IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πατρίκας

Ο Πατρίκας, λιθουαν. Patrikas (π. 1340 - μετά το 1408) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας/πρίγκιπας εδαφών στο και πλησίον τού Στάρομπουντ της Σιβερίας, που τα αντάλλαξε για τα φρούρια Κορέλα και Ορέσεκ τού Νόβγκοροντ. Ίδρυσε την πόλη Γιάμμπουρκ στην Ινγκρία. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Γκολίτσιν, Κουράκιν και Κοβάνσκυ, πριγκιπικοί Οίκοι της Ρωσίας.

 Ήταν γιος τού Ναριμάντας και μίας χατούν (πριγκίπισσας των Μογγόλων) από την Κριμαία, κόρης τού Τοκτά χαν της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το Χρονικό τού Νόβγκοροντ τού 14ου-15ου αι. τον αναφέρει γιο τού Ναριμάντας, ορισμένοι όμως γενεαλόγοι τον θεωρούν γιο τού Αλεξάνδρου, γιού τού Ναριμάντας. Τη δεκαετία τού 1380 έφθασε στο Νόβγκοροντ για να ζητήσει την κληρονομία τού πατέρα του. Έλαβε τα εδάφη Κορέλα, Ορέσεκ, Κοπόργιε, Λούγκα, Λαντόγκα ως φέουδο από το Νόβγκοροντ. Η περιοχή του (Βότιαν) ήταν μεταξύ τού Νόβγκοροντ και της Σουηδίας και ένα προτείχισμα για το Νόβγκοροντ έναντι της Σουηδικής απειλής. Βοήθησε να φρουρηθούν τα βορειοδυτικά σύνορα και έκτισε το φρούριο Γιαμ στη Λούγκα. Το 1386 ο Ντμίτρι τού Ντον μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας θεώρησε τον Πατρίκας υποκινητή των πειρατικών επιδρομών των Ουκρανών κατά μήκος τού ποταμού Βόλγα και επιτέθηκε στο Νόβγκοροντ. Μάλλον υπό την πίεση της Μόσχας, το Νόβγκοροντ έδωσε τα εδάφη Λούγκα και Ρούσα στον εξάδελφό του Λενγκβένις γιο τού Αλγκίρντας, ενώ ο Πατρίκας κράτησε το έδαφος Κορέλα. Το 1396 μετέβη στο Νόβγκοροντ για να συναντήσει τον Γιούρι του Σμολένσκ. Το 1408 τον ηλικιωμένο Πατρίκας και τους δύο γιους του υποδέχθηκε μεγαλοπρεπώς στη Μόσχα ο Βασίλειος Α΄, γιος τού Ντμίτρι τού Ντον. Ο γιος του Γεώργιος/Γιούρι νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Βασίλειου Α΄ και έγινε ο έμπιστος σύμβουλος τού Βασιλείου Α΄. Νυμφεύτηκε την Ελένη και είχε τέκνα: Γεώργιος/Γιούρι Πατρικίεβιτς, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ρουρικιδών, κόρη τού Βασιλείου Α΄ της Μόσχας. Έγινε βογιάρος της Μόσχας. Θεόδωρος/Φιοντόρ.Απόγονοί του είναι ο Ντανιίλ Σένυα και ο Βάσιαν Πατρίκιεβ (15ος-16ος αι.), που κατείχαν, μερικές γενεές μετά, ιδιοκτησίες στο φέουδο Βότιαν και στην περιοχή τού Πσκοβ. Ikonnikov, Nicolas F.: La noblesse de Russie part C Schwennicke, Detlev: Europaische Stammtafeln : Stammtafeln zur geschichte der europaischen staaten.Neue Folge Schwennicke, Europäische Stammtafeln, vol III/1. Verlag von J. A. Stargardt Русский биографический словарь Russki biografitšeski slovar, by Alexander Polovtsov, 1896–1918 A.J. Europaeus, 1859, Karjalan ajan-tiedot Täysinän rauhaan asti, vuonna 1595, Aschan
Ρέιτσελ Μπίλσον

Η Ρέιτσελ Σάρα Μπίλσον (Rachel Jade Sarah Bilson, 25 Αυγούστου 1981) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Η Μπίλσον γεννήθηκε στο Λος Άντζελες και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια. Το καλλιτεχνικό της ντεμπούτο το έκανε το 2003 στη σειρά όπου και την έκανε γνωστή California Teens (The O.C.), στο πλάι των Άνταμ Μπρόντι, Μπεν Μακένζι και Μίσα Μπάρτον.

 Η Μπίλσον γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, κόρη της Τζάνις (το γένος Στάγκο), η οποία ήταν βοηθός σε θέματα σεξουαλικής ζωής, και του Ντάνι Μπίλσον, ο οποίος ήταν συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός . Ο πατέρας της είναι εβραίος, και η μητέρα της μία ντόπια κάτοικος της Φιλαδέλφειας. Οι γονείς της Μπίλσον χώρισαν όταν εκείνη ήταν εννέα ετών, και το 1997 ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε την Χέδερ Μέντγουει, απέκτησε ετεροθαλείς αδελφές την Χάτι και την Ρόζμαρι. Στην εφηβεία της η Μπίλσον ήταν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με αποτέλεσμα να είναι σε κώμα για λίγες μέρες, έχει μια ουλή πάνω από το δεξί μάτι της, και μερικές φορές πάσχει από ημικρανίες και απώλεια μνήμης. έχει δηλώσει ότι αυτή η εμπειρία την "άλλαξε", την ενθάρρυνε να "σταματήσει να μπαίνει σε μπελάδες και λόγω της εμπειρίας αυτής έμαθε να παίζει πιάνο . Από τότε που αποφοίτησε ξεκίνησε και η καριέρα της στην υποκριτική. Η Μπίλσον είχε σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της στη σειρά California Teens, Άνταμ Μπρόντι, αλλά χώρισαν μετά από τρία χρόνια σχέσης (δηλ. το 2006). Ένα χρόνο αργότερα η Μπίλσον γνώρισε στα γυρίσματα της ταινίας Jumper, τον Χέιντεν Κρίστενσεν και διατήρησαν σχέση, το 2008 αρραβωνιάστηκαν και στα μέσα του 2010 χώρισαν, αλλά λίγους μήνες αργότερα επνασυνδέθηκαν. Η Μπίλσον έχει αναγνωρισθεί ως "ναρκομανής της μόδας". Τα πρότυπά της είναι η Κέιτ Μος και η Ντάιαν Κίτον. Έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για τη μόδα, φτιάχνοντας γκάμες ρούχων. Το 2009 η Μπίλσον έπεσε θύμα διάρρηξης και χάθηκαν πολλά κομμάτια ρούχων που είχε σχεδιάσει. http://www.imdb.com/name/nm1377375/
Εθνική Γκαμπόν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γκαμπόν αντιπροσωπεύει της Γκαμπόν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Γκαμπόν (Fédération Gabonaise de Basket-Ball).

 Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Γκαμπόν σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Εθνική Γκαμπόν (καλαθοσφαίριση ανδρών) Gabon, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Gabonaise de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Νότια Πικηνική γλώσσα

Η Νότια Πικηνική γλώσσα είναι εξαφανισμένη ιταλική γλώσσα, η οποία ανήκει στην Σαβελλική υποοικογένεια. Η SIL International θεωρεί ότι ανήκει στην Οσκο-ουμβριανή ομάδα, αν και στη μακρά ιστορία της προσπάθειάς ταξινόμησης έχει τοποθετηθεί σε υψηλότερο επίπεδο, παράλληλα με την Οσκανή και την Ουμβριακή γλώσσα εντός των Σαβελλικών, ή ακόμα υψηλότερα παράλληλα με τα σαβελλικά στα ιταλικά. Είναι προφανώς άσχετη με την ομώνυμη Βόρεια Πικηνική. Τα κείμενα στη γλώσσα ήταν αρχικά σχετικά μη ευανάγνωστα, παρόλο που ορισμένες λέξεις ήταν σαφώς ινδοευρωπαϊκές. Η ανακάλυψη του 1983 για το ότι δύο από τα φαινομενικά περιττά σημεία στίξης ήταν στην πραγματικότητα απλουστευμένες επιστολές οδήγησε σε μια βαθμιαία βελτίωση της κατανόησης και μιας πρώτης μετάφρασης το 1985. Οι δυσκολίες παραμένουν.

 Το σύνολο των επιγραφών της Νότιας Πικηνικής αποτελείται από 23 επιγραφές από πέτρα ή χαλκό που χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 4ο αιώνα π.Χ. Η χρονολόγηση υπολογίζεται σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά των επιστολών και σε ορισμένες περιπτώσεις με το αρχαιολογικό πλαίσιο. Καθώς η ιστορία των Πικηνών δεν ξεκινάει μέχρι την υποταγή τους στη Ρώμη τον 3ο αιώνα π.Χ., οι επιγραφές ανοίγουν ένα προγενέστερο παράθυρο στην κουλτούρα τους ήδη από το ύστερο Ρωμαϊκό Βασίλειο. Σε μια τυπική επιγραφή περιέχεται η αναπαράσταση του προσώπου ή της μορφής του νεκρού με την επιγραφή σε μια σπείρα γύρω από αυτό ή κάτω από αυτό που διαβάζει κατά τη φορά των δεικτών του ωρολογίου, ή βουστροφηδόν, ή κάθετα. Επιγραφές έχουν βρεθεί στο Ασκόλι Πιτσένο, Κιέτι, Τέραμο, Φάνο, Λόρο Πιτσένο, Κούρες, το Αμπρούτσι ανάμεσα στο Τρόντο και Ατέρνο-Πεσκάρα, και το Καστελντιέρι και Κρέκιο νότια της Ατέρνο-Πεσκάρα. Stuart-Smith, Jane (2004). Phonetics and philology: sound change in Italic. Oxford: Oxford University Press. Watkins, Calvert (1996). How to Kill a Dragon: Aspects of Indo-European Poetics. New York; Oxford: Oxford University Press. de Vaan, Michiel. 2008. Etymological dictionary of Latin and the other Italic languages. Leiden, The Netherlands: Brill. Poultney, James. 1951. "Volscians and Umbrians." American Journal of Philology 72: 113–27. Wallace, Rex E. 2007. The Sabellic languages of ancient Italy. Languages of the World: Materials 371. Munich: LINCOM. Watkins, Calvert. 1995. How to kill a dragon: Aspects of Indo-European poetics. Oxford: Oxford University Press.
Βιβέκ Ραμασουάμι

Ο Βιβέκ Ραμασουάμι (/vɪˈveɪk rɑːməˈswɑːmiː/ ; vih-VAYK rah-mə-SWAH-mee ; γεννημένος στις 9 Αυγούστου 1985) είναι Αμερικανός επιχειρηματίας και πολιτικός υποψήφιος. Ίδρυσε την Roivant Sciences, μια φαρμακευτική εταιρεία, το 2014. Τον Φεβρουάριο του 2023 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την Προεδρία των ΗΠΑ στις προεδρικές εκλογές του 2024 με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

 Ο Ραμασουάμι υποστηρίζει ότι η Αμερική αντιμετωπίζει μια «κρίση εθνικής ταυτότητας». Εισηγείται την οικονομική απεξάρτηση των ΗΠΑ από την Κίνα και έχει αποκαλέσει απάτη την «ατζέντα της κλιματικής αλλαγής». Στο πρώτο ντιμπέϊτ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος αντιτάχθηκε στην αύξηση της οικονομικής βοήθειας των ΗΠΑ προς την Ουκρανία και διαφώνησε γι' αυτό το ζήτημα με συνυποψηφίους του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vivek Ramaswamy στο Wikimedia Commons
Νότια Προάστια Αθηνών

Τα Νότια Προάστια των Αθηνών είναι ένα συγκρότημα δήμων, οικοδομημένων νότια του κέντρου της Αθήνας, ανάμεσα στον Υμηττό και το Σαρωνικό. Αρχικά ξεκίνησε η οικοδομική δραστηριότητα με αφορμή την εγκατάσταση του αεροδρομίου του Ελληνικού, αλλά σύντομα διαμόρφωσαν ένα ιδιαίτερο ύφος δόμησης, συνδυάζοντας βουνό και θάλασσα. Σήμερα το αεροδρόμιο λειτουργεί ως εκθεσιακό πάρκο(μετά την εγκατάσταση του Διεθνούς Αερολιμένος Ελευθέριος Βενιζέλος στα Σπάτα). Τις υψηλότερες αξίες συγκεντρώνει η παραλιακή ζώνη, με μεγάλες αποκλίσεις από τη μέση αξία σε αρκετούς δήμους (π.χ. η παραλιακή της Καλλιθέας συγκεντρώνει στο αντικειμενικό σύστημα τιμές της τάξης των 1.700ε/τ.μ. δόμησης, το Μοσχάτο επίσης). Το δίκτυο του μετρό φτάνει μέχρι το Ελληνικό, με ενδιάμεσες στάσεις τον Άγιο Δημήτριο, την Ηλιούπολη, τον Άλιμο και την Αργυρούπολη.

 Η παραλιακή ζώνη των Αθηνών εκτείνεται από ΝΔ. μέχρι ΝΑ. του κέντρου της. Ξεκινάει από το Νέο Φάληρο, συνεχίζει από Μοσχάτο και Καλλιθέα (παραλιακά) και καταλήγει στα υπόλοιπα νότια προάστια. Κύρια διαδρομή της είναι η δια της λεωφόρου Ποσειδώνος και αφού περάσει ο επισκέπτης από το Παλαιό Φάληρο, τον Άλιμο, το Καλαμάκι και το Ελληνικό, διέρχεται από τη Γλυφάδα και τη Βούλα, το Καβούρι και τη Βουλιαγμένη μέχρι να καταλήξει στη Βάρκιζα Βάρης και στην Σαρωνίδα. Η παραλιακή ζώνη αποτελεί οικιστικά την πιο ακριβή περιοχή των Αθηνών μαζί με τα βόρεια προάστια, χάρη στην πλούσια νυχτερινή ζωή, τα πολυτελή καταστήματα και ξενοδοχεία, τις παραλίες και την σχετικά κοντινή απόστασή της από το κέντρο της πρωτεύουσας. Επίσης συναγωνίζεται το ιστορικό κέντρο των Αθηνών (Πλάκα, Ηρώδου Αττικού) και το Σύνταγμα σε υψηλές αξίες. Συγκεντρώνει πληθώρα κόσμου το καλοκαίρι και εξυπηρετείται από το τραμ με αφετηρίες το Νέο φάληρο και την Πλατεία Συντάγματος και τέρμα το Ασκληπείο Βούλας, παράλληλα με το υφιστάμενο δίκτυο λεωφορειοδρόμων. Στην πιο ακριβή περιοχή της παραλιακής αναδείχθηκε το 12μηνο του 2007 η Βάρκιζα , σύμφωνα με έρευνα του τμήματος στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με μέση τιμή τα 3.958 ευρώ/τ.μ. και το 25% των προσφερόμενων κατοικιών να συγκεντρώνει τιμή πώλησης που υπερέβη τα 4.202 ευρώ/τ.μ. Η οικονομικότερη ζώνη εντοπίζεται στην Καλλιθέα, με μέση τιμή τα 1.725 ευρώ/τ.μ. Οι δήμοι αυτοί, μαζί με τα ανατολικά προάστια απαρτίζουν τη ζώνη Γ των Αθηνών. Συγκοινωνιακό ΔίκτυοTRAM Έρευνα για την κτηματαγορά το 2006: Καθημερινή
Αιγύπτιοι

Οι Αιγύπτιοι ( αραβικά: المصريون‎ , IPA: [almisˤɾejˈjuːn] ; αιγυπτιακά αραβικά: المصريين‎‎ , (ρωμανικό: El-Masreyeen), IPA: [elmɑsˤɾejˈjiːn] ; κοπτικά: ⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ρομανικά ) είναι μια εθνική ομάδα με καταγωγή από τη χώρα της Αιγύπτου. Η αιγυπτιακή ταυτότητα είναι στενά συνδεδεμένη με τη γεωγραφία. Ο πληθυσμός είναι συγκεντρωμένος στην κοιλάδα του Νείλου, μια μικρή λωρίδα καλλιεργήσιμης γης που εκτείνεται από τον Πρώτο Καταρράκτη έως τη Μεσόγειο και περικλείεται από έρημο τόσο στα ανατολικά όσο και στα δυτικά. Αυτή η μοναδική γεωγραφία αποτέλεσε τη βάση της ανάπτυξης της αιγυπτιακής κοινωνίας από την αρχαιότητα.

 Barakat, Halim (1993). The Arab World: Society, Culture, and State. University of California Press. ISBN 0520084276. Egyptian identity Arab. Hinnebusch, Raymond A. (2002). The Foreign Policies of Middle East States. Lynne Rienner Publishers. ISBN 1588260208. Egyptian identity Arab. Edward William Lane (1837). An account of the manners and customs of the modern Egyptians: written in Egypt during the years 1833, −34, and −35, partly from notes made during a former visit to that country in the years 1825, −26, −27, and −28. 1 of An Account of the Manners and Customs of the Modern Egyptians. C. Knight and co. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2011.
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Νέο Χωριό Κυδωνίας)

Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Νέο Χωριό Κυδωνίας). Ο ναός του Αγίου Νικολάου βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Νέο Χωριό και Κουτσογεριανά Κυδωνίας. Κτίστηκε στο τύπο του μονόχωρου καμαροσκέπαστου ναού και διασώζει τμήμα του τοιχογραφικού του διάκοσμου. Αξιοσημείωτη είναι η εικόνα του δωρητή της εκκλησίας μεταξύ των αγιογραφιών.

 Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ., Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
Δαμαλάς Νάξου

Ο Δαμαλάς είναι ένα μικρό ημιορεινό χωριό που βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της νήσου Νάξου, σε υψόμετρο 290-305 μέτρων, με 32 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται δυτικά του Δαμαριώνα, στο διαμέρισμα του οποίου υπάγεται, στο Δήμο Δρυμαλίας. Συνδέεται οδικά με το Χαλκί (Τραγαία), και το Φιλώτι. Το 1928 αριθμούσε 143 κατοίκους, στην τελευταία απογραφή φέρεται με 32 κατοίκους.

 Το 1835, με 64 κατοίκους (18 οικογένειες), προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα Δήμο Τραγαίας της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και δημιουργείται η κοινότητα Χαλκείου. Ο οικισμός του Δαμαλά προσαρτάται στην κοινότητα Δαμαριώνος. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Δαμαριώνος καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Δαμαριώνος, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και το οικισμός του Δαμαλά προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιασσό ( 83 κ.), Βουρβουριά ( 11 κ.), Δαμαριώνα ( 333 κ.) και Πυργάκι ( 48 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Παναγία της Σπηλιάς. Είναι κτισμένη μέσα σε μικρή σπηλιά δίπλα σε ρεματιά. Η παράδοση λέει ότι σε αυτή τη σπηλιά, πριν πολλά χρόνια, κρύφτηκε μια αρχοντοπούλα και γλίτωσε από τους πειρατές που την κατεδίωκαν. Βρίσκεται περίπου 3 χλμ νότια των χωριών Δαμαριώνας και Δαμαλάς, απέναντι από το ύψωμα του Άι Λιά, στην περιοχή Ξερόκαμπο. Βιντεοπαρουσίαση της «Παναγιάς της Σπηλιάς» από τον Μανόλη Λυκουρόπουλο (4 λεπτά video στο youtube).
Λόφος Ελασσόνας Λάρισας

Ο Λόφος (μέχρι το 1957 Παζαρλάδες) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 230 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 540 μέτρων, στις απολήξεις του Ολύμπου. Απέχει 17 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Οι Παζαρλάδες ή Παζαρλή κατά τους Οθωμανικούς χρόνους ήταν τσιφλίκι. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες κυρίως από την περιοχή του Πόντου, και συγκεκριμένα τα Σορχούν, κοντά στην Νεοκαισάρεια, και Τάζου, και από τους Φιλιππαίους Γρεβενών. Το χωριό από το 1927 μέχρι το 1935 ονομαζόταν Κάτω Φιλιππαίοι.Το Κοκκινόγειο προσαρτήθηκε το 1919 στην κοινότητα Σάντοβου (μετέπειτα Καλλιθέας), αλλά ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1935. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ολύμπου με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό λειτουργεί σχολικό και λαογραφικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο κτίριο του δημοτικού σχολείου. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος αναγέρθηκε το 1930.
Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά Μπατζάκ)

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος (γνωστός και ως Κισά Μπατζάκ), ήταν Πόντιος τουρκόφωνος οπλαρχηγός, δωσίλογος κατά την κατοχή της Ελλάδας, και ηγέτης του ΕΕΣ. Αυτοκτόνησε το Νοέμβριο του 1944, προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του ΕΛΑΣ.

 Γεννήθηκε το 1884 στο χωριό Τσορτουκλή της Μερφιζούντας του Πόντου. Την περίοδο 1911-1912, υπηρέτησε τον τουρκικό στρατό, ενώ στη συνέχεια μετέβη στα βουνά του Πόντου μαζί με τα αδέρφια του, σχηματίζοντας την πρώτη του αντάρτικη ομάδα. Το 1924 εγκαταστάθηκε στον Κούκο Πιερίας. Λόγω των στρατιωτικών του ικανοτήτων βολιδοσκοπήθηκε τόσο από τον ΕΛΑΣ όσο και από την ΥΒΕ/ΠΑΟ, καθώς και οι δυο οργανώσεις θεωρούσαν πως πιθανή ένταξη του, θα επηρέαζε και την πλειοψηφία των Τουρκόφωνων της περιοχής. Ο Παπαδόπουλος εντάχθηκε τελικά στην ΠΑΟ, κίνηση που οφειλόταν και στο μίσος του απέναντι στους κομμουνιστές λόγω της υποστήριξης που έδωσαν οι μπολσεβίκοι στον Κεμάλ κατά την Μικρασιατική εκστρατεία.
Σιλίμνα Αρκαδίας

Η Σιλίμνα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σιλίμνας, της Δημοτικής Ενότητας Φαλάνθου του Δήμου Τρίπολης και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.

 Η Σιλίμνα είναι χωριό της Αρκαδίας, χτισμένη στις πλαγιές του Μαινάλου, σε υψόμετρο 899 μέτρων. Απέχει 6 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Τρίπολη. Το 1991 είχε 110 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με καλλιέργειες και την κτηνοτροφία. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 68 κατοίκους.Η Σιλίμνα έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την Επανάσταση του 1821. Στην τοποθεσία "επάνω Χρέπα", είχε το στρατηγείο και το στρατόπεδό του, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Τρίπολης. Επίσης, στην τοποθεσία "Τρίκορφα", ο επισκέπτης μπορεί ακόμα να βρει μερικά από τα ελληνικά "ταμπούρια" όπου το 1825 οι Έλληνες πολεμιστές υπό την αρχηγία των Πλαπούτα και Γρηγοριάδη, έδωσαν άνιση και αιματηρή μάχη με τον στρατό του Ιμπραήμ. Ενετική απογραφή του 1762 αναφέρει δύο ναούς στο χωριό, την Αγία Παρασκευή και την Παναγία. Η Ευαγγελίστρια βρίσκεται στο κέντρο του χωριού: πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική, που ανακαινίστηκε το 1897 σύμφωνα με την επιγραφή στην είσοδο, με κωδωνοστάσιο με δυο καμπάνες, που χτίστηκε το 1908 από δωρεά κατοίκων που είχαν φύγει στο εξωτερικό. Η Αγία Παρασκευή χρησιμοποιείται για νεκροταφείο και είναι χτισμένη από πέτρα, θολωτή. Οι κατοικίες του χωριού είναι συνήθως ενός ορόφου, κτισμένες από πέτρα, με σανιδένιες πόρτες και κεραμιδοσκεπή. Έχουν χτιστεί κυρίως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, ενώ σώζονται και ορισμένες από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το παλιό σχολείο χτίστηκε το 1904 αλλά καταστράφηκε κατά τη Γερμανική Κατοχή. Στην ίδια θέση ανεγέρθηκε νέο σχολείο, με δωρεές Ελλήνων Ομογενών από την Αμερική, το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί σε πολιτιστικό κέντρο και φιλοξενεί μικρό λαογραφικό μουσείο. Τριγύρω από το χωριό βρίσκονται πολλές βρύσες και πηγές, οι οποίες χρησίμευαν για πόσιμο νερό και για το πότισμα των ζώων. Στην πλατεία στέκει ανδριάντας του γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Πάνου, ο οποίος κατά τον εμφύλιο του 1824 δολοφονήθηκε στο κοντινό χωριό Παλλάντιο αλλά ετάφη στην Σιλίμνα.Το χωριό είναι ο τόπος καταγωγής του ελληνοαμερικανού υπερμαραθωνοδρόμου Ντην Καρνάζη από την πλευρά του πατέρα του. Σιλίμνα Αρχειοθετήθηκε 2018-03-07 στο Wayback Machine. Δήμος Φαλάνθου - Σιλίμνα
Μακρυγιαλός Λασιθίου

Ο Μακρύς Γιαλός ή Μακρυγιαλός είναι χωριό της κοινότητας Αγίου Στέφανου του δήμου Ιεράπετρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 760 κατοίκους. Απέχει από την Ιεράπετρα 24 χλμ., από τη Σητεία 35 χλμ. από τον Άγιο Νικόλαο 60 χλμ. και από το Ηράκλειο 123 χλμ. Σήμερα έχει γίνει προορισμός διακοπών. Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως μια Μινωική έπαυλη καθώς και μια έπαυλη Ρωμαϊκής περιόδου.

 Ο Μακρύς Γιαλός ήταν ένας μικρός παραθαλάσσιος οικισμός σε φυσικό όρμο (Λιμανάκι) αποτελούμενο από λίγες αποθήκες κτισμένες στη άκρη της θάλασσας. Σε αυτές οι ντόπιοι κάτοικοι (που εκείνη την εποχή κατοικούσαν στα γύρω βουνά) αποθήκευαν προς εξαγωγή διάφορα προϊόντα όπως λάδι, σουλτανίνα, χαρούπια, σιτηρά και οικόσιτα ζώα, ενώ μέχρι σήμερα παράγεται το ξύγαλο Σητείας (ΠΟΠ). Επίσης τις χρησιμοποιούσαν για τα εισαγόμενα αγαθά, όπως λιπάσματα σιτηρά ξυλεία κλπ. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1900, όταν ανήκε στην κοινότητα Χαντρά και είχε 5 κατοίκους, αλλά δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1920. Εκείνο τον καιρό ελάχιστες οικογένειες κατοικούσαν στο χωριό και μερικοί άνδρες διανυκτέρευαν όταν πήγαιναν στο ψάρεμα. Δεν υπήρχαν δρόμοι για τις μεταφορές επειδή το έδαφος είναι πετρώδες. Δεν υπήρχαν ως το τέλος του τελευταίου πολέμου, και μεταξύ του 1950 ως το 1970 οπότε το κράτος άρχισε να κατασκευάζει δρόμους. Η περιοχή ήταν πολύ φτωχή και εκείνη την εποχή ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων μετανάστευσε σε μεγάλες πόλεις, όπως το Ηράκλειο και η Αθήνα. Πολλοί επίσης πήγαν στη Γερμανία και την Αυστραλία για ανεύρεση εργασίας. Σήμερα ο Μακρύ Γιαλός ονομάζεται όλη η ευρύτερη περιοχή του τέως Δήμου. Η τουριστική περιοχή Μακρύ Γιαλού απαρτίζεται από τους οικισμούς Μακρύ Γιαλού και Αναλήψεως. Έχει κτιστεί κατά μήκος του οδικού άξονα Σητείας - Ιεράπετρας. Η περιοχή οικοδομήθηκε πολύ σύντομα μεταξύ 1980 – 1995. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Η περιοχή έχει μεγάλη ποικιλία από ταβέρνες, μπαρ, καταστήματα τροφίμων, δώρων, τράπεζα, φαρμακείο, γιατρό, οδοντίατρο κλπ. Κάθε Παρασκευή γίνεται και λαϊκή στη διασταύρωση στο λιμανάκι. Για να έλθει κάποιος εδώ μπορεί να ταξιδέψει με πλοίο στα λιμάνια Σητείας, Αγ. Νικολάου ή Ηρακλείου. Επίσης αεροπορικώς από το αεροδρόμιο Σητείας και το αεροδρόμιο Ηρακλείου. Επίσης την περιοχή εξυπηρετούν τακτικά δρομολόγια λεωφορείων. Το καλοκαίρι τα τουριστικά γραφεία οργανώνουν εκδρομές στα αρχαιολογικά και φυσιολατρικά μέρη της Κρήτης (Κνωσός, Μουσεία, Σαμαριά, Βάι κλπ.), καθώς επίσης και σε μικρότερα νησιά (Χρυσή, Σπιναλόγκα). Στη περιοχή έχει κτισθεί ένα μεγάλο ξενοδοχείο και πολλά μικρότερα. Πολλά επίσης ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα είναι διαθέσιμα το καλοκαίρι. Ο πληθυσμός αριθμεί περίπου 1200 κατοίκους που προέρχονται κυρίως από τα χωριά Άγιος Στέφανος και Πεύκοι. Στην άκρη της θάλασσας εκτείνεται μια αβαθής και αμμώδης παραλία, με νερά που είναι πολύ ζεστά ακόμη και στα τέλη Οκτωβρίου. Στην άκρη αυτής της παραλίας βρίσκεται το μικρό λιμάνι. Άλλες μικρότερες παραλίες είναι του Καλαμοκανιά, της Λαγκούφας, το Διασκάρι και της Λαγκάδας. Μακρύγιαλος Πιερίας Φωτογραφίες και πληροφορίες Πληροφορίες για το Μακρύ Γιαλό
Ο Παραχαράκτης

Ο Παραχαράκτης (Πρωτότυπος τίτλος: Le cave se rebiffe) είναι μια κωμωδία Γαλλικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ και σενάριο του Μισέλ Όντιαρ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Μπερνάρντ Μπλιέρ και η Μάρτιν Κάρολ.

 Ο Έρικ, ένας ανέντιμος μεταπωλητής αυτοκινήτων στο Παρίσι, έχει ερωτική σχέση με τη Σολάνζ, της οποίας ο άνεργος άντρας Ρομπέρ είναι εξειδικευμένος τυπογράφος και χαράκτης. Με τους δύο φίλους του, τον Τσαρλς και τον Λούκας, συζητά την ιδέα ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον Ρομπέρ για να τυπώσουν κάποια πλαστά χαρτονομίσματα. Γι' αυτό θα χρειαζόταν αυθεντικό χαρτί και αξιόπιστο χαράκτη. Στην πραγματικότητα, αποφασίζουν, ότι πρέπει να καλέσουν έναν εμπειρογνώμονα κι ο καλύτερος άνθρωπος για τη δουλειά είναι ο Φερντινάντ, που ζει, συνταξιούχος, στη Βενεζουέλα. Ο Φερντινάντ συμφωνεί να βοηθήσει, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα πάρει τα μισά από τα κέρδη, κάτι που βάζει τους άλλους τρεις να βρούνε τρόπο για να του μειώσουν αυτό το μερίδιο. Έχοντας επίγνωση του σχεδίου τους, ο Φερντινάντ δημιουργεί μια στενή σχέση με τον ντροπαλό Ρομπέρ. Όταν ο Ρομπέρ τελικά παράγει τα πλαστά χαρτονομίσματα και τα δίνει στον κλεπταποδόχο, εκείνος του δίνει μια τσάντα που είναι γεμάτη από γνήσια δολάρια. Στη συνέχεια ο Ρομπέρ κατευθύνεται προς το αεροδρόμιο και κατά την επιβίβαση του σε αεροπλάνο με προορισμό τη Βενεζουέλα, η οποία δεν έχει συνθήκη έκδοσης με τη Γαλλία, βρίσκει τον Φερντινάντ να τον περιμένει. Ζαν Γκαμπέν ως Φερντινάντ/ Ο Βασιλιάς Μπερνάρντ Μπλιέρ ως Σαρλ Λεπικάρ Μάρτιν Κάρολ ως Σολάνζ Μιντό Φρανκ Βιλάρ ως Έρικ Μασόν Μορίς Μπιρό ως Ρομπέρ Μιντό Αντουάν Βαλπέτρ ως Λούκας Μαλβισίν Ζινέτ Λεκλέρ ως Λέα Ο Παραχαράκτης στην IMDb Ο Παραχαράκτης στο AllMovie Ο Παραχαράκτης στο AlloCine
Ροδιά

Η ροδιά είναι φυτό του γένους πουνική (Punica) της οικογένειας πουνικίδες (Punicaceae). Ανήκει στην τάξη μυρτώδη (Myrtales). Το γένος πουνική περιλαμβάνει δύο είδη, με σημαντικότερη την Πουνική τη ροιά ή Ροιά η κοινή (Punica granatum). Αυτή είναι γνωστή με τα κοινά ονόματα ροδιά, ροϊδιά, ρογδιά και ρωθκιά (στην Κύπρο). Καλλιεργείται κυρίως για τους καρπούς της, από τους οποίους παρασκευάζονται δροσιστικά ποτά και σιρόπια (γρεναδίνη), όπως επίσης και για καλλωπιστικούς σκοπούς (νάνες και διπλανθείς ποικιλίες κυρίως).

 Καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο και ευδοκιμεί σε θερμές περιοχές, στα νησιά και στις εσωτερικές πεδιάδες. Στη Θεσσαλονίκη καλλιεργείται στην περιοχή 40 Εκκλησιές. Είναι φυλλοβόλος και αγκαθωτός θάμνος μέχρι 1-1,5 μέτρα ύψος ή μικρό δέντρο, που δεν ξεπερνά όμως τα 5 μέτρα. Έχει μεγάλα μονήρη άνθη,και βγαίνουν είτε στην άκρη των βλαστών από ένα, είτε πολλά μαζί, συνήθως κόκκινα και σπανιότερα λευκά. Τα φύλλα της είναι πράσινα, ωοειδή, γυαλιστερά. Η ροδιά απαντάται σε διάφορες μορφές, οι κυριότερες από τις οποίες είναι: οι οξύκαρπες (ξινόρροδα) και οι γλυκόκαρπες (γλυκόρροδα) καθώς και σε μορφή νάνου. Δέντρο ανθεκτικό, σπάνια προσβάλλεται από παράσιτα. Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα ή παραφυάδες. Ο καρπός της είναι το ρόδι και είναι σωροκάρπιο ή συγκάρπιο από πολλές δρύπες (παλαιότερα ονομαζόταν σίδιο). Απ' τα ρόδια παράγεται το αναψυκτικό ροδάδα. Ο χυμός του ροδιού αντιπροσωπεύει τα τρία τέταρτα του βάρους του. Ο φλοιός των καρπών είναι πλούσιος σε ταννίνη και χρησιμοποιείται στην κατεργασία των δερμάτων, ακόμα και στη βαφή των μαλλιών. Αφέψημα του φλοιού του καρπού και της ρίζας χρησιμοποιείται ως ανθελμινθικό και ιδίως κατά της ταινίας, γιατί περιέχει ένα αλκαλοειδές. Οι καρποί της ωριμάζουν το φθινόπωρο και συλλέγονται πριν αρχίσουν οι βροχές. Έπειτα, αποθηκεύονται σε ξηρό περιβάλλον. Επίσης το ρόδι έχει κουκούτσια. Το δέντρο ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα. Στον Όμηρο και στην Οδύσσεια υπάρχει αναφορά στη ροδιά. Ειδικότερα, αναφέρεται ότι το φυτό καλλιεργούταν στους κήπους του βασιλέα Αλκίνοου. Ο Θεόφραστος την αναφέρει ροιά ή ρόα. Ήδη από την αρχαιότητα, χρησιμοποιούσαν τη φλούδα της στη βυρσοδεψία και στην ιατρική. Η Θεά Αφροδίτη συνέδεσε το όνομά της με την καταγωγή της ροδιάς, μιας και όπως λέει ο μύθος, η ίδια φύτεψε την πρώτη ροδιά στην Κύπρο. Φυτολογία, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεία, Εκδοτική Αθηνών. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, λήμμα ροδιά, σελ. 16. «Ροδιά». Λουλούδια της Ελλάδας. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2009.
Ντιμίταρ Πένεφ

Ο Ντιμίταρ Ντούσκοφ Πένεφ (βουλγαρικά: Димитър Душков Пенев‎) (γενν. 12 Ιουλίου 1945) είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έπαιξε σε 90 παιχνίδια με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βουλγαρίας και σημείωσε 2 γκολ. Θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους αμυντικούς της χώρας του, κερδίζοντας το βραβείο του Βούλγαρου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς το 1967 και το 1971, ενώ συμμετείχε επίσης σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα για τη χώρα του, το 1966, το 1970 και το 1974. Είναι επίτιμος πρόεδρος της ΤΣΣΚΑ Σόφιας και της ημι-επαγγελματικής Νότιγχαμ Γιουνάιτεντ ΦΚ.

 Ο Πένεφ αγωνίστηκε τις Λοκομοτίβ Σόφιας (1962–1964) και ΤΣΣΚΑ Σόφιας (1964–1977). Ο Πένεφ ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, όπου η ομάδα του έφτασε στους ημιτελικούς και στη συνέχεια έχασε τον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο εναντίον της Σουηδίας. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας του ως προπονητής επέδειξε αριστεία τόσο στην τακτική όσο και στην ομαδική ψυχολογία. Το πιο αξιοσημείωτο προσόν του Πένεφ ήταν η ικανότητά του να συνεργάζεται καλά με νεαρούς παίκτες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας ανακάλυψε πολλούς μέχρι πρότινος άγνωστους ή ελάχιστα γνωστούς ταλαντούχους νέους και τους χρησιμοποίησε ως βάση για μια επιτυχημένη ομάδα σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Ανάμεσά τους ο Χρίστο Στόιτσκοφ, ο Εμίλ Κοσταντίνοφ, ο Λιουμποσλάφ Πένεφ, ο Μαρτίν Πετρόφ, ο Στιλιγιάν Πετρόφ και ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ. Στις 30 Ιουλίου 2007, διορίστηκε προπονητής της εθνικής Βουλγαρίας για δεύτερη φορά. Τελευταία του ομάδα ως προπονητής ήταν η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, αλλά στις 6 Μαρτίου 2009 η ΤΣΣΚΑ τον απέλυσε και αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον ανιψιό του, Λιουμποσλάφ Πένεφ, πρώην παίκτη της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, της Θέλτα Βίγο, της Βαλένθια και της Ατλέτικο Μαδρίτης.Ο Πένεφ ως προπονητής της Εθνικής Βουλγαρίας είχε σε 55 αγώνες συνολικά 25 νίκες, 15 ισοπαλίες και 15 ήττες, με διαφορά τερμάτων 88:60.Προσωπική ζωή Ο Πένεφ είναι θείος του πρώην διεθνούς ποδοσφαιριστή και προπονητή της Εθνικής Βουλγαρίας, Λιουμποσλάφ Πένεφ. Λοκομοτίβ Σόφιας Πρωτάθλημα Βουλγαρίας: 1963–64ΤΣΣΚΑ Σόφιας Πρωτάθλημα Βουλγαρίας (7): 1965–66, 1968–69, 1970–71, 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1975–76 Κύπελλο Βουλγαρίας: 1965, 1969, 1972, 1973, 1974 Βουλγαρία Παγκόσμιο Κύπελλο: 4η θέση 1994
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης (Ε.Π.Σ.Θ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Ροδόπης. Ιδρύθηκε το 1928, εδρεύει στην Κομοτηνή και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η ιστορία της ένωσης ξεκινά στη Θεσσαλονίκη το 1928, έπειτα από την αποχώριση των σωματείων της Θράκης από την Ένωσιν Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας - Θράκης (ΕΠΣΜΘ), ενώ αργότερα, το 1930, τα σωματεία των περιοχών της Ανατολικής Μακεδονίας αποσχίσθηκαν από την Ένωσιν Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας, ιδρύοντας στην Καβάλα την Ένωσιν Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας (ΕΠΣΑΜ).Η «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης» (ΕΠΣΘ) αναγνωρίστηκε επίσημα στην Ξάνθη το 1947. Ως έδρα της ΕΠΣΘ ορίστηκε η Κομοτηνή. Στην πορεία, τα σωματεία του νομού Έβρου αποσχίσθηκαν από την ΕΠΣΘ, δημιουργώντας την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου (ΕΠΣΕ) το 1969 και εννέα χρόνια αργότερα, το 1978 έρχεται η σειρά των σωματείων του νομού Ξάνθης να αποσχισθούν από την ΕΠΣΘ, δημιουργώντας την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης (ΕΠΣΞ). Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θράκης είναι η εξής: Α1 Κατηγορία Α2 Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Γ΄ Κατηγορία Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θράκης. Κύπελλο Περιφερειών ποδοσφαίρου ανδρών: Φιναλίστ: 2014 Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μικτών Παίδων (1): 2009 Επίσημος ιστότοπος
Ζαν Σουλτ

Ο Νικολά Ζαν ντε Ντιε Σουλτ (Nicolas Jean de Dieu Soult) (29 Μαρτίου 1769 - 26 Νοεμβρίου 1851), δούκας της Δαλματίας, ήταν στρατάρχης της Γαλλίας και πολιτικός. Πολέμησε στους Ναπολεόντιους Πολέμους και στους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, καθώς και στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Πολέμησε στη δεύτερη μάχη του Πόρτο,στη μάχη της Ταλαβέρα, στη μάχη της Οσάνα και στη μάχη της Αλμπουέρα, όπως και σε πολλές άλλες.

 Γιος φτωχού συμβολαιογράφου, εγκατέλειψε το γραφειοκρατικό επάγγελμα του πατέρα του για να εγγραφεί στη Στρατιωτική Ακαδημία και με τον πρώτο του μισθό έσωσε την οικογένειά του από την πτώχευση, γεγονός που τον έκανε από πολύ μικρό να αγαπήσει τα πλούτη και τα αξιώματα. Το 1804 με τον βαθμό του στρατάρχη, ακολούθησε τον Ναπολέοντα Α΄ στις μάχες κατά των Αυστριακών και το 1813 στην Ισπανία, κέρδισε ακόμα και την εκτίμηση των αντιπάλων του, προσπαθώντας να ανακόψει την προέλαση των Άγγλων οι οποίοι υπερτερούσαν σε αναλογία 4:1. Η πτώση του 1814 τον βρήκε περικυκλωμένο στην Τουλούζη να ανθίσταται με τους 25.000 άνδρες του εναντίον των 100.000 του Ουέλλινγκτον και παραδόθηκε όταν πληροφορήθηκε την παραίτηση του αυτοκράτορα. Στο Βατερλώ ωστόσο, ως επιτελάρχης, δεν επέδειξε καμία από τις μαχητικές αρετές του, συμβάλλοντας στην τελική ήττα με την αποκαρδιωτική έλλειψη πρωτοβουλίας και τον κακό συντονισμό των ενεργειών του. Μετά την ήττα επέστρεψε στη Γαλλία, όπου έζησε στον πύργο του απολαμβάνοντας τα πλούτη του. Δεν έγινε ποτέ γνωστό γιατί ο Λουδοβίκος ΙΗ' ανέθεσε σε αυτόν τη θέση του Υπουργού Πολέμου, αλλά έκτοτε ο Σουλτ θα επιδείξει μια μοναδική ικανότητα να προσκολλάται σε υψηλά αξιώματα μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του, έχοντας φθάσει μέχρι και πρωθυπουργός. Παρά τις διακυμάνσεις της πολιτικής ζωής στη Γαλλία, ο Σουλτ κατόρθωσε να θεωρείται βοναπαρτικός ή αντι-βοναπαρτικός, ανάλογα με τις περιστάσεις και να αναλαμβάνει διάφορες ανώτερες πολιτικές θέσεις. Παρά την αποτυχία του στο Βατερλώ, ο Ναπολέων θα τον θυμάται στα απομνημονεύματά του ως έναν έξοχο επιτελικό. Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Δυτικός πυλώνας, Στήλη 33).
Η μνήμη

Η μνήμη είναι ελληνική δραματική ταινία του σκηνοθέτη Βασίλη Μαζωμένου, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, αλλά έκανε και την παραγωγή μαζί με τον Γιώργο Κολόζη. Η ταινία βραβεύτηκε το 2002 στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του Υπουργείου Πολιτισμού με το δεύτερο βραβείο για ταινία τεκμηρίωσης ή ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους.

 Ένας ποιητής φωτογραφίζεται με ατελείωτες ερωμένες του, στην ίδια γωνιά του γραφείου του, για δεκαπέντε χρόνια. Μια ηθοποιός μιλά για τους έρωτες της πάνω στη θεατρική σκηνή. Η ταινία ανήκει στο καλλιτεχνικό ρεύμα του ποιητικού κινηματογράφου, παντρεύοντας ετερόκλητες τεχνικές (μυθοπλαστικές με καθαρά ντοκιμαντερίστικες) καθώς και ψηφιακό κινούμενο σχέδιο. Πρόκειται για ένα έργο πάνω στην αναζήτηση του έρωτα και στη λαγνεία. Ένα μεγάλο μέρος της βασίζεται στο τελευταίο επεισόδιο του Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόυς. H mnini στο IMDb Η μνήμη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Η μνήμη στο Cinemanews.gr
Αικατερίνη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν

Η Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Pfalz-Zweibrücken (10 Δεκεμβρίου 1661 - 27 Μαΐου 1720) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Κλέεμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αδόλφου-Ιωάννη Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρκεν-Κλέεμπουργκ και της (δεύτερης) συζύγου του Έλσας-Ελισάβετ Μπράχε, κόρης του κόμη Νιλς Μπράχε. Εξάδελφός της ήταν ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος της Σουηδίας. Η Αικατερίνη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σουηδία, όπου ο πατέρας της διέμενε στο κάστρο Στάγκεμποργκ ως δούκας του Στάγκεμποργκ, καθώς ήταν αδελφός τού βασιλιά Καρόλου Ι΄ Γουσταύου. Ο πατέρας της ζούσε στο κάστρο αυτό, εξόριστος από την Αυλή, έπειτα από μία ανεπιτυχή σταδιοδρομία. Έπειτα από τη μεγάλη μείωση του Καρόλου ΙΑ΄, γιου του προηγουμένου βασιλιά, η οικογένεια είχε πενιχρά οικονομικά. Οι γονείς της παραπονιόταν με πικρία για τη βασιλική οικογένεια και διοχέτευαν την ανήσυχη συμπεριφορά τους προς τα παιδιά. Αυτά συμπεριφερόταν χειρότερα, ακόμη και για καθημερινά πράγματα, πράγμα που επέσυρε αποδοκιμασία. Επειδή η οικονομική τους κατάσταση δεν επέτρεπε να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή σύμφωνα με τη θέση τους και ο πατέρας τους ήταν αρκετά υπερήφανος για να ζητήσει οικονομική βοήθεια, οι γονείς τους κρατούσαν τα παιδιά στο κάστρο απομονωμένα από την Αυλή και την αριστοκρατία. Δεν τα άφηναν να δουν κανέναν και τα χρησιμοποιούσαν σε οικιακές μικροδουλιές. Η Αικατερίνη και η Μαρία-Ελισάβετ περιγράφονται, σε αντίθεση με τους γονείς του, ως ταπεινές και πρόθυμες μάλλον, παρά ακατάδεκτες και με στόμφο· επίσης ήταν "πολύ όμορφες και αξιαγάπητες". Nanna Lundh-Eriksson (1947). Hedvig Eleonora. Stockholm: Wahlström & Widstrand. ISBN Johan Christopher Barfod, Wilhelm Odelberg: Dagens märkvärdigheter, Volym 2. Natur & Kultur, 1967
Αύγουστος Γουλιέλμος του Βολφενμπύτελ

Ο Αύγουστος-Γουλιέλμος (8 Μαρτίου 1662 - 23 Μαρτίου 1731) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1714-1731), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αντωνίου-Ούλριχ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Ελισάβετ-Τζουλιάνας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου δούκα του Σχέλβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ. Το 1714 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του είχε αποβιώσει 19 ετών. Ο ίδιος δεν είχε ενδιαφέρον με τη διακυβέρνηση, αν και ο πατέρας του ήταν οξυδερκής στην πολιτική. Άφηνε τις αποφάσεις σε υπουργούς, που όμως ήταν διεφθαρμένοι. Στη Βενετία γνώρισε την τέχνη του να έλκεται από το ίδιο φύλο, μάλιστα ερωτεύτηκε τον Κάρολο-Λουδοβίκο των Βίττελσμπαχ, γιο του Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου εκλέκτορα του Παλατινάτου. Απεβίωσε το 1731 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκος-Ροδόλφος. Το 1681 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Χριστίνα-Σοφία των Γουέλφων, κόρη του Ροδόλφου-Αυγούστου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Το 1695 απεβίωσε η Χριστίνα-Σοφία και το ίδιο έτος νυμφεύτηκε τη Σοφία-Αμαλία από τον Οίκο του Ολδενβούργου, κόρη του Χριστιανού-Αλβέρτου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Το 1710 απεβίωσε και η Χριστίνα-Σοφία και το ίδιο έτος νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ελισάβετ-Σοφία από τον Οίκο του Ολδενβούργου, κόρη του Ροδόλφου-Φρειδερίκου (γιου του Φρειδερίκου δούκα του Σχέλβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ). Paul Derks: Die Schande der heiligen Päderastie. Homosexualität und Öffentlichkeit in der deutschen Literatur 1750-1850, Verlag Rosa Winkel, Berlin 1990, S. 34f Elisabeth Charlotte von Orleans: Briefe aus den Jahren 1676 bis 1706, hrsg. von Wilhelm Ludwig Holland, Stuttgart 1867, Nr. 108, S. 196f., Elisabeth Charlotte an Louise, Raugräfin zu Pfalz (Stiefschwester, 27. Juli 1700)
Περιφέρεια Ος

Η περιφέρεια Ος (κιργιζικά: Ош областы‎, Oş oblastı/Osh oblasty, وش وبلاستى; ρωσικά: Ошская область‎, Oshskaya oblast'/Ošskaja oblastj) είναι περιφέρεια (oblast) του Κιργιστάν, με διοικητικό κέντρο το Ος. Συνορεύει με τρεις περιφέρειες του Κιργιστάν: τις περιφέρειες Τζαλάλ-Αμπάντ, Μπατκέν Ναρίν, το Σιντζιάνγκ της Κίνας, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν.

 Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει στο βόρειο μέρος της περιφέρειας, στην άκρη της κοιλάδας Φεργκάνα. Η περιοχή επίσης έχει μέρος των όρων Αλάι, στην κοιλάδα Αλάι και σχηματίζει την οροσειρά Τρανς-Αλάι που σχηματίζει τα σύνορα με το Τατζικιστάν. Στην ανατολή υπάρχει η οροσειρά Φεργκάνα η οποία είναι περίπου παράλληλη στα σύνορα με την περιφέρεια Ναρίν. Ο ποταμός Καρά Ντάρια περνάει από την περιφέρεια, όπου ενώνεται με τον ποταμό Ναρίν και μετά με τον ποταμό Συρ Ντάρια στην κοιλάδα Φεργκάνα. Η εθνική οδός M41 περνάει νότια από τα βουνά από την Ος μέχρι τα σύνορα με το Τατζικιστάν. Στο Σαρί-Τας ένα παράρτημα πηγαίνει ανατολικά στη συνοριακή διάβαση με την Κίνα στο Ιρκεστάμ. Ο άλλος κύριος δρόμος πηγαίνει δυτικά προς την περιφέρεια Μπάτκεν. Το 2009, η περιφέρεια Ος (χωρίς την πρωτεύουσα Ος) είχε 3 πόλεις, το Νοοκάτ, το Ουζγκέν και το Κάρα-Σούου, 2 αστικού τύπου οικισμούς και 474 χωριά. Ο ντε φάκτο πληθυσμός, σύμφωνα με την κιργιζική απογραφή του 2009, ήταν 999,576 κάτοικοι, σχεδόν 1 εκατομμύριο. Από αυτούς, ο αστικοποιημένος πληθυσμός είναι 82.841 κάτοικοι, με τους υπόλοιπους 916.735 να είναι αγροτικός πληθυσμός. Το περισσότερο από το ήμισυ των Ουζμπέκων που κατοικούν στην Κιργιζία ζουν στην περιφέρεια Ος. Είναι το 33% του πληθυσμού της περιφέρειας, έναντι του 14,5% που είναι ο συνολικός πληθυσμός των Ουζμπέκων σε όλη την Κιργιζία. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2009, η εθνοτική σύνθεση της Περιφέρειας Ος (πληθυσμός ντε γιούρε) ήταν: Η περιφέρεια Ος διαιρείται σε 7 επαρχίες: Το Κιργιστάν έχει ένα ενκλάβιο στο Ουζμπεκιστάν που είναι μέρος της περιφέρειας Ος (επαρχία Καρά-Σούου). Είναι το μικρό χωριό Μπαράκ, με πληθυσμό 627 κατοίκων στην κοιλάδα Φεργκάνα, που βρίσκεται στο δρόμο του Ος προς το Χοντζααμπάντ του Ουζμπεκιστάν περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των συνόρων Κιργιζίας-Ουζμπεκιστάν στην κατεύθυνση προς το Αντιτζάν. Laurence Μίτσελ, Το Κιργιστάν, Bradt Ταξιδιωτικοί Οδηγοί, 2008
Ακιχίτο

Ο Τσουγκού Νο Μίγια Ακιχίτο (ιαπωνικά: 明仁‎, προφέρεται: Ακίχιτο, 23 Δεκεμβρίου 1933-) είναι μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας και αποτέλεσε τον 125ο αυτοκράτορα της Ιαπωνίας.

 Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1933 στο Αυτοκρατορικό Παλάτι του Τόκιο. Γιος του Χιροχίτο και της Πριγκίπισσα Ναγκάκο Κούνι. Έγινε αυτοκράτορας στις 7 Ιανουαρίου 1989 και παραιτήθηκε από τον αυτοκρατορικό θρόνο στης 30 Απριλίου 2019 υπέρ του διαδόχου και πρωτότοκο γιο του πρίγκιπα Ναρουχίτο όπου στις 1 Μαΐου 2019 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 126ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Η εποχή της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ακιχίτο φέρει την ονομασία «Χεϊσέι» (平成, «Heisei») και βάσει του εθίμου, μετά τον θάνατό του θα είναι γνωστός ως Αυτοκράτορας Χεϊσέι. Ο πλήρης τίτλος του είναι η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης ο Αυτοκράτορας Ακιχίτο της Ιαπωνίας. Τον Αύγουστο του 2016 εξέφρασε την επιθυμία του να παραιτηθεί και να αποσυρθεί, ενώ στις 1 Μαΐου 2019 ο γιος του και πρίγκιπας Ναρουχίτο τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Παντρεύτηκε τη Μιτσίκο Σόντα στις 10 Απριλίου 1959, η οποία έγινε η πρώτη αυτοκράτειρα της Ιαπωνίας η οποία δεν προέρχεται από κάποιο βασιλικό οίκο, αλλά από την αστική τάξη της χώρας. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Ναρουχίτο (γεν. το 1960), παντρεμένος με την Μασάκο Οουάντα. Απέκτησαν 1 παιδί. Φουμιχίτο (γεν. το 1965), παντρεμένος με την Κίκο Καουασίμα. Απέκτησαν 3 παιδιά. Σαγιάκο Νόρι-νο-μίγια, μετέπειτα Σαγιάκο Κουρόντα (γεν. το 1969), παντρεμένη με τον Γιοσίκι Κουρόντα. Δεν απέκτησαν παιδιά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emperor Akihito στο Wikimedia Commons https://web.archive.org/web/20161120104322/http://www.kunaicho.go.jp/eindex.html - Ιστότοπος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας της Ιαπωνίας.
Σουβάς της Βεγγάλης

Ο σουβάς της Βεγγάλης (βεγγαλικά: বাংলার সুবাহ Μπανλάρ Σουμπάχ, περσικά: صوبه بنگال Σουμπά-ι-Μπανγκάλα), ήταν διοικητική περιφέρεια της αυτοκρατορίας των Μουγκάλ για σχεδόν δύο αιώνες, από το 1574 έως το 1757 Στις 25 Σεπτεμβρίου 1574 ο Μουνίμ Χαν, διοικητής του στρατού της αυτοκρατορίας των Μουγκάλ, κατέλαβε την Ταντού, έδρα του Νταούντ Χαν Καράνι, του τελευταίου κυβερνήτη του Σουλτανάτου της Βεγγάλης. Το 1574 σηματοδοτεί την έναρξη της κυριαρχίας των Μουγκάλ στην Βεγγάλη. Το 1717 η Βεγγάλη αναβαθμίζεται σε πριγκιπάτο με ναζίμ τον Μουρσίντ Κούλι Χαν. Μετά την ήττα του τελευταίου ναβάμπ της ανεξάρτητης Βεγγάλης Σιράτζ ουντ-Ντάουλα στη μάχη του Πλέσις στις 23 Ιουνίου 1757, η Βεγγάλη υποδουλώνεται στην Βρετανία. Οι διάδοχοι του ουντ-Ντάουλα ήταν μαριονέτες που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των Βρετανών αποικιοκρατών.

 Το 1582 ο σουβάς της Βεγγάλης διαιρέθηκε σε 24 σαρκάρ (περιφέρειες). Πέντε σαρκάρ ανήκαν στην Ορίσσα (η οποία έγινε ανεξάρτητη επαρχία υπό τον αυτοκράτορα Τζαχανγκίρ) και τα υπόλοιπα ανήκαν στη Βεγγάλη. Το 1607, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτοτα Τζαχανγκίρ, η Ορίσσα απέκτησε το καθεστώς σουβά (δηλ. επαρχίας). Πλέον η επαρχία αποτελούνταν από 19 σαρκάρ και 682 παργκάνα. Το 1658, προστέθηκαν 15 νέα σαρκάρ και 361 νέα παργκάνα. Το 1722 ο Μουρσίντ Κούλι Χαν κατήργησε τα σαρκάρ, αντικαθιστώντας τα με 13 τσακάλ υποδιαιρούμενα σε 1.660 παργκάνα. Αρχικά, η πρωτεύουσα του Σουβά ήταν η Τάντα. Στις 9 Νοεμβρίου 1595 ο Μαν Σινγκ Α' έθεσε τα θεμέλια για την ίδρυση της νέας πρωτεύουσας Ρατζμαχάλ, η οποία μετονομάστηκε σε Ακμπάρναγκαρ. Το 1610 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Ρατζμαχάλ στη Ντάκα (η οποία μετονομάστηκε σε Τζαχανγκιρναγκάρ). Το 1639 ο σάχης Σούτζα μεταφέρει την έδρα του στο Ρατζμαχάλ. Το 1660 ο Μουαζάμ Χαν (μιρ Τζούμλα) μετέφερε την πρωτεύουσα στη Ντάκα. Το 1703 ο Μουρσίντ Κούλι Χαν μετέφερε τη πρωτεύουσα στο Μαξουνταμπάντ (η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε Μουρσινταμπάντ). Ο κατάλογος περιλαμβάνει τα ονόματα και την διάρκεια της θητείας των κυβερνητών της Βεγγάλης το 1574-1757:
Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2015-16

Η Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2015-16 αποτέλεσε το 59ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αναγέννηση Τραχωνίου για τρίτη φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2015-16 συμμετείχαν 12 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2016-17. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2016. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2016, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περιόδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2014-15, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15 δεν συμμετείχε η Νεολαία Επταγώνειας και η Λάβα Γύψου , οι οποίες ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν οι δύο από τις 3 πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2014-15 Δόξα Πολεμιδιών και Χριστάκης Κόμπος/Ηράκλειτος (η Αναγέννηση Διερώνας ζήτησε να παραμείνει στη Β΄ κατηγορία). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Πηγή:«ΕΠΟΛ 2015-16». epol.com.cy. ΕΠΟΛ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2019. Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. αΟ Ερμής Κάτω Πολεμιδιών αποχώρησε στα μέσα του πρωταθλήματος. Ο μοναδικός αγώνας που είχε βαθμολογικό κέρδος κατακυρώθηκε υπέρ της αντίπαλης ομάδας. Οι υπόλοιπο αγώνες του κατακυρώθηκαν με 3-0 υπέρ των αντιπάλων του. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Πηγή:«ΕΠΟΛ 2015-16». epol.com.cy. ΕΠΟΛ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2019. «ΕΠΟΛ 2015-16». epol.com.cy. ΕΠΟΛ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2019. Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2015-16