αεροπορία Alexander, Jean. Russian Aircraft since 1940. London: Purnell Book Services, 1975. (ISBN 978-0-37010-025-8). Apostolo, Giorgio. The Illustrated Encyclopedia of Helicopters. New York: Bonanza Books, 1984. (ISBN 0-517-439352). Gunston, Bill. The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875–1995. London: Osprey, 1995. (ISBN 1-85532-405-9). Το Kamov Ka-10 στην επίσημη ιστοσελίδα της Kamov Το Kamov Ka-10 στο ram-home.com Αρχειοθετήθηκε 2007-10-21 στο Wayback Machine. Το Kamov Ka-10 στο aviastar.org
Πολυσημία

Πολυσημία είναι η δυνατότητα των σημαινόντων να αντιστοιχούν σε πολλαπλά σημαινόμενα. Εξαιτίας των ιδεολογικών της επεκτάσεων, η πολυσημία είναι ουσιώδους σημασίας στις κοινωνικές επιστήμες, όπως η επιστήμη των μέσω επικοινωνίας και η κοινωνιογλωσσολογία. Σύμφωνα με τον Dick Hebdige (1979: 117) ως πολυσημία ορίζεται «η ιδιότητα κάθε κειμένου να παράγει ένα δυνητικά απεριόριστο πεδίο σημασιών», καθιστώντας, κατά τον Middleton, «δυνατή την δημιουργία ομολογίας, ακόμη και από τις πλέον ετερογενείς πηγές. Η ιδέα της σημειωτικής πρακτικής--κειμένων, δηλαδή, που δεν μεταδίδουν ούτε εκφράζουν κάποιο προϋπάρχον νόημα, αλλά υφίστανται ως 'αντικείμενα ευέλικτης τοποθέτησης' κατά την σημειωτική διαδικασία--αλλάζει τελείως την βάση επί της οποίας δημιουργείται έννοια σε κοινωνικό επίπεδο» (1990: 165).

 Πολύσημο αποκαλείται η λέξη ή φράση με πολλαπλές και συσχετιζόμενες σημασίες. Τα πολύσημα έχουν κοινή ετυμολογία, σε αντίθεση με τα ομώνυμα, τα οποία εξελίχτηκαν από διαφορετικές πηγές και συμπτωματικά κατέληξαν να έχουν την ίδια μορφή. Η διαφορά μεταξύ των ομωνύμων και των πολυσήμων είναι πολύ λεπτή. Οι λεξικογράφοι παραθέτουν ορισμούς για τα πολύσημα κάτω από το ίδιο λήμμα. Γράμμαστοιχείο του αλφαβήτου επιστολή, κλπΓλώσσατρόπος επικοινωνίας όργανο του ανθρώπινου στόματος το ψάρι "γλώσσα" μέρος του παπουτσιού κάτω από τα κορδόνιαΑν και όλοι οι επόμενοι ορισμοί για το γράμμα αναφέρονται σε διαφορετικά σημαινόμενα, το σημαίνον τους προέρχεται από τον ορισμό 1. π.χ. «Έστειλα ένα γράμμα στον δήμαρχο». «Το γράμμα του νόμου».
Σαν-νάκτζι

Το σαν-νάκτζι (San-nakji, 산낙지 ) είναι είδος ωμού φαγητού, που φτιάχνεται με χταπόδι με μακριά πλοκάμια (Octopus minor), ένα μικρό είδος χταποδιού, που ονομάζεται νάκτζι (nakji) στα κορεατικά και μερικές φορές μεταφράζεται ως "μωρό χταπόδι" λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους του σε σύγκριση με το γιγάντιο χταπόδι (Enteroctopus dofleini). Τα χταπόδια σκοτώνονται συνήθως πριν κοπούν σε μικρά κομμάτια και σερβιριστούν. Όμως η δραστηριότητα των νεύρων στα πλοκάμια του χταποδιού κάνει τα κομμάτια να κινούνται μεταθανάτια στο πιάτο κατά το σερβίρισμα. Το εξαιρετικά πολύπλοκο νευρικό σύστημα του χταποδιού, με τα δύο τρίτα των νευρώνων του να εντοπίζονται στις νευρικές χορδές των πλοκαμιών του, επιτρέπει στο χταπόδι να δείξει μια ποικιλία αντανακλαστικών ενεργειών, που επιμένουν ακόμη και όταν δεν δέχονται εντολές από τον εγκέφαλο. Λιγότερο συχνά, ένα ζωντανό χταπόδι τρώγεται ολόκληρο. Το πιάτο ραντίζεται με σησαμέλαιο και καβουρντισμένο σουσάμι.

 Επειδή οι βεντούζες στα κομμάτια των πλοκαμιών εξακολουθούν να είναι ενεργές, όταν σερβίρεται το πιάτο, θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή, όταν τρώτε σαν-νάκτζι. Οι ενεργές βεντούζες μπορεί να κολλήσουν στο στόμα ή στο λαιμό, όταν προσπαθήσει κάποιος να καταπιεί αυτά τα κομμάτια του χταποδιού. Αυτό μπορεί επίσης να προκαλέσει κίνδυνο πνιγμού σε μερικούς ανθρώπους, ιδιαίτερα εάν είναι μεθυσμένοι. Έχουν αναφερθεί αρκετά περιστατικά πνιγμού εξαιτίας του σαν-νάκτζι, όπως ένα περιστατικό το 2008 στο Γκουάνγκτζου. Υπολογίζεται ότι έξι άτομα πεθαίνουν κάθε χρόνο στον κόσμο από την κατανάλωση αυτού του φαγητού. Τα λεξιλόγια στη Βόρειο και Νότιο Κορέα διαφέρουν για το νάκτζι: Οι Νοτιοκορεάτες αποκαλούν ως νάκτζι το Octopus minor, ένα μικρό είδος χταποδιού (συχνά μεταφράζεται λάθος ως "μωρό χταπόδι"), ενώ οι Βορειοκορεάτες αποκαλούν ένα καλαμάρι ως νάκτζι. Το σαν-νάκτζι σερβίρεται σε κορεάτικα εστιατόρια, που σερβίρουν ωμό ψάρι σε φέτες, αλλά μπορεί επίσης να το βρείτε σε μπαρ ως σνακ, για να συνοδεύσετε αλκοολούχα ποτά, όπως το soju.
Κίερεν Πέρκινς

Ο Κίερεν Τζον Πέρκινς (Kieren John Perkins, 14 Αυγούστου 1973) είναι παλαίμαχος Αυστραλός κολυμβητής και ολυμπιονίκης. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους κολυμβητές μεγάλων αποστάσεων όλων των εποχών και κέρδισε 2 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς του 1992 και του 1996 στα 1.500 μέτρα ελεύθερο καθώς και ένα ασημένιο το 2000.

 Ο Πέρκινς γεννήθηκε στο Μπρισμπέιν στις 14 Αυγούστου του 1973 και η πρώτη του σημαντική διάκριση ήταν η πρώτη θέση στο Εθνικό πρωτάθλημα το 1989 και το χρυσό μετάλλιο στους αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1990. Το 1992 διέπρεψε στα 1.500 μέτρα ελεύθερο , καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ ενώ πήρε και το ασημένιο στα 400 μέτρα ελεύθερο. Το 1994 κατέρριψε τα παγκόσμια ρεκόρ στα 400 και στα 1.500 μέτρα ελεύθερο. Τα ρεκόρ αυτά άντεξαν μέχρι το 1999 και το 2001 αντίστοιχα. Ακολούθησε νέα κατάκτηση του χρυσού στους Ολυμπιακούς του 1996 και το 2000 στο "κύκνειο άσμα" του, ο Πέρκινς κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση είναι μέλος της Ομοσπονδίας Κολύμβησης της Αυστραλίας. 1991: Ασημένιο στα 1500 μέτρα ελεύθερο (Περθ) 1994: 2 Χρυσά στα 400 και 1500 μέτρα ελεύθερο (Ρώμη) 1992: 1 Χρυσό στα 1500 μέτρα ελεύθερο και 1 Ασημένιο στα 400 μέτρα ελεύθερο 1996: 1 Χρυσό στα 1500 μέτρα ελεύθερο. 2000: 1 Ασημένιο στα 1500 μέτρα ελεύθερο.
Εκκλησία των Αγίων Πάντων (Μπλίζνε)

Η Εκκλησία των Αγίων Πάντων είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα στο χωριό Μπλίζνε στην Πολωνία, η οποία μαζί με διάφορες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων εκκλησιών της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας από την UNESCO. Η εκκλησία στο Μπλίζνε είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα μνημεία κληρονομιάς της ξύλινης μυστηριακής αρχιτεκτονικής στην Πολωνία, καθώς μια από τις πιο αξιοσημείωτες ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία. Η εκκλησία είναι μέρος του Μονοπατιού της Ξύλινης Αρχιτεκτονικής στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων (Szlak Architektury Drewnianej).

