Ζιντέρ

Το Ζιντέρ (Zinder) ή Νταμαγκαράμ (Damagaram) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του κράτους του Νίγηρα. Το 2001 είχε 170.574 κατοίκους, ενώ σήμερα ο πληθυσμός του εκτιμάται ότι έχει υπερβεί τις 200 χιλιάδες. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 470 μέτρων, στα νότια της χώρας, σε οδική απόσταση 861 χιλιομέτρων ανατολικά της πρωτεύουσας του Νίγηρα Νιαμέ και 240 χιλιομέτρων βόρεια της μεγάλης πόλεως Κάνο της Νιγηρίας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Ζιντέρ είναι πλάτος 13°48΄ Βόρειο και μήκος 8°59΄ Ανατολικό.

 Από μικρό χωριό των Χάουσα, το Ζιντέρ αναδείχθηκε σημαντική πόλη-κέντρο του εμπορίου της Σαχάρας με την ίδρυση του Σουλτανάτου του Νταμαγκαράμ το 1736 από αριστοκράτες Κανούρι. Το μεγάλο φρούριο της παλαιάς πόλης (Μπιρίνι) χτίστηκε λίγο αργότερα και η πόλη έγινε μεγάλος σταθμός για το εμπόριο νότια με το Κάνο και ανατολικά με την Αυτοκρατορία Μπόρνου. Οι καταυλισμοί των νομάδων Τουαρέγκ και οι εμπορικοί οίκοι στο Ζένγκου του Ζιντέρ επεκτάθηκαν με αυτό το εμπόριο.Τον 19ο αιώνα η έκταση υπαγόταν αρχικώς στην Αυτοκρατορία (σουλτανάτο) Μπόρνου, αλλά ανεξαρτητοποιήθηκε με την κατάκτησή της από τον Ραμπά. Ο Γάλλος εξερευνητής Μάριος Καζεμαζού (Cazemajou) σκοτώθηκε στο Ζιντέρ το 1898. Στη συνέχεια, τον Ιούλιο του 1899, καταλήφθηκε μετά από σύντομη αντίσταση, από τον υπολοχαγό Παλιέ της γαλλικής στρατιωτικής Αποστολής Βουλέ-Σανουάν. Το γαλλικό στρατόπεδο-οχυρό στην πόλη αποκλήθηκε οχυρό Καζεμαζού (Fort Cazemajou) και χρησίμευσε ως πρωτεύουσα του Στρατιωτικού Εδάφους του Νίγηρος από τη δημιουργία του το 1911. Το 1926, φοβούμενοι εξέγερση των Χάουσα και βελτιώνοντας τις σχέσεις τους με τους Ζάρμα στα δυτικά, οι Γάλλοι μετέφεραν και πάλι την πρωτεύουσα στη Νιαμέ, που τότε ήταν απλό χωριό. Μετά την ανεξαρτησία του Νίγηρα από τη Γαλλία, το φρούριο του Ζιντέρ μετονομάσθηκε σε Τανιμούν, το όνομα ενός ντόπιου σουλτάνου. Το 2003 η κινητή τηλεφωνία έφθασε στην πόλη, με την ανέγερση πύργου-κεραίας, και επηρέασε σημαντικά την εμπορική ζωή. Η σημερινή πόλη αποτελείται κατά βάση από τρεις περιοχές: Η Μπίρνι, η παλιά πόλη των Χάουσα, φιλοξενεί το Μεγάλο Τζαμί του Ζιντέρ και το Ανάκτορο του Σουλτάνου, καθώς και ένα μουσείο. Το Ζένγκου ή Ζανγκό, το παλαιό προάστιο των Τουαρέγκ, είναι γνωστό για την τοπική αρχιτεκτονική του. Τέλος, η Σαμπόν Γκαρί (= η νέα πόλη), που κείται ανάμεσα στις δύο προηγούμενες περιοχές, είναι το εμπορικό κέντρο, γνωστό για τη μεγάλη αγορά της. Εκτός αυτού, η πόλη διαιρείται διοικητικά σε 5 δήμους, που φέρουν τα ονόματα Ζιντέρ I ως Ζιντέρ V. Σήμερα η πόλη απλώνεται προς τα βόρεια (προάστιο Καρκάντα) και τα δυτικά Η πόλη έχει πολλά τμήματα βραχώδους εδάφους από γρανίτη, που μπορούν να κρατήσουν νερό κατά την εποχή των βροχών που να μην απορροφηθεί από το έδαφος, αλλά η πόλη έχει μακρά ιστορία λειψυδρίας. Πρόσφατα τοποθετήθηκαν αγωγοί από κινεζική εταιρεία, που μεταφέρουν νερό από τα βόρεια στο μεγαλύτερο μέρος της πόλεως, ωστόσο το πρόβλημα πιθανότατα θα συνεχισθεί, καθώς ο πληθυσμός αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται. Τον Νοέμβριο του 2011 εγκαινιάσθηκε στο Ζιντέρ το πρώτο στην ιστορία διυλιστήριο πετρελαίου της χώρας. Ο ύψους 250 μέτρων τηλεοπτικός ιστός στα βόρεια του Ζιντέρ είναι η υψηλότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα σε ολόκληρο τον Νίγηρα. Το αεροδρόμιο του Ζιντέρ (κωδικός: ZND) βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα νοτίως της πόλεως και έχει έναν αεροδιάδρομο, μήκους 1.825 μέτρων. James Decalo: Historical Dictionary of Niger, Scarecrow Press, Λονδίνο 1979, ISBN 0-8108-1229-0 Finn Fuglestad: A History of Niger, 1850–1960, Cambridge University Press, 1983, ISBN 0-521-25268-7 Jolijn Geels: Niger, Bradt UK / Globe Pequot Press USA, 2006, ISBN 978-1-84162-152-4