IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπάρνιμ Η΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ

Ο Μπάρνιμ Η΄, γερμαν. Wartislaw VIII (π. 1406 - π. 17 Δεκεμβρίου 1451) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τα μεγαλύτερα εξαδέλφια του· είχε έδρα το Μπαρτ.

 Ήταν ο πρώτος (επιζών) γιος τού Βάρτισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Αγνής των Ασκάνια, κόρης τού Έρικ Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ. Το 1415 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 9 ετών. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος των δύο γιων της και των δύο ανιψιών τού άνδρα της, δηλ. των Μπάρνιμ Ζ΄ και Βάρτισλαβ Θ΄. Την βοηθούσε ένα συμβούλιο υπό την καθοδήγηση τού Κορτ Μπόνοβ. Όταν ενηλικιώθηκαν οι τέσσερις νέοι, η Πομερανία-Βόλγκαστ διαιρέθηκε: ο Μπάρνιμ Η΄ και ο νεότερος αδελφός του Σβάντιμπορ Δ΄ έλαβαν το Μπαρτ. Κατά τον Δανο-Χανσεατικό πόλεμο ο Μπάρνιμ Η΄ έλαβε το μέρος των Δανών, που ασκούσαν πειρατεία. Το 1427 μαζί με τον 2ο εξάδελφο τού πατέρα του Έρικ της Δανίας οδήγησε μία ένωση των στόλων Δανών-Σουηδών και στη ναυμαχία τού Έρεσουντ νίκησαν της Χανσεατική Ένωση. Αιχμαλώτισαν μία ομάδα πλοίων, που κατευθυνόταν στη Βαλτική Θάλασσα. Ο Μπάρνιμ Η΄ συμμετείχε σε κονταρομαχίες, μάλιστα το 1434 τον έριξαν από το άλογό του. Νυμφεύτηκε την Άννα τού Βούνστορφ και είχε τέκνο: Αγνή 1434-1512, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν κύριο τού Άλτμαρκ και έπειτα τον Γεώργιο Β΄ πρίγκιπα τού Άνχαλτ-Ντεσσάου. Adolf Häckermann (1875), "Barnim VII. und Barnim VIII.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 2, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 79
Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν

Οι μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν αφορούν την εναέρια κυκλοφορία, τις πλωτές οδούς και τους σιδηρόδρομους. Όλες οι υπηρεσίες μεταφοράς στο Αζερμπαϊτζάν, εκτός από τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, ρυθμίζονται από το Υπουργείο Μεταφορών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.

 Υπάρχουν 2.932 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών από τα οποία τα 2.117 χιλιόμετρα είναι στην κοινή υπηρεσία μεταφορών των πολιτών και τα 810 χιλιόμετρα αφορούν βιομηχανικές γραμμές. Οι «Σιδηρόδρομοι Αζερμπαϊτζάν» (αζερικά: Azərbaycan Dəmir Yolları) είναι η εθνική κρατική σιδηροδρομική επιχείρηση της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης βρίσκονται στην πρωτεύουσα Μπακού. Επί του παρόντος, το μοναδικό σύστημα μετρό στο Αζερμπαϊτζάν είναι το μετρό του Μπακού, πρωτεύουσα της χώρας. Νέα σχέδια για εγκατάσταση συστημάτων μετρό στις πιο πυκνοκατοικημένες και αναπτυγμένες πόλεις του Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται υπό σχεδίαση. Σε αυτές τις πόλεις ανήκουν οι Σουμγκαγήτ, Ναχιτσεβάν και Γκαντζά. Υπάρχουν περίπου 25.000 χιλιόμετρα δρόμων στο Αζερμπαϊτζάν, που εξυπηρετούν τις μεταφορές εσωτερικού φορτίου και δίνοντας πρόσβαση σε διεθνείς κύριους αυτοκινητόδρομους. Το δίκτυο των αυτοκινητόδρομων είναι ως επί το πλείστον σε μέτρια κατάσταση και χρειάζεται μια αναβάθμιση με βάση διεθνή πρότυπα. Κύριοι και αγροτικοί δρόμοι είναι σε κακή κατάσταση και σε επείγουσα ανάγκη αποκατάστασης και συντήρησης. Ο στόλος οχημάτων στο Αζερμπαϊτζάν ήταν περίπου 517.000 το 2004, με περίπου 49 επιβατικά αυτοκίνητα ανά 1.000 κατοίκους, ένας αρκετά χαμηλός αριθμός σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά κριτήρια αναφοράς. Οι οδικές μεταφορές αντιπροσώπευαν το 54% του συνόλου των εμπορευματικών μεταφορών το 2003, από το περίπου 48% το 1999. Οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι που διεξάγουν διεθνείς μεταφορές είναι ο συνοριακός διάδρομος Μπακού-Αλάτ-Γκαντζά-Καζάκχ-Γεωργίας, μήκους 503 χιλιομέτρων, και ο αποκαλούμενος Διάδρομος Μεταφορών Βορρά-Νότου που εκτείνεται από τα ρωσικά έως τα ιρανικά σύνορα, μήκους 521 χιλιομέτρων. Ταξίδια μεταξύ ηπειρωτικής χώρας και του θύλακα του Ναχιτσεβάν γίνεται αεροπορικώς ή οδικώς μέσω του Ιράν. Το Ναχιτσεβάν διαθέτει σύνορα μήκους 9 χιλιομέτρων με την Τουρκία.
Staying a Life

Staying a Life είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 1990 από την "RCA Records" στην Ευρώπη και από την "Epic" στην Αμερική. Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1985 στο "Festival Hall" της Οσάκα στην Ιαπωνία, κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Metal Heart". Με τον ίδιο τίτλο και το ίδιο εξώφυλλο, εκδόθηκε το 1990 βίντεο-κασέτα, στην οποία περιλαμβάνονταν 12 από τα 19 κομμάτια του άλμπουμ.

 1. Metal Heart (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:252. Breaker (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 3:403. Screaming for a Love-Bite (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:224. Up to the Limit (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:455. Living for Tonight (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:356. Princess of the Dawn (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy, Smith-Diesel) - 7:497. Neon Nights (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy, Smith-Diesel) - 8:178. Burning (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 7:29 1. Head over Heels (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:482. Guitar Solo Wolf (Hoffmann) - 4:273. Restless and Wild (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Smith-Diesel) - 2:344. Son of a Bitch (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 2:355. London Leatherboys (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:546. Love Child (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:017. Flash Rockin' Man (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann) - 5:088. Dogs on Leads (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:529. Fast as a Shark (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann) - 4:0910. Balls to the Wall (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 10:1911. Outro (Bound to Fail) (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 1:09 Το "Staying a Life" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ούντο Ντιρκσνάιντερ - φωνητικά Βολφ Χόφμαν - κιθάρα Γιοργκ Φίσερ - κιθάρα Πέτερ Μπάλτες - μπάσο Στέφαν Κάουφμαν - τύμπανα Staying a Life - Accept | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Accept - Staying A Life - Metal Storm Accept - Staying a Life - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κωνσταντίνος Τζουράς

Ο Κωνσταντίνος Ι. Τζουράς (Λήμνος 1800 - Αθήνα 1861) υπήρξε σημαντικός αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες (Τρίκερι, πολιορκία Ακρόπολης κ.ά.), στις περισσότερες μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Τριαντάφυλλο Τζουρά, ο οποίος ήταν καπετάνιος, μίσθωνε στρατιωτικό σώμα "εξ ιδίων" και παρασημοφορήθηκε.

