IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αθλητική αναρρίχηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Η αθλητική αναρρίχηση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Η έγκριση να συμπεριληφθεί το άθλημα στους αγώνες του 2020 έγινε το 2016. Οι αγώνες έγιναν με τη συμμετοχή συνολικά 40 αθλητών και αθλητριών από 19 διαφορετικές χώρες. Συναγωνίστηκαν σε δύο αγωνίσματα: το σύνθετο ανδρών και το σύνθετο γυναικών. Το σύνθετο αποτελείτο από τρία επιμέρους αγωνίσματα: την κύρια αναρρίχηση (lead climbing), την αναρρίχηση ταχύτητας (speed climbing) και το bouldering. Η απόφαση να συμπεριληφθούν αυτά στο σύνθετο προκάλεσε γενική κριτική ανά τον κόσμο της αναρρίχησης.Τα μετάλλια καθορίστηκαν με βάση την καλύτερη απόδοση στα παραπάνω τρία. Ο ολυμπιακός κωδικός για την αθλητική αναρρίχηση είναι CLB.

 Η καθεμιά Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή μπορούσε να έχει ως και 2 χώρους για κάθε αγώνισμα (συνολικά το πολύ 4 χώρους για τα 2 αγωνίσματα). Σε κάθε αγώνισμα προκρίθηκαν 20 άτομα: 18 από το γύρο πρόκρισης, 1 από τη διοργανώτρια (Ιαπωνία) και 1 από τις προσκλήσεις της Τριμερούς Επιτροπής.Μια από τις διοργανώσεις που καθόρισαν την πρόκριση στους Ολυμπιακούς ήταν το Παγκόσμιο πρωτάθλημα αναρρίχησης του 2019 από την IFSC. Το πρόγραμμα για το άθλημα της αθλητικής αναρρίχησης ήταν ως εξής. 40 αναρριχητές και αναρριχήτριες από 19 χώρες προκρίθηκαν. Οι αγώνες πρόκρισης συμπεριελάμβαναν το παγκόσμιο πρωτάθλημα αναρρίχησης IFSC του 2019, το προ-ολυμπιακό τουρνουά και τα ηπειρωτικά πρωταθλήματα. * Διοργανώτρια χώρα Βιβλίο αποτελεσμάτων Αρχειοθετήθηκε 2021-08-10 στο Wayback Machine.
Citroën Berlingo

Το Citroën Berlingo είναι ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου ελαφρύ βαν, που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën από το 1996, ενώ το 2008 κυκλοφόρησε η δεύτερη γενιά του. Η τρίτη γενιά του Berlingo, μαζί με τα στενά συγγενικά Peugeot Rifter και Opel Combo, παρουσιάστηκαν στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018.

 Η πρώτη γενιά του Citroën Berlingo λανσαρίστηκε τον Ιούλιο του 1996, ως ο επίσημος διάδοχος του Citroën C15. Το αρχικό Berlingo βασίστηκε στο σασί και στα μηχανικά μέρη των εκδόσεων station wagon των (συγγενικών μεταξύ τους) μικρομεσαίων οικογενειακών μοντέλων Citroën ZX και Peugeot 306. Στα πλαίσια της πολιτικής του Ομίλου PSA, το Citroën Berlingo μοιραζόταν το ίδιο σασί και με το επαγγελματικό Peugeot Partner. Κατά την παρουσίασή του, το Berlingo, με το αεροδυναμικό μπροστινό μέρος του και τον κυβοειδή χώρο αποσκευών, θεωρήθηκε ως πρακτικός διάδοχος του 2CV AK400, το οποίο ήταν η επαγγελματική έκδοση βαν του Citroën 2CV. Τον Νοέμβριο του 2002, το Berlingo υπέστη έναν επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος και στο σαλόνι. Όσα μοντέλα κατασκευάστηκαν μετά, αναφέρονται ως Berlingo I Φάσης 2. Επιπλέον, προσφέρθηκε και μία συμβατική εκδοχή, υπό την ονομασία Multispace, και κατάφερε υψηλές πωλήσεις σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, λόγω της πρακτικότητάς της και της χαμηλής τιμής της. Ως αποτέλεσμα, και το Berlingo δεύτερης γενιάς προσέφερε επίσης και μία εκδοχή Multispace. Το Citroën Berlingo πρώτης γενιάς, Φάσης 1 και Φάσης 2, κυκλοφόρησε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4), εκτός φυσικά από την ηλεκτροκίνητη έκδοση Berlingo Electrique. Το Berlingo πρώτης γενιάς αντικαταστάθηκε από δύο διαφορετικά μοντέλα: το Citroën Nemo, που παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 2007, και το Berlingo δεύτερης γενιάς, που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2008, ταυτόχρονα με το δίδυμο Peugeot Partner δεύτερης γενιάς. Το Berlingo II κυκλοφόρησε στις αγορές της Ευρώπης τον Απρίλιο του 2008, ενώ το Partner II μέσα στον Μάιο. Η εξωτερική αισθητική του Berlingo δεύτερης γενιάς διαμορφώθηκε από τον Gilles Vidal. Το μοντέλο βασίστηκε στην πλατφόρμα του τότε Ομίλου PSA PF2 (Platform 2), που είναι κοινή με αυτήν του Citroën C4 δεύτερης γενιάς και άλλων μοντέλων του ομίλου. Ως αποτέλεσμα, το Berlingo II είναι λίγο μεγαλύτερο σε μήκος από τον προκάτοχό του. Το 2013, εισήχθη και στη δεύτερη γενιά μια πλήρως ηλεκτροκίνητη έκδοση Berlingo Electrique, όπως είχε συμβεί και στην πρώτη γενιά. Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018, εισήχθη η τρίτη γενιά του Citroën Berlingo, μαζί με το στενά συγγενικό Peugeot Rifter. Επίσης συγγενικό με τα δύο αυτά μοντέλα και με ταυτόχρονη παρουσίαση στο ίδιο Σαλόνι και κοινής κατασκευής μαζί, είναι και το σημερινό Opel Combo, λόγω της εξαγοράς της Opel από τον Όμιλο PSA τον Μάρτιο του 2017. Automobil Revue, Katalog 1999, 2002 & 2007. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Citroën Berlingo Citroën Berlingo review από το «WhatVan?» www.citroenorigins.fr/ Citroën Berlingo πρώτης γενιάς (στα γαλλικά) www.citroenorigins.fr/ Citroën Berlingo δεύτερης γενιάς (στα γαλλικά)
Ελατήριο

Ελατήριο ονομάζεται ένα μηχανικό εξάρτημα, το οποίο έχει την ικανότητα να αποθηκεύει μηχανική ενέργεια παραμορφώμενο προσωρινά. Συνήθως το σχήμα είναι ελικοειδές, αλλά υπάρχουν και ελατήρια σε σχήμα ράβδου, οι σούστες. Τα ελατήρια συνήθως κατασκευάζονται από χάλυβα.

 Το κάθε ελατήριο μπορεί να παραμορφωθεί ως προς μία διάστασή του υπό την επίδραση δύναμης ή να στρεφθεί ως προς έναν άξονά του υπό την επίδραση ροπής. Όταν ασκείται δύναμη σε αυτήν τη διάσταση ή ροπή ως προς αυτόν τον άξονα, το ελατήριο παραμορφώνεται αποθηκεύοντας το έργο της δύναμης ή της ροπής ως εσωτερική ενέργεια του υλικού του. Ταυτόχρονα, το ελατήριο ασκεί και αυτό δικιά του δύναμη ή ροπή αντίστοιχα αντιστεκόμενο στην εξωτερική δύναμη ή ροπή, η δύναμη ή ροπή του ελατηρίου είναι ανάλογη της γραμμικής ή γωνιακής του παραμόρφωσης και ισχύει ο νόμος του Χουκ: F → = − k x → {\displaystyle {\vec {F}}=-k{\vec {x}}} , όπου F η δύναμη του ελατηρίου και x η γραμμική παραμόρφωση (η διαφορά μεταξύ αρχικής και τελικής θέσης), ενώ η σταθερά k είναι δείκτης της σκληρότητας του ελατηρίου. Η δύναμη ή ροπή του ελατηρίου τείνει να επαναφέρει το ελατήριο στην αρχική του κατάσταση, για αυτό ονομάζεται και δύναμη ή ροπή επαναφοράς. Όταν μειωθεί ή εξαφανιστεί η εξωτερική δύναμη ή ροπή, τότε το ελατήριο επανέρχεται μερικώς ή ολικώς αντίστοιχα απελευθερώνοντας ένα μέρος της αποθηκευμένης ενέργειάς του ως έργο της δύναμης ή ροπής που ασκεί το ίδιο. Σε ιδανικά θεωρητικά ελατήρια ισχύει απόλυτα ο νόμος του Χουκ, δε χάνεται ενέργεια στο περιβάλλον και τα ελατήρια μπορούν πάντα να επιστρέψουν στο αρχικό τους μήκος. Στην πραγματικότητα χάνεται μικρό ποσό ενέργειας στο περιβάλλον ως θερμική ενέργεια, ενώ η παραμόρφωση μπορεί να γίνει μόνιμη. Κάθε ελατήριο έχει κάποια όρια αντοχής τα αν υπερβούν θα παραμορφωθεί ή θα σπάσει. Επιπλέον, με την επαναλαμβανόμενη χρήση το υλικό χάνει τις ιδιότητές του λόγω μηχανικής κόπωσης και αν δεν αντικατασταθεί θα σπάσει. Δύναμη επαναφοράς
Ζοζέφ Πλατώ

