Mark VIII

Το άρμα Mark VIII, επίσης γνωστό ως Ελευθερία ή Διεθνές ήταν ένα αγγλο-αμερικανικής σχεδίασης άρμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με σκοπό να αρθούν οι περιορισμοί των προηγούμενων βρετανικών σχεδίων και να είναι μια κοινή προσπάθεια εξοπλισμού στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ με ένα μόνο σχεδιασμό βαρέος άρματος. Η παραγωγή σε μια περιοχή στη Γαλλία αναμενόταν να επωφεληθεί από την βιομηχανική ικανότητα των ΗΠΑ να παράγουν τα στοιχεία του οχήματος και του Ηνωμένου Βασιλείου να παράγει τα τεθωρακισμένα κύτη και τον εξοπλισμό. Τα προγραμματισμένα επίπεδα παραγωγής θα εξόπλιζαν τα στρατεύματα των Συμμάχων με πολύ μεγάλη δύναμη αρμάτων για να σπάσουν τις γερμανικές αμυντικές γραμμές σε μια προγραμματισμένη επίθεση για το 1919. Η κατασκευή ήταν αργή και μόνο λίγα οχήματα είχαν παραχθεί πριν από το τέλος του πολέμου το Νοέμβριο 1918. Μετά τον πόλεμο, 100 οχήματα που συναρμολογήθηκαν στις ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιηθεί από τον αμερικανικό στρατό μέχρι την αντικατάστασή τους το 1932 από πιο προηγμένα σχέδια. Πριν από την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, λίγα άρματα μάχης που δεν είχαν διαλυθεί δόθηκαν στον Καναδά για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

 Καθώς προχωρούσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η βιομηχανική παραγωγική ικανότητα της Αντάντ φορολογήθηκε στο όριο. Εκ των Συμμάχων, μόνο η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία ήταν μεγάλες βιομηχανικές χώρες το 1914 και η τελευταία είχε χάσει το 70% της βαριάς βιομηχανίας της, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το μέρος της Λωραίνης που δεν είχε καταληφθεί το 1871. Η παραγωγή στη Βρετανία ήταν περιορισμένη από την έλλειψη εργατικού δυναμικού και ένα εθνικό χρέος στα ύψη. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία στις 6 Απριλίου 1917 πολλοί στη Βρετανία ήλπιζαν ότι αυτό θα λύσει όλα αυτά τα προβλήματα. Δύο άνδρες άμεσα υπεύθυνοι για τη βρετανική παραγωγή αρμάτων, ο Eustace Tennyson d'Eyncourt και ο αντισυνταγματάρχης Albert Gerald Stern, αρχικά σκέφτηκαν αποστολή αντιπροσωπείας στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως, για να πείσουν τον νέο σύμμαχο να αρχίσει την παραγωγή ενός βρετανικού σχεδιασμού άρματος. Μετά από κάποιο προβληματισμό, αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερο να αφήσουν την πρωτοβουλία στους Αμερικανούς. Ο Stern ήρθε σε επαφή με την Αμερικανό στρατιωτικό ακόλουθο στο Λονδίνο. Τον Ιούνιο του 1917 οι πρώτες αμερικανικές προσεγγίσεις έγιναν, αλλά όχι από το στρατό των ΗΠΑ, δεδομένου ότι περίμεναν. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ήθελε τα πιο σύγχρονα άρματα για το Σώμα Πεζοναυτών του. Εκείνη τη στιγμή η τελευταία έκδοση του βρετανικού άρματος ήταν το Mark VI. Σχεδιάστηκε με τις υπάρχουσες βρετανικές βιομηχανικές δυνατότητες στο μυαλό, θέτοντας όρια που θα μπορούσαν να ξεπεραστούν με τις μεγαλύτερες αμερικανικές εγκαταστάσεις παραγωγής. Ως εκ τούτου, ο Stern προσποιήθηκε ότι ένα ακόμα πιο προηγμένο σχέδιο έχει ήδη έρθει σε ύπαρξη, που αποκάλεσε Mark VIII (υπήρχε επίσης ένα πολύ πιο συμβατικό σχέδιο, το Mark VII). Ο ίδιος κάλεσε τους Αμερικανούς να συμμετάσχουν και να συνεισφέρουν όσο θα ήθελαν στον σχεδιασμό του. Το Πολεμικό Ναυτικό ήταν στα πρόθυρα της αποστολής μιας ομάδας μηχανικών στη Βρετανία, όταν το αμερικανικό Τμήμα Πολέμου είχε ενημερωθεί για τις εξελίξεις από τον στρατιωτικό ακόλουθο στο Λονδίνο. Διέταξε το έργο να μετατοπίζεται προς το στρατό και επιλεγμένα ο Major HW Alden - εν καιρώ ειρήνης είχε γίνει ένας βιομηχανικός ειδικός - να πάει στο Ηνωμένο Βασίλειο για να συνεργαστεί με την ομάδα σχεδιασμού Μηχανολόγων Τμήματος Πολέμου στο Dollis Hill σχετικά με τα πρώτα σχέδια του νέου άρματος. Έφτασε στο Λονδίνο στις 3 Οκτωβρίου, για να ανακαλύψει ότι πολλά από το έργο του σχεδιασμού είχαν ήδη γίνει από τον αντιστράτηγο GJ Rackham, ο οποίος είχε σταλεί στο Δυτικό Μέτωπο. Ο στρατός των ΗΠΑ είχε στήσει την έδρα στη Γαλλία. Τον Σεπτέμβριο αποφάσισε να σχηματίσει το δικό του σώμα αρμάτων με 25 τάγματα αρμάτων, συμπεριλαμβανομένων πέντε ταγμάτων βαρέων αρμάτων. Για να εξοπλίσει τις βαριές μονάδες ο Major James A. Drain - ένας αξιωματικός του προσωπικού στη Γενική Pershing και υπεύθυνος για τον αρχικό σχεδιασμό του άρματος - παρήγγειλε προσωρινά 600 άρματα Mark VI (τότε υπό ανάπτυξη) από τους Βρετανούς τον Οκτώβριο του 1917. Ο στρατός προσπάθησε να πείσει το Υπουργείο Πολέμου για να διαθέσει όλα τα διαθέσιμα άρματα στο στρατό, οδηγώντας σε σύγκρουση με το Πολεμικό Ναυτικό. Αυτό δημιούργησε σοβαρά προβλήματα για τη βρετανική κυβέρνηση. Τώρα φαίνεται ότι η αμερικανική εμπλοκή στον πόλεμο θα σήμαινε ένα μικρότερο αριθμό αρμάτων για τις βρετανικές δυνάμεις. Επίσης, στις 4 Φεβρουαρίου του 1917 είχαν γίνει δεσμευτικές συμφωνίες σχετικά με την γαλλική παραγωγή. Γι΄αυτούς τους λόγους έπρεπε να γίνει επαναδιαπραγμάτευση. Ο νέος υπουργός Πολέμου Ουίνστον Τσόρτσιλ, μόλις είχε αναγκαστεί να απολύσει τον Stern ως διευθυντή του Τμήματος Μηχανικών Προμηθειών λόγω των λαθών του στο σχεδιασμό του Mark IV, οδηγώντας σε τεράστιες καθυστερήσεις την παραγωγή. Στην προώθηση της παραγωγής, από τις πρώτες ημέρες είχε αναστατώσει πολιτικούς και στρατιωτικές αρχές. Ο Stern διορίστηκε τον Σεπτέμβριο στη νέα θέση του "Επιτρόπου για Μηχανολογικούς Πολέμους" με σκοπό το συντονισμό της παραγωγής αρμάτων με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Ο Stern πήγε στη Γαλλία για να ικανοποιήσει τον Γάλλο υπουργό Πολέμου, Louis Loucheur και τον Αμερικάνο διοικητή, John Pershing. Ο Loucheur κατέστησε σαφές από την αρχή ότι η Γαλλία δεν είχε τίποτα να προσφέρει από την άποψη των υφιστάμενων εγκαταστάσεων παραγωγής. Αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη για τον Stern ο οποίος είχε ήδη ετοιμάσει ένα "Διεθνές Σχέδιο" δέκα επισημάνσεων (στην πραγματικότητα μια διμερή συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Βρετανίας) ότι τώρα είχε γίνει αποδεκτή από τους Αμερικανούς. Υπέβαλε αυτό το σχέδιο στον Τσόρτσιλ στις 11 Νοεμβρίου. Οι επισημάνσεις του είναι (χρησιμοποιώντας την αρχική ορολογία): Η ένταξη μιας συνεργασίας μεταξύ των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας για την παραγωγή των 1500 βαρέων αρμάτων που θα συναρμολογηθούν στη Γαλλία. Την παροχή ενός αριθμού εξ αυτών των αρμάτων στη Γαλλία, για να προωθήσει στον υψηλότερο σκοπό της Συμμαχικής ενότητας, θα πρέπει αυτή να τους τον ζητήσει. (Η Βρετανία ήλπιζε ότι η Γαλλία θα παράγει τα δικά της Char 2C σε επαρκή αριθμό, ενώ ο Loucheur ήδη γνώριζε αυτό ήταν απίθανο να συμβεί). Η Γαλλία να παράσχει ένα κατάστημα συναρμολόγησης, και σε περίπτωση που δεν είναι βολικό, μπορεί να είναι σοφότερο να οικοδομήσουμε ένα νέο (Έτσι, ένα εντελώς νέο εργοστάσιο θα έπρεπε να κατασκευαστεί στη Γαλλία). Μια κοινή προμήθεια εξαρτημάτων. Η Βρετανία θα προμηθεύσει όπλα, πυρομαχικά και πανοπλίες ενώ οι ΗΠΑ κινητήρες, κιβώτια ταχυτήτων, σφυρήλατα και αλυσίδες (που χρησιμοποιούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ). Ο σχεδιασμός θα πρέπει να βασίζεται στη βρετανική εμπειρία και τις αμερικανικές ιδέες και πόρους, και να εξαλείψει τα περισσότερα από τα ελαττώματα των σημερινών αρμάτων στη δύναμη, την φόρτωση και την διέλευση τάφρου. Σημαντική συνεργασία για να ολοκληρώσετε τα κατασκευαστικά σχέδια πριν από τα Χριστούγεννα λαμβάνοντας την πλήρη συνεργασία των Βρετανών και ο σχεδιασμός πρέπει να εγκριθεί και από τα δύο έθνη. Ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό μπορεί να παρέχεται από τους Κινέζους και η γαλλική κυβέρνηση θα εξασφαλίσει την τοπική διαμονή τους. Η παραγωγή θα ξεκινήσει τον Απρίλιο του 1918 και τελικά να φτάσει 300 το μήνα (Έτσι, ο αριθμός των 1.500 ήταν προκαταρκτικός μόνο). Το σχέδιο θα έχει υψηλή προτεραιότητα σε ό,τι αφορά τις πρώτες ύλες, την εργασία, τα εργοστάσια και τις μεταφορές. Η Διοίκηση θα είναι στα χέρια δύο Επιτρόπων, ενός Βρετανού (ο ίδιος ο Stern) και ενός Αμερικανού αλλά οι Γάλλοι θα διορίσουν τον δικό τους, αν ανησυχούν για τα συμφέροντά τους.Το σχέδιο περιείχε ήδη μια προδιαγραφή: το άρμα έπρεπε να έχει 300 hp (220 kW) κινητήρα, βάρος 39,5 τόνων και δυνατότητα διέλευσης τάφρου 14 ποδιών (4,3 m) . Στην ενημέρωση της 11 Νοεμβρίου περιλαμβανόταν, μεταξύ άλλων, η πρώτη χρήση της λέξης "Liberty" για το άρμα, από τον κινητήρα του.Η πρώτη διάσκεψη του σχεδιασμού έλαβε χώρα στις 4 Δεκεμβρίου στο GHQ στη Γαλλία και ο Τσόρτσιλ ενέκρινε το σχέδιο λίγο αργότερα. Αυτό έγινε σε μια επίσημη συνθήκη που υπογράφηκε από τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Άρθουρ Μπάλφουρ και τον Πρεσβευτή των ΗΠΑ Walter Page στις 19 Ιανουαρίου 1918. Η συνθήκη που καθόρισε το πρόγραμμα με μεγάλη λεπτομέρεια. Τα πρώτα 1.500 άρματα έπρεπε να κατασκευαστούν μέχρι το τέλος του έτους και το εργοστάσιο θα έπρεπε να είναι σε θέση επέκτασης σε 1.200 το μήνα. Και οι δύο στόχοι ήταν πολύ φιλόδοξοι με δεδομένο το γεγονός δεν υπήρχε ούτε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, ούτε ένα εργοστάσιο και η βρετανική παραγωγή των αρμάτων ήταν στην πραγματικότητα 150 το μήνα κατά τη διάρκεια του 1918. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέλαβαν: κινητήρα, καλοριφέρ, ανεμιστήρας, σωλήνωση, σιγαστήρας, φωτισμός, δυναμό, μπαταρία, άξονας μεταφοράς, κιβώτιο ταχυτήτων, φρένα, γρανάζια κυλίνδρου, τον έλεγχο των φρένων και ταχυτήτων, πίσω γρανάζια ερπυστριών, κόμβους και τους άξονες, μπροστινή πλήμνη τροχού κίνησης και άξονες, και λίπανση.Η Βρετανία ανέλαβε: πλάκες θωράκισης, δομικά στοιχεία, ελάσματα ερπυστριών και κυλίνδρους, όπλα, πολυβόλα και τις βάσεις τους, ράφια πυρομαχικών και πυρομαχικά.Η συμφωνηθείσα τιμή ήταν £ 5.000 ανά όχημα. Τον Δεκέμβριο του 1917 ακυρώθηκε η παραγγελία Mark VI διασφαλίζοντας ότι το Mark VIII θα είναι το νέο πρότυπο Συμμαχικό όπλο. Στο Mark VIII διατηρούνται πολλά από τα γενικά χαρακτηριστικά της σειράς Mark IV: είχε χαρακτηριστική κίνηση υψηλής τροχιάς και δεν είχε περιστρεφόμενους πυργίσκους, αλλά δύο sponson, ένα σε κάθε πλευρά του άρματος, οπλισμένο με ένα 6 λιβρών (57 mm) όπλο. Αλλά έμοιαζε επίσης του VI-project Mark επειδή είχε πιο στρογγυλεμένα και φαρδύτερα μετατρόχια και μια μεγάλη υπερκατασκευή πάνω, κάτω από το μπροστινό μέρος της οποίας καθόταν ο οδηγός. Ένα καινοτόμο χαρακτηριστικό ήταν η αποχώρηση από την έννοια άρμα κουτί (με ενιαίο χώρο γεμάτο με όλα τα αξεσουάρ). Τα Mark VIII ήταν στεγανά με ξεχωριστό χώρο κινητήρα στο πίσω μέρος. Αυτό βελτίωσε σημαντικά τις συνθήκες πάλης, ως διάφραγμα που προστατεύει το πλήρωμα από τον εκκωφαντικό θόρυβο του κινητήρα, τα επιβλαβή αέρια και τη θερμότητα. Δεν υπήρχαν πολυβόλα στα πτερύγια ευστάθειας, μόνο οι 6-θραυστηρες, το καθένα επανδρωμένο με οπλίτη και φορτωτή. Τα πολυβόλα ήταν στο πίσω μέρος του κανθηλίου τοποθετημένα στις πόρτες κύτους. Πέντε επιπλέον πολυβόλα ήταν στην υπερκατασκευή: δύο στο μπροστινό μέρος, αριστερό και το δεξί (δίπλα στον οδηγό) και ένα σε κάθε μία από τις άλλες πλευρές. Καθώς δεν υπήρχε καμία θέση πολυβόλου που να καλύπτει το πίσω μέρος του άρματος, υπήρχε μια νεκρή γωνία ευάλωτη σε επιθέσεις πεζικού. Το άρμα μεταφέρει 208 κελύφη και 13.848 γύρους πολυβόλου, ως επί το πλείστον σε ένα μεγάλο ντουλάπι πυρομαχικών στο κέντρο, στο οποίο σχηματίζεται μια πλατφόρμα πάνω στην οποία βρισκόταν ο διοικητής, πίσω από τον οδηγό, παρατηρώντας τη μάχη μέσω ενός τρούλου με τέσσερις σχισμές όρασης. Αργότερα, στα άρματα των ΗΠΑ, τα πλευρικά όπλα της υπερκατασκευής του αφαιρέθηκαν. Το δωδέκατο μέλος του πληρώματος ήταν ο μηχανικός, καθισμένος δίπλα στον 300 hp Liberty V-12 (ή Ricardo V-12 στα βρετανικά άρματα) βενζινοκινητήρα, που ψύχεται με ένα μεγάλο οριζόντιο καλοριφέρ. Τρεις θωρακισμένες δεξαμενές καυσίμων στο πίσω μέρος κατέχουν 200 Imperial γαλόνια (240 ΗΠΑ γαλόνια ή 909 λίτρα) καυσίμων, δίνοντας ένα εύρος των 89 χιλιόμετρων. Η τελική ταχύτητα ήταν 5,25 μίλια/ώρα (8 km/h). Για να βελτιωθεί η ικανότητα διέλευσης τάφρου σε 4,88 m το όχημα είχε ένα πολύ επίμηκες σχήμα. Το μήκος διαδρομής ήταν 34 ft 2 in (10.42 μ), αλλά ακόμα και αν το πλάτος του κύτους ήταν εντυπωσιακό ονομαστικά 3,76 m, η αναλογία του πραγματικού πλάτους με εκείνο το πλάτος όπου περιλαμβάνονται τα πτερύγια ευστάθειας ήταν πολύ κακή και αποδείχθηκε δύσκολο να γυρίσει το άρμα. Κατά τη διάρκεια της δοκιμής πολλά κομμάτια είχαν υποστεί στρίψιμο και έσπασαν σε μια στροφή και αποφασίστηκε να χρησιμοποιήσει πλέον, ισχυρότερες 13,25 ιντσών (337 Mm) συνδέσεις από σκληρυμένες πλάκες χυτής πανοπλίας, ενισχυμένες από επίπεδες επιφάνειες που σχηματίζονται από εσοχές στην πλάκα τροχιάς. Ένα άλλο αποτέλεσμα του στενού κύτους ήταν ότι ο θάλαμος καταπολέμησης ήταν επίσης πολύ στενός. Ωστόσο, το βάρος του ήταν μόνο 38.3 τόνοι (38,9 τόνοι εξοπλισμένο για μάχη) καθώς ο θώρακας ήταν λεπτός, με πάχος 16 mm στο μπροστινό μέρος και τις πλευρές, μια μικρή βελτίωση σε σχέση με το Mark V. Η οροφή και ο πυθμένας του κύτους προστατεύονταν από πλάκα θωράκισης πάχους μόνο 6 mm, αφήνοντας τo άρμα πολύ ευάλωτο σε όλμους και νάρκες. Η γαλλική κυβέρνηση ήλπιζε να λάβει 700 Mark VIII δωρεάν, καθώς το γαλλικό βαρύ άρμα, το Char 2C, δεν θα μπορούσε να παραχθεί σε επαρκείς αριθμούς, αν όχι καθόλου. Ωστόσο, λόγω έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού και των πρώτων υλών, δεν ήταν επικείμενη η παροχή κάποιων εγκαταστάσεων για την παραγωγή του "Διεθνούς άρματος". Σύντομα οι Αμερικανοί αποφάσισαν να χτίσουν ένα καινούργιο εργοστάσιο συναρμολόγησης στο Neuvy-Pailloux, 200 μίλια νότια του Παρισιού, αναθέτοντες σε μια βρετανική εταιρεία. Μακριά από το να παράγει το πρώτο άρμα του τον Απρίλιο, το εργοστάσιο δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί τον Ιούνιο. Τον Αύγουστο ανατίθεται σε μια άλλη βρετανική εταιρεία. Το εργοστάσιο ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο, αλλά ο πόλεμος είχε ήδη τελειώσει. Υπήρξαν επίσης σημαντικές καθυστερήσεις στην παραγωγή των συστατικών. Ο κινητήρας Liberty με ακριβούς ατσάλινους κυλίνδρους ξανασχεδιάστηκε με φθηνότερους κυλίνδρους από χυτοσίδηρο. Αυτοί οι επανασχεδιασμένοι κινητήρες παρήχθησαν μόνο τον Οκτώβριο. Παρά τις καθυστερήσεις αυτές, υπήρχαν σχέδια για την παραγωγή επιπλέον 1.500 αρμάτων στην κορυφή της κοινόχρηστης παραγωγής στη Γαλλία. Όμως, λόγω έλλειψης πανοπλίας και όπλων, δεν ήταν δυνατόν η επιπλέον παραγωγή να γίνει στη Γαλλία.Οι Βρετανοί ολοκλήρωσαν τον Ιούλιο το πρωτότυπο σκάφος, κατασκευασμένο από μη σκληρυμένο χάλυβα, και το έστειλαν στην Αμερική. Κατά την άφιξή του διαπιστώθηκε ότι δεν έχουν τμήματα μαζικής παραγωγής έτοιμα να τελειώσουν το πρωτότυπο, και έτσι η Locomobile Automobile Company στην Bridgeport του Connecticut τα έκανε όλα αυτά με το χέρι, ολοκληρώνοντας το πρώτο όχημα στις 28 Σεπτεμβρίου. Οι δοκιμές άρχισαν στις 31 Οκτωβρίου με οπλισμό από τη Βρετανία, και δύο κύρια όπλα και δέκα Hotchkiss πολυβόλα είχαν τοποθετηθεί. Οι δοκιμές ολοκληρώθηκαν μετά τον πόλεμο και αποφασίστηκε να κατασκευαστούν 100 οχήματα στις ΗΠΑ. Αυτά κατασκευάστηκαν το 1919 και 1920 στο Rock Island Arsenal για $ 35.000 έκαστο. Οι ΗΠΑ αγόρασαν 100 πλήρη σετ ανταλλακτικών για τη γάστρα από τους Βρετανούς, δηλ. για όλη την ποσότητα που είχαν ολοκληρώσει. Εν τω μεταξύ, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να ξεκινήσει τη δική της παραγωγή στη Βρετανία. Χίλια τετρακόσια πενήντα οχήματα παραγγέλθηκαν στις εταιρείες North British Locomotive Company, William Beardmore and Company και Metropolitan με 300 hp (220 kW) V12 Ricardo κινητήρα, αντί του Liberty. Το ήπιου χάλυβα πρωτότυπο με κινητήρα Rolls-Royce - ελέγχθηκε στις 11 Νοεμβρίου, την ημέρα της ανακωχής. Εκτός αυτών που είχαν ήδη παραχθεί, 24 επιπλέον οχήματα ολοκληρώθηκαν μετά τον πόλεμο. Πέντε εστάλησαν στο κέντρο εκπαίδευσης στο Bovington στο Dorset. Κατά τη διάρκεια του 1918, ο τότε επικρατούσα ενασχόληση με δυνατότητες διέλευσης τάφρου οδήγησε σε προετοιμασίες για την παραγωγή ενός ακόμη άρματος: του 'Mark VIII *' ( Star ). Το κύτος επρόκειτο να παραταθεί κατά τρία μέτρα πλήρη: τέσσερα πόδια (1,2 m) στο εμπρόσθιο και έξι πόδια (1,8 m) στο πίσω μέρος. Με αυτό τον τρόπο θα έπρεπε να είναι σε θέση να διασχίσει μια τάφρο 18 ποδιών (5,5 m). Για να εξασφαλιστεί ότι το άρμα θα μπορούσε να μην μετατραπεί, παρά την υψηλή αναλογία του μήκους και πλάτους, το προφίλ των κομματιών του κάτω μέρους θα ήταν πιο έντονα καμπύλο, έτσι ώστε ένα μικρότερο μέρος του κομματιού να αγγίξει το έδαφος, ωστόσο το συνολικό βάρος έφθασε στους 43,2 τόνους. Εάν το άρμα είχε βυθιστεί σε κάπως μαλακό έδαφος, είναι αμφίβολο αν θα ήταν σε θέση να κάνει μια στροφή. Δεν κατασκευάστηκε πρωτότυπο. Τα αμερικάνικα άρματα Liberty ανήκαν με μία μονάδα: το 67ο Σύνταγμα Αρμάτων Πεζικού, που έδρευε στο Αμπερντίν του Μέριλαντ. Η περίεργη ονομασία της μονάδας είχε την προέλευσή της στο γεγονός ότι από το 1922 με νόμο όλα τα άρματα έπρεπε να είναι μέρος του Πεζικού. Οι δύο θέσεις πολυβόλου στις πλευρές της υπερκατασκευής είχαν εξαλειφθεί, έτσι ώστε το πλήρωμα να μειωθεί σε δέκα άτομα. Χρησιμοποιήθηκαν υδρόψυκτα M1917 Browning Machine Gun. Παρά τις πολλές τροποποιήσεις τα οχήματα υπέστησαν κακή αξιοπιστία από την υπερθέρμανση, προκαλώντας μια επιφύλαξη στο στρατό κατά τη χρήση βαρέων αρμάτων. Από το 1932 και μετά σταδιακά, όλα ήταν σε αποθήκευση το 1934. Το 1940 ο Καναδάς είχε έλλειψη αρμάτων κατάρτισης και αγόρασε τα περισσότερα οχήματα σε τιμή παλιοσίδερου. Ένα άρμα Liberty επιβιώνει στο Fort Meade του Μέριλαντ. Το άρμα εμφανίζεται στο Μουσείο Post και κατασκευάστηκε το 1920 στο Rock Island Arsenal του Ιλλινόις. Ανατέθηκε στο 301ο Τάγμα Βαρέων Tεθωρακισμένων, και αργότερα αναπροσδιορισθέν 17ο Τάγμα Βαρέων Τεθωρακισμένων. Στο μεγαλύτερο μέρος του 1921-1922, ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ διοικούσε τη μονάδα. Ένα 2ο αμερικάνικο άρμα Liberty ήταν στο Aberdeen Proving Ground στο Αμπερντίν του Μέριλαντ και μεταφέρθηκε στο Μουσείο Εθνικής Θωράκισης και Ιππικού στο Fort Benning της Τζόρτζια το 2010, και έκτοτε είναι στο εσωτερικό του. Οι εσωτερικοί χώροι έχουν εκτεταμένες ζημιές από νερό / σκουριά, αν και τα σχέδια για την αποκατάσταση έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Από τα βρετανικά Mark VIII, έναν μόνο όχημα σώζεται στο Μουσείο Αρμάτων στο Bovington. Όσο για το άρμα που εμφανίζεται στην ταινία του 1989 Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία, πρόκειται για ένα όχημα-αντίγραφο κατασκευασμένο από ένα εκσκαφέα, ακολουθώντας το σχήμα της γάστρας του Mark VIII, αλλά με έναν πρόσθετο πυργίσκο. Armour in Profile No.19 Tank Mark VIII "The International" Peter Chamberlain and Chris Ellis (1967) Plan 1919 worldatwar.net SNL G013