IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1909

Tο Γ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1909 διεξήχθη στις 22 Μαρτίου 1909, στην Αθήνα με την εκκίνηση και τον τερματισμό να γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο κύπελλο του Βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουήλ. Μετείχαν ομάδες 4 αθλητών εξ όλων των συλλόγων, χωρίς να διευκρινίζεται ποιών.

 Ο αγώνας του ανώμαλου δρόμου συνδυάστηκε με τους φοιτητικούς αθλητικούς αγώνες. Εντούτοις στο Στάδιο δεν συγκεντρώθηκαν παρά ελάχιστοι φίλαθλοι, κυρίως φοιτητές. Βασική αιτία της απουσίας θεατών αποτέλεσε το δριμύ ψύχος και το ψιλόβροχο που επικρατούσε, με αποτέλεσμα η "γυμνότης του Σταδίου" να προκαλέσει επικριτικά σχόλια στον τύπο. Τους αγώνες τίμησε με την παρουσία του ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄, ο διάδοχος Κωνσταντίνος, οι πριγκίπισσες Σοφία και Αλίκη και οι βασιλόπαιδες Χριστόφορος και Ανδρέας. Επίσης, παρέστησαν οι υπουργοί εξωτερικών Γεώργιος Μπαλτατζής και παιδείας Σπυρίδων Στάης, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Στέφανος Κυπαρίσσης, τα μέλη της Ολυμπιακής Επιτροπής και κάποιοι ξένοι διπλωμάτες. Η διαδρομή στην οποία διεξήχθη ο ανώμαλος δρόμος είχε συνολικό μήκος 12.000μ αλλά δεν υπάρχει περιγραφή της. Η εκκίνηση δόθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 16:30 και οι δρομείς βγήκαν από την ΒΑ κρύπτη προς το λόφο του Αρδηττού. Επέστρεψαν έπειτα από 50΄ λεπτά περίπου. Στη νικήτρια ομάδα των αγώνων απονεμήθηκε το βαρύτιμο ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε προσφέρει ο Ιταλός βασιλέας Βιτόριο Εμμανουέλε. Το κατέκτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα ο βασιλόπαις Γεώργιος, ως πρόεδρος της Ελλανοδίκου Επιτροπής, ανήγγειλε το αποτέλεσμα τηλεγραφικά στον βασιλιά της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του ανώμαλου δρόμου διεξήχθησαν οι φοιτητικοί αθλητικοί αγώνες, με τη συμμετοχή 47 φοιτητών, στους οποίους μετείχαν πολλοί γνωστοί πρωταθλητές. Σε αυτούς διεξήχθη για πρώτη φορά ο οπλίτης δρόμος 192μ, στον οποίο μετείχαν τέσσερις αθλητές που έτρεξαν με στρατιωτική εξάρτηση: λευκή ενδυμασία (παντελόνι, πουκάμισο) με αρβύλες, γυλιό, κλινοσκέπασμα, φυσιγγιοθήκες, σισιτιοδόχη (καραβάνα), υδροδοχείο (παγούρι), ξίφος και αραβίδα (βραχύκανο όπλο). Οι νικητές των φοιτητικών αγώνων ήταν: 100μ: Ι. Ρούσσος (Νομικής): 12.6 400μ: Σ. Ρωσσέτης (Νομικής): 58.4 800μ: Ι. Λέκας (Ιατρικής): 2.23.0 1500μ: Ηρ. Λαμπρόπουλος (Φιλοσοφικής): 4.59.0 110μ εμπ.: Μ. Μαντάς (Νομικής): 22.8 Οπλίτης δρόμος 192μ: Ι. Ρούσσος (Νομικής): Ύψος: Σ. Παπαπάνος (Νομικής): 1,55 Μήκος: Σ. Παπαπάνος (Νομικής): 5,765 Τριπλούν: Μ. Μαντάς (Νομικής): 12,83 Σφαιροβολία: Χ. Ζούρας (Ιατρικής): 11,00 Λιθοβολία: Χ. Ζούρας (Ιατρικής): 17,40 Ελληνική δισκοβολία: Γ. Ρεβελιώτης (Ιατρικής): 30,70 Ελληνικός ακοντισμός: Χ. Ζούρας (Ιατρικής): 40,71 εφ. "Εμπρός", 23/3/1909. εφ. "Σκριπ", 23/3/1909. Εφημερίδα "Αθλητικός Τύπος", 26-2-1932 σελ. 1 (ψηφιακή σελίδα 67) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
The World at War

Το The World at War (1973-1974) είναι βρετανική τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ 26 επεισοδίων που καταγράφει τα γεγονότα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη στιγμή της ολοκλήρωσής της το 1973 ήταν η πιο ακριβή σειρά που έγινε ποτέ, κοστίζοντας 900.000 £ Παρήχθη από τον Jeremy Isaacs, με αφηγητή τον Λώρενς Ολίβιε και περιέλαβε μουσική από τον Carl Davis. Ένα βιβλίο, The World at War, γράφτηκε από τον Mark Arnold-Forster, και κυκλοφόρησε το 1973, για να συνοδεύσει την τηλεοπτική σειρά. Αφότου η παραγωγή ολοκληρώθηκε, το World at War έχει προσελκύσει αναγνώριση και θεωρείται πλέον ως ένα ορόσημο στην ιστορία της βρετανικής τηλεόρασης. Μετά από την στιγμή της ολοκλήρωσής της, και καθώς ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος παρέμεινε νωπός στο μυαλό πολλών ανθρώπων, ο παραγωγός Jeremy Isaacs θεωρήθηκε μπροστά από την εποχή του στο να αναβιώνει μελέτες της στρατιωτικής ιστορίας. Η σειρά επικεντρώθηκε, μεταξύ άλλων, στην απεικόνιση των καταστροφικών ανθρώπινων εμπειριών της σύγκρουσης; στο πώς η ζωή και ο θάνατος στη διάρκεια του πολέμου έπληξε τους στρατιώτες, ναύτες και αεροπόρους, αμάχους, τα τραγικά θύματα της τυραννίας και τους τροφίμους στρατοπέδων συγκέντρωσης.

 Το The World at War, το οποίο έκανε χρήση σπάνιου υλικού έγχρωμου φιλμ, ανατέθηκε στην Thames Television το 1969. Τέτοια ήταν η έκταση της έρευνας, που χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να παραχθεί με κόστος 900.000 £ (2009 ισοδύναμα: £11.400.000 ). Εκείνη την εποχή, αυτό ήταν ένα ρεκόρ για μια βρετανική τηλεοπτική σειρά. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1973, στο ITV. Η σειρά έλαβε συνεντεύξεις από σημαντικά μέλη των εκστρατειών των συμμάχων και του Άξονα, καθώς και αυτόπτες μαρτυρίες από πολίτες, οπλίτες, αξιωματικούς και πολιτικούς, μεταξύ των οποίων οι Άλμπερτ Σπέερ, Καρλ Νταίνιτς, Βάλτερ Βάρλιμοντ, Τζέιμς Στιούαρτ, Bill Mauldin, Άβερελ Χάρριμαν, Κέρτις Λε Μέι, Λούις Μαουντμπάττεν, Alger Hiss, Τοσικάζου Κάσε, Μιτσούο Φουσίντα, Μινόρου Γκέντα, Τζ. Μπ. Πρίστλεϊ, Μπράιαν Χόρροκς, Τζων ΜακΚλόι, Λώρενς Ντάρελ, Άρθουρ Χάρρις, Τσαρλς Σουήνυ, Πολ Τίμπετς, Άντονι Ήντεν, Τράουντλ Γιούνγκε, Μαρκ Γουέιν Κλαρκ, Άντολφ Γκάλαντ, Χάσσο φον Μαντόιφελ και του ιστορικού Στέφεν Άμπροουζ (Stephen Ambrose). Στη σειρά "Η παραγωγή του The World at War", που περιλαμβάνεται στο DVD σετ, ο Jeremy Isaacs εξηγεί ότι δόθηκε προτεραιότητα σε συνεντεύξεις με επιζώντες υπασπιστές και βοηθούς παρά σε διακεκριμένες προσωπικότητες. Το πιο δύσκολο πρόσωπο να εντοπισθεί και να πεισθεί να δώσει συνέντευξη ήταν ο υπασπιστής του Χάινριχ Χίμλερ, Καρλ Βολφ (Karl Wolff). Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, παραδέχτηκε ότι αντίκρισε μεγάλης κλίμακας εκτελέσεις παρουσία του Χίμλερ. Ο Isaacs αργότερα εξέφρασε την ικανοποίησή του για το περιεχόμενο της σειράς, σημειώνοντας ότι αν είχε πρόσβαση σε αποχαρακτηρισμένες πληροφορίες κατά το χρόνο της παραγωγής, θα είχε προσθέσει αναφορές στις βρετανικές προσπάθειες αποκρυπτογράφησης. Σε μια λίστα των 100 σπουδαιότερων βρετανικών τηλεοπτικών προγραμμάτων που καταρτίστηκε από το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατά το 2000, που ψηφίστηκε από τους επαγγελματίες του κλάδου, ​​το The World at War κατετάγη 19ο. Επίσημος ιστότοπος The World at War στην IMDb
Παύλα

