IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στάδιο Στόζιτσε

Το Στάδιο Στόζιτσε (σλοβενικά: Stadion Stožice‎) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας, το οποίο είναι το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στη χώρα. Είναι ένα από τα δύο κύρια στάδια της πόλης και βρίσκεται στην περιοχή Μπέζιγκρνατ, βόρεια του κέντρου της πόλης. Το στάδιο είναι μέρος του Αθλητικού Πάρκου Στόζιτσε. Το στάδιο είναι η έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα και είναι η κύρια έδρα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Σλοβενίας. Εκτός από το ποδόσφαιρο, το γήπεδο προορίζεται και για πολιτιστικές εκδηλώσεις.

 Το γήπεδο πήρε το όνομά του από την περιοχή στην οποία βρίσκεται και η αλλαγή του ονόματος είναι πιθανή στο μέλλον λόγω χορηγικών δικαιωμάτων. Μαζί με έαν κλειστό γήπεδο, αποτελεί μέρος του Αθλητικού Πάρκου Στόζιτσε. Η έκταση του κτιρίου του σταδίου είναι 24.614 τετραγωνικά μέτρα. Κατασκευάστηκε σε 14 μήνες και άνοιξε στις 11 Αυγούστου 2010, σε έναν ποδοσφαιρικό φιλικό αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Σλοβενίας και της Αυστραλίας, που κέρδισε η Σλοβενία με 2–0. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 16.038 θέσεων και είναι απλωμένο κάτω από το υψίπεδο του πάρκου. Το στάδιο διαθέτει επίσης 558 θέσεις VIP και 97 θέσεις για άτομα με αναπηρία. Ο χώρος Τύπου του γηπέδου μπορεί να φιλοξενήσει 210 δημοσιογράφους. Ως δομή, το στάδιο είναι «βυθισμένο» στο πάρκο. Μόνο η οροφή πάνω από τις κερκίδες υψώνεται πάνω από το επίπεδο του πάρκου ως μονολιθικός κρατήρας. Για πολιτιστικούς σκοπούς, όπως μουσικές συναυλίες, η χωρητικότητα του σταδίου αυξάνεται σε πάνω από 20.000. Το στάδιο χρησιμοποιείται κυρίως για ποδόσφαιρο και είναι η έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου Ολίμπια Λιουμπλιάνα. Επιπλέον, το στάδιο είναι επίσης η έδρα της Εθνικής Σλοβενίας. Το 2021, το στάδιο φιλοξένησε τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ21 του 2021. Στις 11 Αυγούστου 2010, στα εγκαίνια του σταδίου, 16.135 θεατές συγκεντρώθηκαν για τον αγώνα μεταξύ της Σλοβενίας και της Αυστραλίας, που είναι η υψηλότερη προσέλευση από οποιονδήποτε ποδοσφαιρικό αγώνα στη Σλοβενία από την ανεξαρτησία της χώρας το 1991.
Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία»

Το Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία» (καταλανικά: Palau de les Arts Reina Sofia‎, ισπανικά: Palacio de las Artes Reina Sofía‎) είναι όπερα, κέντρο παραστατικών τεχνών και τοπόσημο στην Βαλένθια, που σχεδιάστηκε από τον Σαντιάγο Καλατράβα και βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Πόλης των Τεχνών και των Επιστημών. Άνοιξε επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2005 και η πρώτη σκηνή όπερας που παρουσιάστηκε σε αυτή ήταν εκείνη του Φιντέλιο του Μπετόβεν στις 25 Οκτωβρίου 2006. Ο τενόρος και μαέστρος Πλάθιδο Ντομίνγκο διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με το Παλάτι από την ίδρυσή του και μετά και έχει δημιουργήσει ένα πρόγραμμα κατάρτισης νέων τραγουδιστών στο κτίριο.

 Το Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία» είναι η τελευταία από τις μεγάλες κατασκευές που χτίστηκε στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών από τον βαλενθιανό και διεθνώς αναγνωρισμένο αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1995 από μια κοινοπραξία των εταιρειών Dragados και Necso. Τα εγκαίνιά του έγιναν επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2005 από τη Βασίλισσα Σόφια της Ισπανίας, το όνομα της οποίας φέρει.Το κτίριο διαθέτει 14 ορόφους πάνω από το έδαφος, καθώς και τρεις κάτω από το έδαφος. Το ύψος του είναι 75 μέτρα (246 πόδια), που σημαίνει ότι είναι η υψηλότερη όπερα στον κόσμο. Εντός της μεταλλικής και καμπυλωτής κατασκευής, μήκους 230 μέτρων και εμβαδού 40.000 m2, περιλαμβάνονται τέσσερα αμφιθέατρα: Η Κύρια Αίθουσα (Sala Principal), που μπορεί να φιλοξενήσει 1.470 άτομα και χρησιμοποιείται κυρίως για σκηνές όπερας. Μπορεί όμως να μετατραπεί σε αίθουσα χορού ή άλλων παραστατικών τεχνών. Η αίθουσα έχει τέσσερα επίπεδα καθισμάτων, καθιστώντας την μία από τα μεγαλύτερες σκηνές στον κόσμο, εξοπλισμένη με όλες τις μεγάλες εγκαταστάσεις. Διαθέτει την τρίτη μεγαλύτερη ορχήστρα στον κόσμο, έχοντας τη δυνατότητα να φιλοξενήσει 120 μουσικούς. Η σκηνή διαθέτει χώρο για να δημιουργήσει δύο πλήρεις ρυθμίσεις όπερας και την αναπαραγωγή δύο διαφορετικών οπερών μέσα σε δύο ημέρες. Το Αμφιθέατρο (Auditorio) βρίσκεται πάνω από την Κύρια Αίθουσα. Μπορεί να φιλοξενήσει 1.420 άτομα και οι εγκαταστάσεις του περιλαμβάνουν συστήματα ήχου και βίντεο ικανά να προβάλλουν εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε χώρους κάτω από αυτό. Είναι ένας θεαματικός χώρος με πολλαπλές χρήσεις, από συναυλίες ποικίλων ειδών έως πολιτικές συγκεντρώσεις. Η Έντεχνη Αίθουσα (Aula Magistral) έχει χωρητικότητα 400 ατόμων και χρησιμοποιείται για μουσικές παραστάσεις και συνέδρια. Το Θέατρο Μαρτίν ι Σολέρ (Teatro Martín y Soler) κατασκευάστηκε κάτω από τη βάση του πτερού του Παλατιού και μπορεί να φιλοξενήσει 400 άτομα. Χρησιμοποιείται για θεατρικές παραγωγές και ως εκπαιδευτικό κέντρο για τα κύρια αμφιθέατρα. Αυτή η αίθουσα υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τις πλημμύρες του 2007 και το άνοιγμά της καθυστέρησε. Επίσημη ιστοσελίδα The Palau section from City of Arts and Science website Ιστοσελίδα Πόλης των Τεχνών και των Επιστημών Αρχειοθετήθηκε 2010-07-24 στο Wayback Machine.
Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς

Ο Καρλ Φρίντριχ Λέμπερεχτ φον Νόρμαν-Έρενφελς (γερμ.: Karl Friedrich Leberecht von Normann-Ehrenfels, εξελληνισμένα: Κάρολος Νόρμαν / Στουτγκάρδη, 14 Σεπτεμβρίου 1784 – Μεσολόγγι, 15 Νοεμβρίου 1822) ήταν Γερμανός στρατιωτικός από τη Βυρτεμβέργη, ο οποίος πολέμησε στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Ως Φιλέλληνας μετέβη στην Ελλάδα, προκειμένου να ενισχύσει τον αγώνα των επαναστατών κατά την περίοδο της Επανάσταση του 1821, όπου και απεβίωσε έπειτα από τραύματα που είχε υποστεί στη Μάχη του Πέτα το 1822.

 Ο Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς ήταν γιος του δικαστή και κόμη Φίλιπ Κρίστιαν φον Νόρμαν-Έρενφελς, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης κατά την περίοδο 1806–1812. Ο Καρλ φον Νόρμαν εντάχθηκε το 1799 σε ένα σύνταγμα Αυστριακών Θωρακοφόρων. Σύντομα, έλαβε τίτλο διοικητή και πολέμησε μαζί με τους Αυστριακούς έως την υπογραφή της Ειρήνης της Λυνεβίλ. Με τη βοήθεια του πατέρα του, μετατοπίστηκε στη συνέχεια στο στρατό του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης, φτάνοντας έως το αξίωμα του αντισυνταγματάρχη και διοικητή του Συντάγματος Ελαφρών Ιππέων της Βασιλικής Φρουράς το 1810. Το 1812, ηγήθηκε του συντάγματός του κατά τη γαλλική εισβολή στη Ρωσία. Το 1813, ως υποστράτηγος, οργάνωσε και ηγήθηκε μιας ταξιαρχίας ιππικού, αρχικά με το μέρος των Γάλλων, αν και στις 18 Οκτωβρίου προτίμησε να ταχθεί με το μέρος των Συμμαχικών Δυνάμεων, κι αυτό παρά το γεγονός ότι η Βυρτεμβέργη εξακολουθούσε να είναι σύμμαχος δύναμη του Ναπολέοντα. Η πράξη αυτή οδήγησε τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης να απαγορεύσει στον Νόρμαν την επιστροφή στη Βυρτεμβέργη. Δεν ήταν παρά μονάχα μετά το θάνατο του βασιλιά, το Μάρτιο του 1817, που του επετράπη η επιστροφή στην πατρίδα του, αν και η απαγόρευση εισόδου παρέμενε όσον αφορούσε την πρωτεύουσα του βασιλείου, Στουτγκάρδη. Μετά το θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχτηκε ως κύριος των γαιών που αυτός διέθετε στο Έρενφελς, αλλά στις αρχές του 1822, μαζί και με άλλους Φιλέλληνες, αναχώρησε για την Ελλάδα για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες επαναστάτες κατά τον γενικό ξεσηκωμό τους ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στην καταστροφική μάχη του Πέτα στις 4 Ιουλίου 1822, και απεβίωσε από τα τραύματά του σε αυτή λίγους μήνες αργότερα στο Μεσολόγγι. «Normann, Karl Friedrich Lebrecht». Deutsche Biographie (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2012. ΕΕΦ (eefshp.org) - Στρατηγός Κάρολος Νόρμαν, Γερμανός Φιλέλληνας, ευγενής και ηρωική μορφή του 1821. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2022.
Αστρινό Ηρακλείου

Το Αστρινό είναι οικισμός της κοινότητας Δαμάστας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τυλίσου, του δήμου Μαλεβιζίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Το Αστρινό είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται δίπλα στα όρια με τον νομό Ρεθύμνης, πάνω στην παλαιά εθνική οδό Ρεθύμνου-Ηρακλείου (ΕΟ 90) και δυτικά της Δαμάστας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 310. Απέχει 35 χλμ. περίπου Δ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δαμάστας του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δαμάστας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυλίσου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τυλίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαλεβιζίου. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Μίροσλαβ Κένιχ

Ο Μίροσλαβ Κένιχ (Miroslav König) (1 Ιουνίου 1972) είναι παλαίμαχος Σλοβάκος διεθνής τερματοφύλακας ποδοσφαίρου. Έχει ύψος 1,87 μ. και αγωνίστηκε από το 1991 ως το 2008 σε πολλές ομάδες σε Σλοβακία, Ελβετία, Τουρκία, Τσεχία. Τερμάτισε την καριέρα του στην Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο.

 Ο Μίροσλαβ Κένιχ γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1972 στην πόλη Νίτρα της δυτικής Σλοβακίας και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα ΦΚ Νίτρα, χωρίς να καταφέρει να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα. Συνέχισε στη ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα και στη Σλόβαν Μπρατισλάβας, με τις οποίες κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Σλοβακίας. Το 2000 δοκίμασε την τύχη του στην ελβετική Γκρασχόπερς Ζυρίχης, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Συνέχισε στη ΦΚ Βασιλείας, στην Κονκόρντια Βασιλείας και στη ΦΚ Ζυρίχη. Το 2003 μεταγράφηκε στην τουρκική Ελάζιγκσπορ αλλά το 2004 επέστρεψε κοντά στην πατρίδα του, στην τσεχική Μπάνικ Οστράβα. Ακολούθησε μια σεζόν στη σλοβάκικη Ζιλίνα και το 2006 μετακινήθηκε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο. Ήταν μέλος της ομάδας που με προπονητή τον Έβαλντ Λίνεν τερμάτισε δυο συνεχόμενες σεζόν στην 5η θέση στην Α΄ Εθνική και τη σεζόν 2007-08 μετείχε στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Τον Ιανουάριο του 2008 σταμάτησε να αγωνίζεται. Παράλληλα, ήταν βασικός τερματοφύλακας της εθνικής Σλοβακίας με 47 εμφανίσεις από το 1997 ως το 2005. Πρωταθλήματα Σλοβακίας (3): 1995, 1996, 1999 Κύπελλα Σλοβακίας (2): 1997, 1999 Σούπερ Καπ Σλοβακίας (2): 1995, 1996 http://www.national-football-teams.com/php/spieler.php?id=6360
Αλέξανδρος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ

Ο Αλέξανδρος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ, γεωργιανά: ალექსანდრე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი Aλεξάντρε Μπαγκρατιόνι-Iμερετίνσκι, ρωσικά: Александр Георгиевич Багратион-Имеретинский‎ Aλεξάντρ Γεωργίεβιτς Μπαγκρατιόν-Iμερετίνσκι, (1796 — 5 Φεβρουαρίου 1862) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι και στρατηγός στην αυτοκρατορική ρωσική υπηρεσία.

 Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος ήταν γιος του πρίγκιπα Γεωργίου τού Ιμερέτι, εγγονός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι, από τη σύζυγό του, την πριγκίπισσα Νταρεγιάν των Εριστάβι της Ράτσα. Από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1810, ο νεαρός πρίγκιπας Αλέξανδρος πολέμησε υπό τον Ρώσο στρατηγό Σιμόνοβιτς εναντίον τού συγγενή του, βασιλιά Σολομώντα Β΄ τού Ιμερέτι, ο οποίος κρατούσε αιχμάλωτο τον πατέρα τού Αλέξανδρου για εννέα χρόνια. Οι υπηρεσίες τού Αλέξανδρου ανταμείφθηκαν δεόντως. Η ρωσική κυβέρνηση χορήγησε σύνταξη στη μητέρα του και επέτρεψε σε αυτόν και τον αδελφό του, Δημήτριο, να καταταγούν στο Πεζικό Σώμα. Το 1811, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος έλαβε τη θέση τού σαλπιγκτή των Ουλάνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Πολέμησε κατά της Μεγάλης Στρατιάς τού Ναπολέοντα Α΄ το 1812, των Δεκεμβριστών επαναστατών το 1825 και των Οθωμανών το 1828. Οι προαγωγές του ήταν αυτές στον βαθμό τού συνταγματάρχη το 1827, τού υποστράτηγου το 1835, τού υποστράτηγου το 1844, του υποστράτηγου το 1852 και τού στρατηγού τού ιππικού το 1860. Το 1855, ήταν διοικητής τού εφεδρικού τμήματος ελαφρού ιππικού. Τού απονεμήθηκε το παράσημο τού Αγ. Γεωργίου και ένα χρυσό ξίφος. Ο Aλέξανδρος απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και ετάφη στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέφσκυ.
Φρανσίσκο Γκουτέρες

Ο Φρανσίσκο Γκουτέρες (Francisco Guterres), γνωστός στο ευρύ κοινό ως Lú-Olo (7 Σεπτεμβρίου 1954-) είναι πολιτικός από το Ανατολικό Τιμόρ , ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της ασιατικής χώρας από το 2017 έως το 2022. Είναι επίσης αρχηγός του Fretilin και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Κοινοβουλίου από το 2002 ως το 2007. Με το Fretilin έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές του 2007 και του 2012, όμως ηττήθηκε από ανεξάρτητους υποψήφιους στον δεύτερο γύρο αμφότερων των εκλογικών αναμετρήσεων. Διεκδίκησε ξανά την προεδρία στις προεδρικές εκλογές του 2017 και εξελέγη πρόεδρος με την υποστήριξη του πρωθυπουργού Σανάνα Γκουσμάο και του κόμματός του, Εθνικό Κογκρέσο για την Ανασυγκρότηση του Τιμόρ (CNRT).

 Γεννήθηκε στην Όσσου το 1954 και περιγράφει τον εαυτό του ως “τον γιο φτωχής οικογένειας, από άτομα ταπεινής καταγωγής”. Είναι Ρωμαιοκαθολικός στο θρήσκευμα και πρώην αντάρτης. Στο έκτακτο συνέδριο του κόμματος Fretilin στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας το 1998, ο Γκουτέρες διορίστηκε γενικός συντονιστής του Συμβουλίου της Ένοπλης Αντίστασης. Τον Ιούλιο του 2001 εξελέγη πρόεδρος του Fretilin. Εξελέγη στην Συντακτική Συνέλευση στις βουλευτικές εκλογές του 2001 και στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης. Τον Μάιο του 2002 το Ανατολικό Τιμόρ απέκτησε την ανεξαρτησία του και η Συντακτική μετατράπηκε σε Εθνικό Κοινοβούλιο, με τον Γκουτέρες να παραμένει πρόεδρός του. Στις προεδρικές εκλογές του 2007 ο Γκουτέρες ήταν υποψήφιος με το Fretilin και η εκστρατεία του βασίστηκε στον λαϊκισμό. Ωστόσο, ορισμένα μέλη του Fretilin τον θεώρησαν υπεύθυνο για την κρίση που ξέσπασε το 2006 και αντί για εκείνον υποστήριξαν τον πρωθυπουργό Ζοζέ Ράμος Ορτά, ο οποίος κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Στον πρώτο γύρο των εκλογών στις 9 Απριλίου, προηγήθηκε ο Γκουτέρες λαμβάνοντας ποσοστό 27,89% των ψήφων. Ο ίδιος αναμετρήθηκε με τον Ράμος Ορτά στον δεύτερο γύρο τον Μάιο, για να ηττηθεί με ποσοστό 31% έναντι 69% για τον Ράμος Ορτά. Ο Γκουτέρες παραδέχτηκε την ήττα του και συνεχάρη τον νέο πρόεδρο.Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ο Γκουτέρες επανεξελέγη βουλευτής ως πρώτος στη λίστα του Fretilin. Στις προεδρικές εκλογές του 2017 ο Γκουτέρες ήταν για μία ακόμη φορά υποψήφιος με το Fretilin, με την υποστήριξη του πρώην πρωθυπουργού Σανάνα Γκουσμάο και του κόμματός του (CNRT). Τα πρώτα αποτελέσματα έδειχναν ότι ο Γκουτέρες είχε κερδίσει από τον πρώτο γύρο με ποσοστό άνω του 50%. Ο Γκουτέρες ορκίστηκε πρόεδρος στις 20 Μαΐου 2017 και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που εξελέγη προσκείμενος σε κόμμα. Μετά την ήττα του στις προεδρικές εκλογές του 2022, πρόεδρος ορκίστηκε ο Ζοζέ Ράμος Όρτα. East Timor: Birth of a Nation: Lu Olo's Story
Γιώργος Κατσιμπάρδης

Ο Γεώργιoς Κατσιμπάρδης (26 Ιανουαρίου 1939 - 26 Ιουλίου 2018) ήταν Έλληνας δικηγόρος, αθλητής, συγγραφέας και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Έχει διατελέσει βουλευτής Βοιωτίας και υφυπουργός, καθώς και πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων).

 Γεννήθηκε το 1939 στη Δομβραίνα Βοιωτίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Πολλές φορές υπερασπίστηκε αφιλοκερδώς εργατοϋπαλληλικές και συνεταιριστικές οργανώσεις. Παράλληλα, υπήρξε πρωταθλητής στους δρόμους ταχύτητας, μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου και Βαλκανιονίκης (1960).Η πολιτική του δράση ξεκίνησε την περίοδο της χούντας, ως μέλος του αντιδικτατορικού ΠΑΚ, ενώ το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής Βοιωτίας για 23 χρόνια (1977 - 2000), και το ίδιο διάστημα χρημάτισε πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ (1984 - 1987) και υφυπουργός Εσωτερικών (1987 - 1988). Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία, που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Λιβάνη: Από τον Διόνυσο Καδμείο στον Οιδίποδα - Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 1995 Ο Ευριπίδης, η εποχή του και τα μηνύματα που εκπέμπουν οι Φοίνισσες - Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 1996 Τροφώνιος, ο μεταρρυθμιστής αρχιτέκτονας, θεός της μαντικής - Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 1997 Υπάρχει και η Βουθόη - Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2000 ΠΑΣΟΚ και εκσυγχρονισμός - Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2005 Ιστορία επτά μύθων. Κύκλια έπη, Όμηρος, Ησίοδος, Πίνδαρος και Ηρόδοτος: οι βασικές πηγές του 1ου τόμου Ιστορία επτά μύθων. Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης: οι βασικές πηγές του 2ου τόμου Βλάχοι και Βάκχοι στη Θήβα
Κιούζα (Ιταλία)

Η Κιούζα (ιταλικά: Chiusa, προφέρεται: [ˈkjuːza]) ή Κλάουζεν (γερμανικά: Klausen, προφέρεται: [ˈklaʊ̯sn̩]) αποτελεί κωμόπολη της Ιταλίας με 5.144 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Δολομιτικές Άλπεις κι απέχει 30 χλμ. από το Μπολτσάνο. Το 91,11% των κατοίκων μιλά Γερμανικά, το 8,29% Ιταλικά και το 0,60% Λαδινικά. Συνδέεται με την υπόλοιπη Ιταλία μέσω του αυτοκινητόδρομου Α12.

 Το ιταλικό όνομα της πόλης Chiusa σημαίνει «κοντά σε ρυάκι» και προέρχεται από το λατινικό "clauas". Αναφέρεται πρώτη φορά το 1027 με τα ονόματα Clausa ή Clusa. Στην περιοχή χτίστηκε αρχικά το μοναστήρι "Ζέμπεν" που μεταξύ 800 και 1000 έγινε επισκοπή. Αργότερα πέρασε στην δικαιοδοσία της Επισκοπής του Μπρίξεν, ενώ γύρω από το μοναστήρι χτίστηκε σταδιακά η πόλη. Μέσα στο μοναστήρι των καπουτσίνων μοναχών υπάρχει άγαλμα του "Joachim Haspinger", ο οποίος πολέμησε στο πλευρό του Αντρέας Χόφερ. Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ανήκε στην Αυστρία, όπως κι όλο το Νότιο Τιρόλο, οπότε και καταλήφθηκε από τα Ιταλικά στρατεύματα κι έκτοτε ανήκει στην Ιταλία. Helmut Flachenecker, Hans Heiss, Hannes Obermair, Stadt und Hochstift: Brixen, Bruneck und Klausen bis zur Säkularisation 1803 / Città e principato: Bressanone, Brunico e Chiusa fino alla secolarizzazione 1803, Bolzano, Athesia, 2000. ISBN 88-8266-084-2 Florian Sonneck, Der Künstlerkreis in Klausen 1870-1914, Bolzano, Athesia, 2005. ISBN 978-88-8266-233-2 Andreas Maier, Klausen: Roman, 2ª edizione, Francoforte, Suhrkamp, 2006. ISBN 3-518-45569-9 Andrea Vitali, "Clausa sub Sabione sita" - Sabiona e Chiusa nel cuore della Val D'Isarco, Bressanone, A. Weger, 2009. Andreas Maier, Klausen: A Novel, translated by Kenneth J. Northcott. Rochester, NY: Open Letter, 2010. ISBN 978-1-934824-16-0 Associazione turistica di Chiusa, Barbiano, Velturno e Villandro Gudon - Gufidaun (frazione del comune di Chiusa)
Ιωάννης Ραχωβίτσας

Ο Ιωάννης Ραχωβίτσας είναι ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας. Την 5-11-2009 προήχθη στον βαθμό του Αντιστρατήγου και τοποθετήθηκε στην θέση του Υπαρχηγού του Αστυνομικού Σώματος

 Γεννήθηκε το 1955 στο Φανάρι Καρδίτσας και το έτος 1973 κατετάγη στην Ελληνική Χωροφυλακή. Το 1982 αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών και τοποθετήθηκε στη Δ/νση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1986 οπότε τοποθετήθηκε και υπηρέτησε στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών Αττικής. Από το 2003 υπηρέτησε ως Διευθυντής της άνω υπηρεσίας έως το 2006. Από το Μάρτιο του 2006 έως τον Νοέμβριο 2009 υπηρέτησε διαδοχικά, ως Δ/ντης στην Α.Δ. Ευβοίας και ως Γενικός Αστυνομικός Δ/ντης Νοτίου Αιγαίου, Στερεάς Ελλάδας και Γ.Α.Δ.Αττικής. Το 2009 προήχθη σε Αντιστράτηγο και ήταν μέχρι τον Οκτώβριο 2011 Υπαρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας ,όταν και αποστρατεύτηκε. Τον Φεβρουάριο 2012 προσλήφθηκε από την D.E.A. , όπου παρείχε τις εμπειρίες του μέχρι την 5-3-2020. Μετεκπαιδεύτηκε στη Σχολή Μετεκπαίδευσης-Επιμόρφωσης Στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας, στη Σχολή Προϊσταμένων Υπηρεσιών Δίωξης Ναρκωτικών της Αστυνομικής Ακαδημίας της DEA ( Washington, USA ) και στην Αστυνομική Ακαδημία της Ρηνανίας (Γερμανία). Έχει συμμετάσχει σε παγκόσμια Συνέδρια της DEA στην Ευρώπη και Λατινική Αμερική, σε Διεθνή συνέδρια της Europol , της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ. Είναι πτυχιούχος του Τομέα Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν για σειρά ετών τακτικός καθηγητής στην Αστυνομική Ακαδημία, στη Σχολή Μετεκπαίδευσης – Επιμόρφωσης Στελεχών και σε άλλα εκπαιδευτικά σεμινάρια της Ελληνικής Αστυνομίας από το έτος 1993. Είναι από τα στελέχη που ίδρυσαν το 1989 την Ένωση Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος των Αστυνομικών. Έχει λάβει μέρος σε ειδικές επιχειρήσεις της ΕΛ.ΑΣ. στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (εντοπισμού και εξάρθρωσης υπερατλαντικών κυκλωμάτων εμπορίας κοκαΐνης, σύλληψης Πάσσαρη στη Ρουμανία, ως επικεφαλής της επιχείρησης στα Ζωνιανά Κρήτης κ.α.). Είναι ο εμπνευστής και δημιουργός, της Ομάδας ΔΕΛΤΑ το 2009 ως Αττικάρχης και της Ομάδας ΔΙΑΣ το 2010 ως Υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας, για ένοπλες Συμπλοκές με κακοποιούς, με τον Αστυνομικό Σταυρό του Σώματος, με εύφημες μνείες και άλλες ηθικές αμοιβές. Είναι έγγαμος και έχει δυο κόρες.Σήμερα πρόεδρος και ιδρυτής του ινστιτούτο P.A.D.A Περιοδικό «Αστυνομική ανασκόπηση», Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2009/έτος 26ο Επίσημη ιστοσελίδα ΕΛ.ΑΣ. skeftomasteellhnika Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Κους

Η Κους (αραβικά : قوص) είναι μια πόλη της Αιγύπτου στη δεξιά όχθη του Νείλου στην Άνω Αίγυπτο στο Κυβερνείο Κένα μεταξύ Κένα και Λούξορ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 64.320 κάτοικους.

 Η πόλη είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Η σημερινή της ονομασία είναι αραβική και προέρχεται το Κοπτικό όνομά "Κος βιρβίρ" "καμένη Κος" ώστε να διακρίνεται από ομώνυμες πόλεις βορειότερα σε ψυχρότερες περιοχές, η λέξη Κος, ζωντανεύει την ιδέα της θλίψης ή του τάφου . Επίσης ονομαζόταν Απολλινόπολις η μικρά, "η πόλη του Απόλλωνα", ή ακριβέστερα "Η μικρή πόλη του Απόλλωνα" ώστε να διακρίνεται από την πόλη νοτιότερα πο ονομαζόταν Απολλινόπολις η μεγάλη, "Η μεγάλη πόλη του Απόλλωνα", η σημερινή Εντφού. Αργότερα ονομάστηκε "Διοκλητιανόπολις" και ήταν χριστιανική επισκοπή, επίσκοπος βοηθός του μητροπολίτη της Θηβαΐδας. Η πόλη είχε σημασία στον Μεσαίωνα και στη συνέχεια έχασε, προς όφελος των δύο γειτόνων της Κένα και Λούξορ. Η θέση της σε έναν βρόχο του ποταμού Νείλου στην πραγματικότητα το πιο κοντινό σημείο προς την Ερυθρά Θάλασσα την έκανε γέφυρα διέλευσης για τα αγαθά από την Άπω Ανατολή και ένα βήμα από τον δρόμο του προσκυνήματος στη Μέκκα κατά τις Σταυροφορίες.Άραβες γεωγράφοι την περιγράφουν ως την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αιγύπτου. Ο Ίμπν Μπατούρα έγραψε: Έφυγα από την Κίνα για την Κους, μία μεγάλη πόλη με πιο ολοκληρωμένα οφέλη. Οι κήποι της είναι θαμνώδης, όμορφες αγορές, έχει πολλά τζαμιά και περίφημα κολέγια, Τέλος, είναι η κατοικία των αντιβασιλέων του Σαϊντ Την ίδια στιγμή, σε 1336 κατά το τρίτο της βασιλείας του, ο Σουλτάνος των Μαμελούκων Μπαχρί Αν Νασίρ Μωχάμεντ συνέλαβε τον Χαλίφη των Αββασιδών Αλ Μουσταφκί και τον φυλάκισε με την οικογένειά του στην ακρόπολη του Καΐρου πριν από την εξορία στην Κους όπου πέθανε το 1239 - 1240. Αν Νασίρ Μωχάμεντ στη συνέχεια πεθαίνει και ορίσθηκε διάδοχός του ο Ιμπραχίμ αλ ΟυατχίγκW πρώτος εγγονός του Αλ Χακίμ Α΄. Σε αντίθεση με ό, τι συνέβη το 1302, ο σουλτάνος δεν απάγγειλε όρκο πίστης στο χαλίφη, αλλά ο χαλίφης υποσχέθηκε υποταγή στον σουλτάνο. Ωστόσο, η ανασφάλεια στο δρόμο από Κους προς Αϊντάμπ η οποία χρησίμευσε ως λιμάνι έξοδος στην Ερυθρά Θάλασσα οδήγησε τους εμπόρους και τους προσκυνητές να επιλέξουν άλλη διαδρομή. Η πόλη κατά τον 20ο αιώνα με την εγκατάσταση της βιομηχανίας ζάχαρης αποκτά πάλι κάποια σημασία.
Πέτερ Φρόυχεν

Ο Πέτερ Φρόυχεν (Lorenz Peter Elfred Freuchen, 2 Φεβρουαρίου 1886 - 2 Σεπτεμβρίου 1957) ήταν Δανός εξερευνητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος και ανθρωπολόγος. Είναι αξιοσημείωτος για το ρόλο του στην εξερεύνηση της Αρκτικής, ειδικά στις αποστολές Thule Expeditions.

 Ο Φρόυχεν γεννήθηκε στο Nykøbing Falster της Δανίας, ηταν γιος της Anne Petrine Frederikke (née Rasmussen, 1862-1945) και του Lorentz Benzon Freuchen (1859-1927). Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας. Ο Φρόυχεν παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης όπου για κάποιο διάστημα σπούδασε ιατρική. Ο Φρόυχεν και η σύζυγός του Νταγκμάρ έζησαν στη Νέα Υόρκη και διατήρησαν ένα δεύτερο σπίτι στο Noank του Κονέκτικατ. Ο πρόλογος του τελευταίου έργου του, Βιβλίο των Επτά Θαλασσών, χρονολογείται στις 30 Αυγούστου 1957 στον Noank.Freuchen, Peter· David Goldsmith Loth· George Plimpton (2003). Peter Freuchen's Book of the Seven Seas. Globe Pequot. σελίδες 11–12. ISBN 1-59228-125-7. Peter Freuchen on litteraturpriser.dk (Δανικα) Peter Freuchen Αρχειοθετήθηκε 2021-06-13 στο Wayback Machine. (Δανικα) Photograph of Peter Freuchen and Dagmar Freuchen (Irving Penn)
Nicktoons Nitro

Το Nicktoons Nitro είναι βιντεοπαιχνίδι στο οποίο συμμετέχουν χαρακτήρες από τις σειρές SpongeBob SquarePants, Danny Phantom, The Adventures of Jimmy Neutron: Boy Genius, Avatar: The Last Airbender, The Fairly OddParents και Invader Zim. Η πρώτη arcade έκδοση κυκλοφόρησε το 2009, ενώ η έκδοση για τα Wii, Xbox 360, PlayStation Portable και Nintendo DS το 2010.

 Μπόμπ Σφουγγαράκης Ντάνι Φάντομ Τζίμμυ Νιούτρον Τίμι Τέρνερ Ζιμ Άανγκ Έβιλ Νίτρο Βυθός του Μπικίνι (Bikini Bottom) Ζώνη των Φαντασμάτων (Ghost Zone) Ρέτροβιλ (RetroLand) Νεραιδόκοσμος (Fairy World) Ίρκεν Σίτι (Irken City) 4 Λαοί (Four Nations) Πλανήτης Νίτρο (Planet Nitro) Τομ Κέννι Ντέιβιντ Κάουφμαν Ντέμπι Ντέρριμπερρι Τάρα Στρονγκ Ρίτσαρντ Στίβεν Χόρβιτζ Ζάχαρι Τίλερ Έισεν Raw Thrills - Nicktoons Nitro(Αγγλικά) News Article(Αγγλικά)
Πίνακας αληθείας

Ο πίνακας αληθείας είναι ένας "λογικός" πίνακας που χρησιμοποιείται ευρέως στην επιστήμη της πληροφορικής και των μαθηματικών (Προτασιακός λογισμός) καθώς και στην παρουσίαση του εξαγόμενου στις λογικές πύλες. Χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό των λογικών πράξεων όπως: AND, OR, NOT, NOR, XOR. Σχεδιαστικά ο πίνακας αληθείας αποτελείται από στήλες που περιέχουν όλες τις μεταβλητές και το αποτέλεσμα ενώ οι γραμμές του περιέχουν όλους τους δυνατούς συνδυασμούς των τιμών των μεταβλητών.

