IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1981

Το Κύπελλο Κύπρου 1981 ήταν η 7η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (4η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η Ανόρθωση Αμμοχώστου. Το παιχνίδι διεξήχθη στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 3-1 σετ. Στεφανίδης, Γιώργος (26 Μαρτίου 2018). «Η ιστορία του Κυπέλλου στο βόλεϊ» (PDF). Χαραυγή. σελίδες 14–15. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2018. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Αγαμέμνων Γκράτζιος

Ο Αγαμέμνων Γκράτζιος (28 Φεβρουάριου 1922 - 11 Αυγούστου 1993) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος έφτασε στο βαθμό του στρατηγού. Διατέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) από τον Σεπτέμβριο του 1976 έως τον Ιανουάριο του 1980 και στην συνέχεια αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) από τον Ιανουάριο 1980 μέχρι τον Ιανουάριο του 1982.

 Γεννήθηκε στον Ελαφότοπο Ιωαννίνων το 1922. Ακολούθησε στρατιωτικές σπουδές στην Σχολή Ευελπίδων, τις οποίες αναγκάστηκε να διακόψει το 1940, με το ξέσπασμα του πολέμου. Μαζί με άλλους Ευέλπιδες, πολέμησε στην μάχη της Κρήτης το 1941, όπου και τραυματίστηκε. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, είχε πλούσια δράση σε πολλά μέτωπα, και τραυματίστηκε για δεύτερη φορά το 1949 στην μάχη για την ανακατάληψη της Νάουσας, η οποία είχε προσωρινά κυριευθεί από τους αντάρτες του ΔΣΕ.Ο Γκράτζιος ήταν αξιωματικός του Πυροβολικού, αλλά απέκτησε σημαντική εμπειρία και στις Ειδικές Δυνάμεις, αποφοιτώντας από σχολές καταδρομών και αλεξιπτωτιστών σε Ελλάδα και Δυτική Γερμανία. Ειδικότερα, ήταν απόφοιτος της Σχολής Πυροβολικού, του τότε Κέντρου Εκπαίδευσης Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ), της Σχολής Αλεξιπτωτιστών, της Σχολής Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ) και της Σχολής Αερομεταφορών-Αεραποβάσεων στην Δυτική Γερμανία.Ο Γκράτζιος έτυχε ευμενούς αντιμετώπισης από το χουντικό καθεστώς, καθώς προήχθη διαδοχικά σε ταξίαρχο, υποστράτηγο και αντιστράτηγο μεταξύ 1971 και 1974. Στις αρχές του 1974 τοποθετήθηκε διοικητής της ΑΣΔΕΝ. Για την στάση του την περίοδο αυτή, δέχτηκε έντονες επικρίσεις μεταπολιτευτικά, από εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία και η Αυριανή, αλλά και στην Βουλή από τον Ανδρέα Παπανδρέου (τότε στην Αντιπολίτευση). Παρ'όλα αυτά, ο Γκράτζιος αποτέλεσε βασικό παράγοντα του «συστήματος Αβέρωφ» που κυριάρχησε στις Ένοπλες Δυνάμεις κατά την επταετία 1974-81, διατελώντας, διαδοχικά, διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού στην Θεσσαλονίκη ως τον Σεπτέμβριο του 1976, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού από τον Σεπτέμβριο του 1976 έως τον Ιανουάριο του 1980 και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) από τον Ιανουάριο 1980 μέχρι τον Ιανουάριο του 1982.Επειδή οι σχέσεις του Γκράτζιου με τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν κάκιστες, σκόπευε να παραιτηθεί αμέσως μετά τις εκλογές του 1981, που έφεραν στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, αλλά μεταπείσθηκε την τελευταία στιγμή από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ωστόσο, τρεις μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1982, η κυβέρνηση Παπανδρέου προχώρησε σε σε έκτακτες κρίσεις αξιωματικών στις Ένοπλες Δυνάμεις και ο Γκράτζιος αποστρατεύθηκε. Νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ τοποθετήθηκε ο ναύαρχος Θεόδωρος Ντεγιάννης.
Βασίλειος Παπαδόπουλος

Ο Βασίλειος Παπαδόπουλος του Δημητρίου (Βουλιαγμένη Ηλείας, 14 Μαρτίου 1940 - Αθήνα, 29 Ιουλίου 1992) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Ηλείας με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1981 και από το 1989 ως το θάνατό του.

 Γεννήθηκε στη Βουλιαγμένη Ηλείας το 1940. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά, Θεολογία και Παιδαγωγικά στην Πάντειο και στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Ο Βασίλειος Παπαδόπουλος διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας της Νεοελληνικής Εκπαίδευσης, πρόεδρος της Πρωτοβουλίας για την Παγκόσμια Ενότητα της Ορθοδοξίας και, ως βουλευτής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα θέματα της Ορθοδοξίας. Εμπνεύστηκε και (σε συνεργασία με τον τότε Έξαρχο του Παναγίου Τάφου Ειρηναίο) υλοποίησε την (από της αφής του στον Πανάγιο Τάφο) άμεση αεροπορική μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα το έτος 1988, και μέχρι το θάνατό του προήδρευε της σχετικής αποστολής. Διώχθηκε κατά την περίοδο της χούντας για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Έγινε μέλος του νεοσύστατου ΠΑΣΟΚ το 1974 και εκλέχθηκε βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1977. Από το 1982 ως το 1984 διετέλεσε Νομάρχης Πειραιά και στη συνέχεια χρημάτισε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας από το 1984 μέχρι το 1989. Στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989 εκλέχθηκε ξανά βουλευτής, όπως και στις εκλογές του 1990. Πέθανε εν ενεργεία βουλευτής, σε ηλικία μόλις 52 ετών. Όραμα ζωής είχε την θέσπιση "Ολυμπιακών Αγώνων του Πνεύματος" και την δια παντός τέλεση αυτών στην Αρχαία Ολυμπία, όραμα το οποίο και κληροδότησε στην αγαπημένη του οικογένεια. Ξεχώρισε για το ήθος του, τον ακέραιο χαρακτήρα του και τον ιδιαίτερο Ελληνοκεντρικό και ανθρωποκεντρικό σοσιαλισμό που πρέσβευε. Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Παπαδοπούλου - Παπασπυροπούλου (συνταξιούχο συμβολαιογράφο Πειραιά) και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Ηλιάνα.
Διονύσιος Ρώμας (συγγραφέας)

Ο Διονύσιος Ρώμας (1906 - 9 Νοεμβρίου 1981) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και πολιτικός από τη Ζάκυνθο. Τη δεκαετία του 1960 χρημάτισε βουλευτής με το κόμμα της ΕΡΕ (εξελέγη για πρώτη φορά το 1958 και επανεξελέγη το 1961). Έγραψε χρονογραφήματα, πεζά, ποιήματα, θεατρικά έργα και μετέφρασε ξένους συγγραφείς. Μεταξύ άλλων τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο θεατρικού έργου για το έργο του Ζακυνθινή Σερενάτα (1938), το βραβείο των Δώδεκα (1957), το Κρατικό Βραβείο (1972) και το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών (1981) για το σύνολο του έργου του.

 Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Καταγόταν από παλιά, αρχοντική οικογένεια της Ζακύνθου. Ήταν γιος του Αλεξάνδρου Ρώμα, πρώην υπουργού και προέδρου της Βουλής. Μητέρα του ήταν η Σοφία, κόρη του Χρηστάκη-Ζωγράφου. Σπούδασε φιλολογία στη Γερμανία και εργάστηκε ως δημοσιογράφος στον έντυπο Τύπο, όπου έγραψε χρονογραφήματα. Επίσης, ήταν συνεργάτης του ΕΙΡ, γράφοντας πολλά θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, εγκαινιάζοντας την παρουσίαση θεατρικών έργων διά αυτού του μέσου. Διετέλεσε γενικός γραμματέας στο Άρμα Θέσπιδος του Εθνικού Θεάτρου (1936). Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Σπηλιωτάκη. "Ζακυνθινή σερενάτα" (1938) "Τρεις κόσμοι" (1952) "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται" (τιμήθηκε με 2ο βραβείο από τον ΕΟΤ) "Ζαμπελάκι" (1957) "Ζακυνθινά" (1957, βραβείο των Δώδεκα) "Περίπλους (1570-1870): Φανταστικό χρονικό σε τρεις τριλογίες" (1965 - 1981) Πρώτη τριλογία: "Οι Νταβιτσέντσα (1570 - 1670)" "Ο σοπρακόμιτος" "Το ρεμπελιό των ποπολάρων" "Ο θρήνος της Κάντιας" Δεύτερη τριλογία: "Το φως που καίει" Ο κόντες Αντάτζιο και Φούγκα Βιογραφία στο Biblionet.gr Γ.[αραντούδης], Ε.[υριπίδης] και Θ.[εοφάνη], Γ.[εωργία], "Διονύσιος Ρώμας", Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, σ. 1954-1955, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2007. Μουσμούτης, Διονύσης Ν., Ο Ρώμας και το θέατρο, Αθήνα 2002. Μουσμούτης, Διονύσιος Ν., "Επιστολές του Διονύση Ρώμα στον Κωστή Μπαστιά", περ. Επτανησιακά Φύλλα, σσ. 873-912, Ζάκυνθος, Φθινόπορο 2003.
Μαρίκα Μπότση

Η Μαρίκα Μπότση-Τσαπαλίρα (1904 - 1 Απριλίου 2006) ήταν Ελληνίδα πολιτικός. Ήταν η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Ελλάδα, ως δήμαρχος της Αμαλιάδας. Επίσης, ήταν αδελφή του Αργύρη Μπότση και του Νικολάου Μπότση, εκδοτών των εφημερίδων Ακρόπολις και Απογευματινή.

 Δραστηριοποιήθηκε στον Σοσιαλιστικό Όμιλο Γυναικών και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών και έπειτα στο Μικροβιολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1924 εξελέγη μέλος στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο του Σύνδεσμος Ελληνίδων Επιστημόνων, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 1927 παρακολούθησε μαθήματα Αστρονομίας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944 μετά την απελευθέρωση της Αμαλιάδας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, εξελέγη δια βοής στη15μελή εαμική Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης και έξι ημέρες αργότερα υποδείχτηκε από την επιτροπή ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Ελλάδα. Ύστερα από 101 ημέρες παραιτήθηκε και επέστρεψε στο φαρμακείο της. Πέθανε το 2006.
Σάντος Κουμάρ

Ο Σιέντ Μουσά Ραζά, (Ούρντου: سیّد مُوسٰی عبّاس رضا) (25 Δεκεμβρίου 1925 - 11 Ιουνίου 1982), περισσότερο γνωστός με το όνομα Σάντος Κουμάρ (Ούρντου: سنتوش کُمار, Παντζάμπι: سنتوش کُمار), ήταν διάσημος Πακιστανός ηθοποιός. Προερχόταν από μία καλά μορφωμένη οικογένεια από τη Λαχόρη της Βρετανικής Ινδίας. Ο αδελφός του, Ντάρπαν, ήταν επίσης ένας αναγνωρισμένος ηθοποιός, ενώ ο άλλος του αδελφός, Σ. Σουλεϊμάν, ήταν σκηνοθέτης.

 Το πραγματικό όνομα του Σάντος Κουμάρ ήταν Σιέντ Μουσά Ραζά. Γεννήθηκε το 1925 στη Λαχόρη, Βρετανική Ινδία. Ωστόσο, καταγόταν από Σία οικογένεια από την Πολιτεία Ούταρ Πραντές της Ινδίας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Οσμάνια της Χαϊντεραμπάντ, όπου πέρασε τις εξετάσεις της Ινδικής Δημόσιας Υπηρεσίας με άριστα. Μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947, ο Σάντος Κουμάρ επέστρεψε στη Λαχόρη, όπου ζούσε η οικογένειά του. Λόγω της εκπαίδευσης και των γνώσεών του, ο Σάντος Κουμάρ πάντα οριζόταν ως ο ηγέτης των συνοδειών που θα εκπροσωπούσαν το Πακιστάν σε εκδηλώσεις και συναντήσεις στο εξωτερικό, κάτι που τον έκανε γνωστό ως τον Υπουργό Εξωτερικών της Πακιστανικής Κινηματογραφικής Βιομηχανίας. Αυτό ήταν κάτι που αποκάλυψε ο ίδιος σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Πακιστάν στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η ταινία Shaam Dhalay (1960), ήταν η μόνη ταινία στην οποία, εκτός από πρωταγωνιστής, ήταν και σκηνοθέτης και παραγωγός. Το πρώτο βραβείο Νίγκαρ στην ιστορία για την κατηγορία του Α' Αντρικού Ρόλου δόθηκε στον Σάντος Κουμάρ για την ερμηνεία του στην ταινία Waada (1957). Κέρδισε το ίδιο βραβείο δύο ακόμα φορές, τις χρονιές 1962 και 1963. Το 2010, αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Πρόεδρος του Πακιστάν του απένειμε το τιμητικό βραβείο Sitara-i-Imtiaz (Αστέρι Αριστείας). Αρχικά, ήταν παντρεμένος με την Τζαμίλα Μπέγκουμ, αλλά στη συνέχεια παντρεύτηκε την ηθοποιό Σαμπιχά Χανούμ. Ο Σάντος Κουμάρ πέθανε στις 11 Ιουνίου 1982 στην ηλικία των 56 ετών. Σάντος Κουμάρ στην IMDb
Πριονόψαρο

Το Πριονόψαρο είναι ψάρι των αλμυρών υδάτων, το οποίο ανήκει στο γένος Pristis, της οικογένειας των πριστίδων και τάξης των σελαχομόρφων, αριθμεί, περίπου, πέντε είδη. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι τα είδη:Pristis pristis, Pristis pectinata, Pristis microdon. Όλα τα είδη κινδυνεύουν με εξαφάνιση λόγω της παράνομης αλιείας τους και της καταστροφής του φυσικού τους περιβάλλοντος. Γενικά, είναι ένα "δειλό" ψάρι, όμως, γίνεται επικίνδυνο όταν του επιτεθούν.

 Το πριονόψαρο, αν και μοιάζει με καρχαρία, ανήκει στα σελάχια. Έχει καφέ-λαδί-γκρίζο χρώμα στη ράχη και λευκό στην κοιλιά. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ψαριού αυτού είναι το μακρύ ρύγχος του, το οποίο μοιάζει με πριόνι. Το μήκος του φτάνει τα 2 με 9 μέτρα και καλύπτεται από μικρά λέπια. Το πριονόψαρο τρέφεται, κυρίως, με μικρά ψάρια και καρκινοειδή. Προμηθεύεται την τροφή του ψάχνοντας στην άμμο ή στη λάσπη του βυθού, είτε χτυπώντας ψάρια που είναι συγκεντρωμένα σε κοπάδια με τη βοήθεια του ρύγχους του. Το πριονόψαρο ζει σε τροπικές θάλασσες. Pristis pristis: Το βάρος του φτάνει τα 700 κιλά΄, κατά μέσο όρο, και το μήκος του τα 4 με 9 μέτρα. Ζει στα παράκτια θερμά νερά του Ατλαντικού και μερικές φορές φτάνει έως τη Μεσόγειο θάλασσα. Επίσης, συναντάται στον Ειρηνικό Ωκεανό, στην περιοχή της Αυστραλίας. Pristis microdon: Το μήκος του φτάνει τα 6 μέτρα. Συναντάται στις τροπικές ζώνες και των τριών ωκεανών. Pristis pectinatus: Το μήκος του φτάνει τα 4 μέτρα περίπου. Συναντάται στις τροπικές ζώνες και των τριών ωκεανών. http://www.emprosnet.gr/emprosnet-archive/8b390aef-fd00-4c7a-9344-8eb8cf2b19ec http://www.ygeiaonline.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=45037:prionocaro Βιβλιογραφία: Εγκυκλοπαίδεια "Νεα Δομή", Εκδόσεις «ΔΟΜΗ», Αθήνα, 1996, τόμος 29
Ανώνυμος σχολιαστής του Θεαίτητου

Το πιο αρχαίο σωζόμενο σε ικανοποιητικό βαθμό υπόμνημα σε διάλογο του Πλάτωνα, είναι γραμμένο σε έναν πάπυρο που έμεινε θαμμένος επί 17 τουλάχιστον αιώνες στην αιγυπτιακή άμμο, πιθανώς στην Ερμούπολις την Μεγάλη, διατηρούμενος (κατιτίς παραπάνω από την μισή έκτασή του) σε 526 εκατοστά μήκος επί 30 εκατοστά ύψος και διασώζοντας 74 κολώνες (σελίδες) κειμένου σε καλό βαθμό συντήρησης συν μία ακόμη σχεδόν κατεστραμμένη και μερικά παπυρικά αποσπάσματα κειμένου. Η πρώτη έκδοσή του πραγματοποιήθηκε από τους Η. Diels και W. Shubart το 1905.

 Δυστυχώς η υπογραφή με το όνομα του συγγραφέα δεν διασώζεται. Σίγουρα πρόκειται για κάποιον Πλατωνιστή, πιθανώς Αλεξανδρινής σχολής που έγραψε το υπόμνημα στον Θεαίτητο γύρω στο πρώτο προ κοινής χρονολογίας αιώνα ενώ ο παρόν πάπυρος αποτελεί αντίγραφο του δευτέρου αιώνα μ.χ. Έχει προταθεί από τον καθηγητή Tarrant (1983) ο Εύδωρος ο Αλεξανδρεύς ως πιθανός συγγραφέας αν και ο Mansfeld (1991) με τον οποίο συμφωνεί ο Sedley (1995) έχει εκφράσει αντίθετη θέση επί του θέματος. Το υπόμνημα σχολιάζει τον διάλογο του Θεαίτητου μέχρι τους στίχους:153e ενώ ένα απόσπασμά του ασχολείται με τους στίχους 157e-158a. Πιθανολογείται ότι για τον σχολιασμό ολόκληρου του διαλόγου το υπόμνημα να ήταν συντεθειμένο σε τρία βιβλία, δηλαδή τρία δεκάμετρα ρολά παπύρων. Σύμφωνα με αυτή την αληθοφανή υπόθεση έχει σωθεί λίγο παραπάνω από το ένα έκτο του έργου. Όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία που συνοδεύει το λήμμα, η γραφή του παπύρου χαρακτηρίζεται ανεπίσημη, κεφαλαία και στρογγυλεμένη ενώ όπως διακρίνονται καθαρά στην πρώτη, τρίτη και τέταρτη κολώνα του κειμένου το σύμβολο > πριν από την κάθε γραμμή κειμένου σημαίνει ότι αποτελεί ακριβή παραπομπή από τον διάλογο του Πλάτωνα. Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο για τον φιλολογικό και φιλοσοφικό έλεγχο της χειρόγραφης παράδοσης του Πλατωνικού έργου από την στιγμή που τα πιο παλαιά αντίγραφα των διαλόγων ανέρχονται σε βυζαντινούς κώδικες του 10ου αιώνα ενώ σε πάπυρους διασώζονται μόνο αποσπάσματα αυτών. Ο πάπυρος φυλάσσεται στο Βερολίνο με την ονομασία PBerol inv. 9782. H. Diels - W. Schubart, BKT II, 1905 Corpus Dei Papiri Filosofici Greci e Latini, Parte III: Commentari, Leo S. Olschki Editore, Firenze 1995, σελίδες 227- 563 σε επιμέλεια, μετάφραση στα ιταλικά και σχολιασμό του David Sedley. Harold Tarrant, Plato's First Interpreters, Cornell University Press, Ithaca, New York, 2000. John Dillon, The Middle Platonists; 80 B.C. to A.D. 220, Duckworth, London, 1977, Revised second edition 1996, σελίδες 270 και 271.
Έστερσουντ

Το Έστερσουντ (σουηδικά Östersund, η ορθότερη προφορά είναι Εστερσούντ: [œstəˈʂɵnd]) είναι πόλη της Σουηδίας. Είναι η 24η μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας. Ιδρύθηκε κατά τον 18ο αιώνα από τον Βασιλιά Γουσταύο 3ο της Σουηδίας. Απέχει περίπου 550 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας Στοκχόλμη.

 Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Έστερσουντ κατοικούνταν από τον 4ο μ. Χ. αιώνα. Το Έστερσουντ ήταν εμπορικό κέντρο την εποχή εκείνη. Το Έστερσουντ ανακηρύχθηκε πόλη στις 23 Οκτωβρίου 1786 από τον Γουσταύο τον 3ο της Σουηδίας. Η πόλη, ωστόσο, αναπτυσσόταν με αργούς ρυθμούς παρ' όλα αυτά. Στις αρχές του 19ου αιώνα έγινε πρωτεύουσα της περιφέρειας Γιέμτλαντ. Εκείνη την εποχή, η πόλη είχε λιγότερους από 400 κατοίκους, όμως γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη με την παραγωγή ξυλείας στην περιοχή. Ύστερα από την Ένωση Σουηδίας και Νορβηγίας το 1814, η πόλη γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη από οποιαδήποτε άλλη πόλη στη Σουηδία, ύστερα από τη δημιουργία σιδηροδρόμου που συνέδεε την πόλη με το Τρόντχαϊμ. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη εκβιομηχανίστηκε, ενώ και η Ρωσική Επανάσταση το 1917 επηρέασε την ανάπτυξη της πόλης. Το 1929, αν και η Οικονομική ύφεση βρισκόταν στο απόγειό της, η πόλη συνέχιζε να αναπτύσσεται, παρ' όλο το μεγάλο ποσοστό ανεργίας στη χώρα. Σήμερα, το Έστερσουντ είναι μια πανεπιστημιούπολη, φιλοξενώντας το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Σουηδίας. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, της μικρής Σουηδικής πόλης,ιδρύθηκε μόλις το 1996 και το 2017 για την 2η φάση της διοργάνωσης Europa league, πέταξε εύκολα εκτός συνέχειας (όμιλοι) την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης. Τρόντχαϊμ, Νορβηγία Καγιάανι, Φινλανδία Όντενσε, Δανία Σάνοκ, Πολωνία Τζιλίν, Κίνα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Östersund στο Wikimedia Commons
Λουίζα της Σαβοΐας (μακάρια)

Η Λουίζα, ιταλ. Luisa di Savoia (28 Δεκεμβρίου 1461 - 24 Ιουλίου 1503) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας, που έγινε μοναχή.

 Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής της Σφαγής των Αθώων Νηπίων. Ήταν η τρίτη κόρη του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας και της Γιολάντας των Βαλουά, κόρης του Καρολου Ζ΄ της Γαλλίας. Ήταν 10η απόγονος του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας, αδελφού της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας από το 3ο Τάγμα των Φραγκισκανών. Ο πατέρας της ήταν ευλαβής και έδινε μεγάλη προσοχή σε ελεημοσύνες στο δουκάτο του· υπέφερε από επιληψία και από τον χαρακτήρα του ήθελε να αποσυρθεί, έτσι έφησε τους μηχανισμούς εξουσίας στα χέρια της συζύγου του. Αυτός αγιοποιήθηκε το 1677. Η Λουίζα έδειξε κλίση στην πνευματική ζωή από μικρή ηλικία. Ενόσω ήταν ακόμη παιδί, βρέθηκε να νηστεύει, τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό στην αγρυπνία κάθε μεγάλης εορτής της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας. Παρά την ενεργό Αυλική ζωή γύρω της, αποσυρόταν σε προσευχή και απομόνωση. Ακόμη χαρακτηριζόταν από πνεύμα υπακοής και όταν η μητέρα της επέμενε να ντύνεται καλά, όπως άρμοζε για τη θέση της, υπάκουε. Τότε όμως φορούσε έναν τρίχινο χιτώνα κάτω από τα πολυτελή ενδύματά της. Όταν μεγάλωσε, ζήτησε να αποσυρθεί σε μοναστήρι, όμως ο θείος της Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, αδελφός της Γιολάντας των Βαλουά, κανόνισε να παντρευτεί τον Ούγο των Ιβρέα - Σαλόν-Αρλαί. Η Λουίζα συμφώνησε και παντρεύτηκε το 1479. Σύμφωνα με την τυπική συνήθεια τής υπακοής της, είδε το χέρι του Θεού σε αυτόν τον γάμο. Ο πρίγκιπας ήταν ευσεβής νέος, που υποστήριξε την προσπάθεια τής συζύγου του να ζήσει μία ζωή με πίστη και αυταπάρνηση μέσα στην πολυτέλειά τους. Η Λουίζα έθεσε ένα υψηλό επίπεδο ήθους για την Αυλή της, αρχίζοντας από τις ακόλουθές της. Απαίτησε, όποιος άνδρας χρησιμοποιούσε ρυπαρή γλώσσα να προσφέρει κάτι στους πτωχούς, ως τιμωρία. Είχαν τα συνήθη συμβάντα στην Αυλή, όπως χορούς, αλλά δεν συμμετείχε στις διασκεδάσεις. Η ευχάριστη αυτή ζωή σύντομα τελείωσε, καθώς ο άνδρας της απεβίωσε στα 27 έτη του. Μια και δεν είχε παιδιά, η χήρα Λουίζα ακολούθησε την κλίση της ως μοναχή, αρνούμενη πολλές προτάσεις γάμου. Αφού χρησιμοποίησε τον πλούτο της για να εκπληρώσει ανάγκες των πενήτων, εισήλθε στη μονή των Πτωχών της Αγ. Κλάρας στο Όρμπε, τώρα μέρος της Ελβετίας. Εκεί υπήρξε πρότυπο ταπεινοφροσύνης και υπακοής, χωρίς να διατηρήσει κάτι από τη βασιλική καταγωγή της. Απεβίωσε 42 ετών και αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄ το 1839. Η εορτή της διατηρείται από τις Πτωχές της Αγ. Κλάρας στη μνήμη της. Παντρεύτηκε το 1479 τον Ούγο των Σαλόν, κύριο του Σατώ-Γκυγιόν και ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, 3ο γιο του Λουδοβίκου Β΄ κυρίου του Αρλαί και πρίγκιπα της Οράγγης. Αυτός απεβίωσε το 1490. "Bl. Louise of Savoy", Franciscan Saints and Blesseds, Irish Franciscans OFM Archived 4 February 2014 at the Wayback Machine Foley O.F.M., Leonard. "Blessed Louise of Savoy", Saint of the Day, (revised by Pat McCloskey O.F.M.), Franciscan Media
Κυπαρίσσι Μεσσαπίων Εύβοιας