 Η Εκκλησία βρίσκεται σε ένα μοναδικό εκκλησιαστικό-ενοριακό συγκρότημα στην κορυφή ενός λόφου, που περιβάλλεται από αρχέγονα δάση. Η ξύλινη εκκλησία έχει οχυρωματικές κατασκευές, που χτίστηκαν τον 15ο ή τον 16ο αιώνα (πιθανότατα πριν από το 1470), σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στυλ. Ο πύργος της εκκλησίας χτίστηκε το πρώτο μισό του 17ου αιώνα, με το σομπότ (ξύλινο υπόβαθρο που στηρίζεται σε στύλους) αποδομημένο. Η εκκλησία είναι χτισμένη με την τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για να χτιστεί μια κορμοκατοικία, χτισμένη από σανίδες ελάτης. Αρχικά, η εκκλησία είχε μια σύνδεση γάντζου, χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής της Ελάσσονος Πολωνίας. Στα δυτικά της εκκλησίας βρίσκεται ένα μεγάλο καμπαναριό με κρεμαστό πάσσαλο. Ο τρούλος της εκκλησίας είναι καλυμμένος με ξύλινο πέταυρο. Η εκκλησία περιβάλλεται από κήπο με περιφραγμένα παρεκκλήσια.
Άννα της Λωρραίνης

H Άννα (γαλλ. Anne de Lorraine, 25 Ιουλίου 1522 – 15 Μαΐου 1568) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα της Λωρραίνης και με τον γάμο της έγινε πρώτα Πριγκίπισσα της Οράγγης και μετά Δούκισσα του Άαρσοτ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Αντωνίου της Λωρραίνης και της Ρενέας των Βουρβόνων, κόρης του Γιλβέρτου του Μονπανσιέ. Παντρεύτηκε το 1540 τον Ρενέ του Σαλόν, Πρίγκιπα της Οράγγης, και είχε ένα τέκνο: Μαρία 1544, έζησε 3 εβδομάδεςΤο 1544 απεβίωσε ο Ρενέ και η Άννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φίλιππο Β΄ του Κρουά, Δούκα του Άαρσοτ, και είχε τέκνο: Κάρολος Φίλιππος 1549-1613, Μαρκήσιος του Αβρέ Bietenholz, Peter G.; Deutscher, Thomas Brian, eds. (1995). "Rene of Chalon". Contemporaries of Erasmus: A Biographical Register of the Renaissance and Reformation. 3. University of Toronto Press.
Τίμοθι Τσεριγιότ

Ο Τίμοθι Τσεριγιότ (γενν. 20 Νοεμβρίου 1995) είναι Κενυάτης δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο, στα 1500 μέτρα ανδρών.

 Ανοιχτός στίβος800 μέτρα – 1:45.92 (Ναϊρόμπι 2014) 1500 μέτρα – 3:28.41 (Μονακό 2018) Μίλι – 3:49.64 (Γιουτζίν 2017) Τίμοθι Τσεριγιότ στη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού.
Οπτικό παράθυρο

Το οπτικό παράθυρο είναι ένα εύρος μηκών κύματος ή, αναλογικά, συχνοτήτων που μπορούν να διαπεράσουν την ατμόσφαιρα της Γης. Εκτείνεται από τα 300 nm (υπεριώδης ακτινοβολία Β) μέχρι το εύρος που μπορεί να ανιχνεύσει το ανθρώπινο μάτι, περίπου 400–700 nm και περαιτέρω, ως τα 2 μm κατά προσέγγιση.Το ηλιακό φως φτάνει στο έδαφος μέσω του οπτικού παραθύρου. ο Ήλιος είναι ιδιαίτερα ενεργός στο μεγαλύτερο μέρος αυτού του εύρους (44% της ακτινοβολίας που εκπέμπεται από τον Ήλιο εμπίπτει στο ορατό φάσμα και το 49% στο φάσμα υπερύθρων).

 Η ατμόσφαιρα της Γης δεν είναι πλήρως διαφανής. Μάλιστα, είναι 100% αδιαφανής για πολλά μήκη κύματος. Τα εύρη μήκους κύματος για τα οποία είναι διαφανής ονομάζονται ατμοσφαιρικά παράθυρα.Το οπτικό ατμοσφαιρικό παράθυρο ειδικότερα, περιλαμβάνει τις συχνότητες του ορατού φάσματος και του φάσματος της υπεριώδους ακτινοβολίας. Ενώ σε αρκετές περιπτώσεις το ορατό φάσμα —στα αγγλικά απαντάται και ως optical spectrum, ήτοι «οπτικό φάσμα»— θεωρείται ότι περιλαμβάνει το ορατό φως, την υπεριώδη και την υπέρυθρη ακτινοβολία, κατά σύμβαση το εύρος της υπέρυθρης ακτινοβολίας θεωρείται ως ένα ξεχωριστό ατμοσφαιρικό παράθυρο, το παράθυρο υπέρυθρης ακτινοβολίας (8 – 14 μm). Μέχρι τη δεκαετία του 1940, οι αστρονόμοι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μόνο το ορατό και το κοντινό υπέρυθρο φάσμα για τις παρατηρήσεις τους. Οι πρώτες μεγάλες αστρονομικές ανακαλύψεις, όπως αυτές του επιφανή ιταλού πολυμαθή Γαλιλαίου Γαλιλέι, έγιναν μέσω οπτικών τηλεσκοπίων που ανίχνευαν το φως που έφτανε στη γήινη επιφάνεια μέσω του οπτικού παραθύρου. Μετά τη δεκαετία του 1940, η ανάπτυξη των ραδιοτηλεσκοπίων και, συνακολούθως, του περισσότερο επιτυχημένου κλάδου της ραδιοαστρονομίας, βασίστηκαν σε παρατηρήσεις που γίνονταν μέσω του ραδιοπαραθύρου.
Τόνι Ντόουσον

Ο Αντόνιο Ρέι Ντόουσον (γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1967) είναι ένας πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Με ύψος 2,01 μέτρων και βάρος 100 κιλών, έπαιξε στη θέση του σμολ φόργουορντ .

 Ο Ντόουσον γεννήθηκε στο Κίνστον της Βόρειας Καρολίνας και φοίτησε στο Λύκειο Κίνστον . Ο Ντόουσον έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Κοινοτικό Κολλέγιο του Γκαλφ Κόουστ και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, με τους Φλόριντα Στέιτ Σέμινοουλς . Ο Ντόουσον έπαιξε σε μερικούς αγώνες στο NBA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Ο Ντόουσον υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Σακραμέντο Κινγκς στις 7 Μαρτίου 1991. Έπαιξε σε 4 παιχνίδια στο ΝΒΑ μαζί τους, έχοντας κατά μέσο όρο 2,3 πόντους και 0,5 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 25 Ιανουαρίου 1995, ως μέλος των Ρόκφορντ Λάιτνινγκ του CBA, ανακηρύχτηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του Ολ Σταρ Γκέιμ του CBA, που διεξήχθη στο Χάρτφορντ Σιβίκ Σέντερ, στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, αφού σημείωσε 26 πόντους. . Υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Μπόστον Σέλτικς στις 28 Μαρτίου 1995, αλλά δεν έπαιξε σε αγώνα στο ΝΒΑ με αυτούς. Υπέγραψε ένα δεύτερο συμβόλαιο στις 7 Απριλίου και στη συνέχεια έπαιξε σε 2 παιχνίδια ΝΒΑ με αυτούς, με μέσο όρο τέσσερις πόντους και 1,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ο Ντόουσον έπαιξε επίσης επαγγελματικά στην Ισπανία, το Ισραήλ, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, τον Λίβανο και τη Βενεζουέλα. Ο Ντόουσον είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του παίκτη του ΝΒΑ Τζέρι Στάκχαουζ και ο θείος του πρώην γκαρντ του Πανεπιστημίου Ουέικ Φόρεστ Κρεγκ Ντόουσον . Στατιστικά σταδιοδρομίας και πληροφορίες παίκτη από το Basketball-Reference.com Προφίλ FIBA Ευρώπης Προφίλ Ισπανικού Πρωταθλήματος Αρχείου (στα Ισπανικά) Προφίλ Ιταλικού Πρωταθλήματος (στα Ιταλικά)
Λουίζα Ιππολύτη του Μονακό

Η Λουίζα Ιππολύτη (γαλλικά: Louise-Hippolyte) ήταν η κυρίαρχη Πριγκίπισσα του Μονακό από τις 20 Φεβρουαρίου μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου 1731. Αποτελεί την μοναδική γυναίκα μονάρχη του Μονακό ως σήμερα.