Ο Ζοζέφ Αντουάν Φερντινάν Πλατώ (Βελγική γαλλική γλώσσα: Joseph Antoine Ferdinand Plateau) (1801 - 1883) ήταν Βέλγος φυσικός και μαθηματικός. Ήταν ένας από τους πρώτους που απέδειξε την ψευδαίσθηση της κινούμενης εικόνας, δημιουργώντας το 1832 το φενακιστοσκόπιο, ένα όργανο κινούμενης εικόνας, η λειτουργία του οποίου βασίζεται στο οπτικό μεταίσθημα, που είχε ανακαλύψει το 1828.

 Ο Ζοζέφ Πλατώ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες 14 Οκτωβρίου 1801. Ο πατέρας του, Αντουάν Πλατώ ήταν ταλαντούχος ζωγράφος. Σε ηλικία έξι ετών, ο νεαρός Ζοζέφ μπορούσε ήδη να διαβάζει και θεωρήθηκε παιδί- θαύμα για εκείνη την εποχή. Από τα πρώτα μαθητικά του χρόνια, εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από το μάθημα της φυσικής και από τα πειράματα που παρατηρούσε και θέλησε να ανακαλύψει κάποια μέρα τα μυστικά τους. Ο πατέρας του, που ήθελε να κάνει τον γιο του καλλιτέχνη, τον έστειλε στην ακαδημία ζωγραφικής. Έμεινε ορφανός στα 14 και ο θείος του, που τον ανέτρεφε, τον έστρεψε στη γενική εκπαίδευση. Το 1822, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Αποφοίτησε με διδακτορικό στη φυσική και τα μαθηματικά το 1829 και το 1835 διορίστηκε καθηγητής πειραματικής Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης. Ο Ζοζέφ Πλατώ επικεντρώθηκε στην έρευνα σχετικά με την όραση και ιδιαίτερα στην επίδραση του φωτός και του χρώματος στον ανθρώπινο αμφιβληστροειδή και το 1832 εφηύρε το φενακιστοσκόπιο, που αργότερα οδήγησε στην γέννηση του κινηματογράφου. Το φενακιστοσκόπιο ήταν μια συσκευή που βασίζονταν στο οπτικό μεταίσθημα, την ικανότητα του αμφιβληστροειδούς να διατηρεί ζωντανή την εικόνα για περίπου 1/20 του δευτερολέπτου μετά τη λήξη του οπτικού ερεθίσματος. Η συσκευή ήταν εξοπλισμένη με δύο δίσκους που περιστρέφονταν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ο ένας δίσκος ήταν γεμάτος με μικρά παράθυρα, ομοιόμορφα χωρισμένα σε έναν κύκλο, ενώ ο άλλος είχε μια σειρά από εικόνες ενός χορευτή. Όταν και οι δύο δίσκοι στρέφονταν με τη σωστή ταχύτητα, οι εικόνες φαίνονταν σαν να συγχωνεύονται, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός χορευτή σε κίνηση. Παρά την απώλεια της όρασής του το 1843, πιθανόν λόγω των πειραμάτων του - το καλοκαίρι του 1829, κοίταξε τον ήλιο με γυμνό οφθαλμό για 25 δευτερόλεπτα για να αναλύσει τις φυσικές συνέπειες - συνέχισε ωστόσο την επιτυχημένη καριέρα του στην επιστήμη και τις παραδόσεις του στο Πανεπιστήμιο έως το 1871.Ο Ζοζέφ Πλατώ μελέτησε επίσης την επιφανειακή τάση-τριχοειδικά φαινόμενα, τα οποία παρουσιάζονται στα λεπτά υγρά υμένια, αποδεικνύοντας ότι οι προκύπτουσες επιφάνειες είναι ελάχιστες.Στις 27 Αυγούστου 1840, ο Πλατώ παντρεύτηκε την Ωγκυστίν Κλαβαρώ και απέκτησαν έναν γιο τον Φελίξ, μελλοντικό συνεργάτη του. Η κόρη του Αλίς παντρεύτηκε τον Γκουστάφ Φαν Ντερ Μενσμπρύχε το 1871, ο οποίος έγινε επίσης συνεργάτης του και αργότερα ο πρώτος βιογράφος του. Ο Ζοζέφ Πλατώ εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας το 1872.Πέθανε στη Γάνδη στις 15 Σεπτεμβρίου 1883,σε ηλικία 81 ετών. Τζόζεφ Πλατώ, ο επιστήμονας που δημιούργησε το φενακιστοσκόπιο (ελληνικά)
Πέτρος Συνδίκας

Ο Πέτρος Συνδίκας (1875-1926) ήταν νομικός και Δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 1922-1926 διορισμένος από το δημοκρατικό-αντιβασιλικό Κίνημα του 1922. Αποτελούσε συνεργάτη του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και ήταν υπέρμαχος της Αβασίλευτης Δημοκρατίας.

 Στις 12 Δεκεμβρίου 1922 ο Συνδίκας, διορίστηκε στη θέση του δημάρχου Θεσσαλονίκης από τους στρατιωτικούς του δημοκρατικού αντιβασιλικού Κινήματος του 1922 ως δημοκρατικός. Με την έλευση περισσοτέρων από 80.000 προσφύγων στην πόλη, τα θέματα στέγασης, διατροφής και επαγγελματικής αποκατάστασης ήταν επείγοντα. Το προσφυγικό θέμα αντιμετώπισε ως νέος διορισμένος δήμαρχος ο Συνδίκας. Η θητεία του συνδυάστηκε με το προσφυγικό αλλά και την εξομάλυνση της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε εκείνη την περίοδο, καθώς από τον Μάρτιο του 1924 καθιερώθηκε και το πολίτευμα της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Ήταν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 1925 με την κομματική στήριξη της Δημοκρατικής Ενώσεως, ενώ και ο ηγέτης της Αλέξανδρος Παπαναστασίου επισκέφθηκε προεκλογικά την πόλη προκειμένου να ενισχύσει την υποψηφιότητα του Συνδίκα. Για τον καταρτισμό του συνδυασμού της Δημοκρατικής Παράταξης, όπως αποκλήθηκε, συνεργάστηκαν, σύμφωνα με τη «Μακεδονία», «η “Δημοκρατική Ένωσις”, το υγιές και πλειοψηφούν τμήμα της Λέσχης των Φιλελευθέρων, η Δημοκρατική Νεολαία, ο Εργατικός Δημοκρατικός Σύλλογος και πλείστα Προσφυγικά Σωματεία μετέχοντα και μη της Συνομοσπονδίας, ως και αντιπρόσωποι Ισραηλιτικών οργανώσεων».
Γ.Ε. Βέροιας

Η Γυμναστική Ένωση Βέροιας ήταν αθλητικό σωματείο με έδρα τη Βέροια. Ο σύλλογος συντηρούσε τα εξής τμήματα: Χειροσφαίριση Αρση Βαρών Πετοσφαίριση Επιτραπέζια Αντισφαίριση Σκάκι Πυγμαχία ΣτίβοςΜεγαλύτερος αθλητής που έχει αναδείξει η ΓΕ Βέροιας είναι ο καλαθοσφαιριστής Κώστας Τσαρτσαρής.

