IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Β΄ της Ρωσίας

Ο Μητροπολίτης Ρωσίας Ιωάννης (κατά κόσμον Χρῖστος Πρόδρομος) ήταν Έλληνας λόγιος του 11ου αιώνα. Χειροτονήθηκε μητροπολίτης Ρωσίας το 1080 και έζησε ως το 1089. Έγραψε επιστολή στον Πάπα Ρώμης Κλήμεντα Γ΄, με την οποία αξιοπρεπώς ελέγχει όλα τα καινοτόμα δόγματα των Λατίνων περί της νηστείας του Σαββάτου, περί των αζύμων, περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος κλπ. Ο πάπας Κλήμης του απάντησε με επιστολή και με αποστολή επισκόπου.

 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Неволин К. А. О митрополите Иоанне II как сочинителе послания к архиепископу римскому Клименту о опресноках // Известия императорской Академии наук по отделению русского языка и словесности. 1853. — Т. 2. — С. 95-101 Попов А. Н. Историко-литературный обзор древнерусских полемических сочинений против латинян, XI—XV вв. — М., 1875. — С. 91-99 Пападимитриу С. Д. Иоанн II, митр. Киевский, и Феодор Продром (Χρῖστος κα Θεόδωρος Πρόδρομος) // ЛетИФО. 1902. — Т. 10. — С. 1-54 Никольский Н. К. Материалы для повременного списка русских писателей и их сочинений, X—XI вв. — СПб., 1906. — С. 211—225, 527 Leib B. Rome, Kiev et Byzance à la fin du XIe siècle: Rapports religieux des Latins et des Gréco-Russes sous le pontificat d’Urbain II (1088—1099). — P., 1924. — P. 32-41 Поппе А. Митрополиты и князья Киевской Руси // Подскальски Г. Христианство и богословская литература в Киевской Руси. — СПб., 1996. — С. 451—452 Пихоя Р. Г. К вопросу о времени перевода византийской синтагмы XIV титулов без толкований в Древней Руси // Античная древность и средние века. — Свердловск, 1973. — Вып. 10. — С. 308-311 Византийский монах — русский митрополит Иоанн II как канонист и дипломат // Античная древность и средние века. — Свердловск, 1975. — Вып. 11. — С. 133—144. Щапов Я. Н. Византийское и южнославянское правовое наследие на Руси XI—XIII вв. — М., 1978 Franklin S. Who was the Uncle of Theodore Prodromus? // Byzantinoslavica. 1984. — T. 45. — P. 40-45 Podskalsky G. Metropolit Ioann II. von Kiev (1076/77-1098) als Ökumeniker // OS. 1988. — Bd. 37. — № 2/3. — S. 178—184 Подскальски Г. Христианство и богословская лит-ра в Киевской Руси. — СПб., 1996. — С. 285—290, 304—306 Назаренко А. В. Древняя Русь на международных путях: Междисциплинарные очерки культурных, торговых, политических связей IX—XII вв. — М., 2001. — С. 544—546 Назаренко А. В. Иоанн II // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2010. — Т. XXIII : «Иннокентий — Иоанн Влах». — С. 471—475. — 752 с. — 39 000 экз. — ISBN 978-5-89572-042-4.
Β΄ κατηγορία ΕΠΟΛ

Η Β΄ Κατηγορία ΕΠΟΛ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λεμεσού (ΕΠΟΛ) από το 2001. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΕΠΟΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζονται οι ομάδες που θα προβιβαστούν στην Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ. Η Β΄ κατηγορία ΕΠΟΛ βρίσκεται στο 6ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Δεν έχουν εντοπιστεί πληροφορίες για την περίοδο 2006-07, ενώ την περίοδο 2012-13 δεν διεξήχθη. Την περίοδο 2002-03 διεξήχθη σε δύο ομίλους. Το πρωτάθλημα τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ Κοσιάρης, Σάββας (2016). 60 χρόνια ΕΠΟΛ-Η ιστορία μας. ΕΠΟΛ. Ιστοσελίδα ΕΠΟΛ
Ενωμένη Δημοκρατία της Υεμένης

"Ενωμένη Δημοκρατία" είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου της Υεμένης. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Αμπνταλάχ αλ-Φαντχούλ Αμπντουλγουαχάμπ Νομάν κι η μουσική από το συνθέτη Αγιούμπ Ταρίς. Αποτελούσε τον εθνικό ύμνο της Νότιας Υεμένης, μέχρι την ένωση βόρειας και νότιας χώρας το 1990.

 Raddidi Ayyatuha 'D-dunya Nashidi Raddidihi Wa a'idi Wa aidi Wa 'Dhkuri Fi Farhati Kulla Shahidi Wa 'Mnahihi Hullalan Min Daw'i IdiRaddidi Ayyatuha 'D-dunya Nashidi Raddidi Ayyatuha 'D-dunya NashidiYa Biladi, Nahnu Abna'u Wa Ahfadu Rijalik Sawfa Nahmi Kulla Ma Bayna Yadayna Min Jalalik Wa Sayabqa Khalida 'D-daw'i 'Ala Kulli 'El-masalik Kullu Sakhrin Fi Jibalik, Kullu Dharrati RimalikKullu Anda'i Dilalik, Milkuna Innaha Milku Amanina 'L-kabirah, Haqqana Ja'a Min Amjadi Madiki 'L-muthirahRaddidi Ayyatuha 'D-dunya Nashidi Raddidi Ayyatuha 'D-dunya NashidiWahdati, Wahdati, Ya Nashidan Ra'i'an Yamla'u Nafsi Anti Ahdun 'Aliqun Fi Kulli Dhimmah Rayati, Rayati, Ya Nasijan Hiktahu Min Kulli Shamsi Ukhludi Khafiqatan Fi Kulli Qimmah Ummati, Ummati, Imnahini 'L-ba'sa Ya Masdari Ba'si Wa 'Dhkhurini Laki Ya Akrama Ummah'Ishtu Imani Wa Hubbi Sarmadiyya Wa Masiri Fawqa Darbi 'Arabiyya 'Ishtu Imani Wa Hubbi Sarmadiyya Wa Masiri Fawqa Darbi 'Arabiyya Wa Sayabqa Nabdu Qalbi Yamaniyya Lan Tara 'D-dunya Ala Ardi Wasiyya.Raddidi Ayyatuha 'D-dunya Nashidi Raddidihi Wa a'idi Wa aidi Wa 'Dhkuri Fi Farhati Kulla Shahidi Wa 'Mnahihi Hullalan Min Daw'i IdiRaddidi Ayyatuha 'D-dunya Nashidi Raddidi Ayyatuha 'D-dunya Nashidi Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου. Ας αντηχήσει ξανά και ξανά. Θυμήσου κάθε μάρτυρα μέσα από τη χαρά μου. Περίβαλλέ τον με το λαμπρό μανδύα της γιορτής μας.Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου. Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου.Πατρίδα μου, είμαστε παιδιά κι εγγόνια των ανθρώπων σου. Στα χέρια σου θα φυλάξουμε όλη τη μεγαλοπρέπειά σου. Το φως της θα 'ναι αθάνατο παντού σε κάθε πέτρα των βουνών σου, σε κάθε μόριο της γης σου.Πηγή μας είναι τα ύδατά σου. Είναι δικαίωμά μας κι είναι πηγές για τις μεγάλες τις ευχές μας. Κι ήρθαν από τις μεγάλες δόξες του παρελθόντος σου.Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου. Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου.Ενότητα, υπέροχο άσμα γέμισε την ύπαρξή μου Είσαι η υπόσχεση στην απόκρισή μας Σημαία μου, ύφασμα φτιασμένο από κάθε ήλιο Να υψώνεσαι για πάντα σε κάθε κορυφή Έθνος μου, πηγή δύναμης, δώσε μου πυγμή Και φύλαξέ με για χάρη σου, έθνος των εθνών.Στην πίστη και την αγάπη είμαι μέρος της ανθρωπότητας. Άραβας είμαι για όλη μου τη ζωή. Η καρδιά μου χτυπάει μαζί με την Υεμένη. Κανείς ξένος δε θα κυριεύσει την Υεμένη.Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου. Ας αντηχήσει ξανά και ξανά. Θυμήσου κάθε μάρτυρα μέσα από τη χαρά μου. Περίβαλλέ τον με το λαμπρό μανδύα της γιορτής μας.Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου. Επανάλαβε, λαέ, το τραγούδι μου. Ορχηστρική έκδοση σε μορφή RealAudio Στίχοι στα αραβικά αρχείο MIDI Himnuszok - Ο ύμνος με τραγούδι, στον ιστότοπο "Himnuszok" .
Ερριέττα του Ουλτρεμόν

Η Ερριέττα (γαλλ.: Henriëtte d'Oultremont de Wégimont, 28 Φεβρουαρίου 1792, Μάαστριχτ - 26 Οκτωβρίου 1864 στο Κάστρο Ράχε, Άαχεν) ήταν η δεύτερη, μοργατική σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ των Κάτω Χωρών. Καθώς ήταν μοργανατική σύζυγος, δεν τιτλοφορήθηκε ποτέ βασίλισσα.

