IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2010-2011

Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών 2010-11 (γνωστό και ως Football League 2 ΟΠΑΠ) διοργανώθηκε με τις ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους, το Νότιο και το Βόρειο με 16 και 17 ομάδες αντίστοιχα ο καθένας. Αρχικά επρόκειτο να συμμετάσχουν 18 ομάδες σε κάθε όμιλο, όμως το Αιγάλεω και η Καλαμάτα στο Νότιο και ο Πυρσός Γρεβενών στο Βόρειο Όμιλο λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν δήλωσαν, αν και δικαιούντο, συμμετοχή. Η θέση τους έμεινε κενή και δεν αντικαταστάθηκε από επιλαχούσες ομάδες προερχόμενες από τη Δ΄ Εθνική. Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε από την Ε.Ε.Π. Β΄ & Γ΄ Εθνικής. Από την περίοδο αυτή, το συγκεκριμένο πρωτάθλημα ονομάζεται Φούτμπολ Λιγκ 2.

 Στο Νότιο Όμιλο μετείχαν σύλλογοι προερχόμενοι από τις περιφέρειες Αττικής, Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας, Κρήτης, Νησιών Αιγαίου, νησιών Ιονίου και συγκεκριμένα οι εξής: Αγία Παρασκευή, Αίας Σαλαμίνας, Απόλλων Σμύρνης, Ασπρόπυργος, Βύζας Μεγάρων, Ηρακλής Ψαχνών, Κεραυνός Κερατέας, Κόρινθος, Ολυμπιακός Χερσονήσου, Παναιγιάλειος, Παναχαϊκή, Πανηλειακός, Πλατανιάς, Ρόδος, Ρουφ και ΑΟ Χανιά. Στο Βόρειο όμιλο μετείχαν σύλλογοι από τις περιφέρειες ανατολικής, κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας, Θράκης, Ηπείρου, Στερεάς Ελλάδας και Θεσσαλίας. Λόγω του ότι ο αριθμός των αντίστοιχων στο Νότιο όμιλο υπήρξε μεγαλύτερος, οι Ζάκυνθος και Καλλονή αγωνίστηκαν τελικά στον Βόρειο, ύστερα και από αίτημα που υπέβαλαν. Σε αυτόν μετείχαν οι εξής: Αετός Σκύδρας, Αναγέννηση Γιαννιτσών, Αναγέννηση Επανομής, Δόξα Κρανούλας, Εθνικός Φιλιππιάδας, Ένωση Ποντίων Κατερίνης, Εορδαϊκός, Ζάκυνθος, Καλλονή, Κοζάνη, Μακεδονικός, Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας, Ναυπακτιακός Αστέρας, Νίκη Βόλου, Οδυσσέας Αναγέννησης, Τύρναβος και Φωκικός. Το σύστημα ανόδου θα είναι λίγο πιο διαφορετικό σε σχέση με τις άλλες χρονιές. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου θα πάρει την απευθείας άνοδο στη Φούτμπολ Λίγκ ενώ οι ομάδες που θα τερματίσουν στη 2η και 3η θέση του κάθε ομίλου θα δώσουν Play-Off σε έναν ενιαίο όμιλο με διπλούς αγώνες (σύνολο 6 αγωνιστικές) με την ομάδα που θα κατακτήσει την πρώτη θέση να παίρνει την άνοδο. Οι 3 τελευταίες ομάδες του νοτίου ομίλου και οι 4 τελευταίες ομάδες του βόρειου ομίλου υποβιβάστηκαν στη Δ' Εθνική. Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση). Ένωση Ποδοσφαιρικών σωματείων Β΄ και Γ΄Εθνικής
Βορειομακεδονικό Δηνάριο

Το Δηνάριο (σλαβομακεδονικά: денар‎ / ντέναρ, πληθυντικός: денари / ντέναρι, κωδικός ISO 4217: MKD) είναι το νόμισμα της Βόρειας Μακεδονίας. Η ονομασία προέρχεται από το νόμισμα της αρχαίας Ρώμης, το δηνάριο (λατινικά: denarius / ντενάριους). Το σύμβολο του νομίσματος είναι ден, που είναι και τα τρία πρώτα γράμματα του ονόματός του.

 Το πρώτο βορειομακεδονικό δηνάριο εισήχθη στις 26 Απριλίου 1992 και αντικατέστησε το Γιουγκοσλαβικό δηνάριο του 1990, με το οποίο είχε ίδια αξία. Το νόμισμα μεταβλήθηκε σε αξία στις 5 Μαΐου 1993, με το 1 νέο δηνάριο (MKD) να ισούται με 100 παλαιά δηνάρια (MKN). Το νέο δηνάριο (MKD) συνδέθηκε, με καθορισμένη ισοτιμία, με το γερμανικό μάρκο για λόγους νομισματικής σταθερότητας και το 1997 υποτιμήθηκε. Τον Αύγουστο του 2003 το βορειομακεδονικό δηνάριο συνδέθηκε με το Ευρώ. Για το πρώτο δηνάριο δεν κυκλοφόρησαν κέρματα. Το 1993 εισήχθησαν κέρματα για το δεύτερο δηνάριο σε αξίες των 50 ντένι (το οποίο δεν κυκλοφορεί πλέον), του 1, των 2 και των 5 δηναρίων μαζί με τα κέρματα των 10 και των 50 δηναρίων. Το 1992 εισήχθησαν χαρτονομίσματα σε ονομαστικές αξίες των 10, 25, 50, 100, 500, 1000, 5.000 και 10.000 δηναρίων. Μετά το πρώτο κυκλοφόρησε το δεύτερο δηνάριο το 1993, σε αξίες των 10, 20, 50, 100 και των 500. Τα 20 δηνάρια τυπώθηκαν μόνο στην πρώτη σειρά. Το 1996 προστέθηκαν τα χαρτονομίσματα των 1.000 και των 5.000 δηναρίων. Κυκλοφορούν σήμερα κέρματα σε αξίες των 50 ντένι, του ενός δηναρίου και των 2, 5, 10 και 50 δηναρίων. Εικόνες με τραπεζογραμμάτια και κέρματα, Εθνική Τράπεζα της Βόρειας Μακεδονίας Ιστότοπος του Υπουργείου Οικονομικών Αρχειοθετήθηκε 2012-11-30 στο Wayback Machine. της Βόρειας Μακεδονίας
Ιωσήφ Ριτσιάρδης

Ο Ιωσήφ Ριτσιάρδης (Κέρκυρα, 3 Ιουνίου 1896 - Αθήνα, 18 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν Έλληνας συνθέτης και πιανίστας, ο οποίος διακρίθηκε στο χώρο του έλαφρού τραγουδιού και της οπερέτας.

 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σε ηλικία 6 ετών πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου και αρμονίας απ' τον Άλεξ Γκρεκ. Το 1912 μετανάστευσε στο Κίεβο της Ουκρανίας όπου έκανε προκαταρκτικά μαθήματα κι ύστερα στο Μόναχο της τότε Δυτικής Γερμανίας όπου τελειοποίησε τις σπουδές του. Την πρώτη του εμφάνιση την έκανε στο Βόλο μ' ένα μικρό Ιταλικό θίασο όπερας, με τον οποίο ταξίδεψε και μετά τους Βαλκανικούς πολέμους σε Σμύρνη και Κωνσταντινούπολη και απ' το 1914 μέχρι το 1919 έκανε περιοδεία στη Ρωσία, μόνο που εκεί ο θίασος είχε ενισχυθεί. Έγραψε γύρω στις 50 οπερέτες Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Σεπτεμβρίου του 1979 σε ηλικία 83 ετών.
Γεώργιος της Σαξονίας

Να μη συγχέεται με τον Γεώργιο των Βέττιν βασιλιά της Σαξονίας.O Γεώργιος o Γενειοφόρος, γερμ. Georg der Bärtige (27 Αυγούστου 1471 - 17 Απριλίου 1539) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας (1500-1539).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας και της Σιδωνίας των Ποντιέμπραντυ, κόρης του Γεωργίου της Βοημίας. Νυμφεύτηκε το 1496 τη Βαρβάρα Γιαγκελλόνων, κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και είχε τέκνα: Ιωάννης 1498-1536, διάδοχος της Σαξονίας. Φρειδερίκος 1504-1539, διάδοχος της Σαξονίας. Χριστίνα 1505-1549, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ λάντγκραβο της Έσσης. Μαγδαληνή 1507-1534, παντρεύτηκε τον Ιωακείμ Β΄ Έκτορα των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Χριστόφορος 1497, Βόλφγκανγκ 1499-1500, Άννα 1500, Χριστόφορος 1501, Αγνή 1503, Μαργαρίτα 1508-1510, απεβίωσαν νωρίς. Herbermann, Charles, ed. (1913). "George the Bearded". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.
Σημαία της Ζανζιβάρης

Η σημαία της Ζανζιβάρης είναι σήμερα τρίχρωμη με οριζόντιες λωρίδες. Στην πρώτη λωρίδα επάνω είναι ενσωματωμένη η σημαία της Τανζανίας.Η νέα σημαία του νησιού καθιερώθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 2005.

