IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζηνόβιος Βάλβης

Ο Ζηνόβιος-Ζαφείριος Ι. Βάλβης (1800 - 25 Αυγούστου 1886) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής και δύο φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αδερφός του ήταν ο επίσης πρωθυπουργός, Δημήτριος Βάλβης.

 Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και καταγόταν από οικογένεια ιερωμένων. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Ζαφείριος αλλά λόγω της μοναχικής του ιδιότητας για κάποιο μικρό διάστημα μεταβλήθηκε σε Ζηνόβιος. Ο πατέρας του, Ιωάννης, τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη κοντά στον θείο του τον Παντολέοντα Βάλβη, ιερέα. Μαθήτευσε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, κοντά στον θείο του Σπύρο Βάλβη. Εκεί σπούδασε νομικά στην Πίζα και στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε ως δικαστής διοριζόμενος εισαγγελέας στην Άμφισσα. Παραιτήθηκε το 1841 από το δικαστικό σώμα και ιδιώτευσε για κάποιο χρονικό διάστημα ως δικηγόρος. Στις εκλογές του 1844 εξελέγη βουλευτής Μεσολογγίου. Ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου δικαιοσύνης και των οικονομικών στις κυβερνήσεις Κριεζή και Κανάρη αλλά συγκρούστηκε με τον Όθωνα με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από την πολιτική. Με την έξωση του Όθωνα, εξελέγη πληρεξούσιος στη Β' Εθνοσυνέλευση, της οποίας στις 17 Ιανουαρίου 1863 εξελέγη πρόεδρος. Έναν μήνα αργότερα ανέλαβε για μια ημέρα, τις 8 Φεβρουαρίου 1863 το υπουργείο δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Βούλγαρη και στις 13 Φεβρουαρίου ανέλαβε την πρωθυπουργία (Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863) μέχρι τα τέλη Μαρτίου οπότε και παραιτήθηκε. Αιτία ήταν η καταψήφιση από την Εθνοσυνέλευση του νομοσχεδίου περί αύξησης αποδοχών των ίδιων των πληρεξούσιών της και το οποίο είχε προκαλέσει έντονη λαϊκή αντίδραση. Ο Βάλβης υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός μέσα σε μία 20ετία και μετά τον Ανδρέα Μεταξά, που παραιτείται για κοινοβουλευτικούς λόγους, όταν δηλαδή η κυβέρνησή του δεν απολαμβάνει πλέον την εμπιστοσύνη του βουλευτικού σώματος. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ τον διόρισε πάλι πρωθυπουργό στις 16 Απριλίου 1864 και σχημάτισε την Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864 στην οποία παρέμεινε έως τις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Νέα παραίτηση εξαιτίας αποδοκιμασίας εκ μέρους της Εθνοσυνέλευσης (ασκούσε το ρόλο του Κοινοβουλίου στο διάστημα μεταξύ εκθρόνισης Όθωνα το 1862 και βουλευτικών Εκλογών του 1865), με λόγο αυτή τη φορά την ανάκληση αξιωματικών που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Έτσι ο Βάλβης αποτελεί και τον πρώτο πρωθυπουργό που παραιτείται δύο φορές για κοινοβουλευτικούς λόγους. Το επόμενο έτος διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, απ' όπου παραιτήθηκε εντός μηνών. Αποσύρθηκε στο Μεσολόγγι και απεβίωσε πένητας στις 25 Αυγούστου 1886. Ενταφιάστηκε δημοσία δαπάνη στο Ηρώο της πόλης, δίπλα στον πατέρα του Ιωάννη Βάλβη και τον θείο του Πανταλέοντα Βάλβη. Ήταν παντρεμένος με την Αρσινόη Ρατζηκώτσικα και είχε εννέα παιδιά: τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Επαμεινώνδα, την Κορίννα, την Ευγενία, την Αμαλία, την Παγώνα, την Ανδρομάχη και την Τερπινή. Εγγονός του ήταν ο Κωνσταντίνος Βάλβης, δικηγόρος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Αθηνών.
The Charms

Οι The Charms ήταν ελληνικό pop μουσικό συγκρότημα. Ιδρύθηκε το 1964 και διατηρήθηκε ως τα τέλη του 1973. Συμμετείχαν οι Πέτρος Πολλάτος (σαξόφωνο), Βασίλης Τζαβάρας (κρουστά), Μιχάλης Ροζάκης (τραγούδι, μπάσο), Κώστας Νικολόπουλος (κιθάρα), Θεόδωρος Λάσκαρης (πλήκτρα), Σπύρος Καρούτας (κιθάρα, μπάσο), Τέρης Ιερεμίας, Γιώργος Στρατής (κρουστά), Κώστας Λιάκης (πνευστά) και Γιώργος Μελέκης.

