IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Transformers

Τα Transformers ψυχαγωγικό franchise που αναπτύσσεται από την αμερικανική εταιρία Hasbro και την ιαπωνική εταιρία Takara Tomy. Πρωτοεμφανίστηκε σε μορφή μετασχηματιζόμενων παιχνιδιών ωστόσο το 1984, η δικαιοχρησία αυτή εξελίχθηκε με την γραμμή παιχνιδιών και συγκεκριμένα εστιάζοντας στις φατρίες των μετασχηματιζόμενων εξωγήινων ρομπότ (συχνά οι Autobot και οι Decepticons) σε μια ατέλειωτη διαμάχη για την κυριαρχία ή την τελική ειρήνη. Από το 1984 έως σήμερα, το franchise έχει εξελιχθεί, έτσι ώστε πλέον συμπεριλαμβάνει και κόμικ, και βιβλία, και κινούμενα σχέδια, και βιντεοπαιχνίδια καθώς και ταινίες.

 Από το 1984 μέχρι σήμερα έχουν παραχθεί πολλές τηλεοπτικές σειρές. Εδώ ακολουθεί μια επιλεγμένη παρουσίαση των τηλεοπτικών σειρών: The Transformers - η πρώτη τηλεοπτική σειρά Transformers Beast Wars: Transformers Beast Machines: Transformers Transformers: Robots in Disguise (Car Robots στην Ιαπωνία) Transformers: Armada Transformers: Energon Transformers: Cybertron Transformers: Animated Transformers: Prime Transformers: Robots In Disguise Transformers: Rescue Bots Academy Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους εφτά κινηματογραφικές ταινίες: Transformers (2007) Transformers: Η Εκδίκηση των Ηττημένων (2009) Transformers 3: Dark of the Moon (2011) Transformers 4: Εποχή Αφανισμού (2014) Transformers: Ο Τελευταίος Ιππότης (2017) Bumblebee (2018) Transformers: Η Εξέγερση των Θηρίων (2023) Επίσημη ιστοσελίδα
Μπράλος Φθιώτιδας

Ο Μπράλος είναι χωριό του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας, του νομού Φθιώτιδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Μπράλος έχει 114 κατοίκους, ενώ η τοπική κοινότητα Μπράλου, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους οικισμούς Άνω Μπράλο και Σταθμό έχει 280 κατοίκους. Είναι κτισμένος στους πρόποδες του Καλλίδρομου, σε υψόμετρο 530 μέτρων. Βρίσκεται στα όρια του δήμου Αμφικλείας με τους δήμους Καλλιέων, Δαμάστας και Γραβιάς.

 Η τοπική κοινότητα Μπράλου χωρίζεται σε τρεις οικισμούς με τον κάτω Μπράλο να είναι ο πιο παλιός από τους τρεις. Εκεί ήταν το μέρος που πρωτοκτίστηκε ο Μπράλος. Όμως εξαιτίας καθιζήσεων το χωριό μετακινήθηκε βορειότερα. Οι κάτοικοί που μετακινήθηκαν έφτιαξαν τον Άνω Μπράλο, σε υψόμετρο 600. Οι δύο οικισμοί πλέον δεν διαχωρίζονται. Το τρίτο κομμάτι του Μπράλου είναι ο σταθμός του Μπράλου που απέχει 3 χιλιόμετρα από τους άλλους δύο οικισμούς. Είναι κτισμένος στις όχθες του ποταμού Κηφισού και υπάρχει εκεί ο ομώνυμος σιδηροδρομικός σταθμός από το 1904. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 στο ΦΕΚ 80Α-28/12/1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Χαραδραίων. Στον Μπράλο βρίσκεται βρετανικό νεκροταφείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Οκτώβριο του 1917, δημιουργήθηκε στον Μπράλο το 49ο Σταθερό Νοσοκομείο, μαζί με τα στρατόπεδα των συμμαχικών δυνάμεων. Παρέμεινε σε χρήση μέχρι τον Απρίλιο του 1919. Πολλοί από τους νεκρούς του νοσοκομείου - κυρίως από επιδημία γρίπης - είναι θαμμένοι στο βρετανικό νεκροταφείο Μπράλου. Περιλαμβάνει συνολικά 101 ταφές, από τις οποίες οι 95 προέρχονται από την Βρετανική Κοινοπολιτεία. Ο Μπράλος ήταν η τοποθεσία της Μάχης των Θερμοπυλών τον Απρίλιο του 1941, ανάμεσα στα γερμανικά στρατεύματα και τα στρατεύματα της Κοινοπολιτείας. Στις 12 Ιανουαρίου 1947, με αρχηγό τον καπετάν Διαμαντή και 300 αντάρτες, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας κατέλαβε αιφνιδιαστικά τον σιδηροδρομικό σταθμό Μπράλου στις 14:00, όταν έφτασε η αμαξοστοιχία. Οι αντάρτες κατέστρεψαν τους ασυρμάτους, κάλεσαν τους επιβάτες να κατέβουν από το τρένο και χώρισαν τους πολίτες από τους στρατιώτες. Στην κατάληψη προέβαλαν αντίσταση οι λοχαγοί Σταθακόπουλος, Νικολόπουλος και ο χωροφύλακας Καστανάς, οι οποίοι σκοτώθηκαν στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε. Οι αντάρτες έκατσαν μιάμιση ώρα στον σταθμό, ανατίναξαν με νάρκη την καπνοδόχο της ατμομηχανής και έβαλαν φωτιά στο τρένο, με αποτέλεσμα να καούν δύο βαγόνια. Στη συνέχεια αποχώρησαν με αυτοκίνητα παίρνοντας μαζί τους 20 περίπου στρατιωτικούς αιχμαλώτους, διάφορα εφόδια και το ταμείο του σταθμού, και κατέφυγαν στην Οίτη. Δυνάμεις του στρατού και της χωροφυλακής τους καταδίωξαν χωρίς αποτέλεσμα. Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού Μπράλος: Στο χωριό γεννήθηκε ο Ιωάννης Καρμίρης (1903-1992), θεολόγος και ακαδημαϊκός
Αμπελικό Καρδίτσας

Το Αμπελικό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάμου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν Μπόσκλαβο.

 Το Αμπελικό είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές κλιτύς της κορυφής «Νάσαινας» (846 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων, στις όχθες του μικρού ποταμού Πόρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΝΔ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα Αμπελικού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 5,824 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μπόσκλαβο και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μποσκλάβου και το 1930 μετονομάστηκε σε Αμπελικό. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας. Η προηγούμενη θέση του οικισμού ήταν στον «Παλιομπόσκλαβο», από όπου και μετακινήθηκε ο πληθυσμός του χωριού μετά από μία καταστρεπτική πυρκαγιά γύρω στο 1660. Αναφέρεται ως οικισμός της ύστερης βυζαντινής περιόδου. Το Σπίτι Λαογραφίας του λογοτέχνη Θωμά Νικολάου Η εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου στο κέντρο του οικισμού Τα ξωκκλήσια, του Προφήτη Ηλία, του Αγ. Δημητρίου και της Παναγίας (Κοίμησης Θεοτόκου). Το τελευταίο ξωκλήσι ήταν παλιά μοναστήρι, από το οποίο σώζονται μαρμάρινα κιονόκρανα, ενώ η προερχόμενη από αυτό εικόνα της Παναγίας, βρίσκεται σήμερα στο μοναστήρι της Πέτρας Καταφυγίου. Το αρχαίο κάστρο της περιοχής, στο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία Το πανηγύρι του Προφ. Ηλία (20/7) που διεξάγεται στο κέντρο του χωριού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=1Z4JiI3KStg
Βονιφάτιος της Σαβοΐας (επίσκοπος)

Ο Βονιφάτιος, ιταλ. Boniface (π. 1217 - 18 Ιουλίου 1270) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν επίσκοπος του Μπελέ-Αρ στη Γαλλία και αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ στην Αγγλία.

 Ήταν ο ένατος γιος του Θωμά Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης. Οφείλει τις πρώτες εκκλησιαστικές θέσεις του στον πατέρα του. Από τους αδελφούς του ένας έγινε κόμης της Σαβοΐας, ένας κόμης του Πεδεμοντίου, ένας κόμης του Ρίτσμοντ, ένας επίσκοπος του Βαλένς, ένας επίσκοπος του Μωριέν και ένας αρχιεπίσκοπος της Λυών. Η αδελφή του Βεατρίκη της Σαβοΐας είχε κόρες τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας, σύζυγο του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και την Ελεονώρα της Προβηγκίας, σύζυγο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Γ΄ εξασφάλισε τη διαδοχή της αρχιεπισκοπής του Καντέρμπουρυ στον Βονιφάτιο, που όμως πέρασε όλο το διάστημα της αρχιερατείας του στην ηπειρωτική Ευρώπη. Συγκρούστηκε με τους επισκόπους του, με τους συζύγους των ανιψιών του και με τον πάπα, αλλά κατάφερε να περιορίσει το χρέος της αρχιεπισκοπής του, το οποίο είχε παραλάβει μαζί με το αξίωμά του. Κατά τη διαμάχη του Σίμωνα των Μονφόρ 6ου κόμη του Λέστερ με τον Ερρίκο Γ΄, ο Βονιφάτιος βοήθησε αρχικά τον Σίμωνα, αλλά αργότερα υποστήριξε τον βασιλιά. Απεβίωσε στη Σαβοΐα και ο τάφος του στο Ωτκόμπ, όταν ανοίχθηκε, είχε το σώμα του διατηρημένο· έγινε αντικείμενο λατρείας. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση ο τάφος και το μνημείο καταστράφηκαν, φτιάχτηκε όμως νέος το 1839, οπότε και ο Βονιφατιος ανακηρύχθηκε ευλογημένος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄. Η μνήμη του Βονιφάτιου εορτάζεται στις 14 Ιουλίου. Burton, Janet (1994). Monastic and Religious Orders in Britain: 1000–1300. Cambridge Medieval Textbooks. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-37797-8. Carpenter, David (2004). The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. New York: Penguin. ISBN 0-14-014824-8. Delaney, John P. (1980). Dictionary of Saints (2nd ed.). Garden City, NY: Doubleday. ISBN 0-385-13594-7.
Ρεάλ Πορτογαλικού Πράσινου Ακρωτηρίου

Το ρεάλ ήταν νόμισμα του Πράσινου Ακρωτηρίου, αποικίας τότε της Αυτοκρατορίας της Πορτογαλίας. Παρέμεινε σε κυκλοφορία έως το 1914 και η ισοτιμία του με το ρεάλ της Πορτογαλίας ήταν 1 προς 1. Παρόλο που στην Πορτογαλική αυτή αποικία ήταν σε χρήση τα κέρματα του Πορτογαλικού ρεάλ, από το 1865 η Εθνική Υπερπόντια Τράπεζα (Banco Nacional Ultramarino) εξέδιδε ειδικά χαρτονομίσματα για Πράσινο Ακρωτήριο. Το ρεάλ αντικαταστάθηκε από το εσκούδο, σε με ισοτιμία 1000 ρεάλ = 1 εσκούδο.

 Το 1865, επιτυπώθηκαν με ειδική ένδειξη πορτογαλικά τραπεζογραμμάτια ώστε να χρησιμοποιηθούν στο Πράσινο Ακρωτήριο. Το 1897 ακολούθησε η κυκλοφορία νέων ειδικά σχεδιασμένων χαρτονομισμάτων για την αποικία, με ονομαστικές αξίες των 1000, 2500 και 5000 ρεάλ. Το 1909 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα αξίας 10.000, 20.000 και 50.000 ρεάλ. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
Heinkel He 178

Το Heinkel He 178 ήταν το πρώτο αεριωθούμενο αεροπλάνο. Ήταν κατασκευή της γερμανικής Heinkel, αποτέλεσμα της έμφασης της εταιρείας για ανάπτυξη τεχνολογιών για πτήσεις υψηλών ταχυτήτων, τακτική του διευθυντή της εταιρείας Ερνστ Χάινκελ. Πέταξε για πρώτη φορά στις 27 Αυγούστου 1939 με πιλότο τον Έριχ Βάρσιτς.

 Το 1936, ένας νεαρός μηχανικός με το όνομα Χανς φον Οχάιν είχε εγγράψει στο όνομά του μια πατέντα για την χρήση της εξάτμισης από μια τουρμπίνα αερίου ως μέσο προώθησης. Παρουσίασε την ιδέα στον Ερνστ Χάινκελ, ο οποίος συμφώνησε να βοηθήσει στην ανάπτυξη της ιδέας. Ο φον Οχάιν επίδειξε επιτυχημένα την πρώτη του μηχανή, την Heinkel HeS 1 το 1937 και γρήγορα διατυπώθηκαν σχέδια για την δοκιμή μιας παρόμοιας μηχανής σε αεροσκάφος. Το He 178 σχεδιάστηκε γύρω από τον τρίτο σχεδιασμό μηχανής του φον Οχάιν, της HeS 3, η οποία έκαιγε ντίζελ ως καύσιμο. Επίσης, ο διάδοχος του He 178 ήταν το πρωτότυπο He 178 V2, το οποίο δεν πέταξε στον αέρα. Το αεροπλάνο έκανε την παρθενική του πτήση στις 27 Αυγούστου 1939, πέντε μέρες πριν την έναρξη του Β΄ ΠΠ. Την δοκιμή έκανε ο πιλότος Έριχ Βάρσιτς, ο οποίος είχε πιλοτάρει το πρώτο ρουκετοωθούμενο αεροπλάνο του κόσμου, το Heinkel He 176, στην παρθενική του πτήση τον Ιούνιο του 1939. Ο Χάινκελ είχε αναπτύξει τον κινητήρα και το αεροπλάνο Heinkel He 178 V1, σε άκρα μυστικότητα. Τα σχέδια ήταν άγνωστα ακόμη και για την γερμανική πολεμική αεροπορία, και στις 1 Νοεμβρίου 1939, μετά την Γερμανική νίκη στη Πολωνία, ο Χάινκελ προγραμμάτισε μια επίδειξη του αεροπλάνου για επισήμους, όπου ο επικεφαλής της Λουφτβάφε Χέρμαν Γκέρινγκ δεν ήταν παρών. Οι υπουργοί Ερνστ Ούντετ και Έρχαρντ Μιλχ, υπουργοί της ναζιστικής κυβέρνησης, παρακολούθησαν την επίδειξη αλλά δεν εντυπωσιάστηκαν. Ενώ ήταν μια τεχνική επιτυχία, οι ταχύτητες περιορίζονταν στα 598 χιλιόμετρα ανά ώρα ακόμη και με τους δυνατούς κινητήρες HeS 6 1,300lb και η αντοχή στη μάχη ήταν 10 λεπτά. Απτόητος, ο Χάινκελ αποφάσισε να ξεκινήσει την ανάπτυξη του δικινητήριου He 280 χρησιμοποιώντας ότι είχε μάθει από το πρωτότυπο He 178. Το αεροπλάνο He 178 V1 εκτιθόταν στο μουσείο αεροπορίας του Βερολίνου, ωστόσο καταστράφηκε από επιδρομή των Συμμάχων το 1943. Ο Ερνστ Χάινκελ απογοητεύθηκε από την έλλειψη επίσημου ενδιαφέροντος για το αεροπλάνο του. Στην αυτοβιογραφία του, το αποδίδει στην αποτυχία των διευθυντών και ανώτερων αξιωματούχων του Υπουργείου Αεροπορίας του Ράιχ να καταλάβουν τα πλεονεκτήματα τις αεριώθησης και τι νέες τεχνολογίες εκπροσωπούσε το He 178. Επίσης, το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ ανέπτυσσε δικά του αεροπλάνα, κάτι που δεν γνώριζε ο Χάινκελ. Koehler, H Dieter (1999), Ernst Heinkel – Pionier der Schnellflugzeuge, Bonn: Bernard & Graefe, ISBN 978-3-7637-6116-6 . Smith, JR; Kay, Antony L (1972), German Aircraft of the Second World War, London: Putnam, ISBN 978-0-85177-836-5 . Warsitz, Lutz (2009), The First Jet Pilot – The Story of German Test Pilot Erich Warsitz, England: Pen and Sword, ISBN 978-1-84415-818-8 . Έριχ Βάρσιτς, http://www.erichwarsitz.com/ , συμπεριλαμβάνει σπάνια βίντεο του Heinkel He 178 και σχολιασμό.
Ίβαν Τόπλακ

Ο Ίβαν Τόπλακ (σερβικά κυριλλικά: Иван Toплaк, 21 Σεπτεμβρίου 1931 — 25 Ιουλίου 2021), ήταν Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως προπονητής γνώρισε την μεγαλύτερη καταξίωση αναλαμβάνοντας την εθνική ομάδα της χώρας του σε όλες τις ηλικίες, ομάδες στις ΗΠΑ, ενώ έκλεισε την καριέρα του στην Ινδονησία. Για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου τιμήθηκε με το Τάγμα Αξίας της FIFA.

 Γεννήθηκε στο Βελιγράδι του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και ξεκίνησε την καριέρα του στο ομάδα νέων της Μπάνικ του Μάριμπορ, όπου η οικογένειά του μετακόμισε το 1943 από το Βελιγράδι. Το 1951, υπέγραψε με την Ολύμπια Λιουμπλιάνα, με την οποία κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα το 1952. Το 1954 πήγε στον Ερυθρό Αστέρα, όπου αγωνίστηκε με επιτυχία για επτά χρόνια σημειώνοντας 144 γκολ σε 210 αγώνες. Με το σύλλογο της πρωτεύουσας κατέκτησε το Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα τις αγωνιστικές περιόδους 1955–56, 1956–57, 1958–59, 1959–60. Είχε επίσης κερδίσει το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας τη σεζόν 1957–58 και τη σεζόν 1958–59. Σε διεθνές επίπεδο συλλόγων, κέρδισε το Κύπελλο Μιτρόπα το 1958. Το 1955-56 αγωνίστηκε με την ομάδα νέων της εθνικής Γιουγκοσλαβίας σημειώνοντας 12 γκολ σε 10 αγώνες. Με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας των ανδρών συμμετείχε σε ένα αγώνα, το 1956 με αντίπαλο την εθνική Αγγλίας.Το 1964 έγινε ο νέος προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου στο γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα. Έμεινε στον σύλλογο για δύο χρόνια, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τίτλο.Μετά τη Γιουγκοσλαβία, πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1967, όπου διηύθυνε τους Καλιφόρνια Κλίπερς, την ομάδα του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ και τους Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς του Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ από το 1974 έως το 1975.Το 1976 άφησε τις ΗΠΑ και επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία, όπου από το 1976 έως το 1977 ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά την ομάδα ανδρών, ανέλαβε τις μικρότερες ομάδες της Γιουγκοσλαβίας. Οδήγησε την ομάδα U21 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 1980, όπου έφθασε στους ημιτελικούς, όπως και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Το 1984, οδήγησε την ομάδα U23 της Γιουγκοσλαβίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο. Η ομάδα εκείνη διέθετε ιδιαίτερα ταλαντούχους παίκτες που έκαναν αργότερα καριέρα σε ευρωπαϊκούς συλλόγους και τα ΜΜΕ των ΗΠΑ την χαρακτήριζαν ως «τρελή ομάδα».Από το 1991 έως το 1993, ήταν προπονητής στην εθνική ομάδα της Ινδονησίας. Το 1993, μετά την αποχώρησή του από την Ινδονησία, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την προπονητική, αναγνωρισμένος ως επίσημος προπονητής της FIFA. Ολυμπία Λουμπλιάνα Πρωτάθλημα Σλοβενίας : 1952Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα (3) : 1955–56 , 1956–57 , 1958–59 , 1959–60 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (2) : 1957–58 , 1958–59 Κύπελλο Μιτρόπα : 1958 Γιουγκοσλαβία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες τρίτη θέση (χάλκινο μετάλλιο) : 1984 Hall of Fame αθλητισμού Σλοβενίας Τάγμα Αξίας της FIFA (Ordre du mérite de la FIFA) : 2000
Σταυροδρόμι Σερρών

Το Σταυροδρόμι είναι χωριό του Νομού Σερρών. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Σιντικής και βρίσκεται 55χλμ. βορειοδυτικά των Σερρών και 3χλμ. δυτικά της Λίμνης Κερκίνης, χτισμένο στους πρόποδες των Κρουσίων. Οι κάτοικοι του είναι κυρίως γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Στην απογραφή του 2001 είχε 315 κατοίκους και είναι ντόπιοι και κυρίως πρόσφυγες από τα χωριά της Ανατολικής Θράκης και του Πόντου.

 Το Σταυροδρόμι το 1900 είχε πληθυσμό 460 κατοίκους και είναι το αρχαιότερο χωριό της περιοχής, το 1905 είχε 544 και το 1913 304. Μέχρι το 1923 η ονομασία του ήταν Σταυρός και η παραλλαγή της παλιάς ονομασίας Σταρός. Το 1995 στη τοποθεσία Συκιές βρέθηκε από αγρότη του χωρίου μαρμάρινο ρόδι και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό μουσείο Καβάλας, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους υπάρχει αρχαίος οικισμός και έχουν δρομολογηθεί διαδικασίες για την ανασκαφή της περιοχής. Στην ίδια τοποθεσία πριν το 1900 λάμβανε χώρα το μεγαλύτερο παζάρι της περιοχής. Το 1922 ήρθαν 214 πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και από το Πόντο.
Πρέντε

Η Πρέντε (επίσης Πρένε, Πρέμτε ή Πέτκα) είναι η θεά της αγάπης, της ομορφιάς και της γονιμότητας στην αλβανική ειδωλολατρική μυθολογία, η οποία πιστεύεται ότι λατρευόταν από τους Ιλλυριανούς στην αρχαιότητα. Στην αλβανική λαογραφία είναι η σύζυγος του θεού της βροντής και του ουρανού Περέντι και αναφέρεται ως "Κυρία Πρένε" ή "Κυρία της Ομορφιάς" (Αλβανικά: Zonja Prende ή Zonja e Bukurisë, στα Γκεγκικά Αλβανικά: Zoja Prenne ή Zoja e Bukuris ), ενώ η ιερή της ημέρα ήταν η Παρασκευή, από την οποία πήρε το όνομά της στα Αλβανικά: ε πρέμτε. Η Πρέντε ταυτίζεται με τη λατρεία της Αφροδίτης και λατρευόταν στη βόρεια Αλβανία, ειδικά από τις Αλβανές γυναίκες, μέχρι πρόσφατα.

