IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008

Το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008 ήταν το τελευταίο τουρνουά του Κυπέλλου Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ, του 14ου υπό την αιγήδα της UEFA και του 3ου με την νέα μορφή της διοργάνωσης. Διεξήχθησαν τρεις γύροι και 11 ομάδες προκρίθηκαν στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2008-2009. Η κλήρωση έγινε στη Νιόν της Ελβετίας στις 21 Απριλίου 2008. Τελική νικήτρια της διοργάνωσης ήταν η Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα.

 Συμμετείχαν 50 ομάδες από 50 ομοσπονδίες της UEFA. Πιο κάτω παρουσιάζεται η δομή της διοργάνωσης. Η θέση των ομοσπονδίων βασιζόταν στην Κατάταξη ΟΥΕΦΑ 2007. Πρώτος γύρος: (28 ομάδες) 28 ομάδες από τις ομοσπονδίες 23-36, 38-50 and 53Δεύτερος γύρος: (28 ομάδες) 14 νικήτριες από τον πρώτο γύρο 14 από τις ομοσπονδίες 9-22Τρίτος γύρος: (22 ομάδες) 14 νικήτριες από το δεύτερο γύρο 8 από τις ομοσπονδίες 1-8 Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 21 και 22 Ιουνίου 2008 και οι επαναληπτικοί στις 28 και 29 Ιουνίου 2008. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 5 και 6 Ιουλίου 2008 και οι επαναληπτικοί στις 12 και 13 Ιουλίου 2008. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 19 και 20 Ιουλίου 2008 και οι επαναληπτικοί στις 26 και 27 Ιουλίου 2008. Οι 11 νικήτριες ομάδες προκρίθηκαν στο δεύτερο προκριματικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Οκτώ από τις 11 ομάδες που προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μέσω του Ιντερτότο, πέρασαν από το δεύτερο προκριματικό στον πρώτο γύρο. Πέντε από τις 8 προκρίθηκαν στους ομίλους της διοργάνωσης. Τέσσερις από αυτές προκρίθηκαν στο γύρο των 32. Μόνο η Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα προκρίθηκα στο γύρο των 16 και έτσι έγινε η νικήτρια του Ιντερότο 2008. Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα (Τελική νικήτρια) (Γύρος των 16, αποκλείστηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν) Άστον Βίλα (Γύρος των 32, αποκλείστηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ποδόσφαιρο)) Ντεπορτίβο Λα Κορούνια (Γύρος των 32, αποκλείστηκε από την Άλμποργκ ΜΚ) ΦφΜ Στουτγκάρδη (Γύρος των 32, αποκλείστηκε από την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Ρόσενμποργκ ΜΚ (Ομίλοι, πέμπτη στον Η όμιλο) ΣΣΚ Νάπολι (Πρώτος γύρος, αποκλείστηκε από την Μπενφίκα) Σταντ Ρενναί ΦΚ (Πρώτος γύρος, αποκλείστηκε από την ΦΚ Τβέντε) ΦΚ Βασλούι (Πρώτος γύρος, αποκλείστηκε από την Σλάβια Πράγας) ΙΦ Έλφσμποργκ (Δεύτερος προκριματικός γύρος, αποκλείστηκε από την Στ Πάτρικ'ς Αθλέτικ ΦΚ) Γκρασχόπερς Ζυρίχης (Δεύτερος προκριματικός γύρος, αποκλείστηκε από την Λεχ Πόζναν) Στουρμ Γκρατς (Δεύτερος προκριματικός γύρος, αποκλείστηκε από την ΦΚ Ζυρίχη) ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2008-09 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2008-2009 Επίσημη Ιστοσελίδα Αποτελέσματα στο Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
Σίλβια Αλμπέρτο

Η Σίλβια Αλμπέρτο (18 Μαΐου 1981) είναι τηλεπαρουσιάστρια και ηθοποιός από την Πορτογαλία, προς το παρόν εργαζόμενη στο Rádio e Televisão de Portugal. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2000, παρουσιάζοντας την εκπομπή Clube Disney στο κανάλι RTP1.

 Σπούδασε θέατρο στην Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου της Λισαβόνας. Είναι περισσότερο γνωστή για την παρουσίαση των επτά σεζόν του Festival da Canção (υποψηφιότητες της Πορτογαλίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision), του Dança Comigo (πορτογαλέζικη εκδοχή του Strictly Come Dancing), του Operação Triunfo και του σόου ταλέντων Aqui há talento στο RTP. Εργάστηκε επίσης για τρία χρόνια στο Socieda de Independente de Comunicação, όπου συμπαρουσίασε τις δυο πρώτες σεζόν του Ídolosand, τις Χρυσές Σφαίρες της Πορτογαλίας το 2004. Στις 8 Ιανουαρίου 2018, ανακοινώθηκε ότι θα είναι μια από τους τέσσερις οικοδεσπότες του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2018 μαζί με τις Φιλομένα Καουτέλα, Ντανιέλα Ρουά και Καταρίνα Φουρτάντο. AQUI HÁ TALENTO Sílvia Alberto merda merda no Festival da Canção CLUBE DISNEY "Here come the girls! Presenters of Eurovision 2018 revealed!". eurovision.tv. European Broadcasting Union Sílvia Alberto στο IMDb
Πέρα Βάχλια Αρκαδίας

Η Πέρα Βάχλια είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας, ευρισκόμενο στο βόρειο τμήμα του νομού και το οποίο υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Βάχλιας του Δήμου Γορτυνίας. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του οικισμού της Πέρα Βάχλιας ανέρχεται σε 32 κατοίκους.

 Βρίσκεται χτισμένη σε μια τοποθεσία με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα νερά, στο Αφροδίσιο Όρος και στην ανατολική πλαγιά της κοιλάδας που ρέει του «Κούκου το ρέμα», το οποίο σε κοντινή απόσταση νοτιοανατολικά του χωριού συμβάλει με τον ποταμό Λάδωνα, ενώ πηγάζει επίσης σε κοντινή απόσταση βόρεια του χωριού· στην περιοχή κάτω από την κορυφή «Γούπατα». Είναι έναντι ακριβώς της Βάχλιας με την οποία συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βάχλιας (άλλοτε ανεξάρτητη κοινότητα και πρώην δημοτικό διαμέρισμα του τέως Δήμου Κοντοβάζαινας)· η απόσταση των δύο οικισμών μέσω του οδικού δικτύου είναι 2 χιλιόμετρα. Το υψόμετρο του οικισμού ανέρχεται περίπου σε 620 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε κοντινή απόσταση προς τα δυτικά (Δ) βρίσκεται το χωριό Δήμητρα (Δίβριτσα), προς τα βόρεια-βορειοδυτικά (ΒΒΔ) η Μονή Αγίας Παρασκευής που είναι επισήμως χαρακτηρισμένη ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, και προς τα νοτιοανατολικά (ΝΑ) το Φράγμα Λάδωνα όπου ουσιαστικά αποτελεί τεχνητή λίμνη. Η Πέρα Βάχλια απέχει περίπου: 12 χιλιόμετρα από την Κοντοβάζαινα, 14 χιλιόμετρα από τα Τρόπαια, καθώς και 88 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Επιπλέον, απέχει περί τα 18 χιλιόμετρα από το κεφαλοχώρι Δάφνη (Στρέζοβα) του όμορου πρώην Δήμου Παΐων της Αχαΐας, ο οποίος πλέον (από το 2011) ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων ως δημοτική ενότητα αυτού. Η Πέρα Βάχλια αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός στις 19/03/1961· ως μέρος της τότε Κοινότητας Βάχλιας. Το 1997 (ΦΕΚ 244Α) σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας» (Ν. 2539/97) προσαρτήθηκε στον Δήμο Κοντοβάζαινας, ενώ από το 2011 και πλέον (ΦΕΚ 87Α) με την Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010), το χωριό αποτελεί οικισμό του Δήμου Γορτυνίας. Κεντρική εκκλησία της Πέρα Βάχλιας είναι ο Άγιος Βασίλειος , όπου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του οικισμού και πανηγυρίζει την Πρώτη ημέρα του έτους Βάχλια Αρκαδίας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. (ιστ. Eetaa.gr) - Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.: Πέρα Βάχλιας Αρκαδίας. Ε.Ε.Τ.Α.Α. (ιστ. Eetaa.gr) - Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.: Κοινότητα Βάχλιας Αρκαδίας. Exploring-greece.gr - Πέρα Βάχλια (1). Exploring-greece.gr - Πέρα Βάχλια (2). Infomust.gr - Βάχλια Αρκαδίας.
Αραχίδα

Η αραχίδα είναι ποώδες μονοετές ή διετές φυτό της οικογένειας των Κυαμοειδών (Fabaceae). Το γένος Αραχίς (επιστ. ονομ. Arachis) περιλαμβάνει εννέα συνολικά είδη, με αντιπροσωπευτικότερο την Αραχίδα την υπόγειο ή κοινά αράπικο φιστίκι (στην Κύπρο λέγεται φουστουκούδι). Καλλιεργείται σε μεγάλη έκταση στην Ινδία και σε χώρες της αφρικανικής ηπείρου κυρίως για τα σπέρματά της που περιέχουν έλαιο.

 Πρόκειται για πόα με όρθιο ή έρποντα βλαστό και εναλλασσόμενα φύλλα, σύνθετα, που έχουν δύο ζεύγη φυλλαρίων. Τα άνθη είναι κίτρινα με κόκκινες ραβδώσεις. Ο καρπός είναι λοβός ή χέδρωπας. Πολλαπλασιάζεται με σπέρματα. Ευδοκιμεί σε θερμά κλίματα. Το φυτό κατάγεται από τη Βραζιλία. Εκεί μεταφέρθηκε και αρχικά καλλιεργήθηκε στην Αφρική από εμπόρους των Νέγρων για τη διατροφή των τελευταίων στο ταξίδι από Αφρική στην Αμερική. Η ποικιλία που καλλιεργείται σήμερα προήλθε έπειτα από συνεχή επιλογή ενός αυτοφυούς είδους της Βραζιλίας. Σταδιακά η καλλιέργειά της επεκτάθηκε σε θερμά κλίματα σε όλο τον κόσμο. Η κυριότερη χώρα παραγωγής είναι η Κίνα (40% της παγκόσμιας παραγωγής). Ακολουθούν η Ινδία, η Νιγηρία, οι Η.Π.Α., η Ινδονησία, το Σουδάν, η Αργεντινή κ.ά. Στην Ελλάδα η καλλιέργεια της αναπτύσσεται σε περιορισμενο βαθμό (περίπου 45,000 στρέμματα), αν και σε αρκετά μέρη όπως στην Μεσσηνία, στον Αλμυρό και στις Σέρρες. Η περιεκτικότητα των σπερμάτων σε έλαιο ανέρχεται μέχρι και 48% , σε πρωτεΐνη έως και 30%. Είναι πλούσια σε άλατα φωσφόρου ενώ είναι εξαίρετα αφού περιέχουν βιταμίνες όπως είναι η θειαμίνη και η ριβοφλαβίνη καθώς και η νιασίνη, κυστίνη. Ο καρπός μετά απο την συλλογή του, υπόκειται σε αποφλοίωση - σπάσιμο. Από τους σπόρους παράγεται εδώδιμο έλαιο υψηλής θρεπτικής αξίας (φιστικέλαιο), αλλά και το φιστικοβούτυρο (ένα είδος βουτύρου). Επίσης καβουρδισμένοι οι σπόροι καταναλώνονται ως ξηροί καρποί, ενώ με κατάλληλη επεξεργασία δίνουν ένα υποκατάστατο του κακάου που χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική. Επιπλέον, τα υποπροϊόντα της κατεργασίας των σπόρων θεωρούνται εξαιρετική ζωοτροφή, όπως και τα φύλλα του φυτού. Φυτολογία, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών. Καλλιέργεια φιστικιού, συγκομιδή και παγκόσμια κατάταξη παραγωγής Καλλιέργεια αραχίδας (φυστίκι αράπικο) Υψηλά κέρδη από το ελληνικό αράπικο φιστίκι Καλλιέργεια αραχίδας
Λαράνι Ηρακλείου

Το Λαράνι (επίσημο: Λαράνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Απέχει από το Ηράκλειο 37,5 χλμ. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και παράγεται σταφίδα, όπως επίσης λάδι και κτηνοτροφικά φυτά. Ναοί στον οικισμό είναι αυτοί της Κοίμησης της Θεοτόκου (πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου) και ο νεότερος της Αγίας Τριάδας. Υπάρχει η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Νικόλαος. Να σημειωθεί ότι δίπλα από την Κοίμηση της Θεοτόκου υπάρχει ο ναός του Αγίου Γεωργίου.

 Το χωριό από την εποχή της Ενετοκρατίας αποτελούνταν από δύο οικισμούς, κάτι που ισχύει ως σήμερα. Η αρχαιότερη αναφορά σε αυτό γίνεται σε έγγραφο του 1301. Το 1583 καταγράφεται ως Laragni Catto με 88 και Laragni Apanoμε 58 κατοίκους . Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν τουρκοχώρι. Το 1881 κατοικούσαν 304 Τούρκοι και ο οικισμός υπαγόταν στο Δήμο Μεγάλης Βρύσης. Το 1920 έγινε έδρα ομώνυμου δήμου και οκτώ χρόνια αργότερα, υπήχθη στην Κοινότητα του Αγίου Θωμά. Το 1925 δέχθηκε και μερικές οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία. Από το 1940 ως το 1998 αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα της επαρχίας Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αγίας Βαρβάρας. Δείτε: Κοινότητα Λαρανίου Το όνομα του χωριού οφείλεται στον πρώτο οικιστή του, ο οποίος λεγόταν Λαράνης. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς κατοίκους του, κατάγονται από τη Μικρά Ασία. Το χωριό διαμαρτυρήθηκε για τα προβλήματά του με αποχή από τις ευρωεκλογές του 2004. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Χωριά του Δήμου Αγίας Βαρβάρας
Ερνέστος του Σάουμμπουργκ

Ο Ερνέστος, γερμ.: Ernst von Schaumburg (24 Σεπτεμβρίου 1569 - 17 Ιανουαρίου 1622) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν ο πρώτος κόμης Σόυενμπουργκ και Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ, που κέρδισε τον τίτλο του πρίγκιπα το 1619.

 Ήταν ο τέταρτος γιος (μόνος γιος από τον 2ο γάμο) του Όθωνα Δ΄ κόμη του Σάουμμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ-Ούρσουλας των Γουέλφων (1539-1586), κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Απεβίωσε το 1622 χωρίς κληρονόμο. Το Σάουενμπουργκ-Πίνεμπεργκ ήταν μία λουθηρανική περιοχή, από τότε που ο πατέρας του Όθωνας Δ΄ είχε κερδηθεί από τις διδασκαλίες του Μαρτίνου Λουθήρου. Μετά το τέλος του Ερνέστου ένας καθολικός κόμης, ο Ιάκωβος Χέρμαν, έλαβε ένα μέρος του Σάουενμπουργκ, αλλά απεβίωσε επίσης χωρίς παιδιά, και ο Όθων Ε΄, που ήταν Καλβινιστής, διαδέχθηκε τον Ερνέστο. Ο πρίγκιπας Ερνέστος έκτισε το Μαυσωλείο Στάτχαγκεν για τον ίδιο και την οικογένειά του. Σήμερα, αυτό το κτήριο εκτιμάται ως πολιτιστικό μνημείο ευρωπαϊκού επιπέδου. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1597 νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ στο κάστρο Βίλχελμσμπουργκ στο Σμάλκαλντεν. Ο γάμος ήταν άτεκνος. Οίκος του Σάουμμπουργκ Όθων Δ΄ του Σάουμμπουργκ Μαρτίνος Λούθηρος Προτεσταντική Μεταρρύθμιση Προτεσταντισμός Άρθρο της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας για τις μετρήσεις του Schaumburg
Δάσος της Βενσέν

Το Δάσος της Βενσέν (γαλλικά: Bois de Vincennes) βρίσκεται στο 12ο διαμέρισμα στην ανατολική άκρη του Παρισιού και είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο της πόλης. Δημιουργήθηκε μεταξύ 1855 και 1866 από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ'.Το δάσος βρίσκεται δίπλα στο κάστρο της Βενσέν, παλαιά κατοικία των βασιλέων της Γαλλίας.

 Αρχικά, το δάσος της Βενσέν ήταν ένας χώρος για κυνήγι που προοριζόταν για τους βασιλιάδες της Γαλλίας, οι οποίοι κατείχαν επίσης το κάστρο της Βενσέν, που βρίσκεται στην άκρη του δάσους.Μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο από το 1855 έως το 1866, κατά τον μετασχηματισμό του Παρισιού κατά τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, εποχή κατά την οποία δημιουργήθηκαν και πολλές παρισινές πλατείες και πάρκα: το δάσος της Βουλώνης, το πάρκο Μπυτ-Σωμόν και άλλα. Το δάσος της Βενσέν διαθέτει ένα δίκτυο τεχνητών ρυακιών και 4 λιμνών διακοσμημένων με γέφυρες και νησάκια. Η μεγαλύτερη λίμνη είναι η λίμνη Ντωμενίλ, που είναι διακοσμημένη με σπήλαιο και ένα μικρό στρογγυλό ναό. Όλα τα ρυάκια και οι λίμνες τροφοδοτούνται από τα νερά του Σηκουάνα. Έχει επιφάνεια 995 εκτάρια και είναι ο μεγαλύτερος πράσινος χώρος στο Παρίσι.Το δάσος περιλαμβάνει πάρκο αγγλικού τύπου με τέσσερις λίμνες, ζωολογικό κήπο, δενδρόκηπο, βοτανικό κήπο, ορνιθολογικά παρατηρητήρια, ιππόδρομο, πίστα ποδηλατοδρομιών για αγώνες ποδηλάτων και εγκαταστάσεις του Γαλλικού εθνικού ινστιτούτου αθλητισμού και φυσικής αγωγής. Υπάρχουν επίσης εστιατόρια και καφέ και πραγματοποιούνται πολλές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ιδιαίτερα το καλοκαίρι.Ο ζωολογικός κήπος της Βενσέν δημιουργήθηκε το 1934. Κατά τη διάρκεια της νύχτας μερικές περιοχές του δάσους αλλάζουν όψη και μετατρέπονται σε περιοχή σκοτεινών δοσοληψιών. Το 1854 ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ' και ο νέος Νομάρχης του Σηκουάνα Ζωρζ-Εζέν Οσμάν, αποφάσισαν να μετατρέψουν το δάσος της Βενσέν σε δημόσιο πάρκο. Στα σχέδια του Οσμάν για το Παρίσι περιλαμβάνονταν τρία μεγάλα έργα: η βελτίωση της κυκλοφορίας της πόλης, τόσο για πρακτικούς όσο και για στρατιωτικούς λόγους, η δημιουργία ενός νέου συστήματος υδροδότησης και αποχέτευσης της πόλης και η κατασκευή ενός δικτύου πάρκων και κήπων σε όλη την πόλη. Ο σκοπός του πάρκου της Βενσέν ήταν να παρέχει πρασινάδα και αναψυχή στον μεγάλο πληθυσμό της εργατικής τάξης του ανατολικού Παρισιού, κάτι αντίστοιχο προς το δάσος της Βουλώνης, το οποίο ο Ναπολέων Γ' είχε αρχίσει να κατασκευάζει το 1852 για τον πιο εύπορο πληθυσμό της δυτικής πλευράς του Παρισιού.Απόψεις του δάσους της Βενσέν Το δάσος της Βενσέν(γαλλικά)
Αυγούστα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Η Αυγούστα (γερμ. Augusta, 30 Σεπτεμβρίου 1811 - 7 Ιανουαρίου 1890) ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πρωσίας και μετά Αυτοκρατειρα της Γερμανίας.

 Η Αυγούστα Μαρία Λουίζα Αικατερίνη ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Μαρίας Πάβλοβνα, κόρης του Παύλου της Ρωσίας. Ο Παύλος ήταν γιος της Αικατερίνης Β΄, έτσι η Αυγούστα ήταν δισέγγονή της. Παντρεύτηκε το 1829 τον Γουλιέλμο της Πρωσίας, που τον είχε συναντήσει πρώτη φορά τρία χρόνια νωρίτερα. Μετά το γάμο της έγινε βασίλισσα της Πρωσίας και μετά την στέψη του άνδρα της ως Αυτοκράτορα της Γερμανίας το 1871, έγινε πρώτη Αυτοκράτειρα της Γερμανίας. Είχε τέκνα: Φρειδερίκος Γ΄ (1831 - 1888), Αυτοκράτορας της Γερμανίας. Λουίζα (1838 - 1923), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ του Μπάντεν. Karin Feuerstein-Praßer; Die deutschen Kaiserinnen 1871–1918, Regensburg 1997, ISBN 3-492-23641-3 Wilhelm Treue (Hsg); Drei Deutsche Kaiser – Ihr Leben und Ihre Zeit 1858–1918, Verlag Ploetz, Würzburg 1987, ISBN 3-87640-192-5
Μέγαρο Μουσικής «Βατοσλάβ Λισίνσκι»

Το Μέγαρο Μουσικής «Βατοσλάβ Λισίνσκι» (κροατικά: Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog‎) είναι μέγαρο μουσικής και συνεδριακό κέντρο στο Ζάγκρεμπ. Πήρε το όνομα του Βάτροσλαβ Λισίνσκι, ενός Κροάτη συνθέτη του 19ου αιώνα. Το κτίριο διαθέτει μια μεγάλη αίθουσα με 1.841 θέσεις και μια μικρή αίθουσα με 305 θέσεις. Ένα μεγάλο λόμπι διπλασιάζεται ως εκθεσιακός χώρος.

 Η απόφαση για την κατασκευή μιας νέας πολυλειτουργικής αίθουσας στο Ζάγκρεμπ έγινε το 1957. Μια ομάδα αρχιτεκτόνων με επικεφαλής τον Marijan Haberle κέρδισε το διαγωνισμό σχεδίου. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1961, αλλά οι πλημμύρες και οι οικονομικές δυσκολίες ώθησαν την ημερομηνία ολοκλήρωσης στην επόμενη δεκαετία. Η αίθουσα τελικά άνοιξε στις 29 Δεκεμβρίου 1973.Η αίθουσα συναυλιών έχει διοργανώσει διάφορες συναυλίες από μουσικούς όλων των ειδών. Χρησιμεύει ως σκηνικό για κλασσική μουσική, όπερα, μπαλέτο και θεατρικές παραστάσεις, καθώς και πολλά διεθνή συνέδρια και συνέδρια. Η αίθουσα είδε 10 εκατομμύρια επισκέπτες κατά τα πρώτα τριάντα χρόνια λειτουργίας. Το 2007, συγκεντρώθηκαν συνολικά 450 διαφορετικές εκπομπές, καταγράφοντας πάνω από 760.000 επισκέπτες. Η αίθουσα συναυλιών Vatroslav Lisinski ήταν ο τόπος διεξαγωγής του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 1990 μετά την πρώτη μεγάλη ανακαίνισή του το 1989. [7] Το 1992, το κάλυμμα της οροφής χαλκού της αίθουσας αντικαταστάθηκε εντελώς. [7] Περαιτέρω εργασίες ανακατασκευής και ανακατασκευής πραγματοποιήθηκαν το 1999 και το 2009. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vatroslav Lisinski Concert Hall στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος (Κροατικά) Virtual tour
Κάρολος Γουλιέλμος φον Χάιντεκ

Ο Καρλ Βίλελμ φον Χάιντεκ, γνωστός και ως Κάρολος Γουλιέλμος φον Χάιντεκ ή Χέυντεκ ή Χέιντεκ (γερμ. Karl Wilhelm Freiherr von Heideck) ήταν Βαυαρός στρατιωτικός που ακολούθησε τον Όθωνα στην Ελλάδα (1832-1862) και ήταν μέλος της Αντιβασιλείας του Όθωνα.

 Ως αξιωματικός του πυροβολικού πήρε μέρος στους πολέμους τις περιόδους 1805-1809. Το 1813 προάχθηκε στον βαθμό του συνταγματάρχη και το 1826 ύστερα και από σύμφωνη γνώμη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πήγε στην Ελλάδα, όπου διορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής εράνων στο Ναύπλιο. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Γεώργιου Καραΐσκάκη στην Αθήνα. Στα χρόνια του Ιωάννη Καποδίστρια διορίστηκε φρούραρχος του Ναυπλίου και μετά την παραίτηση του Φαβιέρου τοποθετήθηκε διοικητής του τακτικού στρατού. Ο Χέυντεκ θεωρείται ο ιδρυτής του στρατιωτικού σώματος των «Ευελπίδων». Το 1829 γύρισε στο Μόναχο, όπου λίγο αργότερα προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1832 διορίστηκε από τον Λουδοβίκο μέλος της τριμελούς Αντιβασιλείας του γιου του Όθωνα. Ως αντιβασιλιάς είχε την ευθύνη των στρατιωτικών και ναυτικών ζητημάτων. Στη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων του, έδειξε περιορισμένες διοικητικές ικανότητες και πήρε αντιδημοκρατικά μέτρα, με αποτέλεσμα να γίνει μισητός σε πολλούς Έλληνες. Κατά τη διάσημη δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημήτρη Πλαπούτα υποστήριξε την άμεση εξόντωση των κατηγορουμένων, πράγμα που ευνοούσαν ο Ιωάννης Κωλέττης και ο Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ. Μετά την ενηλικίωση του Όθωνα παρέμεινε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Τελικά ανακλήθηκε στο Μόναχο, προάχθηκε σε αντιστράτηγο και τιμήθηκε με τον τίτλο του βαρόνου. Ο Χέυντεκ έγραψε τα απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν το 1897 στο Μόναχο και δημοσιεύτηκαν σε ελληνική μετάφραση στο περιοδικό Αρμονία (1900-1901). Χάιντεκ (Heideck), Καρλ Γκούσταφ (1788 - 1861), Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 10, Εκδοτική Αθηνών
Μεσιέ 92

Το Μεσιέ 92 (γνωστό και ως Μ92 και NGC 6341) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 26.700 ετών φωτός στον αστερισμό Ηρακλή. Το Μεσιέ 92 είναι ένα από τα λαμπρότερα σφαιρωτά σμήνη στο βόρειο ημισφαίριο, αλλά συνήθως παραβλέπεται εξαιτίας της εγγύτητάς του στο λαμπρότερο και εντυπωσιακότερο Μεσιέ 13. Με φαινόμενο μέγεθος +6,3 είναι ορατό στο γυμνό μάτι κάτω από πολύ καλές συνθήκες.

 Το Μεσιέ 92 ανακαλύφθηκε το 1777 από τον Γιόχαν Μπόντε. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του στις 18 Μαρτίου 1781, μαζί με τα αντικείμενα από το σμήνος της Παρθένου Μεσιέ 84 μέχρι Μεσιέ 91. Ο Γουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα το 1783. Το Μεσιέ 92 έχει διάμετρο περίπου 110 έτη φωτός, η μάζα του υπολογίζεται ότι ισούται με 330.000 ηλιακές μάζες και η ηλικία του είναι μεγαλύτερη από 14 εκατομμύρια έτη φωτός. Στο σμήνος έχουν εντοπιστεί μόνο 16 μεταβλητά αστέρια, εκ των οποίων τα 14 είναι τύπου RR Λύρας. Messier 92 @ SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2004-09-02 στο Wayback Machine. Messier 92, Galactic Globular Clusters Database page
Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο

Ο Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο (Susilo Bambang Yudhoyono, 1949-) είναι πολιτικός και απόστρατος στρατιωτικός, ο 6ος πρόεδρος της Ινδονησίας. Ήταν υποψήφιος για επανεκλογή και το 2009. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Ιουλίου του 2009. Τον διαδέχτηκε ο Τζόκο Ουιντόντο στις 20 Οκτωβρίου 2014.

 Γεννήθηκε στο Τρέμαν της ανατολικής Ιάβας στις 9 Σεπτεμβρίου του 1949. Γιος στρατιωτικού, έγινε και ο ίδιος στρατιωτικός και υπηρέτησε στο Ανατολικό Τιμόρ. Αποστρατεύτηκε το 2000, εξαιτίας της υπουργοποίησής του, στο Υπουργείο Ορυκτών Πόρων και Ενεργείας. Στη συνέχεια έγινε υπουργός για θέματα ασφαλείας. Η σύζυγός του, Άνι Γιουντχογιόνο (1952-2019) απεβίωσε από λευχαιμία την 1η Ιουνίου 2019. Απέκτησαν 2 γιους. Τον Σεπτέμβριο του 2004 κέρδισε το β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών, με 60,87% των ψήφων. Έγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος που εξελέγη απευθείας από το λαό, με νίκη επί της ως τότε Προέδρου Μεγκαβάτι Σουκαρνοπούτρι. Ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Οκτωβρίου του 2004, με αντιπρόεδρο τον Γιουσούφ Καλά. Στην Ινδονησία είναι γνωστός ως SBY. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Ιουλίου του 2009, ο Γιουντχογιόνο επανεξελέγη με 60,8% και ορκίστηκε για μια νέα θητεία στις 20 Οκτωβρίου 2009. Kompas VOA News Προφίλ στο BBC Προφίλ με έμφαση στην στρατιωτική του καριέρα Αρχειοθετήθηκε 2006-11-21 at Archive.is
Πιοτρ Αρσίνοφ

Ο Πιοτρ Αντρίεβιτς Αρσίνοφ (ρωσικά: Пётр Андре́евич Арши́нов‎),(1886–1937), ήταν ουκρανός αναρχικός και επαναστάτης, ο οποίος έγραψε το ιστορικό της εξέγερσης του Μαχνό στην Ουκρανία το 1919-21.

 Ο Π. Αρσίνοφ γεννήθηκε στο Ντνίπρο. Ήταν μέλος του Μπολσεβίκικου κόμματος στην επανάσταση του 1905 και έγινε αναρχικός το 1906. Επέστρεψε στην Ουκρανία όπου συμμετείχε στη ρίψη βόμβας σε αστυνομικό σταθμό και στη δολοφονία ενός στελέχους των σιδηροδρόμων. Καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά δραπέτευσε από τη φυλακή το 1907. Ταξίδευσε στην Ευρώπη για 2 χρόνια. Ξαναφυλακίστηκε για 20 χρόνια στη Μόσχα. Εκεί γνώρισε τον Νέστορ Μαχνό. Απελευθερώθηκαν το 1917 κατά τη διάρκεια της Φεβρουριανής επανάστασης. Ενώ ο Μαχνό επέστρεψε στην Ουκρανία, ο Αρσίνοφ εντάχθηκε στην Ομοσπονδία Αναρχικών Ομάδων της Μόσχας. Αργότερα επέστρεψε στην Ουκρανία για να συμμετάσχει στο επαναστατικό κίνημα του Μαχνό. Το 1923 έγραψε την Ιστορία του Μαχνοβίτικου κινήματος.Ο Αρσίνοφ μετανάστευσε στη Γερμανία το 1923, μετά πήγε στη Γαλλία και αργότερα στις ΗΠΑ. Αφού αποκήρυξε τον αναρχισμό, πράξη για την οποία επικρίθηκε σκληρά από τον Μαχνό, επέστρεψε, αφού πρώτα δήλωσε υποστήριξη στην ΕΣΣΔ το 1934 με άδεια από τις Σοβιετικές αρχές. Συνελήφθη το 1937 με την κατηγορία της δημιουργίας αναρχικής παράνομης ομάδας και εκτελέστηκε. Ιστορία του Μαχνοβίτικου κινήματος (1921) Οι 2 Οκτώβρηδες (1927) Peter Arshinov, History of the Makhnovist Movement (1918-1921), 1923.
Ιστορία του Θιβέτ

Η Ιστορία του Θιβέτ κυρίως εστιάζεται στην ιστορία του Βουδισμού στο Θιβέτ. Αυτό συμβαίνει λόγω του σημαντικού ρόλου της θρησκείας αυτής στην ανάπτυξη του θιβετιανού και μογγολικού πολιτισμού, αλλά και επειδή σχεδόν όλοι οι γηγενείς ιστορικοί της χώρας ήταν βουδιστές καλόγεροι.

 Το Θιβέτ βρίσκεται ανάμεσα στην καρδιά των περιοχών των αρχαίων πολιτισμών της Κίνας και της Ινδίας. Εκτεταμένες οροσειρές στα ανατολικά του Θιβετιανού Υψιπέδου ορίζουν τα σύνορα με την Κίνα, και τα επιβλητικά Ιμαλάια του Νεπάλ και της Ινδίας σχηματίζουν ένα φράγμα μεταξύ Θιβέτ και Ινδίας. Το Θιβέτ ονομάζεται Στέγη του Κόσμου ή Γη του Χιονιού. Οι γλωσσολόγοι ταξινομούν τη Θιβετιανή και τις διαλέκτους της ως τμήμα των θιβετοβιρμανικών γλωσσών, που αποτελούν τα μη σινιτικά μέλη της σινοθιβετιανής οικογένειας γλωσσών. Κάποια αρχαιολογικά δεδομένα υποδηλώνουν ότι αρχαϊκοί άνθρωποι πέρασαν διαμέσου του Θιβέτ τον καιρό που η Ινδία πρωτοκατοικήθηκε, περίπου 500.000 χρόνια πριν. Ο σύγχρονος άνθρωπος πρωτοκατοίκησε το Θιβετιανό Υψίπεδο τουλάχιστον 21.000 χρόνια πριν. Ο πληθυσμός αυτός σε μεγάλο βαθμό αντικαταστάθηκε γύρω στο 3.000 π.Χ. από νεολιθικούς μετανάστες από τη βόρεια Κίνα. Παρ΄ όλα αυτά, υπάρχει μια "γενετική συνέχεια ανάμεσα στους παλαιολιθικούς κατοίκους και τους σύγχρονους θιβετιανούς πληθυσμούς". Μεγαλιθικά μνημεία βρίσκονται διάσπαρτα στο Θιβετιανό Υψίπεδο, τα οποία ίσως έχουν χρησιμοποιηθεί σε αρχαίες λατρείες. Προϊστορικά οχυρά σε λόφους από την Εποχή του Σιδήρου, καθώς και ταφικά συγκροτήματα έχουν ανακαλυφθεί πρόσφατα στο Θιβετιανό Υψίπεδο, αλλά η απομονωμένη λόγω του υψομέτρου περιοχή καθιστά την αρχαιολογική έρευνα δύσκολη υπόθεση. Σύμφωνα με το Θιβετιανό πνευματικό δάσκαλο, καθηγητή και βαθύ γνώστη του θιβετιανού πολιτισμού, Ναμχάι Νόρμπου (γεν. 1938), κάποια θιβετιανά ιστορικά κείμενα ταυτοποιούν τον πολιτισμό Τζανγκ Τζουνγκ με το λαό που μετανάστευσε από την περιοχή Άμντο στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Γκούγκε στο δυτικό Θιβέτ. Ο πολιτισμός Τζανγκ Τζουνγκ θεωρείται ως η αρχική κοιτίδα της θρησκείας του Μπονισμού. Μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ., ένα γειτονικό βασίλειο είχε εμφανιστεί στην κοιλάδα Γιαρλούνγκ, ο βασιλιάς του οποίου, Ντριγκούμ Τσενπό, επιχείρησε να εξασθενίσει την επιρροή του βασιλείου Τζανγκ Τζουνγκ, εξορίζοντας τους μπονιστές ιερείς από το Γιαρλούνγκ. Δολοφονήθηκε όμως, και το κράτος Τζανγκ Τζουνγκ συνέχισε την κυριαρχία του επί της περιοχής, μέχρι που προσαρτήθηκε από τον Σονγκτσέν Γκαμπό, τον ιδρυτή της Θιβετιανής Αυτοκρατορίας, τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Στήλη νέου ακοντιστή (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 7901)

Η Στήλη του νέου ακοντιστή που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 7901 είναι αρχαίο αττικό επιτύμβιο ανάγλυφο που βρέθηκε στην Αθήνα το 1973 κοντά στα τείχη του Θεμιστοκλή.

 Είναι από Πάριο μάρμαρο. Μέρη της στήλης έχουν χαθεί. Λείπει το κάτω μέρος από τη μέση του νέου, καθώς και το επάνω μέρος του κρανίου. Φέρει επιφανειακές φθορές στο σώμα, την κόμη και αλλού. Δεξιά και αριστερά η στήλη πλαισιώνεται από λεπτές ανάγλυφες ταινίες. Ο γυμνός νέος εικονίζεται ιστάμενος προς τα δεξιά, σε γαλήνια διάθεση. Οι μύες του σώματος είναι σφριγηλοί. Στο αριστερό χέρι κρατάει κάθετο δόρυ. Το δεξί ακολουθεί τη γραμμή του κορμού προς τα κάτω. Η μακρυά κόμη που φτάνει ως τους ώμους είναι πλεγμένη σε πλοκάμια. Το μέτωπο είναι στεφανωμένο με ταινία. Ίχνη χρωμάτων φανερώνουν ότι το υπόβαθρο της στήλης και η κόμη ήταν αρχικά ζωγραφισμένα με κόκκινο χρώμα. Είναι επιτύμβια στήλη. Υπολογίζεται ότι το αρχικό ύψος θα είχε 4,5 μέτρα, από τα οποία σώζονται μόλις 116 εκατοστά. Στην κορυφή ίσως να ήταν τοποθετημένη μια Σφίγγα. Το έργο προέρχεται από αττικό εργαστήριο και χρονολογείται στο έτη μεταξύ 550-540 π.Χ. Νικόλαος Καλτσάς: Sculpture in the National Archaeological Museum, Athens, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles 2002, ISBN 0-89236-686-9, S. 52–53. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελ. 208. ISBN 978-960-89339-1-0.
Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Νοτίου Αφρικής

Το Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Νοτίου Αφρικής (COSAFA) είναι η ένωση των ποδοσφαιρικών εθνών της Νότιας Αφρικής. Είναι συνδεδεμένη με την Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Οργανώνει διάφορα τουρνουά για τις χώρες μέλη της, με πιο γνωστό το COSAFA Cup.

 Όλες οι ομοσπονδίες που εντάχθηκαν το 1997 είναι τα ιδρυτικά μέλη του COSAFA. Οι Κομόρες είναι το μόνο μέλος του COSAFA που είναι και μέλος της UAFA. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ρεϊνιόν είναι συνδεδεμένη μόνο με την COSAFA. Επίσημη ιστοσελίδα
Σοφία της Πομερανίας (1498-1568)

Η Σοφία, γερμ. Sophie (1498 - 1568) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας & της Νορβηγίας. Είχε ανεξάρτητη εξουσία στα φέουδα Λόλλανντ και Φάλστερ, τα κάστρα στο Κίελ και το Πλεν και αρκετές κώμες στο Χόλσταϊν, ως βασίλισσα.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1518 τον Φρειδερίκο Α΄ των Όλντενμπουργκ βασιλιά της Δανίας και είχε τέκνα: Ιωάννης Β΄ 1521-1580, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάντερσλεβ. Ελισάβετ 1524-1586, παντρεύτηκε πρώτα τον Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν λουθηρανό διοικητή του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν και μετά τον Ούλριχ δούκα του Μεκλεμβούργου. Αδόλφος 1526-1586, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Δωροθέα 1528-1575, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο δούκα του Μεκλεμβούργου. Φρειδερίκος 1532-1556, επίσκοπος του Σλέσβιχ και πρίγκιπας-επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ. Άννα 1527-1535, απεβ. 8 ετών. Dansk biografisk Lexikon / XVI. Bind. Skarpenberg - Sveistrup
Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο

Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο (πρωτότυπος τίτλος: The Perks of Being a Wallflower) είναι αμερικανικό κωμικό δράμα και ταινία ενηλικίωσης του 2012, και κινηματογραφική προσαρμογή του ομώνυμου επιστολικού μυθιστορήματος του 1999. Σκηνοθετήθηκε από τον συγγραφέα του μυθιστορήματος, Στίβεν Τσμπόσκι. Κινηματογραφημένη στο Πίτσμπεργκ, η ταινία διανεμήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2012, με θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς και εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας 33 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Λόγκαν Λέρμαν, Έμμα Γουάτσον και Έζρα Μίλερ. Είναι μία από τις τρεις ταινίες της εταιρείας Mr. Mudd Productions των Τζον Μάλκοβιτς, Λιάν Χάλφον και Ράσελ Σμιθ με θέμα εφήβους· οι άλλες δύο είναι οι Φαντάσματα Εφηβείας και Juno.

 Λόγκαν Λέρμαν ως Τσάρλι Κελμέκις Έμα Γουάτσον ως Σαμ Πακ Έζρα Μίλερ ως Πάτρικ Μάε Ουίτμαν ως Μαίρη Ελίζαμπεθ Πολ Ραντ ως Κύριος Άντερσον Νίνα Ντόμπρεβ ως Κάντις Κελμέκις Τζόνυ Σίμονς ως Μπραντ Έριν Γουιλχέλμι ως Άλις Άνταμ Χάγκενμπουτς ως Μπομπ Κέιτ Γουόλς ως Κυρία Κελμέκις Επίσημος ιστότοπος Τα Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 1999-11-28 στο Wayback Machine. Τα Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο στο IMDb Τα Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο στο AllMovie Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο στο Rotten Tomatoes Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο στο Metacritic Τα Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο στο Box Office Mojo
Agnez Mo

Η Agnes Monica Muljoto (1 Ιουλίου 1986), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Agnez Mo, είναι Ινδονήσια τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, μουσικός, ηθοποιός. Έχει ηχογραφήσει τρία παιδικά άλμπουμ. Επίσης έγινε παρουσιάστρια παιδικών τηλεοπτικών προγραμμάτων.

 Lupus Milenia (1999) Mr. Hologram (1999) Pernikahan Dini (2001) Amanda (2002) Ciuman Pertama (2002) Cinta Selembut Awan (2002) Cewekku Jutek (2003) Cantik (2004) Bunga Perawan (2004) Ku T'lah Jatuh Cinta (2005) Pink (2006) Romance In The White House (2006) The Hospital (2006) Kawin Muda (2006) Jelita (2008) Kawin Masal (2008) Pejantan Cantik (2010) Marissa (2011) Mimo Ketemu Poscha (2012) Si Meong (1992) Yess! (1995) Bala-Bala (1996) And the Story Goes (2003) Whaddup A.. '?! (2005) Sacredly Agnezious (2009) Agnes Is My Name (2011) Agnez Mo (2013) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Agnes Monica στο Wikimedia Commons
Τα ωραιότερα παραμύθια

Η Τα ωραιότερα παραμύθια (ιαπωνικά: 世界名作童話 まんがシリーズ, Χέπμπορν: Sekai meisaku dōwa manga shirīzu) είναι μια ιαπωνική σειρά ταινιών μικρού μήκους anime παρήχθη μεταξύ 1975 και 1983, βασισμένο σε διάσημα παραμύθια. Στην Ελλάδα η σειρά κυκλοφόρησε το 1985 και προβλήθηκε και από το Junior's TV.

 Χάνσελ και Γκρέτελ Η Τοσοδούλα Ο Τζακ και η φασολιά Ο Βοριάς κι ο Ήλιος Λυχνάρι του Αλαντίν Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα Ο λύκος και τα 7 κατσικάκια Οι Άγριοι Κύκνοι Ο βασιλιάς Μίδας Το κοριτσάκι με τα σπίρτα Ο Αλί Μπαμπά και οι 40 κλέφτες Το ασχημόπαπο Σταχτοπούτα Τα κόκκινα παπούτσια Οι μουσικοί της Βρέμης Κοκκινοσκουφίτσα τα ξωτικά και ο τσαγκάρης Η Ωραία Κοιμωμένη Ο Μάγος του Οζ Το μαγικό χαλί Επίσημος ιστότοπος (ιαπωνικά) Τα ωραιότερα παραμύθια στο Anime News Network Τα ωραιότερα παραμύθια στο Greek Dub DB
Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ

Ο Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ (Joseph Maria Olbrich) (22 Δεκεμβρίου 1867 - 8 Αυγούστου 1908) γεννήθηκε στην Οπάβα της Αυστριακής Σιλεσίας (σημερινή Τσεχική Δημοκρατία) και απεβίωσε στο Ντίσελντορφ. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Wiener Staatsgewerbeschule και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, όπου κέρδισε πολλά βραβεία. Υπήρξε μαθητής του Ότο Βάγκνερ (Οtto Wagner). Με τους Γκούσταβ Κλιμτ, Κόλομαν Μόζερ (Koloman Moser) και Γιόζεφ Χόφμαν (Joseph Hoffmann) εξεγέρθηκαν ενάντια στην Ακαδημία και το 1897 ίδρυσαν το κίνημα του Secession στη Βιέννη, ενώ σπουδαία έργα του υπήρξαν η κατοικία Ernst Ludwig στο Ντάρμστατ, το Tietz Department Store στο Ντίσελντορφ, η κατοικία Feinhals στην Κολωνία καθώς και το Hochzeitsturm και τα κτίρια εκθέσεων στο Ντάρμστατ.εγκαταλείπει κάθε πσαραδοσιακή τυπολογία και μορφολογία και φέρει στην αρχιτεκτονική τη γραμμή και χρωματική αποδέσμευση της ζωγραφικής της Απόσχισησ, ιδίως του Κλιμπ.

 Το κτίριο του Secession στη Βιέννη, με το οποίο καθιερώθηκε η φήμη του Όλμπριχ, χτίστηκε το 1898 και λειτούργησε ως εκθεσιακός χώρος. Στο κτίριο αυτό διακρίνονται οι επιδράσεις τόσο του Βάγκνερ, όσο και του Κλιμτ. Οι κεκλιμένοι τοίχοι, τα βαριά γείσα, η αξονικότητα και το μοτίβο με τις δάφνες που αποδίδεται σαν διάτρητος μεταλλικός θόλος, τοποθετημένος σε επίπεδους όγκους είναι μερικά από τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά αυτού του ναού της τέχνης της εποχής του βιεννέζικου μοντερνισμού. Η κατοικία του Μεγάλου Δούκα Ernst Ludwig χτίστηκε το 1901 και αποτελούσε το πιο προοδευτικό έργο που σχεδίασε ο Όλμπριχ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ντάρμστατ. Σε αυτό οι επιδράσεις του Βάγκνερ είχαν εξαφανιστεί και έτσι π.χ. αντί των βαρέων γείσων υπήρχαν μεγάλες προεξέχουσες μαρκίζες. Ιδιαίτερο στοιχείο αυτού του κτιρίου, που διέθετε πολλούς εργαστηριακούς χώρους, ήταν η αψιδωτή είσοδος που πλαισιωνόταν από δύο γιγαντιαία αγάλματα, έργα του γλύπτη Ludwig Habich. Η κατοικία αυτή με την ψηλή, λευκή πρόσοψη και τα διατεταγμένα οριζόντια ανοίγματα, αποτελούσε το κέντρο της καλλιτεχνικής παροικίας του Ντάρμστατ. Το Feinhals house στην Κολωνία, ένα από τα τελευταία έργα του Όλμπριχ, αποτελεί το δείγμα της αρχιτεκτονικής του εξέλιξης. Η σύγκριση της κατοικίας με προηγούμενα έργα του αρχιτέκτονα δείχνει πως πλέον ο Όλμπριχ είχε ξεπεράσει τον υπερβολικό ατομικισμό και είχε φτάσει στην απλότητα της μορφής και σε έναν πιο παραδοσιακό τύπο αρχιτεκτονικής. Kenneth Frampton, Μοντέρνα Αρχιτεκτονική: ιστορία και κριτική L. Hilberseimer, Contemporary Architecture: Its Roots and Trends Γεώργιος Π. Λάββας, Επίτομη ιστορία της αρχιτεκτονικής Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joseph Maria Olbrich στο Wikimedia Commons
Προάστιο Καρδίτσας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Προάστιο (αποσαφήνιση) Το Προάστιο (επίσημα Προάστιον, παλαιότερα έως το 1962 Παραπράσταινα) είναι πεδινό χωριό της Καρδίτσας.

 Το Προάστιο είναι οικισμός της Δημοτικής Ενότητας Σελλάνων του Δήμου Παλαμά, το οποίο έχει και τον μεγαλύτερο πληθυσμό στη δημοτική ενότητα (1.666 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη νότια όχθη του Πηνειού σε υψόμετρο 100 μέτρα. Είναι αγροτικός οικισμός, απέχει από την πόλη της Καρδίτσας 16 χλμ. (Β.) και από τον Παλαμά 21 χλμ. (Δ.). Στην τοποθεσία ''Xαντακιά'' ή ''Xαντάκι'' βρίσκεται χωμάτινο οχυρό ρωμαϊκής εποχής (σωζομένου μήκους 590 μ., ύψους 4 έως 5 μ. και πλάτους 6 έως 7 μ.) το οποίο έχει κηρυχθεί από το 1992 αρχαιολογικός χώρος επειδή "το ρωμαϊκό στρατόπεδο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αρχαιολογική άποψη γιατί μαζί με άλλα δύο αντίστοιχα μνημεία (της Ματαράγκας και του Φύλλου) αποτελούν τρία σημαντικά δείγματα μεθόδων ιδιότυπης οχυρώσεως, που συναντώνται στο Νομό Καρδίτσας".Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου διοργανώνεται το «Πανσελλανίτικο Αντάμωμα». Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιούνται παρελάσεις αρμάτων και ομάδων για το ετήσιο καρναβάλι. Πρόκειται για ένα χωριό ιδιαίτερα δραστηριοποιημένο καθώς διοργανώνονται ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Από το Προάστιο κατάγεται ο παγκοσμίου φήμης αθλητής της αντισφαίρισης Στέφανος Τσιτσιπάς.
Κολέτ

Η Κολέτ (Sidonie-Gabrielle Colette, Ιόν, 28 Ιανουαρίου 1873 - Παρίσι, 3 Αυγούστου 1954) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1948, ηθοποιός και δημοσιογράφος. Είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της Gigi (Ζιζί) πάνω στο οποίο βασίστηκε το ομώνυμο μιούζικαλ. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στη Γαλλία.

 Η Κολέτ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1873 στο χωριό Saint-Sauveur-en-Puisaye. Γονείς της ήταν ο ήρωας πολέμου και εφοριακός Jules-Joseph Colette και η γυναίκα του Adèle Eugénie Sidonie ("Sido") Landoy. Η οικογένεια ήταν αρχικά αρκετά ευκατάστατη, αλλά λόγω λανθασμένων οικονομικών χειρισμών το εισόδημά της μειώθηκε σημαντικά, με αποτέλεσμα η Κολέτ να παρακολουθήσει δημόσιο σχολείο από την ηλικία των 6 μέχρι τα 17 της. Η Κολέτ είχε μια ξαδέλφη, τη Ζενεβιέβ, με την οποία ήταν ιδιαίτερα κοντά. Το 1893, η Κολέτ παντρεύτηκε τον Henry Gauthier-Villars (1859 - 1931), έναν γνωστό συγγραφέα και εκδότη που χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό όνομα "Ουίλλι" ("Willy"), και τα πρώτα τέσσερα μυθιστορήματα της Κολέτ - τα τέσσερα "Κλωντίν" - δημοσιεύθηκαν στο όνομά του. Η μυθιστορηματική σειρά Κλωντίν παρουσιάζει την εφηβεία και την ενηλικίωση της ομώνυμης ηρωίδας, της Κλωντίν. Πρόκειται για μια ημι-αυτοβιογραφία της Κολέτ, με τη βασική διαφορά ότι η Κλωντίν είναι ορφανή από μητέρα. Claudine à l'école (Η Κλωντίν στο σχολείο, 1900, και άλλα 4 μυθιστορήματα της σειράς Κλωντίν) La Vagabonde, 1910 - ελλην. μετάφραση Εύη Καπή ως Η θεατρίνα ("PRINTA") Chéri (1920) Le Blé en herbe (Άγουρα στάχυα, 1923) - ελλην. μετάφραση Μαρσέλα Πετρακοπούλου ("ΑΤΛΑΣ") Sido (1929) La Chatte (1933) - ελλην. μετάφραση Νάτα Κυριακοπούλου ("ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΠΑΠΥΡΟΥ") Gigi (1944) L'enfant et les sortilèges (Το παιδί και τα μάγια, 1925, λιμπρέττο της όπερας του Μωρίς Ραβέλ)
Μάριο Γκόμεζ

Ο Μάριο Γκόμεζ Γκαρσία (Mario Gómez García, 10 Ιουλίου 1985) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Ισπανία. Αγωνίζεται στη Στουτγκάρδη. Έχει κατακτήσει εθνικά πρωταθλήματα με τη Στουτγκάρδη και τη Μπάγερν, ενώ παράλληλα είναι μέλος της εθνικής Γερμανίας.

 Αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού επιθετικού. Το 2009, αποτέλεσε την ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου, καθώς η Μπάγερν Μονάχου δαπάνησε 35 εκατομύρια ευρώ για να τον αποκτήσει από τη Στουτγκάρδη. Το 2013 πήρε μεταγραφή στην ιταλική Φιορεντίνα. Το 2015 δόθηκε δανεικός στην τούρκικη Μπεσίκτας για μία σεζόν. ΦφΜ Στουτγκάρδη Πρωτάθλημα Γερμανίας: 2007 Φιναλίστ Κυπέλλου Γερμανίας: 2007 Μπάγερν Μονάχου 2 Πρωταθλήματα Γερμανίας: 2010, 2013 2 Κύπελλα Γερμανίας: 2010, 2013 Φιναλίστ Champions League: 2010, 2012 Κύπελλο Champions League: 2013 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 2010Μπεσίκτας Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2015-16 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Δευτεραθλητής Ευρώπης 2008 Παγκόσμιο Κύπελλο: Τρίτη θέση το 2010 2014: Πρώτη θέση Επίσημος ιστότοπος (Γερμανικά) Mario Gómez στο fussballdaten.de (Γερμανικά)
Στάδιο Ντραγκάο

Το Εστάδιο ντο Ντραγκάο (πορτογαλικά: Estádio do Dragão) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο συνολικής χωρητικότητας 52.000 θέσεων και βρίσκεται στο Πόρτο της Πορτογαλίας. Εγκαινιάστηκε τον Νοέμβριο του 2003 και αποτελεί την έδρα της Πόρτο. Το 2004 στο Ντραγκάο διεξήχθησαν αρκετοί αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.Στην κλίμακα βαθμολόγησης της UEFA το Ντραγκάο ανήκει στην υψηλότερη κατηγορία elite (4 αστέρια).

 Το Ντραγκάο κατασκευάστηκε με σκοπό την αντικατάσταση του "γηραιού" Ντας Άντας, που μέχρι τότε ήταν η έδρα της Πόρτο αλλά και για την διεξαγωγή αγώνων του Euro 2004.Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν στα τέλη του 2001 και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2003.Στο ενδιάμεσο διάστημα προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ των κατασκευαστών και της δημοτικής αρχής καθώς ο δήμαρχος του Πόρτο αντιτάχθηκε στα σχέδια για μεγάλης κλίμακας δόμηση και κατασκευή εμπορικών κέντρων. Τελικά οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία και τα έργα συνεχίστηκαν κανονικά. Τον σχεδιασμό του έργου ανέλαβε ο πορτογάλος αρχιτέκτονας Μανουέλ Σαλγκάδο και το τελικό κόστος κατασκευής ανήλθε σε €97.755.318 όπου τα €18.430.956 προήλθαν από κρατικά κονδύλια. Τα εγκαίνια του γηπέδου έγιναν στις 16 Νοεμβρίου του 2003 σε φιλικό ματς μεταξύ της Πόρτο και της Μπαρτσελόνα. Η επιλογή της ονομασίας του γηπέδου έγινε λόγω του ψευδωνύμου "οι δράκοι" που διατηρεί η ομάδα της ΦΚ Πόρτο. Στα πλαίσια του EURO 2004 το Ντραγκάο φιλοξένησε τις εξής αναμετρήσεις: https://web.archive.org/web/20110122064003/http://www.fcporto.pt/Clube/HistoriaEstadios/historiaestadios.asp http://www.worldstadiums.com/stadium_menu/architecture/stadium_design/porto_dragao.shtml Αρχειοθετήθηκε 2013-02-03 στο Wayback Machine.
Μουλαντάρα

Το τσάκρα της ρίζας ή Μουλαντάρα (Σανσκριτικά: मूलधारा Mūlādhāra) είναι το πρώτο τσάκρα και βρίσκεται στη βάση της σπονδυλικής στήλης. Η λέξη “Mula” σημαίνει ρίζα και “Dhara” σημαίνει ροή. Είναι δηλαδή το θεμέλιο της βασικής δομής του σώματος. Το χρώμα με το οποίο σχετίζεται το τσάκρα αυτό είναι το κόκκινο που συνδέεται με τις σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες επιβίωσης και αυτοσυντήρησης του ανθρώπου. Αντιπροσωπεύει τη σύνδεση του με το περιβάλλον και τη Μητέρα Γη και προσφέρει όλα εκείνα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά στον ίδιο. Αποτελεί την πύλη για τη θηλυκότητα και σχετίζεται άμεσα με τις πρώτες ανάγκες ενός ατόμου, όπως το νερό, την τροφή, την αναπαραγωγή και την ασφάλεια. Επιπλέον, βρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με τη σταθερότητα, την αλληλεγγύη, τη συναισθηματική δύναμη, την αίσθηση πληρότητας και το ένστικτο της επιβίωσης σε αντίξοες καταστάσεις.

 Όταν το Μουλαντάρα βρίσκεται σε ισορροπία, προσδίδει ένα αίσθημα αρμονίας, γαλήνης και ψυχικής ηρεμίας. Ακόμη, ο άνθρωπος απολαμβάνει περισσότερο τη σεξουαλική του ζωή και ακολουθεί έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και καθημερινότητας. Με αυτόν τον τρόπο, είναι σε θέση να ελέγξει τον εαυτό του, να τιθασεύσει τα πάθη του και να απολαμβάνει έναν πιο ισορροπημένο τρόπο ζωής. Από την άλλη πλευρά, αν το Μουλαντάρα είναι μπλοκαρισμένο, οδηγεί τον άνθρωπο σε προβλήματα. Μερικά από αυτά είναι η κακή διαχείριση του άγχους, των φόβων και της πίεσης. Ακόμη, η ανισορροπία του συγκεκριμένου τσάκρα στρέφει τον άνθρωπο προς την ατομικότητα, τα εγωιστικά κίνητρα, το ναρκισσισμό, την απληστία και την υπερκατανάλωση αγαθών. Δεν λείπουν επίσης και τα σημάδια αϋπνίας, πεπτικών διαταραχών, ανεξήγητων πόνων στο σώμα και αναπαραγωγικών θεμάτων. Σε αυτές τις περιπτώσεις μη ικανοποίησης των πρωταρχικών μας αναγκών, το Μουλαντάρα γίνεται δυσλειτουργικό, προκαλώντας αποσύνδεση από τις γήινες αξίες μας. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν οι πολύτιμοι λίθοι στην ευθυγράμμιση και στο άνοιγμα του τσάκρα Μουλαντάρα, όπως αυτοί του γρανάτη, του κόκκινου ιάσπιδα, της μαύρης τουρμαλίνης και του αίματος. Τροφές όπως οι πατάτες και τα λαχανικά, οι στάσεις Tree House Γιόγκα και ο διαλογισμός, μπορούν να συμβάλλουν στο να κρατηθεί το συγκεκριμένο τσάκρα σε ισορροπία. Ο διαλογισμός συνδέει τον άνθρωπο με ένα υψηλότερο πνευματικό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα να τον γειώσει. Η σύνδεση με την καθολική ενέργεια βοηθάει στο να γνωρίσει κανείς τον πραγματικό Εαυτό του. Επίσης, η τακτική άσκηση της Γιόγκα, ενθαρρύνει τη σωματική και ψυχική δύναμη, ξεμπλοκάροντας έτσι το τσάκρα. Πιο συγκεκριμένα, η Γιόγκα ασάνα βοηθά στην υπερβολική απελευθέρωση ενέργειας τσάκρα και μέσω συγκεκριμένων στάσεων-ασκήσεων αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ισορροπίας με την διέγερση και την απελευθέρωση αυτής της ενέργειας. Κάποιες από αυτές τις στάσεις-ασκήσεις είναι το Shavasana, το Surya Namaskar, το Shashankasana, το Uttanasana, το Malasana και το Tadasana.
Η Χρονιά του Δράκου (ταινία)

Η Ημέρα του Δράκου (αγγλικά:Day of the Dragon) είναι στις 17/12/2022 αστυνομική ταινία του 1985 σε σκηνοθεσία Μάικλ Τσιμίνο, με πρωταγωνιστές τους Μίκι Ρουρκ, Τζον Λον και Αριάν Κοϊζούμι. Το σενάριο έγραψαν ο Μάικλ Τσιμίνο και ο Όλιβερ Στόουν και αποτελεί μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου που έγραψε ο Ρόμπερτ Ντάλεϊ.

 Ο Μίκυ Ρουρκ είναι ο Στάνλεϊ Γουάιτ, ένας παρασημοφορημένος αστυνομικός και βετεράνος του πολέμου του Βιετνάμ, που όταν παίρνει μετάθεση στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης αποφασίζει να βάλει ένα τέλος στις εγκληματικές πράξεις. Ο Τζον Λον είναι ο Τζόι Τάι, ένας αδίστακτος νεαρός που σκαρφαλώνει στην κορυφή της εγκληματικής οργάνωσης των Τριάδων, με αποτέλεσμα να μπει τόσο ο ίδιος όσο και η εγκληματική οργάνωση στο στόχαστρο της αστυνομίας. Από κοινού με τον αστυνόμο Γουάιτ θα βάλουν τέλος στην εύθραυστη ειρήνη ανάμεσα στο νόμο και το οργανωμένο έγκλημα. Η ταινία πραγματεύεται θέματα όπως οι συμμορίες, το εμπόριο ναρκωτικών, ο ρατσισμός και τα εθνολογικά στερεότυπα. Αμέσως μετά την προβολή της ταινίας, ακολούθησαν πολλές αντιδράσεις. Μέλη της κινεζοαμερικανικής και ασιατικής κοινότητας επέκριναν την ταινία για την ανακριβή και γεμάτη στερεότυπα απεικόνιση των Κινέζων της Αμερικής και της Chinatown. Η ταινία ήταν υποψήφια για 3 «Χρυσά Βατόμουρα» (χειρότερη σκηνοθεσία, χειρότερο σενάριο και χειρότερη γυναικεία ερμηνεία). Τα εξωτερικά πλάνα της Νέας Υόρκης ήταν στην ουσία σκηνικά χτισμένα κάπου στη Βόρεια Καρολίνα. Η δουλειά ήταν τόσο καλή που ακόμη και ο γεννημένος στο Μπρονξ, Στάνλεϊ Κιούμπρικ είχε πειστεί ότι ήταν αυθεντικά. Στην ταινία χρησιμοποιήθηκε το, σήμερα δημοφιλές, περίστροφο «Desert Eagle» για πρώτη φορά. Επίσημη σελίδα στην IMDb Κριτική στην ιστοσελίδα DVD Town. Κριτική Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. στην ιστοσελίδα eFilmCritic.com
Βάτραχος του Σουρινάμ

Με τη γενική κοινή ονομασία βάτραχος του Σουρινάμ (αγγλ. Suriname toads) είναι γνωστοί όλοι οι βάτραχοι που ανήκουν στο γένος Pipa, μέλος της ομώνυμης οικογένειας πιπίδες. Καθώς υποδηλώνει η κοινή ονομασία τους, ζουν στο Σουρινάμ, όπως και σε άλλες χώρες του βόρειου μέρους της Νότιας Αμερικής, καθώς και στα νότια όρια της Κεντρικής Αμερικής (ουσιαστικά στον Παναμά). Ο βάτραχος του Σουρινάμ, όπως και οι άλλες πιπίδες, είναι σχεδόν αποκλειστικά υδρόβιος.

 Ο βάτραχος του Σουρινάμ, όπως και τα άλλα γένη της οικογένειας πιπίδες, δεν έχει γλώσσα (για τον λόγο αυτό κατατασσόταν παλαιότερα στην υπόταξη «άγλωσσα»). Είναι μεγάλος γκρίζος βάτραχος, με μακρύ τριγωνικό κεφάλι και πολύ μικρά μάτια. Ο τρόπος αναπαραγωγής του είναι κάπως ιδιόμορφος, καθώς η γονιμοποίηση είναι εσωτερική. Αμέσως μετά την ωοτοκία, το θηλυκό τοποθετεί τα αυγά του στη ράχη του, με τη βοήθεια ενός ειδικού οργάνου, του ωθητήρα, που έχει σχήμα σάκκου και μπορεί να τινάζεται προς τα εμπρός. Για την ασφαλή συγκράτηση των αυγών, το δέρμα της ράχης σχηματίζει ανάμεσα στις πτυχές του μικρά διαμερίσματα που μοιάζουν με κελλιά. Στο κάθε κελλί τοποθετείται και από ένα αυγό και γεννιέται από ένα βατραχάκι, το οποίο αποχωρίζεται από το σώμα της μητέρας του μόνο όταν έχει πλέον αναπτυχθεί αρκετά. Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς επτά είδη στο γένος, τα εξής: Pipa arrabali, Izecksohn, 1976 Pipa aspera, Müller, 1924 Pipa carvalhoi (Miranda-Ribeiro, 1937) Pipa myersi, Trueb, 1984 Pipa parva Ruthven & Gaige, 1923 Pipa pipa (Linnaeus, 1758) - ο «κοινός βάτραχος του Σουρινάμ» Pipa snethlageae, Müller, 1914Επιπροσθέτως, υπάρχει ένα αβέβαιο είδος, το Pipa verrucosa (Wiegmann, 1832). Το λήμμα «άγλωσσα» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 584 Ο βάτραχος του Σουρινάμ στα Βικιείδη Βατραχάκια του Σουρινάμ πετιούνται από τη ράχη της μητέρας τους στο YouTube
Ιωάννης Γκλαβάκης

Ο Ιωάννης Γκλαβάκης (γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1949 στη Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας πολιτικός. Από το 2004 έως το 2009 ήταν Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Νέα Δημοκρατία. Ήταν μέλος της Επιτροπής Γεωργίας και Ανάπτυξης της Υπαίθρου, καθώς και της Επιτροπής Αλιείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου. Ήταν αντιπρόεδρος της αντιπροσωπείας της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ-Μεξικού.

 1973: Απέκτησε πτυχίο στη Γεωπονική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2003: Μοναδικός αντιπρόσωπος του Ιταλικού Κηπευτικού Κέντρου Ερευνών στην Ελλάδα από το 1976: Ιδιοκτήτης φυτωρίου 1984-2003: μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Γεωργικών Συνεταιριστικών Ενώσεων (ΠΑΣΕΓΕΣ) 2002-2003: Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ΠΑΣΕΓΕΣ (1990) και αντιπρόεδρος 1997-2004: Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας 1990-1994: Μέλος του Δημοτικού συμβουλίου Αριδαίας 1994-2000: Μέλος του Νομαρχιακού Συμβούλιου Πέλλας 1981-2003: Πρόεδρος του Συλλόγου Αγροτών Φυτωρίων της Πέλλας 1990-1993: Μέλος της Ελληνικής Τεχνικής Επιτροπής Φυτωρίων (1983-2004) Μέλος του Διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης 2003-2004: Μέλος του Διοικητικού συμβουλίου του Ελληνικού Ινστιτούτου Γεωργικών ΕρευνώνΔείτε επίσης: Ελληνικές ευρωεκλογές 2004 Media appearance of Gklavakis in the news regarding Turkish potatoes