 Το τμήμα χάντμπολ έχει γνωρίσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες: 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1997 1 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας: 1992 6 Πρωταθλήματα γυναικών Ελλάδας: 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993 7 Κύπελλα γυναικών Ελλάδας: 1987, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996 3 Πρωταθλήματα Εφήβων: 1992, 1994, 1995 2 Πρωταθλήματα Νεανίδων: 1991, 1992 2 Πρωταθλήματα Παίδων: 1992, 1993 1 Πρωτάθλημα Μίνι: 1990
Κάστρο του Μπίτουφ

Το Κάστρο του Μπίτουφ (πολωνικά: Zamek w Bytowie) είναι γοτθικό τευτονικό κάστρο και πρώην προπύργιο των δουκών της Πομερανίας στο Μπίτουφ, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας της Πολωνίας.

 Οι Τεύτονες Ιππότες άρχισαν να χτίζουν το κάστρο το 1390 σε έναν λόφο στο νοτιοανατολικό Μπίτουφ. Ο Μικόουαϊ Φέλενσταϊν διηύθυνε τις κατασκευαστικές εργασίες του κάστρου το 1398–1406. Το κάστρο υψωνόταν στην κάτοψη ενός ορθογωνίου παραλληλόγραμου από πέτρα και τούβλο με διαστάσεις 49 μέτρα επί 70 μέτρα. Στις γωνίες του κάστρου χτίστηκαν τρεις κυλινδρικοί και ένας τετράγωνος πύργος. Η βορειοδυτική πτέρυγα του κάστρου ήταν ένα τριώροφο κτίριο που χρησίμευε ως κατοικίες. Τα πιο σημαντικά δωμάτια ήταν σε αυτό το κτίριο, συμπεριλαμβανομένης της τραπεζαρίας, του παρεκκλησίου και της αίθουσας του εισαγγελέα. Ο χώρος της αποθήκης βρισκόταν στον τρίτο όροφο.Η νοτιοδυτική πτέρυγα του κάστρου στέγαζε μια κουζίνα και αποθήκη τροφίμων, και κοντά βρισκόταν ένα πηγάδι νερού. Η πύλη υψωνόταν από τη βορειοανατολική πλευρά του κάστρου. Κοντά στην πύλη, ήταν μια τάφρος και μια κινητή γέφυρα που χρησίμευε ως είσοδος. Οι τέσσερις πύργοι σε κάθε γωνία του κάστρου χρησίμευαν ως αμυντικές κατασκευές και στέγαση όπλων. Το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας υπό τη διοίκηση του Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο κατέλαβε το κάστρο το 1410. Το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας ανέλαβε τον έλεγχο του κάστρου κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466). Το 1466, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας παραχώρησε το κάστρο στο φέουδο, Δουκάτο της Πομερανίας, που τότε κυβερνούσε ο Έρικ Β΄ της Πομερανίας. Το 1500, το οχυρό περικυκλώθηκε με οχυρώσεις και προμαχώνες. Στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, το κάστρο ήταν η κατοικία του Οίκου της Πομερανίας, που τα χρόνια 1560-1570 είχε τις κατοικίες τους στη νοτιοανατολική πτέρυγα. Ο Τριακονταετής Πόλεμος προκάλεσε μικρή ζημιά στο οχυρό. Μαζί με τον θάνατο του τελευταίου μέλους του Οίκου της Πομερανίας το 1638, το κάστρο έγινε η κατοικία του σταρόστα.Ο Σουηδικός Στρατός κατέστρεψε το κάστρο κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού. Τον 19ο αιώνα το κάστρο ανοικοδομήθηκε εν μέρει αφού ανέλαβε ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Το κάστρο στέγαζε δικαστήριο και φυλακή. Οι πρώτες εργασίες συντήρησης πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των ετών 1930 και 1939. Το κάστρο αργότερα ξαναχτίστηκε σε διαστήματα μεταξύ των ετών 1957 και 1962 και μεταξύ των ετών 1969 έως 1990, όταν το κάστρο στέγαζε το Μουσείο της Δυτικής Πομερανίας (Museum Zachodnio Pomorskie), ένα ξενοδοχείο με εστιατόριο και βιβλιοθήκη.
Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός

Ο Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός υπήρξε αρχαίος μηχανικός, αρχιτέκτονας, πολιτικός και στρατιωτικός, ο οποίος έζησε στο τέλος 1ου με αρχές 2ου αιώνα. Παρά το ελληνικό του όνομα, ήταν Ναβαταίος.

 Ο Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός γεννήθηκε στη Δαμασκό και έζησε στη Ρώμη την εποχή του αυτόκρατορα Τραϊανού και Αδριανού. Ο Τραϊανός του ανέθεσε την κατασκευή σημαντικών έργων με πιο σημαντικό τη Αγορά του Τραϊανού (Forum Trajani), η οποία οικοδομήθηκε μεταξύ 107 και 113. Επίσης σημαντικό έργο του θεωρείται η κατασκευή της γέφυρας του Δούναβη μήκους 1300 μέτρων, η οποία στηριζόταν σε 20 στύλους και ίχνη της σώζονται στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας. Αναφέρεται ότι εργάστηκε για την κατασκευή των λιμένων του Τσεντοτσέλε και της Όστιας όπου ελιμενίζοντο τα εμπορικά πλοία τα οποία μέσω του Τίβερη έφθαναν μέχρι τη Ρώμη. Μετά το θάνατο του Τραϊανού έπεσε σε δυσμένεια, εξορίστηκε και αργότερα σκοτώθηκε από τον Αδριανό. Carle Wescher , Anselme Petetin, επιμ. (1867). Πολιορκητικά και πολιορκίαι διαφόρων πόλεων (στα Ελληνικά με έναν πρόλογο στα Λατινικά). Παρίσι: M. Baroche. σελίδες Περιέχει: Εκ των Απολλόδωρου Πολιορκητικά. Σελ. 135 – 193. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2009. Ρωμαϊκό ανάγλυφο: μία από τις σκηνές του Κίονα στο Φόρουμ του Τραϊανού στη Ρώμη Sir William Smith (1813-1893), επιμ. (1849). Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Τόμος Α' (στα Αγγλικά). Βοστώνη: C.C. Little, J. Brown and Co. σελίδες σελ. 236. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2009.
Σελλά Ευρυτανίας

Τα Σελλά είναι ορεινό χωριό του Νομού Ευρυτανίας. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 1.030 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Χελιδώνα. Υπάγονται διοικητικά στον Δήμο Καρπενησίου και ο πληθυσμός τους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 101 κατοίκους. Το χωριό απέχει 25 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι.

 Στην Τοπική Κοινότητα, εκτός των Σελλών, υπάγεται ο οικισμός Μηλιά (33 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Σελλών' ανέρχεται σε 134 κατοίκους. Η πρώτη γραπτή αναφορά του χωριού ανάγεται σε οθωμανικά έγγραφα του 15ου αιώνα Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή GTP - Greek Travel Pages Σελλά Ευρυτανίας Αρχειοθετήθηκε 2009-03-21 στο Wayback Machine.
Μπάγκσυ Σίγκελ

Ο Μπέντζαμιν "Μπάγκσυ" Σίγκελ (αγγλικά: Benjamin "Bugsy" Siegel‎), (28 Φεβρουαρίου 1906 - 20 Ιουνίου 1947) ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ που συνεργαζόταν με την οικογένεια του εγκλήματος Τζενοβέζε (μια από τις πέντε οικογένειες που κυριαρχούσαν στις δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος στη Νέα Υόρκη σαν μέρος της Μαφίας). Έχοντας το παρατσούκλι "Μπάγκσυ", ο Σίγκελ ήταν γνωστός ως αδίστακτος με τους συνεργάτες του και ήταν γνωστός ως ένας από τους πιο "κακόφημους και επίφοβους γκάνγκστερ της εποχής του". Περιγραφόμενος ως όμορφος και χαρισματικός, έγινε ένα από τους πρώτους γκάνγκστερ-διασημότητες που φιγούραραν στην πρώτη σελίδα. Ήταν επίσης μια κινητήρια δύναμη πίσω από την ανάπτυξη του Λας Βέγκας με την δημιουργία του καζίνο Φλαμίνγκο.

 Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1906 και μεγάλωσε στα Εβραϊκά γκέτο της Νέας Υόρκηςς. Ο Σίγκελ ήταν ένας από τους ιδρυτές και τους ηγέτες της οργάνωσης, Murder Inc., και έγινε λαθρέμπορος οινοπνευματώδων κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, κάτω από τον Άρνολντ Ρόθσταϊν. Μετά την άρση της ποτοαπαγόρευσης το 1933, στράφηκε προς τα τυχερά παιχνίδια. Το 1936, έφυγε από τη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στην Καλιφόρνια. Το 1939, ο Σίγκελ δικάστηκε για τη δολοφονία του μαφιόζου συνεργάτη του, Χάρι Γκίνμπεργκ και αθωώθηκε το 1942. Ο Σίγκελ ταξίδεψε στο Λας Βέγκας, της Νεβάδα, όπου χειρίστηκε και χρηματοδότησε ορισμένες από τις αρχικές χαρτοπαικτικές λέσχες. Bοήθησε τον δημιουργό του Ξενοδοχείου Φλαμίνγκο, William Wilkerson από τη στιγμή που αυτός ξέμεινε από κεφάλαια. Ο Σίγκελ ανέλαβε το έργο και διαχειρίστηκε τα τελικά στάδια της κατασκευής . Το Φλαμίνγκο άνοιξε στις 26 Δεκεμβρίου 1946 αλλά έτυχε κακής υποδοχής και σύντομα έκλεισε. Επαναλειτούργησε Μάρτιο του 1947 όταν το ξενοδοχείο είχε ολοκληρωθεί. Τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου 1947, ο Σίγκελ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στο σπίτι της φίλης του Βιρτζίνια Χιλ στο Μπέβερλι Χιλς.
(I Would) Die for You

Το "(I Would) Die for You" (συχνά αναφέρεται και ως "Die for You") είναι τραγούδι των Antique. Ήταν η ελληνική συμμετοχή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2001, ερμηνευμένο στα Αγγλικά και στα Ελληνικά από τους Antique, ένα ντουέτο που απαρτίζεται από τους Έλενα Παπαρίζου και Νίκο Παναγιωτίδη, και οι δύο γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Σουηδία από Έλληνες γονείς. Πριν την συμμετοχή τους στην Eurovision, το συγκρότημα είχε κάνει δύο ακόμη επιτυχίες που μπήκαν στις κορυφαίες 10 θέσεις των charts σε Ελλάδα και Σουηδία, το "Ώπα Ώπα" και το "Δυνατά Δυνατά". Το "(I Would) Die for You" κυκλοφόρησε στην αγορά από τη Bonnier Music και την EMI International μετά τον διαγωνισμό. Το ο δίσκος έγινε πλατινένιος στην Ελλάδα και χρυσός στη Σουηδία. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο άλμπουμ των Antique με τίτλο "Die for You".

 Το τραγούδι εκτελέστηκε 22ο τη βραδιά μετά τον Φαμπρίτσιο Φανιέλλο της Μάλτας με το "Another Summer Night" και πριν από τους Rollo & King της Δανίας με το "Never Ever Let You Go". Κατά το πέρας της ψηφοφορίας, είχε λάβει 147 βαθμούς, τερματίζοντας στην 3η θέση, ανάμεσα σε 23 χώρες.Το τραγούδι, με στίχους του Αντώνη Παππά και τη μουσική του Νίκου Τερζή, που αργότερα θα σύνθεταν το "Love Me Tonight" για τη Λευκορωσία, είναι ένα ανεβαστικό κομμάτι που εμπνέεται εν μέρει από την ελληνική λαϊκή μουσική. Λυρικά, ασχολείται με τη συνειδητοποίηση εκ μέρους των τραγουδιστών, οι οποίοι τραγουδούν από κοινού για το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης, ότι η αγάπη τους είναι το μόνο που έχει σημασία. Μας λένε ο ένας στον άλλον ότι "θα πέθαινα για σένα/Κοίτα στα μάτια μου και δες ότι είναι αλήθεια". Η παράσταση του διαγωνισμού ήταν μια σχετικά στατική υπόθεση, με τους τραγουδιστές καθώς και τους υποστηρικτές τραγουδιστές που στέκονταν μπροστά από τα μικρόφωνα να τραγουδούν. Ωστόσο, η Έλενα Παπαρίζου φορούσε μια σφιχτή λευκή στολή, ξεχωρίζοντας ενάντια στους τραγουδιστές και τους συνεργάτες της. Ενώ ο διαγωνισμός είχε στο σημείο αυτό αγκαλιάσει την προ-ηχογραφημένη μουσική, ο Νίκος Παναγιωτίδης ερμήνευσε με το παραδοσιακό ελληνικό μπουζούκι. Η τρίτη θέση ήταν η υψηλότερη θέση της Ελλάδας μέχρι το Διαγωνισμό του 2005, όταν η Παπαρίζου, αυτή τη φορά σόλο, κέρδισε τον διαγωνισμό με το "My Number One". Ακολούθησε ως Έλληνας εκπρόσωπος στο Διαγωνισμό ο Μιχάλης Ρακιντζής το 2002 με το "S.A.G.A.P.O.". Ελληνική κυκλοφορία"(I Would) Die For You" (Αγγλική Έκδοση) (3:00) "(I Would) Die For You" (Eurovision Έκδοση) (3:00) "(I Would) Die For You" (Ελληνική Έκδοση) (3:00) "(I Would) Die For You" (Επεκτεταμένη Έκδοση)Προωθητικό τραγούδι"(I Would) Die For You" (Eric S Radio) "(I Would) Die For You" (Die For Disco Radio) "(I Would) Die For You" (Nordlight Vs C&N Project) "(I Would) Die For You" (BGTH Remix Radio) "(I Would) Die For You" (Eric S Club) "(I Would) Die For You" (BGTH Remix Extended) "(I Would) Die For You" (Die For Disco Instrumental) "(I Would) Die For You" (Eurovision Έκδοση) "(I Would) Die For You" (Επεκτεταμένη Έκδοση) Στίχοι του τραγουδιού Αρχειοθετήθηκε 2019-04-02 στο Wayback Machine.
Το φιλί της γυναίκας αράχνης

Το φιλί της γυναίκας αράχνης (πρωτότυπος τίτλος: Kiss of the Spider Woman, O Beijo da Mulher-Aranha) είναι αμερικανική-βραζιλιάνικη ταινία σε σκηνοθεσία του Έκτορ Μπαμπένκο. Το σενάριο του Λέοναρντ Σρέιντερ είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μανουέλ Πουίγκ.

 Σε μία φυλακή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στη Βραζιλία, βρίσκονται ο Βαλεντίν, που συνελήφθη γιατί είναι αριστερός, και ο Λουίς, που συνελήφθη γιατί είναι ομοφυλόφιλος. Οι δυο τους είναι πολύ διαφορετικοί, καθώς ο Λουίς σκέφτεται μια ρομαντική ταινία της περιόδου της ναζιστικής προπαγάνδας, ενώ ο Βαλεντίν σκέφτεται την πολιτική κατάσταση στη χώρα και αναπολεί τις στιγμές με την πρώην σύντροφό του, Μάρτα. Έτσι, στην αρχή υπάρχει ένταση μεταξύ τους, όμως όσο περνά ο καιρός γίνονται φίλοι. Στην πορεία αποκαλύπτεται ότι ο Λουίς είναι τοποθετημένος στο κελί από τη μυστική αστυνομία, προκειμένου να αποσπάσει πληροφορίες από τον Βαλεντίν, ενώ του έχουν υποσχεθεί πως θα τον αφήσουν ελεύθερο αν μάθει τα ονόματα των μελών της επαναστατικής οργάνωσης. Ο Λουίς ερωτεύεται τον Βαλεντίν και οι δυο τους έρχονται ένα βράδυ σε σεξουαλική επαφή. Ο Βαλεντίν του δίνει έναν τηλεφωνικό αριθμό για να έρθει σε επαφή με την οργάνωση και ο Λουίς, διστάζει στην αρχή επειδή φοβάται τις συνέπειες της προδοσίας, εν τέλει όμως τον δέχεται. Στο τέλος, ο Λουίς επικοινωνεί με την επαναστατική οργάνωση. Όταν πάει να τους συναντήσει, τον ακολουθεί η μυστική αστυνομία και τον πυροβολεί. Οι αστυνομικοί του λένε πως αν τους δώσει πληροφορίες θα τον πάνε σε νοσοκομείο και θα σωθεί, όμως ο Λουίς αρνείται και πεθαίνει στον δρόμο. Τότε η αστυνομία τον πετά στα σκουπίδια και πλάθει την ιστορία ότι η επαναστατική οργάνωση τον δολοφόνησε. Στη φυλακή, ο Βαλεντίν βασανίζεται και όταν ο γιατρός του δίνει μορφίνη για να κοιμηθεί, εκείνος βλέπει ότι είναι σε ένα ειδυλλιακό νησί με τη Μάρτα. Στο φεστιβάλ των Καννών ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα, ενώ ο Γουίλιαμ Χερτ έλαβε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού.Στα Βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα σε τέσσερις κατηγορίες: ταινίας, σκηνοθέτη, διασκευασμένου σεναρίου και Α' Ανδρικού ρόλου (Γουίλιαμ Χερτ) και κέρδισε στην τελευταία.Στις Χρυσές Σφαίρες ήταν υποψήφια σε τρεις κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, Α' Ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία (Γουίλιαμ Χερτ, Ραούλ Τζούλια) και Β' Γυναικείου ρόλου (Σόνια Μπράγκα).Στα βραβεία BAFTA κέρδισε στην κατηγορία Α' Ανδρικού ρόλου (Γουίλιαμ Χερτ). Kiss of the Spider Woman στην IMDb Kiss of the Spider Woman στο Box Office Mojo Kiss of the Spider Woman στο Rotten Tomatoes Kiss of the Spider Woman στο Metacritic
Πολεμικές αποζημιώσεις

