IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αικατερίνη Τρικούπη

Η Αικατερίνη Τρικούπη (Κωνσταντινούπολη, 1800 - Αίγινα, 15 Ιουλίου 1871), υπήρξε σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδας και ιστοριογράφου Σπυρίδωνα Τρικούπη. Γιος της ήταν ο επίσης πρωθυπουργός, Χαρίλαος Τρικούπης.

 Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1800 και ήταν κόρη του λογίου και αξιωματούχου στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες Νικολάου Αλ. Μαυροκορδάτου (1744 - 1818) και της Σμαράγδας Καρατζά. Είχε έναν αδελφό , τον αγωνιστή της επανάστασης του 1821 και πολιτικό του ελληνικού κράτους, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και δύο αδελφές, τις Ελένη και Ευφροσύνη ( σύζυγος του Φρειδερίκου Εδουάρδου Ράινεκ ). Θείος της ήταν ο ηγεμόνας της Βλαχίας, Ιωάννης Καρατζάς. Όταν μετά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης πραγματοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς διωγμοί κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, η οικία της στο Μέγα Ρεύμα δέχτηκε επίθεση, ενώ ο θείος της, Γεώργιος Μαυροκορδάτος απαγχονίστηκε. Αργότερα, υπό το φόβο μην αιχμαλωτιστεί και καταλήξει στα χαρέμια, έφυγε από την οικία της και βρήκε καταφύγιο σε έναν Άγγλο ιερέα, ο οποίος την φυγάδευσε μέσω πλοίου στην επαναστατημένη Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο όπου επανενώθηκε με τον αδελφό της Αλέξανδρο. Στις 7 Ιανουαρίου του 1826 παντρεύτηκε στο Ναύπλιο τον πολιτικό Σπυρίδωνα Τρικούπη. Από αυτόν τον γάμο, απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Αγλαΐα (1830 - 1842), τον Χαρίλαο (1832 - 1896), τον Όθωνα (1833 - 1844) και τη Σοφία (1838 - 1916 ). Έζησε για πολλά χρόνια στο εξωτερικό , κυρίως στο Λονδίνο, όπου ο σύζυγός της διετέλεσε πρεσβευτής και αργότερα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στα Πατήσια. Πέθανε στις 15 Ιουλίου του 1871 στην έπαυλη Τρικούπη της Αίγινας όπου ζούσε, από πνιγμό. Ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Τρικούπη. Φημιζόταν για το παράστημά, την ευγένεια και την μόρφωσή της την οποία απέκτησε μετά την ενηλικίωσή της, μαθαίνοντας εκτός των άλλων και γαλλικά. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, μεταξύ των εκθεμάτων υπάρχει πορτοφόλι του Χαρίλαου Τρικούπη το οποίο εμπεριέχει φωτογραφία της Αικατερίνης. Οικογένεια Μαυροκορδάτου Οικογένεια Τρικούπη Κούλα Ξηραδάκη, Φαναριώτισσες, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999. Σοφία Τρικούπη, Η Μήτηρ μας - Αικατερίνη Τρικούπη το γένος Νικολάου Μαυροκορδάτου (1800-1871), Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2012. Χαρίλαος Τρικούπης - Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, Μάρτιος 2012.
Θησαυρός των Κνιδίων (Δελφοί)

Ο Θησαυρός των Κνιδίων αφιερώθηκε στο ιερό των Δελφών στα μέσα του 6ου αι. π.Χ., την περίοδο ακμής της μικρασιατικής πόλης Κνίδου. Για αρκετά χρόνια μετά τη Μεγάλη Ανασκαφή των Δελφών οι αρχαιολόγοι απέδιδαν στον θησαυρό αυτό τον αρχιτεκτονικό διάκοσμο του Θησαυρού των Σιφνίων, γεγονός που τον είχε αναδείξει σε μνημείο πρώτου βαθμού .Η Κνίδος ήταν σημαντική πόλη της Μικράς Ασίας, η οποία, εκτός από τον θησαυρό, ανήγειρε και την περίφημη "Λέσχη", η οποία ήταν διακοσμημένη με ζωγραφικούς πίνακες του διάσημου στην αρχαιότητα ζωγράφου Πολυγνώτου.

 Πρόκειται για κτίριο κατασκευασμένο από νησιωτικό μάρμαρο, που ανεγέρθηκε πριν από την κατάληψη της Κνίδου από τους Πέρσες το 544 π.Χ. Ο θησαυρός ήταν ιωνικός, πρόστυλος, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την ακριβή μορφή της ανωδομής και της στέγασης. Είναι πιθανόν, αντί για κίονες, στην πρόσταση να υπήρχαν κόραι (Καρυάτιδες), τμήματα των οποίων έχουν βρεθεί και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Παυσανίας δεν ταυτίζεται με τη σημερινή πλακόστρωτη οδό, που περνά βόρεια του θησαυρού των Κνιδίων, αλλά ακολουθούσε νοτιότερη πορεία. Το μνημείο έφερε πλήθος επιγραφών. Χάρη στην επιγραφή του επιστυλίου, γραμμένη "βουστροφήδόν", έγινε εφικτή η ταύτιση του μνημείου. Επίσης, μεταξύ των τιμητικών και απελευθερωτικών επιγραφών, που αποτελούν την πλειονότητα του επιγραφικού υλικού, ξεχωρίζουν και δύο επιγραφές με οικονομικό περιεχόμενο, που αποτελούν πολύτιμες πηγές. Θησαυρός των Αθηναίων Θησαυρός των Ακανθίων Θησαυρός των Βοιωτών Θησαυρός των Θηβαίων Θησαυρός των Κυρηναίων Θησαυρός των Μασσαλιωτών Θησαυρός των Μεγαρέων Θησαυρός των Σικυωνίων Θησαυρός των Σιφνίων Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Paris 1991:141-143 Salviat, Fr., Inscriptions de la Grèce centrale, 1971; 35-61.
Pátria

Το "Pátria" (Πατρίδα) είναι ο εθνικός ύμνος του Ανατολικού Τιμόρ και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας, στις 28 Νοεμβρίου 1975 (από την Πορτογαλία), λίγο πριν την εισβολή της Ινδονησίας, στις 7 Δεκεμβρίου 1975. Στις 20 Μαΐου 2002 υιοθετήθηκε επίσημα ως εθνικός ύμνος της ανεξάρτητης πια χώρας. Τον ύμνο έγραψε ο Francisco Borja da Costa (σκοτώθηκε την ημέρα της ειβολής, το 1975), ενώ συνθέτης είναι ο Afonso de Araujo. "Pátria" (Πατρίδα)

 Pátria, Pátria, Timor-Leste, nossa Nação. Glória ao povo e aos heróis da nossa libertação. Pátria, Pátria, Timor-Leste, nossa Nação. Glória ao povo e aos heróis da nossa libertação. Vencemos o colonialismo, gritamos: abaixo o imperialismo. Terra livre, povo livre, não, não, não à exploração. Avante unidos firmes e decididos. Na luta contra o imperialismo o inimigo dos povos, até à vitória final. Pelo caminho da revolução. Πατρίδα , πατρίδα, Ανατολικό Τιμόρ, Έθνος μας Δόξα στο λαό και στους ήρωες της απελευθέρωσής μας Πατρίδα , πατρίδα, Ανατολικό Τιμόρ, Έθνος μας Δόξα στο λαό και στους ήρωες της απελευθέρωσής μας Αφανίζουμε την αποικιοκρατία, φωνάζουμε: Κάτω ο Ιμπεριαλισμός! Ελεύθερη γη, ελεύθεροι άνθρωποι, όχι, όχι, όχι στην εκμετάλλευση. Ας προχωρήσουμε, ενωμένοι, δυνατοί και αποφασισμένοι Στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού, του εχθρού του λαού, Μέχρι την τελική νίκη, συνεχώς στην επανάσταση. Timor Crocodilo Voador - Ιστότοπος από τη Βραζιλία που περιλαμβάνει ένα αρχείο σε μορφή .mp3 με ολόκληρο τον ύμνο. Welcome to Timor Leste - Επίσημος τουριστικός ιστότοπος του Ανατολικού Τιμόρ.
Ανάγλυφο από τα Φάρσαλα (Μουσείο του Λούβρου αρ. Ma 701)

Το ανάγλυφο από τα Φάρσαλα που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου με αριθμό καταλόγου Μa 701 βρέθηκε στα Φάρσαλα και αγοράστηκε για το μουσείο το 1863.

 Είναι από μάρμαρο της Πάρου. Το ανάγλυφο αναπαριστάνει δύο γυναίκες που κρατούν άνθη στο χέρι. Είναι στραμμένες η μία προς την άλλη. Φοράνε πέπλο και μαντήλι στα μαλλιά, τον λεγόμενο κεκρύφαλο. Πρόκειται για επιτύμβιο ανάγλυφο, το οποίο ανήκε σε στήλη που έχει χαθεί. Εικονίζει την Δήμητρα και την Περσεφόνη να κρατούν άνθη. Το ανάγλυφο είναι έργο θεσσαλικής τέχνης, που διαφέρει από τα έργα πελοποννησιακών και αττικών εργαστηρίων. Διαπνέεται από φυσικότητα και μοιάζει περισσότερο με έργο ζωγραφικής, παρά με ανάγλυφο. Χρονολογείται στο 470-460 π.Χ. Καρλ Άουγκουστ Μπάουμαϊστερ (1885). Denkmäler des klassischen Altertums zur Erläuterung des Lebens der Griechen und Röme. Μόναχο και Λειψία: R. Oldenbourg. σελίδες 341-343. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011. Παρουσίαση του αναγλύφου από το Μουσείο του Λούβρου Γεώργιος Παπαγεωργίου. Τεχνικές της Ελληνικής μεταφυσικής (pdf) (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 22 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2012.
Κόμι Σελόμ Κλασού

Ο Κόμι Σελόμ Κλασού (Komi Sélom Klassou, 10 Φεβρουαρίου 1960-) είναι πολιτικός από το Τόγκο και διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 10 Ιουνίου 2015 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Έχει διατελέσει υπουργός και αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης.

 Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1960 στο Νοτσέ της επαρχίας Αό. Διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλητισμού στις 8 Οκτωβρίου 2000, υπηρετώντας στο αξίωμα ως τον διορισμό του ως υπουργού Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 29 Ιουλίου 2003. Διηύθυνε την προεκλογική εκστρατεία του προέδρου Φωρ Γκασινγκμπέ για τις προεδρικές εκλογές του 2005 και μετά την ανακήρυξη του νικητή Φωρ από το Συνταγματικό Δικαστήριο, ο Κλασού την αποκάλεσε "μια σπουδαία νίκη για το λαό του Τόγκο".Ο Κλασού υπηρέτησε ως υπουργός Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επί 4 και πλέον έτη. Ήταν στην κορυφή της λίστας των υποηφίων με το κόμμα RPT στην περιφέρεια Αό κατά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 και κέρδισε μία έδρα. Στις 24 Νοεμβρίου 2007 εξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, και αντικαταστάθηκε στο χαρτοφυλάκιό του στην κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2007.Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του RPT.Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 2013, ο Κλασού επανεξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης στις 2 Σεπτεμβρίου 2013.Έπειτα από την επανεκλογή του προέδρου Φωρ Γκνασινγκμπέ στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2015, ο επανεκλεγείς πρόεδρος διόρισε τον Κλασού ως αντικαταστάτη του Κουέζι Αουμέι-Ζουνού στην πρωθυπουργία στις 5 Ιουνίου 2015.Στις 4 Ιανουαρίου 2019 υπέβαλε την παραίτησή του, για να επαναδιοριστεί στις 24 Ιανουαρίου με τα σημαντικότερα υπουργεία να παραμένουν στα ίδια πρόσωπα.
Εξωκκλήσι Προφήτη Ηλία (Όλυμπος)

Το Εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία είναι εξωκκλήσι κοντά στις κορυφές του Ολύμπου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τον άγιο στις 20 Ιουλίου. Το εξωκκλήσι είναι το υψηλότερο εκκλησιαστικό κτίριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας παγκοσμίως.Ο Άγιος Διονύσιος, ιδρυτής της Μονής της Αγίας Τριάδας (σήμερα γνωστή ως Μονή Αγίου Διονυσίου), ίδρυσε επίσης το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία τον 16ο αιώνα. Χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου οικοδομήματος. Ο Διόνυσος, που ασκήτευε, λέγεται ότι κατά καιρούς ζούσε στο εξωκκλήσι.

 Η κορυφή Προφήτης Ηλίας σε υψόμετρο 2.803 μέτρων βρίσκεται κοντά στις ψηλότερες κορυφές του Ολύμπου (Μύτικας και Στεφάνι). Τα πλησιέστερα ορεινά καταφύγια είναι το Καταφύγιο Αποστολίδη (430 μέτρα μακριά) και το Καταφύγιο Χρήστος Κάκκαλος (περίπου 600 μέτρα μακριά). Το εξωκκλήσι χτίστηκε στην κορυφή του όρους Προφήτης Ηλίας. Τα κύρια οικοδομικά υλικά ήταν οι γύρω πέτρες. Το δάπεδο του εξωκκλησίου είναι καλυμμένο με πέτρινες πλάκες, οι εξωτερικοί τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από πολυεπίπεδες πέτρες, χωρίς περαιτέρω συνδετικό υλικό. Καλυμμένη με πέτρινες πλάκες, η οροφή στηρίζεται σε συμπαγή ξύλινη κατασκευή για την υποστήριξη του φορτίου του χιονιού. Ένα αίθριο προστατεύεται στην ανατολική και νότια πλευρά από φυσικό πέτρινο τοίχο, που έχει είσοδο στη βόρεια πλευρά. Η χαμηλή είσοδος στο εξωκκλήσι βρίσκεται στη νότια πλευρά του κτιρίου. Στο εσωτερικό υπάρχουν αγιογραφίες και ένας μικρός βωμός, πλαισιωμένος από εικόνες που απεικονίζουν αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δίνει στους πιστούς την ευκαιρία να ανάψουν ένα κερί.
Αντονέλλο ντα Μεσσίνα

Ο Αντονέλλο ντα Μεσσίνα ή Αντονέλλο της Μεσσήνης (Antonello da Messina, 1430 - Φεβρουάριος 1479) ήταν Ιταλός ζωγράφος από τη Μεσσήνη της Σικελίας, κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης.

 Γεννήθηκε στη Μεσσήνη της Σικελίας και εργάσθηκε εκεί καθώς και σε άλλες πόλεις, όπως στη Βενετία κατά την περίοδο 1430-1478. Από νεαρή ηλικία μυήθηκε στη καλλιτεχνία από τον πατέρα του, που ήταν γλύπτης, και αναδείχθηκε ζωγράφος όταν πρώτος ζωγράφισε τη σημαία της πατρίδας του Μεσσήνης και της απέναντι πόλεως Ρηγίου (Ρέτζιο). Αργότερα πήγε στη Νεάπολη όπου εκεί επηρεάσθηκε από τη μελέτη της φλαμανδικής ζωγραφικής μαθαίνοντας τα μυστικά της ελαιογραφίας που τότε εισήχθη στην Ιταλία από τους Φλαμανδούς. Συνδυάζοντας έτσι την ιταλική αυστηρότητα του σχεδίου με τα λαμπρά χρώματα της φλαμανδικής τεχνοτροπίας δημιούργησε πλείστα έργα που διατηρούνται και εκτίθενται σήμερα στα διάφορα μουσεία κυρίως της Ευρώπης εκτιμώμενα ιδιαίτερα τα προσωπογραφικά του για την εκφραστικότητα των προσώπων, την απλότητα και ακρίβεια των γραμμών, καθώς και για τη διαφάνεια και ένταση των χρωματισμών. Ο Αντονέλλο άσκησε μεγάλη επιρροή στην ιταλική ζωγραφική ιδίως στη Σχολή της Βενετίας. Από τα καλλίτερα γνωστά του έργα είναι: ο "Κοντοτιέρος" (Μουσείο του Λούβρου), η "Προσωπογραφία" (Μουσείο του Βερολίνου), το "Σώμα του Χριστού" (Μουσείο της Βιέννης), ο "Άγιος Ιερώνυμος" (Μουσείο του Λονδίνου), ο "Άγιος Σεβαστιανός" (Μουσείο της Δρέσδης) κ.ά. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori, 1550 (Τζόρτζιο Βαζάρι, Οι βίοι των εξοχοτέρων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων -αποσπασματική ελληνική μετάφραση από τον Στέλιο Λυδάκη, "Κανάκης", 1995)
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2014-15

Το Κύπελλο Κύπρου 2014-15 ήταν η 40η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (38η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2014-15. Νικητής ήταν ο Απόλλων για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Απόλλων και η ΑΕΚ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 8 Απριλίου 2015 στο Αθλητικό Κέντρο Σπύρος Κυπριανού στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Απόλλων με σκορ 3-0 σετ (25-10, 25-21, 25-13). ΚΟΠΕ, επιμ. (10 Μαρτίου 2015) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2014 – 2015. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2015. https://web.archive.org/web/20150728201201/http://www.volleyball.org.cy/docs/201415/CupWomA_201415.pdf. Κύπελλο ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας γυναικών 2014-15 - Αποτελέσματα Αρχειοθετήθηκε 2016-04-05 at Archive.is Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος γυναικών Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2014-15
Σέυμουρ Παπέρτ

Ο Σέυμουρ Παπέρτ (αγγλ.: Seymour Aubrey Papert, 29 Φεβρουαρίου 1928 - 31 Ιουλίου 2016) ήταν Νοτιοαφρικανός μαθηματικός, επιστήμονας της πληροφορικής και της εκπαίδευσης και μέλος του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης. Είναι ένας από τους πρωτοπόρους της τεχνητής νοημοσύνης. Επινόησε τη γλώσσα προγραμματισμού Logo.

 Γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1928 στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Witwatersrand το 1949. Το 1952 έγινε κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στα Μαθηματικά από το ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1959 απέκτησε ένα ακόμη διδακτορικό δίπλωμα στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Ο Παπέρτ εργάστηκε ως ερευνητής σε διάφορους φορείς μεταξύ των οποίων το St. John's College (Cambridge), το Institut Henri Poincaré στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, το Πανεπιστήμιο της Γενεύης και το Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής του Ηνωμένου Βασιλείου στο Λονδίνο προτού γίνει ερευνητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης. Διατήρησε τη συγκεκριμένη θέση μέχρι το 1967 προτού γίνει καθηγητής εφαρμοσμένων μαθηματικών και διευθυντής του Εργαστηρίου της Επιστήμης των Υπολογιστών και Τεχνητής Νοημοσύνης του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης μέχρι το 1981. Ο Παπέρτ διεξήγαγε έρευνα σε θεωρίες μάθησης και είναι γνωστός για την εστίασή του στην επίδραση των νέων τεχνολογιών γενικά στη μάθηση και ειδικότερα στα σχολεία ως οργανισμούς μάθησης. Έχει επηρεάσει σημαντικά τον τομέα της εκπαιδευτικής τεχνολογίας. Ο Παπέρτ συνέδραμε καταλυτικά στην ανάπτυξη του εποικοδομητισμού (constructionism) που βασίζεται στη δουλειά του Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget). Εργάστηκε με τον Πιαζέ στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης από το 1958 μέχρι το 1963 και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πιο έξυπνους και επιτυχημένους μαθητές του. Ο Πιαζέ είπε κάποτε ότι κανείς δεν κατανοεί καλύτερα τις ιδέες του από τον Παπέρτ. Ο Παπέρτ πρότεινε διαφορετικούς τρόπους εκπαίδευσης των μαθητών στα σχολεία που βασίζονται στις συγκεκριμένες θεωρίες μάθησης. Ανέπτυξε τη γλώσσα προγραμματισμού Logo ως ένα τεχνολογικό εργαλείο που θα βελτιώνει τους τρόπους με τους οποίους τα παιδιά σκέπτονται και επιλύουν προβλήματα. Στο γραφικό περιβάλλον της γλώσσας εμφανίζεται ένα μικρό ρομπότ με τη μορφή χελώνας που χρησιμοποιείται από τα παιδιά για την επίλυση προβλημάτων. Ένας από τους κύριους σκοπούς του Ιδρύματος Logo είναι η βελτίωση της ικανότητας απόκτησης γνώσεων. Ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας «Ένας Φορητός Υπολογιστής ανά Παιδί (One Laptop Per Child - OLPC)» για την κατασκευή και διανομή φθηνών φορητών υπολογιστών μάθησης σε αναπτυσσόμενες χώρες. Συνεργάστηκε επίσης με τη Lego στο ζήτημα των εκπαιδευτικών ρομποτικών εργαλείων Lego Mindstorms.
Νταγκ Μπέργκαμ

Ο Ντάγκλας Τζέιμς Μπέργκαμ (αγγλικά: Douglas "Doug" James Burgum, 1 Αυγούστου 1956), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, επενδυτής και πολιτικός, που υπηρετεί ως 33ος Κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα από το 2016. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.Πριν ενασχοληθεί με την πολιτική, ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της Microsoft. Επίσης, είναι ιδρυτής της κτηματομεσιτικής και κατασκευαστικής εταιρείας "Kilbourne Group" που εδρεύει στο Φάργκο. Από το 1983 έως το 2001, ήταν ιδιοκτήτης και πρόεδρος της εταιρείας λογιστικού λογισμικού "Great Plains Software", την οποία πούλησε στην Microsoft το 2001, έναντι 1,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων.Πολιτικά, θεωρείται ότι ανήκει στην πτέρυγα των μετριοπαθών Ρεπουμπλικανών.

 Ο Νταγκ Μπέργκαμ, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1956, στο Άρθουρ της Βόρειας Ντακότα, από τον Τζόζεφ Μπέργκαμ και την Κάθριν Κίλμπερν. Σπούδασε πανεπιστημιακές σπουδές στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Ντακότα στο Φάργκο, λαμβάνοντας πτυχίο το 1978. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (MBA) στην διοίκηση επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ (1980). Προσωπικά στοιχεία Από το 1991 έως το 2003, ήταν παντρεμένος με την Κάρεν Στόκερ, με την οποία έχουν αποκτήσει τρια παιδιά. Το 2016, παντρεύτηκε την Κάθριν Χέλγκας. Διαμένει στο Φάργκο.Η προσωπική του περιουσία, ξεπερνά τα 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Στις εκλογές του 2016 για το αξίωμα του Κυβερνήτη της Βόρειας Ντακότα, ο Μπέργκαμ, αφού είχε λάβει το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, κατάφερε να εκλεγεί 33ος Κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα με ποσοστό 76,52%, έναντι 19,39% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη το 2020, με ποσοστό 65,84%, έναντι 25,38% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς του.
Αρβανίτικα κάλαντα

Τα Κάλαντα αποτελούν δημοτικά ευχετικά τραγούδια που ψάλλονται εθιμικά κάθε χρόνο κυρίως την παραμονή μεγάλων θρησκευτικών εορτών (Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς, Θεοφανίων, ακόμη και των Βαΐων (ή Λαζάρου), με εξαίρεση της Μεγάλης Παρασκευής που είναι κατανυκτικά.

 τσιράνι = κίτρινα λουλουδάκια με τα οποία τα παιδιά στόλιζαν τα καλαθάκια τους για να τραγουδήσουν τα κάλαντα Ασπασία Μίχα-Λαμπάκη «Θίσβη: καταγραφή ηθών και εθίμων, δημοσιευμένο στον συλλογικό τόμο Θίσβη: μια πόλη-μια ιστορία, έκδοση της Panthisvian Society, Θίσβη 2000,σελίδα 143» https://www.marko.gr/category/laografia/ Προσωπική ιστοσελίδα https://www.marko.gr/category/laografia/
Seven Churches

Το Seven Churches είναι το ντεμπούτο άλμπουμ του αμερικανικού death metal συγκροτήματος Possessed. Ο τίτλος του δίσκου αναφέρεται στις Επτά Εκκλησίες της Αποκάλυψης, οι οποίες αναφέρονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Το "The Exorcist" ξεκινάει με τη γνωστή έναρξη του Tubular Bells του Μάικ Όλντφιλντ, έκδοση που χρησιμοποιήθηκε στο ομώνυμο γνωστό θρίλερ του 1973, η οποία αποδόθηκε ακριβώς ίδια και στο Seven Churches. Το About.com, κατέταξε τον δίσκο πρώτο στη λίστα "10 Essential Death Metal albums".

 Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε κατά τις ανοιξιάτικες διακοπές του 1985, με πρωτεργάτες τους Τζεφ Μπεκέρα και Λάρι ΛαΛόντε, οι οποίοι φοιτούσαν στο Pinole Valley High School. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και καθιέρωσε το συγκρότημα ως έναν από τους προπάτορες του death metal. Για την προώθηση του δίσκου, οι Possessed εμφανίστηκαν ζωντανά στο φεστιβάλ "WWIII" του Μόντρεαλ στις 30 Νοεμβρίου 1985, μαζί με ονόματα όπως οι Celtic Frost, Destruction, Voivod, κ.α. μπροστά σε 7.000 θεατές. Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε μορφή κασέτας και δίσκου βινυλίου από την "Banzai Records" στον Καναδά, όπως και από την "Combat" σε κασέτα και CD. Η ευρωπαϊκή έκδοση του άλμπουμ σε μορφή δίσκου βινυλίου πραγματοποιήθηκε από την "Roadrunner Records".Στις 15 Δεκεμβρίου του 2003, εκδόθηκε σε μορφή πενταπλού 7" βινυλίου από την "Century Media Records", στην περιορισμένη έκδοση των πεντακοσίων αντιτύπων, ενώ πέντε χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε σε μορφή Digipak από την ίδια δισκογραφική εταιρεία. Επίσης, στις 8 Ιουλίου 2014, η "High Roller Records" κυκλοφόρησε το άλμπουμ σε μορφή δίσκου βινυλίου στον περιορισμένο αριθμό των 666 αντιτύπων. Το "Seven Churches" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζεφ Μπεκέρα - φωνητικά, μπάσο Λάρι ΛαΛόντε - κιθάρα Μάικ Τοράο - κιθάρα Μάικ Σους - τύμπανα Ράντι Μπερνς - πλήκτρα Possessed - Seven Churches - Encyclopaedia Metallum Seven Churches - Possessed | Songs, Reviews, Credits | AllMusic
Σχολική παιδαγωγική

Η σχολική παιδαγωγική είναι ένα θεματικό πεδίο της παιδαγωγικής (επιστήμες της αγωγής). Ως επιστημονικός τομέας, η σχολική παιδαγωγική ασχολείται σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο με την ανάπτυξη και την αλληλεπίδραση επιστημονικών εννοιών που αφορούν την οργάνωση της σχολικής ζωής και της διδασκαλίας. Η σχολική παιδαγωγική, ως τομέας που άπτεται των προαναφερθεισών λειτουργιών, υπάρχει σε λίγες μόνο ευρωπαϊκές Χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας.

 Η σχολική παιδαγωγική αποτελεί μέρος των επιστημών της αγωγής. Ασχολείται με όλες τις εκφάνσεις της διδασκαλίας και της σχολικής μάθησης στις κρατικές σχολικές μονάδες. Περιγράφει τα πολυάριθμα πεδία μιας σχολικής μονάδας και τις επιστημονικές βάσεις της διδασκαλίας και της μάθησης σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα οργανωμένο με γνώμονα την κοινωνία και το κράτος. Καθορίζει επίσης τις δυνατότητες μάθησης και διδασκαλίας για εκπαιδευτικούς και μαθητές, έχοντας ως στόχο την αύξηση των πιθανοτήτων επιτυχίας στο χώρο του σχολείου. Το δίλημμα με το οποίο έρχεται αντιμέτωπη η σχολική παιδαγωγική είναι ότι δεν μπορεί να φέρει ιδέες και καινοτόμα σχέδια στα σχολεία, αντιθέτως πρέπει πάντα να ξεπερνάει τα εμπόδια της σχολικής γραφειοκρατίας και της εκπαιδευτικής πολιτικής που έχουν συντηρητικές τάσεις. Οι περιορισμοί αυτοί εξηγούν επίσης το γεγονός ότι η σχολική παιδαγωγική κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει ελάχιστα διαφοροποιηθεί. Στόχος είναι να αποτελέσει μια περιγραφική επιστήμη με την περιγραφή των φαινομένων του σχολείου και την ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης ορολογίας και θεωρητικών βάσεων. Εντούτοις είναι επίσης στόχος να αποτελέσει εποικοδομητικό επιστημονικό τομέα, στο πλαίσιο του οποίου αναπτύσσονται μοντέλα, μέθοδοι και έννοιες που θα έπρεπε να εξασφαλίζουν υψηλότερες πιθανότητες επιτυχίας στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές στο χώρο του σχολείου. Προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, γίνεται επίσης χρήση εμπειρικών ερευνών η οποίες θα έπρεπε να παρέχουν σχετικές πληροφορίες. Η μέχρι σήμερα αξιωματική παραδοχή της ενότητας θεωρίας και πράξης (Τζανκ/Μάγερ 2002) ή, με άλλα λόγια, "ως η επιστήμη της πράξης για την πράξη" (Κρον. 2004, σελ. 31) δεν είναι πλέον αποδεκτή. Κρύβει στην πραγματικότητα τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των θεωρητικών παραδοχών και της διδακτικής δράσης σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στο εσωτερικό μιας κρατικής οργάνωσης και ενός κοινωνικού πλαισίου (βλ. Kosel 2007). Η πιο προφανής διαφορά είναι ότι σε θεωρητικό επίπεδο μπορεί να δημιουργηθεί οτιδήποτε με τρόπο λογικό, χωρίς να χρειάζεται να ληφθούν υπόψη οι συνέπειες για ό,τι έχει δημιουργηθεί. Στη διδακτική δράση αξίζει μόνο το "εδώ και τώρα", χωρίς να μπορεί να ανατραπεί μια απόφαση που έχει ληφθεί. Αργά ή γρήγορα, οι συνέπειες αυτής της δράσης θα πρέπει, συνεπώς, να ληφθούν υπόψη.
Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας

Το έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας καθιερώθηκε το 1991. Συναντάται σε δύο μορφές : στο επίσημο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση (μείζον) και στο μικρότερο, που αφορά λιγότερο επίσημες περιστάσεις.

 Το έμβλημα είναι ένας θυρεός χωρισμένος σε τέσσερα ισόπαχα τετράγωνα. Σε κάθε τετράγωνο απεικονίζεται ένα ζώο. Το περίγραμμα του θυρεού είναι μαύρο και τα τετράγωνα είναι κίτρινα και λευκά. Ειδικότερα, στο πρώτο επάνω και στο δεύτερο κάτω τετράγωνο απεικονίζεται η κεφαλή ενός μαύρου βοδιού με κέρατα, που φορά στέμμα και βγάζει έξω τη γλώσσα του. Στα δύο αυτά τετράγωνα το ζώο που εικονίζεται είναι πανομοιότυπο. Στο δεύτερο πάνω τετράγωνο υπάρχει ένας κόκκινος γρύπας και στο κάτω αριστερά τετράγωνο ένας επίσης κόκκινος αετός. Και τα δύο ζώα κοιτούν προς τα αριστερά και έχουν έξω τις γλώσσες. Το βόδι εικονίζεται δύο φορές γιατί τόσα ήταν τα Δουκάτα στα οποία επί αιώνες υποδιαιρούνταν το Μεκλεμβούργο: το Μεκλεμβούργο-Σβερίν και το Μεκλεμβούργο-Στρέλιτς. Αμφότερα χρησιμοποιούσαν την ίδια σημαία και εθνόσημο. Το μικρότερο έμβλημα αποτελεί παραλλαγή του μείζονος εμβλήματος.Σε αυτό παρουσιάζεται ουσιαστικά το μισό του θυρεού στο μείζον έμβλημα και τα ζώα που συμβολίζουν το Μεκλεμβούργο (ένα μαύρο βόδι) και την Δυτική ή Πρόσω Πομερανία (κόκκινος γρύπας). Αυτά περιέχονται και στην κρατική σημαία του κρατιδίου. Τα ζώα του πρώτου και του τέταρτου τετραγώνου (το βόδι) συμβολίζει την επαρχία του Μεκλεμβούργου και ο γρύπας στο πάνω δεξιά τετράγωνο εκπροσωπεί την πρωσσική επαρχία της Πομερανίας, από τις οποίες ιδρύθηκε το κρατίδιο. η παρουσία του κόκκινου αετού οφείλεται στο ότι είναι και σύμβολο του Βραδεμβούργου. Το τελευταίο αφορά το γεγονός ότι όταν διαλύθηκαν το κρατίδιο το 1952 και επανασυστάθηκε το 1990, βασίστηκε αυτή η ανασύσταση σε συγκεκριμένα σύνορα, στα οποία είχε βασιστεί η διοικητική διαίρεση της πάλι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας. Το έμβλημα του κρατιδίου στις Σημαίες του Κόσμου. Έμβλημα του Βραδεμβούργου Σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Ταντέ Σισοφσκί

Ο Ταντέους Σισόφσκι, γνωστός ως Ταντέ Σισοφσκί (16 Φεβρουαρίου 1927 - 24 Φεβρουαρίου 2005), ήταν Γάλλος ποδοσφαιριστής, πολωνικής καταγωγής, ο οποίος υπήρξε από τους καλύτερους επιθετικούς των γαλλικών γηπέδων τη δεκαετία του 1950. Έχοντας πετύχει συνολικά 206 γκολ παραμένει ένας από τους καλύτερους σκόρερ όλων των εποχών στην Α' κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος.

 Πολωνικής καταγωγής και ανθρακωρύχος από ηλικία 14 ετών, όπως και ο Ρεϊμόν Κοπά, ο Σισό εργαζόταν σε καθημερινή βάση στα ανθρακωρυχεία με τα αδέρφια του. Τις Κυριακές έπαιζε ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στην κορυφή της επίθεσης της ΟΣ Πιέν, ομάδας από την περιοχή της Μερτ-ε-Μοζέλ, έχοντας ως συμπαίκτη του τον Ροζέ Πιαντονί. Στη συνέχεια αναχώρησε με προορισμό την ΦΚ Μετς, όπου πέτυχε 45 τέρματα σε διάστημα 4 σεζόν. Στη γαλλική πρωτεύουσα και συγκεκριμένα στην Ρασίνγκ, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους πληρέστερους μεσοεπιθετικούς της μεταπολεμικής Γαλλίας, έχοντας διακριθεί ως πρώτος σκόρερ του γαλλικού πρωταθλήματος το 1956, το 1957, το 1959 και δεύτερος πίσω από τον Ζυστ Φονταίν το 1960. Αν και εκμεταλλεύτηκε την επιθετική τακτική του αγωνιστικού προφίλ της Παρί, η αίσθηση του γκολ αλλά και η δύναμη των σουτ του ήταν αξιοθαύμαστες. Οι αρκετοί τραυματισμοί του, εκ των οποίων δύο κατάγματα, κόστισαν στον Σισοφσκί ένα σημαντικό κομμάτι της καριέρας του, γεγονός ωστόσο που δεν του απαγόρευσε να βρίσκεται με 206 γκολ, μέχρι σήμερα, στην τέταρτη θέση των σκόρερ όλων των εποχών του γαλλικού πρωταθλήματος, πίσω από τους Ντέλιο Όνις (299), Μπερνάρ Λακόμπ (255) και Ερβέ Ρεβελί (216). Η διεθνής καριέρα του Σισοφσκί, αν και σύντομη εξαιτίας των τραυματισμών του (είχε 13 συμμετοχές στη διάρκεια των οποίων πέτυχε 11 τέρματα), σημαδεύτηκε από έναν αγώνα μεταξύ της Γαλλίας και του Βελγίου στις 11 Νοεμβρίου 1956 (6-3) για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Στην έδρα της Ρασίνγκ, όπου προπονούνταν επί τέσσερα χρόνια, ο Ταντέ Σισοφσκί πέτυχε πέντε τέρματα, επίτευγμα που έχει επαναληφθεί μόλις μία φορά στην ιστορία της Εθνικής Γαλλίας, συγκεκριμένα το 1913, από τον Εζέν Μαές. ΟΣ Πιέν (νέοι) 1947-1952 : ΦΚ Μετς (116 αγώνες και 45 γκολ στο πρωτάθλημα) 1952-1960 : ΡΚ Παρί (207 αγώνες και 152 γκολ στο πρωτάθλημα) 1960-1961 : Βαλανσιέν ΦΚ (28 αγώνες και 9 γκολ στο πρωτάθλημα) 1961-1962 : ΦΚ Ναντ (19 αγώνες χωρίς γκολ στο πρωτάθλημα) Ομεκούρ (ερασιτέχνες) Πρώτος σκόρερ του Γαλλικού Πρωταθλήματος : 1956 (31 γκολ), 1957 (33 γκολ) και 1959 (30 γκολ), με την ΡΚ Παρί Πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Β' Κατηγορίας Γαλλίας : 1951 (23 γκολ - με την ΦΚ Μετς) Bertrand Munier : "Lorraine Etoiles du Sport" (Éditions Serpenoise 2008) Στατιστικά του Ταντέ Σισοφσκί στο footballdatabase.eu Προφίλ του Ταντέ Σισοφσκί στην ιστοσελίδα της FFF
Δυτική Γερμανία

Δυτική Γερμανία (γερμανικά: Westdeutschland‎) ήταν η ονομασία στην καθομιλουμένη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (γερμανικά: Bundesrepublik Deutschland) από από τη σύστασή της στις 23 Μαΐου 1949 μέχρι τη Γερμανική επανένωση, μέσω της ενσωμάτωσης της Ανατολικής Γερμανίας (Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας) στις 3 Οκτωβρίου 1990. Η Δυτική Γερμανία συνόρευε βόρεια με τη Δανία, ανατολικά με την Ανατολική Γερμανία και την Τσεχοσλοβακία, νότια με την Ελβετία και την Αυστρία και δυτικά με Γαλλία, Βέλγιο και Ολλανδία. Κατείχε το δυτικό και νοτιοανατολικό τμήμα της σημερινής Γερμανίας· προσωρινή πρωτεύουσά της υπήρξε η Βόννη και μεγαλύτερη πόλη το Αμβούργο. Με τη Δυτική Γερμανία συσχετιζόταν και το έδαφος του Δυτικού Βερολίνου.

 Μετά την ήττα και τη συνθηκολόγηση της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής άρχισαν την κατοχή της Γερμανίας. Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες ίδρυσαν τη Δυτική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση ίδρυσε σοσιαλιστικό κράτος στην περιοχή, τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Ο πρώτος καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο Κόνραντ Αντενάουερ, έθεσε ως προτεραιότητά του την ενσωμάτωση της χώρας στη Δυτική Ευρώπη. Χάρη στη βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσαλ, η οικονομία ανέκαμψε γρήγορα. Η Γερμανική επανένωση επιτεύχθηκε στο πλαίσιο γενικότερων πολιτικών, που σημειώθηκαν ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη. Στις 9 Νοεμβρίου 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και η χώρα επανενώθηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου 1990. Είχε έκταση 248.577 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 61.700.000 κατοίκους. Η ψηλότερη κορυφή (3.000 μέτρα) ήταν το Σπίσσε στη Βαυαρία. Είχε επίσης 220 λίμνες όπως η λίμνη της Κωνσταντίας (538 τ.χλμ.), τη Χιμ (85 τ.χλμ.), την Άμμερ (47 τ.χλμ.), τη Σταινχούντερ (32 τ.χλμ.), τη Στάρνμπεργκ (63 τ.χλμ.) και άλλες. Η Δυτική Γερμανία ήταν από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου και είχε πολλά ορυκτά, όπως τον γαιάνθρακα (143.615.000 τόνοι τον χρόνο). Παρήγαγε αυτοκίνητα, τηλεοράσεις και είχε πάνω από 50.000 επιχειρήσεις, εργοδοτώντας πάνω από 8 εκατομμύρια Γερμανούς ή από άλλες χώρες και Έλληνες.
Άνω Γαρούνα Κέρκυρας

Η Άνω Γαρούνα είναι χωριό της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων. Η Άνω Γαρούνα έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός

 Η Άνω Γαρούνα είναι χωριό της κεντρικής Κέρκυρας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του βουνού Άγιοι Δέκα, κοντά στον επαρχιακό δρόμο Κέρκυρας-Αγίου Ματθαίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει 17 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Η τοπική κοινότητα Άνω Γαρούνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,989 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων της Κέρκυρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Γαρούνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Κατά την πρώτη, προήλθε από οικογένεια που ήλθε από την Πάργα το 1473 με το επώνυμο Γαρούνη. Κατά την δεύτερη εκδοχή, από Γάλλο βαρόνο που προερχόταν από την ομώνυμη περιοχή της Γαλλίας και στον οποίο, πιθανόν, παραχωρήθηκαν τιμάρια στην περιοχή από τους Ανδεγαυούς που κατείχαν την Κέρκυρα. Το χωριό, κτισμένο στις πλαγιές του βουνού Άγιοι Δέκα, είναι από τα παλαιότερα της Κέρκυρας. Σε πολλά σημεία διατηρεί αναλλοίωτη την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική, όπως τα χαρακτηριστικά σπίτια βαμμένα στο τυπικό ροζ-ώχρα χρώμα του νησιού. Στην περιοχή λειτουργούν βιοτεχνίες κεραμικών και παραδοσιακών προϊόντων, όπως κουμ-κουάτ. Η εκκλησία της Παναγίας (16ος – 17ος αιώνας) Το παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, ανατολικά του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=TuaiY6hJxe4
Φρειδερίκος της Έσσης

O Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich, (24 Μαΐου 1771 - 24 Φεβρουαρίου 1845) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ. Έγινε στρατηγός στη Δανία και κυβερνήτης της Νορβηγίας (1810-13) και των δουκάτων Σλέσβιχ και Χόλσταϊν (1836-42).

 Γεννήθηκε στο Γκόττορπ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου πρίγκιπα της Έσσης, στρατάρχη στη Δανία & διοικητή του στρατού της Νορβηγίας και της Λουίζας των Όλντενμπουρκ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας. Από νέος ακολούθησε σταδιοδρομία στο στρατό. Έγινε συνταγματάρχης (1778), υποστράτηγος (1783) και αντιστράτηγος (1789). Διηύθυνε το Βασιλικό Σύνταγμα και έγινε κυβερνήτης του Ρέντσμπορκ και στρατηγός του Πεζικού. Εστάλη στη Νορβηγία ως γενικός διοικητής (1809-13). Κατά τη διάρκεια του ΣΤ΄ Συνασπισμού εναντίον του Ναπολέοντα Α΄, η Δανία πήρε το μέρος της Γαλλίας, βοηθώντας τον στρατό του Λουί-Νικολά Νταβού. Όταν η Γάλλοι έχασαν στη Λειψία (Λάιπτσιχ) το 1813, ο Φρειδερίκος επέστρεψε με τον στρατό του στη Δανία, χωρίς να βλαφθεί. Νίκησε στη μάχη του Ζέχεστετ· η συνθήκη του Κηλ το 1814 τερμάτισε τις εχθροπραξίες με τη Σουηδία. Έγινε κυβερνήτης του Ρέντσμπορκ, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως διοικητής των δουκάτων Σλέσβιχ & Χόλσταϊν και προήχθη σε στρατάρχη. Έλαβε τη διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος (1801) και του μεγάλου διοικητή του Τάγματος του Ντάννεμπορκ (1813). Στο τέλος της ζωής του έζησε στην ιδιοκτησία Πάνκερ της Βαλτικής. Απεβίωσε το 1845 σε ηλικία 74 ετών. Νυμφεύτηκε το 1813 την Κλάρα φον Μπρόκντορφφ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός.
Αντόνιο Ντέιβις

Ο Αντόνιο Ντέιβις (Antonio Lee Davis) είναι Αμερικάνος πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος 31 Οκτωβρίου 1968 στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Με ύψος 2,06μ. αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.

 Αποφοίτησε από το University of Texas at El Paso και στη συνέχεια μετακόμοισε στην Ευρώπη για να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα καλαθοσφαιριστή. Για δύο χρονιές αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1990 έως το 1992. Ικανός ριμπάουντερ και σκόρερ ο Ντέιβις υπήρξε ο κορυφαίος παίκτης της ομάδας του ΠΑΟ που το διάστημμα εκείνο βρισκόταν σε διαδικασία ανανέωσης και έτσι δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο περιοριζόμενος να προσφέρει θέαμα με τις ικανότητες του στα καρφώματα, ενώ το 1992 αναδείχθηκε κορυφαίος ριμπάουντερ του ελληνικού πρωταθλήματος με 14,6 κατά μέσο όρο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για μια χρονιά στη Φίλιπς Μιλάνο. Το ΝΒΑ ήταν αναμενόμενος προορισμός στην καριέρα του και η παρουσία του στο πρωτάθλημα αυτό συνοδεύτηκε από μια επιτυχημένη σταδιοδρομία δεκατριών ετών στις ομάδες Ιντιάνα Πέισερς (1993-1999), Τορόντο Ράπτορς (1999-2003, 2006), Σικάγο Μπουλς (2003-2005), Νιου Γιορκ Νικς (2005-2006). Το 2001 αγωνίστηκε στο All-Star Game με την ομάδα της Ανατολικής περιφέρειας. Την περίοδο 2005-06 ο Ντέιβις εξελέγη πρόεδρος της ένωσης των αθλητών του ΝΒΑ. Υπήρξε επίσης διεθνής με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ και αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2002. Full career Basketpedya.com Συνέντευξη Αντόνιο Ντέιβις στο SentraGoal Αρχειοθετήθηκε 2012-11-27 στο Wayback Machine.
Θεοδώρητος ο Κύρου

Ο Θεοδώρητος (393 – 457) ήταν σημαντικός συγγραφέας, δεινός θεολόγος και χριστιανός επίσκοπος της Κύρρου (423-457), πρωτεύουσας της συριακής επαρχίας της Κυρρηστικής. Θεωρείται ως «ο μεγαλύτερος ερμηνευτής της Ανατολής».

 Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας. Έλαβε εκπαίδευση στη μονή του Αγίου Ευπρέπιου κοντά στην Αντιόχεια. Διορίστηκε διάκονος από τον επίσκοπο Πορφύριο τον Γαζαίο και εκλέχτηκε επίσκοπος Κύρου το 420 και το 423. Ως μαθητής του Διόδωρου από την Ταρσό και του Θεόδωρου της Μοψουεστίας (Μόψου), συμμετείχε στη μειοψηφία της Συνόδου της Εφέσου το 431 η οποία εκδίωξε τον Νεστόριο. Εντούτοις, η "ληστρική" Σύνοδος της Εφέσου το 449 εκδίωξε τον ίδιο και τον εξανάγκασε να αποσυρθεί στη μονή Απάμειας. Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας, όμως, τον επανέφερε στην προηγούμενη θέση του. Πέθανε είτε στην Κύρο είτε στη μονή κοντά στην Απάμεια. Τα μέλη της Ε' Οικουμενικής Συνόδου το 553 «τὰ τε γραφέντα παρὰ Θεοδωρήτου κατὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ τῶν δώδεκα κεφαλαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου, καὶ τὴν λεγομένην [προς] Ἴβα[ν] [Εδέσσης] ἐπιστολήν, συνοδικῶς ἀνεθεμάτισάν τε καὶ ἐβδελύξαντο», όπως επίσης και εκείνους που είχαν συγγράψει ή επρόκειτο να συγγράψουν προς υπεράσπισή του. Υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας. Έχουν επιζήσει έως τις μέρες μας έργα, ομιλίες και επιστολές του ερμηνευτικά, ιστορικά, πολεμικής και δογματικά. Αλλά το κύριο έργο του είναι η Εκκλησιαστική Ιστορία, η οποία καλύπτει την περίοδο από 325 έως το 429, η οποία μεταφράστηκε στα γαλλικά από τον Ματέ (Mathée) του Πουατιέ το 1544. Η πρώτη συλλογή των έργων του εκδόθηκε τον Σερμόν το 1642. Μερικά από τα έργα του είναι τα εξής: Αιρετικής Κακομυθίας Επιτομή Φιλόθεος Ιστορία (Historia Religiosa) Θεοδωρήτου Εκκλησιαστική Ιστορία Ελληνικών Θεραπευτική Παθημάτων Ερανιστής ή Πολύμορφος Περί της Αγίας και Ζωοποιού Τριάδος Περί της του Κυρίου Ενανθρωπήσεως Περί Πρόνοιας, Λόγοι Δέκα Κατά Νεστορίου Προς Σποράκιον Ερμηνεία της Προφητείας του Θείου Ιερεμίου Ερμηνεία της Προφητείας του Θείου Ιεζεκιήλ Υπόμνημα εις τας Οράσεις του Προφήτου Δανιήλ Τατάκης Βασίλειος, Η Βυζαντινή φιλοσοφία, 1977, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας. Καθολική Εγυκλοπαίδεια, λήμμα "Θεοδώρητος" (Αγγλικά) A Religious Encyclopaedia or Dictionary of Biblical, Historical, Doctrinal, and Practical Theology, Philip Schaff, 3rd edn., Vol. 4. Toronto, New York & London: Funk & Wagnalls Company, 1894. σ. 2826 (Αγγλικά) Nicene and Post-Nicene Fathers, στην ιστοσελίδα ccel.org: Η Εκκλησιαστική Ιστορία, οι Διάλογοι και οι Επιστολές (Αγγλικά)
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1977-78

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1977-78 ήταν η 39η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 8η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1977-78 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1978-79.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1978-79. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1978-1979. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1976-77, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1977-78 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1976-77 ΑΠΟΠ Πάφου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο ΑΣΙΛ Λύσης ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1977-78. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα, ο Διγενής και ο ΑΣΙΛ απώλεσαν τις έδρες τους. Η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα επαναδραστηριοποιήθηκαν στη Λάρνακα και ο Διγενής στη Λευκωσία. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. 1Επειδή ο δευτεραθλητής ΑΠΟΕΛ κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 1977-78, οπόταν εξασφάλισε δικαίωμα συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1978-79, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1978-1979 συμμετείχε η ομάδα που τερμάτισε στην τρίτη θέση, Πεζοπορικός. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. ΚΟΠ (Απρίλιος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-71. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-13. https://www.webcitation.org/6gkK97IDK?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T20%20FOR%20SITE.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-04-13. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 102. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 110. ISBN 9963-8841-1-3. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 143. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1977-78 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ντανιέλε Κρέσπι

Ο Ντανιέλε Κρέσπι (Daniele Crespi, 1598 – 19 Ιουλίου 1630) ήταν Ιταλός ζωγράφος και σχεδιαστής. Θεωρείται ένας από τους πιο πρωτότυπους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στο Μιλάνο τη δεκαετία του 1620. Ξέφυγε από τον υπερβολικό τρόπο του λομβαρδικού μανιερισμού υπέρ ενός πρώιμου ύφους, μπαρόκ, που διακρίνεται από τη σαφήνεια της μορφής και του περιεχομένου. Παραγωγικός ζωγράφος ιστορικών θεμάτων, ήταν επίσης γνωστός για τα πορτρέτα του.

 Γεννήθηκε σε οικογένεια που προερχόταν από το Μπούστο Αρζίτσιο (Busto Arsizio). Δεν είναι σαφές εάν ο ίδιος γεννήθηκε στο Μπούστο Αρζίτσιο ή στο Μιλάνο. Η ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα με εκτιμήσεις που κυμαίνονται από το 1591 έως το 1598. Η εκπαίδευσή του δεν είναι καλά τεκμηριωμένη και καταγράφεται για πρώτη φορά το 1619 ως συνεργάτης με τον τοπικό ζωγράφο Γκουλιέλμο Κάτσα που εκτελούσε εργασία σε μια εκκλησία στο Μιλάνο. Ένας από τους πρώτους δασκάλους του ήταν ο Τζουζέππε Βερμίλιο του Τορίνο. Στη συνέχεια σπούδασε με τους Τζοβάννι Μπαττίστα Κρέσπι και Τζούλιο Τσέζαρε Προκατσίνι. Το 1621, ο Κρέσπι ασχολήθηκε με την Αμβροσιανή Ακαδημία. Ο Κρέσπι πέθανε στο Μιλάνο κατά τη διάρκεια της επιδημίας της πανώλης το 1630. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Μελκιόρε Τζιραλντίνι . Ο Κρέσπι δραστηριοποιήθηκε κυρίως ως ζωγράφος θρησκευτικών θεμάτων που χρησιμοποιήθηκαν ως διακόσμηση για εκκλησίες. Ήταν επίσης γνωστός για τα ευαίσθητα πορτρέτα του. Ήταν εξαιρετικός στη χρήση των χρωμάτων, γνωστός για την απλοϊκή ομορφιά των συνθέσεων του. Τα καλύτερα έργα του περιλαμβάνουν μια σειρά εικόνων από τη ζωή του Αγίου Μπρούνο (σήμερα στην Certosa di Garegnano στο Μιλάνο) και μια απεικόνιση του λιθοβολισμού του Αγίου Στεφάνου (στην Πινακοθήκη Μπρέρα). Ένα άλλο αριστούργημα είναι το σκοτεινό έργο του 1628 Δείπνο του Αγίου Κάρλο Μπορρομέο στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλλα Πασσιόνε στο Μιλάνο, ένα από τα πιο γνωστά έργα ζωγραφικής στις αρχές του 17ου αιώνα στη βόρεια Ιταλία. Άλλα έργα του βρίσκονται στο Μιλάνο και στην Παβία . Η Μεταστροφή του Αγίου Παύλου, ζωγραφισμένη περίπου το 1623, θεωρείται η καλύτερη δημιουργία του καλλιτέχνη που βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες (στο Μουσείο Τέχνης Blanton στο Ώστιν). Σε σύγκριση με την προηγούμενη εργασία του Καραβάτζο στο παρεκκλήσιο Cerasi, δείχνει την επιμονή του Κρέσπι στα γνωρίσματα των μανιεριστών. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Daniele Crespi στο Wikimedia Commons
Βουνοβάτραχος

Ο βουνοβάτραχος ή κοινός Ευρωπαϊκός βάτραχος, Rana temporaria Linnaeus, 1758 είναι ένα είδος βατράχου της οικογένειας Ranidae. Απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, ενώ στην Ελλάδα είναι περιορισμένο στο βόρειο τμήμα των νομών Ροδόπης και Έβρου.

 Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίο το ολικό μέγεθος δεν ξεπερνά τα 11cm. Προτιμά ορεινές, δασώδεις και σχετικά ψυχρές περιοχές συνήθως κοντά σε τρεχούμενα ή στάσιμα νερά, μέχρι και σε πολύ μεγάλα υψόμετρα. Δραστηριοποιείται τόσο την ημέρα όσο και την νύχτα. Μετακινείται μαζικά πολύ νωρίς την άνοιξη προς περιοχές με νερά, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις, για να ζευγαρώσει. Τα θηλυκά γεννούν αρκετές εκατοντάδες αυγών σε μία ή δύο συστάδες μέσα σε ρηχά νερά.
Οικία Κορντοπούλοφ

Το σπίτι Κορντοπούλοφ (βουλγαρικά: Кордопулова къща, Kordopulova kashta) είναι μεγάλο σπίτι Εθνικής Αναγέννησης της Βουλγαρίας στη νοτιοδυτική βουλγαρική πόλη Μελένικο (βουλγαρικά: Мелник). Χτίστηκε το 1754 ειδικά για την παραγωγή κρασιού και αγοράστηκε από τον πλούσιο και γνωστό έμπορο Μανώλη Κορδόπουλο. Το σπίτι, πιθανώς το μεγαλύτερο του είδους του και της εποχής του, βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης και αποτελείται από ένα ισόγειο, που περιλαμβάνει ένα κελάρι κρασιού, ένα ημιυπόγειο για οικονομικές ανάγκες και μία εσοχή στο δάπεδο, που προοριζόταν να κατοικηθεί.

 Ενώ η κάτω σειρά των 12 παραθύρων είναι τυπικά βουλγαρικού στιλ, η υψηλότερη είναι ένα μείγμα βενετσιάνικης και οθωμανικής αρχιτεκτονικής και είναι φτιαγμένο από βενετσιάνικο γυαλί, καθιστώντας το σπίτι μοναδικό στη Βουλγαρία. Το χαρακτηριστικό κελάρι κρασιού στο Μελένικο είναι σκαμμένο στο βράχο για να σχηματίσει μια σήραγγα μήκους 150 μέτρων. Το κελάρι μπορεί να χωρέσει 300 τόνους κρασί, με το μεγαλύτερο βαρέλι να μπορεί να πάρει μόνο 12,5 τόνους. Οι διάδρομοι είναι σχετικά στενοί και χαμηλοί σε κάποια σημεία και το κελάρι διαθέτει σύστημα εξαερισμού και ειδικά κανάλια. Δύο από τους τέσσερις ορόφους του σπιτιού είναι κατασκευασμένοι από πέτρα. Επτά εσωτερικές σκάλες συνδέουν τα δάπεδα και τις σοφίτες και τα δύο ξύλινα πατώματα καλύπτονται με ετερόκλητα χαλιά. Το πιο εντυπωσιακό δωμάτιο του σπιτιού είναι το καθιστικό. Είναι τεράστιο και διαθέτει 24 παράθυρα. Σε κάποια παράθυρα υπάρχουν πολύχρωμα βιτρώ. Το νταβάνι αυτού του δωματίου είναι κατασκευασμένο από ξύλο. Στο νταβάνι απεικονίζεται ο ήλιος με δώδεκα μεγάλες ακτίνες, που συμβολίζουν τους δώδεκα μήνες του έτους.Ο Βούλγαρος επαναστάτης Γιάν Σαντάνσκι χρησιμοποιούσε το σπίτι για καταφύγιο πριν από τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τελευταίος της οικογένειας Κορδόπουλου σκοτώθηκε το 1916 και το σπίτι πέρασε στην Αγκνέσα, είτε μια υπηρέτρια είτε αδελφή ενός Κορδόπουλου. Παντρεύτηκε τον Γκεόργκι Τσίνσταρα και, αν και δεν είχαν παιδιά, υιοθέτησαν τον ανιψιό τους Γκαβραήλ. Με τη σειρά του είναι ο πατέρας της Νικόλα Πασπαλέφ, του σημερινού ιδιοκτήτη. Το σπίτι του Κορδόπουλου ανακαινίστηκε το 1974-1980 και σήμερα είναι ένα ιδιωτικό μουσείο το οποίο επισκέπτονται 30.000 τουρίστες το χρόνο. https://www.tourism.government.bg/en/tourist-destinations/2805/5606 http://www.kordopulova-house.com/ επίσημη ιστοσελίδα οικίας Κορντοπούλοφ