 Albums The Charms (1967) Charms (1968) Να Μείνουμε Πάντα Παιδιά ‎ (1974) Γρανίτα από Charms (1982) Oι μεγάλες επιτυχίες των Charms (1989 και 1995)Συμμετοχές Vip's in Music (1968) Τα Πρώτα Ελλ. Συγκροτήματα (1980) Ελλ. Συγκροτήματα. 2 (1981) Χρυσή Δεκαετία '60 (1992) The Nico Mastorakis Tapes (1997) Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001 The Charms στο Discogs
Σ.Π.Α. Καρδίτσας

Ο Σύλλογος Πετοσφαίρισης Αθλητών Καρδίτσας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Καρδίτσας, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Καρδίτσας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1987 και χρώματα του το κόκκινο και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα πετοσφαίρισης όλων των ηλικιών.

 Η πρώτη ονομασία του συλλόγου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1987, ήταν «Σύλλογος Φίλων Volley Καρδίτσας Οι Παλαίμαχοι». Το σημερινό του όνομα το απέκτησε, δύο χρόνια μετά, το 1989.Κατά την αγωνιστική περίοδο 1995-96, με προπονητή και πετοσφαιριστή το Λορέντζο Ρόνζι, ο Σ.Π.Α.Κ. ανήλθε για πρώτη φορά σε πανελλαδικό πρωτάθλημα και συγκεκριμένα σε εκείνο της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Ωστόσο η παραμονή του υπήρξε μονοετής, καθώς επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα την επόμενη άνοιξη.Η επιστροφή του συλλόγου στη Γ' Εθνική Κατηγορία πραγματοποιήθηκε με προπονητή τον Νίκο Νεοχωρίτη κατά την περίοδο 1999-00. Την επόμενη περίοδο, 2000-01, τερμάτισε στη δεύτερη θέση της βαθμολογικής κατάταξης, παραμένοντας πάντα στην ίδια κατηγορία. Το 2001-02, αν και εισήλθε στην τετράδα των Play Off, απέτυχε και πάλι να αναρριχηθεί σε υψηλότερη κατηγορία. Ωστόσο ο στόχος επετεύχθη τελικά την επόμενη περίοδο, 2002-03, οπότε μέσω αγώνα μπαράζ έλαβε το εισιτήριο για τη Β' Εθνική Κατηγορία.Δυο χρόνια αργότερα, το 2004-05, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις δεύτερος, μόλις ένα πόντο πίσω από το Φοίνικα Σύρου, κερδίζοντας το δικαίωμα να ανέλθει ένα σκαλί ψηλότερα, στην Α2 Εθνική Κατηγορία, όπου και παρέμεινε για δύο έτη. Τα οικονομικά προβλήματα που εμφανίστηκαν, ωστόσο, στην πορεία έφεραν αναπόφευκτα αγωνιστική κάμψη, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ο σύλλογος την άνοιξη του 2007 στη Β' Εθνική. Χάρις στην πολιτική οικονομικής εξυγίανσης που ακολούθησε η διοίκηση αλλά και στη στήριξη τοπικών επιχειρηματιών με χορηγίες, ο Σ.Π.Α.Κ. επέστρεψε στην Α2 Εθνική Κατηγορία μετά τη λήξη της περιόδου 2008-09, με μόλις μία ήττα παθητικό. Προπονητής του συλλόγου, καθώς και την επόμενη χρονιά, ήταν ο Βούλγαρος Δημητάρ Ιόβτσεφ.Κατά την περίοδο 2009-10 η ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, εξασφαλίζοντας την παραμονή του. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2010-11, ο Σ.Π.Α. Καρδίτσας συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Καρδίτσας, χωρητικότητας 600 θέσεων. Πρόεδρος είναι ο Ηλίας Αντωνίου και έφορος του τμήματος ο Ανδρέας Αντωνίου. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί ο Λορέντζο Ρόνζι, στην τρίτη του θητεία στο σύλλογο, ενώ βοηθός του είναι ο Σοφοκλής Θεοδωρίδης. Ακολουθεί το ρόστερ για την περίοδο 2010-11: Σ.Π.Α. Καρδίτσας, επίσημος ιστότοπος του συλλόγου.
Λευκή της Ναβάρρας, βασίλισσα της Γαλλίας

