Μια γυναίκα εξομολογείται

Το Μια γυναίκα εξομολογείται (αγγλικά: A Woman Under the Influence‎) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1974 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζον Κασσαβέτη. Η ιστορία έχει ως θέμα μια γυναίκα (Τζίνα Ρόουλαντς) της οποίας η ασυνήθιστη συμπεριφορά οδηγεί σε σύγκρουση με τον σύζυγό της (Πίτερ Φολκ) και την οικογένειά της. Η ταινία έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, Α' Γυναικείου Ρόλου και Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Το 1990, επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική», μια από τις πρώτες πενήντα ταινίες που τιμήθηκαν τόσο.

 Η Μέιμπελ Λονγκέτι, μια νοικοκυρά και μητέρα από το Λος Άντζελες, στέλνει τα τρία της παιδιά να περάσουν τη νύχτα με την πεθερά της αλλά διστάζει εξαιρετικά να το κάνει. Η ίδια είναι αλκοολική και επιδεικνύει περίεργη συμπεριφορά. Εκείνο το βράδυ, συναντά έναν άντρα σε ένα μπαρ και περνά τη νύχτα μαζί του. Ξυπνάει το επόμενο πρωί φαινομενικά μπερδεμένη και μαλώνει για λίγο μαζί του πριν φύγει. Ο σύζυγός της, ο εργολάβος Νικ, μαλώνει με το συνεργείο του για να τους φέρει στο σπίτι του, λέγοντας ότι ντρέπεται για την «τρελή» γυναίκα του. Φτιάχνει σε όλους σπαγκέτι, για το οποίο ο Νικ φαίνεται περίεργα επικριτικός. Το γεύμα είναι επιφανειακά ευχάριστο, και μετά χαλάει όταν ο Νικ χτυπά τη Μέιμπελ για να φλερτάρει και να χορέψει με τους άντρες. Οι περίεργοι τρόποι και η όλο και πιο περίεργη συμπεριφορά της Μέιμπελ συνεχίζουν να αποτελούν πηγή ανησυχίας για τον Νικ. Διοργανώνει ένα πάρτι γενεθλίων, αλλά ένας από τους γονείς του παιδιού ενοχλείται από τη συμπεριφορά της και διστάζει να αφήσει τα παιδιά του μόνα μαζί της, ρωτώντας την αν πίνει. Όταν ο Νικ έρχεται σπίτι, τσακώνεται με τον πατέρα του παιδιού, ο οποίος στη συνέχεια φεύγει με τα παιδιά του. Ο Νικ χαστουκίζει επίσης θυμωμένος τη Μέιμπελ μπροστά στα παιδιά. Φέρνει έναν γιατρό για να αξιολογήσει την ψυχική της υγεία. Η Μέιμπελ θυμώνει ολοένα και πιο πολύ και ο Νικ μάχεται τον γιατρό όταν προσπαθεί να την ναρκώσει. Πεπεισμένος ότι έχει γίνει απειλή για τον εαυτό της και τους άλλους, ο γιατρός τη θεσμοθετεί . Ο Νικ επιστρέφει στη δουλειά και ενοχλείται από το ενδιαφέρον των εργαζομένων για την κατάσταση της Μέιμπελ. Μπαίνει σε καυγά με έναν εργάτη ονόματι Έντι, ο οποίος πέφτει από έναν λόφο και τραυματίζεται σοβαρά. Παίρνει τα παιδιά από το σχολείο στη μέση της ημέρας για να πάνε στην παραλία και τους επιτρέπει να πιουν την μπύρα του, αποδεικνύοντας ότι είναι εξίσου ακατάλληλος γονέας. Έξι μήνες αργότερα, ο Νικ σχεδιάζει ένα μεγάλο πάρτι καλωσορίσματος για την επιστροφή της Μέιμπελ από το ίδρυμα. Ωστόσο, η μητέρα του επισημαίνει ότι αυτό μπορεί να είναι συντριπτικό για εκείνη. Ο Νικ αντιδρά υπερβολικά αποστέλλοντας όλους τους επισκέπτες που δεν ανήκουν στην οικογένεια με ουρλιαχτά και φωνές. Όταν φτάνει η Μέιμπελ, είναι φοβισμένη και ήσυχη, σε μεγάλη αντίθεση με την πρώην εξωστρεφή και εκκεντρική της προσωπικότητα. Ο Νικ προσπαθεί να την κάνει να νιώσει άνετα, αλλά μάταια. Η βραδιά εκφυλίζεται σε ένα ακόμη συναισθηματικό και ψυχολογικά επιβαρυντικό γεγονός για τη Μέιμπελ. Αποκαλύπτει ότι υποβλήθηκε σε θεραπεία με ηλεκτροσόκ στο ψυχιατρείο και γίνεται όλο και πιο στενοχωρημένη. Καθώς φύγουν οι καλεσμένοι, η Μέιμπελ παθαίνει βλάβη και κόβεται. Όταν στέκεται σε έναν καναπέ και αρνείται να κατέβει, ο Νικ τη χαστουκίζει και την κάνει να πέσει. Φαίνεται να αναρρώνει κάπως και βάζει τα παιδιά για ύπνο ενώ εκείνοι της εκφράζουν την αγάπη τους. Ο Νικ και η Μέιμπελ ετοιμάζουν μαζί το κρεβάτι τους καθώς οι τίτλοι της ταινίας κυλούν. Τζίνα Ρόουλαντς ως Μέιμπελ Λονγκέτι Πίτερ Φολκ ως Νικ Λονγκέτι Φρεντ Ντράπερ ως Τζορτζ Μόρτενσεν Λαίδη Ρόουλαντς ως Μάρθα Μόρτενσεν Κάθριν Κασσαβέτης ως Μάργκαρετ Λονγκέτι Μάθιου Λαμπορτό ως Άντζελο Λονγκέτι Μάθιου Κέισελ ως Τόνι Λονγκέτι Κριστίνα Γκρισάντι ως Μαρία Λονγκέτι Ο Κασσαβέτης εμπνεύστηκε να γράψει το σενάριο της ταινίας όταν η σύζυγός του Τζίνα Ρόουλαντς εξέφρασε την επιθυμία να εμφανιστεί σε ένα έργο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες γυναίκες. Το ολοκληρωμένο σενάριό του ήταν τόσο έντονο και συναισθηματικό που ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να το εκτελεί οκτώ φορές την εβδομάδα, γι' αυτό αποφάσισε να το προσαρμόσει για τον κινηματογράφο. Όταν προσπάθησε να συγκεντρώσει χρηματοδότηση για την ταινία του είπαν «Κανείς δεν θέλει να δει μια τρελή, μεσήλικη κοπέλα». Ελλείψει χρηματοδότησης στο στούντιο, ο Κασσαβέτης υποθήκευσε το σπίτι του και δανείστηκε από την οικογένεια και τους φίλους, ένας από τους οποίους ήταν ο Πίτερ Φολκ, που του άρεσε το σενάριο τόσο πολύ που επένδυσε 500.000 δολάρια στην ταινία. Το συνεργείο αποτελούνταν από επαγγελματίες και φοιτητές από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, όπου ο Κασσαβέτης υπηρετούσε ως ο πρώτος «σκηνοθέτης» στο Κέντρο Προηγμένων Κινηματογραφικών Σπουδών τους. Δουλεύοντας με περιορισμένο προϋπολογισμό τον ανάγκασε να γυρίσει σκηνές σε ένα πραγματικό σπίτι κοντά στη λεωφόρο Χόλυγουντ και η Ρόουλαντς ήταν υπεύθυνη για το δικό της χτένισμα και μακιγιάζ. Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Κασσαβέτης δεν μπόρεσε να βρει διανομέα, έτσι κάλεσε προσωπικά τους ιδιοκτήτες των κινηματογραφικών αιθουσών και τους ζήτησε να προβάλουν την ταινία. Σύμφωνα με τον φοιτητή Τζεφ Λίπσκι, ο οποίος προσλήφθηκε για να βοηθήσει στη διανομή της ταινίας, «Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία των κινηματογραφικών ταινιών που μια ανεξάρτητη ταινία διανεμήθηκε χωρίς τη χρήση ενός εθνικού συστήματος υποδιανομέων». Έγινε κράτηση σε οίκους τέχνης και προβλήθηκε σε πανεπιστημιουπόλεις, όπου ο Κασσαβέτης και ο Φαλκ το συζήτησαν με το κοινό. Προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν, όπου η Ρόουλαντς κέρδισε το βραβείο της Καλύτερης Ηθοποιού και ο Κασσαβέτης κέρδισε το Βραβείο Ασημένιο Κοχύλι (Καλύτερη Σκηνοθεσία) και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, όπου τράβηξε την προσοχή κριτικών κινηματογράφου όπως ο Ρεξ Ριντ. Όταν ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους εμφανίστηκε στο The Mike Douglas Show με τον Πίτερ Φολκ, περιέγραψε την ταινία ως «την πιο απίστευτη, ανησυχητική, τρομακτική, λαμπερή, σκοτεινή, θλιβερή, καταθλιπτική ταινία» και πρόσθεσε «Τρελάθηκα. Πήγα σπίτι και έκανα εμετό», κάτι που ώθησε το περίεργο κοινό να αναζητήσει την ταινία η οποία ήταν ικανή να αρρωστήσει τον Ντρέιφους (ο οποίος είναι και ο ίδιος διπολικός). Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 91% με βάση 32 κριτικές, με μέσο όρο βαθμολογίας 8,1/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ηλεκτρισμένος από τις ερμηνείες από την Τζίνα Ρόουλαντς και τον Πίτερ Φολκ, το Μια γυναίκα εξομολογείται βρίσκει τον πρωτοπόρο ανεξάρτητο σκηνοθέτη Τζον Κασσαβέτη να εργάζεται στην καλλιτεχνική του ακμή». Η Νόρα Σάιρ των New York Times παρατήρησε "Η μις Ρόουλαντς εξαπολύει έναν εξαιρετικό χαρακτηρισμό. . . . Το στυλ ερμηνείας της ηθοποιού μερικές φορές δείχνει μια συγγένεια με αυτό της πρώιμης Κιμ Στάνλεϊ ή της πρόσφατης Τζοάν Γούντγουορντ, αλλά οι νότες της απόγνωσης είναι εμφατικά δικές της...Ο Πίτερ Φολκ δίνει μια ανεπανάληπτη παράσταση...και τα παιδιά είναι πολύ καλά σκηνοθετημένα. Αλλά η ταινία δεν χρειαζόταν να έχει διάρκεια 2 ώρες και 35 λεπτά: υπάρχουν πάρα πολλές κουβέντες, που δεν αποκαλύπτουν πραγματικά τον χαρακτήρα. Ωστόσο, οι πιο τρομακτικές σκηνές είναι εξαιρετικά συναρπαστικές, και αυτή είναι μια στοχαστική ταινία που προκαλεί σοβαρές συζητήσεις." Ο Ρότζερ Ίμπερτ από τους Chicago Sun-Times βαθμολόγησε την ταινία με τέσσερα στα τέσσερα αστέρια και την χαρακτήρισε «τρομερά περίπλοκη, περίπλοκη και συναρπαστική – μια αποκάλυψη». Και πρόσθεσε: «Οι χαρακτήρες είναι μεγαλύτεροι από τη ζωή (αν και όχι λιγότερο πειστικοί εξαιτίας αυτού) και οι έρωτες και οι οργή τους, οι τσακωμοί και οι στιγμές τρυφερότητας τους, υπάρχουν σε εξαντλητικά επίπεδα συναισθημάτων. [. . . ] Ο Κασσαβέτης είναι πιο δυνατός ως συγγραφέας και σκηνοθέτης στο να δημιουργεί συγκεκριμένους χαρακτήρες και στη συνέχεια να μένει μαζί τους σε μεγάλες, επίπονες, ασυμβίβαστες σκηνές μέχρι να τους γνωρίσουμε αρκετά καλά για να τους διαβάσουμε, να προβλέψουμε τι θα κάνουν στη συνέχεια και ακόμη και να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε γιατί ." Αργότερα ο Ίμπερτ πρόσθεσε την ταινία στη λίστα του "Great Movies", στην οποία αποκάλεσε την ταινία "ίσως τη σπουδαιότερη από τις ταινίες του Κασσαβέτη". Το Time Out London έγραψε: «Η λαμπρότητα της ταινίας έγκειται στη συμπαθητική και χιουμοριστική της έκθεση της κοινωνικής δομής. Η Ρόουλαντς δυστυχώς ξεπερνά κατά καιρούς τη μανιακή ψύχωση και καταρρέει σε ένα μελοδραματικό ύφος που δεν είναι πειστικό και αντιπαθητικό. αλλά ο Φολκ είναι πειστικά τρελός ως σύζυγος. και το αποτέλεσμα είναι μια εκπληκτική, ψυχαναγκαστική ταινία, σκηνοθετημένη με μια ενέργεια που κροτάζει» Το TV Guide βαθμολόγησε την ταινία με τέσσερα στα τέσσερα αστέρια, χαρακτηρίζοντάς την «σκληρό μυαλό» και «συγκινητική» και «ένα διορατικό δοκίμιο για τη σεξουαλική πολιτική». Στη δημοσκόπηση της Sight and Sound το 2012 για τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, η ταινία κατέλαβε την 59η θέση στη δημοσκόπηση των σκηνοθετών και την 144η στη δημοσκόπηση των κριτικών. Το 2015, το BBC ανακήρυξε το A Woman Under the Influence την 31η καλύτερη αμερικανική ταινία που έγινε ποτέ. Η Πωλίν Κάελ του New Yorker, ωστόσο, καταδίκασε την ταινία ως «διδακτική απεικόνιση της εκδοχής της παραφροσύνης του Ρόναλντ Ντέιβιντ Λέινγκ ». Ο Στάνλεϊ Κάουφμαν της Νέας Δημοκρατίας έκανε επίσης την ταινία στην κριτική του το 1974. Έγραψε: «Για μένα αυτή η ταινία είναι εντελώς χωρίς ενδιαφέρον ή αξία». Ο Τζον Σάιμον αποκάλεσε την ταινία «Φοβερή». Carney, Raymond Francis, Junior, “American Dreaming: The Films of John Cassavetes and the American Experience,” (Berkeley and Los Angeles, California and London: University of California Press, 1985). A Woman Under the Influence essay [1] by Ray Carney στο National Film Registry A Woman Under the Influence essay by Daniel Eagan in America's Film Legacy: The Authoritative Guide to the Landmark Movies in the National Film Registry, A&C Black, 2010 (ISBN 0826429777), pages 709-710. [2] Μια γυναίκα εξομολογείται στην IMDb [3] στο AllMovie A Woman Under the Influence: The War at Home an essay by Kent Jones at the Criterion Collection A Woman Under the Influence, interview from May 2, 1975, by Nicholas Pasquariello "All Naked All the Time" – a close reading of the film with comparisons to Gertrude Stein's "Melanctha"