Δολοφονία του Τζόζεφ Αγκάστους Ζαρέλι

Ο Τζόζεφ Αγκάστους Ζαρέλι (Αγγλικά: Joseph Augustus Zarelli, 13 Ιανουαρίου 1953 – Φεβρουάριος 1957), που παλαιότερα ήταν γνωστός με τα παρατσούκλια «το αγόρι μέσα στο κουτί» και «το άγνωστο παιδί της Αμερικής», ήταν ένα 4χρονο αγόρι αμερικανικής υπηκοότητας του οποίου το γυμνό και άσχημα ξυλοκοπημένο σώμα βρέθηκε στην οδό Susquehanna, στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια της Αμερικής, στις 25 Φεβρουαρίου 1957. Το πτώμα του Τζόζεφ φαινόταν να είχε καθαριστεί σχολαστικά, τα νύχια του είχαν κοπεί πρόσφατα καθώς και τα μαλλιά του, πιθανότατα μετά τον θάνατο του, διότι πάνω στο δέρμα του υπήρχαν τρίχες από τα μαλλιά του. Ωστόσο, ήταν σοβαρά υποσιτισμένος και είχε υποστεί εκτεταμένη σωματική κακοποίηση πριν από το θάνατό του, με πολλαπλούς μώλωπες και ουλές στον αστράγαλο, στα γεννητικά όργανα, στους καρπούς και στο πηγούνι. Επιπλέον, στο εσωτερικό του στομάχου του, βρέθηκε ένα μαύρο κατάλοιπο και πιθανολογείται ότι το παιδί είχε καταναλώσει γεύμα με φασόλια. Το περίεργο ήταν ότι στα άκρα του παρατηρήθηκαν σημάδια υγρασίας λόγω του γεγονότος ότι πριν ή μετά το θάνατο του ίσως να βρισκόταν μέσα σε νερό για πολύ ώρα. Οι αρχές πιστεύουν ότι η αιτία του θανάτου προήλθε από τρομερά χτυπήματα που είχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και στην κορυφή του κρανίου.Παρά τη δημοσιότητα και το σποραδικό ενδιαφέρον όλα αυτά τα χρόνια, η ταυτότητα του αγοριού παρέμεινε άγνωστη για πάνω από μισό αιώνα.

 Στις 25 Φεβρουαρίου 1957, το πτώμα του Τζόζεφ ανακαλύφθηκε στο δάσος έξω από την οδό Susquehanna στο Φοξ Τσέις της Φιλαδέλφειας. Αυτό είχε τοποθετηθεί μέσα σε ένα μεγάλο χαρτόκουτο (το οποίο αποτελούσε συσκευασία κούνιας μωρού της εταιρείας J. C. Penney), ενώ το σώμα του ήταν τυλιγμένο με μια καρό κουβέρτα. Την μοιραία ανακάλυψη έκανε αρχικά ένας νεαρός κυνηγός, ο οποίος βρισκόταν στο δάσος επειδή έκανε τον καθημερινό του έλεγχο στις παγίδες που είχε τοποθετήσει χωρίς άδεια στην περιοχή. Παρόλα αυτά, επειδή φοβήθηκε ότι αν αναφέρει το εύρημα του στην αστυνομία θα του κατασχέσουν τον παράνομο εξοπλισμό του, συνέχισε την πορεία του χωρίς να δώσει άλλη σημασία. Λίγες μέρες αργότερα, ένας φοιτητής κολεγίου που οδηγούσε κοντά στο σημείο, σταμάτησε το αυτοκίνητο του όταν είδε έναν λαγό να τρέχει προς την πυκνή βλάστηση στο βάθος του δάσους. Γνωρίζοντας ότι η περιοχή έχει παγίδες, ακολούθησε τον λαγό, για να σιγουρευτεί ότι το ζώο δεν θα παγιδευτεί σε κάποια από αυτές. Ψάχνοντας μέσα στους θάμνους έπεσε και αυτός πάνω στο κουτί με το αγόρι. Αν και ήταν και ο ίδιος αρχικά απρόθυμος να έχει οποιαδήποτε επαφή με τις αρχές, τελικά άλλαξε γνώμη όταν την επόμενη μέρα άκουσε για την εξαφάνιση της τετράχρονης Μαίρη Τζέιν Μπάρκερ και έτσι ειδοποίησε την αστυνομικά αναφέροντας τι είχε βρει. Η αστυνομία ξεκίνησε τις έρευνες στις 26 Φεβρουαρίου 1957. Πήρε τα δακτυλικά αποτυπώματα του νεκρού αγοριού και ήταν αισιόδοξη ότι σύντομα θα εντοπιστεί η ταυτότητα του. Ωστόσο, κανείς δεν έδωσε ποτέ κάποια ουσιαστική πληροφορία.Η υπόθεση προσέλκυσε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης σε όλη την Αμερική. Εντούτοις και τοπικά, η εφημερίδα Philadelphia Inquirer τύπωσε 400.000 αντίτυπα που παρουσίαζαν την απεικόνιση και τα χαρακτηριστικά του αγοριού, τα οποία στάλθηκαν και αναρτήθηκαν σε όλη την περιοχή και συμπεριλήφθηκαν σε κάθε λογαριασμό φυσικού αερίου στη Φιλαδέλφεια. Ο τόπος του εγκλήματος χτενίστηκε ξανά και ξανά από 270 νεοσύλλεκτους της Αστυνομικής Ακαδημίας, οι οποίοι ανακάλυψαν ένα ανδρικό μπλε κοτλέ καπέλο, ένα παιδικό κασκόλ και ένα ανδρικό άσπρο μαντήλι με το αρχικό γράμμα "G". Ωστόσο, τα ευρήματα δεν οδηγούσαν πουθενά. Σε μια ακόμα προσπάθεια να λύσει γρηγορά την υπόθεση, η αστυνομία φόρεσε ρούχα στο νεκρό αγόρι και το φωτογράφησε σε καθιστή στάση, έχοντας ως στόχο να δημιουργήσει την ρεαλιστική εικόνα του πως μπορεί να φαινόταν το παιδί εν ζωή. Κατόπιν, δημοσίευσαν την μεταθανάτια φωτογραφία με την ελπίδα ότι αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάποιο σοβαρό στοιχείο. Μολαταύτα, η έρευνα άρχισε να φθίνει και η υπόθεση σταδιακά εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Κανένας δεν ήξερε ή είχε δει το παιδί και δεν βρέθηκαν φίλοι και συγγενείς του. Έτσι, οι ντετέκτιβ που είχαν αναλάβει την υπόθεση μάζεψαν χρήματα και έθαψαν το άτυχο παιδί . Το 1998, πραγματοποιήθηκε εκταφή με σκοπό την διεξαγωγή DNA, το οποίο ελήφθη από ένα δόντι. Στις 21 Μαρτίου 2016, το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα & Κακοποιημένα Παιδιά δημοσίευσε μια ιατροδικαστική ανακατασκευή προσώπου του θύματος και την πρόσθεσε στη βάση δεδομένων του. Το 2019 έγινε ξανά εκταφή για να ληφθούν επιπλέον δείγματα DNA. Το παιδί ήταν θύμα δολοφονίας και η ταυτότητα του παρέμενε ένα μυστήριο για πολλές δεκαετίες. Εντούτοις οι ερευνητές μπόρεσαν να το κατονομάσουν με επιτυχία, βρίσκοντας εν ζωή συγγενείς του παιδιού μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας DNA. Κατόπιν, πήραν γενετικό προφίλ από τον πρώτο ξάδελφο του Τζόζεφ και την θεία του, προκειμένου να επιβεβαιωθεί η ταυτότητα των γονιών του αγοριού. Έτσι, στις 8 Δεκεμβρίου 2022, μετά από 65 και πλέον χρόνια αφότου βρέθηκε το σώμα του, κατά τη διάρκεια μια συνέντευξης τύπου που πραγματοποιήθηκε από το Αστυνομικό Τμήμα της Φιλαδέλφειας, το αγόρι αναγνωρίστηκε ως Τζόζεφ Αγκάστους Ζαρέλι γεννημένος στις 13 Ιανουαρίου 1953. Στις 19 Ιανουαρίου 2023 γνωστοποιήθηκαν επίσης επίσημα τα ονόματα των γονιών του Τζόζεφ. Επιπλέον, οι αρχές ανέφεραν ότι η έρευνα θα χρησιμοποιήσει τις νέες πληροφορίες για να συνεχίσει την αναζήτηση υπόπτων. Μια θεωρία αφορά το κτήμα μια ανάδοχης οικογένειας που ζούσε περίπου 1,5 μίλια μακριά από το σημείο του εγκλήματος. Το 1960, ο Ρέμινγκτον Μπρίστοου, ένας υπάλληλος του γραφείου του ιατροδικαστή που συμμετείχε επισταμένως στην υπόθεση μέχρι τον θάνατό του το 1993, ζήτησε βοήθεια από ένα μέντιουμ. Όταν το μέντιουμ βρέθηκε στο σημείο ανακάλυψης του πτώματος, οδήγησε τον Μπρίστοου απευθείας στην πόρτα του σπιτιού της ανάδοχης οικογένειας. Παρόλο που η συγκεκριμένη οικεία βρισκόταν σε διαδικασία πώλησης, ο Ρέμινγκτον Μπρίστοου ανακάλυψε στο σπίτι μια κούνια που ήταν πανομοιότυπη με αυτή που βρισκόταν προηγουμένως στην κούτα συσκευασίας, μεσα στην οποία βρέθηκε το πτώμα του Τζόζεφ. Παρατήρησε επίσης ότι οι κουβέρτες που ήταν κρεμασμένες στο σκοινί απλώματος ήταν όμοιες με αυτήν στην οποία είχε τυλιχθεί το σώμα του αγοριού όταν το ανακάλυψαν. Οι συμπτώσεις έδειχναν ότι ήταν πολλές για να μην είναι αληθινές. Έτσι ο Μπρίστοου θεώρησε ότι το αγόρι ανήκε στη θετή κόρη του άνδρα της ανάδοχης οικογένειας και όταν πέθανε ξεφορτώθηκαν το σώμα του, ώστε η κοπέλα να μην στιγματιστεί από την κοινωνία της εποχής ως ανύπαντρη μητέρα. Ωστόσο, η αστυνομία διαπίστωσε ότι όλα τα ανάδοχα παιδιά είχαν καταγραφεί και η επανεξέταση από τους αστυνομικούς ερευνητές επιβεβαίωσε ότι η οικογένεια πιθανότατα δεν εμπλέκεται στην υπόθεση. Το 1998, ο υπολοχαγός της αστυνομίας της Φιλαδέλφειας Τομ Ογκουστίν, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την έρευνα, και αρκετά μέλη της Vidocq Society (μια ομάδα συνταξιούχων αστυνομικών), πήραν συνέντευξη από τον ανάδοχο πατέρα και τη θετή κόρη (την οποία εν τω μεταξύ είχε παντρευτεί) και δεν βρέθηκαν στοιχεία που να τους συνδέουν με το παιδί, ακόμα και αν κάποιες ενδείξεις στο παρελθόν είχαν δείξει το αντίθετο. Έτσι η έρευνα που αφορούσε την ανάδοχη οικογένεια ως ύποπτη, σταμάτησε εκεί και τους απέκλεισε ως υπόπτους. Μια άλλη θεωρία προτάθηκε τον Φεβρουάριο του 2002 από μια γυναίκα που συστήθηκε μόνο ως Μάρθα, ή "Μ", η οποία δήλωσε ότι οι γονείς της ήταν οι δολοφόνοι του αγοριού. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι η μητέρα και ο πατέρας της, αγόρασαν το αγόρι από τους βιολογικούς του γονείς το καλοκαίρι του 1954 και το αποκαλούσαν Τζόναθαν. Το έκαναν αυτό επειδή ήθελαν κάποιον σκλάβο στο σπίτι ώστε να μην δοκιμάζουν τις αρρωστημένες επιθυμίες τους πάνω στο παιδί τους. Συμπλήρωσε ότι καθημερινά το χτυπούσαν ή ασελγούσαν πάνω στο κορμί του, ενώ δεν το περιποιούνταν ποτέ. Για τη δολοφονία ισχυρίστηκε ότι μια μέρα η μητέρα της έκαψε το φαγητό του, αλλά τελικά το έδωσε στο αγόρι, αναγκάζοντας το να το φάει με το ζόρι. Το παιδί μετά από ώρα άρχισε να νιώθει άσχημα με το στομάχι του και έκανε εμετό. Αυτό εξόργισε την απάνθρωπη γυναίκα σε τέτοιο βαθμό που κυριολεκτικά το σκότωσε στο ξύλο. Μετά από αυτό, το έβαλε στην μπανιέρα για να καθαρίσει τα αίματα και τον εμετό νομίζοντας ότι είναι ακόμα ζωντανό. Μόλις όμως συνειδητοποίησε ότι ήταν νεκρό εκείνη του έκοψε τα μακριά μαλλιά του για να μην αναγνωρίζεται η ταυτότητα του και ανάγκασε τη Μάρθα να το βάλουν στο κουτί για να το μεταφέρουν στο δάσος. Αυτή η κατάθεση όπως είναι φυσικό ξεκίνησε μια σειρά από ενέργειες και έρευνες. Έψαξαν το ιστορικό των γονέων της και της ίδιας, αλλά και την κατοικία τους. Ρώτησαν επίσης τους γείτονες για κάποιο άγνωστο παιδί που ίσως είχαν δει τότε ανάμεσα τους. Αν και τα στοιχεία που είχε δώσει η "Μ" συμβάδιζαν με την υπόθεση, όπως το καμένο φαγητό στο στομάχι του, τα μελανιασμένα άκρα και τα ίχνη από ξυλοδαρμό στο κεφάλι του, οι αρχές δεν μπόρεσαν να επαληθεύσουν την ιστορία της. Επιπρόσθετα, οι γείτονες που είχαν πρόσβαση στο σπίτι της Μάρθας την εποχή εκείνη, αρνήθηκαν ότι ζούσε μαζί τους ένα νεαρό αγόρι και απέρριψαν τους ισχυρισμούς της ως "γελοίους". Δυστυχώς κανείς δεν κατηγορήθηκε, δεδομένου και του γεγονότος ότι η γυναίκα βρισκόταν σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Ο ιατροδικαστής Φρανκ Μπέντερ ανέπτυξε μια θεωρία ότι το θύμα μπορεί να είχε μεγαλώσει και ανατραφεί ως κορίτσι. Το αντιεπαγγελματικό κούρεμα του παιδιού, το οποίο φαινόταν ότι έγινε βιαστικά, ήταν η βάση για το σενάριο αυτό, καθώς και το σχήμα των φρυδιών του το οποίο ήταν σαφές ότι είχε διαμορφωθεί. Το 2008 ο Μπέντερ κυκλοφόρησε ένα σκίτσο του αγνώστου ταυτότητας παιδιού με μακριά μαλλιά, που ίσως εξηγούσε τις κομμένες τούφες μαλλιών που βρέθηκαν πάνω στο σώμα του.Το 2016, δύο συγγραφείς, ο ένας από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια (ο Τζιμ Χόφμαν) και ο άλλος από το Νιου Τζέρσι (ο Λουί Ρομάνο), πίστεψαν ότι είχαν ανακαλύψει μια πιθανή ταυτότητα για το αγόρι που αφορούσε μια οικογένεια από το Μέμφις του Τενεσί και τους ζήτησαν να γίνει σύγκριση DNA μεταξύ των μελών της οικογένειας και το παιδί. Το στοιχείο δόθηκε από έναν άνδρα από τη Φιλαδέλφεια (ο οποίος έφερε σε επαφή τον Χόφμαν και τον Ρομάνο) στις αρχές του 2013. Τελικά, μετά από έρευνα ετών, τον Δεκέμβριο του 2017 η αστυνομία απέκλεισε και αυτό το στοιχείο καθώς αυτή η οικογένεια δεν είχε καμία συγγενική σχέση με το μυστηριώδες αγόρι. Ο Τζόζεφ Αγκάστους Ζαρέλι θάφτηκε αρχικά σε ένα απλό τάφο. Ωστόσο, το 1998, θάφτηκε εκ νέου στο νεκροταφείο Ivy Hill στο Cedarbrook, της Φιλαδέλφειας. Το φέρετρο, η ταφόπετρα και η κηδεία δωρίστηκαν από τον γιο του άνδρα που είχε θάψει το αγόρι το 1957. Υπήρξε σημαντική προσέλευση του κοινού και κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης στην επαναταφή. Είναι όμως ενδιαφέρον ότι μέχρι τις ημέρες μας οι κάτοικοι της πόλης συνεχίζουν να φροντίζουν τον τάφο και τον στολίζουν τακτικά με λουλούδια και παιχνίδια.Η μεγάλη ταφόπλακα όταν τοποθετήθηκε για πρώτη φορά περιείχε την φράση "Το άγνωστο παιδί της Αμερικής", αλλά αργότερα άλλαξε σε "Ουράνιε Πατέρα, ευλόγησε το άγνωστο αγόρι". Στις 13 Ιανουαρίου 2023, που θα ήταν τα 70ά γενέθλια του Τζόζεφ, δημιουργήθηκε ένα νέο μνημείο που περιείχε το πλήρες όνομά του και την εικόνα του, μαζί με την προσθήκη του ονόματός του στην υπάρχουσα ταφόπλακα. Σε συνέντευξη Τύπου τον Δεκέμβριο του 2022, ο Αστυνομικός Επίτροπος της Φιλαδέλφειας δήλωσε ότι ο θάνατος του Τζόζεφ είναι «μια ενεργή έρευνα ανθρωποκτονίας και χρειαζόμαστε ακόμα τη βοήθεια του κοινού». Οι αρχές επιβολής του νόμου ανέφεραν στο ίδιο συνέδριο ότι και οι δύο βιολογικοί γονείς του Τζόζεφ είναι νεκροί, αλλά το παιδί έχει ζωντανά ετεροθαλή αδέρφια. Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, οι αρχές της Φιλαδέλφειας δήλωσαν ότι ο Τζόζεφ είχε ζήσει στην περιοχή των οδών 61st και Market. «Δεν ξέρω τι ήξεραν ή τι δεν ήξεραν οι γείτονες», είπε ο επικεφαλής της μονάδας ανθρωποκτονιών της αστυνομίας της Φιλαδέλφειας, λοχαγός Τζέισον Σμιθ, στο συνέδριο. «Το παιδί έζησε μέχρι τα τέσσερα του έτη, οπότε θα υπήρχε κάποιος εκεί έξω που θα το είχε δει, ίσως ένα άλλο μέλος της οικογένειας που δεν έχει μιλήσει μέχρι σήμερα, πιθανώς ένας γείτονας που θυμάται ότι συνάντησε αυτό το παιδί και θυμάται οτιδήποτε συνέβαινε στο συγκεκριμένο νοικοκυριό».Τον Ιανουάριο του 2023, ο τηλεοπτικός σταθμός NBC10 Philadelphia αποκάλυψε ότι ο Τζόζεφ «γεννήθηκε από ένα ζευγάρι που ζούσε μεταξύ των οδών 64ο και το Κάλοουχιλ», αν και είναι «ασαφές αν έζησαν εκεί για αρκετό καιρό ώστε οι άνθρωποι να μπορέσουν να αντιληφθούν την ύπαρξη του παιδιού».Τον ίδιο μήνα, η εφημερίδα The Philadelphia Inquirer δηλωσε ότι οι βιολογικοί γονείς του Τζόζεφ ήταν ο Αγκάστους Τζον Ζαρέλι, γνωστός ως "Γκας" και η Μαίρη Ελίζαμπεθ (το γένος Άβελ) Πλάνκετ, γνωστή ως "Μπέτσι". Evans, Colin (1996). The Casebook of Forensic Detection: How Science Solved 100 of the World's Most Baffling Crimes. New York: John Wiley & Sons Inc. ISBN 0-471-07650-3. Hoffmann, Jim (2012). The Boy in the Box: America's Unknown Child (Revised έκδοση). Bloomington, IL: Rooftop Publishing. ISBN 978-1-600-08034-0. Newton, Michael (2004). The Encyclopedia of Unsolved Crimes. New York: Facts on File. ISBN 978-0-816-07818-9. Stout, David (2008). Boy in the Box: The Unsolved Case of America's Unknown Child. United States: Lyons Press. ISBN 978-1-599-21269-2. Thompson, Emily G. (2004). Unsolved Child Murders: Eighteen American Cases, 1956–1998. North Carolina: McFarland & Company Inc. ISBN 978-1-476-67000-3. Boy in the Box at The Doe Network