IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Rocky 5

Ο Ρόκυ Νο 5 είναι κινηματογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής, του 1990 σε σκηνοθεσία του Τζον Αβίλντσεν και το σενάριο του Σιλβέστερ Σταλόνε. Αποτελεί συνέχεια του Ρόκυ Νο 4: Η Γιγαντομαχία.

 Ο Ρόκυ επιστρέφει νικητής από τη Σοβιετική Ένωση, βαριά τραυματισμένος στο κεφάλι, στον αγώνα με τον Ντράγκο. Επίσης, ανακαλύπτει ότι όλη του η περιουσία έχει χαθεί, από κακοδιαχείριση του λογιστή του. Έτσι μένει πάμφτωχος και αρνούμενος να εκμεταλλευτεί τη δόξα του, επιστρέφει στη γειτονιά από όπου ξεκίνησε. Εκεί άνοιξε το γυμναστήριο του παλιού του προπονητή, του Μάικ Γκόλντμιλ, προπονώντας νεαρούς πυγμάχους. Ο πιο άξιος από πολλούς που προπονούνται μαζί του είναι ο Τόμυ Γκαν, ένας νεαρός πυγμάχος ο οποίος, έχοντας αποκτήσει την πείρα του Ρόκυ, έχει ένα σκορ νικών 23-0-0. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ο ίδιος έχοντας θυμώσει, καθώς όλοι τον θεωρούσαν ως το "Ρομποτάκι του Ρόκυ", προκάλεσε μια μάχη μεταξύ αυτού και του πρώην δασκάλου του. Σιλβέστερ Σταλόνε ... Ρόκυ Μπαλμπόα Τάλια Σάιρ ... Άντριαν Πενίνο Μπαρτ Γιάνγκ ... Πόλι Πενίνο Μπέρτζες Μέρεντιθ ... Μίκι Γκόλντμιλ Σέιτζ Σταλόνε ... Ρόκυ Μπαλμπόα Τζούνιορ Τόμι Μόρρισον ... Τόμυ Γκαν Τόνι Μπάρτον ... Ντιούκ Ντίλια Σέπαρντ ... Κάρεν Αν και η ταινία αναμένονταν σαν μια από τις μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες του 1990 τελικά οι συνολικές εισπράξεις ήταν απογοητευτικές. Στις Η.Π.Α η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξης των 40,9 εκατομμυρίων δολαρίων και αποτέλεσε την λιγότερο επιτυχημένη ταινία της σειράς Ρόκυ. Στα παγκόσμια ταμεία οι εισπράξεις ήταν σαφώς καλύτερες, με 119,9 εκατομμύρια δολάρια συνολικά, αλλά και πάλι χαμηλές σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες της σειράς. Κατάλογος χριστουγεννιάτικων ταινιών
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος)

Ο έβδομος κύκλος της ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς του Alpha Μην αρχίζεις τη μουρμούρα έκανε πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου 2019. Η δημιουργική ομάδα της σειράς παραμένει η ίδια, με τον Διονύση Φερεντίνο στο τιμόνι της παραγωγής και με βασική ομάδα σεναριογράφων τους Έλενα Σολωμού, Παναγιώτη Χριστόπουλο, Σάρα Γανωτή, Φώφη Κώττη, Θέμη Γκυρτή, Τόλη Παπαδημητρίου και Γιάννη Διακάκη.

 Η ανανέωση για τον έβδομο κύκλο επεισοδίων ήρθε επίσημα τον Μάιο του 2019, με τα γυρίσματα να ξεκινούν μέσα στον Αύγουστο. Μετά την σύντομη αποχώρησή της λόγω εγκυμοσύνης σε αρκετά από τα τελευταία επεισόδια του προηγούμενου κύκλου, στα οποία αντικαταστάθηκε από διάφορες guest εμφανίσεις από άλλους ηθοποιούς, η Κλέλια Ρένεση επέστρεψε στη σειρά από τα πρώτα γυρίσματα του έβδομου κύκλου.Παρά το ότι στην Ελλάδα η σειρά ανανεώθηκε για έβδομο κύκλο επεισοδίων, ο Alpha Κύπρου αποφάσισε να συνεχίσει την προβολή της χωρίς ωστόσο τα κυπριακά ζευγάρια, οι ιστορίες των οποίων ολοκληρώθηκαν με το τέλος του έκτου κύκλου, έπειτα από παρουσία δύο χρόνων στη σειρά.Λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των επακόλουθων περιοριστικών μέτρων που επιβλήθηκαν σταδιακά στη χώρα, η προβολή νέων επεισοδίων της σειράς σταμάτησε - ως συνέπεια της διακοπής γυρισμάτων - από τις 16 Μαρτίου 2020 και στη θέση τους προβάλλονταν παλαιότερα επεισόδια σε επανάληψη. Στα μέσα Μαΐου και μετά τη σταδιακή άρση των μέτρων, τα γυρίσματα νέων επεισοδίων ξεκίνησαν και πάλι, με στόχο να συνεχιστούν εντατικά καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του καλοκαιριού με διάλειμμα μόνο μίας εβδομάδας, έτσι ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί να εφαρμοστούν νέα μέτρα στο μέλλον, να υπάρχει απόθεμα επεισοδίων. Για την τρέχουσα τηλεοπτική σεζόν, νέα επεισόδια άρχισαν και πάλι να προβάλλονται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, από τις 14 Μαΐου 2020, με το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου να προβάλλεται στις 19 Ιουνίου 2020. Ελένη Κοκκίδου (Βούλα Βλαχάκη-Στρατέλλη) Αντώνης Αντωνίου (Μηνάς Στρατέλλης) Κλέλια Ρένεση (Καίτη «Κίτσο» Δημητρουλοπούλου) Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Ηλίας Χαραμής) Άννα Κουτσαφτίκη (Ξένια Χατζηιωάννου) Σπύρος Τσεκούρας (Μπάμπης Παπαδόπουλος) Μαρία Χάνου (Ευαγγελία-Ελένη «Βέλη» Κανδυλιώτη) Σπύρος Χατζηαγγελάκης (Άγγελος Μπόικος) Κωνσταντίνα Λιναρδάτου ως Σοφία Παπαδοπούλου (22 επεισόδια) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (1ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (2ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (3ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (4ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (5ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (6ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (8ος κύκλος) Επίσημη σελίδα στον Alpha
Εμβόλιο ηπατίτιδας Α

Το εμβόλιο ηπατίτιδας Α είναι ένα εμβόλιο για την πρόληψη της ηπατίτιδας Α. Είναι αποτελεσματικό περίπου στο 95% των περιπτώσεων και διαρκεί τουλάχιστον 15 χρόνια, ίσως και σε ολόκληρη τη ζωή του ατόμου. Σε περίπτωση χορήγησης του εμβολίου, συστήνονται δύο δόσεις σε ηλικία ενός έτους. Χορηγείται μέσω έγχυσης μέσα στον μυ.

 Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) συνιστά τον καθολικό εμβολιασμό σε όλες τις περιοχές όπου η ασθένεια είναι σχετικά συνήθης. Όπου η ασθένεια είναι εξαιρετικά συνήθης, ο εκτεταμένος εμβολιασμός δεν συνιστάται, καθώς κατά κανόνα όλα τα άτομα αναπτύσσουν ανοσία μέσω της λοίμωξης κατά την παιδική ηλικία. Το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) συνιστά τον εμβολιασμό σε ενήλικες που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο και σε όλα τα παιδιά. Σοβαρές παρενέργειες είναι πολύ σπάνιες. Πόνος στο σημείο έγχυσης παρουσιάζεται περίπου στο 15% των παιδιών και στο ήμισυ των ενηλίκων. Τα περισσότερα εμβόλια κατά της ηπατίτιδας Α περιέχουν αδρανοποιημένους ιούς, ενώ ορισμένα ζώντες εξασθενημένους ιούς. Αυτά με τους ζώντες εξασθενημένους ιούς δεν συστήνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή σε άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια. Ορισμένα σκευάσματα συνδυάζουν το εμβόλιο ηπατίτιδας Α είτε με το εμβόλιο ηπατίτιδας Β είτε με το εμβόλιο τυφοειδούς πυρετού. Το πρώτο εμβόλιο ηπατίτιδας Α εγκρίθηκε στην Ευρώπη το 1991 και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1995. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το εμβόλιο κοστίζει από 50 έως 100 δολάρια. Ηπατίτιδα A
Πλακί

Το πλακί είναι στυλ μεζέ που βρίσκεται στις ελληνική, τουρκική και βουλγαρική κουζίνες και μπορεί να αναφέρεται σε πολλά πιάτα που μαγειρεύονται σε σάλτσα από κρεμμύδι, σκόρδο, καρότο, πατάτα, τομάτα ή τοματοπελτέ, ζάχαρη και ελαιόλαδο. Τα φασόλια που παρασκευάζονται σε αυτό το στυλ (φασόλια πλακί, με λευκά φασόλια) σερβίρονται κρύα, γαρνιρισμένα με μαϊντανό και φέτες λεμονιού. Το πλακί με ψάρι είναι επίσης μια δημοφιλής συνταγή.

 Γίγαντες πλακί Πιγιάζ, τουρκικό πιάτο με φασόλια The Sultan's Kitchen: A Turkish Cookbook. Özcan Ozan. 2001. Εκδόσεις Periplus. (ISBN 978-962-593-944-5) ISBN 978-962-593-944-5 Συνοδευτικός Οδηγός για την Κωνσταντινούπολη και γύρω από τον Μαρμαρά. John Freely, Susan Glyn. 2000. The Companion Guide. (ISBN 1-900639-31-9) ISBN 1-900639-31-9 . International Dictionary of Food & Cooking: Ingredients, Additives. Τσαρλς Γκόρντον Σινκλέρ. 1998. Taylor & Francis Cookery. (ISBN 1-57958-057-2) ISBN 1-57958-057-2.
Επαρχία της Καζέρτας

Η επαρχία της Καζέρτας (ιταλικά: Provincia di Caserta) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.639 τ.χλμ και ο πληθυσμός της φτάνει τους 901.420 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Καζέρτας (Caserta). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους. Συνορεύει βορειοδυτικά με την περιφέρεια του Λάτσιο (επαρχία της Λατίνα και επαρχία του Φροζινόνε), βόρεια με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία της Ισέρνια και επαρχία του Καμπομπάσο), ανατολικά με την επαρχία του Μπενεβέντο, νότια με αυτήν της Νάπολης ενώ νοτιοδυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η επαρχία της Καζέρτας αναφέρεται στην σειρά Οι Σοπράνος ως ο τόπος καταγωγής της Δρ. Τζένιφερ Μέλφι, της Ιταλοαμερικανίδας ψυχιάτρου του Τόνι Σοπράνο.

 Η περιοχή της επαρχίας της Καζέρτας αποτελούσε τμήμα του Βασιλείου της Νεάπολης και του Βασιλείου των δυο Σικελιών. Το 1863 διασπάστηκε από την επαρχία μέρος της κοιλάδας του Βολτούρνο, το οποίο ενσωματώθηκε στην περιφέρεια του Μολίζε (που συνέπιπτε τότε με την επαρχία του Καμπομπάσο), την σημερινή επαρχία της Ισέρνια. Ένα άλλο τμήμα, της Βάλλε Καουντίνα, χωρίστηκε στην τότε νεοϊδρυθείσα επαρχία του Μπενεβέντο και την επαρχία του Αβελλίνο. Το 1927 ο Μπενίτο Μουσολίνι, εξαιτίας κάποιας διαμάχης με κατοίκους της Καζέρτας, αποφάσισε τη διάλυση της επαρχίας. Ένα μέρος της ενσωματώθηκε στην επαρχία της Ρώμης, ένα άλλο στην τότε ιδρυθείσα επαρχία του Φροζινόνε, η κοιλάδα του Βολτούρνο μοιράστηκε στις επαρχίες του Μπενεβέντο και του Καμπομπάσο και το υπόλοιπο, συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Καζέρτας, ενσωματώθηκε στην επαρχία της Νάπολης. Το 1934 το τμήμα που ανήκε στην επαρχία της Ρώμης πέρασε στην επαρχία της Λιττόρια (επαρχία της Λατίνα από το 1946). Το 1945 ιδρύθηκε η σημερινή επαρχία της Καζέρτας, πολύ μικρότερη ωστόσο σε σχέση με το παρελθόν, ανακτώντας το τμήμα που είχε περιέλθει στην επαρχία της Νάπολης, εκτός από ένα μικρό κομμάτι, τους δήμους της κοιλάδας του Βολτούρνο που ανήκαν στις επαρχίες του Μπενεβέντο και του Καμπομπάσο. Ένα τμήμα παρέμεινε στην επαρχία του Φροζινόνε και την επαρχία της Λατίνα και άρα στο Λάτιο, παρ' ότι έχει στενούς πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς με την Καμπανία. Επίσημο Blog της επαρχίας της Καζέρτας (Ιταλικά)
Άσσελτ

Η Άσσελτ (Hasselt) είναι πόλη στο Βέλγιο, πρωτεύουσα της επαρχίας της Βελγικής Λιμβουργίας. Την 1η Ιανουαρίου 2005 η Άσσελτ είχε συνολικό πληθυσμό 69.538 (33.896 άντρες και 35.642 γυναίκες). Η συνολική έκτασή της είναι 102,24 χλμ² γεγονός που της δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα της τάξης των 680,14 κατοίκων ανά χλμ². Η Άσσελτ βρίσκεται στον ποταμό Ντέμερ και συνδέεται επίσης με το Κανάλι Άλμπερτ.

 Η Άσσελτ ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα στον Χελμπέεκ, παραπόταμο του Ντέμερ. Το όνομα Hasselt προέρχεται από το Hasaluth, που σημαίνει ξύλο φουντουκιάς. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της κομητείας του Λόον, της οποίας τα σύνορα ήταν περίπου τα ίδια με αυτά της σημερινής επαρχίας της Λιμβουργίας. Η Άσσελτ πήρε για πρώτη φορά το όνομά της το 1165 και σύντομα έπειτα έλαβε την πολυπόθητη σύμβαση πόλης. Το 1242 το καθεστώς αυτό επιβεβαιώθηκε επισήμως από τον κόμη Άρνολντ Δ'. Αν και η πόλη του Μποργκλόον ήταν η επίσημη πρωτεύουσα του μικρού αυτού πριγκηπάτου, η Άσσελτ έγινε η μεγαλύτερη πόλη χάρη στην ευνοϊκή τοποθεσία της και την εγγύτητα της στο κάστρο του κόμη και το αββαείο Χερκενρόντε στο Κούριρνγκεν. Το 1366 η κομητεία του Λόον έγινε μέρος της επισκοπής της Λιέγης και παρέμεινε έτσι μέχρι την προσάρτηση από τη Γαλλία το 1794. Το Μάαστριχτ έγινε η πρωτεύουσα της περιοχής που αποκαλόταν τότε το Διαμέρισμα του Κάτω Μεύση. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ και της ένωσης με την Ολλανδία, υιοθετήθηκε το όνομα Λιμβουργία, από την παλιά κομητεία της Λιμβουργίας που δεν είχε ποτέ εξουσία επί του Λόον. Ακόμα και όταν το Βέλγιο κέρδισε την ανεξαρτησία του, το όνομα αυτό διατηρήθηκε και το όνομα Loon εξαφανίστηκε. Το 1830 το Άσσελτ έγινε η προσωρινή πρωτεύουσα της Βελγικής επαρχίας της Λιμβουργίας. Όταν το Μάαστριχτ παρέμεινε Ολλανδικό το 1839, έγινε η μόνιμη έδρα της επαρχιακής του κυβέρνησης εντός της Ολλανδίας, επίσης αποκαλούμενη Λιμβουργία. Το 1967 η Βελγική Λιμβουργία αποσπάστηκε από την Επισκοπική της Λιέγης και η Άσσελτ έγινε η έδρα της Επισκοπής της Άσσελτ. http://www.hasselt.be Hasselt (επίσημος διαδυκτιακός τόπος της Άσσελτ). http://www.ethiasarena.be Ethias Arena http://www.herkenrode.be Αρχειοθετήθηκε 2007-02-23 στο Wayback Machine. Abbey of Herckenrode http://www.pukkelpop.be Pukkelpop http://www.uhasselt.be Universiteit Hasselt (Πανεπιστήμιο της Άσσελτ) http://www.visitflanders.com Τουρισμός στη Φλάνδρα http://www.toerismelimburg.be Αρχειοθετήθηκε 2010-11-17 στο Wayback Machine. Τουρισμός στη Λιμβουργία
Tinkercard

