IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1930-1931

Η 4η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1η Αυγούστου 1930 και 31 Ιουλίου 1931, πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 10 Νοεμβρίου 1931. Την παρουσίαση της απονομής έκανε ο Λόρενς Γκραντ.

 Περισσότερες από μία φορές ήταν υποψήφιες οι ακόλουθες ταινίες: 7 υποψηφιότητες: Σίμαρον 4 υποψηφιότητες: Skippy και Μαρόκο 3 υποψηφιότητες: Πρώτη Σελίδα και Μια Ελεύθερη Ψυχή 2 υποψηφιότητες: Holiday και Svengali Η ταινία που έλαβε περισσότερα από ένα Όσκαρ ήταν: 3 βραβεία: Σίμαρον Eyman, Scott (2005). Lion of Hollywood: the life and legend of Louis B. Mayer (I έκδοση). New York, United States: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-0481-6. OCLC 57506846. Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών
Καμπιά Εύβοιας

Τα Καμπιά είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 182 κατοίκους. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 500 μ., στην πλαγιά του Μέγα Λόγγου, τμήμα του Ξηροβουνίου. Είναι ο ορεινότερος οικισμός του δήμου Διρφύων. Βρίσκονται 33,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα.

 Στο οροπέδιο Μαλών, πάνω από το χωριό έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίου τείχους. Στο φαράγγι του Χάβρου βρίσκεται λαξευμένος βράχος ο οποίος θεωρείται ότι ανήκε στο αρχαίο υδραγωγείο της Χαλκίδας. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Kanbiya. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 14 σπίτια.Το 1835 τα Καμπιά προσαρτήθηκαν στον δήμο Ληλαντίων και το 1882 στο δήμο Διρφύων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χαλκίδας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκαν στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το φαράγγι των Καμπιών ή φαράγγι του Χάβου. Σε περιοχή με πηγή νερού βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός της Αγίας Κυριακής.Στο βουνό Μέγας Λόγγος, σε υψόμετρο 700 μέτρων, βρίσκεται το αναρριχητικό πεδίο Καμπιών. Το ύψος του πεδίου ποικίλει από τα 8 μέχρι τα 60 μέτρα. Οι πρώτες διαδρομές ανοίχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το χωριό έχει κυρίως αγροκτηνοτροφική οικονομία. Τα κύρια προϊόντα του χωριού είναι τα ρεβίθια, τα φασόλια και το μέλι, ενώ είναι επίσης γνωστό για τη φάβα του. Επίσης οι κάτοικοι ασχολούνται με τη συλλογή ραδικιών, ρίγανης και τσαγιού του βουνού. Στη πηγή νερού Κρύα Βρύση βρίσκεται εκτροφείο πέστροφας.
Μεσιέ 19

Το Μεσιέ 19 (γνωστό και ως M19 και NGC 6273) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 28.000 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχο. Είναι ένα από τα εγγύτερα στο γαλαξιακό πυρήνα σφαιρωτά σμήνη. Απέχει από αυτόν μόνο 5.200 έτη φωτός, γεγονός που ίσως εξηγεί τη μεγάλη ελλειπτικότητά του. Μπορεί να εντοπιστεί εύκολα 8 μοίρες βόρεια του Αντάρη.

 Το Μεσιέ 19 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ τις 5 Ιουνίου 1764. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1784. Το Μεσιέ 19 έχει διάμετρο περίπου 140 έτη φωτός. Είναι αρκετά λαμπρό με απόλυτο μέγεθος -9. Τα λαμπρότερα μέλη του σμήνους έχουν φαινόμενο μέγεθος +14. Έχουν εντοπιστεί σε αυτό το σμήνος μόνο 4 παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες τύπου RR Lyrae. Είναι το πιο ελλειπτικό γνωστό σφαιρικό σμήνος. NGC 6293, NGC 6284, δύο σφαιρωτά σμήνη σε απόσταση 1,5 μοιρών από το Μ19 Δεδομένα για το NGC 6273 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6273 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Messier 19, SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2006-12-05 στο Wayback Machine. Messier 19, Galactic Globular Clusters Database page
Μαρία της Ορλεάνης, πριγκίπισσα του Λίχτενσταϊν

Η Πριγκίπισσα Μαρία του Λίχτενσταϊν (Prinzessin Marie vu Liechtenstein, γεννημένη ως Πριγκίπισσα Μαρία της Ορλεάνης Princesse Marie d'Orléans, 3 Ιανουαρίου 1959 -) είναι η κόρη του Πρίγκιπα Ερρίκου, Κόμη του Παρισιού και Δούκα της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1959 στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ της Γαλλίας και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Πρίγκιπα Ερρίκου, Κόμη του Παρισιού και Δούκα της Γαλλίας και της πρώτης συζύγου του Δούκισσας Μαρίας Θηρεσίας της Βυρτεμβέργης.Τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα έζησε στο Παρίσι. Φοίτησε σε διάφορα ιδιωτικά σχολεία της Γαλλίας και της Γερμανίας. Η Μαρία αποφοίτησε από το Institut Catholique de Paris όπου απέκτησε πτυχίο Αγγλικής και Γερμανικής φιλολογίας. Έλαβε επίσης επαγγελματικό δίπλωμα μέσω των Γαλλο-Γερμανικών και Γαλλο-Αγγλικών εμπορικών επιμελητηρίων, καθώς και ένα DEUG στα γερμανικά. Τον Σεπτέμβριο του 1988 η Μαρία γνώρισε τον Πρίγκιπας Γκουαντάκερ του Λίχτενσταϊν στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ξανασυναντήθηκαν το Νοέμβριο του 1988 σε γάμο της Δούκισσας Ματθίλδης της Βυρτεμβέργης. Στις 11 Φεβρουαρίου 1989 ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους και στις 22 Ιουλίου 1989 τελέστηκε ο πολιτικός γάμος, ενώ στις 29 Ιουλίου τελέστηκε ο θρησκευτικός γάμος. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε πέντε παιδιά: την Πριγκίπισσα Λεοπολδίνα Eλεονόρα Θηρεσία Μαρία (1990-) την Πριγκίπισσα Μαρία Ιμμακουλάτα Ελισάβετ Ρόζα Αδελγκούνδη (1991-) τον Πρίγκιπα Ιωάννη Βέντζελ Κάρολο Εμμεράν Βονιφάτιο Μαρία (1993-) την Πριγκίπισσα Μαργαρίτα Φραγκίσκη Δαρεία Βιλελμίνη Μαρία (1995-) τον Πρίγκιπα Γαβριήλ Κάρολο Μποναβεντούρα Αλφρέδο Βαλέριο Μαρία (1998-)Η Μαρία είναι ανάδοχος της ινφάντα Μαρίας Φρανσίσκα της Πορτογαλίας και της πριγκίπισσας Θηρεσίας της Ορλεάνης. 3 Ιανουαρίου 1959 - 22 Ιουλίου 1989: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Ορλεάνης 22 Ιουλίου 1989 – μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία του Λίχτενσταϊν
Σόνια Γκάντι

Η Σόνια Γκάντι (सोनिया गांधी, 9 Δεκεμβρίου 1946) είναι Ινδή πολιτικός που από το 1998 είναι πρόεδρος του κόμματος του "Κογκρέσου". Είναι χήρα του Ρατζίβ Γκάντι, πρωθυπουργού της Ινδίας που δολοφονήθηκε το 1991.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στην αγγλική φιλολογία στο Ίδρυμα Bell στο Κέιμπριτζ γνώριζε τον μετέπειτα σύζυγό της, Ρατζίβ Γκάντι, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά: τον Ραούλ Γκάντι και την Πριγιάνκα Γκάντι. Αν και δεν ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, αναδείχθηκε το 1998 πρόεδρος του κόμματος του "Κογκρέσου" ύστερα από αίτημα μελών αυτού. Στις εκλογές του 1999 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου και αρχηγός της αντιπολίτευση ενώ σε αυτές του 2004 το κόμμα της συγκέντρωσε τις περισσότερες έδρες. Εξαιτίας όμως αντιδράσεων αλλά και νομικού κωλύματος λόγω της ιταλικής της καταγωγής δεν ανέλαβε την πρωθυπουργία διορίζοντας τον Μανμοχάν Σινγκ ως πρωθυπουργό. Το 2006 παραιτήθηκε από την έδρα της στη Βουλή, επανεξελέγη όμως σε άλλη περιφέρεια το ίδιο έτος. Το κόμμα της κέρδισε τις εκλογές του 2009, υπέστη όμως συντριπτική ήττα σε αυτές του 2014 με πρωθυπουργικό υποψήφιο τον γιο της, Ραούλ Γκάντι. Η ίδια επανεξελέγη μέλος του κοινοβουλίου. Έχει συμπεριληφθεί πολλές φορές από τον τύπο στη λίστα με τις δέκα ισχυρότερες γυναίκες του κόσμου καθώς και σε αυτή με τις εκατό προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Κατοικεί στο Νέο Δελχί.
Κώστας Φιλίνης

Ο Κώστας Φιλίνης (Αθήνα, 13 Αυγούστου 1921 - 20 Ιανουαρίου 2014) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός της Αριστεράς. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού και ευρωβουλευτής από το 1985 ως το 1989 (με την Ελληνική Αριστερά από 28 Ιανουαρίου 1985 ως τις 24 Ιουλίου 1989).

 Εντάχθηκε στη νεολαία ΟΚΝΕ κατά τις σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, πριν συμπληρώσει τα 20 του χρόνια. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε στο παράνομο ΚΚΕ. Συνελήφθη το 1955 και φυλακίστηκε ώς το 1966. Εν συνεχεία εργάστηκε ως υποδιευθυντής της εφημερίδας "Η Αυγή" (συνεκδότης της εφημερίδας την περίοδο 1993-98) και στο κόμμα της ΕΔΑ. Το 1967, έπειτα από την εγκαθίδρυση της χούντας, οργανώθηκε ξανά στην αντίσταση, μέσα από το ΠΑΜ μαζί με το Μίκη Θεοδωράκη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί την ίδια χρονιά και να καταδικαστεί για δεύτερη φορά σε ισόβια κάθειρξη. Παρέμεινε έγκλειστος στη φυλακή ως το 1973. Ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, συνετέλεσε στη μετεξέλιξή του στην Ελληνική Αριστερά και στην ίδρυση αργότερα του Συνασπισμού. To 1985 έγινε ευρωβουλευτής ως επιλαχών, αντικαθιστώντας το Λεωνίδα Κύρκο του ΚΚΕ Εσωτερικού.Επιμελήθηκε μεταφράσεις ξένων συγγραφέων, όπως ο Καρλ Μαρξ και ο Αντόνιο Γκράμσι, ενώ ο ίδιος συνέγραψε το έργο "Η θεωρία των παιγνίων και στρατηγική πολιτική". Το 2015 κυκλοφόρησε προς τιμήν του το συλλογικό έργο: Κώστας Φιλίνης, ένας διανοούμενος της δράσης.
Γιάννης Σταμούλης

Ο Ιωάννης Σταμούλης (Θήβα, 12 Σεπτεμβρίου 1930 - Αθήνα, 3 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε ευρωβουλευτής από το 1989 έως το 1994 , ενώ στη συνέχεια έγινε ο πρώτος εκλεγμένος νομάρχης Βοιωτίας (1994 - 1998). Πρωταγωνίστησε στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Γεννήθηκε το Σεπτέμβριο του 1930 στη Θήβα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε το πτυχίο του το 1952. Εργάστηκε ως δικηγόρος, αρχικά στη Λιβαδειά και στη συνέχεια στην Αθήνα, αναλαμβάνοντας πολύ σημαντικές υποθέσεις στα ανώτατα δικαστήρια της χώρας. Έδειξε τις μεγάλες νομικές του ικανότητες ως δικηγόρος της εφημερίδας Αυριανή στο απόγειο της κυκλοφορίας και επιρροής της τη δεκαετία του 1980, όταν δεχόταν καταιγισμό μηνύσεων και αγωγών από τα πρόσωπα που επέκρινε. Ο Σταμούλης στην πλειονότητα των περιπτώσεων κατάφερνε να αθωώνει την εφημερίδα και τον εκδότη της Γιώργο Κουρή. Επίσης, υπερασπίστηκε με επιτυχία τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ήταν διοικητές διάφορων ΔΕΚΟ την περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά, ενώ υπήρξε και ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.Η εφημερίδα Το Βήμα σκιαγράφησε το δικηγορικό προφίλ του την περίοδο της δίκης του αιώνα της 17 Νοέμβρη, που έγινε το 2003:«Πρώην ευρωβουλευτής του ΠαΣοΚ και πρώην νομάρχης Βοιωτίας. Ανακίνησε την υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων. Η ευγενής φυσιογνωμία του δεν προδίδει τη δυναμικότητα που επιδεικνύει στις δικαστικές αίθουσες. Μια φορά μάλιστα, στη δίκη των ΔΕΚΟ, ως συνήγορος του πρώην γενικού διευθυντή των ΕΛΤΑ Παναγιώτη Βουρνά, διεκδικώντας τον λόγο δεν δίστασε να χτυπήσει το χέρι του στην έδρα του προέδρου. Αριστος γνώστης της δικονομίας, χαρακτηρίζεται ως «ο δικηγόρος των ενστάσεων», τακτικής που, όπως φαίνεται, θα ακολουθήσει και σε αυτή την υπόθεση. Ηδη και κατά το στάδιο της ανάκρισης υπέδειξε στους πελάτες του να μην απολογηθούν επειδή θεώρησε αναρμόδια τη δικαστική λειτουργό που τη διενεργούσε. Στη συνέχεια επανήλθε ζητώντας την ακυρότητα της προδικασίας αλλά και την εξαίρεση του εποπτεύοντος την ανάκριση εισαγγελέα εφετών» Στις ευρωεκλογές του 1989 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε από το 1989 έως το 1994. Στη συνέχεια, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 εξελέγη ο πρώτος αιρετός νομάρχης Βοιωτίας και υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι το 1998. Ως νομάρχης Βοιωτίας, είχε κατά καιρούς εσωκομματικά προβλήματα με τις τοπικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ. Ήταν πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Θυμάτων Ναζιστικής Κατοχής και πρωταγωνιστής στο νομικό αγώνα διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων για τα θύματα της περιόδου,ενώ ανέδειξε διεθνώς τη Σφαγή στο Δίστομο. Απεβίωσε από καρκίνο το Δεκέμβριο του 2007 σε ηλικία 77 ετών, και κηδεύτηκε από τον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στην Αθήνα, ενώ τάφηκε στη γενέτειρά του. Κόρη του είναι η δικηγόρος Κέλλυ Σταμούλη, που ασχολείται με το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Μία Χαμ

Η Μία Χαμ (Mariel Margaret "Mia" Hamm-Garciaparra, 17 Μαρτίου 1972) είναι Αμερικανίδα ποδοσφαιρίστρια. Θεωρούμενη ως μία από τις κορυφαίες όλων των εποχών, ψηφίστηκε καλύτερη παίκτρια του 20ού αιώνα από την IFFHS. Είναι μία από τις δύο μόνο ποδοσφαιρίστριες που συμπεριλήφθηκαν στη λίστα FIFA 100.

 Γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1972 στην Σέλμα της Αλαμπάμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1989 στο πανεπιστήμιο της Νορθ Καρολίνα. Έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα των Η.Π.Α. δυο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια 1996 και το 2004, ένα ασημένιο το 2000 και τρία Παγκόσμια πρωταθλήματα το 1991, 1999, και το 2003. Έπαιζε στην θέση του επιθετικού και έχει με την εθνική ομάδα των Η.Π.Α. 176 συμμετοχές και έχει σημειώσει 158 γκολ. Έχει επίσης πανεπιστημιακά πρωταθλήματα ΗΠΑ το 1989, το 1990, το 1992 και το 1993, και ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα το 2003 με τους Ουάσιγκτον Φρίντομς. Έχει αναδειχθεί από την FIFA δύο φορές καλύτερη παίκτρια του κόσμου (2001 και 2002). Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 2006 λόγω εγκυμοσύνης. Το 2007 μπήκε στο Ηall of Fame. Κατοικεί στο Λος Άντζελες. Φωτογραφίες και στατιστικά στα Αγγλικά Αρχειοθετήθηκε 2006-09-13 στο Wayback Machine. Mia Hamm Foundation
Μαρία Λουίζα του Ντέγκενφελτ

Η Μαρία Λουίζα (γερμ. Marie Luise von Degenfeld, 28 Νοεμβρίου 1634 - 18 Μαρτίου 1677) από τον Οίκο των Ντέγκενφελτ ήταν κόρη του Βαρόνου του Ντέγκενφελντ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Η Μαρία Σουζάννε Λουίζε φον Ντέγκενφελντ ήταν κόρη του πτωχευμένου Μάρτενς Κρίστοφ, Βαρόνου του Ντέγκεφελντ, και της Μαρία Άννα Άντελμαν φον Άντελμαννσφελντεν. Το 1650 διορίστηκε κυρία των τιμών της Καρλόττας της Έσσης-Κάσσελ, συζύγου του Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου του Παλατινάτου. Ο γάμος της Καρλόττας δεν ήταν ευτυχής, αυτό ήταν γνωστό. Η ίδια διαμαρτυρόταν ανοικτά γι' αυτόν, λέγοντας ότι έγινε παρά τη θέλησή της. Η Μαρία Λουίζα αρχικά αρνήθηκε να γίνει ερωμένη του εκλέκτορα· ο Κάρολος Α΄ Λουδοβίκος έκανε το 1658 μοργανατικό γάμο με αυτή στο κυνηγετικό περίπτερο του Κάστρου Σβέτσινγκεν (μεταξύ της Χαϊδελβέργης και του Μάννχαϊμ). Χρησιμοποίησε την ηγεμονική του εξουσία για την τέλεση του γάμου· έγινε δίγαμος. Το 1667 έδωσε τον τίτλο Raugrafin, χωρίς εδαφικό προσδιορισμό, σε αυτήν και στα τέκνα τους, διαχωρίζοντάς τα από αυτά του πρώτου, δυναστικού γάμου του. Η Καρλόττα θεώρησε ότι έτσι ο γάμος τους νομικά τελείωσε και αρνιόταν να συνεχίσει να τον αναγνωρίζει. Η Μαρία Λουίζα είχε τέκνα: Καρολίνα Ελισάβετ 1659-1696, παντρεύτηκε τον επιτηρητή της Μάινχαρτ Σόμπεργκ, 3ο Δούκα του Σόμπεργκ. Αυτή έλαβε προίκα 20.000 φλορίνια. Κάρολος Λουδοβίκος 1658-1688, απεβ. 30 ετών στη μάχη. Λουίζα 1661-1733. Λουδοβίκος 1662. Αμαλία Ελισάβετ 1663-1709. Γεώργιος Λουδοβίκος 1664-1665. Φρειδερίκη 1665-1674. Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1666-1667. Κάρολος Εδουάρδος 1668-1690, απεβ. 22 ετών στη μάχη. Στους δύο αυτούς γιους του ο εκλέκτορας έδωσε την κυριότητα του Στέμπαχ στο Κράιχγκαου. Ο εκλέκτορας απεβίωσε το 1680 και ο γιος του το 1685. Ο επόμενος εκλέκτορας κατέλαβε το Στέμπαχ το 1690, όταν απεβίωσε ο Κάρολος Εδουάρδος. Τότε διαμαρτυρήθηκε ο Κάρολος Μαυρίκιος και έτσι το 1695 τού αποδόθηκε. Το 1702 ο τελευταίος απεβίωσε και ο εκλέκτορας κατέλαβε πάλι το Στέμπαχ. Σε αυτό έκαναν έφεση οι αδελφές τού Καρόλου Μαυρικίου, η Λουίζα και η Αμαλία Ελισάβετ και επέτυχαν να αποδοθεί σε αυτές. Σοφία 1669. Κάρολος Μαυρίκιος 1671-1702. Ήταν η συμπάθεια της ετεροθαλούς αδελφής του Ελισάβετ Καρλόττας, που ήταν παντρεμένη στη Γαλλία. Εις μάτην ζητούσε από τον πατέρα της ένα εισόδημα για τον Κάρολο Μαυρίκιο: αυτός απεβίωσε άπορος και άγαμος. Κάρολος Αύγουστος 1672-1691, απεβ. 19 ετών στη μάχη. Κάρολος Καζιμίρ 1675-1691 απεβ. 16 ετών σε μονομαχία. Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F. and B. (1985). L'Allemagne Dynastique, Tome IV. France: Laballery. pp. 196–197, 223–224, 269–270, 302–304. ISBN 2-901138-04-7.
Επαρχία του Παλέρμο

Η επαρχία του Παλέρμο (ιταλικά: Provincia di Palermo) είναι επαρχία της βορειοδυτικής Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.992 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.244.323 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Παλέρμο (Palermo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 82 δήμους. Συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Τράπανι, νότια με την επαρχία του Ακράγαντα και την επαρχία της Καλτανισέττα, ανατολικά με την επαρχία της Έννα και της επαρχία της Μεσσίνα ενώ βόρεια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.

 Το κλίμα της επαρχίας του Παλέρμο είναι γενικά μεσογειακό, με λίγες βροχοπτώσεις. Οι χειμώνες είναι σύντομοι και ήπιοι και τα καλοκαίρια διαρκή και εξαιρετικά ζέστα. Στις παραθαλάσσιες περιοχές η μέση θερμοκρασία τους χειμερινούς μήνες είναι γύρω στους 8/10 °C, συχνά όμως και υψηλότερα. Τα καλοκαίρια η θερμοκρασία φτάνει συχνά και τους 45 °C με ελάχιστη τους 30/35 °C. Στο εσωτερικό της επαρχίας, ωστόσο, το κλίμα είναι πιο ψυχρό, ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές όπου οι χειμώνες είναι δριμείς με πολλές και συχνές χιονοπτώσεις. Με πληθυσμό που ξεπερνά το 1,2 εκατομμύρια κατοίκους, η επαρχία του Παλέρμο είναι η πολυπληθέστερη επαρχία της Σικελίας ενώ και η πυκνότητα του πληθυσμού ξεπερνά κατά πολύ τόσο τον μέσο όρο της Σικελίας, όσο και το ιταλικό εθνικό μέσο όρο. Συγκεντρώνει περισσότερο από το 25% του συνολικού πληθυσμού της Σικελίας, με μεγάλη πυκνότητα στις παράλιες περιοχές και χαμηλότερη στην ορεινή ενδοχώρα. Περίπου 800.000 κάτοικοι συγκεντρώνονται στις 4 μεγαλύτερες πόλεις, μόνο όμως η μεγαλύτερη εξ'αυτών, το Παλέρμο, έχει πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων και συνολικά σχεδόν το 50% του συνολικού πληθυσμού της επαρχίας. Είναι προφανής η δυσαναλογία ανάπτυξης μεταξύ του Παλέρμο και του υπολοίπου της επαρχίας, τόσο πληθυσμιακά όσο και σε διοικητικό επίπεδο. Γύρω από το Παλέρμο υπάρχουν πολύαριθμοι οικισμοί οι οποίοι εξαρτώνται οικονομικά από αυτό. Εξαίρεση αποτελεί μόνο η Μπαγκέρια και το Τέρμινι Ιμερέζε, που βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από το Παλέρμο και αποτελεί σημείο αναφοράς για το ανατολικό μέρος της επαρχίας. Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία του Παλέρμο (Αγγλικά)
Συκιές Εύβοιας

Οι Συκιές (ή επίσημα Συκεαί) είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 346 κατοίκους. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 100 μ.

 Η περιοχή στην οποία βρίσκονται οι Συκιές στο παρελθόν λεγόταν Μανδράκι, γιατί εκεί βρίσκονταν τα μαντριά των κτηνοτρόφων της Αχλαδερής. Οι Συκιές αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1928, όταν προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αχλαδερής. Το 1988 ορίστηκαν έδρα της κοινότητας Αχλαδερής. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκαν στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκαν στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Ζακ Ντυπέν

Ο Ζακ Ντυπέν (Πριβά, περιοχή Αρντές 4 Μαρτίου 1927- Παρίσι, 27 Οκτωβρίου 2012) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός Τέχνης. Από το 1943 ως το θάνατό του έζησε στο Παρίσι και έγραψε ποιήματα και δοκίμια για τη Μοντέρνα Τέχνη.

 Ο Ντυπέν πέρασε τα παιδικά του χρόνια μέσα σε ένα ψυχιατρικό άσυλο, όπου ο πατέρας του Πιερ ήταν διευθυντής. Η μητέρα του Λεονί, ήταν μαία. Τα χρόνια που πέρασε παίζοντας ανάμεσα στους τρόφιμους του ψυχιατρείου χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα του και σημάδεψαν την ποίησή του. Με το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του τον Ιανουάριο του 1944, πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Δίκαιο, Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία της Τέχνης. Άρχισε την στενότερη επαφή του με την Τέχνη επισκεπτόμενος μουσεία, όπως το μουσείο του Λούβρου, το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και πολλές γκαλερί Τέχνης. Ήρθε έτσι σε επαφή με τον Υπερρεαλισμό και τον Υπαρξισμό και σπουδαίους λογοτέχνες όπως τον κορυφαίο μοντερνιστή Φραντς Κάφκα, τον Μωρίς Μπλανσό και τον Ουίλιαμ Φώκνερ. Γνώρισε επίσης τον Γάλλο ποιητή Ρενέ Σαρ, ο οποίος έγραψε έναν πρόλογο για το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Ντυπέν, Cendrier du voyage (Το Σταχτοδοχείο του Ταξιδιού), τον Ιανουάριο του '50. Η ποίησή του προκάλεσε σταδιακά το θαυμασμό των λογοτεχνών και των κριτικών Τέχνης. Ο Πωλ Ώστερ μάλιστα μετέφρασε τα ποιήματά του στα αγγλικά. Στα επόμενα χρόνια ο Ντυπέν εργάστηκε στη Γκαλερί Λελόν και το Ίδρυμα Μαέ και σε άλλες γκαλερί, όπου και ήρθε σε επαφή με πολλούς μοντερνιστές καλλιτέχνες, με πιο σημαντικούς τους Αλμπέρτο Τζιακομέτι και Χουάν Μιρό. Αποκορύφωμα και αναγνώριση της πολυσχιδούς καλλιτεχνικής του διαδρομής υπήρξε η απονομή στο πρόσωπό του του γαλλικού Κρατικού Βραβείου Ποίησης το 1988. Χριστόφορου Λιοντάκη, Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης, εκδόσεις Καστανιώτη Νίκου Μαυράκη, Η Οδύσσεια της Ποίησης, από το Έπος στο Μεταμοντερνισμό, εκδόσεις Σόκολη (Βραβείο Ολοκληρωμένης Μελέτης 2006-2007) AUSTER, Paul, Εισαγωγή στο The Random House Book of Twentieth-Century French Poetry, Νέα Υόρκη: Vintage Books.
Σταύρος Καζαντζής

Ο Σταύρος Δημητρίου Καζαντζής ή Μπαρέτης (1885 - 1912) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος από την Μπαλάφτσα (νυν Κολχικό) Θεσσαλονίκης. Έμεινε γνωστός για την εκτέλεση στις 9 Μαρτίου του 1912, του ηγεμόνα της Σάμου, Ανδρέα Κοπάση, ο οποίος κατηγορείτο για φιλοτουρκική στάση.

 Ο Σταύρος Καζαντζής, γνωστός με το ψευδώνυμο Μπαρέτης, γεννήθηκε το 1885 στην Μπαλάφτσα (Κολχικό) Θεσσαλονίκης. Μυήθηκε στο Μακεδονικό Κομιτάτο και έδρασε ως μέλος της Επιτροπής Άμυνας του χωριού του. Το 1907, μαζί με άλλους δύο συνεργάτες του σκοτώνει φιλοβούλγαρο συντοπίτη του και δύο χρόνια αργότερα φονεύει τον γιο του προηγούμενου, με αποτέλεσμα να επικηρυχτεί από τις οθωμανικές αρχές, θα φυγαδευτεί όμως από το ελληνικό προξενείο της Θεσσαλονίκης στην Αθήνα. Το 1912, η αντιπολίτευση της Σάμου, με ηγέτη τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, ήλθε σε επαφή με το Μακεδονικό Κομιτάτο Αθηνών ώστε να ζητήσει τη συνδρομή του για την εξόντωση του ηγεμόνα του νησιού, Ανδρέα Κοπάση, τον οποίο βάραιναν κατηγορίες για καταπίεση του ντόπιου πληθυσμού και για φιλοτουρκική στάση. Το Μακεδονικό Κομιτάτο, ανταποκρινόμενο στους Σαμιώτες, επέλεξε τον Μπαρέτη, ο οποίος μαζί με τον, επίσης μακεδονομάχο, Αθανάσιο Σταυρούδη μετέβη στη Σάμο. Εκεί, την 9η Μαρτίου του 1912 με τη βοήθεια ντόπιων αλλά και την καθοδήγηση του Σταυρούδη, ο οποίος είχε αναλάβει τον σχεδιασμό της επιχείρησης, ο Μπαρέτης εκτέλεσε έξω από το Ηγεμονικό Μέγαρο, τον Ανδρέα Κοπάση. Κατά την προσπάθειά του να διαφύγει, τραυματίστηκε στη βουβωνική χώρα από πυροβολισμό του Έλληνα σωματοφύλακα του Κοπάση και στη συνέχεια βρήκε καταφύγιο στην ιερά μονή της Αγίας Ζώνης, όπου ανακαλύφτηκε την επόμενη ημέρα από χωροφύλακες, οι οποίοι αφού πρώτα τον ξυλοκόπησαν στη συνέχεια τον μετέφεραν σε στρατιωτικό νοσοκομείο στο Βαθύ Σάμου. Εκεί, προσβλήθηκε από περιτονίτιδα, με αποτέλεσμα να πεθάνει μετά από δύο ημέρες. Στην πλατεία της γενέτειράς του, στο Κολχικό Θεσσαλονίκης, έχει στηθεί μνημείο προς τιμήν του ενώ η ίδια πλατεία αλλά και το πρώην στρατόπεδο του Λαγκαδά, φέρουν το όνομά του. Στην επέτειο της εκτέλεσης του Αν. Κοπάση, σύλλογοι Σαμίων τιμούν τη μνήμη του Μπαρέτη.
Βυζαντινές μονάδες μέτρησης

Οι Βυζαντινές μονάδες μέτρησης είναι συνέχεια των Ρωμαϊκών, οι οποίες προέρχονται από τις Αρχαιοελληνικές μονάδες μέτρησης. Ως τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α΄ κάθε περιοχή είχε τις παραδοσιακές της μονάδες μέτρησης. Συνήθεις τέτοιες μονάδες μέτρησης και ζύγισης, με τις οποίες γινόταν χρεώσεις, ήταν το μεστικόν, το μινιάτικον, το ζυγιαστικόν, το καμπανιάτικον, το γομαριάτικον και το σαμαριάτικον. Ο Ιουστινιανός Α΄ ξεκίνησε την τυποποίηση των μονάδων, κυρίως για το σύστημα της οικονομικής διοίκησης. Παρά την επιμονή της κεντρικής διοίκησης για τη χρήση των επίσημων μέτρων, τα παλαιά συστήματα συνέχισαν να χρησιμοποιούνται παράλληλα, είτε λόγω τοπικών παραδόσεων ή ξένων επιρροών, είτε με σκοπό να καλύψουν τις ανάγκες ειδικών εμπορευμάτων ή βιοτεχνιών. Επιπρόσθετα από τον 12ο αι. ξένοι έμποροι, όπως Βενετοί, Γενουάτες ή από την Πίζα, που κινούντο μέσα στην Αυτοκρατορία, έλαβαν το προνόμιο να χρησιμοποιούν το δικό τους μετρικό σύστημα.

 Η Αυτοκρατορία συνέχισε να χρησιμοποιεί τις ανθρωπομετρικές μονάδες των Αρχαίων Ελλήνων. Οι πράξεις για τα βάρη και τις μονάδες εκδιδόταν από τους αυτοκράτορες ως μορφή φορολογικής αναμόρφωσης. Ένας οδηγός του 11ου αι. για συλλογή φόρων περιέχει μία διόρθωση του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ για την προσθήκη μίας παλάμης στην οργιά, που χρησιμοποιείτο για τον υπολογισμό του σχοινίου, μία πράξη που μείωσε τη φορολογήσιμη περιοχή του κατόχου κατά 5%. Οι μονάδες μέτρησης επιφάνειας γης είναι ελληνικές. Η μονάδες μέτρησης όγκου ήταν, οι περισσότερες, ρωμαϊκές: Οι μονάδες μέτρησης βάρους ή μάζας ήταν πιο πολύ ρωμαϊκές και βασιζόταν στη λίβρα. Το 309 ο Κωνσταντίνος Α΄ όρισε η λίβρα να είναι 72 σόλιδοι (χρυσά νομίσματα). Επειδή αυτά έχουν βάρος 4,55 γρ., η λίβρα την εποχή εκείνη θα ήταν 0,3276 κιλά. Ωστόσο η περιεκτικότητα σε χρυσό του σόλιδου έπεφτε, έτσι η λίβρα έγινε 0,324 κιλά (4ος-6ος αι.), 0,322 κιλά (6ος-7ος αι.), 0,32 κιλά (7ος-9ος αι.) 0,319 κιλά (9ος-13ος αι.), πράγμα που συνεχίστηκε μετά. Τα σταθμά γινόταν από μολύβι, μπρούτζο, υαλί ή σπανιότερα από άργυρο ή χρυσό. Είχαν διάφορες μορφές, συχνά αυτοκρατειρών. Οι αρχαιολόγοι θεωρούν, ότι τα σταθμά ήταν αρχικά κυκλικά με τα γράμματα ΟΥ (ουγγιά) από τον 3ο ως τον 5ο αι. Κατά τη διάρκεια του 4ου αι. σταδιακά αντικαταστάθηκαν από τετράγωνα με τα γράμματα Γ Ο. Από τον 9ο αι. πήραν τη μορφή δίσκων και ίσως τον 12ο αι. Τα υάλινα βάρη είχαν πλεονεκτήματα, αλλά μετά την απώλεια της Συρίας και της Αιγύπτου τον 7ο αι., εξαφανίστηκαν. Η ανάλυση εκατοντάδων σταθμών, που έχουν επιζήσει μας κάνουν να αντιληφθούμε, ότι υπήρχαν πολλά τοπικά πρότυπα βάρη πριν τις Αραβικές κατακτήσεις. Ο Ιουστινιανός Α΄ είχε θέσει τον κόμη του ιερού ταμείου (comes sacrarum largitionum) ως υπεύθυνο των βαρών των νομισμάτων και τον έπαρχο του πραιτωρίου (praetorian prefect) της πόλης ως υπεύθυνο για τα εμπορικά σταθμά. Ως τον 9ο αι. ο έπαρχος ήλεγχε όλα τα επίσημα βάρη στην Κωνσταντινούπολη, αν και οι αρχαιολόγοι έχουν βρεί, ότι άλλοι έφτιαχναν τα δικά τους βάρη, όπως οι proconsuls, οι viri laudabiles, οι viri clarissimi στη Δύση και οι ανθύπατοι, οι κόμητες και οι έφοροι στην Ανατολή.
Θρασιμούνδος Γ΄ του Σπολέτο

Ο Θρασιμούνδος Γ΄, γερμ.: Transamund III, Transmund ή Trasmund (άκμασε 982 - 989) ήταν δούκας του Σπολέτo και μαρκήσιος του Καμερίνo από το 982 μέχρι το τέλος του το 989.

 Ο πατέρας του ήταν ο κόμης Άττο Α΄ του Κιέτι (Tεάτε) και η Πέννε. Οι ακριβείς ημερομηνίες της δουκικής του εξουσίας στο Σπολέτo είναι αμφισβητούμενες και η εξουσία του φαίνεται να είχε διακοπεί τουλάχιστον μία φορά. Αυτή η διακοπή έχει προκαλέσει σύγχυση ως προς το πόσα άτομα με το όνομα Θρασαμούνδος κυβερνούσαν πραγματικά το Σπολέτo σε αυτή την εποχή. Τα Χρονικά της Φάρφα ισχυρίζονται, ότι ένας Θρασιμούνδος διαδέχθηκε τον Θεοβάλδο Β΄ γύρω στο 964, αλλά αυτό φαίνεται να είναι μία εσφαλμένη δήλωση της χρονολογίας. Τα Χρονικά του Αγίου Στεφάνου στο Ρίβο Μαρίς αναφέρονται σε έναν δούκα Θρασιμούνδο ήδη από το 971, αλλά αυτή η πηγή έχει απαξιωθεί ως ψευδής. Φαίνεται ότι υπήρχε ένας μόνο δούκας Θρασιμούνδος, που κυβέρνησε τον Σπολέτο τουλάχιστον δύο φορές και ότι θα έπρεπε να αναφέρεται ως Θρασιμούνδος Γ΄. Φαίνεται ότι απεβίωσε κάπου γύρω στο 989 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Μποζονιδών μάργραβος της Τοσκάνης. Υπάρχουν διάφορες πηγές που αναφέρονται σε έναν δούκα Θρασιμούνδο Γ΄ και έναν Θρασιμούνδο Δ΄. Αν και είναι πιθανό ότι και οι δύο είναι στην πραγματικότητα ο Θρασιμούνδος Γ΄ γιος του κόμη Άττο Β΄, δεν μπορεί να αποκλειστεί, ότι στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο άτομα με το όνομα Θρασαμούνδος, που κατείχαν τη δουκική εξουσία. Ο Θρασαμούνδος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Σιχελγκάρντα και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: Γκίμπουργκα. Χίλντεμπραντ, κόμης. Τράσμουντ Β΄, κόμης. Άττο Γ΄, κόμης. Rivera, Cesare. I Conti de'Marsi e la loro discendenza. 1915. McGrath, Felim. Aristocratic society in Abruzzo, c.950–1140. PhD diss. University of Dublin, 1914.
Εμάνουελ Σικανέντερ

Ο Εμάνουελ Σικανέντερ (Emanuel Schikaneder, 1 Σεπτεμβρίου 1751 - 21 Σεπτεμβρίου 1812), ψευδώνυμο του Γιόχαν Γιόζεφ Σικανέντερ, ήταν Γερμανός δραματουργός, θεατρικός σκηνοθέτης, ηθοποιός, τραγουδιστής και συνθέτης, περισσότερο γνωστός σήμερα ως ο δημιουργός του λιμπρέτου της όπερας Ο Μαγικός Αυλός σε μουσική τού Μότσαρτ.

 Ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με το τραγούδι και το 1773/74 συμμετείχε για πρώτη φορά ως ηθοποιός στο θίασο του Φ. Γ. Μόζερ, που εκτελούσε έργα όπερας και γερμανικές οπερέτες (Singspiele). Δύο χρόνια αργότερα, παρουσιάστηκε στο Ίνσμπρουκ το έργο Die Lyranten, σε μουσική και λιμπρέτο του ίδιου. Το 1777 εγκαταστάθηκε με το θίασο στο Άουγκσμπουργκ όπου παντρεύτηκε την ηθοποιό Έλεονορ Αρθ (1751-1821). Τον ίδιο χρόνο, ερμήνευσε το ρόλο του Άμλετ στο θέατρο της βασιλικής αυλής του Μονάχου. Μετά από μία περίοδο κατά την οποία ταξίδεψε σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις μαζί με το θίασό του, προσκλήθηκε στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε μία τρίμηνη συνεργασία με τον Χούμπερτ Κουμπφ. Ως μέλος του Εθνικού Θεάτρου (Nationaltheater) συμμετείχε στην εκτέλεση αρκετών έργων όπερας κατά την περίοδο 1785-86. Στη Βιέννη, ο Σικανέντερ επικεντρώθηκε στην εκτέλεση έργων όπερας, σε αντίθεση με την προγενέστερη περίοδο, κατά την οποία εστίασε το ενδιαφέρον του σε θεατρικά έργα. Έχοντας συνθέσει δικά του λιμπρέτι, συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Μότσαρτ ή ο Σύσμαϊερ και ο Βολφλ για τη μουσική επένδυσή τους. Από το 1789 διετέλεσε διευθυντής του θεάτρου Φράιχαους όπου παρουσίασε μία σειρά έργων του, τα οποία σημείωσαν αξιοσημείωτη επιτυχία. Στις 13 Ιουνίου 1801, ίδρυσε το νέο θέατρο του Βίντεν, ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα θέατρα της εποχής, στο οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά Ο Μαγικός Αυλός του Μότσαρτ. Ο Σικανέντερ πούλησε το θέατρο τον επόμενο χρόνο. Συνέχισε να συνθέτει λιμπρέτι και θεατρικά έργα, χωρίς να εγκαταλείψει την ηθοποιία και το 1806 ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου του Μπρνο. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, ενώ το 1812, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Βουδαπέστη εμφάνισε συμπτώματα φρενοβλάβειας. Πέθανε τον ίδιο χρόνο στη Βιέννη. Ορισμένα από τα κωμικά έργα που συνέθεσε εξακολούθησαν να παίζονται αρκετά χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή τους, επηρεάζοντας την μεταγενέστερη εξέλιξη του βιενέζικου θεάτρου. Το έργο του περιλαμβάνει συνολικά περίπου 55 θεατρικά έργα και 44 λιμπρέτι. Συνέθεσε επίσης τη μουσική για τουλάχιστον δύο έργα, την όπερα Die Lyranten και την οπερέτα Das Urianische Schloss (1786, Σάλτζμπουργκ). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emanuel Schikaneder στο Wikimedia Commons
Δημήτρης Μπαρμπαλιάς

Ο Δημήτρης Μπαρμπαλιάς (γεν. 1961) είναι παλαίμαχος Έλληνας τερματοφύλακας, ο οποίος αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

 Ο Δημήτρης Μπαρμπαλιάς γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1961. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Πανιώνιο, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 11 Απριλίου 1982, στη μοναδική συμμετοχή του εκείνη τη σεζόν. Μεταξύ 1984 και 1987 αγωνίστηκε δανεικός στον Αιολικό, στη Β΄ Εθνική και στο Χαραυγιακό στη Γ΄ Εθνική. Στη συνέχεια επέστρεψε στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε ως το τέλος της καριέρας του, χωρίς όμως να καταφέρει να γίνει ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας. Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται εργάστηκε ως προπονητής, μεταξύ άλλων και στον Πανιώνιο το 2001. Επίσης, ασχολήθηκε με την ανίχνευση ποδοσφαιρικών ταλέντων. Εργάστηκε στο τμήμα σκάουτινγκ του Ολυμπιακού Π.. Σήμερα εργάζεται για την Α.Ε.Κ. Σημείωση: Ελλιπή στοιχεία. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες
Νικολάι Νικίτιν

Ο Νικολάι Βασίλιεβιτς Νικίτιν (ρώσικα: Николай Васильевич Никитин, 15 Δεκεμβρίου 1907 - 3 Μαρτίου 1973) ήταν πολυβραβευμένος Σοβιετικός πολιτικός μηχανικός, περισσότερο γνωστός για τις επιβλητικές κατασκευές του.

 Ο Νικίτιν γεννήθηκε στο Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Ο πατέρα του ήταν μηχανικός τυπογραφείου ενώ αργότερα δούλευε ως νομικός υπάλληλος. Ένα δάγκωμα φιδιού στα 17 του, του δημιούργησε μόνιμο πρόβλημα στο πόδι. Το 1930 αποφοίτησε από την Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Τομσκ με ειδικότητα στις κατασκευές. Το 1932 σχεδίασε τον σιδηροδρομικό σταθμό του Νοβοσιμπίρσκ. Το 1937 ήδη ζούσε και δούλευε στη Μόσχα. Ασχολήθηκε με τους υπολογισμούς της θεμελίωσης του μνημειώδους Παλατιού των Σοβιέτ που θα κατασκευαζόταν στη θέση του κατεδαφισμένου Καθεδρικού του Χριστού Σωτήρος. Ο Νικίτιν πέθανε στις 3 Μαρτίου 1973 και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι. Το κύριο κτήριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας με ύψος 240 μέτρα. Η κατασκευή του διήρκεσε από το 1949 ως το 1953 και όταν τέλειωσε ήταν το ψηλότερο κτήριο στην Ευρώπη. Το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης της Βαρσοβίας σε συνεργασία με τον Λεβ Ρούντνεβ. Κατασκευάστηκε από το 1952 ως το 1955. Στάδιο Λουζνίκι Το κολοσσιαίο άγαλμα στον λόφο Μαμάγιεφ «Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί» με ύψος 85 μέτρα, κατασκευή με 7900 τόνους σκυρόδεμα και χάλυβα, σε συνεργασία με τον γλύπτη Γιεβγκένι Βουτσέτιτς Ο Πύργος Οστάνκινο- Ολοκληρώθηκε το 1967, με ύψος 540 μέτρα, η ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή στην Ευρασία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nikolay Nikitin (1907-1973) στο Wikimedia Commons
Πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο ανδρών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο ανδρών, διοργανώθηκε για πρώτη φορά το διήμερο 3-4 Δεκεμβρίου 1977. Διοργανώνεται κάθε χρόνο κυρίως το μήνα Δεκέμβριο από την Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο. Από το 1977 έως το 1984 η ομοσπονδία ήταν υπό την κηδεμονία του ΣΕΓΑΣ, και ανεξαρτητοποιήθηκε το 1985. Στις 5 Ιουνίου 1977 διεξήχθη το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων και στις 14 Μαρτίου 1987, διεξήχθη το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα Νέων.

 Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη για πρώτη φορά το 1977 από τον ΣΕΓΑΣ. Το πρώτο πρωτάθλημα υπό την εποπτεία της Ελληνικής ομοσπονδίας διεξήχθη το 1985. Στο πλαίσιο του πρωταθλήματος, διεξάγονται οι παρακάτω κατηγορίες βάρους: Ο νικητής σύλλογος αναδεικνύεται μέσω των μεταλλίων, και συγκεκριμένα ο σύλλογος του οποίου οι αθλητές κατέκτησαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια. Σε περίπτωση ισοπαλίας χρυσών μεταξύ δύο ή παραπάνω συλλόγων υπολογίζονται και τα αργυρά μετάλλια, ενώ σε νέα ισοπαλία υπολογίζονται τέλος και τα χάλκινα μετάλλια. Ο νικητής αναφέρεται επισήμως ως "πολυνίκης", αναφέρεται όμως και ως "πρωταθλητής". Από το 2016 έχει καθιερωθει η διεξαγωγή ομαδικού κατά τη δεύτερη ημέρα των πανελληνίων αγώνων. Ομαδικές διοργανώσεις (αναφέρονταν ως "διασυλλογικό πρωτάθλημα" και "ομαδικό κύπελλο") είχαν διεξαχθεί και κατά τα έτη 1992 ως 2003. Το 2016 μετείχαν 4 σύλλογοι σε ομαδικούς αγώνες με πέντε κατηγορίες βάρους (-66, -73, -81, -90 και +90 κ.). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φίλιππος Αμυνταίου που επικράτησε στον άτυπο τελικό με 3-2 νίκες του Άρη Θεσσαλονίκης. Το 2017 η ομαδική διοργάνωση διεξήχθη ξανά, αυτή τη φορά με την ονομασία "Πανελλήνιο κύπελλο ομάδων". Το 2022 διεξήχθη μεικτά με άνδρες και γυναίκες και πρωταθλητή τον Φίλιππο Αμυνταίου Σημειώσεις Το 1980 ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και η Χ.Α.Ν.Θ. ισοβάθμησαν και μοιράστηκαν τον τίτλο. Ο πίνακας με τους νικητές σε όλες τις κατηγορίες από το 1997 και μετά. Σε παρένθεση είναι οι σύλλογοι στους οποίους ανήκαν οι αθλητές. Οι πρωταθλητές σύλλογοι από την Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Αρχειοθετήθηκε 2015-04-17 στο Wayback Machine. Οι πρωταθλητές από το 1997 Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Τόποι τέλεσης των Πανελληνίων πρωταθλημάτων Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007 Ιστότοπος sport.gr http://www.ethnikosgs.gr
Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας

Ο Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας ή Ροβέρτος ο Γηραιός (Robert Ier de Bourgogne, 1011 - 21 Μαρτίου 1076) ήταν γενάρχης του Οίκου της Βουργουνδίας και Δούκας της Βουργουνδίας (1032 - 1076). Ο Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας ήταν τρίτος γιος του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Κωνσταντίας του Άρλ, μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας.

 Με το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ούγου Μάγνου η μητέρα τους υποστήριξε τον ίδιο τον Ροβέρτο σαν διάδοχο του θρόνου, ο πατέρας τους αντίθετα όρισε σαν διάδοχο τον δεύτερο αδελφό του Ερρίκο. Με την υποστήριξη της μητέρας τους ο ίδιος και ο αδελφός του Ερρίκος επαναστάτησαν εναντίον του πατέρα τους Ροβέρτου Β΄ αναγκάζοντάς τον βασιλιά να οπισθοχωρήσει στο Παρίσι. Μετά το θάνατο του πατέρα τους (1031) έκανε νέα επανάσταση ενάντια στον αδελφό του Ερρίκο Α΄ ξανά με την υποκίνηση της Κωνσταντίας του Αρλ, μετά τον θάνατο και της μητέρας τους επήλθε ειρήνη, ο Ροβέρτος συμβιβάστηκε αφού του παραχωρήθηκε η Βουργουνδία (1032). Ο Ροβέρτος δεν είχε έλεγχο επάνω στους υποτελείς του, διότι έμεινε γνωστός σαν βαρόνος ληστής, αφού λεηλατούσε συνεχώς τους υποτελείς του και ιδιαίτερα τις εκκλησίες, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση η διάρρηξη στο αββαείο του Αγίου Γερμανού στην Οσέρ. Έδιωξε τη σύζυγό του Ηλί του Σεμούρ· ακολούθησε η δολοφονία του αδελφού της Ζοκεράν και ο φόνος του πατέρα της Νταλμάς Α΄ του Σεμύρ: ο Ροβέρτος Α΄ σκότωσε τον πεθερό του με τα ίδια του τα χέρια (1048). Την ίδια χρονιά ο Αρντουάν επίσκοπος του Λανγκρ αρνήθηκε να εγκαινιάσει την εκκλησία του Σεννεσί, επειδή -όπως αναφέρει- φοβήθηκε την βιαιότητα του δούκα. Ο μεγαλύτερος γιος του Ούγος σκοτώθηκε σε μάχη σε νεαρή ηλικία (1059) και ο δεύτερος γιος του Ερρίκος, γενάρχης του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας, απεβίωσε πριν από τον ίδιο (1074). Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ούγος Α΄ ως δούκας της Βοργουνδίας. Με την πρώτη σύζυγό του Ηλί του Σεμούρ (1033) απέκτησε: Ούγος 1034-1059, σκοτώθηκε σε μάχη. Ερρίκος 1035-π.1074, διάδοχος της Βουργουνδίας, απεβίωσε πριν από τον πατέρα του. Οι γιοί του: Ούγος Α΄ και Εύδης Α΄ έγιναν δούκες της Βουργουνδίας, ενώ ο μικρότερος γιος του Ερρίκος έγινε ο γενάρχης του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας. Ροβέρτος 1040-1113, νυμφεύτηκε τη Βιολάντη των Ωτβίλ, κόρη του Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και απεβίωσε δηλητηριασμένος. Σίμων 1045-1087. Κωνσταντία 1046-1093, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ΣΤ΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Καστίλης, Λεόν, Γαλικίας, Πορτογαλίας.Με τη δεύτερη σύζυγο του Ερμενγάρδη των Ινζελζέ, κόρη του Φούλκωνα Γ΄ κόμη του Ανζού, απέκτησε: Χίλντεγκαρντ π.1056-1104, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Η΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουιτανίας. Gwatking, H. M., Whitney, J. P., et al. Cambridge Medieval History: Volume III—Germany and the Western Empire. Cambridge University Press: London, 1930. Kings, Rulers, and Statesmen, ed. Mark Hillary Hansen, (Sterling Publishing Co., 2005) Elizabeth Hallam, Capetian France:987-1328, (Longman Group Ltd., 1980) Burgundy, Constance B. Bouchard, Medieval France:An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 1995) Georges Duby, The Knight, the Lady and the Priest, (University of Chicago Press, 1981)
Γλυκερία (τραγουδίστρια)

Η Γλυκερία (Άγιο Πνεύμα Σερρών, 16 Νοεμβρίου 1953) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες και δημοφιλέστερες ερμηνεύτριες του ελληνικού τραγουδιού. Σύμφωνα με τον «Κατάλογο της Ελληνικής Δισκογραφίας» συγκαταλέγεται (μετά από τις Χάρις Αλεξίου και Άννα Βίσση) στις εμπορικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες.

 Η οικογένειά της έχει ρίζες από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας. Η μητέρα της είχε καταγωγή από την Κρήτη. Η Γλυκερία γεννήθηκε στο χωριό Άγιο Πνεύμα Σερρών στις 16 Νοεμβρίου του 1953. Από πολύ μικρή δέχθηκε μουσικά ερεθίσματα από τα Μικρασιάτικα τραγούδια και το ρεμπέτικο από την οικογένειά της, με συνέπεια το τραγούδι να ριζώσει μέσα της σε πολύ μικρή ηλικία. Ο πατέρας και ο θείος της έπαιζαν ερασιτεχνικά μπουζούκι. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1974 στην τηλεοπτική εκπομπή Να η Ευκαιρία, ενώ η πρώτη της εμφάνιση στην ελληνική μουσική σκηνή ήταν το ίδιο έτος στην ταβέρνα Λητώ στην Πλάκα. http://www.glykeria.net Συνέντευξη της Γλυκερίας, Κωνσταντίνος Παυλικιάνης για το MusicHeaven Glykeria on Europopmusic.eu (English) Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου: Πώς έφτασε στα χείλη της Γλυκερίας
Ο τρομοκράτης (ταινία, 1975)

Ο τρομοκράτης είναι μια Ελληνική κωμική ταινία του 1975 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Η παραγωγή έγινε από τη Φίνος Φιλμ και πρωταγωνιστεί ο Κώστας Βουτσάς.

 Στην έγχρωμη αυτή κωμωδία τρεις φίλοι μετά τη Δικτατορία φτιάχνουν ένα κόμμα για να σώσουν την Ελλάδα. Προκειμένου να βρουν χρήματα απάγουν έναν πλούσιο και απειλούν να τον σκοτώσουν αν δεν τους δώσουν χρήματα. Τελικά όμως διαπιστώνουν πως οι συγγενείς του πλούσιου δεν ενδιαφέρονται γι' αυτόν και οι ίδιοι δεν θέλουν να τον σκοτώσουν. Κώστας Βουτσάς - Κώστας Παπακώστας Νίκος Δαδινόπουλος - Περικλής Αθανασίου Σωτήρης Τζεβελέκος - Σπύρος Βούρος Κούλα Αγαγιώτου - Φανή Παπακώστα Μπέτυ Αρβανίτη - Ανδρεάκη Στέλιος Λιονάκης - Μάτσης Νίκος Κούρος - Δημήτρης Ανδρεάκης Ειρήνη Κουμαριανού - Λουκία Μάγδα Τσαγγάνη - Βούρου,σύζυγος Σπύρου Βούρου Γιώργος Γρηγορίου - αστυνόμος Γιώργος Τζιφός - χοντρός Πρόκειται για την τελευταία συνεργασία του Κώστα Βουτσά με τη Φίνος Φιλμ. H μουσική είναι του Μίμη Πλέσσα, ενώ η φωτογραφία του Νίκου Γαρδέλη. Η ταινία προβλήθηκε την σεζόν 1975-1976,έκοψε 70.090 εισιτήρια και ήρθε 4η ανάμεσα στις 38 ταινίες της σεζόν. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.202 Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991
Μονή Καλυβιανής Ηρακλείου

Η Μονή Παναγίας Καλυβιανής βρίσκεται στο 60ό χιλιόμετρο της οδικής αρτηρίας Ηρακλείου - Τυμπακίου στην Κοινότητα Φανερωμένης Πυργιωτίσσης, σε απόσταση 300 μέτρων στα δεξιά. Το μοναστήρι κείται σε υψόμετρο 80 μέτρων και αναγνωρίστηκε με νόμο το 1968. Τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύχθηκε σε μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα και στεγάζει πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Υπάγεται στο δημοτικό διαμέρισμα Φανερωμένης Ηρακλείου. Το 2001 απεγράφησαν 214 άνθρωποι.

 Το μοναστήρι είναι σχετικά νέο, καθώς δεν αναφέρεται στον κατάλογο του Ν. Παπαδάκη με τα μοναστήρια της απογραφής του 1881. Ο χώρος της σημερινής μονής ανήκε στον Τούρκο Χουσεΐν Βραζερζαδέ. Στα χωράφια του τελευταίου βρισκόταν μια κατεδαφισμένη εκκλησία, κάτω από τα ερείπια της οποίας ανακαλύφθηκε το 1873 παλιά εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι χριστιανοί των γύρω χωριών παρακάλεσαν το Χουσεΐν μπέη να τους παραχωρήσει τον αγρό και εκείνος τους έδιωξε με σκαιότητα. Τότε οι χριστιανοί συνέταξαν αναφορά προς τον μητροπολίτη Μελέτιο και εκείνος τη διαβίβασε στο διοικητή Μουσταφά Νουρή Πασά. Ο τελευταίος απάντησε οργισμένος ότι δεν μπορούσε να απαλλοτριώσει το χωράφι επειδή είχε βρεθεί σε αυτό ένα κομμάτι ζωγραφισμένο ξύλο. Αυτό θεωρήθηκε υβριστικό προς τον μητροπολίτη και έπειτα από διαμαρτυρία της δημογεροντίας Ηρακλείου προς τους προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων, επενέβη ο διοικητής της Κρήτης Ρεούφ Πασάς και με διαταγή του αγοράστηκε ο χώρος γύρω από το γειτονικό χωριό Καλύβια, ενώ επίσης με απαίτησή του ανακλήθηκε ο Μουσταφά Νουρή Πασάς και τιμωρήθηκε. Η εκκλησία οικοδομήθηκε και ανακαινίστηκε από τους χριστιανούς και της έδωσαν το όνομα Παναγία Καλυβιανή. Από τότε τελείται πανηγύρι στον τόπο αυτό. Ο μικρός ναός σώζεται και σήμερα στον περίβολο της μονής. Το 1911 άρχισε η ανοικοδόμηση του νέου ναού με τρούλο, βυζαντινού ρυθμού και αποπερατώθηκε το 1924. Αυτός έχει τρία κλίτη και είναι καθιερωμένος στο γενέσιο, τον ευαγγελισμό και την κοίμηση της Θεοτόκου. Στον νέο ναό βρίσκεται σήμερα και η παλιά εικόνα της Παναγίας. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Εσάκ Τζαχανγκίρι

Ο Εσάκ Τζαχανγκίρι Κουχσάχι ( περσικά : اسحاق جهانگیری کوهشاهی , γεννημένος την 21η Ιανουαρίου 1958) είναι ιρανός πολιτικός και πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Χασάν Ρουχανί. Ο Τζαχανγκίρι ήταν υπουργός βιομηχανιών και ορυχείων από το 1997 έως το 2005 υπό τον Πρόεδρο Μοχαμάντ Χαταμί. Πριν από αυτό, ήταν κυβερνήτης της επαρχίας Ισφαχάν. Ήταν επίσης μέλος του Κοινοβουλίου για δύο θητείες.

 Ο Τζαχανγκίρι γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1958 στην κομητεία Σιρτζάν της κομητείας Κερμάν. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κερμάν με πτυχίο φυσικής. Ήταν ενεργός σε επαναστατικές ομάδες πριν από την Ιρανική Επανάσταση και κάποτε τραυματίστηκε από τις δυνάμεις του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Αργότερα έλαβε Διδακτορικό Δίπλωμα από το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Αζάντ και το Τμήμα Επιστήμης και Έρευνας της Τεχεράνης στη βιομηχανική διαχείριση. Είναι παντρεμένος με την Μανιτζέχ Τζαχανγκίρι και έχει τέσσερα παιδιά: τους Χοσσεΐν, Χεντάμ, Φαϊζέχ και Χόντα. Ο Τζαχανγκίρι ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία μετά την ιρανική επανάσταση. Διετέλεσε αναπληρωτής επικεφαλής του τμήματος γεωργίας του Κερμάν, τον Ιούλιο του 1980. Στη συνέχεια, διορίστηκε επικεφαλής του τμήματος του το 1982. Εκλέχθηκε στο ιρανικό κοινοβούλιο στις εκλογές του 1984 . Επανεκλέγηκε και στις επόμενες εκλογές . Διορίστηκε διοικητής του Ισφαχάν την 1η Σεπτεμβρίου 1992 από τον Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί για να αντικαταστήσει τον Γκολάμχοσεϊν Καρμπάστσι. Κατείχε τη θέση μέχρι τις 20 Αυγούστου 1997, όταν ορίστηκε από τον Μοχαμάντ Χαταμί ως υπουργός μεταλλείων και μετάλλων και επιβεβαιώθηκε από το Κοινοβούλιο. Το χαρτοφυλάκιό του μετατράπηκε αργότερα σε υπουργό βιομηχανιών και ορυχείων και κατέλαβε τη θέση του μέχρι την ένταξη του στο υπουργικό συμβουλίου του Προέδρου Αχμαντινετζάντ το 2005. Το 2008, φημολογήθηκε ότι ο Τζαχανγκίρι θα διεκδικούσε έδρα στο Κοινοβούλιο αλλά το αρνήθηκε. Ήταν υποψήφιος μεταρρυθμιστής στις προεδρικές εκλογές του 2013, αλλά αποσύρθηκε υπέρ του Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί και στη συνέχεια έγινε διευθυντής της εκστρατείας του Ραφσαντζανί. Διετέλεσε επίσης μέλος της προεδρικής εκστρατείας του Μιρ-Χοσεΐν Μουσαβί για τις προεδρικές εκλογές του 2009 . Στις 23 Ιουλίου 2013, αναφέρθηκε ότι ο Τζαχανγκίρι θα είναι ο επόμενος πρώτος αντιπρόεδρος και θα διοριστεί από τον Ρουχανί μετά την ορκωμοσία του. Στις 29 Ιουλίου, επιβεβαιώθηκε επισήμως, εν αναμονή του διορισμού του για τη θέση κατά την ημέρα της ορκωμοσίας του. Διορίστηκε επίσημα στις 4 Αυγούστου από τον Ρουχανί ως πρώτος αντιπρόεδρός του, αντικαθιστώντας τον Μοχάμαντ-Ρεζά Ραχίμι . Τον Απρίλιο του 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Τζαχανγκίρι θα εγγραφεί ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του Ιράν το 2017. Η αίτηση του εγκρίθηκε Συμβούλιο των Φρουρών στις 20 Απριλίου 2017 και έγινε επίσημα υποψήφιος για τη προεδρία. Υποστήριξε τον Ρουχανί σε όλες τις συζητήσεις και στη συνέχεια αποσύρθηκε πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία. Αποσύρθηκε στις 16 Μαΐου 2017. Αργότερα ο Χασάν Ρουχανί κέρδισε τις εκλογές και ο Τζαχανγκίρι επανεξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος.
Φόρμια

Η Φόρμια (ιταλικά: Formia) είναι αρχαιότατη παραθαλάσσια πόλη της Δ. Ιταλίας, στην περιφέρεια Λάτσιο, βόρεια της Καμπανίας, στην επαρχία της Λατίνας. Βρίσκεται στο μυχό του Κόλπου της Γαέτας, του αρχαίου Καιάτα ή Καιήτου κόλπου, του Τυρρηνικού πελάγους, επί της αρχαία Αππίας οδού και της σύγχρονης σιδηροδρομικής γραμμής Ρώμη – Φόρμια – Νάπολη. Το 1928 αριθμούσε περίπου 12.000 κατοίκους. Σήμερα φθάνει τις 37.000. Διαθέτει εργοστάσια ζυμαρικών, ελαιουργεία καθώς και καλό λιμένα.

 Η Φόρμια είναι η πόλη των αρχαίων Ελλήνων «Ορμίαι». Το 338 π.Χ. κηρύχθηκε “civitas sine suffragio”, ενώ το 188 π.Χ. απέκτησε πολιτικά δικαιώματα. Υπέφερε όμως πολλά από πειρατείες και από τον Σίξτο Πομπήιο. Αργότερα αναδείχθηκε «ισοπολίτις πόλις» (municipium) και επί Αδριανού κατέστη ρωμαϊκή αποικία. Λόγω του ωραίου κλίματός της η Φόρμια (Φορμίαι) αποτέλεσε θέρετρο πολλών Αυτοκρατόρων μεταξύ. Ο μεγάλος ρήτορας και πολιτικός, Κικέρων, φονεύθηκε το 43 π.Χ. σ' αυτή την πόλη. Αξιόλογα μνημεία της πόλης είναι το αρχαίο καστέλιο, η ρωμαϊκή δεξαμενή (1ος αιώνας π.Χ.), ο ναός των Αγίων Ιωάννη του Βαπτιστή και Λαυρεντίου που κτίσθηκε το 841, ο ναός του Αγίου Λουκά του 11ου αιώνα κ.ά. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" Π. Δρανδάκη τομ. ΚΔ΄, σελ. 117.
Αγκυλόσαυρος

Ο Αγκυλόσαυρος (Ankylosaurus) ήταν από τους τελευταίους αγκυλόσαυρους και τους τελευταίους δεινόσαυρους. Έζησε λιγότερο από 70 εκατομμύρια χρόνια πριν. Δεν ήταν μόνο μακρύς αλλά και φαρδύς, σχεδόν 2 μέτρα πλάτος, και πολύ χαμηλός, με ύψος που μάλλον δεν ξεπερνούσε τα 1,20 μέτρα. Το μεγάλο βάρος του στηριζόταν σε τέσσερα κοντόχοντρα πόδια, με τα πίσω λίγο μακρύτερα. Ο λαιμός ήταν κοντός και δυνατός για να στηρίζει το πλατύ, βαρύ κεφάλι. Η ουρά ήταν μακριά και στενή. Η οστέινη θωράκιση από πλάκες στο δέρμα, οι δύο σειρές αιχμών κατά μήκος του σώματος, οι μεγαλύτερες αιχμές σαν κέρατα στον λαιμό και το βαρύ ρόπαλο στην ουρά χρησίμευαν για άμυνα. Οι πιθανοί τρόποι χρήσης του ροπάλου και η συμπεριφορά των αγκυλόσαυρων σχολιάζονται ακόμα από τους επιστήμονες. Στη Βόρεια Αμερική, λιγότερο από 70 εκατομμύρια χρόνια πριν, ένα αργοκίνητο φυτοφάγο είχε μεγάκη ανάγκη να αμυνθεί από τους μεγαλύτερους θηρευτές, όπως τον Αλμπερτόσαυρο και τον Τυραννόσαυρο. Πιστεύεται ότι ακόμη και τα βλέφαρα του Αγκυλόσαυρου ήταν προστατευμένα.

 Η μεγάλη ομάδα των θωρακισμένων δεινόσαυρων είναι γνωστή με τη γενική ονομασία αγκυλόσαυροι από το όνομα ενός από τους μεγαλύτερους τέτοιους δεινόσαυρους. Οι αγκυλόσαυροι είναι γένος ορνιθίσχιων δεινοσαύρων, το οποίο έζησε στο ύστερο Κρητιδικό, πριν 66,5 με 65,5 εκατομμύρια χρόνια στην Βόρεια Αμερική. Η ομάδα περιλαμβάνει την υποομάδα των Αγκυλοσαυρίδων με πολλά διακτριτικά χαρακτηριστικά, όπως το σχήμα και τη δομή του κρανίου, τις περίπλοκες διαδρομές των αεροφόρων οδών μέσα στο κρανίο και το μεγάλο ρόπαλο ή σφυρί στην άκρη της ουράς. Παρόλο που ο Αγκυλόσαυρος χρησίμευσε για να καθιερωθεί η ομάδα, τα απολιθώματά του είναι λιγότερο πλήρη από εκείνα άλλων παρόμοιων τύπων, όπως του Ευπλοκέφαλου. Ο Αγκυλόσαυρος οφείλει το όνομά του στον Μπάρνουμ Μπράουν, έναν Αμερικανό παλαιοντολόγο που το 1908 πρόσεξε την άκαμπτη δομή της σπονδυλικής του στήλης. Λείψανά του βρέθηκαν στην Μοντάνα των ΗΠΑ και στην Αλμπέρτα του Καναδά. Περιλαμβάνουν δύο κρανία, τμήματα του μπροστινού άκρου, σπονδύλους του λαιμού, του σώματος και της ουράς, πολύ κυρτά πλευρά, οστεοδέρματα (οστέινες πλάκες του δέρματος), μεμονωμένα δόντια και το περίφημο ρόπαλο της ουράς.