 Η σημαία έχει υποστεί πολλές και δραματικές τροποποιήσεις από την ανεξαρτησία της χώρας, το 1964. Μόλις έγινε ανεξάρτητο Σουλτανάτο, η σημαία ήταν κίτρινη με κόκκινες οριζόντιες γραμμές μαζί με πράσινα μισοφέγγαρα, σύμβολα του Ισλάμ. Έπειτα από το πραξικόπημα στις 17 Ιανουαρίου 1964 άλλαξε το καθεστώς και η σημαία. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν δύο σημαίες, η μαύρη-κίτρινη-μπλε με οριζόντιες λωρίδες και η μπλε-μαύρη-πράσινη, η οποία επέζησε και χρησιμοποιήθηκε πιο πολύ. Η σημαία αυτή είχε μια λευκή λωρίδα στο μέρος από όπου κυματίζει. Η νέα σημαία καθιερώθηκε με νόμο που εγκρίθηκε τον Οκτώβριο του 2004. Υψώθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2005. Στη σημαία εμπεριέχεται η σημαία της Τανζανίας και αυτό σημαίνει ότι η Ζανζιβάρη αποτελεί τμήμα της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Τανζανίας. Η νέα σημαία περιέχει τα χρώματα: πράσινο, χρυσό, μπλε σκούρο, μπλε ανοικτό και μαύρο. Η σημαία προστατεύεται από αυστηρή νομοθεσία και οποιοσδήποτε δείξει περιφρόνηση σε αυτήν, τιμωρείται με φυλάκιση 5 ετών. Ιστορία της σημαίας της Ζανζιβάρης
Σουζάνα Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα

Η Σουζάνα Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα (Susanna Innes-Ker of Roxburghe, γεννημένη ως Σουζάνα Στεφανία Ντάλμπιακ Susanna Stephania Dalbiac, 28 Αυγούστου 1814 - 6 Μαΐου 1895) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

 Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1814 στο Γιόρκσαϊρ, και ήταν κόρη του Σερ Ιάκωβου Κάρολου Ντάλμπιακ και της Σουζάνας Ντάλτον. Στις 29 Δεκεμβρίου 1836 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Ίννες-Κερ, 6ο Δούκα του Ρόξμπρα. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Λαίδη Σουζάνα Χάρριετ (1837-1909), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Γκραντ-Σάτι. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Ιάκωβο Ερρίκο Ροβέρτο (1839-1892), παντρεύτηκε την Άννα Σπένσερ-Τσώρτσιλ. Απέκτησαν 7 παιδιά. την Λαίδη Καρλότα Ισαβέλλα (1841-1881), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Ράσσελ. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Κάρολο Ιωάννη (1842-1919), παντρεύτηκε την Λευκή Μαίρη Γουίλιαμς. Απέκτησαν 2 παιδιά.Το 1861 διορίστηκε Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Βασίλισσα Βικτώρια μέχρι τον θάνατό της. Πέθανε στις 6 Μαΐου 1895 στο Λονδίνο σε ηλικία 80 ετών. Είναι θαμμένη στο Μπάντεν του Ροξμπουργκσάϊρ. Anand, Anita (2015). Sophia: Princess, Suffragette, Revolutionary. Bloomsbury. ISBN 978-1408835456. Armitage, Mrs (1899). «The Mistress of the Robes». The Lady's Realm (Hutchinson and Co) 6. https://books.google.com/books?id=LG4-AAAAYAAJ&. Burke, Edmund (1896). The Annual Register. Longmans, Green, and Co. «From the archive, 18 April 1867: Accident to the Duchess of Roxburghe». The Guardian. 18 April 2013. https://www.theguardian.com/theguardian/2013/apr/18/duchess-of-roxburghe-accident-1867. «In Society». Vanity Fair 21. 1 May 1879. https://books.google.com/books?id=yfFHAQAAMAAJ&. King, Greg (2007). Twilight of Splendor: The Court of Queen Victoria During Her Diamond Jubilee Year. John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-04439-1. Lodge, Edmund (1846). The Peerage and Baronetage of the British Empire as at Present Existing (15th έκδοση). Saunders and Otley. Lytton, Constance (2015). Balfour, Betty, επιμ. Letters of Constance Lytton. Cambridge University Press. ISBN 978-1108078566. Newnes, George, επιμ. (1895). «The Ladies of Queen Victoria's Court». The Strand Magazine 10. https://books.google.com/books?id=tM0kAQAAIAAJ&. Smithson, George R. (1906). Wright, W. Ball, επιμ. Genealogical Notes & Memoirs of the Smithson Family. Seeley and Co. Stanley Long, Eleanor (1916). Twenty Years at Court: From the Correspondence of the Hon. Eleanor Stanley, Maid of Honour to Her Late Majesty Queen Victoria, 1842–1862. Charles Scribner's Sons. Wilson, A. N. (2014). Victoria: A Life. Penguin Books. ISBN 978-0143127871. Wilson, Robert (1893). The Life and Times of Queen Victoria, Volume 2. Cassell & Company.
Κατάλογος αστέρων του Εξάντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Εξάντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Εξάντα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Johnson, John Asher (2010). Retired a stars and their companions VI. A pair of interacting exoplanet pairs around the subgiants 24 Sextanis and HD200964. doi:10,1088/0004-6256/141/1/16. Bibcode: 2011AJ....141,..16J. https://archive.org/details/arxiv-1007.4552. Rajamohan, R. (2010). «Spectrum variability of 25 Sextantis». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2010. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Συμμετοχή της Μολδαβίας στη Eurovision

Η Μολδαβία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 18 φορές, κάνοντας ντεμπούτο το 2005. Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας είναι η τρίτη θέση με το συγκρότημα SunStroke Project το 2017 με το τραγούδι "Hey, Mamma!". Το ντεμπούτο της Μολδαβίας στο διαγωνισμό το 2005 ήταν επιτυχημένο, με τους Zdob şi Zdub να τερματίζουν έκτοι. Η χώρα έφτασε επίσης στην πρώτη δεκάδα με τη Νατάλια Μπάρμπου (2007), τους DoReDoS (2018) και τους Zdob și Zdub και Αδερφούς Αντβάχοφ (2022). Συνολικά, η Μολδαβία προκρίθηκε στον τελικό δώδεκα φορές, αποτυγχάνοντας να προκριθεί από τους ημιτελικούς τις χρονιές 2008, 2014, 2015, 2016 και 2019.

 Μετά την 20η θέση της Μολδαβίας στο διαγωνισμό του 2006, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Teleradio-Moldova (TRM) ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από τη συμμετοχή και δεν διέθεσε προϋπολογισμό για το διαγωνισμό του 2007. Ωστόσο, σε απάντηση της δημόσιας πίεσης, η TRM κατέθεσε τα προκαταρκτικά έγγραφα για να ανταγωνιστεί και έστειλε τη Natalia Barbu με το τραγούδι "Fight".Το 2008, η Μολδαβία, για πρώτη φορά σε 4 χρόνια συμμετοχής, απέτυχε να προκριθεί με το "A Century of Love", καταλήγοντας στην 12η θέση στον τομέα των 19. Το 2010 ο σαξοφωνίστας Σεργκέι Στεφάνοφ των SunStroke Project έγινε φαινόμενο του Διαδικτύου ("Epic Sax Guy") με το σόλο του για σαξόφωνο 30 δευτερολέπτων. Το 2011, οι Zdob si Zdub εκπροσώπησαν τη Μολδαβία για δεύτερη φορά στο διαγωνισμό, με το τραγούδι So Lucky όπου κατάφερε να τερματίσει 12ο στον τελικό. Αυτή ήταν η τρίτη φορά που η Μολδαβία κατέληξε στην 10η θέση στον ημιτελικό, τον τελευταίο προκριθέντα για τον τελικό. Το 2012, ο Pasha Parfeny εκπροσώπησε τη Μολδαβία, με το τραγούδι "Lăutar", τοποθετώντας το 5ο στον ημιτελικό και τον 11ο στον τελικό. Το 2013, η Aliona Moon εκπροσώπησε τη Μολδαβία με το τραγούδι "Ο Mie" που τερμάτισε 4ο στον ημιτελικό και 11ο στον τελικό. Το 2014 με 2016 η Μολδαβία απέτυχε να προκριθεί στον τελικό. Το 2017, η Μολδαβία πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα στον διαγωνισμό, όταν οι SunStroke Project τερμάτισαν τρίτοι στον τελικό με το τραγούδι "Hey, Mamma!". Το 2020, η Νατάλια Γκορντιένκο που εκπροσώπησε τη Μολδαβια το 2006, αποφασίστηκε ότι θα εκπροσωπήσει τη χώρα με το τραγούδι "Prison", ωστόσο ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Αντ' αυτού, εκπροσώπησε τη Μολδαβία το 2021 με το τραγούδι "Sugar". Προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό και τερμάτισε στη 13η θέση με 115 βαθμούς. Η νότα των 17 δευτερολέπτων που εκτέλεσε στο τέλος του "Sugar" αναφέρθηκε ως η μεγαλύτερη σε διάρκεια νότα στην ιστορία της Eurovision. Μέχρι το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Μολδαβίας έχει ως εξής: Στους τελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Στους ημιτελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Η σελίδα για τη Μολδαβία στον ιστότοπο της Eurovision TV.
Σκάλες Αγίου Νικολάου (Πάτρα)