 Ο Κωνσταντίνος Τζούρας πρωτοαναφέρεται να μετέχει στην Επανάσταση το 1823, στην εκστρατεία Τρίκερι-Ευρίππου, στην ομάδα του Βάσου Μαυροβουνιώτη μαζί με τον αδερφό του Τριαντάφυλλο. Υπό τις διαταγές του ίδιου καπετάνιου, συνέχισε τον αγώνα μετέχοντας σε διάφορες μάχες, συνήθως μαζί με τον αδερφό του ως μέλος ελαφρών ταγμάτων ακροβολιστών. Το 1828 είχε το βαθμό του λοχία και το 1829 ήταν λοχίας-σιτιστής στο στρατιωτικό σώμα του Μαυροβουνιώτη. Μετά την απελευθέρωση εντάχθηκε στον τακτικό στρατό. Το 1831 ήταν ανθυπολοχαγός στο ΙΒ' Ελαφρό Τάγμα, υπασπιστής του αδερφού του Τριαντάφυλλου, που ήταν διοικητής. Από το 1834 τοποθετήθηκε σε μονάδες δίωξης ληστών σε παραμεθόριες περιοχές και το 1836 μετατέθηκε στο 1ο Τάγμα Εθνοφυλακής του αδερφού του Τριαντάφυλλου, με τον οποίο ανέπτυξε μεγάλη δράση κατά της ληστείας. Το 1841 προήχθη σε υπολοχαγό και τοποθέτηθηκε στο 6ο Τάγμα Οροφυλακής. Το 1848 τοποθετήθηκε στην "Ενεργό Φάλαγγα", το στρατιωτικό σώματ που δημιουργήθηκε για να ενταχθούν τιμητικά ως αξιωματικοί παλαίμαχοι αγωνιστές της Επανάστασης. Ο ίδιος διαμαρτυρήθηκε για την τιμητική αυτή διαθεσιμότητα και ζήτησε να επιστρέψει στην ενεργό υπηρεσία, κάτι το οποίο δεν έγινε. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του υπολοχαγού. Ο Κωνσταντίνος Τζουράς γεννήθηκε στη Λήμνο και ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης. Αδερφός του ήταν ο αγωνιστής και αξιωματικός του ελληνικού κράτους Τριαντάφυλλος Τζουράς. Το 1846 παντρεύτηκε τη Γραμμάτω Κων. Χατζόπουλου από το Γαρδίκι Φθιώτιδας, όπου υπηρετούσε ως αξιωματικός. Απέκτησε ένα γιο, τον Ιωάννη (1847). Έζησε στην Αθήνα, όπου απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1861, αφήνοντας "χήραν σύζυγον και 14ετή ορφανόν υιόν", στους οποίους η πολιτεία χορήγησε 33,33 δρχ. μηνιαία σύνταξη. Τρύφων Μαραγκός, "Λημνιακά Τετράδια: Ο Λήμνιος αγωνιστής του ’21 Τριαντάφυλλος Τζουράς και το Αρχείο του", Ιωλκός, Αθήνα 1981. Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΤΣΙΚΙΩΤΩΝ ΛΗΜΝΟΥ.
Μόντρεαλ Κανάντιενς

Οι Μόντρεαλ Κανάντιενς (αγγλικά: Montreal Canadiens, γαλλικά: Canadiens de Montréal) είναι καναδική επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου που εδρεύει στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Μετέχει στο πρωτάθλημα του NHL. Είναι μέλος της κατηγορίας του Ατλαντικού στην Ανατολική περιφέρεια του πρωταθλήματος.

 Το εταιρικό όνομα του συλλόγου είναι Club de hockey Canadien, Inc. (CHC). Η ομάδα αναφέρεται συχνά στα αγγλικά και τα γαλλικά ως Habs. Γαλλικά ψευδώνυμα για την ομάδα περιλαμβάνουν τα Les Canadiens (ή Le Canadien), Le Bleu-Blanc-Rouge, La Sainte-Flanelle, Le Tricolore, Les Glorieux (ή Glorieux), Les Habitants, Le CH και Le Grand Club. Με έτος ίδρυσης το 1909, οι Κανάντιενς είναι η παλαιότερη εν ενεργεία επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου σε όλο τον κόσμο, όπως και ο μόνος υφιστάμενος σύλλογος του πρωταθλήματος NHL που προηγείται χρονικά της ίδρυσης του NHL. Ως μία από τις παλαιότερες δικαιοχρήσεις (franchises) του επαγγελματικού αθλητισμού της Βόρειας Αμερικής, η ιστορία των Canadiens προϋπήρξε κάθε άλλης καναδικής δικαιόχρησης εκτός του ποδοσφαίρου, καθώς και κάθε αμερικανικής δικαιόχρησης εκτός από το μπέιζμπολ και τους Αριζόνα Κάρντιναλς του πρωταθλήματος NFL. Η συγκεκριμένη δικαιόχρηση είναι μία από τις επονομαζόμενες ως «Original Six» ομάδες, μια περιγραφή που χρησιμοποιείται για τις ομάδες που μετείχαν στο NHL από το 1942 μέχρι την επέκταση του 1967. 24 (1915–16, 1923–24, 1929–30, 1930–31, 1943–44, 1945–46, 1952–53, 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68, 1968–69, 1970–71, 1972–73, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79, 1985–86, 1992–93) 8 (1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79, 1980–81, 1985–86, 1988–89, 1992–93) 23 (1927–28, 1928–29, 1930–31, 1931–32, 1936–37, 1967–68, 1968–69, 1972–73, 1974–75, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1984–85, 1987–88, 1988–89, 1991–92, 2007–08, 2012–13, 2014–15) Επίσημος ιστότοπος
Γεώργιος Αλβέρτος του Μπάρμπυ

Ο Γεώργιος-Αλβέρτος, γερμ. Georg-Albrecht (19 Απριλίου 1695 - 12 Ιουνίου 1739) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Βάισενφελς και κόμης του Μπάρμπυ (1728-1739).

 Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου κόμη του Μπάρμπυ και της Ελισάβετ-Αλβερτίνας των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσσαου. Νυμφεύτηκε το 1721 την Αυγούστα-Λουίζα, κόρη του Χριστιανού-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς. Δεν απέκτησαν τέκνα και διαζεύχθηκαν το 1732. Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Αρχαίας Ολυμπίας Βρίσκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 11.069 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 178,944 τ.χλμ.. Έδρα του ήταν η Αρχαία Ολυμπία.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 23 δημοτικά διαμερίσματα: Δημοτικό διαμέρισμα Αρχαίας Ολυμπίας η Αρχαία Ολυμπία η Δρούβα Δ.δ. Αρχαίας Πίσας (τ.δ.δ. Μιράκας) η Αρχαία Πίσα (τ. Μιράκα) η Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία Δ.δ. Άσπρων Σπιτιών -- τα Άσπρα Σπίτια Δ.δ. Βασιλακίου το Βασιλάκι το Υψηλόν Δ.δ. Ηρακλείας -- η Ηράκλεια Δ.δ. Καμένης η Κάμενα η Νέα Κάμενα Δ.δ. Καυκωνίας -- η Καυκωνία Δ.δ. Κλαδέου -- ο Κλάδεος Δ.δ. Κοσκινά ο Κοσκινάς ο Φαναράς Δ.δ. Κρυονερίου Ηλείας -- το Κρυονέρι Δ.δ. Λιναριάς -- η Λιναριά Δ.δ. Λούβρου το Λούβρο ο Γύρος Δ.δ. Μάγειρα -- ο Μάγειρας Δ.δ. Μουριάς -- η Μουριά Δ.δ. Ξηροκάμπου ο Ξηρόκαμπος το Αμπάρι Δ.δ. Πελοπίου -- το Πελόπιο Δ.δ. Πεύκων -- οι Πεύκες Δ.δ. Πλατάνου ο Πλάτανος ο Άγιος Γεώργιος Δ.δ. Πουρναρίου -- το Πουρνάρι Δ.δ. Σμίλας η Σμίλα οι Καρούτες Δ.δ. Στρεφίου το Στρέφιον το Κάτω Στρέφι (τ. Φλοκαίικα) Δ.δ. Φλόκα -- ο Φλόκας Δ.δ. Χελιδονίου -- το Χελιδόνι Στοιχεία για το δήμο Αρχαίας Ολυμπίας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.
Οίκος του Ρέγκιναρ

Ο Οίκος του Ρέγκιναρ (Reginar) ή των Ρεγκιναριδών είναι ένας ευγενής Οίκος της Ευρώπης που τα μέλη του έζησαν από τον 10ο ως τον 14ο αι. Οι εκτάσεις που κατείχαν ήταν στη Λοθαριγγία (Λωρραίνη) την εποχή των Καρολιδών και των Οθωνιδών. Έγιναν κόμητες του Αινώ και δούκες της Βραβάντης, του Λοθιέρ και του Λίμπουργκ.

 Ο αρχαιότερος πρόγονος του Οίκου είναι ο Γιλβέρτος κόμης του Μάας (841) που αρχικά υπηρέτησε τον Λοθάριο Α΄, μετά όμως πήγε με τον ετεροθαλή αδελφό του Κάρολο Β΄, αντίπαλο στον εμφύλιο πόλεμο των ετών 840-843. Αυτού γιος θεωρείται ο Ρέγκιναρ Α΄ δούκας της Λωρραίνης (850-916). Το 888 απεβίωσε ο Κάρολος ο Παχύς και οι Ρέγκιναρ έπρεπε να ανταγωνιστούν με τους Κορραδίδες για την υπεροχή στη Λωρραίνη. Θριάμβευσαν με την εκλογή του Καρόλου του Απλού. Μετά από ενέργειες του Μπρούνο των Οθωνιδών, δούκα της Λωρραίνης, το 958 ο Ρέγκιναρ Γ΄ κόμης του Αινώ είδε τις κτήσεις του να κατάσχονται και να δίνονται στον αντίπαλο Οίκο των Μαντφριντιδών. Υποστήριξαν τον Λοθάριο της Φραγκίας εναντίον του Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας και οι απόγονοί τους συνέχισαν την αντιπαράθεση με τον Γερμανούς βασιλείς. Η κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Λουβέν, η Αντελίζα/Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας. Κόμητες του Αινώ, του Λουβέν, των Βρυξελών. Μαργράβοι της Αμβέρσας, λαντγκράβοι της Βραβάντης. Δούκες της Λωρραίνης, της Κάτω Λωρραίνης, του Λοθιέρ, της Βραβάντης, του Λίμπουργκ. Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991. Family tree of Reginars and Balderics: KUPPER, Jean-Louis. Annexe II. Les Régnier et les Balderic In: Liège et l’Église impériale aux XIe-XIIe siècles [en línea]. Liége: Presses universitaires de Liège, 1981 (generado el 02 julio 2017). Disponible en Internet: <http://books.openedition.org/pulg/1472>. ISBN: 9782821828681. DOI: 10.4000/books.pulg.1472.
Κετζαλκόατλ

Με το όνομα Κετζαλκόατλ, ή Κετσαλκόατλ (ισπ. Quetzalcóatl), που στη γλώσσα Νάουατλ σημαίνει "φτερωτό φίδι", είναι γνωστή μια από τις κυρίαρχες θεότητες των πολιτισμών του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής γενικότερα. Οι Μάγια τον αποκαλούν Κουκουλκάν.

 Ο Κετζαλκόατλ είναι ο θεός του ουρανού κι ο σοφός δημιουργός των νόμων. Συμμετείχε στη δημιουργία και την καταστροφή του κόσμου τις Τέσσερις πρώτες Εποχές, ενώ ήταν άρχοντας και δημιουργός της Πέμπτης Εποχής του κόσμου. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κετζαλκόατλ πήγε στον κόσμο των Νεκρών και μάζεψε τα οστά των ανθρώπων από τις προηγούμενες εποχές του κόσμου. Χύνοντας το ίδιο του το αίμα πάνω από αυτά τα οστά, κατάφερε να δημιουργήσει τους ανθρώπους της νέας εποχής. Θεωρείται γιος της θεάς Κοατλίκουε και δίδυμος αδερφός του Σόλοτλ. Ο Κετζαλκόατλ έμαθε στους ανθρώπους τη γεωργία και τη χρήση του ημερολογίου, ενώ ταυτόχρονα είναι προστάτης των τεχνών. Είναι επίσης θεός του ανέμου, των υδάτων και της γονιμότητας. Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Κετζαλκόατλ επέτρεψε στον εαυτό του να υποκύψει στις γητείες του Τεζκατλιπόκα, αλλά από τύψεις έπεσε σε μια μεγάλη πυρά. Μετά τον θάνατό του, η καρδιά του έγινε ο Αυγερινός. Συχνά πάντως αναφέρεται στους μύθους είτε απεικονίζεται μαζί με τον Τεζκατλιπόκα, τον θεό του σκότους, σαν αντίθετες θεότητες. Πάντοτε ο Τεζκατλιπόκα τον έστελνε μακριά, αλλά ο Κετζαλκόατλ γύριζε κάποτε. Γι' αυτό το λόγο, ο βασιλιάς των Αζτέκων Μοντεζούμα Β΄ πείστηκε εύκολα από τον Ισπανό κατακτητή Ερνάν Κορτές ότι ήταν προσωποποίηση του θεού Κετζαλκόατλ. Ο αστεροειδής 1915 Κετζαλκόατλ, που ανακαλύφθηκε το 1953, πήρε το όνομά του από τον θεό αυτό.
Τζούλια Καράρο

Η Τζούλια Καράρο (ιταλικά: Giulia Carraro, 25 Ιουλίου 1994, Βενετία) είναι Ιταλίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας ως πασαδόρος.

 Η Τζούλια Καράρο ξεκίνησε την καριέρα της την περίοδο 2010-11 όταν εντάχθηκε στην Πουλ Πιάβε, που αγωνιζόταν στη Β΄1 κατηγορία (3ο επίπεδο). Την επόμενη περίοδο παρέμεινε στην ίδια κατηγορία, αγωνιζόμενη με τη δεύτερη ενδεκάδα της Βόλεϊ Μπέργκαμο, με την οποία είχε επίσης μερικές συμμετοχές στην πρώτη ομάδα που μετείχε στην Α΄1 κατηγορία. Την περίοδο 2012-13 ήταν μόνιμα στη Α΄1 αγωνιζόμενη με τη Φορλί της Μπολόνιας, αλλά την επόμενη επέστρεψε στη Β΄1 στην Βόλεϊ Πέζαρο. Την περίοδο 2014-15 μετακόμισε στη Γερμανία για να αγωνιστεί με τη ΣΚ Πότσνταμ, στην πρώτη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα, αλλά επέστρεψε στην Ιταλία για το επόμενο πρωτάθλημα, όταν υπερασπίστηκε τα χρώματα της Λίου Τζο Μόντενας στην κορυφαία κατηγορία (Α΄1). Την περίοδο 2016-17 αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Α΄2 με την Έρμεα της Όλμπιας, και στη συνέχεια επανέρχεται στην Βόλεϊ Πέζαρο, που βρίσκεται πλέον στην Α΄1. Στη συνέχεια η Καράρο παραμένει μόνιμα στην Α΄1, το 2018-19 ξανά στην Βόλεϊ Μπέργκαμο το 2019-20 στη Σαβίνο ντελ Μπένε του Σκαντίτσι και το 2020-21 στην Προ Βικτόρια της Μόντσας, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο CEV, που ήταν και το πρώτο σημαντικό τρόπαιο της καριερας της.Την περίοδο 2021-22 μετακόμισε για δεύτερη φορά στο εξωτερικό, υπογράφοντας στην ισχυρή γαλλική Βολερό της πόλης Κανέ, με την οποία, και με προπονητή τον Λορέντσο Μιτσέλι κατέκτησε Πρωτάθλημα και Κύπελλο Γαλλίας, πετυχαίνοντας έτσι το πρώτο της νταμπλ. Παρά την επιτυχία της με τη Βολερό, το 2022 επιστρέφει στην πατρίδα της για την Μεγκαβόλεϊ της πόλης Βαλλεφόλια, και τον Ιανουάριο του 2023 αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού Πειραιώς, όπου συνάντησε ξανά τον Λορέντσο Μιτσέλι, για να τον ενισχύσει στον Β΄ γύρο του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2022-23. Η Τζούλια Καράρο έχει συμμετοχές στις αναπτυξιακές ομάδες της Ιταλίας. Το 2011 κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-18 με την αντίστοιχη Εθνική Ιταλίας, και την επόμενη χρονιά το Χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με Κ-19. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-18 2011 (Τουρκία)Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-19 2011 (Τουρκία) Κύπελλο CEV 2021 (Προ Βικτόρια Μόντσας) 1 Πρωτάθλημα Γαλλίας 2021-22 (Βολερό Κανέ)Πρωτάθλημα Ελλάδας 2η Θέση: 2022-23 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 1 Κύπελλο Γαλλίας 2021-22 (Βολερό Κανέ) Κύπελλο Γαλλίας 2019: Καλύτερη πασαδόρος Τζούλια Καράρο: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας women.volleybox.net Τζούλια Καράρο - Ευρωπαϊκή παρουσία www-old.cev.eu Τζούλια Καράρο: Ατομικά στοιχεία www.fivb.org Τζούλια Καράρο: Ομάδες καριέρας - Φωτογραφίες www.legavolleyfemminile.it Ειδήσεις για την Τζούλια Καράρο www.ivolleymagazine.it Αρχειοθετήθηκε 2023-05-04 στο Wayback Machine. (Ιταλικά) Τζούλια Καράρο: Ομάδες καριέρας www.legavolleyfemminile.it Αρχειοθετήθηκε 2022-10-29 στο Wayback Machine.
Γοδεφρείδος της Ραγκούζα

Ο Γοδεφρείδος, ιταλ. Godefroy (μετά το 1055 - μετά το 1096 και πριν το 1120) από τον Οίκο των Ωτβίλ, (ιταλ. d' Altavilla), ήταν κόμης της Ραγκούζα.

 Ήταν ο δευτερότοκος (νόθος;) γιος τού Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και μίας ερωμένης του ή της 1ης συζύγου του Ζούντιθ των Εβρέ ή της 2ης Ερεμβούργας τού Μορταίν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο νόθος Ιορδάνης (απεβ. 1092) και μικρότεροί του οι εξής: από τη 2η σύζυγο τού πατέρα του Ερεμβούργα, ο Μωζέ κόμης της Τρόινα (απεβ. μετά το 1098)· από την 2η σύζυγο, ο Σίμων κόμης της Σικελίας (1101-05) και ο Ρογήρος Β΄ κόμης (1105-30) μετά βασιλιάς (1130-54) της Σικελίας. Ο Γοδεφρείδος ασθένησε από λέπρα (morbus elephantinus) ή κάποια όμοια νόσο και έτσι αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Παρ' όλα αυτά ο πατέρας του, που τον αγαπούσε, τού παραχώρησε την κομητεία της Ραγκούζα. Ο Γοδεφρείδος αποσύρθηκε σε μονή και έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Απεβίωσε το διάστημα 1096-1120. Μνηστεύθηκε μία από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, κόρη τού Βονιφατίου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας, αλλά δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Houben, Hubert (translated by Graham A. Loud and Diane Milburn). Roger II of Sicily: Ruler between East and West. Cambridge University Press, 2002. Curtis, Edmund. Roger of Sicily and the Normans in Lower Italy 1016-1154. G.P. Putnam's Sons: London, 1912.
Μπαϊνίνγκ

Οι Μπαϊνίνγκ είναι ανάμεσα στους πρώτους και αρχικούς κατοίκους της Χερσονήσου Γκαζέλ της Ανατολικής Νέας Βρετανίας στη Παπούα Νέα Γουινέα. Σήμερα κατοικούν στα όρη Μπαϊνίνγκ που θεωρούνται ότι έχουν εκδιωχθεί από τις φυλές Τολάι που μετανάστευσαν προς τις παράκτιες περιοχές σε σχετικά πρόσφατες εποχές. Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να έχουν επηρεάσει τη μετανάστευση τους στην ενδοχώρα ήταν η μείζων ηφαιστειακή δραστηριότητα που έλαβε χώρα στο πέρασμα των αιώνων. (Το 1994, η κοντινή πόλη της Ραμπαούλ καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από δύο ηφαίστεια, τα Ταβουρβούρ και Βουλκάν) Οι φυλές Μπαϊνίνγκ πήραν το όνομά τους από τα όρη Μπαϊνίνγκ όπου κατοικούν. Η γλώσσα τους είναι επίσης γνωστή ως Μπαϊνίνγκ η οποία έχει μερικές διαφορετικές διαλέκτους.

 Τα έργα τέχνης των Μπαϊνίνγκ συνήθως παράγονται για περιορισμένες χρήσεις. Οι μάσκες παράγονται από ύφασμα φλοιού, μπαμπού και φύλλων και χρησιμοποιείται μόνο μία φορά για τη τελετή χωρού της φωτιάς πριν πεταχτεί ή καταστραφεί. Η προέλευση αυτών των τελετών χορού στη φωτιά είναι ο εορτασμός της γέννησης νέων παιδιών, η έναρξη της συγκομιδής και επίσης ένας τρόπος ανάμνησης των νεκρών. Ο χορός φωτιάς των Μπαϊνίνγκ είναι επίσης μια ιεροτελεστία της μετάβασης για το καλωσόρισμα των νέων ανδρών στην ενήλικη ζωή. Ο χορός της φωτιάς είναι ανδρικό γεγονός και παραδοσιακά τα γυναικόπαιδα των Μπαϊνίνγκ δεν συμμετέχουν ούτε τη παρακολουθούν. Fajans, Jane. They Make Themselves: Work and Play Among the Baining of Papua New Guinea. Chicago: University of Chicago Press, 1997. (ISBN 0-226-23443-6) Pool, Gail. Lost Among the Baining: Adventure, Marriage, and Other Fieldwork. Columbia: University of Missouri Press, 2015. (ISBN 0-826-22051-7) Όλο δουλειά και καθόλου παιχνίδι κάνουν τους Μπαϊνίνγκ τον "πιο Βαρετό Πολιτισμού στη Γη"
Αμαλία του Τεκ

Η Αμαλία (γερμ. Αmalie von Teck , 12 Νοεμβρίου 1838 - 20 Ιουλίου 1893) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης. Επειδή ο γάμος των γονιών της θεωρήθηκε μοργανατικός, είχε τον τίτλο της Κόμισσας του Χόενσταϊν, μετά της Πριγκίπισσας του Τεκ. Με τον γάμο της έγινε Κόμισσα του Χύγκελ. Η κόρη του αδελφού της Φραγκίσκου, Μαρία του Τεκ, ήταν σύζυγος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Η Αμαλία Ιωσηφίνα Ερριέττα Αγνή Σουζάνα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλέξανδρου της Βυρτεμβέργης και της Κλάουντιν Ρίντεϋ, κόρης του Λάζλο, Κόμη του Κις-Ρίντε. Καθώς η Κλάουντιν δεν ανήκε σε κάποιον βασιλικό ή άμεσα υπαγόμενο στον αυτοκράτορα Οίκο, ο γάμος θεωρήθηκε μοργανατικός και στη μητέρα της απονεμήθηκε ο τίτλος της κόμισσας του Χόενσταϊν από τον Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας. Αυτόν τον τίτλο έφερε η Aμαλία και τα αδέλφια της από τη γέννησή τους. Αδέλφια της ήταν η Κλαυδίνη (1836 - 1894) και ο Φραγκίσκος, Κόμης του Χόενσταϊν, μετά Πρίγκιπας (και έπειτα Δούκας) του Τεκ (1837 - 1900), που νυμφεύτηκε τη Μαρία Αδελαΐδα, κόρη του Δούκα του Κέιμπριτζ. Έμεινε ορφανή το 1841, όταν η μητέρα της απεβίωσε ως αποτέλεσμα ατυχήματος ιππασίας. Πέρασε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στη Βιέννη με τον πατέρα και τα αδέλφια της. Στις 13 Οκτωβρίου 1863 παντρεύτηκε τον Παύλο, Κόμη του Χύγκελ, έναν Αυστριακό αξιωματικό. Μετά τον γάμο, μετακόμισαν στο Κάστρο Ράινταλ, κοντά στο Γκρατς, που ανήκει στην οικογένεια του συζύγου της. Η αδελφή της Κλαυδίνη μετακόμισε σε ένα σαλέ ελβετικού στυλ κοντά στο κάστρο. Η Αμαλία είχε μία ήσυχη και επαρχιακή ζωή με την οικογένειά της με περιστασιακές επισκέψεις από τον αδελφό της Φραγκίσκο και τη σύζυγό του Μαρία Αδελαΐδα (εξαδέλφη της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου), καθώς και τα παιδιά του, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία του Τεκ, μελλοντική Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 16 Δεκεμβρίου 1871 ο εξάδελφός της Κάρολος Α΄ της Βυρτεμβέργης την αναβίβασε σε Πριγκίπισσα του Τεκ, όπως ακριβώς και ο πατέρας του Γουλιέλμος Α΄ της Βυρτεμβέργης είχε κάνει με τα αδέλφια της την 1η Δεκεμβρίου 1863. Απεβίωσε το 1893 ως αποτέλεσμα καρκίνου. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο Γκρατς. 28 Αυγούστου 1837 - 16 Δεκεμβρίου 1871: Η Κόμισα Αμαλία του Χόενσταϊν 16 Δεκεμβρίου 1871 - 20 Ιουλίου 1893: Η Γαλήνια Πριγκίπισσα Αμαλία του Τεκ Baring-Gould, Sabine (1911). «Chapter XII. On the pedigree of Her Gracious Majesty the Queen». The land of Teck and its neighbourhood. London, New York: John Lane The Bodley Head. σελίδες 260–307. Pope-Hennesy, James (1959). «Book I. Princess May. 4. Rumpenheim, Neustrelitz and Reinthal. VI.». Queen Mary. London: George Allen and Unwin, Ltd. σελίδες 105–111. "Familienarchiv von Hügel". Hauptstaatsarchiv Stuttgart. Landesarchiv Baden-Württemberg.
Ρεβιθιά

Η ρεβιθιά είναι μονοετές, ποώδες, αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το οποίο ανήκει στην υποοικογένεια των ψυχανθών. Είναι θάμνος που δύσκολα ξεπερνά τα 60 εκατοστά και καλλιεργείται για τα σπόρια του, τα ρεβίθια, και ως κτηνοτροφή. Έχει την επιστημονική ονομασία Cicer arietinum - Ερέβινθος ο κοινός ή Ερέβινθος ο κριόμορφος, πιστή μετάφραση της λατινικής ονομασίας του είδους, η οποία οφείλεται στο σχήμα του σπόρου του φυτού, που θυμίζει κεφάλι κριαριού.

 Η καταγωγή της ρεβιθιάς είναι από την Ασία και σήμερα καλλιεργείται σε πολλές χώρες της νότιας Ευρώπης, της Ασίας και της νότιας και κεντρικής Αμερικής. Τα φύλλα της ρεβιθιάς είναι πτερωτά, σύνθετα και έχουν πολλά μικρότερα, στρογγυλά, ανοιχτοπράσινα φυλλάρια με μικροσκοπικά δόντια στις άκρες. Τα άνθη της είναι μικρά, λευκού, κόκκινου ή ροζ χρώματος και φύονται στις μασχάλες των κλαδιών ανά ένα. Οι καρποί είναι πεπλατυσμένοι στα πλάγια και κάθε ένας από αυτούς περιέχει 1-2 σπόρια, τα γνωστά ρεβίθια. Η ρεβιθιά είναι εξαιρετικά ανθεκτική στην ξηρασία και αποδίδει καλά σε φτωχά εδάφη χωρίς ιδιαίτερες περιποιήσεις. Πολλαπλασιάζεται με σπορά κατά τους φθινοπωρινούς κυρίως μήνες. Τα ρεβίθια καταναλώνονται βραστά ή μαγειρευτά ως όσπρια, καβουρντισμένα ως ξηροί καρποί (τα γνωστά στραγάλια). Γίνονται, επίσης, θρεπτικά άλευρα και μετά από επεξεργασία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατο του καφέ. Είναι πλούσια σε φώσφορο, μαγνήσιο, ασβέστιο και σίδηρο, καθώς και βιταμίνες Β, Κ, Ε, και C. Στην Ελλάδα καλλιεργούνται 150.000 στρέμματα, κυρίως στη Στερεά Ελλάδα, τη Θράκη και τη Μακεδονία. Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή ρεβιθιών. Ακολουθούν η Ισπανία, η Αλγερία, η Ιταλία, η Αίγυπτος, η Αργεντινή και η Ελλάδα. Cicer arietinum var. vulgare σημαίνει Ερέβινθος ο κριόμορφος ποικ. ο κοινός. Λεξικόν φυτολογικόν περιλαμβάνον τα ονόματα, την ιθαγένειαν και τον βίον υπερδεκακισχιλίων φυτών, εν οις και τα λόγω χρησιμότητος ή κόσμου καλλιεργούμενα, των οποίων περιγράφονται και η ιστορία, η καλλιέργεια, τα προϊόντα και αι νόσοι. Π.Γ. Γεννάδιος, Αθήνα 1914. Греческо-русский слобарь, составленный А.Д. Вейсманом. Санкт-Петербург 1899. Λεξικόν ελληνολατινικόν. Χρήστου Μ. Αδαμαντίου, Αθήνα 1908. Φ. Φουρναράκης. Άτακτα, τόμος πέμπτος, μέρος πρώτον, αλφάβητον τρίτον, εν Παρισίοις 1835. И.П.Хориков, М.Г.Малев. Новогреческо-русский словарь под редакцией П.Пердикиса и Т.Пападопулоса. Москва, издательство Русский язык, 1980.
Φραντς Μποπ

Ο Φραντς Μποπ (γερμανικά: Franz Bopp, Μάιντς, 14 Σεπτεμβρίου 1791 – Βερολίνο, 23 Οκτωβρίου 1867) ήταν διακεκριμένος Γερμανός γλωσσολόγος και ερευνητής. Θεωρείται θεμελιωτής της συγκριτικής γλωσσολογίας.

 Ο Μποπ γεννήθηκε το 1791 στο Μάιντς της σημερινής Γερμανίας, ωστόσο ανατράφηκε στο Ασάφενμπουργκ του βασιλείου της Βαυαρίας. Έλαβε κλασική παιδεία υπό τους Καρλ Βίντισμαν και Φρήντριχ Σλέγκελ και το 1812 μετέβη στο Παρίσι για περαιτέρω σπουδές. Κατά την φοίτησή του στη γαλλική πρωτεύουσα υπήρξε μαθητής του σημαντικού οριενταλιστή Αντουάν-Λεονάρ ντε Σέζι. Το 1816 εξέδωσε το δοκίμιο υπό τον τίτλο Über das Conjugationssystem der Sanskritsprache in Vergleichung mit jenem der griechischen, lateinischen, persischen und germanischen Sprache (ελληνικά: «Περί του κλιτικού συστήματος των ρημάτων της σανσκριτικής γλώσσας σε σύγκριση με εκείνα της ελληνικής, λατινικής, περσικής και γερμανικής γλώσσας»), το οποίο θεωρείται σημαντικό λόγω της μεθόδου σύγκρισης των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και της μελέτης πτυχών της αρχαίας ινδικής φιλολογίας. Ακολούθησε το 1819 η δημοσίευση στο Λονδίνο μιας κριτικής μελέτης της ιστορίας του Νάλα και της Νταμαγιάντι από το έπος της Μαχαμπαράτα, γραμμένης στα λατινικά (λατ: Nalus, Carmen Sanscritum e Mahabharato, editit, latine vertit et adnotationibus illustravit Franciscus Bopp). Το 1821, αφού ενδιάμεσα είχε προχωρήσει σε περαιτέρω σπουδές στη βρετανική πρωτεύουσα και το Γκέτινγκεν, διορίστηκε μετά από εισήγηση του Βίλχελμ φον Χούμπολτ στην έδρα των σανσκριτικών, των ανατολικών γλωσσών και της συγκριτικής γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Από αυτή τη θέση προχώρησε στη συγγραφή διαφόρων έργων που προωθούσαν τις σανσκριτικές σπουδές στην πατρίδα του, όπως μια σανσκριτική γραμματική το 1827 (επανεκδόθηκε το 1832 και το 1834) και ένα λατινοσανσκριτικό λεξικό (1830), ενώ κυριότερο έργο του είναι το Vergleichende Grammatik des Sanskrit, Zend, Griechischen, Lateinischen, Litthauischen, Altslawischen, Gotischen und Deutschen (ελλ: «Συγκριτική γραμματική της σανσκριτικής, ζενδικής, ελληνικής, λατινικής, λιθουανικής, γοτθικής και γερμανικής») που κυκλοφόρησε σε πολλές εκδόσεις από το 1833 μέχρι το 1852. Παράλληλα δημοσίευσε πολλές μονογραφίες περί διαφόρων γλωσσικών θεμάτων. Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1867 στο Βερολίνο. Ο Μποπ αναγνωρίζεται ως ο ιδρυτής της συγκριτικής γλωσσολογίας. Ασχολήθηκε ενδελεχώς με την ινδική γραμματεία και διαπίστωσε τη συγγένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών τόσο στις ρίζες όσο και στις καταλήξεις των λέξεων. Επιπλέον, ήταν ο πρώτος γλωσσολόγος που έπεισε με το έργο του την επιστημονική κοινότητα για τη συμπερίληψη της αλβανικής γλώσσας στην οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών. Ζιάκας, Γρηγόριος Δ. (2008) [2006]. Ζιάκα, Αγγελική Γρ., επιμ. Θρησκείες και πολιτισμοί της Ασίας. Ινδοϊσμός, Ταοϊσμός, Κομφουκισμός, Βουδισμός, Θιβέτ και Ιαπωνία (β΄ έκδοση). Αθήνα: Εκδόσεις Κορνηλία Σφακιανάκη. Elsie, Robert (2010). A Biographical Dictionary of Albanian History (β΄ έκδοση). Scarecrow Press.
Πεζογραφία

Η πεζογραφία αποτελεί είδος γραφής του πεζού λόγου κατά το οποίο ο συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία την οποία παρουσιάζει σε πρώτο ή σε τρίτο πρόσωπο, χρησιμοποιώντας τον διάλογο ή συνδυάζοντας τα προηγούμενα. Σκοπός της είναι να εξυπηρετήσει την κοινή ανάγκη του ανθρώπου για συνεννόηση (επικοινωνία). Οι συνηθέστερες μορφές της πεζογραφίας είναι το μυθιστόρημα και το διήγημα. Ο λογοτέχνης - συγγραφέας πεζογραφίας ονομάζεται πεζογράφος και οι τεχνικές αφήγησης (τρόποι) που χρησιμοποιεί "αφηγηματικός τρόπος".

