IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλατεία Μακεδονίας

Η Πλατεία Μακεδονίας είναι η κεντρική πλατεία των Σκοπίων. Η πλατεία είναι η μεγαλύτερη στη Βόρεια Μακεδονία με συνολικό εμβαδό 18.500 τ.μ.. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της πόλης, δίπλα στον ποταμό Αξιό. Η ανεξαρτησία της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία ανακηρύχθηκε εδώ από τον πρώτο πρόεδρο της χώρας, Κίρο Γκλιγκόροφ. Η ανάπλαση της πλατείας είναι μέρος του έργου «Σκόπια 2014».

 Το 2007 η κυβέρνηση της πΓΔΜ ανακοίνωσε σχέδια ανακατασκευής της πλατείας, το οποίο μαζί με το Παλιό Θέατρο καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τον σεισμό του 1963. Στις 2 Μαΐου 2010 ανεγέρθηκαν δύο μνημεία, του Γκότσε Ντέλτσεφ και του Ντάμε Γκρούεφ, κοντά στην πέτρινη γέφυρα. Ο Δήμος Σένταρ ανήγειρε άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου πάνω στον Βουκεφάλα, του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 8 Σεπτεμβρίου 2011, ημέρα 20ης επετείου ανεξαρτησίας από τη Γιουγκοσλαβία. Οι τρεις κύριοι δρόμοι που καταλήγουν στην πλατεία είναι η Μακσίμ Γκόρκι, η Ντίμιταρ Βλάχοφ και η οδός Μακεδονίας. Η οδός Ντίμιταρ Βλάχοφ μετατράπηκε σε πεζόδρομο το 2011. Η οδός Μακσίμ Γκόρκι, αν και δεν είναι πεζόδρομος, έχει στο πλάι ιαπωνικές κερασιές, τα άνθη των οποίων την άνοιξη σηματοδοτούν μια εβδομαδιαία σειρά ασιατικών πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τέλος, η οδός Μακεδονίας, ο κύριος πεζόδρομος, συνδέει την πλατεία Μακεδονίας με τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό (που καταστράφηκε από τον σεισμό του 1963), όπου στεγάζεται το Μουσείο των Σκοπίων. Στην οδό Μακεδονίας βρίσκεται η οικία της Μητέρας Τερέζας, η οποία διαθέτει εκθέματα αντικειμένων από τη ζωή της Μητέρας Τερέζας. Η αρχική οικογενειακή κατοικία της Μητέρας Τερέζας βρισκόταν κοντά στην Πλατεία Μακεδονίας, ενώ σήμερα υπάρχει μια πινακίδα για την τοποθεσία. Ένας πύργος από τον Μεσαίωνα, δίπλα στο σπίτι της Μητέρας Τερέζας, παραμένει ως σήμερα. Ο πιο δημοφιλής τουριστικός περίπατος ξεκινάει από τον Παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό κάτω από την οδό Μακεδονίας. Το αναπαλαιωμένο παλιό θέατρο και το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο προσθέτουν επιπλέον πολιτιστικά μνημεία κατά μήκος της κύριας τουριστικής καθέτου οδού.
Πόρτο-Νόβο

Το Πόρτο-Νόβο (Porto-Novo) είναι πόλη στον Κόλπο της Γουινέας και πρωτεύουσα του Μπενίν στη Δυτική Αφρική. Αποτελεί λιμάνι και ένα από τα κυριότερα αστικά κέντρα της Αφρικής. Είναι επίσης έδρα του διαμερίσματος Ουεμέ. Διαθέτει μουσεία, καταστήματα, ενώ εκεί εδρεύει το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Έρευνας. Ιδρύθηκε το 16ο αιώνα.

 Η ονομασία της πόλης σημαίνει «νέο Λιμάνι». Η θέση της είναι στα νότια της χώρας, στη λιμνοθάλασσα του Νοκουέ, κοντά στα σύνορα με τη Νιγηρία. Συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με το Κοτονού και με την Πομπέ, ενώ με το Λάγκος της Νιγηρίας μόνο οδικώς. Ως πρωτεύουσα του κράτους, αποτελεί διοικητικό και πολιτικό λίκνο, παραγκωνίστηκε όμως τα τελευταία χρόνια από την Κοτονού. Έτσι, στην Κοτονού βρίσκεται η έδρα της κυβέρνησης. Η εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης: 1979: 133.168 (απογραφή) 1992: 179.138 (απογραφή) 2000: 210.400 (υπολογισμοί) 2002: 223.552 (υπολογισμοί) 2005: 234.168 (υπολογισμοί). Η πόλη είναι μια από τις αρχαιότερες στην Ακτή των Σκλάβων. Η ίδρυσή της τοποθετείται στο 16ο αιώνα από τους Έουε. Στην Πόρτο-Νόβο άνθησε το δουλεμπόριο, το οποίο αρχικά γινόταν από τους Πορτογάλους και έπειτα από τους Γάλλους. Αξιοθέατα της πόλης μαρτυρούν και το παρελθόν της. Ο καθεδρικός ναός σε ρυθμό μπαρόκ οικοδομήθηκε από τους Πορτογάλους και θυμίζει ότι η Μπενίν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν. Επίσης, εντυπωσιακό είναι το ανάκτορο του Βασιλιά Τόφα και οι συνοικίες με τα μικρομάγαζα και τους βιοτέχνες. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί και το Μουσείο Τέχνης και Εθνογραφίας. Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ, ΔΟΜΗ, 2007, τ. 9, σελ. 520. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Porto-Novo στο Wikimedia Commons Τουριστικές πληροφορίες porto-novo.biz Εικόνες από το κεντρικό τζαμί της πόλης
Ανάκειο

Το Ανάκειο (αρχαία ελληνικά: Ἀνάκειον), επίσης γνωστό ως Ιερό των Διόσκουρων, ήταν ναός στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη, και αφιερωμένος στους Διόσκουρους, Κάστορα και τον Πολυδεύκη.

 Η ονομασία του ναού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη Ἄνακες (προερχόμενη από τη λέξη ἄνακτες, που σημαίνει «άρχοντας» ή «βασιλιάς»), η οποία αποδιδόταν ως τίτλος στους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη, τους δίδυμους γιούς του Δία και της Λήδας, οι οποίοι ήταν ευρέως γνωστοί στην Αττική.Η Παλαιά Αγορά, που προηγήθηκε της Αρχαίας Αγοράς, χρησιμοποιούνταν κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και νωρίτερα ως σημείο συνάντησης, και αναφορές των Ανδοκίδη και Θουκυδίδη σε συναθροίσεις στο Ανάκειον το 415 και το 411 π.Χ. οδήγησαν τους μελετητές στο συμπέρασμα πως το Ανάκειον ίσως βρισκόταν σε μικρή απόσταση από τη Παλαιά Αγορά, πιθανώς στα ανατολικά της Ακρόπολης. Η διακόσμηση του Ανάκειου, σύμφωνα με τον Παυσανία, ανατέθηκε στους Μίκων και Πολύγνωτο. Ο πρώτος απεικόνισε τους Αργοναύτες, τους ακολούθους του Ιάσονα, με ιδιαίτερη προσοχή στον Άκαστο και τα άλογα του. Ο Πολύγνωτος απεικόνισε τον Βιασμό των Λευκιππιδών: τη βίαιη απαγωγή και γάμο της Φοίβης και της Ιλάειρας, θυγατέρων του Λεύκιππου, από τους Διόσκουρους. Αυτό το έργο ίσως ήταν αυτό που του έδωσε την Αθηναϊκή υπηκοότητα.
Ίβιτσα Ντάσιτς

Ο Ίβιτσα Ντάσιτς (σερβ. Ивица Дачић, 1 Ιανουαρίου 1966) είναι Σέρβος πολιτικός, Υπουργός Εξωτερικών της σημερινής σερβικής κυβέρνησης καθώς και Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας(ΣΚΣ). Διατέλεσε πρωθυπουργός από τις 27 Ιουλίου 2012 τον Απρίλιο του 2014, όταν τον διαδέχτηκε ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς και υπηρεσιακός το 2017, ως τις 29 Ιουνίου, οπότε νέα πρωθυπουργός έγινε η Άνα Μπρνάμπιτς.

 Γεννήθηκε το 1966 στο Πρίζρεν του Κοσσυφοπεδίου, στη Γιουγκοσλαβία. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Το 1990 ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος υπό τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Υπήρξε επίσης βουλευτής του ΣΚΣ, επικεφαλής της Δημοτικής Επιτροπής του ΣΚΣ στο Βελιγράδι, αντιπρόεδρος του κόμματος την περίοδο 2000-2003. Το Δεκέμβριο του 2006 εξελέγη Πρόεδρος του ΣΚΣ. Ως Πρόεδρος του ΣΚΣ ο Ντάσιτς ανέλαβε να στρέψει το κόμμα του στο φιλοευρωπαϊκό πολιτικό μπλοκ και στη δυτική σοσιαλδημοκρατία και να συνεργαστεί με τον Μπόρις Τάντιτς, εγκαταλείποντας τις θέσεις του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Για το λόγο αυτό θεωρήθηκε προδότης από πολλούς οπαδούς του Μιλόσεβιτς. Τον Ιούλιο του 2008 με τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Πρωθυπουργό Μίρκο Τσβέτκοβιτς, ο Ντάσιτς ανέλαβε τις θέσεις του Αντιπροέδρου και του Υπουργού Εσωτερικών. Το Μάιο του 2011 δήλωσε πως πλέον δεν είναι ρεαλιστικό το Κόσοβο να παραμείνει εξ ολοκλήρου στη Σερβία και πρότεινε τη διαίρεση του Κοσόβου σε δύο τμήματα, το αλβανικό και το σέρβικο . Τον Ιούλιο του 2011 δήλωσε πως η Σερβία θα πρέπει να επανέλθει στις Αντιφασιστικές της παραδόσεις, αφού οι Σέρβοι αποτελούν λαό που αντιστάθηκαν μαζικά στους ναζιστές εισβολείς. Ο Ίβιτσα Ντάσιτς και η οικογένειά του βρίσκονται κάτω από την αυστηρή προστασία της σερβικής αστυνομίας, καθώς η σερβική μαφία απείλησε τη ζωή τους, εξαιτίας των σκληρών μέτρων που έλαβε ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα.
Περιστερά η υψηλή

Η Περιστερά η υψηλή (Peristeria elata), είναι είδος ορχιδέας που απαντάται από την Κεντρική Αμερική, τον Ισημερινό και τη Βενεζουέλα. Είναι το τυπικό είδος του γένους. Συχνά αναφέρεται στα Αγγλικά ως η Ορχιδέα του Αγίου Πνεύματος, Ορχιδέα Περιστέρι ή Άνθος του Αγίου Πνεύματος και στα Ισπανικά ως Flor del Espiritu Santo.

 Έχει ωοειδείς ψευδοβολβούς ύψους έως 12 εκ., επιμήκεις, όχι χονδρούς και με τέσσερα φύλλα που φτάνουν σε μήκος έως και το ένα μέτρο και πλάτος τα 15 εκ., διπλωμένα. Τα άνθη εκφύονται από τη βάση του βολβού και παράγουν 4 έως 12 άνθη με έντονο χρώμα λευκού μαρμάρου και μωβ στίγματα. Ο ανθήρας και ο ύπερος είναι κίτρινοι. Το κεντρικό τμήμα του άνθους έχει ένα καλά καθορισμένο σχήμα περιστεριού. Το άρωμά του είναι παρόμοιο με αυτό της μπύρας. Το επίφυτο βρίσκεται στην Κεντρική και βόρειο-δυτική Νότια Αμερική, κυμαίνεται από την Κόστα Ρίκα έως το Περού. Στον Παναμά, το είδος αυτό βρίσκεται σε αφθονία στα πολύ υγρά δάση των βουνών. Έχει βρεθεί ως επίφυτο φυτό στους κορμούς των δένδρων που καλύπτονται με βρύα σε υψόμετρο περίπου 1.100 μ. Στο φυσικό του περιβάλλον, αυτή η ορχιδέα, φύεται στα ώριμα δάση, πλησίον του επιπέδου του εδάφους. Αυτό το άνθος κινδυνεύει με εξαφάνιση, λόγω της ομορφιάς του, οι διακινητές το απομακρύνουν από το περιβάλλον του. Η Παναμέζικη ΜΚΟ: APROVACA τρέχει ένα πρόγραμμα χορηγίας για αυτή την ορχιδέα, προκειμένου να την σώσει από τον αφανισμό. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ουάσινγκτον για το Διεθνές Εμπόριο στα Απειλούμενα Είδη της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας (Washington Treaty on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora), περιλαμβάνεται στον κατάλογο των απειλούμενων φυτών. Από το 1980, αυτή η ορχιδέα είναι το εθνικό άνθος της Δημοκρατίας του Παναμά. Παραπομπές σημειώσεων (Γαλλικά) Dr. Karlheinz Senghas - Maxillaria, un genre chaotique - Richardiana (Γαλλικά) Eric A. Christenson - Vue d’ensemble du genre Maxillaria - Richardiana
Προγκρές Μ1-11

Το Προγκρές Μ1-11 (η NASA το ονόμασε Progress 13 ή 13P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο, τύπου Προγκρές-Μ1 11F615A55, το οποίο εκτοξεύτηκε το 2004 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Επίσης μετέφερε ένα διαστημικό σκάφανδρο Ορλάν προ αντικατάσταση παλαιότερου, νέα γεννήτρια οξυγόνου τύπου Elektron το πακέτο πειραμάτων Matreshka, που τοποθετήθηκε στο εξωτερικό του τμήματος Ζβεζντά και άλλα υλικά.

 Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 29 Ιανουαρίου 2004 (11:58:08 GMT) και συνδέθηκε με το τμήμα Ζβεζντά του σταθμού την 31η Ιανουαρίου (13:13:11 GMT). Παρέμεινε εκεί μέχρι και τις 24 Μαΐου (09:19:29 GMT), οπότε και αποσυνδέθηκε προκειμένου να απελευθερωθεί η θύρα για το επόμενο σκάφος ανεφοδιασμού, το Προγκρές Μ-49. Παρέμεινε σε τροχιά για δέκα ακόμα ημέρες, κατά την διάρκεια των οποίων έγιναν δοκιμές του συστήματος ελέγχου ύψους του. Καταστράφηκε κατόπιν εντολής στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, στις 3 Ιουνίου. Διαστημικές αποστολές το 2004
Σίμων Βουδναίος

Ο Σίμων Βουδναίος (πολωνικά: Szymon Budny, 1550-1593) ήταν ανθρωπιστής, εκπαιδευτικός, εβραϊστής, μεταφραστής της Αγίας Γραφής, φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, και ιστορικός του 16ου αιώνα, Πολωνικής-Λευκορώσικης καταγωγής. Ήταν, επίσης, γνωστός για τις αντιτριαδικές θεολογικές του απόψεις.

 Έδρασε ενεργά μετά το 1570. Ανέπτυξε τις αρχές του Λαιλίου Σοκίνου μέχρι των τελευταίων συνεπειών, ενώ θεωρείτο αρχηγός των ημιεβραϊζόντων της Λιθουανίας. Οι αντίπαλοί του, θεώρησαν ότι ο Βουδναίος μετέβαλε την τάξη των γεγονότων που εξιστορούνται στα ευαγγέλια, αλλοίωσε, διέφθειρε και εξήγγειλε διάφορα μέρη της Νέας Διαθήκης, με σκοπό να παρουσιάσει τα πάντα υπέρ του συστήματός του. Εκτός από την άρνηση της θεότητας του Ιησού Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, υποστήριξε ότι ο Χριστός δεν έπρεπε να λατρεύεται, ούτε και να επικαλείται το όνομά του στις προσευχές. Είχε δεινές ρητορικές ικανότητες και συντέλεσε στον προσηλυτισμό πολλών πιστών στη Λιθουανία, Πολωνία, Πρωσία και αλλού. Ιάκωβος Παλαιολόγος (Jacobus Palaeologus) Κωνσταντίνος Σάθας, επιμ. (1868). Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Παλαιών Πατρών Παρθένιος Δ΄

Ο Παλαιών Πατρών Παρθένιος Δ΄ (Ιωάννινα 1720- Μόσχα 1786) ήταν Έλληνας ιεράρχης έχοντας διατελέσει δύο φορές μητροπολίτης Παλαιών Πατρών. Συμμετείχε ενεργά στην Ορλωφική επανάσταση μετά την ατυχή έκβαση της οποίας κατέφυγε με ρωσικό πλοίο στη Ρωσία.

 Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1720. Διετέλεσε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών κατά τις περιόδους 1750-1756 και 1759-1770. Αντικατέστησε και τις δύο φορές τον Γεράσιμο τον Θηραίο. Κατείχε μεγάλη παιδεία και ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Το 1766 έχτισε την εκκλησία της Φανερωμένης στο Αίγιο. Στα Ορλωφικά, βρισκόμενος στο Αίγιο σήκωσε τη σημαία της επανάστασης και εξεδίωξε από τη πόλη τους Οθωμανούς και στη συνέχεια εκστράτευσε κατά των Καλαβρύτων. Τότε ο ηγούμενος της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου κρατώντας ένα σταυρό και μαζί με τους μοναχούς με απειλές και χριστιανικές νουθεσίες κατόρθωσε να λύσει την υπό του Παρθενίου πολιορκία της πόλης, να εισέλθει και να παραλάβει όλες τις τουρκικές οικογένειες με τα ιερά τους κειμήλια και να τα διαπορθμεύσει με ασφάλεια στον Κρισσαίο Κόλπο ή Κόλπο Ιτέας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, ο Παρθένιος Δ' κατέφυγε αρχικά στη Ζάκυνθο, υπό τη προστασία του ρωσικού στόλου, και αργότερα στην Αγία Πετρούπολη ικέτης στην αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης. Εκεί η τσαρίνα του παραχώρησε κάποιον αγρό για τον βιοπορισμό του, αφού δεν μπορούσε να επιστρέψει στην έδρα του λόγω καθαίρεσής του. Πέθανε το 1786 και ετάφη στη Μόσχα στη μονή του Ντασκόυ όπου ο τάφος του υπάρχει και σήμερα. Η δε Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου για τη βοήθεια που είχε παράσχει σε τούρκικες οικογένειες τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Σουλτάνο παραχωρώντας μόνιμη τιμητική φρουρά εξ Αλβανών ενώ τα Καλάβρυτα δεν είχαν καμία δυσμενή επίπτωση. Κατά τη θητεία του σημειώθηκε μεγάλη ανομβρία στην Πάτρα, έτσι αποφασίστηκε να προβούν όλα τα δόγματα και θρησκείες της πόλης σε δεήσεις. Πρώτα βγήκαν οι Μουσουλμάνοι αλλά δεν έγινε τίποτα, μετά οι Εβραίοι, πάλι τίποτα. Όταν ήλθε η σειρά των Χριστιανών, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στον ναό του Προφήτη Ηλία και άρχισαν τη λιτανεία, πριν προλάβουν να την ολοκληρώσουν έπιασε καταρρακτώδης βροχή. Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της πόλεως των Πατρών, Τόμος Α΄, έκδοση τέταρτη, Αχαϊκές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6. Κ. Σάθας "Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα - Ιστορία των Ελλήνων από την Άλωση ως το 21" τομ.4 Εκδ. Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη Αθήνα 1995, τ.4ος, σ. 12. Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδοση 2000. Κώστας Τριανταφύλλου, Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών, Πάτρα 1995, 3η έκδοση.
UTC+04:00

Το UTC+04:00 είναι αναγνωριστικό για την ζώνη ώρας UTC+04. Στο ISO 8601 η σχέση θα μπορούσε να γραφτεί ως 2023-10-26T19:02:31+04:00. Αυτή η ζώνη ώρας χρησιμοποιείται στις ακόλουθες περιοχές: Η χειμερινή ώρα του Περσικού Κόλπου χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC+04.

 Ρωσία - Ώρα Σαμάρας Περιοχή του Καυκάσου Αρμενία - ώρα στην Αρμενία Αζερμπαϊτζάν - Ώρα στο Αζερμπαϊτζάν Γεωργία - Ώρα στην Γεωργία Η Γεωργία μετακινήθηκε από τη ζώνη UTC+04 στην UTC+03 στις 27 Ιουνίου 2004 και στη συνέχεια επέστρεψε στην UTC+04 στις 27 Μαρτίου 2005. Μέση Ανατολή (Σταθερή ώρα Κόλπου) Ομάν Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα - χειμερινή ώρα Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Σεϋχέλλες - Ώρα στις Σεϋχέλλες Μαυρίκιος - Ώρα στο Μαυρίκιο Ο Μαυρίκιος χρησιμοποίησε την θερινή ώρα το 2008, αλλά αποφάσισε να μη συνεχίσει Ρεϋνιόν - Ώρα στη Γαλλία
Κάστρο της Τουρ

To Κάστρο του Τουρ (γαλλικά: Château de Tours) είναι κάστρο στην όχθη του Λίγηρα (γαλλ. Λουάρ), στην πόλη Τουρ του νομού Αντρ-ε-Λουάρ της Γαλλίας.

 Κτισμένο τον 11ο αι., το κτήριο έχει αρχιτεκτονική της Καρολίγγειας περιόδου. Ήταν η έδρα των ηγεμόνων της Γαλλίας. Ως το 2000 το βασιλικό κάστρο του Τουρ εχρησιμοποιείτο ως ενυδρείο, όπου μπορούσε κάποιος να δει 1500 ψάρια από 200 είδη. Επίσης στο κτήριο βρίσκεται το Μουσείο Γκρεβέν, που έχει ένα έργο παγκόσμιας σημασίας, τον πίνακα Το μαρτύριο των αγίων Φαουστίνο και Τζοβίτα του Τζαμπατίστα Ποτόνι. Το κάστρο ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών Μνημείων από το 1913. Στην εποχή μας το κτήριο στεγάζει σύγχρονες εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας, συμπεριλαμβανομένων των έργων των Ζουάν Μιρό, Ντάνιελ Μπούρεν, Ναντάρ και το εργαστήριο της ιστορίας του Τουρ, όπου εκτίθενται αρχαιολογικά και ιστορικά έγγραφα, μοντέλα και οπτικο-ακουστικό υλικό (ταινίες, κ.λπ.) για την ιστορία του Τουρ. "Monuments historiques — Ancien palais des Gouverneurs" (in French). Base Mérimée. Retrieved 15 May 2011. "Culture - Expositions au Château de Tours" (in French). Tours.fr. Retrieved 15 May 2011. Κάστρα του Λίγηρα
Αντρέ Ντεμαιζόν

Ο Αντρέ Αλφρέ Ντεμαιζόν (André Demaison) (1883 - 1956) ήταν Γάλλος συγγραφέας - διηγηματογράφος που είχε τιμηθεί με το βραβείο Γκραν Πρι μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1929, ενώ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε συνεργάτης των Γερμανών.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1883 στο Μπορντό της Γαλλίας και ξεκίνησε το συγγραφικό του έργο σε ηλικία 20 ετών, το 1903. Μεταβαίνοντας στην Αφρική, στη περιοχή της Νιγηρίας εργάστηκε ως κυνηγός αγρίων ζώων για λογαριασμό του ζωολογικού κήπου της Αμβέρσας. Όταν επέστρεψε στη Γαλλία κατατάχθηκε στο πεζικό όπου και ανέλαβε διερμηνέας στη Σενεγάλη. Αργότερα μετά τον Α΄ Π.Π. αρχίζει ένα έντονο συγγραφικό έργο με θέματα μεταξύ ανθρώπων και ζώων που προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση αλλά και μεγάλη φήμη. Το 1929 κερδίζει το βραβείο Γκραν Πρι μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας. Στον Β΄ Π.Π., την περίοδο του καθεστώτος του Βισύ, (1942), διορίστηκε διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, διατελώντας επίσης και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου . Μετά την απελευθέρωση, το 1945, καταδικάστηκε από τα δικαστήρια για τη συμμετοχή του στο καθεστώς Βισύ, αλλά τελικά έλαβε αμνηστία και επανήλθε στο Τάγμα της Λεγεώνας τιμής. Από τότε συνέχισε να δημοσιεύει και νέα έργα που έχουν μεταφραστεί στην αγγλική και κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ, μέχρι τρία χρόνια πριν τον θάνατό του. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1956. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερους από 30 τίτλους, που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1923 - 1956 , κατά σειρά όπως: 1924 : Diato, ειδύλλιο ο μαύρος άνθρωπος που είχε τρεις συζύγους και πέθανε. 1925 : Η βασίλισσα του σκότους. 1928 : Ο Πασάς του Τιμπουκτού. Το ζώο - Κωμωδία που αποτελείται από τέσσερις τόμους: α) 1929 : Το βιβλίο του ονομάζεται άγρια ​​θηρία , που έλαβε Grand Prix της Γαλλικής Ακαδημίας β) 1930 : Η Κωμωδία των ζώων. γ) 1934 : Άλλα άγρια ​​θηρία όπως ονομάζονται. δ) 1938 : Η Νέα Κιβωτός του Νώε. 1931 : Diaeli το μαύρο βιβλίο της σοφίας 1933 : Tropics (= Τροπικοί). 1934 : Η εκδίκηση της Καρχηδόνας. 1939 : Η συγχώρεση των τερμιτών. 1941 : Latitudes (= γεωγρ. πλάτη). 1942 : Η έννοια της σύγκρουσης, Εκδόσεις Flammarion. 1948 : L'Etoile de Dakar (Το άστρο του Ντακάρ). 1949 : Το πρόσωπο της Γης. 1953 : Το βιβλίο των άγριων παιδιών. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΙΗ΄, σελ. 497, και τομ. Γ΄ συμπλήρωμα), σελ. 855.
Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen

Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen (ή, απλά, Der Hölle Rache) είναι άρια που τραγουδιέται από τη Βασίλισσα της Νύχτας, στο δεύτερο μέρος της όπερας του Μότσαρτ, Ο Μαγικός Αυλός (Die Zauberflöte). Το θέμα της άριας είναι η εξαγριωμένη Βασίλισσα, που τοποθετηθεί μαχαίρι στα χέρια της κόρης της Παμίνα και την εξωθεί στο να δολοφονήσει τον Ζαράστρο, εχθρό της Βασίλισσας, ρίχνοντας κατάρες και πόνο στην κόρη της, αν αρνηθεί. Η "Der Hölle Rache" είναι μία από τις γνωστότερες άριες στην ιστορία της όπερας, αξιομνημόνευτη για το γρήγορο βήμα της και την απειλητική μεγαλοπρέπεια της. Η πρώτη τραγουδίστρια που ερμήνευσε την άρια ήταν η Ζοζέφα Βέμπερ, νύφη του Μότσαρτ, η οποία ήταν 32 ετών κατά αυτήν την εποχή.

 Τα λόγια της όπερας γράφτηκαν από τον Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε και ολόκληρο τον Μαγικό Αυλό. Τα πρωτότυπα λόγια: Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen, Tod und Verzweiflung flammet um mich her! Fühlt nicht durch dich Sarastro Todesschmerzen, so bist du meine Tochter nimmermehr. Verstoßen sei auf ewig, verlassen sei auf ewig, zertrümmert sei'n auf ewig alle Bande der Natur. wenn nicht durch dich Sarastro wird erblassen! Hört, hört, hört, Rachegötter, hört, der Mutter Schwur! Η άρια είναι γραμμένη σε Ρε ελάσσονα και αποδίδεται με φλάουτα, όμποε, φαγκότα, κόρνες και τρομπέτες. Επίσης, συνοδεύεται από τιμπάνια και έγχορδα. Η συγκεκριμένη άρια θεωρείται αρκετά απαιτητική καθώς η έκταση της τραγουδίστριας θα πρέπει να φτάνει από τη Φα4 έως και τη Φα6 και προϋποθέτει υψηλή τεστιτούρα. Deutsch, Otto Erich (1965) Mozart: A Documentary Biography. Stanford University Press. La Flûte enchantée, L'Avant-scène opéra, Paris, janvier 1976, 130 p. Παρτιτούρα στο DME.at Edda Moser: "Der Hölle Rache" στο YouTube
Ρεϊνόσα

Η Ρεϊνόσα (Ισπανική προφορά: reiˈnosa) είναι πόλη και δήμος στο βόρειο τμήμα της πολιτείας Ταμαουλίπας του Μεξικού. Η πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Ρίο Γκράντε, ακριβώς απέναντι από τα σύνορα του Μεξικού με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με απογραφή του 2013, η πόλη είχε 672.183 κατοίκους.

 Η Ρεϊνόσα ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου του 1749 από Ισπανούς κατακτητές. Η πόλη έλαβε το καθεστώς της πόλης το 1926 από την κρατική κυβέρνηση. Η πόλη ιδρύθηκε με το όνομα "Villa de Nuestra Señora de Guadalupe de Reinosa". Μετονομάστηκε σε Ρεϊνόσα ως φόρο τιμής στην ομώνυμη πόλη στην Ισπανία, τη γενέτειρα του Ισπανού Αντιβασιλέα Viceroy de Güemes y Horcasitas. Μεταξύ 1846 και 1848, η πόλη καταλήφθηκε από τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ρεϊνόσα εκτείνεται σε 3.156,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που αντιπροσωπεύει το 3,7% της πολιτείας Ταμαουλίπας. Σήμερα είναι η θέση πολλών δορυφορικών εταιρειών των ΗΠΑ που δραστηριοποιούνται για να επωφεληθούν από τα χαμηλά ποσοστά εργασίας και για βιομηχανικούς σκοπούς.Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2012, μια έκρηξη σε βενζινάδικο σκότωσε 30 άτομα ενώ 46 άτομα τραυματίστηκαν. Ο διευθυντής της εταιρίας που αντιπροσώπευε το βενζινάδικο είπε: «δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι πρόκειται για εσκεμμένο συμβάν ή για κάποιο είδος επίθεσης».Το 2017, περιγράφτηκε ως ένα σημαντικό κέντρο για τον Μεξικανικό Πόλεμο κατά των ναρκωτικών, με αποτέλεσμα να συμβούν αρκετά τρομοκρατικά συμβάντα χωρίς όμως απώλειες η τραυματισμένους. Η Ρεϊνόσα έχει ένα περίπου άνυδρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με μικρούς, ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και υγροί, με υψηλότερο 22 ° C και χαμηλότερο 11 ° C, αν και οι θερμοκρασίες μπορούν να πέσουν κάτω από τους 10 ° C. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά με μέση θερμοκρασία 30 ° C τον Ιούλιο και οι θερμοκρασίες μπορούν να ξεπεράσουν τους 40 ° C οποιαδήποτε στιγμή από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 452 χιλιοστά, ενώ το μεγαλύτερο μέρος συγκεντρώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Reynosa στο Wikimedia Commons
Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού

Το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (Σ.Α.Ε.) – συχνά αναφερόμενο ως «Συμβούλιο Απόδημων Ελλήνων» ή απλά «ΣΑΕ» – είναι σύμφωνα με το άρθρο 108 παρ. 2 του Συντάγματος, το κατοχυρωμένο Όργανο των όπου Γης Απόδημων Ελλήνων, που ιδρύθηκε το 1995, με αρχικό σκοπό την αντιμετώπιση των θεμάτων της Ελληνικής διασποράς και την καλύτερη επικοινωνία της με την πατρίδα και με απώτερο στόχο και σκοπό, να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη ο Ελληνισμός. Η έδρα του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, που καθιερώθηκε ως μόνιμη έδρα και «πρωτεύουσα» του Οικουμενικού Ελληνισμού.

 Η Ιδρυτική Συνέλευση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού πραγματοποιήθηκε από 29 Νοεμβρίου έως τις 8 Δεκεμβρίου 1995 στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από αίτημα των απανταχού Ελλήνων και σε συνδυασμό τη συναίνεση όλου του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα. Το ΣΑΕ συγκροτήθηκε σε τέσσερις (4) γεωγραφικές Περιφέρειες, διοικούμενο από 11μελές Προεδρείο. Πρώτος πρόεδρος του ΣΑΕ εξελέγη ο Ελληνοαμερικάνος Ανδρέας Α. Άθενς (1995-2006). Το Δεκέμβριο του 2006 στην 6η Τακτική Συνέλευση του ΣΑΕ, οι γεωγραφικές Περιφέρειες αυξήθηκαν από τέσσερις (4) σε επτά (7) με βάση την εφαρμογή του Νόμου υπ’ αριθμ. 3480/2006 , ενώ παράλληλα στη θέση του Προέδρου του ΣΑΕ εκλέγεται ο κ. Στέφανος Π. Ταμβάκης. Σκοπός και στόχος του ΣΑΕ ήταν και είναι να αγκαλιάσει, να ενώσει, και να στηρίξει όλες οι δυνάμεις της Ελληνικής διασποράς, ώστε να εργαστεί μαζί της, για την διεθνή προάσπιση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Όπως επίσης, η διατήρηση και η εξάπλωσή της ελληνικής γλώσσας. Όταν ιδρύθηκε το ΣΑΕ, το έτος 1995, συγκροτήθηκε σε τέσσερις (4) Περιφέρειες. Μετά την 6η Τακτική Συνέλευση το Δεκέμβριο του 2006 και σύμφωνα με τον Ν. 3480/2006 συγκροτείται πλέον από επτά (7) Περιφέρειες: Περιφέρεια Αφρικής–Εγγύς/Μέσης Ανατολής Περιφέρεια Ευρώπης Περιφέρεια ΗΠΑ Περιφέρεια Καναδά Περιφέρεια Κεντρικής−Νοτίου Αμερικής Περιφέρεια χωρών πρώην ΕΣΣΔ Περιφέρεια Ωκεανίας–Άπω Ανατολής Απόδημος Ελληνισμός Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού Η κεντρική ιστοσελίδα του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού Περιφέρεια Αφρικής–Εγγύς/Μέσης Ανατολής Οργανώσεις Περιφέρειας Ευρώπης Οργανώσεις Περιφέρειας ΗΠΑ Περιφέρεια Καναδά Οργανώσεις Περιφέρειας χωρών πρώην ΕΣΣΔ Η Περιφερειακή ιστοσελίδα του ΣΑΕ-Περιφέρειας Ωκεανίας-Άπω Ανατολής
Βολκάν Καχραμάν

Ο Βολκάν Καχραμάν (γερμανικά: Volkan Kahraman, 10 Οκτωβρίου 1979 - 8 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Αυστριακός διεθνής ποδοσφαιριστής. Κατά τη διάρκεια της αθλητικής του καριέρας αγωνιζόταν ως επιτελικός και πλάγιος μέσος, ενώ μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπονητική. Δολοφονήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 2023 στη Βιέννη από πρώην συνεργάτη του λόγω προσωπικών διαφορών.

 Ο Καχραμάν γεννήθηκε το 1979 στη Βιέννη και ήταν τουρκικής καταγωγής. Το 1988 εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Αούστρια Βιέννης και το 1995 μεταπήδησε στη Φέγενορντ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ολλανδική ομάδα σε αγώνα πρωταθλήματος της σεζόν 1997/98 επί Λίο Μπενάκερ. Ωστόσο δεν κατάφερε να σταθεροποιηθεί στο ρόστερ του συλλόγου, με αποτέλεσμα αρχικά την παραχώρησή του με τη μορφή δανεισμού στην Εξέλσιορ και κατόπιν την αποδέσμευσή του. Το 2000 αποκτήθηκε από την Τράμπζονσπορ, η οποία με τη σειρά της τον παραχώρησε δανεικό στην Ερζούρουμσπορ. Με την ομάδα του Ερζερούμ κατέγραψε 11 συμμετοχές στην Α΄ Κατηγορία του Τουρκικού Πρωταθλήματος για τη σεζόν 2000/01 και ακολούθως επέστρεψε στην Τράμπζονσπορ, από όπου όμως αποδεσμεύτηκε τον Ιούλιο του 2001. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αυστρία, αγωνιζόμενος για μια διετία στην Πάσινγκ, με την οποία την πρώτη σεζόν κατέκτησε το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας. Οι εμφανίσεις του κατά την επόμενη αγωνιστική περίοδο οδήγησαν στην κλήση του στην Εθνική Αυστρίας αλλά και στη μεταγραφή του τον Ιανουάριο του 2003 στην Αούστρια Βιέννης, τον σύλλογο στον οποίο είχε πραγματοποιήσει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα. Με την ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων, ο Καχραμάν πανηγύρισε την κατάκτηση του εγχώριου νταμπλ. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε με τη σειρά στις Αούστρια Σάλτσμπουργκ, Σκόντα Ξάνθη, ΛΑΣΚ (δύο θητείες) και Πάσινγκ, ενώ πέρασε την τελευταία περίοδο της καριέρας του σε ομάδες των χαμηλότερων κατηγοριών της Αυστρίας (στις SK Schwadorf, SC Eisenstadt, Φιρστ Βιέννα, Favoritner AC και UFC Purbach). Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας το 2009, συνέχισε να αγωνίζεται σε ερασιτεχνικό επίπεδο μέχρι και το 2015. Τον Αύγουστο του 2002, ο Καχραμάν πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση με την Εθνική Αυστρίας σε φιλική αναμέτρηση εκτός έδρας ενάντια στην Ελβετία (ήττα με 3-2). Συνολικά κατέγραψε τρεις συμμετοχές με το εθνόσημο, όλες εντός του 2002. Παρά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ο Καχραμάν παρέμεινε στον χώρο του ποδοσφαίρου ως προπονητής σε ομάδες χαμηλών κατηγοριών της Αυστρίας. Δολοφονήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 2023 σε προάστιο της Βιέννης, έπειτα από λογομαχία με πρώην συνεργάτη του, ο οποίος τον πυροβόλησε και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. «Volkan Kahraman». national-football-teams.com (στα Αγγλικά). National Football Teams.
Αλί Αντέμ

Ο Αλί Αντέμ (γεννημένος την 1 Ιουνίου 2000) είναι Βορειομακεδόνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με την ομάδα της Σκούπι, όντας δανεικός από τον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Αλί Αντέμ ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Βάρνταρ Σκοπίων και στα δεκαοκτώ του χρόνια ανέβηκε στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου. Αγωνίστηκε σε 40 αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας τρία γκολ και κατακτώντας μαζί το πρωτάθλημα του 2019-20.Tο καλοκαίρι του 2020 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, από τον οποίο δόθηκε δανεικός στην Σκούπι τον Φεβρουάριο του 2021.Στις 18 Φεβρουαρίου 2021, αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική ομάδα της πατρίδας του, στο φιλικό με την Ραμποτνίσκι. Ali Adem - Profile @ Soccerway
Σόλοι (Κύπρος)

Οι Σόλοι ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Κύπρου, στη βόρεια ακτή της (περιοχή Μόρφου), έδρα σημαντικού βασιλείου που άνθισε από την κλασσική μέχρι και την πρωτοχριστιανική περίοδο Η πόλη αναφέρεται και από τον Σκύλακα τον Καρυανδέα, εξερευνητή του 5ου αιώνα. Οι κάτοικοί της αναφέρονταν ως "Σόλιοι", σε αντίθεση με την ονομασία "Σολείς" των κατοίκων της πόλης Σόλοι της Κιλικίας. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της ήταν ο ήρωας του Τρωικού πολέμου, Ακάμας, γιος του βασιλιά Θησέα. Οι Σόλοι διαδέχτηκαν την πόλη κράτος της Αιπείας την οποία ίδρυσε ο Δημοφών, αδελφός του Ακάμα, που βρισκόταν σε περιοχή με ανθυγιεινό κλίμα. Κάποτε πέρασε από εκεί ο Σόλων και συνέστησε στον Φιλόκυπρο να ιδρύσει μια νέα πόλη σε περιοχή με καλύτερο κλίμα, όπως κι έγινε. Η νέα πόλη ονομάστηκε Σόλοι προς τιμήν του Σόλωνα ο οποίος έγραψε και τους πρώτους νόμους της.

 Φιλόκυπρος βασιλιάς και ιδρυτής των Σόλων Τινεντης τελευταίος βασιλιας των Σόλων Αριστόκυπρος, βασιλιάς των Σόλων, γιος του Φιλοκύπτου Πασικράτης, βασιλιάς των Σόλων, πιθανώς 3ος αι. π.Χ. Εύνοστος ο Σόλιος, γιος του Πασικράτη ο οποίος πολέμησε μαζί με τον Μέγα Αλέξανδρο στην Τύρο Νικοκλής ο Σόλιος, γιος ή αδελφός του Ευνόστου (αναφέρεται και ως «Νικοκλέης ὁ Πασικράτεος Σόλιος» από τον Αρριανό) ο οποίος συνόδευσε τον Μέγα Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό, επικεφαλής του Κυπριακού στόλου Στασάνωρ ο Σολεύς, γιος του Ευνόστου, ένας από τους διοικητές (σατράπες) της Ασίας ο οποίος έμεινε εκεί μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Ιέρων ο Σόλιος, ο οποίος στάλθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο να περιπλεύσει την Αραβική χερσόνησο και ο οποίος έφτασε μέχρι την είσοδο του Περσικού Κόλπου Δημοχάρης ο Σόλιος, συγγραφέας, ιστορικός, 4ος – 3ος αι. π.Χ. Κλέαρχος ο Σολεύς, φιλόσοφος, μαθητής του Αριστοτέλη (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Soloi στο Wikimedia Commons
Λίμνη Τσολίλα

Η Λίμνη Τσολίλα (ισπανικά: Lago Cholila‎) είναι λίμνη στην επαρχία Τσουμπούτ της Αργεντινής. Η λίμνη Τσολίλα βρίσκεται ψηλότερα από πολλές μεγάλες λίμνες στο σύστημα του ποταμού Φουταλεουφού της Αργεντινής που μέσω της λίμνης Γιέλτσο και του ποταμού Γιέλτσο εκβάλλει στον Ειρηνικό Ωκεανό στη Χιλή. Η λίμνη έχει παγετώδη προέλευση και καταλαμβάνει μια στενή κοιλάδα από ανατολικά προς δυτικά μεταξύ παγωμένων κορυφών των Άνδεων.

 Ο ποταμός Τίγρε πηγάζει σε παγετώνες σε υψόμετρο περίπου 1.500 μ. κατά μήκος των συνόρων με τη Χιλή. Από την πηγή του, ρέει προς τα ανατολικά για περίπου 30 χλμ. για να εισέλθει στο άνω άκρο της λίμνης Τσολίλα. Η έξοδος στο κάτω άκρο της λίμνης είναι ο ποταμός Καριλεουφού (ποταμός των πράσινων νερών στη γλώσσα Μαπούτσε). Το ψηλότερο βουνό στην επαρχία Τσουμπούτ είναι το Τρες Πίκος, στα 2.515 μ., περίπου 10 χλμ. δυτικά βορειοδυτικά της λίμνης Τσολίλα. Ο ποταμός Καριλεουφού δεν πρέπει να συγχέεται με τον ποταμό Καρενλεουφού ή Παλένα. Και τα δύο ονόματα προέρχονται από την ίδια λέξη Μαπούτσε. Παρόλο που η λίμνη δεν βρίσκεται σε εθνικό πάρκο, η όχθη της λίμνης βρίσκεται ως επί το πλείστον σε κατάσταση φυσικής προστασίας. Η κτηνοτροφία, ο τουρισμός και η ερασιτεχνική αλιεία είναι οι κύριες ασχολίες της αραιοκατοικημένης περιοχής.Αφού εγκαταλείψει τη λίμνη Τσολίλα, ο ποταμός Καριλεουφού ενώνεται με την εκροή από τη λίμνη Μοσκίτο (λίμνη Πελιεγρίνι) και τη λίμνη Λεσάνα και στη συνέχεια εκβάλλει στο άνω άκρο της Λίμνης Ριβαδάβια, περίπου 20 χλμ. στον ρου του ποταμού και 10 χλμ. νότια της λίμνης Τσολίλα σε ευθεία απόσταση. Η αθλητική αλιεία είναι δημοφιλής στη λίμνη και στα ποτάμια. Οι πέστροφες, που δεν είναι ενδημικές στη Νότια Αμερική, αποτελούν την κύρια ατραξιόν, συμπεριλαμβανομένης της πέστροφας του ρυακιού, της πέστροφας του καφέ, της ιριδίζουσας πέστροφας και του σολομού του Ατλαντικού. Τα γηγενή είδη ψαριών περιλαμβάνουν την "trucha criolla" (Percichthys trucha) και την "puyen" (Galaxias). Η κωπηλασία είναι δημοφιλής στη λίμνη και το ράφτινγκ, το καγιάκ και το κανό είναι δημοφιλή στον ποταμό Καριλεουφού κάτω από τη λίμνη.
Κούνιο Λεμάρι

Ο Κούνιο Ντέιβιντ Λεμάρι (Kunio David Lemari, 29 Νοεμβρίου 1942 – τέλη Μαρτίου 2008) είναι πολιτικός από τις νήσους Μάρσαλ. Ήταν υπηρεσιακός Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τις 20 Δεκεμβρίου 1996 ως τις 14 Ιανουαρίου 1997.

 Γεννήθηκε στην ατόλλη Τζάλουιτ το 1942. Είναι μέλος του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος και ανέλαβε καθήκοντα υπηρεσιακά μετά τον θάνατο του προέδρου Αμάτα Καμπούα. Νωρίτερα είχε διατελέσει υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Ήταν ιαπωνικής καταγωγής από τον παππού του από την πλευρά της μητέρας του.Πέθανε στα τέλη Μαρτίου του 2008, υποφέροντας από διαβήτη. Κηδεύθηκε με τιμές αρχηγού κράτους.
Rust in Peace Live

Το Rust in Peace Live είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου χέβι μέταλ συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD και DVD, τον Σεπτέμβριο του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Shout! Factory". Η ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση του άλμπουμ έγινε στο "Hollywood Palladium" του Λος Άντζελες στις 31 Μαρτίου 2010, τελευταία ημερομηνία της περιοδείας για τον εορτασμό της εικοστής επετείου από την κυκλοφορία του δίσκου "Rust In Peace", ο οποίος είχε εκδοθεί αρχικά το 1990. Τις εμφανίσεις των Megadeth άνοιγαν οι Testament και οι Exodus. Η κυκλοφορία αποτελείται από κομμάτια του συγκεκριμένου άλμπουμ αλλά και έξι τραγούδια προερχόμενα από άλμπουμ της περιόδου 1986 - 1997. Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος με τον μπασίστα Ντέιβ Έλεφσον στη σύνθεση τους, από το 2002.

 1. Holy Wars... The Punishment Due (Mustaine) - 7:02 2. Hangar 18 (Mustaine) - 5:05 3. Take No Prisoners (Mustaine) - 3:24 4. Five Magics (Mustaine) - 6:00 5. Poison was the Cure (Mustaine) - 3:36 6. Lucretia (Mustaine, Ellefson) - 3:59 7. Tornado of Souls (Mustaine, Ellefson) - 5:28 8. Dawn Patrol (Mustaine, Ellefson) - 1:52 9. Rust in Peace... Polaris (Mustaine) - 6:10 10. Holy Wars (Reprise) (Mustaine) - 4:15 11. Skin O' My Teeth (Mustaine) - 3:19 12. In My Darkest Hour (Mustaine, Ellefson) - 6:12 13. She-Wolf (Mustaine) - 3:36 14. Trust (Mustaine, Friedman) - 5:10 15. Symphony of Destruction (Mustaine) - 4:00 16. Peace Sells (Mustaine) - 4:46 Rust in Peace Live (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 7 Σεπτεμβρίου 2010 Το "Rust in Peace Live" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Κρις Μπρόντερικ - κιθάρα, φωνητικά Ντέιβ Έλεφσον - μπάσο, φωνητικά Σον Ντρόβερ - τύμπανα Ιστορικό στην επίσημη ιστοσελίδα Ανακοίνωση για την περιοδεία Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Sputnik Music review Αμερικάνικα τσαρτ Μεξικάνικα τσαρτ
Μίρο Αλίλοβιτς

Ο Μίρσαντ "Μίρο" Αλίλοβιτς (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1977) είναι Σλοβένος επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος είναι βοηθός προπονητή στην Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Σλοβενίας, της 1ης Αδριατικής και του EuroCup .

 Ο Αλίλοβιτς ήταν προπονητής των σλοβενικών Γκεοπλίν Σλοβάν και Ουνιόν Ολίμπια . Στις 10 Απριλίου 2019, ο Αλίλοβιτς ορίστηκε επικεφαλής προπονητής της σερβικής Ντινάμικ Βελιγραδίου . Τον Φεβρουάριο του 2021, η Ντινάμικ Βελιγραδίου χώρισε τους δρόμους της μαζί του. Προφίλ προπονητή 1 στο eurobasket.com Προφίλ προπονητή 2 στο eurobasket.com
Χάττι

Οι Χάττι ήταν ένας προϊνδοευρωπαϊκός, πιθανόν αυτόχθων λαός της Ανατολίας. Αναφέρονται για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της Ακκαδικής αυτοκρατορίας του Σαργών (2350 - 2150 π.Χ) . Με την άφιξη των Ινδοευρωπαίων Χετταίων στην Ανατολία, οι Χάττι ενσωματώθηκαν στην αυτοκρατορία τους, αποτελώντας το σημαντικότερο κομμάτι του πληθυσμού της. Παρότι που η πολιτισμική επιρροή που άσκησαν στους Χετταίους ήταν πολύ σημαντική, αφομοιώθηκαν σχετικά γρήγορα.

 Η γλώσσα των Χάττι ήταν μη-Ινδοευρωπαϊκή και η θέση της αβέβαιη. Ανήκει στις συγκολλητικές γλώσσες, όπου οι περισσότερες λέξεις σχηματίζονται ενώνοντας μορφήματα από κοινού. Το χαρακτηριστικό της σε αυτή την κατηγορία γλωσσών είναι ότι κάνει εκτεταμένη χρήση προθεμάτων. Παράδειγμα aampu = a (το) + am (αυτός) + pu (κάνει) = το κάνει/δημιουργεί antaẖa = a (το) + an (αυτός) + ta (μέσα) + ha (βάζει) = αυτός το βάζει μέσα Ενδεικτικές λέξεις ana = αυτό arrina = πηγή aya = δίδω katte = βασιλεύς malḫip = καλό, καλοσύνη nimḫut = γυναίκα pala = και paraya = ιερέας psun = ψυχή pušan = φύσημα tih = κτίσμα tittaḫ = μέγας, τεράστιος The History Files: Hatti (Hattusa)(Αγγλικά) Palaeolexicon, εργαλείο μελέτης αρχαίων γλωσσών (περιλαμβάνει και την γλώσσα των Χάττι)
Αλτάιρ

Ο Αλτάιρ (Altair) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α του αστερισμού Αετός (alpha Aquilae, a Aql). Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη النسر الطائر ‘an-nasr aṭ-ṭā’ir’, που σημαίνει ο ιπτάμενος αετός, καθώς ήταν μέλος ενός μικρού αρχαίου αραβικού αστερισμού με αυτό το όνομα που περιλαμβάνει επίσης το β Αετού και το γ Αετού. Ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός στα λατινικά ως Vultur Volans. Επίσης ο αστέρας φέρει το όνομα 53 Αετού (ονομασία κατά Τζον Φλάμστηντ). Είναι το λαμπρότερο και εγγύτερο άστρο του αστερισμού. Ανήκει στο θερινό τρίγωνο μαζί με το Ντενέμπ και το Βέγα. Το κύριο χαρακτηριστικό του Αλτάιρ είναι η ταχεία περιστροφή του, 286 χλμ/δευτερόλεπτο.

 Ο Αλτάιρ είναι ένας αστέρας της κύριας ακολουθίας και είναι φασματικού τύπου Α7. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι από 6.900 Κ μέχρι 8.500 Κ, ενώ η μάζα του είναι 1,8 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και η διάμετρός του εκτιμάται ότι είναι 1,6 με 2 φορές μεγαλύτερη. Το απόλυτο μέγεθος του Αλτάιρ είναι +2,21, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Η λαμπρότητά του μεταβάλλεται ελαφρά, όπως ανακαλύφθηκε το 1999 και θεωρείται μεταβλητός τύπου Δέλτα Ασπίδος. Ο Αλτάιρ κατέχει ένα εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό περιστροφής: έχει μια περιστροφική περίοδο περίπου 9 ώρες. Για λόγους σύγκρισης, ο ισημερινός του Ήλιου απαιτεί λίγο περισσότερο από 25 ημέρες για μια πλήρη περιστροφή. Αυτή η γρήγορη περιστροφή αναγκάζει τον Αλτάιρ να είναι πεπλατυσμένος: η ισημερινή διάμετρος του είναι πάνω από 20 τοις εκατό μεγαλύτερη από ότι η πολική του διάμετρος. Η πεπλάτυνση του Αλτάιρ ανακαλύφθηκε με μετρήσεις που έγιναν από το υπέρυθρο συμβολόμετρο του παρατηρητηρίου Πάλομαρ το 1999 και το 2000.Η θεωρία προβλέπει ότι, λόγω της ταχείας περιστροφής του Αλτάιρ, η βαρύτητα της επιφάνειάς του και πραγματική θερμοκρασία πρέπει να είναι χαμηλότερες στον ισημερινό, καθιστώντας τον ισημερινό λιγότερο φωτεινό από τους πόλους. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως βαρυτική συσκότιση ή φαινόμενο βον Ζέιπελ, επιβεβαιώθηκε για τον Αλτάιρ από μετρήσεις που έγιναν από το Πολεμικό Ναυτικό Πρωτότυπο οπτικό συμβολόμετρο το 2001,και αναλύθηκαν από μετέπειτα έρευνες. Κατάλογος αστέρων του Αετού Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Altair στο Wikimedia Commons
Κάρολος, πρίγκιπας της Βιάνα

Ο Κάρολος (29 Μαΐου 1421 - 23 Σεπτεμβρίου 1461) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν πρίγκιπας της Βιάνα και, ως Κάρολος Δ΄, de jure βασιλιάς της Ναβάρρας (1441-61).

 Ήταν γιος του Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας (1425-41), κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα του και ο πάππος του τον προόριζαν για διάδοχο και το κοινοβούλιο Cortes τον είχε αναγνωρίσει· αλλά όταν το 1441 απεβίωσε η Λευκή Α΄, ο Ιωάννης Β΄ απέκλεισε τον 20ετή γιο του και κατέλαβε τη βασιλεία. Η κακή σχέση με τον πατέρα του χειροτέρευσε, όταν το 1447 ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Χουλιάνα Ενρίκεθ, νόθη απόγονο των βασιλέων της Καστίλλης. Απέκτησαν γιο τον Φερδινάνδο Β΄ και η μητριά του έβλεπε τον Κάρολο ως παρείσακτο. Όταν αυτή άρχισε να αναμειγνύεται στα εσωτερικά θέματα της Ναβάρρας, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος και το 1452 ο Κάρολος, αν και βοηθούμενος από τον Ιωάννη Β΄ της Καστίλλης, ηττήθηκε και φυλακίστηκε. Όταν υποσχέθηκε, ότι δεν θα αναλάμβανε τον βασιλικό τίτλο, ώσπου να αποβιώσει ο πατέρας του, ελευθερώθηκε. Έλαβε τα όπλα πάλι, αλλά ανεπιτυχώς και μετά κατέφυγε στον θείο του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας και της Σικελίας-Νάπολης. Το 1458 απεβίωσε ο Αλφόνσος Ε΄ και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του (και πατέρας του Καρόλου) ως Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας. Στον Κάρολο προτάθηκε το στέμμα της Σικελίας-Νάπολης, αλλά αρνήθηκε και, έχοντας συμβιβαστεί με τον πατέρα του, επέστρεψε στην Ναβάρρα. Όταν επεδίωξε να νυμφευτεί την Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης κόρη του Ιωάννη Β΄, φυλακίστηκε. Οι Καταλανοί ξεσηκώθηκαν για χάρη του και η εξέγερση γενικεύθηκε. Τότε ο πατέρας του αναγκάστηκε να τον ελευθερώσει, να τον χρίσει κυβερνήτη της Καταλωνίας και διάδοχο του βασιλείου. Λίγο αργότερα απεβίωσε το 1461 στη Βαρκελώνη· η μητριά του κατηγορήθηκε ότι τον δηλητηρίασε. Τον διαδέχθηκαν οι αδελφές του, πρώτα η Λευκή Β΄ της Ναβάρρας και έπειτα η Ελεονόρα της Ναβάρρας. Ήταν καλλιεργημένος και αγαπητός πρίγκιπας, λάτρης της μουσικής και της λογοτεχνίας. Μετέφρασε την Ηθική του Αριστοτέλη στα Αραγωνικά, έργο που κυκλοφόρησε το 1509 στη Σαραγόσα. Επίσης έγραψε το Χρονικό των βασιλέων της Ναβάρρας. Το 1439 νυμφεύτηκε την Αγνή των Λα Μαρκ, κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης. Έπειτα από οκτώ έτη γάμου η Αγνή απεβίωσε άτεκνη. Επρόκειτο να νυμφευτεί την Ισαβέλλα των Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας, αλλά αντιτέθηκε ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας. Έπειτα του προτάθηκε η Αικατερίνη των Αβίς, κόρη του Εδουάρδου της Πορτογαλίας, αλλά ο γάμος καθυστέρησε και ο Κάρολος απεβίωσε. Από τρεις εκτός γάμου σχέσεις είχε από ένα τέκνο: (νόθη) Άννα, κόμισσα του Μεντινακέλι. (νόθος) Φίλιππος π. 1453 - 1488, αρχιεπίσκοπος του Παλέρμο. (νόθος) Ιωάννης, επίσκοπος της Χουέσκα. Hugh Chisholm, Encyclopaedia Brittanica, 11th ed., Cambridge University Press. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles of Navarre, Prince of Viana στο Wikimedia Commons
Ναρίν

Το Ναρίν (κιργιζικά: Нарын, Narın, نارىن) είναι το περιφερειακό διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Ναρίν στο κέντρο του Κιργιστάν. Πρόκειται για μια μικρή, τυπική Κιργίσια, πόλη η οποία εκτείνεται κατά μήκος ενός φαραγγιού που διασχίζει ο ομώνυμος ποταμός. Η συνολική έκτασή της είναι 84 τ.χλμ και ο πληθυσμός της εκτιμάται στις 40.000 κατοίκους (Ιανουάριος 2020). Ο πρώτος κατοικημένος οικισμός στη σύγχρονη εποχή, στην περιοχή αυτή δημιουργήθηκε το 1868 από την τσαρική Ρωσσία,ως στρατιωτικό φυλάκιο, και με την πάροδο του χρόνου επεκτάθηκε σταδιακά και στις δύο όχθες του Ποταμού Ναρίν (ένας από τους κύριους ποταμούς του Συρ Νταριά), ο οποίος κυλάει μέσα σε ένα γραφικό φαράγγι με κόκκινους ψαμμίτες. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 2000 μέτρων, 320 χιλιόμετρα νοτίως της πρωτεύουσας Μπισκέκ και διαθέτει δύο περιφερειακά μουσεία καθώς κι ορισμένα μικρά ξενοδοχεία για τους λιγοστούς επισκέπτες. Έντονη είναι η στρατιωτική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή λόγω της γειτνίασης με τα σύνορα της Κίνας και του Τατζικιστάν. Η πόλη έχει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό ανεργίας και επίσης πολλοί κάτοικοί της αντιμετωπίζουν προβλήματα αλκοολισμού.