Οι Σκάλες της Οδού Αγίου Νικολάου βρίσκονται στην Πάτρα και πρόκειται για μία από τις πιο χαρακτηριστικές τοποθεσίες της πόλης. Αποτελούν σημαντικό αξιοθέατο και ιστορικό μνημείο, αλλά εντούτοις ο αρχικός σκοπός της κατασκευής τους διατηρείται ωστόσο αναλλοίωτος έως σήμερα. Πρόκειται, συν τοις άλλοις, για χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Πάτρας.

 Κατασκευάστηκαν το 1934, στην εποχή του Μεσοπολέμου, επί δημαρχίας Βασιλείου Ρούφου, αντικαθιστώντας την προϋπάρχουσα φιδωτή χωμάτινη ανηφόρα που βρισκόταν στο σημείο. Αποτελούν μία από τις κυριότερες τεχνητές κλίμακες (σκάλες) από μια σειρά τέτοιων που βρίσκονται στην Πάτρα, καθώς και χαρακτηριστικό παράδειγμα της αστικής και φυσικής γεωγραφίας του ιστορικού κέντρου της πόλης, το οποίο διαιρείται στις λεγόμενες Άνω και Κάτω Πόλη, τις περιοχές δηλ. που συνδέουν οι σκάλες της Αγίου Νικολάου. Αριθμούν 206 σκαλοπάτια. Στη βάση της Κλίμακας της Αγίου Νικολάου βρίσκεται ενοριακός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, καθώς και παρεκκλήσι, δίπλα από αυτόν, αφιερωμένο στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Η αρχική θεμελίωση του ναού του Αγίου Νικολάου ήταν ελαφρώς νοτιότερα της σημερινής, εκεί όπου βρίσκονται σήμερα οι σκάλες, αλλά, λόγω κατολίσθησης που σημειώθηκε το 1885, η θεμελίωσή του πραγματοποιήθηκε στη σημερινή του θέση. Στην κορυφή τους βρίσκεται το δυτικό μέρος του Φρουρίου της πόλης. Οι σκάλες αποτελούν το συνδετήριο μέσο μεταξύ των οδών Αγίου Νικολάου και Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, που επεκτείνονται προς τα βορειοδυτικά (κάτω) και νοτιοανατολικά (πάνω) αντίστοιχα. Αποτελούν ένα από τα πιο φωτογραφημένα μέρη της Πάτρας, τόσο από την κορυφή τους με την όμορφη θέα που προσφέρουν προς τι κέντρο της πόλης, τον Πατραϊκό και τα απέναντι βουνά της Αιτωλοακαρνανίας, όσο και από την περιοχή κάτω από αυτές, απ' όπου φαίνεται η θέση στην οποία δεσπόζουν, ή από κάποιο άλλο ενδιάμεσο σημείο τους. Αποτελούν δημοφιλή και πολυσύχναστο προορισμό, ντόπιων και επισκεπτών, που συρρέουν εκεί για βόλτα, αναψυχή και χαλάρωση, ιδίως την άνοιξη και το καλοκαίρι. Κατά τις νυκτερινές ώρες φωταγωγούνται, ενώ κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων του Πατρινού Καρναβαλιού έχουν ιδιαίτερη νυχτερινή χρωματική φωταγώγηση. Ακόμη, κατά τις περιόδους των εθνικών επετείων συχνά σημαιοτολίζονται. Στις σκάλες πραγματοποιούνται κατά καιρούς ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ χρησιμοποιούνται συχνά ως χώρος εκδήλωσης πολιτικών μηνυμάτων και διαμαρτυριών. Αφέντρα Γ. Μουτζάλη, «Μεταβολές του αστικού τοπίου στην Πάτρα του 19ου αιώνα». archaiologia.gr. Δημοσιεύτηκε: 01/02/2016. Ανακτήθηκε: 17/07/2018. Πάτρα: H πόλη με τις σκάλες. pelop.gr. Δημοσιεύτηκε: 30/10/2017. Ανακτήθηκε: 17/07/2018. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικό λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα «Άγιος Νικόλαος», λήμμα «κλίμακες». Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Πατρών Αρχειοθετήθηκε 2017-02-28 στο Wayback Machine.. e-patras.gr. Ανακτήθηκε: 17/07/2018. Ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας τα σκαλάκια της Αγίου Νικολάου. patrasevents.gr. Δημοσιεύτηκε: 20/04/2015. Ανακτήθηκε: 17/07/2018.
Θεόδωρος Ρακιντζής

Ο Θεόδωρος Ρακιντζής (Κάμπος Μεσσηνίας, 11 Νοεμβρίου 1902 - Σέριφος, 26 Σεπτεμβρίου 1969) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Αστυνομίας. Από τα πρώτα στελέχη του αστυνομικού σώματος, μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως διευθυντής της Ασφάλειας Αθηνών και αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων.

 Ο πατέρας του ονομαζόταν Νίκανδρος. Ακολούθησε νομικές σπουδές και εν συνεχεία σπούδασε στη Σχολή Αξιωματικών Αστυνομίας Πόλεων στην Αθήνα. Υπηρέτησε εκτός από την Αθήνα, στην Κέρκυρα και στην Πάτρα. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία συνελήφθη αιχμάλωτος. Την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, κατάφερε να διαφύγει στη Μέση Ανατολή και υπηρέτησε ως υποδιευθυντής της Ελληνικής Αστυνομίας στο Κάιρο. Το 1946 προήχθη σε διευθυντή της Αστυνομίας και το 1957 ανέλαβε διευθυντής της Α΄ Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών. Κατά την περίοδο εκείνη ήταν ο πρώτος που μερίμνησε για την εφαρμογή του Νόμου 4000 και επέβλεψε ο ίδιος το κούρεμα με την ψιλή των δύο πρώτων νεαρών που συνελήφθησαν για τεντιμποϊσμό, στο Αστυνομικό Τμήμα της Κυψέλης. Το 1961 ανέλαβε αρχηγός του Σώματος και το 1964 αποστρατεύτηκε λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας. Ο Θεόδωρος Ρακιντζής πέθανε από αιφνίδια καρδιακή προσβολή, ενώ παραθέριζε στη Σέριφο και κηδεύτηκε στην Αθήνα, στο Πρώτο Νεκροταφείο, στις 28 Σεπτεμβρίου 1969. Ήταν παντρεμένος με τη Σμαράγδα Κακουράκη και είχαν ένα γιο και μία κόρη. Φωτογραφία του Θ. Ρακιντζή, με τη στολή του Διευθυντή της Αστυνομίας Αρχειοθετήθηκε 2013-08-01 στο Wayback Machine. (δεξιά)
Νίκολα Νίκιτς

Ο Νίκολα Νίκιτς (σερβικά: Никола Никић, γεννήθηκε 7 Ιανουαρίου 1956), είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη) πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έκανε λαμπρή καριέρα ως ποδοσφαιριστής (επιθετικός), κυρίως με την φανέλα της Ζελιέζνιτσαρ του Σαράγιεβο.

 Η αθλητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1979 από την NK Zvijezda Gradačac, αλλά γρήγορα μεταπήδησε στην Ζελιέζνιτσαρ με τα χρώματα της οποίας έγινε ευρύτερα γνωστός. Μάλιστα το 1984 η Ζελέζνιτσαρ με τον Ίβιτσα Όσιμ στον πάγκο και τον Νίκολα Νίκιτς στη σύνθεσή της, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Το Δεκέμβριο του 1984 αποκτήθηκε από την ομάδα του Αιγάλεω και συνέβαλε τα μέγιστα (19 συμμετοχές - 3 γκολ) στην προσπάθεια της Αθηναϊκής ομάδας να διατηρηθεί στην Α' εθνική. Με τη λήξη της περιόδου, το καλοκαίρι του 1985, μεταγράφηκε (μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του στη Ζελιέζνιτσαρ, Εντίν Μπάχτιτς) στον Άρη Θεσσαλονίκης στον οποίο αγωνίστηκε με αρκετά μεγάλη επιτυχία για 2 χρόνια, έχοντας 53 συμμετοχές και 12 γκολ. Στις 30 Μαρτίου 1986, σε ένα τοπικό ντέρμπι με τον Απόλλων Καλαμαριάς που έληξε ισόπαλο 1-1, ο Νίκιτς σημείωσε ένα εντυπωσιακότατο κόρνερ-γκολ .Το καλοκαίρι του 1987 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ, όπου όμως δεν πραγματοποίησε τις ανάλογες εμφανίσεις. Το 1988 επέστρεψε στη Ζελιέζνιτσαρ όπου και έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Λόγω του πηγαίου χιούμορ του αλλά και του γενικά εξωστρεφή χαρακτήρα του υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής στο κοινό σε όλες τις ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε και ειδικά στην Ζελιέζνιτσαρ θεωρείται από τους παίκτες - σύμβολα της ομάδας και καλείται συχνά στα Μ.Μ.Ε. για να σχολιάσει τα ζητήματα της ομάδας. Αφού τελείωσε την καριέρα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, έγινε προπονητής. Μεταξύ των άλλων, διετέλεσε προπονητής των FK Modriča, FK Kolubara Lazarevac, NK Žepče, Α.Π.Ο. Θερμαϊκού Θέρμης, NK TOŠK Tešanj και FK Borac Šamac. Τον Ιούνιο του 2018, ο Νίκολιτς έγινε επικεφαλής προπονητής της ομάδας NK Bratstvo Gračanica στην Α΄ Κατηγορία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης . Ωστόσο, η μεγαλύτερη προπονητική επιτυχία του ήταν όταν οδήγησε την FK Modriča σε μια θέση στην Πρέμιερ Λιγκ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (σεζόν 2003–04), αφού πρώτα κατέκτησε με την ομάδα του την First League της Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Υπήρξε επίσης προπονητής της ομάδας Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ-19 και της Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ-21. Το Σεπτέμβριο του 2013, διετέλεσε προσωρινά προπονητής και της μη διεθνώς αναγνωρισμένης επίσημης Εθνικής ομάδας της Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο γιος του, Μπράνισλαβ Νίκιτς, είναι και αυτός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και έχει αγωνιστεί στην Ελλάδα σε Αγροτικό Αστέρα, Ναυπακτιακό Αστέρα, Αιολικό Μυτιλήνης και Άρη Θεσσαλονίκης. "50 Χρόνια Αιγάλεω" (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 1998)
Μέγαρο ντε Συλί

Το μέγαρο ντε Συλί (γαλλικά: Hôtel de Sully) είναι ένα πολυτελές ιδιωτικό αρχοντικό, το οποίο βρίσκεται στην οδό Σαιντ-Αντουάν 62, στο Μαραί, στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού. Είναι χτισμένο στις αρχές του 17ου αιώνα και σήμερα είναι η έδρα του Κέντρου Εθνικών Μνημείων. Έχει καταχωρηθεί από το 1862 ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.Είναι ένα από τα πιο όμορφα παρισινά αρχοντικά του πρώτου μισού του 17ου αιώνα και έχει χαρακτηρισθεί ως «μία από τις πιο επιβλητικές κατοικίες στο Μαρέ».

 Το μέγαρο ντε Συλί χτίστηκε, με κήπους και ένα μεγάλο θερμοκήπιο (Ορανζερί, πορτοκαλεώνας), μεταξύ 1624 και 1630 για τον πλούσιο δημοσιονομικό ελεγκτή Μεσμ Γκαλέ. Το κτίριο συνήθως αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Ζακ Αντρουέ ντυ Σερσώ. Το οικοδόμημα είχε πρόσβαση στην Πλας Ρουαγιάλ - σήμερα πλατεία των Βοσγίων. Το Μαραί ήταν τότε μια περιοχή που προτιμούσε η υψηλή αριστοκρατία: στη δεκαετία του 1620 τα μεγάλα αρχοντικά πολλαπλασιάστηκαν. Το μέγαρο ντε Συλί κατασκευάστηκε σ'αυτήν την περίοδο ακμής των επιβλητικών κατασκευών στη συνοικία. Ο Μαξιμιλιάν ντε Μπετύν, δούκας του Συλί και υπουργός Οικονομικών του βασιλιά Ερρίκου Δ', αγόρασε το μέγαρο, ολοκληρωμένο και πλήρως επιπλωμένο, το 1634. Ολοκλήρωσε την ανακαίνιση του κτιρίου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του εκεί. Ο εγγονός του Μαξιμιλιάν ανέθεσε στους αρχιτέκτονες Σιμόν Λαμπέρ και Φρανσουά Λε Βω να χτίσουν μια επιπλέον πτέρυγα το 1660, στα δυτικά του κήπου. Το μέγαρο ντε Συλί φέρει ακόμα το όνομα αυτής της οικογένειας, που κατείχε το κτήριο έως τον 18ο αιώνα. Το μέγαρο στη συνέχεια άλλαξε αρκετούς ιδιοκτήτες και κατά τον 19ο αιώνα χωρίστηκε σε διαμερίσματα και καταστήματα. Πραγματοποιήθηκαν διάφορες προσθήκες και τροποποιήσεις για να στεγάσουν επαγγελματίες, τεχνίτες και άλλους ενοικιαστές. Το 1862 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο και οι νέοι ιδιοκτήτες, που ασχολήθηκαν περισσότερο με τη συντήρηση, αποκατέστησαν σταδιακά το κτήριο. Έγινε κρατική ιδιοκτησία το 1944. Από τη δεκαετία του 1950 πραγματοποιήθηκε ένα μακρύ πρόγραμμα αποκατάστασης, το οποίο ολοκληρώθηκε με την επισκευή της Ορανζερί το 1973. Από το 1967, είναι η έδρα του Εθνικού Ταμείου Ιστορικών Μνημείων, το οποίο το 2000 μετονομάσθηκε σε Κέντρο Εθνικών Μνημείων. Ο δημόσιος αυτός οργανισμός, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού και Επικοινωνίας, είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση και προστασία ιστορικών κτιρίων και μνημείων. Το μέγαρο ντε Συλί δεν είναι ανοικτό στους επισκέπτες. Όμως, η είσοδος στην αυλή και τους κήπους του μεγάρου, που οδηγούν από την κυρία είσοδο της οδού Σαιν-Αντουάν στην πλατεία των Βοσγίων, είναι ελεύθερη. Το μέγαρο ντε Συλί Η επίσημη σελίδα του μεγάρου (επιλογή γλώσσας) Βίντεο στο youTube
Α-Αμανιτίνη

Η α-Αμανιτίνη (αγγλ. Alpha-amanitin, α-Amanitin) είναι τοξίνη, εξαιρετικά επικίνδυνη για τον άνθρωπο, η οποία χημικώς είναι ένα κυκλικό οκταπεπτίδιο που περιέχει πολλά τροποποιημένα αμινοξέα.

 Είναι η πιο θανατηφόρος από όλες τις αματοξίνες, δηλ. τις τοξίνες που βρέθηκαν σε πολλά είδη του γένους μανιταριών Amanita. Επικίνδυνα μανιτάρια είναι το είδος Amanita phalloides, γνωστό και ως κάλυμμα θανάτου, καθώς και το είδος δολοφονικός άγγελος, ένα είδος μεταξύ των ειδών A. virosa και A bisporigera. Απαντάται επίσης στα μανιτάρια Galerina marginata και Conocybe filaris. Η LD50 της α-αμανιτίνης είναι 100 μg/kg για αρουραίους. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κυκλικά πεπτίδια, οι αματοξίνες -όπως και οι φαλοτοξίνες- συντίθενται σε ριβοσώματα. Τα γονίδια που κωδικοποιούν την προπρωτεΐνη για την α-αμανιτίνη ανήκουν στην ίδια οικογένεια με εκείνα που κωδικοποιούν τη φαλλακιδίνη, μια φαλλοτοξίνη.Κάθε χρόνο προκαλούνται περισσότεροι από 100 θάνατοι παγκοσμίως από τη λανθασμένη κατανάλωση των ανωτέρω μη εδώδιμων ειδών μανιταριών. Η α-αμανιτίνη έχει ασυνήθιστα ισχυρή έλξη στο ένζυμο RNA πολυμεράση II. Κατά την κατάποση και πρόσληψη από τα ηπατικά κύτταρα, συνδέεται με το ένζυμο RNA πολυμεράσης II, προκαλώντας κυτταρόλυση στα ηπατικά κύτταρα. Ελάχιστα αποτελέσματα αναφέρθηκαν εντός των 10 ωρών. Δεν είναι ασυνήθιστα τα δυσάρεστα συμπτώματα ακόμη και 24 ώρες μετά την κατάποση. Με αυτήν την καθυστέρηση στα συμπτώματα καθίσταται ακόμη πιο δύσκολη η διάγνωση και ακόμη πιο επικίνδυνη. Μέχρι τότε, έχει περάσει πολύ ο χρόνος κατά τον οποίο η ολική πλύση στομάχου θα είχε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Συμπτώματα όπως διάρροια και κράμπες είναι τα πρώτα συμπτώματα, αλλά αυτά αμβλύνονται, δίνοντας έτσι ψευδή σημάδια ύφεσης. Συνήθως, την 4η έως την 5η ημέρα, η τοξίνη (α-αμανιτίνη) αρχίζει να έχει σοβαρές επιπτώσεις στο ήπαρ και στα νεφρά, οδηγώντας σε ολική ζημία του συστήματος και στα δύο. Ο θάνατος συνήθως συμβαίνει περίπου μια εβδομάδα από την κατάποση.
De Havilland T.K.1

Το de Havilland T.K.1 ήταν διθέσιο μονοκινητήριο διπλάνο το οποίο αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930 στο Ηνωμένο Βασίλειο, το πρώτο που σχεδίασαν οι φοιτητές του Τεχνικού Σχολείου de Havilland.

 Τo T.K.1 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε το 1934 από φοιτητές υπό την επίβλεψη του Marcus Langley στο αεροδρόμιο του Stag Lane. Επρόκειτο για μετατροπή ενός μονοπλάνου de Havilland Swallow Moth σε διπλάνο. Ήταν ένα αεροσκάφος συμβατικής σχεδίασης το οποίο προωθούνταν από κινητήρα de Havilland Gipsy III των 120 hp το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Ιούνιο του 1934.Με χειριστή τον Geoffrey de Havilland πήρε το 1934 την πέμπτη θέση στο Kings Cup Race, φτάνοντας σε ταχύτητα 124,4 mph. Πωλήθηκε το 1936 σε ιδιώτη που το χρησιμοποίησε ως μονοθέσιο για μικρό χρονικό διάστημα, ενώ αργότερα διαλύθηκε για σκραπ. Jackson, A.J. (1974). British Civil Aircraft since 1919 Volume 3. London: Putnam. ISBN 0-370-10014-X. Lewis, Peter. «T.K. Series: Designs of the de Havilland Aeronautical Technical School». Air Pictorial 34 No. 5 (May 1972): pp. 187–191.
Ιουλιανό ημερολόγιο

Το Ιουλιανό ημερολόγιο εισήχθη από τον Ιούλιο Καίσαρα το 46 π.Χ. (708 AUC) και αποτελούσε μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού ημερολογίου. Άρχισε να ισχύει το 45 π.Χ. και δέχθηκε αρκετές τροποποιήσεις μέχρι να πάρει την τελική του μορφή το 8 μ.Χ.

 Στη δημιουργία του ημερολογίου ο Ιούλιος Καίσαρας είχε τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ιππάρχου, σύμφωνα με τους οποίους η διάρκεια ενός έτους ισούτο με 365,242 ημέρες. Το Ιουλιανό ημερολόγιο, που έχει 365 ή 366 ημέρες, διαφέρει από το διάδοχό του Γρηγοριανό μόνο στον προσδιορισμό των δίσεκτων ετών. Στο Ιουλιανό ημερολόγιο κάθε θετικό έτος διαιρούμενο με το 4 είναι δίσεκτο. Τα αρνητικά χρόνια είναι δίσεκτα, εάν διαιρούμενα με το 4 αφήνουν υπόλοιπο 3. Οι ημέρες στο ημερολόγιο αυτό θεωρούνται ότι αρχίζουν τα μεσάνυχτα. Στο Ιουλιανό ημερολόγιο το μέσο έτος έχει διάρκεια 365,25 ημερών. Συγκρινόμενο με την πραγματική διάρκεια του ηλιακού έτους των 365,242199 ημερών, προκύπτει σωρευτικά ένα σφάλμα μιας ημέρας κάθε 129 χρόνια (το Ιουλιανό καθυστερεί σε σχέση με το ηλιακό). Γρηγοριανό ημερολόγιο Ορθόδοξοι Παλαιοημερολογίτες
Ματθίλδη της Σαξονίας

Η Ματθίλδη, γερμ.: Matilde von Sax (καλοκαίρι 979 - 4 Νοεμβρίου 1025) από τον Οίκο των Οθωνιδών, ήταν η τρίτη κόρη του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας και της συζύγου του Θεοφανούς των Σκληρών.

 Λίγο μετά τη γέννησή της, η Ματθίλδη στάλθηκε στο αββαείο του Έσσεν, όπου η μεγαλύτερη εξαδέλφη της, η Ματίλντε, ήταν ηγουμένη. Πίστευαν ότι η Ματθίλδη θα παρέμενε στο μοναστήρι και θα γινόταν ηγουμένη, όπως οι μεγαλύτερες αδελφές της, η Σοφία και η Αδελαΐδα. Ωστόσο η Ματθίλδη έζησε μια διαφορετική ζωή από τις δύο αδελφές της. Ήθελε να παντρευτεί τον Κόμη Έτσο. Στον Όθωνα Β΄ δεν άρεσε αρχικά η ιδέα του γάμου. Η οικογένεια έδωσε διπλά δώρα για να εξασφαλίσει ένα επαρκές επίπεδο ζωής. Η Θεοφανώ δέχτηκε να γίνει ο γάμος. Η ηγουμένη Ματίλντε αρνήθηκε μάταια να παραδώσει το κορίτσι. Ο Έτσο την πήρε από το αββαείο και την νυμφεύτηκε. Η μητέρα της Ματθίλδης, η Θεοφανώ, είχε δεχτεί από πριν να γίνει ο γάμος, αλλά η εξαδέλφη της Ματθίλδης και δασκάλα της, η ηγουμένη Ματίλντε, αρνιόταν. Χωρίς τη συγκατάθεση της μητέρας της Ματιίλδης δε θα γινόταν με βεβαιότητα ο γάμος. Είναι ακόμα πιθανό, ότι ο γάμος εξασφάλισε τη δύναμη της Θεοφανούς και του γιου της Όθωνα Γ΄. Ο Έτσο και η Ματθίλδη είχαν παντρευτεί από έρωτα και ο γάμος τους ήταν πολύ ευτυχισμένος. Ήταν εξαιρετικά γόνιμος, με έντεκα παιδιά: Λιούντολφ π. 1000-1031, Κόμης του Ζύτφεν. Όθων Β΄ απεβ. 1047, παλατινός κόμης (δούκας) της Λοθαριγγίας και αργότερα δούκας της Σουαβίας, όπως ο Όθων Β΄. Χέρμαν Β΄ 995-1056, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Θεοφανώ απεβ. 1056, ηγουμένη του αββαείου Έσσεν και του Γκέρρεσχαϊμ. Ρίχετσα απεβ. 1063, παντρεύτηκε τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ των Πιαστ, βασίλισσα της Πολωνίας. Αντελχάιντ/Αδελαΐδα π. 1030, ηγουμένη του αββαείου Νίβελλες. Χέιλγουιγκ, ηγουμένη του Νόις. Ματθίλδη, Ηγουμένη του Ντήτκιρχεν και Βίλλιχ. Σοφία, Ηγουμένη του μοναστηριού της Αγίας Μαρίας Ίντα, ηγουμένη στην Κολωνία και στο αβαείο Γκέντερσχαϊμ.Η Ματθίλδη πέθανε ξαφνικά ενώ ο Έτσο βρισκόταν στο Άαχεν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Matylda of Saxony στο Wikimedia Commons
Φιλόστρατος του Νερβιανού

Ο Φιλόστρατος ο πρεσβύτερος ή Φιλόστρατος του Νερβιανού (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτωρας και σοφιστής, ο οποίος δίδαξε στην Αθήνα, υπήρξε ευνοούμενος του αυτοκράτορα Καρακάλλα (211–217) και πέθανε στη Λήμνο, όπου έζησε τα τελευταία έτη του βίου του. Χρονολογικά ήταν ο τρίτος σοφιστής της οικογενείας των Φιλοστράτων και έτσι είναι γνωστός και ως Φιλόστρατος Γ΄, υπήρξε γαμπρός του Φλάβιου Φιλόστρατου και παππούς του Φιλόστρατου του νεώτερου.

 Σημαντικότερο έργο του ήταν οι "Εικόνες". Ο Φιλόστρατος ο νεώτερος έγραψε τη Β΄ σειρά του "Εικόνες" και στο προοίμιό της, ευχαριστεί τον Φιλόστρατο τον πρεσβύτερο για την Α΄ σειρά, έτσι αποδόθηκε τελικά σε αυτόν αντί του Φλάβιου Φιλόστρατου που αποδιδόταν παλαιότερα. Μια σειρά από πολλά άλλα αποδίδονται είτε σε αυτόν είτε στον πρόγονό του Φιλόστρατο τον Βέρο. Τέτοια έργα είναι τα ακόλουθα: "Ηρωικός" "Λιθογνωμικόν" "Περί τραγωδίας" "Ρητορικαί αφορμαί" "Ζητούμενα παρά τοις ρήτορσι" "Περί του ονόματος" "Πρωτεύς" "Θεατής"Επίσης, συνέγραψε ή του αποδίδονται: 43 τραγωδίες, 14 κωμωδίες, 4 λόγοι Ελευσινιακοί, πλήθος πανηγυρικών λόγων, κ.ά.
Βίτουλαντ

Η Βίτουλαντ (Wituland) ήταν μια περιοχή στην Ανατολική Αφρική και συγκεκριμένα στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού και είχε έκταση 3.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (1.200 τετραγωνικά μίλια). Είχε πρωτεύουσα την Γουίτου και κεντρικό λιμάνι την πόλη Λάμου, στα βόρεια των εκβολών του ποταμού Τάνα. Η περιοχή εκείνη είναι κομμάτι της σημερινής Κένυας.

 Η αποικία ιδρύθηκε το 1858 από τον πρώην κυβερνήτη του Σουλτανάτου Πατ, αλλά μετά από αρκετές άκαρπες προσπάθειες η Βίτουλαντ έγινε ο κόσμος των κακοποιών στοιχείων, κυρίως των δούλων του Σουλτανάτου της Ζανζιβάρης που είχαν αποδράσει. Το 1885, οι Γερμανοί αδερφοί Κλέμενς και Γουσταύος Ντάνχαρτ διαπραγματεύτηκαν με τον Σουλτάνο της Βίτουλαντ και εκείνος, στις 8 Απριλίου 1885 έδωσε στους αδερφούς Ντάνχαρτ 25 μίλια, ενώ η υπόλοιπη Βίτουλαντ έγινε γερμανικό προτεκτοράτο. Οι αδελφοί Ντάνχαρτ ήταν οι εκπρόσωποι της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στη Βίτουλαντ. Ο Γουστάβος Ντάνχαρτ (1856-1917) ήταν κυβερνήτης του προτεκτοράτου από τις 8 Απριλίου 1885 έως την 1 Ιουλίου 1890 και ο Κλέμενς Ανδρέας Ντάνχαρτ, ήταν Αναπληρωτής Κυβερνήτη. Όμως η περιοχή εξακολουθούσε να είναι τόπος κατοικίας δούλων που δραπέτευαν. Σύμφωνα με τη Συνθήκη Ελιγολάνδης-Ζανζιβάρης, η Γερμανική Αυτοκρατορία παραιτήθηκε από κάθε δικαίωμα κυριαρχίας στη Βίτουλαντ, και έτσι η περιοχή κηρύχθηκε βρετανικό προτεκτοράτο, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων που υπερασπίζονταν τους Γερμανούς. Γερμανική Ανατολική Αφρική
Cosmos: A Personal Voyage

Το Cosmos: A Personal Voyage είναι τηλεοπτική σειρά δεκατριών επεισοδίων της αμερικανικής δημόσιας τηλεοράσεως PBS, γραμμένη από τον γνωστό εκλαϊκευτή της αστρονομίας Καρλ Σαγκάν, τη συγγραφέα Ανν Ντρήαν (Ann Druyan) και τον αστροφυσικό Στήβεν Σότερ, και με παρουσιαστή τον Καρλ Σαγκάν. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών θεμάτων, όπως την προέλευση της ζωής, την εξέλιξη των ειδών, την ιστορία της επιστήμης, τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν και την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Μεταδόθηκε το 1980 και αποτελούσε τη σειρά με την υψηλότερη τηλεθέαση στην ιστορία της PBS μέχρι το 1990.

 Η παραγωγή της σειράς έγινε το 1978 και το 1979 από τον τηλεοπτικό σταθμό KCET του Λος Άντζελες και κόστισε περί τα 6,3 εκατομμύρια δολάρια με επιπλέον 2 εκατομμύρια για διαφήμιση της σειράς. Η μορφή ήταν παρόμοια με προηγούμενα ντοκιμαντέρ του BBC, όπως το Η ζωή πάνω στη Γη του Ντέιβιντ Ατένμπορω, αλλά αντίθετα με αυτά γυρίσθηκε και σε βιντεοταινία, και όχι μόνο σε φιλμ. Η σειρά είναι αξιοσημείωτη για την πρωτοπόρα χρήση ειδικών εφέ και για τη μουσική του Vangelis. The Carl Sagan Portal Cosmos στην IMDb The music of Cosmos: a look at the music of Vangelis Papathanassiou
Αλί ιμπν Γιουσούφ

Ο Αλί ιμπν Γιουσούφ (αραβικά: علي بن يوسف‎) (1083 - 26 Ιανουαρίου 1143) ήταν ο 5ος βασιλιάς των Αλμοραβίδων που βασίλεψε από το 1106 εώς το 1143.

 Ο Αλί αναγνωρίστηκε ως ο κληρονόμος του πατέρα του, Γιουσούφ ιμπν Τασφίν, το 1102. Διαδέχτηκε τον πατέρα του μετά το θάνατό του, το 1106. Ο Αλί διοικούσε από το Μαρόκο και διόρισε τον αδελφό του, Ταμίν ιμπν Γιουσούφ, ως κυβερνήτη της Αλ-Άνταλους. Επέκτεινε τα εδάφη του στην Ιβηρική Χερσόνησο καταλαμβάνοντας την Σαραγόσα το 1110, αλλά τελικά την έχασε και πάλι από τον Αλφόνσο Α΄, Βασιλιά της Αραγονίας, το 1118. Η Κόρδοβα επαναστάτησε κατά των Αλμοραβίδων το 1121. Το 1139, έχασε την Μάχη του Ουνρίκε κατά των πορτογαλικών δυνάμεων οδηγούμενων από τον κόμη Αφόνσο Ενρίκες, το οποίο επέτρεψε στον Αφόνσο να ανακηρύξει τον εαυτό του ανεξάρτητο Βασιλιά. Τον Αλί διαδέχθηκε ο γιος του, ο Τασφίν ιμπν Αλί, το 1143. Σύμφωνα με τον Μουσουλμανικό χαρτογράφο Μοχάμεντ αλ-Ιντρίσι, το Mugharrarin (επίσης μεταφράζεται ως «οι περιπέτειες») που απεστάλθη από τον Αλί ιμπν Γιουσούφ, υπό τον ναύαρχο Αχμάντ ιμπν Ουμάρ, περισσότερο γνωστός με το όνομα Ράκς αλ-Αούζ έφτασε στην Θάλασσα των Σαργασσών, ένα μέρος του ωκεανού που καλύπτεται από φύκια, το οποίο είναι πολύ κοντά στις Βερμούδες. Ο Αλί ήταν ο γιος του Γιουσούφ ιμπν Τασφίν. Είχε τουλάχιστον δύο γιους: Τον Τασφίν ιμπν Αλί, κυβερνήτη της Γρανάδας και της Αλμερίας το 1129 και της Κόρδοβας το 1131, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1143. Τον Ισάκ ιμπν Αλί, ο οποίος πέθανε το 1147. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ali ibn Yusuf στο Wikimedia Commons
Τέος Ρόμβος

Ο Τέος Ρόμβος (1945-) είναι Έλληνας συγγραφέας, μεταφραστής, εκδότης και ακτιβιστής, πρωτοπόρος στο κίνημα των Εξαρχείων, γνωστός για τη σχέση του με τον αναρχισμό και την underground κουλτούρα.