 Η Ερριέττα Αδριανή Μαρία Λουδοβίκα Φλόρα ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του κόμη Φερδινάνδου του Ουλτρεμόν ντε Βεζιμόν από τη Λιέγη και της Γιοχάννα Σουζάννα Χάρτσινκ, κόρης του ναυάρχου Άντριες Χάρτσινκ (1720 - 1788) και της Γιοχάννα Κορνέλια ντε Μπας (1721 - 1787). Ήταν συγγενής με τον κόμη Κάρολο Ιωάννη του Ουλτρεμόν (1848 - 1917). Γύρω στο 1840 ο Γουλιέλμος Α΄ βρέθηκε σε διαφωνία με μεγάλο μέρος του ολλανδικού πληθυσμού, λόγω της άρνησής του να εφαρμόσει απαιτημένες μεταρρυθμίσεις. Αυτή η διαφωνία ενισχύθηκε, όταν ο Βασιλιάς, επικεφαλής του αυστηρά προτεσταντικού Οίκου της Οράγγης-Νάσσαου, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να νυμφευτεί την καθολική Ερριέττα, η οποία ήταν κυρία επί των τιμών της πρώτης συζύγου του, της αείμνηστης βασίλισσα Βιλελμίνης (1774-1837). Η αντίσταση ήταν τόσο μεγάλη -η Ερριέττα ήταν Καθολική και κάτοικος του Βελγίου, το οποίο είχε αποχωρήσει από τις Κάτω Χώρες- που ο Γουλιέλμος αποφάσισε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Γουλιέλμου Β΄ στις 7 Οκτωβρίου 1840. Μετά την παραίτηση, έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο βασιλιάς Γουλιέλμος Φρειδερίκος, Κόμης του Νάσσαου. Νυμφεύτηκε την Ερριέττα στις 17 Φεβρουαρίου 1841. Αυτός ήταν 71 ετών τότε, και αυτή ήταν 47 ετών· το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Η Ερριέττα είχε λάβει τον ολλανδικό τίτλο κόμισσα του Νάσσαου στις 7 Φεβρουαρίου 1841, με τον οποίο ήταν γνωστή κατά τη διάρκεια της μεταγενέστερης απόσυρσης του ζεύγους στο Βερολίνο. Ο Γουλιέλμος απεβίωσε δύο έτη αργότερα, το 1843. Λόγω της αφοσιωμένης φροντίδας της για τον ηλικιωμένο σύζυγό της, η ολλανδική βασιλική οικογένεια τής έδωσε ένα επίδομα και ένα κάστρο κοντά στο Άαχεν, όπου αυτή απεβίωσε το 1864. Η Ερριέττα δεν τάφηκε κάτω από τη Νέα Εκκλησία στο Ντελφτ με τους Ολλανδούς βασιλείς και τις βασίλισσές τους. Αντ' αυτού τάφηκε στην οικογενειακή υπόγεια κρύπτη, στο παρεκκλήσιο του πάρκου γύρω από το κάστρο Βεζιμόν στο Σουμάν, κοντά στη Λιέγη του Βελγίου. Στις Κάτω Χώρες είχε το παρωνύμιο Jetje dondermond ("Eρριέττα η βροντόστομη"). Absolute Facts
Επαρχία Κερύνειας

Η επαρχία Κερύνειας είναι μια από τις 6 επαρχίες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας είναι ο Δήμος Κερύνειας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ολόκληρη η επαρχία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ελέγχονται από τις τουρκικές κατοχικές δυνάμεις στην βόρεια Κύπρο.

 Η επαρχία Κερύνειας αποτελεί την μικρότερη σε έκταση επαρχία της χώρας. Έχει έκταση 643,922 τ.χλμ. που αποτελεί το 6,96% της έκτασης της Κύπρου. Η επαρχία Κερύνειας βρίσκεται στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά συνορεύει με την επαρχία Αμμοχώστου ενώ στα νότια συνορεύει με την επαρχία Λευκωσίας. Το βόρειο και δυτικό μέρος της επαρχίας είναι παραθαλάσσιο. Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της επαρχίας παρουσίαζε αύξηση ως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή σε κανένα μέρος της επαρχίας Κερύνειας από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος της δεν ελέγχεται από αυτήν. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της επαρχίας Κερύνειας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Η επαρχία Κερύνειας διοικητικά διαιρείται σε 3 δήμους και 44 κοινότητες. Στην πιο κάτω λίστα παρουσιάζονται αλφαβητικά οι δήμοι και οι κοινότητες της επαρχίας Κερύνειας. Οι δήμοι αναγράφονται με έντονη γραφή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την έκταση που καταλαμβάνει και το ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας κάθε δήμου και κοινότητας της επαρχίας Κερύνειας. Οι δήμοι της επαρχίας Κερύνειας για διοικητικούς σκοπούς, διαιρούνται σε συνοικίες (ενορίες). Στην πιο κάτω λίστα παρουσιάζονται αλφαβητικά οι συνοικίες των δήμων της επαρχίας Κερύνειας. Φιλιππίδης, επιμ. (2006). Σύγχρονος Παγκόσμιος Άτλαντας (10η έκδοση). Λευκωσία: Φιλιππίδης. ISBN 9963-577-52-0. Ιστοσελίδα Επαρχιακής Διοίκησης
Η πτήση της νίκης

Η πτήση της νίκης (Ισπανικά: El vuelo de la victoria) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2017. Βασίζεται στην Βενεζουελάνικη τηλενουβέλα του 1995, Como tú ninguna. Πρωταγωνιστούν Παουλίνα Γότο, Αντρές Παλάσιος και Μανέ ντε λα Πάρρα.

 Η Βικτόρια είναι μια ελεύθερη κοπέλα με ταπεινό υπόβαθρο και επιδιώκει να γίνει σπρίντερ. Εγκαταλείφθηκε από τη βιολογική της μητέρα όταν ήταν παιδί. Η Τσέντσα η γυναίκα που τη βρήκε μέσα σε ένα καλάθι στο δρόμο την πήρε και την μεγάλωσε σαν τη δική της κόρη. Η Βικτόρια ονειρεύεται να γίνει πρωταθλήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και είναι αποφασισμένη να πολεμήσει οποιοδήποτε εμπόδιο. Βρίσκεται επίσης ανάμεσα σε δύο άντρες, τον Αντρές και τον Ραούλ που είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για την αγάπη της. Παουλίνα Γότο ως Βικτόρια Αντρές Παλάσιος ως Ραούλ ντε λα Πένια Μανέ ντε λα Πάρρα ως Αντρές Σαντιμπάνιες Χόρχε Αραβένα ως Χόρχε Ελισαμπέτ Άλβαρες ως Μαγδαλένα Ρενέ Εστρίκλερ ως Κλεμέντε Σουσάνα Ντοσαμάντες ως Γκλόρια ντε Σαντιμπάνιες Χόρχε Πόσα ως Χούλιο Βερόνικα κον Κ ως Τσέντσα Νατάλια Γκερρέρο ως Σεσίλια Ελένα Ρόχο ως Μαρία Ισαμπέλ Χουάν Πάμπλο Χιλ ως Αρτούρο Εύα Σεδένιο ως Κριστίνα Γκάμπι Μεγιάδο ως Αδριάνα Τάνια Λισάρδο ως Ουσουμασίντα Ισαδόρα Γκονσάλες ως Μιρέγια Ραφαέλ Αμαδόρ ως Πάδρε Εστέμπαν Λισέττα Ρόμο Άνα Λορένα Ελορδούι ως Έλσα ντε λα Πένια Ντανιέλ Μαρτίνες ως Εμιλιάνο Κλαρίσα Γκονσάλες ως Ελένα Σαντιμπάνιες Μπριγίτ Μπόσο ως Άνχελα Λάλο Παλάσιος ως Ελίας Γκιγιέρμο Αβιλάν Αντρές Ντουράν Πία Σάνς ως Λους Κλαρίτα Σουσάνα Γκονσάλες ως Ισαδόρα Αρτούρο Πενίτσε ως Μπραούλιο Αρσέλια Ραμίρες Αλεχάντρο Ισαγκίρρε Η πτήση της νίκης στην IMDb
Γιούζεφ Χεουμόνσκι

Ο Γιούζεφ Μάριαν Χεουμόνσκι (πολωνικά: Józef Marian Chełmoński) (7 Νοεμβρίου 1849 - 6 Απριλίου 1914) ήταν Πολωνός ζωγράφος της σχολής του ρεαλισμού με ρίζες στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της ύστερης Ρομαντικής περιόδου στην διαμελισμένη Πολωνία. Είναι διάσημος για τους μνημειακούς πίνακες του, οι οποίοι τώρα βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Σουκιενίτσε στην Κρακοβία και στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.