Η παύλα ( – ή — ) είναι σημείο στίξης που μεταξύ άλλων χρησιμοποιείται εντός διαλόγου, ώστε να φανεί ότι αλλάζει πρόσωπο (η απλή παύλα· ενώ υπάρχει και η διπλή). Στα ψηφιακά έγγραφα και στους υπολογισμούς πολλές φορές αντικαθίσταται από το ενωτικό/μείον (ή ενωτικό-πλην), το οποίο είναι το μοναδικό σχετικό σύμβολο που υπάρχει στα πληκτρολόγια, και καθιερώθηκε να αντιπροσωπεύει είτε το ενωτικό (-) είτε το σύμβολο της αφαίρεσης, το μείον (-).

 Η χρήση ενός μοναδικού χαρακτήρα για το ενωτικό και το μείον ήταν ένας συμβιβασμός που έγινε στις πρώτες μέρες της εφεύρεσης των γραφομηχανών σταθερού πλάτους και των οθονών ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ωστόσο, με τη σωστή στοιχειοθέτηση και τον γραφικό σχεδιασμό, υπάρχουν ξεχωριστοί χαρακτήρες για το ενωτικό, τις παύλες και το σύμβολο μείον. Η χρήση του ενωτικού/μείον εξακολουθεί να υφίσταται σε πολλά περιβάλλοντα, γιατί είναι εύκολο να εισαχθεί από τα πληκτρολόγια και βρίσκεται στην ίδια θέση σε όλα τα κοινά σύνολα χαρακτήρων. Οι περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού, αφού περιορίζονται σε εφταψήφια ASCII, χρησιμοποιούν το ενωτικό/μείον αντί για τον χαρακτήρα Unicode 2212, που υποδηλώνει αφαίρεση και αρνητικούς αριθμούς.Το σύμβολο μείον έχει ονομαστικά το ίδιο πλάτος με το σύμβολο συν. Σε αναλογικές γραμματοσειρές είναι μεγαλύτερο από ένα ενωτικό/μείον.
Πάρκο Μιλ Εντς

Το Πάρκο Μιλ Εντς (Αγγλικά: Mill Ends Park) είναι ένα μικροσκοπικό αστικό πάρκο που βρίσκεται στη διαχωριστική νησίδα οδού της SW Naito Parkway, που προσεγγίζει τον παραλιακό δρόμο κατά μήκος του ποταμού Γουιλάμιτ κοντά στην οδό SW Taylor Street στο κέντρο του Πόρτλαντ, στο Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πάρκο είναι ένας μικρός κύκλος 0,61 μ., με συνολική έκταση 0,292 τ.μ.. Είναι το μικρότερο πάρκο στον κόσμο, σύμφωνα με το βιβλίο καταγραφής παγκόσμιων ρεκόρ Γκίνες, που το αναγνώρισε για πρώτη φορά το 1971.

 Το 1948 ο χώρος που θα γινόταν το Πάρκο Μιλ Εντς προοριζόταν να είναι ο χώρος για έναν φανοστάτη. Όταν δεν κατάφεραν να στήσουν τον φανοστάτη και το άνοιγμα γέμισε ζιζάνια, ο Ντικ Φάγκαν, αρθρογράφος για την Oregon Journal, φύτεψε λουλούδια στην τρύπα και το ονόμασε με το όνομα της στήλης του στην εφημερίδα "Mill Ends" (μια αναφορά σε απομεινάρια ακανόνιστων κομματιών ξύλου σε πριονιστήρια [lumber mills]). Το γραφείο του Φάγκαν στο κτίριο της εφημερίδας έβλεπε στην διαχωριστική στη μέση της πολυσύχναστης οδού μπροστά από το κτίριο (τότε γνωστή ως SW Front Avenue). Το πάρκο ήταν αφιερωμένο στην Ημέρα του Αγίου Πατρικίου το 1976, ως "η μόνη αποικία λέπρεκον δυτικά της Ιρλανδίας", σύμφωνα με τον Φάγκαν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mill Ends Park στο Wikimedia Commons Mills End Park: World's Smallest Park. Atlas Obscura
140 Σίβα

Η Σίβα (Siwa) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,34. Ανακαλύφθηκε το 1874 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από το Πόλα της Γιουγκοσλαβίας, και έλαβε το όνομα της σλαβικής θεάς της γονιμότητας Ζίβα ή Σίβα.

 Η μέση διάμετρος της Σίβα είναι 109,8 χλμ. Το σχήμα της είναι σχεδόν σφαιρικό, καθώς η καμπύλη φωτός της είναι επίπεδη. Η μάζα της εκτιμάται σε 1,4 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Σίβα εκτιμάται σε 3,07 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 319 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 58,0 m/sec (209 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Σίβα είναι P (συναντάται κυρίως στο εξωτερικό τμήμα της Κύριας Ζώνης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι περίπου 0,068. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Σίβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 34 ώρες και 27 λεπτά, μια αργή περιστροφή για αστεροειδή, ακόμα και τόσο μεγάλο. Η διαστημική αποστολή Rosetta επρόκειτο κατά την αρχικά προγραμματισμένη πορεία της να επισκεφθεί τη Σίβα τον Ιούλιο του 2008, αλλά όταν ο κύριος στόχος της άλλαξε στον κομήτη 67P/Τσουριούμοφ-Γερασιμένκο, η επίσκεψη στη Σίβα (ορθότερα: το κοντινό πέρασμα από αυτή) ματαιώθηκε. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τζόνι Κέρτις

Ο Τζόναθαν Χάσεϊ (γεν. 22 Ιουλίου 1981) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής. Εργάζεται στην εταιρία WWE και στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως "Τζόνι Κέρτις" και πιο πρόσφατα ως Φαντάνγκο.

 Το 1999, ο Χάσεϊ απο πολύ μικρή ηλικία, άρχισε να εκπαιδεύεται στην επαγγελματική πάλη. Αυτός που τον εκπαίδευσε ήταν ο θρυλικός Κίλερ Κοβάλσκι. Σύντομα ξεκίνησε να δουλεύει σε ανεξάρτητες εταιρίες πάλης, όπου κέρδισε διάφορους ατομικούς και ομαδικούς τίτλους. Το 2006, ο Χάσεϊ υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και στάλθηκε αρχικά στο θυγατρικό Deep South Wrestling και αργότερα στο Florida Championship Wrestling, για να εκπαιδευτεί στο στυλ της εταιρίας. Το 2010, συμμετείχε στη τέταρτη σεζόν του NXT, όπου κατάφερε να νικήσει. Το 2013 απέκτησε ένα νέο στυλ χορευτή, με το όνομα Φαντάνγκο, ενώ ξεκίνησε και κόντρα με τον βετεράνο Κρις Τζέρικο, κάνοντας ντεμπούτο στους αγώνες, στο event της WrestleMania 29. Fandango Last Dance (Diving leg drop) Swinging reverse STO Sitout neckbreaker 2015–σήμεραJohnny Curtis A Bid Farewell (Over the shoulder back to belly piledriver) – FCW Diving leg drop Slingshot leg drop Sitout suplex slam Fandango Diving knee drop Enzuigiri Spinning wheel Russian legsweep Sitout suplex slam Slingshot leg dropJohnny Curtis Back elbow Belly to back suplex Discus clothesline Diving clothesline European uppercut Johnny Kick (Spinning wheel kick) Low-angle dropkick Προφίλ στο OWoW.com
Toei Animation

Η Toei Animation Co., Ltd. (ιαπωνικά: 東映アニメーション株式会社, Χέπμπορν: Tōei Animēshon Kabushiki-gaisha) είναι ιαπωνική εταιρεία παραγωγής animation, η οποία ανήκει στην Toei Company. Ιδρύθηκε το 1948 από τους Κένζο Μασαόκα και Ζεντζίρο Γιαμαμότο ως Japan Animated Films. Η εταιρεία έχει παραγάγει πολυάριθμες σειρές, συμπεριλαμβανομένων των Sally the Witch, Gegege no Kitaro, Mazinger Z, Galaxy Express 999, Dr. Slump, Dragon Ball, Saint Seiya, Slam Dunk,, One Piece, Pretty Cure, Sailor Moon Crystal & Dragon Quest: The Adventure of Dai.