 Γεννημένη στο Πριγκιπικό Παλάτι του Μονακό στις 10 Νοεμβρίου 1697, ήταν η δεύτερη κόρη του Αντωνίου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό και της Μαρίας της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ. Η μεγαλύτερη αδελφή της Αικατερίνη-Καρλόττα απεβίωσε σε ηλικία πέντε ετών. Εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν είχε αδελφούς, έγινε διάδοχος του θρόνου, ενώ ο πατέρας της αποφάσισε, με την συγκατάθεση του Γάλλου Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο μελλοντικός σύζυγος της Λουίζας-Ιππολύτης να φέρει το επώνυμο "Γκριμάλντι" και να κυβερνήσει το Μονακό από κοινού με την κόρη του.Στις 20 Οκτωβρίου 1715, σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, η Λουίζα-Ιππολύτη παντρεύτηκε τον Ιάκωβο-Φραγκίσκο Γκουγιόν μετά από επιλογή της οικογένειάς της. Ο γάμος αυτός υποστηρίχθηκε και από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο οποίος επιθυμούσε να ενισχύσει τη γαλλική επιρροή στο Μονακό. Το ζευγάρι απέκτησε εννέα παιδιά, όμως ο Ιάκωβος-Φραγκίσκος την απατούσε και προτιμούσε να παραμένει στο Παλάτι των Βερσαλλιών.Μετά από το τέλος του πατέρα της, η Λουίζα-Ιππολύτη κληρονόμησε τον θρόνο του Μονακό. Έφθασε στο Πριγκιπάτο στις 4 Απριλίου 1731 και έλαβε μια ενθουσιώδη υποδοχή από το λαό.Στα τέλη του 1731, όμως, απεβίωσε από ευλογιά. Στον θρόνο την διαδέχτηκε ο σύζυγός της Ιάκωβος και έπειτα ο γιος της Ονώριος. Τα εννιά παιδιά του Ιάκωβου και της Λουίζας Ιππολύτης ήταν τα εξής: Αντώνιος Κάρολος Μαρία (16 Δεκεμβρίου 1717 – 4 Φεβρουαρίου 1718) Καρλότα Θηρεσία Ναταλία (19 Μαρτίου 1719 – 1790) Ονώριος (10 Νοεμβρίου 1720 – 21 Μαρτίου 1795) Κάρολος Μαρία Αύγουστος (1 Ιανουαρίου 1722 – 24 Αυγούστου 1749) Ιάκωβος (Ιούνιος 1723) Λουδοβίκος Φραγκίσκος (15 Ιουλίου 1724 – 15 Σεπτεμβρίου 1729) Φραγκίσκος Κάρολος (4 Φεβρουαρίου 1726 – 9 Δεκεμβρίου 1743) Κάρολος Μαυρίκιος (14 Μαΐου 1727 – 18 Ιανουαρίου 1798) Μαρία Φραγκίσκος Θηρεσία (20 Ιουλίου 1728 – 20 Ιουνίου 1743)
Εξ απορρήτων

Εξ απορρήτων είναι έκφραση που αποδίδει επίσημο οθωμανικό τίτλο, αλλά γενικότερα και την ιδιότητα του μυστικοσυμβούλου κάποιου σημαντικού προσώπου. Σήμερα στην Ελλάδα ο τίτλος αυτός προσωποποιεί κυρίως τον φαναριώτη πολιτικό Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

 Η φράση «εξ απορρήτων» ήταν η ελληνική απόδοση (από τον 18ο έως και 20ο αιώνα) του υστερορωμαϊκού όρου “a secretis” που εμφανίσθηκε μετά το 600 μ.Χ. και ο οποίος στο Βυζάντιο εξελληνίσθηκε σε «σεκρετάριος». Κατά την Οθωμανική αυτοκρατορία μεταβλήθηκε σε "μαουχαρέμ εσράφ" (mahrem eşraf , κατά λέξη «ευγενής των μυστικών»). Με τον τίτλο αυτό τιμήθηκε ο Μέγας Διερμηνέας της Πύλης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος το 1700 για τη θετική συμβολή του σε διπλωματικές ενέργειες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο τίτλος δεν ήταν κενός αρμοδιοτήτων, αλλά απεναντίας περιελάμβανε σημαντικές διπλωματικές δραστηριότητες. Στις άλλες χώρες κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση το νόημα ποίκιλε. Αλλού ο «a secretis» ήταν ο αξιωματούχος που έγραφε -ή υπέγραφε αντί του ηγεμόνα που εκπροσωπούσε -συμφωνίες που είχαν γίνει σε μυστικό συμβούλιο. Αλλού ήταν γενικά ο αξιωματούχος που είχε γνώση κρατικών μυστικών ή σοβαρών προσωπικών δραστηριοτήτων των ηγεμόνων και φρόντιζε τη μυστική αλληλογραφία τους. Αλλού ήταν απλός γραμματέας που υπενθύμιζε στους ηγεμόνες διάφορες σημαντικές υποχρεώσεις τους. Ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του ο «Ο Πρίγκιπας» παρουσιάζει το «a secretis» ουσιαστικά ως σημαίνοντα σύμβουλο του ηγέτη για όλα τα σοβαρά ζητήματα και κυρίως για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Στη δυτική Ευρώπη και αλλού ο όρος έγινε σταδιακά secretary ή secretario και secrétaire διατηρώντας μαζί με τη ρίζα της λέξης, την έννοια του μυστικότητας ή εχεμύθειας και πάντως του λεπτού χειρισμού ευαίσθητων θεμάτων. Στις περισσότερες χώρες αποτελεί ανώτερο αλλά όχι ανώτατο πολιτικό αξίωμα. Στην Ελλάδα οι αντίστοιχες ιδιότητες αποδίδονται συνήθως με τον όρο «γραμματέας», επειδή ο σεκρετάριος ήταν κατά κανόνα άτομο που γνώριζε γράμματα και συνέτασσε απόρρητες επιστολές ή κείμενα πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών. Στο Βατικανό ο γραμματέας του κράτους (secretary of State) είναι καρδινάλιος και δεν μεταφράζεται σε «εξ απορρήτων» αλλά σε υπουργό των Εξωτερικών. Το ίδιο ισχύει και για τον αντίστοιχο αμερικανικό όρο, όπου ο υπουργός Εξωτερικών ονομάζεται επίσης secretary of State. Στη Γαλλία όμως οι secrétaires d'État είναι μεν υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά όχι υπουργοί –είναι ανάλογοι των γενικών γραμματέων των ελληνικών υπουργείων. Ο περισσότερες χώρες διατηρούν τον όρο secretary και στο διπλωματικό τους σώμα, όπως και η Ελλάδα –υπάρχει δηλαδή στην ιεραρχία π.χ. των προξενείων της χώρας πρώτος γραμματέας και δεύτερος γραμματέας. Ο όρος γραμματέας ή γενικός γραμματέας έχει χρήση σήμερα και σε άλλους τομείς, όπως π.χ. στα σωματεία και τους συλλόγους. Επίσης γραμματέας υπάρχει και στον ιδιωτικό τομέα, όπου ο/η επαγγελματίας διαχειρίζεται με την εμπιστοσύνη του εργοδότη του/της τα μυστικά της εταιρείας στην οποία εργάζεται. Η γυναίκα συχνά ονομάζεται «ιδιαιτέρα γραμματέας» ή απλώς «ιδιαιτέρα» ενώ ο άνδρας αποκαλείται «ιδιαίτερος», π.χ. ο «ιδιαίτερος του υπουργού».
Υπηρεσία Ασφάλειας Προέδρου της Κυβέρνησης (Ελλάδα)

