IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου Καστοριάς

Η Μονή Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Καστοριάς και το δήμο Νεστορίου. Είναι κτισμένη σε δασωμένο πλάτωμα στους βόρειους πρόποδες του όρους Τάλιαρου στο Βόιο. Απέχει 37 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Νεστόριο, 2 χλμ. ΝΑ. από το Επταχώρι και 0,5 χλμ. από την ΕΟ Κοζάνης - Ιωαννίνων.

 Η Μονή Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου ιδρύθηκε τον 17ο αιωνα και σύμφωνα με βυζαντινή επιγραφή στον πρόναο του καθολικού χρονολογείται στο 1625. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ιδρυτής, πρώτος μοναχός και ηγούμενός της υπήρξε ένας ιερέας του Παλαιοχωρίου. Όταν έχασε τη γυναίκα και τα παιδιά του μετά από φοβερές δοκιμασίες, αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στο Θεό και να χαρίσει όλη του την περιουσία για να χτιστεί το μοναστήρι. Το καθολικό είναι τρίκλιτος ναός "Αθωνικού τύπου", διακοσμημένος ολόκληρος εσωτερικά με τοιχογραφίες εξαιρετικής μεταβυζαντινής τέχνης και πιθανολογείται ότι πρόκειται για έργο ζωγράφων από το Επταχώρι ή το Λινοτόπι. Γύρω από το καθολικό υπάρχουν μία σειρά συνοδευτικών κτιρίων. Ακριβώς από επάνω του είναι ο μικρός κοιμητηριακός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου με τοιχογραφίες που χρονολογούνται τον 17ο αιώνα, ενώ αξιοπρόσεκτος είναι ο τρόπος κατασκευής της πέτρινης στέγης του. Και τα δύο κτίρια από το 1973 έχουν κηρυχθεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Το μοναστήρι είναι ανδρικό και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς. Φωτοδιαδρομή: Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου Καστοριάς από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190406152010/http://www.tovoion.com/
Γκολφιναίικα Αχαΐας

Τα Γκολφιναίικα (εναλλακτική γραφή: Γκολφινέικα) είναι μικρή οικιστική τοποθεσία της Αχαΐας, η οποία υπάγεται στην Τοπική κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου. Απέχουν 28 χλμ. από την πόλη της Πάτρας, 8 χλμ. από την Χαλανδρίτσα, καθώς και 3 χλμ. από το Ελληνικό.

 Βρίσκονται σε μια ημιορεινή τοποθεσία στις βόρειες υπώρειες του Ερυμάνθου, δίπλα από τις όχθες ενός μικρού παραπόταμου του Πείρου και σε υψόμετρο 340 μέτρων περίπου. Το όνομα της περιοχής είναι ανθρωπωνυμικό και έχει προέλθει από την οικογένεια Γκολφινόπουλου, που κατοικεί εκεί. Τα Γκολφιναίικα κατοικούνται από λιγοστές οικογένειες και η κύρια απασχόληση των κατοίκων εκεί έχει να κάνει με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Καλαράσι

Το Καλαράσι (Călărași) είναι πόλη της νότιας Ρουμανίας, στη Μουντένια της ιστορικής περιοχής της Βλαχίας, έδρα της ομώνυμης επαρχίας , στην όχθη του κλάδου Μπορτσέα του Δούναβη, περίπου 12 χιλιόμετρα από τα Βουλγαρικά σύνορα και 125 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Βουκουρεστίου. Οι κάτοικοι της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 65.181Η πόλη είναι βιομηχανικό κέντρο ξυλείας και χαρτιού, επεξεργασίας τροφίμων, υαλουργίας, υφασμάτων, παραγωγής ιατρικού εξοπλισμού και βαριάς βιομηχανίας, που αντιπροσωπεύεται από τα χαλυβουργεία Καλαράσι. Το λιμάνι του Καλαράσι είναι από τα μεγαλύτερα στο ρουμανικό τμήμα του Δούναβη και η βιομηχανία της περιλαμβάνει μονάδες μεταποίησης τροφίμων (κυρίως ψάρια) , αλευρόμυλους και παραγωγής χαρτιού και χαρτοπολτού.

 Θέση προϊστορικού οικισμού, με το όνομα Λιτσιρέστι από την εποχή του Μιχαήλ του Γενναίου, το Καλαράσι εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1700 σε ένα χάρτη του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού. Πήρε το όνομά του όταν το 17ο αιώνα έγινε από τους πρίγκιπες της Βλαχίας σταθμός της "έφιππης ταχυδρομικής υπηρεσίας" στη διαδρομή από το Βουκουρέστι στην Κωνσταντινούπολη. Η υπηρεσία λειτουργεί από έφιππους αναβάτες (τους καλαράσι). Εξελίχθηκε σε μια μικρή πόλη και το 1834 έγινε πρωτεύουσα της γύρω επαρχίας. Το 2011, το Καλαράσι είχε πληθυσμό 65.181, με 95,05% από αυτούς να δηλώνουν Ρουμάνοι και 3,59% Ρομά. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό με μέση ετήσια θερμοκρασία 11,3°C. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στο Καλαράσι είναι -30,0°C στις 9 Ιανουαρίου 1938 και η υψηλότερη 41,4°C στις 10 Αυγούστου 1957.
Ορλάντο Ορτέγα

Ο Ορλάντο Ορτέγα Αλέχο (γενν. 29 Ιουλίου 1991) είναι γεννηθείς Κουβανός αθλητής του στίβου που συμμετέχει διεθνώς με την Ισπανία. Είναι αργυρός Ολυμπιονίκης στο Ρίο 2016, στα 110 μέτρα με εμπόδια.

 Αρχικά, συμμετείχε με την Κούβα, τη γενέτειρά του, που είχε κατακτήσει μόνο ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, και αυτό στους Παναμερικανικούς Αγώνες από το 2011. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012, όπου ήταν 9ος, και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, όπου ήταν 6ος. Είχε συμμετάσχει και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, όπου ήταν 25ος στον 1ο γύρο. Μετά από τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, αποχώρησε από την Κούβα, και άρχισε να συμμετέχει με την Ισπανία από τον Σεπτέμβριο του 2013. Η Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού, όμως, απέρριψε τη συμμετοχή του σε αγώνες που διοργανώνονται από την IAAF, μέχρι τον Νοέμβριο του 2016. Αρχικά αυτό σήμαινε ότι δεν θα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016. Όμως, μέσα σε 3 χρόνια είχε κερδίσει την ισπανική υπηκοότητα και έτσι τελικά επιτράπηκε να συμμετάσχει, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο για την Ισπανία. Με την Ισπανία έπειτα, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, τερματίζοντας 7ος και στα δύο. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 13,34. Από τον Μάρτιο του 2019 έχει ως βάση του την Κύπρο, όπου προπονείται υπό τον Αντώνη Γιαννουλάκη, μαζί με τον Κύπριο πρωταθλητή Ευρώπης Μίλαν Τραΐκοβιτς. Στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2019 στα 110 μέτρα μετ' εμποδίων, ήταν από τα φαβορί για μετάλλιο, όμως, ο Ομάρ ΜακΛάοντ έχασε την ισορροπία του και παρέσυρε τον Ορτέγα, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση. Έπειτα από ένσταση της Ισπανικής Ομοσπονδίας Στίβου, η επιτροπή ενέκρινε αυτή την ένσταση, βάζοντας τον Ορτέγα στο χάλκινο μετάλλιο μαζί με τον Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ. 110 μέτρα εμπόδια: 12,94 (Παρίσι Σεν-Ντενίς 2015) 60 μέτρα εμπόδια: 7,45 (Λοτζ 2015)
Σερζ Σαρκισιάν

Ο Σερζ Σαρκισιάν (αρμενικά: Սերժ Ազատի Սարգսյան‎, 30 Ιουνίου 1954-) είναι Αρμένιος πολιτικός, τρίτος Πρόεδρος της Αρμενίας και δυο φορές πρωθυπουργός της Αρμενίας. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το Φεβρουάριο του 2008 με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, στο οποίο υπηρετεί ως ηγέτης, και ανέλαβε την διακυβέρνηση τον Απρίλιο του 2008. Στις 18 Φεβρουαρίου 2013, επανεξελέγη Πρόεδρος της Αρμενίας και εξέτισε όλη την θητεία. Παρά την δέσμευσή του το 2014 να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα για πρωθυπουργός, ενώ τάχθηκε υπέρ μιας τροποποίησης του Συντάγματος που θα επέτρεπε κάτι τέτοιο, ο Σαρκισιάν εκλέχθηκε και πάλι πρωθυπουργός της Αρμενίας τον Απρίλιο του 2018, μια εκλογή που η αντιπολίτευση χαρακτήρισε ως «πραξικόπημα δύναμης». Έξι μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Σαρκισιάν παραιτήθηκε αφού ακολούθησαν μιας μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρίες. Ο Σαρκισιάν εξακολουθεί να είναι ηγέτης του ρεπουμπλικανικού κόμματος, το οποίο κατέχει την πλειοψηφία στην εθνοσυνέλευση της Αρμενίας.

 Γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1954 στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, Αζερμπαϊτζάν, όπου και πολέμησε. Το 1975 ξεκίνησε να εργάζεται σε εργοστάσιο ηλεκτρικών συσκευών στο Ερεβάν. Το 1993-1995 και το 2000-2007 ήταν υπουργός Αμύνης και το 1996-1999 υπουργός Εθνικής Ασφαλείας. Είναι επίσης πρόεδρος της Σκακιστικής Ομοσπονδίας της Αρμενίας. Στις 26 Μαρτίου 2007 ανέλαβε προσωρινά την πρωθυπουργία μετά τον ξαφνικό θάνατο του Αντρανίκ Μαρκαριάν. Ο διορισμός του εγκρίθηκε από τη Βουλή στις 4 Απριλίου 2007. Το Νοέμβριο του ιδίου έτους ορίστηκε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές της επομένης χρονιάς. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 19 Φεβρουαρίου του 2008 αναδείχθηκε νικητής, παρά τις αιτιάσεις από πλευράς της Αντιπολίτευσης για νοθεία . Σύμφωνα με την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, ο Σαρκισιάν έλαβε 52,8%. Ο Λέβον Τερ Πετροσιάν συγκέντρωσε το 21,5% των ψήφων ενώ ο Αρτούρ Μπαγκντασαριάν, πρώην πρόεδρος του Κοινοβουλίου, έλαβε το 16,8%. Στις 9 Απριλίου 2008 ανέλαβε Πρόεδρος της Αρμενίας. Στις επόμενες προεδρικές εκλογές στις 18 Φεβρουαρίου 2013, ο Σαρκσιάν επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 59% των ψήφων. Ο αντίπαλός του, Ραφί Χοβανισιάν, ήρθε 2ος με ποσοστό 37%. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία στις εκλογές. Ο Σαρκσιάν επέστρεψε στην πρωθυπουργία στις 17 Απριλίου 2018, μετά την έγκριση από το κοινοβούλιο του διορισμού του ως πρωθυπουργού, παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης.Έξι μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, στις 23 Απριλίου, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις. Τάγμα πρώτης Τάξεως «Μαρτακαν Χατς» («Σταυρός Μάχης») Ήρωας του Αρτσάχ (Արցախի հերոս) Ιππότης του «Βοσκε Αρτσιβ» (Χρυσός Αετός) Τάγμα του «Τιγκραν Μετς» (ονομασμένο από τον Τιγράνη τον Μέγα) Τάγμα της Τιμής (Γεωργία, 2010) Μεγάλος Σταυρός της Λεγεώνας της Τιμής (Grands-croix de la Légion d'honneur) (Γαλλία, 2011) Πρώτη Κλάση του Τάγματος του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού (Ουκρανία, 2011) Τάγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας (2013) Εθνικό Τάγμα της Αξίας (Ordre national du Mérite) (Γαλλία, 2014) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Serzh Sargsyan στο Wikimedia Commons Επίσημος προσωπικός ιστότοπος
Κάστρο του Μαρίενμπεργκ

Το Κάστρο του Μαρίενμπεργκ (γερμανικά: Schloss Marienberg‎, εσθονικά: Maarjamäe loss‎, ρωσικά: Замок Мариенберг‎), ή Κάστρο Ορλόφ, βρίσκεται στην Πιρίτα, συνοικία του Τάλιν, στην Εσθονία. Αποτελούσε τη θερινή κατοικία του κόμη Ανατόλ Βλαντιμίροβιτς Ορλόφ-Νταβίντοφ. Βρισκόταν τότε σε μια μικρή πόλη που ήταν τόπος κατοικίας αλλά ταυτόχρονα ήταν και θέρετρο κοντά στο Ρέβαλ (το σημερινό Τάλιν), πρωτεύουσα της κυβέρνησης της Έστλαντ, βαλτικής επαρχίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ονομαζόταν τότε Ζανκτ-Μπριγκίτεν (γερμ: Sankt-Brigitten). Η κατοικία αποτελεί από το 1975 παράρτημα του ιστορικού μουσείου της Εσθονίας.

 Ο κόμης Ανατόλ Ορλόφ-Νταβίντοφ, γιος του κόμη Βλαδίμηρου Ορλόφ-Νταβίντοφ, αγόρασε μια έκταση το 1874 στην τοποθεσία ενός παλιού εργοστασίου, με σκοπό την ανέγερση μιας θερινής κατοικίας σε νεομεσαιωνικό ρυθμό. Της έδωσε το όνομα του κάστρου του Μαρίενμπεργκ στα γερμανικά, προς τιμήν της γυναίκας και της κόρης του, των οποίων το όνομα είναι Μαρία (στα ρώσικα Мария, στα εσθονικά Maarja). Το μουσείο παρουσιάζει συλλογές από τον 19ο αιώνα και μετά και ανακεφαλαιώνει την ιστορία της γερμανοβαλτικής. Το πάρκο της κατοικίας φιλοξενεί τα παλιά αγάλματα της κομμουνιστικής κυβέρνησης της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Εσθονίας, που έχουν αφαιρεθεί από την αρχική τους θέση σε αρκετές πόλεις της χώρας.
Σαλιγκαροτροφία

Η σαλιγκαροτροφία (εκτροφή σαλιγκαριών) είναι αγροτοκτηνοτροφική δραστηριότητα για την οποία εκδηλώνεται σημαντικό ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια. Εμφανίστηκε αρχικά στη Γαλλία εδώ και 2 δεκαετίες ενώ στη συνέχεια γνώρισε σημαντική ανάπτυξη στη Ιταλία που σήμερα αποτελεί και τη μεγαλύτερη παραγωγό χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Το κυριότερο εκτρεφόμενο είδος είναι το Helix aspersa που έχει καλή προσαρμοστικότητα, υψηλή γεννητικότητα, ικανοποιητική ζήτηση και τιμές πώλησης. Υπάρχουν 3 μέθοδοι εκτροφής, η ανοικτού τύπου (Ιταλική μέθοδος), η κλειστού τύπου(Γαλλική μέθοδος) και η μικτού που είναι συνδυασμός των δύο προηγουμένων.

 Η εκτροφή ανοικτού τύπου πραγματοποιείται σε ανοιχτούς περιφραγμένους χώρους όπου καλλιεργείται και η τροφή των σαλιγκαριών (ραδίκια, τριφύλλια, κοκκινογούλια,τεύτλα,ηλίανθοι και διάφορα αλλα φυτά ή λαχανικά). Η μέθοδος παρουσιάζει πλεονεκτήματα όπως καλή ποιότητα προϊόντος, σχετικά μικρό ύψος επένδυσης και χαμηλό κόστος παραγωγής αλλά και μειονεκτήματα όπως οι μη ελεγχόμενες συνθήκες παραγωγής και η μικρότερη παραγωγικότητα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η παραγωγή ανά στρέμμα είναι 800 με 1.000 κιλά. Η εκτροφή κλειστού τύπου γίνεται σε κλειστούς προστατευμένους χώρους σαν θερμοκήπια (διχτυοκήπια) όπου τα σαλιγκάρια τρέφονται με ειδικές τροφές (φυράματα) και συμπληρωματικά με διάφορα φυτά. Η αναπαραγωγή και η επώαση των σαλιγκαριών γίνεται σε ειδικούς χώρους με ελεγχόμενες συνθήκες ενώ στη συνέχεια τα μικρά σαλιγκάρια μεταφέρονται για πάχυνση στα διχτυοκήπια. Η μέθοδος έχει το πλεονέκτημα της υψηλής παραγωγικότητας και της μικρότερης εξάρτησης από τις κλιματικές συνθήκες ή άλλους αστάθμητους παράγοντες αλλά απαιτεί υψηλότερη επένδυση και μεγαλύτερο κόστος παραγωγής. Η παραγωγή στα εκτροφεία κλειστού τύπου με καλή τεχνογνωσία είναι 3-4.000 κιλά/στρέμμα ή και μεγαλύτερη. Στη Ελλάδα σύμφωνα με το Υπουργείο Αγροτικής ανάπτυξης υπήρχαν το 2012, 255 εκτροφεία συνολικής έκτασης 1.389,3 στρεμμάτων, αλλά ο πραγματικός αριθμός τους πρέπει είναι μεγαλύτερος. Η εκτροφή ανοικτού τύπου κάλυπτε το 85,4% της συνολικής έκτασης και το 56,9% του αριθμού των εκτροφείων ενώ τα 4/5 περίπου της συνολικής έκτασης βρίσκονταν στη Βόρεια Ελλάδα. Η εκτροφή των σαλιγκαριών στην ΕλλάδαΑνάλυση Κλάδου Σαλιγκαροτροφίας
Δήμος Σπάτων-Λούτσας

Ο Δήμος Σπάτων-Λούτσας ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1951-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στην περιοχή των Μεσογείων και συνόρευε με τους δήμους Παιανίας, Ραφήνας, Αρτέμιδος, Παλλήνης, Μαρκοπούλου Μεσογαίας και με την κοινότητα Πικερμίου. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 52,4 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 10.783.104 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν τα Σπάτα.

 Ο δήμος περιλαμβάνει τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Σπάτων-Λούτσας [ 10.203 ] τα Σπάτα [ 7.738 ] η Αγία Κυριακή [ 540 ] ο Άγιος Ιωάννης [ 241 ] ο Άγιος Νικόλαος Μπούρα Αττικής [ 103 ] ο Άγιος Σεραφείμ [ 220 ] η Βελανιδιά [ 237 ] το Έτος Στέκο [ 111 ] ο Ήμερος Πεύκος [ 93 ] η Νεάπολη [ 461 ] ο Φοίνικας [ 229 ] η Χριστούπολη [ 230 ] Ο δήμος Σπάτων-Λούτσας συστάθηκε το 1952 και προήλθε από την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Σπάτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τα Σπάτα ως έδρα της και τους οικισμούς Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Ντράφι και Παπαγγελάκι. Το 1928 αποσπάστηκε η Ραφήνα που αποτέλεσε νέα κοινότητα, το 1952 αποσπάστηκε το Πικέρμι που σχημάτισε την κοινότητα Πικερμίου και το 1974 αποσπάστηκε η Λούτσα που αποτέλεσε την κοινότητα Λούτσας, μετέπειτα δήμο Αρτέμιδας. Τα επόμενα χρόνια ο δήμος Σπάτων-Λούτσας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος.
Ντάνα Ντραγκομίρ

Η Ντάνα Ντραγκομίρ (Dana Dragomir, γενν. Βουκουρέστι 1964), είναι διακεκριμένη Ρουμάνα φλαουτίστρια καλλιτέχνις με πολλές εκδόσεις δισκογραφικής παρουσίας στον διεθνή μουσικό χώρο. Συνεργάστηκε με τον επίσης Ρουμάνο συνθέτη Γκεόργκε Ζαμφίρ και ειδικεύθηκε στην χρήση της πολυκάλαμης σύριγγος (Pan flute) των 25, 28 ακόμα και 30 αυλών. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Σουηδία, μετά τη συνεργασία της με το γνωστό σουηδικό συγκρότημα ABBA.

 Το πρώτο της άλμπουμ ήταν το «Fluty Romances» που κυκλοφόρησε το 1991 και συμπεριλάμβανε την επιτυχία Mio, min mio και το δεύτερο το «Demiro» (1992) με το Chiquitita. 1991 Fluty Romances 1992 Demiro 1993 Traditional 1994 Samling 1995 Gheorghe Zamfir-Dana Dragomir (Panflöits favoriter) 1996 PanDana 1997 I en klosterträdgård 1999 Favoriter 1999 Pan is alive and Well 2000 100% Dana Dragomir 2007 Älskade svenska visor 2011 "20" The best of me 2014 Frost Βιογραφικά
Πονεμένο Ρομάντζο

Η ταινία Πονεμένο Ρομάντζο (Πρωτότυπος Τίτλος Stage Fright), γνωστό κι ως Ο Δολοφόνος Έρχεται Κάθε Βράδυ είναι ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Τζέιν Γουάιμαν, η Μάρλεν Ντίτριχ, ο Ρίτσαρντ Τοντ και ο Μάικλ Γουάιλντινγκ. Στην ταινία συμμετέχει επίσης η κόρη του Χίτσκοκ, Πατρίσια στον πρώτο της κινηματογραφικό ρόλο. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Σέλγουιν Τζέπσον με τίτλο Man Running, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη η Άλμα Ρεβίλ (σύζυγος του Χίτσκοκ), ο Ράναλντ ΜακΝτάγκαλ κι ο Γουίτφιλντ Κουκ.

 Ο Τζόναθαν Κούπερ (Ρίτσαρντ Τοντ) καταζητείται από την αστυνομία ως κύριος ύποπτος για τη δολοφονία του συζύγου της ερωμένης του κι η φίλη του, φοιτήτρια δραματικής σχολής Ιβ Γκιλ (Τζέιν Γουάιμαν), προθυμοποιείται να τον κρύψει. Ο Τζόναθαν της εξηγεί ότι η ερωμένη του, η ντίβα του θεάτρου Σάρλοτ Ίνγουντ (Μαρλέν Ντίτριχ) είναι η πραγματική δολοφόνος κι ότι εκείνος αναμείχθηκε στην υπόθεση όταν τη βοήθησε να καταστρέψει τις αποδείξεις. Τότε η Ιβ και ο πατέρας της Κόμοντορ (Άλαστερ Σιμ) καταστρώνουν ένα σχέδιο για να αποδείξουν την αθωότητα του Τζόναθαν. Η Ιβ προσλαμβάνεται ως προσωπική βοηθός της Σάρλοτ ψάχνοντας για αποδείξεις. Στο μεταξύ γνωρίζεται με τον ντετέκτιβ που ερευνά την υπόθεση, Γουίλφρεντ Σμιθ (Μάικλ Γουάιλντινγκ) και τον ερωτεύεται. Όταν το σχέδιο της Ιβ αποτυγχάνει, η κοπέλα εκβιάζει την Σάρλοτ προκειμένου να ομολογήσει. Η Σάρλοτ όμως επιμένει ότι ο δολοφόνος είναι ο Τζόναθαν. Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Αγγλία κι οι μοναδικοί από τους συντελεστές που δεν ήταν Βρετανοί ήταν η Γουάιμαν και η Ντίτριχ. Η Ντίτριχ, σύμφωνα με τη βιογραφία που έγραψε η κόρη της Μαρία, δε συμπαθούσε ιδιαίτερα τη Γουάιμαν λόγω του γεγονότος ότι είχαν εντελώς αντίθετους χαρακτήρες. Ο Χίτσκοκ χρησιμοποίησε την αντιπάθειά τους προς όφελος της ταινίας. Η ταινία υπέστη αρνητική διαφήμιση κατά την πρώτη της προβολή λόγω του αρχικού φλασμπάκ της έναρξης στο οποίο ο Τζόναθαν αφηγείται μια ψεύτικη εκδοχή της υπόθεσης της δολοφονίας. Κάποιοι κριτικοί όμως, μαζί κι εκείνοι του περιοδικού Cahiers du cinéma υποστήριξαν ότι το φλασμπάκ ήταν απλά η εκδοχή ενός ατόμου πάνω στα γεγονότα. Η ταινία εμφανίζει μερικές σεκάνς στις οποίες υπάρχει συνέχεια χωρίς να χρησιμοποιηθεί η τεχνική του μοντάζ, κατάλoιπο από τους πειραματισμούς του Χίτσκοκ στις προηγούμενες δυο ταινίες του Ο βρόχος (The Rope, 1949) και Στον αστερισμό του Αιγόκερω (Under Capricorn, 1949), ταινίες των οποίων την παραγωγή είχε αναλάβει η εταιρία του Χίτσκοκ Transatlantic Pictures. Το Πονεμένο ρομάντζο επρόκειτο να κυκλοφορήσει επίσης από την Transatlantic αλλά τελικά κυκλοφόρησε από τη Warner Bros. Τα κοστούμια της ταινίας έκανε ο Κριστιάν Ντιόρ, ενώ τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο Λέιτον Λούκας. Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Όσκαρ Γκαρθία Τζουνιέντ

Ο Όσκαρ Γκαρθία Χουνιέντ (ισπανικά: Óscar García Junyent, 26 Απριλίου 1973), περισσότερο γνωστός Όσκαρ ως παίχτης, είναι Ισπανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, και νύν προπονητης στην Σταντ ντε Ρενς οπου αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός. ￼

 Ήταν γνωστός για τις επιθετικές του ικανότητες. Ως παίχτης, περισσότερο συνδέθηκε με τη Μπαρτσελόνα, στην οποία άνηκε από την ηλικία των 14. Συνολικά, σε οποιαδήποτε τμήμα της, αγωνίστηκε από το 1984 έως και το 1999, πραγματοποιώντας σχεδόν 70 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και πετυχαίνοντας πάνω από 20 γκολ. Με την ισπανική ομάδα κατέκτησε, μεταξύ άλλων, τέσσερα πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Κατόπιν, αγωνίστηκε σε ομάδες όπως η Βαλένθια και η Εσπανιόλ. Σε επίπεδο εθνικών, δεν αγωνίστηκε ποτέ στην Εθνική Ισπανίας, αλλά είχε συμμετοχές στις μικρές Εθνικές, με περισσότερες (24) στην Εθνική Ισπανίας U21. Η προπονητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 2009, όταν έγινε βοηθός στην Εθνική Καταλονίας. Αργότερα, υπήρξε προπονητής για δύο χρόνια στις ακαδημίες νέων της Μπαρτσελόνα. Διακρίσεις ως προπονητής είχε με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, στην οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ισραήλ, καθώς επίσης και με τη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, με την οποία πανηγύρισε δύο συνεχόμενα νταμπλ. Άλλες ομάδες που έχει προπονήσει είναι η Γουότφορντ και η Σαιντ-Ετιέν. Μετά την αποτυχημένη πορεία του στη Σαιντ Ετιεν ο Όσκαρ Γκαρσία εξασφάλισε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Μετά από 13 παιχνίδια, 6 νίκες, 5 ισοπαλίες και 2 ήττες απολύθηκε από τον Ολυμπιακό. Ο Γκαρθία συνέχισε την προπονητική του καριέρα στην Ισπανία τον Νοέμβριο του 2019, όταν αντικατέστησε τον Φραν Εσκρίμπα στην Θέλτα Βίγο, ο οποίος ήταν τρίτος στην βαθμολογία. Στις 9 Νοεμβρίου 2020, μετά από μόνο μία νίκη σε εννέα αγώνες της συγκεκριμένης σεζόν, ο Γκαρθία απολήθυκε. Ο Γκαρθία επέστρεψε στη γαλλική Λιγκ 1 τον Ιούνιο του 2021, όπου ενταχθηκε στην Σταντ ντε Ρενς με τριετές συμβόλαιο. Προφίλ Óscar García στο BDFutbol FC Barcelona profile (Αγγλικά) Óscar García – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Ελένη Βασιλείου

Η Ελένη Βασιλείου, γεννημένη στις 29 Ιουλίου 1974 στη Νίκαια Αττικής, είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 1,87 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του Power Forward.

 Η Βασιλείου ξεκίνησε την καριέρα της στον Ιωνικό Νικαίας, κατόπιν πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Σπόρτιγκ Αθηνών και μετέπειτα συνέχισε στην ομάδα του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων. Επόμενος σταθμός της ήταν ο Πανιώνιος Σμύρνης, ενώ το 2009 έλαβε μεταγραφή για τη νεοφώτιστη ομάδα της Α1 Εθνικής Φ.Ε.Α. Το καλοκαίρι του 2010 ανανέωσε το συμβόλαιό της με τον αθηναϊκό σύλλογο.Η Βασιλείου κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών σε τελικό Κυπελλου Ελλάδος, 8 στο σύνολο (οι έξι από τις οποίες ήταν με την φανέλα του Σπόρτιγκ, μία με το Δ.Α.Σ.Α.Λ. και μία με τη Φ.Ε.Α.) Σε τρεις από αυτές τις περιπτώσεις έχει κατακτήσει και το τρόπαιο (Σπόρτιγκ 2, ΔΑΣΑΛ 1). Έχει αναδειχτεί δύο φορές MVP της διοργάνωσης, ενώ κατάσσεται δεύτερη, πίσω από τη Δήμητρα Καλέντζου, στο σύνολο πόντων σε τελικό.Μετρά 155 συμμετοχές με το εθνόσημο, 100 από τις οποίες στην Εθνική Ελλάδος Γυναικών, με 246 πόντους στο ενεργητικό της. Έχει συμμετάσχει στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1997, καθώς και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Επίσης έχει αποτελέσει μέλος των ομάδων που έλαβαν μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης (EuroBasket) του 2003, 2005 και 2007. Ελένη Βασιλείου, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Ελένη Βασιλείου, στατιστικά συμμετοχών στις διοργανώσεις της FIBA Europe. Ελένη Βασιλείου, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2007.
Βεσκουκαίικα Αχαΐας

Τα Βεσκουκαίικα (εναλλακτικά: Βεσκουκέικα) είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πετροχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός των Βεσκουκαίικων βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια η Εθνική Οδός Πάτρας-Πύργου, στα βορειοανατολικά η Κάτω Αχαΐα και οι οικισμοί της Τ.Κ. Αγιοβλασίτικων, στα ανατολικά η Καρυά (Κασνεσαίικα) και το κεφαλοχώρι της Άνω Αχαΐας, στα νοτιοανατολικά ο Λογοθέτης και ο συνοικισμός των Ζαμπετέικων, στα νότια το Πετροχώρι, ενώ στα νοτιοδυτικά του βρίσκονται τα Λαμπραίικα. Απέχει λιγότερο από 4 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, 7 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 70 μέτρων. Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Βεσκούκη που κατοικέι στην περιοχή. Οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού είχαν αρβανίτικη καταγωγή. Ο οικισμός των Βεσκουκαίικων αναγνωρίστηκε στις 18/12/1920, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Βεσκουκαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βεσκουκαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πετροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δύμης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Τα Βεσκουκαίικα στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Κρίστοφ Γκούντερμαν

Ο Κρίστοφ Γκούντερμαν (Christoph Gudermann, 25 Μαρτίου 1798 – 25 Σεπτεμβρίου 1852) ήταν Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για την εισαγωγή της ομώνυμης συναρτήσεως και της έννοιας της ομοιόμορφης συγκλίσεως. Υπήρξε επίσης ο δάσκαλος του μεγάλου μαθηματικού Καρλ Βάιερστρας, στον οποίο άσκησε μεγάλη επίδραση το μάθημα του Γκούντερμαν για τις ελλειπτικές συναρτήσεις το 1839-1840, το πρώτο τέτοιο μάθημα που διδάχθηκε ποτέ σε οποιοδήποτε ίδρυμα.

 Ο Γκούντερμαν γεννήθηκε στη μικρή πόλη Βίνενμπουργκ της Κάτω Σαξονίας. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και ο Κρίστοφ έγινε και εκείνος δάσκαλος μετά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Ο Κ. Γκούντερμαν άρχισε τη διδασκαλική του σταδιοδρομία στο Κλέβε και στη συνέχεια μετατέθηκε στο Μύνστερ. Από το 1832 ήταν έκτακτος καθηγητής των μαθηματικών και από το 1839 τακτικός καθηγητής στη «Θεολογική και Φιλοσοφική Ακαδημία», το μετέπειτα Πανεπιστήμιο του Μύνστερ. Ο Γκούντερμαν εισήγαγε την έννοια της ομοιόμορφης συγκλίσεως σε μία δημοσίευσή του για τις ελλειπτικές συναρτήσεις το 1838, αλλά δεν την όρισε τυπικά, ούτε τη μεταχειρίσθηκε στις αποδείξεις του. Αυτά τα έκανε ο μαθητής του, ο Βάιερστρας. Οι μελέτες του Γκούντερμαν στη σφαιρική γεωμετρία και στις ειδικές συναρτήσεις επικεντρώθηκαν σε μεμονωμένες περιπτώσεις, οπότε δεν πήρε την αναγνώριση που έχουν όσοι δημοσίευσαν έρευνες γενικότερης σημασίας. Η Συνάρτηση του Γκούντερμαν (Gudermannian function) ή «υπερβολικό πλάτος» φέρει το όνομά του. Ο Γκούντερμαν απεβίωσε στο Μύνστερ σε ηλικία 54 ετών. Μαθηματική βιογραφία από τους J.J. O'Connor and E.F. Robertson στο MacTutor History of Mathematics archive, στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους Ο Κρίστοφ Γκούντερμαν στο Mathematics Genealogy Project
Χάακον Β΄ της Νορβηγίας

Ο Χάακον Β΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Σίγκουρντσον ή Χάακον Χέρντεμπρει (Haakon Herdebre, 1147 - 7 Ιουλίου 1162) βασιλιάς της Νορβηγίας (1157 - 1162) κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ήταν νόθος γιος του Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας, το παρωνύμιο Ευρύστερνος (Χέρντεμπρεϊ) σχετίζεται με τους φαρδείς ώμους του.

 Ορίστηκε διάδοχος από τον θείο του Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας ο οποίος συγκυβερνούσε στη Νορβηγία μαζί με τα αδέλφια του Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας και Σίγκουρντ Μουν, ο Ίνγκε έμεινε μοναδικός βασιλιάς της Νορβηγίας ύστερα από τη δολοφονία των δυο αδελφών του. Οι πρώην οπαδοί του Σίγκουρντ Μουν και του Άισταϊν Β΄ ενώθηκαν με τον Χάακον εναντίον του Ίνγκε Α΄ στο Χέντμαρκ υπό την ηγεσία του Χάακον. Ο Ίνγκε Α΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Χάακον Β΄ κοντά στο Όσλο, στη συνέχεια πολλοί από τους άνδρες του με επικεφαλής τον Γκοντρενί Β΄ Όλαφσον πήγαν με το μέρος του Χάακον. Ο Χάακον Β΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Σεκκέν στις 7 Ιουλίου 1162, μετά την πτώση του Χάακον οι υποστηρικτές του ενώθηκαν με αρχηγό τον ευγενή Έρλινγκ Σκάκκε και τον γιο του Μάγκνους Έρλινγκτον, τον Χάακον Β΄ διαδέχθηκε στον θρόνο της Νορβηγίας ο Μάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Νορβηγία κράτησε πάνω από 110 χρόνια, ξεκίνησε με τη θάνατο του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου (1130) και ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Σκάλ Μπάρντσον (1240). Στη διάρκεια του πολέμου αυτού έγιναν πολλές συγκρούσεις σε διαφορετική κλίμακα, το υπόβαθρο των συγκρούσεων αυτών ήταν πάντοτε οι Σουηδικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικοί κανόνες και η εχθρότητα ανάμεσα στον βασιλιά και την εκκλησία. Η τελική κατάληξη ήταν να δημιουργηθούν στην τελική φάση του εμφυλίου δυο αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες οι Μπάγκλερ και οι Μπίκεμπεινερ στις οποίες κάποιος πρίγκιπας διεκδικούσε τον θρόνο από τον νόμιμο βασιλιά. Krag, Claus Norges historie fram til 1319 (Oslo, 2000) Μάγκνους Έρλινγκτον Χάακον Σίγκουρντσον
Λατίνα

Η Λατίνα (ιταλικά: Latina) είναι πόλη της περιφέρειας του Λατίου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Ιδρύθηκε στις 30 Ιουνίου 1932 και εγκαινίαστηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1932 με το όνομα Λιττόρια (Littoria). To 1946 πήρε την ονομασία Λατίνα. Έδρα επισκοπής, βρίσκεται στην πεδιάδα του Άγκρο Ποντίνο, σε απόσταση 62 χμ. νότια της Ρώμης.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1932, από το φασιστικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια των έργων για την αποξήρανση της ελώδους περιοχής του Άγκρο Ποντίνο. Στο παρελθόν, η περιοχή καλυπτόταν από βάλτους. Οι πρώτοι πληθυσμοί στη περιοχή ήταν οι Βόλσοι, ιδρυτές του Άντσιο (Antium). Στη συνέχεια, οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν την Αππία οδό που περνούσε από το κέντρο του Αππίου Φόρουμ, μιας μικρής πόλης της περιοχής, η οποία αναφέρεται μάλιστα από τον Απόστολο Παύλο στις Πράξεις των Αποστόλων. Αργότερα, με τις επιθέσεις από τους βαρβάρους και τους Σαρακηνούς, τα αποξηραντικά έργα των Ρωμαίων καταστράφηκαν και η περιοχή μετατράπηκε ξανά σε βαλτότοπο. Στους επόμενους αιώνες, έγιναν προσπάθειες αποξήρανσης από ορισμένους Πάπες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την περίοδο αυτή η περιοχή της Λατίνας ήταν αγροκτήματα (λατιφούντια) του οίκου των Γκαετάνι (Gaetani) και παρέμεινε έτσι ως τις αρχές του 1930.
Goodbye (τραγούδι των The Humans)

Το "Goodbye" είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από το Ρουμανικό συγκρότημα The Humans. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως ψηφιακή λήψη στις 12 Ιανουαρίου 2018 από την Roton Music και είναι γραμμένο από τους Ματέϊ Αλεξάντρου, Αλίν Νεαγκόε και Κριστίνα Καραμάρκου. Θα εκπροσωπήσει τη Ρουμανία στη Eurovision 2018.

 Οι Human Touch επιβεβαιώθηκαν ως ένας από τους εξήντα ανταγωνιστές καλλιτέχνες της Selection Naţională 2018, της εθνικής επιλογής της Ρουμανίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 στις 22 Δεκεμβρίου 2017. Αγωνίστηκαν στον πέμπτο ημιτελικό που διεξήχθη στις 18 Φεβρουαρίου 2018 στη Σιγκισοάρα, όπου έλαβαν μέγιστο σκορ 12 βαθμών από τέσσερις από τους πέντε κριτές, κερδίζοντας τον ημιτελικό και προκρίθηκαν στον τελικό στο Βουκουρέστι. Αγωνίστηκαν στον τελικό στις 25 Φεβρουαρίου και επιλέχθηκαν από το ρουμανικό κοινό ως νικητές.Το τραγούδι διαγωνίστηκε στον δεύτερο ημιτελικό που έγινε στις 10 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας και ήρθε 11ο, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στον τελικό.
Surveyor 2

Ο Surveyor 2 (επιθεωρητής) ήταν το διαστημικό σκάφος της δεύτερης κατά σειρά αποστολής στα πλαίσια του ομώνυμου προγράμματος για την εξερεύνηση της Σελήνης. Εκτοξεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1966, και έφτασε στην επιφάνεια της σελήνης στις 23 Σεπτεμβρίου 1966.

 Κατά την πτήση απέτυχε ο διορθωτικός ελιγμός με συνέπεια να χάσουν τον έλεγχο του διαστημικού σκάφους. Το διαστημικό σκάφος είχε στόχο τον κόλπο Sinus Medii, αλλά συνετρίβη κοντά στον κρατήρα του Κοπέρνικου. Αυτό το διαστημικό σκάφος ήταν το δεύτερο του προγράμματος με σκοπό, αφού κάνει ομαλή προσσελήνωση να φωτογραφήσει την επιφάνεια της σελήνης και να κάνει μελέτες προς καθορισμό των χαρακτηριστικών της ως προκαταρκτική εργασία για τις επόμενες επανδρωμένες αποστολές του προγράμματος Απόλλων. Ο εξοπλισμός περιελάμβανε μια τηλεοπτική φωτογραφική μηχανή και βοηθητικούς καθρέφτες, μια δειγματοληπτική συσκευή εδάφους, τους μετρητές πίεσης στους πόδες προσσελήνωσης του διαστημικού σκάφους και διάφορους αισθητήρες επιστημονικών πειραμάτων. Η προβλεπόμενη περιοχή προσσελήνωσης ήταν μέσα στον κόλπο Sinus Medii. Μετά την εκτόξευση, ο πύραυλος Άτλας-Κένταυρος έθεσε τον Surveyor 2 σε πορεία για τη σελήνη, μόλις 130 χλμ από το προγραμματισμένο στόχο του. Κατά τη διάρκεια του διορθωτικού ελιγμού, μια από τις μηχανές δεν πυροδότησε, κάνοντας το σκάφος να ταλανίζεται. Έγιναν προσπάθειες να διορθωθεί η τροχιά και να διασωθεί η αποστολή, αλλά δεν είχαν επιτυχία. Η επαφή με το διαστημικό σκάφος διακόπηκε στις 22 Σεπτεμβρίου, ώρα 9:35 UTC. Το διαστημικό σκάφος προσέκρουσε στη σεληνιακή επιφάνεια στις 23 Σεπτεμβρίου του 1966, ώρα 03:18 UTC. Surveyor 2 flight performance Final report - Jan 1967 (PDF) Surveyor Program Results (PDF) 1969
Χίλμπιλι Τζιμ

Ο Τζιμ Μόρις (γεν. 5 Ιουλίου, 1952), γνωστότερος ως Χίλμπιλι Τζιμ, είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Έγινε γνωστός τη δεκαετία του '80, όταν πάλευε στο World Wrestling Federation.

 Ο Μόρις ξεκίνησε την καριέρα του το 1975 και εμφανιζόταν στην εταιρεία Continental Wrestling Association, με το ψευδώνυμο "Harley Davidson", παριστάνοντας έναν μηχανόβιο. Μαζί με τον Ρότζερ Σμιθ είχαν δημιουργήσει τότε μια αξιοσημείωτη ομάδα, η οποία τους έκανε περισσότερο γνωστούς. Ως παλαιστής Το 1984, συμφώνησε με το τότε WWE. Αρχικά εμφανιζόταν στην πρώτη σειρά των θεατών για αρκετό καιρό, αποκτώντας δημοσιότητα. Στην συνέχεια, βάση σεναρίου εκπαιδεύτηκε από τον Χαλκ Χόγκαν, ώστε να γίνει παλαιστής και έκανε το ντεμπούτο του στην εταιρεία το 1985. Ουσιαστικά η καριέρα του διήρκεσε ως το 1990. Παρασκηνιακός ρόλος Στην συνέχεια, εμφανιζόταν σποραδικά, ως διαιτητής, ή έκανε σπέσιαλ εμφανίσεις, αφού ήταν ιδιαίτερα αγαπητός. Από το 1990 έως και σήμερα, εκπροσωπεί την εταιρεία του WWE, σε διάφορες εκδηλώσεις, ενώ ως και το 2001 έκανε τακτικά ταξίδια για να διαφημίσει το προϊόν της εταιρείας, σε άλλες χώρες, εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσημη ιστοσελίδα Προφίλ στο tv.com Αρχειοθετήθηκε 2012-10-20 στο Wayback Machine.
Ξενοδοχείο Ποσειδώνιο

Το Ποσειδώνιο, με επίσημη ονομασία Poseidonion Grand Hotel, είναι ιστορικό ξενοδοχείο των Σπετσών. Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης στη προκυμαία του νέου λιμανιού, σε μικρή απόσταση από τη Ντάπια. Ιδρύθηκε το 1914 από τον σπουδαίο Σπετσιώτη ευεργέτη Σωτήριο Ανάργυρο και θεωρείται ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της σύγχρονης Ελλάδας. Το ξενοδοχείο ανήκει στο ίδρυμα Αναργύρειου και Κοργιαλένειου Σχολής Σπετσών, ενώ συνιδιοκτήτης είναι ο Ιωάννης Περρωτής, εγγονός του Ιωάννη Μεταξά.

 Ο Σωτήριος Ανάργυρος, Σπετσιώτης στη καταγωγή, αναδείχτηκε κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα σε σπουδαίο μεγαλοβιομήχανο καπνού στην Αμερική. Τελικά πούλησε την εταιρία του καθώς η σύζυγός του επιθυμούσε να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Έτσι ο επιχειρηματίας χρησιμοποίησε τη μεγάλη περιουσία του προς όφελος της πατρίδας και ιδιαίτερα της γενέτειράς του, των Σπετσών. Μια από τις σπουδαιότερες ευεργεσίες του Σωτήριου Αναργύρου προς τις Σπέτσες θεωρείται από πολλούς πως ήταν το Ποσειδώνιο, του οποίου τη κατασκευή ανέλαβε ο αρχιτέκτων Παναγιώτης Ζίζηλας το 1911. Το ξενοδοχείο, ένα κατεξοχήν παράδειγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του πρώιμου 20ού αιώνα, ήταν βασισμένο στην έμπνευση του ιδίου του Αναργύρου, αλλά σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από το στύλ Γαλλικής Ριβιέρας και ιδίως των ξενοδοχείων Κάρλτον στις Κάννες (1911) και Νεγκρέσκο (1912) στη Νίκαια. Συνενώθηκε με το προϋπάρχον αρχοντικό του Δημητρίου Γουδή που αποτελεί και το δυτικό του τμήμα (ξεχωρίζει λόγω της ασυμμετρίας του). Εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 1914, παρουσία και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, με τον οποίον ο Ανάργυρος διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Το Ποσειδώνιο διέθετε 55 δωμάτια και ήταν το πρώτο ξενοδοχείο στην Ελλάδα με εγκαταστάσεις λουτρών. Λόγω του πολυτελούς του χαρακτήρα και της αρχιτεκτονικής του, συντέλεσε σημαντικά στο όραμα του Αναργύρου οι Σπέτσες να καταστούν ελκυστικές στα Ελληνικά και ξένα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Ειδικά μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα αλλά και αργότερα το Ποσειδώνιο ήταν από τα πιο κοσμοπολίτικα θέρετρα της Ελλάδας, με τους θαμώνες του να περιλαμβάνουν πολλά επιφανή ονόματα. Εκτός άλλων, από το 1928 οι Σπέτσες είχαν επιλεγεί ως περιφερειακή βάση του Βρετανικού Ναυτικού, τα μέλη του οποίου ενσωματώθηκαν στο πελατολόγιο του ξενοδοχείου. Η πρώτη ανακαίνιση του κτιρίου έγινε στο διάστημα 1960-1965 ενώ η δεύτερη και πιο πρόσφατη το 2004 με 2009, με έμφαση στη διατήρηση των αρχικών αρχιτεκτονικών του ιδιαιτεροτήτων. Στην τελευταία ανακαίνιση χτίστηκε επίσης ένα δεύτερο καινούργιο κτίριο πίσω από το αρχικό. Μπροστά από το Ποσειδώνιο βρίσκεται η μεγάλη ομώνυμη πλατεία, στο κέντρο της οποίας δεσπόζει το άγαλμα της ηρωΐδας του '21 Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Το ορειχάλκινο γλυπτό αποτελεί δημιούργημα της Ναταλίας Μελά και τα αποκαλυπτήρια του πραγματοποιήθηκαν στις 3 Μαρτίου του 1985. Απέναντι από το ξενοδοχείο βρίσκεται η μοναδική προβλήτα του Νέου Λιμανιού που προορίζεται για ιδιωτικά σκάφη, όπου δεν είναι σπάνιο να δεί κανείς ελλιμενισμένες θαλαμηγούς αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Η επίσημη ιστοσελίδα του ξενοδοχείου
Ισπανικές γενικές εκλογές (2016)

Οι ισπανικές γενικές εκλογές του 2016 διεξήχθησαν στις 26 Ιουνίου για την ανάδειξη των μελών του 12ου νομοθετικού σώματος (Cortes Generales) του Βασιλείου της Ισπανίας. Εξελέγησαν τα 350 μέλη του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων (Άνω Βουλή) καθώς και οι 208 επί συνόλου 266 βουλευτών στη Γερουσία (Κάτω Βουλή). Μετά τη νίκη του Λαϊκού Κόμματος, που διέψευσε τις δημοσκοπήσεις, έγιναν συνομιλίες και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Μαριάνο Ραχόι.

 Κανένα κόμμα δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία στις προηγούμενες εκλογές του 2015, με αποτέλεσμα ένα κοινοβούλιο με τα πιο πολλά κόμματα από το 1977. Οι διαπραγματεύσεις που επακολούθησαν για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού δεν κατέληξαν πουθενά, με αποτέλεσμα τη διεξαγωγή νέων εκλογών στις 26 Ιουνίου. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που προκηρύχθηκαν ισπανικές εκλογές εξαιτίας της αδυναμίας για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.Η προσέλευση στις κάλπες ήταν η χαμηλότερη από το 1975, καθώς το μόλις 66,5% των ψηφοφόρων προσήλθαν στις κάλπες. Το Λαϊκό Κόμμα (PP) του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι, παρέμεινε πρώτο αυξάνοντας παράλληλα τη δύναμή του σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, καταλαμβάνοντας137 έδρες στο κοινοβούλιο. Δεύτερο κόμμα ήταν οι Σοσιαλιστές (PSOE), με 85 έδρες και τρίτο κόμμα, διαψεύδοντας τις δημοσκοπήσεις και το αρχικό exit polls που το ήθελαν δεύτερο, το κόμμα του Πάμπλο Ιγκλέσιας Μαζί Μπορούμε (Unidos Podemos) καταλαμβάνοντας 45 έδρες. Στην τέταρτη θέση βρέθηκε το κόμμα Πολίτες (Ciudadanos) με 32 έδρες. Έπειτα από πολιτικές διαβουλεύσεις που διήρκεσαν 4 μήνες από τις επαναληπτικές εκλογές ή σχεδόν ένα χρόνο από τις πρώτες εκλογές του Δεκεμβρίου του 2015, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Μαριάνο Ραχόι, τον Οκτώβριο του 2016. Σημειώσεις 1 Το Κόμμα Ποδέμος συμμάχησε με τα παρακάτω κόμματα ώστε να διαμορφωθεί το τελικό του αποτέλεσμα:.... 2 Το Κόμμα Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας-Ναι Καταλονία (ERC-CatSí) συμμάχησε με τα παρακάτω κόμματα ώστε να διαμορφωθεί το τελικό του αποτέλεσμα: Αποτελέσματα ανά περιφέρεια Τα κόμματα "Μπορούμε για την Καταλονία" και "Μπορούμε για τη Βαλένθια" είχαν κοινό ψηφοδέλτιο με το κόμμα "Μαζί Μπορούμε" (Unidos Podemos) και προσμετρήθηκαν οι ψήφοι τους ως ένα ενιαίο κόμμα.
Αμφιθέα Άρτας

Η Αμφιθέα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Πέτα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πέτα, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αμφιθέα είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στον κάμπο του ποταμού Αράχθου, πάνω στην παλαιά εθνική οδοό Αντιρρίου-Ιωαννίνων και δίπλα στην Εγνατία Οδό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει 6 χλμ. περίπου ΝΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέτα του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πέτα και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά. Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην ανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Βισνού

Ο Βισνού (σανσκριτικά: विष्णु) είναι, σύμφωνα με τις Βέδες, μία από τις σημαντικότερες μορφές θεότητας του Ινδουϊσμού. Ο Βισνού, εκ της σανσκριτικής "vis" που σημαίνει "διαπερνώ" υπήρξε μια σπουδαία θεότητα της μετέπειτα Βεδικής περιόδου. Μαζί με τον άλλον εξέχοντα θεό του Ινδουισμού τον Σίβα αποτελεί συγκρτική θεότητα συνδυάζοντας πολλές επιμέρους θεότητες, λιγότερο σπουδαίες ακόμα και ήρωες. Λατρευόταν κυρίως ως προστάτης και συντηρητής του κόσμου που αποκαθιστούσε την ηθική τάξη τη λεγόμενη "ντάρμα". Οι Βισνουίτες, ένα από τα κύρια δόγματα του Ινδουισμού, εστιάζουν τη λατρεία τους στο πρόσωπο του Βισνού, και τον αναπαριστούν ως ένα νεαρό άτομο, μελαχρινό, ενίοτε με τέσσερα χέρια, που κρατάει συμβολικά αντικείμενα ένα νούφαρο ή λωτό (padma), ένα ρόπαλο (gada), ένα όστρακο (sankha), και έναν δίσκο (cakra). Στους ναούς αναπαρίσταται συχνά καθιστός συνοδευόμενος από τους δύο συντρόφους του οι καλούμενοι Λάκσμι και Μπουμιντέβι, είτε όρθιο κρατώντας όπλα, ή ξαπλωμένο στην ουρά του μυθικού φιδιού Σέσα που φέρεται να κοιμάται μέσα στον κοσμικό ωκεανό κατά τη διάρκεια μεταξύ της περιοδικής εκμηδένισης και της ανανέωσης του κόσμου. Όρθιος ο Βισνού φέρει πάντα βασιλική ενδυμασία. Σύμφωνα με άλλες δοξασίες, ο Μπράχμα, ο Βισνού και ο Σίβα αντιπροσωπεύουν τις τρεις κύριες μορφές της θεότητας στον Ινδουισμό, αποτελώντας το Τριμούρτι (θεϊκή Τριάδα).

 Ο αριθμός των επιμέρους χαρακτηριστικών που αποδίδονται στον Βισνού ως ανώτατο Θεό είναι τεράστιος, με τις ακόλουθες έξι ιδιότητες, ως πιο σημαντικές: Παντογνωσία (Jñāna), η απέραντη γνώση. Κυριαρχία (Aishvarya), η εξουσία για τα πάντα. Ενέργεια (Shakti), η ικανότητα να κάνει το αδύνατο δυνατό. Δύναμη (Bala), η άμεση πραγματοποίηση των επιθυμιών του. Ένταση (Vīrya), η ικανότητα να γίνεται άυλος. Μεγαλοπρέπεια (Tejas), η αυτάρκεια χάρη στην πνευματική του αύρα. Πολλοί υποστηρίζουν πως οι δέκα Αβατάρες, (= ενσαρκώσεις), του Βισνού αντιπροσωπεύουν την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπότητας. Μάτσγια ή Ματσέγια, το ψάρι, αντιπροσωπεύει τη ζωή στους αρχέγονους ωκεανούς. Κούρμα, η χελώνα, αντιπροσωπεύει το επόμενο βήμα, τα αμφίβια. Βαράχα, ο αγριόχοιρος, συμβολίζει τη ζωή στη στεριά. Ναρασίμχα, ο άνθρωπος-λιοντάρι, συμβολίζει την αρχή της εξελίξεως του ανθρώπου. Βαμάνα, ο νάνος, συμβολίζει αντίθετα την ατελή εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Παρασουράμα, ο κάτοικος του δάσους, υποβάλλει την έννοια της πλήρους φυσικής αναπτύξεως,της ανθρωπότητας Ράμα, ο βασιλιάς, ο κύριος, αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη ικανότητα να κυβερνά έθνη. Κρίσνα, εξειδικευμένος σε 64 τομείς της επιστήμης, αντιπροσωπεύει την πολιτιστική εξέλιξη του ανθρώπου. Βούδας, ο Πεφωτισμένος, συμβολίζει την πνευματική εξέλιξη και φώτιση του ανθρώπου. Κάλκι, η άβαταρα του λευκού αλόγου, αντιπροσωπεύει την τελική απελευθέρωση του ανθρώπου και την ανακάλυψη της θείας φύσης του.
Παλάου Μπλαουγκράνα

Το Παλάου Μπλαουγκράνα (καταλανικά: Palau Blaugrana ή Palacio Blaugrano, ελλ. μτφρ. «μπλε-μοβ παλάτι») είναι κλειστό γυμναστήριο στη Βαρκελώνη της Καταλονίας στην Ισπανία, που ανήκει στην Μπαρτσελόνα. Το κλειστό γυμναστήριο χωρητικότητας 7.585 θεατών φιλοξενεί τα τμήματα καλαθοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, ρόλερ χόκεϊ και ποδοσφαίρου σάλας της Μπαρτσελόνα. Το Παλάου Μπλαουγκράνα βρίσκεται ανάμεσα στο Μίνι Εστάντι και το Καμπ Νου.

 Το γυμναστήριο κατασκευάστηκε το 1971 και είχε αρχικά χωρητικότητα 5.696 θεατών, αλλά η εγκατάσταση αναδιαμορφώθηκε το 1994, για να ταιριάζει με την τρέχουσα χωρητικότητα 7.585. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992, το γυμναστήριο φιλοξένησε διάφορα γεγονότα, μεταξύ των οποίων το ρόλερ χόκεϊ, το ταεκβοντό και το τζούντο. Η κύρια αίθουσα του γυμναστηρίου ανακαινίστηκε το 2016. Palau Blaugrana at fcbarcelona.com
Εθνική Τουρκίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Τουρκίας (τουρκικά: Türkiye kadın millî basketbol takımı) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Τουρκίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Τουρκικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Türkiye Basketbol Federasyonu, TBF).

 Η Τουρκική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1959. Παλαιότερα ανώτατος φορέας αναφορικά με το άθλημα στη χώρα ήταν η Ομοσπονδία Αθλημάτων Χειρός, η οποία είχε γίνει μέλος της FIBA το 1936.Η Τουρκία αποτελεί την πρώτη χώρα που διοργάνωσε και τα δύο επιφανέστερα Πρωταθλήματα, Παγκόσμιο και Ηπειρωτικό, τόσο για τους ενήλικες άνδρες όσο και για τις ενήλικες γυναίκες σε μια περίοδο 13 ετών.Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Τουρκίας κατέκτησε το πρώτο του διεθνές μετάλλιο το 1987, οπότε και έλαβε μέρος στους Μεσογειακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στην Αίγυπτο. Μέσα στη δεκαετία του 2010 μετρά δύο συμμετοχές σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (2012, 2016) και δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA (2014, 2018), χωρίς ωστόσο να έχει κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Η πρώτη συμμετοχή της ομάδας σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα FIBA ανάγεται στο 2005 και έκτοτε συμμετέχει αδιαλείπτως. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 στην Πολωνία κατέλαβε τη δεύτερη θέση του βάθρου, χάνοντας στο Μεγάλο Τελικό από τη Ρωσία. Το 2013 προσέθεσε στη συλλογή της ένα ακόμη μετάλλιο, και συγκεκριμένα το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τουρκίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τουρκίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τουρκίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τουρκίας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τουρκίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τουρκίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Εθνική Τουρκίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Τουρκίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Τουρκίας U17 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Τουρκίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Τουρκίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Turkey, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Türkiye Basketbol Federasyonu Αρχειοθετήθηκε 2017-12-30 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος. (Τουρκικά) Εθνική Τουρκίας (καλαθοσφαίριση γυναικών), επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Σιντ Μπάρετ

Ο Ρότζερ Κηθ Μπάρετ (Roger Keith "Syd" Barrett, 6 Ιανουαρίου 1946 - 7 Ιουλίου 2006), γνωστός περισσότερο ως Σιντ Μπάρετ (Syd Barrett), ήταν Βρετανός τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Pink Floyd και μέλος του συγκροτήματος την τριετία 1965-1968. Το 1969 εγκατέλειψε τους Pink Floyd λόγω της εξάρτησής του στα ψυχεδελικά ναρκωτικά (με τους οποίους μάλιστα συνεργάστηκε ξανά το 1975 για το αφιερωμένο σε αυτόν τραγούδι Shine On You Crazy Diamond) και έκανε μια σύντομη σόλο καριέρα έως το 1975 οπότε και σταμάτησε τελείως την ενασχόλησή του με τη μουσική. Από τότε έως την 7η Ιουλίου 2006 έμενε μοναχός του στο σπίτι που είχε στο Κέμπριτζ.

 Το 1975 οι Pink Floyd έκαναν ηχογραφήσεις για το επερχόμενο άλμπουμ τους "Wish you were here". Την ώρα της ηχογράφησης του τραγουδιού "Shine On You Crazy Diamond" εμφανίστηκε στο στούντιο ένας μεγαλόσωμος άνδρας με ξυρισμένο κεφάλι και φρύδια. Τα μέλη της μπάντας δεν μπορούσαν αρχικά να διακρίνουν ποιος ήταν αυτός, αλλά λίγο αργότερα ανακάλυψαν πως ήταν ο Σιντ Μπάρετ. Όταν, βέβαια, τον είδαν, μέσα στο στούντιο επικράτησε συγκίνηση και ο αρχηγός του συγκροτήματος Ρότζερ Γουότερς (Roger Waters) ξέσπασε σε ελαφριά κλάματα. Όπως ήταν φυσικό, η ηχογράφηση διακόπηκε και τα μέλη των Pink Floyd ζήτησαν την γνώμη του σχετικά με το τραγούδι. Ο Μπάρετ τους απάντησε ότι ακουγόταν λίγο "παλιό" και, αφού όλοι τον χαιρέτησαν με περισσό ενθουσιασμό, ο Μπάρετ έφυγε ξανά. Ήταν η τελευταία φορά που το συγκρότημα θα τον έβλεπε πριν πεθάνει, τον Ιούλιο του 2006. Για αρκετά χρόνια, η παραπάνω ιστορία θεωρούνταν ως μύθος, έως ότου ο Ντέιβιντ Γκίλμορ (David Gilmour) την επιβεβαίωσε. με τους Pink Floyd The Piper At The Gates Of Dawn A Saucerful Of SecretsSolo άλμπουμ The Madcap Laughs Barrett