Νίνα Μπάρι

Η Νίνα Κάρλοβνα Μπάρι (Nina Karlovna Bari) (ρωσικά: Нина Карловна Бари‎, 19 Νοεμβρίου 1901, Μόσχα - 15 Ιουλίου 1961, Μόσχα) ήταν σοβιετική μαθηματικός γνωστή για το έργο της στις τριγωνομετρικές σειρές.

 Η Νίνα Μπάρι γεννήθηκε στη Ρωσία στις 19 Νοεμβρίου 1901, ήταν κόρη της Όλγας και του γιατρού Καρλ Αντόλφοβιτς Μπάρι. Το 1918, έγινε μια από τις πρώτες γυναίκες που έγιναν δεκτές στο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών στο περίφημο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας . Αποφοίτησε το 1921 - μόλις τρία χρόνια μετά την είσοδό της στο πανεπιστήμιο. Μετά την αποφοίτησή της, η Μπάρι ξεκίνησε τη διδακτική της καριέρα. Δίδαξε στο Ινστιτούτο Δασών της Μόσχας, στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας και στο Κομμουνιστικό Ινστιτούτο Sverdlov . Η Μπάρι υπέβαλε αίτηση και έλαβε τη μοναδική αμειβόμενη ερευνητική υποτροφία που απονεμήθηκε από το νεοσύστατο Ινστιτούτο Μαθηματικών και Μηχανικής . Ως φοιτήτρια, η Μπάρι προσελκύθηκε από μια ελίτ ομάδα που ονομαζόταν Λουζιτανία - μια άτυπη ακαδημαϊκή και κοινωνική οργάνωση. Σε αυτήν σπούδασε τριγωνομετρικές σειρές και λειτουργίες υπό την εποπτεία του Νικολάι Λούζιν, και έγινε μία μεταξύ των καλύτερων σπουδαστών του. Παρουσίασε το κύριο αποτέλεσμα της έρευνάς της στη Μαθηματική Εταιρεία της Μόσχας το 1922 - ήταν η πρώτη γυναίκα που μίλησε για την κοινωνία. Το 1926, η Μπάρι ολοκλήρωσε το διδακτορικό της έργο πάνω στο θέμα των τριγωνομετρικών επεκτάσεων, κερδίζοντας το βραβείο Glavnauk για τη διατριβή της. Το 1927, ο Μπάρι επωφελήθηκε από την ευκαιρία να σπουδάσει στο Παρίσι στη Σορβόννη και στο Κολλέγιο της Γαλλίας . Στη συνέχεια παρακολούθησε το Πολωνικό Μαθηματικό Συνέδριο στο Λβιβ της Πολωνίας. Η επιχορήγηση Ρόκφελερ της επέτρεψε να επιστρέψει στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της. Η απόφαση της Μπάρι να ταξιδέψει μπορεί να έχει επηρεαστεί από την διάλυση των Λουζιτανίων. Η ακαταμάχητη, απαιτητική προσωπικότητα του Λούζιν είχε προκαλέσει την αποξένωση πολλών μαθηματικών που είχαν συγκεντρωθεί γύρω του. Μέχρι το 1930, όλα τα ίχνη του κινήματος της Λουζιτανίας είχαν εξαφανιστεί και ο Λούζιν έφυγε από το κράτος της Μόσχας, κινούμενος προς το Ινστιτούτο Μαθηματικών της Ακαδημίας Επιστημών Στεκλόβ. Το 1932, έγινε καθηγήτρια στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και το 1935 της απονεμήθηκε ο τίτλος του Διδάκτωρ Φυσικών και Μαθηματικών Επιστημών, ένας υψηλού κύρους ερευνητικός τίτλος συγκριτικά με το τυπικό διδακτορικό. Μέχρι τότε, είχε ολοκληρώσει τις θεμελιώδεις εργασίες της πάνω στις τριγωνομετρικές σειρές. Ήταν στενή συνεργάτιδα με τον Ντμίτρι Μένσχοφ σε πολλά ερευνητικά προγράμματα. Εκείνη και ο Μένσχοφ ανέλαβαν το έργο της λειτουργικής θεωρίας στο κράτος της Μόσχας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Το 1952, δημοσίευσε ένα σημαντικό κομμάτι για τις πρωτόγονες συναρτήσεις, τις τριγωνομετρικές σειρές και τη σχεδόν ολοκληρωτική τους σύγκλιση. Η Μπάρι δημοσίευσε επίσης έργα στο Τρίτο Συνέδριο Όλων των Ενώσεων του 1956 στη Μόσχα και στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών του 1958 στο Εδιμβούργο. Τα μαθηματικά ήταν το επίκεντρο της πνευματικής ζωής της Μπάρι, αλλά παράλληλα της άρεσε η λογοτεχνία και οι τέχνες. Ήταν επίσης λάτρης της πεζοπορίας στο βουνό και ήρθε αντιμέτωπη με τις οροσειρές Καύκασου, Αλτάι, Παμίρ και Τιαν Σαν στη Ρωσία. Το ενδιαφέρον της Μπάρι για την ορεινή πεζοπορία εμπνεύστηκε από τον σύζυγό της, Βίκτορ Βλαντιμίροβιτς Νέμιτσκκι, ο οποίος ήταν Σοβιετικός μαθηματικός, καθηγητής της Μόσχας και ένας φανατικός εξερευνητής των βουνών. Δεν υπάρχει διαθέσιμη έγγραφη απόδειξη του γάμου τους, αλλά οι σύγχρονοι πιστεύουν ότι οι δύο τους παντρεύτηκαν αργότερα στη ζωή. Το τελευταίο έργο της Μπάρι - η 55η δημοσίευσή της - ήταν μια μονογραφία 900 σελίδων σχετικά με την κατάσταση της τέχνης της θεωρίας τριγωνομετρικών σειρών, η οποία αναγνωρίζεται ως τυπικό έργο αναφοράς για όσους ειδικεύονται στη λειτουργία και τη θεωρία των τριγωνομετρικών σειρών. Στις 15 Ιουλίου 1961, η Μπάρι σκοτώθηκε όταν έπεσε μπροστά από ένα επερχόμενο τρένο μετρό στη Μόσχα.