IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαθητική Ηχώ

Η Μαθητική Ηχώ είναι το περιοδικό που εκδίδεται κάθε χρόνο από τους μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου της Κάτω Τιθορέας. Είναι το μοναδικό που εκδίδεται κάθε χρόνο από το 1985 στην περιοχή της Κάτω Τιθορέας και των χωριών του δήμου της. Έχει καλύψει κάποια από τα σημαντικότερα γεγονότα της περιοχής, ενώ έχει βραβευθεί από πολλούς φορείς. Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε το 1985 χάρη στη συμβολή του φιλόλογου και διευθυντή καθηγητή, κ. Θανάση Βελέντζα, με τη βοήθεια και άλλων καθηγητών κάθε χρόνο.

 Κάθε χρόνο, μετά από πρόταση του διευθυντή του σχολείου, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη «διαιώνιση» του περιοδικού, κάποιοι καθηγητές δέχονται να ηγούνται της διαδικασίας κατασκευής του κάθε τεύχους. Στη συνέχεια, δίνουν την ευκαιρία σε όσους μαθητές θελήσουν, να συμμετάσχουν στη Συντακτική Ομάδα Μαθητών. Οι μαθητές που ανήκουν σε αυτή την ομάδα λειτουργούν ως δημοσιογράφοι, γράφουν άρθρα, κανονίζουν την προβολή του περιοδικού, φροντίζουν ώστε να σελιδοποιηθεί, να εκτυπωθεί, και τέλος να διανεμηθεί. Γενικά, οι μαθητές φτιάχνουν το περιοδικό κάθε χρόνο εξ’ ολοκλήρου από μόνοι τους. Μέχρι το 2006, όταν και συνταξιοδοτήθηκε, υπεύθυνος για τη σύνταξη του περιοδικού ήταν ο εμπνευστής του περιοδικού, κ. Θ. Βελέντζας. Το περιοδικό αρχικά εκτυπωνόταν σε τυπογραφείο, με έξοδα του σχολείου (της Σχολικής Επιτροπής), και είχε συνήθως μικρό μέγεθος. Από τις αρχές της νέας χιλιετίας, το περιοδικό άρχισε να αυξάνει σε μέγεθος, περιλαμβάνοντας έτσι περισσότερη ύλη. Το 2004 αγοράστηκε εκτυπωτής τύπου Laser, και έτσι η εκτύπωση γινόταν και γίνεται στους χώρους του σχολείου. Στις 28 Φεβρουαρίου 2007, το τεύχος 25 βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Μπότση, σε μία τελετή στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Το βραβείο απένειμε ο γενικός γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, Λευτέρης Ζαγορίτης, και το παρέλαβαν οι καθηγήτριες κ. Μπεσίρη Χ. και Ιωάννου Μ. μαζί με τον αρχισυντάκτη μαθητή, Γιώργο Παπαγεωργίου, ο οποίος εκπροσώπησε τη Συντακτική Ομάδα. Τη περίοδο 2006-2007, έγινε προσπάθεια να διατηρηθεί ο θεσμός του περιοδικού, μετά από την αποχώρηση του κ. Βελέντζα. Νέα υπεύθυνη για το περιοδικό τέθηκε η κα. Ι. Δημητριάδου, που ήταν και η νέα διευθύντρια και η κα. Ιωάννου Μ. Με αρχισυντάκτη το μαθητή Γ. Παπαγεωργίου, και με τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου στη θέση της Συντακτικής Ομάδας, τα παιδιά κατάφεραν να υλοποιήσουν το νέο τεύχος 27. Ιστότοπος του περιοδικού
Ιρούν

Το Ιρούν (επίσημα, βασκική γραφή Irun, ισπανική γραφή Irún) είναι πόλη της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Βρίσκεται στα σύνορα με τη Γαλλία, στη νότια όχθη του ποταμού Μπιδασόα ενώ το πολεοδομικό της συγκρότημα συνεχίζεται δίχως διακοπή στις γειτονικές Ονταριμπία και Εντάγ που συνεργάζονται στα πλαίσια της ομώνυμης διασυνοριακής κοινοπραξίας. Διαχρονικά η σημασία της εντοπίζεται στον ρόλο της ως το μεγαλύτερο αστικό συγκρότημα των ισπανο-γαλλικών συνόρων τόσο λόγω στρατιωτικών-διπλωματικών όσο και συγκοινωνιακών λόγων. Στα όριά του λειτουργεί το αεροδρόμιο του Σαν Σεμπαστιάν.

 Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως ρωμαϊκά ερείπια που φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι το Ιρούν χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία με τη ρωμαϊκή πόλη Οιασσώ, αναφορές της οποίας εντοπίζονται στον Πλίνιο, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και τον Στράβωνα. Λειτούργησε ως συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Εντεύθεν Ιβηρίας και της Ακουιτανίας (την διέσχιζαν δύο ρωμαϊκές οδοί στον κανταβρικό άξονα από το Βριγάντιον στα Βουρδίγαλα και στον ιβηρικό άξονα από τον Ατλαντικό ως την Ταρραγόνα μέσω του Έβρου) και ως κύριος λιμένας μεταφορών και εξαγωγής μεταλλευμάτων από τα γειτονικά ορυχεία του Αρδιτούρι, σε σταθερή λειτουργία από την αρχαιότητα μέχρι το 1984. Στη μεσαιωνική περίοδο χρησιμοποιήθηκε από το βασίλειο της Ναβάρας ως το κύριο σημείο επαφής της με το θαλάσσιο εμπόριο, λειτουργία που συνεχίστηκε και υπό την κυριαρχία της Καστίλης από το 1200 κι έπειτα. Κατά τη σύγχρονη εποχή εντάθηκε ο ρόλος του ως συνοριακό πέρασμα· στα όριά του βρίσκεται η νήσος των Φασιανών όπου υπογράφηκαν διάφορες συνθήκες μεταξύ των στεμμάτων της Ισπανίας και της Γαλλίας. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου όταν και αποτέλεσε κύριο στόχο των εθνικιστικών στρατευμάτων στον αγώνα τους να αποκόψουν την Ισπανική Δημοκρατία από την επαφή της με τη Γαλλία.
Κάτω Ροδινή Αχαΐας

Η Κάτω Ροδινή είναι παραθαλάσσιο χωριό του νομού Αχαΐας με μέγιστο υψόμετρο 40 μέτρα. Η Κάτω Ροδινή είναι κτισμένη στα παράλια των δυτικών ορίων του Κορινθιακού Κόλπου, δίπλα στον Ψαθόπυργο και απέχει από την Πάτρα 18 χλμ. Βρίσκεται πολύ κοντά στην Ολυμπία Οδό Ε65 και την παλαιά Εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών. Το χωριό διαθέτει όμορφη βοτσαλωτή παραλία με φυσική σκιά. Κατοικήθηκε από κατοίκους της Χρούτσας, που κατέβηκαν στην περιοχή από τα ορεινά.

 Αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός την 19/03/1961 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ζήριας. Με το Π.Δ. 293 της 26/08/1996 (Φ.Ε.Κ. 203 της 27/08/1996) προσαρτήθηκε ο τότε συνοικισμός της Ροδινής, όπως αναφέρεται, της τότε Κοινότητας Ζήριας στην πρώην Κοινότητα Ψαθόπυργου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ρίου ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Ρίου. Με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης», μαζί με τον Ψαθόπυργο, εντάχθηκε στη Τοπική Κοινότητα Ψαθόπυργου η οποία ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ρίου του Δήμου Πατρέων. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, τομ. 16, εκδ. Τεγόπουλος - Μανιατέας, Αθήνα 1996. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ροδινή, λήμμα Χρούτσα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Ροδινής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ψαθόπυργου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ζήριας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. Η Αιγιάλεια διεκδικεί Παναγοπούλα-Ροδινή. aigialeianews.gr. 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Κάτω Ροδινή στο χάρτη. openstreetmap.org. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Κάτω Ροδινή στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Πάτρα μπήκε 8χλμ μέσα στην Αιγιάλεια. pelop.gr. 08/04/2018. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
Σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα (2004-2005)

Το σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών 2004-05 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα. Αφορούσε τηλεφωνικές υποκλοπές σε βάρος σημαντικών δημοσίων προσώπων κατά την περίοδο 2004-2005. Οι υποκλοπές αποκαλύφθηκαν στις 4 Μαρτίου 2005, έπειτα από έναν έλεγχο ρουτίνας, που διεξήγαγε η εταιρία Vodafone στο λογισμικό της. Η κυβέρνηση ενημερώθηκε στις 10 Μαρτίου και αποκάλυψε το γεγονός στην κοινή γνώμη στις 2 Φεβρουαρίου 2006, με κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν οι υπουργοί Επικρατείας, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης (Θ. Ρουσόπουλος, Γ. Βουλγαράκης και Αν. Παπαληγούρας, αντίστοιχα).Αποκαλύφθηκε πως μέσω ειδικού λογισμικού που είχε εγκατασταθεί στην εταιρία, παρακολουθούνταν την διετία 2004-05 περίπου 100 τηλέφωνα με τη χρήση 14-16 καρτοκινητών «τηλεφώνων-σκιών», τα οποία κατέγραφαν τις συνομιλίες. Μετά από διετή δικαστική έρευνα που δεν απέδωσε αποτελέσματα, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο τον Αύγουστο του 2008.Δύο χρόνια μετά, το 2010 η υπόθεση ξανάνοιξε με την εμφάνιση νέων στοιχείων που υποδείκνυαν υπόθεση κατασκοπείας με ανάμιξη της αμερικανικής πρεσβείας.

 Με την υπόθεση των υποκλοπών συνδέεται και η υπόθεση του θανάτου του υπαλλήλου της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη. Ο Τσαλικίδης γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1966 και εργαζόταν στην εταιρία Vodafone για 11 χρόνια, και από το 2001 έως τον θάνατο του ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη του δικτύου της εταιρείας. Ωστόσο, στις 9 Μαρτίου 2005, μία μέρα πριν γνωστοποιηθεί στις αρχές η ύπαρξη του ύποπτου λογισμικού, ο Τσαλικίδης βρέθηκε απαγχονισμένος στο διαμέρισμά του στον Κολωνό. Ο θάνατός του, αποδόθηκε αρχικά σε αυτοκτονία, εκδοχή που υποστηρίχτηκε από το πρώτο δικαστικό πόρισμα. Η υπόθεση όμως άνοιξε ξανά το 2010 καθώς νέα στοιχεία αποκάλυψαν στενή διασύνδεση του θανάτου με την υπόθεση των υποκλοπών και ενίσχυσαν την εκδοχή της δολοφονικής ενέργειας.Το 2019, μετά από 14 χρόνια έρευνας, ο θάνατος του Τσαλικίδη αποδόθηκε σε δολοφονία από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η υπόθεση έκλεισε. James Bamford (29-09-2015). «A Death in Athens : Did a Rogue NSA Operation Cause the Death of a Greek Telecom Employee?». The Intercept.
Ναΐτης ο Τύριος

Αυτό το λήμμα αναφέρεται σε ένα έγγραφο του 14ου αιώνα και τον συγγραφέα του. Για τον Αρχιεπίσκοπο ιστορικό του 12ου αιώνα, βλέπε Γουλιέλμος της ΤύρουΟ Ναΐτης ο Τύριος (Διεθνώς: Templar of Tyre, γαλλικά: Le Templier de Tyr) είναι το όνομα ενός ιστορικού του Μεσαίωνα και Ναΐτης της Τύρου το έγγραφο, υπό μορφή χρονικού, το οποίο έγγραψε τον 14ο αιώνα και αποτελεί το τρίτο και μεγαλύτερο μέρος του χρονικού «Πράξεις των Κυπρίων» (Gestes des Chiprois).Για πολύ καιρό πίστευαν ότι το έγγραφο αυτό γράφτηκε από έναν ιππότη στο νησί της Κύπρου, περίπου την εποχή που το νησί ήταν το ορμητήριο για τα τρία μεγάλα στρατιωτικά τάγματα, των Ναϊτών Ιπποτών, των Τευτόνων Ιπποτών και των Ιωαννιτών Ιπποτών. Ωστόσο, ο συντάκτης του εγγράφου αυτού είναι πιθανό να ήταν ένας αραβόφωνος μεταφραστής, γραμματέας και έμπιστος του Μεγάλου Μαγίστρου των Ναϊτών Γκιγιόμ ντε Μποζέ και είναι επίσης πιθανό να μην ήταν ο ίδιος Ναΐτης.

 Το έγγραφο Ναΐτης της Τύρου αποτελεί μια πρωτογενή πηγή των προσωπικών εμπειριών του συγγραφέα του και δίνει πολύτιμες πληροφορίες για μια σημαντική περίοδο των Σταυροφοριών, τεκμηριώνοντας τα χρόνια από τις αρχές της δεκαετίας του 1230 μέχρι το 1314 περίπου. Καλύπτει τις τελευταίες ημέρες των δραστηριοτήτων των χριστιανών στους Αγίους Τόπους, καθώς ήταν μια χαμένη μάχη εναντίον των μουσουλμάνων Μαμελούκων, καθώς και άλλα σημαντικά γεγονότα όπως η πολιορκία και η πτώση της Άκρας το 1291 και η διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών στις αρχές του 14ου αιώνα. Το έγγραφο συντάχθηκε στα αρχαία γαλλικά και έχει δημοσιευθεί επίσης σε μεταφράσεις στα αγγλικά. Barber, Malcolm (2006). The Trial of the Templars. Canto Classics (2η έκδοση). Cambridge University Press. ISBN 978-1-10764-576-9. Crawford, Paul (2003). The Templar of Tyre: Part III of the 'Deeds of the Cypriots'. Crusade Texts in Translation (Book 6). Ashgate Pub Ltd. ISBN 978-1-84014-618-9. G. Raynaud, επιμ. (1887). «Les gestes des Chiprois». Geneva: Openlibrary.org. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015.
Θρησκεία στο Μαυροβούνιο

Το κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα στο Μαυροβούνιο είναι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, ενώ υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό Ρωμαιοκαθολικών και Μουσουλμάνων. Η κυρίαρχη Εκκλησία της χώρας είναι η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ από το 1993 υπάρχει η λεγόμενη αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου, η οποία δεν αναγνωρίζεται από τις περισσότερες Εκκλησίες διεθνώς καθώς θεωρείται σχισματική.

 Τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 που διεξήχθη στο Μαυροβούνιο κατέγραψε τόσο τις εθνοτικές ομάδες, όσο και τις θρησκειτικές προτιμήσεις των πολιτών, στοιχείο που έπρεπε να απαντηθεί υποχρεωτικά από αυτούς: Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι η κυρίαρχη θρησκεία στο Μαυροβούνιο. Οι υποστηρικτές της Ορθοδοξίας στο Μαυροβούνιο είναι κυρίως Μαυροβούνιοι και Σέρβοι. Οι Σέρβοι υπήκοοι του Μαυροβουνίου είναι υποστηρικτές της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των Μητροπόλεων-Επαρχιών αυτής στο Μαυροβούνιο (Μητρόπολη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας, Επαρχία Μπούντιμλια και Νίκσιτς, Επαρχία Μιλέσεβα (εν μέρει) και Επαρχία Ζαχλουμίας και Ερζεγοβίνης (εν μέρει). Οι Μαυροβούνιοι (εθνοτική ομάδα) ανήκουν είτε στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, είτε στην αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου (η οποία θεωρείται από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και τις άλλες αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες ως σχισματική). Οι περισσότεροι Καθολικοί είναι Αλβανοί και Κροάτες στην εθνικότητα, ενώ μερικοί από αυτούς είναι Μαυροβούνιοι (εθνοτική ομάδα). Σε μερικούς δήμους όπου οι Αλβανοί αποτελούν πλειοψηφία, όπως ο Τούζι, είναι υποστηρικτές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ο Καθολικισμός είναι επίσης παρών στην περιοχή του Κόλπου του Κότορ, όπου υπάρχει μια σημαντική παρουσία Κροατών. Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν τη μεγαλύτερη μειονοτική θρησκεία στη χώρα. Οι 118.477 Μουσουλμάνοι του Μαυροβουνίου αποτελούν το 19,11% του συνολικού πληθυσμού. Αυτοί χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες, τους Σλαβόφωνους Μουσουλμάνους και τους Αλβανούς Μουσουλμάνους. Το Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στους βορειοανατολικούς δήμους, οι οποίοι αποτελούν μέρος της γεωγραφικής περιοχής του Σαντζάκ, και σε δήμους όπου οι Αλβανοί αποτελούν πλειοψηφία. Έτσι, είναι η θρησκεία της πλειοψηφίας στους δήμους Ρόζαγιε, Πλαβ, Γκούσινιε, Ούλτσιν και Πέτνιτσα. Η πλειονότητα του πληθυσμού του Μαυροβουνίου (98,69%) δηλώνει ότι ανήκει σε κάποια θρησκεία, αν και η τήρηση των θρησκευτικών πρακτικών ενδέχεται να διαφέρει σημαντικά ανάμεσά του. Στην απογραφή του 2011, οι άθεοι, όσοι δηλαδή δεν δήλωσαν ότι πιστεύουν σε κάποια θρησκεία, αποτελούσαν περίπου το 1,24% του συνολικού πληθυσμού, ενώ οι αγνωστικιστές το 0,07%. Η σχετικά χαμηλότερη θρησκευτικότητα που καταγράφηκε στη χώρα αφορά την περιοχή του Κόλπου του Κότορ και την πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα.
Ανταλκίδας

Ο Ανταλκίδας ήταν Λακεδαιμόνιος ναύαρχος και πολιτικός. Υποστηρικτής της συντηρητικής παράταξης της Σπάρτης. Εκπρόσωπος των Σπαρτιατών στις διαπραγματεύσεις Ελλήνων και Περσών στις Σάρδεις. Ως ναύαρχος το 386 π.Χ. απέκλεισε τον αθηναϊκό στόλο στον Ελλήσποντο, με συνέπεια να αποδεχθούν οι Αθηναίοι την ειρήνη του βασιλέως.

 Ο Ανταλκίδας καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Σπάρτης και ήταν γιος του ολυμπιονίκη Λέοντα. Πιθανόν είχε εξ αγχιστείας συγγένεια με τον βασιλιά της Σπάρτης Αγησίλαο Β'. Υπήρξε υπέρμαχος της συντηρητικής παράταξης και θεωρείται μία από τις ισχυρότερες μορφές την εποχή της ηγεμονίας της Σπάρτης. Το 392 π.Χ. οι Σπαρτιάτες για να πλήξουν τους Αθηναίους έστειλαν τον Ανταλκίδα στις Σάρδεις για να διαπραγματευτεί με τον Πέρση σατράπη Τιρίβαζο και να μεταφέρει τις προτάσεις ειρήνης. Ενώ αρχικά η αποστολή του είχε ευνοϊκά για τη Σπάρτη αποτελέσματα –αφού ο Τιρίβαζος συνέλαβε τον Αθηναίο ναύαρχο Κόνωνα–, η πραγματοποίηση του σκοπού του απέτυχε.Το 388 π.Χ. ο Ανταλκίδας επισκέφθηκε τα Σούσα και επανέλαβε τις προτάσεις της Σπάρτης και το σχέδιο ειρήνης. Με την υποστήριξη και του Πέρση σατράπη υπερνίκησε τους δισταγμούς του Αρταξέρξη Β' και τον έπεισε να επιβάλει μια γενική ειρήνευση υπό τους όρους που είχαν προταθεί παλαιότερα. Έτσι η Σπάρτη απέκτησε και πάλι την εύνοια του μεγάλου βασιλέως.Ως ναύαρχος πήγε στην Άβυδο για να αναλάβει τον σπαρτιατικό στόλο που είχε αποκλειστεί από τον Αθηναίο στρατηγό Ιφικράτη. Αφού έφτασαν περσικές ενισχύσεις και βοήθεια από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο Α', μπόρεσε να αποκλείσει τους Αθηναίους στον Ελλήσποντο και υποχρέωσε τα αθηναϊκά εμπορικά πλοία που έρχονταν από τον Εύξεινο Πόντο με προορισμό τον Πειραιά να κατευθύνονται σε λιμάνια της σπαρτιατικής συμμαχίας (387 π.Χ.). Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους υπό αυτές τις συνθήκες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να δεχτούν τη σύναψη της ειρήνης του βασιλέως (Ανταλκίδειος ειρήνη) το 387/386 π.Χ. Το κείμενο της ειρήνης επαναλάμβανε τους βασικούς όρους των σχεδίων που είχαν συζητηθεί το 392 π.Χ. προέβλεπε την υπαγωγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κύπρου στην επικυριαρχία του μεγάλου βασιλέως και την αυτονομία των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων. Ο Ανταλκίδας στάλθηκε ακόμα δύο φορές ως διπλωματικός εκπρόσωπος της Σπάρτης στον Πέρση βασιλιά και τιμήθηκε από την πατρίδα του για τον ρόλο του στις διαπραγματεύσεις με τους Πέρσες. Την πρώτη φορά πήγε το 372/371 π.Χ., με αίτημα να μεσολαβήσει ο Αρταξέρξης Β΄ ́για να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ελλάδα, και τη δεύτερη φορά το 367 π.Χ., όπου η αποστολή του στα Σούσα ήταν αποτυχημένη, αφού οι Πέρσες είχαν αλλάξει την πολιτική τους και είχαν στραφεί προς τους νικητές Θηβαίους. Η αποτυχία της τελευταίας αποστολής, κατά την οποία οι Πέρσες τον δέχτηκαν στα Σούσα με ψυχρότητα, ύστερα από την ήττα των Σπαρτιατών στα Λεύκτρα (371 π.Χ.), καθώς και η περιφρόνηση των συμπατριωτών του τον οδήγησαν στην αυτοκτονία το 367 π.Χ..
Εθνική Βιβλιοθήκη της Υεμένης

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Υεμένης (αραβικά: المكتبة الوطنية اليمنية, αγγλικά: National Library of Yemen) είναι η εθνική βιβλιοθήκη, που βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας της Υεμένης Σαναά, κοντά στην πλατεία Αλ Ταχρίρ και το Στρατιωτικό Μουσείο. .

 Τον Δεκέμβριο του 2010, κυκλοφόρησε η είδηση μιας συμφωνίας για την κατασκευή ενός νέου κτιρίου για την Εθνική Βιβλιοθήκη της Υεμένης με κινεζική χρηματοδότηση της τάξεως των 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Το κτίριο θα βρισκόταν στο δυτικό τμήμα της πρωτεύουσας Σαναά. Αναφέρθηκε ότι η κατασκευή θα ξεκινούσε τον Ιανουάριο του 2011 και θα διαρκούσε έως και 30 μήνες . Από τότε, οι εργασίες έχουν καθυστερήσει και οι απαιτήσεις χρηματοδότησης του έργου αυξήθηκαν στα 50 εκατομμύρια δολάρια . Αναφέρθηκε ότι τα εγκαίνια του κτιρίου ήταν προγραμματισμένα για το 2015 , εκτίμηση που μπορεί να μην έχει υλοποιηθεί. Ο ιστότοπος της Εθνικής Βιβλιοθήκης και οι αεροφωτογραφίες που τραβηχτηκαν από το 2017-2018 δείχνουν ότι η κατασκευή της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης έχει προχωρήσει αρκετά (από τον Νοέμβριο του 2018). Σύμφωνα με το Yemen: the Bradt travel guide η Βιβλιοθήκη διαθέτει μια μεγάλη συλλογή βιβλίων στα αραβικά, γαλλικά και αγγλικά . Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Υεμένη Σαναά Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-04-29 στο Wayback Machine.
Λευκή ψήφος

Η λευκή ψήφος ή απλώς λευκό (γνωστή και ως ψήφος διαμαρτυρίας) είναι η ψήφος που συχνά εξασκείται με τη χρήση λευκού (κενού) ψηφοδελτίου (εξ ου και ο όρος λευκό) και αποτελεί μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος ή των κομμάτων που υπάρχουν, συνήθως χωρίς να θεωρείται και άκυρη ψήφος ή κίνηση αποχής από το εκλογικό δικαίωμα.

 Στην Ελλάδα η λευκή ψήφος αποκλείστηκε από το σύστημα κοινοβουλευτικής κατανομής (δεν προσμετράται στο σύνολο και μπαίνει στην ίδια κατηγορία με την άκυρη κατά τον υπολογισμό) με τον νόμο 3434 του 2006, πιθανόν για την διευκόλυνση του σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Προηγούμενα, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική μια τέτοια κίνηση με την απόφαση 12/2005, θεωρώντας ότι η ρίψη λευκής ψήφου είναι εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Η απόφαση αυτή ήρθε πάντως σε αντίθεση με αποφάσεις του ίδιου του ΑΕΔ αλλά και του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τις οποίες η μη προσμέτρηση των λευκών κατά την εξεύρεση του εκλογικού μέτρου είχε κριθεί συνταγματική. Συνεπώς, προς το παρόν η λευκή ψήφος δεν προσμετράται και αντιμετωπίζεται παρόμοια με την άκυρη κατά την κατανομή κοινοβουλευτικών εδρών. Παρόλα αυτά, στα εκλογικά κέντρα προσμετράται σαν ξεχωριστό στατιστικό στοιχείο. Γιώργος Χ. Σωτηρέλης, Το δικαίωμα της λευκής ψήφου, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1988
Ίλιγια Πάντελιτς

Ο Ίλιγια Πάντελιτς (σερβ-κυριλ: Илија Пантелић; 2 Αυγούστου 1942 – 17 Νοεμβρίου 2014) ήταν Γιουγκοσλάβος διεθνής τερματοφύλακας, ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών για τη χώρα του.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 1960 στη Ραντνίτσκι Νις το 1960 και το 1961 μετακόμισε στη Βοϊβοντίνα, ομάδα με την οποία πέτυχε ρεκόρ κόσμου επιτυγχάνοντας τρία γκολ με πέναλτι στον εκτός έδρας αγώνα με την ΝΚ Τρέσνιεβκα στις 24 Νοεμβρίου 1963 (αποτέλεσμα 0–3). Ήταν ο πρώτος τερματοφύλακας που σημείωσε χατ-τρικ (όλα με πέναλτι) στην πρώτη κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας τη σεζόν 1963–64. Το 1966 κέρδισε με το σύλλογό του το πρωτάθλημα, γεγονός που συνιστούσε έκπληξη για την ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Στις 16 Νοεμβρίου 1966 σε αγώνα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με αντίπαλο την Ατλέτικο Μαδρίτης έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας που σκόραρε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στο 73ο λεπτό (αποτέλεσμα 3–1 υπέρ των Γιουγκοσλάβων, που προκρίθηκαν στα προημιτελικά).Το 1964 έγινε διεθνής με την εθνική Γιουγκοσλαβίας με την οποία αγωνίστηκε 18 φορές και συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968 φτάνοντας στον τελικό της διοργάνωσης, όπου ήταν και ο τελευταίος του διεθνής αγώνας. Στη δεκαετία του 1970 μετακόμισε στη Γαλλία κλείνοντας την σταδιοδρομία του το 1977 στην Παρί Σεν Ζερμέν. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση επέστρεψε στην πατρίδα του δημιουργώντας σχολή τερματοφυλάκων. Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα : 1965–66 Πρωτάθλημα Γαλλίας : 1970–71 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ Pantelić, Ilija (Αγγλικά) ВЕЛИКИ ПАНТА ЗА СВА ВРЕМЕНА: Сећање на легендарног голмана Војводине сачувано у књизи (Σερβικά)
Ράιαν Γκούζμαν

Ο Ράιαν Άντονι Γκουζμάν (αγγλικά: Ryan Anthony Guzman, γενν. 21 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Αμερικανός ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τη συμμετοχή του στις ταινίες «Step Up Revolution» και «Step Up: All In» αλλά και από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως πυροσβέστης Έντι Ντίαζ στη σειρά «9-1-1». Πριν ασχοληθεί με την υποκριτική, δούλευε ως μοντέλο με το πρακτορείο Wihelmina Models.

 Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1987 στο Άμπιλεν του Τέξας από τους Ρέιμον και Λίσα Γκουζμάν. Ο πατέρας του είναι Μεξικανός ενώ η μητέρα του, γεννήθηκε στην Καλιφόρνια με αγγλική, γερμανική, γαλλική, ολλανδική και σουηδική καταγωγή. Μετακόμισαν οικογενειακώς στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια, όπου φοίτησε στο σχολείο West Campus (αποφοίτησε το 2005) και στο Sierra College. Ο Γκουζμάν έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Στίβεν. Το 2018, ξεκίνησε τη σχέση του με την Βραζιλιάνα ηθοποιό Κρίστι Άνε, με την οποία τον Ιανουάριο του 2019, απέκτησε έναν γιό, τον Ματέο Λόπες Γκουζμάν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ryan Guzman στο Wikimedia Commons Ράιαν Γκούζμαν στην IMDb Ράιαν Γκούζμαν, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Δαβίδ Σαρνόφ

Ο Δαβίδ Σαρνόφ (Давид Абрамович Сарнов, 27 Φεβρουαρίου 1891 - 12 Δεκεμβρίου 1971) ήταν Ρώσος επιχειρηματίας και πρωτοπόρος του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

 Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1891 στο Μινσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όταν ήταν παιδί, στη σημερινή Λευκορωσία, που τότε αποτελούσε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μελετούσε το Ταλμούδ, για να διδάξει αργότερα τους ομόθρησκούς του. Μετανάστευσε, μαζί με την οικογένειά του, στις Η.Π.Α. το 1900, κι εγκαταστάθηκαν αρχικά στο Όλμπανι της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και αργότερα στη Νέα Υόρκη. Όσο πήγαινε στο σχολείο, βοηθούσε οικονομικά την οικογένειά του πουλώντας εφημερίδες, κάνοντας θελήματα και ψάλλοντας στην Εβραϊκή Συναγωγή. Το 1906 εγκατέλειψε το σχολείο για να εργαστεί σαν αγγελιοφόρος σε μια τηλεγραφική εταιρία, και με τα πρώτα του χρήματα αγόρασε ένα τηλέγραφο. Σύντομα έγινε άριστος χειριστής του κώδικα Μορς και βρήκε δουλειά ως χειριστής τηλεγράφου στην Εταιρία Ασυρμάτου Τηλεγράφου του Μαρκόνι. Μετά από εργασία στην ξηρά και στη θάλασσα κατά τα επόμενα λίγα χρόνια, ο Σαρνόφ έγινε χειριστής του ισχυρότερου τότε “ραδιοφωνικού” σταθμού του κόσμου, που είχε εγκαταστήσει ο John Wanamaker πάνω από το εμπορικό του κατάστημα, στο Μανχάταν. Εκεί, στις 14 Απριλίου του 1912, ο Σαρνόφ “έπιασε” το σήμα κινδύνου που εξέπεμψε ο Τιτανικός. Έμεινε δίπλα στα μηχανήματά του επί 72 ώρες, λαμβάνοντας και ανακοινώνοντας τα μηνύματα. Η εταιρία Μαρκόνι τον αντάμειψε με γρήγορες προαγωγές, προωθώντας τον σε σημαντικές θέσεις, και το 1916 ήταν ο πρώτος που πρότεινε το “ασύρματο μουσικό κουτί”, δηλ. τον εμπορικό δέκτη ραδιοφώνου. Η πρότασή του άργησε αρκετά να γίνει αποδεκτή, αλλά το 1921, ως γενικός διευθυντής της νεοσύστατης τότε Radio Corporation of America (RCA), κατέδειξε την εμπορική της αξία εκπέμποντας τον αγώνα μποξ μεταξύ του Τζακ Ντέμπσι και του Ζωρζ Καρπεντιέ. Η εκπομπή έκανε πάταγο. Μέσα σε τρία χρόνια η RCA πούλησε δέκτες συνολικής αξίας 80 εκατομ. δολαρίων. Το 1926 ο Σαρνόφ ίδρυσε την Εθνική Εταιρία Εκπομπών (NBC). Ήδη είχε αντιληφθεί τις δυνατότητες της τηλεόρασης, την οποία καθιστούσαν τεχνικά εφικτή οι συνεισφορές πολλών εφευρετών. Το 1928 ίδρυσε ένα πειραματικό τηλεοπτικό σταθμό του NBC. Το 1939 κατάφερε να δείξει επιτυχώς τις δυνατότητες του νέου μέσου, στην παγκόσμια έκθεση της Νέας Υόρκης. Η ανάπτυξη ανακόπηκε από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τον οποίο ο Σαρνόφ, ως έφεδρος αξιωματικός, υπηρέτησε δίπλα στον στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ σαν σύμβουλος τηλεπικοινωνιών, προαχθείς μέχρι του βαθμού του ταξιάρχου. Το 1947 έγινε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της RCA, θέση από την οποία αποσύρθηκε το 1970, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, στις 12 Δεκεμβρίου 1971 στη Νέα Υόρκη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David Sarnoff στο Wikimedia Commons Βιογραφία στο IEEE Global History Network (Αγγλικά) Βιβλιοθήκη David Sarnoff (Αγγλικά)
Space Truckin'

Το Space Truckin' είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έβδομο και τελευταίο του δίσκου "Machine Head", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1972.

 Το "Space Truckin'" ξεκίνησε με μια μουσική ιδέα του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, βασισμένη στο μουσικό θέμα σειράς "Μπάτμαν".Οι στίχοι του τραγουδιού, μιλούν για διαστημική πτήση και αποτελούν αλληγορία για την μέχρι τότε πορεία του συγκροτήματος. Στο "Space Truckin'", ξεχωρίζουν τα έντονα φωνητικά του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν και η εκτελεστική δεινότητα του ντράμερ Ίαν Πέις, ενώ η ηχογράφηση του έγινε τον Δεκέμβριο του 1971, στο Μοντρέ της Ελβετίας. Το κομμάτι αυτό, αντικατέστησε, στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, το τραγούδι "Mandrake Root" κατά τη διάρκεια του οποίου ο κιμπορντίστας Τζον Λορντ και ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ αυτοσχεδίαζαν με μακροσκελή σόλο, σε σημείο η διάρκεια του κομματιού να φθάνει ακόμη και τα τριάντα λεπτά. Η πρώτη ηχογράφηση στην οποία αποτυπώνεται κάτι τέτοιο, είναι το "Made in Japan" του 1972, όπου η διάρκεια του κομματιού φθάνει τα 19 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα. Κατά τη διάρκεια των αυτοσχεδιασμών του, ο Μπλάκμορ έπαιζε τα σόλο των τραγουδιών "Mandrake Root" και "Fools", τα οποία ξεχώριζαν, το πρώτο για τις ανατολίτικες κλίμακες του και το δεύτερο για τον ιδιαίτερο ήχο του, αφού ο ήχος της κιθάρας έμοιαζε με αυτόν του βιολιού. Ζωντανές εκτελέσεις του "Space Truckin'" συμπεριλαμβάνονται στις εξής, ζωντανά ηχογραφημένες κυκλοφορίες: Το "Space Truckin'" έχει διασκευαστεί από αρκετά συγκροτήματα της χαρντ ροκ και χέβι μέταλ μουσικής, μεταξύ αυτών οι Dream Theater, οι Overkill, οι Tesla, οι Star One, οι Vengeance Rising, οι Ministry, οι Cactus Jack και οι Iron Maiden για το δίσκο "Re-Machined: A Tribute to Deep Purple's Machine Head". Το "Space Truckin'" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Machine Head 25th Anniversary CD Booklet 1997 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Στίχοι Space Truckin' Αρχειοθετήθηκε 2012-06-12 στο Wayback Machine. Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2
Δουνκέρκη

Η Δουνκέρκη (γαλλικά: Dunkerque· ολλανδικά: Duinkerke[n]) είναι ιστορική, παράλια και παραμεθόριος πόλη και σημαντικός λιμένας επί της γαλλικής ακτής στη Μάγχη, κοντά στα βελγικά σύνορα. Η πόλη και ο λιμένας της είχαν καταστεί περίφημοι κατά τους αγγλογαλλικούς πολέμους κατά τον 17ο και 18ο αιώνα όταν τότε αποτελούσε ένα από τα κύρια ορμητήρια των Γάλλων στρατιωτών - καταδρομέων. Ο πληθυσμός της Δουνκέρκης το 1950 αριθμούσε 31.000 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η Δουνκέρκη έχει 92.923 κατοίκους.

 Η Δουνκέρκη έγινε περισσότερο γνωστή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Μάιο του 1940, με την επιχείρηση των συμμαχικών στρατευμάτων για την άμεση εκκένωση της ευρύτερης περιοχής και από την πόλη (επιχείρηση Ντιναμό), μετά τη διάσπαση του συμμαχικού μετώπου. Την εποχή αυτή τα γερμανικά στρατεύματα, αφού κατέλαβαν σχεδόν όλη τη Γαλλία, απέκλεισαν τις συμμαχικές δυνάμεις προς τη Μάγχη. Το Βρετανικό Ναυαρχείο αποφάσισε τη διεξαγωγή της επιχείρησης Ντυναμό, την επιβίβαση του στρατού σε πλοία από το λιμάνι της Δουνκέρκης και μεταφορά στην Αγγλία. Μεταξύ των άλλων έγινε έκκληση στους Βρετανούς ιδιοκτήτες σκαφών να συμμετάσχουν και χιλιάδες πλωτά πάσης φύσεως από τη Μεγάλη Βρετανία διέσχισαν το Κανάλι μέχρι τη Γαλλία, όπου, μαζί με τον Μητροπολιτικό Στόλο, έσωσαν 280.000 χιλιάδες Βρετανούς και 90.000 Γάλλους στρατιώτες. Η πόλη της Δουνκέρκης στη διάρκεια του πολέμου καταστράφηκε σε σημαντικό βαθμό από βομβαρδισμούς. Χαρακτηριστική σκηνή και ιδίως σε μονό πλάνο διαρκείας από την επιβίβαση των στρατευμάτων στο λιμάνι της Δουνκέρκης αναπαρίσταται στην ταινία "Εξιλέωση" (Αtonement[1], 2007) του Βρετανού σκηνοθέτη Τζο Ράϊτ, ενώ η ταινία "Δουνκέρκη, 2 Ιουνίου" με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό δίνει ανάγλυφα το κλίμα που επικράτησε κατά τη διάρκεια της εκκένωσης.
Γιώργος Γκαλίτσιος

Ο Γιώργος Γκαλίτσιος (γεν. στις 6 Ιουλίου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός. Είναι γιος του παλαίμαχου διεθνούς ποδοσφαιριστή Γιάννη Γκαλίτσιου, αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή Αλέξανδρου Γκαλίτσιου.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Λάρισα την περίοδο 2004-05 στη Β' Εθνική. Την επόμενη χρονιά (2005-06) έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία, ενώ την περίοδο 2006-07 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας. Στον τελικό που διεξήχθη στον Βόλο, στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, το Σάββατο 5 Μαΐου 2007, με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, συμμετείχε και στα 90 λεπτά του αγώνα που βρήκε νικήτρια την ομάδα του με 2-1. Στους "βυσσινί" παρέμεινε και την επόμενη χρονιά (2007-08) με την ολοκλήρωση της οποίας αποχώρησε έπειτα από τέσσερα χρόνια, παίρνοντας μεταγραφή για τον Ολυμπιακό. Το καλοκαίρι του 2008 εντάχθηκε στους "ερυθρόλευκους", με τους οποίους στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο. Τον Ιανουάριο του 2011 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον Πανιώνιο για έξι μήνες και με την ολοκλήρωση της περιόδου αποχώρησε ως ελεύθερος. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε η βελγική Λόκερεν, στην οποία εντάχθηκε τον Δεκέμβριο του 2011. Με τον βελγικό σύλλογο κατέκτησε ένα κύπελλο την περίοδο 2012-13. Το καλοκαίρι του 2015 με την ολοκλήρωση του συμβολαίου του αποχώρησε ως ελεύθερος, έπειτα από 3,5 χρόνια παρουσίας. Υπήρξε διεθνής με όλες τις "μικρές" εθνικές ομάδες (Παίδων, Νέων, Ελπίδων), ενώ έχει κληθεί και στην ομάδα των ανδρών, στις 25 Νοεμβρίου 2009, ενάντια στην Ουκρανία, για τα μπαράζ του Μουντιάλ του 2010, χωρίς όμως να πάρει χρόνο συμμετοχής. *Ενημέρωση έως 23 Μάη 2015 Πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 2008-09 (Ολυμπιακός) Κύπελλα Ελλάδος 2007 (Λάρισα) 2009 (Ολυμπιακός) Κύπελλο Βελγίου 2012 (Λόκερεν) Το προφίλ του Γιώργου Γκαλίτσιου στο transfermarkt Η καριέρα του Γιώργου Γκαλίτσιου στο soccerway
Γκαγκάβα

Η γκαγκάβα, ή γαγκάβα, ή γαγγάβα, ή ακόμη γαγγάμη και δράγα είναι ένα συρόμενο επαγγελματικό αλιευτικό εργαλείο, τύπου γρίπου, που χρησιμοποιείται κυρίως για σπογγαλιεία και οστρακαλιεία. Από τη χρήση του εργαλείου αυτού παίρνει την ονομασία και το σκάφος από το οποίο επιχειρείται αλιεία.

 Το εργαλείο αυτό αποτελείται από ένα σιδερένιο ορθογώνιο παραλληλόγραμμο πλαίσιο (τελάρο) που φέρεται να εφάπτεται κάθετα σε άλλο οριζόντιο όμοιό του μήκους 2 μ. και πλάτους 0,50 μ. Από τις μπροστινές γωνίες του οριζόντιου, που λειτουργεί ως άροτρο και από το άνω μέσο του κάθετου τελάρου φέρονται σιδερένιοι ράβδοι που ενώνονται όλες μαζί σε απόσταση 2 μ. Στο σημείο αυτό υπάρχει ο κρίκος ρυμούλκησης. Περιμετρικά στο πίσω μέρος του κάθετου τελάρου εφαρμόζεται δικτυωτός σάκος από χοντρό δίχτυ μήκους μέχρι 10 μ. με άνοιγμα ματιών (από κόμπο σε κόμπο) 15 περίπου εκατοστά. Το εργαλείο αυτό ρίχνεται στη θάλασσα σε περιοχές με ομαλούς βυθούς, σε μικρά ή μεγαλύτερα βάθη (μέχρι 60 οργυιές) και ρυμουλκείται αργά από μηχανοκίνητο αλιευτικό σκάφος με σχοινί ή συρματόσχοινο που έχει προσδεθεί στο κρίκο του, όπως ακριβώς σύρεται το δίχτυ της μηχανότρατας. Κατά τη διαδρομή της η γκαγκάβα μαζεύει στο σάκκο της σφουγγάρια, κοράλλια, στρείδια, αλλά και ό,τι άλλο ανθρωπογενές αντικείμενο συναντήσει στο βυθό. Η διαφορά του εργαλείου αυτού από εκείνο του αργαλιού είναι ότι το τελευταίο ρίχνεται από ακίνητο (αγκυροβολημένο) σκάφος και ανασύρεται με τη βοήθεια του αργανέλου που βρίσκεται στο σκάφος. Αν και το εργαλείο αυτό αποτελεί ένα παραδοσιακό τρόπο αλιείας, και ειδικά σπογγαλιείας, που όμως χρόνο με τον χρόνο εξαφανίζεται, θεωρείται από πολλούς ότι τελικά είναι καταστρεπτικό μέσο αλιείας επειδή σαρώνει το βυθό και καταστρέφει τη τραγάνα και τον γόνο των ψαριών. Η επαγγελματική αλιεία με τέτοιο εργαλείο επιτρέπεται μόνο κατόπιν συγκεκριμένης για το εργαλείο αυτό αδείας, ενώ αντίθετα, στην ερασιτεχνική αλιεία η μέθοδος αυτή είναι απαγορευμένη. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ.Η΄, σ.10 (γαγγάβα, γαγγάμη) Νεστ. Αδριανός "Αλιευτικά Εργαλεία και Μέθοδοι Αλιείας" Πειραιάς 1987, σ.18.
Παγκύπρια Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης

Η Παγκύπρια Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην Κύπρο. Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου του 1963 και είναι μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ITTF) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ETTU). Διοργανώνει εθνικές διοργανώσεις ανδρών, γυναικών και νέων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Κύπρου. Η έδρα της βρίσκεται στη Λευκωσία και ο πρόεδρός της είναι ο Αντρέας Γεωργίου.

 Τα ιδρυτικά μέλη της Π.Ο.ΕΠ.Α ήταν: ΑΠΟΕΛ ΑΫΜΑ Λευκωσίας Διγενής Ακρίτας Μόρφου Ελευθέρια Παλλουριώτισσας Καϊτζάκ Λευκωσίας Κεραυνός Πεντάγυιας Λέσχη Αγγλικών Βάσεων Ακρωτηρίου Λέσχη Αγγλικών Βάσεων Λευκωσίας Σύλλογος Αποφοίτων Παγκύπριου Γυμνασίου Λέσχη Υπαλλήλων Αρχής Τηλεπικοινωνιών Ολυμπιακός Λευκωσίας Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι: 1963−??: Θέμης Θεμιστοκλέους 1986−1988: Ουράνιος Ιωαννίδης 20??−τώρα: Αντρέας Γεωργίου Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Γυναικών Παγκύπριο Διασωματειακό Κύπελλο Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών Παγκύπριο Διασωματειακό Κύπελλο Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Γυναικών Παγκύπριο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ατομικό) Στατιστικά στοιχεία της ανάπτυξης των μελών και του αριθμού των συλλόγων. Επίσημη ιστοσελίδα της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
King Bee

King Bee είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε το 1981 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Blue Sky".Αυτός υπήρξε ο τελευταίος δίσκος του καλλιτέχνη, αφού η υγεία του Γουότερς χειροτέρευε και τον ανάγκασε να ακυρώσει κάποιες από τις προγραμματισμένες ζωντανές εμφανίσεις για την προώθηση του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 30 Απριλίου 1983. Λόγω των προβλημάτων υγείας του τραγουδιστή, το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάστημα τριών ημερών, χωρίς να προσφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τελικά, ολοκληρώθηκε με κάποια κομμάτια που είχαν μείνει εκτός του δίσκου "Hard Again" του 1977. Το άλμπουμ έδωσε στον Γουότερς άλλο ένα βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Ethnic or Traditional Folk Recording".

 Όλα τα τραγούδια είναι συνθέσεις του Γουότερς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. "I'm a King Bee" – 3:51 (Slim Harpo) "Too Young to Know" – 4:31 "Mean Old Frisco" – 3:46 "Forever Lonely" – 4:34 "I Feel Like Going Home" – 3:44 "Champagne & Reefer" – 4:37 "Sad Sad Day" – 5:25 "(My Eyes) Keep Me in Trouble" – 3:19 "Deep Down in Florida" – 4:09 "No Escape from the Blues" – 2:08 "I Won't Go On" – 4:18 "Clouds in My Heart" – 4:18 King Bee (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 1981 Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "King Bee" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Μπομπ Μάργκολιν - κιθάρα Πάιντοπ Πέρκινς - πιάνο Τζέιμς Κότον - φυσαρμόνικα Τζέρι Πορτνόι - φυσαρμόνικα Τσαρλς Καλμίζ - μπάσο Κάλβιν Τζόουνς - μπάσο Γουίλι Σμιθ - τύμπανα Τζόνι Γουίντερ - κιθάρα King Bee - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Muddy Waters - King Bee (CD, Album) at Discogs Muddy Waters - King Bee (Album Review) - The Music Box
Brotherhood of the Snake

The Brotherhood of the Snake είναι ο τίτλος του ενδέκατου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Οκτωβρίου του 2016 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast Records".Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος μετά το 2001, που συμμετείχε ο μπασίστας Στιβ ντι Τζόρτζιο, ο οποίος αντικατέστησε τον Γκρεγκ Κρίστιαν τον Ιανουάριο του 2014.

 Η σύνθεση των κομματιών του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2015, ενώ το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο στα τέλη Απριλίου του 2016, ολοκληρώνοντας τις ηχογραφήσεις τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Λίγο νωρίτερα, ο τραγουδιστής Τσακ Μπίλι ανακοίνωσε τον τίτλο του άλμπουμ και την προσδοκία του ότι θα έχει ολοκληρωθεί πριν ξεκινήσουν τη βρετανική τους περιοδεία, η οποία ξεκίνησε στις 19 Ιουνίου στην Οξφόρδη. Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Τζαμαϊκανός Χουάν Ουρτίγκα, ιδιοκτήτης των Trident Studios στο Πασέκο της Καλιφόρνια.Το εξώφυλλο του δίσκου έγινε γνωστό στις 12 Αυγούστου 2016, με τη λίστα τραγουδιών να ανακοινώνεται μία εβδομάδα αργότερα. Το άλμπουμ δεν έφθασε σε επίπεδα ανάλογης επιτυχίας με τον προκάτοχο του, αφού σκαρφάλωσε ως την εικοστή θέση των αμερικάνικων τσαρτ, αν και ήταν ο πρώτος δίσκος των Testament που σκαρφάλωσε στο Top-50 των βρετανικών τσαρτ μετά το "Souls of Black" του 1990. Παράλληλα, μπήκε στο Top-20 στη Γερμανία, την Πολωνία, την Ελβετία και τη Φινλανδία.Οι κριτικές για το "Brotherhood of the Snake" υπήρξαν θετικές, με τον Τομ Γιούρεκ του AllMusic να το βαθμολογεί με 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, ενώ ο Ρέι Βαν Χορν του Blabbermouth του έδωσε 9,5 με άριστα τα 10. Brotherhood of the Snake (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 27 Ιουλίου 2012 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Brotherhood of the Snake" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Στιβ ντι Τζόρτζιο - μπάσο Τζην Χόγκλαν - τύμπανα Testament Release 'Brotherhood of the Snake' Title Track - Loudwire Brotherhood of the Snake - Testament | AllMusic Testament - Brotherhood of the Snake - Encyclopaedia Metallum
Βοροτάν

Ο Βοροτάν ή Μπαζαρτσάυ (αρμεν. Որոտան, αζερ. Bazarçay ή Bərguşad) είναι ποταμός της Υπερκαυκασίας, αριστερός παραπόταμος του Αράξη και δεύτερος σε μήκος (178 χιλιόμετρα) ποταμός της Αρμενίας.

 Ο Βοροτάν πηγάζει στο βόρειο μέρος της νότιας αρμενικής Περιφέρειας Σιουνίκ, ρέει επί 119 χιλιόμετρα σε αρμενικό έδαφος, με κατεύθυνση γενικώς προς τα νοτιοανατολικά, και μετά επί άλλα 59 χιλιόμετρα μέσα στο Ναγκόρνο - Καραμπάχ, προτού χυθεί στον Αράξη στα σύνορα με το Ιράν. Η λεκάνη απορροής του Βοροτάν έχει έκταση 5.650 τ.χλμ., ενώ η μέση παροχή του φθάνει τα 21,5 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Από την πηγή του σε υψόμετρο 3.045 μέτρα μέχρι τη συμβολή του με τον Αράξη τα νερά του κατεβαίνουν 1.223 μέτρα. Ο ποταμός διαρρέει κυρίως ορεινά εδάφη και σε μερικές τοποθεσίες έχει διανοίξει βαθιά φαράγγια. Οι πόλεις Σισιάν (Αρμενία) και Κουμπατλί (στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ) είναι κτισμένες στις όχθες του, μάλιστα η δεύτερη είναι γνωστή στα αρμενικά και ως «Βοροτάν». Κατά τη Σοβιετική εποχή, τρεις ταμιευτήρες με υδροηλεκτρικούς σταθμούς κατασκευάσθηκαν κατά μήκος του ρου του Βοροτάν. Σε μία προσπάθεια να αυξηθεί ο όγκος νερού της Λίμνης Σεβάν, μία σήραγγα μήκους 21,6 χιλιομέτρων διανοίχθηκε για να μεταγγίσει νερό από τον Βοροτάν στη λίμνη. Η κατασκευή της άρχισε τη δεκαετία του 1980, αλλά σταμάτησε όταν είχαν διανοιχθεί τα 18 χιλιόμετρα, εξαιτίας της πολεμικής συγκρούσεως μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για τη διεκδίκηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το αρμενικό κράτος ολοκλήρωσε τελικώς τη διάνοιξή της το 2003.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1984

Η 57η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1984, έλαβε χώρα στις 25 Μαρτίου 1985. Κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Τζακ Λέμον για τρίτη φορά.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Αμαντέους Κραυγές στη σιωπή Το πέρασμα στην Ινδία Μια θέση στην καρδιά Η ιστορία του στρατιώτη Μίλος Φόρμαν - Αμαντέους Ρόλαντ Τζόφι - Κραυγές στη σιωπή Ντέιβιντ Λην - Το πέρασμα στην Ινδία Ρόμπερτ Μπέντον - Μια θέση στην καρδιά Γούντι Άλεν - Ο ατσίδας του Μπρόντγουεϊ Φ. Μάρεϊ Έιμπραχαμ - Αμαντέους Άλμπερτ Φίνεϊ - Κάτω από το ηφαίστειο Σαμ Γουότερστον - Κραυγές στη σιωπή Τομ Χαλς - Αμαντέους Τζεφ Μπρίτζες - Στάρμαν Σάλι Φιλντ - Μια Θέση στην Καρδιά Τζούντι Ντέιβις - Το πέρασμα στην Ινδία Βανέσα Ρέντγκρεϊβ - Οι Βοστονέζοι Τζέσικα Λανγκ - Πικρή γη Σίσι Σπέισεκ - Το Ποτάμι της Οργής Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Λουδοβίκος Αύγουστος Κάρολος Φρειδερίκος Αιμίλιος του Άνχαλτ-Κέτεν

Ο Λουδοβίκος-Αύγουστος-Κάρολος-Φρειδερίκος-Αιμίλιος, γερμ. Louis-August-Karl-Friedrich-Emil (20 Σεπτεμβρίου 1802 - 18 Δεκεμβρίου 1818) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ-Κέτεν (1812-1818).

 Ήταν το μόνο τέκνο του Λουδοβίκου πρίγκιπα (ονομαστικά μόνο) του Άνχαλτ-Κέτεν και της Λουίζας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ μεγάλου δούκα της Έσσης. Γεννήθηκε στο Κέτεν τέσσερις ημέρες μετά που απεβίωσε ο πατέρας του. Το επόμενο έτος ο άτεκνος θείος του Αύγουστος-Χριστιανός-Φρειδερίκος πρίγκιπας (μετέπειτα δούκας) του Άνχαλτ-Κέτεν διαζεύχθηκε και δεν έκανε άλλο γάμο, έτσι ο Λουδοβίκος έγινε διάδοχος. Το 1812 διαδέχθηκε τον θείο του σε ηλικία 10 ετών. Τότε ανέλαβε την επιτροπεία ο 5ος εξάδελφος του πατέρα του Λεοπόλδος Γ΄ δούκας του Άνχαλτ-Ντεσάου και επικεφαλής του Οίκου. Αυτόν διαδέχθηκε στην επιτροπεία ο εγγονός του Λεοπόλδος Δ΄. Το 1818 απεβίωσε στο Λάιπτσιχ (Λειψία) σε ηλικία 16 ετών. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος του πατέρα του Φρειδερίκος-Φερδινάνδος. Christian Daniel Beck: Memoria Principis Ludovici Augusti Friderici Aemilii Ascanio-Cothenensis. Leipzig 1818 Hermann Wäschke: Anhaltische Geschichte. 3 Bde. Köthen: Schulze, 1912-13.
Άγιος Γεώργιος Καλεντζίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Άγιος Γεώργιος Αχαΐας Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας χτισμένο σε υψόμετρο 360 μέτρα. Μαζί με το Αβράμι (Διάσελο), το Καλέντζι και τα Μπαντσαίικα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλεντζίου που ταυτίζεται με τη Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου του Δήμου Ερυμάνθου. Το χωριό βρίσκεται 36 χλμ. νότια της Πάτρας, κοντά στην Επαρχιακή Οδό Ερυμάνθειας - Καλεντζίου και στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως «111».

 Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επισήμως για πρώτη φορά στις 16/10/1940 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Καλεντζίου και έκτοτε αποτελεί τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Στις 20/12/1968 (ΦΕΚ 303Α) ορίστηκε ως έδρα της Κοινότητας Καλεντζίου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού από το 1940 έως και σήμερα είναι η εξής: Αξιοθέτο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κτιστεί πριν το 1920 και ανακατασκευάστηκε το 1943. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, τομ. 1ος, εκδ. Τεγόπουλος - Μανιατέας, Αθήνα 1996, σελ. 140. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Γεωργίου Καλεντζίου Αχαΐας Αρχειοθετήθηκε 2021-09-18 στο Wayback Machine., eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλεντζίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 20/11/2017. Θρησκευτικά [μνημεία του Καλεντζίου]. kalentzi.gr. Ανακτήθηκε: 20/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 20/11/2017.
Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί

Ο Χαμάντ μπιν Χαλίφα (αραβικά:حمد بن خليفة آل ثاني; γενν. 1η Ιανουαρίου 1952) είναι μέλος της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ, Αλ-Θανί. Ήταν ο ηγέτης του Κατάρ από το 1995 ως το 2013. Το 1977 ανακηρύχθηκε διάδοχος του θρόνου και ήρθε στην εξουσία το 1995 με την ανατροπή του πατέρα του, Εμίρη Χαλίφα. Έχει τιμηθεί με διάφορα παράσημα και μετάλλια.

 Γεννήθηκε στην Ντόχα την 1η Ιανουαρίου 1952 και ανήκει στην οικογένεια Αλ-Θανί (Al-Thani). Αποφοίτησε από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία το 1971 στο Σάντχερστ (Sandhurst) του Ηνωμένου Βασιλείου και αργότερα έγινε διοικητής των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ. Κατέλαβε την εξουσία στις 26 Ιουνίου του 1995 με την ανατροπή του πατέρα του, Εμίρη Χαλίφα μπιν Χαμάντ (Khalifa bin Hamad Al Thani), ενώ ο τελευταίος βρισκόταν στη Γενεύη. Παντρεύτηκε τη Σεΐχα Μοζάχ Μπιντ Νασέρ Αλ-Μισνέντ (Sheikha Mozah Bint Nasser Al-Missned). Παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 2013 υπέρ του γιου του, Ταμίμ μπιν Χαμάντ (Sheikh Tamim Bin Hamad Al-Thani), ο οποίος τον διαδέχθηκε στις 25 Ιουνίου 2013. Ο Σεΐχης Χαμάντ έχει τρεις συζύγους και 24 παιδιά, εκ των οποίων 11 γιους και 13 κόρες. Παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο Σεΐχα Μαριάμ Μπιντ Μουχάμαντ Αλ-Θανί. Μαζί απέκτησαν δύο γιους και έξι κόρες. Σεΐχης Μισάαλ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1972) Σεΐχης Φαχντ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Αΐσα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Φατίμα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Ρουάντα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Χέσα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Μασαέλ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Σάρα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Η δεύτερη σύζυγος του είναι η Μοζάχ Μπιντ Νασέρ Αλ-Μισνέντ (γενν. 1959). Μαζί έχουν πέντε γιους και δύο κόρες. Σεΐχης Τζασίμ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1978) Σεΐχης Ταμίμ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1980), νυν Εμίρης του Κατάρ. Σεΐχα Αλ-Μαγιάσα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1983) Σεΐχα Χιντ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1984) Σεΐχης Τζόααν Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1986) Σεΐχης Μοχάμεντ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1988) Σεΐχης Χαλίφα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί (γενν. 1991) Η τρίτη του σύζυγος είναι η Νούρα Μπιντ Χαλίντ Αλ-Θανί. Μαζί έχουν τέσσερις γιους και πέντε κόρες. Σεΐχης Χαλίντ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχης Αμπντουλάχ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχης Θανί Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχης Αλ Κουάκα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Λούλγαχ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Μάχα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Ντάνα Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Αλανούντ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Σεΐχα Μαριάμ Μπιν Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί Επίσημος ιστότοπος Η Δυναστεία αλ-Θανί άρθρο της Denver Post
Κου - Κου (Γύζης)

Το Κου-Κου είναι ζωγραφικός πίνακας του Νικόλαου Γύζη, που φιλοτεχνήθηκε το 1882. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 1,00 × 0,75 μέτρο. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας. Προέρχεται από δωρεά ανώνυμου στη μνήμη Δ. Τζιρακοπούλου.

 Σε εσωτερικό χώρο βαυαρικού δωματίου, με γοτθικά σταυροθόλια και ξύλινες επενδύσεις, στέκει όρθια γιαγιά, κρατώντας με στοργή το μικρό της εγγόνι που προσπαθεί να δει τη μητέρα του, ενώ εκείνη μισοκρύβεται, έχοντας παρατήσει για λίγο το κέντημα, πίσω από τον ώμο της γιαγιάς κι από ένα κομματι ύφασμα. Είναι καθιστή, γελαστή και στα γόνατά της έχει απλωμένο ένα μεγάλο κέντημα. Στο δεξιό άκρο της εικόνας το μεγαλύτερο παιδί, όρθιο, με μισγυρισμένη την πλάτη, προσπαθεί κι αυτό να συμμετάσχει στο παιχνίδι. Πρόκειται για μια ηθογραφικού περιεχομένου οικογενειακή σκηνή γερμανικού τύπου. Στο στιλ βρίσκεται πλησίον των ζωγράφων της αγροτικής ζωής (Bauernmaler). Είναι φανερή η επίδραση του Ντέφρεγκερ. Τα μοντέλα είναι εμπνευσμένα από την οικογένεια του Γύζη, όπως προκύπτει από το προσχέδιο που βρίσκεται στο αρχείο των απογόνων του στο Μόναχο. Το φως είναι συγκεντρωμένο στη μάνα και στο παιδί, αναδεικνύοντας τις λεπτομέρειες του κεντήματος, διαπερνώντας το διαφανές ύφασμα. Το πρόσωπο της μάνας είναι εξαϋλωμένο και το παιδί είναι αυτόφωτο. Η συμβολική ατμόσφαιρα της ευτυχισμένης οικογένειας δημιουργείται από όλα αυτά τα στοιχεία. Διακρίνεται από ένα σκληρό ρεαλισμό. «Κου Κου». Ιστοσελίδα της Εθνικής Πινακοθήκης.
Βάση (εραλδική)

Στην εραλδική, η βάση, είναι ένα σχέδιο το οποίο τοποθετείται κάτω από την ασπίδα. Είναι συνήθως ένα τοπίο, (όπως ένα βουνό ή βράχια), ένα χρυσό βάθρο ή ακόμα και ένα κομμάτι μάρμαρο στο οποίο πατούν και στηρίζονται οι υποστηρικτές.

 Όταν υπάρχουν υποστηρικτές πρέπει να υπάρχει και μία βάση. Πολλές φορές η βάση είναι διακοσμημένη με άνθη. Η βάση, όπως και οι υποστηρικτές απεικονίζει κάποιο χαρακτηριστικό τοπίο και άνθη της περιοχής του φορέα. Αν η βάση εμπεριέχεται στον θυρεό, τότε αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του. Εάν όμως δεν υφίσταται κάποιου είδους βάση στον θυρεό, τότε είναι στην ευχέρεια του καλλιτέχνη αν θα την συμπεριλάβει ή όχι. Στο Εθνόσημο της Αυστραλίας η βάση απεικονίζει συνήθως την Acacia pycnantha, το εθνικό λουλούδι. Θα ήταν αποδεκτό να παραλειφθεί το άνθος ή να αντικαταστεθεί με κάτι άλλο, καθώς δεν αποτελεί μέρος του θυρεού.