IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κώστας Λιδωρίκης

Ο Κώστας Λιδωρίκης (Ναύπακτος, 1916 - Αθήνα, 28 Ιουνίου 2012) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας με την ΕΡΕ και ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας.

 Ο θείος του, Κωνσταντίνος Λιδωρίκης του Αριστομένους ήταν υπουργός Εσωτερικών, Οικονομικών, και Παιδείας του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μετά το θάνατο του θείου του, ο Κώστας κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) στις βουλευτικές εκλογές του 1946. Στις εκλογές εκείνες απέτυχε να εκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε μόνο 984 ψήφους. Με το Κόμμα Φιλελευθέρων κατήλθε και στις επόμενες εκλογές, ως το 1961. Το 1958 σε ομιλία του στους Δελφούς ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής προσκάλεσε το Λιδωρίκη στην ΕΡΕ, όπως και έγινε τρία χρόνια μετά, στις εκλογές του 1961. Ο Λιδωρίκης εξελέγη αυτή τη φορά και ήρθε πρώτος με περισσότερους από 7.700 σταυρούς. Στις πρόωρες εκλογές του 1963 ο Λιδωρίκης αποκλείστηκε από τα ψηφοδέλτια της ΕΡΕ που είχε αρχηγό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, έπειτα από την κρίση ηγεσίας στη Δεξιά και την αναχώρηση του Καραμανλή για τη Γαλλία. Συνακόλουθα, στις εκλογές του 1963 ο Λιδωρίκης κατήλθε ως ανεξάρτητος με το Δημήτριο Λιανουλόπουλο, επίσης πρώην βουλευτή της ΕΡΕ που αποκλείστηκε από το να είναι υποψήφιος στις εκλογές. Με διαφορά λίγων ψήφων, οι ανεξάρτητοι απώλεσαν την έδρα. Κατά τη δικτατορία των Συνταγματαρχών ο Λιδωρίκης συνομίλησε με το Γεώργιο Παπαδόπουλο, έπειτα από την προτροπή του καταγόμενου από τη Φωκίδα Νικολάου Μακαρέζου. Για το λόγο αυτό μετά τη Μεταπολίτευση δεν επετράπη στο Λιδωρίκη να συμμετάσχει στις εκλογές με τη ΝΔ. Πέθανε σε ηλικία 96 ετών στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο. Ήταν δημότης Σεργούλας Δωρίδας, Έφυγε Πλήρης Ημερών στα 96 του ο πρώην βουλευτής Φωκίδας Κώστας Λιδωρίκης, galaxiasfm.gr, 29-6-2012, ανακτήθηκε 29-6-2013.
Αρχάγγελος Πέλλας

Ο Αρχάγγελος (μέχρι το 1925 Όσσιανη) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Αρχάγγελος έχει 623 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στον δήμο Εξαπλάτανου. Το χωριό ανήκει στα βλαχομογλενίτικα χωριά και είναι το μεγαλύτερο από αυτά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, και ιδίως με την παραγωγή κερασιών, κάστανου και πατάτας αλλά και με την κτηνοτροφία.

 Το χωριό είναι κτισμένο σε ύψος 820 μέτρων, στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Πάικο και αποτελεί το ορεινότερο χωριό του δήμου Αλμωπίας. Το χωριό είναι το πιο απομακρυσμένο του δήμου, βρισκόμενο στα βόρεια όριά του. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την Αριδαία και 5 χιλιόμετρα από την Περίκλεια. Το χωριό έχει θέα προς την πεδιάδα της Άνω Αλμωπίας. Όπως βρέθηκε σε ανασκαφές που έλαβαν χώρα το 1973, στην περιοχή υπήρχε νεκροταφείο των ύστερων ρωμαϊκών χρόνων. Ο οικισμός μέσω του παλαιού του ονόματος ταυτίστηκε με το βυζαντινό οικισμό Χώστιανη ή Χώστιανες, ο οποίος αναφέρεται σε έγγραφα που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Μονής Μεγίστης Λαύρας. Η μονή ίδρυσε στην περιοχή ένα μετόχι τον 11ο αιώνα αφιερωμένο στο Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Το μοναστήρι είχε έντονη ζωή μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, όταν το μοναστήρι μαζί με τις εγκαταστάσεις του πυρπολήθηκε από εξισλαμισμένους κατοίκους της Νότιας. Ο σημερινός οικισμός δημιουργήθηκε από την συνοίκηση των κατοίκων της γύρω περιοχής. Το χωριό γνώρισε έντονη κίνηση και συμμετείχε στις εξεγέρσεις εναντίον των Τούρκων. Το 1920 είχε 826 κατοίκους.Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το 1926 προσαρτήθηκε στον Αρχάγγελο το χωριό Τρία Έλατα (Λέσκοβο μέχρι το 1925). Το χωριό ήταν κτισμένο σε ένα οροπέδιο στο Πάικο σε υψόμετρο 1.050 μ. Η πρώτη αναφορά του γίνεται σε οθωμανικό έγγραφο του 1481. Τρία χιλιόμετρα βόρεια από το χωριό βρίσκεται η μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ, σε ένα ύψωμα ανάμεσα στο Πάικο και τη Τζένα. Η μονή ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα ως μετόχι της Μονής Μεγίστης Λαύρας αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Το μοναστήρι είχε έντονη ζωή μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, όταν το μοναστήρι μαζί με τις εγκαταστάσεις του πυρπολήθηκε από μουσουλμάνους. Η λειτουργία του άρχισε ξανά το 1858 μετά από φιρμάνι του Σουλτάνου. Η μονή αφιερώθηκε στο Αρχάγγελο Μιχαήλ.Η μονή είναι τρίκλιτη βασιλική με υπερυψωμένο φωταγωγό, νάρθηκα, υπερώο και τρίπλευρο προστώο. Οι τοίχοι του έχουν πάχος ένα μέτρο. Το εσωτερικό της αγιογραφήθηκε σύμφωνα με τις επιγραφές το 1888, από Κρουσοβίτες αγιογράφους, ενώ στο περίστωο βρίσκονται αγιογραφίες του 1858 και 1896. Ο ναός έχει ζωγραφισμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1860.Η μονή έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1995. Γεώργιος Πελτέκης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Αυξέντιος ο Αλαμάνος

Ο Αυξέντιος ο Αλαμάνος (ή Αλαμανός) είναι άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).

 Ήταν Γερμανός στην καταγωγή και κατά την εποχή των σταυροφοριών άκουσε για τον αγώνα απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους Μωαμεθανούς. Σε λίγο χρονικό διάστημα αρκετοί άνθρωποι μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη "στρατιά". Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν Β’ Σταυροφορία διαλύθηκε στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό τον Αυξέντιο. Ένας ακόμα άγιος της Εκκλησίας που ακολούθησε τον Αυξέντιο στον πνευματικό του αγώνα ήταν ο Άγιος Μίκαλλος. Όταν οι σταυροφόροι πλησίασαν την Κύπρο, ο Αυξέντιος έγινε μοναχός μαζί με τους άλλους 300 στρατιώτες (Άγιοι Αλαμανοί). Μετακινήθηκαν όλοι τους στην Κύπρο και αφού ο Αυξέντιος περιήλθε το νησί, κατέληξε σε μια σπηλιά στην περιοχή της Καρπασίας μεταξύ των χωριών Κώμης Κεπίρ και Επτακώμης όπου λέγεται πως έζησε θεοφιλώς.Δεν γνωρίζουμε πολλά για την μετέπειτα ζωή του παρά το ότι θεωρείται θαυματουργός απο την Εκκλησία της Κύπρου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμάει την μνήμη του στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. Χαίρει ἔχουσα ἡ Καρπασέων Κώμη λάρνακα τῶν σῶν λειψάνων, παναοίδιμε πάτερ Αὐξέντιε. Ὡς γὰρ ποτὲ πολεμίους κατήσχυνας, καὶ τῶν δαιμόνων τὸ θράσος ἐνίκησας καὶ κατηύφρανας ἠμᾶς τοὺς πιστῶς σοὶ κράζοντας, ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Θεόδοτος ο Αιτωλός

Ο Θεόδοτος ήταν ένας στρατηγός από την Αιτωλία, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα του πολέμου που διεξήχθη ανάμεσα στους βασιλείς Αντίοχο Γ' των Σελευκιδών και Πτολεμαίο Δ' της Αιγύπτου.

 Κατά την περίοδο της ανόδου του Αντιόχου Γ' του Μέγα (223 – 187 π.Χ.) ο Θεόδοτος ήταν διοικητής της Κοίλης Συρίας, μιας επαρχίας με στρατηγική σημασία που αποτελούσε μήλον της έριδος ανάμεσα στις δύο δυναστείες για δεκάδες χρόνια. Στην υπηρεσία του Πτολεμαίου Δ' του Φιλοπάτορα αποδείχτηκε ικανός στρατιωτικός, ενισχύοντας τα οχυρά του Λιβάνου και απωθώντας την πρώτη επίθεση του βασιλιά της Συρίας κατά της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Μετά τα γεγονότα αυτά, ο Αντίοχος εγκατέλειψε για λίγο τις βλέψεις του στην περιοχή, καθώς κλήθηκε να αντιμετωπίσει την επανάσταση του σατράπη της Μηδίας, του Μόλωνα. Ο Πτολεμαίος Δ', από την πλευρά του, ήταν πάντοτε κάτω από την εξουσία των ευνοούμενων του αυλικών, ανδρών και γυναικών, που ικανοποιούσαν τις επιθυμίες του για να τους παρέχει τη δυνατότητα να καθοδηγούν τα πολιτικά πράγματα, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως τα συγγενικά του πρόσωπα έπρεπε να εξοντωθούν. Οι πιο διαβόητοι από αυτούς είναι οι υπουργοί του Αγαθοκλής και Σωσίβιος. Μετά τις επιτυχίες του στην Ανατολή, ο Θεόδοτος θεωρήθηκε επικίνδυνος για την αλεξανδρινή αυλή, που έβλεπε με καχυποψία όποιον γινόταν δημοφιλής ή έμενε για καιρό σε κάποιο αξίωμα. Πίσω από μια απόπειρα κατά της ζωής του, ο Θεόδοτος διέκρινε το χέρι του Σωσίβιου. Αφού άφησε λοιπόν, σε έμπιστούς του την Τύρο και την Πτολεμαΐδα, έγραψε στον Αντίοχο προσφέροντας του τις δύο αυτές πόλεις το 219 π.Χ.Ο Αντίοχος δέχτηκε με ευχαρίστηση την προσφορά και έσπευσε να υποστηρίξει στρατιωτικά τον Θεόδοτο στα σχέδιά του. Κατόπιν προσκάλεσε τον Θεόδοτο και τους άνδρες του να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί του. Ο συμπατριώτης του τελευταίου Νικόλαος ωστόσο, κατάφερε να αποτρέψει τη μετάβαση συγκεκριμένων τμημάτων των επαρχιών αυτών στα χέρια των Σελευκιδών. Όπως ήταν λογικό, ο Θεόδοτος έκτοτε απολάμβανε υψηλά αξιώματα και την εύνοια του Αντιόχου. Στην εκστρατεία του 217 π.Χ. τέθηκε επικεφαλής μια στρατιάς δέκα χιλιάδων επίλεκτων ανδρών, οπλισμένων κατά το μακεδονικό πρότυπο. Μάλιστα, λίγο πριν την περίφημη Μάχη της Ράφια, βρήκε το θάρρος να εισχωρήσει στα πτολεμαϊκά εδάφη με τη συνοδεία μονάχα δύο συντρόφων του, ώστε να δολοφονήσει τον ίδιο τον Πτολεμαίο. Προετοιμάστηκε αρκετά καλά, αλλά δεν κατάφερε να βρει τη σκηνή όπου κοιμόταν ο βασιλιάς. Τελικά τραυμάτισε δύο άνδρες και θανάτωσε τον Ανδρέα, γιατρό του βασιλιά. Κατόπιν κατάφερε να δραπετεύσει με ασφάλεια και να επιστρέψει άθικτος στο συριακό στρατόπεδο.Οι αρχαίες πηγές επίσης αναφέρουν πως το 215 π.Χ. επέδειξε παρόμοια τόλμη υποστηρίζοντας το φιλόδοξο σχέδιο κάποιου Λαγόρα να αναρριχηθεί τα τείχη των Σάρδεων κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης για να ανοίξει τις πύλες, η επιτυχία του οποίου πρέπει να οφείλεται σε μεγάλο μέρος στις δικές του ικανότητες. Πτολεμαίος Δ' Φιλοπάτωρ Αντίοχος Γ' ο Μέγας Τέταρτος Συριακός Πόλεμος Ελληνιστική περίοδος
Τζιμ Μαρουράι

Ο Τζιμ Μαρουράι (Jim Marurai, 1947-2020) ήταν ο 7ος πρωθυπουργός στα Νησιά Κουκ και υπηρέτησε στο αξίωμα από τις 14 Δεκεμβρίου 2004 ως τις 29 Νοεμβρίου 2010. Εξελέγη από το Κοινοβούλιο με 14 υπέρ και 9 κατά.

 Γεννήθηκε στη Μανγκάια στις 9 Ιουλίου του 1947. Έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Ντανεντίν, στη Νέα Ζηλανδία. Πριν γίνει πρωθυπουργός υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας. Ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα και το 2005 έφυγε από τους Δημοκρατικούς και δημιούργησε δικό του κόμμα, με το όνομα Πρώτα οι Νήσοι Κουκ. Το κόμμα αυτό σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα των Νήσων Κουκ και η συμφωνία κατέρρευσε αργότερα. Έτσι, ο Μαρουράι σχημάτισε μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού με τους Δημοκράτες, στους οποίους επέστρεψε πριν τις εκλογές του 2006. Η σύζυγός του, Tuaine Marurai, απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 2005, σε ηλικία 56 ετών.Ο Μαρουράι παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 29 Νοεμβρίου 2010. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Χένρι Πούνα. Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 5 Νοεμβρίου 2020.
Κοντόα

Η Κοντόα (αγγλ./σουαχ. Kondoa) είναι πόλη και διοικητικό τμήμα που ονομάζεται επίσης και Κοντόα Μτζίνι (Kondoa Mjini (σουαχ.)) ή σπανιότερα Kondoa Urban (αγγλ.). Βρίσκεται στην Περιοχή Κοντόα (Kondoa District), στην Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας. Η πόλη Κοντόα είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κοντόα. Τα περισσότερα κτήρια της τοπικής κυβέρνησης, έχουν κτιστεί κατά την περίοδο της Γερμανικής Αποικιοκρατίας. Στην πόλη υπάρχουν επίσης Επαρχιακό Νοσοκομείο, τρία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης O-Level, δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ένα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θηλέων A-Level και ένα Αγροτικό Κολλέγιο. Υπάρχει επίσης Γεωπονικό Κολλέγιο εκπαίδευσης διδασκάλων, όπως επίσης και ένα παράρτημα της Τράπεζας NMB.

 Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός του Τμήματος Κοντόα (Kondoa Ward) κατά το 2012, ήταν 14.382 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την αντίστοιχη απογραφή του 2002, ο πληθυσμός της ήταν 21.878 κάτοικοι. Το κλίμα της είναι ημίξηρο. Η εποχή των βροχών είναι από τα τέλη Δεκεμβρίου έως τα μέσα Μαρτίου και η Κοντόα έχει ελάχιστη έως καθόλου βροχή για το υπόλοιπο του έτους. Ο καιρός είναι κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, ζεστός. Η πόλη έχει μία θερμή πηγή η οποία προμηθεύει πόσιμο νερό για πολλούς κατοίκους της. Επίσης, υπάρχει και ένας ποταμός, ο οποίος διασχίζει την πόλη, αν και κατά τους μήνες της ξηρασίας, δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου νερό πάνω από το έδαφος. Πάνω από τον ποταμό, υπάρχει μία στέρεη γέφυρα. Η φυλή Ράνγκι (Rangi tribe) είναι η πολυπληθέστερη εθνική ομάδα στην Κοντόα και η τοπική τους γλώσσα είναι τα Κιλαάνγκι (Kilaangi). Καθώς ήταν στάση σε μία αρχαία διαδρομή καραβανιών, η Κοντόα έχει και μια αξιόλογη μειονότητα από μη-Ιράνγκι κατοίκους. Η πόλη έχει περίπου 70% Μωαμεθανούς και 30% Χριστιανούς, ενώ οι οι θρησκείες των αυτοχθόνων έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Οι σχέσεις μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων είναι καλές. Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός άξονας T5 από τη Ντοντόμα προς το Μπαμπάτι, διασχίζει την πόλη. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ντοντόμα Περιοχή Κοντόα Παραπομπές σημειώσεων
Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας

Ο Περιφερειάρχης της Στερεάς Ελλάδας είναι ο αιρετός επικεφαλής στην Περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας όπως προκύπτει από τον νόμο 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης». Ο σημερινός περιφερειάρχης είναι ο Φάνης Σπανός που υποστηρίζεται από τη Νέα Δημοκρατία και ανέλαβε το αξίωμα την 1η Σεπτεμβρίου του 2019 ύστερα από τις Περιφερειακές εκλογές του 2019.

 Ο πρώτος εκπρόσωπος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας ήταν ο Κωνσταντίνος Καρύδας ο οποίος υπήρξε Υφυπουργός και Περιφερειακός Διοικητής της Πελοποννήσου και της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος το διάστημα 26 Αυγούστου 1971 έως 26 Νοεμβρίου 1973 (επί χούντας) ύστερα από την μεταρρύθμιση του 1971 που προέβλεπε την διαίρεση της Ελλάδος σε 7 περιφερειακές διοικήσεις. Ύστερα από την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2011 και προέβλεπε πλήρη δημοσιονομική και διοικητική αυτοτέλεια με αιρετό περιφερειάρχη και συμβούλιο πρώτος Περιφερειάρχης εκλέχτηκε ο Κλέαρχος Περγαντάς του ΠΑΣΟΚ μετά από τις πρώτες Περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2010 και οι επαναληπτικές στις 14 Νοεμβρίου 2010. Ο Κλέαρχος Περγαντάς αντικατέστησε την Κατερίνα Διαμαντοπούλου που ήταν περιφερειάρχης από τις 9 Δεκεμβρίου 2009 και επικράτησε του Αθανάσιου Χειμάρα με ποσοστό 39,02% (α' γύρος) και 52,93% (β' γύρος) έναντι 35,20% (α' γύρος) και 47,07% (β' γύρος). Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας Επίσημη ιστοσελίδα της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας
Μαργαρίτα του Γύλιχ

H Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (π. 1350 - 10 Οκτωβρίου 1425) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν κόρη του κόμη του Μπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λα Μαρκ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Γκέρχαρντ ΣΤ΄ κόμη του Μπεργκ και της Μαργαρίτας, κόρης και κληρονόμου του Όθωνα Δ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1369 τον Αδόλφο Γ΄ κόμη του Λα Μαρκ και είχε τέκνα: Μύρτα γενν. π.1369. Ιωάννα γενν. π.1370, ηγουμένη ου Χέρντε. Αδόλφος Α΄ 1373-1448, κόμης, μετά δούκας της Κλέβης και κόμης του Λα Μαρκ. Ντήτριχ Θ΄ 1374-1398, κόμης του Λα Μαρκ. Γκέρχαρτ 1378-1461, κόμης του Λα Μαρκ. Μαργαρίτα 1375-1411, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. Ελισάβετ 1378-1439, παντρεύτηκε πρώτα τον Ράινολτ του Βάλκνεμπουρκ και μετά τον Στέφανο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας (ανιψιό του Αλβέρτου Α΄). Ενγκελμπέρτα απεβ. 1458, παντρεύτηκε τον Φρήντριχ Δ΄ του Μόερς. Αικατερίνη π.1395-1459. Walther Möller, Stammtafeln westdeutscher Adelsgeschlechter im Mittelalter (Darmstadt, 1922, reprint Verlag Degener & Co., 1995), Vol. 1, page 14.
Πασιφάη

Η Πασιφάη, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν κόρη του Ήλιου και της νύμφης Περσηίδος, αδερφή του Πέρση, του Αιήτη και της Κίρκης και σύζυγος του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Απέκτησε τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες: τους Ανδρόγεω, Κατρέα, Γλαύκο, και Δευκαλίωνα, και τις Αριάδνη, Ξενοδίκη, Ακάλλη και Φαίδρα.

 Όταν ο Μίνωας ζήτησε από τον Ποσειδώνα ένα θεϊκό σημάδι ότι μπορούσε να γίνει ο βασιλιάς της Κρήτης, αναδύθηκε από τη θάλασσα ένας πανέμορφος ταύρος για να τον θυσιάσει. Η ομορφιά του ταύρου όμως έκανε τον Μίνωα να τον λυπηθεί και να θυσιάσει άλλον ταύρο στη θέση του. (Επειδή ο ταύρος αναδύθηκε από την θάλασσα, πιστεύεται ότι ήταν ο ίδιος ο Ποσειδώνας. Μία άλλη θεώρηση λέει ότι ήταν ο ίδιος ο Δίας, καθώς οι Κρήτες πίστευαν πώς ο ταύρος ήταν η παρουσία του μεγαλύτερου από όλους τους Θεούς). Η οργή του Ποσειδώνα για τον εμπαιγμό του Μίνωα ενέβαλε στην Πασιφάη ερωτική μανία έτσι ώστε να ερωτευτεί παράφορα τον ταύρο. Η τελευταία διέταξε τον Δαίδαλο να κατασκευάσει ένα ξύλινο ομοίωμα μικρής αγελάδας κούφιο εσωτερικά προκειμένου έτσι να προκαλέσει τον ταύρο. Με την ένωση της Πασιφάης και του ταύρου γεννήθηκε ο Μινώταυρος (Αστέριος), που είχε σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου.Στην Πασιφάη αποδίδονταν επίσης γνώσεις αρχαίας μαγείας (όπως στην Κίρκη και Μήδεια) με την οποία και μπορούσε να θανατώνει κάθε γυναίκα που υποπτευόταν ως ερωμένη του Μίνωα. Μπορούσε να τις μεταμορφώνει σε φίδια ή οτιδήποτε άλλο προκειμένου να καταστήσει τον Μίνωα άγονο. Η Πασιφάη λατρευόταν κυρίως στη Κρήτη αλλά και στη Λακεδαίμονα ως μάντισσα και χρησμοδότρια. Στις δε Θαλάμες Μεσσηνίας, σύμφωνα με τον Παυσανία, υπήρχε προς τιμή της άγαλμα που βρισκόταν σε ιερό, παρακείμενο του Ναού του Ηλίου.
Το καρέ της ντάμας

(Το) Καρέ Της Ντάμας είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τις σεζόν 1997-1999. Το σενάριο υπέγραψε η Ντίνα Παντελέων, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γρηγόρης Πετρινιώτης. Η σειρά αγαπήθηκε από το κοινό αποκτώντας αρκετή δημοτικότητα στο γυναικείο κοινό κυρίως, με αποτέλεσμα να διαρκέσει δύο σεζόν και έκτοτε προβάλλεται συχνά σε επανάληψη από τον σταθμό.

 Ο πρώτος κύκλος προβαλλόταν κάθε Πέμπτη στις 22:10 (επεισόδια 1-11) και στις 21:10 (επεισόδια 12-32). Ο δεύτερος κύκλος προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:10. Τέσσερις κολλητές φίλες: η Μαρίνα, η Κατερίνα, η Γιάννα και η Αλίκη που είναι μαζί από την παιδική τους ηλικία μοιράζονται τα θέματά τους, άλλα και ζουν μαζί τις ευχάριστες και δύσκολες στιγμές των ζωών τους. Η Μαρίνα, που ζει με τη μητέρα της, Βενετία, γνωρίζει τον άνδρα της ζωής της Δημοσθένη, ο οποίος δείχνει να ενδιαφέρεται γι' αυτήν, η Κατερίνα και η Αλίκη είναι παντρεμένες, ενώ η Γιάννα είναι χωρισμένη και μεγαλώνει τον γιο της μόνη. Το καρέ της ντάμας στην IMDb
Κρατικό Μουσείο του Κρατικού Πολιτιστικού Κέντρου του Τουρκμενιστάν

Το Κύριο Μουσείο του Τουρκμενιστάν (Türkmenistanyň Milli muzeyi), επίσης γνωστό ως Μουσείο Σαπαρμουράτ Τουρκμενμπάσι, είναι ένα μουσείο στο Τουρκμενιστάν.Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1998.. Το μουσείο διαθέτει επτά μόνιμες συλλογές που ενσωματώνουν την ιστορία, τη σημερινή κουλτούρα και την εθνογραφία.

 Από το 2013, το μουσείο χωρίστηκε σε τρία τμήματα: της φυσικής ιστορίας, των επιστημών και του Πρόεδρου του Τουρκμενιστάν. Η φωτογραφία απαγορεύεται σε οποιοδήποτε μέρος του μουσείου και όλοι οι επισκέπτες ακολουθούνται από έναν υπάλληλο του μουσείου κατά τη διάρκεια της παραμονής τους. Πολλά αντικείμενα και φωτογραφίες είναι καθαρά απομιμήσεις ή ψηφιακά επεξεργασμένα. Το μουσείο περιέχει μια μεγάλη συλλογή από αρχαία αντικείμενα. Ωστόσο, πολλά είναι υπερβολικά περίπλοκα, σε παρθένα κατάσταση και για χιλιάδες χρόνια που οδηγούν σε ερωτήσεις σχετικά με την αυθεντικότητά τους. Το μουσείο διαθέτει το ένα τρίτο του χώρου του αφιερωμένο στον σημερινό Πρόεδρο του Τουρκμενιστάν. Σε αυτό το τμήμα, οι εικόνες του προέδρου κάνουν μια μεγάλη ποικιλία πραγμάτων, μεταξύ των οποίων είναι η συγκομιδή καλλιεργειών με τους πολίτες του, η οδήγηση αυτοκινήτων, ανάγνωση με παιδιά, συμμετοχή σε αθλήματα και συναντήσεις με ηγέτες άλλων χωρών. Το τμήμα του μουσείου αφιερωμένο στην επιστήμη δεν έχει αγγλικές λεζάντες, παρόλο που το υπόλοιπο μουσείο έχει. Αψίδα της Ουδετερότητας, Ασγκαμπάτ, Τουρκμενιστάν Κρατικό Μουσείο του Κρατικού Πολιτιστικού Κέντρου του Τουρκμενιστάν Φωτογραφική γκαλερί της Ασγκαμπάτ
Σκαλάνι Ηρακλείου

Το Σκαλάνι (επίσημο: Σκαλάνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι νοτιοανατολικά του υψώματος Προφήτης Ηλίας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 10,8 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγει σταφίδα και λάδι και μεταξύ άλλων στο χωριό λειτουργεί ΟΤΕ, πλατεία, Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο και υδρεύεται από την πηγή Φουντάνα. Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με πανήγυρη στις 29 Αυγούστου, και του Αγίου Γεωργίου. Το 1980, έπειτα από έρευνα, ήρθε στο φως το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην περιοχή Αποσάμι. Πρόκειται για το μοναδικό μοναστήρι του αγίου σε ολόκληρη την Κρήτη.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σκαλανίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Σπήλια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Σκαλάνιον, το (1.180) Σπήλια, τα (49)Συνολικά η κοινότητα έχει 1.229 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Στειακάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σκαλανίου. Σε πολλά συμβόλαια (1271, 1281, 1301, 1302) αναφέρεται Scalarea, Acalari, Scallare, Schallaro, όμως προφανώς πρόκειται για λανθασμένη γραφή ή εσφαλμένης ανάγνωσης. Σε νεότερα έγγραφα αναφέρεται με τη σωστή ονομασία. Το 1320 το βρίσκουμε Scalani στο Catasticum Sanctorum Apostolorum μεταξύ των χωριών της Paracandia, δηλαδή της περιοχής της πόλης.Το 1583 αναγράφεται Scalagni et Camignó με 204 κατοίκους και τότε στην επαρχία Πεδιάδος. Η τοποθεσία που βρισκόταν το χωριό Καμινό δεν είναι γνωστό. Την ίδια περίοδο ήταν φέουδο του Μάρκου Σαλαμών. Το 1583 διατέθηκε από τον ίδιο για δωρεές στους γιους του. Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρονται δύο οικισμοί, Spiglia Epano με 55 κατοίκους και Spiglia Catto με 42 κατοίκους στην επαρχία Πεδιάδος. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Scalagni και στην τουρκική απογραφή του 1671 ως Iskalani. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Scalara με 10 χριστιανικές και 6 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 321 Χριστιανούς και 159 Τούρκους κατοίκους.Στις αρχές Ιουνίου του 1941, τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής προχώρησαν σε εκτελέσεις κατοίκων του χωριού ως αντίποινα για τις απώλειες που υπέστησαν λίγες μέρες νωρίτερα κατά τη διάρκεια της μάχης της Κρήτης. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Μηνά
Κάρολος Μπορρομέο του Λίχτενσταϊν

Ο Κάρολος-Μπορρομέο, γερμ. Karl Borromäus (29 Σεπτεμβρίου 1730 - 21 Φεβρουαρίου 1789) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν νεότερος αδελφός του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Α΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Εμμανουήλ και της Μαρίας-Άννας-Αντωνίας κόμισσας του Ντήτριχσταϊν-Βάιχσελστατ, βαρόνης του Χόλλενμπουρκ & Φίνκενσταϊν. Γεννήθηκε στη Βιέννη. Το 1772 ο Ιωσήφ Β΄ αρχιδούκας της Αυστρίας και βασιλιάς της Γερμανίας τον έχρισε ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 59 ετών. Νυμφεύτηκε το 1761 τη Μαρία-Ελεονόρα, κόρη του Ιωάννη-Άλοϋς πρίγκιπα του Έττινγκεν-Σπήλμπερκ και είχε τέκνα: Μαρία-Ιωσηφίνα-Ελεονόρα-Νικολία 1763-1833, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Νέπομουκ κόμη του Χάρραχ του Ρόραου & Τάννχαουζεν. Κάρολος-Ιωσήφ-Εμμανουήλ-Αλμπίνος 1765-1795, νυμφεύτηκε τη Μαριάννα-Ιωσηφίνα κόμισσα του Κέβενχυλλερ-Μετς. Κάρολος-Βεντσεσλάβος-Φραγκίσκος-Αναστάσιος 1767-1842, ιερέας στο Ζάλτσμπουρκ και μετέπειτα στρατιωτική μορφή. Μόριτς-Ιωσήφ-Ιωάννης Βαπτιστής-Βίκτωρ 1775-1819, νυμφεύτηκε τη Μαρία-Λεοπολδίνη πριγκίπισσα Εστερχάζυ φον Γκαλάντα. Φραγκίσκος ντε Πάουλα-Ιωσήφ-Άλοϋς-Κρίσπιν 1776-1794, απεβίωσε σε μάχη στις Βρυξέλλες, 18 ετών. Άλοϋς-Γκοντζάγκα-Ιωσήφ-Φραγκίσκος ντε Πάουλα-Θεόδωρος 1780-1833, άγαμος. Theroff, Paul. "Countly House of Harrach of Rohrau and Thannhausen". www.angelfire.com/realm/gotha/ (Paul Theroff's Royal Genealogy Site)
Άλι Λάρτερ

Η Άλισον Ελίζαμπεθ "Άλι" Λάρτερ (Alison Elizabeth "Ali" Larter, 28 Φεβρουαρίου 1976) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Τσέρι Χιλ του Νιού Τζέρσεϊ.

 Η Άλι ξεκίνησε την καριέρα της στο μόντελινγκ με το γνωστό πρακτορείο μοντέλων Ford σε ηλικία 13 ετών. Στα 17 της, εγκαταστάθηκε προσωρινά στην Ιαπωνία. Ένα χρόνο αργότερα, το 1995, ακολούθησε τον τότε φίλο της στο Λος Άντζελες. Σύντομα άρχισε μαθήματα υποκριτικής ακολουθώντας τη συμβουλή ενός φίλου. Ο πρώτος της επαγγελματικός ρόλος ήρθε το 1997, στην τηλεοπτική σειρά Chicago Sons. Αργότερα ακολούθησαν εμφανίσεις σε διάφορες άλλες τηλεοπτικές παραγωγές μεταξύ των οποίων τα Dawson's Creek, Chicago Hope και Just Shoot Me. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1999 με τις ταινίες Varsity Blues και House on Haunted Hill (ελλ. τίτλος "Το Σπίτι στο στοιχειωμένο Λόφο"). Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε μια σειρά ταινιών απευθυνόμενων κυρίως σε νεανικό κοινό, μεταξύ των οποίων οι εμπορικές επιτυχίες Legally Blonde (ελλ. τίτλος "Η Εκδίκηση της Ξανθιάς") και Final Destination (ελλ. τίτλος "Βλέπω το Θάνατο σου"). Το 2001, η Άλι εμφανίστηκε στο θεατρικό έργο The Vagina Monologues (ελλ. τίτλος "Μονόλογοι Αιδοίων") στη Νέα Υόρκη. Το 2002, κατετάχθει 40η στη λίστα του περιοδικού Stuff με τις "102 Πιο Σέξι Γυναίκες στον Κόσμο". Το φθινόπωρο του 2006 θα υποδύθηκε τη Niki Sanders στην τηλεοπτική σειρά του NBC Heroes, ενώ πρωταγωνίστησε και στην ταινία Resident Evil: Extinction (Σεπτέμβριος 2007).ψ Η Άλι είναι για πολλά χρόνια φίλη (και για κάποιο διάστημα και συγκάτοικος) με την επίσης ηθοποιό Έιμι Σμαρτ, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Varsity Blues. Κατοικούσε για κάποια χρόνια στο Μαϊάμι της Φλόριντα. Από την άνοιξη του 2002 μετακόμησε και παραμένει στη Νέα Υόρκη. Έχει ύψος 1,76 Χρώμα Οφθαλμών: Ανοιχτό Μπλε Ψευδώνυμο: Allegra Coleman Είχε προταθει για το ρόλο της "Αόρατης Γυναίκας" στην ταινία Fantastic Four Άλι Λάρτερ στο IMDb
Μοτοποδόσφαιρο στην Ελλάδα

Το Μοτοποδόσφαιρο (αγγλικά : MotoBall) ήταν ερασιτεχνικό άθλημα που εισήχθη στην Ελλάδα το 1932 κι έγινε προσπάθεια καθιέρωσης του χωρίς επιτυχία αφού την επόμενη χρονιά ατόνησε. Το άθλημα διεξαγόταν σε γήπεδα ποδοσφαίρου με αναβάτες-αθλητές πάνω σε μοτοσυκλέτες.

 Τον Φεβρουάριο του 1932 ιδρύθηκε ο πρώτος σύλλογος Μοτοποδοσφαίρου, ο Σύνδεσμος Αθλητών Μοτοποδόσφαιρου (ΣΑΜ), όπου με ανακοίνωση του στον τύπο στις 2 Μαρτίου πληροφορούσε ότι είχε δύο αγωνιστικές ομάδες, 12 αθλητές από 6 κάθε ομάδα, έκανε προπονήσεις στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και σύντομα θα έδινε αγώνες επίδειξης. Ο πρώτος αγώνας, επίδειξις, έγινε στο Γήπεδο του Απόλλων στις 3 Απριλίου 1932 ανάμεσα στις 2 προαναφερόμενες ομάδες που είχαν τα διακριτικά χρώματα κι ονόματα κόκκινοι - πράσινοι. Πριν τον αγώνα έγινε αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ των ανεξάρτητων συλλόγων Ελλάς και Δόξας. Επαναληπτικός αγώνας μεταξύ των δύο συλλόγων έγινε στις 10 Απριλίου, στο ίδιο γήπεδο. Οι συνθέσεις των ομάδων ήταν: πράσινη ομάδα : Αντώνης Ιωάννου, Αγ. Χειλάς, Ν. Πετράτος, Αγ. Μπαχάουερ, Στ. Σκάλτος και Δημήτρης Ζερβός. Κόκκινη ομάδα : Αθ. Παλούμπας, Β. Δουνάκης, Γ. Σαββόπουλος, Αγ. Βερούτης, Αν Βερυκοκάκης, Ι. Αυγουστάκης. Στο τέλος του αγώνα δόθηκε και κύπελλο που αθλοθετήθηκε από την ΕΛΠΑ. Σε ανακοίνωση στον τύπο τον Μάιο αναφέρεται ότι ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ. ίδρυσε ανάλογο τμήμα κι προετοιμαζόταν για να αντιμετωπίσει σε αγώνα τον Σ.Α.Μ.. Στις 15 Μαΐου ο Πανιώνιος δίνει τον πρώτο του αγώνα εναντίον του Σ.Α.Μ. όπου ήταν και πρώτος επίσημος αγώνας μεταξύ συλλόγων, ο αγώνας έγινε στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού όπου ο Σ.Α.Μ. νίκησε με 3-1 τον Πανιώνιο. Το 1933 η ΕΛΠΑ και η Ελληνική Μοτοσυκλεστική Ομοσπονδία είχαν την σκέψη για διοργάνωση αναλόγου πρωταθλήματος με τις ομάδες Σ.Α.Μ, Πανιώνιος, ΑΕΚ, και Νέοι Βύρωνος που διατηρούσαν ομάδες.
Μονοτρήματα

Τα μονοτρήματα (Monotremata) είναι τάξη θηλαστικών που οφείλουν το όνομά τους στο ότι έχουν ένα μόνο τρήμα (οπή), από το οποίο βγαίνουν τα προϊόντα του γεννητικού, του ουροποιητικού και του πεπτικού συστήματος. Τα μονοτρήματα ονομάζονται και πρωτοθήρια ή ορνιθαδελφή, γιατί παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες με τα πτηνά, αφού δεν έχουν και αυτά μήτρα και κόλπο όπως για παράδειγμα οι πλατύποδες, ημιυδρόβιο θηλαστικό ενδημικό στην ανατολική Αυστραλία, συμπεριλαμβανομένης και της Τασμανίας, και οι ταχυγλώσσιδες. Τα μονοτρήματα θηλαστικά γεννούν αυγά αλλά θηλάζουν τα μικρά τους.STEROPODON GALMANI Το Steropodon galmani είναι ένα προϊστορικό είδος μονοκοτυλήδονου, ή θηλαστικού που γεννά αυγά. Έζησε περίπου 105 έως 93,3 εκατομμύρια χρόνια πριν από την Πρώιμη έως Ύστερη Κρητιδική. Είναι ένα από τα παλαιότερα μονόποδα που ανακαλύφθηκαν και είναι μια από τις παλαιότερες ανακαλύψεις θηλαστικών στην Αυστραλία.

 Μέχρι σήμερα οι πληροφορίες για την ιστορία και την εξέλιξη της τάξης των μονοτρημάτων είναι ελλιπείς, λόγω του μικρού αριθμού απολιθωμάτων που έχουν βρεθεί. Είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό άγνωστος ο τόπος καταγωγής καθώς και η πραγματική αρχική εξάπλωση της τάξης. Τα αρχαιότερα ευρήματα προέρχονται από την νότια Αυστραλία και χρονολογούνται από τον Μεσοζωικό αιώνα. Πρόκειται για απολιθώματα ζωών που έμοιαζαν με τον σημερινό Ορνιθόρρυγχο, ηλικίας 100 εκατομμυρίων χρόνων περίπου. Το αρχαιότερο από αυτά ανήκε στο είδος Steropodon galmani που είχε το μέγεθος μίας γάτας, πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα θηλαστικά του Μεσοζωικού, και είναι το αρχαιότερο θηλαστικό που έχει βρεθεί στην Αυστραλία. Τα παλαιότερα ευρήματα των προγόνων της έχιδνας χρονολογούνται από τον Πλειόκαινο και συμπεριλαμβάνουν απολιθώματα του είδους Zaglossus hacketti που θεωρείται το μεγαλύτερο μονότρημα που υπήρξε ποτέ. Η εύρεση ενός δοντιού της Παλαιοκαίνου εποχής στην Αργεντινή, που ανήκε σε έναν προϊστορικό Ορνιθόρυγχο, μας υποδεικνύει ότι τα μονοτρήματα ήταν διαδεδομένα σε όλη την νότια Γκοντβάνα. Υπάρχουν πολλά τέτοια ζώα. Οι έχιδνες συναντώνται σε όλη την Αυστραλία, την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα, από τα υψίπεδα μέχρι τις ερήμους και τα δάση.Η έχιδνα έχει ένα μικροσκοπικό πρόσωπο με μικρά μάτια και μακριά μύτη, που μερικές φορές ονομάζεται ράμφος. Τα μάτια δεν βοηθούν την έχιδνα να δει καλά, αλλά η οξεία αίσθηση ακοής και όσφρησης που διαθέτει, δίνουν σε αυτό το ασυνήθιστο θηλαστικό τις πληροφορίες που χρειάζεται για να επιβιώσει.Υπάρχουν τέσσερα επιζώντα είδη, τα οποία, μαζί με τον πλατύποδα, είναι τα μόνα επιζώντα είδη της τάξης των μονοτρημάτων και τα μόνα επιζώντα ωοτόκα θηλαστικά.Είναι μοναχικά πλάσματα τα οποία μπορεί να είναι ενεργά τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας, όσο και κατά το βράδυ ,ανάλογα με την εποχή και τις πηγές τροφής.Παρόλο που η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από μυρμήγκια και τερμίτες, δεν έχουν κοντινή συγγένεια με τους γνωστούς μυρμηγκοφάγους της Αμερικής. Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ
Πουνάκα

Η Πουνάκα (τζόνγκα: སྤུ་ན་ཁ ་) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση πόλη του Μπουτάν μετά την πρωτεύουσα της χώρας, Τιμπού. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Πουνάκα.

 Η Πουνάκα ήταν πρωτεύουσα του Μπουτάν ουσιαστικά μέχρι το 1955, όταν μεταφέρθηκε η έδρα της κυβέρνησης στην Τιμπού, με την τελευταία να ανακηρύσσεται και τυπικά νέα πρωτεύουσα το 1961. Η Πουνάκα είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας της Κεντρικής ζώνης. Βρίσκεται 72 χιλιόμετρα μακρυά από την Τιμπού, απόσταση για την οποία απαιτούνται οδικώς περίπου τρεις ώρες με αυτοκίνητο. Την πόλη διασχίζουν δύο ποτάμια, ο Μο Τσου και ο Πο Τσου. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1.200 μέτρων. Το κλίμα της Πουνάκα είναι ήπιο το χειμώνα και πολύ ζεστό το καλοκαίρι. Στην Πουνάκα παράγεται κατά κύριο λόγο ρύζι. Καλλιεργείται κυρίως στην Κοιλάδα της Πουνάχα, την οποία διαρρέουν οι ποταμοί Μο Τσου και Πο Τσου. Στους ποταμούς αυτούς καλλιεργείται κόκκινο και άσπρο ρύζι. Το Ρίτσα, που σημαίνει πρόποδες του λόφου, είναι χωριό στην Πουνάκα. Εκεί τα σπίτια είναι πλινθόχτιστα με πέτρινα θεμέλια. Κάθε σπίτι έχει δύο ορόφους. Περιβάλλονται από κήπους και ορυζώνες. Στους κήπους καλλιεργούνται κυρίως φρούτα, όπως πορτοκάλια, παπάγια και οργανικά λαχανικά. Πρόσφατα η αγροτική εργασία εκσυγχρονίστηκε με τη χρήση μηχανικών αρότρων αντί για βόδια για το όργωμα, κάτι που αύξησε την παραγωγή και το εισόδημα των αγροτών, κάνοντας τη Ρίτσα ένα σύγχρονο ορυζοπαραγωγό χωριό του δυτικού Μπουτάν. Κατάλογος πόλεων του Μπουτάν Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Punakha District στο Wikimedia Commons
Απόλλων με κιθάρα (Γλυπτοθήκη του Μονάχου, αρ. 211)

Ο Απόλλων με την κιθάρα ή ο Απόλλων κιθαρωδός είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκε σε μια βίλα στο Τίβολι. Φυλάσσεται σήμερα στην Γλυπτοθήκη του Μονάχου.

 Το άγαλμα παριστάνει έναν μεγαλοπρεπή και μεγαλόσωμο θεό. Πλησιάζει με αργό, επίσημο βηματισμό, και μένει για μια στιγμή ακίνητος. Στηρίζεται στο δεξί πόδι, ενώ το αριστερό πόδι αναπαύεται. Στο αριστερό χέρι κρατάει μια κιθάρα εντυπωσιακού μεγέθους. Το δεξί χέρι λείπει έχει εγκατασταθεί. Σε σκηνές του κυνηγιού, ο θεός Απόλλων συχνά απεικονίζεται γυμνός με βέλος και τόξο, ο κιθαρωδός Απόλλων φοράει έναν πέπλο μακρύ, που πέφτει με πολλές πτυχές και φτάνει ως το έδαφος. Στην μέση, μια φαρδιά ζώνη σφίγγει τον πέπλο, ο οποίος αναδιπλώνει και την σκεπάζει. Τα μάτια του αγάλματος είναι από λευκή πέτρα για να φαίνονται πιο αληθινά. Η ίρις του ματιού ήταν από σκούρα πέτρα που δεν διασώθηκε. Οι βλεφαρίδες ήταν από χαλκό, και έχουν επίσης χαθεί. Το κεφάλι μέχρι τον λαιμό είναι ένα ξεχωριστό τεμάχιο, που από τον καλλιτέχνη είχε κατασκευαστεί έτσι ώστε να προσαρμόζει στην αντίστοιχη οπή του σώματος. Η κόμη είναι πλούσια, περίτεχνη και καταλήγει σε μακριές μπούκλες που πέφτουν στον θώρακα. Παλαιότερα το άγαλμα αυτό το θεωρούσαν ως γυναικείο και πίστευαν ότι είναι μια μούσα του Αγελάδα, δάσκαλου του Φειδία και του Πολύκλειτου. Το άγαλμα παριστάνει όμως τον Απόλλωνα. Η ενδυμασία του είναι η γιορταστική ενδυμασία των Πύθιων, την οποία φορούσαν οι καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος στον διαγωνισμό μουσικής. Το άγαλμα κατασκευάστηκε την εποχή του Αυγούστου. Αναμφίβολα είναι αντίγραφο ενός αρχαιότερου Ελληνικού αγάλματος. Το καλλιτεχνικό του στυλ κατατάσσεται στην σχολή του Φειδία, και είναι προφανώς το αμέσως επόμενο επόμενο έργο μετά από την Αθηνά της Λήμνου και της Αθηνάς Παρθένου. Adolf Furtwängler και Heinrich Ludwig Urlichs, επιμ. (1904). Denkmäler griechischer und römischer Skulptur (στα Γερμανικά). Μόναχο: F. Bruckmann AG. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009.
Βεατρίκη της Λωρραίνης, κόμισσα της Βουργουνδίας

Η Βεατρίκη της Λωρραίνης, γαλλικά: Béatrice, (απεβ. το 1116/1117) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του δούκα της Λωρραίνης, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βουργουνδίας.

 Ήταν κόρη του Γεράρδου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Χέντβιχ του Ναμύρ, κόρης του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Ναμύρ. Σύζυγος της Bεατρίκης ήταν ο Στέφανος Α΄ των Ιβρέα κόμης της Βουργουνδίας. Το ζευγάρι είχε τουλάχιστον τέσσερα παιδιά: Iσαβέλλα/Ελισάβετ. Ρενώ/Ρέγκιναλντ Γ΄ π. 1093-1148, κόμης της Βουργουνδίας Γουλιέλμος Γ΄ 1088-1156, κόμης του Μακόν, Ωξόν & Βιέν. Κλεμάνς/Μαργαρίτα.
Αδενυλική κυκλάση

Η Αδενυλική κυκλάση (συντομογραφία AC) είναι ένα ένζυμο με σημαντικούς ρυθμιστικούς ρόλους σε ουσιαστικά όλα τα κύτταρα. Είναι το πιο πολυφυλετικό γνωστό ένζυμο με 6 διαφορετικές κατηγορίες οι οποίες καταλύσουν την ίδια αντίδραση αλλά αντιπροσωπεύουν άσχετες οικογένειες γονιδίων χωρίς γνωστή αλληλουχία ή δομική ομολογία. Η πιο γνωστή κατηγορία της Αδενυλικής κυκλάσης είναι η τρίτη (AC-III). Τα AC-III υπάρχουν στα ευκαρυωτικά κύτταρα και είναι πολύ σημαντικά για κάθε ανθρώπινο ιστό.Όλες οι κατηγορίες της Αδενυλικής κυκλάσης έχουν έναν κοινό σκοπό: Τη μετατροπή του ΑΤΡ σε κυκλικό ΑΜΡ (cAMP). Τα ιόντα μαγνησίου γενικά απαιτούνται και φαίνεται να εμπλέκονται στενά στον ενζυματικό μηχανισμό.

 Η πρώτη κατηγορία των Αδενυλικών κυκλάσεων βρίσκονται σε πολλά βακτήρια συμπεριλαμβάνοντας το Εσερίχια κόλι. Αυτή είναι η πρώτη κατηγορία της AC που χαρακτηρίστηκε. Παρατηρήθηκε ότι το Ε. κόλι που στερείται γλυκόζη παράγει cAMP που χρησιμεύει ως εσωτερικό σήμα για την ενεργοποίηση των γονιδίων για εισαγωγή και μεταβολισμό άλλων σακχάρων. Αυτές οι Αδενυλικές κυκλάσεις είναι τοξίνες που παράγονται από παθογόνα βακτήρια όπως τα Bacillus anthracis, Bordetella pertussis, Pseudomonas aeruginosa και Vibrio vulnificus κατά τη διάρκεια λοιμώξεων. Αυτά τα βακτήρια παράγουν επίσης πρωτεΐνες που επιτρέπουν στη AC-II να εισέλθει σε κύτταρα, όπου η εξωγενής δραστικότητα της AC υπονομεύει τις φυσιολογικές κυτταρικές διεργασίες. Τα γονίδια για τάξη II AC είναι γνωστά ως cyaA, ένα από τα οποία είναι η τοξίνη του άνθρακα. Αυτές οι Αδενυλικές κυκλάσεις είναι οι πιο γνωστές σχετικά με την εκτεταμένη μελέτη λόγω των σημαντικών ρόλων τους στην ανθρώπινη υγεία. Βρίσκονται επίσης σε ορισμένα βακτήρια, ιδίως στο Μυκοβακτήριο της φυματίωσης όπου φαίνεται να έχουν βασικό ρόλο στην παθογένεση. Οι περισσότερες AC-III είναι αναπόσπαστες πρωτεΐνες μεμβράνης (IMP) που εμπλέκονται στη μεταφορά εξωκυτταρικών σημάτων σε ενδοκυτταρικές αποκρίσεις.
Μάθιου Φίσερ

Ο Μάθιου Φίσερ (Matthew Charles Fisher, 7 Μαρτίου 1946) είναι Άγγλος μουσικός και τραγουδοποιός της ψυχεδελικής ροκ και προοδευτικής ροκ σκηνής. Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος Procol Harum και τα τραγούδια του- κυρίως μπαλάντες- έκαναν επιτυχία σε πολλές χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, τη δεκαετία του ' 80.

 Ο Μάθιου Τσαρλς Φίσερ, όπως είναι το πλήρες όνομά του (Matthew Charles Fisher) γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1946 στο Αντισκόουμπ του Κρόιντον, στην κομητεία του Σάρεϊ στην Αγγλία. Σήμερα εργάζεται ως προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, στη γενέτειρά του. Ο Φίσερ είχε ενεργή παρουσία στους Procol Harum και μάλιστα είναι ο άνθρωπος που φρόντισε για τον οργανικό ήχο στο τραγούδι του 1967 «A Whiter Shade of Pale», το οποίο έκανε το συγκρότημα πιο δημοφιλές και έγινε πολλές φορές πλατινένιο. Έπειτα από την αποχώρησή του από το συγκρότημα, το 1969, είχε πετυχημένη ατομική καριέρα. Μάλιστα, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα τη δεκαετία του ' 80.. Το τραγούδι του «Why did I have to fall in love with you» έκανε μεγάλη επιτυχία και ήταν πρώτο σε ελληνικούς μουσικούς καταλόγους επιτυχιών τα έτη 1986 και 1987. Το τραγούδι αυτό προέρχεται από το άλμπουμ με το ονοματεπώνυμο του καλλιτέχνη, το οποίο κυκλοφόρησε το 1980 αλλά έκανε επιτυχία στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του ' 80. Δύο από τις δισκογραφικές δουλειές που επιμελήθηκε για το Ρόμπιν Τράουερ , το Bridge of Sighs (1974) και το For Earth Below (1975), έγιναν χρυσά.Το παίξιμο εκκλησιαστικού οργάνου (Hammond organ) στην εκδοχή σε πιάνο για το "A Whiter Shade of Pale" το 1988 στη δισκογραφική δουλειά με τίτλο Cristofori's Dream, βοήθησε το album αυτό να γίνει επίσης χρυσό. Ο Φίσερ ήταν συμπαραγωγός ενός άλμπουμ από το συγκρότημα Prairie Madness το 1972, στο οποίο ο ίδιος έπαιξε εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο κλαβενσίνο. Με το συγκρότημα αυτό δεν έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία. Η αποχώρησή του από τους Procol Harum έγινε μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ τους A Salty Dog, του οποίου υπήρξε επίσης παραγωγός. Το 1991 επέστρεψε στο συγκρότημα για το άλμπουμ The Prodigal Stranger και κυκλοφόρησε δύο ακόμα δισκογραφικές δουλειές με αυτούς, τις One More Time - Live in Utrecht 1992 και The Well's on Fire. Εκτός αυτού εμφανίστηκε σε δύο DVD με ζωντανή ηχογράφηση, στα "Live in Copenhagen" και "Live at the Union Chapel". Αποχώρησε οριστικά από το συγκρότημα το 2004. Το 2005, ο τραγουδιστής έκανε μήνυση εναντίον του πιανίστα, τραγουδιστή και ιδρυτή των Procol Harum, Γκάρι Μπρούκερ και διεκδίκησε τα πνευματικά δικαιώματα της σύνθεσης του τραγουδιού "A Whiter Shade of Pale." Στις 20 Δεκεμβρίου 2006, ο Φίσερ κέρδισε τη δίκη.. Η εν λόγω απόφαση θα πρέπει να επικυρωθεί και από το Ανώτατο Δικαστήριο, κάτι που θα γίνει μέσα στο 2007. MatthewFisher.com Προσωπική ιστοσελίδα του καλλιτέχνη Σελίδα θαυμαστών του τραγουδιστή - στο procolharum.com
Πανακρωτηριακός Α.Ο.

Ο Πανακρωτηριακός Α.Ο. είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Ακρωτήρι Κρήτης, νομός Χανίων, Κρήτη. Ιδρύθηκε το 1991. Έδρα του αποτελεί το δημοτικό γήπεδο Καθιανών που βρίσκεται στον ομώνυμο οικισμό. Χρώματά του είναι το μαύρο και το κόκκινο. Αγωνίζεται στην Α τοπική κατηγορία ΕΠΣ ΧΑΝΙΩΝ. Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα με αντίστοιχες ανόδους σε εθνικές κατηγορίες, το 2010 και το 2019. Μεγαλύτερη διάκριση η συμμετοχή στην Γ' Εθνική (10ος όμιλος)το 2020, που τερμάτισε στην 4η θέση.

 Ο Α.Ο. Πανακρωτηριακός ιδρύθηκε το 1981, ως "Αθλητικός Όμιλος Ακρωτηρίου Καμίνια". Το σωματείο που έδρευε στο Καμπάνι Ακρωτηρίου συμμετείχε από το 1981 μέχρι το 1993 σε διοργανώσεις της ΕΣΠ Χανίων και πιο συγκεκριμένα στην Β' ερασιτεχνική κατηγορία. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του σωματείου ήταν η κατάκτηση του κυπέλλου Ερασιτεχνών, την σεζόν 2004-2005, στο γήπεδο της Μοναχής Ελιάς. Την σεζόν 2009-2010, ο Πανακρωτηριακός κατέκτησε την πρώτη θέση στο ΕΣΠ Χανίων και πήρε για πρώτη φορά στην ιστορία του άδεια συμμετοχής στην Δ' εθνική. Την σεζόν 2019-20, η κριτική ομάδα έλαβε συμμετοχή στο πρωτάθλημα Γ' εθνικής και πήρε την τέταρτη θέση στον όμιλό του πηγαίνοντας στα πλέι οφ. Διοίκηση Μέχρι και το 2020, ο Μανώλης Σβουράκης είχε αναλάβει την προεδρία της ομάδας για περίπου 8 χρόνια. Εώς τότε, πήγε τον σύλλογο στην Γ' εθνική και πήγε σε έναν τελικό Σούπερ Καπ ΕΣΠ Χανίων και μία στον τελικό του κυπέλλου του ίδιου θεσμού,
Μιναμότο νο Γιοριτόμο

Ο Μιναμότο νο Γιοριτόμο (πέθανε το 1199) ήταν ο πρώτος Ιάπωνας Σόγκουν του σογκουνάτου Κακαμούρα (1192-1333). Αργότερα η θέση μονιμοποιήθηκε και υπήρχε μέχρι το τέλος της περιόδου Έντο (1868).

 Γεννήθηκε την δεκαετία του 1140 στην Ιαπωνία. Ίδρυσε το Σογκουνάτο Κακαμούρα και ήταν αρχηγός της φατρίας Μιναμότο. Είχε αποκτήσει μεγάλη δύναμη αφού εξαφάνισε μια άλλη φατρία, που ονομαζόταν Τάιρα. Μετά τον θάνατο του, αν και οι σόγκουν προέρχονταν από τους Μιναμότο, η πραγματική εξουσία ανήκε στην Μασάκο Χότζο, τη χήρα του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Minamoto no Yoritomo στο Wikimedia Commons
Μωάμεθ ΣΤ΄

Ο Μωάμεθ ΣΤ΄ (τουρκ.: VI. Mehmed, 14 Ιανουαρίου 1861 - 16 Μαΐου 1926), ή Μεχμέτ Βαχντεντίν, ήταν ο 36ος και τελευταίος σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κυβερνώντας από το 1918 έως το 1922. Ο αδελφός του, Μωάμεθ Ε΄, έγινε κληρονόμος του θρόνου μετά την αυτοκτονία του Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι, γιου του Αμπντούλ Αζίζ, το 1916, ως το μεγαλύτερο αρσενικό μέλος της Οθωμανικής Δυναστείας.

 Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1861 στα Ανάκτορα Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε το όνομα Πρίγκιπας Μοχάμεντ Βαχίντ ουμπντίν εφέντη. Ήταν ο 20ός και τελευταίος γιος του Σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και μικρότερος αδελφός των Σουλτάνων Μουράτ Ε΄, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και του προκατόχου του Μωάμεθ Ε΄, τον οποίο και διαδέχτηκε στις 4 Ιουλίου 1918 με το όνομα Μωάμεθ ΣΤ΄. Ήταν γιος της Γκιουλουστού Σουλτάν. Όταν η μητέρα του πέθανε ο Μεχμέτ ήταν βρέφος και έτσι δόθηκε στη Σαγιεστέ Χανιμεφέντι για να τον μεγαλώσει, η οποία ήταν μία άλλη σύζυγος του πατέρα του.Είχε τη φήμη ιδιαιτέρως έξυπνου και δραστήριου ατόμου, με διπλωματικές ικανότητες και φιλελεύθερες αρχές, ο οποίος όμως λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες ανέβηκε στο θρόνο δεν μπορούσε να κάνει και πάρα πολλά πράγματα. Στην πραγματικότητα η οθωμανική αυτοκρατορία, μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν καταδικασμένη να καταρρεύσει και να διαμελιστεί μεταξύ των λαών που την αποτελούσαν, ακολουθώντας την τύχη των συμμάχων της, και υπ' αυτές τις συνθήκες τα περιθώρια ελιγμών της σουλτανικής κυβέρνησης ήταν ελάχιστα. Τελικά υπό την πίεση των Μεγάλων δυνάμεων αναγκάστηκε να αποδεχθεί τους όρους τους, όπως αυτοί διατυπώθηκαν στη συνδιάσκεψη του Σαν Ρέμο, και να υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών.Οι Τούρκοι εθνικιστές, υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ, αρνήθηκαν να αποδεχτούν τους όρους της συνθήκης και στην επανάσταση που επακολούθησε κατάφεραν, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες και τους συσχετισμούς μεταξύ των Δυνάμεων, να επικρατήσουν μεν στο εσωτερικό, να αποδεχθούν τελικά τους όρους της συνθήκης, εκτός εκείνων που αφορούσαν την Ελλάδα και τίποτε περισσότερο από το να διατηρήσουν το ελάχιστο εναπομείναν έδαφος της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας μετονομάζοντάς το (περιοριζόμενοι) και επίσημα σε Τουρκία. Έτσι μετά την επικράτησή τους, οι κεμαλικοί δημιούργησαν Εθνική Εθνοσυνέλευση στην Άγκυρα και κήρυξαν την 1 Νοεμβρίου 1922 την κατάργηση του Σουλτανικού πολιτεύματος, αντικαθιστώντας το με Χαλιφάτο. Τότε και ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη στις 17 Νοεμβρίου, με το Βρετανικό θωρηκτό Malaya, και να καταφύγει στη Μάλτα.Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, στο Σαν Ρέμο, όπου και πέθανε από αιφνίδιο καρδιακό επεισόδιο, τη νύκτα στις 15 προς 16 Μαΐου 1926. Στο Χαλιφάτο τον διαδέχτηκε ο εξάδελφός του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄. Σύζυγοι Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι Νεβαρέ Χανιμεφέντι Νιμέτ Νεβζάντ ΧανιμεφέντιΓιος Ηγεμόνας Μεχμέτ Ερτογρούλ Εφέντι, γιος της Σαντιγιέ Μουβεντέτ ΚαντινεφέντιΚόρες Μουνιρέ Σουλτάν, κόρη της Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι Φενιρέ Σουλτάν, κόρη της Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάν, κόρη της Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάν, κόρη της Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι
Icky Thump

Το "Icky Thump" είναι το έκτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ των The White Stripes. κυκλοφόρησε στις 15 Ιουνίου 2007 στη Γερμανία, στις 18 Ιουνίου στην υπόλοιπη Ευρώπη και στις 19 Ιουνίου στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι το μόνο άλμπουμ της μπάντας για την Warner Bros. Records. Το άλμπουμ έφτασε στο #1 των UK Albums Chart και το #2 του Billboard 200. Μέχρι το τέλος του Ιουλίου το άλμπουμ είχε γίνει χρυσό στις ΗΠΑ. Είναι το τρίτο συνεχόμενο άλμπουμ της μπάντας που έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου εναλλακτικού άλμπουμ στα Grammy.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Jack White εκτός από τα σημειωμένα Jack White – φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, συνθεσάιζερ, διήγηση στο "Rag and Bone", ομιλία στο "I'm Slowly Turning Into You", παραγωγή, μίξινγκ Meg White – ντραμς, κρουστά, φωνητικά, φωνή στο "St. Andrew", διήγηση στο "Rag and Bone", ομιλία στο "I'm Slowly Turning Into You" Regulo Aldama – τρομπέτα στο "Conquest" Jim Drury – γκάιντα στα "Prickly Thorn, but Sweetly Worn" και "St. Andrew" Steve Hoffman – mastering βινυλίου Vlado Meller – ψηφιακό mastering Joe Chiccarelli - ηχολήπτης και μηχανικός μίξινγκ Lowell Reynolds - ηχολήπτης και δεύτερος μηχανικός μίξινγκ Autumn de Wilde - φωτογραφία Rob Jones - σχέδιο, layout Third Man - σχέδιο, layout
Γκέοργκ Φρίντριχ φον Τσέντνερ

Ο Γκέοργκ Φρίντριχ φον Τσέντνερ (γερμ. Georg Friedrich Freiherr von Zentner, 1752-1835) υπήρξε Γερμανός νομομαθής και πολιτικός. Διετέλεσε καθηγητής κρατικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, και αργότερα σε πολλές και σημαντικές θέσεις υπουργός στην Βαυαρία. Έργο του είναι το σύνταγμα της Βαυαρίας του 1818.

 Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1752 στο Στράσσενχαϊμ (σήμερα Μάννχαϊμ). Απεβίωσε στις 20 Οκτωβρίου 1835 στο Μόναχο. Ήταν το μικρότερο παιδί μέσα σε μια πολυμελή αγροτική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Φραντς Τσέντνερ και μητέρα του η Μαρία Τερέζια, το γένος Στάινμπαχ. Σε ηλικία επτά χρονών ο μικρός Γκέοργκ πήγε στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Φραντς, ο οποίος είχε διοριστεί από το 1759 γερουσιαστής στο Μάνχαϊμ. Προπαιδεύτηκε από ιδιωτικό διδάσκαλο για συνεχίσει στο Ιησουιτικό Κολλέγιο της Χαϊδελβέργης, όπου σπούδασε επί τετραετίας και μετά συνέχισε στην Ακαδημία, όπου αποφοίτησε το 1770. Εγκαταστάθηκε στο Μετς για ενάμιση χρόνια, όπου εξάσκησε τα γαλλικά του και ήρθε σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες του Διαφωτισμού. Επέστρεψε στο Γκέτινγκεν, όπου συνέχισε τις σπουδές νομικής. Διορίστηκε καθηγητής σε σχολείο και από το 1777 καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Με υποτροφία εξακοσίων γκούλντεν από τον Καρλ Τέοντορ του Παλατινάτου και της Βαυαρίας περιηγήθηκε για δύο χρόνια την Ευρώπη. Επέστρεψε στο Γκαίτινγκεν και επισκέφτηκε το Βερολίνο, Μπράουνσβαϊγκ, Ανόβερο, Βολφενμπύτελ, Λειψία, Δρέσδη και Βιέννη. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της νομικής το 1779 στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολσταντ και διορίστηκε καθηγητής της Νομικής το ίδιο έτος. Διετέλεσε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας των Επιστημών. Το 1820 αναγνωρίστηκε επίτιμος κάτοικος του Μονάχου. Το 1776 προσχώρησε στην Μασονική Στοά Joseph zu den drey Helmen και έγινε ιδρυτικό μέλος των Στοών Johannes zur brüderliche Liebe το 1781 και Karl zum Reichsapfel αργότερα. Franz Dobmann: Georg Friedrich Freiherr von Zentner als bayerischer Staatsmann in den Jahren 1799 - 1821. Kallmünz: Lassleben, 1962 Johann August Ritter von Eisenhart: Zentner, Georg Friedrich Freiherr von. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 45, Duncker & Humblot, Leipzig 1900, S. 67–70.