IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανθυπασπιστής

Ο ανθυπασπιστής (ανθστής, θηλ. ανθυπασπίστρια) είναι ενδιάμεσος βαθμός (OR-9) μεταξύ υπαξιωματικού και αξιωματικού, και κοινός και στους τρεις κλάδους των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και στο Λιμενικό και ειδικότερα: Στο Στρατό Ξηράς είναι ανώτερος του αρχιλοχία και κατώτερος του ανθυπολοχαγού. Στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό είναι ανώτερος του αρχικελευστή και κατώτερος του σημαιοφόρου. Στην Πολεμική Αεροπορία είναι ανώτερος του αρχισμηνία και κατώτερος του ανθυποσμηναγού.Αντίστοιχοι βαθμοί στην Ελληνική Αστυνομία είναι ο Ανθυπαστυνόμος και στην Πυροσβεστική ο Πυρονόμος. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Warrant Officer, ενώ στην ελληνική στρατιωτική αργκό καλείται ανθύπας.

 Η λέξη ανθυπασπιστής προέρχεται από το αντί + υπασπιστής < υπό + ασπίς (ασπίδα). Στην αρχαιότητα, ο υπασπιστής ήταν αξιωματικός που τοποθετείτο ως έμπιστος ακόλουθος στρατιωτικού αρχηγού ή ηγεμόνα. Επομένως, από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για κάτι ανάμεσα σε υπαξιωματικό και αξιωματικό. Ο ανθυπασπιστής από άποψης βαθμού βρίσκεται σε θέση ιεραρχίας κάτω από τον ανθυπολοχαγό και πάνω από τον αρχιλοχία. Μια ιδιαιτερότητα που υπάρχει είναι πως όσο οι έφεδροι αξιωματικοί λέγονται Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί, δεν δέχονται χαιρετισμό από Ανθυπασπιστές και προφανώς ως αξιωματικοί δεν αποδίδουν χαιρετισμό σε αυτούς. Μέχρι δηλαδή να ονομαστούν Ανθυπολοχαγοί, οι ΔΕΑ και οι Ανθυπασπιστές συμπεριφέρονται ως ομοιόβαθμοι λόγω της πολύχρονης εμπειρίας των δεύτερων. Ωστόσο όταν οι ΔΕΑ ονομαστούν Ανθυπολοχαγοί αίρεται αυτή η μεταβατική κατάσταση και είναι και πρακτικά ανώτεροι. Αυτό δεν συμβαίνει στο Πολεμικό Ναυτικό, αφού ο απόφοιτος της σχολής ονομάζεται κατευθείαν Σημαιοφόρος Επίκουρος Αξιωματικός χωρίς μεταβατικό στάδιο. Στον ελληνικό Στρατό Ξηράς ο βαθμός του ανθυπασπιστή καθιερώθηκε το 1833. Στην αρχή, ανθυπασπιστές είχε μόνο ο Στρατός Ξηράς, ενώ μεταγενέστερα και η Πολεμική Αεροπορία. Αντιθέτως στο Πολεμικό Ναυτικό, ο βαθμός του αρχικελευστή, μέχρι τη δεκαετία του 1960, αντιστοιχούσε με αυτόν του ανθυπασπιστή. Σήμερα αποτελεί τον μοναδικό κοινό βαθμό και για τους τρεις κλάδους. Στην Ελλάδα ο προβλεπόμενος χρόνος παραμονής στο βαθμό αυτό είναι 5 χρόνια για τους αποφοίτους ΣΜΥ και αντιστοίχων Σχολών του ΠΝ και της ΠΑ. Στην Πολεμική Αεροπορία, οι απόφοιτοι από τις ΣΤΥΑ και ΣΥΔ διατηρούν τις ειδικότητές τους και το βαθμό του ανθυπασπιστή. Βαθμοί και διακριτικά των υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού Ξηράς Βαθμοί και διακριτικά των στρατών ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Αυτοκινητόδρομος 25 (Ελλάδα)

Ο Αυτοκινητόδρομος 25 (Α25) αποτελεί ένα τμήμα του Διευρωπαϊκού άξονα Ε79. Συνδέει τη Θεσσαλονίκη με τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Επίσημα ολοκληρώθηκε στις 2 Ιουνίου 2017, όταν παραδόθηκε στην κυκλοφορία το τελευταίο υπό κατασκευή τμήμα, μήκους 5 χιλιομέτρων, ενώ το τμήμα Λαχανά - Σερρών ήταν τμήμα της παλαιάς Εθνικής οδού 12. Το έργο έχει αναλάβει η Εγνατία Οδός Α.Ε. στα πλαίσια της κατασκευής των κάθετων αξόνων της Εγνατίας.

 Το έργο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 2001. Η διαδρομή από το Δερβένι Θεσσαλονίκης μέχρι τον συνοριακό σταθμό του Προμαχώνα έχει συνολικό μήκος 105 χλμ. Ο αυτοκινητόδρομος διασταυρώνεται με τον υπό κατασκευή άξονα Θεσσαλονίκης - Κιλκίς, στον επίσης υπό κατασκευή ανισόπεδο κόμβο Λαχανά - Θεοδόσιας. Συνολικά, από τα 96 χιλιόμετρα μήκους, τα 79 κατασκευάστηκαν και παραδόθηκαν από την «Εγνατία Οδός Α.Ε.» στην κυκλοφορία τμηματικά, με διατομή τετράϊχνου αυτοκινητοδρόμου, στο πλαίσιο 14 εργολαβιών, συνολικού προϋπολογισμού 465 εκατ. ευρώ (με Φ.Π.Α.) και με τις εξής προδιαγραφές: 2 λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση κυκλοφορίας. διαχωριστική νησίδα και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας 1 λωρίδα εκτάκτου ανάγκης (ΛΕΑ) ανά κατεύθυνση κυκλοφορίας.Τα υπόλοιπα 17 χλμ. του κάθετου άξονα είχαν κατασκευαστεί στο παρελθόν και διαθέτουν: 2 λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση κυκλοφορίας, χωρίς ΛΕΑ. διαχωριστική νησίδα και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας.Επίσης, μελετάται η διαπλάτυνση των 17 αυτών χλμ. που είχαν κατασκευαστεί σε παλαιότερη περίοδο με διαφορετικές προδιαγραφές. Ο άξονας αποτελεί απόληξη του Πανευρωπαϊκού Διαδρόμου ΙV (Βερολίνο – Πράγα - Βουδαπέστη - Σόφια - Ελληνο-βουλγαρικά σύνορα) και βασική σύνδεση του οδικού δικτύου της χώρας μας με τη Βουλγαρία. Η ολοκλήρωση του άξονα από Θεσσαλονίκη έως Σόφια αποτελεί έργο προτεραιότητας τόσο σε Εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Μελετάται και κατασκευάζεται με διατομή τετράιχνου αυτοκινητοδρόμου με δύο λωρίδες κυκλοφορίας και Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) ανά κατεύθυνση. Ο άξονας έχει μήκος 96 χιλιόμετρα. Κατάλογος Κόμβων Α25 Google Maps Ιστοσ. Εγνατίας Οδός, Ο Κάθετος 'Αξονας Θεσσαλονίκη-Σέρρες-Προμαχώνας Αρχειοθετήθηκε 2013-05-20 στο Wayback Machine.
Σηρικάρι Χανίων

Το Σηρικάρι (επίσημο: το Σηρικάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται 55 χλμ. δυτικά από τα Χανιά και 17 χλμ. νότια από την Κίσσαμο. Το Σηρικάρι διαφέρει από τα άλλα τυπικά χωριά γιατί αποτελείται από 12 σκόρπιες γειτονιές (Κιολιανά, Μιχελιανά, Κοντοκριθιανά, Στρατηγιαννά, Μεγάλο Χωριό, Άγιος Ιωάννης, Κατσικανδαριανά, Τσιχλιανά, Σινενιανά, Τζωρτζιανά, Κωστογιάννηδες και Μαρουλιανά ή Φελεσιανά). Τα Μιχελιανά και τα Μαρουλιανά ή Φελεσιανά δεν κατοικούνται πια. Το όνομα λέγεται πως προέρχεται από το Βυζαντινό επώνυμο Σηρικάριος, το οποίο σήμαινε αυτός που φτιάχνει μεταξωτά υφάσματα ή αυτός που εργάζεται με το μετάξι.Δείτε Κοινότητα Σηρικαρίου

