Αλβέρτος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα

Ο Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα (αγγλικά: Albert of Saxe-Coburg and Gotha, 26 Αυγούστου 1819 - 14 Δεκεμβρίου 1861) ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και σύζυγος της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Αλβέρτος πέθανε στη νεαρή ηλικία των 42 ετών, βυθίζοντας τη σύζυγό του σε βαθύ πένθος για το υπόλοιπο της ζωής της. Μετά το θάνατο της Βικτωρίας το 1901, ο μεγαλύτερος γιος τους ανέβηκε στο θρόνο ως Εδουάρδος Ζ΄ και έγινε ο πρώτος Βρετανός μονάρχης του Οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.

 Ο Φραγκίσκος Αλβέρτος Αύγουστος Κάρολος Εμμανουήλ γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1819 στο Κάστρο Ρόζεναου στο Κοβούργο της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ, στη Γερμανία. Ήταν ο δεύτερος γιος του Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της πρώτης συζύγου του Λουίζας της Σαξονίας-Γκότα-Αλτεμβούργου.Ο Αλβέρτος βαφτίστηκε σε Λουθηρανική Ευαγγελική Εκκλησία στις 19 Σεπτεμβρίου 1819 στην Μαρμάρινη Αίθουσα του Κάστρου Ρόζεναου με νερό που λήφθηκε από τον τοπικό ποταμό Ιτς.Ανάδοχοί του ήταν η Αυγούστα, Χήρα Δούκισσα της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ (γιαγιά από την πλευρά του πατέρα), ο Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Αλτεμβούργου (παππούς από την πλευρά της μητέρας), ο Φραγκίσκος Β´ της Αυστρίας, ο Αλβέρτος Καζίμηρος, Δούκας του Τέσσεν, και ο Εμμανουέλ, Κόμης του Μένσντορφ-Πουιγύ. Από το 1836 η ιδέα του γάμου μεταξύ του Αλβέρτου και της εξαδέλφης του Βικτωρίας ήταν μια σκέψη στο νου του φιλόδοξου θείου τους, Λεοπόλδου. Εκείνη τη στιγμή η Βικτωρία ήταν η διάδοχος του βρετανικού θρόνου, καθώς ο πατέρας της Εδουάρδος, Δούκας του Κεντ και του Στράθερν, τέταρτος γιος του Γεωργίου Γ΄, είχε αποβιώσει όταν η Βικτωρία ήταν βρέφος και ο ηλικιωμένος θείος της Γουλιέλμος Δ΄, δεν είχε νόμιμα παιδιά. Ο Λεοπόλδος κανόνισε με την αδελφή του Βικτωρία, Δούκισσα του Κεντ (μητέρα της Βικτωρίας), να καλέσει τον αδελφό τους Ερνέστο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και τους γιους του, Αλβέρτο και Ερνέστο, να την επισκεφθούν τον Μάιο του 1836, με σκοπό να συναντήσει την Βικτωρία. Ο Γουλιέλμος Δ΄ ωστόσο απέρριψε να δεχτεί οποιοδήποτε μέλος από τους Κοβούργους και αντ' αυτού ευνόησε τον Αλέξανδρο των Κάτω Χωρών, δευτερότοκο γιο του Γουλιέλμου, Πρίγκιπα της Οράγγης. Η Βικτωρία γνώριζε καλά τα διάφορα σχέδια περί γάμου και αξιολογούσε με κριτική την παρέλαση των υποψηφίων πριγκίπων. Έγραφε: «Ο Αλβέρτος είναι πολύ όμορφος. Τα μαλλιά του είναι περίπου το ίδιο χρώμα με το δικό μου. Τα μάτια του είναι μεγάλα και μπλε και έχει μια όμορφη μύτη και ένα πολύ γλυκό στόμα με ωραία δόντια, αλλά η γοητεία της όψης του είναι η έκφρασή του, η οποία είναι πιο ευχάριστη.» Τον Αλέξανδρο, από την άλλη πλευρά, τον περιέγραψε ως "πολύ απλό". Η Βικτωρία έγραψε στον θείο της Λεοπόλδο για να τον ευχαριστήσει «για την προοπτική μιας μεγάλης ευτυχίας που συνέβαλες να της δώσεις, στο πρόσωπο του αγαπητού Αλβέρτου... Κατέχει κάθε ποιότητα που θα μπορούσε να είναι επιθυμητή και να καταστεί μία απόλυτη ευχαρίστηση.» Η Βικτωρία ανέβηκε στο θρόνο σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ ετών στις 20 Ιουνίου 1837.Ο Αλβέρτος επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο μαζί με τον Ερνέστο τον Οκτώβριο του 1839, για να επισκεφθεί τη Βασίλισσα με σκοπό την ανακοίνωση του γάμου. Ο Αλβέρτος και η Βικτωρία είχαν αμοιβαία αγάπη και η Βασίλισσα πρότεινε να αρραβωνιαστούν στις 15 Οκτωβρίου 1839. Η πρόθεση της Βικτωρίας να παντρευτεί ανακηρύχθηκε επισήμως από το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 23 Νοεμβρίου, και το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1840 στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο του Ανακτόρου του Αγίου Ιακώβου. Λίγο πριν το γάμο ο Αλβέρτος πολιτογραφήθηκε με νόμο του Κοινοβουλίου, και του χορηγήθηκε η προσφώνηση Αυτού Βασιλική Υψηλότητα