IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
ΦΚ Ροστόφ

Η ΦΚ Ροστόφ (ρωσικά: ФК Ростов) είναι ρωσική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα στην πόλη Ροστόφ στον Ντον, στην Περιφέρεια του Ροστόφ. Η ομάδα μετέχει στο Πρωτάθλημα Ρωσίας.

 Ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου του 1930 και αρχικώς ονομαζόταν «Σελμάστροϊ». Μετονομάστηκε σε «Σελμάς» το 1936 και «Τράκτορ» το 1941. Το 1950 συμμετείχε στη Νότια Ζώνη της περιφερειακής λίγκας Αζόφ-Ντον της Ε.Σ.Σ.Δ. Την επόμενη χρονιά τοποθετήθηκε στη Β' Κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου. Το 1953 μετονομάστηκε σε «Τορπέντο» και το 1958 σε «Ροστσελμάς». Το 1964 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας (τρίτη κατηγορία της Ε.Σ.Σ.Δ.). Στα πλέι-οφ της Ρωσικής Ζώνης της Β' Κατηγορίας, τερμάτισε δεύτερη στον πρώτο γύρο και στην κορυφή με τη λήξη του δεύτερου γύρου, μετά τη νίκη με 2-0 επί της Τέρεκ Γκρόζνυ στο αποφασιστικό ματς, κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία. Την επόμενη χρονιά τερμάτισε τελευταία στη βαθμολογία, αλλά δεν υποβιβάστηκε γιατί ο αριθμός των ομάδων στην Α΄ Κατηγορία αυξήθηκε. Το 1975 υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία. Το 1985, κι αφού είχε αποτύχει για λίγο να κερδίσει την άνοδο τις προηγούμενες χρονιές, κέρδισε το πρωτάθλημα της Ζώνης της στη Β΄ Κατηγορία. Συνέχισε με νίκες στα πλέι-οφ της Κατηγορίας με τους νικητές των άλλων Ζωνών, κερδίζοντας την επιστροφή στην Α΄ Κατηγορία. Το 1991 τερμάτισε 4η στην τελευταία χρονιά του σοβιετικού ποδοσφαίρου, λόγω της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. που ακολούθησε. Η θέση αυτή αρκούσε για να εντάξει την ομάδα στη νέα ρωσική Τοπ Λιγκ (την κορυφαία κατηγορία της Ρωσίας). Μετά από την 8η θέση της σεζόν 1991-92, τερμάτισε την επόμενη χρονιά (1992-93) προτελευταία και υποβιβάστηκε στην Α' Κατηγορία. Επέστρεψε όμως αμέσως στην Τοπ Λιγκ κατακτώντας τη 2η θέση τη σεζόν 1993-94. Το 2003 απέκτησε το σημερινό της όνομα, «ΦΚ Ροστόφ», και την ίδια χρονιά έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ρωσίας για πρώτη φορά στην ιστορία της, χάνοντας με 1-0 από τη Σπαρτάκ Μόσχας. Το 2007 τερμάτισε τελευταία στο Πρωτάθλημα Ρωσίας και υποβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία. Παρόλα αυτά, επέστρεψε άμεσα στην κορυφαία ρωσική κατηγορία ως πρωταθλήτρια της Α' Κατηγορίας, όπου και αγωνίζεται έως σήμερα. Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Λουί Μπρεγιέ

Ο Λουί Ρενέ Μπρεγιέ (Louis René Bréhier, 5 Αυγούστου 1868 – 13 Οκτωβρίου 1951) ήταν Γάλλος ιστορικός που ειδικευόταν στη βυζαντινολογία. Ο φιλόσοφος Εμίλ Μπρεγιέ ήταν μικρότερος αδελφός του.

 Ο Λουί Μπρεγιέ γεννήθηκε στη Βρέστη και σπούδασε ιστορία και φιλολογία στο Παρίσι. Κατόπιν δίδαξε σε σχολεία στο Μοντωμπάν, στη Μπουρζ, στη Ρενς και στο Σαιν-Καντέν. Το 1899 πήρε το διδακτορικό του από τη Σορβόννη με θέμα της διατριβής του Le schisme oriental du XIe siècle (= «Το Σχίσμα της Εκκλησίας τον 11ο αιώνα»), οπότε έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, διδάσκοντας αρχαία και μεσαιωνική ιστορία και γεωγραφία. Από το 1903 έως το 1938 ήταν καθηγητής της αρχαίας και μεσαιωνικής ιστορίας στο Κλερμόν-Φεράν. Ταξίδεψε στη Λεκάνη της Μεσογείου, επισκεπτόμενος σε μία ερευνητική αποστολή το Άγιο Όρος το 1930. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκε στη Ρενς και πέθανε εκεί σε ηλικία 83 ετών. Το γνωστότερο έργο του Μπρεγιέ είναι το τρίτομο Le Monde byzantin («Ο βυζαντινός κόσμος»). Υπήρξε ειδικός στη βυζαντινή εικονογραφία και το 1924 δημοσίευσε μία πραγματεία για τη βυζαντινή τέχνη που άσκησε μεγάλη επίδραση. Το 1935 έγινε μέλος της Académie des inscriptions et belles-lettres. Συνεισέφερε επίσης πολλά λήμματα στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια. De Graecorum judiciorum origine (1899) Le Schisme oriental du 11e siècle (1899) La Querelle des images (1904) L'Église et l'Orient au Moyen Âge: les croisades Le travail historique (1908) L'Auvergne (1912) La Cathédrale de Reims - Une œuvre française, Παρίσι 1916 L'art chrétien, son développement iconographique des origines à nos jours (1918) Les églises romanes L'homme dans la sculpture romane Études archéologiques : Le sarcophage des Carmes-Déchaux ; Les anciens inventaires de la cathédrale : Le Bible historiée de Clermont Les survivances du rite impérial romain: à propos des rites shintoïstes (1920) L'Art byzantin, Παρίσι 1924 L'Art en France, des invasions barbares à l'époque romane, Παρίσι 1930 Le Monde byzantin, Παρίσι 1947-50 (σε τρεις τόμους) Τόμος 1: Vie et mort de Byzance Τόμος 2: Les Institutions de l'Empire byzantin Τόμος 3: La civilisation byzantine Μεταφράσεις Histoire anonyme de la première croisade, éditée et traduite par Louis Bréhier (= «Ανωνύμου ιστορία της Α΄ Σταυροφορίας», επιμελημένη και μεταφρασμένη στη γαλλική υπό Louis Bréhier), Παρίσι 1924
Ανταρνάσε του Κάρτλι

Ο Αθανάσιος, γεωργιανά: ათანასე ბაგრატიონი Aτανάσε Μπαγκρατιόνι, ρωσικά: Афанасий Леонович Багратион‎ Αφανάσυ Λεόνοβιτς Μπαγκρατιόν, γεννημένος Aνταρνάσε ადარნასე, (15 Νοεμβρίου 1707 – 31 Μαρτίου 1784) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού κλάδου Mουχράνι τού Kάρτλι και φυσικός γιος τού Λέβαν τού Κάρτλι από τη σύζυγο. Ακολούθησε το 1724 τον ετεροθαλή αδελφό του, βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι, σε εξορία στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου ο Αφανάσι ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και έφτασε στο βαθμό τού υποστράτηγου.

 Ο Aφανάσυ Μπαγκρατιόν, γεννημένος Aδαρνάσε, ήταν φυσικός γιος τού Λέβαν (Σαχ Κουλί Χαν), πρίγκιπα-αντιβασιλιά τού Kάρτλι στην ανατολική Γεωργία και τιτουλάριος βασιλιάς το 1709. Η πρώιμη ζωή του στο Κάρτλι είναι ελάχιστα τεκμηριωμένη. Το 1724 έφτασε στη Ρωσία με τη συνοδεία τού ετεροθαλούς αδελφού του Βαχτάνγκ ΣΤ΄ (Χουσεΐν Κουλί Χαν), ο οποίος είχε χάσει τον θρόνο του από την οθωμανική εισβολή. Ο Aνταρνάσε, τώρα γνωστός ως Aφανάσυ, εντάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό και τα επόμενα χρόνια ανέβηκε τους βαθμούς. Ήταν συνταγματάρχης στο Σύνταγμα Πεζικού Βιάτσκι και στη συνέχεια υποστράτηγος το 1755. Εκτέλεσε διάφορες αποστολές κατά τη διάρκεια τού Επταετούς Πολέμου (1756–1763). Παρασημοφορήθηκε με τη διάκριση τού Τάγματος της Αγ. Άννας το 1762 και προήχθη σε στρατηγό poruchik (αντίστοιχο με τον υποστράτηγο) το 1763. Από το 1763 έως το 1764 ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν, που κατείχε το αξίωμα τού διοικητή της Μόσχας, ήταν επικεφαλής μίας φρουράς αυτής της πόλης. Πήρε μέρος στην ειρήνευση της εξέγερσης της πανώλης τον Σεπτέμβριο του 1771 και μετά βίας γλίτωσε από τον λιθοβολισμό τού όχλου στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Ο πρίγκιπας Αφανάσυ απεβίωσε στη Μόσχα το 1784, σε ηλικία 76 ετών. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι Ντονσκόυ στη Μόσχα. Νυμφεύτηκε την Άννα Αμιλαχβάρι (Άννα Βασίλυεβνα, 10 Απριλίου 1720 – 6 Μαρτίου 1794), επίσης Γεωργιανή ομογενή ευγενή, κόρη τού πρίγκιπα Βαχτάνγκ (Βασίλι) Aμιλαχβάρι (απεβ. το 1739) από τη σύζυγό του, πριγκίπισσα Eλένε Oρμπιελιάνι (άκμασε 1724-1769). Ο Αφανάσυ και η Άννα απέκτησαν τρία παιδιά: τον Άντον, τη Βαρβάρα και την Άννα.
Αλέξιος Μέγαρης

Ο Αλέξιος (Αλέκος) Μέγαρης (27 Δεκεμβρίου 1932 – 18 Ιουνίου 2005) ήταν δήμαρχος Αιγίου για συνολικά δώδεκα χρόνια, τις περιόδους 1982 - 1986, 1990 - 1994 και 1998 - 2002.

 Γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1932 στην Ελίκη Διακοπτού. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ίδρυσε ιδιωτικό φροντιστήριο και στη συνέχεια Γυμνάσιο και Λύκειο στο Αίγιο, στα οποία φοίτησαν πάνω από 15 χιλιάδες μαθητές, μεταξύ των οποίων πολλοί διακεκριμένοι Αχαιοί.Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1978, το 1982 κατέβηκε ως ο επίσημος υποψήφιος δήμαρχος του Κινήματος, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη του Γιώργου Παπανδρέου, παρά την έντονη αντίδραση του Μένιου Κουτσόγιωργα, που προόριζε για τη θέση φίλο του συμβολαιογράφο του Αιγίου.Συνολικά διετέλεσε δήμαρχος Αιγίου τις περιόδους 1982 - 1986, 1990 - 1994 και 1998 - 2002. Σημαντικά έργα που φέρουν τη σφραγίδα του είναι το Δημαρχείο, νοσοκομείο, πρωτοδικείο, λιμάνι και αρχαιολογικό μουσείο του Αιγίου, καθώς επίσης ο βιολογικός καθαρισμός και η ανάπλαση του κήπου των Υψηλών Αλωνίων με βράβευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.Πέθανε τον Ιούνιο του 2005. Ήταν νυμφευμένος με τη φιλόλογο Πόπη Παλασοπούλου και πατέρας ενός παιδιού.
Διεθνές Σλαβικό Κανάλι

Διεθνές Σλαβικό Κανάλι (ουκρανικά: Міжнародний слов’янський канал, ρώσικα: Международный Славянский Канал, αγγλικά: Slavonic Channel International) - τηλεοπτικό κανάλι. Αποβλέπει στην ενημέρωση των Σλάβων σε όλο τον κόσμο και της παγκόσμιας κοινότητας σχετικά με τις διάφορες πτυχές της ζωής των Σλάβων, τη μοναδική σλαβική ιστορία, την πλούσια παράδοση, τον πολιτισμό, τα επιτεύγματα και τη σημαντική συμβολή των Σλάβων στην ανάπτυξη του παγκόσμιου πολιτισμού.

 Το «Διεθνές Σλαβικό Κανάλι» («International «Slavonic Channel») άρχισε να εκπέμπει στις 12 Σεπτεμβρίου 2008 από το έδαφος της Ουκρανίας (με δορυφορική μετάδοση: Sirius-4 Satellite 5° East Frequency 12075 MHz (H) Symbol Rate: 27,5 Msymb/s FEC 3/4 & Astra-2 Satellite 31,5° East Frequency 12090 MHz (H) Vertical Symbol Rate: 27,5 Msymb/s FEC 9/10). Το SCI λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο και καλύπτει με τις εκπομπές του το έδαφος με 1 δισεκατομμύριο 202 εκατομμύρια πληθισμό. Οι εκπομπές (για την πρώτη φορά από την Ουκρανία) γίνονται σε τέσσερα track ήχου: στα ρωσικά, ουκρανικά, αγγλικά και στη γλώσσα της χώρας - κατασκευαστή του προϊόντος. Στη συνέχεια η μετάδωση θα γίνει ταυτόχρονα στις γλώσσες των σλαβικών χωρών, καθώς και στα γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, πορτογαλικά, αραβικά και κινέζικα. • Ο κύριος στόχος του έργου είναι η δημιουργία του παγκοσμίου τηλεοπτικού δικτύου που να είναι ικανό να ανικατοπτρίζει αντικειμενικά τις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στα σλαβικά κράτη: την τακτική κι ευρεία εκλαΐκευση της σλαβικής ιστορίας, των παραδόσεων, του πολιτισμού και των σημερινών επιτευγμάτων. • Προώθηση κάθε είδους σχέσεων μεταξύ των πολιτών των σλαβικών κρατών και των σλαβικών διασπορών. • Το SCI είναι η πηγή των πιο πλήρων πληροφοριών για το σλαβικό κόσμο. • Το SCI είναι ένα κανάλι του διακρατικού, διακυβερνητικού και διπλωματικού διαλόγου. • Το σύνθημα του καναλιού είναι: «Στους Σλάβους για τους Σλάβους και στον κόσμο – για τον σλαβισμό!» Η πρώτη εμπειρία της άμεσης μετάδοσης μέσω δορυφόρου από το έδαφος του πρώην ΕΣΣΔ έγινε μια πειραματική μετάδοση από το έδαφος της Ουκρανίας του «Διεθνούς Σλαβικού Καναλιού». Δημιουργοί του έργου: Ivanenko Vladimir Alexandrovich και Ivanenko Valeria Vladimirovna. Η πειραματική τηλεοπτική μετάδοση έγινε από τις 14 Δεκεμβρίου του 1994 ως τις 15 Μαΐου 1995.Παρ όλα αυτά, επανιδρύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008. • Мащенко И. Г. Телевидение в Украине. Том первый «Телевидение de facto» - Николаев, 1998. – 341 с. • Ιστοσελίδα του καναλιού
Τραγούδια με ουσίες

Τραγούδια με ουσίες είναι ο τίτλος ηχητικής και τηλεοπτικής αποτύπωσης των δύο συναυλιών του Γιώργου Νταλάρα που έγιναν στις 4 και 5 Ιουλίου 2007 στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ. Οι συναυλίες αυτές ήταν αφιερωμένες στα τραγούδια τα οποία αναφέρονται στις ψυχοτρόπες ουσίες όπως χασίς, ηρωίνη, κοκαΐνη, νικοτίνη, αλκοόλ. Ουσίες δηλαδή που βασάνιζαν διαχρονικά τους ανθρώπους ή τους προκαλούσαν -πρόσκαιρη- ευφορία, γι αυτό και αυτοί μετέτρεπαν τον καημό τους σε τραγούδια. Τα τραγούδια προέρχονται από τον χώρο του ρεμπέτικου, αλλά επίσης επεκτείνονται και στο είδος της οπερέτας και της θεατρικής μουσικής Κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε δύο εκδόσεις στις 31 Μαρτίου 2008. Στην πρώτη έκδοση με 2 CD και 1 DVD, και στη δεύτερη μόνο με 2 CD. Στις παραστάσεις εκτός του Γιώργου Νταλάρα, πήραν μέρος οι: Στέλιος Βαμβακάρης, Μπάμπης Τσέρτος,Χρήστος Θηβαίος, Νίνα Λοτσάρη, Μάρθα Φριτζήλα, Ασπασία Στρατηγού, Ζαχαρίας Καρούνης. Έπαιξε μουσική η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας. Ιστορική Επιμέλεια και έρευνα σχετικά με τα τραγούδια έκανε ο Παναγιώτης Κουνάδης.

 CD 1 Της μαστούρας ο σκοπός [Οταν συμβεί στα πέριξ] (Γιώργος Νταλάρας) Η λιτανεία του μάγκα (Γιώργος Νταλάρας) Σούρα και μαστούρα (Γιώργος Νταλάρας) Νέοι χασικλήδες (Μάρθα Φριτζήλα) Παλιά στρατώνα (Όλοι) Το πεταμένο τσιγάρο (Ασπασία Στρατηγού) Το αλκοόλ κι η νικοτίνη (Χαρά Κεφαλά) Ο μπουφετζής (Μπάμπης Τσέρτος) Κουβέντα με το χάρο (Γιώργος Νταλάρας) Ρούμπα ο τεκές (Νίνα Λοτσάρη) Τριγκ-τριγκ τα ποτηράκια (Μπάμπης Τσέρτος) Το χασίς (Νίνα Λοτσάρη,Χαρά Κεφαλά,Ζαχαρίας Καρούνης) Είμαι πρεζάκιας (Γιώργος Νταλάρας) Ηρωΐνη και μαυράκι (Γιώργος Νταλάρας) Ο βλάμης του Ψυρρή (Ζαχαρίας Καρούνης) Στην υπόγα (Γιώργος Νταλάρας) Ζεμπεκάνο σπανιόλο (Στέλιος Βαμβακάρης) Εφουμαραμ'ενα βραδυ (Στέλιος Βαμβακάρης,Γιώργος Νταλάρας) Ο ξέμαγκας (Γιώργος Νταλάρας) Η φωνή του αργιλέ (Γιώργος Νταλάρας)CD 2 Ταμπακιέρα (Μάρθα Φριτζήλα) Να 'χα μάνα να με δει (Ζαχαρίας Καρούνης, Θέμης Σερμιέ) Πέντε μάγκες (Μπάμπης Τσέρτος) Ο μάγκας του Βοτανικού (Γιώργος Νταλάρας) Φέρτε πρέζα (να πρεζάρω) (Γιώργος Νταλάρας) Μαστούρια (Γιώργος Νταλάρας) Ούζο χασίς (Μάρθα Φριτζήλα) Κοχλαράκιας (Θέμης Σερμιέ, Ζαχαρίας Καρούνης) Είμαι μια τσαχπίνα (Χαρά Κεφαλά) Ο μαστούρας (Στέλιος Βαμβακάρης) Το παράπονο του Δερβίση (Γιώργος Νταλάρας) Γιατί (γι' αυτό) φουμάρω κοκαΐνη (Ασπασία Στρατηγού) Είχα μια φορά κι εγώ (Νίνα Λοτσάρη) Μη μου χαλας τα γούστα μου (γιαφ-γιουφ) (Μπάμπης Τσέρτος) Το τελευταίο τραμ (Όλοι) Άλα! (Όλοι) Πρέζα κοκαΐνη (Νίνα Λοτσάρη, Χρήστος Θηβαίος) Η (Χρήστος Θηβαίος) Ένας νέγρος θερμαστής απο το Τζιμπουτί (Χρήστος Θηβαίος) Η ζωή μου όλη (Γιώργος Νταλάρας) Μία ειναι η ουσία (Γιώργος Νταλάρας) Για τα μάτια π' αγαπώ (Όλοι)
Στήλη Σηραπείτιδος στο Αρμάζι

Η Στήλη Σηραπείτιδος στο Αρμάζι (γεωργιανά: სერაფიტას არმაზის სტელა, αγγλικά: Armazi stele of Serapit‎) ή δίγλωσση στήλη του Αρμάζι (γεωργιανά: არმაზის ბილინგვა, αγγλικά: Armazi bilingual‎) είναι στήλη με δίγλωσση επιγραφή γραμμένη στα αρχαία ελληνικά και τα αραμαϊκά, που βρέθηκε το 1940, στο Αρμάζι, 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μτσκέτα, την αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιβηρίας.

 Η δίγλωσση ελληνο-αραμαϊκή επιτύμβια στήλη μνημονεύει Γεωργιανή πριγκίπισσα, η οποία πέθανε νεότατη, σε ηλικία 21 ετών και η οποία ονομαζόταν Σηραπείτις (αγγλικά: Serapit). Οι επιγραφές αναφέρουν τους Γεωργιανούς μονάρχες της Ιβηρίας, Φαρναβάζο Α΄ της Ιβηρίας και Φαρασμάνη Β΄ της Ιβηρίας, καθώς και άλλα μέλη της ιβηριανής αριστοκρατίας. Η δίγλωσση στήλη χρονολογείται στο 150 ΚΕ. «Είμαι η Σηραπείτις, κόρη του Ουαχού του Νεώτερου, πιτιάξη του βασιλιά Φαρασμάνη, σύζυγος του Ιωδμανγάνου, νικητή σε πολλές νίκες, κυρίαρχου της εξουσίας του βασιλιά Ξηφάρνου και γιου του Αγρίππα, κυρίαρχου της εξουσίας του βασιλιά Φαρασμάνη, με ισχύ, που χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε ο Φαρνάβαζος να αναλάβει την εξουσία. Η Σηραπείτις ήταν τόσο ωραία και όμορφη, που καμιά άλλη ήταν ίση σε ομορφιά. Και πέθανε το εικοστό πρώτο έτος της».
Παγκρήτιο Στάδιο

Το Παγκρήτιο Στάδιο είναι στάδιο που κατασκευάστηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Επίσης, είναι το 5ο μεγαλύτερο στάδιο της Ελλάδας Βρίσκεται στο Ηράκλειο Κρήτης στη δυτική πλευρά της πόλης, 50 μέτρα από την ακτή. Είναι χωρητικότητας περίπου 26.240 θεατών και αποτελεί ένα από τα πλέον σύγχρονα στη χώρα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το Μάρτιο του 2004. Περιλαμβάνει γήπεδο ποδοσφαίρου, στίβο 8 λωρίδων, πισίνα και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων κάτω από τις κερκίδες. Επίσης, έξω από το κύριο στάδιο βρίσκεται βοηθητικό στάδιο με ταρτάν και χλοοτάπητα. Είναι πλήρως εξοπλισμένο ηλεκτρονικά.

 Χρησιμοποιήθηκε στους προκριματικούς αγώνες του ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου το 2004. Από το 2005 χρησιμοποιείται σαν έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Εργοτέλη.Μεταξύ 2006 και 2009 χρησιμοποιήθηκε από τον ΟΦΗ, προτού αυτός επιστρέψει ξανά στη φυσική του έδρα γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης. Θεωρείται από πολλούς παρωχημένης αρχιτεκτονικής και λειτουργικότητας, δεδομένου ότι η κατασκευή του άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Κατόπιν πολυετούς αναστολής των εργασιών, ολοκληρώθηκε με την ευκαιρία των Ολυμπιακών του 2004 και συνολικά κόστισε 50 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2003, για να εγκαινιαστεί στις 31 Μαρτίου 2004 με τον φιλικό αγώνα των εθνικών ομάδων ανδρών Ελλάδα-Ελβετία (1-0), όπου διατέθηκε το σύνολο των εκδοθέντων εισιτηρίων και παραβρέθηκαν 27.000 φίλαθλοι. Υψηλότατη προσέλευση καταγράφηκε επίσης μερικούς μήνες αργότερα, συγκεκριμένα στις 20 Φεβρουαρίου 2005 για την αναμέτρηση της Α΄ Εθνικής κατηγορίας μεταξύ Εργοτέλη και Ολυμπιακού Πειραιώς (2-1), με περίπου 25.500 θεατές. Επίσης στο Παγκρήτιο Στάδιο έχουν διεξαχθεί τελικοί του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου τις χρονιές 2005, 2006, 2007, 2008, 2012, 2013 και 2014.Το 2015, φιλοξένησε την πρώτη κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Ομάδων 2015, που μεταξύ κάποιων χωρών, συμμετείχε και η Ελλάδα. Σήμερα λειτουργεί ως πολυδύναμο αθλητικό κέντρο που το διαχειρίζεται η Ανάπτυξη Αθλητισμού Ηρακλείου μια ανώνυμη εταιρία του Δήμου Ηρακλείου. Παγκρήτιο Στάδιο, stadia.gr.
Ρωσσαγγλογάλλος

Ο Ρωσσαγγλογάλλος είναι έμμετρη σάτιρα του 1812 με πολιτικές, κοινωνικές και ηθικές επισημάνσεις της περιόδου που οδήγησε στην ελληνική επανάσταση του 1821. Η έμμετρη σάτιρα εξελίσσεται σε διάλογο μεταξύ δύο φανταστικών χαρακτήρων, του Φιλέλληνα και του Ρωσσαγγλογάλλου ως εκπροσώπου των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Τάσος Βουρνάς θεωρεί το κείμενο αποτέλεσμα πολιτικής ζύμωσης που κτυπά με αποφασιστικότητα τους εκμεταλλευτές των σκλαβωμένων Ελλήνων και ανάλογο της πολιτικής σάτιρας που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την εριστική πολιτική φιλολογία, μετά την γαλλική επανάσταση.

 Στην εξέλιξη του κειμένου ο Ρωσσαγγλογάλλος αντιπαραθέτει σκωπτικά το ένδοξο παρελθόν των Ελλήνων με το οδυνηρό παρόν προκειμένου να τους υποβαθμίσει σε βαθμό γελοιοποίησης, αμφισβητώντας επί της ουσίας τη σχέση των υποτελών ραγιάδων με τους ένδοξους προγόνους τους. Ο Φιλέλληνας απαντά πως η Ελλάδα πράγματι υπήρξε μεγάλη στο παρελθόν, αλλά σήμερα είναι άθλια και ανάξια εξαιτίας της αμάθειας, προβάλλοντας επί της ουσίας το κεντρικό πρόταγμα του νεοελληνικού διαφωτισμού για εκπαίδευση των νεοελλήνων προκειμένου να γνωρίσουν την παράδοσή τους. Επίσης, αναφέρεται σε όλους αυτούς που έχουν μεν τη δυνατότητα να βοηθήσουν, αλλά τελικά την καταβαραθρώνουν, όπως και κάθε έννοια ελευθερίας, ώστε να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα, υπονοώντας τις μεγάλες δυνάμεις. Σύμφωνα με τον Κ.Θ Δημαρά, που το θεωρεί λόγιο αν και άτεχνο φιλολογικά έργο, για οποιαδήποτε απόπειρα φιλολογικής κριτικής θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν το γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό εννοιολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται το κείμενο, κάτι που πρέπει να αποτελεί φροντίδα του ιστορικού που θα επιχειρήσει να αναλύσει το περιεχόμενο της σάτιραςΤο έργο φαίνεται να αντανακλά τη μεταστροφή της συμπεριφοράς των Ελλήνων, που εγκαταλείποντας τις προσδοκίες τους για μια έξωθεν παρέμβαση, στρέφονται στην προοπτική μιας αυτοδύναμης εξέγερσης για την εθνική ανεξαρτησία. Επίσης, το γενικότερο περιεχόμενο των διαλόγων μεταξύ του Φιλέλληνα και του Ρωσσοαγγλογάλλου υποδεικνύει γνώση της διπλωματικής και της πολεμικής σκηνής στο ευρύτερο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι της περιόδου.
Παχυσαρκία στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, η παχυσαρκία είναι ένα αυξανόμενο πρόβλημα για τη χώρα. Οι Έλληνες υιοθετούν έναν δυτικό τρόπο διατροφής και απομακρύνονται από τον ενεργό τρόπο ζωής που είχαν παλιά. Οι υγειονομικοί δηλώνουν ότι είναι μια από τις κύριες αιτίες θανάτων που μπορούν να αποφευχθούν στην Ελλάδα.

 Σύμφωνα με στοιχεία του Φορμπς για το 2007, το 65.5% των Ελλήνων έχει μη υγιεινό βάρος. Αυτό μπορεί να προκαλέσει έκπληξη στους περισσότερους, καθώς οι μεσογειακές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, ήταν γνωστές για τον αρκετά υγιεινό τρόπο ζωής τους. Η μεσογειακή διατροφή αναπτύχθηκε με βάση τις διατροφικές συνήθειες των μεσογειακών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Στις περασμένες δεκαετίες οι Έλληνες τρέφονταν κυρίως με ψάρια, όσπρια, φρούτα και λαχανικά, περιορίζοντας την κατανάλωση κρέατος. Ο πληθυσμός των μεσογειακών χωρών ήταν αρκετά ενεργός, κάτι που βοηθούσε στην διατήρηση της καλής φυσικής τους κατάστασης. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί απομακρύνονται από τον μεσογειακό τρόπο ζωής και κινούνται προς ένα πιο δυτικό τρόπο ζωής. Η εμμονή στο γρήγορο φαγητό και η περιορισμένη καθημερινή δραστηριότητα είναι οι κύριες αιτίες της επιδείνωσης των ποσοστών παχυσαρκίας στην Ελλάδα. Ένα άρθρο του Associated Press αναφέρει ότι σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες τα ποσοστά των παχύσαρκων ατόμων ως προς τον συνολικό πληθυσμό είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αυξανόμενες ανησυχίες στην Ελλάδα για την παχυσαρκία έχουν γίνει ένα θέμα που δεν ήταν εμφανές στο παρελθόν, λόγω της ανόδου στη κατανάλωση των τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε θερμίδες, όπως το γρήγορο φαγητό (fast food) και λόγω των μειωμένων επίπεδων δραστηριότητας. Η παχυσαρκία φέρνει στο φως προβλήματα, όπως ο διαβήτης και η καρδιαγγειακή νόσος. Υγεία στην Ελλάδα Επιδημιολογία της παχυσαρκίας More European men getting supersized , άρθρο του NBC News Mediterranean diet: A heart-healthy eating plan, άρθρο της Κλινικής Μάγιο (Mayo Clinic)
Καρλ Τσέρνι

Ο Καρλ Τσέρνι (Λέοπολντστατ, προάστιο της Βιέννης, 21 Φεβρουαρίου 1791 – Βιέννη 15 Ιουλίου 1857) ήταν Αυστριακός πιανίστας και συνθέτης, σημαντικός εκπρόσωπος του κινήματος του ρομαντισμού.

 Ο Τσέρνι γεννήθηκε στο προάστιο της Βιέννης Λέοπολντστατ και βαπτίστηκε στο Ναό του Αγίου Λεοπόλδου. Οι γονείς του ήταν Τσεχικής καταγωγής. Η μητέρα του ήταν Μοραβή και ο πατέρας του μιλούσε πολύ καλά τα Βοημικά. Επίσης ο μικρός Καρλ μιλούσε τη συγκεκριμένη γλώσσα παρέα και με τους δυο γονείς του. Προερχόταν από μουσική οικογένεια. Ο παππούς του έπαιζε βιολί στο Νίμπουρκ, κοντά στην Πράγα κι ο πατέρας του, ο Βέντσελ έπαιζε όμποε και πιάνο. Όταν ο Κάρλ έγινε 6 ετών, ο πατέρας του διορίστηκε Καθηγητής πιάνου σε μια κωμόπολη της Πολωνίας κι όλη η οικογένεια Τσέρνυ εγκαταστάθηκε στη συγκεκριμένη χώρα. Εκεί έμειναν μέχρι το 1795. Τότε η Πολωνία διασπάστηκε για 3η φορά κι αυτό ανάγκασε τους Τσέρνι να επιστρέψουν πίσω στη Βιέννη.
Chevrolet

Η Chevrolet (προφέρεται: [ʃɛvrəˈleɪ] αν και στην Ευρώπη η συνήθης προφορά της είναι «Σεβρολέτ»), γνωστή στην καθημερινότητα της Βόρειας Αμερικής και ως Chevy, είναι αμερικανική πολυεθνική αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία ανήκει στον όμιλο της General Motors. Ιδρύθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1911 από τον Ελβετό Λουί Σεβρολέ και τον Αμερικανό Ουίλιαμ Ντουράντ στο Ντιτρόιτ. Από τις 2 Μαΐου 1918 ανήκει στον αμερικανικό όμιλο της General Motors (GM), στην οποία ο Άλφρεντ Σλόουν ανέθεσε αρχικά τον ρόλο να κατασκευάζει μοντέλα τα οποία θα ανταγωνίζονταν το εξαιρετικά δημοφιλές τότε Ford Model T (Μοντέλο Τ) του Χένρυ Φορντ.

 Τα μοντέλα της Chevrolet πωλούνται στις περισσότερες χώρες του κόσμου, με την εξαίρεση της Ωκεανίας, όπου την General Motors εκπροσωπεί η αυστραλιανή θυγατρική Holden. Σημειωτέον όμως ότι η Holden σταμάτησε οριστικά να κατασκευάζει δικά της αυτοκίνητα τον Οκτώβριο του 2017 και συνέχισε αποκλειστικά ως εισαγωγέας έτοιμων αυτοκινήτων με το εμπορικό σήμα Holden. Στην Ευρώπη, για αρκετές δεκαετίες και έως το 2004 γίνονταν απευθείας εισαγωγές κάποιων από τα αμερικανικά μοντέλα της, ενώ από την 1η Ιανουαρίου του 2005 ξεκίνησε να λειτουργεί η Chevrolet Europe, η οποία ήταν θυγατρική της GM Korea, θυγατρικής της GM στη Νότια Κορέα, και διέθετε όλα τα μοντέλα της πρώην Daewoo με το σήμα της Chevrolet. Τελικώς όμως, τον Δεκέμβριο του 2013 η General Motors ανακοίνωσε την οριστική διακοπή της Chevrolet από το σύνολο όλων των χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου, όπως και έγινε τον Ιανουάριο του 2016, με εξαίρεση τα εικονικά μοντέλα Chevrolet Corvette και Chevrolet Camaro, τα οποία συνέχισαν να εξάγονται. Στις 31 Αυγούστου 2019 όμως, η εξαγωγή της Camaro σταμάτησε για λόγους προδιαγραφών καυσαερίων, αφήνοντας την Corvette το μοναδικό μοντέλο της Chevrolet που διατίθεται επίσημα στη Γηραιά Ήπειρο. John Gunnell: Standard Catalog of Chevrolet 1912–2003. Krause Publications, 2003, ISBN 0-87349-680-9. G. N. Georgano (Hrsg.): Complete Encyclopedia of Motorcars, 1885 to the Present. Dutton Press, New York, 2. Auflage (Hardcover) 1973, ISBN 0-525-08351-0. Beverly Rae Kimes: Pioneers, Engineers, and Scoundrels: The Dawn of the Automobile in America. Herausgeber SAE (Society of Automotive Engineers). Permissions, Warrendale PA 2005, ISBN 0-7680-1431-X. Axel Madsen: The Deal Maker: How William C. Durant made General Motors. John Wiley & Sons, ISBN 0-471-39523-4 (pbck). Alfred P. Sloan: My Years With General Motors. Doubleday, Garden City NY. 1965. Martin Sinzig: Louis Chevrolet – Der Mann, der dem Chevy seinen Namen gab. Verlag Huber, Frauenfeld, ISBN 978-3-7193-1566-5. Επίσημος ιστότοπος
Στάδιο Ριαθόρ

Το Στάδιο Ριαθόρ (Estadio Municipal de Riazor, Ισπανική προφορά: esˈtaðjo muɲiθiˈpal de rjaˈθor) είναι πολλαπλών χρήσεων στάδιο στην Α Κορούνια της Γαλικίας, στην Ισπανία. Το στάδιο αποτελεί έδρα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, ενώ έχει συνολική χωρητικότητα της τάξεως των 34.600 θέσεων.

 Παρά το γεγονός ότι το στάδιο φιλοξενούσε τις εντός έδρας αναμετρήσεις της Ντεπορτίβο από την κατασκευή του το 1906, δεν ήταν παρά μόνο το 1944 που έλαβε χώρα η κατασκευή βασικών εγκαταστάσεων (π.χ. κερκίδες, αποδυτήρια...). Εκείνη την χρονιά, το στάδιο επισημοποιήθηκε ως έδρα της Ντεπορτίβο. Η εναρκτήρια αναμέτρησή του ήταν με αντίπαλο την Βαλένθια ΚΦ στις 28 Οκτωβρίου 1944, αναμέτρηση στην οποία η Λα Κορούνια ηττήθηκε με σκορ 2-3. Η μεγάλη χωρητικότητά του της τάξεως των 30.000 θέσεων οδήγησε το Ριαθόρ στο να επιλεγεί για την φιλοξενία αναμετρήσεων της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Επίσης, αυτό το χαρακτηριστικό κατέστησε το Ριαθόρ ως τον επικρατέστερο χώρο διεξαγωγής του τελικού του Κυπέλλου Ισπανίας μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της ΡΚΝ Εσπανιόλ το 1947, στον οποίο νικήτρια αναδείχτηκε τελικώς η ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας, φτάνοντας στην κατάκτηση του ένατου τίτλου κυπελλούχου της. Το Ριαθόρ ήταν μεταξύ των σταδίων που επελέγησαν για την φιλοξενία αναμετρήσεων στα πλαίσια της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, ενώ φιλοξένησε τις παρακάτω αναμετρήσεις: Το Ριαθόρ στο canaldeportivo.com Διαδικτυακή επίσκεψη του Εστάδιο Ριαθόρ Το Εστάδιο Ριαθόρ Αρχειοθετήθηκε 2011-10-13 στο Wayback Machine. στο Deportivo-La-Coruna.com (επίσημη διεθνής λέσχη οπαδών) Estadios de Espana Αρχειοθετήθηκε 2020-10-09 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Εστάδιο Ριαθόρ: Φωτογραφίες
Απόδραση από τον θάνατο

Η Απόδραση από τον θάνατο είναι Ιταλογαλλικής συμπαραγωγής ταινία περιπέτειας του 1973, διάρκειας 94 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Dio, sei proprio un padreterno!, Αγγλικός τίτλος: ESCAPE FROM DEATH ROW).

 Ο Φράνκι, ένας κατάδικος, εγκληματίας και ιθύνων νους εγκληματικής συμμορίας, σχεδιάζει μια παράτολμη απόδραση με την βοήθεια ενός μικροαπατεώνα, του Τόνι, με τον οποίο τελικά γίνονται δίδυμο. Μετά την επιτυχημένη απόδρασή του, ο Φράνκι αποφασίζει να πάρει βίαιη εκδίκηση από κάθε έναν από αυτούς που τον είχαν παγιδέψει και τον είχαν οδηγήσει στη σύλληψη. Πρωταγωνιστούν: Λι Βαν Κλιφ, Tony Lo Bianco, Έντβιτζε Φένεκ, Jean Rochefort, Fausto Tozzi, Mario Erpichini Σενάριο: Nicola Badalucco, Sergio Donati, Luciano Vincenzoni Σκηνοθεσία: Michele Lupo
Αγριλές Χανίων

Ο Αγριλές είναι οικισμός της κοινότητας Ροδοβανίου του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Αγριλές είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες των Λευκών Ορέων , νοτιοανατολικά της Καντάνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 540. Απέχει 54 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ροδοβανίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ροδοβανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Σελίνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Σελίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη νότια είσοδο του οικισμού Το εκκλησάκι της Αγίας Άννας βόρεια του οικισμού Οι εκκλησίες των Αγίων Θεοδώρων και των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Τσόπελα Ιωαννίνων

Η Τσόπελα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ιωαννίνων, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πραμάντων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πραμάντων ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Πραμάντων. Παλιότερα ονομαζόταν Τσιόπολα, ονομασία που διορθώθηκε στη σημερινή την 16/10/1940.

 Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 857 μέτρων περίπου στις βόρειες υπώρειες των Τζουμέρκων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Πράμαντα και Μελισσουργοί, απέχοντας από αυτά 2 και 4,5 χλμ. αντίστοιχα. Απέχει από τα Ιωάννινα 60,5 χλμ. και 68 χλμ. από την Άρτα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Η Τσόπελα στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τσόπελας Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πραμάντων Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
Χέλμουτ Σενέκοβιτς

Ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς (γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1933 και πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν αυστριακός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και αποσυρθείς προπονητής ποδοσφαίρου. Ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Αυστρίας και της Ισπανίας ενώ ως προπονητής εργάστηκε σε αρκετές χώρες του κόσμου και συγκεκριμένα στην Αυστρία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στο Μεξικό και στην Κύπρο.

 Ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά ποδοσφαιρικά βήματα στη Στουρμ Γκρατς, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα του Γκρατς, πραγματοποίησε 72 εμφανίσεις και πέτυχε 30 γκολ. Το 1958 μεταπήδησε στη Φιρστ Βιέννα, στην οποία παρέμεινε επίσης για τρία χρόνια πραγματοποιώντας 75 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 63 γκολ. Ο Σενέκοβιτς πραγματοποίησε κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις με την ομάδα της Βιέννης με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, τόσο της Αυστρίας όσο και της υπόλοιπης Ευρώπης. Τελικά, η ομάδα που κατάφερε να τον κάνει δικό της ήταν η Ρεάλ Μπέτις, ομάδα της Ισπανίας. Στην Μπέτις παρέμεινε μέχρι το 1964, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 1964 επέστρεψε στην Αυστρία και μετεγγράφη στη Βάκερ Ίνσμπρουκ, στην οποία παρέμεινε για επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Βάκερ Ίνσμπρουκ, ο Σενέκοβιτς κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Αυστρίας (1971) και ένα κύπελλο Αυστρίας (1970). Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1970-71, ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην επαγγελματική του καριέρα. Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Ο Σενέκοβιτς εργάστηκε ως προπονητής για 26 ολόκληρα χρόνια. Οι ομάδες στις οποίες διατέλεσε προπονητής είναι οι: Γκράτσερ, Βόεστ Λιντς, Αντμίρα Βάκερ, Εστουδιάντες Τέκος, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός Πειραιώς, Άιντραχτ Φραγκφούρτης, ΑΕΚ. Κάδιθ, Πανιώνιος, Ομόνοια Λευκωσίας, ΛΑΣΚ Λιντς, Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ και Φιρστ Βιέννα. Επίσης, διατέλεσε για δύο χρόνια (1976-78) ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Αυστρίας. Σημαντικότερο επίτευγμά του ως προπονητής της Εθνικής Αυστρίας ήταν το γεγονός ότι κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα στη τελική φάση ενός Μουντιάλ (αυτό του 1978) μετά από μια εικοσαετή απουσία της ομάδας από την παγκόσμια αυτή διοργάνωση. Ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς είχε πραγματοποιήσει με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αυστρίας 18 εμφανίσεις, ενώ είχε καταφέρει να πετύχει και πέντε γκολ. Ήταν μέλος της Εθνικής Αυστρίας η οποία συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1958. 1 Πρωτάθλημα Αυστρίας: 1971 1 Κύπελλο Αυστρίας: 1970 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1983 Το προφίλ του Χέλμουτ Σενέκοβιτς στο transfermarkt.co.uk Το προφίλ του Χέλμουτ Σενέκοβιτς στο worldfootball.net Κατάλογος με όλους τους προπονητές του Ολυμπιακού Πειραιώς
Αετού Νήσοι

Οι Αετού Νήσοι είναι μια ομάδα δύο νησιών στο Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Βρίσκονται στον κεντρικό δυτικό δακτύλιο του Μεγάλου Τσάγκος Μπάγκος, που είναι η μεγαλύτερη δομή κοραλλιογενούς ατόλλης στον κόσμο. Με χερσαία έκταση 2,45 χλμ², η Νήσος Αετού (Île Aigle) είναι το μεγαλύτερο νησί του Μεγάλου Τσάγκος Μπάγκος, και μετά το Ντιέγκο Γκαρσία το δεύτερο μεγαλύτερο του Αρχιπελάγους Τσάγκος. Η Νήσος των Αγελάδων βρίσκεται 3 χλμ. νοτιοδυτικά της Νήσου Αετού.

 Κάποτε υπήρχε μια φυτεία καρύδας στην Νήσο Αετού, καθώς και ένας μικρός οικισμός των Τσαγκόσσιων εργατών της φυτείας. Αλλά την εποχή που ερεύνησε το Τσάγκος ο Πλοίαρχος Ρόμπερτ Μόρεσμπυ, το 1838, αυτό το νησί κατοικείτο μόνον περιστασιακά. Λίγο μετά την αποίκηση του αρχιπελάγους Τσάγκος από Γάλλους φυτειούχους στα τέλη του 18ου αιώνα, η τάση ήταν να συγκεντρώνονται οι εργάτες σε μόνον μερικά νησιά από τα οποία διαχειρίζονταν οι φυτείες, όπως το Ιλ Μπόνταμ στην ατόλλη Σάλομον. Αετού Νήσος (Ile Aigle), στα Αγγλικά: Eagle Island, το νησί καλύπτεται με ψηλούς κοκοφοίνικες και έχει χερσαία έκταση 2,45 χλμ². Νήσος των Αγελάδων (Ile Aux Vaches), στα Αγγλικά: Cow Island, το νησί καλύπτεται με ψηλά δέντρα και έχει έκταση 0,18 χλμ².Από το 1998 τα νησιά αποτελούν Αποκλειστικό Φυσικό Καταφύγιο.
Γκραν Πρι Σιγκαπούρης 2018 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Σιγκαπούρης 2018 ήταν ο 15ος αγώνας για το 2018 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 και διεξήχθη στη Μαρίνα Μπέι της Σιγκαπούρης στις 16 Σεπτεμβρίου 2018. Αυτή ήταν η 11η σεζόν που η πίστα φιλοξένει αγώνα του Παγκόσμιου πρωταθλήματος. Ο Λιούις Χάμιλτον αναδείχθηκε νικητής με την Mercedes και το βάθρο συμπλήρωσαν ο Μαξ Φερστάπεν με Red Bull Racing-Renault και ο Σεμπάστιαν Φέτελ με Σκουντερία Φερράρι.

 Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 14 Σεπτεμβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη μαλακή γόμα (Soft) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 14 Σεπτεμβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη μαλακή γόμα (Soft) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 15 Σεπτεμβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη μαλακή γόμα (Soft) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Μαξ Φερστάπεν να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018. † - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. - Επίσημος Ιστότοπος - FIA - Fox Sports - Sky Sports - Autosport
Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία

Η Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία (σερβικά: ‎ Шумадија и западна Србија, Šumadija i zapadna Srbija) είναι μία από τις πέντε στατιστικές περιοχές της Σερβίας. Είναι στατιστική περιοχή επιπέδου 2 σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ονοματολογία των Εδαφικών Στατιστικών Μονάδων (NUTS). Ιδρύθηκε το 2010. Η περιοχή έχει συνολικό πληθυσμό 2,031,697 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Τον Ιούλιο του 2009, το κοινοβούλιο της Σερβίας υιοθέτησε ένα νέο νόμο για την διαίρεση της Σερβίας σε επτά στατιστικές περιφέρειες. Σύμφωνα με το νόμο, το έδαφος της σημερινής Σουμάντιγια και Δυτικής Σερβίας χωριζόταν σε δύο στατιστικές περιφέρειες - τη Δυτική Περιφέρεια (σερβικά: Zapadni region / Западни регион) και τη Κεντρική Περιοχή (σερβικά: Centralni region / Централни регион). Ωστόσο, τον Μάιο του 2010, ο νόμος τροποποιήθηκε και η Δυτική και Κεντρική περιοχή συγχωνεύτηκαν σε μια ενιαία στατιστική περιοχή, γνωστή ως Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία. Η στατιστική περιοχή Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία αποτελείται από 8 διοικητικές επαρχίες: Τις μεγαλύτερες πόλεις και κωμοπόλεις της περιοχής είναι: Usvojene izmene i dopune Zakona o regionalnom-razvoju (στα σερβικά)
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2003-2004

Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2003–04, ήταν το 11ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 23ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δέκα ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για 10η συνεχόμενη φορά η Αναγέννηση Άρτας, έχοντας τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από την Ορμή την οποία δεν κατάφερε να κερδίσει στην Πάτρα σε δύο επισκέψεις της. Επικράτησε όμως εύκολα στους αγώνες στην Άρτα, και ιδιαίτερα στον τελευταίο τελικό με 35-18 που της έδωσε και τον τίτλο της πρωταθλήτριας. Στην Α2 υποβιβάστηκαν οι Άρης Θεσσαλονίκης και Φιλαθλητικός Αγρινίου.

 Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους, σύνολο 18 αγωνιστικών. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι έξι πρώτες συνέχισαν στα play off. Στην προημιτελική φάση των play off αγωνίστηκαν οι ομάδες των θέσεων 3-6. Οι νικήτριες προκρίθηκαν ημιτελική φάση όπου βρίσκονταν ήδη οι δύο πρώτες τις κανονικής περιόδου, ενώ οι ηττημένες έδωσαν αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5 και 6. Οι νικήτριες των ημιτελικών προκρίθηκαν στο μεγάλο τελικό για την ανάδειξη του πρωταθλητή, ενώ οι ηττημένες αγωνίστηκαν για την τελική κατάταξη στις θέσεις 3 και 4. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες. Οι Ελπίδες Δράμας και ο Φιλαθλητικός Αγρινίου έχουν από ένα μηδενισμό και -1 βαθμό. Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ Βαθμολογίες Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ.
Σβέρνιτσα

Η Σβέρνιτσα (αλβ. Zvërnec) είναι χωριό της Αλβανίας που κατοικείται από Έλληνες. Το χωριό αυτό, μαζί με τη γειτονική Νάρτα, αποτελούν ελληνόφωνους θύλακες, στην περιοχή βόρεια του Αυλώνα. Η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από αλυκές. Η λιμνοθάλασσα της Νάρτας, η οποία φιλοξενεί ένα μοναδικό οικοσύστημα, βρίσκεται στα βόρεια του χωριού ενώ στον Νότο βρέχεται από θάλασσα.

 Στην Σβέρνιτσα οι κάτοικοι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι.Κοντά στο χωριό βρίσκονται ένα Βυζαντινό μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία (Κοίμηση της Θεοτόκου')καθώς και ένα νησί που φέρει το ίδιο όνομα.Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία (Kisha Burimi Jetëdhënës - Ζωοδόχος Πηγή).Νοτιοδυτικά του χωριού υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Η διάλεκτος της Σβέρνιτσας κατατάσσεται στις βόρειες παραλλαγές της ελληνικής γλώσσας. Όπως και η διάλεκτος της Νάρτας, φέρει επιρροές από την αλβανική γλώσσα, με την οποία έχει έρθει σε επαφή. Φάτος Αράπι, Αλβανός συγγραφέας και μεταφραστής
Γρηγόρης Μαχαιρίδης

Ο Γρηγόρης Μαχαιρίδης είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ (1963 έως 1968 ) και στον Α.Ο.Καβάλας (1968 έως 1979). Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1946 στα Λευκάδια Ημαθίας.

 Ο Γρηγόρης είναι ο τρίτος γιος του Νικολάου και της Κυριακής . Οι γονείς του, Ποντιακής καταγωγής από την περιοχή του Νοβοροσίσκ της Ρωσίας , μετά την γέννηση του Γρηγόρη μετακόμισαν από τα Λευκάδια στη Θεσσαλονίκη το 1947 . Η πρώτη εμφάνιση του Γρηγόρη με τα χρώματα του ΠΑΟΚ στην πρώτη ομάδα με προπονητή τον Ούγγρο Γκιόρ. Μπαμπολτσάι ήταν στις 15/4/1964 στο παιγνίδι Απόλλων Αθηνών - ΠΑΟΚ 2-1. Στις 6-11-1966 στην νίκη του ΠΑΟΚ επί της Βεροίας μέσα στη Τούμπα με 3-1 ο Γρηγόρης σημείωσε και τα τρία γκολ της ομάδας του.( Προπονητής του ΠΑΟΚ ήταν ο Νίκος Πάγκαλος ). Συνολικά στον ΠΑΟΚ ο Γρηγόρης είχε 7 συμμετοχές και σημείωσε 4 γκολ στο χρονικό διάστημα 1964-1968. Το 1968 ο Γρηγόρης μεταγράφηκε στον Α.Ο.Κ. μαζί με τον Ονούφριο Χαραλαμπίδη σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Δημήτρη Παρίδη από τον ΑΟΚ στον ΠΑΟΚ. Στην Καβάλα παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του ( 1979 ). Κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος ο ΑΟΚ έπαιξε στην Α' Εθνική πλην 1968-1969 και 1975-1976 . Αξιοσημείωτο είναι πως στην χρονική περίοδο που έπαιξε ο Γρηγόρης στον ΑΟΚ ήταν αυτός που σημείωσε τα νικητήρια γκολ στις μοναδικές νίκες του ΑΟΚ επί του ΠΑΟΚ στην Καβάλα το 1971 και το 1974. Επιπλέον ήταν αυτός που πέτυχε το γκολ στο μοναδικό θετικό αποτέλεσμα που πήρε ο ΑΟΚ στην Τούμπα το 1977 ( ΠΑΟΚ - ΑΟΚ 1-1 ) . Στον ΑΟΚ οι συμμετοχές του Γρηγόρη τα έτη που αγωνίστηκε 1968-1979, (σε παιγνίδια Α' Εθνικής) ήταν συνολικά 227 και σημείωσε συνολικά 28 γκολ. Αναλυτικά 1969-1970 31 συμμετ. 4 γκολ, 1970-1971 32 2, 1971-1972 29 5, 1972-1973 22 3, 1973-1974 29 4, 1974-1975 33 5, 1976-1977 31 3, 1977-1978 10 2, 1978-1979 10 συμμετ. 0 γκολ. aspromavresistories.blogspot.com https://www.rsssf.org/tablesg/grk79.html Συγγραφέας: Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος
Μιχαήλα Αβέρωφ

Η Μιχαήλα (Μικέττα) Αβέρωφ (Αθήνα 1900 - 1977) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, με πολεμική δράση, και απόγονος της οικογένειας Αβέρωφ, από το Μέτσοβο. Παππούς της ήταν ο Μιχαήλ Αβέρωφ. Και ο άντρας της ήταν ο χαράκτης Λυκούργος Κογεβίνας.

 Η Αβέρωφ τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές στης στην Αθήνα. Τον περισσότερο καιρό, όμως, έζησε στο Παρίσι, όπου δημοσίευσε, στη γαλλική γλώσσα, το πρώτο της βιβλίο (La vie impersonnell d' Averof). Το βιβλίο αφορούσε τη βιογραφία του θείου της, του Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος ήταν εθνικός ευεργέτης. Το 1964, εκδόθηκε και στην ελληνική γλώσσα.Η Αβέρωφ είχε και πολεμική δράση: καθώς εντάχθηκε στον στρατό, στον πόλεμο του 40', ως εθελόντρια νοσοκόμα, στην Ήπειρο. Κατόπιν και συγκεκριμένα το 1943 βρέθηκε στο Κάιρο, από το οποίο γύρισε στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση.Σημαντικά έργα της Αβέρωφ θεωρούνται: Εντυπώσεις από την Ήπειρο (1942), Οι αγωνιστές (1946), Φραγκοκρατία στις Κυκλάδες και στην Εύβοια (1963) κ.ά. Ήρωες της Αντίστασης () La vie impersonnell d' Averof (Η ζωή του Γεωργίου Αβέρωφ) (1940 & 1964) Εντυπώσεις από τον πόλεμο στην Ήπειρο (1941) Τρεις ιστορίες μιας Αντίστασης (1942) Οι αγωνιστές (1944) Ό Τζώη () Η Δούκισσα της Πλακεντίας (1961) Φραγκοκρατία στις Κυκλάδες και στην Εύβοια (1963) Jadis in Romanie (1964) Η γενιά του Μεγάλου Έπους (1966) Οικογένεια Αβέρωφ Ανεμουριον Blog (17th March 2014), Πηγή: Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων Λογοτεχνών Εκδόσεις Παγουλάτου 1971, Μιχαήλα Αβέρωφ (1900-1977)
Pure Holocaust

Το Pure Holocaust είναι το δεύτερο άλμπουμ του νορβηγικού black metal συγκροτήματος Immortal. Κυκλοφόρησε το 1993 από την Osmose Records. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους δίσκους του συγκροτήματος, και από τους πιο χαρακτηριστικούς της νορβηγικής black metal σκηνής.

 Το Pure Holocaust είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Immortal με τον Abbath να διαχειρίζεται τα ντραμς, μαζί με το μπάσο. Ενώ οι στίχοι του προηγούμενου δίσκου Diabolical Fullmoon Mysticism ασχολούνταν με τυπικά θέματα black metal μουσικής, αυτός ο δίσκος μιλά για παγωμένα φανταστικά τοπία. Ο τίτλος πηγάζει από μια συνέντευξη του συγκροτήματος, στην οποία ο ντράμερ Kolgrim αναφερθηκε στο είδος της μπάντας ως "holocaust metal".Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την Osmose Records σε μορφή CD, με μικρό αριθμό αντιτύπων σε μορφή βινυλίου. Επανεκδόθηκε το 2005, μαζί με όλη τη δισκογραφία των Immortal.α Όλα τα τραγούδια από τους Demonaz & Abbath Abbath Doom Occulta - κύρια φωνητικά, μπάσο, ντραμς Demonaz Doom Occulta - κιθάρα Grim - εμφανίζεται στο εξώφυλλο και είναι σημειωμένος ως ντράμερ του συγκροτήματος, ωστόσο δεν παίζει στο δίσκο
Νεοχώρι Ωλενίας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Νεοχώρι Αχαΐας Το Νεοχώρι, γνωστότερο ως Μπινιεραίικα, είναι μικρό χωριό κοντά στους πρόποδες της Σκόλλιδος, σε υψόμετρο 260 μέτρων. Αποτελεί οικισμό της άλλοτε Κοινότητος Χαραυγής. Εγγύς του βρίσκονται τα Αμπελάκια, το Πολύλοφο (Μπράτι), το Σανταμέρι, η Ρουπακιά, τα Πηγάδια (Τζάιλο) και η Χαραυγή (Χατζούρι).

 Το παλιό όνομα του χωριού μέχρι το 1955, όπου μετονομάστηκε, ήταν Μπινιαραίικα. Το όνομά του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από την οικογένεια Μπινιέρη που κατοίκησε την περιοχή. Ο οικισμός είναι σχετικά πρόσφατος. Δημιουργήθηκε από κατοίκους του γειτονικού χωριού Χαραυγή και πρωτοαναφέρεται σε απογραφές το 1928. Από τότε αναφέρεται αυτοτελώς στις εθνικές απογραφές. Από τη σύστασή του ως οικισμός και τη διοικητική αναγνώρισή του υπήχθη στην τότε κοινότητα Χατζουρίου (κατόπιν Χαραυγής) έως το 1997, που με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 όπου και εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Στην περιοχή του χωριού δραστηριοποιείται ο "Πατραϊκός Ιππικός Όμιλος" στις εγκαταστάσεις του οποίου διεξάγονται λ.χ. και Πελοποννησιακοί Ιππικοί Αγώνες. Στο χωριό υπάρχουν τρεις ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί: του Αγίου Γεωργίου, της Παναγίας και ο κοιμητηριακός του Αγίου Κωνσταντίνου. Δεν πρέπει μην συγχέεται με το ομώνυμο χωριό στην ορεινή περιοχή των Φαρρών Αχαΐας στον Ερύμανθο. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μπικαραίικα, λήμμα Μπινιαραίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νεοχωρίου Ωλενίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χαραυγής Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Μπινιαραίικα-Νεοχώριον, pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 26/02/2015. Νεοχώρι (Μπινιαραίικα). wikimapia.org
Άννα της Πρωσίας (1576-1625)

Η Άννα της Πρωσίας (γερμανικά: Anna von Preußen, 3 Ιουλίου 1576 - 30 Αυγούστου 1625) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και της Μαρίας-Ελεονώρας των Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η Άννα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Σιγισμούνδο εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου στις 30 Οκτωβρίου 1594. Πριν από τον γάμο, η μητέρα του Αικατερίνη του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν, επεσήμανε ότι η Άννα δεν ήταν όμορφη, αλλά ο γάμος κανονίστηκε για να εξασφαλίσει την ενσωμάτωση του δουκάτου της Πρωσίας στο εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου μέσω της Άννας, της οποίας ο πατέρας δεν είχε άρρενα τέκνα. Αυτό ήταν ένα πολιτικό ταίριασμα εξαιρετικής σημασίας, καθώς η Άννα δεν ήταν μόνο κληρονόμος της Πρωσίας, αλλά και η αναμενόμενη κληρονόμος των δουκάτων Κλέβης, Γύλιχ, Μπεργκ και των κομητειών Μαρκ, Ράβενσμπεργκ. Η Άννα περιγράφεται ως πνευματικά ανώτερη από τον σύζυγό της, ευέξαπτη και με ισχυρή θέληση. Έχει αναφερθεί ότι είχε ρίξει πιάτα και ποτήρια στον σύζυγό της κατά τη διάρκεια διαφωνιών. Αγωνίστηκε από μόνη της για να εξασφαλίσει τα κληρονομικά της δικαιώματα σε διάφορα φέουδα και χειρίστηκε διαπραγματεύσεις με τους ανταγωνιστές της. Το 1612 υπέβαλε τις απαιτήσεις της ενώπιον του αυτοκράτορα. Μετά τη μεταστροφή του συζύγου της στον Καλβινισμό, η Άννα έγινε προστάτης και εκπρόσωπος των Λουθηρανών. Συνέχισε να παίζει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της. Αντιτάχθηκε στους Αψβούργους και εξασφάλισε τον γάμο της κόρης της Μαρίας-Ελεονώρας με τον Γουστάβο Β΄ Αδόλφο της Σουηδίας ενάντια στη θέληση του γιου της το 1620. Παντρεύτηκε το 1594 τον Ιωάννη-Σιγισμούνδο των Χοεντσόλερν εκέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Γεώργιος-Γουλιέλμος (13 Νοεμβρίου 1595 - 1 Δεκεμβρίου 1640), εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου και δούκας της Πρωσίας. Άννα-Σοφία (15 Μαρτίου 1598 - 19 Δεκεμβρίου 1659), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Ούλριχ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Μαρία-Ελεονώρα (11 Νοεμβρίου 1599 - 28 Μαρτίου 1655), παντρεύτηκε τον Γουσταύο Β΄ Αδόλφο των Βάσα βασιλιά της Σουηδίας]]. Κόρη τους ήταν η: Χριστίνα 1626-1689, βασίλισσα της Σουηδίας. Αικατερίνη (28 Μαΐου 1602 - 27 Αυγούστου 1644), παντρεύτηκε πρώτα τον Γαβριήλ Μπέθλεν πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας και μετά τον Φραγκίσκο-Κάρολο των Ασκάνια πρίγκιπα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ Ιωακείμ-Σιγισμούνδος του Βρανδεμβούργου (25 Ιουλίου 1603 - 22 Φεβρουαρίου 1625) απεβ. 22 ετών. Αγνή (31 Αυγούστου 1606 - 12 Μαρτίου 1607) απεβ. 1 έτους. Ιωάννης-Φρειδερίκος (18 Αυγούστου 1607 - 1 Μαρτίου 1608) απεβ. 1 έτους. Αλβέρτος-Χριστιανός (7-14 Μαρτίου 1609) απεβ. σύντομα.