Διωγμοί των Εβραίων

Οι διώξεις των Εβραίων είναι σημαντικό γεγονός στην εβραϊκή ιστορία, προκαλώντας μεταβαλλόμενα κύματα προσφύγων και τη δημιουργία κοινοτήτων της Εβραϊκής διασποράς . Ήδη από το 605 π.Χ., οι Εβραίοι που ζούσαν στη Νεο-Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία διώχθηκαν και εκτοπίστηκαν. Ο αντισημιτισμός ασκήθηκε επίσης από τις κυβερνήσεις πολλών διαφορετικών αυτοκρατοριών ( Ρωμαϊκή αυτοκρατορία) και τους οπαδούς πολλών διαφορετικών θρησκειών ( χριστιανισμός), και ήταν επίσης ευρέως διαδεδομένος σε πολλές διαφορετικές περιοχές του κόσμου ( Μέση Ανατολή και Ισλαμική ). Οι Εβραίοι χρησιμοποιήθηκαν συνήθως ως αποδιοπομπαίοι τράγοι για τραγωδίες και καταστροφές, όπως στους διωγμούς του Μαύρου Θανάτου, στη Σφαγή της Γρανάδας του 1066, στη Σφαγή του 1391 στην Ισπανία, στα πογκρόμ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και στις αρχές του ναζισμού πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου., που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα και τη δολοφονία έξι εκατομμυρίων Εβραίων.

 Η βαβυλωνιακή αιχμαλωσία ή η βαβυλωνιακή εξορία είναι η περίοδος της εβραϊκής ιστορίας κατά την οποία μεγάλος αριθμός Ιουδαίων από το αρχαίο Βασίλειο του Ιούδα ήταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, την πρωτεύουσα της Νεο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας, μετά την ήττα τους στον Εβραίο-Βαβυλωνιακό Πόλεμο και την καταστροφή του ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ . Το γεγονός περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη και η ιστορικότητά του υποστηρίζεται από αρχαιολογικά και μη βιβλικά στοιχεία . Μετά τη μάχη του Καρχεμίς το 605 π.Χ., ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ Β' πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα να πληρωθεί φόρος από τον βασιλιά της Ιουδαίας Ιωακείμ . Το τέταρτο έτος της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα Β', ο Ιωακείμ αρνήθηκε να πληρώσει επιπλέον φόρο. Αυτό οδήγησε σε ακόμη μια πολιορκία της πόλης το έβδομο έτος βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα Β' που κορυφώθηκε με το θάνατο του Ιωακείμ και την εξορία στη Βαβυλωνία του διαδόχου του Ιεκωνία, της αυλής του και πολλών άλλων. Ο διάδοχος του Ιεκωνία Σεδεκίας και άλλοι εξορίστηκαν το 18ο έτος βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα Β'. Ακόμη μια απέλαση συνέβη το 23ο έτος του Ναβουχοδονόσορ Β'. Οι ημερομηνίες, οι αριθμοί των απελάσεων και ο αριθμός των απελαθέντων που δίνονται στις βιβλικές αφηγήσεις ποικίλλουν. Αυτές οι εκτοπίσεις χρονολογούνται για την πρώτη στο 597 π.Χ., ενώ άλλες χρονολογούνται στο 587/586 π.Χ. και στο 582/581 π.Χ. αντίστοιχα. Όταν η Ιουδαία περιήλθε στην εξουσία της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ο εξελληνισμός επιβλήθηκε με νόμο. Αυτό ουσιαστικά σήμαινε την επικράτηση των θρησκευτικών πρακτικών της Αρχαίας Ελλάδας. Το 167 Π.Κ.Χ. οι εβραϊκές θυσίες απαγορεύτηκαν, τα Σάββατα και οι γιορτές απαγορεύτηκαν και η περιτομή τέθηκε εκτός νόμου. Τοποθετήθηκαν βωμοί στους Έλληνες θεούς και γινόταν θυσίες ζώων που ήταν απαγορευμένα στους Εβραίους . Στον βωμό του Ναού τοποθετήθηκε ο Ολύμπιος Δίας . Η κατοχή εβραϊκών γραφών έγινε βαρύτατο αδίκημα. Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια αναφέρεται στον διωγμό των Εβραίων και στην επιβολή εθνικών πρακτικών στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Απαγορεύτηκε η αργία / προσευχή του Σαββάτου, η μελέτη της Τορά και η περιτομή. Ο Αντώνιος Πίος (138-161) που τον διαδέχθηκε ανακάλεσε τις εντολές αυτές. Στο Μεσαίωνα ο αντισημιτισμός στην Ευρώπη ήταν θρησκευτικός . Πολλοί Χριστιανοί, συμπεριλαμβανομένων των μελών του κλήρου, θεωρούσαν τον εβραϊκό λαό συλλογικά υπεύθυνο για τη δολοφονία του Ιησού . Όπως αναφέρεται στο Boston College Guide to Passion Plays, «Με την πάροδο του χρόνου, οι Χριστιανοί άρχισαν να αποδέχονται … ότι οι Εβραίοι στο σύνολό τους ήταν υπεύθυνοι για τη θανάτωση του Ιησού. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, τόσο οι Εβραίοι που ήταν παρόντες στο θάνατο του Ιησού Χριστού όσο και ο Εβραίος λαός συλλογικά και για πάντα, έχουν διαπράξει το αμάρτημα της θεοκτονίας. Για 1900 χρόνια χριστιανο-εβραϊκής ιστορίας, η κατηγορία της θεοκτονίας οδήγησε σε μίσος, βία κατά και δολοφονίες Εβραίων στην Ευρώπη και την Αμερική .» Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στην Ευρώπη υπήρξαν εκτενείς διώξεις των Εβραίων σε πολλά μέρη, με συκοφαντίες αίματος, απελάσεις, αναγκαστικές προσηλυτίσεις και σφαγές . Μια υποκείμενη πηγή προκατάληψης κατά των Εβραίων στην Ευρώπη ήταν η θρησκεία. Οι Εβραίοι συχνά σφαγιάζονταν και εξορίστηκαν από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Ο διωγμός έφτασε στο πρώτο του αποκορύφωμα κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών . Στην Πρώτη Σταυροφορία (1096), οι ακμάζουσες κοινότητες στον Ρήνο και τον Δούναβη καταστράφηκαν ολοσχερώς, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις σφαγές της Ρηνανίας . Στη Δεύτερη Σταυροφορία (1147) οι Εβραίοι στη Γαλλία υπέστησαν συχνές σφαγές. Οι Εβραίοι δέχθηκαν επίσης επιθέσεις από τις Σταυροφορίες των Ποιμενικών του 1251 και του 1320 . Μετά τις σταυροφορίες ακολούθησαν απελάσεις. Όλοι οι Άγγλοι Εβραίοι εκδιώχθηκαν το 1290. 100.000 Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τη Γαλλία το 1396. Το 1421 χιλιάδες εκδιώχθηκαν από την Αυστρία . Πολλοί από τους απελαθέντες Εβραίους κατέφυγαν στην Πολωνία . Καθώς οι επιδημίες του Μαύρου Θανάτου κατέστρεψαν την Ευρώπη στα μέσα του 14ου αιώνα, εξολοθρεύοντας περισσότερο από τον μισό πληθυσμό, οι Εβραίοι θεωρήθηκαν αποδιοπομπαίοι τράγοι . Διαδόθηκαν φήμες ότι προκάλεσαν την ασθένεια δηλητηριάζοντας σκόπιμα τα πηγάδια. Εκατοντάδες εβραϊκές κοινότητες καταστράφηκαν από τη βία στις διώξεις του Μαύρου Θανάτου . Αν και ο Πάπας Κλήμης ΣΤ' προσπάθησε να τους προστατεύσει με παπική βούλα στις 6 Ιουλίου 1348 -με άλλον ακόλουθο αργότερα το 1348- αρκετούς μήνες αργότερα, 900 Εβραίοι κάηκαν ζωντανοί στο Στρασβούργο, όπου η πανούκλα δεν είχε ακόμη επηρεάσει την πόλη. Μια μελέτη διαπιστώνει ότι οι διώξεις και οι απελάσεις των Εβραίων αυξήθηκαν με αρνητικούς οικονομικούς κλυδωνισμούς και κλιματικές διακυμάνσεις στην Ευρώπη κατά την περίοδο 1100–1600. Οι συντάκτες της μελέτης υποστηρίζουν ότι αυτό προέρχεται από τους ανθρώπους που κατηγορούν τους Εβραίους για κακοτυχίες και τους αδύναμους ηγεμόνες που κυνηγούν τον εβραϊκό πλούτο σε περιόδους δημοσιονομικής κρίσης. Οι συγγραφείς προτείνουν πολλές εξηγήσεις για το γιατί οι εβραϊκές διώξεις μειώθηκαν σημαντικά μετά το 1600: (1) υπήρχαν απλώς λιγότερες εβραϊκές κοινότητες προς διώξεις μέχρι τον 17ο αιώνα. (2) η βελτιωμένη γεωργική παραγωγικότητα ή οι καλύτερα ενοποιημένες αγορές ενδέχεται να είχαν μειωμένη ευπάθεια σε θερμοκρασιακές αλλαγές. (3) η άνοδος ισχυρότερων κρατών είχε πιθανώς οδηγήσει σε πιο ισχυρή προστασία για τις θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες. (4) υπήρξαν λιγότερες αρνητικές θερμοκρασιακές αλλαγές. (5) ο αντίκτυπος της Μεταρρύθμισης και του Διαφωτισμού μπορεί να είχε μειώσει τις αντισημιτικές συμπεριφορές. Στα Παπικά κράτη, που υπήρχαν μέχρι το 1870, οι Εβραίοι έπρεπε να ζουν μόνο σε συγκεκριμένες γειτονιές που ονομάζονταν γκέτο. Μέχρι τη δεκαετία του 1840, ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούν τακτικά κηρύγματα που παροτρύνουν τον προσηλυτισμό τους στον Χριστιανισμό. Μόνο Εβραίοι φορολογούνταν για να υποστηρίξουν τα κρατικά οικοτροφεία για τους Εβραίους που προσήλυτοι στο Χριστιανισμό. Ήταν παράνομο να αλλαξοπιστήσει κανείς από τον Χριστιανισμό στον Ιουδαϊσμό. Μερικές φορές οι Εβραίοι βαφτίζονταν ακούσια και, ακόμη και όταν τέτοια βαφτίσματα ήταν παράνομα, αναγκάζονταν να ασκούν τη χριστιανική θρησκεία. Σε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, το κράτος τους χώρισε από τις οικογένειές τους. Η αναφορά του Edgardo Mortara είναι μια από τις πιο ευρέως δημοσιευμένες περιπτώσεις επιθετικότητας μεταξύ Καθολικών και Εβραίων στα Παπικά Κράτη στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με τον Mark R. Cohen, κατά την άνοδο του Ισλάμ, οι πρώτες συναντήσεις μεταξύ Μουσουλμάνων και Εβραίων οδήγησαν σε φιλία όταν οι κάτοικοι της Μεδίνας έδωσαν καταφύγιο στον Μωάμεθ, μεταξύ των οποίων ήταν και εβραϊκές φυλές της Μεδίνας. Η σύγκρουση προέκυψε όταν ο Μωάμεθ έδιωξε ορισμένες εβραϊκές φυλές αφού αρνήθηκαν να ορκιστούν την πίστη τους σε αυτόν και βοήθησαν τους Μεκκανούς ειδωλολάτρες . Προσθέτει ότι αυτή η συνάντηση ήταν μάλλον εξαίρεση παρά κανόνας. Από τις τρεις εβραϊκές φυλές της Μεδίνα, οι Μπανού Ναδίρ και οι Μπανού Καϊνούκα εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μωάμεθ, αφού προέκυψε υποψία στη μουσουλμανική ηγεσία ότι οι Εβραίοι σχεδίαζαν τη δολοφονία του Μωάμεθ. Από την άλλη πλευρά, η φυλή Μπανού Κουραΐζα εξαλείφθηκε από τον Μωάμεθ στον απόηχο της Μάχης της Τάφρου . Η φυλή κατηγορήθηκε για συμπαιγνία με τους Μεκκανούς εχθρούς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μεδίνας από τη Μέκκα και στη συνέχεια πολιορκήθηκε. Όταν παραδόθηκαν, όλοι οι ενήλικοι άντρες εκτελέστηκαν και γυναίκες και παιδιά σκλαβώθηκαν. Ο Μωάμεθ καταγράφεται να λέει ότι θα εκδιώξει όλους τους Εβραίους και τους Χριστιανούς από την Αραβία, αν και αυτό δεν γινόταν μέχρι τη βασιλεία του Ουμάρ . Παραδοσιακά, οι Εβραίοι που ζούσαν στα ισλαμικά κράτη υπόκεινταν στο καθεστώς των ντιμί, επομένως τους επιτρεπόταν να ασκούν τη θρησκεία τους και να διαχειρίζονται τις εσωτερικές τους υποθέσεις, αλλά υπόκεινται σε ορισμένες προϋποθέσεις. Έπρεπε να πληρώσουν το τζίγια (ένα κατά κεφαλήν φόρο που επιβάλλεται στους ελεύθερους ενήλικες μη μουσουλμάνους άνδρες) στους μουσουλμάνους. Οι Ντιμί είχαν κατώτερη θέση υπό την ισλαμική κυριαρχία. Είχαν αρκετές κοινωνικά και νομικά εμπόδια, όπως απαγορεύσεις να οπλοφορούν ή να καταθέτουν στα δικαστήρια σε υποθέσεις που αφορούσαν μουσουλμάνους. Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, το Κοράνι δεν διέταξε τους μουσουλμάνους να αναγκάσουν τους Εβραίους να φορούν διακριτικά ρούχα. Ο Οβαδίας ο προσηλυτής ανέφερε το 1100 μ.Χ., ότι ο Χαλίφης είχε δημιουργήσει ο ίδιος αυτόν τον κανόνα. Η δυσαρέσκεια προς τους Εβραίους που θεωρούνταν ότι είχαν αποκτήσει μια πολύ υψηλή θέση στην ισλαμική κοινωνία τροφοδότησε επίσης τον αντισημιτισμό και τις σφαγές. Στη Μαυριτανική Ισπανία, ο Ιμπν Χαζμ και Αμπού Ισάκ εστίασαν τα αντιεβραϊκά τους γραπτά σε αυτόν τον ισχυρισμό. Αυτό ήταν επίσης το κύριο κίνητρο πίσω από τη σφαγή της Γρανάδας το 1066, όταν «περισσότερες από 1.500 εβραϊκές οικογένειες, που αριθμούσαν 4.000 άτομα, σκοτώθηκαν σε μια μέρα», και στη Φεζ το 1033, όταν σκοτώθηκαν 6.000 Εβραίοι. Υπήρξαν περαιτέρω σφαγές στη Φεζ το 1276 και το 1465. Οι κοινοτικοί προϋπολογισμοί των Εβραίων επιβαρύνθηκαν πολύ από την εξαγορά Εβραίων σκλάβων που απήχθησαν από Άραβες, Βέρβερους ή Τούρκους πειρατές ή από στρατιωτικές επιδρομές. Το ψυχικό τραύμα λόγω της αιχμαλωσίας και της σκλαβιάς προκάλεσε κρατούμενους που δεν απελευθερώθηκαν και είχαν χάσει οικογένεια, χρήματα και φίλους να ασπαστούν το Ισλάμ. Στο ιμαμάτο Ζαϊντί της Υεμένης, οι Εβραίοι θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για διακρίσεις τον 17ο αιώνα, κατάσταση που κορυφώθηκε με τη γενική εκδίωξη όλων των Εβραίων από μέρη στην Υεμένη στην άνυδρη παράκτια πεδιάδα Τιχαμάχ, και η οποία έγινε γνωστή ως Εξορία Μάουζα . Στην Υεμένη, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να μεταφέρουν νεκρά ζώα και να καθαρίζουν τις δημόσιες τουαλέτες τα Σάββατα. Αυτό η υποχρεωτική εργασία, που διατάχθηκε το 1806, παρέμεινε σε εφαρμογή έως ότου ο εβραϊκός λαός έφυγε για το Ισραήλ στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Εβραίοι και άλλοι μη μουσουλμάνοι στο Μαρόκο και την Υεμένη έπρεπε να βγάζουν τα μυαλά και να αλατίσουν τα αποκεφαλισμένα κεφάλια των καταδικασμένων, τα οποία στη συνέχεια εξέθεσαν στους τοίχους της πόλης. Ο Louis Franck, γιατρός του Μπέη της Τύνιδας αναφέρει ότι όταν Τούρκος (Μουσουλμάνος) καταδικαζόταν σε θάνατο με στραγγαλισμό, την εντολή εκτελούσαν Χριστιανοί ή Έλληνες, ενώ για την κοπή των χεριών (ποινή για τους κλέφτες), οι καταδικασμένοι οδηγούνταν σε νοσοκομείο και την ποινή εκτελούσε Εβραίος με κακής ποιότητας μαχαίρι. Η υπόθεση της Δαμασκού συνέβη το 1840 όταν ένας Γάλλος μοναχός και ο υπηρέτης του εξαφανίστηκαν στη Δαμασκό . Αμέσως μετά, απαγγέλθηκε κατηγορία για τελετουργικό φόνο εναντίον μεγάλου αριθμού Εβραίων στην πόλη, συμπεριλαμβανομένων παιδιών που βασανίστηκαν. Οι πρόξενοι του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Γερμανίας καθώς και οι οθωμανικές αρχές, Χριστιανοί, μουσουλμάνοι και Εβραίοι έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτή την υπόθεση. Το 1828 έγινε σφαγή Εβραίων στη Βαγδάτη Υπήρξε άλλη μια σφαγή στο Μπαρφουρούς το 1867. Το 1839, στην ανατολική περσική πόλη Meshed, ένας όχλος εισέβαλε στην Εβραϊκή Συνοικία, έκαψε τη συναγωγή και κατέστρεψε τις περγαμηνές με την Τορά . Αυτό είναι γνωστό ως το περιστατικό του Αλαχντάντ . Μεταξύ 30 και 40 άνθρωποι σκοτώθηκαν, και μόνο με βίαιη θρησκευτική μεταστροφή αποφεύχθηκε σφαγή μεγάλης κλίμακας. Στην Παλαιστίνη έγιναν ταραχές και πογκρόμ κατά των Εβραίων το 1920 και το 1921 . Οι εντάσεις για το Δυτικό Τείχος στην Ιερουσαλήμ οδήγησαν στις ταραχές της Παλαιστίνης το 1929, των οποίων τα κύρια θύματα ήταν η αρχαία εβραϊκή κοινότητα στη Χεβρώνα. Το 1941, μετά το πραξικόπημα του Ρασίντ Άλι υπέρ του Άξονα, ξέσπασαν ταραχές γνωστές ως Φαρχούντ στη Βαγδάτη, στις οποίες σκοτώθηκαν περίπου 180 Εβραίοι και περίπου 240 τραυματίστηκαν, 586 επιχειρήσεις εβραίων λεηλατήθηκαν και 99 εβραϊκά σπίτια καταστράφηκαν. Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, η Μέση Ανατολή ήταν σε αναταραχή. Η Βρετανία απαγόρευσε την εβραϊκή μετανάστευση στη Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης . Στο Κάιρο, ο εβραϊκός Λεχί, γνωστός και ως Συμμορία Στερν, δολοφόνησε τον Λόρδο Μόιν το 1944 πολεμώντας ως μέρος της εκστρατείας του κατά του βρετανικού κλεισίματος της Παλαιστίνης στην εβραϊκή μετανάστευση, περιπλέκοντας τις βρετανοαραβο-εβραϊκές σχέσεις. Ενώ οι Σύμμαχοι και ο Άξονας πολεμούσαν για την πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή, ο Μουφτής της Ιερουσαλήμ Amin al-Husayni οργάνωσε ένα φιλοναζιστικό πραξικόπημα στο Ιράκ και οργάνωσε το πογκρόμ του Φαρχούντ που σηματοδότησε το σημείο καμπής για περίπου 150.000 Ιρακινούς Εβραίους που, μετά από αυτό Το γεγονός και οι εχθροπραξίες που προκλήθηκαν από τον πόλεμο με το Ισραήλ το 1948, στοχοποιήθηκαν για βία, διώξεις, μποϊκοτάζ, κατασχέσεις και σχεδόν πλήρη απέλαση το 1951. Το πραξικόπημα απέτυχε και ο μουφτής κατέφυγε στο Βερολίνο, όπου υποστήριξε ενεργά τον Χίτλερ . Στην Αίγυπτο, με εβραϊκό πληθυσμό περίπου 75.000, ο νεαρός Ανουάρ Σαντάτ φυλακίστηκε για συνωμοσία με τους Ναζί και τους υποσχέθηκε ότι "κανένας Βρετανός στρατιώτης δεν θα έφευγε ζωντανός από την Αίγυπτο" (βλ . Στρατιωτική ιστορία της Αιγύπτου κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ) αφήνοντας τους Εβραίους της Αιγύπτου ανυπεράσπιστους. Στα γαλλικά εδάφη του Βισύ της Αλγερίας και της Συρίας, εκπονήθηκαν σχέδια για την εκκαθάριση των εβραϊκών πληθυσμών τους, εάν οι δυνάμεις του Άξονα θριαμβεύονταν. Οι εντάσεις που προκλήθηκαν από την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση ήταν ένας παράγοντας στην άνοδο της εχθρότητας προς τον εβραϊκό λαό σε όλη τη Μέση Ανατολή, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι τράπηκαν σε φυγή ως πρόσφυγες, με τα κύρια κύματα να τραπούν σε φυγή αμέσως μετά τους πολέμους του 1948 και του 1956. Σε αντίδραση στην κρίση του Σουέζ του 1956, η αιγυπτιακή κυβέρνηση απέλασε σχεδόν 25.000 Αιγύπτιους Εβραίους και κατέσχεσε τις περιουσίες τους και έστειλε περίπου 1.000 ακόμη Εβραίους σε φυλακές και στρατόπεδα κράτησης. Ο πληθυσμός των εβραϊκών κοινοτήτων στη μουσουλμανική Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική μειώθηκε από περίπου 900.000 το 1948 σε λιγότερο από 8.000 σήμερα. Στις 2 Μαρτίου 1974, τα πτώματα τεσσάρων Εβραίων από τη Συρία ανακαλύφθηκαν από την αστυνομία των συνόρων σε μια σπηλιά στα βουνά Ζαβδανί βορειοδυτικά της Δαμασκού. Η Φάρα Ζεϊμπάκ, 24, οι αδερφές της, Λούλου Ζεϊμπάκ, 23, η Μαζάλ Ζεϊμπακ, 22 και η ξαδέρφη τους, Εύα Σαάντ, 18 ετών, είχαν συνάψει σύμβαση με μια ομάδα λαθρέμπορων για να φύγουν από τη Συρία στον Λίβανο και τελικά στο Ισραήλ. Τα σώματα των κοριτσιών βρέθηκαν βιασμένα, δολοφονημένα και ακρωτηριασμένα. Η αστυνομία βρήκε επίσης τα λείψανα δύο Εβραίων αγοριών, του Νατάν Σαγιά 18 ετών και του Κασέμ Αμπαντί 20, θυμάτων προηγούμενης σφαγής. Οι συριακές αρχές παρέδωσαν τα πτώματα και των έξι σε σάκους στα σπίτια των γονιών τους στο εβραϊκό γκέτο στη Δαμασκό. Οι Αλμοχάντ προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές τόσο στον εβραϊκό όσο και στον χριστιανικό πληθυσμό στην Ισπανία και τη Βόρεια Αφρική. Αυτή η καταστροφή, η σφαγή, η αιχμαλωσία και η αναγκαστική μεταστροφή περιγράφηκε από τον Εβραίο χρονικογράφο Abraham Ibn Daud και τον ποιητή Abraham Ibn Ezra. Καχύποπτοι για την ειλικρίνεια των Εβραίων που ασπάστηκαν το Ισλάμ, οι μουσουλμάνοι «ανακριτές» πήραν παιδιά από τις οικογένειές τους και τα έθεσαν υπό τη φροντίδα των μουσουλμάνων παιδαγωγών. Ο Μαϊμονίδης, ο οποίος χρειάστηκε να φύγει από την Ιβηρία που ελεγχόταν από τους Αλμοχάντ με την οικογένειά του, είπε: «Ο Θεός μας εκσφενδόνισε ανάμεσα σε αυτόν τον λαό, τους Άραβες, που μας έχουν διώξει σκληρά, και ψήφισε μια απαίσια και μεροληπτική νομοθεσία εναντίον μας. Ποτέ ένα έθνος δεν μας παρενόχλησε, υποβάθμισε, υποτίμησε και μας μισούσε όσο εκείνοι» Οι Εβραίοι υπέφεραν κατά τη διάρκεια των οθωμανικών κατακτήσεων και των πολιτικών αποικισμού και μεταφοράς πληθυσμών (το σύστημα σουργκούν). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση πολλών εβραϊκών κοινοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης, και την αντικατάστασή τους από Εβραίους πρόσφυγες από την Ισπανία. Ο Joseph R. Hacker θεωρεί ότι οι φιλικές πολιτικές του Μεχμέτ και η καλή υποδοχή των Ισπανών Εβραίων από τον Βαγιαζήτ Β' πιθανότατα έκαναν τους Εβραίους συγγραφείς του 16ου αιώνα να παραβλέψουν τόσο την καταστροφή που υπέστησαν οι Βυζαντινοί Εβραίοι κατά τις οθωμανικές κατακτήσεις όσο και τα μεταγενέστερα ξεσπάσματα καταπίεσης υπό τον Βαγιαζήτ Β' και τον Σελίμ Α'. Ο σουλτάνος Μουράτ Δ' φοβόταν ότι η οθωμανική παρακμή ήταν μια τιμωρία από τον Αλλάχ επειδή ήταν χαλαρός στην επιβολή της Σαρία. Το 1631 εξέδωσε ένα διάταγμα που ενίσχυε τους περιορισμούς στο ντύσιμο για τους ντιμί, για να εξασφαλίσει ότι θα «αισθανθούν υποταγμένοι» (Κοράνι 9:29): Όταν μια πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της Κωνσταντινούπολης το 1660, οι Οθωμανοί κατηγόρησαν τους Εβραίους και τους έδιωξαν από την πόλη. Στο βασιλικό τέμενος στην Κωνσταντινούπολη ήταν εγγεγραμμένη μια αναφορά στην εκδίωξη των Εβραίων από τον Προφήτη Μωάμεθ από τη Μεδίνα. ο κληροδοτικός τίτλος του τζαμιού αναφέρεται στους «Εβραίους που είναι εχθροί του Ισλάμ». Σε ορισμένες νομικές γνωματεύσεις (φάτβα), οι νομικοί απαιτούσαν από τους ντίμμι να περπατούν με χαμηλωμένα μάτια όταν περνούσαν προς την αριστερή —στη ακάθαρτη πλευρά— των Μουσουλμάνων, οι οποίοι ενθαρρύνονταν να τους παραμερίσουν. Παρουσία ενός μουσουλμάνου, ο ντίμμι έπρεπε να παραμείνει όρθιος με ταπεινή και σεβαστή στάση, μιλώντας μόνο χαμηλόφωνα όταν του δόθηκε άδεια. Εβραίοι και Χριστιανοί ταπεινώθηκαν και κακομεταχειρίστηκαν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, της Χεβρώνας, της Τιβερίας και του Σαφέντ μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα. Ο διωγμός των Εβραίων έφτασε στην πιο καταστροφική του μορφή στις πολιτικές της ναζιστικής Γερμανίας, η οποία έκανε την καταστροφή των Εβραίων υψηλή προτεραιότητα, ξεκινώντας με τη δίωξη των Εβραίων και κορυφώθηκε με τη δολοφονία περίπου 6.000.000 Εβραίων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα από το 1941. έως το 1945 . Αρχικά, οι Ναζί χρησιμοποιούσαν τα τάγματα θανάτου, τα Einsatzgruppen, για να πραγματοποιήσουν μαζικές υπαίθριες δολοφονίες Εβραίων που ζούσαν στα εδάφη που κατέκτησαν. Μέχρι το 1942, η ναζιστική ηγεσία αποφάσισε να εφαρμόσει την Τελική Λύση, τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης, και να αυξήσει τον ρυθμό του Ολοκαυτώματος ιδρύοντας στρατόπεδα εξόντωσης με συγκεκριμένο σκοπό τη δολοφονία Εβραίων καθώς και άλλων ανεπιθύμητων, όπως ανθρώπους που αντιτάχθηκαν ανοιχτά στον Χίτλερ . Εφαρμόστηκε μέθοδος γενοκτονίας σε βιομηχανική κλίμακα. Εκατομμύρια Εβραίοι που είχαν περιοριστεί σε γκέτο μεταφέρθηκαν (συχνά με τρένο ) σε στρατόπεδα θανάτου, όπου μερικοί από αυτούς στριμώχνονταν σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία (συχνά σε θάλαμο αερίων ), και στη συνέχεια είτε έπεφταν νεκροί με δηλητηριώδη αέρια είτε πυροβολήθηκαν. Άλλοι κρατούμενοι απλώς αυτοκτόνησαν, ανίκανοι να συνεχίσουν αφού είδαν τη φρίκη της ζωής στο στρατόπεδο. Στη συνέχεια, τα σώματά τους αναζητούνταν συχνά για οποιοδήποτε πολύτιμο ή χρήσιμο υλικό, όπως χρυσά δόντια ή τρίχες, και στη συνέχεια τα λείψανά τους είτε θάβονταν σε ομαδικούς τάφους είτε κάηκαν. Άλλοι φυλακίστηκαν στα στρατόπεδα και κατά τη διάρκεια της εγκλεισμού τους, είχαν διαθέσιμη ελάχιστη τροφή και οι αρρώστιες ήταν ανεξέλεγκτες. Οι αποδράσεις από τα στρατόπεδα ήταν λίγες, αλλά δεν ήταν άγνωστες. Οι λίγες αποδράσεις από το Άουσβιτς που πέτυχαν έγιναν δυνατές από πολωνούς αντιστασιακούς. Το 1940, ο διοικητής του Άουσβιτς ανέφερε ότι «ο τοπικός πληθυσμός είναι φανατικά Πολωνικός και… έτοιμος να αναλάβει οποιαδήποτε δράση εναντίον του μισητού προσωπικού του στρατοπέδου των SS . Κάθε κρατούμενος που κατάφερε να δραπετεύσει μπορεί να βασιστεί σε βοήθεια τη στιγμή που θα φτάσει στον φράχτη του πρώτου πολωνικού αγροκτήματος.» Για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα, η Αυτοκρατορική Ρωσία, η οποία περιλάμβανε μεγάλο μέρος της Πολωνίας, της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και των κρατών της Βαλτικής, περιείχε τον μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό στον κόσμο. Από τη βασιλεία του Αλέξανδρου Γ ' μέχρι το τέλος της τσαρικής κυριαρχίας στη Ρωσία, πολλοί Εβραίοι περιορίζονταν συχνά στο Εβραϊκό Χώρο Εποικισμού και τους απαγορεύτηκε επίσης από πολλές δουλειές και τοποθεσίες. Οι Εβραίοι υπόκεινταν σε ρατσιστικούς νόμους, όπως οι Νόμοι του Μαΐου, και στοχοποιήθηκαν επίσης σε εκατοντάδες βίαιες αντιεβραϊκές ταραχές, που ονομάζονταν πογκρόμ, οι οποίες έλαβαν ανεπίσημη κρατική υποστήριξη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσιεύτηκε ένα κίβδηλο έγγραφο που ισχυριζόταν μια παγκόσμια εβραϊκή συνωμοσία, τα Πρωτόκολλα των Πρεσβυτέρων της Σιών . Η τσαρική κυβέρνηση εφάρμοσε πολιτικές που εξασφάλιζαν ότι οι Εβραίοι θα παρέμεναν απομονωμένοι. Ωστόσο, η κυβέρνηση ανέχτηκε την ύπαρξη των θρησκευτικών και εθνικών τους θεσμών και τους επέτρεψε επίσης να μεταναστεύσουν. Οι περιορισμοί και οι νόμοι που εισήγαγαν διακρίσεις ώθησαν πολλούς Ρώσους Εβραίους να ασπαστούν φιλελεύθερες και σοσιαλιστικές ιδέες. Ωστόσο, μετά τη Ρωσική Επανάσταση, πολλοί πολιτικά ενεργοί Εβραίοι έχασαν την εβραϊκή τους ταυτότητα. Σύμφωνα με τον Λέον Τρότσκι, «[οι Εβραίοι] δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους ούτε Εβραίους ούτε Ρώσους αλλά σοσιαλιστές. Για αυτούς, οι Εβραίοι δεν ήταν ένα έθνος, αλλά μια τάξη εκμεταλλευτών που η μοίρα τους ήταν να διαλύσουν και να αφομοιώσουν». Στον απόηχο της ανατροπής της τσαρικής Ρωσίας, οι Εβραίοι βρέθηκαν σε μια τραγική κατάσταση. Οι συντηρητικοί Ρώσοι τους έβλεπαν ως ένα άπιστο και ανατρεπτικό στοιχείο, ενώ οι ριζοσπάστες έβλεπαν τους Εβραίους ως μια καταδικασμένη κοινωνική τάξη. Παρόλο που πολλοί από τους παλιούς μπολσεβίκους ήταν εθνικά Εβραίοι, προσπάθησαν να ξεριζώσουν τον Ιουδαϊσμό και τον Σιωνισμό και για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο, ίδρυσαν την Yevsektsiya . Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, η κομμουνιστική ηγεσία της πρώην ΕΣΣΔ είχε εκκαθαρίσει σχεδόν όλες τις εβραϊκές οργανώσεις, με εξαίρεση μερικές συμβολικές συναγωγές . Αυτές οι συναγωγές στη συνέχεια τέθηκαν υπό αστυνομική επιτήρηση, τόσο ανοιχτά όσο και με τη χρήση πληροφοριοδοτών. Η εκστρατεία του 1948-1953 εναντίον των λεγόμενων «χωρίς ρίζες κοσμοπολιτών», η υποτιθέμενη «συνωμοσία των γιατρών», η άνοδος της «σιωνολογίας» και οι επακόλουθες δραστηριότητες επίσημων οργανώσεων όπως η αντισιωνιστική επιτροπή του σοβιετικού κοινού πραγματοποιήθηκαν επίσημα. κάτω από τη σημαία του «αντισιωνισμού», και από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 η κρατική δίωξη των Σοβιετικών Εβραίων εμφανίστηκε ως μείζον ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Δύση καθώς και στο εσωτερικό. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, πολλοί ηγέτες του Εθνικιστικού Κόμματος και μεγάλα τμήματα του λαού των Αφρικανέρ βρίσκονταν κάτω από την επιρροή του ναζιστικού κινήματος που κυριάρχησε στη Γερμανία από το 1933 έως το 1945. Υπήρχαν πολλοί λόγοι για αυτό: Η Γερμανία ήταν ο παραδοσιακός εχθρός της Βρετανίας και όποιος αντιτάχθηκε στη Βρετανία θεωρούνταν φίλος των Εθνικιστών. Πολλοί εθνικιστές, εξάλλου, πίστευαν ότι η ευκαιρία να αποκαταστήσουν τη χαμένη τους δημοκρατία θα ερχόταν με την ήττα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στη διεθνή σκηνή. Όσο πιο μαχητικός γινόταν ο Χίτλερ, τόσο αυξάνονταν οι ελπίδες ότι επρόκειτο να ανατείλει μια νέα εποχή αφρικανικής κυριαρχίας. Το Εθνικό Κόμμα του DF Malan συνδέθηκε στενά με τις πολιτικές των Ναζί. Η εβραϊκή μετανάστευση από την Ανατολική Ευρώπη ελεγχόταν βάσει του νόμου περί αλλοδαπών και σύντομα έληξε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αν και αναγνωρίστηκε στους Εβραίους το καθεστώς των Ευρωπαίων, δεν έγιναν δεκτοί στη λευκή κοινωνία. Πολλοί Εβραίοι ζούσαν σε περιοχές μεικτής φυλής, όπως η Περιφέρεια Έξι, από όπου απομακρύνθηκαν με τη βία, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για μια ανάπτυξη μόνο για λευκούς. Κατά τη δεκαετία του 1930, οι Εθνικιστές βρήκαν πολλά κοινά με το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα Εθνών της Νότιας Αφρικής», με επικεφαλής τον Γιοχάνες φον Στράους φον Μόλτκε, στόχος του οποίου ήταν να καταπολεμήσει και να καταστρέψει την υποτιθέμενη «διαστροφική επιρροή των Εβραίων στα οικονομικά, τον πολιτισμό, τη θρησκεία ., ηθική και κρατική τέχνη, και να αποκατασταθεί ο έλεγχος των ευρωπαϊκών Αρίων στη Νότια Αφρική για την ευημερία των χριστιανικών λαών της Νότιας Αφρικής». Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Όσβαλντ Μόσλι, ο Βρετανός φασίστας πολιτικός, ήταν συχνός επισκέπτης στη Νότια Αφρική, όπου γινόταν δεκτός από τον Πρωθυπουργό και άλλα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Κάποτε, ο Μόσλι είχε δύο λειτουργικά παραρτήματα της οργάνωσής του στη Νότια Αφρική και ένας από τους υποστηρικτές του, ο Ντέρεκ Αλεξάντερ, βρισκόταν στο Γιοχάνεσμπουργκ ως κύριος εκπρόσωπός του. Μετά τη δολοφονία του Verwoerd το 1966, ο BJ Vorster εξελέγη από το Εθνικό Κόμμα για να τον αντικαταστήσει. Ενώ ο Vorster ήταν υποστηρικτής του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η πολιτική του απέναντι στους Εβραίους στη χώρα του, ωστόσο, μπορεί καλύτερα να περιγραφεί ως αμφίθυμη. Η δεκαετία του 1980 είδε την άνοδο ακροδεξιών νεοναζιστικών ομάδων, όπως οι Afrikaner Weerstands, υπό τον Eugene Terreblanche . Το AWB διαμορφώθηκε σύμφωνα με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ με φασιστικά εμβλήματα και σήμα που μοιάζει με τη σβάστικα . Lewis, Bernard (1984) The Jews of Islam (Οι Εβραίοι του Ισλάμ). Princeton, New Jersey: Princeton University Press. (ISBN 0-691-00807-8)ISBN 0-691-00807-8