IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνω Καμήλα Σερρών

Η Άνω Καμήλα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καπετάν Μητρούση, του δήμου Σερρών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σερρών, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σερρών του νομού Σερρών, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Άνω Καμήλα είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Σερρών. Βρίσκεται στον κάμπο του νομού, μεταξύ του ποταμού Στρυμόνα και του παραπόταμού του της Μπέλιτσας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 14 χλμ. περίπου Δ. ΝΔ. των Σερρών. Η τοπική κοινότητα Άνω Καμήλας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,553 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χομόνδου του νομού Σερρών. Το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μητρουσίου και το 1933 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Άνω Καμήλας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Καμήλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μητρουσίου (Καπετάν Μητρούση). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καπετάν Μητρούση και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερρών. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στη νοτιοδυτική έξοδο του οικισμού Στην Άνω Καμήλα, στις 8 Ιανουαρίου, αναβιώνει το έθιμο της «Μπάμπως» (γυναικοκρατίας), περισσότερο γνωστό στη γειτονική Μονοκκλησιά. Επίσης, στο χωριό δρστηριοποιείται και ο φερώνυμος γυναικείος πολιτιστικός σύλλογος, η «Μπάμπω». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1992

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1992 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1992) ήταν το πρώτο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 23 Μαρτίου μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 1992. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

 Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το 1991, και την αποτυχημένη προσπάθεια για δημιουργεία πρωταθλήματος της ΚΑΚ, το Πρωτάθλημα Ρωσίας έπρεπε να δημιουργηθεί από το 0. Στην Α' κατηγορία του Πρωταθλήματος ΕΣΣΔ, το 1991, υπήρχαν μόνο 6 ομάδες - η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Σπαρτάκ Μόσχας, η Ντιναμό Μόσχας, η Λοκομοτίβ Μόσχας, η Τορπέντο Μόσχας και η Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς (μάλιστα, η Λοκομοτίβ Μόσχας έπρεπε να υποχωρήσει από την Α' κατηγορία του Πρωταθλήματος μιας και είχε υποβιβαστεί). Σε αυτές τις 6 ομάδες προστέθηκαν 11 ομάδες από την Α' Ντιβιζιόν της ΕΣΣΔ - η Ροτόρ Βολγκογκράντ, η ΦΚ Ουραλμάς, η ΦΚ Ροστελμάς, η Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ, η Τεκστιλσίκ Καμίσιν, η ΦΚ Σίννικ, η Φάκελ Βορόνεζ, η Ντιναμό Σταυρούπολης, η Ντιναμό-Γκαζοβίκ, η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και η Κουμπάν Κρασνοντάρ - και 3 από τη Β' Ντιβιζιόν ΕΣΣΔ - η Ασμαράλ Μόσχας, η Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα και η Οκεάν Ναχόντκα. Συνολικά, συνγκεντρώθηκαν 20 ομάδες. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε 2 γύρους, στην αρχή οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους των 10, και μετά οι πρώτοι 4 από τον κάθε όμιλο συνέχιζαν την πάλη για το τρόπαιο, ενώ οι υπόλοιπες για τις θέσεις 9 μέχρι 20. Στον δεύτερο γύρο, για τις ομάδες, μετρούσαν και τα αποτελέσματα των αναμεταξύ τους παιχνιδιών στον πρώτο γύρο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1992, υποβιβάστηκαν 5 ομάδες (θέσεις 16-20), ενώ τη θέση τους έλαβαν οι 3 πρώτες ομάδες της Α' Ντιβιζιόν Ρωσίας. Το δικαίωμα να συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1993 έλαβαν η Ζεμτσούζινα Σότσι, η ΚΑΜΑΖ Νάμπερεζνι Τσέλνι και η Λούτς Βλαντιβοστόκ. 1ος όμιλος 2ος όμιλος Θέσεις 1-8 Θέσεις 9-20 Στανισλάφ Τσερτσέσοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Χάριν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Σεργκέι Οφτσίννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ιγκόρ Σκλιάροφ (Ντιναμό Μόσχας) Βίκτορ Ονόπκο (Σπαρτάκ Μόσχας) Σεργκέι Κολοτόφκιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Χακίμ Φουζάϊλοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αντρέι Τσερνισόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Καχαμπέρ Τσχαντάντζε (Ντιναμό Μόσχας) Αντρέι Αφανάσεφ (Τορπέντο Μόσχας) Αλεξέι Γκούσιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Σεργκέι Ποντπάλι (Λοκομοτίβ Μόσχας) Σεργκέι Φόκιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Α. Ιβανόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Βαλέρι Κάρπιν (Σπαρτάκ Μόσχας) Αντρέι Πιατνίτσκι (Σπαρτάκ Μόσχας) Ιγκόρ Λεντιάχοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Ποπόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ιγκόρ Σιμουτένκοφ (Ντιναμό Μόσχας) Ομάρι Τετράντζε (Ντιναμό Μόσχας) Αντρέι Κόμπελεφ (Ντιναμό Μόσχας) Γιούρι Καλιτβίντσεφ (Ντιναμό Μόσχας) Ντμίτρι Τσερισέφ (Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβκοροντ) Μιρντζάλολ Κασίμοφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς) Μπάχβα Τεντέεφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς) Ναζίμ Σουλεϊμάνοφ (Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς) Ντμίτρι Ραντσένκο (Σπαρτάκ Μόσχας) Βέλλι Κασούμοφ (Ντιναμό Μόσχας) Γιούρι Ματβέεφ (ΦΚ Ουραλμάς) Ιλσάτ Φαϊζούλιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Ολέγκ Γκάριν (Οκεάν Ναχόντκα) Βλαντιμίρ Νιντεργκάους (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας (Αγγλικά) Το Πρωτάθλημα Ρωσίας στο WildBall (Ρωσικά)
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 200 μέτρα στρατιωτικό τουφέκι ανδρών

Το στρατιωτικό τουφέκι ανδρών από απόσταση 200 μέτρων ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα σκοποβολής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Διοργανώθηκε το δίημερο 8 και 9 Απριλίου 1896 στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας.

 Πρόκειται για το πρώτο αγώνισμα με τουφέκι και το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα σκοποβολής των Αγώνων του 1896. Στον αγώνα έλαβαν μέρος 42 αθλητές από επτά χώρες. Κάθε σκοπευτής έριξε συνολικά 40 βολές (χωρισμένες σε τέσσερις γύρους των δέκα βολών ο κάθε ένας) σε στόχο που βρισκόταν 200 μέτρα μακριά. Οι αθλητές έριξαν μισές βολές την πρώτη ημέρα και μισές το πρωί της επομένης. Ο Παντελής Καρασεβδάς πέτυχε τον στόχο και στις 40 προσπάθειες που πραγματοποίησε συγκεντρώνοντας συνολικά 2350 βαθμούς. Δεύτερος τερμάτισε ο Παναγιώτης Παυλίδης με 1978 βαθμούς και 38 χτυπήματα στον στόχο, ενώ στην τρίτη θέση βρέθηκε ο Νικόλαος Τρικούπης με 1713 βαθμούς και 34 χτυπήματα στον στόχο. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 14 έως 41, οι επιδόσεις τους καθώς και τα στοιχεία των περισσοτέρων. Ο Χόλγκερ Νίλσεν εγκατέλειψε τον αγώνα μετά τους δύο πρώτους γύρους. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2013. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2013. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Βινυλυδροϋπεροξείδιο

To βινυλυδροϋπεροξείδιο (αγγλικά: vinylhydroperoxide) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C2H4O2 και ημισυντακτικό τύπο CH2=CHO2H. Είναι ένα οργανικό υπεροξείδιο και αποτελεί «τυπικό» υδατάνθρακα (δηλαδή ανήκει στις ενώσεις που έχουν την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικά σάκχαρα).

 Με βάση το χημικό του τύπο, C2H4O2, έχει τα ακόλουθα εννέα (9) ισομερή θέσης: 1,1-αιθενοδιόλη, με ημισυντακτικό τύπο CH2=C(OH)2. Πρόκειται για ασταθή διενόλη, ελάσονα ταυτομερή με το αιθανικό οξύ. 1,2-αιθενοδιόλη, με ημισυντακτικό τύπο HOCH=CH(OH) (σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή). Πρόκειται για ασταθή διενόλη, ελάσονα ταυτομερή με την υδροξυαιθανάλη. Υδροξυαιθανάλη, με ημισυντακτικό τύπο ΗΟCH2CHO. Αιθανικό οξύ με ημισυντακτικό τύπο CH3COOH. Μεθανικός μεθυλεστέρας με ημισυντακτικό τύπο HCOOCH3. 1,2-διοξετάνιο ή 1,2-επιδιοξυαιθάνιο με γραμμικό τύπο . 1,3-διοξετάνιο ή 1,1΄-εποξυμεθοξυμεθάνιο με γραμμικό τύπο . Μεθυλοδιοξιράνιο ή 1,1-επιδιοξυαιθάνιο με γραμμικό τύπο . Οξιρανόλη ή 1,2-εποξυαιθανόλη με γραμμικό τύπο . Πολλές οργανομεταλλικές ενώσεις έχουν την τάση να εισάγουν μοριακό οξυγόνο σε δεσμούς C-M, όπου M μέταλλο, ενώ τα ηλεκτροθετικά μέταλλα είναι ευαίσθητα στην παρουσία νερού. Οι ιδιότητες αυτές αξιοποιούνται για την παραγωγή οργανικών υπεροξειδίων. Πιο συγκεκριμένα, το βινυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση οξυγόνου σε βινυλολίθιο ή βινυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), ακολουθούμενη από υδρόλυση:Εναλλακτικά, υπάρχει δυνατότητα παραγωγής βινυλυδροϋπεροξειδίου με επίδραση Hg2+ σε αιθίνιο, ακολουθούμενη από επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου: Το βινυλυδροϋπεροξείδιο είναι ασταθές και αυτοδιασπάται με εξώθερμη αντίδραση. Σε αραιά διαλύματα σχηματίζει ελεύθερες ρίζες CH2=CHO• και •OH, που μπορούν να προκαλέσουν την έναρξη σειράς αντιδράσεων πολυμερισμού. Σε χημικά καθαρή μορφή μπορεί να χρειαστεί κάποια θερμότητα για την έναρξη της διαδικασίας, αλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί η επιπλέον θερμότητα που παράγεται από την εξώθερμη διάσπαση κάνει τη διάσπαση αυτοεπιταχυνόμενη. Γενικά, έχουμε τις ακόλουθες αντιδράσεις διάσπασης:Επειδή η τελευταία παραγώμενη αιθενόλη ταυτομερίζεται σε αιθανάλη, που είναι εύκολα οξειδώσιμη σε αιθανικό οξύ, το τελευταίο είναι και το πιθανότερο τελικό προϊόν: Το θεωρητικό ποσοστό σε «ενεργό οξυγόνο» για το βινυλυδροϋπεροξείδιο είναι A[O]θ% = 16/60·100% ≈ 26,7%. Οξειδώνει αλκένια στα αντίστοιχα εποξείδια. Για παράδειγμα, οξειδώνει αιθένιο σε οξιράνιο: Ανάγεται (τελικά) σε αιθανόλη από λιθιοαργιλιοϋδρίδιο: Με επίδραση ισχυρής βάσης, όπως το υδροξείδιο του καλίου, το βινυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να μετατραπεί σε αιθενόνη και νερό, μέσω ανασχηματισμού Kornblum–DeLaMare: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985
Χαντζηλιάκο Αχαΐας

Το Χαντζηλιάκο (ή Χατζηλιάκο) είναι οικισμός της Αχαΐας. Αποτελεί παράλληλα συνοικία του Μιντιλογλίου και υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Παραλίας του «καλλικρατικό» Δήμο Πατρέων. Γειτνιάζει με τη συνοικία της Φιλοθέης (πρώην: Κραβαριώτικα ή Κραβαριώτη), που ανήκει στον οικισμό και βρίσκεται ανατολικά του, ενώ απέχει περί τα 9 χλμ από το κέντρο της Πάτρας. Κατά την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε μόνιμο πληθυσμό 243 κατοίκους.

 Το Χαντζηλιάκο αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 14/03/1971 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Μιντιλογλίου. Από τότε και έπειτα ο οικισμός αποτελεί συνεχώς τμήμα της πρώην Κοινότητας Μιντιλογλίου σε όλες τις διοικητικές μεταβολές που ακολούθησαν (Σχέδιο «Καποδίστριας» και Σχέδιο «Καλλικράτης»). Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές της χώρας είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Χατζηλιάκου. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χατζηλιάκου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017.
NGC 4459

Ο NGC 4459 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 14 Ιανουαρίου 1787.Ανήκει στο Σμήνος της Παρθένου και ταξινομείται ως γαλαξίας LINER.

 Ο NGC 4459 έχει κεντρικό δίσκο σκόνης που περιβάλλει εσωτερικό δακτύλιο. Επίσης υπάρχουν ενδείξεις πως ο δίσκος αυτός είναι ενεργή περιοχή γεννέσεως νέων αστέρων. Στον NGC 4459 βρίσκεται υπερμαζική μελανή οπή η μάζα της οποίας εκτιμάται πως είναι περίπου 70 εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Η διάμετρός της εκτιμάται πως είναι περίπου 2,87 εκατομμύρια αστρονομικές μονάδες. Δεδομένα για το NGC 4459 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4459 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Μεσιέ 64 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4459 στο Wikimedia Commons
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου

Η Αλίκη Γιωτοπούλου - Μαραγκοπούλου (Κέρκυρα 1917 - Αθήνα 2018) ήταν Ομότιμη Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και πρώην Πρύτανης (δύο φορές) του Παντείου Πανεπιστημίου, Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών και του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και Πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.Για τη δράση της έχει τιμηθεί, πλην άλλων, με το παράσημο του «Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος» από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Εθνικό Αριστείο της Ακαδημίας Αθηνών του έτους 2006 (τελετή απονομής 25 Μαρτίου 2006), το Βραβείο Tocqueville 1992 της Association Internationale des Criminologues de Langue Française, το Βραβείο του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας και με το Βραβείο του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία (τελετή απονομής στο Κοινοβούλιο 18.6.2010).

 Γεννήθηκε το 1917 στην Κέρκυρα και ήταν κόρη του νομικού Παναγιώτη Γιωτόπουλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό Δίκαιο και στην Εγκληματολογία στη Ρώμη και στη Γενεύη, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας. Τη διετία 1974-1976 ήταν αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Το 1976 εξελέγη τακτική καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο οποίο διατέλεσε πρύτανης πρώτη φορά το διάστημα 1979-1980 και δεύτερη φορά το διάστημα 1983-1984. Συμμετέσχε στην επιστημονική επιτροπή που συνέταξε τον νόμο για την ισότητα των φύλων (N. 1329/1983). Ήταν μέλος του ΔΣ της Διεθνούς Εταιρίας Εγκληματολογίας. Το 2008 ίδρυσε την Ελληνική Εταιρία Εγκληματολογίας, της οποίας υπήρξε και Πρόεδρος, ενώ υπήρξε αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών, από 1989 μέχρι το 1996, και Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, την εξαετία 2000-2006. Από το 1965 μέχρι την Απριλιανή Δικτατορία διηύθυνε το περιοδικό Ο Αγώνας της Γυναίκας, που εξέδιδε ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου μετά την πτώση της δικτατορίας. Από το 1978 ήταν πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που είχε ιδρύσει το 1973 ο σύζυγός της, Γεώργιος Ν. Μαραγκόπουλος, πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 34
Ζακ Ντερέ

Ο Ζακ Ντερέ (γαλλικά: Jacques Deray) (19 Φεβρουαρίου 1929, Λυών - 10 Αυγούστου 2003, Μπυλόν Μπιλανκούρ Γαλλίας), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Ο Ντερέ σκηνοθέτησε πολλές γνωστές αστυνομικές και θρίλερ ταινίες, όπως (Η Πισίνα (1969), το Μπορσαλίνο (1970), Η Ιστορία ενός Μπάτσου (1975) και Ο Περιθωριακός (1983). Ο Ζακ Ντερέ συνεργάστηκε με σπουδαίους ηθοποιούς μεταξύ αλλων, η Ρόμι Σνάιντερ, ο Αλέν Ντελόν και ο Ζαν Πολ Μπελμοντό.

 Γεννημένος στην Λυών της Γαλλίας από οικογένεια βιομηχάνων, πηγε στο Παρίσι στην ηλικία των 19 χρονών για να σπουδάσει δράμα με δασκάλο τον Ρενέ Σιμόν. Ξεκινήσε να παίζει ως ηθοποιός με μικρούς ρόλους στο θεάτρο και στον κινηματογράφο. Από το 1952 ο Ντερέ θα εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη σε πολλούς σκηνοθέτες, όπως ο Λουί Μαλ, Ζιλ Ντασσέν, Ζαν Μπογιέρ και Ζιλ Γκραντζιέρ. Η πρώτη ταινία του Ντερέ ήταν η δραματική "Ο Ζιγκολό" του 1960. Ο Ζακ Ντερέ ήταν γοητευμένος από τα Αμερικανικά φιλμ νουάρ και ξεκινήσε να εστιάζει σε αστυνομικές ιστορίες. Η φήμη του Ντερέ θα εδραιώθει με την ταινία "Η πισίνα" του 1969, με πρωταγωνιστές τους Αλέν Ντελόν και Ρόμι Σνάιντερ. Η διεθνής αναγνώριση θα έρθει το 1970 με την ταινία "Μπορσαλίνο" και με πρωταγωνιστές τους Αλέν Ντελόν και Ζαν Πωλ Μπελμοντό. Η μετέπειτα πορεία του Ντερέ θα είναι με ταινίες δράσης, θρίλερ και περιπέτειες. Η τελευταία του ταινία θα είναι "The Teddy Bear" το 1994. Θα συνεχίζει να εργάζεται επαγγελματικά στην τηλεόραση εως το θάνατο του το 2003. Με την είδηση του θανάτου του ο Γάλλος Προέδρος Ζακ Σιράκ θα πει οτι η Γαλλία έχασε έναν από τους πιο ταλαντουχούς σκηνοθέτες που πέρασαν ποτέ. 1969 :Η Πισίνα 1970 :Μπορσαλίνο 1974 :Μπορσαλίνο και Σία 1975 :Η Ιστορία ενός Μπάτσου 1977 :Η Συμμορία 1983 :Ο Περιθωριακός 1987 :Ο Κυρίαρχος Ο Ζακ Ντερέ στην IMDb (Αγγλικά)
Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα

Η Ευδοκία η Μακρεμβολίτισσα (1021 - 1096) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι' Δούκα (1059-67) και ύστερα του Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1068-71). Γυναίκα προικισμένη με ομορφιά και ευφυΐα, έζησε σε κύκλο λογίων και ήταν συγγενής με τις μεγαλύτερες πνευματικές φυσιογνωμίες της εποχής της. Ήταν ανιψιά του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου και ο Μιχαήλ Ψελλός την αποκαλεί επίσης ανιψιά του.

 Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, πεθαίνοντας, άφησε κηδεμόνα των γιων του τη μητέρα τους Ευδοκία, θέτοντας της ως όρο, να μην ξαναπαντρευτεί. Η Ευδοκία όμως μετά παρέλευση επτά μηνών παντρεύτηκε τον στρατηγό Ρωμανό τον Διογένη 1068 με την αιτιολογία ότι το κράτος είχε ανάγκη από μια ισχυρή προσωπικότητα για την αντιμετώπιση του τουρκικού κινδύνου, ο οποίος απειλούσε την αυτοκρατορία. Στην ενέργειά της αυτή αντέδρασε ο Ιωάννης Δούκας που είχε ορισθεί από τον αδελφό του Κωνσταντίνο Ι΄ Δούκα ως εγγυητής για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων διαδοχής των τριών γιων του. Στην μάχη του Μάντζικερτ ο Ανδρόνικος Δούκας όχι μόνο έμεινε αδρανής αλλά διέδωσε ότι η εμπροσθοφυλακή είχε διαλυθεί με αποτέλεσμα να προκληθεί πανικός και στη συνέχεια ν΄επακολουθήσει η ήττα και σύλληψη του ίδιου του αυτοκράτορα από τον Αλπ Αρσλάν. Μετά την ήττα η φρουρά των Βάραγγων επαναστάτησε, ανακήρυξε αυτοκράτορα το Μιχαήλ Δούκα ως Μιχαήλ Ζ΄ και ανάγκασε την Ευδοκία να γίνει μοναχή και να κλεισθεί σε μοναστήρι του Βοσπόρου που η ίδια είχε ανοικοδομήσει, ύστερα από την τύφλωση και θανάτωση του Ρωμανού Διογένη. Το 1078, μετά την παραίτηση τους γιου της, ο νέος αυτοκράτορας Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης τη ζήτησε σε γάμο αποβλέποντας στην ενίσχυση του θρόνου. Η Ευδοκία αρνήθηκε. Της δόθηκε ωστόσο η άδεια να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωής της ασχολούμενη με τη μελέτη και τη συγγραφή. Έγραψε: Ο πλόκαμος της Αριάδνης, Τι δει τας βασιλίδας ασκείν, Περί διαίτης μοναζουσών κ.α. Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι η συγγραφέας και του αρχαιολογικού συγγράμματος Ιωνιάς «ήτοι συναγωγή θεών, ηρώων τε και των περί αυτούς μεταμορφώσεων, μύθων τε και αλληγοριών.» Κώστας Κυριαζής, Ρωμανός Διογένης, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, 1998 ISBN 960-05-0596-9
Παπιγιόν

Το παπιγιόν (από τη γαλλική λέξη papillon, που μεταφράζεται ως πεταλούδα ) είναι είδος λαιμοδέτη, το οποίο αποτελείται από μια υφασμάτινη κορδέλα, δεμένη με συμμετρικό τρόπο γύρω από το περιλαίμιο ώστε να σχηματίζονται δυο συμμετρικοί φιόγκοι. Φοριέται μαζί με επίσημο ένδυμα. Επίσης φοριέται απαραιτήτως από τους αθλητές σε πολλές αθλητικές διοργανώσεις. Πολλοί παίκτες σνούκερ μάλιστα το θεωρούν προέκταση του σώματος τους, που αντικατοπτρίζει τη σωματική ρώμη, την ηθική ακεραιότητα, και το ψυχικό σθένος τους.

 Η καταγωγή του παπιγιόν, εντοπίζεται τον 17ο αιώνα στην ενδυμασία των Κροατών μισθοφόρων στρατιωτών, οι οποίοι συνήθιζαν να φορούν το cravat, ένα είδος περιλαίμιου. Αργότερα, το συγκεκριμένο περιλαίμιο υιοθετήθηκε από την γαλλική άρχουσα τάξη ως αξεσουάρ της καλοντυμένης ανδρικής περιβολής των ευγενών.Το παπιγιόν φαίνεται να εμφανίζεται κατά τον 19ο αιώνα ως μετεξέλιξη του cravat και ήδη από τη δεκαετία του 1880 είχε πετύχει την καθιέρωσή του ως ένα βασικό εξάρτημα της ενδυμασίας ενός μοντέρνου άνδρα και τις επόμενες δεκαετίες υιοθετήθηκε μεταξύ από διάφορες ισχυρές προσωπικότητες ενώ κατά τον 20ό αιώνα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως αξεσουάρ και της γυναικείας ενδυμασίας.
Τέσσερις Αλληγορίες (Μπελίνι)

Οι Τέσσερις αλληγορίες του Μπελίνι είναι μια σειρά τεσσάρων μικρών πινάκων που φιλοτέχνησε ο Μπελίνι, κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης, που εκτίθενται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Βενετία).

 Οι πίνακες αυτοί αποτελούν ένα σπάνιο είδος στη δημιουργία του Μπελίνι. Η επιμονή απεικονίζεται σε μια σύνθεση που δείχνει ένα ενάρετο πολεμιστή στον οποίο, ο Βάκχος πάνω σε άρμα που σύρεται από μικρά παιδιά, προσφέρει με δελεαστικό τρόπο φρούτα από ένα πλεκτό πανέρι. Στην δεύτερη ζωγραφιά, η γυναικεία μορφή πάνω σε μια βάρκα που περιβάλλεται από ερωτιδείς και κρατά μεγάλη σφαίρα, ερμηνεύτηκε άλλοτε ως Μελαγχολία και άλλοτε ως ευμετάβλητη Τύχη. Η σφαίρα θα μπορούσε πράγματι να παραπέμπει στην αστάθεια, χαρακτηριστικό της Τύχης. Το αλληγορικό θέμα της τρίτης σκηνής είναι μια γυμνή γυναίκα όρθια πάνω σε ένα βάθρο, που κρατά έναν κυρτό καθρέπτη όπου αντανακλάται το πρόσωπο του πιθανού παραγγελιοδότη. Ο καθρέπτης χαρακτηρίζει τη Σύνεση ή τη Ματαιοδοξία. Στο τέταρτο πίνακα το ψεύδος αποδίδεται μ΄ ένα άνθρωπο, που εκκολάπτεται από ένα κέλυφος (σύμβολο της κομπίνας και τους ψεύδους) με σπείρες φιδιού σύμβολο της συκοφαντίας που υποβαστάζεται από ένα άνθρωπο, να επιτίθεται σε ερημίτη.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2011-2012

To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2011-2012, ήταν το 17ο κατά σειρά Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών και το 13ο που η τελική του φάση έγινε σε μορφή "Final Four". Ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2011 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 8 Απριλίου 2012 με τον τελικό μεταξύ του Αθηναϊκού Α.Σ. και των Εσπερίδων Καλλιθέας. Το κύπελλο κατέκτησε ο Αθηναϊκός Α.Σ. για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

 Οι αγώνες της πρώτης φάσης διεξήχθησαν σε τρεις αγωνιστικές, στις 18, 21 και 25 Σεπτεμβρίου 2011. Οι αγώνες της δεύτερης φάσης διεξήχθησαν στις 20 Νοεμβρίου και σε αυτές μετείχαν και οι 12 ομάδες της Α1. Οι αγώνες της τρίτης φάσης (προημιτελικοί) διεξήχθησαν στις 5 Φεβρουαρίου 2012. Η τελική φάση (Final Four) διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο Ζωφριάς, στα Άνω Λιόσια, στις 6 και 8 Απριλίου 2012. Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ΕΟΚ, "13ο Final Four Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών", πρόγραμμα διοργάνωσης.
Κεφαλληνιακή ελάτη

Η Κεφαλληνιακή Ελάτη (επιστ. Abies cephalonica - Ελάτη η κεφαλληνιακή) είναι ένα από τα τρία είδη ελάτης που συναντάμε στην Ελλάδα και αποτελεί ενδημικό είδος της χώρας. Φύεται στα βουνά της Πελοποννήσου, της Στερεάς Ελλάδας και της δυτικής Θεσσαλίας και σποραδικά μέχρι την ανατολική Ήπειρο, τον Όλυμπο και τον Άθωνα. Ενώ επίσης συναντάται στο νησί της Κεφαλλονιάς και της Εύβοιας. Το όνομα Abies cephalonica δόθηκε από τον Άγγλο Βοτανικό J.W. Loudon το 1838, όταν το διέκρινε ως διαφορετικό είδος ελάτης, στην Κεφαλλονιά. Στους ειδικούς έγινε γνωστό από τα σπέρματα που έστειλε το 1824 στην Αγγλία ο κυβερνήτης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Τσαρλς Τζέιμς Ναπιέρ (Charles James Napier). Τα σπέρματα καλλιεργήθηκαν και το δέντρο πήρε την ονομασία του το 1838 από τον Τζον Κλόουντιας Λάουντον (Jonh Claudius Loudon).

 Η Κεφαλληνιακή Ελάτη συναντάται σε υψόμετρα μεταξύ 650-1.800 μ. αλλά σχηματίζει πυκνές συστάδες σε υψόμετρα μεταξύ 800-1.600 μ. Προτιμά τα βαθιά και υγρά εδάφη, αλλά μπορεί και αναπτύσσεται και σε αβαθή ξηρότερα εδάφη. Είναι δέντρο που μπορεί να αναπτυχθεί και υπό σκιάν, είναι δηλαδή σκιανθεκτικό είδος ελάτης και μπορεί να αντέξει δυσκολότερες συνθήκες, όπως η ανομβρία και αυξημένη θερμοκρασία εδάφους. Ο κορμός του είναι ίσιος και όρθιος και έχει πυραμιδοειδή κόμη που φθάνει σε ύψος των 15-25 μ. και οι νεαροί βλαστοί του είναι καστανοπράσινοι και πιο λείοι. Τα βελονοειδή φύλλα σκουροπράσινου χρώματος είναι τοποθετημένα σε σπειροειδή διάταξη πάνω στον βλαστό. Η άνθιση του δένδρου γίνεται τους μήνες Μάιο-Ιούνιο και έχει τα αρσενικά και θηλυκά άνθη του χωριστά πάνω στο ίδιο δένδρο, όπως και όλα τα έλατα άλλωστε. Οι αρσενικές ταξιανθίες έχουν χρώμα πορφυρό και οι θηλυκές είναι κιτρινωπές, δημιουργώντας αργότερα κυλινδρικού σχήματος, όρθιους κώνους (κουκουνάρια). Η ρητίνη του δένδρου έχει φαρμακευτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται στην πρακτική ιατρική. Έχει πολύ ανθεκτικό ξύλο και χρησιμοποιούνταν ευρέως σε οικοδομικές και ναυπηγικές κατασκευές. Τα δάση που σχηματίζει το είδος εντάσσονται στον, εθνικής σημασίας, τύπο οικοτόπου 91Β0 «Δάση ελληνικής ελάτης (Abies cephalonica)». Είναι γενικά ένα όμορφο και αρκετά κομψό δέντρο και για αυτό φυτεύεται συχνά σε πάρκα και δενδροστοιχίες ως καλλωπιστικό. Εκδόσεις ΔΟΜΗ-ΕΛΛΑΔΑ, ειδική προσφορά της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ": Τόμος 51, Νομός Κεφαλληνίας, σελ. 51, "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΛΑΤΟ". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Abies cephalonica στο Wikimedia Commons
Πλατεία του Λαού (Σαγκάη)

Η Πλατεία του Λαού (κινεζ.: 人民|广场, Rénmín Guǎngchǎng / Σαγκ.: Zenmin guaonzån) είναι μεγάλη δημόσια πλατεία στο Διαμέρισμα Χουαν-που της Σαγκάης. Βρίσκεται νοτίως της οδού Ναντσίν και βορείως της οδού Χουαϊχάι. Δίπλα στην πλατεία βρίσκεται το κτήριο που αποτελε τη διοικητική έδρα του Δήμου της Σαγκάης, ενώ στη βόρεια πλευρά της πλατείας, κοντά στο σιντριβάνι, βρίσκεται το σημείο αναφοράς, από το οποίο μετρούνται οι αποστάσεις σχεδόν σε όλους τους αυτοκινητόδρομους που ξεκινούν από τον Δήμο της Σαγκάης.

 Πριν το 1949 ο χώρος της Πλατείας του Λαού ήταν χώρος διεξαγωγής ιπποδρομιών, ιδιοκτησίας της Λέσχης Ιπποδρομιών της Σαγκάης. Οι ιπποδρομίες και ο στοιχηματισμός απαγορεύθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και δεν επιτράπηκε να ξαναρχίσουν από τη μεταπολεμική αστική κυβέρνηση. Μετά τον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο, το νέο, κομμουνιστικό καθεστώς συνέχισε την απαγόρευση και μόλις η λέσχη άρχισε να έχει οικονομικές δυσκολίες, κατέσχεσε την έκταση, μέρος της οποίας έγινε η Πλατεία του Λαού. Σημαντικές αλλαγές έγιναν στην πλατεία κατά τη δεκαετία του 1990. Η διοικητική έδρα του Δήμου της Σαγκάης (που έχει 24,2 εκατομμύρια δημότες) μεταφέρθηκε δίπλα στην πλατεία από το πρώην κτήριο της HSBC, όπως και το Μουσείο της Σαγκάης. Πιο πρόσφατες προσθήκες αποτελούν το Μέγα Θέατρο της Σαγκάης και το Μουσείο Αστικού Σχεδιασμού. Κάποια τμήματα του παλιού ιπποδρόμιου παραμένουν ακόμα με μικρές μετατροπές: Τα κτήρια της λέσχης στέγασαν το Μουσείο Τέχνης της Σαγκάης, ενώ εκεί που έτρεχαν τα άλογα βρίσκεται σήμερα το «Πάρκο του Λαού». Πολλά αξιοθέατα ή γνωστά μέρη περιβάλλουν την Πλατεία του Λαού, με κυριότερα τα ακόλουθα: Το Grand Cinema Ο ουρανοξύστης K11 Η οδός Ναντσίν, η κύρια εμπορική οδός της Σαγκάης Το Παρκ Οτέλ της Σαγκάης (το υψηλότερο κτήριο στην Ασία από το 1934 ως το 1952) Το Πάρκο του Λαού Το Ξενοδοχείο Radisson Blu New World Ο ουρανοξύστης Raffles City Το Μεγάλο Θέατρο Το Μουσείο της Σαγκάης, σε εξέχουσα θέση στο κέντρο της πλατείας Το Μουσείο Τέχνης της Σαγκάης Το Μουσείο Αστικού Σχεδιασμού της Σαγκάης Ο ουρανοξύστης Shimao International Plaza, το 4ο ψηλότερο κτίσμα στην πόλη Ο ουρανοξύστης «Πλατεία του Αύριο» Το Μουσείο Μαντάμ Τυσσώ Σαγκάης Ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό της Σανγκάης βρίσκεται στη διασταύρωση τριών γραμμών του μετρό: της Γραμμής 1, της Γραμμής 2 και της Γραμμής 8. Αρκετές είναι και οι γραμμές λεωφορείων που έχουν στάσεις στη βόρεια και στη νότια πλευρά της πλατείας. Η πλατεία στο YouTube: Απρίλιος 2007 Οκτώβριος 2007
Πουρναρόκαστρο Αχαΐας

Το Πουρναρόκαστρο είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, το οποίο διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Ελικίστρας του Δήμου Πατρέων. Βρίσκεται χτισμένο σε ορεινή τοποθεσία, στους δυτικούς πρόποδες του Παναχαϊκού όρους, σε υψόμετρο 650 μέτρων περίπου, και ανατολικά της Πάτρας, απέχοντας 15 χιλιόμετρα οδικώς από το κέντρο της. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 το Πουρναρόκαστρο βρέθηκε να έχει πληθυσμό 67 μόνιμους κατοίκους. Συνορεύει με τον οικισμό της Ελεκίστρας.

 Κύριο χαρακτηριστικό της περιοχής είναι η εναλλαγή του τοπίου σε σχετικά μικρές αποστάσεις μεταξύ τους, το κακοτράχαλο έδαφος, καθώς και η εξαιρετική θέα που προσφέρει με φόντο σχεδόν προς ολόκληρη την Πάτρα και την ευρύτερη περιοχή της προς τα νότια, καθώς και προς ένα μεγάλο μέρος της δυτικής Αχαΐας, τον Πατραϊκό κόλπο και την Αιτωλοακαρνανία στο βάθος του ορίζοντα. Σημείο αναφοράς του χωριού είναι ο λόφος, που βρίσκονται τα ερείπια του φράγκικου φρουρίου με την δεξαμενή και με χρόνο κτίσης κατά πάσα πιθανότητα τον 14ο αιώνα, και ο κοιμητηριακός ναός του Προφήτη Ηλία, χτισμένος στα μέσα του 19ου αιώνα, στα 1851. Χαρακτηριστικό στο Πουρναρόκαστρο είναι τα αλώνια που διασώζονται κάποια από αυτά και στις μέρες μας. Στις γιορτές αλλά και σε μάζωξη των ντόπιων θα μπορεί να ακούσει κάποιος τα τραγούδια της τάβλας με το ιδιαίτερο ύφος της περιοχής. Στο χωριό βρίσκεται επίσης το Κέντρο Περιβαλλοντικής Πληροφόρησης Παναχαϊκού Όρους, που έχει ως βασικό σκοπό την ανάδειξη του Παναχαϊκού, καθώς και την ευαισθητοποίηση και πληροφόρηση σχετικά με το φυσικό και πολιτιστικό πλούτο της γύρω και της ευρύτερης περιοχής. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Πουρναρόκαστρο - Ελληνικά Κάστρα. kastra.eu
Άγιος Ιωάννης Αιγίου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι μικρός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μαυρικίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 165 μέτρων περίπου. Στην περιφέρειά του βρίσκεται κοιμητηριακός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη.

 Αναφέρεται ως οικισμός τον 19ο αιώνα με την ονομασία «Άγιος Ιωάννης Καλογρεών», ο οποίος ωστόσο υπήρξε βραχύβιος· Αναγνωρίστηκε στις 20/04/1835 και υπήχθη στον τότε Δήμο Μεγανήτιδος ενώ στις 01/07/1841 υπήχθη στον τότε Δήμο Αιγίου μέχρι την 25/07/1879, όταν, με το ΦΕΚ 50Α, καταργήθηκε από οικισμός. Παρότι καταργήθηκε από οικισμός συνέχισε να υπάρχει. Αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός με την ονομασία «Άγιος Ιωάννης» στις 16/05/1928 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαυρικίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαυρικίου. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Ιωάννη Αιγίου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Ιωάννη Καλογρεών (1835-1879). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου/Κοινότητας Αιγίου/Αιγιέων (1835-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
Νεκροταφείο τρένων

Νεκροταφείο τρένων ονομάζεται ο χώρος που απορρίπτονται τρένα ή και Τραμ καθώς και τροχαίο υλικό σιδηροδρόμων εν αναμονή συλλογής, ανακύκλωσης ή καταστροφής. Μερικά νεκραταφεία τρένων έχουν χρησιμεύσει ως πόλος προσέλκυσης επισκεπτών και έκθεσης της ιστορίας των σιδηροδρόμων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το "Cementerio de Trenes" κοντά στο Ουγιούνι της Βολιβίας, που χρησιμεύει ως τουριστικό αξιοθέατο με τρένα που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα και αφήνονται να σκουριάσουν στα εκτεταμένα διαμερίσματα αλατιού του Σαλάρ ντε Ουγιούνι. Ο χώρος περιέχει ένα τρένο που φέρεται να εκλάπη από τον Μπατς Κάσιντι και τον Σάντανς Κιντ και έχει χαρακτηριστεί "ένα από τα πιο εντυπωσιακά και στοιχειωμένα αξιοθέατα στις ερήμους της νοτιοδυτικής Βολιβίας".

 Στις Ηνωμένες Πολιτείες, λίγο έξω από το Γουότερβλιτ της Νέας Υόρκης, υπάρχει η κύρια γραμμή για την σιδηροδρομική εταιρεία Ντέλαγουερ και Χάντσον. Δίπλα σε αυτήν τη σιδηροδρομική γραμμή υπάρχει μια αχρησιμοποίητη διαδρομή που φιλοξενεί σκουριασμένες ατμομηχανές, επιβατικά αυτοκίνητα και φορτηγά αυτοκίνητα. Στη Βόρεια Καρολίνα, ένα νεκροταφείο διαθέτει τρένα και τραμ από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας από τη Φιλαδέλφεια και εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα του μετρό . Το Istvántelki Főműhely, στο παρελθόν ένα από τα πιο σημαντικά εργαστήρια επισκευής σιδηροδρόμων στην Ουγγαρία, τώρα δεν χρησιμοποιείται με παλιό τροχαίο υλικό. Πολλοί από αυτούς μεταφέρθηκαν εκεί για επισκευή πριν εκτίθενται στο Ουγγρικό Πάρκο Ιστορίας Σιδηροδρόμων στη Βουδαπέστη, αλλά δεν το κατάφεραν ποτέ. Στη Ρωσία, υπάρχει ένα στο Σούμκοβο . Στο Τανγκσάν στη βόρεια Κίνα υπάρχουν σκουριασμένες ατμομηχανές στο περιθώριο των κλειστών ορυχείων άνθρακα. Μερικοί έχουν επίσης μετακινηθεί και εκτίθενται σε ένα μουσείο άνθρακα και σιδηροδρομικών πάρκων. Στην Αγγλία υπάρχει το νεκροταφείο τρένων στο Barry της Ουαλίας, από το οποίο 213 από 297 ατμομηχανές διασώθηκαν από το "κίνημα συντήρησης σιδηροδρόμων". Τα νεκροταφεία τρένων δεν είναι πολλά στην Ελλάδα, αλλά κυρίως βρίσκονται σε εγκατελειμμένους σταθμούς που δεν χρησιμοποιούνται και πια. Το μεγαλύτερο νεκροταφείο τρένων απλώνεται στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Τα τρένα μπορούν να εγκαταλειφθούν σε μια τοποθεσία επειδή θεωρείται πολύ δύσκολο να τα μετακινήσουν. Δύο μεγάλες ατμομηχανές της λίμνης Ιγκλ και του σιδηροδρόμου Ουέστ Μπραντς, για παράδειγμα, έμειναν σε μια δασική περιοχή στην πολιτεία Μέιν των ΗΠΑ μετά το τέλος μιας τοπικής επιχείρησης υλοτομίας, επειδή δεν ήταν πρακτικό να μετακινηθούν από μια τόσο απομακρυσμένη τοποθεσία. Αποθεματικός στόλος Νεκροταφείο αεροσκαφών Δείτε το Rusting Beauty of Abandoned Train Graveyards στη διεύθυνση io9.gizmodo.com 18 Eerie Train Graveyards & Abandoned Locomotive Cemeteries at Urban Ghosts SY Steam Locomotives Graveyards & Museum Tangshan, Κίνα. Παρουσίαση από Chinrail
Ξανθός Πειρασμός

Η ταινία Ξανθός Πειρασμός (Πρωτότυπος τίτλος Platinum Blonde) είναι σοφιστικέ κωμωδία παραγωγής 1931 σε σκηνοθεσία Φρανκ Κάπρα με πρωταγωνιστές τους Λορέτα Γιανγκ, Ρόμπερτ Γουίλιαμς και Τζιν Χάρλοου.

 Ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Στου Σμιθ (Ρόμπερτ Γουίλιαμς) πηγαίνει στο σπίτι της οικογένειας Σκάιλερ προκειμένου να αποσπάσει πληροφορίες πάνω στη σκανδαλώδη σχέση του γιου των Σκάιλερ, Μάικλ, με μια χορεύτρια. Στην οικία των Σκάιλερ γνωρίζεται με την κόρη των Σκάιλερ, Αν (Τζιν Χάρλοου) και την ερωτεύεται. Προκειμένου να την προσεγγίσει της υπόσχεται να αποκρύψει τα ερωτικά γράμματα του Μάικλ με τη χορεύτρια. Η Αν ερωτεύεται τον Στου και οι δυο τους παντρεύονται κρυφά. Ο γάμος του Στου με την Αν προκαλεί τη λύπη στη συνεργάτιδά του Γκάλαχερ (Λορέτα Γιανγκ) που είναι κρυφά ερωτευμένη με τον άνδρα. Ο έγγαμος βίος του Στου με την Αν σύντομα τον κουράζει. Η ζωή του με την πλούσια κληρονόμο τον κάνει να νοσταλγήσει το παλιό τρόπο ζωής του. Ο άνδρας δεν μπορεί επίσης να δεχτεί τις συνήθειες της καλής κοινωνίας. Παράλληλα η Γκάλαχερ παρεβρίσκεται σε μια δεξίωση στην οικία των Σκάιλερ προκειμένου να γράψει ένα άρθρο για τον προσκεκλημένο πρέσβη. Όταν ο Στου ξαναβλέπει τη Γκάλαχερ καταλαβαίνει ότι τρέφει αισθήματα για εκείνη. Σε εκείνη τη δεξίωση παρεβρίσκεται κι ένας δημοσιογράφος αντιπάλου εφημερίδας τον οποίο ο Στου διώχνει με τις μπουνιές. Την επόμενη μέρα η είδηση βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κι ο Στου γελειοποιείται αποκαλούμενος ζιγκολό και Σταχτοπούτος Η ταινία είναι γνωστή ως μια από τις πρώτες της μεγάλης χολιγουντιανής σταρ της δεκαετίας του '30 Τζιν Χάρλοου, στην οποία αναφέρεται κι ο τίτλος Platinum Blonde, παρ'όλα αυτά το όνομα της ηθοποιού ακολουθεί εκείνα των Λορέτα Γιανγκ και Ρόμπερτ Γουίλιαμς στους τίτλους έναρξης. Ο Ρόμπερτ Γουίλιαμς, που είναι ίσως η αποκάλυψη της ταινίας (και που έλαβε τις καλύτερες κριτικές από το καστ) με το αστείρευτο κωμικό του ταλέντο απεβίωσε από επιπλοκή σκωληκοειδίτιδας μερικές μέρες μετά την πρεμιέρα της ταινίας στους κινηματογράφους σε ηλικία 37 ετών. Η Χάρλοου εγκλωβίζεται στο ρόλο της πλούσιας κληρονόμου (σε αντίθεση με εκείνον της σεξοβόμβας που επρόκειτο να ερμηνεύσει τα χρόνια που ακολούθησαν). Ξανθός Πειρασμός στην IMDb
Οινάνθη της Αιγύπτου

Η Οινάνθη (απεβ. το 203 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα ευγενής της Αιγύπτου, που τα παιδιά της υπηρέτησαν τους Πτολεμαίους. Ο σύζυγός της ήταν ομώνυμος τού πάππου του Αγαθοκλή της Σικελίας.

 Η καταγωγή της δεν μας είναι γνωστή. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αγαθοκλή πατέρα, γιο της Θεοξένας της Νεότερης (κόρης τού Αγαθοκλή τυράννου των Συρακουσών και μετά βασιλιά της Σικελίας). Η Θεοξένα η Νεότερη ήταν κόρη της Θεοξένας της Πρεσβύτερης, ετεροθαλούς αδελφής τού Πτολεμαίου Β΄. Η Οινάνθη και ο Αγαθοκλής πατήρ απέκτησαν τον Αγαθοκλή υιό, την Αγαθόκλεια και άλλες δύο κόρες. Όταν απεβίωσε ο Αγαθοκλής πατήρ, η Οινάνθη έκανε 2ο γάμο με τον Θεογένη (ή Θεόγνητο ή Διόγνητο). Αυτός ήταν ευγενής, διοικητής, δηλ. επιστάτης ιδιοκτησίας σε κτήματα. Η Οινάνθη ήταν φιλόδοξη και φιλοχρήματη. Εισήγαγε τα παιδιά της στον 2ο εξάδελφο τού Αγαθοκλή πατέρα, τον Πτολεμαίο Δ΄ (βασ. 221-205 π.Χ.). Η Αγαθόκλεια έγινε η ευνοούμενη ερωμένη τού βασιλιά. Δια μέσου των παιδιών της η Οινάνθη μπόρεσε να αποκτήσει τη μεγαλύτερη επιρροή στη διακυβέρνηση τού Πτολεμαίου Δ΄. Ο Αγαθοκλής υιός έγινε κηδεμόνας τού ανήλικου 3ου εξαδέλφου του Πτολεμαίου Ε΄ και αντιβασιλιάς. Όμως οι πολίτες της Αλεξάνδρειας εξεγέρθηκαν εναντίον της Οινάνθης, της οικογένειάς της και της μερίδας της. Η Οινάνθη και οι οικείοι της κατέφυγαν στον ναό Θεσμοφόριον, ελπίζοντας βοήθεια από τις θεές και πως οι ευχές τους θα έδιωχναν τις απειλές τού όχλου·μερικές ευγενείς κυρίες ήλθαν προς παρηγορία της. Όμως την επόμενη ημέρα η Οινάνθη, η οικογένειά της και η παράταξή της σύρθηκαν έξω από τον βωμό. Το Αλεξανδρινό πλήθος τους κάθισε γυμνούς επάνω σε άλογα και τους οδήγησε στο Στάδιον. Εκεί ο όχλος τους σκότωσε με μανία και τους έκοψε κομμάτια. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αγαθοκλή πατέρα, ευγενή της Αιγύπτου και είχε τέκνα: Αγαθοκλής υιός απεβ. 203/2 π.Χ., υπουργός, ιερέας της λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου, αντιβασιλιάς. Αγαθόκεια απεβ. 203/2 π.Χ., τροφός τού Πτολεμαίου Ε΄. δύο κόρες ακόμη. Ancient Library article: Agathoclea Ancient Library article: Oenanthe Ptolemaic Genealogy: Agathoclea Αρχειοθετήθηκε 2011-11-25 στο Wayback Machine. Ptolemaic Dynasty - Affiliated Lines: Agathocles Αρχειοθετήθηκε 2011-07-16 στο Wayback Machine. Ptolemaic Genealogy: Berenice I Αρχειοθετήθηκε 2011-10-05 στο Wayback Machine. Ptolemaic Genealogy: Theoxena Αρχειοθετήθηκε 2011-11-26 στο Wayback Machine.
Κιναλδίνη

Η κιναλδίνη (αγγλικά Quinaldine) είναι ετεροαρωματική οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C10H9N. Ανήκει στις «θυγατρικές» κινολίνες, και πιο συγκεκριμένα στις μεθυλοκινολίνες. Είναι βιοδραστική ένωση και χρησιμοποιείται στην παραγωγή διαφόρων φαρμάκων και χρωστικών. Η χημικά καθαρή κιναλδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο ελαιώδες υγρό, αλλά εμπορικά της δείγματα μπορεί να είναι έγχρωμα (λόγω προσμείξεων).

 Η πρώτη σύνθεση κιναλδίνης πιστώθηκε στους Ντόμπνερ (Döbner) και Μίλλερ (Miller), το 1881 και έγινε με αντίδραση Σκραπ (Skraup reaction), με πρόδρομη ύλη 1,2-αιθανοδιόλη (HOCH2CH2OH). Ακολούθως παρήγαγαν κιναλδίνη μετά από αντίδραση συμπύκνωσης στην οποία μετείχαν ανιλίνη (PhNH2), παραλδεΰδη και θειικό οξύ (H2SO4). Η κιναλδίνη περιέχεται στη λιθανθρακόπισσα σε συγκέντρωση της τάξης του 2‰. Η απόσταξη της λιθανθρακόπισσας, στο κλάσμα των μεθυλοναφθαλινίων, εκτός από κιναλδίνη, δίνει επίσης κινολίνη και ισοκινολίνη. Μετά την απόσταξη, ακολουθεί εκχύλιση με θειικό οξύ. Η κουϊνιλίνη απομονώνεται από το εκχύλισμα μετά από κρυστάλλωση σε αμμωνία (ΝΗ3). Μπορεί, όμως, να παραχθεί και συνθετικά, με πρόδρομες ύλες την ανιλίνη και την παραλδεΰδη, μέσω της σύνθεσης Σκραπ ή από ανιλίνη και κροτοναλδεΰδη, μέσω της αντίδρασης Ντόμπνερ-βον Μίλλερ, που αποτελεί μια παραλλαγή της σύνθεσης Σκραπ. Η αντικατάσταση του θειικού οξέος από υδροχλωρικό οξύ, σε συνδυασμό με μικρές ποσότητες χλωριούχου ψευδαργύρου (ZnCl2) αυξάνει την απόδοση της αντίδρασης. Η χημικά καθαρή κιναλδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρψμο υγρό με θερμοκρασία τήξης -1°C, θερμοκρασία βρασμού 247,6 °C, πυκνότητα 1.058,5 kg/m³ και δεόκτη διάθλασης 1,6126. Είναι ελάχιστα υδατοδιαλυτή, αλλά ευδιάλυτη σε οργανικούς διαλύτες. Σχηματίζει άλατα με ανόργανα οξέα και με αλκυλιωτικά μέσα. Δίνει αντιδράσεις συμπύκνωσης με αλδεΰδες. Τα άτομα υδρογόνου στη μεθυλομάδα της είναι ευκίνητα, οπότε η ένωση μπορεί να σχηματίσει οργανομεταλλικές ενώσεις. Δίνει αντιδράσεις Μάνριχ (Mannich reactions).Το διοξείδιο του σεληνίου (SeO2) οξείδώνει τη μεθυλομάδα (-CH3) της κιναλδίνης σε φορμυλομάδα (-CHO).Η κιναλδίνη, με την επίδραση υπερμαγγγανικού καλίου (KMnO4) οξειδώνεται σε ανθρανιλικό οξύ (). Η κιναλδίνη χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή κιναλδικού οξέος, καθώς και σε φάρμακα κατά της ελονοσίας, για την παραγωγή διαφόρων άλλων φαρμακευτικών σκευασμάτων, χρωστικών ουσιών για τρόφιμα, γενικότερα για χρωστικές ουσίες, όπως για παράδειγμα το αποκαλούμενο «κίτρινο κινολίνης», την πινακυανόλη και το κιναλδινρότιο.Χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, ως πρόδρομη ύλη για την παραγωγή του πεχαμετρικού δείκτη που είναι γνωστός ως «Κόκκινο κιναλδίνης» Το θειικό κιναλδινώνιο είναι αναισθητικό΄που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά (ζωντανών) ψαριών.Σε ορισμένα νησιά της Καραϊβικής χρησιμοποιείται για να διευκολύνει τη συλλογή των τροπικών ψαριών από υφάλους. MSDS στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Μέθοδος καθαρισμού quinaldine Το άρθρο από το 1911 Εγκυκλοπαίδεια
Σειρηνοειδή

Τα σειρηνοειδή είναι τάξη υδρόβιων θηλαστικών. Σε αυτήν ανήκουν θηλαστικά χωρίς πόδια που ζουν κυρίως στη θάλασσα. Τέτοια είναι οι θαλάσσιες αγελάδες όπως το ντιγκόνγκ της οικογένειας ντιγκονγκίδες ή αλικορίδες, ο μανάτος της οικογένειας τριχεχίδες και κάποια που έχουν εξαφανιστεί. Τα σειρηνοειδή τοποθετούνται στην ίδια τάξη με τα κητώδη αλλά στην πραγματικότητα συγγενεύουν περισσότερο με τους ελέφαντες, με τους οποίους επιστημονικές θεωρίες λένε ότι έχουν έναν κοινό πρόγονο.

 Τα σειρηνοειδή έχουν σώμα με υδροδυναμικό σχήμα, μήκους 2,5 - 4,5 μέτρων, που καταλήγει σε ουρά. Το ουραίο πτερύγιο είναι σε οριζόντια θέση, όπως και στις φάλαινες. Αντί για μπροστινά πόδια έχουν πτερύγια. Τα κόκαλά τους είναι συμπαγή και βαριά. Το δέρμα τους είναι ρυτιδωμένο και καλύπτεται από αραιό τρίχωμα. Έχουν μεγάλο κεφάλι και κοντό λαιμό, ενώ τα ρουθούνια, που είναι στην κορφή του ρύγχους τους, κλείνουν με βαλβίδες. Δεν έχουν κυνόδοντες, αλλά πολλούς γομφίους και προγομφίους. Τα μάτια τους είναι μικρά, και τα αυτιά τους δεν έχουν πτερύγια. Οι αισθήσεις τους, προπάντων η όραση, η όσφρηση και η γεύση, δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, και ο μεταβολισμός τους είναι αργός. Τάξη: Σειρηνοειδή (Sirenia) Οικογένεια Προραστομίδες(εξαφανίστηκε) Οικογένεια Πρωτοσειρηνίδες (εξαφανίστηκε) Οικογένεια Ντιγκονγκίδες Υποοικογένεια Ντιγκονγκίνες Γένος Ντιγκόνγκ Ντιγκόνγκ, Dugong dugon Υποοικογένεια Υδροδαμαλίνες Γένος Dusisiren Dusisiren dewana (εξαφανίστηκε) Dusisiren jordani (εξαφανίστηκε) Dusisiren takasatensis (εξαφανίστηκε) Γένος Υδροδάμαλις Hydrodamalis cuestae (εξαφανίστηκε) Θαλάσσια αγελάδα του Steller, Hydrodamalis gigas (εξαφανίστηκε) Οικογένεια Τριχεχίδες Γένος Τρίχεχος Μανάτος των Δυτικών Ινδιών, Trichechus manatus Αφρικανικός μανάτος, Trichechus senegalensis Μανάτος του Αμαζονίου, Trichechus inunguis Τα σειρηνοειδή έχουν πάρει το όνομά τους από τις σειρήνες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, που παρέσυραν τους περαστικούς ταξιδιώτες στο νησί τους με μαγευτικά τραγούδια κι εκεί τους έτρωγαν. Αργότερα κάποιοι συγγραφείς μπέρδεψαν τις σειρήνες με τις γοργόνες, άλλα μυθικά πλάσματα που ήταν μισές γυναίκες και μισά ψάρια. Ο όρος «σειρηνοειδή» προέκυψε επειδή πολλοί Ευρωπαίοι ερευνητές που είδαν την ουρά αυτών των ζώων και τους μαστούς που είχαν στο θώρακά τους, τα πέρασαν για γοργόνες, και λόγω της σύγχυσης των γοργονών με τις σειρήνες ονόμασαν έτσι την τάξη τους. Το 1493 ο Χριστόφορος Κολόμβος έγραψε ότι οι «γοργόνες» που συνάντησε στην Καραϊβική δεν ήταν τόσο ωραίες όσο περίμενε. Στην Καραϊβική υπάρχουν θρύλοι που λένε ότι οι μανάτοι και τα ντιγκόνγκ ήταν κάποτε άνθρωποι, που μεταμορφώθηκαν σε θαλάσσια ζώα εξαιτίας κάποιας κατάρας ή επειδή ζούσαν κοντά στη θάλασσα. Τα σειρηνοειδή αντιμετωπίζουν διάφορους κινδύνους, όπως το κυνήγι για το κρέας τους, η ρύπανση των νερών, η ανάπτυξη των ακτών κ.α. Ένα είδος θαλάσσιας αγελάδας έχει εξαφανιστεί τον 18ο αιώνα εξαιτίας του κυνηγιού από τον άνθρωπο. (βλ. λήμμα Θαλάσσιες αγελάδες). Σελίδα για τα σειρηνοειδή και την προστασία τους
Επιτροπή Ποδοσφαίρου Βορείων Νήσων

Η Επιτροπή Ποδοσφαίρου Βορείων Νήσων (γαλλικά: Comité de football des Îles du Nord, CFIN) είναι μία ένωση ποδοσφαιρικών σωματείων των νησιών Αγίου Μαρτίνου και Αγίου Βαρθολομαίου. Ιδρύθηκε το 1999.

 Η τοπική επιτροπή του Αγίου Βαρθολομαίου (Comité de football de Saint-Barthélemy) είναι επιφορτισμένη με το νέο αντικείμενο της CFIN, από το 2003, που είναι η προώθηση του ποδοσφαίρου ως ένα ομαδικό άθλημα στον Άγιο Βαρθολομαίο. Η εκμάθηση του ποδοσφαίρου μέσα από τις προπονήσεις, η διατήρηση μιας κάποιας σχέσης με τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FFF), η διεξαγωγή του πρωταθλήματος και όλες οι αναγνωρισμένες αθλητικές ομάδες, μαζί με τις κυβερνήσεις, δημιουργούν μια διοικητική σχέση μεταξύ της ίδιας, των μελών της καθώς και άλλων αθλητικών συλλόγων. Η έδρα της βρίσκεται στην Catina Laplace public, 97133 Saint-Barthélemy. Η τοπική επιτροπή του Αγίου Μαρτίνου (Comité de football de Saint-Martin) ιδρύθηκε το 1986.Δεν είναι ενταγμένη στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA), αλλά είναι συνδεδεμένη με τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FFF) και αποτελεί μέλος της CONCACAF. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία της εθνικής ομάδας ποδοσφάιρου ανδρών του Αγίου Μαρτίνου, η οποία μετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις. Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίου Μαρτίνου Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίου Μαρτίνου (Saint-Martin Football Association) διεξάγει το τοπικό πρωτάθλημα (SMFA Senior Championship). Το 2014 παρουσίασε τη νέα της οπτική ταυτότητα.Απαρτίζεται από τους παρακάτω συλλόγους:1) Τζούνιορ 2) Σεν Λουί 3) Κονκόρντια 4) ΦΚ Μαριγκό 5) Γιουνάιτεντ Σταρς 6) Ατάκερς SMFA επίσημη ιστοσελίδα Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγ. Μαρτίνου St. Martin στην ιστοσελίδα της CONCACAF