IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φρούριο Μανοέλ

Το Φρούριο Μανοέλ είναι φρούριο, το οποίο βρίσκεται στη Μάλτα. Ορθώνεται στη νήσο Μανοέλ, η οποία βρίσκεται απέναντι από την πόλη Γκζίρα στο Λιμάνι του Μαρσαμξέτ, στα βορειοδυτικά της Βαλέτας και επιβλέπει την είσοδο σ' αυτό το λιμάνι, καθώς και την ακτή της Σλιέμα.

 Το Φρούριο Μανοέλ είναι οχυρωμένο φρούριο, του οποίου η πλειονότητα των αμυντικών τάφρων και τειχών δημιουργήθηκαν στον ίδιο τον βράχο που αποτελεί το νησί. Ανεγέρθηκε από τους Ιωαννίτες Ιππότες μεταξύ του 1723 και του 1755, υπό τις διαταγές του Μεγάλου Μάγιστρου Μανοέλ ντε Βιλιένα. Η ιδέα της οχύρωσης του νησιού, το οποίο αποκαλείτο τότε Isolotto, αποδίδεται στον Γάλλο μηχανικό Ρενέ Ζακόμπ ντε Τινιέ. Η οριστική εφαρμογή του συγκεκριμένου σχεδίου περιελάμβανε και τις συμβουλές του Σαρλ Φρανσουά ντε Μοντιόν, εκείνη την εποχή στρατιωτικό μηχανικό του Τάγματος της Μάλτας, υπεύθυνο για τα αμυντικά τείχη και την άμυνα του νησιού. Επιπλέον, ο Μοντιόν τέθηκε επικεφαλής της εποπτείας των κατασκευαστικών έργων, ενώ ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, εντός των τειχών του φρουρίου. Το φρούριο είχε ενεργό ρόλο, όχι μόνο κατά την περίοδο των Ιωαννιτών Ιπποτών, αλλά και υπό βρετανική κατοχή, μέχρι και το 1906, όταν και οι Βρετανικές Αρχές εγκατέλειψαν την περιοχή. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αντιαεροπορικές μονάδες πυροβολικού των 94 mm εγκαταστάθηκαν εντός και περιμετρικά του φρουρίου. Τα πυροβόλα ήταν εγκατεστημένα πάνω σε ειδικές πλατφόρμες από τσιμέντο υπό μορφή ημικυκλίου, οι οποίες είχαν προστεθεί περιμετρικά των τειχών. Τα τείχη του φρουρίου, οι στρατώνες, καθώς και το παρεκκλήσι υπέστησαν μεγάλες ζημιές από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Το φρούριο τελεί υπό αναπαλαίωση: η λήξη των εργασιών είχε προβλεφθεί για το 2010. http://www.educ.um.edu.mt/militarymalta/html/fort_manoel.html www.educ.um.edu.mt
Αλ-Ιζιλίγια

H Αλ-Ιζιλίγια ιμπντ αλ Αζιλί ( αραβικά: العجلية بنت العجلي‎ ) ήταν κατασκευαστής αστρολάβων του 10ου αιώνα που δραστηριοποιήθηκε στο Χαλέπι, στη σημερινή βόρεια Συρία. Σε σύγχρονα κείμενα είναι γνωστή και ως Μαριάμ αλ-Αστρολάμπια (Mariam al-Asṭurlābiyya) ( αραβικά: مريم الأسطرلابي‎), αλλά το υποτιθέμενο πρώτο όνομα «Μαριάμ» δεν αναφέρεται καθόλου στη μοναδική πηγή που έχουμε για τη ζωή της.

 Σύμφωνα με τον Άραβα ερευνητή Ιμπν αλ-Ναντίμ (ibn al-Nadim), ήταν η κόρη ενός κατασκευαστή αστρολάβων γνωστού ως al-ʻIjliyy. Μαζί με τον πατέρα της ήταν μαθητευόμενοι (tilmīthah) του Νάστουλου (Nasṭūlus), ενός κατασκευαστή αστρολάβων από τη Βαγδάτη. Η Al-'Ijliyyah κατασκεύαζε αστρολάβoυς, ένα αστρονομικό εργαλείο, κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα. Δούλευε για τον πρώτο Εμίρη του Χαλεπίου, τον Σαΐφ αλ-Ντάουλα, που βασίλεψε από το 944 έως το 967. Δεν υπάρχουν περαιτέρω πληροφορίες για την Al-'Ijliyyah. Ακόμα και το υποτιθέμενο όνομά της, «Μαριάμ», δεν υποστηρίζεται από πηγές της εποχής της, ενώ η φράση «αλ-Αστρολάμπι» ("al-Asturlabiyy") στα ονόματα με τα οποία είναι γνωστή αυτή και ο πατέρας της σημαίνει απλά "δημιουργός αστρολάβων" και υποδεικνύει το επάγγελμά τους (οι αστρολάβοι ήταν από καιρό γνωστοί στην εποχή της). Ο αστεροειδής κύριας ζώνης 7060 Al-'Ijliya, που ανακαλύφθηκε από τον Henry E. Holt στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ το 1990, πήρε το όνομα αυτό προς τιμήν της. Η ονομασία δημοσιεύτηκε στις 14 Νοεμβρίου 2016. Η Al-'Ijliyyah ενέπνευσε έναν χαρακτήρα του βραβευμένου βιβλίου του 2015, Binti. Αποκαλέστηκε μια αξιοσημείωτη γυναίκα από το περιοδικό Islamic Golden Age της οργάνωσης 1001 Inventions. Η Αστρονομία στον μεσαιωνικό ισλαμικό κόσμο Λίστα μουσουλμάνων αστρονόμων Λίστα γυναικών αστρονόμων Χρονοδιάγραμμα των γυναικών στην επιστήμη Astrolabe: το iPhone του 13ο αιώνα - Daily Sabah Το GPS και η ισλαμική καταγωγή του, The Star Online, 3 Οκτωβρίου 2013
Το τέλος μιας αγάπης

Το Τέλος μιας Αγάπης (αγγλικά: The Roman Spring of Mrs. Stone, γνωστό και ως Η Ρωμαϊκή Άνοιξη της Κυρίας Στόουν) είναι βρετανική ρομαντική-δραματική ταινία του 1961 της Seven Arts Warner Bros. Η σκηνοθεσία έγινε από τον Χοσέ Κουιντέρο και η παραγωγή από τους Λουίς Ντε Ροσμόν και Λόταρ Βολφ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Γκάβιν Λάμπερτ και Γιαν Ριντ και βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η μουσική επένδυση έγινε από τον Ρίτσαρντ Αντινσέλλι και η διεύθυνση φωτογραφίας από τον Χάρι Γουόξμαν. Η ταινία αποτέλεσε το πρώτο και μοναδικό σκηνοθετικό εγχείρημα του Χοζέ Κουιντέρο για τη μεγάλη οθόνη.

