IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αστέρας του Μπάρναρντ

O Αστέρας του Μπάρναρντ (Barnard's Star) είναι πολύ χαμηλής μάζας ερυθρός νάνος αστέρας σε απόσταση περίπου έξι ετών φωτός από τη Γη ο οποίος εμφανίζεται στον αστερισμό Οφιούχο. Είναι ο τέταρτος κοντινότερος αστέρας στον Ήλιο, μετά από τους τρεις αστέρες του συστήματος του Άλφα Κενταύρου.. Παρά την εγγύτητά του στη Γη, το φαινόμενο μέγεθος του είναι 9, δηλαδή δεν είναι ορατός με γυμνό μάτι, ενώ είναι περισσότερο φωτεινός στο υπέρυθρο από ό,τι στο ορατό φως. O αστέρας πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ, ωστόσο δεν ήταν ο πρώτος που τον παρατήρησε καθώς εμφανιζόταν στους αστρονομικούς πίνακες του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1888 και το 1890. Το 1916 μετρήθηκε από τον Μπάρναρντ η ιδία κίνηση του στα 10,3 arcseconds ανά έτος, γεγονός που τον κατατάσσει μέχρι και σήμερα τον αστέρα με τη μεγαλύτερη κίνηση σε σχέση με τον Ήλιο. Ο Αστέρας του Μπάρναρντ είναι μεταξύ των πλέον μελετημένων άστρων λόγω της εγγύτητας του και της ιδανικής του θέσης για παρατήρηση κοντά στον Ουράνιο Ισημερινό. Ιστορικά η έρευνα του αστέρα έχει εστιαστεί στη μέτρηση των χαρακτηριστικών του και της αστρομετρίας του και για να διερευνηθεί η πιθανότητα να έχει εξωπλανήτες.

 Ο Αστέρας του Μπάρναρντ είναι ένας ερυθρός νάνος τύπου M4, πολύ αμυδρός για να παρατηρηθεί χωρίς τηλεσκόπιο. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 9,5. Η ηλικία του πιθανολογείται από 7 έως 12 δισεκατομμύρια χρόνια ως εκ τούτου είναι πολύ γηραιότερος του Ήλιου και πρέπει να είναι από τα παλιότερα αστέρια του Γαλαξία. O Αστέρας του Μπάρναρντ έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της περιστροφικής του ενέργειας καθώς οι περιοδικές μικρές αλλαγές της φωτεινότητας του δείχνουν ότι περιστρέφεται μία φορά ανά 130 ημέρες (ο Ήλιος περιστρέφεται κάθε 25 ημέρες). Ο Αστέρας του Μπάρναρντ μελετήθηκε ως μέρος του σχεδίου Δαίδαλος. Μεταξύ του 1973 και του 1978 η μελέτη αυτή πρότεινε το μη επανδρωμένο διαστρικό ταξίδι στον αστέρα με τεχνολογία του κοντινού μέλλοντος που τοποθετούνταν στις αρχές του 21ου αιώνα Ο Αστέρας του Μπάρναρντ επιλέχθηκε με βάση την υψηλή πιθανότητα να διαθέτει εξωπλανήτες. Κατάλογος αστέρων του Οφιούχου Σχέδιο Δαίδαλος Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων «Barnard's Star». SolStation. (αγγλικά) Darling, David. «Barnard's Star». The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, and Spaceflight. (αγγλικά) Schmidling, Jack. «Barnard's Star». Jack Schmidling Productions, Inc. Amateur work showing Barnard's Star movement over time. (αγγλικά) Johnson, Rick. «Barnard's Star». Animated image with frames approx. one year apart, beginning in 2007, showing the movement of Barnard's Star. (αγγλικά)
The Deep (Τα Μυστικά της Αβύσσου)

The Deep (ελληνικά: «Τα Μυστικά της Αβύσσου» ) είναι μία Αυστραλό-καναδική τηλεοπτική σειρά καρτούν, βασισμένη στο αντίστοιχο κόμικ. Δημιουργοί της είναι οι Tom Taylor και James Brower και η σειρά εκδίδεται από την εκδοτική εταιρεία Gestalt Comics. Η τηλεοπτική σειρά δημιουργήθηκε από την εταιρεία Technicolor , μία παραγωγή της A Stark Production και του καναδικού στούντιο Nerd Corps Entertainment, του Ομίλου DHX Media, μέσω του καναλιού ABC. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στον Καναδά στις 1 Δεκεμβρίου 2015 και στις ΗΠΑ στις 1 Ιουνίου 2016.

 Μία οικογένεια ζει μέσα στο μεγαλύτερο ερευνητικό υποβρύχιο του κόσμου και η δουλειά τους είναι να προστατεύουν τη ζωή ανθρώπων και ζώων στη θάλασσα, καθώς και να ανακαλύπτουν υποθαλάσσια τέρατα και να φέρνουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά της αβύσσου. Ταυτόχρονα όμως, η οικογένεια Nekton [William - πατέρας, Kaiko (μητέρα), Fontaine - κόρη και Anteas - γιος] ψάχνουν την καλά κρυμμένη Lemuria, έναν αρχέγονο πολιτισμό. Κατά τη διάρκεια των περιπετειών τους, αποκτούν αντιπαλότητα με δύο εχθρικές ομάδες, όπως τους υποθαλάσσιους πειρατές (με επικεφαλής τον "σφυροκέφαλο") και τον Alpheus, ο οποίος, χάρις στο υπερσύγχρονο σκάφος του, έχει στόχο του να βρει πρώτος τη χαμένη πόλη και να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις που υπάρχουν σε αυτήν, για κακό σκοπό. Η σειρά στο imdb Ανακτήθηκε στις 21/10/2019 Επίσημη ιστοσελίδα της σειράς Ανακτήθηκε στις 21/10/2019
Σκούρας Αχαΐας

Ο Σκούρας (ή και Σκούρα) είναι μικρό χωριό της Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Ερυμάνθου. Στην ομώνυμη τοπική κοινότητα υπάγεται και ο οικισμός Καρδάσι.

 Βρίσκεται κοντά στις πλαγιές του όρους Σκόλλις. Κοντά στο χωριό βρίσκεται πηγή με το όνομα "Βελίτσα". Εγγύς του χωριού διέρχεται και ο χείμαρρος Βουντούχλα (ή Σκουροπόταμος). Αναφέρεται ως χωριό τουλάχιστον από το 1700. Ο οικισμός απείχε δυο ώρες δρόμο στα 1885 από την Προστοβίτσα, την τότε έδρα του Δήμου Τριταίας, ενώ το ίδιο αναφέρει στα 1903 και ο Χρήστος Κορύλλος. Το 1952 και το 1960 βρέθηκαν στην περιοχή του χωριού αρχαιότητες μυκηναϊκής προέλευσης. Σχετικά με το όνομα του χωριού υπάρχει τόσο η άποψη ότι είναι ανθρωπωνυμικό, που προήλθε από το επίθετο της οικογένειας που κατοικούσε στην περιοχή, όσο και η άποψη ότι το κανονικό όνομα του χωριού είναι το Εσκούρα, προερχόμενο από τη λέξη escuel ή excuel, όπως αναφέρεται σχετική φράση στο Χρονικόν του Μορέως, η οποία με τη σειρά της είναι αντιδάνειο από τη βυζαντινή λέξη εξκούβιτον που σημαίνει "άγρυπνη φύλαξη επίκαιρων θέσεων". Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ερυμανθίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων "Ανέστη Κωνσταντινίδου", Εν Αθήναις 1903. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σκούρα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σκούρα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σκούρα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017.
Τζόρτζιο Μπούλγκαρι

Ο Τζόρτζιο Μπούλγκαρι (ιταλικά: Giorgio Bulgari), (5 Μαΐου 1890 - 6 Μαρτίου 1966) ήταν Ιταλός επιχειρηματίας και γιος του Σωτηρίου Βούλγαρη, ιδρυτή του οίκου πολυτελών προιόντων Bulgari.

 Ο Τζόρτζιο γεννημένος στη Ρώμη, ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Σωτήρη Βουλγάρη και της σύζυγου του Έλενα. Ο Τζόρτζιο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Κονσταντίνο έμαθαν αργυροχρυσοχοΐα και κατασκευή κοσμημάτων από τον πατέρα τους, οι οποίοι ανέλαβαν την οικογενειακή επιχείρηση μετά τον θάνατό του το 1932. Ο Τζόρτζιο Μπούλγκαρι είχε τρεις γιους, τον Τζιάννι (γεννηθείς το 1935), τον Πάολο (γεννηθείς το 1937) και τον Νίκολα (γεννηθείς το 1941). Ο Τζιόρτζιο Μπούλγκαρι πέθανε στις 6 Μαρτίου του 1966 και είναι θαμμένος στο Προτεσταντικό Νεκροταφείο της Ρώμης.
Φελισιέν Ντε Μύρμπαχ

Ο Φελισιέν Ντε Μύρμπαχ (Felicien De Myrbach) ή Φελισιάν Μύρμπαχ (Felician Myrbach) ήταν Αυστριακός ζωγράφος, γραφίστας και εικονογράφος βιβλίων. Γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1853 στην πόλη Zaleszczyki και απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου 1940 στο Κλάγκενφουρτ (Klagenfurt). Είναι γνωστός για τις υδατογραφίες - χρωμολιθογραφίες του που κυκλοφόρησαν σε χιλιάδες αντίτυπα όπου αναπαριστά πολεμικές μάχες των στρατευμάτων του Μεγάλου Ναπολέοντα.

 Ο Φελισιέν Ντε Μύρμπαχ κατά την περίοδο 1868-1871, σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία της Βιέννης (Militärakademie), αλλά στη συνέχεια δεν ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, ήταν συντάκτης στο Στρατιωτικό Γεωγραφικό Ινστιτούτο (Militärgeographischen Institut) και καθηγητής σχεδίου στη Στρατιωτική Ακαδημία της Βιέννης. Παράλληλα σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης (Wiener Akademie der bildenden Künste). Από το έτος 1881 έως το 1897 ο Μύρμπαχ έζησε στο Παρίσι εργασθείς ως εικονογράφος βιβλίων (από 28 ετών). Εικονογράφησε τα έργα του Αλφόνς Ντοντέ και του Βίκτωρα Ουγκώ. Από το έτος 1897 διετέλεσε καθηγητής της Εικονογράφησης στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. Από το 1899 έως το 1905 υπηρέτησε ως διευθυντής της Σχολής αυτής.. Αν και τα έργα του ακόμα διακρίνονταν γιά ρεαλισμό και με κλίση σε στρατιωτικά θέματα, παραδόξως ο Myrbach ίδρυσε το «Ινστιτούτο τού Βιεννέζικου Μοντερνισμού» μαζί με τους δασκάλους Josef Hoffmann, Alfred Roller, Kolo Moser, Rudolf von Larisch, Czeschka και Franz Cizek. Ο Myrbach το 1903 έγινε πρόεδρος της Secession (απόσχισης) της Βιέννης, και το 1905, ενώθηκε με την ομάδα του διάσημου Γκούσταφ Κλιμτ και αποσύρθηκε εξαιτίας των αποκλίσεων. Στη συνέχεια έζησε και πάλι μέχρι το 1914 στο Παρίσι, και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ισπανία. Το 1936 επέστρεψε στην Αυστρία σε ηλικία 83 ετών, και τελικά πέθανε το 1940 σε ηλικία 87 ετών. Μερικές από τις Χρωμολιθογραφίες του, που ο Φελισιέν Ντε Μύρμπαχ τις ζωγράφισε το έτος 1894 σε ηλικία 41 ετών στό Παρίσι, αναπαριστούν καθ εικασίαν (από περιγραφές) τη Μάχη των Γάλλων Γρεναδιέρων στήν Αρχαία Νικόπολη το έτος 1798 ενάντια στά στρατεύματα του Αλή Πασά Τεπελενλή. Πίνακας: «Στον κήπο του Πανδοχείου», 1896, «Im Wirthausgarten», 1896.
Γιόζο Κριζάνοβιτς

Ο Γιόζο Κριζάνοβιτς (Jozo Križanović, 28 Ιουλίου 1944 – 2 Δεκεμβρίου 2009) ήταν Κροάτης πολιτικός από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Υπήρξε επικεφαλής της προεδρίας από το Μάρτιο του 2001 ως τις 5 Οκτωβρίου του 2002.

 Το Μάρτιο του 2001 Κριζάνοβιτς αντικατέστησε τον Άντε Γιέλαβιτς (Ante Jelavić) ως τον Κροάτη εκπρόσωπο του προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο Γιέλαβιτς απομακρύνθηκε από τη θέση του έπειτα από απόφαση του ύπατου εκπροσώπου για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Βόλφγκανγκ Πέτριτς.Τον Ιούνιο του 2001 ανέλαβε την προεδρία και παρέμεινε ως το Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου. Η θητεία του τερματίστηκε έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2002 στη Βοσνία. Ο Ντράγκαν Κόβιτς εξελέγη ως αντικαταστάτης του.Πέθανε στο Ζάγκρεμπ από μετεγχειρητικές επιπλοκές στις 2 Δεκεμβρίου 2009.
Άγιος Γεώργιος Πέλλας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μεγάλου Αλεξάνδρου, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Πέλλας, στον εύφορο κάμπο ανατολικά της Σκύδρας. Βρίσκεται πάνω σε παρακλάδι του ποταμού Μαγλενίτσα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 26 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,502 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γυψόβου. Από το 1930 μέχρι το 1949 ήταν έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δάφνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μεγάλου Αλεξάνδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλης. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε το χωριό. Μαρτυρίες υπερηλίκων αναφέρουν την ύπαρξη τριών λοφίσκων, σε απόσταση 200 μέτρων ο ένας από τον άλλον που, πιθανόν, λειτουργούσαν ως φρυκτωρίες επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι Τούρκοι αποκαλούσαν το χωριό «Ντορτ Αρμούτ» («Τέσσερις Αχλαδιές») και πάνω στο δρόμο υπήρχε ένα φημισμένο χάνι Καστοριανού Χατζή. Ερείπιά του σώζονταν μέχρι το 1954. Στη σημερινή θέση της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου υπήρχε το κονάκι του Αρβανίτη Μπέη που, λόγω της εξουσίας που ασκούσε, στο χωριό βρίσκανε άσυλο κυνηγημένοι χριστιανοί. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, με κυριότερες καλλιέργειες τα ροδάκινα και τα σπαράγγια. Υπάρχει ιατρείο, δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Στο βορειοδυτικό τμήμα του χωριού, βρίσκεται ο Αγροτικός Συνεταιρισμός και το γήπεδο της ποδοσφαιρικής ομάδας ΠΑΟΚ Αγίου Γεωργίου. Στο χωριό δραστηριοποιείται και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος». Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη βορειοδυτική είσοδο του χωριού Η κεντρική πλατεία του χωριού, όπου βρίσκεται το νεόκτιστο διώροφο κτίριο του δημοτικού καταστήματος και το ηρώο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=t5SMgLnNGJk
Γράμματα του Ηλίου και της Σελήνης

Τα γράμματα του Ηλίου και της Σελήνης (αραβικά: حروف شمسية‎ / χουρούφ σαμσίγια) είναι ομάδες φωνηέντων στην αραβική και την μαλτέζικη γλώσσα. Τα γράμματα κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το αν αφομοιώνουν το γράμμα λαμ (ﻝ l) του προηγούμενου οριστικού άρθρου αλ (الـ). Οι ομάδες ονομάστηκαν έτσι καθώς η λέξη για τον Ήλιο γράφεται ως αλ σαμς αλλά προφέρεται ως ας σαμς καθώς γίνεται αφομοίωση του γράμματος λαμ, ενώ στην περίπτωση της Σελήνης (αλ καμάρ) δεν συμβαίνει η αφομοίωση αυτή.

 Όταν ακολουθείται από γράμμα του Ηλίου, το /l/ του αραβικού οριστικού άρθρου αλ αφομοιώνει το αρχικό σύμφωνο του ουσιαστικού που ακολουθεί, με αποτέλεσμα να γίνεται διπλό σύμφωνο. Για παράδειγμα ο Νείλος δεν προφέρεται ως αλ-Νιλ αλλά ως αν-Νιλ, ενώ αυτό δεν συμβαίνει με τα γράμματα της Σελήνης. Τα γράμματα του Ηλίου είναι σύμφωνα βάσει της φωνολογίας των κλασικών αραβικών, και της Σελήνης είναι όλα τα υπόλοιπα. Στην γραπτή μορφή, το ال (αλ) διατηρείται ανεξάρτητα από το πως προφέρεται. Όταν γίνεται μεταγραφή των αραβικών ονομασιών σε άλλες γλώσσες, ο κανόνας της αφομοίωσης δεν ακολουθείται, π.χ. Αλ Ραχμάν αντί το σύμφωνα με την αραβική γραμματική Αρ Ραχμάν, και αρκετά συχνά δεν ακολουθείται και στον απλό καθημερινό λόγο.
Αδριάνα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Η Αδριάνα, ολλανδ.: Adriana του Nassau-Dillenburg (7 Φεβρουαρίου 1449 - 15 Ιανουαρίου 1477) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάαου-Μύντσενπεργκ.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της συζύγου του Μαρίας του Λόον, κόρης του Ιωάννη Β΄ κυρίου των Γύλιχ, Χάινσμπεργκ, Λέβενμπεργκ. Απεβίωσε στις 15 Ιανουαρίου 1477 και τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Χάναου. Στο επιτύμβιο μνημείο της απεικονίζεται σε στάση προσευχής προς τον ψηλό βωμό (ο οποίος δεν υπάρχει πια). Το επιτύμβιο μνημείο και η επιτάφια πλάκα έχουν διατηρηθεί πολύ καλά. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1468 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ τον Νεότερο κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Μαζί είχαν τα ακόλουθα παιδιά: μία κόρη (γενν. 4 Aπριλίου 1469), απεβίωσε σύντομα μετά τη γέννηση. Αδριάνα (1 Mαΐου 1470 - 12 Aπριλίου 1524), παντρεύτηκε τον Φίλιππο κόμη του Ζολμς-Λιχ (15 August 1468 - 3 October 1544). Mαργαρίτα (6 Aπριλίου 1471 - 5 Σεπτεμβρίου 1503) μοναχή στο μοναστήρι Λήμπεναου. Ράινχαρντ Δ΄ (14 Mάρτιος 1473 - 30 Ιανουάριος 1512). Άννα (15 Mάρτιος 1474 - 21 Mάρτιος 1475). Mαρία (4 Mάρτιος 1475 - 18 Mάιος 1476) Fried Lübecke: Hanau. Stadt und Grafschaft, Κολωνία, 1951, σελ. 91 και 112 ff Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau - Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978
Βαρβάρα Ζαπόλυα

Η Βαρβάρα, Barbara Zápolya (1495 - 1515) από τον Οίκο των Ζαπόλυα, ήταν κόρη του παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας & μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Στεφάνου παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας και της Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Πσεμύσλαφ Β΄ δούκα του Τσέσυν. Παντρεύτηκε το 1512 τον Σιγισμούνδο Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνο: Χένβιχ 1513-1573, παντρεύτηκε τον Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Άννα 1515-1520, απεβ. 5 ετών. Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė; Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.
Τζον Χέιτινγκα

Ο Τζον Χέιτινγκα είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής και γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1983 στην πόλη Άλφεν αν ντεν Ράιν στην δυτική Ολλανδία, αγωνίζεται ως αμυντικός στην Φούλαμ ΦΚ και είναι διεθνής με την Εθνική Ολλανδίας. Τη σεζόν 2007-08 ανακηρύχθηκε Ποδοσφαιριστής της χρονιάς για την Ολλανδία

 Ο Τζον Χέιτινγκα ξεκίνησε από τα μικρά τμήματα του Αγιαξ έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την ομάδα στις 26 Αυγούστου 2001 σε παιχνίδι εναντίον της Φέγενορντ έμεινε στην ομάδα ως το 2008 πανηγυρίζοντας δυο φορές την κατάκτηση του Ολλανδικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τις σεζόν 2001–02 και 2003–04 και τρεις φορές την κατάκτηση του Κυπέλλου Ολλανδίας το 2002 το 2006 και το 2007 το καλοκαίρι του 2008 μεταγράφηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης Στην Ατλέτικο Μαδρίτης ο Τζον Χέιτινγκα έμεινε μια σεζόν κάνοντας 32 εμφανίσεις συνολικά(28 το πρωτάθλημα) και πετυχαίνοντας 3 γκολ Τον Σεπτέμβριο του 2009 μεταγράφηκε στην Έβερτον υπογράφοντας 5ετές συμβόλαιο. Οι φίλοι της ομάδας απο το Λίβερπουλ τον ψήφισαν ως καλύτερο παίκτη της ομάδας την σεζόν 2011-12 Τον Ιανουάριο του 2014 ο Ολλανδός αμυντικός μεταγράφηκε στην Φουλαμ Ο Τζον Χέιτινγκα έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα της Ολλανδίας στις 18 Φεβρουαρίου 2004 σε ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον των Η.Π.Α.. Με την Εθνική ομάδα έχει αγωνιστεί σε τρεις τελικές φάσεις Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012. Επίσης και σε δύο τελικές φάσεις παγκοσμίων κυπέλλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 όπου έφτασε με την Ολλανδία μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης όπου και αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα στην παράταση. Χάνοντας τελικά το παγκόσμιο κύπελλο από την Εθνική Ισπανίας Ο Τζον Χέιτινγκα στην ιστόσελίδα της FIFA Αρχειοθετήθηκε 2012-10-19 στο Wayback Machine. Το προφίλ του Χέιτινγκα στην ιστόσελίδα της Έβερτον
Έρευνα

Ο όρος έρευνα στις καθημερινές εκφράσεις συνδέεται με πολλά αντικείμενα εφαρμογής. Περισσότερο ωστόσο φέρεται με μια εξειδικευμένη σημασία τη συστηματική, αντικειμενική και εξακριβωμένη αναζήτηση πληροφοριών προς επίλυση κάποιου προβλήματος. Μεταξύ τους οι διάφορες έρευνες διαφέρουν ως προς τις προθέσεις, τα μέσα αλλά και στο βαθμό σεβασμού των επιστημονικών αρχών εκ μέρους των διαφόρων ερευνητών. Σε γενικές γραμμές η έρευνα αποτελεί πρωταρχικής σημασίας διαδικασία για την ανάδειξη, συγκρότηση και προαγωγή των επιστημών, όπου μέσω αυτών επιχειρείται ευρύτερα η βελτίωση των συνθηκών της ζωής των ανθρώπων. Πολλοί είναι εκείνοι που περιορίζουν την έννοια μόνο στην επιστημονική έρευνα που αναπτύσσεται κατά κλάδο επιστημονικών πεδίων, όπου βασίζεται σε πειραματική μέθοδο, ή την επαλήθευση υποθέσεων αν και σε πολλές των περιπτώσεων η επιστήμη ερευνά "στα τυφλά" όπου οι όποιες επιβεβαιώσεις έπονται στη συνέχεια.

 Βασική διάκριση των διαφόρων ερευνών λαμβάνοντας υπόψη α) τον τρόπο της διαδικασίας τους είναι οι "μη πειραματικές" και οι "πειραματικές έρευνες, β) ανάλογα του αριθμού των ερευνητών σε ατομικές και ομαδικές έρευνες", και γ) ανάλογα του σκοπού σε "γενικές", ή "θεωρητικές" και σε "εφαρμοσμένες έρευνες". Γενικά οι μη πειραματικές είναι οι επιτόπιες έρευνες που περιορίζονται σε κάποια περιγραφή καταστάσεων παρά σε σχέσεις με αιτιώδη συνάφεια. Αυτές εκτείνονται κυρίως σε πληθυσμιακά δείγματα, απ΄ όπου οι ερευνητές εξάγουν διάφορα συμπεράσματα "κατανόησης" ή "ερμηνείας" των προς έρευνα "φαινομένων". Σ΄ αυτού του είδους ερευνών συγκαταλέγονται εκτός του μεγάλου πλήθους δημοσκοπήσεων, των λεγομένων γκάλοπ, η ιστορική έρευνα καθώς και η περιγραφική έρευνα. Οι πειραματικές έρευνες συμπεριφοράς ασκούνται σε περιορισμένα πληθυσμιακά δείγματα όπου προϋποθέτουν μακρά εξέταση φαινομένων προκειμένου να εξαχθεί μια θεμελιωμένη "ερμηνεία". Η επιστημονική έρευνα χωρίζεται σε βασική και εφαρμοσμένη. Βασική έρευνα γίνεται κυρίως από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα ενώ εφαρμοσμένη γίνεται και από επιχειρήσεις. Μέθοδοι έρευνας Γενικά η έρευνα βασίζεται στις ίδιες μεθόδους που ακολουθούν τόσο οι Επιστήμες συμπεριφοράς όσο και οι Φυσικές επιστήμες και οι οποίες είναι: Η Παρατήρηση, Η Πειραματική μέθοδος, Η Στατιστική μέθοδος (γενικά) και είδη αυτής, Η Μαθηματική μέθοδος (γενικά) και είδη αυτής, Η Συγκριτική μέθοδος (γενικά), Η Γενετική μέθοδος, Η Κοινωνιομετρία, Η Κλινική μέθοδος, (σε ερευνητικούς σκοπούς) κ.ά.Όλες οι παραπάνω συνεπικουρούνται με διάφορες συναφείς τεχνικές (ερωτηματολόγια, τεστ, κ.λπ.) καθώς και όργανα μέτρησης (π.χ. κλίμακες εκτίμησης, δείκτες διαθέσεων, τεχνικές Q, αναλύσεις, συνεντεύξεις, κ.ά.). Γενικά στο σύνολό τους αυτές οι μέθοδοι πραγματοποιούνται σε τρία κοινά βασικά στάδια στρατηγικής - τακτικής: Το στάδιο της προπαρασκευής. Το στάδιο της εφαρμογής και Το τελικό στάδιο της λεγόμενης σύνταξης της τελικής αναφοράς. UNESCO "Λεξικό Κοινωνικών Όρων" (Ελληνική Έκδοση) 3 τόμοι, Εκδ. Ελληνική Παιδεία Αθήναι 1972, τομ.2ος, σελ.85. Θρασ. Μπέλλας "Η Έρευνα στις Επιστήμες της Συμπεριφοράς" - Αθήνα 1977. τομ.1ος, σελ.17-18.
Επαρχία Αλακόλ

Η επαρχία Αλακόλ (καζακικά: Алакөл ауданы‎) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ουσαράλ. Πληθυσμός: 70,427 (εκτίμηση 2013) 69,398 (απογραφή 2009) 79,773 (απογραφή 1999). Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο Τουνκουρούζ βρίσκεται στην επαρχία.

 Η επαρχία βρίσκεται στην περιοχή Μπαλκάς-Αλακόλ. Μέρος του ανατολικού συνόρου της (όπου η επαρχία συνορεύει με την περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν) μοιράζεται τις λίμνες Σασικκόλ, Κοσκαρκόλ, Αλακόλ και Ζαλανασκόλ. Δεν υπάρχουν μεγάλοι ποταμοί στην επαρχία, αλλά μόνο ο μικρός ποταμός Τεντέκ, που κατευθύνεται προς την λίμνη Σασικκόλ, αλλά φτάνει στην λίμνη μόνο περιοδικά, είναι ο μεγαλύτερος.
Τεκίλα σανράιζ

Το τεκίλα σανράιζ (tequila sunrise) είναι κοκτέιλ από τεκίλα, χυμό πορτοκαλιού και σιρόπι γρεναδίνης. Σερβίρεται μη ανακατεμένο σε ψηλό ποτήρι. Το σύγχρονο ποτό προέρχεται από το Σοσαλίτο, Καλιφόρνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 μετά από ένα παλαιότερο που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Το κοκτέιλ πήρε το όνομά του για την εμφάνισή του όταν σερβίρεται - με διαβαθμίσεις χρώματος που μοιάζουν με την ανατολή Ήλιο (sunrise στα αγγλικά).

 Η αρχική τεκίλα σανράιζ περιείχε τεκίλα, κρέμα κασί, χυμό λάιμ και σόδα, και σερβιρίστηκε στο Arizona Biltmore Hotel όπου δημιουργήθηκε από τον Τζιν Σούλιτ τη δεκαετία του 1930 ή του 1940. Η πιο δημοφιλής μοντέρνα εκδοχή του κοκτέιλ περιέχει τεκίλα, χυμό πορτοκαλιού και γρεναδίνη και δημιουργήθηκε από τον Μπόμπι Λόζοφ και τον Μπίλι Ράις στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ενώ εργάζονταν ως νέοι μπάρμαν στο Trident στο Σοσαλίτο της Καλιφόρνια βόρεια του Σαν Φρανσίσκο. Το 1972, σε ένα ιδιωτικό πάρτι στο Trident που διοργάνωσε ο Μπιλ Γκράχαμ για να ξεκινήσει την περιοδεία των Rolling Stones το 1972 στην Αμερική, ο Μικ Τζάγκερ πήρε ένα από τα κοκτέιλ, του άρεσε και αυτός και η συνοδεία του άρχισαν να τα πίνουν. Αργότερα τα παρήγγειλαν σε όλη την Αμερική, ονομάζοντας μάλιστα την ίδια την περιοδεία «περιοδεία της κοκαΐνης και της τεκίλα σανράιζ». Εκείνη την εποχή, το Trident ήταν το μεγαλύτερο κατάστημα για τεκίλα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1973 η Jose Cuervo είδε το νέο ποτό ως ευκαιρία μάρκετινγκ και έβαλε τη συνταγή στο πίσω μέρος των μπουκαλιών τεκίλα της, και το προώθησε με άλλους τρόπους. Αργότερα την ίδια χρονιά, οι Eagles ηχογράφησαν ένα τραγούδι που ονομάζεται «Tequila Sunrise» για το άλμπουμ τους Desperado καθώς η δημοφιλία του ποτού εκτινάχθηκε στα ύψη. Το 1988, κυκλοφόρησε μια επιτυχημένη ταινία με τίτλο Tequila Sunrise, με πρωταγωνιστές τη Μισέλ Φάιφερ, τον Μελ Γκίμπσον και τον Κερτ Ράσελ, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Τάουν. Το ρόφημα ανακατεύεται ρίχνοντας μέσα τεκίλα, πάγο, μετά το χυμό και, τέλος, σιρόπι. Η χαρακτηριστική εμφάνιση του ροφήματος εξαρτάται από την προσθήκη του σιροπιού χωρίς ανάμειξη με τα άλλα συστατικά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα κουτάλι για να καθοδηγήσει το σιρόπι στο κάτω μέρος του ποτηριού με ελάχιστη ανάμειξη.
Aqualung Live

Το Aqualung Live είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου 2005 στην Ευρώπη και τις 7 Μαρτίου 2006 στην Αμερική, μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Fuel 2000". Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2004 στα "XM Studios" της Ουάσινγκτον, μπροστά σε σαράντα προσκεκλημένους του συγκροτήματος. Κατά την αμερικάνικη περιοδεία των Jethro Tull το φθινόπωρο του 2005, η συγκεκριμένη κυκλοφορία διανεμόταν δωρεάν προς το κοινό, ενώ τα έσοδα από τις ευρωπαϊκές του πωλήσεις δόθηκαν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα προς βοήθεια των άστεγων.Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν μέτριες προς καλές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 αστέρια με άριστα τα 5, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,5 / 5 και το "ProgArchives" 3,45 / 5.

 Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Ίαν Άντερσον."Aqualung" – 7:56 "Cross-Eyed Mary" – 4:34 "Cheap Day Return" – 1:21 "Mother Goose" – 5:39 "Wond'ring Aloud" – 2:00 "Up to Me" – 3:35 "My God" – 8:27 "Hymn 43" – 4:22 "Slipstream" – 0:59 "Locomotive Breath" – 5:19 "Wind-Up" – 6:40 Riffs – Another Monkey – 1:27 Recording the Original – 2:05 Choosing My Words with Care – 1:17 Hummmmmm 43 – 0:35 A Different Kettle of Very Different Fish – 1:02 But is It Any Good? – 1:42 Aqualung Live (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 19 Σεπτεμβρίου 2005 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Aqualung Live" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, φλάουτο Άντριου Γκίντινγκς - πλήκτρα, πιάνο Τζόναθαν Νόις - μπάσο Ντον Πέρι - τύμπανα, κρουστά Aqualung Live - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - Aqualung Live | Sputnikmusic JETHRO TULL Aqualung Live reviews and MP3 - Prog Archives
Βουλγαρία του Βόλγα

Η Βουλγαρία του Βόλγα ήταν ένα μεσαιωνικό πολυφυλετικό κρατικό μόρφωμα της Ανατολικής Ευρώπης, στην περιοχή του Μέσου Βόλγα - εκεί όπου σήμερα εκτείνεται το ρωσικό Διαμέρισμα Πριβόλζκυ (κυρίως στο Ταταρστάν και την Τσουβασία). Κυρίαρχη εθνότητα ήταν οι Βούλγαροι απόγονοι της ορδής του Χαν Κοτράγ, η οποία γύρω στο 660 είχε εγκαταλείψει την Αζοφική Θάλασσα κυνηγημένη από τους Χαζάρους. Σε αντίθεση με τους βαλκάνιους συγγενείς τους, οι Βούλγαροι του Βόλγα διατήρησαν τα τουρανικά χαρακτηριστικά τους.

 Η οριστική ηγεμονία των Βουλγάρων στην περιοχή φαίνεται πως εγκαθιδρύθηκε στα τέλη του 9ου αιώνα, όταν έπαυσε η επεκτατικότητα του Χαζαρικού Χαγανάτου από τα νότια (είχε μπει σε φάση παρακμής, εμπλεκόμενο σε σειρά πολέμων με τους Ρως). Την ίδια περίοδο ίδρυσαν την πρωτεύουσά τους Μπολγάρ στις όχθες του Βόλγα και θεμελίωσαν μια σειρά φρουρίων κατά μήκος του ποταμού που εξελίχθηκαν σε ιστορικές πόλεις, όπως το Καζάν. Λίγες δεκαετίες αργότερα (922/3) ασπάσθηκαν τον ισλαμισμό μέσω του Πέρση λόγιου Αχμάντ ιμπν Φαντλάν. Ελέγχοντας την ναυσιπλοΐα στον Βόλγα, οι Βούλγαροι κυριάρχησαν σε έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς δρόμους του Μεσαίωνα, την Εμπορική Οδό του Βόλγα. Το Μπολγάρ γνώρισε εξαιρετική ακμή και μπορούσε να συναγωνισθεί σε μέγεθος και πλούτο τις μεγάλες πόλεις του ισλαμικού κόσμου. Αυτό προκάλεσε το ενδιαφέρον των Ρως (ήλεγχαν ήδη την κίνηση αγαθών στο Δνείπερο), που με ορμητήριο το Βλαντίμιρ πραγματοποίησαν συνεχείς επιδρομές κατά τον 11ο και 12 αιώνα, εξαναγκάζοντας τους Βουλγάρους να μετακινήσουν την πρωτεύουσα στο ανατολικότερο Μπιλέρ. Το τέλος της Βουλγαρίας του Βόλγα ήλθε στο ξεκίνημα του 13ου αι. όταν μια νέα υπερδύναμη, η Μογγολική Αυτοκρατορία του Τζενγκίς Χαν, πέρασε τις στέπες του Καζακστάν και ξεχύθηκε στην ανατολική Ευρώπη. Η πρώτη απόπειρα των Μογγόλων έγινε το 1223 και αποκρούσθηκε - ήταν ίσως η πρώτη ήττα του Τζενγκίς Χαν. Οι διάδοχοί του όμως επέστρεψαν το 1236 και μέσα σε μια πενταετία κατέκτησαν ολόκληρη τη χώρα, διαμοιράζοντας τα εδάφη της σε διάφορα ημιαυτόνομα χανάτα υπαγόμενα στη Χρυσή Ορδή. Η ανάμειξη των Βουλγάρων με τους Τουρκομογγόλους της Χρυσής Ορδής δημιούργησε ένα νέο έθνος, τους Τατάρους, οι οποίοι έως και σήμερα είναι το δεύτερο πολυπληθέστερο έθνος της Ρωσίας μετά τους Σλάβους. Οι δε Τσουβάσιοι, ένας κλάδος των Τατάρων που καταγράφεται χωριστά στις στατιστικές και αριθμεί πάνω από ενάμιση εκατομμύριο μέλη, θεωρείται πως έλκουν απευθείας την καταγωγή τους από τους Βουλγάρους του Βόλγα.
Κοπανιστή

Η Κοπανιστή είναι αλμυρό, πικάντικο τυρί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) που παράγεται στις Κυκλάδες, και κυρίως στο νησί της Μυκόνου στην Ελλάδα, για πάνω από 300 χρόνια. Χρωστάει την ιδιαίτερη γεύση του στην ανάπτυξη μυκήτων και μερικές φορές ονομάζεται επίσης ως "Ελληνικό Ροκφόρ".Στη Τουρκία είναι γνωστό ως kopanisti peyniri ή acı peynir (τυρί κοπανιστή και πικρό τυρί, αντίστοιχα, στα Τουρκικά), και παρασκευάζεται παραδοσιακά στις επαρχίες Τσεσμέ και Καραμπουρούν της επαρχίας Σμύρνης. Στη Τουρκία, παρασκευάζεται κανονικά από γάλα κατσίκας.

 Στα ελληνικά, η λέξη "κοπανιστή" χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι που έχει χτυπηθεί. Στο τυρί κοπανιστή αυτό αναφέρεται στη τεχνική προετοιμασίας. Παρασκευάζεται κυρίως από αγελαδίσιο ή πρόβειο γάλα ή από ανάμειξη των δύο. Η προετοιμασία της κοπανιστής Μυκόνου περιλαμβάνει χειροτεχνικούς πολιτισμούς, που προέρχεται από την πρακτική της χρήσης μερικών από τις προηγούμενες παρτίδες του τυριού που παράγεται ως ενοφθαλμίασμα για νέες κουλτούρες. Στην αρχή το γάλα μαγειρεύεται στους 28–30 °C με ζύμη μέχρι να γίνει πυκνό. Αυτή η διαδικασία συνήθως διαρκεί 20 με 24 ώρες. Μετά από αυτό πρέπει να αποξηρανθεί και προστίθεται αλάτι και κόκκινες πιπεριές τσίλι. Ο δημιουργός δουλεύει το μίγμα με τα χέρια του μια φορά κάθε ώρα για τις πρώτες 12 ώρες. Μετά το μίγμα τυλίγεται σε ύφασμα από βαμβάκι και τοποθετείται σε δοχείο μαγειρέματος με μια πέτρα τοποθετημένη στην κορυφή του τυριού. Αυτή η μέθοδος βοηθά το τυρί να ξεφορτωθεί τα πρόσθετα υγρά. Παραμένει στο ύφασμα για μια εβδομάδα για να ωριμάσει και να αφήσει τους μύκητες να μεγαλώσουν. Μετά αναμειγνύεται ξανά και τοποθετείται σε δοχεία (παραδοσιακά σε πήλινα σκεύη) για να ολοκληρώσει την γήρανση του, που μπορεί να πάρει ένα με δύο μήνες.Ο πιο δημοφιλής τρόπος σερβιρίσματος είναι το σερβίρισμά του σε ένα πιάτο γνωστό ως "μόστρα" που περιέχει ξηρό ψωμί με τυρί κοπανιστή, ψιλοκομμένες ντομάτες και ελαιόλαδο. Οι Μυκονιάτες το χρησιμοποιούν ως μεζέ για να το συνοδέψουν με το ούζο. Κατάλογος τυριών
Κασσάνδρα Σάντσεζ Ναβάρρο

Η Κασσάνδρα Σάντσεζ Ναβάρρο (Cassandra Sánchez Navarro, γεννημένη ως Κασσάνδρα Γκιτιάν Σάντσεζ Ναβάρρο Cassandra Guitian Sánchez Navarro, 3 Ιουλίου 1991 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.Είναι κόρη της ηθοποιού Μόνικα Σάντσεζ Ναβάρρο, ανιψιά του ηθοποιού Ραφαέλ Σάντσεζ Ναβάρρο και εγγονή διάσημου ηθοποιού της χρυσής εποχής του μεξικανικού κινηματογράφου Μανόλο Φαμπρέγας. Σπούδασε acting και δραματουργία στο Κέντρο Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης της Televisa (CEA), και την ίδια χρονιά, έκανε το ντεμπούτο του στην τηλενουβέλα Una familia con suerte.

 Una familia con suerte - 2011/12, ως Σαλώμη A Broken Code - 2012, ως Άντζι (ταινία) Gabe the Cupid Dog - 2012 (ταινία) Corona de lágrimas - 2012/13, ως Κονσουέλο Μαρία ντελ Πιλάρ "Τσελίτο" Ντουράν Ρικένα Quiero amarte - 2013/14, ως Φλάβια Μοντεσίνος Ουγάρτε La sombra del pasado - 2015, ως Βερόνικα Σάντος (γκεστ εμφάνιση, 20 επεισόδια) A Selfie - 2015, ως Κάρλα (ταινία) Sense8 - 2015, ως Καλόγρια (σειρά, 2 επεισόδια) Yago - 2016, ως Χιμένα Σάιντε Γαλβάν (γκεστ εμφανίση, 17 επεισόδια) Las 13 esposas de Wilson Fernández - 2017, ως Γκλόρια (Επεισόδιο:"Gloria") Café con leche - 2017, ως Λιζ Γκόμες (ταινία) La bella y las bestias - 2018, ως Πενέλοπε Σαπάτα Las Buchonas - 2018/19, ως Γκαμπριέλα Λεόν Silvia Pinal, frente a ti - 2019, ως Βιριδιάνα Αλατρίστε (γκεστ εμφάνιση, 4 επεισόδια) Sitiados: México - 2019, ως Καρμίνια (σειρά, 8 επεισόδια) El Dragón: Return of a Warrior - 2019, ως Φρανσίσκα "Τσίσκα" Γκάρσα Cindy La Regia - 2020, ως Σίντι ντε λα Γκάρσα (ταινία) Βραβεία TVyNovelas Κασσάνδρα Σάντσεζ Ναβάρρο στην IMDb Κασσάνδρα Σάντσεζ Ναβάρρο, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Οσμάν Γ΄

Ο Οσμάν Γ΄ (III. Osman, 2 Ιανουαρίου 1699 - 30 Οκτωβρίου 1757) (τουρκ.: Osmān-i sālis, (Σαλής= ξανθός) Οθ. τουρκ: عثمان ثالث) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1754-1757.

 Ο Οσμάν Γ΄ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1699 στο παλάτι της Ανδριανούπολης. Ήταν νεότερος γιος του Σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και της Σεχσουβάρ Σουλτάνκαι ήταν αδερφός του Μαχμούτ Α΄. Η σύντομη βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από αυξανόμενη καταπίεση των μη μουσουλμανικών πληθυσμών (Χριστιανών και Εβραίων), καθώς και μια πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη. Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε απομόνωση στο Παλάτι, ως Σουλτάνος είχε πολλές ιδιορρυθμίες. Αντίθετα με τους προκατόχους του, δεν αγαπούσε τη μουσική και πέταξε έξω από το παλάτι όλους τους μουσικούς. Επίσης, αναφέρεται ότι δεν συμπαθούσε τη γυναικεία συντροφιά, ίσως ως κατάλοιπο της ζωής του στις φυλακές του Παλατιού, που βρίσκονταν στο χαρέμι. Ο Οσμάν Γ΄ δεν είχε παιδιά. Σύζυγοι Λεϊλα Μπας-Καντινεφέντι Ζεβκί Καντινεφέντι Φερχουντέ Εμινέ Καντινεφέντι Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 1757 στο παλάτι Τοπ Καπί. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Μουσταφά Γ΄. Τάφηκε στο Τέμενος Νουρουοσμανιγιέ, που το έχτισε ο Μαχμούτ Α΄ προς τιμήν του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Osman III στο Wikimedia Commons
Επισείων

Ο Επισείων είναι ένα διεθνές διακριτικό σήμα των πολεμικών πλοίων. Η ανάρτησή του σε ένα πλοίο σηματοδοτεί την είσοδο του πλοίου στην ενεργό υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού.

 Ο επισείων είναι συνήθως ένα αρκετά επίμηκες τρίγωνο ή ορθογώνιο από σακελίδα, αναρτημένο επί του επιμήλου του υψηλότερου ιστού των πολεμικών πλοίων. Αποτελεί το διεθνές διακριτικό σήμα το οποίο επιβεβαιώνει ότι το πλοίο που τον φέρει κυβερνάται από αξιωματικό. Ο επισείων μένει συνεχώς αναρτημένος, εφ' όσον δεν είναι αναρτημένο κανένα άλλο σήμα ναυτικής διοικήσεως, όπως για παράδειγμα η σημαία του ανωτάτου άρχοντος ή το σήμα του υπουργού ναυτιλίας. Επισείοντα φέρει ομοίως και κάθε εμπορικό πλοίο που είναι ναυλωμένο από την εκάστοτε κυβέρνηση για υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού και κυβερνάται από αξιωματικό. Ο επισείων αναρτάται επίσης στην πλώρη λέμβου, επί της οποίας επιβαίνει ο κυβερνήτης πολεμικού πλοίου μεταβαίνωντας προς κάποια επίσημη επίσκεψη, ή τελετή, είτε όταν έχει προσκληθεί να φέρει ξίφος. Επίσης, στην περίπτωση που επιβαίνει της λέμβου ο αξιωματικός υπηρεσίας απεσταλμένος προς ξένο πολεμικό πλοίο για εκτέλεση υπηρεσίας με εντολή του ανωτάτου ναυτικού διοικητή ή του κυβερνήτη. Η σημασία του ήταν διαφορετική στα παλαιότερα χρόνια, διότι τότε όλα τα πλοία ήταν ιστιοφόρα και συχνά ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα πολεμικό έμβλημα μέσα σε τόσα πανιά, έτσι τα πολεμικά πλοία αναρτούσαν επιμήκη επισείοντα επί του υψηλότερου καταρτιού τους για να γίνουν εύκολα ορατά. Παρόλο που η χρήση επισειόντων αρχίζει από τα αρχαία χρόνια, έγινε ευρύτερα γνωστή από τα μεσαιωνικά χρόνια, όταν οι ιππότες και οι ευγενείς αναρτούσαν επισείοντες στις λόγχες και τα πλοία τους για να ειδοποιήσουν τους αντιπάλους τους ότι έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ικανό κυβερνήτη. Εμπορικά πλοία με επισείοντες εμφανίζονται και κατά τον 13ο αιώνα, όταν οι αξιωματικοί έθεταν τις λόγχες τους στα επιταγμένα εμπορικά πλοία που βρίσκονταν υπό τις διαταγές τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μερικές χώρες έχουν σχεδιάσει διαφορετικούς επισείοντες για τα μαχητικά, τα αμυντικά ή τα βοηθητικά πλοία τους (π.χ. Η.Π.Α.), ενώ σε άλλες περιπτώσεις ακόμα και για να επισημάνουν σε ποιο στόλο ανήκουν τα πλοία (π.χ. Ρωσία). Κάποιες ακόμα χώρες έχουν σχεδιάσει ειδικούς επισείοντες για τα πλοία εκτός υπηρεσίας ή για τα παροπλισμένα πλοία (π.χ. Γαλλία). Το μήκος ενός επισείοντα δέον να είναι ανάλογο με τα χρόνια της υπηρεσίας του πλοίου ως πολεμικό. Επί των επισειόντων συχνά σχεδιάζονται σύμβολα ή εμβλήματα του πολεμικού ναυτικού της χώρας. Συχνά επίσης, οι επισείοντες φέρουν τα χρώματα της σημαίας της χώρας και είναι κατ' εξοχήν σχήματος τριγωνικού.
Άγιος Ότμαρ

Ο Άγιος Ότμαρ (ή αλλιώς Οντομάρ, 689 - 759) ήταν ιερομόναχος , ο οποίος υπηρέτησε ως ο πρώτος ηγούμενος του Αβαείου του Αγίου Γάλλου ,ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων κοντά στο οποίο αναπτύχθηκε η πόλη Σεντ Γκάλλεν, τώρα στην Ελβετία.

 Ο Ότμαρ ήταν Αλεμανικής καταγωγής, έλαβε τη μόρφωσή του στη Ραιτία, χειροτονήθηκε ιερέας και για ένα διάστημα προέστη σε εκκλησία του Αγίου Φλωρίνου στη Ραιτία. Αυτή η εκκλησία ήταν πιθανώς πανομοιότυπη με αυτή του Αγίου Πέτρου στον Ρέμο, όπου ο Φλωρίνος είχε εργαστεί ως ιερέας και είχε ταφεί. Το 720 ο Βάλτραμ του Θουργκάου διόρισε τον Ότμαρ υπεύθυνο για την ασφάλεια του κελιού του Αγίου Γάλλου και φύλακα των λειψάνων του Γάλλου. Ένωσε σε μοναστήρι τους μοναχούς που ζούσαν γύρω από το κελί του Αγίου Γάλλου, σύμφωνα με τον Κανόνα του Αγίου Κολουμβάνου, και έγινε ο πρώτος τους ηγούμενος. Έκτισε ένα νοσοκομείο και ένα σχολείο, τα οποία αποτέλεσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η περίφημη Stiftsbibliothek (Βιβλιοθήκη της Μονής). Το 747, ως μέρος του μεταρρυθμιστικού κινήματος των εκκλησιαστικών θεσμών στην Αλαμαννία, εισήγαγε τον κανόνα των Βενεδικτίνων, ο οποίος θα παρέμενε σε ισχύ μέχρι την εκκοσμίκευση και το κλείσιμο του μοναστηριού το 1805. Ο Ότμαρ προμήθευσε επίσης τις ανάγκες της γύρω κοινότητας, χτίζοντας ένα αλιευτήριο καθώς και το πρώτο λεπροκομείο στην Ελβετία. Όταν ο Καρλομάν αποκήρυξε τον θρόνο του το 747, επισκέφτηκε τον Ότμαρ στο Σεντ Γκαλλεν και του έδωσε μια επιστολή στον αδελφό του Πεπίνο, συνιστώντας τον Ότμαρ και το μοναστήρι του στην ελευθερία του βασιλιά. Ο Ότμαρ έφερε προσωπικά το γράμμα στον Πεπίνο και έγινε δεκτός με ευγένεια. Το 759, οι κόμητες Warin και Ruodhart προσπάθησαν να αποκτήσουν στην κατοχή τους κάποια περιουσία που ανήκε στο μοναστήρι, ο Ότμαρ αντιστάθηκε άφοβα στις απαιτήσεις τους. Στη συνέχεια τον συνέλαβαν ενώ ήταν σε ένα ταξίδι στην Κωνσταντία και τον κράτησαν αιχμάλωτο, πρώτα στο κάστρο του Bodmann και μετά στο νησί Werd του Ρήνου. Στο τελευταίο μέρος πέθανε, μετά από φυλάκιση έξι μηνών, και ετάφη. Η λατρεία του Ότμαρ άρχισε να διαδίδεται αμέσως μετά το θάνατό του και δίπλα στον Μαυρίκιο και τον Γάλλο είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς αγίους στην Ελβετία. Το 769 η σορός του μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του St. Gall. Καθώς ο καιρός ήταν πολύ ζεστός, όταν οι άντρες μετέφεραν το σώμα του πάνω από τη λίμνη, ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από αφυδάτωση. Οι θρύλοι λένε ότι το μόνο βαρέλι κρασί που τους είχε απομείνει δεν άδειαζε, ανεξάρτητα από το πόσο έπιναν. Επομένως, το βαρέλι του κρασιού έγινε ένα από τα χαρακτηριστικά του. Η λατρεία του αναγνωρίστηκε επίσημα το 864 από τον Σολομώντα Α' (επίσκοπο Κωνσταντίας). Το 867 ενταφιάστηκε πανηγυρικά στη νέα εκκλησία Αγίου Ότμαρ στο St. Gall. Η εορτή του εορτάζεται στις 16 Νοεμβρίου. Στην τέχνη παριστάνεται ως ηγούμενος των Βενεδικτίνων, κρατώντας γενικά ένα μικρό βαρέλι στο χέρι, μια νύξη στο υποτιθέμενο θαύμα, ότι ένα βαρέλι Ότμαρ δεν ήταν άδειο ποτέ, όσα κι αν έπαιρνε από αυτό για να δώσει στους φτωχούς. Ο καθεδρικός ναός St. Gallen είναι αφιερωμένος στον Γάλλο και τον Ότμαρ. Το παρεκκλήσι του St. Othmar στο νησί Werd ανεγέρθηκε στη μνήμη του.
Εθνική Αλβανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Αλβανίας αντιπροσωπεύει την Αλβανία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Αλβανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federata Shqiptare e Basketbollit).

 Η Αλβανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946 και έγινε μέλος της FIBA τον επόμενο χρόνο. Το πρώτο γυναικείο διασυλλογικό πρωτάθλημα διεξήχθη στη χώρα το 1947.Η γυναικεία εθνική ομάδα πραγματοποίησε το ντεμπούτο της σε πανευρωπαϊκούς αγώνες το 1996 οπότε και διαγωνίστηκε στα πλαίσια της Division C (σημερινό «Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών») τερματίζοντας 2η πίσω από την Ισλανδία. Το 2002 κατέκτησε την πρωτιά στην ίδια διοργάνωση κερδίζοντας το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε ποτέ η Αλβανία σε διεθνή διοργάνωση καλαθοσφαίρισης. Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αλβανίας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας της Αλβανίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αλβανίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Εθνική Αλβανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Albania, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federata Shqiptare e Basketbollit, επίσημος ιστότοπος. (Αλβανικά)
Οι Αδιάφθοροι

Οι Αδιάφθοροι (αγγλικά: The Untouchables) είναι αμερικανική ταινία παραγωγής 1987 σε σκηνοθεσία του Μπράιαν Ντε Πάλμα και σε σενάριο του Ντέιβιντ Μάμετ. Είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο και πρωταγωνιστούν οι Κέβιν Κόστνερ, Σον Κόνερι, Τσαρλς Μάρτιν Σμιθ, Άντι Γκαρσία και Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Η ταινία αφηγείται τα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στο Σικάγο την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ και περιγράφει την προσπάθεια του πράκτορα Έλιοτ Νες και των συνεργατών του να οδηγήσουν τον διαβόητο κακοποιό Αλ Καπόνε στη φυλακή. Η ταινία έλαβε 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Σον Κόνερι.

 Ο νέος κυβερνητικός πράκτορας Έλιοτ Νες φτάνει στο Σικάγο και είναι αποφασισμένος να συλλάβει τον Αλ Καπόνε αλλά μαθαίνει ότι δεν πρόκειται για εύκολη υπόθεση επειδή ο Καπόνε έχει διαφθείρει σχεδόν όλη την αστυνομία. Ο Νες θα γνωρίσει τον Τζίμι Μαλόουν, έναν βετεράνο αστυνομικό και πιθανόν ο πιο αξιότιμος στο σώμα. Ο Νες θα ζητήσει από τον Μαλόουν να τον βοηθήσει να συλλάβουν τον Καπόνε αλλά ο Μαλόουν τον προειδοποιεί ότι εάν κυνηγήσει τον Καπόνε, αρχίζει πόλεμο. Στρατολογούν το μαθητή στρατιωτικής σχολής Τζορτζ Στόουν και τον πράκτορα Όσκαρ Γουάλας, ο οποίος είναι επίσης λογιστής και θέλει να διώξει ποινικώς τον Καπόνε για Φοροδιαφυγή. Κέβιν Κόστνερ στο ρόλο του Έλιοτ Νες Σον Κόνερι στο ρόλο του Τζίμι Μαλόουν Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο ρόλο του Αλ Καπόνε Τσαρλς Μάρτιν Σμιθ στο ρόλο του Όσκαρ Γουάλας Άντι Γκαρσία στο ρόλο του Τζορτζ Στόουν Πατρίσια Κλάρκσον στο ρόλο της Κάθριν Νες Μπίλι Ντρέιγκο στο ρολο του Φρανκ Νίτι Ρίτσαρντ Μπράντφορντ στο ρόλο του Μάικ Ντόρσετ Μπραντ Σάλιβαν στο ρόλο του Τζορτζ Τζακ Κίοου στο ρόλο του Γουόλτερ Πέιν Ο Ντε Νίρο ήθελε μια επιπλέον σκηνή να γραφτεί για το χαρακτήρα του και χρόνο να τελειώσει τις θεατρικές του εμφανίσεις στο Μπρόντγουεϊ. Επίσης ήθελε να πάρει 14 κιλά για να υποδυθεί τον Καπόνε. Συμφωνα με τον Ντε Πάλμα, ο Ντε Νίρο ήταν "αρκετά ανήσυχος για το σχήμα του προσώπου του όσο αναφορά το ρόλο." Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε στο Σικάγο στις 18 Αυγούστου 1986.Έναν μήνα μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Ντε Πάλμα υποβάθμισε το ρόλο του στο φιλμ: "Οντας συγγραφέας, δεν μου αρέσει να χρεώνομαι πράγματα που δεν έκανα. Δεν ανέπτυξα το σενάριο. Ο Ντέιβιντ χρησιμοποίησε κάποιες ιδέες μου και κάποιες δεν τις χρησιμοποίησε. Κοίταξα το πρότζεκτ πιο γενικά, ως ένα κομμάτι υλικού που έπρεπε να διαμορφωθεί, με ορισμένες σκηνές εδώ ή εκεί. Αλλά όσον αφορά την ηθική διάσταση, που είναι περισσότερο ή λιγότερο η σύλληψη του σεναρίου, εγώ απλά το ενίσχυσα με τις ικανότητές μου - που είναι αρκετά ανεπτυγμένες. Είναι καλό να μπαίνεις στη θέση κάποιου άλλου για μια στιγμή. Μπορείς έτσι να απελευθερωθείς από τις δικές σου εμμονές, υπηρετείς το όραμα κάποιου άλλου και αυτό είναι μια μεγάλη πειθαρχία για έναν σκηνοθέτη." Προϋπολογισμός: 25.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 2η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 10.000.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 76.200.000 δολάρια Οι Αδιάφθοροι στο IMDb
Ιωάννης Βατάτζης, μέγας στρατοπεδάρχης

Ο Ιωάννης Βατάτζης (απεβ. 1345) ήταν Ρωμαίος αξιωματούχος και μεγιστάνας κατά το 2ο τέταρτο του 14ου αι.. Έπαιξε σημαίνοντα ρόλο κατά τον δεύτερο εμφύλιο (1341-1347).

 Γεννήθηκε σε μία χαμηλή οικογένεια, αλλά κατάφερε να συσσωρεύσει μεγάλα πλούτη από τη θέση του απογραφέως (υπεύθυνου των φόρων) στη Θεσσαλονίκη και ανατολική Μακεδονία, δηλ. Σέρρες, Βολερό, Στρυμώνα και Μοσυνόπολη. Το διάστημα 1333-41 πολλές επίσημες πράξεις εκεί φέρουν το όνομά του και τον αναφέρουν με τον τίτλο του πρωτοκυνηγού. Ο πλούτος τον έκανε να αποκτήσει επιγαμίες με εξέχουσες Οικογένειες της Ρωμανίας: ο γιος του νυμφεύτηκε την κόρη του Πατριάρχη Ιωάννη ΙΔ΄ και η κόρη του παντρεύτηκε τον γιο του ναυάρχου Απόκαυκου.Με το ξεκίνημα του εμφυλίου το 1341 αρχικά έλαβε το μέρος του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού και διοίκησε στρατό περί το Διδυμότειχο. Όμως το 1342 πήγε με το μέρος την αντιβασίλισσας Άννας της Σαβοΐας, της χήρας Αυτοκράτειρας. Έτσι διορίστηκε στη θέση του μεγάλου χαρτουλαρίου το 1342 και για ένα σύντομο διάστημα κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης (το 1343). Επειδή είχε οικογενειακούς δεσμούς με τον Καλέκα και τον Απόκαυκο, τους αρχηγούς των Καντακουζηνικών, άλλαξε συμμαχία και επέστρεψε στον Ιωάννη ΣΤ΄. Του παρέδωσε αρκετά φρούρια και ο Καντακουζηνός τον αντάμειψε με το αξίωμα του μεγάλου στρατοπεδάρχη.Έπειτα ο Ιωάννης νίκησε στρατό των νομιμόφρονων υπό τον Απλησφάρη. Πάντρεψε μία κόρη του με τον εμίρη του Καράσι, σύμμαχο του Ιωάννη ΣΤ΄. Το 1345 απεβίωσε ο Απόκαυκος και ο Βατάτζης πλησίασε τη μεριά της αντιβασίλισσας, υποσχόμενος να στρέψει τους Τούρκους εναντίον του Καντακουζηνού. Αυτός στην Ιστορία του γράφει, ότι έστειλε δύο φορές απεσταλμένους, ζητώντας από τον Ιωάννη να εγκαταλείψει τα προδοτικά του σχέδια και προσφέροντάς του συγχώρεση και περισσότερες διακρίσεις. Όμως ο Βατάτζης αρνήθηκε και πέρασε στη Θράκη με Τουρκικό στρατό, που τον έστειλε να επιτεθούν στις πόλεις του Καντακουζηνού. Τότε αυτοί αρνήθηκαν και αφού τον σκότωσαν στη Γαρέλλα, πήραν τον γιο του και τους άλλους της ακολουθίας του ως σκλάβους. Από τη σύζυγό του είχε τέκνα: γιος, νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη ΙΔ΄ Καλέκα Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. κόρη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ή τον Μανουήλ, γιο του Αλεξίου Απόκαυκου μεγάλου δουκός (ναυάρχου). κόρη, παντρεύτηκε τον Σουλεϋμάν εμίρη του Καράσι (Μυσίας). de Vries-Van der Velden, Eva (1989). L'élite byzantine devant l'avance turque à l'époque de la guerre civile de 1341 à 1354 (in French). Amsterdam: J.C. Gieben. ISBN 90-5063-026-X. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Κριθιά Θεσσαλονίκης

Η Κριθιά είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης και βρίσκεται στο Δήμου Λαγκαδά, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας βρισκόταν στο Δήμο Ασσήρου. Βρίσκεται επίσης βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης, 31 χιλιόμετρα από το κέντρο της.

 Έχει πληθυσμό 1.418 κατοίκους (Ελληνική Απογραφή 2011). Ο Ελλήσποντος υποβιβάστηκε από την Α1 ερασιτεχνική και από τη σεζόν 2014-15 αγωνίζεται στην B' Ε.Π.Σ.Μακεδονίας. Το χωριό μπορεί κανείς να το επισκεφτεί με τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ της γραμμής 85.