IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Νεστορίου (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Νεστορίου αποτελούνταν από τα Δημοτικά Διαμερίσματα Νεστορίου Κοτύλης, Κυψέλης και Πτελέας. Ιδρύθηκε με τον σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης που προέβλεπε ο νόμος Καποδίστρια το 1998 και έδρα του Δήμου ήταν το Νεστόριο. Το 2011, στα πλαίσια νεότερης διοικητικής μεταρρύθμισης που προέβλεπε ο νόμος Καλλικράτης, περιλήφθηκαν στα διοικητικά του όρια του νέου δήμου Νεστορίου, εκτός του ομώνυμου παλαιότερου δήμου, ο δήμος Ακριτών και οι κοινότητες Αρρένων και Γράμου.

 Η περιοχή του πρώην δήμου, χαρακτηρίζεται από την ορεινή μορφολογία του εδάφους του, καθώς το υψόμετρό του κυμαίνεται από 900 έως 2200 μέτρα, την δασοκάλυψη καθώς την παρουσία του ποταμού Αλιάκμονα που πηγάζει από το όρος Γράμμος κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Τα τελευταία χρόνια το Νεστόριο είναι γνωστό για τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις που γίνονται κάθε καλοκαίρι στις όχθες του ποταμού. Ο δήμος Νεστορίου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 πραγματικό πληθυσμό 1.782 κατοίκων. Στον δήμο περιλαμβάνονταν: Δ.δ. Νεστορίου [ 1.214 ] το Νεστόριο [ 954 ] η Αγία Άννα [ 70 ] το Γιαννοχώρι [ 17 ] το Λειβαδοτόπι [ 41 ] το Μονόπυλο [ 20 ] ο Πεύκος [ 78 ] τα Στενά [ 3 ] ο Τρίλοφος [ 31 ] Δ.δ. Κοτύλης -- η Νέα Κοτύλη [ 86 ] Δ.δ. Κυψέλης -- η Κυψέλη [ 86 ] Δ.δ. Πτελέας [ 396 ] το Κρανοχώρι [ 270 ] η Κάτω Πτελέα [ 70 ] η Πτελέα [ 56 ] από άρθρο της Καθημερινής της 22 Ιουλίου 2009 Η ιστοσελίδα του Δήμου Νεστορίου
Εκλογές στη Βρέμη

Στη Βρέμη έγιναν για πρώτη φορά εκλογές το 1919. Η ηλικία στην οποία χορηγείται δικαίωμα ψήφου είναι τα 16 χρόνια, ενώ για να είναι κάποιος υποψήφιος πρέπει να έχει συμπληρώσει τα 18 του χρόνια. Από το 2011 ισχύει νέο εκλογικό σύστημα στη Βρέμη. Κάθε ψηφοφόρος μπορεί να δώσει 5 ψήφους μεταξύ καταλόγων κομμάτων ή υποψηφίων που αναγράφονται σε αυτές.

 Έπειτα από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου του 2007 ο Γενς Μπέρνσεν (SPD) συμφώνησε σε κυβέρνηση συνεργασίας με τους Πράσινους στις 16 Ιουνίου 2007. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό του πρώτου ερυθροπράσινου συνασπισμού σε επίπεδο κρατιδίου. Εκλογές στη Βρέμη διεξήχθησαν στις 22 Μαΐου 2011, στις οποίες ψήφισαν για πρώτη φορά και νεαρά άτομα ηλικίας 16 και 17 ετών. Στις εκλογές ηττήθηκε το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, καθώς ήρθε τρίτο, με πρώτο κόμμα τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν την εξουσία.
Άγιος Χριστόφορος Κοζάνης

Ο Άγιος Χριστόφορος είναι χωριό της Ελλάδας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην Νομού) Κοζάνης. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 670 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2011 ήταν 527 κάτοικοι.

 Παλαιότερα ο Άγιος Χριστόφορος ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, που υπαγόταν στην Επαρχία Εορδαίας του Νομού Κοζάνης. Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Τρέπιστα και η κοινότητα έφερε αρχικώς το όνομα «Κοινότητα Τρεπίστης» όταν συστάθηκε το 1918. Η Τρέπιστα μετονομάσθηκε σε Άγιο Χριστόφορο και η κοινότητα σε «Κοινότητα Αγίου Χριστοφόρου» το 1927. Στο τέλος του αιώνα, με την κατάργηση όλων σχεδόν των κοινοτήτων και την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας», ο Άγιος Χριστόφορος προσαρτήθηκε στον νέο Δήμο Αγίας Παρασκευής, ως ο μοναδικός οικισμός του ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Χριστοφόρου. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011, ο Άγιος Χριστόφορος έφθασε στη σημερινή διοικητική του υπαγωγή, σύμφωνα με την οποία αποτελεί τον μοναδικό οικισμό της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας Αγίου Χριστοφόρου, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αγίας Παρασκευής του Δήμου Εορδαίας της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα Αγίου Χριστοφόρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 18,070 χμ² (2011). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Αγίου Χριστοφόρου είναι 40°31΄ Βόρειο πλάτος και 21°45΄ Ανατολικό μήκος. Το χωριό είναι κτισμένο στο βόρειο άκρο του λιγνιτωρυχείου της ΔΕΗ, του νότιου πεδίου του λιγνιτοφόρου λεκανοπεδίου Πτολεμαΐδας-Φλώρινας, σε αβαθή ομαλή κοιλάδα. Κοντινότερος οικισμός είναι το Καρυοχώρι, 2 χιλιόμετρα οδικώς προς τα νοτιοανατολικά. Ο Άγιος Χριστόφορος απέχει επίσης 7 χιλιόμετρα οδικώς (6,5 σε ευθεία γραμμή) από το κέντρο της Πτολεμαΐδας, πρωτεύουσας του δήμου του. Πληθυσμιακώς, ο Άγιος Χριστόφορος είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα χωριά της Δημοτικής Ενότητας Αγίας Παρασκευής και το πληθυσμιακό κέντρο της, καθώς συγκεντρώνει το 40% περίπου του συνόλου των κατοίκων της. Επιπλέον έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό ανάμεσα στους επτά οικισμούς σε όλη την Ελλάδα που ονομάζονται «Άγιος Χριστόφορος» (με δεύτερο τον Άγιο Χριστόφορο του Δήμου Σπάρτης). Το λήμμα «Άγιος Χριστόφορος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1, σελ. 530 Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6, σελ. 21 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Αόρατος Ροζ Μονόκερως

Ο Αόρατος Ροζ Μονόκερως είναι ο θεός μιας παρωδίας θρησκείας που στόχο έχει τη σάτιρα των θρησκευτικών πιστεύω. Το παράδοξο που παρουσιάζει η μορφή του (ροζ και αόρατος ταυτόχρονα), καθώς και η αδυναμία των πιστών άλλων θρησκειών να αποδείξουν πως δεν υπάρχει ο Αόρατος Ροζ Μονόκερως, σατιρίζουν τις, κατά τους αθεϊστές, παράλογες ιδιότητες που δίνουν οι θεϊστές στη θεότητα την οποία πιστεύουν. Συγκαταλέγεται στα δόγματα σαρκαστικής θρησκευτικής κρυπτοζωολογίας.

 Η πρώτη αναφορά στον Αόρατο Ροζ Μονόκερο που έχει καταγραφεί, έγινε στις 7 Ιουλίου του 1990 στο γκρουπ alt.atheism του Usenet. Η ιδέα αναπτύχθηκε περισσότερο από το 1994 μέχρι το 1995 από μία ομάδα φοιτητών, οι οποίοι έφτιαξαν ένα μανιφέστο που διακήρυττε και ανέλυε λεπτομερώς μία θρησκεία, που αφορούσε πολλούς ιπτάμενους ροζ μονόκερους. Ένα απόσπασμα από το μανιφέστο, το οποίο υπήρξε πόλος έμπνευσης για την ανάπτυξη της παρωδίας: "Οι Ιπτάμενοι Ροζ Μονόκεροι είναι όντα μεγάλης πνευματικής δύναμης. Το γνωρίζουμε αυτό, διότι έχουν τη δυνατότητα να είναι αόρατοι και ροζ την ίδια στιγμή. Όπως και στις υπόλοιπες θρησκείες, η Πίστη στους Αόρατους Ροζ Μονόκερους βασίζεται στη λογική και την πίστη. Όλοι πιστεύουμε πως είναι ροζ και όλοι γνωρίζουμε πως λογικά είναι αόρατοι, επειδή δεν μπορούμε να τους δούμε."Πλέον, ο Αόρατος Ροζ Μονόκερως αποτελεί φαινόμενο του Ίντερνετ, έχοντας συγκεντρώσει χιλιάδες οπαδούς που ανακήρυξαν τους εαυτούς τους "πιστούς". Συνηθίζεται όταν γίνεται αναφορά στον Αόρατο Ροζ Μονόκερω, να τονίζεται το γεγονός πως επειδή είναι αόρατος, κανείς δεν μπορεί να αποδείξει πως δεν υπάρχει (ή πως δεν είναι ροζ). Αυτή η πρόταση αποτελεί παρωδία των ιδιοτήτων του Θεού: ότι ο Θεός, δηλαδή, ως δημιουργός του Σύμπαντος, δεν υπόκειται στους νόμους που έχει δημιουργήσει, και συνεπώς η ανικανότητα εντοπισμού του στον κόσμο μας δεν αποδεικνύει την ύπαρξη του ή την ανυπαρξία του, καθώς ο Θεός δεν έχει υλική υπόσταση. Κατά τους αθεϊστές, ο Αόρατος Ροζ Μονόκερως δεν είναι παρά ένα παράδειγμα, που επιχειρεί να καταδείξει τον παραλογισμό που κρύβεται πίσω από τις υπερφυσικές ιδιότητες και την έλλειψη αποδείξεων, που κρύβονται πίσω από την ύπαρξη μία θεότητας. Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της, η λεγόμενη "αορατότητα" της, και το χρώμα της (ροζ), είναι παράλογα και αντιφατικά στοιχεία, και εκεί έγκειται η σάτιρα. Το παράδοξο της ύπαρξης θεοτήτων που είναι αόρατες, αλλά και ορατές συγχρόνως συναντάται σε μερικές Ανατολικές Ασιατικές θρησκείες. Ιπτάμενο μακαρονοτέρας Τσαγιέρα του Ράσελ Κρυπτοζωολογία
Χέρμπερτ Τίσι

Ο Χέρμπερτ Τίσι (Herbert Tichy) (1 Ιουνίου, 1912, Βιέννη- 26 Σεπτεμβρίου, 1987 Βιέννη) ήταν Αυστριακός συγγραφέας, γεωλόγος, δημοσιογράφος και ορειβάτης. Πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση του Τσο Ογιού στις 19 Οκτωβρίου, 1954, με τον Γιόζεφ Γιόχλερ και τον Πάσανγκ Ντάγουα Λάμα.

 To 1933 ο Τίσι μαζί με τον Μαξ Ράις έκανε ταξίδι με μοτοσικλέτα στην Ινδία. Το 1935 έκανε και δεύτερο ταξίδι στην Ινδία και από εκεί ταξίδεψε προσκυνητής στο ιερό βουνό Καϊλάς στο Θιβέτ. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, επιχείρησε με δύο σχοινοσυντρόφους του την πρώτη ανάβαση της Γκούρλα Μαντχάτα σε αλπικό στιλ, αλλά αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω από τα 7.200 μ. Μετά το διδακτορικό του στη γεωλογία ο Τίσι ταξίδεψε στην Αλάσκα το 1938. Στη διάρκεια του Β' Π.Π. μέχρι το 1948 βρέθηκε στην Κίνα και στην Ιαπωνία, όπου εργάστηκε ως γεωλόγος και δημοσιογράφος. Το φθινόπωρο του 1953 πραγματοποίησε την πρώτη διάσχιση του δυτικού Νεπάλ. Irene Hondt: Herbert Tichy - Leben und Werk. Dissertation, Universität Wien 2003. Hilde u. Willi Senft: Herbert Tichy. Das abenteuerliche Leben des großen Österreichers. Weishaupt, Gnas 2003, ISBN 3-7059-0183-4. Ulrich Wörz u.a.: Herbert Tichy. Das Leben als Reise. Begegnungen mit dem großen Abenteurer, Bergsteiger und Lebenskünstler. Tyrolia, Innsbruck 2012, ISBN 978-3-7022-3172-9. Φωτογραφικό υλικό από το Τσο Ογιού (Γερμ.) Πληροφορίες για τον Χέρμπερτ Τίσι (Γερμ.) Σύλλογος για την προώθηση της μνήμης του Herbert Tichy (Γερμ.) www.landderberge.at/biografien Πορτρέτο του Herbert Tichy (Γερμ.) Ανατύπωση των βιβλίων του Herbert Tichy από τις εκδόσεις Sunrise (Γερμ.)
Κατάλογος αεροδρομίων της Ανγκόλας

Ακολουθεί κατάλογος των αεροδρομίων στην Ανγκόλα, ταξινομημένων ανάλογα με την τοποθεσία. Η Ανγκόλα, ή επισήμως Δημοκρατία της Ανγκόλας, είναι χώρα στη νότια κεντρική Αφρική, η οποία συνορεύει με τη Ναμίμπια στα νότια, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στα βόρεια και τη Ζάμπια στα ανατολικά. Στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Η αποσπασμένη επαρχία της Καμπίντα συνορεύει με τη Δημοκρατία του Κονγκό και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Η Ανγκόλα χωρίζεται σε 18 επαρχίες και 163 δήμους. Η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι τα πορτογαλικά και η πρωτεύουσα της η Λουάντα.

 Ονομασίες αεροδρομίων με έντονα γράμματα υποδηλώνουν πως το αεροδρόμιο εξυπηρετεί προγραμματισμένες επιβατικές πτήσεις. Τα αεροδρόμια βρίσκονται υπό τη διεύθυνση της εταιρείας Empresa Nacional de Exploração de Aeroportos e Navegação Aérea (ENANA - Εθνική Εταιρεία Διοίκησης Αεροδρομίων και Αεροπλοΐας). Comprehensive list of airports by category at official ENANA website «ICAO Location Indicators by State» (PDF). ICAO. 17 Σεπτεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 9 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020. «UN Location Codes: Angola». UN/LOCODE 2011-2. UNECE. 28 Φεβρουαρίου 2012. - includes IATA codes Great Circle Mapper: Airports in Angola - IATA and ICAO codes, runway information
NOFX

Οι NOFX είναι αμερικάνικο πανκ ροκ συγκρότημα από το Λος Άντζελες. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1983 από τον τραγουδιστή/μπασίστα Fat Mike και τον κιθαρίστα Eric Melvin. Ο ντράμερ Erik Sandin μπήκε στη μπάντα λίγο πιο μετά. Το 1991,ο El Hefe συμπλήρωσε το τωρινό σχήμα παίζοντας κιθάρα και τρομπέτα. Η μπάντα έγινε διάσημη με το άλμπουμ Punk in Drublic (1994), που έγινε χρυσό σε ΗΠΑ και Καναδά και μέχρι και σήμερα θεωρείται ένα κλασικό πανκ άλμπουμ. Το έβδομό τους άλμπουμ So Long and Thanks for All the Shoes (1997) έγινε χρυσό στον Καναδά. Η επιτυχία τους προέκυψε από την έκρηξη του πανκ στα 90s με μπάντες όπως Green Day, The Offspring, Rancid, Sublime, Bad Religion κ.α. . Παρά τη διασημότητα τους δεν έχουν υπογράψει σε μεγάλη εταιρία αλλά κυκλοφορούν στην ετικέτα του Fat Mike, Fat Wreck Chords. Οι NOFX έχουν κυκλοφορήσει 12 studio άλμπουμ και πολλά EP. Η τελευταία τους δουλειά, Self Entitled, κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2012. Η μπάντα είχε δική της εκπομπή στην Fuse TV με όνομα NOFX: Backstage Passport.

 "Fat" Mike Burkett – φωνή, μπάσο, πλήκτρα (1983–σήμερα) Eric Melvin – κιθάρα, ακορντεόν, πλήκτρα, φωνητικά (1983–σήμερα) Aaron "El Hefe" Abeyta – κιθάρα, τρομπέτα, φωνητικά (1991–σήμερα) Erik "Smelly" Sandin – ντραμς, κρουστά (1983–1985, 1986–σήμερα)Steve Kidwiller – κιθάρα (1989–1991) Dave Casillas – κιθάρα (1986–1989) Scott Sellers - drums (1985–1986) Scott Aldahl - drums (1985–1986) Dave Allen - drums (1985–1986) (πέθανε) Liberal Animation (1988) S&M Airlines (1989) Ribbed (1991) White Trash, Two Heebs and a Bean (1992) Punk in Drublic (1994) Heavy Petting Zoo (1996) So Long and Thanks for All the Shoes (1997) Pump Up the Valuum (2000) The War on Errorism (2003) Wolves in Wolves' Clothing (2006) Coaster (2009) Self Entitled (2012) 1985 - NOFX (EP) 1986 - So What If We're on Mystic! 1987 - The P.M.R.C. Can Suck on This 1992 - The Longest Line 1995 - HOFX 1996 - Fuck the Kids 1999 - Timmy the Turtle 1999 - The Decline 2000 - Pods and Gods 2000 - Bottles to the Ground 2001 - Fat Club#7 2001 - Surfer 2003 - 13 Stitches 2003 - Regaining Unconsciousness 2005 - 7" of the Month Club 2006 - Never Trust a Hippy 2009 - The Myspace Transmissions, Vol. 11 2009 - Cokie the Clown 2010 - NOFX/The Spits 2011 - NOFX (2011 EP) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Παναγιώτης Λαλούσης

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Λαλούσης (γεν. Παλούκια Σαλαμίνας, 25 Ιουνίου 1952) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής (ύψος εν ενεργεία 1,72 μ.-βάρος 68 κιλά), που διακρίθηκε στη θέση του αριστερού ακραίου αμυντικού, αλλά και του αριστερού ακραίου επιθετικού ("εξτρέμ").

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1966 και σε ηλικία μόλις 14 ετών από τον τοπικό ποδοσφαιρικό σύλλογο της γενέτειρας του, Αμπελακιακό, ο οποίος μετείχε στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Αγωνίσθηκε σε αυτή την ομάδα για οκτώ συνολικά σεζόν και το καλοκαίρι του 1974 μετεγγράφηκε στο Αιγάλεω, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική κατηγορία. Έπαιξε στο σύλλογο της δυτικής Αθήνας επί οκτώ συνεχόμενες περιόδους, αναδεικνυόμενος σε έναν πολύ γνωστό σκόρερ των πρωταθλημάτων και της πρώτης (39 συμμετοχές-9 γκολ), αλλά κυρίως της δεύτερης εθνικής κατηγορίας (120 συμμετοχές-28 γκολ). Το καλοκαίρι του 1982 μεταπήδησε στον Αίαντα Σαλαμίνας και έξι χρόνια αργότερα τερμάτισε την πολυετή (22 έτη) ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία, φορώντας τα χρώματα της Φλόγας Περιστερίου. Την πρώτη του σεζόν στον Αμπελακιακό (1967-68) και παρά το νεαρό της ηλικίας του, έλαβε μέρος σε 11 αγώνες επιτυγχάνοντας 12 γκολ, χάρις στα οποία η ομάδα κατόρθωσε να παραμείνει στη β' τοπική κατηγορία. Τις τρεις επόμενες σεζόν ήταν πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος, με 24, 26 και 24 γκολ αντίστοιχα. Την περίοδο 1971-1972 αναδείχθηκε (με τον Αμπελακιακό) και πάλι 1ος σκόρερ της Β΄ Κατηγορίας ΕΠΣΠ, με 18 γκολ, βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει την άνοδο για την Α΄ τοπική κατηγορία. Είναι από τους ελάχιστους έλληνες ποδοσφαιριστές που, παίζοντας στη θέση του ακραίου οπισθοφύλακα, έχουν καταφέρει να σκοράρουν περισσότερα από 150 γκολ στην καριέρα τους. To 1977 ήταν πρωταθλητής Β΄ Εθνικής (στο Νότο) με το Αιγάλεω. Ως προπονητής εργάσθηκε στον Αμπελακιακό (3 συνεχείς χρονιές) και στους Σαλαμινομάχους (2 χρονιές) τους οποίους ανέβασε από τη Γ΄ στη Β΄ κατηγορία Πειραιά. Κατοικεί μόνιμα στη γενέτειρά του. Το 1973-74 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ στους αγώνες της προκριματικής φάσης με Ισπανία και Τουρκία. Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που αγωνίστηκε ο Παναγιώτης Λαλούσης στην 22χρονη καριέρα του είναι: Από το 1966-67 έως και το 1973-74: Αμπελακιακός Σαλαμίνας (Ε.Π.Σ. Πειραιώς) 1974-1975: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-15 συμμετοχές, 4 γκολ 1975-1976 & 1976-1977: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-37 συμμετοχές, 8 γκολ 1977-1978 & 1978-1979: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-24 συμμετοχές, 5 γκολ 1979-1980 έως και 1981-1982: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-83 συμμετοχές, 20 γκολ 1982-1983 & 1983-1984: Αίας Σαλαμίνας-Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1984-1985: Αίας Σαλαμίνας-Γ΄Εθνική ποδοσφαίρου αντρών 1985-1986: Φλόγα Περιστερίου-Β΄κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών 1986-1987 & 1987-1988: Φλόγα Περιστερίου-Α΄κατηγορία Ε.Π.Σ.Α. «50 Χρόνια Αιγάλεω»-Νίκος Δημ. Νικολαΐδης (1998) Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄ Εθνικής", περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι" (Έκδοση "Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε."), τεύχη ετών 1994-95 Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Φρεντ Φόρμπατ

Ο Άλφρεντ (Φρεντ) Φόρμπατ (επίσης γνωστός και ως: Άλφρεντ Φόρμπατ, στη γερμανική και σκανδιναβική βιβλιογραφία κυρίως Φρεντ Φόρμπατ, 31 Μαρτίου 1897 στο Πετς της Ουγγαρίας – 22 Μαΐου 1972 στο Vällingby της Σουηδίας) ήταν Ούγγρος αρχιτέκτων, πολεοδόμος, καθηγητής και ζωγράφος. Ο Φόρμπατ εργάστηκε στη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Ελλάδα, τη Σοβιετική Ένωση και τη Σουηδία. Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του σύγχρονου Bauhaus.

 Ο Φόρμπατ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στο Πετς της πρώην Αυστροουγγαρίας, το οποίο σήμερα αποτελεί τμήμα της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Από το 1920 έως το 1922 ο Φόρμπατ εργάστηκε κατά διαστήματα με Βάλτερ Γκρόπιους και διδάχτηκε το Μπάουχαους στην πρώτη του ενσάρκωση, στη Βαϊμάρη. Από το 1923 έως το 1924 ο Φόρμπατ εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας αρχιτέκτονας στη Βαϊμάρη και στο MA Group στη Βιέννη. Στη συνέχεια, από το 1924 έως το 1925 εργάστηκε για την Κοινωνία των Εθνών ως τεχνικός επιβλέπων για μια οικιστική ανάπτυξη στη Θεσσαλονίκη. Το συγκεκριμένο έργο αφορούσε την ανέγερση 10.000 κατοικιών για τη στέγαση προσφυγικών οικογενειών. Από το 1925 έως το 1928 ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας στην εταιρεία Sommerfeld Co. στο Βερολίνο και από το 1928 έως το 1932 εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Χέρμπερτ Χόφμαν, στην ανάπτυξη των οικιστικών έργων του Βερολίνου Siemensstadt (1930) und Haselhorst (1931). Μεταξύ 1932 και 1933, ο Φόρμπατ εργάστηκε στη Μόσχα σε ένα πολεοδομικό σχέδιο για τον ρωσικό κρατικό οργανισμό σχεδιασμού Standardgorprojek, μαζί με τον Ερνστ Μάι. Το 1938, επέστρεψε για λίγο στην Ουγγαρία ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας και ήταν υπεύθυνος για μια σειρά κατοικιών και αυτόνομων κατοικιών στη χώρα. Μέσα στην ίδια χρονιά ταξίδεψε στη Στοκχόλμη, όπου ξεκίνησε μια μακροχρόνια συνεργασία. Εργάστηκε στο Υπουργείο Πολεοδομίας και στη συνέχεια έγινε μέλος της πολεοδομικής ομάδας Eglers Stadsplanebyrå. Ήταν εν μέρει υπεύθυνος για τα γενικά σχέδια για τους οικισμούς Skövde (1949), Landskrona (1951), Upplands Väsby (που τότε ονομαζόταν Hammarby kommun, 1951), Kullabygden (1959), Λινσέπινγκ (1967) και Kristinehamn. Το 1952 ο Φόρμπατ ήταν συνδιοργανωτής της ειδικής (μη συνεδριακής) συνάντησης των Διεθνών Συνεδρίων Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής το 1952 στη Σιγκτούνα της Σουηδίας και βοήθησε επίσης στην οργάνωση του έργου Interbau του 1957 στο Βερολίνο. Οι εργασίες του βρίσκονται στο Σουηδικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής στη Στοκχόλμη. Από τη δεκαετία του 1930 έως και τις δεκαετίες του 1950 και 1960, ο Φόρμπατ είχε επαφές με τον Έλληνα αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Ιωάννη Δεσποτόπουλο. Ο Φόρμπατ πέθανε στο Vällingby της Σουηδίας το 1972, σε ηλικία 75 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fred Forbát στο Wikimedia Commons
Never Let You Go (τραγούδι της Μαντώς)

Το "Never Let You Go" είναι ένα τραγούδι της Ελληνίδας τραγουδίστριας Μαντώ. Το τραγούδι γράφτηκε από την ίδια τη Μαντώ και τον Τέρι Σιγανό, παραγωγής του Johnny Jam. Το τραγούδι είναι γνωστό ως η ελληνική συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2003, στη Ρίγα.

 Το τραγούδι είναι μια δραματική μπαλάντα, με την τραγουδίστρια να λέει στον εραστή της όλα όσα θα έκανε για αυτόν, αλλά τονίζοντας ότι "δεν θα σε άφηνα ποτέ να φύγεις" ("I would never let you go"). Το τραγούδι κορυφώθηκε στα ελληνικά charts και πιστοποιήθηκε ως χρυσό στην Ελλάδα. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε δέκατο έβδομο ανά σειρά εμφάνισης εκείνη τη νύχτα, μετά από την Ουκρανία με τον Olexandr Ponomariov και το "Hasta La Vista" και πριν τη Νορβηγία με τον Jostein Hasselgård και το "I'm Not Afraid To Move On". Ήταν η πρώτη φορά στο Διαγωνισμό που η ελληνική συμμετοχή δεν παρουσίαζε ελληνικούς στίχους καθώς το τραγούδι εκτελέστηκε πλήρως στα Αγγλικά. Στο τέλος της ψηφοφορίας, έλαβε 25 βαθμούς και κατέλαβε τη 17η θέση σε ένα πεδίο 26 συμμετοχών. Για την εμφάνιση της Eurovision, η Μαντώ φορούσε ένα ασυνήθιστο μαύρο φόρεμα με πολύ σφιχτό κορδόνι με δαντέλα, δημιουργία του Άγγλου σχεδιαστή Τζούλιεν ΜακΝτόναλντ.Ακολούθησε ως Έλληνας εκπρόσωπος στο Διαγωνισμό του 2004 ο Σάκης Ρουβάς με το "Shake It". "Never Let You Go" (Έκδοση Eurovision) - 3:02 "Never Let You Go" (Original Version) - 4:19 "Never Let You Go" (Αγγλική/Ελληνική Έκδοση) - 4:20 "Never Let You Go" (Dance Mix) - 4:22 "Never Let You Go" (Extended Club Mix) - 5:54
Βούναργο Ηλείας

Το Βούναργο είναι χωρίο και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 10,37 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 80 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ιαρδάνου του Δήμου Πύργου και έχει 778 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Το όνομα του χωριού είναι σύνθετη λέξη από τις λέξεις βουνό + άργος (που σημαίνει λευκός). Συνεπώς, Βούναργο σημαίνει λευκό βουνό και αυτό είναι ο βράχος του Φραγκοπηδήματος, όπως τον βλέπουμε από μακριά ερχόμενοι προς το χωριό. Το Βούναργο ήταν η έδρα του "Καποδιστριακού" Δήμου Ιαρδάνου. Η ιστορία του χωριού είναι βαθιά ριζωμένη στα βάθη των αιώνων και είναι ένας παλιός οικισμός. Το γραφικό αυτό κεφαλοχώρι υπήρχε τον καιρό της Φράγκικης εισβολής (1205). Το Βούναργο φημίζεται για την εύφορη γη και τα γόνιμα χωράφια με τις πολλές καλλιέργειες που ως αποτέλεσμα έχουν την οικονομική του άνθηση και τις πλούσιες σοδειές σταφίδας, εσπεριδοειδών, κρασιού, ελιάς και κάθε είδους λαχανικών και οπωρικών. Εκπαίδευση Στο Βούναργο εξυπηρετούνται όλες οι βαθμίδες εκπαίδευσης: Νηπιαγωγείο Δημοτικό σχολείο Γυμνάσιο Λύκειο Αθλητισμός Στο Βούναργο εδρεύει ο Α.Ο. Ήφαιστος Βουνάργου. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηλείας και εκπροσωπεί το Βούναργο στο τοπικό ποδόσφαιρο. Στον Ήφαιστο Βουνάργου έκαναν τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα ο Χρήστος και ο Θανάσης Δημόπουλος. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=2332 Διοικητικές Μεταβολές Βούναργο Ηλείας (1912 - 1997) https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=11718 Διοικητικές Μεταβολές Βούναργο Ηλείας (1835 - 2010)
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1949

Το 4ο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή "πρωτάθλημα ΣΙΣΜ", όπως ήταν γνωστό στην Ελλάδα από τα αρχικά CISM: Conseil International du Sport Militair, του "Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού", διοργανώθηκε το 1949, με συμμετοχή 6 κρατών. Η τελική φάση διεξήχθη στο Παρίσι και τη Λιλ της Γαλλίας τον Οκτώβριο του 1949. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Γαλλίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

 Οι άγωνες διεξήχθησαν με το σύστημα νοκ-άουτ. Λόγω της συμμετοχής έξι ομάδων από τον α΄ γύρο εξαιρέθηκαν η γηπεδούχος και κάτοχος του τίτλου Γαλλία και η Τουρκία, που ευνοήθηκε από την κλήρωση. Ακολούθησαν οι ημιτελικοί και ο τελικός, ενώ έγινε αγώνας και για την τρίτη θέση. Α΄ γύρος Βέλγιο-Λουξεμβούργο: 8-1 Ολλανδία-Δανία: 3-1 Ημιτελικοί 5/10/1949, Λιλ: Γαλλία-Βέλγιο: 3-2 5/10/1949, Λιλ: Τουρκία-Ολλανδία: 2-1 Αγώνας 3ης θέσης 8/10/1949, Λιλ: Βέλγιο-Ολλανδία: 3-1 ΤΕΛΙΚΟΣ 8/10/1949, Παρίσι: Γαλλία-Τουρκία: 3-1 RSSSF Αθλητικά αρχεία
Οδός Αθηνάς

Η Οδός Αθηνάς αποτελεί έναν από τους κεντρικούς δρόμους στην καρδιά της πόλης της Αθήνας, ο οποίος ενώνει το Μοναστηράκι με την Ομόνοια, διερχόμενος από την Πλατεία Κοτζιά και το παλιό Δημαρχείο της Αθήνας, καθώς και την Πλατεία Καραμάνου. Ο δρόμος διέρχεται επίσης μπροστά από την Δημοτική Αγορά των Αθηνών (Βαρβάκειος αγορά) και το Κοινωνικό Παντοπωλείο. Έχει μήκος σχεδόν ενός χιλιομέτρου, από το οποίο τα 80 μέτρα είναι πεζοδρομημένα από το 1999. Διαθέτει δύο λωρίδες κυκλοφορίας (μία ανά κατεύθυνση) και χώρο για στάθμευση. Πέριξ της οδού, υπάρχουν πολλά νεοκλασικά κτήρια, καταστήματα και πολυκατοικίες, ενώ τα υπόλοιπα είναι μοντέρνας αισθητικής.

 Η οδός ασφαλτοστρώθηκε για πρώτη φορά κατά τον 19ο αιώνα, ενώ μοντέρνα κτήρια ξεκίνησαν να κατασκευάζονται κατά τη δεκαετία του 1950. Αργότερα προστέθηκε φωτισμός και φωτεινοί σηματοδότες. Η οδός χαράκτηκε από τους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ το 1834.Η οδός Αθηνάς είχε αποκτήσει για αρκετά μεγάλο διάστημα κακή φήμη, αρχικά λόγω των χασικλήδων, πορνείας κλπ και τις δεκαετίες του 1950 & του 1960 κυρίως λόγω των παπατζήδων. Στην διασταύρωσή της με την οδό Λυκούργου βρισκόταν ο πρώτος (για άλλους ημιεπίγειος & για άλλους ημιυπόγειος) σταθμός «Ομόνοια» (βλ. εικόνα στο [1] Αρχειοθετήθηκε 2022-05-09 στο Wayback Machine.) του Ηλεκτρικού (καλυμμένος, λειτουργεί ως αμαξοστάσιο σήμερα), από 17 Μαΐου του 1895 μέχρι 21 Ιουλίου 1930, οπότε εγκαινιάστηκε ο σημερινός υπόγειος της ομώνυμης πλατείας. «Νέo πρόσωπο για την οδό Αθηνάς», εφημερίδα «Το Βήμα», 12 Αυγούστου 2001«Η αιώνια γοητεία της οδού Αθηνάς», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας «Η Καθημερινή», 13 Αυγούστου 2011.
Επταπίττα Αχαΐας

Η Επταπίττα ή Εφταπίττα είναι μικρός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Γρηγόρη, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Γρηγόρη. Στον οικισμό λειτουργεί μικρό μουσείο υδροκίνησης. Το μουσείο βρίσκεται στην παραποτάμια περιοχή του Μεγανίτη, στο διοικητικό σύνορο μεταξύ των νυν δημοτικών ενοτήτων Αιγίου και Συμπολιτείας.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Επταπίττας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Γρηγόρη Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/12/2017.
ΑΣΚ Ντιαράφ

Η ΑΣΚ Ντιαράφ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ντακάρ στη Σενεγάλη. Συμμετέχει στην Senegal Premier League, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Stade de Diaraf, χωρητικότητας 10000 θεατών. Ιδρύθηκε στις 9 Μαΐου 1993. Έχει κερδίσει 11 πρωταθλήματα και 14 κύπελλα Σενεγάλης.

 Senegal Premier League: 121968, 1970, 1975, 1976, 1977, 1982, 1989, 1995, 2000, 2004, 2010, 2018.Senegal FA Cup: 141967, 1968, 1970, 1973, 1975, 1982, 1983, 1985, 1991, 1993, 1994, 1995, 2008, 2009.Coupe de la Ligue: 0Senegal Assemblée Nationale Cup: 31987, 1991, 2003.French West African Cup: 11948. Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής: 6 συμμετοχέςCAF Confederation Cup: 3 συμμετοχές2009 – Προκριματικός γύρος 2010 – Προκριματικός γύρος 2011 – Δεύτερος γύροςΚύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής: 6 συμμετοχέςCAF Cup: 1 συμμετοχή1999 – Δεύτερος γύροςCAF Cup Winners' Cup: 3 συμμετοχές1984 – Δεύτερος γύρος 1986 – Δεύτερος γύρος 1992 – Πρώτος γύρος
Χιλιόγραμμο

Το χιλιόγραμμο ή κιλό (συντομογραφία: χγρ., συμβολισμός στο Διεθνές Σύστημα: kg) είναι συμβατική μονάδα μέτρησης της μάζας. Το χιλιόγραμμο είναι η θεμελιώδης μονάδα μάζας του διεθνούς συστήματος μονάδων SI καθώς και του συστήματος μονάδων MKS. Ωστόσο, στο σύστημα CGS η θεμελιώδης μονάδα μάζας είναι το γραμμάριο (g). Ένα χιλιόγραμμο ισούται με 1000 γραμμάρια (1 kg = 1000 g) ή με μία κυβική παλάμη αποσταγμένου ύδατος, στους 4 °C και υπό πίεση 1 atm. Το χιλιόγραμμο μπορεί να οριστεί μέσω της μάζας ενός λίτρου νερού σε κανονικές Συνθήκες πίεσης - θερμοκρασίας. Το χιλιόγραμμο χρησιμοποιείται για την μέτρηση βάρους με την προσθήκη της λέξης «βάρους». Ένα χιλιόγραμμο βάρους, είναι η δύναμη έλξης που ασκείται από τη Γη, εκπεφρασμένη σε βάρος, σε μία μάζα ενός χιλιογράμμου σε γεωγραφικό πλάτος 45 μοιρών, στην μέση στάθμη της θάλασσας.

 Το χιλιόγραμμο στο Διεθνές σύστημα μονάδων (SI) αποτελεί τη βασική μονάδα μέτρησης της μάζας. Ως χιλιόγραμμο ορίζεται η μάζα που ισούται με τη μάζα του πρότυπου χιλιόγραμμου που φυλάσσεται στο Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών στις Σέβρες της Γαλλίας. Είναι η μοναδική μονάδα μέτρησης του SI η οποία εμπεριέχει στο όνομά της πρόθεμα του SI. Επίσης είναι η μοναδική μονάδα μέτρησης του SI που ορίζεται με ένα αντικείμενο και όχι με μία θεμελιώδη ιδιότητα η οποία να μπορεί να αναπαραχθεί στο εργαστήριο.Τα διεθνή ιδρύματα μετρολογίας έχουν τα καλούμενα εθνικά πρωτότυπα, τα οποία είναι αντίγραφα του πρότυπου χιλιόγραμμου. Συχνές τακτικές μετρήσεις έχουν δείξει ότι με την πάροδο του χρόνου παρουσιάζουν αποκλίσεις μεταξύ τους. Η Διεθνής Επιτροπή Μέτρων και Σταθμών αποφάσισε να προχωρήσει στην αλλαγή του ορισμού παράλληλα με την αλλαγή και άλλων ορισμών.
Σελτσούκ

Το Σελτσούκ (τουρκικά: Selçuk) είναι πόλη της Επαρχίας Σμύρνης στην Τουρκία, η μόνη πόλη και πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος. Βρίσκεται μόλις δύο χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την αρχαία μεγάλη πόλη Έφεσο, πάνω σε έναν (επίσης ομώνυμο) λόφο με θέα τα ερείπιά της. Ο πληθυσμός του Σελτσούκ ήταν 28.213 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2012, ενώ του διαμερίσματος 34.587. Το ομώνυμο διαμέρισμα έχει έκταση 279,85 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Η ελληνική ονομασία της πόλεως ήταν Άγιος Θεολόγος και αναφερόταν στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, επειδή τον 6ο αιώνα ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός είχε ανεγείρει εκεί, στην πλαγιά του λόφου. μεγαλόπρεπο ναό (σε ρυθμό βασιλικής) του Αγίου, στη θέση παλαιότερου, πρωτοχριστιανικού ναού. Μάλιστα το 1921-1922 ο τότε διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Γ. Σωτηρίου πραγματοποίησε ανασκαφές για να ανακαλύψει τον τάφο του Αγίου Ιωάννη, που πιστεύεται ότι βρισκόταν κοντά στον ναό, και δημοσίευσε τα συμπεράσματά του σε δύο βιβλία.. Ανασκαφές έγιναν και το 1927, ενώ ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ επισκέφθηκε τα ερείπια του ναού και προσευχήθηκε εκεί.Κατά τους αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οικισμός έφερε την ονομασία Αγιασολούκ (Ayasoluk), που αποτελούσε παρεφθαρμένη μορφή του «Άγιος Θεολόγος». Μόλις το 1914 μετονομάσθηκε σε Σελτσούκ, προς τιμή των Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι πρώτοι έκαναν επιδρομή στην περιοχή το 1090, οπότε και καταστράφηκε μερικώς ο Ναός του Αγίου Θεολόγου. Τον 14ο αιώνα η πόλη ήταν πρωτεύουσα του Μπεϊλικίου του Αϊδινίου και ο Ιμπν Μπατούτα που το είχε επισκεφθεί τότε σημείωσε: «Το ενοριακό τζαμί αυτής της πόλης είναι ένα από τα μεγαλοπρεπέστερα του κόσμου και απαράμιλλο σε ομορφιά.»Ωστόσο αργότερα φαίνεται ότι ο οικισμός παρήκμασε και ο περισσότερος πληθυσμός του το εγκατέλειψε. Το 1921, όταν έφθασε ο ελληνικός στρατός στην περιοχή, το Αγιασολούκ είχε συνολικό πληθυσμό χωριού, 600 κατοίκους, από τους οποίους οι 580 ήταν Έλληνες, μόλις 10 Τούρκοι και 10 Αρμένιοι. Υπαγόταν στο διαμέρισμα του Κουσάντασι μέχρι το 1957, οπότε αποσπάσθηκε και έγινε πρωτεύουσα νέου, δικού της διαμερίσματος. Αναπτύχθηκε έτσι και ο πληθυσμός πολλαπλασιάσθηκε τις επόμενες δεκαετίες με τη βοήθεια του τουρισμού. Ολόκληρος ο λόφος του Σελτσούκ αποτελεί μέρος του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Εφέσου. Στο Αγιασολούκ γεννήθηκε τον 14ο αιώνα η Χαφσά Χατούν, σύζυγος του Οθωμανού Σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ Το Σελτσούκ είναι «αδελφοποιημένο» με τους εξής οικισμούς: Δίον Πιερίας, Ελλάδα Κομπουλέτι, Γεωργία Λίεντς, Αυστρία Ούρεϊ, Πορτογαλία Ράντοβις, Βόρεια Μακεδονία Ζήγκμπουργκ, Γερμανία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Selçuk στο Wikimedia Commons
Ατλέτικο Νασιονάλ

Η Ατλέτικο Νασιονάλ (ισπανικά: Atlético Nacional) είναι μια επαγγελματική κολομβιανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μεδεγίν, η οποία αγωνίζεται στην Κατεγορία Πριμέρα Α. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 7 Μαρτίου του 1947. Αγωνίζεται στο Εστάδιο Ατανάσιο Γιραρδότ, χωρητικότητας 40.943 θεατών.

 Η Ατλέτικο Νασιονάλ είχε μακρά αντιπαλότητα με την τοπική ομάδα Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες αντιπαλότητες στην Κολομβία. Το ντέρμπι είναι γνωστό με την ονομασία Clásico Paisa και αναγνωρίζεται από τη FIFA ως ένα σημαντικό παιχνίδι στη χώρα. Επί του παρόντος, οι δύο ομάδες θεωρούνται μεταξύ των κορυφαίων ομάδων στην Κολομβία. Τελευταία ενημέρωση: 25 Ιουνίου 2017 Κατεγορία Πριμέρα Α:Πρωταθλήτρια (16): 1954, 1973, 1976, 1981, 1991, 1994, 1999, 2005–I, 2007–I, 2007–II, 2011–I, 2013–I, 2013–II, 2014–I, 2015–II, 2017–IΚόπα Κολόμπια:Κυπελλούχος (3): 2012, 2013, 2016Σουπερλίγα Κολομπιάνα:Νικήτρια (2): 2012, 2016 Κόπα Λιμπερταδόρες:Νικήτρια (2): 1989, 2016Κόπα Μερκονόρτε:Νικήτρια (2): 1998, 2000Κόπα Σουδαμερικάνα:Δεύτερη θέση (3): 2002, 2014, 2016Κόπα Ιντεραμερικάνα:Νικήτρια (2): 1989, 1995Ρεκόπα Σουδαμερικάνα:Νικήτρια (1): 2017Διηπειρωτικό Κύπελλο:Δεύτερη θέση (1): 1989Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων:Τρίτη θέση (1): 2016 Επίσημος ιστότοπος
Οδόμαντες

Οι Οδόμαντες ήταν αρχαίος θρακικός λαός που εγκαταστάθηκε στην αρχαία πόλη των Σερρών και την περιοχή της, από τους οποίους έλαβε το όνομα και η ευρύτερη περιοχή, η Οδομαντική. Οι Οδόμαντες αναφέρονται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς όπως ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Στέφανος ο Βυζάντιος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος.

 Η περιοχή που εγκαταστάθηκαν βρισκόταν κατά μήκος της μεγάλης οροσειράς Όρβηλος, βορειοανατολικά από την κοιλάδα του Στρυμόνα, ξεκινούσε από το Μελένικο στην σημερινή Βουλγαρία και το Σιδηρόκαστρο και έφτανε μέχρι την Νέα Ζίχνη. Στα νότια βρισκόταν το Παγγαίο όρος με πλούσια ορυχεία από χρυσό και ασήμι τα οποία θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν μαζί με τους Πίερες και τους Σάτραι. Η εγκατάσταση τους έγινε τον 6ο αιώνα π.Χ. στην θέση που κατοικούσε η γηγενής Παιονική φυλή Σιροπαίονες όταν ο Πέρσης στρατηγός Μεγάβαζος τους μετέφερε στην Μικρά Ασία με εντολή του βασιλιά Δαρείου του Μέγα. Μετά το 479 π.Χ. φαίνεται πως απωθήθηκαν βορειότερα αφού ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας κατέλαβε την Μυγδονία και οι Θράκες Ηδωνοί που ζούσαν εκεί εγκαταστάθηκαν στην χρυσοφόρα Κρηστωνία, στα νότια των Οδόμαντων. Παρέμειναν εκεί ως το τέλος της αρχαιότητας, όπως μαρτυρείται από τις αρχαίες πηγές (Ηρόδοτο, Στράβωνα και Πλίνιο). Στο ιστορικό προσκήνιο εμφανίζονται για τελευταία φορά στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, οπότε συγκεντρώνουν την προσοχή των εμπολέμων ως γενναίοι πολεμιστές («μαχιμώτατον Θρακών έθνος») και μισθοφόροι. Από τις διαπραγματεύσεις του Αθηναίου στρατηγού Κλέων με τον βασιλιά των Οδομάντων Πολλή (το 422 π.Χ.) για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας από μισθοφόρους, προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι Οδόμαντες είχαν κρατήσει φιλαθηναϊκή στάση. Μολαταύτα, από την Αθηναϊκή προπαγάνδα, που κύριος εκφραστής της ήταν ο Αριστοφάνης, αντιμετωπίστηκαν με πολύ σκωπτική διάθεση και βαρείς χαρακτηρισμούς (όπως π.χ. «αργυρώνητοι»). Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η περιοχή που ζούσαν εντοπίζεται γύρω από την αρχαία πόλη των Σιρρών που ιδρύθηκε από τους Σιροπαίονες, σημερινές Σέρρες. Dimitrios C. Samsaris, Historical Geography of Eastern Macedonia during the Antiquity (in Greek), Thessaloniki 1976 (Society for Macedonian Studies) Dimitrios C. Samsaris, A history of Serres (in the Ancient and Roman times) (in Greek), Thessaloniki 1999. Mogens Herman Hansen and Thomas Heine Nielsen, 2005
Άσπρο Χανίων

Για τον ομώνυμο οικισμό στην Πέλλα, δείτε: Άσπρο ΠέλλαςΤο Άσπρο (επίσημη ονομασία Άσπρον) είναι οικισμός της κοινότητας Γαβαλοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βάμου, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Κοπράνα ή Κόπραινα.

 Το Άσπρο είναι πεδινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην πεδινή περιοχή που βλέπει στον κόλπο της Σούδας, στον δρόμο προς την Αλμυρίδα και βόρεια του Βάμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 65. Απέχει 29 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Κοπράνα ή Κόπραινα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαβαλοχωρίου του νομού Χανίων. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άσπρο. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαβαλοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1996 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://greece.terrabook.com/chania/page/aspro-2-2/ https://www.youtube.com/watch?v=EG0gZA5BKPU
ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας

Ο ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας ή ο ΑΟΛ – Ομόνοια (διαβάζεται «αόλ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λακατάμια της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα έχει δώδεκα συμμετοχές στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας της Κύπρου. Χρώματα έχει το πράσινο, το κόκκινο και το άσπρο.

 Ο ΑΟΛ ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1985 από την ενοποίηση των σωματείων Αθλητική Ένωση Λακατάμιας και Ομόνοια Λακατάμιας. Από τα αρχικά των δύο ομάδων προέκυψε η ονομασία του (ΑΕΛ Ομόνοια Λακατάμιας). Ο λόγος της ενοποίησης των δύο ομάδων ήταν η δημιουργία μιας δυνατής ομάδας για συμμετοχή στο υπό δημιουργία πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο ΑΟΛ Λακάταμιας ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Συμμετείχε για 4 συνεχόμενες περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του ομίλου του και έδωσε αγώνες μπαράζ με τις άλλες προτελευταίες ομάδες των άλλων τριών ομίλων. Μόνο η πρώτη ομάδα θα παρέμενε στην κατηγορία. Ο ΑΟΛ - Ομόνοια τερμάτισε τη δεύτερη θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ). Το 1990 προέκυψαν διαφωνίες στο σωματείο και επαναλειτούργησε η ΑΕΛ Λακατάμιας. Ο ΑΟΛ συνέχισε ως ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας. Το 1990 μέσω του πρωταθλήματος ένταξης επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία. Συμμετείχε για δύο περιόδους. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ. Το 1998 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης και επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την περίοδο 1998-99. Το 2002 επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία για 5 περιόδους. Την περίοδο 2006-07 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο ΑΟΛ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο ΑΟΛ συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο ΑΟΛ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Πρωτάθλημα ένταξης: Πρωταθλήτρια (1): 1998Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: Πρωταθλήτρια (1): 2002Πρωτάθλημα ΠΟΕΛ Πρωταθλήτρια (5): 1996, 1997, 2000, 2002, 2008Κύπελλο ΠΟΕΛ Κυπελλούχος (2): 1994, 1997 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
290

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 290 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 290 (CCXC ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλερίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1043 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 290 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός συναντιούνται στο Μιλάνο στην πενταετή επέτειο της κυριαρχίας τους για να συζητήσουν για την πολιτική και τον πόλεμο. Η Ρώμη γίνεται τελετουργική πρωτεύουσα. Ο Καραύσιος, ο οποίος έχει καταξιωθεί ως βασιλιάς της Βρετανίας, διστακτικά αναγνωρίζεται από το Διοκλητιανό και το Μαξιμιανό ως Τρίτος Αυτοκράτορας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, νικά τις ορδές των Φράγκων και των Σαξόνων στην Αγγλική ακτή. Ο Καραύσιος αρχείζει να δημιουργεί μία σειρά από οχυρώματα, στη Σαξωνική Ακτή, στη Νοτιοανατολική Αγγλία. Κίνα 16 Μαΐου - Ο Αυτοκράτορας Τζιν Γουντί, ιδρυτής της Δυτικής Δυναστείας των Τζιν, πεθαίνει μετά από μία 25-ετή βασιλεία. Επανενώνει το Βορρά με το Νότο, αλλά δώρισε πολλά δουκάτα στους συγγενείς του. Ο διάδοχος του θρόνου Τζιν Ουαϊντί διαδέχεται τον πατέρα του και πρέπει να αντιμετωπίσει τις διαμάχες μεταξύ των αριστοκρατικών οικογενειών της Κίνας. Πάππος, Έλληνας μαθηματικός (πεθαίνει περίπου το 350) Παχώμιος, ιδρυτής του κοινοβιακού μοναχισμού 22 Αυγούστου - Άγιος Αγαθόνικος Διόφαντος, Έλληνας μαθηματικός 16 Μαΐου - Αυτοκράτορας Γου του Τζιν, πρώτος αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 236)
Αλέκος Φωτιάδης

Ο Αλέκος Φωτιάδης (14 Αυγούστου 1869 – 13 Ιουλίου 1943) υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα του Ελληνικού πολιτισμού και αθλητισμού από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν ο πατέρας του Δημήτρη Φωτιάδη και της Αικατερίνης Φωτιάδου-Καλλιδοπούλου. Εκ των ιδρυτών του πολιτιστικού - αθλητικού συλλόγου Ορφέα της Σμύρνης το 1890 και ο πρώτος πρόεδρος του Πανιωνίου το 1898. Σε αυτό το αξίωμα παρέμεινε έως το 1909. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του 1922 ήρθε στην Αθήνα και η πολιτιστική του προσφορά ήταν κυρίως μέσω των ποιημάτων του. Ένα εκ των έργων του που τον έκαναν αναγνωρίσιμο είναι το ποίημά του «Η καμπάνα» που συμπεριλαμβανόταν στο Αναγνωστικό της ΣΤ' δημοτικού του 1952. Φωτογραφία Αλέκου Φωτιάδη Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Κόσμου - Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης Πανιώνιος Κόσμος - Αναμνήσεις Ποίημα του Α. Φωτιάδη Πανδέκτης - Α. Φωτιάδης
Ρωμανός Αργυρός (10ος αι.)

Ο Ρωμανός (άκμασε περίπου το 920) από τον Οίκο των Αργυρών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και σύζυγος της Αγάθης Λεκαπηνής, κόρης του αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄.

 Ήταν γιος του διακεκριμένου στρατηγού Λέοντος Αργυρού και είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Μαριανό Αργυρό, που επίσης κατείχε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα.Ο ίδιος ο Ρωμανός έγινε γνωστός για το γάμο του με την Αγάθη, κόρη του Ρωμανού Α΄ (β. 919-944). Οι πηγές δεν συμφωνούν για το πότε έγινε ο γάμος: ο ιστορικός του 11ου αι. Γιαχία Αντιόχειας βεβαιώνει, ότι ο γάμος τελέστηκε πριν ο Λεκαπηνός ανέλθει στην εξουσία· ενώ στα τέλη του 10ου αι. ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει ότι έγινε το 921. Όπως και να έχει, ο γάμος εμφανίζει την προσπάθεια του Λεκαπηνού, ενός νεόπλουτου από την επαρχία, να σταθεροποιήσει τη θέση του συνδέοντας την οικογένειά του με μία από τις πιο διακεκριμένες, αριστοκρατικές οικογένειες της Αυτοκρατορίας.Έτσι ο Ρωμανός απέκτησε εξ' αγχιστείας συγγένεια με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Μακεδόνων τον πορφυρογέννητο, που είχε νυμφευτεί την Ελένη Λεκαπηνή, άλλη κόρη του Ρωμανού Α΄. Νυμφεύτηκε την Αγάθη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού Α΄ και είχε τέκνο: ανώνυμος ή Πόθος ή Ευστάθιος ή Πόθος, είχε γιους: Ρωμανός Γ΄ 968-1034, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ως πρώτος σύζυγος της Ζωής Μακεδόνων. Βασίλειος πατρίκιος, στρατηγός της Σάμου και μετά της Θράκης. Λέων απεβ. 1017. Πουλχερία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Σκληρό μάγιστρο. ανώνυμη, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραντηνό δούκα της Αντιόχειας Μαρία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Τζοβάννι Ορσεόλο, γιο του Πέτρου Β΄ δόγη της Βενετίας. Cheynet, J.-C.; Vannier, J.-F. (2003). "Les Argyroi" (PDF). Zbornik Radova Vizantološkog Instituta (in French). 40: 57–90. ISSN 0584-9888. Archived from the original (PDF) on 2011-07-23. Runciman, Steven (1988) [1929]. The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign: A Study of Tenth-Century Byzantium. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35722-5.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2022-2023

To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2022-23 ήταν το 37ο πρωτάθλημα Α1 Εθνικής κατηγορίας, το 57ο στην ιστορία της εθνικής κατηγορίας και το 92ο πανελλήνιο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας. Το πρωτάθλημα άρχισε στις 8 Οκτωβρίου. Μετείχαν συνολικά 16 ομάδες. Μετά την διαδικασία των πλει αουτ, υποβιβάστηκαν στην Α2 Ηλυσιακός και Νηρέας Χαλανδρίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε στις 16 Μαΐου για 11η συνεχόμενη χρονιά και 37η στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός, επικρατώντας της Βουλιαγμένης με 3-0 στους τελικούς.

 Μετέχουν 16 ομάδες που σύμφωνα με την προκήρυξη της Κ.Ο.Ε., στην πρώτη φάση θα χωριστούν σε δύο ομίλους των οκτώ ομάδων. Οι ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους σε δύο γύρους εντός και εκτός έδρας. Έπειτα από 14 αγωνιστικές ημέρες, οι τέσσερις πρώτοι από κάθε όμιλο θα απαρτίσουν τον όμιλο G1 ενώ οι τέσσερις τελευταίες ομάδες τον όμιλο G2. Ο Νηρέας Χαλανδρίου έχει τιμωρηθεί με μηδενισμό στον αγώνα με τον Ν.Ο. Χίου και του έχει αφαιρεθεί ένας βαθμός Αποτελέσματα Αποτελέσματα Στην δεύτερη φάση, οι οκτώ ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας, μεταφέροντας τους βαθμούς της πρώτης φάσης. Επίσης, δεν θα αγωνιστούν μεταξύ τους, οι ομάδες που ήταν στον ίδιο όμιλο κατά την πρώτη φάση. Οι πρώτες δύο ομάδες του G2 έχουν την δυνατότητα να κερδίσουν το τελευταίο εισιτήριο (της 8ης θέσης) για τα πλέι-οφ του πρωταθλήματος. Σε αυτό το «ενδιάμεσο» τουρνουά, ο έβδομος και όγδοος του G1 θα αγωνιστούν σε μονό παιχνίδι σε ουδέτερη έδρα και ο ηττημένος θα περιμένει τον νικητή του μονού παιχνιδιού μεταξύ των ομάδων που κατετάγησαν στην πρώτη και δεύτερη θέση του G2. Ο νικητής του τελικού παιχνιδιού κερδίζει το εισιτήριο για τα πλέι-οφ. Παιχνίδι 1 Παιχνίδι 2 Στα πλέι άουτ, οι ομάδες από την πέμπτη θέση έως την όγδοη του G2 θα αγωνιστούν σε σειρές αγώνων των δύο νικών (σε μάξιμουμ τρία παιχνίδια). Οι δύο χαμένοι των ζευγαριών υποβιβάζονται στην Α2. Στα πλέι οφ, οι αγώνες κρίνονται στις δύο νίκες (προημιτελική και ημιτελική φάση), με εξαίρεση τους τελικούς όπου ο πρωταθλητής κρίνεται στις τρεις νίκες. Ο πρώτος του G1 αγωνίζεται με τον όγδοο, ο δεύτερος με τον έβδομο, ο τρίτος με τον έκτο και ο τέταρτος με τον πέμπτο. Θέσεις 5–8 Θέσεις 5–6 Θέσεις 7–8 Θέσεις 3–4 Θέσεις 1–2 Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας - Υδατοσφαίριση koe.org.gr Αποτελέσματα Α1 Ανδρών - Α1 Γυναικών περιόδου 2022-23 στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2023-05-27) koe.org.gr Βαθμολογίες Α1 Ανδρών (Β΄ φάσης) - Α1 Γυναικών - Α2 Ανδρών - Κατάταξη Α2 Γυναικών περιόδου 2022-23 στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2023-04-08) koe.org.gr Αποτελέσματα - Βαθμολογίες Α1 Ανδρών περιόδου 2022-23 www.flashscore.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-05-29 στο Wayback Machine. Βαθμολογία Α1 Ανδρών περιόδου 2021-22 www.flashscore.gr
Μλάντεν Πέτριτς

Ο Μλάντεν Πέτριτς (Mladen Petrić, 1 Ιανουαρίου 1981) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε 1 Ιανουαρίου 1981 στο Ντούμπραβε της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Η τελευταια ομάδα στην καριέρα του ήταν ο Παναθηναϊκός. Επίσης, έπαιζε στην Εθνικής ομάδας της Κροατίας.Είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες της Κροατίας, έχοντας παίξει σε κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ελβετία στην ομάδα ΦΚ Μπάντεν, μένοντας μια σεζόν. Έπειτα μετακινήθηκε, στην ομάδα της Γκρασχόπερς Ζυρίχης, στην οποία αγωνίστηκε πέντε χρόνια και κατέκτησε δυο φορές (2001 και 2003) το Πρωτάθλημα Ελβετίας. Το 2004 πήρε μεταγραφή, για την ομάδα της ΦΚ Βασιλείας στην οποία έμεινα τρία χρόνια κερδίζοντας άλλο ένα πρωτάθλημα Ελβετίας,(2005) καθώς και ένα Κύπελλο Ελβετίας (2007). Στις 11 Ιουνίου 2007 πήρε μεταγραφή στη Γερμανία για λογαριασμό της Μπορούσια Ντόρτμουντ, στην οποία έμεινε μόλις μια σεζόν. Το 2008 συνέχισε στο γερμανικό πρωτάθλημα για λογαριασμό του Αμβούργου ΣΦ. Στο Αμβούργο έμεινε για τέσσερα χρόνια. Το καλοκαίρι του 2012 συνέχισε στην Αγγλία για λογαριασμό της Φούλαμ ΦΚ και σς 10 Σεπτεμβρίου 2013 πήρε μεταγραφή για την ομάδα της Γουέστ Χαμ με την οποία αγωνίστηκε μόλις για τέσσερα παιχνίδια χωρίς να σκοράρει. Τον Ιανουάριο του 2015, ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε ένα κύπελλο Ελλάδας το 2014. Στην ομάδα του Παναθηναικού έκλεισε και την καριέρα του το καλοκαίρι του 2016 σε ηλικία 35 ετών. Στο τελευταίο του παιχνίδι στην έδρα του Παναθηναϊκού, ο Πέτριτς τιμήθηκε από τον σύλλογο για την προσφορά του.