 Από το Ναρίν, ο κεντρικός δρόμος (ένας από τους κλάδους του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού) οδηγεί προς τα νότια μέσα από τα αραιοκατοικημένα κεντρικά Κιργιζικά οροπέδια του Περάσματος Τορουγκάρτ και την Κίνα. Επί του παρόντος, αυτός είναι ο κύριος σύνδεσμος μεταφορών από την Κιργιζία προς την Κίνα. Το Ναρίν φιλοξενεί μία από τις τρεις πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ασίας. Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 2000 από τις κυβερνήσεις του Καζακστάν, το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν, και τον Αγά Χαν Δ΄. Είναι το πρώτο στον κόσμο ναυλωμένο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το ΠΚΑ σήμερα λειτουργεί μια Σχολή Επαγγελματικής και Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης, με την Σχολή Προπτυχιακών Σπουδών και τη Μεταπτυχιακή Σχολή της Ανάπτυξης. Τα προπτυχιακά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ασίας στο Ναρίν ξεκίνησαν στις 5 Σεπτεμβρίου 2016. Η πόλη έχει ένα σύλλογο μπάντι. Στην οικονομία της περιοχής κυριαρχεί η κτηνοτροφία, κυρίως η εκτροφή αλόγων, προβάτων και γιακ καθώς το μαλλί και το κρέας τους είναι τα κύρια εμπορεύσιμα προϊόντα. Σήμερα, η περιοχή είναι η φτωχότερη περιοχή της χώρας. Τα ορυχεία που αναπτύχθηκαν κατά τη σοβιετική περίοδο (π.χ. στο Κάζαρμαν) εγκαταλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό μετά την πτώση του κομμουνισμού καθώς δεν ήταν κερδοφόρα. Το Ναρίν είναι η δέκατη μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στο Κιργιστάν. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Επιτροπή, ο πληθυσμός του Ναρίν ανερχόταν σε 40.000 τον Ιανουάριο του 2019. Το Ναρίν έχει κρύο ημίξηρο κλίμα με ισχυρές ηπειρωτικές τάσεις. Ταξιδιωτική Εγκυκλοπαίδεια των Ουράνιων Βουνών του Κιργιστάν [αγγλικά] Φωτογραφική Γκαλερί του Ναρίν [αγγλικά] Φωτογραφίες από το Ναρίν [αγγλικά]
Ιουερνική Τοπογραφία

Η Ιουερνική Τοπογραφία (λατινικά: Topographia Hibernica ή Topographia Hiberniae) είναι περιγραφή του τοπίου και του λαού της Ιρλανδίας που γράφτηκε από τον Γεράλδο της Ουαλίας γύρω στο 1188, λίγο μετά τη νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία. Ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο για την Ιρλανδία που κυκλοφορούσε στο Μεσαίωνα και η άμεση επιρροή του διήρκεσε εντός της πρώιμης νεότερης περιόδου.

 Ο συγγραφέας γεννήθηκε γύρω στο 1146 μέσα στην αριστοκρατική οικογένεια ΦιτσΖεράλντ/ντε Μπαρρί στο κάστρο Μάνορμπιρ στην Ουαλία με το όνομα γεννήσεως Ζεράλντ ντε Μπαρρί. Ο Γεράλδος πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στην Ιρλανδία το 1183 και επέστρεψε το 1185. Η πρώτη του επίσκεψη, για να δει τα μέλη της οικογένειάς του που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην εισβολή των Ανδεγαυών στη χώρα το 1169, δεν κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο. Η δεύτερη επίσκεψή του πραγματοποιήθηκε υπό την εντολή του βασιλιά Ερρίκου Β΄, με τη συνοδεία του νεώτερου γιου του βασιλιά, Πρίγκιπα Ιωάννη, και διήρκεσε από τις 25 Απριλίου 1185 έως το Πάσχα του 1186. Όλα τα γραπτά του ήταν στα Λατινικά και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά. Με βάση τα στοιχεία της Τοπογραφίας, φαίνεται ότι τα ταξίδια του Γεράλδου στην Ιρλανδία δεν ήταν εκτενείς. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της πρώτης επίσκεψης στο Γουότερφορντ και στο Κορκ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερής του επίσκεψης, επισκέφθηκε το Δουβλίνο, το Γουίκλοου, το Μιθ, το Κίλντερ και ενδεχομένως το Άθλον και το Λοχ Ντεργκ. Είτε επισκέφτηκε κάποια από τα μέρη που ανέφερε είτε απλώς συνέδεσε ιστορίες που άκουσε από άλλους, είναι αμφισβητήσιμο. Έγραψε για το νησί Ίνισγκλορα, στα ανοικτά των ακτών της χερσονήσου Μούλλετ στο Έρρις, ότι τα πτώματα σε αυτό το νησί δεν αποσυντίθενται και ότι γενεές ανθρώπων όλες σε μια κατάσταση αέναης 'φρεσκάδας' ήταν να φανούν στο νησί αυτό. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αφορά πρωτίστως το τοπίο, τη χλωρίδα και την πανίδα της χώρας· το δεύτερο τα θαύματα και την αίγλη της Ιρλανδίας και το τρίτο την ιστορία του λαού και τον πολιτισμό του.Το έργο αντικατοπτρίζει το πλάτος των γνώσεων και των ενδιαφερόντων του Γεράλδου. Ισχυρίζεται ότι το βιβλίο του βασίστηκε κυρίως στις δικές του παρατηρήσεις και στις αξιόπιστες μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων παρά σε γραπτές πηγές. Ανάμεσα στα λίγα γραπτά έργα που χρησιμοποίησε ήταν το ιρλανδικό Lebor Gabála Érenn.
Άνω Καρυδιά Σερρών

Η Άνω Καρυδιά, έως το 1927 γνωστή ως Χόντζιοβον ή Χότζα Τσιφλίκ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν σε υψόμετρο 500 μέτρων στους δυτικούς πρόποδες του Ορβήλου όρους, 3 χλμ. βορειοδυτικά του χωριού Άγκιστρο Σερρών.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 40 σπίτια και 140 κατοίκους, ενώ η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 το Χόντζιοβον είχε 150 κατοίκους. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός είχε 200 εξαρχικούς κατοίκους. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και τον προσδιορισμό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Οι κάτοικοί του τον εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νέο οικισμό με το ίδιο όνομα (Νόβο Χότζοβο), 1.5 χιλιόμετρο βορειοανατολικά, σε βουλγαρικό έδαφος. Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Τσιγγέλι (Άγκιστρο), μαζί με τα χωριά Βράνκοβον (Κάτω Καρυδιά), Τρίνκα (Δαμάσκηνο) και Λέχοβον (Κρασοχώρι), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Άνω Καρυδιά. Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στην Άνω Καρυδιά εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 60 οικογένειες προσφύγων. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 ο οικισμός εκκενώθηκε, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Τα μεταπολεμικά χρόνια, ο οικισμός παρέμεινε απομονωμένος από τον υπόλοιπο νομό Σερρών, λόγω χαρακτηρισμού της ευρύτερης περιοχής ως στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης έως το τέλος της δεκαετίας του 1980. Σήμερα δεν σώζονται ερείπια του οικισμού. Κάτοψη του οικισμού, πριν καταστραφεί, είναι ορατή σε αεροφωτογραφίες του 1945 από τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού.