IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ματίνα Καρρά

Η Ματίνα Καρρά (8 Αυγούστου 1944, Πειραιάς) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και ηθοποιός φωνής που συμμετέχει στις μεταγλωττίσεις σειρών κινουμένων σχεδίων. Είναι γνωστότερη για τους ρόλους της ως Κάντυ, Χιονάτη, Μαίρη στο Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Πίπη η Φακιδομύτη και Μαρία στο μεξικάνικο σίριαλ Η Μαρία της Γειτονιάς.

 Η Ματίνα Καρρά γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά. Η πρώτη της επαφή με την ηθοποιία έγινε σε ένα διαγωνισμό ταλέντων που πραγματοποιήθηκε εκεί. Στη συνέχεια, συμμετείχε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, παίζοντας στην Ισμήνη στο Ηρώδειο και στον Οιδίποδα Τύραννο σε ηλικία δέκα ετών.Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Αθηνών Γιώργος Θεοδοσιάδης. Έπειτα, έπαιξε σε παραστάσεις σε πολλά θέατρα, μεταξύ των οποίων το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Μουσούρη.Την πρώτη της μεταγλώττιση έκανε το 1974 στη ταινία Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, στον ομώνυμο ρόλο. Παντρεύτηκε τον ηθοποιό Γιώργο Γεωγλερή, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον επίσης ηθοποιό Σαράντο Γεωγλερή. Η Ματίνα Καρρά έχει δηλώσει ότι το επάγγελμα της μεταγλώττισης είναι πολύ δύσκολο και απαιτεί πολύ έξυπνους ανθρώπους. Έχει τονίσει τις άσχημες συνθήκες στα στούντιο μεταγλώττισης κινουμένων σχεδίων, αναφέροντας ότι όλοι οι ηθοποιοί την ώρα εργασίας τους ήταν όρθιοι, είχαν όλοι ένα μικρόφωνο, όπου πάσχιζαν να ακουστούν, ενώ τέλος δεν έβλεπαν την σειρά προηγουμένως. Πρόσθεσε ότι οι μεταγλωττίσεις σειρών με αληθινούς ηθοποιούς ήταν πιο δύσκολες από αυτές των κινουμένων σχεδίων, καθώς ο ηθοποιός φωνής πρέπει ακόμα και να ρίξει το επίπεδο της ερμηνείας του, ανάλογα με το επίπεδο της ερμηνείας του ηθοποιού που υποδύεται.Αγαπημένες της μεταγλωττίσεις ήταν αυτές των Κλασικών της Disney, μεταξύ των οποίων η Χιονάτη, η Πεντάμορφη και το Τέρας και άλλα, ενώ αντιπαθεί τις σειρές που μοιάζουν στο Dragon Ball, όταν "η βία μπήκε πια πολύ έντονα στο σκίτσο". Η Ματίνα Καρρά έχει αποσπάσει θετικές κριτικές για τις ερμηνείες της. Η ίδια δήλωσε ότι αναφέρονταν σε αυτήν ως η "γλυκιά φωνή", και επίσης η φωνή της έχει χαρακτηριστεί, συγκεκριμένα, ως "λεπτή φωνή γεμάτη συναίσθημα". Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Ματίνα Καρρά στον IMDb
Θεοφάνης Λαμπουκάς

Ο Θεοφάνης Λαμπουκάς (Theophanis Lamboukas, γνωστός και ως Théo Sarapo, 26 Ιανουαρίου 1936 – 28 Αυγούστου 1970) ήταν ελληνικής καταγωγής Γάλλος τραγουδιστής, περισσότερο γνωστός ως ο δεύτερος και τελευταίος σύζυγος της διάσημης Γαλλίδας τραγουδίστριας Εντίθ Πιάφ.

 Ο Λαμπουκάς γεννήθηκε στο Παρίσι. Αρχικώς εργάσθηκε ως κομμωτής στο κομμωτήριο του πατέρα του, ενώ υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό, στην Αλγερία, επί 33 μήνες. Τον γνώρισε στην Πιάφ ο γραμματέας της, Claude Figus. Με την Πιαφ τραγούδησαν το 1962 τη μεγάλη επιτυχία «À quoi ça sert l'amour?». Η Πιαφ τον προώθησε με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο (Théo) Sarapo, από την ελληνική φράση «σ' αγαπώ», με την οποία είναι ομόηχο όταν το «R» προφέρεται με γαλλική προφορά. Τον παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, όταν εκείνη ήταν 46 ετών και ο Θεοφάνης 26. Ο Σαγαπό ήταν το τελευταίο από μία μακρά σειρά ταλέντων που ανέδειξε και προώθησε η Πιάφ, όπως οι Σαρλ Αζναβούρ, Ζιλμπέρ Μπεκό, Έντι Κονσταντέν, Υβ Μοντάν, Ζωρζ Μουστακί, Ζακ Πιλ, Les Compagnons de la chanson, κ.ά.. Ηχογράφησε και εκτέλεσε ζωντανά πολλά τραγούδια με την Πιαφ. Περιόδευσαν μαζί στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες, ενώ σχεδίαζαν μία περιοδεία στις κυριότερες πόλεις των ΗΠΑ, αλλά δεν πρόλαβαν εξαιτίας της επιδεινώσεως της υγείας της Πιάφ. Την εποχή που άρχισε να τραγουδά μαζί της, η φωνή του ήταν πολύ ένρινη, αλλά τα επόμενα χρόνια ανέπτυξε μία ιδαίτερα γλυκιά χροιά. Σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο, κληρονόμησε τα χρέη της Πιαφ μετά τον θάνατό της, περίπου 7 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα, οπότε τού έγινε έξωση από το διαμέρισμά τους στη Λεωφόρο Λαν την ημέρα των Χριστουγέννων του 1963, και ηχογράφησε το σχετικό τραγούδι «La maison qui ne chante plus» (= «το σπίτι που δεν τραγουδά πια»), το οποίο έγινε επιτυχία. Μερικές ακόμα επιτυχίες του Σαγαπό ήταν τα τραγούδια «Le jour viendra», «La Ronde» και «Nous n'étions pas pareils». Υπήρξε επίσης ικανός ηθοποιός, του οποίου η γνωστότερη ταινία ήταν η Judex (1963), σε σκηνοθεσία Ζωρζ Φρανζύ, που βρισκόταν στο στάδιο των γυρισμάτων όταν πέθανε η Πιάφ. Ο Θεοφάνης Λαμπουκάς πέθανε στην άκρη ενός δρόμου στη Λιμόζ, μετά από ένα τροχαίο ατύχημα, σε ηλικία μόλις 34 ετών. Τάφηκε δίπλα στην Πιάφ στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ στο Παρίσι. Η επιγραφή πάνω στον κοινό τους τάφο μεταφράζεται ως «Η αγάπη τα κατακτά όλα». Στο ίδιο τάφο αναπαύεται και ο πατέρας της Εντίθ, o Λουί Αλφόνς Γκασσιόν, αλλά και η κόρη της Μαρσέλ. Ο Théo Sarapo στην IMDB Βιογραφία του από τη μικρότερη αδελφή του, Christie Laume
Κλίμα της Μάλτας

Η Μάλτα έχει μεσογειακό κλίμα σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν (Csa), με πολύ ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Βροχή εμφανίζεται κυρίως το χειμώνα, με το καλοκαίρι να χαρακτηρίζεται γενικά από ξηρασία. Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Τρολ/Πάφεν, καθώς και εκείνη των Σίγκμουντ/Φράνκεμπεργκ, η Μάλτα βρίσκεται εντός της υποτροπικής ζώνης, λόγω του ότι είναι σε γεωγραφικό πλάτος 35º Βόρεια του Ισημερινού.

 Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 23°C (73°F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και 16°C (61°F) τη νύχτα (μία από τις θερμότερες μέσες θερμοκρασίες στην Ευρώπη). Κατά τον ψυχρότερο μήνα – τον Ιανουάριο – η τυπική μέγιστη θερμοκρασία κυμαίνεται από 12 έως 20°C (54 έως 68°F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και η ελάχιστη από 6 έως 12°C (43 έως 54°F), κατά τη νύχτα. Στο θερμότερο μήνα - τον Αύγουστο - η τυπική μέγιστη θερμοκρασία κυμαίνεται από 28 έως 34°C (82 έως 93°F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και η ελάχιστη από 20 έως 24°C (68 έως 75°F), κατά τις νυχτερινές ώρες.Γενικά, ο Απρίλιος ξεκινά με θερμοκρασίες από 17–22°C (63–72°F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και 10–14°C (50–57°F) τη νύχτα. Ο Νοέμβριος έχει θερμοκρασίες από 17–23°C (63–73 °F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και 11–18°C (52–64°F) τη νύχτα. Ωστόσο, ακόμη και κατά τους χειμερινούς μήνες του έτους (Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο) οι θερμοκρασίες αγγίζουν μερικές φορές τους 20°C (68°F), ενώ ο Μάρτιος είναι μια μεταβατική περίοδος, με τη μέγιστη ημερήσια θερμοκρασία συχνά να υπερβαίνει τους 20°C (68°F), ενώ η ελάχιστη θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους 10°C (50 °F). Με μέσο όρο τους 19,3°C (67°F), η Μάλτα έχει τη θερμότερη μέση θερμοκρασία στην Ευρώπη. Μεταξύ όλων των πρωτευουσών της ευρωπαϊκής ηπείρου, η Βαλέτα – πρωτεύουσα της Μάλτας - έχει τους θερμότερους χειμώνες, με τη μέση θερμοκρασία να κυμαίνεται γύρω στους 16°C (61°F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και τους 10°C (50°F) τη νύχτα, κατά τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο. Το Μάρτιο και το Δεκέμβριο η μέση θερμοκρασία είναι περίπου 17°C (63°F), κατά τη διάρκεια της ημέρας, και 11°C (52°F), κατά τη νύχτα. Στη Μάλτα μεγάλες διακυμάνσεις θερμοκρασίας είναι σπάνιες. Η Μάλτα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες στην Ευρώπη με ζώνη ανθεκτικότητας «11a» (σύμφωνα με το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών) και αυτό γιατί η μέση απόλυτα ελάχιστη θερμοκρασία που καταγράφεται κάθε χρόνο είναι μεταξύ 4,4 και 7,2°C (39,9 έως 45°F).
Τάσος Μπακασέτας

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Μπακασέτας (Κόρινθος, 28 Ιουνίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στο τουρκικό πρωτάθλημα με την Τράμπζονσπορ. Είναι επίσης αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής του Αστέρα Τρίπολης και το 2010 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, παίρνοντας το νούμερο 12 στη φανέλα. Την αγωνιστική περίοδο 2010–11 έκανε πέντε εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και δύο στο κύπελλο. Την πρώτη του εμφάνιση στο πρωτάθλημα την έκανε ξεκινώντας ως βασικός σε μια ήττα της ομάδας του από την Ξάνθη. Στο κύπελλο έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε μια ήττα 1–0 από τον Ολυμπιακό. Την τελευταία του συμμετοχή για την περίοδο 2010–11 την πραγματοποίησε εναντίον της ΑΕΚ στις 16 Ιανουαρίου 2011. Δανεισμός στον Θρασύβουλο Φυλής Στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του πρωταθλήματος 2010–11 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον Θρασύβουλο Φυλής. Αγωνίστηκε 10 φορές με τον Θρασύβουλο σημειώνοντας ένα τέρμα σε μια νίκη εναντίον του Εθνικού Αστέρα στις 28 Φεβρουαρίου 2011. Επέστρεψε στον Αστέρα Τρίπολης με τη λήξη της περιόδου 2010–11. Δανεισμός στον Άρη Θεσσαλονίκης Τον Ιανουάριο του 2014 παραχωρήθηκε ξανά ως δανεικός για ένα εξάμηνο στον Άρη Θεσσαλονίκης. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τον Άρη σε μια εκτός έδρας ήττα 4–3 από τον Λεβαδειακό, σκοράροντας δύο τέρματα στον αγώνα. Σημείωσε ένα ακόμη γκολ πριν τη λήξη του δανεισμού του. Στο τέλος της περιόδου επέστρεψε και πάλι στην ομάδα της Τρίπολης. Επιστροφή στον Αστέρα Τρίπολης Το καλοκαίρι του 2014, στον εντός έδρας αγώνα απέναντι στη φινλανδική Ροβανιέμι, σημείωσε το πρώτο του τέρμα σε ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, το οποίο ήταν το τέταρτο της ομάδας του στην εν λόγω αναμέτρηση, εδραιώνοντας τη νίκη των Αρκάδων και εξασφαλίζοντας ουσιαστικά την πρόκριση στον επόμενο γύρο του Europa League (2014-15).Μερικές ημέρες αργότερα, τον Αύγουστο του 2014, ανανέωσε τη συνεργασία του με τον αρκαδικό σύλλογο μέχρι το καλοκαίρι του 2017. Έπειτα από πέντε μήνες, τον Ιανουάριο του 2015, έλυσε τη συνεργασία του με την ομάδα της Τρίπολης, για να συνεχίσει στον Πανιώνιο, με τον οποίο υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Τον Ιούνιο του 2016 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, υπογράφοντας συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Τον Ιούνιο του 2019 εντάχθηκε στην τουρκική Αλάνιασπορ, στην οποία παρέμεινε για δύο έτη, κάνοντας 53 συμμετοχές με 17 γκολ. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την τουρκική Τράμπζονσπορ. Υπήρξε μέλος των μικρότερων εθνικών ομάδων και συγκεκριμένα της Νέων (Κ-19) την περίοδο 2011–2013 (13 συμμετοχές/3 τέρματα), της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος στην πορεία μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων το 2012, καθώς και της Ελπίδων (Κ-21) (2013-14). Στην Ανδρών κλήθηκε πρώτη φορά για τους εκτός έδρας φιλικούς αγώνες εναντίον της Αυστραλίας τον Ιούνιο του 2016, όπου και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 4 του ίδιου μήνα. ΑΕΚΠρωτάθλημα Ελλάδας (2018)ΤράμπζονσπορΠρωτάθλημα Τουρκίας (2022) Σούπερ Καπ Τουρκίας (2022) Η καριέρα του Τάσου Μπακασέτα στο soccerway.com Το προφίλ του Τάσου Μπακασέτα στο transfermarkt
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1863-1913)

Τα νομίσματα του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο 1863 - 1913 αντιστοιχούν στην περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον βασιλιά Γεώργιο Α´, ο οποίος διαλέχτηκε από τις προστάτιδες δυνάμεις της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας ως ο βασιλιάς του νέου ελληνικού κράτους μετά την αποχώρηση του Όθωνα το 1862.