με διάταγμα του Συμβουλίου. Στα 40 εγγόνια (και δύο θνησιγενή) του Αλβέρτου συμπεριλαμβάνονται τέσσερις μονάρχες: Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας, Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης και Κάρολος Εδουάρδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, και πέντε σύζυγοι μοναρχών: Ματθίλδη της Νορβηγίας, Σοφία της Ελλάδας, Βικτωρία Ευγενία της Ισπανίας, Μαρία της Ρουμανίας και Αλίκη της Έσσης (Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα). Πολλοί απόγονοι του Αλβέρτου είναι βασιλείς και ευγενείς σε όλη την Ευρώπη. Ο Αλβέρτος ήταν σοβαρά άρρωστος με κράμπες στο στομάχι τον Αύγουστο του 1859. Τον Μάρτιο του 1861 η μητέρα της Βικτωρίας και θεία του Αλβέρτου, Δούκισσα του Κεντ, πέθανε και η Βικτωρία είχε πληγεί από την οδύνη. Ο Αλβέρτος ανέλαβε τα περισσότερα από τα καθήκοντα της Βασίλισσας, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν άρρωστος με χρόνια προβλήματα στο στομάχι. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η Βικτωρία και ο Αλβέρτος επέστρεψαν στο Κάστρο του Ουίνδσορ και ο Αλβέρτος Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, είχε επιστρέψει στο Καίμπριτζ, όπου ήταν φοιτητής. Δύο από τα ξαδέρφια του Αλβέρτου, ο Πέτρος Ε΄ της Πορτογαλίας και ο Φερδινάνδος της Πορτογαλίας, πέθαναν από τυφοειδή πυρετό. Εκτός από αυτή την είδηση, ο Αλβέρτος πληροφορήθηκε τα κουτσομπολιά που ακούγονταν σε κλαμπ κυρίων και τον ξένο τύπο ότι ο Πρίγκιπας της Ουαλίας ήταν ακόμα σε σχέση με την Νέλλι Κλίφντεν, μια νεαρή Ιρλανδή ηθοποιό. Ο Αλβέρτος και η Βικτωρία ήταν τρομοκρατημένοι από την αδιακρισία του γιου τους και φοβήθηκαν εκβιασμό, σκάνδαλο ή και εγκυμοσύνη. Αν και ο Αλβέρτος ήταν άρρωστος, ταξίδεψε στο Καίμπριτζ για να δει τον Πρίγκιπα της Ουαλίας στις 25 Νοεμβρίου για να συζητήσουν την υπόθεσή του. Στην τελευταίες εβδομάδες του ο Αλβέρτος υπέφερε από πόνους στην πλάτη και τα πόδια. Στις 9 Δεκεμβρίου ένας από τους γιατρούς του Αλβέρτου, ο Ουίλλιαμ Τζέννερ, διέγνωσε τυφοειδή πυρετό. Ο Αλβέρτος πέθανε στις 22:50 μ.μ. στις 14 Δεκεμβρίου 1861 στο Μπλε Δωμάτιο του Κάστρου του Ουίνδσορ, παρουσία της Βασίλισσας και πέντε, εκ των εννέα, παιδιών τους: του Αλβέρτου Εδουάρδου, της Αλίκης, της Λουίζας, της Έλενας και του Αρθούρου. Η τότε διάγνωση ήταν τυφοειδής πυρετός, αλλά σύγχρονοι συγγραφείς έχουν επισημάνει ότι ο Αλβέρτος ήταν άρρωστος για τουλάχιστον δύο χρόνια πριν από το θάνατό του, το οποίο μπορεί να σημαίνει ότι μια χρόνια ασθένεια, όπως η Νόσος του Crohn, νεφρική ανεπάρκεια, ή κοιλιακός καρκίνος μπορεί να ήταν η αιτία του θανάτου. Τάφηκε στη Βασιλική Κρύπτη στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Ουίνδσορ στις 23 Δεκεμβρίου 1861. Ένα χρόνο μετά (18 Δεκεμβρίου 1872) η σορός του μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο του Φρόγκμορ. 26 Αυγούστου 1819 - 12 Νοεμβρίου 1826: Η Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Ζάαλφελντ, Δούκας της Σαξονίας 12 Νοεμβρίου 1826 - 6 Φεβρουαρίου 1840: Η Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα, Δούκας της Σαξονίας 6 Φεβρουαρίου 1840 - 25 Ιουνίου 1857: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα, Δούκας της Σαξονίας 25 Ιουνίου 1857 - 14 Δεκεμβρίου 1861: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Βασιλικός Σύζυγος Αλβέρτος Βρετανικές Ιππότης της Περικνημίδος, 16 Δεκεμβρίου 1839 Ιππότης της Ακάνθου Ιππότης του Αγίου Πατρικίου Τάγμα του Λουτρού Ιππότης του Μεγαλόσταυρου, 6 Μαρτίου 1840 Μεγάλος Κύριος, 25 Μαΐου 1847 Επιπλέον Ιππότης του Αστέρος της Ινδίας, 25 Ιουνίου 1861 Ιππότης Μεγαλόσταυρου των Αγίων Μιχαήλ και ΓεωργίουΞένες Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, 27 Απριλίου 1841 Ιππότης του Ελέφαντα, 10 Ιανουαρίου 1843 Ιππότης του Σεραφείμ, Φεβρουάριος 1856 Albert of Saxe-Coburg and Gotha at the Royal Collection Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Albert (Francis Charles Augustus Albert Emmanuel)» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 495–496 Prince Albert (1819–1861), BBC History