My Neighbor Totoro

Το "Η γειτονιά του δάσους: Οι περιπέτειες του Τότορο" (ιαπωνικά: となりのトトロ, Χέπμπορν: Tonari no Totoro, αγγλικά: My Neighbor Totoro) είναι ιαπωνική ταινία φαντασίας anime σκηνοθετημένη από τον Χαγιάο Μιγιαζάκι και εικονογραφημένη από το Studio Ghibli για την Tokuma Shoten. Η παραγωγή της ταινίας έγινε το 1988 και έκτοτε έχει αποσπάσει βραβεία Mainichi Film Award και Kinema Junpo Award καθώς και Blue Ribbon Awards και Animage Anime Awards. Ακόμα, το 2010 η ταινία "My Neighbor Totoro" κατέκτησε την 41η θέση στην λίστα του περιοδικού Empire "Οι 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου Κινηματογράφου", ενώ ο Τότορο κατατάχτηκε 18ος στην λίστα "Οι 50 καλύτεροι χαρακτήρες ταινιών κινουμένων σχεδίων".

 Στην Ιαπωνία του 1950, ο καθηγητής Πανεπιστημίου Τάτσουο Κουσάκαμπε και οι δύο του κόρες Σάτσουκι και Μέι μετακομίζουν σε ένα παλιό σπίτι στην εξοχή προκειμένου να είναι κοντά στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται η μητέρα τους, Γιάσουκο, η οποία πάσχει από μία χρόνια νόσο. Το σπίτι όμως, προς έκπληξή τους, κατοικείται από μικρά σταχτοδαιμόνια (susuwatari) που επρόκειτο για μικρά, μάυρα οικιακά πνεύματα που είναι ορατά μόνο καθώς μετακινούνται από φωτεινά σε σκιερά μέρη. Όταν τα κορίτσια αρχίζουν να νιώθουν άνετα στο νέο περιβάλλον, τα σταχτοδαιμόνια φεύγουν ψάχνοντας ένα νέο άδειο σπίτι. Μία μέρα, η Μέι ανακαλύπτει δύο μικρά πνεύματα που την οδηγούν μέσα στην κουφάλα ενός αιωνόβιου καμφορόδεντρου. Εκεί γίνεται φίλη με ένα μεγάλο πνεύμα που ονομάζει η ίδια Τότορο. Την παίρνει ο ύπνος πάνω του, όμως όταν η αδερφή της την βρίσκει κείτεται στο έδαφος, μακριά από την κρυψώνα του πνεύματος. Παρά τις πολλές της προσπάθειες, η Μέι δεν καταφέρνει να πείσει την αδερφή της και τον πατέρα της για την ύπαρξη του δέντρου και του Τότορο. Ο Τάτσουο την καθησυχάζει λέγοντας της ότι θα εμφανιστεί όταν το θελήσει ο ίδιος. Μία βροχερή νύχτα, καθώς τα κορίτσια περιμένουν μέσα στην βροχή τον πατέρα τους να επιστρέψει με το λεωφορείο η Μέι κουρασμένη αποκοιμιέται πάνω στην Σάτσουκι. Τότε ο Τότορο εμφανίζεται δίπλα τους, επιτρέποντας στην Σάτσουκι να τον δει για πρώτη φορά. Προσέχοντας ότι έχει μόνο ένα φύλλο για προστασία από την βροχή, η Σάτσουκι του προσφέρει την ομπρέλα που είχε πάρει για τον πατέρα της. Ενθουσιασμένος, της δίνει ένα πουγκί με σπόρους και καρπούς για αντάλλαγμα. Έπειτα μία μεγάλη γάτα σε σχήμα λεωφορείου εμφανίζεται στην οποία ο Τότορο επιβιβάζεται και φεύγει. Σύντομα φτάνει και το λεωφορείο του Τάτσουο. Λίγες μέρες αφού φύτεψαν τους σπόρους τα κορίτσια, ξεφυτρώνει ένα τεράστιο δέντρο και ο Τότορο