 Η ηθοποιός Κάρεν Στόουν (Βίβιαν Λι) και ο, νεότερος κατά 20 χρόνια, επιχειρηματίας σύζυγός της, πηγαίνουν για διακοπές στη Ρώμη. Ωστόαο, ο σύζυγος της παθαίνει μοιραία καρδιακή προσβολή στο αεροπλάνο. Η Κάρεν αποφασίζει να μείνει στη Ρώμη, και να νοικιάσει ένα πολυτελές διαμέρισμα στη Ρώμη. Η Κόμισσα Μάγκντα Τερριμπίλι-Γκονζάλες (Λόττε Λένυα) σύντομα της γνωρίζει ένα νεαρό συνοδό κυριών, τον Ιταλό Πάολο (Γουόρεν Μπίτι). Η συμφωνία της με τον Πάολο είναι να παίρνει τις μισές από τις εισπράξεις του. Αν και η Κάρεν γνωρίζει τις προθέσεις του Πάολο, επηρεασμένη από τη μοναξιά της, ξεκινά σχέση μαζί του. Αναθερμαίνει τους δεσμούς της με τους παλιούς της φίλους, γνωρίζοντας, όμως, πως θα είναι επικριτικοί με τη σχέση της. Ο Πάολο είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους συνοδούς της Κόμισσας. Έχει κάνει την Κάρεν να τον ερωτευθεί παράφορα, και αυτή δεν τον κακομαθαίνει με χρήματα, όπως οι προηγούμενές του πελάτισσες. Αυτή η έλλειψη εισοδήματος δημιουργεί άγχος μεταξύ του Πάολο και της Κόμισσας, η οποία ζητά το μερίδιό της, και θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να σιγουρευτεί ότι ο Πάολο κάνει τη δουλειά του, ακόμη και αν βαλθεί με την ψυχική υγεία της Κάρεν. Vivien Leigh ως Karen Stone Warren Beatty ως Paolo di Leo Lotte Lenya ως Contessa Coral Browne ως Meg Jill St. John ως Barbara Jeremy Spenser ως Νεαρός άνδρας Stella Bonheur ως Mrs. Jamison-Walker Peter Dyneley ως Lloyd Greener Carl Jaffe ως Baron Waldheim Harold Kasket ως Ράφτης Viola Keats ως Julia McIlheny Cleo Laine ως Τραγουδίστρια Bessie Love ως Bunny Elspeth March ως Mrs. Barrow Henry McCarty ως Campbell Kennedy Warren Mitchell ως Giorgio John Phillips ως Tom Stone Paul Stassino ως Stefano, ο κουρέας Ernest Thesiger ως Stefano Mavis Villiers ως Mrs. Coogan Η Λότε Λένυα έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για το ρόλο της στην ταινία. Το 2003 γυρίστηκε μια ακόμη εκδοχή του θεατρικού του Τένεσι Γουίλιαμς με πρωταγωνιστές τους Αν Μπάνκροφτ, Έλεν Μίρεν και Ολιβιέ Μαρτίνεζ. The Roman Spring of Mrs. Stone στην IMDb
LiMux

LiMux ονομάζεται ένα εγχείρημα της δημοτικής αρχής του Μονάχου και ταυτόχρονα μία ειδική διανομή Linux της οποίας το περιβάλλον εργασίας έχει πιστοποιηθεί σύμφωνα με το πρότυπο ISO 9241, από το TÜV και είναι βασισμένη στο Debian. Παρόμοια εγχειρήματα έχουν ξεκινήσει και αλλού όπως στο Άμστερνταμ (OpenAmsterdam), στη Βιέννη (Wienux) και στη Σαραγόσα (AZLinux).

 Η όλη μηχανογράφηση του Δήμου του Μονάχου στηρίζονταν κατά κύριο λόγο στα Windows. Όταν η Microsoft αποφάσισε να διακόψει την υποστήριξη για τα Windows NT 4.0 πάνω στα οποία στηριζόταν ο βασικός κορμός της μηχανογράφησης το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε την έρευνα αγοράς για το κόστος μετάβασης στο επόμενο λειτουργικό της Microsoft ή σε άλλο λειτουργικό. Η παραμονή σε λειτουργικά της Microsoft θα κόστιζε περίπου 35 εκ. ευρώ ενώ η μετάβαση σε λύση GNU/Linux θα στοίχιζε περίπου 37 εκ. ευρώ (μαζί με το κόστος μετατροπής και εκπαίδευσης του προσωπικού για πέντε χρόνια). Αποφασίστηκε επίσης η από εδώ και πέρα αγορά ή δημιουργία προγραμμάτων ανεξάρτητων από λειτουργικό σύστημα είτε πρόκειται για προγράμματα ελεύθερου λογισμικού ή προγράμματα ανοικτού κώδικα είτε προγράμματα ιδιόκτητου λογισμικού. Τον Αύγουστο του 2004 η διαδικασία σταμάτησε λόγω αμφιβολιών για τις πατέντες και τα πνευματικά δικαιώματα.Στις 31 Δεκεμβρίου 2009 έγινε η πλήρης και οριστική αλλαγή στο OpenOffice.org και το Open Document Format. Καθώς αρκετά προγράμματα κλειστού τύπου ήταν γραμμένα για Windows και κλειστού κώδικα η μετάβαση παρουσίαζε δυσκολίες. Αποφασίστηκε να λυθούν με τρεις τρόπους: με τη χρήση μιας εικονικής μηχανής με Windows σε τερματικά που έχουν GNU/Linux. με τη χρήση του Wine μετά από κατάλληλη διαμόρφωση. να τρέχουν τα προγράμματα σε έναν Terminal Server.Αν καμία από αυτές τις επιλογές δεν έλυνε το πρόβλημα τότε θα έτρεχαν σε ένα τερματικό με Windows.Δημιουργήθηκε ένα πρόσθετο ανοικτού κώδικα για το OpenOffice.org για τη δημιουργία και επεξεργασία Προτύπων στις εφαρμογές γραφείου. Το βασικό σύστημα είναι βασισμένο στο Debian 4.0 ("Etch") και περιλαμβάνει: γραφικό περιβάλλον:KDE σουίτα γραφείου:OpenOffice.org πρόγραμμα αλληλογραφίας: Thunderbird πρόγραμμα περιήγησης στο Διαδίκτυο: Firefox πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας: GIMP Declaration of Independence: The LiMux Project in Munich (pdf) (αγγλικά)
Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

Ο Περιφερειάρχης της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης είναι ο αιρετός επικεφαλής στην Περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης όπως προκύπτει από τον νόμο 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης». Ο παρών Περιφερειάρχης είναι ο Χρήστος Μέτιος που υποστηρίζεται από την Νέα Δημοκρατία και ανέλαβε το αξίωμα στις 20 Οκτωβρίου 2016 ύστερα από εκλογή.

 Ο πρώτος εκπρόσωπος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ήταν ο Κωνσταντίνος Μπράβος ο οποίος υπήρξε Υφυπουργός και Περιφερειακός Διοικητής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης το διάστημα 26 Αυγούστου 1971 έως 26 Νοεμβρίου 1973 ύστερα από την μεταρρύθμιση του 1971 που προέβλεπε την διαίρεση της Ελλάδος σε 7 περιφερειακές διοικήσεις. Ύστερα από την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2011 και προέβλεπε πλήρη δημοσιονομική και διοικητική αυτοτέλεια με αιρετό περιφερειάρχη και συμβούλιο ο πρώτος Περιφερειάρχης εκλέχτηκε μετά τις πρώτες Περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2010 και τις επαναληπτικές στις 14 Νοεμβρίου 2010. Ο Άρης Γιαννακίδης ήταν ο πρώτος αιρετός και αντικατέστησε την Θεοδώρα Κόκλα που ήταν περιφερειάρχης από τις 9 Δεκεμβρίου 2009. Στις πρώτες εκλογές του 2010 ο Γιαννακίδης κέρδισε στον 2ο γύρο με ποσοστό 51,49% έναντι 48,51 για τον Γιώργο Παυλίδη. . Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Επίσημη ιστοσελίδα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Αδοβογιόνα

Η Αδοβογιόνα, λατιν.: Adobogiona (π. περ. 80 π.Χ. - περ. 50 π.Χ.) ήταν Κέλτισσα πριγκίπισσα από τη Μ. Ασία. Ήταν κόρη του βασιλιά Δειόταρου της Γαλατίας και της Βερενίκης, πριγκίπισσας της Περγάμου, πιθανώς κόρης του βασιλιά Άτταλου Γ΄ της Περγάμου.

 Ο Aδοβαγιόνα παντρεύτηκε τον Bρογίταρο βασιλιά της Γαλατίας, ο οποίος βασίλευσε ταυτόχρονα με τον πεθερό του. Ήταν γονείς του Αμύντα της Γαλατίας, τετράρχη των Τρόκμων και βασιλιά της Γαλατίας. Η Αδοβογιόνα τιμήθηκε με μια σωζόμενη επιγραφή, που ανακαλύφθηκε στο νησί της Λέσβου· μία κεφαλή προτομής βρέθηκε στην Πέργαμο. Παντρεύτηκε τον Βρογίταρο βασιλιά της Γαλατίας στη Μ. Ασία και είχε ΄τέκνο: Αμύντας βασιλιάς της Γαλατίας (36-25 π.Χ.). S. Mitchell, Anatolia: Land, Men and Gods in Minor Asia, Vol. Ι (1956). Ton Derks/Nico Roymans, Ethnic Constructs in Antiquity: The Role of Power and Tradition, Άμστερνταμ: Amsterdam University Press, 2009, σελ. 137.
Πρανγάρδα της Κανόσα

Η Πρανγάρδα, ιταλ.: Prangarda di Canossa (απεβ. μετά το 991), ήταν ευγενής γυναίκα της βόρειας Ιταλίας, κόρη του κόμη της Κανόσα. Με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Τορίνο.