 Η ετυμολογία του ονόματος μαζί με την παρουσία της Βυζαντινής εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, υποδηλώνουν την παρουσία ενός οικισμού με το όνομα αυτό από την εποχή του Βυζαντίου. Ο πληθυσμός του χωριού έπεσε δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες και τώρα αποτελείται από 132 κατοίκους (απογραφή 2001). Το Σηρικάρι έχει ένα μεγάλο καστανόδασος, χαρακτηριστικό της περιοχής. Ένα μικρό ποτάμι διαρρέει το δάσος κάνοντας το ένα όμορφο τοπίο. Το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού (της Παναγίας) γίνεται μέσα στο δάσος. Τα κάστανα είναι μία από τις σημαντικές πηγές της τοπικής αγροτικής οικονομίας. Ένα όμορφο φαράγγι ενώνει το Σηρικάρι με την αρχαία ακρόπολη της Πολυρρήνιας. Το μονοπάτι είναι μέτριας δυσκολίας και είναι μια δραστηριότητα που την προτείνουν ταξιδιωτικοί οδηγοί και πράκτορες της περιοχής. Ο αγροτουρισμός είναι αρκετά ανεπτυγμένος στην περιοχή. Πριν μερικά χρόνια η Μηλιά, ένα γειτονικό εγκαταλελειμμένο χωριό, ανακαινίστηκε και άνοιξε ξανά ως ξενώνας. Το Σηρικάρι έχει 12 εκκλησίες σκορπισμένες ανάμεσα στις γειτονιές του. Το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού που είναι και ένα από τα μεγαλύτερα της περιοχής είναι αυτό της Παναγίας το οποίο γίνεται κάθε Δεκαπενταύγουστο και συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από τις γύρω περιοχές. Αυτό το πανηγύρι γίνεται μέσα στο καστανόδασος - κάνοντας το μια ξεχωριστή εμπειρία. Άλλο ένα μεγάλο πανηγύρι είναι αυτό του Τιμίου Σταυρού στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου.Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων χτίστηκε το 1427. Είναι μία από τις Βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής που αξίζει να επισκεφτείς. Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός: άγιος Το Σηρικάρι στο Google Maps Google Maps
Ρολάνδος Κατσιαούνης

Ο Ρολάνδος Κατσιαούνης (4 Φεβρουαρίου 1954 – 30 Ιουνίου 2014) ήταν Ελληνοκύπριος ιστορικός και επί σειρά ετών στέλεχος του ΑΚΕΛ. Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και σπούδασε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο King’s College του Λονδίνου. Υπήρξε μέλος του μέλους του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Ερευνών Προμηθέας.

 To έργο του αναφέρεται τόσο στην πολιτική ιστορία, όσο και στην κοινωνική ιστορία, Στο ερευνητικό πεδίο της κοινωνικής ιστορίας ειδικά, και της ιστορίας του εργατικού κινήματος ειδικότερα, η επιστημονική εργασία του Κατσιαούνη υπήρξε πρωτοποριακή για τα δεδομένα της Κύπρου. Επηρεασμένος από το έργο του σημαντικού Βρετανού μαρξιστή ιστορικού Ε.Π. Τόμπσον και την ερευνητική ματιά της «ιστορίας από τα κάτω», ο Κατσιαούνης δεν ενδιαφέρθηκε μόνο για τους «μεγάλους άνδρες», αλλά κυρίως για τους «μικρούς», τους «από κάτω», τα αφανή μα ενεργά υποκείμενα της κοινωνικής δράσης, που «δεν είναι άβουλοι δέκτες μιας πραγματικότητας επιβαλλόμενης από τους “πάνω”». Ο Κατσιαούνης, που προώθησε τις κυπριακές σπουδές τόσο με το έργο του, όσο και με την οργάνωση διεθνών επιστημονικών συνεδρίων, όπως έχει αναφέρει ο καθηγητής Ρίτσαρντ Κλογκ, υπήρξε «εμβριθής μελετητής της ιστορίας της Κύπρου». 1996 Labour, Society and Politics in Cyprus during the Second Half of the Nineteenth Century (Λευκωσία: Cyprus Research Centre). 2000 Η Διασκεπτική 1946-1948, με ανασκόπηση της περιόδου 1878-1945 (Λευκωσία: Κέντρον Επιστημονικών Ερευνών Κύπρου). 2003 United Nations: General Assembly and Security Council Resolutions on Cyprus, 1960-2002 [επιμέλεια] (Λευκωσία: Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Cyprus· αρχική έκδοση του University of Michigan). «Οι καταβολές της Επιτροπής Κυπριακής Αυτονομίας», Πρακτικά του Πρώτου Διεθνούς Συμποσίου Κυπριακής Μετανάστευσης: Ιστορική και Κοινωνιολογική Θεώρηση (Λευκωσία 1990), σσ. 211-229. «Οι ελληνοβρετανικές σχέσεις, ο Αντιβασιλέας Δαμασκηνός και η Κύπρος, Οκτώβριος 1944–Σεπτέμβριος 1945», Eπετηρίς XIX (1992), σσ. 449-514. «Εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις πρώτες βουλευτικές εκλογές της Αγγλοκρατίας το 1883», Επετηρίς XX (1993-1994), σσ. 309-345. Διασκεπτική συνέλευση «Ρολάνδος Κατσιαούνης. Βιογραφικό σημείωμα». thetrim1.blogspot.gr (1 Ιουλίου 2014). Ανακτήθηκε στις 25-05-2018.
Πρίνος Ρεθύμνης

Ο Πρίνος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 15 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 40μ μ.

 Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης στην περιοχή από την μινωική εποχή. Στη θέση Συκίδια-Σκίνακας βρέθηκε αγγείο με τρία πόδια της μεσομινωικής εποχής. Στις θέσεις Σπηλιαρίδια, Ματθαίου Τρύπα και Φανταξοσπηλιάρα έχουν βρεθεί αγγεία και όστρακα της υστερομινωικής εποχής. Στο σπήλαιο Λατζιμά, περίπου 200 μέτρα από την Φανταξοσπηλιάρα, και σε μικρή απόσταση από την είσοδό του, βρέθηκαν υστερομινωικά αγγεία, ανάμεσα στα οποία ήταν ένας ακέραιος αμφορέας, μια ακέραιη πρόχους και ένα ακέραιο θήλαστρο, και μια χάλκινη λόγχη. Στη Φανταξοσπηλιάρα έχουν εντοπιστεί και όστρακα της ελληνιστικής εποχής.Το χωριό αναφέρεται από στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα ως Prino με 199 κατοίκους και 280 οφειλόμενες αγγαρείες και υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Prino. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μαργαριτών και είχε 86 Χριστιανούς και 54 Τούρκους κατοίκους μαζί με τα χωριά Πισκοπή και Καϊναρτζέ. Στην απογραφή του 1900 είχε 85 κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Ελευθεραίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως υπαγόμενο στον αγροτικό δήμο Έρφων. Το 1928, ο Πρίνος ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.Δείτε: Κοινότητα Πρίνου Κατά τη διάρκεια της μάχης της Κρήτης στη θέση Λατζιμάς δόθηκε μάχη διάρκειας έντεκα ημερών ανάμεσα σε Γερμανούς αλεξιπτωτιστές και αμυνόμενους. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι ο μονόκλιτος ναός του Αγίου Πνεύματος. Στο εσωτερικό του φέρει τέμπλο του 1870 με εικόνες του 1880. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο ναός του Αποστόλου Τίτου. Εξωκλήσια τα οποία υπάγονται στο χωριό περιλαμβάνουν τα Άγιος Αντώνιος, Άγιος Γεώργιος, Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Άγιος Νικόλαος και Άγιος Στυλιανός.Κοντά στον Πρίνο βρίσκεται επίσης ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, κτισμένος στο χείλος μικρού φαραγγιού. Ο ναός είναι κτισμένος σε σχήμα ελεύθερου σταυρού με τρούλο και είναι ο μεγαλύτερος ναός αυτού του σχεδίου στην Κρήτη. Χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Πιθανόν κτίστηκε ως καθολικό μοναστηριού, του οποίου τα ερείπια σώζονται τριγύρω. Τα θυρώματά του είναι διακοσμημένα με γοτθικού ρυθμού τόξα. Στο εσωτερικού του φέρει τοιχογραφίες. Από αυτές ξεχωρίζει η τοιχογραφία του Άγιου Αλέξιου, σε ακαδημαϊκό στυλ. Απεικονίζεται με μακριά μαλλιά και λεπτά χαρακτηριστικά προσώπου, ώστε να υποδηλωθεί η αριστοκρατική καταγωγή του. Επίσης στο εσωτερικού του ναού βρίσκεται αρκοσόλιο με γλυπτό διάκοσμο. Στην κορυφή του βρίσκεται το οικόσημο των Τζαγκαρόλων με τη χρονολογία 1555, ενώ στη σαρκοφάγο αναφέρεται η χρονολογία 1570.Η Φανταξοσπηλιάρα στο λόφο Κουλές διαθέτει πλούσιο διάκοσμο. Το σπήλαιο έχει μήκος 210 μέτρα και έντεκα αίθουσες. Περίπου 200 μέτρα μακριά βρίσκεται το σπήλαιο Λατζιμά, στη νότια πλευρά του ίδιου λόφου, επίσης με πλούσιο διάκοσμο. Το φυσικό του άνοιγμα είναι κάθετο και έχει διαστάσεις 4 επί 0,9 μέτρα.
Αλφάβητο Ντάινκο

Το αλφάβητο Ντάινκο (σλοβενικά: dajnčica‎) ήταν σλοβενικά αλφάβητο το οποίο εφευρέθηκε από τον Πέτερ Ντάινκο. Χρησιμοποιήθηκε από το 1824 έως το 1839 ως επί το πλείστον στη Στυρία (στη σημερινή ανατολική Σλοβενία).

 Ο Ντάινκο εισήγαγε το αλφάβητο στο βιβλίο του Lehrbuch der windischen Sprache ("Το Βιβλίο της σλοβενικής Γλώσσας"), το 1824. Αποφάσισε να αντικαταστήσει το παλαιότερο αλφάβητο Μπόχοριτς με το δικό του νέο σύστημα γραφής καθώς υπήρχαν προβλήματα με τη γραφή ορισμένων γραμμάτων. Το 1825, ο Φραντς Σέραφιν Μετέλκο ήρθε με μια παρόμοια πρόταση, περιπλέκοντας το θέμα. Το αλφάβητο Ντάινκο εισήχθη στα σχολεία το 1831 και έλαβε κατηγορηματική αντίθεση από τους Αντόν Μούρκο και Αντόν Μαρτίν Σλόμσεκ. Μετά το 1834 άρχισε να εγκαταλείπεται σταδιακά με την έγκριση μιας ελαφρώς τροποποιημένης έκδοση του λατινικού αλφάβητου του Γκάι ως το νέο σλοβενικό αλφάβητο και το 1839 καταργήθηκε επίσημα. Το αλφάβητο εκπροσωπούσε τα φωνήματα [/ts/], [/s/] και [/z/] με τα γράμματα C, S, Z (όπως και στο σύγχρονο σλοβενικό αλφάβητο) ενώ τα φωνήματα [/tʃ/], [/ʃ/] και [/ʒ/] εκπροσωπούνταν με ειδικούς χαρακτήρες (βλέπε τον παραπάνω πίνακα). Επιπλέον, δημιούργησε δύο επιπλέον σύμβολα, τα οποία παραλείφθηκαν μετά το 1829 (βλέπε το παρακάτω πίνακα): Η σειρά των γραμμάτων στο αλφάβητο Ντάινκο ήταν η παρακάτω: A B C D E F G H I J K L M N O P R S Ȣ Z X T U Y V Ч
The Washington Post

The Washington Post είναι ο τίτλος κορυφαίας Αμερικανικής καθημερινής εφημερίδας. Είναι η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στην Ουάσινγκτον, καθώς και η παλαιότερη της περιοχής, έχοντας ιδρυθεί το 1877. Η εφημερίδα έχει την έδρα της στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εθνική πολιτική. Καθημερινές εκδόσεις τυπώνονται για την Περιφέρεια της Κολούμπια, το Μέριλαντ και τη Βιρτζίνια. Η εφημερίδα τυπώνεται σε μεγάλο σχήμα, με τις φωτογραφίες να τυπώνονται και έγχρωμες και ασπρόμαυρες.

 Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στο πιο γνωστό επεισόδιο της πρόσφατης ιστορίας της εφημερίδας, οι δημοσιογράφοι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπέρνσταϊν οδήγησαν την έρευνα του Αμερικανικού τύπου στο όπως έμεινε γνωστό Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Οι αναφορές στην εφημερίδα συνέβαλαν στην παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Από τότε, οι έρευνές της έχουν οδηγήσει στην αυξημένη εποπτεία του Στρατιωτικού Ιατρικού Κέντρου Γουόλτερ Ριντ.Η εφημερίδα έχει κερδίσει 47 Βραβεία Πούλιτζερ, συμπεριλαμβανομένου 6 ξεχωριστά βραβεία το 2008, ο δεύτερος μεγαλύτερος αριθμός βραβείων που δόθηκε ποτέ σε εφημερίδα σε μια χρονιά. Επίσης, έχει λάβει 18 Nieman Fellowships και 368 Βραβεία White House News Photographers Association, μεταξύ άλλων. Το 2008, ο Μάρκους Μπράουχλι αντικατέστησε τον για πολλά χρόνια διευθύνων συντάκτη Λέοναρντ Ντάουνι Τζούνιορ. Το Μάιο του 2013 η μέση κυκλοφορία της καθημερινής έκδοσης της Washington Post ήταν 474.,767 φύλλα, κατατάσσοντάς την έβδομη μεταξύ των εφημερίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, πίσω από τη USA Today, τη The Wall Street Journal, τους Τάιμς της Νέας Υόρκης και τους Los Angeles Times. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Los Angeles Times ήταν η 114η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 21η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 82 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση. Η εφημερίδα ανήκει στην The Washington Post Company. Τον Αύγουστο του 2013, ο ιδιοκτήτης του Amazon.com, Τζεφ Μπέζος, συμφώνησε για την εξαγορά της εφημερίδας έναντι του ποσού των 250 εκατομμυρίων δολαρίων σε μετρητά. Επίσημη ιστοσελίδα
Μαρία Ζεφυρίνα της Γαλλίας

Η Μαρία Ζεφυρίνα της Γαλλίας (γαλλ. Marie Zéphyrine de France, 1750-1755) γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών ως κόρη του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, Δελφίνου της Γαλλίας, και της συζύγου του, Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας. Το ασυνήθιστό της όνομα προέρχεται από τον Ζέφυρο, το ελληνικό όνομα για τον δυτικό άνεμο που της δόθηκε επειδή γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου, τη γιορτή του Καθολικού Αγίου Ζεφυρίνου.

 Η γέννησή της αντιμετωπίστηκε με προσοχή. Κατά τα προηγούμενα δύο χρόνια, το 1748 και το 1749, η Μαρία Ιωσηφίνα είχε υποστεί αποβολές και η υγεία της ήταν εύθραυστη. Ωστόσο, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ ήλπιζε για έναν αρσενικό κληρονόμο.Ως κόρη του Δελφίνου, ονομάστηκε αυτοκρατορικό παιδί της Γαλλίας και ξεπέρασε τις κόρες του βασιλιά, δηλαδή τις θείες της. Αυτές περιλαμβάνουν τη Δούκισσα της Πάρμας, την κυρία Ινφάντα και τη δίδυμη της, Εριέττα μεταξύ άλλων. Ως μέλος της βασιλικής οικογένειας, η Ζεφυρίνα είχε το δικαίωμα στην ζωή της βασιλικής ανωτερότητας, αλλά στο βασίλειο ήταν γνωστή ως Αυτοκρατορική Κυρία ή «η Μικρή Κυρία». Η μητέρα της ήθελε να παντρευτεί τον πρώτο της ξάδερφο, Αντώνιο, εκλεγμένο πρίγκιπα της Σαξονίας.Ανατράφηκε από την Μαρί Ιζαμπελ, Δούκισσα του Ταλλάρ.Η Μαρία Ζεφυρίνα λέγεται ότι έμοιαζε με τη μητέρα της, παρότι δεν επέζησε στην παιδική ηλικία. Ο πιο διάσημος αδελφός της, ο μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1754. Ο μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1755, δύο μήνες μετά το θάνατό της στις Βερσαλλίες.Η Μαρία Ζεφυρίνα πέθανε στις Βερσαλλίες από σπασμούς. Πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες την 1η Σεπτεμβρίου, αφού είχε βαφτιστεί μόλις λίγες μέρες πριν.Η Μαρία Ζεφυρίνα δεν θρηνήθηκε ούτε επίσημα. Στις Βερσαλλίες μια πριγκίπισσα θα μπορούσε να θρηνηθεί μόνο αν ήταν πάνω από την ηλικία των 7 ετών.
Ζώνη ασφαλείας

Η ζώνη ασφαλείας είναι ένας μηχανισμός που προστατεύει τους επιβάτες οχημάτων, όταν τα οχήματα αυτά αλλάξουν απότομα ταχύτητα ή κατεύθυνση, όπως π.χ. σε σύγκρουση λόγω ατυχήματος ή σε εξαιρετικά βίαιο φρενάρισμα ή σε ανατροπή. Οι ζώνες ασφαλείας χρησιμοποιούνται σε αυτοκίνητα, φορτηγά, λεωφορεία και αεροπλάνα.

 Στα αυτοκίνητα χρησιμοποιούνται ζώνες τριών σημείων, ενώ στα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται ζώνες δύο σημείων για τους επιβάτες και τεσσάρων σημείων για το πλήρωμα. Σε κάποια σπορ υπεραυτοκίνητα (supercars) υψηλών επιδόσεων υπάρχουν ζώνες τεσσάρων σημείων, ενώ σε πολλά αυτοκίνητα αγώνων υπάρχουν ακόμα και ζώνες έξι σημείων. Οι πρώτες ζώνες ασφαλείας χρησιμοποιήθηκαν σε αεροσκάφη το 1913 και μπήκαν σε ευρεία χρήση το 1930. Το 1959, οι ζώνες ασφαλείας τριών σημείων έγιναν μέρος του στάνταρ εξοπλισμού αυτοκινήτου από την αυτοκινητοβιομηχανία Volvo. Στην Ευρώπη, η Γαλλία έκανε υποχρεωτική την χρήση της ζώνης ασφαλείας στα μπροστινά καθίσματα εκτός πόλης το 1973, στις αστικές περιοχές την νύχτα το 1975, συνολικά το 1979 και στα πίσω καθίσματα το 1990. Επίσης, η Σουηδία έκανε υποχρεωτική την χρήση τους στα μπροστινά καθίσματα το 1975 και στα πίσω καθίσματα το 1986. Από το 1993 είναι υποχρεωτικό σε όλη την Ευρώπη να υπάρχουν ζώνες ασφαλείας για όλες τις θέσεις στα αυτοκίνητα. Οι ζώνες ασφαλείας ελαττώνουν σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου ή σοβαρού τραυματισμού. Επίσης, πρέπει να τονιστεί η αναγκαιότητα χρήσης τους και στα πίσω καθίσματα. Ιδιαίτερα μάλιστα για τις μετωπικές προσκρούσεις, οι μελέτες δείχνουν ότι αν οι πίσω επιβάτες δεν φορούν ζώνη, τότε εκτοξεύονται μπροστά, συνθλίβοντας τους μπροστινούς και σχεδόν 5-πλασιάζουν τον κίνδυνο θανάτου για τους μπροστινούς που τις φορούν. Στην Βόρεια Αμερική, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 τοποθετήθηκε σε όλα τα αυτοκίνητα ένα σύστημα υπενθύμισης χρήσης της ζώνης ασφαλείας για τους επιβάτες που κάθονται μπροστά. Το σύστημα αυτό αποτελείται από: Ένα κόκκινο φωτάκι στον πίνακα οργάνων που ανάβει για όσο δεν «κλειδώνει» η ζώνη και Έναν βομβητή, ο οποίος εκπέμπει έντονο ήχο για αρκετά λεπτά.Στην Ευρώπη και άλλες ηπείρους, το σύστημα αυτό άρχισε να εμφανίζεται κατά την δεκαετία του 1990 και σήμερα υπάρχει σε όλα τα καινούρια μοντέλα ευρωπαϊκής κυκλοφορίας, ενώ στα περισσότερα μοντέλα το σύστημα ισχύει και για τα πίσω καθίσματα.
Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2017–18

Το Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2017–18 ήταν η 45η και τελευταία διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ερασιτεχνών. Την πρώτη φάση αποτελούν οι διοργανώσεις των κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

 Οι ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων χωρίζονται σε εννέα ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση. Κάθε ομάδα μετέχει στον όμιλο στον οποίο βρίσκεται η ένωση στην οποία ανήκει. Ακολουθεί το πρόγραμμα της διοργάνωσης: Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Η κλήρωση της προημιτελικής φάσης έγινε στις 11 Μαΐου 2018. Οι αγώνες ορίστηκαν για τις 20 Μαΐου 2018. Οι αγώνες της ημιτελικής φάσης ορίστηκαν για τις 27 Μαΐου 2018. Ο τελικός αγώνας ορίστηκε για τις 9 Ιουνίου του 2018. Επίσημος ιστότοπος
Τούλα Λημναίου

Η Τούλα Λημναίου (γεννημένη το 1963 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα χορογράφος, ερμηνεύτρια και μαζί με τον συνθέτη Ralf R. Ollertz, καλλιτεχνική διευθύντρια του cie. toula limnaios, μία εταιρία χορού με έδρα το Halle Tanzbuehne στο Βερολίνο.

 Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον κλασικό και μοντέρνο χορό, την τεχνική M. Alexander και Laban, τη μουσική και την εκπαίδευση χορού, εργάστηκε ως χορεύτρια με τους Claudio Bernardo και Régine Chopinot και ως βοηθός με τον Pierre Droulers. Η Λημναίου έλαβε περαιτέρω εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Τεχνών Folkwang (εκείνη την εποχή: Πανεπιστήμιο Folkwagen), όπου σπούδασε μαζί με τις Susanne Linke, Malou Airaudo, Jean Cébron, Lutz Förster και Dominique Mercy. Σύντομα έγινε μέλος του Folkwang Dance Studio υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Pina Bausch. Η Λημναίου έγινε γνωστή εκτελώντας ζωντανά αυτοσχεδιασμούς των Duo Landscapes, που ίδρυσε μαζί με τους μουσικούς Conny Bauer και Peter Kowald. Το 1996 ίδρυσε το cie. toula limaios, μία σύγχρονη εταιρία χορού που έφερε τη χορογραφική της τέχνη σε σκηνές σε όλον τον κόσμο, όπως την Αφρική, το Βέλγιο, τη Βραζιλία, τη Γερμανία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Δανία, τον Ισημερινός, τη Γαλλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Πολωνία, τη Βενεζουέλα κ.λπ. Εκτός από τη διαχείριση του συνόλου της, η Λημναίου εργάζεται ως επισκέπτρια χορογράφος στο Θέατρο Όσναμπρουκ και στο Πανεπιστήμιο Παραστατικών Τεχνών της Φρανκφούρτης. Μεταξύ 2007 και 2008 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών Ernst Busch στο Βερολίνο. Η Τούλα Λιμναίου είναι μία από τις πιο επιφανείς μορφές της γερμανικής χορευτικής σκηνής. Der Tagesspiegel (The Daily Mirror), ένα ειδικό τεύχος για το βραβείο George Tabori Theatre 2012, The Fund for Performing Arts, 16. - 23.05.2012. Elisabeth Nehring: Mehr Schärfe und Radikalität. Αρχειοθετήθηκε 2015-02-18 στο Wayback Machine. Σε: Berliner Zeitung, Kultur, 05.08.2013. Sandra Luzina: Evolution im Zeitraffer. Σε: Der Tagesspiegel, Kultur, 05.08.2013. Karin Schmidt-Feister: Das Brennen unter der Haut στο: Neues Deutschland, Βερολίνο - Kultur, 08.08.2013. Mareen Ledebur: Ich glaube nicht an ein Nomadenleben. Σε: taz. die tageszeitung, Kultur, 01.08.2013. Tanz-Journal, τεύχη 4-6, Kieser Verlag, München, 2005. The Beckett Circle, Τόμοι 17–26, σελ. 9, Samuel Beckett Society, 2001. Αρχική σελίδα Cie. Toula limnaios Goethe-Institut / 50 χορογράφοι HALLE-TANZBÜHNE ΒΕΡΟΛΙΝΟ
798 Ρουθ

Η Ρουθ (Ruth) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,45. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ρουθ εκτιμάται σε 43,24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,158. Η Ρουθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 32 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άνω Αλεποχώρι Αττικής

Το Άνω Αλεποχώρι είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Το Άνω Αλεποχώρι είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις πλαγιές του υψώματος «Μουρτέζα» (448 μ.) του όρους Πατέρας, λίγο πριν το Αλεποχώρι (Κάτω Αλεποχώρι), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240 και γειτνιάζει με τον διπλανό οικισμό της Λούμπας. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βιλίων του, τέως, νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1943 υπήχθη στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας. Η Μονή Σωτήρος, βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eeata.gr https://web.archive.org/web/20100125053253/http://www.vilia.org/portal/alepochori Δήμος Βιλίων, Το Αλεποχώρι]
Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ

Ο Ελί Ουλντ Μοχάμετ Βαλ (1953-2017) ήταν Μαυριτανός στρατιωτικός και πολιτικός. Ήταν αρχηγός της Αστυνομίας από το 1987 ως το 2005 και έγινε αρχηγός κράτους στη χώρα του έπειτα από το πραξικόπημα του 2005. Κυβέρνησε ως το 2007, οπότε παραιτήθηκε υπέρ του εκλεγμένου προέδρου Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί.

 Γεννήθηκε στη Νουακσότ το 1953. Ήταν επί πολλά χρόνια φίλος του προέδρου Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια (ο οποίος παρέμεινε στην εξουσία επί 21 χρόνια). Μάλιστα έλαβε μέρος στο πραξικόπημα του 1984, με το οποίο ο Τάγια ανήλθε στην εξουσία. Το 1987 έγινε αρχηγός της αστυνομίας (Sûreté Nationale). Στις 3 Αυγούστου 2005 ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Μαυριτανίας από το Στρατιωτικό Συμβούλιο για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία , τα μέλη του οποίου ήταν αξιωματικοί που ανέτρεψαν σε αναίμακτο πραξικόπημα τον Πρόεδρο Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια, του οποίου το καθεστώς χαρακτήρισαν ως "ολοκληρωτικό". Διενεργήθηκε δημοψήφισμα για νέο Σύνταγμα στις 25 Ιουνίου του 2006 , που υποστηρίχθηκε από το 97% των ψηφοφόρων. Με βάση το νέο Σύνταγμα το όριο για τη θητεία του προέδρου μειώθηκε σε δύο πενταετείς θητείες (επί προεδρίας Τάγια, ο πρόεδρος είχε απεριόριστο αριθμό θητειών και η θητεία του ήταν εξαετής). Επίσης, ο πρόεδρος υποχρεώνεται να ορκίζεται ότι δεν θα αλλάξει τα χρονικά όρια για τη θητεία του (πολλές άλλες αφρικανικές χώρες έχουν απαλείψει τα όρια για περισσότερες θητείες με σκοπό να μπορούν να είναι ξανά υποψήφιοι οι πρόεδροί τους για επανεκλογή). Σε αντίθεση με το εσωτερικό της Μαυριτανίας, όπου έτυχε υποστήριξης γενικά, το πραξικόπημα του 2005 καταδικάστηκε έντονα από τη διεθνή κοινότητα. Ωστόσο, η αντίθεση στο νέο καθεστώς χαλάρωσε σταδιακά και οι ξένες χώρες σιωπηρά υποστήριξαν το καθεστώς. Ο Βαλ δεν ήθελε τον τίτλο του προέδρου, επειδή όπως υποστήριζε ήταν αξίωμα που προοριζόταν για εκλεγμένους ηγέτες. Ακολούθησε η διεξαγωγή βουλευτικών και τοπικών εκλογών, στις 19 Νοεμβρίου του 2006. Υποσχέθηκε ότι θα αποχωρούσε μετά τις προεδρικές εκλογές του Μαρτίου του 2007 , όπως και έγινε. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου, ο Βαλ δεν κατήλθε υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα . Στις εκλογές νικητής αναδείχτηκε στον δεύτερο γύρο ο Αμπνταλαχί, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία τον Απρίλιο. Οι αντίπαλοι του νέου προέδρου υποστήριξαν ότι ο Αμπνταλαχί είχε την στήριξη του Βαλ. Προτού αναλάβει ο νέος πρόεδρος, η Αφρικανική Ένωση δέχτηκε ξανά ως μέλος της τη Μαυριτανία στις 10 Απριλίου του 2007. Η ορκωμοσία του Αμπνταλαχί έγινε στις 19 Απριλίου του 2007.Ο Βαλ πέθανε από καρδιακό έμφραγμα στις 5 Μαΐου 2017.
Βαλπούργκα φον Ιζακέσκου

Η Βαλπούργκα φον Ιζακέσκου (Walpurga von Isacescu) ήταν πρωτοπόρα κολυμβήτρια μεγάλων αποστάσεων σε μια εποχή που τόσο η κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων όσο και η ίδια η αγωνιστική κολύμβηση θεωρούταν κάτι ξένο για τις γυναίκες.

 Γεννήθηκε γύρω στο 1870 στην Αυστροουγγαρία. Το επώνυμο της το απέκτησε από τον αριστοκράτη σύζυγό της, ο οποίος πέθανε, ενώ η ίδια ήταν πολύ νέα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που επιχείρησε να διαπλεύσει κολυμπώντας τον πορθμό της Μάγχης, στις 5 Σεπτεμβρίου 1900, από το Ντόβερ της Αγγλίας ως το Καλαί της Γαλλίας, απόσταση σε ευθεία γραμμή 34 χιλιομέτρων που επιμηκύνεται λόγω των ρευμάτων. Μέχρι τότε μόνον ένας άνθρωπος είχε πετύχει αυτόν τον απίστευτο άθλο: ο Μάθιου Ουέμπ στις 25 Αυγούστου 1875. Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά της δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το εγχείρημά της. Πάντως για είκοσι έξι (26) ακόμη έτη, καμία γυναίκα δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τον κολυμβητικό διάπλου της Μάγχης, ώσπου στις 5 Αυγούστου 1926, η Αμερικανίδα Γερτρούδη Έντερλε πέτυχε τον άθλο. Η φον Ιζακέσκου είναι διάσημη για το ότι κολύμπησε μεγάλες αποστάσεις κατά μήκος του ποταμού Δούναβη. Μάλιστα το 1904 προκάλεσε σε αγώνα μεγάλης αποστάσεως στον Δούναβη, τη διάσημη Ανέτ Κέλερμαν, σύμβολο της γυναικείας κολύμβησης. Σε αυτή την κολυμβητική μονομαχία νίκησε η Κέλερμαν.Παρά το αριστοκρατικό της επώνυμο, δεν είχε μεγάλη περιουσία και βιοποριζόταν εργαζομένη ως στέλεχος σε σιδηροδρομική εταιρεία. Emily Gibson: The Original Million Dollar Mermaid-the Annette Kellerman story (2005) Lisa Bier: Fighting the Current-The Rise of American Women's Swimming, 1870-1926 (2011)
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο (αγγλικά: Toronto Film Critics Association) ονομάζεται ένωση κριτικών κινηματογράφου με έδρα το Τορόντο του Καναδά. Από το 1999, η TFCA είναι μέλος του FIPRESCI.

 Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο είναι η επίσημη ένωση των δημοσιογράφων και παρουσιαστών του Τορόντο που κρίνουν ταινίες και τις σχολιάζουν. Τα μέλη του αντιπροσωπεύουν όλες τις μεγάλες εταιρείες του τύπου και του διαδικτύου. Η TFCA ξεκίνησε να απονέμει βραβεία από την πρώτη χρονιά ίδρυσής του και τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα γεγονός που λαμβάνει μεγάλη κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε. Η ένωση έχει επίσης ένα ειδικό βραβείο, το οποίο δεν το απονέμει κάθε χρονιά. Το Βραβείο Κλάιντ Γκίλμουρ πηγαίνει σε έναν "Καναδό που έχει εμπλουτίσε την κατανόηση και την εκτίμηση του κινηματογράφου σε αυτήν τη χώρα." Α' Ανδρικός Ρόλος Α' Γυναικείος Ρόλος Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Β' Ανδρικός Ρόλος Β' Γυναικείος Ρόλος Καλύτερη Σκηνοθεσία Καλύτερη Ταινία Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Καλύτερο Σενάριο Επίσημη ιστοσελίδα
Κωνσταντίνος Ίσκος

Ο Κωνσταντίνος Ίσκος ήταν Έλληνας αθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. στις αρχές του 20ού αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στα 100 μ., στα 110 μ. εμπ. και στο μήκος άνευ φοράς. Το 1909 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος στα 100 μ. και το 1911 στα 110 μ. εμπ. Το 1910 ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ των 100 μ. με 11.2. Επίσης, νίκησε στους Πανιώνιους Αγώνες του 1909 στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς και μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως τους Παναιγύπτιους.

 Ο Κωνσταντίνος Ίσκος γεννήθηκε γύρω στο 1890. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη. Πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό το 1908 στους Β΄ Αιολικούς Αγώνες στο Αϊβαλί, όπου κατακτά πρώτες θέσεις στα 100 μ. με 11.4 και μήκος άνευ φοράς με 2,87 μ. Το ίδιο έτος κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Αθήνα στο άλμα εις μήκος, ενώ δεν φαίνεται να μετείχε στους Πανιώνιους Αγώνες που είχαν προηγηθεί. Το φθινόπωρο του 1908 μετέχει στους φθινοπωρινούς αγώνες του ΣΕΓΑΣ στη Σμύρνη και νικά στα 100 μ. με 11.8, στα 110 μ. εμπ. με 19.0 και στο μήκος άνευ φοράς με 2,95 μ. Το 1909 μετέχει ξανά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου και κατακτά την πρώτη θέση στα 100 μ. με 12.0. Το ίδιο έτος νικά στους Πανιώνιους Αγώνες στο μήκος άνευ φοράς με 2,97 μ. και με τις ομάδες του Πανιωνίου στις σκυταλοδρομίες 4x200 μ. και 1500 μ. (100x200x400x800). Επίσης, τερματίζει δεύτερος στο μήκος και στα 110 μ. εμπ. και τρίτος στα 100 μ. Το 1910, στους Παναιγύπτιους Αγώνες στην Αλεξάνδρεια, έρχεται πρώτος στα 100 μ. ισοφαρίζοντας το πανελλήνιο ρεκόρ με 11.2, πρώτος στο μήκος με 6,47 μ. και τρίτος στα 110 μ. εμπ. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που ακολουθεί τερματίζει πρώτος στα 110 μ. εμπ. με 18.2, δεύτερος στα 100 μ. κάνοντας ξανά 11.2 και τρίτος στο μήκος με 6,28 μ. Το 1911 παίρνει άλλες δυο δεύτερες θέσεις στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 100 μ. με 12.8 και στα 100 μ. εμπ. με 17.0 Πανελλήνιο ρεκόρ 100 μ.: 11.2 (1910, ισοφάριση) Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου Χρυσά μετάλλια (2) 1909: 100 μ.: 12.0 1910: 110 μ. εμπ.: 18.1 Ασημένια μετάλλια (3) 1910: 100 μ.: 11.2 1911: 100 μ.: 12.8 1911: 110 μ. εμπ.: 17.0 Χάλκινα μετάλλια (2) 1908: μήκος: 6,055 μ. 1910: μήκος: 6,28 μ. Πανιώνιοι Αγώνες (3 νίκες) 1909 (3): μήκος άνευ φοράς, σκυταλοδρομία 4x200 μ., σκυταλοδρομία 1500 μ. (100x200x400x800). Ατομικές επιδόσεις 100 μ.: 11.2 (1910) 110 μ. εμπ. 17.0 (1911) άλμα εις μήκος: 6,47 μ. (1910) μήκος άνευ φοράς: 2,97 μ. (1909) Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.
Αντρέ Πάτερσον

Ο Αντρέ Πάτερσον (Andrae Malone Patterson, γεν. 12 Νοεμβρίου 1975), είναι Αμερικανός επαγγελματίας πρώην καλαθοσφαιριστής (σέντερ - πάουερ φόργουορντ), ο οποίος αγωνίσθηκε και στην Ελλάδα για λογαριασμό του Αιγάλεω, όπου ολοκλήρωσε την καριέρα του στο πρωτάθλημα της Α1 Ανδρών.Προηγουμένως, είχε αγωνισθεί με τη φανέλα των Μινεσότα Τίμπεργουλβς.

 Ο Πάτερσον αγωνίσθηκε με την ομάδα του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα, έχοντας προπονητή τον Μπόμπι Νάιτ. Επιλέχθηκε από τους Μινεζότα Τίμπεργουλβς στο δεύτερο γύρο των "ντραφτ" του 1998 (46ος). Έλαβε μέρος σε 40 αγώνες από το 1999 έως το 2000 Εν συνεχεία μετέβη στην Ευρώπη, όπου αγωνίσθηκε στους συλλόγους της Ζαντάρ Ζάρα, Μανρέσα, Elitzur Ashkelon, Πανελλήνιος, Εστουντιάντες και Αιγάλεω (2007-2009). NBA Statistics Τα στατιστικά του Αντρέ Πάτερσον
Εουχένια Καουδούρο

Η Εουχένια Καουδούρο (Eugenia Cauduro Rodríguez, 20 Δεκεμβρίου 1968 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και χορεύτρια. Σε παιδική ηλικία ακολούθησε μαθήματα μπαλέτου και τζαζ στο Κολλέγιο Baden Powell. Σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε το μόντελινγκ και αργότερα φοίτησε στο Centro de Educación Artística της Televisa. Έχει πτυχίο στον βιομηχανικό σχεδιασμό στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM). Έχει κάνει μαθήματα ακουστικής κιθάρας και σαξοφώνου. Το 1980 μπήκε στην Εθνική σχολή χορού. Το πρώτο της ντεμπούτο το έκανε σε θεατρικά έργα που βασίζονται σε παιδικές ιστορίες όπως η La Sirenita και η La Cenicienta. Το 1997 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην τηλενουβέλα Alguna vez tendremos alas. Υπήρξε παντρεμένη με τον Ενρίκε Μοράν από το 2000 μέχρι το 2006. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Πατρίσιο και την Λουσιάνα.

 Alguna vez tendremos alas - 1997, ως Μαγδαλένα Αρεντόν Μεχία Una luz en el camino - 1998, ως Λουίσα Φερνάντα Derbez en cuando - 1998, ως Λα Ρέινα (σειρά) Nunca te olvidaré - 1999, ως Σίλβια Ρικένα Ορτίς DKDA: Sueños de juventud - 1999/00, ως Άνχελα Ρέι ντε Αρίας/Κάτα Γιακομέτι El precio de tu amor - 2000/01, ως Γκαμπριέλα Γαλβάν Mujer, casos de la vida real - 2001 (σειρά) Niña Amada Mia - 2003, ως Χούλια Μορένο Alegrijes y rebujos - 2003/04, ως Μερσέντες Γκογιενέτσε ντε Ντομίνγκες #1 El Amor no Tiene Precio - 2005/06, ως Αρασέλι Μονταλμπάν Τορρεμπλάνκα Tormenta en el Paraiso - 2007/08, ως ΄Αναλι Μάγιου ντε Λασκάνο Desde la locación - 2008, ως Παρουσιάστρια (σειρά) Un Gancho al Corazon - 2008/09, ως Γκαμπριέλα "Γκάμπι/Γκαμπίρο" Παλάσιος ντε Ουλόα Cabeza de Buda - 2009 (ταινία) Teresa - 2010/11, ως Βανέσα Κορονέλ ντε Αλκασάρ Como dice el dicho - 2011, ως Μπέρτα (3 επεισόδια) Abismo de pasion - 2012, ως Ντολόρες "Λολίτα" Μαρτίνες ντε Τσινρίος Qué bonito amor - 2012/13, ως Γκλόρια Ρέγες Gossip Girl Acapulco - 2013, ως Λεονόρα Φουενμαγιόρ El color de la pasión - 2014, ως Μαγδαλένα Μουρίγιο Ροδάρτε Un camino hacia el destino - 2016, ως Μαρίσα Γκόμες-Ρουίς ντε Μοντέρο Papá a toda madre - 2017, ως Αουρόρα Σιλβέτι ντε Λόπεζ-Γκάρσα La rosa de Guadalupe - 2017 (σειρά) Hijas de la luna - 2018, ως Τερέσα Πέρες Por amar sin ley - 2019, ως Χοσεφίνα Πούλιδο Médicos, línea de vida - 2019, ως Πατρίσια Γκερρέρο Βραβεία Εουχένια Καουδούρο στην IMDb Biografía de Eugenia Cauduro Αρχειοθετήθηκε 2019-12-08 στο Wayback Machine. (en esmas.com)
Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου

Η Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι το Σιδηρόκαστρο Σερρών και είναι μία από τις μικρότερες σε έκταση και πληθυσμό μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 Η σημερινή μητρόπολη είναι μόνο ένα μικρό τμήμα της παλαιάς Μητρόπολης Μελενίκου, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας περιήλθε το 1913 στην βουλγαρική επικράτεια. Ο Μητροπολίτης Ιωάννης (1967-2001) ίδρυσε το Γηροκομείο Αγιος Νεκτάριος και Κατασκηνώσεις που σήμερα όμως λειτουργούν με πολλά προβλήματα για τους τροφίμους.Το ίδρυμα περίθαλψης παιδιών με νοητικά προβλήματα επίσης λειτουργεί σε ακατάλληλες συνθήκες με πολλές ελλείψεις. Μάλιστα το 2009, το μικρό λεωφορείο που δόθηκε από την Πολιτεία για την εξυπηρέτηση των παιδιών του Ιδρύματος πουλήθηκε από τον Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακάριο για να αγοραστεί η προσωπική του λιμουζίνα. Η μονή Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης ιδρύθηκε το 1967 από τον Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Ιωάννη. Το 2007 55 μοναχές εγκατέλειψαν την Ιερά Μονή και εγκαταστάθηκαν σε μοναστήρι της Αττικής, ως μέσο αντίδρασης στη συμπεριφορά του μητροπολίτη Μακαρίου, στον οποίον καταλογίζουν προσπάθειες πλήρους παρέμβασης στα εσωτερικά και τα οικονομικά του μοναστηριού.
Μπιλ Μπράντλεϊ

Ο Ουίλιαμ Ουόρεν "Μπιλ" Μπράντλεϊ (αγγλικά: William Warren "Bill" Brandley, γενν. 28 Ιουλίου 1943) είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διετέλεσε Γερουσιαστής από το Νιου Τζέρσεϊ από το 1979 έως το 1997. Σήμερα, ο Μπράντλεϊ έχει αναλάβει την διαχείριση της βιβλιοθήκης και του μουσείου που φέρουν το όνομα του Λύντον Μπέινς Τζόνσον. Γεννήθηκε στο Μισούρι, αλλά μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Ο Μπράντλεϊ διετέλεσε Γερουσιαστής από το Νιου Τζέρσεϊ ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος από το 1979 έως το 1997. Ήταν υποψήφιος για το προεδρικο χρίσμα του κόμματος στις εσωκομματικές εκλογές, αλλά ηττήθηκε από τον Αλ Γκορ.

 Ο Ουίλιαμ Ουόρεν Μπράντλεϊ γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1943 σε μια μικρή πόλη του Μισούρι. Ήταν πολύ καλός στο μπάσκετ και αυτό φάνηκε από νεαρή ηλικία. Ήταν επίσης πολύ καλός μαθητής και αναδείχθηκε σε πολιτειακό επίπεδο μέσα από τις συμμετοχές σε μαθητικούς διαγωνισμούς και σε αθλήματα. Του πρόσφεραν 75 πανεπιστημιακές υποτροφίες στην Αμερική και στο εξωτερικό, αλλά ο ίδιος της απέρριψε για να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο ως μέλος της Αμερικανικής ομάδας μπάσκετ στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης των θερινών ολυμπιακών αγώνων του 1964. Όταν το Πρίνστον τελείωσε τρίτο στο τουρνουά NCAA το 1965, ο Μπράντλεϊ ήταν ο παίκτης της χρονιάς για την NCAA. Μετά την αποφοίτησή του, ο Μπράντλεϊ φοίτησε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αρχικά απέρριψε πρόταση για το αν θα έπαιζε στην Εθνική Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία (NBA). Ενώ φοιτούσε στην Οξφόρδη, ο Μπράντλεϊ συνέχιζε να παίζει μπάσκετ. Μόλις τελείωσε τις σπουδές του, ο Μπράντλεϊ γύρισε στο Νιου Τζέρσεϊ και έγινε μέλος των Νιου Γιορκ Νικς. Πέρασε ολόκληρη την αθλητική του σταδιοδρομία με τους Νικς και κέρδισε τίτλους του NBA το 1970 και το 1973. Παράλληλα, ο Μπράντλεϊ ξεκίνησε να ασχολείται και με την πολιτική. Το 1977, ο Μπράντλεϊ εξελέγη στην Γερουσία με το Δημοκρατικό Κόμμα από την πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Επανεξελέγη το 1984 και το 1990. Άφησε την Γερουσία το 1997 και ήταν υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα το 2000, αλλά ηττήθηκε από τον Αλ Γκορ. Τα τελευταία χρόνια, ο Μπράντλεϊ έχει ασχοληθεί και με την συγγραφή βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του We Can All Do Better. Είναι διευθυντής των Starbucks και κατέχει αρκετές εταιρείες στην περιοχή της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bill Bradley στο Wikimedia Commons
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (ταινία)

Το Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (γαλλικά: Celui qui doit mourir‎) είναι μια γαλλοϊταλική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα Ο Χριστός ξανασταυρώνεται του Νίκου Καζαντζάκη.

 Σε ένα τουρκοκρατούμενο ελληνικό χωριό με το όνομα Λυκόβρυση, λίγο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι χωρικοί ετοιμάζουν μια αναπαράσταση των θείων παθών, με απλούς ανθρώπους να παίρνουν τους ρόλους του Χριστού, του Πέτρου, του Ιούδα κ.λπ. Όταν ένα γειτονικό χωριό καταστρέφεται από τους Τούρκους και οι κάτοικοί του αναζητούν στη Λυκόβρυση καταφύγιο, οι τοπικές αρχές, μεταξύ των οποίων οι προύχοντες και ο παπάς του χωριού, αρνούνται να προσφέρουν βοήθεια. Τότε, με αφορμή την εκδήλωση που βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας, οι κάτοικοι της Λυκόβρυσης που υποδύονται τους ρόλους του Χριστού (Πιερ Βανέκ), της Μαρίας Μαγδαληνής (Μελίνα Μερκούρη) και άλλοι βοηθούν τους πρόσφυγες και οδηγούνται σε εθνικό ξεσηκωμό με τρόπο που θυμίζει την ιστορία του Χριστού. Πιερ Βανέκ ως Μανωλιός Ζαν Σερβέ ως παπα-Φώτης Φερνάρ Λεντούς ως παπα-Γρηγόρης Καρλ Μένερ ως Λουκάς Γκρεγκουάρ Ασλάν ως Αγάς Γκερτ Φρέμπε ως προεστός Τέντι Μπίλης ως Χατζηνικολής Ρενέ Λεφέβρ ως Γιαννακός Λισιέν Ρεμπούρ ως Κωσταντής Μελίνα Μερκούρη ως Κατερίνα Δήμος Σταρένιος ως Λαδάς Νικόλ Μπέργκερ ως Μαριωρή Μορίς Ρονέ ως Μιχελής Τζο Ντασέν ως πρόσφυγας Μπένος Η ταινία έλαβε γενικά θετική ανταπόκριση. Πήρε ευνοϊκές κριτικές από τα περιοδικά Time και The New Yorker, έλαβε βραβεία Ανατολικό Μπλοκ (ο Ντασέν ήταν γνωστός για τις αριστερές του απόψεις) και επαινέθηκε ακόμη και από ορισμένους φιλελεύθεροτς καθολικούς. Η αμερικανική εφημερίδα New York Times περιέγραψε την ταινία ως "βάναυσα ρεαλιστική", επαινώντας την "τολμηρή ειλικρίνεια και τον "αδυσώπητο τρόπο" με τον τρόπο που εκτελεί τη λογική της πλοκής, προσθέτοντας επίσης επαίνους για όλο το καστ. Το Ο Χριστός ξανασταυρώνεται συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1957, όπου έλαβε ειδική μνεία. Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος Έτος Νίκου Καζαντζάκη. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται στην IMDb
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΑΦΚ)

Από την ήπειρο της Ασίας τέσσερις εθνικές ομάδες δικαιούνται να πάνε με απευθείας πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 ενώ μια εθνική θα πρέπει να περάσει από αγώνες μπαράζ με την ομάδα που θα είναι πέμπτη στα προκριματικά της Νοτίου Αμερικής. Για δεύτερη φορά συμμετείχε και η Αυστραλία στα προκριματικά της Ασίας αφού προηγουμένως συμμετείχε στα προκριματικά που γίνονταν στην περιοχή της Ωκεανίας από όπου και μετακινήθηκε το 2006. Οι 27 πιο ισχυρές ομάδες της ΑΦΚ πέρασαν κατευθείαν στο δεύτερο γύρο ενώ οι πέντε πιο ισχυρές πέρασαν κατευθείαν στον τρίτο γύρο, αυτές ήταν κατά σειρά η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Αυστραλία, η Βόρεια Κορέα και το Μπαχρέιν, οι υπόλοιπες 16 ομάδες έδωσαν διπλούς αγώνες μεταξύ τους σε μια πρώτη φάση νοκ-άουτ.

 Η κλήρωση για τον πρώτο γύρο των προκριματικών της Ασίας έλαβε χώρα στις 30 Μαρτίου 2011 στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας. Οι πρώτες αναμετρήσεις παίχτηκαν στις 29 Ιουνίου 2011 και οι δεύτερες στις 2 και 3 Ιουλίου 2011. Τα ζεύγη κληρώθηκαν ταυτόχρονα με αυτά στον πρώτο γύρο. Οι πρώτες αναμετρήσεις παίχτηκαν στις 23 Ιουλίου 2011 και οι δεύτερες στις 28 Ιουλίου 2011. Η κλήρωση για τον τρίτο γύρο των προκριματικών της Ασίας έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου 2011 στ0 Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Οι αγώνες παίχτηκαν από τις 2 Σεπτεμβρίου 2011 έως τις 29 Φεβρουαρίου 2012 και οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προχώρησαν στον τέταρτο γύρο. Οι δύο πρώτες ομάδες του κάθε ομίλου περνούν στα τελικά του Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία, ενώ οι τρίτες ομάδες συνεχίζουν την διεκδίκηση στον πέμπτο γύρο. Οι αγώνες παίχτηκαν από τις 3 Ιουνίου 2012 έως τις 18 Ιουνίου 2013. Η Ιορδανία επικράτησε στους αγώνες του πέμπτου γύρου εναντίον του Ουζμπεκιστάν και προκρίθηκε σε αγώνες μπαράζ με την πέμπτη ομάδα από τα προκριματικά της Νοτίου Αμερικής. Η Ουρουγουάη επικράτησε στους αγώνες μπαράζ εναντίον της Ιορδανίας και προκρίθηκε στα τελικά του Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία. Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2011)

Παρατίθεται ένας κατάλογος χωρών του κόσμου με βάση τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης όπως συμπεριλήφθηκε στην έκθεση για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Δημοσιοποιήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2011 και δημιουργήθηκε με βάση τις εκτιμήσεις για το έτος 2011. Καλύπτει 185 χώρες που είναι μέλη των Ηνωμένων Εθνών (επί συνόλου 193), μαζί με το Χονγκ Κονγκ (της Κίνας) και τα Παλαιστινιακά Εδάφη. Εξαιτίας της έλλειψης δεδομένων, δεν συμπεριλαμβάνονται 8 κράτη-μέλη του ΟΗΕ. Ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης (ΔΑΑ), (Αγγλ. Human Development Index, HDI) αποτελεί μέτρο σύγκρισης του προσδόκιμου ηλικίας, του αλφαβητισμού, της εκπαίδευσης και της ποιότητας ζωής ανά τον κόσμο. Με βάση αυτόν το Δείκτη, γίνεται χαρακτηρισμός μιας χώρας σε υπανάπτυκτη ή αναπτυσσόμενη ή αναπτυγμένη και επίσης για να μετρήσει την επίδραση των οικονομικών πολιτικών στην ποιότητα ζωής. Οι χώρες κατατάσσονται ανά τέσσερις κατηγορίες (με πολύ υψηλή - αναπτυγμένες χώρες-, υψηλή, μεσαία και χαμηλή ανάπτυξη).

 Η αναθεώρηση αυτή του καταλόγου δημοσιοποιήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2011 και καλύπτει την περίοδο μέχρι και το 2009. Ο αριθμός στις παρενθέσεις αφορά το νούμερο των θέσεων που η χώρα έχει ανεβεί ή κατεβεί σε σχέση με τους αναθεωρημένους υπολογισμούς για το 2008, που δημοσιεύτηκαν το 2010.Η χώρα με την μεγαλύτερη μείωση στον ΔΑΑ από το 1998 είναι η Ζιμπάμπουε, η οποία παρουσίασε πτώση από 0,514 το 1998 σε 0,140 το 2010. Η χώρα με την μεγαλύτερη πτώση από το 2009 είναι το Πράσινο Ακρωτήριο, που παρουσίασε πτώση στο 0,170. Περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού ζουν στις χώρες με "μεσαία ανθρώπινη ανάπτυξη" (51%), ενώ λιγότερο από το ένα πέμπτο (18%) ζουν σε χώρες που κατατάσσονται στην κατηγορία εκείνων με "χαμηλή ανθρώπινη ανάπτυξη". Οι χώρες με "υψηλή" και "πολύ υψηλή" ανθρώπινη ανάπτυξη υπολογίζονται σε λιγότερο από το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού (30%). Έκθεση για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη 2011 Αρχειοθετήθηκε 2012-02-04 στο Wayback Machine. Προηγούμενες παγκόσμιες εκθέσεις. (αρχείο) Δείκτης του 2011 (η πρώτη στήλη του πίνακα). Data challenges in estimating the HDI: The cases of Cuba, Palau and the Occupied Palestinian Territory.
Πόρτο Βέλιο

Το Πόρτο Βέλιο (πορτογαλικά: Porto Velho, προφορά [ˈpoʁtu ˈvɛʎu], παλιό λιμάνι) είναι πρωτεύουσα της βραζιλιάνικης πολιτείας Ροντόνια, στη δυτική Βραζιλία. Το Πόρτο Βέλιο έχει 484.992 κατοίκους (υπολογισμοί 2013). Βρίσκεται στις νότιες όχθες του Μαδέιρα, ενός από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του Αμαζονίου. Με έκταση 34.082 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση πρωτεύουσα βραζιλιάνικης πολιτείας. Βρίσκεται στα σύνορα της Ροντόνια με την πολιτεία Αμαζόνας.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1907, κατά τη διάρκεια της κατασκεύης του σιδηροδρόμου Μαδέιρα-Μαμορέ, ο οποίος είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια εμπορική οδό που να συνδέει τη Βολιβία και το Μάτο Γκρόσο με τον Ατλαντικό, και από εκεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, παρακάπτοντας ένα τμήμα του Μαδέιρα με τα ορμητικά νερά που δυσκόλευαν την ναυτιλία. Λόγω του σιδηροδρομικού σταθμού, η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα, ενώ παράλληλα στην πόλη υπήρχε και λιμάνι. Λόγω της έντονης οικονομικής κίνησης στη πόλη, το Πόρτο Βέλιο ανακηρύχθηκε δήμος το 1915. Το 1934 έγινε πρωτεύουσα της νεοδημιουργηθήσας ομοσπονδιακής επικράτειας Γκουαπορέ και το 1956 της ομοσπονδιακής επικράτειας Ροντόνια και τέλος το 1979 της πολιτείας Ροντόνια. Η πόλη γνώρισε μια από τις μεγαλύτερες δημογραφικές εκρήξεις στη Βραζιλία. Σήμερα το Πόρτο Βέλιο είναι σημαντικός εμπορικός και μεταφορικός κόμβος, συνδέοντας μέσω του λιμανιού του την αγροτική παραγωγή της περιοχής με τον υπόλοιπο κόσμο. Η πόλη συνδέεται με αυτοκινητοδρόμους με το Μανάους, το Ρίο Μπράνκο και το Σάο Πάολο. Η πόλη διαθέτει επίσης διεθνές αεροδρόμιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Porto Velho στο Wikimedia Commons