IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Βαρκελώνης

Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Βαρκελώνης ή Ραϋμόνδος Βερεγγάριος ο ξανθομάλλης (ισπαν.: Ramón Berenguer II de Barcelona, 1053 - 5 Δεκεμβρίου 1082) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Βαρκελώνης (1076 - 1082).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ραϋμόνδου-Βερεγγαρίου Α΄ της Βαρκελώνης και της Αλμοντίς, κόρης τού Βερνάρδου Α΄ κόμη τού Λα Μαρς.Κυβέρνησε μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Βερεγγάριο-Ραϋμόνδο Β΄. Το Χρονικό τού Σαν Χουάν δε λα Πένα τον αποκαλεί "εξαιρετικά ανδρείο και τολμηρό, ευγενή, ευχάριστο, ευσεβή, χαρωπό, γενναιόδωρο και εμφανίσιμο· επειδή είχε πολύ πυκνά μαλλιά στην κορυφή τού κεφαλιού του, ήταν γνωστός ως Cap d'Estop". Διαδέχθηκε τον πατέρα του και ήταν συγκυβερνήτης με τον αδελφό του το 1075. Οι δίδυμοι δεν συμφωνούσαν και διαίρεσαν τις κτήσεις τους, ενάντια στη θέληση τού πατέρα τους. Το 1082 ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ καθώς κυνηγούσε στα δάση, σκοτώθηκε. Τον διαδέχθηκε ο Βερεγγάριος-Ραϋμόνδος Β΄, ωστόσο η κοινή γνώμη πίστευσε, ότι το δυστύχημα σχεδιάστηκε από αυτόν και τού έδωσαν το παρωνύμιο ο αδελφοκτόνος. Αυτόν διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Γ΄, γιος τού Ραϋμόνδου-Βερεγγαρίου Β΄. Νυμφεύτηκε τη Μωντ/Ματθίλδη των Ωτβίλ, κόρη τού Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας και είχε τέκνο: Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Γ΄ πριν το 1082-1131, κόμης της Βαρκελώνης και διάδοχος.Η χήρα Μωντ/Ματθίλδη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Αμωρί Α΄ υποκόμη του Ναρμπόν, με τον οποίο απέκτησε τον διάδοχό του Αμωρί Β΄. Antoni de Bofarull (1846). Hazañas Y Recuerdos de Las Catalanes. Harvard College Library. Retrieved 2008-07-30. "Barcelona, Condes de Barcelona" (PDF). Semanario Pintoresco Español. 1851-04-09. Retrieved 2008-07-30.
Ιερά Μητρόπολις Κυθήρων και Αντικυθήρων

Η Ιερά Μητρόπολις Κυθήρων και Αντικυθήρων είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η έδρα της είναι στα Κύθηρα και Μητροπολίτης της από το 2005 είναι ο Σεραφείμ (Στεργιούλης).

 Επίσκοπος Κυθήρων μαρτυρείται ήδη από τον 4ο αιώνα, κάτι που καθιστά την Μητρόπολη Κυθήρων μία από τις αρχαιότερες στον ελληνικό χώρο. Τον Νοέμβριο του 2019 μετονομάστηκε σε «Κυθήρων και Αντικυθήρων». Ιερά Μητρόπολις Κυθήρων και Αντικυθήρων, επίσημη ιστοσελίδα Επίσημος ιστότοπος
Χαράλαμπος Φλόκας

Ο Χαράλαμπος Φλόκας ήταν Ταξίαρχος του Ελληνικού Στρατού (1922-2018) και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης του ΕΔΕΣ. Κατάγεται από τα Πεστά των Ιωαννίνων και γεννήθηκε το 1922 στην ίδια περιοχή και σπούδασε στην Ζωσιμαία Σχολή και στη Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων.

 Εκπαιδεύτηκε στην Σχολή εφέδρων αξιωματικών του ΕΔΕΣ στο Σακαρέτσι. Υπήρξε ένοπλο μέλος του ΕΔΕΣ - ΕΟΕΑ από 15/03/1943, εν συνεχεία κατετάγει στην εθνοφυλακή στην περίοδο του εμφυλίου. Με το τέλος του εμφυλίου φοίτησε στην Σχολή Ευελπίδων. Διετέλεσε καθηγητής της Σχολής Πολέμου. Υπηρέτησε επίσης στην Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού. Η κατοχή 1941-44 και οι εθνικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, Οι μεγάλες μάχες Στάλινγκραντ και Κούρσκ, Η μάχη της Μενίνας, Οι αγώνες των Βορ. Ηπειρωτών. Ἐθνική Ἀντίσταση (1942-1945) Ὁ ΕΔΕΣ καί οἱ ἀντάρτες
Κεράσια Ηρακλείου

Τα Κεράσια είναι χωρίο και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται στην επαρχία Μαλεβιζίου σε υψόμετρο 340 μ. και σε απόσταση 19 χιλ. από το Ηράκλειο, και έχει πληθυσμό 366 άτομα (απογρ. 2001). Αποτελείται από τους οικισμούς Κεράσια (πληθ.243) και Νέο Βενεράτο (πληθ.123). Είναι χτισμένο στις πλαγιές του λόφου "Χαλέπα" στην Ανατολική του πλευρά. Έχει θέα τον Κερασανό κάμπο, τα Λασιθιώτικά βουνά, την ιστορική Ιερά Μονή Παλιανής και το λόφο "Κάστελλος", που στην κορφή του δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμωνα. Από το κάτω μέρος του χωριού διέρχεται η νέα εθνική οδός Ηρακλείου-Μεσσαράς. Οι κάτοικοι του ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την γεωργία (αμπέλια σουλτανί, οινάμπελα, ελαιόδενδρα, περιβόλια με οπωροφόρα δέντρα) και λιγότερο με την κτηνοτροφία. Ο οικισμός αυτός καθ' αυτός παρουσιάζει ικανοποιητική επισκεψμότητα από ντόπιους και ξένους επισκέπτες.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κερασίων περιλαμβάνει και τον οικισμό Νέον Βενεράτον. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Κεράσια, τα (149) Νέον Βενεράτον, το (118)Συνολικά η κοινότητα έχει 267 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Κογκάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κερασίων. Η κανονική του ονομασία είναι Κεράσσα (απο το ρήμα "κερνώ") που προήλθε από τη συνήθεια των κατοίκων του να κερνούν τους ξένους, ακόμα και με το ζόρι. Υπάρχει και η σχετική μαντινάδα της περιοχής: Πήγα στην Αυγενική μια σταφίδα μιά ρακή, πήγα και στο Βενεράτο σούρτα πάνω-σούρτα κάτω, πήγα και εις τα Κεράσσα κι όλη μέρα με κεράσαν. Το χωριό αναφέρεται και σε παλαιότερες απογραφές με παλιότερη αυτή του Basilicata από το 13ο αιώνα. Παλιότερα αποτελούσε έδρα Αγροτικού Δήμου και έδρα ομώνυμης Κοινότητας. Στο Δήμο Παλιανής (πρώην Τετραχωρίου) εντάχθηκε υποχρεωτικά το 1999 με το νόμο "Καποδίστρια". Το εξωκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης, τοπίο ιδιατέρου φυσικού κάλλους, το εξωκλήσι του Αγίου Σίλα, ερειπωμένη εκκλησία των πρώτων Χριστιανικών χρόνων. Άλλες εκκλησίες είναι αυτή του Αγ. Γεωργίου στο κέντρο του χωριού και ο ενοριακός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, στο ψηλότερο σημείο του οικισμού. Το αναπαλαιωμένο κτήριο του τέως Δημοτικού Σχολείου, στον περίβολο του οποίου υπάρχει και ο τάφος του Καπετάν Χαραλάμπου Βλαχάκη που έδρασε εναντίον των Οθωμανών. Ο λόφος Κυπαρίσσι και λόφος Χαλέπα, με θέα μέχρι το νησί Ντία. Το Κερασσανό φαράγγι, που εκτείνεται Βόρεια του χωριού με κατεύθυνση Α-Δ. Το διαρρέει ο ποταμός (χείμαρρος) Διακονιάρης.Στο χωριό γίνεται τοπικό πανηγύρι στις 30 Ιουλίου, εορτή του Αγίου Σίλα. Κεράσια Ηρακλείου
Κώστας Γκικόπουλος

Ο Κώστας Γκικόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας τα πρωταθλήματα Ελλάδος του 1928 και του 1932.

 Ο Γκικόπουλος ξεκίνησε την πορεία του στην ομάδα του Άρη το 1926. Όντας ψηλός και με μεγάλες σωματικές δυνάμεις, έπαιζε στον χώρο του κέντρου με μεγάλο του πλεονέκτημα την ανασταλτική του δραστηριότητα. Το 1928, αγωνίστηκε εναντίον του Εθνικού Πειραιά, στο νικηφόρο 3-1 με το οποίο ο Άρης κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος.Την επόμενη χρονιά έπαιξε σε δέκα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, όπου η ομάδα των "κίτρινων" κατέκτησε τον τίτλο μετά από δύο αγώνες μπαράζ εναντίον του ΠΑΟΚ.Το 1930 και το 1931 αγωνίστηκε σε λίγους αγώνες, κάνοντας όμως την επανεμφάνιση του στην βασική ενδεκάδα του Άρη στο πρωτάθλημα του 1932, όταν η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε για δεύτερη φορά τον τίτλο. Αυτή την χρονιά σκόραρε ένα από τα λίγα γκολ της καριέρας του στις 10 Ιουλίου 1932, όταν ο Άρης κέρδισε εκτός έδρας τον Ηρακλή με 3-7. Συνέχισε ως βασικός και την επόμενη χρονιά, κατακτώντας την δεύτερη θέση στην τελική φάση του ελληνικού πρωταθλήματος και παίζοντας στον δεύτερο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Εθνικό με 2-1.Παρέμεινε στην ομάδα των "κίτρινων" μέχρι το 1937, όταν και "κρέμασε τα παπούτσια" του. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Γκικόπουλος Κώστας | aris.re
Μίλιτσα Μπράνκοβιτς

Η Μίλιτσα, σερβ.: Милица Бранковић (απεβ. 1464) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν κόρη του δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε παλατινή κόμισσα της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότης της Άρτας.

 Ήταν κόρη του Λαζάρ δεσπότη της Σερβίας και της της Ελένης Παλαιολογίνας, κόρης του Θωμά δεσπότη του Μωρέως. Αδέλφια της ήταν η (Έλενα) Μαρία σύζυγος του Στεφάν Τομάσεβιτς βασιλιά της Βοσνίας και η Γιέρινα (Ειρήνα) σύζυγος του Γκιον Καστριώτη Β΄ του Νεότερου. Παντρεύτηκε τον Λεονάρδο Γ΄ δεσπότη της Ηπείρου, όμως απεβίωσε κατά τη γέννα του γιου της. Τότε ο Λεονάρδος Γ΄, που δεν ήθελε να επιβουλευτεί η Βενετία το κράτος του, έκανε δεύτερο γάμο με τη Φραντσέσκα Μαρτσάνο, ανιψιά του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης. Οι Οθωμανοί την εποχή του πατέρα του είχαν πάρει τα Ιωάννινα και το δεσποτάτο είχε περιοριστεί στην Άρτα και τα νησιά. Όταν επιτέθηκαν στον Λεονάρντο Γ΄, αυτός δεν αμύνθηκε, αλλά πήρε τους θησαυρούς και διέφυγε με τη νέα οικογένειά του στη Νάπολη. Παντρεύτηκε τον Λεονάρδο Γ΄ Τόκκο παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας, Ζακύνθου & Λευκάδας και δεσπότη της Άρτας. Είχε τέκνα: Κάρολος Γ΄ 1464-1518, τιτουλάριος παλατινός κόμης των νησιών και τιτουλάριος δεσπότης της Άρτας. Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Babinger, Franz (1978). Hickman, William C. (ed.). Mehmed the Conqueror and His Time. Translated by Manheim, Ralph. Princeton University Press. Zečević, Nada (2014). The Tocco of the Greek Realm: Nobility, Power and Migration in Latin Greece (14th-15th centuries). Belgrade: Makart.
Φελίξ Καμάτσο

Ο Φελίξ Καμάτσο (フェリクス・ペレス・カマチョ, 30 Οκτωβρίου 1957) ήταν ο κυβερνήτης του Γκουάμ (μετονομάστηκε σε Γκουαχάν το 2010) από τις 6 Ιανουαρίου 2003 ως τις 3 Ιανουαρίου του 2011.

 Γεννήθηκε σε στρατόπεδο της Ιαπωνίας στις 30 Οκτωβρίου 1957. Το πλήρες όνομά του είναι Felix Perez Camacho. Γιος του πρώην Κυβερνήτη Κάρλος Καμάτσο, είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Το 2002 εξελέγη κυβερνήτης με 55,4%, έναντι του Δημοκρατικού Ρόμπερτ Άντεργουντ, με 44,8%, με τους Δημοκράτες να κερδίζουν 9 έδρες στις παράλληλες βουλευτικές εκλογές, την 5 Νοεμβρίου 2002. Ο Καμάτσο εξελέγη ξανά Κυβερνήτης, με 50% έναντι 48% για το Δημοκρατικό Ρόμπερτ Άντεργουντ, στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 5 Νοεμβρίου 2006. Στις 17 Φεβρουαρίου 2010 υπέγραψε διάταγμα για τη μετονομασία του Γκουάμ σε Γκουαχάν. Παράλληλα ζήτησε την ένωση του νησιού με τις Βόρειες Μαριάνες Νήσους. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη ο Έντι Κάλβο. Στις εκλογές του 2022 (8 Νοεμβρίου) ο Καμάτσο διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του κυβερνήτη, ηττήθηκε όμως από την ήδη κυβερνήτρια από το 2018, Λου Λέον Γκερέρο, η οποία επανεξελέγη με ποσοστό 55,4% έναντι 44,1% για τον ίδιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Felix Perez Camacho στο Wikimedia Commons
Εκλογές στο Σουδάν

Στο Σουδάν διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και βουλή. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Στις εκλογές του 2010 έγιναν δύο εκλογικές αναμετρήσεις για πρόεδρο, μία για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Σουδάν και μία για τον Πρόεδρο της κυβέρνησης του Νότιου Σουδάν. Η μονοθάλαμη Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 360 μέλη και ανανεώθηκε για τελευταία φορά με εκλογές, τον Δεκέμβριο του 2000. Η νεοσύστατη Εθνική Βουλή του Σουδάν, της οποίας τα μέλη εξελέγησαν στα μέσα του 2005, αποτελείται από 2 σώματα. Η Εθνοσυνέλευση (Majlis Watani) απαρτίζεται από 450 διορισμένα μέλη που εκπροσωπούν την κυβέρνηση, πρώην αντάρτες και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το Συμβούλιο των Πολιτειών (Majlis Welayat) έχει μέλη τα οποία εκλέγονται έμμεσα από τις βουλές των πολιτειών. Η θητεία όλων των μελών της Εθνικής Βουλής διαρκεί 6 χρόνια. Το Σουδάν είναι μονοκομματικό κράτος, με κυρίαρχο κόμμα το Εθνικό Κογκρέσο. Ενώ επιτρέπονται τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, θεωρούνται ως μη έχοντα στην ουσία πιθανότητες να κυβερνήσουν.

 Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 2015 και ήταν οι πρώτες από τότε που αποσπάστηκε το Νότιο Σουδάν και έγινε ανεξάρτητο κράτος, το 2011. Στις γενικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 11-15 Απριλίου 2010, ο Ομάρ Μπασίρ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 68,2%. Οι εκλογές αναγνωρίστηκαν ως νόμιμες από διεθνείς φορείς, οι οποίοι επισήμαναν πάντως ορισμένες παρατυπίες. Για πρώτη φορά διεξήχθησαν και προεδρικές εκλογές στο Νότιο Σουδάν, με νικητή τον Σάλβα Κίιρ Μαγιαρντίτ από το Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα του Σουδάν, με ποσοστό 92,99% των ψήφων έναντι 7,01% για το Λαμ Ακόλ. To κόμμα του Μπασίρ κέρδισε και τις παράλληλες βουλευτικές εκλογές. Το κυβερνών NCP κέρδισε 73% των εδρών, ενώ το SPLM το 22%. Το υπόλοιπο 5% κέρδισαν μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 27 Μαΐου 1998. Ο νέος καταστατικός χάρτης της χώρας υπερψηφίστηκε από το 96,7% των ψηφοφόρων, με τη συμμετοχή να αναφέρεται στο 91,9%. Υπογράφηκε και κατέστη νόμος του κράτους στις 30 Ιουνίου. Ένα δημοψήφισμα για το μόνιμο καθεστώς του Νταρφούρ εντός του Σουδάν διεξήχθη στις 11–13 Απριλίου 2016. Η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής είχε προγραμματιστεί για την 1η και την 2α Ιουλίου 2011, ωστόσο καθυστέρησε. Η ειρηνευτική συμφωνία του Νταρφούρ που υπογράφηκε τον Μάιο του 2006 περιελάμβανε τον όρο να διεξαχθεί δημοψήφισμα στην περιοχή Νταρφούρ για τον καθορισμό του στάτους. Με τη συμφωνία συστάθηκε επίσης μια Περιφερειακή Αρχή για το Νταρφούρ. Στο δημοψήφισμα έκαναν μποϊκοτάζ πολλά άτομα, ενώ υπήρξαν και καταγγελίες για νόθευση ψήφων και ένταση. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 23 Απριλίου 2016 και ήταν υπέρ της διατήρησης του σημερινού status quo. Ειδικότερα, το 97,72% των ψηφοφόρων ενέκριναν την πρόταση να διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς στο Νταρφούρ (με 5 πολιτείες) έναντι 2,28% για να γίνει μία ενιαία περιοχή. Η προσέλευση ήταν 72,9%.
Στύγα (δορυφόρος)

Η Στύγα ή αρχαϊστί: Στυξ (αγγλικά: Styx), είναι ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη νάνου Πλούτωνα. Είναι ο πέμπτος κατά σειρά ανακάλυψης και μεγέθους δορυφόρος του Πλούτωνα. Ανακαλύφθηκε από το ΔΤΧ στις 26 Ιουνίου του 2012 και ανακοινώθηκε στις 11 Ιουλίου του ίδιου έτους, σχεδόν ένα χρόνο μετά την ανακάλυψη του τέταρτου δορυφόρου του Πλούτωνα, του Κέρβερου.

 Ανακαλύφθηκε από 14 σετ φωτογραφιών που λήφθηκαν από τις 26 Ιουνίου έως τις 9 Ιουλίου 2012, από την Κάμερα Ευρέως Πεδίου 3 του ΔΤΧ και ανακοινώθηκε στις 11 Ιουλίου του 2012 με την προσωρινή ονομασία S/2012 (134340) 1 ή ανεπίσημα P5. Βασικό ρόλο στην ανακάλυψη αυτού του δορυφόρου έπαιξε η έρευνα που γινόταν για να την άφιξη του βολιστήρα Νέοι Ορίζοντες στο σύστημα του Πλούτωνα, στις 14 Ιουλίου του 2015. Η ανακάλυψη ενός ακόμα δορυφόρου έχει εντείνει τις ανησυχίες για το γεγονός μήπως αυτή η περιοχή γύρω από τον Πλούτωνα έχει περισσότερα σώματα, το οποία είναι πολύ μικρά για να είναι ανιχνεύσιμα από τη Γη, αυξάνοντας τους φόβους ότι ο βολιστήρας μπορεί να προσκρούσει σε ένα αχαρτογράφητο αντικείμενο ή δακτύλιο κατά την άφιξή στον Πλούτωνα. Το όνομα S/2012 (134340) 1, ήταν προσωρινό και υποδηλώνει πως ο δορυφόρος με αυτό το όνομα είναι ο πρώτος δορυφόρος του Πλούτωνα που ανακαλύφθηκε το έτος 2012. Σύμφωνα με την ΔΑΕ το όνομα που θα δινόταν στον δορυφόρο θα έπρεπε να είχε σχέση με τον θεό Πλούτωνα της Ελληνικής μυθολογίας. Έτσι στις 2 Ιουλίου 2013 ο δορυφόρος πήρε την επίσημη ονομασία Στύγα από τη ομώνυμη χθόνια θεότητα και προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού του Κάτω κόσμου. Στύγα από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Πλούτωνα από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
Εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας της Κίνας

"Ο εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας της Κίνας" (Ταϊβάν) αναφέρεται στο όραμα και στις ελπίδες ενός νέου κράτους και του λαού της. Στον ύμνο κυριαρχεί η χρήση των Τριών Αρχών του Λαού. Ανεπίσημα το τραγούδι μερικές φορές είναι γνωστό με την ονομασία "Σανμίν Τσουί" ή "Τρεις Αρχές του Λαού" από τον πρώτο του στίχο.

 Για την παραγωγή του κειμένου του ύμνου συνεργάστηκαν 4 μέλη του κόμματος του Κουομιτάν. Πρόκειται για τους: Χου Χαν-μίν (胡漢民 Hú Hànmín), Τάι Τσι-τάο (戴季陶; Dài Jìtáo), Λιάο Τσον-κάι] (廖仲愷 Liáo Zhōngkǎi) Σάο Γιουάν-τσον (邵元沖 Shào Yuánchōng).Το κείμενο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 16 Ιουλίου του 1924 στον εναρκτήριο λόγο του Σον Γιατ-Σεν στη Στρατιωτική Ακαδημία Γουαμπόα. Στη συνέχεια το κείμενο έγινε ύμνος του κόμματος Κουομιντάν, το οποίο δημοσίως ζήτησε μουσική για να συνοδεύει τους στίχους. Ο Τσεν Μάο-Γιουν κέρδισε το διαγωνισμό ανάμεσα σε 139 μετέχοντες. Στις 24 Μαρτίου του 1930 πολυάριθμα μέλη του Κουομιντάν πρότειναν να χρησιμοποιηθεί ο ύμνος ως εθνικός. Στις 3 Ιουνίου του 1937 εγκρίθηκε ο ύμνος ως εθνικός και η επίσημη καθιέρωσή του έγινε το 1943. Η επίσημη έκδοση μεταφράστηκε από τον Του Τιν-Γι. Reed W. L. and Bristow M. J. (eds.) (2002) "National Anthems of the World", 10 ed., London: Cassell, p.526. ISBN 0-304-36382-0 Εθνική σημαία, ύμνος και λουλούδι της Δημοκρατίας της Κίνας
800 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο δρόμος των 800 μέτρων αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά αγωνίσματα του στίβου των (θερινών) Ολυμπιακών Αγώνων. Τα 800 μέτρα είναι ένα κλασικό αγώνισμα, καθώς πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από τους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 της Αθήνας.Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε το 1928 στο Άμστερνταμ, στους πρώτους Ολυμπιακούς όπου αγωνίσθηκαν γυναίκες, αλλά στη συνέχεια αφαιρέθηκε για να ξαναμπεί στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1960, στη Ρώμη.

 1896 Έντγουϊν Φλακ 1900 Άλφρεντ Τάισο 1904 Τζέιμς Λάιτμποντι 1908 Μέλβιν Σέπαρντ 1912 Τεντ Μέρεντιθ 1920 Άλμπερτ Χιλ 1924 Ντάγκλας Λόου 1928 Ντάγκλας Λόου 1932 Τόμας Χάμπσον 1936 Τζον Γούντραφ 1948 Μαλ Γουίτφιλντ 1952 Μαλ Γουίτφιλντ 1956 Τομ Κόρτνεϊ 1960 Πίτερ Σνελ 1964 Πίτερ Σνελ 1968 Ραλφ Ντούμπελ 1972 Ντέιβιντ Γουότλ 1976 Αλμπέρτο Χουαντορένα 1980 Στιβ Όβετ 1984 Ζοακίμ Κρουζ 1988 Πολ Ερένγκ 1992 Γουίλιαμ Τανούι 1996 Βέμπιορν Ρόνταμ 2000 Νιλς Σούμαν 2004 Γιούρι Μπορζακόφσκι 2008 Γουίλφρεντ Μπουνγκέι 2012 Ντέιβιντ Ρουντίσα 2016 Ντέιβιντ Ρουντίσα 2021 Εμμάνουελ Κόριρ 1928 Λίνα Ράντκε-Μπατσάουερ 1932 ως 1956 Δεν διεξήχθη το αγώνισμα 1960 Λιουντμίλα Λισένκο-Σέβτσοβα 1964 Αν Πάκερ 1968 Μάντλιν Μάνινγκ 1972 Χίλντεγκαρντ Φαλκ 1976 Τατιάνα Καζάνκινα 1980 Ναντέζνα Ολιζαρένκο 1984 Ντόινα Μελίντε 1988 Σίγκρουν Βόνταρς 1992 Έλεν Βαν Λάνγκεν 1996 Σβετλάνα Μαστερκόβα 2000 Μαρία Μούτολα 2004 Κέλι Χολμς 2008 Πάμελα Τζελίμο 2012 Κάστερ Σεμένια 2016 Κάστερ Σεμένια 2021 Έιθινγκ Μου Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 1:40.91 και σημειώθηκε από τον Κενυάτη Ντέιβιντ Ρουντίσα στις 9 Αυγούστου 2012 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα. Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 1:53.43 και σημειώθηκε από την Σοβιετική Ναντέζνα Ολιζαρένκο στις 27 Ιουλίου 1980 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980, Χρυσός Τύπος ΑΕ Ολυμπιάδα 80, Olympic Press Τοm McNab: Ολυμπιακοί Αγώνες 1984, Bell Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, Εκδοτική Αθηνών
Εθνικό Πάρκο οροσειράς Ροδόπης

Το Εθνικό Πάρκο Οροσειράς Ροδόπης είναι εθνικό πάρκο στην Ελλάδα, στις Περιφερειακές Ενότητες Δράμας και Ξάνθης, στο κεντρικό και δυτικό τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης. Το πάρκο έχει συνολική έκταση 1.731.150 στρέμματα. Απλώνεται από τις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Φαλακρού και στη συνέχεια βόρεια του ποταμού Νέστου μέχρι τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και την ορεινή περιοχή της Ξάνθης.Το Εθνικό Πάρκο ιδρύθηκε το 2009 για την προστασία της πλούσιας πανίδας και χλωρίδας που προστατεύεται από την Οδηγία των Οικοτόπων. Η έδρα του φορέα διαχείρισης του εθνικού πάρκου βρίσκεται στο χωριό Μεσοχώρι του δήμου Παρανεστίου στην περιφερειακή ενότητα Δράμας.

 Μέσα στο όρια του Εθνικού Πάρκου βρίσκεται το Παρθένο Δάσος του Φρακτού, ενός από τα πέντε σημαντικότερα παρθένα δάση της Ευρώπης. Σημαντικοί προστατευταίοι βιότοποι είναι το παραποτάμιο δάσος μικρόφυλλου, ή γκρίζου σκλήθρου (Alnus incana) στην θέση Βαθύρεμα, οι καταρράκτες του Αχλαδορέματος, το δάσος της Τσίχλας και της Χαϊντούς και ο καταρράκτης του Λειβαδίτη. Το ποσοστό δασοκάλυψης φτάνει το 85% και υπάρχουν πολλά ρυάκια και ρέματα τα οποία διαρρέουν τις δασοσκεπείς πλαγιές του πάρκου. Στα χαμηλά υψόμετρα βλασταίνουν οι θαμνώνες με πουρνάρια (Quercus coccifera) και μεικτά δρυοδάση με άλλα φυλλοβόλα. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα φυτρώνουν τα μαυρόπευκα (Pinus nigra), τα έλατα (Abies borisii-regis), οι οξιές (Fagus sp.), η μακεδονική ή βαλκανική πεύκη (Pinus peuce), η ερυθρελάτη (Picea abies), η δασική πεύκη (Pinus sylvestris) και η σημύδα (Betula sp.).
JOSM

Το JOSM (listen ) (Java OpenStreetMap Editor) είναι δωρεάν λογισμικό για χρήση σε υπολογιστή, για την επεξεργασία των γεωγραφικών δεδομένων του OpenStreetMap που δημιουργήθηκε σε Java. Έχει πολλά προηγμένα χαρακτηριστικά, αλλά και πιο περίπλοκη χρήση από τον προεπιλεγμένο online επεξεργαστή ID.

 Μερικά αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του JOSM είναι η εισαγωγή GPX αρχείων (ίχνη από το GPS), που συνεργάζονται με αεροφωτογραφίες (συμπεριλαμβανομένων WMS, TMS και WMTS πρωτοκόλλων), υποστήριξη για πολλαπλές χαρτογραφικές προβολές, επίπεδα, σχέσεις, επεξεργασία, εργαλεία επικύρωσης δεδομένων, φιλτράρισμα δεδομένων, εργασία χωρίς σύνδεση, προκαθορισμένα και αποδομένα στυλ. Το JOSM παρέχει περισσότερες από 200 συντομεύσεις πληκτρολογίου για τις βασικές του λειτουργίες.Πολλές επιπλέον λειτουργίες (όπως εργαλεία για τη σχεδίαση κτιρίων, προσθήκη συνδέσμων με την Wikipedia ή την προβολή στοιχείων σε 3D) είναι διαθέσιμες μέσω των πρόσθετων. Υπάρχουν περισσότερα από 100 από αυτά στον αποθηκευτικό χώρο. Το πρώτο changeset δημιουργήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2005. Η πρώτη beta έκδοση (η οποία απαιτούσε Java 5) έγινε διαθέσιμη στις 4 Οκτωβρίου 2005 και το JOSM 1.0 κυκλοφόρησε στις 22 Ιανουαρίου 2006. Η τρέχουσα έκδοση, που χρησιμοποιεί τον κωδικό changeset, παρουσιάστηκε το 2008.Το 2014, το σχέδιο του λογότυπου αντικαταστάθηκε με ένα νεότερο, το οποίο κέρδισε σε ένα διαγωνισμό σχεδιασμού. Από τότε οι σταθερές εκδόσεις προσδιορίζονται με τα ΥΥ.ΜΜ (Έτος-Μήνας) και έναν εσωτερικό αριθμό έκδοσης (στη συνέχεια του r6763 - 14.01), ωστόσο μπορεί να μην αντιπροωπεύουν ακριβώς την ημερομηνία κυκλοφορίας.Από την αναθεώρηση 10786 (16.07) που κυκλοφόρησε στις 12 Αυγούστου 2016, η υποστήριξη για Java εκδόσεις που είναι παλαιότερες από την 8 έχουν σταματήσει. Τον υψηλότερο αριθμό επεξεργασιών στο OSM γίνεται με τη χρήση του JOSM. Το λογισμικό χρησιμοποιήθηκε για να εκτελέσει αρκετές μεγάλης κλίμακας εισαγωγές στο OSM, συμπεριλαμβανομένης των δεδομένων TIGER στις Ηνωμένες Πολιτείες.Το JOSM μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την επεξεργασία ενόςαδελφικού έργου του OSM, του OpenHistoricalMap. Περιλαμβάνεται ως ένα πακέτο σε πολλές διανομές Linux όπως το Ubuntu και το OSGEO Live DVDΔιάφορα μαθήματα είναι διαθέσιμα. Το LearnOSM Μάθημα, μεταφρασμένο σε 16 γλώσσες, έχει ένα τμήμα στο JOSM. Καλύπτει τη διαδικασία επεξεργασίας, τα εργαλεία, τα πρόσθετα, τα προκαθορισμένα, τις λειτουργικότητες των εικόνων, την επίλυση συγκρούσεων και άλλα χαρακτηριστικά. Επίσημη ιστοσελίδα JOSM σύστημα βοήθειας JOSM σελίδα στο Wiki OSM
Παμβουπρασιακός Α.Ο. Βάρδας

Ο Παμβουπρασιακός Αθλητικός Όμιλος Βάρδας (γνωστός και ως Π.Α.Ο. Βάρδας) είναι ποδοσφαιρικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Βάρδα Ηλείας στην Πελοπόννησο. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1948 και χρώματα της ομάδας αποτελούν το πράσινο και το λευκό. Έδρα του είναι το Δημοτικό Στάδιο Βάρδας «Γρηγόρης Καλάκος». Την αγωνιστική περίοδο (2023-24) η ομάδα θα μετέχει στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1948 και μέχρι το 1958 ονομαζόταν «Αστέρας Βάρδας» με χρώματα βυσσινί, λευκό και μαύρο. Τότε, μετονομάζεται σε «Παμβουπρασιακός» και χρώματα του συλλόγου είναι πλέον το πράσινο και το λευκό. Το όνομα «Παμβουπρασιακός» επελέγει γιατί όταν ιδρύθηκε το σωματείο δεν υπήρχε άλλη ομάδα στην ευρύτερη περιοχή και είχε ως σκοπό να γίνει η ομάδα όλης της Βουπρασίας. Το όνομα Βουπρασία δόθηκε στην περιοχή από την κύρια ασχολία των κατοίκων της που ήταν η εκτροφή και το εμπόριο βοοειδών (βους και πιπράσκειν) για αυτό και στο σήμα της ομάδας έχει τον ταύρο να την συμβολίζει. Ως εμπνευστής της ομάδας θεωρείται ο Ψαρόπουλος Διονύσης και ως αρχικά και ιδρυτικά μέλη οι Μπακογιάννης Βάσος, Κοκλώνης Θέμης, Ρουμελιώτης Ιωάννης, Σταυρόπουλος Χρήστος, Δρακόπουλος Δήμος, Κότσαλης Νίκος. Το 1968 αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ και ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του δράση από το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών τη σεζόν 1968-69. Το 1969 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της νεοσύστατης Ε.Π.Σ. Ηλείας μαζί με τους Πανηλειακό, Αστέρα Αμαλιάδας, Αίαντα Γαστούνης, Ηλειακό Βαρθολομιού, Δόξα Νέας Μανωλάδας, Προοδευτική Παλαιάς Μανωλάδας, Πέλοπα Πύργου, Ηλειακό Λεχαινών και Ολυμπιάδα Πύργου και από τη σεζόν 1969-70 αγωνίζεται στα πρωταθλήματά της. Η πρώτη διάκριση για τον Παμβουπρασιακό έρχεται την περίοδο 1991-1992, όπου στέφεται πρωταθλητής Ηλείας και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην τότε Δ' Εθνική Κατηγορία, στην οποία παρέμεινε για τρεις αγωνιστικές περιόδους. Αγωνίστηκε επίσης στη Δ΄ Εθνική από το 2003-04 ως την περίοδο 2005-06, όταν και κέρδισε την άνοδο του για πρώτη φορά σε επαγγελματική κατηγορία στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία, από την οποία όμως την επόμενη χρονιά υποβιβάστηκε ξανά και τις περιόδους 2007-2008 και 2008-09 αγωνίστηκε πάλι στη Δ΄ Εθνική. Την περίοδο 2012-2013 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ηλείας και μέσα από την διαδικασία του ειδικού πρωταθλήματος μπαράζ κέρδισε την άνοδό του στην Γ' Εθνική, όπου και αγωνίζεται από την περίοδο 2013-14. Έδρα του συλλόγου αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Βάρδας «Γρηγόρης Καλάκος», όπου και αγωνίζεται από το 1979 και το οποίο βρίσκεται στα δυτικά του οικισμού. Τις περισσότερες συμμετοχές με την φανέλα του Παμβουπρασιακού Α.Ο. Βάρδας έχει ο Τσούλης και τα περισσότερα γκολ έχει πετύχει ο Ρετουνιώτης. Επίσημος ιστότοπος
Αλφόνς Ντωντέ

Ο Αλφόνς Ντωντέ (Alphonse Daudet, Νιμ (Nîmes) 13 Μαΐου 1840 - Παρίσι 16 Δεκεμβρίου 1897) ήταν Γάλλος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Περίφημα έγιναν τα έργα του Ο Ταρταρέν της Ταρασκόν και το τρίπρακτο δράμα L'Arlésienne.

 Lettres de mon moulin (Γράμματα από τον μύλο μου, διηγήματα, 1866) - ελλην. μετάφραση Ζωρζ Σαρή {"ΠΑΤΑΚΗ"} Aventures prodigieuses de Tartarin de Tarascon (Οι θαυμαστές περιπέτειες του Ταρταρέν ντε Ταρασκόν, 1872) - ελλην. μετάφραση Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη ως Ταρταρίνος ο εκ Ταρασκώνος ("ΕΣΤΙΑ"). Ακολούθησαν άλλα δύο βιβλία με θέμα τον Ταρταρίνο. L'Arlésienne (Η Αρλεζιάνα, 1869). Νουβέλλα και εν συνεχεία (1872) τρίπρακτο δράμα με έξοχη μουσική επένδυση του Ζωρζ Μπιζέ. Το έργο αποτέλεσε την βάση της όπερας L'arlesiana του Φραντσέσκο Τσιλέα (1897) Contes du Lundi (Διηγήματα της Δευτέρας, 1873) - ελλην. μετάφραση Έλσα Τσεκούρα {"ΠΑΤΑΚΗ"} Fromont jeune et Risler aîné (Φρομόν ο νεώτερος και Ρισλέρ ο πρεσβύτερος, μυθιστόρημα, 1874), επίσης μεγάλη επιτυχία του Ντωντέ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alphonse Daudet στο Wikimedia Commons
Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο (ταινία)

Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο είναι ο τίτλος ελληνικής κωμωδίας παραγωγής Φάρος Φιλμ του 1963 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Κωνσταντίνου και Διονύση Παπαγιαννόπουλο.

 Ο Ξενοφώντας Χαριτίδης (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) είναι εργοστασιάρχης και συνέταιρος με τον Προκόπη (Γιώργος Κωνσταντίνου). Ο Ξενοφώντας επιθυμεί να παντρέψει την κόρη του Λίζα (Βούλα Αβραμίδου) με τον Προκόπη, όμως ούτε η ίδια, αλλά ούτε και η σύζυγος του Ξενοφώντα, Αλίκη (Μαρίκα Νέζερ) συμφωνούν σε αυτή την ιδέα. Για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της γυναίκας του και της κόρης του, θα πρέπει ο Προκόπης να αλλάξει κατά πολύ την εικόνα του. Έτσι, ο Ξενοφώντας έχει ένα σχέδιο: ο Προκόπης να προσποιηθεί ότι στο παρελθόν είχε ερωτικό δεσμό με μια διάσημη όμορφη, συγκεκριμένα με την Γκιζέλα Ντάλι. Χρησιμοποιούν ως πειστήριο μια ψεύτικη αφιέρωση σε φωτογραφία που δήθεν έδωσε η Γκιζέλα στον Προκόπη. Η Λίζα και η μητέρα της πιστεύουν αυτή την ψεύτικη ιστορία και έτσι η στάση τους απέναντι στον Προκόπη αλλάζει ραγδαία. Ο Προκόπης και η Λίζα αρραβωνιάζονται. Όμως, κάποια στιγμή η Γκιζέλα Ντάλι βρίσκεται τυχαία στη γειτονιά του υποτιθέμενου πρώην εραστή της για το γύρισμα μιας ταινίας. Οι διαδόσεις περί του παλαιού δεσμού Γκιζέλας-Προκόπη φτάνουν στα αυτιά του Βρασίδα Παπαράντζα (Νίκου Ρίζου), του ζηλιάρη μνηστήρα της Γκιζέλας, ο οποίος επισκέπτεται τον Προκόπη και τον Ξενοφώντα προκειμένου να δοθούν εξηγήσεις. Ο Βρασίδας αισθάνεται προσβεβλημένος και προκαλεί τον Προκόπη σε μονομαχία με πιστόλια, η οποία όμως δεν πραγματοποιείται. Γιώργος Κωνσταντίνου - Προκόπης Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Ξενοφών Χαριτίδης Μαρίκα Νέζερ - Αλίκη Χαριτίδου Βούλα Αβραμίδου - Λίζα Χαριτίδου Γιώργος Τσιτσόπουλος - Μπιλ Καρύδης Γκιζέλα Ντάλι - η ίδια Ρένα Γαλάνη - Άννα Νίκος Ρίζος - Βρασίδας Η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1963-1964 κόβοντας 77.264 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 53η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 12 Νοεμβρίου 2005. Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο στο Cine.gr Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο στην TMDb Τρέιλερ της ταινίας Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή
Κατακόμβες του Καληπόδιου

Οι Κατακόμβες του Καληπόδιου, ή το κοιμητήριο του Καληπόδιου, λατιν.: Catacumbae Calepodius, είναι μία από τις Κατακόμβες της Ρώμης. Είναι αξιοσημείωτες για το ότι περιέχουν τους τάφους του πάπα Καλλίστου Α΄ (είναι ο δημιουργός των Κατακομβών του Καλλίστου, που κάποτε περιείχε τους τάφους δεκάδων άλλων παπών) του πάπα Ιουλίου Α΄ και του Καληποδίου, από τον οποίο πήραν το όνομά τους.

 Ο Κάλλιστος Α΄ (217–222) ενταφιάστηκε στις Κατακόμβες του Καληποδίου, οι οποίες όμως δεν φέρουν το όνομά του, καθώς θρυλείται ότι ο πάπας βρισκόταν υπό την επιτήρηση των φρουρών τού Αυτοκράτορα Σεβήρου. Αυτός ο μύθος -καθώς και αυτός τού μαρτυρίου τού Καλλίστου Α΄- είναι απίθανος, καθώς δεν υπήρξε διωγμός των Χριστιανών από τον Αλέξανδρο Σεβήρο, που ήταν Αυτοκράτορας όταν απεβίωσε ο Κάλλιστος Α'. Ωστόσο ο Ιούλιος Α΄ έστησε έναν πιο περίτεχνο τάφο του Καλλίστου Α΄ στην κατακόμβη τον 4ο αι., διακοσμημένο με τοιχογραφίες τού υποτιθέμενου μαρτυρίου του. Αυτός ο τάφος ανακαλύφθηκε το 1960, αν και τα λείψανα μεταφέρθηκαν στη Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε το 790 από τον πάπα Αδριανό Α΄ μάλλον λόγω της επικείμενης εισβολής των Λομβαρδών.Ο μόνος άλλος παπικός τάφος στην Κατακόμβη του Καληποδίου ήταν αυτός του πάπα Ιουλίου Α΄ (337–352), του οποίου το λείψανο μεταφέρθηκε μαζί με του Καλλίστου Α΄ στη Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε. Το λείψανο του Καληπόδιου, του παλαιοχριστιανού μάρτυρα, του επώνυμου της Κατακόμβης, επίσης μεταφέρθηκε με τους δύο ποντίφικες. Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη Reardon, Wendy J. 2004. Οι θάνατοι των παπάδων . Macfarland & Company, Inc.(ISBN 0-7864-1527-4)ISBN 0-7864-1527-4 Πληροφορίες επίσκεψης, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσης
Οι αγαθοί καρποί της Γης

«Οι αγαθοί Καρποί της Γης» είναι ελαιογραφία σε καμβά που δημιούργησε η Κύπρια ζωγράφος Λουκία Νικολαΐδου-Βασιλείου μεταξύ των ετών 1933 - 1936. Εκτίθεται στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Κυπριακής Τέχνης.

 Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε από την Λουκία Νικολαΐδου, την πρώτη γυναίκα από την Κύπρο που σπούδασε ζωγραφική στο εξωτερικό (συγκεκριμένα στη Γαλλία), και έχει διαστάσεις 188 εκ. x 140 εκ. Στον συγκεκριμένο πίνακα είναι εμφανής η επίδραση που ασκεί στην καλλιτέχνιδα το έργο του Πολ Γκογκέν όπως αυτή εντοπίζεται στους τομείς της απόδοσης των μορφών, του θέματος και των συμβολισμών. Ο πίνακας διακρίνεται για τις μεγάλες χρωματικές επιφάνειες και για την απόδοση των γυναικείων μορφών μητέρας και κόρης, που συμβολίζουν την αναζήτηση της αθωότητας αποπνέοντας ταυτόχρονα μια αίσθηση αισθησιασμού που απουσίαζε από τις αντίστοιχες γυναικείες απεικονίσεις στα έργα άλλων Κύπριων καλλιτεχνών εκείνης της περιόδου.
Νεσερέκ Καντινεφέντι

Η Νεσερέκ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نشرك قادین) (Τούρκικα: Neşerek Kadınefendi, 1 Απριλίου 1848 - 11 Ιουνίου 1876) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Dördüncü Neşerek Kadın Efendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Νεσερέκ Καντινεφέντι γεννήθηκε την 1 Απριλίου 1848 στο Σότσι, και ήταν κόρη του Ισμαήλ Μπέη Ζέβς-Μπαρακάϊ. Το πραγματικο της όνομα ήταν Νεσρίν Ζέβς-Μπαρακάϊ. Είχε δυο αδελφούς τον Χασάν Μπέη Ζέβς-Μπαρακάϊ και τον Οσμάν Πασά Μπέη Ζέβς-Μπαρακάϊ βοηθό του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Το 1868 η Νεσρίν παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Αζίζ στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ο γάμος αυτός οφείλεται στις προσπάθειες του πατέρα της Νεσρίν να καθιερώσει πολιτική συμμαχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετονομάστηκε σε Νεσερέκ και έλαβε τον τίτλο "Dördüncü Kadınefendi" (τέταρτη γυναίκα). Μεταξύ 1872 και 1874 γέννησε δυο παιδιά, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεβκέτ Εφέντι και την Εμινέ Σουλτάν. Στις 30 Μαΐου 1876 ο σύζυγός της Αμπντούλ Αζίζ εκθρονίστηκε από του υπουργούς του και πέθανε λίγες μέρες αργότερα, στις 4 Ιουνίου 1876, είτε από δολοφονία είτε από αυτοκτονία. Η Νεσερέκ Καντινεφέντι πέθανε εφτά μέρες μετά τον σύζυγός της, στις 11 Ιουνίου 1876 σε ηλικία 28 ετών, στο Παλάτι Φεριγιέ. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε

Ο Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε (7 Δεκεμβρίου 1957-) είναι πολιτικός επιστήμονας και διπλωμάτης από τη Νιγηρία, ο οποίος υπηρετεί ως Πρόεδρος της 74ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Νιγηρίας στον ΟΗΕ, καθώς και Αντιπρόεδρος της 71ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, τον Σεπτέμρβιο του 2016. Στις 4 Ιουνίου 2019 εκλέχθηκε πρόεδρος της 74ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης, διαδεχόμενος τη Μαρία Φερνάντα Εσπινόσα.

 Ο Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1957, στην πολιτεία Κέμπι της Νιγηρίας. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο πανεπιστήμιο Ahmadu Bello (1979) και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αποφοιτώντας με το Master of Arts (MA) στην Πολιτική επιστήμη, το 1981. Πήρε το διδακτορικό του (PhD) από το πανεπιστήμιο του Τορόντο (1987). Τη δεκαετία του 80', δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Usman Danfodio, ως βοηθός μεταπτυχιακού, φτάνοντας στη θέση του καθηγητή το 1998. Υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του Αφρικανικού Κέντρου Κατάρτισης και Έρευνας στη Διοίκηση για την Ανάπτυξη στο Ταγγέρη του Μαρόκου (2000-2004) και στη συνέχεια ανέλαβε αντιπρόεδρος του πανεπιστημίου (2004-2019). Ακόμη διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Πολιτικής και Στρατηγικών Μελετών της Νιγηρίας, θέση που κατείχε από το 2010 έως το 2016. https://nigeriaunmission.org/ambassadorpermanent-representative/ https://www.un.org/pga/73/wp-content/uploads/sites/53/2019/04/Profile_Ambassador-Tijjani-Muhammad-Bande_Rev2.pdf
Μπεχιτζέ Μποράν

Η Μπεχιτζέ Μποράν (1 Μαΐου 1910 - 10 Οκτωβρίου 1987) ήταν Τουρκάλα μαρξίστρια πολιτικός, συγγραφέας και κοινωνιολόγος. Ως μειοψφούσα πολιτική φωνή από την αριστερά, η Μποράν φυλακίστηκε επανειλημμένα για το έργο της και πέθανε στην εξορία μετά το τουρκικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980.

 Η Μποράν γεννήθηκε στην Προύσα από γονείς Τατάρους του Βόλγα των οποίων οι οικογένειες είχαν εγκατασταθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 1890. Αποφοίτησε από την Ροβέρτειο Σχολή στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας και σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έλαβε το διδακτορικό της στην κοινωνιολογία το 1939 από το Μίσιγκαν και ασχολήθηκε με τον μαρξισμό. Διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, στη Σχολή Γλωσσών και Ιστορίας-Γεωγραφίας (AÜ, DTCF) ως αναπληρώτρια καθηγήτρια. Προσχώρησε επίσης στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας (TKP) και άρχισε να εκδίδει αριστερά περιοδικά, Yurt ve Dünya (Αγγλικά: Motherland and World ) και Adımlar (Αγγλικά: Steps ), τα οποία οδήγησαν στην απόλυση της από το πανεπιστήμιο. Το 1950, ηγήθηκε του σχηματισμού της Τουρκικής Ένωσης Ειρηνιστών, η οποία διαμαρτυρήθηκε κατά της συμμετοχής της Τουρκίας στον πόλεμο της Κορέας, η οποία οδήγησε στη σύλληψή της και σε ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Το 1965, η Μποράν εξελέγη βουλευτής από το Εργατικό Κόμμα της Τουρκίας (TİP) στο τουρκικό κοινοβούλιο. Το 1970, ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Συνελήφθη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971 και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης. Μετά την απελευθέρωσή της μετά από αμνηστία το 1974, ίδρυσε ξανά το TİP το 1975. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, η Μποράν εξορίστηκε στην Ευρώπη, ζώντας ως πολιτική πρόσφυγας στη Σόφια, στις Βρυξέλλες και στο Ντίσελντορφ. Το 1987, ανακοίνωσε ότι η TİP και η TKP αποφάσισαν να συγχωνευθούν. Πέθανε λίγο μετά από αυτή τη συνέντευξη τύπου από καρδιακές παθήσεις στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο. Ήταν 77 ετών. Το σώμα της μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η κηδεία της μετατράπηκε σε μαζική διαδήλωση, η πρώτη δημόσια επίδειξη δύναμης του αριστερού κινήματος της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα. Πολιτική της Τουρκίας
Λα Φονκαλάδα

Η Φονκαλάδα (Foncalada) είναι κρήνη με πόσιμο νερό η οποία βρίσκεται έξω από το τείχη του Οβιέδο, Αστούριες, Ισπανία. Κατασκευάστηκε από τον βασιλιά Αλφόνσο Γ΄ των Αστουριών τον 9ο αιώνα. Η κρήνη παραμένει το παλαιότερο έργο πολιτικής μηχανικής με συνεχή δημόσια χρήση στην Ισπανία, καθώς και η μόνο κατασκευή αυτού ή άλλου δημοσίου σκοπού από τον Μεσαίωνα που σώζεται στην πόλη. Το όνομά του προέρχεται από την επιγραφή στα λατινικά που είναι γραμμένη σε αυτό: fontem calatam. Κατασκευάστηκε σε προρομανικό ρυθμό και το 1998 ανακηρύχθηκε από την UNESCO μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Η κρήνη είναι ορθογώνια με πλευρά περίπου 4 μέτρα και μοιάζει πολύ με θολωτό παρεκκλήσι. Στην κορυφή απεικονίζεται ο σταυρός της Νίκης, σύμβολο των Αστουριών.

 Η κατασκευή βασίζεται σε ρωμαϊκά δημόσια έργα και σύμφωνα με την έρευνα που διεξήγαγε ο Φρανθίσκο Μπόρχε, ο οποίος συσχετίστηκε με την ανακάλυψη ρωμαϊκών ερειπίων στην Κάγιε δε λα Ρούα, κατασκευάστηκε δίπλα σε ρωμαϊκό δρόμο ο οποίος ένωνε το βορρά με το νότο της περιοχής και επίσης περνούσε μπροστά από την εκκλησία του Σαν Χουλιάν δε λος Πράδος, και πιστεύεται με βάση την μελέτη των επιγραφών ότι η κατασκευή του χρονολογείται από τον πρώτο μισό του 9ου αιώνα, και αποδίδεται στον βασιλιά Αλφόνσο Β΄ των Αστουριών. Η πρώτη έγγραφη μνεία της κρήνης χρονολογείται από το τέλος του 11ου αιώνα. Το όνομα του προέρχεται από μία επιγραφή του βρέθηκε σε αυτό fontem calatam και μπορεί να μεταφραστεί ως «αξιόπιστη πηγή». Σύμφωνα με πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες από τον Σέρχιο Ρίος και Θέσαρ Γκαρθία δε Κάστρο, ήταν τμήμα ενός μνημειώδους κτιρίου λουτρών, το οποίο είχε επιπροσθέτως σημαντικό θρησκευτικό συμβολισμό σε σχέση με την αναγνώριση ότι η πηγή μπορεί να ήταν ιαματική, στο Ιησού Χριστό, που αναφέρεται ως SALVS στην επιγραφή που ολοκληρώνει το πρόσθιο σκέπαστρο του μνημείου. Στην κορυφή του σκεπάστρου είναι ορατός ο σταυρός της Νίκης, χαρακτηριστικό του Αλφόνσο Γ΄ και το αποκαλυπτικό Α και Ω. Κάτω από τον σταυρό βρίσκονται δύο επιγραφές (η μετάφραση είναι από κάτω): (HOC SIGN) Ο TVETVR PIVS, HOC SIGNO VI (NCITVR, INIMICVS)Με αυτό το σημάδι προστατεύονται οι σπλαχνικοί. Με αυτό το σημάδι θα νικήσετε τον εχθρό (SIGNVM SALVTIS PO) NE DOMINE IN FONTE (ISTA VT NON PERMITAS) INTROIRE ANGELVM PERCV (TIENTEM)Κύριε, βάλε αυτό το σημάδι για την σωτηρία της κρήνης ώστε να μην επιτρέπει την είσοδο του γρονθοκοπούντος αγγέλου Το κείμενο χρησιμοποιείται συχνά από τον βασιλιά Αλφόνσο Γ΄ και αναγράφεται επίσης και σε άλλα κτίρια που κατασκεύασε, όπως κάστρα, οχυρά κ.'α. και των οποίων οι επιγραφές διατηρούνται μέχρι σήμερα. Υπάρχουν και άλλες επιγραφές αλλά έχουν φθαρεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι δύσκολο να αναγνωστούν και να ερμηνευτούν. Estudio de la morfologia de las piedras de la Universidad de Oviedo Mirabilia Ovetensia:Ficha, reconstrucciones infograficas, y visita virtual al monumento.
Windows Me

Τα Windows Me (Millennium Edition) ήταν σχεδιασμένα για χρήση σε οικιακούς υπολογιστές και παρείχαν αρκετές βελτιώσεις στις λειτουργίες μουσικής, βίντεο και οικιακής δικτύωσης, καθώς επίσης και στην αξιοπιστία, σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκδόσεις. Τα Windows Me κυκλοφόρησαν στις 14 Σεπτεμβρίου του 2000. Η υποστήριξη των Windows Me έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 2003, ενώ η εκτεταμένη υποστήριξη έληξε στις 11 Ιουλίου του 2006.

 Επαναφορά συστήματος, μια δυνατότητα που μπορεί να επαναφέρει τη ρύθμιση παραμέτρων του λογισμικού του υπολογιστή σε ημερομηνία ή ώρα αλλά οταν έκανες επαναφορά τοτε εκαναν και οι ιοι που ειχες διαγράψει προγενέστερη αυτής κατά την οποία παρουσιάστηκε το πρόβλημα. Το Movie Maker παρέχει στους χρήστες τα εργαλεία για ψηφιακή επεξεργασία, αποθήκευση και κοινή χρήση οικιακών βίντεο. Και με τις τεχνολογίες Microsoft Windows Media Player 7, ο χρήστης έχει τη δυνατότητα εντοπισμού, οργάνωσης και αναπαραγωγής ψηφιακών μέσων. Από τεχνική άποψη, τα Windows Me ήταν το τελευταίο λειτουργικό σύστημα της Microsoft που αναπτύχθηκε βασισμένο στον κώδικα των Windows 95. Η Microsoft ανακοίνωσε ότι όλα τα μελλοντικά προϊόντα λειτουργικών συστημάτων θα βασίζονταν στον πυρήνα των Windows NT και Windows 2000.
Ομάδα γαλαξιών Δοράδος

Η Ομάδα γαλαξιών Δοράδος είναι μία όχι ιδιαίτερα συνεκτική συγκέντρωση γαλαξιών, συμπεριλαμβανομένων σπειροειδών και ελλειπτικών, στον αστερισμό Δοράς. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες ομάδες γαλαξιών του νοτίου ημισφαιρίου και πλησιάζει σε μέγεθος τα γαλαξιακά σμήνη. Ο Gérard de Vaucouleurs ήταν ο πρώτος που την παρατήρησε το 1975, ως ένα μεγάλο σύνθετο νεφέλωμα τύπου ΙΙ το οποίο ονόμασε G16.

 Στον παρακάτω πίνακα καταγράφονται οι 18 γαλαξίες που ενέταξαν στην Ομάδα οι John Peter Huchra και Margaret J. Geller το 1982. Όσοι από αυτούς κρίθηκε ότι δεν ανήκουν στην ομάδα σημειώνονται με διακριτή διαγραφή (strikeout). To 1989 οι Maia, da Costa, & Latham επέκτειναν την Ομάδα στους 46 γαλαξίες, ενώ στα 1990/1991 οι Henry C. Ferguson και Allan Sandage ταυτοποίησαν ακόμα 34 πιθανά μέλη με μεγέθη μεγαλύτερα από 19. Ο Kilborn et al. επιβεβαίωσε το 2005 είκοσι έξι μέλη από αυτή την λίστα. Τέλος το 2006 ο Firth et al. επεξεργάστηκε εκ νέου τον κατάλογο των Ferguson et al. Με βάση την μετατόπιση στο ερυθρό, απέρριψαν έντεκα αντικείμενα (τα οποία ήταν είτε γαλαξίες στο υπόβαθρο είτε αλληλεπικαλύψεις), επιβεβαίωσαν ότι είκοσι ανήκουν στην Ομάδα και άλλα 48 παρέμειναν προς εξέταση. Τα 34 μέλη που προσέθεσαν οι Maia et al. το 1989 ήταν τα IC 2049, NGC 1536, IC 2058, IC 2032, NGC 1602, NGC 1581, IC 2085, NGC 1522, PGC 15149, NGC 1556, NGC 1527, NGC 1494, NGC 1493, PGC 14416, IC 2000, NGC 1483, NGC 1433, PGC 14078, NGC 1495, NGC 1510, NGC 1510, NGC 1512, IC 1959, IC 1986, NGC 1448, NGC 1487, IC 1933, NGC 1311, IC 1954, IC 1914, NGC 1411, IC 1970, PGC 13818, NGC 1249 και PGC 11139. Τα έξι που διαγράφτηκαν από την λίστα του 1982 ήταν τα NGC 2082, NGC 1947, NGC 1796, NGC 1688, NGC 1672 και NGC 1559. Το 2005 ο Kilborn et al. επιβεβαίωσε ως μέλη της Ομάδας NGC 1566 (ανήκει στην Ομάδα Δοράδος) τους παρακάτω γαλαξίες: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dorado Group στο Wikimedia Commons
Περσοφιλία

Η Περσοφιλία αναφέρεται στην εκτίμηση και την αγάπη του πολιτισμού, των ανθρώπων ή της ιστορίας του Ιράν (Περσία). Η πρώτη χρήση της λέξης μάλλον ήταν από τη Βασιλική Νομισματική Εταιρεία το 1838. Αναφερόταν σε έναν βασιλιά του Μάριου στη σύγχρονη Κύπρο. Το αντίθετο είναι η περσοφοβία ή αντι-ιρανισμός.

 Ο θαυμασμός για τους Πέρσες ήταν ιδιαίτερα υψηλός κατά τη διάρκεια της Αχαιμενιδικής δυναστείας. Ο ιδρυτής της, ο Κύρος ο Μέγας, ήταν ο μόνος μη Εβραίος, που θεωρήθηκε Μεσσίας στη Βίβλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος κατέκτησε πλήρως την αυτοκρατορία, ήταν κι ο ίδιος θαυμαστής του Κύρου και υιοθέτησε περσικά έθιμα. Ο Μακεδόνας σατράπης Πευκέστας κέρδισε την υποστήριξη των υπηκόων του στην Περσία λόγω της περσοφιλίας του. Αρχαίοι Έλληνες ηγέτες της Αχαιμενιδικής περιόδου, που χρησιμοποιούσαν περσικούς τίτλους ή ονόματα, θεωρήθηκαν Περσόφιλοι. Οι βασιλιάδες της Σιδώνας, των οποίων οι κυβερνητικές πολιτικές έδωσαν ειδικά δικαιώματα στους Πέρσες, μπορεί επίσης να αναφέρονται ως Περσόφιλοι. Οι Καυκάσιοι ηγέτες, που τάχθηκαν με τους Σασσανίδες, χαρακτηρίζονται ως Περσόφιλοι, όπως ο Στέφανος Α' της Ιβηρίας. (Γίνεται λόγος στο Βασίλειο της Ιβηρίας, το όνομα για το βασίλειο του Νοτίου Καυκάσου, με επίκεντρο την σημερινή ανατολική Γεωργία). Οι χαλίφηδες των Αββασιδών Χαρούν αλ-Ρασίντ και Αλ-Μαμούν περιγράφονται ως περσόφιλοι από τον Άγγλο συγγραφέα Πέρσι Σάικς λόγω των φιλοπερσικών πολιτικών τους. Ο θαυμασμός του περσικού πολιτισμού συνεχίστηκε στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ στη Νότια Ασία. Για παράδειγμα, ο Αμπντούλ Ραχίμ Χαν-ε-Χάνα είναι ο κύριος περσόφιλος της εποχής του.Ένας από τους πιο εξέχοντες σύγχρονους περσόφιλους ήταν ο Βρετανός λογοτεχνικός ιστορικός Έντουαρντ Γκράνβιλ Μπράουν, ο οποίος συμμετείχε στην Περσική Συνταγματική Επανάσταση του 1906. Παυσανίας Ξενοφών , συγγραφέας του έργου Κύρου Παιδεία, για τον Κύρο τον Μέγα Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ Έντουαρντ Φιτζέραλντ Φρίντριχ Νίτσε Μουχάμπαντ Ικμπάλ Άρθουρ Άπχαμ Πόουπ (ετάφη στο Ισφαχάν) Χάουαρντ Μπάσκερβιλ Ρίτσαρντ Νέλσον Φράι Πίτερ Αβέρι Κόλμαν Μπαρκς Τζον Λίμπερτ Γκαρνίκ Ασατριάν Ρίτσαρντ Φολτς Αρτύρ ντε Γκομπινώ Μηδισμός Dabashi, Hamid (12 Οκτωβρίου 2015). Persophilia: Persian Culture on the Global Scene. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-49579-1.
Γραφομηχανή

Η γραφομηχανή είναι μηχανική ή ηλεκτρομηχανική συσκευή με την οποία μπορεί ο χρήστης να τυπώσει ένα κείμενο σε χαρτί. Ο χειρισμός γίνεται με πλήκτρα, ενώ το χαρτί προωθείται με τη βοήθεια ενός κυλίνδρου. Μέχρι την δεκαετία του 1990 ήταν, μαζί με την αριθμομηχανή, το σημαντικότερο αντικείμενο στα γραφεία,στις υπηρεσίες ακόμα και για ιδιωτική χρήση π.χ. Αλληλογραφία, αλλά σήμερα έχει αντικατασταθεί πλήρως από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κίνητρο της δημιουργίας της γραφομηχανής ήταν η Τυπογραφία.

 Οι αρχές της γραφομηχανής δεν είναι γνωστές, αλλά η πρώτη πατέντα για γραφομηχανή δόθηκε στον Άγγλο Χένρυ Μιλλ (Henry Mill) το 1714, για τη σχεδίαση μιας συσκευής που μπορούσε να δίνει γράμματα τυπογραφικού περίπου χαρακτήρα. Η βασίλισσα της Αγγλίας, μάλιστα, του έδωσε για αυτή την εφεύρεση και ειδικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Η πρώτη μηχανή που πραγματικά λειτούργησε ήταν του Ιταλού Πελεγκρίνο Τούρρι (Pellegrino Turri) το 1808. Ακολούθησαν ακόμα πάρα πολλές δοκιμές για την τελειοποίηση της συσκευής αυτής, που ολοκληρώθηκαν μόνο κατά το τέλος του 19ου αιώνα. Σε κανονική χρήση η γραφομηχανή μπήκε από τις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1828, ο Γουίλιαμ Όστιν Μπαρτ στο Ντιτρόιτ κατασκεύασε μια γραφομηχανή που την ονόμασε τυπογράφο. Ήταν όμως αρκετά αργή στο γράψιμο. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια αναζητήσεων και μελετών μέχρι που το 1867 ο Κρίστοφερ Σολς (Christopher Latham Sholes) φτιάχνει μια αρκετά πρακτική μηχανή. Μέχρι τότε όμως είχαν δημιουργηθεί και διάφοροι άλλοι τύποι γραφομηχανής, κυρίως για τυφλούς, που έδιναν ανάγλυφα στοιχεία. Το 1873, η γραφομηχανή γίνεται πλέον βιομηχανικό προϊόν, που για πρώτη φορά θέτει σε παραγωγή το εργοστάσιο όπλων Ρέμιγκτον (Remington). Το 1914 ο Τζέιμς Σμάθερ παρουσίασε την πρώτη γραφομηχανή της οποίας τα κινητά τμήματα κινούνταν με ηλεκτρισμό. Η μαζική παραγωγή της ηλεκτρικής γραφομηχανής άρχισε το 1930. Τα κύρια εξαρτήματα της γραφομηχανής είναι : τα πλήκτρα που πάνω τους υπάρχουν οι διάφοροι τύποι και τα στοιχεία, η ταινία, που φέρει ειδικό μελάνι για την αποτύπωση των γραμμάτων και ο κύλινδρος πάνω στον οποίο στηρίζεται το χαρτί και που πάνω σ' αυτόν κτυπούν τα πλήκτρα.
Σύστημα ελέγχου πρόσφυσης

Το Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης, ή στα αγγλικά Traction Control System (TCS), είναι ένα μέρος του εξοπλισμού ενεργητικής ασφάλειας των σύγχρονων αυτοκινήτων. Η λειτουργία του είναι συμπληρωματική με το Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και έχει ως σκοπό την πρόληψη του σπιναρίσματος των τροχών, δηλαδή της απώλειας πρόσφυσης σε τυχόν υπερβολική ταχύτητα ή έντονη επιτάχυνση, υπό συνθήκες μειωμένης πρόσφυσης (βροχή, χιόνι, πάγος).

 Περιλαμβάνει τα ίδια εξαρτήματα με το ABS και έναν επιπλέον αισθητήρα μέτρησης της διαφοράς ταχύτητας μεταξύ των τροχών, τα αποτελέσματα του οποίου ελέγχονται από την ίδια Κεντρική Ηλεκτρονική Μονάδα Ελέγχου που ελέγχει και το ABS. Η μονάδα αυτή επεξεργάζεται τα σήματα που λαμβάνει από τον επιπρόσθετο αισθητήρα και αν διαπιστώσει ότι η διαφορά ταχύτητας μεταξύ των τροχών υπερβεί κάποιο συγκεκριμένο όριο, τότε ενεργοποιεί το φρένο του συγκεκριμένου τροχού ή και τροχών και τον / τους επιβραδύνει. Λόγω αυτής της ιδιότητάς του, συχνά αναφέρεται και ως Anti-Slip Regulation (ASR) δηλαδή Επιβολή Αντισπιναρίσματος / Αντιολίσθησης. Στα σύγχρονα μοντέλα έχει τη δυνατότητα να επέμβει με έναν ή και περισσότερους από τους εξής τρόπους: Προσωρινή αναστολή της ανάφλεξης σε έναν ή και περισσότερους κυλίνδρους, Μείωση της παροχής καυσίμου σε έναν ή και περισσότερους κυλίνδρους, Φρενάρισμα σε έναν ή και περισσότερους τροχούς, Κλείσιμο της πεταλούδας του γκαζιού, Μείωση της ταχύτητας του στροβιλοσυμπιεστή (turbo) σε όσα μοντέλα τον διαθέτουν,ώστε να μειώσει ακόμα περισσότερο την ταχύτητα του οχήματος και να προλάβει τον κίνδυνο προτού η κατάσταση φτάσει σε κρίσιμο σημείο. http://everything2.com / Traction Control