IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τάφος του Βιξ

Ο Τάφος του Βιξ είναι τύμβος με πριγκιπικό τάφο χρονολογούμενος από την ύστερη περίοδο του πολιτισμού Χάλστατ (γύρω στο 500 π.Χ.). Βρέθηκε στην κοινότητα Βιξ, στον γαλλικό νομό Κοτ-ντ'Ορ, Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Στην περιοχή, εκείνη την εποχή, κατοικούσε η γαλατική φυλή των Λινγκόνων.Ο τάφος ανακαλύφθηκε το 1953 κατά την ανασκαφή ενός σημαντικού προϊστορικού συγκροτήματος από τις κελτικές περιόδους Χάλστατ και Λα Τεν, που περιλαμβάνει έναν γαλατικό οχυρωμένο οικισμό (oppidum) και αρκετούς τάφους, και ήταν άθικτος. Λόγω της σημασίας και της ποιότητας των ευρημάτων, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός για την κελτική περίοδο. Ανάμεσα στα κτερίσματα ξεχωρίζουν κοσμήματα και ο γιγαντιαίος χάλκινος κρατήρας του Βιξ, ελληνικής προέλευσης.

 Ο τάφος του Βιξ, και συγκεκριμένα ο τάφος της κυρίας του Βιξ που βρέθηκε στον αρχαιολογικό τύμβο του Μον Λασούα, αποτελείται από ένα καρότσι στο οποίο είχε εναποτεθεί το νεκρό σώμα μιας γυναίκας. Το καρότσι ήταν διακοσμημένο με χάλκινα σχέδια, οι τροχοί του είχαν αφαιρεθεί και τοποθετηθεί δίπλα στο καρότσι. Καθώς ο τύμβος δεν λεηλατήθηκε, ολόκληρος ο τάφος και τα ταφικά δώρα βρέθηκαν σε άριστη κατάσταση.Ο τάφος του Βιξ αναφέρεται ως ιστορικό μνημείο από το 2006. Το σημαντικότερο κτέρισμα είναι ο κρατήρας του Βιξ. Προέρχονταν από τα ελληνικά εργαστήρια της νότιας Ιταλίας και είναι ο μεγαλύτερος χάλκινος κρατήρας που βρέθηκε, έχει ύψος 1.63 μέτρα, μέγιστη διάμετρο 1.27 μέτρα και χωρητικότητα 1.200 λίτρα. Είναι διακοσμημένος με ανάγλυφα και εγχάρακτα στοιχεία με γεωμετρικά και φυτικά θέματα, αλλά και μορφές (γοργόνες, ιππείς, οπλίτες), άλογα σε καλπασμό και σκύλους. Ο κρατήρας επιβεβαιώνει την ύπαρξη οικονομικών σχέσεων μεταξύ της Μεσογείου και της κεντρικής Ευρώπης ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ. Τα πολλά μεμονωμένα ευρήματα καταδεικνύουν σαφώς τον ρόλο του οχυρωμένου οικισμού ως οικονομικό κέντρο καθώς και τις ευρείες εμπορικές επαφές του. Τα πιο πολλά ευρήματα είναι θραύσματα αγγείων, με περισσότερα από 40.000 καταγεγραμμένα μέχρι σήμερα. Πολλά είναι τοπικής κατασκευής, διακοσμημένα με απλά γεωμετρικά μοτίβα και περιστασιακές απεικονίσεις ζώων. Επίσης έχει ανακαλυφθεί αττικό μελανόμορφο αγγείο εισηγμένο από την Αρχαία Ελλάδα, που επιτρέπει την ταφή να χρονολογηθεί σε μια περίοδο λίγο αργότερα από το 525 π.Χ. Πολλοί αμφορείς και κύπελλα αναγνωρίστηκαν ως προερχόμενα από τις ελληνικές αποικίες της νότιας Γαλλίας. Οι αμφορείς χρησίμευαν για τη μεταφορά κρασιού. Πολλά κοσμήματα κοσμούσαν τον τάφο, συμπεριλαμβανομένου ενός εξαιρετικού τορκ, πιθανώς τοπικής κατασκευής, σε καθαρό χρυσό και βάρος 480 γραμμάρια. Βρέθηκαν επίσης καρφίτσες, κυρίως διακοσμημένες με κεχριμπάρι ή κοράλλι, σκουλαρίκια, χάντρες, βραχιόλια και δαχτυλίδια, γυάλινα στολίδια και ασημένια κύπελλα. Μερικά μικρά χάλκινα ειδώλια είναι πιθανώς μεσογειακής προέλευσης. Λίγα όπλα ανακαλύφθηκαν προς το παρόν, η πλειοψηφία τους βέλη και πελέκεις.
Σύμπλεγμα Μπούσβελντ

Το Σύμπλεγμα Μπούσβελντ (Bushveld Complex) είναι μια εξαιρετικά μεγάλη μαγματική διείσδυση σε στρώματα, ηλικίας 2 δισεκ. ετών, αποτελώντας ένα από τα πλέον σημαντικά κοιτάσματα μετάλλων στον κόσμο. Έχει σχήμα δίσκου και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής. Το κοίτασμα ανακαλύφθηκε από τους Χανς Μερένσκι (Hans Merensky) και Άντρις Λομπάρντ το 1924. Στο σύμπλεγμα αυτό υπάρχουν τρεις μεταλλοφόροι ορίζοντες, που ονομάζονται "Ύφαλος Μερένσκι" (Merensky Reef), "Χρωμιτίτης UG2" (UG2 Chromitite) και "Platreef". Από αυτούς εξορύσσονται μέταλλα της ομάδας του λευκοχρύσου σε τέτοιες ποσότητες που το κάνουν το μεγαλύτερο κοίτασμα γι' αυτά τα μέταλλα παγκοσμίως. Ο λευκόχρυσος και το παλλάδιο που εξορύσσονται από το Σύμπλεγμα αντιπροσωπεύουν το 72% και το 34% της ετήσιας παγκόσμιας παραγωγής.

 Το συγκρότημα αποτελείται από μια σειρά από διαφορετικά πυριγενή πετρώματα, τα οποία ποικίλλουν σε σύνθεση από υπερβασικά έως όξινα. Είναι γενικά παραδεκτό ότι το σύμπλεγμα Μπούσβελντ σχηματίστηκε από την επανειλημμένη έγχυση μάγματος σε μια τεράστια υπόγεια κοιλότητα. Λόγω του τεράστιου όγκου του μάγματος που ενεπλάκη, η ψύξη και η επακόλουθη κρυστάλλωση ορυκτών από το μάγμα ήταν αργή διαδικασία. Πολλά και διαφορετικά ορυκτά σχηματίστηκαν καθώς το μάγμα ψυχόταν. Αυτά τα ορυκτά είναι συσσωρευμένα σε οριζόντια στρώματα, δημιουργημένα από τη βάση του θαλάμου προς τα άνω. Αυτές οι διαδικασίες επαναλήφθηκαν από τις ενδιάμεσες νέες διεισδύσεις και την προσθήκη νέου μάγματος στο ήδη υπάρχον, με αποτέλεσμα την εμφάνιση των ορυκτών σε στρώματα. Κάποια από αυτά τα στρώματα ή ομάδες στρώματα μπορούν να ανιχνευθούν για εκατοντάδες χιλιόμετρα. Αυτή η στρωματική ακολουθία (αποκαλείται στρωματική ακολουθία του Ράστενμπεργκ) αποτελείται από πέντε κύριες ζώνες: περιφερειακή, κάτω, κρίσιμη, κεντρική και άνω. Το σύμπλεγμα Bushveld βυθίζεται σε γενικές γραμμές στο κέντρο του συγκροτήματος. Έχει περίπου το σχήμα φύλλων τριφυλλιού, που αποτελείται από τέσσερα διαμερίσματα ή άκρα, τα δυτικό, ανατολικό, βόρειο και νότιο άκρο, κατά σειρά οικονομικής σημασίας. Το σύμπλεγμα Μπούσβελντ είναι μοναδικό, τόσο σε μέγεθος, αφού καλύπτει έκταση περίπου 66.000 τετρ. χιλιομέτρων, όσο και στην οικονομική σημασία των ορυκτών του. Οι δύο ορίζοντες στην κρίσιμη ζώνη που φιλοξενούν οικονομικά εκμεταλλεύσιμες ποσότητες των μετάλλων της ομάδας και συγκεκριμένα ο "Ύφαλος Μερένσκι" (Merensky Reef) και το υποκείμενο "Ύφαλος UG2" (UG2 Reef). Αυτά τα δύο οικονομικά σημαντικά κοιτάσματα εκτείνονται για εκατοντάδες χιλιομέτρων γύρω από το σύμπλεγμα και αποτελούν το επίκεντρο των εξορυκτικών εργασιών, από τις οποίες εξάγονται τα μέταλλα λευκόχρυσος, παλλάδιο, ρόδιο, ιρίδιο και ρουθήνιο, μαζί με ποσότητες χρυσού, νικελίου, χαλκού, βαναδίου και πολυάριθμων άλλων μετάλλων και ορυκτών.. Στο Σύμπλεγμα περιλαμβάνονται, επίσης, πηγματιτικές και υδροθερμικές αποθέσεις, ενώ οι νέες εισδύσεις μάγματος έχουν προκαλέσει μεταμόρφωση των πετρωμάτων της βάσης του. Ανευρίσκονται περί τα 750 ορυκτά ενώ το Σύμπλεγμα, λόγω της μεγάλης του έκτασης, είναι σήμερα μοιρασμένο ανάμεσα στις επαρχίες: Βορειοδυτική επαρχία, Γκαουτένγκ, Λιμπόπο και Μπουμαλάνγκα.
Τέμενος Κοτζατεπέ

Το Τζαμί Κοτζατεπέ (τουρκικά: Kocatepe Camii) είναι το μεγαλύτερο τζαμί στην Άγκυρα της Τουρκίας. Χτίστηκε μεταξύ 1967 και 1987 στη συνοικία Κοτζατεπέ στο Κιζιλάι, και το μέγεθος και η περίοπτη θέση του το έχουν καταστήσει τοπόσημο, που μπορεί κανείς να το δει σχεδόν από οπουδήποτε στην κεντρική Άγκυρα. Μπορεί να φιλοξενήσει 100.000 πιστούς. Αποτελεί δείγμα νεοκλασικής Οθωμανικής αρχιτεκτονικής.

 Η ιδέα της κατασκευής του τζαμιού Κοτζατεπέ χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940. Στις 8 Δεκεμβρίου 1944, ο Αχμέτ Χαμντί Ακσέκι, ο αντιπρόεδρος των Τουρκικών Θρησκευτικών Υποθέσεων, μαζί με εβδομήντα δύο ιδρυτικά μέλη, ίδρυσαν μια κοινωνία γνωστή ως «Εταιρεία για την οικοδόμηση ενός τζαμιού στο Γενισεχίρ της Άγκυρας». Το 1947 αυτή η εταιρεία ζήτησε να εκπονηθούν έργα από αρχιτέκτονες, αλλά κανένα από τα έργα, που υποβλήθηκαν δεν έγινε δεκτό. Το 1956, με τις προσπάθειες του αείμνηστου Αντνάν Μεντερές, Πρωθυπουργού της Τουρκίας εκείνη την εποχή, παραχωρήθηκε ένας χώρος για το έργο ανέγερσης τζαμιού στην Άγκυρα και το αίτημα για τις εργασίες υποβλήθηκε για άλλη μια φορά το 1957. Αυτή τη φορά αξιολογήθηκαν τριάντα έξι έργα, με το κοινή μελέτη των Βεντάτ Νταλοκάι και Νεγιάτ Τεκελίογλου να επιλέγεται ως αυτή που θα υλοποιούνταν. Το εγχείρημα που έγινε αποδεκτό ήταν ένα πρωτοποριακό και μοντέρνο σχέδιο. Η κατασκευή ξεκίνησε, αλλά λόγω της έντονης κριτικής από τους συντηρητικούς για τη μοντερνιστική του εμφάνιση, η κατασκευή σταμάτησε στο επίπεδο θεμελίωσης. Ο Βεντάτ Νταλοκάι έχτισε αργότερα μια τροποποιημένη έκδοση του τζαμιού Κοτζατεπέ αφού κέρδισε έναν διεθνή διαγωνισμό για το Τζαμί Σαχ Φαϊσάλ στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν το 1969. Αυτό το τζαμί, το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει 24.000 πιστούς, είναι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου και αποδεκτό από πολλούς ως τα τελευταία σύνορα της σύγχρονης ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Μετά από έναν τρίτο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό το 1967, επιλέχθηκε να κατασκευαστεί ένα πιο συντηρητικό ή νοσταλγικό σχέδιο των Χιουσρέβ Ταϊλά και M. Φατίν Ουλουενγκίν. Αυτό το έργο ολοκληρώθηκε το 1987 και είναι χτισμένο σε νεοκλασικό στιλ οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Είναι ένα εκλεκτικό κτήριο εμπνευσμένο από το Τζαμί Σελιμιγιέ στην Αδριανούπολη και τα τζαμιά Σεχζάντε και Σουλτάν Αχμέτ στην Κωνσταντινούπολη, τα οποία με τη σειρά τους επηρεάστηκαν από την Ανατολική Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική της Αγίας Σοφίας. As, Imdat, "Vedat Dalokay's Unbuilt Project: A Lost Opportunity," στο "The Digital Mosque: A New Paradigm in Mosque Design" Journal of Architectural Education (JAE), Τόμος 60, Τεύχος 1, 2006, σελ.54-66 As, Imdat "The Kocatepe Mosque Experience", στο Emergent Design: Rethinking Contemporary Mosque Architecture υπό το φως της ψηφιακής τεχνολογίας, SMArch. S. Thesis, Massachusetts Institute of Technology, Cambridge, MA, 2002. σσ.24-46 Εικόνες από το Τζαμί Kocatepe Αρχειοθετήθηκε 2022-04-17 στο Wayback Machine. Τρισδιάστατη πανοραμική περιήγηση στο Τζαμί Kocatepe Πρότυπο φωτογραφίες του άκτιστου τζαμιού του Vedat Dalokay για το Τζαμί Kocatepe Κινούμενα σχέδια του άκτιστου τζαμιού του Vedat Dalokay για το Τζαμί Kocatepe Οι διαστάσεις του τζαμιού βρίσκονται στην 11η παράγραφο αυτής της ακουστικής μελέτης του τζαμιού
550 Σέντα

Η Σέντα (Senta) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,152. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο της όπερας Ο Ιπτάμενος Ολλανδός του Βάγκνερ.

 Η μέση διάμετρος της Σέντας εκτιμάται σε 37,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι μάλλον S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,221. Η Σέντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες και 33 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βιοντίζελ

Βιοντίζελ (αγγλικά: biodiesel) ονομάζεται κάθε φυτικό έλαιο ή ζωικό λίπος που έχει (ή μπορεί σχετικά εύκολα να αποκτήσει) συγκρίσιμες ιδιότητες ως καύσιμο με το ντίζελ και για το λόγο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βιολογικής προέλευσης υποκατάστατο του τελευταίου. Χημικά, αποτελείται (συνήθως) από μακράς αλυσίδας καρβοξυλικούς αλκυλεστέρες (RCOOR), (συνήθως) μεθυλεστέρες (RCOOCH3), αιθυλεστέρες (RCOOCH2CH3) ή προπυλεστέρες (RCOOCH2CH2CH3). Το (ίδιο το) βιοντίζελ τυπικά παράγεται μετά χημική αντίδραση λιπιδίων (για παράδειγμα διάφορα φυτικά έλαια, όπως το σογιέλαιο, ή ζωικά λίπη, όπως ξύγκι) με μια αλκοόλη. Με τέτοιου είδους αντίδραση (εστεροποίηση) παράγονται οι αντίστοιχοι εστέρες των χρησιμοποιούμενων λιπαρών οξέων. Το βιοντίζελ έχει σκοπό να χρησιμοποιείται σε κανονικούς κινητήρες ντίζελ και γι' αυτό διακρίνεται από φυτικά και απόβλητα έλαια που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα (μόνο) σε κινητήρες ντίζελ οι οποίοι έχουν υποστεί κατάλληλη μετατροπή. Το βιοντίζελ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο ντίζελ, τόσο μόνο του, όσο και σε μίγματα με πετροντίζελ, σε οποιεσδήποτε αναλογίες. Τα μίγματα βιοντίζελ μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και ως πετρέλαιο θέρμανσης. Η Εθνική Επιτροπή Βιοντίζελ (ΗΠΑ) έχει επίσης έναν τεχνικό ορισμό για το βιοντίζελ με σύνθεση καρβοξυλικών μονοαλκυλεστέρων.

 Αντίθετα με ότι έχει επικρατήσει στην καθημερινή γλώσσα, ο όρος βιοντίζελ εκφράζει μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα χημικών ενώσεων τους μεθυλεστέρες των ανώτερων λιπαρών οξέων οι οποίοι προέρχονται από οργανικά έλαια και όχι οποιοδήποτε καύσιμο οργανικής προέλευσης το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κινητήρες έναυσης με συμπίεση (κινητήρες ντίζελ). Το γεγονός ότι οι μεθυλεστέρες προέρχονται από πρώτες ύλες οργανικής βάσης, οι οποίες είναι ανανεώσιμες, δικαιολογεί το χαρακτηρισμό τους ως βιοκαύσιμα. Η δυνατότητα του βιοντίζελ να υποκαταστήσει το συμβατικό ντίζελ σε κινητήρες εσωτερικής καύσης είναι γνωστή εδώ και 2 δεκαετίες. Το βιοντίζελ προτάθηκε σαν εναλλακτική λύση ως προς τα σκέτα φυτικά έλαια τα οποία τις περισσότερες φορές παρουσιάζουν χαρακτηριστικά που τα καθιστούν ακατάλληλα για χρήση στους κινητήρες αυτούς. Τα τελευταία 10 χρόνια η παραγωγή βιοντίζελ έχει σημειώσει ιδιαίτερη ανάπτυξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που είναι και ο μεγαλύτερος παραγωγός παγκοσμίως, και ιδιαίτερα στη Γερμανία. Η αύξηση αυτή της παραγωγής ενισχύεται από την επιταγή της κοινοτικής οδηγίας 2003/30/ΕΚ η οποία προβλέπει την εισαγωγή των βιοκαυσίμων στις αγορές των κρατών μελών. Οι ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του βιοντίζελ το οποίο διακινείται στην ευρωπαϊκή αγορά προδιαγράφονται από το ευρωπαϊκό πρότυπο ΕΝ14214.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2017-2018

Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Basket League 2017-2018 αποτέλεσε την 78η διοργάνωση του ελληνικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών και την 26η διοργάνωση σε επαγγελματικό επίπεδο υπό τον ΕΣΑΚΕ. Η έναρξη των αγώνων του πρωταθλήματος ορίστηκε στις 7 Οκτωβρίου 2017. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, για 36η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Ολυμπιακού στους τελικούς του πρωταθλήματος με σκορ 3-2 νίκες.

 Ο Απόλλων Πατρών και η Δόξα Λευκάδας υποβιβάστηκαν μετά το πρωτάθλημα 2016-17 στην Α2. Ο Πανιώνιος Βίκος Cola και ο Γυμναστικός Λάρισας Φάρος προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα 2016-17 της Α2. Ο πίνακας παραθέτει τις θέσεις των ομάδων μετά την ολοκλήρωση κάθε αγωνιστικής. Τελευταία ενημέρωση: 13 Μαΐου 2018.Πηγή: ΕΣΑΚΕ Στα playoffs συμμετέχουν οι ομάδες που τερματίζουν στις θέσεις 1-8 της κανονικής περιόδου. Στα προημιτελικά, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν δύο παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει δύο παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα τρία παιχνίδια της φάσης, η σειρά ολοκληρώνεται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο και το τρίτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της. Στα ημιτελικά, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν τρία παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης, τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το δεύτερο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της. Στη σειρά για την τρίτη θέση, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν τρία παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδια της σειράς στην έδρα της. Στον τελικό η ομάδα που θα κερδίσει τρεις αγώνες αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης, τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της. Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2017-2018 Επίσημος ιστότοπος του ΕΣΑΚΕ
Αριθμητική παράσταση

Στα μαθηματικά, αριθμητική παράσταση είναι μια ακολουθία από τα ψηφία 0 … 9 {\displaystyle 0\ldots 9} και σύμβολα τα σύμβολα για την πρόσθεση ( + {\displaystyle +} ), αφαίρεση ( − {\displaystyle -} ), πολλαπλασιασμό ( × {\displaystyle \times } ), διαίρεση ( / {\displaystyle /} ), ύψωση σε δύναμη ( ^ {\displaystyle {\hat {\ }}} ) και παρενθέσεις ( ( {\displaystyle (} , ) {\displaystyle )} ), που ικανοποιεί κάποιους κανόνες ώστε να θεωρείται έγκυρη. Για παράδειγμα, η ακολουθία 8 − ( 3 + 4 ) × 10 3 {\displaystyle 8-(3+4)\times 10^{3}} είναι μία έγκυρη ακολουθία, ενώ η ακολουθία 8 − 3 + ) × × 10 {\displaystyle 8-3+)\times \times 10} δεν είναι έγκυρη. Αυστηρά, οι έγκυρες αριθμητικές παραστάσεις ορίζονται ως μία γλώσσα χωρίς συμφραζόμενα.Για τις έγκυρες αριθμητικές παραστάσεις ορίζεται η τιμή της παράστασης ακολουθώντας μία αυστηρά ορισμένη ακολουθία εκτέλεσης πράξεων. Η συμβατική σειρά εκτέλεσης είναι η εξής: πρώτα υπολογίζουμε τις δυνάμεις, έπειτα τους πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις και τέλος κάνουμε προσθέσεις και αφαιρέσεις. Αν όμως υπάρχουν παρενθέσεις τότε προηγούνται οι πράξεις μέσα σ' αυτές με την παραπάνω σειρά.

 Θα υπολογίσουμε την τιμή της παράστασης: 2 × ( 17 − 4 2 ) − 3 × 5 2 + ( 3 × 2 + 4 ) × ( 4 − 6 ) 3 : ( 5 − 2 × 7 + 8 ) {\displaystyle 2\times (17-4^{2})-3\times 5^{2}+(3\times 2+4)\times (4-6)^{3}:(5-2\times 7+8)} .Βήμα 1ο: Εκτελούμε τις πράξεις μέσα σε κάθε παρένθεση χωριστά: και αντικαθιστούμε με τα ενδιάμεσα αποτελέσματα: 2 × 1 − 3 × 5 2 + 10 × ( − 2 ) 3 / ( − 1 ) {\displaystyle 2\times 1-3\times 5^{2}+10\times (-2)^{3}/(-1)} Βήμα 2ο: Υπολογίζουμε τις δυνάμεις: και αντικαθιστούμε με τα ενδιάμεσα αποτελέσματα: 2 × 1 − 3 × 25 + 10 × ( − 8 ) / ( − 1 ) {\displaystyle 2\times 1-3\times 25+10\times (-8)/(-1)} Βήμα 3ο: Εκτελούμε τους πολλαπλασιασμούς και τις διαιρέσεις: και αντικαθιστούμε με τα ενδιάμεσα αποτελέσματα: 2 − 75 + 80 {\displaystyle 2-75+80} Βήμα 4ο: Εκτελούμε τις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις με τη σειρά που γράφονται: 2 − 75 + 80 = − 73 + 80 = 7 {\displaystyle 2-75+80=-73+80=7} .Εμομένως, το 7 είναι η τιμή της παραπάνω αριθμητικής παράστασης. Παρατηρήστε ότι κατά την αντικατάσταση, όταν ένα ενδιάμεσο αποτέλεσμα έχει πρόσημο (ή είναι κλάσμα) γράφεται σε παρένθεση. Οι παρενθέσεις αυτές απαλείφονται οριστικά ακριβώς πριν από την εκτέλεση των προσθέσεων, την στιγμή δηλαδή που η αριθμητική παράσταση είναι ένα αλγεβρικό άθροισμα. Οι έγκυρες αριθμητικές παραστάσεις μπορούν να οριστούν ως την εξής γλώσσα χωρίς συμφραζόμενα με μη-τερματικά σύμβολα ( S {\displaystyle S} , O p {\displaystyle {\mathit {Op}}} , Z {\displaystyle Z} , D {\displaystyle D} ): S → S O p S | ( S ) O p → + | − | × | : S → D Z | − D Z | 0 D → 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 Z → 0 | D | ϵ {\displaystyle {\begin{aligned}S&\to S\ {\mathit {Op}}\ S\ |\ (S)\\{\mathit {Op}}&\to +\ |\ -\ |\ \times \ |\ :\\S&\to DZ\ |\ -DZ\ |\ 0\\D&\to 1\ |\ 2\ |\ 3\ |\ 4\ |\ 5\ |\ 6\ |\ 7\ |\ 8\ |\ 9\\Z&\to 0\ |\ D\ |\ \epsilon \end{aligned}}}
Επαρχία του Αγκριτζέντο

Η Επαρχία του Αγκριτζέντο (ιταλικά: Provincia di Agrigento) είναι Ιταλική επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.042 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 455.401 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι ο το Αγκριτζέντο (ο αρχαίος Ακράγας). Στην πρωτεύουσα της επαρχίας Αγκριτζέντο γεννήθηκαν ο Λουίτζι Πιραντέλλο και ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός. Τα κυβερνητικά στοιχεία δείχνουν ότι ο αριθμός των ανέργων στην επαρχία βρίσκεται στο 17% του συνολικού πληθυσμού. Ο Πορθμός της Σικελίας βρίσκεται στα νότια, έχει παραλίες με πολλά φυσικά πλεονεκτήματα που βρίσκονται υπό προστασία.

 Συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Τράπανι, βόρεια με την επαρχία του Παλέρμο, βορειοανατολικά με την επαρχία της Καλτανισέττα, ενώ νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα, στα στενά της Σικελίας. Το Αγκριτζέντο και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες πόλεις της επαρχίας ιδρύθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ. με πρόσφυγες από την Τζέλα. Η επαρχία καταστράφηκε από την Καρχηδόνα (406 π.Χ.), αργότερα την κυβέρνησαν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Γότθοι, η Βυζαντινή αυτοκρατορία και οι Άραβες. Τον 6ο και τον 5ο αιώνα π.Χ. κτίστηκαν πολλοί ναοί Δωρικού ρυθμού αφιερωμένοι στον Ηρακλή, τον Γιούπιτερ, τη Γιούνο, τους Διόσκουρους και τη Δήμητρα, βρίσκονται στην Κοιλάδα των Ναών. Οι αρχαίοι ναοί και οι υπόλοιπες αρχιτεκτονικές κατασκευές οικοδομήθηκαν από τις πέτρες του ναού του γειτονικού λόφου στο ακρωτήρι Σαν Μάρκο. Η Επαρχία είναι πασίγνωστη για τους αμπελώνες και τα κρασιά της, η συνολική έκταση που καλύπτεται από αμπέλια τριπλασιάστηκε το 1984 σε σχέση με το 1949. Την περίοδο αυτή τα σταφύλια από τα Μαρσάλα χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή του περίφημου κρασιού των Μαρσάλων, η τοπική κυβέρνηση ρύθμισε με νόμο την παραγωγή (1984). Τα τρία τέταρτα των αμπελώνων στη Σικελία που καλλιεργούν το περίφημο σταφύλι Φιάνο βρίσκονται στην Επαρχία του Αγκριτζέντο. Οι πιο γνωστές κοινότητες με αμπελώνες στη Σικελία είναι η Σαμπούκα ντι Σιτσίλια, η Μένφι και η Σάντα Μαργκερίτα ντι Μπελίτσε. Η επαρχεία του Αγκριτζέντο έχει 46 Δήμους, οι σημαντικότεροι είναι οι εξής : Nesto, Bill; Savino, Frances Di (2013). The World of Sicilian Wine. Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία του Αγκριτζέντο (Αγγλικά) Eπαρχία του Αγκριτζέντο Eπαρχία του Αγκριτζέντο Οι πόλεις της Επαρχίας του Αγκριτζέντο
Τουρκμενικές προεδρικές εκλογές 2022

Στις 12 Μαρτίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες προεδρικές εκλογές στο Τουρκμενιστάν.Οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα επειδή ο Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, ο οποίος ήταν Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν από το 2006, ανακοίνωσε την παραίτησή του. Στις προεδρικές εκλογές συμμετείχαν 9 υποψήφιοι. Οι κάλπες άνοιξαν από τις 7.00 μέχρι τις 19.00 για τους 3.460.080 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας. Ο 40χρονος Σερντάρ Μπερντιμουχαμέντοφ, ο γιος του Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, εξελέγη Πρόεδρος με το 73% των ψήφων. Οι διεθνείς παρατηρητές είπαν ότι οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες και δίκαιες.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Τουρκμενιστάν, ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για επταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν μόνο οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες του Τουρκμενιστάν, ηλικίας άνω των 40 ετών, υπό την προϋπόθεση να μιλούν την Τουρκμενική γλώσσα και να έχουν τουλάχιστον 15 συνεχόμενα έτη διαμονής στο Τουρκμενιστάν. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Τουρκμενιστάν, ηλικίας άνω των 18 ετών.
Αγριόγατα της Πάμπας

Η Αγριόγατα της Πάμπας (Leopardus pajeros), είναι μία μικρή Αγριόγατα, που απαντάται στην Αργεντινή, στη Χιλή, στη Βολιβία, στο Περού, στον Ισημερινό και ενδεχομένως, στη νοτιοδυτική Κολομβία. Πήρε το όνομά της, από τις Πάμπας, αλλά εμφανίζεται και σε λιβάδια, θαμνώδεις εκτάσεις και δάση έως και τα 5.000 μέτρα. Παλαιότερα, συμπεριλαμβανόταν στο είδος Κολοκόλο (Leopardus colocolo), αλλά, διαχωρίστηκε λόγω κρανιακών μετρήσεων. Παρ'όλα αυτά, μερικοί την θεωρούν υποείδος του Κολοκόλο ή την συγχέουν με τον Αγριόγατο του Παντανάλ (Leopardus braccatus). Η Αγριόγατα της πάμπας, ταξινομείται ως «Σχεδόν απειλούμενη» στην Κόκκινη Λίστα της IUCN.

 Η Αγριόγατα της Πάμπας, είναι μια μικρή, αλλά βαριά γάτα. Υπάρχουν σημαντικές γεωγραφικές διακυμάνσεις όσον αφορά το μήκος της, το οποίο κυμαίνεται από 46 έως 75 εκ. και από 23 έως 29 εκ., το μήκος της ουράς. Υπάρχουν τρεις παραλλαγές του τριχώματός της. Στην πρώτη, υπάρχουν μεγάλες, κοκκινωπές - καφέ, κηλίδες, με δακτυλίους στο σώμα και στην ουρά. Στη δεύτερη, η οποία μοιάζει με την πρώτη, υπάρχουν πιο ανοιχτόχρωμες κηλίδες και δακτύλιοι. Στην τρίτη, το χρώμα της είναι πιο γκριζωπό, με σκούρες - καφέ ρίγες στην πλάτη. Επιπλέον, έχουν αναφερθεί Αγριόγατες με μελανισμό. Παρά το γεγονός ότι πήρε το όνομά της από τις Πάμπας, η Αγριόγατα της πάμπας, ζει σε ένα ευρύ φάσμα οικοτόπων. Στη βορειοδυτική Αργεντινή, στη Βολιβία, στο Περού και στον Ισημερινός, ζει σε υψόμετρο μεταξύ 1800 και 5000 μέτρων, όπου συμπίπτει με το φάσμα της Αγριόγατας των Άνδεων (Leopardus jacobita).Στην κεντρική Αργεντινή, ζει σε υψόμετρο κάτω των 1420 μέτρων, σε ξηρά δάση και θαμνώδεις εκτάσεις. Στη νότια Αργεντινή και στη νότια Χιλή, ζει σε στέπες της Παταγονίας και σε θαμνώδεις εκτάσεις με υψόμετρο κάτω των 1100 μέτρων. Η Αγριόγατα της πάμπας, έχει 5 υποείδη. Leopardus pajeros pajeros - νότια Χιλή, Αργεντινή Leopardus pajeros crespoi - Ανατολικές Άνδεις Leopardus pajeros garleppi - Άνδεις του Περού Leopardus pajeros steinbachi - Άνδεις της Βολιβίας Leopardus pajeros thomasi - Άνδεις του Ισημερινού
NGC 1274

Ο NGC 1274 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 280 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Λόρενς Πάρσονς (Lawrence Parsons) στις 4 Δεκεμβρίου 1875 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα.

 Δεδομένα για το NGC 1274 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1274 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1274 στο Wikimedia Commons
Μπαγκντάντι Μαχμούτι

Ο Μπαγκντάντι Μαχμούτι (αραβ.: البغدادي علي المحمودي) (1945) είναι πολιτικός από τη Λιβύη, πρωθυπουργός της χώρας από το 2006 ως τις 23 Αυγούστου 2011. Διαδέχθηκε τον απολυθέντα μεταρρυθμιστή πρωθυπουργό Σούκρι Γκανέμ.

 Γεννήθηκε το 1945. Έχει πτυχίο μαιευτικής και γυναικολογίας. Χρημάτισε επίσης Υπουργός Υγείας. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από τον Ιούνιο του 2003 μέχρι το Μάρτιο του 2006. Διορίστηκε Πρωθυπουργός της Λιβύης στις 5 Μαρτίου του 2006. Η κυβέρνησή του επέβλεψε δύο σημαντικά έργα υποδομής στην αραβική χώρα, ένα έργο για ποταμό και ένα σιδηροδρομικό έργο. Ανατράπηκε κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 2011 και συνελήφθη στην Τυνησία, για να εκδοθεί στη Λιβύη. Η δίκη του ξεκίνησε στις 10 Δεκεμβρίου 2012. Κατηγορήθηκε για υποβοήθηση του κράτους στην εκτέλεση πολιτών και για οικονομικά εγκλήματα. Τον Ιανουάριο του 2022, ο Baghdadi Mahmoudi φυλακίστηκε στη Λιβύη μετά την έκδοσή του από την Τυνησία το 2012, πρόκειται να υποβάλει μήνυση κατά της Τυνησίας ενώπιον των λιβυκών θεσμών και ενώπιον του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου. Libya's reforming premier sacked World Investment News
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπελίζ

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπελίζ (αγγλικά: Football Federation of Belize, FFB) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Μπελίζ. Ιδρύθηκε το 1980, ενώ το 1986 έγινε μέλος της FIFA και της CONCACAF. Αποτελεί επίσης μέλος της UNCAF. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Τζαμάικας. Διοργανώνει επίσης το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του ανώτατου επιπέδου ποδοσφαιρικής κατηγορίας της χώρας.

 Στις 15 Ιουνίου του 2011, η Μπελίζ ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της στο δρόμο προς τη Βραζιλία (προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014) εναντίον της Μοντσερράτ, κερδίζοντας 2–5 εκτός έδρας σε έναν αγώνα που διεξήχθη στο στάδιο Άτο Μπόλτον στην Κούβα του Τρινιντάντ. Ωστόσο, η επιστροφή που είχε προγραμματιστεί για τις 19 Ιουνίου αναβλήθηκε από τη FIFA όταν απέπεμψε την FFB λόγω κυβερνητικής παρέμβασης. Η FFB κατέθεσε αγωγή κατά του Υπουργού Αθλητισμού του Μπελίζ, Τζον Σάλντιβαρ, για την αποπομπή. Εκπροσωπήθηκε από τον Έλσον Κάσεκι. Επίσημος ιστότοπος
Ναυάγιο του Eurobulker X

Το ναυάγιο του Euroblaker X έλαβε χώρα στις 28 Αυγούστου του 2000 στον Ευβοϊκό κόλπο ανοιχτά στο Λευκαντί της Ευβοίας και ήταν ένα από τα πιο σοβαρά περιβαλλοντικά ατυχήματα. Το Euroblaker X ήταν χωρητικότητας 35.000 τόνων, ιδιοκτησίας της Silver Line Maritine Corporation Monrovia/Liberia, με σημαία Καμπότζης και είχε καταπλεύσει στη Χαλκίδα, προερχόμενο από την Τουρκία και με προορισμό την Αίγυπτο. Το πλοίο βρισκόταν αγκυροβολημένο στο Λευκαντί Χαλκίδας όπου την 1η Σεπτεμβρίου 2000 ολοκληρώνοντας τη φόρτωση 32.031 τόνων τσιμέντου από τα Τσιμέντα Χαλκίδος στις 8:30 το πρωί ξεκίνησε με προορισμό την Αίγυπτο. Λίγο μετά και συγκεκριμένα στις 10:20 συνέβη το ατύχημα που είχε σαν αποτέλεσμα να κοπεί το πλοίο στα δύο ανοικτά από το Λευκαντί, προκαλώντας τεράστια ρύπανση των νερών του Ευβοϊκού.

 Το πλοίο Eurobulker X άνηκε στον όμιλο του Έλληνα εφοπλιστή Σταύρου Ηλία, αποκτηθέν το Φεβρουάριο του 1998 από την εταιρία Medway (Δ. Δελαπόρτας Θ. Γιαννούτσος) στην οποία ανήκε από το 1994 μέχρι το 1998 με το όνομα Matumba, ενώ με το ίδιο όνομα άνηκε προηγουμένως από το 1992-1994 στον εφοπλιστή Μούσκα. Το 1998, ο τελευταίος πλοιοκτήτης το μετονόμασε από Matumba σε Eurobulker X. Ήταν επανδρωμένο με αλλοδαπό πλήρωμα εκτός του Έλληνα Υποπ/ρχου Νίκου Πανταζή. Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1974 στα Ισπανικά ναυπηγεία Αstilleros Espanoles στην Σεβίλλη. Διέθετε κινητήρα Sulzer 11.000 ίππων. Η ολική του χωρητικότητα ήταν 19.996 κόρων. Είχε ικανότητα μεταφοράς 35.264 κόρων και το ολικό του μήκος ήταν 200 μέτρα περίπου. Ήταν αγορασμένο από την πλοιοκτήτρια εταιρεία Medway στην οποία ανήκε από το 1994 έως τo 1998 και έφερε το όνομα Matumba. Την ίδια ονομασία την είχε όταν ανήκε στον εφοπλιστή Μούσκα από το 1992 έως το 1994. Το 1998 ο τελευταίος ιδιοκτήτης άλλαξε την ονομασία σε Eurobulker X. Τον Σεπτέμβριο του 2002 ενώ ήταν αγκυροβολημένο στο Λευκαντί και φόρτωνε τσιμέντο για να το παραδώσει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, άρχισαν να πνέουν άνεμοι έντασης 8 με 9 της κλίμακας μποφόρ. Το πλοίο χτυπήθηκε από έντονο κυματισμό και κόπηκε στα δύο. Κατά τη διάρκεια του ναυαγίου ένας Ουκρανός έχασε τη ζωή του ενώ άλλα τέσσερα μέλη του πληρώματος τραυματίστηκαν. Τόνοι από υγρά καύσιμα, μαζούτ, και τσιμέντου χύθηκαν στις γύρω περιοχές του Νότιου Ευβοϊκού. Τα καύσιμα καθαρίστηκαν από τις παραλίες με την άμεση κινητοποίηση του ΥΕΝ αλλά και της Λιμενικής Αρχής Χαλκίδας. Οι συνέπειες από το ναυάγιο, ήταν άμεσα ορατές, καθώς τα πετρέλαια του κατέκλυσαν τις γύρω ακτές, ακόμα και αν ενεργοποιήθηκαν άμεσα οι υπηρεσίες και τα συνεργεία για να σφραγίσουν τις δεξαμενές του, γλιτώνοντας το περιβάλλον από ακόμα μεγαλύτερη ζημιά. Η ρύπανση των γύρω ακτών του Ευβοϊκού προκλήθηκε από τη διαρροή περίπου 700 τόνων πετρελαίου και λιπαντικών που υπήρχαν στις δεξαμενές του πλοίου. Παρά τις προσπάθειες των λιμεναρχείων Χαλκίδας και Ωρωπού η πετρελαιοκηλίδα έφτασε στις ακτές και έπληξε τις περιοχές Λευκαντί, Χαλκούτσι, Αυλίδα, Δήλεσι και Ωρωπό. Το μαζούτ που χύθηκε προκάλεσε μεγάλο πρόβλημα στην θαλάσσια πανίδα και χλωρίδα του κόλπου.
Άραχος Ημαθίας

Ο Άραχος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πλατέος, του δήμου Αλεξάνδρειας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Στον οικισμό δραστηριοποιείται ο ποντιακός σύλλογος «Πόντος».

 Ο Άραχος είναι πεδινό χωριό στο απώτατο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ημαθίας, δίπλα στα όρια με τον νομό Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στον μεγάλο κάμπο του Λουδία, πολύ κοντά στην επαρχιακή οδό (ΕΟ 1) και τη σιδηροδρομική γραμμή Αλεξάνδρειας-Βέροιας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 33 χλμ. περίπου ΒΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,629 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γιδά του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1940 υπήχθη στον νομό Ημαθίας και το 1950 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αράχου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατέος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πλατέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρείας. Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο κεντρικό τμήμα του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Συκέα Φαμίλας Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Συκέα και Συκιά (αποσαφήνιση) Η Συκιά (επίσημα Συκέα) είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 510 μέτρα. Έχει πληθυσμό 15 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Πλατανιά και τη Φαμίλα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φαμίλας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.

 Η Συκιά είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Ριγάνι (ή Ορίγανον) και βρίσκεται Β - ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 34 χλμ. επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρών Στάχτης. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Συκιά και προσαρτήθηκε στη κοινότητα Φαμήλας το 1912 ενώ το όνομά της διορθώθηκε σε Συκέα το 1940. Τη δεκαετία του 1950, μετά τις απαλλοτριώσεις των πεδινότερων και ευφορότερων εκτάσεων στον χείμαρρο Πόριαρη, πολλοί κάτοικοι του χωριού, όπως και της γειτονικής Φαμίλας, μετακινήθηκαν και έφτιαξαν σπίτια στα χωράφια τους, δημιουργόντας τους έτσι δύο νέους οικισμούς τον Πλατανιά και τον Καρκανιά. Στη Συκιά βρισκεται η καστροεκκλησιά Σωτήρω, η οποία σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε τον 17ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε από τον αρματωλό της περιοχής Θανάση Σακαρέλο ως αμυντικός προμαχώνας και κρυσφήγετο. Φαμίλα Αρχειοθετήθηκε 2017-10-21 στο Wayback Machine. από το http://www.nafpaktos.gr Φαμίλα Ναυπακτίας: Εκδήλωση Μνήμης και Τιμής στον Αθανάσιο Σακαρέλο Αρχειοθετήθηκε 2017-10-12 στο Wayback Machine.
Υδροηλεκτρικό φράγμα Κρεμαστών

Το υδροηλεκτρικό φράγμα Κρεμαστών κατασκευάστηκε το 1966 και δημιούργησε την μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Ελλάδα. Κατά την δημιουργία της «πνίγηκαν» στα νερά της διάφορα χωριά και οικισμοί, με σημαντικότερη την Επισκοπή Ευρυτανίας στη θέση περίπου της οποίας (και δίπλα από το νέο χωριό) βρίσκεται η ομώνυμη γέφυρα που ενώνει πια τους νομούς Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας.

 Σε αυτό το φράγμα υπάρχουν εγκατεστημένες 4 μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με συνολική ισχύ 440 MW. Στις όχθες του ποταμού, έχει τοποθετηθεί μεγάλη υδροηλεκτρική εγκατάσταση που έχει σήραγγα εκτροπής (για όσο νερό δε χρειάζεται ή απειλεί να πλημμυρίσει την περιοχή) με διάμετρο 12,5 μέτρα και μήκος 808 μέτρα. Το φράγμα στα Κρεμαστά έχει ύψος 153 μέτρα και σχηματίζει τεχνητή λίμνη 30.000 στρεμμάτων που μπορεί να χωρέσει 4,7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερό. Το φράγμα αυτό είναι το ψηλότερο χωμάτινο φράγμα της Ευρώπης και αποτελεί σπουδαίο επίτευγμα για την Ελλάδα, γιατί έλυσε πολλά προβλήματα του εξηλεκτρισμού της χώρας. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός λειτουργεί με υδροστροβίλους. Πληροφορίες για τη λίμνη Κρεμαστών
Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού (Κρακοβία)

Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού (πολωνικά: Kościół św. Floriana w Krakowie‎) είναι ιστορική εκκλησία στην Κρακοβία της Πολωνίας. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Πλατείας Ματέικο και στο πρώην κέντρο της μεσαιωνικής πόλης Κλέπας, τώρα συνοικία της Κρακοβίας. Το οικοδόμημα σηματοδοτεί την αρχή της Βασιλικής Οδού.

 Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού χτίστηκε μεταξύ 1185 και 1216. Κάηκε πολλές φορές τον 12ο, 16ο και 17ο αιώνα. Σημειωτέον, κατά τη διάρκεια της σουηδικής πολιορκίας της Κρακοβίας, ο Στρατηγός Στέφαν Τσαρνιέτσκι διέταξε να καούν τα προάστια της πόλης. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς σε όλη την πόλη που κατέκαψε σημαντικό μέρος της Κρακοβίας το 1528, η εκκλησία – που περιείχε τα λείψανα του Αγίου Φλοριανού – επέζησε. Από τότε ο Άγιος Φλοριανός, που συνήθως απεικονίζεται ως ένας Ρωμαίος αξιωματικός λεγεώνας που κουβαλάει νερό, τιμάται στην Πολωνία ως προστάτης άγιος των πυροσβεστών και των καπνοδοχοκαθαριστών. Η σημερινή εμφάνιση της εκκλησίας είναι το αποτέλεσμα μιας μπαρόκ ανακαίνισης μετά τους Πολωνο-Σουηδικούς Πολέμους. Από τον 16ο αιώνα η Εκκλησία είναι το Πανεπιστημιακό Κολέγιο. Εκεί ξεκινούσε η διαδρομή της στέψης, με τον πρύτανη της συγκλήτου του πανεπιστημίου να υποδέχεται νέους βασιλιάδες. Η Εκκλησία ήταν επίσης το σημείο εκκίνησης για τις βασιλικές νεκρικές πομπές στον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ. Το 1667, τα λείψανα της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζα Γκοντζάγκα, συζύγου του Βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ, τοποθετήθηκαν εκεί προσωρινά, όπως και τα λείψανα του Ταντέους Κοστσιούσκο το 1818. Από τις 17 Σεπτεμβρίου 1949 έως τον Σεπτέμβριο του 1951, ο πατέρας Κάρολ Βοϊτίλα, ο οποίος αργότερα έγινε Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, εργάστηκε εκεί ως εφημέριος. Ως Πάπας, το 1999 ανύψωσε την Εκκλησία σε μικρή βασιλική. Επισκέφτηκε επίσης την εκκλησία στο παπικό του προσκύνημα στην Πολωνία στις 18 Σεπτεμβρίου 2002. Ο θρύλος λέει ότι το 1184 βόδια μετέφεραν τα λείψανα του Αγίου Φλοριανού - του μελλοντικού προστάτη της Πολωνίας. Τα λείψανα βάρυναν ως εκ θαύματος για να μεταφερθούν περαιτέρω στην πόλη και παρέμειναν στο Κλέπας έως ότου αποφασίστηκε να χτιστεί η εκκλησία σε εκείνο ακριβώς το σημείο. Ο μάρτυρας δεν είχε καμία σχέση με την Πολωνία πριν τα λείψανά του μεταφερθούν από τη Ρώμη στην Κρακοβία. Η Κρακοβία χρειαζόταν έναν άγιο για πολιτικούς λόγους, προκειμένου να επιβεβαιώσει τον ρόλο της ως πρωτεύουσας της Πολωνίας, η οποία αμφισβητήθηκε από την πόλη Γκνιέζνο. Η συνοικία Κλέπας ιδρύθηκε από τον Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα το 1366 ως ξεχωριστή πόλη, γύρω από την Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού. Ονομάστηκε από τον βασιλιά Καζίμιρ ως Φλορέντσια (Florencja) από την εκκλησία του που βρίσκεται στο κέντρο, ή στα λατινικά Clepardia. Το Κλέπας παρέμεινε ανεπίσημο προάστιο της Κρακοβίας μέχρι το 1792, όταν το Πολωνικό Κοινοβούλιο το ενσωμάτωσε στην πόλη. Πύλη του Αγίου Φλοριανού Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού στο travel.yahoo.com Αρχειοθετήθηκε 2011-05-21 στο Wayback Machine. Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού στο krakow4u.pl Κλέπας στο what-where-when.pl Ιστορία των λειψάνων του Αγίου Φλοριανού (μόνο στην πολωνική γλώσσα)
Baileys Irish Cream

To Baileys Irish Cream (ή απλά Baileys), είναι ένα Ιρλανδικό λικέρ που έχει ως βάση ουίσκι και κρέμα, και κατασκευάζεται από την R. A. Bailey & Co. of Dublin, Ireland. Έχει περιεκτικότητα 17% σε αιθυλική αλκοόλη. Εισηγμένο το 1974, το Baileys ήταν το πρώτο Ιρλανδικό λικέρ κρέμας στην αγορά, αν και σήμερα υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός άλλων διαθέσιμων παρόμοιων ποτών.

 Το Baileys ήταν το πρώτο λικέρ που συνδύασε επιτυχημένα την κρέμα και το αλκοόλ. Η κρέμα και το ουίσκυ είναι ομογενοποιημένα διαμορφώνοντας ένα γαλάκτωμα, με την ενίσχυση ενός γαλακτωματοποιητή που περιέχει φυτικό έλαιο. Αυτή η διαδικασία αποτρέπει το διαχωρισμό του ουίσκυ και της κρέμας. Η ποσότητα άλλων χρησιμοποιούμενων συστατικών δεν είναι γνωστή, αλλά περιλαμβάνει σοκολάτα, βανίλια, καραμέλα και ζάχαρη. Σύμφωνα με τον κατασκευαστή δεν απαιτείται κανένα συντηρητικό, καθώς το ουίσκυ χρησιμοποιείται για να συντηρήσει την κρέμα. Η κρέμα που χρησιμοποιείται στο ποτό προέρχεται από την Avonmore Waterford Plc -ένα συνεταιριστικό γαλακτοκομείο που βρίσκεται περίπου 70 μίλια έξω από το Δουβλίνο. Περισσότερα από 4 εκατομμύρια λίτρα Ιρλανδικής κρέμας ετησίως χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του Baileys. Αυτό ανέρχεται στο 4,3% της συνολικής παραγωγής γάλακτος της Ιρλανδίας. Σύμφωνα με τον κατασκευαστή, το Baileys έχει ζωή προϊόντος στο ράφι διαρκείας 24 μηνών και πρέπει να αποθηκευτεί μεταξύ 0o και 25ο C. Το Baileys σερβίρεται με πάγο, αναμειγμένο με θρυμματισμένο πάγο, με καφέ ή σε διάφορα κοκτέιλς. Η Ιρλανδική Κρέμα μπορεί να καταναλωθεί και σκέτη, με πάγο ή ως τμήμα ενός κοκτέιλ. Συνήθως χρησιμοποιείται ως προσθήκη στον καφέ αντί κρέμας ή ζάχαρης. Ο Καφές Baileys γίνεται χρησιμοποιώντας ένα μέρος Baileys. Όπως συμβαίνει με το γάλα, η κρέμα πήζει όποτε έρχεται σε επαφή με ένα ασθενές οξύ. Το γάλα και η κρέμα περιέχουν καζεΐνη, η οποία πήζει, όταν αναμιγνύεται με ασθενή οξέα όπως το λεμόνι, το ανθρακούχο νερό ή το ανθρακικό. Ενώ αυτή η έκβαση είναι ανεπιθύμητη στις περισσότερες περιπτώσεις, μερικά κοκτέιλ ενθαρρύνουν συγκεκριμένα την πήξη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Cement Mixer. Επίσημη σελίδα
Ανδρέας Νάθενας

Ο Ανδρέας Εμμ. Νάθενας (19??-1981) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός από την επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου. Υπηρέτησε ως Στρατιωτικός Διοικητής Ηρακλείου και ως νομάρχης.

 Γεννήθηκε στις Γωνίες Μαλεβιζίου Ηρακλείου. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, υπηρετώντας στη Μέση Ανατολή και όταν ήταν Αντισυνταγματάρχης ανέλαβε τη στρατιωτική διοίκηση του νομού Ηρακλείου, το φθινόπωρο του 1944. Αποβιβάστηκε στον Κόλπο της Μεσαράς, προερχόμενος από τη Μέση Ανατολή, στις 13 Αυγούστου 1944. Ήρθε σε σύγκρουση με τους Άγγλους, ακυρώνοντας το σχέδιό τους να εισέλθουν κρυφά 50 οπλοφόροι στο Ηράκλειο, οι οποίοι θα δραστηριοποιούνταν στην περίπτωση που οι Γερμανοί προσπαθούσαν να ανατινάξουν το λιμάνι ή άλλες εγκαταστάσεις. Το σχέδιο κρίθηκε παρακινδυνευμένο και χωρίς προηγούμενη μελέτη, αλλά και με μηδενική πιθανότητα επιτυχίας. Με τον τρόπο αυτό, αποσοβήθηκε ο κίνδυνος να καταστραφεί ολοκληρωτικά το Ηράκλειο.Το 1947 διορίστηκε Νομάρχης Ηρακλείου, υπηρετώντας για λίγους μήνες.Στις βουλευτικές εκλογές του 1950 πολιτεύτηκε με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου στην εκλογική περιφέρεια Ηρακλείου, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής, λαμβάνοντας 514 ψήφους.Μετά την αποστρατεία του έζησε στην Αθήνα. Απεβίωσε την 1η Απριλίου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Αγγελική, παιδιά (μία κόρη, ένας γιος) και εγγόνια. Τεκμήριο, Επιστολή του Γενικού Διοικητή Κρήτης Χρ. Τζιφάκη προς το Σοφοκλή Βενιζέλο, 22 Μαΐου 1947, Εθνικό ίδρυμα "Ελευθέριος Βενιζέλος", ανάκτηση 16 Ιουνίου 2020.
Μίλοσαβ Βασίλιεβιτς

Ο Μίλοσαβ Βασίλιεβιτς (σερβικά : Милосав Васиљевић) (1900 - ? ) ήταν Σέρβος πολιτικός και πανεπιστημιακός. Διετέλεσε βοηθός καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, και για ένα χρόνο διευθυντής της έκθεσης του Βελιγραδίου. Ήταν μέλος του κόμματος του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας "Χορωδία κίνηση του Γιουγκοσλαβικού λαού" και φυλακίστηκε χωρίς δίκη έπειτα από τις διώξεις των στελεχών του κόμματος. Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ήταν υπουργός εθνικής οικονομίας υπεύθυνος για τα δάση και τα ορυχεία στην κατοχική κυβέρνηση το 1941. Μετά την λήξη του πολέμου διέφυγε στην Αργεντινή όπου και πέθανε, η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Σάββα στο Μπουένος Άιρες.

 Истина о СССР-у, Управљање предузећем са особитим погледом на грађевинско предузеће, 1934. Правци сутрашњице у етици, политичкој економији, политици, 1934. Зборашки социолошки требник, 1940. Човек и заједница: Основи савремене социологије, 1944. Борковић, Милан (1979). Квинслишка управа у Србији 1941-1944 (књига 1). Београд. Др Драган Суботић: Органска мисао Срба у XIX и XX веку, књиге 1 и 2, Београд, 1999. Милосављевић, Оливера (2006). Потиснута истина - колаборација у Србији 1941-1944 (PDF). Београд: Хелсиншки одбор за људска права у Србији. ISBN 86-7208-129-3. др Слободан Ђ. Керкез: Просветно-културна политика у Србији 1941-1944, Филозофски факултет Ниш Квантитет уместо квалитета Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine. Народно предање против демократије и комунизма Αρχειοθετήθηκε 2017-01-31 στο Wayback Machine. Љотић и Васиљевић о сталежима, сталешкој демократији и органској сталешкој држави
Κοινότητα Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου

Η κοινότητα Αγίας Βαρβάρας είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με το οποίο ο οικισμός Αγία Βαρβάρα ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κάτω Μούλια, Κερατοκεφάλι και Πειρουνιανά.

 Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Αγία Βαρβάρα, η (2.020) Κάτω Μούλια, τα (15) Κερατοκεφάλι, το (3) Πειρουνιανά, τα (5)Σήμερα, η κοινότητα έχει συνολικά 2.043 κατοίκους. Η κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Δρετάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητος Αγίας Βαρβάρας.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 19

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-19 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Ανήκει στο σύμπλεγμα συγκροτημάτων εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (αγγλ. InterContinental Ballistic Missile, ICBM). Χρησιμοποιήθηκε από την NASA για την εκτόξευση αποκλειστικά όλων των επανδρωμένων πυραύλων του διαστημικού προγράμματος Gemini. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την εκτόξευση μη επανδρωμένων πυραύλων τύπου Τιτάνα Ι και ΙΙ.

 Χτίστηκε μαζί με τα συγκροτήματα LC-15, LC-16 και LC-20 στις αρχές του 1959 και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1966. Μέσα σε αυτό το διάστημα έγιναν 27 εκτοξεύσεις από εκεί, συμπεριλαμβανομένων και αυτών 10 επανδρωμένων πυραύλων. Πρώτη εκτόξευση έγινε στις 14 Αυγούστου 1959 με πύραυλο Τιτάνα Ι, και η οποία ήταν αποτυχημένη απόπειρα, μιας και ο πύραυλος εξερράγη πάνω στην εξέδρα και ενώ ακόμα δεν είχε καν απογειωθεί. Πρώτη επιτυχημένη εκτόξευση έγινε στις 2 Φεβρουαρίου 1960, επίσης με έναν Τιτάνα Ι. Από τις επόμενες δεκατέσσερις εκτοξεύσεις πυραύλων Τιτάνων, μόνο δυο είχαν αποτυχία. Ο πρώτος πύραυλος Τιτάνας ΙΙ με διαστημόπλοιο Gemini 1 εκτοξεύτηκε με επιτυχία στις 8 Απριλίου 1964. Τα Gemini 1 και 2 ήταν μη επανδρωμένες δοκιμαστικές πτήσεις. Στις 23 Μαρτίου ακολούθησε τελικά το Gemini 3 με πλήρωμα τους Virgil Grissom και John Young, και μετά από αυτό ακολούθησαν τα Gemini 4 μέχρι 12. Κατόπιν σταμάτησε η λειτουργία του και έκλεισε στις 11 Νοεμβρίου 1966. Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο και ερείπιο. Ο πύργος εκτόξευσης κατεδαφίστηκε, ενώ ο σκελετός του πύργου εργασιών και συντηρήσεως σκουριάζει. Μόνο ο χώρος διέλευσης των αστροναυτών προς επιβίβαση στο διαστημόπλοιο Gemini, ο λεγόμενος Λευκός Θάλαμος, (αγγλ. White Room) από την κορυφή του πύργου εκτόξευσης έχει αποκατασταθεί και εκτίθεται στο Μουσείο CCAFS Space and Missile Museum του συγκροτήματος LC-26. Η εξέδρα εκτόξευσης βρίσκεται στην κορυφή τεχνητού λόφου. Ένας σταθερός πύργος τροφοδοτούσε τον πύραυλο πριν από την εκτόξευση με καύσιμα. Δίπλα από την εξέδρα βρίσκονταν ένας άλλος, λίγο μεγαλύτερος πύργος με τον λευκό θάλαμο. Πριν την επιβίβαση, ο πύργος αυτός έγερνε στο έδαφος για να επιβιβαστούν οι αστροναύτες. Μετά ανορθώνονταν πάλι στην κάθετη θέση, και οι αστροναύτες επιβιβάζονταν στον πύραυλο. Στο πλάι επίσης ήταν το οχυρό, καταφύγιο και διευθυντικό κέντρο παρακολούθησης της εκτόξευσης. LC-19 στην Encyclopedia Astronautica (αγγλ.) Complex 19 Launch Complex 19 in der CCAFS-Tour (αγγλ.) pad19.org Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine. Ιδιωτική ιστοσελίδα για τον πύργο εκτόξευσης (αγγλ.) the-cape.com Φωτογραφίες του συγκροτήματος Το μουσείο spacemuseum.org Webcam μέσα από τον λευκό θάλαμο
Ορτιζέι

Το Ορτιζέι (ιταλικά: Ortisei, προφέρεται: [ortiˈzɛi]) ή Ζανκτ Ούλριχ ιν Γκρέντεν (γερμανικά: St. Ulrich in Gröden, προφέρεται: [zaŋkt ˈʊlrɪç ɪn ˈɡrøːdn̩]) ή Ουρτιζέι (λαδινικά: Urtijëi, προφέρεται: [uʀtiˈʒɜi̯]) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 4.663 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις. Η πόλη εκτείνεται από την κοιλάδα Βαλ Γκαρντένα ως στις πλαγιές του όρους Rasciesa (γερμ. Raschötz, 2.282 μέτρα υψόμετρο). Την πόλη διασχίζει ο Ρίο Γκαρντένα που είναι παραπόταμος του Ισάρκο. Συνορεύει με τις κωμοπόλεις Σάντα Κριστίνα, Σιούζι, Κονατσέι ενώ πολύ κοντά βρίσκεται και το Μπρίξεν.

 Η Ορτιζέι αναφέρεται πρώτη φορά ως Ortiseit το 1288 και προέρχεται από το λατινικό urticetum ("τόπος με τσουκνίδες") . Με το γερμανικό όνομα Sankt Ulrich (Άγιος Ούριχ) αναφέρεται από το 1366 και είναι η γερμανική έκδοση του τοπικού πολιούχου Αγίου Ούλριχ. Η πόλη φημίζεται για τα ξυλόγλυπτά της. Πολλά παλιά αγροκτήματα υπάρχουν στα περίχωρα. Επίσης οι ναοί του Αγίου Αντωνίου του 1600, ο ναός της Αγίας Άννας μαζί με το νεκροταφείο της και τα δύο σε γοτθικό ρυθμό και έπιπλα σε ρυθμό μπαρόκ, το ίδιο και η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου. Το 12,13% των κατοίκων μιλούν Γερμανικά, το 5,55% Ιταλικά και το 82,32% Λαδινικά. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται κυρίως στο χειμερινό τουρισμό και λιγότερο στον θερινό. Από την Ορτιζέι ξεκινά τελεφερίκ, που σε 6 λεπτά φτάνει στο ψηλότερο σημείο του όρους Rasciesa, όπου υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο. Εκεί το 1970 έγινε το παγκόσμιο πρωτάθλημα αλπικού σκι. Wilhelm Moroder, Die Marktgemeinde St. Ulrich in Gröden, 1908. Ristampa in occasione del millenario nella rivista "Der Schlern", 73, 1999, pp. 514–600. Elfriede Perathoner (a cura di), 100 Jahre Marktgemeinde Urtijëi - St. Ulrich - Ortisei: ein Streifzug, Bolzano, Raetia, 2007. ISBN 978-88-7283-301-8 Sabine Piazza, Armenfürsorge in der Gemeinde St. Ulrich 1800-1850: eine Mikro-Geschichte in einem Makro-Kontext, Innsbruck, Università degli studi, 2010, pp. 505. σελίδα για την Ορτιζέι