Το Κυπαρίσσι είναι χωριό της κεντρικής Εύβοιας το οποίο διοικητικά ανήκει στον δήμο Διρφύων–Μεσσαπίων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 180 μέτρων και έχει μόνιμο πληθυσμό 140 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το Κυπαρίσσι απέχει 30 λεπτά από τη Χαλκίδα, ευρισκόμενο περίπου στα 23 χλμ. βόρεια από αυτήν, με πρόσβαση από την Εθνική Οδό Χαλκίδας-Αιδηψού.

 Το χωριό Κυπαρίσσι σύμφωνα με τους γεροντότερους δεν πήρε το όνομά του από τα πολλά κυπαρίσσια αλλά από ένα θεόρατο φυτεμένο στη σημερινή θέση Άγιος Γεώργιος. Κατά μία εκδοχή εκεί γινόταν οι συγκέντρωση ξυλείας των ξυλοκόπων της περιοχής. Μια δεύτερη εκδοχή όμως εξιστορείται και αναφέρει πως όταν το χωριό ακόμη ήταν στη θέση Παλιοχώρι δηλαδή στις πρόποδες του βράχου και κατά εκείνη την χρονική περίοδο είχε πέσει σε όλη την Ευρώπη η αρρώστια της πανώλης θάβανε τους νεκρούς σε αυτό το σημείο του Αγίου Γεωργίου και κατόπιν θεμελίωσαν τον ιερό ναό ο όποιος από σεισμό γκρεμίστηκε, εκεί φύτεψαν και το Κυπαρίσσι που προαναφέρθηκε. Το 1980 οικοδομήθηκε νέος μεγάλος ναός από τον ιερέα Παπαδημητρίου Βασίλειου και από τους κατοίκους του χωριού. Στην τοποθεσία "Αντριαλά" ή "Τριαλλά" η οποία βρίσκεται 5 χλμ. βόρεια του χωριού, στα τέλη Ιουλίου του 1823 οι επαναστάτες της περιοχής: Σταύρος Βασιλείου, Θανάσης Χοντροβασίλης, Κώστας Βασιλείου, Ευαγγελινός Αργυροκαστρίτης, ο Κόκκαλης και ο Ολύμπιος Λιάκος αφού οχυρώθηκαν συγκρούστηκαν με τους Τούρκους της Εύβοιας που είχαν αρχηγό τον Ισούφ πασά Περκόφτσιαλη. Μετά από μάχη 6 ημερών επέστρεψαν στο Δερβένι όπου αμύνθηκαν μέχρι ότου να σωθούν τα γυναικόπαιδα στα γύρω χωριά. Υπάρχει και οικισμός Κυπαρίσσι στον δήμο Ιστιαίας–Αιδηψού κοντά στο χωριό Βουτάς. Κυπαρίσσι Χαλκίδας Ιστότοποι κοινότητας Κυπαρισσίου
Ναντέζντα Πέτροβνα της Ρωσίας

Η Ναντέζντα Πέτροβνα της Ρωσίας (Княгиня Надежда Петровна Романова/Knyaginya Nadezhda Petrovna Romanova, 3 Μαρτίου 1898 - 21 Απριλίου 1988) ήταν κόρη του Μέγα Δούκα Πέτρου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1898 στο Παλάτι Ντούλμπερ, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Μέγα Δούκα Πέτρου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας και της Πριγκίπισσας Μιλίτσας του Μαυροβουνίου και δίδυμη αδελφή της Πριγκίπισσας Σοφίας, η οποία πέθανε λίγες ώρες μετά την γέννησή της.Τον Απρίλιο του 1917 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Νικόλαο Ορλόφ στη Κριμαία. Μαζί απέκτησαν δυο παιδιά: την Ειρήνη (1918-1989), παντρεύτηκε (1) τον Χάνς φον Βάλντστατεν. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) τον Αντώνιο Αδάμ Ζίλστρα. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Ξένια (1921-1963), παντρεύτηκε (1) τον Παύλο Μάρσελ ντε Μοντενιά ντε Πεσότ-Μπρέσολ. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) τον Ιωάννη Αλβέρτο ντ'Αλμόν. Δεν απέκτησαν παιδιά.Πέθανε στις 21 Απριλίου 1988 στο Σαντιγί του Ω-ντε-Φρανς σε ηλικία 90 ετών. 3 Μαρτίου 1898 - 21 Απριλίου 1988: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ναντέζντα Πέτροβνα της Ρωσίας Ρωσική Αυτοκρατορία: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης Zeepvat, Charlotte, The Camera and the Tsars, Sutton Publishing, 2004, (ISBN 0-7509-3049-7). Zeepvat, Charlotte, Romanov Autumn, Sutton Publishing, 2000, (ISBN 0-7509-2739-9) Willis, Daniel. The Romanovs in the 21st Century: a genealogical Biography. VDM, 2009. (ISBN 978-3-639-17480-9).
Δήμος Βελεσών

Ο Δήμος Βελεσών (σλαβομακεδονικά: Велес‎ /ˈvɛːlɛs/) είναι δήμος στο κεντρικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Βάρνταρ. Βελεσά ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Βελεσών.

 Ο Δήμος Βελεσών συνορεύει με: τον Δήμο Τσάσκα και τον Δήμο Ζελενίκοβο στα βόρεια τον Δήμο Πέτροβετς στα βόρεια, τον Δήμο Γκράντσκο, τον Δήμο Λόζοβο και τον Δήμο Σβέτι Νίκολε στα ανατολικά, τον Δήμο Καβάνταρτσι στα νότια. Επίσημος ιστότοπος
Φερμπερίτης

Ο φερμπερίτης (αγγλ. ferberite) είναι βολφραμικό ορυκτό του σιδήρου. Το όνομά του αποδόθηκε το 1863 προς τιμήν του Γερμανού συλλέκτη ορυκτών και ερασιτέχνη ορυκτολόγου Μόριτς Ρούντολφ Φέρμπερ (Moritz Rudolph Ferber, 1805-1875).

