Κατάλογος χωρών μελών του ΟΗΕ

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) έχει 193 κράτη μέλη , και κάθε ένα από αυτά είναι μέλος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.Τα κριτήρια για την αποδοχή νέων μελών τίθενται από το 4ο Άρθρο του 2ου Κεφαλαίου του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ: Μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών μπορούν να γίνουν όλα τα φιλειρηνικά κράτη τα οποία αποδέχονται τις υποχρεώσεις που περιέχονται στον παρόντα Καταστατικό Χάρτη και, που κατά την κρίση του Οργανισμού, είναι σε θέσει να εκπληρώσουν αυτές τις υποχρεώσεις. Η αποδοχή οποιουδήποτε τέτοιου μέλους στα Ηνωμένα Έθνη επηρεάζεται από την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης μετά από εισήγηση του Συμβουλίου Ασφαλείας.Η εισήγηση για ένταξη από το Συμβούλιο Ασφαλείας απαιτεί θετική ψήφο από τουλάχιστον εννέα από τα δεκαπέντε μέλη του συμβουλίου, και κανένα από τα πέντε μόνιμα μέλη να μην ασκήσει βέτο. Η εισήγηση του Συμβουλίου Ασφαλείας πρέπει να εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση με πλειοψηφία δύο τρίτων.Θεωρητικά, μόνο κυρίαρχα κράτη μπορούν να γίνου μέλη του ΟΗΕ, και πλέον όλα τα μέλη του ΟΗΕ είναι κυρίαρχα κράτη, ωστόσο πέντε μέλη δεν ήταν κυρίαρχα όταν εντάχθηκαν, αλλά έγιναν αργότερα πλήρως ανεξάρτητα μεταξύ 1946 και 1991). Επειδή ένα κράτος μπορεί να γίνει δεκτό στον ΟΗΕ με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης, κάποια κράτη που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κυρίαρχα σύμφωνα με τα κριτήρια της Συνόδου του Μοντεβιδέο, δεν είναι μέλη επειδή ο ΟΗΕ δεν θεωρεί ότι έχουν κυριαρχία, κυρίως λόγω της μη διεθνούς αναγνώρισης ή της αντίθεσης συγκεκριμένων μελών. Εκτός από τα κράτη μέλη, ο ΟΗΕ προσκαλεί επίσης μη μέλη (σήμερα δύο: την Αγία Έδρα και την Παλαιστίνη ), διακυβερνητικούς οργανισμούς, και άλλους διεθνείς οργανισμούς και οντότητας των οποίων η κυριαρχία δεν ορίζεται επακριβώς, να είναι παρατηρητές της Γενικής Συνέλευσης, επιτρέποντάς τους τη συμμετοχή και την τοποθέτηση, όχι όμως την ψήφο στις συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης.

 Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Οκτωβρίου 1945, μετά την επικύρωση του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών από τα πέντε μόνιμα μέλη Συμβουλίου Ασφαλείας (τη Δημοκρατία της Κίνας, τη Γαλλία, τη Σοβιετική Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) και πολλές άλλες χώρες. Συνολικά 51 ιδρυτικά μέλη εντάχθηκαν εκείνη τη χρονιά, 50 από τα οποία υπέγραψαν τον Καταστατικό Χάρτη στο Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Οργάνωση στο Σαν Φρανσίσκο στις 26 Ιουνίου 1945, ενώ η Πολωνία, η οποία δεν είχε εκπρόσωπο στο συνέδριο, υπέγραψε στις 15 Οκτωβρίου 1945.Από τα ιδρυτικά μέλη, 49 εξακολουθούν να είναι μέλη του ΟΗΕ, ή η συμμετοχή τους συνεχίστηκε από ένα διάδοχο κράτος (δείτε τον παρακάτω πίνακα), για παράδειγμα, τη Σοβιετική Ένωση, μετά τη διάλυσή της, τη διαδέχτηκε η Ρωσική Ομοσπονδία (δείτε ενότητα Πρώην μέλη: Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών). Τα υπόλοιπα δύο ιδρυτικά μέλη, η Τσεχοσλοβακία και η Γιουγκοσλαβία, διαλύθηκαν και η συμμετοχή τους δεν συνεχίστηκε από το 1992 και μετά από κάποιο διάδοχο κράτος (δείτε ενότητες Πρώην μέλη: Τσεχοσλοβακία και Πρώην μέλη: Γιουγκοσλαβία). Κατά την ίδρυση του ΟΗΕ, η έδρα της Κίνας κρατούνταν από τη Δημοκρατία της Κίνας, όμως μετά την Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1971, την