IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ο Ψεύτης Βοσκός

Ο ψεύτης βοσκός είναι ένας από τους μύθους του Αισώπου. Από αυτό προέρχεται το αγγλικό ιδίωμα "to cry wolf" (φωνάζω "λύκος"), που ορίζεται ως το να δώσεις λανθασμένο συναγερμό στο Λεξικό Φράσεων και μύθων του Brewer . Η ίδια φράση ερμηνεύεται από το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης ως το να κάνω ψευδείς ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα οι μετέπειτα αληθινοί ισχυρισμοί δεν πιστεύονται.

 Η ιστορία αφορά ένα βοσκό που ξεγελά επανειλημμένα τους κοντινούς χωρικούς και πιστεύουν ότι ένας λύκος επιτίθεται στο κοπάδι της πόλης του. Όταν όντως εμφανίζεται ένας λύκος και το αγόρι ξανακαλεί βοήθεια, οι χωρικοί πιστεύουν ότι είναι άλλος ένας ψευδής συναγερμός και τα πρόβατα τρώγονται από τον λύκο. Σε μια μεταγενέστερη αγγλόφωνη ποιητική εκδοχή του μύθου, ο λύκος τρώει επίσης το αγόρι. Αυτό συμβαίνει στο Fables for Five Years Old (1830) (Μύθοι για Πεντάχρονα) του John Hookham Frere, στο Aesop & Hyssop (Αίσωπος και Ύσσωπος) του William Ellery Leonard (1912), και στο ποίημα του Louis Untermeyer το 1965. Το ηθικό δίδαγμα που υποδηλώνεται στο τέλος της ελληνικής εκδοχής είναι, «αυτό δείχνει πώς ανταμείβονται οι ψεύτες: ακόμα κι αν λένε την αλήθεια, κανείς δεν τους πιστεύει». Απηχεί μια δήλωση που αποδίδεται στον Αριστοτέλη από τον Διογένη Λαέρτιο στους Βίους και τις απόψεις επιφανών φιλοσόφων, όπου ο σοφός ρωτήθηκε τι κερδίζουν αυτοί που λένε ψέματα από αυτό και απάντησε «ότι όταν λένε αλήθεια δεν τους πιστεύουν». Ο Γουίλιαμ Κάξτον κλείνει παρομοίως την εκδοχή του με την παρατήρηση ότι « οι άνθρωποι δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτά που ειπώθηκαν από έναν ψεύτη ». Η ιστορία χρονολογείται από την κλασική εποχή, αλλά, δεδομένου ότι καταγράφηκε μόνο στα ελληνικά και δεν μεταφράστηκε στα λατινικά μέχρι τον 15ο αιώνα, άρχισε να γίνεται γνωστή μόνο αφού εμφανίστηκε στη συλλογή των μύθων του Heinrich Steinhöwel. Για το λόγο αυτό, δεν υπήρχε συμφωνημένος τίτλος για την ιστορία. Ο Κάξτον το τιτλοφορεί " Το αγόρι που φυλούσε τα πρόβατα " (1484), ο Ιερώνυμος Όσιος "Το αγόρι που είπε ψέματα" (" De mendace puero ", 1574), ο Φράνσις Μπάρλοου (Francis Barlow) "Για το βοσκόπουλο και τους αγρότες" (" De pastoris puero et agricolis ", 1687), ο Ρότζερ Λ'Εστρέιντζ (Roger L'Estrange) "Ένα αγόρι και οι ψευδείς συναγερμοί του" (1692), και ο Τζορτζ Φάιλερ Τάουνσεντ (George Fyler Townsend) "Ο νεαρός βοσκός και ο λύκος" (1867). Κάτω από τον τελικό τίτλο, ο Έντουαρντ Χιουζ το χαρακτήρισε ως το πρώτο από τα δέκα τραγούδια από τους Μύθους του Αισώπου για παιδικές φωνές και πιάνο, σε μια ποιητική εκδοχή του Πίτερ Γουέστμουρ (1965). Οι δάσκαλοι έχουν συχνά χρησιμοποιήσει τον μύθο ως προειδοποιητικό παραμύθι για να λέμε την αλήθεια, αλλά ένα εκπαιδευτικό πείραμα την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα πρότεινε ότι η ανάγνωση του «Ψεύτη Βοσκού» αύξησε την πιθανότητα των παιδιών να πουν ψέματα. Ωστόσο, όσον αφορά την ηθική συμπεριφορά των ενηλίκων, ο Samuel Croxall ρωτά, αναφερόμενος στον πολιτικό συναγερμό, «όταν ανησυχούμε για φανταστικούς κινδύνους σε σχέση με το κοινό, μέχρις ότου η κραυγή γίνει αρκετά μπαγιάτικη και ξεκάθαρη, πώς είναι αναμενόμενο να ξέρουμε πότε να προφυλαχθούμε από τα αληθινά;» .
Κριός (χείμαρρος)

Ο Κριός είναι χείμαρρος (μικρό ποτάμι) στην Αχαΐα και στον Δήμο Αιγείρας, που πηγάζει από τον Χελμό κοντά στο χωριό Περιθώρι. Συγκεκριμένα πηγάζει από την Ευρωστίνη που αποτελεί παρυφάδα του Χελμού. Έχει μήκος 20,3 χιλιόμετρα. Στην πορεία του περνά από την αρχαία Φελλόη και τα χωριά Συνεβρό, Όαση, Κασάνεβα και τη Μυκηναϊκή ακρόπολη της αρχαίας Αιγείρας και, αφού διασχίζει όλο τον δήμο, χύνεται στον Κορινθιακό κόλπο κοντά στην Αιγείρα.

 Σύμφωνα με τον Παυσανία οφείλει το όνομά του στον Τιτάνα Κριό. Παλιότερα ονομαζόταν και "Βλωβοκίτικο ποτάμι", από την παλιά ονομασία δηλ. του χωριού Αιγές. Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906. Υ.Π.Ε.Κ.Α.-Ειδική Γραμματεία Υδάτων, Εφαρμογή Οδηγίας 2007/60/ΕΚ. Προκαταρκτική Αξιολόγηση Κινδύνων Πλημμύρας, Αθήνα 2012. (ηλεκτρονικό έγγραφο) Ιστοσελίδα Δήμου Αιγείρας, aigeira.gr
Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ

Η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ (αζερικά: Əzizə Mustafazadə, γενν. 19 Δεκεμβρίου 1969), γνωστή και ως "η πριγκίπισσα της τζαζ" ή ως "Jazziza", είναι Αζέρα τραγουδίστρια, πιανίστρια και συνθέτρια, η οποία παίζει έναν συνδυασμό τζαζ και μουγκάμ (παραδοσιακό αυτοσχεδιαστικό στυλ του Αζερμπαϊτζάν) με κλασικές και πρωτοποριακές επιρροές. Μερικοί κριτικοί λένε πως έχει επιρροές κι από τον Κιθ Τζάρετ. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Μάιντς της Γερμανίας, μαζί με τη μητέρα της Ελίζα, η οποία είναι και μάνατζερ της. Οι πιο ευχάριστες δραστηριότητες της, όπως η ίδια έχει πει, είναι η ζωγραφική και ο ύπνος. Είναι επίσης, χορτοφάγος και πιστεύει στην ύπαρξη ενός Θεού, χωρίς να ανήκει σε καμία θρησκεία.

 Η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ γεννήθηκε στο Μπακού, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, της Σοβιετικής Ένωσης (σημερινό Αζερμπαϊτζάν), από γονείς που ασχολούνταν με τη μουσική. Ο πατέρας της είναι ο γνωστός στη χώρα του, Βαγκίφ Μουσταφαζαντέ και η μητέρα της είναι η Ελίζα Μουσταφά Ζαντέ (το γένος Μπαντελάτζε). Ο πατέρας της ήταν γνωστός για το πειραματικό είδος μουσικής του, ενώνοντας αζέρικους ήχους με τζαζ, πράγμα το οποίο κάνει και η κόρη του στην καριέρα της. Η Ελίζα, η μητέρα της, είναι κλασική τραγουδίστρια, γεννημένη στη Γεωργία. Οι γονείς της Άζιζα, της έχουν πει μία ιστορία, κατά την οποία από την ηλικία των 8 μηνών, έδειχνε μία ευαισθησία στη μουσική, όταν επηρεαζόταν συναισθηματικά, ανάλογα με την κλίμακα που έπαιζε ο πατέρας της στο πιάνο.Η Αζίζα ευχαριστιέται πολλά είδη τέχνης, όπως η ζωγραφική και ο χορός. Την πρώτη της επαφή με τη σκηνή την είχε στα 3 της, όταν με τον πατέρα της αυτοσχεδίαζαν φωνητικά. Από μικρή ηλικία άρχισε να σπουδάζει πιάνο, δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους συνθέτες Μπαχ και Σοπέν. Όσο προχώραγαν οι σπουδές της, έδειξε πως είναι ταλαντούχα στον αυτοσχεδιασμό. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1979, χάνει τον πατέρα της, ο οποίος απεβίωσε στην Τασκένδη, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 39 ετών. Τότε, η μητέρα της, για να βοηθήσει την κόρη της να ξεπεράσει αυτό το γεγονός, παράτησε την καριέρα της και αφιέρωσε τη ζωή της στη μουσική διαπαιδαγώγηση της κόρη της. Το 1988, κέρδισε έναν διαγωνισμό πιάνου στην Ουάσινγκτον. Και περίπου αυτήν την περίοδο μετακόμισε στη Γερμανία. Το 1991, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ. Έως και το 2007, είχε κυκλοφορήσει εφτά δίσκους. Εν κατακλείδι, ξεκινώντας από το -μουσουλμανικό- Αζερμπαϊτζάν, η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ συνάντησε τη μεγάλη παράδοση της τζαζ και έσμιξε με την κλασική μουσική της Δύσης. Επίσημος ιστότοπος Azerbaijan International article AllAboutJazz.com: Aziza Mustafa Zadeh: Body and Soul and Mugam! Listen to Aziza Mustafa Zadeh, Music Section of Azerbaijan International
Γουσταύος του Τσβάιμπρυκεν

Ο Γουσταύος, γερμ. Gustav (12 Απριλίου 1670 - 17 Σεπτεμβρίου 1731) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Κλέεμπουργκ (Kleeburg) το διάστημα 1701-13 και του Τσβάιμπρυκεν το 1718-31.

 Ο Γουσταύος Σαμουήλ Λεοπόλδος γεννήθηκε στο κάστρο Στέγκεμποργκ της Σουηδίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Ιωάννη Α΄, κόμη του Κλέεμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Έλσας Ελισάβετ, κόμισσας Μπράχε, κόρης του Νικολάου (Νιλς) Μπράχε, κόμη αφ Βίζινγκσμποργκ. Ήταν εξάδελφος του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας. Το 1701 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αδόλφος Ιωάννης Β΄, κόμης του Κλέεμπουργκ άγαμος και αυτός τον διαδέχθηκε. Το 1718 απεβίωσε ο γιος του εξαδέλφου του, ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Τσβάιμπρυκεν. Ο ίδιος απεβίωσε το 1731 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Χριστιανός Γ΄, κόμης του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ. Νυμφεύτηκε το 1707 τη Δωροθέα των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, κόρη του Λεοπόλδου Λουδοβίκου, κόμη του Φέλντεντς· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1723 απεβίωσε η Δωροθέα και το ίδιο έτος ο Γουσταύος έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο με τη Λουίζα Δωροθέα φον Χόφμαν, κόρη του Γιόχαν Χάινριχ φον Χόφμαν. Έγινε καθολική το ίδιο έτος και ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων την έκανε ευγενή το 1724 ως κόμισσα του Χόφμαν. Δεν απέκτησε ούτε από αυτήν απογόνους. Arthur Kleinschmidt: Allgemeine Deutsche Biographie, τόμ. 10, σελ. 188-189, "Gustav Samuel Leopold". Herman Hofberg et al. (eds) (1906) (in Swedish). "Gustaf Samuel Leopold, hertig till Pfalz-Zweibrücken", Svenskt biografiskt handlexikon I:416.
Καματριάδες Ευβοίας

Οι Καματριάδες (επίσημη ονομασία αι Καματριάδες) είναι ημιορεινό χωριό της βόρειας Εύβοιας, χτισμένο στους βόρειους πρόποδες του όρους Τελεθρίου. Έχει υψόμετρο 362 μέτρα και βρίσκεται 9 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά της Ιστιαίας. Έχει 90 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Παντελεήμων.

 Είναι ιστορικά βέβαιο ότι το χωριό χτίστηκε από κατοίκους του χωριού Γαλατσάδες που βρίσκεται σε απόσταση 2 χιλιομέτρων και σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Η παράδοση αναφέρει ότι οι γεωργοί κάτοικοί των Γαλατσάδων που είχαν τα χωράφια τους στην περιοχή που σήμερα είναι το χωριό Καματριάδες, δεν ήθελαν μετά το τέλος των εργασιών τους να επιστρέψουν τα καματερά τους (βόδια για το όργωμα των χωραφιών) στο χωριό. Αυτό τους βοηθούσε για τις εργασίες της επόμενης μέρας, και παράλληλα τα ζώα τους αναπαυόταν. Έτσι στην αρχή έμεναν μόνο τα ζώα, στην συνέχεια και οι βοσκοί τους (βουκόλοι) και μετά και οι καλλιεργητές. Από τον πρόχειρο καταυλισμό που υπήρξε στην αρχή δημιουργήθηκε μόνιμος οικισμός, οι Καματεράδες (ο τόπος που ήταν για τα καματερά). Η λέξη Καματεράδες τροποποιήθηκε και έγινε Καματριάδες. Ο Πέτρος Δικαίος το 1838 αγόρασε από τους Τούρκους τις Καματριάδες μαζί με τα γειτονικά χωριά Γαλατσάδες και Καστανιώτισσα. Το 1843 οι Καματριάδες μαζί με τις Γαλατσάδες πουλήθηκαν στον Ερρίκο Δανιήλ και την Κλάρα Εκκερσάλλ. Το 1864 και 1866 έγινε η διανομή του χωριού στους κατοίκους του. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1879 με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Τελεθρίου. Οι κάτοικοι ασχολούνται κύρια με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί ασχολούνται και με τον τουρισμό, αφού το χωριό αποτελεί προορισμό για τους φίλους του βουνού (πεζοπορία, ιππασία, ορειβασία). Άγγελος Στέφος, Ιστιαία, τόμος Α', σελ. 162-167, 218-220
Μέζαπος Λακωνίας

Ο Μέζαπος είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 31 μόνιμους κατοίκους.

 Ο Μέζαπος είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο της χερσονήσου Τηγάνι νότια της Αρεόπολης, πάνω σε βραχώδη τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα ανάμεσα σε δύο χειμάρρους. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Δικαίο Βαγιακάκο η ονομασία Μέζαπος προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκής προέλευσης λέξη άπα (νερό) και το επίθετο μέσσος της αιολικής διαλέκτου. Τον οικισμό επισκέφτηκε κατά το 1805 ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος αναφέρει πως το λιμάνι του Μεζάπου θεωρείτο ως το πιο ασφαλές στη δυτική ακτή της Μάνης. Κατά τον 19ο αιώνα, εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Μεζάπου οικογένειες Νικλιάνων και άλλες συγγενικές ή συμμαχικές φατρίες. Κοντά στο χωριό έχει βρεθεί παλαιοχριστιανικός ναός που χρονολογείται μεταξύ του 5ου και 6ου αιώνα. Άλλα αξιοθέατα της περιοχής είναι ο βυζαντινός ναός της Παναγίας της Βλαχέρνας στη θέση Φοκαλωτό που χρονολογείται μεταξύ των τελών του 12ου και των αρχών του 13ου αιώνα, τα απομεινάρια του πύργου του Μανιάτη πειρατή Νικολού Σάσσαρη ή Κάτζου, το σπήλαιο Αλατόσπηλο και τα ερείπια βυζαντινών ή φραγκικών οχυρώσεων. Τον Μέζαπο επισκέφτηκε κατά την περίοδο του Εμφυλίου ο Αμερικανός συγγραφέας και φιλέλληνας Κέβιν Άντριους, τον οποίο περιγράφει ως χωριό κτισμένο σε όρμο, με οικίες σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, πύργους και έναν μεγάλο παραλιακό δρόμο. Διοικητικά ο Μέζαπος υπήχθη στο δήμο Μέσσης του νομού Λακωνίας, ενώ από το 1899 μέχρι το 1909 υπήχθη προσωρινά στο νομό Λακωνικής. Τον Δεκέμβριο του 1909 επανήλθε με ΦΕΚ στο νομό Λακωνίας όπου υπάγεται μέχρι και σήμερα. Με την κατάργηση του δήμου Μέσσης το 1912 υπήχθη στην επαρχία Οιτύλου, ενώ το 1994 προσαρτήθηκε στο δήμο Διρού. Από το 1997 μέχρι το 2011 αποτέλεσε οικισμό του καποδιστριακού δήμου Οιτύλου, ενώ μετά τις νέες αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης ενσωματώθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Παν. Σταμ. Κατσαφάδος, "Μάνη, Μέζαπος, η ομηρική Μέσση;", Αθήνα, 1994 Φωτογραφίες από το Μέζαπο Λακωνίας Φωτογραφίες από την εκκλησία της Βλαχέρνας
Γερμανός Group

Ο Όμιλος Γερμανός είναι κατά 51,5% γερμανική εταιρεία, σύμφωνα με τη μετοχική σύνθεση του αποκλειστικού της μετόχου, του ΟΤΕ. Έχει έδρα το Μαρούσι, που ασχολείται με τη λιανική πώληση ηλεκτρονικών ειδών. Τα καταστήματά του προσφέρουν επίσης σταθερή και κινητή τηλεφωνία.

 Ο όμιλος διαθέτει περισσότερα από 300 καταστήματα, ενώ έχει επεκταθεί στην Κύπρο, καθώς και στη Βόρεια Μακεδονία (το οποίο παράρτημα πωλήθηκε στην Telekom Slovenije), στη Βουλγαρία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και την Ουκρανία. Το πρώτο κατάστημα άνοιξε το 1980 στο κέντρο της Αθήνας και έκτοτε διευρύνθηκε στο λιανικό εμπόριο αρχικά με την πώληση μπαταριών. Η εταιρεία που συστήθηκε από τον Πάνο Γερμανό ονομαζόταν Γερμανός Μπαταρίες ΑΒΕΕ, η οποία ηγούνταν για πολλά χρόνια του κλάδου. Σήμερα είναι γνωστότερη ως Sunlight. Το 2003, ο όμιλος σε συνεργασία με τη Folli Follie, αγόρασε μερίδιο 40% των Hellenic Duty Free Shops, ενώ το 2006, εξαγοράστηκε από την Κυπριακή Cosmoholding Limited, θυγατρική της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Cosmote, ενώ έκτοτε μέχρι και σήμερα η Γερμανός Group, αποτελεί, μέσω της Cosmote, μια από τις θυγατρικές του Ομίλου ΟΤΕ. Deutsche Telekom Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος Otenet Cosmote COSMOTE TV Επίσημη ιστοσελίδα G Blog
Ελευθεροχώρι Ιωαννίνων

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ελευθεροχώρι Το Ελευθεροχώρι είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης της Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 610 μέτρων.

 Το Ελευθεροχώρι είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές των Ορέων Κουρέντων, επάνω στην επαρχιακή οδό Κούρεντα - Ψήνα και νοτιοανατολικά από τον Πολύγυρο. Το χωριό βρίσκεται νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων σε απόσταση 27 χλμ., ανατολικά από την Ηγουμενίτσα στα 58 χλμ. και 8 χλμ. βόρεια από τον κόμβο Τύριας της Εγνατίας Οδού. Σύμφωνα με τη τοπική παράδοση πήρε το όνομα Ελευθεροχώρι γιατί την περίοδο της τουρκοκρατίας δεν πλήρωνε φόρους στους Τούρκους. Αξιοθέατο της ευρύτερης περιοχής θεωρείται η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που κτίστηκε το 1770 με αξιόλογες τοιχογραφίες και επιγραφές. Πρόκειται για τρίκλιτη-τετράστυλη βασιλική με τρούλο και τετράρριχτη στέγη, ενώ τα πλευρικά μέρη της καλύπτονται από ημικυλινδρικές καμάρες. Έχει ανακηρυχθεί από το 1965 ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Πολύγυρο, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Πολυγύρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δωδώνης του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 20 κατοίκους. Φωτογραφία της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190417113036/http://www.520greeks.com/
Φιλίπ Παολί

Ο Φιλίπ Παολί (γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1995 στην Βηρυτό) είναι Λιβανέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της δεύτερης ομάδας της Ολιμπίκ Λυών.

 Είναι απόφοιτος της ποδοσφαιρικής ακαδημίας Ατλετικό ΣΚ του Λιβάνου. Εκπαιδεύτηκε, επίσης, στον στίβο, άθλημα στο οποίο σημείωσε αρκετές νίκες σε εθνικό επίπεδο στην ηλικιακή κατηγορία των νέων. Σε ηλικία 17 ετών, ο Φιλίπ Παολί κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό τεχνικό του Λιβάνου, Τέο Μπύκερ, στην Εθνική Λιβάνου για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Αυστραλία στις 6 Σεπτεμβρίου 2012, αναμέτρηση στην οποία εισήλθε ως αλλαγή στο 59ο λεπτό Εντάχθηκε στην ομάδα U-19 της Ολιμπίκ Λυών στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2012, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στον Λίβανο προκειμένου να ολοκληρώσει τις εκεί σπουδές του. http://www.soccerway.com/players/philippe-paoli/264922/ http://www.footballdatabase.eu/football.joueurs.philippe.paoli.178978.en.html http://fr.wikipedia.org/wiki/Philippe_Paoli http://www.athleticosc.com/
Οικοδομικές εργασίες

Οι οικοδομικές εργασίες είναι κάθε είδους τεχνικές υπηρεσίες διαφόρων ειδικοτήτων, που σκοπεύουν στην διαδοχική εκτέλεση όλων των απαραίτητων σταδίων με τελικό στόχο την ολοκλήρωση μίας οικοδομής. Συνήθως εκτελούνται σε μία οικοπεδική επιφάνεια στην οποία πρόκειται να ανεγερθεί ένα κτίσμα, το μέγεθος του οποίου μπορεί να ποικίλλει, μεταξύ ενός ισογείου διαμερίσματος ή καταστήματος, μέχρι μίας πολυώροφης πολυκατοικίας, προορισμένης για κατοικία (οικιακή χρήση) ή στέγαση επαγγελματιών (επαγγελματική χρήση). Ωστόσο, οικοδομικές εργασίες περιορισμένης έκτασης είναι δυνατόν να εκτελεστούν σε ήδη υπάρχουσα οικοδομική δομή, στο πλαίσιο ανακαίνισης.

 Οι εργασίες προσφέρονται είτε μέσω εργολάβου (που αποκτά το οικόπεδο ή κτίσμα μέσω αντιπαροχής, αναλαμβάνει ο ίδιος το κόστος των εργασιών και εν-συνεχεία πωλεί σε ενδιαφερόμενους αγοραστές τους τελειωμένους χώρους της οικοδομής) ή μέσω αυτεπιστασίας, κατά την οποία ένας ιδιώτης αναλαμβάνει ο ίδιος να μισθώσει τα απαραίτητα συνεργεία εργατοτεχνιτών, που θα εργασθούν για λογαριασμό του στο χώρο. Οι εργασίες επιτρέπονται μόνο κατόπιν άδειας από το αρμόδιο πολεοδομικό κατάστημα. Τα απαιτούμενα υλικά για την κατασκευή της οικοδομής αγοράζονται από τις σχετικές επαγγελματικές επιχειρήσεις. Οι εργασίες εκτελούνται υπό την επίβλεψη πολιτικού μηχανικού ο οποίος φέρει και την ευθύνη για ενδεχόμενες κακοτεχνίες, ενώ συχνά στη διαδικασία εμπλέκεται ένας αρχιτέκτονας, που χαράσσει το αρχικό σχέδιο της κατασκευής. Μία οικοδομή, από την έναρξή της μέχρι και την τελείωση, είναι δυνατόν να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια: Κατεδάφιση (υπάρχοντος πεπαλαιωμένου κτίσματος) και εκσκαφή: Εκτελείται από εξειδικευμένο συνεργείο χωματουργικών εργασιών. Κατασκευή οικοδομικού σκελετού (σκυρόδεμα, σιδερένιος οπλισμός). Υδραυλικές εργασίες (σε στάδια), ηλεκτρολογικές υπηρεσίες (σε στάδια), μονωτικές εργασίες (ηχομόνωση, θερμομόνωση, σε στάδια), τοιχοποιία (εσωτερική – εξωτερική), αλουμινοκατασκευές και κιγκλιδώματα, επιχρίσματα, τοποθέτηση δαπέδων (πλακιδίων ή μαρμάρου), ειδών υγιεινής, υαλοπινάκων και θερμαντικών σωμάτων, επιπλοποιία (κουζίνας, υπνοδωματίου, γραφείων κλπ) και ελαιοχρωματισμοί.
Κρατικός Αερολιμένας Ιωαννίνων «Βασιλεύς Πύρρος»

Ο Κρατικός Αερολιμένας Ιωαννίνων «Βασιλεύς Πύρρος» (συντομογραφία IATA: IOA, ICAO: LGIO, ΥΠΑ: ΚΑΙΩΠ) βρίσκεται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων και εξυπηρετεί όλη την περιοχή του Νομού Ιωαννίνων και της δυτικής και βόρειας Ελλάδας.

 1932: Ιδρύεται το αεροδρόμιο Ιωαννίνων. 1953: Κατασκευή του αρχικού κτηρίου του αεροσταθμού, 450 τ.μ.. 1965: επέκταση του αεροσταθμού 450 τ.μ.. 1993: επέκταση του αεροσταθμού κατά 600 τ.μ. (το συνολικό μέγεθος του αεροσταθμού είναι 1500 τ.μ. μέχρι και σήμερα). 2007: λαμβάνει το προσωνύμιο "Βασιλεύς Πύρρος" προς τιμήν του αρχαίου βασιλιά της Ηπείρου Πύρρου. 2019: ολοκληρώθηκαν τα έργα ανακατασκευής του αεροσταθμού Υψόμετρο: 476 μ. Μέγεθος Αεροσταθμού: 5.290τ.μ. Μέγεθος Δαπέδου Στάθμευσης: 43.000 τ.μ. Ιαν-Σεπ 2021 Κρατικός Αερολιμένας Ιωαννίνων «Βασιλεύς Πύρρος» στη σελίδα της ΥΠΑ
Μυρίσης Νάξου

Ο Μυρίσης είναι οικισμός της βόρειας ορεινής Νάξου, σε υψόμετρο 380 μέτρων, με 55 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Κορωνίδος , η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας που υπάγεται στο Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1928, στην απογραφή, αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα Κορωνίδος με έδρα τον οικισμό Κωμιακή. Το 1940, στην απογραφή ο οικισμός καταργείται. Το 1951, στην απογραφή αναγνωρίζεται και πάλι και προσαρτάται στην κοινότητα Κορωνίδος. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Κορωνίδος καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Κορωνίδας, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 31 κ.) Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Θησαυρός των Μασσαλιωτών

Ο Θησαυρός των Μασσαλιωτών ή Αιολικός θησαυρός ή Ιωνικός Θησαυρός των Μασσαλιωτών, ήταν κτίριο που βρισκόταν κοντά στο Ιερό της Αθηνάς Προναίας, στους Δελφούς. Κατασκευάσθηκε στην περίοδο μεταξύ 530-510 π.Χ. και είχε τη μορφή μικρού ναού «εν παραστάσι» με δύο στήλες στην πρόσοψη. Κατασκευάστηκε από μάρμαρο της Πάρου και μεταξύ των αξιοσημείωτων χαρακτηριστικών του ήταν τα αιολικά κιονόκρανά του.

 Μέσα στο χώρο, όπου βρισκόταν το Ιερό της Αθηνάς Προναίας, στα δυτικά των ναών της Αθηνάς και της Θόλου και δίπλα στον Δωρικό Θησαυρό, ανεγέρθηκε ο Θησαυρός των Μασσαλιωτών με πρόναο και σηκό. Είχε δυο στήλες στην πρόσοψη, διακοσμημένες με «αιολικά κιονόκρανα», τα οποία γενικά θεωρούνται ως πρόδρομοι των κορινθιακών κιονόκρανων. Το κτίριο, το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 530 και του 510 π.Χ., ήταν κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο, και είχε διαστάσεις 6,14 x 8,63 μέτρα και ύψος περίπου 7,8 μέτρα. Ένα τουλάχιστον από τα αετώματα του έφερε ως γλυπτό διάκοσμο, τέθριππο άρμα. Η σίμη ήταν διακοσμημένη με κεφαλές λεόντων, ενώ πλαισιωνόταν από ακρωτήρια με την μορφή της Νίκης. Η ιωνική ανάγλυφη ζωφόρος, με πλούσια διακόσμηση με ανθέμια λωτού, εκτεινόταν τουλάχιστον στις τρεις πλευρές και περιλάμβανε πάνω από 140 μορφές σε σκηνές μάχης με θεματολογία από Αμαζονομαχία και Κενταυρομαχία (Γιγαντομαχία).Ο Θησαυρός κατασκευάσθηκε από τους Μασσαλούς, ως δείγμα της ισχυρής και διαρκώς αυξανόμενης εμπορικής δύναμης της Αρχαίας Μασσαλίας κατά την εποχή εκείνη. Ωστόσο, είναι πιθανό το κτήριο να αποτελούσε επίσης αφιέρωμα - ανάθημα, ως σύμβολο για τη νίκη τους εναντίον της φυλής των Λιγύων (φυλή στην περιοχή της Λιγουρίας της Βόρειας Ιταλίας). Η ταυτοποίηση του κτιρίου επιβεβαιώνεται και από αποσπασματική επιγραφή σε ένα μαρμάρινο αρχιτεκτονικό μέλος που βρέθηκε στην περιοχή. Το 2013 ο γλυπτός διάκοσμος του Θησαυρού των Μασσαλιωτών ανακατασκευάστηκε σε τρισδιάστατη μορφή στο πλαίσιο για τους εορτασμούς της επετείου των 2500 ετών από την ίδρυση της Μασσαλίας. Η σχετική Έκθεση, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Θησαυρό των Μασσαλιωτών των Δελφών, με τίτλο «Le trésor des Marseillais. 500 av. J.-C.: l’éclat de Marseille à Delphes», φιλοξενήθηκε στο Μουσείο Μεσογειακής Αρχαιολογίας (Musée d’ Archéologie Méditerranéenne), στη σύγχρονη Μασσαλία, με αφορμή την ανακήρυξη της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το έτος 2013. Θησαυρός των Αθηναίων Θησαυρός των Ακανθίων Θησαυρός των Βοιωτών Θησαυρός των Θηβαίων Θησαυρός των Κνιδίων Θησαυρός των Κυρηναίων Θησαυρός των Μεγαρέων Θησαυρός των Σικυωνίων Θησαυρός των Σιφνίων Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Sites et Monuments 7, Paris 1991. De la Coste Messelière, P., Au Musée des Delphes, Paris 1936. Partida, E., The Treasures at Delphi, an Architectural Study, Jonsered 2000. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός μέσα από τον «Θησαυρό των Μασσαλιωτών». Μεγάλη έκθεση στη Γαλλία αναδεικνύει τους δεσμούς μεταξύ Μασσαλίας - Δελφών - Ελλάδας, 31/08/2011, από την ιστοσελίδα: www.tovima.gr της εφημερίδας "Το Βήμα". Στη Μασσαλία πέντε «αμετακίνητα» μνημεία των Δελφών, 31/08/2011, από την ιστοσελίδα: www.protothema.gr της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα".
Νείλος Νταμιλάς

Ο Νείλος Νταμιλάς ή Δαμιλάς (περίπου 1345/1350 - περ. 1420) ήταν θεολόγος, αντιρρητικός συγγραφέας και ιερομόναχος από την Ιεράπετρα. Υπήρξε αδερφός της Μονής Καρκασίων που βρίσκεται σε απόσταση 2 χλμ νότια της Ανατολής. Έγραψε πολύ λίγα θεολογικά έργα. Ο συγγραφέας Αντώνιος Νταμιλάς πιστεύεται ότι ήταν αδερφός του Νείλου.

 Καταγόταν από αστική οικογένεια της Ανατολικής Κρήτης, η παρουσία της οποίας αρχίζει από το 13ο αιώνα και συνεχίζεται ως σήμερα στην Κρήτη. Έζησε σε όλη του τη ζωή στη Μονή Καρκασίων. Στα ανατολικά της Μονής Καρκασίων έχτισε γυναικείο μοναστήρι της Παναγίας Βαγιοναίας Παντάνασσας, στη Βαγιονιά. Η ανέγερση του καθολικού της μονής έγινε στις 9 Μαΐου 1399 και τα εγκαίνια τελέστηκαν έναν χρόνο αργότερα. Ο Δαμιλάς ήταν αντικαθολικός συγγραφέας, ασκήτεψε και πίστευε ότι η μάθηση έπρεπε να συνδυάζεται με την καλλιέργεια της ψυχής. Κινήθηκε στο χώρο του δογματισμού και ενεπλάκη στις θρησκευτικές έριδες με της εποχής του με λογίους και θεολόγους που ήταν φίλα προσκείμενοι στην Καθολική Εκκλησία. Τάχθηκε κατά της ένωσης των Εκκλησιών και ένα από τα έργα τπυ δημοσιεύτηκε και στα ρώσικα το 19ο αιώνα. Έγραψε επίσης τυπικό για το μοναστήρι, το οποίο επέχει θέση διαθήκης. Έχει σωθεί η αλληλογραφία του με άλλους λογίους της εποχής του, με σημαντικότερη την επιστολή του προς το λατινόφιλο θεολόγο Μάξιμο Χρυσοβέργη (1400). Εκεί αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα και στο από πού εκπορεύεται. Έγραψε επίσης μια επιστολή προς τους ιερείς της Ιεράπετρας και τη διαθήκη του, η οποία εμπεριέχει την εργογραφία του. Πέθανε μετά το 1417, καθώς η διαθήκη του έχει χρονολογία 22 Απριλίου 1417. Νικολιδάκης, Μ., (1981), Διατριβή για το Νείλο Δαμιλά, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Σχολή Φιλοσοφική, Τμήμα Φιλολογίας.
Εθνική Ιταλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ιταλίας (ουκρανικά: Жіноча збірна України з баскетболу) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Ιταλίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ιταλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federazione Italiana Pallacanestro (FIP)).

 Η Ιταλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1929. Παλαιότερα, η Εθνική Γυμναστική Ομοσπονδία ήταν η υπεύθυνη αρχή για όλα τα αθλήματα στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της καλαθοσφαίρισης.Στις 18 Ιουνίου 1932 οχτώ χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η Ιταλία, συνυπέγραψαν την ιδρυτική πράξη της FIBA.Το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε ποτέ η Ιταλία προήλθε μέσω της γυναικείας εθνικής ομάδας. Στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, που φιλοξενήθηκε στη Ρώμη το 1938, η διοργανώτρια Ιταλία αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια, το πρώτο και τελευταίο της μέχρι σήμερα χρυσό μετάλλιο. Στον ίδιο θεσμό έχει επίσης ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο, το 1995 και το 1974 αντίστοιχα. Η Ιταλία είναι, επίσης, η χώρα που έχει διοργανώσει περισσότερες φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, συνολικά επτά στον αριθμό, με τελευταία φορά το 2007.Η Ιταλία επίσης έχει συμμετάσχει 3 φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες και 5 φορές σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να ανέλθει στο βάθρο. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Εθνική Ιταλίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ιταλίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ιταλίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ιταλίας U17 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ιταλίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ιταλίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Italy, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federazione Italiana Pallacanestro, επίσημος ιστότοπος. (Ιταλικά)
Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός

Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός, λατιν.: Quintus Fabius Maximus Allobrogicus, ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, που εξελέγη ύπατος το 121 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του πολέμησε εναντίον των Αρβέρνων και των Αλλοβρόγων, τους οποίους νίκησε το 120 π.Χ. Τού απονεμήθηκε θρίαμβος και ο προσωνύμιο (agnomen) Αλλοβρογικός για τη νίκη του επί των Γαλατών.

 Ήταν γιος τού Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Αεμιλιανού, τού Ρωμαίου υπάτου το 145 π.Χ., και μέλους τού πατρικίου γένους των Φαβίων από υιοθεσία (βιολογικά ήταν τού γένους των Αιμιλίων). Η πρώτη του εμφάνιση ήταν κατά τις εκλογές ταμία (quaestor) το 134 π.Χ., όπου προτάθηκε στους ψηφοφόρους ως υποψήφιος από τον βιολογικό του θείο Σκιπίωνα Αιμιλιανό. Μετά την εκλογή τού Aλλοβρογικού, ο Σκιπίων τον πήγε ως ταμία του στην Εντεύθεν Ιβηρία (Hispania Citerior), όπου πολέμησαν στον Β΄ Νουμαντινό Πόλεμο. Ενώ ήταν εκεί, ο Aλλοβρογικός τοποθετήθηκε επικεφαλής 4.000 εθελοντών. Το 124 π.Χ. είχε εκλεγεί στο αξίωμα τού πραίτορα, αφού το 123 π.Χ., διορίστηκε προπραίτωρ (κυβερνήτης) μίας από τις Hispanias (Citerior ή Ulterior). Ενώ ήταν εκεί, καταδικάστηκε από τη Σύγκλητο, μετά από πρόταση τού Γάιου Γράκχου, για εκβίαση δώρων σιτηρών από μία ιβηρική πόλη. Στη συνέχεια το 121 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Οπίμιο. Κατά τη διάρκεια της υπατικής του θητείας, εκστράτευσε στη Γαλλία Τρανσαλπίνα (στις σημερινές περιοχές της Ωβέρνης και τού Ροδανού-Άλπεων) μαζί με τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο εναντίον των Γαλατικών φυλών των Aλλοβρόγων και Aρβερνών. Μετά τη λήξη της υπατικής του θητείας, αντικατέστησε τον Δομίτιο Αηνόβαρβο ως ανθύπατος στη Γαλατία (120 π.Χ.), οπότε κατά τη διάρκεια της θητείας του ολοκλήρωσε την ήττα των Aλλοβρόγων και Aρβερνών. Γι' αυτό του απονεμήθηκε η τιμή τού θριάμβου και τού δόθηκε ο προσωνύμιο (agnomen) Αλλοβρογικός. Ο θρίαμβος που τέλεσε ήταν διάσημος για το θέαμά του, συμπεριλαμβανομένου τού αιχμάλωτου βασιλιά των Αρβερνών Bιτούιτου με την αργυρή πανοπλία μάχης του. Από τη λεηλασία τού Ωβέρν, ο Φάβιος έστησε την Αψίδα τού Φαβιανού (Fornix Fabianus) (121 π.Χ.) διασχίζοντας την Ιερά Οδό (Via Sacra) στη Ρωμαϊκή Αγορά (Forum Romanum), τοποθετώντας ένα άγαλμα τού εαυτού του στην κορυφή της αψίδας. Το 113 π.Χ. μπορεί να ήταν ο Κόιντος Φάβιος, που ήταν ο αρχηγός μίας πρεσβείας, που στάλθηκε στην Κρήτη για να βοηθήσει να τερματιστούν κάποιες εσωτερικές διαμάχες μεταξύ διαφόρων πόλεων τού νησιού. Στη συνέχεια, το 108 π.Χ., αυτός ή ο Quintus Fabius Maximus Eburnus διορίστηκε στο αξίωμα του τιμητή (quaestor). Ήταν γνωστός ρήτορας και άνθρωπος των γραμμάτων. Μετά το τέλος τού θείου του Σκιπίωνα Αιμιλιανού το 129 π.Χ. ο Φάβιος παρέθεσε ένα συμπόσιο στους πολίτες της Ρώμης, και εκφώνησε τον επικήδειο λόγο τού αποθανόντος στρατηγού. Είχε τουλάχιστον έναν γιο, που ονομαζόταν επίσης Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός, ο οποίος ήταν διαβόητος για τα κακά του. Εγγονός του ήταν ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος. Broughton, T. Robert S. (1952). The Magistrates of the Roman Republic. I. Smith, William (1867). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. II. Keegan, John· Wheatcroft, Andrew (2001). Who's Who in Military History. Routledge. ISBN 9780415260398.
Σελεύκεια Σιττακινή

Η Σελεύκεια Σιττακινή, γνωστότερη σήμερα ως πρώην Κόχη ή Κοχ ή Μαχόζα (Coche ή Mahoza) και επίσης ως Βεχ Αρνταρσίρ ή Αρντασίρ (Veh Ardashir) - ήταν αρχαία ελληνική πόλη, κτισμένη στη Μεσοποταμία, την οποία υδροδοτούσε ο ποταμός Ευφράτης και κατά μήκος, έναντι του Τίγρη ποταμού, όπου βρισκόταν η άλλη συνονόματη πόλη η Σελεύκεια η επί του Τίγρη ή Σελεύκεια Επιτίγρεια, που ήταν και η πρωτεύουσα στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.

 Η Σελεύκεια Σιττακινή, μετά από την Σιττάκη, ήταν μια από τις πιο γνωστές πόλεις στην επαρχία Σιττακινή της Μεσοποταμίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο την πόλη, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Σιττακινής είχαν κατοικήσει έποικοι από την Βοιωτία, σύμφωνα και με αυτά που αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (Xvii Diod. 110). Μετά την ελληνιστική περίοδο και κατά τη διάρκεια της εξουσίας, από την Δυναστεία των Σασσανιδών (226-650 μ.Χ.) (δες και λήμμα Πέρσες), η πόλη ήταν αφιερωμένη στον πρώτο βασιλιά της δυναστείας αυτής Αρδασίρ Α΄. Πάντως ο Barrington Atlas of the Greek and Roman World τοποθετεί τη Σελεύκεια Σιττακινή στη σημερινή πόλη Σλικ Κχαράφτα (Sliq Kharawta) στο κεντρικό Ιράκ. Διόδωρος Σικελιώτης - Xvii Diod. 110. Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), σελ. 91.
Έννο Β΄ της Ανατολικής Φρισίας

Ο Έννο Β΄, γερμ.: Enno II von Ostfriesland (1505 - 24 Σεπτεμβρίου 1540 στο Έμντεν) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας (1528-1540).

 Ήταν γιος του Έντσαρντ Α΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ρήτμπεργκ . Το 1528 έγινε κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κυβέρνησε μαζί με τον Ιωάννη Α΄ της Ανατολικής Φρισίας, ο οποίος παρέμεινε Καθολικός, ενώ ο Έννο Β΄ ήταν Λουθηρανός. Ο Έννο Β΄ έχασε το Γιέβερ επειδή δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις γάμου που είχε ο πατέρας του είχε κανονίσει για τη Μαρία κυρία του Γιέβερ. Ο Έννο Β΄ και ο αδελφός του Ιωάννης έπρεπε να νυμφευτούν τις κληρονόμους του Γιέβερ, αλλά ο Έννο Β΄ έσπασε τη συμφωνία. Αυτό προσέβαλε σε μεγάλο βαθμό τη Μαρία του Γιέβερ, η οποία ως αποτέλεσμα έγινε δια βίου εχθρός του Έννο Β΄. Εκείνη μερίμνησε το Γιέβερ να δοθεί στην κομητεία του Όλντενμπουργκ μετά το τέλος της. Ο Έννο Β΄ παραιτήθηκε επίσης οικειοθελώς από τον Μπούτγιαντινγκεν στον γάμο του με την Άννα των Όλντενμπουργκ (1501-1575). Μόνο το Χάρλινγκενλαντ παρέμεινε, κυβερνούμενο από τον επιθετικό φύλαρχο Bαλτάσαρ Όομκενς φον Έζενς. Ο Έννο Β΄ έδιωξε τον Βαλτάσαρ το 1530, αλλά εκείνος επέστρεψε και κατέστρεψε την Ανατολική Φρισία με τη βοήθεια του δούκα των Χέλρε (γερμ.: Γκέλντερν). Τότε ο Έννο Β΄ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Bσλτάσαρ ως φύλαρχο του Χάρλινγκενλαντ. Ο Έννο Β΄ δεν τα πήγε καλά από τη διαμάχη του με το Χέλρε. Ο Έννο Β΄ έπαιξε σημαντικό ρόλο στις επιθέσεις κατά των πολυάριθμων αβαείων και μοναστηριών της Ανατολικής Φριισίας. Κατάσχεσε τα υπάρχοντά τους, για να χρηματοδοτήσει τους πολέμους του. Ο Έννο Β΄ απεβίωσε σε ηλικία 35 ετών και η σύζυγός του Άννα του Όλντενμπουργκ έγινε επίτροπος για τους γιους τους. Νυμφεύτηκε το 1530 την Άννα των Όλντενμπουργκ, κόρη το υΙωάννη Ε΄ κόμη του Όλντενμπουργκ, και είχε τέκνα: Ελισάβετ, 1531–1555, παντρεύτηκε το 1553 με τον Ιωάννη Ε΄ του Σάουμπουργκ-Πίνεμπεργκ (1531-1560). Έντσαρντ Β΄ 1532–1599, κόμης της ανατολικής Φρισίας (1561-99). Χέντβιχ, 1535–1616, παντρεύτηκε το 1562 με τον Όθωνα Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπραουνσβαϊγκ-Χάρμπουργκ (1528-1603). Άννα, 1534-1552, απεβ. 18 ετών. Χριστόφορος, 1536–1566, κόμης της Ανατολικής Φρισίας μαζί με τον Έντσαρντ Β΄ (1561-66). Ιωάννης Β΄ 1538–1591, κόμης της Ανατολικής Φρισίας μαζί με τον Έντσαρντ Β΄ (1561-91).
Αλέξης Τραϊανός

Ο Αλέξης Τραϊανός (πραγματικό όνομα Αλέξανδρος Ζαβατάρης, Θεσσαλονίκη, 20 Οκτωβρίου 1944 - Καπανδρίτι, 7 Μαΐου 1980) ήταν Έλληνας ποιητής της γενιάς του '70, μεταφραστής και κριτικός ποίησης.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944. To 1963 εισήχθη στο Οικονομικό της Νομικής του ΑΠΘ ενώ είχε ήδη ξεκινήσει να ασχολείται με την ποίηση, μεταφράζοντας το 1967 αφροαμερικανική ποίηση. Λίγο αργότερα, πραγματοποίησε την πρώτη του αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Υπήρξε ο πρώτος που μετέφρασε beat ποίηση στα ελληνικά, καθώς και μέρος από το έργο του Τσέζαρε Παβέζε και του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Αυτοκτόνησε στις 7 Μαΐου του 1980 στο Καπανδρίτι Αττικής. Ο θάνατός του προήλθε από ασφυξία που προκάλεσε διοχετεύοντας τα καυσαέρια από την εξάτμιση στο εσωτερικό του αυτοκινήτου του. Σύμφωνα με τον Ε. Γαραντούδη ο Τραϊανός διέθετε την απαραίτητη ποιητική παιδεία για το έργο του και επισημαίνει την ηθελημένη ενσωμάτωση αυτούσιων καρυωτακικών παραθεμάτων στην ποίησή του. Οι μικρές μέρες, εκδόσεις Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1973 Η κλεψύδρα με τις στάχτες, εκδόσεις Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1975 Το δεύτερο μάτι του Κύκλωπα / Cancerpoems, εκδόσεις Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1977 Το σύνδρομο του Ελπήνορα, εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα, 1984 Φύλακας Ερειπίων – Τα ποιήματα, συγκεντρωτική έκδοση, επιμέλεια Στέφανος Μπεκατώρος, Αλέξης Ζήρας, εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα, 1991 «Το απόν και το παρόν πάθος», περιοδικό Καινούργια Εποχή, 1976 Ανθολογία νέγρων ποιητών (1969, Εκδόσεις Εγνατία) Μεταπολεμική αμερικάνικη ποίηση (1979, Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις) Μπουκόφσκι.Επιλογή από το έργο του (1980,Εκδόσεις Η μικρή Εγνατία) Τσέζαρε Παβέζε-Ο θάνατος θα 'ρθει και θα χει τα μάτια σου (1988), Μετάφραση του Αλέξη Τραϊανού και του Ευριπίδη Γαραντούδη, Εκδόσεις Υπόστεγο) Γαραντούδης, Ε. (2007). Από τον μοντερνισμό στη σύγχρονη ποίηση: 1930-2006. Αθήνα: Καστανιώτης. Μενδράκος, Τ. (1990). Μικρές δοκιμές: κριτικά σημειώματα & άρθρα. Πεζογραφία, ποίηση. Αθήνα: Σόκολης. Κοψάρης, Κ. (2019). Όψεις της καρυωτακικής επίδρασης στην ποιητική γενιά του '70: οι περιπτώσεις των Κατερίνα Γώγου, Αλέξη Τραϊανού και Αντώνη Φωστιέρη. Ιωάννινα: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων: [Αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή]. Μαρωνίτης, Δ.Ν. "Η γοητεία της Αυτοκτονίας", Το Βήμα της Κυριακής, 2 Νοεμβρίου 1986. Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, "Ταξιδεύοντας στη δροσερή νύχτα" (1991) Η μικρή βόλτα του νεκρού ποιητή (Αλέξης Τραϊανος) χωρίς ήχο μαυρόασπρη ερασιτεχνική ταινία 8mm του στενού του φίλου Μίλτου Αρβανιτάκη, όπου παίζει ο ίδιος και γυρίστηκε το 1967 στην Θεσσαλονίκη. "Αλέξης Τραϊανός" (Μάιος 2013). Ταινία ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους του Τάσου Ψαρρά. Βασιλική Κανάρη, Ο Μίλτος Σαχτούρης και η γενιά του ΄70: η περίπτωση του Αλέξη Τραϊανού, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τομέας Μεσαιωνικών και Νέων Ελληνικών Σπουδών, 2006. Δυο ποιήματα του Αλέξη Τραϊανού
Κασταλία πηγή

Η Κασταλία πηγή είναι φυσική πηγή στους πρόποδες του Παρνασσού. Πήρε το όνομά της από την μυθική νύμφη Κασταλία, η οποία στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τον Απόλλωνα έπεσε στην πηγή αυτή και πνίγηκε. Στην αρχαιότητα ήταν αφιερωμένη στον θεό Απόλλωνα και στις Μούσες.

 Η Κασταλία πηγάζει από τις ρίζες του Φλεμπούκου, το οποίο κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Υάμπεια, κοντά στο στενό φαράγγι Αρκουδόρεμα. Η πηγή ιστορικά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μαντείο των Δελφών. Τα νερά της κατείχαν σημαντικό ρόλο στη λατρεία και τη λειτουργία του μαντείου, καθώς σε αυτά πλένονταν η Πυθία, οι ιερείς, το προσωπικό αλλά και οι προσκυνητές του μαντείου. Τα ύδατα της Κασταλίας παροχετεύθηκαν σε κρήνη, η οποία άλλαξε μορφή αλλά και τοποθεσία στη διάρκεια των αιώνων: καταγράφονται το αρχαϊκό οικοδόμημα, η ρωμαϊκή κρήνη, αλλά και η σύγχρονη βρύση. Το αρχαϊκό οικοδόμημα της Κασταλίας κρήνης αποκαλύφθηκε ανασκαφικά το 1957. Βρισκόταν ανάμεσα στο ιερό του Απόλλωνα και το Γυμνάσιο και χρονολογείται στο 600-590 π.Χ. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο ανοικτό κτίσμα διαστάσεων 8,20 x 6,64 μ., που περιλαμβάνει μία ορθογώνια κτιστή λεκάνη, με σύστημα αγωγών και χάλκινων κρουνών σε σχήμα λεοντοκεφαλής στη βόρεια πλευρά, καθώς και πλακόστρωτη αυλή με λίθινα έδρανα. Εκεί απέληγε ένα μικρό υδραγωγείο, σκαλισμένο στο βράχο (ύψους 1,60 μ και πλάτους 1 μ) το οποίο έφερνε το νερό από την πηγή στη βάση των Φαιδριάδων. Στη διάρκεια των αιώνων μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή η κρήνη αναμορφώθηκε και επισκευάσθηκε αρκετές φορές. Η νεότερη Κασταλία χρονολογείται στον 1ο αι. π.Χ. και βρίσκεται περίπου 50 μ. ψηλότερα από την αρχαϊκή. Ο φυσικός βράχος έχει λειανθεί και έχουν δημιουργηθεί κόγχες για τα αναθήματα των πιστών. Μία από αυτές μετατράπηκε σε εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Κάτω από τις κόγχες λαξεύτηκε στο βράχο μία στενόμακρη λεκάνη μήκους 10 μ. και πλάτους 0,50 μ., στην οποία έφθανε το νερό της πηγής με κλειστό αγωγό. Η λεκάνη ήταν σκεπαστή και η μία άκρη της άνοιγε έτσι ώστε να μπορεί να καθαρίζεται. Στην πρόσοψη της κρήνης υπήρχαν επτά χάλκινοι κρουνοί, που χωρίζονταν με επτά πεσσούς σκαλισμένους στο βράχο. Μπροστά από την κρήνη υπήρχε πλακόστρωτη αυλή, στην οποία κατέβαινε κανείς με οκτώ σκαλοπάτια, και στις τρεις πλευρές της υπήρχαν λίθινοι πάγκοι.Περιγραφή της κρήνης δίνει και τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο περιηγητής Παυσανίας. Στα νεώτερα χρόνια, η πηγή αξιοποιήθηκε για την ύδρευση της επαρχίας των Δελφών. Τα νερά της τροφοδοτούν επίσης και το κοντινό Αρκουδόρεμα, που χύνεται στον ποταμό Πλείστο. Pierre Amandry: Notes de topographie et d'architecture delphiques VI. La fontaine Castalie. In: Bulletin de correspondance hellénique Supplèment 4, Paris 1977, S. 179-228 (Digitalisat). Pierre Amandry: Notes de topographie et d'architecture delphiques VII. La fontaine Castalie (compléments). In: Bulletin de correspondance hellénique 102, 1, 1978, S. 221-241 (Digitalisat). Παρουσίαση στον ιστότοπο του υπουργείου πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2023-04-14 στο Wayback Machine.
Μπατίλντ της Ορλεάνης

Η Ματθίλδη (Bathilde d’Orléans, 9 Ιουλίου 1750 - 10 Ιανουαρίου 1822) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορελάνης ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, κόρη του Δούκα της Ορλεάνης. Με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Κοντέ.

 Η Λουίζα Μαρία Θηρεσία Ματθίλδη ήταν κόρη του Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης και της Λουίζας Ερριέτας των Βουρβόνων-Κοντέ, κόρης του Λουδοβίκου Αρμάνδου Β΄ του Κοντί. Ο πατέρας της την έκλεισε σε μοναστήρι. Το 1770 παντρεύτηκε τον 14χρονο εξάδελφό της Λουδοβίκο Ερρίκο, Δούκα του Ανγκιέν, μετέπειτα Πρίγκιπα του Κοντέ, και σε δύο χρόνια γέννησε τον μοναδικό τους γιο, Λουδοβίκο Αντώνιο. Το 1778, εξαιτίας του σκανδάλου της μοιχείας του συζύγου της, εξαναγκάστηκε να τον χωρίσει και απομονώθηκε στο Ανάκτορο του Σαντιγύ, όπου απέκτησε και μία εξώγαμη κόρη. Το 1787 αγόρασε από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ τα Ανάκτορα των Ηλυσίων, όπου κατασκεύασε οίκημα παρόμοιο με αυτό της Μαρίας Αντουανέττας στο Τριανόν των Βερσαλλιών. Απομακρύνθηκε από τον Χριστιανισμό, προκειμένου να ασπαστεί μυστικιστικές τέχνες, αστρολογία, χειρομαντεία και άλλα. Παράλληλα ζωγράφιζε, ενώ λάτρευε το γιο της. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στάθηκε στο πλευρό τού αδελφού της και δεν κατέφυγε στην εξορία, όπως ο πρώην σύζυγος και ο γιος της. Πρόσφερε όλη την περιουσία της στην Δημοκρατία, αφού κινδύνευε να δημευτεί. Παρέμεινε φυλακισμένη υπό άθλιες συνθήκες από τους Ιακωβίνους μαζί με όλους τους Βουρβόνους, όταν ανακαλύφθηκε συνωμοσία του ανιψιού της με τους Αυστριακούς. Ο αδελφός της Λουδοβίκος Φίλιππος Β΄ αποκεφαλίστηκε, ενώ η ίδια γλύτωσε τον θάνατο, ελευθερώθηκε και ξαναγύρισε στην κατοικία της στο Παρίσι. Το Διευθυντήριο αποφάσισε το 1797 την εξορία όλων των Βουρβόνων που βρίσκονταν ακόμη στη Γαλλία, οπότε η Ματθίλδη κατέφυγε στην Ισπανία μαζί με τη νόθη κόρη της. Εκεί, αν και 47 ετών, είχε έναν ξαφνικό έρωτα με τον 27χρονο σωματοφύλακά της. Κατά τη διάρκεια της εξορίας της έγινε ολοκληρωτικά δημοκρατική. Το 1804 πληροφορήθηκε ότι το καθεστώς του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, το οποίο θαύμαζε, δολοφόνησε τον γιο της στο Κάστρο του Βενσέν. Μέχρι την πτώση του το 1814, ο Ναπολέων δεν της επέτρεψε να επιστρέψει στη Γαλλία. Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας της επέτρεψε να ζήσει στο Ξενοδοχείο Ματινιόν, ενώ η οικογένειά της την πίεζε να επανέλθει μετά από 40 χρόνια στον σύζυγό της. Αυτή αρνήθηκε και προτίμησε τον όμορφο σωματοφύλακα, που είχε γνωρίσει στην Ισπανία· αυτός πέθανε τρία χρόνια αργότερα. Πέθανε σε ηλικία 71 ετών και τάφηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Ντρε. Παντρεύτηκε το 1770 τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Ερρίκο Β΄ του Κονντέ και είχε τέκνο: Λουδοβίκος Αντώνιος (1772 - 1804), Δούκας του Ανγκιέν.Απέκτησε και μια νόθη κόρη: Αντελαΐντ-Βικτουάρ Ντυμασσί (1778 – 1846), παντρεύτηκε τον Ζοζέφ-Αντουάν Γκρο. Fremont-Barnes, Gregory (2007). Encyclopedia of the Age of Political Revolutions and New Ideologies, 1760-1815: A-L. Greenwood Publishing Group. p. 216. ISBN 978-0313334467.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 είναι η 25η έκδοση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου το οποίο διεξάγεται στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου της Γερμανίας από τις 15 έως τις 21 Αυγούστου 2022.Το πρωτάθλημα είναι μέρος των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων 2022, που περιλαμβάνουν 9 αθλήματα.

 Με αστερίσκο (*) οι αθλητές που συμμετείχαν μόνο στις προκριματικές σειρές των σκυταλοδρομιών Με αστερίσκο (*) οι αθλήτριες που συμμετείχαν μόνο στις προκριματικές σειρές των σκυταλοδρομιών * Διοργανώτρια χώρα (Γερμανία) Τα όρια πρόκρισης κάθε αγωνίσματος δημοσιεύθηκαν τον Αύγουστο του 2021. Η περίοδος πρόκρισης ήταν η εξής: 12 μήνες, 27 Ιουλίου 2021 – 26 Ιουλίου 2022 (για όλα τα αγωνίσματα εκτός από τα παρακάτω) 1 Ιανουαρίου 2021 – 26 Ιουλίου 2022 (σκυταλοδρομίες) 18 μήνες, 27 Ιανουαρίου 2021 – 26 Ιουλίου 2022 (10,000 μέτρα, μαραθώνιος, αγωνίσματα βάδην και σύνθετα) 48 χώρες συμμετέχουν στο πρωτάθλημα, μαζί και με την Ομάδα Προσφύγων Αθλητών. Ως αποτέλεσμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου έφραξε τη συμμετοχή των Ρώσων και Λευκορώσων αθλητών. Αρχική σελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-12-08 στο Wayback Machine. Ιστότοπος Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1983-1984

Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1983-1984 κατακτήθηκε από την αγγλική Τότεναμ, που στον διπλό τελικό επικράτησε της Άντερλεχτ στη διαδικασία των πέναλτι, αφού και οι δύο τελικοί είχαν έρθει ισόπαλοι με 1-1.

 1983–84 All matches UEFA Cup – season at UEFA website Official Site Results at RSSSF.com All scorers 1983–84 UEFA Cup according to protocols UEFA 1983/84 UEFA Cup - results and line-ups (archive)
Πρόγραμμα Helios

To Πρόγραμμα Helios (Ήλιος) είναι πρόγραμμα υποστήριξης στέγασης και ένταξης αναγνωρισμένων προσφύγων και δικαιούχων διεθνούς προστασίας στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκε το 2019 και υλοποιήθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΙΟΜ) με απευθείας χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Directorate General Migration and Home Affairs of the European Commission - DG HOME).

 Δικαιούχοι του προγράμματος είναι οι δικαιούχοι διεθνούς προστασίας οι οποίοι διέμεναν κατά την αναγνώριση τους στα στεγαστικά σχήματα του συστήματος υποδοχής (πρόγραμμα ESTIA, πρόγραμμα FILOXENIA, Ανοιχτές Δομές Φιλοξενίας, Κ.Υ.Τ, κ.τ.λ.), οι οποίοι ζητείται να αποχωρήσουν από τις ανωτέρω δομές ένα μήνα μετά την επίδοση της θετικής απόφασης αναγνώρισης τους.Το πρόγραμμα Helios παρέχει ενημέρωση σχετικά με την εύρεση οικίας και καλύπτει τα έξοδα ενοικίου και μετακόμισης αναλόγως, με ποσό που κυμαίνεται αναλόγως το μέγεθος της οικογενείας. Παρέχονται επίσης μαθήματα ελληνικής γλώσσας, εργασιακής συμβουλευτικής, ανάπτυξη δεξιοτήτων ένταξης και διοργανώνονται εκδηλώσεις και δράσης ευαισθητοποίησης των κοινοτήτων υποδοχής. Σύμφωνα με τα στοιχεία που εξέδωσε ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης τον Μάιο του 2021, στο πρόγραμμα έχουν γραφτεί 30775 άτομα. Από αυτούς το μεγαλύτερο ποσοστό αποτελούν Σύριοι (36.5%), ακολουθούν πρόσφυγες από το Αφγανιστάν (32.8%) και από το Ιράκ (12.3%). Το 54% επί του συνόλου είναι άντρες και το 46% γυναίκες. Σύνολο έχουν υποστηριχθεί οικονομικά 5526 νοικοκυριά τα οποία αποτελούνται από 14032 άτομα ενώ τα σπίτια που έχουν ενοικιασθεί μέσω του προγράμματος είναι 4040 σε όλη την Ελληνική επικράτεια.
Σημαία του Παναμά

Η σημαία του Παναμά δημιουργήθηκε από τη Μαρία Όσα ντε Αμαδόρ. Η ημέρα εορτασμού της σημαίας είναι η 4 Νοεμβρίου, μία ημέρα μετά τον εορτασμό της ανεξαρτησίας της χώρας από την Κολομβία. Καθιερώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1903.

 Ο Γάλλος μηχανικός Φιλίπ-Ζαν Μπινό Βαριγιά σχεδίασε την πρώτη σοβαρή πρόταση για τη σημαία του Παναμά. Το σχέδιο εκείνο βασίστηκε στη Σημαία των ΗΠΑ αλλά απορρίφθηκε. Οι δύο ήλιοι συμβολίζουν τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική και συνδέονται λόγω της θέσης του Παναμά, που συνδέει τις 2 ηπείρους. Την 1η Νοεμβρίου 1903 παρουσιάστηκε το σημερινό σχέδιο της σημαίας, δημιουργία της Μαρίας Όσα ντε Αμαδόρ. Ένα ορθογώνιο που χωρίζεται σε τέσσερα τεταρτημόρια είναι η σημαία. Στη σημαία, το πάνω μέρος κοντά στον ιστό είναι λευκό και έχει ένα μπλε αστέρι με πέντε ακτίνες. Το πάνω μέρος μακρύτερα από τον ιστό είναι κόκκινο. Το κάτω μέρος κοντά στον ιστό είναι μπλε και το κάτω μέρος μακριά από αυτόν είναι άσπρο, με ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι. Το γαλάζιο συμβολίζει μάλλον το Συντηρητικό Κόμμα και το κόκκινο το Φιλελεύθερο Κόμμα, αντιπροσωπεύοντας την πολιτική κατάσταση κατά την οποία δημιουργήθηκε η σημαία. Το λευκό δηλώνει την αγνότητα και την ειρήνη, ενώ το μπλε αστέρι εκπροσωπεί την εντιμότητα και την αγνότητα. Το ερυθρό αστέρι είναι για την κυριαρχία και το νόμο στη χώρα. Αμφότερα τα αστέρια συμβολίζουν τη νέα δημοκρατία. http://flagspot.net/flags/pa.html - Σημαίες του Κόσμου:Παναμάς.