 Οι βασικοί πίνακες αληθείας έχουν ως εξής (ο συμβολισμός που ακολουθείται στην ανάπτυξη των πινάκων είναι: με τα γράμματα "p" και "q" συμβολίζονται οι δύο είσοδοι του πίνακα, False είναι ψευδής και Τrue είναι αληθής έξοδος) : Η λογική πύλη AND δίνει έξοδο ψευδή (False) αν έστω και μία από τις δύο εισόδους (p και q) είναι ψευδής. Στην περίπτωση που p και q είναι True τότε η έξοδος είναι True Ο πίνακας αληθείας για την p AND q (επίσης γράφεται p ∧ q, Kpq, p & q, ή p ⋅ {\displaystyle \cdot } q) είναι ο παρακάτω: Η λογική πύλη OR δίνει αληθή έξοδο (True) αν έστω και μία από τις δύο εισόδους (p και q) είναι αληθής. Όταν έχουμε δύο εισόδους False τότε δίνει False. Ο πίνακας αληθείας για την παράσταση p OR q (γράφεται επίσης p ∨ q, Apq, p || q, ή p + q) είναι ο παρακάτω: Η λογική πύλη συνεπαγωγής, δίνει ψευδή τιμή false μόνο στην περίπτωση που p είναι αληθής (true) και q είναι ψευδής (false) Η λογική πύλη της συνεπαγωγής if p then q (γράφεται και p → q) η αλλιώς p συνεπάγεται q (συμβολίζεται και p ⇒ q, ή Cpq) είναι ο παρακάτω: Η λογική πύλη συνεπαγωγής p → q είναι ισοδύναμη με ¬p ∨ q. Η λογική πύλη ισότητας p EQ q ( η οποία γράφεται και p ↔ q, Epq, p = q, ή p ≡ q), είναι αληθής (True) εάν p και q είναι ισότιμα και ψευδής (False) εάν p και q είναι διαφορετικά. Η πύλη αποκλειστικού ή δίνει αληθή τιμή (True) όταν οι p και q είναι διαφορετικές και ψευδή τιμή (False) όταν οι p και q είναι ομότιμες Ο πίνακας αληθείας p XOR q (γράφεται και p ⊕ q, Jpq, ή p ≠ q) είναι ο παρακάτω: Η πύλη NAND δίνει το αποτέλεσμα της AND αντεστραμμένο, δηλαδή δίνει αληθή τιμή (Truε) όταν τουλάχιστον μία είσοδος είναι ψευδής (False) και False όταν και οι δύο είσοδοι είναι True. Ο πίνακας αληθείας της παράστασης p NAND q (γράφεται και p ↑ q, Dpq, ή p | q) είναι ο παρακάτω: Λογική πύλη
Διοικητικό Πρωτοδικείο

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο είναι πρωτοβάθμιο τακτικό Διοικητικό Δικαστήριο που εκδικάζει διοικητικές διαφορές ουσίας. Διακρίνεται σε Μονομελές και Τριμελές. Συγκροτείται το Μονομελές από Πρόεδρο Πρωτοδικών Διοικητικών Δικαστηρίων ή Πρωτοδίκη Δ.Δ. ενώ το Τριμελές από έναν Πρόεδρο Πρωτοδικών Δ.Δ. και δύο Πρωτοδίκες Δ.Δ. Οι εφέσεις κατά των αποφάσεων του Μονομελούς και του Τριμελούς Πρωτοδικείου εκδικάζονται από το Διοικητικό Εφετείο. Τα κύρια ένδικα βοηθήματα για την εισαγωγή μιας υπόθεσης ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου είναι η προσφυγή (κατά μιας διοικητικής πράξης), η ανακοπή και η αγωγή (αποζημίωσης κατά του Δημοσίου ή κατά Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου.

 Στην Ελλάδα υπάρχουν 30 Διοικητικά Πρωτοδικεία και είναι κατανεμημένα ως εξής: Α΄ Υπαγόμενο στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών: Διοικητικό Πρωτοδικείο ΑθηνώνΒ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς: Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιώς Διοικητικό Πρωτοδικείο Χαλκίδας Διοικητικό Πρωτοδικείο Λαμίας Διοικητικό Πρωτοδικείο Λιβαδειάς Διοικητικό Πρωτοδικείο Σύρου Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου Διοικητικό Πρωτοδικείο ΜυτιλήνηςΓ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης: Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Διοικητικό Πρωτοδικείο Σερρών Διοικητικό Πρωτοδικείο Βέροιας Διοικητικό Πρωτοδικείο ΚοζάνηςΔ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Πατρών: Διοικητικό Πρωτοδικείο Πατρών Διοικητικό Πρωτοδικείο Πύργου Διοικητικό Πρωτοδικείο Μεσολογγίου Διοικητικό Πρωτοδικείο ΑγρινίουΕ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων: Διοικητικό Πρωτοδικείο Ιωαννίνων Διοικητικό Πρωτοδικείο ΚέρκυραςΣΤ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Τριπόλεως: Διοικητικό Πρωτοδικείο Τριπόλεως Διοικητικό Πρωτοδικείο Καλαμάτας Διοικητικό Πρωτοδικείο Ναυπλίου Διοικητικό Πρωτοδικείο ΚορίνθουΖ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Λάρισας: Διοικητικό Πρωτοδικείο Λάρισας Διοικητικό Πρωτοδικείο Βόλου Διοικητικό Πρωτοδικείο ΤρικάλωνΗ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής: Διοικητικό Πρωτοδικείο Κομοτηνής Διοικητικό Πρωτοδικείο Καβάλας Διοικητικό Πρωτοδικείο ΑλεξανδρούποληςΘ΄ Υπαγόμενα στο Διοικητικό Εφετείο Χανίων: Διοικητικό Πρωτοδικείο Χανίων Διοικητικό Πρωτοδικείο Ηρακλείου
Πουατιέ

Το Πουατιέ (γαλλικά: Poitiers) είναι πόλη στη δυτική κεντρική Γαλλία, την οποία διασχίζει ο ποταμός Κλεν (Clain). Αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού Βιέν (Vienne) και της περιφέρειας Ακουιτανία-Λιμουζέν-Πουατού-Σαράντ (Aquitaine-Limousin-Poitou-Charentes). Η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 89.200 κατοίκων και μαζί με τους γειτονικούς δήμους, ο πληθυσμός της αστικής περιοχής του Πουατιέ ξεπερνά τους 125.000 κατοίκους. Το Πουατιέ είναι γνωστό για τις μεσαιωνικές εκκλησίες του και κυρίως για την ιστορική και πολύ σημαντική μάχη του Πουατιέ του 732 καθώς και για το τεχνολογικό πάρκο ψυχαγωγίας Futuroscope, που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης.

 Η πόλη του Πουατιέ είναι γνωστή από τρεις μεγάλες μάχες: τη μάχη του Πουατιέ το 507, μεταξύ του βασιλιά Χλωδοβίκου και του Αλάριχου Β΄, βασιλιά των Βησιγότθων, βόρεια του Πουατιέ. τη μάχη του Πουατιέ το 732, όταν οι Γάλλοι, με επικεφαλής τον Κάρολο Μαρτέλο, ανέκοψαν την προέλαση των Αράβων. τη μάχη του Πουατιέ το 1356, όταν οι αγγλικές δυνάμεις νίκησαν τον γαλλικό στρατό. Η πόλη υπήρχε ήδη πριν τον ερχομό του Ιουλίου Καίσαρα, καθώς στην περιοχή υπήρχαν φυλές Πίκτων. Τον 2ο αιώνα μ.Χ., το Πουατιέ ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας της Ακουιτανίας. Στη μεσαιωνική εποχή, το Πουατιέ αποκτάει το μεγαλύτερο μέρος των αμυντικών του κατασκευών και της γεωγραφικής του τοποθέτησης, μακριά από το κέντρο εξουσίας των Φράγκων, ενώ είναι επίσης πρωτεύουσα του Πουατού. Τον 12ο αιώνα, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας έχτισε ένα νέο τείχος 6 χιλιομέτρων, που περικλείει όλη την πόλη, ενώ χτίστηκε και το πρώτο κωδωνοστάσιο στην Ευρώπη. Έκανε επίσης εργασίες στο Παλάτι των Δουκών και κατασκεύασε νέα αγορά. Τον 14ο αιώνα, η πόλη περνάει στα χέρια του δούκα του Berry, ο οποίος εξωραΐζει το μεσαιωνικό Παλάτι των Δουκών. Στις πιο σκοτεινές ώρες του Εκατονταετούς Πολέμου, η πόλη υποδέχθηκε το βασιλικό κοινοβούλιο το 1418. Στο Πουατιέ επίσης διεξήχθη κι η προανάκριση της Ζαν ντ' Αρκ το 1429. Το 1432, ο βασιλιάς Κάρολος Ζ΄ ιδρύει το Πανεπιστήμιο του Πουατιέ. Η πόλη του Πουατιέ υπέστη μεγάλες καταστροφές από βομβαρδισμούς κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Η πόλη είναι επίσης γενέτειρα του Γάλλου φιλόσοφου Μισέλ Φουκώ. Ιλάριος του Πικταυίου (315-367) Λουί Βιέρν (1870-1937) Καμίγ Γκεράν (1872-1961) Μισέλ Φουκώ (1926-1984) Ζαν-Πιερ Τιολλέ (1956-) Μπραϊάν Ζουμπέρ (1984-) Official web site of Poitiers Town Hall (επίσημη ιστοσελίδα στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά)
Σάσα Γιοβάνοβιτς

Ο Σάσα Γιοβάνοβιτς (Saša Jovanović) (γενν. 1974) είναι παλαίμαχος Σέρβος επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε την περίοδο 1996-2009 κυρίως στην Κύπρο. Πέρασε και από την Ελλάδα, όπου έπαιξε στην Α΄ Εθνική με τον Α.Ο. Τρίκαλα και τoν Πανιώνιο. Από τη σεζόν 2009-10 εργάζεται ως προπονητής στην Κύπρο.

 Ο Σάσα Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1974 στο Λέσκοβατς της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Ως έφηβος έπαιξε ποδόσφαιρο στην Ντουμπόσιτσα και από το 1995 στη Νάπρεντακ Κρούσεβατς. Το 1996 πήγε για πρώτη φορά στην Κύπρο, όπου αγωνίστηκε στην Ανόρθωση. Στη συνέχεια πέρασε από τον ΑΠΟΠ Πάφου, την ΑΕΛ Λεμεσού και το 1999 ήρθε στην Ελλάδα, στον Α.Ο. Τρίκαλα. Από το 2000 ως το 2002 αγωνίστηκεα στον Πανιώνιο και εν συνεχεία επέστρεψε στην Κύπρο. Έπαιξε διαδοχικά στην Αθλητική Ένωση Πάφου, ξανά στην ΑΕΛ, στον ΑΠΟΕΛ και έκλεισε την καριέρα του στην ΑΠΕΠ. Το 2009 ξεκίνησε καριέρα προπονητή στον Ακρίτα Χλώρακα και από το 2010 υπέγραψε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Μετά από ένα ανεπιτυχές, σύντομο πέρασμα από την ομάδα της Λευκωσίας, το καλοκαίρι του 2010, σε συνεργασία με τον Βούλγαρο Σλάβκοβ ανέλαβε την ΑΕ Πάφου. Το καλοκαίρι του 2011 ανέλαβε τον Ατρόμητο Γεροσκήπου, από τον οποίο αποδεσμεύτηκε μετά την 7η αγωνιστική, αφού η ομάδα δεν είχε καταφέρει εξασφαλίσει βαθμό.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024

Tα αγωνίσματα του Στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 θα πραγματοποιηθούν από τη 1 έως και τις 11 Αυγούστου, σε 4 διαφορετικά μέρη (το Pont d'Iéna, το Hôtel de Ville, το Les Invalides και το Stade de France). Θα διεξαχθούν συνολικά 48 διαφορετικά αγωνίσματα, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία των αγώνων θα υπάρχει ο ίδιος αριθμός αγωνισμάτων σε άνδρες και γυναίκες. Το αγώνισμα της Μικτής Σκυταλοδρομίας Βάδην θα πραγματοποιηθεί επίσης για πρώτη φορά και θα αντικαταστήσει τα 50χλμ. βάδην ανδρών, σε μία προσπάθεια ανάδειξης της ισότητας των φύλων. Θα διεξαχθεί στην ίδια διαδρομή με τον Μαραθώνιο και κάθε ομάδα θα αποτελείται από 2 άνδρες και 2 γυναίκες. Μια άλλη σημαντική αλλαγή στο πρόγραμμα θα είναι ο επαναληπτικός γύρος (ρεπεσάζ) σε όλα τα αγωνίσματα πίστας (από τα 200 έως και τα 1,500 μέτρα) και στα αγωνίσματα εμποδίων. Έτσι, οι αθλητές που δεν προκρίθηκαν αυτόματα από τις προκριματικές σειρές θα διεκδικήσουν τις θέσεις του ημιτελικού από αυτόν το γύρο και όχι με βάση την επίδοση τους στις σειρές

 Τα αγωνίσματα πίστας, τα άλματα και οι ρίψεις, θα διεξαχθούν στο κοσμοϊστορικό Σταντ Ντε Φρανς. Η διαδρομή του μαραθωνίου θα έχει αφετηρία το Hôtel de Ville (δημαρχείο του Παρισιού) και τερματισμό στο Les Invalides, ενώ θα περιλαμβάνει στο μήκος της πολλά από τα πιο εμβληματικά σημεία της πόλης. Είναι ιδιαίτερης δυσκολίας και έχει συνολική διαφορά ύψους 438 μέτρων. Το βάδην θα πραγματοποιηθεί στην Γέφυρα της Ιένας. Στις 20 Δεκεμβρίου του 2022, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου (World Athletics) ανακοίνωσε την επίσημη διαδικασία πρόκρισης και τα αντίστοιχα όρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024. Όπως και στις προηγούμενες διοργανώσεις, το 50% των θέσεων θα δοθεί σε αθλητές που θα καταφέρουν να πιάσουν τα όρια πρόκρισης και το υπόλοιπο 50% σε δοθεί μέ βάση την θέση των αθλητών στην παγκόσμια κατάταξη. Ο αριθμός των διαθέσιμων θέσεων για άνδρες και γυναίκες είναι ίσος, ενώ υπλογίζεται ότι θα συμμετάσχουν συνολικά 1810 αθλητές (905 άντρες & 905 γυναίκες).Η περίοδος πρόκρισης, μέσα στην οποία οι αθλητές πρέπει να πιάσουν τα όρια είναι: 1 Ιουλίου 2023 - 30 Ιουνίου 2024: Αγωνίσματα πίστας, Άλματα & Ρίψεις 1 Νοεμβρίου 2022 - 30 Απριλίου 2024: Μαραθώνιος 31 Δεκεμβρίου 2022 - 30 Ιουνίου 2024: ΒάδηνΗ κάθε χώρα δικαιούται να συμμετάσχει το πολύ με 3 αθλητές/ριες σε κάθε αγώνισμα, ενώ σε ό,τι αφορά τους ηλικιακούς περιορισμούς, μόνο αθλητές/ριες που θα συμπληρώσουν το 16ο έτος της ηλικίας τους τον Δεκέμβριο του 2024 θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Τα επίσημα όρια πρόκρισης έχουν ως εξής: Για τα αγωνίσματα της σκυταλοδρομίας, οι θέσεις θα κατανεμηθούν με βάση τις επιδόσεις των ομάδων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκυταλοδρομίας 2024, στη Νάσσαου. Τα αγωνίσματα δρόμου (μαραθώνιοι και βάδην) θα πραγματοποιηθούν πρωινές ώρες, ενώ οι τελικοί των αγωνισμάτων σταδίου έχουν προγραμματιστεί για τις βραδινές ώρες. Π = Πρωινό πρόγραμμαΑ = Απογευματινό πρόγραμμα * Διοργανώτρια χώρα ( Γαλλία )
Έρλινγκ Σκάκε

Ο Έρλινγκ Σκάκκε, νορβηγ.: Erling Skakke, (1115 – 18 Ιουνίου 1179) ήταν Νορβηγός κόμης (jarl) κατά τη διάρκεια του 12ου αι. Ήταν ο πατέρας του Μάγκνους Ε', ο οποίος βασίλευσε ως βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1161 έως το 1184.

 Γεννήθηκε στο Έτνε στην κομητεία Χόρνταλαντ της Νορβηγίας. Ήταν γιος του Κύρπιγκα Ορμ Σβάινσον. Κέρδισε τη φήμη του σταυροφορικά με τον Ρέγκνβαλντ Κάλι Κόλσον, τον κόμη του Όρκνεϋ στη Μεσόγειο από το 1152 έως το 1155. Ο Έρλινγκ κατέπλευσε αρχικά στους Αγίους Τόπους, στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη και τελικά επισκέφθηκε τη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια μίας μάχης με Άραβες πολεμιστές στη Σικελία, ένας Άραβας με το σπαθί έκοψε τον Έρλινγκ στο λαιμό. Αυτό τον έκανε από εκεί και πέρα να γέρνει το κεφάλι του προς τη μία πλευρά («skakke» σημαίνει λοξός). Ήταν νυμφευμένος με την Κριστίν Σίγκουρντσντατερ, την κόρη του βασιλιά Σίγκουρντ Α΄ του Σταυροφόρου (Jorsalfar). Ο Έρλινγκ ήταν ο επίτορπος του βασιλιά Ίνγκε Α' της Νορβηγίας και ήταν ένας από τους ηγέτες της μερίδας των Λάντμαν (lendmannspartiet) μετά το τέλος του βασιλιά Ίνγκε Α΄ το 1161. Ο Έρλινγκ Σκάκε κατάφερε να εκλέξει τον γιο του, Mάγκνους Ε΄ Έρλινγκσον, ως βασιλιά της Νορβηγίας το 1161, ο οποίος στέφθηκε το 1163 σε ηλικία οκτώ ετών. Ο Έρλινγκ πήρε τον τίτλο τού κόμη (jarl) και κατείχε την πραγματική εξουσία, από τότε που ο Μάγκνους Ε΄ ήταν ανήλικος. Το 1166 ο Σιγκουρντ Άγκνχατ και ο θετός γιος του Όλαφ Ούγκγιεβα δημιούργησαν μία δύναμη στο Όπλαντ και έβαλαν τον Όλαφ να ανακηρυχθεί βασιλιάς, ενώ ο κόμης Έρλινγκ Σκάκε έλειπε στη Δανία. Ο Όλαφ ήταν γιος της Mαρίας Έιστεϊνσντοτερ, κόρης του πρώην βασιλιά Έιστεϊν Α΄ Μάγκνουσον. Όταν ο Έρλινγκ επέστρεψε στη Νορβηγία για να πολεμήσει αυτή την εξέγερση, ο Όλαφ και οι άνδρες του επιτέθηκαν στον Έρλινγκ σε μία ενέδρα στο Ρύντγιοκουλ στο Σέρουμ. Ο Έρλινγκ τραυματίστηκε και μετά βίας γλίτωσε. Το 1168 ο Όλαφ και οι άνδρες του κατευθύνθηκαν νότια στην περιοχή Όσλοφιορντ, αλλά νικήθηκαν εκεί στη μάχη στο Στάνγκερ στο Βάλερ. Ο Σίγκουρντ σκοτώθηκε στη μάχη, αλλά ο Όλαφ δραπέτευσε και πήγε στη Δανία. Όταν ο Σβερ Σίγκουρντσον έγινε αρχηγός των Μπίρκεμπαϊν, η θέση του Έρλινγκ διακυβεύτηκε και έπεσε στη μάχη του Kάλβσκινετ έξω από το Nίνταρος το 1179. Ο βασιλιάς Σβερ τίμησε τον πεσόντα αντίπαλό του, εκφωνώντας ομιλία στην κηδεία του στην εκκλησία. Ο Έρλινγκ ήταν ένας ταλαντούχος άνθρωπος, αλλά δεν ήταν πάντα γνωστός για ευγενείς ιδιότητες. Οι εχθροί του ήταν αδίστακτοι, ειδικά όταν αφορούσε τη δική τους θέση και τη θέση των γιων τους. Το 1164, ίδρυσε το αβαείο Χάλσνεϋ, ένα μοναστήρι των Αυγουστινιανών μοναχών, στο Χάλσνεϋ στο Χάρντανγκερφιορδ . Εποχή εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία Sigurdsson, Jon Vidar (2008) Det norrøne samfunnet (Όσλο: forlaget Pax)(ISBN 978-82-530-3147-7) Finlay, Alison (2004) Fagrskinna, Κατάλογος των Βασιλέων της Νορβηγίας (Brill Academic)(ISBN 978-90-041-3172-9)
Μάχη του Ζάαλφελντ

Η Μάχη του Ζάαλφελντ ήταν μία από τις συγκρούσεις που πραγματοποιήθηκαν πριν τις μεγάλες μάχες στην Ιένα και στο Άουερστετ. Διεξήχθη πλησίον της πόλης Ζάαλφελντ (Saalfeld) της Θουριγγίας στις 10 Οκτωβρίου 1806 ανάμεσα στη γαλλική 1η Μεραρχία του 5ου Σώματος Στρατού (ΣΣ) του στρατάρχη Λαν, κάτω από τις διαταγές των υποστράτηγων Λουί-Γκαμπριέλ Συσσέ (γαλ. Louis-Gabriel Suchet, διοικητής της μεραρχίας) και Κλοντ-Βικτόρ Περέν (γαλ. Claude-Victor Perrin, αρχηγός του επιτελείου της) και τη Μεραρχία Φρουράς της Στρατιάς του πρίγκηπα Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν, της οποίας μέραρχος ήταν ο πρίγκιπας της Πρωσίας Λουδοβίκος Φερδινάνδος. Η μάχη τελείωσε με τη νίκη των Γάλλων και το θάνατο του πρίγκιπα Λουδοβίκου Φερδινάνδου.

 Ο πρίγκιπας Λουδοβίκος Φερδινάνδος ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές του πολέμου ενάντια στη Γαλλία. Πίστευε ότι μπορούσε να νικήσει τον Λαν με τον αριθμητικά ανώτερο -όπως θεωρούσε- στρατό του, που βρισκόταν κοντά στην Ιένα. Προφανώς δεν γνώριζε ότι η μεραρχία που πίστευε πως ήταν ο στρατός του Λαν, ήταν στην πραγματικότητα ένα μέρος μόνο αυτού και το υπόλοιπο στράτευμα θα ερχόταν αργότερα. Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος τοποθέτησε τους άντρες του σε χαμηλό υψόμετρο έξω από την πόλη Ζάαλφελντ απέναντι από τα γαλλικά στρατεύματα που είχαν ξεκινήσει επιθέσεις. Ο στρατάρχης Λαν και ο υποστράτηγος Συσσέ παρατήρησαν ότι ένα μέρος της πρωσικής μεραρχίας βρισκόταν στο ποτάμι, υπολογίζοντας ως εκ τούτου ότι υπερτερούσαν αριθμητικά. Ο Λαν βομβάρδισε για λίγο τις πρωσικές γραμμές και μόλις παρατήρησε σημάδια αποδιοργάνωσης, διέταξε το πεζικό του να εφορμήσει. Χτυπημένες και μικρότερες αριθμητικά, οι πρωσικές γραμμές σύντομα "έσπασαν" έξω από τα τείχη του Ζάαλφελντ. Αντιληφθείς καθυστερημένα την αποτυχία του, ο Πρώσος πρίγκιπας τοποθέτησε τον εαυτό του στην κορυφή του ιππικού και ξεκίνησε επίθεση εναντίον των γαλλικών γραμμών, σε μια προσπάθεια να ανακουφίσει το πεζικό του. Η επίθεση αποκρούστηκε και ο ίδιος ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος βρέθηκε σε μάχη σώμα με σώμα με τον λοχία Γκιντέ (Guindey) του 10ου Συντάγματος Ουσάρων, ο οποίος του έδωσε την ευκαιρία να παραδοθεί. Αρνούμενος να παραδοθεί, ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος απάντησε τραυματίζοντας σοβαρά τον Γάλλο λοχία στο κεφάλι με το ξίφος του, αλλά στην προσπάθειά του να ξεφύγει έπεσε από το χτύπημα του σπαθιού του Γκιντέ και πέθανε αμέσως. Η μάχη τελείωσε με νίκη των Γάλλων. Οι απώλειες των Γάλλων ήταν μόλις 172 νεκροί και τραυματίες. Οι απώλειες των Πρώσων αριθμούσαν 700 νεκρούς και τραυματίες, καθώς και 20 κανόνια και 1.000 αιχμαλώτους, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο υποστράτηγος Μπεβιλάκουα (Friedrich August Bevilaqua), διοικητής των σαξονικών δυνάμεων που έλαβαν μέρος στη μάχη. Chandler, David G. (1994). The Campaigns of Napoleon. Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0-297-81367-6. Napoléon 1er N° 40 Tradition Magazine N° 24 Campagne de la Grande armée en Saxe, en Prusse et en Pologne, en l'an 1806 [1] Histoire de France depuis 1799 jusqu'en 1812 - 1830 [2] Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Battle of Saalfeld στο Wikimedia Commons
Αχιλλεύς Τάτιος

Ο Αχιλλεύς Τάτιος ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. ή, σύμφωνα με άλλους, τον 6ο ή και τον 2ο αιώνα μ.Χ.. Το μοναδικό σωζόμενο έργο του είναι το «Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι περιπέτειες της Λευκίππης και του Κλειτοφώντος»), ένα αισθηματικό περιπετειώδες μυθιστόρημα σε οκτώ «βιβλία».

 Οι μοναδικές πηγές για τον Αχιλλέα Τάτιο και το έργο του είναι ο Μέγας Φώτιος και το Λεξικό του Σουίδα (το οποίο αναφέρεται σε αυτόν ως «Αχιλλέα Στάτιο»), αρκετά παραπλανητικές. Σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν, βασιζόμενοι σε ευρήματα παπύρων, ότι πρέπει να έζησε κατά (ή και πριν) τα τέλη του 2ου αιώνα, δηλαδή ότι έζησε και έγραψε πριν τον επίσης ελληνικής καταγωγής μυθιστοριογράφο Λόγγο. Ακόμα και η παράδοση που τον θέλει Αλεξανδρινό βασίζεται ίσως μόνο στη λεπτομερή περιγραφή της πόλεως που διαβάζουμε στο μυθιστόρημά του. Το ίδιο αμφισβητείται και η πληροφορία του Σούδα ότι έγινε Χριστιανός και μάλιστα χειροτονήθηκε επίσκοπος. Το Λεξικό Σούδα επίσης αποδίδει στον Αχιλλέα Τάτιο ένα έργο με τιτλο Περί σφαίρας, απόσπασμα του οποίου μπορεί να υπάρχει ακόμα ως εισαγωγή στα Φαινόμενα του Αράτου (Εισαγωγή εις τα Αράτoυ φαινόμενα). Αυτό το έργο αναφέρεται από τον Φιρμικό Ματέρνο, ο οποίος περί το 336 μιλά για κάποιον «prudentissimus Achilles» στο έργο του Matheseos libri (Math. iv. 10). Το απόσπασμα πρωτοεκδόθηκε στο Ουρανολόγιον, έργο του 1630 του Γάλλου Ιησουίτη Ντενί Πέτο (Denis Pétau), μια ανθολογία αστρονομίας με υλικό από αρχαίους έλληνες και βυζαντινούς αστρονόμους. Η ίδια πηγή αναφέρει επίσης έργο του Αχιλλέως Τατίου πάνω στην ετυμολογία και ένα άλλο με τίτλο Ποικίλες Ιστορίες. "Achilleus Statios" Αρχειοθετήθηκε 2019-01-15 στο Wayback Machine. in the Suda Del Corno, Dario: Letteratura greca (1988) Φωτίου: Bibliotheca, μετάφραση J.H. Freese (1920) William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Achilles Tatius" Αρχειοθετήθηκε 2005-10-26 στο Wayback Machine., Βοστώνη 1867 James N. O'Sullivan: A Lexicon to Achilles Tatius, De Gruyter, Berlin-New York 1980 ψηφιοποιημένη έκδοση των έργων του
Πάπας Κελεστίνος Γ΄

Ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ (Papa Celestino III, 1106 – 8 Ιανουαρίου 1198), κατά κόσμον Τζιακίντο Μπομπόνε, ήταν Πάπας από τις 30 Μαρτίου του 1191 έως το θάνατό του το 1198. Ήταν μέλος της οικογένειας Ορσίνι στη Ρώμη, αν και ήταν μόνο καρδινάλιος διάκονος προτού γίνει Πάπας. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 13 Απριλίου 1191, κυβέρνησε την εκκλησία έξι έτη, εννέα μήνες, και εννέα ημέρες μέχρι τον θάνατό του στις 8 Ιανουαρίου 1198. Τάφηκε στο Λατερανό.

 Θεωρούμενος από την Κούρια ως ειδήμονας για την Ισπανία, ο Τζιακίντο διεξήγαγε δύο λεγατικές αποστολές στην Ισπανία το 1154–55 και το 1172–75 ως Καρδινάλιος Διάκονος της Σάντα Μαρία στο Κοσμεντίν. Έστεψε τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ' την ημέρα μετά την εκλογή του το 1191 με μια τελετή που συμβόλιζε την απόλυτη επικυριαρχία του, όπως περιγράφει ο Ρότζερ του Χόβντεν. Ακολούθως αφόρισε τον ίδιο τον Ερρίκο ΣΤ' επειδή φυλάκισε λανθασμένα τον Βασιλιά Ριχάρδο Α' της Αγγλίας. Τοποθέτησε την Πίζα σε interdict, ο οποίος άρθηκε από τον διάδοχό του Ιννοκέντιο Γ΄ το 1198. Καταδίκασε τον Βασιλιά Αλφόνσο Θ΄ της Λεόν για τον γάμο του με τη Θηρεσία της Πορτογαλίας λόγω τη συγγένειας αίματός τους. Μετά, το 1196, αφόρισε τον Αλφόνσο Θ΄ επειδή έκανε ειρήνη με τους Μουσουλμάνους ενώ πολεμούσε με την Καστίλη. Μετά τον γάμο μεταξύ του Αλφόνσο και της Μπερανγκουέλα της Καστίλης, ο Κελεστίνος επίσης αφόρισε τον Αλφόνσο και έθεσε σε interdict την Λεόν.Το 1198 επιβεβαίωσε τους νόμους των Τευτόνων Ιπποτών ως στρατιωτικού τάγματος.Επρόκειτο να παραιτηθεί από το αξίωμά του και να προτείνει ένα διάδοχο (τον Καρδινάλιο Τζιοβάννι ντι Σαν Πάολο, ΤΑΒ) λίγο πριν τον θάνατό του, αλλά δεν του επιτράπηκε από τους καρδιναλίους. Clarke, Peter D., The interdict in the thirteenth century: a question of collective guilt, Oxford University Press, 2007. Moore, John Clare, Pope Innocent III (1160/61–1216): to root up and to plant, BRILL, 2003. Sikes, Thomas Burr, History of the Christian Church, from the first to the fifteenth century, Eliott Stock, 1885. The New Cambridge Medieval History, Vol.1, Ed. David Luscombe, Jonathan Riley-Smith, Cambridge University Press, 2004. Urban, William, The Teutonic Knights, Greenhill Books, 2003. Pope Celestine III (1191-1198): Diplomat and Pastor, ed. Damian J. Smith, John Doran, Ashgate Publishing, 2008.
Friends Arena

Το Friends Arena είναι ένα εθνικό στάδιο της Σουηδίας και χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδόσφαιρου. Έχει επίσης αναδιπλούμενη οροφή και είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται δίπλα στη λίμνη Råstasjön στη Σόλνα, ακριβώς βόρεια του κέντρου της πόλης της Στοκχόλμης. Το στάδιο χρησιμοποιείται κυρίως από την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Σουηδίας, για το Σουηδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, Allsvenskan, από την ποδοσφαιρική ομάδα ΑΙΚ και για τον τελικό του Melodifestivalen (με εξαίρεση το 2021 λόγω της πανδημίας COVID-19. Ο χώρος έχει συνολική χωρητικότητα 65.000 θεατές σε συναυλίες και 50.000 σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά για ασφάλεια και άνεση στο γήπεδο μπορεί να μειωθεί η χωρητικότητα ώστε να επιτευχθεί ένα πιο οικείο περιβάλλον για τις μικρότερες εκδηλώσεις, με χωρητικότητα περίπου 20.000 θεατές. Το Friends Arena είναι το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στη Σουηδία.

 Αρχικά υπήρχαν σχέδια για την κατασκευή ενός νέου εθνικού σταδίου κοντά στο εσωτερικό χώρο της Ericsson Globe στη Στοκχόλμη, αλλά την 1η Απριλίου του 2006, η Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (SvFF) πήρε την απόφαση για την κατασκευή του νέου γηπέδου στη Σόλνα. Η τιμή αυτή υπολογίστηκε ότι θα κοστίσει περίπου 1,9 δισεκατομμύρια κορώνες (€ 170.000.000) για να ολοκληρωθεί. Το εκτιμώμενο κόστος πριν από την έναρξη της κατασκευής ήταν 2,300,000,000 κορώνες. Ο παρόν χώρος αντικατέστησε το στάδιο Råsunda,το πρώην εθνικό στάδιο της Σουηδίας για το ποδόσφαιρο. Το Råsunda κατεδαφίστηκε και ήταν το πρώτο γήπεδο που φιλοξένησε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. To μπλοκ με 700 διαμερίσματα και κτίρια γραφείων έχουν ανεγερθεί στην περιοχή. Η Swedbank απέκτησε τα δικαιώματα ονομασίας του γηπέδου πληρώνοντας 153 εκατομμύρια κορώνες (περίπου € 20.500.000) συμφωνία η οποία θα διαρκέσει μέχρι το 2023. Αν και η αρένα ήταν αρχικά γνωστή ως Swedbank Arena στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Swedbank ανακοίνωσε στις 28 Μαρτίου του 2012 ότι θα δωρίσει τα δικαιώματα της ονομασίας της σε συνεταίρους, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό κατά του σχολικού εκφοβισμού του οποίου η Swedbank είναι υποστηρικτής. Ως εκ τούτου, το γήπεδο μετονομάστηκε σε Friends Arena.