IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μικρομάνη

Η Μικρομάνη είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, έχει 391 κατοίκους. Διοικητκά ανήκει στην Κοινότητα Μικρομάνης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας. Έχει υψόμετρο 23 μέτρων και βρίσκεται κοντά στο Αεροδρόμιο Καλαμάτας.

 Η Μικρομάνη κατά τον 15ο αιώνα ονομαζόταν Μάνη, χωρίς όμως να έχει καμία εδαφική σχέση με την Δυτική Μάνη της Μεσσηνίας. Οι πρώτοι κάτοικοι της πιθανότατα, ήταν βυζαντινοί κάτοικοι του Δεσποτάτου του Μιστρά και υπήκοοι των τελευταίων Παλαιολόγων. Πιθανώς να ήταν Μανιάτες, όπως μαρτυρούν σήμερα αρκετά επώνυμα της κωμόπολης αυτής. Κατά την περίοδο, της Β΄ Τουρκοκρατίας στην Πελοπόννησο (1715-1821), συστάθηκε από τους Τούρκους, ο καζάς (επαρχία) της Κιουτζιουκμάνης (Μικρομάνης), για να διακρίνεται ως τοπωνύμιο, από τη Μεγάλη Μάνη του Ζυγού ή Πενταδάκτυλου (Ταΰγετος). Διατηρήθηκε έτσι και μετά την απελευθέρωση, έως το 1835. Η Μικρομάνη Μεσσηνίας απέχει 10 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 1 χιλιόμετρο από τη Θουρία. Λόγω του ότι το έδαφός της, αρδεύεται από ποτάμια και κανάλια είναι πάρα πολύ εύφορη. Παράγει σχεδόν τα πάντα, όμως είναι ιδιαίτερα γνωστή για την άγρια αγκινάρα της, που αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος των κατοίκων της. Από το 1987, πραγματοποιείται στην κεντρική πλατεία της Μικρομάνης, κάθε Ιούλιο, η Γιορτή της Αγκινάρας, που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες. Οι γυναίκες του χωριού δίνουν την ευκαιρία στους επισκέπτες να δοκιμάσουν καταπληκτικά εδέσματα με βάση την αγκινάρα. Υπολογίζεται ότι σε κάθε γιορτή, καταναλώνονται 12.000 - 15.000 αγκινάρες. Στη Μικρομάνη βρίσκεται και η Μονή Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, που αποτελεί μετόχι, της Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους και κτίστηκε περίπου στα 1700 μ.Χ.. Το πρώτο κρατικό σχολείο της Ελλάδας, ιδρύθηκε το 1824 στη Μικρομάνη, όταν Υπουργός Εσωτερικών, ήταν ο Γρηγόριος Δικαίος, ο επονομαζόμενος Παπαφλέσσας. Όσιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης Αρχειοθετήθηκε 2020-09-21 στο Wayback Machine. (1686 - 1745, γεννήθηκε στη Μικρομάνη). Οικογένεια Πολυδούρη ή Πολυδωρόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2020-09-21 στο Wayback Machine. (καταγόμενη από τη Μικρομάνη). Πέτρος Κατσιλιέρης (1947 - 2020, Μαθηματικός, βουλευτής, γεννήθηκε στη Μικρομάνη). Πάνος Μιχαλόπουλος (ηθοποιός, γεννήθηκε το 1949 στη Μικρομάνη). Δήμος Καλαμάτας (ιστοσελίδα Δήμου Καλαμάτας). Κοίμησης της Θεοτόκου, Μικρομάνη Μεσσηνίας (βίντεο στο youtube). ΕΥΦΟΡΗ ΓΗ - ΕΚΠΟΜΠΗ Νο 19 Αγρια αγκινάρα Μικρομάνης 22-03-2016 (βίντεο στο youtube).
Λέυλα Μαμμαντμπέγιοβα

Η Λέυλα Αλασγκάρ κιζι Μαμμαντμπέγιοβα, το γένος Ζεϋνάλοβα, γεννήθηκε το 1909 στο Μπακού και πέθανε εκεί το 1989. Δεν ήταν απλώς η πρώτη γυναίκα αεροπόρος του Αζερμπαϊτζάν, αλλά η πρώτη γυναίκα πιλότος της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου, της Νότιας Ευρώπης και της Δυτικής Ασίας.

 Ο πατέρας της Μαμμαντμπέγιοβα, ο Αλασγκάρ Ζεϋνάλοβ, ήταν ξάδερφος του Χουσεΐν Αραμπλίνσκι, ενός από τους πρώτους ηθοποιούς του Αζερμπαϊτζάν. Η οικογένειά της είχε μεγάλη σχέση με τις τέχνες και ως έφηβη έπαιζε πιάνο και ταρ. Στην ηλικία των 14 ετών, παντρεύτηκε τον πρώην γαιοκτήμονα Μπαχράμ Μαμμαντμπέγιοβ από το Κουρνταχάνι, ο οποίος μετέπειτα θα εξελισσόταν στον διευθυντή της Επαγγελματικής Τράπεζας Συνεταιρισμών του Μπακού. Η Μαμμαντμπέγιοβα εκπαιδεύτηκε ως επαγγελματίας αεροπόρος στην αερολέσχη του Μπακού και πραγματοποίησε την παρθενική της πτήση το 1931. Συνέχισε την εκπαίδευση της σε σχολή πιλότων στη Μόσχα το 1932. Στις 17 Μαρτίου 1933, η Μαμμαντμπέγιοβα έγινε η δεύτερη αλεξιπτωτίστρια της Σοβιετικής Ένωσης (μετά την Νίνα Κάμνεβα), εκτελώντας άλμα από ένα αεροπλάνο τύπου Πολυκάρποβ Πο-2 (U-2) στο αεροδρόμιο του Τουσίνο στη Μόσχα. Το 1934 κέρδισε τον διαγωνισμό αλεξιπτωτιστριών μεταξύ εκπροσώπων από τα έθνη της νότιας Καυκασίας. Μέχρι το 1941 είχε εξελιχθεί στο βαθμό του Επισμηναγού του Σοβιετικού στρατού. Η Μαμμαντμπέγιοβα συνέχισε την επαγγελματική της καριέρα ως πιλότου και εκπαιδεύτριας στην αερολέσχη του Μπακού. Δεν της επετράπη η συμμετοχή στα θέατρα των επιχειρήσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς ανέτρεφε τέσσερα ανήλικα τέκνα (συνολικά απέκτησε έξι). Παρά το γεγονός ότι λόγω των πολεμικών συνθηκών η αερολέσχη του Μπακού ανέστειλε τη λειτουργία της, η Μαμμαντμπέγιοβα κατόρθωσε να διοργανώσει από μόνη της μαθήματα πτήσεων με ανεμοπλάνα και εκτέλεσης αλμάτων με αλεξίπτωτο. Σε αυτά κατόρθωσε να εκπαιδεύσει εκατοντάδες μετέπειτα πιλότους μαχητικών και σχεδόν 4.000 αλεξιπτωτιστές. Δύο εκπαιδευόμενοι της τιμήθηκαν με το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Η Μαμμαντμπέγιοβα πραγματοποίησε την τελευταία της πτήση το 1949 και μέχρι το 1961 εργαζόταν ως αντιπρόεδρος της ΝΤΟΣΑΑΦ (Κοινωνία εθελοντών για τη συνεργασία στρατού, αεροπορίας και ναυτικού). Τόσο ο πρωτότοκος γιος της Μαμμαντμπέγιοβα, Φιρούντιν, πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και ο νεότερος γιος της, Χανλάρ, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Και οι δυο τους πολέμησαν ως πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών. Η Λέυλα Μαμμαντμπέγιοβα είχε γίνει ζωντανό πρότυπο πριν κλείσει τα τριάντα της. Το θάρρος και οι ικανότητές της δοξάστηκαν μέσω των μέσων ενημέρωσης και των τεχνών. Ο χαρακτήρας της ενέπνευσε τα λογοτεχνικά έργα του Μιχαήλ Μούσφιγκ (Αφσάν το 1933 και Σόυλα το 1934) και του Σαμάντ Βουργκούν (Λέυλα, το 1935) όπως και την ταινία Ισμάτ του 1934 (υπό τη σκηνοθεσία του Μιχαήλ Μιχαήλοβ). Μάλιστα, η Μαμμαντμπέγιοβα εμφανίστηκε στην ταινία εκτελώντας ως σταντγούμαν τις σκηνές πτήσης αεροσκαφών. Το 1995 ο οργανισμός Αζερμπαϊτζάντελεφιλμ διένειμε το ντοκιμαντέρ Λέυλα, σε σκηνοθεσία Ναζίμ Ρζα Ισραφίλογλου με θέμα τη ζωή και την καριέρα της αεροπόρου.
Δήμος Κροκεών

Ο Δήμος Κροκεών ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στα βόρεια παράλια του Λακωνικού κόλπου. Ο δήμος αποτελούνταν από τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 160,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.824 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν οι Κροκεές.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Κροκεών [ 1.399 ]οι Κροκεές [ 1.320 ]το Ασήμι [ 14 ] ο Φάρος [ 65 ] Δ.δ. Δαφνίου το Δαφνί [ 969 ] Δ.δ. Βασιλακίου [ 290 ] το Βασιλάκι [ 118 ] οι Κουμάνοι [ 131 ] τα Χάνια [ 41 ] Δ.δ. Λάγιου [ 166 ] το Λάγι [ 105 ] το Βαλτάκι [ 45 ] η Γλώσσα [ 16 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine. Krokeai.gr
Άγιος Μελέτιος Βοιωτίας

Ο Άγιος Μελέτιος (γνωστός και ως Συνοικισμός Λιβαδειάς) είναι σήμερα συνοικία της Λιβαδειάς, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ξεχωριστός οικισμός και έδρα κοινότητας. Βρίσκεται σε απόσταση 2 περίπου χλμ. από το κέντρο της Λιβαδειάς, στην έξοδο της πόλης με κατεύθυνση προς Θήβα. Το όνομά του οφείλεται στον ναό του Αγίου Μελετίου που είναι το παλαιότερο κτίσμα της περιοχής.

 Ο οικισμός δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1920 όταν η περιοχή επιλέχτηκε για εγκατάσταση προσφύγων από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας, οι οποίοι εκπατρίστηκαν με την εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάννης. Οι πρόσφυγες προέρχονταν κυρίως από περιοχές της Ιωνίας, όπως η Σμύρνη, το Αϊβαλί, η Έφεσος και τα Σώκια. Το 1946 ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα και ορίστηκε έδρα κοινότητας. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1962 και ο Άγιος Μελέτιος εντάχθηκε στον δήμο Λεβαδέων. Το 1971 ο οικισμός καταργήθηκε καθώς είχε πλέον ενωθεί οικιστικά με την Λιβαδειά. Αναφέρεται ο πληθυσμός του στις απογραφές του 1951 και 1961.Πορεία του πληθυσμού
Ροδρίγο Καράσο

Ο Ροδρίγο Καράσο (Rodrigo José Ramón Francisco de Jesús Carazo Odio', 27 Δεκεμβρίου 1926 – 9 Δεκεμβρίου 2009) ήταν πολιτικός από την Κόστα Ρίκα. Διετέλεσε πρόεδρος από τις 8 Μαΐου 1978 ως τις 8 Μαΐου 1982.

 Γεννήθηκε στο Καρτάγο της Κόστα Ρίκα και προτού γίνει πρόεδρος υπηρέτησε ως διευθυντής της κεντρικής τράπεζας και γενικός διευθυντής της κρατικοποιημένης εταιρείας διυλιστηρίων, RECOPE. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Καράσο ίδρυσε το πανεπιστήμιο για την ειρήνη, ένα ίδρυμα που εστίαζε και που ήταν αφιερωμένο στην έρευνα και την προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης. Επίσης, μερίμνησε για την εξόρυξη πετρελαίου στην οροσειρά της Ταλαμάνκα, ενώ εγκαινίασε και το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στην Λίμνη Αρενάλ. Η κυβέρνηση του Καράσο συντόνισε επίσης τις ανασκαφές χρυσού στην νοτιότερη πλευρά της χώρας. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Καράσο υποστήριξε τους Σαντινίστας στη Νικαράγουα, εναντίον του δικτάτορα Αναστάσιο Σομόζα. Ωστόσο, η αντιπολίτευση και η δημόσια γνώμη κατηγόρησαν τον Καράσο για αποτυχία να προστατεύσει την κυριαρχία της χώρας του. Το 1981 η κυβέρνησή του διέκοψε κάθε διπλωματικό δεσμό με την Κούβα. Η κυβέρνησή του αντιμετώπισε την παγκόσμια οικονομική ύφεση, όταν η τιμή του καφέ σημείωσε πολύ μεγάλη πτώση, σε συνδυασμό με την ιστορική αύξηση στις τιμές του πετρελαίου. Αγνοώντας τις εντολές του υπουργού του των οικονομικών, καθώς επίσης και του ΔΝΤ, συμβούλευσε την Κεντρική Τράπεζα να προβεί σε υψηλό δανεισμό, με σκοπό να διατηρηθεί η αξία του εθνικού νομίσματος, του κολόν, με αποτέλεσμα να γίνει υποτίμηση το Σεπτέμβριο του 1980. Λόγω του υψηλού χρέους, η Κόστα Ρίκα έκτοτε χαρακτηρίζεται από υπερπληθωρισμό. Ο Καράσο παραιτήθηκε από πρόεδρος το 1982 και εν συνεχεία ήταν σθεναρός επικριτής του ΔΝΤ, των οικονομικών οργανισμών και τάχθηκε εναντίον της ζώνης ελευθέρου εμπορίου (CAFTA) στην Κεντρική Αμερική. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή, στο Σαν Χοσέ στις 9 Δεκεμβρίου 2009. Ο Καράσο και οι σχέσεις του με τους αντάρτες του FARC στην Κολομβία
Νίκος Σταυρόπουλος

Ο Νίκος Σταυρόπουλος είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και τωρινός τεχνικός διευθυντής της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1959. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Ελλάδας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987.

 Αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ γκαρντ και κάποιες φορές ως πλέι μέικερ. Διακρινόταν για την εκρηκτικότητά του και την ευστοχία του. Οι φίλαθλοι τον αποκαλούσαν και Μάτζικ. Αγωνίστηκε στο Γυμναστικό Σύλλογο Λάρισας από το 1975 έως το 1984. Το 1984 τον απέκτησε ο ΠΑΟΚ με οποίο αγωνίστηκε έως το 1992, κέρδισε το κύπελλο Ελλάδας την πρώτη του χρονιά (1984). Κέρδισε ακόμα το κύπελλο Ευρώπης το 1991 στη Γενεύη, ενώ ήταν φιναλίστ και την επόμενη χρονιά στη Ναντ το 1992 χάνοντας από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1992 αναδείχτηκε με τον ΠΑΟΚ πρωταθλητής Ελλάδας. Τη σεζόν 1992-1993 αγωνίστηκε με τον Ηρακλή. Από το 1977 έως το 1980 αγωνίστηκε με την Εθνική Ομάδα Εφήβων της Ελλάδας με την οπία κατέκτησε την 1η θέση στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Νέων στην Αθήνα το 1979. Συμμετείχε ακόμα στην Εθνική Ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας 1983-1984. Στην Εθνική Ομάδα Ανδρών της Ελλάδας αγωνίστηκε από 1979 έως 1988 με την οποία γνώρισε τις επιτυχίες: 1η θέση στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανδρών στη Βουλγαρία το 1986 10η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών στην Ισπανία το 1986 1η θέση στο Ευρωμπάσκετ στην Αθήνα το 1987 Δούλεψε ως βοηθός του προπονητή Μπόμπυ Νάιτ στο πανεπιστήμιο της Ιντιάνα από το 1993 έως το 1997. Με την Εθνική Ελλάδος κέρδισε 2 φορές την 4η θέση ως βοηθός προπονητή στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας το 1997 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών της Αθήνας το 1998. Ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Καλαθοσφαίρισης των Εφήβων, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων το 2000 στο Ζαντάρ. Ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Καλαθοσφαίρισης των Εφήβων, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων το 2002 στη Στουτγκάρδη. Νίκος Σταυρόπουλος, επίσημη ιστοσελίδα. Νίκος Σταυρόπουλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Νίκος Σταυρόπουλος, στατιστικά προπονητή στην επίσημη ιστοσελίδα της Εθνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (Αγγλικά) Νίκος Σταυρόπουλος, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe. (Αγγλικά) «Greece in good hands with Stavropoulos», άρθρο στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe. Στον (βιο)ρυθμό του 1987!
Βασίλης Ευαγγελινός

Ο Βασίλης Ευαγγελινός (1939-2019), του Χρήστου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Χαλκιδικής από το 1981 ως το 1985, εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ. Νωρίτερα υπηρέτησε ως δήμαρχος Πολυγύρου από το 1975 ως το 1978.

 Εντάχθηκε πολύ νωρίς και ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα στους κόλπους του φοιτητικού κινήματος και στην ΕΔΗΝ. Για τους λόγους αυτούς συνελήφθη από το δικτατορικό καθεστώς του 1967-1974. Έγινε επίσης γνωστός ως υποστηρικτής των εργατών που δούλευαν στα μεταλλεία του Μαδέμ Λάκο. Στις δημοτικές εκλογές του 1975 εξελέγη με ποσοστό 51% στον 2ο γύρο δήμαρχος Πολυγύρου και ήταν ο πρώτος αιρετός δήμαρχος της πόλης μετά την πτώση της χούντας. Ήταν ξανά υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές του 1986, οπότε ήρθε 3ος με ποσοστό 15,4% και του 1994, όπου προκρίθηκε στον 2ο γύρο και ηττήθηκε από τον Δημήτρη Τζηρίτη, ο οποίος εξελέγη με ποσοστό 57,8 έναντι 42,2 για τον Ευαγγελινό. Στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ, υπηρετώντας ως το 1985. Ο Βασίλης Ευαγγελινός απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στις 4 Ιανουαρίου 2019. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη από τον Μητροπολιτικό Ναό στον Πολύγυρο.
Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως

Το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως (ΕΙΡΤ) ήταν ελληνικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας που ιδρύθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1970 με το υπ' αριθμόν 745/1970 νομοθετικό διάταγμα της χούντας. Προέκυψε ως διάδοχος του ΕΙΡ, πρώτου φορέα ενημέρωσης που διαχειρίστηκε ραδιόφωνο και τηλεόραση. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1975, με το νόμο 230/1975 μετεξελίχθηκε στη σημερινή ΕΡΤ.

 Το ΕΙΡΤ ήταν ο τέταρτος δημόσιος (πολιτικός) φορέας ενημέρωσης της Ελλάδας και ο πρώτος δημόσιος τηλεοπτικός φορέας στην Ελλάδα. Ο πρώτος φορέας ήταν η ΥΡΕ (Υπηρεσία Ραδιοφωνικής Εκπομπής), η οποία κατείχε τον ΡΣΑ (Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών), που ιδρύθηκε επί Δικτατορίας του Μεταξά το 1938. Ο δεύτερος φορέας ήταν η ΑΕΡΕ (Ανώνυμη Εταιρία Ραδιοφωνικών Εκπομπών) και πάλι με τον ΡΣΑ, η οποία ιδρύθηκε στην Κατοχή. Το 1945 ιδρύθηκε το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας με την Συντακτική Πράξη 54/1945 «Περί ιδρύσεως του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας», με την οποία περιήλθε στην κυριότητά του όλη η περιουσία της πρώην Α.Ε.Ρ.Ε. Στις 21 Απριλίου 1967 επιβάλλεται η Χούντα των Συνταγματαρχών, η οποία αναλαμβάνει τη διοίκηση του ΕΙΡ και της ΤΕΔ (μετέπειτα ΥΕΝΕΔ). Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος θέλει να δημιουργήσει και δεύτερο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι για να ενισχύσει την προπαγάνδα του καθεστώτος. Οι εγκαταστάσεις του ΕΙΡ στο Ζάππειο δεν επαρκούν και την διετία 1968-1969 κατασκευάζεται το Ραδιομέγαρο στην Αγία Παρασκευή. Στις 10 Δεκεμβρίου 1970 η κυβέρνηση της Χούντας ιδρύει το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως με τον -μόνιμο πλέον- τηλεοπτικό σταθμό του πρώην ΕΙΡ και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Πρώτο, Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα. Τον Ιανουάριο του 1974 εγκαινιάζεται το Ραδιομέγαρο, όπου μετεγκαθίσταται το ΕΙΡΤ από τα κτήρια του Ζαππείου, της οδού Ρηγίλλης και του ΟΤΕ. Ο ρόλος της ΕΙΡΤ ήταν η πανελλήνια ραδιοτηλεοπτική ενημέρωση και ψυχαγώγηση του ελληνικού λαού. Κατά την πτώση της Χούντας το ΕΙΡΤ έδειξε σε έκτακτα ασπρόμαυρα δελτία την παράδοση της εξουσίας στην πολιτική ηγεσία καθώς και την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα. Στις 3 Δεκεμβρίου 1975 το ΕΙΡΤ καταργήθηκε και το διαδέχτηκε η νεοϊδρυθείσα Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ).
NGC 7068

Ο NGC 7068 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 215 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Πήγασο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 7 Νοεμβρίου 1863.

 Ένας υπερκαινοφανής τύπου 1a παρατηρήθηκε στον γαλαξία αυτόν στις 26 Ιουνίου 2013 και ονομάστηκε SN 2013ei. Δεδομένα για το NGC 7068 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 7068 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 7068 στο Wikimedia Commons
Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου

Ο Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (Α.Π.Ο.Κ.) είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα τη Λευκωσία, (Κλειστή Αίθουσα Πανεπιστημίου Κύπρου). Ιδρύθηκε το 2002. Διαθέτει τμήματα πετοσφαίρισης σε όλες τις κατηγορίες (αγόρια U14, αγόρια U16, αγόρια U18, ανδρών, κοριτσιών U14, κοριτσιών U16, κοριτσιών U18, γυναικών), ενώ παλαιότερα είχε και τμήματα ποδοσφαίρου σάλας ανδρών και καλαθοσφαίρισης γυναικών.

 Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών συμμετείχε για 1η φορά στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) την περίοδο 2009-10 τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας. Την ίδια περίοδο, στην πρώτη συμμετοχή της στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας κατέκτησε το τρόπαιο. Τις επόμενες περιόδους τερμάτιζε στις χαμηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα. Την περίοδο 2020-21 παρ' ότι στο πρωτάθλημα κατέκτησε την 4η θέση, στο κύπελλο κατέκτησε το τρόπαιο. Αναλυτικά κατωτέρω: Η Πετοσφαιρική Ομάδα Γυναικών συμμετείχε για 1η φορά στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Κ.Ο.ΠΕ.), στο Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Κύπρου Β' Κατηγορίας και στο Κύπελλο ΟΠΑΠ Κύπρου Β' κατηγορίας, την περίοδο 2014-2015. Την περίοδο 2014-2015 κατέκτησε την 3η θέση στο Πρωτάθλημα. Την περίοδο 2015-2016 κατέκτησε την 3η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο. Την περίοδο 2016-2017 κατέκτησε την 8η θέση στο Πρωτάθλημα. Την περίοδο 2017-2018 κατέκτησε την 4η θέση στο Πρωτάθλημα. Την περίοδο 2018-2019 κατέκτησε την 2η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο. Την περίοδο 2019-2020 κατέκτησε την 6η θέση στο Πρωτάθλημα. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού το Πρωτάθλημα διεκόπη και το Κύπελλο δεν διεξήχθη. Την περίοδο 2020-2021 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα. Την περίοδο 2021-2022 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο. Την περίοδο 2022-2023 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα. ΆνδρεςΠρωτάθλημα Β' Κατηγορίας: Δευτεραθλήτρια: 2010-2011 Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (1): 2010-2011 Κυπελλούχος (2): 2020-2021 ΓυναίκεςΠρωτάθλημα Β' Κατηγορίας: Δευτεραθλήτρια: 2018-2019 Κύπελλο Β΄ κατηγορίας: Φιναλίστ: 2015-2016 Φιναλίστ: 2018-2019 Φιναλίστ: 2021-2022 Ο ΑΠΟΚ συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας μέχρι την περίοδο 2010-11 που τερμάτισε στη 10η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Το 2013 αποχώρησε από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Ο ΑΠΟΚ διέθετε και καλαθοσφαιρική ομάδα η οποία συμμετείχε στο Κυπριακό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών. Δεν είναι πλέον ενεργή. Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ. Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου - ΑΠΟΚ στο Facebook Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) https://www.facebook.com/APOKLADIES ΑΠΟΚ - Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (Καλαθόσφαιρα Γυναικών) στο Facebook
Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβικής Δημοκρατίας

Η Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβικής Δημοκρατίας (σερβικά κυρριλικά: Фудбалски савез Републике Српске, ФСРС, σερβικά λατινικά: Fudbalski savez Republike Srpske, FSRS) είναι αρμόδια για το άθλημα στη Σερβική Δημοκρατία. Αποτελεί συστατικό στοιχείο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων Α΄ Κατηγορίας και Β΄ Κατηγορίας, όπως και του θεσμού του κυπέλλου της Σερβικής Δημοκρατίας.

 Ο φορέας συστάθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1992 από την κυβέρνηση της Σερβικής Δημοκρατίας. Έπειτα από την απόφαση της FIFA στις 22 Μαΐου 2012 να εγκρίνει την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κοσσυφοπεδίου ώστε η εθνική της ομάδα να μετέχει σε φιλικούς αγώνες, ο πρόεδρος της ФСРС, Μίλε Κοβάσεβιτς, ανακοίνωσε την επόμενη μέρα ότι η Ένωση θα ζητούσε από την FIFA το ίδιο. Επίσημος ιστότοπος
Κόξαρη Ηρακλείου

Η Κόξαρη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 180 μ. και απέχει από το Ηράκλειο 23,3 χλμ. και από την Θάλσσα 3χλμ. Είναι κτισμένο στην κατάπρασινη κοιλάδα του ποταμού Καρκανιά.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κόξαρης περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Γεώργιος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άγιος Γεώργιος, ο (21) Κόξαρη, η (178)Συνολικά η κοινότητα έχει 199 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Κουφάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κόξαρης. Αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδος το 1577 από το Fr. Barozzi, σαν Coxari, από τον Καστροφύλακα, το 1583 από το Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630, στην τουρκική απογραφή του 1671 σαν Koksari, με 42 χαράτσα. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από το βυζαντινό επίθετο Κόξαρης.Σε έγγραφο του 1378, του Δουκικού αρχείου του Χάνδακα αναφέρεται ο Costi Coiri, από τα Χανιά. Το χωριό Κόξαρη ήταν φέουδο της οικογένειας Grego, και δόθηκε μέρος απo αυτό, προίκα στην Έλλενα Γρέγκον , που παντρεύτηκε το 1618 τον ποιητή του «Φορτουνάτο» Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο. Κοντά στην Κόξαρη είναι η Μονή της Κερα- Ελεούσας. Η Κόξαρη ανήκε στο Λατινικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Το χωριό στην ιστοσελίδα του Δήμου Γουβών.
Ζακ Ζιρό

Ο Ζακ-Τζέιμς Ρίχαρντ "Τζιμ" Ζιρό (γαλλικά: Jacques-James Richard "Jim" Giraud) (Μπουρνόβας Σμύρνη 1882- Σμύρνη 12 Νοεμβρίου 1969) ήταν Λεβαντίνος γαλλοαγγλικής καταγωγής αθλητής και Ολυμπιονίκης.

 Ο Ζακ Ζιρό ήταν μέλος οικογένειας Λεβαντίνων που μένουν ακόμα και σήμερα στη Σμύρνη και τον Μπουρνόβα από το 1761. Η οικογένεια καταγόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία άλλα μέλη της προέρχονταν από τη Χίο και τη Βενετία όπου βρέθηκαν στη Γαλλία και από την Αντίμπ προήλθε ο κλάδος της Σμύρνης. Ήταν γιος του Ζακ Ζόζεφ Φρέντερικ Ζιρό, γαλλικής καταγωγής, και της Μαρίας Αδελαΐδας Γουίτλαντ, αγγλικής καταγωγής, ενώ είχε πέντε αδέλφια τον Τσάρλτον, τον Χάρολντ τον Έντγκαρ, τη Μαγκνταλένα, και τον Έντμουντ. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μερσέντες Μαρτί και σε δεύτερο τη Μαρί Βιντόρι, απέκτησε δύο γιους και μία κόρη. Ο Ζακ Ζιρο έπαιζε αντισφαίριση και ήταν μέλος του Λόου τένις Σμύρνης, επίσης έπαιζε ποδόσφαιρο, μέλος της ομάδας του Φούτμπολ εντ Ράγμπι Κλαμπ Μπουρνόβα (Bournabat Football and Rugby Club). Είχε Γαλλική υπηκοότητα και στην αντισφαίριση συμμετείχε στα διεθνή τουρνουά πάντα με τα χρώματα της Γαλλίας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έρχονταν με τον αδελφό του Χάρολντ συχνά στην Ελλάδα και συμμετείχαν σε τουρνουά. Το 1923 ήταν δεύτερος στο Διεθνές πρωτάθλημα Ελλάδος, παραιτήθηκε από τον τελικό με αντίπαλο τον Σταύρο Χρυσίδη. Δεύτερος ήταν και το 1925 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου όπου έχασε στον τελικό από τον Αύγουστο Ζερλέντη. Συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Χάρολντ εκπροσωπώντας τη Γαλλία στη Μεσολυμπιάδα του 1906 και στην αντισφαίριση στο μονό έχασε στον Β΄γύρο από τον Κάρελ Μπέκεμα. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία συμμετείχε και στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον ξάδελφο του Ντόναλντ Ουίταλ. Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε με τη μικτή Σμύρνης, εκπροσωπώντας ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο ποδοσφαιρικό τουρνουά μαζί τον ξάδελφο του Έντουαρντ όπου πήραν τη δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο.
Μπρέγκεντς

To Μπρέγκεντς (Γερμανικά: Bregenz) είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη της λίμνης της Κωνσταντίας (Bodensee) και έχει 28.012 κατοίκους (2012) και έκταση 29,51 τετρ. χιλιομέτρων. Ενώ ο δήμος είναι μικρότερος σε πληθυσμό από τις πόλεις Ντόρνμπιρν και Φέλντκιρχ του ιδίου κρατιδίου, η μητροπολιτική του περιοχή είναι περίπου διπλάσια και πυκνοκατοικημένη.

 Ιδρύθηκε το 15 π.Χ. από Ρωμαίους με το όνομα Βριγάντιο (πρωτότυπη ονομασία: Brigantium) και το 50 μ.Χ. έγινε πόλη. Το 259 οι Αλαμαννοί κατέστρεψαν την πόλη, ενώ το 917 ιδρύθηκε η κομητεία του Μπρέγκεντς που διατηρήθηκε μέχρι το 1150. Ο Ούγος της Τυβίγγης επανίδρυσε την πόλη το 1249, η οποία το 1523 πέρασε υπό τη δυναστεία των Αψβούργων. Κατά την περίοδο 1804-1815 ανήκε στη Βαυαρία. Το 1842 κατασκευάστηκε το λιμάνι και το 1872 ο σιδηροδρομικός σταθμός. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bregenz στο Wikimedia Commons
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1996

Τα 22α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1996.

 Καλύτερη Ταινία: Secrets & Lies Επιλαχών: Φάργκο Καλύτερη Σκηνοθεσία: Mike Leigh – Secrets & Lies Επιλαχών: Joel Coen – Φάργκο Α' Ανδρικός Ρόλος: Geoffrey Rush – Shine Επιλαχών: Έντι Μέρφι – The Nutty Professor Α' Γυναικείος Ρόλος: Brenda Blethyn – Secrets & Lies Επιλαχών: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ – Φάργκο Β' Ανδρικός Ρόλος: Έντουαρντ Νόρτον – Everyone Says I Love You, The People vs. Larry Flynt και Primal Fear Επιλαχών: Armin Mueller-Stahl – Shine Β' Γυναικείος Ρόλος: Μπάρμπαρα Χέρσεϊ – The Portrait of a Lady Επιλαχών: Courtney Love – The People vs. Larry Flynt Καλύτερο Σενάριο: Αδερφοί Κοέν – Φάργκο Επιλαχών: Joseph Tropiano και Stanley Tucci – Big Night Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας : Chris Menges – Michael Collins John Seale – The English Patient Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής (tie): Brian Morris - Evita Janet Patterson - The Portrait of a Lady Καλύτερη Μουσική: Hal Willner και The Hey Hey Club Musicians – Kansas City Επιλαχών: Elliot Goldenthal – Michael Collins Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: La Cérémonie • Γαλλία/Γερμανία Επιλαχών: Lamerica • Ιταλία/Γαλλία/Ελβετία Best Non-Fiction Film: When We Were Kings Επιλαχών: Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Nick Park (for his body of work, which includes: Creature Comforts, A Grand Day Out, The Wrong Trousers, και A Close Shave) The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Craig Baldwin – Sonic Outlaws Βραβείο Νέας Γενιάς: Έμιλι Γουάτσον – Breaking the Waves Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Ρότζερ Κόρμαν Ο Επίσημος ιστότοπος
Κατάλογος ποταμών της Αλγερίας

Ακολουθεί κατάλογος ποταμών στην Αλγερία. Ο κατάλογος είναι διατεταγμένος δυτικά προς ανατολικά ανά λεκάνη απορροής, με τους αντίστοιχους παραποτάμους με εσοχή κάτω από το όνομα κάθε κύριου ποταμού.

 Ποταμός Ντράα Ποταμός Ταφνά Ποταμός Ισσέρ Ποταμός Χαμμάμ Ποταμός Σιγκ Ποταμός Μεμπτούχ Ποταμός Σελίφ Ποταμός Μινά Ποταμός Τζεντουιά Ποταμός Γκιου Ποταμός Σλυ Ποταμός Τσιγκαούτ Ποταμός Φοντά Ποταμός Ρουινά Ποταμός Εμπντά Ποταμός Μασίν Ποταμός Ντερντέρ Ποταμός Ακούμ Ποταμός Ναχρ Ουασέλ Ποταμός Τουίλ Ποταμός Μαζαφράν Ποταμός Χαράς Ποταμός Ρεγκαϊά Ποταμός Μπουντουαού Ποταμός Ισέρ Ποταμός Μαλάχ Ποταμός Σεμπαού Ποταμός Σουμάμ Ποταμός Αμασίν Ποταμός Μπου Σελλάμ Ποταμός Σαχέλ Ποταμός Κεμπίρ (Τζιτζέλ) Ποταμός Εντζά Ποταμός Ρουμέλ Ποταμός Γκεμπλί Ποταμός Σαφσάφ Ποταμός Κεμπίρ (Σκικντά) Ποταμός Σεϊμπούζ Ποταμός Σερφ Ποταμός Κεμπίρ (Ελ Ταρέφ) Ποταμός Μετζερντά Ποταμός Μελέγκ Ποταμός Κσομπ (Σαμπρό) Ποταμός Μεσκιανά Ουέντ Σαουρά Ουέντ Ζουζφανά Ουέντ Γκιρ Ουέντ Μπεσάρ Ουέντ Μεσαούντ Ουέντ Τιλιά Ουέντ Ελ Κοριμά Ουέντ Λεχάμ Ουέντ Τζεντί Ουέντ Ζεριμπέτ Ουέντ ελ Αράμπ Ουέντ Ελ Μιτά Ουέντ Ιτέλ Ουέντ Ελ Κερούφ Ουέντ Ζεγκρίρ Ουέντ Μυά Ουέντ Τσαρέτ Ασούφ Μελέν Ουέντ Τασεντζανέτ Ουέντ Ιγκαρχάρ Ουέντ Ταφασασέτ Ουέντ Τι-ν-Ταραμπίν Ουέντ Ιγκαρχάρ Ουέντ Ζαζίρ Ουέντ Τι-ν-Αμζί Ουέντ Ταμανρασσέτ Ουέντ Ναμούς Rand McNally, The New International Atlas, 1993. Defense Mapping Agency, 1981 Defense Mapping Agency, 1981 GEOnet Αρχειοθετήθηκε 2020-04-10 στο Wayback Machine.
Καρλόττα της Σαξονίας-Μάινινγκεν

H Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Sachsen-Meiningen von Wettin, 11 Σεπτεμβρίου 1751 - 25 Απριλίου 1827) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.

 Η Μαρία Καρλόττα Αμαλία Ερνεστίνη Βιλελμίνη Φιλιππίνη ήταν η πέμπτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Αντωνίου Ούλριχ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της 2ης συζύγου του Καρλόττας Αμαλίας, κόρης του Καρόλου Α΄ της Έσσης-Φίλιππσταλ. Παντρεύτηκε το 1769 τον Ερνέστο Β΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Ερνέστος (1770 - 1779). Αύγουστος (1772 - 1822), Δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Φρειδερίκος Δ΄ (1774 - 1825), Δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Λουδοβίκος (21 - 26 Οκτωβρίου 1777). Bärbel Raschke: Charlotte Amalie Herzogin von Sachsen-Meiningen (1730–1801). Leben und Wirken im Kontext westeuropäischer und deutscher Aufklärung. In: Francia 2. Bd. 25, 1999, ISSN 0937-7743, S. 69-103. Ingeborg Titz-Matuszak und Peter Brosche (Hrsg.): Das Reisetagebuch 1807 der Herzogin Charlotte Amalie von Sachsen-Gotha-Altenburg. Thüringisches Staatsarchiv Gotha, Gotha 2003 (=Reihe: Schriften des Thüringischen Staatsarchivs Gotha. Bd.1. ISSN 1612-0582).
Ελβίνα Παλαβιτσίνι

Η Ελβίνα Παλαβιτσίνι (Elvina Pallavicini, γεννημένη ως Ελβίνα ντει Μέντιτσι ντελ Βασέλο Elvina dei Medici del Vascello, 22 Ιανουαρίου 1914 - 29 Αυγούστου 2004) ήταν Ιταλίδα αριστοκράτισσα. Μερικές φορές αναφερόταν ως "Μαύρη Βασίλισσα" ή "Πρώτη Κυρία" της ρωμαϊκής αριστοκρατίας.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1914 στη Γένοβα, και ήταν κόρη του Τζιάκομο, Μάρκησιου Μέντιτσι ντελ Βασέλο και της Όλγας Λούμαν.Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στη Ρώμη μετά την ανακωχή μεταξύ της Ιταλίας και των συμμαχικών ενόπλων δυνάμεων, η Ελβίνα υποστήριξε τους ιταλικούς βασιλικούς αντιστασιακούς και αργότερα απονεμήθηκε χάλκινο μετάλλιο στρατιωτικής αντοχής για αυτό.Το 1939 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ντε Πιερ ντε Μπερνί ντε Κουρταβέλ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί: την Μαρία Καμίλα (1940-), παντρεύτηκε τον Αρμάντο Ντίαζ ντελα Βικτώρια. Απέκτησαν 3 παιδιά.Ο Γουλιέλμος ήταν στρατιωτικός πιλότος στη Regia Aeronautica και εξαφανίστηκε την 1η Αυγούστου 1940 μετά από αεροπορική μάχη για τη Μεσόγειο (κηρύχθηκε επίσημα νεκρός από ιταλικό δικαστήριο δέκα χρόνια αργότερα, το 1950). Το 1977, η Ελβίνα ηγήθηκε μιας ομάδας των "Black Nobility" που παρείχε υποστήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Μαρσέλ Λεφέβρ. Συμμετείχε επίσης ενεργά στην πολιτική, ειδικότερα, υποστηρίζοντας τις πολιτικές του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι και του Υπουργού Άμυνας Ντόναλντ Ράμσελντ.Πέθανε στις 29 Αυγούστου 2004 στη Κορτίνα Ντ'Αμπέτσο σε ηλικία 90 ετών.
Τ. Λ. Σέλενμπεργκ

O J. L. Schellenberg (1959) είναι Καναδός φιλόσοφος, περισσότερο γνωστός για την εργασία του σχετικά με τη φιλοσοφία της θρησκείας. Πήρε διδακτορικό από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Mount Saint Vincent Universityκαι στο Dalhousie University.Ο Schellenberg’s είναι γνωστός για την ανάπτυξη του επιχειρήματος από τη θεϊκή απόκρυψη, το οποίο είχε σημαντική επίδραση. Αργότερα κατέληξε σε ένα είδος θρησκείας, τη «σκεπτικιστική θρησκεία» η οποία είναι συμβατή με τον αθεϊσμό. Το 2013, το ακαδημαϊκό περιοδικό του Cambridge University Press, Religious Studies έκδωσε ένα ειδικό άρθρο αφιερωμένο στο έργο του Schellenberg για τη φιλοσοφία της θρησκείας.

 Το πρώτο βιβλίο του Schellenberg Divine Hiddenness and Human Reason (θεϊκή απόκρυψη και ανθρώπινη λογική) (Cornell University Press, 1993), ανέπτυξε ένα επιχείρημα από την θεία απόκρυψη σύμφωνα με το οποίο ο θεός δεν υπάρχει. Η συζήτηση για το επιχείρημα, ακόμη συνεχίζεται. .Το επιχείρημα του Schellenberg είναι ως εξής: Ένας Θεός, ως τέλειος που είναι πρέπει να είναι πανάγαθος. Ένας πανάγαθος θεός δεν μπορεί παρά να είναι ανοικτός σε συνειδητή προσωπική σχέση με το κάθε άτομο ξεχωριστά, (συμπεριλαμβάνει και το να μην την εμποδίζει παραλείποντας να κάνει πράγματα) το οποίο θέλει και μπορεί να να έρθει σε μια τέτοια σχέση. Αυτό υπονοεί πως αν υπάρχει τέτοιος Θεός, κάθε ξεχωριστό άτομο που ταιριάζει στην περιγραφή, θα μπορούσε να πάρει μέρος σε μια τέτοια σχέση. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει με τον καθένα, επειδή πολλοί που θα ήθελαν να έχουν μια συνειδητή προσωπική σχέση μαζί τον θεό, πρέπει να πειστούν ότι υπάρχει Θεός. Συνεπάγεται πως αν υπάρχει θεός, δεν υπάρχει κανένας που να θέλει να έχει σχέση με τον Θεό με λογικές αιτίες. Αλλά υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, άρα ο Θεός δεν υπάρχει.
Vision Valley

Το "Vision Valley" είναι το τρίτο άλμπουμ των The Vines. Κυκλοφόρησε την 1η Απριλίου του 2006 από την EMI Records. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας χωρίς τον μπασίστα Patrick Matthews, ο οποίος έφυγε το 2004. Έφτασε μέχρι το #136 του Billboard 200.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Craig Nicholls "Highly Evolved" "Get Free" "Outtathaway" "Homesick" "Ride" "Winning Days" "Gross Out" "Studio Walkthrough with Wayne Connolly" Craig Nicholls – φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, μπάσο στο "Futuretarded" Ryan Griffiths – κιθάρα, πλήκτρα, κρουστά, φωνητικά Hamish Rosser – ντραμς, κρουστά, φωνητικά Andy Kent – μπάσο Tim Kevin – ενορχηστρώσεις, πιάνο, όργανο Nic Dalton – ηλεκτρικό μαντολίνο Amanda Brown – βιολί Rowan Smith – βιολί Sophie Glasson – τσέλο Wayne Connolly – παραγωγή, ηχολήπτης, μίξινγκ, μηχανικός Don Bartley - mastering Dan Clinch – επιπλέον μηχανικός Anthony The – επιπλέον μηχανικός Veit Mahler – επιπλέον μηχανικός Mathematics - σχέδιο Jacqui Innes - φωτογραφία Andy Kelly - φωτογραφία Josh Logue - φωτογραφία Dustin Rabin - φωτογραφία Tim Rosser - φωτογραφία Victoria Smith - φωτογραφία
944 Ιδαλγός

Ο 944 Ιδαλγός (ισπανικά: Hidalgo) ή Ιδάλγο είναι ένας αστεροειδής με πολύ ασυνήθιστη τροχιά: έχει τη μεγαλύτερη περίοδο περιφοράς (13,77 γήινα χρόνια) από κάθε άλλο αστεροειδή της Κύριας Ζώνης των αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Βάλτερ Μπάαντε στις 31 Οκτωβρίου 1920 με παρατηρήσεις από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του από τον Μεξικανό ιερέα και επαναστάτη Μιγκέλ Ιδάλγο ι Κοστίγια, ο οποίος ανεκήρυξε την ανεξαρτησία του Μεξικού το 1810: Γερμανοί αστρονόμοι που είχαν ταξιδέψει στο Μεξικό για να παρατηρήσουν την ολική έκλειψη Ηλίου της 10ης Σεπτεμβρίου 1923 έγιναν δεκτοί σε ακρόαση από τον Πρόεδρο της χώρας Αλβάρο Ομπρεγόν. Σε αυτή τη συνάντηση είχαν την ιδέα και ζήτησαν την άδειά του να βαφτίσουν τον αστεροειδή προς τιμή του Ιδάλγο ι Κοστίγια.

 Ο Ιδαλγός είναι ένας αστεροειδής που μοιάζει με κένταυρο (Αυτός ο προσδιορισμός δίνεται σε σώματα με τροχιές μεταξύ του Δία και του Ποσειδώνα). Αν και ο Ιδαλγός έχει μέση ακτίνα πέρα από τον Δία, δεν θεωρείται κένταυρος. Με εκκεντρότητα 0,66 το περιήλιό του βρίσκεται στην εσωτερική άκρη της ζώνης των αστεροειδών, στις 1,95 ΑΜ, ενώ το αφήλιό του στις 9,54 ΑΜ, στην τροχιά του Κρόνου. Όμως εξαιτίας της μεγάλης κλίσης προς την εκλειπτική (42,5 μοίρες) δεν τέμνει την τροχιά του Κρόνου. Αυτό το γεγονός ίσως οφείλεται σε μία κοντινή προσέγγιση στον Δία. Στην πραγματικότητα, το 1922 πέρασε σε απόσταση μικρότερη από 0,89 ΑΜ από τον Δία με την πανίσχυρη επιρροή της βαρύτητάς του. Orbital simulation from JPL (Java) / Horizons Ephemeris
Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ

Ο Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ (αγγλικά: James Prescott Joule, 24 Δεκεμβρίου 1818- 11 Οκτωβρίου 1889) ήταν Άγγλος φυσικός, μαθητής του Τζον Ντάλτον, που συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη των σύγχρονων γνώσεων σε πολλά επιστημονικά πεδία, όπως η θερμότητα, ο ηλεκτρισμός και η θερμοδυναμική. Υπήρξε από τους πρώτους που διέγνωσαν την αναγκαιότητα και τη σημασία που έχουν για τις επιστήμες οι ακριβείς μετρήσεις των φυσικών φαινομένων και σε όλη του τη ζωή ασχολήθηκε περισσότερο με την ανεύρεση των ποσοτικών σχέσεων.

 Το 1838 δημοσίευσε στα «Χρονικά του Ηλεκτρισμού» την περιγραφή της ηλεκτρομαγνητικής μηχανής την οποία είχε εφεύρει, ενώ δύο χρόνια αργότερα δημοσίευσε τα πρώτα αποτελέσματα επί του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας το οποίο και προσδιόριζε με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους. Το 1843 δημοσίευσε ένα υπόμνημα για την θερμότητα που εκλύεται κατά την ηλεκτρόλυση του ύδατος και το 1847 ανήγγειλε τις εργασίες του στην επαλήθευση του αξιώματος της διατήρησης της ενέργειας. Για τις έρευνες του εκείνες έγινε γνωστός στον ευρύτερο επιστημονικό κύκλο, με συνέπεια ο διάσημος τότε φυσικός Λόρδος Κέλβιν να τον κάνει συνεργάτη του σε πολλά θέματα της Φυσικής. Όλα τα έργα του Τζάουλ έχουν εκδοθεί από την Φυσική Εταιρεία του Λονδίνου σε δύο τόμους το 1884 και το 1887. Φαινόμενο Τζάουλ Φαινόμενο Τζάουλ - Τόμσον Πολυμέσα σχετικά με το θέμα James Prescott Joule στο Wikimedia Commons
Οπισθόδομος

Με τον όρο οπισθόδομος στην αρχιτεκτονική του αρχαιοελληνικού ναού εννοείται ο οπίσθιος χώρος του αρχαίου ελληνικού ναού με είσοδο από το εξωτερικό του οικοδομήματος, διαμορφωμένη με δύο κίονες ανάμεσα στις παραστάδες των μακρών τοίχων. Άλλοτε ο οπισθόδομος ήταν πλήρως απομονωμένος από τον σηκό, ενίοτε όμως επικοινωνούσε μαζί του μέσω θύρας. Ο οπισθόδομος κατείχε πιθανώς τη θέση του θησαυροφυλακίου οπότε και φυλασσόταν με κιγκλιδώματα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ναών με οπισθόδομο είναι εκτός άλλων: o Ναός του Δία στην Ολυμπία o Παρθενώνας στην Ακρόπολη της Αθήνας o Ναός Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες της Φιγαλείας o Ναός της Αθηνάς στην Λίνδο o Ναός του Διονύσου στην Τέω o Ναός της Αθηνάς στην Αίγινα Ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο

 Έως τον 19ο αιώνα ο εσωτερικός και περίκλειστος χώρος του οπισθόδομου αποκαλείτο άδυτον, όρος που προέκυψε από αρχαίες φιλολογικές πηγές και επιγραφικές μαρτυρίες και οδήγησε τους ερευνητές στην άποψη ότι ήταν χώρος τέλεσης ιδιαίτερων λατρευτικών τυπικών που δεξάγονταν στον ναό. Ωστόσο, η ποικιλία των χώρων που ορίζονται ως άδυτον υποδεικνύει ότι ο όρος δεν υποδηλώνει κάποια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική δομή και δεν είναι κατάλληλος για τον προσδιορισμό αυτού του συγκεκριμένου τμήματος του ελληνικού ναού. Με τη σειρά του ο οπισθόδομος συνδέθηκε με την έννοια του θησαυρού κυρίως εξαιτίας των πολλαπλών δημοσιεύσεων για την αρχιτεκτονική του Παρθενώνα. Ωστόσο, ο όρος αποδιδόταν στην αρχαιότητα απλώς στην οπίσθια πρόσοψη του ναού, που επίσης βρισκόταν πίσω από τον σηκό, αποδίδοντας έναν τύπο που χαρακτηρίστηκε ως ψευδο-οπισθόδομος. Πρόναος Σηκός Άδυτον Αρχαίος ελληνικός ναός (αρχιτεκτονική) René Ginouvès, Roland Martin: Dictionnaire méthodique de l’ architecture grecque et romaine. Bd. 3, 1998, S. 44. Gottfried Gruben: Die Tempel der Griechen. 5. Auflage. Hirmer, München 2001, ISBN 3-7774-8460-1
Πέρυσι στο Μάριενμπαντ

Το Πέρυσι στο Μάριενμπαντ (πρωτότυπος τίτλος: L'Année dernière à Marienbad) είναι γαλλοϊταλική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία του Αλέν Ρενέ και σε σενάριο του Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ.

 Σε ένα παλιό, μεγάλο ξενοδοχείο ένας άντρας συναντά μια γυναίκα και της λέει πως την προηγούμενη χρονιά ήταν μαζί στο Μάριενμπαντ. Η γυναίκα συνεχώς αρνείται το γεγονός αυτό. Παράλληλα, ένας άλλος άντρας, ίσως ο σύζυγός της, αποτελεί εμπόδιο για εκείνον, καθώς τον κερδίζει κάθε φορά σε ένα παιχνίδι με χαρτιά. Τζόρτζιο Αλμπερτάτσι ως ο άντρας Ντελφίν Σεϊρίγκ ως η γυναίκα Σάσα Πιτόεφ ως ο άλλος άντρας Κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.Στα 35α βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ), ενώ ήταν η πρόταση της Γαλλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία. Στα βραβεία BAFTA ήταν υποψήφια στην κατηγορία καλύτερης ταινίας.
51 (αριθμός)

Το 51 (πενήντα ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 50 και πριν από το 52. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 51 συμβολίζεται ως LI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΑ΄ ή να΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 51 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 3, 17 και 51, δηλαδή έχει και άλλο φυσικό διαιρέτη, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 52. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 51 είναι 51 = 3 · 17. Το 51 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (3 · 17). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 51 αντιστοιχεί στο αντιμόνιο.
Πλημμύρα του 1934 στην Πολωνία

Η πλημμύρα του 1934 στην Πολωνία (πολωνικά: Powódź w Polsce, 1934‎) ήταν η μεγαλύτερη πλημμύρα στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Ξεκίνησε με έντονες βροχοπτώσεις στη λεκάνη του ποταμού Ντουνάγιετς, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 13 και 17 Ιουλίου 1934. Τις επόμενες μέρες, η πλημμύρα εξαπλώθηκε στις λεκάνες των Ράμπα, Βισουόκα και Σκάβα, οι οποίοι είναι παραπόταμοι του Βιστούλα. Η καταστροφή πήρε τη ζωή 55 ανθρώπων και προκάλεσε ζημιές που εκτιμήθηκαν σε 60 εκατομμύρια πολωνικά ζλότι.

 Οι πρώτες δυνατές βροχές πραγματοποιήθηκαν στις 13 Ιουλίου 1934 και συνεχίστηκαν τις επόμενες ημέρες, όπου περισσότερα από 50 χιλιοστόμετρα βροχής σημειώθηκαν στις 14 και 15 Ιουλίου. Η αιχμή των βροχοπτώσεων σημειώθηκε στις 16 Ιουλίου, με τις μεγαλύτερες βροχές που καταγράφηκαν ποτέ στη λεκάνη του Ντουνάγιετς. Εκείνη την ημέρα, 85 χιλιοστόμετρα βροχής έπεσε στο χωριό Βίτουβ και 199 χιλιοστόμετρα στο Κουζνίτσε. Την ίδια ημέρα, το ρεκόρ βροχοπτώσεων της Πολωνίας έσπασε στην κοιλάδα Τάτρα της Χάλα Γκονσιενιτσόβα, όπου καταγράφηκαν 255 χιλιοστόμετρα. Αν και η λεκάνη του Ντουνάγιετς επηρεάστηκε περισσότερο, σημειώθηκε επίσης έντονη βροχή στις λεκάνες του Σκάβα και του Βισουόκα. Η συνδυασμένη βροχή δύο ημερών (16 και 17 Ιουλίου) ανερχόταν σε ορισμένες τοποθεσίες σε περισσότερα από 300 χιλιοστόμετρα. Σύμφωνα με σύγχρονες πηγές, ορισμένες περιοχές έμοιαζαν με γιγαντιαίες θάλασσες, με μόνο τις καμινάδες των σπιτιών να εξέχουν πάνω από το νερό. Τα επίπεδα των ποταμών που έχουν τις πηγές τους στα Τάτρα και τα Όρη Γκόρτσε αυξήθηκαν αμέσως και στις 19 Ιουλίου το κύμα πλημμύρας, φουσκομένο από υπερβολικά νερά των παραποτάμων, εμφανίστηκε στο Βιστούλα κοντά στο Σαντόμιες. Λόγω της πίεσης του νερού, τα αναχώματα έσπασαν και χιλιάδες στρέμματα εκτάσεων καλύφθηκαν με νερό. Ταυτόχρονα, αυτό προκάλεσε τη μείωση του κύματος πλημμύρας και τη στιγμή που έφτασε στη Βαρσοβία (22 Ιουλίου), ήταν πολύ μικρότερο από το αναμενόμενο και δεν προκάλεσε μεγάλη ζημιά στην πρωτεύουσα της Πολωνίας. Συνολικά, το νερό πλημμύρισε 1260 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σκοτώνοντας 55 άτομα. Καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιά 22.059 κτίρια, 167 χιλιόμετρα δρόμων και 78 γέφυρες. Οι ζημίες υπολογίστηκαν σε 12 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ή περισσότερα από 60 εκατομμύρια πολωνικά ζλότι. Ως αποτέλεσμα της καταστροφικής πλημμύρας, κατασκευάστηκαν δύο ταμιευτήρες στον Σόλα και στο Ντουνάγιετς. Το φράγμα Πορόνμπκα ολοκληρώθηκε το 1936, αλλά οι μηχανικοί δεν ολοκλήρωσαν το φράγμα Ρόζνουφ πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο ολοκληρώθηκε από τους Γερμανούς το 1941. Φωτογραφίες από την πλημμύρα του 1934 στην περιοχή του χωριού Τσόρστιν Αρχειοθετήθηκε 2020-01-23 στο Wayback Machine.
Γιώργος Παρασκευαΐδης

Ο Γιώργος Παρασκευαΐδης (1916 - 5 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Κύπριος επιχειρηματίας με φιλανθρωπική δράση, στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το αξίωμα του Ιππότη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, από τη Βασίλισσα Ελισάβετ και με το Σταυρό του Αγίου Μάρκου από το Βατικανό.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916 και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Κύπρο σε πολύ νεαρή ηλικία. Έκανε σπουδές αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο χώρο των οικοδομικών επιχειρήσεων. Παντρεύτηκε την Θέλμα Παρασκευαΐδης και απέκτησαν τον Ευθύβουλος Παρασκευαΐδης και ακόμα 2 παιδιά. Ήταν ένας εκ των συνιδρυτών της σημαντικής διεθνούς εργοληπτικής/οικοδομικής εταιρείας Ιωάννου και Παρασκευαΐδη, μαζί με το συμπατριώτη του, Στέλιο Ιωάννου, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η εταιρεία έγινε γνωστή και με τα αρχικά των συνιδρυτών: J & P. Η εταιρεία τους σύντομα επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο και κατέστη οικονομικός κολοσσός. Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν εξίσου σημαντικό. Χαρακτηριστικά, ενίσχυσε οικονομικά παιδιά που είχαν ανάγκη για θεραπεία στις ΗΠΑ και χρηματοδότησε δημιουργία και λειτουργία μεταμοσχευτικού κέντρου στη Λευκωσία της Κύπρου. Στο Παρασκευαΐδειο Χειρουργικό και Μεταμοσχευτικό Κέντρο που άρχισε τη λειτουργία του το 1986 έγιναν 879 μεταμοσχεύσεις νεφρού, μέχρι το 2010 που σταμάτησε η λειτουργία του. Πέθανε σε ιδιωτικό νοσοκομείο στο Λονδίνο, στις 5 Δεκεμβρίου του 2007, σε ηλικία 91 ετών. Financial Mirror: Cyprus construction tycoon George Paraskevaides dies http://news.pseka.net/index.php?module=article&id=7781 Αρχειοθετήθηκε 2013-12-24 στο Wayback Machine. http://www.geni.com/people/George-Paraskevaides/6000000011033054452 Γεώργιος Παρασκευαϊδης, σελίδα 105, Τόμος 11ος, Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, Πρώτη ΄Εκδοση-1989,Φιλόκυπρος Επίδοση των διασήμων του ΟΒΕ στον κ. Γεώργιο Παρασκευαϊδη, Σημερινή, 15 Δεκεμβρίου 1981.
Σεμπαστιάν Ρομέρο

Ο Σεμπαστιάν Αριέλ Ρομέρο (Sebastián Ariel Romero, γενν. 27 Απριλίου 1978) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής,που αγωνίζεται στην Χιμνάσια Λα Πλάτα. Έχει ύψος 1,73 και αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού μέσου.

 Ο Ρόμέρο ή Τσιρόλα,όπως είναι το προσωνύμιό του, γεννήθηκε στη Μπερίσο του Μπουένος Άιρες στις 27 Απριλίου 1978. Ξεκίνησε την καριέρα του απο την Χιμνάσια Λα Πλάτα και το 1999 μεταγράφηκε στην ισπανική Ρεάλ Μπέτις. Ακολούθησε ένα πέρασμα απο την Τουλούζ και την Κόρντομπα για να επιστρέψει το 2002 στην Αργεντινή για λογαριασμό της Ρασίνγκ Κλούμπ.Οι εμφανίσεις του με την Ρασίνγκ προξένησαν το ενδιαφέρον του ΠΑΟ ο οποίος τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2006. Στην Ελλάδα έμεινε 2 σεζόν, χωρίς όμως να καταφέρει να δικαιώσει τις προσδοκίες των «πρασίνων», με αποτέλεσμα να επιστρέψει το 2008 στο αργεντίνικο πρωτάθλημα και στην πρώτη του ομάδα, τη Χιμνάσια Λα Πλάτα. Το 1997 ως μέλος της Εθνικής Νέων της Αργεντινής,πανηγύρισε την κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Νέων που διεξήχθη στη Μαλαισία ενώ το 2005 είχε μια συμμετοχή με την Εθνική Αργεντινής.
Θύμιος Σώκος

Ο Θύμιος Σώκος (1955) είναι Έλληνας πολιτικός της τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπηρέτησε ως νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας από το 2007 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2010 (ο τελευταίος) και έχει διατελέσει επί σειρά ετών δήμαρχος Αγρινίου.

 Ο Θύμιος Σώκος γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1955 από αγρότες γονείς. Σπούδασε νομική από το 1973 έως το 1977 και συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Σαν φοιτητής ασχολήθηκε με τα κοινά και μετά το στρατιωτικό του επέστρεψε στην πόλη του το Αγρίνιο όπου εργάστηκε σε κάποιες επιχειρήσεις. Το 1987 διορίστηκε στην Εμπορική Τράπεζα και αργότερα αποσπάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Το 1988 τοποθετήθηκε στη θέση του νομάρχη Ευρυτανίας όπου έμεινε έως τις εκλογές του 1989. Στη συνέχεια, το 1993 ορίστηκε νομάρχης Εύβοιας. Το 1994 εκλέχτηκε για πρώτη φορά δήμαρχος Αγρινίου, θέση στην οποία έμεινε επί 12 συνεχή έτη. Ανάπλασε και αναμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την πόλη βελτιώνοντας ριζικά την όψη της και έκανε πλήθος έργων σε διάφορους τομείς. Έφτασε στο σημείο να θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους δημάρχους που έχουν περάσει, γεγονός που μαρτυρείται και από το ότι στις 3 εκλογικές αναμετρήσεις, στις οποίες έλαβε μέρος, ανέβαζε συνεχώς το ποσοστό του. Το 2006 αποχώρησε από το δήμο βάζοντας υποψηφιότητα για τη θέση του νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας, την οποία και κέρδισε με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης με έδρα τη Θεσσαλονίκη ως την παραίτησή του το 2012. Έβαλε υποψηφιότητα για την θέση του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας στις αυτοδιοικητικές εκλογές 2014 ως επικεφαλής του συνδυασμού "ΔΥΤΙΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ". Κατάφερε να συγκεντρώσει 12,68% και εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας Επίσημος δικτυακός τόπος
Δυναστεία του Μούνσε

Η Δυναστεία του Μούνσε, σουηδ. Munsö, είναι ένας δυναστικός Οίκος της Βόρειας Ευρώπης που έδωσε έξι βασιλείς της Σουηδίας. Μούνσο είναι ένα νησί νότια της Ουψάλας, του οποίου ο τύμβος φαίνεται να είναι του Μπιορν Α΄ του σιδηρόπλευρου. Ο Οίκος αναφέρεται και ως Οίκος της Ουψάλας ή ο Παλαιός Οίκος της Σουηδίας.

 Είναι η πρώτη (αρχαιότερη) δυναστεία της χώρας. Τα μέλη της του 8ου-9ου αι. είναι μυθικά, όπως ο Ίβαρ Βίντφαμε (8ος αι.) και ο Μπιορν Α΄ ο σιδηρόπλευρος (9ος αι.), ενώ από τον 9ο ως τον 11ο αι. είναι ιστορικά. Οι σάγκες, όπως η Χέρβαραρ Σάγκα περιέχουν πληροφορίες για 10 γενεές του Οίκου. Εκεί αναφέρεται ότι τα μέλη του Οίκου είναι απόγονοι της Άσλαουγκ, της οποίας ο πατέρας Σίγκουρντ Σίγκνουντσον κατάγεται από τον Σίγκι, που κατάγεται από τον θεό Όντιν. Αν εξαιρέσουμε τις πρώτες μυθικές γενεές, έχουμε τέσσερις ιστορικά βεβαιωμένες. Τον γενάρχη του Οίκου Μπιορν Γ΄ Έρικσον οι σύγχρονοι ιστορικοί τον θεωρούν μυθικό. Ιστορικά βεβαιωμένος είναι ο γιος του, ο Έρικ ο νικηφόρος. Ο χρονικογράφος του 12ου αι. Αδάμ της Βρέμης αναφέρει τη διαδοχή των βασιλέων, αλλά όχι τις μεταξύ τους συγγένειες. Τον Οίκο του Μούνσο διαδέχθηκε ο Οίκος του Στένκιλ. Βασιλείς της Δανίας από τον Οίκο του Μούνσο: Έρικ ΣΤ΄ ο Νικηφόρος. Όλαφ ο Σκότκονουνγκ (Θησαυροφύλακας). Εδμόνδος ο Γηραιός. Άνουντ Ιάκωβος. Κατάλογος μοναρχών της Σουηδίας