 Ο φερμπερίτης απαντάται σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών, σε γρανιτικούς πηγματίτες ή εντός "greisen". Ενίοτε συναντάται και σε αλλούβιες αποθέσεις. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σεελίτης, το τοπάζιο, ο φθορίτης, ο μαρκασίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο αιματίτης και οι άστριοι. Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον χυμπνερίτη (MnWO4) ενώ ενίοτε εμφανίζει ασθενείς μαγνητικές ιδιότητες. Τα ενδιάμεσα μέλη φέρονται με την ονομασία βολφραμίτης. Εμφανίζεται σε πολυάριθμα σημεία της Γης, όχι όμως σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες παντού. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στην Πορτογαλία (Panasqueira), στην Ισπανία (Αλμερία), στην Κορνουάλλη (Αγγλία) στη Σαξωνία (μεγάλοι κρύσταλλοι) και άλλες περιοχές της Γερμανίας, στη Γαλλία, στο Περού, στη Βολιβία, την Ουγκάντα, την Κίνα, τη Νότια Κορέα και τις Πολιτείες Κολοράντο, Αϊντάχο, Νέο Μεξικό και Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Handbook of Mineralogy Αρχειοθετήθηκε 2011-09-03 στο Wayback Machine. Mindat.org Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2011-10-04 στο Wayback Machine. Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Κάτω Καστρίτσι Αχαΐας

Το Κάτω Καστρίτσι είναι τοπική κοινότητα του Δήμου Πατρέων και έδρα της. Ανήκε στην πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Βρίσκεται χτισμένο στους πρόποδες του Παναχαϊκού σε υψόμετρο 75 μέτρων και συνορεύει με το Ρίο, το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Άνω Καστρίτσι.

 Το Κάτω Καστρίτσι είναι σχετικά νέο χωριό. Δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από κατοίκους του κοντινού Καστριτσίου, όπου ανήκε η περιοχή και εκεί διατηρούσαν οικίες. Αναφέρεται ότι το 1928 έγινε μεγάλη μετακίνηση κατοίκων από το Καστρίτσι στο Κάτω Καστρίτσι. Το 1961 είχε 368 κατοίκους, 389 το 1971 και 518 το 1981. Αναγνωρίστηκε επίσημα οικισμός το 1940 (ΦΕΚ - 16/10/1940) με την ονομασία Νέο Καστρίτσι και προσαρτήθηκε στον Δήμο Πατρέων. Το 1951 μετονομάστηκε σε Κάτω Καστρίτσι. Το 1954 (ΦΕΚ 32Α - 26/02/1954) αποσπάται από τον Δήμο Πατρέων και γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα έως το 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) που καταργήθηκε η κοινότητα και έγινε δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ρίου. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε πληθυσμό 758 μόνιμους κατοίκους και ο οικισμός της Μαγούλας, που υπάγεται στην τοπική κοινότητα, είχε 288 κατοίκους. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα), Εκδόσεις «περί τεχνών», Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Καστριτσίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαγούλας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κάτω Καστριτσίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πατρέων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/07/2018.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής (ισπανικά: Asociación del Fútbol Argentino, AFA), είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Αργεντινή. Η Ομοσπονδία έχει ως έδρα την πόλη του Μπουένος Άιρες. Διοργανώνει, μέσω του οργάνου της Ένωσης Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου, την Πριμέρα Ντιβισιόν και πρωταθλήματα χαμηλότερων κατηγοριών (από Πριμέρα Β΄ Νασιονάλ έως Τορνέο Αρχεντίνο Γ΄), το Κύπελλο Αργεντινής, το Σούπερ Καπ Αργεντινής, τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα γυναικών, νέων, παίδων, ποδοσφαίρου σάλας, και άλλα τοπικά πρωταθλήματα. Επίσης, είναι υπεύθυνη για τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων.

 Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1893 από τον Αλεξάντερ Γουάτσον Χάτον, που θεωρείτε ως ο "πατέρας" του ποδοσφαίρου της Αργεντινής. Αποτέλεσε την πρώτη ομοσπονδία ποδοσφαίρου στη Νότια Αμερική και μία από τις παλαιότερες εκτός Ευρώπης. Το 1906 ο Φλορένσιο Μαρτίνες ντε Χος έγινε ο πρώτος πρόεδρος της ομοσπονδίας. Το έμβλημα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αργεντινής έχει υποστεί διάφορες τροποποιήσεις στη διάρκεια της λειτουργίας της. Το 2022, με αφορμή την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου που έγινε στο Κατάρ, ανάμεσα στα δύο αστέρια του προηγούμενου σήματος, προστέθηκε ένα τρίτο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Asociación del Fútbol Argentino στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Κανάριος φοίνικας

Ο Κανάριος φοίνικας ή Phoenix canariensis είναι ποικιλία φοίνικα, ο οποίος, όπως δηλώνει και το όνομά του, κατάγεται και φύεται σε φυσική κατάσταση στα Κανάρια Νησιά. Θεωρείται το δεύτερο γνωστότερο είδος χουρμαδιάς μετά τον Phoenix dactylifera.

 Οι χουρμάδες του Phoenix canariensis είναι μη βρώσιμοι, και μικρότεροι από της γνωστή μας χουρμαδιά, με πορτοκαλοκόκκινο χρώμα. Όπως και σε άλλες ποικιλίες φοίνικα, υπάρχουν αρσενικά και θηλυκά άτομα. Τα αρσενικά ξεχωρίζουν, καθώς δεν κάνουν τσαμπιά με καρπούς και συνήθως έχουν πυκνότερη παράταξη φυλλώματος του κεντρικού μίσχου του φυτού. Είναι μεγάλος φοίνικας, μεγαλύτερος από τον Phoenix dactylifera, με παχύτερο κορμό και μεγαλύτερα φύλλα πιο βαθυπράσινου χρώματος. Σε μεγάλη ηλικία φτάνει περίπου τα 15 με 30 μέτρα ύψος (αναλόγως το κλίμα της περιοχής) και είναι ανθεκτικός στο κρύο μέχρι θερμοκρασίες των -7 °C. Φυτεύεται ευρέως σε όλο τον κόσμο σε περιοχές με τροπικό και εύκρατο κλίμα σε πάρκα, σε δημόσιους χώρους και κτήρια, και σε αυλές και κήπους οικιών. Στην Ελλάδα υπάρχει το μικρό ημιαυτοφυές φοινικόδασος του Καλαμιάρη στην Παναγιούδα Λέσβου με 150 περίπου φοινικόδεντρα phoenix canariensis στην ανατολική ακτή του νησιού, ένα πολύ μικρό στις παρυφές της πόλης της Ελευσίνας, και ένα μεγάλο τεχνητό περί τα 500 φοινικόδεντρα στο Λαύριο, του οποίου οι ρίζες των φοινίκων, εξυπηρετούσαν στο παρελθόν στον βιολογικό καθαρισμό στερεών αποβλήτων εργοστασίου της περιοχής. Πριν από μια δεκαετία δημιουργήθηκε επίσης στη Σκάλα Ερεσού στη Λέσβο, ένα νέο τεχνητό φοινικόδασος του είδους, το οποίο μοιάζει όμως περισσότερο με την φυσική διάταξη ενός δάσους, παρά δενδροστοιχιών, δηλαδή είναι αρκετά μεγάλο σε έκταση, όπως ένα πραγματικό φοινικόδασος, καλύπτοντας όλο το δυτικό άκρο της παραλίας και φτάνει περίπου τα 500 ίσως και 1000 φοινικόδεντρα, το οποίο είναι στα σχέδια να εξυπηρετεί περίπου τον ίδιο σκοπό με εκείνο του Λαυρίου, δηλαδή να τρέφεται με τα οργανικά απόβλητα της περιοχής του κάμπου της Ερεσού αφού προηγηθεί βέβαια ειδική τεχνητή κατεργασία τους. «Τα φοινικοειδή και οι χρήσεις τους στην κηποτεχνία» (PDF). Α.Τ.Ε.Ι. Ηρακλείου, Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας, Τμήμα Θερμοκηπιακών Καλλιεργειών και Ανθοκομίας. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2009.
Ρενάτο Μαργκάσα

Ο Ρενάτο Ζοάο Ινάσιο Μαργκάσα (Renato João Inácio Margaça, (γενν. 17 Ιουλίου 1985) είναι Κύπριος-Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος ή αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Ανόρθωση Αμμοχώστου.

 Η επαγγελματική σταδιοδρομία του Μαργκάσα στην Πορτογαλία, αποτελείται από έξι αγώνες στη Σεγούντα Λίγα με την Αλβέρκα τη σεζόν 2004-05. Στο τέλος της σεζόν ο σύλλογος διαλύθηκε και ο Μαργκάσα συνέχισε τη σταδιοδρομία του στις χαμηλότερες κατηγορίες, με τις Φάτιμα, Τορεένσε και Μάφρα.Το καλοκαίρι του 2008, μετακινήθηκε στην Α΄ Κατηγορία Κύπρου, όπου παρέμεινε για περισσότερο από μία δεκαετία. Ξεκίνησε στην Δόξα Κατωκοπιάς, υπογράφοντας με την ΑΕΚ Λάρνακας δύο χρόνια αργότερα. Στις 8 Ιουλίου 2017, έξι χρόνια μετά την άφιξή του, ο 32χρονος Μαργκάσα ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Ομόνοια Λευκωσίας μέχρι τον Ιούνιο του 2020.Για τη σεζόν 2018-19, υπέγραψε με τη Νέα Σαλαμίνα.Το καλοκαίρι του 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Ανόρθωση Αμμοχώστου. Σε επίπεδο νέων, ο Μαργκάσα έχει 11 συμμετοχές με τις Εθνικές Πορτογαλίας U18 και U19.Στις 17 Μαρτίου 2017, αφού του απονεμήθηκε η κυπριακή υπηκοότητα, κλήθηκε στην Εθνική Κύπρου, κάνοντας το ντεμπούτο του πέντε ημέρες αργότερα, σε μία φιλική νίκη με 3-1 επί του Καζακστάν, όπου είχε συμμετοχή στα δύο γκολ. Μέχρι τις 18 Νοεμβρίου 2019. Ομόνοια Κύπελλο Κύπρου: 2011-12 Σούπερ Καπ Κύπρου: 2012 (Πορτογαλικά) Ρενάτο Μαργκάσα στο ForaDeJogo Ρενάτο Μαργκάσα στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Στατιστικά κυπριακού πρωταθλήματος στο Eu-Football Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ελισάβετ του Τουρν και Τάξις

H Ελισάβετ (γερμ. Elisabet von Thurn und Taxis, 28 Μαΐου 1860 - 7 Φεβρουαρίου 1881) από τον Οίκο του Τουρν & Τάξις ήταν κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Μπραγκάνσα.

 Η Ελισάβετ Μαρία Μαξιμιλιανή ήταν η δεύτερη κόρη του Μαξιμιλιανού Αντωνίου του Τουρν & Τάξις και της Ελένης, κόρης του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία. Παντρεύτηκε το 1877 τον Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα: Μιχαήλ 1878-1923, Δούκας του Βιζέου. Φραγκίσκος Ιωσήφ 1879-1919, Πρίγκιπας της Μπραγκάνσα. Μαρία Θηρεσία 1881-1945, παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο του Τουρν & Τάξις. Darryl Lundy (23 Nov 2008). "Elisabeth Maria Maximiliana Prinzessin von Thurn und Taxis". ThePeerage.com. Retrieved 2008-11-27. Paul Theroff. "THURN und TAXIS". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-11-27.
Δημήτριος Μένεγας

Ο Δημήτριος Μένεγας του Παναγιώτη (1907-1999) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε Νομάρχης τη δεκαετία του ' 60. Στον Τύπο το επίθετό του αναφέρεται και ως Δεμένεγας ή Μέναγας.

 Γεννήθηκε στο Γύθειο. Σπούδασε νομικά στο ΕΚΠΑ. Ήταν δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Ήταν Νομάρχης Βοιωτίας από το 1958 ως το 1960. Υπηρέτησε μετά ως Νομάρχης Αργολίδας το 1960, Νομάρχης Ξάνθης από τις 2 Αυγούστου ως τις 26 Νοεμβρίου 1962, Νομάρχης Λασιθίου (1962-63), Νομάρχης Κορινθίας, Νομάρχης Αρκαδίας το 1965, Νομάρχης Πιερίας από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο του 1965, ξανά Νομάρχης Αρκαδίας από τον Οκτώβριο του 1965 ως το 1966), και ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού μετά τη Μεταπολίτευση. Παντρεύτηκε τη Ναυσικά Λάσκαρι και απέκτησαν 1 γιο. Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου 1999.
Εθνικό Πάρκο του Γκολεστάν

Το Εθνικό Πάρκο του Γκολεστάν (περσικά: پارک ملی گلستان‎) είναι εθνικό πάρκο στα βόρεια του Ιράν, η έκταση του οποίου είναι μοιρασμένη μεταξύ των επαρχιών του Γκολεστάν, του Χορασάν και του Σεμνάν. Παλαιότερα γνωστό ως Πάρκο Μοχάμαντ Ρεζά Σαχ, αποτελεί το πρώτο εθνικό πάρκο της χώρας.

 Το πάρκο βρίσκεται στα ανατολικά της οροσειράς του Ελμπούρζ, εντός ορεινής περιοχής εκτεινόμενης μεταξύ του Γκονμπάντ-ε Καμπούς και του Μποτζνούρντ. Έχει έκταση της τάξεως των 91.895 εκταρίων, ή, ακόμη, των 155.804 εκταρίων, σύμφωνα με στοιχεία προερχόμενα από την UNESCO, καθώς και λαμβάνοντας υπόψη την ζώνη ανάσχεσης, ενώ το υψόμετρό του ποικίλει μεταξύ 450 μέτρων, στο Τανγκράχ, και 2.411 μέτρων, στην κορυφή του Όρους Ντιουρκοτζί. Ευρισκόμενο μεταξύ της ύφυγρης περιοχής της Κασπίας Θάλασσας και της ημιξηρότητας του Ιρανικού Υψιπέδου, το πάρκο χαρακτηρίζεται από μια ποικιλόμορφο κλιματική κατάσταση, καθώς οι βροχοπτώσεις εντός της έκτασής του κυμαίνονται μεταξύ 150 και 1000 χιλιοστόμετρων ετησίως. Το πάρκο χαίρει σημαντικής βιοποικιλότητας. Στην πανίδα του περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ουριάλ, αρκούδες, καθώς και πλατώνια. Ωστόσο, με εξαίρεση τα αγριογούρουνα, ο πληθυσμός των οπληφόρων υποχώρησε μεταξύ 68 και 89 % μεταξύ των περιόδων 1970-1978 και 2011-2014 εξαιτίας της λαθροθηρίας, σύμφωνα με σχετική έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε το 2017. Το πάρκο περιλαμβάνει ποσοστό της τάξεως του 5 % επί του συνόλου των δασών του Ιράν, ενώ τουλάχιστον 1362 φυτικά είδη έχουν καταγραφεί. Η δυτική δασική έκταση του πάρκου, χαρακτηριστική του υρκανικού ορεινού όγκου, φιλοξενεί αριθμό πλατύφυλλων, μεταξύ των οποίων πανχρονικά είδη, όπως βελανιδιές και σφένδαμοι, ενώ η ανατολική στεπική έκταση περιλαμβάνει, κυρίως, αειθαλείς θάμνους, όπως η άρκευθος και η αρτεμισία · . Ο πρώτος νόμος προστασίας της φύσης στο Ιράν, η ψήφιση του οποίου χρονολογείται στο 1956, όρισε προστατευόμενες περιοχές, ενώ, παράλληλα, περιόρισε την πρακτική του κυνηγιού. Ήδη προστατευμένη από τον συγκεκριμένο νόμο του 1957, η προστασία της περιοχής ενισχύθηκε περαιτέρω μέσω της ψήφισης του νόμου του 1967 με αντικείμενο τις προστατευόμενες περιοχές και την περαιτέρω προστασία των οικοσυστημάτων, ενώ, παράλληλα, κατέστη ως το πρώτο εθνικό πάρκο της χώρας. Το 1976, η UNESCO χαρακτήρισε το πάρκο ως απόθεμα βιόσφαιρας. Το κεντρικό τμήμα του πάρκου είναι ακατοίκητο, με εξαίρεση το εργαζόμενο προσωπικό. Επίσης, διασχίζεται από τμήμα του Τείχους του Γκοργκάν.
Παραγοντική ροπή