 Από την περίοδο των κλασικών χρόνων οι Αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με τον αφηγηματικό τρόπο, με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη να είναι οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τους όρους "διήγησις" και "μίμησις" τόσο στην ποίηση όσο και στην πεζογραφία. Στη διήγηση ο πεζογράφος έχει το ρόλο του αφηγητή και παρουσιάζει ο ίδιος την ιστορία του έργου που πραγματεύεται. Στη μίμηση ο αφηγητής παίρνει τη θέση των προσώπων που πρωταγωνιστούν στο μύθο είτε μιλώντας με τη δική τους φωνή είτε διηγούμενος ο ίδιος το έργο με ταυτόχρονη παρεμβολή τρίτων προσώπων (μικτός τρόπος). Ο όρος Νεοελληνική πεζογραφία αναφέρεται στην πεζογραφία που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα από τον 11ο αιώνα και μετά, εντάσσεται στην Νεοελληνική λογοτεχνία και χωρίζεται αντίστοιχα σε τρείς μεγάλες περιόδους: την υστεροβυζαντινή, δηλαδή μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης, την περίοδο 1453 - 1821, μέχρι την επανάσταση του '21, την νεότερη, από το 1821 έως σήμερα. Η μοντερνιστική πεζογραφία χαρακτηρίζεται για την ανοικτή και ελεύθερη πλοκή της, διαφέροντας έτσι από τις παραδοσιακές μορφές της ρεαλιστικής πεζογραφίας. Το μοντερνιστικό μυθιστόρημα δίνει έμφαση στον εσωτερικό κόσμο και την υποκειμενικότητα του ατόμου και όχι στην εξωτερική και κοινωνική πραγματικότητα, καλλιεργόντας κυρίως τον εσωτερικό μονόλογο, τους ελεύθερους συνειρμούς και την ενδοσκόπηση. Η ψυχολογική ανάλυση και ο στοχασμός έχουν το προβάδισμα έναντι της αναπαράστασης της εξωτερικής πραγματικότητας. Η πεζογραφία του κλειστού χώρου αφηγείται κυρίως δράματα δωματίου, επικεντρώνει την πλοκή της σε εσωτερικούς χώρους και δεν εκφράζει κοινωνικά οράματα. Η πεζογραφία χωρίζεται στη Διηγηματική πεζογραφία, τη Διδακτική πεζογραφία και τη Δημοσιογραφία Το μυθιστόρημα Το διήγημα Ο μύθος Το παραμύθι Η νουβέλα Η περιγραφή Η ιστορία Το χρονογράφημα Η βιογραφία Τα απομνημονεύματα Η επιστολογραφία Το δοκίμιο Η διατριβή – μελέτη. Η πραγματεία Η μονογραφία Η συγγραφή Πολιτιστικός θησαυρός της Ελληνικής γλώσσας, Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου - ΙΕΛ Λογοτεχνία και Ρητορική, Α.Γ. Κρασανάκη
Αντχάρα

Ο Αντχάρα (Adhara ή Adara) είναι το ιδιαίτερο όνομα του διπλού αστέρα ε του αστερισμού Μέγας Κύων (epsilon Canis Majoris, ε CMa). Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη عذارى ‘aðāra’, που σημαίνει παρθένοι, καθώς ήταν μέλος ενός μικρού αρχαίου αραβικού αστερισμού με αυτό το όνομα που περιλαμβάνει επίσης τον Ουέζεν και τον Αλάντρα. Στα κινεζικά ήταν γνωστό ως 弧矢七 (το έβδομο άστρο του βέλους και του τόξου). Επίσης ο αστέρας φέρει το όνομα 21 Μεγαλού Κυνός (ονομασία κατά Τζον Φλάμστηντ). Βρίσκεται στο πίσω μέρος του σώματος που παριστάνει ο αστερισμός του. Είναι το δεύτερο λαμπρότερο άστρο του αστερισμού μετά το Σείριο.

 Ο Αντχάρα είναι ένας διπλός υπεργίγαντας φασματικού τύπου Β2. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 25.000 Κ, ενώ η μάζα και η διάμετρός του εκτιμώνται ότι είναι δεκαπλάσιες του Ήλιου. Το απόλυτο μέγεθος του Αντχάρα είναι -4,11, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 20 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Αυτό το αστέρι αποτελεί τη λαμπρότερη πηγή ακραίας υπεριώδους ακτινοβολίας στον ουρανό, εξαιτίας της θερμοκρασίας του. Η ισημερινή ταχύτητα περιστροφής του είναι 38 m/s σημαίνει ότι ολοκληρώνει μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό του σε 14 μέρες.Ο συνοδός του έχει φαινόμενο μέγεθος +7,5 (το απόλυτο μέγεθος του συνοδού είναι +1,9) και απέχει από το κύριο άστρο 7,5 δευτερόλεπτα της μοίρας σε μία γωνία θέσης 161° από το κύριο άστρο. Παρ´όλη τη σχετικά μεγάλη γωνιακή απόσταση που χωρίζει τα δύο άστρα, ο συνοδός παρατηρείται μόνο με μεγάλα τηλεσκόπια επειδή το κύριο άστρο είναι περίπου 250 φορές λαμπρότερο. Απέχουν μεταξύ τους τουλάχιστον 900 ΑΜ. Πριν μερικά εκατομμύρια χρόνια ο Αντχάρα ήταν εγγύτερα στον Ήλιο, με αποτέλεσμα να είναι ένα αρκετά πιο φωτεινό άστρο. Περίπου 4.700.000 έτη πριν απείχε από το Ηλιακό Σύστημα 34 έτη φωτός και ήταν το λαμπρότερο άστρο στον ουρανό με φαινόμενο μέγεθος σχεδόν -4. Από τότε κανένα άλλο άστρο δεν έχει φτάσει σε αυτό το φαινόμενο μέγεθος και κανένα άλλο άστρο δεν αναμένεται να αποκτήσει αυτό το μέγεθος για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια χρόνια. Κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός
Τενόρος

Τενόρος ή οξύφωνος ονομάζεται ο άνδρας ερμηνευτής της εκκλησιαστικής μουσικής και του λυρικού θεάτρου, του οποίου η φυσική φωνή εκτείνεται σε οκτάβες υψηλότερες από του βαρυτόνου, αλλά χαμηλότερες από του κοντρα-τενόρου (και παλαιότερα του καστράτου). Δεδομένου ότι οι κοντρα-τενόροι είναι ελάχιστοι παγκοσμίως, συνήθως ο τενόρος είναι η υψηλότερη ανδρική φωνή μιας παράστασης. Ως όρος παράγεται από το λατινικό ρήμα teneo που σημαίνει κρατώ. Προέρχεται απ' την αναγεννησιακή πολυφωνία, όταν το ύψος των υπολοίπων φωνών ενός έργου συνήθως καθοριζόταν σε σύγκριση με τον τενόρο - υπ' αυτήν την έννοια ο τενόρος «κρατούσε» την αρμονική βάση.

 Μέχρι το 18ο αι. οι συνθέτες έγραφαν για τους τενόρους κυρίως δεύτερους ρόλους. Πρωταγωνιστές της εποχής ήταν οι καστράτοι, οι οποίοι μπορούσαν να αποδώσουν υψηλότερες νότες και με μεγαλύτερη ένταση, άρα ανταποκρίνονταν καλύτερα στο μεγαλοπρεπές ηρωικό ιδεώδες του μπαρόκ και της Όπερα Σέρια. Στα τέλη του 18ου - αρχές 19ου αι. η κατάσταση άλλαξε άρδην. Η πρακτική του ευνουχισμού αγοριών για να «παραχθούν» καστράτοι περιέπεσε σε ηθική απαξίωση, ενώ παράλληλα η κυρίαρχη θεματολογία της όπερας στράφηκε σε πιο ανάλαφρους (Όπερα Μπούφα) ή ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Μια νέα γενιά συνθετών (Ροσσίνι, Μπελίνι, Ντονιτσέττι κ.ά.) κυριάρχησε, χρησιμοποιώντας τεχνοτροπίες «κομμένες και ραμμένες» στα μέτρα των τενόρων (π.χ. μπελ κάντο). Έτσι οι τενόροι έγιναν η υψηλότερη ανδρική φωνή του έργου και οι συνήθεις πρωταγωνιστές του, θέση που κράτησαν και μετά την κυριαρχία της ρομαντικής όπερας (Βάγκνερ, Βέρντι κ.ά.) στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Οι οπερατικοί τενόροι χωρίζονται σε κατηγορίες, ανάλογα με τα επιμέρους φωνητικά χαρακτηριστικά τους. Επειδή συνήθως οι δημιουργοί έγραφαν με κάποιον ερμηνευτή στο μυαλό τους, είναι πολλοί οι ρόλοι που απαιτούν συγκεκριμένο είδος για να αποδοθούν σωστά. Πάντως οι διαχωρισμοί δεν είναι κάθετοι και πολλοί τενόροι μπορούν να αποδώσουν σε παραπάνω από μία κατηγορίες. Πιο συγκεκριμένα:
Astra Airlines

Η Astra Airlines ήταν αεροπορική εταιρεία με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε τις εργασίες της στις 5 Ιουλίου 2008, ενώ τις διέκοψε στις 18 Νοεμβρίου 2019. Ο μεταφορέας αυτός πραγματοποιούσε ναυλωμένες πτήσεις σε συνεργασία, τόσο με Έλληνες, όσο και ξένους τουριστικούς πράκτορες.

 Επρόκειτο για αμιγώς ελληνική επιχείρηση η οποία δημιουργήθηκε το 2008, όταν μέλη της ιδιοκτησίας της εταιρείας επεξέτειναν την ενασχόλησή τους από τις ναυλώσεις αεροσκαφών (chartering) στις αεροπορικές πτήσεις. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τους Ιωάννη Ζλατάνη, ιδρυτή της Interaviator Ltd, και Αναστάσιο Ζηρίνη, πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας. Η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουλίου 2008 από τη Θεσσαλονίκη στη Ρόδο.Μέχρι το 2010 η εταιρεία δεν ήταν αναγνωρίσιμη στη τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης, καθώς εκτελούσε μόνο ναυλωμένες πτήσεις και εξυπηρετούσε την άγονη γραμμή Θεσσαλονίκης - Χίου. Η Astra Airlines άρχισε να γίνεται γνωστή από το 2012 και έπειτα όταν ανέλαβε πέντε άγονες γραμμές και πτητικό έργο με Έλληνες του εξωτερικού από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Το ίδιο διάστημα δημιούργησε και μια επιπλέον βάση στην Αθήνα για το δρομολόγιο Αθήνα - Σητεία. Σταδιακά άρχισε να εκτελεί και δρομολόγια από Θεσσαλονίκη προς Σάμο, Καλαμάτα και Κέρκυρα και εποχιακές πτήσεις, από τη Θεσσαλονίκη προς τα ελληνικά νησιά.Στις 9 Νοεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε πως η εταιρεία αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και πως αναζητούσε επενδυτή για τη συνέχιση των λειτουργιών της. Η εταιρεία ακύρωσε όλες τις πτήσεις της την ίδια μέρα μέχρι νεωτέρας. Ωστόσο στις 14 Νοεμβρίου η IATA ανακοίνωσε πως διέγραψε την εταιρεία από τον κατάλογό της και προειδοποίησε τους τουριστικούς πράκτορες να μην εκδίδουν εισιτήρια για πτήσεις της, άμεσα.Στις 18 Νοεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε πως η εταιρεία διακόπτει τις πτήσεις της, ενώ οι γραμμές άγονης γραμμής που πραγματοποιούσε επαναπροκηρύχθηκαν. Ο στόλος της Astra Airlines αποτελούνταν από τα εξής αεροσκάφη: Η εταιρεία εκτελούσε πτήσεις από και προς τα ακόλουθα αεροδρόμια:
Περονόσπορος της πατάτας

Ο περονόσπορος της πατάτας είναι ασθένεια η οποία προσβάλει το φυτό της πατάτας καθώς και της ντομάτας, και προκαλείται απο τον ωομύκητα Phytophthora infestans (σημ. οι ωομύκητες δεν ανήκουν στο βασίλειο των μυκήτων). Θεωρείται απο τις σοβαρότερες ασθένειες, καθώς μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο οικονομικό πρόβλημα σε μια χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ιρλανδία όπου εξαιτίας της εμφάνισης αυτού του φυτοπαθολογικού οργανισμού το 1845 στις καλλιέργειες πατάτας προκλήθηκε ολοκληρωτική καταστροφή. Η συγκεκριμένη περίσταση αναφέρεται ιστορικά ως «Λιμός της Ιρλανδίας», γεγονός που ευθύνεται εν πολλοίς για την οικονομική κατάρρευσή της. Στην Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1881 και έκτοτε ενδημεί. Η ονομασία της προέρχεται απο τις ελληνικές λέξεις «φυτό» και «φθορά».

 Η ασθένεια ευδοκιμεί συνήθως σε ψυχρά κλίματα με αυξημένη υγρασία. Ωστόσο, μπορεί να κάνει την εμφάνισή της και σε χώρες με θερμότερο κλίμα, αλλά εκεί έχει μορφή επιδημίας. Οι επικρατέστερες συνθήκες στις οποίες ευνοείται ο συγκεκριμένος παθογόνος μικροοργανισμός είναι οι πολλές βροχοπτώσεις και η υψηλή υγρασία. Οι περιοχές στις οποίες εμφανίζεται, όσον αφορά στην Ελλάδα, είναι η Πελοπόννησος. Ο κύκλος της ασθένειας περιλαμβάνει πάντοτε την αγενή αναπαραγωγή όπου ο ωομύκητας Phytophthora infestans χρειάζεται ζωντανό ξενιστή για να επιβιώσει. Η ασθένεια παρουσιάζεται στο υπέργειο τμήμα του φυτού και κάνει την εμφανισή της στα φύλλα με μια ωχρά κηλίδα έως πράσινου χρώματος. Με την επέκταση της ασθένειας επέρχεται νέκρωση όλων των ιστών. Με τη χρήση πιστοποιημένου πολλαπλασιαστικού υλικού μειώνονται οι πιθανότητες μόλυνσης.Επίσης σωστή διαχείριση του μολυσμένου πατατατόσπορου μειώνει τις πιθανότητες μόλυνσης δηλαδή θα πρέπει να απομακρύνεται από το χωράφι και να απορρίπτεται σε χώρους μακριά από πατατοφυτείες και τοματοφυτείες. Η αποστράγγιση του εδάφους και ο σωστός αερισμός συντελούν στη μείωση του κινδύνου προσβολής όσο και στον περιορισμό της έντασης της ασθένειας. Απο τη δεκαετία του 50 έχουν αναπτυχθεί διάφορα μοντέλα πρόγνωσης. Τα μοντέλα αυτά λαμβάνουν υπόψιν κυρίως την ατμοσφαιρική θερμοκρασία, την υγρασία της ατμόσφαιρας. Τα πιο πρόσφατα μοντέλα δεν περιορίζονται μόνο στο πρώτο ψεκασμό αλλά και στους μετέπειτα ψεκασμούς.Επίσης τα μετεωρολογικά δεδομένα συλλέγονται απο ειδικούς αγρομετεωρολογικούς σταθμούς που είναι εγκατεστημένοι σε διάφορα σημεία.
Ματωμένος Απρίλιος

Ο Ματωμένος Απρίλης ήταν η πιο επιτυχημένη βρετανική αεροπορική επιχείρηση κατά την διάρκεια της Μάχης του Αρράς τον Απρίλιο 1917, όπου τα θύματα υπέστησαν βαριά πλήγματα από τα γερμανικά Luftstreitkräfte. Οι τακτικές, τεχνολογικές και εκπαιδευτικές διαφορές μεταξύ των δυο αντίπαλων πλευρών διασφάλισαν ότι οι Βρετανοί υπέστησαν ένα ποσοστό απωλειών που ήταν σχεδόν τέσσερις φορές μεγαλύτερο από τους αντιπάλους τους. Οι απώλειες ήταν τόσο καταστροφικές ώστε απειλήθηκε να υπονομευθεί το ηθικό ολόκληρων μοιρών. Ωστόσο, το RFC συνέβαλε στην επιτυχία, περιορισμένη όπως αποδείχθηκε τελικά, του βρετανικού στρατού κατά την διάρκεια της αεροπορικής επιχείρησης, διάρκειας πέντε εβδομάδων.

 Franks, Norman· Guest, Russell· Bailey, Frank W. (1995). Bloody April ... Black September. London: Grub Street. ISBN 1-898697-08-6. Franks, Norman· Guest, Russell· Bailey, Frank (2017). Bloody April 1917. London: Grub Street. ISBN 978-1-910690-41-3. (Μία αναθεωρημένη, εκτενής και πιο πλήρως εικονογραφημένη έκδοση του Πρώτου Μέρους του παραπάνω βιβλίου.) Gray, Peter· Thetford, Owen (1962). German Aircraft of the First World War. London: Putman. Hart, Peter (2005). Bloody April: Slaughter in the Skies over Arras, 1917. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0297846213. Mackersley, Ian (2012). No Empty Chairs: The short and heroic lives of the young aviators who fought and died in the First World War. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 9780297859949. Morris, Alan (1968). Bloody April. Arrow Books. ISBN 0090004507. Shores, Christopher· Franks, Norman· Guest, Russell (1991). Above the Trenches: A Complete Record of the Fighter Aces and the Units of the British Empire Air Forces 1915–1920. London: Grub Street. ISBN 0-948817-19-4.
Σουλτάν Χατούν

Η Σουλτάν Χατούν (Οθ. Τούρκικα:سلطان خاتون) (Τούρκικα: Sultan Hatun) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Sultan Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Για την Σουλτάν Χατούν δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες το μόνο γνωστό γι' αυτήν είναι ότι ήταν κόρη του Εμίρ Μπέη, Εμίρη της Αμάσειας. Η Σουλτάν Χατούν παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ στην Αμάσεια. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες: την Σελτσούκ Σουλτάν, παντρεύτηκε το 1485 τον Νταμάτ Μεχμέτ μπέη, γιο του Νταμάτ Καρά Μουσταφά Πασά την Ιλαλντί Σουλτάν, παντρεύτηκε τον Νταμάτ Χάιν Αχμέτ Πασά την Χιουμασάχ Σουλτάν, παντρεύτηκε τον Νταμάτ Ανταλιαλί Μπαλί Πασά την Μελιχά Σουλτάν Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νέτο Γκουερίνο

Ο Νέτο Γκουερίνο είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς και πετυχημένους ξένους επιθετικούς που έχουν αγωνιστεί στην Ελλάδα.

 Μετακόμισε στην Ελλάδα το 1974, προερχόμενος από την Ατλέτικο Μινέιρο, για να αγωνιστεί στον Άρη, ωστόσο, έλλειψη σχετικής συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών, κατέληξε στον ΠΑΟΚ, όπου και αγωνίστηκε κατά την διάρκεια του χρονικού διαστήματος μεταξύ 1974 και 1984, πραγματοποιώντας, συνολικά, 231 συμμετοχές και πετυχαίνοντας, συνολικά, 65 γκολ. Το 1976, ήταν εκ των πρωταγωνιστών στην πρώτη κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος στην ιστορία του ΠΑΟΚ, ενώ, με δικό του τέρμα κατά την διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ πέτυχε την νίκη, κατακτώντας, ταυτόχρονα, το πρωτάθλημα. Υπήρξε δεινός χειριστής της μπάλας και αγαπημένος της εξέδρας για τις επινοήσεις του.Συνέχισε την καριέρα του στον Απόλλωνα Καλαμαριάς από το 1984 έως το 1986 οπότε και αποσύρθηκε. Με τη φανέλα του Απόλλωνα αγωνίστηκε σε 40 αγώνες σκοράροντας 8 φορές. Ο Νέτο Γκουερίνο έγινε Έλληνας, έκανε οικογένεια και ζει στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης εδώ και πολλά χρόνια. Επαγγελματικά παραμένει στον χώρο του ποδοσφαίρου, είναι τεχνικός υπεύθυνος της ομάδας Μπέμπηδες 2001, ομάδα όπου μαθαίνει ποδόσφαιρο σε μικρά παιδιά, ενώ, παράλληλα, συμμετέχει σε διοργανώσεις της ΕΠΣ Μακεδονίας. Ταυτόχρονα, ο Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής δεν ασχολείται μόνο με την ανάδειξη ταλέντων, αλλά και με την μεταγραφή επαγγελματιών ποδοσφαιριστών προς την Ελλάδα, λειτουργώντας ως μάνατζερ. Βιογραφία Νέτο Γκουερίνο που είναι τώρα από το balleto.gr
Γιουργκόρντεν ΙΦ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Για τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα του συλλόγου, δείτε: Γιουργκόρντεν ΙΦΗ Γιουργκόρντεν ΙΦ Φούτμπολσφερενινγκ (γνωστή στην Ελλάδα και ως Τζουργκάρντεν, σουηδ. Djurgårdens IF Fotbollsförening, προφέρεται: [ˈjʉːr.ˈɡoːɖɛn]) είναι το ποδοσφαρικό τμήμα της Ζουργκόρντεν ΙΦ. Αγωνίζεται στην Tele2 Arena. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1891. Έχει 12 εθνικά πρωταθλήματα και 4 κύπελλα. Έχει κατακτήσεις τους τίτλους σε 3 διαφορετικές εποχές. Τη δεκαετία του 1910 η ομάδα κέρδισε 4 πρωταθλήματα, τις δεκαετίες του 1950 και 1960 άλλα τέσσερα και τη δεκαετία του 2000 τους υπόλοιπους.

 Πρωταθλήματα Σουηδίας (12): 1912, 1915, 1917, 1920, 1954–1955, 1959, 1964, 1966, 2002, 2003, 2005, 2019Κύπελλα Σουηδίας (5): 1990, 2002, 2004, 2005, 2018 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας: Φιναλίστ (3): 1962, 1967, 2001Σούπερεταν: Νικήτρια (1): 2000Division 1 Norra: Νικήτρια (3): 1987, 1994, 1998 Φιναλίστ (1): 1997Svenska Serien: Φιναλίστ (1): 1911–1912 Svenska Mästerskapet: Νικήτρια (4): 1912, 1915, 1917, 1920 Φιναλίστ (7): 1904, 1906, 1909, 1910, 1913, 1916, 1919 Allsvenskan play-offs: Φιναλίστ (1): 1988 Corinthian Bowl: Νικήτρια (1): 1910 Φιναλίστ (2): 1908, 1911 Rosenska Pokalen: Φιναλίστ (2): 1902 Wicanderska Välgörenhetsskölden: Νικήτρια (4): 1907, 1910, 1913, 1915 Φιναλίστ (3): 1908, 1914, 1916 Επίσημες ιστοσελίδεςDjurgårdens IF Fotboll - επίσημος ιστότοπος Djurgårdens IF Fotboll - at the UEFA official site Djurgårdens IF Fotboll - at the Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας official siteSupporter websitesJärnkaminerna Stockholm - official supporter club site Forum 1891 - supporter site Djurgårdens Supporters Club - supporter site
Κατάλογος αστέρων της Τουκάνας

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Τουκάνας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τουκάνα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014. Allen, R. H. (1963). Star Names; Their Lore and Meaning, Dover Publications, Inc., New York, p. 418, Wagman, M. (2003). Lost Stars, The Mcdonald & Woodward Publishing Company, Blacksburg, pp. 306–307,