Το Tinkercad είναι ένα δωρεάν διαδικτυακό πρόγραμμα μοντελοποίησης 3D, εικονικών ηλεκτρονικών κυκλωμάτων και προγραμματισμού κινούμενων 3D μοντέλων που λειτουργεί σε ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού, γνωστό για την απλότητα και την ευκολία χρήσης του. Από τότε που κυκλοφόρησε, το 2011, αποτελεί δημοφιλή πλατφόρμα για τη δημιουργία μοντέλων για τρισδιάστατη εκτύπωση, καθώς και εισαγωγή σε εποικοδομητική στερεομετρία στα σχολεία. Το 2017, προστέθηκε η κατηγορία ηλεκτρονικών κυκλωμάτων και το 2018, προστέθηκε η κατηγορία τρισδιάστατων κινούμενων μοντέλων.

 To Tinkercad ιδρύθηκε ως εταιρεία το 2010 στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον πρώην μηχανικό της Google Kai Backman και τον συνιδρυτή του Mikko Mononen, με στόχο να κάνει την τρισδιάστατη μοντελοποίηση , ειδικά το σχεδιασμό φυσικών αντικειμένων, προσβάσιμη στο ευρύ κοινό και να επιτρέπει χρήστες να δημοσιεύσουν τα σχέδιά τους με άδεια Creative Commons . Το 2011, ο ιστότοπος tinkercad.com κυκλοφόρησε ως διαδικτυακό εργαλείο μοντελοποίησης 3D για προγράμματα περιήγησης με δυνατότητα WebGL και το 2012 η εταιρεία μετέφερε την έδρα της στο Σαν Φρανσίσκο . Μέχρι το 2012 είχαν δημοσιευτεί πάνω από 100.000 τρισδιάστατα σχέδια από τους χρήστες. Τον Μάιο του 2013, η Autodesk ανακοίνωσε στο Maker Faire ότι θα εξαγοράσει την Tinkercad. Τον Μάρτιο του 2017, η Autodesk πρότεινε στους χρήστες των 123D Sculpt που θα αποσυρθούν σύντομα να μεταναστεύσουν στο Tinkercad (ή Maya LT). Τον Μάιο, η Autodesk διέκοψε τα 123D Circuits (Circuits.io) "Electronics Lab". Τα χαρακτηριστικά του προγράμματος συγχωνεύτηκαν στο Tinkercad. Απεικόνιση των βασικών λειτουργιών στο Tinkercad. Το Tinkercad χρησιμοποιεί μια απλοποιημένη μέθοδος εποικοδομητικής στερεάς γεωμετρίας για την κατασκευή μοντέλων. Ένα σχέδιο αποτελείται από πρωτόγονα σχήματα που είναι είτε «συμπαγή» είτε «τρύπα». Συνδυάζοντας στερεά και οπές μαζί, μπορούν να δημιουργηθούν νέα σχήματα, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να εκχωρηθούν στην ιδιότητα του στερεού ή της οπής. Εκτός από την τυπική βιβλιοθήκη πρωτόγονων σχημάτων, ένας χρήστης μπορεί να δημιουργήσει προσαρμοσμένες γεννήτριες σχήματος χρησιμοποιώντας έναν ενσωματωμένο επεξεργαστή JavaScript . Τα σχήματα μπορούν να εισαχθούν σε τρεις μορφές: STL και OBJ για 3D, και 2-διαστάσεων σχήματα SVG για εξώθηση σε 3D σχήματα. Η Tinkercad εξάγει μοντέλα σε μορφές STL ή OBJ, έτοιμα για εκτύπωση 3D. Το Tinkercad περιλαμβάνει επίσης μια δυνατότητα εξαγωγής τρισδιάστατων μοντέλων στο Minecraft Java Edition, και προσφέρει επίσης τη δυνατότητα σχεδιασμού δομών χρησιμοποιώντας τούβλα Lego . Σύγκριση λογισμικού σχεδιασμού με τη βοήθεια υπολογιστή ^ ^ ^ ^ α β ^ ^ a b ^ ^ ^ Τα κυκλώματα Autodesk τελειώνουν , Autodesk ^ Autodesk 123D apps , Autodesk ^ Το Εργαστήριο Ηλεκτρονικών είναι πλέον Κυκλώματα Tinkercad , Autodesk, 23 Μαΐου 2017 ^ ^ Αρχική σελίδα Tinkercad (tinkercad.com) Βάση γνώσεων Tinkercad και φόρουμ κοινότητας Ιστοσελίδα αναφοράς αναβαθμίσεων του Tinkercad (https://www.tinkercad.com/whatsnew)
Αλοπρόνοια Σικίνου

Η Αλοπρόνοια (παλαιότερη γραφή Αλοπρόνια, άλλη ονομασία Άνω Πρόνοια ) είναι οικισμός της Σικίνου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σικίνου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αλοπρόνοια είναι παράλιος οικισμός της νότιας Σικίνου. Είναι το λιμάνι του νησιού, στο μέσον σχεδόν της νότιας πλευράς του και στο νότιο άκρο του μοναδικού κεντρικού επαρχιακού δρόμου της Σικίνου, που την συνδέει με τη Χώρα και την Επισκοπή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 4 χλμ. περίπου Ν. της Χώρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σικίνου του νομού Κυκλάδων. Εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Χανίων (1941) και Αττικής & Βοιωτίας (1942), πριν υπαχθεί οριστικά στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων. Το 1991 αποσπάστηκε από την επαρχία Μήλου και προσαρτήθηκε στην επαρχία Θήρας. Η Αλοπρόνοια είναι το λιμάνι της Σικίνου, που βλέπει αμφιθεατρικά προς τα νοτιοανατολικά. Εκτός από επιβατηγά πλοία, δένουν επίσης αλιευτικά και εκδρομικά σκάφη. Από εδώ ξεκινάνε οι περιηγήσεις με σκάφος που κάνουν τον γύρο του νησιού στα απρόσιτα από ξηράς σημεία του. Συνδέεται οδικά με την Χώρα και την Επισκοπή. Διαθέτει όμορφη παραλία και μικρή τουριστική υποδομή. Η βυζαντινή εκκλησία Παναγία της Συκιάς, βορειοδυτικά του οικισμού, με παραδοσιακό καμπαναριό και φθαρμένες τοιχογραφίες. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, δυτικά του οικισμού, από μονοπάτι που ξεκινάει από την Παναγία της Συκιάς Η εκκλησία της Ανάληψης, στο νότιο τμήμα του οικισμού Η πηγή Μποναμάς, στο δρόμο προς τη Χώρα Η θέση «Πυργάρι», με εξαιρετική θέα στο Αιγαίο, βόρεια του οικισμού Η παραλία του οικισμού, η μεγαλύτερη αμμώδης στο νησί Οι παραλίες «Διαλισκάρι, «Άγιος Νικόλαος», «Άγιος Γεώργιος» και «Μάλτα», βορειοανατολικά του οικισμού Οι παραλίες «Άγιος Παντελεήμονας», «Άγιος Ιωάννης», «Σαντοριναίικα» και «Καρά», νοτιοδυτκά του οικισμού Σπυρίδων Βεργής: Αι Νήσοι Φολέγανδρος και Σίκινος φυσικογεωγραφικώς εξεταζόμεναι (διδακτορική διατριβή, Αθήνα 1973) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr ΑΙ ΝΗΣΟΙ ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΚΙΝΟΣ ΦΥΣΙΚΟΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΣ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΑΙ https://www.youtube.com/watch?v=iaTMPIsZM3w
Κοινότητα Καπανδριτίου

Η κοινότητα Καπανδριτίου ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Βαρνάβα, Καλάμου, Πολυδενδρίου και τον δήμο Μαραθώνος. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 38 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ήταν 2.937 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα της κοινότητας ήταν το Καπανδρίτι.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός με βάση την απογραφή του 2001): το Καπανδρίτι [ 2.326 ] οι Άγιοι Ανάργυροι [ 239 ] η Λίμνη Μαραθώνα [ 0 ] το Μικροχώρι [ 372 ] Η κοινότητα Καπανδριτίου συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Μαραθώνα. Στην κοινότητα εκτός από το Καπανδρίτι εντάχθηκαν και οι οικισμοί Μάζι (Πολυδένδρι), και Σπατατζίκι (Πευκόφυτο) και από το 1919 και το Βελλιατζίκι (Μικροχώρι). Στην συνέχεια η κοινότητα συρρικνώθηκε καθώς το 1929 το Πολυδένδρι αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα ενώ το 1968 ο οικισμός Σπατατζίκι (Πευκόφυτο) εντάχθηκε στον δήμο Αγίου Στεφάνου. Η κοινότητα στην συνέχεια διατηρήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1997 και καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2011, οπότε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Ωρωπού. Κοινότητα Καπανδριτίου
Ανθή Παπαηλία

Η Ανθή Παπαηλία (Βέροια, 30 Απριλίου 1970), είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής αθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Με ύψος 1.81 αγωνιζόταν στη θέση της Πόιντ γκαρντ και Σούτινγκ γκαρντ. Αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα, καθώς υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες αθλήτριες της εποχής της που έκαναν γνωστό το γυναικείο μπάσκετ στη χώρα. Συνολικά σε μια καριέρα που διήρκησε εικοσιένα χρόνια κατέκτησε επτά Πρωταθλήματα και δυο Κύπελλα Ελλάδας.

 Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση από τον Αρίων Πτολεμαΐδας το 1987 κι την επόμενη χρονιά, το 1988, πήγε στον Απόλλων Καλαμαριάς και την Α΄ εθνική κατηγορία. Στην Καλαμαριά έπαιξε τρία χρόνια, ως το 1991 όπου η ομάδα πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα, το 1991 πήρε μεταγραφή για τον Σπόρτιγκ.To 1992 το Σπόρτινγκ συμμετείχε στο Final 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο Μπάρι. Στον Σπόρτιγκ αγωνίστηκε οκτώ χρόνια και ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος το 1993, 1994, 1995, 1996, 1997 και το 1999, κυπελλούχος Ελλάδας το 1996 και το 1999, φιναλίστ το 1998. Το 1999 έκανε προσφυγή κατά του Σπόρτιγκ που δεν της έδινε μεταγραφή, δικαιώθηκε από το ΑΣΕΑΔ την ΕΟΚ και τη ΦΙΜΠΑ και πήρε μεταγραφή για την Ισπανική Λινάρες, στην Ισπανία έπαιξε επίσης, κατά σειρά, στην Παπλόνα, τη Μαγιόρκα και την Κόρδοβα για να επιστρέψει στην Ελλάδα το 2004.Το 2004 πηγαίνει στον Παναθηναϊκό όπου μαζί του κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2005, μετά από μια στάση στον Πανχιακό το 2006-2007 επέστρεψε για μία ακόμη χρονιά στον Παναθηναϊκό για να κλείσει την καριέρα της το 2008. Έχει τιμηθεί από τον Παναθηναϊκό και τον Σπόρτιγκ γι της προσφορά της. Με την εθνική ομάδα έχει 124 συμμετοχές και 1486 πόντους με την Εθνική γυναικών, 3 συμμετοχές και 13 πόντους με την Εθνική κορασίδων και 5 συμμετοχές και 44 πόντους με την Εθνική νεανίδων. Στις 24 Μαρτίου 2019, τιμήθηκε για την προσφορά της από την ΕΟΚ.
ΡΚΚ Ενέργεια

Η εταιρία OAO S.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia (Ρωσικά: Ракетно-космическая корпорация "Энергия" им. С.П.Королева), επίσης γνωστό ως RKK Energiya, είναι Ρώσικος κατασκευαστής διαστημικών σκαφών, εργαλείων και εξαρτημάτων για τον ΔΣΣ.

 Η Energia είναι η μεγαλύτερη εταιρία της Ρωσικής βιομηχανίας διαστήματος και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτήν. Είναι υπεύθυνη για όλες τις ενέργειες σχετικά με τις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις και είναι ο κύριος κατασκευαστής των διαστημοπλοίων Σογιούζ, Προγκρες, και της Ρωσικής συμμετοχής στην κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού.Η επιχείρηση έχει βραβευτεί με 4 Τάγματα του Λένιν, Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης και 14 κοσμοναύτες έχουν τιμηθεί ως Ήρωες της Ρωσικής Ομοσπονδίας Η εταιρία αποτελείται από τα παρακάτω τμήματα: Γραφείο σχεδιών Τμήμα Μπαϊκονούρ ZAO Experimental Machinebuilding Plant ZAO Volzhskoye DB ZAO PO Kosmos Το 38% της εταιρίας ανήκει στο Ρωσικό κράτος. Η εταιρία ιδρύθηκε στις 16 Μαΐου 1946 και ήταν γνωστό ως Ειδικό Σχεδιαστικό γραφείο ОКБ-1 НИИ-88 ή OKB-1 NII-88), TsKBEM, NPO Energia και S.P. Korolev RSC Energia. Ονομάστηκε προς τιμή του αρχισχεδιαστή της εταιρίας Σεργκέι Κορολιόβ (1946-1966). Σογιούζ ΤΜΑ και Προγκρες-Μ. Ρωσικό κομμάτι του ΔΣΣ. Δορυφόρους
Ξυλοπόδαρα

Τα ξυλοπόδαρα, σε παλαιότερες μορφές της ελληνικής γλώσσας γνωστά και ως κωλόβαθρα και κωλοβαθριστής αντίστοιχα, είναι πάσσαλοι, δοκοί ή τεχνητές προσθήκες που προσαρμόζονται στα πόδια των ανθρώπων και τους επιτρέπουν να βαδίζουν πιο ψηλά από το έδαφος. Δεν αποτελούνται απαραίτητα από ξύλο πάντα, αλλά η συστατική λέξη του ξύλου έχει επικρατήσει.

 Η χρήση των ξυλοπόδαρων διαπιστώνεται σε διαφορετικές ιστορικές εποχές με διαφορετικές εφαρμογές, και ήταν υπαρκτή ήδη από την αρχαιότητα κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Ελλάδα, όπου τα γνωστά ως κωλόβαθρα αποτελούνταν από το κῶλον το οποίο ήταν το άκρο/πόδι και το βάθρον η βάση του άκρου. Στην σύγχρονη εποχή, η λέξη χρησιμοποιείται ως η ετυμολογική ρίζα για την πάθηση της κωλοβαθιστροφοβίας ή κουλροφοβίας (φόβος των κλόουν).Στο Βέλγιο υπήρχε παράδοση κατά τον Μεσαίωνα ως προς την μάχη επί ξυλοπόδαρων, κάτι που διατηρήθηκε και αργότερα ως παράδοση, ενώ οι πρακτικές χρήσεις των ξυλοπόδαρων χρησίμευαν για την διέλευση βαλτωδών εκτάσεων. Η πλέον συνήθης σύγχρονη χρήση ξυλοπόδαρων είναι για ψυχαγωγικούς σκοπούς όπως το τσίρκο ή προσωπικό χόμπι, και σπανιότερα για επαγγελματική χρήση κατά την διάρκεια εργατικών εργασιών. Από ιατρική σκοπιά, παρόμοια χρήση χωρίς όμως να διατυπώνεται ως ξυλοπόδαρα, γίνεται από άτομα τα οποία αντιμετωπίζουν έλλειψη των κάτω άκρων τους και κάνουν χρήση ειδικών προσθηκών για την αναπλήρωση των ποδιών για βιοποριστικούς ή και για αθλητικούς λόγους όπως κατά τον αθλητή του στίβου Όσκαρ Πιστόριους.
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Α΄

Η Εμινέ Γκιούλ-Μπαχάρ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:غلباهار خاتون) (Τούρκικα: Emine Gül-Bahar Hatun, 1432 - 1492) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βαλιδέ Σουλτάνα την περίοδο της βασιλείας του Βαγιαζήτ Β΄ για έντεκα χρόνια από το 1481 έως το 1492.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Emine Gül-Bahar Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Παντρεύτηκε τον Μωάμεθ Β΄ το 1446 στην Μανίσα. Υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές για την καταγωγή της. Ήταν Αλβανίδα Ήταν Ελληνίδα από τον Πόντο Υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις για τους απογόνους της Ήταν η μητέρα της Γκεβχερχάν Σουλτάν και μητριά του Σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ λόγω της ύπαρξης αποδεικτικών στοιχείων ότι η Μουκριμέ Χατούν ήταν η πραγματική βιολογική μητέρα του Οθωμανού Σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄. Σύμφωνα με ορισμένες άλλες πηγές, ήταν η πραγματική μητέρα του Οθωμανού Σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄.Όταν ο Βαγιαζήτ Β΄ ανέβηκε στο θρόνο, η Γκιουλμπαχάρ απέκτησε την αντίστοιχη ιδιότητα της Βαλιντέ Σουλτάν για έντεκα χρόνια ως χήρα του Μωάμεθ Β΄. Η Γκιουλμπαχάρ Χατούν δεν ήταν κανονική Βαλιντέ εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Συνθετόκερας

Ο Συνθετόκερας είναι ένα μεγάλο εξαφανισμένο πρωτοκερατοειδές αρτιοδάκτυλο, ενδημικό της Βόρειας Αμερικής. Έζησε κατά το ύστερο Μειόκαινο πριν από 13,6-5,33 εκατομμύρια χρόνια, συμπληρώνοντας 8,27 εκατομμύρια χρόνια.

 Με μήκος 2 μέτρα, ο συνθετόκερας είναι το μεγαλύτερο μέλος της οικογένειας των πρωτοκερατίδων. Είναι επίσης το τελευταίο και με τα πιο παράξενα κέρατα. Τα δύο κέρατα πάνω από τα μάτια είναι ομοιόμορφα και απλά όπως τα σύγχρονα θηλαστικά, όμως το κέρατο στο ρύγχος είναι πιο περίεργο, μακρύ και διακλαδίζεται στην άκρη, χρησιμοποιώντας το στις βίαιες μάχες.
Βάσα Κελλακίου

Η Βάσα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Είναι γνωστή με την ονομασία Βάσα Κελλακίου (από την ονομασία του γειτονικού χωριού Κελλάκι) για να ξεχωρίζει από το ομώνυμο χωριό της επαρχίας Λεμεσού, Βάσα Κοιλανίου.

 Η Βάσα βρίσκεται στα σύνορα της επαρχίας Λεμεσού με την επαρχία Λάρνακας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 365 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νοτιοανατολικά συνορεύει με την Ασγάτα, στα νότια με το Μοναγρούλλι, στα δυτικά με τη Σανίδα, στα βορειοδυτικά με τη Βίκλα και την Ακαπνού και στα ανατολικά με την Ορά. Η ονομασία του χωριού σχετίζεται με την τοποθεσία του. Στα παλιά χρόνια η Βάσα αποτελούσε τη βάση οκτώ άλλων γειτονικών χωριών. Τα χωριά αυτά δεν υπάρχουν σήμερα, διασώζονται μόνο μερικά ερείπια.Ένα ιστορικό στοιχείο που είναι γνωστό για την περιοχή είναι η ύπαρξη μεγάλης σήραγγας που χρησίμευε για να κρύβονται οι κάτοικοι από τους βάρβαρους κατά τις επιδρομές τους την εποχή της Ενετοκρατίας. Σήμερα υπάρχει μόνο η είσοδος της σήραγγας. Στη Βάσα καλλιεργούνται χαρουπιές, ελιές, αμυγδαλιές, οπωροφόρα δέντρα, εσπεριδοειδή και λαχανικά. Επιπλέον, στην περιοχή καλλιεργούνται όσπρια. Στο χωριό υπάρχουν 3 ιεροί ναοί: η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (κτίσμα του 1830-1840), το ξωκλήσι της Παναγίας Βοσιένας και το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου. Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε πολλές αυξομειώσεις. Το χωριό πλήγηκε από την αστυφιλία. Στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός του χωριού παρουσίασε μικρή άνοδο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Βάσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. «Βάσα Κελλακίου». IX-ANDROMEDA / Η Κύπριδα Γη μέσα από την φωτογραφία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-09. https://archive.today/20180409220349/https://www.ix-andromeda.com/lemesos/basa-kellakiou.html. Ανακτήθηκε στις 2018-04-09. Καρούζης, Γιώργος (2001). Περιδιαβάζοντας την Κύπρο: Λεμεσός (πόλη και επαρχία) (πρώτη έκδοση). Λευκωσία: ΣΕΛΑΣ Κεντρο Μελετων Ερευνων & Εκδοσεων. σελ. 141-143. ISBN 9963-566-67-7. Ιστοσελίδα Κοινοτικού Συμβουλίου Εκπομπή του ΡΙΚ για τη Βάσα στο YouTube
Νεκροφιλία

H νεκροφιλία είναι η σεξουαλική έλξη ή και επαφή σε ένα πτώμα. Η έλξη αυτή είναι μία παραφιλία, βάσει του Diagnostic and Statistical Manual της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχιάτρων. Ο όρος πιστώνεται στον Βέλγο Ζοζέ Γκισλάν, ο οποίος πρώτος τη διατύπωσε σε μία ομιλία του το 1851. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το «νεκρός» και το «φιλία». Η νεκροφιλία έχει παρατηρηθεί και σε άλλα θηλαστικά, πουλιά, ερπετά και βατράχους.

 Aggrawal, Anil (2010). Necrophilia – Forensic and Medicolegal Aspects. Boca Raton: CRC Press, Boca Raton. σελίδες 1–268. ISBN 978-1-42-008912-7. Lisa Downing, Desiring the Dead: Necrophilia and Nineteenth-Century French Literature. Oxford: Legenda, 2003 Richard von Krafft-Ebing, Psychopathia Sexualis. New York: Stein & Day, 1965. Originally published in 1886. Mary Roach, Stiff: The Curious Lives of Human Cadavers. New York: W.W. Norton and Company, 2003. Hucker, Stephen J. (2003). «Necrophilia». ForensicPsychiatry.ca. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2016.
Fosscomm

Το FOSSCOMM (Free and Open Source Software Communities Meeting) είναι ένα συνέδριο που περιστρέφεται γύρω από το Ελεύθερο λογισμικό και το λογισμικό ανοιχτού κώδικα και αφορά προγραμματιστές, κοινότητες ανοιχτού λογισμικού και λοιπούς ενδιαφερόμενους. Κατά καιρούς έχει φιλοξενηθεί σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και στοχεύει στην προώθηση της χρήσης FOSS (Free and Open Source Software) συγκεντρώνοντας όλους τους ενδιαφερόμενους με αφορμή ένα πανελλαδικό γεγονός.

 Η εκδήλωση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια Σαββατοκύριακου, και περιλαμβάνει παρουσιάσεις από διακεκριμένα μέλη του ελληνικού Ελεύθερου Λογισμικού (όπως το Fedora Project Greece) και Ανοικτού Λογισμικού (Ubuntu-gr, Chania LUG, κλπ), καθώς και εργαστήρια για διάφορα έργα ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού. Η παρακολούθηση του FOSSCOMM είναι δωρεάν και όλα τα έξοδα καλύπτονται από χορηγούς και δωρεές. Το συνέδριο οργανώνεται και λειτουργεί αποκλειστικά από εθελοντές, σύμφωνα με την μη εμπορικού χαρακτήρα, με επίκεντρο τη κοινότητα φύση της εκδήλωσης.
Πιέρ Κουντέ

Ο Πιέρ Κουντέ Μαλόνγκ (γαλλικά: Pierre Kunde Malong) (26 Ιουλίου 1995) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τον Ατρόμητο Αθηνών με δανεισμό απο τον Ολυμπιακό.

 Ο Κουντέ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του στην ισπανική Αλκοβέντας ΚΦ, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 11 Νοεμβρίου 2012, ξεκινώντας βασικός στην εντός έδρα νίκη με 2-0 επί της ΕΦ Περίσο. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 3 Μαρτίου, στη νίκη με 2-0 επί της Ατλέτικο Λεόνες ντε Καστίγια. Το 2013, ο Κουντέ εντάχθηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου αγωνίστηκε στην ομάδα νέων της. Το επόμενο έτος, προήχθη στην Ατλέτικο Μαδρίτης Β στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, όπου αμέσως έγινε βασικός παίκτης, όμως η ομάδα υποβιβάστηκε στην πρώτη του σεζόν. Στις 21 Ιουλίου 2016, δόθηκε με μονοετή δανεισμό στην στην Εξτρεμαδούρα ΟΝ, στην τρίτη κατηγορία. Σημείωσε 11 γκολ (ρεκόρ καριέρας) κατά τη διάρκεια της σεζόν.Στις 25 Ιουλίου 2017, ο Κουντέ εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στη Γρανάδα ΚΦ, η οποία μόλις είχε υποβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 20 Αυγούστου, ερχόμενος ως αλλαγή, στην ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ.Ο Κουντέ σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στις 8 Οκτωβρίου 2017, στη νίκη με 2-0 επί της Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο. Στις 6 Ιουλίου 2018, ο Κουντέ μεταγράφηκε στην γερμανική 1. ΦΣΦ Μάιντς 05, με την οποία υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο.Στις 23 Ιουνίου 2021, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, με μεταγραφή από τη Μάιντς. Ο Κουντέ εκπροσώπησε το Καμερούν στις εθνικές ομάδες U18 και U23, με την τελευταία στους Ισλαμικούς Αγώνες Αλληλεγγύης 2017. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Καμερούν ανδρών στις 27 Μαΐου 2018, ξεκινώντας στην φιλική ήττα με 0-1 εναντίον της Μπουρκίνα Φάσο. Προφίλ Πιέρ Κουντέ στο BDFutbol Προφίλ στο Transfermarkt.com (Αγγλικά) Προφίλ Πιέρ Κουντέ στο Soccerway
Μάρκος Άννιος Βήρος (πατέρας του Μάρκου Αυρηλίου)

Ο Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος, λατιν.: Marcus Annius Verus (απεβ. 124 μ.Χ.) ήταν ένας διακεκριμένος Ρωμαίος πολιτικός, που έζησε τον 2ο αιώνα, υπηρέτησε ως πραίτωρ και έγινε ο πατέρας του Μάρκου Αυρηλίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα.

 Ήταν γιος του Ρωμαίου Mάρκου Άννιου Βήρου του Πρεσβύτερου, συγκλητικού, δις υπάτου και της ευγενούς Ρουπιλίας Φαυστίνας, κόρης του Λίβο Ρουπίλιου Φρούγι αντικαταστάτη υπάτου (suffect consul) και της Σαλονίας Ματιδίας· η Σ. Ματιδία ήταν ανιψιά του Τραϊανού και πεθερά του Αδριανού. Αδέλφια του ήταν ο ύπατος Μάρκος Άννιος Λίβο και η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, σύζυγος του Aντωνίνου Πίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Ο Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος απεβίωσε νέος, ενώ κατείχε το αξίωμα του πραίτορα. Και τα δύο παιδιά του ήταν ακόμη μικρά. Το πιο πιθανό έτος του τέλους του είναι το 124. Στους Διαλογισμούς του ο Μάρκος Αυρήλιος, ο οποίος ήταν μόλις 3 ετών όταν πέθανε ο πατέρας του, λέει γι' αυτόν: «Από όσα άκουσα για τον πατέρα μου και από τη μνήμη μου γι' αυτόν, ήταν σεμνός και ανδρείος». Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Καλβίλα, κόρη του πατρικίου Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, την κληρονόμο μίας πλούσιας οικογένειας που κατείχε εργοστάσιο πλακιδίων. Είχαν δύο παιδιά: Μάρκος Αυρήλιος Βήρος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Αννία Γαλερία Αυρηλία Φαυστίνα π.151-μετά το 165, παντρεύτηκε τον Γναίο Κλαύδιο Σεβήρο ύπατο. Τιβέριος Κλαύδιος Σεβήρος Πρόκουλος π.163-ως το 218, Συγκλητικός. Aννία Κορνιφικία Φαυστίνα 122/123-π.155, παντρεύτηκε τον Γάιο Ουμίδιο Κουαδράτο Αννιανό Βήρο. Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε άγνωστο Συγκλητικό. Αννία Φαυστίνα η Πρεσβύτερη 165-ως το 218, παντρεύτηκε τον ανωτέρω (2ο εξάδελφό της) Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο.
Ρίπατς

Το Ρίπατς (κυριλλικά: Рипач) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1.391 κατοίκους.

 Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Ούνα, παραποτάμου του Σάβου. Είναι περιτριγυρισμένο από τους παρακάτω οικισμούς: Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκεται αρχαιολογικό σύνολο το οποίο περιλαμβάνει κατάλοιπα τα οποία χρονολογούνται στην Προϊστορία, την Αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, καθώς και την οθωμανική περίοδο. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το 1991, η τοπική κοινότητα του Ρίπατς αριθμούσε 3.001 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Εθνικό Μνημείο (Βοσνία και Ερζεγοβίνη) (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Ρίπατς στο fallingrain.com
Χύτρα ταχύτητας

Η χύτρα ταχύτητας είναι μαγειρικό σκεύος το οποίο κλείνει ερμητικά μη επιτρέποντας στον ατμό ή τα υγρά να διαφύγουν κατά τον βρασμό. Μαγειρεύοντας υπό αυτή τη συνθήκη, υπό πίεση δηλαδή, επιτυγχάνεται το μαγείρεμα σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι σε απλή χύτρα. Παράλληλα διατηρείται στο φαγητό η ίδια διατροφική αξία και γεύση.

 Κατά την αρχαιότητα στην παρασκευή του φαγητού ο μάγειρας έκλεινε το μαγειρικό του σκεύος με ζυμάρι γύρω από το καπάκι ούτως ώστε να μειωθεί ο χρόνος μαγειρέματος. Η πρώτη χύτρα ταχύτητας που μοιάζει με τη σημερινή της μορφή εμφανίζεται στην Αξιούπολη του Κιλκίς και έχει ηλικία 2.700 χρονών. Η τότε ονομασία της είναι πύραυνος και το υλικό της είναι ο πηλός. Η τεχνογνωσία της εποχής, επιτρέπει με ένα αγγείο κυκλικό με επίπεδη βάση και περιμετρική ποδιά, με οπές στο ύψος του χείλους, να προετοιμάζεται η καθημερινή διατροφή. Η πρώτη χύτρα ταχύτητας εμφανίζεται περίπου το 1680 στη Γαλλία από τον Denis Papin ο οποίος ήταν φυσικός. Στην αρχική της κατασκευή η χύτρα ταχύτητας ήταν επικίνδυνη λόγω αυξημένης πίεσης. Με τα χρόνια πρόσθεσε μια βαλβίδα ασφαλείας κι έτσι κατασκευάστηκε η πρώτη χύτρα για τον Βασιλιά Κάρολο Β'. Το 1915 πήρε το επίσημο σχήμα της και την ονομασία της, ως χύτρα ταχύτητας και το 1925 πουλήθηκαν τα πρώτα κομμάτια στη Γερμανία. Οι πρώτες βιομηχανικές χύτρες ταχύτητας εμφανίστηκαν περίπου το 1939 στη Νέα Υόρκη. Οι απόψεις διίστανται ως προς την ποιότητα του προϊόντος, ωστόσο αυξάνονται οι πωλήσεις και μαζί τους οι λίστες αναμονής. Κατά μία άλλη άποψη ένα νέο είδος εμφανίζεται στην αγορά όπου λόγω του χαρακτηριστικού σφυρίγματος της βαλβίδας του, κατά τον βρασμό, θεωρείτο προϊόν μαγείας. Η τεχνολογία και πολλά ατυχήματα, βοηθούν να εξελιχθεί η χύτρα ταχύτητας με πολλές δικλείδες ασφαλείας. Παρασκευάζοντας κατά το σύνηθες το φαγητό μας και τοποθετώντας το στη χύτρα ταχύτητας, κλείνουμε και σφραγίζουμε με το καπάκι. Αφήνουμε να βράσει και έτσι αυξάνεται η πίεση και πετυχαίνουμε τη χημική, μη ενζυμική αντίδραση Maillard οπού το παρασκεύασμα μετά τη θερμική επεξεργασία αλλάζει χρώμα, γεύση και οσμή. Όταν αρχίσει να σφυρίζει η βαλβίδα ασφαλείας, αρχίζει να βράζει, τότε χαμηλώνουμε την ένταση της θερμότητας και υπολογίζουμε τον χρόνο μαγειρέματος από εκείνο το σημείο. Με τη χύτρα ταχύτητας επιτυγχάνουμε χρόνο βράσης κατά 1/3 γρηγορότερο από την απλή χύτρα χωρίς ωστόσο να χάνονται οι βιταμίνες του παρασκευάσματος. Η πίεση της κλειστής χύτρας ταχύτητας φτάνει τα 15psi και τους 122°C αντί για 100°C που είναι το σημείο βρασμού. «Η επιστροφή της χύτρας ταχύτητος». lifo.gr. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2015.
Γεώργιος Βέροβιτς

Ο Γεώργιος Βέροβιτς (σέρβικα: Ђорђе Беровић (Đorđe Berović), 1845–1897, γνωστός ως Βέροβιτς Πασά (τουρκικά: Beroviç Paşa) ήταν Χριστιανός πολιτικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που υπηρέτηση ως Γενικός Διοικητής (wāli) της Οθωμανικής Κρήτης και Πρίγκιπας της Σάμου.

 Ο Βέροβιτς γεννήθηκε στη Σκόδρα, στο ομώνυμο Σαντζάκι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (σήμερα βόρεια Αλβανία). Ήταν σερβικής/μαυροβουνιακής καταγωγής και ο τελευταίος μια σειράς Οθωμανών πασάδων της οικογένειας Βεροβιτς. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 19ου αιώνα η κυβέρνηση ζητούσε από Χριστιανικές οικογένειες να στείλουν τους γιους τους να σπουδάσουν στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να προκύψουν χριστιανοί διοικητές για επαρχίες με χριστιανική πλειοψηφία. Διορίστηκε σε αρκετές διοικητικές θέσεις στην Τουρκία. Πριν έρθει στη Σάμο, ήταν σύμβουλος στη διοίκηση του βιλαετίου της Κρήτης. Στη Σάμο έφτασε εν μέσω ένοπλης εξέγερσης από τον Ελληνικό πληθυσμό. Ο Τουρκικός στρατός επρόκειτο να στείλει εκστρατευτικό σώμα για τιμωρία του πληθυσμού, αλλά με την παρέμβασή του επήρθε αμοιβαία αποδεκτός συμβιβασμός. Οι Έλληνες τον αποδεχόταν σαν ανεξάρτητο Πρίγκιπα, και ο Σουλτάνος τον θεωρούσε Πασά του. Τακτοποίησε τα οικονομικά του νησιού και γενικά ήταν επιτυχημένος στην διοίκησή του και δημοφιλής στους Σάμιους. Μεταξύ άλλων μέτρων, προσπάθησε ανεπιτυχώς να θεσπίσει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ενίσχυσε την ελευθερία του Τύπου, προώθησε τη γεωργία, και το 1895 ίδρυσε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σάμου. Σε ένα λόγο του στο Σαμιακό Κοινοβούλιο είπε: "Το Κοινοβούλιο και εγώ έχουμε κοινά όρια. Δεν θα πρέπει να παραβαίνετε τα δικά μου, και ούτε κι εγώ τα δικά σας. Έτσι, θα είμαστε φίλοι για πάντα". Μεταφέρθηκε σε νέα θέση από την Υψηλή Πύλη ενώ ήταν σε περιοδεία στην περιοχή του Μαραθόκαμπου. Η αναχώρησή του δεν έγινε δεκτή θετικά από τον πληθυσμό της Σάμου. Το 1897 έγινε εξέγερση από τον πληθυσμό της Κρήτης, και ο Πασάς Βέροβιτς στάλθηκε από την Πύλη σαν Γενικός Διοικητής, με την προσδοκία να πετύχει παρόμοιο συμβιβασμό με εκείνον που είχε πετύχει στη Σάμο. Δυστυχώς η διαμάχη στην Κρήτη ήταν ήδη βαθιά, και παρόλο που οι Έλληνες τον έβλεπαν ευνοϊκά, ο Τουρκικός πληθυσμός και στρατός αρνήθηκαν να τον υπακούσουν. Ο Σουλτάνος προσπάθησε να παρέμβει υπέρ του απονέμοντάς του την τιμή του Τάγματος του Οσμανιέ, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μάλιστα, συνελήφθη από Τούρκο στρατιωτικό διοικητή. Οι Μεγάλες Δυνάμεις που είχαν επιβάλει στο νησί αποκλεισμό παρενέβησαν για να τον ελευθερώσουν. Κατόπιν του δόθηκε ένα απόσπασμα του στρατού του Μαυροβουνίου για σωματοφύλακές του. Η άφιξή τους στα Χανιά έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον Ελληνικό πληθυσμό. Μετά την εγκαθίδρυση της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας, ο Πασάς Βέροβιτς παρέδωσε τα κλειδιά του φρουρίου των Χανίων στον Πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας και αποσύρθηκε στη Βενετία.
Κατώτατος μισθός

Ο κατώτατος μισθός είναι η χαμηλότερη ωριαία, ημερήσια ή μηνιαία αμοιβή που οι εργοδότες υποχρεούνται, βάσει του νόμου, να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους. Ισοδύναμα, είναι ο χαμηλότερος μισθός με τον οποίο οι εργαζόμενοι μπορούν να πωλούν την εργασία τους.

 Στο διάγραμμα εμφανίζεται ο κατώτατος μηνιαίος μισθός σε ισοδύναμα Ευρώ κυρίως για χώρες της Ευρώπης, και στο χάρτη παρουσιάζεται το κατώτερο ωρομίσθιο για περισσότερες χώρες του πλανήτη σε ισοδύναμα Δολάρια. Πηγή: Eurostat (2ο εξάμηνο '23) Η συζήτηση για την αναγκαιότητα νομοθετικά κατοχυρωμένης κατώτατης αμοιβής ξεκίνησε ήδη από τον 17ο αι., από εμποροκράτες οικονομολόγους της μερκαντιλιστικής περιόδου. Κατά την κλασική περίοδο της πολιτικής οικονομίας, οικονομολόγοι όπως ο Άνταμ Σμιθ, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ και ο Καρλ Μαρξ συμφώνησαν στην ανάγκη θεσμοθέτησης μιας κατώτατης αμοιβής για τον εργαζόμενο. Η πρώτη θεσμοθετημένη κατώτατη αμοιβή έγινε στην Αυστραλία το 1894 για να ακολουθήσουν, το Ηνωμένο Βασίλειο το 1909, η Γαλλία το 1915, η Αυστρία το 1918 και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στις ΗΠΑ ο κατώτατος μισθός δεν καθιερώθηκε παρά το 1938 ειδικά και μόνο για τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα προκειμένου να εμποδίσει τη μετάπτωση σε συνθήκες ακραίας φτώχειας (Fair Labor Standards). Υποστηρικτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο, μειώνει τη φτώχεια, εξαλείφει την ανισότητα μεταξύ των εργαζομένων, αυξάνει την αποδοτικότητά τους και υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να είναι πιο αποτελεσματικές, βελτιώνοντας την τεχνολογία. Επίσης αναπτύσσεται η οικονομία, εφ' όσον αυξάνεται η κυκλοφορία του χρήματος, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας , μειώνονται τα έξοδα του κράτους για επιδόματα, ενισχύονται οι μικρές βιομηχανίες και επιχειρήσεις. Οι επικριτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι αυξάνει τις τιμές των προϊόντων καθώς είναι επιζήμιο μέτρο για τις μεγάλες εταιρίες, και επιπλέον οδηγεί σε μείωση προσωπικού, αυξάνοντας την ανεργία σε ανειδίκευτους ή χωρίς προϋπηρεσία εργαζομένους.Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της εφαρμογής του, στις περισσότερες χώρες ο κατώτατος μισθός είναι σε ισχύ. Βασικός λόγος είναι και τα κοινωνικά οφέλη, καθώς επηρεάζει σημαντικά την υγεία και την εκπαίδευση των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας, ενώ τους αποθαρρύνει από την εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες προς βιοπορισμό ή τη δημιουργία εξεγέρσεων. Κατώτατος μισθός στην Ελλάδα
Κίνζα Κλοντούμαρ

Ο Κίνζα Κλοντούμαρ (Kinza Godfrey Clodumar, 8 Φεβρουαρίου 1945-29 Νοεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από το Ναουρού και υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 1997 ως το 1998. Ίδρυσε το Κόμμα του Κέντρου και έγινε πρόεδρός του.

 Γεννήθηκε στην Μπόε. Είναι μέλος του πληθυσμού των ιθαγενών του Ναουρού και ενεργός σε περιβαλλοντικά ζητήματα. Εξελέγη βουλευτής επί πολλά χρόνια και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 2003 ως τον Οκτώβριο του 2004. Ο Κλοντούμαρ έγινε πρόεδρος στις 12 Φεβρουαρίου 1997 και η θητεία του τερματίστηκε στις 18 Ιουνίου 1998, οπότε και ανατράπηκε με πρόταση δυσπιστίας. Είναι ο μοναδικός πολιτικός του Ναουρού που εξελέγη σε δύο διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες. Υπηρέτησε τις δύο πρώτες του θητείες σην εκλογική περιφέρεια Άιγουο όταν ανατράπηκε ο Ιτούμπουα Αμράμ στις εκλογές του 1971. Έπειτα από τρεις επανεκλογές ο Κλοντούμαρ παραιτήθηκε από την έδρα του στις αρχές του 1979, για να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1983. Το 1992 δεν κατήλθε ξανά υποψήφιος και εγκαταστάθηκε στη γειτονική περιφέρεια της γενέτειράς του, Μπόε. Εκεί επανεξελέγη το 1995 και υπηρέτησε για τρίτη θητεία στο Κοινοβούλιο. Κατά καιρούς, ο Κλοντούμαρ έχει υποστηρίξει και έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από αρκετούς άλλους πολιτικούς του Ναουρού, όπως οι Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο, Ρενέ Χάρις και Λούντβιχ Σκόττι. Για τους προέδρους, η απόσυρση της εμπιστοσύνης από τον Κλοντούμαρ συχνά σήμαινε ότι ο πρόεδρος θα έχανε σε περίπτωση πρότασης μομφής. Το 2003 ο ίδιος ο Κλοντούμαρ προσπάθησε να κερδίσει ξανά την προεδρία του Ναουρού δύο φορές, ωστόσο απώλεσε την κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη και τις δύο φορές. Έχασε την έδρα του στο Κοινοβούλιο στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2004. Article re. support of Clodumar for Scotty Administration: 'Nauru's new government begins work today', Radio New Zealand International, 22-06-2004 Radio New Zealand Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kinza Clodumar στο Wikimedia Commons
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1661-1711)

Ο Λουδοβίκος της Γαλλίας (Louis de France, 1 Νοεμβρίου 1661 – 14 Απριλίου 1711) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο μεγαλύτερος γιος και το μοναδικό επιζών τέκνο από τα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας. Υπήρξε «γιος ενός βασιλιά, πατέρας ενός βασιλιά, αλλά ποτέ ο ίδιος βασιλιάς».

 Ονομάστηκε μέγας δελφίνος, όχι τόσο λόγω της υψηλότατης βασιλικής του θέσης, όσο των μεγάλων σωματικών του διαστάσεων. Ο πατέρας του ανέθεσε την εκπαίδευσή του στον μεγάλο συγγραφέα της εποχής Ζακ Μπενίν Μποσσυέ. Παρά τις φήμες που τον έλεγαν έξυπνο, ήταν αποδεδειγμένα ακαμάτης και οκνηρός, περνώντας ημέρες ολόκληρες με μοναδική ασχολία να χτυπάει το πόδι του με ένα καλάμι. Δεν πήρε ενεργό μέρος στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, αλλά ως διάδοχος του θρόνου περιστοιχιζόταν από ένα συμβούλιο σκευωρών. Στάλθηκε στην χώρα του Ρήνου στον Πόλεμο της Μεγάλης Συμμαχίας, όπου, παίρνοντας το Φίλιππσμπουργκ, επέτυχε να αποτρέψει τους αυτοκρατορικούς από το να εισέλθουν στην Αλσατία. Η μόνη μεγάλη διεθνής διπλωματική επιτυχία που σημείωσε στη ζωή του ήταν η εξασφάλιση της διαδοχής του ισπανικού θρόνου στον δεύτερο γιο του, Φίλιππο. Ο Φίλιππος διαδέχθηκε τον Κάρολο Β΄ της Ισπανίας ως Φίλιππος Ε΄. Επέτυχε έτσι να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον κλάδο των Βουρβόνων-Ισπανίας για δύο μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, την Ισπανία και τη Νάπολη-Σικελία. Φημιζόταν για την μεγάλη συλλογή έργων τέχνης, που είχε στις Βερσαλλίες. Πέθανε σε ηλικία 50 ετών από φυσικά αίτια, πριν από τον πατέρα του. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1680 τη Μαρία Άννα Βικτωρία των Βίττελσμπαχ (1660 – 1690), κόρη του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας, και παιδιά του ήταν: Λουδοβίκος (1682-1712), Δούκας της Βουργουνδίας, Δελφίνος (διάδοχος) της Γαλλίας, απεβ. 30 ετών. Φίλιππος Ε΄ (1683-1746), Βασιλιάς της Ισπανίας, πιο πριν Δούκας του Ανζού. Κάρολος (1686-1714), Δούκας του Μπερύ, του Αλανσόν και του Ανγκουλέμ.Το 1690 απεβίωσε η Μαρία Άννα Βικτωρία και το 1695 ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε μυστικά της ερωμένη του Μαρία Αιμιλία ντε Ζολύ του Σουάν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Ο γιος τους απεβίωσε 2 ετών. Από μη νόμιμες σχέσεις του είχε φυσικά τέκνα· με τη Φρανσουάζ Πιτέλ: (νόθη) Ανν Λουίζ ντε Μπουρμπόν (1695-1716), παντρεύτηκε τον Αν Εράρ ντ' Αβωγκούρ. (νόθη) Σαρλότ ντε Φλερύ (1697-1750), παντρεύτηκε τον Ζεράρ Μισέλ ντε Λα Ζονσέρ.Με την ερωμένη του Μαρί Ανν Σωμόν ντε Λα Φορς: (νόθη) Λουίζ Εμιλί ντε Βωτεντάρ 1694-1719, παντρεύτηκε τον Νικολά Μεσναζέ.