IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θεόδωρος Αντωνίου

Ο Θεόδωρος Αντωνίου (10 Φεβρουαρίου 1935 – 26 Δεκεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας συνθέτης και μαέστρος. Τα έργα του ποικίλουν από όπερες και χορωδιακά, έργα μουσικής δωματίου και σόλο ορχηστρικά έργα μέχρι έργα για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Εκτός από την καριέρα του ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, κατείχε επίσης τη θέση του καθηγητή σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.Το 2004 τιμήθηκε με το Βραβείο Herder από το Alfred Toepfer Stiftung F. V. S.

 Ο Θεόδωρος Αντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είχε σπουδάσει βιολί, φωνητική και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, το Ελληνικό Ωδείο και διεύθυνση ορχήστρας στο Hochschule für Musik και στο Διεθνές Μουσικό Κέντρο στο κέντρο της πόλης: Ντάρμσταντ. Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, το Πανεπιστήμιο της Γιούτα, τη Φιλαδέλφεια Μουσική Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, όπου υπηρέτησε από το 1978. Επίσης, διηύθυνε τη μουσική ορχήστρα Alea III, που είχε την έδρα της στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Ως μαέστρος είχε συνεργαστεί με ορχήστρες, μικρές και σύνολα, και μουσικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο. Είχε ασχοληθεί με πολλές μεγάλες ορχήστρες και μουσικά σύνολα, όπως τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης Αίθουσα Παίκτες, το Ραδιόφωνο Ορχήστρες του Βερολίνου και του Παρισιού, το Βαυαρικό Ραδιόφωνο Ορχήστρα, ο συναυλιακός χώρος Tonhalle Orchestra (Ζυρίχη), η Εθνική λυρική σκηνή, και το Berkshire Κέντρο Μουσικής Ορχήστρας. Το 1974 συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη σύγχρονης δραστηριότητες στο Tanglewood Music Center σε Lennox, Μασαχουσέτη, και κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το καλοκαίρι του 1985. Ως ενθουσιώδης και δραστήρια ερμηνευτής της νέας μουσικής, Αντωνίου έχει ιδρύσει διάφορα σύγχρονα σύνολα μουσικής, συμπεριλαμβανομένης της ΑΛΈΑΣ II στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ; ALEA III, στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης * η Φιλαδέλφεια Νέα Μουσική Ομάδα και το Ελληνικό συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής. Διευθύνει επίσης την ALEA III International Composition competition. Επιπλέον, κατείχε τη θέση του προέδρου του Εθνικού ελλήνων Μουσουργών Association και διευθυντής της η Πειραματική Σκηνή της Εθνικής Όπερας της Ελλάδος από το 1989.Ήταν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. "Η πρόκληση της μουσικής δημιουργίας," συνέντευξη σε φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών Α.Π.Θ., Αθήνα, 7 Ιουλίου 1994 Ilias Chrissochoidis (επιμ). "'Η δημιουργία πρέπει να είναι πρόκληση... Όταν ένας συνθέτης τυποποιείται νέος, πεθαίνει καλλιτεχνικά και νέος': Μια συζήτηση με τον Θόδωρο Αντωνίου", Μουσικοτροπίες 4/94, 19-28
Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή

Η Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή (Tilloidea unifasciata) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cleridae και την υποοικογένεια Tillinae. Το γένος Τιλλοειδέα εξαπλώνεται και πέρα από την Ευρώπη στην Παλαιαρκτική και τη Βόρεια Αφρική. Στην Ευρώπη εκπροσωπείται με τρία είδη από τα οποία στην Ελλάδα συναντάμε το είδος Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή. και το είδος Tilloidea transversalis Το όνομα «ουνιφασκιάτα» αναφέρεται στην άσπρη λωρίδα στα έλυτρα (uni (λατινικά))= μόνο, fasciata (λατινικά)= ταινιωτή).

 Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από πέντε έως οκτώ χιλιοστόμετρα. Το σώμα είναι κυλινδρικό με μήκος σχεδόν το τετραπλάσιο από το φάρδος. Στο κεφάλι, στο πρόνωτο και στους ώμους των ελύτρων έχει όρθια μακρά μαλλιά. Τα στοματικά μόρια δείχνουν προς τα κάτω. Οι χειλικές προσακτρίδες είναι το ίδιο καλά αναπτυγμένες όπως οι γναθικές προσακτρίδες. Το τελευταίο άρθρο των χειλικών προσακτρίδων έχει τη μορφή τσεκουριού. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Από το τέταρτο άρθρο οι κεραίες είναι πριονισμένες. Τα τελευταία άρθρα είναι περίπου το ίδιο φαρδιά με τα μεσαία άρθρα. Η βάση των κεραιών εισβάλλει από μπροστά βαθιά στους οφθαλμούς. Το πρόνωτο είναι πολύ μακρύτερο παρά φαρδύ. Είναι πυκνά στιγματισμένο. Στην μπροστινή άκρη είναι περίπου το ίδιο φαρδύ με το κεφάλι, προς τα πίσω στενεύει, η οπίσθια άκρη είναι σαν ζώνη και αρκετά στενότερη από τα έλυτρα. Τα έλυτρα έχουν όρθιους ώμους. Στη βάση των ελύτρων ξεκινούν λωρίδες από βαθιά σημεία παράλληλα στη ραφή, οι οποίες σβήνουν στη δεύτερη μέση του ελύτρου. Η απόσταση μεταξύ των σημείων είναι μικρότερη από τα ίδια τα σημεία και δεν έχουν άλλα στίγματα (Εικ. 1). Λιγότερο από το πρώτο μισό των ελύτρων είναι κόκκινο, το οπίσθιο μισό είναι μαύρο. Στο τελευταίο τρίτο του ελύτρου είναι μια άσπρη ή κρεμ λωρίδα όρθιο στην ραφή των ελύτρων. Τα πόδια έχουν σαφώς πενταμερείς ταρσούς, τα πρώτα τέσσερα ταρσομερή στοιβάζονται το ένα στο άλλο σαν κούπες (Εικ. 2). Το έντομο αυτό κυνηγάει άλλα έντομα, που ζουν σε ξύλα, (κλήμα, οξιά,...). Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά το τέλος της άνοιξης στα ξύλα ή σε λουλούδια θάμνων. Η Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή είναι σπάνιο είδος με αραιό χώρο διαμονής. Στη Δύση συναντάμε το είδος στην Ισπανία, τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία. Στην Κεντρική Ευρώπη η Ελβετία και η Αυστρία ανήκουν στον χώρο διαμονής, στη Νότια Ευρώπη προστίθεται η Ελλάδα και η Ιταλία, πιο βόρεια η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Κροατία, η Σερβία . Επίσης το είδος συναντάται και στην Τουρκία H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier, München 1966, ISBN 3-827-40683-8
Η παρέλαση

Η Παρέλαση είναι θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. Αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας Η Τριλογία της Πόλης, με την οποία η Αναγνωστάκη εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην σκηνή το 1965, από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν, σε σκηνοθεσία του Κουν.Οι χαρακτήρες του έργου είναι δύο, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, η Ζωή και ο Άρης, που είναι αδέλφια.

 Ένα δωμάτιο αποτελεί τον μοναδικό σκηνικό χώρο του έργου, όπου δύο αδέλφια, η Ζωή και ο Άρης, ζουν απομονωμένα. Μοναδική τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο αποτελεί ένας φεγγίτης. Από το παράθυρο αυτό κάποια στιγμή παρακολουθούν πλήθος ανθρώπων να συγκεντρώνεται στην γειτονική πλατεία, υποθέτοντας ότι πρόκειται για την προετοιμασία κάποιας παρέλασης. Οι σκέψεις τους όμως θα διαψευστούν από την πορεία των γεγονότων, όταν το πλήθος αυτό θα εισβάλει απρόσμενα στην ζωή τους. Η Παρέλαση είναι ένα δράμα δωματίου, μια αλληγορία που πραγματεύεται την έννοια της απομόνωσης ως μέσο προστασίας, την τραυματική μνήμη και κυρίως τις σχέσεις ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας και τον τρόπο που αυτές οι σχέσεις διαμορφώνουν το άτομο. Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Η Παρέλαση".
Λούτον Σέλτον

Ο Λούτον Σέλτον (Luton Shelton, 6 Ιουνίου 1974 – 22 Ιανουαρίου 2021), ήταν Τζαμαϊκανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 35.

 Το ταλέντο του αναδείχθηκε γρήγορα και έγινε διεθνής με την εθνική ομάδα της Τζαμάικα κάτω των 17 ετών. Τράβηξε το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών συλλόγων και τον Απρίλιο του 2006 υπέγραψε στον σουηδικό σύλλογο Χέλσινγκμποργκς ΙΦ. Στην πρώτη του σεζόν σημείωσε 9 γκολ σε 19 αγώνες που έπαιξε στο σουηδικό πρωτάθλημα λόγω των επαναλαμβανόμενων τραυματισμών. Σκόραρε 17 γκολ σε 28 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις για την ομάδα, με 5 γκολ σε 4 παιχνίδια για το Κύπελλο Σουηδίας κατά την κατάκτηση του τίτλου το 2006. Τον Ιανουάριο του 2007 υπέγραψε με την αγγλική Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, όπου η πορεία του δεν σφραγίστηκε με την καταξίωση. Ακολούθησε επάνοδος στις ομάδες της Σκανδιναβίας, την Τουρκία και τη Ρωσία με τελική κατάληξη το τέλος της καριέρας του στα 33 του χρόνια στην πατρίδα του.Ο Σέλτον κλήθηκε σχεδόν σε κάθε ηλικιακή ομάδα της Εθνικής Τζαμάικα. Με την εθνική ανδρών αγωνίστηκε συνολικά 75 φορές. Τον Ιούνιο του 2008 σκόραρε 5 γκολ στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 με αντίπαλο τις Μπαχάμες. Με την εθνική ομάδα κατέκτησε τρία Κύπελλα της Καραϊβικής. Απεβίωσε το 2021 από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση. Χάρμπορ Βιου Πρωτάθλημα συλλόγων CFU : 2004Χέλσινγκμποργκ Σουηδικό Κύπελλο : 2006Βαλιαρεγκα Κύπελλο Νορβηγίας : 2008Τζαμάικα Κύπελλο Καραϊβικής (3): 2005, 2008, 2010 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Crossing Souls

Το Crossing Souls είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από τη Fourattic και εκδόθηκε από τη Devolver Digital. Το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία μιας παρέας φίλων, που ζουν μία περιπέτεια όταν ανακαλύπτουν ένα μυστηριώδες αντικείμενο με άγνωστες, για αυτούς, δυνάμεις, που αλλάζει ριζικά τις ζωές τους. Το παιχνίδι προβλήθηκε στην E3 2015 στο συνέδριο της Sony. Κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου του 2018 για τα PlayStation 4, Microsoft Windows Linux και OS X.

 Η ιστορία του παιχνιδιού έχει επηρεαστεί από τις ταινίες Γκούνις, Ε.Τ. ο Εξωγήινος και Super 8, ο σχεδιασμός των επιπέδων και η ορθογώνια από το πρώτο The Legend of Zelda, ενώ το στυλ των cutscenes επηρεάστηκε από τις σειρές της δεκαετίας του 1980 Teen Wolf, Saint Seiya, He-Man and the Masters of the Universe και Teenage Mutant Ninja Turtles. Το σάουντρακ του παιχνιδιού είναι από τον Γερμανό συνθέτη Chris Köbke και τον Ολλανδό μουσικό της synthwave Timecop1983. Συμμετέχουν επίσης οι: Alexander Wollheim (τσέλο), Kira Grammel (φλάουτο), Willi Schwope (βιολί) και Adrian Müller (κιθάρα). Επίσημος ιστότοπος Το Crossing Souls στο IGN
Χένρι Σόμερσετ, 2ος κόμης του Γούστερ

Ο Χένρι Σόμερσετ, 2ος κόμης του Γούστερ (1496 - 26 Νοεμβρίου 1549), 2ος Κόμης του Γούστερ ήταν γιος και διάδοχος του Καρόλου Σόμερσετ, 1ου κόμη του Γούστερ και της Ελισάβετ Χέρμπερτ, 3ης βαρόνης του Χέρμπερτ. Με τον θάνατο του πατέρα του στις 15 Απριλίου 1526 τον διαδέχθηκε ως δεύτερος κόμης του Γούστερ και κληρονόμησε από την μητέρα του την βαρονία του Χέρμπερτ.

 Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο με παπική απαλλαγή στις 15 Ιουνίου 1514 την Λαίδη Μάργκαρετ Κουρτεναί, κόρη του Γουίλιαμ Κουρτεναί, 1ου κόμη του Ντέβον και της Αικατερίνης της Υόρκης κόρης του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Η Μάργκαρετ πέθανε πριν τις 15 Απριλίου 1526 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν το 1527 την Ελισάβετ Μπράουν, κόρη του Άντονι Μπράουν και της Λούκι Νέβιλ κόρης του Τζων Νέβιλ, 1ου μαρκησίου του Μόνταγκιου, μαζί της απέκτησε : Λούκι Σόμερσετ Γουίλιαμ Σόμερσετ, 3ος κόμης του Γούστερ Φραγκίσκος Σόμερσετ (1532 - 22 Ιουλίου 1563), κάποιες πηγές λένε ότι σκοτώθηκε στην μάχη του Πίνκι (1547) αλλά πολέμησε στην πολιορκία της Λιθ (1560) και ήταν μέλος του Κοινοβουλίου για το Μονμουθσάιρ (1558). Σκοτώθηκε σε μια επίθεση στην Χάβρη (1563). Κάρολος Σόμερσετ Τόμας Σόμερσετ Άννα Πέρσι, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ, σύζυγος του Τόμας Πέρσι, 7ου κόμη του Νορθάμπερλαντ. Ελεονώρα Σόμερσετ Τζέιν Σόμερσετ G. E. Cokayne. The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain, and the United Kingdom, Vol. VIII, G. Bell & sons, 1898. pg 200. Google eBook Burke, John, Burke's genealogical and heraldic history of peerage, baronetage and knightage, G. P. Putnam's Sons: New York, 1914. Questier, Michael C., Catholicism and community in early modern England, Cambridge University Press, 2006.
Έντουαρντ Ζάκα

Ο Έντουαρντ Ζάκα (Edward Zacca, 26 Ιουλίου 1931 - 11 Νοεμβρίου 2019) ήταν δικαστής από την Τζαμάικα, ο οποίος υπηρέτησε ως προσωρινός Γενικός Κυβερνήτης το 1991. Έγινε μέλος του Ανακτοβουλίου του Ηνωμένου Βασίλειου το 1992. Από το 1985 ως το 1996 υπηρέτησε ως ανώτατος δικαστής. Ήταν παντρεμένος με τη Χόουπ Μάργκαρετ και έχουν 3 παιδιά.

 Το 1941 παρακολούθησε μαθήματα στο κολέγιο του Κίνγκστον και το 1954 έγινε μέλος του δικηγορικού συλλόγου στο Middle Temple του Λονδίνου. Από το 1952 ως το 1953 υπήρξε πρόεδρος της Κατοικίας Φοιτητών από Αποικίες (Hans Crescent Colonial Students' Residence). Στις 29 Ιουνίου 1954 ο Ζάκα άρχισε να κάνει την πρακτική του και διορίστηκε υπάλληλος των δικαστηρίων (Clerk of Courts) τον Ιανουάριο του 1958. Στη συνέχεια διορίστηκε σε διάφορες δικαστικές θέσεις, μέχρι που ορκίστηκε ανώτατος δικαστής της Τζαμάικα στις 2 Ιανουαρίου 1985 ενώπιον του Σερ Φλόραϊζελ Γκλάσποουλ στο Κινγκς Χάους. Από το Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1991 υπηρέτησε ως προσωρινός γενικός κυβερνήτης, καθώς το Σύνταγμα προβλέπει ότι ο εκάστοτε ανώτατος δικαστής υπηρετεί στο αξίωμα του γενικού κυβερνήτη όταν η θέση είναι κενή. Την επόμενη χρονιά (1992) έγινε δεκτός στο Ανακτοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου και έγινε το πρώτο μέλος με καταγωγή από την Τζαμάικα. Στις 25 Ιουλίου 1996 συνταξιοδοτήθηκε από ανώτατος δικαστής έχοντας υπηρετήσει στον δικαστικό κλάδο επί 38 έτη. Λίγο αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου 1996 διορίστηκε ως εφέτης στο Εφετείο των Βερμούδων και πρόεδρος την 1η Ιανουαρίου 2004. Από τον Μάρτιο του 2000 ως τον Ιούλιο του 2001 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εφετείου των Μπαχαμών. Ο Ζάκα ήταν μέλος του Τάγματος της Τζαμάικα.Ως μέλος του Ανακτοβουλίου είχε την προσφώνηση του Δεξιού Εξοχότατου (The Right Honourable, με τα γράμματα 'P.C.').
Μαρία Άννα της Ισπανίας

Η Μαρία Άννα (ισπαν. Maria Anna, 18 Αυγούστου 1606 - 13 Μαΐου 1646) του Οίκου των Αψβούργων ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄της Αυστρίας. Το 1631 παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Δ΄ (1633 - 1654). Μαριάννα (1634 - 1696), παντρεύτηκε τον θείο της Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας. Φίλιππος Αύγουστος (1637 - 1639). Μαξιμιλιανός Θωμάς (1638 - 1639). Λεοπόλδος Α΄ (1640 - 1705), Aρχιδούκας της Αυστρίας και Bασιλιάς της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Μαρία (13 Μαΐου 1646), θνησιγενής. Bettina Braun, Katrin Keller, Matthias Schnettger: Nur die Frau des Kaisers?: Kaiserinnen in der Frühen Neuzeit, Böhlau ed., Vienna 2016 ISBN 978-3-20-520085-7. M. Hengerer: Kaiser Ferdinand III. (1608—1657). Eine Biographie, Böhlau ed., Vienna, Köln, Weimar 2012 ISBN 978-3-205-77765-6. Habsburg, Maria Anna von Spanien, Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, Vienna Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, p. 52 – 458 p.
Κουίνσι Λιούις

Ο Κουίνσι Λέιβελ Λιούις (Λτιλ Ροκ, 26 Ιουνίου 1977) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως σμολ φόργουορντ, όσο και ως σούτινγκ γκαρντ. Σήμερα αποτελεί αναλυτή καλαθοσφαίρισης στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox Sports, καλύπτοντας τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς.

 Ο Κουίνσι Λιούις τελείωσε το λύκειο Πάρκβιου Αρτς εντ Σάϊενς Μάγκνετ και στη συνέχεια εισήχθη το 1995 σε ηλικία 22 ετών στο Πανεπιστήμιο Μινεσσότα. Με τη μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Μινεσότα Γκόλντεν Γκόφερς, αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα. Το 1999 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και στη συνέχεια έλαβε μέρος στα Ντραφτ του ΝΒΑ του ίδιου έτους, στα οποία κατάφερε να διακριθεί και να επιλεγεί από τους Γιούτα Τζαζ στη 19η θέση. Το 1999 και μετά την επιλογή του από τους Γιούτα Τζαζ μέσω των Ντραφτ, ο Κουίνσι Λιούις υπέγραψε με την ομάδα το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας. Στην ομάδα της Γιούτα παρέμεινε μέχρι το 2002. Το 2002 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Αμερική και να ταξιδέψει στο Ισραήλ για λογαριασμό της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στην ομάδα του Τελ Αβίβ παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο, ωστόσο πρόλαβε να κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο του Ισραήλ για το 2003. Μετά το σύντομο πέρασμά του από το Ισραήλ, ο Κουίνσι αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική και το ΝΒΑ, αυτή τη φορά για λογαριασμό των Μινεσότα Τίμπεργουλβς, οι οποίοι του πρότειναν επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας, το οποίο και αποδέχθηκε. Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του συμβολαίου του με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, ο Κουίνσι επέστρεψε στην Ευρώπη ταξιδεύοντας με προορισμό την Ισπανία και τη Λουκέντουμ Αλικάντε, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, ο οποίος ανακοίνωσε επίσημα την απόκτησή του στις 10 Ιουλίου του 2005. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για ένα έτος, καθώς το 2006 επέστρεψε στην Ισπανία. Αρχικά, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τη Λουκέντουμ Αλικάντε, στην οποία επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Μπάσκετ Μπιλμπάο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2009, όταν και ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Ο Κουίνσι κατέκτησε το 1998 το χρυσό μετάλλιο με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Αμερικής στους αγώνες καλής θελήσεως που πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Υόρκη. Μακάμπι Τελ Αβίβ Πρωτάθλημα Ισραήλ: (2003) Κύπελλο Ισραήλ: (2003) Το προφίλ του Κουίνσι Λιούις στο nba.com Το προφίλ του Λιούις Κουίνσι στο eurocupbasketball.com Ανακοίνωσε Κουίνσι Λιούις ο Ολυμπιακός
Τζο Νάτουμαν

Ο Τζο Νάτουμαν (Joe Natuman, 24 Νοεμβρίου 1952-), είναι πολιτικός από το Βανουάτου, μέλος του κόμματος Vanua'aku Pati και πρωθυπουργός από τον Μάιο του 2014.

 Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Νοτίου Ειρηνικού, ήταν επίσης φοιτητής ανταλλαγής στο Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας. Στη δεκαετία του ' 80 εργάστηκε στις δημόσιες υπηρεσίες και έγινε πρώτος γραμματέας του Γραφείου του Πρωθυπουργού (1987-91) επί πρωθυπουργίας του Ουόλτερ Λίνι.Εν συνεχεία εργάστηκε ως βοηθός εγγραφών στο Πανεπιστήμιο Νοτίου Ειρηνικού στη Σούβα των Φίτζι, ως το 1995.Εξελέγη βουλευτής στο νησί Τάνα με το κόμμα Vanua'aku Pati στις γενικές εκλογές του 1995. Έκτοτε εκλέγεται συνεχώς. Από το 1996 ως το 2008 υπηρέτησε ως υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις. Ειδικότερα, ήταν υπουργός Δικαστικών Υπηρεσιών, Πολιτισμού και Γυναικείων Υποθέσεων (1996), υπουργός αρμόδιος για τα Εδάφη, την Ενέργεια, τη Γεωλογία και τα Ορυκτά (1997), υπουργός Παιδείας (1998 και 2004), και υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων (2002 και 2007-08). Ενώ ήταν υπουργός Παιδείας υπηρέτησε και ως επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής της ΟΥΝΕΣΚΟ για το Βανουάτου. Διορίστηκε από τον πρωθυπουργό Έντουαρντ Ναταπέι ως υπουργός Εδαφών το 2008 και έπειτα από ανασχηματισμό το 2010 τοποθετήθηκε ως υπουργός Εξωτερικών, Διεθνούς Εμπορίου και Τηλεπικοινωνιών. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Ναταπέι με πρόταση μομφής, ο Νάτουμαν ήταν στην αντιπολίτευση μέχρι την άνοδο στην πρωθυπουργία του Σερζ Βοχόρ, έπειτα από πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης του Σάτο Κίλμαν στις 24 Απριλίου 2011. Ο Βοχόρ επανέφερε τον Νάτουμαν στο υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο, η εκλογή του Βοχόρ στην πρωθυπουργία ακυρώθηκε από το Εφετείο έπειτα από 3 εβδομάδες και ο Νάτουμαν έχασε τη θέση του στην κυβέρνηση (13 Μαΐου). Στις 16 Ιουνίου το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την πρωθυπουργική εκλογή του Κίλμαν και υπηρεσιακά ανέλαβε στη θέση του ο Ναταπέι μέχρι την εκλογή νέου πρωθυπουργού. Ο Νάτουμαν ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός Εξωτερικών. Η οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια εξήρε τον Νάτουμαν, γιατί επί υπουργίας του δεν είχε συμβεί το φαινόμενο της πώλησης διπλωματικών διαβατηρίων, κάτι που είχε παρατηρηθεί στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Στις 26 Ιουνίου 2011 ο Σάτο Κίλμαν εξελέγη νέος πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο και ο Νάτουμαν αποχώρησε από την κυβέρνηση. Τον Μάιο του 2014 η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ κατέρρευσε έπειτα από πρόταση δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο (πέρασε με 35 ψήφους υπέρ έναντι 11 κατά) και τον αντικατέστησε στην πρωθυπουργία ο Νάτουμαν. Στις αρχές Ιουνίου 2015 ο Νάτουμαν απέλυσε τον υπουργό Εξωτερικών Σάτο Κίλμαν, επειδή είχε δηλώσει δημόσια ότι θα υποστήριζε μία πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης. Συνακόλουθα, με πρόταση μομφής καταψηφίστηκε η κυβέρνηση και ο Νάτουμαν παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Σάτο Κίλμαν.
Ανδρέας Λαμπρόπουλος

Το λήμμα αναφέρεται στον πολιτικό. Για τον ποδοσφαιριστή με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Ανδρέας Λαμπρόπουλος (ποδοσφαιριστής). Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: ΛαμπρόπουλοςΟ Ανδρέας Λαμπρόπουλος (1886 - 1960) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός Γεωργίας από το 1950 έως το 1951 και διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος.

 Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία και ήταν διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών.Διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας από τον Απρίλιο του 1935 έως τον Αύγουστο του 1941 και από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1945.Έγινε για πρώτη φορά υπουργός Γεωργίας στη βραχύβια κυβέρνηση συνασπισμού Φιλελευθέρων - ΔΣΚ (Σοφ. Βενιζέλου - Γεωργίου Παπανδρέου), στις 28 Αυγούστου 1950. Παρέμεινε υπουργός και στην επόμενη κυβέρνηση. Στην κυβέρνηση που ακολούθησε ήταν υπουργός Γεωργίας έως την παραίτησή του, στις 4 Ιουλίου 1951. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Μετά το θάνατο του βουλευτή Αθηνών, Ιωάννη Τριανταφύλλη, τον Ιούνιο του 1956, ο Λαμπρόπουλος έγινε βουλευτής ως πρώτος επιλαχών (στη 12η θέση σε σταυρούς προτίμησης) και ορκίστηκε στις 5 Ιουνίου. Ήταν ξανά υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών στις εκλογές του 1958 (με την ΕΡΕ) χωρίς να εκλεγεί. Δημοσίευσε μελέτες σε διάφορα περιοδικά με γεωργικά και διοικητικά θέματα. Ήταν παντρεμένος, με 2 κόρες και 1 γιο.
Σοφία Λερίου

Η Σοφία Λερίου (1939 - ...) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια, 16 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο τις δεκαετίες του '50 και '60, στις ρίψεις, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. Κατέρριψε πολλές φορές τα πανελλήνια ρεκόρ στη σφαιροβολία και στη δισκοβολία (ήταν η πρώτη που ξεπέρασε τα 40μ).

 Η Σοφία Λερίου πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους το 1954, όταν αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια Ελλάδος στη δισκοβολία με 32,39 σε ηλικία 15 ετών. Στη συνέχεια, και ως το 1964, κυριάρχησε στη δισκοβολία και στη σφαιροβολία κατακτώντας 16 πανελλήνιους τίτλους και καταρρίπτοντας τα πανελλήνια ρεκόρ. Στις 13 Απριλίου 1957 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που ξεπέρασε τα 40μ στη δισκοβολία με επίδοση 40,40 μ. Στις 16 Ιουνίου του 1962 έκανε στην Αθήνα πανελλήνιο ρεκόρ στη δισκοβολία, με επίδοση 44,20 μ., και στις 14 Ιουλίου έκανε, επίσης στην Αθήνα, πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαιροβολία, με επίδοση 12,45 μ.. Στις 28 Ιουλίου του 1963 κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στη δισκοβολία, με επίδοση 45,02 μ., και στις 30 Ιουλίου, επίσης στην Αθήνα, κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαιροβολία, με επίδοση 12,82 μ.Ταυτόχρονα, βοήθησε το σύλλογό της να κατακτά συνεχώς το πρωτάθλημα από το 1954 ως το 1964 που σταμάτησε τον αγωνιστικό αθλητισμό, μετέχοντας και σε άλλα αγωνίσματα. Πήρε μέρος σε Βαλκανικούς και Μεσογειακούς Αγώνες. Σημαντική διάκριση υπήρξε η νίκη της στους Ελληνοϊσραηλινούς Αγώνες το 1964 στη σφαιροβολία με πανελλήνιο ρεκόρ 12,95 μ. Την ίδια χρονιά, στις 11 Οκτωβρίου του 1964, κατέρριψε στην Αθήνα και πάλι το πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαιροβολία με επίδοση 13,05 μ.Επίσης, αγωνιζόταν στη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Πανιωνίου. Για την προσφορά της στο σύλλογο και στον ελληνικό αθλητισμό το 1963 τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Πανιωνίου, μόλις η δεύτερη γυναίκα αθλήτρια, στην οποία απονεμήθηκε η διάκριση αυτή. Συνέχισε να υπηρετεί τον αθλητισμό ως κριτής στίβου. Δημιούργησε οικογένεια με σύζυγο τον αθλητικό παράγοντα του Εθνικού Π., ραδιοσχολιαστή και γνωστό στιχουργό Νίκο Μουρκάκο (1923-2005), που έγραψε στίχους για περισσότερα από 200 λαϊκά τραγούδια, όπως: "Ζιγκουάλα", "Ένα σφάλμα έκανα", "Εγώ είμαι ένα παλιόπαιδο" κλπ. Γιος της ήταν ο αθλητικός συντάκτης Λάζαρος Μουρκάκος (1965-2011) καθώς και ο δημοσιογράφος Μανώλης Μουρκάκος. Αθλήτρια των ρίψεων υπήρξε και η νεώτερη αδερφή της Ιωάννα. Πανελλήνια ρεκόρ: Σφαιροβολία: 12,40 (1955), 12,45 (1962), 12,82 (1963), 12,95 (1964), 13,05 (1964). Δισκοβολία: 39,43 (1956), 39,91 (1956), 40,40 (1957), 40,92 (1958), 41,80 (1958), 44,20 (1962), 45,02 (1963). Πρωταθλήτρια Ελλάδος: Σφαιροβολία (6): 1955, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964. Δισκοβολία (8): 1955, 1956, 1958, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964. 4Χ100 (2): 1956, 1958. Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου: 1963. Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος στο δρόμο για τη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 21 (23/5/2009), σελ. 7.
Αλεξάνδρεια στην Κύπρο

Η Αλεξάνδρεια στην Κύπρο ή Αλεξάνδρεια η εν Κύπρω ή Αλεξανδρέττα Κύπρου, ήταν ελληνιστική πόλη στη νήσο Κύπρο. Η πόλη ιδρύθηκε πιθανόν το 331 π.Χ. στη βορειοδυτική Κύπρο.

 Είναι γνωστό ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ίδρυσε πολλές πόλεις που πήραν το όνομά του, σε πολλά μέρη του κόσμου. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ήσαν περισσότερες από 70, αριθμός που ίσως θεωρείται υπερβολικός. Ο ακριβής αριθμός όλων των Αλεξανδρειών είναι πάντως άγνωστος, αφού δεν διασώθηκε σχετικός κατάλογος. Διασημότερη, όμως υπήρξε η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 331 π.Χ. και που έμελλε να διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο και στις μετέπειτα κυπριακές εξελίξεις, ως πρωτεύουσα του Πτολεμαϊκού βασιλείου στο οποίο θα υπαγόταν και η Κύπρος. Μεταξύ των πολλών Αλεξανδρειών του κόσμου αναφέρεται και μια στην Κύπρο, στο κείμενο που έγραψε ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα «Εθνικά» του.Είναι άγνωστο αν η Αλεξάνδρεια η εν Κύπρω κατασκευάστηκε εκ νέου ή αν προϋπήρχε ως πόλη, που απλά είχε μετονομαστεί, από τους Κύπριους, που ήθελαν να τιμήσουν με αυτόν τον τρόπο τον Μέγα Αλέξανδρο. Εικάζεται ότι η ίδρυση της Αλεξάνδρειας της Κύπρου, προήλθε ίσως προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από ενέργειες που έκαναν είτε ο Πασικράτης του Κουρίου (καταγωγή και βασιλεία, στην αρχαία πόλη Κούριο και Σόλοι (Κύπρος)), είτε ο γιος του ο Νικοκλής της Πάφου, ο οποίος συνόδευε τον Μέγα Αλέξανδρο στην Ασία και ήταν ένας από τους τριηράρχους του στόλου του, μια και η κυπριακή αυτή πόλη πιστεύεται ότι βρισκόταν εκεί όπου υπήρξε η πόλη Καλλίνουσα, στη βορειοδυτική ακτή του νησιού, στην περιοχή Τηλλυρίας, όχι μακριά από την αρχαιότερη πόλη Σόλοι (Κύπρος).Ίσως ακόμη και η ίδια η πόλη των Σόλων να είχε πάρει αυτό το όνομα αργότερα (ακόμη και μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προκειμένου να τιμηθεί). Ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός στο έργο του «Ιστορία Χρονολογική» την ταυτίζει με την πόλη Καλλίνουσα, στο ομώνυμο ακρωτήρι Καλλίνουσα (ακρωτήρι), της περιοχής Τηλλυρία. Επίσης ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός ονομάζει την πόλη Αλεξανδρέτταν, το ίδιο δε όνομα έφερε κατά τα Μεσαιωνικά χρόνια και το ακρωτήρι της Τηλλυρίας. Κατά το 15ο αιώνα ο Γεώργιος Βουστρώνιος αναφέρει οικισμό με το όνομα Αλεξάνδρα, που βρίσκεται σημειωμένος και σε μεσαιωνικούς χάρτες ως Αλεσανδρέτα (Alesandreta). Ο Μας Λατριέ (αγγλικά: Mas Latrie, γαλλικά: Louis de Mas Latrie) αναφέρει την πόλη ως ερειπωμένη. Η κυπριακή Αλεξάνδρεια, συνεπώς, πιθανολογείται ότι είχε διατηρηθεί μέχρι και τα μεσαιωνικά χρόνια. Ωστόσο δε γνωρίζουμε περισσότερα για τον οικισμό αυτό, που δεν πρέπει να υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός, αλλά που απετέλεσε ένα ακόμη κρίκο στους δεσμούς που δημιουργήθηκαν μεταξύ του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Κυπρίων. Πάντως, προς το παρόν, η αρχαιολογική σκαπάνη δεν έχει εντοπίσει ίχνη αυτής της πόλης και δεν έχει δώσει οποιεσδήποτε άλλες πληροφορίες γι' αυτήν. Στα γαλλικά Louis de Mas Latrie, Histoire de l'île de Chypre sous le règne des princes de la maison de Lusignan, 1852-1861 http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k28773f/f3.image.r=Chypre.langFR
Γκότλομπ Φρέγκε

Ο Φρίντριχ Λούντβιχ Γκότλομπ Φρέγκε (Friedrich Ludwig Gottlob Frege, 8 Νοεμβρίου 1848 - 26 Ιουλίου 1925) ήταν Γερμανός μαθηματικός, λογικολόγος και φιλόσοφος που εργάστηκε στο πανεπιστήμιο της Ιένα. Θεωρείται εκ των ιδρυτών της σύγχρονης λογικής και συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη θεμελίωση των μαθηματικών. Θεωρείται γενικά πατέρας της αναλυτικής φιλοσοφίας λόγω των κειμένων του για τη φιλοσοφία της γλώσσας και τα μαθηματικά. Παρότι εν πολλοίς αγνοήθηκε από τους διανοουμένους την εποχή της δημοσίευσης των κειμένων του, ο Τζουζέπε Πεάνο (1858--1932) και ο Μπέρτραντ Ράσελ εισήγαγαν το έργο στις επόμενες γενιές λογικολόγων και φιλοσόφων.

 Χανς Σλούγκα, «Φρέγκε», Πανεπιστημιακές έκδ. Κρήτης, επιμ. Θάνος Σαμαρτζής ISBN 978-960-524-295-4, 2009 Beaney, Michael (2001). Gottlob Frege: Frege's philosophy in context. USA: Taylor & Francis US. σελ. 232. ISBN 978-0415306027. Kennedy, Hubert C. (1980). Studies in the History of Modern Science. Netherlands: Springer. σελ. 73. ISBN 978-90-277-1068-0. Frege at Genealogy Project A comprehensive guide to Fregean material available on the web by Brian Carver. Stanford Encyclopedia of Philosophy: Edward N. Zalta. «Gottlob Frege». Stanford Encyclopedia of Philosophy. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Frege's Logic, Theorem, and Foundations for Arithmetic — by Edward Zalta. Internet Encyclopedia of Philosophy: Gottlob Frege — by Kevin C. Klement. Frege and Language Αρχειοθετήθηκε 2009-01-31 στο Wayback Machine. — by Dorothea Lotter. Metaphysics Research Lab: Gottlob Frege. Frege on Being, Existence and Truth. Begriff, a LaTeX package for typesetting Frege's logic notation.
Ουίλιαμ Άμποτ

Ο Ουίλιαμ Άμποτ (αγγλικά: William Abbot ή Abbott‎, 12 Ιουνίου 1790 - 1 Ιουνίου 1843) ήταν Άγγλος ηθοποιός και θεατρικός παραγωγός, τόσο στην Αγγλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

 Ο Άμποτ γεννήθηκε στο Τσέλσι του Λονδίνου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στο Μπαθ το 1806 και την πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο το 1808, στο Θέατρο Χέιμαρκετ, σε μια φιλανθρωπική παράσταση. Εκεί εμφανίστηκε ως Φρέντερικ σε μια παραγωγή του 1809 του έργου Lovers' Vows. Στο θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν το 1813, σε ελαφριά κωμωδία και μελόδραμα, σημείωσε την πρώτη του σαφή επιτυχία. Υποδύθηκε τον Πυλάδη στον Ορέστη του Ουίλιαμ Τσαρλς Μακρήντυ, ενώ συμμετείχε και στο έργο Distressed Mother του Άμπροουζ Φίλιπς, όταν ο Μακρήντυ έκανε την πρώτη του εμφάνιση εκεί, το 1816. Έπαιξε τους ρόλους του Άππιου Κλαύδιου στο έργο του Βιργίνιος του Σέρινταν Νόουλς (1820) και του Μόντους στο έργο του Hunchback (1832).Το 1827 ο Άμποτ οργάνωσε τον θίασο, στον οποίο συμμετείχε και η Χάριετ Σμίθσον, που ανέβασε Σαίξπηρ στο Παρίσι. Η θέση του ήταν διευθυντής σκηνής. Έδωσε παραστάσεις στη Salle Favart, αλλά δεν απέσπασε επαίνους. Κατά την επιστροφή του στο Λονδίνο έπαιξε τον Ρωμαίο στην Ιουλιέτα της Φάνι Κεμπλ (1830). Δύο από τα μελοδράματα του Άμποτ, The Youthful Days of Frederick the Great (1817) και Swedish Patriotism (1819), ανέβηκαν στο Κόβεντ Γκάρντεν.Ο Άμποτ εργάστηκε επίσης στην Αμερική, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως "Mr. Beverly" σε μια παραγωγή του 1832 του The Gamester στο Park Theatre της Νέας Υόρκης. Αργότερα μετακόμισε στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας, όπου δημιούργησε το New Charleston Theatre και το διηύθυνε από το 1837 έως το 1841. Το θέατρο αυτό έφερε αστέρες όπως η Έλεν Τρι στον θίασο εκεί, αλλά δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ο Ουίλιαμ Άμποτ πέθανε στη Νέα Υόρκη ή στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ στις 7 Ιουνίου 1843. Είχε παντρευτεί μια ηθοποιό, την Ελίζαμπεθ Μπράντσοου, το γένος Μπουλόιντ, νωρίτερα το ίδιο έτος. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Abbot, William» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 23
Βελούχι Ευρυτανίας

Το Βελούχι είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ευρυτανίας κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 1.840 έως 1.870 μ. στο όρος Βελούχι. Στην ουσία πρόκειται για τις εγκαταστάσεις του Χιονοδρομικού κέντρου Καρπενησίου.

 Σε υψόμετρο 1.840 μέτρων, στη θέση «Διαβολότοπος», βρίσκεται και το χιονοδρομικό κέντρο του Βελουχιού, με τις πίστες και το σαλέ του, και περίπου 13 χλμ., είναι το Καρπενήσι, η πρωτεύουσα της Ευρυτανίας. Το χιονοδρομικό κέντρο στο Βελούχι αποτελεί το πρώτο χιονοδρομικό κέντρο της Ελλάδας, που ιδρύθηκε από ιδιώτες το 1974. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 17/03/1991 και υπήχθη στον τότε Δήμο Καρπενησίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον «καποδιστριακό» Δήμο Καρπενησίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Καρπενησίου. Από 1/1/2011 αποτελεί τμήμα της δημοτικής κοινότητας Καρπενησίου, της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του ομώνυμου «καλλικρατικού» δήμου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Το Βελούχι στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βελουχίου Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Καρπενησίου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018.
Τζέιμς Χέρτζογκ

Ο Τζέιμς Μπάρι Μούνικ Χέρτζογκ (James Barry Munnik Herzog), γνωστός και ως Τζέιμς Χέρτζογκ (3 Απριλίου 1866-21 Νοεμβρίου 1942) ήταν στρατηγός των Μπόερς κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς και Πρωθυπουργός της Ένωσης της Νότιας Αφρικής από το 1924 ως το 1939. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ενθάρρυνε την ανάπτυξη του αφρικάνερ πολιτισμού και την προστασία του από τη βρετανική επιρροή.

 Ο Χέρτζογκ πήρε τα πρώτα του ονόματα από το χειρουργό Τζέιμς Μπάρι, ο οποίος ήταν ο πρώτος Βρετανός γιατρός στην Αφρική που έκανε επιτυχή καισαρική τομή και έζησαν και η μητέρα και το παιδί μετά την επέμβαση. Ο Χέρτζογκ σπούδασε νομική στο Κολέγιο Βικτόρια στο Στέλενμπος του Κέιπ Κόλονι. Το 1889, μετέβη στις Κάτω Χώρες για να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, όπου πραγματοποίησε επιστημονική διατριβή και έλαβε το διδακτορικό του στις 12 Νοεμβρίου 1892Κατά τα έτη 1892-1895 έκανε την πρακτική του άσκηση στην Πρετόρια, μέχρι που τοποθετήθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο στο Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης. Κατά το δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς (1899-1902), έφτασε μέχρι το αξίωμα του στρατηγού. Έγινε γνωστός ως ένας τολμηρός και επινοητικός ηγέτης των αντάρτικων δυνάμεων, που συνέχιζαν να πολεμούν τους Βρετανούς. Τελικά, πεπεισμένος για τη ματαιότητα περαιτέρω αιματοχυσίας, υπέγραψε το Μάιο του 1902 τη Συνθήκη του Βερινέγκενγκ. Στη συνέχεια, ο Χέρτζογκ ασχολήθηκε με την πολιτική ως κύριος οργανωτής του Ενωτικού Κόμματος της Οράγγης. Το 1907, η Επαρχία του Ποταμού Οράγγη κέρδισε την αυτόνομη διακυβέρνησή της και ο Χέρτζογκ τέθηκε στην κυβέρνηση Γενικός Εισαγγελέας και Διευθυντής Εκπαίδευσης. Η επιμονή του για τη διδασκαλία των ολλανδικών μαζί με τα αγγλικά στα σχολεία βρήκε αντιρρήσεις. Στο νέο έθνος της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης στις 31 Μαΐου 1910 τέθηκε Υπουργός Δικαιοσύνης μέχρι το 1912. Η αντίθεσή του στον ιμπεριαλισμό και στο Λουί Μπότα οδήγησε σε υπουργική κρίση. Στις γενικές εκλογές του 1924, το Εθνικό Κόμμα με αρχηγό τον Χέρτζογκ νίκησε το Νοτιοαφρικανικό Κόμμα του Γιαν Σματς και σχημάτισε κυβέρνηση, ωστόσο το 1934 συνενώθηκαν και σχημάτισαν το Ενωτικό Κόμμα. Ο Χέρτζογκ ήταν ένας ρεπουμπλικανός που πίστευε και υποστήριζε με θέρμη την ανεξαρτησία της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1939, το Συνέδριο των στελεχών του Ενωτικού Κόμματος αρνήθηκε να δεχτεί την πρόταση ουδετερότητας του Χέρτζογκ για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον απομάκρυνε από τη θέση του υπέρ του Γιαν Σματς. Πέθανε το 1942 στην Πραιτώρια. Το 2007, στην πόλη Πάαρλ χτίστηκε ένα κτίριο που πήρε το όνομά του προς τιμήν του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα J. B. M. Hertzog στο Wikimedia Commons
Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Ο Μιχάλης Παπαντωνόπουλος είναι Έλληνας ποιητής και μεταφραστής. Γεννήθηκε το 1980 στο Μεταξουργείο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Έχει εργαστεί ως διορθωτής, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοπώλης και κειμενογράφος. Εξέδωσε τα ποιητικά βιβλία Δ (Ερατώ, 2006), Συμεών Βάλας (Μελάνι, 2010), Οι Δώδεκα (Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011) και Βόλια (Τυπωθήτω, 2015). Έχει μεταφράσει έργα των Γκέοργκ Τρακλ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Όσκαρ Ουάιλντ, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, Νοβάλις κ.ά. Έχει συνεργαστεί με το ένθετο «Αναγνώσεις» της εφημερίδας «Η Αυγή» και με την κυπριακή εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος».

 «Δ» (Ερατώ, 2006) «Συμεών Βάλας: Ένα σχεδίασμα» (Μελάνι, 2010) «Οι Δώδεκα: Μια ημιτελής συμφωνία» (Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011) «Βόλια» (Τυπωθήτω, 2015) Γκέοργκ Τρακλ, «Το όνειρο του Κακού» (Ερατώ, 2005) Ράινερ Μαρία Ρίλκε, «Ο Βίος της Μαρίας» (Ερατώ, 2006) Όσκαρ Ουάιλντ, «Αποφθέγματα και αφορισμοί» (Ερατώ, 2007) Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, «Οι ιστορίες του Κόκκινου Χάνραχαν» (Ερατώ, 2007) Γκάι Μπούθμπι, «Δόκτωρ Νικολά: Ολέθριο πείραμα» (Ηλέκτρα, 2007) Ανώνυμος 1881, «Σουίνι Τοντ: Ο φονικός κουρέας της οδού Φλητ» (Ηλέκτρα, 2008) Τζον Ντάγκλας, «Man Down» (Μελάνι, 2008) Νικολάι Γκόγκολ, «Το ημερολόγιο ενός τρελού» (Ηλέκτρα, 2008) Νοβάλις, «Ύμνοι στη Νύχτα» (Ηλέκτρα, 2008) Οκτάυ Ριφάτ, «Το ψωμί στο γόνατό μου και άλλα ποιήματα» (Βακχικόν τχ. 8, 2009) Φρήντριχ φον Σλέγκελ, «Κριτικά Αποσπάσματα» (11 αφορισμοί), (Poema τχ. 10, 2009) Μαίρη Ελίζαμπεθ Μπράντον, «Ο ίσκιος στη γωνία» (στον τόμο «Γοτθικές ιστορίες από βικτωριανές συγγραφείς»), (Ars Nocturna, 2009) Φρήντριχ φον Σλέγκελ, «Περί παρανόησης» (στον τόμο «Ρομαντική αισθητική») (Κριτική, 2011) Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, «Ποιήματα» (Εκάτη, 2011) Ορχάν Βελί Κανίκ, «Ο δρόμος μου είναι πλατεία» (Βακχικόν, 2011) Σρέτσκο Κοσοβέλ, «Κονς και άλλα ποιήματα» (Βακχικόν, 2013) Ίργουιν Λ. Γκόρντον (επιμ.), «Ποιος ήταν ποιος; 5000 π.Χ.-1914 μ.Χ.: Βιογραφικό λεξικό επιφανών & επίδοξων διασημοτήτων (Βακχικόν, 2014) Ρέντσο Νοβατόρε, «Για τον ατομικισμό και την εξέγερση» (Ουαπίτι, 2014) Χένρι Τζέιμς, «Το ημερολόγιο ενός πενηντάρη» (Εκάτη, 2014) Ουίλκυ Κόλλινς: «Ο ζωντανός νεκρός ή Το φάντασμα του Τζον Ιάγο» (Βακχικόν, 2015) Έντγκαρ Άλαν Πόε: «Το ημερολόγιο του Ιούλιου Ρόντμαν» (Περισπωμένη, 2015) Έντγκαρ Άλαν Πόε: «Η πρόωρη ταφή και άλλες δύο μακάβριες ιστορίες» (Ars Nocturna, 2015) «Βορτιστικό Μανιφέστο» (Κοβάλτιο, 2016) / Η συλλογή Δ σε ψηφιακή μορφή από τον προσωπικό ιστότοπο του ποιητή Δοκίμιο του Μ. Παπαντωνόπουλου για τους «Ύμνους της Νύχτας» του Νοβάλις στο ηλεκτρονικό περιοδικό e-poema / Κριτικές στην "Αυγή" Ποιήματα του Μ. Παπαντωνόπουλου μεταφρασμένα στα γαλλικά Η σελίδα του Μ. Παπαντωνόπουλου στην BiblioNet
1437 Διομήδης

Ο Διομήδης (Diomedes) είναι ένας μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,2. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ήρωα του Τρωικού πολέμου.

 Η μέση διάμετρος του Διομήδη εκτιμάται σε 164,3 χλμ.. Φαίνεται όμως (Sato et al. 2000) πως είναι ένα πολύ επίμηκες σώμα, με διαστάσεις 284×126×65 χλμ. Η μάζα του εκτιμάται σε 4,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με βάση αυτή τη μάζα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του Διομήδη εκτιμάται σε 4,59 cm/sec² περίπου (213 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής σε 87 m/sec (313 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος του είναι DP (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0313. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 150 περίπου βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Ο Διομήδης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 24,5 ώρες. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα "Size and Shape of Trojan Asteroid Diomedes from Its Occultation and Photometry"
Φράντισεκ Φάντρονκ

Ο Φράντισεκ Φάντρονκ (τσεχικά: František Fadrhonc, 18 Δεκεμβρίου 1914 – 9 Οκτωβρίου 1981) ήταν Τσεχοσλοβάκος (πολιτογραφημένος Ολλανδός) προπονητής ποδοσφαίρου, γεννημένος στο Νίμπουρκ της τότε Αυστροουγγαρίας (σημερινής Τσεχίας).

 Τα πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας εργάστηκε στην Ολλανδία, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα με τη Βίλεμ ΙΙ (1952, 1955).Το 1970 ανέλαβε την εθνική ομάδα της Ολλανδίας, δημιουργώντας την ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, έχοντας όμως προπονητή στην τελική φάση της διοργάνωσης τον Ρίνους Μίχελς. Το 1975 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε τρία χρόνια. Κορυφαία του στιγμή υπήρξε η πορεία του συλλόγου στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1976-77, όταν η ΑΕΚ έφθασε μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού, αποκλείοντας κατά σειρά Ντιναμό Μόσχας, Ντέρμπι Κάουντι, Ερυθρό Αστέρα και Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Σταμάτησε στους "4" του θεσμού από τη Γιουβέντους, η οποία κατέκτησε και το τρόπαιο. Στον Φάντρονκ πιστώθηκε κατά πολύ η ιστορική πρόκριση επί της ΚΠΡ, καθώς οι αλλαγές που πραγματοποίησε και ιδιαίτερα αυτή του τερματοφύλακα πριν από τη διαδικασία των πέναλτι, με τον Στεργιούδα να παραχωρεί τη θέση του στον Χρηστίδη, τον δικαίωσαν, καθώς ο τελευταίος απέκρουσε 2 πέναλτι, οδηγώντας την ΑΕΚ στη νίκη με 7-6 και παράλληλα στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Στις 9 Οκτωβρίου 1981 σε ηλικία 66 ετών κι ενώ βρισκόταν στην Κύπρο ως προπονητής του Κεραυνού Στροβόλου πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Ο Φράντισεκ Φάντρονκ στο soccerway Το προφίλ του Φράντισεκ Φάντρονκ στο transfermarkt 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
Μονοθεϊστικός Πεντηκοστιανισμός

Ο Μονοθεϊστικός ή Αντιτριαδικός Πεντηκοστιανισμός είναι ένας αντιτριαδικός δογματικός κλάδος του Πεντηκοστιανισμού. Οι Εκκλησίες που τον αποτελούν, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Πεντηκοστιανούς, δεν δέχονται το δόγμα της Αγίας Τριάδας. Πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο στη Θεότητα, ο Ιησούς Χριστός..

 Αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε από ένα κήρυγμα του R.Ε.McAlister (που είχε ιδρύσει την πρώτη Καναδική Εκκλησία της Πεντηκοστής) το 1913. Ο McAlister κήρυξε ότι στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων και στις Επιστολές, το βάπτισμα πραγματοποιούταν στο όνομα του Ιησού Χριστού και χωρίς να χρησιμοποιείται το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, όπως έγραφε στο εδάφιο Ματθαίος 28:19. Αργότερα, και άλλοι ενώθηκαν με τον McAllister, υποστηρίζοντας πως ο Χριστός περιείχε το σύνολο της Θεότητας και ότι το βάπτισμα στο όνομα μόνο του Ιησού Χριστού ήταν επαρκές. Το σύνολο των μελών των Εκκλησιών του Μονοθεϊστικού Πεντηκοστιανσιμού είναι γύρω στα 24 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Στις Εκκλησίες του περιλαμβάνονται οι: Παγκόσμια Ενωμένη Πεντηκοστιανή Εκκλησία Πεντηκοστιανές Συνάξεις σε όλο τον ΚόσμοΜερικές φορές αναφέρονται ως Εκκλησίες Μόνο του Ιησού (Jesus Only).
Τυνησιακές γενικές εκλογές (2009)

Προεδρικές και βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Τυνησία στις 25 Οκτωβρίου 2009. Τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν στις 26 Οκτωβρίου δείχνουν μια περιορισμένη νίκη για τον τωρινό πρόεδρο Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι και την κυβερνώσα Συνταγματική Δημοκρατική Ανασύνταξη.

 Υπήρχαν τέσσερις υποψήφιοι στις προεδρικές εκλογές: Ζιν ελ Αμπεντίν Μπεν Αλί (Συνταγματική Δημοκρατική Ανασύνταξη) (σημερινός) Άχμεντ Ιμπραήμ (Κίνημα Εταζντίντ) Μοχάμεντ Μπουτσίχα (Κόμμα Λαϊκής Ενότητας) Άχμεντ Ινουμπλί (Ενωτική Δημοκρατική Ένωση) Ο Υπουργός Εσωτερικών ανακοίνωσε τα τελικά αποτελέσματα για τις εκλογές της Δευτέρας 26 Οκτωβρίου. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων μετρήθηκε στο 89,40% με 4.447.388 από τα 5,3 εκατομμύρια των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της Τυνησίας. Στον προεδρικό αγώνα ο τωρινός πρόεδρος Μπεν Άλι κέρδισε 89,62% των ψήφων. Οι κοντινότεροι αντίπαλοι ήταν ο Μοχάμεντ Μπουτσίχα με 5,01% των ψήφων και ο Άχμεντ Ινουμπλί με 3,80%, και οι δύο από τους οποίους κρίνονται ως ευρέως διακοσμητική αντίθεση. Τα κόμματα της σκληρής αντίθεσης και οι Ισλαμιστικές ομάδες είχαν τεθεί εκτός νόμου από τη συμμετοχή στις εκλογές.Το αποτέλεσμα επικυρώνει στον Μπεν Άλι μια πέμπτη διαδοχική πενταετή θητεία στο αξίωμα από τότε που ανέλαβε την εξουσία σε ένα αναίμακτο πραξικόπημα το 1987. Η εκλογική επίδοση του Μπεν Άλι της τάξεως του 89,62% ήταν το χαμηλότερο ποσοστό που έχει ποτέ λάβει.. Στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων η Συνταγματική Δημοκρατική Ανασύνταξη, που έχει κυβερνήσει συνεχώς από την ανεξαρτησία της Τυνησίας από τη Γαλλία το 1956, κέρδισε 84.59% των ψήφων και 161 έδρες. Το Κίνημα των Σοσιαλδημοκρατών κέρδισε 16 έδρες με 4,63% των ψήφων, το Κόμμα λαϊκής Ενότητας κέρδισε 12 έδρες 3,39% των ψήφων, η Ένωτική Δημοκρατική Ένωση κέρδισε 9 έδρες με 2.56%. Τα υπόλοιπα 16 έδρανα μοιράσθηκαν μεταξύ του Σοσιαλιστικού Φιλελεύθερου Κόμματος, που κέρδισε οκτώ έδρες, το Πράσινο Κόμμα για την Πρόοδο, που κέρδισε έξι και το Κίνημα Εττατζντίντ που κέρδισε δύο έδρες. Οι παρατηρητές της Αφρικανικής Ένωσης χαρακτήρισαν τις εκλογές ως "ελεύθερες και δίκαιες". Αντίθετα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν λόγο για μη ελευθερία του εκλογικού σώματος στο να ψηφίσουν κατά τη διεξαγωγή των εκλογών. Προεδρικές και βουλευτικές εκλογές στην Τυνησία - 2009
Μαρία του Λουξεμβούργου, κόμισσα του Βαντόμ

Η Μαρία του Λουξεμβούργου (Marie de Luxembourg, 1472 - 1 Απριλίου 1547) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Σαιντ-Πολ και μετους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Σαβοΐας και μετά κόμισσα του Βαντόμ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν Πολ και της Μαργαρίτας, κόρης του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον θείο της Ιάκωβο κόμη του Ρομόν κόμη του Ρομόν και μετά τον Φραγκίσκο κόμη του Βαντόμ. Στον δεύτερο σύζυγό της έφερε τεράστια πλούτη, που κληρονόμησε από τον πρώτο, δηλαδή τις κομητείες του Σαιν-Πολ και του Σουασσόν στην Πικαρδία. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Φραγκίσκου το 1495 έγινε αντιβασίλισσα του Βαντόμ και διαχειρίστηκε τα εδάφη που είχε εκείνος κληρονομήσει από τον πατέρα του καθώς και τα δικά της. Πρόσφερε σημαντικό έργο κτίζοντας την εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου και επεκτείνοντας το Κολέγιο του Αγίου Γεωργίου. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ιάκωβο του Οίκου της Σαβοΐας κόμη του Ρομόν και είχε τέκνο: Λουίζα-Φραγκίσκη απεβ. 1511.Το 1486 απεβίωσε ο Ιάκωβος και η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο το 1487 με τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ. Παιδιά της ήταν: Κάρολος 1489-1537, κόμης, μετά δούκας του Βαντόμ. Φραγκίσκος 1491-1545, κόμης του Σαιν-Πολ. Λουδοβίκος 1493-1557, Αντουανέτα 1493-1583, παντρεύτηκε τον Κλαύδιο του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Γκιζ. Λουίζα 1495-1575, ηγουμένη στο Φοντεβρώ. Ιάκωβος 1490-1491, απεβ. νήπιο.
Μπιλμπάο Μπασκέτ

Η Κλαμπ Μπασκέτ Μπιλμπάο Μπέρι (Club Basket Bilbao Berri SAD), κοινώς γνωστή ως Μπιλμπάο Μπασκέτ και ως RETAbet Basket Bilbao για λόγους χορηγίας, είναι ένας επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Μπιλμπάο της Ισπανίας. Οι εντός έδρας αγώνες της διεξάγονται στη Μπιλμπάο Αρένα.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2000 και αντικαθιστώντας τους προηγούμενους συλλόγους της πόλης: Cajabilbao και SD Patronato. Μετά από τέσσερις σεζόν μεταξύ 2η και 3ης κατηγορίας, η Μπιλμπάο προήχθη στη Liga ACB το 2004, κερδίζοντας με 3-1 την Μπαλονθέστο Λεόν στα ημιτελικά της 2η κατηγορίας. Η Μπιλμπάο πέρασε δέκα σεζόν στην κορυφαία κατηγορία του ισπανικού μπάσκετ και ήταν φιναλίστ του πρωταθλήματος τη σεζόν 2010-11, όπου έχασε στους τελικούς με 3-0 από τη Μπαρτσελόνα. Το 2012, η Μπιλμπάο έπαιξε στην Ευρωλίγκα, όπου αποκλείστηκε στους προημιτελικούς από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η οποία κέρδισε τη σειρά με 3-1. Η καλύτερη εποχή του συλλόγου ολοκληρώθηκε το 2013, όταν έχασε στον τελικό του Eurocup 2012-2013 στο Σαρλερουά από τη Λοκομοτίβ Κουμπάν. Στις 17 Ιουλίου 2014, η ACB απέκλεισε τη Μπιλμπάο από τη Liga ACB, λόγω των οικονομικών προβλημάτων, αλλά στις 8 Αυγούστου η Ένωση αναγκάστηκε να αποσύρει τον αποκλεισμό και τελικά η Μπιλμπάο παρέμεινε στην κορυφαία κατηγορία.Ο σύλλογος έπαιξε τέσσερις ακόμα σεζόν στη Liga ACB μέχρι την υποβιβασμό της στις 13 Μαΐου 2018, αφού έχασε από τη Μπασκόνια στο βάσκικο ντέρμπι με 74-78. Η Μπιλμπάο έχει πολλές ονοματοδοσίες κατά τη διάρκεια των ετών λόγω των χορηγών της: Lagun Aro Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2004-07 iurbentia Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2007-09 Bizkaia Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2009-11 Gescrap Bizkaia Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2011-2012 Uxúe Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2012-2013 Dominion Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2015-2016 RETAbet Μπιλμπάο Μπασκέτ: 2016-σήμερα Παμπεγιόν Λα Κασίγια: (2000-09) Μπίθκαγια Αρένα: (2009-10), χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά για εντός έδρας αγώνες το 2007 και το 2008 Μπιλμπάο Αρένα: (2010-σήμερα) Liga ACB: Φιναλίστ (1): 2011 Σούπερ Καπ Ισπανίας: ΦΙναλίστ (1): 2007 Eurocup: Φιναλίστ (1): 2013 LEB Oro: (1) 2004 Copa Princesa de Asturias: Φιναλίστ (2): 2002, 2019 LEB Plata: (1) 2002 Copa LEB Plata: (1) 2002 Πρώτη ομάδα All-ACB Μαρσέλο Ουέρτας - 2008 Μάρκο Τοντόροβιτς - 2015 Άλεξ Μουμπρού - 2016MVP EuroCup Μάρκο Μπάνιτς - 2010Πρώτη ομάδα EuroCup Μάρκο Μπάνιτς - 2009, 2010 Κώστας Βασιλειάδης - 2013Δεύτερη ομάδα EuroCup Λαμόντ Χάμιλτον - 2013Προπονητής της χρονιάς EuroCup Φώτης Κατσικάρης - 2013 Η Μπιλμπάο έχει έντονη αντιπαλότητα με τη Σάσκι Μπασκόνια. Επίσημος ιστότοπος Μπιλμπάο Μπασκέτ στο FEB.es (Ισπανικά) Μπιλμπάο Μπασκέτ στο ACB.com (Ισπανικά)
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης παγκορασίδων

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης παγκορασίδων, διεξάγεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 2000 με πρωταθλητή τον Άρη. Η διεξαγωγή της διοργάνωσης διεκόπη το 2010, κι επανήλθε το 2018. Τους περισσότερους τίτλους (5) έχει κατακτήσει ο Ηρακλής Κηφισιάς.

 Οι ομάδες παγκορασίδων αγωνίζονται στα πρωταθλήματα των: Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας-Ανατολικής Αττικής (ΕΣΠΑΑΑ) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής (ΕΣΠΕΔΑ) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλονίκης, (ΕΠΕΣ Θεσσαλονίκης) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θράκης/Ανατολικής Μακεδονίας (ΕΣΠΕ Θράκης/Ανατολικής Μακεδονίας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Μακεδονίας (ΕΣΠΕ Μακεδονίας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας (ΕΣΠΕ Δυτικής Ελλάδας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας (ΕΣΠΕ Κεντρικής Ελλάδας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Πελοποννήσου (ΕΣΠΕ Πελοποννήσου) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κρήτης (ΕΣΠΕ Κρήτης) Ζ’ Περιφέρειας. Λίστα πρωταθλητών Ιστοτοπος volleynews.gr