IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σίσι Λασιθίου

Το Σίσι είναι παραθαλάσσιο χωριό στις βόρειες ακτές της Κοινότητος Βραχασίου του δήμου Αγίου Νικολάου. Βρίσκεται κοντά στα Μάλια, στα όρια των νομών Λασιθίου και Ηρακλείου και έχει πληθυσμό 1003 κατοίκους.(απογραφή 2011). Απέχει 22 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 35 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

 Η περιοχή κατοικούνταν από την μινωική εποχή, πράγμα που αποδεικνύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα στον λόφο Κεφάλι.Η Βέλγικη Αρχαιολογική Σχολή και το πανεπιστήμιο της Leuven, υπό τον καθηγητή Jean Driessen, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων πραγματοποιεί ανασκαφές, οι οποίες έφεραν στο φως μία μικρή μινωική πόλη και ένα νεκροταφείο.Σύμφωνα με τις έρευνες, η περιοχή διοικούνταν από το ανάκτορο των Μαλίων και βρισκόταν σε θέση μεγάλης στρατηγικής και εμπορικής σημασίας.Αργότερα, το Σίσι λειτουργούσε ως το επίνειο του Βραχασίου, απ' όπου γινόταν η μεταφορά των αμυγδάλων, βασικού εξαγωγικού προϊόντος ολόκληρου του Μεραμβέλλου.Κατά την επανάσταση του 1821 υπήρξε καταφύγιο αγωνιστών και το φυσικό λιμανάκι του χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά πολεμοφοδίων.Τις τελευταίες δεκαετίες, λόγω του τουρισμού, γνώρισε τεράστια ανάπτυξη με αποτέλεσμα να γίνει ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός κυρίως λόγω των παραλιών και των ξενοδοχειακών μονάδων. Το κλίμα της περιοχής ανήκει στην μεσογειακή κλιματολογική ζώνη που προσδίδει τον κύριο κλιματικό χαρακτήρα της, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως εύκρατος. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά υγρή και ο χειμώνας είναι αρκετά ήπιος και υγρός, με λίγες βροχοπτώσεις. Η χιονόπτωση είναι σπάνια.Τέλος, το καλοκαίρι είναι πολύ θερμό και άνυδρο. Η τοπική οικονομία στηρίζεται σε 2 κυρίως τομείς.Ο ένας είναι η καλλιέργεια ελαιοδέντρων και η παραγωγή ελαιολάδου, κατά το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα, κυρίως και ο άλλος είναι ο τουρισμός, που αρχίζει μετά το Πάσχα και τελειώνει στους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες. Από τις πιο δημοφιλείς τοπικές εκδηλώσεις είναι αύτη που διοργανώνεται στο λιμάνι του Σισίου κάθε Καθαρά Δευτέρα, όπου προσφέρεται φασολάδα και άλλα νηστήσιμα εδέσματα και ακολουθούν μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις.Επίσης, πολύ γνωστή είναι η εκδήλωση τοπικών καλλιτεχνών, που λαμβάνει χώρα στις αρχές Αυγούστου και συμμετέχουν όλοι οι μουσικοί και τραγουδιστες της περιοχής
Θέμος Στοφορόπουλος

Ο Θέμος (Ευθύμιος) Χ. Στοφορόπουλος (1 Ιανουαρίου 1940 – 27 Μαΐου 2020) ήταν Έλληνας διπλωμάτης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (LSE). Ήταν νυμφευμένος με την Βαρβάρα Ποταμιάνου-Στοφοροπούλου και είχε δύο γιους τον Χρίστο και τον Τάσο.

 Εισήλθε στην Ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία το 1964. Υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη (ως Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδος στον ΟΗΕ), στο Βελιγράδι, στη Μαδρίτη (ως μέλος των ελληνικών αντιπροσωπειών σε συναντήσεις της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη),στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα (στις Διευθύνσεις Διεθνών Οργανισμών Αμερικής, Διμερών Οικονομικών Σχέσεων, Μέσης Ανατολής, Ασίας και Αφρικής και ως Διευθυντής Διπλωματικού Γραφείου Υπουργού Εξωτερικών). Υπήρξε επίσης μέλος αντιπροσωπειών στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και σε Επιτροπές του ΝΑΤΟ, καθώς και μέλος της Επιτροπής Εφόρων του ΟΗΕ. Διετέλεσε Πρέσβης της Ελλάδας στο Λίβανο (την εποχή του εμφυλίου),στην Συρία και στην Κύπρο. Παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία το 1988 λόγω διαφωνίας με την κυβερνητική πολιτική σε εθνικά θέματα.Μετά την παραίτηση του, διηύθυνε επί δεκαετία το Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών και αρθρογράφησε στον ελληνικό τύπο (Τα Νέα, Καθημερινή, Αντί, Άρδην)καθώς και συμμετείχε σε εκδόσεις βιβλίων. Συνεργάστηκε με το Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών και με το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου. Ήταν μέλος της Επιτροπής Σύνταξης του νέου Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών, των διοικητικών συμβουλίων της Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, του Ιδρύματος Τρίτση, του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, του Συνδέσμου Ελληνοαρμενικής Φιλίας.
Επαρχία Φθιώτιδας

Η Επαρχία Φθιώτιδας ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του Νομού Φθιώτιδας. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού, ανάμεσα στις επαρχίες Λοκρίδας και Δομοκού. Έδρα της ήταν η Λαμία.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Φωκίδας και Λοκρίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με τη διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με τη διάσπαση του Νομού Φωκίδας και Φθιώτιδας το 1899 αποτέλεσε μία από τις τρεις επαρχίες του Νομού Φθιώτιδας, καθώς είχε ήδη δημιουργηθεί και η Επαρχία Δομοκού. Η επαρχία στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της, το 1997, με το Σχέδιο Καποδίστριας.
Νήσος Βασίλιεφσκι

Η Νήσος Βασίλιεφσκι (ρωσ. Васи́льевский о́стров) είναι ποτάμιο νησί στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Η έκτασή του είναι 19,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σχηματίζεται μεταξύ δύο κλάδων του ποταμού Νέβα στο δέλτα του: τον Μεγάλο Νέβα (Μπόλσαγια Νέβα) και τον Μικρό Νέβα (Μάλαγια Νέβα). Συνορεύει επίσης, στα δυτικά, με τη θάλασσα, και συγκεκριμένα τον Φινλανδικό Κόλπο. Χωρίζεται από τη Νήσο των Δεκεμβριστών από το κανάλι Σμολένκα. Μαζί τα δύο νησιά αποτελούν το Διαμέρισμα Βασιλεοστρόφσκι, ένα από τα διοικητικά διαμερίσματα στα οποία διαιρείται η Αγία Πετρούπολη. Ευρισκόμενη απέναντι από τα Χειμερινά Ανάκτορα, η Νήσος Βασίλιεφσκι καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος του ιστορικού κέντρου της πόλεως και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 209.188 κατοίκους (απογραφή του 2017). Δύο από τις γνωστότερες γέφυρες στην πόλη, η Γέφυρα των Ανακτόρων και η Γέφυρα του Ευαγγελισμού, συνδέουν τη νήσο με το ηπειρωτικό έδαφος στα νότια. Το νησί εξυπηρετείται από δύο σταθμούς του Μετρό της Αγίας Πετρούπολης, στη Γραμμή 3: τον Βασιλεοστρόφσκαγια και τον Πριμόρσκαγια. Υπάρχουν επίσης λεωφορεία και γραμμές τραμ.

 Η Νήσος Βασίλιεφσκι αποτελείται από δύο μεγάλα τμήματα: Το νοτιοανατολικό μέρος είναι παλαιό, με κτίσματα κυρίως του 19ου αιώνα. Στη νότια όχθη βρίσκονται κάποια από τα παλαιότερα κτήρια στην πόλη, χρονολογούμενα από τον 18ο αιώνα. Αυτό το μέρος του νησιού είναι αξιοσημείωτο για το ορθογώνιο πλέγμα των οδών του (που στο πρώτο σχέδιο της πόλεως σχεδιαζόταν να γίνουν κανάλια, ώστε μέρος της πόλεως να μοιάζει με τη Βενετία ή το Άμστερνταμ), με τρεις λεωφόρους (prospekts, τη Μεγάλη Λεωφόρο, τη Μέση Λεωφόρο και τη Μικρή Λεωφόρο) να τη διασχίζουν στη διεύθυνση περίπου ανατολής-δύσης και με περίπου τριάντα κάθετες οδούς, επονομαζόμενες «γραμμές» (linii). Για την ακρίβεια ο όρος αναφέρεται σε μία πλευρά μιας οδού, δηλαδή τα κτήρια στην απένταντι πλευρά του δρόμου έχουν διαφορετική διεύθυνση (όνομα). Υπάρχουν έτσι στην πραγματικότητα περίπου 15 οδοί με ιδιόμορφη αρίθμηση και διεύθυνση προσεγγιστικά βορρά-νότου. Ο ένας από αυτούς είναι ο στενότερος σε όλη την πόλη και φέρει το όνομα του ζωγράφου Ιλιά Ρέπιν. Στο ανατολικότερο επίπεδο άκρο (γλώσσα) του νησιού, τη «Στρέλκα» (= «βέλος»), βρίσκονται μουσεία, το παλαιό χρηματιστήριο της Αγίας Πετρούπολης (επίσης σήμερα μουσείο) και δύο μεγάλες επινίκιες στήλες, προσελκύοντας έτσι πολλούς τουρίστες στην περιοχή. Τα κτίσματα κατά μήκος της «Ακτής Πανεπιστημίου» (Университетская набережная), στην όχθη του Μεγάλου Νέβα, περιλαμβάνουν την Κουνστκάμερα, τα «Δώδεκα Κολέγια», το Ανάκτορο Μένσικοφ, την Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών και τον καθεδρικό Ναό του Αγίου Ανδρέα, όλα του 18ου αιώνα. WebCam στο νησί
Μαρία Ιμμακουλάτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, πριγκίπισσα της Σαξονίας

Η Μαρία Ιμμακουλάτα (ιταλ. Maria Immaculata di Borbone delle Due Sicilie, 30 Οκτωβρίου 1874 - 28 Νοεμβρίου 1947) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Κόμη της Καζέρτα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας.

 Η Μαρία Ιμμακουλάτα Ελπίδα Πία Θηρεσία Χριστίνα Φιλομένα Λουκία Άννα Ισαβέλλα Καικιλία Απολλωνία Βαρβάρα Αγνή Ζηνοβία ήταν η πρώτη κόρη του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα, και της Μαρίας Αντουανέττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι. Παντρεύτηκε το 1906 τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Darryl Lundy (10 May 2003). "Maria Immaculee di Borbone, Principessa di Borbone delle Due Sicilie". ThePeerage.com. Retrieved 2008-10-09. Paul Theroff. "TWO SICILIES". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-10-09.
Φρειδερίκος Τούτα

Ο Φρειδερίκος Τούτα, γερμ. Friedrich Tuta (1269 - 16 Αυγούστου 1291) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Λάνντσμπερκ και μάργραβος της Λουσατίας (1288-1291). Έγινε επίτροπος στο μαργραβάτο του Μάισσεν. Το προσωνύμιο Τούτα δεν είναι σαφές τι σημαίνει, ίσως δηλώνε τον τραυλό, γερμ. der stotterer.

 Ήταν ο μόνος γιος του Θεοδωρίχου μαργράβου του Λάνντσμπερκ και της Ελένης των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Το 1285 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Λάνντσμπερκ, περιοχής που περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του Όστερλαντ, τη Λειψία, τη Γκρίμμα και τη μεσαιωνική κατοικία του Βάισσενφελς. Τρία έτη μετά απεβίωσε ο πάππος του Ερρίκος Γ΄ μάργραβος του Μάισσεν & Λουσατίας και ήλθε σε διαμάχη με τον θείο του Αλβέρτο Β΄. Τελικά ο Αλβέρτος Β΄ έλαβε το Μάισσεν και ο Φρειδερίκος τη Λουσατία. Όμως οι γιοί του πρώτου, ο Φρειδερίκος Α΄ και ο Θεοδώριχος Δ΄ διαφώνησαν με αυτή την κατανομή και η εξουσία του Φρειδερίκου Τούτα στη Λουσατία είχε ανταγωνιστή. Ο Φρειδερίκος Τούτα συγκεντρώθηκε στην επέκταση της δύναμής του στο Μάισσεν, όταν η εξουσία του Αλβέρτου Β΄ κλονίστηκε από την άγρια διαμάχη με τους γιούς του: ο Φρειδερίκος Α΄ αιχμαλώτισε τον πατέρα του, που αποκήρυξε μεγάλα τμήματα των εδαφών του. Το 1289 ο Φρειδερίκος Τούτα μπόρεσε να αγοράσει ένα σημαντικό μέρος του Μάισσεν. Επίσης απέκτησε μερικές περιοχές γύρω από τη Δρέσδη από τον θείο του Φρειδερίκο Κλεμ (γιο του Ερρίκου Γ΄). Οι φιλοδοξίες του σταμάτησαν το 1291, όταν απεβίωσε στο κάστρο Χίρσσταϊν σε ηλικία 22 ετών. Υποτίθεται ότι έφαγε δηλητηριασμένα κεράσια, που του πρόσφερε ο Βίτεγκο επίσκοπος του Μάισσεν. Δεν είχε άρρενα τέκνα και οι κτήσεις του διαιρέθηκαν: ο Φρειδερίκος Α΄ έλαβε το Μάισσεν, ο Θεοδώριχος Δ΄ τη Λουσατία και το Λάνντσμπερκ πωλήθηκε στον μάργραβο του Βρανδεμβούργου, του Οίκου των Ασκάνια. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ερρίκου ΙΓ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνο: Ελισάβετ. Franz Xaver von Wegele (1877), "Friedrich Tuta", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 7, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 563–564
Life in a Day 2020

Το Life in a Day 2020 είναι ντοκιμαντέρ πληθοπορισμού του 2021. Είναι η συνέχεια της έκδοσης του Life in a Day το 2011 και έκανε πρεμιέρα στο Sundance Film Festival το 2021 και αργότερα στο YouTube. Όπως και ο προκάτοχός του, περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα επιλεγμένων βιντεοκλίπ που δείχνουν τα πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο μια μέρα: την 25η Ιουλίου 2020.

 Η ανακοίνωση της ταινίας δημοσιεύθηκε στο κανάλι YouTube της ταινίας στις 8 Ιουλίου, που συμπίπτει με την COVID-19 πανδημία, τις διαδηλώσεις για τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, φυσικές καταστροφές, κλπ, τα οποία το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς βλέπει τον σκηνοθέτη Τάμπιθα Τζάκσον ως «την τέλεια ώρα να κάνουμε πρεμιέρα για μια νέα έκδοση ενός έργου που δείχνει τόσο δυνατά τη δύναμη της κινηματογραφικής αφήγησης να αποκαλύπτει και να γιορτάζει την κοινή μας ανθρωπότητα."Η ταινία είναι η ίδια με τον προκάτοχό της του 2011, που περιλαμβάνει επιλεγμένα vlogs ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, μιλώντας για τον εαυτό τους την ίδια ημέρα, 25 Ιουλίου 2020. Το YouTube δηλώνει ότι οι υποβολές θα είναι ανοιχτές από τις 25 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου. Μια ομάδα πολύγλωσσων συντακτών και ερευνητών επέλεξε στη συνέχεια υποβολές που αξίζουν να επιλεχθούν. Ο Κέβιν Μακντόναλντ βλέπει την ταινία ως "χρονοκάψουλα", δηλώνοντας:Υποθέτω ότι οποιαδήποτε ταινία αντικατοπτρίζει τη στιγμή της, είτε το θέλεις συνειδητά είτε όχι, αλλά αυτό ακόμη περισσότερο. Νομίζω ότι θα είναι μια κάψουλα χρόνου για τις ηλικίες. Ζούμε αυτήν την περίοδο μεγάλη πολιτική αναταραχή, και αυτό ίσως είναι στο προσκήνιο των σκέψεών μας. Αλλά για πολλούς ανθρώπους, η ζωντανή καθημερινή εμπειρία, την οποία ελπίζω ότι θα τραβήξουμε στην ταινία, δεν πρόκειται να αφορά αυτά τα μεγάλα θέματα, τουλάχιστον όχι άμεσα. Θα είναι, ξέρετε, «είναι ώρα μπάνιου για το μωρό» ή «τι να κάνω το Σάββατο μου μακριά» ή «Δεν έχω αρκετό φαγητό για φαγητό, και εδώ θα φτάσω " Πάντα λέω στους ανθρώπους, "Αυτό που είναι βαρετό για εσάς, αυτό που είναι φυσιολογικό για εσάς, θα είναι συναρπαστικό για άλλους ανθρώπους."Όπως και η προηγούμενη ταινία τους, "Life in a Day 2011", η οποία κέρδισε πάνω από 600.000 δολάρια, οι παραγωγοί δεν αποζημίωσαν μεμονωμένους κινηματογραφιστές για τις δημιουργικές τους προσπάθειες, παρά το γεγονός ότι η δουλειά τους συμπεριλήφθηκε στην τελική κυκλοφορία. Life in a Day's channel on YouTube Life in a Day's website
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου

Οι Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου ή Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, είναι μια διεθνής αθλητική διοργάνωση των κρατών της βαλκανικής χερσονήσου, η οποία ξεκίνησε δοκιμαστικά το 1991 και επίσημα το 1994 και διεξάγεται μέχρι σήμερα με τη συμμετοχή ενός αθλητή ή αθλήτριας ανά αγώνισμα από κάθε χώρα. Από το 2012 διεξάγεται στην Κωνσταντινούπολη αλλά όλες οι προηγούμενες διοργανώσεις έχουν διεξαχθεί στην Ελλάδα. Την ευθύνη της διοργάνωσης έχει η Βαλκανική Ένωση Στίβου (Association of Balkan Athletic Federations ή ABAF), η οποία διοργανώνει επίσης τα βαλκανικά πρωταθλήματα ανοιχτού στίβου ανδρών-γυναικών, εφήβων-νεανίδων, παίδων-κορασίδων, μαραθωνίου, βάδην και ανώμαλου δρόμου. Εκτός από τα μετάλλια και έπαθλα που απονέμονται τρεις πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος, στους αγώνες υπάρχει επίσης ξεχωριστή κατάταξη με βαθμολογία ανδρών και γυναικών για τις μετέχουσες χώρες.

 Η διοργάνωση ξεκίνησε δοκιμαστικά το 1991 με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ που ανέλαβε να την φιλοξενεί μόνιμα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στο Νέο Φάληρο, στον Πειραιά μιας και ήταν τότε το μοναδικό στάδιο για κλειστό στίβο που υπήρχε στα Βαλκάνια. Η πρώτη επίσημη διοργάνωση έγινε το 1994 και έκτοτε διεξάγεται κάθε χρόνο. Ως το 2002 οι αγώνες γίνονταν στο ΣΕΦ. Από το 2003 και εξής ορισμένες διοργανώσεις διεξήχθησαν στο κλειστό γυμναστήριο της Παιανίας. Το 2012 έγιναν για πρώτη φορά εκτός Ελλάδος, στην Κωνσταντινούπολη. Ως το 2001 δεν υπήρχε βαθμολογία και η κατάταξη των χωρών γινόταν με βάση τα μετάλλια. Στη συνέχεια καθιερώθηκε ξεχωριστή βαθμολογία ανδρών και γυναικών. Στην πρώτη δοκιμαστική διοργάνωση του 1991 συμμετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες. Σταδιακά ο αριθμός των χωρών αυξήθηκε με τη συμμετοχή στους αγώνες και των κρατών που προέκυψαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας καθώς και της Μολδαβίας. Έτσι οι συμμετοχές στους αγώνες έφτασαν τις 11 χώρες. Ως το 2012 δεν μετείχαν η Σλοβενία και η Κροατία, μιας και οι δύο χώρες γενικά "σνόμπαραν" τα βαλκανικά πρωταθλήματα. Από το 2012 ξεκίνησε σταδιακή διεύρυνση της ΑΒΑF καθώς εντάχθηκαν διαδοχικά: Κροατία, Σλοβενία, Αρμενία, Κύπρος, Γεωργία και Ισραήλ οπότε τα μέλη της έφτασαν τα 16. *Oι αγώνες του 1991 ήταν δοκιμαστικοί και θεωρούνται ανεπίσημοι. **Η κατάταξη των χωρών ως το 2001 γινόταν με βάση τα μετάλλια, από το 2002 με βαθμολογία και από το 2017 και πάλι με βάση τα μετάλλια. ***Είχαν προγραμματιστεί για τις 20 Φεβρουαρίου στην Αθήνα αλλά ματαιώθηκαν. *Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Γιουγκοσλαβίας το 2003 μετονομάστηκε σε Σερβία και Μαυροβούνιο και το 2007 χωρίστηκε σε δύο κράτη. Ολόκληρα: 1991, 1994, 1995, 1996–2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006–2008, 2009, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 Χρυσά: 1991–2016 Ασημένια: 1991, 1994, 1995, 1996–2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006–2008, 2009, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 Χάλκινα: 1991, 1994, 1995, 1996–2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006–2008, 2009, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 Οι χρονιές που λείπουν είναι με έντονο. Βαλκανικές Διοργανώσεις Αρχείο ΣΕΓΑΣ BALKAN INDOOR CHAMPIONSHIPS. "Ματιές στα Σπορ", τ. 29 (Ιανουάριος 1992), σ. 43. THE OFFICIAL WEB SITE OF BALKAN ATHLETICS (ABAF). Βαλκανικές Διοργανώσεις
Νικολά ντε Κοντορσέ

Ο Μαρί Ζαν Αντουάν Νικολά ντε Καριτά, μαρκήσιος ντε Κοντορσέ (Marie-Jean-Antoine-Nicolas Caritat, Marquis de Condorcet, 17 Σεπτεμβρίου 1743 - 29 Μαρτίου 1794) ήταν Γάλλος μαθηματικός και φιλόσοφος.

 Σε ηλικία 16 χρονών έγραψε το πρώτο του δοκίμιο για τον ολοκληρωτικό λογισμό. Συνδέθηκε με τον Βολταίρο, τον Ντ' Αλαμπέρ, τον Κλερώ, τον Τυργκώ κ.ά. εγκυκλοπαιδιστές και συνεργάστηκε στην "Εγκυκλοπαίδεια" με θέματα πολιτικής οικονομίας. Το 1769 έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και έγραψε μια σειρά Εγκωμίων για τα μέλη της Ακαδημίας που πέθαναν. Ο Κοντορσέ ήταν ένας πεπεισμένος φιλελεύθερος και πολιτιστικός νεωτεριστής πριν και μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Το 1790 εξέφρασε την επιθυμία του και οι γυναίκες να κατέχουν ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Στο πολιτικό δοκίμιο του Sur l'admission des femmes au droit de cité που δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουλίου 1790 κάνει λόγο για την εισαγωγή του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Υποστήριξε την καθολική και μικτή (μεταξύ των δυο φύλων) εκπαίδευση καθώς και την ανάγκη να δοθεί σημασία στην ύλη των θετικών έναντι των φιλολογικών επιστημών. Στην προσπάθειά του να θεμελιώσει τη φιλοσοφία της ιστορίας σε διδακτικές βάσεις, έγραψε το περίφημο έργο του Σκιαγράφημα ιστορικού πίνακα των προόδων του ανθρώπινου πνεύματος, όπου και διαιρεί την ανθρώπινη ιστορία σε δέκα στάδια. Κατηγορήθηκε ως φίλος των Γιρονδίνων και φυλακίστηκε. Αυτοκτόνησε στη φυλακή για να αποφύγει την γκιλοτίνα. Εγκάθειρκτος έγραψε το "Περίγραμμα ιστορικού πίνακα των προόδων του ανθρώπινου πνεύματος" στο οποίο υποκαθιστά το θρησκευτικό συναίσθημα με εκείνο της απεριόριστης τελειοποίησης του ανθρώπου. Στην πολιτική οικονομία τάχτηκε υπέρ της προοδευτικής φορολογίας και του περιορισμού των γεννήσεων. Condorcet, M. de: Σχεδίασμα για έναν ιστορικό πίνακα των προόδων του ανθρώπινου πνεύματος. Μετάφρ. Νικολέτα Χαρδαλιά, Εισαγωγικά κείμενα: Άννα Καρακατσούλη, Γιώργος Σιακαντάρης. Κείμενα επιμέτρου: Jean-Pierre Schandeler, Pierre Macherey, Χρυσάνθη Αυλάμη, Bertrand Binoche. "Πόλις", Αθ. 2006 Μαγκίρης, Βαγγέλης: «MARIE JEAN ANTOINE NICOLAS CARITAT,ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΤΟΥ CONDORCET(1743–1794)/Η Στατιστική γεννιέται μαζί με τη Γαλλική Επανάσταση», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 202 (Ιανουάριος 1997), σσ. 10-11
Δήμος Σκάλας

Ο Δήμος Σκάλας ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στις βόρειες ακτές του Λακωνικού κόλπου. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 134,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.902 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Σκάλα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Σκάλας [ 2.955 ] η Σκάλα [ 2.917 ] τα Τρίνησα [ 38 ] Δ.δ. Βρονταμά -- ο Βρονταμάς [ 757 ] Δ.δ. Γραμμούσης -- η Γράμμουσα (τ. Αμπελοχώρι) [ 292 ] Δ.δ. Λεΐμονα [ 398 ] ο Λεΐμονας [ 334 ] οι Άγιοι Ταξιάρχες [ 64 ] Δ.δ. Περιστερίου [ 881 ] το Περιστέρι [ 369 ] ο Άγιος Γεώργιος (τ. η Πανηγυρίστρα) [ 265 ] το Φιλήσι [ 247 ] Δ.δ. Στεφανιάς [ 619 ] η Στεφανιά [ 528 ] το Σούλι [ 91 ] Για αναλυτικότερες πληροφορίες της διοικητικής ιστορίας, δείτε Σκάλα Λακωνίας.1999-2002 Βασίλειος Θεοδωσάκος 2003-2006 Παναγιώτης Μαστρογιαννάκος 2007-2010 Ιωάννης Γρυπιώτης Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Κηφισός (Βοιωτικός)

Ο Βοιωτικός Κηφισός (παλαιότερα και Μαυρονέρι) είναι ποταμός της Στερεάς Ελλάδας με συνολικό μήκος 60 χλμ. Διαρρέει τμήμα των νομών Φωκίδας, Βοιωτίας και Φθιώτιδας και αρδεύει μεγάλες πεδινές εκτάσεις αυτών των νομών. Η συνολική έκταση της λεκάνης απορροής του Κηφισού είναι 1875,9 τ.χλμ.Ο Βοιωτικός Κηφισός είναι ενταγμένος δίκτυο Natura 2000, μαζί με τις λίμνες Υλίκη και Παραλίμνη.

 Οι κύριες πηγές του Κηφισού βρίσκονται στους βόρειους πρόποδες του Παρνασσού ανάμεσα στα χωριά Πολύδροσος και Λιλαία. Στη συνέχεια ο ποταμός διαρρέει μία εύφορη κοιλάδα ανάμεσα στα όρη Καλλίδρομο και Παρνασσό. Στην περιοχή της Κωπαΐδας διακλαδίζεται σε κανάλια για την άρδευση του κάμπου. Το κύριο τμήμα του διαρρέει τη δυτική πλευρά της Κωπαΐδας και καταλήγει στην λίμνη Υλίκη. Οι εκβολές του Κηφισού στην λίμνη Υλίκη προέκυψαν μετά τα αποστραγγιστικά έργα που πραγματοποιήθηκαν κατά τον 19ο αιώνα στην λίμνη Κωπαΐδα. Μέχρι τότε ο Κηφισός χυνόταν στην Κωπαΐδα η οποία κατά την αρχαιότητα αναφερόταν και ως Κηφισσίς Λίμνη. Σημαντικότεροι παραπόταμοι του Κηφισού είναι οι ποταμοί Κανιανίτης και Αποστολιάς που πηγάζουν μεταξύ Γκιώνας και Οίτης, ο πρώτος κοντά στο χωριό Καστέλλια και ο δεύτερος κοντά στο χωριό Αποστολιάς. Οι δύο ποταμοί διαρρέουν τον κάμπο της Γραβιάς και συμβάλλουν στον Κηφισό λίγο ανατολικότερα του χωριού Πολύδροσος. Άλλος σημαντικός παραπόταμος είναι ο χείμαρρος που προέρχεται από την περιοχή του χωριού Μαυρονέρι Βοιωτίας και ονομάζεται Μαυρονέρι, όπως ονομαζόταν παλαιότερα και ο Κηφισός. Το Μαυρονέρι είναι μία από τις τρεις σημαντικότερες πηγές του Κηφισού. Νοτιότερα σημαντικός παραπόταμος είναι ο Μακρισαίος, που σχηματίζεται βόρεια της Λιβαδειάς και καταλήγει στον Κηφισό κοντά στο χωριό Άγιος Σπυρίδωνας. Ο Μακρισαίος δέχεται επίσης τα νερά του ποταμού Έρκυνα που πηγάζει από την Λιβαδειά. Άλλα μικρότερα ρεύματα που ενώνονται με τον Κηφισό είναι οι χείμαρροι: Λιβαδόρραχη, Ξηρόρεμα, Παλιαμπελόρρεμα, Αγοριανίτης, Μηλόρεμα, Κεραμιδίου, Μέλανας και Πλατανιάς στο Μαυρονέρι Βοιωτίας, οι περισσότεροι απ' τους οποίους πηγάζουν από τον Παρνασσό.
Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν

Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν (όπως χρησιμοποιείται συχνά) ή Εξέστω Κλαζομενίοις ασχημονείν είναι έκφραση που χρησιμοποιείται για να δηλώσει «υποτιμητικά και απαξιωτικά για κάποιον ότι είναι γνωστός για την απρεπή συμπεριφορά του, ότι δηλ. η απρέπειά του είναι σύνηθες γνώρισμα του χαρακτήρα του, ότι η απρέπεια είναι αναμενόμενη από αυτόν.» Η φράση έγινε παροιμιώδης έκφραση και χρησιμοποιείται σήμερα για να «χαρακτηρίσει τη ροπή κάποιου ανθρώπου στην ασχημοσύνη (απρέπεια, ακοσμία)», την έκφραση περιφρόνησης για ανθρώπους τέτοιας ποιότητας από τους οποίους είναι αναμενόμενη απρεπής συμπεριφορά.

 Η έκφραση απαντάται ως «Ἔξεστι Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν» (όπως χρησιμοποιείται συχνά) ή «Ἐξέστω Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν» όπως παραδίδεται από τον Κλαύδιο Αιλιανό συγγραφέα του 2ου μ.Χ. αιώνα, στο έργο του Ποικίλη Ιστορία, αλλά και αργότερα από τον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης, τον 12ο αιώνα, στο έργο Παρεκβολαὶ εις την Ομήρου Ιλιάδα καὶ Οδύσσειαν (όπου αναπαράγεται το κείμενο του Αιλιανού). Η σύντομη ιστορία που αναφέρει ο Κλαύδιος Αιλιανός έχει ως εξής: Περὶ τῶν τοὺς τῶν Ἐφόρων θρόνους ἀσβόλῳ χρισαμένωνΚλαζομενίων τινὲς εἰς τὴν Σπάρτην ἀφικόμενοι καὶ ὔβρει καὶ ἀλαζονείᾳ χρώμενοι τοὺς τῶν ἐφόρων θρόνους, ἔνθα εἰώθασι καθήμενοι χρηματίζειν καὶ τῶν πολιτικῶν ἔκαστα διατάττειν, ἀλλὰ τούτους γε τοὺς θρόνους ἀσβόλῳ κατέχρισαν. μαθόντες δὲ οἱ ἔφοροι οὐκ ἠγανάκτησαν, ἀλλὰ τὸν δημόσιον κήρυκα καλέσαντες προσέταξαν αὐτὸν δημοσίᾳ κηρύξαι τοῦτο δὴ τὸ θαυμαζόμενον· «ἐξέστω Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν.» Μετάφραση: Σχετικά με τους θρόνους των Εφόρων στη Σπάρτη που μαυρίστηκανΚάποιοι από τους Κλαζομένιους, όταν έφτασαν στην Σπάρτη, με ύβρη και αλαζονεία αντιμετώπισαν τους θρόνους των εφόρων, όπου αυτοί συνήθιζαν να κάθονται και να αποφασίζουν και για τα θέματα τη πολιτείας να διατάσσουν, αλλά και αυτούς τους θρόνους καταμαύρισαν. Όταν δε το έμαθαν οι έφοροι, δεν αγανάκτησαν, αλλά αφού κάλεσαν τον δημόσιο κήρυκα, τον πρόσταξαν να διακηρύξει δημοσίως αυτό το θαυμαστό «συνηθίζεται στους Κλαζομένιους να διαπράττουν απρέπειες.» Η εκτίμηση για αυτή την ιστορία είναι ότι οι Έφοροι της Σπάρτης, γνωρίζοντας ότι οι Κλαζομένιοι ήταν σύμμαχοι, δε θέλησαν να τους τιμωρήσουν για να μη διαταράξουν τη σχέση τους με την αποικία των Κλαζομενών της Μικράς Ασίας (κοντά στη Σμύρνη), αλλά ούτε και θέλησαν να επιτρέψουν αυτή την αυθαιρεσία χωρίς να δράσουν. Με την ανακοίνωση αυτή αφενός πέτυχαν να δείξουν στους Σπαρτιάτες ότι η συμπεριφορά των Κλαζομενίων ήταν μόνο κατ' εξαίρεση αποδεκτή και αφετέρου να υποδείξουν την έντονη ενόχλησή τους στους Κλαζομενίους και να τους επιτιμήσουν για το χαρακτήρα τους.
Η χήνα του Καΐρου

Η χήνα του Καΐρου (ιταλικά: L'oca del Cairo‎), K. 422 είναι ημιτελής ιταλική όπερα μπούφα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, σε λιμπρέτο του Τζαμπαττίστα Βαρέσκο. Ο Μότσαρτ ξεκίνησε να γράφει την όπερα, τον Ιούλιο του 1783, αλλά εγκαταλείφθηκε τον Οκτώβριο. Ο Μότσαρτ συνέθεσε επτά από τα δέκα νούμερα της πρώτης πράξης, καθώς και μερικά ρετσιτατίβα, καθώς και ένα προσχέδιο για μια ακόμη άρια. Η διασωθείσα μουσική της όπερας, ανέρχεται σε περίπου 45 λεπτά.

 Μια αλληλογραφία του Μότσαρτ δείχνει ότι ήθελε να γράψει μια κωμική όπερα σε νέο κείμενο για τον ιταλικό θίασο της Βιέννης. Είχε μόλις γνωρίσει τον Λορέντζο Ντα Πόντε, ο οποίος αργότερα θα έγραφε τα λιμπρέτα για τις τρεις πιο επιτυχημένες όπερες του Μότσαρτ, αλλά δεν ήταν διαθέσιμος, οπότε ο Μότσαρτ απευθύνθηκε στον Τζαμπατίστα Βαρέσκο, λιμπρετίστα της προηγούμενης όπερας του Ιδομενέας. Η επείγουσα ανάγκη του Μότσαρτ για έναν ποιητή πιστοποιείται από την προθυμία του να συνεργαστεί με κάποιον, ο οποίος κατά τη γνώμη του δεν είχε "την παραμικρή γνώση ή εμπειρία του θεάτρου". Τελικά ο Μότσαρτ συνειδητοποίησε την απελπισία του εγχειρήματος και εγκατέλειψε το λιμπρέτο του Βαρέσκο μετά από έξι μήνες λόγω του ανόητου τέλους του, μιας φαρσοκωμωδίας, βασισμένης στον μύθο του Δούρειου Ίππου. Η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα: Δύο όμποε, δύο φαγκότα, δύο κόρνα, έγχορδα. ωστόσο δημιουργηθεί διάφορες εκδοχές με την προσαρμογή άλλης μουσικής. Η πρώτη παράσταση (σε συναυλία) έγινε στη Φρανκφούρτη τον Απρίλιο του 1860. Η πρώτη θεατρική παράσταση δόθηκε στις 6 Ιουνίου 1867 στο Παρίσι, στο θέατρο Fantaisies-Parisiennes, σε μια γαλλική διασκευή 2 πράξεων, του Βέλγου λιμπρετίστα Βικτόρ Ουάιλντερ, ο οποίος πρόσθεσε νέο τέλος, και μουσική διασκευή από τον μαέστρο Τσάρλς Κονσταντέν, ο οποίος πρόσθεσε κι άλλα κομμάτια του Μότσαρτ για να ολοκληρώσει την ενορχήστρωση. Το 1991, η Όπερα Νοϊκέλνερ του Βερολίνου παρουσίασε μια συνδυασμένη εκδοχή της χήνας του Καΐρου και μιας άλλης όπερας του Μότσαρτ, του Παραπλανημένου γαμπρού (Lo sposo deluso, K. 430) με νέο λιμπρέτο του Πίτερ Λουντ και πρόσθετες συνθέσεις του Ουίνφριντ Ραντέκε. Ο Δον Πίππο, ένας Ισπανός μαρκησίος, έχει κλειδώσει τη μοναχοκόρη του Σελιντόρα, σε έναν πύργο. Είναι αρραβωνιασμένη με τον κόμη Λιονέτο, Ωστόσο, η νεαρή γυναίκα είναι ερωτευμένη με τον Μπιοντέλο, έναν πλούσιο κύριο που έχει βάλει στοίχημα με τον Δον Πίππο: αν καταφέρει να ελευθερώσει τη Σελιντόρα μέσα σε ένα χρόνο, οι δυο τους μπορούν να παντρευτούν. Στον πύργο είναι επίσης κλειδωμένη η Λαβίνια, φίλη της Σελιντόρα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον Καλαντρίνο, φίλο του Μπιοντέλο. Ο μαρκήσιος, ωστόσο, έχει ερωτευτεί τη Λαβίνια και θα ήθελε να την παντρευτεί, αφού η νόμιμη σύζυγός του, η Δόνα Παντέα, θεωρείται νεκρή. Στο τέλος του προκαθορισμένου έτους, μετά από πολλές περιπέτειες, ο Μπιοντέλο καταφέρνει να εισέλθει στον κήπο και να μπει στον πύργο, κρυμμένος μέσα σε μια μεγάλη μηχανική xήνα με οδηγό την Ντόνα Παντέα, Έτσι, ο Δον Πίππο ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του είναι ζωντανή και υγιής και το αποδέχεται, οπότε επιτρέπει επίσης στα δύο νεαρά ζευγάρια να παντρευτούν. Η χήνα του Καΐρου: Παρτιτούρες της όπερας Το λιμπρέτο της όπερας (στα ιταλικά)
Λεύκιος Κορνήλιος Σκιπίων (ύπατος το 259 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Κορνήλιος Σκιπίων, λατιν.: Lucius Cornelius Scipio, (γεννημένος περί το 300 π.Χ.), ύπατος το 259 π.Χ. κατά τον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο, ήταν ύπατος και τιμητής της αρχαίας Ρώμης.

 Ήταν γιος τού Λεύκιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Βαρβάτου, ο ίδιος ύπατος και τιμητής, και αδελφός τού Γναίου Κορνήλιου Σκιπίωνα Βαρβάτου, ο ίδιος δύο φορές ύπατος. Δύο από τους γιους του (Publius Cornelius Scipio και Γναίος Κορνήλιος Σκιπίων Κάλβος) και τρεις από τους εγγονούς του (Σκιπίων Αφρικανός, Σκιπίων Ασιατικός και Σκιπίων Νασίκα) έγιναν επίσης ύπατοι και ήταν όλοι διάσημοι στρατηγοί. Μεταξύ αυτών των πέντε ανδρών, ο πιο διάσημος ήταν ο Σκιπίωνας ο Αφρικανός. Ως ύπατος το 259 π.Χ. ηγήθηκε του ρωμαϊκού στόλου στην κατάληψη της Αλερίας και στη συνέχεια της Κορσικής, αλλά απέτυχε εναντίον της Ολβίας στη Σαρδηνία. Το Εορτές Θριαμβικές (Fasti Triumphales) καταγράφει, ότι τού απονεμήθηκε ένας θρίαμβος, αλλά δύο άλλες επιγραφές στην σταδιοδρομία του δεν το αναφέρουν. Την επόμενη χρονιά εξελέγη λτιμητής με τον Γάιο Ντουίλιο. Τον διαδέχθηκε ως δεύτερος ύπατος ο Γάιος Σουλπίκιος Πατέρκουλος. Αργότερα αφιέρωσε ένα ναό στις Εποχές (Tempestates), τοποθετώντας τον κοντά στην Πόρτα Καπένα. Θραύσματα της σαρκοφάγου του ανακαλύφθηκαν στον τάφο των Σκιπιώνων και βρίσκονται τώρα στα Μουσεία του Βατικανού. Διατηρούν το επιτάφιο επίγραμμά του, γραμμένο στα παλαιά λατινικά: L·CORNELIO·L·F·SCIPIO AIDILES·COSOL·CESORHONC OINO·PLOIRVME·COSENTIONT R DVONORO·OPTVMO·FVISE·VIRO LVCIOM·SCIPIONE·FΙLΙΟS·BΑRBΑΤΙ CONSOL·CENSOR·AIDILIS·HIC·FVET·A НЕС·CE PIT·CORSICA·ALERIAQVE·VRBE DEDET·TEMPESTATEBVS·AIDE·MERETOτο οποίο έχει μεταγραφεί και αποκατασταθεί σε σύγχρονη γραφή ως: Honc oino ploirume cosentiont Romai duonoro optumo fuise viro Luciom Scipione. Filios Barbati consol censor aidilis hic fuet apud vos, hec cepit Corsica Aleriaque urbe, dedet Tempestatebus aide meretod votam.και επίσης μεταγράφεται στα κλασικά λατινικά ως: Hunc unum plurimi consentiunt Romae bonorum optimum fuisse virum Lucium Scipionem. Filius Barbati, Consul, Censor, Aedilis hic fuit apud vos. Hic cepit Corsicam Aleriamque urbem dedit tempestatibus aedem merito votam.Μία μετάφραση είναι: Οι Ρωμαίοι ως επί το πλείστον συμφωνούν, ότι αυτός ο ένας άνθρωπος, ο Λεύκιος Σκιπίων, ήταν ο καλύτερος από τους καλούς ανθρώπους. Ήταν γιος του Βαρβάτου, Ύπατος, Τιμητής, Aγορανόμος. Πήρε την Κορσική και την πόλη Αλερία. Αφιέρωσε έναν ναό στις Εποχές ως δίκαιη αμοιβή (ευγνωμοσύνη).Αυτή η επιγραφή είναι το νούμερο δύο του elogia Scipionum, των πολλών επιταφίων επιγραμμάτων, που σώζονται από τον τάφο.
Μπαθσήμπα

Η Μπαθσήμπα (αγγλικά: Bathsheba) είναι μια κωμόπολη του Μπαρμπάντος. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη μετά την Μπρίτζταουν και την Σπάιτσταουν. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Ιωσήφ. Έχει πληθυσμό περίπου 5.000 κατοίκων (2001).

 Η Μπαθσήμπα βρίσκεται κεντρο-ανατολικκά του Μπαρμπάντος. Βρίσκεται βόρεια της Χιλ Κρεστ και νοτιοανατολικά της Σπρίνγκφιλντ και της Κάτλγουεστ. Η Μπαθσήμπα έχει πολλές εκκλησίες. Ανγκλικανή Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ - χτίστηκε το 1640 στην Χορς Χιλ. Καταστράφηκε, όμως, το 1831 από τυφώνα και ξαναχτίστηκε στην Μπαθσήμπα το 1837 Εκκλησία Σαιντ Έιντεν - Το Παρεκκλήσιο του Μικρού Αγίου Ιωσήφ χτίστηκε το 1837 κοντά στην Μπαθσήμπα και το 1904 αντικαταστάθηκε από την Εκκλησία του Σαιντ Έιντεν. Φλάουερ Φόρεστ (Flower Forest) Κότον Τάουεν (Cotton Tower) which is renowned for its dramatic scenery and Τροπικό Δάσος του ποταμού Τζο (Joe's River Tropical Rainforest) Σουπ Μπόουλ (Soup Bowl) - Είναι η παραλία της Μπαθσήμπα. Μπαθσήμπα Ροκ (Bathsheba Rock) Κατάλογος οικισμών του Μπαρμπάντος
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα (κροατικά: Pulski filmski festival, αγγλικά: Pula Film Festival) είναι το παλαιότερο φεστιβάλ κινηματογράφου που γίνεται στην Κροατία. Διεξάγεται κάθε χρόνο, από το 1954, τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, σε ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, γνωστό και ως Αρένα Πούλα, στην Πούλα της Κροατίας. Το Φεστιβάλ ξεκίνησε το 1954 και μέσα σε λίγα χρόνια έγινε το κέντρο του Γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου. Τα πρώτα βραβεία, σε εθνικό επίπεδο, δόθηκαν το 1957. Το 1991, το Φεστιβάλ ακυρώθηκε εξαιτίας της Διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, την επόμενη όμως χρονιά διεξήχθη και πάλι ως Φεστιβάλ πια της Κροατίας. Από το 1992 και μετά διεξάγεται κάθε χρόνο (δεν έγινε το 1994). Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα γίνονται προβολές ταινιών, που είναι ανοιχτές στο κοινό, και απονέμονται βραβεία, που ονομάζονται Golden Arenas. Πρόκειται για τα σημαντικότερα βραβεία κινηματογράφου στην Κροατία.

 Την εποχή που ιδρύθηκε ήταν γνωστό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γιουγκοσλαβίας και σύντομα έγινε το πιο σημαντικό φεστιβάλ κινηματογράφου της χώρας. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το φεστιβάλ απέκτησε παγκόσμια αίγλη, μαζί με τον Γιουγκοσλαβικό κινηματογράφο, ο οποίος σημείωσε άνοδο τη δεκαετία του 1960. Δημιουργήθηκαν πολλές εταιρείες παραγωγής, και ετησίως κυκλοφορούσαν 20 νέες ταινίες παγκοσμίως. Το Φεστιβάλ ακολούθησε το Οσκαρικό μοντέλο και δομή, με κατηγορίες κ.λπ. σε αντίθεση όμως με τα Όσκαρ, το Φεστιβάλ προβάλει και νέες παραγωγές σε πρώτη προβολή στην αρχή της σεζόν και όχι στο τέλος της. Το 1991, με τη Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ακυρώθηκε και το Φεστιβάλ. Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε εκ νέου, υπό την ονομασία Filmski festival u Puli. Το 1992, ήταν η πρώτη φορά που το Φεστιβάλ ασχολήθηκε αποκλειστικά με κροατικές ταινίες, εφόσον η ταινίες από τη Γιουγκοσλαβία σταμάτησαν να παράγονται με τη διάλυση της χώρας. Το 1995, μετονομάστηκε σε Festival hrvatskog filma, δίνοντας έμφαση στην κροατική του προέλευση. Παρόλα αυτά, κι εφόσον η παραγωγή ταινιών στην Κροατία ήταν μικρή, το Φεστιβάλ έχασε κατακόρυφα τη δημοτικότητα του. Το 2001, στο Φεστιβάλ συμμετείχαν για πρώτη φορά ξενόγλωσσες ταινίες, και μετονομάστηκε ξανά σε Festival hrvatskog i europskog filma. Από εκεί και πέρα το Φεστιβάλ, προβάλει μία κροατική ταινία, ενώ έχει και διεθνές πρόγραμμα, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων. Official website Web archive 1954–2010 at the Pula Film Festival official website (Κροατικά) Pula Film Festival of Yugoslavian Films (1954–1990) at the Internet Movie Database Pula Film Festival (1992–present) at the Internet Movie Database
Αντρέις Γιουργιάνς

Ο Αντρέις Γιουργιάνς (30 Σεπτεμβρίου 1856 — 28 Σεπτμεβρίου 1922) ήταν Λετονός συνθέτης και μουσικολόγος. Ήταν ο πρώτος κλασικός συνθέτης της Λετονίας, έχοντας συνθέσει μουσικά κομμάτια και καντάτες. Ο Γιουργιάνς επίσης μελέτησε και συγκέντρωσε πάνω από 6.000 κομμάτια λετονικής λαογραφίας, μεταξύ των οποίων και τρία τραγούδια, τα οποία συνέλεξε σε έξι βιβλία, τα λεγόμενα Latvju tautas mūzikas materiāli (Υλικά της Λετονικής Λαϊκής Μουσικής).

 Ο Αντρέις Γιουργιάνς γεννήθηκε το 1856 στο Έργκλι. Ενεργός στη μουσική από νεαρή ηλικία, ο Γιουργιάνς αποφασίζει να γίνει μουσικός αφού συμμετείχε ως τραγουδιστής χορωδίας στο πρώτο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Λετονίας το 1873. Το 1875 σπούδασε μουσική στο Ωδείο Αγίας Πετρούπολης παρακολουθώντας μαθήματα με τον Νικολάι Ρίμσκι-Κορσάκοφ και τους γερμανούς οργανοπαίχτες Λουίς και Φρίντριχ Χομίλιους. Το 1877, δημοσίευσε την πρώτη του σύνθεση. Από το 1882 έως το 1916 ο Γιουργιάνς δίδασκε μουσική στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Ωδείο Μουσικής Κοινωνίας στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα, συμμετείχε ενεργά στη μουσική ζωή της Λετονίας ως συλλέκτης, ερευνητής και διοργανωτής εθνικών λαϊκών τραγουδιών. Το έργο πέντε τόμων του, "Υλικά της Λετονικής Λαϊκής Μουσικής", περιλαμβάνει περίπου 2000 στίχους. Ο Γιουργιάνς έθεσε τα θεμέλια για περαιτέρω έρευνα στον τομέα αυτό. Μαζί με τους αδελφούς του και τους μουσικούς Γιούρις, Πάβουλς και Πέτερις συμμετείχαν τακτικά στο Λετονικό Φεστιβάλ Τραγουδιού ως το Κουαρτέτο Γαλλικής Κόρνας του Γιουργιάνς. Γύρω στο 1910, η ακοή του Γιουργιάνς μειώθηκε και το 1916 αποσύρεται από την καριέρα διδασκαλίας του. Σοβαρά άρρωστος, το 1920 επιστρέφει στη Λετονία, όπου πεθαίνει το 1922. Μετά το θάνατο του Γιουργιάνς, το 6ο μέρος του έργου του δημοσιεύθηκε μεταθανάτια από τον αδελφό του Πάβουλς. Ο Γιουργιάνς συνέθεσε 15 συμφωνικά έργα, 5 φωνητικά και οργανικά έργα, καθώς και πολλά τραγούδια σόλο, χορωδιακά και λαϊκά τραγούδια. Είναι ο πρώτος που περιγράφει λεπτομερώς τα χαρακτηριστικά του λαϊκού τραγουδιού της Λετονίας, προσπαθώντας έτσι να στρέψει την προσοχή του κοινού στα κοινά χαρακτηριστικά της λατινικής και ρωσικής λαογραφίας. Ο Γιουργιάνς χρησιμοποίησε συχνά συνθέσεις και συνθέσεις λαϊκού τραγουδιού. Ο Γιουργιάνς κάλεσε τη νέα γενιά Λετονών συνθετών να μάθουν από τη ρωσική κλασική μουσική, δηλαδή από το έργο του συνθέτη Μιχαήλ Γκλίνκα. "Pūt, vējiņi" "Čuči, mana līgaviņa" "Kur tu skriesi, vanadziņi" "Es karāi aiziedams" "Aiz upītes es uzaugu" "Tautu meita, melnacīte" "Stādīju ieviņu" "Tautiešam roku devu" "Kur gāji, puisīti", κτλ. "Nevis slinkojot un pūstot" "Lūk, roze zied" "Ozoldēli, liepas meitas" "Nakts dziesma" "Dievozolu trijotne", κτλ. Latvju dejas (Λετονικοί χοροί) σουίτα (1884) Tēvijai (Προς την Πατρίδα) καντάτα (1888)
Γεώργιος Σωτηρίου

Ο Γεώργιος Σωτηρίου (1880 - 1965), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, βυζαντινολόγος, ιστορικός της τέχνης και πανεπιστημιακός. Μαζί με τον Αναστάσιο Ορλάνδο, υπήρξε ο θεμελιωτής της βυζαντινής αρχαιολογίας στην Ελλάδα.

 Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1880 και φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή από όπου αποφοίτησε το 1899. Στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1904. Συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Λειψίας, Βιέννης και Μονάχου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης την περίοδο 1908-1915 ενώ το 1914 διορίστηκε έφορος στο βυζαντινό μουσείο και το 1923 διευθυντής αυτού. Την περίοδο της προεδρίας του εντάχθηκε στο μουσείο η συλλογή της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ενώ ο ίδιος είχε σκοπό να μετατρέψει το μουσείο σε πρότυπο για την Ανατολή. Εργάστηκε με πολύ ζήλο στο μουσείο, ώστε μετά την Κατοχή να υποστεί βλάβες στη σωματική του ακεραιότητα.Το 1924 εξελέγη καθηγητής χριστιανικής αρχαιολογίας και παλαιογραφίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1952. Το ακαδημαϊκό έτος 1950-1951 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και το ακαδημαϊκό έτος 1949-1950 αντιπρύτανης ενώ ακόμη διετέλεσε δύο φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1933-1934 και 1938-1941.Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής και το 1941 υπήρξε πρόεδρος της. Ήταν ακόμη μέλος πολλών ευρωπαϊκών Ακαδημιών και Αρχαιολογικών Ινστιτούτων, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο Gustav Schlumberger της Γαλλικής Ακαδημίας. Ακόμη, εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά αρχαιολογικά συνέδρια.Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1965. Μετά το θάνατό του, το 1966, η Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία τύπωσε τόμο του Δελτίου της αφιερωμένο στο έργο του, ενώ στις 18 Μαΐου 1975, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του έξω από το Χριστιανικο και Βυζαντινό Μουσείο. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερα από 200 έργα. Μεταξύ αυτών: «Αι χριστιανικαί Θήβαι της Θεσσαλίας και αι παλαιοχριστιανικαί βασιλικαί της Ελλάδος» (1931), «τα Βυζαντινά μνημεία της Κύπρου» (1935), «Κειμήλια του Οικουμενικού Πατριαρχείου» (1937), «Χριστιανική και βυζαντινή αρχαιολογία» (1942) κ.α. Μεταξύ άλλων πραγματοποίησε ανασκαφές σε Θεσσαλονίκη, την Θήβα, την Έφεσο, την Κύπρο και το Σινά. Οι πιο γνωστές ανασκαφές του ήταν Η Βασιλική του Ιλισσού στην Αθήνα, στον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917. Μάλιστα, το 1922, κατά την Μικρασιατική Καταστροφή και ενώ πραγματοποιούσε έρευνες στη Μικρά Ασία με τη σύζυγο το Μαρία, κινδύνευσαν να αιχμαλωτιστούν. Γεώργιος Σωτηρίου στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Μλιετ

Το Μλιετ (κροατικά: Mljet), Μελίτη κατά τους αρχαίους Έλληνες, είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 98 τ.χλμ. και 1.111 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Μπάμπινο Πόλιε με 336 κατοίκους. Είναι το όγδοο μεγαλύτερο κροατικό νησί και ένα μεγάλο μέρος του νησιού, περίπου 54 τ.χλμ., είναι προστατευόμενο εθνικό πάρκο της Κροατίας.

 Το Μλιετ (Μελίτη) αναφέρεται για πρώτη φορά από τους αρχαίους Έλληνες γεωγράφους, οι οποίοι έγραψαν τα πρώτα κείμενα και έκαναν τις πρώτες περιγραφές. Το νησί περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Σκύλακα τον Καρυανδέα τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ άλλοι προτιμούν το κείμενο του Περίπλου του Ψευδοσκύλακα. Και στα δύο κείμενα ονομάζεται Μελίτη και υποστηρίζεται από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο. Ο Αγαθήμερος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αποκαλούν το νησί Μελίτα. Το νησί αναφέρεται γύρω στο 950 από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο στο έργο του "Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν" ως ένα από τα νησιά που κατείχαν οι οι σλάβοι Ναρεντίνοι (Παγανοί). Η Μελίτα ήταν συχνά αντικείμενο διαμάχης, για την κατοχή του, μεταξύ των Βυζαντινών και της Ζαχλουμίας. Οι Έλληνες αποκαλούσαν το νησί «Μελίτα» (από το μέλι), το οποίο με τους αιώνες εξελίχθηκε για να γίνει το σλαβικό όνομα Μλιετ (Mljet). Το Μλιετ έχει θεωρηθεί ως η «Μελίτα» στην οποία ναυάγησε ο Απόστολος Παύλος (Πράξεις των Αποστόλων 27:39–28:11), η άποψη αυτή διατυπώθηκε για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα, από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο. Το ναυάγιο του Αποστόλου Παύλου γενικά τοποθετείται στο Μεσογειακό νησί της Μάλτας. Το Μλιετ και η Μάλτα είχαν το ίδιο όνομα (Μελίτη) στις ελληνικές και ρωμαϊκές πηγές. Λιμάνι με το όνομα του Αποστόλου Παύλου υπάρχει και στα δύο νησιά.
Δέλτα Α.Ε.

Η Δέλτα Α.Ε. είναι ελληνική εταιρεία γαλακτοβιομηχανίας που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1952 από τον Αριστείδη Δασκαλόπουλο. Είναι μέλος του ομίλου Vivartia, που από το 2020 ανήκει στην CVC Capital Partners, με βάση το Λουξεμβούργο.

 1952-2000: Δέλτα Α.Ε. 2000-2006: Δέλτα Πρότυπος Βιομηχανία Γάλακτος Α.Ε. 2006-2010: Vivartia Α.Β.Ε.Ε. 2010-παρόν: Δέλτα Τρόφιμα Α.Ε. Η Δέλτα Α.Ε. ιδρύθηκε το 1952 στα Εξάρχεια, γωνία Διδότου και Ζωοδόχου Πηγής. Αρχικά λειτουργούσε ως οικογενειακό εργαστήριο παραγωγής γιαουρτιού και διάθεσης χύμα γάλακτος. Το 1965 μεταφέρθηκε στον Ταύρο. Τα επόμενα χρόνια, η Δέλτα ασχολήθηκε και με άλλου τύπου προϊόντα, όπως παγωτό, χυμός φρούτων, τυρί και άλλα. Το 2000 μετονομάστηκε σε Δέλτα Πρότυπος Βιομηχανία Γάλακτος Α.Ε. και το 2006 απορροφήθηκε από την Vivartia Α.Β.Ε.Ε. Το 2010 επανεμφανίστηκε ως Δέλτα Τρόφιμα Α.Ε., θυγατρική της Vivartia Α.Β.Ε.Ε. Η Δέλτα σήμερα είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στην Ελλάδα, ενώ αναπτύσσεται και στο εξωτερικό. Η έδρα της έχει μεταφερθεί στο εργοστάσιο του Αγίου Στεφάνου (πρώην Μπογιάτι) και είναι στο 23ο χλμ. της Εθνικής Οδού Αθηνών - Λαμίας, στον Άγιο Στέφανο Αττικής.Το 2020 η Δέλτα εξαγοράστηκε ως μέλος της Vivartia από την CVC Capital Partners.
Στάθμη θαλάσσης

Ως στάθμη θαλάσσης χαρακτηρίζεται το εκάστοτε ύψος του επιπέδου της επιφάνειας της θαλάσσης από το βυθό. Το ύψος αυτό δεν παραμένει σταθερό, αλλά υφίσταται μεταβολές. Οι μεταβολές αυτές οφείλονται κυρίως σε φαινόμενα παλίρροιας που οφείλονται στην παλιρροϊκή αλληλεπίδραση της Γης κυρίως με τη Σελήνη, αλλά και με τον Ήλιο, σε αλλαγές βαρομετρικής πίεσης και θερμοκρασίας, στην επίδραση των ανέμων, στην εξάτμιση καθώς και σε εκβολή γλυκέων υδάτων (εκβολή ποταμού). Έτσι η στάθμη της θαλάσσης σε ορισμένο χρόνο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ανώτατη, κατώτατη ή μέση στάθμη θαλάσσης. Όλες οι βυθομετρικές ενδείξεις στους ναυτικούς χάρτες αναφέρονται στη "μέση στάθμη της θάλασσας", αλλά και όλες οι υψομετρικές ενδείξεις όλων των χαρτών λαμβάνουν ως βάση αναφοράς αυτή τη στάθμη.

 Η Μέση Στάθμη της Θάλασσας (ΜΣΘ) είναι ιδεατή επιφάνεια που προκύπτει από τις στάθμες της θάλασσας, απομονώνοντας τις επιδράσεις της παλίρροιας, των κυματισμών και των θαλασσίων ρευμάτων. Η ΜΣΘ είναι μία ισοδυναμική επιφάνεια ως προς το δυναμικό της βαρύτητας. Θεωρητικά αυτό σημαίνει πως σε κάθε σημείο της ΜΣΘ το διάνυσμα της βαρύτητας (g) είναι κάθετο στην επιφάνεια. Πρακτικά σημαίνει πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ροή λόγω διαφοράς δυναμικού. Η ΜΣΘ χρησιμοποιείται ως επίπεδο αναφοράς (υψομετρική αφετηρία) στους χάρτες καθώς διαχωρίζει, ουσιαστικά, την επιφάνεια της στεριάς από αυτήν της θάλασσας. Στάθμη χάρτου Φυσική Ωκεανογραφία Θεοδώρου, Α. (2004). Ωκεανογραφία: Εισαγωγή στο Θαλάσσιο Περιβάλλον. Εκδόσεις Σταμούλη Α.Ε. ISBN 978-960-351-540-1. Σακελαρίδου, Φ. Λ. (2007). Ωκεανογραφία. Αθήνα: Εκδόσεις Αθ. Σταμούλης. ISBN 978-960-351-695-8.
Βεατρίκη της Βραβάντης

Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (1225 - 11 Νοεμβρίου 1288) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τους γάμους της έγινε πρώτα λαντγκραβίνα της Θουριγγίας και μετά κόμισσα της Φλάνδρας.

 Ήταν η δευτερότοκη κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαρίας των Χοενστάουφεν, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Ειρήνης Αγγελίνας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο-Ράσπε των Λουδοβικιδών λάντγκραβο της Θουριγγίας, ο οποίος απεβίωσε το 1247. Έπειτα η Βεατρίκη έκανε δεύτερο γάμο με τον Γουλιέλμο Β΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. Baldwin, Philip B. (2014). Pope Gregory X and the Crusades. The Boydell Press. Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
Αντρέα Βεντραμίν

Ο Αντρέα Βεντραμίν (Ιταλικά : Andrea Vendramin, Βενετία, 1393 - Βενετία, 5 Μαΐου 1478) ήταν Δόγης της Βενετίας (1476 - 1478) την περίοδο που η Δημοκρατία της Βενετίας έφτασε στο αποκορύφωμα της, ο μόνος από τη Οικογένεια Βεντραμίν που έφτασε στο αξίωμα. Η μητέρα του Μαρία Μικιέλ και η σύζυγος του Ρεγγίνα Γκραντενίγκο προέρχονταν από οικογένειες δόγηδων. Υπηρέτησε σαν Βενετός Πραίτωρ στην Ρώμη, την σύντομη περίοδο που κυβέρνησε τελείωσε ο Β΄ Βένετο - Τουρκικός Πόλεμος, πέθανε από την Πανώλη.

 Η διαδικασία της εκλογής νέου δόγη έφερε διαμάχες στο Συμβούλιο με άσχημα αποτελέσματα, ο Αντώνιο Φελέτο φυλακίστηκε (1477), αργότερα εξορίστηκε και ομολόγησε ότι το Συμβούλιο των 41 δέχτηκε πιέσεις να εκλέξει δόγη έναν τυρέμπορο. Ο χρονικογράφος Μαλιπιέρο τονίζει ότι η εκλογή του Αντρέα Βεντραμίν κόστισε 160.000 δουκάτα, είχε προικίσει κάθε μια από τις έξι κόρες του με 6.000 - 7.000 δουκάτα και επέτρεψε στους γαμπρούς του να τα χρησιμοποιήσουν για την εκλογή του. Ο Αντρέα στην νεότητα του εξόπλιζε μαζί με τον αδελφό του Λούκα ένα πλοίο για την Αλεξάνδρεια με τόσα αγαθά ικανά να γεμίσουν ένα με ενάμισι μαγειρεία, ακόμα και οι υπάλληλοι του ζούσαν πλούσια από τις δραστηριότητες του. Το ταφικό του μνημείο στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου τόπο ταφής των δόγηδων από τον 15ο αιώνα ήταν τόσο πολυτελές που θεωρείται "το πλουσιότερο μνημείο της Αναγεννησιακής Βενετίας". Το μνημείο κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Τούλλιο Λομπάρντο (1493) και ολοκληρώθηκε από τον γλύπτη Αντρέα ντελ Βερρόκκιο. Το μνημείο προοριζόταν για την εκκλησία Σάντα Μαρία ντέι Σέρβι. Η προτομή του που σχεδιάστηκε από τον Τζεντίλε Μπελλίνι για την Συλλογή Φρικ με το όνομα του ανήκε στον διάδοχο του Τζοβάννι Μοτσενίγκο. Μετά τον θάνατο του η χήρα του παντρεύτηκε τον αδελφό του Λούκα. Lane, Frederic C. (1944). "Family Partnerships and Joint Ventures in the Venetian Republic". Τάφος του Αντρέα Βεντραμίν
Χαμζά Αμπντί Μπάρε

O Χαμζά Αμπντί Μπάρε (Hamza Abdi Barre, σομαλικά: Xamse Cabdi Barre , αραβικά: حمزة عبد بري‎ ) είναι Σομαλός πολιτικός που υπηρετεί επί του παρόντος ως πρωθυπουργός της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Σομαλίας. Προτάθηκε στις 15 Ιουνίου 2022 από τον πρόεδρο Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ, και εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο στις 25 Ιουνίου 2022 (με 229 υπέρ, 7 κατά, 1 αποχή). Είναι επίσης βουλευτής που εξελέγη στον Οίκο του Λαού του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου της Σομαλίας στις 28 Δεκεμβρίου 2021, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Αφμαντόου της Μέσης Τζούμπα.

 Ο Χαμζά γεννήθηκε στο Κισμάγιο της Κάτω Τζούμπα από τον κλάδο Ογκαντέν της φυλής Νταρόντ. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στη χώρα και έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας στην Υεμένη το 2001. Από το 2003 έως το 2004 ήταν ο εκτελεστικός διευθυντής του Επισήμου Ιδιωτικού Εκπαιδευτικού Δικτύου στη Σομαλία (FPENS), ενός σχολείου στο Μογκαντίσου. Τον Αύγουστο του 2005 ο Χαμζά συνίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Κισμάιο. Το 2009 απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από το Διεθνές Ισλαμικό Πανεπιστήμιο στη Μαλαισία. Μετά την απόκτηση του μεταπτυχιακού του και προτού ξεκινήσει την πολιτική του σταδιοδρομία, ο Χαμζά πέρασε πολλά χρόνια ως εκπαιδευτικός στο Κισμάιο και στην Μογκαντίσαου, μεταξύ άλλων και ως ανώτερος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Μογκαντίσου. Ο Μπάρε είναι από καιρό υποστηρικτής του Κόμματος Ένωση για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη, κατέχοντας διάφορες θέσεις στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Από το 2014 έως το 2015 ο Μπάρε ήταν διοικητικός σύμβουλος του κυβερνήτη της περιοχής Μπανααντίρ και αργότερα του δημάρχου της Μογκαντίσου, Χασάν Μοχάμεντ Χουσεΐν. Ο Μπάρε υπηρέτησε επίσης ως ανώτερος σύμβουλος στο υπουργείο Συνταγματικών Υποθέσεων και Φεντεραλισμού. Οι υψηλότερες πολιτικές του θέσεις πριν γίνει πρωθυπουργός ήταν ως γενικός γραμματέας του Κόμματος Ειρήνης και Ανάπτυξης υπό τον Πρόεδρο Μοχάμεντ από το 2011 έως το 2017, και ως πρόεδρος της Εκλογικής Επιτροπής της Τζούμπαλαντ από το 2019 έως το 2020 υπό τον Πρόεδρο Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ . Από τις 15 Ιουνίου 2022 ο Μπάρε υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Σομαλίας δίπλα στον πρόεδρο Μοχάμεντ, που εκλέχθηκε ακριβώς έναν μήνα πριν.