Μιχαήλ Καλίνιν

O Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καλίνιν (ρωσικά: Михаи́л Ива́нович Кали́нин; 19 Νοεμβρίου [Π.Η. 7 Νοεμβρίου] 1875 – 3 Ιουνίου 1946) ήταν Μπολσεβίκος επαναστάτης και Σοβιετικός πολιτικός. Ήταν αρχηγός κράτους αρχικά της Ρωσικής Σοβιετικής Συνομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και αργότερα της Σοβιετικής Ένωσης από το 1919 μέχρι το 1946. Από το 1926 ήταν μέλος του πολιτικού γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Γεννημένος σε αγροτική οικογένεια, ο Καλίνιν εργάστηκε ως μεταλλοτεχνίτης στην Αγία Πετρούπολη και συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση του 1905 ως ένα από τα πρώτα μέλη των Μπολσεβίκων. Κατά τη διάρκεια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ορίστηκε δήμαρχος του Πέτρογκραντ (Αγία Πετρούπολη). Μετά την επανάσταση, ο Καλίνιν ορίστηκε αρχηγός του σοβιετικού κράτος καθώς και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και του Πολίτμπιρο. Ο Καλίνιν παρέμεινε αρχηγός της Σοβιετικής Ένωσης μετά την άνοδο του Ιωσήφ Στάλιν, αλλά είχε ελάχιστη πραγματική εξουσία ή επιρροή. Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1946 και πέθανε αργότερα τον ίδιο χρόνο. Η πρώην ανατολική πρωσική πόλη Κένιγκσμπεργκ μετονομάστηκε σε Καλίνινγκραντ προς τιμή του, ενώ και η πόλη Τβερ ήταν γνωστή ως Καλίνιν μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990.

 Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καλίνιν γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια ρωσικής καταγωγής στο χωριό Βερκνίγιαγια Τρόιτσα, στο κυβερνείο Τβερ, στη Ρωσία. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Φιόντορ Καλίνιν. Ο Καλίνιν ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του σε τοπικό σχολείο το 1889 και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα αγρόκτημα. Μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου βρήκε εργασία ως μεταλλουργός το 1895. Επίσης, εργάστηκε ως μπάτλερ και στη συνέχεια ως εργαζόμενος στο σιδηροδρομική αποθήκη της Τιφλίδας, όπου συναντήθηκε με τον Σεργκέι Αλλιγιγιέφ, πατέρα της δεύτερης συζύγου του Στάλιν. Το 1906 παντρεύτηκε την Εβραία Εβρατίνα Λόρμπεργκ (Екатерина Ивановна Лорберг, 1882-1960), που είχε γεννηθεί στην Εσθονία. Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καλίνιν εντάχθηκε στο Ρώσικο Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (RSDLP) το 1898, έτος ίδρυσης του. Γνώρισε τον Στάλιν μέσω της οικογένειας Αλλιγιγιέφ. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, ο Καλίνιν εργάστηκε για το μπολσεβίκικο κόμμα και για το προσωπικό της Κεντρικής Ένωσης Μεταλλουργών. Αργότερα έγινε ενεργός για λογαριασμό της RSDLP στην Τιφλίδα, στο Ρεβάλ, (σημερινό Ταλίν, Εσθονία) και τη Μόσχα. Τον Απρίλιο του 1906 διετέλεσε εκπρόσωπος στο 4ο Συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος. Ο Καλίνιν ήταν αφοσιωμένος οπαδός της μπολσεβίκικης φραξίας του RSDLP, με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Λένιν. Διετέλεσε αντιπρόσωπος στη διάσκεψη του Μπολσεβίκικου Κόμματος του 1912 που πραγματοποιήθηκε στην Πράγα, όπου εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της κεντρικής Επιτροπής και στάλθηκε να εργαστεί στη Ρωσία. Δεν έγινε πλήρες μέλος επειδή ήταν ύποπτος ότι ήταν πράκτορας της Οχράνα (ο πραγματικός πράκτορας ήταν ο Ρομάν Μαλινόφσκι, πλήρες μέλος). Ο Καλίνιν συνελήφθη για τις πολιτικές του δραστηριότητες το 1916 και απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Φεβρουαρίου 1917, η οποία ανέτρεψε το τσαρικό κράτος. Ο Καλίνιν εντάχθηκε στην Μπολσεβίκικη επιτροπή της Πετρούπολης και βοήθησε στην οργάνωση της εφημερίδας Pravda, που είχε νομιμοποιηθεί από το νέο καθεστώς.Τον Απρίλιο του 1917, ο Καλίνιν, όπως πολλοί άλλοι μπολσεβίκοι, υποστήριζε την υπό όρους υποστήριξη της Προσωρινής Κυβέρνησης σε συνεργασία με τη μενσεβίκικη παράταξη του RSDLP, μια θέση σε αντίθεση με αυτή του Λένιν. Συνέχισε να αντιτίθεται σε μια ένοπλη εξέγερση για την ανατροπή της κυβέρνησης του Αλεξάντρ Κέρενσκι καθ 'όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.Στις εκλογές που διεξήχθησαν για τη Δούμα του Πέτρογκραντ το φθινόπωρο του 1917, ο Καλίνιν επιλέχθηκε ως δήμαρχος της πόλης, τον οποίο διαχειρίστηκε κατά τη διάρκεια και μετά την Μπολσεβική Επανάσταση της 7ης Νοεμβρίου.Το 1919, ο Καλίνιν εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας καθώς και υποψήφιο μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Τον Ιανουάριο του 1926 προήχθη ως πλήρες μέλος του Πολιτικού Γραφείου, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατό του το 1946.Όταν ο Γιάκοβ Σβερντλόφ πέθανε τον Μάρτιο του 1919 (από γρίπη, ξυλοδαρμό ή δηλητηρίαση, οι πηγές διαφέρουν), ο Καλίνιν τον αντικατέστησε ως Πρόεδρος της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, επίτιμος αρχηγός της Σοβιετικής Ένωσης. Το όνομα αυτής της θέσης μετατράπηκε σε Πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΣΣΔ το 1922 και σε Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ το 1938. Ο Καλίνιν συνέχισε να κρατάει τη θέση χωρίς διακοπή μέχρι την αποχώρησή του στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1920, ο Καλίνιν παρακολούθησε το δεύτερο παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα, στο πλαίσιο της ρωσικής αντιπροσωπείας. Ήταν καθήμενος στο βήμα του Προεδρείου και έλαβε ενεργό μέρος στις συζητήσεις. Ο Καλίνιν ήταν φανατικός σύμμαχος του Στάλιν κατά τη διάρκεια της πικρής πάλης για εξουσία μετά το θάνατο του Λένιν το 1924. Έγραψε μια αναφορά για τον Λένιν και την Κομιντέρν στο Πέμπτο Παγκόσμιο Συνέδριο το 1924.Ο Καλίνιν ήταν ένα από τα συγκριτικά λίγα μέλη του κοντινού κύκλου του Στάλιν, που προέρχονταν από την αγροτική τάξη. Η χαμηλή κοινωνική προέλευση ήταν ευρέως διαδεδομένη στον επίσημο Τύπο, ο οποίος συνήθως αναφέρεται στον Καλίνιν ως «Παν-ενωτικός αρχηγός» (Всесоюзный староста), όρος που είχε απήχηση στους αγρότες, σε συνδυασμό με το ρόλο του ως αρχηγού του κράτους. Στην πράξη, από τη δεκαετία του 1930, ο ρόλος του Καλίνιν ως υπεύθυνος λήψης αποφάσεων στη σοβιετική κυβέρνηση ήταν κατ'όνομα.Είχε μικρή εξουσία ή επιρροή πέρα ​​από τη λήψη διπλωματικών επιστολών από το εξωτερικό. Ο μελλοντικός σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουστσόφ είπε: «Δεν ξέρω τι πρακτική εργασία έκανε ο Καλίνιν υπό τον Λένιν, αλλά υπό τον Στάλιν ήταν ο ονομαστικός υπογράφων όλων των διαταγμάτων, ενώ στην πραγματικότητα σπάνια πήρε μέρος σε κυβερνητικές επιχειρήσεις. Γινόταν μέλος μιας επιτροπής, αλλά οι υπόλοιποι δεν έλαβαν πολύ υπόψη την άποψή του. Ήταν ντροπιαστικό για μας να το βλέπουμε αυτό· απλώς ήμασταν λυπημένοι για τον Μιχαήλ Ιβανόβιτς».Στις 5 Μαρτίου 1940, έξι μέλη του Σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου - Στάλιν, Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, Λάζαρ Καγκανόβιτς, Κλιμέντ Βοροσίλοφ, Αναστάς Μικογιάν και Μιχαήλ Καλίνιν υπέγραψαν εντολή εκτέλεσης 25.700 Πολωνών «εθνικιστών και αντεπαναστατών» που φυλάσσονταν σε στρατόπεδα και φυλακές στην κατεχόμενη δυτική Ουκρανία και τη Λευκορωσία, μέρος της σφαγής του Κατίν. Ο Καλίνιν δεν μπόρεσε να προστατεύσει ούτε τη δική του γυναίκα. Η Εκατερίνα Καλίνινα, η οποία ήταν επικριτική για τις πολιτικές του Στάλιν, συνελήφθη στις 25 Οκτωβρίου 1938 με την κατηγορία ότι ήταν "τροτσκιστής". Παρόλο που ο σύζυγός της ήταν πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ (1938-1946), βασανίστηκε στη φυλακή του Λεφόρτοβο και στις 22 Απριλίου 1939 καταδικάστηκε σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης σε εργασιακό στρατόπεδο. Απελευθερώθηκε λίγο πριν το θάνατο του συζύγου της το 1946. Ο Καλίνιν αποχώρησε το 1946 και πέθανε από καρκίνο στις 3 Ιουνίου του ίδιου έτους στη Μόσχα. Ο Καλίνιν τιμήθηκε με μια μεγάλη κρατική κηδεία και θάφτηκε στην Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου. Τρεις μεγάλες πόλεις (Τβερ, Κοριόλεφ και Κένιγκσμπεργκ) ονομάστηκαν ή μετονομάστηκαν προς τιμήν του. Μόνο η τελευταία από αυτές, το Καλίνινγκραντ, έχει διατηρήσει το όνομα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το ανθρακωρυχείο Καλίνιν χτίστηκε το 1961 και το όνομά του από τον M. Ι. Καλίνιν. Η πλατεία Καλίνιν και η οδός Καλίνιν, που πήραν το όνομά τους από τον Καλίνιν, βρίσκονται στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Η λεωφόρος Καλίνιν στο Ντνίπρο της Ουκρανίας μετονομάστηκε σε Προσπέκτ Σερχίι Νιγκογιάν τον Ιανουάριο του 2015.