Η Υπηρεσία Ασφάλειας Προέδρου της Κυβέρνησης, παλαιότερα γνωστή ως Γραφείο Ασφαλείας Προέδρου Κυβερνήσεως είναι ειδική υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας, επιφορτισμένη με την ευθύνη της ασφάλειας του προσώπου του πρωθυπουργού της Ελλάδας και των χώρων και μέσων λειτουργίας του Πολιτικού Γραφείου του. Διοικητικά, αντιστοιχεί με Αστυνομική Διεύθυνση και υπάγεται στην Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας Επισήμων (ΓΔΑΕ), η οποία με την σειρά της υπάγεται στο Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας και ελέγχεται και εποπτεύεται από το Γενικό Επιθεωρητή Αστυνομίας Νότιας Ελλάδας.

 Παλαιότερα, όταν δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί η Ελληνική Αστυνομία, και την Ελλάδα αστυνόμευαν δύο ξεχωριστά σώματα, η Ελληνική Χωροφυλακή και η Αστυνομία Πόλεων, την ευθύνη της ασφάλειας του πρωθυπουργού είχε η Χωροφυλακή (ως γενικά υπεύθυνη για την ασφάλεια υψηλών προσώπων), αν και η Αθήνα ήταν στην αρμοδιότητα της Αστυνομίας Πόλεων. Ο επικεφαλής της ασφάλειας του εκάστοτε πρωθυπουργού είναι συνήθως αξιωματικός από τον βαθμό του αστυνόμου Α΄ μέχρι τον βαθμό του αστυνομικού διευθυντή. Στην Μεταπολίτευση, ο πρωθυπουργός με την μικρότερη αριθμητικά φρουρά ήταν ο Γεώργιος Ράλλης, και αυτός με την μεγαλύτερη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης Ο επικεφαλής της ασφάλειας του Μητσοτάκη, Μανούσος Γρυλλάκης, ήταν πάρα πολλά χρόνια κοντά του σε σημείο που να θεωρείται μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη.Επικεφαλής της ασφάλειας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν ο Γιάννης Μουσούλης, σύζυγος της πολύ γνωστής δημοσιογράφου Αγγελικής Νικολούλη. Μάλιστα το ζεύγος είχε παντρέψει ο ίδιος ο Καραμανλής.Τη διεύθυνση της προσωπικής ασφάλειας του Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβαν κατά καιρούς διάφοροι αξιωματικοί. Στις πρώτες του κυβερνήσεις επικεφαλής ήταν ο Κρητικός Μανώλης Χουρδάκης, που αργότερα έφτασε μέχρι τον βαθμό του αντιστράτηγου και διετέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής της Ασφάλειας Αττικής και αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, ενώ στα τελευταία του χρόνια επικεφαλής ήταν ο Νίκος Τσουκάλης, γνωστός και ως «ατσαλάκωτος» για τα ακριβά κοστούμια του.
Kunan Kiribati

Ο ύμνος Teirake Kaini Kiribati ή Stand up, Kiribati (Κιριμπάτι, ξύπνα) είναι ο εθνικός ύμνος του Κιριμπάτι. Στιχουργός και συνθέτης είναι ο Tamuera Ioteba Uriam και καθιερώθηκε το 1979.

 Στη γλώσσα των Νησιών Γκίλμπερτ: Kunan Kiribati Teirake kaaini Kiribati, Anene ma te kakatonga, Tauraoi nakon te mwioko, Ma ni buokia aomata. Tauaninne nte raoiroi, Tangiria aomata nako. Tauaninne nte raoiroi, Tangiria aomata.Reken te kabaia ma te rau, Ibuakoia kaain abara, Bon reken te nano ae banin, Ma te i-tangitangiri naba. Ma ni wakina te kabaia, Ma n neboa i eta abara. Ma ni wakina te kabaia, Ma n neboa abara.Ti butiko ngkoe Atuara, Kawakinira ao kairira, Nakon taai aika i maira, Buokira ni baim ae akoi. Kakabaia ara Tautaeka, Ma ake a makuri iai. Kakabaia ara Tautaeka, Ma aomata ni bane.Ελληνικά: Σήκω, Κιριμπάτι! Τραγούδησε με μεγάλη χαρά! Ετοιμάσου να αναλάβεις την ευθύνη Και να βοηθήσεις τον καθένα από μας! Να είσαι προσηλωμένο στη δικαιοσύνη! Αγάπη σε όλους τους ανθρώπους μας! Να είσαι προσηλωμένο στη δικαιοσύνη! Αγάπη σε όλους τους ανθρώπους μας! Η επίτευξη της ικανοποίησης Και της ειρήνης από τους ανθρώπους μας (θα είναι) Όταν όλες οι καρδιές χτυπήσουν σε μία, Με αγάπη ανάμεσά μας! Μεταφέρετε ευτυχία και ομόνοια! Με αγάπη ανάμεσά μας! Μεταφέρετε ευτυχία και ομόνοια!Σε ικετεύουμε, Θεέ, Να μας προστατεύεις και να μας οδηγείς στις μέρες που θα έρθουν. Βοήθησέ μας με το χέρι σου που σκορπάει αγάπη. Ευλόγησε την κυβέρνησή μας και όλους τους ανθρώπους μας! Ευλόγησε την κυβέρνησή μας και όλους τους ανθρώπους μας! Στίχοι
Τορώνη Χαλκιδικής

Η Τορώνη είναι χωριό στα νοτιοδυτικά της χερσονήσου Σιθωνίας του νομού Χαλκιδικής και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου με την ίδια ονομασία, με 233 κατοίκους στο σύνολο (2001). Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός, όπως επίσης η γεωργία και η αλιεία. Η Τορώνη παρουσίασε τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Η απόσταση του οικισμού από το Νέο Μαρμαρά είναι 23 χιλιόμετρα. Ανάμεσα στα άλλα λειτουργεί Δημοτικό σχολείο. Έπειτα από την ακτή Τριστινίκα και την Τορώνη, οι επισκέπτες μπορούν να φτάσουν στην τουριστική περιοχή του Πόρτο Κουφό. Ο εν λόγω οικισμός αναπτύχθηκε επίσης τα τελευταία χρόνια και δημιουργήθηκε προβλήτα. Έξω από το λιμάνι, το οποίο είναι το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο στη Βόρεια Ελλάδα συναντούμε την τοποθεσία καρτάλια , με βραχώδεις ακτές. Το όνομά τους οφείλεται στους γυπαετούς που οι ντόπιοι τους ονομάζουν "καρτάλια".