Στην θεωρία πιθανοτήτων, η παραγοντική ροπή βαθμού k ∈ { 0 , 1 , … } {\displaystyle k\in \{0,1,\ldots \}} μίας τυχαίας μεταβλητής X {\displaystyle X} , ορίζεται ως η αναμενόμενη τιμή E ⁡ [ X ( k ) ] = E ⁡ [ X ⋅ ( X − 1 ) ⋅ … ⋅ ( X − k + 1 ) ] . {\displaystyle \operatorname {E} [X^{(k)}]=\operatorname {E} [X\cdot (X-1)\cdot \ldots \cdot (X-k+1)].}

 Έστω μία τυχαία μεταβλητή X {\displaystyle X} που ακολουθεί την κατανομή Πουασσόν με παράμετρο λ > 0 {\displaystyle \lambda >0} . Η παραγοντική ροπή βαθμού k {\displaystyle k} δίνεται από τον τυπο: E ⁡ [ X ( k ) ] = ∑ x = 0 ∞ e − λ λ x x ! ⋅ x ⋅ ( x − 1 ) ⋅ … ⋅ ( x − k + 1 ) = λ k ⋅ ∑ x = k ∞ e − λ λ x − k ( x − k ) ! = λ k ⋅ ∑ x = 0 ∞ e − λ λ x x ! = λ k ⋅ ∑ x = 0 ∞ P ⁡ ( X = x ) = λ k . {\displaystyle {\begin{aligned}\operatorname {E} [X^{(k)}]&=\sum _{x=0}^{\infty }{\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{x}}{x!}}\cdot x\cdot (x-1)\cdot \ldots \cdot (x-k+1)\\&=\lambda ^{k}\cdot \sum _{x=k}^{\infty }{\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{x-k}}{(x-k)!}}\\&=\lambda ^{k}\cdot \sum _{x=0}^{\infty }{\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{x}}{x!}}\\&=\lambda ^{k}\cdot \sum _{x=0}^{\infty }\operatorname {P} (X=x)\\&=\lambda ^{k}.\end{aligned}}} Έστω μία τυχαία μεταβλητή X {\displaystyle X} που ακολουθεί την διωνυμική κατανομή B i n ( n , p ) {\displaystyle {\mathsf {Bin}}(n,p)} . Η παραγοντική ροπή βαθμού k {\displaystyle k} δίνεται από τον τύπο: E ⁡ [ X ( k ) ] = ∑ x = 0 n ( n x ) ⋅ p x ⋅ ( 1 − p ) n − x ⋅ x ⋅ ( x − 1 ) ⋅ … ⋅ ( x − k + 1 ) = ∑ x = 0 n n ! x ! ⋅ ( n − x ) ! ⋅ p x ⋅ ( 1 − p ) n − x ⋅ x ⋅ ( x − 1 ) ⋅ … ⋅ ( x − k + 1 ) = ∑ x = k n n ! ( x − k ) ! ⋅ ( n − x ) ! ⋅ p x ⋅ ( 1 − p ) ( n − k ) − ( x − k ) = n ⋅ ( n − 1 ) ⋅ … ⋅ ( n − k + 1 ) ⋅ ∑ x = k n ( n − k x − k ) ⋅ p x ⋅ ( 1 − p ) ( n − k ) − ( x − k ) = n ⋅ ( n − 1 ) ⋅ … ⋅ ( n − k + 1 ) ⋅ ∑ x = 0 n − k ( n − k x ) ⋅ p x ⋅ ( 1 − p ) ( n − k ) − x = n ⋅ ( n − 1 ) ⋅ … ⋅ ( n − k + 1 ) . {\displaystyle {\begin{aligned}\operatorname {E} [X^{(k)}]&=\sum _{x=0}^{n}{\binom {n}{x}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{n-x}\cdot x\cdot (x-1)\cdot \ldots \cdot (x-k+1)\\&=\sum _{x=0}^{n}{\frac {n!}{x!\cdot (n-x)!}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{n-x}\cdot x\cdot (x-1)\cdot \ldots \cdot (x-k+1)\\&=\sum _{x=k}^{n}{\frac {n!}{(x-k)!\cdot (n-x)!}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{(n-k)-(x-k)}\\&=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot (n-k+1)\cdot \sum _{x=k}^{n}{\binom {n-k}{x-k}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{(n-k)-(x-k)}\\&=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot (n-k+1)\cdot \sum _{x=0}^{n-k}{\binom {n-k}{x}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{(n-k)-x}\\&=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot (n-k+1).\end{aligned}}}
Κυκλώνας Tauktae

Ο κυκλώνας Tauktae ήταν ένας ισχυρός τροπικός κυκλώνας στην Αραβική Θάλασσα, που έγινε ο ισχυρότερος τροπικός κυκλώνας που έφτασε στην Ινδία στην πολιτεία Γκουτζαράτ και ήταν έναν από τους ισχυρότερους τροπικούς κυκλώνες που επηρέασαν ποτέ τη δυτική ακτή της Ινδίας.

 Ο κυκλώνας αυτός προήλθε από τροπική κλιματική διαταραχή, η οποία παρακολουθήθηκε για πρώτη φορά από το Μετεωρολογικό Σταθμό της Ινδίας στις 13 Μαΐου 2021. Αυτή μετατοπίστηκε προς τα ανατολικά και ενισχύθηκε στις 14 Μαΐου. Η καταιγίδα σύντομα έκανε μεταβολή προς το βορρά, συνεχίζοντας σταδιακά να εντείνεται, και το όλο κλιματικό σύστημα ενισχύθηκε σε κυκλωνική καταιγίδα, που ονομάστηκε Tauktae αργότερα την ίδια ημέρα. Ο κυκλώνας Tauktae συνέχισε να εντείνεται στις 15 Μαΐου, φτάνοντας σε υψηλή κατάσταση κυκλικής καταιγίδας αργότερα πλησίασε τις ακτές των κρατιδίων της Ινδίας, της Κεράλα, της Καρνατάκα και της Μαχαράστρα, προτού εντατικοποιηθεί γρήγορα σε μια πολύ υψηλής έντασης κυκλωνική καταιγίδα, στις 16 Μαΐου. Στις 17 Μαΐου 2021, τα κλιματικά φαινόμενα εντατικοποιήθηκαν σε μια εξαιρετικά σοβαρή κυκλωνική καταιγίδα, φτάνοντας στο μέγιστο της έντασης της αργότερα την ίδια μέρα. Στη συνέχεια, αφού έφερε πλήθος βροχοπτώσεων, άρχισε να εξασθενεί προοδευτικά, σταδιακά καθώς στράφηκε προς τα βορειοανατολικά στην Ινδική ενδοχώρα. Ο κυκλώνας Tauktae επέφερε μεγάλες βροχοπτώσεις και πλημμύρες σε περιοχές κατά μήκος της ακτής της Κεράλα. Υπήρξαν επίσης αναφορές για έντονη βροχόπτωση στις πολιτείες Γκόα, Καρνάτακα και Μαχαράστρα. Εν συνόλω, ο κυκλώνας είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 169 θανάτους στην Ινδία, και ακόμα 81 ανθρώπους ως αγνοούμενους.Αναφέρθηκαν επίσης 5 θάνατοι στο Πακιστάν. Η κυκλωνική αυτή καταιγίδα εκτόπισε πάνω από 200.000 ανθρώπους στο Γκουτζαράτ. Ο κυκλώνας προκάλεσε επίσης εκτεταμένες υποδομές και γεωργικές ζημιές στη δυτική ακτή της Ινδίας. Πάνω από 40 ψαράδες χάθηκαν στη θάλασσα όταν τα σκάφη τους βρέθηκαν στο «μάτι» του κυκλώνα. Η Βομβάη επλήγη επίσης από την καταιγίδα, με τα αεροδρόμια να είναι κλειστά για λόγους ασφαλείας. Η πόλη γνώρισε την υψηλότερη καταγεγραμμένη ριπή ανέμου, που έφτασε στα 114 χλμ/ ώρα. Διακοπές ρεύματος και άλλα ηλεκτρικά προβλήματα δημιουργήθηκαν επίσης στις περιοχές που επλήγησαν. Ο κυκλώνας προκάλεσε επίσης μεγάλο αριθμό θαλάσσιων απωλειών καθώς κινήθηκε κατά μήκος των ακτών της δυτικής Ινδίας. Εκατοντάδες ψαράδικα επλήγησαν. Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά διασώθηκαν. Άλλα μεγαλύτερα πλοία αντιμετώπισαν επίσης προβλήματα, όπως απώλεια ισχύος. Το συνολικό κόστος των καταστροφών από τον κυκλώνα Tauktae εκτιμήθηκε σε 2,1 δισ. δολάρια.
Εθνική Αιγύπτου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 18 Οκτωβρίου, 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Αιγύπτου αντιπροσωπεύει την Αίγυπτο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Αιγυπτιακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Egyptian Basketball Federation).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Σενεγάλη το 1977. Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αιγύπτου σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αιγύπτου σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Παναραβικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αιγύπτου σε Παναραβικούς Αγώνες: Εθνική Αιγύπτου (καλαθοσφαίριση ανδρών) Egypt, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Egyptian Basketball Federation Αρχειοθετήθηκε 2015-01-12 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος. (Αραβικά)
Σπύρος Σπύρου

Ο Σπύρος Σπύρου του Πέτρου (γενν. στο Δήμο Κερκυραίων, στο προάστιο των Γουβιών) είναι γιατρός και Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων από το 2011 μέχρι το 2014. Νωρίτερα υπηρέτησε ως βουλευτής Κέρκυρας.

