Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1986

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1986 ήταν ο 31ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1986 στο Grieghallen στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. Ήταν η πρώτη περίσταση στην οποία η Νορβηγία φιλοξένησε το διαγωνισμό. Παρουσιάστρια ήταν η Όσε Κλέβελαντ, γνωστή λαϊκή κιθαρίστρια που ήταν Πρόεδρος της Νορβηγικής Ένωσης Μουσικών (και πρώην συμμετέχων της Eurovision, το 1966) Ο διαγωνισμός του 1986 ήταν ο πρώτος για την Eurovision, όπου οι βασιλείς ήταν μεταξύ των προσκεκλημένων - ο πρίγκιπας Χάραλντ, η πριγκίπισσα Σόνια, η πριγκίπισσα Μάρθα Λουίζα και ο πρίγκιπας Χάακον Μάγκνους ήταν όλοι στο κοινό. Η Σάντρα Κιμ ήταν η νικήτρια αυτής της Eurovision με το τραγούδι "J'aime la vie", εκπροσωπώντας το Βέλγιο. Σε ηλικία 13 ετών, η Κιμ ήταν η νεότερη νικήτρια της Eurovision. Οι ισχύοντες κανόνες απαιτούν από τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision να είναι τουλάχιστον 16, οπότε αν δεν αλλάξει ο κανόνας, το ρεκόρ της Κιμ δεν θα σπάσει ποτέ. Στους στίχους του τραγουδιού της, η Κιμ ισχυρίστηκε ότι ήταν 15 ετών, αλλά μετά τον διαγωνισμό, αποκαλύφθηκε ότι ήταν στην πραγματικότητα 13. Η Ελβετία, η οποία τερμάτισε δεύτερη, υπέβαλε ένσταση και ζήτησε να αποκλειστεί η Κιμ, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε.

 Ως τον διαγωνισμό του 1985, η Νορβηγία είχε το αρνητικό ρεκόρ να είναι η κατεξοχήν χώρα με τους μηδέν βαθμούς, καθώς 3 φορές δεν είχε συγκεντρώσει ούτε έναν βαθμό και είχε έρθει 6 φορές στην τελευταία θέση. Η νίκη της χώρας στον διαγωνισμό του 1985 έδωσε στη χώρα την ευκαιρία να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας NRK άδραξε την ευκαιρία να δείξει τα επιτεύγματα της Νορβηγίας ενώπιον 500 και πλέον εκατομμυρίων τηλεθεατών. Πριν το φθινόπωρο του 1985 το NRK επέλεξε ως τόπο διεξαγωγής την πόλη Μπέργκεν, έχοντας απορρίψει τις προτάσεις από την πρωτεύουσα Όσλο και τις πόλεις Στάβανγκερ, Σάντνες και Τρόντχαϊμ. Καθώς ήταν η πρώτη φορά που η Νορβηγία φιλοξένησε έναν Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, η NRK ανέθεσε έναν πλούσιο προϋπολογισμό για την εκδήλωση, μετατρέποντας τον Grieghallen σε ένα "παλάτι πάγου" Βίκινγκ για τη ζωντανή εκπομπή, με λευκά και παστέλ φώτα νέον στη σκηνή. Επιπλέον, το NRK είχε επίσης ένα ειδικό φόρεμα με διαμάντια, κατασκευασμένο για την παρουσιάστρια Όσε Κλέβελαντ για το εναρκτήριο νούμερο της. Το βραβευμένο φόρεμα, το οποίο ζύγιζε πάνω από 6,8 κιλά, είναι ακόμα διαθέσιμο για προβολή στο τμήμα κοστουμιών της NRK στο Marienlyst στο Όσλο. Η Κλέβελαντ τραγούδησε το πολύγλωσσο "Welcome to Music" ως εναρκτήρια πράξη, ενσωματώνοντας κυρίως αγγλικά και γαλλικά, εκτός από άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο σχολιαστής του BBC, Τέρι Γιόγκαν, στο τέλος του εναρκτήριου νούμερου της Κλέβελαντ, σχολίασε ξεκάθαρα: "Η Κέιτι Μπόιλε (πρώην παρουσιάστρια της Eurovision για το Ηνωμένο Βασίλειο) δεν τραγούδησε ποτέ, έτσι;". Κατά την εναρκτήρια ομιλία της, η Κλέβελαντ είπε για το δρόμο της Νορβηγίας στο διαγωνισμό, "Για όσους από εσάς έχετε παρακολουθήσει την πορεία της Νορβηγίας μέσω της ιστορίας του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision, θα ξέρετε ότι ήταν αρκετά ακανθώδες, στην πραγματικότητα. Φανταστείτε τη χαρά μας όταν πέρυσι κερδίσαμε επιτέλους, και τη χαρά που νιώθουμε σήμερα, που μπορούσαμε να καλωσορίσουμε 700 εκατομμύρια θεατές στην κορυφή της Ευρώπης, στη Νορβηγία και στο Μπέργκεν". Μία από τις ενδιάμεσες διαλειμματικές πράξεις που παρουσιάστηκαν ήταν οι Νορβηγοί μουσικοί Sissel Kyrkjebø και Steinar Ofsdal, συνοδευόμενοι από τη νορβηγική εθνική ορχήστρα ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, Kringkastingsorkesteret (KORK). Άνοιξαν με το παραδοσιακό τραγούδι της πόλης του Μπέργκεν, "Udsikter fra Ulriken" (επίσης γνωστό ως "Nystemte'n"), και παρουσίασαν μια σειρά από γνωστές μελωδίες, δείχνοντας παράλληλα τα αξιοθέατα και τους ήχους της περιοχής του Μπέργκεν. Ο Ofsdal έπαιξε μια σειρά από παραδοσιακά νορβηγικά λαϊκά όργανα όπως ακορντεόν, φλογέρα και hardingfele. Αυτή η παρουσίαση έκανε τον Kyrkjebø ως διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης. Η Ισλανδία κατάφερε να πάρει μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό, καθώς ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας RÚV ολοκλήρωσε τις δορυφορικές τηλεοπτικές συνδέσεις με την υπόλοιπη Ευρώπη.Αν και κληρώθηκε να παρουσιαστεί στη 18η θέση, η Ελλάδα ξαφνικά απέσυρε τη συμμετοχή της, καθώς διεπίστωσε ότι ο διαγωνισμός συνέπεσε με το Μεγάλο Σάββατο των Ορθοδόξων. Το τραγούδι θα ήταν το "Βαγκόν-λι" σε ερμηνεία της Πωλίνας. Η Πωλίνα συμμετείχε προηγουμένως το 1979, στα φωνητικά για την Ελπίδα, η οποία φέτος εκπροσωπούσε την Κύπρο. Ο ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός RAI αποφάσισε απλώς να μην στείλει καμία αποστολή στο Μπέργκεν. Με έντονους χαρακτήρες ο μαέστρος της διοργανώτριας χώρας Το νικητήριο τραγούδι, το "J'aime la vie" του Βελγίου, έλαβε πόντους από κάθε κριτική επιτροπή (το Βέλγιο έλαβε πέντε σετ των 12 πόντων, κάθε χώρα έδωσε στο Βέλγιο τουλάχιστον πέντε βαθμούς εκτός από τη Γερμανία, που τους έδωσε μόνο έναν βαθμό). Το Βέλγιο ήταν ο νικητής στην ψηφοφορία από τα αποτελέσματα της δεύτερης κριτικής επιτροπής στα είκοσι, με τη μεγαλύτερη νίκη κατά τη διάρκεια των ψηφοφοριών από το 1974. Η Ελβετία ήταν πίσω από το Βέλγιο σχεδόν σε κάθε μέρος της ψηφοφορίας, αλλά το Βέλγιο είχε αρχικά προβάδισμα από την αρχή. Παραδοσιακά, ορισμένες επιτροπές δίνουν μεγάλους βαθμούς στον συμμετέχοντα της διοργανώτριας χώρας, αλλά αυτό δεν έγινε φέτος αφού καμία κριτική επιτροπή δεν έδωσε το τραγούδι της Νορβηγίας "Romeo" πάνω από έξι βαθμούς από τους πιθανούς 12. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ εκείνη την εποχή, με τη Σάντρα Κιμ να έχει κερδίσει με 176 βαθμούς, κάτι που δεν έχει ξαναδεί ο διαγωνισμός (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία να σκοράρει 187 βαθμούς), κατά μέσο όρο 9,26 πόντους ανά έθνος που ψηφίζει. Η Κιμ έλαβε το 77,2% του μέγιστου δυνατού σκορ, το οποίο, μέχρι το 2019, εξακολουθεί να βρίσκεται στην 8η θέση μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision. Καθώς ο κανόνας της ελεύθερης γλώσσας ήταν ακόμα ακυρωμένος, όλα τα τραγούδια εκτελέστηκαν σε μητρικές γλώσσες στη χώρα που εκπροσωπούσαν. Ωστόσο, όλα τα τραγούδια, με εξαίρεση το τραγούδι από την Κύπρο, είχαν ηχογραφήσει εκδόσεις στούντιο από τους πρωτότυπους καλλιτέχνες της Eurovision στα Αγγλικά καθώς και στις δικές τους γλώσσες. 12 βαθμοί Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό: Λουξεμβούργο – Φρεντερίκ Ρις Γιουγκοσλαβία – Ενβέρ Πετρόφτσι Γαλλία – Πατρίσια Λεζιέ Νορβηγία – Νίνα Μάτεσον Ηνωμένο Βασίλειο – Κόλιν Μπέρι Ισλανδία – Γκουδρούν Σκουλαδότιρ Ολλανδία – Γιουπ βαν Ζάιλ Τουρκία – Ουμίτ Τουντσάγ Ισπανία – TBD Ελβετία – Μισέλ Στοκέρ Ισραήλ – Γιτζχάκ Σιμόνι Δημοκρατία της Ιρλανδίας – Τζον Σκίαν Βέλγιο – Ζακ Ολιβιέ Γερμανία – Κρίστοφ Ντόιμλινγκ Κύπρος – Άννα Παρτελίδου Αυστρία – Τίλια Χέρολντ Σουηδία – Ανιέτα Μπόλμε-Μπέριεφορς Δανία – Μπεντ Χένιους Φινλανδία – Σόλβεϊγκ Χέρλιν Πορτογαλία – Μαργκαρίντα Αντράντε Ισλανδία – Μπέργκλιντ Οραδότιρ (Berglind Orradóttir), Δαβίδ Σέβινγκ Θορστέινσον (Davíð Scheving Thorsteinsson), Έλσα Μπιορνσδότιρ (Elsa Björnsdóttir), Γκουδγιόν Βιγκφούσον (Guðjón Vigfússon), Γκουδλάουγκ Θορστεϊνσδότιρ (Guðlaug Þorsteinsdóttir), Καρλ Θόρστεϊνς (Karl Þorsteins), Μαργκρέτ Στεφανσδότιρ (Margrét Stefánsdóttir), Ρίχαρδουρ Ρίχαρδσον (Ríkharður Ríkharðsson), Σαλόμε Θορκελσδότιρ (Salóme Þorkelsdóttir), Σιγουρδόρ Σιγουρδόρσον (Sigurdór Sigurdórsson), Σβάνιλδουρ Κριστιονσδότιρ (Svanhildur Kristjónsdóttir) Τουρκία – Αϊτσά Ερέν, Ζίγια Αναντόλ, Κάαν Μπόζογλου, Αϊσεγκιούλ Σογιάλπ, Οζλέμ Μπουντάκογλου, Φατμά Ντικμέν, Αλαντίν Τόρουν, Ιλχάν Ασλανμπογάν, Ζαχιντέ Αζιλί, Σααντέτ Ακτεμέλ, Σουχάλ Ερίς Ισπανία – Χοσέ Μαρία Τίο (βιομήχανος), Καρολίνα Κονεχέρο (φοιτήτρια), Ροσάριο Καμπάνας (ιππέας), Ραφαέλ Καμίνο (ταυρομάχος), Μάρτα Καντόν (γυμνάστρια), Εμίλιο Αραγόν (κωμικός), Μαρία Κουάδρα (ηθοποιός), Χαβιέρ Εσκριβά (ηθοποιός), Μπλάνκα Φερνάντεθ Οτσόα (αθλήτρια χιονοδρομίας), Αντόνιο Ιμίθκοθ (δημοσιογράφος), Πάμπλο Πέρεθ (κομμωτής) Ηνωμένο Βασίλειο – Ντέιβιντ Έλντερ (Σκωτία), Γκάρι Σπέιρς (Ουαλία), Σου Λόιντ (Λονδίνο) κ. ά. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision (Αγγλικά)