 Ο Γιούζεφ Χεουμόνσκι γεννήθηκε στο χωριό Μπότσκι κοντά στο Γουόβιτς στην υπό το ρωσικό στρατιωτικό έλεγχο κεντρική Πολωνία του Συνεδρίου. Ο πρώτος καθηγητής ζωγραφικής του ήταν ο πατέρας του, Γιούζεφ Άνταμ (ένας μικρός μισθωτής και διαχειριστής του χωριού Μπότσκι). Η μητέρα του ήταν η Ιζαμπέλα, το γένος Γουοσκόφσκα. Αφού τελείωσε το λύκειο στη Βαρσοβία, ο Γιούζεφ σπούδασε στην τάξη σχεδίασης της Βαρσοβίας (1867-1871) και πήρε ιδιωτικά μαθήματα από τον Βόιτσεχ Γκέρσον. Από το 1871 έως το 1874 ο Χεουμόνσκι έζησε στο Μόναχο. Συνεργάστηκε με Πολωνούς ζωγράφους που συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Γιούζεφ Μπραντ και τον Μαξιμίλιαν Γκιερίμσκι. Εκεί, σπούδασε επίσης για μερικούς μήνες στην ακαδημία των Χ. Άνσουλτς και A. Στράχουμπερ. Το 1872 και το 1874 ο Χεουμόνσκι επισκέφτηκε τα Πολωνικά Εδάφη (η Πολωνία, ως ανεξάρτητη χώρα, δεν υπήρχε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου), τα Όρη Τάτρα και την Ουκρανία.Οι πρώτοι του πίνακες έγιναν υπό την επιρροή του Γκέρσον. Τα έργα που ακολούθησαν ήταν τοπία και χωριά. Το 1875 ο Χεουμόνσκι πήγε στο Παρίσι, όπου είχε πολλές σημαντικές εκθέσεις και έγινε γνωστός στην καλλιτεχνική σκηνή. Με πολλές παραγγελίες, το καλλιτεχνικό επίπεδο των έργων του μειώθηκε. Από το 1878 έως το 1887 ο Χεουμόνσκι επισκέφθηκε την Πολωνία, τη Βιέννη και τη Βενετία. Το 1887 επέστρεψε στην Πολωνία και το 1889 εγκαταστάθηκε στο χωριό Κουκλούφκα Ζαζέτσνα. Η επαφή με την πατρίδα και τη φύση του είναι ποιότητες που αποκαλύπτονται στα έργα του. Από εκείνη την εποχή οι πιο αρεστοί, ή οι πιο αγαπημένοι από τους πίνακες του Χεουμόνσκι είναι πίνακες όπως ο Πέρδικα στο χιόνι, οι Πελαργοί ή ο Πριν από την καταιγίδα.Ο Χεουμόνσκι αντιπροσώπευε την τάση στην τέχνη που ονομάστηκε «Πολωνική Πατριωτική Ζωγραφική». Πέθανε στην Κουκλούφκα Ζαζέτσνα, κοντά στο Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι, το 1914. Μάτσεϊ Μασουόφσκι: Malarski żywot Józefa Chełmońskiego (η ζωή του ζωγράφου Γιούζεφ Χεουμόνσκι), Βαρσοβία 1965, εκδ. "PIW" (εκδ. Εθνικό Εκδοτικό Ινστιτούτο, 2η έκδοση - 1972) Μάτσεϊ Μασουόφσκι: Józef Chełmoński, Βαρσοβία 1973, εκδ. «Auriga» - Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe (Εκδότες τέχνης και ταινιών). Γιούζεφ Χεουμόνσκι (πολωνικά) Πίνακες ζωγραφικής
Καθενοί Εύβοιας

Οι Καθενοί είναι μικρό ορεινό χωριό στους πρόποδες του όρους Δίρφη . Το αρχικό του όνομα ήταν Σταθενούς αλλά το 1841 άλλαξε σε Καθενοί .Διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων, στον Νομό Εύβοιας. Απέχουν 8 χιλιόμετρα από τη Στενή και 23 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχουν 630 κατοίκους.

 Ο οικισμός συστάθηκε από βοσκούς της περιοχής. Μετά την Επανάσταση του 1821, στο χωριό εγκαταστάθηκαν παλαιότεροι κάτοικοι από τις Άκρες Μεσσαπίων. Το 1836, όταν εγκαθιδρύθηκε η διοικητική διαίρεση της Εύβοιας, ο οικισμός ανήκε στον δήμο Ληλαντίων. Στο χωριό υπήρχε πύργος από την περίοδο της Ενετοκρατίας, ο οποίος γκρεμίστηκε για να ανοικοδομηθεί το σχολείο και ο ναός. Σε θέσεις του οικισμού, έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα διαφόρων ιστορικών περιόδων. Δ.δ Καθενών, πληροφορίες για το χωριό Καθενοί Μεσσαπίας στο YouTube
Κοροβάι

Το κοροβάι (ουκρανικά: коровай, πολωνικά: korowaj), καραβάι (ρωσικά: каравай) ή κραβάι (βουλγαρικά: кравай) είναι παραδοσιακό βουλγαρικό, ρωσικό, ουκρανικό, ρουμανικό και πολωνικό ψωμί το οποίο χρησιμοποιείται συχνότερα στους γάμους, όπου έχει μεγάλο συμβολικό νόημα και παρέμεινε μέρος της γαμήλιας παράδοσης στη Λευκορωσία, τη Ρωσία, την Ουκρανία και την ουκρανική διασπορά. Η χρήση του στη Λευκορωσία, τη Ρωσία και την Ουκρανία χρονολογείται από τη φιλοξενία και τα έθιμα των διακοπών στην αρχαία Ρωσία. Το στρογγυλό κοροβάι είναι ένα κοινό στοιχείο της τελετής ψωμιού και αλατιού.

 Το ψωμί έχει αρχαία προέλευση και προέρχεται από την παγανιστική πίστη στις μαγικές ιδιότητες των σιτηρών. Το Κοροβάι ήταν ένα μεγάλο στρογγυλό πλεκτό ψωμί, παραδοσιακά ψημένο από αλεύρι σίτου και διακοσμημένο με συμβολικές σημαίες και ειδώλια, όπως ήλιους, φεγγάρια, πουλιά, ζώα και κουκουνάρια. Χρησιμοποιούνταν μίσχη από σιτάρι, βότανα, ξηροί καρποί, λουλούδια και φρούτα για να διακοσμήσουν το κοροβάι. Το ψωμί δεν έχει καθόλου σχεδιασμό. Το στυλ και η διακόσμηση του κοραβάι ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή, αν και το κόκκινο, το χρυσό και το ασήμι χρησιμοποιούνταν πιο συχνά στη διακόσμηση.Το ψωμί ετοιμαζόταν παραδοσιακά στο σπίτι της νύφης από γυναίκες που τραγουδούσαν παραδοσιακά τραγούδια για να τα καθοδηγήσουν μέσα από την παραγωγή. Αυτές οι γυναίκες ονομάζονταν κοροβάινιτσι (πολωνικά: korowajnice), και συχνά προσκαλούνταν σε περιττούς αριθμούς για να κάνουν τη δουλειά της παρασκευής του ψωμιού. Οι γυναίκες συνήθως ήταν εφτά. Τα διακοσμητικά στοιχεία εξυπηρετούσαν μια συμβολική λειτουργία. Δύο πτηνά, κατασκευασμένα από ζύμη, αντιπροσωπεύουν το ζευγάρι και άλλα πουλιά αντιπροσωπεύουν την οικογένεια και τους φίλους. Ολόκληρη η διαρρύθμιση περιβάλλεται από ένα στεφάνι από πέρκα, ένα σύμβολο αγάπης και καθαρότητας. Το κοροβάι λαμβάνει ευλογίες πριν τοποθετηθεί στο φούρνο για το ψήσιμο. Η νύφη και ο γαμπρός λαμβάνουν το κοροβάι ως ευλογία πριν την γαμήλια τελετή. Το κοροβάι μοιράζεται με όλους τους προσκεκλημμένους του γάμου, και γι'αυτό θεωρείται ως το αποκορύφωμα του γάμου. Σε περιόδους δυσκολίας, όταν ένας γάμος ήταν αδύνατος, η ευλογία και το μοίρασμα του ψωμιού θεωρούταν συχνά αρκετό για να αποτελέσει γάμο στα μάτια της κοινότητας. Το άνω μέρος του καραβάι συμβολίζει τη Σελήνη. Χωρίζεται στο μισό και ανήκει στο ζευγάρι, το επόμενο κομμάτι πηγαίνει στη μητέρα και τον πατέρα της νύφης και ούτω καθεξής. Στην ανατολική Ουκρανία, η μητέρα λαμβάνει ένα ζευγάρι παπούτσια κατασκευασμένα από ζύμη, ενώ ο πατέρας λαμβάνει μια κουκουβάγια, από εκείνες που διακοσμούν το κοροβάι.Το κάτω μέρος του κοροβάι που ονομάζεται πιντόσβα μπορεί να μοιραστεί με τους επισκέπτες και την ομάδα ως σύμβολο καλής τύχης και μελλοντικής ευημερίας. Καλάτς Σλάβσκι κολάτς
Φάμπιο Ντέιβσον Λόπες Μασιέλ

Ο Φάμπιο Ντέιβσον Λόπες Μασιέλ (πορτογαλικά: Fábio Deivson Lopes Maciel, γεννήθηκε 30 Σεπτεμβρίου 1980), περισσότερο γνωστός απλά ως Φάμπιο, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τη Φλουμινένσε.

 Ο Φάμπιο έκανε το ντεμπούτο του το 1997 με την Ουνιάο Μπαντεϊράντε (União Bandeirante), στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Ατλέτικο Παραναένσε, όπου κατέκτησε τον πρώτο του κρατικό τίτλο έλκοντας το μεταγραφικό ενδιαφέρον της Κρουζέιρο στην οποία μεταγράφηκε το 2000. Στην πρώτη του περίοδο με την Κρουζέιρο θα παρέμενε καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν ως αναπληρωματικός. Έπαιξε μόνο έναν αγώνα για το Κύπελλο Βραζιλίας, το οποίο ήταν νικηφόρο. Μετά από αυτό μεταπήδησε στη Βάσκο ντα Γκάμα.Και εκεί όμως ήταν αναπληρωματικός για δύο χρόνια του βασικού τερματοφύλακα Χέλτον. Μετά τη μεταφορά του Χέλτον στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ο Φάμπιο έγινε ο αδιαμφισβήτητος βασικός για τρεις σεζόν, κερδίζοντας αρκετούς τίτλους. Το 2004 κλήθηκε στη βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά την ίδια χρονιά κατηγορήθηκε από τον πρόεδρο της Βάσκο ντα Γκάμα για αθέτηση συμβολαίου και δεν αγωνίστηκε για μερικούς μήνες. Το επόμενη χρονιά ο Φάμπιο επέστρεψε στην Κρουζέιρο όπου έμεινε μέχρι το 2021, όντας ο ποδοσφαιριστής με τους περισσότερους αγώνες στην ιστορία του συλλόγου με συνολικά 976, ενώ κατέκτησε 12 τίτλους. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ήδη πρώτος σε συμμετοχές και στο πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Βραζιλίας με 596 αγώνες, ενώ ήταν και κάτοχος του ρεκόρ των αγώνων του Κυπέλλου με 91. Παρά το γεγονός ότι μέσα στο 2021 απέκρουσε τέσσερα συνεχόμενα πέναλτι σε αγώνες της ομάδας, στα 41 του χρόνια, η Κρουζέιρο δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του. Για τη σεζόν του 2022, μεταγράφηκε στη Φλουμινένσε, στην οποία είναι βασικό στέλεχος.Συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα με τη Βραζιλία στις ηλικίες κάτω των 17 και κάτω των 20 ετών. Στην κατηγορία ανδρών κλήθηκε ως ο τρίτος τερματοφύλακας σε δύο μεγάλες διοργανώσεις, κατά καιρούς εξέφρασε τη δυσαρέσκεια για τη μη χρησιμοποίησή του έστω και σε φιλικούς αγώνες, αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ σε κανένα παιχνίδι. Ατλέτικο Παραναένσε Πρωτάθλημα Παρανά: 1998Βάσκο ντα Γκάμα Πρωτάθλημα Βραζιλίας: 2000 Κόπα Μερκοσούρ: 2000 Πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο: 2003Κρουζέιρο Πρωτάθλημα της Μίνας Ζεράις (7): 2006, 2008, 2009, 2011, 2014, 2018, 2019 Πρωτάθλημα Βραζιλίας (2): 2013, 2014 Κύπελλο Βραζιλίας (3): 2000, 2017, 2018 Φιναλίστ του Κόπα Λιμπερταδόρες: 2009Φλουμινένσε Πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο (2): 2022, 2023Βραζιλία Κ-17 Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-17: 1997Βραζιλία Κόπα Αμέρικα: 2004Ατομικές διακρίσεις Μπόλα ντε Πράτα (2): 2010, 2013 Μελος της Ομάδας της Χρονιάς στο Πρωτάθλημα Βραζιλίας (2): 2010, 2013 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fábio Deivson Lopes Maciel στο Wikimedia Commons (Αγγλικά) Προφίλ Φάμπιο Ντέιβσον Λόπες Μασιέλ στο Soccerway Φάμπιο Ντέιβσον Λόπες Μασιέλ στο Sambafoot
Οριστάνο

Το Οριστάνο (ιταλικά: Oristano‎, ςαρδηνιακά: Aristanis, ελληνικά: Αριστάνις‎) είναι Ιταλική πόλη και κοινότητα, πρωτεύουσα της της Ιταλικής επαρχίας του Οριστάνο, βρίσκεται στην κεντροδυτική Σαρδηνία στα βόρεια της πεδιάδας του Καμπιντάνο. Η έκταση της πόλης είναι 84.57 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 31.671 κάτοικοι σύμφωνα με Απογραφή (1 Ιανουαρίου 2018). Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στον τουρισμό, στην γεωργία και στις μικρές βιομηχανίες.

 Το Οριστάνο ιδρύθηκε από Φοίνικες δίπλα από την αρχαία Φοινικική αποικία της Οθόκα (σημερινή Σάντα Γκιούστα), στην Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν γνωστό σαν "Αριστάνις". Οι Σαρακηνοί έκαναν σκληρές επιδρομές στην πόλη τον 9ο - 10ο αιώνα και ο αρχιεπίσκοπος Τορκοτορίο την έκανε έδρα επισκοπής (1070), μετέφερε την επισκοπή της γειτονικής παραλιακής πόλης Θάρρος. Έγινε η πρωτεύουσα της "Δικαιοδοσίας της Αρμπορέας", σχεδιάστηκαν ισχυρές οχυρώσεις που τελικά πραγματοποιήθηκαν όταν ανέβηκε στην εξουσία ο "Δικαστής" Μαριάνο Β΄. Το Οριστάνο έγινε η ισχυρότερη πόλη της Σαρδηνίας τον Μεσαίωνα, ακολούθησαν πολλοί πόλεμοι ανάμεσα στην "Δικαιοδοσία της Αρμπορέας" και τα υπόλοιπα βασίλεια της Σαρδηνίας. Οι συγκρούσεις έφτασαν στο αποκορύφωμα όταν ο βασιλιάς Μαριάνος Δ΄ (1347 - 1375) και στην συνέχεια ο γιος του Ούγος Γ΄ (1376 - 1383) και η κόρη του Ελεονώρα (1383 - 1404) προσπάθησαν να κατακτήσουν ολόκληρο το νησί. Η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα παρέμεινε το τελευταίο Σαρδηνιακό βασίλειο και διαλύθηκε περίπου δέκα χρόνια μετά την ήττα του στην "μάχη του Σανλουρί" (1420), στην συνέχεια πέρασε μαζί με το υπόλοιπο Βασίλειο της Σαρδηνίας στο Στέμμα της Αραγωνίας. Οι Αραγωνέζοι την μετέτρεψαν στην υποτελή "Μαρκησία της Αρμπορέα", κυριεύθηκε από τα Καταλανικά στρατεύματα στην "μάχη του Μάκομερ" μετά την εξέγερση του τελευταίου μαρκησίου Λεονάρντο Αλαγκόν. Το Οριστάνο πέρασε στην Ισπανική αυτοκρατορία, στο Πεδεμόντιο (1720) και τελικά στην Ιταλική ενοποίηση (1861). Τον Απρίλιο του 1921 πολλοί Βετεράνοι αξιωματικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ίδρυσαν το "Πολιτικό κόμμα της Σαρδηνίας". Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (Ιταλία) Οι επαρχίες της Σαρδηνίας Αρχειοθετήθηκε 2019-06-30 στο Wayback Machine.
864 Άαζε

Η Άαζε (Aase) είναι αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,657. Ανακαλύφθηκε το 1921 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο του δράματος Πέερ Γκυντ (1867) του Ερρίκου Ίψεν. Η Άαζε ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

 Το αντικείμενο A917 CB που ανακαλύφθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1917 από τον Μαξ Βολφ ονομάσθηκε 864 Άαζε και το αντικείμενο 1926 XB που ανακαλύφθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1926 από τον Ράινμουτ ονομάσθηκε 1078 Μέντα. Το 1958 όμως διαπιστώθηκε ότι αυτά τα δύο ήταν στην πραγματικότητα ένα και το αυτό ουράνιο σώμα. Το 1974 αυτή η σύγχυση τακτοποιήθηκε κρατώντας για το σώμα αυτό το όνομα 1078 Μέντα και επαναχρησιμοποιώντας το όνομα και τον αριθμό 864 Άαζε για το αντικείμενο 1921 KE, που είχε ανακαλυφθεί στις 30/9/1921 από τον Καρλ Ράινμουτ. Η μέση διάμετρος της Άαζε δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λεζ Αβενιέρ

Το Λεζ Αβενιέρ (γαλλικά: Les Avenières), είναι πόλη και έδρα κοινότητας της ΝΑ. κεντρικής Γαλλίας, στο νομό Ιζέρ (Isère) της Ρον-Αλπ (Rhône-Alpes). Η κοινότητα έχει έκταση 32 χμ² και πληθυσμό 5.437 κατοίκους (2011), με πυκνότητα 170 κατοίκους ανά χμ². Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβενιεράντ (Avenièrant(e)s).

 Το όνομα της πόλης φαίνεται να προέρχεται από την -λατινικής προέλευσης- φραγκοπροβηγκιανή λέξη avena, που σημαίνει «βρώμη» (avoine). Το Λεζ Αβενιέρ είναι κτισμένο σε λοφώδη τοποθεσία που δεσπόζει στον ποταμό Ροδανό προς τα ανατολικά, στην περιοχή της παλαιάς γαλλικής επαρχίας Ντωφινέ. Βρίσκεται περίπου 70 χλμ. ανατολικά της Λυών. Αποτελείται από τις συνοικίες Σιέρ (Ciers), Μπουβίν (Buvin) και Κουρτίγ (Curtille). Στη Νεολιθική Εποχή, η περιοχή είχε ήδη κατοικηθεί από ανθρώπους που καλλιεργούσαν τη γη. Ένα δρεπάνι που βρέθηκε κοντά στον ποταμό Ροδανό και εκτίθεται στο Μουσείο της πόλης Βιέν (Vienne), είναι αποδεικτικό στοιχείο της ανθρώπινης παρουσίας πριν από την Γαλατο-ρωμαϊκή Εποχή.Το 1989, εργασίες συντήρησης στην περιοχή, οδήγησαν στην ανακάλυψη δύο σωρών από ξύλα δρυός σε βάθος 2 μέτρων. Μετρήσεις με άνθρακα-14 που πραγματοποιήθηκαν από πανεπιστήμιο στη Λυών, έδωσαν μια ημερομηνία μεταξύ 39 π.Χ. και 120 μ.Χ. Πιθανολογείται ότι τα ξύλα αυτά, ανήκαν σε γέφυρα η οποία είχε κατασκευαστεί κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο για να συνδέει την κοίτη ποταμού, που χώριζε το Αβενιέρ από το Τουελίν. Η εξέλιξη πληθυσμού του Λεζ Αβενιέρ έχει ως εξής: κάτοικοι 2.986 (1954), 3.117 (1962), 3.402 (1975), 3.495 (1982), 4.308 (1999), 4.806 (2004), 5.437 (2011). Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στη μεταξοϋφαντουργία και την υποδηματοποιία. Στην πόλη δεσπόζει η εκκλησία του Σιερ του 19ου αιώνα και οι επαύλεις καστρικού τύπου Μπερτωντιέρ (Bertaudières), Σεριζιέ (Cerisier) και Ω-Μορτ (Eau-Morte). Επίσης, νότια της πόλης, υπάρχει το μεγάλο θεματικό Πάρκο Βαλιμπί (Walibi Rhône-Alpes), με 13 ατραξιόν, το οποίο προσελκύει 400.000 επισκέπτες ετησίως. Έχει συνολική έκταση 73 εκταρίων και περιλαμβάνει υδάτινο πάρκο, καρουζέλ, τροχό κ.α. Τον Ιούνιο του 2009, έγινε δυστύχημα με ελικόπτερο στο πάρκο, με αποτέλεσμα τον θάνατο 6 ανθρώπων. Aimé Bocquet, « Le problème de l'occupation palafittique au Nord du Bas-Dauphiné. Du Néolithique final au Bronze moyen », Bulletin de la Société préhistorique française, vol. tome 64, no N. 2, 1967, p. 501-516 Jean-Claude Bouvier, Noms de lieux du Dauphiné, Éditions Bonneton, (ISBN 9782862531854) Ulysse Robert, Catalogue général des manuscrits des bibliothèques publiques de France : Départements, t. 41, Plon, Nourrit & cie (Paris), 1903 Bleu Stéphane, « N2007-RA-0098 », sur https://web.archive.org/web/20110226034148/http://www.adlfi.fr/SiteAdfi/index, Gallia, 2007 Πάπυρος Λαρούς, 1963 Michelin, Atlas Routier et Touristique, 1999
Κιονόκρανο

Κιονόκρανο (Κιονόκρανον) ονομάζεται το λεγόμενο "κράνος", η κεφαλή του κίονα, που επιστέφει μία κολόνα, (κοινώς: κεφαλοκόλονο ή κεφαλοκολόνα ). Κιονόκρανα απαντώνται από την αρχαία αρχιτεκτονική μέχρι και τη σύγχρονη. Το κιονόκρανο είναι το ανώτερο μέλος του κίονα το οποίο και φέρεται να υποβαστάζει το επικαθήμενο σ΄ αυτό επιστύλιο (οριζόντιο μέρος) της οροφής του οικοδομήματος. Το ανώτερο αυτό τμήμα του κίονα ποικίλει τόσο κατά το σχήμα όσο και κατά τη διακόσμηση, καθώς και κατά τόπο, χρονική περίοδο και ύλη.

 Το Κρητικομυκηναϊκό κιονόκρανο αποτελείται από δύο κυρίως μέλη: του λεγόμενου "εχίνου" (μοιάζει με στρογγυλό προσκέφαλο) και του "άβακα" (απλής τετράγωνης πλάκας). Το Αιολικό κιονόκρανο αποτελείται από εχίνο διακοσμημένο με φύλλα και κρινοειδή έλικες και οριζόντιου επιθήματος ή προσκεφάλου. Το Δωρικό κιονόκρανο αποτελείται από εχίνο στρογγυλό και από τετράγωνο άβακα. Το Ιωνικό κιονόκρανο αποτελείται από εχίνο τετραγωνισμένο του οποίου τα άκρα ελίσσονται, προς τα κάτω σε έλικες, και από τον άβακα. Το Κορινθιακό κιονόκρανο αποτελείται από υψηλό εχίνο που ονομάζεται "κάλαθος", που περιβάλλεται από σειρές φύλλων ακάνθης με σπειροειδείς ελισσόμενους "καυλούς" (= μίσχους) και ανθεμίων (ανθών), και τον άβακα με υπόκοιλες πλευρές. Ο τύπος αυτός από την όψη που παρουσιάζει λέγεται και "ανθεμωτό κιονόκρανο". Τα τρία παραπάνω τελευταία είδη κιονόκρανου δηλαδή το Δωρικό, το Ιωνικό και το Κορινθιακό αποτελούν κατά την αρχαιολογία και την αρχιτεκτονική, τους τρεις βασικούς ρυθμούς του ελληνικού κιονόκρανου, από τους οποίους προήλθαν στους μετέπειτα χρόνους τα κιονόκρανα του ρωμαϊκού πολιτισμού (ρωμαϊκού ρυθμού) και στη συνέχεια χριστιανικού κόσμου (χριστιανικού ρυθμού) των οποίων τελικά κύριες διαφορές είναι μόνο στο διάκοσμο.
Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης

Ο Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης (1759 - 1803 ή 1804), γνωστός επίσης και ως Καπετάν Ζαχαριάς, ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας ο οποίος έδρασε στον Μωριά, από το 1776 έως τον θάνατό του.

 Καταγόταν από μεγάλη κλέφτικη οικογένεια του Μωριά. Κατά τον Γιάννη Βλαχογιάννη, γεννήθηκε το 1759 στη Μπάρμπιτσα και έδρασε κυρίως στη Μάνη. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παντελάκος.Σε ηλικία 18 ετών, έγινε κλέφτης, πρωτοκατατάχθηκε στο σώμα του οπλαρχηγού Mάντζαρη και αποκαλείτο “μεγάλος καπετάνιος” λόγω της απαράμιλλης παλληκαριάς και των θαυμαστών ικανοτήτων του. Πολύ νωρίς ανεξαρτητοποιήθηκε και δημιούργησε δικό του ενοπλο σώμα (ασκέρι) που τον αναγνώρισε σαν καπετάνιο. Ύψωσε δική του σημαία που στο πάνω μέρος ήταν κόκκινο, στο κάτω μαύρο και στο μέσον άσπρο με ένα σταυρό και με τα εξής γράμματα με αίμα: «Η Ελευθερία Η Θάνατος» Επιπλέον, συνεργάστηκε και πολέμησε τους Τούρκους, με διάφορους Ρουμελιώτες κλέφτες, μεταξύ των οποίων τον Ανδρέα Βερούση, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.Ο Ζαχαριάς δολοφονήθηκε το 1803 ή το 1804, έπειτα από προδοσία, από τον κουμπάρο του, Κουκέα, στη Μάνη. Ο ίδιος έστειλε το κεφάλι του Ζαχαριά στην Τριπολιτσά. Γύρω από το πρόσωπό του αναπτύχθηκε ένας θρύλος, καθώς μεταγενέστεροι ιστορικοί μεγαλοποίησαν τη δράση του και θέλησαν να τον παρουσιάσουν ως αρχηγό ομοσπονδίας αρματολών στην Πελοπόννησο.Ξένοι περιηγητές, όπως ο Γιάκομπ Σάλομον Μπαρτόλντυ, το 1805, και ο Τζον Σίμπθορπ, τον αναφέρουν ως τον πιο γενναίο, αλλά και πιο ανήσυχο και άσπλαχνο από όλους τους ληστές. Ήταν μισητός για την αγριότητά του και τα πάθη του και θαυμαστός για την τόλμη του, φαίνεται μάλιστα πως είχε ασκήσει και την πειρατεία, όπως οι περισσότεροι Μανιάτες. Το κλέφτικο τραγούδι Του Ζαχαριά (στην εκδοχή που παραδίδεται από τον Κλοντ Φοριέλ), αναφέρει έναν προεστό από τον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας, για τον οποίο ο Ζαχαριάς καυχιέται ότι του σκότωσε τον ένα γιο, αιχμαλώτισε τον άλλο για λύτρα και ατίμασε τη νύφη του και τις δύο του κόρες. Mittheilungen aus der Geschichte und Dichtung der Neu-Griechen. Zweiter Band (στα Γερμανικά (σχολιασμός και κείμενα) και τα κείμενα των τραγουδιών στα Ελληνικά). Coblenz: Jacob Hölscher. 1825. σελίδες 64, 66. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2010. Αλέξης Πολίτης (1981). Το δημοτικό τραγούδι, Κλέφτικα. Αθήνα: Εκδοτική Ερμής Ε.Π.Ε. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, εκδόσεις Δομή, τόμος 13, σελ. 58, Αθήνα 1996 Σαράντος Ι. Καργάκος Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης Ο δάσκαλος της κλεφτουριάς: Θρύλος και πραγματικότητα. Εκδόσεις Ι. Σιδέρης Αθήνα (1998) σελ. 16-24 Δούκας Χ. Παναγιώτης Η Σπάρτη δια μέσου των αιώνων Στοιχεία έκδοσης: Νέα Υόρκη Εθνικός Κήρυξ 1922 (ΤΕΕ-ΤΕΠ - Βιβλιοθήκη ΤΕΕ - Αθήνα) Ο Θρύλος του Μωρηά, Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης
Σαν Χοσέ (Καλιφόρνια)

Το Σαν Χοσέ (αγγλικά: San Jose, California) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία της Καλιφόρνιας και η δέκατη μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Έδρα της κομητείας Σάντα Κλάρα, βρίσκεται στο νότιο άκρο του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο.

 Το Σαν Χοσέ ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1777, με το όνομα Ελ Πουέμπλο ντε Σαν Χοσέ ντε Γκουανταλούπε και ήταν η πρώτη πόλη στην ισπανική αποικία της Άνω Καλιφόρνιας. Η πόλη αποτέλεσε γεωργική κοινότητα και τροφοδοτούσε τις ισπανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Σαν Φρανσίσκο και το Μοντερέι. Όταν η Καλιφόρνια απέκτησε κρατική υπόσταση το 1850, το Σαν Χοσέ διετέλεσε πρωτεύουσα της. Μετά από περισσότερα από 150 χρόνια ως μια μικρή γεωργική πόλη το Σαν Χοσέ και η γύρω περιοχή της κοιλάδας Σάντα Κλάρα έμεινε η τελευταία και μεγαλύτερη περιοχή γύρω από το κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Το Σαν Χοσέ άρχισε να παρουσιάζει αυξημένη ζήτηση για κατοικίες από τους στρατιώτες και τους βετεράνους που επιστρέφουν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο .Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και 1960 το Σαν Χοσέ συνέχισε την επιθετική επέκτασή της πόλης με την προσάρτηση μεγαλύτερης έκτασης γης. Η ραγδαία ανάπτυξη της υψηλής τεχνολογίας και των ηλεκτρονικών επιταχύνθηκε ακόμη περισσότερο όπως και η μετάβαση από ένα γεωργικό κέντρο, σε μια αστικοποιημένη μητροπολιτική περιοχή . Τη δεκαετία του 1990, το Σαν Χοσέ λόγω της ακμάζουσας τοπικής βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας, απέκτησε το ψευδώνυμό πρωτεύουσα της Σίλικον Βάλλεϊ. Η Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ ανέφερε ότι ο πληθυσμός της πόλης είναι 945.942 κάτοικοι από την απογραφή του 2010.
Σημαία του Σάαρλαντ

Η αστική και μαζί κρατική σημαία του κρατιδίου του Σάαρλαντ καθιερώθηκε στις 9 Ιουλίου του 1956. Οι διαστάσεις της είναι 3:5. Περιέχει τα χρώματα της γερμανικής σημαίας, καταδεικνύοντας την ιστορική σχέση του κρατιδίου με τη Γερμανία. Στο μέσο της υπάρχει ο θυρεός του κρατιδίου, ο οποίος, με την σειρά του, αποτελείται από άλλους τέσσερις. Συγκεκριμένα: επάνω αριστερά, τον θυρεό της Κομητείας του Σααρμπρύκεν, επάνω δεξιά, τον θυρεό του Αρχιεπισκοπικού Πριγκιπάτου του Τρίερ, κάτω αριστερά, τον θυρεό της Λωρραίνης και κάτω δεξιά, τον θυρεό του Παλατινάτου του Ρήνου

 Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919, η διοίκηση της περιοχής του Σάαρλαντ ανατέθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, μέσω της δημιουργίας του Εδάφους της Λεκάνης του Σάαρλαντ. Η σημαία που υιοθετήθηκε, τότε, ήταν μία σημαία αποτελούμενη από τέσσερις οριζόντιες λωρίδες μπλε-λευκής-μαύρης απόχρωσης, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την σημαία της Εσθονίας, της οποίας τα χρώματα δεν είναι κατά αυτή την σειρά. Οι χρωματικές επιλογές εικάζεται ότι είχαν ως πηγή έμπνευσης τις σημαίες του Βασιλείου της Βαυαρίας και του Βασιλείου της Πρωσίας, όμως η αρμόδια κυβερνητική επιτροπή στην επίσημη τοποθέτησή της επί του θέματος εξήγησε την επιλογή της αναφέροντας ότι επρόκειτο για τα χρώματα που εμφανίζονται και στον θυρεό του Εδάφους. Η σημαία αυτή, ωστόσο, δεν χρησιμοποιούνταν από τον ντόπιο πληθυσμό, ο οποίος την θεωρούσε ως κατοχική και προτιμούσε στην θέση της την γερμανική. Το Σάαρλαντ επανήλθε εντός του Γερμανικού Ράιχ το 1935, έπειτα από σχετικό δημοψήφισμα. Το Σάαρλαντ αποτέλεσε μεταξύ του 1947 και του 1956 προτεκτοράτο το οποίο τέθηκε υπό γαλλική διοικητική αρμοδιότητα μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν επανασυνδέθηκε με την RFA παρά την 1 Ιανουαρίου 1957, έπειτα από δημοψήφισμα που διοργανώθηκε το 1955. Η σημαία ορίστηκε από το Σύνταγμα του Σάαρλαντ στις 15 Δεκεμβρίου 1947. Λόγω του σχεδιασμού του, η σημαία έμοιαζε αρκετά με έναν σκανδιναβικό σταυρό, του οποίου το αριστερό τμήμα, κοντά στον ιστό, είναι μπλε, ενώ το κυματιστό τμήμα κόκκινο. Τα χρώματα μπλε-άσπρο-κόκκινο που εμφανίζονται σε αυτή θύμιζαν έντονα την τρίχρωμη σημαία της Γαλλίας. Η σημαία στο Λεξικό γερμανικών σημαιών. Σύμβολα του Σάαρλαντ Έμβλημα του Σάαρλαντ
Αντώνης Στρατής

Ο Αντώνης Στρατής (1918 — 19 Οκτωβρίου 1987) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου από τα χρόνια που ήταν συμφοιτητές στη Νομική Αθηνών. Μετά το 1981 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού, πρόεδρος της ΕΡΤ 2 και γενικός διευθυντής της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ).

 Γεννήθηκε το 1918 στην Άνδρο των Κυκλάδων και ήταν ανηψιός του συνδικαλιστή και βουλευτή της Αριστεράς Δημήτρη Στρατή. Μεγάλωσε στα Πατήσια και τελείωσε το 8ο Γυμνάσιο Αθηνών. Μπήκε στη Νομική Αθηνών το 1937 μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο γρήγορα έγιναν στενοί φίλοι.Το 1939 συνελήφθη από την Γενική Ασφάλεια Αθηνών της Αστυνομίας Πόλεων μαζί με την τροτσκιστική ομάδα στην οποία συμμετείχε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που λειτουργούσε υπό την αιγίδα της ΕΟΚΔΕ (Ενιαία Οργάνωση Κομμουνιστών—Διεθνιστών Ελλάδας) του Παντελή Πουλιόπουλου. Ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά από αυτή την περιπέτεια έφυγε για την Αμερική, ο Στρατής παρέμεινε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε. Μετά την κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941 και την έναρξη της Κατοχής, αποφυλακίστηκε και στις αρχές του 1942 πήρε μέρος στην ίδρυση του ΕΑΜ ως εκπρόσωπος της Νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος.Την 25η Μαρτίου 1942 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκδήλωση της πρώτης μεγάλης αντιφασιστικής εκδήλωσης στην Αθήνα. Ένα μήνα μετά, δραπέτευσε με πλοιάριο στη Μέση Ανατολή. Πήρε μέρος στην εξέγερση των δημοκρατικών αξιωματικών και στρατιωτών και φυλακίστηκε από τους Άγγλους. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1945, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή και έκανε μεταπτυχιακά στις πολιτικές επιστήμες.Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα το 1961, ανανέωσαν τη φιλία τους. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, υπήρξε αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής στις εφημερίδες «Εξόρμηση» και «Το Βήμα της Κυριακής», ενώ το 1981 ορίστηκε ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1986, οπότε ανέλαβε πρόεδρος της ΕΡΤ 2. Επίσης, από το 1983 είχε και τη θέση του γενικού διευθυντή της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ).Στις 2 Οκτωβρίου 1987 ο Αντώνης Στρατής υπέστη καρδιακή ανακοπή, η οποία αρχικά αντιμετωπίστηκε από τους γιατρούς, αλλά είχε ως αποτέλεσμα να μείνει ο εγκέφαλός του χωρίς οξυγόνο για 5 λεπτά. Περιήλθε σε κώμα και τελικά εξέπνευσε στις 19 Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 69 ετών.Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δήλωσε μετά το θάνατό του: «Ο Αντώνης Στρατής, σύντροφος και φίλος από τα πανεπιστημιακά θρανία, υπήρξε υπόδειγμα ήθους και ευπρέπειας. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον αγώνα για τη Δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη. Η συμβολή του στους αγώνες του λαού μας υπήρξε ανεκτίμητη. Θρηνώ το χαμό του συνεπή αγωνιστή και αγαπημένου φίλου».
TR/ST

Το TR / ST (παλαιότερα γνωστό ως Trust) είναι καναδικό σχήμα ηλεκτρονικής μουσικής του Ρόμπερτ Αλφόνς. Δημιουργήθηκε ως συγκρότημα το 2010 όταν ο Αλφόνς γνώρισε τη Maya Postepski των Austra. Το σχήμα έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ μέχρι στιγμής: TRST (2012), Joyland (2014), The Destroyer 1 και The Destroyer 2 (2019). Ο Αλφόνς έχει επίσης δημιουργήσει remix για καλλιτέχνες όπως οι Feist, Moby, Zhala και Jonna Lee.

 Ο Ρόμπερτ Αλφόνς (γεννημένος στις 11 Απριλίου 1987), γνώρισε τη Maya Postepski (γεννημένη στις 6 Μαρτίου 1986), στα τέλη του 2009, και άρχισαν να γράφουν τραγούδια σχηματίζοντας ένα μουσικό σχήμα τον Ιανουάριο του 2010 . Η ομάδα ξεκίνησε με την δισκογραφική Sacred Bones Records, κυκλοφόρησε το πρώτο τους single Candy Walls and Bulbform το 2011 και αργότερα την ίδια χρονιά υπέγραψαν με την δισκογραφική Arts and Crafts . Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, TRST , στις 28 Φεβρουαρίου 2012 με την Arts and Crafts .Λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, η Maya Postepski εγκατέλειψε το σχήμα για να αφιερωθεί στη μπάντα Austra και στο σόλο έργο της, Princess Century .Το άλμπουμ Joyland κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2014. Έλαβε καλές κριτικές και κατατάχθηκε 12ο στα Dance / Electronic άλμπουμ του Billboard Στις 13 Μαρτίου 2015, ο Αλφόνς κυκλοφόρησε το single Slug.Στις 14 Ιουλίου 2017, κυκλοφόρησε το "Bicep", το πρώτο single του επερχόμενου άλμπουμ. Στις 6 Δεκεμβρίου 2017, έκανε πρεμιέρα το μουσικό βίντεο για το single "Destroyer". Το κλιπ σκηνοθετήθηκε από τον Justin Tyler Close και τον Ryan Heffington. Τον επόμενο χρόνο, ο Αλφόνς συνεργάστηκε με την τραγουδίστρια Jonna Lee στο τραγούδι "Harvest" για το άλμπουμ της Everyone Afraid to Be Forgotten . Το 2019, κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ, τα Destroyer 1 & 2 . TRST (2012) Joyland (2014) The Destroyer (Part 1) (2019) The Destroyer (Part 2) (2019)
Datson 10

To Datson 10 ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα που κατασκεύασε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία DAT, η οποία το 1932 μετονομάστηκε σε Datsun. Το μοντέλο κυκλοφόρησε το 1930 και η παραγωγή του διήρκησε μόλις δύο χρόνια, και μάλιστα τον πρώτο χρόνο κατασκευάστηκαν μόλις 10 αυτοκίνητα, ενώ μια αισθητή βελτίωση των πωλήσεων υπήρξε το 1931. Το 1932, το Datson 10 αντικαταστάθηκε από το Datsun 11.

 Το Datson 10 σχεδιάστηκε από τον Takayoshi Gotou, έχοντας μια αρκετά πρωτοποριακή για την εποχή του σχεδίαση, και βασίστηκε κατά μεγάλο ποσοστό στο πρωτότυπο μοντέλο DAT 91 που κατασκευάστηκε το 1929. Σε αντίθεση με το πρωτότυπο, το Datson 10 είχε μικρότερους τροχούς, ενώ έλειπε από μπροστά και το σήμα της DAT. Κάτω από το καπό του αυτοκινήτου, βρισκόταν ένας τετρακύλινδρος σε σειρά κινητήρας 495 cm³, ο οποίος παρήγαγε ισχύ μόλις 10 ίππων στις 3.700 στροφές το λεπτό και μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς μέσω ενός 3-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων, με την 1-η σχέση ασυγχρόνιστη. Σημειωτέον ότι το συνολικό βάρος του Datson 10 ήταν μόλις 400 κιλά. Εκτός από την έκδοση phaeton (σεντάν) του Datson 10, το 1931 κυκλοφόρησε και μία επαγγελματική έκδοση του οχήματος, γνωστή ως Datson 10 Delivery Van. Ως επακόλουθο της νέας αυτής σειράς, ο χώρος αποσκευών μεγάλωσε αισθητά, ενώ διαφορά εντοπίζεται και στους αεραγωγούς της μηχανής, οι οποίοι πλέον είχαν τοποθετηθεί κάθετα, προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η απόδοσή τους. https://web.archive.org/web/20120909232307/http://www.earlydatsun.com/datsun10.html
Μασχάλη

Η μασχάλη είναι η περιοχή του σώματος ακριβώς κάτω από την άρθρωση του ώμου. Διαμέσου της περιοχής της μασχάλης περνούν αγγεία και νεύρα τα οποία εξυπηρετούν το άνω άκρο. Στους ανθρώπους, η δημιουργία της οσμής του σώματος συμβαίνει κυρίως στη μασχαλιαία περιοχή. Αυτές οι οσμές δρουν ως φερομόνες και παίζουν ρόλο στην ερωτοτροπία. Οι μασχάλες φαίνεται να είναι σημαντικότερες από τα γεννητικά όργανα στην σωματική οσμή, γεγονός που μπορεί να σχετίζεται με τη δίποδη βάδιση.

 Ανατομικά τα όρια της μασχάλης είναι τα εξής: άνω όριο: το εξώτερο τμήμα της πρώτης πλευράς, το άνω χείλος της ωμοπλάτης και την κλείδα. κάτω όριο/βάση: το κοίλο δέρμα της περιοχής, το οποίο σχηματίζει τον μασχαλιαίο βόθρο. πρόσθιο όριο: ο μείζων και ελάσσων θωρακικός μυς, μέχρι την πρόσθια μασχαλιαία πτυχή. οπίσθιο όριο: η ωμοπλάτη και ο υποπλάτιος μυς στο άνω τμήμα και ο μείζων στρογγυλός και πλατύς ραχιαίος μυς προς τα κάτω. έσω όριο: το θωρακικό τοίχωμα.Δομές οι οποίες διέρχονται μέσα από τη μασχάλη είναι η μασχαλιαία αρτηρία με τους κλάδους της, η μασχαλιαία φλέβα με τους κλάδους της, λεμφαγγεία και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες, οι οποίοι βρίσκονται εντός του λίπους της μασχάλης.
90 (αριθμός)

Το 90 (ενενήντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 89 και πριν από το 91. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 90:2 = 45, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 90 συμβολίζεται ως XC στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϟ΄ ή Ϟ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 90 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 5, 6, 9, 10, 15, 18, 30, 45 και 90, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 91. Το 90 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 90 είναι 90 = 2 · 32· 5 Το 90 είναι αριθμός Harshad στο δεκαδικό σύστημα, αφού 9 + 0 = 9, δηλαδή το άθροισμα των ψηφίων του είναι διαιρέτης του. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 90 αντιστοιχεί στο θόριο. Ο Μεσιέ 90 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου.
Κατάλογος αστέρων του Χαμαιλέοντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Χαμαιλέοντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Χαμαιλέοντος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Apr)». Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2013. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι

Ο σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι βρίσκεται 200 χιλιόμετρα βόρεια της Σόφιας και 5 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κοζλοντούι στον Δούναβη ποταμό, στα σύνορα με τη Ρουμανία. Είναι ο μοναδικός πυρηνικός σταθμός της Βουλγαρίας και ο μεγαλύτερος στην περιοχή. Οι προδιαγραφές κατασκευής του αντιδραστήρα προβλέπουν αντοχή σε σεισμό μέχρι 7 ρίχτερ. Σήμερα στο σταθμό λειτουργούν δύο αντιδραστήρες, ισχύος χιλίων μεγαβάτ ο καθένας. Σήμερα λειτουργούν οι αντιδραστήρες 5 και 6, που είναι αντιδραστήρας πεπιεσμένου ύδατος.

 Στις 15 Ιουλίου 1966 η Βουλγαρία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Σοβιετική Ένωση και η κατασκευή του πρώτου σταθμού ξεκίνησε 6 Απριλίου 1970. Ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας ήρθε από τη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1972 και εγκαταστάθηκε στις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Το 2004 η Βουλγαρική κυβέρνηση, στα πλαίσια των απαιτήσεων ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έκλεισε δύο από τους αντιδραστήρες, τους 3 και 4, ισχύος 440ΜW. Το 2009 όμως η Βουλγαρία ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση την επαναλειτουργία των δύο αντιδραστήρων. Τον Οκτώβριο του 2010 εντοπίστηκαν ρωγμές σε σωληνώσεις ενός εκ των αντιδραστήρων, κατά τη διάρκεια εργασιών, χωρίς όμως να υπάρξει διαρροή ραδιενέργειας, ενώ τον Μάιο του 2011 εντοπίστηκαν ρωγμές σε ράβδους ελέγχου του αντιδραστήρα 5. Τον Μάρτιο του 2011, μετά τον Σεισμό στην Ιαπωνία και την έκρηξη στο ιαπωνικό πυρηνικό εργοστάσιο Φουκουσίμα 1, πραγματοποιήθηκε «Τεστ Αντοχής» στους αντιδραστήρες του από την ΙΑΕΑ. Το 2017 ο 5ος αντιδραστήρας πήρε παράταση ζωής 10 έτη, έως το 2027 και το 2019 έγινε το ίδιο με τον 6ο η άδεια του οποίου ανανεώθηκε έως το 2029.Οι έλεγχοι έγιναν από τη ρωσική εταιρεία Rosatom και τη γαλλική EDF, σύμφωνα με τη βουλγαρική υπηρεσία ελέγχου των πυρηνικών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kozloduy Nuclear Power Plant στο Wikimedia Commons
Σάγιντ Μουχάμαντ Ζάφερ

Ο Σάγιντ Μουχάμαντ Ζάφερ Σαμπτ Άμπας (αραβικά: سيد محمد جعفر سبت عباس‎ γεννήθηκε 25 Αυγούστου 1985) είναι ποδοσφαιριστής από το Μπαχρέιν, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Αλ Μουχάρακ Σ.Κ.. Με 159 διεθνείς αγώνες είναι ο τρίτος σε συμμετοχές στην Εθνική Μπαχρέιν.

 Πρωτάθλημα Μπαχρέιν (5) : 2008, 2009, 2011, 2015, 2018 Κύπελλο Μπαχρέιν (7) : 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2016, 2020 Κύπελλο του διαδόχου του Μπαχρέιν (2) : 2008, 2009 Κύπελλο Συλλόγων Κόλπου : 2012 Κύπελλο AFC : 2008 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Σάγιντ Μουχάμαντ Ζάφερ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com