Πολεμικές αποζημιώσεις, είναι, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνού Δικαίου, το συνήθως χρηματικό ποσό που καλείται να καταβάλλει ο υπαίτιος της παράνομης πρόκλησης πολέμου, ο οποίος συνήθως είναι και ο ηττημένος της σύγκρουσης. Το κράτος που παράνομα ξεκίνησε πολεμική δράση οφείλει να καταβάλλει ως αποζημίωση για τις ζημιές που προκλήθηκαν ένα -συνήθως- χρηματικό ποσό, με σκοπό τον περιορισμό των ζημιών και των απωλειών που υπέστη το αμυνόμενο κράτος.

 Η Ρώμη επέβαλε μεγάλες αποζημιώσεις στην Καρχηδόνα μετά τον Πρώτο και Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο.Ορισμένες πολεμικές αποζημιώσεις προκάλεσαν αλλαγές στη νομισματική πολιτική. Για παράδειγμα, οι αποζημιώσεις που κατεβλήθησαν από τη Γάαλλία μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόφαση της Γερμανίας να υιοθετήσει τον κανόνα του χρυσού. Μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η ηττημένη Ελλάδα αναγκάστηκε να καταβάλλει υπέρογκα ποσά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (4 εκατομμύρια λίρες). Η Ελλάδα, η οποία είχε ήδη χρεοκοπήσει, αναγκάστηκε να προβεί στην εποπτεία των δημόσιων οικονομικών της από τη ΔΟΕ. Η Γερμανία ήταν η κατ’ εξοχήν ηττημένη χώρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έφερε την υποχρέωση να καταβάλλει αποζημιώσεις στους συμμάχους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Στη Παρισίου, το 1945, η Ελλάδα έλαβε ποσοστό 7,05% επί των συγκεκριμένων αποδόσεων (25.000.000$) τα οποία κατεβλήθησαν κατά κόρον σε μηχανολογικό εξοπλισμό. Το 1953 αποφασίστηκε το κούρεμα του Γερμανικού χρέους προς την Ελλάδα κατά 60%.
Αλφάβητο Σαχμούχι

Το Σαχμούχι (شاہ مکھی‬, Γκουρμούχι: ਸ਼ਾਹਮੁਖੀ, κυριολεκτικά σημαίνει "από το στόμα του Βασιλιά") είναι περσοαραβικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται από τους Μουσουλμάνους στο Παντζάμπ να γράψει τη παντζαμπική γλώσσα. Γενικά γράφεται στο καλλιγραφικό στυλ Νασταλίκ, το οποίο χρησιμοποιείται και στα Ούρντου. Τα Παντζαμπικά γράφονται επίσης και με το αλφάβητο Γκουρμούχι. Το αλφάβητο Σαχμούχι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους Σουφιστές ποιητές του Παντζάμπ και έγινε το συμβατικό στυλ γραφής για το Μουσουλμανικό πληθυσμό της Πακιστανικής επαρχίας του Παντζάμπ μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947, ενώ η κυρίως ινδουιστική Σιχική σύγχρονη πολιτεία Παντζάμπ της Ινδίας ενέκρινε το αλφάβητο Γκουρμούχι για τη παντζαμπική γλώσσα. Χρησιμοποιείται ως κύριο αλφάβητο για την διάλεκτο Ποθοθάρι στην ινδική πολιτεία Τζαμού και Κασμίρ.Το Σαχμούχι γράφεται από τα δεξιά προς τα αριστερά, ενώ τα Γκουρμούχι γράφονται από τα αριστερά προς τα δεξιά. Δεξιά είναι η σύγκριση των δύο σεναρίων.

 Τα σύμφωνα διπλασιάζονται με ένα ّ (ੱ). π.χ.: ﷲ‬ (ਅੱਲਾਹ) "Αλλάχ", كَچَّا‬ (ਕੱਚਾ) Κατστσά "άγουρα". Οι ήχοι του Γκουρμούχι ñ (ਞ), ng (ਙ), ṇ (ਣ), nh (ੰ/ં) γράφονται με το γράμμα νουν γκούνα ں‬ (νουν χωρίς τελεία). Στην αρχική και μεσαία θέση η τελεία διατηρούνται. Το ے‬ (Μπάρι γιε) βρίσκεται μόνο στην τελική θέση όταν γράφονται οι ήχοι e (ਏ) ή æ (ਐ). Στην αρχική και μεσαία θέση γράφεται ως ی‬. Υπάρχουν τρία γράμματα που χρησιμοποιούνται όταν δηλώνεται βραχύ φωνήεν: َ (ਅ), ُ (ਉ), ِ (ਇ) για τα a, u, i. Παραδείγματα: قَلَم‬ (ਕ਼ਲਮ) qalam "στυλός", گھُپ‬ (ਘੁਪ) ghup "πυκνός", لِحاظ‬ (ਲਿਹਾਜ਼) lihāż "αντάλλαγμα" Στην αρχή μιας λέξης, τα βραχέα φωνήεντα γράφονται με τη βοήθεια του ا‬ (άλιφ) ως εξής: اِ‬, اُ‬, اَ‬. Τα μακρά φωνήεντα εκφράζονται με ے‬, ی‬, ا‬ και و‬ ως εξής: Στα παντζαμπικά υπάρχουν πολλές αραβικές και περσικές δανεικές λέξεις. Αυτές οι λέξεις περιέχουν κάποιους ήχους που ήταν ξένοι προς τις νοτιοασιατικές γλώσσες πριν τις επιρροές από τα αραβικά και τα περσικά, και εκπροσωπούνται από την εισαγωγή τελειών κάτω από συγκεκριμένους χαρακτήρες του Γκουρμούχι. Καθώς το αλφάβητο Γκουρμούχι είναι φωνητικό, κάθε δανεική λέξη που περιείχε προϋπάρχοντες ήχους μεταγράφονταν πιο εύκολα χωρίς την ανάγκη τροποποίησης χαρακτήρων με τελείες. Το ع‬ μπορεί να μεταγραφεί με πολλούς τρόπους λόγω της αλλαγής ήχου σε διάφορες αραβικές και περσικές λέξεις. Αλφάβητο Γκουρμούχι Αλφάβητο Σαράικι Shahmukhi to Gurmukhi Transliteration System: A Corpus based Approach The Western Panjabi Alphabet Αρχειοθετήθηκε 2017-11-30 στο Wayback Machine. Learn Shahmukhi Likhari in Shahmukhi Kalam-e-Baba Nanak Punjabi and Punjab E-Book on Gurmukhi and Shahmukhi PDF on Gurmukhi and Shahmukhi Αρχειοθετήθηκε 2018-09-03 στο Wayback Machine.
Ισούφ Ουαταρά

Ο Ισούφ Ουαταρά (γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1988 στην Ουαγκαντουγκού) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από την Μπουρκίνα Φάσο ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της βουλγαρικής Τσερνομόρετς Μπουργκάς, ως μέσος.

 Ο Ουαταρά ξεκίνησε την καριέρα του από την Ετουάλ Φιλάντ Ουαγκαντουγκού. Τον Ιούλιο του 2008 υπέγραψε στην πορτογαλική Ουνιάο Λεϊρία, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, με την φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 21 Αυγούστου, απέναντι στην ΣΝ Σάντα Κλάρα. Συνεισέφερε με 25 συμμετοχές (ένα τέρμα) στην επιστροφή της ομάδας στην κορυφαία κατηγορία, όμως είχε αισθητή μειωμένο χρόνο συμμετοχής την αμέσως επόμενη σεζόν. Τον Σεπτέμβριο του 2011, αφού πέρασε μία σεζόν ως δανεικός στην ΣΝ Τροφένσε – ομάδα της Β΄ Κατηγορίας, μαζί της αγωνίστηκε σε λιγότερο τους ενός τρίτου των αγώνων της – ο Ουαταρά αποχώρησε από την Λεϊρία και υπέγραψε στη Νιμ Ολιμπίκ, ομάδα της γαλλικής Γ΄ Κατηγορίας. Την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή για την βουλγαρική Τσερνομόρετς Μπουργκάς, μετά από μια περίοδο δοκιμαστικών μαζί της. Ο Ουαταρά πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Μπουρκίνα Φάσο προτού καν φτάσει τα 20 έτη, βοηθώντας την στην επίτευξη εκτός έδρας νίκης με σκορ 2–1 επί της Τυνησίας στις 1 Ιουνίου 2008 για τα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Στις 8 Ιανουαρίου 2013, κλήθηκε στην αποστολή της Μπουρκίνα Φάσο που θα λάμβανε μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2013. Αγωνίστηκε στην αναμέτρηση απέναντι στο Τόγκο για τα προημιτελικά της διοργάνωσης. Στατιστικά και προφίλ στο Zerozero Στατιστικά στο ForaDeJogo Αρχειοθετήθηκε 2012-11-05 στο Wayback Machine. Προφίλ στο Transfermarkt
Σωφρόνιος Περτσινίδης

Ο Σωφρόνιος Περτσινίδης του Ιωάννη (Μεσουμπιέ, Πόντος, 11 Μαρτίου 1912 - Θεσσαλονίκη, 2 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κιλκίς.

 Γεννήθηκε το 1912 στο Μεσουμπιέ του Πόντου. Καταγόταν από την Κορωνούδα Κιλκίς. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη ως το έτος 1950.Παντρεύτηκε την Παρθένα Παπαδοπούλου και απέκτησαν 2 γιους, το Μιχάλη και τον Ιωάννη. Εξελέγη βουλευτής Κιλκίς αρχικά με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη το 1961, 1963 και το 1964. Μετά τη Μεταπολίτευση κέρδισε τις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και με 7.605 σταυρούς προτίμησης. Στις εκλογές του 1977 ήταν ξανά υποψήφιος με τη ΝΔ και συγκέντρωσε 5.677 ψήφους χωρίς να εκλεγεί βουλευτής και αποχώρησε από την πολιτική ζωή. Απεβίωσε στη συμπρωτεύουσα σε ηλικία 93 ετών.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1980-1981

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1980–81 ήταν το 22ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 2ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Τη χρονιά αυτή δύο γεγονότα σημάδεψαν το ελληνικό ποδόσφαιρο: Οι 21 νεκροί της Θύρας 7 μετά τον αγώνα Ολυμπιακός - ΑΕΚ 6–0 και ο θάνατος του Ούγγρου προπονητή του ΠΑΟΚ Γκιούλα Λόραντ κατά τη διάρκεια του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 1-0.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Κάζιμιρ Γκόρσκι. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Αρβανίτης (6), Σαργκάνης (28), Τσακμακίδης (1). Αμυντικοί: Βαμβακούλας (26/2), Δαμιανίδης (10), Καραβίτης (3), Κυράστας (25/1), Μίχος (22), Νοβοσέλατς (34/2), Πάλλας (8), Στ. Παπαδόπουλος (30/2). Μέσοι: Κουσουλάκης (26/6), Νικολούδης (29/4), Ξανθόπουλος (13/1), Περσίας (32/1). Επιθετικοί: Άλστρομ (25/5), Αναστόπουλος (20/4), Γαλάκος (31/10), Γκαβασιάδης (4), Γκρέγκορι (4), Καλτσάς (2/1), Κοκολάκης (3/1), Λεμονής (10), Ορφανός (32/9). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 2 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Η δευτεραθλήτρια ΑΕΚ δεν κέρδισε συμμετοχή σε Ευρωπαϊκό Κύπελλο εκτίοντας την ποινή μονοετούς αποκλεισμού, που της επιβλήθηκε από την ΟΥΕΦΑ για επεισόδια στον αγώνα της προηγούμενης περιόδου ΑΕΚ - Άρτζες Πιτέστι για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1980-81
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1972-73 αποτέλεσε το 18ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 3η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1972-73 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1973-74. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1973-74. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1972-73: Ευαγόρας Πάφου ΑΣΙΛ Λύσης Άρης ΛεμεσούΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1971-72: ΑΠΟΠ ΠάφουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1971-72: Εθνικός Αστέρας Λεμεσού Εθνικός Άσσιας Ομόνοια Αραδίππου Παρθενών Ζώδιας Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Πηγή: «Το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 4. 7 Μαΐου 1973. «Το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 4. 7 Μαΐου 1973. ΚΟΠ (Ιούνιος 2015). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-73. http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T15%20FINAL.pdf. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1972-73
Νατάσα Κορολιόβα

Η Νατάσα Κορολιόβα (ρωσ. Наташа Королёва, πραγματικό όνομα Νατάλια Βλαντίμιροβνα Ποριβάι, ρωσ. Ната́лия Влади́мировна Порыва́й, γενν. 31 Μαΐου 1973, Κίεβο, ΕΣΣΔ) είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός και παρουσιάστρια.

 Η Νατάσα έχει παντρευτεί 2 φορές, πρώτα τον διάσημο Ρώσο τραγουδιστή Ίγκορ Νικολάγεφ και αργότερα τον Ρώσο τραγουδιστή, ηθοποιό, στρίπερ και μποντιμπίλντερ Σεργκέι Γκλουσκό. Απέκτησε έναν γιο ο οποίος γεννήθηκε 18 Φεβρουαρίου του 2002. 1990 — «Жёлтые тюльпаны»Мама, не плачь Серые глаза Первый поцелуй Под летним дождём Жёлтые тюльпаны Почему умирает любовь Синие лебеди Жемчуг Котёнок1992 — «Дельфин и русалка»Дельфин и русалка Пожалуйста, не плачь Венеция Ночной бульвар Такси, такси… Раскаты грома Московская Джульетта Два крестика1994 — «Поклонник»Лунная ночь Поклонник Никогда Ласточка Киевский мальчишка Жёлтый чемоданчик Палочка-выручалочка Подарок Мотылёк Улица моей мечты1995 — «Конфетти»Подсолнухи Конфетти Голубой топаз Маленькая страна Неужели это я Краденные яблочки Мужичок с гармошкой Тучка Три желанья Янтарь Попурри1997 — «Бриллианты слёз»Лето кастаньет Хрустальное сердце Мальвины Навсегда Бриллианты слёз Зимние месяцы Каждая маленькая девочка Орхидея В тёмной комнате Только ты не умирай Прилаская меня На край света2001 — «Сердце»Сердце Между нами Не проси Было или не было Как твои дела? Милый мой Белые кружева Любовь Губы в губы 10 лет Мальчик мой Когда-нибудь2002 — «Осколки прошлого»Жёлтые тюльпаны /Remix/ Почему умирает любовь /Remix/ Чуть-чуть не считается Бриллианты слёз Навсегда Лето кастаньет Маленькая страна Голубой топаз Конфетти Подсолнухи Киевский мальчишка Поклонник Ласточка Жёлтый чемоданчик Синие лебеди2003 — «Веришь или нет (плюс Тарзан)»Ты мне веришь или нет Не забуду Твой мир Капелька Календарь Снежные звёзды Ревнуй Буги-вуги Лелеки Красный конь Не забуду (караоке версия) Капелька (караоке версия)2006 — «Рай там, где ты»Рай там, где ты (дуэт с Тарзаном) Немые капли дождя Сиреневый рай Белая сирень Стильный мужчина Живи и верь в любовь Любимому Камушки Разлучница Ожившая кукла Новогодняя Подсолнухи (ремикс) 2006 — «Кристалл мечты» 2007 — «На синем море» 2008 — «В зале ожидания» 2008 — «Мама» 2009 — «Ночной город» 2009 — «Любовь без правил» 2010 — «Туда, где солнце» 2010 — «Чмоки-чмоки» 2010 — «Дую-дую» 2011 — «Ты прости» 2011 — «Не отпускай меня» 2011 — «Точь-в-точь» (дуэт с С. Глушко) 2012 — «Небеса» 2012 — «Taxi and the City» 2013 — «Венецианская осень» 2013 — «La Bomba» (дуэт с Н. Медведевой) 2013 — «Стояла и плакала» 2014 — «Абрикосовые сны» 2014 — «Порочен я тобой» (дуэт с А. Маршалом) Unofficial site
Χερσόνησος της Κυζίκου

Η Χερσόνησος της Κυζίκου (τουρκικά: Kapıdağ Yarımadası) είναι μια χερσόνησος στην βορειοδυτική Μικρά Ασία, η οποία βρίσκεται στην Θάλασσα του Μαρμαρά στην επαρχία Μπαλίκεσιρ της Τουρκίας. Η χερσόνησος σχηματίζει τον κόλπο της Πανόρμου στα ανατολικά του και τον κόλπο της Αρτάκης στα δυτικά του.

 Στην κλασική αρχαίας ελληνική γραμματεία αναφέρεται ως Αρκτόνησος, η οποία ενώθηκε με την ηπειρωτική χώρα με έναν στενό ισθμό στους ιστορικούς χρόνους είτε από σεισμό είτε (σύμφωνα με το μύθο) από τον Μέγα Αλέξανδρο. Έγινε γνωστή ως χερσόνησος της Κυζίκου από την ομώνυμη σπουδαιότερη πόλη της. Η πόλη της Κυζίκου εγκαταλείφθηκε μετά από μεγάλους σεισμούς, αλλά από το 1303 έως το 1304 ήταν η βάση της Καταλανικής Εταιρείας της Ανατολής και ο τόπος της Μάχης της Κυζίκου τον Οκτώβριο του 1303. Μετά την κατάκτησή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, άνηκε στον καζά της Αρτάκης (Ερντέκ), στην επαρχία της Προύσας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην χερσόνησο κατοικούσε στη συντριπτική του πλειοψηφία ελληνορθόδοξος πληθυσμός (26.300 Έλληνες, 2.700 Τούρκοι, 1.000 Αρμένιοι, 500 Κιρκάσιοι, και λίγοι Εβραίοι και Αλβανοί). Περίπου στο κέντρο της χερσονήσου βρισκόταν η ιστορική Μονή της Φανερωμένης, ερείπια της οποίας σώζονται σήμερα. Στην χερσόνησο υπάρχουν συνολικά 17 χωριά, εκ των οποίων τα 14 παράλια και τα 3 μεσόγεια. Αυτά είναι (εντός παρενθέσεως το ιστορικό ελληνικό τους τοπωνύμιο): Erdek (Αρτάκη), Ocaklar (Γωνιά), Narlı (Ρόδα), İlhanköy (Χαράκι) στα δυτικά παράλια. Doğanlar (Δρακούντα), Turan (Βαθύ), Ormanlı (Κατάτοπος), Ballıpınar (Λαγκάδα), Çayağzı (Διαβατή) και Kestanelik (Καστέλλι) στα βόρεια παράλια. Çakılköy (Μηχανιώνα),Karşıyaka (Πέραμος), Tatlısu (Αρμενοχώρι) και Aşağıyapıcı (Νεοχώριο ή Κάτω Καινούργιο Χωριό) στην ανατολική παραλία. Yukarıyapıcı (Επάνω Καινούργιο Χωριό ή Γιαπουτζή-κιοϊ), Hamamlı (Χαμαμλί) και Çeltikçi (Κούκουρο) στο εσωτερικό.
Χεράτ (ζωγραφική)

Με το όνομα Χεράτ στη ζωγραφική φέρεται ιδιαίτερη σχολή, (τέχνη), που αφορά ισλαμική τεχνοτροπία μικρογραφίας που αναπτύχθηκε στη πόλη Χεράτ (του Αφγανιστάν), κατά τον 15ο αιώνα, τότε που ήταν πρωτεύουσα της Περσίας.

 Η τεχνοτροπία αυτή είχε μάλιστα τεθεί υπό την προστασία των Τιμουριδών αφού ξεκίνησε επί εποχής του Σαχ Ροχ, του γιου του Ταμερλάνου, περί το 1400. Έφθασε δε στη μεγαλύτερη ακμή της στην εποχή του Μπαϋσουνκούρ Μιρζά, γιου του Σαχ Ροχ, ο οποίος καλούσε στην Αυλή του τους καλύτερους ζωγράφους της εποχής του, απ΄ όλη τη περιοχή του σημερινού Ιράν και Αφανιστάν. Η τεχνοτροπία αυτή τελικά άνθησε μέχρι το 1507 όταν καταλήφθηκε η Χεράτ και στη συνέχεια λεηλατήθηκε από τους Ουζμπέκους. Η τεχνοτροπία Χεράτ ήταν ζωγραφική κυρίως πάνω σε μετάξι τεμάχια εκ του οποίου κοσμούσαν διάφορα χειρόγραφα κειμενα ποιητικών έργων. Η τεχνική αυτή προήλθε από παλαιότερη τεχνική ζωγραφικής παράδοσης των αρχαίων πόλεων της Ταυρίδας και της Σιράζ. Το κύριο χαρακτηριστικό της τεχνοτροπίας χεράτ ήταν η απεικόνιση της προοπτικής σε παραστάσεις μεμονωμένων ομάδων ανθρώπων ή ζώων ή άλλων τοπίων σε υπερκείμενα επίπεδα με διαδοχική σμίκρυνση έτσι ώστε να διακρίνονται διάφορες παρατάξεις σε βάθος πεδίου δίνοντας την εικόνα ότι κάθε μία είναι πίσω από την άλλη. Κυρίαρχα χρώματα της τεχνοτροπίας αυτής ήταν το πράσινο του σμαραγδιού και η ποικιλία του βαθυγάλαζου με χαρακτηριστική λεπτότητα χρωματισμού. Αργότερα κυρίαρχη μορφή της ζωγραφικής αυτής ήταν ο Μπεχζάντ που υπό την προστασία του Βασιλέα Χουσεΐν Μπαϋκαράχ (1469-1506) δημιούργησε πλήθος εξαιρετικών έργων μερικά των οποίων σώζονται σήμερα σε σημαντικές εθνικές βιβλιοθήκες και μουσεία του κόσμου. Ένα εξ αυτών των αριστουργημάτων είναι και ο λεγόμενος "Δενδρόκηπος" του 1489, που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Καΐρου. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.61ος, σ.70.
Μαρωνία Λασιθίου

H Μαρωνία ή Μαρωνιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων και απέχει 9 χιλιόμετρα από την Σητεία.

 Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί λείψανα οικισμού των μινωικών χρόνων και στη θέση Κεφάλα έχουν βρεθεί λαξευτοί τάφοι.Σύμφωνα με την παράδοση ο πρώτος οικιστής του χωριού είχε έρθει από την Μαρώνεια στη Θράκη. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Marones στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Marunea με 96 κατοίκους. Σε συμβόλαιο του 1591 αναφέρεται ως Μαρουνέα. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Marunea. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Maruta με 9 χαράτσα.Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Maronia με 8 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ως Μαρωνιά με 165 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Λιμένος Σητείας. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί της Αγίας Τριάδας και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Κοντά στο χωριό βρίσκονται τα σπήλαια Σπηλιάρα και Αγιόνερο. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μαρωνίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείαςτου δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 152 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Μαρωνίας
Εικασία του Γκόλντμπαχ

Η εικασία του Γκόλντμπαχ είναι ένα από τα παλιότερα άλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών και γενικότερα των μαθηματικών. Εκφράζεται ως εξής: Κάθε άρτιος θετικός ακέραιος αριθμός μεγαλύτερος του 2 μπορεί να εκφραστεί ως άθροισμα δύο πρώτων αριθμών, έτσι ώστε για κάθε n ≧ 2, 2 n = p + q {\displaystyle 2n=p+q} , όπου p, q πρώτοι αριθμοί.Για παράδειγμα, 4 = 2 + 2 6 = 3 + 3 8 = 3 + 5 10 = 3 + 7 = 5 + 5 12 = 5 + 7 14 = 3 + 11 = 7 + 7 κτλ.

 Στις 7 Ιουνίου 1742 ο Κρίστιαν Γκόλντμπαχ έστειλε μία επιστολή στον Λέοναρντ Όιλερ, στην οποία έκανε μια πρώτη αναφορά στην εξής εικασία: Κάθε άρτιος μεγαλύτερος του 2 μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων.Θεωρούσε βέβαια ως δεδομένο ότι το 1 είναι πρώτος αριθμός, σύμβαση που μεταγενέστερα εγκαταλείφθηκε. Έτσι σήμερα η αρχική θεωρία του Goldbach θα γραφόταν ως εξής Κάθε περιττός μεγαλύτερος του 5 μπορεί να γραφεί ως άθροισμα τριών πρώτων.Ο Όιλερ απάντησε με μία ισοδύναμη εκδοχή της εικασίας: Κάθε άρτιος ακέραιος μεγαλύτερος του 2 μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων,προσθέτοντας ότι το δέχεται ως ένα πλήρως ορισμένο θεώρημα (”ein ganz gewisses Theorema”), παρά το γεγονός ότι δεν είναι σε θέση να το αποδείξει. Αυτή η προγενέστερη εικασία είναι σήμερα γνωστή ως “τριαδική” εικασία του Γκόλντμπαχ, ενώ η μεταγενέστερη ως “ισχυρή” ή “δυαδική” εικασία του Γκόλνμπαχ. Η εικασία ότι όλοι οι περιττοί αριθμοί μεγαλύτεροι του 9 μπορούν να γραφτούν ως άθροισμα τριών περιττών πρώτων αριθμών καλείται ως η “αδύναμη” εικασία του Γκόλντμπαχ. Και οι δύο παραμένουν άλυτες μέχρι σήμερα. Όπως με πολλές άλλες εικασίες των μαθηματικών, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από διαδεδομένες αποδείξεις της εικασίας του Γκόλντμπαχ, από τις οποίες όμως καμία δεν έχει γίνει ακόμα αποδεκτή από την μαθηματική κοινότητα. Ο εκδοτικός οίκος "Faber and Faber" προσέφερε το βραβείο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων σε όποιον αποδείκνυε την εικασία του Γκόλντμπαχ μέσα στο χρονικό διάστημα από τις 10 Μαρτίου 2000 μέχρι τις 20 Μαρτίου 2002, αλλά κανείς δεν τα κατάφερε και έτσι η εικασία παραμένει ακόμα και μέχρι σήμερα ανοιχτή. Η δεύτερη εικασία ή ασθενής εικασία του Γκόλντμπαχ αναφέρει ότι κάθε περιττός ακέραιος αριθμός μεγαλύτερος του 5 μπορεί να εκφραστεί ως άθροισμα τριών πρώτων. Η εικασία ονομάζεται ασθενής, γιατί αν αποδειχθεί η κύρια εικασία, η απόδειξή αυτής είναι εύκολη. Κάθε άρτιος ακέραιος σύμφωνα με την εικασία, μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων. Προσθέτοντας σε αυτό το άθροισμα το 3 κατασκευάζονται όλοι οι περιττοί αριθμοί οι οποίοι είναι μεγαλύτεροι του 5. Η ασθενής εικασία αποδείχτηκε το 2013 από τον περουβιανό μαθηματικό Χάραλντ Άντρες Χέλφγκοτ (Harald Andrés Helfgott). Το τελευταίο Θεώρημα του Φερμά Απόστολος Κ. Δοξιάδης: Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Goldbach Η πρωτότυπη επιστολή του Goldbach προς τον Euler Η εικασία του Goldbach στο Wolfram Mathworld Ιστοσελίδα για την επαλήθευση της εικασίας σε δεδομένο ακέραιο
Γεντί Κουλέ

Το Γεντί Κουλέ (τουρκικά: Yedikule) (ελληνικά: Επτά Πύργοι) είναι γειτονιά της συνοικίας Φατίχ της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία. Πήρε το όνομά του από το επτάπύργο φρούριο Γεντί Κουλέ, το οποίο περιβάλλει τη γειτονιά. Το Γεντί Κουλέ έχει γίνει αστική περιοχή από τον 16ο αιώνα. Η γειτονιά έγινε κόμβος βιομηχανικών και αγροτικών δραστηριοτήτων. Το Γεντί Κουλέ έχει μια τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Yedikule GSK που έπαιξε στη Δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου της Τουρκίας για μια σεζόν. Το Μαρμαράι διέρχεται από τη γειτονιά, ωστόσο ο σιδηροδρομικός σταθμός Γεντί Κουλέ είναι κλειστός και τα τρένα δεν εξυπηρετούν τη γειτονιά.

 Η αστικοποίηση του Γεντί Κουλέ ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και έγινε σημαντικός κόμβος βιομηχανικών και γεωργικών δραστηριοτήτων. Τα τείχη Γεντί Κουλέ (επίσης γνωστά ως Τείχη Θεοδοσίου) είναι επίσης ένα αξιοσημείωτο ιστορικό τεχνούργημα. Ο πύργος του, το φρούριο Γεντί Κουλέ, κατασκευάστηκε μεταξύ 408-450 μ.Χ. και επισκευάστηκε μετά τον σεισμό του 740 στην Κωνσταντινούπολη. Το Γεντί Κουλέ ήταν γνωστό για τους κήπους του. Οι αστικοί κήποι του Γεντί Κουλέ ήταν επίσης διάσημοι για τα λάχανα και τα μαρούλια τους και χρησιμοποιήθηκαν για περισσότερα από 1500 χρόνια. Σύμφωνα με τα βιβλία των εγγυητών του έτους 1735, υπήρχαν 344 κήποι (συμπεριλαμβανομένων εννέα κήπων, που είναι εγκατεστημένοι μεταξύ της περιοχής "Σουρντιμπί", που εκτείνεται μεταξύ της Πύλης Γεντί Κουλέ και της Πύλης Σιλιβρί). Σύμφωνα με έναν χάρτη του 1835, υπήρχαν 102 κήποι. Το Γεντί Κουλέ (με το Εντιρνέ Καπού) φιλοξένησε επίσης ορισμένες εγκαταστάσεις όπως σφαγεία, σαπωνοποιίες και κεριά και εργαστήρια. Το Γεντί Κουλέ έγινε πολυπληθές μετά την πληθυσμιακή έκρηξη στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ 1940-1980. Και ως αποτέλεσμα αυτού, οι αστικοί κήποι του Γεντί Κουλέ και οι βιομηχανικές περιοχές έγιναν κατοικημένες περιοχές και ορισμένα τμήματα των αστικών κήπων χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του Ότογιολ 1 και τη δημιουργία χώρων απόθεσης απορριμμάτων τη δεκαετία του 1970. Ο δήμος της Κωνσταντινούπολης ξεκίνησε ένα έργο αποκατάστασης για τα υπόλοιπα τμήματα των Αστικών Κήπων. Ο Εκτέμ Ιμάμογλου, ως Δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, δήλωσε ότι: «Ντρέπομαι που τα τείχη του Γεντί Κουλέ δεν αποτελούν τουριστικό αξιοθέατο εδώ και χρόνια». Μια σημαντική σεισμικά ενεργή ζώνη ρήγματος, το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας, περνά στην υπεράκτια από το Γεντί Κουλέ στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Το Γεντί Κουλέ περιλάμβανε έναν αξιόλογο μη μουσουλμανικό πληθυσμό και σχολεία μέχρι πρόσφατα. Υπάρχουν επίσης ελληνικές και αρμενικές εκκλησίες και ένα αρμενικό νοσοκομείο, το νοσοκομείο Γεντί Κουλέ Σουρπ Πιγιτς. Ο πληθυσμός της περιοχής είναι 18.879 σύμφωνα με την απογραφή του 2019. Ο Καζίμ Κογιουντζού έδωσε μια συναυλία στο φρούριο Γεντί Κουλέ το 2004. Το Γεντί Κουλέ φιλοξένησε επίσης θεματικά φεστιβάλ όπως η γιορτή του μαρουλιού (τουρκικά: Marul Bayramı) στο παρελθόν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yedikule, Istanbul στο Wikimedia Commons