IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρώτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)

Ο πρώτος γύρος των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΟΦΚ αποτελούνταν από τις Εθνικές ομάδες της ΟΦΚ αποτελούταν από τις εθνικές ομάδες της Μπελίζ, της Δομινικανής Δημοκρατίας, των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, της Αγίας Λουκίας, των Νήσων Τερκς και Κέικος, των Μπαχαμών της Αρούμπας των Αμερικάνικων Παρθένων Νήσων, της Ανγκουίλα και της Μοντσερράτ. Όλες αυτές οι εθνικές ομάδες είχαν τερματίσει στις 10 τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας της ΚΟΝΚΑΚΑΦ το 2011. Οι πέντε νικητές του πρώτου γύρου πέρασαν στον δεύτερο γύρο των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΚΟΝΚΑΚΑΦ.

 Μπελίζ Δομινικανή Δημοκρατία Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι Αγία Λουκία Νήσοι Τερκς και Κέικος Μπαχάμες Αρούμπα Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι Ανγκουίλα Μοντσερράτ Η Μπελίζ προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 8-3. Η Δομινικανή Δημοκρατία προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 6-0. Οι Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 4-1. Η Αγία Λουκία προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο νικώντας στα πέναλτι με 4-2 (6-6 συνολικό σκορ). Οι Μπαχάμες προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 10-0. Results and schedule (FIFA.com version) Αρχειοθετήθηκε 2011-12-02 στο Wayback Machine. Results and schedule (CONCACAF.com version)
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2011-12

Το Κύπελλο Κύπρου 2011-12 ήταν η 38η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (35η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εφτά ομάδες της Α΄ κατηγορία 2011-12. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 15η φορά στην ιστορία της.

 Στη διοργάνωση συμμετείχαν εφτά ομάδα (στο Διόνυσο Στρουμπίου, ο οποίος είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Α΄ κατηγορία 2011-12, είχε επιβληθεί από την Επιτροπή Επίλυσης Διαφορών της ΚΟΠΕ ποινή απαγόρευσης συμμετοχής σε όλες τις διοργανώσεις για την περίοδο 2011–12).Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν κάθε ομάδα ενός ζευγαριού είχε από μία νίκη, στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των αποκτηθέντων και απολεσθέντων και στους δύο αγώνες σετ. Σε περίπτωση που είχαν την ίδια διαφορά (π.χ. κάθε ομάδα είχε από μια νίκη με 3-0), στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα με την μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των αποκτηθέντων και απολεσθέντων και στους δύο αγώνες πόντων. Σε περίπτωση που η διαφορά αυτή ήταν η ίδια, στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα η οποία στον νικηφόρο της αγώνα είχε μεγαλύτερο λόγο στο κλάσμα που είχε σαν αριθμητή τους αποκτηθέντες και παρονομαστή τους απολεσθέντες πόντους της. Σε περίπτωση που και οι λόγοι του κλάσματος των δύο ομάδων ήταν ίδιοι διεξαγόταν επαναληπτικός αγώνας σε ουδέτερη έδρα.Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1Η Ανόρθωση είχε καλύτερο συντελεστή πόντων (189 έναντι 188 της ΑΕΚ Καραβά). Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η Ομόνοια. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 9 Απριλίου 2012 στο Κίτιον στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ (30-28, 21-25, 32-30, 25-22). ΚΟΠΕ, επιμ. (3 Φεβρουαρίου 2012) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2011 – 2012. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2012. https://web.archive.org/web/20120417083954/http://www.volleyball.org.cy/docs/201112/cupmenA_201112.pdf. «Κύπελλο ΟΠΑΠ Α΄ Κατηγορίας Ανδρών 2011-12 - Αποτελέσματα» (PDF). www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021.
61 (αριθμός)

Το 61 (εξήντα ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 60 και πριν από το 62. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 61 συμβολίζεται ως LXI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΑ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 61 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 67. Το 61 και το 59 αποτελούν δίδυμους πρώτους αριθμούς. Το 61 είναι το άθροισμα δύο τετραγώνων, αφού 61 = 52 + 62. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 61 αντιστοιχεί στο προμήθειο. Το Μεσιέ 61 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας Σιφέρτ τύπου 2 σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου.
Αλευρού Λακωνίας

Η Αλευρού είναι ορεινό χωριό του νομού Λακωνίας, που βρίσκεται 23 χλμ. βόρεια της Σπάρτης (23ο χλμ. επαρ.οδ. Σπάρτης - Μεγαλόπολης), στη βορειοανατολική πλευρά του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 602 μ.

 Η Αλευρού (Τοπική Κοινότητα Αλευρούς - Δημοτική Ενότητα Πελλάνας), ανήκει στον Δήμο Σπάρτης της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Αλευρού ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Αλευρούς, του πρώην Δήμου Πελλάνας του Νομού Λακωνίας. Μόνιμοι κάτοικοι 70 περίπου άτομα που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Κύριο προϊόν παραγωγής είναι το ελαιόλαδο. Η τοπική κοινότητα Αλευρούς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,675 χμ² (2011). Από τον οικισμό καταγόταν ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Αντώνιος Αναγνωστόπουλος. Κατά το β΄ μισό του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλευρού χτίστες από την περιοχή των Καλαβρύτων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αλευρού Λακωνίας, ανακτήθηκε 01/09/2015. Το χωριό Αλευρού, ανακτήθηκε 03/10/2015
Λιζέτ Οροπέσα

Η Λιζέτ Οροπέσα (αγγλικά: Lisette Oropesa‎, γεννημένη 29 Σεπτεμβρίου 1983) είναι αμερικανίδα υψίφωνος κουβανικής καταγωγής. Στο ρεπερτόριο ρόλων της περιλαμβάνονται όπερες των Γκλουκ, Χαίντελ, Μότσαρτ, Ροσίνι, Ντονιτσέτι, Βάγκνερ, Βέρντι, Μπιζέ, Μασνέ και Πουτσίνι. Έχει χαρακτηριστεί ως λυρική κολορατούρα υψίφωνος. Τραγουδά στα ισπανικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά. Χαρακτηριστικότεροι ρόλοι της είναι η Σουζάνα από τους Γάμους του Φίγκαρο, η Τζίλντα από τον Ριγολέττο, η Κονστάντζε από την Απαγωγή από το Σεράι, η Λουτσία ντι Λάμερμουρ και η Μανόν.

 Γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα και μεγάλωσε στο Μπατόν Ρουζ. Οι γονείς της είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από την Κούβα.Αρχικώς σπούδαζε φλάουτο, αλλά, έπειτα από παραίνεση της μητέρας της, δασκάλας μουσικής και πρώην οπερατικής υψιφώνου, αποφάσισε να περάσει από ακρόαση για το Τμήμα Mονωδίας της Σχολής Μουσικής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα. Έγινε δεκτή και εντάχθηκε σε πρόγραμμα φωνητικής με καθηγητή τον Ρόμπερτ Γκρέισον. Η Οροπέσα κέρδισε τις Ακροάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης το 2005. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα σε έναν μικρό ρόλο στηn όπερα του Μότσαρτ Ιδομενέας το 2006 και στη συνέχεια ερμήνευσε τον ρόλο μίας εκ των μοναχών στην όπερα Αδελφή Αγγελική του Πουτσίνι.Ερμήνευσε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στη Μητροπολιτική Όπερα εμφανιζόμενη ως Σουζάνα από τους Γάμους του Φίγκαρο το 2007, παράσταση που στέφθηκε με επιτυχία. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις σημαντικότερες λυρικές σκηνές της Αμερικής και της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων η Σκάλα του Μιλάνου, η Όπερα της Ρώμης, η Όπερα του Παρισιού, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, η Όπερα του Λος Άντζελες και η Όπερα του Πίτσμπουργκ.Στις πολυάριθμες βραβεύσεις της συγκαταλέγονται τα βραβεία Ρίτσαρντ Τάκερ και Μπέβερλι Σιλς το 2019 και το παράσημο του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2023. Λιζέτ Οροπέσα – Εικονικό Εκπαιδευτικό Μουσείο Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Ferrari 575M Maranello

Η Ferrari 575 Maranello ήταν ένα 2-θέσιο σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 2002 και του 2006. Αντικατέστησε την 550 Maranello, από την οποία έλαβε το πλαίσιο, μετά από έναν μικρό επανασχεδιασμό. Ωστόσο, η 575 εξοπλίστηκε με μεγαλύτερο κινητήρα, ο οποίος ήταν πάλι V12, αλλά κυβισμού 5,75 λίτρων (5.748 cm³), αντί για το μηχανικό σύνολο των 5,5 λίτρων (5.474 cm³) του προκατόχου, εξ ου και το νέο όνομα.