 Γεννήθηκε το 1945 στο Κουκάκι της Αθήνας. Μπαρκάρισε στα καράβια το 1961 μετά από προτροπή του πατέρα του. Στη συνέχεια έζησε κατά διαστήματα στη Λατινική Αμερική, στην Ιαπωνία, στις Ηνωμένες Πολιτείες κι αλλού. Έζησε μόνιμα στη Γαλλία (1966-1969), στη Γερμανία (1969-1974 και 1987-1991), στην Αθήνα (1974-1981). Το 1984-1985 έζησε στο Κονγκό. Σπούδασε κινηματογράφο, εργάστηκε ως νυχτοφύλακας στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε στην Φρανκφούρτη και μετέπειτα στη γερμανική τηλεόραση. Κατά την παραμονή του στο εξωτερικό έζησε το Μάη του '68 συναναστράφηκε με μπητ συγγραφείς όπως τον Γιοργκ Φάουζερ, τον Καρλ Βάισνερ, τον Γιούργκεν Πλογκ. Επίσης ήρθε σε επαφή με το κίνημα των καταλήψεων και τα κοινόβια. Αργότερα, το 1976 προσπάθησε να μεταφέρει την εμπειρία αυτή στην Ελλάδα, στήνοντας το κοινόβιο της Μπενάκη, το οποίο για μικρό χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε από την Επιτροπή Αλληλεγγύης στον Ρολφ Πόλε και μη έκδοσής του στη Γερμανία, ενώ τότε ο Τέος Ρόμβος εκτελούσε χρέη διερμηνέα του Ρολφ Πόλε. Επίσης σύστησε το αναρχικό βιβλιοπωλείο Octopus Press στην οδό Κωλέττη 9, το οποίο ήταν σημείο συνάντησης για περιθωριακούς, καλλιτέχνες, ποιητές, συγγραφείς που συμμετείχαν σε πλήθος πολιτικών συζητήσεων.. Το βιβλιοπωλείο πυρπολήθηκε τον Μάρτιο του 1975 από φασίστες. Επίσης την άνοιξη του 1975 πρωτοστάτησε στην επανενεργοποίηση της Πλατείας Εξαρχείων, διοργανώνοντας με άλλους το πρώτο εναλλακτικό χάπενινγκ. Από το 1979 μέχρι το 1981 εξέδιδε το αβανγκάρντ περιοδικό "Τρύπα".Εξέδωσε τα βιβλία "Τρία φεγγάρια στην πλατεία", "Κείμενο Πάθος", "Γεώργιος Νέγρος, o Τίγρης του Αιγαίου", την ιστορία του Πλωτίνου Ροδοκανάκη, σπουδαίου Έλληνα αναρχικού του 19ου αιώνα που έδρασε στο Μεξικό, "Πλάνος Δρόμος", "Τηλεφυματίωση", "Κρυφά Ταξίδια", "Ασσασίνοι του Βορρά Δροσουλίτες του Νότου" και "Ίχνη". Επίσης έχει κάνει μεταφράσεις, όπως το "Ανθολόγιο των Κακών Αμερικάνων", τα "Παραμύθια της Αφρικής" που συνέλεξε κατά τη διαμονή του στο Κογκό, "Αντεργκράουντ της Νέας Εποχής", "Ρώτα τον Άνεμο του Τζον Φάντε", "Σημειώσεις ενός πορνόγερου του Μπουκόφσκι" κ.ά. Το Φεβρουάριο του [2011] ελευθέρωσε το σύνολο του έργου του στο διαδίκτυο.Το 1977 συμμετείχε στην ταινία "Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι" του Νίκου Αλευρά, ενώ το '98 γύρισε σε συνεργασία με τον φίλο του Νίκο Θεοδοσίου το συριανό ντοκιμαντέρ "Οι τοίχοι που τραγουδούν". Ιστοσελίδα Τέου Ρόμβου, με το σύνολο του έργου του
Καλλονή Άρτας

Η Καλλονή Άρτας (παλαιότερη ονομασία Πολιάνα) είναι ορεινό χωριό με 94 κατοίκους (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 348 μέτρων, στο νομό Άρτας. Είναι χτισμένο στην πλαγιά των Τζουμέρκων και περιβάλλεται από πλούσιο πράσινο. Κεντρικός ναός ο Ιερός Ναός Αγίου Μηνά. Το χωριό υπάγεται στο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων και αποτελεί μέρος της τοπικής κοινότητας Κυψέλης.

 Το 1940, με την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός Πολιάνα και προσαρτάται στην κοινότητα Χώσεψης (παλαιότερη ονομασία της κοινότητας Κυψέλης). Το 1954, ο οικισμός μετονομάζεται σε Καλλονή. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός της Καλλονής προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Αθαμανίας με έδρα τον οικισμό Βουργαρέλι. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός της Καλλονής αποσπάται από το δήμο Αθαμανίας και προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων με έδρα τον οικισμό Βουργαρέλι.
Γερτρούδη της Μερανίας

Η Γερτρούδη, ουγγρ. Gertrude (1185 - 28 Σεπτεμβρίου 1213) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Ντέντι Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας. Παντρεύτηκε τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Άννα-Μαρία 1204-1237, παντρεύτηκε τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Μπέλα Δ΄ 1206-1270, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Ελισάβετ 1207-1231, Αγία. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ των Λουδοβικιδών λάντγκραβο της Θουριγγίας. Κολομάν 1208-1241, πρίγκιπας, μετά βασιλιάς, της Γαλικίας. Ανδρέας π.1210-1233/4, πρίγκιπας του Χάλιχ. "Magyar Életrajzi Lexikon". Mek.niif.hu. Retrieved 2013-01-04.
Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάνα

Η Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:النفايات سلطان) (Τούρκικα: Burnaz Atike Sultan γνωστή και ως Ατικέ Σουλτάν, 1614 - 1674) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Οσμάν Β΄ και αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄.

 Η Ατικέ γεννήθηκε το 1614 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Μετά το Θάνατο του πατέρα της σουλτάνου Αχμέτ, στο θρόνο ανέβηκε ο θείος της Μουσταφά Α΄ αλλά λίγους μήνες αργότερα, καθαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό της Οσμάν Β΄. Με εντολή της Αλιμέ Σουλτάν, η Κιοσέμ στάλθηκε στο Παλιό Παλάτι. Το 1623 ο αδελφός της Μουράτ Δ΄ έγινε σουλτάνος και η Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν ταραχές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ενοχλήθηκε από αυτό σε όλες τις πλευρές, η Κιοσέμ Σουλτάν πιστεύε ότι θα ενισχυθεί ο γιος της από τους πιστού του πολιτικούς παντρεύοντας την Χανζαντέ Σουλτάν με τον Λαντικλί Μπαϊράμ Πασά το 1623, την Γκεβχερχάν Σουλτάν με τον Τοπάλ Ρετζέπ Πασά το 1624, την Αϊσέ Σουλτάν με τον Χαφίζ Αχμέτ Πασά το 1625 και την Φατμά Σουλτάν με τον Καρά Μουσταφά Πασά το 1626. Η Ατικέ ήταν ήδη παντρεμένη με τον Τζαφέρ Πασά. Ο δεύτερος γάμος της έγινε το 1633 με τον Κοτζά Κενάν Πασά, μετά από 19 χρόνια γάμου έμεινε χήρα και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον Ντογκανσί Γιουσούφ Πασά. Είχε αποκτήσει ένα παιδί. Πέθανε το 1674 και θάφτηκε στον τάφο του αδελφού της Ιμπραήμ στην Αγία Σοφία.
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Αόστης

Ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος, ιταλ. Emanuele Filiberto, (13 Ιανουαρίου 1869 - 4 Ιουλίου 1931) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν 2ος δούκας της Αόστας (1890-1931) και διάδοχος της Ισπανίας (1870-73). Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν διοικητής της 3ης Στρατιάς στην Ιταλία, που έμεινε αήττητη, από όπου και η προσωνυμία του ως ο αήττητος δούκας. Μετά έγινε στρατηγός της Ιταλίας.

 O Eμανουέλε-Φιλιμπέρτο-Βιτόριο-Εουτζένιο-Αλμπέρτο-Τζένοβα-Τζιουτζέπε-Μάριο γεννήθηκε στη Γένουα ως ο πρωτότοκος γιος του Αμεδαίου Α΄ δούκα της Αόστας και της Μαρίας-Βικτωρίας νταλ Πότσο, κόρης του Κάρλο-Εμανουέλε πρίγκιπα ντελα Τσιστέρνα. Το επόμενο έτος της γέννησής του ο πατέρας του εκλέχθηκε βασιλιάς της Ισπανίας (1870-73) και ο ίδιος έγινε πρίγκιπας των Αστουριών, δηλαδή διάδοχος. Ο πατέρας του παραιτήθηκε έπειτα από τρία έτη και επέστρεψαν στην Ιταλία. Από τη γέννησή του είχε τον τίτλο του δούκα της Απουλίας, αλλά όταν το 1890 απεβίωσε ο πατέρας του τον διαδέχθηκε ως 2ος δούκας της Αόστας. Το 1876 διαδέχθηκε τη μητέρα του ως πρίγκιπας ντελα Τσιστέρνα. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία γενόμενος αντισυνταγματάρχης το 1905 στη Νάπολη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν διοικητής της 3ης Στρατιάς, που κέρδισε την επωνυμία η αήττητη στρατιά (armata invitta). Μετά τον πόλεμο προήχθη σε στρατηγό από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1926. Απεβίωσε το 1931 στο Τορίνο και σύμφωνα με επιθυμία του τάφηκε στο Φολιάνο Ρεντιπούλια στο Φρίουλι - Βενέτσια Τζούλια, μαζί με χιλιάδες στρατιωτών της 3ης Στρατιάς. Το όνομά του δόθηκε στη γέφυρα του δούκα της Αόστας στη Ρώμη, όταν αυτή κτίστηκε το 1942· σε άλλη επί του Πάδου, στο Ιέζολο του Βένετο, που εγκαινιάσθηκε το 1927· σε οδό της Ρώμης και σε ένα καταδρομικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού. Το 1895 στο Κίνγκστον επί του Τάμεση, στο ναό του Αγ. Ραφαήλ νυμφεύτηκε την Ελένη της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου κόμη του Παρισιού και είχε τέκνα: Αμεντέο Β΄ 1898-1942, 3ος δούκας της Αόστας. Αϊμόνε 1900-1948, 4ος δούκας της Αόστας. Encyclopædia Britannica (1950) Biography of the 2nd duke of Aosta Αρχειοθετήθηκε 2017-01-28 στο Wayback Machine.
Times of Malta