 Το στούντιο ιδρύθηκε από τον Κένζο Μασαόκα και τον Ζεντζίρο Γιαμαμότο το 1948, υπό το όνομα Japan Animated Films (日本動画映画 Nihon Dōga Eiga, συντόμευση: 日動映画 (Nichidō Eiga)). Το 1956, η Toei αγόρασε το στούντιο και το μετονόμασε σε Toei Doga Co., Ltd. (東映動画株式会社 Tōei Dōga Kabushiki-gaisha, "dōga" ιαπωνικά για το "animation"), παράγοντας έργο ως Toei Animation Co., Ltd. εκτός Ιαπωνίας. Το 1998, το ιαπωνικό όνομα άλλαξε σε Toei Animation. Δημιούργησε πολλές σειρές, ταινίες και μεταφορές ιαπωνικώς κόμικς ως σειρές κινουμένων σχεδίων που έγιναν παγκοσμίως γνωστές. Επίσημος ιστότοπος Επίσημη ιστοσελίδα (Ηνωμένες Πολιτείες) Επίσημη ιστοσελίδα (Ευρώπη) Toei Animation στο IMDb
Αθανασία Πουρίδου

Η Αθανασία Πουρίδου (γενν. στις 22 Ιανουαρίου 1975) είναι Ελληνίδα παλαίμαχος ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ήταν μέλος της Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου που πήρε μέρος στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

 Σε συλλογικό επίπεδο αγωνίστηκε στην ομάδα Α.Ο. Καβάλα 86. Η Πουρίδου έχει δηλώσει πως το επάγγελμα της είναι γεωργός. Ελλάδα στους θερινούς Ολυμπιακούς του 2004 Έβανς, Χίλαρι; Γκιέρντε, Άριλντ; Χέιμανς, Γερόεν. Μάλι, Μπιλ. «Αθανασία Πουρίδου» . Ολυμπιακοί Αγώνες στο Sports-Reference.com. Sports Reference LLC https://www.worldfootball.net/player_summary/athanasia-pouridou/ https://www.fifa.com/fifa-tournaments/players-coaches/people=215467/index.html Αρχειοθετήθηκε 2018-01-27 στο Wayback Machine. http://www.sport.de/fussball/pe316457/athanasia-pouridou/
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2010-11

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2010-11 ήταν η 34η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Απόλλωνας για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2010-11 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης. Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2011-12. Κάθε νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2010-11 συμμετείχε η πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας 2009-10, ΑΠΕΝ Αγίου Αθανασίου. Δεν συμμετείχε το Grammar School το οποίο είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορίας 2009-10. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν. Πηγή : Αποτελέσματα 2010-11 Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν: Πηγή : Βαθμολογία 2010-11 Πηγή : Αποτελέσματα 2010-11 ΒαθμολογίαΗ τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν: Πηγή : Βαθμολογία 2010-11 Αποτελέσματα Πηγή : Αποτελέσματα 2010-11 ΒαθμολογίαΗ τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν: Πηγή : Βαθμολογία 2010-11 Αποτελέσματα Πηγή : Αποτελέσματα 2010-11 Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας Γυναικών 2010-11 - Βαθμολογία Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας Γυναικών 2010-11 - Αποτελέσματα Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2010-11 Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Γυναικών
Πρωτοεπιστήμη

Ως πρωτοεπιστήμη εννοείται εκείνος ο τομέας έρευνας που δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί ως επιστήμη, αλλά διαθέτει τη δυνατότητα να εγκαθιδρυθεί ως επιστημονικά αποδεκτή. Υπό αυτή την έννοια όλες οι σύγχρονες επιστήμες υπήρξαν κάποτε πρωτοεπιστήμες, καθώς ξεκίνησαν ως υποθέσεις, γύρω από τις οποίες δημιουργήθηκε σταδιακά μέσω της παρατήρησης και της έρευνας το επιστημονικό τους κέλυφος. Αντίθετα από την επιστήμη, η πρωτοεπιστήμη: πάσχει πιθανώς από έλλειψη γενικών θεωριών που ερμηνεύουν τις παρατηρήσεις λείπει το αναγκαίο σώμα μαρτυριών, βάσει των οποίων είναι δυνατόν να δοκιμαστούν οι θεωρίες είναι πιθανώς ασαφής ή μη μαθηματική

 Για τους σκεπτικιστές πρωτοεπιστήμες χαρακτηρίζονται τομείς έρευνας όπως: Εξωβιολογία (η μελέτη της εξωγήινης βιολογίας) Μελλοντολογία Θεωρία υπερχορδών Γνωστική επιστήμη Εξελικτική ψυχολογίαΑνάλογα μάλιστα με τον ορισμό που δίνουν ορισμένοι στην λέξη επιστήμη πολλοί θεωρούν τις 'μαλακές' επιστήμες όπως η ανθρωπολογία, η ψυχολογία και τα οικονομικά ως πρωτοεπιστήμες. Κατά την άποψη των σκεπτικιστών 'επιστημόνων' με δεδομένο το γεγονός ότι οι περισσότερες επιστήμες ξεκίνησαν ως πρωτοεπιστήμες, αρκετοί ψευδοεπιστήμονες περιγράφουν το έργο τους ως 'πρωτοεπιστημονικό', για να του προσδώσουν αέρα εγκυρότητας. Είναι δύσκολη για τους σκεπτικιστές η διάκριση μεταξύ πρωτοεπιστήμης αλλά γενικώς αναγνωρίζουν την διαφορά στο γεγονός ότι η πρωτοεπιστήμη είναι πειραματική και υποθετική, εντέλει απόλυτα εξαρτώμενη από την επαλήθευση. το λήμμα αντλεί υλικό από το αντίστοιχο λήμμα του SepticWiki
11 (αριθμός)

Το 11 (ένδεκα ή έντεκα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 10 και πριν από το 12. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 11 συμβολίζεται ως XI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΑ´ ή ια´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 11 είναι ο μικρότερος διψήφιος πρώτος αριθμός, αλλά ο πέμπτος συνολικά, μετά από τους 2, 3, 5 και 7, αφού οι μόνοι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1 και 11, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Επίσης, ο μόνος μικρότερος διψήφιος, το 10, είναι σύνθετος αριθμός. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 13. Στη γεωμετρία, το ενδεκάγωνο είναι ένα πολύγωνο σχήμα. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Οι τετραγωνικές ρίζες του 11 είναι δύο άρρητοι αριθμοί, ίσοι κατά προσέγγιση ±3,3166247903553998491149327366707 11! = 11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 39.916.800 211 = 11↑↑2 = 1111 = 285.311.670.611. Ο ατομικός αριθμός 11 αντιστοιχεί στο νάτριο. Η ατομική μάζα 11 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί στο βόριο. Η ομάδα 11 του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων αντιστοιχεί IB ομάδα, δηλαδή την ομάδα των ευγενών μετάλλων ή «ομάδα του χαλκού». Το ενδεκάνιο (C11H24) είναι η απλούστερη οργανική ένωση με ένδεκα (11) άτομα άνθρακα. Το αντίστοιχο κορεσμένο αλειφατικό μονοκαρβοξυλικό οξύ με ένδεκα (11) άτομα άνθρακα είναι το ενδεκανικό οξύ (ή ενδεκανοϊκό οξύ, C10H21COOH), που έχει επίσης την εμπειρική ονομασία «ενδεκυλικό οξύ». Τα Έντεκα βράχια είναι σύμπλεγμα σκοπέλων στον Σαρωνικό Κόλπο. Το Μπλοκ 11 ή «Μπλοκ του θανάτου» ήταν κτίριο στο «κεντρικό στρατόπεδο» του Άουσβιτς (Άουσβιτς Ι, Stammlager), εσωτερική φυλακή, τόπος βασανιστηρίων και εκτελέσεων των κρατουμένων. Στις πολυήρεις της ελληνιστικής εποχής ανήκαν και οι «ενδεκήρεις», που είχαν ένδεκα (11) σειρές κωπηλάτες. Διάταξη κωπηλατών 4:4:3 ή 6:5. Υπάρχουν δύο (2) αναφορές ύπαρξής τους: α) Στο στόλο του Δημήτριου του Πολιορκητή, χωρίς να διευκρινίζεται ο αριθμός τους, και β) στο στόλο του Πτολεμαίου Δ΄, όπου αναφέρεται η ύπαρξη 14 τέτοιων πλοίων. Αντίθετα, στη ναυμαχία του Άκτιου, δεν αναφέρεται να συμμετείχε κανένα πλοίο μεγαλύτερο από δεκήρη.
Ροστόμ του Κάρτλι (γιος Λέβαν)

Ο Ροστόμ, γεωργιανά: როსტომი, ή Ρουστάμ Χαν, περσικά: خان جودکي‎, (απεβ. στις 8 Μαρτίου 1722) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας, μέλος τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι τού Κάρτλι και στρατηγός στην υπηρεσία της δυναστείας των Σαφαβιδών τού Ιράν. Σκοτώθηκε από τους Αφγανούς αντάρτες στην κορυφαία μάχη τού Γκουλναμπάντ.

 Ήταν φυσικός γιος τού Λέβαν αντιβασιλέα τού Κάρτλι, από άγνωστη παλλακίδα. Ήταν ετεροθαλής αδελφός τριών μοναρχών τού Κάρτλι: Καϊχοσρό, Βαχτάνγκ ΣΤ΄, Ιεσσαί και τού Καθολικού (Πατριάρχη) της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Δομέντιου Δ΄. Η σταδιοδρομία τού Ροστόμ, όπως και πολλών συγγενών του, διαμορφώθηκε από την πολιτική ηγεμονία τού Σαφαβιδικού Ιράν επί τού Κάρτλι. Πέρασε πολλά χρόνια μακριά από την πατρίδα του ως μέλος της ελίτ των Σαφαβιδών, με την οποία είχε επίσης συγγένεια: ήταν νυμφευμένος με μία κόρη τού Φατ Αλί Χαν Νταγκεστανί, ο οποίος υπηρέτησε ως μεγάλος βεζίρης (αρχι-υπουργός) τού Ιράν από το 1716. έως το 1720. Οι διορισμοί τού Ροστόμ στην υπηρεσία των Σαφαβιδών περιελάμβαναν να είναι darugha (έπαρχος) της πρωτεύουσας το;y Ισφαχάν το 1709, χαν (κυβερνήτης) τού Κερμάν το 1717 και qullar-aqasi (διοικητής) των επίλεκτων συνταγμάτων (ghulam) τού σάχη το 1717. Με αυτή την τελευταία ιδιότητα υπηρέτησε στις αφγανικές εξεγέρσεις, οι οποίες είχαν στοιχίσει τη ζωή τού θείου τού Ροστόμ, Γεωργίου ΙΑ΄ (Γκουργκίν Χαν), τού ετεροθαλή αδελφού του, Καϊχοσρό, και τού εξαδέλφου του Αλέξανδρου. Ο Ροστόμ έπαιξε εξέχοντα ρόλο στη μάχη με τους Αφγανούς αντάρτες με επικεφαλής τον Μαχμούντ Χοτάκι στο Γκουλναμπάντ, κοντά στο Ισπαχάν, στις 8 Μαρτίου 1722. Ο μεγάλος βεζίρης, Mουχαμούντ-Κουλί-Χαν Σαμλού, παράτεινε με υπομονή την αποφυγή μίας σκληρής μάχης, πριν θέσει τις άμυνες της πρωτεύουσας σε κατάσταση κατάλληλης ετοιμότητας. Ο Ροστόμ, έχοντας την αρχηγία της δεξιάς πτέρυγας των Σαφαβιδών, προχώρησε με μία επίθεση και έπληξε με επιτυχία την αφγανική αριστερή πτέρυγα. Στο μεταξύ, το αραβικό ιππικό τού στρατού των Σαφαβιδών, που μπήκε στον πειρασμό να λεηλατήσει τον πομπή με τα εφόδια τού Αφγανιστάν, αποσπάστηκε από τη μάχη και ο μεγάλος βεζίρης δεν κατάφερε επίσης να προχωρήσει με τα κύρια στρατεύματά του. Ο Μαχμούτ ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του και περικύκλωσε τους άνδρες τού Ροστόμ, οι οποίοι πολέμησαν με απελπισμένο θάρρος μέχρι να εκμηδενιστούν πλήρως. Κατά την υποχώρησή του, ο Ροστόμ έπεσε, όταν το άλογό του σκόνταψε στη λάσπη. Ένας Αφγανός στρατιώτης τον χτύπησε με έναν κόπανο (flail) και άλλοι τον διαπέρασαν επανειλημμένα με τις λόγχες τους, σκοτώνοντάς τον. Η μάχη προκάλεσε την πτώση της δυναστείας των Σαφαβιδών. Μάταια ο πολιορκημένος σάχης Σουλτάνος Χουσεΐν παρότρυνε τον Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι να έρθει σε βοήθειά του. Μετά από μία πολιορκία έξι μηνών, το Ισπαχάν έπεσε στον στρατό τού Μαχμούντ και ο Αφγανός αρχηγός ανέλαβε τον θρόνο του σάχη. Κατάλογος των Σαφαβιδών κυβερνητών του Κερμάν Floor, Willem (2001). Safavid Government Institutions. Costa Mesa, California: Mazda Publishers. ISBN 978-1568591353.
Νάντια Νοζάροβα

Η Νάντια Νοζάροβα (γνωστή και ως κοντέσα Νάντια ντε Ναβάρο Φάρμπερ) (βουλγαρικά: Надя Ножарова, 21 Νοεμβρίου 1916 - 18 Απριλίου 2014) ήταν Βουλγάρα ηθοποιός και τραγουδίστρια οπερέτας, επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος στις ΗΠΑ και δούκισσα της Ισπανίας.

 Η Νάντια Ματέεβα Νοζάροβα γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1916 στο Πλέβεν της Βουλγαρίας. Ο πατέρας της ήταν έμπορος ηλεκτρονικών ειδών. Σπούδασε στο Αμερικανικό Σχολείο Θηλέων, στην περιοχή του Λόβετς, και αφού τελείωσε επέστρεψε στο Πλέβεν, ενώ το 1934, ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια οπερέτας, και ξεκίνησε να κάνει περιοδεία στη Βουλγαρία. Μετά τη διάλυση του θιάσου, ξεκίνησε να παίζει στα θέατρα Οντεόν, Βουλγαρία και Corporate theatre. Κατόπιν, μετακόμισε στη Γερμανία για παρακολουθήσει μαθήματα τραγουδιού. Έτσι, το 1942, αφότου επαναπατρίστηκε, συμμετείχε στην ταινία Izpitanie. Το 1936 κι αφού έπαιζε στο θέατρο Έιντζελ Σλαντκάροφ, παντρεύτηκε τον Σλαντκάροφ στο Μοναστήρι Τρόγιαν. Παρόλα αυτά, το 1940 πήρανε διαζύγιο, και εκείνη παντρεύτηκε τον Ισπανό κόντε Μαβάρο, ο οποίος είχε διπλωματικές σχέσεις με την πόλη του Βατικανό. Από αυτόν τον γάμο έλαβε και τον τίτλο κοντέσα, και με τον άνδρα της έζησαν στο Μόντε Κάρλο. Μετά τον θάνατο του άνδρα της, το 1949, η Νοζάροβα, μετακόμισε στις ΗΠΑ και το 1953, παντρεύεται με τον Σιντ Φάρμπερ, ο οποίος είχε δική του μεσιτική επιχείρηση, ενώ διέθετε και δικό του κτίριο. Το 1985, πεθαίνει και ο τρίτος άντρας της, κι αφού έλαβε μεγάλη περιουσία, παντρεύεται την ίδια χρονιά, τον Γιούρι Φάρμπερ. Στα χρόνια που διεύθυνε την μεσιτική επιχείρηση, προσέφερε πολυάριθμες φιλανθρωπίες σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Επίσης, συνεργαζόταν ενεργά και με το Αλλοδαπών των ΉΠΑ, αλλά και με οργανώσεις υποστήριξης Εβραίων και Βενεζουελάνων μεταναστών. Εκτός αυτών εργαζόταν και για τον Ερυθρό Σταυρό στο Μονακό, αλλά και με το αμερικανικό νοσοκομείο του Παρισιού, με το Πριγκίπισσα Γκρέις του Μονακό και με άλλα πολλά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nadya Nozharova στο Wikimedia Commons
Όλγα Κανίσκινα