 Η Πρέντε είναι η θεά της αγάπης, της ομορφιάς και της γονιμότητας, το αλβανικό ισοδύναμο της Ρωμαϊκής Βένους, της Νορβηγικής Φρέγια και της Ελληνικής Αφροδίτης. Στην αλβανική μυθολογία είναι η σύζυγος του θεού της βροντής και του ουρανού Περέντι. Η Πρέντε λατρευόταν στη βόρεια Αλβανία, ειδικά από τις Αλβανές γυναίκες μέχρι πρόσφατα. Το φεστιβάλ της Πρέντε γιορταζόταν στις 26 Ιουλίου κάθε χρόνο και οι οπαδοί της θα φορούσαν όμορφα ρούχα και θα έδιναν ένα γουδί και γουδοχέρι ως αναπαράσταση της σεξουαλικής ένωσης. Στις αλβανικές λαϊκές πεποιθήσεις το ουράνιο τόξο θεωρείται ως "η ζώνη της κυρίας Prende". Όταν η Αλβανία εκχριστιανίστηκε κατά την αρχαιότητα, η Πρέντε ταυτίστηκε από την Καθολική Εκκλησία με την Αγία Άννα, μητέρα της Παναγίας, και ονομαζόταν «Αγία Βενεράντα». Η Πρέντε ήταν τόσο δημοφιλής στην Αλβανία που από τις περίπου 275 καθολικές εκκλησίες που είχαν καταγραφεί ότι υπήρχαν στην Αλβανία στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα, 33 πήραν το όνομά της, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άγιο εκτός από την Παναγία και τον Άγιο Νικόλαο. Πολλές άλλες ιστορικές καθολικές και ορθόδοξες εκκλησίες ήταν αφιερωμένες σε αυτήν τον 18ο και 19ο αιώνα. Στην κοιλάδα Κουρμπίν προσκυνήματα στην εκκλησία της Αγίας Βενεράντα ήταν κοινά μεταξύ των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Εκεί, πήγαιναν οι άνθρωποι και με την ελπίδα για θεραπεία ψυχικής ασθένειας. Όπως είναι συνηθισμένο σε πολλούς πολιτισμούς, στην Αλβανία η ιερή ημέρα για τη θεά του έρωτα είναι η Παρασκευή, που πήρε το όνομα της στην αλβανική γλώσσα από αυτήν: dita e premte. Dunwich, Gerina (2000). Wicca Love Spells. Kensington Publishing Corporation. ISBN 0-8065-1782-4. Elsie, Robert (2001). A Dictionary of Albanian Religion, Mythology and Folk Culture. London: Hurst & Company. ISBN 1-85065-570-7. Elsie, Robert (2000). «The Christian Saints of Albania». Balkanistica (American Association for South Slavic Studies) 13. http://www.olemiss.edu/depts/modern_languages/BalkArticle2.html. Lurker, Manfred (2005). The Routledge Dictionary of Gods and Goddesses, Devils and Demons. Routledge, Taylor & Francis. ISBN 0-203-64351-8. Treimer, Karl (1971). «Zur Rückerschliessung der illyrischen Götterwelt und ihre Bedeutung für die südslawische Philologie». Στο: Henrik Barić. Arhiv za Arbanasku starinu, jezik i etnologiju. I. R. Trofenik. σελίδες 27–33.
Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα

Η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα (The American School of Classical Studies at Athens) είναι ένα από τα 17 ξένα ινστιτούτα που λειτουργούν στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1881 και σκοπό του έχει τη συστηματική μελέτη του ελληνικού πολιτισμού από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η Αμερικανική Σχολή είναι ένας ερευνητικός και εκπαιδευτικός φορέας. Κατά τη διάρκεια ετήσιων και θερινών προγραμμάτων φέρνει προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς σπουδαστές και δασκάλους σε ανασκαφές αρχαιολογικών χώρων από μεγάλο αριθμό πανεπιστημίων και κολεγίων της Βόρειας Αμερικής. Έχει δύο βιβλιοθήκες, τη Βιβλιοθήκη Blegen, η οποία έχει βιβλία για κλασικές σπουδές και τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη (ιδρύθηκε το 1926) και ένα εργαστήριο, το Εργαστήριο Wiener (ιδρύθηκε το 1992) για την ανάλυση ανθρώπινων και ζωικών σκελετικών καταλοίπων, τη μελέτη παλαιοπεριβάλλοντος και τη γεωαρχαιολογία. Από την Αμερικανική Σχολή γίνονται ανασκαφές στην Αρχαία Κόρινθο από το 1896 και στην Αγορά της Αθήνας από το 1931, καθώς επίσης και σε άλλες τοποθεσίες σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού.

 Μετά από την κατάληψη της Ελλάδας από τα ναζιστικά στρατεύματα, το 1941, διευθυντής της ανέλαβε ο Αμερικανός αρχιτέκτονας G. Ph. Stevens, ο οποίος κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για τη διάσωση των εκθεμάτων της. Τα κτίρια της Σχολής αρχικά παραχωρήθηκαν στην πρεσβεία της (ουδέτερης) Ελβετίας, κατόπιν δε στον Ερυθρό Σταυρό της επίσης ουδέτερης Σουηδίας, για να μετατραπούν σε νοσοκομείο. Σε αυτό, ο Stevens εκτελούσε χρέη ακόμη και νοσοκόμου, με σκοπό να εποπτεύει καλύτερα τους χώρους του ιδρύματος. Έργα του, εκείνο το διάστημα, είναι η δημιουργία των ομοιωμάτων της Ακρόπολης αλλά και της Αρχαίας Αγοράς με τη συνδρομή των καλλιτεχνών Θεοχάρη και Μαμέλη. Η Σχολή υπάγονταν στην Γερμανική Υπηρεσία "Γραφείο Προστασίας Έργων Τέχνης" (Referat Kunstschutz) υπό την διεύθυνση του καθηγητή κλασικής αρχαιολογίας Wilhelm Kraiker (1899 - 1987), ο οποίος, συχνά, παράβλεπε διάφορες ατασθαλίες των υφισταμένων του. Εκδίδει δυο περιοδικά: το επιστημονικό περιοδικό Hesperia (τέσσερις φορές το χρόνο από το 1932) και το περιοδικό άkoue (δύο φορές το χρόνο για διανομή στους αποφοίτους και φίλους της Σχολής).
Κάρλτον Μάιερς

Ο Κάρλτον Ετόρε Φρανσέσκο Μάιερς (Carlton Ettore Francesco Myers, γεννήθηκε 30 Μαρτίου 1971) είναι πρώην διεθνής Ιταλός καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ιταλίας και στην Ευρωλίγκα. Μεγάλωσε αρχικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους σούτινγκ γκαρντ της γενιάς του, κέρδισε έναν τίτλο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με την Εθνική Ιταλίας το 1999.

 Στα χρόνια του στη Φορτιτούντο Μπολόνια, έγινε ο μεγάλος αντίπαλος ενός άλλου Ευρωπαίου μεγάλου παίκτη, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, του αρχηγού της Βίρτους Μπολόνια, της άλλης ομάδας μπάσκετ της πόλης. Οι μονομαχίες και η αντιπαλότητα μεταξύ Μάιερς και Ντανίλοβιτς, αποτελούν θρυλικό κομμάτι της ιστορίας του ιταλικού μπάσκετ. Με την Εθνική Ιταλίας ανδρών, ο Μάιερς έπαιξε στα Ευρωμπάσκετ του 1993, 1997 και 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA του 1998 στην Ελλάδα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, όπου είχε επίσης την τιμή να είναι ο σημαιοφόρος της χώρας του στην τελετή εγκαινίων. Με την εθνική ομάδα έπαιξε 131 επίσημους αγώνες, σημειώνοντας συνολικά 1828 πόντους. Πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκα (1997) 3× FIBA EuroStar (1996, 1998, 1999) FIBA EuroStars MVP (1998) Νικητής διαγωνισμού 3 πόντων FIBA EuroStars (1998) Πρωτάθλημα Ιταλίας Πρωταθλητής (2000) Κύπελλο Ιταλίας Νικητής (1998) 2× Σούπερ Καπ Ιταλίας νικητής (1998, 2004) 2× MVP της Ιταλικής Λίγκας (1994, 1997) Κορυφαίος σκόρερ της Ιταλικής Λίγκας (1996) Κύπελλο Ιταλίας MVP (1998) Ιταλικό All-Star Game MVP (2005) Νικητής διαγωνισμού 3 πόντων Ιταλικού All-Star Game (2012) Αργυρό: Ευρωμπάσκετ 1997 Χρυσό: Ευρωμπάσκετ 1999 Επίσημος ιστότοπος FIBA προφίλ FIBA Europe προφίλ Euroleague.net προφίλ Italian League Profile Αρχειοθετήθηκε 2018-05-15 στο Wayback Machine. Spanish League προφίλ Eurobasket.com προφίλ Κάρλτον Μάιερς, πέτυχε 87 πόντους
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1972

Οι 14οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 25-29 Ιουλίου 1972 στο Σαράγεβο, Γιουγκοσλαβίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για ενδέκατη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Τάκης Κορωναίος με 75 πόντους.