 Η καμπριολέ εκδοχή της προκατόχου, γνωστή ως Ferrari 550 Barchetta, διακόπηκε όταν άρχισε να παράγεται η Ferrari 575M Maranello. Μόνο κατά το τελευταίο έτος παραγωγής της Ferrari 575M, το 2005, κατασκευάστηκε τελικώς μια διάδοχος καμπριολέ σειρά, που ονομάστηκε Ferrari 575 Superamerica. Η περιορισμένη αυτή έκδοση, καθώς παρήχθη σε μόλις 559 αντίτυπα, έφερε μια ειδική δομή οροφής targa, από ηλεκτροχρωμικό γυαλί. Ήταν στερεωμένη σε σταθερό άξονα πίσω από τα προσκέφαλα και μπορούσε να περιστραφεί κατά 180 μοίρες, καθώς και να αποθηκεύεται πίσω στο πορτ-μπαγκάζ. Ειδικά για την 575 Superamerica, ο κινητήρας V12 είχε επαναρυθμιστεί, έτσι ώστε να αποδίδει ισχύ 533 hp (397 kW; 540 PS). Μάλιστα η Ferrari την προώθησε τότε επίσημα ως το ταχύτερο καμπριολέ παγκοσμίως, καθώς είχε τελική ταχύτητα 320 km/h (199 mph). Από το 2003, επίσης, η Ferrari 575M διατέθηκε και με έξτρα κιβώτιο ταχυτήτων «F1». Το κιβώτιο αυτό προέρχεται από την Φόρμουλα 1 και το σύστημα επιτρέπει την εναλλαγή μέσω «paddles» (μοχλών) πίσω από το τιμόνι. Ανάλογα και με το πρόγραμμα προσαρμογής, για την άνεση ή τις επιδόσεις, οι χρόνοι αλλαγής ταχυτήτων ήταν πολύ σύντομοι. Οι αλλαγές σχέσεων της Maranello F1 με το ημι-αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων ήταν κατά 5 δέκατα του δευτερολέπτου ταχύτερες από αυτές με το χειροκίνητο κιβώτιο. Μάλιστα από την πρώτη στιγμή σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι αγοραστές στράφηκαν προς το κιβώτιο ταχυτήτων F1 και είναι εντυπωσιακό ότι από τα 2.056 αντίτυπα της 575M που κατασκευάστηκαν συνολικά, μόλις τα 177 παρήχθησαν με το χειροκίνητο κιβώτιο. Από την άλλη όμως, οι 575M με το χειροκίνητο αναμένεται να γίνουν άκρως συλλεκτικές στο μέλλον και με εξαιρετικά υψηλές τιμές μεταπώλησης, λόγω της σπανιότητάς τους. Από το 2004, η Ferrari 575 διατέθηκε προαιρετικά και με ένα ειδικό πακέτο ανάρτησης, γνωστό ως 575 GTC, δηλαδή Gran Τurismo Competizione. Αυτό το είδος ανάρτησης είχε σχεδιαστεί ειδικά για χρήση σε αγώνες και συνοδεύτηκε από ένα πακέτο πιο σπορ εμφάνισης, που έφερε, για παράδειγμα, νέα εξάτμιση, αν και στην πράξη η ιπποδύναμη του κινητήρα παρέμεινε αμετάβλητη. Στις αρχές του 2006, παρήχθη η τελευταία 575. Σχεδόν αμέσως μετά, παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε η διάδοχός της, η Ferrari 599. Holmes, Mark (2007). Ultimate Convertibles: Roofless Beauty. London: Kandour. pp. 70–73. ISBN 978-1-905741-62-5. Ιστορία της Ferrari 575M Maranello
Τζαμί του Κρουσινιάνι

Το Τζαμί του Κρουσινιάνι (πολωνικά: Meczet w Kruszynianach) είναι ξύλινο τζαμί που βρίσκεται στο χωριό Κρουσινιάνι του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε στην Πολωνία. Το κτίριο είναι το παλαιότερο τζαμί των Λιπκάνων Τάταρων στην Πολωνία, χτισμένο σε σχέδιο ορθογωνίου, με διαστάσεις 10 επί 13 μέτρα.

 Το χωριό Κρουσινιάνι δόθηκε από τον Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι στους Τάταρους που είχαν συμμετάσχει στο πλευρό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στον πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αφού ο πληθυσμός των Τάταρων εγκαταστάθηκε στην περιοχή, οι Τάταροι έχτισαν το τζαμί, το οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο που χρονολογείται από το 1717. Το παρόν τζαμί χτίστηκε κατά πάσα πιθανότητα το δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα, ή το πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα (η ακριβής ημερομηνία κατασκευής του κτιρίου είναι άγνωστη), στην τοποθεσία του πρώην τζαμιού. Το 1846, το κτίριο ανακαινίστηκε, πληροφορίες για το οποίο βρίσκονται σε μια πέτρινη πλάκα, δίπλα στην είσοδο των γυναικών.Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή εγκαταστάθηκε από παλιννοστούντες και μουσουλμάνους από τη σύγχρονη Λευκορωσία. Το 2008, με χρηματοδότηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, το ξύλινο κτίριο εξοπλίστηκε με σύστημα ασφαλείας.Το χωριό Κρουσινιάνι χαρακτηρίστηκε ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii) στις 20 Νοεμβρίου 2012. Η καταχώρισή του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας. Το 2014, κατά τη διάρκεια ενός κύματος ισλαμοφοβικών επιθέσεων στην Πολωνία, ο τοίχος του τζαμιού ζωγραφίστηκε με το σχέδιο ενός χοίρου και το παρακείμενο νεκροταφείο βανδαλίστηκε με υβριστικά γκράφιτι. Ισλάμ στην Πολωνία
Δημοκρατικόν Κέντρον - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις

Το Δημοκρατικό Κέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις συγκροτήθηκε το Φεβρουάριο του 1961 από κεντρώους βουλευτές που συνασπίστηκαν υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου και αποτέλεσαν τον προθάλαμο για τη δημιουργία το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου της Ενώσεως Κέντρου.

