IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλάτανος της Άρτας

Ο πλάτανος της Άρτας ή πλάτανος του Αλή Πασά είναι ανατολικός πλάτανος (Platanus orientalis) που βρίσκεται στην Άρτα και το 1976 κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο της φύσης.

 Ο πλάτανος βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Αράχθου, δίπλα από το ιστορικό Γεφύρι της Άρτας. Πρόκειται για ένα δέντρο ηλικίας περίπου 350 ετών με ύψος 10 μέτρα και περίμετρο 13,45 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ο πλάτανος της Άρτας μαζί με την πλατεία Μονοπωλείου υπήρξαν τόποι εκτέλεσης αιχμαλώτων και αμάχων όπως μαρτυρούν και οι ακέφαλοι σκελετοί που βρέθηκαν στις ανασκαφές. Η επιλογή της πλατείας και του πλατάνου στη γέφυρα της Άρτας, είχε να κάνει με το γεγονός ότι αποτελούσαν πολυσύχναστα μέρη και η θέα των νεκρών λειτουργούσε παραδειγματικά για τους υπόδουλους Έλληνες.Αξιοσημείωτο είναι το περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α΄, ο οποίος επισκέφθηκε την Άρτα στις 16 Σεπτεμβρίου 1881. Η υποδοχή υπήρξε θερμή και τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας ο βασιλιάς επιθεώρησε τις μονάδες που είχαν στρατοπεδεύσει στο κάστρο της Άρτας ενώ την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε τη γέφυρα της Άρτας και απέδωσε χαιρετισμό στον Τούρκο διοικητή Αλή Ριζά Μπέη και μετά σκάλισε το όνομα του στον γέρικο πλάτανο και μαζί με τους αξιωματικούς, σχημάτισε έναν ανθρώπινο κύκλο γύρω από το δέντρο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, καθόταν κάτω από τον πλάτανο και έβλεπε τους κρεμασμένους Έλληνες, τους οποίους ο ίδιος είχε καταδικάσει σε θάνατο διά απαγχονισμού ενώ λέγεται επίσης ότι το δέντρο αποτελούσε και στόχο σκοποβολής του ίδιου του Αλή Πασά πριν από κάποια επιδρομή κατά των Σουλιωτών, γεγονός στο οποίο βασίστηκε και το δημοτικό τραγούδι «Τ’ έχεις καημένε πλάτανε και στέκεις μαραμένος με τις ριζούλες στο νερό και πάλι μαραμένος; Παιδιά μ’ σαν με ρωτήσατε, να σας το μολογήσω. Αλή πασάς επέρασε με δεκοχτώ χιλιάδες. Κι όλοι στον ίσκιο μ’ έκατσαν, εκάτσαν στη δροσιά μου κι όλοι σημάδι μ’ έβαλαν, κι όλοι με τουφεκίσαν. Μου κόψαν τα κλωνάρια μου, μαράθηκ’ η καρδιά μου κι αυτός ο γερ’-Αλή πασάς μου ρίχνει στην καρδιά μου.».
Φάνης Κοφινάς

Ο Φάνης (Θεοφάνης) Κοφινάς (γενν. 5 Σεπτεμβρίου 1960, ύψος 1,81 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που διακρινόταν στη θέση του τερματοφύλακα και έκανε πολυετή καριέρα. Αγωνίστηκε αρκετές φορές στην εθνική ομάδα των ελπίδων, ενώ φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής κατηγορίας.

 Ο Κοφινάς ξεκίνησε τον αθλητισμό από το ερασιτεχνικό σωματείο του χωριού του (Λυκοποριά) και ακολούθως αποκτήθηκε από το σύλλογο του Πέλοπα Κιάτου (όπου καθιερώθηκε χάρις στον προπονητή του Θανάση Σούλη) με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής την περίοδο 1980-81 (όμιλος νότου-31 συμμετοχές) και στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας την περίοδο 1981-82. Το καλοκαίρι του 1982 μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ. Συνέχισε σαν δανεικός στον Α.Π.Σ. Κόρινθος από το 1983 έως το 1985, στον Ιωνικό Νικαίας από το 1985 έως το 1987 και από το 1987-88 έως και το 1992 ήταν ξανά στέλεχος της "Ένωσης". Ακολούθως αγωνίστηκε για 2 χρονιές μέχρι και το 1994 στον Αιγάλεω Α.Ο. "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ"-Έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000) Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το έπος της Α΄Εθνικής" (ένθετο περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι", έκδοση "Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.") Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" 1991 (έκδοση περιοδικού "Εικόνες"), Τόμος 3ος, σελ. 11.
Αλβανικός Στρατός Ξηράς

Ο Αλβανικός Στρατός Ξηράς (αλβανικά: Forca Tokësore) είναι ο σημαντικότερος κλάδος των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αποτελείται από την Διοίκηση και Προσωπικό, Προσωπικό Εταιρείας Υποστήριξης ,Εκπαιδευτικό Κέντρο, Φρουρά "Zall-Herr"1ο Τάγμα Πεζικού, 2ο Τάγμα Πεζικού, 3ο Τάγμα Πεζικού, Μοίρας Καταδρομών, Τάγμα Ειδικών Δυνάμεων, Καταπολέμηση Τάγμα

 Ο Στρατός Ξηράς είναι το πιο σημαντικό τμήμα των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Δημιουργήθηκε στις 29 Αυγούστου 2000 και περιέλαβε στρατιωτικές μονάδες με παράδοση και πολύχρονη δραστηριότητα σε ολόκληρη την επικράτεια της Αλβανίας. Περιελάμβανε πέντε μεραρχίες πεζικού με 55 ταξιαρχίες και 300 τάγματα σε 167 διαφορετικές περιοχές της χώρας. Το 2006 διαλύθηκε και ιδρύθηκε η Κοινή Δύναμη Διοίκησης (Joint Force Command) . Στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου μετασχηματισμού των αλβανικών ενόπλων δυνάμεων προκειμένου να δημιουργηθεί ένα μικρός αλλά λειτουργικός και επαγγελματικός στρατός στις 9 Δεκεμβρίου 2009 ανασυστάθηκε ο Στρατός Ξηράς έχοντας ως βάσει την Ταξιαρχία Ταχείας Αντίδρασης και το Σύνταγμα Καταδρομέων. Με βάση την συνταγματική αποστολή, δύναμης εδάφους είχε εμπλακεί σε μια διαδικασία βαθιάς μεταμόρφωσης ευέλικτο έννοιες της δυτικούς στρατούς. Εντελώς πάνω από τις δομές δύναμης, από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία σε επαγγελματικό στρατό έχει αυξηθεί το επίπεδο λειτουργικότητας. Δομές δύναμης εδάφους είχε δεσμεύσεις σε Επιχειρήσεις Υποστήριξης Ειρήνης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Ιράκ, το Τσαντ και λειτουργούν σήμερα στη Χεράτ, Κανταχάρ, Αφγανιστάν. Ο Στρατός Ξηράς έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ και της ΕΕ. Στις τάξεις της δύναμης εδάφους που διέπουν νέα στελέχη προσόντα στα σχολεία στρατούς των χωρών του ΝΑΤΟ, όπως οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Τουρκία, η Γερμανία, η Αγγλία, Αυστρία, κλπ, με τους οποίους έχουμε σχέδια συνεργασίας. Δύναμης εδάφους έχει δεσμεύσεις σε πράξεις πολιτικής έκτακτης ανάγκης για να βοηθήσει την κοινότητα σε περίπτωση φυσικών καταστροφών, όπως οι πλημμύρες, ξεμπλοκάρετε τους δρόμους και τη διάθεση των ενισχύσεων σε περίπτωση πτώσης χιονιού, επιχειρήσεις καταστολής της πυρκαγιάς, κ.λπ. Επίγειες δυνάμεις από τη δημιουργία μέχρι σήμερα διοικείται από έμπειρους αρχηγούς. Από το 2000-2006, δύναμης εδάφους με επικεφαλής τον Γενικό Υποστράτηγος Kostaq Carol, της περιόδου 2006-2008, με επικεφαλής τον Γενικό Υποστράτηγος Shpëtim Spahiu, από το 2008 έως τον Αύγουστο του 2012, από τον Γενικό Υποστράτηγος Viktor Bërdo. Από τον Αύγουστο του 2012 και μετά, δύναμης εδάφους με επικεφαλής τον Γενικό Υποστράτηγος Zyber Dushku. Επιθετικά όπλα, όπλα μάχης και καραμπίνεςΠολυβόλαΣκοπευτικά όπλαΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΚΑ ΒΛΗΜΑΤΑΑΝΤΙΑΕΡΟΠΟΡΙΚΑ ΠΥΡΟΒΟΛΑ (σήμερα κανένα από αυτά δεν λειτουργεί)ΡΥΜΟΥΛΚΟΥΜΕΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΑ ΑΡΜΑΤΑ ΜΑΧΗΣ 1 http://www.aaf.mil.al/english/index.php Αρχειοθετήθηκε 2014-10-08 στο Wayback Machine. 2 [1] Αρχειοθετήθηκε 2015-04-18 στο Wayback Machine. 3 [2] 4 [3]5 [4] 7 [5] International Institute for Strategic Studies. Hackett, James (εκδ.) (3 Φεβρουαρίου 2010). The Military Balance 2010. Λονδίνο: Routledge. ISBN 1857435575.
Πέτερ Σμάιχελ