 25/07 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 54-93(19-48) 25/07 Ελλάδα-Βουλγαρία 70-69(29-32) 26/07 Ρουμανία-Γιουγκοσλαβία 74-97(39-46) 26/07 Ελλάδα-Τουρκία 87-60(41-31) 27/07 Ελλάδα-Ρουμανία 79-61(37-29) 27/07 Τουρκία-Βουλγαρία 69-88(28-40) 28/07 Ρουμανία-Βουλγαρία 73-65(27-37) 28/07 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 75-83(36-37) 29/07 Τουρκία-Ρουμανία 73-92(36-40) 29/07 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 113-83(56-40) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] [6] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Πεντέλη Ιωαννίνων

Η Πεντέλη είναι όρεινός οικισμός που βρίσκεται στο Νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 570 μέτρα. Διοικητικά, μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με το Σταυράκι, τον Βελισσάριο και το Τσιφλικόπουλο συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σταυρακίου της Δημοτικής Ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών, και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 593 κατοίκους.

 Η Πεντέλη ουσιαστικά είναι προάστιο της πόλης των Ιωαννίνων αφού αποτελεί τη δυτική συνέχειά της και τους χωρίζει μόνο το περιαστικό δάσος της πόλης. Συνορεύει Ν. με το Τσιφλικόπουλο, ΝΔ. με το Σταυράκι και ΒΔ. με τα Καρδαμίτσια. Στα Δ. περνάει η περιφερειακή οδός των Ιωαννίνων. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1971 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Σταυρακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Σταυρακίου, του πρώην Δήμου Ιωαννιτών.
Αεροδρόμιο του Άλμποργκ

Το Αεροδρόμιο Άλμποργκ (δανικά: Aalborg Lufthavn‎, IATA: AAL, ICAO: EKYT) είναι πολιτικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο κοντά στη πόλη Νουρέσαντυ και σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων από το κέντρο της Άλμποργκ. Εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή της Άλμποργκ, που αποτελεί το τρίτο πολυπληθέστρο πολεοδομικό συγκρότημα στη Δανία.

 Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1938 με σκοπό να αποτελέσει το δεύτερο σημαντικότερο αερολιμένα στη χώρα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το αεροδρόμιο καταλήφθηκε από τις δυνάμεις κατοχής και χρησιμοποιήθηκε από τη γερμανική πολεμική αεροπορία. Ο υπάρχων τερματικός σταθμός χτίστηκε το 2001, ενώ οι εγκαταστάσεις του επεκτάθηκαν από το 2007 έως το 2013, με προέκταση του επιβατικού σταθμού και αύξηση του αριθμού των πυλών. Βρίσκεται σε ύψος 3 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ έχει δύο διάδρόμους προσγείωσης-απογείωσης. Στο αεροδρόμιο έχει την έδρα της η δανική αεροπορική εταιρία "North Flying", ενώ και η "Greenland Express" χρησιμοποιεί το αεροδρόμιο ως μία από τις βάσεις της. Το 2019, αναμένεται η σύνδεση του αεροδρομίου με τον προαστιακό σιδηρόδρομο του Άλμποργκ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aalborg Airport στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα, www.aal.dk Αρχειοθετήθηκε 2017-10-29 στο Wayback Machine.
Λίνο Βεντούρα

Ο Λίνο Βεντούρα (ιταλικά: Angiolino Giuseppe Pasquale Ventura‎), (γενν. Πάρμα 14 Ιουλίου 1919 - θαν. Σεν Κλου 22 Οκτωβρίου 1987) ήταν Ιταλός ηθοποιός ο οποίος έκανε μεγάλη καριέρα στη Γαλλία.

 Γεννημένος στη Πάρμα της Ιταλίας από τους Τζοβάνι Βεντούρα και τη Λουίζα Μπορίνι, μετακόμισε σε πολύ μικρή ηλικία στη Γαλλία μετά την αποβολή του από το σχολείο. Στην αρχή έκανε διάφορες δουλειές μέχρι που ξεκίνησε κάποια στιγμή την πάλη παίρνοντας μέρος σε αγώνες πυγμαχίας. Μέτα από έναν σοβαρό τραυματισμό τη σταμάτησε οριστικά. Το 1953 ένας φίλος του τον γνώρισε τον σκηνοθέτη Ζακ Μπεκέρ, ο όποιος έψαχνε να βρει έναν Ιταλό ηθοποιό για να παίξει δίπλα στον Ζαν Γκαμπέν στην ταινία Ας με κρίνει η κοινωνία. Ο Μπεκέρ του πρότεινε τον ρόλο του Αντζέλο. Ο Βεντούρα στην αρχή αρνήθηκε τον ρόλο αλλά μετά όμως συμφώνησε, κάνοντας έτσι το κινηματογραφικό ντεμπούτο του. Οι ρόλοι που συνήθως υποδυόταν ήταν ενός γκάνγκστερ ή ενός αστυνομικού. Συνεργάστηκε με αξιόλογους σκηνοθέτες όπως ο Λουί Μαλ, ο Ζακ Μπεκέρ και ο Κλοντ Σοτέ. Μερικοί από τους πιο γνωστούς ρόλους που υποδύθηκε ήταν ο Βίτο Τζενοβέζε στο Φάκελος Βαλάτσι και ο Στρατηγός Κάρλο Αλμπέρτο Ντελα Κιέζα στο Εκατό μέρες στο Παλέρμο. Παρά το γεγονός ότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία και μιλούσε ιταλικά με ελαφριά γαλλική προφορά, ο Βεντούρα δεν ήθελε ποτέ να γίνει Γάλλος πολίτης από σεβασμό προς τους γονείς του και, ως εκ τούτου, δεν εγκατέλειψε ποτέ την ιταλική ιθαγένεια. Πατέρας τεσσάρων παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της Λίντα, ενός κοριτσιού με αυτισμό, ο ηθοποιός ασχολήθηκε πολύ με την προστασία των ανάπηρων παιδιών: το 1966 ίδρυσε την ένωση Perce-Neige με τη σύζυγό του Οντέτ, η οποία εξακολουθεί να δραστηριοποιείται τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους. Ο Λίνο Βεντούρα πέθανε ξαφνικά το 1987, σε ηλικία 68 ετών, από καρδιακή προσβολή ενώ επρόκειτο να αρχίσει τα γυρίσματα της νέας του ταινίας με τίτλο Η μέρα του επιθεωρητή Αμπρόσιο (I giorni del commissario Ambrosio), σε σκηνοθεσία του Σέρτζιο Κορμπούτσι. Σε μια δημοσκόπηση που έγινε στη Γαλλία κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα τους 100 μεγαλύτερους Γάλλους όλων των εποχών. Durant, Philippe (1989): Lino Ventura. Bergisch Gladbach: Lübbe. (ISBN 3-404-61142-X) Durieux, Gilles (2001): Lino Ventura. Paris: Flammarion. (ISBN 2-08-068113-3) Giovanni, José (2002): Mes Grandes Gueules. Fayard. (ISBN 2-213-61262-5) Ventura, Clélia (2003): Lino ou la Gourmandise de la Vie. Paris: Robert Laffont. (ISBN 2-221-09884-6) Ventura, Odette (1992): Lino. Paris: Robert Laffont. (ISBN 2-7242-7179-3) (see also: External Links) Ventura, Odette (1993): Lino. Weinheim; Berlin: Beltz Quadriga. (ISBN 3-88679-217-X) Ventura, Odette (1997): Lino. Paris: Robert Laffont. (ISBN 2-221-08646-5) Ventura, Odette (1997): Lino. Guanda "Biblioteca della Pilotta". ISBN Zurhorst, Meinolf / Just, Lothar (1984). Lino Ventura: Seine Filme – Sein Leben. München: Heyne. (ISBN 3-453-86065-9) Ο Λίνο Βεντούρα στην IMDb (Αγγλικά)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μπράλου

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μπράλου είναι σιδηροδρομικός σταθμός του χωριού Μπράλος του Νομού Φθιώτιδας και βρίσκεται 4 χλμ. νοτιότερά του. Ο σταθμός άνοιξε το 1905 και έκλεισε στις 10 Φεβρουαρίου του 2018, με αφορμή την κατασκευή της νέας γραμμής υψηλών ταχυτήτων Αθήνας - Θεσσαλονίκης, στο τμήμα Τιθορέα-Λιανοκλάδι. Επαναλειτούργησε τον Ιούλιο του 2018. Ο σταθμός από το 1939 έως το 1949 λεγόταν σταθμός Γραβιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 361 μέτρων, το υψηλότερο σημείο ενεργού σιδηροδρομικού σταθμού στον παλαιό σιδηροδρομικό άξονα Πειραιώς - Θεσσαλονίκης.

 Ο ομώνυμος οικισμός ο οποίος αναπτύχθηκε γύρω από το σταθμό βρίσκεται σε υψόμετρο 375 μέτρων και έχει πληθυσμό 84 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Υπάγεται διοικητικά στον διευρυμένο Δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας. Στις 12 Ιανουαρίου 1947, με αρχηγό τον καπετάν Διαμαντή και 300 αντάρτες, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας κατέλαβε αιφνιδιαστικά τον σιδηροδρομικό σταθμό Μπράλου στις 14:00, όταν έφτασε η αμαξοστοιχία. Οι αντάρτες κατέστρεψαν τους ασυρμάτους, κάλεσαν τους επιβάτες να κατέβουν από το τρένο και χώρισαν τους πολίτες από τους στρατιώτες. Στην κατάληψη προέβαλαν αντίσταση οι λοχαγοί Σταθακόπουλος, Νικολόπουλος και ο χωροφύλακας Καστανάς, οι οποίοι σκοτώθηκαν στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε. Οι αντάρτες έκατσαν μιάμιση ώρα στον σταθμό, ανατίναξαν με νάρκη την καπνοδόχο της ατμομηχανής και έβαλαν φωτιά στο τρένο, με αποτέλεσμα να καούν δύο βαγόνια. Στη συνέχεια αποχώρησαν με αυτοκίνητα παίρνοντας μαζί τους 20 περίπου στρατιωτικούς αιχμαλώτους, διάφορα εφόδια και το ταμείο του σταθμού, και κατέφυγαν στην Οίτη. Δυνάμεις του στρατού και της χωροφυλακής τους καταδίωξαν χωρίς αποτέλεσμα. Προτίθεται να ιδρυθεί Λαογραφικό-Σιδηροδρομικό Μουσείο σε Συρμό του ΟΣΕ στον Σ.Σ Μπράλου από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Μπράλλου.
Άγιος Κωνσταντίνος Μεσοχωρίου Λακωνίας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μεσοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι πεδινός οικισμός της νοτιοανατολικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού απέναντι από την Ελαφόνησο. Βρίσκεται στους δυτκούς πρόποδες της κορυφής «Βαβίλα» (752 μ.), βόρεια της Νεάπολης Βοιών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 145 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 στην κοινότητα Μεσοχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Το Κάστρο Βάτικων (Αγίας Παρασκευής), νότια του οικισμού, στη θέση «Παλιόκαστρο», σε κορυφή λόφου με εξαιρετική θέα στον Λακωνικό κόλπο και την Ελαφόνησο, όπου σώζονται λείψανα μεσαιωνικών κτισμάτων. Η κατασκευή του κάστρου, πιθανόν από Φράγκους κατακτητές, σύμφωνα με την κεραμική και τα κατασκευαστικά-μορφολογικά του στοιχεία μπορεί να τοποθετηθεί στον 7ο – 9ο αιώνα. Οικοδομήθηκε σε διάφορες φάσεις, για να ελέγχει την κίνηση των καραβιών στον όρμο των Βατίκων και πάνω σε έναν μικρό λόφο ώστε να έχει δύσκολη πρόσβαση σε περίπτωση επίθεσης. Πάνω στο κάστρο εκτιμάται ότι υπήρχαν τρία μεγάλα κτίσματα, συμπεριλαμβανομένων μίας εκκλησίας και ενός τριόροφου πύργου-παρατηρητήριου του όρμου. Είναι μικρό οχυρό στις γωνίες του οποίου αναπτύσσονται ορθογώνιοι διώροφοι πύργοι. Οι πρώτες απεικονίσεις του κάστρου σε τυπωμένο χάρτη παρουσιάζονται το 1845. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην ίδια θέση («Παλιόκαστρο»). Σώζονται λείψανα αρχαίας πόλης, πιθανός της Ήτιδος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Κατάλογος αστέρων της Ανδρομέδας

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Ανδρομέδας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ανδρομέδα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους. Σημειώσεις

 Bayer J., (1603). Uranometria. Augsburg: Christophorus Mangus. Bode J.E., (1782). Vorstellung der Gestirne. Βερολίνο / Stralsund: Gottlieb August Lange. Fortin J., (1776). Atlas Celeste de Flamsteed (2eme έκδοση). Παρίσι. ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Samus, N.N.· Durlevich, O.V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012. Samus, N.N.· Durlevich, O.V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012. Atlas Coelestis
Ανδρέας Α΄ Τόπια

Ο Ανδρέας Α΄ (Andrea I Thopia, απεβ. γύρω στο 1340 στη Νάπολη) ήταν Αλβανός ευγενής. Το 1338 κληρονόμησε την κομητεία του Mατ από τον προκάτοχό του Tανούσιο Τόπια.

 Ο Ανδρέας είχε γίνει γαμπρός του Ροβέρτου των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης, χωρίς τη συγκατάθεσή του· αυτό τού κόστισε τη ζωή. Ο Ροβέτος έστειλε τη νόθη του κόρη Φιαμέτα -την οποία είχε υποσχεθεί να γίνει σύζυγος σε έναν ηγεμόνα στο Μωρέα- μέσω του Δυρραχίου στην Ελλάδα. Στο λιμάνι της Αλβανίας γνώρισε τον Ανδρέα Τόπια, ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν. Ο γάμος απέκτησε δύο γιους, τον Γεώργιο Α΄ και τον Kάρολο. Ωστόσο, ο βασιλιάς Ροβέρτος δεν αποδέχτηκε την παραβίαση της απόφασής του. Κάλεσε το ζευγάρι στη Νάπολη, με το πρόσχημα ότι ήθελε να συμφιλιωθεί μαζί τους και έβαλε να τους εκτελέσουν εκεί.Οι γιοι που παρέμειναν στην Αλβανία, επέζησαν και έτσι ο Καρολος Τόπια πρίγκιπας της Αλβανίας μπορούσε αργότερα να επικαλεστεί οικογενειακούς δεσμούς σε έναν βασιλικό οίκο, παρόλο που ακολούθησε μία πολιτική εναντίον τω Καπετιδών-Ανζού σε όλη του τη ζωή· και αυτό επειδή δεν μπορούσε να συγχωρήσει εκείνον, που σκότωσε τους γονείς του. Οίκος Τόπια
Τσάι του βουνού

Το φυτό τσάι του βουνού (γένος Sideritis – Σιδηρίτις) τα τσάγια του βουνού xρησιμοποιείται ευρύτατα στις μεσογειακές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ως αφέψημα (τσάι).

 Το γένος περιλαμβάνει 150 περίπου είδη, που φύονται στις παραμεσόγειες χώρες, τις Καναρίους νήσους και τη Βόρειο Ασία. Πρόκειται για μονοετείς ή πολυετείς πόες, αποξυλωμένες ενίοτε στη βάση, χνουδωτές. Έχουν άνθη κίτρινα ή λευκά, μικρά, κατά σπονδύλους απομακρυσμένους ή πλησίον αλλήλους χωρίς βράκτια. Ανήκουν στα Χειλανθή. Στη Μεσόγειο το ρόφημα των φυτών αυτών είναι πολύ δημοφιλές και διαδεδομένο. Χρησιμοποιούνται επίσης διάφορα αυτοφυή είδη στη λαϊκή θεραπευτική, κυρίως για μακροχρόνια θεραπεία φλεγμονωδών καταστάσεων. Αυτοφύονται περίπου 17 είδη, τα γνωστότερα είναι : τσάι βλάχικο (και στο Άγιο Όρος μπεττόνικα) (Sideritis perfoliata subsp. athoa - Σιδηρίτιδα η διάτρητος υποείδ. η αθωνική) τσάι του Μαλεβού ή τσάι του Ταϋγέτου (Sideritis clandestina - Σιδηρίτιδα η λαθραία) μαλοτήρας ή καλοκοιμηθιά ειναι το τσάι της Κρήτης (Sideritis syriaca - Σιδηρίτιδα η συριακή) τσάι της Εύβοιας ή τσάι απ’ το Δέλφι (Sideritis euboea - Σιδηρίτιδα η ευβοϊκή) τσάι του Ολύμπου (Sideritis scardica - Σιδηρίτιδα η σκαρδική) τσάι του Παρνασσού ή τσάι του Βελουχιού (Sideritis raeseri - Σιδηρίτιδα του Ράσερ) Τσάι της Πάρνηθας ή Σιδηρίτις της Αττικής (Sideritis raeseri subsp. attica) Sideritis romana subsp. purpurea - Σιδηρίτιδα η ρωμαία υποείδ. η πορφυρά Sideritis lanata - Σιδηρίτιδα η εριώδηςΌλα τα τσάγια του βουνού κινδυνεύουν να εξαφανιστούν λόγω της υπερκατανάλωσης. Έρευνες δείχνουν ότι το είδος Sideritis scardica έχει πιθανές φαρμακολογικές ιδιότητες, όπως αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές, αντιοξειδωτικές σε βαθμό αντίστοιχο του πράσινου τσαγιού (Camellia sinensis), προστατευτικές στο γαστρεντερικό σύστημα και στα μιτοχόνδρια, ανοσοτροποποιητικές, αντιβακτηριδιακές, και ότι περιέχει ουσίες που αναστέλλουν την επαναπρόσληψη της σεροτονίνης, της ντοπαμίνης και της νορανδρεναλίνης σε εγκέφαλο ποντικού και σεροτονίνης στον άνθρωπο (αντικαταθλιπτική δράση παρόμοια με αυτή των ΕΑΕΣ - SSRIs). Η S. raeseri είναι η πιο κοινή ποικιλία σιδερίτη που καλλιεργείται στην Ελλάδα, στην Αλβανία και στα Σκόπια, όπου υπάρχουν επίσης εξελιγμένα υβρίδια. Το φύτεμα συνιστάται να γίνεται σε δύο περιόδους, από τον Οκτώβριο ως τον Νοέμβριο και από τον Φεβρουάριο ως τον Μάρτιο (στο βόρειο ημισφαίριο), και η συγκομιδή τον Ιούλιο, όταν έχει ανθίσει πλήρως. Το φυτό τυπικά ξηραίνεται πριν τη χρήση του. Γενικές πληροφορίες για το τσάι του βουνού
Στέφεν Χάμαν

Ο Στέφεν Έβαλντ Χάμαν (γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1981) είναι πρώην Γερμανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Έπαιξε στη θέση του πόιντ γκαρντ. Ο Χάμαν ήταν επίσης μέλος της γερμανικής εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης .

 Ο Χάμαν ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1998 στην αναπτυξιακή ομάδα της Μπρόζε Μπάμπεργκ TSV Τρέστερ Μπραϊτενγκίσμπαχ . Ένα χρόνο αργότερα ήταν μέλος της πρώτης ομάδας της Μπρόζε Μπάσκετς όπου έπαιξε μέχρι το 2006. Από το 2006 έως το 2007 έπαιξε για την Κλιναμίο Μπολόνια στο Ιταλικό Πρωτάθλημα. Μετά τη σύντομη θητεία του στην Ιταλία, επέστρεψε στη Μπάμπεργκ τον Ιανουάριο, όπου έπαιξε τις υπόλοιπες περιόδους 2006–07 και 2007–08. Το 2008 εντάχθηκε στην Άλμπα Βερολίνου όπου έπαιξε μέχρι το 2010. Το 2010 υπέγραψε με την Μπάγερν Μονάχου και έγινε αρχηγός της ομάδας. Έπαιξε εκεί μέχρι το 2014. Τον τελευταίο του χρόνο οδήγησε την Μπάγερν μαζί με τον αστέρα Μάλκολμ Ντιλέινι στο πρώτο της πρωτάθλημα από το 1955 και στη φάση των 16 της Ευρωλίγκας. Για αυτά τα επιτεύγματα, ο σύλλογος απέσυρε τον αριθμό 6 της εμφάνισής του μετά από εκείνην την χρονιά. Στην τελευταία του επαγγελματική περίοδο έπαιξε για την Μπάουναχ Γιανγκ Πάικς στη γερμανική δεύτερη κατηγορία . Ο Χάμαν, ο πρώην αρχηγός της μεγαλύτερης εθνικής ομάδας της Γερμανίας, έκανε την πρώτη συμμετοχή του στην εθνική ομάδα στις 22 Ιανουαρίου 2003, σε έναν αγώνα απέναντι στην ΠΓΔΜ . Έπαιξε στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2003, του 2007, του 2009 και του 2011 . και στα Παγκόσμια Κύπελλα της FIBA του 2006 και του 2010 . Το 2008, οδήγησε τη γερμανική ομάδα, μαζί με τον 13 φορές All-Star του NBA, Ντιρκ Νοβίτσκι, στους πρώτους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες μετά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 . Σε όλες τις διοργανώσεις είχε κατά μέσο όρο 5,3 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 2 ασίστ ανά αγώνα. Πρότυπο:Euroleague player statistics legend Ο Στέφεν Χάμαν Αρχειοθετήθηκε 2016-04-25 στο Wayback Machine. στο beko-bbl.de (στα Γερμανικά) Ο Στέφεν Χάμαν Αρχειοθετήθηκε 2017-08-19 στο Wayback Machine. στο draftexpress.com Ο Στέφεν Χάμαν στο eurobasket.com Ο Στέφεν Χάμαν στο euroleague.net Ο Στέφεν Χάμαν Αρχειοθετήθηκε 2015-12-11 στο Wayback Machine. στο fiba.com
Μέτσια Λόπες δε Άρο

H Μέτσια Λόπες (πορτογαλ.) ή Λόπεθ (ισπαν.), Mécia Lopes (-ez) de Haro (π. 1215 - 1270) από τον Οίκο του Άρο ήταν κόρη του κυρίου του Μπίσκαϋ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Λόπε Ντίαθ Β΄ κυρίου του Μπίσκαϋ και της Ουρράκας Αλφόνσο του Καστιλιανικού Οίκου της Ιβρέας, νόθης κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Παντρεύτηκε πρώτα το 1234 τον Άλβαρο Πέρεθ ντε Κάστρο, που απεβίωσε το 1240. Περί το 1240 η Μέτσια έκανε δεύτερο γάμο με τον Σάντσο Β΄ του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας βασιλιά της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. LA FIGANIÈRE, Frederico Francisco de, Memorias das rainhas de Portugal, p. 85 a 98, Typographia universal, 1859 SERRÃO, Joaquim Veríssimo, História de Portugal, t. I, 3ª ed., Editorial Verbo
Μπέρτολντ, πατριάρχης της Ακουιλέια

Ο Μπέρτολντ, γερμ. Berthold von Andechs von Meran, ιταλ.: Bertoldo di Andechs-Merano (π. 1180 - 23 Μαΐου 1251) από τον Οίκο τού Άντεχς ήταν, ως Ε΄, κόμης τού Άντεχς από το 1204, αρχιεπίσκοπος της Καλόκσα το διάστημα 1208-18 και πατριάρχης της Ακουιλέια από το 1218 ως το τέλος του.

 Ήταν ο τέτερτος γιος τού Μπέρτολντ Δ΄ κόμη τού Άντεχς, που αναβιβάστηκε σε δούκα της Μερανίας από τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν τον Βαρβαρόσσα, βασιλιά της Γερμανίας το 1183. Η μητέρα τού Αγνή των Βέττιν ήταν κόρη τού Ντέντο Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας. Αδέλφια του ήταν ο Όθων Α΄ δούκας της Μερανίας, η Αγνή σύζυγος τού Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας, η Γερτρούδη σύζυγος τού Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και η αγία Χέντβιχ σύζυγος τού Ερρίκου Α΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας. Ο Μπέρτολντ επιλέχθηκε για μία σταδιοδρομία στην Εκκλησία: έγινε κοσμήτορας τού Συλλόγου του καθεδρικού στην αρχιεπισκοπή τού Μπάμπεργκ το 1203. Ακολούθησε την αδελφή του Γερτρούδη στην Αυλή της Ουγγαρίας υπό τον Ανδρέα Β΄, ο οποίος εξέλεξε τον Μπέρτολντ αρχιεπίσκοπο της Καλόκσα το 1206. Ωστόσο η τοποθέτηση δεν είχε την επικύρωση τού πάπα Ιννοκεντίου Γ΄ το 1212, ώσπου ο Μπέρτολντ ανέλαβε να μελετήσει σκληρά στην επισκοπή της Βιτσέντσα. Παρ' όλα αυτά ο Ανδρέας Β΄ τον έκανε μπάνο της Κροατίας, Δαλματίας & Σλαβονίας· ακόμη βοϊβόδα της Τρανσυλβανίας και εκπρόσωπο (deputy) τού βασιλιά το 1212. Η υπερβολική αυτή προτίμηση -μετά από υποκίνηση της αδελφής του- στα αξιώματα, έκανε τους Ούγγρους μεγιστάνες να αηδιάσουν. Το 1213, ενώ ο βασιλιάς ήταν σε εκστρατεία στη Γαλικία-Βολυνία, τόλμησαν μία επιδρομή στο κυνηγετικό στρατόπεδο της βασίλισσας και σκότωσαν τη Γερτρούδη και αρκετούς εκπροσώπους της· ο Μπέρτολντ μόλις που γλίτωσε τη ζωή του με τον Λεοπόλδο ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας. Στις 10 Φεβρουαρίου 1218 ο πάπας Ονώριος Γ΄ το διόρισε πατριάρχη της Ακουιλέια. Το 1238 ο Μπέρτολντ μετακίνησε την πρωτεύουσα της εκκλησιαστικής πολιτείας από το Τσιβιντάλε στο Ούντινε, όπου έδωσε εντολές να εγείρουν καθεδρικό. Εδραίωσε τη θέση του με το να είναι πιστός υποστηρικτής τού Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας εναντίον των Ιταλικών πόλεων της Λομβαρδικής Ένωσης. Ωστόσο στη βίαιη αντιδικία τού βασιλιά με τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ το να μείνει πιστός στον Φρειδερίκο Β΄ τού στοίχισε τον αφορισμό από τον πάπα το 1239, η οποία όμως ανακλήθηκε δύο έτη μετά με την παρεμβολή τού Ανδρέα Β΄. Στα επόμενα έτη ο Μπέρτολντ προσπάθησε να κάνει τον διαιτητή μεταξύ τού βασιλιά και τού πάπα, αν και εις μάτην. Με το τέλος του Μπέρτολντ, η σειρά κομήτων του Άντεχς εξέλιπε. Ήταν ο τελευταίος σε μία μακρά σειρά Γερμανών πατριαρχών της Ακουιλέια. Ο διάδοχός του Γκρεγκόριο ντι Μοντελόνγκο είχε οδηγήσει ένα συνασπισμό των Γουέλφων (παπικών) εναντίον τού Φρειδερίκου Β΄. G. A. Loud, ed. (2010), The Crusade of Frederick Barbarossa: The History of the Expedition of the Emperor Frederick and Related Texts, Ashgate, pp. 61–62; Jonathan Lyon (2013), Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100–1250, Ithaca and London: Cornell University Press, p. 154 n. 10.
Ηγεμόνας Μεχμέτ

Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ (τούρκικα:Şehzade Mehmed) (1521-1543) ήταν ο πρώτος γιος του Σουλεϊμάν Α΄ και της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν.Έγινε κυβερνήτης της Μανίσας όταν ο αδελφός του Ηγεμόνας Μουσταφά στάλθηκε απο εκεί στην Αμάσεια.

 Ο Μεχμέτ γεννήθηκε το 1521 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολή,ήταν το πρώτο παιδί του Σουλεϊμάν Α' και της Χουρέμ Σουλτάν.Οι ιστορικοί αναφέρουν πως εξωτερικά έμοιαζε με τον αδερφό του, τον Ηγεμόνα Μουσταφά η με την μητερα του Χουρεμ σουλταν.Τον είχε ως πρότυπο προς μίμηση και είχαν καλή σχέση απο την παιδική τους ηλικία.Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ,του Ηγεμόνα Μουράτ,της Φατμά Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μουσταφά,της Ραζιγιέ Σουλτάν,της Μιχριμάχ Σουλτάν,του Σελίμ Β',του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ,του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ και του Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ. Είχε συμμετάσχει σε αρκετές μάχες μαζί με τον πατέρα του και πέθανε το 1543, σε ηλικία 22 ετών, αφού συμμετείχε στην επιτυχημένη εκστρατεία Εστεργκόμ του πατέρα του. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το θάνατό του. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς πέθανε από ευλογιά.Σύμφωνα με μια άλλη άποψη πέθανε απο φυσικό θάνατο. Μετά τον θανατό του ο πατέρας του,Σουλεϊμάν Α',διέταξε τον φημισμένο αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν να χτίσει το Σεχζάντε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη για να τιμήσουν τον Ηγεμόνα Μεχμέτ. Ο Μεχμέτ είχε κάνει μόνο ένα παιδί, την Χιουμασάχ Σουλτάν, η οποία γεννήθηκε από την Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν, που ήταν σύζυγος του Ηγεμόνα Μεχμέτ και κόρη της Σαχ Σουλτάν.Η Σαχ Σουλτάν ήταν θεία του Ηγεμόνα Μεχμέτ εφόσον ήταν αδελφή του πατέρα του,Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή. Ο Γκιουρμέι Ιλέρι υποδύεται τον νεαρό Μεχμέτ στην σειρά Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).