IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρεϋνιόν

Η Ρεϋνιόν (γαλλικά: Réunion ή επίσημα La Réunion, αρχαιότερη ονομασία Île Bourbon) είναι ηφαιστειογενές νησί στον Ινδικό ωκεανό, ανατολικά της Μαδαγασκάρης και νοτιοδυτικά του Μαυρίκιου. Έχει έκταση 2.512 τ.χλμ. και πληθυσμό 873.102 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Αποτελεί υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας από το 1946 και έχει πρωτεύουσα το Σαιν-Ντενί. Είναι επίσης η πιο απομακρυσμένη περιοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει ως νόμισμα το ευρώ.

 Άραβες ναυτικοί που πρώτοι προσέγγισαν το νησί αυτό, το ονόμασαν Αντνά Αλ Μαγκριμπάιν («Δυτικό Νησί»). Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στο νησί και το βρήκαν ακατοίκητο ήταν οι Πορτογάλοι, το 1635, και του έδωσαν την ονομασία Σάντα Απολλώνια, από την Αγία Απολλωνία. Το νησί κατακτήθηκε στη συνέχεια από τους Γάλλους και ήταν κάτω από τη διοίκηση του Πορτ Λουί στο Μαυρίκιο. Αν και η γαλλική σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στο νησί το 1638, η (τότε ονομαζόμενη) Σάντα Απολλώνια επίσημα προσαρτήθηκε στη Γαλλία το 1642, όταν αποβιβάστηκαν στο νησί Γάλλοι κατάδικοι από τη Μαδαγασκάρη. Μετά την επιστροφή τους στην ηπειρωτική Γαλλία αρκετά χρόνια μετά, το νησί πήρε την ονομασία Ιλ Μπουρμπόν το 1649, από τον βασιλικό οίκο των Βουρβόνων. Η ονομασία Ρεϊνιόν δόθηκε στο νησί το 1793 με απόφαση του κυβερνώντος συμβουλίου μετά την πτώση του Οίκου των Βουρβόνων στη Γαλλία, για να τιμηθεί η επανένωση (réunion στα γαλλικά) των επαναστατών από τη Μασσαλία με την Εθνική Φρουρά στο Παρίσι, η οποία έγινε στις 10 Αυγούστου του 1792. Το 1801, το νησί ονομάστηκε Νήσος Βοναπάρτη, προς τιμή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Το 1810, στο νησί εισέβαλε μία μοίρα του βρετανικού βασιλικού πολεμικού ναυτικού με κυβερνήτη τον Τζόσιας Ρόλεϊ, ο οποίος χρησιμοποίησε ξανά το παλαιότερο όνομα Ιλ Μπουρμπόν. Όταν το νησί επανήλθε στη Γαλλία μετά τη συνδιάσκεψη της Βιέννης το 1815, το νησί κράτησε το όνομα Μπουρμπόν μέχρι και την πτώση της επανίδρυσης του οίκου των Βουρβόνων, και στη συνέχεια κατά τη γαλλική επανάσταση του 1848, επέστρεψε στην ονομασία Ρεϊνιόν. Η ιστορική εξέλιξη και ο εποικισμός του, ξεκίνησε τον 17ο αιώνα με τη μετανάστευση Αφρικανών, Κινέζων, Μαλαισίων και Ινδών, κάτω από τη γαλλική εποπτεία, σχηματίζοντας ένα ιδιαίτερο τοπικό μείγμα πληθυσμού. Η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ το 1869, μείωσε τη σημασία του νησιού ως ενδιάμεσου σταθμού για τη ναυτική διαδρομή των ανατολικών Ινδιών. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ρεϊνιόν ήταν κάτω από την εξουσία του καθεστώτος του Βισύ μέχρι τις 30 Νοεμβρίου του 1942, όταν το νησί απελευθερώθηκε από το καταδρομικό Λέοπαρντ. Η Ρεϊνιόν ονομάστηκε υπερπόντιο τμήμα (département d'outre-mer) της Γαλλίας στις 19 Μαρτίου του 1946. Νομάρχης (έπαρχος) στο νησί είναι ο Ζερόμ Φιλιπινί (γεν. 1968) από τις 23 Αυγούστου 2022. Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου (Conseil régional) είναι (από την 1η Ιουλίου 2021) η Ιγκέτ Μπεγιό (Huguette Bello, γ. 1950) από το κόμμα PLR. Πρόεδρος του Διαμερισματικού (ως τις 2 Απρ. 2015 Γενικού) Συμβουλίου είναι από τις 18 Δεκεμβρίου 2017 ο Σιρίλ Μελσιόρ από το κόμμα LR, ο οποίος επανεξελέγη πρόεδρος από το διαμερισματικό συμβούλιο με 38 ψήφους την 1η Ιουλίου 2021. Η Ρεϋνιόν διαιρείται σε 4 διαμερίσματα (arrondissements): Ρεϋνιόν στο Curlie
Χλώρακα

Η Χλώρακα ή ο Χλώρακας είναι χωριό και κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Συνορεύει με την Πάφο και τον Δήμο Πάφου, την Λέμπα και την Έμπα. Ο κυρίως οικισμός βρίσκεται κτισμένος σε 70 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 Στη Χλώρακα και κυρίως στο παράλιο τμήμα της έχουν βρεθεί πλήθος εργαλείων και αντικείμενα της νεολιθικής εποχής. Στην θέση Παλλούρες ανασκάπτεται (2019) οικισμός της χαλκολιθικής περιόδου. Διασώζονται επίσης τμήματα αρχαίου υδραγωγείου όπου σύμφωνα με τον μύθο το είχε φτιάξει η Ρήγαινα για να μεταφέρει νερό στην Πάφο. Κατά τον απελευθερωτικό αγώνα από τους Βρετανούς στην παραλία του Χλώρακα αποβιβάστηκε το 1954 με το πλοιάριο "Σειρήν" ο Γεώργιος Γρίβας ερχόμενος στην Κύπρο για να ιδρύσει έπειτα την ΕΟΚΑ. Στη Χλώρακα στρατολογήθηκαν οι πρώτοι αγωνιστές του αγώνα. Στην ίδια παραλία την Αλυκή το 1965 ήρθε το καΐκι Άγιος Νικόλαος μεταφέροντας όπλα για τον αγώνα, το καΐκι φυλάσσεται σήμερα στο ίδιο σημείο σε στεγασμένο υπόστεγο. Μάλιστα οι Βρετανοί μετά από πληροφορία που είχαν έπιασαν το πλοίο και συνέλαβαν τον καπετάνιο Ευάγγελο Λουκά Κουταλιανό. Με δαπάνη της Ζήνα Κάνθερ στο σημείο της παραλίας που αποβιβάστηκε ο Γρίβας κτίστηκε ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Κάτοικοι της Χλώρακας έχουν πάρει μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και τον Ά Παγκόσμιο πόλεμο. Σύμφωνα με μαρτυρίες στον μεσαίωνα το χωριό λεγόταν Πρασκίουρος επειδή είχε πολύ πράσινο και από μακριά φαινόταν σαν πράσινη ουρά δηλαδή πρασκίουρος, λεγόταν και Πραστιόν επειδή ήταν δίπλα στην Πάφο, δηλαδή προάστιο. Η ονομασία Χλώρακας πιθανότατα προέρχεται από το όνομα του Φράγκου ιδιοκτήτη της περιοχής. Η Χλώρακα έχει εκκλησίες κτισμένες στον μεσαίωνα, όπως η Παναγία η Ελεούσα με τοιχογραφίες του 12ου και 13ου αιώνα και ο Άγιος Νικόλαος. Άλλες εκκλησίες του χωριού είναι ο Άγιος Εφραίμ, ο Άγιος Υπάτιος, ο Άγιος Γεώργιος που λειτουργούν σήμερα οι Αρμένιοι της Κύπρου, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Άγιος Νεκτάριος και η Παναγία η Χρυσοαιματούσα. Στον αθλητισμό στην Χλώρακα έχει έδρα ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Ακρίτας Χλώρακας. Η Χλώρακα συνδέεται με αστική συγκοινωνία με την Πάφο αλλά και τον άλλο μεγάλο Δήμο της περιοχής την Πέγια. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Ακρίτας Χλώρακας Χριστόδουλος Πάφιος Μουσείο του πλοιαρίου Άγιος Νικόλαος Γεώργιου Καρούζη, Περιδιαβάζοντας την Κύπρο, Πάφος πόλη και ιστορία, Center of Studies, Research and Publicarions Sellas ATD, Λευκωσία 2007, ISBN 976-6963--566-72-3
Υποκαπνισμός

Υποκαπνισμός (Fumigation) είναι μέθοδος ελέγχου παρασίτων (pest control) που γεμίζει πλήρως μια περιοχή με αέρια παρασιτοκτόνα—ή υποκαπνιστικά (fumigants)—για να πνίξει ή να δηλητηριάσει τους επιβλαβείς οργανισμούς που βρίσκονται μέσα. Χρησιμοποιείται για να ελέγξει τους επιβλαβείς οργανισμούς σε κτίρια (δομικός υποκαπνισμός (structural fumigation)), έδαφος, σπόρους και αγροτικά προϊόντα. Χρησιμοποιείται επίσης κατά την επεξεργασία αγαθών προς εισαγωγή ή εξαγωγή για αποτροπή μεταφοράς εισαγόμενων ειδών. Αυτή η μέθοδος επηρεάζει επίσης την ίδια τη δομή, επειδή επηρεάζει οργανισμούς που κατοικούν τη φυσική δομή, όπως διάφορα είδη τερμιτών.

 Ο υποκαπνισμός περιλαμβάνει γενικά τις ακόλουθες φάσεις: Πρώτον η περιοχή προς απολύμανση καλύπτεται συνήθως για να δημιουργήσει ερμητικά κλειστό περιβάλλον· στη συνέχεια, ελευθερώνεται το υποκαπνιστικό στον χώρο για απολύμανση· έπειτα, ο χώρος παραμένει ως έχει για μια καθορισμένη περίοδο ενώ το αέριο υποκαπνιστικό διαποτίζει τον χώρο και επιδρά σκοτώνοντας κάθε προσβολή στο προϊόν, κατόπιν ο χώρος αερίζεται έτσι ώστε τα δηλητηριώδη αέρια να επιτραπεί να διαφύγουν από τον χώρο και να αποδοθεί ασφαλής στους ανθρώπους. Οι τεχνικές δομικού υποκαπνισμού διαφέρουν από κτίριο σε κτίριο, αλλά σε σπίτια ένα ελαστικό κάλυμμα τοποθετείται συχνά πάνω από ολόκληρο το σπίτι, ενώ τα παρασιτοκτόνα απελευθερώνονται στην κενή κατοικία. Αυτή η διαδικασία λέγεται στεγανοποιημένος υποκαπνισμός (tent fumigation ή "tenting"). Το στεγανό κάλυμμα συγκεντρώνει τα δηλητηριώδη αέρια και αποτρέπει τη διαφυγή τους στη γειτονιά. Η διαδικασία μπορεί να πάρει μέχρι μια εβδομάδα ανάλογα με το χρησιμοποιούμενο υποκαπνιστικό, που με τη σειρά του εξαρτάται από τη σοβαρότητα της προσβολής και το μέγεθος του κτιρίου. Το βρωμομεθάνιο ήταν μεταξύ των πιο πλατιά χρησιμοποιούμενων υποκαπνιστικών μέχρι που η παραγωγή του και η χρήση του περιορίστηκε από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ (Montreal Protocol) λόγω του ρόλου του στην τρύπα του όζοντος.Μεταξύ των πλατιά χρησιμοποιούμενων υποκαπνιστικών περιλαμβάνονται: Φωσφίνη 1,3-διχλωροπροπένιο Χλωροπικρίνη Ισοκυανικό μεθύλιο Υδροκυάνιο Σουλφουρυλοφθορίδιο Μεθανάλη Ιωδοφόρμιο Ο υποκαπνισμός είναι μια επικίνδυνη εργασία. Γενικά, είναι απαραίτητο ο χρήστης που θα εκτελέσει την εργασία του υποκαπνισμού να έχει επίσημο πιστοποιητικό εκτέλεσης αυτής της διαδικασίας, επειδή τα χρησιμοποιούμενα χημικά είναι τοξικά στις περισσότερες μορφές ζωής, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων.Ο αερισμός του χώρου μετά την εργασία είναι κρίσιμη πλευρά του υποκαπνισμού. Είναι σημαντικό να γίνεται η διάκριση μεταξύ της πηγής του αερίου υποκαπνιστικού και του περιβάλλοντος που έχει υποκαπνιστεί. Ενώ το υποκαπνιστικό μπορεί να είναι ασφαλές και εξαντλημένο, ο χώρος θα εξακολουθεί να κρατά το αέριο υποκαπνιστικό μέχρι να αεριστεί. W. G. Johnson, Fumigation Methods (New York, 1902) National Pesticide Information Center Termite Treatments - National Pesticide Information Center
Παρθένι Εύβοιας

Το Παρθένι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 160 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 280 μ. Το χωριό έχει κυρίως αγροκτηνοτροφική οικονομία. Κύριο προϊόν του χωριού είναι το ελαιόλαδο, το οποίο παρασκευάζεται στο εκσυγχρονισμένο παραδοσιακό ελαιοτριβείο του χωριού.

 Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με μια άποψη, στην περιοχή υπήρχε αρχαία πολίχνη, η οποία υπαγόταν στην Ερέτρια, με το όνομα Παρθένιον και ήταν αφιερωμένη στη θεά Ήρα την παρθένο. Αυτός ο οικισμός βρισκόταν στη θέση Κάτω Παρθένι, όπου, δίπλα στον ναό του Αγίου Δημητρίου, σώζονται λείψανα αρχαίου ναού. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, το όνομα προέρχεται από το γεγονός ότι οι νεαρές κοπέλες (παρθένες) επί Τουρκοκρατίας φυλάσσονταν στο ερημόκαστρο από τους γέροντες του χωριού. Οι Τούρκοι όμως τις βρήκαν, τις βίασαν, ενώ έσφαξαν του γέροντες, και το χωριό ονομάστηκε έτσι προς ανάμνηση του γεγονότος.Το 1835 το Παρθένι προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο καθεδρικός ναός της ενορίας και μεγαλύτερος του χωριού είναι αφιερωμένος στη Γέννηση της Θεοτόκου. Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα στην οποία διοργανώνεται πανηγύρι στο χωριό. Στον λόφο Καστρί νότια του οικισμού σώζονται ερείπια κάστρου, ενώ στον λόφο Τρουλί υπάρχουν ενδείξεις για παρουσία πύργου.
Προώθηση με λέιζερ

Η πρόωση με λέιζερ είναι μια μορφή πρόωσης με δέσμη, όπου η πηγή ενέργειας είναι ένα απομακρυσμένο (συνήθως επίγειο) σύστημα λέιζερ και χωριστά από τη μάζα της αντίδρασης. Αυτή η μορφή πρόωσης διαφέρει από έναν συμβατικό χημικό πύραυλο όπου τόσο η ενέργεια όσο και η μάζα αντίδρασης προέρχονται από τα στερεά ή υγρά προωθητικά που μεταφέρονται στο όχημα.

 Τα ιστιοφόρα που ωθούνται με λέιζερ είναι παραδείγματα πρόωσης που κινούνται με δέσμη . Ένα ιστιοφόρο φωτονίων που ωθείται με λέιζερ είναι ένα λεπτό ανακλαστικό ιστιοφόρο παρόμοιο με ένα ηλιακό ιστιοφόρο, στο οποίο το πανί ωθείται από λέιζερ και όχι από τον ήλιο. Το πλεονέκτημα της πρόωσης με ιστιοφόρο φωτονίων είναι ότι το όχημα δεν φέρει ούτε την πηγή ενέργειας ούτε τη μάζα αντίδρασης για την πρόωση, και ως εκ τούτου αποφεύγονται οι περιορισμοί της εξίσωσης πυραύλων Tsiolkovsky για την επίτευξη υψηλών ταχυτήτων. Η χρήση ενός ιστιοφόρου φωτονίων με ώθηση με λέιζερ προτάθηκε αρχικά από τον Μαρξ το 1966, ως μέθοδος διαστρικού ταξιδιού που θα απέφευγε τις εξαιρετικά υψηλές αναλογίες μάζας μη μεταφέροντας καύσιμα και αναλύθηκε λεπτομερώς από τον φυσικό Robert L. Forward το 1989 Περαιτέρω ανάλυση της έννοιας έγινε από τους Landis, Mallove και Matloff, Andrews και άλλους. Οι Metzgar και Landis πρότειναν μια παραλλαγή στο ιστιοφόρο φωτονίων που ωθείται με λέιζερ, στην οποία τα φωτόνια που αντανακλώνται από το ιστιοφόρο φωτονίων επαναχρησιμοποιούνται αντανακλώντας τα πίσω στο πανί μέσω ενός ακίνητου καθρέφτη. ένα «ιστίο με βάση λέιζερ πολλαπλής αναπήδησης». Αυτό ενισχύει τη δύναμη που παράγεται από την ανακύκλωση των φωτονίων, με αποτέλεσμα σημαντικά υψηλότερη δύναμη που παράγεται από την ίδια ισχύ λέιζερ. Υπάρχει επίσης μια διαμόρφωση ιστιοφόρου φωτονίων πολλαπλής αναπήδησης που χρησιμοποιεί έναν μεγάλο φακό Fresnel γύρω από ένα σύστημα παραγωγής λέιζερ. Σε αυτή τη διαμόρφωση, το λέιζερ εκπέμπει φως σε ένα πανί ανιχνευτή επιταχύνοντας το προς τα έξω, το οποίο στη συνέχεια αντανακλάται πίσω μέσω του φακού Fresnel για να αντανακλάται από έναν μεγαλύτερο, πιο μαζικό καθετήρα ανακλαστήρα που πηγαίνει προς την άλλη κατεύθυνση. Το φως του λέιζερ ανακλάται πολλές φορές εμπρός και πίσω βελτιώνοντας τη δύναμη που μεταδίδεται, αλλά επιτρέπει στον μεγάλο φακό να παραμείνει σε πιο σταθερή θέση, καθώς δεν επηρεάζεται πολύ από την ορμή των φώτων λέιζερ.
Σύρος της Γένοβας

Ο Σύρος (ιταλικά : Siro, λατινικά Syrus) (πέθανε γύρω στις 29 Ιουνίου 381 μ.Χ.) ήταν επίσκοπος της Γένοβας, και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία .

 Γεννημένος στη Στρούπα, μια γειτονιά της Γένοβας, είχε τη φήμη της αγιότητας και του ζήλου. Διαδέχθηκε τον Άγιο Φέλιξ ως επίσκοπος της Γένοβας, προηγουμένως ήταν ιερέας ενορίας της πόλης. Πέθανε σε προχωρημένη ηλικία από φυσικά αίτια και κηδεύτηκε στην πόλη. Είναι ο κύριος προστάτης της πόλης της Γένοβας. Ο Άγιος Σύρος έκανε πολλά θαύματα, όπως όταν περπατώντας με τον πατέρα του στους λόφους πάνω από την πόλη, ευχήθηκε να ήταν ακίνητο ένα σκάφος που έπιανετο λιμάνι, οπότε ο αέρας σταμάτησε και το πλοίο επίσης σταμάτησε σαν να ήταν αγκυροβολημένο. Έπειτα ο Άγιος Σύρος επανάφερε τον άνεμο και το σκάφος μπήκε ελεύθερα στο λιμάνι. Η Βασιλική του Αγίου Σύρου είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στη Γένοβα. Καταλαμβάνει τη θέση μιας πρώην εκκλησίας που αρχικά ήταν αφιερωμένη στους δώδεκα αποστόλους. (in ιταλική) San Siro di Genova Orthodox Europe entry on Cyrus of Genoa
Φέλιξ Τσισεκέντι

Ο Φέλιξ Αντουάν Τσιζεκέντι Τσιλόμπο (Félix Antoine Tshisekedi Tshilombo [feligz ɑ̃twan tʃizək(ə)di tʃilɔ̃bo] - γεννηθείς στις 13 Ιουνίου 1963) είναι ο ηγέτης της Ένωσης για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Πρόοδο (UDPS), του παλαιότερου και μεγαλύτερου αντιπολιτευόμενου κόμματος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Από τις 24 Ιανουαρίου 2019 είναι ο Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Είναι ο γιος του αποβιώσαντος Ετιέν Τσισεκέντι, διατελέσαντος τρεις φορές πρωθυπουργού του Ζαΐρ και αρχηγού της αντιπολίτευσης, και έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Κονγκό, ο οποίος έχει συγγενική σχέση με έναν πρωθυπουργό.

 Ο Τσιζεκέντι γεννήθηκε στο Λεοπολντβίλ στις 13 Ιουνίου 1963 από τη μητέρα του Μαρτέ και στον πατέρα του Ετιέν Τσιζεκέντι, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός του Ζαΐρ στη δεκαετία του 1990. Ο πατέρας του είναι εθνότητας Λούμπα. Ο Φέλιξ είχε μια άνετη ζωή ως νεαρός στην πρωτεύουσα. Όταν ο πατέρας του δημιούργησε το UDPS στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αντιτιθέμενος δημόσια στον Μομπούτου , ο Φέλιξ αναγκάστηκε να συνοδεύσει τον αντιφρονούντα πατέρα του σε κατ' οίκον περιορισμό στο χωριό καταγωγής του, στο κεντρικό Κασάι. Αυτό οδήγησε στον τερματισμό των σπουδών του. Το 1985 ο Μομπούτου επέτρεψε σε αυτόν, τη μητέρα του και τους αδελφούς του να εγκαταλείψουν το Κασάι. Πήγε να ζήσει στις Βρυξέλλες στο Βέλγιο, όπου εργάστηκε σε ασυνήθιστες δουλειές, απολάμβανε τη νυχτερινή ζωή και έγινε ενεργός μαχητής του UDPS. Στα τέλη του 2008, ο Τσισεκέντι διορίστηκε γραμματέας Εξωτερικών του UDPS. Τον Νοέμβριο του 2011, έλαβε έδρα στην Εθνοσυνέλευση, εκπροσωπώντας την πόλη Εμπούτζι Μάγι (Mbuji Mayi) στην επαρχία Ανατολικό Κασάι. Δεν πήρε την έδρα του επικαλούμενος ψευδείς εκλογές και η εντολή του ακυρώθηκε για "απουσία". Τον Μάιο του 2013, αρνήθηκε τη θέση εισηγητή στην Ανεξάρτητη Εθνική Εκλογική Επιτροπή (CENI), λέγοντας ότι δεν θέλει να θέσει σε αναμονή την πολιτική του σταδιοδρομία καθώς το άρθρο 17 της CENI αποκλείει την ιδιότητα μέλους για όσους είναι μέλη πολιτικού σχηματισμού. Τον Οκτώβριο του 2016, ο Τσιζεκέντι έγινε γενικός γραμματέας του UDPS. Στις 31 Μαρτίου 2018 εξελέγη αρχηγός του UDPS μετά τον θάνατο του πατέρα του την 1η Φεβρουαρίου 2017. Την ίδια μέρα επιλέχθηκε από το κόμμα του να είναι ο προεδρικός υποψήφιος του UDPS στις γενικές εκλογές που έλαβαν χώρα στις 30 Δεκεμβρίου 2018. Στις 10 Ιανουαρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι ο Τσιζεκέντι εξελέγη πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Δεκεμβρίου 2018. Νίκησε ένα άλλο ηγέτη της αντιπολίτευσης, τον Μαρτέν Φαγιολού, και τον Εμανυέλ Ραμαζανί Σανταρί, ο οποίος υποστηρίχθηκε από τον απερχόμενο λόγω ορίων θητείας πρόεδρο Ζοζέφ Καμπιλά,ο οποίος ήταν πρόεδρος για δεκαοκτώ χρόνια. Ο Φαγιολού, ο επιλαχών, ισχυρίστηκε νοθεία και αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των εκλογών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Félix Tshisekedi στο Wikimedia Commons
Βομβαρδισμός στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν (2009)

Ο βομβαρδισμός στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν το 2009 σημειώθηκε στις 15 Αυγούστου 2009, όταν ένας βομβιστής που φορούσε ένα γιλέκο αυτοκτονίας των Ταλιμπάν πυροδότησε τον εαυτό του έξω από τα αρχηγεία του ΝΑΤΟ στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Ο βομβιστής σκότωσε τουλάχιστον επτά και τραυμάτισε 91 ανθρώπους στο σημείο της επίθεσης.

 Ο βομβιστής οδήγησε το αυτοκίνητό του χωρίς να ανιχνευθεί στα τρία ή λιγότερα σημεία ελέγχου της αστυνομίας προτού πυροδοτήσει το εκρηκτικό του φορτίο, που υπολογίζεται σε 275 χιλιόγραμμα (606 κιλά) και 500 χιλιόγραμμα (1,100 κιλά), 30 γιάρδες (27 μέτρα) από την κύρια πύλη του αρχηγείου του ΝΑΤΟ. Η επίθεση, που έγινε πέντε ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές της χώρας, ήταν η πρώτη μεγάλη επίθεση στην πρωτεύουσα από τον Φεβρουάριο. Η επίθεση τραυμάτισε 91 άτομα και σκότωσε αμέσως επτά πολίτες, αν και οι γιατροί δήλωσαν ότι κάποιοι ασθενείς κινδύνευαν να υποκύψουν αργότερα στα τραύματα. Απώλειες μεταξύ των στρατιωτικών αναφέρθηκε ότι απέφυγε ο ταξίαρχος της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για την Ασφάλεια Έρικ Τρέμπλεϊ, αν και δεν έδωσε λεπτομέρειες. Οι Ταλιμπάν ισχυρίστηκαν διαφορετικά, δηλώνοντας ότι κατέστρεψαν τέσσερα οχήματα και σκότωσαν 24 υπαλλήλους της πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεταξύ των τραυματιών ήταν το μέλος του κοινοβουλίου, η Άβα Αλάμ Νουριστάνι, και μια γυναίκα υπεύθυνη εκστρατείας του προέδρου Χαμίντ Καρζάι. Μετά τις επιθέσεις, ο Καρζάι δήλωσε ότι "οι εχθροί του Αφγανιστάν, πραγματοποιώντας τέτοιες επιθέσεις, προσπαθούν να δημιουργήσουν φόβο στον λαό καθώς είμαστε κοντά στις εκλογές, αλλά ο κόσμος εξακολουθεί να συνειδητοποιεί τη σημασία του να πάνε στις κάλπες για να ψηφίσουν".Εκπρόσωπος των Ταλιμπάν ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση ως μέθοδο για να διαταραχθούν οι εκλογές της χώρας. Ο εκπρόσωπος, Ζαμπιχουλάχ Μουτζαχίντ, δήλωσε ότι, "Ένας από τους βομβιστές αυτοκτονίας μας σε ένα Toyota Hilux γεμάτο με 500 κιλά εκρηκτικών στόχευσε το αρχηγείο της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για την Ασφάλεια. . . Θα συνεχίσουμε αυτού του είδους τις επιχειρήσεις στο μέλλον και θα επιταχύνουμε τις επιχειρήσεις μας κατά των αφγανικών και των ξένων δυνάμεων."Η έκρηξη σημειώθηκε σε έναν από τους πιο καλύτερα φυλασσόμενους δρόμους της πόλης, που βρίσκεται ανάμεσα στην Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών και το Προεδρικό Μέγαρο. Η έκρηξη δεν τους επηρέασε, ούτε προκάλεσε σημαντικές ζημιές στα αρχηγεία του ΝΑΤΟ. Ήταν η πρώτη επίθεση στα αρχηγεία του ΝΑΤΟ από την κατασκευή του το 2002.Το περιστατικό σηματοδότησε την αρχή ενός κύματος εκφοβισμού από άγνωστους δράστες, κυρίως μέσω τηλεφωνημάτων και γραπτών μηνυμάτων, προειδοποιώντας τους Αφγανούς να μην συμμετέχουν στις κάλπες με κίνδυνο να σκοτωθούν και να στοχοποιηθούν από τις ξένες δυνάμεις.
Φελλανδρένιο

Το φελλανδρένιο [πρβλ. αγγλ. phellandrene < phellandrium (< φελλάνδριον) + κατάλ. -ene της χημ. ορολογίας] είναι κυκλικό μονοτερπένιο με δύο ενδοκυκλικούς διπλούς δεσμούς και απαντάται στη φύση σε ένα ζεύγος οργανικών ενώσεων (ισομερή: α-, β-) που έχουν παρόμοια μοριακή δομή και σχεδόν όμοιες χημικές ιδιότητες και συμπεριφορά.

 Το α-φελλανδρένιο και το β-φελλανδρένιο είναι κυκλικά μονοτερπένια και είναι ισομερή διπλού δεσμού. Στο α-φελλανδρένιο και οι δύο διπλοί δεσμοί είναι ενδοκυκλικοί, ενώ στο β-φελλανδρένιο, ένας από αυτούς είναι εξωκυκλικός. Και τα δύο είναι αδιάλυτα στο νερό αλλά αναμίξιμα με τον αιθέρα. Το α-φελλανδρένιο έλαβε το όνομά του από το είδος ευκαλύπτου, Eucalyptus phellandra, που τώρα πλέον ονομάζεται Eucalyptus radiata και από το οποίο μπορεί εύκολα να απομονωθεί. Είναι επίσης συστατικό του αιθέριου ελαίου του είδους Eucalyptus dives.Το β-φελλανδρένιο έχει απομονωθεί από το έλαιο του μάραθου και το βαλσαμέλαιο του Καναδά (Canada balsam). Τα φελλανδρένια χρησιμοποιούνται κυρίως στην αρωματοποιία εξαιτίας του πολύ ευχάριστου αρώματός τους. Η μυρωδιά που αναδύει το β-φελλανδρένιο έχει περιγραφεί ως πιπεράτη-μέντα και ελαφρώς εσπεριδοειδή. Το α-φελλανδρένιο μπορεί να σχηματίσει επικίνδυνα και εκρηκτικά υπεροξείδια σε επαφή με τον αέρα σε υψηλές θερμοκρασίες. Η βιοσύνθεση του φελλανδρενίου ξεκινά με το πυροφωσφορικό διμεθυλαλλύλιο και τον πυροφωσφορικό ισοπεντενυλεστέρα, τα οποία συμπυκνώνονται με μια αντίδραση SN1 για να σχηματιστεί ο πυροφωσφορικός γερανυλεστέρας. Το προκύπτον μονοτερπένιο υφίσταται κυκλοποίηση για να σχηματίσει ένα κατιονικό είδος μενθυλίου. Μια μετατόπιση υδριδίου τότε σχηματίζει ένα αλλυλικό καρβοκατιόν. Τέλος, λαμβάνει χώρα μια αντίδραση εξάλειψης σε μία από τις δύο θέσεις, δίνοντας είτε α-φελλανδρένιο, είτε β-φελλανδρένιο.
Γουλιέλμος του Γκρουμπενχάγκεν

Ο Γουλιέλμος (π. 1298 - 1360) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1322-60), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ. Κυβερνούσε μαζί με τους αδελφούς του Ερρίκο Β΄ (ως το 1351) και Ερνέστο Α΄ (ως το τέλος).

 Ήταν ο 7ος γιος του Ερρίκου Α΄ και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μάισσεν. Ο Ερρίκος Α΄ ο θαυμάσιος ήταν ο ιδρυτής του πριγκιπάτου και είχε οκτώ γιούς. Από αυτούς τρεις απεβίωσαν ως τα 32 έτη τους και δύο ακολούθησαν εκκλησιαστικά σταδιοδρομία. Έτσι όταν απεβίωσε το 1322 κυβέρνησαν από κοινού ο Ερρίκος Β΄, ο Ερνέστος Α΄ και ο Γουλιέλμος. Το πριγκιπάτο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με τα άλλα του δουκάτου των Γουέλφων και το 1324 συμφώνησαν να μην το διαιρέσουν, το επόμενο έτος όμως το χώρισαν. Το 1351 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Β΄, του οποίου τα παιδιά είχαν φύγει και βρει την τύχη τους στη νοτιοανατολική Ευρώπη, όπου απεβίωσαν (λίγο μετά το 1384) χωρίς άρρενες απογόνους. Ο Γουλιέλμος απεβίωσε το 1360 άτεκνος και το πριγκιπάτο έμεινε στον αδελφό του Ερνέστο Α΄. Paul Zimmermann: Das Haus Braunschweig-Grubenhagen, Wolfenbüttel, 1911
Ισλαμική τέχνη

Ο όρος ισλαμική τέχνη είναι σχετικά σύγχρονος και δημιουργήθηκε από τους ιστορικούς της τέχνης του 19ου αιώνα προκειμένου να κατηγοριοποιηθεί και να μελετηθεί η καλλιτεχνική παραγωγή των ισλαμικών λαών είτε σε χώρες όπου το Ισλάμ ήταν η κυρίαρχη θρησκεία ή θρησκεία της κυβερνώσας τάξης. Αντίθετα από την χριστιανική τέχνη, την εβραϊκή τέχνη και την βουδιστική ο όρος δεν χρησιμοποιείται απλά για να περιγράψει την θρησκευτική τέχνη ή την ανάλογη αρχιτεκτονική, αλλά ισχύει για όλες τις κοσμικές μορφές τέχνης που παρήχθησαν στον ισλαμικό κόσμο. Περιλαμβάνει, επίσης, έργα που παρήγαγαν μουσουλμάνοι καλλιτέχνες για διάφορους προστάτες της τέχνης, ανεξαρτήτως θρησκείας..

 Τα εδάφη που κατέκτησαν οι Μουσουλμάνοι είχαν τις δικές τους προϋπάρχουσες καλλιτεχνικές παραδόσεις. Αρχικά, οι καλλιτέχνες που είχαν εργαστεί υπό την βυζαντινή και σασανιδική διακυβέρνηση συνέχισαν να δουλεύουν με τα δικά τους γηγενή στιλ και για κατά την ισλαμική διακυβέρνηση. Σταδιακά, υπό την επίδραση της μουσουλμανικής πίστης και του εκκολαπτόμενου ισλαμικού κράτους, εμφανίστηκε η ταυτότητα της ισλαμικής τέχνης. Η διακυβέρνηση του χαλιφάτου των Ουμαγιαδών (661-750) θεωρείται συχνά η περίοδος διαμόρφωσης της ισλαμικής τέχνης. Με τη γεωγραφική εξάπλωση και την μακρά ιστορία της, η ισλαμική τέχνη αναπόφευκτα δέχθηκε ευρύ φάσμα περιφερειακών και ακόμη εθνικών καλλιτεχνικών επιρροών και υπέστη αλλαγές κατά τις διάφορες περιόδους ανάπτυξής της. Αξιοσημείωτο είναι ότι διατήρησε την εγγενή της ποιότητα και μοναδική ταυτότητα. Ακριβώς όπως η θρησκεία του Ισλάμ ενσαρκώνει έναν τρόπο ζωής και χρησιμεύει ως συνεκτική δύναμη μεταξύ εθνικά και πολιτισμικά διαφορετικών λαών, η τέχνη που παράγεται από και για τις μουσουλμανικές κοινωνίες διέθετε βασικά χαρακτηριστικά αναγνώρισης και ενοποίησης. Το σημαντικότερο από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι η προτίμηση στις διακοσμήσεις επιφανειών. Οι τέσσερεις βασικές συνιστώσες της ισλαμικής διακοσμητικής τέχνης είναι η καλλιγραφία, τα επαναλαμβανόμενα φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα και η φανταστική αναπαράσταση, στιλ γνωστό ως αραμπέσκ. Το αραμπέσκ στην ισλαμική τέχνη χρησιμοποιείται συχνά για τον συμβολισμό της υπερβατικής, αόρατης και αιώνιας φύσης του Θεού. «Islamic Arts Magazine». Monolit. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2017. .ARCHNET: Islamic Architecture Community: Extensive archive of scholarly articles, full publications and pictures Museum With No Frontiers: extensive site on Islamic art Victoria & Albert Museum: Islamic Middle East Collections including contemporary pieces Museum of Islamic Art, Doha, Qatar: MATHAF: Arab Museum of Modern Art Qatar CalligraphyIslamic: Extensive site on Islamic calligraphy Palace and Mosque: Islamic Art from the Victoria and Albert Museum at the National Gallery of Art, Washington Artistic Exchange: Europe and the Islamic World Selections from the Permanent Collection at the National Gallery of Art Islamic Art Network – Thesaurus Islamicus Foundation Islamic Arts & Architecture Islamic Art in Modern Architecture The Kirkor Minassian Collection at the Library of Congress has decorative Islamic book bindings.
Παντελλερία

Η Παντελλερία (ιταλ. Pantelleria) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο ιταλικό νησί μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την νήσο Έλβα και το Σαντ Αντίοκο. Το νησί έχει έκταση 83 τ.χλμ και πληθυσμό 7.729 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η ομώνυμη κωμόπολη.

 Στη νεότερη ιστορία η νήσος κατέστη τόπος εξορίας καταδίκων και πολιτικών εξόριστων μέχρι και τον Β' Π.Π.. Ειδικότερα όμως λίγο πριν από την έναρξη του Β' Π.Π. ο Μουσολίνι ακολουθώντας το γνωστό δόγμα Mare Nostrum και φιλοδοξώντας την κυριαρχία της Μεσογείου, μετέβαλε τόσο τη νήσο αυτή όσο και την Λαμπεντούζα σε μεγάλα ναυτικά οχυρά και ναυτικούς σταθμούς του ιταλικού στόλου καλύπτοντας ανάγκες ανεφοδιασμού, εξόρμησης και προσβολής νηοπομπών και μεμονωμένων εμπορικών πλοίων. Τελικά μετά την ολοκληρωτική συντριβή του Άξονα στην Αφρική, τον Μάιο του 1943, και κατά την προπαρασκευή της διασυμμαχικής απόβασης της Σικελίας, στις 10 Ιουνίου του 1943 εξαπολύθηκε εναντίον των δύο νήσων μεγάλος ναυτικός και αεροπορικός βομβαρδισμός όπου μετά από διήμερο πρώτη παραδόθηκε η Παντελλερία και αμέσως μετά η Λαμπεντούζα.
Οίκος της Υόρκης

Ο Οίκος της Υόρκης (διεθνώς: House of York) ήταν νεότερος κλάδος του αγγλικού βασιλικού Οίκου των Πλανταγενετών. Τρία από τα μέλη του οίκου έγιναν βασιλείς της Αγγλίας στα τέλη του 15ου αιώνα.

 Παρότι μειώθηκε η αρρενογονία στον Οίκο της Υόρκης, εκπροσωπήθηκε από τον Δούκα της Υόρκης Εδμόνδο, τον τέταρτο επιζών γιο του Εδουάρδου Γ΄, καθώς και από τον Δούκα του Κλάρενς Λάιονελ, δεύτερο επιζών γιο του Εδουάρδου Γ΄ και ανώτερο στη γραμμή των κατά συγγένεια απογόνων του· υπό αυτά τα δεδομένα διεκδίκησαν επάξια το αγγλικό στέμμα. Σε σύγκριση με τον Οίκο των Λάνκαστερ, είχε μια εξέχουσα αξίωση για το θρόνο της Αγγλίας σύμφωνα με την συγγενική πρωτοτοκία, αλλά κατώτερη αξίωση σύμφωνα με την πατρογονική πρωτοτοκία. Ακολούθησε ο Πόλεμος των Ρόδων για το στέμμα. Το σύμβολο του Οίκου της Υόρκης ήταν το «Λευκό Ρόδο», εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως σήμα του Γιορκσάιρ αλλά και του Ιακωβιτισμού. Η πόλη Υόρκη στην Πενσυλβάνια είναι γνωστή ως η «Πόλη του Λευκού Ρόδου» από το σύμβολο του Οίκου της Υόρκης. Η αντιπαλότητα μεταξύ των Οίκων της Υόρκης και του Λάνκαστερ, στη σύγχρονη μορφή των κομητειών του Γιόρκσαϊρ και του Λάνκασαϊρ, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αλλά σε μια πιο φιλική βάση. Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ (1385–1402, ιδρυτής του Οίκου της Υόρκης) Εδουάρδος του Νόργουιτς (1402–1415) Ριχάρδος Πλανταγενέτης (1415–1460) Εδουάρδος Πλανταγενέτης (1460–1461, οπότε έγινε Εδουάρδος Δ΄ καθώς το 1461 συγχωνεύθηκε στο στέμμα ο τίτλος του Δούκα της Υόρκης) Εδουάρδος Δ΄ (4 Μαρτίου 1461 – 3 Οκτωβρίου 1470 και 11 Απριλίου 1471 – 9 Απριλίου 1483) Εδουάρδος Ε΄ (9 Απριλίου 1483 – 25 Ιουνίου 1483) Ριχάρδος Γ΄ (26 Ιουνίου 1483 – 22 Αυγούστου 1485) Πόλεμος των Ρόδων Οίκος των Τυδώρ History of York: The White Rose of York (Αγγλικά) www.royal.gov.uk: The Plantagenets και The Yorkists (επίσημη ιστοσελίδα της μοναρχίας των Βρετανών) (Αγγλικά)
Δελταμίνη

Η δελταμίνη (αγγλικά naphthalene-1,8-diamine) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C10H10Ν2, αν και χρησιμοποιείται και ο αναλυτικότερος τύπος C10H6(ΝH2)2. Είναι ένα από τα ισομερή διαμινοπαράγωγα του ναφθαλινίου. Η χημικά καθαρή δελταμίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο στερεό, που σκουραίνει αν εκτεθεί στον αέρα λόγω οξείδωσης. Είναι ένας πρόδρομη ένωση για εμπορικά αξιοποιήσιμες χρωστικές ουσίες.

 Παράγεται με αναγωγή 1,8-δινιτροναφθαλινίου, το οποίο με τη σειρά του παράγεται ως μείγμα των ισομερών μετά από νίτρωση του 1-νιτροναφθαλίνιου. Μετά από επίδραση δελταμίνης με φθαλικό ανυδρίτη, ή και παράγωγα αυτού, παράγονται οι αντίστοιχες φθαλοπερινόνες. Αν χρησιμοποιηθεί ο ίδιος ο μητρικός φθαλικός ανυδρίτης, παράγεται μια χρήσιμη πορτοκαλί χρωστική (γνωστή με την κωδική ονομασία) Solvent Orange 60 . Η δελταμίνη είναι πρόδρομη ένωση του 1,8-δι(διμεθυλαμινο)ναφθαλινίου [ή 1Ν,8Ν-διμεθυλοδελταμίνη, C10H8(NHCH3)2].
Αϊκυργιάννης Χανίων

Ο Αϊκυργιάννης είναι οικισμός της κοινότητας Τοπολίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μυθήμνης, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Άγιος Κυρ-Γιάννης (Άγιος Κυρ-Ιωάννης).

 Ο Αϊκυργιάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην περιοχή του φαραγγιού Τυφλού (Τοπολιανό φαράγγι), ανάμεσα στα χωριά Τοπόλια και Καλάθενες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 44 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός πήρε την ονομασία του από τον τοπικό Άγιο Κυρ-Ιωάννη, του οποίου εκκλησία υπάρχει εδώ. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Άγιος Κυρ-Γιάννης (Άγιος Κυρ-Ιωάννης) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τοπολίων του νομού Χανίων. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αϊκυργιάννης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τοπολίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυθήμνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μυθήμνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου. Η εκκλησία του Αικυργιάννη νοτιοδυτικά του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Παταπίου ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας

Η εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις τέσσερις εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Ιονίων νήσων. Η εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας αντιπροσωπεύει 108.678 δημότες και περιλαμβάνει τους δήμους Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, Βόρειας Κέρκυρας, Νότιας Κέρκυρας και Παξών. Αντιστοιχεί σε 3 έδρες στο Κοινοβούλιο, με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, όπως προέκυψε από την απογραφή του 2011.

 Στην Εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας υπάγονται τέσσερις καλλικρατικοί δήμοι: Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων (65.594 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Βόρειας Κέρκυρας (20.679 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Νότιας Κέρκυρας (19.816 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Παξών (2.642 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1974 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1994 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015). Ακολουθούν οι βουλευτές Κέρκυρας της περιόδου 1974-2019 Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009, Βουλ. 2009, Βουλ. Μ. & Ι. 2012, Ευρ. 2014, Βουλ. 2015, Δημ. 2015, Ευρ. 2019: Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine..
Ασοσιασάο Ατλέτικα Πόντε Πρέτα

Η Ασοσιασάο Ατλέτικα Πόντε Πρέτα είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 11 Αυγούστου 1900. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Moisés Lucarelli, χωρητικότητα 19722 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας.

 Copa São Paulo de Juniores: Νικήτρια (2): 1981, 1982Campeonato Paulista Série A2: Νικήτρια (1): 1927, 1933, 1969Campeonato Paulista do Interior: Νικήτρια (2): 2009, 2013, 2015, 2018Κόπα Σουδαμερικάνα: Φιναλίστ (1): 2013 Official website (Πορτογαλικά)
Πήτερ Ουίλσον

Ο Πήτερ Φρέντερικ Ουίλσον (Peter Frederick Wilson) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρώην διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας,της οποίας διετέλεσε και αρχηγός κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ του 1974. Το προσωνύμιό του ήταν Big Willie και αγωνιζόταν στη θέση του λίμπερο.

 Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1947 στο Φέλινγκ του Νιούκαστλ στην Αγγλία και μετανάστευσε το 1969 στην Αυστραλία για να αγωνιστεί με την Σάουθ Κόουστ,καθώς δεν κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα της Μίντλεσμπρο. Αργότερα αγωνίστηκε και σε άλλους συλλόγους της Αυστραλίας με κυριότερους τους Μαρκόνι Στάλιονς(1972) και την ΑΠΙΑ (1979-82)όπου και έκλεισε την καριέρα του. Ως προπονητής εργάστηκε στην Σέιφγουεη το 1973-74 και στην ΑΠΙΑ το 1982. Με την Εθνική Αυστραλίας αγωνίστηκε 65 φορές, πετυχαίνοντας 3 γκολ. Το 1973 ήταν αρχηγός της ομάδας που κατέκτησε το Κύπελλο Ασίας/Ωκεανίας. Εδώ και χρόνια, ο Πήτερ Ουίλσον ζει απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο σε μια περιοχή σε ένα βουνό κοντά στο Γουόλονγκον της Νέας Νότιας Ουαλίας. http://www.ozfootball.net/ark/Players/W/WI.html
Summer Esperanto Study

To Summer Esperanto Study (εσπεράντο: Somera Esperanto-Studado, SES) είναι η μεγαλύτερη ετήσια διεθνής εκδήλωση που στοχεύει στη διδασκαλία της γλώσσας Εσπεράντο. Πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι από το 2007, διαρκεί μία εβδομάδα και προσελκύει πάνω από 250 συμμετέχοντες από 30 χώρες, οι οποίοι είναι τόσο αρχάριοι όσο και έμπειροι ομιλητές της γλώσσας. Η εκδήλωση διοργανώνεται από την E@I και συνήθως λαμβάνει χώρα στη Σλοβακία, με εξαίρεση το 2014 όταν πραγματοποιήθηκε και στη Ρωσία. Έχει υποστηριχθεί αρκετές φορές από το Σλοβακικό Υπουργείο Παιδείας και τον δήμαρχο της πρωτεύουσας Σλοβακίας. Τον πρώτο χρόνο διεξαγωγής, η εκδήλωση αυτή είχε ένα ευρύ φάσμα και έφερε το όνομα Slavic Esperanto Study (εσπεράντο : Slava Esperanto-Studado).

 Ο βασικός στόχος του SES είναι να διδάξει τη γλώσσα εσπεράντο. Κάθε πρωί γίνονται μαθήματα εσπεράντο, τα οποία διαρκούν τρεις ώρες και περιλαμβάνουν πέντε διαφορετικά επίπεδα, από το A1 έως το C1. Το απόγευμα γίνονται διαλέξεις, εργαστήρια και παιχνίδια. Το βράδυ πραγματοποιούνται συναυλίες ; οι καλλιτέχνες που έχουν συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο SES είναι οι Κιμ Χένρικσεν, JoMo και La Perdita Generacio. Καθ'όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, πραγματοποιούνται επίσης εκδρομές στη γύρω περιοχή. Οι καθηγητές που συμμετέχουν είναι διακεκριμένοι καθηγητές της γλώσσας εσπεράντο, όπως οι Μπερτίλο Βένεργκρεν και Στάνο Μάρτσεκ. 2014 Το 2014, το SES πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά δυο φορές σε έναν χρόνο. Και οι δυο εκδηλώσεις χρηματοδοτήθηκαν και υποστηρίχθηκαν από την World Esperanto Association και την World Esperanto Youth Organization. Η πρώτη και μεγαλύτερη εκδήλωση έλαβε χώρα από τις 12 Ιουλίου έως τις 20 Ιουλίου στη Nitra της Σλοβακίας και υποστηρίχθηκε από τον Σλοβάκο Υπουργό Παιδείας Dušan Čaplovič, τον πρόεδρο της Nitra Region Milan Belica και τον δήμαρχο της Nitra Jozef Dvonč. Συμμετείχαν 248 άνθρωποι από 28 χώρες. Παράλληλα με τα παραδοσιακά μαθήματα εσπεράντο, αυτή η έκδοση του SES συμπεριέλαβε για πρώτη φορά ένα μάθημα πάνω στη λογοτεχνία και τον πολιτισμό της εσπεράντο από τους συγγραφείς Jorge Camacho και Nicola Ruggiero. Από τις 17 έως τις 25 Αυγούστου, ένα δεύτερο SES έλαβε χώρα για πρώτη φορά εκτός Σλοβακίας, στη πόλη Koltyshevo της Ρωσίας. 87 άνθρωποι από 10 χώρες συμμετείχαν στην εκδήλωση η οποία συνδιοργανώθηκε από τη Moscow Esperanto Association και τη Russian Esperantist Union. Παράλληλα με τα μαθήματα εσπεράντο, πραγματοποιήθηκαν ένα μάθημα μετάφρασης και ένα μάθημα ρωσικής γλώσσας. 2015 Το δέκατο SES πραγμαοτποιήθηκε από τις 11 έως τις 17 Αυγούστου στο Martin της Σλοβακίας. Υποστηρίχθηκε από τον Σλοβάκο Υπουργό Παιδείας Juraj Draxler, τον πρόεδρο της Žilina Region, Juraj Blanár και τον δήμαρχο της Martin, Andrej Hrnčiar. Videos of previous SES events in 2014, 2013 and 2008 A Week In Esperanto Land Αρχειοθετήθηκε 2019-06-29 στο Wayback Machine. (account of SES 2014 written by a participant) (Εσπεράντο) SES plena je surprizoj (article about SES 2013) in La Balta Ondo
Θεοδωράκης Δεληγιάννης

Ο Θοδωράκης Δεληγιάννης ή Παπαγιαννόπουλος (1774-20 Σεπτεμβρίου 1821) γεννήθηκε στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Ήταν ο τέταρτος γιος του προεστού Ιωάννη Δεληγιάννη και της Σμυρνιάς Μαρίας Πετροπούλου. Πήρε την αρχηγία της οικογένειας μετά τον θάνατο του πατέρα του και ύστερα από παραίτηση από την αρχηγία των τριών γηραιότερων αδελφών του.

 Μετά την ασθένεια του πατέρα του το 1815 ανέλαβε το αξίωμα του μοραγιάνη της Πελοποννήσου. Ένα χρόνο αργότερα ο πατέρας του δολοφονήθηκε από τους Τούρκους και ο Θοδωράκης μετακόμισε με την γυναίκα του, Ελένη Σ. Κουγιά, στην Τρίπολη. Απέκτησαν αρκετά παιδιά, τον Ιωάννη, τον Δημήτριο και τον Βασίλειο.Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και αναδείχτηκε κορυφαίο στέλεχος της. Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης οικιοθελώς και γνωρίζοντας ότι θα πεθαίνει, παραδόθηκε στους Τούρκους ως όμηρος, προκειμένου να τους ξεγελάσει ότι δεν θα επαναστατούσαν οι Έλληνες, και να δώσει έτσι χρόνο στους Έλληνες να προετοιμάσουν την άλωση της Τρίπολης και την Επανάσταση. Φυλακίστηκε στην Τρίπολη μαζί με άλλους προεστούς.. Λίγους μήνες αργότερα οι επαναστατικές δυνάμεις ξεκίνησαν την πολιορκία της πόλης. Ο αδερφός του Θοδωράκη, Κανέλλος, διαπραγματεύτηκε μάταια για την απελευθέρωσή του. Τελικά ο Θοδωράκης εκτελέστηκε από τους Τούρκους ως αντίποινα για την μη λύση της πολιορκίας της Τρίπολης και πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου[1821, λίγες ώρες πριν την άλωση της πόλης. Υπήρξε πολύ μορφωμένος και τουρκομαθής και έδωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για τον αγώνα. Δρ. Βίκτωρ Γ. Παπαγιαννόπουλος Η Ιστορία της οικογένειας Παπαγιαννόπουλου - Δεληγιάννη - Λίτινα - Λίθινου- Litinus - Latinus με γενάρχες τους αρχαίους βασιλείς Λατίνο και Πελασγό εκδόσεις VIPAPHARM, Αθήνα 2104, ISBN 978-618-81495-2-6 Δρ. Βίκτωρ Γ. Παπαγιαννόπουλος Η Ιστορία της οικογένειας Παπαγιαννόπουλου - Δεληγιάννη - Λίτινα - Λίθινου- Litinus - Latinus με γενάρχες τους αρχαίους βασιλείς Λατίνο και Πελασγό εκδόσεις VIPAPHARM, Αθήνα 2104, ISBN 978-618-81495-2-6 Ιστοσελίδα Πανεπιστημίου Πατρών, Σύντομη βιογραφία
Σιρατζούλ Ισλάμ

Ο Σιρατζούλ Ισλάμ είναι ο πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου των Συντακτών της Banglapedia, της εθνικής εγκυκλοπαίδειας του Μπαγκλαντές, και ο συντάκτης του Περιοδικού της Ασιατικής Κοινωνίας του Μπαγκλαντές.

 Ο Ισλάμ υπηρέτησε ως καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα. Εγκατέλειψε την θέση, πέντε χρόνια πριν από την επίσημη ημερομηνία συνταξιοδότησης για να έχει χρόνο για τη δημιουργία της Banglapedia το 2000.Ένα μέλος ανταποκριτής της Βασιλικής Ιστορικής Εταιρείας, ο Ισλάμ ήταν Μέλος του Προσωπικού της Ανώτερης Κοινοπολιτείας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (1978-79), Ανώτερος Επιστήμανος Φούλμπραϊτ στο Ουρμπάνα-Σαμπέν (1990-91), και Επισκέπτης Καθηγητής της Βρετανικής Ακαδημίας (2004). Το 2002, 10 τόμοι της Banglapedia, που δημοσιεύθηκε από την Ασιατική Κοινωνία, κυκλοφόρησε υπό την επιμέλειά του. Το 1991, 3 τόμοι της Ιστορίας του Μπαγκλαντές (πολιτική, οικονομική και κοινωνικο-πολιτιστική), που δημοσιεύθηκε από την Ασιατική Κοινωνία, βγήκαν στην επιμέλεια. Για την κοινωνία, εργάζεται για τη Παιδική Banglapedia και την Πολιτιστική Έρευνα του Μπαγκλαντές. Επίσης, είναι υπεύθυνος για το εγχείρημα Εθνική Διαδικτυακή Βιογραφίατης Κοινωνίας και της Εμπιστοσύνης Banglapedia. Με μια θητεία 34 χρόνων στο Πανεπιστήμιο, έγραψε σημαντικά έργα όπως το Μόνιμη εγκατάσταση στη Βεγγάλη (1978), Κατοχή Γης της Βεγγάλης (1990) και Αγροτική Ιστορία του Μπαγκλαντές (1990). Έχει, επίσης, επιμεληθεί την τετράτομη Έρευνα Καταγραφής των Επαρχιών του Μπανγκλαντές.
Ιωάννα του Ρετέλ

Η Ιωάννα, γαλλ. Joan de Rethel (απεβ. 1328) από τον Οίκο του Βιτρύ, ήταν κόμισσα του Ρετέλ (1285-1328) suo jure, και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νεβέρ.

 Ήταν κόρη του Ούγου Δ΄ κόμη του Ρετέλ και της 3ης συζύγου του Ισαβέλλας του Γκραντπρέ. Το 1285 διαδέχθηκε τον πατέρα της στην κομητεία του Ρετέλ. Παντρεύτηκε το 1290 τον Λουδοβίκο Α΄ των Νταμπιέρ κόμη του Νεβέρ και είχε τέκνα: Ιωάννα π. 1295-1374, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης. Λουδοβίκος Α΄ π. 1304-1346, κόμης της Φλάνδρας. David M Nicholas, Medieval Flanders, (Taylor & Francis, 1992), 442.
Τζέιμς Μπελούσι

Ο Τζέιμς Άνταμ ή Τζιμ Μπελούσι (James Adam "Jim" Belushi, 15 Ιουνίου 1954) είναι Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, τραγουδιστής και μουσικός. Είναι ο μικρότερος αδερφός του κωμικού ηθοποιού Τζον Μπελούσι.

 Ο Μπελούσι γεννήθηκε στο Σικάγο, της πολιτείας Ιλινόις. Είναι γιος της Άγκνες Μπελούσι (πατρικό Σάμαρας), αλβανικής καταγωγής και του Άνταμ Μπελούσι, ενός Αλβανού μετανάστη και ιδιοκτήτη εστιατορίου, ο οποίος άφησε το χωριό Qytezë, το 1934 σε ηλικία 16 ετών. Ο Τζιμ μεγάλωσε σε ένα προάστιο του Σικάγο, μαζί με τα άλλα τρία του αδέρφια: Τον μεγαλύτερο Τζον, την αδερφή του Μάριαν και τον μικρότερο αδερφό του Μπίλλυ. Ο Τζιμ Μπελούσι αποφοίτησε από το Κεντρικό Λύκειο Γουίτον(Wheaton Central High School), ύστερα φοίτησε στο Κολλέγιο του ΝτουΠέιτζ(College of DuPage) και αποφοίτησε τελικά από το Νότιο Πανεπιστήμιο Κάρμπονντέιλ του Ιλινόις(Southern Illinois University Carbondale), απ' όπου και πήρε πτυχίο στην Ομιλία και τις Θεατρικές Τέχνες. Ο Μπελούσι έχει παντρευτεί 3 φορές και έχει 3 παιδιά.Παντρεύτηκε την Σάντρα Ντέιβενπορτ (Sandra Davenport), στις 17 Μαΐου του 1980 και έκαναν ένα γιο, τον Ρόμπερτ Τζέιμς(Robert James).Ο γάμος του με τη δεύτερη γυναίκα του, Μάριορι Μπράνσφιλντ (Marjorie Bransfield) διήρκησε 2 χρόνια, από το 1990-1992.Από το Μάιο του 1998 είναι παντρεμένος με την Τζέννιφερ Σλόαν (Jennifer Sloan) και έχουν μια κόρη, την Τζάμισον Μπλες(Jamison Bess), γεννημένη στις 28 Ιουλίου του 1999 και ένα γιο, τον Τζάρεντ Τζέιμς(Jared James), γεννημένος στις 8 Φεβρουαρίου του 2002.Ζουν στο Μπρέντγουντ, Λος Άντζελες(Brentwood, Los Angeles). Ο Μπελούσι είναι στενά συνδεδεμένος με την Αλβανική του κληρονομιά και πρόσφατα παρέλαβε τιμητική αλβανική υπηκοότητα από τον Πρόεδρο της Αλβανίας, Μπαμίρ Τόπι (Bamir Topi). Είναι επίσης μεγάλος οπαδός των Σικάγο Μπλάκχοκς (Chicago Blackhawks), Σικάγο Μπέαρς (Chicago Bears), Σικάγο Κάμπς (Chicago Cubs) και του Σικάγο Φάιερ Σόκκερ Κλαμπ (Chicago Fire Soccer Club). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jim Belushi στο Wikimedia Commons
Αικατερίνη Βελγική του Νάσσαου

Η Αικατερίνη Βελγική, (ολλανδ. Catharina Belgica van Nassau van Orange, 31 Ιουλίου 1578 - 12 Απριλίου 1648) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε κόμισα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Έγινε επίτροπος του Χάναου-Μύντσενμπεργκ από το 1612 έως το 1626.

 Ήταν η έκτη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού, πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη (stadholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρισίας, και της 3ης συζύγου του Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου του Μονπανσιέ. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Μετά τη δολοφονία του πατέρα της το 1584, η θεία της Αικατερίνη την πήρε στο Άρνσταντ, ενώ οι περισσότερες αδελφές της μεγάλωσαν από τη Λουίζ ντε Κολινύ. Η μεγαλύτερη αδελφή της Λουίζα Ιουλιάνα αργότερα θα επικρίνει τη Λουθηρανική εκπαίδευση της Αικατερίνης Βελγικής. Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας εορτής στο Ντίλεμπουργκ, που διήρκεσε από τις 23 Οκτωβρίου 1596 έως τις 3 Νοεμβρίου 1596, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Λουδοβίκο Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ, με τον οποίο έκανε δέκα παιδιά. Η Αικατερίνη Βελγική έγινε επίτροπος για τον γιο της Φίλιππο Μαυρίκιο μετά το τέλος του συζύγου της το 1612. Όταν ο αυτοκράτορας Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων ζήτησε διέλευση από το Χάναου, του αρνήθηκε την είσοδο. Τα εδάφη της καταστράφηκαν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 1621. Το 1626 ο γιος της ανέλαβε την διακυβέρνηση. Η ίδια απεβίωσε 69 ετών στη Χάγη. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Λουδοβίκο Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και απέκτησαν τα ακόλουθα παιδιά: Καρλόττα Λουίζα (1597–1649, Κάσσελ). μία κόρη (29 Ιουλίου - 9 Αυγούστου 1598). Φίλιππος Ούλριχ (2 Ιανουαρίου 1601 - 7 Απριλίου 1604, Στάιναου). Αμαλία Ελισάβετ (1602–1651, Κάσσελ), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ της Έσσης-Κάσσελ. Αικατερίνη Ιουλιανή (1604–1668, Χάναου), παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Όθωνα Β΄ του Ζολμς-Λάουμπαχ, Ρέντελχαϊμ & Άσενχαϊμ και έπειτα τον Μόριτς Κρίστιαν φον Βηντ-Ρούνκελ. Φίλιππος Μαυρίκιος (1605–1638), απεβ. 33 ετών και τάφτηκε στο Μαρίενκιρχ στο Χάναου. Γουλιέλμος Ράινχαρτ (1607–1630, Άαχεν), απεβ. 23 ετών και τάφηκε στο Μαρίενκιρχ στο Χάναου. Ερρίκος Λουδοβίκος (1609–1632), απεβ. 23 ετών κατά την πολιορκία του Μάαστριχτ. Φρειδερίκος Λουδοβίκος (27 Ιουλίου 1610 - 4 Οκτωβρίου 1628, Παρίσι), απεβ. 18 ετών και τάφηκε στον οικογενειακό μνημείο των Δουκών του Μπουγιόν στο Σεντάν. Ιάκωβος Ιωάννης (1612–1636, Σαβέρν), απεβ. 24 ετών και τάφηκε στον Άγιο Νικόλαο στο Στρασβούργο. Catharina Belgica: βιογραφία στο Worldroots
Φρούριο Ιτζεδίν

Το φρούριο Ιτζεδίν είναι πρώην οχύρωση στην είσοδο του κόλπου της Σούδας, Κρήτη. Κτίστηκε το 1872 από τον Ρεούφ Πασά και πήρε το όνομά του από τον Ιτζεδίν, γιό του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως χώρος φυλάκισης μέχρι το 1974.

 Στη θέση του σημερινού φρουρίου είχε κτιστεί μετά το 1646 από τους Οθωμανούς πύργος. Ο πύργος αυτός αντικαταστάθηκε από το σημερινό φρούριο το 1872 από τον Ρεούφ Πασά και πήρε το όνομά του από τον γιό του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ Ιτζεδίν. Ήταν το κύριο οχυρωματικό έργο του κόλπου της Σούδας. Στη συνέχεια το φρούριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους, κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου και θανατοποινίτες. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος φυλακίστηκε για 15 ημέρες στο Ιτζεδίν μετά από μήνυση για εξύβριση. Κατά τη διάρκεια του Κινήματος Παγκάλου το Ιτζεδίν χρησιμοποιήθηκε ως τόπος φυλάκισης αντιφρονούντων. Μετά το τέλος της δικτατορίας το 1926 ο ίδιος ο Θεόδωρος Πάγκαλος φυλακίστηκε στο Ιτζεδίν. Την περίοδο 1930-31 περίπου 40 άτομα φυλακίστηκαν στο Ιτζεδίν λόγω του Ιδιώνυμου.Οι φυλακές διέκοψαν τη λειτουργία τους κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αλλά επαναλειτούργησαν το 1948, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Στο Ιτζεδίν μεταφέρθηκαν πολιτικοί κρατούμενοι από τη Γυάρο. Το Ιτζεδίν συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος φυλάκισης κομμουνιστών και άλλων πολιτικών κρατουμένων μέχρι το τέλος της Δικτατορίας, το 1974. Οι φυλακές ήταν περιώνυμες για τις κακές συνθήκες κράτησης. Στο Ιτζεδίν γίνονταν και εκτελέσεις και το 1972 πραγματοποιήθηκε η τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα. Κατά την Μεταπολίτευση το κτίριο εγκαταλείφθηκε. Το κτίριο έχει εμφανίσει φθορές και έχουν καταρρεύσει τοιχία στον εξωτερικό τοίχο, στο κομμάτι της πυριτιδαποθήκης του φρουρίου και στον τοίχο της δυτικής πλευράς, και τμήμα του διοικητηρίου.Το φρούριο έχει χρησιμοποιηθεί ως κινηματογραφικό σκηνικό στις ταινίες «Μέρες του '36», του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, «Πέτρινα Χρόνια» και «το Τελευταίο Σημείωμα», του Παντελή Βούλγαρη.