IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρωξάνη

Η Ρωξάνη (βακτριανά: Ροσάνακ, που σημαίνει αστέρι, αρχαία ιρανικά: Ραόχσνα, περ. 347 π.Χ. - περ. 310 π.Χ.) ήταν η πρώτη σύζυγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

 Γεννήθηκε περίπου το 347 π.Χ. στην Βακτρία (σύγχρονο Νότιο Τατζικιστάν και βόρειο Αφγανιστάν) με πατέρα τον πολέμαρχο Οξυάρτη. Παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο το 327 π.Χ., μετά την κατάκτηση του βράχου της Σογδιανής, φρουρίου του πατέρα της από τον Αλέξανδρο. Πιθανώς ο γάμος τους να είχε πολιτική σκοπιμότητα για το εξευμενισμό των Βακτρικών Σατραπιών αλλά ο Αλέξανδρος είχε δηλώσει ερωτευμένος. Η Ρωξάνη τον συνόδευσε στην εκστρατεία του στην Ινδία και γέννησε τον γιο τους Αλέξανδρο Δ' μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ. Ο θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου άφησε εκτεθειμένους τη Ρωξάνη και το γιo της, οι οποίοι έπεσαν θύματα θανάσιμης δηλητηρίασης περίπου το 311 ή 309 π.Χ. μετά από παρέμβαση του Κάσσανδρου, καθώς ο 13χρονος Αλέξανδρος Δ' ήταν ο μόνος νόμιμος διάδοχος της τεράστιας αυτοκρατορίας. Η δηλητηρίαση τελέστηκε από τον Γλαυκία, αξιωματικό των Εταίρων. Ἱστορια των Ἑλληνων ποιητων και συγγραφεων κατα χρονολογικην και ..., Τόμος 1
Λευτέρης Βερυβάκης

Ο Ελευθέριος (Λευτέρης) Βερυβάκης (Χανιά, 21 Ιανουαρίου 1935 - Μπαλί Ρεθύμνου, 6 Αυγούστου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που ψηφίστηκε βουλευτής και διετέλεσε πολλές φορές υπουργός. Υπήρξε ηγέτης τηςΟργάνωσης Νέων της Ένωσης Κέντρου και στη συνέχεια ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ενώ διακρίθηκε για την αντιστασιακή του δράση, κατά την περίοδο της Χούντας. Ήταν γιος του αντιστράτηγου Δημητρίου Βερυβάκη, και αδελφός του στρατηγού Ιωάννη Βερυβάκη, αρχηγού ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ.

 Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1935 στα Χανιά και σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε στέλεχος της νεολαίας του κόμματος των Φιλελευθέρων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄50, αλλά και πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων της Ένωσης Κέντρου, στην αρχή της δεκαετίας του ΄60, όταν παράλληλα εργαζόταν σαν δικηγόρος. Στις 21 Απριλίου του 1967 εκδηλώθηκε το κίνημα των συνταγματαρχών και ο Βερυβάκης έσπευσε αμέσως να ενταχθεί σε αντιστασιακή ομάδα. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους συνελήφθη από τα όργανα της δικτατορίας, ανακρίθηκε και αργότερα καταδικάσθηκε σε 13ετή φυλάκιση, αλλά αμνηστεύθηκε το Δεκέμβριο. Το καλοκαίρι του 1968 συνελήφθη εκ νέου, μετά την απόπειρα σε βάρος του Γ. Παπαδόπουλου στο Σούνιο σαν άμεσος συνεργάτης του Αλέκου Παναγούλη. Βασανίστηκε άγρια στα κρατητήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ και καταδικάσθηκε σε ισόβια δεσμά. Παρέμεινε έγκλειστος σε διάφορες φυλακές έως το 1973 οπότε αφέθηκε ελεύθερος, βάσει αμνηστίας που παραχώρησε το καθεστώς. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε βουλευτής και διετέλεσε υπουργός σε διάφορα υπουργεία στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Υπήρξε μέλος πολλών επιτροπών διαφάνειας, οικονομικών και ελέγχου της δημόσιας ζωής. Από το 1990 έως το 1996 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Εκλέχτηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών για πρώτη φορά το 1977 και επανεκλέχτηκε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το 2000. Στις εκλογές του 2000 ήταν πρώτος επιλαχών και το 2003 αντικατέστησε στη Βουλή τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο μετά το θάνατο του τελευταίου.Απεβίωσε τις απογευματινές ώρες της 6ης Αυγούστου 2012, κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Κρήτη, όταν αισθάνθηκε ξαφνική αδιαθεσία την ώρα που κολυμπούσε και εξέπνευσε στο ασθενοφόρο από καρδιακή ανακοπή, σε ηλικία 77 ετών. Για το θάνατο του Λευτέρη Βερυβάκη εξέδωσε ανακοίνωση ο Πρόεδρος της βουλής Ευ. Μεϊμαράκης Οκτώβριος 1981 - Ιούλιος 1982: Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων Ιούλιος 1982 - Σεπτέμβριος 1984: Κοινωνικών Ασφαλίσεων Σεπτέμβριος 1984 - Ιούνιος 1985: Ενέργειας και Φυσικών Πόρων Ιούνιος 1985 - Απρίλιος 1986: Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας Φεβρουάριος - Σεπτέμβριος 1987: Δικαιοσύνης Εφημ. Έθνος, Πέθανε ο Λευτέρης Βερυβάκης, [Ηλεκτρονική έκδοση], 6 Αυγούστου 2012 «Απεβίωσε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Βερυβάκης». in.gr. 6 Αυγούστου 2012. http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231208277. Ανακτήθηκε στις 2013-07-24.
Άννα της Κλέβης, δούκισσα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

Η Άννα, γερμ. Anne von Jülich-Cleves-Berg (1 Μαρτίου 1552 - 6 Οκτωβρίου 1632) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1574 τον Φίλιππο-Λουδοβίκο δούκα του Παλατινάτου|Νόιμπουργκ και είχε τέκνα: Άννα-Μαρία 1575-1643, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Α΄ Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Δωροθέα-Σαβίνα 1576-1598, απεβίωσε 22 ετών. Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος 1578-1653, κόμης του Νόιμπουργκ. Αύγουστος 1582-1632, κόμης του Ζούλτσμπαχ. Αμαλία-Χέντβιχ 1584-1607, απεβίωσε 23 ετών. Ιωάννης-Φρειδερίκος 1587-1644, κόμης του Χίλπολτσταϊν. Όθων-Ερρίκος 1580-1581, Σοφία-Βαρβάρα 1590-1591, απεβίωσαν νήπια. Andreas Thiele: Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte. Band I, Teilband 2: Deutsche Kaiser-, Königs-, Herzogs- und Grafenhäuser II. Fischer, Frankfurt am Main 1994, Tafel 485 Siegrid Westphal: Konversion und Bekenntnis. Konfessionelle Handlungsfelder der Fürstinwitwe Anna im Zuge der Rekatholisierung Pfalz-Neuburgs zwischen 1614 und 1632. In: Vera von der Osten-Sacken, Daniel Gerth (Hrsg.): Fürstinnen und Konfession. Beiträge hochadeliger Frauen zu Religionspolitik und Bekenntnisbildung. Veröffentlichungen des Instituts für Europäische Geschichte, Mainz, Beihefte, Band 104, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2015, ISBN 978-3-52510-136-0, p. 317
Τουμπεκί

Τουμπεκί (τουρκ. tömbeki) λέγεται ο καπνός που χρησιμοποιούν στον αργιλέ. Στα καφενεία μέχρι τον μεσοπόλεμο ήταν διαδεδομένος ο αργιλές. Εκεί το τουμπεκί το έκοβε ο παρασκευαστής του, ο «ταμπής», σε πολύ μικρά κομμάτια. Ο βαθμός στον οποίο το «ψιλοέκοβε» φανέρωνε την τέχνη του, έτσι ώστε όσο πιο ψιλοκομμένο ήταν το τουμπεκί τόσο καλύτερη θεωρούσαν την ποιότητά του.

 Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για την προέλευση της έκφρασης «κάνε τουμπεκί» που μεταφορικά σημαίνει σώπα, βούλωσ' το. Τον αργιλέ τον ετοίμαζαν οι «ταμπήδες» των καφενείων και επειδή αυτοί έπιαναν την κουβέντα και αργούσαν να τον προσφέρουν στον πελάτη, εκείνος με τη σειρά του φώναζε: «Κάνε τουμπεκί», δηλαδή σταμάτησε τις συζητήσεις και φτιάξε τον καπνό. Η λέξη τουμπεκί ετυμολογικά θυμίζει την ισπανική λέξη tabacco που σημαίνει καπνός και έχει προέλευση από τη γλώσσα Taino της Καραϊβικής.
Wuling

Η Liuzhou Wuling Automobile Industry Co., Ltd. (εταιρική ονομασία Wuling Motors, όπου Γουλίνγκ σημαίνει "πέντε διαμάντια") είναι κινεζική εταιρεία η οποία παράγει αυτοκίνητα, επίσημα, όμως, έχει ιδρυθεί σαν μια κοινοπραξία της Liuzhou Wuling Motors Co., Ltd. και της Wuling Automobile Group Holdings Ltd.Η εταιρεία παράγει κινητήρες, ανταλλακτικά και μηχανήματα για αυτοκίνητα, όπως επίσης οχήματα ειδικού σκοπού, π.χ. λεωφορεία και φορτηγά.Η εταιρεία επίσης είναι μέλος μιας κοινοπραξίας με την SAIC και General Motors, της SAIC-GM-Wuling (SGMW).

 Η Wuling παράγει βανάκια από το 1982. Το 1986, ο πρόδρομος της σημερινής εταιρείας, η Εταιρεία Αυτοκινητοβιομηχανίας Λιουτσόου (Liuzhou Automotive Industry Corporation) έφτασε σε συμφωνία με την Mitsubishi Motors για την συναρμολόγηση επί κινεζικού εδάφους του ιαπωνικού Mitsubishi Minicab. Αυτό το βανάκι κυκλοφόρησε στην κινεζική αγορά υπό την ονομασία Liuzhou Wuling LZ110. Τα πρώτα Wuling που εξήχθησαν στο εξωτερικό εστάλησαν στην Ταϊλάνδη το 1992.Το 2001, ιδρύθηκε η κοινοπραξία "SAIC Wuling Automobile Co. Ltd." και το 2002 η κοινοπραξία, SAIC-GM-Wuling, σαν κοινοπραξία της Γουλίνγκ με την SAIC Motor και την General Motors. Επίσημος ιστότοπος
Chevrolet El Camino

Το Chevrolet El Camino ήταν επαγγελματικό ημιφορτηγό που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet μεταξύ του 1959 και του 1960, και μεταξύ του 1964 και του 1987. Σε αντίθεση με ένα συνηθισμένο ημι-φορτηγό pick-up, το El Camino προσαρμόστηκε από την τυπική πλατφόρμα των station wagon της Chevrolet και ειδικότερα των δίθυρων station wagon, και ενσωμάτωσε την καμπίνα και την πίσω καρότσα φορτίου στο αμάξωμα.

 Παρουσιάστηκε στο μοντέλο του 1959, ως απάντηση στην επιτυχία του Ford Ranchero pick-up. Η πρώτη του γενιά διήρκεσε μόνο δύο χρόνια. Η παραγωγή συνεχίστηκε για τις σεζόν (model years) του 1964 - 1977 με βάση την πλατφόρμα του Chevrolet Chevelle, και μετά συνεχίστηκε για τις σεζόν του 1978 - 1987 με βάση την πλατφόρμα G-body της General Motors. Αν και βασίστηκε στις αντίστοιχες γραμμές αυτοκινήτων του ομίλου της General Motors, το όχημα ταξινομείται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως mini truck (μίνι φορτηγό). Η έκδοση του El Camino που κατασκευάστηκε από την εταιρεία GMC, το Sprint, παρουσιάστηκε για τη σεζόν του 1971. Μετονομάστηκε σε Caballero το 1978 και παράχθηκε επίσης έως το έτος 1987. Ένα νέο El Camino παρουσιάστηκε το 1978, υιοθετώντας το νέο, πιο αιχμηρό στυλ του Chevrolet Malibu και είχε μακρύτερο μεταξόνιο κατά 1 ίντσα και συνολικά 117 ίντσες (2.972 χιλιοστά). Η μπροστινή λαμαρίνα και οι πόρτες μοιράζονταν με το Malibu, και η πίσω πόρτα και ο προφυλακτήρας είχαν προέλθει από το Malibu station wagon. Για πρώτη φορά, ωστόσο, το El Camino είχε ένα μοναδικό σασί, που δεν το μοιράστηκε με κανένα άλλο μοντέλο της Chevrolet. Το μπροστινό άκρο παρουσίασε έναν νέο ορθογώνιο σχεδιασμό προβολέων. Τα El Camino του 1978 έως 1987 προσφέρθηκαν σε τέσσερα επίπεδα εξοπλισμού: Classic, Black Knight (1978) / Royal Knight (1979 - 1983), Conquista και Super Sport, και μοιράστηκαν τα στοιχεία του πλαισίου με το Chevrolet Malibu. Οι κινητήρες της Chevrolet V6 σε γωνίας 90° και της Buick, επίσης V6, όλοι βενζίνης, χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά. Ο προαιρετικός small block 305 κυβικών ιντσών (5.0 λίτρων) V8 βενζίνης, απέδιδε 150 ή 165 ίππους (112 ή 123 kW), αναλόγως με την ρύθμιση, και από το 1982 έως το 1984 ο κινητήρας ντίζελ της Oldsmobile ήταν επίσης προαιρετικός. Ο βασικός κινητήρας ήταν ένας V6 με κυβισμό 200 κυβικών ιντσών (3.3 λίτρων) που είχε ιπποδύναμη 95 ίππους (71 kW), εκτός από την Καλιφόρνια όπου, για να πληροί τα πρότυπα εκπομπών, χρησιμοποιούσε τον κινητήρα της Buick, 231 κυβικών ιντσών (3.8 λίτρων). Στο διάστημα αυτό, το μοντέλο μπορούσε να παραγγελθεί με επιλογή ανάμεσα σε δύο αναβαθμίσεις: μία με κινητήρα 305 κυβικών ιντσών (5.0 λίτρων) V8 με 145 hp (108 kW) ή μία με κινητήρα 350 κυβικών ιντσών (5.7 λίτρων) V8 με 170 hp (127 kW), που ήταν διαθέσιμη μόνο στις station wagon εκδόσεις των El Camino και Malibu. Αντιθέτως, δεν ήταν διαθέσιμος σε επιβατικά αυτοκίνητα Malibu, με εξαίρεση τα οχήματα της αστυνομίας Malibu 9C1, σεντάν και κουπέ.
Κοντκόντ

Το Κοντκόντ (Leopardus guigna), είναι η μικρότερη αγριόγατα που ζει στην Αμερική.Ζει κυρίως στην κεντρική και νότια Χιλή και σε ορισμένα μέρη της Αργεντινής.Η κατανομή του, είναι μικρότερη σε έκταση από αυτή των υπόλοιπων αιλουροειδών της Νότιας Αμερικής.Το 2002, χαρακτηρίστηκε από την IUCN ως «Εκτεθειμένο», αφού ο συνολικός πληθυσμός του, μπορεί να είναι λιγότερος από 10.000 άτομα, με πτωτική τάση, λόγω της υποβάθμισης των οικοτόπων του και των διώξεων που υφίσταται.

 Το Κοντκόντ, έχει μικρό κεφάλι, μεγάλα πόδια και παχιά ουρά.Τα ενήλικα άτομα, ζυγίζουν από 2 έως 2,5 κιλά, με μήκος από 37 έως 51 cm και μήκος ουράς από 20 έως 25 cm.Το ύψος του στους ώμους, είναι περίπου 25 cm. Το χρώμα της γούνας του, είναι καφέ - κίτρινο ή γκρι - καφέ.Το σώμα του, είναι γεμάτο μαύρες βούλες και δακτύλιους στην ουρά.Τα αυτιά, οι ώμοι και ο λαιμός, έχουν μαύρες ραβδώσεις με λευκό χρώμα.Ο μελανισμός στα Κοντκόντ, είναι ιδιαίτερα συχνός. Τα Κοντκόντ, ζούνε σε εύκρατα, τροπικά δάση στη νότια πλαγιά των Άνδεων και σε παράκτιες περιοχές.Ζουν επίσης, σε δάση της Χιλής, με χαρακτηριστικό φυτό το Μπαμπού.Προτιμούν τα αειθαλή, εύκρατα τροπικά δάση, τα φυλλοβόλα εύκρατα υγρά δάση, τους θαμνώνες και τα κωνοφόρα δάση.Συνήθως, απαντώνται σε δάση και θαμνώνες, ενώ σπανιότερα, σε καλλιεργούμενες εκτάσεις. Τα Κοντκόντ, ζούνε σε υψόμετρο έως και 1900 μέτρων.Στην Αργεντινή, έχουν καταγραφεί σε υγρά, ορεινά δάση, με διάφορα φυτά, όπως Μπαμπού. Τα Κοντκόντ, είναι εξίσου ενεργά και την ημέρα και τη νύχτα.Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ξεκουράζονται σε ρεματιές με πυκνή βλάστηση και σε σωρούς από ακανθώδεις θάμνους.Είναι άριστοι ορειβάτες και εύκολα μπορούν να αναρριχηθούν σε δέντρα με διάμετρο 1 μέτρου.Τρέφεται με πουλιά, σαύρες, τρωκτικά, σε ρεματιές και δάση, καθώς επίσης και αργυροπούλια, τσίχλες, αλλά και οικόσιτα κοτόπουλα και χήνες. Το φάσμα του αρσενικού, καλύπτει μια έκταση 1 έως 2,5 τετ. χιλιομέτρων, ενώ τα θηλυκά, καλύπτουν μια πιο μικρή έκταση 0,5 έως 0,7 χιλιομέτρων. Η κύηση, διαρκεί περίπου 72 με 78 ημέρες.Συνήθως, γεννούν 3 γατάκια.Αυτό το είδος, μπορεί να ζήσει έως και 11 χρόνια. Το Κοντκόντ, έχει δύο υποείδη: Leopardus guigna guigna - νότια Χιλή και Αργεντινή Leopardus guigna tigrillo - κεντρική ΧιλήΤο Κοντκόντ, θεωρούταν παλαιότερα, ως μέλος του γένους Ονσιφέλις (Oncifelis), που αποτελούταν από τρία μικρά αιλουροειδή, ιθαγενή της Νότιας Αμερικής.Όλα τα είδη πλέον, θεωρούνται μέλη του γένους Λεόπαρδος (Leopardus).Μαζί με το Κοντκόντ, τα πρώην μέλη του γένους Ονσιφέλις, ήταν το Κολοκόλο (Leopardus colocolo) και ο Αγριόγατος του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi).
Ισλανδική Ομοσπονδία Στίβου

Η Ισλανδική Ομοσπονδία Στίβου (ισλανδικά: Frjálsíþróttasamband Íslands, FRÍ) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στην Ισλανδία. Ιδρύθηκε το 1947 και έγινε μέλος της IAAF την ίδια χρονιά. Είναι μέλος της EAA, της Εθνικής Ολυμπιακής και Αθλητικής Συνομοσπονδίας της Ισλανδίας, της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών από το 1994, και της Νορδικής Ομοσπονδίας Στίβου. Επίσης υπήρξε μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Αγώνων Νήσων από το 1985 έως το 1987. Η έδρα της βρίσκεται στο Ρέικιαβικ και ο πρόεδρός της από το 2014 είναι ο Έιναρ Βιλχάλμσον.

 2012−2014: Γιόνας Έγκιλσον 2014−τώρα: Έιναρ Βιλχάλμσον Ισλανδικό Πρωτάθλημα Στίβου (από το 1927) Ισλανδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (από το 1952) Ισλανδικό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων Ισλανδικό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου Διεθνείς Αγώνες Ρέικιαβικ (EAA Indoor Permit Meetings) Μαραθώνιος Ρέικιαβικ Υπερμαραθώνιος Ρέικιαβικ Συμμετοχή της Ισλανδίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Ισλανδίας στους Αγώνες των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών Συμμετοχή της Ισλανδίας στους Αγώνες Νήσων (1985-1987) Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων Συμμετοχή της Ισλανδίας στους Νορδικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Νορδικό και Βαλτικό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Ισλανδίας στους Νορδικούς Αγώνες και Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Ισλανδίας στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο (Κύπελλο Μπρούνο Ζάουλι, 1965−2008) Εθνική Ισλανδίας Ισλανδικά ρεκόρ στίβου Επίσημη ιστοσελίδα της Ισλανδικής Ομοσπονδίας Στίβου
Κουντεγιάρ

Ο Κουντεγιάρ (ρωσικά: Кудеяр‎), υποτίθεται από τον Οίκο των Ρουρικιδών, είναι θρυλικός ήρωας τού Ρωσικού λαού. Η ιστορία του περιγράφεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα (1875) τού Νικολάι Κοστομάροβ.

 Ο Βασίλι Γ΄ τσάρος της Ρωσίας (γιος της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας) είχε πρώτη σύζυγο τη Σολομονίδα Σαμπούροβνα, την οποία διαζεύχθηκε, επειδή δεν του έκανε τέκνα και τη φυλάκισε σε μονή. Έτσι μπόρεσε να κάνει δεύτερο γάμο με την Έλενα Γκλίνσκαγια και είχε τέκνα τον Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας και τον Γιούρι του Ούγκλιτς. Η πρώτη σύζυγος έγινε μετέπειτα η αγία Σολομονίδα τού Σούζνταλ. Σύμφωνα με τον θρύλο η Σολομονίδα έπειτε από λίγους μήνες γέννησε έναν γιο, ο οποίος πήγε λαθραία στους Κοσσάκους, που ζούσαν κατά μήκος τού ποταμού Ντον και εκεί έγινε ο ατρόμητος στρατηγός τους (ataman) και ήρωας σαν τον Ρομπέν των δασών. Στην πραγματικότητα υπήρχαν αρκετοί ληστές με το όνομα αυτό. Υπάρχει μία επιστολή ενός βογιάρου της Μόσχας από την Κριμαία προς τον Ιβάν Δ΄ τον τρομερό, όπου αναφέρει πως "υπάρχει μόνο ένας ληστής εδώ, ο αθεόφοβος Κουτεγιάρ". Το όνομα είναι προφανώς περσικό και είναι σύνθεση των λέξεων θεός και άνδρας. Bain, Robert Nisbet (1911). "Basil s.v. Basil III.". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica. 3 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 468–469.
The Originals (5ος κύκλος)

Το The Originals είναι Αμερικανική υπερφυσική δραματική σειρά φαντασίας η οποία ανανεώθηκε για πέμπτο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 10 Μαΐου 2017. Η πρεμιέρα του κύκλου έγινε στο δεύτερο μισό της τηλεοπτικής σεζόν, όπως είχε γίνει και με την πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου. Στις 20 Ιουλίου 2017, η Τζούλι Πλεκ ανακοίνωσε μέσω του λογαριασμού της στο Twitter πως ο πέμπτος κύκλος θα αποτελούσε και τον τελευταίο της σειράς.Ο πέμπτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 18 Απριλίου 2018 και ολοκληρώθηκε την 1η Αυγούστου 2018, έπειτα από 13 επεισόδια.

 Τζόζεφ Μόργκαν ως Νικλάους «Κλάους» Μάικλσον Ντάνιελ Γκίλις ως Ελάιτζα Μάικλσον Φίμπι Τόνκιν ως Χέιλι Μάρσαλ Τσαρλς Μάικλ Ντέιβις ως Μαρσέλους «Μαρσέλ» Τζεράρντ Γιουσούφ Γκέιτγουντ ως Βίνσεντ Γκρίφιν Ράιλι Βόελκελ ως Φρέγια Μάικλσον Ντανιέλ Ρόουζ Ράσελ ως Χόουπ Μάικλσον Στίβεν Κρούκερ ως Τζόσουα «Τζος» Ρόζσα Ναθάνιελ Μπουζόλικ ως Κολ Μάικλσον Τόρανς Κουμπς ως Ντέκλαν Ο'Κόνελ Τζεντίντια Γκουντάκρε ως Ρομάν Σιένα Κριστίνα Μόζες ως Κίλιν Αλέξις Λούντερ ως Λισίνα Ναντίν Λούβινγκτον ως Γκρέτα Σιένα Νίκολας Αλεξάντερ ως Χένρι Μπενόιτ Σίβα Καλαΐσελβαν ως Άιβι Τζέιμι Μουράϊ ως Αντουανέτ Σιένα Ρόμπερτ Μπέικερ ως Έμετ Ο πέμπτος κύκλος κυκλοφόρησε σε DVD στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 2 Οκτωβρίου 2018. Σε Ηνωμένο Βασίλειο και Αυστραλία κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου 2018 και στις 5 Δεκεμβρίου 2018 αντίστοιχα.
Ράζνγιτσι

Το ράζνγιτσι (ražnjići) είναι δημοφιλής σπεσιαλιτέ των Δυτικών Βαλκανίων. Αποτελείται από ψητό κρέας σε σουβλάκι, ισοδύναμο με το ελληνικό σουβλάκι και το τουρκικό σασλίκ. Το όνομα προέρχεται από το ράζανι που σημαίνει "σουβλάκι".

 Univerzitet u Novom Sadu. Filozofski fakultet (1974). Godisnjak. σελ. 173. Srpska akademija nauka i umetnosti (1925). Srpski etnografski zbornik. 32. Belgrade: Srpska akademija nauka i umetnosti. σελ. 75. Đorđe S. Kostić (2005). Sa Bedekerom po Jugoistočnoj Evropi. Balkanološki inštitut SANU. σελ. 59. ISBN 978-86-7179-042-0. Branislav Đ Nušić (1966). Sabrana dela. NIP "Jež,".
Άννα Μαρία Μαρτινότσι

Η Άννα-Μαρία, ιταλ. Anna Maria Martinozzi (1637 - 4 Φεβρουαρίου 1672) από τον Οίκο των Μαρτινότσι ήταν ανιψιά του καρδινάλιου Μαζαρέν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κοντί.

 Ήταν κόρη του Τζιρόλαμο Μαρτινότσι και της Λάουρας-Μαργαρίτας Ματσαρίνι, κόρης του Πιέτρο Ματσαρίνι. Η Λάουρα-Μαργαρίτα ήταν αδελφή του καρδινάλιου Ιουλίου Ματσαρίνι/Μαζαρέν, πρωθυπουργού κατά την ανηλικιότητα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Αδελφή της ήταν η Λάουρα Μαρτινότσι. Οι δύο τους ήλθαν στη Γαλλία -μετά από πρόσκληση του θείου του καρδινάλιου Μαζαρέν- μαζί με τις εξαδέλφες τους Μαντσίνι: Λάουρα, Μαρία, Ολυμπία, Ορτάνς και Μαρία-Άννα. Οι επτά ανιψιές του Μαζαρέν έγιναν γνωστές ως οι Μαζαρενέττες στη Γαλλική Αυλή. Ο καρδινάλιος εξασφάλισε καλούς γάμους γι'αυτές: η Λάουρα Μαρτινότσι παντρεύτηκε τον δούκα της Μόντενα και η κόρη της Μαρία των Έστε παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Αγγλίας. Παντρεύτηκε το 1654 τον Αρμάνδο των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κοντί και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Αρμάνδος Α΄ 1881-1685, πρίγκιπας του Κοντί. Φραγκίσκος-Λουδοβίκος 1664-1709, πρίγκιπας του Κοντί. Λουδοβίκος 1658, απεβ. νήπιο. Genealogy of her family worldroots.com Portrait of a noblewoman thought to be the Princesse de Conti
Ιτέα Καρδίτσας

Η Ιτέα είναι κωμόπολη του νομού Καρδίτσας. Έως και το 2010 αποτελούσε την έδρα του Δήμου Φύλλου του Νομού Καρδίτσας, Περιφέρειας Θεσσαλίας. Η Ιτέα πλέον ανήκει στο Δήμο Παλαμά.

 Βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά του νομού Καρδίτσας και συνορεύει με τα χωριά Παλαμά, Πέτρινο, Συκεώνα, Αστρίτσα και Φύλλο). Η ευρύτερη περιοχή της Ιτέας είναι πεδινή εκτός από τα δημοτικά διαμερίσματα Πέτρινου και Συκεώνας που είναι ημιορεινά. Απέχει 25 χλμ. από την Καρδίτσα, 35 χλμ. από τη Λάρισα και 90 χλμ. από το λιμάνι της πόλης του Βόλου. Την περιοχή διασχίζουν τα ποτάμια Ενιπέας και Φαρσαλίτης, που καταλήγουν στον Πηνειό. Μετά τον Εμφύλιο, πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού και σε μεγάλα ελληνικά αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα). Το όνομα Ιτέα είναι τοπωνύμιο που προέρχεται από το όνομα του ομώνυμου δένδρου (ιτιά). Επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Κουτσαρί που προήλθε από την τούρκικη λέξη Γκουτζαλάρι, που θα πει μεγάλο χωριό, δεδομένου ότι κατοικούνταν και από πολλούς Τούρκους Κονιάρηδες, οι οποίοι πριν την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881 ή 1850-1870 το εγκατέλειψαν. Η Ιτέα επηρέαζε τα γύρω χωριά πολιτιστικά και οι κάτοικοι ήταν πολυτάξιδοι έμποροι. Το χωριό αποτέλεσε το 1912 την Κοινότητα Κοτσερή διατήρησε την παλαιά ονομασία του μέχρι και το 1957, οπότε και μετονομάστηκε σε Ιτέα, από τις πολλές ιτιές που υπήρχαν στον ποταμό Ενιπέα. Ο Άγιος Αθανάσιος, πολιούχος του χωριού, χτίστηκε το 1856. Στο συνοικισμό Ηλιά υπάρχει ο Ι.Ν του Προφήτη Ηλία (1858). Σε κοντινή απόσταση έχουν εντοπιστεί ερείπια από ιερό του θεού Απόλλωνα, τα οποία θεωρούνται προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος. www.iteakarditsas.blogspot.gr Ιστορία της κωμόπολης Γυμνάσιο-Λύκειο Ιτέας Καρδίτσας
UTC−10:00

UTC−10:00 είναι μια μετατόπιση ώρας που αφαιρεί 10 ώρες από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο(UTC). Χρησιμοποιείται στις ακόλουθες περιοχές: Χαβάη, Αλάσκα, Γαλλική Πολυνησία και τις Νήσους Κουκ. (CKT)

 Ηνωμένες Πολιτείες - Χαβάινο-Αλεουτική Ζώνη Ώρας Αλεούτιες νήσοι (Αλάσκα δυτικά από 169'30' δυτικά) Ηνωμένες Πολιτείες - Ζώνη ώρας Χαβάης-Αλεούτιων Χαβάη Ατόλλη Τζόνστον Νέα Ζηλανδία Νήσοι Κουκ Γαλλική Πολυνησία Νήσοι Εταιρείας συμπεριλαμβάνοντας την Ταϊτή Τουαμότου Αρχιπέλαγος Αουστράλ Νήσοι και Μπας Νήσοι
Οσουίν της Ντέιρα

Ο Οσουίν της Ντέιρα (Oswine, ... - 20 Αυγούστου 651) βασιλιάς της Ντέιρα (644 - 651) στις κεντρικές ακτές της ανατολικής Αγγλίας ήταν γιος του Όσρικ της Ντέιρα. Ο Οσουίν διαδέχθηκε στην Ντέιρα τον Άγιο Όσβαλντ ο οποίος έπεσε στην μάχη του Μάζερφιλντ, η επιλογή του έγινε ύστερα από απαίτηση των κατοίκων της Ντέιρα διαιρώντας για άλλη μια φορά την Νορθουμβρία, ο Οσουί της Νορθουμβρίας ήταν ο διάδοχος του στην βορινότερη Βερνικία. Ύστερα από 7 χρόνια ειρήνης ο Οσουί κήρυξε τον πόλεμο στον Οσουίν, ο Οσουίν αρνήθηκε τον πόλεμο και οπισθοχώρησε στο Τζίλλινγκ στην οικία του φίλου του κόμη Χούμβαλντ. Ο Χούμλαντ ωστόσο τον πρόδωσε και κάλεσε τους στρατιώτες του Οσουί οι οποίοι τον θανάτωσαν.

 Σύμφωνα με τα Αγγλικά έθιμα της εποχής η εκδίκηση ενός φόνου θα μπορούσε να επιστραφεί στο περισσότερο συγγενικό πρόσωπο του δολοφόνου, δολοφόνος θεωρήθηκε ο ίδιος ο Οσουί και το περισσότερο συγγενικό του πρόσωπο ήταν η γυναίκα του. Ο Οσουί μετανιωμένος για τον φόνο ίδρυσε ένα μοναστήρι στο οποίο κατέφυγε ο ίδιος και η οικογένεια του προσευχόταν συνεχώς και ζητώντας την συγχώρεση του θεού και την ανάπαυση της ψυχής του Οσουίν, το μοναστήρι ήταν το ίδιο στο οποίο ο Οσουίν αργότερα ανακηρύχτηκε Άγιος. Ο Οσουίν της Ντέιρα ήταν ένας από τους πολλούς Αγγλοσάξονες βασιλείς οι οποίοι ανακηρύχτηκαν αργότερα άγιοι ένας από αυτούς ήταν και ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας. Ο Οσουίν τάφηκε στο Τίνεμαουθ αλλά ο τόπος ταφής του αργότερα ξεχάστηκε, ακούγεται ότι έγινε γνωστός από έναν μοναχό με το όνομα Εδμόνδος. Υπήρξε λατρεία του Αγίου Οσουίν σαν χριστιανού μάρτυρα επειδή πέθανε "αν όχι για την πίστη του Χριστού τουλάχιστον για την λατρεία του Χριστού". Η Αγγλική χριστιανική κοινότητα στο Νορθάμπερλαντ είναι αφιερωμένη στον Άγιο Οσουίν η οποία ανηγέρθη το 1886 και μπορεί να συγκεντρώσει 150 πιστούς, έχει έξι καμπάνες στην οροφή και τακτικές υπηρεσίες για το καμπαναριό κάθε Κυριακή. Η Καθολική κοινότητα του Τίνεμαουθ με την εκκλησία βρίσκεται κοντά στον τόπο ταφής του Οσουίν. Bede, Historia Ecclesiastica gentis Anglorum, ed. and tr. B. Colgrave and R.A.B. Mynors, Bede’s Ecclesiastical History of the English People. Oxford, 1969. Anonymous, Vita Oswini (twelfth century), ed. James Raine, Miscellanea Biographica. Publications of the Surtees Society 8. London, 1858. 1-59. PDF available from Internet Chase, Colin. "Beowulf, Bede, and St. Oswine: The Hero's Pride in Old English Hagiography." The Anglo-Saxons. Synthesis and Achievement, ed. J. Douglas Woods and David A.E. Pelteret. Waterloo (Ontario), 1985. 37-48. Reprinted in The Beowulf Reader, ed. Peter S. Baker. New York and London, 2000. 181-93. Άγιος Οσουίν Άγιος Οσουίν
Τόμας Ντελινινκάιτις

Ο Τόμας Ντελινικάιτις (γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1982) είναι Λιθουανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA το 2010. Έχει ύψος 1,90 μέτρων και ζυγίζει 82 κιλά.

 Ο Ντελινινκάιτις καθιερώθηκε στη Λιέτουβος Ρύτας . Μαζί με τον Ρομπέρτας Γιαβτόκας και τον Σίμας Γιασάιτις, οδήγησε την Ρίτας στο τρόπαιο ULEB Cup (τώρα ονομάζεται EuroCup) το 2005, αν και η Ρίτας έχασε τους τίτλους του Λιθουανικού Πρωταθλήματος (LKL) και του Βαλτικού Πρωταθλήματος (BBL) από την Λιθουανική αντιπάλό της Ζαλγκίρις εκείνη τη χρονιά. Τον επόμενο χρόνο, η Ρίτας έπαιξε στην Ευρωλίγκα, όπου ο Ντελινινκάιτις άρχισε να ξεθωριάζει από τον ηγετικό του ρόλο στην ομάδα και έμεινε μόνο ως εφεδρικός παίκτης. Παρόλα αυτά, η Ρίτας είχε την καλύτερη της χρονιά εκείνη την περίοδο, κερδίζοντας την πιο εύκολη σειρά των τελικών LKL (4–0) επί της Ζαλγκίρις . Στην τελευταία του χρονιά με την Ρίτας, ο Ντελινικάιτις ήταν ο έκτος παίκτης της ομάδας και βοήθησε την ομάδα του να φτάσει στον 2ο τελικό του ULEB Cup (EuroCup), στον οποίο έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης με 75–87. Το 2007, υπέγραψε με την Αζοβμάς Μαριούπολ . Το 2009, εντάχθηκε στην Μπουντιβέλνικ Κάιιβ . Αφού έπαιξε ένα μέρος της περιόδου 2008-2009, πήγε στην ΚΜ Μούρθια για να ξεκινήσει τη χρονιά 2009-2010. Μετά τον υποβιβασμό και τα οικονομικά προβλήματα της Μούρθια, λύθηκε το συμβόλαιό του και εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ, τον Απρίλιο του 2010. Εμφανίστηκε σε 6 αγώνες (4 παιχνίδια της κανονικής περιόδου και 2 παιχνίδια πλέι οφ) για την ομάδα και είχε μέσο όρο 10,33 πόντους, 2 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ ανά αγώνα. Αφού κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA του 2010, υπέγραψε με την Ζαλγκίρις Κάουνας, και έγινε βασικός παίκτης για την ομάδα. Στις 5 Νοεμβρίου 2014 υπέγραψε με την ΑΕΚ του Ελληνικού Πρωταθλήματος . Σε 25 αγώνες της κανονικής περιόδου, είχε μέσο όρο 9,76 πόντους, 1,4 ριμπάουντ και 1,5 ασίστ ανά παιχνίδι Στις 12 Ιανουαρίου 2016 υπέγραψε με το Ρέθυμνο του Ελληνικού Πρωταθλήματος, για το υπόλοιπο της περιόδου. Στις 12 Αυγούστου 2016, υπέγραψε με την Βιτάουτας Πριενάι-Μπιρστόνας . Τον Απρίλιο, βοήθησε την ΜΚ Βιτάουτας να κερδίσει το Βαλτικό Πρωτάθλημα (BBL), και έγινε ο Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) στη διοργάνωση. Αργότερα επιλέχτηκε στην ομάδα του Λιθουανικού Πρωταθλήματος LKL στις 13 Ιουνίου 2017. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA του 2010, ο Ντελινινκάιτις έπαιξε για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο τουρνουά. 3× Πρωταθλητής Λιθουανίας : 2006, 2011, 2012 4× Πρωταθλητής Βαλτικού Πρωταθλήματος (BBL) : 2006, 2007, 2011, 2012 Νικητής EuroCup : 2005 2η θέση Eurocup : 2007 2η θέση Βαλτικού Πρωταθλήματος (BBL): 2005 3× Δευτεραθλητής Λιθουανίας (LKL): 2004, 2005, 2007 Πρωταθλητής Ουκρανίας : 2008 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA 2010, Τουρκία : Χάλκινο</img> Χάλκινο Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στο TBLStat.net Προφίλ Ευρωμπάσκετ Αρχειοθετήθηκε 2011-08-13 στο Wayback Machine.
Φήλιξ του Βαλουά

Ο Άγιος Φήλιξ, γαλλ. Saint Felix (16 Απριλίου 1127 - 4 Νοεμβρίου 1212) ήταν ερημίτης και συνιδρυτής, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη της Μάτα, του Τριαδικού Τάγματος.

 Ο αγιογράφος του 18ου αι. Άλμπαν Μπάτλερ αναφέρει, ότι ο Φήλιξ γεννήθηκε το 1127. Το επώνυμο του Βαλουά το έλαβε από την επαρχία που γεννήθηκε. Κατά την παράδοση, εγκατέλειψε τις ιδιοκτησίες του και αποσύρθηκε σε ένα πυκνό δάσος στην επισκοπή του Μω, όπου δόθηκε στην προσευχή και την ενατένιση. Μεταγενέστερες πηγές μερικές φορές τον ταυτίζουν με τον Ούγο Β΄, υποτιθέμενο γιο του Ραούλ/Ραλφ Α΄ των Καπετιδών κόμη του Βερμαντουά και της Ελεονώρας της Καμπανίας, κόρης του Στεφάνου Β΄ κόμη του Μπλουά. Ο άγιος Ιωάννης της Μάτα (Matha), ένας νεαρός ευγενής από την Προβηγκία, διδάκτωρ της θεολογίας που μετά χειροτονήθηκε ιερέας, έχοντας ακούσει για τον ιερό ερημίτη του Σερφρουά τον αναζήτησε και τέθηκε υπό την καθοδήγησή του. Ο Αγ. Ιωάννης του πρότεινε την ιδέα της ίδρυσης ενός Τάγματος για τη λύτρωση των αιχμαλώτων. Ο Φήλιξ, αν και 70 ετών, δέχθηκε πρόθυμα. Butler, Rev. Alban, "Saint Felix of Valois, Confessor", Lives of the Saints, Volume XI, 1886". Bartleby.com. Retrieved 2013-10-20.
IrAero

Η IrAero είναι αεροπορική εταιρία που εδρεύει στο Ιρκούτσκ της Ρωσίας από το 1999. Λειτουργεί εγχώριες και διεθνείς προγραμματισμένες πτήσεις, πτήσεις τσάρτερ και πτήσεις μεταφοράς φορτίων (cargo). Η κύρια βάση της είναι στο αεροδρόμιο Ιρκούτσκ.

 Ο στόλος της IrAero περιλαμβάνει τα ακόλουθα αεροσκάφη (από τον Αύγουστο του 2017): Ο στόλος IrAero περιελάμβανε προηγουμένως τα ακόλουθα αεροσκάφη: 4 Antonov An-24 9 Antonov An-26 2 επιπλέον Bombardier CRJ200LR 1 επιπλέον Sukhoi Superjet 100 Στις 8 Αυγούστου 2011, Η πτήση 103 της IrAero με αεροσκάφος Antonov An-24 (RA-46561), υπερέβη τον διάδρομο στο αεροδρόμιο Ignatyevo κοντά στο Blagoveshchensk κατά την προσγείωση πτήσης από την Chita . Τρία από τα πέντε άτομα του πληρώματος και 31 επιβάτες είχαν τραυματιστεί, αλλά δεν υπήρξαν θύματα.
Μάρκους Μπανκς

Ο Άρθουρ Λεμάρκους "Μάρκους" Μπανκς Γ' (γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1981) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Ο Μπανκς έχει ύψος 1,88 μέτρων και βάρος 93 κιλών . Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο UNLV με τους Ράνιν Ρέμπελς, όπου ήταν ο Συναμυντικός Παίχτης της Χρονιάς ως ανώτερος. Επιλέχθηκε με τη δέκατη τρίτη επιλογή στον πρώτο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 2003 από τους Μέμφις Γκρίζλις και στη συνέχεια ανταλλάχθηκε στους Μπόστον Σέλτικς, μαζί με τον Κέντρικ Πέρκινς .

 Αφού έπαιξε δύο χρόνια στο Κολέγιο Ντίξι, ένα νεανικό κολέγιο στο Σεντ Τζορτζ, στη Γιούτα, ο Μπανκς μεταφέρθηκε στο UNLV . Έπαιξε για τους UNLV Ράνιν Ρέμπελς, όπου ήταν ο Συναμυντικός Παίχτης της Χρονιάς της Διάσκεψης Μάουντεν Ουέστ ως ανώτερος. Ο Μπανκς επιλέχθηκε ως η δέκατη τρίτη επιλογή στον πρώτο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 2003 από τους Μέμφις Γκρίζλις . Ωστόσο, στη συνέχεια ανταλλάχθηκε στους Μπόστον Σέλτικς μαζί με τον Κέντρικ Πέρκινς . Ανταλλάχτηκε στους Λος Άντζελες Λέικερς το 2004 για τον Γκάρι Πέιτον, αλλά επέστρεψε στη Βοστώνη αφού το εμπόριο τροποποιήθηκε μετά την άρνηση του Πέιτον να κάνει σωματική άσκηση. Στη Βοστώνη, ο Μπανκς ήταν γνωστός για την καλή του άμυνα και τον χειρισμό της μπάλας. Ο Άλεν Άιβερσον, ένας αντίπαλος πόιντ γκαρντ, ονόμασε τον Μπανκς ως τον πιο σκληρό αμυντικό που αντιμετώπισε στην σταδιοδρομία του. Ο προπονητής Ντοκ Ρίβερς είχε μεγάλες ελπίδες για τον πρωτάρη Ντελόντε Ουέστ, ο οποίος έπαιζε επίσης πόιντ γκαρντ. Στις 26 Ιανουαρίου 2006, ανακοινώθηκε ότι οι Μπανκς, Μαρκ Μπλάουντ, Ρίκι Ντέιβις και Τζάστιν Ριντ ανταλλάχθηκαν στους Μινεσότα Τιμπεργούλβς για τους Ουάλι Σέρμπιακ, Μάικλ Ολογουοκάντι και Ντουέιν Τζόουνς . Ο Μπανκς υπέγραψε ως ελεύθερος με τους Φοίνιξ Σανς στις 19 Ιουλίου 2006. Το 2007, οι Σανς πέρασαν σε στρατόπεδο εκπαίδευσης δουλεύοντας τον Μπανκς στη θέση του σούτινγκ γκαρντ, όταν δεν σκόπευαν να κάνουν ανταλλαγή, ενώ έκαναν μία δύσκολη πρόταση στον Μπανκς στο δεύτερο έτος ενός πενταετούς συμβολαίου, ύψους 21,3 εκατομμυρίων δολαρίων. Στις 6 Φεβρουαρίου 2008, ο Μπανκς, μαζί με τον ολ-σταρ φόργουορντ Σόουν Μάριον, ανταλλάχθηκαν στους Μαϊάμι Χιτ για τον Σακίλ Ο' Νιλ . Στις 13 Φεβρουαρίου 2009, ο Μάρκους Μπανκς ανταλλάχθηκε στους Τορόντο Ράπτορς με τον Σόουν Μάριον σε αντάλλαγμα για τον Ζερμέν Ο' Νιλ και τον Τζαμάριο Μουν . Στις 20 Νοεμβρίου 2010, ο Μπανκς ανταλλάχθηκε στους Νιου Όρλεανς Χόρνετς με τους Τζάρετ Τζακ και Ντέιβιντ Άντερσεν για τους Πέγια Στογιάκοβιτς και Τζέριντ Μπέιλες . Στη θητεία του για 5,5 μήνες στους Χόρνετς, ο Μπανκς δεν έπαιξε ποτέ σε κανένα παιχνίδι με την ομάδα. Στις 12 Νοεμβρίου 2012, ο Μπανκς εξαγοράστηκε από τον Παναθηναϊκό . Αποδεσμεύτηκε τον Μάιο του 2013 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marcus Banks στο Wikimedia Commons
Μύρτιλο

Το Μύρτιλο είναι ένα από τα διάφορα είδη φυτών χαμηλής ανάπτυξης της οικογένειας των Ερεικοειδών (Ericaceae) (σ.σ. η οικογένεια στην οποία ανήκει το ρείκι), παρά την επιστημονική του ονομασία (Vaccinium myrtillus, Βακκίνιον το μύρτιλλον) που υποδηλώνει ότι ανήκει στα μυρτοειδή. To θέμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί μερικοί βοτανολόγοι το συμπεριλαμβάνουν στην οικογένεια των Μορεοειδών (Moraceae) από την οποία διαφέρει ως προς την έλλειψη γαλακτώδους χυμού.

 Εξαπλώνεται ως αυτοφυές, συνήθως μεμονωμένο στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές της γης, στα ψηλά βουνά των τροπικών περιοχών ενώ συνήθως αναπτύσσεται στα όξινα δηλαδή μη αλκαλικά εδάφη και σε δροσερές θέσεις. Πολυετές θαμνοειδές, ύψους 60–90 cm, φυλλοβόλο, με πυκνές διακλαδώσεις και ημιδερματώδες φύλλωμα, που το φθινόπωρο παίρνει ωραίες και έντονες πορφυρές αποχρώσεις. Ανθοφορεί από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο με άσπρα-ροζ καμπανοειδή λουλούδια. Παράγει από τον Αύγουστο μέχρι τον Σεπτέμβρη εδώδιμους καρπούς, με ελαφρά υπόξινη γεύση, κατάλληλους για παγωτά και γλυκά, και είναι γνωστοί στα Αγγλικά με το όνομα «μπίλμπερι» (και όχι «μπλούμπερι», που αφορά άλλα είδη του γένους Vaccinium, όπως το V. corymbosum). Επειδή τα περισσότερα από τα μύρτιλα που τρώγονται από τα πουλιά και τα θηλαστικά δεν αποβάλλονται ως βιώσιμοι σπόροι, αναπαράγονται αγενώς, δηλ. με την ανάπτυξη νέων βλαστών από τα ριζώματά τους των ώριμων φυτών. Το μύρτιλο σχετίζεται με τη βελτίωση της νυχτερινής όρασης· μύρτιλα αναφέρονται σε μια δημοφιλή ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου πιλότοι της RAF καταναλώνουν μαρμελάδα μύρτιλο για να οξύνουν την όρασή τους στις αποστολές της νύχτας. Ωστόσο, μια πρόσφατη μελέτη του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ δεν εντόπισε καμία τέτοια επίδραση. Αν και η επίδραση του μύρτιλου στην όξυνση της νυκτερινής όρασης δεν έχει αποδειχθεί, εργαστηριακές μελέτες σε αρουραίους έχουν παράσχει προκαταρκτικά αποδεικτικά στοιχεία ότι η κατανάλωση μύρτιλου μπορεί να αναστείλει ή να αντιστρέψει οφθαλμικές διαταραχές, όπως η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας. Τα μύρτιλα περιέχουν 57 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια. Η θερμιδική τους αξία ανά 100 γραμμάρια είναι η ακόλουθη: Πρωτεΐνη: 0,7 γρ. Λιπαρά: 0,3 γρ. Υδατάνθρακες: 14,5 γρ. Φυτικές Ίνες: 2,4 γρ. Σάκχαρα: 10 γρ. Μύρτιλο από την Κρήτη Fursova AZh, Gesarevich OG, Gonchar AM, Trofimova NA, Kolosova NG (2005). «[Συμπληρώματα διατροφής με εκχύλισμα καρπών μύρτιλου εμποδίζουν την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και την εμφάνιση καταρράκτη (γλαυκώματος) σε αρουραίους επιταχυμένης γήρανσης (Dietary supplementation with bilberry extract prevents macular degeneration and cataracts in senescence-accelerated OXYS rats)]» (στα ρωσικά). Advances in Gerontology 16: 76–9. PMID 16075680. Bilberry on Gardenology Ευρωπαϊκό Μύρτιλο Den virtuelle floran - Κατανομή στο παγκόσμιο χάρτη Η διαφορά μεταξύ μπίλμπερι και μπλούμπερι
Πολωνικές φυλές

«Πολωνικές φυλές» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει τις φυλές των Δυτικών Σλάβων Λεχιτών που ζούσαν από τα μέσα του 6ου αιώνα στα εδάφη που έγιναν πολωνικά με τη δημιουργία του πολωνικού κράτους από τον Οίκο των Πιάστ. Το έδαφος στο οποίο ζούσαν έγινε μέρος του πρώτου πολωνικού κράτους που δημιουργήθηκε από τον δούκα Μιέσκο Α΄ και επεκτάθηκε στα τέλη του 10ου αιώνα, όπου διευρύνθηκε περαιτέρω με τις κατακτήσεις του βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου στις αρχές του 11ου αιώνα. Το 850 μ.Χ. καταγράφηκε ένας κατάλογος λαών από τον Βαυαρό γεωγράφο. Απόντες από τον κατάλογο είναι οι λεχιτόφωνοι Πολάνοι, οι Πομεράνιοι και οι Μασόβιοι, οι οποίοι έγιναν αργότερα γνωστοί και γράφτηκαν σχετικά από το Νέστορα το Χρονικογράφο στο έργο του Πρώτο Χρονικό (11ος/12ος αιώνας). Οι πιο σημαντικές φυλές. που κατακτήθηκαν από τους Πολάνους ήταν οι Μασόβιοι, οι Βιστούλοι, οι Σιλέσιοι και οι Πομεράνιοι. Αυτές οι πέντε φυλές «μοιράστηκαν θεμελιώδες κοινό πολιτισμό και γλώσσα και ήταν πολύ πιο στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους από τις γερμανικές φυλές».

 Το όνομα «Πολωνία» προέρχεται από την πλέον ισχυρή και πολεμοχαρή από τις Λεχιτικές φυλές - τους Πολάνους. Το όνομά τους, προήλθε από τη λέξη pole (χωράφι). Οι πολωνικές φυλές ήταν πολυθεϊστικοί ειδωλολάτρες και λάτρευαν ένα πάνθεον πολλών θεοτήτων, με καθεμία από αυτές να αντιπροσωπεύει μια διαφορετική αλλά εξίσου σημαντική πτυχή της ζωής για τους Πρώιμους Σλάβους - όπως ο Περούν, θεός της αστραπής. Λίγα είναι γνωστά για το πώς ήταν πραγματικά η θρησκεία τους, αλλά τα περιορισμένα αρχαιολογικά στοιχεία καθώς και τα απομεινάρια των ειδωλολατρικών πεποιθήσεων που έχουν επιβιώσει στη λαογραφία των σλαβικών χωρών δείχνουν πολλές ομοιότητες μεταξύ της πίστης των πολωνικών φυλών και εκείνων άλλων ηγετικών σλαβικών κοινωνιών του Πρώιμου Μεσαίωνα, που οδηγεί τους ιστορικούς να πιστεύουν ότι υπάρχει μια κοινή σλαβική μυθολογία μεταξύ όλων των σλαβικών παρακλαδιών. Οι φυλές οργανώθηκαν με βάση συγγενικές ομάδες. Το έδαφος μιας φυλής χωρίστηκε σε οπόλε, που αποτελούταν από μια ομάδα γειτονικών οικισμών. Τα περισσότερα μέλη μιας συγκεκριμένης φυλής ήταν μικροκτηματίες χωρικοί, αν και μια μικρή ομάδα αριστοκρατών (nobiles ή potentiores) ήταν συνήθως παρούσα. Ακολουθεί ο κατάλογος των πολωνικών φυλών που κατοικούσαν στα εδάφη της Πολωνίας κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, στην αρχή του πολωνικού κράτους. Μοιράστηκαν θεμελιώδη κοινό πολιτισμό και γλώσσα και μαζί διαμόρφωσαν αυτό που είναι τώρα η πολωνική εθνικότητα και ο πολιτισμός της Πολωνίας. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται εθνοτική ενοποίηση στην οποία πολλές εθνοτικές κοινότητες συγγενικής καταγωγής και ομόρριζων γλωσσών, συγχωνεύονται σε μία ενιαία.Οι ακόλουθες Δυτικές σλαβικές φυλές θεωρούνται πολωνικές: Πολάνοι Πομεράνιοι Πιζιτσάνοι Βολινιανοί Πολάβιοι Γκοπλάνοι Λένδιοι Μασόβιοι Βιστούλοι Σιλέσιοι Μπιεζουντσάνοι Μπομπζάνοι Ντζιαντοσάνοι Γκολενσίζοι Λουμπουσάνοι Οπολάνοι Τσεμποβιανοί Λεχιτικές γλώσσες Πολωνική γλώσσα Δυτικές σλαβικές φυλές μεταξύ 800 και 950, οι πολωνικές φυλές σημειώνονται με ροζ χρώμα
Σαντζάκι του Αυλώνα

Το Σαντζάκι της Αυλώνας (τουρκικά: Avlonya Sancağı, αλβανικά: Sanxhaku i Vlorës‎, μερικές φορές αναφέρεται ως το Σαντζάκι του Μπεράτ λόγω της πόλης της κομητείας ) ήταν ένα από τα Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που η έδρα ήταν το Μπεράτ στην Αλβανία. Ιδρύθηκε το 1466, μετά την κατασκευή του κάστρου Ελμπασάν στην περιοχής που ανήκε στα προηγούμενα οθωμανικά σαντζάκια, Σαντζάκι της Αλβανίας.

 Το έδαφος του Σαντζακίου της Αυλώνας εκτείνεται μεταξύ του ποταμού Σκούμπιν προς τα βόρεια και των Κεραυνίων βουνών στο νότο. Αυτό το Σαντζάκι είχε δύο καζάδες: το καζά του Μπεράτ και το καζά της Αυλώνας. Πριν από την ίδρυση του Σαντζάκ του Δελβίνου στα μέσα του 16ου αιώνα, οι ακόλουθες πόλεις (καζάδες) ανήκαν επίσης στο Σαντζάκι της Αυλώνα: Δελβίνου, Αργυροκάστρου, Μυζάκι και Λαμπίρια. Η Αυλώνα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς τον Ιούνιο του 1417. Το 1431, το Σαντζάκι της Αλβανίας δημιουργήθηκε από περιοχές της σημερινής δυτικής Αλβανίας. Στα τέλη του 15ου αιώνα, προκειμένου να ενθαρρύνουν τις συναλλαγές, οι Οθωμανοί εγκατέστησαν μία μικρή κοινότητα Εβραίων Σεφαρδίτων.Ο Γκεντίκ Αχμέντ Πασάς ήταν το Σαντζάκμπεης του Σαντζάκ της Αυλώνας το 1479. Ο Μπαλί Μπέης, γιος του Γιαχιά Πασά, έγινε ο Σαντζάκμπεης το1506. Ο Μεχμέντ Μπεγκ Ισάκοβιτς, γιος του Ίσα-Μπεγκ Ισάκοβιτς διορίστηκε Σαντζάκμπεης της Αυλώνας τον Ιανουάριο του 1516. Ο Μουζαφέρ Πασάς ήταν Σαντζάκμπεης της Αυλώνας προτού διοριστεί πρώτος κυβερνήτης της Κύπρου το 1570, μετά την κατάληψη της Κύπρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Μουσταφά Πασά (Μπιν Αμπντουλάχ), ο οποίος βρισκόταν στη θέση του Σαντζακμπέι της Βοσνίας και του Μοριά, ήταν ο Σαντζακμπέι της Αυλώνας στα τέλη του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα. Η Αυλωνα συνελήφθη από τους Βενετούς το 1690, αλλά ανακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1691. Το 1691, το κέντρο του Σαντζάκ μεταφέρθηκε στο Μπεράτ και το Σαντζάκ ονομάστηκε σταδιακά σε Σαντζάκ του Μπεράτ. Ο Σαρί Αχμέντ Πασάς διορίστηκε Σαντζάκμπεης της Αυλώνας στα τέλη του 1712 και το 1714 μεταφέρθηκε στη θέση του μπεκελέμπεγκ της Ρούμελης. Στα μέσα του 18ου αιώνα, ένας Σαντζάκμπεης του Σαντζάκ της Αυλώνας ήταν ο Αχμέτ Πασάς Κουρτ από την οικογένεια Μουζάκα που αργότερα διορίστηκε στη θέση του Ντέρμπεντς Αγά (φύλακας των ορεινών περασμάτων) που κατείχε έως ότου ο σουλτάνος διόρισε τον εγγονό του Αχμέτ, Ali Πασά Τεπελένη, αντί αυτού. Το 1809, ο Σαντζάκμπεης της Αυλώναςτου Avlona ήταν ο Ιμπραήμ Πασάς.Σύμφωνα με τον Eqrem Vlora, ταα μέλη της οικογένειάς του ήταν de facto (όχι de jure) Σαντζάκμπεηδες του Σαντζάκ της Αυλώνας την περίοδο 1481-1828. Το 1834 ο Χάουμαντ Χαμντί Πασάς διορίστηκε για να κυβερνήσει το Σαντζάκ της Ντελβίνα, των Ιωαννίνων και της Αυλώνας. Ο Ισμαήλ Κέμαλι, πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας, εξελέγη μέλος του οθωμανικού κοινοβουλίου τον Δεκέμβριο του 1908 για το Σαντζάκ του Μπεράτ.
Άγιος Αθανάσιος Ηλείας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκων.

 Ο Άγιος Αθανάσιος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 118 μέτρων και βρίσκεται βορειοδυτικά της τεχνητής λίμνης του Πηνειού, προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας. Απέχει 22,5 χλμ. Α.-ΒΑ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου) και 8 χλμ. ΝΑ. από τη Βάρδα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Νησίου της επαρχίας Ηλείας, ενώ κατόπιν αποτέλεσε μέρος του καποδιστριακού Δήμου Βουπρασίας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Νησί, την Αγία Μαρίνα, τα Καραβουλαίικα και το Κρεμμύδι αποτελούν την τοπική κοινότητα Νησίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βουπρασίας του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης.
Arado Ar 68

Το Arado Ar 68 ήταν γερμανικό μονοκινητήριο διπλάνο μαχητικό των μέσων της δεκαετίας του 1930. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πρώτα μαχητικά που εντάχθηκαν σε παραγωγή όταν η Γερμανία αποτίναξε τους περιορισμούς που της επιβλήθηκαν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και ξεκίνησε τον επανεξοπλισμό της.

 Το Ar 68 αναπτύχθηκε προκειμένου να αντικαταστήσει το Heinkel He 51, είχε δε εξαιρετικά πτητικά χαρακτηριστικά ήδη από τις πρώτες πτήσεις του πρωτοτύπου στις αρχές του 1934 παρόλο που η κατασκευάστρια εταιρεία δεν ήταν σε θέση να διασφαλίσει την χρήση κινητήρα επαρκούς ισχύος. Εν τέλει εντάχθηκε σε παραγωγή με τον κινητήρα Jumo 210 Τα Ar 68 εντάχθηκαν σε υπηρεσία με την Luftwaffe το 1936, με μία από τις πρώτες μονάδες που εξοπλίσθηκαν με τον τύπο να βρίσκεται στην Ανατολική Πρωσία. Σύντομα στάλθηκαν στην Ισπανία, στο πλαίσιο της γερμανικής εμπλοκής στον Ισπανικό Εμφύλιο. Εκεί αποδείχθηκαν υποδεέστερα των σοβιετικών Polikarpov I-16 που αντιμετώπισαν. Η Arado αναβάθμισε τον κινητήρα του Ar 68E, το οποίο κατέστη το πολυπληθέστερο μαχητικό της γερμανικής αεροπορίας στα 1937–38, μέχρι την αντικατάστασή του από το Messerschmitt Bf 109. Ο τελευταίος ρόλος των Ar 68 σε μονάδες πρώτης γραμμής ήταν ως νυχτερινά μαχητικά μέχρι τον χειμώνα του 1939–40. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκαν ως εκπαιδευτικά μέχρι το 1944. Πηγή: Ar 68V1 Πρωτότυπο με κινητήρα BMW VI μέγιστης ισχύος 660 hp. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1934.Ar 68a Το αρχικό πρωτότυπο με κινητήρα BMW VId.Ar 68b Το δεύτερο πρωτότυπο με κινητήρα Jumo 210A.Ar 68c Το τρίτο πρωτότυπο με κινητήρα Jumo 210A.Ar 68d Το τέταρτο πρωτότυπο με κινητήρα BMW VId.Ar 68 V4 Άλλη ονομασία του τέταρτου πρωτοτύπου (Ar 68d).Ar 68e Το πέμπτο πρωτότυπο με κινητήρα Jumo 210Da.Ar 68 V5 Άλλη ονομασία του πέμπτου πρωτοτύπου (Ar 68e).Ar 68E Η αρχική έκδοση παραγωγής με κινητήρα Junkers Jumo 210 μέγιστης ισχύος 671 hp.Ar 68F Έκδοση με κινητήρα BMW VI 7.3Z των 550 hp. Αναπτύχθηκε ως ενδιάμεση λύση μέχρι να καταστεί ξανά διαθέσιμος ο Jumo 210.Ar 68G Ανεπιτυχής προσπάθεια χρήσης του υπερσυμπιεζόμενου κινητήρα BMW VI των 671 hp.Ar 68H Ένα πρωτότυπο με κινητήρα υπερσυμπιζόμενο αστεροειδή κινητήρα BMW 132Da μέγιστης ισχύος 850 hp. Διέθετε δύο επιπλέον πολυβόλα και κλειστό κόκπιτ. ΓερμανίαLuftwaffeΙσπανίαΙσπανική Πολεμική Αεροπορία Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Ar 68Arado Ar 64Παρόμοι αεροσκάφηBlériot-SPAD S.510 Fairey Fantôme Fiat CR.32 Fiat CR.42 Gloster Gladiator Grumman F3F Heinkel He 51 Kawasaki Ki-10ΚατάλογοιΚατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Arado Ar 68 στο Wikimedia Commons
Νεβφιντάν Καντινεφέντι

Η Χατσιγιέ Περτεβπιγιαλέ Νεβφιντάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ہاکیئے پیریٹیو پیئل نییو فیدن وومن ماسٹر) (Τούρκικα: Haciye Pertevpiyale Nevfidan Kadınefendi, 4 Ιανουαρίου 1793 - 27 Δεκεμβρίου 1855) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haciye Pertev-Piyale Nev-fidan Kadın Efendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Ήταν η επικεφαλής σύζυγος του Οθωμανού Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄. Στις 4 Φεβρουαρίου 1809, έξι μήνες μετά την άνοδο του Μαχμούτ στο θρόνο, γέννησε τη Φατμά Σουλτάν, το πρώτο παιδί του Μαχμούτ Β΄, η οποία πέθανε στις 5 Αυγούστου 1809. Στις 17 Ιουνίου 1813, γέννησε τον Ηγεμόνα Οσμάν, ο πρίγκιπας πέθανε στις 10 Απριλίου 1814. Στις 18 Απριλίου 1815 γέννησε την Ζεϊνέπ, η Ζεϊνέπ πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1816. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Σουλτάνου Μαχμούτ που υφίσταται το ιερό προσκύνημα. Τα παιδιά της Νεβφιντάν πέθαναν μικρά, και το 1830 μετά το θάνατο της μητέρας της Αντιλέ Σουλτάν, Ζερνιγκιάρ Καντινεφέντι, η Αντιλέ ανατέθηκε στη φροντίδα της Νεφιντάν. Μετά το θάνατο του Σουλτάνου Μαχμούτ, ζήτησε από τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ άδεια για να πάει σε προσκύνημα. Μετά την ολοκλήρωσή της, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1842. Είχε μια σφραγίδα που είχε παραγγείλει για την περίσταση: "Ο Ουράνιος της Αυτού Μεγαλειότητας Σουλτάνος ​​Μαχμούτ, Υψηλότατη Χατσιγιέ Νεβφιντάν Μπας-Καντινεφέντι". Το 1845, η Αντιλέ παντρεύτηκε τον Καπουντάν Μεχμέτ Αλί Πασά, που είχε υπηρετήσει ως διοικητής του στόλου και σύμβουλος του Σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Μετά το γάμο η Αντιλέ πήγε να ζήσει στο Παλάτι Νεσεταμπάντ, που της δόθηκε στο Φιντικλί. Η Νεβφιντάν έλαβε αγάπη και σεβασμό από τον Αμπντούλ Μετζίτ. Προστάτευε τους φτωχούς και βοήθησε τους άπορους. δημιούργησε επίσης ιδρύματα για τους φτωχούς στη Μέκκα και τη Μεδίνα. Ήταν μια πολύ θρήσκα γυναίκα. Πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 1855 στο παλάτι Ναφιζπασά, και θάφτηκε στον τάφο του συζύγου της Σουλτάνου Μαχμούτ. Kolay, Arif (2017). Hayırsever, Dindar, Nazik ve Şâire Bir Padişah Kızı: Âdile Sultan. Sakaoğlu, Necdet (2008). Bu Mülkün Kadın Sultanları. Beyoğlu, İstanbul : Oğlak Yayıncılık ve Reklamcılık. ISBN 978-9-753-29299-3. Uluçay, Mustafa Çağatay (2011). Padişahların kadınları ve kızları. Ankara: Ötüken. ISBN 978-9-754-37840-5. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
1314 Πάουλα

Η Πάουλα (Paula) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,764. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και της έδωσε το όνομα της συζύγου του.

 Η μέση διάμετρος της Πάουλα εκτιμάται σε 11,32 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1171. Η Πάουλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 57 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εκκλησία της Νουβίας

Η Εκκλησία της Νουβίας ήταν εκκλησία ιδρυθείσα στη Νουβία, σήμερα περιοχή ευρισκόμενη μεταξύ του νοτίου τμήματος της Αιγύπτου και του βορείου τμήματος του Σουδάν. Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου τμήματος της ιστορίας της, ήταν συνδεδεμένη με την Εκκλησία της Αλέξάνδρειας. Η συγκεκριμένη εκκλησία αφανίστηκε ελέω της εξάπλωσης του Ισλάμ στην ευρύτερη περιοχή.

 Η διάδοση του Χριστιανισμού στη Νουβία χρονολογείται στον 4ο αιώνα, ωστόσο, οργανωμένη μορφή απέκτησε παρά μόνον κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα. Το 719, η Εκκλησία της Νουβίας τροποποίησε την πίστη της από την Ορθόδοξη Εκκλησία, γνωστής ως Μελκιτικής, προς την Ανατολίτικη Ορθόδοξη Εκκλησία, γνωστής ως Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Χριστιανισμός στην ευρύτερη περιοχή της Νουβίας είχε παρουσία, συνολικά, εντός τριών βασιλείων, τα οποία ήσαν τα κάτωθι: στα βόρεια, το βασίλειο της Νοβατίας, στο μέσον, το βασίλειο της Μακουρίας, στα νότια, το βασίλειο της Αλοδίας. Εκκλησία της Αλεξάνδρειας Νουβία Χριστιανικές τοιχογραφίες στη μεσαιωνική Νουβία Κριστιάν Κανουιγιέ