 Όλα τα νομίσματα της περιόδου αυτής τυπώθηκαν στο εξωτερικό, στα νομισματοκοπεία του Στρασβούργου (όπου κόπηκαν τα πρώτα νομίσματα), Μπορντώ, και Παρισιού (όπου κόπηκαν τα περισσότερα). Με την επίσημη ένταξη της Ελλάδας στην Λατινική νομισματική ένωση το 1868, τέθηκαν και οι τυποποιημένες προδιαγραφές σχετικά με τις διαστάσεις των νομισμάτων καθώς και τις ποσοστώσεις των μετάλλων για τα αργυρά νομίσματα, οι οποίες ακολούθησαν τα γαλλικά πρότυπα και η δραχμή έγινε ισότιμη με το γαλλικό φράγκο. Η αύξηση του πληθυσμού της χώρας κατά 200.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1879, αλλά και η προσάρτηση της Θεσσαλίας και τμήματος της Ηπείρου στο ελληνικό κράτος το 1883 με την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης και επιπλέον 300.000 κατοίκους, έφερε αυξημένη ζήτηση για επιπλέον νομίσματα η οποία αντικατοπτρίζεται στην αυξημένη ποσότητα κοπής νομισμάτων της περιόδου αυτής.Οι παραστάσεις του Γεωργίου χωρίζονται σε 2 γενικές κατηγορίες, αυτές που εικονίζεται νέος και αυτές που εικονίζεται μεγαλύτερος με μουστάκι από το 1875 και έπειτα, ενώ εξαίρεση ως προς τις παραστάσεις αποτελούν τα νομίσματα των 1 και 2 δραχμών του 1910 και 1911 τα οποία δεν διαθέτουν δάφνες ή τον βασιλικό θυρεό αλλά μυθολογική παράσταση (Θέτις). Ενδεικτικά σχετικά με την αγοραστική δύναμη των νομισμάτων: μια οκά ψωμί Α´ ποιότητας = 0,40 με 0,50 λεπτά μια οκά βοδινό κρέας = 1,5 δραχμές ημερομίσθιο αγρότη = 3,15 δραχμές ημερομίσθιο αγρότισσας = 2,05 δραχμές μισθός κλητήρα Α´ υπουργείου = 70 δραχμές μισθός μοιράρχου χωροφυλακής = 330 δραχμές Η παραπομπή προς εξωτερικούς ιστότοπους γίνεται για τις περιπτώσεις όπου δεν έχει βρεθεί φωτογραφικό υλικό που να είναι Creative Commons CC BY SA ή Κοινό κτήμα και να μπορεί να φιλοξενηθεί απευθείας στην Βικιπαίδεια. Καραμήτσος, Αργύρης· Θεοδωρίδης, Θεόδωρος (2007). Καρατζάς, Τάκης, επιμ. Hellas Coins / Νομίσματα της Νεότερης Ελλάδας. Θεσσαλονίκη: A.Karamitsos. ISBN 978-960-88965-6-8. Πυλαρινός, Παύλος Γ. (1998). Τα νομίσματα της νεωτέρας Ελλάδος / Greek Coins 1828 - 1998 (11η έκδοση). Αθήνα: Pylarinos. S. Cuhaj, George· Michael, Thomas (2012). Standard Catalog of World Coins, 1801-1900 (7η έκδοση). Krauze Publications. ISBN 9781440246012. S. Cuhaj, George· Michael, Thomas (2016). Standard Catalog of World Coins 1901-2000 (8η έκδοση). Krauze Publications. ISBN 978-1440244094.
Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ

Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ (γαλλικός τίτλος: La Jalousie du Barbouillé) είναι μονόπρακτη φάρσα σε πρόζα του Μολιέρου. Είναι ένα από τα πρώτα έργα του συγγραφέα, η ημερομηνία δημιουργίας του δεν είναι γνωστή, πιθανότατα γύρω στο 1650 κατά τη διάρκεια περιοδειών του θιάσου του Μολιέρου εκτός Παρισιού. Η ημερομηνία και ο τόπος της πρώτης παράστασης είναι άγνωστες, στο Παρίσι παρουσιάσθηκε τον Δεκέμβριο του 1660 και στη συνέχεια αρκετές φορές μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1664, πριν αφαιρεθεί από το ρεπερτόριο του θιάσου του Μολιέρου.Στο έργο εμφανίζονται ο ζηλιάρης σύζυγος, η άπιστη σύζυγος, ο αυθάδης υπηρέτης και ο γιατρός που προσπαθεί να αποδείξει την ευρυμάθειά του, μερικά από τα αγαπημένα θέματα του Μολιέρου που στη συνέχεια της καριέρας του επανέλαβε και ανέπτυξε και σε άλλες κωμωδίες.

 Ο Λε Μπαρμπουιγιέ είναι παντρεμένος με την Ανζελίκ. Δεν είναι όμως ικανοποιημένος με τη γυναίκα του που, όπως λέει, τον παραμελεί και αυτό τον εξοργίζει. Ζητά τη συμβουλή του γιατρού για το πώς να την τιμωρήσει. Ο γιατρός τον συμβουλεύει με ακατανόητες φράσεις χωρίς νόημα και λατινικές εκφράσεις, που μόνο εξοργίζουν τον Μπαρμπουιγιέ, ο οποίος όμως τρέχει πίσω του. Στην επόμενη σκηνή εμφανίζεται η γυναίκα του, η οποία επίσης παραπονιέται για τον σύζυγό της στον εραστή της Βαλέριο. Η υπηρέτριά της τους προειδοποιεί για την άφιξη του Μπαρμπουιγιέ αλλά αυτός τους προλαβαίνει και ξεκινά έναν καυγά για την παρουσία του Βαλέριου. Ο Γκόργκιμπους, ο πατέρας της Ανζελίκ, περνώντας τυχαία παρεμβαίνει αλλά δεν καταφέρνει να τους συμβιβάσει. Ο γιατρός, που εμπλέκεται πάλι, μόνο χειροτερεύει τα πράγματα και απομακρύνεται από τη σκηνή από τον Μπαρμπουιγιέ.Η Ανζελίκ αποφασίζει να πάει σε έναν χορό, όπου ελπίζει να συναντήσει τον Βαλέριο. Κατά την επιστροφή της, βρίσκει την πόρτα κλειστή και τον άντρα της στο παράθυρο, ο οποίος αρνείται να την αφήσει να μπει και τη διώχνει. Προσποιείται ότι αυτοκτονεί με μαχαίρι από την απελπισία της και ο Μπαρμπουιγιέ, δύσπιστος, κατεβαίνει για να δει τι συμβαίνει. Η Ανζελίκ αρπάζει την ευκαιρία, μπαίνει μέσα στο σπίτι και κλείνει την πόρτα πίσω της. Η κατάσταση τότε αντιστρέφεται: είναι ο Μπαρμπουιγιέ που είναι τώρα κλειδωμένος έξω. Ο καυγάς ξαναρχίζει. Η Αντζελίκ παραπονιέται στον πατέρα της, που έχει επιστρέψει, ότι ο άντρας της επιστρέφει σπίτι τέτοια ώρα από τα γλέντια του, μεθυσμένος. Ο Μπαρμπουιγιέ, προσπαθεί απελπισμένα να δικαιολογηθεί και εξαγριώνεται. Ο γιατρός, που ήρθε τρέχοντας ακούγοντας τη φασαρία, προσφέρεται να τους απαγγείλει ένα κεφάλαιο από τον Αριστοτέλη. Ο Μολιέρος εμπνεύστηκε την υπόθεση από το 4ο διήγημα της 7ης ημέρας από το Δεκαήμερο του Βοκάκιου Ο Ζηλιάρης που διορθώθηκε και πιθανότατα δανείστηκε θέματα από την ιταλική φάρσα Ο ζηλιάρης χωριάτης της κομέντια ντελ άρτε. Αργότερα ξαναχρησιμοποίησε τα θέματα σε άλλα έργα του, όπως στο Ζωρζ Νταντέν ή Ο αμήχανος σύζυγος (1668), όπου διατηρεί και επεκτείνει αρκετά στοιχεία του έργου. Το επεισόδιο με τον γιατρό επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται και σε άλλες κωμωδίες, μεταξύ άλλων στον Ιπτάμενο γιατρό (1645;), Γάμος με το στανιό (1664), Ο έρωτας γιατρός (1665) κ.ά.
Σύνταγμα της Ισλανδίας

Το Σύνταγμα της Ισλανδίας (ισλανδικά: Stjórnarskrá lýðveldisins Íslands) είναι η υπέρτατη νομοθεσία της Ισλανδίας. Αποτελείται από 80 άρθρα, που κατανέμονται σε επτά ενότητες. Εντός αυτών των άρθρων καθορίζεται η διάταξη της ηγεσίας της χώρας και τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών. Το σημερινό σύνταγμα ισχύει από τις 17 Ιουνίου 1944 και έκτοτε έχει τροποποιηθεί επτά φορές.

 Στην Ενότητα 1 αναφέρεται ότι η Ισλανδία είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην οποία το κοινοβούλιο και ο πρόεδρος της δημοκρατίας ασκούν από κοινού τη νομοθετική εξουσία και οι δικαστές ασκούν τη δικαστική εξουσία. Η Ενότητα 2 περιλαμβάνει τα άρθρα 3 έως 30 και αναφέρει τις προεδρικές εξουσίες. Η Ενότητα 3 περιλαμβάνει τα άρθρα 31–34 και καθορίζει τη διάρκεια θητείας των βουλευτών και τον τρόπο εκλογής τους. Η Ενότητα 4 περιλαμβάνει τα άρθρα 35-58 και ορίζει τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν τη δραστηριότητα του κοινοβουλίου, όπως τις εξουσίες και τα δικαιώματα των βουλευτών. Η Ενότητα 5 περιέχει τα άρθρα 59-61 και περιγράφει τη νομοθεσία σχετικά με τη δικαστική εξουσία. Η Ενότητα 6 περιέχει τα άρθρα 62-64 και αναφέρεται περί των εκκλησιαστικών θεμάτων και ελευθεριών, όπως η καθιέρωση της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας ως επίσημης εκκλησίας του κράτους. Η Ενότητα 7 περιέχει τα άρθρα 65-79 και ορίζει αρκετά ανθρώπινα δικαιώματα. Αναφέρει, επίσης, τη διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος.
Πύργος των Κορδελιέρων (Παμιέ)

Ο Πύργος των Κορδελιέρων (γαλλικά: Tour des Cordeliers) είναι κωδωνοστάσιο, το οποίο ανήκε σε πρώην μοναστήρι ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος, το οποίο βρίσκεται στο Παμιέ της Αριέζ, στη Γαλλία.

 Ανεγερθέν κατά τη διάρκεια του 15ου-16ου αιώνα, το μοναστήρι των Κορδελιέρων χτίστηκε στη θέση προγενέστερης εκκλησίας, χρονολογούμενης από τον 14ο αιώνα. Εμπνευσμένο από το κωδωνοστάσιο της Εκκλησίας των Κορδελιέρων της Τουλούζης, το κωδωνοστάσιο ανεγέρθηκε το 1512. Το κτίριο εν μέρει καταστράφηκε από Προτεστάντες, κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Σήμερα, μόνον το κωδωνοστάσιο, καθώς και ο δυτικός τοίχος του μοναστηριού σώζονται. Το οκταγωνικού σχήματος και χτισμένο από τούβλα κωδωνοστάσιο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1921. Παμιέ Κατάλογος ιστορικών μνημείων της Αριέζ «Notice no PA00093899». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
Φίλιπ Πούλμαν

Ο Φίλιπ Πούλμαν (Philip Pullman, γενν. 19 Οκτωβρίου 1946) είναι Άγγλος συγγραφέας πολλών βιβλίων, γνωστότερος κυρίως για την τριλογία φαντασίας, η Τριλογία του Κόσμου, (His Dark Materials) και τη μυθιστορηματική βιογραφία του Ιησού, Ο καλός άνθρωπος Ιησούς και ο παλιάνθρωπος Χριστός. Το πρώτο βιβλίο της Τριλογίας του Κόσμου έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο με τον τίτλο Το Αστέρι του Βορρά (Golden Compass), καθώς και τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς Σάλι Λοκχαρτ, όπως επίσης και το μυθιστόρημα παιδικής λογοτεχνίας Αυτό που ήμουν κάποτε (I was a Rat! or The Scarlet Slippers) έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση. Το 2008, η εφημερίδα The Times έβαλε το όνομα του Πούλμαν στη λίστα της: «Οι 50 μεγαλύτεροι Βρετανοί συγγραφείς από το 1945».

 Ο Φίλιπ Πούλμαν γεννήθηκε στο Νόργουιτς της Αγγλίας. Είναι ο γιος της Όντρεϊ Έβελιν Πούλμαν (πατρικό Μέριφιλντ) και του πιλότου της ΡΑΦ, Άλφρεντ Ούτραμ Πούλμαν. Η οικογένεια ταξίδεψε λόγω της εργασίας του πατέρα του, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Ροδεσίας, όπου και πήγε στο σχολείο. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1953, όταν ο Πούλμαν ήταν επτά ετών, και στον οποίο απονεμήθηκε μετά θάνατο ο Σταυρός Διακεκριμένης Πτήσης(DFC). Ο Πούλμαν δήλωσε στις αρχές του του 2008 ότι θεωρεί τον πατέρα του ήρωα, αφού πέθανε υπερασπιζόμενος τη χώρα του. Σήμερα ζει στην Οξφόρδη και απολαμβάνει ολόψυχα αυτό που του αρέσει, το γράψιμο. Τα βιβλία του και ο ίδιος έχουν τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. Το Αστέρι του Βορρά, το πρώτο μέρος της Τριλογίας του Κόσμου, έχει τιμηθεί με τα: Carnegie, Βραβείο παιδικού μυθιστορήματος Guardian, Smarties και Βρετανικό Βραβείο για το Βιβλίο της Χρονιάς. Το μυθιστόρημα Ο Άρχοντας των δύο Κόσμων, το δεύτερο μέρος της Τριλογίας, έχει τιμηθεί με το Βρετανικό Βραβείο Ανάγνωσης. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο, που τιμήθηκε με το Βραβείο Whitbread 2001, το W.H. Smith και το Nibbies, ενώ ήταν υποψήφιο για το Βooker.
Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων

To Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων (πυρηνικά υποβρύχια) είναι ένα υποβρύχιο εξοπλισμένο για να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) ​​με πυρηνικές κεφαλές. Τα υποβρύχια αυτά έγιναν ένα σημαντικό οπλικό σύστημα κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λόγω της μεγάλης ικανότητας τους για πυρηνική αποτροπή. Μπορούν να εκτοξεύσουν πυραύλους από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους στόχους τους, ενώ η χρήση της τεχνολογίας Stealth τα καθιστά πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν. Η ανάπτυξή τους κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση/Ρωσία, με μικρότερους αριθμούς σε υπηρεσία για τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και την Ινδία. Σχεδόν όλα τα υποβρύχια που έχουν κατασκευαστεί χρησιμοποιούν πυρηνική πρόωση, εκτός των Σοβιετικών κλάσης Zulu και Golf που είχαν κινητήρες ντίζελ.

 Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν διαφορετικό σκοπό από τα επιθετικά υποβρύχια και τα υποβρύχια πυραύλων cruise. Ενώ τα επιθετικά υποβρύχια ειδικεύονται στη μάχη με άλλα πολεμικά σκάφη (συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων του εχθρού και την εμπορική ναυτιλία), και τα υποβρύχια πυραύλων cruise έχουν σχεδιαστεί για επίθεση σε μεγάλα πολεμικά πλοία και τακτικούς στόχους στην ξηρά, η κύρια αποστολή των βαλλιστικών πυραύλων είναι η πυρηνική αποτροπή. Ως εκ τούτου, το προφίλ της αποστολής ενός υποβρυχίου βαλλιστικών πυραύλων επικεντρώνεται στο να παραμείνει απαρατήρητο, παρά να καταδιώκει επιθετικά άλλα σκάφη. Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν σχεδιαστεί για stealth, για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους με κάθε κόστος. Χρησιμοποιούν σχεδιαστικά χαρακτηριστικά για μείωση των ήχων, όπως ανηχοϊκές πλάκες στις επιφάνειες του σκαριού τους, προσεκτικά σχεδιασμένα συστήματα πρόωσης, καθώς και μηχανημάτων που τοποθετούνται στα σημεία απόσβεσης των κραδασμών. Είναι εξοπλισμένα με πυρηνικές κεφαλές και χρησιμεύουν ως το τρίτο μέρος της πυρηνικής τριάδας. Η αφάνεια και η κινητικότητα των υποβρυχίων προσφέρουν τόσο ένα αξιόπιστο μέσο αποτροπής απέναντι σε μια επίθεση (διατηρώντας την απειλή ενός δεύτερου χτυπήματος), και μια ικανότητα πρώτου πλήγματος έκπληξη - ιδιαίτερα δεδομένου της εμβέλειας των όπλων που μεταφέρουν. Γαλλία Le Triomphant class Κίνα Type 092 Type 094 Ρωσία Borei class submarine Typhoon-class Delta III και Delta IV Ηνωμένο Βασίλειο Vanguard class ΗΠΑ Ohio class
Αλεξέι Βενετσιάνοφ

Ο Αλεξέι Γκαβρίλοβιτς Βενετσιάνοφ (ρωσ. Алексей Гаврилович Венецианов, 18 Φεβρουαρίου 1780 – 4 Ιανουαρίου 1847) ήταν Ρώσος ζωγράφος ελληνικής καταγωγής, περίφημος για τους πίνακές του με θέμα την αγροτική ζωή και τους συνηθισμένους ανθρώπους. Δημιούργησε τη δική του ομάδα μαθητών και ακολούθων, που υιοθετούσαν τη θεματική και τις τάσεις του, τη «σχολή Βενετσιάνοφ».

 Ο Βενετσιάνοφ γεννήθηκε σε εμπορική οικογένεια στη Μόσχα. Εισήλθε στον δημόσιο τομέα στις αρχές του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου και άρχισε να σπουδάζει καλές τέχνες. Στο ξεκίνημά του πειραματίσθηκε με αντιγραφή έργων του Μουσείου Ερμιτάζ και με προσωπογραφίες φίλων του. Αργότερα γνώρισε τον Βλαντίμιρ Μποροβικόφσκι και μετακόμισε στο σπίτι του ως μαθητευόμενος. Δοκίμασε να εργασθεί ως προσωπογράφος, αλλά είχε λιγοστές παραγγελίες. Το 1811 το Δ.Σ. της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του απένειμε τον τίτλο του Ακαδημαϊκού για δύο από τα έργα του: την αυτοπροσωπογραφία του και το «Πορτρέτο του K.I. Γκολοβατσέφσκυ και των νεότερων μαθητών της Ακαδημίας». Το 1819, αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στην τέχνη, ο Βενετσιάνοφ παραιτήθηκε από τη θέση του στο δημόσιο, αγόρασε ιδιοκτησία στο χωριό Σαφόνκοβο και εγκαταστάθηκε εκεί. Εκείνη την περίοδο ζωγράφισε σκηνές από τη φύση που παρατηρούσε γύρω του. Αυτά τα έργα θα αναδεικνύονταν ως τα σημαντικότερα στη σταδιοδρομία του. Ζωγράφισε πορτρέτα αγροτών και σκηνές από την αγροτική ζωή. Υπήρξε ο πρώτος που ζωγράφισε την αγροτική ζωή στη ρωσική τέχνη. Τα έργα του γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην έκθεση του 1824, όπου δέχθηκε τους επαίνους των κριτικών τέχνης. Ο Βενετσιάνοφ ήθελε να γίνει καθηγητής στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Καλών Τεχνών, αλλά οι ακαδημαϊκοί δεν τον ενέκριναν επειδή δεν είχε ολοκληρώσει μια ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Κατά τα έτη πριν το 1820 άρχισε να προσελκύει νέους φτωχικής καταγωγής με κλίση προς τη ζωγραφική, ακόμα και δουλοπάροικους όπως τον Γκριγκόρι Σορόκα, στους οποίους δίδασκε ζωγραφική. Περί το 1825 είχε ήδη μια ομάδα ακολούθων και δημιούργησε τη δική του σχολή ζωγραφικής. Ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας, που επιθυμούσε την προαγωγή των «εθνικών τάσεων», εξέφρασε δημοσίως την επιδοκιμασία του για τον καλλιτέχνη και τον διόρισε ως ζωγράφο της Αυλής του. Αυτός ο τίτλος τού έδωσε την οικονομική στήριξη που του ήταν απαραίτητη, καθώς δίδασκε για ελάχιστα ή καθόλου δίδακτρα. Δύο άλλοι μαθητές του ήταν ο Έβγκραφ Φ. Κρεντόφσκι και ο Καπιτόν Α. Ζελεντσόφ (Капитон Алексеевич Зеленцов, 1790-1845). Ο Αλεξέι Βενετσιάνοφ σκοτώθηκε σε δυστύχημα, σε ηλικία 67 ετών, στο Κυβερνείο του Τβερ, όταν τα άλογά του αφηνίασαν και αποσπάσθηκαν από την άμαξά του, η οποία κατρακύλησε σε μια απότομη πλαγιά. Βιογραφικά στοιχεία
Ντέντι Β΄ της Λουσατίας

Ο Ντέντι Β΄ ο Νεότερος, γερμ. Dedi II von Nieder Lausitz (απεβ. 1069) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (i.e. Κάτω Λουσατίας) το 1069.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ντέντι Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ και της 1ης συζύγου του Όντας, κόρης του Τήτμαρ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ. Έπειτα από την εξέγερση του πατέρα του εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας το θέρος του 1069, το μαργραβάτο του πατέρα της Κάτω Λουσατίας δόθηκε σε αυτόν. Αργότερα το ίδιο έτος, πριν τις 26 Οκτωβρίου 1069, δολοφονήθηκε ενώ κοιμόταν, έτσι προαπεβίωσε του πατέρα του. Φημολογήθηκε ότι πίσω από τον φόνο βρισκόταν η μητριά του Αδέλα του Λουβαίν (απεβ. 1083). Lampert of Hersfeld, Annales, in O. Holder-Egger (ed.), Lamperti monachi Hersfeldensis Opera, MGH SS rer Germ 38 (Hanover, 1894). I.S. Robinson, The Annals of Lampert of Hersfeld (Manchester, 2015)
Πρεσβεία της Ελλάδας στην Πολωνία

Η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Πολωνία (πολωνικά: Ambasada Grecji w Polsce) είναι ελληνική διπλωματική αποστολή που βρίσκεται στη Βαρσοβία της Πολωνίας, στην οδό Γκουρνοσλόνσκα (Górnośląska) 35.

 Η αποστολή περιλαμβάνει: Προξενικό Γραφείο Γραφείο για Οικονομικές και Εμπορικές Υποθέσεις Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού, στην οδό Μοκοτόφσκα (Mokotowska) 46α (από το 2017) Ελληνικό Σχολείο Βαρσοβίας, στην οδό Καζιμιεζόφκσα (Kazimierzowska) 16 (από το 2003)Επιπλέον, δύο τμήματα που εξυπηρετούν επίσης την Πολωνία βρίσκονται στην Ελληνική Πρεσβεία στο Βερολίνο: Γραφείο Ακόλουθου Άμυνας Γραφείο Εκπαίδευσης Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα διατηρούσε αντιπροξενείο στη Βαρσοβία, το οποίο βρισκόταν σε πολυκατοικία του Κάρολ Σάιμπλερ στην οδό Τρενμπάτσκα (Trębacka) 4 (1903–1905), στη συνέχεια στην οδό Φόκσαλ (Foksal) 16 και γωνία Κοπερνίκα (Kopernika) 1 (1908–1913), η οποία πλέον δεν υπάρχει. Το 1919 δημιουργήθηκαν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών - από το 1922 σε επίπεδο πρεσβείας. Το προξενείο της Ελλάδας λειτούργησε ξανά στην οδό Φόκσαλς 16 (1919–1922) και η πρεσβεία στο Ξενοδοχείο Μπρίστολ στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε (Krakowskie Przedmieście) 42-44 (1923), ακολούθως σε πολυκατοικία του Γ. Κουλικιέβιτς στην οδό Ουγιαζντόφσκιε (Ujazdowskie) 49 (1924 -1925), έπειτα στην οδό Μοκοτόφσκα 62 (1926 -1927), στην οδό Μαρσαουόφσκα (Marszałkowska) 48 στη διασταύρωση με την οδό Κοσικόβα (Koszykowa) (1929 -1933) και τέλος στη βίλα του Γ. Ανκιέβιτς στη οδό Ματέικι (Matejki) 5 (1934-1939). Η Ελλάδα διατηρούσε επίσης προξενείο στο Γκντανσκ. Οι σχέσεις των 2 χωρών αποκαταστάθηκαν το 1945. Από το 1955 σε επίπεδο προξενείου και από το 1962 σε επίπεδο πρεσβείας. Τα έτη 1958 -1974 η πρεσβεία βρισκόταν στη οδό Χοτσίμσκα (Chocimska) 7 και τα έτη 1976 -1996 στην οδό Πάσκα 21. Από το 2001, η πρεσβεία βρίσκεται στην οδό Γκουρνοσλόνσκα 35, στην πρώην βίλα του Ταντέους Ζιελίνσκι.Το γραφείο του Εμπορικού Συμβούλου βρισκόταν στο Αρμενικό Σπίτι στη οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 47/51 (2001–2004). Πρεσβεία της Πολωνίας στην Ελλάδα Ελληνο-Πολωνικό Εμπορικό Επιμελητήριο Διπλωματικές σχέσεις της Πολωνίας. Informator. Τόμος Ι. Ευρώπη 1918-2006 , Υπουργείο Εξωτερικών, Αρχείο/Εκδοτικός Οίκος Askon, Βαρσοβία 2007, σελ. 584, (ISBN 978-83-7452-019-5) Η έδρα της Ελληνικής Πρεσβείας στη βίλα του Γ. Ανκιέβιτς στη οδό Ματέικι Η πρώην έδρα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στην πολυκατοικία του Γ. Κουλικιέβιτς στην οδό Ουγιαζντόφσκιε Η πρώην έδρα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη οδό Φόκσαλ 16
Ισότοπα του υδραργύρου

Υπάρχουν επτά σταθερά ισότοπα του υδραργύρου (Hg) και αυτό με τη μεγαλύτερη συμμετοχή (29,86 %) στο φυσικό υδράργυρο είναι το 202Hg. Τα μακροβιότερα ραδιοϊσότοπα είναι το 194Hg με ημιζωή 444 χρόνια και το 203Hg με ημιζωή 46.612 μέρες. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν χρόνο ημιζωής μικρότερο της μιας μέρας. Τα περισσότερο μελετημένα είναι το 199Hg και το 201H

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Κροατία και Σλαβονία (επαρχία)

Η επαρχία Κροατίας και Σλαβονίας (κροατικά : Pokrajina Hrvatska i Slavonija, σερβικά : Покрајина Хрватска Славонија) ήταν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1925. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 2.739.888 κατοίκους κι έκταση 43.822 τετραγωνικά χλμ. Η κατάργηση της είχε προγραμματιστεί με το Σύνταγμα του Βίντοβνταν του 1921.

 Εθνική κυβέρνηση (1918-1921):Άντουν Μιχάλοβιτς Ίβαν Πάλετσεκ Τόμισλαβ Τομλιένοβιτς Μάτκο Λαγκίνια Θεόδωρος ΜπόσνιακΕπαρχιακή διοίκηση (1921-1925):Γιούραι Ντεμέτροβιτς Έρνεστ Τσίμιτς Σύμφωνα με τα στοιχεία από την απογραφή του 1921 ο πληθυσμός της επαρχίας είχε τις ακόλουθες θρησκευτικές ομάδες: Ρωμαιοκαθολικοί (1992519) Ορθόδοξοι (658 769) Ευαγγελιστές (47.990), Ισραηλίτες (20.562) Ελληνοκαθολικοί (16.226) Μουσουλμάνοι (2537), άλλοι (1.096) χωρίς δόγμα ή άγνωστο δόγμα (189). Οκρούγκ Μπιέλιοβαρ και Κρίζεβτσι Οκρούγκ Βαράζντιν Οκρούγκ Βιροβίτιτσκα Οκρούγκ Ζάγκρεμπ Οκρούγκ Λίκα και Κρμπάβτσκα Οκρούγκ Μόντρουσκο και Ριέκα Οκρούγκ Πόζεσκα Οκρούγκ Σρεμ Резултати Пописа становништва Краљевине СХС 1921
Ιωάννης Ράινχαρντ Α΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Ο Ιωάννης-Ράινχαρντ Α΄, γερμ.: Johann-Reinhard I von Hanau-Lichtenberg (13 Φεβρουαρίου 1569 - 19 Νοεμβρίου 1625) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ το διάστημα 1599-1625.

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Φιλίππου Ε΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Λουδοβίκος-Μαργαρίτας, κόρης του Ιακώβου κόμη του Τσβάιμπρυκεν-Μπιτς. Νυμφεύτηκε το 1593 τη Μαρία-Ελισάβετ (1576-1605), κόρη του Βόλφγκαγκ κόμη του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ και είχε τέκνα: Φίλιππος-Βόλφγκανγκ 1595-1641, κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Αγάθη-Μαρία 1599-1636, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο του Ράπολσταϊν. Άννα-Μαγδαληνή 1600-1673, παντρεύτηκε πρώτα τον Λόταρ του Κήχινγεν, μετά τον Όθωνα-Λουδοβίκο βιλντ- και ρινεγκράβο του Κύρμπυοργκ & Μερχινγεν και έπειτα τον Φρειδερίκο-Ροδόλφο του Φύρστεμπεργκ-Στύλινγκεν. Ελισάβετ-Γιουλιάνα 1602-1603, απεβ. 1 έτους. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, Hanauer Geschichtsblätter, issue 34, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) Hans Dörr: Die Reisen des Grafen Johann Reinhard I. von Hanau-Lichtenberg nach Italien, Böhmen und Babenhausen, in: Beiträge zur Geschichte der Grafschaft Hanau-Lichtenberg. Herausgegeben zum 20-jährigen Jubiläum der Partnerschaft zwischen den beiden ehemaligen gräflichen Residenzstädten Babenhausen und Bouxwiller, Babenhausen einst und jetzt issue 49, 2004, p. 31 ff M. Goltzené: Aus der Geschichte des Amtes Buchsweiler, in: Pay d’Alsace, issue 111/112, p. 64 ff Franz Domenicus Häberlein: Neueste Teutsche Reichsgeschichte vom Anfange des Schmalkaldischen Krieges bis auf unsere Zeiten vols. 8 and 9, Halle, 1779 and 1780. Heinrich Hermelink: Die Matrikeln der Universität Tübingen, vol. 1, Stuttgart, 1906 J. G. Lehmann: Urkundliche Geschichte der Grafschaft Hanau-Lichtenberg im unteren Elsasse, two vols., place unknown, 1862, reprinted Primasens, 1970 Wilhelm Morhardt: Hanau alt's - in Ehren b'halt's - Die Grafen von Hanau-Lichtenberg in Geschichte und Geschichten, Babenhausen einst und jetzt, issue 10, Babenhausen, 1984 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land. third edition, Hanau, 1919, reprinted 1978
Ανορθόδοξο άνοιγμα

Ανορθόδοξο άνοιγμα (ή αντισυμβατικό άνοιγμα) στο σκάκι είναι είδος ανοίγματος που παίζεται από τα λευκά, το οποίο χαρακτηρίζεται από μια ασυνήθιστη και σπάνια πρώτη κίνηση, που συχνά προέρχεται από τις πλευρές της σκακιέρας (πλευρές, ή πτέρυγες, είναι τα τμήματα της σκακιέρας πριν και μετά από τις κεντρικές στήλες δ και ε). Τα λευκά παίζοντας με αυτό το ανορθόδοξο στυλ, αντί να καταλάβουν το κέντρο με τα πιόνια τους, επιτίθενται πλευρικά στο κέντρο με κομμάτια ή προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το παιχνίδι των μαύρων, ιδίως όταν παίζουν με ισχυρότερο αντίπαλο και επιδιώκουν να τον φέρουν σε άγνωστα θεωρητικά μονοπάτια με την ελπίδα να κερδίσουν κάτι από αυτό.

 Τα ανορθόδοξα ανοίγματα δεν παίζονται συχνά, εκτός της πλευρικής κίνησης 1.η3 που, όπως δείχνουν οι στατιστικές, δεν υστερεί σε δημοτικότητα ως η πέμπτη κίνηση στη λίστα προτίμησης των λευκών (σε αλγεβρική σημειογραφία): Πηγή: Βάση δεδομένων Chessgames.com (10 Σεπτεμβρίου 2020). Στο παρελθόν θεωρούνταν ανορθόδοξα τα περισσότερα ανοίγματα του σημερινού βιβλίου ανοιγμάτων, αλλά με τον καιρό αρκετοί γκρανμαίτρ και θεωρητικοί του σκακιού, απέδειξαν ότι μπορούν πολλά από αυτά να εισαχθούν στις κύριες γραμμές του παιχνιδιού. Επειδή όλα αυτά που εισήχθησαν αφορούν πλευρικές επιθέσεις προς το κέντρο της σκακιέρας, αποτελούν σήμερα τα λεγόμενα πλευρικά ανοίγματα, με δημοφιλέστερα το άνοιγμα Ζούκερτορτ και το αγγλικό άνοιγμα. Κλασικά ανορθόδοξα ανοίγματα: Ανορθόδοξα πλευρικά ανοίγματα: De Firmian, Nick (1999), Modern Chess Openings (MCO-14 έκδοση), Random House Puzzles & Games, ISBN 0-8129-3084-3
Νίκος Κατράντζος

Ο Νίκος Κατράντζος (1911-1978) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής των προπολεμικών χρόνων και μετέπειτα προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Γεννήθηκε το 1911 στην Αθήνα, μεγάλωσε όμως στη Θεσσαλονίκη.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1926, σε ηλικία 15 ετών, στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, αγωνιζόμενος αρχικά ως δεξιός μέσος αλλά την επόμενη χρονιά (1927) μετά την αποχώρηση του βασικού τερματοφύλακα Πέτρου Φέτση και την προτροπή του τότε προπονητή και συμπαίκτη του Κώστα Βικελίδη καθιερώθηκε κάτω από τα δοκάρια. Ήταν ο βασικός τερματοφύλακας των Θεσσαλονικέων που κατέκτησαν το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα την περίοδο 1927-28, καθώς και στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας της περιόδου 1931–32, στον οποίο ο Άρης αντιμετώπισε την ΑΕΚ. Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, συνέχισε να βρίσκεται κοντά στον χώρο του ποδοσφαίρου, αρχικά από το πόστο του προπονητή, ενώ από το 1944 κι έπειτα υπήρξε μέλος πολλών ΔΣ του Άρη, σύμβουλος της ΕΠΟ, πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας, εκλέκτορας των εθνικών ομάδων και συνεργάτης των περισσότερων ομοσπονδιακών προπονητών μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Ανέλαβε κατά καιρούς την τεχνική καθοδήγηση διαφόρων σωματείων, η κορυφαία του όμως στιγμή ως προπονητής ήταν όταν στις 25 Νοεμβρίου 1951 βρέθηκε στην τεχνική ηγεσία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Ελλάδας για την εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Αιγύπτου, στα πλαίσια του Κυπέλλου Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία η Ελλάδα επικράτησε με 1-0. Μαζί με τον αδερφό του, Γιώργο, ο Νίκος το 1939 ίδρυσε το πολυκατάστημα "Κατράντζος Σπορ" στην οδό Τσιμισκή, ανάμεσα στις οδούς Βενιζέλου και Κομνηνών στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα η επιχείρηση επεκτάθηκε και έφτασε στην Αθήνα, με το κατάστημα στην οδό Σταδίου, το οποίο έγινε δημοφιλές για τα αθλητικά παπούτσια τις δεκαετίες του '60 και του '70. Ο Νίκος Κατράντζος απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 1978 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Την επιχείρηση συνέχισε να διοικεί ο γιος του, Βλάσης. Το κατάστημα της Αθήνας καταστράφηκε σε πυρκαγιά (εμπρησμό) στις 19 Δεκεμβρίου 1980. Αθλητικός Σύλλογος Άρης 1914-2004, Κέντρο ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2004 Άρης 1914-2002, Άγγελος Καρυπίδης Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας, Ανδρέας Μπόμης, σελ. 145-146
Θεοφανώ η Αθηναία

Η Θεοφανώ (απεβ. μετά το 811) ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος τού Σταυράκιου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Σύμφωνα με το Χρονικό τού Θεοφάνη τού Ομολογητή ήταν συγγενής της Ειρήνης Σαρανταπήχαινας Αυτοκράτειρας (797-802), συζύγου τού Λέοντα Δ΄ του Χαζάρου. Οι δύο γυναίκες ήταν από την Αθήνα, αλλά η ακριβής συγγενική τους σχέση δεν είναι γνωστή.

 Όταν ο Νικηφόρος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας το 803, παρέλαβε αμέσως και τον γιο του ως συναυτοκράτορα. Η Θεοφανώ, αν και ήταν μνηστευμένη με άλλον, έλαβε μέρος στη συγκέντρωση υποψηφίων συζύγων για τον Σταυράκιο και επελέγη, μάλλον για να νομιμοποιηθεί η νέα δυναστεία τού Νικηφόρου, καθώς η μόνη σύνδεση με την προηγούμενη Δυναστεία των Ισαύρων/Συρίας ήταν αυτή εδώ η επιγαμία. Έτσι στις 20 Δεκεμβρίου 807 η Θεοφανώ παντρεύτηκε τον Σταυράκιο, μόνο γνωστό γιο τού Νικηφόρου Α΄. Την ημερομηνία καταγράφει ο Θεοφάνης. Ο Νικηφόρος Α΄ μάλλον ήταν χήρος, όταν έγινε Αυτοκράτορας, έτσι η Θεοφανώ έγινε Αυτοκράτειρα από την ημέρα τού γάμου της. Στις 26 Ιουλίου 811 ο Νικηφόρος Α΄ σκοτώθηκε, καθώς πολεμούσε τους Βούλγαρους τού Κρούμου στη μάχη της Πλίσκας. Μαζί του εξολοθρεύτηκε και πολύς Ρωμαϊκός στρατός· η μάχη θεωρείται από τις χειρότερες στην ιστορία της Ρωμανίας. Μεταξύ των λίγων που επέζησαν ήταν ο Σταυράκιος, που έμεινε μόνος Αυτοκράτορας. Ωστόσο είχε τραυματιστεί από ένα ξίφος στο λαιμό και ήταν παράλυτος. Μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς είχαν καταφέρει να τον μεταφέρουν στην Αδριανούπολη· δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως από τα τραύματά του. Το θέμα της διαδοχής έγινε επείγον και αναφέρεται, ότι η σύζυγός του ζήτησε να τον διαδεχθεί. Μερικοί ευγενείς την υποστήριξαν, όμως μία δεύτερη μερίδα δημιουργήθηκε στην Αυλή, που επικεντρώθηκε στη διαδοχή από την αδελφή του Σταυρακίου, την Προκοπία και τον άνδρα της Μιχαήλ Ραγκαβέ. Ο Σταυράκιος επρόκειτο να επιλέξει την Θεοφανώ. Όμως οι ευγενείς, που είχαν πρόσφατο το παράδειγμα της συγγενούς της Αυτοκράτειρας πριν 9 έτη, δεν ήθελαν και επέλεξαν την Προκοπία και τον σύζυγό της για τον θρόνο. Η διαδοχή έπρεπε να γίνει άμεσα, καθώς ο πόλεμος με τον Κρούμο ήταν σε εξέλιξη και ταυτόχρονα συνεχιζόταν οι διαπραγματεύσεις με τον Καρλομάγνο για τη νομιμότητα τού τίτλου του. Ο Σταυράκιος απειλήθηκε· αναγκάστηκε να ονομάσει διάδοχό του τον Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ και να παραιτηθεί στις 2 Οκτωβρίου 811. Αποσύρθηκε με τη σύζυγό του σε μονή. Ο Θεοφάνης αναφέρει, πως η Θεοφανώ είχε ιδρύσει δική της μονή με το όνομα Τα Εβραϊκά. Δεν γνωρίζουμε το έτος, που απεβίωσε. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ αναφέρει τον 10ο αι., ότι ο Σταυράκιος και η Θεοφανώ μοιράστηκαν τον ίδιο τάφο στη μονή της Αγ. Τριάδος, στην Κωνσταντινούπολη. Παντρεύτηκε τον Σταυράκιο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων· δεν απέκτησαν απογόνους. Romilly James Heald Jenkins, Byzantium: The Imperial Centuries (1966). Adelbert Davids, The Empress Theophano (1995).
Αγόριανη Λακωνίας

Η Αγόριανη (ή Αγόργιαννη ) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελλάνας, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αγόριανη είναι ορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού που «εισέρχεται» στον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις απολήξεις του βορειοδυτικού Ταϋγέτου, μεταξύ των χωριών Γεωργίτσι και Λογκανίκος, πάνω στην επαρχιακή οδό Λεονταρίου-Καστορείου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 750. Απέχει 33 χλμ. περίπου ΒΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,915 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Βελεμίνης του νομού Λακωνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγόριανης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγόριανης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνας. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών. Ο οικισμός έχει πολλές εκκλησίες, οι κυριότερες των οποίων είναι: ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Άγιος Ανδρέας, ο Άγιος Νικόλαος (κοιμητηριακός), των Αγίων Προκοπίου και Παρασκευής, της Κοίμησης Θεοτόκου και του Αγίου Αθανασίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Φακτ

Φακτ (Phact) είναι το ιδιαίτερο όνομα του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού Περιστερά, τoυ α Περιστεράς (alpha Columbae, α Col), που βρίσκεται κοντά στο κέντρο του αστερισμού. Ως αστέρας τρίτου μεγέθους, είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι τον χειμώνα του Βόρειου Ημισφαιρίου, αλλά πολύ νότια, ώστε βρίσκεται χαμηλά προς στον νότιο ορίζοντα όπως φαίνεται από τη νότια Ευρώπη.

 Το παραδοσιακό όνομα Phact, που απαντάται παρεφθαρμένο και ως Phad, Phaet και Phakt, προέρχεται από την αραβική λέξη ألفاجتة (fākhitah), που υποδηλώνει το είδος πτηνού «δεκαοχτούρα της Μπαρμπαριάς» (επιστημονική ονομασία Streptopelia risoria). Με το ίδιο όνομα οι Άραβες χαρακτήριζαν αρχικώς ολόκληρο τον αστερισμό Cygnus as al-Fākhtah, αλλά αργότερα το όνομα μεταφέρθηκε σε αυτόν τον αστέρα.. Στην αρχαία κινεζική αστρονομία ο α Περιστεράς σχημάτιζε μαζί με τον γειτονικό αστέρα ε Περιστεράς τον μικρό αστερισμό 丈人 (Zhàng Rén), δηλαδή «ο παππούς». Ο ίδιος ο Φακτ ήταν έτσι γνωστός ως 丈人一 (Zhàng Rén yī), δηλαδή «ο Πρώτος αστέρας του Παππού. Από αυτό προήλθε το μεταγενέστερο κινεζικό όνομα του αστέρα, το Chang Jin. Ο α Περιστεράς πιστεύεται ότι δεν αποτελεί μέλος διπλού αστρικού συστήματος, αλλά ότι είναι μοναχικός αστέρας, όπως και ο Ήλιος, απλώς έχει έναν οπτικό συνοδό μόλις 13,5 δευτερόλεπτα της μοίρας από αυτόν. Ο φασματικός τύπος του Φακτ είναι ενός γαλανόλευκου εξελιγμένου υπογίγαντα αστέρα, ενώ επιπλέον εμφανίζει έντονες φασματικές γραμμές εκπομπής (αστέρας Be). Αυτές οι γραμμές υδρογόνου πιστεύεται ότι προέρχονται από έναν δίσκο καυτού αερίου που περιβάλλει τον αστέρα. Καθώς συμβαίνει με όλους σχεδόν τους αστέρες Be, ο Φακτ περιστρέφεται ταχύτατα, με γραμμική ταχύτητα στον ισημερινό του πολύ μεγαλύτερη των 180 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο (μπορεί να φθάνει και τα 457). Η μέση επιφανειακή θερμοκρασία του αστέρα ανέρχεται σε 12.963 K, με δείκτη χρώματος (B-V) = −0,125. Η μάζα του υπολογίζεται ότι είναι 4,5 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ η διάμετρός του 5,8 φορές μεγαλύτερη, οπότε το απόλυτο μέγεθός του εκτιμάται σε −1,87, δηλαδή έχει χίλιες περίπου φορές μεγαλύτερη φωτιστική ισχύ από τον Ήλιο. Ο α Περιστεράς είναι πιθανός μεταβλητός αστέρας του τύπου του γ Κασσιόπης (GCAS), με φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 2,62 μέχρι 2,66. Απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 35,0 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (126.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Μορν Ρακέτ

Η Μορν Ρακέτ (γαλλικά: Morne Raquette) ή Μορν Ρασέτ (Morne Rachette) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωσήφ. Βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και βορειοδυτικά του Αγίου Ιωσήφ.

 Η Μορν Ρακέτ βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και βορειοδυτικά του Αγίου Ιωσήφ. Βρίσκεται κοντά στην Μορν Ζαλουσί, πάνω από την Σαλισμπουρί και βόρεια του Κόλπου Μπαταλί. Η γαλλική λέξη "Morne" σημαίνει "ζοφερός", ενώ η "Raquette" είναι το "φραγκόσυκο". Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Morne Rachette, Dominica στο Wikimedia Commons
Τζον Μακάρθι

Ο Τζον Μακάρθι ( γενν. στις 4 Σεπτεμβρίου 1927 στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης και πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 2011) ήταν μαθηματικός και σημαντική φυσιογνωμία του πεδίου της θεωρητικής πληροφορικής, ο οποίος το 1971 έλαβε το Βραβείο Turing για τις σημαντικές του συνεισφορές στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης. Ήταν υπεύθυνος για την επινόηση του ίδιου του όρου «τεχνητή νοημοσύνη» στη Διάσκεψη του Ντάρτμουθ το 1956 και εφευρέτης της γλώσσας προγραμματισμού Lisp.

 Ο Μακάρθι υπερασπίστηκε τη μαθηματική λογική ως ερευνητική οδό και μέσον για την επίτευξη των στόχων της τεχνητής νοημοσύνης. Το 1958 περιέγραψε το Advice Taker, ένα προηγμένο για την εποχή λογισμικό για την απάντηση ερωτήσεων και προγραμματισμό λογικής. Βασισμένη στον λογισμό λ, η Lisp έγινε γρήγορα η πλέον σημαντική γλώσσα προγραμματισμού για την τεχνητή νοημοσύνη μετά τη δημοσίευσή της το 1960. Ο Μακάρθι υποκίνησε την έναρξη του Project MAC στο MIT, αλλά άφησε το MIT το 1962 για το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, όπου βοήθησε να ιδρυθεί το εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης του Στάνφορντ. Το 1961 ήταν ο πρώτος που πρότεινε δημόσια (σε μια ομιλία που έδωσε για να γιορτάσει τα εκατό χρόνια του MIT) ότι η τεχνολογία πολυχρηστικής πολυδιεργασίας στα υπολογιστικά συστήματα («χρονομερισμός»), μπορεί στο μέλλον να χρησιμοποιηθεί για πώληση υπολογιστικής ισχύος μέσω δικτύων χρήσης κοινής ωφέλειας (όπως συμβαίνει με την ύδρευση ή την ηλεκτρική ενέργεια). Η ιδέα αυτή ήταν πολύ δημοφιλής προς το τέλος της δεκαετίας του '60, αλλά εξασθένησε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 καθώς έγινε σαφές ότι το υλικό, το λογισμικό και οι υφιστάμενες τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών δεν ήταν ακόμη έτοιμες. Εντούτοις, από το 2000, η ιδέα έχει έρθει ξανά στην επιφάνεια με νέες μορφές και στηριγμένη στο Διαδίκτυο (υπολογιστικό πλέγμα). Ο Μακάρθι έλαβε το πτυχίο του στα μαθηματικά από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το 1948 και το διδακτορικό του στα μαθηματικά από το Πρίνστον το 1951. Μετά από βραχυπρόθεσμους διορισμούς σε Πρίνστον, Στάνφορντ, Ντάρτμουθ, και MIT, έγινε πλήρης καθηγητής στο Στάνφορντ το 1962, όπου παρέμεινε μέχρι την αποχώρησή του στο τέλος του 2000. Ήταν ομότιμος καθηγητής. Ο Τζον Μακάρθι σχολιάζει συχνά τις παγκόσμιες υποθέσεις στα φόρουμ του USENET. Ορισμένες ιδέες του, οι οποίες «στοχεύουν να δείξουν ότι η ανθρώπινη υλική πρόοδος είναι επιθυμητή και βιώσιμη», είναι διαθέσιμες στο Διαδίκτυο. Scientific Temperaments: Three Lives in Contemporary Science των Philip J. Hilts, Simon και Schuster, 1982. Εκτεταμένα βιογραφικά του Τζον Μακάρθι, του φυσικού Ρόμπερτ Γουίλσον και του γενετιστή Mark Ptashne. Machines Who Think: a personal inquiry into the history and prospects of artificial intelligence της Pamela McCorduck, 1979, δεύτερη έκδοση 2004. The Omni Interviews επιμέλεια Pamela Weintraub, New York: Ticknor and Fields, 1984. Συλλογή συνεντεύξεων που πρωτοδημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Omni. Περιέχει συνέντευξη του Μακάρθι.