Η Λευκή, γαλλ. Blanche (Μπλανς) (1330 - 5 Οκτωβρίου 1398) από τον Οίκο των Εβρέ γεννήθηκε πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών της Ναβάρρας. Παντρεύτηκε το 1349 τον Φίλιππο ΣΤ΄ των Βαλουά της Γαλλίας και είχε τέκνα: Ιωάννα 1351-1371, απεβ. 20 ετών. Patrick Van Kerrebrouck, Les Capetiens 987-1328, Villeneuve d'Ascq, 2000,184. Marguerite Keane, Material Culture and Queenship in 14th-century France: The Testament of Blanche of Navarre (1331-1398), (Brill, 2016), 43-44.
Κάρολος Μάγκνους του Μπάντεν-Ντούρλαχ

Ο Κάρολος-Μάγκνος, γερμ. Karl-Magnus (27 Μαρτίου 1621 - 29 Νοεμβρίου 1658) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν πρίγκιπας (μάργραβος ως προς τον τίτλο μόνο) του Μπάντεν-Ντούρλαχ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Ε΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και της Βαρβάρας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης. Το 1658 απεβίωσε στο κάστρο Κάρλσμπουρκ του Ντούρλαχ σε ηλικία 37 ετών. Νυμφεύτηκε το 1650 τη Μαρία-Γιουλιάνα, κόρη του Γεωργίου-Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Χόενλοε-Βάλντενμπουρκ και είχε τέκνα: Κάρολος-Φρειδερίκος 1651-1676, Ιωαννίτης ιππότης, απεβίωσε 25 ετών. Καρλόττα-Σοφία 1652-1678, παντρεύτηκε τον Έμιχ ΙΔ΄ κόμη του Λάινινγκεν-Χάρτενμπουρκ. Karl Friedrich Ledderhose (1878), "Markgrafen von Baden-Durlach", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 8, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 596–600
Σανφρέτσε Χιροσίμα

Η Σανφρέτσε Χιροσίμα (ιαπωνικά: サンフレッチェ広島‎), αγγλικά: Sanfrecce Hiroshima) είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Ασαμινάμι-κου της Χιροσίμα στην Ιαπωνία. Η ομάδα αγωνίζεται στις επαγγελματικές κατηγορίες της Ιαπωνίας.

 Το όνομα της ομάδας είναι σύνθετο, εμπεριέχοντας τον αριθμό τρία στα ιαπωνικά, Σαν (サン) και την ιταλική λέξη φρέτσε (frecce, フレッチェ) βέλη. Αυτό βασίζεται στην ιστορία του Μόρι Μοτονάρι ο οποίος είπε στους τρεις γιους του ότι, ενώ ένα μόνο βέλος θα μπορούσε εύκολα να διαλυθεί, τρία βέλη που συγκρατούνται μεταξύ τους δεν θα σπάσουν και τους παρότρυνε να εργασθούν για το καλό της φατρίας και των υπηκόων της. Τ1 Λιγκ Πρωταθλήτρια (3): 2012, 2013, 2015Τ1 Λιγκ πρώτη φάση Πρωταθλήτρια (1): 1994 Τ1 Λιγκ δεύτερη φάση Πρωταθλήτρια (1): 2015 Τ2 Λιγκ Πρωταθλήτρια (1): 2008 Σούπερ Καπ Ιαπωνίας: Νικήτρια (3): 2008, 2013, 2014 Επίσημος ιστότοπος
Αναγκαστική εργασία

Με τον όρο καταναγκαστική ή απλά αναγκαστική εργασία εννοείται ο εξαναγκασμός του ανθρώπου σε ακούσια εργασία με τη χρήση βίας ή την απειλή κυρώσεων. Η καταναγκαστική εργασία απαντάται συνήθως σε ολοκληρωτικά καθεστώτα που τη χρησιμοποιούν ως μέθοδο σωφρονισμού και πολιτικής διαπαιδαγώγησης. Η αναγκαστική εργασία απαγορεύεται από διεθνείς συμβάσεις εκτός εξαιρέσεων στις οποίες επιβάλλεται η εργασία ως υποχρέωση, χωρίς να εμπίπτει στην έννοια της απαγορευμένης κατά τον νόμο αναγκαστικής εργασίας.

 29η Διεθνής Σύμβαση Εργασίας, (Γενεύη, 1930) για την αναγκαστική ή υποχρεωτική εργασία που επιβάλλεται με την απειλή ποινής. Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου 10.12.1948 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, που προβλέπει με το άρθρο 4 απαγόρευση της δουλείας και του δουλεμπορίου και το άρθρο 23 που προβλέπει την ελεύθερη επιλογή εργασίας. 105η Διεθνής Σύμβαση Εργασίας, (Γενεύη, 1957) με στόχο την κατάργηση της αναγκαστικής εργασίας. UN.GIFT Αρχειοθετήθηκε 2012-12-01 στο Wayback Machine. — Global Initiative to Fight Human Trafficking Eliminating Forced Labor — Bureau of International Labor Affairs, U.S. Department of Labor Slavery in the 21st century—BBC Sex trade's reliance on forced labour—BBC China's Forced Labour Camps—Laogai Research Foundation The ILO Special Action Programme to combat Forced Labour (SAP-FL) Alleging Captive Labor, Foreign Students Walk Out of Work-Study Program at Hershey Plant Democracy Now!, September 1, 2011. Migrant Workers as Non-Citizens: The Case against Citizenship as a Social Policy Concept, by Donna Baines and Nandita Sharma. Studies in Political Economy 69. Autumn 2002, p. 75.
Κάρολος Χριστιανός της Αυστρίας

Ο Κάρολος-Χριστιανός, γερμ. Carl-Christian von Habsburg-Lothringen, erzherzog von Österreich (γενν. 26 Αυγούστου 1954) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης είναι αρχιδούκας της Αυστρίας.

 Είναι ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου-Λουδοβίκου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Γιολάντας, κόρης του Ευγένιου 11ου πρίγκιπα του Λιν. Νυμφεύτηκε το 1982 τη 2η εξαδέλφη του Μαρία-Άστριντ των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και έχει τέκνα: Μαρία Χριστίνα Άννα Άστριντ Ζίτα Καρλόττα γενν. 1983, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο κόμη του Λίμπουργκ-Στίρουμ. Απέκτησαν 3 παιδιά. Ίμρε Εμμανουήλ Συμεών Ιωάννης Κάρολος Μάρκος ντ’ Αβιάνο γενν. 1985, αρχιδούκας της Αυστρίας. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη-Ελισάβετ Γουόλκερ και απέκτησαν 2 παιδιά. Χριστόφορος Ερρίκος Αλέξανδρος Μαρία Μάρκος ντ’ Αβιάνο γενν. 1988, αρχιδούκας της Αυστρίας. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα Μαρία Βεατρίκη Ντράπι-Φις και απέκτησαν 2 παιδιά. Αλέξανδρος Έκτορας Μαρία Κάρολος Λεοπόλδος Μάρκος ντ’ Αβιάνο γενν. 1990, αρχιδούκας της Αυστρίας. Γαβριέλα Μαρία Πιλάρ Γιολάντα Ιωσηφίνα Καρλόττα γενν. 1994, είναι αρραβωνιασμένη με τον Ερρίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, γιο του Έρικ πρίγκιπα των Βουρβόνων-Πάρμας (γιο του Μιχαήλ). Απέκτησαν 1 παιδί. Darryl Lundy (1 May 2005). "Karl Christian Erzherzog von Österreich". ThePeerage.com. Retrieved 2008-12-06. Paul Theroff. "AUSTRIA: House of Habsburg-Lothringen". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-12-06.
Δήμος Λάμπειας

Ο Δήμος Λάμπειας (ή και Δήμος Λαμπείας) ήταν διοικητική διαίρεση του Νομού Ηλείας. Υπήρξε δύο φορές σε διαφορετικές χρονικές περιόδους με διαφορετική σύσταση. Λειτούργησε τις περιόδους 1835-1912 και 1997-2010, με έδρα πάντοτε την Λάμπεια (Δίβρη).