 Στις 29/10/1960 ιδρύεται η «Kίνησις Εθνικής Αναδημιουργίας» (Κ.Ε.Α.) υπό το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα. Συμμετέχουν το Κόμμα Φιλελευθέρων (Βενιζέλος), η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Παπαπολίτης), το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα (Στεφανόπουλος) και το Προοδευτικόν Εργατοτεχνικόν Κόμμα (Κατσώτας). Στις 8/9/1961 η K.E.A. αποδεσμεύεται από τον Γρίβα. Στις 11/2/1961 συγχωνεύονται στο «Δημοκρατικό Kέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις» το Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κόμμα (Παπανδρέου), η Nέα Πολιτική Kίνησις (Μητσοτάκης, Μαύρος, Zίγδης, Nόβας) και το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (Μπαλτατζής). Η Δημοκρατική Ένωσις (Τσιριμώκος) προσχωρεί στις 5/8/1961. Στις 19/9/1961 οι δύο κινήσεις αυτοκαταργούνται και συμπράττουν στην «Ένωση Kέντρου» υπό οκταμελή διοικούσα επιτροπή (ένας από κάθε κόμμα) με πρόεδρο τον Γεώργιο Παπανδρέου. «Κέντρο, από τη διάσπαση στην ενοποίηση», Χρήστος Χρηστίδης, Εφημερίδα Καθημερινή, 18.1.15 http://www.hri.org/Samizdat/97-03-26.dir/art4.htm
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1973

Τα 39α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1974, απονεμήθηκαν στις 27 Ιανουαρίου 1974, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1973.

 Καλύτερη Ταινία: Day for Night (La nuit américaine) Επιλαχών: American Graffiti και Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μάρλον Μπράντο - Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι (Ultimo tango a Parigi) Επιλαχών: Αλ Πατσίνο - Σέρπικο Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζοάν Γούντγουορντ - Summer Wishes, Winter Dreams Επιλαχών: Γκλέντα Τζάκσον - Απιστία με αξιοπρέπεια Καλύτερη Σκηνοθεσία: Φρανσουά Τριφό - Day for Night (La nuit américaine) Επιλαχών: Κώστας Γαβράς - State of Siege (État de siège) Καλύτερο Σενάριο: Τζορτζ Λούκας, Gloria Katz and Willard Huyck - American Graffiti Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντε Νίρο - Bang the Drum Slowly Επιλαχών: John Houseman - The Paper Chase Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Βαλεντίνα Κορτέζε - Day for Night (La nuit américaine) Ο Επίσημος ιστότοπος
Κέσαρ φαν Έφερντινγκεν

Ο Κέσαρ φαν Έφερντινγκεν (Cesar Pietersz, ή Cesar Boetius van Everdingen, 1616/17 – τάφηκε στις 13 Οκτωβρίου 1678), μεγαλύτερος αδελφός του Άλλερτ φαν Έφερντινγκεν και του Γιαν φαν Έφερντινγκεν, ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων και ιστορικών σκηνών της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

 Γεννήθηκε στο Άλκμααρ και σπούδασε στην Ουτρέχτη, όπου έμαθε να ζωγραφίζει με Δάσκαλο τον Γιαν Χέρριτς φαν Μπρόνκχορστ . Ο Κέσαρ έγινε μέλος της συντεχνίας των ζωγράφων στο Άλκμααρ το 1632. Ο πρώτος γνωστός πίνακας του χρονολογείται από το 1636. Το 1648 μετακόμισε στο Χάαρλεμ, όπου εντάχθηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ και στην πολιτοφυλακή (Schutterij ) εκεί, όπου γνώρισε τον Γιάκομπ φαν Κάμπεν. Από το 1648 έως το 1650 τον βοήθησε στη διακόσμηση του Oranje Zaal (Πορτοκαλί δωμάτιο) στο "Huis ten Bosch". Το 1658 επέστρεψε στο Άλκμααρ όπου ξεκίνησε εργαστήριο και πήρε μαθητές. Πέθανε και τάφηκε ή στην Grotekerk ή στην St. Laurenskerk στο Άλκμααρ. Πολλοί από τους πίνακές τους του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές κατοικίες της Ολλανδίας, ενώ αρκετές εκτίθενται στο Μουσείο της Πόλης του Άλκμααρ. Οι μαθητές του ήταν οι Jan Theunisz Blanckerhoff, Adriaen Dekker, Hendrik Graauw και Thomas Heeremans . Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν απαριθμεί επίσης δύο άλλους μαθητές. Adriaen Warmenhuizen και Laurens Oosthoorn. Το Μουσείο Thyssen-Bornemisza στη Μαδρίτη διαθέτει τον πίνακά του "Vertumnus and Pomona", περ. 1637-1640 Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Caesar van Everdingen στο Wikimedia Commons Caesar van Everdingen στο Artnet Ο Cesar van Everdingen στην Artcyclopedia Βιογραφία στο Web Gallery of Art Έργα και βιβλιογραφία στο PubHist
Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας

To Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας (ρωσικά: Сибирский государственный аэрокосмический университет), επίσης γνωστό ως Πανεπιστήμιο Ρεσέτνγιοφ ή SibSAU, είναι Πανεπιστήμιο στο Κρασνογιάρσκ της Σιβηρίας, στη Ρωσία.

 Ιδρύθηκε το 1960 ως προέκταση του Τεχνικού Ινστιτούτου του Κρασνογιάρσκ. Την περίοδο από το 1960 ως το 1980 το πανεπιστήμιο υπήρξε στενά συνδεδεμένο με το πυρηνικό πρόγραμμα που λάμβανε χώρα στις εγκαταστάσεις της μυστικής πόλης Κρασνογιάρσκ-24. Ως το 1989 το πανεπιστήμιο ονομαζόταν "Ινστιτούτο κοσμικής τεχνολογίας" (ρωσ.:Красноярский институт космической техники, КИКТ) και από το 1989 εώς το 1992, ονομαζόταν "Ακαδημία Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας" (ρωσ.:Сибирская аэрокосмическая академия, САА). Το 1996 μετονομάστηκε σε Ακαδημία "Mikhail Fyodorovich Reshetnyov" ενώ το 2002 έπαψε να λειτουργεί ως ακαδημία και αναβαθμίστηκε σε πανεπιστήμιο. Το εκπαιδευτικό ίδρυμα έχει ως κύριο αντικείμενο την εκπαίδευση φοιτητών στον τομέα της αεροναυπηγικής και της διαστημικής τεχνολογίας αλλά διαθέτει επίσης σχολές των οποίων το αντικείμενο σπουδών είναι σχετικό με την οικονομία, τις δημόσιες σχέσεις και την φυσική αγωγή. Το ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου διεξάγεται σε συνεργασία με διάφορες εταιρείες όπως η Krasmash, η οποία έχει ως αντικείμενο την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων για υποβρύχια και την αεροπορική εταιρεία KrasAir. Σήμερα, στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 11.500 φοιτητές. Το εκπαιδευτικό ίδρυμα έχει αναλάβει δραστηριότητες σε πολλά κράτη του κόσμου και συνεργάζεται με περισσότερα από 50 πανεπιστήμια σε 25 χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Τσεχία, η Σλοβενία, ΗΠΑ και η Κίνα. Siberian State Aerospace University (SibSAU) Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-04-19 στο Wayback Machine.
Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ

Η Σοσιάντατε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ, γνωστή ως Κασίας, είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Κασίας ντο Σουλ της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.

 Η Κασίας ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου 1935 σαν Γκρέμιο Εσπορτίβο Φλαμέγκο, η οποία προήλθε από την ένωση δύο άλλων ομάδων(Ruy Barbosa και Rio Branco). Ωστόσο, η ομάδα, όπως και η Εσπόρτι Κλούμπι Ζουβεντούδε είχαν προβλήματα λόγω της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1960. Οι δύο ομάδες συγχωνεύθηκαν δημιουργώντας την Associação Caxias de Futebol στις 14 Δεκεμβρίου 1971. Η Εσπόρτι Κλούμπι Ζουβεντούδε αποχώρησε το 1975 από την Associação Caxias de Futebol και έτσι η Γκρέμιο Εσπορτίβο Φλαμέγκο υιοθέτησε το όνομα Σοσιάντατε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ. Το 1972 η Σάξιας και η Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense έδωσαν το πρώτο παιχνίδι που μεταδόθηκε σε έγχρωμη τηλεόραση στη Βραζιλία. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναιη κατάκτηση του πολιτειακού πρωταθλήματος Καμπεονάτο Καούσο Καμπεονάτο Καούσο: 12000 Φιναλίστ (2): 1990, 2009Καμπεονάτο Καούσο (μικρές κατηγορίες) (σαν Φλαμέγκο): 11953Κόπα Ιντέριορ: 11990Κόπα Ντάλτρο Μενέζες: 11996Τάσα STC 10 Anos (Σάξιας - Εθνική Τζαμάικας 1-0): 11998Κόπα Ênio Andrade: 11998 Η σημαντικότερη αντιπαλότητας της Κασίας είναι η Εσπόρτι Κλούμπι Ζουβεντούδε. Τα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια ονομάζονται CA-JU. Επίσης, υπάρχει αντιπαλότητα με την Κλούμπι Εσπορτίβο Μπέντο Κονσάλβες από το Μπέντο Κονσάλβες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sociedade Esportiva e Recreativa Caxias do Sul στο Wikimedia Commons
Κεμανές Καππαδοκίας

Κεμανές Καππαδοκίας ή Λύρα Καππαδοκίας είναι ονομασία μεγάλης λύρας των Ελλήνων της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία.Έχει έξι βασικές χορδές και έξι συμπαθητικές. Αποτελεί μετεξέλιξη της βυζαντινής λύρας.

 Ο Κεμανές έχει έξι κύριες χορδές κουρδισμένες σε πέμπτες ή τέταρτες, καθώς και έξι συμπαθητικές χορδές (δηλ. που δονούνται «συμπαθητικά» ή «παράλληλα» και χωρίς δική τους νύξη, όταν παίζονται οι κύριες χορδές, ενισχύοντας έτσι τον ήχο του οργάνου). Οι χορδές αυτές είναι σε ταυτοφωνία ή σε διάστημα οκτάβας με τις κύριες. Όπως προαναφέρθηκε , ο "Κεμανέ" (Kemane) στα Τούρκικα σημαίνει βιολί. Ο Κεμανές έχει φιαλόσχημο ηχείο, κοντό χέρι ή "μάνικο", ταστιέρα χωρίς τάστα ή μπερντέδες ( δηλ. μεταλλικές ή εντέρινες διαιρέσεις), αλλά η κεφαλή ή "καράβολο" είναι παρόμοιο με του βιολιού και τα κλειδιά είναι τοποθετημένα από τα πλάγια. Επίσης, φέρει δύο εσωτερικά ξυλαράκια, τα οποία ονομάζονται "ψυχές". Οι συμπαθητικές χορδές κινούνται κάτω από την ταστιέρα, περνούν μέσα από τρύπες που διανοίγονται στον καβαλάρη και δένονται κάτω από τον χορδοδέτη. Παίζεται, όπως και λύρα, ακουμπισμένη στο πόδι του λυράρη (Το αριστερό στους δεξιόχειρες και το δεξί στους αριστερόχειρες.). Τα δάχτυλα πατούν τις χορδές με την ψίχα του δακτύλου, αντί του νυχιού όπως στις αχλαδόσχημες λύρες. Όπως και όλες οι λύρες της Ανατολικής Μεσογείου, είναι μετεξέλιξη της Βυζαντινής λύρας. Η κατασκευή του είναι παρόμοια με αυτήν των συγγενικών του αχλαδόσχημων λυρών, (όπως της Κρήτης, της Δωδεκανήσου, της Μακεδονίας, της Θράκης κ.λ.π.), συχνά με τα ίδια υλικά,, με τα ξύλα για το ηχείο, το χέρι και την κεφαλή, να είναι από σκληρό, μονοκόμματο ξύλο, (π.χ. μουριά), και για το καπάκι μαλακότερα (π.χ ελάτη ή κέδρο του Λιβάνου) . Το δοξάρι ή "τοξάριον" του παλαιότερα ήταν τοξοειδές και κυρτό, με τρίχες από ουρά αρσενικού αλόγου, ενώ σήμερα δύναται να χρησιμοποιηθεί και δοξάρι βιολιού. Κεμεντζές
Γρηγόριος Λιβαδάς

Ο Γρηγόριος Λιβαδάς (γεννηθείς στον Αγκώνα της Κεφαλονιάς το 1894) ήταν ιατρός υγιεινολόγος, καθηγητής της Υγειονομικής Σχολής Αθηνών (1936-1949). Διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην οργάνωση και τη διεξαγωγή του ανθελονοσιακού αγώνα στην Ελλάδα και εργάσθηκε ως εμπειρογνώμων της Παγκοσμίου Οργανώσεως Υγείας για την ελονοσία σε διάφορα κράτη της Ασίας, της Αφρικής και στη Μαδαγασκάρη, όπου χρημάτισε και Πρόεδρος της αρμόδιας επιτροπής της Παγκοσμίου Οργανώσεως Υγείας.

 Ο Γρηγόριος Λιβαδάς αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νεαπόλεως της Ιταλίας με τον βαθμό "'Αριστα μετ΄επαίνου" (suma cum laude 110/110). Του Πανεπιστημίου της Νεαπόλεως ανεκυρήχθη διδάκτωρ το 1915. Κατά τα έτη 1915-1916 χρημάτισε έκτακτος επιμελητής της Α΄Παθολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών υπό τον καθηγητή Σπ.Λιβιεράτο. Κατά την περίοδο 1919-1922 συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία ως ιατρός του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων. Κατά τα έτη 1923-2924 έκανε ειδικές σπουδές στα Πανεπιστήμια της Ρώμης και Νεαπόλεως Ιταλίας στους κλάδους της μικροβιολογίας και παρασιτολογίας. Το 1928 έλαβε πτυχίο από τη Σχολή Μικροβιολογίας της Ρώμης με τον βαθμό "Άριστα". Το 1932 κατέστη μέλος του Πειραματικού Ανθελονοσιακού Σταθμού του Ιδρύματος Ροκφέλλερ στη Ρώμη. Το 1934 έλαβε πτυχίο από τη Σχολή Δημοσίας Υγείας του Πανεπιστημίου Johns Hopkins της Βαλτιμόρης των ΗΠΑ (Master of Public Health). Κατά τα έτη 1936-1939 κατέστη μέλος της Διεθνούς Επιτροπής για την Ελονοσία της Κοινωνίας των Εθνών. Κατά την περίοδο 1936-1959 χρημάτισε τακτικός καθηγητής στην έδρα των νόσων των θερμών χωρών και της ελονοσίας στην Υγειονομική Σχολή Αθηνών και κατά την περίοδο 1936-50 Διευθυντής της Υγειονομικής Σχολής Αθηνών. Κατά την περίοδο 1937-1940 εργάσθηκε ως Διευθυντής της Υπηρεσίας Καταπολεμήσεως της Ελονοσίας στην Ελλάδα. Κατά τα έτη 1951-1952 διορίσθηκε Τεχνικός Σύμβουλος του Περιφερειακού Γραφείου της Παγκοσμίου Οργανώσεως Υγείας για τα κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας. Κατά την περίοδο 1951-1970 εργάσθηκε ως μέλος του Συμβουλίου των Εμπειρογνωμόνων της Παγκοσμίου Οργανώσεως Υγείας των Ηνωμένων Εθνών. Το 1955 εργάσθηκε ως Εμπειρογνωμόνων της Παγκοσμίου Οργανώσεως Υγείας στο Αφγανιστάν και το 1956 στον Λίβανο στη Συρία και στην Ιορδανία. Κατά την περίοδο 1957-1959 εργάσθηκε ως Τεχνικός Σύμβουλος της Παγκοσμίου Οργανώσεως Υγείας στο Καμερούν και κατά τα έτη 1960-1961 στη Μαδαγασκάρη. Πολεμικός Σταυρός Γ΄ Τάξεως (1919). Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, απονεμηθέν τρεις φορές 1921) Mετάλλιο Πολεμικής Αξίας (1921). Ταξιάρχης του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικος. Medaille de primiere classe du Merite Camerounais pour les services rendus a la lutte antipalustre au Cameroun (1959). Σε ένδειξη τιμής για τη συμβολή του στις επιδημιολογικές έρευνες στην Αφρική δόθηκε το όνομά του στο ανακαλυφθέν από τους Γάλλους εντομολόγους Taufflieb και Mouchet νέο είδος ανωφελούς εντόμου, ενδημούντος στην Αφρική : "Elianella Livadasi". Αριστείο των Επιστημών από την Ακαδημία Αθηνών (1976). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα "Το Βήμα"24/3/1976.
Νατάσα Κάμπους

Η Νατάσα Κάμπους (Natascha Maria Kampusch ; 17 Φεβρουαρίου 1988) είναι Αυστριακή γυναίκα που έπεσε θύμα απαγωγής σε ηλικία 10 ετών στις 2 Μαρτίου 1998 και κρατήθηκε σε ένα μυστικό κελάρι από τον απαγωγέα της Wolfgang Přiklopil για περισσότερα από οκτώ χρόνια, μέχρι την απόδρασή της στις 23 Αυγούστου 2006. Έγραψε ένα βιβλίο για την περίοδο της απαγωγής και κράτησής της με τίτλο 3,096 Ημέρες (2010), στο οποίο βασίστηκε η γερμανική ταινία 3096 Days (2013).

 Natascha Kampusch, 3,096 Days, (Penguin, 2010) (ISBN 978-0-670-91999-4). Allan Hall and Michael Leidig, The Girl in the Cellar, (Hodder, 2009) (ISBN 978-0-340-99787-1). Natascha Kampusch, mit Corinna Milborn und Heike Gronemeier: 3096 Tage. List, Berlin 2010, (ISBN 978-3-471-35040-9). Pelu, Martin: Der Fall Natascha Kampusch. Tectum, Marburg 2010, (ISBN 978-3-8288-2294-8); 2013 auch als E-Book, (ISBN 978-3-8288-5608-0). Kathrin Röggla: Die Beteiligten, Theaterstück, 2009 Sirny-Kampusch, Brigitta: Verzweifelte Jahre, ein Leben ohne Natascha. Aufgezeichnet von Andrea Fehringer und Thomas Köpf, Ueberreuter, Wien 2007, (ISBN 978-3-8000-7295-8). Natascha Kampusch's official website English translation by International Herald Tribune of open letter released by Kampusch on 28 August 2006 Diagram and pictures of the hidden room by Federal Criminal Police Office of Austria
Χάλεντ Άσαντ

Ο Χάλεντ Άσαντ (1 Ιανουαρίου 1934 – 18 Αυγούστου 2015) ήταν Σύρος αρχαιολόγος και ο διευθυντής του αρχαιολογικού χώρου και του μουσείου της Παλμύρας και για πολλές δεκαετίες ο επικεφαλής των ανασκαφών στον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής. Στις 18 Αυγούστου 2015 αποκεφαλίστηκε στην Παλμύρα από στρατιώτες του Ισλαμικού Κράτους, επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει πού είχε κρύψει αρχαιολογικά ευρήματα από την περιοχή προκειμένου να τα προστατέψει από τους τζιχαντιστές.

 Ο Χάλεντ Άσαντ γεννήθηκε στην Παλμύρα και είχε έντεκα παιδιά. Ήταν μέλος του κόμματος Μπάαθ στη Συρία.Σπούδασε ιστορία στο Πανεμιστήμιο της Δαμασκού. Για πολλές δεκαετίες ήταν υπεύθυνος για τον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας και συμμετείχε στις ανασκαφές που διεξάγονταν εκεί και στις εργασίες αποκατάστασης της αρχαίας πόλης. Συνεργάστηκε με αρχαιολογικές αποστολές από τις Η.Π.Α, την Πολωνία, τη Γερμανία και την Ελβετία. Το 2001 ανακοίνωσε την ανακάλυψη εφτακοσίων ασημένιων νομισμάτων του 7ου αιώνα, που έφεραν τις μορφές του Περσών Χοσρόη Α’ και Χοσρόη Β’. Δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε σε μια ομάδα Σύρων και Πολωνών αρχαιολόγων, που ανακάλυψε στην Παλμύρα ένα εξαιρετικής σημασίας μωσαϊκό του 3ου αιώνα, που αναπαριστά την μάχη ενός ανθρώπου με ένα φτερωτό ζώο.Ο Χάλεντ Άσαντ είχε συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια όπου παρουσίασε τα αποτελέσματα των ανασκαφών στην Παλμύρα. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 2003 συνέχισε το έργο του ο γιός του Ουαλίντ.
Άγιοι Θεόδωροι Σκλαβοπούλας Χανίων

Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός της κοινότητος Σκλαβοπούλας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ημιορεινός οικισμός στο ΝΔ. τμήμα του νομού Χανίων, ΒΑ. της Παλαιοχώρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 450. Απέχει 82 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκλαβοπούλας. Το 1971 προσαρτήθηκε στους Αγίους Θεοδώρους ο καταργούμενος οικισμός Βαθύρρευμα Με το ΦΕΚ 239Α - 03/11/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκλαβοπούλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=20133) Στις ενετικές πηγές του 16ου αιώνα, καθώς και στην απογραφή του 1900, ο οικισμός αναφέρεται ως S. Theodoro (Άγιος Θεόδωρος). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ομάδες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2006

Το άρθρο αυτό για τις ομάδες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ 2006 Ανδρών παρουσιάζει τις συνθέσεις των 24 εθνικών ομάδων που συμμετείχαν στην διοργάνωση, με αναλυτικά στοιχεία για τον κάθε παίκτη. Οι πληροφορίες πάρθηκαν από τον ιστότοπο της FIBA για την διοργάνωση: [1]

 Αρχηγός προπονητής: Sergio Hernandez Αρχηγός προπονητής: Nestor Salazar Αρχηγός προπονητής: Claude Bergeaud Αρχηγός προπονητής: Paul Coughter Αρχηγός προπονητής: Sam Vincent Ήταν η τελευταία συμμετοχή της ομάδας σε διοργάνωση. Από την επομένη του Μουντομπάσκετ, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αποτελούν χωριστές ομοσπονδίες με διαφορετικές εθνικές ομάδες. Αρχηγός προπονητής: Dragan Sakota Αρχηγός προπονητής: Alberto De Carvalho Αρχηγός προπονητής: Dirk Bauermann Αρχηγός προπονητής: Zeljko Pavlicevic Αρχηγός προπονητής: José Vicente Hernández Αρχηγός προπονητής: Thomas Anthony "Tab" Baldwin Αρχηγός προπονητής: Guillermo Vecchio Αρχηγός προπονητής: Brian Goorjian Αρχηγός προπονητής: Aluisio Xavier Ferreira Lula Δείτε επίσης: Εθνική Ελλάδος (Καλαθοσφαίριση Ανδρών)Αρχηγός προπονητής: Παναγιώτης Γιαννάκης Αρχηγός προπονητής: Antanas Sireika Αρχηγός προπονητής: Joseph Anthony Stiebing II Αρχηγός προπονητής: Bogdan Tanjevic Αρχηγός προπονητής: Mike Krzyzewski Αρχηγός προπονητής: Carlo Recalcati Αρχηγός προπονητής: Jonas Kazlauskas Αρχηγός προπονητής: Julio Toro Αρχηγός προπονητής: Tapha Gaye Αρχηγός προπονητής: Ales Pipan
Ταρτούς

Η Ταρτούς (αραβικά: طرطوس) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του συριακού Κυβερνείου της Ταρτούς. Βρίσκεται στις ακτές της Συρίας στη Μεσόγειο και είναι το δεύτερο σημαντικότερο λιμάνι της χώρας μετά τη Λαττάκεια. Η πόλη ιδρύθηκε από τους Φοίνικες και ήταν γνωστή ως Αντάραδος ή Ατάρανδος. Βρισκόταν στην ηπειρωτική πλευρά της περιοχής, ακριβώς απέναντι από τη νήσο και πόλη Άραδο (το μοναδικό κατοικημένο νησί της Συρίας, που στους ελληνιστικούς χρόνους μετονομάστηκε σε Αντιόχεια της Πιερίας από τον Αντίοχο Α΄). Η πόλη ονομαζόταν Τορτόζα τον καιρό των Σταυροφοριών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η Ταρτούς έχει 115.769 κατοίκους.

 Το ιστορικό κέντρο της Ταρτούς αποτελείται και από νεότερα κτίρια, χτισμένα πάνω και μέσα στα τείχη του φρουρίου των Ναϊτών Ιπποτών, του οποίου η τάφρος εξακολουθεί να χωρίζει την παλιά πόλη από τη σύγχρονη πόλη στη βόρεια και ανατολική πλευρά της. Έξω από το φρούριο υπάρχουν λίγα ιστορικά απομεινάρια, με εξαίρεση τον πρώην καθεδρικό ναό της Παναγίας της Ταρτούς, από τον 12ο αιώνα. Η εκκλησία σήμερα στεγάζει ένα μουσείο. Η Ταρτούς και η γύρω περιοχή είναι πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα και αρχαιολογικούς χώρους. Πολλά σημαντικά και γνωστά αξιοθέατα βρίσκονται σε κοντινή απόασταση από την Ταρτούς, στα οποία περιλαμβάνονται τα εξής: Η παλιά πόλη της Ταρτούς. Κάστρο Μαργκάτ, βόρεια της πόλης. Η ιστορική πόλη Σαφίτα. Νησί Άραδος και κάστρο του. Ο μεσαιωνικός Καθεδρικός Ναός της Παναγίας της Ταρτούς, που σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο. Παλάτι Μπεΐτ ελ-Μπαΐκ. Ναός Χοσν Σουλεϊμάν. Θέρετρο Μάστα αλ-Χέλου. Πόλη-θέρετρο Ντουρέικις.Η κωμόπολη Χαμιντιέ στα νότια της Ταρτούς είναι γνωστή για τον ελληνόφωνο πληθυσμό της, 3.000 περίπου κατοίκων. Αυτοί είναι απόγονοι Ελλήνων μουσουλμάνων από την Κρήτη, οι οποίοι μετακινήθηκαν εκεί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας την δεκαετία του 1920. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tartus στο Wikimedia Commons
Μνημείο των Ανακαλύψεων

Το Μνημείο των Ανακαλύψεων (πορτογαλικά: Padrão dos Descobrimentos; ελληνική προφορά Παντράου ντους Ντεσκουμπριμέντους ) βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου στη συνοικία Μπελέμ (Belém) της Λισαβόνας στην Πορτογαλία.

 Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1960 από το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ (Salazar, 1889 – 1970), προς τιμήν των Πορτογάλων θαλασσοπόρων κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων και με την ευκαιρία της 500ης επετείου από το θάνατο του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου (1394 – 1460), ο οποίος ξεκίνησε τις θαλάσσιες εξερευνήσεις, χρηματοδοτώντας συστηματικά τις αποστολές. Το μνημείο έχει ύψος 52 μέτρα και είναι σχεδιασμένο σε σχήμα καραβέλας. Φιλοτεχνήθηκε από Πορτογάλους καλλιτέχνες, τον αρχιτέκτονα Cottinelli Tempo και το γλύπτη Leopoldo de Almeida. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος στέκει στην πλώρη του μνημείου με μία καραβέλα στα χέρια του. Στις δύο πλευρές υπάρχουν 33 πέτρινα αγάλματα των Πορτογάλων εξερευνητών, χαρτογράφων, καλλιτεχνών, επιστημόνων και ιεραποστόλων, που συνδέονται με την Εποχή των Ανακαλύψεων. Στη δυτική πλευρά του μνημείου εικονίζονται ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ , που κρατά στα χέρια μια δακτυλιοειδή σφαίρα που χρησιμοποιούσαν οι θαλασσοπόροι για να υπολογίζουν τη θέση των άστρων, ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας Λουίς δε Καμόες (1524 – 1580), κρατώντας ένα αντίτυπο του έπους του «Λουσιτανοί» (Os Lusiadas), ο ζωγράφος Νούνο Γκονσάλβες (15ος αι ) με μία παλέτα, καθώς και ο εξερευνητής Πέντρου Εσκομπάρ, ο μαθηματικός και κοσμογράφος Πέντρου Νούνες, ο χαρτογράφος Ζάκομε ντε Μαιόρκα, ο θαλασσοπόρος Χιλ Εάνες κ. ά. Στην ανατολική όψη του μνημείου, εκτός από τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο, υπάρχουν τα αγάλματα του βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ της Πορτογαλίας (1432 – 1481), του θαλασσοπόρου Βάσκο ντε Γκάμα (1460 – 1524), ο οποίος περιέπλευσε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, ανοίγοντας το θαλάσσιο δρόμο προς την Ινδία, του Πέντρου Άλβαρες Καμπράλ (1467 – 1520), που ανακάλυψε τη Βραζιλία, του Μαγγελάνου (περ. 1480 – 1521), που έκανε τον πρώτο περίπλου της γης, διασχίζοντας τον Ειρηνικό στα 1520 -21, του Ντιόγκου Κάουν, ο οποίος έφτασε στο Κονγκό το 1482, ανεγείροντας μονολιθικά πέτρινα μνημεία (παντράουν) σε κάθε νέο σταθμό των εξερευνήσεών του. Το πλακόστρωτο δάπεδο, μπροστά στο Μνημείο των Ανακαλύψεων, είναι διακοσμημένο με ένα μωσαϊκό, στο οποίο σχηματίζεται μία τεράστια πυξίδα, δώρο της Νότιας Αφρικής το 1960, που απεικονίζει την πορεία που ακολούθησαν οι θαλασσοπόροι κατά το 15ο και 16ο αιώνα. Μέσα στο μνημείο, ένας ανελκυστήρας και μερικά σκαλιά μεταφέρουν τους επισκέπτες στην κορυφή του, με εντυπωσιακή θέα στον ποταμό Τάγο, τον Πύργο του Μπελέμ και το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών, που υπάρχει από την Εποχή των Ανακαλύψεων. Στο ισόγειο του μνημείου φιλοξενούνται εκθέσεις, που σχετίζονται με την ιστορία της Λισαβόνας και την Εποχή των Ανακαλύψεων. • «Πορτογαλία» (Οδηγοί του Κόσμου), στο Λισαβόνα, σελ. 108 - 109, Εκδόσεις Καθημερινή / Dorling Kindersley, Αθήνα 1999. Mνημείο των ανακαλύψεων
Πύργος Απολλωνίας

Ο Πύργος της Απολλωνίας ή Πύργος των Ελευθερών βρίσκεται σε παραλιακό λόφο 27 χιλιόμετρα ανατολικά των εκβολών του ποταμού Στρυμόνα στο Θρακικό Πέλαγος. Ο μικρός οικισμός του Πύργου, περίπου 700 μ. βορειοανατολικά του πύργου, πήρε το όνομά του από το κτίριο.

 Ο πύργος χρονολογείται στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, τον 14ο αιώνα. Βρίσκεται νότια του δρόμου Θεσσαλονίκης - Καβάλας (Εθνική Οδός 2 ), σε έναν χαμηλό χωμάτινο λόφο. Ο τόπος του παρέχει εξαιρετική επόπτευση της ακτής μεταξύ των εκβολών του ποταμού Στρυμόνα στα δυτικά και του κόλπου των Ελευθερών στα ανατολικά, δηλαδή μεταξύ των δύο βυζαντινών οχυρωμένων πόλεων της Χρυσόπολης και της Ανακτορόπολης.Ο πύργος περιβάλλεται από ένα τετράγωνο περίβολο, με τη νότια πλευρά να χωρίζεται σε τρεις μικρότερους τοίχους. Είναι κατασκευασμένο από πέτρα και με τείχους πάχους 1,2 με 2,35 μέτρων. Μια σκάλα στο νοτιοανατολικό τείχος οδήγησε στον περίδρομο. Ίχνη κτιρίων φαίνονται στο εσωτερικό του περίβολου καθώς και στο εξωτερικό της βόρειας πλευράς του. Ο ίδιος ο πύργος βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία του περιβόλου, με τα βόρεια και ανατολικά τείχη του τελευταίου να συνδέονται απευθείας με αυτό. Ο πύργος είναι τετράγωνος, με διαστάσεις 11 επί 12 μέτρα, και χτισμένος με προσεγμένη τοιχοποιία από τραχιές πέτρες, με πολλαπλά ή μεμονωμένα τούβλα στις κατακόρυφες και οριζόντιες αρθρώσεις, και με πελεκητούς λίθους στις γωνίες. Οι ζώνες τεσσάρων σειρών τούβλων υποδηλώνουν τα επίπεδα του δεύτερου και τρίτου ορόφου.Ο πύργος σώζεται σε καλό βαθμό. Η είσοδος του είναι 2 μέτρα πάνω από το έδαφος και βλέπει νότια προς τη θάλασσα. Ως εκ τούτου, ο πύργος περιλαμβάνει τον όροφο εισόδου, ένα ισόγειο από κάτω ως υπόγειο, και τρεις επιπλέον ορόφους παραπάνω. Το υπόγειο, ο πρώτος (είσοδος) και ο δεύτερος όροφος χωρίστηκαν με ξύλινα δάπεδα, όπως φαίνεται από τις σωζόμενες θήκες των δοκών, ενώ ο δεύτερος και ο τρίτος από έναν πέτρινο θόλο, υποστηριζόμενο από σφαιρικά τρίγωνα. Ο τρίτος και ο τέταρτος όροφος πιθανότατα χωρίζονταν από ξύλινο πάτωμα. Η οροφή του τέταρτου ορόφου είναι τοξωτή, στηρίζοντας την οροφή με τα στηθαία, τα οποία δεν σώζονται. Στον ανατολικό τοίχο του δαπέδου υπάρχουν δύο κόγχες, μέρος του παρεκκλησίου του πύργου. Μια πέτρινη θολωτή σκάλα που ξεκινά απέναντι από την είσοδο του πύργου στη βόρεια πλευρά του πύργου, συνδέει τους τρεις πρώτους ορόφους, ενώ ο τέταρτος όροφος είχε πρόσβαση από μια ξύλινη σκάλα, όπως συνέβη πιθανώς για το υπόγειο. Ο πύργος διαθέτει μεγάλα τοξωτά παράθυρα σε όλες τις πλευρές, καθώς και δύο φωτιστικές θυρίδες, και καταχύστρες στη βόρεια και νότια πλευρά.Το όνομά του είναι πιθανώς λανθασμένο, που οφείλεται στη σύγχυση σχετικά με την τοποθεσία της αρχαίας πόλης της Απολλωνίας.
Δημοτικός Αερολιμένας Καστελόριζου

Ο Δημοτικός Αερολιμένας Καστελόριζου (συντομογραφίες: IATA: KZS, ICAO: LGKJ, ΥΠΑ: ΔΑΖΟ) είναι το αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το ομώνυμο νησί στα Δωδεκάνησα. Είναι το πιο ανατολικό αεροδρόμιο της Ελλάδας.

 Στις αρχές του εικοστού αιώνα το Καστελόριζο συνδεόταν μέσω υδροπλάνων, με προορισμούς κυρίως της βορειοανατολικής Αφρικής. Τα υδροπλάνα χρησιμοποιούσαν το φυσικό πεταλόμορφο λιμάνι του νησιού.Ο υπάρχων αερολιμένας Καστελόριζου ξεκίνησε να λειτουργεί το 1986 ως εσωτερικών πτήσεων. Ο αερολιμένας διαθέτει έναν μικρό αεροσταθμό εμβαδού 150 τ.μ. και ο χώρος στάθμευσης αεροσκαφών μπορεί να εξυπηρετήσει ένα αεροσκάφος τύπου Dash-8 και 3 ελαφριά αεροσκάφη γενικής αεροπορίας. Δείτε το πηγαίο ερώτημα Wikidata. Ετήσια επιβατική κίνηση - 13ετή στατιστικά Ο αερολιμένας βρίσκεται περίπου στη μέση του νησιού, σχεδόν 2,5 χιλιόμετρα από το κέντρο του Καστελλόριζου. Συνδέεται με τη πόλη με λεωφορείο κατά τους θερινούς μήνες, ενώ επίσης υπάρχουν και ταξί. Μεταφορές στην Ελλάδα ΥΠΑ
Θεόδωρος Μήτρας

Ο Θεόδωρος Μήτρας του Παντελή (14 Μαΐου 1948 - 12 Ιανουαρίου 2021) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Νέα Δημοκρατία από το 1993 ως το 1996.

 Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης.Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ και εξελέγη βουλευτής. Υπηρέτησε για την περίοδο 1993-1996. Τον Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Ιανουαρίου 2021.
Ένωση, Πρόοδος και Δημοκρατία

Η Ένωση, Πρόοδος και Δημοκρατία (ισπ. Unión Progreso y Democracia) ήταν ισπανικό πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2007. Υπήρξε κόμμα με μια σχετική παρουσία στο ισπανικό κοινοβούλιο μεταξύ 2008 και 2013.Ιδεολογικά ήταν ένα κοινωνικά φιλελεύθερο κόμμα το οποίο αντιτίθεται στον περιφερειακό εθνικισμό και, ιδιαίτερα, στα αυτονομιστικά κινήματα της Χώρας των Βάσκων και της Καταλονίας. Επίσης, προτείνει την αντικατάσταση του εκλογικού νόμου με έναν αναλογικότερο, καθώς και ένα περισσότερο ομόσπονδο σύστημα για την Ευρώπη.

 Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 2008, όπου συγκέντρωσε 303.246 ψήφους, αριθμός που αντιστοιχεί στο 1,2% των ψήφων, ενώ κέρδισε και μία έδρα στο Ισπανικό Κοινοβούλιο την οποία εκπροσωπούσε η Ρόσα Ντίεθ.Ο πυρήνας του κόμματος βρισκόταν στη Βασκική Αυτόνομη Κοινότητα, όπου και βασίστηκε σε πολιτικές οργανώσεις εναντίον της ΕΤΑ, ωστόσο απευθύνεται σε ζητήματα που αφορούν όλη την Ισπανία. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του κόμματος ήταν οι φιλόσοφοι Φερνάντο Σαβατέρ και Κάρλος Μαρτίνεθ Γκοριαράν, η πρώην ευρωβουλευτής του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ρόσα Ντίεθ και ο συγγραφέας Άλβαρο Πόμπο. Στις εθνικές εκλογές του 2011, το κόμμα συγκέντρωσε 1.143.225 ψήφους που αντιστοιχεί στο 4,70% των ψήφων κερδίζοντας 5 έδρες, ενώ έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας από άποψη εκλογικών ποσοστών.Στο δεύτερο συνέδριο του κόμματος που διεξήχθη το Νοέμβριο του 2013 αναφέρθηκε ότι το κόμμα έχει 6.165 εγγεγραμμένα μέλη, σημειώνοντας πτώση από τα 6.634 μέλη που είχε το 2011. Αντίστοιχα, στις εθνικές εκλογές του 2015 το κόμμα έλαβε μόλις το 0,62 %, με την πρόεδρό του να ανακοινώνει τον «θάνατο» του κόμματος και την απόσυρσή της από την πολιτική.
Ρενέ Φλέμινγκ

Η Ρενέ Λυνν Φλέμινγκ (αγγλικά: Renée Lynn Fleming‎, γεννημένη στις 14 Φεβρουαρίου 1959) είναι επιφανής αμερικανίδα υψίφωνος. Έχει βραβευτεί με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών των ΗΠΑ (National Medal of Arts) και έχει προταθεί για περισσότερα από 15 βραβεία Grammy, κερδίζοντας 4 εξ αυτών. Στις λοιπές αξιοσημείωτες βραβεύσεις της συγκαταλέγονται η Λεγεώνα της Τιμής από τη γαλλική κυβέρνηση, ο Σταυρός του Τάγματος της Αξίας της Γερμανίας, το Πολικό Μουσικό Βραβείο της Σουηδίας και η τιμητική συμμετοχή στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής της Αγγλίας. Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τους περισσότερους καλλιτέχνες που η καριέρα τους ξεκίνησε στην όπερα, η Φλέμινγκ χαίρει ευρύτερης αναγνώρισης, ούσα γνωστή πέρα από το κοινό της κλασικής μουσικής.

 Η Φλέμινγκ είναι μια λυρική υψίφωνος. Έχει ερμηνεύσει ρόλους όπερας για κολορατούρα, λυρική και ελαφρύτερη, σπίντο υψίφωνο, στα ιταλικά, τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα τσέχικα και τα ρωσικά, αλλά και στη μητρική της γλώσσα, τα αγγλικά. Στη διάρκεια της καριέρας της ανέλαβε την ερμηνεία νέων συνθέσεων, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές παγκόσμιες πρεμιέρες οπερατικών έργων, ή τραγουδώντας συναυλιακά έργα και τραγούδια που συνέθεσαν ειδικά για εκείνη συνθέτες όπως οι Αντρέ Πρεβέν, Καρολάιν Σω, Άντερς Χίλμποργκ, Ανρί Ντιτιγιώ, Γουέιν Σόρτερ κ.α. Το 2008, η Φλέμινγκ έγινε η πρώτη γυναίκα στα 125 χρόνια ιστορίας της Μητροπολιτικής Όπερας που εκκίνησε τη σεζόν της λυρικής σκηνής με μια σόλο εμφάνιση σε ένα βραδινό γκαλά όπερας. Πέρα από την όπερα, η Φλέμινγκ έχει τραγουδήσει και ηχογραφήσει ληντ, σανσόν, τζαζ μουσική, μιούζικαλ και ίντι ροκ και έχει εμφανιστεί επί σκηνής με ένα ευρύ φάσμα καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένων των Λουτσιάνο Παβαρόττι, Λου Ριντ, Πολ Σάιμον, Αντρέα Μποτσέλι, Στινγκ. Ακόμα, έχει παίξει στο Μπρόντγουεϊ και σε θεατρικές παραγωγές στο Λονδίνο, το Λος Άντζελες και το Σικάγο, ενώ έχει ηχογραφήσει τραγούδια τίτλων για πολλές επιτυχημένες ταινίες, εκ των οποίων δύο κέρδισαν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (Η Μορφή του Νερού και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά). Η αμερικανή υψίφωνος έχει κάνει πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις και είναι η μόνη κλασική τραγουδίστρια που ερμήνευσε τον Εθνικό Ύμνο των ΗΠΑ στο Σούπερ Μπόουλ.Η Φλεμινγκ έχει μιλήσει συχνά για την επίδραση της μουσικής στην υγεία και τη μελέτη του φαινομένου από τη νευροεπιστήμη και βραβεύτηκε για την εξασφάλιση ευρύτερης δημοσιότητας στο έργο της επιστήμης στον τομέα αυτόν. Έχει παντρευτεί δύο φορές. Το 1989 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ρικ Ρος, με τον οποίον απέκτησε δύο κόρες· το ζευγάρι χώρισε το 2000. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2011, η Φλέμινγκ παντρεύτηκε τον δικηγόρο Τιμ Τζέσελι, τον οποίο γνώρισε σε ένα ραντεβού στα τυφλά που είχε οργανώσει η συγγραφέας Αν Πάτσετ. Επίσημος ιστότοπος
Έρβινγκ Βίντμερ Μπέιλι

Ο Έρβινγκ Βίντμερ Μπέιλι, αγγλ. Irving Widmer Bailey (15 Αυγούστου 1884 – 16 Μαΐου 1967) ήταν Αμερικανός βοτανολόγος που είναι γνωστός για το ερευνητικό έργο του στην ανατομία φυτών.

 Γεννήθηκε το 1884 στο Τίλτον του Νιου Χάμσαϊρ από τη Ρουθ Πούτερ Μπέιλι και τον Σόλον Ίρβινγκ Μπέιλι. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 1907 ο Μπέιλι αποφοίτησε από το Κολλέγιο του Χάρβαρντ και δύο χρόνια αργότερα έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στη δασοπονία από τη Σχολή Εφαρμοσμένων Επιστημών του Χάρβαρντ. Το 1911 παντρεύτηκε την Helen Diman Harwood. Ο Μπέιλι ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός στην έδρα της δασοπονίας στο Graduate School of Applied Sciences του Χάρβαρντ το 1909. Συνέχισε να εργάζεται στο Ίδρυμα Bussey, το οποίο αργότερα έγινε τμήμα της Σχολής Εφαρμοσμένης Βιολογίας του Χάρβαρντ, ενώ παράλληλα κατείχε θέσεις έρευνας στο Arnold Arboretum και στο Gray Herbarium, τα οποία ήταν και τα δύο τμήματα του Ινστιτούτου Herbaria. Το 1943, ο βοτανολόγος R.A. Howard ονόμασε ένα γένος ανθοφόρων φυτών από την Αυστραλία (που ανήκουν στην οικογένεια Stemonuraceae ως Irvingbaileya προς τιμήν του Έρβινγκ Βίντμερ Μπέιλι.Το 1945, κατόπιν αιτήματος του πρύτανη της Σχολής Τεχνών και Επιστημών του Χάρβαρντ, δημιούργησε αυτό που έγινε αργότερα γνωστό ως «Σχέδιο Μπέιλι», το οποίο πρότεινε όλοι οι τομείς της βοτανικής να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο τμήμα. Το σχέδιό του είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέου κτιρίου για να στεγάσει το Ινστιτούτο Harvard University Herbaria.Κατά τη διάρκεια της 58χρονης ερευνητικής καριέρας του δημοσίευσε 140 ερευνητικές εργασίες και έγραψε 2 βιβλία. Όλα τα νέα φυτικά είδη που εκείνος ανακάλυψε φέρουν μετά τη βοτανική επιστημονική ονομασία, το ακρωνύμιο I.W. Bailey, προς τιμήν του.Το 1954 του απονεμήθηκε το βραβείο Mary Soper Pope Memorial Award στη βοτανική. Πέθανε το 1967. Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε για το Γραφείο Παραγωγής Αεροσκαφών στο Wright Field στο Dayton του Οχάιο. Επιδέξιος μηχανικός αλλά και βοτανολόγος, τέθηκε υπεύθυνος για την επιλογή της ξυλείας για την κατασκευή πολεμικών αεροπλάνων. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε σε ποικίλα πρότζεκτ καμουφλάζ στη Σχολή Μηχανικών στο Fort Belvoir της Βιρτζίνια.