IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σκουρόλακκος Μεσσηνίας

Ο Σκουρόλακκος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 0 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πηγών και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο Σκουρόλακκος βρίσκεται σε υψόμετρο 685 μέτρων, στον Ταΰγετο. 14-03-1971, αναγνώριση του οικισμού Σκουρόλακκος και προσάρτησή του στην Κοινότητα Πηγών. 04-12-1997, ο οικισμός Σκουρόλακκος αποσπάται από την Κοινότητα Πηγών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1988-1989

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 1989 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στο Αίγιο. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.

 Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά εφηβικά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής: Αθήνας-Πειραιά: Πειραϊκός Σύνδεσμος. Θεσσαλονίκης: Άρης Θεσσαλονίκης. Βόρειας Ελλάδας: Φ.Α.Σ. Νάουσα. Κεντρικής Ελλάδας: Ολυμπιακός Βόλου. Νότιας Ελλάδας: Α.Κ.Ο. Λειβαδιάς. Νησιών: Ε.Γ.Ο. Ηρακλείου. Πρώτοι σκόρερ:Καφούσης (Ε.Γ.Ο. Ηρακλείου): 138 πόντοι. Μπουμπούμης (Ολυμπιακός Β.): 132 π. Κατσώρης (Πειραϊκός): 125 π. "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1990.
Σοφία Αυγούστα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Σοφία-Αυγούστα, γερμ.: Sophie Augusta von Holstein-Gottorp (5 Δεκεμβρίου 1630 στο Γκόττορπ - 12 Δεκεμβρίου 1680 στο Κόσβιχ) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Έγινε επίτροπος του Άνχαλτ-Τσερμπστ κατά την ανηλικιότητα του γιου της από το 1667 έως το 1674.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Mαρίας-Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1649 στο Γκόττορπ παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Αφού ο σύζυγός της απεβίωσε το 1667, έγινε επίτροπος για τον ανήλικο γιο της Κάρολο-Γουλιέλμο έως ότου αυτός ενηλικιώθηκε το 1674. Παντρεύτηκε το 1649 τον Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και είχε δεκατέσσερα παιδιά: Ιωάννης-Φρειδερίκος (Τσερμπστ, 11 Οκτωβρίου 1650 - Τσερμπστ, 13 Μαρτίου 1651), απεβ. 1 έτους. Γεώργιος-Ροδόλφος (Τσερμπστ, 8 Σεπτεμβρίου 1651 - Τσερμπστ, 26 Φεβρουαρίου 1652), απεβ. 1 έτους. Kάρολος-Γουλιέλμος (Τσερμπστ, 16 Οκτωβρίου 1652 - Τσερμπστ, 8 Νοεμβρίου 1718). Aντώνιος-Γκύντερ (Τσερμπστ, 11 Ιανουαρίου 1653 - Τσερμπστ, 10 Δεκεμβρίου 1714). Ιωάννης-Αδόλφος (β. Zerbst, 2 Δεκεμβρίου 1654 - Τσερμπστ, 19 Μαρτίου 1726). Ιωάννης-Λουδοβίκος Α΄ (β. Zerbst, 4 Μαΐου 1656 - Ντόρνμπουργκ, 1 Νοεμβρίου 1704). Ιωακείμ-Ερνέστος (β. Zerbst, 30 Ιουλίου 1657 - Τσέρμπστ, 4 Ιουνίου 1658), απεβ. 1 έτους. Mαγδαληνή-Σοφία (β. Zerbst, 31 Οκτωβρίου 1658 - Τσερμπστ, 30 Μαρτίου 1659), απεβ. 1 έτους. Φρειδερίκος (Τσερμπστ, 11 Ιουλίου 1660 - Τσερμπστ, 24 Νοεμβρίου 1660), απεβ. νήπιο. Χέντβιχ-Μαρία-Ελεονώρα (β. Zerbst, 30 Ιανουαρίου 1662 - Τσερμπστ, 30 Ιουνίου 1662), απεβ. νήπιο. Σοφία-Αυγούστα (Τσερμπστ, 9 Μαρτίου 1663 - Βαϊμάρη, 14 Σεπτεμβρίου 1694), παντρεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου 1685 με τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. μία κόρη (γενν. και απεβ. Τσερμπστ, 12 Φεβρουαρίου 1664). Αλβέρτος (γενν. και απεβ. Τσερμπστ, 12 Φεβρουαρίου 1665). Αύγουστος (Τσερμπστ, 23 Αυγούστου 1666 - Τσερμπστ, 7 Απριλίου 1667), απεβ. 1 έτους.
Άγιος Παντελεήμονας Χανδρά Λασιθίου

Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Χανδρά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λεύκης, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στις τελευταίες απογραφές ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο μικρού οροπεδίου, νότια της Σητείας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 600. Απέχει 79 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χανδρά του νομού Λασιθίου. Καταργήθηκε το 1940 για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χανδρά και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Καμιναράτα Κεφαλονιάς

Τα Καμιναράτα είναι το δυτικότερο χωριό της Κεφαλληνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων και έχει πληθυσμό 250 κατοίκους. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά, με τρόπο που βλέπει όλη την Παλική, το Ληξούρι και το βουνό Αίνο. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το Ληξούρι.

 Το 1581 η Βενετία έστειλε τον Πέτρο Καστροφύλακα (Piero Castrofilaca) για να πραγματοποιήσει απογραφή του πληθυσμού το 1583. Τα Καμιναράτα αναφέρονται ως "Caminarata" με πληθυσμό 200 άτομα: 44 άνδρες, 97 γυναίκες, 48 αγόρια και 11 γέρους. Το κείμενο της απογραφής σώζεται στη Μαρκιανή Εθνική Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Είναι λογικό ότι το χωριό πρέπει να προϋπήρχε τουλάχιστον 150-200 χρόνια, ώστε να έχει 200 κατοίκους το 1583. 1583: 200 Κατ. 2001: 344 Κατ. 2011 220 Κατ. 2021 250 Κατ. Πέντε χιλιόμετρα δυτικά από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι των Κηπουραίων, το οποίο χτίστηκε το 1759, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα ακρωτήρια του νησιού, τη σχίζα. Από το 2013 η Μονή Κηπουραίων δεν κατοικείται. Κοντά στα Κηπούρια υπάρχει η Βρύση του Ταφιού, μια πηγή καθαρού, γάργαρου νερού που πιστεύεται πως έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Από το καλοκαίρι του 2015 υπάρχει μονοπάτι με πλάκες, το οποίο ξεκινά από το χωριό και καταλήγει στη Μονή Κηπουραίων περνώντας από τη βρύση του Ταφιού. Τα τελευταία χρόνια το παλιό ελαιοτριβείο του χωριού έχει διαμορφωθεί σε λαογραφικό μουσείο. Μερικά από τα εκθέματα του μουσείου είναι φορεσιές, εργαλεία και πίνακες. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Κόροιβος Ηλείας

Ο Κόροιβος είναι χωριό του Νομού Ηλείας, πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Γαστούνης, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Πηνειού, στην Ελλάδα. Απέχει 4 χλμ. από το κέντρο της Γαστούνης και 3 χλμ. από τη νέα εθνική οδό Πύργου-Πατρών. Βρίσκεται 71 χλμ. νοτιοδυτικά της Πάτρας και 31 χλμ. βορειοδυτικά του Πύργου (πρωτεύουσα του νομού). Συνορεύει δυτικά με τη Γαστούνη, βόρεια με την Αγία Μαύρα, ανατολικά με το Ρουπάκι και νότια με τα χωριά Αμπελόκαμπο και Σαβάλια.