Οι Times of Malta (Καιροί της Μάλτας) είναι μια αγγλικής έκδοσης ημερήσια εφημερίδα της Μάλτας. Ιδρύθηκε το 1935 από την Μάμπελ, κόρη του πρώην πρωθυπουργού Τζέραλντ Στρίκλαντ, και αποτελεί την παλαιότερη καθημερινή εφημερίδα που εξακολουθεί να κυκλοφορεί ως σήμερα στη χώρα. Μάλιστα, έχει ευρεία κυκλοφορία και θεωρείται ως εφημερίδα «σταθμός» στην ιστορία του μαλτέζικου τύπου. Η εφημερίδα εκδίδεται από την εταιρεία Allied Newspapers Limited, που αποτελεί ιδιοκτησία του Ιδρύματος Στρίκλαντ. Το ίδρυμα ιδρύθηκε από την Μάμπελ Στρίκλαντ το 1979 και έχει τη μορφή φιλανθρωπικής οργάνωσης, παρότι ελέγχει το μεγαλύερο μέρος της εταιρείας της εφημερίδας.

 Η ιστορία των Times της Μάλτας συνδέεται με εκείνη του εκδοτικού οίκου τους, του Allied Newspapers Limited. Αυτό το ίδρυμα έχει μια ιστορία που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1920, όταν πρωτοστάτησε στη δημοσιογραφία και την βιομηχανία τυπογραφίας στη Μάλτα. Όλα ξεκίνησαν με τη δημοσίευση, από τον Τζέραλντ Στρίκλαντ, της πρώτης απογευματινής εφημερίδας στα μαλτέζικα, την «Il-Progress» (Η Πρόοδος). Αυτή ήταν μια τετρασέλιδη καθημερινή έκδοση από τα γραφεία της εταιρείας στην οδό Strada Reale 10A, στη Βαλέτα. Το όνομα «Progress» διατηρείται μέχρι σήμερα από την αδελφή εταιρεία του Allied Newspapers Limited, την «Progress Press Company Limited», που ιδρύθηκε το 1946.Η δίγλωσση δημοσιογραφία, στη μαλτέζικη και στην αγγλική γλώσσα, εισήχθη στη Μάλτα με τη δημοσίευση, στις 3 Φεβρουαρίου 1922, ενός αγγλικού ένθετου στην εφημερίδα Il-Progress. Το αγγλικό ένθετο έως τις 1 Μαρτίου 1929 ονομαζόταν «Times of Malta». Το πρώτο τεύχος της εφημερίδας Times of Malta δημοσιεύθηκε σε πλήρη συνεργασία με τη βρετανική υπηρεσία αντικατασκοπείας και ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου MI5, στις 7 Αυγούστου 1935. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1935, η Μάμπελ Στρίκλαντ, η οποία ήταν ιδρυτικό μέλος της εταιρείας Allied Malta Newspapers Limited και αποτελούσε μέλος του πρώτου Διοικητικού της Συμβουλίου, έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας. Είχε ακόμη την επιμέλεια της ειδικής κυριακάτικης έκδοσης των Times of Malta, από το 1935 έως το 1950, όταν την διαδέχθηκε ο Τζορτζ Σάμουτ. Επίσημος ιστότοπος
Εδβίγη της Γαλλίας

H Εντουίγκ, γαλλ. Hedwig de France, comtesse de Mons (π. 970 - μετά το 1013) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μονς.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας και της Αδέλας του Πουατιέ, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Ακουιτανίας. Παντρεύτηκε το 996 τον Ρέγκιναρ Δ΄ των Ρεγκιναριδών κόμη του Μονς και είχε τέκνα: Ρέγκιναρ Ε΄, π. 995-1039. Λάμπερτ. Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Έμπλες Α΄ κόμη του Ρουσύ και αρχιεπίσκοπο του Ρενς. Ερμεντρούδη, απεβίωσε 2-3 ετών. Η ταφή ήρθε στο φως σε μία ανασκαφή στην Αγ. Γερτρούδη, στο Νιβέλ του Βελγίου, όταν σε ένα μολυβένιο σταυρό βρέθηκε το όνομά της μαζί με αυτό των γονιών της. Gauvard, Claude. La France au Moyen Âge du Ve au XVe siècle. Paris: PUF, 1996. 2-13-054205-0
Στρατσίμιρ Μπάλσιτς

Ο Στρατσίμιρ, σερβικά κυριλλικά: Страцимир Балшић‎ / Stracimir Balšić, αλβανικά: Strazimir Balsha‎, (άκμασε 1360 – 15 Ιανουαρίου 1373) ήταν κύριος της Ζέτας, μαζί με τους δύο αδελφούς του Τζούρατζ Α΄ και Μπάλσα Β΄, περίπου. 1362–1372. Η οικογένεια Μπάλσιτς ανέλαβε τη Ζέτα, μέχρι το 1362, μετά την πτώση της αυτοκρατορίας της Σερβίας. Ο Στρατσίμιρ έλαβε μοναστικούς όρκους και απεβίωσε το 1373. Άφησε τρεις γιους, από τους οποίους ο Τζούρατζ Β΄ έγινε αργότερα κύριος της Ζέτας.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μπάλσα Α΄ και αδέλφια του ήταν ο Μπάλσα Β΄ και ο Τζούρατζ Α΄), ενός μικρού ευγενούς που κατείχε μόνο ένα χωριό κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης τού Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν (Ισχυρού) αυτοκράτορα της Σερβίας (βασ. 1331–1355). Μερικά χρόνια μετά το τέλος του αυτοκράτορα, ο Μπάλσα Α΄ και οι γιοι του κατάφεραν να επεκτείνουν την τοπική τους εξουσία, ξεκινώντας με την κατάληψη εδαφών που προηγουμένως κατείχε ο κύριος Ζάρκo (νότια της λίμνης Σκάνταρ, Κάτω Ζέτα). Το 1361, κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης μεταξύ της Δημοκρατίας της Ραγκούσας και του Βόγισλαβ Βογίνοβιτς, υποστήριξαν τη Ραγκούσα. Γι' αυτό, έγιναν πολίτες της Ραγκούσας τον Μάιο ή στις 3 Ιουλίου 1361. Το 1362, τα τρία αδέρφια σκότωσαν τον čelnik Τζούρατζ Ιλίγιιτς, και επεκτάθηκαν περαιτέρω στην Άνω Ζέτα. Ο πατέρας τους απεβίωσε την ίδια χρονιά. Τα αδέλφια διαδέχθηκαν τον πατέρα τους κυβερνώντας τη Ζέτα μαζί, αν και ο Τζούρατζ Α΄ ήταν η κύρια προσωπικότητα. Ονομάζοντο επαρχιακοί άρχοντες (oblastni gospodari) στα καταστατικά του αυτοκράτορα Στέφαν-Ούρου Ε΄ του Αδύναμου (βασ. 1355–1371). Το 1368, μετά την επίθεση του Τζούρατζ Α΄ στο Κότορ, η σερβική Αυλή έκρινε ότι αυτός εξεγέρθηκε. Οι αδελφοί μεταστράφηκαν από την Ορθοδοξία στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1368–1369, προκειμένου να προωθήσουν τις παράκτιες φιλοδοξίες τους. Ο Στρατσίμιρ έγινε μοναχός και εκάρη πριν από το τέλος του, στις 15 Ιανουαρίου 1373, και την εξουσία μοιράζοντο πλέον ο Τζούρατζ Α΄, ο Μπάλσα Β΄ και ο γιος τού Σρατσίμιρ, Τζούρατζ Β΄, που ο καθένας κατείχε μία ξεχωριστή κτήση για εισόδημα (appanage). Ο Στρατσίμιρ νυμφεύτηκε πρώτα την Ειρήνη Ντουκλίνα και μετά τη Μιλίσα Μρνιαβτσέβιτς, κόρη του Βουκάσιν Μρνιαβτσέβιτς βασιλιά της Σερβίας. Είχε τρεις γιους με τη Μιλίτσα: Τζούρατζ Β΄ 1385–1403, παντρεύτηκε τη Γιελένα Λαζάρεβιτς . Γκόγικo απεβ. πριν το 1372. Iβάνις απεβ. πριν από το 1372.