 Κατά τη Μυθολογία, η Τορώνη ήταν σύζυγος του Πρωτέα, γιου του Ποσειδώνα. Τα παιδιά της σκοτώθηκαν όταν προκάλεσαν σε μάχη τον Ηρακλή. Στην περιοχή έχουν βρεθεί από τους αρχαιολόγους ίχνη από προϊστορικό οικισμό. Οι σημαντικότερες ανασκαφές έγιναν το 1975Η πόλη δημιουργήθηκε από εποίκους με καταγωγή από τη Χαλκίδα, τον 8ο αιώνα π.Χ. και σύντομα κατέστη μια από τις σημαντικότερες πόλεις όχι μόνο στη Σιθωνία αλλά και σε ολόκληρη τη Χαλκιδική. Έλαβε μέρος ενεργά στους Περσικούς Πολέμους , καθώς επίσης και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Το 348 π.Χ. την κατέλαβε ο Φίλιππος Β΄και το 168 π.Χ. οι Ρωμαίοι. Από εκείνη την περίοδο έχασε τη σημασία της και κατέληξε να είναι μικρός οικισμός, που και αυτός καταστράφηκε κατά τη διάρκεια επιδρομών τον 6ο και το 15ο αιώνα. Στη δεύτερη περίπτωση, οι κάτοικοι εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών εγκατέλειψαν την Τορώνη και κατέφυγαν στη γειτονική Συκιά.Στα βυζαντινά χρόνια η περιοχή ήταν Μετόχια Αγιορείτικων Μονών. Σήμερα σώζονται ερείπια και τα τείχη της παλιάς πόλης (στη Βίγλα). Επίσης, μνημεία της Τορώνης αποτελούν το κάστρο της Ληκύθου και η παλαιοχριστιανική εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, τρίκλιτη βασιλική του 5ου αιώνα. Η εκκλησία καταστράφηκε από φωτιά τον 6ο αιώνα και στη θέση της οικοδομήθηκε άλλος, μικρότερος ναός. Κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχή, το λιμάνι στο Πόρτο Κουφό χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί για πολεμικούς σκοπούς. Φωτογραφίες και Πληροφορίες στο toronaios.gr Τορώνη Πληροφορίες Φωτογραφίες Πληροφορίες για την αρχαία Τορώνη Φωτογραφίες από Τορώνη at Φωτογραφίες από Τορώνη Φωτογραφίες του αρχαίου κάστρου της Τορώνης από τη Θάλασσα Αρχειοθετήθηκε 2020-09-22 στο Wayback Machine.
Χρήστος Κουτρόπουλος

Ο Χρήστος Κουτρόπουλος (γεν. 1963) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στον Πανιώνιο τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και την ολυμπιακή ομάδα.

 Ο Χρήστος Κουτρόπουλος γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1963 στην Αθήνα. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην άμυνα και ως αμυντικός μέσος. Τα περισσότερα χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, στον οποίο ξεκίνησε τη σεζόν 1982-83. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 23 Ιανουαρίου 1983 και σταδιακά έγινε βασικός και αρχηγός της ομάδας. Μάλιστα τη σεζόν 1988-89 αγωνίστηκε και στις 30 αγωνιστικές. Με τον Πανιώνιο έζησε τις δύσκολες σεζόν των μπαράζ: 1982-83 και 1983-84 αλλά και τις πετυχημένες χρονιές που ακολούθησαν: την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1986-87 και τον τελικό του Κυπελλου, στον οποίο αγωνίστηκε με το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Προς το τέλος της καριέρας του έμελλε να γνωρίσει τον πρώτο υποβιβασμό στη Β΄ Εθνική στην ποδοσφαιρική ιστορία του Πανιωνίου, τη σεζόν 1991-92. Ο Χρήστος Κουτρόπουλος αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων ως το 1985 και την περίοδο 1987-88 ήταν βασικό στέλεχος της ολυμπιακής ομάδας, στο προολυμπιακό τουρνουά για την Ολυμπιάδα της Σεούλ. Πρωτόπαιξε στις 28 Οκτωβρίου 1987 στο φιλικό προετοιμασίας με την ολυμπιακή ομάδα της Ιταλίας εκτός έδρας στο Αρέτσο (σκορ 0-2) και στη συνέχεια σε πέντε ματς του ομίλου με Πολωνία (δύο ματς), Δυτική Γερμανία, Ρουμανία και Δανία και σε φιλικό με την Ανατολική Γερμανία. Τελευταίος του αγώνας στις 20/4/1988 με τη Δανία εκτός έδρας (ήττα 0-4). Σημείωση: Δεν υπάρχουν στοιχεία για τη σεζόν 1992-93 και τις επόμενες. Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1989. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Μιάς

Το Μιάς (ρωσικά: Миа́сс‎) είναι μια πόλη στη περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία. Βρίσκεται 96 χιλιόμετρα δυτικά του Τσελιάμπινσκ, στην ανατολική πλαγιά των Νότιων Ουραλίων, στην όχθη του ποταμού Μιάς. Έχει πληθυσμό 151.751 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010, μια σχετικά ελαφριά μείωση από τους 158.420 κατοίκους το 2002 και τους 167.839 κατοίκους το 1989.

 Το όνομα Μιάς προέρχεται από τους Μπασκίρους (Μπασκιρικά: Мейәс), μια ντόπια τουρκική εθνότητα που ζει στην περιοχή. Ιδρύθηκε το 1773 ως εργοστάσιο εξόρυξης χαλκού. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη της πόλης οδηγήθηκε από την ανακάλυψη των πλουσιότερων κοιτασμάτων χρυσού στα Ουράλια. Η μέση ετήσια παραγωγή χρυσού από την περιοχή του Μιάς ήταν περίπου 640 κιλά. Στα μέσα του 19ου αιώνα η παραγωγή του χρυσού σταμάτησε και η ανάπτυξη της πόλης επιβραδύνθηκε. Το Μιάς έλαβε καθεστώς πόλης το 1923. Το 1941 ιδρύθηκε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων στην πόλη, το οποίο λειτουργεί ακόμα ως μέρος της UralAZ. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, μαζί με είκοσι οκτώ αγροτικές περιοχές, είναι ενσωματωμένη ως Πόλη του Μιάς—μια διοικητική μονάδα ισοδύναμη με εκείνη των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη του Μιάς έχει ενσωματωθεί ως Αστικό όκρουγκ Μιάσκι. Επί του παρόντος το Μιάς είναι σημαντικό κέντρο της βιομηχανίας μηχανών της Ρωσίας. Ο κατασκευαστής φορτηγών UralAZ είναι ένας από τους σημαντικότερους εργοδότες στην πόλη. Η UralAZ παράγει φορτηγά, τα οποία μπορούν να κινηθούν με μεγάλη ευκολία και σε ανώμαλους δρόμους και εξάγει το 8% των φορτηγών. Το 2000 η "UralAZ" ήταν μια από τις 200 ρωσικές εταιρείες με το μεγαλύτερο κύκλο εργασιών στη Ρωσία. Απασχολεί 4.000 άτομα. Ιδρύθηκε το 1942, όταν το εργοστάσιο της ZiS μεταφέρθηκε από τη Μόσχα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Το Κρατικό Κέντρο Πυραύλων Μακέγιεφ δημιουργεί βαλλιστικούς πυραύλους εκτοξευόμενους από υποβρύχια. Ιδρύθηκε το 1947 με έδρα το Ζλατοούστ και το 1955 μεταφέρθηκε στο Μιάς. Ακολουθεί η εθνοτική σύνθεση της πόλης του Μιάς (δεδομένα της απογραφής του 2010):. Ρώσοι – 89.4% Μπασκίροι – 3.6% Τάταροι – 3.4% Ουκρανοί 1.1% άλλοι – 2.5% Το παλιό τμήμα της πόλης περιλαμβάνει ξύλινα σπίτια που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα. Έχουν διατηρηθεί τα μπαλκόνια και άλλα στοιχεία των σπιτιών. Το σπίτι του διοικητή του χρυσωρυχείου Σιμόνοφ είναι διατηρητέο μνημείο. Η Λίμνη Τουργκόγιακ βρίσκεται κοντά στο Μιάς και είναι δημοφιλές τουριστικό κέντρο, με κρυστάλλινα νερά. Το Μιάς έχει πλούσιο ορυκτολογικό μουσείο, καθώς βρίσκεται κοντά στην περιοχή διατηρητέων ορυκτών Ιλμένσκι. Στα ανατολικά του Μιάς βρίσκεται το Ιλμένσκι Ζαπόβιεντνικ, ένα μεγάλο προστατευμένο δάσος. Όχι πολύ μέσα στο δάσος, υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν σε πηγές νερού. Επίσημη ιστοσελίδα του Μιάς (στα ρωσικά) Ανεπίσημη ιστοσελίδα του Μιάς (στα ρωσικά)
Ελαιώνας Φωκίδας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ελαιών Ο Ελαιώνας είναι ημιορεινός οικισμός της Παρνασσίδας στον νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 340 μέτρα και βρίσκεται ΒΑ. της Άμφισσας σε απόσταση 5 χλμ. από αυτήν.