Η Όλγα Νικολάγιεβνα Κανίσκινα (ρωσικά: Ольга Николаевна Каниськина, γενν. 19 Ιανουαρίου 1985, Μορδοβία) είναι Ρωσίδα πρώην αθλήτρια του στίβου που διακρίθηκε στο αγώνισμα των 20.000 μέτρων βάδην και νυν προπονήτρια. Στη διάρκεια της αθλητικής της καριέρας πέτυχε σημαντικές διακρίσεις σε επίπεδο κορυφαίων διοργανώσεων (Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου κλπ), όμως τον Ιανουάριο του 2015 τιμωρήθηκε με αναδρομικό αποκλεισμό τριών ετών και δύο μηνών και ακύρωση όλων των αποτελεσμάτων της για το διάστημα 15 Ιουλίου - 16 Σεπτεμβρίου 2009 και 30 Ιουλίου - 8 Νοεμβρίου 2011, εξαιτίας εμπλοκής της σε υπόθεση ντόπινγκ.

 Γεννήθηκε το 1985 στη Ναπολνάγια Τάβλα της ΑΣΣΔ της Μορδοβίας που τότε υπαγόταν στην ΣΟΣΔ Ρωσίας της Σοβιετικής Ένωσης. Εμφανίστηκε δυναμικά στο προσκήνιο το 2006 με την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Γκέτεμποργκ, ενώ τον επόμενο χρόνο πρώτευσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διοργανώθηκε στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Τον Μάιο του 2008 αναδείχτηκε νικήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Τσεμποκσάρι και μερικούς μήνες αργότερα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, τερματίζοντας σε 1:26:31, επίδοση που συνιστούσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν νέες διακρίσεις που περιλάμβαναν χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 και του 2011, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2010. Παράλληλα, το 2012 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, χάνοντας από τη συμπατριώτισσά της, Έλενα Λασμάνοβα, η οποία σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Κατόπιαν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ακολουθώντας προπονητική καριέρα. Τον Ιανουάριο του 2015, η Κανίσκινα τιμωρήθηκε με αναδρομικό αποκλεισμό τριών ετών και δύο μηνών και με ακύρωση όλων των αποτελεσμάτων για το διάστημα 15 Ιουλίου - 16 Σεπτεμβρίου 2009 και 30 Ιουλίου - 8 Νοεμβρίου 2011, εξαιτίας της εμπλοκής της σε υπόθεση ντόπινγκ. Αυτή η εξέλιξη είχε ως άμεσες συνέπειες την αφαίρεση των μεταλλίων της από το 2009 μέχρι το 2012, αλλά και την παραίτησή της από τη διευθυντική θέση που κατείχε στο ρωσικό Ολυμπιακό Προπονητικό Κέντρο.
Κατάλογος χωρών όπου τα Γαλλικά είναι επίσημη γλώσσα

Το 2015, υπήρχαν 29 ανεξάρτητες χώρες όπου η γαλλική γλώσσα είναι επίσημη γλώσσα. Παρακάτω παρατίθεται ένας κατάλογος κυρίαρχων κρατών και εδαφών όπου τα γαλλικά είναι επίσημη ή ντε φάκτο γλώσσα.

 Τα γαλλικά αναγνωρίζονται ως πολιτιστική γλώσσα στις αμερικανικές πολιτείες Λουιζιάνα και Μέιν, όπου οι πολιτειακές κυβερνήσεις προωθούν επίσημα και υποστηρίζουν την εκπαίδευση στη γαλλική γλώσσα και τη χρήση της στις κυβερνητικές υπηρεσίες και το εμπόριο και είναι ντε φάκτο επίσημη γλώσσα, αλλά όχι ντε γιούρε επίσημη. Γεωγραφική κατανομή των ομιλητών της γαλλικής γλώσσας Γαλλοφωνία Κατάλογος διεθνών οργανισμών που έχουν τα γαλλικά ως επίσημη γλώσσα
Κάστρο του Ρίου

Το κάστρο του Ρίου (ή και Καστέλι της Πάτρας ή Καστέλι του Μωριά) βρίσκεται σε παραθαλάσσια θέση στην Αχαΐα στο Ρίο. Σήμερα δίπλα στο κάστρο βρίσκεται η Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, δεξιά και αριστερά του η ανατολική και δυτική προβλήτα των φέρυ μποτ. Χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και είναι τουριστικά επισκέψιμο.

 Το κάστρο περιβάλλεται στην μια πλευρά από πλατιά τάφρο η οποία περιέχει θαλασσινό νερό αφού ενώνεται με την θάλασσα η οποία βρέχει το υπόλοιπο κάστρο. Στην τάφρο υπάρχουν δύο εξωτερικοί προμαχώνες που ενώνονται με το κυρίως κάστρο με πέτρινες γέφυρες. Έχει δύο πύλες τη θαλάσσια και την κεντρική. Κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ το 1499 πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα, μέσα σε τρεις μόλις μήνες. Μαζί με το απέναντι κάστρο του Αντιρρίου και με την δύναμη πυρός που είχαν έλεγχαν το θαλάσσιο πέρασμα, αποτελούσαν για τους Οθωμανούς τα «Μικρά Δαρδανέλια», σε μια τοποθεσία που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν «σιαγόνες του Κορινθιακού». Το 1533 το καταλαμβάνουν οι Γενοβέζοι με τον Αντρέα Ντόρια αλλά την ίδια χρονιά το ξανά παίρνουν οι Οθωμανοί. Το 1687 ο Φραγκίσκος Μοροζίνι πολιορκεί το κάστρο του Ρίου και το καταλαμβάνει, αλλά αναγκάζεται να το ανακατασκευάσει αφού η πολιορκία προξένησε μεγάλες καταστροφές στα τείχη. Τότε προστέθηκαν νέοι πύργοι και το κάστρο πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και ο σημερινός ναός της Ζωοδόχου πηγής. Το κάστρο ξαναπέρασε στην κατοχή των Οθωμανών το 1715, την ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε και σαν φυλακή. Το 1828 παραδόθηκε στους Γάλλους της εκστρατείας του Μωριά υπό τον Μαιζών, από το 1831 και έως το 1912 μετατράπηκε σε στρατιωτική και πολιτική φυλακή. Μάλιστα ο Δήμος Πατρέων χρησιμοποιούσε τους κρατούμενους για την καθαριότητα του Ρίου. Δήμος Ρίου Το Βήμα Υπουργείο πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2008-02-20 στο Wayback Machine. nafpaktia.gr Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rio castle στο Wikimedia Commons
Πλατυτέρα

Με τον όρο Πλατυτέρα ή και Πλατυτέρα των Ουρανών ονομάζεται η εικόνα της Παναγίας που αγιογραφείται στο εσωτερικό άνω μέρος της κεντρικής κόγχης του Αγίου Βήματος (κοινώς Ιερού) των χριστιανικών ναών.

 Η ονομασία προέρχεται από τον χαρακτηριστικό στίχο του μεγαλυναρίου της θείας λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου (θεοτοκίον του όρθρου της Κυριακής του πλ. δ΄ ήχου): Ἐπὶ σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις, Ἀγγέλων τὸ σύστημα, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος, ἡγιασμένε ναέ, καὶ Παράδεισε λογικέ, παρθενικὸν καύχημα, ἐξ ἧς Θεός ἐσαρκώθη, καὶ παιδίον γέγονεν, ὁ πρὸ αἰώνων ὑπάρχων Θεὸς ἡμῶν. Τὴν γὰρ σὴν μήτραν, θρόνον ἐποίησε, καὶ τὴν σὴν γαστέρα, πλατυτέραν οὐρανῶν ἀπειργάσατο. Ἐπὶ σοὶ χαίρει Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις, δόξα σοι. Η Πλατυτέρα αποδίδεται συνήθως καθισμένη σε θρόνο φέροντας στην αγκάλη της τον Ιησού Χριστόν παιδίον, έχοντας ως υποπόδιο νέφος. Πολλές όμως φορές αποδίδεται και σε όρθια στάση με τα χέρια απλωμένα και ελαφρά ανυψωμένα. Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Τηλεδιάσκεψη

Τηλεδιάσκεψη (videoconference) είναι η σύγχρονη (ταυτόχρονη) συνάντηση από απόσταση κατά κανόνα μέσω Διαδικτύου.Για την υποστήριξη υπηρεσίας τηλεδιάσκεψης υπάρχουν πλατφόρμες ελεύθερου ανοικτού αλλά και εμπορικού λογισμικού.

 Big Blue Button Skype oVo... Adobe Connect Blackboard Eluminate Saba Centra... Ορισμένες από τις πλατφόρμες τηλεδιάσκεψης διατίθενται από τους δημιουργούς τους μόνο για χρήση ως υπηρεσίας (π.χ. Skype) ενώ άλλες πλατφόρμες πωλούνται (π.χ. Saba Centra) ή διατίθενται ελεύθερα (π.χ. ΒΒΒ) και προς εγκατάσταση και λειτουργία εξυπηρετητή για υπηρεσίες τηλεδιάσκεψης. Ακολουθεί ενδεικτικός αλφαβητικός κατάλογος λογισμικού και υπηρεσιών τηλεδιάσκεψης: 3CX ACT Conferencing Adobe Acrobat Connect CO2 Neutral Conferencing Elluminate Glance GoToMeeting InterCall IOCOM LifeSize MeetingZone Microsoft Office Live Meeting my Global Conference Polycom PowWowNow Premiere Global Services Saba Centra Skype Voxeet WebEx Zoom Στις εφαρμογές τηλεδιάσκεψης υπάρχουν εργαλεία όπως: Κατάλογος συμμετεχόντων Δωμάτιο συνομιλίας (Chat room) Εργαλεία Επικοινωνίας - Αλληλεπίδρασης (Σηκώνω χέρι, Ναι, Όχι, Έκφραση συναισθήματος) Έρευνα Κουίζ Ασπροπίνακας Διαμοίραση επιφάνειας εργασίας ή εφαρμογής - αρχείου
Ικιζουκούρι

Το Ικιζουκούρι (Ikizukuri, 生き作り), επίσης γνωστό ως ικεζουκούρι (ikezukuri, 活け造り), που μεταφράζεται ως «προετοιμασμένο ζωντανό» είναι η προετοιμασία του σασίμι (ωμό ψάρι) από ζωντανά ψάρια. Με αυτή την Ιαπωνική μαγειρική τεχνική, τα πιο δημοφιλή θαλασσινά, που χρησιμοποιούνται, είναι τα ψάρια, αλλά επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν το χταπόδι, η γαρίδα, το καλαμάρι, το χέλι και ο αστακός. Η πρακτική έχει εγείρει διαφωνίες, που οφείλονται στο γεγονός ότι τα θαλασσινά υποφέρουν, αφού σερβίρονται στους πελάτες ενώ είναι ακόμα ζωντανά.

 Το εστιατόριο μπορεί να έχει μία ή περισσότερες δεξαμενές με ζωντανά θαλάσσια ζώα, για να επιλέξει ένας πελάτης. Υπάρχουν διάφορα στυλ στα οποία ένας σεφ μπορεί να σερβίρει το πιάτο, αλλά ο πιο συνηθισμένος τρόπος είναι να σερβιριστεί σε πιάτο με το φιλεταρισμένο κρέας τοποθετημένο πάνω από το σώμα. Το ψάρι Ικιζουκούρι μπορεί να παρασκευαστεί μόνο με τρεις μαχαιριές από τον σεφ. Συνήθως τα ψάρια παρουσιάζονται με το κεφάλι ακόμα ολόκληρο, έτσι ώστε οι πελάτες να μπορούν να δουν τις συνεχιζόμενες κινήσεις των βραγχίων. Οι μάγειρες χτυπούν με το πίσω μέρος του μαχαιριού το κεφάλι των ψαριών, για να αναισθητοποιήσουν τα ψάρια. Έτσι καταφέρνουν να ελαχιστοποιήσουν τον πόνο, που νιώθουν τα ψάρια και να μην μειωθεί η ποιότητα του πιάτου. Πολλές φορές τα μάτια των ψαριών καλύπτονται με ύφασμα, για να μειωθεί το στρες και ο πόνος των ψαριών κατά τη διάρκεια προετοιμασίας του πιάτου. Κατά την προετοιμασία δεν αφαιρούνται τα λέπια και δεν καταστρέφονται τα εσωτερικά όργανα των ψαριών. Πολλές φορές η καρδιά του ψαριού χτυπάει και το στόμα του ανοιγοκλείνει. Το Ικιζουκούρι είναι εκτός νόμου στην Αυστραλία και τη Γερμανία. Στην Ταϊβάν και την Κίνα υπάρχει ένα δημοφιλές πιάτο με ζωντανό ψάρι, που ονομάζεται ψάρι Γιν-Γιάνγκ. Το ψάρι τηγανίζεται και οι μάγειρες έχουν βρει ένα τρόπο να διατηρούν το ψάρι ζωντανό ενώ το τηγανίζουν, συνήθως κρατώντας το κεφάλι εκτός τηγανιού καλυμμένο με υγρό πανί. Έπειτα σερβίρεται το ψάρι ζωντανό με την προσθήκη μιας σάλτσας. Αυτή η τεχνική έχει καταδικαστεί από πολλούς ανθρώπους καθώς και από φιλοζωικές οργανώσεις. Ικιζουκούρι βίντεο στο YouTube.
Μηχανικός μεταφορέας

Με τον γενικό όρο στον πληθυντικό μηχανικοί μεταφορείς ή συστήματα συνεχούς μεταφοράς χαρακτηρίζεται μια μεγάλη ποικιλία μηχανικών μέσων που χρησιμοποιούνται για τη "συνεχή μετακίνηση" διαφόρων υλικών - προϊόντων, που έχουν ευρεία εφαρμογή κυρίως σε βιομηχανικές, γεωργικές και αποθηκευτικές εγκαταστάσεις, καθώς και σε χώρους φορτοεκφορτώσεων. Τα δε υλικά που μεταφέρονται μέσω αυτών μπορεί να είναι εμπορεύματα, γεωργικά προϊόντα, πρώτες ύλες, μεταλλεύματα κ.λπ., είτε συσκευασμένα είτε σε χύδην (χύμα) κατάσταση.

 Οι Μηχανικοί μεταφορείς ποικίλουν τόσο κατά μέγεθος, όσο κυρίως κατά σύστημα (τρόπο) μεταφοράς, που μπορεί να καλύπτουν απόσταση από μερικά εκατοστόμετρα μέχρι και πολλά χιλιόμετρα. Ανάλογα του τρόπου (συστήματος) μεταφοράς οι μηχανικοί μεταφορείς διακρίνονται στους ακόλουθους γενικούς τύπους: Βαρυτικοί κυλισιομεταφορείς Δονητικοί μεταφορείς Εναέριοι μεταφορείς Επιδαπέδιοι μεταφορείς Καδομεταφορείς Κοχλιομεταφορείς Κυλιόμενοι τάπητες Περίκλειστοι λεπιδοφόροι μεταφορείς Πνευματικοί μεταφορείς Πτερυγιοφόροι μεταφορείς Ραβδωτοί μεταφορείς ΤαινιομεταφορείςΣημειώνεται ότι στη πράξη σ΄ ένα ολοκληρωμένο σύστημα μεταφοράς μπορεί να προσαρμόζονται δύο ή και περισσότερα είδη μηχανικών μεταφορέων από την αρχή μέχρι το τέλος του συστήματος. Στη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκαν και οι λεγόμενοι "αερόστρωμνοι μεταφορείς" που είχαν μορφή εξέδρας εφοδιασμένη στο κάτω μέρος με ακροφύσια αέρος, παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα μετεώρισης. Επίσης κάποια είδη των μηχανικών μεταφορέων μπορεί να φέρονται σε κινητές βάσεις ή και να αποτελούν μόνιμο εξοπλισμό μέσων μεταφοράς, ειδικότερα πλοίων, όπως χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των βυθοκόρων. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.42ος, σελ.33-34.
Ναζαρηνή Σχολή

Το επίθετο «Ναζαρηνοί» υιοθετήθηκε από μια ομάδα Γερμανών ρομαντικών ζωγράφων των αρχών του 19ου αιώνα που στόχευαν στην αναζωογόνηση της πνευματικότητας στην τέχνη. Το όνομα προήλθε από έναν χλευαστικό προσωνύμιο που χρησιμοποιήθηκε εναντίον τους λόγω της επιρροής τους από έναν βιβλικό τρόπο ένδυσης και κόμμωσης.

 Το 1809, έξι σπουδαστές της Ακαδημίας της Βιέννης δημιούργησαν έναν καλλιτεχνικό συνεταιρισμό στη Βιέννη με την ονομασία «Αδελφότητα του Αγίου Λουκά» (Lukasbund), ακολουθώντας ένα σύνηθες όνομα για μεσαιωνικές καλλιτεχνικές συντεχνίες. Το 1810 τέσσερις από αυτούς, οι Johann Friedrich Overbeck, Franz Pforr, Ludwig Vogel και Johann Konrad Hottinger μετακόμισαν στη Ρώμη, όπου κατέλαβαν το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του San Isidoro. Συνοδεύτηκαν από τους Philipp Veit, Peter von Cornelius, Julius Schnorr von Carolsfeld, Friedrich Wilhelm Schadow και μια χαλαρή ομάδα άλλων γερμανόφωνων καλλιτεχνών. Συναντήθηκαν με τον αυστριακό ρομαντικό καλλιτέχνη τοπίων Joseph Anton Koch (1768–1839) που έγινε ανεπίσημος δάσκαλος της ομάδας. Το 1827 προσχώρησε και ο Joseph von Führich (1800 – 1876) (εικόνα πάνω δεξιά). Το κύριο κίνητρο των Ναζαρηνών ήταν μια αντίδραση ενάντια στον Νεοκλασικισμό και στη κατεστημένη καλλιτεχνική εκπαίδευση του ακαδημαϊκού συστήματος. Ήλπιζαν να επιστρέψουν σε μια τέχνη που να ενσαρκώνει πνευματικές αξίες και αναζήτησαν έμπνευση σε καλλιτέχνες του ύστερου Μεσαίωνα και της πρώιμης Αναγέννησης, απορρίπτοντας αυτό που θεωρούσαν ως επιφανειακή δεξιοτεχνία της νεότερης τέχνης. Στη Ρώμη, η ομάδα ζούσε ημι-μοναστική ζωή, ως τρόπο αναδημιουργίας του εργαστηρίου του μεσαιωνικού καλλιτέχνη. Τα θρησκευτικά θέματα κυριαρχούσαν στην παραγωγή τους και δύο μεγάλες επιτροπές τους επέτρεψαν να επιχειρήσουν μια αναβίωση της μεσαιωνικής τέχνης της τοιχογραφίας. Δύο σειρές τοιχογραφιών ολοκληρώθηκαν στη Ρώμη για το Casa Bartholdy (1816–17, μεταφέρθηκε στην Alte Nationalgalerie στο Βερολίνο) και το Casino Massimo (1817–29), και απέκτησαν διεθνή προσοχή για το έργο των «Ναζαρηνών». Ωστόσο, μέχρι το 1830 όλοι εκτός από τον Overbeck είχαν επιστρέψει στη Γερμανία και η ομάδα είχε διαλυθεί. Πολλοί Ναζαρηνοί έγιναν δάσκαλοι με επιρροή σε γερμανικές ακαδημίες τέχνης. Το πρόγραμμα των Ναζαρηνών — η υιοθέτηση της έντιμης έκφρασης στην τέχνη και η έμπνευση των καλλιτεχνών πριν τον Ραφαήλ — άσκησε σημαντική επιρροή στους Προραφαηλίτες στη Γερμανία και στην Αγγλία. Επηρέασαν επίσης άμεσα τους Βρετανούς καλλιτέχνες William Dyce, Frederick Leighton και Ford Madox Brown. Mitchell Benjamin Frank. Romantic Painting Redefined: Nazarene Tradition and the Narratives of Romanticism. Ashgate Publishing, 2001; (ISBN 0-7546-0477-2) Cordula Grewe. "Painting the Sacred in the Age of German Romanticism." Aldershot: Ashgate Books, 2009. Lionel Gossman. "Making of a Romantic Icon: The Religious Context of Friedrich Overbeck's 'Italia und Germania'." American Philosophical Society, 2007. (ISBN 0-87169-975-3). [1] Lionel Gossman. "Unwilling Moderns: The Nazarene Painters of the Nineteenth Century" in Nineteenth-Century Art Worldwide – Volume 2, Issue 3, Autumn 2003. Nazarenes in the "History of Art" Αρχειοθετήθηκε 2022-10-22 στο Wayback Machine.
Κεραμωτά Ρεθύμνης

Τα Κεραμωτά είναι οικισμός της Κοινότητας Χουμερίου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 120 κατοίκους. Βρίσκονται 32 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 370 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Chieramota, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Chieramota με 110 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Chieramota. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Keramota με 16 χαράτσια. Το 1881 ανήκαν στον δήμο Αυδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 92 χριστιανούς και 12 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχαν 113 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 τα Κεραμωτά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Χουμερίου, όπου και παρέμειναν μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου. Στην απογραφή του 1928 αναφέρονται ως Κεραμίδια.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο καθεδρικός ναός της ενορίας Κεραμωτών είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Πρόκειται για μονόκλιτο ναό και στο εσωτερικό του υπάρχει Ευαγγέλιο του 1840. Υπάγεται στην μητρόπολη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Το 2011 εγκαινιάστηκε ναός αφιερωμένος στον Άγιο Θεράποντα.Στο ανατολικό άκρο του χωριού, δίπλα στον δρόμο, βρίσκεται ένας πολύ μεγάλος πλάτανος, ηλικίας περίπου 2000 ετών. Ο πλάτανος διαθέτει κουφάλα η οποία έχει διαμορφωθεί σε μικρό παρεκκλήσι, το πρώτο του είδους στην Κρήτη, αφιερωμένο στην Παναγία και την Αγία Άννα. Απέναντι από τον Πλάτανο βρίσκεται Βρύση από την οποία υδρευόταν στο παρελθόν το χωριό. Εκεί υπάρχει μικρό αλλά όμορφο σπήλαιο το οποίο διοχετεύει όλο το χρόνο νερό στη βρύση. Στο έδαφος του σπηλαίου έχουν σχηματιστεί συνεχόμενες λιθωματικές λεκάνες νερού.
Εκστρατεία για τα τέσσερα παράσιτα

Η εκστρατεία των τεσσάρων παρασίτων ( απλοποιημένα κινέζικα :除四害运动 ; παραδοσιακά κινέζικα : 除四害運動 ; pinyin : Chú Sì Hài Yùndòng ), σύμφωνα με την επίσημη γλώσσα, που ονομάζεται επίσης Εκστρατεία του Μεγάλου Σπουργιτιού ( απλοποιημένα Κινέζικα ; :打麻雀運動 ; pinyin : Dǎ Máquè Yùndòng ) ή καμπάνια "Kill the Sparrow" ( απλοποιημένα κινέζικα :消灭麻雀运动 ; παραδοσιακά κινέζικα :消滅麻雀運動), ήταν μία από τις πρώτες εκστρατείες που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Άλματος προς τα εμπρός από το 1958 έως το 1962. Τα τέσσερα παράσιτα που έπρεπε να εξαλειφθούν ήταν οι αρουραίοι, οι μύγες, τα κουνούπια και τα σπουργίτια δέντρων.

 Η εκστρατεία κατά των «τεσσάρων παρασίτων» ήταν μια μεγάλης κλίμακας εκστρατεία υγιεινής, που ξεκίνησε από τον Μάο Τσε Τουνγκ, ο οποίος είχε εντοπίσει την ανάγκη εξόντωσης των κουνουπιών, των μυγών, των αρουραίων και των σπουργιτιών. Τα σπουργίτια (κυρίως το Tree Sparrow) είχαν συμπεριληφθεί στη λίστα επειδή τρώνε τους σπόρους των δημητριακών, στερώντας τον κυρίως αγροτικό πληθυσμό από τους καρπούς της εργασίας τους. Οι κινεζικές λαϊκές μάζες είχαν κινητοποιηθεί για να εξαφανίσουν τα πουλιά. Στη συνέχεια δόθηκε η οδηγία στους πολίτες να κάνουν θόρυβο (χτυπώντας κατσαρόλες και τηγάνια ή τύμπανα) για να τρομάξουν τα πουλιά και να τα εμποδίσουν να προσγειωθούν, αναγκάζοντάς τα έτσι να πετάξουν μέχρι να πέσουν από τον ουρανό. Οι φωλιές τους γκρεμίστηκαν, τα αυγά έσπασαν και οι νεοσσοί σκοτώθηκαν. Σπουργίτια και άλλα πουλιά πυροβολήθηκαν ενώ πετούσαν, οδηγώντας έτσι στην ολική εξαφάνιση των πτηνών στην Κίνα.Τον Απρίλιο του 1960, οι Κινέζοι ηγεμόνες συνειδητοποίησαν ότι τα σπουργίτια έτρωγαν όχι μόνο τα δημητριακά, αλλά και μια μεγάλη ποσότητα εντόμων. Αντί να αυξηθούν, οι αποδόσεις ρυζιού μετά την εκστρατεία, είχαν μειωθεί σημαντικά. Στη συνέχεια ο Μάο διέταξε να τερματιστεί η εκστρατεία κατά των σπουργιτιών, αντικαθιστώντας την με το κυνήγι κοριών στη συνεχιζόμενη εκστρατεία κατά των τεσσάρων παρασίτων. Αλλά ήταν πολύ αργά: ελλείψει σπουργιτιών για να τα φάνε, οι πληθυσμοί ακρίδων αυξήθηκαν επικίνδυνα στη χώρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση των οικολογικών προβλημάτων που είχαν ήδη προκληθεί από το Μεγάλο Άλμα Εμπρός. Προκλήθηκε μια τεράστια οικολογική ανισορροπία, η οποία σύμφωνα με ορισμένους επιστήμονες, ευθύνεται για να τον μεγάλο κινεζικό λιμό στον οποίο 15 ως 55 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Η κινεζική κυβέρνηση τελικά κατέφυγε στην εισαγωγή 250.000 σπουργιτιών από τη Σοβιετική Ένωση για να αναπληρώσει τον πληθυσμό τους. Για την καταπολέμηση των μυγών και των κουνουπιών και στη συνέχεια των κοριών, τα σχολεία μοίρασαν αντλίες εντομοκτόνων ακόμα και στα παιδιά. Οι μαθητές συμμετείχαν επίσης στην καμπάνια για τους αρουραίους και σε κάθε τάξη ξεκίνησε ένας διαγωνισμός για τον αριθμό των ουρών των αρουραίων που θα εξοντώσουν, για να ενθαρρύνει την εξόντωση. Ως κίνητρο για τη θανάτωση αυτών των τρωκτικών, καθιερώθηκε μια αμοιβή (βραβείο) ανά ουρά αρουραίου που θα παραδινόταν στις αρχές. PBS series The People's Century – 1949: The Great Leap China follows Mao with mass cull (BBC) Catastrophic Miscaculations
Υπάτη

Η Υπάτη είναι κωμόπολη του διευρυμένου Δήμου Λαμιέων στον Νομό Φθιώτιδας, ενώ απετέλεσε έδρα του τέως ομώνυμου δήμου από το 1999 έως τα τέλη του 2010. Κατά την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 496 κατοίκους. Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα δυτικά της Λαμίας, στις βόρειες πλαγιές του όρους Οίτη. Στον Μεσαίωνα αναφερόταν ως Νέαι Πάτραι. Από το 1268 ήταν πρωτεύουσα της αυτόνομης ηγεμονίας της Θεσσαλίας και, μεταξύ των ετών 1318 και 1390, ήταν έδρα του σταυροφορικού Δουκάτου Νέων Πατρών. Αργότερα αναφερόταν ως Πατρατζίκι, όνομα που καταγράφεται και σε πρακτικά των ετών της Επανάστασης του 1821, όπως για παράδειγμα στα Πρακτικά της Συνέλευσης των Σαλώνων, ως τόπος προέλευσης του Γεωργίου Αινιάν.Η Υπάτη φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, το Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας και το Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερου ναού αναγόμενου στην παλαιοχριστιανική περίοδο. Στο σημερινό ναό, ο οποίος γειτνίαζε με Βαπτιστήριο του 5ου αιώνα στη νότια πλευρά του, διακρίνονται σπαράγματα του πρώτου συγκροτήματος. Ενδιαφέρων είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου, επίσης κτισμένος στη θέση παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 4ου έως 6ου αιώνα. Σημαντικό είναι το Κάστρο της Υπάτης, κτισμένο σε λόφο επάνω από τον οικισμό, στο οποίο πραγματοποιούνται εργασίες αναστήλωσης και στερέωση. Το Κάστρο ανοικοδομήθηκε ή ενισχύθηκε σε διάφορες φάσεις από Έλληνες, καθώς και Φράγκους και Καταλανούς κατακτητές.

 Τον Μάιο του 1821, οι οπλαρχηγοί Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος), Γιάννης Γκούρας και Αντρίτσος Σαφάκας κατέλαβαν τη θέση Αετός με σκοπό χτυπήσουν τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκαν όμως με τους άντρες τους από 1500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Στις 2 Απριλίου του 1822, ο Σκαλτσοδήμος μαζί με τους Σαφάκα, Δυοβουνιώτη και Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε τον Δράμαλη σε μάχη που έγινε στην ευρύτερη περιοχή της Υπάτης. Η πόλη υπέστη δεινά κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα: 16 κάτοικοι δολοφονήθηκαν ως αντίποινα για το σαμποτάζ του Γοργοποτάμου το 1942, ενώ στις 17 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί την περικύκλωσαν και στη συνέχεια εκτελέστηκαν 28 άνθρωποι και κάηκαν 375 από 400 κτίρια. Στην είσοδο του χωριού από την πλευρά της Λαμίας έχει ανεγερθεί σχετικό μνημείο, ενώ έχει ανακηρυχθεί Μαρτυρική Πόλη. Όσιος Αθανασίος ο Μετεωρίτης (1302-1380), ο ιδρυτής των Μετεώρων Αλέξανδρος Αινιάν (1908-1983), διακεκριμένος μουσικός. Ζαχαρίας Αινιάν (1750-1835), ιερέας και διδάσκαλος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας Δημήτριος Γράψας (1948), στρατιωτικός (επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ) Δημήτριος Κωστής (1910 - 1969), αρχιτέκτονας και πολιτικός Σπύρος Ματσούκας (1873-1928), ποιητής και ευεργέτης Ηλίας Μπομπορίδης (1894 - 1979), στρατιωτικός (υποστράτηγος ε.α.) Δήμος Λαμιέων, Παλαιό Κάστρο και Βυζαντινός Ναός Αγίας Σοφίας Υπάτης Δήμος Λαμιέων, Ναός Αγίου Νικολάου Υπάτης Ιστορικά στοιχεία της Υπάτης Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας Αρχειοθετήθηκε 2015-12-22 στο Wayback Machine. Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας (Υπάτη) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης