IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουσείο Γαλλικών Μνημείων (1879)

Το Μουσείο Γαλλικών Μνημείων (Γαλλικά: Musée des Monuments Français) είναι μουσείο μνημειακής γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, τμήμα της Πόλης Αρχιτεκτονικής και Κληρονομιάς. Είναι ένα από τα γαλλικά Εθνικά μουσεία και στεγάζεται σε μια πτέρυγα του Παλαί ντε Σαγιό, στην περιοχή Τροκαντερό, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, Γαλλία. Το μουσείο συγκεντρώνει σημαντικές συλλογές εκμαγείων, τοιχογραφιών και μακετών, αναπαράγοντας αριστουργήματα της γαλλικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Οι συλλογές καλύπτουν κυρίως την περίοδο από τον 11ο έως τον 16ο αιώνα, καθώς και τον 20ό και 21ο αιώνα.

 Το μουσείο προέρχεται από αναπαράσταση συλλογών του Αλεξάντρ Λενουάρ, ο οποίος, ως διαχειριστής μνημείων της γαλλικής μεσαιωνικής και αναγεννησιακής τέχνης που αφαιρέθηκαν από εκκλησίες και κάστρα κατά τη Γαλλική Επανάσταση, το 1795 άνοιξε το Μουσείο γαλλικών μνημείων στο κοινό στο μοναστήρι των Μικρών Αυγουστίνων, τώρα Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, που λειτούργησε έως το 1816.Το 1879, το μουσείο αναδημιουργήθηκε με το όνομα Μουσείο Συγκριτικής Γλυπτικής από τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ. Από το 2007, με την ονομασία Μουσείο Γαλλικών Μνημείων ενσωματώθηκε στον αρχιτεκτονικό οργανισμό Πόλη Αρχιτεκτονικής και Κληρονομιάς. Το μουσείο εκθέτει τις συλλογές του στην ανατολική πτέρυγα του Παλαί ντε Σαγιό και αποτελείται από τρία τμήματα- γκαλερί: τη γκαλερί των εκμαγείων, τη γκαλερί των τοιχογραφιών και βιτρό και τη γκαλερί της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Η συλλογή των εκμαγείων, η παλαιότερη στο σημερινό μουσείο, χρονολογείται από το 1879. Σήμερα, η γκαλερί εκμαγείων που καταλαμβάνει ολόκληρο το ισόγειο του μουσείου, παρουσιάζει, σε μια διαδρομή που είναι τόσο τοπογραφική όσο και χρονολογική, σημαντικά παραδείγματα γαλλικής μνημειακής γλυπτικής από τον 12ο έως τον 19ο αιώνα. Σε δύο επίπεδα, η γκαλερί εκθέτει εκατό έργα εμβληματικά της γαλλικής τοιχογραφίας από τον 11ο έως τον 16ο αιώνα. Πρόκειται για αναπαραγωγές σε πραγματικό μέγεθος μεγάλων πρωτότυπων τοιχογραφιών της γαλλικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Παρεκκλήσια, κρύπτες, θησαυροφυλάκια, κόγχες και άλλα αρχιτεκτονικά θραύσματα έχουν αναδημιουργηθεί. Έξι μεγάλης κλίμακας αναπαραγωγές βιτρό παραθύρων αντιπροσωπευτικές της τέχνης του βιτρό στη Γαλλία από τον 12ο έως τον 16ο αιώνα ολοκληρώνουν αυτήν την αναδρομική προοπτική. Η γκαλερί σύγχρονης αρχιτεκτονικής, που εγκαινιάστηκε το 2007 και καταλαμβάνει τον πρώτο όροφο του μουσείου, παρέχει ένα πανόραμα της γαλλικής αρχιτεκτονικής από το 1850 έως σήμερα. Περίπου εκατό μακέτες, δομικά στοιχεία, σχέδια, ψηφιακά έγγραφα, αρχειακές φωτογραφίες και ταινίες, καθώς και βιβλία απεικονίζουν την εξαιρετική αρχιτεκτονική και αστική ανάπτυξη αυτής της περιόδου.Αίθουσες του Μουσείου Γαλλικών Μνημείων Το Μουσείο Γαλλικών Μνημείων στην ιστοσελίδα της Πόλης Αρχιτεκτονικής και Κληρονομιάς ( γαλλικά)
Schoolwave

Το Schoolwave είναι ετήσιο μουσικό φεστιβάλ που προωθεί νεανικά και φοιτητικά συγκροτήματα και διεξάγεται σε διάφορες τοποθεσίες της Αθήνας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο φεστιβάλ αυτού του είδους σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Ξεκίνησε να διοργανώνεται το 2005 από τους «Schooligans».

 Η δημιουργική ομάδα «Schooligans» ιδρύθηκε το 2006 από τον καθηγητή φυσικής Χρήστο Ιωαννίδη και τους μαθητές του Μπάμπη Χαμαλίδη και Κώστα Σκαρμέα. Στόχος της ομάδας είναι η ενίσχυση της πολιτιστικής και κοινωνικής δραστηριότητας των νέων. Έκτοτε, ανανεώνεται συνεχώς με τη συμμετοχή μαθητών και φοιτητών που συνεισφέρουν εθελοντικά. Το 2005 η ομάδα ξεκίνησε ενέργειες για την εδραίωση του φεστιβάλ, προτείνοντας στην πρώην Δήμαρχο Αθηναίων, Ντόρα Μπακογιάννη, την καθιέρωσή του και λαμβάνοντας από τον δήμο μία ανάλογη οικονομική στήριξη. Έτσι, στις 17 Ιουνίου του ίδιου έτους εγκαινιάστηκε το πρώτο τριήμερο φεστιβάλ με την υποστήριξη του Δήμου στην Τεχνόπολη, στην οποία διεξήχθη και κατά τα επόμενα δύο συναπτά έτη. Το πρόγραμμα περιλάμβανε αρχικά μόνο συγκροτήματα της Αθήνας. Στις προσεχείς διοργανώσεις συμμετείχαν συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη, μετατρέποντας το στο μεγαλύτερο μαθητικό φεστιβάλ της Ελλάδας μέχρι και σήμερα. Επίσημος ιστότοπος
Μια καρδιά τον χειμώνα

Μια καρδιά τον χειμώνα (γαλλικός τίτλος: Un cœur en hiver) είναι γαλλική ταινία του Κλοντ Σοτέ που κυκλοφόρησε το 1992. Πρωταγωνιστούν η Εμμανουέλ Μπεάρ και οι Ντανιέλ Ωτέιγ και Αντρέ Ντυσολιέ. Η ταινία παρουσιάστηκε στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου κέρδισε πέντε βραβεία. Στην 18η απονομή βραβείων Σεζάρ κέρδισε δύο βραβεία. Αυτό το ρομαντικό δράμα είναι η προτελευταία ταινία του Γάλλου συγγραφέα - σκηνοθέτη Κλοντ Σοτέ. Συνεργάστηκε ξανά με τη Μπεάρ στην τελευταία ταινία του το 1995, Η Νέλλη και ο κος Αρνώ (Nelly et Monsieur Arnaud).

 Ο Μαξίμ και ο Στεφάν είναι φίλοι και εργάζονται μαζί στη ζεστή ατμόσφαιρα ενός εργαστηρίου κατασκευής και επισκευής βιολιών. Ο Μαξίμ, έμπορος βιολιών, είναι ένας ικανός, ανοιχτός και πολύ κοινωνικός άνδρας. Αντίθετα, ο Στεφάν, μοναχικός κι εσωστρεφής, είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του, είναι αυθεντία στην επισκευή βιολιών.Ο Μαξίμ ερωτεύεται μια όμορφη νεαρή βιολίστρια διεθνούς φήμης, την Καμίγ Κεσλέρ με την οποία σκοπεύει να ξεκινήσει μια νέα ζωή και το εξομολογείται στον Στεφάν, ο οποίος ακούει αδιάφορα αυτό το νέο και δεν δείχνει κανένα συναίσθημα όταν η όμορφη νεαρή γυναίκα του εμπιστεύεται το βιολί της για επισκευή. Αλλά σύντομα, μεταξύ των συναντήσεων στο εργαστήριό του και των προβών και των ηχογραφήσεων που παρακολουθεί, ο Στεφάν πλησιάζει την Καμίγ. Μεταξύ των τριών χαρακτήρων δημιουργείται μια περίπλοκη σχέση. Η συγκρατημένη στάση του Στεφάν, που παραμένει οχυρωμένος στον εαυτό του χωρίς να εκδηλώνει τα συναισθήματά του, εξοργίζει και προκαλεί την Καμίγ. Παθητικά, και σχεδόν ακούσια, ο Στεφάν συμμετέχει σε ένα παιχνίδι αποπλάνησης. Μέσα από βλέμματα, δημιουργείται μια ανησυχητική οικειότητα μεταξύ τους. Ωστόσο, όταν η Καμίγ του εξομολογείται την αγάπη της, αυτός ο μυστηριώδης και σιωπηλός άντρας την αποκρούει. «Κάτι μέσα μου δεν ζει», ομολογεί. Αυτοκαταστροφικός, αρνείται να δοθεί σ'αυτήν την σχέση και μένει τραγικά μόνος στην αποστειρωμένη ζωή του.Ο Κλοντ Σοτέ κινηματογραφεί μια αδύνατη αγάπη με φόντο κλασικής μουσικής: γιατί το μόνο πάθος που εκφράζεται πλήρως, στις ανατροπές αυτού του ερωτικού τριγώνου, είναι αυτό που κάθε ένας από τους πρωταγωνιστές αφιερώνει στην τέχνη του. Η ταινία περιλαμβάνει μια σειρά από παραστάσεις μουσικής δωματίου με έργα του Μωρίς Ραβέλ, του αγαπημένου συνθέτη της Καμίγ. 2 Βραβεία Σεζάρ: Β’ Ανδρικού Ρόλου (Αντρέ Ντυσολιέ) Σκηνοθεσίας (Κλοντ Σοτέ)5 Βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας: Βραβείο FIPRESCI Μικρός Χρυσός Λέοντας Καλύτερης Ηθοποιού (Εμμανουέλ Μπεάρ) Αργυρός Λέοντας Σεναρίου (Κλοντ Σοτέ, Ζακ Φιεσί)Η ταινία ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και για βραβείο BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Ελεονώρα Καρλόττα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ-Φράντσχαγκεν

Η Ελεονώρα-Καρλόττα, γερμ.: Eleonore Charlotte von Saxen-Lauenburg (8 Αυγούστου 1646, Mαρίενφλης, Πομερανία - 26 Ιανουαρίου 1709, κάστρο Φράντσχαγκεν, Σούλεντορφ) ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φράντσχαγκεν, συνιδρύτρια του κλάδου αυτού.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου-Ερρίκου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1604-1658), ο οποίος κατείχε το Φράντσχαγκεν ως εισόδημα (appanage), από τον γάμο του με την Μαρία-Ιουλιανή (1612-1665), κόρη του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νάσσαου-Ζήγκεν. Παντρεύτηκε την 1η Νοεμβρίου 1676 τον δούκα Χριστιανό-Αδόλφο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1641–1702). Μετά το τέλος της μεγαλύτερης αδελφής της Έρμουτε-Σοφίας το 1689, η Eλεονώρα-Καρλόττα έγινε κληρονόμος του Φράντσχαγκεν με το αντίστοιχο κάστρο. Το 1667 ο Χριστιανός-Αδόλφος και οι κληρονομικές του ιδιοκτησίες χρεοκόπησαν, και ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γ΄ της Δανίας, ως φεουδαλικός επικυρίαρχος, πήρε πίσω το φέουδο. Η Ελεονώρα-Καρλόττα ταξίδεψε στην Κοπεγχάγη και διαπραγματεύτηκε προσωπικά, αλλά ανεπιτυχώς με τον βασιλιά για την επιστροφή των εδαφών. Ο σύζυγός της έλαβε ένα ετήσιο επίδομα, το οποίο βοήθησε το ζευγάρι να χρηματοδοτεί έναν πριγκιπικό τρόπο ζωής. Μετά το τέλος του εξαδέλφου της Ιουλίου-Φραγκίσκου τελευταίου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, η Eλεονώρα-Καρλόττα -όπως και οι κόρες του Άννα-Μαρία-Φρανζίσκα και Σίβυλλα- διεκδίκησε ανεπιτυχώς ότι θα έπρεπε αυτή να τον κληρονομήσει. Αφού ο Γεώργιος-Γουλιέλμος δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ], πρίγκιπας του Τσέλλε, είχε κατακτήσει με επιτυχία και είχε προσαρτήσει τη Σαξονία-Λάενμπουργκ, η Ελεονώρα-Καρλόττα συνέχισε να ζητά τη διαδοχή της στο Χάτελν, έδαφος εκτός του Λάουενμπουργκ, το οποίο, ωστόσο, τέθηκε υπό αυτοκρατορική επιστασία. Ωστόσο, σύμφωνα με το Σαλικό δίκαιο, δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να κληρονομήσουν. Το ζευγάρι μετακόμισε στο κάστρο Φράντσχαγκεν στο δουκάτο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, το οποίο είχε κληρονομήσει η Ελεονώρα-Καρλόττα, ιδρύοντας έτσι τον κλάδο Σ.Χ.Σ.Φράντχαγκεν. Μετά το τέλος τού συζύγου της, η Ελεονώρα-Καρλόττα κράτησε το κάστρο ως εισόδημα, επειδή και οι δύο γιοι της είχαν παντρευτεί μοργανατικά. Παντρεύτηκε το 1676 τον Χριστιανό-Αδόλφο πρίγκιπα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ, γιο του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Σ.Χ.Σ. (γιου του Αλεξάνδρου δούκα του Σ.Χ.Σ.) και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Χριστιανός-Λεοπόλδος (1678-1707), δούκας του Σ.Χ.Σ.Φράντσχαγκεν. ανώνυμο παιδί (1679), απεβ. νήπιο. Λουδοβίκος-Κάρολος (1684–1708), δούκας του Σ.Χ.Σ.Φράντσχαγκεν. Ιωάννης-Φραγκίσκος (1685–1687), απεβ. 2 ετών. Verein für Mecklenburgische Geschichte und Alterthumskunde, Schwerin: Mecklenburgische Jahrbücher, τόμος. 31–32, 1866 Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste στο alphabetischer Folge, τόμος 48, J. f. Gleditsch, 1848, σελ. 129 ff ( Ψηφιοποιημένο )
Αμφικτυονία

Η αμφικτυονία ήταν οργάνωση αρχαίων ελληνικών πόλεων, σε ενώσεις με μέλη από πολλές πόλεις, με κέντρο διάφορους ναούς. Υπήρχαν αρκετές Αμφικτυονίες, με πιο γνωστή αυτή της Κεντρικής Ελλάδας, με κέντρο τους Δελφούς. Είχαν σκοπό να ρυθμίζουν θέματα που σχετίζονταν με την λειτουργία και την ασφάλειά του.

 Η λέξη αμφικτυονία προέρχεται από την λέξη «αμφικτύονας» που σημαίνει «αυτός που κατοικεί τριγύρω, ο γείτονας». Αυτή, με την σειρά της, προέρχεται από το πρόθεμα «αμφί-» και την λέξη «κτοίνα» που σημαίνει οικισμός. Κατά μία άλλη εκδοχή, η λέξη προέρχεται από τον Αμφικτύονα, τον αδερφό του Έλληνα, αλλά αυτή η εκδοχή αμφισβητείται. Δείτε επίσης: Δελφική ΑμφικτυονίαΗ πιο σημαντική Αμφικτυονία της αρχαίας Ελλάδας αποτελούσε μία ομοσπονδία δώδεκα φυλών της Κεντρικής Ελλάδας, αλλά απέκτησε πανελλήνιο χαρακτήρα. Σε αυτήν μετείχαν οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί (Θήβα), οι Δωριείς (Σπάρτη), οι Ίωνες (Αθήνα), οι Περραιβοί, οι Μάγνητες, οι Λοκροί (Οπούντιοι και Οζολοί), οι Οιταίοι, οι Αχαιοί, οι Φωκείς, οι Δόλοπες και οι Μαλιείς. Κάθε φυλή είχε δύο ψήφους. Κάθε μέλος της αμφικτυονίας είχε δικαίωμα συμμετοχής στο αμφικτυονικό συμβούλιο με τρεις εκπροσώπους που ονομάζονταν πυλαγόρες και με δύο ιερομνήμονες. Μετά τον Τρίτο Ιερό Πόλεμο οι ψήφοι που αντιστοιχούσαν στους Φωκείς δόθηκαν στους Μακεδόνες και την Ρωμαϊκή εποχή στη θέση των Δολόπων που καταστράφηκαν μπήκε η Νικόπολη. Το Συνέδριο λάμβανε χώρα δύο φορές τον χρόνο, την άνοιξη στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς και το φθινόπωρο στο ιερό της Δήμητρας στην Ανθήλη κοντά στις Θερμοπύλες. Αρχικά είχε σαν σκοπό την εποπτεία των ιερών τόπων όσον αφορά τα θρησκευτικά καθήκοντα καθώς και την τέλεση των Πυθίων, αλλά στην συνέχεια απέκτησε ισχυρή πολιτική εξουσία. Η παρουσία του στην περιοχή συνδέεται με τους Ιερούς Πολέμους εναντίον των Φωκέων και την ανάμιξη του Φιλίππου Β' στην πολιτική της Νοτίου Ελλάδας. Θεωρείται ως μία μικρογραφία των σύγχρονων διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ και παλιότερα η Κοινωνία των Εθνών. Σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας υπήρχαν αμφικτυονίες. Είχαν θρησκευτικές αρμοδιότητες κυρίως, αφού συνδέονταν με κάποιο ιερό, και είχαν τοπικό χαρακτήρα. Από τις πιο γνωστές είναι: στην Ογχηστό της Βοιωτίας, στο ιερό του Ποσειδώνα στη Καλαυρία (Πόρος), στο ιερό του Ποσειδώνα στη Τριφυλλία, στο ιερό του Ποσειδώνα στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα στο Άργος, στο ιερό του Πυθαέως ΑπόλλωναΆλλη γνωστή αμφικτυονία είναι η αμφικτυονία των έξι Δωρικών πόλεων στη Μικρά Ασία, στο Τριοπικό ιερό του Απόλλωνα. Η δημιουργία των αμφικτυονιών, εκτός των άλλων, αφορούσε και την εποπτεία των θησαυρών που υπήρχαν σε αυτά τα μεγάλα κοινά ιερά και την διαχείρισή τους. Αμφικτυονία της Καλαυρίας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» Υπουργείο Πολιτισμού, Γλωσσάρι Αρχειοθετήθηκε 2008-06-26 στο Wayback Machine.
Ζιζέλ Μπούντχεν

Η Ζιζέλ Καρολίν Μπoύντχεν (Gisele Caroline Bündchen· Πορτογαλική προφορά: [ʒiˈzɛli kaɾoˈlini ˈbĩtʃẽj], Γερμανική προφορά:[[ɡiˈzɛlə kaʁoˈliːnə ˈbʏntçn̩]], γενν. 20 Ιουλίου 1980) είναι Βραζιλιάνα μοντέλο. Έχει συνεργαστεί με την εταιρία Victoria's Secret και σύμφωνα με το περιοδικό Forbes είναι το πιο ακριβοπληρωμένο μοντέλο του πλανήτη τα τελευταία 8 χρόνια. Το 2014 αναδείχθηκε από το ίδιο περιοδικό ως η 89η πιο ισχυρή γυναίκα παγκοσμίως.

 Από το 2000 μέχρι το 2005 ήταν σε σχέση με τον ηθοποιό Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Τον Δεκέμβριο του 2006, ξεκίνησε να βγαίνει με τον παίκτη αμερικανικού ποδοσφαίρου, Τομ Μπρέιντι, με τον οποίο παντρεύτηκαν στις 26 Φεβρουαρίου 2009, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Απέκτησαν μαζί δύο παιδιά: τον Μπέντζαμιν Ρέιν Μπρέιντι (γενν. 9 Δεκεμβρίου 2009) και την Βίβιαν Λέικ Μπρέιντι (γενν. 5 Δεκεμβρίου 2012). Τον Οκτώβριο του 2022, ανακοινώθηκε το διαζύγιο τους. Επίσημη ιστοσελίδα
Φερνάντο Μπελούτσι

Ο Φερνάντο Ντάνιελ Μπελούτσι (γεννημένος στο Λος Κιρκίρντσος της Αργεντινής στις 10 Σεπτεμβρίου του 1983) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή που αγωνίζεται στο χώρο του κέντρου.

 Ο Μπελούτσι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες της Club Atlético Newell's Old Boys δείχνοντας από πολύ νωρίς τις δυνατότητές του και την άψογη τεχνική του κατάρτιση, με αποτέλεσμα στα 19 του χρόνια να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα. Στη Club Atlético Newell's Old Boys παρέμεινε μέχρι το 2005 (90 εμφανίσεις και 25 γκολ), χρονιά την οποία πήρε μεταγραφή στην Club Atlético River Plate, στην οποία για δύο χρόνια αποτελούσε μέλος της βασικής ενδεκάδας της ομάδας, καθώς και αρχηγός της. Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις στο Πρωτάθλημα της Αργεντινής προκάλεσε το ενδιαφέρον μεγάλων ομάδων κυρίως της Ευρώπης. Ο Ολυμπιακός έκανε την έκπληξη και κατάφερε να τον κάνει δικό του τον Ιανουάριο του 2008 μετά από πρόταση ύψους 7.500.000 ευρώ για το 50% των δικαιωμάτων του. Στον Ολυμπιακό έδειξε τη μεγάλη του κλάση από το ντεμπούτο του, με αντίπαλο τον Άρη σε αγώνα του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2009, έχοντας αγωνιστεί σε Πρωτάθλημα Ελλάδος, Κύπελλο Ελλάδος, Europa League αλλά και Champions League, πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις (52 εμφανίσεις, 9 γκολ, 7 ασίστ) προκαλώντας το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, με εντονότερο αυτό της Πορτογαλικής FC Porto, η οποία και τον απέκτησε μετά από πρόταση ύψους 5.000.000 ευρώ. Η FC Porto έβαλε στο συμβόλαιό του ρήτρα ύψους 30.000.000 ευρώ. Στην Πόρτο αγωνίστηκε μέχρι το 2012 έχοντας πραγματοποιήσει 112 εμφανίσεις, πετυχαίνοντας 9 γκολ και μοιράζοντας 29 ασίστ. Στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου εν έτει 2012, ο Μπελούτσι δόθηκε δανεικός στην ιταλική Genoa CFC, στην οποία παρέμεινε για ένα εξάμηνο, δίχως ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί (14 εμφανίσεις, 1 γκολ). Στις 24 Αυγούστου του 2012, η Πόρτο δέχθηκε πρόταση ύψους 2.500.000 ευρώ από την τουρκική Bursaspor, την οποία και αποδέχθηκε. Στην ομάδα τηγς Τουρκίας έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής 33 εμφανίσεις και έχει πετύχει και 6 γκολ. Από τον Ιανουάριο του 2016 αποτελεί μέλος της ένδοξης Σαν Λορέντσο του Αλμάγρο. Ο Φερνάντο Μπελούτσι είναι 5 φορές διεθνής με την Εθνική Αργεντινής. https://web.archive.org/web/20130727051825/http://www.transfermarkt.co.uk/en/fernando-belluschi/leistungsdaten-verein/spieler_26460.html http://www.sport24.gr/football/omades/Olympiakos/article303909.ece http://www.contra.gr/Soccer/Portugal/1Liga/article1040507.ece
Κώνος

Στα μαθηματικά και στη στερεομετρία, κώνος ονομάζεται το στερεό σχήμα που περιέχεται μεταξύ μιας κωνικής επιφάνειας, στην οποία ο οδηγός είναι κλειστή καμπύλη γραμμή, και ενός επιπέδου που τέμνει όλες τις γενέτειρες της κωνικής επιφάνειας, χωρίς να διέρχεται από την κορυφή αυτής.

 Όταν ο οδηγός της κωνικής επιφάνειας είναι περιφέρεια κύκλου, τότε μιλάμε για κυκλικό κώνο. Με τον τελευταίο όρο καλείται το μέρος μιας χώνης κυκλικής κωνικής επιφάνειας που τερματίζεται σε επίπεδο παράλληλο προς το επίπεδο της οδηγού περιφέρειας αυτής. Κορυφή: πρόκειται για την κορυφή της κωνικής επιφάνειας από την οποία προέρχεται ο κώνος. Βάση: είναι η επίπεδη τομή από την οποία ορίζεται ο κώνος. Πλάγια ή παράπλευρη ή κυρτή επιφάνεια: είναι το τμήμα της κωνικής επιφάνειας που κείται μεταξύ της βάσης και της κορυφής του κώνου. Πλευρά ή ακμή του κώνου: καλείται το μέρος μιας γενέτειρας της κωνικής επιφάνειας από την οποία προέρχεται ο κώνος, που περιορίζεται μεταξύ της βάσης και της κορυφής αυτού. Ύψος: καλείται η απόσταση της κορυφής του κώνου από τη βάση του. Άξονας: πρόκειται για το ευθύγραμμο τμήμα που ορίζεται από το κέντρο της κυκλικής βάσης του κώνου και την κορυφή του. Υπάρχουν διαφορετικά είδη κώνων. Έτσι, όταν η βάση ενός κυκλικού κώνου είναι κάθετη στον άξονά του, ο κώνος ονομάζεται ορθός ή εκ περιστροφής. Αυτός ο κώνος έχει ίσες ακμές. Αυτός μπορεί να θεωρηθεί ότι γράφεται από ορθογώνιο τρίγωνο, το οποίο στρέφεται γύρω από μια κάθετη πλευρά του κατά 360 μοίρες.Επίσης, το στερεό σχήμα που περιορίζεται μεταξύ της βάσης ενός κώνου και μιας τομής αυτού, παράλληλης προς τη βάση του, λέγεται κόλουρος κώνος . Ο τελευταίος διακρίνεται σε πρώτου είδους, που έχει τις δύο βάσεις του στο ίδιο μέρος της χώνης της κωνικής επιφάνειας και σε δευτέρου είδους, που καθεμία από τις δύο βάσεις του είναι σε διαφορετική χώνη της κωνικής επιφάνειας. Αν ρ είναι η ακτίνα της κυκλικής βάσης ενός κώνου, λ η γενέτειρα και υ το ύψος του, τότε ανάμεσα στα τρία ισχύει το Πυθαγόρειο θεώρημα: λ.λ= ρ.ρ +υ.υ. Το εμβαδό της κυρτής επιφάνειας του κώνου δίνεται από τον τύπο: Εκυρ= π.ρ.λ. Επίσης, για να βρω το εμβαδό της ολικής του επιφάνειας χρησιμοποιώ τον τύπο: Εολ= π.ρ.λ+π.ρ.ρ. Ο τύπος V = 1/3 π.ρ.ρ.υ. μας δίνει τον όγκο του κώνου (όπου υ το ύψος του κώνου και ρ η ακτίνα της βάσης). Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια 2002, έκδ. 1983, τ. 10, σελ 372, 381-82. Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 14, σελ. 14, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006. Spinning Cone από το Math Is Fun Μοντέλο κώνου από χαρτί Lateral surface area of an oblique cone
Επαρχία Αμαρίου

Η Επαρχία Αμαρίου ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Νομού Ρεθύμνης της Κρήτης καταλαμβάνοντας το ΝΑ. τμήμα του. Καταργήθηκε το 1997, όταν τότε καταργήθηκε ο θεσμός των επαρχιών στην Ελλάδα, με το σχέδιο Καποδίστριας όπως τροποποιήθηκε αργότερα με το νεότερο σχέδιο Καλλικράτης.

 Συνόρευε βόρεια με την επαρχία Ρεθύμνης κατά το ανατολικό μέρος της, βορειοανατολικά και ανατολικά με την Επαρχία Μυλοποτάμου και με την Επαρχία Πυργιωτίσσης του Νομού Ηρακλείου και νότια και δυτικά με την Επαρχία Αγίου Βασιλείου. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Αμάριο εξ ου και η ονομασία της. Η συνολική έκτασή της ήταν 277 τ.χλμ. από τα οποία τα 237 κάλυπταν ορεινό έδαφος, 10 πεδινό και τα υπόλοιπα 30 ημιορεινό. Γενικά η επαρχία καταλάμβανε την κοιλάδα που σχηματίζεται μεταξύ του Ψηλορείτη (ανατολικά) και των ορεινών υψωμάτοων του Κέδρου (δυτικά), ενώ στον ίδιο χώρο υψώνονται οι κορυφές Κατσονήσι και Σάμιτος. Ειδικότερα ο Σάμιτος χωρίζει τις δύο κοιλάδες του νομού που καλούνται η μεν βόρεια παρά το Αμάρι Ασωμαθιανός κάμπος και η νότια ο Σμιλιανός κάμπος. Την επαρχία διαρρέουν ο Σφακορύακας, ή Σφακορύακο που εκβάλει στο Κρητικό πέλαγος και ο Αμαριανός ποταμός που σχηματίζεται από τους παραποτάμους, (ρέματα), Σμιλιανός ή Καλαμαύκα και Λυγιώτης. Η Επαρχία Αμαρίου ιδρύθηκε το 1899 ως επαρχία της Κρητικής Πολιτείας. Όταν προσαρτήθηκε η Κρήτη στην Ελλάδα περιελάμβανε τις κοινότητες Αμαρίου, Αγ. Ιωάννη, Άνω Μέρους, Αποδούλου, Αποσετίου, Αποστόλων, Βιζαρίου, Βισταγής (ή Μπισταγής), Γερακαρίου, Καλογέρου, Κουρούτων, Μέρωνα, Μοναστηρακίου, Νιθαύρεως (Νίθαυρης), Παντανάσσης, Πλατανίων, Πλατάνου, Σμίλων και Φουρφουρά. Σήμερα πολλές από τις παραπάνω κοινότητες έχουν καταργηθεί και σχεδόν όλες τροποποιηθεί διοικητικά. Ο πληθυσμός της επαρχίας Αμαρίου κατά το 1881 ήταν 7.890 κάτοικοι και το 1940 αριθμούσε 9.632 παρουσιάζοντας χαρακτηριστική αύξηση. Το 1951 ήταν 9.128, στη συνέχεια με την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση κυρίως Δ. Γερμανία, ΗΠΑ και Αυστραλία, που παρατηρήθηκε επί κυβερνήσεων ΕΡΕ η περιοχή άρχισε να ερημώνεται. Έτσι στην απογραφή του 1971 ο πληθυσμός ήταν 6.579 κάτοικοι και στην απογραφή του 1981 ήταν 6.048. Στην επαρχία δεν υφίστανται βιομηχανίες ή αξιόλογες βιοτεχνίες. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία μικρών κοπαδιάρικων ζώων. Κύριες καλλιέργειες αποτελούν αμπέλια, δημητριακά, ελιές, ζωοτροφές και διάφορα καρποφόρα δένδρα. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.7ος, σελ.267.
Δημήτριος Γεωργαντέλης

Ο Δημήτριος Γεωργαντέλης (και Γεωργαντέλλης, 1898-1970) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός από τη Λέσβο. Διετέλεσε βουλευτής από το 1932 έως το 1950 και από το 1951 έως το 1956.

 Γεννήθηκε το 1898. Εξελέγη για πρώτη φορά με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1932, στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου. Επανεξελέγη βουλευτής με το ίδιο κόμμα το 1935, 1936 και το 1946 και με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Στα τελευταία χρόνια της πολιτικής του σταδιοδρομίας εντάχθηκε στην ΕΡΕ. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Νήσων Αιγαίου Πελάγους από τις 27 Ιανουαρίου 1947 έως τις 17 Φεβρουαρίου 1947.Απεβίωσε στις 4 Ιουνίου 1970 και ετάφη στη γενέτειρά του. Γεώργιος Θ. Παπαπαναγιώτου, "Πολιτικά της Λέσβου 1915-1936", Αιολικά Χρονικά, Δ΄, Μυτιλήνη 2002, σελ. 97-138. Γεώργιος Θ. Παπαπαναγιώτου, "Πολιτικά νομού Λέσβου, επισκόπηση-πίνακες", Αιολικά Χρονικά, Ι΄, Μυτιλήνη 2008, σελ. 57-73. Γεώργιος Θ. Παπαπαναγιώτου, "Οι βουλευτές του νομού Λέσβου 1915-1964", Αιολικά Χρονικά, ΙΑ΄, Μυτιλήνη 2009, σελ. 76-116.]]
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2014-2015

Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2014-2015 διεξήχθη από τις 21/9/2014 έως τις 05/04/2015 . Νικητής αναδείχτηκε ο Παναθηναϊκός επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ του Απόλλωνα Πατρών με 68-53.

 Η Α.Ε. Ψυχικού προκρίθηκε χωρίς αγώνα στην 2η αγωνιστική. Ο τελικός διεξήχθη στο Κλειστό Γήπεδο ΟΑΚΑ στις 5 Απριλίου 2015. Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης - Κύπελλο Ανδρών 2014-2015, basket.gr. Ανακτήθηκε 16/02/2016
Έγκλημα στο Λάος

Το έγκλημα στο Λάος υπάρχει σε διάφορες μορφές όπως είναι η διαφθορά, οι ληστείες, οι βιασμοί τουριστριών, οι δολοφονίες, το εμπόριο ναρκωτικών και το εμπόριο λευκής σάρκας.

 Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία αναφέροντας ότι το Βανγκ Βιένγκ είναι μια τοποθεσία στο Λάος υψηλού κινδύνου για τους τουρίστες σε σχέση με τους κινδύνους βιασμού και ληστείων. Πολλά εστιατόρια σε αυτήν την περιοχή προσφέρουν διάφορα μενού, ιδίως «πίτσες», «κοκτειλς ή «τσάγια» που ενδέχεται να περιέχουν άγνωστες ουσίες ή οπιούχα ναρκωτικά. Αυτά τα προϊόντα διαφημίζονται συχνά ως «χαρούμενα» ή «ειδικά» είδη. Αυτές οι άγνωστες ουσίες ή τα οπιούχα μπορεί να είναι επικίνδυνες, προκαλώντας σοβαρή ασθένεια ή ακόμη και το θάνατο. Η Νότια Κορέα τον Μάρτιο του 2016 ακολούθησε τις ΗΠΑ και την Αυστραλία στην έκδοση ταξιδιωτικής οδηγίας για ταξίδια προς την κεντρική επαρχία Σαϊσομπούν του Λάος, καθώς και για τη διαδρομή 13 που εκτείνεται από το Κάσι έως το Φου Χουν, μέρος της οδικής σύνδεσης μεταξύ Βιεντιάν και Λουάνγκ Πράμπανγκ. Η οδηγία αυτή ακολούθησε έναν αριθμό πρόσφατων περιστατικών που αφορούσαν δολοφονίες Κινέζων υπηκόων που εργάζονταν στο Λάος. Η μικροεγκληματικότητα, που περιλαμβάνει κλοπές και αρπαγές πορτοφολιών, είναι ένα ζήτημα στο Λάος. Ψεύτικα και πλαστά εμπορεύματα βρίσκονται εύκολα σε πολλά μέρη του Λάος. Το βίαιο έγκλημα είναι λιγότερο εμφανές, αν και ο ρυθμός του αυξάνεται, από τον Ιούλιο του 2013. Το να ταξιδέψει κάποιος μόνος σε απομακρυσμένες περιοχές μέσα στην νύχτα είναι επικίνδυνο ειδικά για τους αλλοδαπούς. Η διαφθορά είναι ένα πρόβλημα στο Λάος. Ο Διεθνής Δείκτης Διαφάνειας για το 2012 κατέταξε τη χώρα στον αριθμό 160, από τις 176 χώρες συνολικά. Η κυβέρνηση του Λάος καταβάλλει προσπάθειες να εξαλείψει ή να περιορίσει τη διαφθορά. Το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών είναι ένα σημαντικό ζήτημα στο Λάος. Η χώρα διαθέτει μεγάλο αριθμό παραγωγής παπαρουνών. Η κυβέρνηση του Λάος προσπαθεί να τερματίσει αυτό το πρόβλημα που κάποτε ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς οπίου στον κόσμο. Σήμερα το Λάος δεν έχει πλέον τόσο ισχυρή βιομηχανία οπίου, με περίπου το 94% των εκμεταλλεύσεων οπίου να έχει εξαλειφθεί από την επιφάνεια της χώρας το 2005, ωθώντας τη χώρα να επικαλέστεί τις προσπαθειές τις κατά του οπίου ως μια μεγάλη επιτυχία. Από την άλλη πλευρά, όλο και περισσότερα άλλα ναρκωτικά όπως η ηρωίνη διακινούνται στη χώρα. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί αλλοδαποί έχουν πεθάνει στο Λάος μετά τη χρήση παράνομων ναρκωτικών, όπως είναι οι μεθαμφεταμίνες, το όπιο και η ηρωίνη. Η δραστικότητα ορισμένων από αυτών των φάρμακων μπορεί να είναι αρκετές φορές εκείνη των παρόμοιων ουσιών που βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Λάος είναι κυρίως χώρα καταγωγής για σεξουαλικά διακινούμενα άτομα. Πολλοί πολίτες, κυρίως γυναίκες και κορίτσια, από όλες τις εθνοτικές ομάδες και αλλοδαπούς έχουν πέσει θύματα εμπορίας σεξ στο Λάος.
Γαζή Αχμέτ Εβρενός

Ο Γαζή Αχμέτ Εβρενός (Gazi Evrenos Beg ή Hadji Gazi Evrenos), γνωστός και με τα ονόματα Ἐβρενέζ, Εβρενός, Ἀβρανέζης, Βρανέζης, Βρενέζ, Βρενέζης ή Βρενές) (θάνατος 17 Νοεμβρίου 1417) ήταν Οθωμανός στρατηγός απόγονος του γνωστού ελληνικής καταγωγής οίκου των Evrenos Ogullari, ισλαμικού κλάδου των Ουρανών. Γεννήθηκε στο Παλαιόκαστρο (σημερινό Μπαλίκεσιρ, Balıkesir) της Τουρκίας, και πέθανε στο Γενιτζέ-ι-Βαρντάρ (Yenice-i Vardar) (σημερινά Γιαννιτσά).

 Το πραγματικό του όνομα ήταν Εβρενόζ (εκ του «Ουρανός»), αλλά μεταξύ των ελληνικών πληθυσμών αναφέρονταν και ως Εβρενέζ ή με παρόμοια ονόματα. Υπηρέτησε στον οθωμανικό στρατό από το 1359. Γνώρισε πολύχρονη σταδιοδρομία ως στρατηγός, κσι διακρίθηκε υπό την αρχηγία του πρίγκιπα Σουλεϊμάν Πασά (γιου του σουλτάνου Ορχάν), και των σουλτάνων Μουράτ Α΄, Βαγιαζήτ Α΄ και Σουλεϊμάν Τσελεμπή. Συμμετείχε σε πολλές σημαντικές μάχες των Οθωμανών. Κατέκτησε τη βυζαντινή Θράκη και Μακεδονία, και κατέκτησε την Κόρινθο το 1397.Οι Βυζαντινοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν με αρνητικό τρόπο τον Εβρενό. Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ αναφέρει σε γραπτό του έργο το 1409 ότι ο Εβρενός ήταν αιμοβόρος με «απαράμιλλη» έχθρα για τους Χριστιανούς.Ο Γαζή Εβρένος μπέης υπήρξε ιδρυτής του οθωμανικού οίκου Εβρενόζογλου, τουρκικού κλάδου του βυζαντινού οίκου των Ουρανών. Υπήρξε επίσης και ο κύριος κατακτητής των Βαλκανίων (ως uc beyi, άρχοντας των συνόρων, «ακρίτας») με τη συμβολή (μάλλον συμπληρωματική) άλλων Οθωμανών πολέμαρχων, όπως οι Σεχζαντέ Μουσταφά, Χατζή Ιλ Μπεγί και Ουτς Μπεγί Τουραχάν. Θρυλείται, αλλά είναι βιολογικώς απίθανο, ότι γνώρισε μακροβιότητα 129 χρόνων. Φαίνεται ότι μεταξύ των πολυάριθμων απογόνων του άρχοντα Εβρενός Γαζή, μεταξύ των οποίων και ο Γαζή Αχμέτ, προφανώς η μνήμη κάποιων χάθηκε στη λήθη, με τα κατορθώματά τους να ενσωματώνονται στα επιτεύγματα του ένδοξου προγόνου τους. Στην Κομοτηνή ο Γαζή Εβρενός έκτισε το Ιμαρέτ Κομοτηνής κοντά στα ανατολικά τείχη του βυζαντινού κάστρου των Κουμουτζηνών, το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα και είναι εκκλησιαστικό μουσείο.
Κλαυδία Πούλχρα

Η Κλαυδία Πούλχρα, λάτιν.: Claudia Pulchra (14 π.Χ – μ.Χ. 26) ( PIR 2 C 1116) ήταν μια πατρικία της Αρχαίας Ρώμης, που έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβέριου.

 Ήταν κόρη της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης και του Ρωμαίου υπάτου του 12 π.Χ., Mάρκου Βαλέριου Μεσσάλλα Αππιανού . Η εκ μητρός γιαγιά της ήταν η Οκταβία η Νεότερη, αδελφή του Αυγούστου. Υπήρξαν κάποιες εικασίες μεταξύ ιστορικών -όπως του Τζορτζ-Πάτρικ Γκουλντ- ότι ο πατέρας της μπορεί στην πραγματικότητα να ήταν ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ (ο γιος του ομώνυμου Π. Κλαύδιου Π.), αλλά άλλοι -όπως ο Ρόναλντ Σάυμ- απέρριψαν αυτήν την πρόταση. Έγινε η τρίτη σύζυγος του Ρωμαίου στρατηγού και πολιτικού Πόπλιου Κουνκτίλιου Πούλχερ. Η Πούλχρα γέννησε στον Βάρο έναν γιο, που ονομάστηκε επίσης Πόπλιος Κουινκτίλιος Βάρος ο Νεότερος. Ο σύζυγός της αυτοκτόνησε τον Σεπτέμβριο του 9 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της μάχης του Τευτοβούργιου δρυμού, στην Κάτω Γερμανία (Germania Inferior) και δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Η Πούλχρα ήταν πάντα στενή φίλη με τη 2η εξαδέλφη της Αγριππίνα την Πρεσβύτερη. Μέσω της φιλίας της με την Αγριππίνα η Πούλχρα έπεσε θύμα των δολοπλοκιών, που σχετίζοντο με τη δίκη του Σηιανού για προδοσία το 26 μ.Χ. Ο Γναίος Δομίτιος Άφερ την κατηγόρησε και αυτή για απόπειρα να δηλητηριάσει τον Τιβέριο, δημιουργώντας μαγεία και ανηθικότητα. Απεβίωσε στην εξορία. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος θεωρεί τη δίκη ως έμμεση πολιτική επίθεση κατά της Αγριππίνας. Ο γιος της έγινε πλούσιος μέσω της κληρονομιάς και των δύο γονιών του. Στα 27, ο νεότερος Βάρος βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για προδοσία και σχεδόν καταδικάστηκε. Η δίκη του έχει αποδοθεί στην αυξανόμενη δυσπιστία προς τον Τιβέριο και τις μηχανορραφίες του Σηιανού. Γυναίκες στην αρχαία Ρώμη JR Abdale, Four days in September: The Battle of Teutoburg (Google eBook), Trafford Publishing, 2013 M. Lightman & B. Lightman, A to Z of Ancient Greek and Roman Women, Infobase Publishing, 2008 A. Barrett, Agrippina: Sex, Power, and Politics in the Early Empire, Yale University Press, 1998
Μίχαλ Φίνγκερ

Ο Μίχαλ Φίνγκερ (Τσέχικα: Michal Finger, 2 Σεπτεμβρίου 1993, Πράγα) είναι Τσέχος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τη φανελα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του διαγώνιου.

 Ο Μίχαλ Φίνγκερ γεννήθηκε το 1993 στην Πράγα. Με παρότρυνση των γονιών του ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό, δοκιμάζοντας τις ικανότητές του σε διάφορα αθλήματα. Περισσότερο όμως έμεινε στο τένις και στο μοντέρνο πένταθλο, στο οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Τελικά τον κέρδισε το βόλεϊ, ίσως επειδή και οι δύο του γονείς υπήρξαν αθλητές πετοσφαίρισης. Έτσι το 2007 σε ηλικία 14 ετών εντάσσεται και αγωνίζεται στην εφηβική ομάδα της Ντάνσπορτ Πράγας. Την επόμενη χρονιά μεταπηδά στην ΤΣ.Ζ.ΟΥ. Πράγας, ομάδα του Α΄ επιπέδου του τσεχικού πρωταθλήματος. Εκεί παραμένει μέχρι το 2014, οπότε τον ανακαλύπτει η ισχυρή γερμανική Β.Φ.ΜΠ. Φριντρισάφεν. Την πρώτη του χρονιά στη γερμανική ομάδα κατακτά το νταμπλ (2014-15) και ακολουθεί το Σούπερ Καπ το 2016 και το Κύπελλο Γερμανίας το 2017, στο οποίο ανακηρύσσεται Πολυτιμότερος Παίκτης (M.V.P.). Η περίοδος 2017-18 τον βρίσκει στην ιταλική Βόλεϊ Μιλάνο, που εχει μεταναστεύσει από το Μιλάνο στη Μόντσα με το όνομα Βέρο Βόλεϊ, και την επόμενη χρονιά μεταπηδά στην Ζιράτ Άγκυρας. Το καλοκαίρι του 2019 εντάσσσεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς για να καλύψει στη θέση του διαγώνιου το κενό του Γκάβιν Σμιτ, που αναχώρησε για την Κορέα. Ο Μίχαλ Φίνγκερ κλήθηκε για πρώτη φορά στην ομάδα Κ19 της Τσεχίας το 2011 και ακολούθησαν σταδιακά οι συμμετοχές του στις Κ20 το 2012 και Κ21 το 2013, έτος κατα το οποίο κλήθηκε και στην εθνική ανδρών, με την οποία κατέκτησε το Χάλκινο μετάλλιο στην ΕυρωπαΙκή Λίγκα του 2013, και ανακηρυχθηκε καλύτερος επιθετικός και δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε 3 αγώνες στους τελικούς του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του ίδιου έτους, και από τότε αποτελεί μόνιμο μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του. Στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2015 ανακηρύχθηκε σε δύο αγώνες ως ο κορυφαίος παίκτης της αναμέτρησης, παρά τις 3 ήττες της Τσεχίας στη φάση αυτή. Με την εθνική Τσεχίας συμμετείχε τόσο στην Παγκόσμια Λιγκα του 2017 όσο και στην Ευρωπαϊκή Λίγκα του 2018, στην οποία η Τσεχία κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο και ο ίδιος ανακηρύχθηκε καλύτερος διαγώνιος και επίσης κατατάχθηκε δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης. 2η θεση: Ευρωπαϊκή Λίγκα: 2018 3η θεση: Ευρωπαϊκή Λίγκα: 2013 1 Πρωτάθλημα Γερμανίας 2014-15 (Β.Φ.ΜΠ. Φριντρισάφεν) 2η θέση: 2015-16, 2016-17 (Β.Φ.ΜΠ. Φριντρισάφεν) 2 Κύπελλα Γερμανίας 2015, 2017 (Β.Φ.ΜΠ. Φριντρισάφεν)1 Σούπερ Καπ Γερμανίας 2016 (Β.Φ.ΜΠ. Φριντρισάφεν) 2013 - Ευρωπαϊκή Λίγκα: Καλύτερος επιθετικός 2017 - Κύπελλο Γερμανίας: Πολυτιμότερος Παίκτης (M.V.P.) 2018 - Ευρωπαϊκή Λίγκα: Καλύτερος διαγώνιος Ο Μίχαλ Φίνγκερ στον Ολυμπιακό www.olympiacossfp.gr Μίχαλ Φίνγκερ - Πανόραμα volleybox.net Μίχαλ Φίνγκερ - Ευρωπαϊκές διοργανώσεις www.cev.eu Μίχαλ Φίνγκερ - Στοιχεία καριέρας 4fitness.cz (Τσεχικά) Από τη Μόντσα στη Ζιράτ www.idnes.cz
Air Serbia

Η Air Serbia (με διακριτικό AirSERBIA), είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία της Σερβίας. Η εταιρία ήταν προηγουμένως γνωστή ως Jat Airways μέχρι να μετονομαστεί το 2013. Η Air Serbia ξεκίνησε πτήσεις χρησιμοποιώντας το καινούριο όνομα στις 26 Οκτωβρίου 2013. Η εταιρία έχει κύρια βάση το Διεθνές Αεροδρόμιο Βελιγραδίου "Νίκολα Τέσλα".

 Στις 1 Αυγούστου, η Jat Airways και η Etihad Airways έφτασαν σε συμφωνία για στρατηγική συνεργασία. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Etihad απέκτησε το 49% των μετοχών της Jat Airways και τη διαχείριση των δικαιωμάτων της για περίοδο 5 χρόνων. Η πρώτη της πτήση με την νέα ονομασία έγινε στις 26 Οκτωβρίου 2013 από το Βελιγράδι στο Άμπου Ντάμπι. Στο σήμα της Air Serbia, απεικονίζεται ένας δικέφαλος αετός, εμπνευσμένος από το Σερβικό εθνόσημο. Ο τενίστας Νόβακ Τζόκοβιτς και ο παραγωγός Εμίρ Κουστουρίτσα έδωσαν τα ονόματα τους στα δύο πρώτα Airbus, και θα πάρουν μέρος στη σειρά με ονομασία Ζωντανοί Θρύλοι της Σερβίας. Η Air Serbia ανήκει από κοινού στη Δημοκρατία της Σερβίας, η οποία κατέχει ποσοστό 51% και h Etihad Airways η οποία έχει μερίδιο 49%. Οι βασικές τάσεις για την Air Serbia φαίνεται παρακάτω (όπως κατά τα έτη που λήγουν στις 31 Δεκεμβρίου): Aviolet Τον Μάιο του 2014, η Air Serbia δημιούργησε μία νέα θυγατρική εταιρία, την Aviolet που έχει στον στόλο του 3 Boeing 737-300 με τον κωδικό αερομεταφορέα IATA της Air Serbia (JU). η πλειοψηφία των πτήσεων της Aviolet είναι Charter και η εταιρία λειτουργεί κατά τη διάρκεια της περιόδου των καλοκαιρινών διακοπών. Η πρώτη πτήση με της Aviolet απογειώθηκε από το Βελιγράδι στις 4 Μαΐου 2014 με προορισμό την Αττάλεια. Η πρώτη πτήση στο πλαίσιο της νέας Air Serbia λειτουργεί για διαφημιστικούς σκοπούς. Στις 26 Οκτωβρίου του 2013 έγινε η έναρξη της υπηρεσίας στο Αμπού Ντάμπι, με την πρώτη υπηρεσία εσόδων που λαμβάνει χώρα την επόμενη ημέρα για την πτήση της επιστροφής από το Αμπού Ντάμπι στο Βελιγράδι. Από τον Ιούνιο του 2016 , η αεροπορική εταιρεία πραγματοποιεί πτήσεις προς 44 προορισμούς στην Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αμερική. Η Air Serbia έχει κοινό κωδικό με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες: Adria Airways Aegean Airlines Aeroflot Air China Air Europa Air France Air Seychelles airBaltic Alitalia Bulgaria Air Darwin Airline El Al Etihad Airways KLM LOT Polish Airlines TAROM Στις 23 Ιουνίου το 2016, η Air Serbia πραγματοποιή πτήσεις χωρίς ενδιάμεσο σταθμό μεταξύ του Βελιγραδίου και της Νέας Υόρκης χρησιμοποιώντας ένα Airbus A330-200 μισθωμένο από άλλο εταίρο της Etihad την Jet Airways. Η διατλαντική υπηρεσία έγινε η πρώτη πτήση χωρίς στάση που λειτουργεί από Σερβικό φορέα μεταξύ της Σερβίας και των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1992, όταν είχαν διακοπεί η πλειοψηφία των πτήσεων μεγάλων αποστάσεων. Από τον Νοέμβριο του 2019 ο στόλος της Air Serbia αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Γουέλφος Ερρίκος του Αννοβέρου

Ο Γουέλφος-Ερρίκος, γερμ. Welf-Heinrich (11 Μαρτίου 1923 - 12 Ιουλίου 1997) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν πρίγκιπας του ΑννοβέρουDarryl Lundy (10 Μαΐου 2003). «Welf Heinrich Hanover, Prince of Hanover». ThePeerage.com. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2008. </ref>.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερνέστου-Αυγούστου Γ΄ πρίγκιπα (τιτουλάριου βασιλιά) του Αννοβέρου και της Βικτωρίας-Αυγούστας των Χοεντσόλερν, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ο Γουέλφος-Ερρίκος-Ερνέστος-Γεώργιος-Χριστιανός-Μπέρτολτ-Φρειδερίκος-Γουλιέλμος-Λουδοβίκος-Φερδινάνδος γεννήθηκε στο Γκμούντεν της Άνω Αυστρίας, όπως και ο αδελφός του Χριστιανός-Όσκαρ. Από τον πατέρα του ήταν δισεγγονός του Γεωργίου Ε΄ του Αννοβέρου και του Χριστιανού Θ΄. Η αδελφή του Φρειδερίκη παντρεύτηκε τον Παύλο της Ελλάδας και ο αδελφός του Γεώργιος Γουλιέλμος νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Ο Παύλος ήταν εξάδελφος της Σοφίας. Με τη σύζυγό του Αλεξάνδρα ζούσε στο Νήντερρατ της Φρανκφούρτης. Η Αλεξάνδρα υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος της πόλης και εκπροσωπούσε το Νήντερρατ στο Συνέδριο της Φρανκφούρτης από το 1980· ήταν μέλος του κόμματος "Χριστιανο-Δημοκρατική Ένωση". Το 1997 ο Γουέλφος-Ερρίκος, μετά από μακρά ασθένεια, απεβίωσε στη Φρανκφούρτη της Έσσης. Νυμφεύτηκε το 1960 την Αλεξάνδρα, κόρη του Όθωνα-Φρεδερίκου Γ΄ πρίγκιπα του Ύζενμπουρκ & Μπύντινγκεν. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Ναπολέων Παπαγεωργίου (αθλητής)

Ο Ναπολέων Παπαγεωργίου (1908-1991) υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης στον ακοντισμό τη δεκαετία 1930-40, ενώ αγωνιζόταν και στο δέκαθλο. Ήταν από τη Θεσσαλονίκη και υπήρξε αθλητής του Ηρακλή Θεσσαλόνικης και του Πανιώνιου Γ.Σ..

 Ο Ναπολέων Παπαγεωργίου γεννήθηκε στη Αρβανιτοκερασιά Αρκαδίας στις 2 Μαΐου 1908. Ξεκίνησε το στίβο στον Ηρακλή, με τον οποίο έκανε τα πρώτα βήματα ως το 1933. Τη χρονιά αυτή μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην Αθήνα και εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου Γ.Σ., με τον οποίο πρωταγωνίστησε ως το 1940. Στην αθλητική του καριέρα είχε πολλούς τραυματισμούς, οι οποίοι δεν τον εμπόδισαν να κυριαρχήσει στον ακοντισμό σε ελληνικό και βαλκανικό επίπεδο. Από το 1931 ως το 1940 ήταν πρωταγωνιστής τόσο στην Ελλάδα όσο και στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου. Έφτασε το πανελλήνιο ρεκόρ στον ακοντισμό στα 64,69 ενώ ασχολήθηκε και με το δέκαθλο. Το 1936 συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου. Το 1939 ο Πανιώνιος τον τίμησε με την ανώτατη διάκριση του συλλόγου, το Χρυσό Σταυρό. Μετά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο ασχολήθηκε με την προπονητική. Διετέλεσε προπονητής στίβου του ΣΕΓΑΣ, ενώ υπήρξε και μέλος στο Δ.Σ. Βαλκανιονίκης ακοντισμού: 4 φορές 1932: 1936: 64,69 μ. 1937 1938 Πρωταθλητής Ελλάδος ακοντισμού: 7 φορές 1932: 1933: 57,18 μ. 1934: 57,28 μ. 1935: 53,98 μ. 1936: 60,42 μ. 1937: 64,30 μ. 1938: 58,68 μ. Πρωταθλητής Ελλάδος λιθοβολίας: 1 φορά Πρωταθλητής Ελλάδος δεκάθλου: 1 φορά 1933: 5.569 β. Ακοντισμός: 64,69 μ. (πανελλήνιο ρεκόρ, 1936) Δέκαθλο: 5.569 β. (1933) Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου: 1939 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη», εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009). "Μορφές των βαλκανικών", Αθλητική Ηχώ, 10/8/1979.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2016-2017

Το Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2016-2017 ήταν το 22ο κατά σειρά και το 18ο που η τελική του φάση έγινε με τη μορφή "Final Four". Ξεκίνησε στις 17/9/2016 και ολοκληρώθηκε στις 26/3/2017 με τον τελικό. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 2η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό του Πανιωνίου με 103-68.

 1η αγωνιστική - Σάββατο 17/09/2016 03. ΚΑΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ - ΟΚΑ ΑΡΚΑΔΙ ΡΕΘ. 58-49 06. ΓΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ - ΑΟ ΠΗΓΑΣΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΗΣ 81-50 Κυριακή 18/09/2016 01. ΑΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΣΧΑΤΟΥ - ΑΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΠΑΛ. ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ 59-36 02. ΣΔΥ ΤΡΙΠΟΛΗΣ - ΑΟ ΦΑΡΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ 30-68 04. ΓΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ - ΑΟ ΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ 54-62 05. ΑΟ ΣΠΟΡΤΙΓΚ - ΓΣ ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ 48-55 2η αγωνιστική - Κυριακή 25/09/2016 13. ΑΟ ΦΑΡΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ - ΑΟ ΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ 67-48 14. ΑΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΣΧΑΤΟΥ - ΓΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 61-49 3η αγωνιστική - Κυριακή 02/10/2016 17. ΑΟ ΦΑΡΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ - ΓΣ ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ 45-38 18. ΚΑΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ - ΑΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΣΧΑΤΟΥ 56-62 1η αγωνιστική - Σάββατο 17/09/2016 09. ΕΟ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ - ΑΕ ΠΥΛΑΙΑΣ 56-72 Κυριακή 18/09/2016 07. ΑΟ ΣΕΡΡΩΝ - ΜΓΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ 18-55 08. ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ - ΑΣ ΤΙΤΑΝΕΣ ΔΡΑΜΑΣ 68-28 10. ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ - ΣΦΚ ΠΙΕΡΙΚΟΣ ΑΡΧ. 20-0 α.α 11. ΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΒΟΛΟΥ 1937 - ΑΠΣ ΑΣΠΙΣ 2001 ΞΑΝΘΗΣ 69-44 12. ΟΛΥΜΠΙΑ ΓΣ ΛΑΡΙΣΑΣ - ΑΜΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ Ν. ΡΥΣΙΟΥ 50-45 2η αγωνιστική - Κυριακή 25/09/2016 15. ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ - ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ 61-66 16. ΟΛΥΜΠΙΑ ΓΣ ΛΑΡΙΣΑΣ - ΜΓΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ 44-48 3η αγωνιστική - Κυριακή 02/10/2016 19. ΑΕ ΠΥΛΑΙΑΣ - ΜΓΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ 44-33 20. ΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΒΟΛΟΥ 1937 - ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ 58-74 21. ΑΣ ΑΡΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΣ ΠΑΟΚ 62-55 22. ΑΣ ΝΙΚΗ ΛΕΥΚΑΔΑΣ - ΑΟ ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ 89-52 23. ΑΕ ΠΥΛΑΙΑΣ - ΑΟ ΔΑΦΝΗ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 39-65 24. ΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΑΣ ΒΥΡΩΝΑ - ΠΑΝΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΑΕ ΣΥΚΕΩΝ 66-61 25. ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ - ΑΕΟ ΠΡΩΤΕΑΣ ΒΟΥΛΑΣ 40-74 26. ΑΟ ΦΑΡΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΦΠ 48-117 27. ΑΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΣΧΑΤΟΥ - ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΓΣ 49-79 Σάββατο 08/10/2016 28. ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΑΟ - ΓΣ ΚΡΟΝΟΣ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 63-41 Σάββατο 17/12/2016 31. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΦΠ - ΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΑΣ ΒΥΡΩΝΑ 73-51 32. ΑΣ ΝΙΚΗ ΛΕΥΚΑΔΑΣ - ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΑΟ 59-49 Κυριακή 18/12/2016 29. ΑΕΟ ΠΡΩΤΕΑΣ ΒΟΥΛΑΣ - ΑΟ ΔΑΦΝΗ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 59-47 30. ΑΣ ΑΡΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΓΣ 69-80 Η τελική φάση (Final Four) διεξήχθη στις 24 και 26 Μαρτίου 2017 στο Γυμναστήριο "Μάκης Λιούγκας" της Γλυφάδας με τηλεοπτική κάλυψη απο τα κανάλια Novasports. «Κύπελλο Γυναικών 2016-2017».
Αλκιβιάδης Α´

Ο Αλκιβιάδης Ι ή Αλκιβιάδης μείζων, ως ο μεγαλύτερος σε έκταση από τους δύο ομώνυμους πλατωνικούς διαλόγους, που αμφισβητούνται για τη γνησιότητά τους, γράφτηκε μεταξύ 399 π.Χ. και 371 π.Χ. Ο Θράσυλλος ο γραμματικός τους συμπεριέλαβε στους ψευδεπίγραφους πλατωνικούς διαλόγους μαζί με τον Ίππαρχο και τους Εραστές.

 Με αφορμή την πρόθεση του Αλκιβιάδη να εμφανιστεί στην Εκκλησία του Δήμου ως σύμβουλος των Αθηναίων, ο Σωκράτης αρχίζει μαζί του ένα διάλογο, με θέμα τη σχέση της πολιτικής και παιδείας.[103a]. Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι η πολιτική πρέπει να στηριχθεί στην παιδεία και η παιδεία στην αυτογνωσία (Το γνώθι σαυτόν) και στην ανάταση της ψυχής προς το θείο.[109d κ.ε.]. Ο Αλκιβιάδης δεύτερος, που είναι και συντομότερος, έχει ως θέμα την προσευχή προς τους θεούς και τον τρόπο που πρέπει να γίνεται. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι δεν είναι καλό να ζητάει κάποιος πράγματα, τις συνέπειες των οποίων αγνοεί και θεωρεί ότι η γνώση μπορεί να είναι επιβλαβής όταν είναι αποσπασματική και δεν συνοδεύεται από την ικανότητα κατανόησης του βελτίστου, δηλαδή του αγαθού. Αλκιβιάδης Ι, Αλκιβιάδης ΙΙ, εκδόσεις Κάκτος «Αρχαία Ελληνική Γραμματεία», αριθμ. 183 Μισέλ Φουκώ, Η αρχαιολογία της γνώσης, εκδόσεις Εξάντας ISBN 960-256-055-X
Άντριες Μποτ

Ο Άντριες Μποτ (Andries Both, 1612/1613 – 23 Μαρτίου 1642), ήταν Ολλανδός ζωγράφος . Ήταν μέλος της ομάδας Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη τον 17ο αιώνα, γνωστοί ως bamboccianti, οι οποίοι ζωγράφιζαν σκηνές από την καθημερινή ζωή των κατώτερων τάξεων στη Ρώμη και την ύπαιθρο.

 Ο Μποτ γεννήθηκε στην Ουτρέχτη, γιος υαλογράφου. Σπούδασε κοντά στον Άμπραχαμ Μπλούμερτ. Ο αδελφός του Γιαν ήταν ζωγράφος ρωπογραφιών και τοπίων. Ο Μποτ διέμεινε στη Ρουέν το 1633 και αργότερα ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου τεκμηριώνεται η παρουσία του από το 1635 έως το 1641. Αρχικά μοιράστηκε ένα εργαστήριο με συνάδελφο ζωγράφο από την Ουτρέχτη, τον Γιαν φαν Κάουστερεν (Jan van Causteren). Το 1638 ήλθε μαζί του ο αδελφός του. Τα αδέλφια ζούσαν στη Via Vittoria στην ενορία του Σαν Λορέντσο στη Λουτσίνα. Και και οι δύο πιθανόν εντάχθηκαν στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά και στην ομάδα, κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών, καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη και ονομάζονταν Bentvueghels . Το 1641 τα αδέλφια έφυγαν από τη Ρώμη για να ταξιδέψουν πίσω στην Ολλανδία. Ο Άντριες απεβίωσε στη Βενετία, καθώς πνίγηκε σε ένα κανάλι ενώ επέστρεφε από κάποιο γλέντι. Το έργο του διακρίνεται για τη χιουμοριστική και ταυτόχρονα με έκφραση δυσαρέσκειας ποιότητά του, αναμεμειγμένη με την αντικειμενικότητα και τη σκληρή πραγματικότητα, που απεικονίζει την πιο αδρή πλευρά της ιταλικής ζωής με ευρείες πινελιές. Το ύφος είναι γνωστό ως Bambocciata, από το προσωνύμιο του δημιουργού του, του Ολλανδού ζωγράφου Πίτερ φαν Λερ, ο οποίος ήταν γνωστός στη Ρώμη ως il bamboccio, που σημαίνει «άσχημη κούκλα» ή « μαριονέτα ». Ήταν νύξη για την άχαρη εμφάνιση του φαν Λερ, καθώς λέγεται ότι είχε ασυνήθιστα μακριά πόδια, κοντό στήθος και σχεδόν καθόλου λαιμό. Αυτά τα έργα Bambocciata ενημερώθηκαν από τις υπάρχουσες παραδόσεις απεικόνισης αγροτικών θεμάτων από την ολλανδική τέχνη του 16ου αιώνα . Ήταν γενικά μικροί πίνακες ερμαρίου ή χαρακτικά της καθημερινής ζωής των κατώτερων τάξεων της Ρώμης και της υπαίθρου της. Οι πίνακες ζωγραφικής του Άντριες Μποτ επηρεάστηκαν επίσης από την παλαιότερη παράδοση του Πίτερ Μπρίγκελ του Πρεσβύτερου καθώς και από τον Φλαμανδό ζωγράφο του είδους Άντριεν Μπράουβερ, ο οποίος είχε εργαστεί στην Ολλανδική Δημοκρατία για εκτεταμένη περίοδο τη δεκαετία του 1620. Σκηνή σε οίκο ανοχής (Παλαιότερα γνωστή και ως «Η επιστροφή του ασώτου υιού»). Καμβάς, 44 x 51 εκ Μουσείο Bredius; Inv.nr. 116-1946, Cat.nr.21 [1] Travelers by a Well (1635–1641); ξύλο NGV International, The Art Foundation of Victoria; αριθ, ένταξης E3-1980 [2] Boors Carousing (1634, Ουτρέχτη) Παίκτες καρτών (Rijksmuseum, Άμστερνταμ) Κυνήγι υπό το φως των κεριών (Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη) Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Andries Both στο Wikimedia Commons
Φίλιπ Φράνσις Νόουλαν

Ο Φίλιπ Φράνσις Νόουλαν (αγγλικά Philip Francis Nowlan, 13 Νοεμβρίου 1888 – 1 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Αμερικανός εκδότης επιστημονικής φαντασίας, γνωστότερος για τη δημιουργία της σειράς Μπακ Ρότζερς (Buck Rogers).

 Ο Νόουλαν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο οποίο υπήρξε μέλος της λογοτεχνικής λέσχης «The Mask and Wig», με συμμετοχή στα έργα της από το 1907 έως το 1909. Μετά την αποφοίτησή του εργάσθηκε στο χώρο του Τύπου ως αρθρογράφος εφημερίδων. Αργότερα στράφηκε στις εικονογραφημένες εκδόσεις (κόμικς) δημοσιεύοντας τις περιπέτειες του «Μπακ Ρότζερς» ενταγμένες στη δημιουργία του «Armageddon 2419 A.D.» με εικονογράφο το Dick Calkins, και του οποίου το σενάριο κράτησε έως το 1939. Ακόμη, ο Νόουλαν υπήρξε συγγραφέας διαφόρων άλλων έργων («The Airlords of Han», «The Onslaught from Venus», «The Time Jumpers», «The Prince of Mars Returns», «Space Guards») τα οποία δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά επιστημονικής φαντασίας, όπως και της ιστορίας μυστηρίου με τίτλο «The Girl from Nowhere» (1928). Ήταν νυμφευμένος με την Theresa Junker και μαζί της απέκτησε δέκα παιδιά. "Wings Over Tomorrow: The Collected Science Fiction of Philip Francis Nowlan" (2005, ISBN 0-8095-1095-2) έκδοση Lee Weinstein www.MySpace.com/leestein
Ρόμπερτ Οπέλ

Ο Ρόμπερτ Οπέλ (αγγλικά: Robert Opel, γεννημένος ως Ρόμπερτ Οππέλ, 23 του Οκτωβρίου 1939 - 7 Ιούλη 1979) ήταν ένας Αμερικανός φωτογράφος και ιδιοκτήτης γκαλερί τέχνης και έγινε διάσημος ως ο άνθρωπος που ραβδώσεις κατά τη διάρκεια της απονομής των Βραβείων Όσκαρ στην 46η Απονομή το 1974.

 Ο Οπέλ γεννήθηκε στο Ίστ Όραντζ (East Orange, NJ) του Νιού Τζέρζι το 1939. Ως παιδί, έζησε στον Καναδά, το Κάνσας, το Κεντάκι και πριν η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Πίτσμπουργκ, PA, όπου παρακολούθησε το δημοτικό, το γυμνάσιο και το κολέγιο. Όταν μεγάλωσε ο Ρόμπερτ Οπέλ, αφαίρεσε το ένα "π" από το επίθετο του, τη στιγμή που έγινε ακτιβιστής, ώστε να αποστασιοποιηθεί από την οικογένειά του στο Πίτσμπουργκ. Ο Οπέλ ήταν σχετικά δραστήριος πράγμα που προκάλεσε οικογενειακή αμηχανία. Documentary Film, Uncle Bob. [1] The Life of Robert Opel @WFMU Robert Opel's Fey-Way Studios:San Francisco SOMA male erotic gallery Favorite Oscar moment - The Streaker στο YouTube