 Η Πρανγάρδα ήταν μέλος του Οίκου της Κανόσα. Ο πατέρας της ήταν ο Aδαλβέρτος-Άττο της Κανόσα, και η μητέρα της ήταν η Χιλδεγάρδα (που πιθανότατα ήταν μέλος του Οίκου των Σουπονιδών). Η Πρανγάρδα παντρεύτηκε τον Mάνφρεντ Α΄ μαρκήσιο του Τορίνο, ίσως μετά την πολιορκία της Κανόσσα το 951, αλλά πιθανότερο μετά το 962. Το 991 η Πρανγάρδα εξέδωσε ένα καταστατικό, με τη συγκατάθεση του Mάνφρεντ Α΄, στον οποίο πώλησε το μερίδιό της στο κτήμα Vilinianum στην Πάρμα. Φαίνεται σε αυτό το καταστατικό, ότι η προίκα της Πρανγκάρδας περιελάμβανε εκτάσεις συνολικά τουλάχιστον χιλίων jugera (περίπου 650 ακρ = 2630 στρέμματα) στην Πάρμα και το Ρέτζιο. Με τον Μάνφρεντ Α΄ των Αρδουινιδών μαρκήσιο του Τορίνο, η Πρανγάρδα είχε πολλά παιδιά, όπως: Ούλρικ-Μάνφρεντ Β΄, κόμης του Τορίνο, μαρκήσιος της Σούζα. Άλρικ, επίσκοπος του Άστι. Όθων Άττο. Ούγος. Γουίντο. Previté-Orton, C.W. (1912), The Early History of the House of Savoy (1000-1233), Cambridge, https://archive.org/stream/earlyhistoryofho00prevuoft#page/n5/mode/2up . V. Fumagalli, Le origini di una grande dinastia feudale Adalberto-Atto di Canossa (Tübingen, 1971). T. Lazzari, «Aziende fortificate, castelli e pievi: le basi patrimoniali dei poteri dei Canossa e le loro giurisdizioni,» σε A. Calzona, ed., Matilde e il tesoro dei Canossa tra castelli, monasteri e città (Μιλάνο, 2008), σελ. 96-115, προσβάσιμο στη διεύθυνση: [1] G. Sergi, «Una grande circoscrizione del regno italico: la marca arduinica di Torino,» Studi Medievali XII (1971), 637-712 C. Violante, «Quelques caractéristiques des δομές familiales en Lombardie, Emilie, et Toscane aux Xle et XII siècles», στο G. Duby, and J. le Goff, eds., Famille et parenté dans l'Occident médiéval (Παρίσι, 1977 ), σελ. 87-148.
Μπρούνο Φράτους

Ο Μπρούνο Φράτους (γεν. 30 Ιουνίου 1989) είναι Βραζιλιάνος αθλητής της κολύμβησης, συγκεκριμένα στα σπριντ με στυλ ελεύθερο. Ήταν 4ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο, στα 50 μέτρα ελεύθερο.

 Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2011 έκανε τον καλύτερο χρόνο στα ημιτελικά των 50 μέτρων ελεύθερο με επίδοση 21.76. Στον τελικό τερμάτισε στην πέμπτη θέση, με επίδοση 21.96 δευτερολέπτων. Στους Παναμερικανικούς Αγώνες 2011 στην Γουαδαλαχάρα κέρδισε τρία μετάλλια: δύο χρυσά σε σκυταλοδρομίες και το ασημένιο μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 μπήκε στον τελικό των 50 μέτρων με ελεύθερο, όπου τερμάτισε στην τέταρτη θέση πίσω από τον συμπατριώτη του και τον κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, Κέσαρ Κιέλο. Ο Φράτους εγχειρίστηκε τον Μάιο του 2013 για την επίλυση του τραυματισμού που είχε στον δεξιό του ώμο. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Νοτιοαμερικανικούς Αγώνες 2014 στο Σαντιάγο, στα 50 μέτρα με ελεύθερο, καταρρίπτοντας το ρεκόρ αγώνων.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2015 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο. Πηγαίνοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 ήταν από τους αγαπημένους για μετάλλιο. Μπήκε στον τελικό των 50 μέτρων με ελεύθερο, αλλά τερμάτισε μόλις στην έκτη θέση. Σε μια συνέντευξη είπε: "Για κάποιον λόγο, δεν ήμουν έτοιμος να κολυμπήσω γρηγορότερα από αυτό. Δεν έχω ιδέα τι γίνεται. Αυτή η χρονιά δεν πήγε πολύ καλά." Πριν τους αγώνες, ο Φράτους υπέφερε από χρόνιο πόνο στην πλάτη. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2017 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 4x100 μέτρα ελεύθερο μαζί με την ομάδα της Βραζιλίας, όπου κατέρριψαν το ρεκόρ της Νότιας Αμερικής από το 2009. Στα 50 μέτρα ελεύθερο, μπήκε στον τελικό και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, με 21.27 δευτερόλεπτα.Τον Σεπτέμβριο του 2018 υποβλήθηκε ξανά σε εγχείριση για τη διόρθωση μερικής ρήξης του υποπλακτικού τένοντα του ώμου, λείποντας σε σημαντικές διοργανώσεις.
Χρωματίνη

Η χρωματίνη είναι βασικό συστατικό του πυρήνα των κυττάρων και ιδίως των χρωμοσωμάτων. Σήμερα είναι γνωστό ότι το υλικό της συνίσταται από DNA, μαζί με ιστόνη καθώς και από μη ιστονικές πρωτεΐνες.

 Η χρωματίνη παρουσιάζεται υπό μορφή κοκκίων ή δισκίων καλουμένων "χρωμομερών" που συνδέονται με λεπτά νήματα τα "χρωμονήματα". Κατ΄ άλλους αυτή σχηματίζει ένα είδος πλέγματος μέσα στη βασική ουσία του πυρήνα (της λινίνης ή αχρωματίνης), ενώ κατ΄ άλλους αυτή είναι απλωμένη σε όλη τη μάζα αυτού. Τον πρώτο χαρακτήρα της χρωματίνης δέχονται ανεπιφύλακτα όλοι οι γενετιστές. Η χρωματίνη αποτελείται από νουκλεοπρωτεΐδια, δηλαδή ετεροπρωτεΐνες πλούσιες σε θυμονουκλεϊκό οξύ (που προέρχεται από τέσσερα νουκλεοτίδια έκαστο των οποίων περιέχει ένα μόριο φωσφορικού οξέος, ενωμένο με ένα σάκχαρο και μία πρωτεϊνική βάση: γουανίνη, ή αδενίνη, ή θυμίνη, ή κυτοσίνη). Το όνομά της οφείλεται από το γεγονός ότι χρωματίζεται εύκολα από τις χρωστικές ουσίες. Γενικά είναι μία νουκλεοπρωτεΐνη που συνίσταται από DNA, από μικρή ποσότητα RNA και από πρωτεΐνες σε ποσοστό που ξεπερνά το 50% του βάρους της. Η χρωματίνη στις διάφορες φάσεις της ζωής του κυττάρου παρουσιάζεται και με διαφορετική μορφή. Όταν το κύτταρο δεν είναι στη φάση της διαίρεσης του, η χρωματίνη παρουσιάζεται με τη μορφή ενός πλέγματος, που λέγεται δίκτυο χρωματίνης. Το δίκτυο αυτό αποτελείται από μεμονωμένες ίνες και από κοκκία. Καθεμιά από τις ίνες αυτές είναι το αποτέλεσμα μιας πολύπλοκης περιέλιξης του μορίου του DNA γύρω από τις πρωτεΐνες, οι οποίες μετέχουν στη δομή της χρωματίνης. Όταν το κύτταρο διαιρείται, η χρωματίνη συμπυκνώνεται και παίρνει τελικά τη μορφή δομών, που ονομάζονται χρωμοσώματα. Τα χρωμοσώματα που υπάρχουν στα σωματικά κύτταρα των ανώτερων οργανισμών παρουσιάζονται σε ζευγάρια. Τα χρωμοσώματα που ανήκουν στο ίδιο ζευγάρι χαρακτηρίζονται ως ομόλογα. Τα μέλη ενός ζευγαριού ομόλογων χρωμοσωμάτων μορφολογικά είναι όμοια μεταξύ τους, έχουν δηλαδή ίδιο σχήμα και μέγεθος. Η πιο ενδιαφέρουσα όμως ομοιότητα των ομόλογων χρωμοσωμάτων είναι ότι περιέχουν γονίδια που ελέγχουν το ίδιο γνώρισμα, με τον ίδιο ή με διαφορετικό τρόπο, και επίσης ότι τα γονίδια αυτά εδράζονται στην ίδια θέση (γονιδιακός τόπος) και στα δύο χρωμοσώματα. Κύτταρα που έχουν τα χρωμοσώματά τους και συνεπώς τα γονίδιά τους σε ζευγάρια χαρακτηρίζονται ως διπλοειδή (2n), σε αντίθεση με τα κύτταρα που περιέχουν μία απλή σειρά χρωμοσωμάτων και γονιδίων, όπως οι γαμέτες, τα οποία χαρακτηρίζονται ως απλοειδή (n). Ο αριθμός των χρωμοσωμάτων που υπάρχει στα κύτταρα των διαφορετικών φυτικών και ζωικών ειδών είναι αυστηρά καθορισμένος. Κάθε απόκλιση από αυτόν προκαλεί μεταβολές στα χαρακτηριστικά και διακυμάνσεις στη βιωσιμότητα των οργανισμών ενός είδους που την παρουσιάζει.
Το εμβατήριο Ραντέτσκυ (μυθιστόρημα)

Το Εμβατήριο Ραντέτσκυ (γερμ. Radetzkymarsch) είναι μυθιστόρημα του Γιόζεφ Ροτ. Το έργο θεωρείται το σημαντικότερο του Αυστριακού λογοτέχνη και ένα από τα σημαντικότερα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. Στο μυθιστόρημα, μέσα από την εξιστόρηση της ζωής της οικογένειας φον Τρόττα, εξιστορείται ταυτόγχρονα η παρακμή και το τέλος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο το 1932, σχεδόν αμέσως μετά από το προηγούμενο μυθιστόρημα του Ροτ, τον Ιώβ (1931), από τον εκδοτικό οίκο Kiepenheuer & Witsch ενώ σχεδόν αμέσως, το 1933, ακολούθησε και η αγγλική μετάφρασή του. Ο Ροτ έδωσε αυτόν τον τίτλο στο μυθιστόρημά του από το ομώνυμο εμβατήριο Radetzky March, Op. 228 του Γιόχαν Στράους (πατέρας) το οποίο συνέθεσε προς τιμήν του Αυστριακού στρατάρχη Γιόζεφ Ραντέτσκυ φον Ράντετς (Joseph Radetzky von Radetz). To 1994 έγινε η τηλεοπτική μεταφορά του σε σειρά δύο επεισοδίων με τίτλο Radetzky March η οποία προβλήθηκε στην Αυστρία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

 Αφηγείται την ιστορία της οικογένειας φον Τρόττα από τον παππού Γιόζεφ έως τον εγγονό Καρλ Γιόζεφ. Πρόκειται για μια οικογένεια στρατιωτικών της παλιάς Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι επί πολλά χρόνια υπηρέτησαν πιστά τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ. Το πραγματικό αντικείμενο της αφήγησης είναι η αργή αποσύνθεση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, που δέσποσε επί αιώνες στην Κεντρική Ευρώπη και που εντέλει θα την καταλύσει (και αυτήν, όπως και την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την αυτοκρατορία του τσάρου) ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ένας απλός στρατιώτης από τη Σλοβενία σώζει τη ζωή του αυτοκράτορα κατά τη μάχη του Σολφερίνο. Γι' αυτό το κατόρθωμά του θα του απονεμηθεί τίτλος ευγενείας. Αλλά στο σχολικό βιβλίο του γιου του διαβάζει μια αφήγηση του γεγονότος που απέχει από την πραγματικότητα. Για να είναι συνεπής με τον τίτλο που του δόθηκε (Ιππότης της Αλήθειας) διαμαρτύρεται για την ανακρίβεια αυτή και αποτρέπει το γιο του από τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Ο γιος γίνεται έπαρχος. Το μυθιστόρημα παρουσιάζει τη ζωή του, τις σχέσεις του με τον γιο του Καρλ Γιόζεφ, με τον υπηρέτη του, με το επαγγελματικό του περιβάλλον, με τον φίλο του που παίζουν μαζί σκάκι. Ακόμη θέμα της αφήγησης είναι η πορεία του Καρλ Γιόζεφ, οι σχέσεις του με τον υπηρέτη του, η ζωή στο στρατό που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Επίσης, οι κοινωνικές εντάσεις, η αμφισβήτηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, μια σειρά εξελίξεις που προδικάζουν τον θάνατο της αυτοκρατορίας. Κι ο ανθυπολοχαγός Καρλ Γιόζεφ, με τον οποίο ταυτίζεται ο Ροτ, βγάζει τη στρατιωτική στολή, προτιμώντας την αγροτική ζωή: έχει αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να σώσει την αυτοκρατορία, όπως κι ο παππούς του είχε συνειδητοποιήσει ότι δεν ήταν κάποτε εκείνος που έσωσε τον Φρασγκίσκο Ιωσήφ στο Σολφερίνο. Το έργο στη βάση του ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ http://www.biblionet.gr/book/145603/Roth,_Joseph,_1894-1939/%CE%A4%CE%BF_%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A1%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%84%CF%83%CE%BA%CF%85 Ανάλυση του έργου από την Χριστίνα Παπαγγελή στο http://anagnosi.blogspot.gr/2012/12/joseph-roth.html
Αστική Περιοχή Μτουάρα

Η Αστική Περιοχή Μτουάρα (Αγγλικά: Mtwara Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mtwara Mjini), είναι μία από τις 5 περιοχές στην Περιφέρεια Μτουάρα (Mtwara Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα Βόρεια με την Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region), στα Ανατολικά από τον Ινδικό Ωκεανό και στα Νότια και Δυτικά με την Αγροτική Περιοχή Μτουάρα (Mtwara Rural Region). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Μτουάρα (Mtwara Urban District) ήταν 92.602 άτομα.

 Η Αστική Επαρχία Μτουάρα (Mtwara Urban District), χωρίζεται διοικητικά σε 2 Τομείς (Αστικό Τομέα Μτουάρα [Mtwara Urban Division] και Τομέα Μικιντάνι [Mikindani Division]), 15 Τμήματα, 185 mitaas (οδούς), 6 χωριά και 27 οικισμούς. Ο Αστικός Τομέας Μτουάρα (Mtwara Urban Division) είναι καλά στρωμένος με δρόμους και αποτελείται από 10 Τμήματα: Ο Τομέας Μικιντάνι (Mikindani Division) αποτελείται από τη μικρή αποικιακή ιστορική πόλη (Mikindani) και έχει 5 Τμήματα: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μτουάρα Μτουάρα Παραπομπές σημειώσεων Αστική Περιοχή Μτουάρα, Αρχική σελίδα της Εθνικής Απογραφής Τανζανίας του 2002.
Ντεβόν Ουάσινγκτον

Ο Ντεβόν Λαμάρ Ουάσινγκτον (γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Λάρισας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Ο Ουάσιγκτον είναι γνωστός για το ότι είναι σταθερός σκόρερ στην Ευρώπη. Έχει ύψος 2,03 μέτρων, παίζει στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Αφού έπαιξε τέσσερα χρόνια κολεγιακού μπάσκετ στο Οχάιο, ο Ουάσιγκτον μπήκε στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2011, αλλά δεν επιλέχθηκε στους δύο γύρους του ντραφτ.

 Ο Ουάσιγκτον έπαιξε μπάσκετ λυκείου στο γυμνάσιο του Κέμπσβιλ, στη Βιρτζίνια Μπιτς, στη Βιρτζίνια . Κατατάχθηκε ως ο 778ος καλύτερος παίκτης του έθνους και ο 141ος καλύτερος σμολ φόργουορντ της πολιτείας. Στην τελευταία του χρονιά, ο Ουάσινγκτον ήταν ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ και ο δεύτερος καλύτερος ριμπάουντερ της ομάδας, με μέσο όρο 13,3 πόντους και 5,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Οδήγησε τους Μπόμπκατς σε τρίτη πρόκριση στα πλέι οφ στα τέσσερα τελευταία χρόνια. Ο Ουάσιγκτον ολοκλήρωσε με 1.061 πόντους την πορεία του στην Άθενς αφού βελτιωνόταν κάθε χρονιά. Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2011, ο Ουάσιγκτον εντάχθηκε στη Σεντ-Ετιέν στη Γαλλία. Έφυγε από την ομάδα πριν εμφανιστεί σε ένα μόνο παιχνίδι μαζί τους και εντάχθηκε στην Γκελισίμ Κολέζι της 2ης Τουρκίας . Στις 14 Φεβρουαρίου 2012, εντάχθηκε στους Μποέμιος της 1ης Ουρουγουάης . Στις 20 Ιουλίου 2012, επέστρεψε στην Ευρώπη και εντάχθηκε στους WBC Βελς της 1ης Αυστρίας . Την επόμενη χρονιά, ο Ουάσιγκτον μεταπήδησε στους Κουμαμότο Βόλτερς της B Λιγκ (Ιαπωνίας) . Στις 21 Νοεμβρίου, εντάχθηκε στους Σινσού Μπρέιβ Γουόριορς . Στις 23 Σεπτεμβρίου 2017, ο Ουάσιγκτον προσχώρησε στην Καουχαγιόκι Κάρχου της 1ης Φινλανδίας . Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στην Μπάλκαν Μπότεβγκραντ . Κατά τη διάρκεια της περιόδου, οδήγησε τους Μπάλκαν στους τελικούς της 1ης Βουλγαρίας , όπου η Μπάλκαν έχασε από τη Λέβσκι Σόφιας . Στις 16 Ιουνίου 2018, ο Ουάσιγκτον εντάχθηκε στην Κύμη της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Στις 14 Οκτωβρίου 2018, ο Ουάσιγκτον σημείωσε 24 πόντους και άρπαξε 6 ριμπάουντ στην ήττα της ομάδας με 77-74 από τον Ολυμπιακό . Ο Ουάσινγκτον ολοκλήρωσε τη χρονιά 2020-2021 πίσω στην Ελλάδα, παίζοντας με τη Λάρισα . Σε 9 αγώνες, είχε 11,7 πόντους και 4,9 ριμπάουντ μέσο όρο, παίζοντας 23 λεπτά ανά αγώνα. Στις 5 Αυγούστου 2021, ο Ουάσιγκτον ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον ελληνικό σύλλογο. Προφίλ στο RealGM.com Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στο BG Μπασκέτ (στα Βουλγαρικά)
Ανα Λίλι Αμιρπούρ

Ana Lily Amirpour είναι ιρανικής καταγωγής Aμερικανή σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός. Είναι γνωστή για το ντεμπούτο της με την κινηματογραφική ταινία A Girl Walks Home Alone Night, που η ίδια χαρακτηρίσε ως "Iranian Vampire Spaghetti Western". Η ταινία έκανε ντεμπούτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς το 2014 και είναι βασισμένη σε μια προηγούμενη μικρού μήκους ταινία που η ίδια είχε γράψει και σκηνοθετήσει.

 Η Αμιρπούρ γεννήθηκε στο Margate, Αγγλία, αλλά σε νεαρή ηλικία μετακόμισε στο Μαϊάμι της Φλόριντα με την οικογένειά της. Στη συνέχεια, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Μπέικερσφιλντ της Καλιφόρνιας, ενώ αργότερα αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του UCLA ( University of California, Los Angeles). Ξεκίνησε να δημιουργεί ταινίες από την ηλικία των 12 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ana Lily Amirpour στο Wikimedia Commons
Ισαβέλλα της Κοΐμπρα

Η Ισαβέλλα της Λοΐμπρα (Isabel de Avis, 1 Μαρτίου 1432 – 2 Δεκεμβρίου 1455) από τον Οίκο των Αβίς ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας, που έγινε βασίλισσα της χώρας μετά τον γάμο της με τον εξάδελφό της Αλφόνσο Ε΄ της Πορτογαλίας.

 Ήταν κόρη του ινφάντη Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα και της Ισαβέλλας τού Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης τού Ιακώβου Β΄ κόμη τού Ουρζέλ. Ο πατέρας της ήταν γιος τού Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας. Ο πάππος της Ιάκωβος Β΄ ήταν γιος της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου. Ο πατέρας της ήταν αντιβασιλιάς, την εποχή που ήταν βασιλιάς ο ανήλικος εξάδελφός της Αλφόνσος Ε΄, τον οποίο η Ισαβέλλα ερωτεύτηκε. Αρραβωνιάστηκαν το 1445, αλλά ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στον πατέρα της και τον Αλφόνσο δούκα της Μπραγάνζα, που ήθελε ο Αλφόνσος Ε΄ να νυμφευτεί την εγγονή του. Τελικά ο γάμος έγινε στις 6 Μαΐου 1447. Το 1448 ο βασιλιάς πήρε σαν σύμβουλό του τον Αλφόνσο δούκα της Μπραγκάνσα. Τότε ο πατέρας της σκοτώθηκε στην μάχη της Αλφαρρομπέιρα και ο αδελφός της Ιωάννης εξορίστηκε, αλλά η ίδια κράτησε την βασιλική εύνοια. Είχε τον έλεγχο του δουκάτου της Κοΐμπρα, ώσπου ο αδελφός της Ιωάννης επέστρεψε στην Πορτογαλία το 1454. Το 1455 τίμησε τον πατέρα της με μία λαμπρή τελετή αθώωσης (απαλλαγής κατηγοριών) στην Αυλή και τον ξαναέθαψε μεγαλοπρεπώς. Απεβίωσε λίγο αργότερα· υπάρχει υποψία, ότι δηλητηριάστηκε. Παντρεύτηκε το 1447 τον Αλφόνσο Ε΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας και είχε τέκνα: Ιωάννα 1452-1490, Αγία. Ιωάννης Β΄ 1455-1495, βασιλιάς της Πορτογαλίας. Ιωάννης, πρίγκιπας της Πορτογαλίας 1451, απεβ. την ημέρα που γεννήθηκε.
Ιωάννα Σίβυλλα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Η Ιωάννα-Σίβυλλα, γερμ.: Johanna Sibylla von Hanau-Lichtenberg (6 Ιουλίου 1564 στο κάστρο του Λίχτενμπεργκ - 24 Μαρτίου 1636 στο Ρούνκελ) ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Βηντ-Ρούνκελ.

 Ήταν το πρώτο παιδί του Φιλίππου Ε΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ από τον πρώτο γάμο του με τη Λουδοβίκα-Μαργαρίτα των Τσβάιμπρυκεν (1540-1569), κόρη του Ιακώβου κόμη του Τσβάιμπρυκεν-Μπιτς. Την 1η Φεβρουαρίου 1582 η Γιοχάνα-Σίβυλλα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του Βηντ-Ρούνκελ και του Ίζενμπεργκ (1581 - 13 Σεπτεμβρίου 1612), γιο του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Βηντ-Ρούνκελ και του Ίζενμπουργκ (15 Ιουνίου 1581) και της Αικατερίνης του Χάναου (1525-1581). Ο Γουλιέλμος διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1581 ως κόμης στο Άνω Βηντ (δηλ. στο Ρούνκελ και στο Ντήρντοφ) και στο υπόλοιπο Βηντ το 1595. Γιουλάνα (απεβ. 24 Αυγούστου 1635), παντρεύτηκε στις 18 Μαΐου 1634 με τον Λουδοβίκο Δ΄ κόμη του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ (1598-1657). Eλισάβετ (24 Αυγούστου 1593 - 28 Ιουνίου 1635), παντρεύτηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1614 με τον Φίλιππο κόμη του Ζολμς-Χόενζολμς-Λιχ. Αικατερίνα-Φιλιππίνα-Βάλπουργκις (απεβ. 1647), παντρεύτηκε στις 29 Οκτωβρίου 1611 στο Σάντεκ με τον Χριστόφορο κόμη του Λάινινγκεν-Βέστερμπουργκ (απεβ. 1635). Η Μαρία- Άννα-Μαγδαληνή, παντρεύτηκε το 1628 με τον Αδόλφο του Γύλιχ-Ντέρινγκεν. Αιμιλία. Γιοχαννέτα. Adrian Willem Eliza Dek: De Afstammelingen van Juliana van Stolberg tot aan het jaar van de vrede van Munster, Zaltbommel, 1968. Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten . NF IV, Taf. 36. Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau 1919, επανεκτύπωση 1978
That's How You Write a Song

Το That's How You Write a Song είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τον Νορβηγό τραγουδιστή Αλεξάντερ Ρίμπακ. Θα εκπροσωπήσει τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα.

 Το Melodi Grand Prix 2018 ήταν η 56η έκδοση του Νορβηγικού εθνικού τελικού Melodi Grand Prix και επέλεξε τη συμμετοχή της Νορβηγίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2018. Επιλέχθηκαν δέκα τραγούδια για να συμμετάσχουν και οι επιλεγμένοι τραγουδιστές, συμμετοχές και συνθέτες αποκαλύφθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 2018. Τα δέκα τραγούδια συναγωνίστηκαν κατά τη διάρκεια του τελικού στο Oslo Spektrum στις 10 Μαρτίου 2018, που φιλοξένησαν οι Kåre Magnus Bergh και Silya Nymoen. Οι τέσσερις πράξεις που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους από το νορβηγικό κοινό προχώρησαν στον "τελικό του αργύρου". Στον "τελικό του αργύρου", οι δύο πράξεις που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους από το κοινό προχώρησαν στον "χρυσό τελικό". Στον "χρυσό τελικό" η πράξη που έλαβε τις περισσότερες ψήφους από το κοινό κηρύχθηκε ο νικητής. Ο Alexander Rybak κέρδισε με το τραγούδι "That's How You Write a Song", το οποίο έλαβε το 71% των ψήφων στη "χρυσή δυάδα". Το τραγούδι αγωνίστηκε στο δεύτερο ημιτελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2018, που πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας.
Γιάννης Παπουλίδης

Ο Γιάννης Παπουλίδης (γεν. 1968), είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με τις «μικρές» εθνικές ομάδες.

 Ο Παπουλίδης γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1968 στην Αθήνα. Πατέρας του είναι ο Τάκης Παπουλίδης, παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού, που διέπρεψε τις δεκαετίες 1950-60. Ως ποδοσφαιριστής ο Γιάννης Παπουλίδης αναδείχθηκε στις ακαδημίες του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε ως επαγγελματίας από τη σεζόν 1986-87. Ήταν αμυντικός και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 7 Σεπτεμβρίου 1986 σε ηλικία 18 ετών. Με το σύλλογο γνώρισε αρκετές επιτυχημένες σεζόν, όπως η περίοδος 1986-87, όπου τερμάτισε στην 4η θέση κερδίζοντας τη συμμετοχή του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και η σεζόν 1988-89, που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου αποκλείοντας τους ΠΑΟΚ (0-2, 3-0) και Λάρισα (2-0, 0-0), για να ηττηθεί από τον Παναθηναϊκό με 1-3 στο Ολυμπιακό Στάδιο. Στο δεύτερο μισό της περιόδου 1992-93 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, χωρίς όμως η εκεί παρουσία του να είναι ιδιαίτερα πετυχημένη. Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες νέων, ελπίδων και μία φορά με την ολυμπιακή ομάδα στις 18 Μαΐου 1988 σε αγώνα κατά της Ρουμανίας για το προολυμπιακό τουρνουά (σκορ: 2-3). Αν και κλήθηκε στην Εθνική ανδρών δεν χρίστηκε διεθνής. Σημείωση: τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1989. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Everything Will Be Alright in the End

Το "Everything Will Be Alright in the End" είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ των Weezer. Είναι το τρίτο άλμπουμ της μπάντας με παραγωγό τον Ric Ocasek. Το άλμπουμ βγήκε από την Republic Records στις 7 Οκτωβρίου του 2014. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 2013 σε ένα fan event και οι ηχογραφήσεις άρχισαν τον Ιανουάριο του 2014. Από τις 19 Μαρτίου μέχρι τις 8 Οκτωβρίου του 2014 η μπάντα έβγαζε εβδομαδιαία βίντεο για την προώθηση του άλμπουμ.

 Weezer Brian Bell - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα, συνθεσάιζερ Rivers Cuomo - κιθάρα, φωνή, πλήκτρα, συνθεσάιζερ Scott Shriner - μπάσο, φωνητικά, πλήκτρα Patrick Wilson - ντραμς, φωνητικά, κρουστάΕπιπλέον μουσικοί Daniel Brummel - πλήκτρα και πιάνο στο "Eulogy For a Rock Band" Patrick Stickles - κιθάρα στο "Foolish Father" Bethany Cosentino - φωνή στο "Go Away" Bobb Bruno - επιπλέον κιθάρα στο "Foolish Father"Παραγωγή Ric Ocasek - παραγωγή Samuel Bell - μηχανικός Shawn Everett - επιπλέον παραγωγή, μηχανικός Chris Owens - βοηθός μηχανικού Vanessa Wormer - βοηθός μηχανικού Alex Williams - βοηθός μηχανικού Tom Lord-Alge - μίξινγκ Eddie Rendini - βοηθός μίξινγκ Ted Jensen - mastering Το βίντεο κλιπ του "Back To The Shack"
Δήμος Μόγκιλα

Ο Δήμος Μόγκιλα (σλαβομακεδονικά: Могила‎ Mk-Mogila.ogg ) είναι δήμος στο δυτικό κεντρικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πελαγονίας. Μόγκιλα ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μόγκιλα.

 Ο Δήμος Μόγκιλα συνορεύει με: τον Δήμο Ντεμίρ Χισάρ στα βορειοδυτικά τον Δήμο Κρουσόβου και τον Δήμο Κριβογκάστανι στα βόρεια τον Δήμο Πρίλεπ στα βορειοανατολικά τον Δήμο Νόβατσι στα νοτιοανατολικά τον Δήμο Μπίτολα στα νοτιοδυτικά. Επίσημος ιστότοπος
Σιγκέρου Μπαν

Ο Σιγκέρου Μπαν (ιαπωνικά: 坂 茂, αγγλικά: Ban Shigeru, γεννημένος στις 5 Αυγούστου 1957) είναι διακεκριμένος Ιάπωνας αρχιτέκτονας που, μέχρι σήμερα, έχει σχεδιάσει και δημιουργήσει εντυπωσιακές σύμμεικτες κατασκευές ανά την υφήλιο.Είναι γνωστός για την καινοτομική αρχιτεκτονική εργασία του με βάση το χαρτί, ιδίως ανακυκλωμένους σωλήνες από χαρτόνι, σε κατασκευές άμεσης ανάγκης που δύνανται να χρησιμοποιηθούν για να στεγάσουν θύματα από αιφνίδιες φυσικές καταστροφές (λ.χ. σεισμούς, πυρκαγιές, τσουνάμι). Το 2000, προβλήθηκε ως σημαντικό πρόσωπο στο Αμερικανικό περιοδικό Time, ειδικά για τα έργα καινοτομίας, στον τομέα της αρχιτεκτονικής και του σχεδιασμού.Το 2014, ο αρχιτέκτονας Μπαν έλαβε το σημαντικό βραβείο Αρχιτεκτονικής, Pritzker, το πιο γνωστό βραβείο παγκοσμίως στη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Η κριτική επιτροπή ανέφερε για τον Μπαν, το σχεδιαστικό του έργο και την αφοσίωσή του στον εθελοντισμό και τις ανθρωπιστικές του πρωτοβουλίες, αποκαλώντας τον: «αφοσιωμένο δάσκαλο που δεν είναι μόνο πρότυπο για τη νεότερη γενιά, αλλά και έμπνευση»

 Ο Μπαν γεννήθηκε στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής της Νότιας Καλιφόρνιας. Αργότερα πήγε στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Cooper Union, όπου σπούδασε υπό τον καθ. John Hejduk και αποφοίτησε το 1984. Από τον Hejduk, ο Μπαν απέκτησε έντονο ενδιαφέρον για την "ποιητική αρχιτεκτονική", έχει δεχτεί μια διαρκή επιρροή και αυτό μεταφέρθηκε στο έργο του, το οποίο αντικατοπτρίζει τις συνεχείς εξερευνήσεις σε βασικά γεωμετρικά στοιχεία, δομικές λύσεις, και συχνή εντυπωσιακή χρήση του ξύλου. Είναι παντρεμένος με την Masako Ban. Furniture House, a series of prefabricated homes built in Japan, China, and the US and Metal Shutter House Curtain Wall House (1995), Itabashi, Τόκιο Naked House (2000), Σαϊτάμα Japanese Pavilion (2000) at Hannover World Exhibition Expo 2000, Ανόβερο Nomadic Museum (2005–present), built to house Gregory Colbert's video/photo work "Ashes and Snow" Takatori Catholic Church, Κόμπε, Ιαπωνία Paper Dome, Nantou, Taiwan Picture Window House, Shizuoka, Japan Centre Pompidou-Metz museum, Metz, France Luxurious villa designs Maison S und Maison H on an exclusive private island: Mandarin Oriental Dellis Cay Cardboard Cathedral, Christchurch, New Zealand (2012–2013) Aspen Art Museum, USA Bamboo Furniture House, Great Wall, China Ōita Prefectural Art Museum, Ōita-shi, Japan Onagawa Station, Onagawa, Miyagi, Japan La Seine Musicale, Cultural complex and concert-halls on the Ile Seguin Boulogne-Billancourt, France Villa Vista, Weligama Sri Lanka Tainan Art Museum, Tainan, Taiwan The JIA Prize, ως ο καλύτερος Νέος Αρχιτέκτων της Χρονιάς, Ιαπωνία (1997) Time magazine, Innovator of the Year, ΗΠΑ (2001) Prix de l'Académie d'Architecture de France (2004) Arnold W. Brunner Memorial Prize στην Αρχιτεκτονική, American Academy of Arts and Letters, ΗΠΑ (2005) Mainichi Design Prize, Ιαπωνία (2012)
Αλντίνο

Το Αλντίνο (ιταλικά: Aldino, προφέρεται: [alˈdiːno]) ή Άλνταϊν (γερμανικά: Aldein, προφέρεται: [alˈdaɪ̯n]) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 1,665 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Δολομιτικές Άλπεις.

 Η πόλη είναι από τις αρχαιότερες στην περιοχή της οροσειράς Reggelberg, που αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα σε Ιταλία κι Αυστρία. Η πόλη αναφέρεται ότι κατοικούνταν από πολλούς Βαυαρούς, που είχαν μεταναστεύσει εδώ, με την πρώτη σχετική μαρτυρία να χρονολογείται από το 1175. Το όνομα Άλνταϊν αναφέρεται πρώτη φορά κατά το Μεσαίωνα ως "Aldin", με παραλλαγές το "Alden" το 1185 και "Aldein" το 1242 και το 1340. Πιθανότατα προέρχεται από το όνομα κάποιου Γερμανού, που στα λατινικά αποδίδεται "Aldius". Το ιταλικό όνομα της πόλης αναφέρεται πρώτη φορά το 1928 ως "Valdagno Trent" και το 1940 ως "Aldagno", ενώ από το 1955 η πόλη έλαβε τη σημερινή της ονομασία. Η ενοριακή εκκλησία της πόλης είναι κτίσμα του 1309 και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ελένη. Στα μέσα του 15ου αιώνα ανακαινίσθηκε και το 1841 επεκτάθηκε. Άλλα αξιοθέατα είναι το ιστορικό ξενοδοχείο Zirmerhof Redagno (Radein) και ο προϊστορικός οικισμός της Burgstallegg. Το 98,38% των κατοίκων της δηλώνει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 1,37% τα Ιταλικά κι ένα 0,25% τα Λαδινικά. Το 1921 το Άλνταϊν είχε 1054 κατοίκους για να φτάσει το 1951 τους 1298 και το 1991 τους 1590. Fanny Wibmer-Pedit, Gewitter über Aldein, Innsbruck, 1966. Hannes Obermair, Das notarielle Zinsregister der St.-Helena-Kirche in Aldein aus dem 14. Jahrhundert, in «Der Schlern», vol. 72 (1998), p. 653-664. Maria Pichler, The historical development of tourism in the outlying South Tyrolean villages of Aldein and Radein, Università di Trento, 2004/2005. Annemarie Haas-Girardi, Radein, ein Bergdorf im Bozner Unterland, Bolzano, 2006.
Φρέντερικ Λέιτον

Ο Φρέντερικ Λέιτον (Sir Frederic Leighton) ήταν επιφανής Άγγλος ζωγράφος και ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ακαδημαϊκής σχολής στην Αγγλία. Γεννήθηκε το 1830 στο Σκάρμπορω (Scarborough) της κομητείας του Γιόρκσαϊρ (Yorkshire) της Αγγλίας και πέθανε στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 1896, σε ηλικία 66 ετών.

 Ο Λέιτον σπούδασε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και το 1852 πήγε στη Ρώμη, όπου ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Άγγλο μυθιστοριογράφο Ουίλιαμ Μέικπης Θάκερυ (William Makepeace Thackeray), τη Γαλλίδα συγγραφέα Γεωργία Σάνδη (George Sand) και τον Άγγλο ποιητή Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (Robert Browning). Από το 1855 ως το 1859 έζησε στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Ενγκρ και τον Ντελακρουά. Από το 1860, ο Λέιτον εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο, όπου συνδέθηκε με τον κύκλο των Προ-ραφαηλιτών ζωγράφων. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους καλλιτεχνικούς κύκλους της αγγλικής πρωτεύουσας, ενώ το 1869 έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας (Royal Academy) και το 1878 πρόεδρός της. Ήταν ο πρώτος Άγγλος ζωγράφος που τιμήθηκε τόσο πολύ. Στην έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας που διοργανώθηκε το 1855 στο Λονδίνο, ο πίνακας του Λέιτον «Η Μαντόνα του Τσιμαμπούε» αγοράστηκε από τη βασίλισσα Βικτωρία. Το γεγονός αυτό εντυπωσίασε και σηματοδότησε την άνθηση μιας νέας ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας στην αγγλική τέχνη, όπου χρησιμοποιούνταν οι μνημειώδεις μορφές και αναλογίες της κλασικής Ελλάδας και της ύστερης Αναγέννησης. Εξαιρετικής τέχνης είναι και "Το Λουτρό της Ψυχής" (1890, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο). Το 1886, ο Λέιτον έγινε βαρονέτος και μια ημέρα πριν από το θάνατό του, το 1896, έλαβε τον τίτλο του βαρόνου. Στέφανο κατέθεσε στον τάφο του, εκ μέρους της Βασιλικής Ακαδημίας, ο ζωγράφος Τζων Έβερετ Μίλαι (John Everett Millais, 1829 – 1896), ο οποίος μετά το θάνατο του Λέιτον τον διαδέχτηκε ως πρόεδρος της Ακαδημίας, πλην όμως πέθανε κι αυτός την ίδια χρονιά. Επιλογή έργων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Λέιτον, Σερ Φρέντερικ», τόμος 38, σελ. 49. Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. Gay Daly: "Pre-Raphaelites in Love", p. 205, Fontana, London, 1990. Οικία – Μουσείο Λέιτον
Γιώργος Μπάρκογλου

Ο Γιώργος Μπάρκογλου (γεν. 8 Ιουλίου 1978) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που πλέον αγωνίζεται με το Σύνδεσμο βετεράνων παικτών του Αιγάλεω Α.Ο. Υπήρξε επιθετικός χαφ και έπαιζε κυρίως στο κέντρο της επίθεσης, ενώ διέθετε μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα.

 Ο Γιώργος Μπάρκογλου είναι γιος του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή Δημήτρη Μπάρκογλου, ο οποίος αγωνίσθηκε σε Δάφνη Δαφνίου, Αιγάλεω, Πανελευσινιακό και Χαϊδάρι τις δεκαετίες του '70 και του '80. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στο Χαϊδάρι το 1994 στη Γ΄ Εθνική. Έπαιξε για δύο σεζόν και στη συνέχεια άλλαξε πολλές ομάδες, ανά δύο σεζόν κατά μέσο όρο, ανεβαίνοντας συνεχώς σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Έπαιξε από δυο χρόνια με τον Πανελευσινιακό και τον Παναιτωλικό στη Β΄ Εθνική και έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής στις 21 Ιανουαρίου 2001 με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Αγωνίστηκε ακόμα στον Ακράτητο, στο Αιγάλεω (με το οποίο συμμετείχε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2004-05), στην Ξάνθη και στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, πριν έρθει στον Πανιώνιο τη σεζόν 2008-09. Την περίοδο 2009-10 αγωνίσθηκε στο Λεβαδειακό, ενώ έκλεισε την καριέρα του στον Απόλλωνα. Σε χαμηλότερο επίπεδο, για σύντομο διάστημα, αγωνίσθηκε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του στο Αιγάλεω, Γιάννη Χλωρό με τα χρώματα του Α.Ο. Νέας Ιωνίας, όπου είχαν ρόλο παικτών-προπονητών (2015). Αφιέρωμα στη Σούπερ Λιγκ 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51.
Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ονδούρας

Η Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ονδούρας (ισπανικά: Federación Nacional Autónoma de Fútbol de Honduras, FENAFUTH) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Ονδούρα. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ονδούρας. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ονδούρας (LNFP) υπό την εποπτεία της Εθνικής Αυτόνομης Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Ονδούρας.

 Η Ομοσπονδία Εξωσχολικού Αθλητισμού Ονδούρας ιδρύθηκε το 1935 και έγινε μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) το 1946, ενώ το 1961 προσχώρησε στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF).Η Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ονδούρας συστάθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 στην Τεγκουσιγκάλπα της Ονδούρας. Ως τότε, την ευθύνη για το άθλημα στη χώρα είχε η Ομοσπονδία Εξωσχολικού Αθλητισμού Ονδούρας. Η ομοσπονδία ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Πέδρο Ατάλα Σιμόν. Κατά τη διάρκεια του πρώτου συνεδρίου υπό την προεδρία του Ενρίκε Μισέλεν, εξελέγησαν ο Δον Πέδρο Ατάλα Σιμόν ως πρόεδρος και ο Ματαμόρος Ντανιέλ Καράσκο ως γενικός γραμματέας. Η ομοσπονδία συγκροτήθηκε με τη συμφωνία 129 που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στρατηγό Πολίκαρπο Πας Γκαρσία, μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού με βάση το διάταγμα της 23η Ιουνίου του 1975. Ωστόσο, αυτός ο αθλητικός φορέας νομιμοποιήθηκε και αναγνωρίστηκε πλήρως το 1984, όταν το Κογκρέσο της Ονδούρας ενέκρινε το καταστατικό και αναγνώρισε την ομοσπονδία μέσω του Υπουργείου Παιδείας και όχι του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, όπως αναφέρθηκε στο καταστατικό της. Η πρώτη επίσημη συνάντηση μετά την αναγνώριση από το Κογκρέσο, πραγματοποιήθηκε το 1985 και πρόεδρος εξελέγη ο Κάρλος Σαπάτα Λόμπο. Επίσημος ιστότοπος
Ανδριάκη

Η Ανδριάκη ή Ανδριάκα ή Ανδριακή (αρχαία ελληνικά: Ἀνδριάκη) ήταν αρχαία πόλη και λιμάνι της αρχαίας πόλης των Μύρων της Λυκίας. Βρίσκεται στη σημερινή επαρχία Ντεμρέ της Αττάλειας.Η περιοχή διαθέτει μουσείο, το οποίο ήταν στην αρχαιότητα σιταποθήκη.

 Η Ανδριάκη (ή Ανδριακή) αναφέρεται από τον Πτολεμαίο. Και ο Πλίνιος την αναφέρει ως Andriaca civitas, Myra (εδ. 27). Ο Αππιανός ( π.Χ. iv. 82) λέει ότι το 42 π.Χ. ο Λεντούλος στάλθηκε από τον Βρούτο, για να μαζέψει χρήματα και έσπασε την αλυσίδα, που υπερασπιζόταν την είσοδο του λιμανιού και ανέβηκε τον ποταμό στα Μύρα. Η Ανδριάκη είναι ξεκάθαρα το λιμάνι στο μικρό ποτάμι στο οποίο βρισκόταν η πόλη Μύρα, 20 στάδια πιο πάνω. ( Στράβων. σελ. 666. ) Πρέπει να ήταν στην Ανδριάκη, όπως παρατηρεί ο Κράμερ, όπου ο Άγιος Παύλος και οι σύντροφοί του αιχμάλωτοι επιβιβάστηκαν στο αλεξανδρινό πλοίο, που ταξίδευε για την Ιταλία. (Πράξεις των Αποστόλων, xxvii. 5, 6.) Η πιο διάσημη περίοδος της Ανδριάκης υπήρξε επί αυτοκράτορα Αδριανού (117-138). Την περίοδο αυτή κατασκευάστηκαν η σιταποθήκη (τώρα Μουσείο των Πολιτισμών της Λυκίας) και η κατασκευή εμπορικής αγοράς/πλακώματος στην ανατολική πλευρά της. Η ανακάλυψη επιγραφών, που γράφτηκαν προς τιμή του Κωνσταντίνου Β', του Ιουλιανού και του Ουάλη έδειξε ότι η Ανδριακή πέτυχε να διατηρήσει τη σημασία της και σε μεταγενέστερες περιόδους (4ος αιώνας μ.Χ.). Το Μουσείο των Πολιτισμών της Λυκίας αποτελείται από 8 τμήματα και έχει έκταση 2.307 τ.μ. Στην είσοδο του μουσείου οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν μία μικρή ταινία σχετικά με τον πολιτισμό της αρχαίας Λυκίας.Στη βόρεια πλευρά της εισόδου υπάρχουν τα ερείπια μεγάλης ρωμαϊκής horrea με μία επιγραφή, που αναφέρει ότι ήταν του Αδριανού: η χρονολογία είναι το τρίτο προξενείο του Αδριανού, το 119 μ.Χ. Στην Ανδριάκη έχει ανακαλυφθεί μία συναγωγή κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 2009. Στον αρχαιολογικό χώρο μπορεί επίσης να δει κανείς ερείπια δύο εκκλησιών, εργαστήρια, μία στέρνα, ρωμαϊκά λουτρά και κτήρια του λιμανιού. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Andriake στο Wikimedia Commons
Άννα Σοφία Καρλόττα του Βρανδεμβούργου-Σβετ

H Άννα Σοφία (γερμ. Anna Sophie von Brandenburg-Schwedt von Hohenzollern, 24 Δεκεμβρίου 1706 - 3 Ιανουαρίου 1751) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Δούκα του Βρανδεμβούργου-Σβετ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Άιζεναχ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και της Μαρίας Δωροθέας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου Καζιμίρ της Κουρλάνδης και Σεμιγκάλια. Παντρεύτηκε το 1723 τον Γουλιέλμο Ερρίκο της Σαξονίας-Άιζεναχ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Wettin". genealogy.euweb.cz. Retrieved 1 October 2014. Anna Sophia Charlotte von Brandenburg-Schwedt (Hohenzollern), Herzogin zu von Sachsen-Eisenach in: Geni.com.
Ένωση Νέων Αγίας Νάπας

Η Ένωση Νέων Αγία Νάπας (ή η ΕΝΑΝ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Αγία Νάπα της επαρχίας Αμμοχώστου. Η ομάδα είχε δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το 1990 ενοποιήθηκε με την ΑΠΕΑΝ Αγίας Νάπας δημιουργώντας τον Αθλητικό Όμιλο Αγία Νάπα.

 Η ομάδα ιδρύθηκε με την ονομασία Ανόρθωση Αγίας Νάπας και αρχικά αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ) . Η ονομασία άλλαξε σε Ένωση Νέων Αγίας Νάπας όταν εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης το 1988. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1988-89, τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου της. Το γεγονός αυτό της έδωσε την ευκαιρία να διεκδικήσει σε αγώνες μπαράζ την άνοδο της στη Γ΄ κατηγορία με τις πρώτες ομάδες των άλλων τριών ομίλων. Η ΕΝΑΝ τερμάτισε στην τρίτη θέση, ένα μόλις βαθμό πίσω από την πρώτη και τη δεύτερη θέση που έδιναν το εισιτήριο της ανόδου στη Γ΄ κατηγορία.Την περίοδο 1989-90 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου της, πίσω από την πρωταθλήτρια ΑΠΕΑΝ Αγίας Νάπας, η οποία στους αγώνες μπαράζ κέρδισε την άνοδο της στη Γ΄ κατηγορία. Μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος και συγκεκριμένα στις 14 Ιουλίου 1990, οι δύο ομάδες ενοποιήθηκαν δημιουργώντας τον Αθλητικό Όμιλο Αγία Νάπα (ΑΟΑΝ) ο οποίος πήρε τη θέση της ΑΠΕΑΝ στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1990-91. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΕΝΑΝ συμμετείχε στον Β΄ όμιλο.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΕΝΑΝ στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Δ΄ κατηγορία:Πρωταθλήτρια ομίλου Λάρνακας-Αμμοχώστου: 1988-89 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο