IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μοζέλλας (ποταμός)

Ο Μοζέλλας (γαλλικά: Moselle, γερμανικά: Mosel προφέρεται Μόζελ, λουξεμβουργιανά: Musel) είναι ποταμός που διαρρέει τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο και τη Γερμανία. Είναι αριστερός παραπόταμος του Ρήνου, με τον οποίο συμβάλλει στο Κόμπλεντς. Ένα μικρό μέρος της απορροής του Βελγίου καταλήγει στο Μοζέλλα μέσω του ποταμού Ουρ. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό Mosella που σημαίνει ο «Μικρός Μεύσης» (Mosa στα λατινικά). Από τον ποταμό πήραν το όνομά τους δύο γαλλικοί νομοί, οι Μοζέλ (Moselle) και Μερτ-ε-Μοζέλ (Meurthe-et-Moselle).

 Η πηγή του Μοζέλλα είναι η δυτική πλαγιά του Μπαλόν ντ' Αλζάς (Ballon d'Alsace) στα Βόσγια όρη. Ο Μοζέλ διαρρέει την περιφέρεια της Λωρραίνης δυτικά από τα Βόσγια όρη. Περαιτέρω κατάντη στη Γερμανία η κοιλάδα του Μοζέλλα χωρίζει τις οροσειρές Άιφελ και Χούνσρουκ. Το συνολικό μήκος του από τις πηγές ως τη συμβολή του με τον Ρήνο είναι περίπου 545 χ.λ.μ. Πόλεις που βρίσκονται κατά μήκος του Μοζέλλα είναι στη Γαλλία: το Επινάλ, το Τουλ, το Ποντ-α-Μουσόν, το Μετς και η Τιονβίλ, στο Λουξεμβούργο: το Σένγκεν, το Ρέμιχ, το Γκρέβενμαχερ και το Βάσερμπίλιχ και στη Γερμανία το Τριρ, το Μπέρνκαστελ-Κούες, το Κόχεμ και το Κόμπλεντς Η κοιλάδα του Μοζέλλα μεταξύ του Νανσύ, του Μεζ και της Τιονβίλ είναι βιομηχανική περιοχή με ανθρακωρυχεία και βιομηχανίες χάλυβα. Ο Μοζέλλας έχει γίνει πλεύσιμος για μεγάλα φορτηγά πλοία από τον Ρήνο στο Κόμπλεντς μέχρι το Νεβ Μαιζόν (Neuves-Maisons), νοτίως του Νανσύ. Για μικρότερα πλοία συνδέεται με άλλα μέρη της Γαλλίας μέσω των καναλιών Κανάλ ντε λ'Έστ και Κανάλ ντε λα Μαρν ω Ραν. Η κοιλάδα του Μοζέλλα είναι γνωστή για τα τοπία της και το κρασί που παράγεται εκεί. Το γερμανικό τμήμα του Μοζέλλα είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Ο Ρωμαίος ποιητής Αυσόνιος υμνεί τον ποταμό στο ποίημα Mosella. Επίσημες πληροφορίες για το γερμανικό τμήμα του Μοζέλλα (Αγγλικά)
Λουδοβίκος Φαδρίκ

Ο Λουδοβίκος Φαδρίκ (Luis ή Lluís Frederic d'Aragó, ... - 1382) αναφέρεται και Λουδοβίκος Φαδρίκ ή Φρειδερίκος των Σαλώνων και Λουδοβίκος Φαδρίκ ή Φρειδερίκος της Αραγώνας αλλά και δον Φρειδερίκος Φαδρίγος.

 Ήταν γιος του Ιάκωβου Φαδρίκ, Κόμης των Σαλώνων (1365–1380) και επίτροπος του Δουκάτου των Αθηνών και των Νέων Πατρών (1375-1381), κύριος του Ζητουνίου και της Αίγινας από το 1380, κόμης της Μάλτας (1365-1381) και του Γκόζο.Το 1374 απεβίωσε ο γενικός επίτροπος Ματθαίος ντε Περάλτα, τον οποίο δεν συμπαθούσαν οι Καταλανοί συμπατριώτες του στο δουκάτο, επειδή δεν προερχόταν από αυτούς, αλλά είχε σταλεί από τον δούκα των Αθηνών Φρειδερίκο Γ΄ της Σικελίας. Αφού ξέσπασαν για λίγο ταραχές και διαφωνίες, που έδωσαν την ευκαιρία στον Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι το 1375 να καταλάβει τα Μέγαρα, εξέλεξαν ομόφωνα, χωρίς να περιμένουν εντολές από τη Σικελία, τον Λουδοβίκο Φαδρίκ, ο οποίος καταγόταν από παλιά επιφανή οικογένεια των αποίκων. Ο Φρειδερίκος Γ΄, αν και βρέθηκε προ τετελεσμένων, τον αποδέχτηκε, διότι ήταν ικανός και στο παρελθόν είχε αποκαταστήσει την τάξη στις ελληνικές κτήσεις. Το 1377, μετά τον θάνατο τού Φρειδερίκου Γ΄, έγινε επίσης αποδεκτός από τον νέο δούκα των Αθηνών Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας. Όταν ανέλαβε ως δούκας των Αθηνών ο Πέτρος Δ΄, ο Φρειδερίκος ζήτησε να τού παραχωρηθεί η κομητεία της Μάλτας, το κάστρο του Σιδηρόκαστρου (στην Οίτη) και η Αίγινα, που ήταν πατρικά φέουδα· πράγματι ο Πέτρος δέχτηκε τα αιτήματα του Φρειδερίκου. Γύρω στο 1368 νυμφεύτηκε την βυζαντινή πριγκίπισσα Ελένη Καντακουζηνή και κόρη τους ήταν η Μαρία Φαδρίκ τελευταία κόμισα των Σαλώνων. (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, University of Wisconsin Press: Madison. Ανακτήθηκε 21/06/2018. Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: London, 1975. Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910 (Αγγλικά) Miller, W. (1908) "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017.
355 Γαβριέλλα

Η Γαβριέλλα (Gabriella) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,4. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομα της Γκαμπριέλ Φλαμαριόν, Γαλλίδας αστρονόμου και συζύγου του διάσημου αστρονόμου και εκλαϊκευτή της Αστρονομίας Καμίλ Φλαμαριόν.

 Η διάμετρος της Γαβριέλλας υπολογίσθηκε σε 23,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 13,1 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,227 (από δεδομένα του IRAS). Η Γαβριέλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 50 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Είναι και Χρόνος

Είναι και Χρόνος (στα γερμανικά: Sein und Zeit, 1927) είναι τίτλος βιβλίου του Γερμανού φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ. Αν και γράφηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, και παρόλο που ο Χάιντεγκερ δεν ολοκλήρωσε ποτέ το σχέδιο που περιγράφει στην εισαγωγή, παραμένει το πιο σημαντικό του έργο και έχει επηρεάσει βαθύτατα τη φιλοσοφία του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα τον υπαρξισμό, την ερμηνευτική και την αποδόμηση.

 Το Είναι και Χρόνος προοριζόταν αρχικά να αποτελείται από δύο μεγαλύτερα μέρη, το καθένα εκ των οποίων θα αποτελούταν από τρεις υποδιαιρέσεις. Ο Χάιντεγκερ αναγκάστηκε να προετοιμάσει το βιβλίο για δημοσίευση όταν είχε ολοκληρώσει μόνο τις δύο πρώτες υποδιαιρέσεις του πρώτου μέρους. Οι υπόλοιπες υποδιαιρέσεις που προορίζονταν για το Είναι και Χρόνος (ιδιαίτερα οι υποδιαιρέσεις περί χρόνου και είναι, περί Καντ και Αριστοτέλη) δε δημοσιεύτηκαν ποτέ, αν και, από πολλές απόψεις, γίνονται αντικείμενο ανάλυσης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε άλλα έργα του Χάιντεγκερ). Σε ό,τι αφορά στη δομή, το Είναι και Χρόνος παραμένει όπως ήταν όταν πρωτοδημοσιεύτηκε· αποτελείται από την εκτενή και σημαντική διμερή εισαγωγή, της οποίας έπεται η πρώτη υποδιαίρεση, η "Προκαταρκτική θεμελιώδης ανάλυση του εδωνά-Είναι", και η δεύτερη υποδιαιρεση, "Εδωνά-Είναι και εγκοσμιότητα". Στην πρώτη σελίδα του Είναι και Χρόνος, ο Χάιντεγκερ περιγράφει το σχέδιό του με τον εξής τρόπο: "ο σκοπός της διατριβής που ακολουθεί, είναι η συγκεκριμένη επεξεργασία του ερωτήματος για το νόημα του Είναι". Ο Χάιντεγκερ υποστηρίζει ότι η παραδοσιακή οντολογία, ενεργώντας με βάση προκαταλήψεις, έχει παραβλέψει αυτό το ερώτημα, απορρίπτοντάς το ως υπερβολικά γενικό, ακαθόριστο, ή και προφανές. Heidegger Martin, Είναι και χρόνος, μετάφραση Γιάννης Τζαβάρας,τομ.1, 2,εκδ. Δωδώνη, 1985 Γεμενετζής, Κώστας, «Η ιστορία του Είναι, η δισημαντότητα των λέξεων και το άτοπο της ανθρώπινης παρουσίας». Λεβιάθαν 8 (1990), 27-38
Όλντενμπουργκ

Το Όλντενμπουργκ (γερμανικά: Oldenburg) είναι πόλη στο κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας (Niedersachsen) στη Γερμανία. Στη γερμανική γλώσσα η επίσημη ονομασία της είναι "Oldenburg (Oldenburg)" ή "Oldenburg (Oldb)" (Όλντενμπουργκ της περιοχής Όλντενμπουργκ), ώστε να διακρίνεται από την ομώνυμη πόλη στο Χόλσταϊν. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 166.000 κάτοικοι και ειναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Κάτω Σαξονία μετά το Αννόβερο, το Μπράουνσβαϊγκ και το Οσναμπρύκ. Βρίσκεται περίπου 45 χλμ. της Βρέμης και 100 χλμ. του Αμβούργου. Την πόλη διαρρέουν οι ποταμοί Χούντε (Hunte) και Χάαρεν (Haaren). Κατά τη διάρκεια της γαλλικής προσάρτησης (1811-1813) στον πόλεμο του Ναπολέοντα εναντίον της Βρετανίας, ήταν επίσης γνωστή ως Le Vieux Bourg στα γαλλικά. Πριν από το τέλος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (1918), ήταν το διοικητικό κέντρο και η κατοικία της δυναστείας του Όλντενμπουργκ, από την οποία καταγόταν και η Αμαλία της Ελλάδας.

 Οι αρχαιολογικές ενδείξεις αποκάλυψαν κατοίκηση του οικισμού από τον 8ο αιώνα αλλά ο πρώτος ευγενής που καταγράφεται επίσημα ήταν ο Έγκιλμαρ Α΄ του Όλντενμπουργκ, γενάρχης του Οίκου του Όλντενμπουργκ από τον οποίο κατάγονται πολλοί βασιλείς της σύγχρονης Ευρώπης. Το Όλντενμπουργκ έγινε η πρωτεύουσα αρχικά στην Κομητεία του Όλντενμπουργκ, κατόπιν στο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ (1774- 1810), στο Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ (1815–1918) και στο Ελεύθερος Κράτος του Όλντενμπουργκ (1918–1946)), ένα μικρό κράτος-σκιά της Χανσεατικής Βρέμης. Την εποχή που ξέσπασε ο Τριακονταετής Πόλεμος τον 17ο αιώνα ήταν μια πλούσια πόλη με τον πληθυσμό να αυξάνεται συνέχεια, κατόπιν δέχτηκε μια σκληρή επιδημία (1667), αμέσως μετά καταστράφηκε από την φωτιά. Οι Δανοί βασιλείς που είχαν υπό την εξουσία τους το Όλντενμπουργκ αδιαφόρησαν και η πόλη έπεσε σε παρακμή. Μετά την λήξη της βασιλείας της Δανίας (1773) η πόλη οικοδομήθηκε ξανά σε Νεοκλασικό ρυθμό.Όταν έληξε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και παραιτήθηκε ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας έληξε και η μοναρχία στο Όλντενμπουργκ και ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ του Όλντενμπουργκ παραιτήθηκε (11 Νοεμβρίου 1918). Το Όλντενμπουργκ εισήλθε στο Ελεύθερο Κράτος του Όλντενμπουργκ και έγινε η πρωτεύουσα του. Με τις εκλογές του 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα έλαβε το 9,8%, τον Σεπτέμβριο του 1930 στο 27.8% και κατόπιν στο 48.4% (29 Μάϊου 1932). Το Όλντενμπουργκ έγινε το επίκεντρο του Ναζιστικού κόμματος, ξεκίνησε ο Αρειανισμός της πόλης με δήμευση της περιουσίας των Εβραίων. Όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος μετήλθε στην Βρετανική ζώνη, στην πόλη είχε έδρα ο Βρετανικός στρατός. Πολλά στρατόπεδα μετακινήθηκαν στο Όλντενμπουργκ που υπέστη μόνο σε ποσοστό 1.4% καταστροφές από αεροπορικούς βομβαρδισμούς, με 42.000 πρόσφυγες ο αριθμός των κατοίκων ανήλθε στους 100.000. Το Ελεύθερο Κράτος του Όλντενμπουργκ διαλύθηκε και εισήλθε στην Κάτω Σαξονία (1946). Goldsmith, Martin (2014). Alex's Wake: A Voyage of Betrayal and a Journey of Remembrance Ulrich Schneider: Niedersachsen 1945
Αριθμός 13

Το 1922 ο Άλφρεντ Χίτσκοκ είχε την ευκαιρία να κάνει την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα με την ταινία Αριθμός 13 (Number 13) γνωστή επίσης και ως Mrs. Peabody. Στην ταινία επρόκειτο να πρωταγωνιστήσουν οι Κλερ Γκριτ και ο Έρνεστ Θέσινγκερ. Η ταινία ξεπέρασε τον αρχικό της προϋπολογισμό και δεν κυκλοφόρησε ποτέ στους κινηματογράφους, ενώ είχαν γυριστεί κάποιες σκηνές.

 Η χρηματοδότηση της ταινίας είχε γίνει από το κινηματογραφικό στούντιο Gainsborough Pictures. Κι αφότου η παραγωγή της ταινίας διακόπηκε, το σενάριο χάθηκε. Οι σκηνές που πρόλαβε να γυρίσει ο σκηνοθέτης αγνοούνται επίσης. Φημολογείται ότι είχαν γυριστεί δυο μπομπίνες υλικού. Μερικές από τις πληροφορίες που διασώζονται για την ταινία, έχουν να κάνουν με την υπόθεσή της. Η ταινία διηγούνταν την ιστορία των κατοίκων μιας πολυκατοικίας του Λονδίνου που φιλοξενούσε άτομα με χαμηλό εισόδημα, της οποίας την ανέγερση χρηματοδότησε ο τραπεζίτης και φιλάνθρωπος Τζορτζ Φόστερ Πίμποντι. Το σενάριο της ταινίας έγραψε η Ανίτα Ρος, υπάλληλος της εταιρίας Ilsington. Σύμφωνα με τη συνέντευξη του Χίτσκοκ στον Φρανσουά Τρυφώ, η οποία καταγράφηκε στο βιβλίο του σκηνοθέτη Hitchcock/Truffaut, η Ρος ήταν συνεργάτιδα του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο Χίτσκοκ μιλούσε σπάνια για την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, μέχρι την περίοδο που ο βιογράφος του Ντόναλντ Σπότο τον ρώτησε για τη ζωή στις αρχές της δεκαετίας του '20 και για τις πρώτες του ταινίες. Ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε στην ταινία, σε άλλη μια περίσταση λέγοντας ότι ήταν μια ταπεινωτική εμπειρία, εφόσον η παραγωγή της σταμάτησε λόγω έλλειψης παροχής κεφαλαίου. Όπως ακριβώς συμβαίνει με μεταγενέστερη ταινία του σκηνοθέτη The Mountain Eagle, της οποίας η τύχη αγνοείται, οι ιστορικοί του κινηματογράφου και συλλέκτες ψάχνουν απεγνωσμένα εδώ και χρόνια να βρουν το υλικό που γύρισε ο Χίτσκοκ. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας Κλερ Γκριτ, προσπάθησε να βοηθήσει το Χίτσκοκ προσφέροντας του χρήματα για να συνεχιστούν τα γυρίσματα. Πριν από εκείνη, ο θείος του σκηνοθέτη, Τζον Χίτσκοκ είχε προσφέρει κάποιο χρηματικό ποσό. Ο Χίτσκοκ δεν ξέχασε ποτέ τη γενναιοδωρία της Γκριτ και στα χρόνια που ακολούθησαν της ανέθεσε ρόλους σε άλλες έξι ταινίες του. Donald Spoto, The Life of Alfred Hitchcock: The Dark Side of Genius (HarperCollins Publishers, 1983) ISBN 0-00-216352-7 Patrick McGilligan, Alfred Hitchcock: A Life in Darkness and Light (Wiley and Sons, 2003) ISBN 0-470-86973-9 Αριθμός 13 στην IMDb
336

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 336 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 336 (CCCXXXVI ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Νεποτιανού και Φακούνδου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1089 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 336 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Οι στρατιωτικές επιτυχίες του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ έχουν ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της Δακίας να ανακαταλαμβάνεται από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της συνήθειας των δασμών εμφανίζεται στην Παλμύρα. Θρησκεία 18 Ιανουαρίου - Ο Πάπας Μάρκος διαδέχεται τον Πάπα Συλβέστρο Α΄ ως ο 34ος Πάπας. 25 Δεκεμβρίου - Πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά εορτασμού των Χριστουγέννων στην Αρχαία Ρώμη. Ο Πάπας Μάρκος αρχίζει την ανοικοδόμηση της βασιλικής του Αγίου Μάρκου. Η εκκλησία αφιερώνεται στον Άγιο Μάρκο. Ο Άρειος, Αλεξανδρινός ιερέας, καταρρέει σε έναν δρόμο της Κωνσταντινούπολης (σε απροσδιόριστη ημερομηνία). Ο Πάπας Μάρκος πεθαίνει στη Ρώμη μετά από μία 11-μηνη θητεία. Δεν βρίσκεται αμέσως διάδοχος. Μουρόνγκ Ντα, αυτοκράτορας των Ξιανμπέι στο Νότιο Γιέν (πεθαίνει το 405) Ριτσού, αυτοκράτορας της Ιαπωνίας (πεθαίνει το 405) 7 Οκτωβρίου - Πάπας Μάρκος Άρειος, ιδρυτής του Αρειανισμού (γεννιέται το 256)
Κολόμπους

To Κολόμπους (αγγλικά: Columbus, ορθή προφορά Κολάμπους) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας Οχάιο. Η εκτίμηση του πληθυσμού του για την πόλη του Κολόμπους για το 2022, εκτιμάται στους 929.492 κατοίκους, κατατάσσοντάς την ως η 14η μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ. Στην μητροπολιτική περιοχή του Κολόμπους, η οποία περιλαβάνει πέρα από τη κομητεία Φράνκλιν, έδρα της οποίας είναι το Κολούμπους, τις κομητείες Ντέλαγουερ, Φέρφιλντ, Λίκιν, Μάντισον, Μόροου, Πίκαγουεϊ και Γιούνιον, κατοικούν 2.138.926 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Είναι η 32η πολυπληθέστερη μητροπολιτική των ΗΠΑ και τρίτη στο Οχάιο μετά τις μητροπολιτικές περιοχές του Σινσινάτι και του Κλίβελαντ.

 Η πόλη πήρε το όνομα της από τον εξερευνητή Χριστόφορος Κολόμβος κατά την ίδρυση της το 1812[1] Αρχειοθετήθηκε 2016-10-08 στο Wayback Machine.. Είναι η μεγαλύτερη πόλη με το όνομα του Κολόμβου παρόλο που δεν είχε καμία σχέση με την περιοχή. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Ιδρύθηκε το 1812 στη συμβολή των ποταμών Σκιότο και Ολετάνγκι και ανέλαβε πρωτεύουσα της πολιτείας το 1816. Η οικονομία της πόλης βασίζεται σε ποικίλους τομείς όπως η εκπαίδευση, οι ασφαλίσεις, ο τραπεζικός τομέας, η μόδα, η άμυνα, η αεροπορία, τα τρόφιμα, είδη ρουχισμού, η βιομηχανία χάλυβα και ενέργειας, η ιατρική έρευνα και υγειονομική περίθαλψη, το λιανικό εμπόριο και η τεχνολογία. Το σύγχρονο Κολόμπους έχει αναδειχθεί ως μια τεχνολογικά εξελιγμένη πόλη. Είναι έδρα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, με τη μεγαλύτερη πανεπιστημιούπολη στις ΗΠΑ. Επίσημος ιστότοπος της πόλης Κολόμπους στο Curlie
Πούτσο Φερνάντεζ

Ο Λεοπόλδο "Πούτσο" Φερνάντεζ (Leopoldo "Pucho" Fernández II) (2 Σεπτεμβρίου 1927 - 29 Ιουλίου 2008) ήταν Κουβανός - Πουερτορικανός κωμικός. Ήταν γιος του παλαίμαχου Κουβανέζου κωμικού Λεοπόλφο Φερνάντεζ, γνωστού ως Tres Patines.

 Ο Φερνάντεζ γεννήθηκε το 1927 στην Αβάνα της Κούβας. Άρχισε να δουλεύει στο θέατρο στην Κούβα όταν ήταν μόλις 13 ετών κάνοντας αρκετές μικρές δουλειές στα παρασκήνια. Ωστόσο, άρχισε σύντομα να παίζει με τον πατέρα του στην παράσταση La Tremenda Corte . Το 1954 πήγε στο Πουέρτο Ρίκο και γρήγορα προσλήφθηκε ως συντονιστής για το κανάλι Telemundo επειδή μιλούσε αγγλικά και ισπανικά. Ήταν επίσης ο τεχνικός συντονιστής στο El caso de la mujer asesinadita, ενός από τα πρώτα τηλεοπτικά σήριαλ του Πουέρτο Ρίκο. Εργάστηκε επίσης με τους παραγωγούς Henry Lafont, Gaspar Pumarejo, Luis Vigoreaux, Marta Silva και Fernando Hidalgo. Αργότερα άρχισε να παίζει σε τηλεοπτικά κωμικά σκετς. Ένας από τους πιο γνωστούς ρόλους του Φερνάντεζ ήταν στο El Barrio Cuatro Calles, όπου έπαιξε το ρόλο του Pepón, ενός από τους ιδιοκτήτες δύο αρτοποιείων που ανταγωνίζονται. Αργότερα, η κωμωδία πήρε μια άλλη διαδρομή, όπου ο Φερνάντεζ έγινε “Superpan”, μια παρωδία υπερήρωα, όπως Chespirito. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Φερνάντεζ έπαιξε στην κωμική σειρά El Cuartel de la Risa, με πρωταγωνιστές την Carmen Dominicci, τον Rafael José και τον Antonio Sánchez "El Gangster" . Άλλοι ρόλοι με τους οποίους έγινε γνωστός ήταν οι Machito Pichón, Poncito, Cabo Blanco, και 20/20 (μια λατινική εκδοχή του Mr. Magoo ). Αργότερα, συνεργάστηκε σε παραστάσεις όπως το Con Lo Que Cuenta Este País και σε μερικές από τις παρουσιάσεις του Héctor Marcano . Ο Φερνάντεζ ήταν επίσης stand-up κωμικός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Στα τέλη της ζωής του αποχώρησε από την ηθοποιία και αφιερώθηκε στο γράψιμο. Πέθανε στις 29 Ιουλίου 2008 σε έναν οίκο για ηλικιωμένους στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο . Πέθανε από πνευμονικό εμφύσημα εξαιτίας του εθισμού στο κάπνισμα. Ο γιος του, ο Leo Fernández III, είναι γνωστός δημοσιογράφος και παπαράτσι στο Πουέρτο Ρίκο. Ο Πούτσο είχε άλλα τέσσερα παιδιά από δύο διαφορετικούς γάμους, τους Leonardo, Hector, Leandro, Μαρία Βικτώρια και Marisol.
Γ.Σ. Ερμής Αλεξανδρούπολης

Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ερμής» Αλεξανδρούπολης ήταν αθλητικός σύλλογος στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Ιδρύθηκε την περίοδο του μεσοπολέμου, ενώ μεταπολεμικά επανασυστάθηκε. Η οριστική διάλυσή του ήρθε τη δεκαετία του '60.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε αρχικά το 1919. Διέθετε τμήματα ψυχαγωγίας, καλλιτεχνικών, μουσικής, στίβου, ποδοσφαίρου και κολύμβησης. Τμήματα του συλλόγου έλαβαν μέρος στους 1ους Πανθρακικούς Αγώνες του 1923, όπως και σε αυτούς του 1924, του 1925, του 1928, του 1929, του 1930 ως διοργανωτής, του 1933 και του 1935. Διοργάνωσε επίσης του 6ους Πανέβριους Αγώνες του 1937. Μετείχε, ακόμη, στους Παμμακεδονικούς Ποδηλατικούς Αγώνες του 1931. Το ποδοσφαιρικό τμήμα μετείχε στο Πρωτάθλημα Θράκης του 1927, ενώ το ίδιο έτος διέκοψε τη λειτουργία του και ορισμένοι παίκτες μεταγράφηκαν στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Ο σύλλογος πέρασε σε περίοδο αδράνειας το 1937.Οι πρώτες προσπάθειες επανασύστασης του συλλόγου έγιναν το 1947. Εν τέλει, το 1952 έγινε η επίσημη αναγνώριση του σωματείου με την ονομασία Γυμναστικός Σύλλογος «Ερμής» Αλεξανδρούπολης. Το ποδοσφαιρικό τμήμα μετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θράκης και σε άλλες ανεπίσημες διοργανώσεις και φιλικές αναμετρίσεις. Ο σύλλογος διαλύθηκε το 1961.
Προεδρικές εκλογές στο Μπενίν 2016

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μπενίν στις 6 Μαρτίου 2016, μία εβδομάδα μετά τον αρχικό προγραμματισμό τους, εξαιτίας λογιστικών προβλημάτων. Ο απερχόμενος πρόεδρος Τομάς Μπονί Γιαγί βρισκόταν στην εκπνοή της δεύτερης προεδρικής θητείας του και λόγω συντάγματος δεν είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει μια 3η θητεία. Οι εκλογές προσέλκυσαν το ενδιαφέρον πολλών από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας, με αποτέλεσμα να διεκδικούν το προεδρικό αξίωμα περισσότεροι από 30 υποψήφιοι. Ο δεύτερος γύρος έγινε στις 20 Μαρτίου και σε εκείνον ο επιχειρηματίας Πατρίς Ταλόν κέρδισε τον πρωθυπουργό Λιονέλ Ζινσού.

 Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 4 Μαρτίου 2016. Στις εκλογές πήραν μέρος συνολικά 33 υποψήφιοι. Τα πρώτα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 8 Μαρτίου 2016 και έδειξαν ότι ο Λιονέλ Ζινσού πρώτευσε με ποσοστό 28,4% των ψήφων. Ο Πατρίς Ταλόν ήρθε 2ος με 24,8% και ο Σεμπαστιάν Αζαβόν ήρθε 3ος με ποσοστό 23,03%. Συνεπώς, ο Ζινσού θα πήγαινε στον δεύτερο γύρο με τον Ταλόν.Για τον δεύτερο γύρο, ο Ταλόν έλαβε την υποστήριξη των 24 από τους συνολικά 32 υποψηφίους που είχαν ηττηθεί στον πρώτο γύρο. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 20 Μαρτίου 2016 και ο Ζινσού συνεχάρη τον Ταλόν για τη νίκη του, παραδεχόμενος την δική του ήττα.Τα αποτελέσματα επικυρώθηκαν από το Συνταγματικό Δικαστήριο στις 25 Μαρτίου. Στην ομιλία του έπειτα από την επιβεβαίωση της εκλογής του από το συνταγματικό δικαστήριο, ο Ταλόν υποσχέθηκε ότι θα αναμορφώσει το σύνταγμα και θα καθιερωθεί μία προεδρική θητεία 5 ετών και ότι θα μειωθούν τα μέλη της κυβέρνησης από 28 σε 16 μέλη. Ορκίστηκε στις 6 Απριλίου 2016 και την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης.
BBC Prime

Το BBC Prime ήταν ψυχαγωγικό τηλεοπτικό κανάλι του BBC, το οποίο εξέπεμπε στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή από τις 30 Ιανουαρίου του 1995 μέχρι τις 11 Νοεμβρίου του 2009, όταν το κανάλι αντικαταστάθηκε από το BBC Entertainment.

 Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στις 19:00 GMT την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 1995, όταν η πρώην υπηρεσία BBC World Service Television έβγαλε δύο νέα τηλεοπτικά κανάλια: Στις 16 Ιανουαρίου 1995 ξεκίνησε να εκπέμπει το διεθνές ειδησεογραφικό κανάλι BBC World (τώρα BBC World News). Στις 26 Ιανουαρίου 1995 ξεκίνησε να εκπέμπει το ψυχαγωγικό τηλεοπτικό κανάλι BBC Prime (τώρα BBC Entertainment). Το κανάλι εξέπεμπε σε πολλές περιοχές μέσω δορυφορικής και καλωδιακής τηλεόρασης. Στην Ολλανδία και το Βέλγιο το κανάλι εξέπεμπε μέσω καλωδιακής τηλεόρασης, μαζί με τα κανάλια BBC One, BBC Two και BBC World News. Στην Ολλανδία και τη Μάλτα μέσω επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης. Στο Γιβραλτάρ, η δημόσια ραδιοτηλεόραση GBC ανέλαβε την εκπομπή του καναλιού σε συχνότητες VHF και UHF. Στην Τουρκία μέσω καλωδιακής τηλεόρασης, από τις πλατφόρμες Türksat και Digiturk (beIN Media Group). Στην Ιταλία μέσω καλωδιακής τηλεόρασης, από την πλατφόρμα Sky Italia (Sky plc). Στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ήταν διαθέσιμο μέσω της Orbit Communications (νυν Orbit Showtime Network). Στη Νότια Αφρική το κανάλι έκανε πρεμιέρα το 1999. Στην Ασία το κανάλι έκανε πρεμιέρα στις 1 Δεκεμβρίου του 2004 και το πρόγραμμα είχε κάποιες διαφορές, εξαιτίας της διαφοράς ώρας, και ήταν διαθέσιμο στο Χονγκ Κονγκ μέσω του Now TV, στην Ταϊλάνδη μέσω της TrueVisions (True Corporation-Charoen Pokphand), στη Σιγκαπούρη μέσω του StarHub TV και στη Νότια Κορέα μέσω της KT SkyLife (Korea Telecom).Το κανάλι είχε υπότιτλους για τα προγράμματά του, στα Σουηδικά, στα Δανικά, στα Νορβηγικά, στα Τσέχικα, στα Πολωνικά, στα Ρουμανικά, στα Ουγγρικά, στα Ιταλικά, στα Εβραϊκά, στα Σερβικά, στα Κινεζικά, στα Ταϊλανδέζικα και στα Κορεατικά. Ωστόσο, ένα παρόμοιο κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στην Ιαπωνία, την 1η Δεκεμβρίου 2004, με το όνομα BBC Japan, αλλά έκλεισε στις 30 Απριλίου του 2006, λόγω διάφορων προβλημάτων. Τον Σεπτέμβριο του 2006 είχε ανακοινωθεί ότι το BBC Prime θα άλλαζε σε BBC Entertainment. Η αρχή έγινε στην Ασία, στις 6 Οκτωβρίου 2006. Ακολούθησε η Νότιος Αφρική στις 1 Σεπτεμβρίου 2008. Το BBC Prime είχε αντικατασταθεί πλήρως από το BBC Entertainment στις 11 Νοεμβρίου του 2009. Επίσημη Ιστοσελίδα
Ach Gott, wie manches Herzeleid, BWV 3

Η καντάτα Ach Gott, wie manches Herzeleid (Ω, Θεέ, πόσος πόνος στην καρδιά), με αριθμό BWV 3, είναι το τρίτο σε αρίθμηση έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κατάλογο τον οποίο εισήγαγε ο Γερμανός μουσικολόγος Βόλφγκανγκ Σμίντερ (Wolfgang Schmieder, 1901 – 1990) και χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα. Το έργο ανήκει στις εκκλησιαστικές και, μάλιστα, χορωδιακές -ή κοράλ- καντάτες του μεγάλου κάντορα και συνετέθη κατά την παραμονή του στην Λειψία, το 1725. Ανήκει στον δεύτερο κύκλο καντατών του Μπαχ και παρουσιάστηκε στις 14 Ιανουαρίου του ιδίου έτους, την 2η Κυριακή μετά τα Επιφάνια (Dominica 2 Post Epiphanias).

 Ο ύμνος πάνω στον οποίο βασίζεται η καντάτα- ανήκει στον Γερμανό ποιητή Μάρτιν Μόλλερ (Martin Moller 1547 – 1606) και γράφηκε το 1587. Το κείμενο, ωστόσο, ανήκει σε μεταγενέστερο άγνωστο ποιητή, ο οποίος διατήρησε -όπως και σε άλλες κοράλ καντάτες- του δεύτερου κύκλου καντατών του Μπαχ, την πρώτη και την τελευταία στροφές του ύμνου αμετάβλητες, αλλά παράφρασε τα θέματα των εσωτερικών στροφών με σειρές από εναλλασσόμενα ρετσιτατίβα και άριες. Ο ύμνος, δεν φαίνεται να έχει εμφανή σύνδεση με τα -προβλεπόμενα για την εορτή- εκκλησιαστικά αναγνώσματα (Επιστολή προς Ρωμαίους, 12:6, 16, Κατά Ιωάννη, 2:1, 11). Είναι, ίσως, ένας διαλογισμός για τον Ιησού ως ανακούφιση σε στιγμές δυστυχίας, και βασίζεται σε ένα μεσαιωνικό πρότυπο. Ο άγνωστος λιμπρετίστας επανεπεξεργάζεται το νόημα των 18 στροφών σε έξι μέρη, διατηρώντας τα λόγια των πρωταρχικών στροφών 1, 2 και 18, ως μέρη 1, 2 και 6. Ομοίως, ο Μπαχ διατήρησε την μελωδία-κοράλ σε τρία από τα έξι μέρη και, συγκεκριμένα, στην φαντασία-κοράλ της εισαγωγής με το μπάσο να τραγουδάει το «cantus firmus», ως τετραμερή οργανοθεσία με διάσπαρτα ρετσιτατίβι, στο δεύτερο μέρος και, τέλος, στο χορωδιακό του φινάλε. Η καντάτα είναι γραμμένη στην Λα Μείζονα και έχει 6 μέρη. Ο Μπαχ την συνέθεσε για τέσσερις σολίστες φωνής, τετράφωνη χορωδία και μπαρόκ ενόργανο σύνολο από δύο όμποε d’amore, τρομπόνι, κόρνο, δύο βιολιά, βιόλα και μπάσο κοντίνουο. Το τρομπόνι και το κόρνο παίζουν colla parte στα μέρη τους (δηλαδή κάθε όργανο συνοδεύει μία φωνή). Η χορωδία της εισαγωγής και το κοράλ του φινάλε συγκροτούν ένα στέρεο πλαίσιο από ακολουθία εναλλασσόμενων ρετσιτατίβων και αριών. Ειδικά το πρώτο ρετσιτατίβο είναι ασυνήθιστο: η χορωδία τραγουδάει μία μόνο γραμμή από τις τέσσερις γραμμές του ύμνου, που συνεχίζει κάθε φορά με τον κάθε σολίστ στα λόγια του ποιητή. Η τελευταία άρια είναι ντουέτο, με το όμποε d’ amore και τα βιολιά να παίζουν unisono. (S: Σοπράνο, A: Άλτο, T: Τενόρος, B: Μπάσος) Το μπάσο κοντίνουο δεν αναφέρεται ξεχωριστά διότι παίζει σε όλα τα μέρη «Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D.C.L (Oxford, 1880) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1991. Enciclopedia Bompiani-Musica, Milano (εκδ. ΑΛΚΥΩΝ, 1985) Dürr, Alfred (1981). Die Kantaten von Johann Sebastian Bach. 1 (4 ed.). Deutscher Taschenbuchverlag. pp. 340–342. ISBN 3-423-04080-7.
Ο Αστακός

Ο Αστακός (διεθνής τίτλος: The Lobster) είναι κωμική-δραματική ταινία του 2015, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου και σε σενάριο του ίδιου και του Ευθύμη Φιλίππου. Πρωταγωνιστεί ο Κόλιν Φάρελ. Η ταινία είναι ελληνικής, ιρλανδικής, ολλανδικής, γαλλικής και βρετανικής παραγωγής. Κέρδισε το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών του 2015. Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου στα 89α βραβεία της Ακαδημίας.

 Μετά τον χωρισμό του, ο Ντέιβιντ μεταφέρεται σε ένα ξενοδοχείο, του οποίου οι φιλοξενούμενοι είναι υποχρεωμένοι μέσα σε 45 μέρες να βρουν ερωτικό σύντροφο. Αν δεν τα καταφέρουν, μετατρέπονται σε ένα ζώο της επιλογής τους. Ο Ντέιβιντ επιλέγει -αν δεν τα καταφέρει- να γίνει αστακός. Ωστόσο, δεν αντέχει τη διαμονή στο ξενοδοχείο αυτό και αποδρά. Πηγαίνει στο δάσος και γίνεται μέλος των Μοναχικών, στους οποίους απαγορεύεται να έχουν ερωτικούς συντρόφους. Εκείνος όμως ερωτεύεται μια γυναίκα και οι δυο τους προσπαθούν να μη γίνουν αντιληπτοί από τους υπόλοιπους. The Lobster στην IMDb The Lobster στο Box Office Mojo The Lobster στο Rotten Tomatoes The Lobster στο Metacritic
Ντέρεκ Σέρινιαν

Ο Ντέρεκ Σέρινιαν (αγγλ. Derek Sherinian) είναι Ελληνοαρμενικής καταγωγής Αμερικανός κιμπορντίστας και συνθέτης, γνωστός ως πρώην μέλος του progressive metal συγκροτήματος Dream Theater και των Black Country Communion, ενώ έχει συνεργαστεί με τους Alice Cooper, Billy Idol, Yngwie Malmsteen, Kiss και Black Label Society και έχει δημιουργήσει τους Planet X.

 Ο Σέρινιαν γεννήθηκε στην Καλιφόρνια το 1966. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνο σε ηλικία πέντε ετών και μέχρι τα δέκα του χρόνια είχε μάθει τραγούδια του πρώτου του πρότυπου, του Έλτον Τζον. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, έλαβε υποτροφία για μουσικό κολέγιο του Μπέρκλι και μετά το τέλος των σπουδών του, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του πρώην ντράμερ του Τζίμι Χέντριξ, Μπάντι Μάιλς. Με τον Μάιλς, περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα 21 του χρόνια. Στην συνέχεια εντάχθηκε στο συγκρότημα του Alice Cooper, με τον οποίο εμφανίστηκε σε περισσότερες από 250 συναυλίες σε διάστημα τριών ετών και ηχογράφησε μαζί του τον δίσκο "The Last Temptation", το 1994.Παράλληλα, συνεργάστηκε με τους Kiss παίζοντας πλήκτρα κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Revenge" και συμμετέχοντας στο ζωντανά ηχογραφημένο "Alive III". Την επόμενη χρονιά, έκανε οντισιόν για την θέση του κιμπορντίστα των Dream Theater, με τους οποίους παρέμεινε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ηχογραφώντας το ΕΡ "A Change Of Seasons", το άλμπουμ "Falling Into Infinity" και το ζωντανά ηχογραφημένο "Once In A LIVEtime".Το 1999, αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω μουσικών διαφορών με τα υπόλοιπα μέλη των Dream Theater και σχημάτισε τους Planet X μαζί με το ντράμερ Βίρτζιλ Ντονάτι και τον κιθαρίστα Τόνι ΜακΑλπάιν. Το τρίο ηχογράφησε τρία στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ, ενώ ο Σέρινιαν κυκλοφόρησε επτά προσωπικούς δίσκους μέχρι το 2011. Το 2001, έγινε μέλος του συγκροτήματος του Billy Idol μετά από πρόταση του κιθαρίστα του, Στιβ Στίβενς. Μαζί του συνεχίζει να ηχογραφεί και να περιοδεύει, ενώ το 2010 σχημάτισε τους Black Country Communion με τον μπασίστα και τραγουδιστή Γκλεν Χιουζ, τον κιθαρίστα Τζο Μποναμάσα και το ντράμερ Τζέισον Μπόναμ. Το πρώτο τους άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάστημα πέντε ημερών και μπήκε στο Top-50 του αμερικάνικου Billboard, ακολουθούμενο από τα "Black Country Communion 2" και "Afterglow" πριν διαλυθεί το συγκρότημα. Στη συνέχεια, ο Σέρινιαν έγινε μέλος του προσωπικού σχήματος του Μποναμάσα.Το 2011, μαζί με τον Μάικ Πορτνόι, τον Μπίλι Σίχαν και τον Τόνι ΜακΑλπάιν σχημάτισε τους PSMS, ηχογραφώντας το ζωντανό "Live in Tokyo" το 2013.
986 Αμελία

Η Αμελία (Amelia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,40. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Ισπανό αστρονόμο Χοσέπ Κόμας Σολά, που παρατηρούσε από τη Βαρκελώνη και της έδωσε το όνομα της συζύγου του.

 Η μέση διάμετρος της Αμελίας εκτιμάται σε 50,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1183. Η Αμελία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 31 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης (1662-1689)

Η Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης (Marie Louise d'Orléans, 26 Μαρτίου 1662 – 12 Φεβρουαρίου 1689) ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης και βασίλισσα της Ισπανίας, από το 1679 ως το 1689, ως η πρώτη σύζυγος του Καρόλου Β΄. Απεβίωσε για άγνωστους λόγους, σε ηλικία 26 ετών, χωρίς να αποκτήσει απογόνους.

 Η Μαρία Λουίζα γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1662 στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Φίλιππου Α΄ της Ορλεάνης και της πρώτης συζύγου του Ερριέττας της Αγγλίας. Ήταν "κόρη της Γαλλίας" καθώς οι παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της ήταν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας και η Άννα της Αυστρίας. Από την πλευρά της μητέρας της πρόγονοί της ήταν ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας και η Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας. Η Μαρία Λουίζα ήταν ανιψιά του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Είχε μια χαρούμενη παιδική ηλικία, κατοικώντας κυρίως στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού και στο Παλάτι του Σαιν-Κλου, μερικά χιλιόμετρα έξω δυτικά του Παρισιού. Η μητέρα της απεβίωσε το 1670 και ο πατέρας της παντρεύτηκε το επόμενο έτος την Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου. Η Μαρία Λουίζα ανέπτυξε μια καλή σχέση με τη μητριά της, με την οποία διατήρησε αλληλογραφία, καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής της.Στις 30 Αυγούστου 1679 παντρεύτηκε μέσω αντιπροσώπων τον Κάρολο Β΄ της Ισπανίας. Ο γάμος είχε το σκοπό τη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στη Γαλλία και την Ισπανία, έπειτα από τη σύγκρουση των συμφερόντων τους στις Ισπανικές Κάτω Χώρες. Μετά την μετάβασή της στην Ισπανία, η Μαρία Λουίζα δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία. Στις 19 Νοεμβρίου 1679 το ζευγάρι παντρεύτηκε αυτοπροσώπως στην Κινταναπάγια, κοντά στο Μπούργος.Μετά από δέκα χρόνια γάμου, η Μαρία Λουίζα και ο Κάρολος δεν απέκτησαν απογόνους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, μάλιστα, είχε γίνει υπέρβαρη. Μετά από μία βόλτα ιππασίας, στις 11 Φεβρουαρίου 1689, ένιωσε ένα έντονο πόνο στην κοιλιακή χώρα, ενώ απεβίωσε το επόμενο βράδυ. Μετά το θάνατό της υπήρξαν φήμες ότι η Μαρία Λουίζα είχε δηλητηριαστεί, ωστόσο είναι πιθανό ο θάνατός της να προκλήθηκε από σκωληκοειδίτιδα.
Βάλεραν Α΄ του Λίμπουργκ

O Βάλεραν Α΄, γερμ. Waleran I (απεβ. 1082) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Αρλόν (από το 1052) και του Λίμπουργκ (από το 1065). Έκτισε το κάστρο Λίμπουργκ και είναι ο αρχηγέτης του Οίκου του.

 Ήταν γιος του Βάλεραν κόμη του Αρλόν. Οι απαρχές του Οίκου του δεν είναι γνωστές· φαίνεται να είναι πλάγιος κλάδος (μάλλον εκ θηλυγονίας) του Οίκου του Αρντέν δουκών της Άνω Λωρραίνης: ίσως η μητέρα του να ήταν η Αδέλα, κόρη του Θεοδώριχου Α΄. Κληρονόμησε το Αρλόν μαζί με τον αδελφό του Φουλκ, ο οποίος απεβίωσε το 1078 και τον άφησε μόνο κόμη του Αρλόν. Έγινε επίτροπος (advocate) του αββαείου του Σιντ Τρούιντεν. Ο γάμος του με την κόρη του δούκα της Κάτω Λωρραίνης τον έκανε κόμη του Λεν, περιοχής κοντά στη Λιέγη. Ο Βάλεραν Α΄ έκτισε εκεί κάστρο, το Λένμπουρκ, όνομα που αργότερα έγινε Λίμπουργκ. Το έκανε έδρα του και είναι γνωστός ως ο πρώτος κόμης του Λίμπουργκ. Το 1082 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος. Νυμφεύτηκε τη Γιούττα των Αρντέν, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και είχε τέκνο: Ερρίκος π. 1059-π. 1119, δούκας της Κάτω Λωρραίνης. Loud, Graham A.; Schenk, Jochen, eds. (2017). The Origins of the German Principalities, 1100-1350: Essays by German Historians. Routledge.
Έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

Το Έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας είναι το σύμβολο της κρατικής οντότητας. Με απόφαση της κυβέρνησης της Σερβικής Δημοκρατίας από τις 16 Ιουνίου του 2007 χρησιμοποιείται το νέο έμβλημα σε αντικατάσταση του παλιού εθνοσήμου, το οποίο κηρύχθηκε αντισυνταγματικό με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

 Η σημαία της Σερβικής Δημοκρατίας και τα καλλιτεχνικά σχεδιασμένα γράμματα "РС" ("RS"), η τριχρωμία κόκκινο-μπλε-άσπρο βρίσκονται στο κέντρο του εμβλήματος. Επίσης, υπάρχουν σε σχήμα σταυρού χρυσά φύλλα βελανιδιάς. Η βελανιδιά είναι παραδοσιακά ιερό δέντρο των Σέρβων. Στην άκρη του εμβλήματος βρίσκεται η επιγραφή Republika Srpska στα κυριλλικά και στα λατινικά. Στο κάτω μέρος βλέπουμε το στέμμα των Κοτρομάνιτς και από επάνω το βασιλικό στέμμα των Ομπρένοβιτς. Τα σύμβολα αυτά είναι ενσωματωμένα στη σημαία της Σερβίας και στο εθνόσημο της Σερβίας. Το πρώην εθνόσημο στη Republika Srpska αποτελούνταν από έναν ερυθρό θυρεό και το στέμμα του Οίκου των Καραγιώργεβιτς, όπως επίσης το δικέφαλο αετό, χρώματος ασημί, με χρυσή γλώσσα και πόδια, να έχει τ στήθος του καλυμμένο με μια κόκκινη ασπίδα με το σερβικό σταυρό. Με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το εθνόσημο αυτό κηρύχθηκε αντισυνταγματικό και διατάχθηκε ο τερματισμός της χρήσης του, όπως και του εθνοσήμου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.[1] Έμβλημα και σημαία της Σερβικής Δημοκρατίας
Στυλιανός Ζαφειρίου

Ο Στυλιανός Ζαφειρίου (18??-1908) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπήρξε δήμαρχος Αίγινας και απεβίωσε στα κρατητήρια της Αίγινας.Εξελέγη δήμαρχος κερδίζοντας τις δημοτικές εκλογές του 1895.Ο Ζαφειρίου, το 1896, μόλις 10 μήνες μετά την εκλογή του, εξαφανίστηκε και πήρε μαζί του το ταμείο του Δήμου, το οποίο είχε μέσα 23.000 δραχμές.

 Ο Ζαφειρίου, σε κατάσταση αμόκ πυροβόλησε και τραυμάτισε σοβαρά έναν κουλουροπώλη, τον Απρίλιο του 1908. Ο πρώην δήμαρχος πέθανε στις φυλακές της Αίγινας οκτώ ημέρες μετά το περιστατικό του τραυματισμού , όπου επέστρεψε αμέσως μετά την άρνηση του ψυχιατρείου να τον δεχθεί. Ο θάνατος του Ζαφειρίου αναφέρθηκε σε μερίδα του Τύπου της εποχής ως αιτία κακοποίησης της αστυνομίας. Ωστόσο, η Διεύθυνση Αστυνομίας διέψευσε την κακοποίηση, αναφέροντας ότι ο Ζαφειρίου, είχε πεθάνει "από πάθηση των φρενοπαθών" πριν προλάβει να διακομιστεί στο φρενοκομείο. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, παρουσία ενός μόνο συγγενή του. Ωστόσο, άλλες πηγές ανέφεραν ότι η αστυνομία διέταξε να γίνει νεκροψία και σύμφωνα με την έκθεση των αστυϊάτρων ο θάνατος επήλθε "εκ προϊούσης παραλύσεως λόγω αλκοολισμού".
Αμφιάλη

Η Αμφιάλη είναι μία από τις μεγαλύτερες και παλαιότερες συνοικίες του Κερατσινίου, η οποία ανήκει στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας και τοποθετείται στα ΒΔ του Δήμου. Η περιοχή της Αμφιάλης διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό από επιχειρήσεις και καταστήματα, με αποτέλεσμα μαζί με την περιοχή των Ταμπουρίων να θεωρείται εμπορικό κέντρο του Δήμου Κερατσινίου- Δραπετσώνας. Συνορεύει με την Νεάπολη (Νίκαιας) στα ανατολικά, με το Νέο Ικόνιο Περάματος στα δυτικά και με τα Ταμπούρια στα νότια, ενώ βόρεια της απλώνεται το όρος Τρίκορφο, που αποτελεί τμήμα του όρους Αιγάλεω.Η απόληξη του όρους Αιγάλεω (στο σύνορο Αμφιάλης -Νέου Ικονίου) προς τον Σαρωνικό Κόλπο, ονομάζεται από τους Αμφιαλιώτες "Ξέρξης", επειδή θεωρήται ότι ο πέρσης βασιλιάς Ξέρξης παρακολούθησε από εκεί την περίφημη Ναυμαχία της Σαλαμίνος.

 Με το όνομα Αμφιάλη συναντάται και δήμος της αρχαίας Αθήνας, ο οποίος τοποθετείται στη θέση του σημερινού Περάματος. Η περιοχή αυτή ονομαζόταν Αμφιάλη Άκρα (ἀμφί + ἅλς, δηλαδή περιοχή που και από τις δύο πλευρές έχει θάλασσα) λόγω της θέσης της στον πορθμό της Σαλαμίνας, ως άκρο της Αττικής. Μάλιστα ολόκληρο το σημερινό μέτωπο Περάματος-Σκαραμαγκά έφερε το όνομα "Ακτή Αμφιάλης" (περ. Ψυττάλεια, τευχ. 1-11 (1985-1988) και Κουτελάκης Χαρ., Φωσκόλου Αμ., Πειραιάς και συνοικισμοί, Αθήνα 1991, έκδ. ΕΣΤΙΑ του Κολλάρου). Στα νεώτερα χρόνια η Αμφιάλη στην παρούσα γεωγραφική της θέση ξεκίνησε να κατοικείται από πρόσφυγες μετά το 1922, οι οποίοι σποραδικά εποίκιζαν τα βόρεια τμήματα της Αμφιάλης. Ενώ η αυθαιρεσία ως προς τη δόμηση κυριαρχούσε, την περίοδο 1936-1939 έγιναν προσπάθειες από το κράτος για διανομή γης σε Μικρασιάτες, Ποντίους και Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες, ενώ η ακλήρωτη γη καταπατήθηκε και ιδιοποιήθηκε. Κατά το 1932 υπήρξε η πρώτη οργανωμένη οικιστική επιχείρηση στην περιοχή, με τη δημιουργία του συνοικισμού "Μυριοφύτου", εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η συνοικία Νερό. Πρόσφυγες από την Σοβιετική Ένωση εγκαταστάθηκαν στη συνοικία της Νέας Οδησσού (του Παπά οι Ελιές). Η περιοχή του Κοκκινόβραχου (Γαλήνη) κατοικήθηκε αρχικά από κατοίκους της Δραπετσώνας, οι οποίοι κατέφυγαν εκεί υπό τον φόβο των γερμανικών βομβαρδισμών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (περ. Ψυττάλεια, τευχ. 1-11 (1985-1988) και Κουτελάκης Χαρ., Φωσκόλου Αμ., Πειραιάς και συνοικισμοί, Αθήνα 1991, έκδ. ΕΣΤΙΑ του Κολλάρου) Η ευρύτερη περιοχή της Αμφιάλης δέχτηκε και μεγάλο κύμα κατοίκων που προέρχονταν από τα νησιά του Αιγαίου (Κάρπαθο, Σαντορίνη, Ίο κ.ά.) λόγω της εγγύτητας της περιοχής στο λιμάνι του Πειραιά. Η Αμφιάλη απαρτίζεται από διάφορες επιμέρους συνοικίες. Οι συνοικίες αυτές είναι: Άγιος Μηνάς Συνοικισμός Καρπαθίων Κάτω Αμφιάλη Άγιος Αντώνιος Παναγία Βλαχέρνα Άστρο Άβα Κοκκινόβραχος ή Γαλήνη Νερό
Snakes & Arrows Live

Το Snakes & Arrows Live είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και DVD του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και έξι ημέρες αργότερα στον υπόλοιπο κόσμο μέσω της "Atlantic". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο "Ahoy Arena" του Ρότερνταμ, στις 16 και 17 Οκτωβρίου 2007, κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Snakes & Arrows". Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5, το "PopMatters" 8 / 10 και το "Metal Archives" 85%.Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στην όγδοη θέση του καναδικού καταλόγου επιτυχιών και στο Top-20 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 "Limelight" - 4:47 "Digital Man" - 6:56 "Entre Nous" - 5:18 "Mission" - 5:39 "Freewill" - 6:01 "The Main Monkey Business" - 6:06 "The Larger Bowl" - 4:21 "Secret Touch" - 7:45 "Circumstances" - 3:46 "Between The Wheels" - 6:01 "Dreamline" - 5:15 "Far Cry" - 5:20 "Workin' Them Angels" - 4:48 "Armor and Sword" - 6:57 "Spindrift" - 5:46 "The Way the Wind Blows" - 6:24 "Subdivisions" - 5:43 "Natural Science" - 8:34 "Witch Hunt" - 4:49 "Malignant Narcissism" - "De Slagwerker (Drum Solo)" - 10:41 "Hope" - 2:21 "Distant Early Warning" - 4:53 "The Spirit of Radio" - 5:03 "Tom Sawyer" - 5:48 "One Little Victory" - 5:26 "A Passage to Bangkok" - 3:57 "YYZ" - 5:17 "Limelight" - 4:47 "Digital Man" - 6:56 "Entre Nous" - 5:18 "Mission" - 5:39 "Freewill" - 6:01 "The Main Monkey Business" - 6:06 "The Larger Bowl" - 4:21 "Secret Touch" - 7:45 "Circumstances" - 3:46 "Between The Wheels" - 6:01 "Dreamline" - 5:15 "Far Cry" - 5:20 "Workin' Them Angels" - 4:48 "Armor and Sword" - 6:57 "Spindrift" - 5:46 "The Way the Wind Blows" - 6:24 "Subdivisions" - 5:43 "Natural Science" - 8:34 "Witch Hunt" - 4:49 "Malignant Narcissism" - "De Slagwerker (Drum Solo)" - 10:41 "Hope" - 2:21 "Distant Early Warning" - 4:53 "The Spirit of Radio" - 5:03 "Tom Sawyer" - 5:48 "One Little Victory" - 5:26 "A Passage to Bangkok" - 3:57 "YYZ" - 5:17 "Ghost of a Chance" "Red Barchetta" "The Trees" "2112 Overture/The Temples of Syrinx" - 6:59
Κυβερνείο Γαρμπία

To Κυβερνείο Γαρμπία (μτφ : Δυτικό Κυβερνείο) (αραβικά : محافظة الغربية el-Gharbeyya) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Τάντα. Έχει πληθυσμό 4.010.298 κατοίκους κι έκταση 25.400 τ.χλμ.. Μεγαλύτερη πόλη του κυβερνείου είναι η Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα.

 Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 1.484.814 κατοίκους κι έκταση 6.563 τ.χλμ.. Στην απογραφή του 1937 είχε 1.96.3654 κατοίκους κι έκταση 7.299 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 2.327.031 κατοίκους. Το 1950 με εδάφη που αποσπούνται από το Δυτικό Κυβερνείο δημιουργείται το Κυβερνείο Καφρ ελ Σεΐχ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gharbia Governorate στο Wikimedia Commons
Κερασούντα

Η Κερασούντα (τουρκικά: Γκιρέσουν, Giresun, ποντιακά: Κερασούντα, αρχ. ελλ: Κερασοῦς) είναι πόλη στα βόρειο - ανατολικά της σημερινής Τουρκίας, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Ο πληθυσμός είναι 90.000 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2003.

 Η Κερασούντα βρίσκεται στα νότια του Ευξείνου Πόντου και απέχει 175 χλμ από την Τραπεζούντα. Η αρχική πόλη (Κερασούς) ιδρύθηκε στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., από Έλληνες αποίκους από τη Σινώπη. Η θέση της βρισκόταν 110 χλμ ανατολικά της νέας Κερασούντας που ίδρυσε, περί το 180 π.Χ., ο βασιλιάς Φαρνάκης Α', με βίαιη μετοικεσία κατοίκων των Κοτυώρων.Η Κερασούντα χρησιμοποίησε χρονολογικό σύστημα από το 63 μ.Χ.. Στα αυτοκρατορικά νομίσματα της Τραπεζούντας από Αδριανού ως του Σεβήρου Αλεξάνδρου συνατούμε την επιγραφή ΚΕΡΑCΟΥΝΤΙΩΝ. Τα νομίσματα της Κερασούντος έφεραν την απεικόνιση του Ηρακλή. Κατά τα νεότερα χρόνια, ανήκε στην ιστορική-γεωγραφική περιοχή του Πόντου και ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη μετά την Τραπεζούντα και την Σαμψούντα. Ο πληθυσμός της πριν το 1922 ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος ελληνικός και η πόλη ανθούσε λόγω της θέσης της στον (Εύξεινο) Πόντο και του εμπορίου που διεξαγόταν με τις άλλες χώρες. Το κλίμα της Κερασούντας είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14 °C. Ο ψυχρότερος που είναι ο Ιανουάριος μήνας έχει μέση θερμοκρασία 7 °C, ενώ ο Αύγουστος, ο θερμότερος έχει 22 °C. Θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 1236 mm. Οι βροχοπτώσεις είναι κοινό όλο το χρόνο και είναι βαρύ από τον Δεκέμβριο ως και τον Μάρτιο καταγράφεται επίσης περιστασιακή χιονόπτωση, αλλά γενικά η κάλυψη χιονιού είναι πρόσκαιρη. Barclay Vincent Head (1844-1914), μετάφραση Ιωάννης Σβορώνος (1863-1923), επιμ. (1898). Ιστορία των νομισμάτων. Αθήνα: Π. Δ. Σακελλαρίου, βιβλιοπωλείο Καρόλου Μπεκ. σελίδες Τόμος Β'. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2009. Κερασούντα
Χάιντς Φίσερ

Ο Χάιντς Φίσερ (Heinz Fischer, 9 Οκτωβρίου 1938-) είναι ο πρόεδρος της Αυστρίας από τις 8 Ιουλίου του 2004.Ανήκει πολιτικά στο SPÖ (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας). Είναι επίσης αγνωστικιστής.

 Γεννήθηκε στο Γκρατς στις 9 Οκτωβρίου 1938. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από όπου απέκτησε τίτλο ντοκτορά (1961). Είναι παντρεμένος από το 1968 και έχει δύο παιδιά. Το 1993 έγινε καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ. Το 1971 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και από το 1990 ως το 2004 υπηρέτησε ως αξιωματούχος στο Εθνικό Συμβούλιο της Αυστρίας. Την περίοδο από το 1983 ως το 1987 θήτευσε ως υπουργός επιστημών στην κυβέρνηση συνασπισμού του Φρεντ Σίνοβατς. Τον Ιανουάριο του 2004 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές, από τις οποίες θα αναδεικνυόταν ο διάδοχος του Τόμας Κλέστιλ, ο οποίος είχε πεθάνει εν ενεργεία στις 6 Ιουλίου του 2004. Εξελέγη Πρόεδρος της χώρας στις 25 Απριλίου του 2004 με 52,4% και νίκησε την Μπενίτα Φερρέρο-Βάλντνερ (Benita Ferrero-Waldner), τότε αρχηγό του ÖVP (Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα). Τον Απρίλιο του 2010 επανεξελέγη στο ύπατο αξίωμα, με ποσοστό σχεδόν 79%, κερδίζοντας την υποψήφια του ακροδεξιού και εθνικιστικού Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Μπάρμπαρα Ρόζενκραντς και τον υποψήφιο του πρωτοεμφανιζόμενου Χριστιανικού Κόμματος Αυστρίας, Ρούντολφ Γκέρινγκ. Στις εκλογές της 22ης Μαΐου 2016, έχασε από τον Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν. Der Österreichische Bundespräsident/Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Αυστρίας (στα γερμανικά) Digitale Hofburg (στα γερμανικά) Προσωπικός ιστότοπος (στα γερμανικά)
Μονσώ-λε-Μιν

Το Μονσώ-λε-Μιν (γαλλ. Montceau-les-Mines) είναι πόλη στο νομό Σον-ε-Λουάρ, στην περιοχή της Βουργουνδίας στα ανατολικά της Γαλλίας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό κοινότητα του Δήμου Κρεζό-Μονσώ, ο οποίος βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Ντιζόν.

 Το Μονκό-λε-Μιν είναι μια παλιά πόλη ανθρακωρύχων. Συγκεκριμένα, κατά τον 16ο αιώνα ανακαλύφτηκε στην περιοχή άνθρακας. Το θέρετρο που τότε λεγόταν "Λε Μονκό", από την στιγμή εκείνης της ανακάλυψης άρχισε να αναπτύσσεται. Το "Λε Μονκό" έγινε οριστικά πόλη, μετά την κατασκευή του καναλιού του κέντρου την περίοδο 1783-1791. Και αφού πήρε την ονομασία "compagnie des mines" (εταιρεία ορυκτών) ξεκίνησε η εξόρυξη άνθρακα το 1833. Επίσημη ημερομηνία ίδρυσης: 24 Ιουνίου 1856. Ένας νόμος όρισε το χωριό του Μονκό-λε-Μιν, πληθυσμού 1.300 κατοίκων, σε μια έκταση όπου βρίσκονταν τα χωριά Μπλανζύ, Σαιν-Βαλιέ, Σαιν-Μπεράν-σου-Σανβίνι, και Σανβίνι-λε-Μιν. Ένα νεκροταφείο και μια εκκλησία χτίστηκαν εκεί από την εταιρεία, σε ένα δείγμα του πατερναλισμού στον κόσμο της βιομηχανίας εξορύξεων. Πολλές μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις έλαβαν χώρα στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού στην ευρύτερη περιοχή. Ο άνθρακας βοηθούσε στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης ως και το 1918. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η παραγωγή έφτασε τους 2.786.000 τόνους. Εκείνη την εποχή ζούσαν στην πόλη περίπου 30.000 κάτοικοι. Μετά το τέλος του πολέμου όμως, η παραγωγή άρχισε να μειώνεται και διακόπηκε το 1992. Ο ποταμός Μπουρμπένς ρέει προς τα βόρεια μέσω της πόλης. Στην πόλη εδρεύει η ομάδα της Δ΄ Κατηγορίας του γαλλικού ποδοσφαίρου, ΦΚ Μονκό-Βουργουνδία, η οποία το 2007 είχε φτάσει μέχρι και τα ημιτελικά του θεσμού του Κυπέλλου Γαλλίας, αποκλειόμενη όμως εκεί από την μέλλουσα νικήτρια της διοργάνωσης, ΦΚ Σοσό. INSEE Επίσημη Ιστοσελίδα
Αρχηγός αθλητικής ομάδας

Αρχηγός ομάδας στα ομαδικά σπορ (αγγλ. Captain) είναι ένας τιμητικός τίτλος που δίνεται στο μέλος της ομάδας που θεωρείται καταλληλότερο να έχει την ευθύνη για τη στρατηγική και την ομαδική εργασία κατά τη διάρκεια του αγώνα.

 Η επιλογή του αρχηγού δεν έχει συγκεκριμένους κανόνες. Βασικό κριτήριο είναι η προσωπικότητα και κατά δεύτερο η εμπειρία του αθλητή. Γι' αυτό, συνήθως, ο αρχηγός επιλέγεται από τα παλιότερα ή τα μεγαλύτερης ηλικίας μέλη του συλλόγου. Επίσης, ο τρόπος επιλογής διαφέρει από σωματείο σε σωματείο και από άθλημα σε άθλημα. Σε κάποιες περιπτώσεις ο αρχηγός ορίζεται από τον προπονητή, σε άλλες από τους συμπαίκτες του και άλλοτε από τη διοίκηση. Ο ρόλος του αρχηγού είναι σημαντικός κατά τη διάρκεια επεισοδίων, εκνευρισμού και γενικά όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από τα αθλητικά πλαίσια. Στον αρχηγό απευθύνεται ο προπονητής για να δώσει εντολές καθώς το παιχνίδι εξελίσσεται. Επίσης, με τον αρχηγό έρχεται σε διαβούλευση ο διαιτητής αν θέλει να κάνει κάποιες παρατηρήσεις ή υποδείξεις. Βέβαια ο ρόλος του αρχηγού διαφέρει ανάλογα με τους κανονισμούς του κάθε αθλήματος. Ο μακροβιότερος αρχηγός ομάδας στο διεθνή χώρο ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Κρίκετ της Ν. Ζηλανδίας Στέφεν Φλέμινγκ, ο οποίος είχε αυτό το πόστο από το 1993 μέχρι το 2008. Αρχηγός ποδοσφαιρικής ομάδας