έχει η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (δείτε ενότητα Πρώην μέλη: Δημοκρατία της Κίνας). Κάποια από τα ιδρυτικά μέλη δεν ήταν κυρίαρχα όταν εντάχθηκαν στον ΟΗΕ, παρά μόνο έγιναν πλήρως ανεξάρτητα αργότερα: Η Λευκορωσία (τότε Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία) και η Ουκρανία (τότε Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία) ήταν αμφότερες συνιστώσες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι την πλήρη ανεξαρτησία τους το 1991. Η Ινδία (της οποίας τα εδάφη τότε, πριν την Κατάτμηση της Ινδίας, περιλάμβαναν εδάφη του σημερινού Πακιστάν και Μπανγκλαντές) ήταν υπό βρετανική αποικιακή διοίκηση, μέχρι την πλήρη ανεξαρτησία της το 1947. Οι Φιλιππίνες (τότε Κοινοπολιτεία των Φιλιππινών ήταν κοινοπολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, μέχρι την πλήρη ανεξαρτησία του το 1946. Η Νέα Ζηλανδία, αν και de facto κυρίαρχη τότε, έγινε de jure κυρίαρχη με βάση τα κριτήρια της Συνόδου του Μοντεβιδέο το 1947. Παρακάτω αναφέρονται τα τρέχοντα μέλη και οι ημερομηνίες ένταξής τους μαζί με το επίσημο όνομα που χρησιμοποιείται από τα Ηνωμένα Έθνη.Η αλφαβητική σειρά των κρατών μελών χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της διάταξής τους στις συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης, όπου κάθε χρόνο κληρώνεται ένα κράτος μέλος το οποίο καθορίζεται ως το αρχικό σημείο της σειράς. Τα ιδρυτικά μέλη καταχωρούνται με μπλε φόντο και έντονα γράμματα. Η Δημοκρατία της Κίνας (ΔτΚ) εντάχθηκε στον ΟΗΕ ως ιδρυτικό μέλος στις 24 Οκτωβρίου 1945, και όπως ορίστηκε από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, Κεφάλαιο V, στο άρθρο 23, έγινε ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το 1949, μετά τον Κινεζικό Εμφύλιο, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας, ελεγχόμενη από την Κουομιτάνγκ, έχασε τον έλεγχο της ηπειρωτικής Κίνας και μετεγκαταστάθηκε στην Ταϊβάν, ενώ ο έλεγχος της ηπειρωτικής Κίνας πέρασε στην, κηρυγμένη από την 1 Οκτωβρίου και ελεγχόμενη από το Κομμουνιστικό Κόμμα, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ). Ο ΟΗΕ ειδοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1949 για τον σχηματισμό του Κεντρική Λαϊκή Κυβέρνηση της ΛΔΚ, ωστόσο η Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας συνέχισε να αντιπροσωπεύει την Κίνα στον ΟΗΕ, παρά το μικρό μέγεθος της επικράτειας της (Ταϊβάν και άλλα μικρότερα νησιά) σε σχέση με την επικράτεια της ΛΔΚ στην ηπειρωτική Κίνα. Καθώς και οι δύο κυβερνήσεις ισχυρίζονταν ότι ήταν οι μοναδικοί νόμιμοι εκπρόσωποι της Κίνας, οι προτάσεις για κάποια αλλαγή στην αντιπροσώπευση της Κίνας στον ΟΗΕ δεν γίνονταν δεκτές για τις επόμενες δύο δεκαετίες, αφού η Δημοκρατία της Κίνας αναγνωρίζονταν από την πλειοψηφία των κρατών μελών, ως μοναδικός νόμιμος αντιπρόσωπος της Κίνας. Κατά τη δεκαετία του 1970, άλλαξαν οι ισορροπίες στους διπλωματικούς κύκλους και η ΛΔΚ πήρε το πάνω χέρι στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις και στον αριθμό των κρατών που την αναγνώριζαν. Στις 25 Οκτωβρίου 1971, κατά την 21η φορά που η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ συζητούσε το ζήτημα της ένταξης της ΛΔΚ στον ΟΗΕ, υιοθετήθηκε η Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης, σύμφωνα με την οποία αναγνωρίζονταν ότι οι «εκπρόσωποι της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας είναι οι μόνοι νόμιμοι αντιπρόσωποι της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη και ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας» και αποφασίστηκε «να αποκατασταθούν όλα τα δικαιώματα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και να αναγνωριστούν οι εκπρόσωποί της Κυβέρνησής της ως οι μόνοι νόμιμοι αντιπρόσωποι της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη, και να αποβληθούν οι εκπρόσωποι του Τσιανγκ Κάι Σεκ από τη θέση που καταλάμβαναν παρανόμως στα Ηνωμένα Έθνη και σε όλους του σχετιζόμενους οργανισμούς.» Αυτό πρακτικά σήμαινε τη μεταφορά της έδρας της Κίνας στον ΟΗΕ από τη ΔτΚ στη ΛΔΚ, και αποβολή της ΔτΚ από τον ΟΗΕ. Από την οπτική των Ηνωμένων Εθνών, η «Δημοκρατία της Κίνας» δεν είναι πρώην μέλος. Το 1971 δεν αποβλήθηκε μέλος του ΟΗΕ, αλλά απορρίφθηκαν τα διαπιστευτήρια της μίας κινεζικής αντιπροσωπείας (από την Ταϊπέι) και έγιναν δεκτά μιας άλλης κινεζικής αντιπροσωπίας (από το Πεκίνο). Υποψηφιότητες για επανένταξη ως εκπρόσωπος της Ταϊβάν Μεταξύ 1993 και 2007, η ΔτΚ αιτούνταν επανειλημμένως την επανένταξή της στον ΟΗΕ ως εκπρόσωπος της Ταϊβάν πλέον, αντί της Κίνας, χρησιμοποιώντας το όνομα «Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν» (χρησιμοποιήθηκε από την ελεγχόμενη από την Κουομιτάνγκ διακυβέρνηση του Λη Τενγκ-Χούι), «Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)» (χρησιμοποιήθηκε από την ελεγχόμενη από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα διακυβέρνηση του Τσεν Σούι-Μπιαν, ή «Ταϊβάν» (χρησιμοποιήθηκε από τη διακυβέρνηση του Τσεν Σούι-Μπιαν για πρώτη φορά το 2007). Στην αίτησή της η κυβέρνηση της ΔτΚ καλεί τη διεθνή κοινότητα να «αναγνωρίσει το δικαίωμα 23 εκατομμυρίων ανθρώπων της Ταϊβάν να εκπροσωπούνται στο Σύστημα των Ηνωμένων Εθνών». Και οι δεκαπέντε, ωστόσο, απόπειρες ένταξης απορρίφθηκαν επειδή η αίτηση δεν συγκέντρωσε αρκετές ψήφους ώστε να μπει στην επίσημη ημερήσια διάταξη, ή επειδή απορρίφθηκε από τον ΟΗΕ, κυρίως λόγω της αντίθεσης της ΛΔΚ. Απαντώντας στην αίτηση της ΔτΚ του 2007, η οποία απορρίφθηκε από το Γραφείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για Νομικά Ζητήματα και αναφερόμενος στην Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι-μουν, δήλωσε ότι: Θα αναφέρω εν συντομία ότι η ένταξη στον ΟΗΕ πρέπει να αποφασιστεί από τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Μέλος γίνεται μία κυρίαρχη χώρα. Η θέση των Ηνωμένων Εθνών είναι ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας αντιπροσωπεύει όλη την Κίνα ως μόνη και νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας. Η απόφαση μέχρι τώρα για την επιθυμία του λαού της Ταϊβάν να ενταχθεί στα Ηνωμένα Έθνη λαμβάνεται σε αυτή τη βάση. Η απόφαση (Απόφαση Γενικής Συνέλευσης 2758) που μόλις αναφέρατε, αναφέρει ξεκάθαρα ότι η Κυβέρνηση της Κίνας είναι η μόνη νόμιμη κυβέρνηση και η θέση του ΟΗΕ είναι ότι η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας. Απαντώντας στην απόρριψη της αίτησής της από τον ΟΗΕ, η κυβέρνηση της ΔτΚ δήλωσε ότι η Ταϊβάν ούτε τώρα, ούτε ποτέ στο παρελθόν βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία της ΛΔΚ, και καθώς η Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης δεν ξεκαθαρίζει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης της Ταϊβάν στον ΟΗΕ, δεν μπορεί να αποτρέψει τη συμμετοχή της στον ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος. Η κυβέρνηση της ΔτΚ κατέκρινε επίσης τον Μπαν Κι-μουν για τη θέση του ότι η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας και για το ότι επέστρεψε την αίτηση χωρίς να τη διαβιβάσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας ή τη Γενική Συνέλευση, ενάντια στην τυπική διαδικασία του ΟΗΕ. Από την άλλη, η κυβέρνηση της ΛΔΚ, η οποία δήλωσε ότι η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας και είναι σθεναρά αντίθετη με όποια αίτηση της Ταϊβάν για ένταξη στον ΟΗΕ είτε ως μέλος είτε ως παρατηρητής, επαίνεσε την απόφαση του ΟΗΕ δηλώνοντας ότι πάρθηκε σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη και την Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης, και ότι δείχνει την προσκόλληση του ΟΗΕ και των κρατών μελών του στην αρχή της μίας Κίνας.Τον Μάιο του 2009, το Υπουργείο Υγείας της Δημοκρατίας της Κίνας προκλήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να παραστεί στην 62η Συνέλευση Παγκόσμιας Υγείας ως παρατηρητής υπό το όνομα «Κινεζική Ταϊπέι». Ήταν η πρώτη συμμετοχή της ΔτΚ σε διοργάνωση Οργανισμού σχετιζόμενου με τον ΟΗΕ μετά το 1971, και ήταν αποτέλεσμα των βελτιωμένων σχέσεων Κίνας-Ταϊβάν που είχε να κάνουν με το ότι έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας ο Μα Γινγκ-Τζέου ένα χρόνο πριν..Η Δημοκρατία της Κίνας αναγνωρίζεται από 21 κράτη μέλη του ΟΗΕ και την Αγία Έδρα. Η Τσεχοσλοβακία εντάχθηκε στον ΟΗΕ ως ιδρυτικό μέλος στις 24 Οκτωβρίου 1945, και το όνομά της άλλαξε σε Τσεχική και Σλοβάκικη Ομόσπονδη Δημοκρατία στις 20 Απριλίου 1990. Με επικείμενη τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, στις 10 Δεκεμβρίου 1992, ο μόνιμος αντιπρόσωπός της ενημέρωσε των Γενικό Γραμματέα ότι η Τσεχική και Σλοβάκικη Ομόσπονδη Δημοκρατία θα πάψει να υπάρχει στις 31 Δεκεμβρίου 1992 και ότι η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβακία, ως διάδοχα κράτη, θα αιτηθούν την ένταξή τους στον ΟΗΕ. Κανένα από τα δύο κράτη δεν διεκδίκησε το στάτους του μοναδικού διαδόχου κράτους. Αμφότερα έγιναν δεκτά από τον ΟΗΕ στις 19 Ιανουαρίου 1993. Και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) έγιναν δεκτές στον ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973. Με την ένταξη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, που τέθηκε σε ισχύ στις 3 Οκτωβρίου 1990, τα εδάφη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας έγιναν τμήμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που σήμερα είναι γνωστή απλώς ως Γερμανία. Κατά συνέπεια η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εξακολούθησε να είναι μέλος του ΟΗΕ ενώ η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας έπαψε να υπάρχει. Η Ομοσπονδία της Μαλαισίας εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στις 17 Σεπτεμβρίου 1957. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1963 άλλαξε το όνομά της σε Μαλαισία, μετά το σχηματισμό της Μαλαισίας από τη Σιγκαπούρη, το Σαμπάχ (Βόρειο Βόρνεο), το Σαράουακ και την Ομοσπονδία της Μαλαισίας. Η Σιγκαπούρη έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 9 Αυγούστου 1965 και μέλος του ΟΗΕ στις 21 Σεπτεμβρίου 1965. Η Τανγκανίκα έγινε δεκτή στον ΟΗΕ στις 14 Δεκεμβρίου 1961, και η Ζανζιβάρη στις 16 Δεκεμβρίου 1963. Μετά την επικύρωση της Ένωσης μεταξύ Τανγκανίκας και Ζανζιβάρης στις 26 Απριλίου 1964, οι δύο χώρες σχημάτισαν την «Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης» έμειναν στον ΟΗΕ ως ένα μέλος. Από την 1 Νοεμβρίου 1964 το όνομα άλλαξε σε Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας. Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) εντάχθηκε στον ΟΗΕ ως ιδρυτικό μέλος στις 24 Οκτωβρίου 1945, και όπως ορίστηκε από το Άρθρο 23 του Κεφάλαιο Ε' του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, έγινε ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ενόψει της επικείμενης διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπορίς Γιέλτσιν, ενημέρωσε τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ ότι τη θέση της ΕΣΣΔ στο συμβούλιο ασφαλείας καθώς και σε όλα τα υπόλοιπα όργανα του ΟΗΕ θα αναλάβει η Ρωσική Ομοσπονδία με την υποστήριξη των 11 κρατών μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών.Τα υπόλοιπα δεκατέσσερα κράτη που ιδρύθηκαν από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες έγιναν όλα δεκτά στον ΟΗΕ: Η Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία εντάχθηκαν στον ΟΗΕ ως ιδρυτικά μέλη στις 24 Οκτωβρίου 1945, μαζί με την ΕΣΣΔ. Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους, η Ουκρανική ΣΣΔ άλλαξε το όνομά της σε Ουκρανία στις 24 Αυγούστου 1991 και στις 19 Σεπτεμβρίου 1991 η Λευκορωσική ΣΣΔ άλλαξε σε Λευκορωσία. Η Εσθονία, η Λεττονία και η Λιθουανία έγιναν δεκτές από τον ΟΗΕ στις 17 Σεπτεμβρίου 1991, μετά την ανεξαρτησία τους από την ΕΣΣΔ πριν τη διάλυση της. Το Αζερμπαϊτζάν, η Αρμενία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, η Μολδαβία, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν έγιναν δεκτά στον ΟΗΕ στις 2 Μαρτίου του 1992. Η Γεωργία έγινε δεκτή στον ΟΗΕ στις 31 Ιουλίου 1992. Αμφότερες η Αίγυπτος και η Συρία εντάχθηκαν στον ΟΗΕ ως ιδρυτικά μέλη στις 24 Οκτωβρίου 1945. Μετά από δημοψήφισμα στις 21 Φεβρουαρίου 1958, εγκαθιδρύθηκε η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία από ένωση της Αιγύπτου και της Συρίας και συνέχισε στον ΟΗΕ ως ένα μέλος. Στις 13 Οκτωβρίου 1961, η Συρία επέστρεψε στο προηγούμενο καθεστώς ανεξαρτησίας και επανέκτησε τη θέση μέλους της στον ΟΗΕ. Η Αίγυπτος συνέχισε να είναι μέλος του ΟΗΕ ως Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 1971 οπότε επέστρεψε στο αρχικό της όνομα. Η Συρία άλλαξε το όνομά της σε Συριακή Αραβική Δημοκρατία στις 14 Σεπτεμβρίου 1971. Η Υεμένη (ήτοι η Βόρεια Υεμένη) εντάχτηκε στον ΟΗΕ στις 30 Σεπτεμβρίου 1947. Η Νότια Υεμένη εντάχτηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1967 και άλλαξε το όνομά της σε Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης στις 20 Νοεμβρίου 1970, ενώ αργότερα αναφέρονταν ως Δημοκρατική Υεμένη. Στις 22 Μαΐου 1990 τα δύο κράτη ενοποιήθηκαν και σχημάτισαν τη Δημοκρατία της Υεμένης η οποία συνέχισε στον ΟΗΕ ως ένα μέλος υπό το όνομα Υεμένη. Εκτός από τα κράτη μέλη, υπάρχουν και δύο μη μέλη κράτη μόνιμοι παρατηρητές: η Αγία Έδρα και το Κράτος της Παλαιστίνης. Η Αγία Έδρα έχει κυριαρχία στο κράτος της Πόλης του Βατικανού και διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με άλλα 180 κράτη. Είναι κράτος παρατηρητής από τις 6 Απριλίου 1964, και έχει όλα τα δικαιώματα ενός πλήρους μέλους εκτός από το να ψηφίζει, από την 1 Ιουλίου 2004. Η Παλαιστίνη αναγνωρίστηκε ως «μη μέλος κράτος» στις 29 Νοεμβρίου 2012, όταν η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την Απόφαση 67/19 με 138 υπέρ (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας), 9 κατά και 41 αποχές. Στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης είχε προηγουμένως δοθεί το στάτους «οντότητα μη μέλος» στις 22 Νοεμβρίου 1974. Η αλλαγή στο στάτους περιγράφηκε από τον The Independent ως «de facto αναγνώριση του κυρίαρχου κράτους της Παλαιστίνης». Αναγνωρίζοντας τη ανακήρυξη του Κράτους της Παλαιστίνης από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο στις 15 Νοεμβρίου 1988, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε ότι από τις 15 Δεκεμβρίου στο Σύστημα των Ηνωμένων Εθνών θα χρησιμοποιείται ο προσδιορισμός «Παλαιστίνη» αντί για τον προσδιορισμό «Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης». Στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς υπέβαλε την αίτηση της Παλαιστίνης για πλήρη ένταξη στον ΟΗΕ στον Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι-μουν. Η αίτηση αυτή πρέπει να εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Στις 31 Οκτωβρίου 2011 η Γενική Συνέλευση της UNESCO έκανε δεκτή την Παλαιστίνη ως μέλος, όντας έτσι ο πρώτος οργανισμός του ΟΗΕ που δέχεται την Παλαιστίνη ως πλήρες μέλος. Οι Παλαιστινιακές περιοχές της Δυτικής Όχθης, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, και η Λωρίδα της Γάζας, που είναι κατειλημμένες από το Ισραήλ και τμήματα των οποίων διοικούνται από την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή, αναφέρονταν ιστορικά από τον ΟΗΕ ως «Κατεχόμενη Παλαιστινιακή Περιοχή» και άλλους συναφείς όρους, αλλά και ακόμα στο παρόν, αν και πρόσφατα επιτράπηκε στη Παλαιστίνη να αποκαλεί τον γραφείο της αντιπροσωπείας της στον ΟΗΕ ως «Μόνιμη Αποστολή Παρατηρητής του Κράτους της Παλαιστίνης στα Ηνωμένα Έθνη», και ως επακόλουθο η Παλαιστίνη άρχισε να αλλάζει το όνομά της σε γραμματόσημα, επίσημα έγγραφα και διαβατήρια, και έδωσε εντολή στους διπλωμάτες της να εκπροσωπούν επίσημα το «Κράτος της Παλαιστίνης», αντί την «Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή». Επιπρόσθετα στις 17 Δεκεμβρίου 2012, ο Αρχηγός Πρωτοκόλλου του ΟΗΕ Yeocheol Yoon αποφάσισε ότι «σε όλα τα επίσημα έγγραφα του ΟΗΕ η Γραμματεία θα χρησιμοποιεί τον προσδιορισμό 'Κράτος της Παλαιστίνης'».Αρκετά κράτη μέλη πριν ενταχθούν ως πλήρη μέλη είχαν το στάτους του παρατηρητή. Η πιο πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή της Ελβετίας, η οποία εντάχθηκε ως μέλος το 2002.Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έλαβε καθεστώς κράτους παρατηρητή στη Γενική Συνέλευση με την Απόφαση 3208 το 1972. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2009, οι αντιπρόσωποι εξουσιοδοτούνταν κατευθείαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δόθηκαν πλήρη δικαιώματα στη Γενική Συνέλευση, εκτός του δικαιώματος της ψήφου και της υποβολής υποψηφίων, με την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης A/RES/65/276 στις 10 Μαΐου 2011. Είναι το μόνο μη κράτος μέλος σε πάνω από 50 διεθνείς συνθήκες και έχει συμμετάσχει ως πλήρες μέλος με κάθε τρόπο εκτός της ψήφου, σε πολλές συνδιασκέψεις του ΟΗΕ.Το καθεστώς κυριαρχίας της Δυτικής Σαχάρας είναι υπό διαμάχη ανάμεσα στο Μαρόκο και το Μέτωπο Πολισάριο. Το μεγαλύτερο τμήμα της βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Μαρόκου, και το υπόλοιπο (Ελεύθερη Ζώνη) από την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας που ανακηρύχθηκε από το Μέτωπο Πολισάριο. Η Δυτική Σαχάρα καταχωρείται από τον ΟΗΕ ως «μη αυτοκυβερνούμενη περιοχή».Οι Νήσοι Κουκ και Νιούε, αμφότερα συνδεδεμένα κράτη με τη Νέα Ζηλανδία, δεν είναι μέλη του ΟΗΕ, είναι όμως μέλη σε εξειδικευμένους οργανισμούς του, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η UNESCO, ενώ συνυπογράφουν διεθνείς συνθήκες όπως η Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Θαλάσσιο Δίκαιο, και έτσι αντιμετωπίζονται ως μη-μέλη κράτη. Επίσημος κατάλογος των κρατών-μελών