 Έκανε σπουδές Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ και ειδικεύτηκε στην παθολογία και στη ρευματολογία. Εργάστηκε ως γιατρός στα Γουβιά της Κέρκυρας και δραστηριοποιήθηκε στον εκεί πολιτιστικό σύλλογο. Είναι παντρεμένος με τη Μαρία-Σοφία Φαρούγγια και έχει δύο παιδιά. Το 1981 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Με το κόμμα αυτό κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής το 1989, χωρίς επιτυχία. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1996 και επανεξελέγη το 2000.Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 εξελέγη (υποστηριζόμενος από τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ) στο δεύτερο γύρο με ποσοστό 52% Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων ως υποψήφιος με τη Νέα Ιόνιο Πολιτεία, επικρατώντας του Ηλία Μπεριάτου (ΠΑΣΟΚ) που έλαβε το 49,2% Επίσημο βιογραφικό στην ιστοσελίδα της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων, ανάκτηση 25-1-2014.
Παιώνιος

Ο Παιώνιος από την Μένδη ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, γνωστός για το άγαλμα της Νίκης που κοσμούσε άλλοτε τον χώρο μπροστά τον Ναό του Δία στην Ολυμπία. Διέπρεψε στο δεύτερο ήμισυ του 5ου αιώνα π.Χ.

 Γεννήθηκε στην Μένδη της Χαλκιδικής (στη σημερινή Καλάνδρα). Σύμφωνα με τον Παυσανία, έργα του είναι ο αγώνας αρματοδρομίας του Πέλοπα και Οινομάου, αγάλματα του ανατολικού αετώματος του Ναού του Δία στην Ολυμπία, ενώ επιγραφές μαρτυρούν την πατρότητα του κολοσσιαίου μαρμάρινου αγάλματος της Νίκης του Παιωνίου. Ως καλλιτέχνης επηρεάστηκε από τον Φειδία. Μαργαρίτης Δήμιτσας (1829-1903) (1881). Περί της αληθούς πατρίδος του εξόχου καλλιτέχνου Παιωνίου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Σ. Π. Ιασεμίδου. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2012. viamus.uni-goettingen.de skulpturhalle.ch mit weiteren Literaturhinweisen uni-marburg.de
Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

Η Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Σερβοκροατικά: Narodna skupština Republike Srpske) είναι το νομοθετικό σώμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, της μιας από τις δύο πολιτικές οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η τρέχουσα είναι η 10η Εθνοσυνέλευση που εξελέγη στις εκλογές της 7ης Οκτωβρίου 2018.

 Η Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας ιδρύθηκε την 24η Οκτωβρίου 1991, με αρχική ονομασία "Συνέλευση του Σερβικού Λαού της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης" και με διοικητική έδρα στο Σσράγεβο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, η έδρα μεταφέρθηκε στην πόλη Πάλε. Το 1998 η έδρα μεταφέρθηκε στην πόλη Μπάνια Λούκα. Πρώτη Συνέλευση (24 Οκτωβρίου 1991 - 14 Σεπτεμβρίου 1996) Δεύτερη Συνέλευση (19 Οκτωβρίου 1996 - 27 Δεκεμβρίου 1997) (εκλογές της 4ης Σεπτεμβρίου 1996) Τρίτη συνέλευση (27 Δεκεμβρίου 1997 - 19 Οκτωβρίου 1998) (εκλογές της 14ης Σεπτεμβρίου 1997) Τέταρτη Συνέλευση (19 Οκτωβρίου 1998 - 16 Δεκεμβρίου 2000) (εκλογές της 13ης Σεπτεμβρίου 1998) Πέμπτη Συνέλευση (16 Δεκεμβρίου 2000 - 28 Νοεμβρίου 2002) (εκλογές της 11ης Σεπτεμβρίου 2000) Έκτη Συνέλευση (28 Νοεμβρίου 2002 - 9 Νοεμβρίου 2006) (εκλογές της 5ης Οκτωβρίου 2002) Έβδομη Συνέλευση (9 Νοεμβρίου 2006 - 15 Νοεμβρίου 2010) (εκλογές της 1ης Οκτωβρίου 2006) Όγδοη Συνέλευση (15 Νοεμβρίου 2010 - 24 Νοεμβρίου 2014) (εκλογές της 3ης Οκτωβρίου 2010) 9η Συνέλευση (24 Νοεμβρίου 2014 έως 19 Νοεμβρίου 2018) (εκλογές της 12ης Οκτωβρίου 2014) 10η Συνέλευση (19η Νοεμβρίου 2018 - σήμερα) Επιτροπή Οικονομικών και Προϋπολογισμού Νομοθετική Επιτροπή Επιτροπή Πολιτικού, Δικαστικού και Διοικητικού Συστήματος Επιτροπή Ασφαλείας Επιτροπή Αναφορών, Προτάσεων και Κοινωνικής Εποπτείας Επιτροπή Ισότητας Ευκαιριών Περιβαλλοντική Επιτροπή Επιτροπή για τα Συνταγματικά Θέματα Επιτροπή Συντάξεων και Ασφάλειας Αναπηρίας Επιτροπή Μέριμνας για τους Βετεράνους Επιτροπή Εκπαίδευσης, Επιστήμης, Πολιτισμού και Πληροφοριών Επιτροπή Υγείας, Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής Επιτροπή για τα Παιδιά, τους Νέους και τον Αθλητισμό Επιτροπή Γεωργίας, Δασοκομίας και Διαχείρισης Υδάτων Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης και Περιφερειακής Συνεργασίας Ελεγκτική Επιτροπή Επιτροπή Εμπορίου και Τουρισμού Επιτροπή για την Οικονομία Συμβούλιο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση Επιτροπή για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Μεταναστών και των Εκτοπισμένων ανθρώπων.
The Essentials

Το The Essentials είναι συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Twisted Sister, η οποία κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Warner Music Group". Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια από τα πέντε στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, τα οποία κυκλοφόρησαν από το 1982 μέχρι το 1987. Οι κριτικές για το "The Essentials" υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε και το "Spirit of Metal" 19 / 20.

 "We're Not Gonna Take It" - 3:44 "I Wanna Rock" - 3:06 "Leader of the Pack" - 3:44 "You Can't Stop Rock 'n' Roll" - 4:40 "Stay Hungry" - 3:03 "Under the Blade" - 4:39 "Come Out and Play" - 4:55 "Love Is for Suckers" - 3:25 "I Believe in Rock 'n' Roll" - 4:03 "The Kids Are Back" - 3:16 "I'll Never Grow Up, Now!" - 4:09 "Shoot 'Em Down" - 3:52 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Essentials" ήταν οι εξής: Ντι Σνάιντερ - φωνητικά Jay Jay French - κιθάρα, φωνητικά Έντι Οτζέντα - κιθάρα, φωνητικά Μαρκ Μεντόζα - μπάσο, φωνητικά Α. Τζ. Πέρο - τύμπανα Τζόι Φράνκο - τύμπανα στο "Love is for Suckers" The Essentials - Twisted Sister | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Twisted Sister - Essentials CD Album - CD Universe Twisted Sister - The Essentials - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives