IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιος Βλάσιος Ευβοίας

Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κονιστρών, του δήμου Κύμης–Αλιβερίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 1954 ο οικισμός ονομαζόταν Πασσά ή Πασάς (ο) . Στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου ανήκει και ο οικισμός Λόκας (ο).

 Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό στην Α.ΑΚ. Εύβοια, στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής Μαυροβούνι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 81 χλμ. περίπου ΒΑ. της Χαλκίδας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,795 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Πασσά και προσαρτήθηκε στον δήμο Κοτυλαίων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Πασσά. Το 1954 μετονομάστηκε σε Άγιος Βλάσιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βλασίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κονιστρών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου (Πηγή: ) Επί βυζαντινής και ενετικής εποχής είχε την ονομασία «Παλιοπαναγιά», από βυζαντινό ναό, που βρίσκεται μεταξύ του οικισμού και του οικισμού Λόκα. Στη θέση Κόκκα, στην κορυφή του Μαυροβουνίου, έγινε τον Απρίλιο του 1821 η συγκέντρωση των προκρίτων όλων των οικισμών της περιοχής για να αποφασίσουν τον ξεσηκωμό κατά των Τούρκων. Κατ' αυτήν αποφασίστηκε ομόφωνα το ξεσήκωμα κατά των Τούρκων και η άμεση συνεννόηση με τους επαναστάτες της υπόλοιπης Εύβοιας. Έτσι, η συνέλευση έστειλε αγγελιαφόρους να δώσουν γράμμα στον οπλαρχηγό Βρυσακίων Αγγελή Γοβιό, γνωρίζοντάς του την απόφασή τους για τον ξεσηκωμό και ζητώντας βοήθεια για τον αγώνα. Η εκκλησία του Αγίου Βλασίου στην ανατολική έξοδο του χωριού, από την οποία μετονομάστηκε ο οικισμός i. ^ Σε όλες τις απογραφές του 19ου αιώνα και τις πρώτες του 20ού αιώνα, ο οικισμός αναφέρεται ως Πασά, Πασσά ή Πασά (με το σ παχύ), χωρίς άρθρο. Μόνο μετά την απογραφή του 1940, και μέχρι τη μετονομασία του οικισμού, αναφέρεται ρητά ως Πασάς (ο). Στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΕΤΑΑ εμφανίζεται ως Πασσά, πάλι χωρίς άρθρο. Πιθανόν το αρχικό τοπωνύμιο να ήταν αρσενικού γένους αλλά, όπως συνηθιζόταν εκείνες τις περιόδους να προήλθε από την φράση «(σ)του Πασά» και να παρέμεινε αυτόνομη η γενική πτώση. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.kimis-aliveriou.gr/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83/%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%82/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%B7%CF%82/ https://www.facebook.com/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3-%CE%92%CE%9B%CE%91%CE%A3%CE%97%CE%A3-%CE%95%CE%A5%CE%92%CE%9F%CE%99%CE%91%CE%A3-180444765341982/
Call of the Wild (τραγούδι)

Call of the Wild είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου και CD τον Ιανουάριο του 1987. Το τραγούδι αυτό, συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο "The House of Blue Light", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 12 Ιανουαρίου του 1987 και είναι το τρίτο κομμάτι του.

 Το "Call of the Wild" κυκλοφόρησε σε μορφή 7" σινγκλ βινυλίου με το "Dead or Alive" στη δεύτερη πλευρά, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στην Ευρώπη εκδόθηκε μαζί με το "Strangeways". Το σινγκλ γνώρισε μικρή επιτυχία, καταφέρνοντας να μπει σε χαμηλές θέσεις των βρετανικών τσαρτ, ενώ δεν αποτέλεσε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος, εκτός από τις πρώτες συναυλίες τους κατά την περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light". Ηχογραφημένη ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού υπάρχει μόνο στο "The Bootleg Series" του 2001, σε ηχογράφηση που έγινε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, στις 28 Ιανουαρίου του 1987. Call of the Wild (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Ιανουάριος 1987 Το "Call of the Wild" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Call of the Wild Lyrics
Νεογενής περίοδος

Η Νεογενής περίοδος (προσαρμογή της ελληνικής γλώσσας : νεογενής, νεογέννητος) είναι γεωλογική περίοδος με σημείο έναρξης τα 23.03 ± 0,05 εκατομμύρια έτη π.π. έως 2,588 εκατομμύρια έτη πριν, κατά την έναρξη της ανεπίσημης ακόμη τετραδικής περιόδου. Η Νεογενής ακολουθεί την Παλαιογενή της καινοζωικής εποχής. Σύμφωνα με την τρέχουσα πρόταση της ICS, η νεογενής περίοδος αποτελείται από τις υποπεριόδους Μειόκαινο και Πλειόκαινο, αγνοώντας την εν χρήσει Πλειστόκαινο και Ολόκαινο.

 Το κλίμα κατά την έναρξη της Νεογενούς γίνεται ήπιο, ενώ από τις ενδείξεις φαίνεται πως στο βόρειο ημισφαίριο υπήρξε διαδικασία ορογένεσης. Εμφανίζονται, επίσης, σύγχρονα θηλαστικά και αναγνωρίσιμες οικογένειες πτηνών, όπως και ιππάρια και ποικιλίες μαστόδοντων. Τέλος, κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα ανθρωποειδή. Το ήπιο κλίμα ακολουθεί εντατικοποίηση της Παγετώδους κατά την Πλειόκαινο. Το κλίμα γίνεται ψυχρό και ξηρό. Εμφανίζεται ο Αυστραλοπίθηκος και πολλά από τα υπάρχοντα γένη θηλαστικών. Κατά την Πλειστόκαινο εμφανίζονται νέα θηλαστικά και εξαφανίζονται τα μεγάλα θηλαστικά. Έρχεται στο προσκήνιο ο σύγχρονος άνθρωπος.
Νιμρούντ

Η αρχαία Ασσυριακή πόλη Νιμρούντ (στα αραβικά: النمرود) βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νότιοανατολικά της Μοσούλης, στο βόρειο Ιράκ. Πιστεύεται ότι η σημερινή ονομασία δόθηκε στην πόλη στη σύγχρονη εποχή και ότι προέρχεται από το όνομα του μυθικού ήρωα Νιμρόντ (Nimrod). Σύμφωνα με τον Χένρι Ρώλινσον πρόκειται για τη βιβλική πόλη Χαλάχ (Calah).Τον Μάρτιο του 2015 σε βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Ισλαμικό Κράτος φαίνονται μέλη του να καταστρέφουν με μπουλντόζες τα ερείπια της πόλης. Τον Απρίλιο του 2015 η αρχαία πόλη Νιμρούντ ανατινάχθηκε από τους Τζιχαντιστές σύμφωνα με το βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Ισλαμικό Κράτος.

 Henry C. Rawlinson, On the Birs Nimrud, or the Great Temple of Borsippa, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, τομ. 18, σελ. 1–34, 1861 D. J. Wiseman, The Nabu Temple Texts from Nimrud, Journal of Near Eastern Studies, τομ. 27, ν. 3, σελ. 248–250, 1968 D. J. Wiseman, Fragments of Historical Texts from Nimrud, Iraq, τομ. 26, ν. 2, σελ. 118–124, 1964 Barbara Parker, Seals and Seal Impressions from the Nimrud Excavations, Iraq, τομ. 24, ν. 1, σελ. 26–40 1962 Barbara Parker, Nimrud Tablets, 1956: Economic and Legal Texts from the Nabu Temple, Iraq, τομ. 19, ν. 2, σελ. 125–138, 1957 https://web.archive.org/web/20110722025928/http://www.centroscavitorino.it/en/progetti/iraq/nimrud.html
Νέο Αγρίδιο Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε το λήμμα αποσαφήνισης: Αγρίδι Το Νέο Αγρίδι είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρων. Διοικητικά, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Δρομίτσα και την Κάμινο συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Αγριδίου που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και έχει πληθυσμό 85 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Το Νέο Αγρίδι βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Ίναχου, που είναι παραπόταμος του Αχελώου, Β. - ΒΔ. του Αγρινίου σε απόσταση 60 χλμ. από αυτήν. Είναι κτισμένο κοντά στην επαρχιακή οδό Πατιοπούλου - Χαλκιόπουλου, ανάμεσα στα χωριά Άγιος Νικόλαος, Γραμματσούλι και Σκατζόκαμπος. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην ήδη υπάρχουσα κοινότητα Αγριδίου. Ο ιστορικός οικισμός της περιοχής είναι το Αγρίδι, που βρίσκεται 3 χλμ. δυτικά του Νέου Αγριδίου. Αυτό είναι το χωριό που αναφέρεται, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μεταξύ των χωριών του Βάλτου. Μετά την Επανάσταση του 1821 και τη λήξη των συγκρούσεων, το 1828, υπήρξε ερήμωση από κατοίκους της περιοχής. Στην απογραφή και διανομή χρηματικής βοήθειας που έκανε τότε ο Καποδίστριας το χωριό αναφέρεται με πληθυσμό 18 κατοίκους. Το 1836 καταγράφεται στον τότε Δήμο Ιδομένης της επαρχίας Βάλτου. Με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάται από το δήμο Θυάμου και ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθήσης κοινότητας Αγριδίου. Το 1991 ο οικισμός Αγρίδι καταργείται και προσαρτάται στον οικισμό Νέο Αγρίδιο (επίσημα Νέον Αγρίδιον) της κοινότητας Αγριδίου.
1,1-διφθοροπροπάνιο

To 1,1-διφθοροπροπάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο C3H6F2, αλλά συχνά αποδίδεται με το σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CHF2. Ανήκει στα διαλαλκάνια. Το καθαρό 1,1-διφθοροπροπάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι αέριο. Με βάση το χημικό τύπο του έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερές θέσης (+ 1 οπτικό = 4 συνολικά): Το 1,2-διφθοροπροπάνιο, σε δυο οπτικά ισομερή. Το 1,3-διφθοροπροπάνιο. Το 2,2-διφθοροπροπάνιο.

 Η ονομασία «1,1-διφθοροπροπάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τo αρχικό πρόθεμα «διφθορο-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Τέλος, οι αριθμοί θέσης (1,1-) δείχνουν ότι και τα δυο άτομα φθορίου βρίσκονται ενωμένα με το ίδιο (#1) άτομο άνθρακα της ένωσης. Αυτό βοηθά στη διάκριση της ένωσης από τα παραπάνω αναφερόμενα ισομερή της. Η μοριακή δομή της ένωσης αντιστοιχεί γεωμετρικά με τρία (3) κατά κορυφή ενωμένα τετράεδρα, με τα άτομα άνθρακα στα τρία κέντρα των τετραέδρων, και με τα υπόλοιπα 8 άτομα, 6 υδρογόνου και 2 φθορίου, στις τρεις βάσεις των τετραέδρων. Η δομή αυτή ομοιάζει με αυτήν του προπανίου. Το 1,1-διφθοροπροπάνιο μπορεί να παραχθεί, επίσης, με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1,1-διχλωροπροπάνιο: Οι αντιδράσεις είναι πολύ πιο αργές σε σύγκριση με τα αντίστοιχα αλογονίδια των άλλων αλογόνων, γιατί οι δυο δεσμοί άνθρακα - φθορίου που διαθέτει είναι ισχυροί. Ωστόσο, το γεγονός της σχετικής αδράνειάς του διευκολύνει την παραγωγή μονοπαραγώγων, όταν αυτό είναι επιθυμητό. Υποκατάσταση από υδροξύλιο Κατά την υδρόλυσή του με υδατικό εναιώρημα οξειδίου του αργύρου (Ag2Ο), που αντιστοιχεί σε υδροξείδιο του αργύρου (AgOH), σχηματίζεται αρχικά 1-φθορο-1-προπανόλη, που αφυδροφθοριώνεται τελικά σε προπανάλη: Υποκατάσταση από αλκοξύλιο Με επίδραση RONa, αρχικά σχηματίζεται 1-αλκοξυ-1-φθοροπροπάνιο και στη συνέχεια, με περίσσεια RONa, προς 1,1-διαλκοξυπροπάνιο: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Συναγωγή του Όνι

Η Συναγωγή του Όνι (γεωργιανά: ონის სინაგოგა) είναι μία συναγωγή που βρίσκεται στον ομώνυμο οικισμό της ορεινής περιοχής Ράτσα, στο μχάρε Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι στη Γεωργία. Το κτίριο χτίστηκε το 1895 και είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας, και ως η παλαιότερη συναγωγή της χώρας.

 Η Συναγωγή του Όνι χτίστηκε το 1895 με τεχνοτροπία εκλεκτικισμού. Είναι σχέδιο του Ελιάχου Αμσικισβίλι, ο οποίος εμπνεύστηκε από τις συναγωγές της Πολωνίας του 16ου-17ου αιώνα.Το κτίριο υπέστη ζημιές κατά το σεισμό της Ράτσα το 1991. Τέσσερα χρόνια αργότερα ανακαινίστηκε και ο τότε Πρόεδρος της Γεωργίας, ο Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, παρευρέθηκε στην τελετή εορτασμού. Την 2η Σεπτεμβρίου 2015 πραγματοποιήθηκε μία τελετή εορτασμού για την 120η επέτειο της συναγωγής, στην οποία παρευρέθηκε ο τότε Πρωθυπουργός της Γεωργίας, ο Ιρακλί Γκαριμπασβίλι.Επί του παρόντος, η συναγωγή δεν λειτουργεί. Το 1972 η συναγωγή αριθμούσε 3150 πιστούς ενώ το 2015 μόνο 16. Η συναγωγή είναι θολωτό ορθογώνιο κτίριο με εσωτερικές διαστάσεις 15 x 13 μ. και μέγιστο ύψος 7,5 μ. Έχει μία είσοδο στα βόρεια. Το εσωτερικό φωτίζεται από συνολικά 46 παράθυρα και φεγγίτες. Είναι διακοσμημένη με ανάγλυφα που απεικονίζουν φύλλα και το Άστρο του Δαβίδ. Διαθέτει τοιχογραφίες και επιγραφές. Στο εξωτερικό, οι προσόψεις της είναι διακοσμημένες στα παράθυρα και στις πόρτες.
Σίξτος των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Σίξτος, ιταλ. Sixtus (1 Αυγούστου 1886 - 14 Μαρτίου 1934) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν αξιωματικός του Βελγίου στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσπάθησε να σταματήσει τη συμμετοχή της Αυστρο-Ουγγαρίας στη συμμαχία των Κεντρικών Δυνάμεων. Ήταν συγγραφέας βιβλίων.

 Ήταν ο τέταρτος (επιζών) γιος του Ροβέρτου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας-Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Το δουκάτο ενσωματώθηκε στην Ιταλία το 1959. Ο πατέρας του συνέχισε να φέρει τον τίτλο του δούκα της Πάρμας· απεβίωσε το 1907. Το 1919 νυμφεύτηκε την Χέντβιχ ντε λα Ροσφουκώ, κόρη του Αρμάντ δούκα του Ντουντοβίλ. Ο γάμος, όπως και αυτός του αδελφού του Ξαβιέ, θεωρήθηκε μοργανατικός από τον αδελφό του Ηλία δούκα της Πάρμας, αλλά ο γιος αυτού Ροβέρτος-Ούγος δούκας της Πάρμας αναγνώρισε τους γάμους ως κανονικούς. Ο Σίξτος είχε τέκνο: Ισαβέλλα 1922-2017, παντρεύτηκε τον Ροζέρ ντε λα Ροσφουκώ. encyclopedia.com
Ατίφ Γιλμάζ

Ο Ατίφ Γιλμάζ (Atıf Yılmaz Batıbeki ; 9 Δεκεμβρίου 1925 - 5 Μαΐου 2006) ήταν Τούρκος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Αποτέλεσε θρύλο στην βιομηχανία του κινηματογράφου της Τουρκίας με 119 ταινίες που σκηνοθέτησε. Έγραψε επίσης 53 σενάρια και έκανε την παραγωγή 28 ταινιών από το 1951. Υπήρξε ενεργός σε σχεδόν κάθε περίοδο της βιομηχανίας του τουρκικού κινηματογράφου.

 Ο Ατίφ Γιλμάζ γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1925 στην Μερσίνη της Τουρκίας από μια κουρδική οικογένεια. Μετά την ολοκλήρωση του σχολείου στην Μερσίνη, φοίτησε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Λόγω του ενδιαφέροντός του για τις τέχνες, παράτησε την νομική και εισήχθη στο Τμήμα Ζωγραφικής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία, πραγματοποίησε ορισμένα έργα τέχνης σε εργαστήρια. Οι σπουδές του στην ζωγραφική τον βοήθησαν όταν σκηνοθετούσε τις ταινίες του, όπως ανέφερε κάποτε. Society of Journalists Turkish Film Festival, 1959, This Land's Children, Καλύτερος Σκηνοθέτης 2nd Antalya Golden Orange Film Festival, 1965, Kesanli Ali's Epic, Καλύτερος Σκηνοθέτης 2nd Antalya Golden Orange Film Festival, 1965, Kesanli Ali's Epic, Β' Καλύτερη Ταινία 9th Antalya Golden Orange Film Festival, 1972, Zulüm, Καλύτερος Σκηνοθέτης 13th Antalya Golden Orange Film Festival, 1976, Deli Yusuf, Καλύτερος Σκηνοθέτης 15th Antalya Golden Orange Film Festival, 1978, My Girl with the Red Scarf, Καλύτερος Σκηνοθέτης 21st Antalya Golden Orange Film Festival, 1984, A Sip of Love, Καλύτερος Σκηνοθέτης Istanbul International Film Festival, 1985, A Sip of Love, Καλύτερη Τουρκική Ταινία της Χρονιάς Istanbul International Film Festival, 1986, Her Name is Vasfiye, Καλύτερη Τουρκική Ταινία της Χρονιάς 23rd Antalya Golden Orange Film Festival, 1986, Ah! Belinda, Καλύτερος Σκηνοθέτης 10th Istanbul International Film Festival, 1991, Τιμητικό Βραβείο Valencia Festival of Mediterranean Cinema, 1991, Berdel, Golden Palm for Best Film 6th Adana Altın Koza Film Festival, 1992, Berdel, Δεύτερη Καλύτερη Ταινία 33rd Antalya Golden Orange Film Festival, 1996, Honour of Lifetime Award 14th Moscow International Film Festival, 1985, Υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας (Mine) 1991 Hacettepe University Söylemek Güzeldir, Afa Yayınları, Μάιος 1995 Bir Sinemacının Anıları, Doğan Kitapçılık, Ιανουάριος 2002 Ατίφ Γιλμάζ στην IMDb Sabancı University School of Languages Podcasts - Farewell to a filmmaker: Atıf Yılmaz Turkish Daily News - Farewell to Master of the Masters
Μιράντα

Η Μιράντα (Iσπανικά: Bajo la misma piel, Μετάφραση: Κάτω από το δέρμα σου) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2003.Πρωταγωνιστούν Κέιτ ντελ Καστίγιο, Χουάν Σολέρ, Ντιάνα Μπράτσο, Αλεχάντρο Τομάσσι και Αλεχάντρο Καμάτσο.

 Η Σάρα είναι παντρεμένη με τον Μπρούνο Μουρίγιο, που τις κάνει τη ζωή κόλαση. Ο Μπρούνο, είναι ένας 50άρης, άπιστος προς τη Σάρα και πιστεύει ακράδαντα ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τα πάντα, ακόμα και την αγάπη. Η Σάρα καταπιέζει την απογοήτευση της και θυσιάζει την ευτυχία της, προκειμένου να δώσει στα παιδιά της, Μιράντα, Αντρές, και Πάολα, ένα σταθερό σπίτι. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα με την Σάρα, ο Μπρούνο δεν την αφήνει να τον χωρίσει. Απλά, όταν η Σάρα παραιτείται από την ζωή χωρίς αγάπη, ο Χοακίν, η αγάπη της ζωής της, επιστρέφει. Παρά το γεγονός ότι η κόρη της Σάρα, Μιράντα είναι μια ζωηρή και έξυπνη νεαρή γυναίκα, που έχει ερωτευτεί με έναν άνδρα παρόμοιο με τον Μπρούνο. Ο αρραβωνιαστικός της, ο Πατρίσιο, είναι ένας φιλόδοξος και υποκριτικός άνθρωπος που την απατά με την αδελφή της Πάολα. Ενώ Μπρούνο υποστηρίζει την σχέση της Μιράντα, γιατί ο Πατρίσιο είναι ο γιος του καλύτερου φίλου του, η Σάρα φοβάται για το μέλλον της κόρης τους. Όταν συναντά τον Αλεχάντρο, η Μιράντα έχει αμφιβολίες για τα αισθήματα της για τον Πατρίσιο γιατί με τον Αλεχάντρο έχουν μια ισχυρή έλξη. Κέιτ ντελ Καστίγιο ως Μιράντα Μουρίγιο Ορτίς Χουάν Σολέρ ως Αλεχάντρο Ρουίς Καλντερόν Ντιάνα Μπράτσο ως Σάρα Ορτίς Εσκαλάντε ντε Μουρίγιο Αλεχάντρο Τομάσσι ως Εουχένιο Ριόχα Αλεχάντρο Καμάτσο ως Μπρούνο Μουρίγιο Βαλντές Σουσάνα Σαμπαλέτα ως Ιβόν Ακόστα Μανουέλ Οχέδα ως Ροδρίγο Λέιβα Ασέλα Ρόμπινσον ως Ρεχίνα Ορτίς Εσκαλάντε Βίκτορ Νοριέγα ως Γκαμπριέλ Ορνέλας Πέδρο Αρμαντάρις Τζ. ως Χοακίν Βιδαουρρί Μάργα Λόπεζ ως Εστέρ Εσκαλάντε ντε Ορτίς Λουπίτα Λάρα ως Ρεμπέκα ντε Μπαρράσα Μαριάνα Καρρ ως Αλίνα Καλντερόν ντε Ρουίς Λάισα Γουίλκινς ως Πάολα Μπελτράν Ορτίς Σέρχιο Καταλάν ως Πατρίσιο Λέιβα Ερνέστο Ντ'Αλέσσιο ως Αντρές Μουρίγιο Ορτίς Ισαδόρα Γκονσάλες ως Νόρμα Ριόχα Αντρέα Τόρρε ως Ρομπέρτα Μπαρράσα Αλεχάντρο Αραγόν ως Μάρκο Ρουίς Καλντερόν Τιαρέ Εσκάντα ως Αουρόρα Ρομέρο Νταβίδ Οστρόσκι ως Χάιμε Σαντοβάλ Γιολάντα Βεντούρα ως Μακαρένα Μοντιέλ Αλφόνσο Ιτουρράλντε ως Χοσέ Μαρία Μπαρράσα Αδριάνα Ροέλ ως Μπλάνκα Ριόχα Ελισαμπέτ Ντουπεϊρόν ως Άνχελα Κιντέρο Λορένσο ντε Ρόδας ως Αγουστίν Ρουίς Κανιέδο Μαρία Μαρσέλα ως Σόνια Μαουρίσιο Μπονέτ ως Ντάριο Πορτίγιο Μανουέλ Λαντέτα ως Ραμίρο Μοράλες Κλαούντιο Μπάες ως Ραμόν Γκουτιέρρες Χούλιο Μπτράτσο ως Ίκερ Ιραγόρρι Ντάσια Αρκαράς ως Έρικα Γκοντίνες Χουάν Βερδούσκο ως Αουρέλιο Ακόστα Άναμπελ Γκουτιέρρες ως Ροσίτα Μαρικάρμεν Βέλα ως Φίλη της Εστέρ και της Ροσίτα Λούρδες Κανάλε ως Φίλη της Εστέρ και της Ροσίτα Τέρε Μονδραγόν ως Φίλη της Εστέρ και της Ροσίτα Σάρα Μόντες ως Φίλη της Εστέρ Λισάρδο ως Ούγκο Χάιμε Λοσάνο ως Διοικητής Σουνίγα Ρικάρδο Βέρα ως Δικηγόρος Μιράντα στην IMDb
Κέλι Γκέιλ

Η Κέλι Ολίβια Γκέιλ (αγγλικά: Kelly Olivia Gale, γενν. 14 Μαΐου 1995) είναι μοντέλο ινδικής & αυστραλιανής καταγωγής, γεννημένη στη Σουηδία. Είναι παγκοσμίως γνωστή για τη συνεργασία της με την εταιρεία Victoria's Secret, τα εξώφυλλα της στα περιοδικά "Sports Illustrated" και "Playboy" καθώς και την εμφάνιση της στο βίντεοκλιπ του Ενρίκε Ιγκλέσιας για το τραγούδι «Duele el Corazón».

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Έζησε επίσης στην Γκάνα και την Αυστραλία. Η μητέρα της, Γκιτά, γεννήθηκε στην Ινδία από όπου και κατάγεται, αλλά σε ηλικία πέντε ετών, υιοθετήθηκε από σουηδική οικογένεια. Ο πατέρας της, Τζεφ, είναι φωτογράφος και πρώην ποδοσφαιριστής από την Αυστραλία. Έχει δύο μικρότερους αδελφούς, τους Σαμ και Τζέιμι. Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε μικρή ηλικία, παίζοντας ποδόσφαιρο και τένις από επτά ετών. Φοίτησε στο σχολείο Göteborgs Högre Samskola. Σε ηλικία 13 ετών, ανακαλύφθηκε από έναν ατζέντη μοντέλων έξω από μια καφετέρια στο Γκέτεμποργκ. Μια από τις πρώτες της δουλειές ως μοντέλο, ήταν για την εταιρεία H&M. Η πρώτη της μεγάλη επίδειξη μόδας ήταν με τον οίκο Chanel το 2012. Το 2013, επιλέχθηκε να περπατήσει για πρώτη φορά στη πασαρέλα της επίδειξης μόδας της Victoria's Secret, στην οποία περπάτησε ξανά τις χρονιές 2014, 2016, 2017 και 2018. Έχει συνεργαστεί σε διαφημίσεις και καταλόγους των εταιρειών H&M και H-I-G-H. Έχει περπατήσει στις πασαρέλες επιδείξεων μόδας για σχεδιαστές και οίκους όπως Tommy Hilfiger, Tom Ford, Jean Paul Gaultier, John Galliano, Chanel, Ralph Lauren, Christopher Kane, Reem Acra, Narciso Rodriguez, Badgley Mischka, Vivienne Tam, Diane von Fürstenberg, Nanette Lepore, L'Wren Scott, Thomas Tait, Houghton και Rag & Bone. Έχει φωτογραφηθεί για editorials των περιοδικών Elle, Lucky, Teen Vogue, Vogue (Ινδία, Ιταλία, Αυστραλία), ενώ το Σεπτέμβριο του 2016, πόζαρε στο εξώφυλλο του περιοδικού Playboy. Έχει συνεργαστεί με τα πρακτορεία μοντέλων Ford Models (Νέα Υόρκη, Παρίσι), Why Not Model Management (Μιλάνο), Elite Model Management (Λονδίνο, Βαρκελώνη), Unique Models (Κοπεγχάγη), Modelink (Γκέτεμποργκ) και MP Stockholm (Στοκχόλμη). Βιογραφία της Κέλι Γκέιλ στην IMDb
Σελίνι της Κένυας

Το σελίνι είναι το νόμισμα της Κένυας. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι KES. Επίσης, συχνά χρησιμοποιείται το σύμβολο KSh. Το σελίνι της Κένυας αντικατέστησε το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής το 1966 και είχε ίδια αξία με αυτό. Καθώς το σελίνι της Κένυας είναι το ισχυρότερο και πιο σταθερό νόμισμα στην Ανατολική Αφρική, χρησιμοποιείται έξω από τη χώρα κυρίως σε ασταθείς περιοχές, όπως η Σομαλία και το νότιο Σουδάν.

 Τα πρώτα κέρματα κυκλοφόρησαν το 1966 σε ονομαστικές αξίες των 5, 10, 25 και 50 σεντς, 1 και 2 σελινίων. Έπειτα από το 1969 σταμάτησε η κοπή των κερμάτων των 25 σεντς με τα κέρματα των 2 σελινίων να βγαίνουν από το νομισματοκοπείο το 1971. Το 1985 εισήχθησαν τα κέρματα των 5 σελινίων που ακολουθήθηκαν από εκείνα των 10 σελινίων το 1994 και των 20 το 1998. Μεταξύ του 1966 και του 1978 το πορτρέτο του πρώτου Προέδρου της Κένυας, του Γιόμο Κενυάτα εμφανιζόταν στην πίσω όψη των κερμάτων της αφρικανικής χώρας. Το 1980 το πορτρέτο αντικαταστάθηκε από τη μορφή του επόμενου Προέδρου, του Ντάνιελ Αράπ Μόι. Αυτό ίσχυσε μέχρι το 2005, οπότε και επαναφέρθηκε το πορτρέτο του Κενυάτα. Το ίδιο ίσχυσε και στα χαρτονομίσματα αναφορικά με τις μορφές των ηγετών. Τα κέρματα των 50 σεντς και του 1 σελινιού είναι από ανοξείδωτο χάλυβα. Επίσης, τα 5, 10 και 20 σελίνια είναι διμεταλλικά κέρματα. Το 2003 κυκλοφόρησε ένα διμεταλλικό αναμνηστικό κέρμα των 40 σελινίων με το πορτρέτο του Προέδρου Μουάι Κιμπάκι, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 ετών από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κένυας, το 1963. Το 1966 τυπώθηκαν από την Κεντρική Τράπεζα της Κένυας χαρτονομίσματα αξίας των 5, 10, 20, 50 και 100 σελινίων. Τα χαρτονομίσματα των 5 σελινίων αντικαταστάθηκαν από κέρματα ίσης αξίας το 1985 και το αυτό συνέβη με τα τραπεζογραμμάτια των 10 και 20 σελινίων το 1994 και το 1998. Το 1986 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 200 σελινίων, το 1988 των 500 και το 1994 των 1000 σελινίων. Χαρτονομίσματα της Κένυας Κέρματα της Κένυας
Διονύσης Μπουλούκος

Ο Διονύσης Μπουλούκος (1937-2018), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και με τη Νέα Δημοκρατία. Αδερφός του είναι ο επίσης βουλευτής, Άρις Μπουλούκος.

 Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1937 (γιος του ήρωα του Πολέμου του 1940, Γεωργίου Μπουλούκου, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τον πόλεμο) και ολοκλήρωσε το Κολέγιο Αθηνών.Στη συνέχεια σπούδασε νομικά και κατά τις σπουδές του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα στους κόλπους της νεολαίας της Αριστεράς. Εργάστηκε ως δικηγόρος και υπερασπίστηκε πολλούς αγωνιστές, ανάμεσά τους και εκείνους που κατηγορήθηκαν για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Κατά την περίοδο της χούντας βασανίστηκε από την ΕΑΤ/ΕΣΑ. Ως δικηγόρος, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και κατήλθε ως υποψήφιος για πρώτη φορά στην Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1974, χωρίς να εκλεγεί (συγκέντρωσε 6.327 ψήφους). Ωστόσο, στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 1985 με τη Νέα Δημοκρατία. Η τελευταία του θητεία στο Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε το 1989. Επίσης, χρημάτισε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Μεταφορών & Επικοινωνιών. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών την 1η Οκτωβρίου 2018 στην Αθήνα και κηδεύτηκε τρεις ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών.
Τάταροι Μισάρ

Οι τάταροι Μισάρ (αυτοορισμός: мишәрләр, мишәр татарлары) είναι μια υποομάδα των Τάταρων του Βόλγα, των Τατάρων και των αυτοχθόνων πληθυσμών των δημοκρατιών της Μορδοβίας, Ταταρστάν, Μπασκορτοστάν, και Τσουβασίας της ρωσικής Ομοσπονδίας και τις περιφέρειες Πένζα, Ουλιάνοφσκ, Αρινμπούρκ, Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα, Βόλγκογκραντ, Σαράτοφ της Ρωσίας και τη μεταναστευτική κοινότητα της Φινλανδίας. Η πλειοψηφία των Φινλανδών Τατάρων είναι τάταροι Μισάρ. Η διάλεκτος Μισάρ Τατάρ είναι μια από τις δύο ταταρικές διαλέκτους.

 Η προέλευση των τατάρων Μισάρ παραμένει ένα επίμαχο σημείο. Ορισμένοι επιστήμονες του 19ου και 20ου αι., με βάση την ισοδυναμία των Τουρκικών εθνωνυμίων Μαντζάρ (παραλλαγές: Ματζγκάρ, Μοτζάρ, Μισάρ, Μοτσάρ) με την ουγγρική ονομασία Μαγυάρ, που συνδέονται με τους ουγγρόφωνους Μαγυάρους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Μισάρ είναι τουρκοποιημένοι Ούγγροι που παρέμειναν στο χώρο κατοικίας τους, όταν οι υπόλοιποι Ούγγροι μετακόμισαν στην δύση, των 8ο αιώνα.Μερικοί σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι είναι απόγονοι των φυλών Κουμάνων-Κιπτσάκων που αναμείχθηκαν με τους Βουρτάσους στην περιοχή του μέσου ποταμού Οκά και τη Μεστσιόρα. Η προέλευση των τατάρων της Μισάρ Γιουρτ είναι Μεστσέρα (Μεστσεριανοί), μορδβίνοι Μόκσα που ήρθαν υπό ταταρική επιρροή, υιοθετώντας την γλώσσα και τη Σουνιτική Μουσουλμανική θρησκεία. Σύμφωνα με τον Ερτζάν Αλκάγια, οι Μισάρ προέρχονται από την αφομοίωση των Βουρτάσων, των φιννοουγγρικών και μαγυαρικών φυλών του παλαιού Κιπτσακικού έθνους. Αντιτίθεται στους μελετητές που πιστεύουν ότι οι Μισάρ είναι ταταροποιημένοι Μορδβίνοι, ή προέρχονται από το έθνος Μεστσιόρα, φινλανδικής καταγωγής, που ζούσε στην όχθη του ποταμού Ουκά (Οκά) πριν από λίγο καιρό.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Βόλου

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βόλου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στον Βόλο της Μαγνησίας. Βρίσκεται μέσα στην πόλη, δίπλα στο λιμάνι. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Απριλίου 1884 από την εταιρεία Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς τη Λάρισα. Τα εγκαίνια του σταθμού πραγματοποίησε ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Σήμερα στο κτήριο πέρα από το σταθμό, στο πρώτο όροφο λειτουργεί και σιδηροδρομικό μουσείο.

 Το νεοκλασσικό κτήριο του σταθμού σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Εβαρίστο ντε Κίρικο. Η μορφή του κτηρίου παραμένει η ίδια από τότε που κατασκευάστηκε, ενώ είναι ένα από τα λίγα κτήρια τα οποία διασώθηκαν από τους σεισμούς που έπληξαν το Βόλο κατά τη δεκαετία του 1950. Η στέγη του είναι δίρρικτη, ενώ διαθέτει ξύλινο περίγραμμα. Έξω από το σταθμό υπάρχει άγαλμα της θεάς Αθηνάς, έργο του Ιταλού γλύπτη I. Previsan.
Αζοκέραμος Λασιθίου

Ο Αζοκέραμος είναι οικισμός της Κοινότητος Ζάκρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάνου, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Αζοκέραμος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «Τραγόσταλος» (515 μ.), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ζίρου -Παλαικάστρου (ΕΠ 24) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 94 χλμ. περίπου Α. ΝΑ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζάκρου του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζάκρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Η εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
L.A. Woman (τραγούδι)

Το L.A. Woman είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τελευταίο δίσκο της μπάντας, με τον Τζιμ Μόρισον στα φωνητικά, υπό τον τίτλο L.A. Woman. 14 χρόνια μετά τον θάνατο του Μόρισον, κυκλοφόρησε κι video clip για το κομμάτι, με τον Ρέι Μάνζαρεκ να το σκηνοθετεί.Κατά τ' άλλα το κομμάτι έχει γνωρίσει και μερικές διασκευές, μία από τις γνωστότερες είναι αυτή του Billy Idol, το 1990, το οποίο το συμπεριέλαβε στον δίσκο του Charmed Life.

 Ένα από τα χαρακτηριστικά του τραγουδιού είναι η επαναλαμβανόμενη φράση στη γέφυρα "Mr. Mojo Risin'" το οποίο πρόκειται για αναγραμματισμό του ονόματος του Μόρισον (Jim Morrison). Ο Μόρισον ηχογράφησε τα φωνητικά στο μπάνιο του στούντιο για να έχουν πιο γεμάτο ήχο.Το 2009, πουλήθηκε σε δημοπρασία το χειρόγραφο των στίχων, σε κόλλα Α4, γραμμένο από τον Τζίμ Μόρισον, έναντι 13.000 λιρών. Στις 15 Οκτωβρίου το 2014, το περιοδικό LA Weekly κατέκτησε το κομμάτι στην 1η θέση στα "καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν για την πόλη του Λος Άντζελες". Το L.A. Woman ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Οι Doors Τζιμ Μόρισον – φωνητικά Ρέι Μάνζαρεκ – πλήκτρα Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα Τζον Ντένσμορ – τύμπαναΓκεστ συμμετοχές Τζερι Σεφ – μπάσο Μαρκ Μπενο – ρυθμική κιθάρα Total Guitar, May 1998, #43:86-96, Classic Track: LA Woman: The Doors by Joe Bennett (text) and Kit Morgan (song transcription) Allmusic entry, accessed 6/6/06 Songfacts.com
Νέο Χωριό Λευκωσίας

Το Νέο Χωριό είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Neohorio». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Βλάσης Καραχρήστος

Ο Βλάσης Καραχρήστος (1867-1921) ήταν υποστράτηγος του Ελληνικού Στρατού. Σκοτώθηκε στις 20 Αυγούστου 1921 κατά τη Μάχη του Σαγγαρίου στο χωριό Καρακουγιού του όρους Τσαλ Νταγ.

 Ο Βλάσης Καραχρήστος γεννήθηκε το 1867 στο Χαλκιόπουλο Αιτωλοακαρνανίας. Κατατάχτηκε στον ελληνικό στρατό το 1884 και στη συνέχεια φοίτησε στην προπαρασκευαστική Σχολή Υπαξιωματικών, απ' όπου αποφοίτησε το 1886 με το βαθμό του λοχία.Μετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως επιλοχίας, όπου και διακρίθηκε. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912 ως υπολοχαγός Διοικητής Λόχου στις μάχες Ελασσόνας, Σαρανταπόρου, Κατερίνης, Γιαννιτσών, Οστρόβου, Ιωαννίνων και Αετοράχης. Στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 ήταν διοικητής Λόχου, στις μάχες Κιλκίς – Λαχανά, Κρέσνας, Τζουμαγιάς και Ονιάς Μαχαλά όπου και τραυματίσθηκε ελαφρά. Κατά την περίοδο της Αυτονομίας της Βορείου Ήπειρο συμμετείχε ως εθελοντής και ανέλαβε την οργάνωση και διεύθυνση του Συντάγματος Δελβίνου κατά την άμυνα της Μονής Τσέπου.Κατά τη διάρκεια του εθνικού διχασμού τάχθηκε με το μέρος των βασιλικών. Αποστρατεύθηκε το 1917, όταν ο Βενιζέλος ανέλαβε την πρωθυπουργία και επανήλθε στο στράτευμα με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 και την επάνοδο των βασιλικών στην εξουσία. Τον Νοέμβριο του 1920 ανέλαβε τη διοίκηση του 37ου Συντάγματος στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας και έλαβε μέρος στις μάχες του Ασκέ Μπαγλί, Τενλί και Εσκή Σεχίρ. Τον Μάιο του 1921 με το βαθμό του συνταγματάρχη ανέλαβε τη διοίκηση του 6ου Συντάγματος Αρχιπελάγους.Στις επιχειρήσεις Σαγγαρίου - Αγκύρας τον Αύγουστο του 1921 ανέλαβε τη διοίκηση του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων. Έπεσε μαχόμενος στην πρώτη γραμμή κατά τη διάρκεια της μάχης του Καρακουγιού (λόφος Καραχρήστου) στο Τσαλ Νταγ στις 20 Αυγούστου 1921. Στη μάχη αυτή οι απώλειες του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων ήταν πολύ μεγάλες και ανήλθαν σε 30 αξιωματικούς και 545 οπλίτες.Τιμήθηκε με το «Αριστείον Ανδρείας», ενώ μετά το θάνατό του προήχθη σε υποστράτηγο. ΔΙΣ/ΓΕΣ "Ιστορία τους Ελληηνικού Στρατού 1821-1997", Αθήνα 1998 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΕ', Αθήνα 1980. Κάτσης Αρίστος, Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, Εμπειρία εκδοτική, Αθήνα 2008. Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, Σαγγάριος 1921, εκδόσεις Περισκόπιο, τεύχος 34, Αθήνα 2008.
20th Century Masters - The Millennium Collection: The Best of Michael Jackson

Το 20th Century Masters - The Millenium Collection: The Best of Michael Jackson είναι απάνθισμα του Μάικλ Τζάκσον. Κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2000. Επανακυκλοφόρησε το 2012 με τίτλο Icon.

 "Got to Be There" (single version) "I Wanna Be Where You Are" "Rockin' Robin" "People Make The World Go Round" "With a Child's Heart" "Happy" "Ben" (single version) "We're Almost There" "Just a Little Bit of You" "One Day In Your Life" "Music & Me" 1, 2, 3 από το Got to Be There (1972), 5, 6, 11 από το Music & Me (1973), 4, 7 από το Ben (1972), 8, 9, 10 από το Forever, Michael (1975) .
Λωτοφάγοι

Οι Λωτοφάγοι είναι μυθικός, φιλόξενος και ειρηνικός λαός της ελληνικής μυθολογίας. Ορισμένοι ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με την γεωγραφία της Οδύσσειας τοποθετούν το νησί τους κοντά στις ακτές της Β. Αφρικής, περιοχή όπου είναι ευρύτατα διαδεδομένο το φυτό λωτός. Ειδικότερα την λωτοφαγίτιδα νήσο την ταυτίζουν με εκείνη στον Κόλπο της Σύρτης στο μυχό όπου βρίσκεται η σημερινή νήσος Ζέρμπα ή Τζέρμπα, που διοικητικά ανήκει στην Τυνησία. Τα άνθη και οι καρποί του λωτού ήταν η κύρια τροφή των κατοίκων αυτού του νησιού και θεωρούντο σαν ναρκωτικά που προκαλούσαν ειρηνική απάθεια. Τον καρπό αυτό πρόσφεραν στους ταξιδιώτες επισκέπτες τους οι οποίοι στη συνέχεια έχαναν την επιθυμία της επιστροφής στη πατρίδα τους ή τη συνέχιση του ταξιδιού τους.

 Αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια (ι - 92-105) όπου και περιγράφονται ως φιλήσυχοι και φιλόξενοι άνθρωποι που φιλοξένησαν μερικούς ναύτες του Οδυσσέα που αποβιβάστηκαν εκεί όταν ο στόλος τους προσορμίστηκε στην ακτή τους, κάπου στην Αφρική. Βγήκανε στη στεριά κι ο Οδυσσέας έστειλε τρεις απ’ τους συντρόφους του να δουν τι άνθρωποι ζούσαν σ’ αυτή τη χώρα. Οι σύντροφοί του πήγαν κι όταν συνάντησαν τους Λωτοφάγους, εκείνοι τους έδωσαν να φάνε λωτούς, που ήταν φρούτα μαγεμένα. Αμέσως ξέχασαν πατρίδα και συντρόφους και δεν ήθελαν να φύγουν από εκεί. Ανήσυχος ο Οδυσσέας πήγε να τους βρει. Τους πήρε με το ζόρι κι αμέσως διέταξε τα καράβια να σαλπάρουν. The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition, Columbia University Press. The Lotus-Eaters του Τένισον (Tennyson) κλασικό έργο της αγγλικής ποίησης. H. L. Havell, Οι Ιστορίες του Οδυσσέα, e-book, Project Gutenberg Bullfinch's Mythology Αρχειοθετήθηκε 2014-06-29 στο Wayback Machine.
Γιώργος Πετράκος

Ο Γεώργιος Πετράκος γεννήθηκε στην Αρτεμισία Καλαμάτας το 1939 από τον Ιωάννη και την Ελένη και πέθανε στους Αγίους Αναργύρους Αττικής στις 19 Μαρτίου του 2019. Αφιέρωσε την ζωή του για την προβολή της γενέτειράς του και έγραψε πολλά άρθρα αφήνοντας παρακαταθήκη τρία βιβλία λαογραφικού και ιστορικού περιεχομένου.

 Σύμφωνα με δική του δημοσίευση από το 2016, παρακολούθησε τις ακόλουθες σπουδές: Υπήρξε επιμελής μαθητής στο δημοτικό και στο γυμνάσιο με πολύ καλή βαθμολογία σε όλες τις τάξεις. Τελειώνοντας το εξατάξιο γυμνάσιο, παρακολούθησε μαθήματα στην Σχολή Εργοδηγών Ηλεκτρολόγων στην Καλαμάτα. Σύμφωνα επίσης με τη δική του δημοσίευση ο Διευθυντής της σχολής, ο Γυμνασιάρχης Περικλής Παπαβασιλόπουλος από την Σίτσοβα σημερινή Αλαγονία, κάθε δύο εβδομάδες έβαζε τους μαθητές να γράψουν έκθεση, αφού πρώτα διάβαζε σε όλη την τάξη την δική του. Στο στρατό, παρακολούθησε τα μαθήματα της Σχολής ΣΕΤΗΛ, όπου δίδασκαν καθηγητές πολίτες, παίρνοντας πτυχίο στην Ηλεκτρολογία με άριστα και στην Φερέσυχνο Τηλεφωνία. Υπηρέτησε ως υπεύθυνος σταθμού στο Γ.Ε.Σ. στην Αθήνα και στην Τρίπολη. Στα χρόνια της δικτατορίας σε ηλικία 29 ετών, παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Κοινωνιολογίας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μόνιμος επιστολογράφος, κατά καιρούς και τακτικός επιφυλλιδογράφος και αρθρογράφος στα Παναλαγονιακά Νέα και εκδότης της βραχύβιας εφημερίδας Δενθαλιάτιδας Χώρας. Εξέδωσε τρία βιβλία, που αναφέρονται στο χωριό του την Αρτεμισία και την ευρύτερη περιοχή. Το ένα με τον τίτλο Τόποι γαλήνης και ηρεμίας καλύπτει τις εκκλησίες και των έξι χωριών της περιοχής. Τα δύο πρώτα με τον τίτλο Δυτικά στον Ταΰγετο, τόμοι Ι και ΙΙ, που εκδόθηκαν με έξοδα του Συλλόγου Αρτεμισίων Αθήνας. Υπήρξε πολύ ενεργό μέλος του Συλλόγου Αρτεμισίων Αθήνας στον οποίο διετέλεσε πρόεδρος επί σειρά ετών και εξέδωσε την εφημερίδα Δενθαλιάτιδα Χώρα. Συμμετείχε στους Πανελλήνιους διαγωνισμούς σταυρόλεξων όπου το 1992 και 1993 πήρε το Β' βραβείο. Το έτος 2016, έλαβε το πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης με τον τίτλο "Ναός Λιμνάτιδος Αρτέμιδος". Συμμετείχε στην επιτροπή απονομής βραβείων, επιτυχόντων σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, συνοδευόμενα με οικονομική ενίσχυση εκ μέρους του Χρήστου Χανδρινού, κατοίκου του Νόργουικ των Η.Π.Α., στη μνήμη του γιού του επιστήμονα, αθλητή και συγγραφέα Παναγιώτη (Πήτερ) Χανδρινού. Συμμετείχε σαν Γενικός Γραμματέας και στη συνέχεια σαν πρόεδρος στο Σωματείο Τυπογράφων και σε επιτροπή στο Υπουργείο Υγείας, όπου επετεύχθη παρά τις αντιθέσεις, να περάσει με νόμο διάταξη για την ασφάλιση των τεχνιτών Φλεξογράφων στο Ταμείο Ασφάλισης Τυπογράφων (Τ.Α.Τ.-Μ.Γ.Τ.). Εργάστηκε ως Υπεύθυνος Παραγωγής σε Εταιρεία Υλικών Συσκευασίας, που απασχολούσε 50-55 εργαζόμενους από τις αρχές του 1974 ως το τέλος του 2000 και ταξίδεψε σε εκθέσεις στη Γερμανία και Γαλλία και για παραγγελίες μηχανών σε Ιταλία και Ισπανία (Βαρκελώνη). Δενθαλιάτιδα, Δήμος Αλαγονίας, Κουτσαβές, Πισινά Χωριά, Δυτικός Ταΰγετος. Νέδουσα, Αλαγονία, Πηγές, Αρτεμισία, Λαδά, Καρβέλι. Άλαγονιακά 1936 (ανατύπωση 1994) Αντωνίου Μασουρίδη. Αλαγονία και Αλαγόνιοι Τόμος Ι (2001) & ΙΙ (2003) Αγησίλαου Καλαμαρά. Όπισθεν του Μυστρά, Ηλία Λαζάρου (2018).
Αμπελόκηποι Αχαΐας

Οι Αμπελόκηποι είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

 Το χωριό των Αμπελόκηπων, που έφερε παλιότερα την ονομασία Αρφαρά, αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20/04/1835, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Αιγείρας. Τη χρονική περίοδο μεταξύ 04/05/1873-28/08/1912 αποτέλεσε την έδρα του Δήμου Αιγείρας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη σύσταση των Κοινοτήτων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αρφαρών αποτελώντας παράλληλα την έδρα της. Με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 μετονομάστηκε από Αρφαρά σε Αμπελόκηποι, ομοίως και η Κοινότητα. Με το ΦΕΚ 123Α της 19/08/1986 αποσπάστηκε από την τότε Κοινότητα Αμπελοκήπων και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Χρυσαμπέλων, αποτελώντας παράλληλα την έδρα της. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγείρας ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Η τοπική κοινότητα Αμπελοκήπων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,770 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Παλιοκάτωνα και Πιμπαίικα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αμπελόκηπων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αιγείρας (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αιγείρας (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χρυσαμπέλων Αχαΐας (1986-1997). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αμπελόκηπων Αχαΐας (1912-1986). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Αρφαρά - Αμπελόκηποι. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018.
Γιώργος Τσιφούτης

Ο Γιώργος Τσιφούτης (Νιγρίτα, 14 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Έχει επίσης διατελέσει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.

 Ο Τσιφούτης γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Α.Ε. Νιγρίτα.Το καλοκαίρι του 1986 παίρνει μεταγραφή για τον Πανσερραϊκό.Οι εμφανίσεις του στην ομάδα των Σερρών θα έχουν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Ελλάδος και στην συνέχεια την μεταγραφή του στον ΠΑΟ κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 1990. Στον ΠΑΟ θα παραμείνει για δύο χρόνια και θα πανηγυρίσει την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος,χωρίς όμως να καταφέρει να καθιερωθεί στην ομάδα καθώς δεν πήρε ευκαιρίες από τον τοτε προπονητη του Βασίλη Δανιήλ.Έπειτα αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α' Εθνικής με ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής.Αρχικά παραχωρήθηκε στον ΟΦΗ (1992-94) και στην συνέχεια αγωνίστηκε στον Εθνικό (1994-95),ενώ το 1995/96 πέρασε και από την Α.Ο. Ξάνθη. Μετά την αποδέσμευσή του από την Ξάνθη,ο Τσιφούτης αγωνίστηκε αρχικά επί μια διετία στον Παναιτωλικό,ο οποίος τότε είχε αρκετές φιλοδοξίες για άνοδο στην Α' Εθνική χωρίς τελικά να επιτευχθή ο στόχος. Τη σεζόν 1998/99 έπαιξε στον Ιάλυσο και το καλοκαίρι του 1999 επέστρεψε στον Πανσερραϊκό μετά από 9 χρόνια.Κατά τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα των Σερρών ήταν από τα βασικά στελέχη της ομάδας στην προσπάθεια του συλλόγου για άνοδο στην Α' Εθνική. Μετά το τέλος της σεζόν 2001/02 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και συνέχισε την καριέρα του αρχικά στον Λεβαδειακό και μετά στην Α.Ο. Καβάλα όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2004. Από τον Δεκέμβριο του 2008 εκτελεί χρέη βοηθού προπονητή στην ομάδα του Πανσερραϊκού. Ο Τσιφούτης αγωνίστηκε 2 φορές με το εθνόσημο στο στήθος την περίοδο 1989/90. national football teams εφ.ΤΟ ΒΗΜΑ
Κρυπτοσύστημα Πλέιφερ

Το κρυπτοσύστημα πλέιφερ εκλαϊκεύτηκε από τον Λάιον Πλέιφερ, πρώτο βαρόνο Πλέιφερ του Σεντ Άντριους, αλλά ο εφευρέτης του ήταν ο Τσαρλς Ουάιτστοουν. Οι δύο τους έμεναν κοντά (τους χώριζε η γέφυρα Χάμερσμιθ) και συχνά συναντιόνταν για να συζητήσουν τις ιδέες τους για την κρυπτογραφία.

 Το κρυπτοσύστημα πλέιφερ αντικαθιστά κάθε ζευγάρι γραμμάτων του κανονικού κειμένου με ένα άλλο ζευγάρι. Για να γίνει η κρυπτογράφηση και η αποστολή ενός μηνύματος, αποστολέας και παραλήπτης θα πρέπει να έχουν προηγουμένως συμφωνήσει μια λέξη κλειδί. Για παράδειγμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως λέξη κλειδί το όνομα του ίδιου του Ουάιτστοουν, Τσαρλς. Στη συνέχεια, πριν από την κρυπτογράφηση τα γράμματα του αλφαβήτου γράφονται σε έναν πίνακα 6x4 για το ελληνικό αλφάβητο των 24 γραμμάτων αρχίζοντας από την λέξη Τσαρλς και συνδυάζοντας τα I, J σε ένα στοιχείο. Στη συνέχεια το μήνυμα σπάζεται σε ζευγάρια γραμμάτων. Τα δύο γράμματα σε κάθε δίγραφο θα πρέπει να είναι διαφορετικά. Αν στο μήνυμα υπάρχουν διπλά γράμματα και τυχαίνει να συμπίπτουν στο ίδιο δίγραφο, τότε παρεμβάλλουμε το γράμμα χ ανάμεσα στα δύο ίδια γράμματα. Εάν στο τέλος του μηνύματος λείπει ένα γράμμα ώστε το μόνο τελικό γράμμα να γίνει δίγραφο συμπληρώνουμε το κενό αυτό με ένα χ. Κανονικό κείμενο: Συνάντησέ με στη γέφυρα Χάμμερσμιθ απόψε Κανονικό κείμενο με δίγραφα: Συ-να-ντ-ησ-εμ-εσ-τη-γε-φυ-ρα-χα-μχ-με-ρσ-μι-θα-πο-ψε Τώρα μπορεί να αρχίσει η κρυπτογράφηση. Όλα τα δίγραφα κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες, τα δύο γράμματα να βρίσκονται είτε στη ίδια σειρά, είτε στην ίδια στήλη, η σε καμία από τις δύο. Αν τα δύο γράμματα είναι στην ίδια σειρά μπορούν να αντικατασταθούν από το γράμμα που βρίσκεται αμέσως δεξιά από το καθένα τους. Αν τα γράμματα βρίσκονται στη ίδια στήλη αντικαθίστανται από το γράμμα που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το καθένα τους. Αν το ένα από τα γράμματα είναι στην βάση του πίνακα αντικαθίστανται από το γράμμα της κορυφής της στήλης Ο παραλήπτης που επίσης γνωρίζει τη λέξη κλειδί μπορεί εύκολα να το αποκρυπτογραφήσει απλώς αντιστρέφοντας την διαδικασία. Για παράδειγμα τα γράμματα που βρίσκονται στην ίδια σειρά θα τα αντικαταστήσει με αυτά που είναι αριστερά του.
Μικαέλ Κουιζάνς

Ο Μικαέλ Μπρουνό Ντομινίκ Κουιζάνς (γαλλικά: Michaël Bruno Dominique Cuisance, γενν. στις 16 Αυγούστου 1999) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, δανεικός από την Μπάγερν Μονάχου.

 Ο Κουιζάνς γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Αλσατίας. Ο Κουιζάνς είναι «προϊόν» των ακαδημιών των Στρασμπούρ και ΑΣ Νανσί. Στις 9 Μαΐου 2017, ο Κουιζάνς υπέγραψε με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Έκανε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στις 19 Σεπτεμβρίου 2017, στην εντός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον της Στουτγκάρδης για τη Μπούντεσλιγκα. Ο Κουιζάνς ψηφίστηκε ως ο Παίκτης της Χρονιάς της Μενχενγκλάντμπαχ για τη σεζόν 2017-18, καθώς είχε πολλές εξαιρετικές εμφανίσεις για το σύλλογο. Στις 17 Αυγούστου 2019, ο Κουιζάνς υπέγραψε με τη Μπάγερν Μονάχου, έναντι αμοιβής περίπου 10 εκατομμυρίων ευρώ, έως το 2024. Έκανε το ντεμπούτο του στις 31 Αυγούστου σε μια νίκη με 6-1 εναντίον της Μάιντς 05, όταν μπήκε ως αλλαγή στον Τιάγκο Αλκάνταρα στο 79ο λεπτό. Στις 27 Ιουνίου 2020, ο Κουιζάνς σημείωσε το πρώτο του γκολ στην Μπούντεσλιγκα, σε μία νίκη με 4-0 εναντίον της Βόλφσμπουργκ.Εθνική ομάδα Ο Κουιζάνς έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Γαλλίας U16, U17, U18, U19 και U20. Μπάγερν Μονάχου ΙΙ 3. Λίγκα: 2019–20Μπάγερν Μονάχου Μπούντεσλιγκα: 2019-20 Κύπελλο Γερμανίας: 2019–20Ατομικές Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 Ομάδα της Διοργάνωσης: 2018 Παίκτης της Σεζόν της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ: 2017–18 Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2021-07-16 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της Μπάγερν Μονάχου Προφίλ στο Transfermarkt.com