Παιδιά του δρόμου

Τα παιδιά του δρόμου είναι φτωχά ή άστεγα παιδιά, που ζουν στους δρόμους μιας πόλης, μιας πόλης ή ενός χωριού. Οι άστεγοι νέοι αποκαλούνται συχνά παιδιά του δρόμου, ή χαμίνια. Ο ορισμός των παιδιών του δρόμου αμφισβητείται, αλλά πολλοί επαγγελματίες και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής χρησιμοποιούν την έννοια της UNICEF για αγόρια και κορίτσια, ηλικίας κάτω των 18 ετών, για τα οποία «ο δρόμος» (συμπεριλαμβανομένων των ακατοίκητων σπιτιών και των ερημικών εκτάσεων) έχει γίνει σπίτι ή/και η πηγή τους για βιοποριστικούς λόγους και τα οποία προστατεύονται ή εποπτεύονται ανεπαρκώς. Τα κορίτσια του δρόμου μερικές φορές ονομάζονται χαμίνια, ένας όρος που χρησιμοποιείται επίσης για τα παιδιά του δρόμου της Κολομβίας και των δύο φύλων. Μερικά παιδιά του δρόμου, ιδίως σε πιο ανεπτυγμένες χώρες, αποτελούν μέρος μιας υποκατηγορίας, που ονομάζεται εγκαταλελειμμένα παιδιά, που αποτελείται από παιδιά που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. Τα παιδιά αυτά είναι πιο πιθανό να προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες. Τα παιδιά του δρόμου συχνά υπόκεινται σε κακοποίηση, παραμέληση, εκμετάλλευση ή, σε ακραίες περιπτώσεις, όπως δολοφονίες από «τμήματα εκκαθάρισης», που έχουν προσληφθεί από τοπικές επιχειρήσεις ή την αστυνομία.

 Τα παιδιά του δρόμου βρίσκονται στη μεγάλη πλειονότητα των διάσημων πόλεων του κόσμου, με το φαινόμενο να είναι πιο διαδεδομένο σε πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα αναπτυσσόμενων ή οικονομικά ασταθών περιοχών, όπως χώρες στην Αφρική, τη Νότια Αμερική, την Ανατολική Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Ασία. Σύμφωνα με μια έκθεση του 1988 του Consortium for Street Children, μιας κοινοπραξίας σχετικών μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ) με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, η UNICEF υπολόγισε ότι 100 εκατομμύρια παιδιά μεγάλωναν σε αστικούς δρόμους σε όλο τον κόσμο. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το 2002 η UNICEF ανέφερε παρομοίως πως Οι τελευταίες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό αυτών των παιδιών έως και εκατό εκατομμύρια. Πιο πρόσφατα, η οργάνωση πρόσθεσε: Ο ακριβής αριθμός των παιδιών του δρόμου είναι αδύνατο να ποσοτικοποιηθεί, αλλά ο αριθμός είναι σχεδόν σίγουρα δεκάδες εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Είναι πιθανό ότι οι αριθμοί αυξάνονται. Σε μια προσπάθεια να σχηματιστεί μια πιο αξιόπιστη εκτίμηση, αναπτύχθηκε ένα στατιστικό μοντέλο με βάση τον αριθμό των παιδιών του δρόμου και τους σχετικούς κοινωνικούς δείκτες για 184 χώρες. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, υπάρχουν 10 έως 15 εκατομμύρια παιδιά του δρόμου στον κόσμο. Αν και παρήγαγε μια στατιστικά αξιόπιστη εκτίμηση του αριθμού των παιδιών του δρόμου, το μοντέλο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ορισμό των «παιδιών του δρόμου», τις εθνικές εκτιμήσεις και τα δεδομένα που συλλέγονται για το αναπτυξιακό επίπεδο της χώρας, και επομένως είναι περιορισμένο σε εύρος. Ο αριθμός των εκατό εκατομμυρίων παιδιών εξακολουθεί να αναφέρεται συνήθως για τα παιδιά του δρόμου, αλλά δεν βασίζεται στην τρέχουσα διαθέσιμη ακαδημαϊκή έρευνα. Ομοίως, είναι συζητήσιμο εάν ο αριθμός των παιδιών του δρόμου αυξάνεται παγκοσμίως ή αν έχει αυξηθεί η ευαισθητοποίηση των παιδιών του δρόμου στις κοινωνίες. Η εκτενής έρευνα σε επίπεδο δρόμου, που ολοκληρώθηκε το 2000 στο Κέιπ Τάουν απέδειξε ότι οι διεθνείς εκτιμήσεις για δεκάδες χιλιάδες παιδιά του δρόμου που ζούσαν στους δρόμους του Κέιπ Τάουν ήταν εσφαλμένες. Αυτή η έρευνα απέδειξε ότι ακόμη και με παιδιά του δρόμου που ζητιανεύουν σε κάθε διασταύρωση, ή που κοιμούνται στα πεζοδρόμια τη νύχτα και με συμμορίες παιδιών του δρόμου που περιφέρονται στους δρόμους, υπήρχαν λιγότερα από 800 παιδιά που ζούσαν στους δρόμους του μεγαλύτερου Κέιπ Τάουν, αυτή τη στιγμή. Αυτή η επίγνωση επέτρεψε να αναπτυχθεί μια εντελώς νέα προσέγγιση για τα παιδιά του δρόμου, μια που δεν βασίζεται στην παροχή βασικής φροντίδας σε μάζες παιδιών του δρόμου, αλλά επικεντρώνεται στη βοήθεια μεμονωμένων παιδιών, στη θεραπεία, την εκπαίδευση, τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξή τους μόνιμα μακριά από τη ζωή στο δρόμο, καθώς και τη διαχείριση της εκμετάλλευσης των παιδιών του δρόμου και των παραγόντων υποστήριξης που τα κρατούν στο δρόμο. Μέχρι το 1922, υπήρχαν τουλάχιστον επτά εκατομμύρια άστεγα παιδιά στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία λόγω της καταστροφής από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Εγκαταλελειμμένα παιδιά σχημάτισαν συμμορίες και ασχολούνταν με μικροκλοπές και πορνεία. Οι αιτίες αυτού του φαινομένου είναι ποικίλες, αλλά συχνά σχετίζονται με οικιακές, οικονομικές ή κοινωνικές αναταραχές. Αυτό περιλαμβάνει, αλλά δεν περιορίζεται σε: φτώχεια, κατάρρευση κατοικιών ή/και οικογενειών· πολιτική αναταραχή, σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία. Επίσης παρασύρονται από μαστροπούς, αρπακτικά του Διαδικτύου ή συνδικάτα επαιτείας. Τα παιδιά μπορεί να καταλήξουν στους δρόμους λόγω πολιτισμικών παραγόντων. Για παράδειγμα, μερικά παιδιά σε μέρη του Κονγκό και της Ουγκάντας αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους με την υποψία ότι είναι μάγισσες που φέρνουν κακή τύχη. Στο Αφγανιστάν, νεαρά κορίτσια που κατηγορούνται για «εγκλήματα τιμής», που ντροπιάζουν τις οικογένειές τους και/ή τις πολιτιστικές πρακτικές τους μπορεί να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους - αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την άρνηση ενός κανονισμένου γάμου ή ακόμη και το βιασμό ή τη σεξουαλική κακοποίηση, αν ληφθεί υπόψη η μοιχεία στον πολιτισμό τους. Κένυα Η UNICEF συνεργάζεται με την CARITAS και με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Κένυα για την αντιμετώπιση των παιδιών του δρόμου. Η ταχεία και μη βιώσιμη αστικοποίηση στη μετα-αποικιακή περίοδο, η οποία οδήγησε σε εδραιωμένη αστική φτώχεια σε πόλεις όπως το Ναϊρόμπι, το Κισουμού και τη Μομπάσα είναι μια υποκείμενη αιτία της έλλειψης στέγης παιδιών. Η μετανάστευση από την ύπαιθρο προς την πόλη διέλυσε εκτεταμένες οικογένειες που στο παρελθόν λειτουργούσαν ως δίκτυο υποστήριξης, φροντίζοντας τα παιδιά σε περιπτώσεις κακοποίησης, παραμέλησης και εγκατάλειψης. Το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα ανέφερε ότι τα ναρκωτικά αποτελούν τον πυρήνα της «κουλτούρας του δρόμου» στο Ναϊρόμπι και ότι η πλειοψηφία των παιδιών του δρόμου στην πόλη είναι συνήθεις χρήστες ουσιών. Έρευνα που διεξήχθη από τον Cottrell-Boyce για το African Journal of Drug and Alcohol Studies διαπίστωσε ότι η χρήση ναρκωτικών των παιδιών του δρόμου της Κένυας ήταν κατά κύριο λόγο λειτουργικό – μετριάζοντας τις αισθήσεις ενάντια στις δυσκολίες της ζωής στο δρόμο – αλλά παρείχε επίσης μια σύνδεση με τη δομή υποστήριξης η «οικογένεια του δρόμου» ως ισχυρό σύμβολο κοινής εμπειρίας. Νότια Αφρική Τα παιδιά του δρόμου προστατεύονται νομικά από τον Νόμο για τα παιδιά της Νότιας Αφρικής, με τον Νόμο 38 του 2005, ο οποίος ορίζει τα παιδιά του δρόμου ως "παιδιά που ζουν, εργάζονται και ζητιανεύουν στο δρόμο" και ως "Παιδιά που χρειάζονται φροντίδα και προστασία". Η Νότια Αφρική έχει κάνει πολλά για να αντιμετωπίσει τα παιδιά του δρόμου και η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής σήμερα χρηματοδοτεί εν μέρει οργανώσεις παιδιών του δρόμου. Οι γονείς ευάλωτων παιδιών μπορούν να έχουν πρόσβαση σε μηνιαία επιχορήγηση παιδικής μέριμνας και οι οργανώσεις έχουν αναπτύξει αποτελεσματική προσέγγιση στο δρόμο, κέντρα νοσηλείας, θεραπευτική φροντίδα σε κατοικίες και υπηρεσίες πρόληψης και έγκαιρης παρέμβασης για παιδιά του δρόμου. Η ολοκληρωμένη έρευνα σε επίπεδο δρόμου, που ολοκληρώθηκε το 2000 στο Κέιπ Τάουν, απέδειξε ότι οι διεθνείς εκτιμήσεις για δεκάδες χιλιάδες παιδιά του δρόμου που ζούσαν στο δρόμο ήταν εσφαλμένες. Αυτή η έρευνα απέδειξε ότι ακόμη και με παιδιά του δρόμου που ζητιανεύουν σε κάθε διασταύρωση, ή που κοιμούνται στα πεζοδρόμια τη νύχτα και με συμμορίες παιδιών του δρόμου που περιφέρονται στους δρόμους, υπήρχαν λιγότερα από 800 παιδιά που ζούσαν στους δρόμους του μεγαλύτερου Κέιπ Τάουν αυτή τη στιγμή. Αυτή η επίγνωση επέτρεψε να αναπτυχθεί μια εντελώς νέα προσέγγιση για τα παιδιά του δρόμου, μια που δεν βασίζεται στην παροχή βασικής φροντίδας σε μάζες παιδιών του δρόμου, αλλά επικεντρώνεται στη βοήθεια μεμονωμένων παιδιών, στη θεραπεία, την εκπαίδευση, τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξή τους μόνιμα μακριά από η ζωή στο δρόμο, καθώς και η διαχείριση της εκμετάλλευσης των παιδιών του δρόμου και των παραγόντων υποστήριξης που τα κρατούν στο δρόμο. Αυτή η προσέγγιση έχει ουσιαστικά μειώσει τον αριθμό των παιδιών που ζουν στους δρόμους του Κέιπ Τάουν κατά περισσότερο από 90%, ακόμη και με περισσότερα από 200 παιδιά να συνεχίζουν να κυκλοφορούν στο δρόμο κάθε χρόνο. Έχει επίσης δει τα ποσοστά φυγής από τη φροντίδα να μειώνονται σε λιγότερο από 7%, και το ποσοστό επιτυχίας για την απομάκρυνση των παιδιών από το δρόμο φτάνει το 80 με 90%. Ο αριθμός των ευάλωτων στο δρόμο παιδιών, δηλαδή ο αριθμός των χρόνια παραμελημένων, σεξουαλικά και σωματικά κακοποιημένων, τραυματισμένων παιδιών της κοινότητας, παραμένει ωστόσο απαράδεκτα υψηλός, με τα ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου να αποτελούν πραγματική ανησυχία και με τα σχολεία να παλεύουν να αντιμετωπίσουν τον υψηλό αριθμό τραυματισμένα παιδιά με τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουν. Σιέρρα Λεόνε Η Σιέρα Λεόνε θεωρήθηκε η φτωχότερη χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Φτώχειας του ΟΗΕ για το 2008. Ενώ η τρέχουσα εικόνα είναι πιο αισιόδοξη – οι προβλέψεις της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2013/14 κατέταξαν τη Σιέρα Λεόνε ως τη δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο – η επικρατούσα έλλειψη δικαιωμάτων των παιδιών και η ακραία φτώχεια παραμένουν ευρέως διαδεδομένες. Υπάρχουν σχεδόν 50.000 παιδιά που βασίζονται στους δρόμους για την επιβίωσή τους, ένα μέρος από αυτά ζει με πλήρη απασχόληση στους δρόμους. Υπολογίζεται επίσης ότι στη Σιέρα Λεόνε 300.000 παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Οι συχνά παραμελημένες αγροτικές περιοχές – οι οποίες είναι πολλές – προσφέρουν ελάχιστη ή καθόλου ευκαιρία στα παιδιά να ξεφύγουν από τον υπάρχοντα κύκλο της φτώχειας. Μπαγκλαντές Δεν υπάρχουν πρόσφατα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία για παιδιά του δρόμου στο Μπαγκλαντές. Η UNICEF τοποθετεί τον αριθμό πάνω από 670.000 παιδιά αναφερόμενη σε μια μελέτη που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Αναπτυξιακών Μελετών του Μπαγκλαντές. Περίπου το 36% αυτών των παιδιών βρίσκονται στην πρωτεύουσα Ντάκα σύμφωνα με την ίδια μελέτη. Αν και το Μπαγκλαντές βελτίωσε τον Δείκτη Ανθρώπινου Κεφαλαίου με τις δεκαετίες, (το HDI είναι 0,558 σύμφωνα με το HDR του 2014 του UNDP και το Μπαγκλαντές στο 142 μεταξύ 187 χωρών και εδαφών), αυτά τα παιδιά εξακολουθούν να αντιπροσωπεύουν το απόλυτο χαμηλότερο επίπεδο στην κοινωνική ιεραρχία. Η ίδια μελέτη προέβλεψε ότι ο αριθμός των παιδιών του δρόμου θα ήταν 1,14 εκατομμύρια το έτος 2014. Ινδία Η Ινδία έχει περίπου ένα εκατομμύριο ή περισσότερα παιδιά του δρόμου σε καθεμία από τις ακόλουθες πόλεις: Νέο Δελχί, Καλκούτα και Βομβάη. Όταν εξετάζουμε την Ινδία στο σύνολό της, υπάρχουν πάνω από έντεκα εκατομμύρια παιδιά που κερδίζουν τα προς το ζην από τους δρόμους σε πόλεις και αγροτικές περιοχές. Είναι πιο συνηθισμένο τα παιδιά του δρόμου να είναι άντρες και ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα δεκατέσσερα έτη. Παρόλο που τα έφηβα κορίτσια προστατεύονται περισσότερο από τις οικογένειες από ό,τι τα αγόρια, όταν τα κορίτσια σπάνε τους δεσμούς συχνά βρίσκονται σε χειρότερη θέση από τα αγόρια, καθώς παρασύρονται στην πορνεία. Λόγω της επιτάχυνσης της οικονομικής ανάπτυξης στην Ινδία, εμφανίστηκε ένα οικονομικό ρήγμα, με λίγο πάνω από το 32% του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Λόγω της ανεργίας, της αυξανόμενης μετανάστευσης από την επαρχία προς την πόλη, την έλξη της ζωής στην πόλη και την έλλειψη πολιτικής βούλησης, η Ινδία έχει αναπτύξει μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις παιδικής εργασίας στον κόσμο. Ινδονησία Σύμφωνα με μια μελέτη του 2007, στην Ινδονησία ζούσαν πάνω από 170.000 παιδιά του δρόμου. Το 2000, περίπου 1.600 παιδιά ζούσαν στους δρόμους της Γιογκιακάρτα . Περίπου πεντακόσια από αυτά τα παιδιά ήταν κορίτσια ηλικίας τεσσάρων έως δεκαέξι ετών. Πολλά παιδιά άρχισαν να ζουν στους δρόμους μετά την ασιατική οικονομική κρίση του 1997 στην Ινδονησία. Τα κορίτσια που ζουν στο δρόμο αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες από τα αγόρια. Τα κορίτσια στο δρόμο συχνά κακοποιούνται από τα αγόρια του δρόμου λόγω της πατριαρχικής φύσης της κουλτούρας: Κακοποιούν κορίτσια, αρνούνται να τα αναγνωρίσουν ως παιδιά του δρόμου, αλλά τα παρομοιάζουν με πόρνες. Πολλά κορίτσια εξαρτώνται από φίλους και λαμβάνουν υλική υποστήριξη σε αντάλλαγμα το σεξ. Τα παιδιά του δρόμου στην Ινδονησία θεωρούνται δημόσια ενόχληση: Κρατούνται, υφίστανται λεκτική και σωματική κακοποίηση, κατάσχονται τα βιοποριστικά τους μέσα (κιθάρες για μεταφορά με λεωφορείο, εμπορεύματα προς πώληση) και ορισμένα πυροβολήθηκαν προσπαθώντας να διαφύγουν από την αστυνομία. Ιράν Υπολογίζεται ότι υπάρχουν μεταξύ 60.000 και 200.000 παιδιά του δρόμου στο Ιράν (2016). Πακιστάν Ο αριθμός των παιδιών του δρόμου στο Πακιστάν εκτιμάται ότι είναι μεταξύ 1,2 εκατομμυρίων και 1,5 εκατομμυρίων. Ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η ανεργία, οι φυσικές καταστροφές, η φτώχεια, η άνιση εκβιομηχάνιση, η απρογραμμάτιστη ταχεία αστικοποίηση, η αποσύνθεση της οικογένειας και η έλλειψη εκπαίδευσης θεωρούνται οι κύριοι παράγοντες πίσω από την αύξηση του αριθμού των παιδιών του δρόμου. Η Εταιρεία για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Παιδιού πραγματοποίησε μια μελέτη που παρουσίασε το 56,5% των παιδιών που ερωτήθηκαν στο Multan, το 82,2% στο Καράτσι, το 80,5% στο Hyderabad και το 83,3% στο Sukkur αναγκάστηκαν να βγουν στους δρόμους μετά τις πλημμύρες του 2010 και του 2011 . Φιλιππίνες Σύμφωνα με την έκθεση του 1998 με τίτλο "Κατάσταση της Νεολαίας στις Φιλιππίνες", υπάρχουν περίπου 1,5 εκατομμύρια παιδιά του δρόμου στις Φιλιππίνες, , το 70% των οποίων είναι αγόρια. Παιδιά του δρόμου που είναι έως και δέκα ετών μπορούν να φυλακιστούν μαζί με ενήλικες σύμφωνα με τον νόμο περί αλητείας της χώρας. Σε προηγούμενες περιπτώσεις, έχει συμβεί σωματική και σεξουαλική κακοποίηση ως αποτέλεσμα αυτής της νομοθεσίας. Βιετνάμ Σύμφωνα με το The Street Educators' Club, ο αριθμός των παιδιών του δρόμου στο Βιετνάμ έχει συρρικνωθεί από 21.000 το 2003 σε 8.000 το 2007. Ο αριθμός μειώθηκε από 1.507 σε 113 στο Ανόι και από 8.507 σε 794 στην πόλη Χο Τσι Μινχ. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σχεδόν τετρακόσιες ανθρωπιστικές οργανώσεις και διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις που παρέχουν βοήθεια σε περίπου 15.000 παιδιά από το Βιετνάμ. Βόρεια Κορέα Από την πείνα της Βόρειας Κορέας τη δεκαετία του 1990, η Βόρεια Κορέα έχει φιλοξενήσει έναν μεγάλο πληθυσμό άστεγων παιδιών που είναι γνωστά ως «ανθοφόρα χελιδόνια». Το 2018, η Daily NK ανέφερε ότι η κυβέρνηση κρατούσε παιδιά σε καταυλισμούς και ότι εκεί άρχισαν να υποφέρουν από υποσιτισμό. Το 2021 το κρατικό Κορεατικό Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων ανέφερε ότι εκατοντάδες άστεγα ορφανά «προσφέρθηκαν» εθελοντικά να εργαστούν σε έργα χειρωνακτικής εργασίας, εγείροντας ανησυχίες σχετικά με την πιθανότητα στρατολόγησης άστεγων παιδιών από τη Βόρεια Κορέα σε προγράμματα καταναγκαστικής εργασίας. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε επίσης ότι τα άστεγα παιδιά αντιμετώπιζαν αυξανόμενους κινδύνους πείνας λόγω της πανδημίας COVID-19 και της επακόλουθης κρίσης επισιτιστικής ασφάλειας . Τουρκία Από τα 30.891 παιδιά του δρόμου της Τουρκίας, τα 30.109 ζουν στην Κωνσταντινούπολη, έδειξε έρευνα που διεξήχθη από την Προεδρία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Τουρκίας. Από τα παιδιά του δρόμου, τα 20 εντοπίστηκαν στην Άγκυρα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, η Σμύρνη, δεν είχε κανένα. Η επαρχία Κοτζάελι αναφέρθηκε ότι είχε 687 παιδιά του δρόμου ενώ το Εσκίσεχιρ έχει 47. Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι 41.000 παιδιά αναγκάζονται να ζητιανεύουν στους δρόμους, περισσότερα από τα μισά από τα οποία βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη. Άλλες πόλεις με υψηλά ποσοστά περιλαμβάνουν την Άγκυρα (6.700), το Ντιγιάρμπακιρ (3.300), τη Μερσίνη (637) και το Βαν (640). Με βάση ανεπίσημους υπολογισμούς, 88.000 παιδιά στην Τουρκία ζουν στους δρόμους και η χώρα έχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό κατάχρησης ουσιών ανηλίκων στον κόσμο. Το 4 τοις εκατό όλων των παιδιών στην Τουρκία υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση, με το 70 τοις εκατό των θυμάτων να είναι μικρότερα των 10 ετών. Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, τα αγόρια υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση τόσο συχνά όσο και τα κορίτσια. Στις αναφερόμενες περιπτώσεις παιδιών που υπόκεινται σε εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, το 77 τοις εκατό των παιδιών προέρχονταν από κατεστραμμένα σπίτια. Το 23 τοις εκατό ζούσαν με τους γονείς τους, αλλά σε αυτά τα σπίτια ήταν συχνή η ενδοοικογενειακή βία . Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που τρέχουν και ζουν στο δρόμο είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση. Παιδιά που έχουν απαχθεί από τις νοτιοανατολικές επαρχίες εξαναγκάζονται σε πορνεία εδώ. Σήμερα, είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα πόσα παιδιά στην Τουρκία υφίστανται εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, αλλά πολλοί λένε ότι οι επίσημες πληροφορίες είναι μειωμένες κατά τουλάχιστον 85 τοις εκατό. Ελλάδα Η δραστηριότητα των παιδιών του δρόμου στην Ελλάδα συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την εμπορία ανθρώπων . Το 2003, παιδιά του δρόμου που βρίσκονταν σε κρατικές εγκαταστάσεις είχαν εξαφανιστεί. Η εξαφάνιση φέρεται να συνδέεται με εμπορία ανθρώπων. Οι αριθμοί έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια και η Ελλάδα έχει λάβει «νομοθετικά μέτρα για την ποινικοποίηση της εμπορίας ανθρώπων και των σχετικών εγκλημάτων», αν και η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται και ότι υπάρχει αποτυχία της κυβερνητικής προστασίας και δικαιοσύνης των παιδιών που διακινούνται. Η επαιτεία και άλλες δραστηριότητες στο δρόμο έχουν τεθεί εκτός νόμου στην Ελλάδα από το 2003, αλλά η πρόσφατη αύξηση της ανεργίας αύξησε τα επίπεδα αυτών των δράσεων. Ελάχιστα είναι τα προγράμματα για εκτοπισμένα παιδιά στην Ελλάδα, τα οποία δημιούργησαν πρόβλημα στα παιδιά του δρόμου στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η παροχή ανάδοχων γονέων σε παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είναι κάτι που έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση, οδηγώντας σε μεγαλύτερο αριθμό παιδιών του δρόμου με σωματική ή διανοητική αναπηρία. Υπάρχουν επίσης ανασταλτικοί παράγοντες για τους εργαζόμενους και τους φτωχούς γονείς στην Ελλάδα, καθιστώντας τους πιο πρόθυμους να εξαναγκάσουν τα παιδιά τους στους δρόμους. Για παράδειγμα, στα ορφανά χορηγούνται οικονομικά οφέλη, αλλά εάν ζουν σε κρατικές εγκαταστάσεις δεν μπορούν να λάβουν αυτά τα επιδόματα. Για να λάβουν οι εργαζόμενοι γονείς κρατικές επιδοτήσεις, συχνά πρέπει να έχουν περισσότερα από ένα παιδιά. Ρουμανία Το φαινόμενο των παιδιών του δρόμου στη Ρουμανία πρέπει να γίνει κατανοητό μέσα στο τοπικό ιστορικό πλαίσιο. Το 1966, στην κομμουνιστική Ρουμανία, ο ηγέτης Νικολάε Τσαουσέσκου απαγόρευσε την αντισύλληψη και την άμβλωση, εφαρμόζοντας μια επιθετική πολιτική, σε μια προσπάθεια να αυξήσει τον πληθυσμό. Καθώς οι οικογένειες δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν, χιλιάδες ανεπιθύμητα παιδιά τοποθετήθηκαν σε κρατικά ορφανοτροφεία όπου αντιμετώπιζαν τρομερές συνθήκες. Ο αγώνας των οικογενειών επιδεινώθηκε τη δεκαετία του 1980, όταν το κράτος συμφώνησε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας με αντάλλαγμα τα διεθνή δάνεια, που οδήγησε σε δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και σε δελτίο τροφίμων και η πτώση του κομμουνισμού τον Δεκέμβριο του 1989 σήμαινε πρόσθετη οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, τη δεκαετία του 1990, πολλά παιδιά βγήκαν στους δρόμους, με ορισμένα να προέρχονται από ορφανοτροφεία, ενώ άλλα να έχουν δραπετεύσει από φτωχές οικογένειες. Κατά τη μεταβατική περίοδο από τον κομμουνισμό στην οικονομία της αγοράς στη δεκαετία του 1990, κοινωνικά ζητήματα όπως αυτά των παιδιών ήταν χαμηλά στην ατζέντα της κυβέρνησης. Ωστόσο, μέχρι την αλλαγή του αιώνα τα πράγματα βελτιώνονταν. Μια έκθεση του 2000 από το Συμβούλιο της Ευρώπης υπολόγιζε ότι υπήρχαν περίπου 1.000 παιδιά του δρόμου στην πόλη του Βουκουρεστίου. Η επικράτηση των παιδιών του δρόμου έχει οδηγήσει σε μια ραγδαία αυξανόμενη επιχείρηση σεξουαλικού τουρισμού στη Ρουμανία. Ωστόσο, έχουν γίνει προσπάθειες για τη μείωση του αριθμού των παιδιών του δρόμου στη χώρα. Η ταινία ντοκιμαντέρ Children Underground του 2001 καταγράφει τα δεινά των παιδιών του δρόμου της Ρουμανίας, ιδιαίτερα τους αγώνες τους με τον υποσιτισμό, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την κατάχρηση ουσιών . Τη δεκαετία του 1990, παιδιά του δρόμου εθεάθησαν συχνά να ζητιανεύουν και να περιφέρονται γύρω από το μετρό του Βουκουρεστίου. Τον 21ο αιώνα, ο αριθμός των παιδιών που ζούσαν μόνιμα στους δρόμους μειώθηκε σημαντικά, αν και περισσότερα παιδιά δούλευαν στους δρόμους όλη την ημέρα, αλλά επέστρεφαν στο σπίτι στους γονείς τους τη νύχτα. Μέχρι το 2004, υπολογίστηκε ότι λιγότερα από 500 παιδιά ζούσαν μόνιμα στους δρόμους στο Βουκουρέστι, ενώ λιγότερα από 1.500 εργάζονταν στους δρόμους κατά τη διάρκεια της ημέρας, επιστρέφοντας σπίτι στις οικογένειές τους το βράδυ. Μέχρι το 2014, τα παιδιά του δρόμου της δεκαετίας του 1990 ήταν ενήλικες και πολλά αναφέρθηκαν ότι ζούσαν «υπόγεια» στις σήραγγες και τους υπονόμους κάτω από τους δρόμους του Βουκουρεστίου, με μερικά να έχουν τα δικά τους παιδιά. Ρωσία Το 2001, υπολογίστηκε ότι η Ρωσία είχε περίπου ένα εκατομμύριο παιδιά του δρόμου και ένα στα τέσσερα εγκλήματα αφορούσε ανήλικα άτομα. Επισήμως, ο αριθμός των παιδιών χωρίς επίβλεψη είναι πάνω από 700.000. Σύμφωνα με τη UNICEF, υπήρχαν 64.000 άστεγα παιδιά του δρόμου που μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία από διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες (π.χ. αστυνομία) το 2005. Το 2008, ο αριθμός ήταν 60.000. Σουηδία Το 2012, ασυνόδευτοι ανήλικοι άνδρες από το Μαρόκο άρχισαν να ζητούν άσυλο στη Σουηδία. Το 2014, 384 ζήτησαν άσυλο. Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητές τους να λάβουν το καθεστώς του πρόσφυγα ήταν ελάχιστες, συχνά έφευγαν από το σπίτι των προσφύγων για να ζήσουν στους δρόμους. Το 2016, από τα περίπου 800 παιδιά του δρόμου στη Σουηδία, προέρχονται από το Μαρόκο που είναι η πιο διαδεδομένη χώρα καταγωγής. Το 2016, οι κυβερνήσεις της Σουηδίας και του Μαρόκου υπέγραψαν συνθήκη για τη διευκόλυνση του επαναπατρισμού τους στο Μαρόκο. Οι προσπάθειες των αρχών να βοηθήσουν τους νέους απορρίφθηκαν από τους νέους που προτιμούσαν να ζουν στο δρόμο και να συντηρούνται από το έγκλημα. Το Μαρόκο αρχικά ήταν απρόθυμο να δεχτεί τους επαναπατρισθέντες, αλλά καθώς μπορούσαν να αναγνωριστούν χρησιμοποιώντας τη βάση δεδομένων των μαροκινών δακτυλικών αποτυπωμάτων, ο επαναπατρισμός θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόλις αποδειχθεί η μαροκινή υπηκοότητα. Από τους 77 άνδρες που έγιναν δεκτοί από το Μαρόκο, οι 65 είχαν δηλώσει ψεύτικη ταυτότητα όταν ζήτησαν άσυλο στη Σουηδία. Ηνωμένες Πολιτείες Ο αριθμός των αστέγων παιδιών στις ΗΠΑ αυξήθηκε από 1,2 εκατομμύρια το 2007 σε 1,6 εκατομμύρια το 2010. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ορίζουν την έλλειψη στέγης σύμφωνα με τον νόμο McKinney–Vento για τη βοήθεια των αστέγων. Ο αριθμός των άστεγων παιδιών έφτασε σε υψηλά επίπεδα ρεκόρ το 2011, 2012, και το 2013 περίπου τριπλάσιο από τον αριθμό τους το 1983 Εκτιμάται ότι δύο εκατομμύρια [νέοι] αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες . Η διαφορά σε αυτούς τους αριθμούς μπορεί να αποδοθεί στον προσωρινό χαρακτήρα των παιδιών του δρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντίθεση με το πιο μόνιμο κράτος στις αναπτυσσόμενες χώρες . Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 83% των «παιδιών του δρόμου» δεν εγκαταλείπουν την πολιτεία καταγωγής τους. Εάν εγκαταλείψουν την πολιτεία καταγωγής τους είναι πιθανό να καταλήξουν σε μεγάλες πόλεις, ιδίως στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Πόρτλαντ και το Σαν Φρανσίσκο . Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα παιδιά του δρόμου είναι κατά κύριο λόγο Καυκάσιες γυναίκες και το 42% αναγνωρίζονται ως λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι ή τρανς LGBT). Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καταβάλλει προσπάθειες από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 για να φιλοξενήσει αυτό το τμήμα του πληθυσμού. Ο νόμος Runaway and Homeless Youth Act του 1978 έκανε διαθέσιμη χρηματοδότηση για καταφύγια και χρηματοδότησε τον National Runaway Switchboard . Άλλες προσπάθειες περιλαμβάνουν τον Νόμο για την Κακοποίηση και τη Θεραπεία Παιδιών του 1974, το Εθνικό Σύστημα Δεδομένων για την Κακοποίηση και την Παραμέληση Παιδιών και τον Νόμο για την Πρόληψη της Δικαιοσύνης και της Παραβατικότητας Ανηλίκων . Σημειώθηκε επίσης μείωση των ποσοστών συλλήψεων στους νέους του δρόμου, με πτώση σε 30.000 συλλήψεις από το 1998 έως το 2007. Αντίθετα, οι αρχές παραπέμπουν τους άστεγους νέους σε κρατικούς φορείς κοινωνικών υπηρεσιών. Ονδούρα Στην Ονδούρα μεταξύ 1998 και 2002, εκατοντάδες παιδιά του δρόμου φέρεται να απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από την αστυνομία και τα πολιτικά "τμήματα καθαρισμού". Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις που έγιναν το 1982 από τη UNICEF, υπήρχαν σαράντα εκατομμύρια παιδιά του δρόμου στη Λατινική Αμερική, τα περισσότερα από τα οποία εργάζονται στους δρόμους, αλλά δεν ζουν απαραίτητα στους δρόμους. Η πλειοψηφία των παιδιών του δρόμου στη Λατινική Αμερική είναι άντρες ηλικίας μεταξύ 10 και 14 ετών. Υπάρχουν δύο κατηγορίες παιδιών του δρόμου στη Λατινική Αμερική: αυτά που κατοικούν στο σπίτι και αυτά που είναι στο δρόμο. Τα παιδιά που κατοικούν στο σπίτι έχουν οικογένειες να επιστρέψουν, ενώ τα παιδιά στο δρόμο όχι. Η πλειοψηφία των παιδιών του δρόμου στη Λατινική Αμερική κατοικούν στο σπίτι. Βραζιλία Η κυβέρνηση της Βραζιλίας εκτιμά ότι ο αριθμός των παιδιών και των εφήβων το 2012 που εργάζονται ή κοιμούνται στους δρόμους ήταν περίπου 23.973, με βάση τα αποτελέσματα της εθνικής απογραφής που εξουσιοδοτήθηκε από τη Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Προεδρίας (SDH) και το Ινστιτούτο για Βιώσιμη Ανάπτυξη. Αυστραλία Από το 2016, περίπου 24.200 Αυστραλοί νέοι είχαν καταγραφεί ως άστεγοι. Η πλειοψηφία των αστέγων νέων βρίσκεται στην Πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας. Η έλλειψη στέγης των νέων έχει αποτελέσει αντικείμενο μιας σειράς ανεξάρτητων μελετών, ορισμένες από τις οποίες ζητούν από την Αυστραλιανή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να διεξαγάγει έρευνα για το θέμα. Ενώ ορισμένες κυβερνήσεις έχουν εφαρμόσει προγράμματα για την αντιμετώπιση των παιδιών του δρόμου, η γενική λύση περιλαμβάνει την τοποθέτηση των παιδιών σε ορφανοτροφεία, σπίτια ανηλίκων ή σωφρονιστικά ιδρύματα. Έχουν γίνει προσπάθειες από διάφορες κυβερνήσεις για υποστήριξη ή συνεργασία με μη κυβερνητικές οργανώσεις. Στην Κολομβία, η κυβέρνηση προσπάθησε να εφαρμόσει προγράμματα για να βάλει αυτά τα παιδιά σε κρατικά σπίτια, αλλά οι προσπάθειες απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά του δρόμου έχουν γίνει θύματα κοινωνικής εκκαθάρισης από την Εθνική Αστυνομία επειδή θεωρούνται ότι είναι χρήστες ναρκωτικών και εγκληματίες. Στην Αυστραλία, η κύρια απάντηση στην έλλειψη στέγης είναι το Πρόγραμμα Βοήθειας Υποστηριζόμενης Διαμονής. Το πρόγραμμα είναι περιορισμένη στην αποτελεσματικότητά του. Εκτιμάται ότι ένας στους δύο νέους που αναζητούν κρεβάτι από το SAAP απορρίπτεται επειδή οι υπηρεσίες είναι γεμάτες. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες για το πώς οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τα παιδιά του δρόμου: Διορθωτικό μοντέλο, Μοντέλο αποκατάστασης, Στρατηγικές προσέγγισης και προληπτική προσέγγιση. Δεν υπάρχει κανένα σημαντικό όφελος, όταν συγκρίνονται θεραπευτικές παρεμβάσεις όπως η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία και η οικογενειακή θεραπεία με τυπικές υπηρεσίες όπως το κέντρο επιβίωσης. Το σωφρονιστικό μοντέλο χρησιμοποιείται κυρίως από τις κυβερνήσεις και την αστυνομία. Θεωρούν τα παιδιά ως δημόσια ενόχληση και κίνδυνο για την ασφάλεια του ευρύτερου κοινού. Ο στόχος αυτού του μοντέλου θα ήταν να προστατεύσει το κοινό και να βοηθήσει να κρατήσει τα παιδιά μακριά από μια ζωή εγκλήματος. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί αυτό το μοντέλο για να κρατήσει τα παιδιά μακριά από τη ζωή του εγκλήματος είναι το σύστημα δικαιοσύνης ανηλίκων και συγκεκριμένα ιδρύματα. Το μοντέλο αποκατάστασης υποστηρίζεται από εκκλησίες και ΜΚΟ. Η άποψη αυτού του μοντέλου είναι ότι τα παιδιά του δρόμου είναι κατεστραμμένα και χρειάζονται βοήθεια. Ο στόχος αυτού του μοντέλου είναι η αποκατάσταση των παιδιών στην επικρατούσα κοινωνία. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να εμποδίσουν τα παιδιά να επιστρέψουν στους δρόμους είναι η εκπαίδευση, τα προγράμματα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά και η παροχή στα παιδιά ενός ασφαλούς οικογενειακού περιβάλλοντος. Η στρατηγική Outreach υποστηρίζεται από δασκάλους του δρόμου, ΜΚΟ και εκκλησιαστικές οργανώσεις. Αυτή η στρατηγική βλέπει τα παιδιά του δρόμου ως καταπιεσμένα άτομα που χρειάζονται υποστήριξη από τις κοινότητές τους. Ο στόχος της στρατηγικής Outreach είναι να ενδυναμώσει τα παιδιά του δρόμου παρέχοντας εκπαίδευση και κατάρτιση για την υποστήριξη των παιδιών. Η προληπτική προσέγγιση υποστηρίζεται από ΜΚΟ, τον συνασπισμό των παιδιών του δρόμου και τις κυβερνήσεις πίεσης. Βλέπουν τις κακές συνθήκες των παιδιών του δρόμου από αρνητικές κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις. Προκειμένου να βοηθηθούν τα παιδιά του δρόμου, αυτή η προσέγγιση εστιάζει στα προβλήματα που προκαλούν τα παιδιά να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για το δρόμο, στοχεύοντας την ανεργία των γονέων, την κακή στεγαστική εκστρατεία για τα δικαιώματα των παιδιών. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία στρατηγικών για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών του δρόμου. Ένα παράδειγμα προσπάθειας ΜΚΟ είναι η «Ημέρα των παιδιών του δρόμου», που ξεκίνησε από τον Jugend Eine Welt στις 31 Ιανουαρίου 2009 για να τονίσει την κατάσταση των παιδιών του δρόμου. Η «Ημέρα του Παιδιού του Δρόμου» γιορτάζεται κάθε χρόνο από την έναρξή της το 2009. Τα παιδιά του δρόμου διαφέρουν ως προς την ηλικία, το φύλο, την εθνικότητα, την κοινωνική τάξη και αυτά τα παιδιά είχαν διαφορετικές εμπειρίες κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η UNICEF διαφοροποιεί τους διαφορετικούς τύπους παιδιών που ζουν στο δρόμο σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες: υποψήφιοι για το δρόμο (παιδιά του δρόμου που εργάζονται και κάνουν παρέα στους δρόμους), παιδιά στο δρόμο (παιδιά που εργάζονται στο δρόμο αλλά έχουν σπίτι για να πηγαίνουν το βράδυ), και τα παιδιά του δρόμου (παιδιά που ζουν στο δρόμο χωρίς οικογενειακή υποστήριξη). Το βιβλίο του του Οράτιου Άλτζερ, "The Story of a Street Arab" (1871), είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της εμφάνισης των παιδιών του δρόμου στη λογοτεχνία. Το βιβλίο ακολουθεί την ιστορία ενός άστεγου κοριτσιού που ζει με το μυαλό της στους δρόμους της Νέας Υόρκης . Άλλα παραδείγματα από τη δημοφιλή μυθοπλασία περιλαμβάνουν τον Κιμ, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο οποίος είναι παιδί του δρόμου στην αποικιακή Ινδία. Ο Gavroche, στους Άθλιους του Βίκτωρ Ουγκώ, η ομάδα των παιδιών πορτοφολάδων στο Όλιβερ Τουίστ του Κάρολου Ντίκενς, μια παρόμοια ομάδα παιδιών στο The Thief Lord της Cornelia Funke και οι "Baker Street Irregulars " του Σέρλοκ Χολμς είναι άλλα αξιοσημείωτα παραδείγματα της παρουσίας των παιδιών του δρόμου σε λαϊκά λογοτεχνικά έργα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 στην Αυστραλία, ιδρύθηκαν διάφορα καταφύγια νέων. Αυτά τα καταφύγια ιδρύθηκαν από τοπικούς εργάτες για νέους, παρέχοντας καταλύματα σε περίπτωση κρίσης, και σύντομα άρχισαν να λαμβάνουν χρηματοδότηση από την αυστραλιανή κυβέρνηση. Στη Νέα Νότια Ουαλία, αυτά τα πρώτα καταφύγια περιλαμβάνουν το Caretakers Cottage, το Young People's Refuge, το Taldemunde μεταξύ άλλων. Μέσα σε χρόνια από την ίδρυσή τους, αυτά τα καταφύγια άρχισαν να λαμβάνουν χρηματοδότηση από το Τμήμα Οικογενειακών και Κοινοτικών Υπηρεσιών .