IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αραουκάρια

Η αραουκάρια ή αρωκάρια είναι δέντρο που ανήκει στο γένος αειθαλών κωνοφόρων δέντρων της οικογένειας των αρωκαριοειδών. Υπάρχουν 19 είδη τους γένους που φυτρώνουν στη Νέα Καληδονία (όπου βρίσκονται 13 ενδημικά είδη), στο νησί Νόρφολκ της Ωκεανίας, στην ανατολική Αυστραλία, στη Νέα Γουινέα, στην Αργεντινή, στη Χιλή και στη νότια Βραζιλία.

 Οι αραουκάριες είναι κυρίως μεγάλα δέντρα με ανοιχτή σπειροειδή κορυφή που φτάνει σε ύψος τα 30-80 μέτρα. Τα οριζόντια κλαδιά είναι σαν σπείρες και καλύπτονται από λεπιδοειδή ή βελονοειδή φύλλα. Σε ορισμένα είδη τα φύλλα είναι στενά και λογχοειδή και μόλις που καλύπτουν το ένα το άλλο. Σε άλλα πάλι, είναι φαρδιά και επίπεδα. Τα περισσότερα είδη έχουν ξεχωριστά φύλα, αν και σε μεμονωμένες περιπτώσεις συνυπάρχουν και τα δύο φύλα ή αλλάζουν φύλο με τον καιρό. Οι θηλυκοί κώνοι είναι συνήθως ψηλά στο δέντρο, είναι σφαιρικοί και κυμαίνονται σε μέγεθος από 7 έως 25 εκατοστά σε διάμετρο. Περιέχουν 80-200 μεγάλους, εδώδιμους σπόρους, παρόμοιους με τα κουκουνάρια, αλλά μεγαλύτερους. Οι αρσενικοί κώνοι είναι μικρότεροι, μήκους 4-10 εκατοστών και κυλινδρικοί. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι εναπομείναντες πληθυσμοί αραουκάριων είναι γεωγραφικά περιορισμένοι και βρίσκονται σε δάση και θαμνότοπους με μια προτίμηση για ανοιχτές τοποθεσίες. Είναι ζωντανά απολιθώματα που χρονολογούνται από τις αρχές του μεσοζωικού αιώνα. Τα απολιθώματα δείχνουν ότι το γένος αρχικά υπήρχε στο βόρειο ημισφαίριο μέχρι το τέλος της κρητιδικής περιόδου. Κάποια από τα είδη καλλιεργούνται για την ιδιαίτερη, εξαιρετικά συμμετρική τους μορφή. Αρκετά είδη θεωρούνται οικονομικής σημασίας για την παραγωγή ξυλείας και των κουκουναριών. Τα πιο γνωστά είδη είναι : Araucaria araucana (Αρωκάρια της Αραουκανία) - Αρωκάρια η επαλληλόφυλλος ή Αραουκάρια της Χιλής ή Χιλιανή αρωκάρια Araucaria angustifolia (Αρωκάρια η στενόφυλλος) Araucaria bidwillii (Αρωκάρια του Μπίντγουιλ) - Μπούνγια-μπούνγια ή μπούνια-μπούνια (αγγλ. Bunya-bunya) Araucaria heterophylla (Αρωκάρια η ετερόφυλλος) Gymnosperm Database: Araucaria Some of the tallest Araucaria Angustifolia, Heterophylla and Columnaris in the northern hemisphere, stand side by side at Furnas, Azores Islands.
Εθνική Ελλάδας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U16 της Ελλάδας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ελλάδας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 16 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ελλάδας Κορασίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ).

 Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U16 (Division A) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ελλάδας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U16 (Κορασίδων) επιπέδου Α: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U16 (Division B) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ελλάδας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U16 (Κορασίδων) επιπέδου Β: Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ελλάδας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ελλάδας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Greece, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, επίσημος ιστότοπος. (Ελληνικά) Στατιστικά Εθνικής Κορασίδων Αρχειοθετήθηκε 2019-05-06 στο Wayback Machine., πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (Ελληνικά)
Η Σιωπή της Θάλασσας (διήγημα)

Η Σιωπή της θάλασσας (γαλλικός τίτλος: Le Silence de la mer) είναι γαλλικό διήγημα που γράφτηκε το 1941 και δημοσιεύτηκε το 1942 από τον Ζαν Μπρυλέρ με το ψευδώνυμο Βερκόρ. Δημοσιεύτηκε παράνομα στο γερμανοκρατούμενο Παρίσι και σύντομα έγινε σύμβολο ψυχικής αντίστασης ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές.

 Σε ένα μικρό χωριό της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ένας Γερμανός αξιωματικός επιτάσσει ένα δωμάτιο στο σπίτι ηλικιωμένου Γάλλου και της νεαρής ανιψιάς του. Ο τρόπος που επιλέγουν οι οικοδεσπότες για να αντισταθούν στην αναγκαστική φιλοξενία του Γερμανού, είναι απλός κι αποφασιστικός: να παραμείνουν απολύτως σιωπηλοί. Κάθε απόγευμα ο αξιωματικός, αναφέρεται ως καλλιεργημένος άνθρωπος και διαποτισμένος από τον γαλλικό πολιτισμό, επισκέπτεται τους οικοδεσπότες του και γεμίζει τη σιωπή τους με μονόλογους που εκφράζουν την ελπίδα του για την αδελφοσύνη μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού έθνους. Παραπλανημένος από τη ναζιστική προπαγάνδα εκείνης της περιόδου, απογοητεύεται όταν συνειδητοποιεί ότι ο πραγματικός στόχος του γερμανικού στρατού δεν είναι η οικοδόμηση αλλά η καταστροφή του πολιτισμού και η εκμετάλλευση. Στη συνέχεια επιλέγει να εγκαταλείψει τη Γαλλία και κατατάσσεται στο Ανατολικό Μέτωπο, δηλώνει ότι «πηγαίνει στην Κόλαση», αφήνοντας για πάντα την κοπέλα, που ανάμεσά τους είχε αναπτυχθεί ένα σιωπηλό ειδύλλιο, σύμβολο στο μυαλό του της αξιοπρεπούς Γαλλίας που θαυμάζει και αγαπά τόσο πολύ. Η Σιωπή της θάλασσας, που γράφτηκε το καλοκαίρι του 1941 και εκδόθηκε στις αρχές του 1942, είναι το βιβλίο που καθιέρωσε τον συγγραφέα του Βερκόρ – λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ζαν Μπρυλέρ – ως έναν από τους συγγραφείς της Γαλλικής Αντίστασης. Η τεράστια παράνομη διανομή του κατά τη διάρκεια της κατοχής, εξασφάλισε την άμεση επιτυχία του κατά την Απελευθέρωση. Ήταν το πρώτο βιβλίο του παράνομου εκδοτικού οίκου Editions de Minuit. Ανατυπώθηκε αμέσως μετά το 1945 με μεγάλη απήχηση στη Γαλλία και μεταφράσεις στο εξωτερικό και ακολούθησαν θεατρικές μεταφορές και ταινίες.Το διήγημα είναι αφιερωμένο στον Σαιν-Πολ-Ρου, τον «δολοφονημένο ποιητή», ποιητή που θαύμαζαν οι σουρεαλιστές, φίλο του Ζαν Μουλέν και του Μαξ Ζακόμπ, ο οποίος πέθανε τον Δεκέμβριο του 1940 σε νοσοκομείο της Βρέστης, έξι μήνες αφότου ένας Γερμανός στρατιώτης μπήκε στην έπαυλή του, σκότωσε την υπηρέτριά του και τραυμάτισε την κόρη του. Το διήγημα μεταφέρθηκε στο θέατρο από το 1949, στην όπερα το 1959 από τον Γάλλο συνθέτη Ανρί Τομαζί, στον κινηματογράφο το 1949 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ και σε τηλεοπτική ταινία το 2004 από τον Πιέρ Μπουρτόν. Η Σιωπή της θάλασσας, 1981, εκδόσεις: ΕΛΙΑ (Ελληνικό λογοτεχνικό και ιστορικό αρχείο) σε μετάφραση Τατιάνας Γκρίτση-Μιλλιέξ. Η Σιωπή της θάλασσας, 1990, εκδόσεις: Αποσπερίτης.
Η Σφίγγα χωρίς το αίνιγμα

Η Σφίγγα χωρίς το αίνιγμα (τίτλος στα αγγλικά:The Sphinx Without a Mystery) είναι διήγημα του Όσκαρ Ουάιλντ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό The World τον Μάιο του 1887. Το 1891, μαζί με άλλες ιστορίες, εκδόθηκε στη συλλογή του Ουάιλντ Το έγκλημα του λόρδου Άρθουρ Σάβιλ και άλλες ιστορίες.

