IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1988-89

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1988-89 ήταν η εικοστή τρίτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Σε αυτήν, πρώτευσε και αναδείχθηκε ως τροπαιούχος η ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης που με ηγέτη τον κροάτη Ντράζεν Πέτροβιτς (ή "Μότσαρτ" των γηπέδων) πήρε το Κύπελλο για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Είχε προηγηθεί η κατάκτηση του τροπαίου το 1984 στην Οστάνδη του Βελγίου επί της Σίμακ Μιλάνο, με 82-81. Ο τελικός του 1989 ορίστηκε να διεξαχθεί στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας της Αθήνας και φιναλίστ ήταν η «Σναϊντέρο» Καζέρτα που είχε σαν πρώτο αστέρα της το διάσημο βραζιλιάνο άσσο Οσκάρ Σμιτ.

 Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με πέντε ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις ακόμη γύρους (φάση των "16", προημιτελική φάση ομίλων και ημιτελικούς) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν εικοσιμία. Έξω έμειναν ο Αχιλλέας Καϊμακλίου της Κύπρου, η Πόρτο, η τουρκική Τσουκούροβα Σανάγι, η Νόρκεμπινκ από τη Σουηδία και η Ντυντελάνζ από το Λουξεμβούργο. Εδώ αποκλείστηκαν ακόμη οκτώ σύλλογοι. Ήταν η ολλανδική Βέερτ, η ελβετική Πιούλι, η ουγγρική SK Οροσλάνι, η φινλανδική Ουσικαουπούνκι, η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η αυστριακή Βελς, οι Ρέϊντζερς Γλασκόβης και η Ατόμικ των Βρυξελλών. Από τη φάση αυτή πέρασαν στα ημιτελικά η Ρεάλ πρώτη με τη Ζαλγκίρις δεύτερη και η Καζέρτα με την Τσιμπόνα. Έξω έμειναν η Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν με την ΑΕΚ και η δυτικογερμανική Στάινερ Μπαϊρόιτ με τη γαλλική Σολέ. Με βάση την κατάταξη στους ομίλους, η Ρεάλ τέθηκε αντιμέτωπη με την Τσιμπόνα (των Αλεξάνταρ Πέτροβιτς "Άζα", Ντάνκο Τσβιετίτσανιν, Ζόραν Κούτουρα, Φράνκο Αράποβιτς κ.α.), έχοντας τη ρεβάνς στην έδρα της και η Καζέρτα με τη Ζαλγκίρις (των Άρβιντας Σαμπόνις, Ρίμας Κουρτινάιτις, Βαλντεμάρας Χομίτσιους, Σεργκέι Γιοβάισα κ.α.) και τον επαναληπτικό στην Ιταλία. Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ-Ρεάλ 91-92 (όπου ο Ντράζεν Πέτροβιτς μεγαλούργησε μέσα στο "σπίτι" του που μετά το θάνατό του πήρε το όνομά του), 97-119. Ζαλγκίρις Κάουνας-Καζέρτα 86-80, 84-98. Ρεάλ-Καζέρτα 117-113 (στην παράταση, ημίχρονο 60-57, κανονικός αγώνας 102-102). Διαιτήτευσαν ο Κώστας Ρήγας και ο σέρβος Κούριλιτς.Το παιχνίδι ήταν απόλαυση για τους έλληνες φιλάθλους που βρέθηκαν στο ΣΕΦ, καθώς είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν μια πραγματική μάχη μεταξύ δυο κορυφαίων ομάδων. Σε ατομικό επίπεδο, ο "Μότσαρτ" Ντράζεν υπερτέρησε του "πολυβόλου" Οσκάρ με πόντους 62-44. Ρεάλ: Πέτροβιτς 62, Χοσέ Χοσέ Μπιριουκόφ 20, Τζον Ρότζερς 14, Φερνάντο Μαρτίν 11, Αντόνιο Μαρτίν 2, Χοσέ Καργόλ 4, Φερνάντο Ρομάι 4, Γιορέντε. Καζέρτα: Σμιτ 44, Γκεόργκι Γκλούσκοφ 13 , Φερνινάντο Τζεντίλε 24, Βιντσέντσο Εσπόζιτο 2, Ντελανιέλο 18, Φράνκο Μποζέλι 2, Πολεζέλο, Ρίτσο, Τουφάνο, Βιτιέλο. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1981

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1981 ήταν η 4η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 3η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1981 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 253. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 169.
Ημισέληνος

Η ημισέληνος είναι σύμβολο που χρησιμοποιείται για την αναπαράσταση της σεληνιακής φάσης στο πρώτο τέταρτο, ή κατ 'επέκταση ένα σύμβολο που αντιπροσωπεύει την ίδια τη Σελήνη.

 Χρησιμοποιείται ως αστρολογικό σύμβολο για τη Σελήνη και ως εκ τούτου ως αλχημικό σύμβολο για το ασήμι. Το σύμβολο της ημισελήνου με ένα άστρο το χρησιμοποιούσαν οι Ετρούσκοι και οι αρχαίοι Φοίνικες. Ήταν επίσης το έμβλημα της Αρτέμιδος, και ως εκ τούτου αντιπροσώπευε την παρθενιά. Σε πολλούς αρχαίους λαούς η Σελήνη είχε θεοποιηθεί. Το ίδιο είχε συμβεί και με τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι είχαν θεοποιήσει τη Σελήνη ή Μήνη, όπως αλλιώς την αποκαλούσαν. Η θεά Σελήνη και ο αντίστοιχος φρυγικός θεός Μήνας είχαν ως σύμβολό τους την ημισέληνο, που σπανιότερα συνοδευόταν από ένα άστρο. Στην αρχαία Ελλάδα η ημισέληνος ήταν σύμβολο επίσης της Εκάτης και της Ελένης, που ήταν αδελφή των Διόσκουρων. Η ημισέληνος σε συνδυασμό με ένα άστρο απεικονίζεται σε νομίσματα στην αρχαία Ελλάδα ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ. Αντίστοιχα νομίσματα έχουν βρεθεί στη Μικρά Ασία, στην Αντιόχεια της Συρίας και την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το έμβλημα της ημισελήνου και του άστρου το χρησιμοποίησαν ευρύτατα οι βασιλείς του Πόντου ήδη από τα τέλη του Γ΄ αιώνα π.Χ. Η ημισέληνος με ένα άστρο απαντάται σε επιτύμβιες στήλες των ρωμαϊκών χρόνων. Σύμφωνα με αρχαίες δοξασίες οι ψυχές των ανθρώπων μετά τον θάνατο γίνονται άστρα και το φεγγάρι είναι ο τόπος διαμονής των ψυχών. Το σύμπλεγμα της ημισελήνου με ένα άστρο χρησιμοποιήθηκε ως διακοσμητικό μοτίβο στη Μέση Ανατολή, την Περσία και την Κίνα. Το σύμπλεγμα της ημισελήνου με ένα άστρο χρησιμοποιήθηκε σε μυστηριακές τελετές λατρείας του Σαράπιδος και της Ίσιδος. Στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία συνδέεται με την Παναγία. Από τη χρήση του ως στέγη σε τζαμιά της Οθωμανικής εποχής, έχει επίσης συσχετιστεί με το Ισλάμ. H ημισέληνος εισήχθη ως σήμα για τους μουσουλμάνους στον στρατό των ΗΠΑ από το 1993. Χρησιμοποιείται με διαφορετικά χρώματα σε σημαίες πολλών μουσουλμανικών κρατών (Τουρκία, Πακιστάν, Μαλαισία, Αλγερία, Τυνησία). Το τουρκικό εθνόσημο ήταν μέχρι τις αρχές του ΙΘ΄ αιώνα η ημισέληνος, χωρίς άστρο. Ένα οκτάκτινο άστρο προστέθηκε από τον σουλτάνο Σελίμ Γ΄(1789-1808), το οποίο έγινε πεντάκτινο επί σουλτάνου Αβδούλ Μετζίτ και διατηρήθηκε μέχρι σήμερα. Η ημισέληνος με το άστρο ήταν παλαιότερα βυζαντινό έμβλημα. Απαντάται σε βυζαντινούς ναούς, βυζαντινά νομίσματα και κάστρα. Το σύμπλεγμα ημισελήνου-άστρου έχει βρεθεί και σε σταυρούς των Βογομίλων στη Βαλκανική χερσόνησο. Ο συνδυασμός του χριστιανικού σταυρού με την ημισέληνο υπάρχει ήδη επί αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641 μ.Χ.). Η ημισέληνος υπήρξε συνηθέστατο έμβλημα ηγεμόνων και πριγκίπων, όπως π.χ. της σερβικής βασιλικής δυναστείας Οβρένοβιτς του 19ου αιώνα και των ηγεμόνων και πόλεων της Μολδαβίας.
Σοφάλα