 Πήρε το όνομά του από τον πρώτο Ολυμπιονίκη Κόροιβο, μάγειρα στο επάγγελμα, ο οποίος ήταν ο νικητής στο αγώνισμα δρόμου στην πρώτη Ολυμπιάδα το 776 π.X., που πήρε το όνομά του (Κοροιβιάς). Ήταν ο πρώτος σταδιονίκης στην Ολυμπία, όπου μέχρι τη 13η Ολυμπιάδα (728 π.Χ.), το στάδιο ήταν το μοναδικό αγώνισμα. Ο ιστορικός Παυσανίας αναφέρει ότι υπάρχει στήλη που μνημονεύει τη νίκη του, στον τάφο του στα σύνορα της Ηλείας.Οι κάτοικοι αποφάσισαν να δώσουν το όνομά του στο χωριό, το οποίο πριν ονομαζόταν Κελεβή, από το όνομα Τούρκου αξιωματούχου, τον οποίο τα Ενετικά Αρχεία (Κώδικας Μέρτζιου) χαρακτηρίζουν «πρόσωπο μεγάλης εξουσίας» (Celebi), όνομα με το οποίο είναι γνωστό ακόμη και στις μέρες μας. Το χωριό μετονομάστηκε την 20η Σεπτεμβρίου του 1955.Σήμερα, στο χωριό υπάρχει Πολιτιστικό Κέντρο. Υπάρχει ένα νηπιαγωγείο, το οποίο πλέον δε λειτουργεί, όπως παλαιότερα το Δημοτικό Σχολείο, λόγω έλλειψης παιδιών. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής, καθώς και η μεγάλη πλατεία. Το εκκλησάκι του κοιμητηρίου του χωριού, που διατηρείται μέχρι και σήμερα, χρονολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Κύρια δραστηριότητα και πηγή εσόδων για τους κατοίκους του Κοροίβου είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Στον Κόροιβο λειτουργούσε παλιότερα το Ινστιτούτο Αμπέλου, το οποίο είναι πλέον εγκαταλελειμμένο. Λεωνίδας Μαργαρίτης, δικηγόρος, συγγραφέας, λογοτέχνης, κ.α. Κόροιβος ο Ηλείος Κατάλογος χωριών και οικισμών νομού Ηλείας Κόροιβος στο Greek Travel Pages Κόροιβος στο buk.gr Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης, Χρονικό του Κοροίβου, Πάτρα, Εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα, 2009, ISBN:960-6744-23-Χ.
Λατίνος

Ο Λατίνος (Λατινική γλώσσα : Latinus), ήταν μία σημαντική μορφή στην Ελληνική μυθολογία και στην Ρωμαϊκή μυθολογία, σχετίζεται με ήρωες του Τρωικού Πολέμου όπως ο Οδυσσέας και ο Αινείας. Η εμφάνιση του στην Αινειάδα δεν έχει σχέση με την αντίστοιχη στην Ελληνική μυθολογία, η ομοιότητα ωστόσο των δύο χαρακτήρων μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο.

 Ο Ησίοδος στην Θεογονία γράφει ότι ο Λατίνος ήταν γιος του Οδυσσέα και της Κίρκης, βασίλευσε στον λαό των Τυρρηνών που ταυτίζονται με τους Ετρούσκους μαζί με τους αδελφούς του Αρδέα και Τηλέγονο. Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς γράφουν ότι η μητέρα του ήταν η Πανδώρα και αδελφός του ο Γραικός. Η Θεογονία του Ησιόδου καταγράφει ότι ο Γραικός είχε τρεις αδελφούς Έλλην, Μάγνητας και Μακεδών, ο Έλλην ήταν πατέρας του Αιόλου, του Ξούθου, και του Δώρου. Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα τον καταγράφει σαν βασιλιά των Λατίνων, γονείς του ήταν ο θεός Φαύνος και η νύμφη Μαρίκα, με την σύζυγο του Αμάτα απέκτησε την Λαβίνια. Ο Λατίνος φιλοξένησε τον Αινεία και τους υπόλοιπους εξόριστους από την Τροία, τους πρόσφερε άσυλο και κατοικία. Η Αμάτα είχε υποσχεθεί να δώσει την Λαβίνια σύζυγο στον βασιλιά τον Ρούτουλων Τούρνο αλλά ο θεός Φαύνος της πρότεινε να την δώσει σύζυγο στον Αινεία. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στους Τρώες του Αινεία και τους Ρούτουλους του Τούρνου, στην τελική μονομαχία ανάμεσα στους δύο αρχηγούς ο Τούρνος σκοτώθηκε. Ο γιος του Αινεία Ασκάνιος ίδρυσε την Άλμπα Λόνγκα, έγινε ο γενάρχης μιας μεγάλης σειράς βασιλέων της πόλης, απόγονοι του τα αδέλφια Ρωμύλος και Ρώμος που ίδρυσαν την Ρώμη. Η Ρωμαϊκή έκδοση δεν ταυτίζεται με κανέναν τρόπο με την Ελληνική, σύμφωνα με την Ελληνική ο Οδυσσέας συνάντησε την Κίρκη μερικούς μήνες μετά την λήξη των Τρωικών συνεπώς όταν έφτασε ο Αινείας ήταν μόλις επτά ετών, συνεπώς αδύνατο να είχε ενήλικη κόρη. Ησίοδος, Θεογονία Βιργίλιος, Αινειάδα, Βιβλίο Ζ΄ Τίτος Λίβιος, "Ab urbe condita", Βιβλίο Α΄ Robin Hard; H. J. Rose (2004). The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology". Psychology Press.
Έλλα Μπέργκμαν-Μίχελ

Η Έλλα Μπέργκμαν-Μίχελ (γερμ. Ella Bergmann-Michel, γενν. 1895 στο Παντερμπόρν, απεβ. 1971 στο Έπσταϊν της Φρανκφούρτης) ήταν γερμανίδα ζωγράφος, φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, που επηρεάστηκε από τον Ντανταισμό, τον Σουρεαλισμό και το Μπάουχάους. Θεωρείται πρωτοπόρος της κλασικής μοντέρνας τέχνης.

 Γεννήθηκε το 1895 στο Παντερμπόρν της Βόρειας Ρηνανία-Βεστφαλίας και σπούδασε τέχνη και σχέδιο στην Βαϊμάρη. Εκεί γνώρισε τον Ρόμπερτ Μίχελ, που το 1919 έγινε σύζυγός της. Από το 1920 άρχισε να εργάζεται στο Έπσταϊν, ένα δημοφιλές στέκι καλλιτεχνών (Κουρτ Σβίτερς, Λάζλο Μοχόλυ-Νάγκυ, Γιάν Τσίχολντ κ.α.) κοντά στην Φρανκφούρτη. Το 1931, επηρεασμένη από το αρχιτεκτονικό ανακαινιστικό κίνημα «Das Neue Frankfurt» (Νέα Φρανκφούρτη), ίδρυσε την Ομάδα Ανεξάρτητης Κινηματογράφησης (γερμ. Liga für unabhängigen Film) για την προώθηση του έργου πρωτοποριακών (αβανγκάρντ) διεθνών κινηματογραφιστών. Το καλλιτεχνικό της στυλ κατατάσσεται στην Νέα όραση, αφού οι φωτογραφικές και ντοκουμενταριστικές της εργασίες είναι καταγραφές σημείων επαφής μεταξύ κοινωνικής και ιδιωτικής ύπαρξης σε κοινά, εργατικά ή και οικιακά περιβάλλοντα της Φρανκφούρτης. Την ίδια εποχή (1931-1933) δημιουργεί πέντε ντοκιμαντέρ, από τα οποία ένα έχει για θέμα την προεκλογική εκστρατεία των Ναζί του 1933, και γίνεται αιτία να συλληφθεί και να της απαγορευτεί η εξάσκηση του επαγγέλματός της. Η καριέρα της, ως φωτογράφου, τερματίζεται. Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε μόνο με την ζωγραφική και το σχέδιο. Wo wohnen alte Leute. (1931) Erwerbslose kochen für Erwerbslose. (1932) Fliegende Händler in Frankfurt am Main. (1932) Fischfang in der Rhön. (1932) Wahlkampf 1932. (1932/33) Eskildsen, Ute (Hgs.): Ella Bergmann-Michel. Fotografien und Filme 1927-1935. Steidl, Frankfurt am Main 2005
Motorola 68040

Ο 68040 ήταν ο τρίτος μικροεπεξεργαστής εξ ολοκλήρου 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία Motorola το 1990. Ο 68040 ήταν μία σημαντική αναβάθμιση του 68030 με ενσωματωμένη μονάδα κινητής υποδιαστολής και κρυφή μνήμη στα 4 + 4 kB . Ο 68040 όπως και ο 68030 διέθετε μονάδα διαχείρισης μνήμης (MMU). Ήταν ο επεξεργαστής του υπολογιστή Apple Macintosh Quadra και της Amiga 4000 και 4000T. Τον διαδέχτηκε ο 68060 (ο 68050 δεν κυκλοφόρησε ποτέ), ενώ η εμπορική του επιτυχία ήταν περιορισμένη λόγω της επικράτησης των αντίστοιχων μικροεπεξεργαστών της Intel όπως ο 80486. Επίσης κυκλοφόρησαν και περιορισμένες εκδόσεις όπως ο 68LC040, ο 68EC040, ο 68040V και ο 68EC040V.

 Motorola XC68040RC25, MC68040RC25V, XC68040HRC33E στα 25 και 33 MHz, όλοι σε κεραμική βάση PGA-179Στις περιορισμένες εκδόσεις, όλοι οι επεξεργαστές δεν διέθεταν ενσωματωμένη μονάδα κινητής υποδιαστολής (FPU): 68LC040 στα 25, 33 και 40 MHz. 68EC040 στα 20, 25, 33 και 40 MHz, χωρίς μονάδα διαχείρισης μνήμης σε κεραμική βάση PGA-179 ακίδων. 68040V στα 3.3 V. 68EC040V στα 3.3 V, χωρίς μονάδα διαχείρισης μνήμης. Η συχνότητα λειτουργίας του (χρονισμός ρολογιού) ξεκινούσε από τα 20 ΜHz και έφτανε στα 40 MHz. Εμπεριείχε 813.000 τρανζίστορ στις περιορισμένες εκδόσεις και 1.170.000 στις κανονικές, δηλαδή τουλάχιστον 500 φορές λιγότερα από όσα περιέχει ένας σημερινός μικροεπεξεργαστής. Είχε δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 32 bit (δίαυλος διευθύνσεων), δηλαδή διαχειριζόταν 232 byte μνήμης, ήτοι 4.294.967.296 byte ή 4 Gb. Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με δίαυλο δεδομένων (data bus) των 32 bit. Έχει εξωτερική τροφοδοσία 5V και 3.3V σε κάποιες εκδόσεις Έχει κεραμική βάση τύπου PGA 179 ακίδων ή πλαστική βάση QFP 184 ακίδων. Οι τεχνολογίες ολοκλήρωσης ήταν 0,65 και 0,5 micron. Έχει 7 καταχωρητές 32-bit για λειτουργίες διευθυνσιοδότησης και 8 καταχωρητές 32-bit για δεδομένα. Χρησιμοποιήθηκε σε λίγους υπολογιστές (εντός παρενθέσεως η χρονιά παρουσίασης): Macintosh Quadra (1991) Macintosh Performa (1992) Macintosh Centris (1993) Commodore Amiga 4000 και 4000T (1992) HP 9000/400 series Ορισμένα μοντέλα της Next Computer Ιστοσελίδα με χαρακτηριστικά όλων των επεξεργαστών (Αγγλικά) Ιστοσελίδα με αναλυτικές πληροφορίες μικροεπεξεργαστών (Αγγλικά)
Αγία Βαρβάρα Αιγιαλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Αγία Βαρβάρα Αχαΐας Η Αγία Βαρβάρα είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας, στα σύνορα της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων με την πρώην επαρχία Αιγιαλείας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 44 κατοίκους.

 Το χωριό είναι χτισμένο στις πλαγιές του όρους Ξεροβούνα, απέναντι από την ανατολική πλευρά του Χελμού σε πλαγιά του λεκανοπεδίου της Νωνάκριδος, και περιβάλλεται από δάση ελάτου και πεύκου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων και απέχει 30 χιλιόμετρα από την Ακράτα. Κοντά στο χωριό, στα 20 χιλιόμετρα, βρίσκεται το Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων, τα Ύδατα της Στυγός στα 6 χιλιόμετρα και η Λίμνη Τσιβλού στα 7 χιλιόμετρα. Η Αγία Βαρβάρα από το 1835 μέχρι το μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του τότε Δήμου Νωνάκριδας της Επαρχίας Καλαβρύτων. Στη συνέχεια, με την κατάργηση των Δήμων, ορίστηκε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας, ενώ στα τέλη του 20ού αιώνα με τη βραχύβια επανασύσταση του Δήμου Νωνάκριδος (19/07/1996 - 04/12/1997) έγινε και πάλι τμήμα του. Το 1998, με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας", ο οικισμός εντάχτηκε στον Δήμο Ακράτας. Από το 2011 είναι έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Ακράτας του «Καλλικρατικού» Δήμου Αιγιαλείας. Η Τοπική Κοινότητα της Αγίας Βαρβάρας περιλαμβάνει εκτός από τον ομώνυμο οικισμό και τον οικισμό Βουνάκι, ο οποίος είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.080 μέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκων. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,747 χμ² (2011). Σωτήριος Θεοχαρόπουλος (απεβ. 1854), αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Δήμος Νωνάκριδος Κλουκινοχώρια Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Βαρβάρας Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/03/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίας Βαρβάρας Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/03/2016.
Επταβηματίζουσα

Επταβηματίζουσα είναι εικονογραφικό θέμα με την Παναγία να κάνει τα πρώτα της βήματα προς την αγκαλιά της μητέρας της, η οποία χαμογελώντας την υποδέχεται με ανοικτά χέρια.

 Το εικονογραφικό θέμα της Επταβηματιζούσης Παναγίας έχει την προέλευσή του στο Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου Σύμφωνα με τη σχετική διήγηση ἔστησεν αὐτὴν ἡ μήτηρ αὐτῆς χαμαὶ τοῦ πειράσαι, εἰ ἵσταται: καὶ περιπατήσασα ἑπτὰ βήματα ἦλθεν εἰς τὸν κόλπον τῆς. Ο αριθμός επτά των βημάτων της είναι συμβολικός, κατά τον ιερό αριθμό ενώ το αρμενικό κείμενο αναφέρει τον αριθμό τρία. Στη χειρόγραφη παράδοση υπάρχει παραλλαγή σχετικά και με την ηλικία οπότε πραγματοποίησε η Παναγία τα πρώτα βήματά της: έτσι στον Πάπυρο Bodmer V αναφέρεται πως ήταν έξι μηνών όταν πρωτοπερπάτησε και στο συριακό κείμενο της έκδοσης Budge, ήταν ενός έτους. Δεν αποκλείεται η επίδραση από την παράδοση των πρώτων επτά βημάτων του Βούδα. Πρωτοεντοπίζεται σε κίονα του κιβωρίου στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία και στο Kizil Çukur της Καππαδοκίας. Τον 11ο αι. στον καθεδρικό ναό Ateni της Γεωργίας, τον 13ο αι. στον Άγιο Κλήμεντα της Αχρίδος, τον 14ο αι. στη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, στη Σερβία στο Decani, στην Susiva, στη μονή Marko. Τον 15ο αι.στον Αέρα του Ιστορικού Μουσείου της Μόσχας. Τον 16ο αι.στην Τραπέζα της Λαύρας Αγίου Όρους, στη Μονή Διονυσίου, στον άγιο Νικόλαο της λίμνης Ιωαννίνων. Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας

Ο Πρωθυπουργός της Κίνας είναι ο αρχηγός της Κινεζικής Κυβέρνησης και της εκτελεστικής εξουσίας. Κατέχει την ουσιαστική εξουσία και κυβερνάει σε συνεργασία με το Λαϊκό Εθνικό Κογκρέσο. Ο Πρόεδρος της Κίνας δεν διαθέτει σύμφωνα με το Σύνταγμα ουσιαστική εξουσία έτσι ώστε να διατηρεί τον ενοποιητικό του ρόλο.

 Την θέση του Πρωθυπουργού την κατέχει ο Γενικός Γραμματέας του κομμουνιστικού Κόμματος ο οποίος εκλέγεται τόσο από την Κεντρική Επιτροπή όσο και από τον Λαό. Η Κεντρική Επιτροπή προτείνει τους υποψήφιους και οι πολίτες ψηφίζουν σε εκλέκτορες. Ο Υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες εκλεκτορικές ψήφους αναδεικνύεται Πρωθυπουργός. Διαχειρίζεται την εξωτερική,την αμυντική,την οικονομική και την εσωτερική πολιτική Ενημερώνει μία φορά τον μήνα το Λαϊκό Κογκρέσο για την κυβερνητική πολιτική Διορίζει και απολύει τα μέλη της Κυβέρνησης Ηγείται της Κυβέρνησης Προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου Προεδρεύει του συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής και Εθνικής Άμυνας Προεδρεύει του συμβουλίου Οικονομικής και Εσωτερικής πολιτικής Διορίζει μαζί με το Λαϊκό Κογκρέσο και τον Υπουργό Δικαιοσύνης τα μέλη του ανώτατου Λαϊκού Δικαστηρίου Διορίζει μαζί με το Λαϊκό Κογκρέσο τον νέο Πρόεδρο της Χώρας μόλις τελειώσει η θητεία του τελευταίου Υπογράφει τις Πράξεις της Κυβέρνησης Διορίζει μαζί με τον Πρόεδρο και τον Υπουργό Εξωτερικών τους διπλωμάτες Διορίζει μαζί με το Λαϊκό Κογκρέσο και τον Υπουργό Άμυνας την ηγεσία του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού Δέχεται και συναντά ξένους Ηγέτες και Πρεσβευτές Στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου και του συμβουλίου εθνικής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής διαθέτει τον τελευταίο λόγο και την καθοριστική ψήφο Σε ειδικές ανάγκες μπορεί με την άδεια του Λαϊκού Κογκρέσου να ασκεί έκτακτες εξουσίες Κύριο λήμμα: Κατάλογος πρωθυπουργών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Ρεμπέκα Μπλακ

Η Ρεμπέκα Μπλακ (Rebecca Renee Black; γεννημένη στις 21 Ιουνίου 1997) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια-τραγουδοποιός. που κέρδισε τη φήμη για το σινγκλ της το 2011, την Παρασκευή. Το single της κέρδισε περίπου 1.000 προβολές τον πρώτο μήνα και είχε αρνητικές προβολές. Αφού το βίντεο είδε πολλές προβολές στο YouTube και σε άλλους ιστότοπους κοινωνικών μέσων, η "Παρασκευή" εξέφρασε τον έπαινο από πολλούς κριτικούς και θεατές της μουσικής. Το περιέγραψαν ως "το χειρότερο τραγούδι ποτέ". Μετά τη μεταφόρτωση του βίντεο στο Youtube στις 10 Φεβρουαρίου 2011 και την προσωρινή κατάργησή του στις 16 Ιουνίου 2011, το μουσικό βίντεο έλαβε περίπου 167 εκατομμύρια προβολές. Η Black το ανέβασε ξανά στο δικό της κανάλι στο YouTube τον Σεπτέμβριο του 2011.

 Η Ρεμπέκα Μπλακ γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1997 στο IΙρβάιν (Irvine) της Καλιφόρνια. Είναι κόρη του John Jeffery Black και της Georgina Marquez Kelly, οι οποίοι είναι κτηνίατροι. Η μητέρα της είναι μισής μεξικανικής καταγωγής και ο πατέρας της είναι από την Αϊόβα, είναι ιταλικής, αγγλικής και πολωνικής καταγωγής. Έχει έναν μικρότερο αδελφό που ονομάζεται Chase (γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1999). Οι γονείς της χώρισαν το 2003 όταν η Μαύρη ήταν στην πρώτη τάξη. Η γιαγιά της ζει στο Ιλλινόις. Οι θείες και οι θείες του Black ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μπλακ αρχικά παρακολούθησε ιδιωτικό σχολείο από το νηπιαγωγείο έως την 6η τάξη. Μετακόμισε σε δημόσιο σχολείο λόγω εκφοβισμού. Έλαβε μέρος στο πρόγραμμα μουσικού θεάτρου του σχολείου, στο οποίο ένιωθε ότι συμμετείχε "ήταν να γίνει" και ότι έγινε μέλος μιας άλλης οικογένειας. Τον Απρίλιο του 2011, παραιτήθηκε από την κατ 'οίκον εκπαίδευση γιατί έπρεπε να επικεντρωθεί στην καριέρα της και ήθελε να αποφύγει τις προσβολές από τους πρώην συμμαθητές της. Επίσης, απέτυχε στο μάθημα Αγγλικών λόγω του πολυάσχολου προγράμματος. Η Ρεμπέκα Μπλάκ είχε έξι σινγκλ: Ως επικεφαλής καλλιτέχνης Ως επιλεγμένος καλλιτέχνης
Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο

Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο είναι ο τίτλος βιβλίου του Αμερικανού δημοσιογράφου και σοσιαλιστή Τζον Ριντ που έγραψε το 1919 και αφορά τα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία το 1917, την οποία ο Ριντ βίωσε από πρώτο χέρι. Ο Ριντ ακολούθησε στενά πολλούς από τους επιφανείς Μπολσεβίκους ηγέτες κατά την παραμονή του στη Ρωσία. Πέθανε το 1920, λίγο μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου και είναι ένας από τους λίγους Αμερικανούς που τάφηκε στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου στη Μόσχα, μια περιοχή που κανονικά προοριζόταν μόνο για τους πιο εξέχοντες Σοβιετικούς ηγέτες.

 Ο Τζον Ριντ ήταν σε αποστολή για το σοσιαλιστικό αμερικανικό περιοδικό The Masses, όταν ήταν ανταποκριτής της Ρωσικής Επανάστασης. Αν και ο Ριντ αναφέρει ότι είχε «προσπαθήσει να δει τα γεγονότα με το μάτι ενός ευσυνείδητου δημοσιογράφου, που ενδιαφερόταν να αναδυκνύει την αλήθεια» κατά την περίοδο των γεγονότων, δήλωσε στον πρόλογο ότι «στον αγώνα οι συμπάθειές μου δεν ήταν ουδέτερες» (καθώς το βιβλίο κλίνει προς τους Μπολσεβίκους και τις απόψεις τους). Η ταινία Οκτώβρης, γυρισμένη το 1928, αποτελεί μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο. Το 1982 ο σοβιετικός κινηματογραφιστής Σεργκέι Μπονταρτσούκ βάσισε την ταινία του Red Bells πάνω στο βιβλίο. Επίσης, η ζωή του ίδιου του Ριντ μαζί με τμήματα του βιβλίου απετέλεσαν τη βάση για την αμερικανική ταινία του 1981, Οι Κόκκινοι, σε σκηνοθεσία Γουόρεν Μπίτι. Γερμανική μετάφραση του βιβλίου στο Marxist Internet Archive Ten Days that Shook the World, η πρώτη αμερικανική έκδοση το 1919 στη Βικιθήκη
Μάρκους Έρικσον

Ο Μάρκους Έρικσον (Σουηδ:Marcus Ericsson, γενν. στην Κούμλα της Σουηδίας στις 2 Σεπτεμβρίου του 1990), είναι Σουηδός οδηγός αγώνων, ο οποίος το 2014 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 με την Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1. Είναι ο πρώτος Σουηδός που μετέχει στο συγκεκριμένο Πρωτάθλημα μετά το 1991. Το 2022 κατέκτησε το Ράλι Ιντιανάπολις 500.

 Γεννήθηκε στην Κούμλα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1990. Το ντεμπούτο του στους αγώνες των μηχανοκίνητων σπορ το έκανε το 2007 και συγκεκριμένα στη Βρετανική Φόρμουλα BMW όπου πήρε τον τίτλο με την ομάδα Φόρτεκ Μότορσπορτ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη Βρετανική Φόρμουλα 3 και αφού τερμάτισε σαν ένας από τους κορυφαίους ρούκι σ' αυτήν την κατηγορία, ο Έρικσον έστρεψε την προσοχή του στην Ιαπωνική Φόρμουλα 3, όπου κέρδισε το Πρωτάθλημα από τον πρώτο χρόνο συμμετοχής του. Το 2010 πήγε στο GP2 series. Το 2014 πήγε στην Chaterham όπου δεν οδηγούσε καλά κι έφυγε. Είχε teammate τον Γιαπωνέζο οδηγό Καμούι Κομπαγιάσι. Το 2015 πήγε στην Sauber και οδήγησε καλά αφού ή ομάδα πήρε συνολικά 36 βαθμούς και μάλιστα είχε teammate τον Βραζιλιάνο οδηγό Φελίπε Νασρ. Τον Μάιο του 2022 κέρδισε το Indianapolis 500 και έγινε ο δεύτερος Σουηδός που πέτυχε κάτι τέτοιο, μετά τον Κένι Μπρακ το 1999. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marcus Ericsson στο Wikimedia Commons
Εθνική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας

Η Εθνική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (λευκορωσικά: Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь, ρωσικά: Национальный банк Республики Беларусь) είναι η κεντρική τράπεζα της Λευκορωσίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μινσκ. Η τράπεζα ιδρύθηκε το 1922 με το όνομα «Λευκορωσική Δημοκρατική Τράπεζα» από το Σοβιέτ των Λαϊκών Κομισάριων της Λευκορωσίας, αλλά σύντομα εργαζόταν υπό την καθοδήγηση της Κρατικής Τράπεζας της ΕΣΣΔ. Πέρα από τις αναδιοργανώσεις το 1959 και το 1987, η τράπεζα εμφανίστηκε στην τρέχουσα μορφή της το 1990 μετά τη διέλευση των τραπεζικών κανόνων όταν κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση.

 Οι κύριοι στόχοι της Εθνικής Τράπεζας είναι οι ακόλουθοι: να προστατεύει το λευκορωσικό ρούβλι και να διασφαλίζει τη σταθερότητά του, συμπεριλαμβανομένης της αγοραστικής του δύναμης και της ισοτιμίας σε σχέση με τα ξένα νομίσματα, να διατηρεί τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, και να διασφαλίζει την αποτελεσματική, αξιόπιστη και ασφαλή λειτουργία του συστήματος πληρωμών.Οι δραστηριότητες της τράπεζας ρυθμίζονται στον τραπεζικό κώδικα που εκδόθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2000. Το άρθρο 25 του Τραπεζικού Κώδικα προβλέπει ότι μία από τις βασικές λειτουργίες της ΕΘΔΒ είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικής, αξιόπιστης και ασφαλούς λειτουργίας του διατραπεζικού συστήματος διακανονισμών και ορίζει διαδικασίες για χρηματικές και μη χρηματικές διευθετήσεις στη Δημοκρατία της Λευκορωσίας. Το κέρδος δεν θα είναι ο κύριος στόχος της Εθνικής Τράπεζας. Η Εθνική Τράπεζα είναι υπεύθυνη έναντι του Προέδρου της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Η Εθνική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας ασχολείται με την ανάπτυξη πολιτικών για την προώθηση της οικονομικής ένταξης και είναι μέλος της Συμμαχίας για τη Χρηματοοικονομική Ένταξη.Η τράπεζα προέβη σε Δήλωση Διακήρυξης Μάγια στις 3 Μαΐου 2013 όπου περιέγραψε μια ποσοτικοποιήσιμη δέσμευση για αύξηση του αριθμού των ενηλίκων με τραπεζικούς λογαριασμούς από το σημερινό τους επίπεδο από 70% σε 85% μέχρι το 2015. Επιπλέον, η τράπεζα θα επιδιώξει να ενισχύσει τις προσπάθειες χρηματοοικονομικής παιδείας μέσω ειδικών δραστηριοτήτων που θα τεθούν σε εφαρμογή στο πλαίσιο του κοινού σχεδίου δράσης των κυβερνητικών υπηρεσιών και των συμμετεχόντων στις χρηματοπιστωτικές αγορές για τη βελτίωση του οικονομικού αλφαβητισμού του πληθυσμού της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας για την περίοδο 2013-2018. Νικολάι Ομελιάνοβιτς (1986, ως Μπελκοντόρα της Γκοσμπάνκ - 1991) Στανισλάβ Μπογκντάνκεβιτς (1991 - 1995) Ταμάρα Βιννίκοβα (1996 - 1997) Γκενάντι Αλεϋνίκοφ (1997 - 1998) Πιοτρ Προκόποβιτς (1998 - 2011) Ναντέζντα Γιερμάκοβα (2011 - 2014) Πάβελ Ουλαντζιμίραβιτς Καλαούρ (λευκορωσικά: Павел Уладзіміравіч Калаур), ή Πάβελ Βλαντιμίροβιτς Καλαούρ (ρωσικά: Павел Владимирович Каллаур‎ (από το 2014) Λευκορωσικό ρούβλι Οικονομία της Λευκορωσίας Οικονομία της Ευρώπης Κατάλογος κεντρικών τραπεζών Κατάλογος τραπεζών στη Λευκορωσία Ιστοσελίδα (Λευκορωσικά) Ιστοσελίδα (Αγγλικά) Belarus makes Maya Declaration Commitment
Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας

Το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας είναι ένα κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στη Νεάπολη της Λάρισας. Το γήπεδο χρησιμοποιείται για αγώνες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης. Το γήπεδο είναι μέρος του συγκροτήματος του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Λάρισας. Η μόνιμη χωρητικότητα του γηπέδου για αγώνες καλαθοσφαίρισης είναι 4.000 άτομα, χρησιμοποιώντας μόνο τα μόνιμα καθίσματα ανώτερης βαθμίδας και 5.500 με τη χρήση των ανασυρόμενων κατώτερων κερκίδων. Η χωρητικότητα του γηπέδου για αγώνες πετοσφαίρισης είναι 4.000 άτομα, χρησιμοποιώντας μόνο τα μόνιμα καθίσματα ανώτερης βαθμίδας και 6.500 με τις ανασυρόμενες κατώτερες κερκίδες.

 Το γήπεδο άνοιξε το 1995. Με τα χρόνια, έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορες χρονικές περιόδους, ως έδρα των τοπικών ομάδων καλαθοσφαίρισης, Γ.Σ. Λάρισας, ΑΕΛ 1964, Ολύμπια Λάρισας και Λάρισα, οι οποίες όλες αγωνίστηκαν στην κορυφαία κατηγορία, την Α1 Εθνική. Χρησιμοποιείται επίσης ως έδρα της γυναικείας ομάδας πετοσφαίρισης, Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός. Το γήπεδο ανακαινίστηκε το 2017. Φάση Ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων ανδρών: (1995) Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκα γυναικών: (1997) Φάιναλ Φορ Κυπέλλου Ελλάδας: (2003) Πληροφορίες σχετικά με το γήπεδο @ Stadia.gr Εξωτερική Εικόνα του Κλειστού Γυμναστηρίου Νεάπολης Λάρισας Εσωτερική Εικόνα 1 του Κλειστού Γυμναστηρίου Νεάπολης Λάρισας Εσωτερική Εικόνα 2 του Κλειστού Γυμναστηρίου Νεάπολης Λάρισας
Ακίλλε Λάουρο

Ο Ακίλλε Λάουρο (Achille Lauro, 16 Ιουνίου 1887 – 15 Νοεμβρίου 1982) ήταν Ιταλός πλοιοκτήτης και πολιτικός. Θεωρείται ευρύτατα ως ένας από τους προδρόμους του νεότερου ιταλικού λαϊκισμού και οι οπαδοί του τον αποκαλούσαν «Il Comandante» (= «ο Αρχηγός»).

 Ο Ακίλλε ήταν το πέμπτο από τα 6 τέκνα του πλοιοκτήτη Τζοακκίνο Λάουρο και της Λάουρα Καφιέρο, και έγινε με τη σειρά του ο ιδιοκτήτης της «Φλόττα Λάουρο», ενός από τους μεγαλύτερους ιταλικούς εμπορικούς στόλους όλων των εποχών και μιας από τις μεγαλύτερες περιουσίες στη νότια Ιταλία. Αποφασιστικός παράγοντας στη δυναμική των δραστηριοτήτων του ήταν η διαίσθησή του ότι οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του θα έπρεπε να συμμετέχουν στα οφέλη της απασχολήσεώς τους. Ως πολιτικός, ο Ακίλλε διετήρησε επί μακρόν μεγάλη δημοφιλία. Η πλειονότητα των κατοίκων της Νάπολης ήταν οπαδοί του, ώστε στις δημοτικές εκλογές του 1952 και του 1956 πήρε σχεδόν 300 χιλιάδες ψήφους, αριθμός μεγαλύτερος από οποιουδήποτε άλλου υποψήφιου δημάρχου Νάπολης μέχρι τότε. Στις γενικές εκλογές του 1953 εξάλλου, πήρε 680 χιλιάδες ψήφους ως υποψήφιος βουλευτής, που ήταν επίσης αριθμός-ρεκόρ για τη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια. Επί φασιστικού καθεστώτος, ο Λάουρο είχε διορισθεί «Εθνικός Σύμβουλος» του «Επιμελητηρίου Δεσμών και Επιχειρήσεων» από τον Γκαλεάτσο Τσιάνο (τον γαμπρό του Μουσολίνι), ο οποίος ασχολείτο και ο ίδιος με το θαλάσσιο εμπόριο. Την ίδια περίοδο έγινε και πρόεδρος του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΣΣΚ Νάπολι, διαδεχόμενος τον Τζόρτζο Ασκαρέλλι. Μεταπολεμικώς, μετά από μια αρχική συμμετοχή στο Μέτωπο του Κοινού Ανθρώπου, ο Λάουρο δραστηριοποιήθηκε στο φιλομοναρχικό κίνημα του Αλφρέντο Κοβέλλι και στήριξε οικονομικώς τη δημιουργία του Μοναρχιστικού Εθνικού Κόμματος (PNM). Διετέλεσε επί πολλά έτη δήμαρχος της Νάπολης, εκτιμώμενος αλλά και επικρινόμενος για τη διαχείριση των δημοτικών πόρων. Μια πλατεία στην πόλη Σορρέντο πήρε το όνομά του, όπως και το κρουαζιερόπλοιο «Ακίλλε Λάουρο», γνωστό από την πειρατική κατάληψή του από τρομοκράτες τον Οκτώβριο του 1985. Achille Della Ragione: Achille Lauro superstar: la vita, l'impero, la leggenda, Νάπολη 2003 Serena Romano: Don Achille, 'o comandante, Milano 1992 Pietro Zullino: Il Comandante, Milano 1976 Achille Lauro superstar
Συμμαχία των Πατριωτών της Γεωργίας

Η Συμμαχία των Πατριωτών της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი, συντομία: Γεωργιανοί Πατριώτες) είναι ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στη Γεωργία. Iδρύθηκε το 2012 και έχει την έδρα του στην Τιφλίδα. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Νταβίντ Ταρκάν Μουραβί, και Γενικός Γραμματέας η Ίρμα Ινασβίλι. Επί του παρόντος το κόμμα έχει 6 έδρες στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας.

 Η Συμμαχία των Πατριωτών της Γεωργίας ιδρύθηκε την 19η Δεκεμβρίου 2012, από τους αρχηγούς του Κινήματος Αντίστασης κατά του τότε Προέδρου Μιχαήλ Σαακασβίλι. Στις εκλογές του 2014 για την τοπική αυτοδιοίκηση το κόμμα συγκέντρωσε το 4,72% των ψήφων. Είχε υποψηφιότητες σε 47 από τις 71 έδρες των δήμων και πόλεων, και συγκέντρωσε πάνω από 4% των ψήφων στις 30 από τις 47 περιοχές. Η Ίρμα Ινασβίλι ήρθε τέταρτη στις εκλογές για το Δημαρχείο της Τιφλίδας, συγκεντρώνοντας το 5,4% των ψήφων. Το κόμμα κέρδισε δύο έδρες στο Δημοτικό Συμβούλιο της Τιφλίδας. Επίσης, προκρίθηκε στους δεύτερους γύρους των εκλογών στις πόλεις Πότι και Οζουργκέτι.Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016 το κόμμα συγκέντρωσε το 5,01% των ψήφων και πήρε τις 6 από τις 150 έδρες.
Παναγιώτης Ρετέλας

Ο Παναγιώτης Ρετέλας ήταν από τη Σμύρνη και υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στίβου τη δεκαετία του 1910 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 στους δρόμους μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Αγωνίστηκε με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ. και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ των 5.000 μ. Πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες το 1920. Επίσης, υπήρξε ένας από τους πρώτους Έλληνες πετοσφαιριστές.

 Η Παναγιώτης Ρετέλας εμφανίστηκε στον αθλητισμό το 1918 στη Σμύρνη. Το 1919 διακρίθηκε στους στρατιωτικούς αγώνες του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων στη Μαγνησία. Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήταν η πρώτη θέση στους ΙΕ΄ Πανελλήνιους Αγώνες το 1920 στα 5.000 μ. με 17.01.0. Ακολούθησαν οι προολυμπιακοί αγώνες του 1920 που έγιναν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο για την επιλογή των αθλητών που θα μετείχαν στους ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας. Μετείχε σε τέσσερα αγωνίσματα. Κέρδισε στα 5.000 μ. με νέο πανελλήνιο ρεκόρ 16.41.8 και απέκτησε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ελλάδα, ενώ ήρθε δεύτερος στα 10.000 μ. με 33.39.0 Πρώτος ήρθε και στα 800 μ. με 2.13.2 και δεύτερος στα 1500 αλλά με χαμηλό χρόνο λόγω κόπωσης από τις πολλές κούρσες. Στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας μετείχε στα 5.000 μ., χωρίς να διακριθεί, αφού τερμάτισε προτελευταίος στην προκριματική σειρά. Επίσης, έλαβε μέρος στον ανώμαλο δρόμο τερματίζοντας 39ος. Το επόμενο έτος, 1921, θριάμβευσε στους ΙΘ΄ Πανιώνιους Αγώνες, τους μοναδικούς που έγιναν στην ελεύθερη Σμύρνη. Πρώτευσε σε τρία αγωνίσματα: 800, 1500 και 3000 μ. Στις 16 Ιουλίου 1922 συμμετέχει στους εσωτερικούς αγώνες του Πανιωνίου, τους τελευταίους αθλητικούς αγώνες που διεξήχθησαν στη Σμύρνη πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, κατακτώντας δύο πρωτιές: στα 800 μ. με 2.24.0 και στα 1500 μ. με 4.27.0. Το Σεπτέμβριο του 1922 καταφέρνει να διασωθεί και φτάνει στην Αθήνα. Ανταποκρίνεται από τους πρώτους στην προσπάθεια του Δημητρού Δάλλα να ανασυστήσουν τον Πανιώνιο στα τέλη του 1922, με έδρα το Παναθηναϊκό Στάδιο. Το 1923 εκπροσωπώντας τον Πανιώνιο συμμετέχει στα Δ΄ Παναθήναια και κερδίζει στα 800 μ. με 2.12.6. Μετέχει και στους Κ΄ Πανιώνιους Αγώνες τους πρώτους στην Αθήνα και στο τέλος της χρονιάς σταματάει τον αθλητισμό, έχοντας συνεισφέρει στην επιβίωση του ιστορικού συλλόγου. Όπως αναφέρει αθλητικό έντυπο της εποχής: "Ατυχώς η βιοπάλη τον απεμάκρυνεν εκ του στίβου και η εμφάνισις του αύτη (ενν. στους Πανιώνιους Αγλώνες του 1923) δεν οφείλεται ει μη εις την αγάπην που τρέφει προς τον Πανιώνιον και εις την υποχρέωσιν να προσθέση εις αυτόν μίαν νίκην και το επέτυχεν." Εκτός από το στίβο ο Ρετέλας υπήρξε και αθλητής του βόλεϊ σε μια από τις πρώτες ομάδες του Πανιωνίου, που διοργάνωσε και συμμετείχε σε τουρνουά το 1920. Πρωταθλητής Ελλάδος 1920 5.000 μ.: 17.01.0 Προολυμπιακοί Αγώνες 1920 800 μ.: 1η θέση (2.13.2) 1500 μ.: 2η θέση 5.000 μ.: 1η θέση (16.41.8) 10.000 μ. 2η θέση (33.39.0) Νικητής ΙΘ΄ Πανιώνιων Αγώνων Σμύρνης (1921) 800 μ.: 2.07.6 1500 μ.: 4.29.0 3000 μ.: 9.38.6 Πανελλήνιο ρεκόρ 5.000 μ.: 16.41.8 (1920) Πέτρου Λινάρδου, «Η Σμύρνη του Πανιωνίου», 1998. "Αθλητική Επιθεώρησις", φ. 1 (Ιούνιος 1923), ψ.σ. 9) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Γενικές εκλογές στις Μπαχάμες (2017)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Μπαχάμες στις 10 Μαΐου 2017. Τα εκλεγμένα μέλη της Συνέλευσης εξέλεξαν στη συνέχεια τον Πρωθυπουργό. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το αντιπολιτευόμενο Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα με ηγέτη τον Χιούμπερτ Μίνις, η οποία κατήγαγε αποφασιστική νίκη επί του Προοδευτικού Κόμματος των Φιλελευθέρων υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Πέρι Κρίστι.

 Το Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα (FNM) κέρδισε το Προοδευτικό Κόμμα των Φιλελευθέρων (PLP) στις γενικές εκλογές του 2007 εν μέσω σκανδάλου για την κατοίκηση του μοντέλου και ριάλιτι σταρ Άννας Νικόλ Σμιθ και ισχυρισμών ότι ο υπουργός Μετανάστευσης του PLP είχε κινήσει γρήγορα την εφαρμογή στην αίτησή της να ζήσει στα νησιά.Η σύνθεση του σώματος της Συνέλευσης άλλαξε κατά την περίοδο 2012-2017. Ο πρώην πρωθυπουργός Χιούμπερτ Ίνγκραμ παραιτήθηκε από την ηγεσία του FNM έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2012 οι δημοσκοπήσεις και επίσης παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα, προκαλώντας μία επαναληπτική εκλογή στην εκλογική περιφέρεια Βόρεια Άμπακο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το PLP να κερδίσει την έδρα και να αυξήσει το σύνολο των εδρών του στις 30. Στη συνέχεια, η PLP έχασε τρεις έδρες και έμεινε στις 27 έδρες, λόγω προσχωρήσεων βουλευτών του σε άλλα κόμματα. Τα μέλη του σώματος της Συνέλευσης εκλέγονται σε ενιαία εκλογική περιφέρεια, χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα. Στις γενικές εκλογές του 2017, διεκδικήθηκαν 39 έδρες στην Βουλή των αντιπροσώπων, μία περισσότερη έδρα σε σύγκριση με τις 38 κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, που άρχισε μετά τις εκλογές του 2012. Το κόμμα της πλειοψηφίας, στη συνέχεια, επέλεξε τον πρωθυπουργό ο οποίος διορίζεται από τον Γενικό Κυβερνήτη. Προοδευτικό Κόμμα των Φιλελευθέρων(κέντρο-αριστερά) Πρωθυπουργός Πέρι Κρίστι (Centerville) Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα(κέντρο-δεξιά) Χιούμπερτ Μίνις (Κιλάρνεϊ) Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία (λαϊκιστική) Μπράνβιλ Μακάρτνεϊ Κόμμα Συντάγματος των Μπαχάμων (θρησκευτική δεξιά) Σ. Άλι Μάκιντος Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού των Μπαχάμων Γουέσλι Κάμπελ Λαϊκό Κίνημα (θρησκευτική δεξιά) Πάτρικ Πολ
American Beauty

To American Beauty είναι δραματική αμερικανική ταινία, παραγωγής και κυκλοφορίας του έτους 1999, σε σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, σε σενάριο του Άλαν Μπολ και με πρωταγωνιστές τους Κέβιν Σπέισι, Ανέτ Μπένινγκ, Μίνα Σουβάρι, Θώρα Μπερτς και Γουές Μπέντλεϋ. Η ταινία απέσπασε συνολικά πέντε βραβεία Όσκαρ, ανάμεσα σε αυτά, το βραβείο καλύτερης ταινίας και πρώτου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Kέβιν Σπέισι.

 Ο Λέστερ, ευκατάστατος οικογενειάρχης των προαστίων, συνειδητοποιεί βαθμιαία την αβάσταχτη κενότητα της υλιστικής του καθημερινότητας. Η υπαρξιακή του κρίση θα πάρει σοβαρές διαστάσεις από τη στιγμή που αρχίζει να έλκεται από μια συμμαθήτρια της κόρης του και να συμπεριφέρεται εντελώς αντικοινωνικά. Η ταινία πραγματεύεται μία "επίθεση" στην παραδοσιακή εκδοχή του «αμερικανικού ονείρου» και στους εκπροσώπους του, που κατέληξαν υπέρμαχοι όλων όσων κάποτε αμφισβητούσαν. Κέβιν Σπέισι ως ο Λέστερ Μπέρνμαν Ανέτ Μπένινγκ ως η Κάρολαϊν Μπέρνμαν Μίνα Σουβάρι ως η Άντζελα Χέιζ Θώρα Μπερτς ως η Τζεΐν Μπέρνμαν Γουές Μπέντλεϋ ως ο Ρίκι Φιτς Κρις Κούπερ ως ο συνταγματάρχης Φιτς Άλισον Τζάνεϊ ως η Μπάρμπαρα Φιτς Πίτερ Γκάλαχερ ως ο Μπάντι (Buddy) Κέιν Η ταινία προτάθηκε για οκτώ βραβεία Όσκαρ και τελικά βραβεύτηκε με πέντε: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α' ανδρικού ρόλου, σεναρίου και φωτογραφίας. Προτάθηκε και για αρκετά βραβεία BAFTA, εκ των οποίων κέρδισε έξι: καλύτερης ταινίας, α' ανδρικού και α' γυναικείου ρόλου, μοντάζ, φωτογραφίας και μουσικής. Επίσης, στα βραβεία Χρυσής Σφαίρας, κέρδισε στις κατηγορίες καλύτερης δραματικής ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2019-06-09 στο Wayback Machine. Κριτική στο Rotten Tomatoes Το σενάριο της ταινίας
Τουλίπα του Γουλιμή

Η Τουλίπα του Γουλιμή (Tulipa goulimyi) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Λειριοειδών. Είναι ενδημική της Νότιας Ελλάδας και συγκεκριμένα της Νοτιανατολικής Πελοποννήσου, των Κυθήρων και της Δυτικής Κρήτης.

 Το φυτό εντοπίστηκε από τον δικηγόρο και ερασιτέχνη βοτανολόγο Κωνσταντίνο Γουλιμή τον Απρίλιο του 1954. Οι Τζόσεφ Ρομπέρ Σέόλι (J.Robert Sealy) και Ουίλιαμ Τούριλ (William Turill) βοτανολόγοι στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους Kew του Λονδίνου, περιέγραψαν επίσημα το φυτό το 1955 από υλικό που συνέλεξαν στα Κύθηρα.Η ονομασία του γένους Tulipa προέρχεται από τουρκική λέξη túlipand, που σημαίνει τουρμπάνι, ενώ η ειδική ονομασία goulimyi της δόθηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Γουλιμή. Η τουλίπα του Γουλιμή είναι πολυετές ποώδες φυτό με βολβό που έχει μαλλιαρές δερματώδεις χιτώνες με πυκνό, καφέ τρίχωμα στο εσωτερικό. Ο βλαστός έχει ύψος 15-35 εκ. αλλά το υπέργειο τμήμα είναι 6-18 εκ. Τα φύλλα είναι λεπτά και μακριά και βγαίνουν από 5 έως 6. Τα άνθη έχουν 6 ελεύθερα πέταλα (σέπαλα)με χρώμα λαμπρό κόκκινο-πορτοκαλί ως έντονο κόκκινο. Τα σέπαλα έχουν σχήμα έλλειψης και είναι χαρακτηριστικά στενά, με οξέα άκρα. Ανθίζει νωρίς την Άνοιξη, την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου. Η τουλίπα του Γουλιμή είναι σπάνιο ενδημικό είδος της Νότιας Ελλάδας. Απαντά στη Νότια Λακωνία (Μάνη, Μαλέας, Ελαφόνησος), τα Κύθηρα και τη Δυτική Κρήτη (Φαλάσαρνα). Ζει σε θαμνώνες, πετρώδεις θαμνότοπους, τα περιθώρια ή μέσα σε καλλιέργειες σιτηρών και φρύγανα χαμηλού υψομέτρου, 10-450 μ. Η τουλίπα του Γουλιμή προστατεύεται από τη σύμβαση της Βέρνης και το Π.Δ. 67/1981. Η συνολική έκταση στην οποία εξαπλώνεται είναι μικρή και σε ορισμένες περιοχές, όπως στην Κρήτη, δέχεται πιέσεις από τις καλλιέργειες που διαρκώς επεκτείνονται ή τον τουρισμό. Επιπλέον κίνδυνοι για τους πληθυσμούς της αποτελούν η συλλογή των εδώδιμων βολβών της από κατοίκους των γειτονικών χωριών, κυρίως παιδιά, ή η συλλογή ατόμων από ερασιτέχνες ή επαγγελματίες βοτανικούς. Για τους λόγους αυτούς είχε συμπεριληφθεί στο πρώτο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (1995) με τον χαρακτηρισμό Τρωτό (VU).
86 (αριθμός)

Το 86 (ογδόντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 85 και πριν από το 87. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 86:2 = 43, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 86 συμβολίζεται ως LXXXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠϚ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 86 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 43 και 86, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 87. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 86 είναι 86 = 2 · 43. Το 86 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (2 · 43). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 86 αντιστοιχεί στο ραδόνιο. Ο Μεσιέ 86 είναι ένας φακοειδής γαλαξίας σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου.
Μενίρ

Το μενίρ («μακριά πέτρα» (βρετονικό men=πέτρα) + hir=μακρύς) είναι πέτρινη κατασκευή, για την ακρίβεια μακρόστενος ογκόλιθος, τοποθετημένος όρθια, που συνήθως συναντάται σε μέρη αρχαιολογικού ενδιαφέροντος κυρίως προϊστορικής προέλευσης.

 Είναι ακατέργαστη, λεία και λαξευμένη πέτρα που το μέγεθός της ποικίλλει αρκετά. Ομοίως ποικίλλουν και τα είδη βράχων που το αποτελούν καθώς εξαρτώνται από τη γεωλογική φύση του τόπου. Έχουν βρεθεί από μενίρ ύψους μερικών εκατοστών μέχρι και άλλα που φτάνουν ως και 23 μέτρα. Μενίρ συνήθως βρίσκονται σε κορυφή λόφων, σε αναχώματα ή αποτελούν κομμάτι μιας ευρύτερης μεγαλιθικής κατασκευής. Όταν τουλάχιστον τρία μενίρ βρίσκονται ευθυγραμμισμένα, έχουμε μία γραμμή. Όταν αυτή η γραμμή από ψηλούς ακατέργαστους μπηγμένους στο έδαφος λίθους, γίνεται καμπύλη και σχηματίζει κύκλο, τότε έχουμε ένα κρόμλεχ, συνήθως γύρω από ένα ακόμα μεγαλύτερο μενίρ που βρίσκεται στο κέντρο αυτού του σχηματισμού. Στη περίπτωση που κάθετα τοποθετημένα μενίρ λειτουργούν σαν ορθοστάτες και στηρίζουν μια οριζόντια πλάκα σε σχήμα «Π»,τότε τα μεγαλιθικά αυτά μνημεία ονομάζονται ντολμέν. Ο ρόλος που έπαιζαν αυτά τα μνημεία δεν έχει ακόμα εξηγηθεί επαρκώς. Τον περασμένο αιώνα επικρατούσε η άποψη πως ήταν τόποι θυσιών και γενικότερα τέλεσης θρησκευτικών τελετουργιών, αλλά αργότερα και μετά από ανασκαφές αποκαλύφθηκε πως ο ταφικός χαρακτήρας αυτών ήταν πιο πιθανός. Πλέον πιστεύεται πως τα μενίρ κατασκευάστηκαν ως επιτύμβιες στήλες σε σημεία ταφής προσώπων υψηλής σημασίας των τότε κέλτικων φυλών όπως αρχηγοί, ιερείς, ή φημισμένοι πολεμιστές. Επίσης ύστερα μελέτες που έγιναν θεωρείται πως ο προσανατολισμός αυτών των μεγαλιθικών μνημείων σχετίζεται είτε με ουράνιους αστερισμούς, είτε με κάποιο είδος πρώιμου ημερολογίου ή ρολογιού. Η πλειονότητα των μνημείων βρίσκονται στη βορειοανατολική ακτογραμμή της χερσονήσου της Βρετάνης στη Γαλλία. Εκεί βρίσκεται και το πιο διάσημο μέρος λόγω του πλήθους και του μεγέθους των μενίρ που έχουν βρεθεί στο Καρνάκ, τα Μεγαλιθικά μνημεία του Καρνάκ. Μεγάλος αριθμός επίσης έχει βρεθεί επίσης στην Αγγλία ενώ διάσπαρτα έχουν παρατηρηθεί και σε άλλα μέρη της Ευρασίας. http://www.thefreedictionary.com/menhir
Brabançonne

Brabançonne είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου του Βελγίου και σημαίνει "το τραγούδι της Βραβάντης". Αν και οι επίσημες γλώσσες του βελγικού κράτους είναι τρεις (Γαλλικά, Ολλανδικά και Γερμανικά) ο εθνικός ύμνος έχει μόνο δύο επίσημες εκδοχές, για τις δύο βασικές γλώσσες της χώρας, δηλαδή τα Γαλλικά και τα Ολλανδικά. Ο θρύλος λέει ότι ο ύμνος γράφτηκε στα 1830 από έναν νεαρό επαναστάτη ονόματι Ζενεβάλ. Ο Ζενεβάλ (κατά κόσμον Αλεξάντρ Ντεσέτ) διετέλεσε ηθοποιός στο θέατρο όπου τον Αύγουστο του 1830, ξεκίνησε η επανάσταση η οποία και κατέληξε στην ανεξαρτητοποίηση της περιοχής που σήμερα είναι το Βέλγιο από τους Ολλανδούς. Το τραγούδι του Ζενεβάλ αναγνωρίστηκε επίσημα ως Εθνικός Ύμνος το 1860.

 Ο Belgique, ô mère chérie, A toi nos cœurs, à toi nos bras, A toi notre sang, ô Patrie ! Nous le jurons tous, tu vivras ! Tu vivras toujours grande et belle Et ton invincible unité Aura pour devise immortelle : le Roi, la Loi, la Liberté ! Aura pour devise immortelle : le Roi, la Loi, la Liberté ! le Roi, la Loi, la Liberté ! le Roi, la Loi, la Liberté ! Ο dierbaar België Ο heilig land der Vaad'ren Onze ziel en ons hart zijn u gewijd. Aanvaard ons hart en het bloed van onze ad'ren, Wees ons doel in arbeid en in strijd. Bloei, ο land, in eendracht niet te breken; Wees immer u zelf en ongeknecht, Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken: Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken: Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. Ο liebes Land, ο Belgiens Erde, Dir unser Herz, Dir unsere Hand, Dir unser Blut, dem Heimatherde, Wir schworen’s Dir, ο Vaterland! So blühe froh in voller Schöne, Zu der die Freiheit Dich erzog, Und fortan singen Deine Söhne: „Gesetz und König und die Freiheit hoch!“ Μεγαλοπρεπές Βέλγιο, αγαπημένη γη για πάντα, Σου προσφέρουμε τις καρδιές μας και την ανδρεία μας. Στο αγνό αίμα που χύσαμε για σένα, γη των προγόνων μας, Ορκιζόμαστε με μία κραυγή ότι θα ζήσεις! Θα ζεις για πάντα σπουδαίο και όμορφο Και η αήττητη ενότητά σου θα έχει σαν την αήττητη ενότητά σου θα έχει σαν αθάνατο έμβλημα Για τον Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία! θα έχει σαν αθάνατο έμβλημα Για τον Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία! Για τον Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία! Για τον Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία! Πολυμέσα σχετικά με το θέμα La Brabançonne στο Wikimedia Commons
Μάρα Μπράνκοβιτς Λαζάρεβιτς

Η Μάρα Λαζάρεβιτς (σερβικά: Мара Лазаревић Бранковић) (απεβ. 12 Απριλίου 1426) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν η μεγαλύτερη κόρη του πρίγκιπα Λάζαρου και της πριγκίπισσας Μιλίτσα, σύζυγος του Βουκ Μπράνκοβιτς και η μητέρα του Γεωργίου Μπράνκοβιτς.

 Παντρεύτηκε με τον Βουκ Μπράνκοβιτς, άρχοντα του Κοσσυφοπεδίου, γύρω στο 1371. Αυτός ο γάμος για τον Βουκ ήταν ένα είδος ένωσης των δύο οικογενειών. Η Μάρα και ο Βουκ είχαν τρεις γιους: τον Γκρίγκορ (πέθανε το 1408), τον Γεώργιο (1375-1456) και τον Λαζάρ (πέθανε το 1410). Ορισμένες πηγές αναφέρουν και μια κόρη αγνώστου ονόματος ή άλλων στοιχείων. Μετά το θάνατο του συζύγου της Βουκ το 1397 η Μάρα υποστήριξε τις προσδοκίες των γιων της Γεωργίου και Λαζάρου για να ανακτήσουν τα εδάφη που έλεγχε ο πατέρας τους. Τους στήριξε στους πολέμους εναντίον του θείου τους Στεφάν το 1402-1412. Η Μάρα με την νεότερη αδελφή της Ολιβέρα το 1412 πάλεψαν να επιτύχουν συμφιλίωση μεταξύ του Γεωργίου και του Στεφάν με επιτυχία. Η Μάρα πέθανε στις 12 Απριλίου 1426.