τις πάει βόλτα πάνω σε μία ιπτάμενη σβούρα. Το πρωί το δέντρο έχει φύγει όμως φυτά έχουν ανθίσει στη θέση του. Λίγες μέρες αργότερα τα κορίτσια μαθαίνουν ότι πρέπει να αναβληθεί η επίσκεψη στη μητέρα τους Γιάσουκο λόγω υποτροπίας της ασθένιάς της. Η Μέι γίνεται αντιδραστική και έπειτα από τσακωμό με την Σάτσουκι αποφασίζει να φύγει απ' το σπίτι για να πάει φρέσκο καλαμπόκι στο νοσοκομείο. Η μετέπειτα εξαφάνισή της οδηγεί την Σάτσουκι και τους χωριανούς στην αναζήτησή της. Απεγνωσμένη, η κοπέλα πάει στο καμφόδεντρο του Τότορο παρακαλώντας τον να την βοηθήσει. Πρόθυμος εκείνος, καλέι το Γατολεωφορείο, το οποίο μεταφέρει την Σάτσουκι στη Μέι και οι αδερφές επανασυνδέονται. Έπειτα, τις μεταφέρει πετώντας στο νοσοκομείο όπου βρίσκεται η μητέρα τους. Τα κορίτσια ακούν κρυφά ότι η Γιάσουκο βρίσκεται στο νοσοκομείο για ένα μικρό κρύωμα που υποχωρεί σταδιακά. Σύντομα, η οικογένεια επανενώνεται και ζει ευτυχισμένη ενώ τα πνεύματα του δάσους τις παρακολουθούν από μακριά. Ο ανιμισμός είναι ένα ισχυρό επαναλαμβανόμενο μοτίβο του έργου σύμφωνα με τον Έρικο Ογκιχάρα-Σούκ. Ο Τότορο έχει ανιμιστικά χαρακτηριστικά και ιεραρχία Κάμι, δηλαδή Ιαπωνικού Θεού σύμφωνα με το περιβάλλον του και το γεγονός ότι χαρακτηρίζεται ως Θεός του δάσους στην ταινία. Ακόμα, ο Ογκιχάρα-Σούκ επισημαίνει ότι όταν η Μέι γυρνάει από την συνάντησή της με τον Τότορο ο πατέρας της πηγαίνει την ίδια και την αδελφή της στην αψίδα προκειμένου να χαιρετήσουν και να ευχαριστήσουν τον Τότορο. Το Η γειτονιά του δάσους: Οι περιπέτειες του Τοτόρο οδήγησε τον σκηνοθέτη Χαγιάο Μιγιαζάκι στον δρόμο της επιτυχίας. Τα παιδιά στην Ιαπωνία ξέρουν τον κεντρικό χαρακτήρα Τότορο όπως τα παιδιά στην Βρετανία ξέρουν τον Γουίνι το Αρκουδάκι. Το βρετανικό περιοδικό "The Independent" (αγγλικά: The Independent) χαρακτήρισε τον Τότορο ως έναν από τους ευφυέστερους χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, λέγοντας χαρακτηριστικά: "Ο Τότορο αποτυπώνει την μαγεία και την αθωότητα της παιδικής ηλικίας περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο φανταστικό χαρακτήρα του Μιγιαζάκι". Ακόμα, το "Financial Times" αναγνώρισε το αντίκτυπο που έχει ο χαρακτήρας στα παιδιά σχολιάζοντας ότι "Ο Τότορο είναι πιο αγαπητός από το κοινό από ότι ο Μίκυ Μάους θα ευχόταν να είναι στα πιο απίθανα όνειρα του". Η οικολογική εφημερίδα "Ambio" περιέγραψε την επίδραση του Η γειτονιά του δάσους: Οι περιπέτειες του Τοτόρο, "Μας έχει βοηθήσει να κατανοήσουμε και να ασπαστούμε τα θετικά συναισθήματα που έχουν οι Ιάπωνες για το "σατογιάμα" (ιαπωνικά: "Satoyama") και την παραδοσιακή ζωή στην εξοχή". Ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας Τότορο χρησιμοποιήθηκε μέχρι και ως μασκότ από την Ιαπωνική "Totoro Hometown Fund Campaign" που έδρασε με στόχο να προστατευτούν οι περιοχές σαγιοτάμα στην Νομαρχία Σαϊτάμα. Η συλλογή χρημάτων ξεκίνησε μετά την πρεμιέρα της ταινίας το 1990, ενώ τον Αύγουστο του 2008 συγκροτήθηκε μία δημοπρασία από την Pixar Animation Studios όπου πωλήθηκαν 210 αυθεντικοί πίνακες, ζωγραφιές και αγάλματα εμπνευσμένα από το Οι περιπέτειες του Τοτόρο. Ο Τότορο έχει κάνει καμουφλαρισμένες εμφανίσεις σε πολλές ταινίες Studio Ghibli όπως, "Πομ Πόκο", "Κίκι: Η μικρή μαγισσούλα" και "Ο ψίθυρος της καρδιάς". Επίσης έχει εμφανιστεί κρυφά σε πολλές σειρές anime συμπεριλαμβανομένου ενός επεισοδίου της σειράς του Gainax "His and Her Circumstances". Ο Μιγιαζάκι χρησιμοποιεί τον Τότορο ως λογότυπο των Studio Ghibli. Το 2013, ένα βελούδινο σκουλήκι Ονυχοφόρα που ανακαλύφθηκε στο Βιετνάμ ονομάστηκε Εοπερίπατους τότορο έπειτα από προσταγή του Pavel V. Kvartalnov, Eduard A. Galoyan και Igor V. Palko. Η ταινία μικρού μήκους (13 λεπτά) 'Mei and the Kittenbus'(めいとこねこバス, Mei to Konekobasu) είναι η συνέχεια του Οι περιπέτειες του Τοτόρο, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Χαγιάο Μιγιαζάκι. Συμμετέχει η Τσίκα Κασαμότο, που είναι η ηθοποιός φωνής της Μέι στην πρώτη ταινία ενώ Ο ίδιος ο Μιγιαζάκι κάνει την φωνή της Γιαγιάς Γάτας αλλά και του Τότορο. Η ταινία έχει ως κεντρικό πρόσωπο την Μέι Κουσακάμπε από την πρώτη ταινία και τις περιπέτειες την μία νύχτα με το Λεωφορείο Γατάκι (Απόγονο του Γατολεωφορείου που παρουσιάζεται στην πρώτη ταινία) και άλλα οχήματα εμπνευσμένα από γάτες. Η ταινία Mei and the Kittenbus δημοσιεύτηκε το 2003 και παρουσιάζεται συχνά στο Μουσείο Ghibli, ωστόσο δεν είναι διαθέσιμη για ιδιωτική προβολή. Παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2006 ώστε να συνοδέψει την πρεμιέρα της ταινίας του Μιγιαζάκι Ταξίδι στην Χώρα των Θαυμάτων στην Βόρεια Αμερική και λίγες μέρες αργότερα σε έναν έρανο του Juvenile Diabetes Research Foundation. Η μουσική υπόκρουση της ταινίας My Neighbor Totoro δημοσιεύτηκε αρχικά στην Ιαπωνία στις 1 Μαϊου 1988 από την Tokuma Shoten. Το CD περιλαμβάνει προτίστως κομμάτια που έχει συνθέσει ο Τζο Χισαΐσι με εξαίρεση πέντε τραγουδιών που ερμηνεύει η Αζούμι Ίνουε. Για την ταινία, η Ίνουε τραγούδησε για πρώτη φορά τα τραγούδια "Stroll", "A Lost Child", και "My Neighbor Totoro". https://en.wikipedia.org/wiki/My_Neighbor_Totoro Official U.S. website My Neighbor Totoro στην IMDb My Neighbor Totoro στο AllMovie My Neighbor Totoro στο Rotten Tomatoes Mei and the Kitten Bus (2002) στην IMDb