IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Τεγέας

Ο δήμος Τεγέας ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τρίπολης ως Δημοτική Ενότητα. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, νότια της πόλης της Τρίπολη. Ο δήμος Τεγέας καταλάμβανε έκταση 118,3 τ.χλμ., αποτελούταν από 16 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.248 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Στάδιον.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Σταδίου [ 641 ] το Στάδιον [ 546 ] ο Άγιος Σώστης [ 53 ] η Άκρα [ 42 ] Δ.δ. Αλέας -- η Αλέα [ 216 ] Δ.δ. Βουνού -- το Βουνόν [ 251 ] Δ.δ. Γαρέας -- η Γαρέα [ 156 ] Δ.δ. Επισκοπής -- η Επισκοπή [ 139 ] Δ.δ. Καμαρίου -- το Καμάριον [ 325 ] Δ.δ. Κανδάλου -- ο Κάνδαλος [ 147 ] Δ.δ. Κερασίτσης -- η Κερασίτσα [ 312 ] Δ.δ. Λιθοβουνίων -- τα Λιθοβούνια [ 133 ] Δ.δ. Μαγούλας [ 184 ] η Μαγούλα [ 133 ] τα Γιοκαραίικα [ 51 ] Δ.δ. Μανθυρέας -- η Μανθυρέα [ 169 ] Δ.δ. Μαυρικίου -- το Μαυρίκιον [ 129 ] Δ.δ. Ριζών -- οι Ρίζες [ 664 ] Δ.δ. Στρίγκου [ 260 ] ο Στρίγκος [ 132 ] το Δεμίριον [ 128 ] Δ.δ. Τζίβα -- ο Τζίβας [ 203 ] Δ.δ. Ψηλής Βρύσης [ 171 ] η Ψηλή Βρύση [ 126 ] τα Μπουζαναίικα [ 45 ] Ιερός Ναός Επισκοπής Τεγέας Νομός Αρκαδίας, πανεπιστήμιο Πατρών
Μαρίτσα Μπουσταμάντε

Η Μαρίτσα Μπουσταμάντε (Maritza Bustamante Abidar, 29 Σεπτεμβρίου 1980 -) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, μοντέλο και χορεύτρια. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση το 2000 στην τηλενουβέλα Más que amor...frenesí. Έγινε ευρέως γνωστή από την τηλενουβέλα Ángel rebelde. Είναι παντρεμένη με τον Αμερικανό τραγουδιστή Μαξ Πισολάντε και μαζί έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Σαντιάγο.

 Más que amor...frenesí - 2000, ως Μαρία Φερνάντα "Μαφέρ" Λόπεζ Φαχάρδο Guerra de mujeres - 2000 Las González - 2001, ως Αμαπόλα Γκονσάλες Engañada - 2003, ως Γιένιφερ Καρδένας Ángel rebelde - 2003, ως Μαριέλα "Μαριελίτα" Κοβαρούμπιας ντε Ανσέλμι/ντε Σαλασάρ El amor no tiene precio - 2005, ως Φεντερίκα "Κίκα" Μέντες Mi vida eres tú - 2006, ως Μπεατρίς "Μπέτι" Εσπάρσα Acorralada - 2007, ως Καραμέλο Βάσκες Μαρτίνες Torrente - 2008, ως Άνα Χούλια Μπρισένιο Μεντισάβαλ ντε Γκαμπαλδόν Pecadora - 2010, ως Μπάρμπαρα "Μπάρμπι" Ρίβας Perro Amor - 2010, ως Καμίλα Μπράντο ντε Κάσερες El Fantasma de Elena - 2010, ως Κορίνα Σανταντέρ Relaciones Peligrosas - 2012, ως Άνα Κόντε "Ανακόντα" Los secretos de Lucía - 2012, ως Μπόνι Καμπέγιο Reina de Corazones - 2014, ως Γιακελίν "Τζάκι" Μοντόγια Eva la trailera - 2016, ως Άνα Μαρία Γρανάδος La Fan - 2017, ως Λουσία Ερνάντες/Ούρσουλα Μολίνα χηρ. ντε Μπλάνκο Μαρίτσα Μπουσταμάντε στην IMDb
Η Νταντά

Η Νταντά είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που αποτελεί τη προσαρμογή της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς The Nanny στα ελληνικά δεδομένα και προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τις σεζόν 2003-2005. Η σειρά παρουσιάζει τη ζωή μιας γυναίκας γύρω στα 30, της Μαίρης Παπαδάκη, που βρίσκεται σε ένα πλούσιο σπίτι ως πλασιέ και καταλήγει να γίνει η νταντά των τριών παιδιών του πλούσιου χήρου και θεατρικού παραγωγού, Άρη Μπακόπουλου, με τον οποίο στο τέλος καταλήγουν ζευγάρι. Τον ρόλο της Μαίρης ερμηνεύει η Μαρία Λεκάκη, ενώ τον ρόλο του Άρη ο Κώστας Αποστολίδης. Τους υπόλοιπους χαρακτήρες της σειράς υποδύονται ο Χρήστος Σιμαρδάνης, η Καλλιρρόη Μυριαγκού, η Ιφιγένεια Βογιατζάκη, ο Βασίλης Καραγιάννης και η Ναταλία Δάρα. Η συγγραφική ομάδα της σειράς αποτελούταν από τον Αλέξη Καλλίτση, τον Μάνο Ψιστάκη, τον Βαγγέλη Νάση, την Ιφιγένεια Κοτσώνη, τον Γιώργο Ηλιόπουλο, τη Μάρω Παναγιωτακοπούλου και τον Παναγιώτη Καποδίστρια. Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν ο Κώστας Κιμούλης και η Μίρνα Τσάπα, ενώ η σειρά αποτελεί συμπαραγωγή του Mega Channel με τη Sony Columbia, που δημιούργησε και τη πρωτότυπη σειρά.

 Η Μαίρη Παπαδάκη (Μαρία Λεκάκη), μια γυναίκα μετά τα 30 λαϊκής καταγωγής, απολύεται από το κατάστημα νυφικών όπου δούλευε αφού τη παράτησε ο φίλος της και ιδιοκτήτης του καταστήματος, Αλέξης, και έτσι αρχίζει να δουλεύει ως πλασιέ καλλυντικών. Στις αρχές της νέας της καριέρας χτυπά τυχαία τη πόρτα ενός πλούσιου σπιτιού που ανήκει στο γνωστό θεατρικό επιχειρηματία, Άρη Μπακόπουλο (Κώστα Αποστολίδη), ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα νταντά για τα τρία του παιδιά, που έχουν πρόσφατα χάσει τη μητέρα τους και έχουν ήδη απορρίψει πολλές νταντάδες. Μη έχοντας άλλες επιλογές προσλαμβάνει τη Μαίρη, η οποία ενσωματώνεται με τον καλύτερο τρόπο με τα παιδιά του Άρη, Ναταλία (Ιφιγένεια Βογιατζάκη), Φοίβο (Βασίλη Καραγιάννη) και Εβίτα (Ναταλία Δάρα). Σίγα σιγά, κι ενώ η Μαίρη έχει κερδίσει τη καρδιά των τριών παιδιών, αποκτά μια ιδιαίτερη σχέση με τον Άρη. Στο τέλος, καταλήγουν παντρεμένοι και ζουν όλοι μαζί σαν οικογένεια. Προβαλλόταν κάθε Τρίτη στις 21:00. Το 29ο και 30ο επεισόδιο προβλήθηκαν μαζί. Στις 30/3/2004 δεν προβλήθηκε επεισόδιο λόγω μετάδοσης των Μουσικών Βραβείων Αρίων, και στις 8/6/2004 λόγω μετάδοσης πολιτικού debate στο δελτίο ειδήσεων του σταθμού. Προβαλλόταν κάθε Τρίτη στις 21:00. Τα δύο τελευταία επεισόδια προβλήθηκαν μαζί. Στις 5/4/2005 δεν προβλήθηκε επεισόδιο λόγω μετάδοσης των Μουσικών Βραβείων Αρίων. http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%97_%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC Αρχειοθετήθηκε 2012-08-15 στο Wayback Machine.
Φέλιξ Τσβάιερ

Ο Φέλιξ Τσβάιερ (Felix Zwayer, 19 Μαΐου 1981) είναι Γερμανός διαιτητής ποδοσφαίρου με έδρα το Βερολίνο. Είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Βερολίνου. Είναι διαιτητής FIFA και έχει τοποθετηθεί από την UEFA στην ανώτερη κατηγορία "Εlite".

 Ο Τσβάιερ άρχισε να διαιτητεύει σε επίπεδο DFB το 2004. Το 2007 προήχθη ως πρώτος διαιτητής στη 2. Μπούντεσλιγκα, ενώ ταυτόχρονα ήταν βοηθός διαιτητής σε αγώνες της Μπούντεσλιγκα. Δύο χρόνια αργότερα προήχθη ως πρώτος διαιτητής στη Μπούντεσλιγκα για την περίοδο 2009-10.Στις 21 Φεβρουαρίου 2016 ο προπονητής της Μπάγερ Λεβερκούζεν Ρόγκερ Σμιτ αποβλήθηκε από τον Τσβάιερ σε αγώνα εναντίον της Μπορούσια Ντόρτμουντ, αφού αμφισβήτησε ένα ελεύθερο λάκτισμα που οδήγησε σε γκολ για τη Ντόρτμουντ, το μοναδικό του αγώνα. Ο Σμιτ αρχικά αρνήθηκε να φύγει, αναγκάζοντας τον διαιτητή να διακόψει τον αγώνα και να οδηγήσει τους παίκτες εκτός γηπέδου, προκαλώντας καθυστέρηση εννέα λεπτών, πριν ο αγώνας ξαναρχίσει με τον Σμιτ πλέον εκτός γηπέδου.Στις 30 Απριλίου 2018 επιλέχθηκε από τη FIFA ως ένας από τους βοηθούς διαιτητές βίντεο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου χρησιμοποιήθηκε η συγκεκριμένη τεχνολογία. Το 2005 ο Τσβάιερ ήταν ένας από τους τέσσερις διαιτητές, των οποίων οι καταθέσεις οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου στοιχηματικής χειραγώγησης αγώνων πρωταθλήματος δεύτερης και τρίτης κατηγορίας καθώς και κυπέλλου, που έγινε γνωστό ως Σκάνδαλο Χόιτσερ, από το όνομα του εμπλεκόμενου διαιτητή. Στην πορεία βρέθηκε και ο ίδιος ο Τσβάιερ κατηγορούμενος και το 2006 τιμωρήθηκε από την Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (DFB) με εξάμηνη παύση, καθώς αφενός γνώριζε τις δραστηριότητες του Χόιτσερ αρκετό καιρό πριν τις καταγγείλει και αφετέρου βρέθηκε να έχει και ο ίδιος λάβει χρήματα από τον Χόιτσερ, προκειμένου ως βοηθός διαιτητής να συμβάλλει στη χειραγώγηση ενός αγώνα. Ο Τσβάιερ είναι μεσίτης ακινήτων και ζει στο Βερολίνο. Προφίλ στο dfb.de (Γερμανικά) Προφίλ στο worldfootball.net
Πιερλουίτζι Κολίνα

Ο Πιερλουίτζι Κολίνα (Pierluigi Collina, 13 Φεβρουαρίου 1960, Μπολόνια) είναι Ιταλός πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου και εργάζεται ως οικονομικός σύμβουλος. Ήταν ο πιο διάσημος, και πιθανώς, ο καλύτερος διαιτητής ποδοσφαίρου στον κόσμο την εποχή του.

 Ο Κολίνα σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, από όπου και αποφοίτησε το 1984. Κατά την εφηβεία του αγωνίστηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού για την τοπική του ομάδα. Το 1977, πήρε μαθήματα διαιτητή και ανακάλυψε ότι είχε ιδιαίτερη κλίση προς αυτό το επάγγελμα. Μέσα σε τρία χρόνια άρχισε να διευθύνει αγώνες στο ψηλότερο επίπεδο των τοπικών αγώνων, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε την υποχρεωτική του στρατιωτική θητεία. Το 1988 πέρασε, πολύ γρηγορότερα από ότι συνήθως, στην τρίτη εθνική κατηγορία Σέριε C1 και Σέριε C2. Μετά από τρεις περιόδους αναβαθμίστηκε σε διαιτητή αγώνων στις κατηγορίες Σέριε Β και Σέριε Α. Αυτήν περίπου την περίοδο κτυπήθηκε από μια σοβαρή μορφή αλωπεκίασης και έχασε για πάντα όλη του τη τριχοφυΐα στα πρόσωπο. Αυτό του έδωσε την χαρακτηριστική φαλακρή όψη και το ψευδώνυμο Κότζακ. Το 1995, συμπλήρωσε 42 αγώνες στη Σέριε Α και τοποθετήθηκε στη λίστα των διαιτητών της FIFA. Διεύθυνε πέντε αγώνες στους Ολυμπιακούς του 1996 (μεταξύ αυτών και τον τελικό μεταξύ Νιγηρίας και Αργεντινής), καθώς και τον τελικό μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Τσάμπιονς Λιγκ του 1999. Το 2002 ήταν το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του, όταν επιλέχθηκε να διαιτητεύσει στον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 2002. Ήταν επίσης ο διαιτητής στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του 2004 μεταξύ της Βαλένθια ΚΦ και της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2004 ήταν η τελευταία μεγάλη διοργάνωση στην οποία συμμετείχε ως διαιτητής, καθώς πλησιάζε την ηλικία των 45 ετών, η οποία έχει καθιερωθεί ως το ανώτατο όριο πριν την υποχρεωτική συνταξιοδότηση όλων των διαιτητών διεθνούς κύρους (στην Αγγλία, το αντίστοιχο όριο είναι τα 48 έτη). Πρόσφατα πάντως του έγινε πρόταση συνεργασίας από την Αγγλική Πρέμιερ Λιγκ, σχετικά με το ενδεχόμενο να διαιτητεύσει σε επιλεγμένους αγώνες υψηλού κύρους. Έχει τιμηθεί συνολικά 6 φορές (1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003) με το βραβείο του Καλύτερου Διαιτητή της Χρονιάς στην Ευρώπη και 7 φορές με το βραβείο Διαιτητής της Χρονιάς στη Σέριε Α. Αν και ο Κολίνα έγινε πολύ γνωστός και συνδέθηκε με το ποδόσφαιρο, το αγαπημένο του άθλημα είναι η καλαθοσφαίριση. Είναι μεγάλος οπαδός της Φορτιτούντο Μπολόνια, την οποία και υποστηρίζει για μια ζωή. Προσωπική ιστοσελίδα του Πιερλουίτζι Κολίνα Αρχειοθετήθηκε 2021-02-28 στο Wayback Machine.
Δημήτριος (κωδικογράφος)

Ο Δημήτριος αγνώστου επωνύμου ήταν διδάσκαλος και βιβλιογράφος του 18ου αιώνα. Έγραψε πολυάριθμες επιστολές προς τον Ζαχαρία Παπαγιαννούλη, που φυλάσσονται στην βιβλιοθήκη Μηλεών με τον αύξοντα αριθμό 26. Μία από αυτές φέρει την ημερομηνία 20 Μαΐου 1743, όταν ο Δημήτριος έλαβε πρόσκληση να έλθει στην Αθήνα. Παρέμεινε στην Αθήνα και δίδαξε μέχρι το έτος 1753.

 Αθανάσιος Παπαδόπουλος Κεραμεύς, επιμ. (1901). Κατάλογος των ελληνικών κωδίκων της εν Μηλεαίς της Θεσσαλίας βιβλιοθήκης. Επετηρίδα Παρνασσού. Αθανάσιος Παπαδόπουλος Κεραμεύς, επιμ. (1900). Περί του εν Αθήναις φροντιστηρίου του 18ου αιώνος. Αρμνονία (Τόμος Α’). Σπυρίδων Π. Λάμπρος, επιμ. (1902). Αθηναίοι Βιβλιογράφοι και Κτήτορες Κωδίκων κατά τους Μέσους Αιώνας και επί Τουρκοκρατίας. Αθήνα: Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, Τυπογραφείον "Εστία". Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Χέντρικ φαν Κλέφε Ι

Ο Χέντρικ φαν Κλέφε Ι (Hendrick van Cleve I, Αμβέρσα, πιθανόν 1464 - Αμβέρσα, μετά το 1519 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ελαιογραφιών, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη γενέτειρα πόλη του. Δεν αναφέρεται το όνομα της συζύγου του, αλλά πιθανόν να ήταν ο πατέρας του Βίλλεμ φαν Κλέφε Ι. Έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1489 και πιθανότατα ήταν ο Δάσκαλος του Γιαν Σάντερς φαν Χέμεσσεν το 1519. Δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες του βίου ή του έργου του.

 Groenendijk, Pieter, Beknopt biografisch lexicon van Zuid- en Noord-Nederlandse schilders, graveurs, glasschilders, tapijtwevers et cetera van ca. 1350 tot ca. 1720, Leiden: Primavera (2008) Thieme, Ulrich & Becker, Felix, Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart, Band 7, Leipzig: Engelmann (1912) Van den Branden, F. Jos., Geschiedenis der Antwerpsche Schilderschool, Antwerpen: J.E. Buschmann (1883). <URL: http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/vandenbranden1883>, 98 Meißner, Günter, Allgemeines Künstler-Lexikon: die bildenden Künstler aller Zeiten und Völker, Teil 19, München-Leipzig: Saur (1998) Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Αυρήλιος Βίκτωρ

Ο Αυρήλιος Βίκτωρ (λατ. Sextus Aurelius Victor) ήταν ιστορικός και πολιτικός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. ‘Εγραψε για την ιστορία της Ρώμης από τον Αύγουστο ως τον Ιουλιανό (360) και δημοσίευσε το έργο του το 361. Ο Ιουλιανός τον τίμησε και τον όρισε διοικητή (prefectus) της Παννονίας Σεκούντας. Είναι μάλλον το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται ως ύπατος το 369, από κοινού με το γιο του Βαλεντινιανού Α’ και αργότερα prefect της πόλης της Ρώμης (389) .

 Στον Αυρήλιο Βίκτωρα αποδίδονται, με μικρή ή μεγάλη δόση αμφιβολίας, τα ακόλουθα τέσσερα βιβλία ιστορίας: «Origo Gentis Romanae» (Απαρχές του Ρωμαϊκού Έθνους) «De Viris Illustribus Romae» (Περί Επιφανών Ανδρών) «De Caesaribus» «Epitome de Caesaribus»Τα ανωτέρω έχουν δημοσιευτεί πολλές φορές ενωμένα υπό τον τίτλο «Ρωμαϊκή Ιστορία» (Historia Romana), αν και το τέταρτο είναι ουσιαστικά παραλλαγή του τρίτου. Το δεύτερο έργο πρωτοκυκλοφόρησε στη Νάπολι το 1472 σε τέσσερις τόμους υπό το όνομα Πλίνιος ο Νεότερος και το τέταρτο στο Στρασβούργο το 1505. Η πρώτη ενιαία έκδοση και των τεσσάρων ιστοριών ήταν από τον Βέλγο Αντρέας Σχότους (8 τόμοι, το 1579). Πολύ πρόσφατη έκδοση του De Caesaribus ήταν αυτή του Pierre Dufraigne, το 1975. H.W. Bird (1994) Aurelius Victor: De Caesaribus. Liverpool: Liverpool University Press. H.W. Bird (1984) Sextus Aurelius Victor: A Historiographical Study. Liverpool: Francis Cairns. W. den Boer (1972) Some Minor Roman Historians. Leiden: Brill. P. Dufraigne (1975) Aurelius Victor: Livre de Cesars. Paris: Les Belles Lettres. D. Rohrbacher (2002) The Historians of Late Antiquity. London: Routledge. Liber de Caesaribus (Λατινικά)
Wikidata

Τα Βικιδεδομένα (Wikidata, http://www.wikidata.org) είναι ένα ελεύθερο, συνεργατικό εγχείρημα το οποίο δημιουργήθηκε το 2012 και αποτελεί μια γνωσιακή βάση δομημένων δεδομένων όπως διαγλωσσικές αναφορές και στατιστικές πληροφορίες, στην οποία όλα τα εγχειρήματα του ιδρύματος Wikimedia , σε όλες τις γλώσσες, έχουν κεντρική πρόσβαση. Το εγχείρημα χαρακτηρίζεται ως δευτερογενής βάση δεδομένων, δεδομένου ότι παρέχεται και η δυνατότητα της αναγραφής πηγών για τα δεδομένα και είναι πολύγλωσσο, παρέχεται σε όλες τις γλώσσες που επιθυμούν οι χρήστες του. Ανήκει στο ίδρυμα Wikimedia. Τα δεδομένα προσφέρονται συνεργατικά από χρήστες, όπως και στα άλλα εγχειρήματα του ιδρύματος Wikimedia, με τη διαφορά ότι στα Βικιδεδομένα τα δεδομένα παρέχονται με άδεια Creative Commons Public Domain Dedication 1.0, δηλαδή έχει γίνει Εκχώρησή τους ως Κοινό Κτήμα.

 Τα Wikidata προηγήθηκαν από άλλα έργα βάσεων δεδομένων που επιδίωξαν την εκμετάλλευση δεδομένων της Wikipedia, το DBpedia ειδικότερα έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως για την εξαγωγή και την επεξεργασία περιεχομένου εγκυκλοπαίδειας 6. Η ιδέα προέκυψε για πρώτη φορά από την πλευρά της Wikimedia Deutschland η οποία ανέλαβε την ανάπτυξη του έργου, η οποία στη συνέχεια ανατέθηκε, καθώς και η συντήρηση, στο Ίδρυμα Wikimedia και σε μια ομάδα οκτώ προγραμματιστών με επικεφαλής τους δύο ιδρυτές του Semantic MediaWiki, Denny Vrandečić και Markus Krötzsch. Τα Wikidata ακλουθούν σε τρεις φάσεις : δημιουργία και των 280 αρχείων άρθρων της Wikipédias σε διάφορες γλώσσες. άνοιγμα στην επεξεργασία και δημιουργία δεδομένων• αυτόματη δημιουργία λιστών και γραφημάτων χρησιμοποιώντας τα δεδομένα, επαναχρησιμοποιήσιμα στη Βικιπαίδεια.Το Wikidata παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στο Semantic Tech & Business Conference. Το ξεκίνημά του ανακοινώθηκε αρχικά την άνοιξη του 2013 . Η δημιουργία του εντάσσεται σε ένα πλαίσιο αυξανόμενης ανάπτυξης του σημασιολογικού ιστού, το οποίο αποτελείται από τη συγκέντρωση, ανάλυση και χρήση διάσπαρτων δεδομένων και έτσι καθιστά δυνατή την απάντηση σε πολύπλοκα ερωτήματα. Το WolframAlpha επιτρέπει ήδη αυτό το είδος απόκρισης χάρη στο λογισμικό Mathematica και τη βάση δεδομένων του. Από τον Ιούλιο του 2020, η Abstract Wikipedia είναι ένα σχέδιο του Ιδρύματος Wikimedia που στοχεύει στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης γλώσσας έκδοσης της Wikipedia, χρησιμοποιώντας δομημένα δεδομένα από το Wikidata . Τα Wikidata είναι μια συλλογή άρθρων που αποθηκεύονται σε μια βάση δεδομένων προσανατολισμένη στα έγγραφα. Κάθε άρθρο αποτελείται από δεδομένα και ζεύγη κλειδιών-τιμών, ιδιαίτερα συνδέσμους προς άλλα άρθρα, σχηματίζοντας έτσι ένα σύνολο σημασιολογικά δομημένων γραφημάτων. Η φιλοδοξία είναι να σχηματιστεί ένα μοναδικό γράφημα γνώσης. Τα Wikidata τροφοδοτούνται από τη Wikibase, μια βιβλιοθήκη λογισμικού που κυκλοφορεί με δωρεάν άδεια. Τα Wikidata επιτρέπουν τη χρήση δεδομένων από το αποθετήριό του στα σχέδια του Ιδρύματος Wikimedia είτε με συγκεκριμένες προσθήκες στη Βικισύνταξη είτε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα Lua. Ίδρυμα Wikimedia Η κεντρική σελίδα των Wikidata: http://www.wikidata.org/ Η κεντρική σελίδα των Wikidata στα ελληνικά
Λαγοκέφαλος

Ο λαγοκέφαλος (επιστημονική ονομασία: Lagocephalus sceleratus) είναι ψάρι που ζει κυρίως στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Μετά το 2003 εμφανίστηκε και στη Μεσόγειο, καθώς και στο Αιγαίο, ως λεσσεψιανός μετανάστης, μεταναστεύοντας δηλαδή από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ στη Μεσόγειο. Η κατανάλωσή του χωρίς να απομακρυνθούν πριν το μαγείρεμα μέρη του που περιέχουν τη δηλητηριώδη τοξίνη τετραδοτοξίνη, μπορεί να επιφέρει αναπνευστικές διαταραχές, ανεπάρκεια του κυκλοφορικού συστήματος, μυική παράλυση, ακόμη και θάνατο.

 Το είδος είναι κοινό στα τροπικά νερά των ωκεανών της Ινδίας και του Ειρηνικού και τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται προς τη δυτική Μεσόγειο. Έχει βρεθεί στις ακτές του Ισραήλ, νότια της Τουρκίας, στην Κύπρο, στις νότιες ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας, στην Κρήτη και στη Ρόδο. Το 2013 βρέθηκε στα ύδατα του νησιού Λαμπεντούζα στην κεντρική Μεσόγειο, το 2015 στα ανοικτά της Μάλτας και σε νερά κοντά στην πόλη Μπέτσιτσι του Μαυροβουνίου, στη νοτιοανατολική Αδριατική Θάλασσα. Ένα δείγμα πιάστηκε στο Γκρισάν (Γαλλία) το καλοκαίρι του 2014. Οι ελληνικές αρχές εξέδωσαν προειδοποίηση σχετικά με τα ψάρια. Στην πατρίδα του, την Ερυθρά Θάλασσα, ο λαγοκέφαλος ζει σε βραχώδεις πυθμένες, από ρηχά παράκτια νερά μέχρι νερά βάθους 250 μέτρων. Τον Δεκέμβριο του 2018, το "A Semana", μια εφημερίδα του Πράσινου Ακρωτηρίου στη Δυτική Αφρική, δημοσίευσε ότι αυτό το ψάρι πιάστηκε στα ύδατα της περιοχής. Συνεπώς, δόθηκε προειδοποίηση σε όλους τους ψαράδες και τον γενικό πληθυσμό για τους θανατηφόρους κινδύνους που φέρει η κατανάλωσή του. Ο λαγοκέφαλος μοιάζει πολύ με τις τετραοδοντίδες (ευρέως γνωστές ως ψάρια-φούσκες), αλλά είναι πιο επιμήκης και με συμμετρική ουρά. Η πλάτη του είναι γκρι ή καφέ με πιο σκούρα σημεία και έχει λευκή κοιλιά. Μια χαρακτηριστική ασημένια ζώνη τρέχει κατά μήκος των πλευρών του ψαριού. Ο λαγοκέφαλος μπορεί να έχει μήκος έως και 40 εκατοστά. Θηρεύει τα βενθικά ασπόνδυλα. Τα αυγά του μπορούν να βρεθούν στο πέλαγος. Παρόμοια με άλλα ψάρια φούσκα, ο ασημένιος λαγοκέφαλος είναι εξαιρετικά δηλητηριώδης όταν φαγωθεί, καθώς περιέχει τετροδοτοξίνη στις ωοθήκες του και σε μικρότερο βαθμό στο δέρμα, στους μυς και στο συκώτι του, η οποία τον προστατεύει από τους θηρευτές. Γίνεται τοξικό, αφού τρώει βακτήρια που περιέχουν τη τοξίνη. Αυτή η θανατηφόρα ουσία προκαλεί παράλυση των μυών, η οποία μπορεί να προκαλέσει στα θύματα διακοπή της αναπνοής ή καρδιακή ανεπάρκεια. Θανατηφόρα περιστατικά έχουν παρουσιαστεί στην Αίγυπτο και το Ισραήλ. Έχει παρατηρηθεί σοβαρή οικολογική καταστροφή στον κόλπο του Μιραμπέλου, στην ανατολική Κρήτη, από την παρουσία του λαγοκέφαλου. Ο λαγοκέφαλος στα νερά της Κύπρου, Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος Κύπρου.
Άννα Λάσκαρις

Η Άννα, γαλλ. Anne (Νοέμβριος 1487 - Ιούλιος 1554) από τον Οίκο του Λάσκαρις ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη και κληρονόμος του κόμη του Τέντε & Βεντιμίλια και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Βιλάρ.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη-Αντωνίου Β΄ ντε Λάσκαρις, κόμη του Τέντε & Βεντιμίλια και κυρίου του Μεντόνε και της Ιζαμπώ/Ισαβέλλας ντ' Ανγκλιούρ-Εστόζ. Ήταν 12 ετών, όταν το 1491 έγινε ο γάμος της με τον Λουδοβίκο ντε Κλερμόν-Λοντέβ, υποκόμη του Νεμπουζάν. Το 1501 παντρεύτηκε τον Ρενέ κόμη του Βιλάρ-αν-Μπρες, νόθο γιο του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Ο Ρενέ (1473-1525) ήταν κυβερνήτης της Νίκαιας & της Προβηγκίας και ναύαρχος της Γαλλίας. Επειδή ο πατέρας της δεν είχε άρρενα τέκνα, οι ιδιοκτησίες του περιήλθαν στην Άννα, όταν αυτός απεβίωσε το 1509. Το 1515 ο Λουσιέν των Γκριμάλντι κύριος του Μονακό αγόρασε τα φεουδαλικά δικαιώματα επί της πόλης του Μεντόνε από τον Οίκο της Άννας Λάσκαρις και έτσι έφερε την πόλη, ως σύνολο, υπό την ηγεμονία του Μονακό ως τη Γαλλική Επανάσταση. Παντρεύτηκε πρώτα το 1491 τον Λουδοβίκο του Κλερμόν-Λοντέβ, υποκόμη του Νεμπουζάν. Το 1591 έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ρενέ της Σαβοΐας κόμη του Βιλάρ-αν-Μπρες και είχε τέκνα: Μαγδαληνή 1510-1574, με αξίωμα στην Αυλή, παντρεύτηκε τον Ανν του Μοντμορανσύ, στρατιωτικό, πολιτικό και διπλωμάτη. Κλωντ/Κλαύδιος 1507-1566, κόμης του Τέντε. Ονοράτιος 1509-1580, κόμης του Βιλάρ, μαρεσάλης της Γαλλίας. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Β΄ του Λουξεμβούργου-Λινύ (απεβ. 1557) κόμη του Μπριέν. Ιζαμπώ/Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Ρενέ νε Μπαταρναί, κόμη του Μπουσάζ. Les manuscrits du C.E.D.R.E. – Dictionnaire Historique et Généalogique, vol. III. Le Royaume d'Italie, volume I. Cercle d'Études des Dynasties Royales Européennes (president, Jean-Fred Tourtchine), Paris, 1992, pp. 74-75. (French). ISSN 0993-3964.
Τέο φαν Ρισελμπέργκε

Ο Τέο φαν Ρισελμπέργκε (Théo van Rysselberghe) (Γάνδη, 23 Νοεμβρίου 1862 – Βαρ, 13 Δεκεμβρίου 1926) ήταν Βέλγος μετα-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, σημαντικός καλλιτέχνης με επιρροές από το ρεαλισμό.

 Ο φαν Ρισελμπέργκε γεννήθηκε στην πόλη Γάνδη, σε μια γαλλόφωνη οικογένεια. Σπούδασε αρχικά στην Ακαδημία της Γάνδης υπό τον Theo Canneel και από το 1879 στην Académie Royale des Beaux-Arts στις Βρυξέλλες υπό τον Jean-François Portaels. Επηρεάστηκε από τον οριενταλισμό του δασκάλου του και μεταξύ 1882 και 1888 έκανε τρία ταξίδια στο Μαρόκο. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών είχε ήδη εκθέσει στο Σαλόνι της Γάνδης. Αργότερα ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου συνάντησε τον συμπατριώτη του Κονσταντέν Μενιέ. Θαύμασε τους παλιούς δασκάλους στο Μουσείο του Πράδο και αργότερα μελέτησε τους πίνακες του Φρανς Χαλς στο Χάαρλεμ. Μελέτησε τον Χαλς ειδικά για να βελτιώσει την απόδοση του φωτός.Ο φαν Ρισελμπέργκε ήταν ένας από τους εξέχοντες συνιδρυτές του βελγικού καλλιτεχνικού κύκλου Les XX στις 28 Οκτωβρίου 1883. Το 1883 έκανε το δεύτερο ταξίδι του στο Μαρόκο και στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ανδαλουσία μαζί με τον Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ. Ξεκίνησε ως ρεαλιστής ζωγράφος, στη συνέχεια στράφηκε προς τον ιμπρεσιονισμό, αναπτύσσοντας όμως το δικό του ρεαλιστικό στυλ. Αργότερα μεταπήδησε από τον ρεαλισμό στον ασπάστηκε τον πουαντιγισμό. Ο φαν Ρισελμπέργκε θεωρείται κορυφαίος καλλιτέχνης της αβάν-γκαρντ και ο πιο επιφανής Βέλγος νεοϊμπρεσιονιστής. Επιλογή έργων του Τέο φαν Ρισελμπέργκε Théo Van Rysselberghe, Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα Théo Van Rysselberghe, The Met Théo Van Rysselberghe, Εθνική Πινακοθήκη Théo Van Rysselberghe, Thyssen-Bornemisza
Αχλαδινή Ηλείας

Η Αχλαδινή είναι ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 670 μέτρων, 2 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά των παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης και δυτικά του φαραγγιού που σχηματίζει ο Ερύμανθος ποταμός. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 23,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας και περίπου 41,5 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά του Πύργου. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 243 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.

 Χρονολογείται από το 1770, με την ονομασία Ντάρτιζα. Στη θέση Πούσι τον Ιούνιο του 1821 έγινε η πρώτη μάχη κατά των Τουρκαλβανών που βρίσκονταν στο Λάλα. Στην εν λόγω τοποθεσία γίνονται αναμνηστήριες εκδηλώσεις κάθε χρόνο. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Δάρδιζα και υπήχθη στον τότε δήμο Κλαδέας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Κλαδέας, υπήχθη στον τότε δήμο Ολυμπίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δάρδιζας -αποτελώντας την έδρα της- μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 έλανε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η Κοινότητα. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό και έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Αχλαδινής του Δήμου Φολόης. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Αχλαδινής του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Η τοπική κοινότητα Αχλαδινής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 21,811 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κουτσουρούμπας. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αχλαδινής Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αχλαδινής Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Φολόης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Απολογία

Απολογία είναι η δικαιολόγηση, η προάσπιση ή η υπεράσπιση του αληθούς, μιας πράξης ή μιας ιδέας, η απόκριση που αποσκοπεί στην απόκρουση μιας κατηγορίας σε γραπτό ή προφορικό λόγο. Η έννοια της απολογίας βρίσκεται στο επίκεντρο τής απολογητικής, που αφορά τη διαλεκτική διαδικασία με σκοπό την προάσπιση της αλήθειας, η οποία εμφανίζεται κατά κύριο λόγο στηναρχαιοελληνική γραμματεία, και στην χριστιανική γραμματεία.

 Υπέρ Παλαμήδου απολογία έργο του σοφιστή Γοργία (καλώς χρήσθαι τον λόγο). Απολογία (Πλάτων), η καταγραφή από τον Πλάτωνα της υπεράσπισης του Σωκράτη κατά τη δίκη του. (Διαθέσιμη στη Βικιθήκη εδώ) Απολογία (Ξενοφών), η εκδοχή του Ξενοφώντα της υπεράσπισης που παρουσίασε ο Σωκράτης όταν δικαζόταν. Ομολογία του Άουγκσμπουργκ (Αυγουσταία Ομολογία), η υπεράσπιση του Λουθηρανισμού από τον Μελάγχθωνα το 1531. Απολογία για την Αληθινή Χριστιανική Θεολογία, η υπεράσπιση του Κουακερισμού από τον Ρόμπερτ Μπάρκλεϊ το 1676.
Διμεθυλοφωσφίνη

Η διμεθυλοφωσφίνη (αγγλικά: dimethylphosphine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με χημικό τύπο C2H7P. Eίναι η απλούστερη δευτεροταγής (δηλαδή διυποκατεστημένη) οργανική φωσφίνη. Είναι το φωσφορούχο ανάλογο της διμεθυλαμίνης. Μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από τη «μητρική» ένωση «φωσφίνη» (PH3), με αντικατάσταση δύο (2) ατόμων υδρογόνου της τελευταίας από δύο (2) μεθύλια (CH3-). Με βάση το χημικό τύπο της (C2H7P) έχει ένα (1) ισομερές θέσης, την αιθυλοφωσφίνη.

 Η πρώτη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί φωσφαμίνη (συστηματική ονομασία, δηλαδή αμίνη με φωσφόρο αντί άζωτο) άκυκλη με ένα (1) άτομο άνθρακα, χωρίς διπλό ή τριπλό δεσμό και ένα επιπλέον μεθύλιο συνδεμένο με το άτομο του φωσφόρου. Η δεύτερη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί διυποκατεστημένο από δύο μεθύλια φωσφάνιο (συστηματική ονομασία, PH3). Η τρίτη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί διυποκατεστημένη δύο μεθύλια φωσφίνη (παλαιότερη, αλλά πολύ πιο συνηθισμένη ονομασία, PH3). Η τέταρτη είναι ονομασία που προκύπτει από την «ονοματολογία αντικαταστάσεως», δηλαδή προπάνιο (CH3CH2CH3) στο οποίο έχει αντικατασταθεί το #2 άτομο άνθρακα (C) με ένα άτομο φωσφόρου (P). Με επίδραση μεθυλομαγνησιοβρωμίδιου (CH3MgBr) σε διχλωροφωσφίνη (PHCl2) παράγεται διμεθυλοφωσφίνη: Με επίδραση μεθυλοφωσφίνης (CH3PH2) σε μεθυλαλογονίδιο (CH3X) παράγεται διμεθυλοφωσφίνη: Η διμεθυλοφωσφίνη έχει έντονο πυρηνόφιλο χαρακτήρα, λόγω της μεγάλης επιδεκτικότητας πόλωσης του φωσφόρου. Η αντίδραση με αλκυλαλογονίδια γίνεται εύκολα, και η τριτοταγής αλκυλοδιμεθυλοφωσφίνη [RP(CH3)2], που παράγεται είναι σταθερότερη: Γενικά, οι ενώσεις του τρισθενούς φωσφόρου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναγωγικά μέσα, για να αφαιρέσουν οξυγόνο ή θείο από διάφορες ενώσεις. Μερικά σχετικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα: 1. Αναγωγή θειοξειδίων (RSOR) σε θειαιθέρες (RSR): 2. Αναγωγή νιτρωδοαλκανίων (RNO) σε αμίνες (RNH2) 3. Αναγωγή οξιράνιου σε αιθένιο: 4. Αναγωγή θειιράνιου σε αιθένιο: Όπου τα R συμβολίζουν υδροκαρβύλια, και σε όποια ένωση αναφέρονται δύο από αυτά δεν είναι απαραίτητο να είναι ίδια μεταξύ τους. Η διμεθυλοφωσφίνη, παρουσία ισχυρών βάσεων, όπως το υδροξείδιο του καλίου (KOH) σε διμεθυλοθειοξείδιο (CH3SOCH3, DMSO), δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια και αλκίνια. Παραδείγματα: 1. Προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται αιθυλοδιμεθυλοφωσφίνη: 2. Προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται βινυλοδιμεθυλοφωσφίνη: Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε διμεθυλοφωαφίνη παράγονται αιθυλομεθυλοφωσφίνη και τριμεθυλοφωσφίνη: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Ύδνα

Η Ύδνα της Σκιώνης (fl. 480 π.Χ.) ήταν αρχαία Ελληνίδα κολυμβήτρια και δύτρια, στην οποία δόθηκαν τα εύσημα για την καταστροφή του περσικού ναυτικού το 480 π.Χ..

 Σύμφωνα με τον Παυσανία (Περιγραφή της Ελλάδας, 10.19.1.), πριν από μια κρίσιμη ναυμαχία με τους Πέρσες, η Ύδνα και ο πατέρας της, ο Σκυλλίας, προσφέρθηκαν εθελοντικά να βοηθήσουν τις ελληνικές δυνάμεις, προξενώντας υποβρύχιες ζημίες στον κοντινό περσικό ναυτικό στόλο. Αφού έφτασε στην Ελλάδα, ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης αγκυροβόλησε τα πλοία του στα ανοικτά του Πηλίου για να περιμένει μία καταιγίδα πριν από τη Μάχη του Αρτεμισίου. Η Ύδνα ήταν γνωστή στην Ελλάδα ως επιδέξια κολυμβήτρια, έχοντας εκπαιδευτεί από τον πατέρα της, έναν επαγγελματία εκπαιδευτή κολύμβησης, από νεαρή ηλικία. Ήταν γνωστή για την ικανότητά της να κολυμπά σε μεγάλες αποστάσεις και να βουτάει βαθιά στον ωκεανό. Τη νύχτα της επίθεσης, ο πατέρας και η κόρη κολύμπησαν για να φτάσουν στα πλοία. Κολύμπησαν σιωπηλά ανάμεσα στα σκάφη, χρησιμοποιώντας μαχαίρια για να κόψουν τα αγκυροβόλια και να απομακρύνουν τις βυθισμένες άγκυρες. Χωρίς άγκυρες και αγκυροβόλια να ασφαλίζουν τα πλοία, αυτά συγκρούστηκαν στο ταραχώδες νερό. Τα περισσότερα από τα πλοία υπέστησαν σημαντικές ζημιές και μερικά βυθίστηκαν. Η καθυστέρηση που προέκυψε επέτρεψε στο ελληνικό ναυτικό περισσότερο χρόνο να προετοιμαστεί στο Αρτεμίσιο και τελικά οδήγησε στη νίκη των ελληνικών δυνάμεων στη Σαλαμίνα. Σε ένα άλλο χρονικό του Ηρόδοτου, ο Σκυλλίας εργαζόταν για τους Πέρσες ως δύτης, ανακτώντας ένα μεγάλο μέρος του θησαυρού που βυθίστηκε στην καταιγίδα πριν εγκαταλείψει την ελληνική πλευρά. Υποτίθεται ότι κολύμπησε υποβρύχια από τις Αφφές στο Αρτεμίσιο, πιθανώς χρησιμοποιώντας ένα πρωτόγονο αναπνευστήρα ή ένα κλεμμένο σκάφος και έφερε στους Έλληνες πληροφορίες για τον περσικό στόλο. Αυτή η ιστορία υπονοεί ότι ήταν Έλληνας διπλός πράκτορας στον Περσικό στόλο, τον οποίο θα είχε σαμποτάρει με την Ύδνα και θα επωφελούταν επαγγελματικά πριν δραπετεύσει.Σε ευγνωμοσύνη για τον ηρωισμό που έδειξε η Ύδνα και ο πατέρας της, οι Αμφίκτιοι τους αφιέρωσαν αγάλματα στους Δελφούς, τον πιο ιερό χώρο του ελληνιστικού κόσμου. Ο Παυσανίας μας λέει ότι «δίπλα στο άγαλμα του Γοργία υπάρχει μια αναθηματική προσφορά των Αμφικτυόνων προς τον πατέρα και την κόρη». Πιστεύεται ότι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων λεηλάτησε το άγαλμά της και επέστρεψε μαζί του στη Ρώμη τον πρώτο αιώνα μ.Χ.. Η Ύδνα εμφανίζεται στο μυθιστόρημα της Έλβα Σοφρόνια Σμιθ του 1954, Adventure calls. Ο Σκυλλίας εμφανίζεται στην ταινία 300:Η άνοδος της Αυτοκρατορίας του 2014, όπου ενσαρκώνεται από τον Κάλαν Μάλβεϊ, αν και η Ύδνα δεν εμφανίζεται, καθώς έχει αντικατασταθεί από έναν γιο που ονομάζεται Κάλιστος (Τζακ Ο'Κόνελ).
Μάχη του Κατσαρού

Η Μάχη των Στενών του Κατσαρού είναι μάχη που έγινε στην ορεινή Ηλεία κοντά στα σύνορα με την Αχαΐα στις 27 Μαΐου 1821 (με το παλιό 30 Ιουνίου) και το σημερινό Πανόπουλο, στα Κατσαρέικα χάνια τότε, στους πρόποδες του Ερυμάνθου. Την εποχή εκείνη κοντά βρισκόταν το χωριό Λάλα που ήταν το προπύργιο των Τουρκαλβανών που έσπερναν τον τρόμο σε όλη την Ηλεία και Αχαία. Ήταν μία από τις μάχες που έγιναν στα πλαίσια της Πολιορκίας του Λάλα. Τα στενά του Κατσαρού βρίσκονται αμέσως μετά το Πανόπουλο, 1 με 2 χλμ. απόσταση. Τα διασχίζει μικρό ρέμα που χύνεται στον Λάδωνα που ξεκινά από την πηγή Κατσαρού και βρίσκονται στα 613 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εκεί σήμερα έχει στηθεί μνημείο για την μάχη από τον Σύλλογο Τριταιϊτών Αχαΐας δίπλα στην εθνικό οδό προς Τρίπολη.

 Ο Γιαννιάς είχε εμπλακεί πολλές φορές σε μάχες με τους Λαλαίους μιμούμενος τον πατέρα του και συνεχώς γύριζε στα μέρη τους και τους παρενοχλούσε. Κατά μια άλλη εκδοχή ο Γιαννιάς πήγε να εκδικηθεί τους Λαλαίους επειδή τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου είχαν συλλήσει την κοντινή Μονή Νοτενών και έμπλεξε σε άνιση μάχη. Στις 27 Μαΐου 1821 ο Γιαννιάς έφτασε στα Κατσαρέικα χάνια με άλλους οπλαρχηγούς και με στρατό αποτελούμενο από 500 πολεμιστές όλοι από τα χωριά της περιοχής Δίβρη, Τσίπιανα, Δερβινή, Νουσά, Μοστενίτσα, Κούμανι Ηλείας, Ανδρώνι κτλ.Κατά την διάρκεια της μάχης ο Γιαννιάς αναγκάστηκε και κλείστηκε μέσα σε ένα εκκλησάκι με λίγους συντρόφους του, στα στενά του Κατσαρού που ήταν συνοικισμός του χωριού Αντρώνι. Η μάχη ήταν άνιση, ο Γιαννιάς σκότωσε πολλούς Τουρκαλβανούς αλλά τελείωσαν τα πολεμοφόδια. Τότε οι Τουρκαλβανοί τους πρότειναν να παραδοθούν αλλά ο Γιαννιάς αρνήθηκε κι αφού έβγαλαν τα σπαθιά τους πάλεψαν σώμα με σώμα ως ότου έπεσαν μαχόμενοι. Σύμφωνα μάλιστα με δημοτικό τραγούδι και τα εννέα παλικάρια που πέθαναν μαζί του ήταν Ντερβιναίοι.
Ατίθασα Νιάτα

Τα Ατίθασα νιάτα (The Young and the Restless) είναι σαπουνόπερα αμερικάνικης παραγωγής. Ξεκίνησε να προβάλλεται στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 26 Μαρτίου 1973, φυσικά εξ αρχής έγχρωμη, και έχουν μεταδοθεί έκτοτε πάνω από 12.000 επεισόδια στο CBS. Η ηθοποιός Τζίν Κούπερ, που υποδυόταν την πλούσια Κάθριν Τσάνσελορ, έπαιζε από την αρχή της σειράς μέχρι το θάνατό της το 2013. Δημιουργοί της σειράς ήταν ο Γουίλιαμ Μπελ και η Λι Φίλιπ Μπελ.

 Γυρισµένη στη µητρόπολη Τζένοα Σίτυ, η σειρά καλύπτει ένα πλατύ φάσµα από διαφορετικούς χαρακτήρες που συγκρούονται διαρκώς µεταξύ τους. Οι ζωές τους και οι έρωτές τους, ανατρέπονται συνέχεια. Οι Άµποτ, οι Νιούµαν και οι Τσάνσελορ συναναστρέφονται µε πολλούς ανθρώπους όλων των ηλικιών και κατηγοριών. Εκατοµµύρια τηλεθεατές παρακολουθούν καθηµερινά τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήµατα που θίγονται µέσα από τη σειρά, όπως τα ναρκωτικά, ο βιασµός, ο αλκοολισµός, οι ανίατες ασθένειες, το AIDS. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα The Young and the Restless στο Wikimedia Commons
Ρίτσαρντ Γουέλς

Ο Ρίτσαρντ Γουέλς (Richard Welch, 14 Δεκεμβρίου 1929 – 23 Δεκεμβρίου 1975) ήταν ανώτερο στέλεχος της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφoριών CIA που δολοφονήθηκε από την 17 Νοέμβρη. Ο Γουέλς γεννήθηκε στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ και ήταν απόφοιτος κλασσικών σπουδών του Χάρβαρντ. Στρατολογήθηκε από την CIA το 1951, μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο. Η πρώτη του τοποθέτηση ήταν στην Αθήνα. Ως προκάλυμμα εργάζονταν ως πολιτικός υπάλληλος του αμερικανικού υπουργείου στρατού. Την περίοδο 1960–64 υπηρέτησε στη Κύπρο και αργότερα στη Γουατεμάλα (1965–67), στη Γουιάνα (1967–69), και στο Περού (1972–75). Τον Ιούλιο του 1975 τοποθετήθηκε για δεύτερη φορά στην Αθήνα, ως επικεφαλής του σταθμού της υπηρεσίας πληροφοριών. Ήταν μια εποχή που η χώρα είχε μόλις βγει από την ταραχώδη περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών, για την οποία πολλοί στην Ελλάδα κατηγορούσαν την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και τη δράση της CIA. Ο Γουέλς διέμενε σε ένα σπίτι το οποίο στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί ως κατοικία προκατόχων του. Το όνομα του και ο τόπος κατοικίας του δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες Athens News και Ελευθεροτυπία.

 Την νύχτα της 23 Δεκεμβρίου μια ομάδα πέντε ατόμων που επέβαιναν σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο μάρκας Σίμκα, τον ακολούθησε στο σπίτι του ενώ επέστρεφε από ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι. Ένας από αυτούς τον πυροβόλησε με ένα πιστόλι διαμετρήματος 0,45 ιντσών, σχεδόν εξ επαφής, σκοτώνοντάς τον, ενώ δύο άλλα άτομα ακινητοποίησαν την γυναίκα και τον οδηγό του. Αργότερα η 17 Νοέμβρη έστειλε μία σύντομη προκήρυξη στη γαλλική εφημερίδα Libération η οποία έγραφε ότι παρακολουθούσαν τις κινήσεις του από το καλοκαίρι του 1975. Ο Γουέλς ήταν ο πρώτος εν ενεργεία πράκτορας της CIA που δολοφονήθηκε από τρομοκρατική οργάνωση. Με προεδρικό διάταγμα του Τζέραλντ Φορντ ο Γουέλς ενταφιάστηκε στο Εθνικό Νεκροταφείο Άρλινγκτον, στη Βιρτζίνια. Η δολοφονία του Γουέλς συνέβαλε στην ψήφιση νόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες ο οποίος απαγορεύει τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των πρακτόρων των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.Το 2002, την εποχή της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη, ένας νοσοκομειακός υπάλληλος ονόματι Παύλος Σερίφης ομολόγησε ότι είχε συμμετάσχει στη δολοφονία του Γουέλς μαζί με τον φερόμενο ως εγκέφαλο της οργάνωσης, Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.Κανείς δεν δικάστηκε για τη δολοφονία του Γουέλς, καθώς είχαν περάσει παραπάνω από 20 χρόνια από την τέλεση του εγκλήματος και είχε παραγραφεί. Ο Γιωτόπουλος καταδικάστηκε το 2003 σε ισόβια φυλάκιση ως ηθικός αυτουργός σε σειρά από δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και ληστείες τραπεζών από το 1983 έως το 2000. Ο Παύλος Σερίφης φυλακίστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση αλλά αποφυλακίστηκε το 2007 για λόγους υγείας.
Ντούλσε της Αραγωνίας

Η Ντούλσε, πορτογαλ. Dulce (1160 - 1 Σεπτεμβρίου 1198) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόρη του κόμη της Βαρκελώνης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας των Χιμένεθ, κόρης του Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας. Αδελφός της ήταν ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας. Μνηστεύθηκε με τον Σάντσο (Α΄), γιο του Αλφόνσου Α΄ 1ου βασιλιά της Πορτογαλίας το 1171. Τρία έτη μετά έγινε ο γάμος της· ήταν 14 ετών. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της πριν την άφιξή της στην Πορτογαλία ή για τα γαμήλια δώρα της. "Μία ωραία και εξαιρετική κυρία, ήσυχη και σεμνή, όπου η προσωπικότητά της συμπίπτει με το όνομά της", η Ντούλσε χρησιμοποιήθηκε για να επισφραγιστεί μία συμφωνία με σκοπό "την ενδυνάμωση της Πορτογαλίας και τη συγκράτηση του επεκτατισμού της Καστίλης και της Λεόν". Εκπλήρωσε τον ρόλο της ως συζύγου και μητέρας πολυάριθμων παιδιών. Ταυτόχρονα ο γάμος της αποζημίωσε έναν αρραβώνα που χάλασε: της Μαφάλντας, αδελφής του Σάντσο Α΄, με τον αδελφό της Αλφόνσο (Β΄). Το 1185 απεβίωσε ο Αλφόνσος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Σάντσο Α΄, έτσι η Ντούσε έγινε βασίλισσα. Ο Σάντσο Α΄ απεβίωσε το 1188 και με τη διαθήκη του της άφησε τα εισοδήματα από το Αλενκέρ, των γαιών κατά μήκος των οχθών του ποταμού Βούγκα, της Σάντα Μαρία ντα Φέιρα και του Οπόρτο. Η Ντούσε δεν έζησε πολύ μετά τη γέννηση του τελευταία τέκνου της και απεβίωσε το 1198 υποκύπτοντας στην επιδημία, αφού είχε εξασθενήσει από τις αλλεπάλληλες γέννες. Τάφηκε στη μονή του Σάντα Κρους (Αγίου Σταυρού) στην Κοΐμπρα. Παντρεύτηκε το 1174 τον Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας, του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Θηρεσία 1176-1250, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Θ΄ των Ιβρέα βασιλιά του Λεόν. Σάντσα 1180-1229, αγία. Αλφόνσος Β΄ 1185-1223, βασιλιάς της Πορτογαλίας. Πέτρος Α΄ 1187-1258, κόμης του Ουρζέλ. Φερδινάνδος 1188-1233, κόμης της Φλάνδρας. Μαφάλντα/Ματθίλδη π. 1195-1256, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης. Λευκή/Μπράνκα 1198-π.1240. Μπερενγκάρια π.1198-1221, μάλλον δίδυμη με τη Μπράνκα. Παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Β΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Κωνστάντσα 1182-1186, Ραϋμόντ 1187-1188, Ερρίκος 1189, απεβ. μικρά. Mateu Ibars, Josefina; Mateu Ibars, María Dolores (1980). Colectánea paleográfica de la Corona de Aragón: Siglo IX-XVIII. Barcelona: Universitat Barcelona. ISBN 978-84-7528-694-5. Mattoso, José (2014). D. Afonso Henriques (in Portuguese). Lisbon: Temas e Debates. ISBN 978-972-759-911-0. Rodrigues Oliveira, Ana (2010). Rainhas medievais de Portugal. Dezassete mulheres, duas dinastias, quatro séculos de História (in Portuguese). Lisbon: A esfera dos livros. ISBN 978-989-626-261-7.
MatterNet

Ο όρος MatterNet χρησιμοποιήθηκε σαν επέκταση του όρου Internet ή Διαδικτύου (δίκτυο επικοινωνίας πληροφοριών όπως, δεδομένων φωνής, εικόνων, βίντεο και κειμένων) για να προσδιορίσει ένα αυτόνομα ελεγχόμενο δίκτυο μετακίνησης υλικών αντικειμένων με την χρήση της τεχνολογίας των υπολογιστών και των τεχνολογιών Internet, με Μη επανδρωμένες ιπτάμενες μηχανές (UAV, Drones) για ειρηνικούς σκοπούς. (Σχετικά στο Wiktionary). Επίσης χρησιμοποιείται ο όρος Digital Matternet για αναπαραγωγή υλικών αντικειμένων μέσω 3D εκτυπωτών. Ο επικρατέστερος όρος για το Internet των υλικών είναι το Διαδίκτυο των πραγμάτων (Internet of Things - IoT).

 Από τον δεύτερο ήμισυ του προηγούμενου αιώνα, τα μη επανδρωμένα ιπτάμενα μηχανήματα με το όνομα UAVs, Drones κλπ χρησιμοποιούνται για πολεμικούς σκοπούς (κατασκοπεία και βομβαρδισμούς). Τα τελευταία δέκα χρόνια, υπήρξε συστηματική κινητικότητα για την μετακίνηση υλικών αντικειμένων (ξεκινώντας από φαρμακευτικό υλικό, βιολογικό υλικό για εξετάσεις και είδη πρώτης ανάγκης) σε δυσπρόσιτες περιοχές με ιπτάμενα ρομποτικά οχήματα, χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα τεχνολογία για ειρηνικούς σκοπούς. Έχουν ήδη παραδοθεί ιατρικές προμήθειες σε χώρους που είχαν ανάγκη, όπως την Αϊτή τον Σεπτέμβριο του 2012, με την παροχή φαρμάκων σε καταυλισμούς που είχαν στηθεί μετά το σεισμό του 2010. Επίσης έχουν παραδοθεί από τον αέρα προμήθειες, πληροφορίες και διαγνωστικά εργαλεία μεταξύ ιατρικών κέντρων στη Δομινικανή Δημοκρατία, επιστρέφοντας δείγματα για ανάλυση. Το Matternet στο μέλλον θα μπορούσε: Να βοηθήσει τους πληγέντες στην αντιμετώπιση καταστροφών. Να επιτρέψει την παράδοση τροφίμων σε περιοχές που τα χρειάζονται. Να υποστηρίξει την ελευθερία των ανθρώπων να ζήσουν όπου δεν υπάρχουν δρόμοι.Επί του παρόντος, ένα ιπτάμενο μη επανδρωμένο μηχάνημα μεταφέρει φορτίο δύο κιλών σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων σε 15 λεπτά. Τα παραπάνω δεδομένα μελλοντικά θα αυξηθούν και η χρήση τους θα επεκτείνεται. Σύμφωνα με Singularity University at NASA Ames Χαρακτηριστική η παρουσίαση από τον Ανδρέα Ραπτόπουλο στο TEDx στην Καλαμάτα και στο TEDx στην Αμερική, η πρόταση για την καθιέρωση του όρου Matternet και η ίδρυση του Matternet.us. Παράλληλα, υπάρχει η έρευνα για το Ψηφιακό Matter-Net το οποίο βασίζεται κυρίως στην τρισδιάστατη εκτύπωση (3d Printing) αντικειμένων με την χρήση μικροσκοπικών σωματιδίων από όλο και περισσότερα υλικά (πλαστικό, μέταλλα κλπ). Introducing matternet quadcopter network deliveries remote locations. Αύγουστος 2011. TEDx στην Καλαμάτα. TEDx στην Αμερική. Matternet.us Ψηφιακό Matter-Net. Ways drones can be used for good. 21/6/2013.
Νταβίδ Σίλβα

Ο Νταβίδ Χοσουέ Χιμένεθ Σίλβα (David Josué Jiménez Silva, 8 Ιανουαρίου 1986) είναι Ισπανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, τελευταία φορά αγωνίστηκε για τη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ο Σίλβα μπορεί να παίξει στα πλάγια και ως δεύτερος επιθετικός. Πέρασε έξι χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας με την Βαλένθια,παίζοντας περισσότερα από 150 παιχνίδια και κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ισπανίας το 2008. Έπειτα από σπουδαίες εμφανίσεις,τράβηξε το βλέμμα πολλών συλλόγων και το 2010 μετακόμισε στην Αγγλία για να αγωνιστεί για τη Μάντσεστερ Σίτι. Με την ικανότητά του στις πάσες,την αντίληψή του και την ποιότητα που έχει να κρατάει την μπάλα στην κατοχή του με εντυπωσιακό τρόπο,κέρδισε το ψευδώνυμο "El Mago" ( Ο μάγος) από συμπαίκτες και οπαδούς και θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους καλύτερους μέσους όλων των εποχών στο Αγγλικό πρωτάθλημα.Ο Σίλβα,έπειτα από την ένταξή του στην Σίτι,έχει παίξει περισσότερα από 300 παιχνίδια.Έχει κερδίσει ένα FA Cup,τρία League Cups και τρεις τίτλους Πρέμιερ Λίγκ.

 Ο Σίλβα γεννήθηκε στην Αργκινεγκίν, Γκραν Κανάρια, Κανάριοι Νήσοι από τον Φερνάντο Χιμένεθ, πρώην δημοτικό αστυνομικό ο οποίος τελικά ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια του γηπέδου της ΦΚ Βαλένθια Μεστάγια και της Έβα Σίλβα. Ο πατέρας του είναι από τα Κανάρια Νησιά και η μητέρα του είναι ιαπωνικής καταγωγής, που επιβεβαιώθηκε σε μια συνέντευξη από μέλη της οικογένειας του στον τηλεοπτικό σταθμό των Κανάριων Νησιών.Ο Σίλβα άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα νέων του Σαν Φερνάντο. Όταν ήταν 14, έλαβε μια προσφορά για να υπογράψει συμβόλαιο στην ομάδα νέων της Βαλένθια ΚΦ, την οποία και αποδέχθηκε. Έμεινε στην ομάδα των νέων μέχρι την ηλικία των 17. Στην Βαλένθια ΚΦ αγωνίστηκε για έξι χρόνια και εμφανίστηκε σε περισσότερα από 150 παιχνίδια. Κατέκτησε ένα Κύπελλο Ισπανίας. Το 2010 μεταγράφηκε στην Μάντσεστερ Σίτι. Ο προπονητής της Σίτι, Ρομπέρτο Μαντσίνι, χρησιμοποιεί κυρίως τον Σίλβα ως πλάγιο μέσο, αλλά χρησιμοποιείται σε ρόλο πλέι μέικερ με τον Σαμίρ Νασρί πίσω από τους Σέρχιο Αγκουέρο και Έντιν Τζέκο. Είναι διεθνής με την Ισπανία από την ηλικία των 20 ετών και ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε τόσο το Euro 2008 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010. Επίσημος ιστότοπος Elitefootball profile BDFutbol profile National team data Manchester City F.C. Profile Αρχειοθετήθηκε 2016-06-19 στο Wayback Machine. Premier League profile Αρχειοθετήθηκε 2014-02-10 στο Wayback Machine. Νταβίδ Σίλβα Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase Νταβίδ Σίλβα στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Νταβίδ Σίλβα – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA ESPN stats Αρχειοθετήθηκε 2009-08-25 στο Wayback Machine. Silva at Goal.com Αρχειοθετήθηκε 2011-09-03 στο Wayback Machine.
Φίλιππος Αλβέρτος της Βυρτεμβέργης

Ο Φίλιππος Αλβέρτος (γερμ. Philipp Albrecht, 14 Νοεμβρίου 1893 - 17 Απριλίου 1975) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν τιτουλάριος βασιλιάς, δούκας της Βυρτεμβέργης και επικεφαλής του Οίκου.

 Ο Γεώργιος Φίλιππος Αλβέρτος Κάρολος Μαρία Ιωσήφ Λουδοβίκος Ουμβέρτος Στανίσλαος Λεοπόλδος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης και της Μαργαρίτας Σοφίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας. Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1939. Το 1975 απεβίωσε στο Ράβενσμπουργκ σε ηλικία 82 ετών και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Κάρολος. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1923 με την Ελένη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Πέτρου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & τιτουλάριου Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Είχε τέκνα: Μαρία Χριστίνα (γενν. 1924), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Χάρτμαν του Λίχτενσταϊν, γιο του Αλοϋσίου.Η Ελένη απεβίωσε μία εβδομάδα μετά τη γέννηση της κόρης της και ο Φίλιππος Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο με την αδελφή της, τη Ρόζα των Αψβούργων-Λωρραίνης και είχε τέκνα: Ελένη (1929 - 2021), παντρεύτηκε τον μαρκήσιο Φεντερίκο Παλλαβιτσίνι. Λουδοβίκος Αλβέρτος (1930 - 2019), έκανε δύο μοργανατικούς γάμους, παραιτούμενος της διαδοχής. Απέκτησε απογόνους. Ελισάβετ (1933 - 2022), παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Μαρία Θηρεσία (γενν. 1934), παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης, Κόμη του Παρισιού. Ο γάμος ακυρώθηκε. Κάρολος (1936 - 2022), τιτουλάριος Βασιλιάς & Δούκας της Βυρτεμβέργης. Μαρία Αντωνία (1937 - 2004).
Άννα του Τσέλιε

Η Άννα, γερμ. Anna von Cilli, σλοβεν. Celje στη Στυρία (π. 1381 - 21 Μαΐου 1416) από τον Οίκο του Τσέλιε, ήταν κόρη του κόμη του Τσέλιε και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας & βασίλισσα της Πολωνίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου κόμη του Τσέλιε και της Άννας των Πιαστ, κόρης του Καζιμίρ Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Πολωνίας. Ο Λαδίσλαος Β΄ μεγάλος δούκας της Λιθουανίας νυμφεύτηκε σε 1ο γάμο τη Γιανβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Πολωνίας, η οποία απεβίωσε χωρίς επιζώντες απογόνους. Αυτός κράτησε το βασίλειο της Πολωνίας και για να ενισχύσει τη θέση του, έκανε 2ο γάμο με την Άννα του Τσέλιε, εγγονή του Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας. Ο πατέρας της Άννας, ο Γουλιέλμος, συνδεόταν με επιγαμία με τη Γιανγβίγκα, καθώς ήταν ανιψιός του Χέρμανν Α΄ του Τσέλιε, που η σύζυγός του Αικατερίνη της Βοσνίας ήταν θεία της Γιαντβίγκα. Παντρεύτηκε το 1402 τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκιέλλον μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και (λόγω του 1ου του γάμου) βασιλιά της Πολωνίας. Όταν η Άννα έμεινεήταν έγκυος, έπεσε από το άλογο και απέβαλε· έμεινε στο κρεβάτι μερικά χρόνια, ώσπου απεβίωσε. Έπειτα ο Λαδίσλαος Β΄ έκανε 3ο γάμο (χωρίς απογόνους) και 4ο (με δύο γιους, που τον διαδέχθηκαν). Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė; Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.