IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ημιμαραθώνιος Κρήτης

Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης είναι αθλητική διοργάνωση, η οποία διοργανώνεται από το 2015 την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου κάθε έτους από τον Αθλητικό Σύλλογο Υγείας Αρκαλοχωρίου «ΑΘΛΗ.Σ.Υ.». Περιλαμβάνει τέσσερις αγώνες δρόμου, 21,1 χιλιομέτρων, 10 χιλιομέτρων, 5 χιλιομέτρων και 1.000 μέτρων για παιδιά Δημοτικού, καθώς και αγώνα ΑΜΕΑ 200 μέτρων. Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης είναι ενταγμένος στο επίσημο ημερολόγιο αγώνων του ΣΕΓΑΣ και έχει μετρηθεί επίσημα από την IAAF και την AIMS.

 Η εκκίνηση και ο τερματισμός όλων των αγώνων είναι στο Δημοτικό Θέατρο Αρκαλοχωρίου. Ο αγώνας 5 χιλιομέτρων είναι ο γύρος του Αρκαλοχωρίου, ο αγώνας των 10 χιλιομέτρων εκτός το Αρκαλοχώρι διασχίζει και το χωριό Χουμέρι. Ο μεγαλύτερος αγώνας των 21,1 χιλιομέτρων Ξεκινάει από το Δημοτικό θέατρο Αρκαλοχωρίου, διασχίζει το Αρκαλοχώρι, το Χουμέρι, το Γαλατά, τη Βόνη, το Θραψανό και τερματίζει στο Δημοτικό θέατρο Αρκαλοχωρίου. Ο πρώτος αγώνας διοργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2014 και συμπεριελάμβανε αγώνες 5 και 10 χιλιομέτρων με την ονομασία Arkalochori Street Run, λίγους μήνες μετά δημιουργήθηκε ο Αθλητικός Σύλλογος Υγείας Αρκαλοχωρίου που διοργάνωσε το πρώτον Ημιμαραθώνιο Κρήτης την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2015. Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης είναι από τους μεγαλύτερους αγώνες δρόμου στην Ελλάδα με συμμετοχές από κορυφαίους αθλητές της χώρας όπως οι Μερούσης Χριστόφορος, Γκελαούζος Κωνσταντίνος, Ζερβάκης Γιάννης, Μίνος Γιώργος, Θεοδωρακάκος Δημήτρης, Μαγγίνας Δήμος, Πετρουλάκη Ελευθερία (κατέχει το ρεκόρ διαδρομής στις γυναίκες), Καλλίας Χρήστος, Ανδρικοπούλου Ζωή και πολλοί άλλοι. Τον αγώνα επιλέγουν και κορυφαίου αθλητές από το εξωτερικό όπως οι Βέλγοι Πακέ Αμορί (κατέχει το ρεκόρ διαδρομής) και Ντένις Λέρτε, ο Μαροκινός Γιουσέφ Μπουισανέ, ο Νεοζηλανδός Ντάγκλας Χέμερλοκ και η Γαλλίδα Αμέλ Σεβρίν. Περισσότεροι από 500 αθλητές ταξιδεύουν από το εξωτερικό για να λάβουν μέρος στον αγώνα. Ο Ημιμαραθώνιος δεν είναι μόνο ένα αθλητικό γεγονός αλλά και ένα πολιτιστικό γεγονός που προβάλει την παράδοση, την μουσική και την γαστρονομία της Κρήτης Στην διαδρομή όλων των αγωνισμάτων, σε περισσότερα από 40 σημεία υπάρχουν μουσικά συγκροτήματα που ενθαρρύνουν τους αθλητές. Στον τερματισμό του αγώνα υπάρχουν χιλιάδες κεράσματα από συνταγές της κρητικής γαστρονομίας που κερνάει η διοργάνωση σε συνεργασία με τους πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής. Αμέσως μετά τις απονομές στήνεται ένα μεγάλο κρητικό γλέντι. Επίσημη ιστοσελίδα του αγώνα Arkalochori Street Run – Κρήτη | 23 Νοεμβρίου Running Magazine Αποτελέσματα Sports Marketing awards Αρχειοθετήθηκε 2023-01-07 στο Wayback Machine. Διάκριση για τον Ημιμαραθώνιο Κρήτης στα βραβεία των κορυφαίων του ΠΣΑΤ
Δουκάτο της Λιβονίας

Το Δουκάτο της Λιβονίας (πολωνικά: Księstwo Inflanckie‎, λατινικά: Ducatus Ultradunensis‎, εσθονικά: Üleväina-Liivimaa hertsogkond‎, λετονικά: Pārdaugavas hercogiste‎, επίσης απαντώμενο ως Πολωνική Λιβονία ή Ινφλάντι) ήταν εδαφική περιοχή εντός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας – και αργότερα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας – η οποία υφίστατο από το 1561 έως το 1621. Αντιστοιχεί στις σημερινές γεωγραφικές περιοχές της βόρειας Λετονίας και της νότιας Εσθονίας.

 Η Λιβονία ήταν τμήμα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από το 1561, ημερομηνία κατά την οποία το Λιβονικό Τάγμα εκκοσμικεύτηκε μέσω της Ένωσης του Βίλνιους και η Λιβονική Συνομοσπονδία διαλύθηκε κατά τη διάρκεια των Λιβονικών Πολέμων. Τμήμα της Λιβονίας, αποτέλεσε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, ενώ το νοτιοδυτικό τμήμα της σημερινής Εσθονίας, καθώς και το βορειοανατολικό τμήμα της σημερινής Λετονίας, το οποίο κάλυπτε τις σημερινές περιοχές της Βίντζεμε και της Λατγαλίας, παραχωρήθηκαν στη Λιθουανία. Το 1566, διακηρύχτηκε ως Δουκάτο της Λιβονίας σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ενώσεως μεταξύ των γαιοκτημόνων της Λιβονίας και των αρχών της Λιθουανίας. Ο Γιαν Ιερονίμοβιτς Χόντκιεβιτς υπήρξε ο πρώτος Κυβερνήτης του Δουκάτου (1566–1578) με έδρα το κάστρο της Σιγκούλντα. Αποτέλεσε επαρχία του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας έως το 1569. Μετά την Ένωση του Λούμπλιν το 1569, μετατράπηκε σε συγκυριαρχία του Πολωνικού Στέμματος και του Μεγάλου Δουκάτου. Το μεγαλύτερο τμήμα του Δουκάτου κατακτήθηκε από τη Σουηδία στη διάρκεια των Πολωνικών-Σουηδικών Πολέμων, ενώ η κατάκτησή του αναγνωρίστηκε μέσω της Συνθήκης του Άλτμαρκ η οποία υπεγράφη το 1629. Η Κοινοπολιτεία διατήρησε υπό την κυριαρχία της τα νοτιοανατολικά τμήματα του Βοϊβοδάτου του Βέντεν, το οποίο μετονομάστηκε σε Βοϊβοδάτο του Ινφλάντι με πρωτεύουσά του το Ντάουγκαβπιλς (Dyneburg), μέχρι τον Πρώτο Διαμοιρασμό της Πολωνίας το 1772, όταν και προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία της Μεγάλης Αικατερίνης. Ο τίτλος του "Μέγα Δούκα της Λιβονίας" προστέθηκε στους τίτλους των επόμενων Ρώσων Αυτοκρατόρων. Βοϊβοδάτο του Ντόρπατ (Ντόρπατ) από το 1598 έως τη δεκαετία του 1620 Βοϊβοδάτο της Παρνάβα (Παρνάβα) από το 1598 έως τη δεκαετία του 1620 Βοίβοδάτο του Βέντεν (Βέντεν) από το 1598 έως τη δεκαετία του 1620 Βοϊβοδάτο του Ινφλάντι από τη δεκαετία του 1620 έως το 1772 Επισκοπή του Έσελ-Βίεκ Δουκάτο της Λιβονίας
Βαλέρι Τιχονένκο

Ο Βαλέρι Τιχονένκο (ρωσικά: Вале́рий Тихоне́нко, γεννήθηκε Ανγκρέν, Τασκένδη του σημερινού Ουζμπεκιστάν, στις 19 Αυγούστου 1964) είναι Ρώσος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει αγωνισθεί επί σειρά ετών στην Εθνική Ομάδα της ΕΣΣΔ, με την οποία κατέκτησε πολλές διακρίσεις.

 Η θέση που αγωνιζόταν ήταν αυτή του σμολ φόργουορντ και διακρινόταν για την ευστοχία του από μέση και μακρινή απόσταση, όσο και για τις διεισδύσεις του στην αντίπαλη ρακέτα. Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από την Αλμά Ατά το 1984, αλλά έκανε πολυετή καριέρα με τα χρώματα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία έπαιξε από το 1985 έως το 1988, το 1993-94 και από το 1998 μέχρι το 2000, όταν σταμάτησε. Προηγουμένως είχε αγωνιστεί με την Αλμά Ατά (2 έτη) και των ισπανικών συλλόγων της Βαγιαδολίδ, Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα και Ουέσκα.Το 1986 επιλέχθηκε στα ντραφτ του NBA από τους Ατλάντα Χοκς στο νούμερο 157 (7ος γύρος) αλλά παρέμεινε στο ρωσικό πρωτάθλημα. Στον ιστορικό ημιτελικό του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 σημείωσε ένα από τα τρία τρίποντα της μεγάλης ανατροπής με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία συμβάλλοντας στην μεγάλη πρόκριση της ομάδας του.Ανέλαβε προπονητής της ΤΣΣΚΑ την περίοδο 2000-2001, όταν και πέτυχε να προκριθεί στο φάιναλ φορ του Παρισιού. Το 2014 είναι προπονητής στην Αστανά του Καζακστάν. Χρυσό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1985 στη Γερμανία Αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 στην Ισπανία Αργυρό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987 στην Αθήνα Χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ Χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 στη Γιουγκοσλαβία Αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1990 στην Αργεντινή Αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 στην Αθήνα Βιογραφία του Βαλέρι Τιχονένκο
Αυστραλιανή Βουλή των Αντιπροσώπων

Η Βουλή των Αντιπροσώπων (αγγλικά: Australian House of Representatives) είναι ένα από τα δύο σώματα (θάλαμοι) του Κοινοβουλίου της Αυστραλίας· είναι η κάτω βουλή· η άνω βουλή είναι η Γερουσία.

 Της Βουλής προΐσταται ο Πρόεδρος. Ο Συνταγματικός Νόμος της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας (Imp.) του 1900 καθιέρωσε την Βουλή των Αντιπροσώπων ως μέρος του νέου συστήματος διακυβέρνησης των κτήσεων στην μόλις ομοσπονδιοποιημένη Αυστραλία. Τα 150 μέλη της Βουλής εκλέγονται από μονομελή εκλεκτοράτα (γεωγραφικές περιφέρειες, κοινά αναφερόμενες ως "έδρες" αλλά επίσημα γνωστές ως "Διαιρέσεις της Αυστραλιανής Βουλής των Αντιπροσώπων").
Είδη που κινδυνεύουν με αφανισμό

Τα είδη που κινδυνεύουν με αφανισμό είναι βιολογικά είδη τα οποία σύμφωνα με την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης έχουν κριθεί πως βρίσκονται σε κίνδυνο εξαφάνισης. Αποτελεί την 2η κρισιμότερη βαθμίδα καταστάσεως διατήρησης μετά την σε κρίσιμο κίνδυνο αφανισμού και την αμέσως επόμενη μετά τα είδη ευάλωτα στον αφανισμό, ενώ συνολικά τα είδη τα οποία βρίσκονται υπό απειλή εξαφάνισης ανεξαρτήτως βαθμού είναι γνωστά ως απειλούμενα είδη. Έως τον Σεπτέμβριο του 2018, στην σχετική κατάταξη υπήρχαν 8.702 είδη τα οποία κινδυνεύαν συγκεκριμένα με εξαφάνιση (κατάταξη EN) παγκοσμίως.

 Ο βαθμός του κινδύνου στον οποίο βρίσκεται κάποιο είδους εξαρτάται από διαφόρους παράγοντες, όπως ο εκτιμώμενος συνολικός πληθυσμός του που απομένει, οι προσαυξήσεις του πληθυσμού σε βάθος χρόνου, ποσοστό επιτυχούς αναπαραγωγής, ή διάφορες γνωστές απειλές. Καθώς πάνω από το 50% των ειδών στον κόσμο θεωρείται πως βρίσκεται υπό κίνδυνο εξαφάνισης. σε πολλά κράτη έχει θεσπιστεί νομοθεσία για την προστασία των ειδών των οποίων οι πληθυσμοί χρειάζονται προστασία για την εξακολούθηση της ύπαρξης τους. Στο πλαίσιο αυτό, απαγορεύεται ή περιορίζεται το κυνήγι τους, ή η οικοδομική δραστηριότητα στους φυσικούς τόπους διαβίωσης τους, καθώς και η γενικότερη προστασία τους από παρείσφρυση άλλων ειδών τα οποία ενδεχομένως απειλήσουν τα εντόπια είδη. Επιπλέον, υπάρχουν διεθνείς συνθήκες μεταξύ κρατών για την συνολική προστασία των ειδών αυτών μέσω της διεθνούς συνεργασίας και συμφωνιών. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης αποτελεί την κύρια αρχή ως προς την καταγραφή και αξιολόγηση της φυσικής προστασίας των ειδών, και ο σχετικός κόκκινος κατάλογος που συντηρεί και εκδίδει περιέχει την παγκόσμια κατάσταση σχετικά με τα απειλούμενα είδη φυτών και ζώων. Σύμφωνα με τον ορισμό της, τα είδη τα οποία βρίσκονται σε κίνδυνο υπό εξαφάνιση, ταξινομούνται ως τέτοια όταν σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν πως υπάρχει πολύ υψηλός κίνδυνος εξαφάνισης τους στην άγρια φύση. Η εξέταση των διαθέσιμων στοιχείων γίνεται έτσι ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει μεγάλη ελάττωση του πληθυσμού ενός είδους, ή ο γεωγραφικός χώρος στον οποίο διαβιούν είναι μικρός, ή αν η υπολογισμένη πιθανότητα εξαφάνισης τους κατά τα επόμενα 20 έτη υπερβαίνει το 20%.Ενδεικτικά παραδείγματα ειδών που εμπίπτουν στην κατηγορία αυτή αποτελούν: (Αγγλικά) Ο κατάλογος ειδών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση στον ιστότοπο της Διεθνούς Ένωσης Προστασίας της Φύσης - iucnredlist.org
Στέλιος Τατασόπουλος

Ο Στέλιος Τατασόπουλος (Κωνσταντινούπολη 1908 - Αθήνα 13 Ιουλίου 2000) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου. Από τις πιο σημαντικές ταινίες του θεωρούνται η Κοινωνική σαπίλα (1932) και η Μαύρη γη (1952), η οποία πήρε το Α' Βραβείο των Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και την πρώτη τιμητική διάκριση του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1973, ενώ τιμήθηκε και σε Διεθνές Φεστιβάλ της Σοβιετικής Ένωσης.

 Ο Τατασόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του, μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια με τέσσερα ακόμη αδέλφια. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή όλη η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο ίδιος ξεκίνησε τις σπουδές του στο θέατρο με δασκάλους τους Δημήτρη Ροντήρη, Αιμίλιο Βεάκη και Δημήτρη Γιαννίδη και κινηματογράφο στη σχολή των αδελφών Γιαζιάδη. Το 1929 έφυγε για το Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές του στον κινηματογράφο. Το 1931 επέστρεψε στην Ελλάδα και έγραψε και σκηνοθέτησε την νεορεαλιστική βουβή ταινία Κοινωνική σαπίλα με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τους Δανάη Γρίζου, Κίμωνα Σπαθόπουλο και Τζόλυ Γαρμπή, η οποία θεωρείται σύμφωνα με την ιστορικό του ελληνικού κινηματογράφου Αγλαΐα Μητροπούλου ότι είναι το πρώτο δείγμα κοινωνικής κριτικής στον ελληνικό κινηματογράφο. Ορισμένα από τα θέματα που θίγονται στην ταινία είναι η ανεργία, τα ναρκωτικά, η κοινωνική διαφθορά και οι διώξεις κατά των συνδικαλιστών. Το 1933 ξαναγύρισε στο Παρίσι για να συνεχίσει πάλι τις σπουδές του όπου πήρε το δίπλωμά του το 1937 ενώ παραλλήλα εργαζόταν σαν τεχνικός και βοηθός σκηνοθέτη. Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 αναγκάζεται να επιστρέψει στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ίδρυσε το «Σωματείο Καλλιτεχνών Κινηματογράφου» μαζί με τους Γιώργο Φούντα και Μιχάλη Νικολινάκο. Το 1952 ο Τατασόπουλος γύρισε τη δεύτερη κοινωνική ταινία του Μαύρη γη σε σενάριο του συγγραφέα Νίκου Σφυρόερα και πρωταγωνιστές τον Γιώργο Φούντα, τη Φρόσω Κοκόλα, και τον Κώστα Δούκα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να σκηνοθετεί και κωμικές ταινίες, όπως είναι η Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα και Τα ντερβισόπαιδα με πρωταγωνιστές τους Θανάση Βέγγο και Φραγκίσκο Μανέλλη. Συνολικά ο Τατασόπουλος σκηνοθέτησε 27 ταινίες με την τελευταία του να είναι το 1972 με τίτλο Πώς καταντήσαμε Σωτήρη και με πρωταγωνιστές τους Νίκο Σταυρίδη, Νίκο Τσούκα, Νίτσα Μαρούδα και Μαρίκα Κρεββατά. Demopoulos, Michel (1995). Le Cinema grec (στα Γαλλικά). Παρίσι: Cinema/Pluriel, Centre Georges Pompidou. σελ. 263. ISBN 2858508135. Στέλιος Τατασόπουλος στην IMDb
Αλτάι Κουλγκίνωφ

Ο Αλτάι Κουλγκίνωφ (καζακικά: Алтай Сейдірұлы Көлгінов, Altaı Seıdiruly Kólginov‎ 15 Ιανουαρίου 1978) είναι πολιτικός της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Υπηρετεί ως ακίμ της πόλης Νουρσουλτάν από τις 13 Ιουνίου 2019.

 Το 2000, υπηρέτησε στο στρατό. Το 2001 εργάστηκε ως επικεφαλής ειδικός, ενεργώντας στο τμήμα προσωπικού του Κεντρικού Γραφείου του Εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Καζακστάν (2001). Από το 2002 έως το 2003 εργάστηκε ως εισαγγελέας του τμήματος για τη σύνταξη νομικών στατιστικών της Επιτροπής Νομικών Στατιστικών και Ειδικών Καταστάσεων της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Από το 2003 έως το 2007 εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής του Οργανισμού Υποθέσεων Δημόσιας Διοίκησης στην Αστάνα. Από το 2007 έως το 2008 εργάστηκε ως Επικεφαλής του Τμήματος Ανάλυσης και Ανάπτυξης Κανονισμών του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Από το 2008 έως το 2010 εργάστηκε ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του ομίλου Alash Media Group LLP (δηλαδή Όμιλος μέσων ενημέρωσης Αλάς). Από το 2010 έως το 2012, ήταν ο κρατικός επιθεωρητής του τμήματος κρατικού ελέγχου και οργανωτικής και εδαφικής εργασίας της Προεδρικής Διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Από τις 8 Φεβρουαρίου 2012 έως τις 4 Απριλίου 2013 ήταν αναπληρωτής ακίμ της περιφέρειας του Δυτικού Καζακστάν. Από τις 4 Απριλίου 2013 έως τις 26 Μαρτίου 2016 ήταν ακίμ της πόλης Οράλ. Από τις 26 Μαρτίου 2016 ήταν ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν. Στις 13 Ιουνίου 2019, με διάταγμα του προέδρου, διορίστηκε δήμαρχος της πόλης του Νουρσουλτάν. Τον Αύγουστο του 2016, εστάλησαν αιτήσεις σε όλα τα ακιμάτ με αίτημα να αποκαλυφθούν οι μισθοί των ακίμ (περιφερειαρχών). Ο μισθός του ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν του, Αλτάι Κουλγκίνοφ, ανερχόταν σε 742.527 τένγκε το μήνα (ή 2.152 δολάρια με την ισοτιμία 1 δολάριο = 345 τένγκε). Διεθνές Καζακικό-Τουρκικό Πανεπιστήμιο με το όνομα Χότζα Αχμέτ Γιασάουι, όπου απέκτησε πτυχίο νομικής. Ακαδημία Δημόσιας Διοίκησης υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Καζακστάν - Ειδικό κράτος και τοπική κυβέρνηση. Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν, Μεγάλη Βρετανία, μεταπτυχιακό δίπλωμα στο προεδρικό πρόγραμμα "Μπολασάκ" - σπούδασε στο ειδικό διεθνές εμπορικό δίκαιο.
Ναός Τιανίνγκ (Πεκίνο)

Ο Ναός Τιανίνγκ (απλοπ. κινεζ. 天宁寺, παραδ. κινεζ. 天寧寺, λατινική μεταγραφή Tiānníng Sì) είναι ένα συγκρότημα βουδιστικών ναών, που βρίσκεται στο Διαμέρισμα Χσιτσένγκ του Πεκίνου. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 39°53΄37΄΄ Βόρειο πλάτος και 116°20΄24΄΄ Ανατολικό μήκος. Το συγκρότημα περιέχει την οκτάπλευρη Παγόδα του Ναού Τιανίνγκ, που είναι κτίσμα του 12ου αιώνα (περ. 1100 έως 1119 ή 1120 μ.Χ., λίγο πριν από το τέλος της Δυναστείας Λιάο). Δεν πρέπει ωστόσο να συγχέεται με τον ομώνυμο Ναό Τιανίνγκ στην πόλη Τσανγκτζόου, που έχει την υψηλότερη παγόδα στον κόσμο, η οποία όμως ανεγέρθηκε τον 21ο αιώνα.

 Η δεκατριώροφη κινεζική παγόδα έχει ύψος 57,8 μέτρα και οκταγωνική βάση. Είναι κατασκευασμένη από τούβλα και πέτρα, αλλά μιμείται το σχέδιο των ξύλινων αρχαιότερων παγόδων έχοντας διακοσμητικά υποστηρίγματα ντόου-γκον. Εδράζεται πάνω σε μια μεγάλη τετράγωνη βάση-εξέδρα και το κατώτατο τμήμα της έχει το σχήμα ενός βάθρου «σου-μέρου». Η παγόδα διαθέτει μια βεράντα, ωστόσο είναι τελείως συμπαγής στο εσωτερικό της, χωρίς το κλιμακοστάσιο που διαθέτουν μερικές παγόδες. Κάποια άλλα διακοσμητικά στοιχεία είναι οι αψιδωτές θύρες και οι ουράνιοι βουδιστικοί «φρουροί». Το σχέδιο αυτής της παγόδας ενέπνευσε εκείνο μεταγενέστερων κτισμάτων του είδους, όπως είναι η παρόμοια Παγόδα του Ναού Σισού του Πεκίνου, της εποχής της Δυναστείας των Μινγκ (κτισμένη το 1576). Η δομή και τα διακοσμητικά στοιχεία της παγόδας έχουν παραμείνει τα ίδια από την εποχή της κατασκευής της, αλλά ο μεγάλος Σεισμός της Τανγκσάν του 1976 προκάλεσε τη θραύση και την πτώση της αρχικής κεραίας της παγόδας, που είχε σχήμα μαργαριταριού, στοιχείο που αναστηλώθηκε αργότερα. Η έκταση του ναού Τιανίνγκ που περιβάλλει την παγόδα έχει επίσης ανακαινισθεί και ανακατασκευασθεί αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των Δυναστειών των Μινγκ και των Τσινγκ. Ο ιστορικός της αρχιτεκτονικής Λιανγκ Σιτσένγκ (1901-1972), γνωστός για την ανακάλυψη και τεκμηρίωση των αρχαιότερων ξύλινων δομών στην Κίνα, εξύμνησε την Παγόδα του Ναού Τιανίνγκ ως ένα «ανόθευτο αρχιτεκτονικό σχέδιο της αρχαιότητας». China Through a Lens.org: «About the Tianning Temple»
Εμβόλιο ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας

Το εμβόλιο ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας είναι ένα εμβόλιο που προστατεύει από την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα. Τα εμβόλια είναι πάνω από 90% αποτελεσματικά. Δεν είναι σαφές πόσο καιρό διαρκεί η προστασία τους, αλλά φαίνεται πως η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Χορηγούνται είτε ενδομυϊκά είτε υποδόρια.

 Σε χώρες όπου η ασθένεια αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, το εμβόλιο συστήνεται ως μέρος των εμβολιασμών σε σταθερή βάση. Ανάλογα με την έκδοση του εμβολίου, χορηγούνται μία ή δύο δόσεις του. Επιπλέον δόσεις συνήθως δεν απαιτούνται σε περιοχές όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Σε άτομα με HIV/AIDS και στις εγκύους θα πρέπει να χορηγείται ένα αδρανοποιημένο εμβόλιο. Ο εμβολιασμός ενδείκνυται σε όλους τους ταξιδιώτες που σκοπεύουν να επισκεφτούν περιοχές όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Τα εμβόλια είναι σχετικά ασφαλή. Πόνος και κοκκίνισμα ενδέχεται να προκύψουν στο σημείο της έγχυσης. Από το 2015, υπάρχουν διαθέσιμα 15 διαφορετικά εμβόλια κατά της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας. Μερικά από αυτά βασίζονται σε τεχνικές ανασυνδυασμένου DNA, κάποια άλλα αποτελούνται από ζώντες εξασθενημένους ιούς, ενώ άλλα από αδρανοποιημένους ιούς. Το εμβόλιο ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας έγινε διαθέσιμο για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κόστος κυμαίνεται από 100 έως 200 δολάρια κατά τη διαδικασία του εμβολιασμού.
Δήμος Σιβρίτου

Ο Δήμος Σιβρίτου ή Συβρίτου ήταν δήμος του νομού Ρεθύμνου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμαρίου. Βρισκόταν στον νομό Ρεθύμνου, σε απόσταση 33 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο στο κέντρο του νομού, και είχε πληθυσμό 3.158 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Αγία Φωτεινή. Το όνομα του δήμου αναφέρεται στην αρχαία μινωική πόλη Σίβριτος που βρισκόταν στην περιοχή.

 Οι οικισμοί και ο αντίστοιχος πληθυσμός τους που απαρτίζουν τον δήμο είναι οι παρακάτω: Δ.δ. Αποστόλων [ 289 ] η Αγία Φωτεινή [ 89 ] οι Απόστολοι [ 171 ] η Γέννα [ 29 ] Δ.δ. Αμαρίου [ 288 ] το Αμάριον [ 222 ] ο Οψιγιάς [ 66 ] Δ.δ. Άνω Μέρους [ 358 ] το Άνω Μέρος [ 301 ] οι Δρυγιές [ 39 ] το Χωρδάκιον [ 18 ] Δ.δ. Βισταγής [ 262 ] η Βισταγή [ 239 ] η Μονή Ασωμάτων [ 23 ] Δ.δ. Βρυσών [ 168 ] οι Βρύσες [ 127 ] το Καρδάκιον [ 41 ] Δ.δ. Βωλεώνων -- οι Βωλεώνες [ 170 ] Δ.δ. Γερακαρίου -- το Γερακάριον [ 409 ] Δ.δ. Ελενών [ 188 ] οι Ελένες [ 91 ] τα Μεσονήσια [ 97 ] Δ.δ. Θρόνου [ 128 ] ο Θρόνος [ 83 ] το Κλησίδιον [ 45 ] Δ.δ. Καλογέρου -- ο Καλόγερος [ 160 ] Δ.δ. Μέρωνα -- ο Μέρωνας [ 374 ] Δ.δ. Μοναστηρακίου -- το Μοναστηράκιον [ 209 ] Δ.δ. Παντανάσσης -- η Παντάνασσα [ 309 ] Δ.δ. Πατσού -- ο Πατσός [ 200 ] Πληροφορίες και χάρτης του δήμου Σιβρίτου Εκδηλώσεις του Δήμου Σιβρίτου Στοιχεία για τον δήμο Σιβρίτου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αρχειοθετήθηκε 2007-11-03 στο Wayback Machine.
ΦΑΓΕ Α.Ε.

Η ΦΑΓΕ Α.Ε. είναι διεθνής γαλακτοκομική εταιρία που ιδρύθηκε στην Αθήνα και από το 2012 με έδρα το Στράσσεν στο Λουξεμβούργο. Είναι μία από τις μεγαλύτερες γαλακτοκομικές εταιρείες στην Ελλάδα. Παράγει γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως γάλα, γιαούρτι και παγωτό. Τα αρχικά Φ.Α.Γ.Ε. σημαίνουν "Φιλίππου Αδελφοί Γαλακτοκομικές Επιχειρήσεις".

 Την 1η Σεπτεμβρίου 1926, ο Φιλίππου άνοιξε ένα μικρό γαλακτοκομείο στα Πατήσια και το γιαούρτι του έγινε γνωστό. Το 1954 δημιούργησαν το πρώτο δίκτυο μαζικής παραγωγής γιαουρτιού στην Αττική. Το 1964 άνοιξε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής γιαουρτιού στο Γαλάτσι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με τη δημοτικότητά της, η ΦΑΓΕ ξεκίνησε την εμπορία των προϊόντων στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Από το 2001, η τεράστια δημοτικότητά της, ακόμη και εκτός Ελλάδος, οδήγησε στην δραστηριοποίησή της στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου έχει την έδρα της στο Τζονστάουν της Νέας Υόρκης. Το γιαούρτι παρουσιάστηκε αργότερα στο περιοδικό Saveur. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εμφανίζεται σε πολλά περιοδικά και βιβλία που προωθούν την υγιεινή διατροφή. Τον Οκτώβριο του 2012, η ​​εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα μεταφέρει την έδρα της από την Ελλάδα στο Λουξεμβούργο. Οι λόγοι για τη μετακίνηση περιλαμβάνουν ευνοϊκότερους φορολογικούς όρους, καλύτερη πρόσβαση στην τραπεζική χρηματοδότηση και μειωμένη έκθεση στην ελληνική χρηματοπιστωτική κρίση. Το 1974 κατασκευάστηκε το σημερινό εργοστάσιο ΦΑΓΕ. Το 1975, η ΦΑΓΕ τελειοποίησε την τυποποίηση παρασκευής γιαουρτιού, η οποία άλλαξε ριζικά την ελληνική αγορά. Αυτό έκανε το γιαούρτι να έχει σταθερή γεύση και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Νέες ποικιλίες και γεύσεις εισήχθησαν λίγο αργότερα. Το 1981 άρχισαν οι εξαγωγές προς την ευρωπαϊκή αγορά. Το Total, εισήχθη και έγινε τεράστια επιτυχία. Το 1991 η ΦΑΓΕ εισήλθε στην τυροκομική αγορά, κατασκευάζοντας κυρίως παραδοσιακό ελληνικό τυρί. Παράγει, συσκευάζει και προμηθεύει στους καταναλωτές της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό μια ευρεία ποικιλία τυριών, όπως: Γραβιέρα, Τρικαλινό, Τρικαλινό Light, Γκούντα, Ένταμ, Πλάγια, Regato και Flair. Το 1993 η ΦΑΓΕ εισήλθε στην αγορά φρέσκου γάλακτος, εισάγοντας το FAGE Fresh Milk σε όλη την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά, η εταιρεία δημιούργησε νέα εργοστάσια αποκλειστικά για φρέσκο ​​παστεριωμένο γάλα, μια νέα γραμμή παστερίωσης, ομογενοποίησης, νέων μηχανημάτων και συσκευασίας. Επιπλέον, μετά από μια σημαντική επένδυση σε έρευνα και μηχανήματα, η ΦΑΓΕ παρουσίασε ένα νέο καινοτόμο προϊόν στην ελληνική αγορά, το Υψηλό Παστεριωμένο Γάλα, το οποίο δημιούργησε μια νέα κατηγορία γάλακτος. Επίσημη ιστοσελίδα
Πιέτρο Αρετίνο

Ο Πιέτρο Αρετίνο (Pietro Aretino, Αρέτσο, 20 Απριλίου 1492 - Βενετία, 21 Οκτωβρίου 1556) ήταν Ιταλός συγγραφέας, ο οποίος επηρέασε σημαντικά την τέχνη και την πολιτική της εποχής του και εφηύρε τη σύγχρονη λογοτεχνική πορνογραφία. Έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη για τις τολμηρές λογοτεχνικές επιθέσεις του εναντίον των ισχυρών της εποχής του. Οι πύρινες επιστολές και οι διάλογοί του παρουσιάζουν μεγάλο βιογραφικό ενδιαφέρον. Στα δράματά του περιλαμβάνονται πέντε κωμωδίες και μία τραγωδία, η Orazia (1546), ίσως η καλύτερη ιταλική τραγωδία του 16ου αιώνα.

 Είναι αμφισβητήσιμο εάν έλαβε οποιαδήποτε βασική εκπαίδευση. Εντούτοις, χάρη σε επαφές που προέρχονταν από έναν αριστοκράτη «προστάτη» της ελκυστικής μητέρας του, βρέθηκε από νωρίς σε περιβάλλον καλλιεργημένων ανθρώπων, ειδικά στη διάρκεια της παραμονής του στην Περούτζα, πριν από το 1510-17, που διαμόρφωσε εν γένει τον χαρακτήρα του. Στην ίδια περίοδο έδειξε ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και έγραψε τα πρώτα ποιήματά του. «Το μαστίγιο των πριγκήπων" (αυτό ήταν το παρατσούκλι του) έγραψε τις πέντε κωμωδίες του, που εντάσσονται στην commedia erudita, σατιρίζοντας τη διαφθορά της ιταλικής κοινωνίας. Επικεντρώθηκε όχι στην κλασική μορφή, αλλά στο περιεχόμενο. Ανάμεσα στους στόχους της πένας του περιλαμβάνονται η παπική αυλή, η αυλή της Μάντοβα και η διαφθορά των ανώτερων αξιωματούχων. Στο έργο του Ο Υποκριτής ενστάλαξε ένα ισχυρό ρομαντικό στοιχείο, που οδήγησε στην περαιτέρω ανάπτυξη της commedia erudita και την απομάκρυνσή της από τα αυστηρά κλασικά πρότυπα. Sonetti lussuriosi Dubbi amorosi Lettere Ragionamenti Orlandino Fraza La cortigiana Il marescalco La talanta Lo ipocrito Il filosofo Orazia
Διεθνές Κέντρο Παιδιών και Νέων

Το Διεθνές Κέντρο Παιδιών και Νέων (βοσνιακά: Međunarodni centar za djecu i omladinu / Међународни центар за дјецу и омладину) είναι πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κέντρο που βρίσκεται στο δήμο Νόβο Σαράγεβο στο Σαράγεβο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κατασκευάστηκε το 1961 και αρχικά ονομαζόταν το Πολιτιστικό Κέντρο Βάσο Πελάγκιτς προς τιμήν του Βάσα Πελάγκιτς, Σερβοβόσνιος συγγραφέας του 19ου αιώνα, γιατρός, εκπαιδευτικός, κληρικός, εθνικιστής και υποστηρικτής του ουτοπικού σοσιαλισμού. Το κέντρο καταστράφηκε έντονα κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας και στη συνέχεια ανακαινίστηκε το 1997. Το 2001 το κέντρο επεκτάθηκε, αναδιαμορφώθηκε και αναστηλώθηκε ως Διεθνές Κέντρο Παιδιών και Νέων.

 Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γιουγκοσλαβικές κομμουνιστικές αρχές ξεκίνησαν ένα τεράστιο πρόγραμμα δημιουργίας υποδομών με στόχο την προώθηση της τέχνης και του πολιτισμού. Ένα από τα κυριότερα σημεία εστίασης του προγράμματος ήταν η δημιουργία πολιτιστικών κέντρων ριζικής βάσης σε κάθε δήμο όπου θα φιλοξενούσαν κινηματογραφικές προβολές, πολιτιστικές και λαογραφικές ομάδες, λογοτεχνικές βραδιές, μικρές θεατρικές παραστάσεις και άλλα. Το 1961, οι αρχές ίδρυσαν ένα τέτοιο κέντρο στη συνοικία Γκρμπάβιτσα του δήμου Νόβο Σαράγεβο Εκείνη την εποχή, ήταν το μεγαλύτερο πολιτιστικό κέντρο στο δήμο του Σεράγεβο και πήρε το όνομά του από τον Βάσα Πελάγκιτς. Με την έναρξη του πολέμου της Βοσνίας και την πολιορκία του Σεράγεβο το 1992, το κέντρο βρέθηκε σε περιοχή ελεγχόμενη από τους Σέρβους και δέχτηκε μεγάλη ζημιά. Το 1997 ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε το 2001, όταν ανασυγκροτήθηκε με ένα νέο όνομα - το Διεθνές Κέντρο Παιδιών και Νέων. Σήμερα, το κέντρο φιλοξενεί καθημερινά εργαστήρια, εκθέσεις, θεατρικές παραγωγές και αθλητικές δραστηριότητες, Επίσης, είναι χώρος διεξαγωγής για μερικά ετήσια φεστιβάλ που διεξάγονται στη πόλη, συμπεριλαμβανομένων των Juventafest, FEDU και Beton Fest. Έχει φιλοξενήσει διάφορες συναυλίες. Επίσημη ιστοσελίδα
Πυργί Εύβοιας

Το Πυργί είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 224 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 50 μ. στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας του Νηλέα και περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια από το Αυλωνάρι. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στη γεωργία, με κύρια προϊόντα τα κηπευτικά, τα σιτηρά, το λάδι και το κρασί.

 Στη θέση όπου βρίσκεται το νεκροταφείο υπήρχε κατά το παρελθόν μικρός οχυρός πύργος, από τον οποίο πήρε το χωριό το όνομά του. Ο πύργος αυτός δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε. Ο P. Girard θεωρεί ότι πρόκειται για κτίριο της κλασσικής εποχής ενώ ο C. Friedrich τον αναγνωρίζει ως κυκλικό πύργο του 4ου αιώνα π.Χ. ο οποίος πιθανόν να είχε ρόλο φρυκτωρίας.Το χωριό δεν αναφέρεται στο οθωμανικό κατάστιχο του 1474, ίσως γιατί αποτελούσε τμήμα του γειτονικού Αυλωναρίου, το οποίο ήταν έδρα βυζαντινής επισκοπής. Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους της περιοχής του Κάστρου, οι οποίοι για λόγους ασφαλείας και εγκαταστάθηκαν στο Πυργί μετά την επιδρομή του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1538. Μετά την απελευθέρωση πολλοί από αυτούς μετεγκαταστάθηκαν στη Σκιάθο. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη, το Πυργί δημιουργήθηκε από κατοίκους του χωριού Πυργί στη Χίο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή περί τον 17ο αιώνα.Το 1836 το Πυργί προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίαιων και έπειτα, το 1848, στον δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 το Πυργί προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ορίου, αλλά το 1927 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Σε ένα μικρό έξαρμα στο κέντρο του χωριού είναι κτισμένος ο βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ο ναός ανήκει στον τύπο του σταυρεπίστεγου ναού. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή κτίστηκε με έξοδα της Μεληδόνης και των παιδιών της. Η χρονολογία της επιγραφής δεν έχει διατηρηθεί σε καλή κατάσταση και πιθανότερες είναι οι χρονολογίες ςωιη ή ςωδ, οι οποίες αντιστοιχούν στα έτη 1310/11 και 1296. Ο ναός είναι τοιχογραφημένος, αλλά ο διάκοσμος σώζεται αποσπασματικά, ιδίως στον νότιο τοίχο, όπου η διάνοιξη παραθύρου οδήγησε σε καταστροφή τοιχογραφιών. Στην αψίδα του ναού διακρίνονται δύο στρώματα τοιχογραφιών. Ο νάρθηκας είναι νεώτερη προσθήκη και οδήγησε στην κατεδάφιση του αρχικού δυτικού τοίχου.
Έρικ ο Μακροσκελής του Λάνγκελαντ

Ο Έρικ Έρικσεν, δαν.: Erik Eriksøn, επίσης γνωστός ως Eric Longlegs (Langben), (1272–1310), κύριος τoυ Λάνγκελαντ, ήταν ο δεύτερος γιος του Ερίκου Α', δούκα του Σλέσβιχ και νεότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ', δούκα του Σλέσβιχ.

 Γεννήθηκε το 1272 ως δεύτερος γιος του Ερίκου Α', δούκα του Σλέσβιχ, από τη σύζυγό του Μαργαρίτα της Ρούγκια. Κατείχε το νησί Λάνγκελαντ ως φέουδο και κληρονόμησε τις περιουσίες της οικογένειας των δουκών στο νότιο Φούνεν, όπως ακριβώς είχε πριν από αυτόν ο θείος του, Άβελ κύριος του Λάνγκελαντ. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως υπεύθυνος για τη δολοφονία του σενεσάλη Σκγιαλμ Στίγκσεν στις 23 Αυγούστου 1292. Η δολοφονία ήταν πιθανώς αποτέλεσμα της εχθρότητας, που προκλήθηκε όταν ο βασιλιάς Έρικ ΣΤ΄ της Δανίας, μετά την ενηλικίωση, κατάσχεσε το φέουδο του Λάνγκελαντ και τις περιουσίες της οικογένειας των δουκών στο νότιο Φούνεν. Μαζί με τον αδελφό του, δούκα Βάλντεμαρ, ενώθηκε με τους εχθρούς του βασιλιά. Το 1293 υπήρξε μία σύγκρουση μεταξύ των δύο μερών στο Σόμερστεντ Χέατ κοντά στο Χάντερσλεβ, που οδήγησε σε συμβιβασμό, όπου ο Έρικ έλαβε τον Λάνγκελαντ ως φέουδο. Στη συνέχεια, παντρεύτηκε τη Σοφία του Κέρφουρτ, κόρη της Γιούτας της Σαξονίας, χήρας του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Δανίας στον δεύτερο γάμο της με τον Μπούρχαρντ Η΄, κόμη του Κέρφουρτ-Ρόζενμπουργκ. Η Σοφία ήταν επομένως ετεροθαλής αδελφή των θυγατέρων του βασιλιά Ερρίκου Δ', μεταξύ των οποίων ήταν η νεκρή βασίλισσα Ίνγκεμποργκ της Νορβηγίας, μητέρα του βασιλιά Ερρίκου Β' της Νορβηγίας. Έτσι, ο γάμος συνέδεσε τον Έρικ με τον βασιλιά της Νορβηγίας, ο οποίος τον ανακήρυξε ιππότη, και οδήγησε επίσης σε νέα σύγκρουση με τον βασιλιά Έρικ ΣΤ', ο οποίος διατήρησε την κληρονομιά της συζύγου του από τις ετεροθαλείς αδελφές της. Στις 3 Φεβρουαρίου 1296 συνήφθη συμβιβασμός στο Βόρτινγκμποργκ, στον οποίο ο βασιλιάς υποσχέθηκε να παραδώσει την κληρονομιά της Σοφίας, αλλά οι περιουσίες της οικογένειας των δουκών στο νότιο Φούνεν, που ανήκαν στο παρελθόν στον Άβελ κύριο του Λάνγκελαντ, κρατήθηκαν από τον βασιλιά νόμιμα, καθώς τις είχε αποκτήσει από την κόρη του Άβελ. Μόνο η πόλη Ρούντκεμπινγκ μεταφέρθηκε για να γίνει μέρος του φέουδου του Λάνγκελαντ και ο Έρικ επιβεβαίωσε τα δικαιώματα της πόλης την ίδια ημέρα. Ο Έρικ απεβίωσε το 1310. Το 1315, η Σοφία, παρουσία του βασιλιά και αρκετών ευγενών, δώρισε την κληρονομιά των αδελφών της στο Ιερό της Αγίας Αγνής στο Ρόσκιλντε, κρατώντας μόνο την πόλη Σκαίλσκερ για τον εαυτό της. Νεύτηκε τη Σοφία του Κέρφουρτ, κόρη του Μπούρχαρντ Η΄, κόμη του Κέρφουρτ-Ρόζενμπουργκ, μπουργκράβου του Μαγδεμβούργου και της Γιούτας της Σαξονίας, χήρας του Ερρίκου Δ' της Δανίας. Ο γάμος ήταν άτεκνος. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνο: Ερρίκος Β΄ 1290-1325, δούκας του Σλέσβιχ. Βιογραφία στο Dansk Biografisk Leksikon 1. επιμ.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1968

Τα 34α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1968, απονεμήθηκαν στις 26 Ιανουαρίου 1969, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1968.

 Καλύτερη Ταινία: The Lion in Winter Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Άλαν Άρκιν - The Heart Is a Lonely Hunter Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζοάν Γούντγουορντ - Γνώρισα την Αγάπη, Γνώρισα τη Ζωή Καλύτερη Σκηνοθεσία: Πολ Νιούμαν - Γνώρισα την Αγάπη, Γνώρισα τη Ζωή Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: War and Peace (Voyna i mir) • Σοβιετική Ένωση Καλύτερο Σενάριο: Lorenzo Semple Jr. - Pretty Poison Ειδικό Βραβείο: Yellow Submarine Ο Επίσημος ιστότοπος
Εζλέμ Τουρετζί

Η Οζλέμ Τουρετζί (αγγλ. Özlem Türeci, τουρκικά: [ˈœzlæm ˈtyredʒi], γεννημένη στις 6 Μαρτίου 1967) είναι Γερμανίδα ιατρός, επιστήμονας και επιχειρηματίας. Είναι σύζυγος και συνεργάτης του ογκολόγου Ουγκούρ Σαχίν, η ερευνητική ομάδα των οποίων συνεργάστηκε με τη φαρμακευτική πολυεθνική εταιρεία Pfizer για το πρώτο εμβόλιο κατά της COVID-19.

 Ίδρυσε μαζί με τον Δρ. Σαχίν την εταιρεία βιοτεχνολογίας BioNTech το 2008, η οποία ανέπτυξε το πρώτο εγκεκριμένο εμβόλιο βασισμένο στο RNA για την COVID-19 το 2020. Έχει υπηρετήσει ως επικεφαλής ιατρός της BioNTech από το 2018. Ήταν ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Ganymed Pharmaceuticals από το 2008 έως το 2016. Είναι επίσης υφηγήτρια (Privatdozent) στο Πανεπιστήμιο Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ στο Μάιντς της Γερμανίας.Η ίδια και ο σύζυγός της, Ουγκούρ Σαχίν, έγιναν οι πρώτοι Γερμανοί, τουρκικής καταγωγής, μεταξύ των 100 πλουσιότερων στη Γερμανία λίστα του 2020. Στις 19 Μαρτίου 2021 η Τουρετζί και ο Σαχίν τιμήθηκαν με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας από τον Πρόεδρο της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.Η Ελλάδα επίσης, στις 13 Οκτωβρίου 2021, διά της Προέδρου της Δημοκρατίας Αικ. Σακελλαροπούλου, βράβευσε τη Δρ. Τουρετζί και τον Δρ. Σαχίν με το βραβείο «Αυτοκράτειρα Θεοφανώ», διότι υπήρξαν οι πρώτοι ερευνητές -παγκόσμια- που ανέπτυξαν το πρώτο εμβόλιο κατά του κορωνοϊού.
Θωμάς Β΄ του Πεδεμοντίου

Ο Θωμάς Β΄ (π.1199 - 7 Φεβρουαρίου 1259) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κύριος του Πεδεμοντίου (1233-1259). Ήταν δευτερότοκος υιός του Θωμά Α'΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α' κόμη της Γενεύης.

 Ξεκίνησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία ως ιερέας (canon) στη Λοζάνη και έπειτα ως πρωτοπρεσβύτερος (prévôt) της Βαλένς από το 1226. Όταν τo 1233 απεβίωσε ο πατέρας του, ο μεγαλύτερος αδελφός του Αμεδαίος Δ' έγινε κόμης της Σαβοΐας, ενώ ο Θωμάς Β' έγινε κύριος του Πιεμόντε. Η αρίθμησή του ως Β' δεν αναφέρεται στους κόμητες της Σαβοΐας, αλλά στα μέλη του Οίκου της Σαβοΐας. Το 1235 εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του καριέρα και ζήτησε να διαχωρίσει τα εδάφη του από αυτά του αδελφού του· τελικά συμβιβάσθηκε με το να παραμείνει το Πιεμόντε μέρος της κομητείας της Σαβοΐας με αντάλλαγμα πρόσθετα εδάφη. Ενθαρρύνθηκε για την απόκτηση άλλων εδαφών εκτός της Σαβοΐας. Το 1234 ο Θωμάς Β' και ο αδελφός του Γουλιέλμος συνόδευσαν τη Μαργαρίτα Βαρκελώνης, κόρη της αδελφής τους Βεατρίκης, στο Παρίσι για το γάμο της με τον Λουδοβίκο Θ΄ Καπετιδών. Το 1237 νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης, κόμισσα της Φλάνδρας & του Αινώ, κόρη του Βαλδουίνου Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ και Α΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Ο Θωμάς Β΄ κυβέρνησε μαζί με τη σύζυγό του τη Φλάνδρα και το Αινώ (1237-44), ώσπου αυτή απεβιωσε· δεν είχαν τέκνα. Σε δεύτερο γάμο το 1252 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη Φιέσκι, ανιψιά του πάπα Ιννοκέντιου Δ΄. Είχαν τέκνα: Θωμάς Γ΄ π.1246-1282, κόμης του Πεδεμοντίου ως διάδοχος του πατέρα του. Αμεδαίος Ε΄ 1249-1323, κόμης της Σαβοΐας ως διάδοχος του θείο του Φιλίππου Α΄ κόμη της Σαβοΐας. Λουδοβίκος Α΄ 1250-1302, βαρώνος του Βω. Ελεονώρα απεβ. 1296, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ του Μπωζέ. Μαργαρίτα απεβ. 1292, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο ντε Ρέντβερς 7ο κόμη του Ντέβον. Αλίκη απεβ. 1277. Chevalier, J. (1889). Quarante années de l'histoire des évêques de Valence. Paris. Cognasso, Francesco (1940). Tommaso I ed Amedeo IV. Turin. Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0691052166. Society for the Diffusion of Useful Knowledge (1843). "AMADEUS IV". The Biographical dictionary of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge (Google Books). Vol. II. London: Longman, Brown, Green, and Longmans. pp. 384–385. OCLC 449283879. Retrieved August 2, 2010.
Ωγκυστέν Παζού

Ο Ωγκυστέν Παζού (γαλλικά: Augustin Pajou), γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1730 στο Παρίσι όπου και πέθανε στις 8 Μαΐου 1809, ήταν Γάλλος γλύπτης και διακοσμητής του νεοκλασικισμού. Είναι γνωστός στη γαλλική τέχνη του 18ου αιώνα κυρίως για τις προτομές διάσημων συγχρόνων του, όπως η προστάτιδά του Μαντάμ ντυ Μπαρί, και για τη διακόσμηση της όπερας των Βερσαλλιών.

 Γιος γλύπτη-ξυλουργού, ο Ωγκυστέν Παζού γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παρίσι. Υπήρξε μαθητής του γλύπτη Ζαν-Μπατίστ Λεμουάν, κέρδισε το βραβείο της Ρώμης στη γλυπτική το 1748 και σπούδασε στην Ιταλία από το 1752 έως το 1756.Το 1760 έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής με το έργο του Ο Πλούτωνας αλυσοδένει τον Κέρβερο (Μουσείο του Λούβρου). Τον ίδιο χρόνο προσελήφθη ως καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία και το 1766 προήχθη σε πρύτανη. Το 1777 διορίστηκε φύλακας των αρχαιοτήτων του βασιλιά. Το 1761, παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Η κόρη του Κατρίν Φλορ παντρεύτηκε τον γλύπτη Κλοντιόν και ο γιος του Ζακ Ωγκυστέν Κατρίν Παζού (1766-1828) έγινε ζωγράφος ιστορικών θεμάτων και πορτρέτων.Κατά τη δεκαετία του 1760, ο Παζού εργάστηκε σε πολλές επίσημες παραγγελίες, μεταξύ των οποίων η διακόσμηση της όπερας στις Βερσαλλίες και το Παλαί Ρουαγιάλ. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Παζού διορίστηκε σε μια επιτροπή επιφορτισμένη με τη συντήρηση των γαλλικών μνημείων. Αφού πέρασε μερικά χρόνια στο Μονπελιέ αποφεύγοντας την ταραγμένη και επικίνδυνη κατάσταση στο Παρίσι, επέστρεψε στην πρωτεύουσα αλλά είχε αρρωστήσει πολύ για να εργαστεί. Τελικά εκδιώχθηκε από το εργαστήριό του στο Λούβρο το 1806 και πέθανε τρία χρόνια αργότερα. Η αφοσίωση του Ωγκυστέν Παζού στην ελληνορωμαϊκή τέχνη, που ενισχύθηκε από τις νεανικές του σπουδές στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης, είναι εμφανής σε όλη τη μακρόχρονη καριέρα του.Δημιούργησε ανάγλυφα έργα, προτομές, αγάλματα και μικρές διακοσμητικές φιγούρες σε μπρούτζο, ασήμι, τερακότα και μάρμαρο. Εργάστηκε στην πριγκιπική αυλή του Παλαί Ρουαγιάλ στο Παρίσι και στον καθεδρικό ναό της Ορλεάνης. Μια εντολή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ για τη δημιουργία αγαλμάτων προς τιμήν μεγάλων Γάλλων τον οδήγησε στη δημιουργία πολλών προτομών, με αξιοσημείωτες τις προτομές των Ζωρζ Μπυφόν, Ρενέ Ντεκάρτ και Μποσυέ. Το 1777, ως φύλακας των αρχαιοτήτων του βασιλιά, του ανατέθηκε να ολοκληρώσει την Κρήνη των Αθώων στο Παρίσι, με την τεχνοτροπία του γλύπτη του 16ου αιώνα Ζαν Γκουζόν. Το έργο του Η Ψυχή Εγκαταλελειμμένη (1791) αποτελεί ένα δείγμα της γοητευτικής χάρης της τεχνοτροπίας του. Είναι από τις λίγες δημιουργίες στις οποίες περιόρισε τη συνηθισμένη διακοσμητική του τάση υπέρ της κλασικής καθαρότητας. Το 1803, ο Παζού ονομάστηκε ιππότης του τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής με διάταγμα του Δεκεμβρίου 1834. Το 1896, ο δήμος του Παρισιού έδωσε το όνομά του στην οδό Παζού. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Augustin Pajou στο Wikimedia Commons
Σταύρος Καλαφάτης

Ο Σταύρος Καλαφάτης (Θεσσαλονίκη, 15 Μαΐου 1965) είναι Έλληνας πολιτικός, Υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης και πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Μαΐου 1965, είναι έγγαμος και πατέρας μιας κόρης και ενός γιου.

 Αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολέγιο Ανατόλια και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ' όπου αποφοίτησε το 1988. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις (1991) και νέες μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στη Διοίκηση Αθλητικών Οργανισμών (1994). Εργάστηκε ως δικηγόρος (από το 1990), σύμβουλος επικοινωνίας έντυπων μέσων ενημέρωσης (2000 - 2002) και καθηγητής σε ΙΕΚ, στη Θεσσαλονίκη. Την περίοδο 1995 - 2000 εργάστηκε ως Σύμβουλος Οργάνωσης και Επικοινωνίας στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 έλαβε θέση επιλαχόντα βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης. Ορκίστηκε βουλευτής το 2003 αντικαθιστώντας τον Παναγιώτη Ψωμιάδη λόγω ανάληψης της νομαρχίας Θεσσαλονίκης, και έκτοτε εκλέχτηκε βουλευτής 8 φορές: το 2004, το 2007, το 2009, το Μάιο του 2012, τον Ιούλιο του 2012, τον Ιανουάριο του 2015, τον Σεπτέμβριο του 2015 και το 2019. Το 2007 ορίστηκε υπεύθυνος του Τομέα Τουρισμού της Νέας Δημοκρατίας, ενώ το 2009 ορίστηκε Υπεύθυνος του Τομέα Μεταφορών και Επικοινωνιών στο κόμμα του. Το 2011 του ανατέθηκε η ευθύνη του Τομέα Ενέργειας και Φυσικών Πόρων. Την περίοδο 2001 - 2002 διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Διατέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης την περίοδο 2007 - 2009 και Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης το 2009. Στις 21 Ιουνίου 2012 ορκίστηκε Υπουργός Αναπληρωτής Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 14 Μαρτίου 2013. Κατά την διάρκεια της θητείας του έκανε αποδεκτή απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η οποία έκρινε μη συμβατή με τον νόμο την μεταφορά πολεοδομικών αρμοδιοτήτων στην Διεύθυνση Ναοδομίας της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών και έτσι κατέστησε αυθαίρετα όλα τα εκκλησιαστικά κτίσματα που κτίστηκαν από το 1988 και μετά. Μετά από μερικούς μήνες ψηφίστηκε ο Ν. 4178/2013 του Υπ. Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με τίτλο «Αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης», ο οποίος νομιμοποίησε αυθαίρετα κτίσματα, μεταξύ άλλων αυτά που ανήκουν στο Δημόσιο ή χρησιμοποιούνται ως λατρευτικοί χώροι γνωστών θρησκειών. Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2019 επανεξελέγη Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης και ακολούθως με πρόταση του Προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη για τη θέση του Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Στις 5 Ιανουαρίου 2021 ορκίστηκε Υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης. eklogika, By free idees Αρχειοθετήθηκε 2012-06-25 στο Wayback Machine. προσωπική ιστοσελίδα Σταύρου Καλαφάτη
Μελίνα Γεωργίου

Η Μελίνα Γεωργίου (28 Νοεμβρίου 2007) είναι αθλήτρια του Τάε Κβον Ντο, με πολλές διακρίσεις και μετάλλια στο ενεργητικό της με σημαντικότερο το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία - 41 κιλά, στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Τάε Κβον Ντο 2021.

 2021 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -44 κιλών στο Πανελλήνιο Κύπελλο «Κωνσταντίνος Θωμαΐδης» έτους 2021 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στον Πειραιά 3-05/12/2021 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -41 κιλών στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων- κορασίδων έτους 2021 στη Χαλκίδα 29-31/10/2021 ΔΕΥΤΕΡΗ στην κατηγορία -41 κιλών στο Albanian Open G1 έτους 2021 στα (Τίρανα- Αλβανία) 2-3/10/2021 ΤΡΙΤΗ (χάλκινο μετάλλιο) στην κατηγορία -41 κιλών στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα έτους 2021 στο Ταλίν-Εσθονία 25-27/08/2021 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -41 κιλών στο Προκριματικό πρωτάθλημα παίδων- κορασίδων έτους 2021 στη Χαλκίδα 10-11/07/2021 2019 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -33 κιλών στο 10th Hereya Open έτους 2019 στα (Σόφια- Βουλγαρία) 30/11/2019 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -33 κιλών στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων-κορασίδων έτους 2019 στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας 21-22/11/2019 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία 33 κιλών στο Greece Open G1 έτους 2019 στη Χαλκίδα 18-20/10/2019 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο Κύπελλο Πανελλήνιας Συμμετοχής «4ο ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ 2019» Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων ΤΡΙΤΗ στην κατηγορία 29 κιλών στο Multi European G1 έτους 2019 στα (Σόφια-Βουλγαρία) 20-22/03/2019 ΔΕΥΤΕΡΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο 2nd European President’s Cup for Children έτους 2019 στη Γερμανία 2-3/02/2019 2018 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο 10ᴼ Kim&Liu Νοτίου Ελλάδος έτους 2018 στο Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων 21- 23/12/2018 ΔΕΥΤΕΡΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο Διασυλλογικό Πρωτάθλημα Παν/νιου Συμμετοχής παίδων-κορασίδων έτους 2018 στο Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων 16/11/2018 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο Κύπελο Πανελλήνιας Συμμετοχής «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΟΛΑΡΗΣ» έτους 2018 στο Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων 14-15/11/2018 ΤΡΙΤΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο 3ο Κύπελλο Ακρόπολης έτους 2018 στο Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων 15-17/06/2018 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο 9ᴼ Kim&Liu Νοτίου Ελλάδος έτους 2018 στο Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων 1-3/06/2018 ΔΕΥΤΕΡΗ στην κατηγορία -29 κιλών στο Διασυλλογικό πρωτάθλημα έτους 2018 Χαλκίδα 23-25/2/2018 2017 ΠΡΩΤΗ στην κατηγορία -27 κιλών στο 7ᴼ (12-14/05/2017)και 8ᴼ (13-15/10/2017) Kim&Liu στο Ολυμπιακό Στάδιο Α. Λιοσίων **Το κενό διακρίσεων που υπάρχει μεταξύ 2019-2021 οφείλεται στις ακυρώσεις των διοργανώσεων εκείνη την εποχή λόγω της πανδημίας του κορονοϊού (COVID-19).
Χάντερ Σέιφερ

Η Χάντερ Σέιφερ (Τρέντον, Νιου Τζέρσεϊ, 31 Δεκεμβρίου, 1998) είναι Αμερικανίδα τρανς μοντέλο, ηθοποιός, καλλιτέχνης και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των LGBT. Είναι επίσης γνωστή για τον ρόλο της ως Τζουλς στο δράμα του HBO του 2019, Euphoria.

 Η Σέιφερ γεννήθηκε στο Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας από την Κέιτι Σέιφερ και τον Μακ Σέιφερ, ο οποίος είναι πάστορας στην εκκλησία Hudson Memorial Presbyterian Church.Ενώ ήταν στο γυμνάσιο, διαμαρτυρήθηκε για τον νόμο περί απορρήτου και ασφάλειας για τις δημόσιες εγκαταστάσεις της Βόρειας Καρολίνας, γνωστός και ως «λογαριασμός του μπάνιου». Σε μια συνέντευξη, είπε ότι το Διαδίκτυο τη βοήθησε να αντιμετωπίσει την ταυτότητα φύλου της, χρησιμοποιώντας το YouTube και τα κοινωνικά δίκτυα για να μάθει σχετικά με τους χρόνους μετάβασης των ανθρώπων. Η Σέιφερ έχει εργαστεί ως μοντέλο για μάρκες όπως: Dior, Miu Miu, Rick Owens, Helmut Lang, Tommy Hilfiger, Maison Margiela, Vera Wang, Marc Jacobs, Versus Versace, Emilio Pucci, Ann Demeulemeester και Erdem, μεταξύ άλλων.Χρόνια αργότερα, έγινε ακτιβίστρια και σημείο αναφοράς για τη συλλογικότητα LGTBI+ για χιλιάδες νέους των οποίων η ταυτότητα φύλου είναι διαφορετική από αυτή που τους ανατέθηκε κατά τη γέννηση. Η Teen Vogue της έδωσε το εξώφυλλο του ειδικού της τεύχους, τον Δεκέμβριο του 2017, 21 under 21, μια παράδοση που συγκεντρώνει είκοσι νέους που θα αλλάξουν τον κόσμο στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Το 2019, η Σέιφερ έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός στη σειρά Euphoria του HBO. Εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στη σειρά, έχει επίσης συνεργαστεί με τον δημιουργό της σειράς, Σαμ Λέβινσον, έτσι ώστε ο χαρακτήρας της και η ιστορία της σειράς να αντικατοπτρίζει και την εμπειρία της.Τον Ιούνιο του 2020, προς τιμήν της 50ης επετείου της πρώτης παρέλασης του συνδέσμου LGBTQ, η Queerty την κατέταξε μεταξύ των πενήντα ηγετών που «οδηγούν το έθνος προς την ισότητα, την αποδοχή και την αξιοπρέπεια για όλους τους ανθρώπους». Το 2021, το Time την συμπεριέλαβε στην Επόμενη λίστα με τους "100 Αναδυόμενους Ηγέτες που διαμορφώνουν το μέλλον", συμπεριλαμβανομένου ενός αφιερώματος που έγραψε η ηθοποιός/τραγουδίστρια Zendaya. 2019-σήμερα: Euphoria: Τζουλς (πρωταγωνιστικός ρόλος) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hunter Schafer στο Wikimedia Commons
Πέργαμος (τορπιλοβόλο)

Το ΒΠ Τ/Β Πέργαμος / 74, πρώην Αυστριακό ’SMS-95 F’, ήταν ένα από τα τρία ομοίου τύπου και συνολικά έξι ποντοπόρα τορπιλοβόλα του άλλοτε Αυτοκρατορικού Αυστροουγγρικού Ναυτικού που παραχωρήθηκαν μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Βασίλειο της Ελλάδος το 1922. Του ιδίου τύπου, αδελφά πλοία κλάσης "Tb 82 F" ήταν το 'Πάνορμος' και το ‘Προύσα. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε κατά παραγγελία του καισαροαυστριακού ναυτικού το 1914 στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubins Co, του Φιούμε (Fiume), όπου και καθελκύσθη τον Αύγουστο του 1915 λαμβάνοντας την ονομασία SMS-95.

 Μετά την καθέλκυση, τον απαραίτητο εξοπλισμό και τις αναγκαίες δοκιμές τέθηκε σε ενέργεια στο Αυτοκρατορικό και Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό, όπως ήταν κατά μετάφραση η επίσημη ονομασία του Πολεμικού Ναυτικού της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας, μαζί με άλλα 15 αδελφά πλοία, την περίοδο Ιουλίου - Δεκεμβρίου του 1916. Στη πλήρη ένταση του Α΄ Π.Π. χρησιμοποιήθηκε σε ναυτικές επιχειρήσεις στο Αδριατικό πέλαγος, συμμετέχοντας σε βομβαρδισμούς και προσβολές ιταλικών ακτών και σε συνοδεία νηοπομπών. Μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου και τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού, (Η΄ μέρος) που ακολούθησε, επήλθε η κατάργηση του αυστρο-ουγγρικού ναυτικού και στη συνέχεια με τη Συνθήκη των Σεβρών αποδόθηκε από τις "προέχουσες δυνάμεις" στο Βασίλειο της Ελλάδος, ως πολεμική επανόρθωση. Μετά τη παράδοσή του στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό συμμετείχε στις επιχειρήσεις του πολέμου 1940–1941. Η Γερμανική εισβολή το βρήκε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας, όπου πραγματοποιούσε γενική επισκευή. Διατάχθηκε η αυτοβύθιση του στις 25 Απριλίου 1941.