 Ο αφηγητής συναντά τον παλιό του φίλο λόρδο Μέρκισον στο Παρίσι, τον οποίο έχει να δει από τις σπουδές τους στην Οξφόρδη. Καθώς έτρωγαν, ο λόρδος του αφηγείται για μια μυστηριώδη γυναίκα που έτυχε να δει σε ένα δρόμο στο Λονδίνο. Γοητευμένος από την ομορφιά και το μυστήριο της, ο λόρδος αρχίζει να πιστεύει ότι είναι απλώς αποκύημα της φαντασίας του, αλλά μόλις μια εβδομάδα αργότερα τη συναντά σε ένα δείπνο και μαθαίνει ότι είναι η λαίδη Ελρόι. Γνωρίστηκαν και ο λόρδος σύντομα της έκανε πρόταση γάμου. Η κυρία ήταν πάντα πολύ μυστικοπαθής και μυστηριώδης και έτσι του κίνησε τις υποψίες. Μια μέρα αποφάσισε να την ακολουθήσει, καθώς μερικές φορές έφευγε κρυφά από το σπίτι της, και ανακάλυψε ότι πήγαινε κρυφά σε μια πανσιόν. Υποψιάστηκε ότι υπήρχε άλλος άντρας στη ζωή της και την επόμενη μέρα ζήτησε εξηγήσεις. Αυτή ομολόγησε ότι ήταν εκεί, αλλά είπε ότι ήταν απολύτως αθώα. Δεν την πίστεψε, διέλυσε τη σχέση τους και έφυγε για ταξίδι. Κατά την επιστροφή του έμαθε για τον θάνατό της από πνευμονία. Ο λόρδος πήγε στην πανσιόν και μίλησε με την ιδιοκτήτρια, η οποία επιβεβαίωσε ότι η κυρία είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο και ότι το μόνο που έκανε εκεί ήταν να έρχεται και να κάθεται μόνη της για μερικές ώρες κάθε φορά, διαβάζοντας και πίνοντας τσάι.Αφού διηγήθηκε την ιστορία του, ρώτησε τον αφηγητή αν το πιστεύει - ότι το μυστικό της ήταν πραγματικά ότι δεν είχε μυστικό - και αυτός του απάντησε ότι ήταν σίγουρος γι' αυτό, συμπληρώνοντας: «Η λαίδη Ελρόι ήταν απλώς μια γυναίκα που αγαπούσε τα μυστικά. Νοίκιασε αυτά τα δωμάτια για να έχει τη χαρά να περπατά στο δρόμο κάτω από ένα πέπλο, φανταζόμενη ότι ήταν η ηρωίδα κάποιου μυθιστορήματος. Είχε πάθος με τα μυστήρια, αλλά η ίδια ήταν απλώς μια σφίγγα χωρίς το αίνιγμα».Ο λόρδος ωστόσο δεν είχε πεισθεί ακόμη. Το διήγημα τελειώνει με την απάντησή του: «Αναρωτιέμαι...». Η Σφίγγα δίχως το αίνιγμα, μετάφραση: Γεώργιος Μαλτέζος, εκδόσεις Ηριδανός, 1883 Η Σφίγγα χωρίς το αίνιγμα, σε συλλογή διηγημάτων του Ουάιλντ, εκδόσεις Στοχαστής, 1988.
Κρατικός Αερολιμένας Ζακύνθου «Διονύσιος Σολωμός»

Ο Διεθνής Αερολιμένας Ζακύνθου «Διονύσιος Σολωμός» ή Διεθνές Αεροδρόμιο Ζακύνθου «Διονύσιος Σολωμός» (συντομογραφία ΥΠΑ: ΚΑΖΑΣ, IATA: ZTH, ICAO: LGZA) βρίσκεται στην περιοχή Αμπελόκηποι, 5 χλμ από την πρωτεύουσα της Ζακύνθου. Απέχει 1 χλμ από την περιοχή του Λαγανά. Το αεροδρόμιο έχει πάρει το όνομά του από τον εθνικό ποιητή της Ελλάδας Διονύσιο Σολωμό. Η ονοματοδοσία έγινε στις 11.02.1998 με την ευκαιρία των 200 χρόνων από την γέννηση του ποιητή.

 Η λειτουργία του Αερολιμένα της Ζακύνθου ξεκίνησε το 1971. Τα εγκαίνια έγιναν στις 12.06.1971. Τον Μάρτιο του 1981 τέλειωσαν οι εργασίες του νέου επιβατικού σταθμού του Αερολιμένα και στις 30.03.1981 έγινε η μετεγκατάσταση των υπηρεσιών στο νέο κτήριο. Η πρώτη πτήση τσάρτερ έγινε στις 03.05.1982 στο Διεθνές πλέον Αεροδρόμιο Ζακύνθου «Διονύσιος Σολωμός» καθώς εξυπηρετεί και πτήσεις εξωτερικού. Το Δεκέμβριο 2015 οριστικοποιήθηκε η ιδιωτικοποίηση του Διεθνή Αερολιμένα Ζακύνθου μαζί με άλλους 13 περιφερειακούς αερολιμένες της Ελλάδος, με την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ της κοινοπραξίας Fraport AG/Ομίλου Κοπελούζου και του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της συμφωνίας, η κοινοπραξία θα διαχειρίζεται τα 14 αεροδρόμια για 40 χρόνια. Η έναρξη παραχώρησης έγινε στις 11 Απριλίου 2017 . Στις 22 Μαρτίου 2017, η Fraport-Greece παρουσίασε τα σχέδια όλων των αεροδρομίων, μεταξύ αυτών και του αεροδρομίου Ζακύνθου.Οι άμεσες εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στo αεροδρόμιo με την ανάληψη της λειτουργίας τους από τη Fraport Greece και πριν την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου 2017 περιλαμβάνουν : Γενικό καθαρισμό Βελτίωση του φωτισμού και της σηματοδότησης στους εσωτερικούς (τερματικοί σταθμοί) και εξωτερικούς χώρους των αεροδρομίων (χώρος στάθμευσης αεροσκαφών-διάδρομοι προσγείωσης-απογείωσης). Αναβάθμιση και βελτίωση των εγκαταστάσεων υγιεινής. Βελτίωση παρεχόμενων υπηρεσιών συμπεριλαμβανομένης δωρεάν σύνδεσης με το διαδίκτυο (WiFi). Εργασίες για τη βελτίωση της πυρασφάλειας σε όλους τους χώρους των αεροδρομίων.Οι εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του επενδυτικού προγράμματος της Fraport Greece μέχρι το 2021 είναι οι ακόλουθες : Ανακαίνιση και αναδιαμόρφωση του τερματικού σταθμού Εγκατάσταση συστήματος «HBS inline screening» για τον έλεγχο των αποσκευών Ανακαίνιση του πύργου ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας Νέος πυροσβεστικός σταθμός Μετεγκατάσταση των μετασχηματιστών και γεννητριών Αναδιοργάνωση του χώρου στάθμευσης των αεροσκαφών Ανακαίνιση του οδοστρώματος στους χώρους προσγείωσης-απογείωσης-στάθμευσης αεροσκαφών Ανακαίνιση του οδοστρώματος στην είσοδο του αεροδρομίου και στο χώρο στάθμευσης οχημάτων Νέος σταθμός ασφάλειας & φύλαξης 33% αύξηση των σταθμών Check-in (από 15 σε 20) 150% αύξηση των σημείων ασφαλείας και ελέγχου του αεροδρομίου (από 2 σε 5) Επίσημη ιστοσελίδα του αερολιμένα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1925-26

Στο 2ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1925-26 τον τίτλο κατέκτησε και πάλι ο Ολυμπιακός. Από τη διοργάνωση αυτή παρουσιάστηκαν τα πρώτα δείγματα μεροληψίας, τα οποία οδήγησαν στην μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο κορυφαίων συλλόγων του Πειραιά. Ο Εθνικός τιμωρήθηκε από την Ε.Π.Σ. Πειραιώς με διαγραφή και κατόπιν διοργάνωσε δικό του πρωτάθλημα με φιλικές του επίσημες και μη ομάδες, για να επανέλθει το φθινόπωρο στην Ένωση.

 Το πρωτάθλημα ξεκίνησε και διεξήχθη κανονικά. Ωστόσο όμως, την παραμονή του τελικού αγώνα μεταξύ των Εθνικού και Ολυμπιακού που θα έκρινε τον πρωταθλητή η ΕΠΣΠ τιμώρησε τον Εθνικό με διαγραφή και αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής ήταν η σχεδόν διάσπαση της Ένωσης καθώς ο Εθνικός με τη Φαληρική Ένωση αποχώρησαν και κατόπιν ο Εθνικός ίδρυσε τον "Σύνδεσμο Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς". Τελικά, στο πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς απέμειναν μόνο τρεις ομάδες και τον τίτλο του πρωταθλήματος 1925-26 πήρε ο Ολυμπιακός, ενώ δεύτερος τερμάτισε ο Φαληρικός Σύνδεσμος.Ο νεοσύστατος Σύνδεσμος διοργάνωσε ξεχωριστό πρωτάθλημα με ομάδες που ιδρύθηκαν σε συνοικίες του Πειραιά. Το πρωτάθλημα του Συνδέσμου ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1926 και αρχικά συμμετείχαν ο Εθνικός, η Άμυνα Κοκκινιάς, ο Πειραϊκός, ο Ηρακλής, η Ελλάς και το Βυζάντιο. Το πρωτάθλημα του Συνδέσμου διεξήχθη με προημιτελική, ημιτελική και τελική φάση με τις 6 αυτές ομάδες αρχικά και το κατέκτησε ο Εθνικός, όπου έφτασε με ευκολία στον τελικό και επικράτησε 4-1 του Ηρακλή Πειραιώς, σε αγώνα που διεξήχθη στο γήπεδο του Ποδηλατοδρομίου, την Κυριακή 1 Αυγούστου 1926.Η δράση του Εθνικού, αν και τυπικά ανορθόδοξη, τελικά ωφέλησε το πειραϊκό ποδόσφαιρο, αφού από τις αρχές τις επόμενης περιόδου 1926-27, έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο ποδοσφαιρικά σωματεία από τις συνοικίες του Πειραιά: Κοκκινιά, Ταμπούρια, Μοσχάτο, Καλλιθέα, Δραπετσώνα, τα οποία εντάχθηκαν στον νεοσύστατο Σύνδεσμο, πριν αυτός συγχωνευτεί εν τέλει με την ΕΠΣΠ τον Νοέμβριο του 1926, έπειτα την παρέμβαση και των άλλων Ενώσεων, δεδομένου ότι ήταν στα σπάργανα η ίδρυση της ΕΠΟ. Τα πέντε σωματεία-μέλη της Ένωσης Ποδ. Συλλόγων Πειραιώς που ξεκίνησαν τη σεζόν ήταν: 1 Ο Εθνικός Πειραιώς τιμωρήθηκε από την ΕΠΣΠ με διαγραφή και αποχώρησε. 2 Η Φαληρική Ένωσις αποχώρισε, υποστηρίζοντας τον Εθνικό Πειραιώς. Τα σωματεία-μέλη του Συνδέσμου Ποδ. Σωματείων Πειραιώς που πήραν μέρος αρχικά στο πρωτάθλημα του Συνδέσμου για την περίοδο 1925-26, ήταν: 1 Ο Ποδοσφαιρικός Σύνδεσμος «Ελλάς» ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1926. Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σ. 42. Γεώργιου Πασαμήτρου, "Η ιστορία του πειραϊκού ποδοσφαίρου", εφ. "Αθλητική Ηχώ" 22-24 Μαρτίου 1951.
Καταγιέφ

Το καταγιέφ (αραβικά: قطايف‎, προφέρεται καταΐφ) είναι αραβικό γλυκό το οποίο συνήθως σερβίρεται κατά τη διάρκεια του μήνα του Ραμαζανιού. Είναι ένα είδος γλυκής ζύμης με γέμιση κρέμας ή καρυδιάς. Μπορεί να περιγραφεί ως διπλωμένη τηγανίτα.

 Η αραβική λέξη καταγιέφ (αραβικά: قطايف‎) προέρχεται από την αραβική ρίζα κτφ, που σημαίνει παίρνω ή κόβω. Πιστεύεται ότι το καταγιέφ προέρχεται από την δυναστεία των Φατιμιδών. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το καταγιέφ είναι δημιουργία της δυναστείας των Φατιμιδών, ωστόσο, η ιστορία τους χρονολογείται στην εποχή του χαλιφάτου των Αβασιδών (750-1258 μ.Χ.). Το καταγιέφ αναφέρεται και σε ένα βιβλίο μαγειρικής του 10ου αιώνα που εκδόθηκε στο χαλιφάτο των Αββασιδών από τον Ιμπν Σαγιάρ αλ-Ουαράκ, με τίτλο Κιτάμπ αλ-Ταμπίχ (αραβικά: كتاب الطبيخ‎, Το Βιβλίο των Πιάτων). Αργότερα το βιβλίο μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Ναουάλ Νασραλά με τίτλο Χρονικά των Κουζινών των Χαλίφηδων (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Annals of the Caliphs' Kitchens). Το καταγιέφ παρασκευάζεται παραδοσιακά από πλανόδιους πωλητές και τον λαό της Ανατολής και της Αιγύπτου. Συνήθως γεμίζεται με τυρί ακκάουι. Το καταγιέφ είναι η γενική ονομασία για το επιδόρπιο, αλλά πιο συγκεκριμένα, του κουρκουτιού. Συνήθως φτιάγνεται από αλεύρι, μπέικιν πάουντερ, νερό, μαγιά, ενώ μερικές φορές προστίθεται και ζάχαρη. Το αποτέλεσμα του μίγματος του κουρκουτιού που χύνεται πάνω σε ένα στρογγυλό καυτό δίσκο μοιάζει με τηγανίτες, με την εξαίρεση ότι είναι μαγειρεμένη μόνο η μία πλευρά. Έπειτα γεμίζεται και διπλώνεται. Η ζύμη μπορεί να γεμιστεί από ένα ανάλατο γλυκό τυρί μέχρι και ένα μείγμα από φουντούκια, καρύδια, αμύγδαλα, φιστίκια, σταφίδες, ζάχαρη άχνη, εκχύλισμα βανίλιας, εκχύλισμα τριαντάφυλλου (ماء الزهر) και κανέλας. Στη συνέχεια τηγανίζεται ή, λιγότερο συχνά, ψήνεται και σερβίρεται με ένα ζεστό γλυκό σιρόπι ή, μερικές φορές, με μέλι. Ένας άλλος τρόπος σερβιρίσματος του καταγιέφ είναι η γέμιση του με σαντιγί ή την πηχτή κρέμα κιστά (قشطة), η δίπλωση του έπειτα και μετά το σερβίρισμα του με αρωματικό σιρόπι χωρίς τηγάνισμα ή ψήσιμο. Αυτός ο τρόπος σερβιρίσματος ονομάζεται ασσαφίρι καταγιέφ (قطايف عصافيري). Μάντουγκουα, παρόμοιο κορεατικό επιδόρπιο
Αμαλία της Σαξονίας (1436-1501)

Η Αμαλία, γερμ. Amalie von Sachsen (4 Απριλίου 1436 - 19 Νοεμβρίου 1501) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη τού εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη τού Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, κόρης τού Ερνέστου δούκα της Αυστρίας. Παντρεύτηκε το 1452 τον Λουδοβίκο Θ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Γεώργιος 1456-1503, δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ. Μαργαρίτα 1456-1501, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Ελισάβετ 1452-1457 απεβ. 5 ετών, Άννα 1462 απεβ. νήπιο. Martina Schattkowsky: Widow in the early Modern Age: princely and aristocratic widows between external and self-determination, p. 69 ff August Kluckhohn: Louis the Rich, Duke of Bavaria: History of Germany in the 15th Century, p 314 ff
Πυρομανία

Ο όρος πυρομανία (από τις λέξεις πῦρ, μανία) αναφέρεται στον παθολογικό εμπρησμό και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, ως μονομανία. Αυτός ο ορισμός απορρίφθηκε κατηγορηματικά από το χώρο της Ψυχιατρικής και συγκεκριμένα της Εγκληματολογίας από την αρχή του 20ού αιώνα, σε αντίθεση με τον όρο μανία που όμως δεν έχει να κάνει με τους σχετικούς ψυχαναγκασμούς.

 ICD-10-Klassifikation der pathologischen Brandstiftung. Karl Birnbaum: Die psychopathischen Verbrecher. Thieme, Leipzig 1926. Horst Dilling u.a. (Hrsg.): Internationale Klassifikation psychischer Störungen. ICD-10, Kapitel V (F); klinisch-diagnostische Leitlinien. Huber, Bern 2006, ISBN 3-456-84286-4 Jean Etienne Dominique Esquirol: Allgemeine und specielle Pathologie und Therapie der Seelenstörungen. Hartmann, Leipzig 1827. Jean Etienne Dominique Esquirol: Die Geisteskrankheiten in Beziehung zur Medizin und Staatsarzneikunde. Voß, Berlin 1838 (2 Bde.) Werner Janzarik: Themen und Tendenzen in der deutschsprachigen Psychiatrie. Springer, Berlin 1974. Charles Chretien Henry Marc: Die Geisteskrankheiten in Beziehung zur Rechtspflege Voß, Berlin 1843/1844 (2 Bde.) André Matthey: Nouvelles recherches sur les maladies de l’esprit précédées considérations sur les difficulté de l’art de guérir. Paschoud, Paris, 1816. Tobias Müller: Störungen der Impulskontrolle – Alter Wein in neuen Schläuchen? In: Rolf Baer u.a. (Hrsg.): Wege psychiatrischer Forschung. Perimed, Erlangen 1991, ISBN 3-88429-390-7 Henning Saß u.a.: Diagnostische Kriterien des diagnostischen und statistischen Manuals psychischer Störungen. DSM-IV-TR. Hogrefe, Göttingen 2003, ISBN 3-8017-1661-9 Ulrich Venzlaff, Friedemann Pfäfflin: Persönlichkeitsstörungen und andere abnorme seelische Entwicklungen. In: Klaus Foerster (Hrsg.): Psychiatrische Begutachtung. Elsevier, München 2004, ISBN 3-437-22900-1
Μάριος Αντωνιάδης

Ο Μάριος Αντωνιάδης (Λευκωσία, 14 Μαΐου 1990) είναι διεθνής Κύπριος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Δόξα Κατωκοπιάς και την Εθνική Κύπρου, στη θέση του κεντρικού και αριστερού αμυντικού.

 Ο Μάριος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία σε πολύ μικρή ηλικία από τις ακαδημίες του ΑΠΟΕΛ. Το 2006, σε ηλικία 16 χρονών, ο προπονητής του ΑΠΟΕΛ, Μαρίνος Ουζουνίδης τον επέλεξε να ενσωματώσει την πρώτη ομάδα του ΑΠΟΕΛ και να υπογράψει το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο. 2007-2008 Ντεμπούτο στο πρωτάθλημα έκανε στις 10 Μαΐου 2008, όπου αγωνίστηκε για 90 λεπτά στον εκτός έδρας αγώνα για την 32η αγωνιστική του Παγκυπρίου Πρωταθλήματος Μαρφίν Λαϊκή 2007-2008, με την Ανόρθωση Αμμοχώστου, όπου έληξε με 3-0, με την ομάδα της Ανόρθωσης να κατακτά το πρωτάθλημα. Την περίοδο 2009-2011 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου. 2012-2013 Την αγωνιστική περίοδο 2012-2013 αγωνίστηκε σε 6 παιχνίδια και βοήθησε το ΑΠΟΕΛ να κατακτήσει το 22ο πρωτάθλημα της ιστορίας του. 2013-2014 Στις 12 Δεκεμβρίου 2013 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση σε Ευρωπαϊκό αγώνα στη Φραγκφούρτη, όπου αγωνίστηκε για 64 λεπτά στον εκτός έδρας αγώνα του ΑΠΟΕΛ ενάντια στην Άιντραχτ για την 6η αγωνιστική του 6ου ομίλου του Europa League. Στις 26 Απριλίου 2014, σκόραρε το πρώτο του τέρμα με τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ, στην εντός έδρας αναμέτρηση με τον Ερμή Αραδίππου. Στην αγωνιστική περίοδο 2013-2014 είχε 16 συμμετοχές και 1 γκολ και κατέκτησε με το ΑΠΟΕΛ όλα τα τρόπαια της σεζόν. (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ασπίδα). 2014-2015 Την περίοδο 2014-2015 έκανε ντεμπούτο σε αγώνα των ομίλων του Uefa Champions League στις 17 Σεπτεμβρίου 2014 στη Βαρκελώνη στο ιστορικό Καμπ Νου, απέναντι στη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Μπαρτσελόνα. Αγωνίστηκε συνολίκα σε 5 από τα 6 παιχνίδια των ομίλων. Αποχώρησε τραυματίας στο 1ο ημίχρονο στον αγώνα της 3ης Αγωνιστικής απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν στο ΓΣΠ και λόγω του τραυματισμού του έμεινε εκτός στον επόμενο αγώνα στο Παρκ Ντε Πρενς στο Παρίσι. Στο πρωτάθλημα είχε συμμετοχή σε 11 αγώνες και πανηγύρισε στο τέλος της χρονιάς το 3ο συνεχόμενο πρωτάθλημα και 2ο συνεχόμενο νταμπλ. Ο Μάριος αγωνίστηκε σε όλες τις μικρές εθνικές ομάδες, ενώ διετέλεσε αρχηγός της Εθνικής Κ21. Με την Εθνική Κ19 είχε 5 συμμετοχές, ενώ με την Εθνική Κ21 είχε 21 συμμετοχές. Στις 10 Οκτωβρίου 2012, κλήθηκε για πρώτη φορά να ενισχύσει την Εθνική Ανδρών, στους αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014, με τη Σλοβενία και τη Νορβηγία, όμως έμεινε στον πάγκο και στα δύο αυτά παιχνίδια. Ντεμπούτο πραγματοποίησε στις 14 Νοεμβρίου 2012 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με τη Φινλανδία όπου πέρασε στον αγώνα σαν αλλαγή. Μέχρι στιγμής μετράει 9 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Πρωτάθλημα Κύπρου (6): 2006-2007, 2008-2009, 2010-2011, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015 Κύπελλο Κύπρου (3): 2007-2008. 2013-2014, 2014-2015 Ασπίδα Κύπρου (4): 2008, 2009, 2011, 2013 Προφίλ στην ιστοσελίδα του ΑΠΟΕΛ Αρχειοθετήθηκε 2015-06-27 στο Wayback Machine. Προφίλ στην ιστοσελίδα Soccerway
Ορθούνι Χανίων

Το Ορθούνι (επίσημο: το Ορθούνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 24 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 360 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Orthuni, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Ortugni ή Ortuni με 126 κατοίκους, 48 οφειλόμενες αγγαρίες και 12 προνομιούχους. Kαι ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Orthuni. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Orthuni μαζί με άλλα χωριά της περιοχής των Λάκκων.Το 1881 ανήκε στον δήμο Λάκκων και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 200 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 277 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρών, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα Ορθουνίου συνέχισε να υπάρχει μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Μουσούρων.Δείτε επίσης: Κοινότητα Ορθουνίου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Το χωριό διαθέτει δύο εκκλησίες, τον ναό της Παναγίας και τον ναό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος κτίστηκε επί ενετικών χρόνων. Στη θέση Μουτσουδία βρίσκεται σπήλαιο με πολλούς θαλάμους και πλούσιο διάκοσμο. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ένας πολύ μεγάλος πλάτανος. Η κοινότητα Ορθουνίου συστάθηκε στις 31 Μαρτίου 1930 με την απόσπαση του οικισμού Ορθούνι από την κοινότητα Καρρών Κυδωνίας και λειτούργησε ως την κατάργησή της, το 1997. Πρόεδροι Τοπικής Κοινότητας (από το 2019 Κοινότητας) 2014-2019: Κώστας Κατσουλάκης (1976-2019) Δολοφονήθηκε εν ενεργεία σε αναίτια επίθεση συντοπίτη του, έξω από το μίνι μάρκετ που λειτουργούσε ο ίδιος, στις 12 Μαΐου 2019 και ενώ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Γεώργιος Στρατινάκης (1882-1972) - Μακεδονομάχος
Αίθουσα του Σφαιριστηρίου

Γενικά ως αίθουσα σφαιριστηρίου χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε αίθουσα που χρησιμοποιείται για άθληση, ή ψυχαγωγία με ρίψη σφαίρας ή σφαιρών (μπάλες), διαθέτοντας έτσι κατάλληλο εξοπλισμό όπως τέτοιες είναι οι αίθουσες μπιλιάρδων, αντισφαίρισης, σκοποβολής με μπάλες κ.ά.. Ειδικότερα όμως με την ονομασία αίθουσα του σφαιριστηρίου φέρεται μια ιστορική τέτοια αίθουσα που βρίσκεται στις Βερσαλίες, κοντά στο Παρίσι, έχοντας διαμορφωθεί σήμερα σε μουσείο της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης.

 Η αίθουσα αυτή, αυτόνομου κτιρίου, βρίσκεται στον ομώνυμο δρόμο (Οδός Σφαιριστηρίου) στη συνοικία του Αγίου Λουδοβίκου των Βερσαλλιών στην περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς. Πρόκειται για την αίθουσα εκείνη όπου οι βουλευτές της Τρίτης Τάξεως στις 20 Ιουνίου του 1789 έδωσαν τον ομώνυμο υποσχετικό όρκο του Σφαιριστηρίου. Η αίθουσα αυτή καλύπτει όλο τον εσωτερικό χώρο αυτόνομου κτιρίου διαστάσεων περίπου 30μ. μήκους, 10μ. πλάτους και 12μ. ύψους, φέροντας ξύλινη κεραμοσκεπή. Οικοδομήθηκε το 1686 επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄ από τον αρχιτέκτονα Νικολά Κρετέ για εξυπηρέτηση αναγκών άθλησης και διασκέδασης σε ένα είδος πρώιμης μορφής τένις, που υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των τότε ευγενών. Για τις ανάγκες του παιχνιδιού αυτού τα παράθυρα της αίθουσας φέρονται περιμετρικά παρά τη στέγη, ενώ η αίθουσα ήταν βαμμένη μαύρη προκειμένου το μπαλάκι να είναι περισσότερο ευδιάκριτο, η δε οροφή της σε χρώμα μπλε έφερε διάσπαρτους χρυσούς κρίνους. Το κτίριο αυτό μετά τα χρόνια της Επανάστασης δεν φέρεται να χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα, μέχρι την ανακήρυξη της Δεύτερης Δημοκρατίας, (25 Φεβρουαρίου του 1848) , όταν στις 14 Μαρτίου του 1848 πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο πολιτικό συμπόσιο. Από τότε σχεδόν εγκαταλείφθηκε τελείως. Πλησιάζοντας ο εορτασμός της εκατονταετηρίδας από την Γαλλική Επανάσταση αποφασίσθηκε η αίθουσα του Σφαιριστηρίου ν' αποτελέσει μνημείο πολιτικής κληρονομιάς της επίμαχης περιόδου διαμορφώνοντας το χώρο της σε μουσείο. Την αποκατάσταση και την αναμόρφωση αυτής ανέλαβε το 1879 ο Ουΐλιαμ Εντμόντ αρχιτέκτονας των Βερσαλλιών και του Τριανόν, εγείροντας περί το μέσον και επί της δεξιάς πλευράς μνημειακό πρόστυλο δωρικού ρυθμού με αέτωμα που επιστέφει ένας επιχρυσωμένος ορειχάλκινος γαλατικός κόκορας. Προ του μνημείου και επί μαρμάρινου βάθρου τοποθετήθηκε ο ανδριάντας του Ζαν Συλβαίν Μπαγύ, δημάρχου του Παρισιού και προέδρου της Τρίτης Τάξης το 1789 ενώ ο χώρος συμπληρώθηκε περιμετρικά με τις προτομές των σημαντικότερων προσώπων που είχαν λάβει μέρος στην ορκωμοσία του σφαιριστηρίου. Τέλος, στο βάθος της αίθουσας και στον υπερκείμενο χώρο δεσπόζει ο σχετικός με την ιστορική ορκωμοσία πίνακας του Νταβίντ σε μονόχρωμη γιγαντοαναπαραγωγή. Τα δε εγκαίνια του μουσείου έγιναν τελικά στις 20 Ιουνίου του 1883 από τον τότε Πρόεδρο Βαλντέκ Ρουσσώ. Το 1988, με την ευκαιρία των εορτασμών της διακοσαετίας της επανάστασης του 1789, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν επέλεξε την αίθουσα αυτή προκειμένου να τιμήσει την μνήμη του Μπαγύ και το πνεύμα του 1789. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Salle du jeu de paume de Versailles στο Wikimedia Commons
Χειρουργική παίδων

Η Χειρουργική Παίδων είναι η ειδικότητα της χειρουργικής η οποία ασχολείται με τις χειρουργικές παθήσεις των νεογέννητων, των βρεφών, των παιδιών και των εφήβων, μέχρι την ενηλικίωσή τους.

 Η Χειρουργική Παίδων προέκυψε στα μέσα του 1879, καθώς η χειρουργική φροντίδα των γεννητικών ελαττωμάτων απαιτούσε καινοτόμες τεχνικές και μεθόδους και έγινε συχνότερα βασισμένη στα νοσοκομεία των παιδιών. Ένας από τους τόπους αυτής της καινοτομίας ήταν το Παιδικό Νοσοκομείο της Φιλαδέλφειας. Αρχίζοντας τη δεκαετία του 1940 υπό την χειρουργική ηγεσία του Τσαρλς Έβερετ Κουπ, οι νεώτερες τεχνικές για την ενδοτραχειακή αναισθησία των βρεφών επέτρεψαν τη χειρουργική αποκατάσταση παλαιών ανυπόφορων γενετικών ανωμαλιών. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, το ποσοστό θνησιμότητας των βρεφών από αρκετά σύνδρομα σημαντικών συγγενών δυσπλασιών μειώθηκε αισθητά. Οι ειδικότητες της ίδιας της παιδιατρικής χειρουργικής περιλαμβάνουν: την νεογνική χειρουργική και την χειρουργική εμβρύου. Άλλοι χειρουργικοί χώροι έχουν επίσης δικές τους παιδιατρικές ειδικότητες που χρειάζονται περαιτέρω εκπαίδευση κατά τη διάρκεια των κατοικιών και σε υποτροφία: παιδιατρική καρδιοχειρουργική (χειρουργική επέμβαση στην καρδιά ή / και τους πνεύμονες του παιδιού, συμπεριλαμβανομένης της μεταμόσχευσης καρδιάς ή / και πνευμόνων), παιδιατρική νεφρολογική χειρουργική (χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο του παιδιού, στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στο νωτιαίο μυελό και στα περιφερικά νεύρα), την παιδιατρική ουρολογική χειρουργική (χειρουργική επέμβαση στην ουροδόχο κύστη του παιδιού και άλλες δομές), παιδιατρική νευροχειρουργική κάτω από τα νεφρά που είναι απαραίτητα για την εκσπερμάτιση), χειρουργική επέμβαση έκτακτης ανάγκης για παιδιά, χειρουργική επέμβαση που εμπλέκει έμβρυα ή έμβρυα (επικάλυψη με μαιευτική / γυναικολογική χειρουργική, νεογνική και μητρική εμβρυϊκή ιατρική), χειρουργική επέμβαση σε εφήβους ή νεαρούς ενήλικες, παιδιατρικά ηπατολογικά (ηπατικά) και γαστρεντερικά και εντέρου) χειρουργική επέμβαση (συμπεριλαμβανομένης της μεταμόσχευσης του ήπατος και του εντέρου στα παιδιά), παιδιατρική ορθοφθαλμία (παιδιατρική πλαστική και ανακατασκευαστική χειρουργική επέμβαση (όπως για έγκαυμα ή για συγγενή ελαττώματα όπως η αφαίρεση του ουρανίσκου που δεν περιλαμβάνει τα κύρια όργανα) και παιδιατρική ογκολογική χειρουργική επέμβαση (καρκίνος κατά την παιδική ηλικία).
Νεοχώρι Βοσπόρου

Το Νεοχώρι, γνωστό και ως Νεοχώριο(ν), Νιχώρι ή Νηχώρι (τουρκικά: Yeniköy Γενίκιοϊ) είναι γειτονιά της Κωνσταντινούπολης. Βρίσκεται στις ευρωπαϊκές ακτές του στενού του Βοσπόρου, ανάμεσα στις γειτονιές Στενή και Θεραπειά. Το Νεοχώρι μέχρι τα Σεπτεμβριανά το 1955 ήταν γειτονιά με σημαντικό ελληνικό πληθυσμό καθώς και αρμενικές και εβραϊκές κοινότητες. Η αρμενική εκκλησία Σουρπ Ασντβαντζαντζίν και η Συναγωγή του Νεοχωρίου σώζονται μέχρι σήμερα. Η κατοίκηση στην περιοχή ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και κατέστη φημισμένος τόπος διαμονής τον 19ο αιώνα.

 Στη γειτονιά υπάρχουν πολλές χριστιανικές εκκλησίες. Η ορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας Κουμαριώτισσας χτίστηκε το 1837 κατόπιν αιτήματος του προσωπικού ιατρού του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, Στεφάνου Καραθεοδωρή. Οι ταφόπλακες του ίδιου και του υιού του, Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή Πασά, βρίσκονται δίπλα στο ξύλινο καμπαναριό δυτικά της εκκλησίας. Εδώ γεννήθηκε ο Πέτρος Βυζάντιος, ο οποίος υπηρέτησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ως δομέστικος, λαμπαδάριος και πρωτοψάλτης. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης έζησε εδώ μαζί με τους γονείς του το 1882–1885 ως έφηβος. Η προτομή του βρίσκεται στην αυλή της εκκλησίας της Παναγίας. Στο ποίημά του «Το Nιχώρι» (του 1885) εξυμνεί τον τόπο.
Χουάν ντε Αρελιάνο

Ο Χουάν ντε Αρελιάνο (ισπανικά: Juan de Arellano‎, 3 Αυγούστου 1614 – 13 Οκτωβρίου 1676) ήταν Ισπανός ζωγράφος της εποχής του μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν σε πίνακες με νεκρές φύσεις λουλουδιών.

 Γεννήθηκε στο Σαντορκάθ, κοντά στη Μαδρίτη, όπου και πέθανε. Ήταν μαθητής του Χουάν ντε Σολίς. Έντονα επηρεασμένος από Φλαμανδούς καλλιτέχνες (όπως ο Ντάνιελ Σέγκερς) και Ιταλούς ζωγράφους (όπως ο Μάριο Νούτσι), ο Χουάν ντε Αρελιάνο θεωρήθηκε εξαιρετικός σε αυτό το θέμα. Σύμφωνα με έναν από τους συναδέλφους του, ο ντε Αρελιάνο αποφάσισε να επικεντρωθεί αποκλειστικά στη ζωγραφική λουλουδιών επειδή προσέφερε περισσότερες αμοιβές ενώ απαιτούσε λιγότερη εργασία. Μερικά από τα πιο διάσημα έργα του ντε Αρελιάνο είναι η Ανθοδέσμη (περ. 1660) και η Γιρλάντα με λουλούδια, πουλιά και πεταλούδα, που εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Ζωγράφισε επίσης για το σκευοφυλάκιο της εκκλησίας του Αγίου Ιερώνυμου ελ Ρεάλ της Μαδρίτης. Το Μουσείο Πράδο φιλοξενεί ενδιαφέρουσα συλλογή από έργα του. Μια άλλη ενδιαφέρουσα σειρά νεκρών φύσεων εκτίθεται στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο, ένα άλλο σημαντικό Βάζα μπροστά σε καθρέφτη εκτίθεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Κορούνια. Μια ιδιαίτερα φιλόδοξη νεκρή φύση ανήκει στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπιλμπάο. Το Μουσείο Σεράλμπο κατέχει ένα Κονσέρτο πουλιών με λουλούδια και ένα άλλο του κατέχεται από το Μουσείο Ρομαντισμού της Μαδρίτης.
Λούσι Τζόουνς

Η Λούσι Τζόουνς (Lucie Bethan Jones, γενν. 20 Μαρτίου 1991) είναι Ουαλή τραγουδίστρια, ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε γνωστή όταν συμμετείχε στην 6η σεζόν του The X Factor UK το 2009, όπου κατέλαβε την έβδομη θέση. Εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 στο Κίεβο της Ουκρανίας με το τραγούδι "Never Give Up on You", αφού πρώτα νίκησε τον εθνικό τελικό της χώρας της (Eurovision: You Decide), καταλαμβάνοντας την 15η θέση με 111 πόντους, το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από το 2011.

 Η Τζόουνς γεννήθηκε στο Πέντρυχ, ένα μικρό χωριό έξω από το Κάρντιφ. Το 2007 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Προσκόπων ως πρόσκοπος και ήταν η κύρια τραγουδίστρια ερμηνεύοντας το "Jambo", το τραγούδι του Πρωταθλήματος. Η Λούσι έλαβε επίσης μέρος στους τοπικούς προσκόπους του Κάρντιφ και στο σόου των Guide Gang. Η Τζόουνς πέρασε από οντισιόν για την σεζόν 6 του βρετανικού The X-Factor με το τραγούδι "I will always love you". Πέρασε στα ζωντανά σόου και την πρώτη εβδομάδα ερμήνευσε το "Footprints in the sand". Αποχώρησε την πέμπτη εβδομάδα, σε μια τελική αναμέτρηση με τον Jedward. Μετά την αποχώρησή της, 1,113 θεατές παραπονέθηκαν στο κανάλι ITV σχετικά με την ψήφο που δόθηκε υπέρ του Jedward. Μετά την αποχώρησή της από το The X-Factor, η Τζόους υπέγραψε συμβόλαιο στην εταιρεία Select Model Management και ξεκίνησε μια καριέρα στο μόντελινγκ. Τον Μάιο του 2010 η Τζόους υπέγραψε για να παίξει την Cosette στην παραγωγή του West End Οι άθλιοι. Τον Σεπτέμβριο του 2010, αποκαλύφθηκε ότι ήταν το πρόσωπο της καμπάνιας της Wonderbra. Το 2010 εμφανίστηκε στο επεισόδιο "Lost in Time : Part Two" της σειράς The Sarah Jane Adventure. Η Τζόους έπαιξε τον ρόλο της Meat στην περιοδεία του We will rock you το 2013. Η Τζόουνς έπαιξε επίσης τον ρόλο της Βικτώρια στο μιούζικαλ American Psycho στο Almeida Theatre τον Δεκέμβριο του 2013. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lucie Jones στο Wikimedia Commons
Συμβάν του Βαλ Τζόνσον

Το Συμβάν του Βαλ Τζόνσον (αγγλικά:Val Johnson incident) αναφέρεται σε μια υποτιθέμενη συνάντηση του αναπληρωτή σερίφη της κομητείας Μάρσαλ της Μινεσότα, Βαλ Τζόνσον με ένα ΑΤΙΑ το 1979.

 Ο Τζόνσον ανέφερε ότι ενώ βρισκόταν σε περιπολία κοντά στο Στέφεν της Μινεσότα περίπου στις 2 π.μ. στις 27 Αυγούστου 1979, είδε μια ακτίνα φωτός ακριβώς πάνω από το δρόμο. Σύμφωνα με τον Τζόνσον, η ακτίνα έφτασε προς αυτόν, το περιπολικό ήταν βυθισμένο στο φως και άκουσε το παρμπρίζ να σπάει. Ο Τζόνσον είπε ότι ήταν αναίσθητος για 39 λεπτά και όταν ξύπνησε συνειδητοποίησε ότι το ρολόι του και το ρολόι του οχήματος είχε σταματήσει για 14 λεπτά. Το παρμπρίζ θρυμματίστηκε, ένας προβολέας και ένα κόκκινο φως έκτακτης ανάγκης υπέστησαν ζημιές και η λεπτή κεραία του ραδιοφώνου λεπτό έλιωσε. Οι κάτοικοι που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα για βοήθεια του Τζόνσον βρήκαν το περιπολικό στη πλαϊνή μεριά του δρόμου. Ο Τζόνσον υπέστη μώλωπες και ερεθισμό των ματιών που ένας γιατρός τα σύγκρινε με τα «εγκαύματα ενός οξυγονοκολλητή». Όταν η ιστορία έλαβε εθνική δημοσιότητα, ο Τζόνσον είπε στους δημοσιογράφους ότι η ξαφνική δημοσιότητα είχε προκαλέσει σε αυτόν και την οικογένειά του πολλή συναισθηματική πίεση. Στις 11 Σεπτεμβρίου, 1979, ο Τζόνσον εμφανίστηκε ως καλεσμένος στη τηλεοπτική εκπομπή Good Morning America του δικτύου ABC. Οι ουφολόγοι, συμπεριλαμβανομένων των Άλλαν Χέντρι και Τζέρομ Κλαρκ, θεωρούν το περιστατικό σημαντικό, με τον Κλακ να ισχυρίζεται ότι ο Τζόνσον αρνήθηκε να κάνει το τεστ πολυγραφίας επειδή ο Τζόνσον πίστευε ότι «θα εξυπηρετούσε μόνο την ικανοποιητική περιέργεια των ανθρώπων». Ο σκεπτικιστής των ΑΤΙΑ, Φίλιπ Κλας, υποστήριξε ότι όλο το περιστατικό ήταν μια φάρσα και ότι ο Τζόνσον είχε καταστρέψει σκόπιμα το δικό του περιπολικό.
Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων

Η Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ) ή αλλιώς Πανεπιστημιακή Αστυνομία, είναι άοπλη μονάδα της Ελληνικής Αστυνομίας με αρμοδιότητα την προστασία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, καθώς και την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος μέσα σε αυτά.

 Το 2019 η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, καθώς και την ίδρυση μονάδας της αστυνομίας για την αστυνόμευση των πανεπιστημίων. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, υπάρχει αυξημένη παραβατικότητα στα ιδρύματα, όπως εγκληματικότητα, παρεμπόριο, βανδαλισμοί και επιθέσεις. Στην ίδρυση τέτοιας μονάδας τέθηκαν απέναντι φοιτητικοί σύλλογοι, κόμματα της αντιπολίτευσης και διάφορες οργανώσεις.
Νιχάντ Τζέντοβιτς

Ο Νιχάντ Τζέντοβιτς (γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1990) είναι Βόσνιος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου τουΓερμανικού Πρωταθλήματος (BBL) και της Ευρωλίγκας . Εκπροσώπησε επίσης την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης διεθνώς.

 Ο Τζέντοβιτς ξεκίνησε την σταδιοδρομία του με την ΚΚ Μπόσνα, αλλά η Μπαρτσελόνα υπέγραψε μαζί του όταν ήταν μόλις 16 ετών. Ποτέ δεν είχε πραγματική ευκαιρία να παίξει στη Μπαρτσελόνα και πέρασε τον περισσότερο χρόνο ως δανεικός στην Κορνέλα, στην Ομπραντόιρο και στη Βίρτους Ρόμα . Μετά την αποχώρησή του από την Μπαρτσελόνα, έπαιξε για τη Γαλατασαράι και την Άλμπα Βερολίνου . Τον Ιούλιο του 2013 υπέγραψε στην Μπάγερν Μονάχου . Τον Ιούλιο του 2014 ανακοινώθηκε ότι υπέγραψε διετή επέκταση με την ομάδα. Στις 11 Ιουλίου 2016, ο Τζέντοβιτς συμφώνησε σε επέκταση συμβολαίου με την Μπάγερν μέχρι το 2018, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής ομάδας για την περίοδο 2018-19. Ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες της εθνικής ομάδας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 είχε μέσο όρο 10,6 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ ανά παιχνίδι, ενώ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013 είχε κατά μέσο όρο 17,8 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ ανά αγώνα. Πρότυπο:Euroleague player statistics legend 105.8.000.000.5002.0.0 Είναι ο μεγαλύτερος αδερφός του Νεντίμ Τζέντοβιτς . Έχει επίσης γερμανική υπηκοότητα από τον Απρίλιο του 2015 Ο Νιχάντ Τζέντοβιτς Αρχειοθετήθηκε 2016-07-18 στο Wayback Machine. στο beko-bbl.de Ο Νιχάντ Τζέντοβιτς στο draftexpress.com Ο Νιχάντ Τζέντοβιτς στο eurobasket.com Ο Νιχάντ Τζέντοβιτς στο euroleague.net Νιχάντ Τζέντοβιτς στο Instagram Νιχάντ Τζέντοβιτς στο Twitter
Άγιος Νικόλαος Σελλών Ιωαννίνων

Για τοπωνύμια με το ίδιο όνομα στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Άγιος Νικόλαος Ιωαννίνων Ο Άγιος Νικόλαος (πρώην Ζαραβούτσι) είναι ορεινό χωριό της Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 520 μέτρων.

 Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στα βορειοδυτικά του δήμου Δωδώνης και απέχει 37 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων, 59 χλμ ανατολικά της Ηγουμενίτσας και 8,5 χλμ. δυτικά από τον κόμβο Τύρια της Εγνατίας Οδού. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου (αρχικής κτίσης 1848) με την υπεραιωνόβια βελανιδιά και βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη του χωριού, οι καταρράκτες "Κρέμαση" και τα γειτονικά δάση από βελανιδιά της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Κωνσταντίνου. Η θέση του οικισμού ανάμεσα στις παράλιες πόλεις με την ενδοχώρα καθώς και ευρήματα που υπάρχουν δείχνουν κατοίκηση της περιοχής από την αρχαιότητα. Στη τοποθεσία "Κρούσια" με υψόμετρο 689 μέτρα βρέθηκαν ερείπια αρχαίου κάστρου και πόλης που πιθανολογείται ότι ήταν μια από τις περίπου εβδομήντα πόλεις της Ηπείρου που καταστράφηκαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο στους πολέμους του εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα (βλ. Τρίτος Μακεδονικός πόλεμος). Την περίοδο της τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση αναφερόταν με το όνομα Ζαραβούτσι ή Ζαραβούτσιον, οπότε και μετονομάστηκε το 1955. Το 1611 ο Διονύσιος Φιλόσοφος ή Σκυλόσοφος, στη δεύτερη εξέγερση του εναντίον των Τούρκων, επιτέθηκε στη τούρκικη φρουρά και κατοίκους του χωριού και το ερήμωσαν. Το 1670 ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή το αναφέρει ως τσιφλίκι του Μεμούτ πασά με κατοίκους Χριστιανούς. To 1856 αναφέρεται από τον Παναγιώτη Αραβαντινό ως ελληνικό χωριό της Θεσπρωτίας και τσιφλίκι με 8 χριστιανικά σπίτια που εκκλησιαστικά υπαγόταν στην Εκκλησία Ιωαννίνων και διοικητικά στην Παραμυθιά. Το 1934 με το ΦΕΚ 200Α - 26/06/1934 συστάθηκε κοινότητα Ζαραβουτσίου με την απόσπαση του οικισμού Ζαραβούτσι από την κοινότητα Κόπρας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1937 με το ΦΕΚ 119Α - 01/04/1937 αποσπάσθηκε από την τότε επαρχία Παραμυθίας του νομού Ιωαννίνων και υπάχθηκε στην επαρχία Δωδώνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Παλιουρή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίου Νικολάου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 127 κατοίκων. Π ολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου Τοπική Κοινότητα Αγίου Νικολάου από τον ιστότοπο του Δήμου Δωδώνης
Πέδρο Τσιάγκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

Ο Πέδρο-Τσιάγκο, πορτογ. Pedro Thiago (γενν. 12 Ιανουαρίου 1979) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα είναι πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα και διεκδικητής πρίγκιπας της Βραζιλίας.

 Γεννήθηκε στην Πετρόπολις της Βραζιλίας και είναι γιος του Πέτρου-Καρόλου πρίγκιπα της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα και διεκδικητή διαδόχου της Βραζιλίας και της πρώτης συζύγου του Ρόνη Κουν ντε Σούζα. Η μητέρα του απεβίωσε δύο ημέρες μετά τη γέννησή του. Το 1992, όταν ήταν 13 ετών, τον απήγαγαν ενώ πήγαινε στο Σχολείο του και οι απαγωγείς ζήτησαν λύτρα 5 εκατομμύρια δολάρια. Επτά ημέρες μετά η αστυνομία εισέβαλε σε ένα σπίτι, σε προάστιο του Ρίο ντε Ζανέιρο και τον ελευθέρωσε. Το 2002 κατηγορήθηκε ότι πήρε ένα σύνολο πορσελάνινων πιάτων από το ανάκτορο του Γκράο-Παρά που ανήκαν στη θεία του Χριστίνα. Έχει τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Πέτρου Α΄ και του Τάγματος του Ρόδου. The Imperial Family of Brazil Elisabeth Dobrzensky von Dobrzenicz "Empress of Brazil" Um príncipe na polícia do Rio (Πορτογαλικά)
Μαρία του Ανγκιάν (κόρη του Γκυ)

Η Μαρία, γαλλ.: Marie d'Enghien (μετά το 1363 – 1392/1393) από τον Οίκο του Ανγκιάν, ήταν κυρία του Άργους και της Ναυπλίας στη Φραγκοκρατούμενη Ελλάδα από το 1376/77 έως το 1388. Επειδή ήταν ανήλικη όταν κληρονόμησε την κυριότητα από τον πατέρα της, Γκυ του Ανγκιάν, ο αδελφός του, Λουδοβίκος του Ανγκιάν, διορίστηκε κηδεμόνας της. Ο Λουδοβίκος πάντρεψε τη Μαρία με έναν Βενετό πατρίκο, τον Πιέτρο Κορνάρο, το 1377. Η Μαρία μετακόμισε στη Βενετία, αλλά συμμετείχε στη διοίκηση της κυριότητάς της.Όταν απεβίωσε ο σύζυγός της, πώλησε την κυριότητα στη Δημοκρατία της Βενετίας για ένα κανονικό εισόδημα το 1388.

 Γεννήθηκε μετά το 1363 από τον Γκυ του Ανγκιάν, κύριο του Άργους και της Ναυπλίας και της Μπόνης του Φουσερόλ. Όντας το μοναχοπαίδι των γονιών της, ήταν η μοναδική κληρονόμος της κυριότητας τού πατέρα της, όταν αρραβωνιάστηκε τον Ιωάννη ντε Λούρια, τον Καταλανό κύριο στο Στείρι Βοιωτίας, στο Δουκάτο των Αθηνών, το 1371. Αν και το συμβόλαιο γάμο συντάχθηκε (τους τελευταίους μήνες του έτους), ο γάμος δεν έγινε τελικά. Η Μαρία κληρονόμησε το Άργος και τη Ναυπλία, όταν ο πατέρας της απεβίωσε λίγο μετά τον Οκτώβριο του 1376. Ήταν ακόμη ανήλικη, και ο θείος της Λουδοβίκος του Ανγκιάν, κόμης του Κονβερσάνο διοικούσε την κυριότητά της ως κηδεμόνας της. Αυτός πάντρεψε τη Μαρία με τον Πιέτρο Κορνάρο, γιο ενός πλούσιου Βενετού πατρίκιου, του Φεντερίγκο Κορνάρο. Το συμβόλαιο για τον γάμο υπογράφηκε στη Βενετία στις 17 Μαΐου 1377. Περίπου δύο μήνες αργότερα, η Σύγκλητος της Βενετίας εξουσιοδότησε τον Φεντερίγκο να φέρει τη Μαρία στη Βενετία. Στη συνέχεια, ο Φεντερίγκο φρόντισε για την άμυνα του Άργους και της Ναυπλίας ενάντια στους Τούρκους και άλλους πειρατές. Η Μαρία και ο σύζυγός της διοικούσαν μαζί την κυριότητα. Για παράδειγμα, επιβεβαίωσαν από κοινού την προηγούμενη παραχώρηση γης του Λουδοβίκου το Ανγκιάν σε έναν τοπικό ευγενή. Ο Πιέτρο απεβίωσε πριν από το 1388, και η Μαρία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την πώληση της κυριότητάς της στη Βενετία, επειδή δεν μπορούσε να την υπερασπιστεί. Τόσο το Άργος όσο και η Ναύπλια βρίσκονταν σε στρατηγικώς σημαντικά σημεία, και η Σύγκλητος αποδέχθηκε την προσφορά. Στις 12 Δεκεμβρίου 1388 η Μαρία πώλησε την κυριότητά της, σε αντάλλαγμα για ένα ετήσιο εισόδημα που θα καταβάλλεται σε αυτήν και στους απογόνους της, όσο η Βενετία κατείχε το Άργος και τη Ναυπλία. Παντρεύτηκε τον Πασκάλε Ζάνο το 1388, αλλά η Μαρία απεβίωσε στη Βενετία το 1393 ή πριν, χωρίς να αφήσει παιδιά από κανέναν από τους δύο γάμους. Ο θείος της Ενζελμπέρ του Ανγκιάν πλησίασε τη βενετική Σύγκλητο, απαιτώντας την κυριότητα του Άργους και της Ναυπλίας, αλλά σύντομα ενημερώθηκε για την πώληση της κυριότητας.
Φλάκι

Το φλάκι, ή φλάτσκι (πολωνικά: flaki ή flaczki), είναι πολωνικός παραδοσιακός πατσάς στιφάδο κρέατος. Είναι μια από τις πολλές πολωνικές σούπες, που αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος της πολωνικής κουζίνας. Μαζί με τα μπίγκος, ζούρεκ και πιερόγκι, είναι μια από τις πιο σημαντικές σπεσιαλιτέ στην πολωνική κουζίνα. Το όνομά του προέρχεται από το κύριο συστατικό του: λεπτές, καθαρισμένες λωρίδες μοσχαρίσιου πατσά (στα πολωνικά: flaki‎, που μπορεί επίσης να μεταφραστεί κυριολεκτικά σε «έντερα»).

 Το πολωνικό όνομα flaki, που κυριολεκτικά σημαίνει «έντερα», με τον πληθυντικό αριθμό του να είναι το flak, προήλθε από το γερμανικό Fleck («σημείο»), από το μέσο ψηλό γερμανικό vlëc και το παλαιό γερμανικό flec/flek, που με τη σειρά τους προήλθαν από το πρωτογερμανικό *flekka- («σημείο/σημάδι»). Flaczki , το υποκοριστικό του flaki, χρησιμοποιείται επίσης για να αναφέρεται σε σούπες πατσά στην Πολωνία. Το κροατικό fileki είναι ομόρριζο. Τα γερμανικά ονόματα για τις σούπες πατσά περιλαμβάνουν τα Kuttelsuppe και Flecksuppe («σούπα πατσά»), καθώς και τα Saure Kutteln και Saure Flecke («ξινός πατσάς»), όπου οι λέξεις Kuttel, Fleck και Kuttelfleck μπορεί όλες να σημαίνουν «πατσάς». Το φλάκι καταναλώνεται στην πολωνική επικράτεια τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα. Είναι γνωστό ότι ήταν ένα από τα αγαπημένα πιάτα του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο. Ο τρόπος παρασκευής μπορεί να διαφέρει ελαφρώς ανάλογα με την περιοχή. Μερικά κοινά συστατικά περιλαμβάνουν πατσά, μοσχαρίσιο κρέας, δάφνη, μπαχάρι, μαϊντανό, καρότο, ζωμό βοείου κρέατος και μπαχαρικά για γεύση, όπως αλάτι, μαύρο πιπέρι, μοσχοκάρυδο, γλυκιά πάπρικα και μαντζουράνα. Επίσης, διατίθενται προπαρασκευασμένα έτοιμα ισοδύναμα του χρονοβόρου στην παρασκευή φλάτσκι. Μερικές φορές μπορεί να χρησιμοποιηθεί χοιρινός πατσάς αντί του βόειου πατσά, ειδικά στις έτοιμες εκδόσεις του πιάτου που πωλούνται στην Πολωνία. Μερικές φορές προστίθεται συμπύκνωμα τομάτας στο φλάκι και μερικοί μπορεί να ψήσουν τον πατσά χωρίς ρου. Μια δημοφιλής προσθήκη για τη βελτίωση της «ευγενείας» είναι η προσθήκη κεφτεδών, οι οποία βρίσκονται συχνά σε μια τοπική παραλλαγή γνωστή ως «flaki po warszawsku» (φλακί τύπου Βαρσοβίας). Τα έτοιμα φλάκι σε κονσέρβες ή βάζα είναι ευρέως διαθέσιμα σε παντοπωλεία σε όλη την Πολωνία, τα οποία περιλαμβάνουν επίσης το "Flaki po Zamojsku" (Φάκι τύπου Ζάμοστς). Μια παραλλαγή του φλάτσκι, στην οποία χρησιμοποιείται στομάχι πτηνών αντί για αγελαδινό, είναι επίσης γνωστή και ονομάζεται «flaki drobiowe» (φλάκι πουλερικών). Η σούπα σερβίρεται παραδοσιακά κατά τη διάρκεια των πολωνικών γάμων ως ένα από τα «ζεστά γεύματα». Το φλάκι τρώγεται με φρέσκο ψωμί, συνήθως με ψωμάκι. Πατσάς Μενούντο Πατσάς αλά Καέν Κάγιος
Σαλβατόρε Ποζέλι

Ο Σαλβατόρε Ποζέλι (ιταλ. Salvatore Poselli ) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας μικρότερος αδερφός του Vitaliano Poselli με καταγωγή κι αυτός από το Καστιλιόνε (Castiglione) της Σικελίας. Ο Salvatore Poselli αρχικά δούλεψε στην Αίγυπτο μέχρι το 1870, για την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Ικόνιο, στη Σμύρνη, στην Αττάλεια και από τις αρχές του 1920 στη Θεσσαλονίκη.

 Χαρακτηριστική είναι η κυκλική διαμόρφωση της γωνίας των δύο όψεων που τονίζεται με κυκλικούς εξώστες οι οποίοι στηρίζονται σε ανάγλυφα διακοσμημένα φουρούσια. Κτήριο Σαλτιέλ & Κοέν, Έτος κατασκευής 1925, Ίωνος Δραγούμη 26 και Σολωμού 2, ΘεσσαλονίκηΤο κτήριο κατασκευάστηκε για λογαριασμό των αδελφών Σαλτιέλ και του Σαλτιέλ Κοέν που ήταν έμποροι κασμιρίων και ετοίμων ενδυμάτων με την επωνυμία «Αδελφοί Σαλτιέλ και Κοέν». Αρχιτεκτονικά παρουσιάζει έντονα νεοβυζαντινά στοιχεία με τα καμπυλωτά τόξα και τα κιονόκρανα, χαρακτηριστικά στοιχεία της ανοικοδόμησης του άξονα της Αριστοτέλους. Κτήριο Αβραάμ Σαμουήλ Γενή, Έτος κατασκευής 1925, Βασ. Ηρακλείου 7, Θεσσαλονίκη Οικοδομή Ασσέρ Σιμχά, Έτος Κατασκευής 1926, Οδός Βενιζέλου, Θεσσαλονίκη Κτίριο διαμερισμάτων Εσκαγιού, Έτος κατασκευής 1928, 28ης Οκτωβρίου, Θεσσαλονίκη Πολυκατοικία Δώρας Ναξιάδου Έτος κατασκευής 1931, Μοργκεντάου 5 & Προξ. Κορομηλά, Θεσσαλονίκη Οικία, οδός Φιλελλήνων, Θεσσαλονίκη