Η Σοφάλα (πορτογαλικά: Sofala) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Η επαρχία περιλαμβάνει την Μπέιρα, η οποία είναι και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μοζαμβίκης. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Μοζαμβίκης με συνολικό πληθυσμό 1.676.131 κατοίκων (απογραφή 2006). Έχει έκταση 68,018 χιλιόμετρα.

 Η Σοφάλα είναι η όγδωη μεγαλύτερη επαρχία της Μοζαμβίκης συνολική έκταση 68,018 χιλιόμετρα. Βρίσκεται κεντροανατολικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα νότια με την Επαρχία Ινιαμπάνε, στα δυτικά με την Επαρχία Μανίκα, στα βορειοανατολικά και βορειοδυτικά με την Επαρχία Τέτε και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ζαμβεζία. Στα ανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 η Σοφάλα έχει πληθυσμό 1.676.131 κατοίκων. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία στη Μοζαμβίκη (μετά τη Ζαμβεζία και τη Ναμπούλα). Η Σοφάλα διαιρείται σε 12 συνοικίες: Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Σοφάλα είναι η Μπέιρα. Άλλες πόλεις είναι η Γκορονγκόσα, η Κάια, η Μαρινγκέ, η Ματσάνγκα, η Μορομέου, η Μουάνζα, η Μπούζι, η Ναματάντα, η Ντόντο, η Τσένγκα, η Τσερινγκόμα και η Τσιμπαμπάβα. Επαρχίες της Μοζαμβίκης (Πορτογαλικά)Province of Sofala official site
Αγνή των Νταμπιέρ

Η Αγνή, γαλλ. Agnes (1237 - 7 Σεπτεμβρίου 1288) από τον Οίκο του Νταμπιέρ γεννήθηκε ως κόρη του κυρίου του Μπουμπόν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου του Μπουρμπόν και της Γιολάντας Α΄ κόμισσας του Νεβέρ, Ωσέρ, Τοννέρ. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Βεατρίκη 1257-1310, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών κόμη του Κλερμόν. Λουδοβίκος Α΄ 1279-1341, δούκας του Μπουρμπόν. Guida Myrl Jackson-Laufer (1999). Women rulers throughout the ages: an illustrated guide (2η έκδοση). Santa Barbara, California: ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-091-8.
Σκοτεινός Τόπος

Ο Σκοτεινός Τόπος είναι μυθιστόρημα μυστηρίου από την Τζίλιαν Φλιν που κυκλοφόρησε το 2009. Ασχολείται με την αγροτική Αμερική, την έντονη φτώχεια και την υστερία με τις σατανικές αιρέσεις που έπληξαν τις Ηνωμένες Πολιτείες την δεκαετία του 1980. Ήταν υποψήφιο σε πολλές κατηγορίες και κέρδισε βραβείο ως το "Καλύτερο μυθιστόρημα μυστηρίου της Χρονιάς". Επισης ήταν στα New York Times Best Seller βιβλία για δύο εβδομάδες.

 Η Λίμπι Ντέι, η αφηγήτρια του μυθιστορήματος και πρωταγωνίστρια, είναι η μόνη επιζών της σφαγής που έγινε στο Κίνακι, μια φανταστική αγροτική πόλη. Όταν βλέπει τις δολοφονίες των δύο αδελφών της και της μητέρα της -που φαίνεται ότι ήταν ένα τελετουργικό σατανικής λατρείας- δραπετεύει μέσα από ένα παράθυρο και καταθέτει στο δικαστήριο εναντίον του έφηβου αδελφού της. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, έχει ανάγκη από χρήματα και έτσι συναντιέται με μια ομάδα ερασιτεχνών ερευνητών που πιστεύουν ότι ο αδελφός της είναι αθώος. Τις προσφέρουν χρήματα για να ξεκινήσει μια έρευνα για την τότε τραγική βραδιά, να εντοπίσει άλλους μάρτυρες και πιθανούς υπόπτους. Στις 7 Φεβρουαρίου 2013 ανακοινώθηκε ότι ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας με πρωταγωνίστρια την Σαρλίζ Θερόν και σκηνοθέτη τον Gilles Paquet-Brenner. Κυκλοφόρησε το 2015.
Σλάνκαμεν

Το Σλάνκαμεν (σερβικά : Сланкамен, ουγγρικά : Szalánkemén) είναι χωριό της Σερβίας στις όχθες του Δούναβη στο σημείο που εκβάλει ο Τίσα. Βρίσκεται στην γεωγραφική περιοχή του Σρεμ στους πρόποδες του Φρούσκα Γκόρα σε υψόμετρο 80 μ. , 55 χλμ. βόρεια-δυτικά του Βελιγραδίου. Χωρίζεται σε δύο οικισμούς, το παλιό και το νέο Σλάνκαμεν. Είναι γνωστό για τα ιαματικά του λουτρά τις παραλίες και τα ψάρια.

 Αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι οι όχθες του Δούναβη της περιοχής κατοικούνταν από την αρχαιότητα. Στην εποχή του σιδήρου ζούσαν εκεί διάφορες φυλές, Κέλτες με Ιλλυριούς και Θράκες. Κατά τη διάρκεια των Παινόνιων πολέμων (35 - 10 π.χ.) η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους που την κατείχαν μέχρι τον έκτο αιώνα μ.Χ.. Τότε χτίστηκε και το θέρετρο του Acumincum. Το 357 - 359 η περιοχή πέρασε στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έως την αρχή του πέμπτου αιώνα όπου κάτω από την επίθεση των Ούννων πέρασε στο βασίλειο των Οστρογότθων, έπειτα στους Γέπιδες , Βυζαντινούς, Αβάρους, Βούλγαρους, Βυζαντινούς και στην Ουγγαρία αντίστοιχα. Το Σλάνκαμεν αναφέρεται ως οχυρωμένη τοποθεσία το 1072, 1189, 1287. Οι Τούρκοι το κατέλαβαν οριστικά το 1521. Στον μεγάλο τουρκο-αυστριακό πόλεμο εδώ έγινε η Μάχη του Σλάνκαμεν στις 19 Αυγούστου 1691 όπου ο Λούντβιχ Βίλχεμ της Βάδης νίκησε τον Μέγα Βεζίρη Μουσταφά Πασά Τσούπρια. Σε ανάμνηση αυτής της μάχης ανεγέρθηκε μνημείο το 1892. Στα μέσα του δεκάτου όγδοου αιώνα το Σλάνκαμεν περιλαμβάνεται διοικητικά στην Στρατιωτική περιοχή, όπου παρέμεινε μέχρι την κατάργησή της το 1881. Το 1783 ιδρύθηκε το Νέο Σλάνκαμεν, με κατοίκους Κροάτες από τις Δαλματία και Λίκα, Γερμανούς και οι Σλοβάκους. Το 1918 πέρασε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, και το 1929 στην Μπανόβινα του Δούναβη. Το φρούριο, του οποίου ερείπια είναι ακόμα ορατά σήμερα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1072 κάτω από το όνομα "Κάστρο Ζαλάνκεμεν". Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν το δέκατο τρίτο αιώνα φέουδο του Ντραγκούτιν Νεμάνιτς, γαμπρός του βασιλιάς της Ουγγαρίας. Από το 1425 ανήκει στον Σέρβο δεσπότη Στεφάν Λαζάρεβιτς και τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Το 1451 το κατέλαβε ο Ιωάννης Ουνιάδης κυβερνήτης και αντιβασιλέας του ανήλικου βασιλιά της Ουγγαρίας Λαντισλάβου. Από το 1498 το φρούριο ανήκε στον Ιβανίς Κορβίν έως το 1521 που το κατέλαβαν οι Οθωμανοί. Слободан Ћурчић, Број становника Војводине, Нови Сад, 1996.Званична интернет презентација Сланкамена
Κένεθ Χέιλ

Ο Κένεθ Λοκ Χέιλ (αγγλικά: Kenneth Locke Hale, 15 Αυγούστου 1934 - 8 Οκτωβρίου 2001) ήταν διακεκριμένος Αμερικανός γλωσσολόγος που δίδαξε επί σειρά ετών στο MIT του Κέιμπριτζ των ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε το 1934 και ήταν γιος του τραπεζικού Ρόμπερτ Λοκ Χέιλ και της Μέρι Άντελαϊντ, ενώ αναφέρεται ως απόγονος του Άγγλου πουριτανού θεολόγου και συγγραφέα Ρότζερ Γουίλιαμς, ο οποίος ίδρυσε το σημερινό Ροντ Άιλαντ. Στην ηλικία των 6 ετών μετακόμισε οικογενειακώς από το Σικάγο σε ράντσο στο Κάνελο της Αριζόνα. Μεγαλώνοντας στο νέο του περιβάλλον ήρθε σε επαφή με διάφορες γηγενείς ινδιάνικες γλώσσες, τις οποίες παρατήρησε πως μπορούσε να μάθει με σχετική άνεση. Σπούδασε ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και στη συνέχεια πραγματοποίησε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα εκπονώντας το 1959 διατριβή πάνω στη γραμματική της ιθαγενούς γλώσσας των Πάπαγκο. Ακολούθως μετέβη για δύο έτη στην Αυστραλία, πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα στις γλώσσες των Αβοριγίνων. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στο Ουρμπάνα-Σαμπέιν και στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Κατόπιν, δίδαξε από το 1967 μέχρι και τη συνταξιοδότησή του στο MIT. Παράλληλα, πραγματοποιούσε για αρκετά χρόνια ταξίδια στη Νικαράγουα, όπου παρέδιδε μαθήματα γλωσσολογίας σε διάφορες ιθαγενείς γλώσσες. Το 1990 έγινε δεκτός στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ (αγγλικά: National Academy of Sciences). Ο Χέιλ απεβίωσε στις 8 Οκτωβρίου του 2001 στο Λέξινγκτον της Μασαχουσέτης. Όσον αφορά την προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος Σάρα Γουίτακερ, μαζί με την οποία απέκτησε τέσσερις γιους. Ο Χέιλ αναφέρεται ως ομιλητής δεκάδων γλωσσών (σύμφωνα με διάφορα άρθρα, πενήντα ή και περισσότερες) και διακρίθηκε για τις πολυετείς προσπάθειές του για τη διάσωση διαφόρων (συχνά μόνο προφορικών) επαπειλούμενων γλωσσών. Σύμφωνα με τον Αμερικανό γλωσσολόγο και φιλόσοφο Νόαμ Τσόμσκι, ήταν «πραγματικά μια φωνή για αυτούς που δεν έχουν [φωνή]». Τα θεωρητικά ενδιαφέροντα του Χέιλ σχετίζονταν με τη διαγλωσσική μελέτη διαφόρων γλωσσών ανά τον κόσμο, τα χαρακτηριστικά τους και τους κανόνες τους.
Γενικές εκλογές Μπαρμπάντος (2013)

Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στo Μπαρμπάντος στις 21 Φεβρουαρίου 2013. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία, όπου η ημερομηνία των εκλογών ανακοινώθηκε πέντε χρόνια μετά τις τελευταίες γενικές εκλογές. Το κυβερνών Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα επανεξελέγη με μειωμένη πλειοψηφία, κερδίζοντας 16 από τις 30 έδρες στη Βουλή της Συνέλευσης.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Μπαρμπάντος, οι εκλογές δεν πρέπει να γίνονται περισσότερο από κάθε πέντε χρόνια από την πρώτη συνεδρίαση του Κοινοβουλίου. Οι τελευταίες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Ιανουαρίου 2008, ενώ η πρώτη συνεδρίαση της τρέχουσας συνόδου του Κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Μετά τη διάλυση του Κοινοβουλίου, ο Γενικός Κυβερνήτης του Μπαρμπάντος, εξ ονόματος του Στέμματος του Μπαρμπάντος, πρέπει να εκδώσει ένταλμα για γενικές εκλογές για τα μέλη της Βουλής της Συνέλευσης και για διορισμό Γερουσιαστών στη Γερουσία εντός 90 ημερών. Οι ημερομηνίες εκλογών και υποψηφιοτήτων ανακοινώθηκαν από τον πρωθυπουργό Φρέντελ Στούαρτ στις 29 Ιανουαρίου 2013. Η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων για την εγγραφή των υποψηφίων είχε προγραμματιστεί για τις 6 Φεβρουαρίου 2013.
Ασφαλιστικός Όμιλος Generali

Ο Όμιλος Assicurazioni Generali είναι πολυεθνική ασφαλιστική εταιρία με έδρα την Τεργέστη της Ιταλίας και είναι ο τρίτος σε μέγεθος πάροχος υπηρεσιών ασφάλισης παγκοσμίως. Το 2010 ο Όμιλος Assicurazioni Generali ήταν με βάση τα έσοδά του ο δεύτερος ασφαλιστικός φορέας παγκοσμίως, πίσω από την AXA. Η εταιρία είναι 57η στη λίστα εταιριών Fortune Global για το 2017 και ήταν 43η στην κατάταξη της MIT’s "Smartest Companies" για το 2015.Έχει παρουσία σε περισσότερες από 60 χώρες, με 450 εταιρείες και σχεδόν 78.000 υπαλλήλους.

 Το αρχικό σήμα της εταιρίας ήταν ο δικέφαλος αετός των Αψβούργων, ο οποίος υιοθετήθηκε από την εταιρία το 1833. Το 1848 μαζί με την αλλαγή της ονομασίας έγινε και αλλαγή στο σήμα της Assicurazioni Generali με την υιοθέτηση του λιονταριού του Αγίου Μάρκου, συμβόλου για αιώνες της Δημοκρατίας της Βενετίας. Το λιοντάρι παραμένει έκτοτε το σήμα της εταιρίας, με κατά καιρούς μικρές διακοσμητικές μεταβολές. Η Assicurazioni Generali ιδρύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1831 στην Τεργέστη, το σπουδαιότερο λιμάνι της αυτοκρατορίας της Αυστροουγγαρίας ως Assicurazioni Generali Austro-Italiche και αναπτύχθηκε κυρίως στο χώρο της Ιταλίας και της Κεντρικής Ευρώπης. Λόγω πολιτικών εξελίξεων, το 1848 αφαίρεσε το Austro-Italiche από την ονομασία της και άλλαξε το σήμα της ώστε να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στον ιταλικό χαρακτήρα της. Πλέον η Generali απλώνεται σε διάφορα πεδία δράσης στις χώρες της Ευρώπης και της Ασίας και δευτερευόντως στη Λατινική Αμερική. Στο παρελθόν οι εργασίες του ομίλου απλώνονταν επίσης στις Η.Π.Α. Στην Ιερουσαλήμ, το κτήριο που στέγασε το παράρτημα της εταιρίας στη Μέση Ανατολή από το 1935 ως το 1946 αποτελεί αξιοθέατο της πόλης. Θυγατρικές της Assicurazioni Generali είναι οι Genertellife, Alleanza Assicurazioni, Generali Italia και Banca Generali. Ο Όμιλος Generali είναι χορηγός της εθνικής ομάδας βόλεϊ της Γαλλίας, της γαλλικής ομοσπονδίας βόλεϊ, της Ducati Corse και διαφόρων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, όπως η Εταιρία Προστασία Σπαστικών, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, τα Παιδικά Χωριά SOS και το Χαμόγελο του Παιδιού. Επίσης διοργανώνει ποικίλες δράσεις όπως εθελοντικές αιμοδοσίες και ενέργειες σχετικές με την ανακύκλωση. Το 2010 ο όμιλος εγκαινίασε πρόγραμμα για την ενεργή προώθηση της κουλτούρας της βιωσιμότητας στον αθλητικό χώρο.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1973

Οι 15οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 12-16 Σεπτεμβρίου 1973 στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δωδέκατη φορά. Το αργυρό και χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Τουρκίας.

 12/09 Ελλάδα-Τουρκία 60-64(24-36) 12/09 Ρουμανία-Γιουγκοσλαβία 72-78(33-42) 13/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 69-73(31-34) 13/09 Τουρκία-Ρουμανία 59-55(40-28) 14/09 Ελλάδα-Ρουμανία 75-76(68-68,26-32) 14/09 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 61-86(35-42) 15/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 65-82(24-35) 15/09 Τουρκία-Βουλγαρία 65-80(30-35) 16/09 Ρουμανία-Βουλγαρία 71-68(30-38) 16/09 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 53-88(27-41) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] [6] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης

Η Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης ξεκίνησε επίσημα τη λειτουργία της το Μάρτιο του 2013. Η συλλογή της αριθμεί περίπου 13.000 τίτλους κινηματογραφικών βιβλίων και περιοδικών και είναι η μεγαλύτερη κινηματογραφική Βιβλιοθήκη της χώρας. Διοικητικά είναι ενταγμένη στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

 Η συλλογή της Βιβλιοθήκης περιλαμβάνει: Το σύνολο της συλλογής (2000 περίπου κινηματογραφικά βιβλία και περιοδικά) του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το σύνολο της συλλογής (6000 κινηματογραφικά βιβλία και περιοδικά) του οργανισμού STUDIO-παράλληλο κύκλωμα, το οποίο προέρχεται από δωρεές. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και η προσωπική κινηματογραφική βιβλιοθήκη του Παύλου Ζάννα και του κριτικού κινηματογράφου Αντώνη Μοσχοβάκη. Το υλικό και τις εκδόσεις από τον ίδιο τον Οργανισμό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από τα χρόνια λειτουργίας του.Στις συλλογές αυτές περιλαμβάνονται εκδόσεις για την ιστορία, τη θεωρία και την αισθητική του κινηματογράφου, βιβλία αναφοράς (όπως λεξικά και ετήσιοι οδηγοί), μονογραφίες σκηνοθετών, βιογραφίες ηθοποιών, εκδόσεις που εστιάζουν σε εθνικές κινηματογραφίες, κινηματογραφικά σενάρια. Επίσης στη συλλογή της περιλαμβάνονται και τα πιο σημαντικά ελληνικά ή ξένα κινηματογραφικά περιοδικά -ορισμένα εκ των οποίων στο σύνολο των τευχών τους-, όπως τα γαλλικά Cahiers du Cinema, το βρετανικό Sight and Sound, τα ελληνικά Kινηματογραφικός Αστήρ, Σύγχρονος Κινηματογράφος, Οθόνη, Κινηματογραφικά Τετράδια, Σινεμά κ.α.Οι συλλογές της Κινηματογραφικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης εμπλουτίζονται συνεχώς. Η Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης διοικητικά υπάγεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (πολιτιστικός οργανισμός). Λειτουργεί στο χώρο του Μουσείου Kινηματογράφου, στην Αποθήκη Α στο Λιμάνι. Μέρος της συλλογής της Βιβλιοθήκης έχει ήδη ψηφιοποιηθεί, ενώ για το υπόλοιπο τμήμα της συλλογής η διαδικασία της ψηφιοποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη. Το ψηφιοποιημένο αρχειακό υλικό της βιβλιοθήκης διατίθεται και ψηφιακά μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας http://www.myfestival.gr/Να σημειωθεί ότι με τη χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος έγινε η ανακαίνιση του χώρου της Κινηματογραφικής Βιβλιοθήκης. Η διαμόρφωση των εσωτερικών της χώρων έγινε από τους βραβευμένους αρχιτέκτονες Πρόδρομο Νικηφορίδη και Bernard Cuomo. Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2006-07

Το Κύπελλο Κύπρου 2006-07 ήταν η 32η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (30η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2006-07. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 19 Απριλίου 2007. Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΚ και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 21 Μαρτίου 2007 στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ με σκορ 3-0 σετ. Κύπελλο ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας γυναικών 2006-07 - Αποτελέσματα Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος γυναικών
Αντώνης Αγγελούλης (Βρατσάνος)

Ο Αντώνης Αγγελούλης (Βρατσάνος), (Λάρισα 1919-Αθήνα 25 Νοεμβρίου 2008) ήταν κορυφαία φυσιογνωμία του ΕΛΑΣ, επιφανής σαμποτέρ της Εθνικός Αντίστασης. Αργότερα έγινε ανώτερος αξιωματικός του ΔΣΕ, έζησε εξόριστος στην Τασκένδη ενώ συνεργάστηκε και με τον Κάρολο Παπούλια ενάντια στην δικτατορία.

 Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1919. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο συμμετείχε στο αλβανικό μέτωπο ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Μετά την πτώση της Ελλάδας στους ναζι, ο Αγγελούλης πέρασε στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης, ως μέλος του ΕΑΜ με το παρωνύμιο Βρατσάνος από τον αντίστοιχο αγωνιστή και μπουρλοτιέρη της επανάστασης του 1821. Στον ΕΛΑΣ αναδείχθηκε κορυφαίος σαμποτέρ, συμμετέχοντας σε σημαντικά σαμποτάζ εις βάρος των κατακτητών. Στη δράση του συμπεριλαμβάνεται ανατίναξη τραίνου στην κοιλάδα των Τεμπών. Τέλη 1944 ή αρχές 1945 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Αντώνη Αγγελούλη Βροντάει ο Όλυμπος από τις κομματικές εκδόσεις του ΚΚΕ, θεωρείται το πρώτο βιβλίο απομνημονευμάτων για την Εθνική Αντίσταση που κυκλοφόρησε. Η σαμποταριστική του δράση συνεχίστηκε και στον Εμφύλιο στην Ελλάδα ως αντισυνταγματάρχη μηχανικού του ΔΣΕ. Με την υποχώρηση του ΔΣΕ ο Αγγελούλης βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν και στη Ρουμανία. Το 1956 διαφώνησε με την επέμβαση των ξένων Κομμουνιστικών Κομμάτων στα εσωτερικά του ΚΚΕ και την αποπομπή του Ζαχαριάδη από γενικό γραμματέα του κόμματος, και η νέα καθοδήγηση του κόμματος προχώρησε στη διαγραφή του. Κατα τη διάρκεια της Χούντας ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και συνεργάστηκε μεταξύ άλλων και με τον μετέπειτα Έλληνα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια.Μετά την αναγνώριση από την Πολιτεία της Εθνικής Αντίστασης, ο Αγγελούλης αρνήθηκε να υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το ότι άλλοι συναγωνιστές του δεν είχαν παρόμοια προνόμια. Πέθανε το Νοέμβριο του 2008, και κηδεύτηκε με πολιτική κηδεία. To 2007 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τον παρασημοφόρησε για τη Αντιστασιακή του δράση ενώ όταν πέθανε το 2008, τον χαρακτήρισε εμβληματική φυσιογνωμία της Εθνικής Αντίστασης ενώ τόνισε πως ο Βρατσάνος προσέφερε στην Πατρίδα πολύ περισσότερα από αυτά που του επιστράφησαν. Το 2012 στο μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Λάρισσας έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του. Τον Απρίλη του 2017 παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα δόθηκε σε σήραγγα των Τεμπών το όνομα του Βρατσάνου.Στην ταινία Κόκκινο Τρένο (1982) του Τάκη Σιμωνετάτου, τον ρόλο του Βρατσάνου υποδύεται ο Νίκος Λυκομήτρος.
Κάρολ Γκρέιντερ

