IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτόπαππας Ιωαννίνων

Το χωριό Πρωτόπαππας ανήκει στο δήμο Ζίτσας του νομού Ιωαννίνων. Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Ιωαννίνων. Το χωριό απαριθμεί γύρω στα 530 σπίτια (κατοικημένα και μη) και γύρω στους 300 μόνιμους κατοίκους.

 Κατα μια εκδοχή, το χωριό οφείλει την ονομασία στον πρώτο οικιστή του χωριού που ήταν παπάς, επικεφαλής ομάδας μεταναστών από τη βόρεια Ήπειρο, που αποφεύγοντας το κύμα των διωγμών και το εξισλαμισμού στον τόπο τους, μετανάστευσαν στην περιοχή του Πρωτόπαππα γύρω στα μέσα του 17ου αιώνα. Υπάρχει παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο παπάς οικιστής του χωριού, καταγόταν από τους Ζουλιάτες,( Ζουλιάτι) χριστιανικό χωριό της βορείου Ηπείρου και, εκτός από τους συγχωριανούς του, έφερε μαζί του την καμπάνα της εκκλησίας του. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή της παράδοσης πιο συμβατή με γραπτές ιστορικές μαρτυρίες που τοποθετεί την ύπαρξη του χωριού το έτος 1542 ως χωριό/κτήμα του Πρωτόπαπα, εξ' ου και το όνομα του χωριού Πρωτόπαπα δηλ. το χωριό του Πρωτόπαπα. "Χρονογραφία της Ηπείρου" του Π. Αραβαντινού. Στο χωριό στεγάζεται σχολείο από την εποχή της Τουρκοκρατίας με δάσκαλο που πλήρωναν οι κάτοικοι και κυρίως με πολλούς μαθητές. Σήμερα το σχολείο είναι σύγχρονο ( χτίστηκε το 1952 ) με πελεκητή πέτρα και πολλές αίθουσες, αλλά, δυστυχώς, χωρίς παιδιά! Έτσι ανέστειλλε την λειτουργία του! Σήμα κατατεθέν του χωριού είναι ο περίφημος Πλάτανος, ηλικίας περίπου 180 ετών,ιδιαίτερης αισθητικής αξίας, λόγω της θέσης του (πλατεία του χωριού) των αναλογιών του και του σχήματός του. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, ενώ δεξιά και αριστερά του απλώνονται αμφιθεατρικά οι δύο συνοικίες του (μαχαλάδες). Η εκκλησία του χωριού ( Άγιος Νικόλαος ) χτίστηκε με την συνδρομή του γιού του Αλή Πασά,Μουχτάρ. Η σημερινή εκκλησία,χτίσθηκε με οικονομική συνδρομή όλων των κατοίκων το 1956. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία,την αμπελουργία και την καλλιέργεια δημητριακών.Παράγεται εξαιρετικής ποιότητας κρασί από την ποικιλία σταφυλιών Debina.Παράγεται επίσης τσίπουρο, υπάρχουν επίσης μερικές κτηνοτροφικές μονάδες. Το χωριό χαρακτηρίζεται ημιορεινό και συνδυάζει πλούσια βλάστηση και βιοποικιλότητα που εκτείνεται από τις καλλιέργειες και τα αυτοφυή φυτά κάμπου μέχρι τα αμπέλια των ημιορεινών περιοχών και τις αιωνόβιες βελανιδιές και τα πουρνάρια. Ο Πρωτόπαππας έχει υψόμετρο 640 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,7782257183 και γεωγραφικό μήκος 20,6872166356. Όλα τα σπίτια ήταν χτισμένα με πέτρα και στέγη από άσπρη πλάκα φερομένη από άλλες περιοχές, ενώ η πέτρα για το χτίσιμο έβγαινε με σκληρή δουλεία από κοντινά μαντέμια.
Ζαν Ιζουλέ

Ο Ζαν Μπερνάρ Ζοακίμ Ιζουλέ (γαλλικά: Jean Izoulet), γεννημένος στις 20 Αυγούστου 1854 στο Μιραμόν-ντε-Κερσί και αποβιώσας στις 25 Μαΐου 1929 στο Παρίσι, ήταν απόφοιτος της École normale supérieure (1874), καθηγητής Φιλοσοφίας, ο οποίος εξελέγη, το 1897, ως καθηγητής στην έδρα κοινωνικής φιλοσοφίας του Κολλεγίου της Γαλλίας, η οποία δημιουργήθηκε υπέρ του ιδίου ως «αντίβαρο» προς τον Εμίλ Ντυρκέμ.

 « Le suicide des démocraties », in Revue de Paris, Τόμος 3, 1η Μαΐου 1895, σ. 147-161. L'âme française et les universités nouvelles selon l'esprit de la Révolution, Armand Colin, 1892 De J.-J. Russeo (J.-J. Rousseau) : utrum misopolis fuerit an philopolis: , ex genavensi codice cum ceteris Russei operibus collato, quaeritur, 1894 La cité moderne et la métaphysique de la sociologie : le suicide des démocraties, διδακτορική διατριβή, παρουσιασμένη στη Σχολή Φιλολογίας του Παρισιού, Παρίσι, Félix Alcan, coll. «Bibliothèque de philosophie contemporaine», 1894. Les vingt-quatre armures de la Pangermanie, ou Qu'appelez-vous donc désarmer l'Allemagne ?, H.Floury, 1920 Renan et l'Angleterre, ou l'École de Manchester et la perdition de l'Occident, H.Floury, 1920 Sans Russie, pas de France !, H.Floury, 1920 La rentrée de Dieu dans l'école et dans l'État, Grasset, 1924 Paris : Capitale des religions ou la mission d'Israël, Albin Michel, 1926 La Métamorphose de l'Église ou la Sociologie, fille du Décalogue au Collège de France. Les quatre bases scientifiques de l'idée laïque Moïse et Aristote, pères du laïcisme Copernic et Claude Bernard, pères du panthéisme, ce super-laïcisme, 1928 Le Panthéisme d'Occident ou le super-laïcisme , Albin Michel, 1928. (Γαλλικά) Terral Hervé. Jean Izoulet (1854-1929) : un penseur quercynois à redécouvrir, Bulletin de la Société archéologique de Tarn-et-Garonne, 2006, vol. 131, σ. 125-133
Αμμουδάρα Λασιθίου

Η Αμμουδάρα είναι χωριό της κοινότητας Κριτσάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αμμουδάρα είναι παράλιος οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στον δυτικό μυχό του κόλπου Μιραμπέλλου λίγο νοτιότερα του Αγίου Νικολάου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 5,5 χλμ. περίπου Ν. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κριτσάς του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κριτσάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Η μικρή σπηλιά («του Ληστή ο Σπήλιος») στη μικρή χερσόνησο που σχηματίζει ο οικισμός Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βορειοδυτικά του οικισμού Η παραλία του οικισμού, καθώς και η παραλία «Αλμυρός», βόρεια του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Χαϊλεμαριάμ Ντεσαλέν

Ο Χαϊλεμαριάμ Ντεσαλέν (Hailemariam Desalegn Boshe, αμχαρικά: ኃይለማሪያም ደሳለኝ, 1965-) είναι πολιτικός από την Αιθιοπία, πρωθυπουργός από τις 20 Αυγούστου 2012 ως την αναπάντεχη παραίτησή του, στις 15 Φεβρουαρίου 2018. Διαδέχθηκε, αρχικά υπηρεσιακά, τον αποβιώσαντα Μέλες Ζενάουι.. Είναι ο πρώτος Χριστιανός Προτεστάντης πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας και κατάγεται από τη φυλή Wolayta.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1965 στο Μπολόσο Σόρε. Το 1988 απέκτησε μπάτσελορ πολιτικού μηχανικού και μετά μάστερ (με υποτροφία) από το πανεπιστήμιο της Τάμπερε. Επέστρεψε στη χώρα του αργότερα και επιδόθηκε στην πολιτική. Το όνομα του πατέρα του είναι Ντεσαλέν που σημαίνει στα αμχαρικά "Είμαι χαρούμενος". Χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών από το 2010 ως το 2012. Εν συνεχεία εξελέγη πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος EPRDF (Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο του Αιθιοπικού Λαού) στις 15 Σεπτεμβρίου 2012. Εξελέγη πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης στην 20ή σύνοδο, που συνήλθε στις 27 Ιανουαρίου 2013. Ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός όταν πέθανε ο πρόεδρος Ζενάουι τον Αύγουστο του 2012. Επίσημα ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Σεπτεμβρίου 2012. Ο Ντεσαλέν υπέβαλε ξαφνικά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία και την αρχηγία του EPRDF στις 15 Φεβρουαρίου 2018 εξαιτίας των μαζικών διαδηλώσεων και ταραχών, που ξεκίνησαν το 2016. "A New Leader in Office", Ethiopia News συνέντευξη με τον Hailemariam Desalegn, δημοσιεύτηκε στις 9-11-2010
Τομ Έλις

Ο Τομ Τζον Έλις (αγγλικά: Thomas John Ellis, γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου το 1978) είναι ηθοποιός από το Κάρντιφ της Ουαλίας. Είναι κυρίως γνωστός για τον ρόλο του ως Γκάρι Πρέστον στην κωμωδία Miranda (2009 - 2015) και ως Λούσιφερ Μόρνινγκσταρ στην Αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά Lucifer (2016 - σήμερα).

 Ο Έλις γεννήθηκε στο Κάρντιφ και είναι ο γιος της Μέριλιν Τζιν (Χούπερ) και του Κρίστοφερ Τζον Έλις. Ο πατέρας του, η αδερφή του και ο θείος του είναι όλοι ιερείς. Ο θείος του, Ρόμπερτ Έλις, είναι διευθυντής του Regent's Park College της Οξφόρδης, στο οποίο φοίτησε και ο πατέρας του. Ο Έλις φοίτησε στο Χάι Στορς Σκουλ στο Σέφιλντ και συμμετείχε στην Νεανική Ορχήστρα του Δήμου του Σέφιλντ. Έλαβε πτυχίο στις θεατρικές σπουδές από την Βασιλική Ακαδημία της Σκωτίας (πρώην Βασιλική Σκωτσέζικη Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου, Royal Scottish Academy of Music and Drama [RSAMD]). Οι σημαντικότεροι ρόλοι του Έλις περιλαμβάνουν τον Γκάρι Πρέστον στο τηλεοπτικό σόου Miranda που μεταδιδόταν στο BBC, μαζί με την Μιράντα Χαρτ από τις 9 Νοεμβρίου 2009 έως την 1η Ιανουαρίου 2015, τον Τζάστιν στην σειρά του Channel 4 No Angels και τον Τόμας Μίλιγκαν στην τρίτη και τελευταία σεζόν του τηλεοπτικού προγράμματος του BBC One Doctor Who. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2009, ο Έλις πρωταγωνίστησε στην κωμωδία-δράμα του ITV Monday Monday, με την Φέι Ρίπλεϊ. Συμμετείχε επίσης ως Ερευνητής Ντετέκτιβ Μπλαντ στο Agatha Christie's Poirot. Πρωταγωνίστησε ως γιατρός στην σειρά του USA Network Rush. Το 2011, πρωταγωνίστησε ως Μαρκ Έτσις στην βρετανική δραματική σειρά The Fades. Τον Φεβρουάριο του 2015, ανακοινώθηκε ότι ο Έλις θα πρωταγωνιστούσε ως Λούσιφερ Μόρνινγκσταρ στην τηλεοπτική δραματική σειρά του Fox, Lucifer, βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ, που έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιανουαρίου 2016. Αυτή η τηλεοπτική σειρά πήρε παράταση από το δίκτυο Netflix για πέμπτη σεζόν, όπως ανακοινώθηκε στις 6 Ιουνίου 2019, το 2021 βγήκε, και η έκτη σεζόν. Ο Έλις έχει μια κόρη, που γεννήθηκε το 2005, με την πρώην σύντροφό του Εστέλ Μόργκαν. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τέιμζιν Όουθγουεϊτ από το 2006 έως το 2014. Τον Ιούνιο του 2008 απέκτησαν την πρώτη τους κόρη. Στις 25 Δεκεμβρίου 2008, το ζευγάρι εμφανίστηκε στο τηλεπαιχνίδι του ITV All Star Mr & Mrs Christmas Special. Η δεύτερη κόρη τους γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2012. Στις 29 Αυγούστου 2013, ένας εκπρόσωπος τύπου του ζευγαριού ανακοίνωσε ότι το ζευγάρι είχε χωρίσει, με την Όουθγουεϊτ να κάνει αίτηση διαζυγίου τον επόμενο μήνα. Το 2019, ο Έλις αρραβωνιάστηκε με την τηλεοπτική παραγωγό Μέϊγκαν Όπενχαϊμερ. Tom Ellis στην IMDb
Άγιος Μηνάς Άρτας

Ο Άγιος Μηνάς είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοκατούνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Μηνάς είναι οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του ποταμού Σαραντάπορου και ανατολικά της επαρχιακής οδού που συνδέει την Άρτα με το Βουργαρέλι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 56 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλιαοκατούνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλιαοκατούνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Αλεξία της Ολλανδίας

Η Πριγκίπισσα Αλεξία της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Prinses Alexia der Nederlanden, 26 Ιουνίου 2005 -) είναι το δεύτερο παιδί και κόρη του βασιλιά Γουλιέλμου Αλέξανδρου και της βασίλισσας Μάξιμα, και δεύτερη στην γραμμή διαδοχής του Ολλανδικού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 2005 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα Γουλιέλμου Αλέξανδρου και της Διαδόχου Πριγκίπισσας Μάξιμα. Η Αλεξία έχει μια μεγαλύτερη αδελφή την Πριγκίπισσα Αικατερίνη Αμαλία και μια μικρότερη αδελφή την Πριγκίπισσα Αριάδνη. Ονομάσθηκε Αλεξία επιλογή του πατέρα της, καθώς της έδωσε την θηλυκή ονομασία του "Αλέξανδρος" που είναι το δεύτερο όνομά του, Ιουλιάνα από την προγιαγιά της βασίλισσα Ιουλιάνα, Μαρκέλλα από την Μαρκέλλα Σερρούτι (θεία της μητέρας της), και Λαυρεντιανή από την θεία της Πριγκίπισσα Λαυρεντιανή της Ολλανδίας (σύζυγος του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου). Η Βάφτιση της έγινε στις 19 Νοεμβρίου 2005 στο Βάσσενααρ. Νονοί της ήταν ο θείος της Πρίγκιπας Φρίζο της Ολλανδίας, ο θείος της Χουάν Σορρεγιέτα, η Πριγκίπισσα Ματθίλδη του Βελγίου, η Λαίδη Αλεξάνδρα Γιάνκοβιτς ντε Γιεζένιτσε, ο Κύριος Φραγκίσκος Φερδινάνδος ντε Μπόφορτ. Η Αλεξία μιλάει Ολλανδικά, Αγγλικά και Ισπανικά.Τον Φεβρουάριο του 2016, ενώ ήταν σε διακοπές για σκι με την οικογένειά της, στην Αυστρία, η πριγκίπισσα Αλεξία έσπασε το δεξιό μηριαίο οστό. Μεταφέρθηκε μέσω ελικοπτέρου σε τοπικό νοσοκομείο και υποβλήθηκε άμεσα σε χειρουργική επέμβαση. Μετά από μερικές ημέρες πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο. Το ατύχημα συνέβη στην ίδια περιοχή όπου μια χιονοστιβάδα τραυμάτισε θανάσιμα τον θείο της, πρίγκιπα Φρίζο, τον Φεβρουάριο του 2012. 26 Ιουνίου 2005 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αλεξία της Ολλανδίας, Πριγκίπισσα της Οράγγης-Νασσάου https://web.archive.org/web/20100326150940/http://www.koninklijkhuis.nl/english/index.html
Σόπι Ηλείας

Το Σόπι είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 18,64 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 92 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 161 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σοπίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σοπίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Γκιόργκι Μαζνιασβίλι

O Γκιόργκι Μαζνιασβίλι (γεωργιανά: გიორგი მაზნიაშვილი ) (6 Απριλίου 1870 – 16 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Γεωργιανός στρατηγός και μια από τις πιο εξέχουσες στρατιωτικές προσωπικότητες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας (1918–1921). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον ρωσικό στρατό, ήταν επίσης γνωστός με τη ρωσική μεταγραφή του επωνύμου του - Μάζνιεφ.

 Ο Μαζνιασβίλι γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1870 στο χωριό Σασιρέτι, Κυβερνείο Τιφλίδας, Ρωσική Αυτοκρατορία (σημερινός Δήμος Κάσπι, Σίντα Κάρτλι, Γεωργία). Έχοντας λάβει κατάλληλη στρατιωτική εκπαίδευση, προήχθη αργότερα σε στρατηγό του ρωσικού στρατού. Τραυματισμένος στον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο (1904-1905), τον επισκέφτηκε σε νοσοκομείο ο Τσάρος Νικόλαος Β', ο οποίος του απένειμε τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και κάλεσε τον στρατηγό στο παλάτι. Πολέμησε επίσης στα πεδία των μαχών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά επέστρεψε στη Γεωργία μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου το 1917. Σχημάτισε δύο εθνικές μεραρχίες και εξασφάλισε την πρωτεύουσα Τιφλίδα από τους χαοτικά υποχωρούντες και όλο και πιο μπολσεβίκους Ρώσους στρατιώτες. Τον Απρίλιο του 1918, υπερασπίστηκε με επιτυχία τη νοτιοδυτική επαρχία Γκούρια από την οθωμανική επίθεση κερδίζοντας μια νίκη στον ποταμό Χολόκι. Τον Ιούνιο του 1918, υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης της Αμπχαζίας και συνέτριψε εκεί μια εξέγερση υπέρ των Μπολσεβίκων. Στη συνέχεια πήρε τη Γκάγκρα, το Σότσι και το Τουάπσε στην πρώτη φάση της σύγκρουσης στο Σότσι. Από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 1918 υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης της Τιφλίδας. Κατά τη διάρκεια του Δεκεμβριανού πολέμου Γεωργίας-Αρμενίας του 1918, διορίστηκε γενικός διοικητής και υπερασπίστηκε με επιτυχία τα γεωργιανά σύνορα από τα στρατεύματα του στρατηγού Ντρο (Ντρασταμάτ Καναγιάν). Το 1919 υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης της Αχαλτσίχε και του Αχαλκαλάκι και μετατέθηκε, στις 6 Οκτωβρίου 1920, ως διοικητής στην Τιφλίδα. Κατά τη σοβιετική εισβολή του Φεβρουαρίου 1921, απώθησε τον Κόκκινο Στρατό από τα υψώματα Σογκανλούγκχι στα περίχωρα της Τιφλίδας. Ο πόλεμος όμως χάθηκε. Ο Μαζνιασβίλι δεν ακολούθησε τους ηγέτες της χώρας στην εξορία, αλλά κινητοποίησε τα υπολείμματα των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων, για να ανακτήσει την πόλη Μπατούμι της Μαύρης Θάλασσας από την τουρκική κατοχή, Μάρτιος 1921. Η νεοσύστατη σοβιετική κυβέρνηση της Γεωργίας τον κήρυξε παράνομο, αλλά αργότερα του πρόσφερε μια συμβολική θέση στον Κόκκινο Στρατό. Το 1923, κατά τη διάρκεια του Κόκκινου Τρόμου, συνελήφθη και εξορίστηκε στην Περσία από όπου μετακόμισε στη Γαλλία. Σε λίγα χρόνια του επέτρεψαν να επιστρέψει και έζησε στη γενέτειρά του Σασιρέτι, μακριά από την πολιτική ζωή. Κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Εκκαθαρίσεων, ωστόσο, συνελήφθη και εκτελέστηκε χωρίς δίκη το 1937. Στη δεκαετία του 1950, ο γιος του Μαζνιασβίλι, βετεράνος του σοβιετικού στρατού του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπέβαλε αίτημα για πολιτική αποκατάσταση του πατέρα του, αλλά αυτό απορρίφθηκε από τις αρχές. Ο Γκιόργκι Μαζνιασβίλι είναι ο συγγραφέας των δημοφιλών Αναμνήσεων του Στρατιώτη. Το 2013, του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος και το παράσημο του Εθνικού Ήρωα της Γεωργίας.
Κλοέ Καρντάσιαν

H Κλόι Αλεξάντρα Καρντάσιαν (Khloé Alexandra Kardashian, 27 Ιουνίου 1984) είναι Αμερικανίδα (αρμενικής καταγωγής), επιχειρηματίας & τηλεοπτική προσωπικότητα. Από το 2007 πρωταγωνιστεί στο οικογενειακό reality "Keeping Up With The Kardashians" του E! Entertainment ενώ μαζί με την αδελφή της, Κόρντνεϊ, έχει συμμετάσχει και στα spin-offs "Kourtney & Khloe Take Miami" (2009-2013) και "Kourtney and Khloé Take The Hamptons" (2014–2015). Από το 2017 ασχολείται και με την εταιρία ένδυσης "Good America", την οποία έχει ιδρύσει η ίδια. Επίσης, παρουσιάζει και το reality show "Revenge Body with Khloé Kardashian".

 Τον Αύγουστο του 2009 ξεκίνησε τη σχέση της με τον καλαθοσφαιριστή του NBA, Λαμάρ Όντομ, ο οποίος τότε ήταν μέλος της ομάδας Los Angeles Lakers. Παντρεύτηκαν ένα μήνα αργότερα, στις 27 Σεπτεμβρίου 2009 και εκείνη άλλαξε το όνομα της σε Κλόι Καρντάσιαν Όντομ. Μάλιστα, τη σεζόν 2011-2012, έπαιξαν μαζί και στο ριάλιτι "Khloe & Lamar". Τον Δεκέμβριο του 2013, έπειτα από μήνες που βρίσκονταν σε διάσταση, η Καρντάσιαν κατέθεσε αίτηση διαζυγίου ζητώντας να αφαιρέσει και το επώνυμο Όντομ. Το ζευγάρι υπέγραψε ξανά έγγραφα διαζυγίου τον Ιούλιο του 2015. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς όμως κι ενώ το διαζύγιο δεν είχε λάβει ακόμη την τελική έγκριση, η Καρντάσιαν ζήτησε να αποσυρθεί η αίτηση, προκειμένου να μπορέσει να φροντίσει ως σύζυγος τον Όντομ που νοσηλεύονταν σε κρίσιμη κατάσταση, έπειτα από επίσκεψη του σε πορνείο. Τελικά Καρντάσιαν και Όντομ, χώρισαν τον Οκτώβριο του 2016 και δύο μήνες αργότερα, εκδόθηκε το διαζύγιο τους. Λίγο αργότερα, γνώρισε τον επίσης καλαθοσφαιριστή του NBA, Τρίσταν Τόμσον, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Τρου (γενν. 12 Απριλίου 2018). Τον Φεβρουάριο του 2019, έγινε γνωστό ότι η Καρντάσιαν χώρισε τον Τόμσον λόγω απιστίας του ωστόσο το καλοκαίρι του 2020, επανασυνδέθηκαν. Τον Ιούνιο του 2021, χώρισαν ξανά λόγω απιστίας του Τόμσον.
Πόλεμος Ερυθραίας-Αιθιοπίας

Ο πόλεμος Ερυθραίας-Αιθιοπίας διήρκεσε από τον Μάιο του 1998 έως τον Ιούνιο του 2000 μεταξύ της Αιθιοπίας και Ερυθραίας και περιλαμβάνεται στις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στο Κέρας της Αφρικής. Ενώ η Ερυθραία και η Αιθιοπία, δύο από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, ξόδεψαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για τον πόλεμο και υπέστησαν απώλειες δεκάδων χιλιάδων ανθρώπινων ζωών, ως άμεση συνέπεια της σύγκρουσης, μόνο μικρές αλλαγές συνέβησαν στα σύνορα των δύο χωρών.

 Σύμφωνα με την απόφαση διεθνούς επιτροπής στη Χάγη, η Ερυθραία παρέβη το διεθνές δίκαιο και πυροδότησε τον πόλεμο, εισβάλλοντας στην Αιθιοπία. Στο τέλος του πολέμου, η Αιθιοπία διατήρησε τα αμφισβητούμενα εδάφη και προωθήθηκε στην Ερυθραία. Μετά το τέλος του πολέμου η Επιτροπή Συνόρων της Αιθιοπίας, οργανισμός που ιδρύθηκε από τον ΟΗΕ, διαπίστωσε ότι το Μπάντμε, το αμφισβητούμενο έδαφος στην καρδιά της σύγκρουσης, ανήκει στην Ερυθραία. Από το 2015, η Αιθιοπία κατέχει ακόμα τα αμφισβητούμενα εδάφη. Στις 19 Ιουνίου, οι δύο χώρες υπέγραψαν μια παύση εχθροπραξιών πριν επιτευχθεί ειρηνευτική συμφωνία στις 12 Δεκεμβρίου 2000, στο Αλγέρι. Η Ειρηνευτική Συμφωνία του Αλγερίου καθιέρωσε προσωρινή ζώνη ασφαλείας εύρους 25 χιλιομέτρων στα επίμαχα σύνορα από την πλευρά της Ερυθραίας, παρακολουθούμενη από την Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στην Αιθιοπία και την Ερυθραία (UNMEE), που δημιουργήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τον Ιούλιο του 2000. Η συμφωνία του Αλγερίου προβλέπει τη δημιουργία μιας Κοινής Επιτροπής για τα σύνορα Ερυθραίας-Αιθιοπίας (EEBC) υπό την αιγίδα του Διαρκούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, με σκοπό την έκδοση οριστικής απόφασης για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Abbink, Jon (2003). «Badme and the Ethio-Eritrean Border: The challenge of demarcation in the Post-war period». Africa: rivista trimestrale di studi e documentazione: 58 (1-4): 219–231. http://dare.ubvu.vu.nl/bitstream/1871/21472/2/157018.pdf. Ethiopia Eritrea Conflict Archive: News and Article Archive περιοδική κάλυψη των γεγονότων του πολέμου. Onwar.com: Armed Conflict Events Data: Ethiopian-Eritrean Border War 1999 (Παρόν)
Ναός Ιωνικού ρυθμού στους Επιζεφύριους Λοκρούς

Ο Ναός Ιωνικού ρυθμού στους Επιζεφύριους Λοκρούς που βρίσκεται στο σημερινό Λόκρι της Καλαβρίας είναι μοναδικός του είδους του αρχαιολογικός χώρος που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ.

 Ο ναός ερημώθηκε και εγκαταλείφθηκε. Τα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή ασβέστη, μέχρι που το 1879 ο Φρανσουά Λενορμάν σταμάτησε την λεηλασία. Το 1889 ο Όιγκεν Πέτερσεν αντιλήφθηκε την μοναδικότητα της αρχιτεκτονικής του ναού αυτού και πρότεινε να γίνουν αρχαιολογικές ανασκαφές, οι οποίες εγκρίθηκαν από την Ιταλική κυβέρνηση και διενεργήθηκαν υπό την διεύθυνση του Πάολο Όρσι και την γραμματεία του Πέτερσεν και με την συμβολή του Ντέρπφελντ από τον Νοέμβριο του 1889 ως τον Ιανουάριο του 1890. Ο ναός βρίσκονταν στο βορειοανατολικό άκρο της αρχαίας πόλης των Επιζεφύριων Λοκρών. Ίσως να ήταν αφιερωμένος στην Περσεφόνη, ναός που αναφέρεται από τον Λίβιο, αν και ο Όρσι απορρίπτει αυτή την εκδοχή λόγω ενός κοντινού τείχους που βρίσκεται κτισμένος στην ίδια περιοχή. Στα ερείπια του αρχαιολογικού χώρου βρίσκονται κτισμένοι δύο ναοί, από τους οποίους ο ένας είναι αρχαιότερος, ενώ επάνω από τα θεμέλιά του είναι κτισμένος ένας δεύτερος, νεότερος. Ο αρχαιότερος ναός έχει έναν δίκλιτο σηκό, πιθανόν με κλειστό πρόναο προς ανατολάς και άδυτο προς δυσμάς. Αργότερα ανασκευάστηκε με κρηπίδωμα που σώζεται. Ο νεότερος ναός είναι περίπτερος ιωνικού ρυθμού με επτά κίονες στην μπροστινή όψη και δεκαεπτά κίονες στις πλαϊνές όψεις. Διέθετε μακρύ σηκό, οπισθόδομο και πρόναο. Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ (1855-1925), Όττο Πούχσταϊν (1899). Die griechischen Tempel in Unteritalien und Sicilien. Berlin: Asher. σελίδες 1-8 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2012. Παρουσίαση των ερειπίων του αρχαιότερου ναού από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας Παρουσίαση των ερειπίων του νεότερου ναού από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
Λίμνες Λασιθίου

Οι Λίμνες (επίσημο: αι Λίμναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 324 κατοίκους.Επισης του αποκαλουνε χιουμοριστικά τσιμουλαδες. Έχει αναγνωριστεί ως παραδοσιακός οικισμός. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 200 μέτρα σε μια κοιλάδα γνωστή ως Σκάφη του Μιράμπελου, επί του δρόμου που συνδέει το Ηράκλειο με τον Άγιο Νικόλαο, 11 χιλιόμετρα από το δεύτερο. Στις Λίμνες λειτουργεί λαογραφικό μουσείο.

 Η παλαιότερη μνεία στον οικισμός γίνεται σε έγγραφο του 1248. Αναφέρεται ως Limnes το 1577 από τον Φραγκίσκο Μπαρότσι, στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, όταν είχε 587 κατοίκους (Κ126), και από τον Βασιλικά το 1630. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Limyes με 78 χαράτσα. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται από κοινού με άλλα χωριά της περιοχής, όπως ο Χουμεριάκος. Στην απογραφή του 1881 είχε 796 κατοίκους, ενώ τα μετόχια Λιμνών, όλα ανατολικά των Λιμνών είχαν 204 κατοίκους.Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή, με τοιχογραφίες του 14ου και του 15ου αιώνα και η εκκλησία του Ταξιάρχου Μιχαήλ, του 1605, όπως αναφέρεται στην κτητορική επιγραφή του. Δείτε: Κοινότητα Λιμνών Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.
Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι (Σαβάνα, Τζόρτζια)

Το Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα είναι μνημείο του 19ου αιώνα του Κάσιμιρ Πουλάσκι, που βρίσκεται στην Πλατεία Μόντερεϊ στη Σαβάνα της Τζόρτζια, όχι μακριά από το πεδίο της μάχης όπου ο Πουλάσκι έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Σαβάνα.

 Οι πηγές ποικίλλουν σε σχέση με το πότε τοποθετήθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος για το μνημείο, με είτε το 1825 (που περιλαμβάνει την παρουσία του Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ) είτε το 1853. Ο Κούλτερ σημειώνει ότι ο θεμέλιος λίθος του Λα Φαγιέτ αρχικά βρισκόταν στην Πλατεία Τσιπέουα, αλλά η χρηματοδότηση αποδείχθηκε ανεπαρκής για την ανέγερση του μνημείου εκείνη την εποχή και το 1853 μεταφέρθηκε στην Πλατεία Μόντερεϊ, όπου θα ανεγειρόταν το μνημείο. Η κατασκευή του μνημείου στην Πλατεία Μόντερεϊ ξεκίνησε αφού τελικά εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση (περίπου 17.000 δολάρια). Ο ακρογωνιαίος λίθος επανατοποθετήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1853 (επέτειος του θανάτου του Πουλάσκι). Ο Νας σημειώνει ότι αποκαλύφθηκε το 1856. Ωστόσο, ο Νάιτ σημειώνει ότι το άγαλμα αποκαλύφθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1855. Το μνημείο λέγεται, σύμφωνα με τον Νάιτ, ότι «θεωρούνταν τότε ένα από τα πιο κομψά μνημεία στην Αμερική». Δίπλα στο μνημείο, ένα σώμα που φέρεται να είναι του Πουλάσκι θάφτηκε σε αυτό (οι πρόσφατες γενετικές επανεξετάσεις του σώματος έχουν καταλήξει ότι πρόκειται για τον Πουλάσκι).Ο Στσιγκιέλσκι σημειώνει ότι ήδη στις 29 Οκτωβρίου 1779 (ο Πουλάσκι πέθανε στις 11 Οκτωβρίου εκείνου του έτους) το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε ψήφισμα πως θα έπρεπε να του αφιερωθεί ένα μνημείο. }} Το μνημείο της Σαβάνας, χτισμένο πάνω από μισό αιώνα αργότερα, ήταν το πρώτο μνημείο αφιερωμένο στον Πουλάσκι στις Ηνωμένες Πολιτείες.Οι εργασίες για την αποκατάσταση του μνημείου ξεκίνησαν το 1995. Το μνημείο είναι κατασκευασμένο από ιταλικό μάρμαρο, με μικρότερα στοιχεία γρανίτη. Έχει ύψος 17 μέτρα. Το μνημείο έχει ένα χάλκινο ανάγλυφο του Πουλάσκι και στην κορυφή του υπάρχει ένα άγαλμα της Ελευθερίας, με το λάβαρο με τα αστέρια και τις λωρίδες. Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Έμπερχαρντ Λάουνιτς. Το άγαλμα σχεδιάστηκε από τον Χένρικ Ντμοχόφσκι και δείχνει τη στιγμή του θανάτου του Πουλάσκι. Πρόσθετα στοιχεία που υπάρχουν στο μνημείο περιλαμβάνουν το εθνόσημο της Πολωνίας και το οικόσημο της Τζόρτζια. Η επιγραφή στο μνημείο γράφει: «Ο Πουλάσκι, ο Ηρωικός Πολωνός, ο οποίος έπεσε θανάσιμα τραυματισμένος, πολεμώντας για την Αμερικανική Ελευθερία στην πολιορκία της Σαβάνα, 9 Οκτωβρίου 1779». Αποκατάσταση του Μνημείου του Πουλάσκι στη Σαβάνα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
Poets and Madmen

Το Poets and Madmen είναι το ενδέκατο και τελευταίο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer". Επανεκδόθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011 από την "Ear Music" με τις ακουστικές εκτελέσεις του "Tonight He Grins Again" και του "Sleep". Το άλμπουμ έχει κοινό στιχουργικό περιεχόμενο το οποίο αναφέρεται στην ζωή του φωτορεπόρτερ Κέβιν Κάρτερ, αναμιγνύοντας και φανταστικά στοιχεία. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος τους με τον Τζον Όλιβα ως βασικό τραγουδιστή, μετά από δέκα χρόνια. Επίσης, μοναδικός κιθαρίστας κατά τις ηχογραφήσεις ήταν ο Κρις Κάφερι, αφού ο Αλ Πιτρέλλι αποχώρησε πιο πριν για να ενταχθεί στους Megadeth. Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι σχεδιασμένο από τον Έντγκαρ Τζέρινς, ο οποίος είχε σχεδιάσει και τα εξώφυλλα των δύο προηγούμενων στούντιο δίσκων των Savatage. Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν στα "Soundtracks Studios" της Νέας Υόρκης, με την σύνθεση να πραγματοποιείται από τον Τζον Όλιβα, τον Κρις Κάφερι και τον Πωλ Ο'Νηλ. Το "Poets and Madmen" σκαρφάλωσε στο Top-10 των γερμανικών τσαρτ και μπήκε στους κατάλογους επιτυχιών της Ολλανδίας, της Αυστρίας και της Ελβετίας.

 1. Stay with Me Awhile (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:06 2. There in the Silence (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 4:57 3. Commissar (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:36 4. I Seek Power (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 6:03 5. Drive (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 3:17 6. Morphine Child (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 10:12 7. The Rumor (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:16 8. Man in the Mirror (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:56 9. Surrender (J.Oliva, O'Neill) - 6:40 10. Awaken (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 3:23 11. Back to a Reason (J.Oliva, O'Neill) - 6:10 Το "Poets and Madmen" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζον Όλιβα - πλήκτρα, φωνητικά Κρις Κάφερι - κιθάρα, φωνητικά Τζόνι Λι Μίντλτον - μπάσο, φωνητικά Τζεφ Πλέιτ - τύμπανα, φωνητικάΓκεστ συμμετοχέςΑλ Πιτρέλλι - κιθάρα στα κομμάτια 1,3,6,7 Μπομπ Κίνκελ - πλήκτρα, φωνητικά Τζον Γουέστ - φωνητικά Review by Jim Gordon - The Official Savatage Homepage Poets and Madmen - Savatage | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Savatage - Poets and Madmen (album review ) | Sputnikmusic Savatage - Poets and Madmen - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Savatage - Poets and Madmen - Metal Storm
Πιέρ Γκρασού

Πιέρ Γκρασού (γαλλικός τίτλος:Pierre Grassou) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που γράφτηκε το 1839 και δημοσιεύθηκε τον επόμενο χρόνο. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της Παρισινής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας. Το έργο είναι μια διασκεδαστική καρικατούρα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να εκτιμήσουν την καλή τέχνη, ένα πορτρέτο ενός μέτριου αλλά οικονομικά επιτυχημένου ζωγράφου και μια καταγγελία ανέντιμων εμπόρων έργων τέχνης που εκμεταλλεύονται τη ματαιοδοξία ακαλλιέργητων πλούσιων αστών και την οικονομική ανάγκη του καλλιτέχνη.

 Παρίσι, 1832. Ο Πιέρ Γκρασού ντε Φουζέρ, από την πόλη όπου γεννήθηκε, είναι ένας μέτριος ζωγράφος που ωστόσο ζει από τη ζωγραφική του, χάρη στον ηλικιωμένο απατεώνα έμπορο έργων τέχνης Ελιάς Μαγκύς που του παραγγέλνει αντίγραφα των μεγάλων δασκάλων ( Τιτσιάνο, Ραφαήλ, Ρέμπραντ και άλλων διάσημων ζωγράφων) και τα πουλάει ως αυθεντικούς πίνακες. Λόγω της έλλειψης καλλιτεχνικού γούστου μεταξύ των νεόπλουτων αστών, που είναι οι πιο συχνοί πελάτες, το εμπόριο αποφέρει τεράστια κέρδη.Μια μέρα, ο Μαγκύς φέρνει στο εργαστήριο του Γκρασού τον φιλότεχνο εύπορο βιομήχανο κύριο Βερβέλ και τη σύζυγό του για να ζωγραφίσει τα πορτρέτα τους και τους πείθει ότι έχουν μπροστά τους έναν μεγάλο καλλιτέχνη. Ο κύριος και η κυρία Βερβέλ μαγεύονται από το εξαιρετικό ταλέντο του Γκρασού, χωρίς να συνειδητοποιούν τη φύση της δουλειάς του, και τον βλέπουν και ως ιδανικό υποψήφιο σύζυγο για τη μοναχοκόρη τους Βιρζινί. Ο Πιέρ Γκρασού προσκαλείται στο εξοχικό των Βερβέλ στη Βιλ-ντ'Αβραί, το οποίο είναι γεμάτο με έργα τέχνης. Του δείχνουν μια γκαλερί με 150 πίνακες που αξίζουν μια περιουσία αλλά προς μεγάλη έκπληξή του, αναγνωρίζει πολλά δικά του αντίγραφα, τα οποία ο Μαγκύς πούλησε ως γνήσια έργα. Όταν οι Βερβέλ ανακαλύπτουν ότι οι πίνακές τους είναι πλαστογραφίες του Γκρασού, η γνώμη τους γι'αυτόν δεν αλλάζει, αντίθετα, πολλαπλασιάζεται η αξία του ως καλλιτέχνη και γαμπρού, αφού ο Βερβέλ πιστεύει ότι ο Γκρασού διαθέτει όλο το συνδυασμένο ταλέντο των μεγάλων ζωγράφων.Αν και αδίστακτος, ο Πιερ Γκρασού έχει επίγνωση της μετριότητας του ταλέντου του και της φήμης του: οι φίλοι του μάταια τον παρότρυναν να δουλέψει για να ξεφύγει από αυτό που πιστεύουν ότι ήταν ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Έτσι, παρά το ότι τα πορτρέτα του γίνονται περιζήτητα στην αστική τάξη, παρά την επιτυχία και την περιουσία του, τον πλούσιο γάμο και τα δυο παιδιά του, τις τιμές και τον βαθμό που έφτασε τελικά, ο Πιερ Γκρασού παραμένει πικραμένος, ταπεινωμένος από την περιφρόνηση των αληθινών καλλιτεχνών και δεν μπορεί να εξαφανίσει τον πόνο της καρδιάς του στη σκέψη ότι οι καλλιτέχνες περιγελούν τα έργα του και ότι το όνομά του έχει γίνει υποτιμητικός όρος στα καλλιτεχνικά εργαστήρια. Αλλά εξακολουθεί να εργάζεται και στοχεύει στην Ακαδημία, όπου, «αναμφίβολα θα μπει». Σαν πράξη εξιλέωσης, αγοράζει αριστουργήματα συναδέλφων του που έχουν περιέλθει σε ανέχεια, με τα οποία αντικαθιστά τις πλαστογραφίες του στο εξοχικό της Βιλ-ντ'Αβραί.
Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι

Το Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (αγγλικά: I Know What You Did Last Summer) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1997, σε σκηνοθεσία Τζιμ Γκιλέσπι και σε σενάριο του Κέβιν Γουίλιαμσον, σεναριογράφο του Scream (1996). Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Λόις Ντάνκαν. Πρωταγωνιστούν οι Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ, Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, Ράιαν Φίλιπι, Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ, Μπρίτζετ Γουίλσον και Τζόνι Γκαλέκι. Έλαβε μικτές κριτικές, έφτασε σε εισπράξεις τα 125 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και ακολούθησαν δύο συνέχειες: Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι (1998) και Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι (2006), το οποίο κυκλοφόρησε απευθείας στο βίντεο, ενώ δεν συμμετείχε κανένας από τους συντελεστές ή ηθοποιούς των δύο πρώτων ταινιών.

 Μια παρέα τεσσάρων φίλων (Τζούλια, Έλεν, Μπάρι, Ρέι) χτυπούν και σκοτώνουν έναν άνθρωπο στο δρόμο με το αμάξι τους. Τους πιάνει πανικός και αποφασίζουν να ρίξουν το πτώμα στη θάλασσα και να μην ξανά αναφερθούν ποτέ γι' αυτό. Ένα χρόνο μετά, συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, μέχρι που μια κοπέλα από την παρέα θα λάβει ένα σημείωμα που γράφει: "Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι". Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ στο ρόλο της Τζούλι Σάρα Μισέλ Γκέλαρ στο ρόλο της Έλεν Ράιαν Φίλιπι στο ρόλο του Μπάρι Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ στο ρόλο του Ρέι Μπρίτζετ Γουίλσον στο ρόλο της Έλσα Ρασούλ Τζ' Χαν στο ρόλο της Ντέμπρα Τζόνι Γκαλέκι στο ρόλο του Μαξ Αν Χες στο ρόλο της Μίσι Μιουζ Γουάτσον στο ρόλο του Μπεν Με προϋπολογισμό 17.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση με 15,8 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 72,5 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 53 εκατομμύρια δολάρια, συγκεντρώνοντας 125,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι στο IMDb
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2013-2014

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 2013–14, είναι το 24ο με την ονομασία Α1 Εθνική κατηγορία και το 32ο Εθνικό πρωτάθλημα. Διεξήχθη από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση είναι η κανονική περίοδος, από όπου οι τέσσερις πρώτες προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση, τα πλέι οφ, και διεκδίκησαν τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδος, ενώ οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 26 Οκτωβρίου με τους αγώνες της τρίτης αγωνιστικής, καθώς οι δύο πρώτες αγωνιστικές είχαν αναβληθεί λόγω προβλημάτων με τις αδειοδοτήσεις των γυμναστηρίων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για δεύτερη φορά στην ιστορία του, κάνοντας την ανατροπή στους τελικούς κόντρα στην ΑΕΚ που είχε το πλεονέκτημα έδρας. Η Αρέτα Κονόμη του Ολυμπιακού μετά τη λήξη του τελικού, αναδείχθηκε Πολυτιμότερη Παίκτρια του πρωταθλήματος.

 Από τις δώδεκα ομάδες, οι εννέα προέρχονται απο την Α1 της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου, ενώ τρεις προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα της Α2. Συγκεκριμένα την περίοδο 2012–13: Ομάδες που παρέμειναν στην Α1: Ολυμπιακός, ΑΕΚ, Ηρακλής Κηφισιάς, ΟΠΕ Ρεθύμνου, Παναθηναϊκός, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Α.Ο. Μαρκοπούλου, Βριλήσσια και Μακεδόνες Αξιού. Ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2 στην Α1: Πανναξιακός, ΑΣΠ Ίωνες, Ε.Ο. Σταυρούπολης. Ομάδες που υποβιβάστηκαν από την Α1 στην Α2: ΣΑΑΚ Ανατόλια, Τράχωνες Αλίμου, ΔΑΣ Ωραιοκάστρου.*Λόγω μη αδειοδότησης του κλειστού των Κυμίνων, οι Μακεδόνες μέχρι σημέρα αγωνίστηκαν εντός έδρας στα γήπεδα του Κατσάνειου και της Χαλάστρας. Στα πλέι οφ μετείχαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικοι και ο μικρός τελικός κρίθηκαν στις δύο νίκες και ο μεγάλος τελικός στις τρεις. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για δεύτερη φορά στην ιστορία του. (1) ΑΕΚ – (4) Παναθηναϊκός (2–0) (2) Ολυμπιακός – (3) Φ.Ο. Βριλησσίων (2–0) (3) Φ.Ο. Βριλησσίων – (4) Παναθηναϊκός (1–2) (1) ΑΕΚ – (2) Ολυμπιακός (1–3) Ο Παναθηναϊκός με την τρίτη θέση κέρδισε τη συμμετοχή του στο Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) της επόμενης περιόδου αλλά δε θέλησε να συμμετάσχει. Τη θέση του πήρε ο Πανναξιακός. Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Βαθμολογία Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Πρόγραμμα - Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Οι ομάδες Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Το πρωτάθλημα στο volleynews.gr Το πρωτάθλημα στο onsports.gr
32η Μεραρχία Γρεναδιέρων Εθελοντών SS 30. Januar

Η 32η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων Εθελοντών SS "30. Januar" (30 Ιανουαρίου) συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 1945 από υπολείμματα άλλων μονάδων των Waffen-SS, καθώς και από προσωπικό και μαθητές σχολών των SS, αλλά και από ποικίλες άλλες μονάδες. Έλαβε τον τιμητικό τίτλο "30 Januar" από την 30ή Ιανουαρίου 1933, την ημέρα που ο Αδόλφος Χίτλερ ορκίστηκε καγκελάριος της Γερμανίας.Η "30. Januar" πολέμησε υπαγόμενη στο V (5ο) Ορεινό Σώμα SS, στο μέτωπο του Όντερ, στα νότια του Φύρστενμπεργκ και στη Μάχη του Βερολίνου. Δεν έφθασε ποτέ ωστόσο σε πλήρη δύναμη μεραρχίας, αριθμώντας περίπου μόνο 2.000 άνδρες.

 Συνταγματάρχης (Standartenführer) των SS Γιοχάνες Μύλενκαμπ (30 Ιανουαρίου 1945 - 5 Φεβρουαρίου 1945) Συνταγματάρχης των SS Γιοάχιμ Ρίχτερ (5 Φεβρουαρίου 1945 - 17 Φεβρουαρίου 1945) Oberführer των SS Άντολφ Αξ (17 Φεβρουαρίου 1945 - 15 Μαρτίου 1945) Συνταγματάρχης των SS Χανς Κέμπιν (15 Μαρτίου 1945 - 8 Μαΐου 1945) 86o Σύνταγμα Γρεναδιέρων Εθελοντών SS Schill 87ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων Εθελοντών SS Kurmark 32o Σύνταγμα Πυροβολικού Εθελοντών SS 32ο Τάγμα Κυνηγών Αρμάτων SS 32ο Τάγμα Φουζιλιέρων SS 32ο Τάγμα Werfer SS 32ο Αντιαεροπορικό Τάγμα SS 32ο Τάγμα Μηχανικού SS Τάγμα Πληροφοριών SS 32o Ιατρικό Τάγμα Πεδίου SS Williamson, Gordon: SS, Οι Λεγεώνες του Τρόμου. Από τις οδομαχίες του Βερολίνου στα Waffen-SS. Εκδόσεις Anubis, Αθήνα 2007. ISBN 9789603066262
Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης Θεαγένειο

Το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο «Θεαγένειο» είναι ένα από τέσσερα αντικαρκινικά νοσοκομεία της Ελλάδας. Βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και ιδρύθηκε το 1743. Ιστορικά το «Νοσοκομείο της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητας» της Θεσσαλονίκης λειτουργούσε από το 1743. Ονομάστηκε «Θεαγένειο» προς τιμήν του ευεργέτη Θεαγένους Χαρίση, ο οποίος το 1863 άφησε με διαθήκη το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στην Ελληνική Κοινότητα Θεσσαλονίκης για το Νοσοκομείο. Σήμερα το Θεαγένειο καλύπτει ιατρικές ανάγκες των κατοίκων της Μακεδονίας, της Θράκης και της Θεσσαλίας και διαθέτει: Το κυρίως κτίριο με 353 κρεβάτια νοσηλείας καλύπτοντας τις ιατρικές ανάγκες των κατοίκων της Μακεδονίας, Θράκης και Θεσσαλίας Το Συμεωνίδειο Ερευνητικό Κέντρο, που ασχολείται με την έρευνα του καρκίνου Το Κέντρο Προληπτικού Ελέγχου «Γεώργιος Γεννηματάς» που περιλαμβάνει τα ιατρεία: Γυναικολογικό, Μαστού, Ουρολογικό, Γαστρεντερολογικό, Ενδοκρινολογικό, Πνευμονολογικό. Την Κινητή Μονάδα που διεξάγει προληπτικό γυναικολογικό έλεγχο στη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Θεσσαλία.

 Το «Νοσοκομείο της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητας» της Θεσσαλονίκης λειτουργούσε από το 1743.Το κτίριο καίγεται ολοσχερώς στη μεγάλη πυρκαγιά του 1890, που καταστρέφει το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το 1891-92 με τις αποζημιώσεις των ασφαλιστικών εταιρειών και τη συνδρομή μεγάλων ευεργετών ξεκινά στη θέση που είναι σήμερα, η κατασκευή του νέου νοσοκομείου, που ολοκληρώνεται το 1895, σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ, ως γενικό Παθολογικό Νοσοκομείο. Το 1909 με κληροδότημα του Δημητρίου Ιωαννίδη, οικοδομείται το νέο κτίριο στο οποίο στεγάστηκε η Χειρουργική πτέρυγα. Στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής με δωρεές των οικογενειών Μοσκώφ και Ιωαννίδη ιδρύεται Παιδιατρική πτέρυγα (40 κλινών) το δε Νοσοκομείο ονομάζεται «Θεαγένειο και Μοσκώφειο Νοσοκομείο». Το 1957 μετατρέπεται σε πρότυπο ειδικό αντικαρκινικό ινστιτούτο «Θεαγένειο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο». Το 1963 εγκαινιάζεται το πρώτο κτίριο με Γενικό Διευθυντή τον θρακιώτη Καθηγητή Αλέξανδρο Συμεωνίδη (1909-1972), στο οποίο λειτουργούν Ερευνητικό Τμήμα (το μετέπειτα Συμεωνίδειο Ερευνητικό Κέντρο), τα Εξωτερικά Ιατρεία, τα Διαγνωστικά Εργαστήρια και το Ακτινοθεραπευτικό τμήμα. Το 1975, λειτουργεί η Νοσηλευτική πτέρυγα, στην οποία εγκαθίσταται η Διοικητική Υπηρεσία, τα χειρουργεία και αναπτύσσονται τα Διαγνωστικά Εργαστήρια. Το 1985 το «Θεαγένειο» καθίσταται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και εντάσσεται πλήρως στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, λίγο δε αργότερα οργανώνεται το Κέντρο Προληπτικής Ιατρικής. Το 2001 εντάσσεται στο Α’ ΠΕΣΥ Κεντρικής Μακεδονίας ως αποκεντρωμένη μονάδα (Ν. 2889/01). Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας http://www.theagenio.gov.gr/contact.asp Αρχειοθετήθηκε 2017-05-02 στο Wayback Machine. http://www.sfth.gr/index.php?l=el&menu_id=8
Καμηλάρι Ηρακλείου

Το Καμηλάρι(ο) (επίσημα: Καμηλάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και λιγότερο η κτηνοτροφία. Η απόσταση του χωριού από το Ηράκλειο είναι 67,4 χλμ. Στο χωριό οργανώνεται το τοπικό καρναβάλι, τοπικό πανηγύρι στις 27 Ιουλίου του Αγίου Παντελεήμονα και στις 6 Αυγούστου Δεσπότη Χριστού (υπάρχει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος), ενώ αναβιώνουν και έθιμα όπως το κάψιμο του Ιούδα το Πάσχα.

 Ο οικισμός κατοικείται από τα Μινωικά Χρόνια. Στο Μετόχι , έναν μικρό οικισμό κοντά στο Καμηλάρι, έζησε ένας από τους Επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Επιμενίδης. Στα βόρεια του χωριού 2,5 χλμ. στη θέση Γρήγορη Κορφή βρέθηκε κτιστός αποθέτης με ειδώλια και επίσης ανακαλύφθηκε πρωτογεωμετρικός τάφος στη θέση Αλισαντράκι. Το παλιό χωριό κτίστηκε στο λόφο Εύγορα, ώστε να διασφαλιστεί η άμυνα του πληθυσμού από τις επιδρομές των Τούρκων και των πειρατών. Η ονομασία του προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Καμηλάρης=οδηγός καμήλας, δηλαδή το χωριό του καμηλάρη. Το 1583 στον Καστροφύλακα αναφέρεται με την ονομασία Camilari με 77 κατοίκουςΚατά την Τουρκοκρατία, ο Άγιος Ιωάννης έγινε γνωστό ως το χωριό του αιμοσταγούς γενίτσαρου Αγριολίδη. Στον Άγιο Ιωάννη βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παύλου, ο τρούλος του οποίου χρονολογείται από το 14ο αιώνα και έχει τοιχογραφίες. Κοινότητα Καμηλαρίου Περισσότερα στοιχεία για το χωριό Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Χάρρισμπεργκ (Πενσυλβάνια)

Το Χάρισμπεργκ (Αγγλικά: Harrisburg, /ˈhærɪsbɜːrɡ/) είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Πενσυλβάνια και έδρα της κομητείας Ντοφιν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Χάρισμπουργκ έχει 49.673 κατοίκους, ήταν δηλαδή η 9η μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία. Η μητροπολιτική περιοχή του Χάρισμπουργκ περιλαμβάνει τις κομητείες Ντοφίν, Κιούμπερλαντ και Πέρρυ και σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε 528.892 κατοίκους και ήταν η πέμπτη μεγαλύτερη στη πολιτεία. Η πόλη βρίσκεται στις ανατολικές όχθες του ποταμού Σασκουεχάνα, περίπου 170 χιλιόμετρα δυτικά-βορειοδυτικά από τη Φιλαδέλφεια.

 Στη περιοχή της πόλης εγκαταστάθηκε το 1719 ο Τζον Χάρρις ο πρεσβύτερος, ενώ ο γιος του ίδρυσε σε εκείνη τη θέση το 1791 έναν οικισμό, τον οποίο ονόμασε Χάρισμπουργκ. Το 1812 αναγνωρίστηκε ως η πολιτειακή πρωτεύουσα της Πενσυλβάνιας και παραμένει ως τέτοια μέχρι σήμερα. To Χάρισμπουργκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αμερικανική ιστορία κατά την μετανάστευση προς τα δυτικά, τον Αμερικανικό Εμφύλιο και την βιομηχανική επανάσταση. Η επέκταση των σιδηροδρόμων επέτρεψε στο Χάρισμπουργκ να αναπτυχθεί και να γίνει μια από τις πιο βιομηχανοποιημένες πόλεις των βορειοανατολικών ΗΠΑ. Στα μέσα του 20ου αιώνα, πέρα από την κυβέρνηση, σημαντική πηγή εισοδήματος ήταν η βαριά βιομηχανία παραγωγής ατσαλιού, η γεωργία και η παραγωγή τροφίμων. Μετά τη συρρίκνωση της βιομηχανίας ατσαλιού και γαλακτομικών, το 1981 το Χάρισμπουργκ ανακηρύχθηκε η δεύτερη πιο «απεγνωσμένη» πόλη των ΗΠΑ. Εν συνεχεία η πόλη αναπτύχθηκε ξανά επί δημαρχίας Στέφεν Ρήντ (δήμαρχος τη περίοδο 1982-2010), με επενδύσεις ύψους 3 δις δολλαρίων. Στις 28 Μαρτίου 1979, 15 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, έλαβε χώρα το πυρηνικό ατύχημα στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, ένα από τα χειρότερα πυρηνικά ατυχήματα που έχουν συμβεί. Σήμερα η κύρια πηγή εισοδήματος για την πόλη είναι η κυβέρνηση και οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Άλλοι σημαντικοί τομείς για την οικονομία της πόλης είναι η υγεία και η βιομηχανία τεχνολογίας. Το κέντρο του Χάρισμπουργκ είναι δημοφιλής προορισμός για μουσικό τουρισμό. Η έκθεση φάρμας της Πενσυλβάνιας (Pennsylvania Farm Show), η μεγαλύτερη αγροτική έκθεση με ελεύθερη είσοδο σε εσωτερικό χώρο στις ΗΠΑ, διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Χάρισμπουργκ από το 1912 μέχρι σήμερα. Το περιοδικό Forbes κατέταξε το 2010 το Χάρισμπουργκ ως τη δεύτερη καλύτερη πόλη στις ΗΠΑ για να μεγαλώσει μια οικογένεια. (Πενσυλβάνια) Χάρρισμπεργκ (Πενσυλβάνια) στο Curlie
Ναυμαχία της Αλαλίας

Η ναυμαχία της Αλαλίας, περ. 540 ΠΚΕ έλαβε χώρα στη θάλασσα της Κορσικής μεταξύ των Φωκαέων της Αλαλίας και συμμαχίας Ετρούσκων και Φοινίκων. Κατά τον Ηρόδοτο (Α.166.2) οι Φωκαείς με εξήντα πλοία πέτυχαν «κάδμειο νίκη» επί των συμμαχικών δυνάμεων. Αν και οι Φωκαείς φέρεται ότι επικράτησαν υπερδιπλάσιου αντιπάλου συμμαχικού στόλου, το μέγεθος των ζημιών που υπέστησαν ήταν τόσο μεγάλο που αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από την Κορσική. Οι Φωκαείς στην παρούσα ναυμαχία εισήγαγαν τον χάλκινο κριό και ναυτικές τακτικές που περιελάμβαναν τον «διεμβολισμό» κατά τον αποκαλούμενο «διέκπλου».

 Το υπόβαθρο της ναυμαχίας της Αλαλίας υπήρξε η φυγή με έξοδο από την πόλη και μετεγκατάστση των Φωκαέων από τη Φώκαια της Ιωνίας εξαιτίας εισβολής περί το 545 ΠΚΕ των δυνάμεων της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Οι Φωκαείς με τις οικογένειές τους έπλευσαν από τις ακτές της Ιωνίας έως τη Μεγάλη Ελλάδα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (1.165) εγκαταστάθηκαν όλοι στην Αλαλία, αλλά σύμφωνα με τον Στράβωνα ορισμένοι μετέβησαν στην αποικία της Μασσαλίας. Ο αριθμός των πλοίων που χρησιμοποίησαν δεν αναφέρεται από κάποιον ιστορικό της περιόδου ή μεταγενέστερο. Ωστόσο, πέντε χρόνια αργότερα γνωρίζουμε ότι μπορούσαν να κινητοποιήσουν περί τις εξήντα (60) πεντηκοντήρεις. Οι πρώτοι Φωκαείς συμμετείχαν ειρηνικά στο ήδη υπάρχον εμπορικό δίκτυο, διαμορφωμένο από Ετρούσκους και Καρχηδόνιους. Το επόμενο κύμα αποίκων έκτισε ναούς και φαίνεται πως μεταμόρφωσε το αρχικό εμπορείο σε πόλη (Ηροδ. 1.166.1). δημογραφική αύξηση οδήγησε τους Φωκαείς να ξεπεράσουν το όριο της καλής γειτονίας και να αρχίσουν, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και πάλι επιδρομές κατά των περιοίκων και πειρατικές επιδρομές σε τέτοιο βαθμό που, σύμφωνα με την αρχαιολογική μαρτυρία, τα προϊόντα των Ετρούσκων έπαψαν να φθάνουν πλέον έως τη Γαλατία. Οι Φοίνικες και οι Ετρούσκοι αναγκάστηκαν να συνάψουν ναυτική συμμαχία για να αντιμετωπίσουν τους Φωκαείς.
Μπράνκο Μίλιους

Ο Μπράνκο Μίλιους (κροατικά: Branko Miljuš, γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1960) στο Κνιν, πρώην Γιουγκοσλαβία, νυν Κροατία) είναι Γιουγκοσλάβος (Κροάτης) πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

 Ως παίκτης της Χάιντουκ Σπλιτ, κατέκτησε, συνολικά, δύο φορές το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας. Παράλληλα, πάντοτε, ως παίκτης της τελευταίας, συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, καθώς και στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Ως παίκτης της Ρεάλ Βαγιαδολίδ, πραγματοποίησε, συνολικά, 26 συμμετοχές στο ισπανικό πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας, συνολικά, ένα τέρμα. Τέλος, ως παίκτης της Βιτόρια Σετούμπαλ, πραγματοποίησε, συνολικά, 44 συμμετοχές στα πορτογαλικά επαγγελματικά πρωταθλήματα, πετυχαίνοντας, συνολικά, 6 τέρματα. Ως διεθνής με την Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, πραγματοποίησε, συνολικά, 14 διεθνείς συμμετοχές, πετυχαίνοντας, συνολικά, ένα τέρμα, μεταξύ του 1984 και του 1988. Πραγματοποίησε την πρώτη διεθνή συμμετοχή του με την εθνική ομάδα της χώρας του στις 2 Ιουνίου 1984, κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο την Πορτογαλία, ενώ πραγματοποίησε την τελευταία διεθνή συμμετοχή του στις 27 Απριλίου 1988, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την Ιρλανδία, επίσης φιλικού χαρακτήρα. Ήταν μεταξύ των κληθέντων ποδοσφαιριστών ενόψει του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διοργάνωσης, η οποία διεξήχθη στη Γαλλία, ο ίδιος αγωνίστηκε, συνολικά, σε δύο αναμετρήσεις, εκ των οποίων η μία διεξήχθη στη Λιόν, ενώ η δεύτερη διεξήχθη στο Σαιντ-Ετιέν. Παράλληλα, συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, οι οποίοι διεξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια του ολυμπιακού τουρνουά, ο ίδιος αγωνίστηκε, συνολικά, σε 5 αναμετρήσεις. Τελικώς, η γιουγκοσλαβική εθνική ομάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, επικρατώντας της Ιταλίας. Τέλος, πραγματοποίησε ακόμη δύο διεθνείς συμμετοχές, κατά τη διάρκεια αναμετρήσεων με αντιπάλους το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία, στο πλαίσιο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986.
Κάτω Δασόλοφος Λάρισας

Ο Κάτω Δασόλοφος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Δασολόφου, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Ο Κάτω Δασόλοφος Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 171 μέτρων και έχει πληθυσμό 57 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Κάτω Δασόλοφος Λάρισας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.).