Ο Πέτερ Σμάιχελ (Peter Schmeichel, 18 Νοεμβρίου 1963) είναι Δανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Η επαγγελματική καριέρα του διήρκεσε πάνω από 20 χρόνια, με πιο αξιοσημείωτη την περίοδο που αγωνιζόταν για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ήταν μέλος της Εθνικής Δανίας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1992. Με ύψος 1,91 μ. και εντυπωσιακή σωματική διάπλαση αποτελούσε φόβητρο για τους αντίπαλους επιθετικούς. Στην καριέρα του πέτυχε συνολικά 11 γκολ, επίτευγμα σπάνιο για τερματοφύλακα. Ψηφίστικε ο καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου για το 1992 και το 1993. Το 2000 η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) τον κατέταξε ανάμεσα στους 10 καλύτερους τερματοφύλακες του 20ού αιώνα.

 Ο Σμάιχελ γεννήθηκε στο Gladsaxe της Δανίας από Πολωνό πατέρα και Δανή μητέρα. Ο ίδιος ήταν Πολωνός πολίτης μέχρι το 1970, όταν όλη η οικογένεια απέκτησε δανική υπηκοότητα. Μετά την αποχώρησή του από την αγωνιστική δράση εργάζεται ως παρουσιαστής στην τηλεόραση και αναλυτής σε μεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων. Ο γιος του Κάσπερ Σμάιχελ είναι επίσης τερματοφύλακας και σήμερα παίζει στην Άντερλεχτ. Ο Σμάιχελ έπαιξε για πρώτη φορά στην ανώτερη κατηγορία της Δανίας το 1984 με τη Hvidovre IF. Μεταγράφηκε στη Μπρόντμπι το 1987 με την οποία κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα σε πέντε χρόνια. Το 1991 πήγε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπου έμεινε για οκτώ χρόνια και σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του: πέντε πρωταθλήματα και το Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1998-99. Εκείνη την περίοδο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατέκτησε το τρεμπλ. Το 1999, σε ηλικία 35 χρονών, πήγε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα Πορτογαλίας. Συνέχισε την καριέρα του στην Αγγλία, το 2001 στην Άστον Βίλα και το 2002 στη Μάντσεστερ Σίτι για να σταματήσει οριστικά το 2003. Ο Σμάιχελ μετείχε στην εθνική Δανίας από το 1987 ως το 2001. Με συνολικά 129 παρουσίες σε διεθνείς αγώνες είναι ο πρώτος παίχτης σε συμμετοχές στην εθνική Δανίας, ενώ σε 30 αγώνες ήταν και αρχηγός. Πήρε μέρος σε 4 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1988, 1992, 1996, 2000) και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (1998). Μπρόντμπι Πρωτάθλημα Δανίας (4): 1987, 1988, 1990, 1991 Κύπελλο Δανίας: 1989 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Πρωτάθλημα Αγγλίας (5): 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1996–97, 1998-99 Κύπελλο Αγγλίας (3): 1994, 1996, 1999 Λιγκ Καπ Αγγλίας: 1992 Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης: 1991 Τσάμπιονς Λιγκ: 1998-99 Σπόρτινγκ Λισαβόνας Πρωτάθλημα Πορτογαλίας: 2000 Άστον Βίλα Κύπελλο Ιντερτότο: 2001 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου: Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1992 Καλύτερος τερματοφύλακας στον κόσμο (IFFHS): 1992, 1993 Βραβεία Συλλόγων UEFA, καλύτερος τερματοφύλακας: 1997-98 Καλύτερος ευρωπαίος τερματοφύλακας: 1992, 1993, 1998 Προφίλ εθνικής Δανίας (Αγγλικά) Προφίλ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (Αγγλικά)
Οχυρό Δράμας

Το Οχυρό είναι χωριό με 514 κατοίκους το 2011 και 314 το 2021. Βρίσκεται σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Δράμας. Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου. Παλιά ονομαζόταν Λίσσα η Λύσε. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και επίσης λαογραφικό και στρατιωτικό Μουσείο, το οποίο ιδρύθηκε με ιδιωτική πρωτοβουλία και συντηρείται από τους ίδιους τους κατοίκους. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το Οχυρό Λίσσε, το μοναδικό οχυρό το οποίο δεν έπεσε από τους Γερμανούς αλλά παραδόθηκε μόνο όταν η Θεσσαλονίκη έπαψε να βρίσκεται στα χέρια των Ελλήνων.

 Το Οχυρό μέχρι το 1922-23 κατοικούνταν από Τούρκους και Βουλγάρους σε δυο ξεχωριστούς μαχαλάδες (γειτονιές). Στη νότια πλευρά βρισκόταν ο τουρκικός μαχαλάς και στη βόρεια ο βουλγαρικός. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών και την αποχώρηση των Τούρκων και Βουλγάρων στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες προερχόμενοιαπό τη Μικρά Ασία και τη Θράκη. Στον βουλγαρικό μαχαλά του Οχυρού υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που μέχρι το 1972 αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Τη χρονιά εκείνη ανεγέρθηκε κοντά στην κεντρική πλατεία ο νέος ενοριακός ναός της Αγίας Τριάδος. Στον οικισμό βρίσκονται επίσης τα εξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής, και των Αγίων Θεοδώρων, καθώς και το εικονοστάσι του Αγίου Κωνσταντίνου στην είσοδο του χωριού. Την ονομασία Οχυρό την έλαβε το 1936 όταν άρχισαν τα οχυρωματικά έργα της λεγόμενης γραμμής Μεταξά. Το οχυρό που κατασκευάστηκε στον παρακείμενο του χωριού λόφο, ονομάστηκε Λίσσε από την παλιά ονομασία του χωριού και το χωριό, Οχυρό. Έγινε δηλαδή ανταλλαγή ονομάτων. Η βασική ασχολία των κατοίκων μέχρι και τη δεκαετία του ’60 ήταν η καλλιέργεια καπνού. Καλαμπόκι, σιτάρι, φασόλια, ρεβίθια και πατάτες καλλιεργούνταν μόνο για κάλυψη οικογενειακών αναγκών. Σχεδόν όλες οι οικογένειες είχαν και έναν «μπαξέ» για την παραγωγή των κηπευτικών τους. Μερικοί ασχολούνταν με την κτηνοτροφία διατηρώντας κοπάδια με πρόβατα και κατσίκια. Η δύσκολη αγροτική ζωή ανάγκασε πολλούς σε εσωτερική μετανάστευση προς Θεσσαλονίκη και Αθήνα για να ολοκληρωθεί η ερήμωση του χωριού τη δεκαετία του ’60 με τη μετανάστευση στη Γερμανία. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δύο είναι οι βασικές καλλιέργειες, της πατάτας και του καλαμποκιού. Η πατάτα διοχετεύεται στην εγχώρια αγορά και το καλαμπόκι γίνεται τροφή για την παραγωγή γάλακτος. Η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων που δημιουργήθηκε αρδεύει όλο τον κάμπο Νευροκοπίου, έχει συμβάλει σημαντικά στην αύξηση της γεωργικής παραγωγής και κατ' επέκταση και της κτηνοτροφικής. Στο χωριό υπάρχουν οργανωμένες και μη κτηνοτροφικές μονάδες που παράγουν πρόβειο και αγελαδινό γάλα.
Βασίλης Κωνσταντίνου

Ο Βασίλης Κωνσταντίνου (γενν. Μαρούσι, 19 Νοεμβρίου 1947) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Από τις 29 Σεπτεμβρίου του 2017 μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου του 2019 ήταν πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό με την καλαθοσφαίριση στον Γ.Σ. Αμαρουσίου και κατόπιν, με το ποδόσφαιρο στον Α.Ο. Παραδείσου Αμαρουσίου. Το 1964 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Τα πρώτα χρόνια ήταν ο δεύτερος τερματοφύλακας του συλλόγου πίσω από τον Τάκη Οικονομόπουλο. Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1968. Με τον Παναθηναϊκό συμμετείχε σε 302 αγώνες πρωταθλήματος και σε 18 ευρωπαϊκούς αγώνες. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ εναντίον του Άγιαξ την περίοδο 1970-71, όντας αναπληρωματικός του Τάκη Οικονομόπουλου. Σημαντική υπήρξε η συμβολή του στη νίκη με 3-0 επί του Ερυθρού Αστέρα που έδωσε την πρόκριση στον τελικό. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 5 πρωταθλήματα (1965, 1969, 1970, 1972, 1977), 2 κύπελλα (1977, 1982) και 1 βαλκανικό κύπελλο (1977). Το 1983, έπειτα από 19 χρόνια, αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό για να συνεχίσει την καριέρα του στον ΟΦΗ. Με την ομάδα της Κρήτης αγωνίστηκε μέχρι το 1984, όταν και αποφάσισε να εγκαταλείψει την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών. Ολοκλήρωσε την αθλητική του καριέρα ως καλαθοσφαιριστής αγωνιζόμενος με τα Βριλήσσια.Το 1973 σχέση με την ηθοποιός Μάρθα Καραγιάννη τους θα διαρκέσει δώδεκα χρόνια και διαλυθεί το 1985, λίγους μήνες προτού επισημοποιηθεί με γάμο. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1973, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Ισπανίας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1974. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά σε 28 αγώνες και ήταν μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 που διεξήχθη στην Ιταλία, αγωνιζόμενος στους δύο πρώτους αγώνες. Έχει αγωνιστεί επίσης με την Εθνική Ενόπλων, με την οποία κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο το 1968 και το 1969, με την Εθνική Νέων στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα 1964, 1965, καθώς και στα προκριματικά του 1967, ενώ το 1971 κατέκτησε με την Εθνική Ελπίδων το βαλκανικό κύπελλο. Παναθηναϊκός: 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1965, 1969, 1970, 1972, 1977 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1977, 1982 1 Βαλκανικό κύπελλο: 1977 Τελικός Πρωταθλητριών: 1971 Τελικός Διηπειρωτικού: 1971 Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος του συνδέσμου παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού. Τη σεζόν 2012-13 διατέλεσε γενικός αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος. Από το 2012 ήταν μέλος της διοίκησης της ΠΑΕ, κατέχοντας τη θέση του πρώτου αντιπροέδρου, έως τις 29 Σεπτεμβρίου 2017 οπότε και κατέλαβε τη θέση του προέδρου του Δ.Σ, αναλαμβάνοντας από τον Δεκέμβριο του 2018 και χρέη διευθύνοντος συμβούλου της ΠΑΕ. Στις 25 Φεβρουαρίου του 2019 παραιτήθηκε τόσο από τη θέση του προέδρου όσο και από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΠΑΕ λόγω της αποφασής του να διεκδικήσει την εκλογή του ως δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίου Το προφίλ του Βασίλη Κωνσταντίνου στο transfermarkt "Β. Κωνσταντίνου: ο Παναθηναϊκός συντηρεί την πολυπληθέστατη οικογένειά του", Αθλητική Ηχώ, 6/1/1968.
Εκλογές στην Κύπρο

Στην Κύπρο διενεργούνται προεδρικές εκλογές, βουλευτικές εκλογές, ευρωεκλογές και εκλογές για την ανάδειξη δημοτικών και τοπικών συμβουλίων κάθε πέντε χρόνια. Ο θεσμός του δημοψηφίσματος δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ωστόσο το 2004 διεξήχθη δημοψήφισμα σχετικά με την αποδοχή ή απόρριψη πρότασης για τη λύση του Κυπριακού προβλήματος.

 Πλαίσιο εκλογών Η ανάδειξη Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας γίνεται μέσω άμεσης, καθολικής και μυστικής ψηφοφορίας κάθε πέντε χρόνια. Πρόεδρος εκλέγεται όποιος από τους υποψηφίους συγκεντρώσει περισσότερο από το 50% των ψήφων. Εάν κανείς από τους υποψηφίους δεν συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται μετά από μία εβδομάδα, μεταξύ των δύο επικρατέστερων υποψηφίων του πρώτου γύρου. Πρόεδρος εκλέγεται ο υποψήφιος που θα λάβει την πλειοψηφία των έγκυρων ψήφων. Κυπριακές προεδρικές εκλογές 2018 Πλαίσιο εκλογών Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργούνται και ρυθμίζονται με βάση τις διατάξεις του περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμου, σε συνδυασμό με τα άρθρα 62 μέχρι 72 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για σκοπούς Βουλευτικών Εκλογών η Δημοκρατία διαιρείται σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούν προς τις έξι διοικητικές περιφέρειες και οι 56 βουλευτικές έδρες κατανέμονται κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας για εκλογή στο αξίωμα του Μέλους της Βουλής των Αντιπροσώπων, έχει κάθε πολίτης της Δημοκρατίας, ο οποίος: συμπλήρωσε το 21ο έτος της ηλικίας του, δεν έχει καταδικασθεί για αδίκημα ατιμωτικό ή ηθικής αισχρότητας ή δεν έχει στερηθεί της εκλογιμότητας κατόπιν απόφασης αρμόδιου Δικαστηρίου λόγω οποιουδήποτε εκλογικού αδικήματος, και δεν πάσχει από διανοητική νόσο που να τον καθιστά ανίκανο να ασκήσει τα καθήκοντά του ως βουλευτή.Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για πενταετή περίοδο, όμως αυτή μπορεί να αυτοδιαλυθεί πρόωρα, με απόφαση που λαμβάνεται με απόλυτη πλειοψηφία των μελών της. Πρόσφατες βουλευτικές εκλογές (2021) Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 2016 Πλαίσιο εκλογών Οι εκλογές για την ανάδειξη των Μελών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διενεργούνται και ρυθμίζονται με βάση τις διατάξεις του περί της Εκλογής Μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νόμου, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμου και της Πράξης περί της Εκλογής των Μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση και καθολική ψηφοφορία. Για σκοπούς εκλογής των έξι εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ολόκληρη η επικράτεια της Δημοκρατίας αποτελεί μια ενιαία εκλογική περιφέρεια. Δικαίωμα του εκλέγειν στις εν λόγω εκλογές έχουν οι πολίτες της Δημοκρατίας και κάθε πολίτης άλλου κράτους μέρους που κατοικεί στη Δημοκρατία και έχει εκδηλώσει τη βούλησή του να ασκήσει το δικαίωμα του εκλέγειν για την ανάδειξη των έξι εκπροσώπων της Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι εκλογείς περιλαμβάνονται σε δύο ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, ένα στον οποίο περιλαμβάνονται οι πολίτες της Δημοκρατίας και ένα στον οποίο περιλαμβάνονται οι πολίτες άλλων κρατών μελών. Κυπριακές ευρωεκλογές 2014
Αμμούδες Ρόδου

Οι Αμμούδες είναι οικισμός της Ρόδου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Κοσκινού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλιθέας, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Οι Αμμούδες είναι παράλιος οικισμός στη βορειοανατολική Ρόδο. Βρίσκονται ακριβώς βόρεια από το Φαληράκι και στον νότιο μυχό του όρμου Καλλιθέας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχουν 12 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοσκινού της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοσκινού και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλιθέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλιθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου. Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού i. ^ Ο συγκεκριμένος de facto πληθυσμός αναφέρεται στην επίσημη απογραφή 2011 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Ρόδος, 1:100.000) eetaa.gr Google Earth
Anger Management Tour

Η περιοδεία Anger Management Tour ιδρύθηκε και ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2000 από τους Limp Bizkit, τους Papa Roach, και μετά την κυκλοφορία του The Marshall Mathers LP από τον Eminem.

 Eminem D12 Dr. Dre Snoop Dogg Obie Trice Xzibit 50 Cent Ice Cube Papa Roach Stat Quo G-Unit Mobb Deep Three Days Grace M.O.P. Limp Bizkit Korn Marilyn Manson DMX Godsmack Sinistar Jay-Z Rob Zombie Ludacris Linkin Park Rammstein The X-Ecutioners Bionic Jive Cypress Hill Lil Jon & The East Side Boyz Hush Mase Akon Flipsyde Σημείωση: Παραστάσεις που έχουν αυτό ακυρώθηκαν. Τον Δεκέμβριο του 2012, επιβεβαιώθηκε ότι ο Eminem θα τραγουδούσε τελικά στο Slane Castle στην Ιρλανδία στις 17 Αυγούστου 2013, 8 χρόνια μετά την ακύρωση του ευρωπαϊκού τμήματος της περιοδείας του 2005.
Ρομπέρτο Ραβιόλα

Ο Ρομπέρτο Ραβιόλα (Roberto Raviola, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Magnus», Μπολόνια, 30 Μαΐου 1939 – Castel del Rio, επαρχία Emilia-Romagna, 5 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης, δημιουργός κόμικς.

 Γεννημένος στη Μπολόνια, ο Ραβιόλα αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης, ενώ έζησε εκεί για όλη τη ζωή του. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον χώρο των εικονογραφημένων εκδόσεων σαν συνεργάτης του Max Bunker, με τον οποίο δημιούργησαν τη σειρά «Kriminal». Υιοθέτησε το ψευδώνυμό του δανειζόμενος την πρώτη λέξη από τη Λατινική φράση «Magnus Pictor Fecit» που σημαίνει «Ένας μεγάλος ζωγράφος το έκανε». Στη συνέχεια σχεδίασε ή συνεισέφερε σημαντικά στις σειρές «Satanik», «Necron», «Lo Sconosciuto», «Alan Ford», «Dennis Cobb», «Gesebel», «Maxmagnus», «Tex», «Ten Knights and a Wizard», «Vendetta Macumba», «Midnight of Fire», «The Living Skull», «The Company of the Gallows», «Milady 3000», «The 110 Pills», «Fiori di Prugno in un Vaso d’Oro», «The Enchanted Women» κ.α. Εργάσθηκε και στον τομέα των ερωτικών κόμικς, στο καλλιτεχνικό στούντιο του Renzo Barbieri. Πέθανε πρόωρα σε ηλικία μόλις 56 ετών, νικημένος από τον καρκίνο. Το λήμμα του καλλιτέχνη στην Lambiek Comiclopedia Ανακτήθηκε στις 20/11/2010
1679 Νεβάνλινα

Ο Νεβάνλινα (Nevanlinna) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,583. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού μαθηματικού Ρολφ Νεβάνλινα.

 Η μέση διάμετρος του Νεβάνλινα εκτιμάται σε 51,16 ± 3,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0388 ± 0,006. Ο Νεβάνλινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 17 ώρες και 55 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λόφος Φαρσάλων Λάρισας

Ο Λόφος Φαρσάλων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μεγάλου Ευυδρίου, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Ο Λόφος Φαρσάλων Λάρισας βρίσκετται σε υψόμετρο 141 μέτρων και έχει πληθυσμό 111 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1957, ονομαζόταν Τζίνι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Λόφος Λάρισας (Τζίνι Λάρισας) (εξωτερικός σύνδεσμος).
Ζόφια Τσελίνσκα

Η Ζόφια Τσελίνσκα (πολωνικά: Zofia Celińska) (8 Ιουλίου 1919 — 28 Ιουλίου 2016) ήταν Πολωνή οικονομολόγος. Υπήρξε μέλος του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εργάστηκε ως οικονομολόγος μετά τον πόλεμο. Για τη βοήθειά της στην απόκρυψη Εβραίων φίλων και των μελών της οικογένειάς τους κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών και έλαβε τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

 Η Τσελίνσκα γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1919 στη Βαρσοβία.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ενεργή στον Εσωτερικό Στρατό. Σε ηλικία 20 ετών, διένειμε το υπόγειο φυλλάδιο Biuletyn Informacyjny. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας, βοήθησε να κρυφτεί η Εβραία φίλη της Ζόφια Λεβινούβνα και μερικά από τα μέλη της οικογένειας της Λεβινούβνα για ένα χρόνο στο σπίτι της. Βοήθησε επίσης τη φίλη της, Όλα Ζβάιμπαουμ, να επιτρέψει σε μερικά από τα μέλη της οικογένειάς της να δραπετεύσουν από το Γκέτο της Βαρσοβίας.Μετά τον πόλεμο, η Τσελίνσκα παρακολούθησε τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας και αποφοίτησε με πτυχίο στα οικονομικά. Εργάστηκε ως οικονομολόγος στο Biuro Projektów i Studia Budownictwa Specjalnej.Η Τσελίνσκα ονομάστηκε Δίκαιη των Εθνών το 2001 από το Γιαντ Βασσέμ. Το 2009 της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.Η Τσελίνσκα πέθανε στις 28 Ιουλίου 2016, στο Βισόγκρουντ.
Βεατρίκη της Βουργουνδίας, κυρία του Μπουρμπόν

Η Βεατρίκη της Βουργουνδίας, (Γαλλική γλώσσα : Beatrice, 1257 - 1 Οκτωβρίου 1310) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόρη του κόμη του Σαρολαί και της κυρίας του Μπουρμπόν, με τον γάμο της έγινε κόμισσα τού Κλερμόν. Κληροδότησε το Μπουρμπόν στον γιο της Λουδοβίκο Α΄, ο οποίος έτσι έγινε γενάρχης τού κλάδου των Βουρβόνων. Ήταν κόρη τού Ιωάννη κόμη του Σαρολαί γιου του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας και της Αγνή των Νταμπιέρ, κυρίας τού Μπουρμπόν.

 Παντρεύτηκε το 1272 τον Ροβέρτο των Καπετιδών κόμη τού Κλερμόν και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Α΄ του Μπουρμπόν 1279-1342, δούκας του Μπουρμπόν. Λευκή 1281-1304, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Ζ΄ κόμη του Ωβέρν & Μπουλόν. Γουλιέλμος ΙΒ΄ 1300-1332, κόμης του Ωβέρν & Μπουλόν Ιωάννα Α΄ της Ωβέρνης 1326-1360, κόμισσα του Ωβέρν & Μπουλόν, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Ωβέρν και μετά τον Ιωάννη Β΄ των Βαλουά της Γαλλίας. Ιωάννης του Σαρολαί 1283-1322, κύριος του Σαρολαί. Μαρία 1285-1372, ηγουμένη τού Πουασσύ. Πέτρος 1287-μετά το 1330, αρχιδιάκονος τού Παρισιού. Μαργαρίτα 1289-1309, παντρεύτηκε πρώτα το Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο, κόμη της Άντρια και μετά τον Ιωάννη Α΄, μαρκήσιο τού Ναμύρ.Οι Όθων και Άσερμπο Μορένα στην Ιστορία του Φρειδερίκου Α΄ περιγράφουν τη Βεατρίκη ως μετρίου αναστήματος, με ξανθά μαλλιά και πολύ ωραίο πρόσωπο. Gábor Klaniczay, Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe, translator Eva Palmai, (Cambridge University Press, 2000) The origins of courtliness, C. Stephen Jaeger, University of Pennsylvania Press, 1985
Άγιος Βλάσιος Άρτας

Ο Άγιος Βλάσιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ρετσιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Βλάσιος είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας, σε ρεματιά που διασχίζει ο ποταμός Ρετσανόρεμα, ανάμεσα στις απολήξεις των Τζουμέρκων στα δυτικά και του Κοκκινόλακκου στα ανατολικά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 42 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ρετσιανών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ρετσιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ανρί Λανγκλουά

Ο Ανρί Λανγκλουά (Henri Langlois, 13 Νοεμβρίου 1914 - 13 Ιανουαρίου 1977) ήταν Γάλλος αρχειοθέτης ταινιών και σινεφίλ. Ήταν πρωτοπόρος στη διατήρηση του κινηματογραφικού φιλμ, ενώ έχει αναγνωριστεί ως μία από τις σπουδαιότερες μορφές στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Λανγκλουά ίδρυσε, μαζί με τον Ζωρζ Φρανζού και τον Ζαν Μιτρί τη Γαλλική Ταινιοθήκη, τη μεγαλύτερη συλλογή φιλμ στον κόσμο. Ήταν γνωστός για τις εκκεντρικές του μεθόδους, ενώ επηρέασε ιδιαίτερα τους καλλιτέχνες της Νουβέλ Βαγκ. To 1974 του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ για «την αφοσίωσή του στην τέχνη της κινηματογραφικής ταινίας, τις σχετικές του ογκώδεις συνεισφορές στο παρελθόν και την απαρέγκλιτη πίστη του στο μέλλον της».

 Το 1936 ιδρύθηκε από αυτόν, τον Ζωρζ Φρανζού και τον Ζαν Μιτρί η Γαλλική Ταινιοθήκη. Ο αριθμός των ταινιών στην Γαλλική Πινακοθήκη αυξήθηκε από τις 10 το 1936 στις 60,000 στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Πέρα από ταινίες, στη Γαλλική Ταινιοθήκη φιλοξενούνταν κάμερες, προβολείς, κοστούμια και παλιά προγράμματα θεάτρου. Η συλλογή βρισκόταν στο Παλαί ντε Σελό μέχρι το 1997, όταν και το κτήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το έργο του Λανγκλουά ενέπνευσε πολλούς σκηνοθέτες της Νουβέλ Βαγκ, όπως τους Φρανσουά Τριφό, Ζαν-Λικ Γκοντάρ, Ζακ Ριβέτ, Κλοντ Σαμπρόλ και Αλέν Ρεσναί. Αυτοί οι σκηνοθέτες ονομάστηκαν «τα παιδιά της Ταινιοθήκης»( les enfants de la cinémathèque). Το 1968, ο Γάλλος υπουργός πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ ανακοίνωσε τη διακοπή της χρηματοδότησης της Γαλλικής Ταινιοθήκης από το υπουργείο πολιτισμού. Αυτό σήκωσε θύελλα αντιδράσεων στους ανθρώπους της τέχνης, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα στην ανάκληση της απόφασης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Henri Langlois στο Wikimedia Commons
Καθεδρικός Ναός Αγίας Μητέρας Τερέζας (Πρίστινα)

Ο Καθεδρικός Ναός Αγίας Μητέρας Τερέζας στην Πρίστινα (αλβανικά: Katedralja e së Shën Nënë Tereza në Prishtinë‎, σερβικά: Katedrala Majke Tereze u Prištini‎ / Катедрала Мајке Терезе у Приштини) είναι ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου. Το 2007, η Κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου ενέκρινε αρχιτεκτονικά σχέδια για την ανέγερση του κτιρίου. Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αλβανοϊνδή Ρωμαιοκαθολική μοναχή και ιεραπόστολο, Αγία Τερέζα της Καλκούτας.

 Το 2005, ο θεμέλιος λίθος του καθεδρικού ναού τοποθετήθηκε, κατά τη διάρκεια σχετικής τελετής, από τον πρώην Πρόεδρο του Κοσσυφοπεδίου, Ιμπραήμ Ρουγκόβα, όντας ο ίδιος μουσουλμανικού θρησκεύματος. Οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν το 2007. Ο ανολοκλήρωτος καθεδρικός ναός εγκαινιάστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2010, ανήμερα της επετείου του θανάτου της Μητέρας Τερέζας, το 1997, στο πλαίσιο εκδηλώσεων εορτασμού της συμπλήρωσης εκατό ετών από την γέννησή της. Ο καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε επισήμως επτά χρόνια αργότερα, στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, 20 χρόνια μετά τον θάνατο της Μητέρας Τερέζας.Η ανέγερση του καθεδρικού ναού αποτέλεσε αντικείμενο διαμάχης εντός των μουσουλμανικών κύκλων, καθώς το μέγεθός του θεωρήθηκε υπερβολικό βάσει και του μικρού, πληθυσμιακά, αριθμού των Καθολικών στην ευρύτερη περιοχή. Κατά την αποπεράτωση του καθεδρικού ναού, η έδρα της Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Πρίζρεν-Πρίστινα μετακινήθηκε από το Πρίζρεν στην Πρίστινα. Ο καθεδρικός ναός αποτελεί ένα από τα υψηλότερα, ως προς το ύψος, κτίρια της Πρίστινα. Έκθεση η οποία αναδεικνύει την κοινή ιστορία των Αλβανών και της Αυστρίας φιλοξενήθηκε εντός του καθεδρικού ναού τον Ιανουάριο του 2015. Στα εγκαίνιά της παρευρέθηκαν η Πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου, Ατιφέτε Γιαχιάγκα, καθώς και Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς. Τουρισμός στο Κοσσυφοπέδιο Θρησκεία στο Κοσσυφοπέδιο Αλβανοί Μητέρα Τερέζα Πρίστινα Ανεξιθρησκεία
Πασπαλιαρέικα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Πασπαλιαρέικα είναι χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας, το οποίο βρίσκεται βορειοδυτικά της λιμνοθάλασσας Κλείσοβας και βόρεια της Ιόνιας Οδού. Απέχουν 7 χλμ. βορειοανατολικά του Μεσολογγίου και μόλις 1,5 χλμ. βορειοδυτικά του Αγίου Θωμά. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1991 ως μέρος της τότε κοινότητας Αγίου Θωμά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Θωμά, την Αγραφορράχη και το Μετόχι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Θωμά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Θωμά του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 46 κατοίκους.

 Στα νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται η αρχαία αιτωλική πόλη της Αλίκυρνας, που χρονολογείται στον 4ο π.Χ. αιώνα. για την οποία γίνεται απλή αναφορά στο όνομά της στις αρχαίες πηγές. Ο Στράβωνας την αναφέρει ως κώμη και την τοποθετεί μετά την Πλευρώνα ενώ αναφέρει ότι απείχε 30 στάδια απόσταση από την αρχαία Καλυδώνα αναφέροντας επίσης ότι επρόκειτο για παραλιακή πόλη. Ο Πλίνιος απεναντίας αναφέρει ότι βρισκόταν στην ενδοχώρα. Με βάση τις πηγές αυτές οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι η αρχαία Αλίκυρνα βρίσκεται στο λόφο «Χίλια Σπίτια» κοντά στον οικισμό του Αγίου Θωμά, όπου σώζονται ερείπια μικρού οχυρωματικού περιβόλου. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως την αρχαία Αλίκυρνα κατά τη διάρκεια κατασκευής της Ιονίας Οδού.
Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου

Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου (γερμανικά: Nosferatu – Eine Symphonie des Grauens‎) είναι ο τίτλος μίας βουβής ταινίας τρόμου γερμανικής παραγωγής του 1922. Πρόκειται για την πρώτη ταινία του γερμανικού εξπρεσιονισμού που βγάζει τους πρωταγωνιστές έξω από τα στούντιο και συνδυάζει τα επιτηδευμένα οξυκόρυφα σκηνικά με τα φυσικά ντεκόρ. Επίσης, πρόκειται για την πρώτη ταινία που εκμεταλλεύτηκε το θρύλο του Δράκουλα και το βιβλίο του Μπραμ Στόκερ.

 Στη Βρέμη, ο κτηματομεσίτης Κνοκ αναθέτει στο νεαρό υπάλληλό του, Χούτερ, να ταξιδέψει στα Καρπάθια όρη, για να παραδώσει κάποια συμβόλαια στο μυστηριώδη Κόμη Ορλόκ, ο οποίος ψάχνει για σπίτι στην γερμανική πόλη. Πριν ακόμη φτάσει στο κάστρο του κόμη, ο Χούτερ αντιλαμβάνεται τον τρόμο των κατοίκων του κοντινού χωριού. Κρυφά του δίνουν ένα βιβλίο σχετικά με βρικόλακες, που αρχικά βρίσκει διασκεδαστικό. Ο ίδιος ο κόμης Ορλόκ εμφανισιακά δεν έχει μεγάλη σχέση με το ανθρώπινο είδος. Τα αυτιά του είναι μυτερά, το κρανίο του παραμορφωμένο και τα νύχια του μακριά. Παρουσιάζεται εξαιρετικά ευθύγραμμος και οι κινήσεις του χαρακτηρίζονται από εφιαλτική βραδύτητα. Όταν δει το φυλακτό του Χούτερ με τη φωτογραφία της όμορφης συζύγου του, της Έλεν, υπογράφει αμέσως το συμβόλαιο και αποκτά το παλιό σπίτι στην Βρέμη. Σύντομα ο Χούτερ ανακαλύπτει ότι με το συμβόλαιο αυτό άνοιξε τον δρόμο στον ίδιο τον τρόμο να έρθει στην πόλη του. Τη νύχτα, όταν ο αιμοδιψής κόμης εμφανίζεται στο δωμάτιο του, η Έλεν ξυπνά στη μακρινή Βρέμη και φωνάζει το όνομα του συζύγου της. Κατόπιν ο Ορλόκ ξεκινά το ταξίδι του για τη Βρέμη. Ένας ένας οι ναύτες του πλοίου που μεταφέρει τον Ορλόκ αρρωσταίνουν και πεθαίνουν. Αφού ο Ορλόκ φτάνει σχεδόν συγχρόνως με τον Χούτερ στη Βρέμη, η επιδημία εξαπλώνεται ταχύτατα στην πόλη. Αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό όλων των θυμάτων: πληγές στο λαιμό. Η Έλεν βρίσκει το βιβλίο των βρικολάκων του συζύγου της και διαβάζει εκεί ότι μόνον η θυσία μιας αθώας γυναίκας θα θέσει τέλος στο κακό. Αποφασίζει να αναλάβει η ίδια τον ρόλο αυτό. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με την ετυμολογία του ονόματος "Νοσφεράτου". Μία από αυτές υποστηρίζει ότι το όνομα προέρχεται από το ελληνικό "νοσοφόρος" (στην ταινία ο Νοσφεράτου φέρνει μαζί του και την πανούκλα στην Βρέμη). Ενώ ο χαρακτήρας του Νοσφεράτου βασίζεται άμεσα στον Δράκουλα, το όνομα αυτό δεν αναφέρεται πουθενά στην ταινία επειδή η χήρα του Μπραμ Στόκερ αρνήθηκε να δώσει τα δικαιώματα στον Μουρνάου. Κατόπιν αυτός απλά άλλαξε το όνομα του βρικόλακα, έκανε κάποιες αλλαγές στην ιστορία και γύρισε την ταινία δίχως την άδεια των κληρονόμων του Στόκερ. Έτσι π.χ. ο φόβος των βρικολάκων από το φως της ημέρας εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ταινία του Μουρνάου, ενώ δεν αναφέρεται στο πρότυπο του Στόκερ. Η Φλόρενς Στόκερ στράφηκε δικαστικώς κατά του σκηνοθέτη και η απόφαση διέταξε να κατασχεθεί το αρνητικό και όλα τα αντίγραφα να καταστραφούν. Ωστόσο, διατηρήθηκαν μερικά αντίγραφα και η ταινία σώζεται μέχρι σήμερα. Το 1978 γυρίστηκε το ριμέικ Νοσφεράτου: Το Φάντασμα της Νύχτας (Nosferatu, Phantom der Nacht). Κατάλογος των καλύτερων ταινιών Τόποι του γυρίσματος στο Βίσμαρ, τότε και σήμερα
Σωκράτης Χρηστός

Ο Σωκράτης από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν ένας πρίγκιπας του βασιλικού οίκου της Βιθυνίας, κατά την ελληνιστική εποχή, ο οποίος κυβέρνησε για μία σύντομη χρονική περίοδο τον 1ο αιώνα π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Νικομήδης Γ' ο Ευεργέτης.

 Ο Νικομήδης Γ' είχε ήδη έναν νόμιμο γιο από τη σύζυγό του, την Αριστονίκη, ο οποίος βασίλεψε αργότερα με το όνομα Νικομήδης ο Φιλοπάτωρ. Ωστόσο απέκτησε κι έναν γιο ακόμη, τον Σωκράτη, από την παλλακίδα του, την Αγνή. Γύρω στο 94 π.Χ. ο Νικομήδης έστειλε την Αγνή και τον γιο της στην Κύζικο, την ιδιαίτερή της πατρίδα, μαζί με 500 τάλαντα για την ανατροφή του.Αργότερα ο Σωκράτης έγινε δεκτός με τιμές από τον βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη τον Ευπάτορα, ο οποίος επωφθαλμιούσε τα εδάφη της Βιθυνίας. Ο Μιθριδάτης του έδωσε το τιμητικό όνομα «ο Χριστός». Ο Σωκράτης μετέβη κατόπιν στη Ρώμη προκειμένου να διεκδικήσει τον θρόνο της Βιθυνίας. Όταν οι προσπάθειές του αποδείχτηκαν άκαρπες, ντροπιασμένος δεν επέστρεψε στον Μιθριδάτη, αλλά κατέφυγε στην Εύβοια, στο σπίτι κάποιου Κορνηλίου, Ρωμαίου από την τάξη των ιππέων. Όταν οι Ρωμαίοι διέταξαν τον Μιθριδάτη να επιστρέψει την Καππαδοκία στον Αριοβαρζάνη Α' τον Φιλορωμαίο, ο οποίος είχε κάνει προσφυγή σε εκείνους, ο βασιλιάς υπάκουσε τη διαταγή, ωστόσο διέθεσε στον Σωκράτη ένα στρατό, με τον οποίο ο τελευταίος πήρε στα χέρια του την εξουσία της Βιθυνίας από τον Νικομήδη τον Φιλοπάτορα, που ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα γύρω στο 92 με 90 π.Χ. Ωστόσο, η Ρώμη αντέδρασε και αρνήθηκε να δεχτεί την παρουσία του Σωκράτη στον θρόνο. Την περίοδο που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Μιθριδάτη, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για το θέμα, με αποτέλεσμα ο Μιθριδάτης να φροντίσει ο ίδιος για την εξόντωση του πρώην ευνοουμένου του, προκειμένου να τους εξευμενίσει. Justinus, «Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου» Granius Licinianus, «Ιστορία» Αππιανός, «Ρωμαϊκή Ιστορία: Μιθριδατικοί Πόλεμοι» Μέμνων, «Ιστορία της Ηράκλειας» Βιθυνία Ελληνιστική περίοδος
Κανόνες αγάπης

Οι Κανόνες αγάπης (Ισπανικά: Porque el amor manda, Μετάφραση: Επειδή η αγάπη κυριαρχεί) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2012.Πρωταγωνιστούν Φερνάντο Κολούνγκα, Μπλάνκα Σότο, Κλάουδια Άλβαρες και Έρικ Ελίας.

 Ένας άντρας, πρόθυμος να συναντήσει την κόρη του στο Μοντερέι, διαπράττει ένα ομοσπονδιακό έγκλημα χωρίς να το γνωρίζει, και καταλήγει να βρει δουλειά σε μια εταιρεία της οποίας ο ιδιοκτήτης είναι ο κύριος νους του σχεδίου που τον έκανε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα. Φερνάντο Κολούνγκα ως Χεσούς "Τσούτσο" Γκαρσία Μπλάνκα Σότο ως Άλμα Μοντεμαγιόρ Μέχια Κλάουδια Άλβαρες ως Βερόνικα Ιέρρο Έρικ Ελίας ως Ροχέλιο Ριβαδενέιρα Ρουβαλκάβα Χόρχε Αραβένα ως Ελίας Φράνκο Κάρμεν Σαλίνας ως Λουίσα "Τσατσίτα" Ερρέρα Μαρία Ελίσα Καμάρχο ως Πατρίσια "Πάτο" Σορίγια ντε Ριβαδενέιρα Χουλίσα ως Σουσάνα Αριάγα Αλεχάντρο Άβιλα ως Φερνάντο Ριβαδενέιρα Ρουβαλκάβα Κίκα Έδγαρ ως Χότσιλ Μαρτίνες ντε Ριβαδενέιρα/Νατάσα Βιολέτα Ισφέλ ως Μαρισέλα Πέρες-Καστεγιάνος Μπεατρίς Μοράϊρα ως Μάρσια Φερρέρ/Μάρτα Φερρέρ Νινέλ Κόντε ως Ντίσκουα Πας ντε λα Σολεδάδ Νταρίο Ριπόλ ως Ολιβέριο Καρδένας Ρούμπεν Σέρδα ως Χιλμπέρτο Γκοδίνες Ρικάρδο Φάστλιτς ως Ρικάρδο Μπαουτίστα Ρικάρδο Μαργάλεφ ως Χούλιο Πάντο Μαρία Χοσέ Μαρισκάλ ως Βαλεντίνα Φράνκο Ιέρο/Βαλεντίνα Γκαρσία Ιέρο Χεμί Οσόριο ως Γιέσικα Ρέγες ντε Καρδένας Αντόνιο Μεδεγίν ως Δον Πανφίλιο Πέρες Ρικάρδο Κλινμπάουμ ως ΜΑλβίνο Γκέρρα Λουίς Κουτουριέρ ως Σεμπαστιάν Μοντεμαγιόρ Σούσαν Τάουντον ως Πράκτορας Ντέλια Τόρρες Χουάν Ιγνάσιο Αράντα ως Μάξιμο Βαλτιέρρα Ραούλ Μπουνεφίλ ως Δικηγόρος Καντού Μάρκο Κορλεόνε ως Ούρι Πετρόφσκι Εουχένιο Κόμπο ως Πάδρο Ντομίνγκο Λουίς Μπαγιάρδο ως Ερνάν Αλεχάντρα Ρόμπλες Χιλ ως Αλεχάντρα Νταβίντ Οστρόσκι ως Δικηγόρος Αστουδίγιο Μερσέντες Βον ως Μπάρμπαρα Μαρτίνες Νούρια Μπάχες ως Τέτε Κορκουέρα Ελένα Γκερρέρο ως Δικηγόρος Βίβιαν Μαρία Χοσέ ως Δικηγόρος Μαρία Χοσέ Ιλίτια Μανσανίγια ως Δικηγόρος Σίντια Καμπέγιο Πολ Στάνλεϊ ως Μελκιάδες Κιχάνο Κλάουδια Σίλβα ως Αγούστα Κονστάντε Ντουράν Ουμπέρτο Ελισόντο ως Αγούστο Κονστάντε Εμίλιο Οσόριο ως Κίκο Καρδένας Μάρκο Μέντες ως Ντιέγο Αρμάντο Μανρίκες Αράτ ντε λα Τόρρε ως Φρανσίσκο "Πάντσο" Λόπεζ Φερνάντες Πενιαλόσα Μαϊρίν Βιγιανουέβα ως Ρεμπέκα Τρεβίνιο Γκάρσα ντε Λόπεζ Αλίσια Ματσάδο ως Καντελάρια "Κάντι" Λόπεζ Φερνάντες Μάρκο Ουριέλ ως Ενρίκε Σουάρες Χεράρδο Αλμπαράν ως Νικ Ντόνοβαν Πέπε Ολιβάρες ως Σατουρνίνο Νόρμα Λασαρένο ως Τρέισι Ροδρίγκες Εδουάρδο Καρβαχάλ ως Ιατ. Ισάλας Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 4 Βραβεία People en Español (Τηλενουβέλα, Γυναίκα Ηθοποιός, Άνδρας Ηθοποιός, Ζευγάρι) 1 Βραβείο Juventud (Το κορίτσι των ονείρων μου) 1 Βραβείο ASCAP (Τηλεόραση-Μουσικό Θέμα) 5 Βραβεία TV Adicto Golden (Τραγούδι, Ανδρική Ερμηνεία, Γυναικεία Ερμηνεία, Παραγωγή, Δημοφιλής Τηλενουβέλα) Κανόνες αγάπης στην IMDb
Αλκούδια

Η Αλκούδια (ισπανικά: əlˈkuðiə) είναι ισπανική παραθαλάσσια πόλη που βρίσκεται στις Βαλεαρίδες Νήσους και πιο συγκεκριμένα, στο νησί Μαγιόρκα. Είναι το πιο διάσημο τουριστικό κέντρο της βόρειας πλευράς του νησιού. Το 2013 η Αλκούδια πλησίαζε τους 20.000 κατοίκους.

 Η περιοχή στην οποία βρίσκεται η Αλκούδια κατοικείται από την εποχή του Χαλκού, αλλά με την άφιξη των Ρωμαίων η πόλη κάνει την είσοδό της στα βιβλία ιστορίας. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τις παραλίες του κόλπου της Αλκούδια όταν κατέλαβαν το νησί το 123 π.Χ, η πόλη τότε ονομαζόταν Πολλεντία. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε η πρωτεύουσα Πάλμα ντε Μαγιόρκα. Όταν η Ρώμη έχασε τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη στη δυτική Μεσόγειο, η Πολλεντία δέχτηκε επιθέσεις από πειρατές και αρκετές φορές από τους Βανδάλους. Τέλος, η πόλη εγκαταλείφθηκε και ο υπόλοιπος πληθυσμός έφυγε για να δημιουργήσει μια νέα πόλη σε μια πιο προστατευμένη τοποθεσία. Μετά από δεκάδες χρόνια, δημιουργήθηκε ένα αγρόκτημα πολύ κοντά στο σημείο που υπήρχε το αρχαίο χωριό της Πολλεντίας. Το αγρόκτημα ονομάστηκε Αλκούδια, το οποίο είναι αραβικό και σημαίνει "στο λόφο". Το 1229, κατακτήθηκε από τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη της περιοχής. Το 1298, ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας αγόρασε το αγρόκτημα της Αλκούδιας και ίδρυσε τη νέα πόλη. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα οι πειρατές επιτέθηκαν την πόλη αρκετές φορές. Ο πληθυσμός συρρικνώθηκε και υπήρξε κατά καιρούς ο κίνδυνος να εγκαταλειφθεί τελείως η πόλη. Το 1779 αποφασίστηκε η υποστήριξη της πόλης με την κατασκευή λιμανιού. Αυτό βελτίωσε πραγματικά την οικονομία της Αλκούδιας και το χωριό σώθηκε. Στη δεκαετία του 1920 οι πρώτοι τουρίστες άρχισαν να επισκέπτονται τη Μαγιόρκα και την Αλκούδια. Αυτό ήταν σε πολύ περιορισμένη κλίμακα και η οικονομία του χωριού παρέμεινε αδύναμη. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 άρχισε να είναι ξεκάθαρο ότι το μέλλον της Αλκούδιας θα εξαρτώταν από τον τουρισμό. 15 χρόνια αργότερα το παλιό λιμάνι είχε εξελιχθεί σε ένα σημαντικό θέρετρο για τον ευρωπαϊκό τουρισμό. Έχει γίνει πλέον ένα από τους πιο διάσημους προορισμούς της Μαγιόρκα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alcúdia στο Wikimedia Commons
Αρένα Γκλιβίτσε

Η Αρένα Γκλιβίτσε (Arena Gliwice) είναι κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων στο Γκλιβίτσε της Πολωνίας. Έχει χωρητικότητα 13.752 θέσεων (με χώρο για έως 17.178 θεατές) στην κύρια αρένα και θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες αίθουσες ψυχαγωγίας και αθλητισμού στη χώρα.Αρχικά, η αρένα έλαβε το όνομα «Podium Hall», το οποίο αργότερα άλλαξε σε «Hala Gliwice». Από το άνοιγμα της τον Μάιο του 2018, αυτό το όνομα χρησιμοποιείται εναλλακτικά με το όνομα «Arena Gliwice», το οποίο χρησιμοποιείται για διεθνείς εκδηλώσεις.

 Η κατασκευή της αρένας ξεκίνησε το 2013 μετά την κατεδάφιση του πρώην γηπέδου. Αρχικά, η πόλη υπολόγιζε την οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά μετά την άρνηση, αποφασίστηκε να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή από τον προϋπολογισμό της πόλης. Το αρχικά προγραμματισμένο κόστος κατασκευής ήταν 321 εκατομμύρια ζλότι και η κατασκευή έπρεπε να ολοκληρωθεί στα μέσα του 2015. Σύμφωνα με την έκθεση για την εκτέλεση του προϋπολογισμού της πόλης Γκλιβίτσε για το 2017, οι συνολικές δαπάνες για την υλοποίηση της επένδυσης το 2017-2018 ανήλθαν σε 420,4 εκατομμύρια ζλότι, 31% πάνω από το αρχικά αναμενόμενο ποσό. Η Αρένα Γκλιβίτσε διαθέτει χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων δύο επιπέδων, το ανώτερο επίπεδο του οποίου μπορεί να προσαρμοστεί για τη διοργάνωση εκδηλώσεων και υπαίθριων εκθέσεων. Ο χώρος στάθμευσης έχει 800 θέσεις. Η εγκατάσταση είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν 72 διαθέσιμες θέσεις για αυτούς (36 θέσεις για χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων και 36 για συνοδευτικά άτομα) που βρίσκονται σε όλους τους τομείς και τοποθεσίες που εγγυώνται καλή ορατότητα. Η κύρια αρένα συνορεύει με αίθουσα προπόνησης και κτίριο γυμναστικής. Ο υψηλότερος αναρριχητικός τοίχος στην Ευρώπη και το σύστημα ανάρτησης σταδίου επίσης εγκαταστάθηκαν στο κτίριο. Η πρώτη διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στην αρένα ήταν τρέξιμο γυναικών στο πλαίσιο του cross-country γεγονότος «Bieg Kobiet Zawsze Pier(w)si». Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 2018, μια ομάδα γυναικών διέτρεξε το κύριο τμήμα της αίθουσας. Αυτός ο αγώνας ήταν μέρος μιας εκδήλωσης που διοργανώθηκε για την καταπολέμηση του καρκίνου του μαστού. Οι επίσημες ανοιχτές ημέρες διοργανώθηκαν στις 12 και 13 Μαΐου 2018, και στις 30 Μαΐου 2018, πραγματοποιήθηκε συναυλία του Άρμιν βαν Μπιούρεν.Στις 6 Μαρτίου 2019, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και η πολωνική ραδιοτηλεόραση Telewizja Polska (TVP) ανακοίνωσαν ότι η αρένα θα φιλοξενήσει τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019. Πραγματοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019 και σηματοδότησε την πρώτη φορά που η Πολωνία φιλοξένησε την εκδήλωση. Η Πολωνία κέρδισε τον διαγωνισμό στο έδαφός της, με τη Βίκι Γκάμπορ και το τραγούδι «Superhero». Ήταν η δεύτερη φορά που η Πολωνία κέρδισε τον διαγωνισμό και ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη φορά.
Νίκολα Στέρτζιον

Η Νίκολα Στέρτζιον (Nicola Ferguson Sturgeon, 1970-) είναι Σκωτσέζα πολιτικός και πρώτη υπουργός της Σκωτίας από το 2014 έως το 2023. Το περιοδικό Forbes την κατέταξε ως την 50ή πιο ισχυρή γυναίκα διεθνώς το 2016 και 2η στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 15 Φεβρουαρίου 2023 ανακοίνωσε την επικείμενη παραίτησή της.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1970 στο Ίρβιν της Σκωτίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και μετά από δύο αποτυχημένες συμμετοχές εκλογής στο κοινοβούλιο το 1992 και το 1997, εκλέχθηκε το 1999 για την περιοχή της Γλασκώβης. Έπειτα έγινε Αναπληρώτρια αρχηγός του Σκωτικού εθνικού κόμματος το 2004 καθώς επίσης και αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας ως το 2007. Μετά τις εκλογές του 2007 σχηματίστηκε κυβέρνηση μειοψηφίας με αρχηγό τον Άλεξ Σάλμοντ και ανέλαβε την θέση του αναπληρωτή πρώτου υπουργού της Σκωτίας. Ανέλαβε την πρωθυπουργία της Σκωτίας το 2014 μετά την παραίτηση του Άλεξ Σάλμοντ μετά την ήττα στο Δημοψήφισμα Ανεξαρτησίας του 2014 καθώς και την ηγεσία του κόμματος της και είναι η πρώτη γυναίκα που βρίσκεται και στα δύο αξιώματα. Ήταν επίσης και υπουργός Υποδομών Επενδύσεων και πόλεων από το 2012 ως το 2014 και επίσης υπουργός Υγείας από το 2007 ως το 2012. Μετά την απαγόρευση διεξαγωγής νέου δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία της Σκωτίας με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου η Στέρτζιον ανακοίνωσε την παραίτησή της στις 15 Φεβρουαρίου 2023, σε ισχύ μόλις εκλεγεί διάδοχός της τόσο στην πρωθυπουργία όσο και στην ηγεσία του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος. [1] Βιογραφία της Νίκολα Στέρτζιον
Γιωτοποιημένο άλφα

Το γιωτοποιημένο άλφα (Ꙗ, ꙗ) είναι ένα γράμμα του κυριλλικού αλφαβήτου, χρησιμοποιείται σήμερα μόνο στην Εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Είναι ασυνήθιστο μεταξύ των πρώτων κυριλλικών γραμμάτων επειδή δεν έχουν άμεσο αντίστοιχο στα Γλαγολιτικά χρησιμοποιείται για το ζευγάρι των /e/ και /ja/.

 Ως εκ τούτου, πολλά αρχαία κυριλλικά κείμενα (ιδιαίτερα εκείνα με Γλαγολιτικά προηγούμενα), μπορούν να χρησιμοποιούν το Ѣ για τους δύο αυτούς σκοπούς, η πρακτική αυτή συνεχίζεται στο δέκατο τέταρτο αιώνα, αλλά είναι πολύ πιο συχνή στη Νότια σλαβονική από την Ανατολή σλαβική περιοχή. Παρ 'όλα αυτά, το Ꙗ μαρτυρείται στα πρώτα σωζόμενα γραπτά κυριλλικά, όπως για παράδειγμα το Codex Suprasliensis και Σαββίνα Kniga. Συνέχισε σε χρήση στη σερβική μέχρι τις ορθογραφικές μεταρρυθμίσεις του Βουκ Κάρατζιτς, και στη βουλγαρική γλώσσα (όπου απέκτησε επίσης μια αστική παραλλαγή ανάγλυφο script) μέχρι τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Μεταξύ της Ανατολικής Σλαβικικής, η μετατροπή του [E], κατά πάσα πιθανότητα σε [AE], και την επακόλουθη συνένωση αυτού του ήχου με το / / φωνήματος σήμαινε ότι το γράμμα Ѧ αποκτήσει την ίδια λειτουργία με το Ꙗ, και οι δύο ήρθαν να θεωρηθούν ως παραλλαγές του ίδιου εγγράφου. Αυτή εξακολουθεί να είναι η περίπτωση στη σύγχρονη εκκλησιαστική σλαβονική, όπου, σε γενικές γραμμές, το Ꙗ χρησιμοποιούταν αρχικά και το Ѧ αλλού, αν και κατ 'εξαίρεση μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν άλλες διακρίσεις, όπως εκείνη μεταξύ ѧ̓зыкъ «γλώσσα» και ꙗ ̓зыкъ «λαός».