IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βουλγαρικό πραξικόπημα του 1886

Το Βουλγαρικό πραξικόπημα του 1886, επίσης γνωστό ως πραξικόπημα της 9ης Αυγούστου, (βουλγάρικα : Деветоавгустовски преврат, Devetoavgustovski prevrat) ήταν μια απόπειρα εκθρόνισης του Αλέξανδρου Μπάτενμπεργκ στο Πριγκηπάτο της Βουλγαρίας, η οποία έλαβε χώρα στις 9 Αυγούστου 1886. Αν και επιτυχής, αυτό το γεγονός οδήγησε στην παραίτηση του Αλέξανδρου Μπάτενμπεργκ.

 Μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877-78), η Βουλγαρία απελευθερώθηκε από την οθωμανική κυριαρχία και το 1879 ο Αλέξανδρος Μπάτενμπεργκ εξελέγη πρίγκιπας της Βουλγαρίας κατόπιν αιτήματος του Ρώσου αυτοκράτορα, του θείου του Αλέξανδρου Β'. Ο τελευταίος δολοφονήθηκε το 1881 και τον διαδέχθηκε ο συντηρητικός Αλέξανδρος Γ'. Οι σχέσεις Βουλγαρίας και Ρωσίας δεν ήταν ειρηνικές μετά την ενοποίηση της Βουλγαρίας με την Ανατολική Ρωμυλία το 1885, η οποία δεν έλαβε την έγκριση της Ρωσίας. Πριν τον επακόλουθο σερβοβουλγαρικό πόλεμο, η Ρωσία απέσυρε αξιωματικούς του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού, οι οποίοι διοικούσαν μέχρι τότε όλες τις μεγαλύτερες μονάδες του νεαρού στρατού της Βουλγαρίας. Παρά την επιτυχή ενοποίηση, οι ρωσόφιλοι κύκλοι της χώρας θεωρούσαν τον Αλέξανδρο Μπάτενμπεργκ υπεύθυνο για την επιδείνωση των σχέσεων με την Ρωσία. Οι ρωσόφιλοι είχαν εκτιμήσει τον ρόλο της Ρωσίας στην υποστήριξη της αποκατάστασης της Βουλγαρίας ως κράτους στα σύνορά της, όπως είχε υποσχεθεί η προκαταρκτική Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Τα ξημερώματα της 8ης προς 9 Αυγούστου 1886, ο Αλέξανδρος Μπάτενμπεργκ συνελήφθη στο παλάτι του στη Σόφια, εξαναγκάστηκε να υπογράψει το διάταγμα της παραίτησής του και απελάθηκε στην Ρωσία με πλοίο από την Βουλγαρία. Σχηματίστηκε μια προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κλίμεντ του Τάρνοβο. Ωστόσο το πραξικόπημα δεν υποστηρίχθηκε από πολλούς Βούλγαρους αξιωματικούς και πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης, Στέφαν Σταμπόλοφ. Ένα αντιπραξικόπημα, με επικεφαλής τον Σάβα Μουτκούροφ, οργανώθηκε στο Πλοβντίβ και τα μέλη του αρχικού πραξικοπήματος απομονώθηκαν γρήγορα. Στις 17 Αυγούστου 1886, ο Αλέξανδρος Μπάτενμπεργκ επέστρεψε στη Βουλγαρία αλλά η βασιλεία του διήρκεσε μόνο μέχρι τις 26 Αυγούστου 1886 όταν παραιτήθηκε αυτοβούλως σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την κρίση στις σχέσεις της χώρας με την Ρωσία. Οι σχέσεις της Βουλγαρίας και της Ρωσίας συνέχισαν να είναι εχθρικές κατά τα χρόνια μετά το πραξικόπημα. Στις 7 Ιουλίου 1887 η Βουλγαρία εξέλεξε νέο αυτοκράτορα, τον Φερδινάνδο Α', του Οίκου των Σαξ-Κόμπουργκ, ανιψιό του Αυστριακού αυτοκράτορα και αξιωματικό του αυστριακού στρατού. Στην εσωτερική πολιτική ζωή της Βουλγαρίας, κατά τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του Φερδινάνδου, κυριάρχησε ο ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος Στέφαν Σταμπόλοφ. Στην εξωτερική πολιτική του τελευταίου παρατηρήθηκε μια σημαντική ψυχρότητα στις σχέσεις με την Ρωσία, η οποία μέχρι τότε θεωρούνταν προστάτιδα της Βουλγαρίας.
Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ (πραίτωρ το 183 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Ιούλιος Σέξτος Καίσαρ Ι, λατιν.: Lucius Julius Caesar (γενν. 220 π.Χ.) ήταν μέλος του -από πατρικίους- γένους των Ιουλίων Καισάρων στην Αρχαία Ρώμη και κατείχε το αξίωμα τού πραίτορα το 183 π.Χ.

 Ο Λεύκιος Ι. Κ. Ι ήταν ο γιος του Σέξτου Ιουλίου Καίσαρα Ι, ο οποίος είχε διακριθεί ως πραίτορας το 208 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Σέξτο Ι. Κ. ΙΙ, ο οποίος απέκτησε την υπατεία το 157, και πιθανώς έναν δεύτερο, τον Γάιο Ι. Κ. Ι, συγκλητικό που έγραψε μία ιστορία της Ρώμης στα ελληνικά περί το 143 π.Χ. Αν και ήταν συνήθεια για τον μεγαλύτερο γιο μίας οικογένειας να παίρνει το όνομα του πατέρα του, ο Λεύκιος, ο οποίος προφανώς πήρε το όνομά του από τον πάππο του, ήταν πιθανώς ο μεγαλύτερος αδελφός. Ακολουθώντας το cursus honorum (σειρά αξιωμάτων), πλησίαζε πιθανώς σαράντα ετών, όταν εξελέγη πραίτωρ και πιθανότατα γεννήθηκε το 220 π.Χ., ενώ ο αδελφός του, ο Σέξτος ΙΙ, εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές να κατέχει την -μάλλον χαμηλή- θέση τού στρατιωτικού τριβούνου το 181 και δεν έγινε ύπατος για άλλα είκοσι τέσσερα χρόνια μετά από αυτό (το 157 π.Χ.). Επιπλέον ο Λεύκιος είχε έναν γιο, επίσης Λεύκιο, ο οποίος ήταν πραίτωρ το 166 π.Χ. και έτσι θα γεννήθηκε πιθανώς πριν από το 200 π.Χ.. Ο γιος του Σέξτου ΙΙ, ο Λεύκιος ΙΙ, έγινε πραίτωρ το 123 π.Χ. Όταν εκλέχτηκε πραίτορας το 183 π.Χ., έδωσαν στον Λεύκιο Ι την επαρχία Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Η Σύγκλητος τού ανέθεσε το καθήκον να εμποδίζει τους Πέραν των Άλπεων Γαλάτες να κτίσουν μία πόλη στην τοποθεσία της Ακυληίας, όπου είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται, αλλά να το κάνει χωρίς να καταφεύγει σε ανοιχτές εχθροπραξίες. Σχεδιάστηκε μία ρωμαϊκή αποικία για την τοποθεσία και διορίστηκε Τριανδρία για τον σκοπό αυτόν, τον ίδιο χρόνο. Έτσι ο Λεύκιος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της πόλης, που θα γινόταν μία από τις μεγαλύτερες της κλασικής αρχαιότητας. Είχε τέκνο: Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙ γενν. πριν το 200 π.Χ., πραίτωρ το 166 π.Χ. Γένος Ιουλίων Titus Livius ( Livy ), Ab Urbe Condita (Ιστορία της Ρώμης), βιβλίο xxxix. Wilhelm Drumann, Geschichte Roms in seinem Übergang von der republikanischen zur monarchischen Verfassung, oder: Pompeius, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen, Königsberg (1834-1844). "Caesar" και "L. Julius Caesar" (αρ. 3), στο Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, William Smith, ed., Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849). Τ. Robert S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, American Philological Association (1952).
Δημογραφία του Μαυροβουνίου

Η συντριπτική πλειοψηφία (άνω του 90%) του πληθυσμού του Μαυροβουνίου είναι σλαβικής καταγωγής. Οι Αλβανοί αποτελούν το 5% του πληθυσμού (4,9% στην απογραφή του 2011), ενώ υπάρχει επίσης μια μικρή μειονότητα Ρομά και Αιγυπτίων (1,2% στην απογραφή του 2011). Ο σλαβικός πληθυσμός του Μαυροβουνίου αυτοπροσδιορίζεται με διαφορετικούς εθνικούς όρους. Η πλειοψηφία του αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικά Μαυροβούνιοι και ακολουθούν οι Σέρβοι, οι Κροάτες, οι Γιουγκοσλάβοι, οι Μουσουλμάνοι (ως εθνικός χαρακτηρισμός) και οι Βόσνιοι.

 Σερβικά: 393,740 (63.49%)Σέρβοι - 197,684 (50.21%) Μαυροβούνιοι - 156,374 (39.71%) Εθνικά Μουσουλμάνοι - 8,696 (2.21%) Βόσνιοι - 2,723 (0.69%) Κροάτες - 2,529 (0.64%) Γιουγκοσλάβοι - 1,705 (0.43%) Αλβανοί - 306 (0.08%) Ρομά - 157 (0.04%) άλλοι - 1,847 (0.47%) αδήλωτοι και απροσδιόριστοι - 18,610 (4.73%) περιφερειακή υπαγωγή - 891 (0.23%) άγνωστοι - 2,218 (0.56%) Μαυροβουνιακά: 136,208 (21.96%) Μαυροβούνιοι - 106,214 (78%) Εθνικά Μουσουλμάνοι - 13,627 (10%) Βόσνιοι - 12,549 (9.21%) Κροάτες - 1,375 (1.01%) Σέρβοι - 349 (0.26%) Αλβανοί - 330 (0.24%) Γιουγκοσλάβοι - 33 (0.02%) Ρομά - 8 (0.01%) άλλοι - 349 (0.26%) αδήλωτοι και απροσδιόριστοι - 1,106 (0.81%) περιφερειακή υπαγωγή - 80 (0.06%) άγνωστοι - 188 (0.14%) Αλβανικά: 32,603 (5.26%) Αλβανοί - 30,382 (93.19%) Μαυροβούνιοι - 776 (2.38%) Εθνικά Μουσουλμάνοι - 414 (1.27%) Ρομά - 288 (0.88%) Βόσνιοι - 15 (0.05%) Σέρβοι - 8 (0.02%) Γιουγκοσλάβοι - 8 (0.02%) Κροάτες - 3 (0.01%) άλλοι - 361 (1.11%) αδήλωτοι και απροσδιόριστοι - 168 (0.51%) περιφερειακή υπαγωγή - 74 (0.23%) άγνωστοι - 106 (0.32%) Βοσνιακά: 19,906 (3.2%) Βόσνιοι - 18,662 (93.75%) Εθνικά Μουσουλμάνοι - 1,094 (5.5%) Αλβανοί - 72 (0.36%) Μαυροβούνιοι - 37 (0.19%) Κροάτες - 2 (0.01%) Γιουγκοσλάβοι - 2 (0.01%) άλλοι - 15 (0.07%) αδήλωτοι και απροσδιόριστοι - 11 (0.05%) περιφερειακή υπαγωγή - 6 (0.03%) άγνωστοι - 5 (0.02%) Βοσνιακά: 14,172 (2.29%) Βόσνιοι - 13,718 (96.8%) Εθνικά Μουσουλμάνοι - 282 (1.99%) Αλβανοί - 38 (0.27%) Μαυροβούνιοι - 24 (0.17%) Σέρβοι - 6 (0.04%) Κροάτες - 6 (0.04%) Γιουγκοσλάβοι - 1 (0.01%) άλλοι - 15 (0.11%) αδήλωτοι και απροσδιόριστοι - 20 (0.14%) περιφερειακή υπαγωγή - 60 (0.42%) άγνωστοι - 2 (0.01%) Κροατικά: 2,791 (0.45%) Κροάτες - 2,438 (87.35%) Σέρβοι - 92 (3.3%) Μαυροβούνιοι - 82 (2.94%) Γιουγκοσλάβοι - 15 (0.54%) Εθνικά Μουσουλμάνοι - 11 (0.39%) Βόσνιοι - 5 (0.18%) Αλβανοί - 4 (0.14%) άλλοι - 36 (1.29%) αδήλωτοι και απροσδιόριστοι - 84 (3.01%) περιφερειακή υπαγωγή - 14 (0.5%) άγνωστοι - 10 (0.36%) Ρομά: 2,602 (0.42%) Σλαβομακεδονικά: 507 (0.08%) Ουγγρικά: 255 (0.04%) Σλοβενικά: 232 (0.04%) Γερμανικά: 126 (0.02%) άλλες γλώσσες: 3,101 (0.5%) αδήλωτες και απροσδιόριστες γλώσσες: 13,902 (2.2%) Montenegrin Census' from 1909 to 2003 The Ethnic Structure of the Population in Montenegro
Βισταγή Ρεθύμνου

Η Βισταγή (γνωστή και ως Πισταγή και Μπισταγή) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων, στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη. Απέχει 38 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

 Το χωριό αρχικά βρισκόταν στη θέση Ξεροχώρι, όπου ακόμη και σήμερα σώζονται κατάλοιπα οικισμού. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό μετακινήθηκε στην σημερινή του θέση, όταν ο μπιστικός (έμπιστος) ενός βοσκού παρατήρησε ότι ένας τράγος επέστρεφε στο κοπάδι βρεγμένος. Τον ακολούθησε και είδε ότι έπινε νερό από μία πηγή. Το χωριό μετακινήθηκε σε εκείνη τη θέση. Πάνω από το χωριό υπάρχουν ερείπια ενετικού πύργου με θυρεό.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Pistagi στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Pistagi με 451 κατοίκους και 329 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Pistagij. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 50 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένεια. Το 1881 είχε 514 κατοίκους και ανήκε στο δήμο Μοναστηρακίου. Στην απογραφή του 1900, το χωριό αναφέρεται ως Μπισταγή και από την απογραφή του 1920 και έπειτα αναφέρεται ως Βισταγή. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η δίκλιτη ενοριακή εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στον Αγίου Χαράλαμπο. Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Άλλες εκκλησίες του χωριού είναι η Αγία Βαρβάρα με επιγραφή «ΑΨΠΓ 1783 Οκτωβρίου 7. Δια πρεσβειών της Αγίας Βαρβάρας, μνήσθητι Κύριε, Ιερεμίου Ιερομονάχου, Καθηγουμένου των Ασωμάτων» η οποία βρίσκεται στην παρά τον ναό βρύση, ο Άγιος Γεώργιος ο οποίος λειτουργούσε στο παρελθόν ως σχολείο και στο ανώφλι του σώζεται η επιγραφή «Έτος 1850 Μαΐου 19, Μνήσθητι Κύριε της δούλης Σου», ο ναός της Μεταμόρφωσης δίπλα στο Ηρώο και ο κοιμητηριακός ναός του αγίου Αντωνίου. Η Βισταγή αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Μονή Ασωμάτων αποτελούν την κοινότητα Βισταγής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 201 κατοίκους ενώ ως οικισμός 90. Ιωάννης Ορφανός, βουλευτής Πειραιώς Ηλίας Λαμπίρης, γιατρός και βουλευτής Ρεθύμνης εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Ξανθός, γιατρός και βουλευτής Ρεθύμνης εκλεγμένος με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διατέλεσε υπουργός υγείας.
Χέρτα Ομπερχόιζερ

Η Χέρτα Ομπερχόιζερ (γερμανικά: Herta Oberheuser, 15 Μαΐου 1911 - 24 Ιανουαρίου 1978) ήταν Ναζί ιατρός, η οποία καταδικάστηκε ως εγκληματίας Πολέμου στη Δίκη των Ιατρών (μία από τις συνακόλουθες δίκες της Δίκη της Νυρεμβέργης), καθώς προέβη σε φρικαλεότητες επί κρατουμένων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ. Αρχικά καταδικάστηκε σε είκοσι έτη φυλάκισης, αλλά εξέτισε μόνον τα πέντε. Μια επιζώσα του Ράβενσμπρικ την χαρακτήρισε ως "κτήνος με ανθρώπινη μορφή".

 Το 1937 η Ομπερχόιζερ έλαβε το πτυχίο Ιατρικής στη Βόννη, έχοντας ειδικευτεί στη δερματολογία. Σχεδόν αμέσως έγινε μέλος στο Ναζιστικό Κόμμα ως ειδικευόμενη ιατρός και αργότερα υπηρέτησε ως ιατρός στην Ένωση Γερμανίδων Κορασίδων. Τοποθετήθηκε ς βοηθός του Καρλ Γκέμπχαρντ, τότε Αρχιχειρουργού των SS και προσωπικού ιατρού του Χάινριχ Χίμλερ. Ο Γκέμπχαρτ και η Ομπερχόιζερ έφθασαν στο Ράβενσμπρικ το 1942, προκειμένου να διεξαγάγουν πειράματα στις κρατούμενες του στρατοπέδου, με έμφαση στην ανεύρεση καταλληλότερων μεθόδων για τη θεραπεία μολύνσεων. Εξετέλεσαν φρικτά ιατρικά πειράματα, μολύνοντας επίτηδες τραύματα ώστε να τα θεραπεύσουν με σουλφανιλαμίδη, ενώ παράλληλα αασχολήθηκαν με την αναγέννηση οστών, μυών και νευρικών ινών καθώς και με μεταμοσχεύσεις, σε 86 κρατούμενες, 74 από τις οποίες ήταν Πολωνές πολιτικές κρατούμενες στο στρατόπεδο. Η Ομπερχόιζερ ήταν η μοναδική γυναίκα κατηγορουμένη στη Δίκη των Ιατρών, όπου καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε φυλάκιση είκοσι ετών. Η Ομπερχόιζερ αφέθηκε ελεύθερη τον Απρίλιο του 1952 λόγω καλής διαγωγής και έγινε οικογενειακή ιατρός στο Στόκζεε κοντά στο Κίελο στην τότε Δυτική Γερμανία. Έχασε τη θέση της τον Αύγουστο του 1958, όταν μια επιζώσα του Ράβενσμπρικ την αναγνώρισε και ο Υπουργός Εσωτερικών της τοπικής Κυβέρνησης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Χέλμουτ Λέμκε, ανακάλεσε την ιατρική της άδεια και έκλεισε το ιατρείο της. Η Ομπερχόιζερ κατέθεσε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το οποίο, τον Δεκέμβριο του 1960, απέρριψε την προσφυγή της. Δεν άσκησε ξανά την ιατρική και της επιβλήθηκε και πρόστιμο. . Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1978 σε ηλικία 66 ετών.
Φαγιά-Λαρζό

Η Φάγια-Λαρζό (επίσης γνωστή ως Φαγιά, γαλλικά: Faya-Largeau‎, αραβικά: فايا لارجو‎ ή فايا) είναι η μεγαλύτερη πόλη στο βόρειο Τσαντ και ήταν πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπουρκού-Ενεντί-Τιμπεστί. Βρίσκεται τώρα στην περιφέρεια Μπορκού, η οποία ιδρύθηκε το 2008 από το διαμέρισμα Μπορκού της πρώην περιφέρειας Μπουρκού-Ενεντί-Τιμπεστί. Το 2012 η πόλη είχε πληθυσμό 48.090 κατοίκων.

 Αρχικά γνωστή ως Φαγιά, η πόλη μετονομάστηκε σε Λαρζό από τον Γάλλο συνταγματάρχη Ετιέν Λαρζό, αλλά κατά την ανεξαρτησία του Τσαντ από τη Γαλλία απέκτησε το όνομα Φαγιά-Λαρζό. Η πόλη καταλήφθηκε από τη Λιβύη όταν η Λιβύη κατέλαβε τη Λωρίδα Αουζού το 1975, αλλά ξαναπροσαρτήθηκε από τις δυνάμεις του Ισέν Αμπρέ το 1980. Η Λιβύη ανάκτησε το Φαγιά-Λαρζό το 1983, αλλά υποχώρησε το 1987. Λόγω του σημαντικού αποθέματος υπόγειων υδάτων στην πόλη, η κύρια βιομηχανία είναι η γεωργία, ενώ τρεις λίμνες βρίσκονται αμέσως βόρεια του Φαγιά-Λαρζό. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Φαγιά-Λαρζό (FYT, FTTY) με ασφαλτοστρωμένο αεροδιάδρομο. Το Φαγιά-Λαρζό έχει τροπικό κλίμα ζεστής ερήμου. Το Φαγιά-Λαρζό έχει ζεστό κλίμα ερήμου τυπικό στη περιφέρεια Μπορκού, η οποία βρίσκεται στην καρδιά της ερήμου Σαχάρας. Οι μέσες μέγιστες θερμοκρασίες στο Φαγιά-Λαρζό είναι σταθερά πάνω από 39 °C από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο με τη μέγιστη θερμοκρασία να φτάνει τους 42.1 °C τον Ιούνιο. Οι καλύτεροι μήνες είναι ο Δεκέμβριος και Ιανουάριος με μέση μέγιστη θερμοκρασία 26.4 °C. Η ετήσια βροχόπτωση φτάνει μόλις τα 11.7 χιλιοστά και γενικά λαμβάνει χώρα μόνο από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, αν και κάποια χρόνια δεν έχουν καθόλου βροχόπτωση. Η διάρκεια ηλιοφάνειας είναι μία από τις υψηλότερες στον κόσμο με περίπου 3.800 ώρες φωτεινής ηλιοφάνειας κάθε χρόνο και κάθε μήνας έχει μέση διάρκεια ηλιοφάνειας που ξεπερνά τις 290 ώρες. Τσαντολιβυκή σύγκρουση
Οικονομίες κλίμακας

Οικονομίες κλίμακας είναι ένας όρος των οικονομικών, που αναφέρεται στην μείωση του κόστους που επιτυγχάνει μια επιχείρηση αυξάνοντας την ποσότητα του παραγόμενου προϊόντος και χαρακτηρίζει την παραγωγή ενός οποιουδήποτε προϊόντος. Ένα προϊόν παρουσιάζει (θετικές) οικονομίες κλίμακας στην παραγωγή του, όταν η αύξηση όλων των εισροών κατά Χ, αυξάνει την τελική παραγωγή κατά περισσότερο από Χ. Για παράδειγμα: αν ένα εργοστάσιο φτιάχνει 2 μολύβια την ημέρα, τότε, φτιάχνοντας ένα όμοιο εργοστάσιο δίπλα του θα αυξήσει την παραγωγή σε περισσότερα από 4 μολύβια την ημέρα.

 Αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται περίεργο, οικονομίες κλίμακας παρατηρούνται στην παραγωγή των περισσότερων προϊόντων. Αυτό οδηγεί και στην σαφή τάση μεγέθυνσης των επιχειρήσεων και συγκέντρωσης της παραγωγής σε λίγους και πολύ μεγάλους παίκτες. Στις αυτοκινητοβιομηχανίες, για παράδειγμα, οι σημερινοί κολοσσοί, όπως οι Daimler, Chrysler και Ford, κατασκευάζουν τόσα αυτοκίνητα και δρέπουν τέτοιες οικονομίες κλίμακας, που δεν μπορεί να τους ανταγωνιστεί μια μικρή εταιρεία με ασήμαντη παραγωγή. Οι λόγοι που το μέγεθος φέρνει οφέλη είναι πολλοί: Διαπραγματευτική δύναμη: Μεγαλύτερες εταιρείες έχουν μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη με τους προμηθευτές τους. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να αγοράζουν σε καλύτερες τιμές.Διοικητικές οικονομίες: Μέχρι κάποιο μέγεθος εταιρείας, το διοικητικό προσωπικό ανεβαίνει υπό-γραμμικά στο μέγεθος της εταιρείας. Δηλαδή μια εταιρεία με 100 εργάτες χρειάζεται 10 διοικητικούς υπαλλήλους, ενώ μια εταιρεία με 200 εργάτες χρειάζεται μόνο 18 διοικητές κ.ο.κ.Οικονομίες προώθησης: Το κόστος για διαφημίσεις και προώθηση των προϊόντων μοιράζεται σε περισσότερα προϊόντα όσο πιο μεγάλη είναι η εταιρεία.Οικονομίες έρευνας: Μια μεγαλύτερη εταιρεία έχει μεγαλύτερα κίνητρα να αποκτήσει τεχνογνωσία και να χρησιμοποιήσει εξειδικευμένους υπαλλήλους, καθώς τα επιτεύγματά τους μοιράζονται σε περισσότερα προϊόντα.
Νεβίλ Σίνακ

Ο Σερ Ιμάνιουελ Νεβίλ Σίνακ (Sir Emmanuel Neville Cenac, GCMG (γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1939) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης της Αγίας Λουκίας. Διορίστηκε στο αξίωμα τον Ιανουάριο του 2018 και παραιτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021. Προηγουμένως ήταν πολιτικός, υπηρετώντας ως υπουργός Εξωτερικών από το 1987 ως το 1992. Στις 18 Ιανουαρίου 2018 διορίστηκε Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου (GCMG).

 Ο Σίνακ είναι αδερφός του αποβιώσαντα Ουίνστον Σίνακ, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως πρωθυπουργός της Αγίας Λουκίας επί 8 μήνες, από το 1981 ως το 1982. Ο Σίνακ ήταν αρχηγός του Εργατικού Κόμματος της αντιπολίτευσης τον Δεκέμβριο του 1982, στη διάρκεια συνταγματικής κρίσης για τον Γενικό Κυβερνήτη Μπόσγουελ Ουίλιαμς. Ο τότε πρωθυπουργός Τζον Κόμπτον κινήθηκε για την αποπομπή του Ουίλιαμς, με αποτέλεσμα να αντιδράσει με επιστολή του προς τη βασίλισσα ο Σίνακ. Η κρίση τερματίστηκε με την παραίτηση του Σίνακ, στις 13 Δεκεμβρίου 1982. Ο Νεβίλ επέστρεψε στην κυβέρνηση, έπειτα από τη νίκη του σε δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις το 1987. Ο πολιτικός άλλαξε στρατόπεδο στις 2 Ιουνίου 1987 και έγινε μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κόμματος Ενωμένων Εργατών. Με την προχώρηση του Σίνακ, οι συσχετισμοί στη Βουλή άλλαξαν σε 10-7 (σε έδρες για τα δύο μεγάλα κόμματα).Σε ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, τον Οκτώβριο του 1987 ο Σίνακ τάχτηκε υπέρ της πολιτικής ένωσης της Αγίας Λουκίας με άλλα μικρά κράτη της Καραϊβικής. Ο υπουργός ανέφερε ότι η ποιότητα ζωής στην περιοχή θα μπορούσε να βελτιωθεί αν αυτή δεν θα πρέπει πλέον να υποστηρίζει "επτά γενικούς κυβερνήτες, επτά πρωθυπουργούς και 60 υπουργούς για πληθυσμό περίπου 500.000." Επίσης, ο Σίνακ κατηγόρησε τη Γουατεμάλα για απειλή της εδαφικής κυριαρχίας του Μπελίσε.Τον Αύγουστο του 1989 ο Σίνακ μαζί με άλλους υπουργούς Εξωτερικών μεσολάβησαν για τη διεξαγωγή εκλογών στην Αϊτή το 1990.Από το 1993 ως το 1997 ήταν πρόεδρος της Γερουσίας.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2019-2020

Το πρωτάθλημα Ελλάδας Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της περιόδου 2019–20 ήταν το 38ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 3ο με την ονομασία Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών. Διεξήχθη από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή 12 ομάδων Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 8η φορά στην ιστορία του, καθώς όταν στις 20/05 ανακοινώθηκε η οριστική διακοπή του πρωταθλήματος λόγω της Πανδημίας του COVID-19 βρισκόταν στην πρώτη θέση της βαθμολογίας.

 Από τις δώδεκα ομάδες, οι δέκα προήλθαν απο τη Βόλεϊ Λιγκ της περιόδου 2018-2019, και δύο προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα της Πρε Λιγκ 2018-19. Συγκεκριμένα την περίοδο 2018–19: Ομάδες που παρέμειναν στη Βόλεϊ Λιγκ: Ολυμπιακός Πειραιώς, Πανναξιακός, Α.Ο. Θήρας, Θέτις Βούλας, Άρης Θεσσαλονίκης, Πορφύρας Πειραιώς, Αίας Ευόσμου, Α.Ο. Μαρκοπούλου, Ηλυσιακός Αθηνών, Γ.Σ. Ηλιούπολης Ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2 στην Α1: Παναθηναϊκός Α.Ο., Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης Ομάδες που υποβιβάστηκαν από την Α1 στην Α2: Μακεδόνες Αξιού, Α.Σ.Π. Κόρινθος Στην πρώτη φάση, την Κανονική Περίοδο, διεξάγονται δύο γύροι με βαθμολογία 3-0 για την καθαρή νίκη (με σκορ 3-0 ή 3-1) και βαθμολογία 2-1 για τη νίκη με 3-2. Κάθε ομάδα δίνει 22 αγώνες (εντός-εκτός έδρας). Στη συνέχεια οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 1-4 προκρίνονται στα Πλέι οφ για την ανάδειξη πρωταθλήτριας. Αγώνες για τις θέσεις 3-4 θα διεξαχθούν μόνο στην περίπτωση που η 4η θέση δεν δίνει δικαίωμα συμμετοχής στα Κύπελλα Ευρώπης 2020-2021. Οι ομάδες των θέσεων 9-11 θα δώσουν αγώνες Πλέι άουτ, μετά τους οποίους μια ομάδα θα υποβιβαστεί μαζί με την 12η της αρχικής κατάταξης στην Πρε Λιγκ. Τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών μετά την 19η αγωνιστική, στις 7 Μαρτίου 2020 * Υπολείπεται ο αγώνας ΠΑΟΚ - Α.Ο. Μαρκοπούλου της 19ης αγωνιστικής. * Έχει διεξαχθεί ο αγώνας Ολυμπιακός - Α.Ο. Μαρκοπούλου της 21ης αγωνιστικής. Η Βαθμολογία του Πρωταθλήματος Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών μετά την 19η αγωνιστική, στις 7 Μαρτίου 2020 Γενική προκήρυξη πρωταθλημάτων Πετοσφαίρισης 2019-20 www.volleyball.gr Βαθμολογία Πρωταθλήματος 2019-20 www.volleyball.gr Πρόγραμμα - Αποτελέσματα Πρωταθλήματος 2019-20 www.volleyball.gr Ειδήσεις για το Πρωτάθλημα 2019-20 www.greekvolley.gr Ειδήσεις για το Πρωτάθλημα 2019-20 www.volleynews.gr Δυναμικό ομάδων Πρωταθλήματος 2019-20 www.volleynews.gr
Σεϊνί Ουμαρού

Ο Σεϊνί Ουμαρού (Seyni Oumarou, 1950-) είναι πολιτικός από το Νίγηρα. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 3 Ιουνίου 2007. Έχει αρνηθεί να διαπραγματευτεί με τους αντάρτες Τουαρέγκ που ζουν στα βόρεια της χώρας. Παραιτήθηκε το Σεπτέμβριο του 2009, για να θέσεις υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου χρόνου.

 Γεννήθηκε στο Τιγιαμπερί στις 9 Αυγούστου 1950. Ανήκει στη φυλή Τζέρμα και στο Εθνικό Κίνημα για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας. Από το 1987 ως το 1998 ήταν γενικός διευθυντής στην κρατική επιχείρηση μεταποίησης χάρτου (ENITRAP) και το 1995 ανέλαβε πρωθυπουργικός σύμβουλος. Χρημάτισε υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας στην μεταβατική κυβέρνηση του στρατιωτικού Νταούντα Μαλάμ Γουανκέ τον Απρίλιο του 1999 και παρέμεινε στη θέση του έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών, την ίδια χρονιά στην κυβέρνηση του Χαμά Αμαντού. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2001 ανέλαβε υπουργός Εμπορίου και τον Νοέμβριο του 2004 ανέλαβε επιπλέον Υπουργός Υγείας και τον επόμενο μήνα υπουργός Προεδρίας για θέματα εξοπλισμού Έγινε έτσι το τρίτο σημαντικότερο πρόσωπο της κυβέρνησης. Μετά την πτώση της κυβέρνησης του Χαμά Αμαντού στις 31 Μαΐου του 2007, που έγινε με πρόταση μομφής, η Εθνοσυνέλευση πρότεινε για την πρωθυπουργία τον Ουμαρού. Ο πρόεδρος Μαμαντού Ταντζά τον διόρισε Πρωθυπουργό λίγες ημέρες αργότερα. Το Κόμμα του Νίγηρα για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό (PNDS), κυριότερο κόμμα της Αντιπολίτευσης, ήταν αντίθετο στο διορισμό του Ουμαρού. Ο Ουμαρού ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Ιουνίου και η νέα κυβέρνηση διορίστηκε στις 9 Ιουνίου με σύνολο 32 μέλη μαζί με τον πρωθυπουργό. Το 2007 ο Ουμαρού ήταν αντιπρόεδρος του Εθνικού Πολιτικού Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος. Τον Ιούνιο του 2008 ο πρώην πρωθυπουργός Χαμά Αμαντού συνελήφθη με την κατηγορία της υπεξαίρεσης. Ο Ουμαρού διορίστηκε προσωρινός πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος MNSD. Τον Ιανουάριο του 2009 η κυβέρνηση του Ουμαρού, η οποία κατείχε τις 50 επί συνόλου 85 εδρών στη Βουλή ζήτησε την άρση της ασυλίας 3 βουλευτών του MNSD. Λίγο αργότερα, υποστηρικτές του Αμαντού κατέθεσαν πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης Ουμαρού. Στα τέλη του 2008 υποστηρικτές του προέδρου Ταντζά διεξήγαγαν διαδηλώσεις υπέρ της παράτασης της τελευταίας θητείας του προέδρου για 3 χρόνια. Ακολούθησαν αντιδιαδηλώσεις, στις οποίες έλαβαν μέρος και ακτιβιστές του MNSD που ήταν πιστοί στον Αμαντού. Στη συνέχεια ο Ουμαρού δήλωσε ότι οι προεδρικές, βουλευτικές και τοπικές εκλογές θα διεξαχθούν κανονικά, όπως είχαν προγραμματιστεί. Η κυβέρνηση του Ουμαρού υπέβαλε την παραίτησή της στις 18 Αυγούστου του 2009, μετά τη θέσπιση του νέου Συντάγματος από τον πρόεδρο Ταντζά. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ουμαρού παραιτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, για να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές. Τον διαδέχθηκε προσωρινά στην πρωθυπουργία ο Αλμπαντέ Αμπουμπά, υπουργός εσωτερικών. Oumarou Seini Αρχειοθετήθηκε 2009-01-08 στο Wayback Machine.: African Development Database entry.
Λωράν ντε Λα Ιρ

Ο Λωράν ντε Λα Ιρ (γαλλικά: Laurent de La Hyre), 1606 - 1656, ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα. Υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους της γαλλικής ζωγραφικής των δεκαετιών 1630 και 1640, ιδιαίτερα γνωστός για τα ιστορικά του θέματα. Το έργο του εντάσσεται στην τεχνοτροπία του μπαρόκ.

 Ο Λωράν ντε Λα Ιρ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1606 στο Παρίσι σε οικογένεια της εμπορικής αστικής τάξης και έλαβε προσεκτική εκπαίδευση. Επηρεάστηκε πολύ από το έργο των Ιταλών καλλιτεχνών που ήρθαν στο Παρίσι. Υπήρξε μαθητής του Ζωρζ Λαλμάν, ζωγράφος από τη Λωρραίνη που ζούσε στο Παρίσι και εξασκούσε τον ύστερο μανιερισμό, και μελέτησε τα έργα του Πριματίτσο στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, αλλά δεν επισκέφτηκε ποτέ την Ιταλία. Η σαγηνευτική χρήση του χρώματος και οι κομψές φιγούρες του Λα Ιρ είναι χαρακτηριστικό της πρώιμης περιόδου του. Υπήρξε καινοτόμος καλλιτέχνης που χρησιμοποίησε τις δεξιότητές του απεικονίζοντας μεταξύ άλλων θέματα από την ελληνική μυθολογία, σκηνές από τη Βίβλο και αλληγορίες των Επτά Ελευθέριων Τεχνών. Το έργο του συνδέεται με τη μεταβατική περίοδο πριν από την εισαγωγή του μπαρόκ στη Γαλλία από τον Σιμόν Βουέ. Ο πίνακας που απεικονίζει τον Πάπα Νικόλαο Ε΄ να ανοίγει την κρύπτη όπου ανακαλύπτει το όρθιο σώμα του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης (βρίσκεται στο Λούβρο) δημιουργήθηκε το 1630 για το Τάγμα των Καπουτσίνων. Η βαρύτητα και η σοβαρότητά του φαίνεται να επηρέασαν την επόμενη γενιά Γάλλων ζωγράφων, ιδιαίτερα τον Εστάς Λε Συέρ. Το Λούβρο περιέχει οκτώ άλλα έργα του και πίνακες του Λα Ιρ βρίσκονται στα μουσεία του Στρασβούργου, της Ρουέν και του Λε Μαν. Τα σχέδιά του, πολλά από τα οποία βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο, είναι εξίσου αξιόλογα με τα έργα ζωγραφικής του. Το 1648, ο Λα Ιρ συμμετείχε στην ίδρυση της Γαλλικής Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής και εξελέγη ένας από τους δώδεκα Πρεσβύτερους που ήταν υπεύθυνοι για τη λειτουργία της.Ο καρδινάλιος Ρισελιέ τον κάλεσε στο Παλαί Ρουαγιάλ. Ο καγκελάριος της Γαλλίας Πιέρ Σεγκιέ, ο Ταλμάν ντε Ρεώ και πολλοί άλλοι του ανέθεσαν σημαντικά έργα για τη διακόσμηση των κατοικιών τους. Για το εργοστάσιο των Γκομπλέν σχεδίασε μια σειρά από μεγάλες συνθέσεις. Ζωγράφισε επίσης έναν μεγάλο αριθμό πορτρέτων και το 1654 δημιούργησε ένα έργο για το δημαρχείο του Παρισιού με όλους τους κύριους αξιωματούχους του δήμου. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Φρανσουά Σωβώ.Πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου 1656. Γιος του ήταν ο Γάλλος μαθηματικός, φυσικός, αστρονόμος και θεωρητικός της αρχιτεκτονικής Φιλίπ ντε Λα Ιρ. Μυθολογικά θέματα Οι Επτά Ελευθέριες Τέχνες Βιβλικά θέματα Γάλλοι ζωγράφοι
Μεγάλο Ελευθεροχώρι Λάρισας

Το Μεγάλο Ελευθεροχώρι είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 584 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 420 μέτρων, στις πλαγιές των ορέων του Ζάρκου. Απέχει 33 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα.

 Κοντά στο Μεγάλο Ελευθεροχώρι εικάζεται ότι βρισκόταν ο αρχαίος οικισμός της Περραιβίας Ερεικίνιο. Ο σημερινός οικισμός οφείλεται το όνομά του στην εξής παράδοση: στην περιοχή κατά τους βυζαντινούς χρόνους βρίσκονταν καλλιεργητές που δεν ήταν καταχωρημένοι στα φορολογικά κατάστοιχα και στα πρακτικά των γαιοκτημόνων και έτσι αναφέρονταν ως «ελεύθεροι». Το χωριό ήταν το πρώτο που προσαρτήθηκε από την Ελλάδα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στις 5 Οκτωβρίου 1912. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως καπνού, και την κτηνοτροφία.Το Μεγάλο Ελευθεροχώρι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1920. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην περιοχή βρίσκονται ο ναός του Αγίου Νικολάου, με ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1776, και η μονή Παναγίας Τσούμας, η οποία κτίστηκε το 1765. Στο χωριό βρίσκονται η Κάτω Βρύση και η Βρύση του Χαρίση. Γύρω από το χωριό σώζονται ερείπια των οριοθετικών σταθμών, από όταν στην περιοχή βρίσκονταν το 1881 τα σύνορα Ελλάδας-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην περιοχή Κούτρα βρίσκεται σπήλαιο και επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει το δάσος του Άη Λια.
Τιερί Βινιερόν

Ο Τιερί Βινιερόν (Thierry Vigneron, γενν. 9 Μαρτίου 1960) είναι Γάλλος πρώην επικοντιστής. Κατά τη δεκαετία του 1980 ήταν ένας από τους κορυφαίους επικοντιστές στον κόσμο. Ωστόσο ήταν κυρίως ένας αθλητής των ρεκόρ και όχι τόσο των (πολύ) μεγάλων αγώνων: Κατέρριψε 4 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα, αλλά κέρδισε μόλις ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ένα αργυρό σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου.

 Ο Βινιερόν γεννήθηκε στο Ζενβιλιέ του Ω-ντε-Σεν. Εκτοξεύθηκε στο παγκόσμιο προσκήνιο όταν εξέπληξε καταρρίπτοντας στο Παρίσι το παγκόσμιο ρεκόρ του άλματος επί κοντώ στον ανοικτό στίβο, που κατείχε τότε με 5,72 μέτρα ο Πολωνός Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς, υπερβαίνοντας τα 5,75 μ. την 1η Ιουνίου 1980. Τον ίδιο μήνα ο Βινιερόν ισοφάρισε στη Λιλ το παγκόσμιο ρεκόρ του. Παρά του ότι το έχασε γρήγορα από τον συμπατριώτη του Φιλίπ Ουβιόν (5,77 μ. στις 17 Ιουλίου 1980), ήταν ένα από τα φαβορί των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Ωστόσο, ο εικοσάχρονος άλτης δεν μπόρεσε να αντέξει την πρόκληση: κατέκτησε μόλις την έβδομη θέση με επίδοση 5,45 μέτρα. Το επόμενο έτος, στις 20 Ιουνίου 1981, ο Βινιερόν ξαναπήρε το παγκόσμιο ρεκόρ με άλμα στα 5,80 μ., αλλά το έχασε μόλις 6 ημέρες αργότερα από τον Σοβιετικό άλτη Βλαντίμιρ Πολιακόφ. Μετά την επανάκτηση του παγκόσμιου ρεκόρ από έναν τρίτο Γάλλο, τον Πιερ Κινόν, με 5,82 μ. στις 28 Αυγούστου 1983, ο Βινιερόν το κατέρριψε με 5,83 μ. την 1η Σεπτεμβρίου 1983. Τη φορά αυτή το ρεκόρ του παρέμεινε μέχρι το επόμενο έτος, οπότε στις 26 Μαΐου 1984 καταρρίφθηκε με 5,85 μ. από τον νεαρό τότε (σχεδόν τέσσερα χρόνια μικρότερο του Βινιερόν) Σεργκέι Μπούμπκα. Σύντομα μετά διεξάχθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες, στους οποίους ο Βινιερόν πήρε το χάλκινο μετάλλιο, ενώ ο Μπούμπκα απουσίαζε εξαιτίας του μποϊκοτάζ των Αγώνων από τη χώρα του. Στις 31 Αυγούστου 1984, λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Μπούμπκα νίκησε τον Βινιερόν σε έναν αλησμόνητο ανταγωνισμό στη Ρώμη, όπου ο Γάλλος κατέρριψε και πάλι το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 5,91 μ., αλλά ο Ουκρανός άλτης το βελτίωσε μόλις 6 λεπτά της ώρας αργότερα, περνώντας τα 5,94 μέτρα. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάποιος άλλος εκτός από τον Μπούμπκα κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ του επί κοντώ στον ανοικτό στίβο. Αυτή η χρονιά απετέλεσε και το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του Βινιερόν. Παρά το ότι κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1985 και το χάλκινο το 1987, καθώς και τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1987 στη Ρώμη, δεν μπόρεσε ποτέ πια να πιάσει τις επιδόσεις του Σεργκέι Μπούμπκα. Ο Τιερί Βινιερόν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1996.
Καιάδας

Με το όνομα Καιάδας αναφερόταν στην αρχαιότητα μεγάλο βάραθρο κοντά στην αρχαία Σπάρτη, στους πρόποδες του όρους Ταΰγετος. Σήμερα το σπηλαιοβάραθρο βρίσκεται κοντά στη Τρύπη, δίπλα στο δημόσιο δρόμο Σπάρτης-Καλαμάτας. Μερικοί τον ταυτίζουν με τους «Αποθέτες», εκεί όπου οι αρχαίοι Σπαρτιάτες λέγεται ότι έριχναν τα ανάπηρα ή καχεκτικά βρέφη προκειμένου έτσι να διασφαλίσουν την ευγονική της φυλής τους.

 Ο Καιάδας, από τις ελάχιστες ιστορικές αναφορές, προσδιορίζεται ως τόπος όπου ρίπτονταν οι κακούργοι και οι αιχμάλωτοι πολέμου. Ο Στράβων το αποκαλεί «δεσμωτήριον το παρά Λακεδαιμονίους σπήλαιο τι». Στο χωριό Παρόρι υπάρχει πράγματι άνοιγμα ενός σκοτεινού σπηλαίου, πλην όμως ο Παυσανίας, στη περιγραφή του για την απόδραση του Αριστομένη από τον Καιάδα, αναφέρεται σε απότομο και βαθύ φαράγγι, ανάλογο με το «βάραθρο» των Αθηναίων, από το άνοιγμα του οποίου μπορούσε να περάσει μόνο μια αλεπού.Κατά ιστορικές αναφορές, στον Καιάδα ρίχτηκαν από τους Σπαρτιάτες ο ήρωας του Β΄ Μεσσηνιακού πολέμου Αριστομένης ο Ανδανιεύς μαζί με 50 αιχμαλώτους Μεσσηνίους. Κατά τη πτώση του όμως εκείνη ο Αριστομένης πρόλαβε να πιαστεί αρχικά από τα φτερά ενός αετού και στη συνέχεια από την ουρά μιας αλεπούς που τον οδήγησε στην έξοδο. Επίσης στον Καιάδα οι Σπαρτιάτες κατακρήμνισαν και το νεκρό σώμα του βασιλιά τους Παυσανία που είχε καταδικαστεί σε θάνατο για προδοσία. Ο Καιάδας απέχει από τη σημερινή Σπάρτη περίπου 10 χιλιόμετρα, και βρίσκεται σε ένα φαράγγι κοντά στο γραφικό χωριό Τρύπη. Η είσοδός του έχει επιχωματωθεί και σήμερα έχει διάμετρο μισό μέτρο. Το εξερευνημένο τμήμα του έχει μήκος 50 μέτρα και κλίση 35° - 50°. Το σπήλαιο ήταν γνωστό για πολλά χρόνια ότι είχε μέσα οστά, όμως η πρώτη συστηματική έρευνα έλαβε χώρα το 1983. Τα οστά σχηματίζουν ένα παχύ στρώμα στο βάθος του σπηλαίου. Τα οστά προέρχονται από ενήλικες άντρες μαζί με λίγες γυναίκες. Υποστηρίζεται ότι τα οστά δεν κατέληξαν εκεί σκόρπια, αλλά ρίχθηκαν ως ακέραια σώματα.
Χαρισματικό κίνημα

Το Χαρισματικό Κίνημα είναι ένα παγκόσμιο, διαδογματικό χριστιανικό κίνημα. Τα μέλη του κινήματος είναι υποστηρικτές της πλήρωσης και της βάφτισης στο Άγιο Πνεύμα. Τα σημεία πως κάποιος βαφτίστηκε στο Άγιο Πνεύμα περιλαμβάνουν χαρίσματα όπως η γλωσσολαλιά, η προφητεία, η θεραπεία, η ερμηνεία των γλωσσών, και η διάκριση των πνευμάτων.Σήμερα, πολλοί θεωρούν το Χαρισματικό κίνημα ως τη μόνη δύναμη που μπορεί να παίξει διαμορφωτικό ρόλο για το μέλλον.

 Οι περισσότεροι Χαρισματικοί δογματικά είναι ορθόδοξοι και δίνουν έμφαση στη δραστηριοποίηση μέσα στα δόγματά τους. Έχουν ελεύθερη λατρεία, και αν και γενικά σε κάποια ηθικά θέματα είναι πιο συμβιβαστικοί από τους Πεντηκοστιανούς, ευθυγραμμίζονται με τους Ευαγγελικούς στην έμφασή τους στον ευαγγελισμό και την προσωπική πίστη στον Ιησού Χριστό. Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής ξεκίνησαν με ένα παρόμοιο κίνημα στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς οι μικρές ομάδες πιστών αποσύρονταν από τα Προτεσταντικά τους δόγματα προκειμένου να προσηλωθούν στην προσευχή, στην μελέτη της Αγίας Γραφής, και στα πνευματικά χαρίσματα. Η Full Gospel Business Men's Fellowship δημιουργήθηκε μεταξύ Πεντηκοστιανών το 1951. Τα μέλη της έκαναν άνοιγμα ώστε και άλλα δόγματα να έρθουν σε επαφή στις πνευματικές τους εμπειρίες, αλλά το Χαρισματικό κίνημα με την σημερινή μορφή συνήθως θεωρείται πως ξεκίνησε το 1960, με μια ομάδα Επισκοπελιανών στο Βαν Νούις της Καλιφόρνια. Σύντομα προέκυψαν Χαρισματικές ομάδες και οργανισμοί μέσα σε Βαπτιστικά, Λουθηρανικά, Μεθοδιστικά, Πρεσβυτεριανά, και άλλα Προτεσταντικά δόγματα. Υπήρξαν ομάδες ακόμα και μέσα στην Ανατολική Ορθοδοξία.Η πιο εντυπωσιακή πρόσφατη ανάπτυξη, είναι η Ρωμαιοκαθολική χαρισματική ανανέωση, η οποία ξεκίνησε το 1967 στις πανεπιστημιουπόλεις του Πίτσμπουργκ, της Πεννσυλβανία, του Σάουθ Μπεντ, της Ινδιάνα και του Ήστ Λάνσινγκ στο Μίτσιγκαν. Το 1969 η διάσκεψη των αμερικανών επισκόπων εξέδωσε μια προσεκτικά ευνοϊκή δήλωση σχετικά με την ανανέωση. Το 1975 σε μια διάσκεψη στη Ρώμη ο Πάπας Παύλος Στ' μίλησε ευνοϊκά για το Χαρισματικό κίνημα μπροστά σε ένα ειδικό ακροατήριο 10,000 Χαρισματικών Ρωμαιοκαθολικών. Στη δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, ο καρδινάλιος του Βελγίου, Λέων Ιωσήφ Σουένενς, ήταν ο πρεσβευτής του κινήματος μέσα στη Ρωμαιοκαθολική ιεραρχία, αλλά πολλοί σημαντικοί ηγέτες είχαν επιφυλάξεις. Την Κυριακή 29 Μαΐου 2004, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' διακήρυξε κατά τη διάρκεια της εορτής της Πεντηκοστής: "Χάρη στην Χαρισματική Κίνηση, ένα μεγάλο πλήθος αντρών και γυναικών, νέων και ενηλίκων, έπανανακάλυψαν την Πεντηκοστή σαν μια ζωντανή πραγματικότητα στην καθημερινή τους ζωή. Ελπίζω ότι η πνευματικότητα της Πεντηκοστής θα εξαπλωθεί στην Εκκλησία σαν μια ανανέωση εκζήτησης για προσευχή, αγιασμό, κοινωνία και διακήρυξη του ευαγγελίου." Ειδικά τα τελευταία χρόνια η αύξηση των Χαρισματικών μέσα στη Καθολική εκκλησία είναι πολύ μεγάλη. Καθολική Εκκλησία Πεντηκοστιανισμός Γλωσσολαλιά Άγιο γέλιο Πεντηκοστή
Λουδοβίκος των Αλμπρέ

Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (1422 - 1465) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν καρδινάλιος από τη Γαλλία. Έγινε επίσκοπος των Αιρ, ΚΑόρ, Ταμπ και θησαυροφύλακας του Συλλόγου των καρδιναλίων.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κυρίου του Αλμπρέ & κόμη του Ντρε και της Άννας, κόρης του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ. Το 1445 έγινε επίσκοπος του Αιρ & Νταξ και το 1460 επίσκοπος του Καόρ, ενώ το 1461 έγινε καρδινάλιος. Έγινε το 1465 επίσκοπος του Ταρμπ και θησαυροφύλακας ("καμεράριος") του Ιερού Συλλόγου των Καρδιναλίων. Όταν απεβίωσε το 1461, τάφηκε στη Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι στη Ρώμη· το επιτύμβιο μνημείο του φιλοτέχνησε ο Αντρέα Μπρένο. Ο μικρανιψιός του Αρμανιέ έγινε επίσης καρδινάλιος. The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary - Consistory of December 18, 1461
408 Φάμα

Η Φάμα (Fama) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,5. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και πήρε το όνομά της από τη θεά Φάμα της ρωμαϊκής μυθολογίας.

 Η διάμετρος της Φάμα υπολογίσθηκε σε 40,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 71,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,168 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Φάμα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κωνσταντίνος Ντέρος

Ο Κωνσταντίνος Αθ. Ντέρος (1945 - 13 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Χαϊδάρι Αττικής και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα ως βουλευτής Λακωνίας

 Η καταγωγή του ήταν από το Γεωργίτσι Λακωνίας. Σπούδασε Ιατρική. Ως γιατρός υπήρξε πρωτοπόρος στο να συσταθούν και να οργανωθούν ιατρικές ομάδες αποτελούμενες από εθελοντές, με σκοπό τη δωρεάν παροχή ιατρικών υπηρεσιών. Αργότερα ήταν πρόεδρος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου στο Δαφνί και πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ.Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του 1981, συγκεντρώνοντας 2.117 ψήφους (δεν εξελέγη).Το 1983 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου (με το συνδυασμό του Κυριάκου Ντηνιακού) και εν συνεχεία αντιδήμαρχος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Χαϊδαρίου στις δημοτικές εκλογές του 1994.Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ, όμως έχασε την έδρα του στο Εκλογοδικείο από τον Παρασκευά Φουντά, το Μάρτιο του 1990.Απεβίωσε το 2013 από καρκίνο.
Κωνσταντίνος Παπασιώζος

Ο Κωνσταντίνος Παπασιώζος (19 Φεβρουαρίου 1961, Άρτα) είναι Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από το Νεοχώρι Άρτας. Είναι παντρεμένος με την Ευθυμία Κατσανδρή και έχει τρεις κόρες.

 Διετέλεσε Κοινοτάρχης Νεοχωρίου από το 1986 μέχρι και το 1998. Εκλεγόταν συνεχώς Δήμαρχος Αράχθου από το 1998 εως και το 2007 που εκλέχθηκε βουλευτής Άρτας. Εξελέγη βουλευτής Άρτας με τη Νέα Δημοκρατία στις 16 Σεπτεμβρίου 2007. Στις 4 Οκτωβρίου 2009 επανεξελέγη βουλευτής. Από τις 8 Οκτωβρίου 2023 είναι δήμαρχος του Δήμου Νικολάου Σκουφά.
Τζον Μπούντρικ

Ο Τζον "Rabbit" Μπούντρικ (αγγλ. πλήρες όνομα John Douglas Bundrick, 21 Νοεμβρίου 1948, Χιούστον, ΗΠΑ) είναι Αμερικάνος κιμπορντίστας της ροκ μουσικής, γνωστότερος για τη συνεργασία του με τα βρετανικά ροκ συγκροτήματα των Free και των The Who.

 Ο Μπούντρικ γεννήθηκε στο Χιούστον του Τέξας το 1948 και προέρχεται από οικογένεια μουσικών, αφού η μητέρα του έπαιζε πιάνο, ο πατέρας του μπάσο, ενώ τα αδέλφια του ασχολούνταν με διάφορα μουσικά όργανα. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία επτά ετών και τέσσερα χρόνια αργότερα ακολούθησε τον πατέρα του στο συγκρότημα κάντρι μουσικής που έπαιζε. Στα 15 του χρόνια ηχογραφούσε με διάφορα τοπικά συγκροτήματα και αφού σταμάτησε τις σπουδές του στο κολέγιο, μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου έλαβε και το προσωνύμιο "Rabbit" λόγω των δοντιών του. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 επέστρεψε στο Χιούστον για να συνεργαστεί με τον Τζόνι Νας, γράφοντας τραγούδια για το δίσκο του "I Can See Clearly Now", του οποίου το ομώνυμο κομμάτι ανέβηκε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ και έγινε χρυσό. Μέσω του Νας, ο Μπούντρικ γνώρισε τον Μπομπ Μάρλεϊ με τον οποίο συνεργάστηκε στο δίσκο "Catch a Fire". Το ίδιο διάστημα του προτάθηκε να γίνει μέλος των Free, με τους οποίους κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Heartbreaker", αφού πιο πριν είχε συνεργαστεί με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, Πωλ Κοσσόφ και τον μπασίστα Άντι Φρέιζερ στο πρότζεκτ Kossoff, Kirke, Tetsu and Rabbit. Κατά το υπόλοιπο της δεκαετίας συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Sandy Denny, Andy Fairweather-Low, Jim Capaldi, Eric Burdon, Donovan, John Martyn, Silverhead, κ.α.. Επίσης, κυκλοφόρησε μία σειρά προσωπικών δίσκων όπως το "Broken Arrows" του 1973 και το "Dark Saloon" του 1974. Το 1977 συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα των The Who, Πιτ Τάουνσεντ, συμμετέχοντας στο άλμπουμ "Rough Mix" και αναπτύσσοντας φιλία η οποία αποτέλεσε τη βάση για τις μελλοντικές συνεργασίες τους. Την ίδια περίοδο, δέχτηκε πρόσκληση για να συμμετάσχει στους βρετανούς Crawler, ηχογραφώντας μαζί τους δύο στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ. Το 1979 εντάχθηκε στους The Who για την παγκόσμια περιοδεία τους και κατά τη δεκαετία του '80 συμμετείχε σε σόλο άλμπουμ των μελών τους, όπως τα "Empty Glass", "White City: A Novel" και "Iron Man: A Musical" του Τάουνσεντ, όπως και τα "McVicar" και "Celebration: The Music of the Who" του Ρότζερ Ντάλτρι. Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει αρκετούς προσωπικούς δίσκους και συμμετείχε σε δουλειές των Μικ Τζάγκερ, Ρότζερ Γουώτερς, Μικ Τέιλορ, Τρέβορ Ράμπιν, κ.α., ενώ έπαιξε και στο άλμπουμ "Endless Wire", τον πρώτο στούντιο δίσκο των The Who μετά το 1982. John "Rabbit" Bundrick | Biography | AllMusic Artist: John *Rabbit* Bundrick | Kurzweil John "Rabbit" Bundrick Discography at Discogs Επίσημη ιστοσελίδα του Τζον Μπούντρικ Αρχειοθετήθηκε 2014-03-03 στο Wayback Machine.
Μπαραμπαΐγκ

Οι Μπαραμπαΐγκ (Barabaig) είναι νομαδική φυλή του λαού των Ντατοόγκα (Datooga), οι οποίοι ζουν στα βόρεια ηφαιστειογενή υψίπεδα, πλησίον του Όρους Χάνανγκ (Mount Hanang) στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) της Τανζανίας. Ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι αριθμεί περί τα 50.000 άτομα.

 Κατά το 1990 πολλοί Μπαραμπαΐγκ (Barabaig) εκδιώχθηκαν δια της βίας από τις Πεδιάδες Μπασότου (Basotu Plains), προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για ένα ευρείας κλίμακας πρόγραμμα καλλιέργειας σιταριού των κυβερνήσεων Καναδά και Τανζανίας. Οι Μπαραμπαΐγκ (Barabaig) ζούν από το κυνήγι, την γεωργία και την κτηνοτροφία. Υπάρχει ένα έθιμο όπου κυνηγούν τους εχθρούς τους μόνο με δόρατα, οι οποίοι είναι: ελέφαντες, λέοντες και άλλα θηρία. Οποιοσδήποτε που το κάνει, θα θεωρείται ως "ghadyirochand" ή ήρωας και θα επιβραβεύεται από δώρα με βοοειδή, γυναίκες και κύρος στη φυλή του. Ντατοόγκα Μαασάι Όρος Χάνανγκ Παραπομπές σημειώσεων
Δημοψήφισμα στο Λίχτενσταϊν (2016)

Ένα δημοψήφισμα σχετικά με τις τροποποιήσεις στην Πράξη των Οικογενειακών Επιδομάτων πραγματοποιήθηκε στο Λιχτενστάιν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016. Οι τροπολογίες απορρίφθηκαν από το 82% των ψηφοφόρων.

 Οι τροπολογίες για τα οικογενειακά επιδόματα θα εισήγαγαν την άδεια μητρότητας 20 εβδομάδων μετ' αποδοχών, με χρηματοδότηση από τις επιχειρήσεις, παρόλο που δεν θα έχουν να πληρώσουν για την ασφάλιση υγείας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Θα εισήγαγε επίσης ημερήσιες τιμές για τα κέντρα παιδικής φροντίδας. Το δημοψήφισμα επιτάχθηκε μετά τη συλλογή 1.179 υπογραφών από το Επιμελητήριο μεταξύ 8 Απριλίου και 11 Μαΐου 2016. Μετά την επικύρωση, οι 1.144 υπογραφές κρίθηκαν έγκυρες, πληρώντας την απαίτηση του άρθρου 64 του συντάγματος, για τουλάχιστον 1.000 υπογραφές.Το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος στις 9 Ιουνίου, με ψήφους 13-12, με μια δεύτερη ψηφοφορία επί της τροπολογίας με το Προοδευτικό Κόμμα των Πολιτών: κάνοντας την ψηφοφορία προαιρετική και όχι υποχρεωτική περνώντας με 19 ψήφους υπέρ και έξι. Η κυβέρνηση όρισε την ημερομηνία του δημοψηφίσματος για τις 14 Ιουνίου.
Δουλειές του ποδαριού

Οι Δουλειές του ποδαριού είναι Ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου και σενάριο του Θεόδωρου Τέμπου. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Φραγκίσκος Μανέλλης, Λαυρέντης Διανέλλος και Γιάννης Σπαρίδης. Η ταινία αποτελεί το σίκουελ του Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα του 1960, του ίδιου σκηνοθέτη (Τατασόπουλος) και σεναριογράφου (Τέμπος), αλλά αυτήν την φορά και με την συμμετοχή της Φίνος Φιλμ στην παραγωγή της.

 Ο Μήτρος κι ο Μητρούσης είναι δύο φτωχοί φουκαράδες και γκαφατζήδες φίλοι που προσπαθούν να επιβιώσουν στην πρωτεύουσα κάνοντας διάφορες δουλειές του ποδαριού. Με τα χρέη τους να συσσωρεύονται συνέχεια, από τη σπιτονοικοκυρά τους που τις χρωστούν τα ενοίκια, μέχρι τον περιπτερά και την ταβέρνα, ο Μήτρος με τον Μητρούση αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα εργαστήριο για να παρασκευάσουν ένα φάρμακο κατά της τριχόπτωσης. Με τους πελάτες να πληθαίνουν συνεχώς, οι οποίοι πίστεψαν ότι όντως έχει βρεθεί το φάρμακο, οι δυο φίλοι αρχίζουν να παίρνουν μια οικονομική ανάσα. Ωστόσο όταν αρχίζουν οι πελάτες τους να βλέπουν ότι δεν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα για την τριχόπτωσή τους και καταλαβαίνουν ότι έπεσαν θύματα απάτης του Μήτρου και του Μητρούση, τους παίρνουν στο κυνήγι. Για καλή τους τύχη, η συνταγή τους για την τριχόπτωση θα πέσει στα χέρια ένας έξυπνου βιομήχανου, και αυτό που δεν κατάφεραν οι δύο φουκαράδες φίλοι, θα το κάνει αυτός τελειοποιώντας τη συνταγή τους. Έτσι, οι δύο φίλοι γίνονται ξαφνικά πάμπλουτοι από την εφεύρεσή τους με τον Μήτρο να αποφασίζει να ζητήσει σε γάμο την κόρη μιας γειτόνισσας, αφού είναι από καιρό ερωτευμένος μαζί της. Παρά τα χρήματα και την επιτυχία του φαρμάκου, η κόρη της γειτόνισσας αρνείται την πρόταση γάμου του Μήτρου, καθώς αυτήν αγαπάει έναν ποδοσφαιριστή. Φραγκίσκος Μανέλλης ως Μητρούσης Θανάσης Βέγγος ως Μήτρος Λαυρέντης Διανέλλος ως Αρίστος Βασιλόπουλος Γιάννης Σπαρίδης ως Κίρκορ Πέτρος Ράλλης Αγγελίδης ως Πέτρος Γιώργος Βελέντζας ως αστυνομικόςΤο καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί: Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1961-1962 και έκοψε 33.284 εισιτήρια και πήρε την 20η θέση σε σύνολο 68 ταινιών της περιόδου αυτής. Δουλειές του ποδαριού στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Δουλειές του ποδαριού στην IMDb