 Ο Ελαιώνας είναι κτισμένος στους πρόποδες του Παρνασσού μέσα σε ελαιόδεντρα, δίπλα στην Εθνική Οδό Άμφισσας - Μπράλου. Η παλιά ονομασία του, μέχρι το 1927, ήταν Τοπόλια και προερχόταν από τη σλαβική λέξη topol που σημαίνει λεύκα. Αξιοθέατα του χωριού θεωρούνται τα δώδεκα μικρά ξωκλήσια του, η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου με ξυλόγλυπτο τέμπλο από τα τέλη του 19ου αιώνα και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου που κατασκευάστηκε από τον εθνικό ευεργέτη Ανδρέα Συγγρό. Στην ευρύτερη περιοχή, στον λόφο «Άμπλιανο», το 2014 η Εφορεία Αρχαιοτήτων Φωκίδας ανάσκαψε θολωτό τάφο ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από τον 13ο έως τον 11ο αι. π.Χ.. Στην ίδια περιοχή στις 14 Ιουλίου 1824, διεξήχθη, μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των Τούρκων, η νικηφόρα για τους Έλληνες μάχη της Άμπλιανης. Το 1912, με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912, συστάθηκε κοινότητα Τοπόλιας με έδρα την Τοπόλια (το παλιό όνομα του Ελαιώνα). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Ελαιώνος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 338 κατοίκους . Ο θολωτός τάφος στη θέση Άμπλιανος Άμφισσας: τα πρώτα στοιχεία Πολιτιστικός σύλλογος Ελαιώνα
Wovenhand

Οι Wovenhand (αλλιώς Woven Hand) είναι ένα εναλλακτικό κάντρι συγκρότημα από το Ντένβερ του Κολοράντο, με επικεφαλής τον πρώην τραγουδιστή των 16 Horsepower, David Eugene Edwards (Ντέιβιντ Γιουτζίν Έντουαρντς). Η μουσική των Wovenhand περιέχει στοιχεία απο εναλλακτικό κάντρι, νεοφόλκ, ποστ ροκ, πανκ, ιντάστριαλ, φολκ ροκ, παραδοσιακή μουσική και ιθαγενή αμερικάνικη μουσική. Ανάμεσα σε άλλα, οι Wovenhand έχουν επηρεαστεί από την έντονη πίστη του Edwards στον χριστιανισμό . Τα άλμπουμ των Wovenhand κυκλοφορούν σε CD και σε δίσκους βινυλίου.

 Οι Wovenhand αρχικά ξεκίνησαν το 2001 σαν σόλο δουλειά του Edwards. Την επόμενη χρονιά οι 16 Horsepower διαλύθηκαν και ο Edwards εστίασε το ενδιαφέρον του στους Wovenhand, που μέσα στην ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Το 2003 έκανε την εμφάνισή του ο δίσκος "Blush Music", ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Consider the birds". Το άλμπουμ "The Laughing Stalk", που κυκλοφόρησε το 2012, χαρακτηρίστηκε ως "η πιο βαριά ενσάρκωση" που υπήρξε ποτέ από τους Wovenhand . Wovenhand (άλμπουμ) (2002) Blush Music (2003) Consider the Birds (2004) Mosaic (2006) Ten Stones (2008) The Threshingfloor (2010) The Laughing Stalk (2012) Refractory Obdurate (2014) Star Treatment (2016) Blush (2003) Puur (2006) Black of the Ink (2011) [Βιβλίο + 6 κομμάτια καταγραφής best of] Live at Roepaen (2012) [CD+DVD] Wovenhand Announce Tour with Tool and New Album Release Wovenhand, Allmusic
Λιμνοθάλασσα Πάπα

Η Λιμνοθάλασσα Πάπα βρίσκεται στην δυτική Αχαΐα στην περιοχή του ακρωτηρίου του Αράξου και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Στις δυτικές όχθες της βρίσκεται ο μικρός οικισμός Παραλίμνη ενώ στο βόρειο τμήμα της, εντός της απαγορευμένης περιοχής του «ναυτικού οχυρού Αράξου», υπάρχει και νησίδα.

 Το όνομα προέρχεται από τις αρχές της βυζαντινής εποχής, οπότε κατά την παράδοση πήγαιναν από τη λίμνη τσιπούρες στον Πάπα της Ρώμης. Είναι περισσότερο γνωστή ως «λιμνοθάλασσα του Αράξου» ή ως λιμνοθάλασσα της «Καλόγριας» ή «Καλογριάς» ενώ ως ονομασία απαντάει και το «λιμνοθάλασσα Καλογερά». Το 12ο αιώνα αναφέρεται με το όνομα «Ασταλάρια» ενώ οι Τούρκοι ονόμαζαν την περιοχή με το ομώνυμο ιχθυοτροφείο ως «Μπαμπά». Σε βενετικό έγγραφο του 1645 το εκεί ιχθυοτροφείο αναφέρεται ως «Ιχθυοτροφεία του Μορέως». Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Προκόπου, τη λίμνη-έλος Λάμια, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Στη λιμνοθάλασσα ξεχειμωνιάζουν πολλά σπάνια είδη πουλιών και η ίδια η λίμνη, η οποία έχει γλυκό νερό, είναι φυσικό ιχθυοτροφείο. Η λιμνοθάλασσα, όπως και η λιμνοθάλασσα Προκόπου, περιβάλλεται από λόφους με άμμο που εμποδίζουν τα νερά των χειμάρρων να πάνε στην θάλασσα και έτσι σχηματίστηκε. Η έκταση που καταλαμβάνει η λίμνη είναι 4.500 στρέμματα και το μέσο βάθος είναι 0,5 - 2,5 μ. ενώ το μέγιστο είναι 3,4 μ. Η περιοχή είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2320001. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου «Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821». Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Α΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4. Λουλούδης, Θεόδωρος Η. (2010). Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση. Πάτρα: Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Άραξος. Ιωάννα Θ. Τσέλικα, Περιβαλλοντική υδρογεωλογική μελέτη της πεδινής ζώνης της Βορειοδυτικής Πελοποννήσου με τη χρήση υδροχημικών μεθόδων, Πανεπιστήμιο Πάτρας-Τμήμα Γεωλογίας, Πάτρα 2010. Λιμνοθάλασσα Πάπα. wikimapia.org
Ιωσήφ Αντωνόπουλος

Ο Ιωσήφ Γ΄ Αντωνόπουλος ή Δαλίβαρης (13 Ιανουαρίου 1749 - 3 Ιουνίου 1821) ήταν διαδοχικά Μητροπολίτης Δράμας και Θεσσαλονίκης και έχει ανακηρυχθεί άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

 Οι πηγές γύρω από τη ζωή του είναι πενιχρές και εμποδίζουν μια διεξοδική βιογράφησή του. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα στα μέσα του 18ου αιώνα. Τα πρώτα γράμματα πρέπει να τα έλαβε στη γενέτειρά του και ίσως να φοίτησε στο σχολείο της Μονή Φιλοσόφου ή στη Σχολή Δημητσάνας. Εικασίες μόνο μπορούν να γίνουν και για τα μετέπειτα βήματά του. Άγιο Όρος, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη είναι κάποιοι από τους πιθανούς, μα όχι βέβαιους προορισμούς του, με σκοπό την περαιτέρω μόρφωσή του. Το 1780 ή το 1787 διαδέχεται τον μητροπολίτη Γεράσιμο, τον εκ Πάρου, στον μητροπολιτικό θρόνο της Δράμας. Μετά τον θάνατο του Θεσσαλονίκης Γεράσιμου, μετατίθεται τον Νοέμβριο του 1810 στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Τόσο κατά την αρχιερατεία του στη Δράμα, όσο και στη Θεσσαλονίκη, μεταβαίνει συχνά στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να συμμετάσχει ως συνοδικό μέλος στην Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Πατριαρχικά έγγραφα που έχουν εκδοθεί κατά το διάστημα 1815-1821, φέρουν και τη δική του υπογραφή.Το 1819 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη ως συνοδικό μέλος στην Πατριαρχική Σύνοδο. Τοποτηρητής στη Θεσσαλονίκη ορίσθηκε ο επίσκοπος Κίτρους Μελέτιος. Κατά την παραμονή του Ιωσήφ στην Κωνσταντινούπολη και μετά την έναρξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, ο Σουλτάνος θα ζητήσει για εγγύηση επτά αρχιερείς (ένας από τους οποίους ήταν και ο Ιωσήφ). Οι τουρκικές αρχές τότε τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στις φυλακές του Μποσταντζή της Κωνσταντινούπολης μαζί με τους συλληφθέντες επίσης επισκόπους Νικομηδείας Αθανάσιο, Δέρκων Γρηγόριο, Αγχιάλου Ευγένιο, Εφέσου Διονύσιο, Αδριανουπόλεως Δωρόθεο και Τυρνόβου Ιωαννίκιο.Στις 10 Απριλίου απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ και ακολούθησε την ίδια ημέρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου. Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοϊ, του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά.Ο Μανουήλ Γεδεών τον χαρακτηρίζει «πεπαιδευμένον και φιλόμουσον κληρικόν». Ενδεικτικό της φιλομάθειάς του ήταν το γεγονός πως ήθελε να προμηθεύεται νεοκδοθέντα βιβλία. Έτσι αναφέρεται στον κατάλογο που εκδόθηκε το 1806 Επιτομής χρονολογικής της Γενικής Ιστορίας και επίσης υπήρξε συνδρομητής της "Γεωγραφίας" του Διονυσίου Πύρρου του Θεσσαλού. Ταυτόχρονα ενισχύει την έκδοση και άλλων βιβλίων θρησκευτικού περιεχομένου, όπως του "Μαρτυρολογίου" του Νικόδημου του ΑγιορείτηΗ Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 3 Ιουνίου. Τάσος Γριτσόπουλος, «Ο εθνομάρτυς μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ιωσήφ Δαλιβήρης ο από Δράμας», Μακεδονικά, τομ. 4 (1960), σελ. 470-494. Κατάλογος Επισκόπων της Αποστολικής Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης, [1] Αρχειοθετήθηκε 2016-10-15 στο Wayback Machine. Ιστοσ. Synaxarion.Gr, Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἱερομάρτυρας Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης
Τσέστερ

Το Τσέστερ (αγγλικά: Chester, ουαλικά: Caer «Καϊρ») είναι πόλη στη Βορειοδυτική Αγγλία, στην κομητεία Τσέσαϊρ κοντά στα σύνορα με την Ουαλία. Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 119.900 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022). Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Ντί (Dee). Η πόλη του Τσέστερ, βρίσκεται 267 χιλιόμετρα (166 μίλια) βορειοδυτικά του Λονδίνου.

 Το Τσέστερ ιδρύθηκε ως «Κάστρο» (Castrum) ή ρωμαϊκό φρούριο με το όνομα Δήβα Βίκτριξ (Deva Victrix) κατά το έτος 79 από μια Ρωμαϊκή λεγεώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Βεσπασιανού της Ρώμης. Οι τέσσερις κεντρικότεροι δρόμοι του Τσέστερ που λέγονται Eastgate, Northgate, Watergate και Bridge, υπάρχουν εδώ και περίπου 2.000 χρόνια. Η Deva Victrix ήταν μία από τις τρεις κύριες βάσεις του ρωμαϊκού στρατού. Όταν οι Ρωμαίοι έφυγαν τον 5ο αιώνα, οι Σάξονες την χρησιμοποίησαν ως οχυρωμένη πόλη κατά των Δανών και έδωσε το σημερινό όνομά του Τσέστερ. Ο πολιούχος του Τσέστερ, Άγιος Ουέρμπουρ (Saint Werburgh), είναι θαμμένος στον Καθεδρικό ναό του Τσέστερ.Το Τσέστερ ήταν μία από τις τελευταίες πόλεις στην Αγγλία που κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς στη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής διέταξε την κατασκευή στην πόλη ενός κάστρου, για να εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του στην πόλη και στα κοντινά σύνορα με την Ουαλία. Το 1071 δημιούργησε τον τίτλο του 1ου κόμη του Τσέστερ. Το Τσέστερ έχει μια σειρά από μεσαιωνικά κτίρια, αλλά ορισμένα από τα μαύρα και λευκά κτίρια στο κέντρο της πόλης είναι στην πραγματικότητα βικτωριανές αποκαταστάσεις.Το Τσέστερ είναι μια από της καλύτερα διατηρημένες περιτοιχισμένες πόλεις στις Βρετανικές Νήσους. Εκτός από ένα τμήμα 100 μέτρων (330 πόδια), τα τείχη της πόλης είναι σχεδόν άρτια. Η βιομηχανική επανάσταση έφερε τους σιδηροδρόμους, κανάλια, καθώς και νέους δρόμους για την πόλη, η οποία είδε σημαντική επέκταση και ανάπτυξη. Το Δημαρχείο του Τσέστερ και το Μουσείο Γκρόβενορ (Grosvenor Museum) αποτελούν παραδείγματα της βικτωριανής αρχιτεκτονικής αυτής της περιόδου. Chesire West and Chester, επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)
Προσκύνημα στο Σαν Ισίδρο

Προσκύνημα στο Σαν Ισίδρο (Ισπανικά: La romería de San Isidro) είναι το όνομα με το οποίο είναι γνωστός ένας πίνακας του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια, που βρίσκεται στο Μουσείο ντελ Πράδο, στη Μαδρίτη. Το Προσκύνημα στο Σαν Ισίδρο είναι ένας από τους Μαύρους Πίνακες που ο Γκόγια ζωγράφισε απευθείας πάνω στους τοίχους του σπιτιού του, τη χρονική περίοδο μεταξύ 1819 και 1823. Οι πίνακες δεν προορίζονταν για δημόσια προβολή (μεταφέρθηκαν από το σπίτι 50 χρόνια μετά την αποχώρηση του Γκόγια), συνεπώς πιθανότατα δεν τους έδωσε ονόματα. Πιθανώς βρισκόταν σε έναν από τους τοίχους του πρώτου ορόφου της έπαυλης, απέναντι από το Σάββατο των μαγισσών.

 Ο Γκόγια είχε ασχοληθεί ξανά με το θέμα του πίνακα όταν, το 1788, ζωγράφισε τον πίνακα Το λιβάδι του Αγίου Ισιδώρου όπου απεικονίζεται το πανηγύρι του Αγίου Ισιδώρου σε μια περιοχή που τη χώριζε από τη Μαδρίτη ο ποταμός Μανθανάρες. Ο καλλιτέχνης είχε αποδώσει το πανηγύρι ως χαρούμενη λαϊκή σύναξη και γιορτή. Εδώ, σε προχωρημένη πια ηλικία, το προσκύνημα στον ίδιο περίπου ιερό τόπο παίρνει τη μορφή ζοφερού εφιάλτη. Το ηλιόλουστο απόγευμα στο ίδιο περίπου τοπίο έχει μετατραπεί εδώ σε σκοτεινή νύχτα, κατά τη διάρκεια της οποίας η απόκοσμη πομπή των προσκυνητών βαδίζει προς το ομώνυμο μοναστήρι. Η ένταση και ο τρόμος κυριαρχούν στα πρόσωπα των πιστών, από τους οποίους ορισμένοι μοιάζουν να τραγουδούν ή να ψέλνουν. Χαρακτηριστική σε αυτόν τον πίνακα όπως και σε άλλους από τους Μαύρους Πίνακες, είναι η απεικόνιση του στόματος και των ματιών. Όπως στην κοινωνική συμπεριφορά έτσι και στην τέχνη των παλαιότερων εποχών το ανοιχτό στόμα ήταν ένα είδος ταμπού και όλοι οι ζωγράφοι απέφευγαν επιμελώς παρόμοιες συσπάσεις και εκφράσεις του προσώπου. Άλλωστε, ως όργανο το στόμα θυμίζει κάποιες από τις πιο πρωτογενείς και λιγότερο πνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου, όπως είναι το φαγητό και η πέψη, και αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος να αποφεύγεται κάθε έμφαση στην απεικόνισή του (σε αντιδιαστολή με τα μάτια που θεωρούνταν "καθρεφτης της ψυχής"). Εκτός από την επιθυμία του να αποδώσει το ανθρώπινο πρόσωπο όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικά, ο λόγος που ο Γκόγια επέμενε στα ανοιχτά στόματα ήταν ότι ήθελε έτσι - σε συνδυασμό με τα ορθάνοιχτα ή/και γουρλωμένα μάτια που μαρτυρούν δέος και έκπληξη - να επισημάνει ότι τα συγκεκριμένα άτομα άτομα βρίσκονται σε κατάσταση έντασης ή πανικού, κυριολεκτικά εκτός εαυτού.Ο Γκόγια ζωγράφισε το Προσκύνημα στο Σαν Ισίδρο πάνω σε ένα τοπίο που είχε φιλοτεχνήσει νωρίτερα, με μικρές φιγούρες διαφόρων μεγεθών οι οποίες ήταν υπερυψωμένες. Σύμφωνα με τον Glendenning, στο βάθος διακρίνονται το Βασιλικό Παλάτι και ο θόλος της Βασιλικής του Σαν Φρανσίσκο ελ Γκράντε.
Κορωνησία Άρτας

Η Κορωνησία είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας στον Αμβρακικό κόλπο, με 167 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας.. Βρίσκεται στο μικρό νησί Πέρα Νησί, το οποίο όμως είναι γνωστό συνολικά ως Κορωνησία. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Κορωνησία υπήρξε από το 1997 μέχρι το τέλος του 2010 τμήμα του Δήμου Αμβρακικού με έδρα την Ανέζα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Κορωνησία εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.

 Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 167 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 192 κατοίκους.Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Οι κάτοικοι του οικισμού έχουν ως κύρια ασχολία την αλιεία και τον τουρισμό. Ο Όσιος Ονούφριος ο εν Κορωνησία. Ελάχιστες είναι οι πληροφορίες σχετικά με τον βίο του Οσίου Ονουφρίου. Μόνασε σε ένα μοναστήρι στο νησί της Κορωνησίας. Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τον θάνατό του. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Ιουνίου μαζί με τον Άγιο Ονούφριο της Αιγύπτου και θεωρείται ο προστάτης της Κορωνησίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Koronisia στο Wikimedia Commons
Έλενα του Μαυροβουνίου

Η Έλενα (σερβικά Јелена, 8 Ιανουαρίου 1871 - 28 Νοεμβρίου 1952) από τον Οίκο των Πετρόβιτς-Νιέγκος ήταν πριγκίπισσα του Μαυροβουνίου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιταλίας.

 Γεννήθηκε στο Τσέτινιε και ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένας, κόρης του Πετάρ Βούκοτιτς, βοεβόδα του Μαυροβουνίου. Παντρεύτηκε το 1896 τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και είχε τέκνα; Γιολάντα 1901-1986, παντρεύτηκε τον Τζόρτζιο Κάρλο Κάλβι, κόμη του Μπέργκολο. Μαφάλντα 1902-1944, παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Έσσης. Ουμβέρτος Β΄ της Ιταλίας 1904-1983, βασίλευσε 33 ημέρες (9 Μαΐου-12 Ιουνίου 1946). Ιωάννα 1907-2000, παντρεύτηκε τον Βόρι Γ΄ της Βουλγαρίας. Μαρία Φραγκίσκη 1914-2001, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων-Πάρμας (γιο του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας). The Njegoskij Fund Public Project : Private family archives-based digital documentary fund focused on history and culture of Royal Montenegro. Crnogorska princeza Jelena Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Elena of Montenegro στο Wikimedia Commons
Ελαιούσα Σεβαστή

Η Ελαιούσα, μετέπειτα γνωστή ως Σεβαστή και συχνά αναφερόμενη ως Ελαιούσα Σεβαστή, ήταν αρχαία ρωμαϊκή πόλη στην Κιλικία της Μικράς Ασίας. Η αρχαιολογική τοποθεσία της βρίσκεται κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου Μερσίνης-Σελεύκειας, εντός του Δήμου του Κουμκουγιού.

 Η ίδρυση της Ελαιούσας χρονολογείται κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ., ενώ άκμασε μέσω της καλλιέργειας ελαιόδενδρων και του εμπορείου. Η ονομασία της πόλης αποτελεί αναφορά στη σχέση της με την ελαία. Κατά την περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Αυγούστου, ο βασιλέας της Καππαδοκίας, Αρχέλαος, προχώρησε στην ίδρυση νέας πόλης πλησίον της Ελαιούσας, την οποία και ονόμασε ως Σεβάστεια προς τιμήν του Αυγούστου. Η πόλη έπαυσε να θεωρείται ως σημαντική προς το 500 μ.Χ., χρονολογία κατά την οποία η γειτονική πόλη του Κώρυκου βρισκόταν σε ακμή. Τελικώς, η Ελαιούσα Σεβαστή εγκαταλείφθηκε πλήρως προς το 800 μ.Χ.Η πόλη της Ελαιούσας βρισκόταν, εν μέρει, επί νησιού, το οποίο, ωστόσο, πλέον, έχει μετατραπεί σε χερσόνησο. τα ερείπια της πόλης σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση. Μεταξύ των αρχιτεκτονικών καταλοίπων της πόλης περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ένας ρωμαϊκός ναός, καθώς και ένα ρωμαϊκό θέατρο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Elaiussa Sebaste στο Wikimedia Commons
Into the Labyrinth

Το Into the Labyrinth είναι ο 18ος στούντιο δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer".Ο συγκεκριμένος δίσκος συνέχισε την άνοδο των πωλήσεων του συγκροτήματος, η οποία ξεκίνησε με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, ενώ για πρώτη φορά από το 1986, δίσκος των Saxon ανέβηκε σε κατάλογο αμερικανικών τσαρτ, φτάνοντας στο # 29 του Billboard Heatseekers, της λίστας με τα άλμπουμ συγκροτημάτων τα οποία δεν έχουν ανέβει ποτέ στο Hot-100. Το "Into the Labyrinth" πούλησε πάνω από 1.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, ενώ ανέβηκε σε καλύτερη θέση σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα σε σύγκριση με τον προκάτοχο του. Στο δίσκο συμμετείχε ο κιμπορντίστας Ματίας Ούλμερ, ενώ το Νοέμβριο του 2008, οι Saxon διοργάνωσαν το διαγωνισμό "Riff King", κατά τη διάρκεια του οποίου οπαδοί του συγκροτήματος έπαιξαν σόλο κιθάρας για το σινγκλ του δίσκου, με τίτλο "Live to Rock".

 Battalions of Steel (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 6:34 Live to Rock (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:30 Demon Sweeney Todd (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:51 The Letter (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 0:42 Valley of the Kings (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:03 Slow Lane Blues (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:08 Crime of Passion (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:04 Premonition in D Minor (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 0:40 Voice (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:35 Protect Yourselves (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:56 Hellcat (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:54 Come Rock of Ages (The Circle is Complete) (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:52 Coming Home (Bottleneck version) (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:12 Live to Rock (Single version) (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:46 Into th Labyrinth (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 9 Ιανουαρίου 2009 Το Into the Labyrinth ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα Ματίας Ούλμερ - πλήκτρα
Ταλίν (Αρμενία)

Το Ταλίν (αρμενικά: Թալին) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Αραγκατσότν της Αρμενίας. Από την απογραφή του 2011, το Ταλίν είχε πληθυσμό 5.310 κατοίκων. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, το Ταλίν έχει σήμερα πληθυσμό περίπου 3.800 κατοίκων. Η κοινότητα είναι αξιοσημείωτη για τον καθεδρικό ναό του Ταλίν του 7ου αιώνα.

 Ανά τους αιώνες, το Ταλίν (Թալին) ήταν γνωστό με πολλές διαφορετικές προφορές, όπως Ταλίνα (Թալինա), Ταλίν Μετς (Թալին Մեծ), Ταλίν Βερίν (Թալին Վերին), Ταλνό βοτν (Թալնո ոտն), and Χαγί Ταλίν (Հայի Թալին). Ταλίνα είναι πιθανότατα η εξελληνισμένη εκδοχή του Ταλίν, που χρησιμοποιούταν από τον Πτολεμαίο κατά τον 2ο αιώνα.Το όνομα Ταλίν είναι ένα πολύ κοινό γυναικείο όνομα στην αρμενική διασπορά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Talin, Armenia στο Wikimedia Commons