IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Συμμετοχή της Αλβανίας στη Junior Eurovision

Η Συμμετοχή της Αλβανίας στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision ξεκίνησε για πρώτη φορά στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας στον διαγωνισμό τραγουδιού Junior Eurovision 2012. Η Radio TVizioni Shqiptar (RTSH), μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοφωνίας (EBU), είναι υπεύθυνη για τη διαδικασία επιλογής των συμμετεχόντων, από το ντεμπούτο τους το 2012. Ο πρώτος εκπρόσωπος για να συμμετάσχει το έθνος στο διαγωνισμό του 2012 ήταν η Ιγκζιντόρα Γκιέτα με το τραγούδι "Kam një këngë vetëm për ju", το οποίο τελείωσε στη δωδέκατη θέση από δώδεκα συμμετοχές, με τριάντα πέντε βαθμούς. Από τον ανταγωνισμό υπήρξαν μόνο δύο απουσίες, πρώτη το 2013 και δεύτερη το 2014. Η Αλβανία επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2015, όταν η Μισέλα Ράπο τους εκπροσώπησε με το τραγούδι "Dambaje", επιτυγχάνοντας ενενήντα τρία βαθμούς και τερματίζοντας πέμπτη από δεκαεπτά συμμετέχουσες χώρες. Την 1η Ιουνίου 2016, η Κλέστα Κεχάϊα κέρδισε το Festivali i Këngës për Femije με το τραγούδι "Besoj", κερδίζοντας το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Αλβανία στη Junior Eurovision 2016 στη Βαλέτα της Μάλτας. Έλαβε τριάντα οκτώ βαθμούς και κατά συνέπεια τελείωσε δέκατη τρίτη από δεκαεπτά συμμετέχουσες χώρες. Από την Junior Eurovision 2016, η Αλβανία έδωσε τους περισσότερους βαθμούς στη Μάλτα και έλαβε τους περισσότερους από την Ιταλία.

 Στις 14 Αυγούστου 2012, ο εθνικός τηλεοπτικός οργανισμός της Αλβανίας, Radio TVizioni Shqiptar (RTSH), ανακοίνωσε ότι θα κάνει το ντεμπούτο τους στην Παιδική Eurovision στο διαγωνισμό του 2012 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας την 1η Δεκεμβρίου 2012. Ο μηχανισμός που χρησιμοποιείται εκείνη τη στιγμή για να επιλέξει τον εκπρόσωπό του ήταν μια εθνική εκδήλωση προεπιλογής με τίτλο Junior Fest Albania 2012. Η παιδική τραγουδίστρια, η Ιγκζιντόρα Γκιέτα, ήταν η πρώτη που συμμετείχε στην εκπροσώπηση της Αλβανίας με το τραγούδι "Kam një këngë vetëm për ju", το οποίο τελείωσε στη δωδέκατη θέση και πέτυχε τριάντα πέντε βαθμούς. Αυτό ήταν το χειρότερο αποτέλεσμα της Αλβανίας στο ιστορικό των αγώνων.Στις 27 Σεπτεμβρίου 2013, η RTSH ανακοίνωσε την απόσυρσή τους από τον διαγωνισμό του 2013, ενώ η EBU δήλωσε ότι η απόσυρση οφείλεται σε οικονομικά και οργανωτικά ζητήματα. Η Αλβανία εξακολουθεί να απουσιάζει από τον διαγωνισμό το 2014 και μόνο στις 13 Μαρτίου 2015 η RTSH ανακοίνωσε την επιστροφή τους στον διαγωνισμό. Η εθνική εκδήλωση επιλογής που διοργανώθηκε για την επιλογή του συμμετέχοντος στο 2015 είχε τίτλο Festivali i Këngës për Femije, κατά την οποία η Mishela Rapo κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Αλβανία στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015 με το τραγούδι Dambaje. Στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015, η Rapo τερμάτισε στην πέμπτη θέση, κερδίζοντας ενενήντα τρία σημεία και το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα. Συμμετοχή της Αλβανίας στη Eurovision Albania in the Junior Eurovision Song Contest Official EBU Page
Πολύανθο Ροδόπης

Ο Πολύανθος (παλαιότερη ονομασία: Ναρλίκιοϊ) είναι χωριό της Ροδόπης, με πληθυσμό 631 κατοίκους, το οποίο ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ιάσμου. Απέχει 17 χιλιόμετρα από την Κομοτηνή και 34 χιλιόμετρα από την Ξάνθη, ενώ η κωμόπολη του Ιάσμου βρίσκεται σε απόσταση μόλις 4 χιλιομέτρων. Το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς της Ροδόπης. Όπως στη γενικότερη περιοχή, έτσι και στον Πολύανθο συνυπάρχουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι, με κύριες ασχολίες τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία. Στο χωριό λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 1980 σταθμός του ΟΣΕ, ενώ μέχρι και σήμερα το χωριό εξυπηρετείται απο το ΚΤΕΛ Ροδόπης.

 Ο Πολύανθος στέκει πάνω στην αρχαία Εγνατία Οδό, η οποία ήταν μεγάλης εμπορικής, οικονομικής και πολιτισμικής σημασίας για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Την δεκαετία 1360-1370 η περιοχή καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Μετά την προσάρτηση της περιοχής στην Ελλάδα και τις ανταλλαγές πληθυσμών που ακολούθησαν μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βουλγαρίας, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής και της Βόρειας Θράκης. Το πέτρινο τοξωτό γεφύρι στον ποταμό Κομψάτο, χτισμένο το 17ο-18ο αιώνα σε οθωμανικό ρυθμό με πλακαρές πέτρες από Ηπειρώτες μάστορες. Πρόκειται για ένα γεφύρι με κατεύθυνση από τη δύση προς την ανατολή. Το γεφύρι ήταν τρίτοξο με δυο μεσόβαθρα και δυο ακρόβαθρα και κατεύθυνση από Δύση προς Ανατολή. Σήμερα σώζεται το μεσαίο και ανατολικό τόξο και το ανατολικό ακρόβαθρο. Το μεσαίο τόξο ελαφρώς υπερυψωμένο ήταν το μεγαλύτερο. Έχει άνοιγμα 21,80 μ. και ύψος 12 μ. Το ανατολικό έχει άνοιγμα 17 μ. Το βυζαντινό κάστρο του Πολυάνθου, το οποίο βρίσκεται χτισμένο σε κωνικό λόφο. Οι ανασκαφές στο κάστρο έχουν δείξει ίχνη κατοίκησης παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών χρόνων. Στην περιοχή του κάστρου έχουν ανευρεθεί ερείπια μεσαιωνικής τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής εκκλησίας και νεκροταφείου της ίδιας περιόδου, που δείχνουν ότι γύρω από το κάστρο υπήρξε ευρύτερος οικισμός. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Πολυάνθου ειναι ο Κομψάτος, ο οποίος έχει πάρει την ονομασία του από τον ομώνυμο ποταμό της περιοχής. Η ομάδα του χωριού παίζει στη Β’ ΕΠΣ Θράκης από το καλοκαίρι του 2018. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 69200, ενώ ο τηλεφωνικός κωδικός είναι 25340.
Ζαν-Ζυλ-Αντουάν Λεκόντ ντυ Νουί

Ο Ζυλ Λεκόντ ντυ Νουί (Jean-Jules-Antoine Lecomte du Nouÿ) Παρίσι 1842 – 1923) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της οριενταλιστικής σχολής. Μαθήτευσε αρχικά, το 1861, στο εργαστήριο του Σαρλ Γκλέρ (Charles Gleyre, 1818 - 1874) και λίγο αργότερα στα εργαστήρια του Εμίλ Σινιόλ (Emile Signol) και του Ζαν-Λεόν Ζερόμ (Jean-Léon Gérôme), 1824 - 1904).

 Κατόπιν προτροπής του Ζερόμ, ταξίδεψε, όπως και αυτός, στην Ανατολή, επισκεπτόμενος την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Τα ταξίδια του αυτά υπήρξαν η κύρια πηγή έμπνευσης στα έργα του. Για πρώτη φορά εξέθεσε τους πίνακές του στο παρισινό Σαλόν του 1863 και κέρδισε διάφορα μετάλλια μεταξύ των ετών 1868 και 1889. Επηρεάστηκε από το έργο του Γάλλου συγγραφέα Θεόφιλου Γκωτιέ και φιλοτέχνησε μια σειρά από πίνακες εμπνευσμένους από το μυθιστόρημα του Γκωτιέ «Η μυθιστορία της μούμιας» (Roman de la momie, 1858). Εργάστηκε ακόμη στη διακόσμηση της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας (Église de la Trinité) στο Παρίσι. Εκείνη την εποχή κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) και ταξίδεψε στη Βενετία μαζί με το ζωγράφο Σαρλ Τοσέ (Charles Toché). To 1876 του απονεμήθηκε η διάκριση της Λεγεώνας της Τιμής, ενώ συνέχισε τα ταξίδια του στο Μαρόκο, όπου ήρθε σε άμεση επαφή με τον ανατολίτικο τρόπο ζωής στην Ταγγέρη και το Τετουάν. Το 1895 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, με ένα μικρό σταθμό στο Βουκουρέστι, και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αίγυπτο και την Αλγερία. Ο Λεκόντ ντυ Νουί εμπνεύστηκε από την ελληνική αρχαιότητα, τη μυθολογία και τις βιβλικές αφηγήσεις, αλλά κυρίως αντλούσε τα θέματά του από το περιβάλλον της Ανατολής. Ασχολήθηκε με τα γυναικεία γυμνά, τα οποία αναπαριστούσε με έναν εξιδανικευμένο ρεαλισμό και αισθησιακή προσέγγιση, όπως στον αριστουργηματικό πίνακά του «Η Λευκή Σκλάβα» (1888, Μουσείο Καλών Τεχνών, Ναντ, Γαλλία). Στα πιο γνωστά και αξιόλογα έργα του, που φιλοτέχνησε σε διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής δράσης του, περιλαμβάνονται: «Ο Δημοσθένης εξασκείται στην ομιλία» (1870), «Οι μαντατοφόροι κακών ειδήσεων» (1871, Τύνιδα – Υπουργείο Πολιτισμού), «Χριστιανές γυναίκες στον Τάφο της Παναγίας» (1871), «Το όνειρο του ευνούχου» (1874), «Ιουδίθ» (1875), «Αντόλφ Κρεμιέ» (1878), «Η λευκή σκλάβα» (1888), «Σάββατο στην εβραϊκή συνοικία» (1889), «Αντιόπη κα Ζευς» (1889), «Κυριακή στη Βενετία» (1890), «Πορτρέτο του βασιλιά και της βασίλισσας της Ρουμανίας» (1899), «Δεσποινίς ντε Μωπέν» (1902), «Η μάγισσα» (1904), «Όνειρο της Ανατολής» (1904) κ. ά. Επιλογή έργων Gérard – Georges Lemaire: “The Orient in Western Art” (English edition), pp. 277 & 342, Koenemann, 2005. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Λεκόντ ντυ Νούιγ, Ζυλ», τόμος 38, σελ. 66, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jean Lecomte du Nouÿ στο Wikimedia Commons
Πιέριος

Ο Πιέριος ήταν θεολόγος, πρεσβύτερος και υπεύθυνος της Κατηχητικής σχολής της Αλεξάνδρειας, που έζησε στο στο β΄μισό του 3ου αιώνα και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.

 Για την προσωπικότητα και τη δράση του οι πληροφορίες που έχουν διασωθεί είναι λίγες και αντιφατικές. Ο Ευσέβιος Καισαρείας τον θέλει διδάσκαλο στην Κατηχητική σχολή της Αλεξάνδρειας και κήρυκα σε ναό. Οι Φίλιππος ο Σιδίτης και Φώτιος, τον αναφέρουν ως προϊστάμενο της ίδιας σχολής. Οι συγχύσεις συνεχίζονται γύρω και από το αν μετέβη στη Ρώμη προς το τέλος της ζωής του ή μαρτύρησε στην Αλεξάνδρεια: ο Επιφάνιος και ο Φώτιος μιλούν μάλιστα για την ύπαρξη ναού προς τιμήν του μάρτυρα Πιέριου και του αδελφού του στην Αλεξάνδρεια. Ο Ιερώνυμος λέει πως μετέβη στη Ρώμη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η σύγκρουση των πληροφοριών οφείλεται σε σύγχυση των συγγραφέων Ευσεβίου και Ιερωνύμου, με άλλον συνώνυμο του Πιερίου, ο οποίος κατείχε σημαντική εκκλησιαστική θέση, τοποτηρητής της επισκοπής της Αλεξάνδρειας κατά τη διάρκεια του διωγμού του Δεκίου, ο οποίος δεχόμενος να θυσιάσει στα είδωλα, σύμφωνα με κείμενο της περιόδου -της Απολογίας Φιλέου- μετέβη στη Ρώμη με σκοπό να μετανοήσει για την αποστασία του. Πιθανότερο είναι να υπήρξε διδάσκαλος, προϊστάμενος της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας και μάρτυρας στην Αλεξάνδρεια επί Δεκίου. Για την περίοδο οπότε προΐστατο της Σχολής υπάρχουν κι εδώ διαφορές: ο πατρολόγος Στυλιανός Παπαδόπουλος τον τοποθετεί από το 281 μέχρι το 300, ενώ ο Παναγιώτης Χρήστου το 248 και εξής. Ο Φώτιος αναφέρει πως αποκαλείτο «νέος Ωριγένης» κάτι που δείχνει πως συνδύαζε διδακτικό και συγγραφικό έργο. Από τον Φίλιππο τον Σιδήτη αναφέρεται πως έγραψε Σπουδάσματα, από τον Ιερώνυμο ότι έγραψε Tractatus και από τον Φώτιο Βιβλίον δώδεκα λόγων. Σώζονται τίτλοι μόνο έργων και ομιλιών του: Εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Εις το Πάσχα και τον Ωσηέ, Εις τον βίον του αγίου Παμφίλου. Ο Ιερώνυμος αναφέρει τα Examplaria, τα οποία ήταν κριτική έκδοση του κειμένου της Καινής Διαθήκης και αντίγραφα του κειμένου της. Κατά τον Φώτιο ήταν ορθόδοξος ως προς το ζήτημα των ενδοτριαδικών σχέσεων Πατρός-Υιού, όχι όμως και για το Άγιο Πνεύμα, το οποίο θεωρούσε υποδεέστερο των άλλων δύο. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.909-912 Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Β' , Αθήνα, 1990, σελ.63
Σελινούντας Αχαΐας

Ο Σελινούντας είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 50-150 μέτρων περίπου. Αρχικά ονομαζόταν Κρόκοβα και μετονομάστηκε σε Σελινούς με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955, ομοίως και η τότε κοινότητα σε Κοινότητα Σελινούντος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σελινούντα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σελινούντος Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/06/2018.
Τζιρόλαμο ντα Κάρπι

Ο Τζιρόλαμο ντα Κάρπι (Girolamo Da Carpi, 1501 - 1 Αυγούστου 1556 ) ήταν Ιταλός ζωγράφος και διακοσμητής που εργάστηκε στην Αυλή του Οίκου των Έστε στη Φερράρα . Άρχισε να ζωγραφίζει στη Φερράρα, αναφερόμενος ότι μαθήτευσε στον Μπενβεντούτο Τίζι (il Garofalo). αλλά από ηλικία 20 ετών, είχε μετοικήσει στην Μπολόνια και θεωρείται μια μορφή ζωγραφικής της Πρώιμης Αναγέννησης της τοπικής Σχολής της Μπολόνια .

 Εκπαιδεύτηκε στο στούντιο ενός τοπικού ζωγράφου που εμφάνιζε επιρροές από τον Λορέντσο Κόστα και τον Ραφαήλ. Στη δεκαετία του 1520 ο Τζιρόλαμο επισκέφθηκε τη Ρώμη και τη Μπολόνια και εμπνεύστηκε από το μανιεριστικό ύφος του Τζούλιο Ρομάνο. Γεωγραφικά και υφολογικά, περιπλανάται σε διάφορες επιρροές. Επέστρεψε στη Φερράρα και συνεργάστηκε με τους Ντόσσο Ντόσσι και Μπενβενούτο Τίζι, μεταξύ άλλων σε παραγγελίες για την οικογένεια ντ' Έστε. Ο Τζιρόλαμο έγινε ο αρχιτέκτονας του Πάπα Ιουλίου Γ΄ το 1550 και επέβλεψε την αναδιαμόρφωση του Μπελβεντέρε του Βατικανού . Επιστρέφοντας στη Φερράρα, του ανατέθηκαν οι επεκτάσεις του Castello Estense . Οι πίνακες του ντα Κάρπι περιλαμβάνουν μια Κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στο Ροβίγκο .Η Μαντόνα, η λατρεία των μάγων και η Αγία Αικατερίνη στη Μπολόνια, και ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Ιερώνυμος στη Φερράρα. Μεταξύ των μαθητών του Τζιρόλαμο ντα Κάρπι ήταν ο Μπαρτολομέο Φατσίνι (Bartolomeo Faccini) και ο Ιππολίτο Κόστα (Ippolito Costa) . Τοπίο με μαγική πομπή, (γύρω στο 1525, attr. ); Galleria Borghese, Ρώμη ) Λατρεία των Μάγων, (1531, Σαν Μαρτίνο, Μπολόνια ) Γάμος της Αγίας Αικατερίνης, (1532–34; Santissimo Salvatore, Μπολόνια ) Άγιος Λογγίνος, (1531) Πεντηκοστή, (San Francesco, Rovigo ) Ευκαιρία και τύψεις, (1541; Gemäldegalerie, Δρέσδη) Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Freedberg, Sydney J. (1993). Pelican History of Art, επιμ. Painting in Italy, 1500-1600. Penguin Books Ltd. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Carpi, Girolamo da» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 5 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 397 Έργα του Girolamo da Carpi στο Census of Ferrarese Paintings and Drawings
Παλάτι Ρουζάνι

Το Παλάτι Ρουζάνι (λευκορωσικά: палац у Ружанах, πολωνικά: Pałac w Różanie) είναι ένα ερειπωμένο παλάτι στο χωριό Ρουζάνι, στην επαρχία Προυζάνι, στην περιφέρεια Μπρεστ της δυτικής Λευκορωσίας. Ανάμεσα στο 16ο και 19ο αιώνα το Ρουζάνι, τότε γνωστό ως Ρόζανι, ήταν η κύρια έδρα της ανώτερης γραμμής της οικογένειας ευγενών Σαπιέχα, γνωστοί ως Σαπιέχα του Ρουζάνι. Το κάστρο είναι υπό συστηματική διαδικασία ανακατασκευής με την διακοσμημένη πύλη του παλατιού και το κτίριο εισόδου έχει ήδη αποκατασταθεί.

 Το Ρουζάνι ξεκίνησε την ζωή του στα τέλη του 16ου αιώνα, ως ο χώρος του κάστρου του Λεβ Σαπιέχα. Το κάστρο ολοκληρώθηκε το 1602. Η κατοικία του Σαπιέχα καταστράφηκε στην διαμάχη στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας όταν οι δυνάμεις του Μιχάλ Σερβάτσι Βισνιοβιέτσκι επιτέθηκαν στο κάστρο το 1700. Το παλάτι Ρουζάνι ξαναχτίστηκε ως μεγάλη Νεοκλασική κατοικία την δεκαετία του 1770 από τον Αλεξάντερ Μιχάλ Σαπιέχα, με τις υπηρεσίες του αρχιτέκτονα Γιαν Σάμουελ Μπέκερ της Σαξονίας, που όρισε το παλάτι σε ένα τοπίο Αγγλικού πάρκου. Εκτός από το παλάτι, υπήρχε ένα θέατρο (1784-88) και πολλά άλλα βοηθητικά κτίρια. Ο Μπέκερ σχεδίασε επίσης την τοπική εκκλησία (ξαναχτίστηκε το 1850). Μέχρι την επίσκεψη του Βασιλιά Στάνισλαβ Β' το 1784, οι εργασίες για το παλάτι είχαν ανασταλεί. Τα οικόπεδα Σαπιέχα εθνικοποιήθηκαν μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου (1831). Τρία χρόνια αργότερα, το συγκρότημα του παλατιού χρησιμοποιήθηκε ως εργοστάσιο .Το 1914 το παλάτι κάηκε από φωτιά που προκλήθηκε κατά λάθος από τους εργάτες του εργοστασίου. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι επακόλουθες οικονομικές δυσκολίες απέτρεψαν την αποκατάσταση του κτιρίου μέχρι το 1930, ωστόσο το μερικώς ανακαινισμένο παλάτι καταστράφηκε και πάλι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, μια συνέπεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακοσμημένη πύλη του παλατιού επιβιώνει μέχρι σήμερα και πρόσφατα αποκαταστάθηκε. Μοναστήρι Μπιαρόζα Κάστρο Χαλσάνι, άλλη εγκαταλελειμμένη κατοικία των Σαπιέχα στη Λευκορωσία Κατάλογος κάστρων στη Λευκορωσία Photos at Radzima org. (Αγγλικά) Photos at Globus (Ρωσικά) Belarus Guide (Αγγλικά) Unofficial Ruzhany site (Ρωσικά)
Πάβλε Μπάκιτς

Ο Πάβλε Μπάκιτς (σερβικά : Павле Бакић , ουγγρικά : Bakith Pál ) (1525 - 20 Σεπτεμβρίου 1537) ήταν ο τελευταίος Δεσπότης της Σερβίας, που κυβέρνησε μια περιοχή στο πλαίσιο του ουγγρικού στέμματος μέχρι το θάνατό του το 1537.

 Ο Πάβλε είχε τιμάρια στην Οθωμανοκρατούμνη Σερβία, όπως και ο πατέρας του, και ήταν άρχοντας μεγάλων κτημάτων γύρω από Βάνσατς και Σουμαντίγια. Επίσης είχε την υποχρέωση για τη συλλογή των φόρων από τους ανθρώπους του. Σε συνενόηση με τον Παλ Τομόρι και τον Λουδοβίκο Β΄ της Ουγγαρίας, έφυγε από τη γη του με την οικογένειά του και ένα μεγάλο αριθμό των Σέρβων , και πήγαν στην Ουγγαρία, όπου σε αντάλαγμα έλαβε την πόλη της Λακ και πολλά κτήματα. Με τις δυνάμεις του συμμετείχε στη μάχη του Μοχάκς κατά των Οθωμανών το 1526. Κατά τη διάρκεια του πολέμου διαδοχής μεταξύ Φερδινάδου και Ιωάννη Zápolya , πήρε την πλευρά του Zápolya. Μετά την ήττα του Zápolya το 1527 έδωσε όρκο πίστης στον Φερδινάνδο και έμεινε πιστός σε αυτόν όλη του τη ζωή. Πήρε μέρος με το ιππικό του στην υπεράσπιση της Βιέννης το 1529. Το 1537 του δόθηκε ο τίτλος του Δεσπότη της Σερβίας. Προσπάθησε να διώξει του Οθωμανούς από την Σλαβονία χωρίς να τα καταφέρει, σκοτώθηκε σε μάχη στην Γκοριανί το 1537 και το κεφάλι του στάλθηκε στον Σουλτάνο. Lemajić Nenad, Donation charters of the Bakić family, in Istraživanja 2005, iss. 16, pp. 153–169, Stanojević Pavle, Classification of archive material in the Church of Saints Peter and Paul in Arad a comprehensive list of documents, in Temišvarski zbornik 2006, iss. 4, pp. 143–174, Matica srpska, Novi Sad Božanić, S. 2007, "Srem in the period between 1502 and 1526", Spomenica Istorijskog arhiva Srem, no. 6, pp. 72–88. Aleksa Ivić: Istorija Srba u Vojvodini, Novi Sad 1929 Istanbul Britannica, Istanbul Αρχειοθετήθηκε 2013-01-18 at Archive.is
Δημοσιονομικό δίκαιο

Ως Δημοσιονομικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν οτιδήποτε έχει σχέση με την εξεύρεση αλλά και διαχείριση των αναγκαίων στο κράτος οικονομικών μέσων αφενός και αφετέρου τη διάθεση αυτών προκειμένου να ικανοποιηθούν οι εξ αυτών σκοποί του.

 Το Δημοσιονομικό Δίκαιο ουσιαστικά είναι Δημόσιο Δίκαιο, δεδομένου ότι οι κανόνες του είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Διακρίνεται σε δύο επιμέρους κλάδους: στο δημόσιο λογιστικό, που περιλαμβάνει τον κρατικό προϋπολογισμό, τις δημόσιες δαπάνες, τον απολογισμό, γενικό ισολογισμό και τις εισπράξεις, και στο φορολογικό δίκαιο, που αποτελεί αυτοτελή κλάδο. Την ανάγκη της αυτοτέλειας του Δημοσιονομικού Δικαίου ως ιδιαίτερου κλάδου συστηματικού έργου και μελέτης υποστήριξαν αρχικά ο Γάλλος καθηγητής Trotabas, που συνέγραψε το έργο "Εγχειρίδιο δημοσιονομικής νομοθεσίας", στη συνέχεια ο Γερμανός καθηγητής Bocker, καθώς επίσης και ο Ιταλός Griziolti. Στην Ελλάδα πρώτος που ασχολήθηκε με το θέμα ήταν ο καθηγητής Γ. Κοφινάς, το 1929 που συνέγραψε το "Εγχειρίδιο φορολογικού δικαίου" θεωρώντας το τμήμα του δημοσιονομικού δικαίου. Πρώτοι όμως που δίδαξαν αυτό ως αυτοτελή κλάδο σε ελληνικά πανεπιστήμια ήταν ο Δ. Σάντης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και οι Α. Σίδερης, Β. Λαμπρινάκης και Π. Δερτιλής στη τότε Πάντειο Σχολή στην Αθήνα. Μάλιστα ο τελευταίος ήταν εκείνος που ανέπτυξε περισσότερο τον κλάδο ως αυτόνομο με το σύγγραμμά του "Το δημοσιονομικόν δίκαιον ως ίδιος κλάδος δικαίου". Ιδιαίτεροι όμως λόγοι που συνέβαλαν ουσιαστικά στην αυτοτέλεια του Δημοσιονομικού Δικαίου, στην Ελλάδα, ήταν αναμφίβολα: Η από του 1929 και έπειτα αναπτυχθείσα νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η αναπτυχθείσα επίσης νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καθώς και Η συνεχής δημοσίευση επιστημονικών ερευνών σε θέματα του δημοσιονομικού δικαίου. Δημοσιονομία Δημοσιονομική λειτουργία Δημοσιονομική πολιτική "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Συμπλήρωμα 2ος, σελ.625.
Νεραντζιές Αχαΐας

Οι Νεραντζιές είναι χωριό της Αχαΐας και αποτελεί έδρα και μοναδικό οικισμό της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αιγιαλείας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Απέχει 7 χλμ. από το Αίγιο και 34 χλμ. από τη Πάτρα. Καλύπτει περίπου 3 τ.χλμ ενώ ο οικισμός περιορίζεται στο ένα δέκατο της έκτασης. Συνορεύει με την τοπικές κοινότητες Ροδοδάφνης (και συγκεκριμένα τον οικισμό Πανόραμα), Σελιανιτίκων και Άλσους.

 Οι τότε Νεραντζές αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1889 και προσαρτήθηκαν με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889 στον τότε Δήμο Αιγίου μέχρι το 1912, που, με την κατάργηση των δήμων, προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Σελιανίτικων. Με το ΦΕΚ 407Α της 17/11/1926 αποσπάστηκαν από την Κοινότητα Σελιανίτικων και ορίστηκαν ως έδρα της νεοπαγούς Κοινότητας Νεραντζών. Στις 16/10/1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Νεραντζιαί, ομοίως και της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτώνται στο Δήμο Συμπολιτείας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Αιγιαλείας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νεραντζιών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Νεραντζιών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/11/2017. Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 16/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 16/11/2017.
Μπουκάκε

Το Μπουκάκε (ορθή ελληνική απόδοση: Μπουκακέ) (Ιαπωνικά:ぶっかけ) είναι μια σεξουαλική πράξη που απεικονίζεται σε ταινίες πορνό, κατά την οποία αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε μια γυναίκα ή σ'έναν άλλον άνδρα. Τα βίντεο με σκηνές μπουκάκε είναι μια σχετικά διαδεδομένη κατηγορία στην πορνογραφία. Αυτό το είδος ξεκίνησε από την Ιαπωνία στη δεκαετία του 1980 και στη συνέχεια να εξαπλωθεί στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, περνώντας και στην γκέι πορνογραφία. Η λέξη είναι το ουσιαστικό του ιαπωνικού ρήματος μπουκακερού (ぶっ掛ける) που σημαίνει ραντίζω με νερό.

 Το μπουκάκε πρωτοεμφανίστηκε σε πορνογραφικές ταινίες κατά τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με ένα σχολιαστή, ένας σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη του μπουκάκε ως πορνογραφική μορφή ήταν η υποχρεωτική λογοκρισία στην Ιαπωνία, όπου τα γεννητικά όργανα πρέπει να καλύπτονται από ένα «μωσαϊκό». Συνέπεια αυτού είναι ότι η ιαπωνική πορνογραφία τείνει να επικεντρωθεί περισσότερο στο πρόσωπο και το σώμα των ηθοποιών αντί για τα γεννητικά τους όργανα. Η εκλαΐκευση της πράξης και του όρου έχει αποδοθεί στον σκηνοθέτη Καζουχίκο Ματσουμότο το 1998.Η πρακτική στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην Αμερικανική και Ευρωπαϊκή πορνογραφία στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η εμφάνιση των βίντεο μπουκάκε ήταν μέρος της τάσης για σκληρότερη πορνογραφία στη δεκαετία του 1990, αφού είχαν προηγηθεί οι μόδες της διπλής διείσδυσης και του γκάνγκμπανγκ. Ήταν ένα οικονομικό πλεονέκτημα για τη Δυτική πορνογραφική βιομηχανία επειδή οι ταινίες απαιτούν μόνο μία ηθοποιό και συχνά ερασιτέχνες άνδρες ηθοποιούς με χαμηλή αμοιβή. Μια ιαπωνική παραλλαγή του μπουκάκε είναι το γκόκκουν, στο οποίο αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε ένα δοχείο το οποίο πίνει ένας/μία ηθοποιός.Το είδος έχει επίσης εξαπλωθεί και στην γκέι πορνογραφία, με σκηνές στις οποίες αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε έναν άλλο άνδρα. Έχουν παραχθεί επίσης λεσβιακά μπουκάκε βίντεο. Τον 17ο Παγκόσμιο Συνέδριο Σεξολογίας στο Μόντρεαλ το 2005 περιλάμβανε και μια παρουσίαση σχετικά με το μπουκάκε. Μερικοί συγγραφείς έχουν περιγράψει το μπουκάκε σαν μορφή ταπείνωσης. Η εγκληματολόγος-ψυχολόγος Κάρεν Φράνκλιν έχει περιγράψει το μπουκάκε ως συμβολικό ομαδικό βιασμό, που χαρακτηρίζεται από τον σκοπό της ταπείνωσης, της υποβάθμισης και της αντικειμενοποίησης των γυναικών. Η φεμινίστρια ακτιβίστρια κατά της πορνογραφίας Γκέιλ Ντάινς περιγράφει το μπουκάκε ως «μία από τις πιο εξευτελιστικές πράξεις σε πορνό».
Μαριλένη της Οράγγης-Νάσσαου

Η Μαριλένη της Οράγγης-Νάσσαου (Marilène van Orange-Nassau, γεννημένη ως Μαρία Ελένη Άντζελα φαν ντεν Μπρουκ Marie Hélène Angela van den Broek, 4 Φεβρουαρίου 1970 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Μαυρίκιου της Οράγγης-Νασσάου, φαν Φόλενχοφεν.

 Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1970 στο Ντίρε, και είναι κόρη του Χανς φαν ντεν Μπρουκ και της Γιόσεε φαν Σχέντελ. Απέκτησε το δίπλωμα γυμνασίου (προ-πανεπιστημιακή δευτεροβάθμια εκπαίδευση) στο Βάσενααρ το 1988. Σπούδασε από το 1988 έως το 1994 στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν, όπου έλαβε το πτυχίο MSc στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάζεται στο Ρέικσμουζεουμ Άμστερνταμ, ένα ολλανδικό εθνικό μουσείο αφιερωμένο στην τέχνη, τη χειροτεχνία και την ιστορία. Στις 29 Μαΐου 1998 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Μαυρίκιο της Οράγγης-Νασσάου, φαν Φόλενχοφεν στο Άπελντοορν και την επόμενη μέρα 30 Μαΐου έγινε και ο θρησκευτικός τους γάμος. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Αναστασία Άννα Μαργαρίτα Ιωσηφίνα (γεν. το 2001) τον Λούκας Μαυρίκιο Πέτρο Ερρίκο (γεν. το 2002) την Φελίσια Ιουλιανή Βενεδίκτη Βαρβάρα (γεν. το 2005) 4 Φεβρουαρίου 1970 - 29 Μαΐου 1998: Δεσποινίς Μαριλένη φαν ντεν Μπρουκ 29 Μαΐου 1998 - 30 Ιανουαρίου 2013: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριλένη της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Φόλενχοφεν 30 Ιανουαρίου 2013 - σήμερα: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριλένη της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Φόλενχοφεν-φαν ντεν Μπρουκ Dutch Royal House webpage
Φυλακή Μπρεντβέιτ

Η φυλακή Μπρεντβέιτ (επίσημα ονομάζεται Υπηρεσία Φυλακής, Κηδεμονίας και Μονάδα Εποπτείας Μπρεντβέιτ, νορβηγικά: Bredtveit fengsel, forvarings- og sikringsanstalt‎) είναι μια φυλακή που βρίσκεται στη γειτονιά Μπρέντβετ στο Όσλο της Νορβηγίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης.

 Προέρχεται από την φάρμα Μπρέντβετ ως σπίτι μάθησης (lærehjem) για νεαρά αγόρια, που χτίστηκε το 1918 και χρησιμοποιήθηκε από το 1919 έως το 1923. Το 1923 το κράτος ανέλαβε την ιδιοκτησία από την Det norske lærehjem - og verneforbund. Το 1929 αποφασίστηκε η μετατροπή του ακινήτου σε ένα αναμορφωτήριο για την διδασκαλία των δεξιοτήτων εργασίας ενώ το πράσινο φως δόθηκε το 1939. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, καθώς η κατασκευή διακόπηκε από τον πόλεμο. Το 1940, η Νορβηγία δέχτηκε εισβολή και κατελήφθη από τη Ναζιστική Γερμανία. Από το 1941 το ναζιστικό δωσίλογο κόμμα Nasjonal Samling χρησιμοποίησε το Μπρεντβέιτ ως πολιτική φυλακή, ενώ είχε μια ομοιότητα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Φάλσταντ, στο αρχικό σκοπό της εγκατάστασης. Οι άνθρωποι που φυλακίστηκαν στο Μπρεντβέιτ κατά τη διάρκεια του πολέμου περιλαμβάνουν αρκετούς καθηγητές που συνελήφθησαν κατά την καταστολή στο Πανεπιστήμιο του Όσλο τον Οκτώβριο του 1943: τους Γιόχαν Κρίστιαν Σράινερ, Οντ Χάσελ, Ράγκναρ Φρις, Γιοχάνες Άντενες, Καρλ Γιάκομπ Άρνχολμ, Μπιόρν Φόιν, Έλιβ Σκαρντ, Χάραλντ Κ. Σιελντερούπ και Ανατόλ Χάιντς. Επίσης, μια ομάδα Εβραίων κρατουμένων που έφτασε στο Όσλο μετά την αποχώρηση των SS Donau έμεινε στο Μπρεντβέιτ. Έφυγαν από το Μπρεντβέιτ στις 24 Φεβρουαρίου του 1943, και απεστάλησαν προς το Άουσβιτς για την επόμενη ημέρα. Το προσωπικό στο στρατόπεδο περιλάμβανε το γιατρό Χανς Ενγκ. Το 1945, μετά τον πόλεμο, το Μπρεντβέιτ χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για τις γυναίκες της πολυαναμενόμενης δίκης για τη συνεργασία ως μέρος της νομικής εκκαθάρισης στη Νορβηγία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μελλοντικός πολιτικός Αασλάουγκ Αάσλαντ υπηρέτησε ως διευθυντής κατά την αρχική περίοδο. Από το 1949 ήταν γενική γυναικεία φυλακή, η οποία περιελάμβανε εγκαταστάσεις καταναγκαστικής εργασίας. Η καταναγκαστική εργασία έπαψε να υπάρχει στη Νορβηγία το 1970, οπότε η φυλακή πήρε το όνομα Bredtveit fengsel og sikringsanstalt. Είναι μία από τις τρεις γυναικείες φυλακές στη Νορβηγία, ενώ οι άλλες δύο είναι οι Σάντεφιορντ και Ραβνεμπεργκέτ. Έχει χωρητικότητα 54 κρατουμένων.Μεταξύ των ανθρώπων που φυλακίστηκαν στο Μπρεντβέιτ μετά τον πόλεμο περιλαμβάνουν τις Βερόνικα Όρντερουντ και Κριστίν Κίρκεμο που καταδικάστηκαν στην υπόθεση δολοφονίας Όρντερουντ. Γλωσσάρι της Ναζιστικής Γερμανίας Ολοκαύτωμα Κατάλογος βιβλίων για τη Ναζιστική Γερμανία Κατάλογος στρατοπέδων συγκέντρωσης και κράτησης Κατάλογος Ναζιστικών Γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Ναζιστικό Κόμμα Ναζιστικά τραγούδια Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ραπίντ Βιέννης

Η Ραπίντ Βιέννης (γερμανικά: Rapid Wien, προφέρεται: [raˈpiːd viːn]) είναι το ένα από τα δύο μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Βιέννης. Οι «πράσινοι», όπως αποκαλούνται, της Βιέννης είναι γνωστοί και με το όνομα Hütteldorfer (σ.σ. κάτοικοι του Hütteldorf) διότι το πρώην γήπεδο της ομάδας, Gerhard-Hanappi-Stadion, βρίσκεται σε αυτή τη γειτονιά της πόλης. Η Ραπίντ είναι η δημοφιλέστερη ομάδα της Αυστρίας με οπαδούς σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας.

 Η ιστορία του σωματείου ξεκινά το 1898 με την ίδρυση του με την επωνυμία Πρώτο Ποδοσφαιρικό Σωματείο των Βιεννέζων Εργατών (Erster Wiener Arbeiter-Fußball-Club) και χρώματα το κόκκινο και το γαλάζιο. Στις 8 Ιανουαρίου 1899 το σωματείο μετονομάζεται και λαμβάνει το σημερινό του όνομα, δηλαδή Sportklub Rapid Wien (Αθλητικό Σωματείο Ραπίντ Βιέννης), ακολουθώντας το αντίστοιχο παράδειγμα της SV Nord Wedding Βερολίνου που μετονομάστηκε σε Ραπίντ Βερολίνου. Τα σημερινά της χρώματα (πράσινο και λευκό) τα υιοθέτησε το 1904, αν και συχνά στους εκτός έδρας αγώνες της αγωνίζεται με τα αρχικά χρώματα του συλλόγου. Η Ραπίντ υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά σωματεία του μεσοπολέμου, όταν και η Αυστρία ήταν μια από τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της ηπείρου. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από την ναζιστική Γερμανία το 1938, η Ραπίντ αγωνίστηκε στις κοινές «πανγερμανικές» διοργανώσεις και κατέκτησε το «κοινό» κύπελλο Γερμανίας (Tschammerpokal) του 1938, επικρατώντας στον τελικό με 3-1 επί της FSV Frankfurt, ενώ παράλληλα κατέκτησε και το «κοινό» πρωτάθλημα του 1941 κερδίζοντας την ισχυρότερη γερμανική ομάδα της εποχής, τη Σάλκε με 4-3 σε έναν συναρπαστικό αγώνα στο πρώτο ημίχρονο του οποίου η Ραπίντ ηττάτο με 0-3. Σε αυτό τον αγώνα καθιερώθηκε ως έννοια το περίφημο «πνεύμα Ραπίντ» (Rapidgeist) σύμφωνα με το οποίο κανένας αγώνας δεν τελειώνει πριν το τελικό σφύριγμα του διαιτητή και η ομάδα πρέπει να παλεύει ακατάπαυστα μέχρι το τέλος. Η Ραπίντ είναι η πολυνίκης ομάδα των Αυστριακών διοργανώσεων. Ωστόσο, οι οπαδοί των υπολοίπων ομάδων αμφισβητούν τους αριθμούς των τίτλων καθώς ισχυρίζονται ότι τα 16 πρώτα πρωταθλήματα κατακτήθηκαν πριν από την καθιέρωση του ενιαίου παναυστριακού πρωταθλήματος και αφορούν μόνο τοπικές διοργανώσεις της πόλης της Βιέννης. Πρωτάθλημα Αυστρίας Πρωταθλήτρια (32): 1912, 1913, 1916, 1917, 1919, 1920, 1921, 1923, 1929, 1930, 1935, 1938, 1940, 1941, 1946, 1948, 1951, 1952, 1954, 1956, 1957, 1960, 1964, 1967, 1968, 1982, 1983, 1987, 1988, 1996, 2005, 2008Κύπελλο Αυστρίας Κυπελλούχος (14): 1919, 1920, 1927, 1946, 1961, 1968, 1969, 1972, 1976, 1983, 1984, 1985, 1987, 1995Σούπερ Καπ Αυστρίας Νικήτρια (3): 1986, 1987, 1988 Πρωτάθλημα Γερμανίας Πρωταθλήτρια (1): 1941Κύπελλο Γερμανίας Κυπελλούχος (1): 1938 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Φιναλίστ (2): 1985, 1995Κύπελλο Ιντερτότο Νικήτρια (3): 1992, 1993, 2007Μιτρόπα Καπ Νικήτρια (2): 1930, 1951 Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Αγνή του Ρόχλιτς

H Αγνή, γερμ. Agnes von Rochlitz von Wettin (απεβ. 1195) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου της Λουσατίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μερανίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ντέντι Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας και της Ματίλντας του Χάινσμπεργκ. Ο σύζυγός της Μπέρτολτ δούκας της Μερανίας συνόδευσε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Γερμανίας στο βασίλειο της Σικελίας. Το 1189 αυτός οδήγησε την 3η μοίρα του βασιλικού στρατού και ήταν ο σημαιοφόρος της Γ΄ Σταυροφορίας. Παντρεύτηκε τον Μπέρτολτ των Άντεχς δούκα της Μερανίας και είχε τέκνα: Όθων Α΄ π.1180-1234, δούκας της Μερανίας. Έκμπερτ, επίσκοπος του Μπάμμπενμπεργκ. Ερρίκος, μάργραβος της ΙΣτρίας. Χέντβιχ 1174-1243, Αγία. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ τον Γενειοφόρο, υψηλό δούκα της Πολωνίας. Γερτρούδη 1185-1213, παντρεύτηκε τον Ανδρέα Β΄ των Άρπαντ της Ουγγαρίας. Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας 1206-1270, νυμφεύτηκε τη Μαρία Λασκαρίνα, κόρη του Θεοδώρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια. Αγνή απεβ. 1201, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας. Μπέρτολτ π.1180-1251, πατριάρχης της Ακουιλέια. Ματθίλδη, ηγουμένη του Κλίτσινγκεν. G. A. Loud, ed. (2010), The Crusade of Frederick Barbarossa: The History of the Expedition of the Emperor Frederick and Related Texts, Ashgate, pp. 61–62; Jonathan Lyon (2013), Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100–1250, Ithaca and London: Cornell University Press, p. 154 n. 10.
Χονολουλού

Η Χονολουλού (αγγλικά: Honolulu) είναι η πρωτεύουσα και η πολυπληθέστερη κοινότητα της Χαβάης, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Κατά την 1η Ιουλίου 2004, σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής Πληθυσμού των ΗΠΑ, η Χονολουλού υπολογίστηκε ότι είχε 377.260 κατοίκους, ενώ η πόλη μαζί με την κομητεία (ουσιαστικά το νησί Οάχου) 900.000 κατοίκους. Η τοπική διοίκηση υφίσταται μόνο σε επίπεδο κομητείας και ως εκ τούτου η πόλη και κομητεία της Χονολουλού επεκτείνεται σε όλο το νησί Οάχου του συμπλέγματος της Χαβάης. Δήμαρχος από τις 2 Ιανουαρίου του 2021 είναι ο Ρικ Μπλαντζιάρντι.

 Στα χαβανέζικα «χονολούλου» σημαίνει «προστατευμένος κόλπος/λιμάνι» ή «τόπος προστασίας». Η περιοχή της Χονολουλούς πρωτοκατοικήθηκε τον 11ο αιώνα από Πολυνήσιους. Στη Χονολουλού ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του ήταν ο Βρετανός καπετάνιος Γουίλιαμ Μπράουν το 1794. Στις 7 Δεκεμβρίου 1941 εξαπολύθηκε ιαπωνική αεροπορική επίθεση στον αμερικανικό στόλο που βρισκόταν στον όρμο του Περλ Χάρμπορ, δυτικά της Χονολουλού, με πολύ μεγάλες απώλειες για τις ΗΠΑ, γεγονός που έθεσε το τέλος στην ουδετερότητα των Αμερικανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από την Χονολουλού κατάγεται ο Μπαράκ Ομπάμα, πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής με θητεία από το 2008 έως το 2019, εκλεγμένος με τους Δημοκρατικούς. Μάλιστα, στις προεδρικές εκλογές του 2008 οι ψηφοφόροι της Χαβάης υπερψήφισαν τον Ομπάμα σε ποσοστό 76%. Χονολουλού στο Curlie City & County of Honolulu - επίσημη ιστοσελίδα Hawaii Vistors and Convention Bureau Αρχειοθετήθηκε 2012-11-27 στο Wayback Machine. Honolulu Traffic Information Center (includes camera links) National Weather Service Honolulu office Hawaii Community Theatre Web Index The Arts District Honolulu
Συνθήκη του Τορίνο (1860)

Η συνθήκη του Τορίνο συνήφθη μεταξύ της Γαλλίας και του βασιλείου της Σαρδηνίας στις 24 Μαρτίου 1860. Με τη συνθήκη το Δουκάτο της Σαβοΐας και η επαρχία της Νίκαιας προσαρτήθηκαν στη Γαλλία.

 Ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ' και ο πρωθυπουργός του βασιλείου της Σαρδηνίας κόμης Καβούρ συναντήθηκαν μυστικά στη γαλλική λουτρόπολη Πλομπιέρ-λε-Μπαιν στις 21 Ιουλίου 1858. Συμφώνησαν ότι η Γαλλία θα υποστηρίξει την ενοποίηση της Ιταλίας που επιχειρούσε το βασίλειο της Σαρδηνίας, υπό τον όρο ότι ο πάπας να διατηρήσει τον έλεγχο της Ρώμης. Σε αντάλλαγμα ζητήθηκε από τη Γαλλία το βασίλειο της Σαρδηνίας να παραχωρήσει το δουκάτο της Σαβοΐας μαζί με την κομητεία της Νίκαιας στη Γαλλία. Τον Απρίλιο του 1859, η Αυστρία, εξ αιτίας του ότι η Σαρδηνία προμήθευε όπλα στο αποσχιστικό κίνημα της Λομβαρδίας, κήρυξε πόλεμο στη Σαρδηνία. Κατά τη διάρκεια αυτού του δεύτερου ιταλικού πολέμου ανεξαρτησίας οι γαλλοσαρδηνικές δυνάμεις νίκησαν τους Αυστριακούς σε αρκετές μάχες: Παλέστρο, Μοντεμπέλλο, Ματζέντα και Σολφερίνο αλλά οι απώλειες εκατέρωθεν ήταν πολύ μεγάλες. Ο Ναπολέων Γ', ο οποίος διοικούσε ο ίδιος το στρατό του, ανησυχώντας για την έκταση της αιματοχυσίας αποφάσισε να τερματίσει τον πόλεμο. Οι μάχες ολοκληρώθηκαν με την ανακωχή της Βιλλαφράνκα στις 12 Ιουλίου 1859. Η ανακωχή οδήγησε στη Συνθήκη της Ζυρίχης της 10ης Νοεμβρίου 1859, με την οποία η Αυστρία παραχώρησε τη Λομβαρδία στη Γαλλία, η οποία την παραχώρησε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Η πλήρης ενοποίηση της Ιταλίας αναβλήθηκε, αν και όχι για πολύ. Ο βασιλιάς της Σαρδηνίας Κάρολος Αλβέρτος (1798-1849) ήταν ενεργός Ιταλός εθνικιστής. Στη γαλλόφωνη Σαβοΐα, η ιδέα της ένωσης με τη Γαλλία είχε επικρατήσει καθώς οι φιλελεύθερες τάξεις αντιλαμβάνονταν ότι ο «οίκος της Σαβοΐας» στο Τορίνο δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την περιοχή τους πέρα ​​από το Μον Μπλαν και γίνονταν διακρίσεις κατά των γαλλόφωνων. Στις 25 Ιουλίου 1859, περίπου 30 κορυφαίοι πολίτες του Σαμπερί παρουσίασαν ένα αίτημα στον Ναπολέοντα Γ', ζητώντας να προσαρτηθεί η Σαβοΐα στη Γαλλία. « [...] Η Σαβοΐα δεν είναι ιταλική και δεν μπορεί να να γίνει [...] » Η συνθήκη του Τορίνο υπογράφηκε στις 24 Μαρτίου 1860. Με αυτή το βασίλειο της Σαρδηνίας-Πεδεμόντιο συναινούσε στην παραχώρηση των εδαφών της Σαβοΐας και της Νίκαιας, αφού επιβεβαιωνόταν η θέληση των κατοίκων με δημοψήφισμα. Ταυτόχρονα άρχισαν να αποσύρονται τα στρατεύματα της Σαρδηνίας- Πεδεμοντίου από τη Σαβοΐα και τη Νίκαια. Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο (15/16 στην επαρχία της Νίκαιας και 22/23 στη Σαβοΐα) και τα επίσημα στοιχεία έδειξαν πολύ υψηλά ποσοστά υπέρ της επιθυμίας προσάρτησης στη Γαλλία (99,4% και 99,8% αντίστοιχα).
Ίγκορ Τούντορ

Ο Ίγκορ Τούντορ είναι Κροάτης πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1978 στο Σπλιτ της Κροατίας. Ως ποδοσφαιριστής, ο Ιγκόρ Τούντορ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα από την Χάιντουκ Σπλιτ. από που μεταγράφηκε στην Γιουβέντους το 1999. Στο Τορίνο έμεινε σχεδόν επτά χρόνια κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας. Τον Ιανουάριο του 2005 πήγε δανεικός στη Σιένα όπου παρέμεινε μέχρι και το τέλος της σεζόν 2005-06 όταν κι επέστρεψε στη Γιουβέντους δίχως να καταφέρει ν’ αγωνιστεί λόγο τραυματισμού. Το 2007 γύρισε στην Χάιντουκ όπου το 2008 έκλεισε την καριέρα του. Με την Εθνική Κροατίας αγωνίστηκε σε δύο Μουντιάλ (1998, 2006) κι ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2004). Συνολικά είχε 57 συμμετοχές και 3 γκολ. Έπειτα, ξεκινάει νωρίς την τεχνική του σταδιοδρομία, όπως νωρίς τελείωσε την μεγάλη ποδοσφαιρική του καριέρα εξαιτίας των τραυματισμών που τον ταλαιπώρησαν.

 Το 2009 κάθισε για πρώτη φορά στον πάγκο της Χάιντουκ, ως άμεσος συνεργάτης του Ιταλού Εντοάρντο Ρέγια και αποχώρησε το 2010 όταν ο Ρέγια ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Λάτσιο, δίχως όμως ν’ απομακρυνθεί από την ομάδα του Σπλιτ. Το 2011 ανέλαβε προπονητικό ρόλο στα Τμήματα Υποδομής του συλλόγου κι ένα χρόνο μετά πήρε προαγωγή για την Κ17 της Χάιντουκ, ενώ παράλληλα ο Ιγκόρ Στίματς τον έχρισε βοηθό προπονητή στην Εθνική Κροατίας. Η εμπειρία του στο κομμάτι τον Ακαδημιών σε συνδυασμό με την προσωπικότητά του, έκαναν την Χάιντουκ να του εμπιστευτεί την καθοδήγηση της ομάδας που λόγω οικονομικών προβλημάτων στηριζόταν σε νεαρούς, δικούς της ποδοσφαιριστές. Στην πρώτη του σεζόν κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Κροατίας σε διπλό τελικό κόντρα στη Λοκομοτίβα. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2014-15 στην οποία η νεανική Χάιντουκ τερμάτισε στην τρίτη θέση, ο Τούντορ υπέβαλε την παραίτησή του. Τον Ιούνιο του 2015, ο Τούντορ ανέλαβε προπονητής στον ΠΑΟΚ, από όπου απολύθηκε οκτώ μήνες μετά, στις 9 Μαρτίου 2016 για τα άσχημα αποτελέσματα και για την κακή ποιότητα της ομάδας.
Αμεδαίος του Σαλούτσο

Ο Αμεδαίος του Σαλούτσο, (Ιταλική γλώσσα : Amedeo, 1361 - 28 Ιουνίου 1419) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν καρδινάλιος κατά την περίοδο τού Δυτικού Σχίσματος της Εκκλησίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φρειδερίκου Β΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσου και της Βεατρίκης, κόρης τού Ούγου κόμη της Γενεύης. Από τη μεριά της μητέρας του ήταν ανιψιός τού Κλήμη Ζ΄, πάπα στην Αβινιόν. Έτσι στις 4 Νοεμβρίου 1383 τοποθετήθηκε επίσκοπος τού Βαλένς & Ντη και σε λιγότερο από δύο μήνες προήχθη στη θέση τού καρδινάλιου-ανιψιού τού Κλήμη Ζ΄, ως καρδινάλιος-διάκονος της Σάντα Μαρία Νουόβα. Το 1403 διορίστηκε καμεράριος (αρχιθαλαμηπόλος, camerlengo) τού ιερού Συλλόγου των καρδιναλίων. Όταν ο Αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄ τον εκτόπισε στις 21 Οκτωβρίου 1408, ο Αμεδαίος τον εγκατέλειψε. Έπειτα ο καρδινάλιος συμμετείχε στη Σύνοδο της Πίζας, η οποία εξέλεξε τον Αλέξανδρο Ε΄ Φιλάργη από την Κρήτη ως νέο πάπα. Επίσης ταξίδευσε στην Κωνστάντσα για τη Σύνοδο στην πόλη αυτή και εκεί συμμετείχε στον Σύλλογο των καρδιναλίων, που εξέλεξε τον πάπα Μαρτίνο Ε΄. Έπειτα από το τέλος τού Δυτικού Σχίσματος, ο Αμεδαίος κράτησε τη θέση τού καμεράριου ως το τέλος του το 1419. Miranda, Salvador. 1998. "Consistory of December 23, 1383 Miranda, Salvador. 1998. "14th Century (1303–1404) Αμεδαίος, Καρδινάλιος του Σαλούτσο
Ουάργκλα

Η Ουάργκλα (βερβερικές γλώσσες: Wargren ή Wargla, αραβικά: ورجلان‎/Ουαρτζιλάν, ή ورقلة Ουαράκλα, παλαιά βερβερική ονομασία: Wareglan) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην έρημο της Σαχάρας στη νότια Αλγερία. Διαθέτει ανθηρή πετρελαιοβιομηχανία και φιλοξενεί ένα από τα πανεπιστήμια της Αλγερίας, το Πανεπιστήμιο της Ουάργκλα. Η κοινότητα της Ουάργκλα είχε πληθυσμό 133.024 κατοίκων στην απογραφή του 2008, από 112.339 το 1998 σημειώνοντας ετήσιο ρυθμό αύξησης 1,7%.

 Σύμφωνα με τον Ιμπν Χαλντούν η πόλη ιδρύθηκε από τους Μπανού Ουάργκλα οι οποίοι, συνοδευόμενοι από τμήματα των Μαγκράουα και Μπανού Ιφράν, άφησαν την περιοχή του Τλεμσέν και ίδρυσαν την Ουάργκλα. Αυτοί οι Βέρβεροι της Ουάργκλα στη συνέχεια ενστερνίστηκαν τα δόγματα των Ιμπάντι, που αργότερα έκανε την πόλη ελκυστικό καταφύγιο για τους πολίτες του Ταχέρτ.Τον 11ο αιώνα, οι Μπανού Χιλάλ, μια αραβική φυλή που ζούσε μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς Θάλασσας, εγκαταστάθηκε στην Τυνησία, την Τριπολιτανία (δυτική Λιβύη) και την Κωνσταντίνη (ανατολική Αλγερία) που ήταν τμήμα της Ουάργκλα. Η πόλη ήταν ένα σημαντικό τουριστικό θέρετρο μέχρι την εμφύλια σύρραξη της δεκαετίας του 1990. Πολλοί τουρίστες αγόραζαν ρόδα της ερήμου στο σουκ λ'εχτζάρ, την παλιά αγορά πετρωμάτων. Το σουκ, ή αγορά, είχε πολλά παραδοσιακά καταστήματα γεμάτα τεχνουργήματα, παραδοσιακά αντικείμενα και τοπικά προϊόντα. Δίπλα στην παλιά λαχαναγορά βρίσκονται τα δύο παλαιότερα τζαμιά της πόλης, το «αλ-Μαστζίντ αλ-Ατίκ» που μεταφράζεται ως «το παλιό τζαμί» και το παλιό τζαμί Ιμπάντι, που φιλοξένησε έναν από τους πιο γνωστούς ισλαμιστές μελετητές της πόλης, τον Ταλέμ ετ-Ταγιέμπ. Ορισμένοι από τους κατοίκους της Ουάργκλα μιλούν τη γλώσσα Ουαργκλί, η οποία αποτελεί μέρος της υπο- ομάδας των γλωσσών Ζενάτι των βόρειων βερβερικών γλωσσών. Η Ουάργκλα έχει ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh) τυπικό της ερήμου Σαχάρας στην οποία βρίσκεται. Η πόλη έχει πολύ μακρά και θερμά καλοκαίρια και μικρούς και ευχάριστους χειμώνες. Οι μέσες θερμοκρασίες της πόλης είναι η υψηλότερη από τις μεγάλες πόλεις της Αλγερίας.
Σημαία της Κύπρου

Η σημαία της Κύπρου καθιερώθηκε το 1960 με την ανεξαρτησία της νήσου Κύπρου από τους Βρετανούς. Προέκυψε από διεθνή διαγωνισμό. Προϋποθέσεις ήταν στη σημαία να μην εικονίζεται σταυρός ή ημισέληνος, και να μην περιέχονται το μπλε και το κόκκινο χρώμα, σύμβολα και τα δυο της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στη σημαία προβάλλεται η Κύπρος με πορτοκαλί χρώμα σε άσπρο φόντο. Κάτω από την Κύπρο δύο πράσινα κλαδιά ελιάς, ενωμένα στις άκρες που συμβολίζουν την ειρήνη μεταξύ όλων των Κυπρίων. Το χρώμα της Κύπρου στη σημαία συμβολίζει τον άλλοτε άφθονο χαλκό που υπήρχε στο νησί. Ακόμη το λευκό φόντο συμβολίζει την ειρήνη και την ελευθερία. Το σχέδιο που κέρδισε στο διαγωνισμό ήταν του Τουρκοκύπριου ζωγράφου Ισμέτ Γκιουνέι και επιλέχθηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μακάριο Γ΄ και τον αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ (Fazil Küçük). Επίσης, σύμφωνα με αρχεία του φόρεϊν όφις, το σχέδιο της σημαίας είχε δημιουργηθεί εξ αρχής από τους Βρετανούς.

 Πριν εισαχθεί η σημαία της Κύπρου, στο νησί χρησιμοποιούνταν οι σημαίες της Ελλάδας. Η σύγχρονη σημαία δημιουργήθηκε έπειτα από διαγωνισμό, το 1960. Με βάση το Σύνταγμα, στη σημαία δεν πρέπει να υπάρχει το γαλάζιο και το κόκκινο χρώμα, τα οποία είναι τα χρώματα των σημαιών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Για τον ίδιο λόγο, για να εξασφαλιστεί η «ουδετερότητα», έπρεπε να μην περιληφθεί στη σημαία ο ισόκερος σταυρός, σύμβολο αρχαιοελληνικό, και η ημισέληνος με το αστέρι, σύνθετο σύμβολο της Τουρκίας. Το σχέδιο που κέρδισε στο διαγωνισμό ήταν του Τουρκοκύπριου ζωγράφου Ισμέτ Γκιουνέι και επιλέχθηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μακάριο Γ΄ και τον αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ (Fazil Küçük). Με βάση το Σύνταγμα της Κύπρου, η σημαία θα πρέπει να υψώνεται από κρατικούς οργανισμούς, δημόσια ιδρύματα και από τους πολίτες της χώρας. Τα κρατικά ιδρύματα, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι οργανισμοί μπορούν να υψώνουν τη σημαία της Κύπρου. Οι ιδιώτες δύνανται να υψώνουν τη σημαία της Κύπρου. Εκδοχές της σημαίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, από την καθιέρωσή της το 1960 έως και σήμερα. Με βάση το σχέδιο του Κόφι Ανάν, το οποίο και απορρίφθηκε για την επίλυση του Κυπριακού, μια νέα κρατική σημαία θα είχε υιοθετηθεί από τη συνομοσπονδία. Σε αντίθεση με τη σημερινή επίσημη σημαία, σε αυτήν τη σημαία υπάρχουν τόσο τα χρώματα των σημαιών της Ελλάδας (μπλε) όσο και της Τουρκίας (κόκκινο), όπως επίσης και μια μεσαία ευρύτερη λωρίδα στο χρώμα του χαλκού της Κύπρου. Υπό προϋποθέσεις, μπορούν να αναρτηθούν οι σημαίες της Ελλάδας και της Τουρκίας εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με το σύνταγμα. Στη νήσο φέρονταν η σημαία του Βασιλείου της Κύπρου κατά το 15ο αιώνα. Η βρετανική αποικιακή σημαία χρησιμοποιήθηκε το διάστημα 1881–1922 και 1922–1960. Ιστοσελίδα της Προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας Σημαίες της Κύπρου
Μονή Παναγίας του Άρακα

Η Μονή της Παναγίας του Άρακα βρίσκεται κοντά στο χωριό Λαγουδερά Λευκωσίας και χτίστηκε στη Μεσοβυζαντινή περίοδο, γύρω στον 12ο αιώνα αλλά παρήκμασε τον 18ο αιώνα. Σήμερα σώζεται το διώροφο μοναστηριακό κτήριο στην βόρεια πλευρά της εκκλησίας, που χρησιμοποιείται σαν κατοικία του ιερέα. Η μονή είναι Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες εννέα εκκλησίες στην περιοχή Τρόοδος.

 Το όνομα Άρακος ίσως να προέρχεται από το φυτό αρακάς ή από την λέξη ιέρακας, το γεράκι. Είναι μονόκλιτου τύπου με τρούλο. Εξωτερικά η στέγη διαμορφώνεται σε σχήμα σταυρού. Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με εξαιρετικής τέχνης τοιχογραφίες με δαπάνη του Λέοντος του Αυθέντη το 1192. Αυτή είναι και οι μεγάλη σημασία της εκκλησίας, ότι παρουσιάζει μια συμπληρωμένη σειρά με τοιχογραφίες του νεοκλασικού ρυθμού της Βυζαντινής τέχνης. Οι κομψές και εκλεπτυσμένες μορφές με ελληνιστική επίδραση, η πλούσια κίνηση τον ενδυμάτων, με ελευθερία στη κίνηση, απλώνουν την ομορφιά τους και τη χάρη τους, σε όλους τους τοίχους της εκκλησίας. Στην αψίδα οι τοιχογραφίες διαφέρουν τεχνοτροπικά από τις άλλες τοιχογραφίες του ναού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έγιναν σε προγενέστερη εποχή αλλά μάλλον έγιναν από άλλο ζωγράφο. Τον 14ο αιώνα ο ζωγράφος Λεόντιος ζωγράφισε τη Θεοτόκο στο τυφλό τόξο πάνω από την βόρεια είσοδο του ναού και την εξωτερική πλευρά του αρχικού δυτικού τοίχου. Τον 17ο αιώνα ζωγραφίστηκαν διάφοροι άγιοι στην εξωτερική πλευρά του βόρειου τοίχου. Οι πιο διάσημες εικόνες της εκκλησίας θεωρούνται αυτές του Χριστού και της Θεοτόκου Αρακιώτισσας, οι οποίες έχουν αποδοθεί στον Θεόδωρο Αψευδή και χρονολογούνται στο τέλος του 12ου αιώνα. Ο ζωγράφος αποδίδει με πολλή προσοχή της λεπτομέρειες και με έντονη αντιπαράθεση φωτός και σκιάς στο πρόσωπο, ιδιαίτερα εκείνο του Χριστού, όπου ο λαδοπράσινος σκοτεινός προπλασμός έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πλατιές κόκκινες επιφάνειες που αποδίδουν τα ζυγωματικά του προσώπου. Χαρακτηριστική είναι επίσης η επιμέλεια με την οποία ο ζωγράφος αποδίδει τη κόμη και τη γενειάδα του Χριστού. Στην εικόνα όμως της Παναγίας που ανήκει στον τύπο της Οδηγήτριας, χρησιμοποιεί λιγότερο θερμά χρώματα. Αν και ζωγράφισε το κεφάλι της Παναγίας όρθιο, σχεδόν σε αγέρωχη στάση, έδωσε μελαγχολική έκφραση στον πρόσωπο. Ο τρόπος απόδοσης του προσώπου με την περιορισμένη σκιά και τους φωτεινούς τόνους της σάρκας και τις έντονες κόκκινες βούλλες στα μάγουλα και τη κόκκινη γραμμή που τονίζει τα βλέφαρα και τη μύτη συνδέουν την εικόνα με άλλες σύγχρονες εικόνες. Εικόνες της Κύπρου, Α. Παπαγεωργίου, Έκδοση Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία 1991. Οδοιπορικό στις Αγιογραφημένες Εκκλησίες της Κύπρου, Δομετίου μοναχού, Κύπρος 2005.