Η Κάρολιν Γουίντνεϊ "Κάρολ" Γκρέιντερ (15 Απριλίου 1961) είναι Αμερικανίδα μοριακή βιολόγος και βραβευμένη με Νόμπελ. Έγινε μέλος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια ως επίτιμη καθηγήτρια στο τμήμα μοριακής και κυτταρικής βιολογίας τον Νοέμβριο 2020. Η Γκρέιντερ ανακάλυψε ένα ένζυμο το 1984, ενώ ήταν προπτυχιακή φοιτήτρια της Ελίζαμπεθ Μπλάκμπερν στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Η Γκρέιντερ ήταν πρωτοπόρος στην έρευνα για την δομή των χρωμοσωμάτων. Το 2009 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ιατρικής, μαζί με την Μπλάκμπερν και τον Τζακ Β. Σόστακ.

 Pew Scholar in the Biomedical Sciences (1990-1994) Gairdner Foundation International Award (1998) Rosenstiel Award in Basic Medical Research (1998) (shared with Elizabeth Blackburn) Member of the American Society for Cell Biology (1999) Passano Foundation Award (1999) (shared with Elizabeth Blackburn) Harvey Society Lecture (2000) Academy of Achievement Golden Plate Award (2000) Fellow of the American Academy of Arts and Sciences (2003) Member of the National Academy of Sciences (2003) Richard Lounsbery Award (2003), National Academy of Sciences Member of the American Society for Biochemistry and Molecular Biology (2004) Lila Gruber Cancer Research Award (2006) Albert Lasker Award for Basic Medical Research (2006) (shared with Elizabeth Blackburn and Jack Szostak) Wiley Prize in Biomedical Sciences (2006) (shared with Elizabeth Blackburn) Dickson Prize in Medicine (2007) Louisa Gross Horwitz Prize of Columbia University (2007) (shared with Elizabeth Blackburn and Joseph G. Gall) The Pearl Meister Greengard Prize (2008) (shared with Elizabeth Blackburn and Vicki Lundblad) Nobel Prize in Physiology or Medicine (2009) (shared with Elizabeth Blackburn and Jack Szostak)" Paul Ehrlich and Ludwig Darmstaedter Prize (2009) (shared with Elizabeth Blackburn) Member of the Institute of Medicine (2010) Member, American Philosophical Society (2016) Pinnacle Award (2019), Association for Women in Science Greider, C. W.; Blackburn, E. H. (1985). «Identification of a specific telomere terminal transferase activity in Tetrahymena extracts». Cell 43 (2 Pt. 1): 405–413. doi:10.1016/0092-8674(85)90170-9. PMID 3907856. Greider, C. W.; Blackburn, E. H. (1996). «Telomeres, Telomerase and Cancer». Scientific American 274 (2): 92–97. doi:10.1038/scientificamerican0296-92. PMID 8560215. Bibcode: 1996SciAm.274b..92G. https://archive.org/details/sim_scientific-american_1996-02_274_2/page/92. Nuzzo, Regina (2005). «Biography of Carol W. Greider». PNAS 102 (23): 8077–8079. doi:10.1073/pnas.0503019102. PMID 15928079. Bibcode: 2005PNAS..102.8077N. Greider Lab
Περιοχή Νκάσι

H Περιοχή Νκάσι(Αγγλικά: Nkasi District, Σουαχίλι: Wilaya ya Nkasi), είναι μία από τις τέσσερις περιοχές στην Περιφέρεια Ρούκουα (Rukwa Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region) (Περιοχή Μπάντα (Mpanda District)), ανατολικά με την Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District), νότια με την Αγροτική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Rural District) και τη Ζάμπια (Zambia)· και δυτικά με τη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika), που αποτελεί σύνορο μεταξύ της Τανζανίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (Democratic Republic of the Congo).Η διοικητική της έδρα είναι στο χωριό Ναμανυέρε (Namanyere). Η περιοχή καλύπτει 13.124 τ.χλμ..Κατά την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Νκάσι (Nkasi District) ήταν 208.497 άτομα.

 Η Περιοχή Νκάσι (Nkasi District) δημιουργήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1984. Η Περιοχή Νκάσι (Nkasi District) είναι σχεδόν εξ'ολοκλήρου αγροτική, με πάνω από το 90% των κατοίκων της να ασχολούνται με τη γεωργία επιβίωσης, με τη βόσκηση ζώων και με την παραδοσιακή αλιεία. Τριάντα-τρία των χωριών στην περιοχή, βρίσκονται παραπλεύρως της Λίμνης Τανγκανίκα (Lake Tanganyika). Οι κυριότερες καλλιέργειες εκμετάλλευσης είναι αραβόσιτος, κεχρί, φασόλια και μανιόκα. Η παραδοσιακή αλιεία στη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika) είναι περιορισμένη λόγω της έλλειψης εγκαταστάσεων αποθήκευσης καθώς και κεφαλαίου για την απόκτηση αλιευτικού εξοπλισμού. Κατά το 2002, η Περιοχή Νκάσι (Nkasi District), διαιρείτο διοικητικά σε δεκατρείς Τμήματα. Μετά την αναδιοργάνωση του 2012, είχε δεκαεπτά Τμήματα: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ρούκουα Σουμπαουάνγκα Παραπομπές σημειώσεων
Τούμπα Αχαΐας

Η Τούμπα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τούμπας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Τούμπας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017.
Δίχρωμο σαΐνι

Το Δίχρωμο σαΐνι (Accipiter bicolor) είναι ένα αρπακτικό της αμερικής. Ανήκει στην τάξη Ιερακόμορφα, στην οικογένεια Αετίδαι και στο Γένος Σαΐνι (Accipiter). Είναι επιδημητικό πτηνό της κεντρικής και νότιας Αμερικής.

 Είναι ενα μικρόσωμο αρπακτικό με τα θηλυκά να είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Τα θηλυκά φτάνουν τα 43εκ μέγεθος, 350-450 γρμ βάρος και έχουν άνοιγμα φτερών 83εκ. Το αρσενικό, που είναι μικρότερο, έχει διαστάσεις 35-38εκ, φτάνει σε βάρος 200-250γρμ και άνοιγμα φτερών 58εκ. Εκτός από τις διαστάσεις τους αρσενικά και θηλυκά είναι ίδια, το πάνω μέρος τους έχει σκούρο, σχεδόν μαύρο, χρώμα ενώ το κάτω μέρος, κοιλιά και στήθος, είναι λευκό-γκρίζο με γραμμές πιό σκούρες. Η ουρά και το κάτω μέρος των φτερούγων είναι λευκά-γκρί με φαρδιές σκούρες, σχεδόν μαύρες, παράλληλες γραμμές. Τα πλαϊνά και τα πούπουλα που υπάρχουν στο πάνω μέρος των ποδιών έχουν ένα κοκκινοπό χρώμα που πλησιάζει εκείνο της σκουριάς. Τα πόδια, τα μάτια και το κήρωμα έχουν κίτρινο χρώμα ενώ το ράμφος είναι μαύρο. Τα νεαρά στο πάνω μέρος μιάζουν με τα ενήλικα ενώ το κάτω μέρος είναι πιό σκούρο, η ουρά είναι μαύρη με την άκρη της και 2-3 ρίγες λευκές-γκρί. Το Δίχρωμο σαΐνι (Accipiter bicolor) είναι ένα μοναχικό αρπακτικό που συναντάται σε ζευγάρια μόνο κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Αυτή την περίοδο συνεργάζονται και τα δύο στο χτίσιμο της φωλιάς επάνω σε ένα δέντρο. Είναι σπάνιο να ξαναχρησιμοποιηθεί φωλιά από τις προηγούμενες χρονιές. Εκεί το θηλυκό γεννάει 1-3 αυγά χρώματος λευκού-γκρί που τα κλοσσάει για 33-37 μέρες ενώ όλο αυτό τον καιρό το αρσενικό της φέρνει τροφή. Τα μικρά παραμένουν στη φωλιά για 7 εβδομάδες περίπου αλλά συνεχίζουν να επιστρέφουν και μετά από αυτή την περίοδο μέχρι οι γονείς να σταματήσουν να τους παρέχουν τροφή. Τα θηράματά τους αποτελούνται από πουλιά, κυρίως συγγενείς των περιστεριών, ενώ σπάνια πιάνουν μικρά θηλαστικά και έντομα. Ζούν στα τροπικά δάση που εναλλάσσονται με ξέφωτα και στα όρια της περιοχής τους κυνηγούν βοηθούμενα και από τις μικρές, πλατιές και στρογγυλεμένες, στις άκρες τους, φτερούγες. Μπορούμε να το συναντήσουμε μέχρι 2700 μέτρα υψόμετρο, μέχρι δηλαδή το όριο της βλάστησης. Είναι ένα αμερικανικό είδος που το βρίσκουμε στην Κεντρική και Νότια Αμερική, από το νότιο Μεξικό μέχρι τη Γη του Πυρός, με εξαίρεση ίσως την βορειοανατολική νότια αμερική και κάποιες περιοχές της Αργεντινής. Στις Άνδεις το συναντάμε μέχρι τα 2700 μέτρα υψόμετρο. Υπάρχουν 4 υποείδη: Accipiter bicolor bicolor: Το συναντάμε από τη χερσόνησο του Γιουκατάν (Yucatan) στο Μεξικό, μέχρι τη Βολιβία. Accipiter bicolor fidens: Ζει στο νότιο Μεξικό μέχρι τον ισθμό του Τεουαντεπέκ (Tehuantepec). Accipiter bicolor guttifer: Συναντάται από την νότια Βολιβία και την Ουρουγουάη μέχρι την βόρειο Αργεντινή. Accipiter bicolor chiliensis: Είναι το υποείδος της Χιλής και της Αργεντινής.
Κακουραίικα Αρκαδίας

Τα Κακουραίικα είναι οικισμός της ημιορεινής Ηραίας του Δ.δ.Κακουραίικων του πρώην Δήμου Ηραίας και του τέως Δήμου Γορτυνίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Νομού Αρκαδίας. Ο οικισμός ειναι χτισμένος αμφιθεατρικά σε όμορφη καταπράσινη και πλούσια σε νερά τοποθεσία, σε υψόμετρο 280μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, στη νοτιοδυτική πλευρά του Βουνού Τζαραχά, στη δεξιά παραποτάμια κοιλάδα του Αλφειού, κοντά στη γέφυρα του Αλφειού προς την Ηλεία. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται από το κοντινό χωριό Ράφτη, από την Καρύταινα και από την Ηλεία. Το Δ.δ. έχει έκταση 12 τετραγωνικά χιλιόμετρα και απέχει 26 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα. Οι κάτοικοι που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και γεωργικές εργασίες. Στην απογραφή του 2001 καταγράφηκαν 176 κάτοικοι ενώ με την απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 104 μόνιμοι κάτοικοι.

 Το χωριό είναι γνωστό για τις πλούσιες πηγές του (κεφαλάρια): το Κεφαλόβρυσο, ο Γκολέμης, ο Μπάλας, ο Καρατζάς και οι μικροπηγές στις τοποθεσίες Μπαρκοβίτσα, Φρέτσικο, Χόχλο, Κολομπότσι και Γεωργούλα. Τα νερά των πηγών κατεβαίνουν χαμηλότερα και χύνονται στον Αλφειό. Παλαιότερα, λειτουργούσαν στην περιοχή πέντε νερόμυλοι. Σήμερα, απομένουν χαλάσματα, αφημένα στην λησμονιά. Λόγω των νερών του και του εύφορου εδάφους του το χωριό υπήρξε ο παραγωγός της ευρύτερης περιοχής, αφού τροφοδοτούσε με κηπευτικά πολλά χωριά της Ηραίας και της Δημητσάνας. Τα αξιοθέτατα της περιοχής είναι αρκετά και ενδιαφέροντα. Το σημαντικότερο αξιοθέατο στο χωριό αποτελούν οι εκκλησίες του. Η εκκλησία του Αϊ-Γιάννη, θεμελιωμένη στα θεμέλια αρχαϊκού ναού, ο ναός του Αγίου Βασιλείου(1824), που έχει χαρακτηρισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρητέο ιστορικό μνημείο, και ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1833), που είναι και ο μητροπολιτικός ναός της Ενορίας. Υπάρχουν ακόμη τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου, Αγίου Νικολάου, Αγίου Αθανασίου, Αγίου Κων/νου και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Άλλα αξιοθέατα είναι η ξακουστή Σπηλιά του Λαγαύτη με το κρυμμένο μέσα της εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου Χριστανουπόλεως. Λίγο μετά τα Κακουραίικα, βρίσκονται τα χαλάσματα του Πύργου του Αγά περιτριγυρισμένα από φτέρες και αγριολούλουδα, ιδίως την άνοιξη. Αριστερά του και σε μικρή απόσταση είναι ο ερειπωμένος μύλος της Μουριάς του Καρατσώλη με τα τρεχούμενα νερά του, σχεδόν πνιγμένος από υδρόβια βλάστηση. Αξιόλογο είναι το κτίριο της αποθήκης του γεωργικού συνεταιρισμού που σήμερα παραμένει ανεκμετάλευτο. Κοντά στα Κακουραίικα, σε τοποθεσία που βρίσκεται μεταξύ του χωριού και του χωριού Κοκκορά, τοποθετείται η αρχαία κώμη Μελαινές, που παρήκμασαν και εξαφανίστηκαν. Μάλιστα ο Παυσανίας είχε επισκεφτεί την περιοχή και τις Μελαινές, καταγράφοντας τις πλούσιες πηγές της. Στη θέση Λενικό (παράφραση του "Ελληνικόν") σε ύψωμα κοντά στο χωριό Σαρλαίικα, βρίσκονται τα λείψανα της ακρόπολης της αρχαίας κώμης και κατ' άλλους και των εννέα δήμων της αρχαίας Ηραίας.
Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης Αθήνας

Το Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης ανήκει στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών στο Μαρούσι. Δημιουργήθηκε το 1990 σε μια έκταση 66 στρεμμάτων αλλά ανακατασκευάστηκε πλήρως για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στους Αγώνες, φιλοξένησε τα ολυμπιακά τουρνουά αντισφαίρισης.

 Αποτελείται συνολικά από 16 γήπεδα. Το μεγαλύτερο είναι το Κεντρικό Γήπεδο, χωρητικότητας 8.600 θεατών. Άλλα δύο μικρότερα, 4.300 θεατών για τους ημιτελικούς και τα υπόλοιπα 13 γήπεδα, 200 θεατών το καθένα. Το Κέντρο Αντισφαίρισης ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο του 2004 και άνοιξε επίσημα στις 2 Αυγούστου. Η επιφάνεια των γηπέδων (courts) είναι η DecoTurf. Η ίδια χρησιμοποιείται και στα γήπεδα του Αμερικανικού Όπεν (US Open), τουρνουά του Γκραν Σλαμ στη Νέα Υόρκη. Εικονική περιήγηση 360° του ΟΑΚΑ στην ιστοσελίδα myPanorama.gr Αρχειοθετήθηκε 2012-01-22 στο Wayback Machine.
Σάσαλος Χανίων

Ο Σάσαλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 57,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 340 μ. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στα αγροτικά προϊόντα, κυρίως ελαιόλαδο, κάστανα, φρούτα και κηπευτικά, όπως τα φασόλια μπαρμπούνια.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sassalo, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Sassalo με 121 κατοίκους και 25 οφειλόμενες αγγαρείες. O Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό Sassalo. Οι κάτοικοι του χωριού, μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Δασκαλογιάννη, ασπάστηκαν το ισλάμ και μετά τη λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα του 1771, έκλεισαν στην εκκλησία. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, δεν αναφέρεται, αλλά το αναφέρει ο Χουρμούζης Βυζάντιος στο έργο του Κρητικά το 1842.Το 1881 ανήκε στον δήμο Πανεθύμου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 10 χριστιανούς και 218 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 59 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαλάθυρου, αλλά το 1927 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μυθήμνης.Δείτε: Κοινότητα Σασάλου Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης στη θέση Αγριμοκεφάλα, δόθηκε μάχη ανάμεσα στα γερμανικά στρατεύματα και τον ντόπιο πληθυσμό, με 17 νεκρούς από τη πλευρά των Γερμάνων, με τους Κρητικούς να πέρνουν ως λεία τα πολεμοφόδια. Σε αντίποινα, οι γερμανικές δυνάμεις έκαψαν το χωριό στις 2 Ιουνίου 1941. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Ειρήνη, η οποία εορτάζει στις 5 Μαΐου, οπότε και διοργανώνεται στο χωριό πανηγύρι. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό. Άλλες εκκλησίες του χωριού είναι αφιερωμένος στον Αφέντη Χριστό και στην Υπαπαντή. Σώζονται επίσης ερείπια τουρκικού πύργου καθώς με του τζαμιού του χωριού. Επίσης στο χωριό σώζεται παλιός νερόμυλος.Από τον Σάσαλο ξεκινάει με κατεύθυνση προς βορρά το φαράγγι του Σασάλου ή του Χαλασέ, το οποίο καταλήγει κοντά στα χωριά Μάκρωνας και Βουλγάρω.
Επαρχία Μαλάτειας

Η επαρχία της Μαλάτειας (τουρκικά: Malatya ili, κουρδικά: Parezgêha Meletîyê‎) είναι επαρχία της Τουρκίας, μέρος ευρύτερες ορεινής περιοχής. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μαλάτεια, γνωστή για τα βερίκοκά της.

 Η επαρχία Μαλατείας συνορεύει με την επαρχία Έλαζιγ και με την επαρχία Ντιγιαρμπακίρ στα ανατολικά, με την επαρχία Αντιγιαμάν στο νότο, με την επαρχία Καχραμανμαράς στα δυτικά, με την επαρχία Σεβαστείας, με την επαρχία Γιοζγκάτ και την επαρχία Ερζικάν στα βόρεια. Η επαρχία Μαλατείας βρίσκεται στην περιοχή του νοτιοδυτικού Ταύρου. Οι πιο ψηλές κορυφές είναι: Κορουντάγκ (2100 μ.), Καρακάγια-Τέπε (2424 μ.), Μπέκμπελ-Τέπε (2006 μ.), Μπεϊντάγκι (2544 μ.). Ο Νουργκάκ - η συνέχεια του Ταύρου. Οι κορυφές του - Ντερμπέντ (2428 μ.) και Κεπέζ (2140 μ.). Στο κέντρο της επαρχίας, από όπου περνά ο ποταμός Κιζίλ-Ιρμάκ, υπάρχουν πολλά είδη φρούτων, όπως τα βερίκοκα. Το Μπατταλγκάζι, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια της επαρχίας είναι σημαντικό ιστορικό κέντρο. Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 722.000 κάτοικοι (2007). Η επαρχία χωρίζεται σε 14 δήμους. Η επαρχία Μαλατείας από τους αρχαίους καιρούς ήταν κέντρο πολλών πολιτισμών. Το όνομα της στη χεττιτική γλώσσα γλώσσα σημαίνει μέλι. Πολλές φορές στην ιστορία της, η επαρχία άλλαξε κυρίαρχο. Το 1700 π.Χ., ο βασιλιάς του Κούσσαρ, Ανίττα κατέβαλε τη πόλη και την έκανε μέρος του Βασιλείου των Χετταίων. Κατά το 705 π.Χ.—681 π.Χ., η πόλη ανήκε στους Ασσύριους. Μετά την εξουσίαζαν οι Μήδοι και οι Πέρσες. Μετά τη κατάκτηση της Μαλατείας από τον Αλέξανδρο το Μακεδόνα έγινε μέρος του ελληνιστικού βασιλείου. Έπειτα ακολούθησαν κατακτήσεις από τους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς, τους Άραβες, τους Σελτζούκους, και από το 1515, η επαρχία βρισκόταν κάτω από τη κυριαρχία των Οθωμανών. Το 1924, έγινε επαρχία της Τουρκίας. Μεχμέτ Αλί Αγκτσά Ισμέτ Ινονού Τουργκούτ Οζάλ
Αλμπιρέο

Ο Αλμπιρέο ή β Κύκνου είναι ο πέμπτος λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού Κύκνος. Αν και έχει λάβει το γράμμα β στο σύστημα μπάγιερ, δεν είναι ο δεύτερος λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού. Απέχει περίπου 400 έτη φωτός. Με γυμνό μάτι εμφανίζεται ως απλός αστέρας με φαινόμενο μέγεθος 3,08, αλλά ένα μικρό τηλεσκόπιο αρκεί για να διαχωρίσει τους δύο αστέρες του, τον πορτοκαλί γίγαντα Α (K2II, φαινόμενο μέγεθος 3,18) και ένα γαλάζιο αστέρα φασματικού τύπου Β. Τα δύο αστέρια απέχουν 35". Η χρωματική διαφορά και η μεταξύ τους απόσταση καθιστούν τον Αλμπιρέο ένα από τα καλύτερα αντικείμενα για παρατήρηση με μικρά τηλεσκόπια. Όμως δεν είναι γνωστό αν τα δύο αστέρια περιστρέφονται το ένα γύρω από το άλλο ή αν αποτελούν οπτικό διπλό. Αν ναι, τότε η περίοδος περιφοράς διαρκεί τουλάχιστον 100.000 χρόνια.

 Φασματικές παρατηρήσεις του β Κύκνου Α στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα έδειξαν ότι στην πραγματικότητα ήταν κοντινός διπλός αστέρας. Οι δύο αστέρες έλαβαν τους χαρακτηρισμούς Αλμπιρέο Αa και Αλμπιρέο Αc. Μια τροχιά που έχει εκτιμηθεί δείχνει ότι η περίοδος περιφοράς είναι 213 χρόνια. Άλλες εκτιμήσεις, βασισμένες στην ταχύτητα του διπλού αστέρα δίνουν περίοδο περιστροφής λίγο πάνω από 100 χρόνια ή 56 χρόνια. Ο τωρινός διαχωρισμός των δύο αστέρων είναι 0,4". Ο Αλμπιρέο Ac είναι φασματικού τύπου B9, έχει θερμοκρασία επιφανείας 11.000 βαθμούς Κέλβιν, μάζα 3,2 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή και είναι 100 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. Ο πορτοκαλί γίγαντας (Αα) έχει θερμοκρασία επιφανείας 4.000 Κέλβιν, μάζα 5 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή και είναι 950 λαμπρότερος από τον Ήλιο. Υπολογίζεται ότι έχει 50 φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τον Ήλιο. Ο ορατός μπλε αστέρας είναι παρόμοιος με τον Αλμπιρέο Ac (3,3 Μ☉, 190L☉, 12.100 K), αλλά λόγω της γρήγορης περιστροφής του (μία φορά κάθε 0,6 μέρες) έχει δημιουργήσει γύρω του ένα δίσκο αερίου.Η θέση του στον αστερισμό του Κύκνου αντιστοιχεί στο ράμφος. Κατάλογος αστέρων του Κύκνου
Μάχη του Βερντέν

Η μάχη του Βερντέν ήταν μια από τις κρισιμότερες μάχες του Α΄ παγκόσμιου πόλεμου και έλαβε χώρα στο δυτικό μέτωπο. Αντίπαλοι ήταν ο γερμανικός και ο γαλλικός στρατός που πολέμησαν από τις 21 Φεβρουαρίου, οπότε οι Γερμανοί εξαπέλυσαν την επιχείρηση Γκερίχτ, μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 1916 γύρω από την πόλη Βερντέν (Verdun-sur-Ma'as) στη βορειοανατολική Γαλλία. Η μάχη αυτή οδήγησε σε απώλειες δραματικού μεγέθους: πάνω από 250.000 ήταν οι νεκροί και περίπου μισό εκατομμύρια οι τραυματίες. Ήταν η πιο μακρόχρονη μάχη και μια από τις πιο αιματηρές στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Τόσο για τη Γαλλία όσο και για τη Γερμανία αντιπροσωπεύει τη φρίκη του πολέμου, παρόμοια με τη μάχη του Σομμ που την ακολούθησε τον ίδιο χρόνο. Η ανακομιδή των σορών συνεχίζεται, το ίδιο το μνημείο της Μάχης είναι ένα τεράστιο οστεοφυλάκιο.

 Η μάχη του Βερντέν αποτέλεσε σύμβολο για το γαλλικό έθνος. Η επιτυχία του αμυντικού συστήματος των οχυρών και χαρακωμάτων που απλώνονται σε μεγάλη έκταση γύρω από την πόλη, οδήγησε στην ίδρυση της κατοπινής οχυρωματικής Γραμμής Μαζινό κατά μήκος των γαλλογερμανικών συνόρων. Η αμυντική αυτή διάταξη όμως αποτέλεσε κύριο παράγοντα της αδυναμίας της Γαλλίας να αντιμετωπίσει τη γερμανική εισβολή του 1940. Clayton, Anthony. Paths of Glory - The French Army 1914-18., ISBN 0-304-36652-8 Foley, Robert. German Strategy and the Path to Verdun., ISBN 0-521-84193-3 Horne, Alistair. The Price of Glory., ISBN 0-14-017041-3 Keegan, John. The First World War., ISBN 0-375-70045-5 Martin, William. Verdun 1916. London: Osprey Publishing, 2001. ISBN 1-85532-993-X Mosier, John. The Myth of the Great War., ISBN 0-06-008433-2 https://web.archive.org/web/20150813012607/http://www.battleofverdun.nl/ Ιστοσελίδα στα Αγγλικά για τη μάχη DIE SCHLACHT UM VERDUN - EINE EUROPÄISCHE TRAGÖDIE Verdun Page - English+German Info from firstworldwar.com Verdun book excerpt «Verdun - A Battle of the Great war».
Τάλα Σαμόα

Το τάλα (tala, στη σαμοανή γραφή: Samoa tālā ) είναι το νόμισμα των Σαμόα. Υποδιαιρείται σε 100 σένε (sene). Τα ονόματα είναι σαμοανές λέξεις για τα αγγλικά dollar και cent. Το εν λόγω νόμισμα εισήχθη το 1967. Μέχρι εκείνη την περίοδο, το νησιωτικό κράτος χρησιμοποιούσε τη Λίρα Δυτικών Σαμόα και είχε κέρματα από τη Νέα Ζηλανδία, όμως δικά της χαρτονομίσματα. Το τάλα αντικατέστησε τη λίρα σε ισοτιμία των 2 τάλα προς 1 λίρα και για το λόγο αυτό ήταν ίσο σε αξία με το Δολάριο Νέας Ζηλανδίας. Το νόμισμα παρέμεινε ίσο σε αξία με το νεοζηλανδικό δολάριο ως το 1975. Συνήθως για το τάλα χρησιμοποιείται το σύμβολο WS$, παρ' όλο που τα SAT, ST και T επίσης εμφανίζονται να είναι σε χρήση. Μερικές φορές τα στοιχεία αναγράφονται με το σύμβολο του δολαρίου μπροστά και το "τάλα" να ακολουθεί—π.χ. $100 tala.

 Το 1967 εισήχθησαν κέρματα σε αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 20 και των 50 σένε. Με εξαίρεση τα χάλκινα νομίσματα του 1 και των 2 σένε, όλα τα υπόλοιπα νομίσματα ήταν χαλκονικέλινα. Κέρματα του 1 τάλα κατασκευασμένα από αλουμίνιο και χαλκό κυκλοφόρησαν το 1984. Επίσης το 1967, η Τράπεζα των Δυτικών Σαμόα εισήγαγε χαρτονομίσματα του 1 και των 2 και 10 τάλα. Το 1980 προστέθηκαν τα τραπεζογραμμάτια των 5 τάλα και την ίδια χρονιά την έκδοση των τραπεζογραμματίων ανέλαβε η Νομισματική Επιτροπή των Δυτικών Σαμόα. Το 1984 τα χαρτονομίσματα του 1 τάλα αντικαταστάθηκαν από κέρματα και εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 20 τάλα. Το 1985 τυπώθηκαν τα πρώτα χαρτονομίσματα των 2, 5 και των 10 τάλα από την Κεντρική Τράπεζα των Σαμόα , για να ακολουθήσουν τα τραπεζογραμμάτια των 50 και των 100 τάλα το 1990. Στα τέλη του 2005 κυκλοφόρησαν μερικά νέα χαρτονομίσματα. Μια νέα σειρά σε αξίες από 5 ως 100 τάλα κυκλοφόρησε την 1η Αυγούστου του 2008. Συλλεκτικό νόμισμα Αρχειοθετήθηκε 2010-11-25 στο Wayback Machine. Ιστορικά τραπεζογραμμάτια των Σαμόα Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine.
Γιάννης Φάκας

Ο Γιάννης Φάκας (γεννημένος στις 16 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας προπονητής πετοσφαίρισης και παλαίμαχος επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 196εκ και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.

 Ο Γιάννης Φάκας έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του ΑΓΣ Ιωαννίνων, με τον οποίο μάλιστα υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας. Στην ομάδα των Ιωαννίνων παρέμεινε μέχρι το 1983, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια κατακτώντας οκτώ πρωταθλήματα Ελλάδας (1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994), τέσσερα κύπελλα (1989, 1990, 1992, 1993) και ενα Λιγκ Καπ (1994). Το 1995 μετεγγράφη στην ΑΕΚ στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στον Πανελλήνιο, ο οποίος έμελλε να αποτελέσει την τελευταία ομάδα στην επαγγελματική του καριέρα. Ο Γιάννης Φάκας έχει διατελέσει προπονητής σε αρκετούς συλλόγους της Ελλάδας αλλά και χωρών του εξωτερικού, ενώ παράλληλα έχει διατελέσει και προπονητής τόσο της Εθνικής Ενόπλων όσο και της ελληνικής Εθνικής ομάδας των ανδρών. Ο Γιάννης Φάκας έχει πραγματοποιήσει συνολικά 103 συμμετοχές με την εθνική ομαδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας ενώ έχει αγωνιστεί με τα γαλανόλευκα και ως αθλητης μπιτς βόλει. 8 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994 4 Κύπελλα Ελλάδας: 1989, 1990, 1992, 1993 1 Λιγκ Καπ: 1994 Στον Ολυμπιακό ο Γιάννης Φάκας