 Ο Δήμος συστάθηκε με τον "νόμο περί συστάσεως των Δήμων" και το βασιλικά διατάγματα του 1835 και του 1836. Από το 1835 ανήκε στην Επαρχία Διποταμίας και περιελάμβανε τα χωριά Δίβρη, Πορετσό (Πορετζού), Γερμοτσάνι (Γερμοτζάνι), Δερβινή (Βερβενή), Τσιπιανά, Κέρτιζα, Νουσά και Μοσθενίτσα (Μποστενίτσα). Το 1840 προσαρτήθηκαν στο Δήμο τα χωριά του καταργηθέντος Δήμου Φολόης, δηλ. το Κούμανι, η Αγία Άννα, το Μπεντένι, η Κλεινδιά, η Γιάρμενα, το Ανδρώνι, το Κακοτάρι καθώς και η Μονή Νότενας. Ο Δήμος καταργήθηκε το 1912. Ο Δήμος Λάμπειας ήταν διοικητική διαίρεση του Νομού Ηλείας. Συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας. Βρισκόταν στα βορειοανατολικα του νομού στις πλαγιές του ορεινού όγκου του Ερύμανθου. Ο δήμος αποτελούταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα και μόνιμο πληθυσμό 1.013 κατοίκους (Απογραφή 2001). Έδρα του ήταν το ορεινό χωρίο Λάμπεια (Δίβρη), που αποτελεί και τον δεύτερο χαρακτηρισμένο παραδοσιακό οικισμό του Νομού Ηλείας μετά την Ανδρίτσαινα. Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Λάμπειας [ 578 ] η Λάμπεια [ 506 ] η Αμυγδαλή [ 72 ] Δ.δ. Αστρά [ 290 ] ο Αστράς [ 143 ] τα Καλύβια Αστρά [ 147 ] Δ.δ. Ορεινής [ 145 ] η Ορεινή [ 132 ] η Παλιοφυτιά [ 13 ] Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Παναγιώτης Θεοδ. Παπαθεοδώρου, Η Κρυόβρυση της Ηλείας, ιστορία και ζωή, Εκδόσεις Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2003. ISBN 960-87799-0-1. Δήμος Λάμπειας. erymanthos.eu. Ανακτήθηκε: 08/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λάμπειας (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/04/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λάμπειας (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/04/2018. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου «Καποδίστριας». Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Φεντερίκα Μογκερίνι

Η Φεντερίκα Μογκερίνι (ιταλικά: Federica Mogherini) είναι Ιταλίδα πολιτικός, η οποία διατέλεσε Ύπατη Εκπροσώπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας. Ήταν, επίσης, από τον Νοέμβριο του 2014, και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1973 στην Ρώμη και είναι κόρη του σκηνοθέτη και σκηνογράφου Φλάβιο Μογκερίνι. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, από όπου αποφοίτησε με διπλωματική στην πολιτική φιλοσοφία.. Το 1988 έγινε μέλος της ιταλικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας νέων και το 2001 εντάχθηκε στο συμβούλιο των Δημοκρατών της Αριστεράς. Το 2007 έγινε κεντρικό μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Το 2008 η Μογκερίνι εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, εκπροσωπώντας την περιφέρεια Βένετο. Το 2013 επανεξελέγη στο κοινοβούλιο, αυτή τη φορά εκπροσωπώντας την Εμίλια-Ρομάνια. Την 1η Αυγούστου 2013 διορίστηκε ως επικεφαλής της ιταλικής αντιπροσωπείας στην κοινοβουλευτική συνέλευση του ΝΑΤΟ.Η Μογκερίνι εντάχθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 στην Κυβέρνηση Ρέντσι ως Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας. Ήταν η τρίτη γυναίκα στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας που αναλάμβανε αυτό το πόστο, μετά την Σουζάνα Ανιέλι και την Έμα Μπονίνο. Στις 2 Αυγούστου 2014 ο Ιταλός Πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι, πρότεινε την Φεντερίκα Μογκερίνι ως υποψήφια Επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 30 Αυγούστου ανακοινώθηκε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είχε αποφασίσει να διορίσει την Μογκερίνι ως Ύπατη Εκπρόσωπο της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας. Η ανάληψη των καθηκόντων της έγινε την 1η Νοεμβρίου 2014. Το 2015 η Μογκερίνι κέρδισε επαίνους για το ρόλο της στην επίτευξη συμφωνίας σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Αντώνης Μακρυδημήτρης

Ο Αντώνης Μακρυδημήτρης (Κόρινθος, 18 Ιουλίου 1955) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός, ποιητής και μεταφραστής. Έχει διατελέσει διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ και αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου.

 Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1955. Έχει σπουδάσει νομική και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα. Στη συνέχεια με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου και στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Επίσης, έχει πράξει μελέτες ως επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και το Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ. Από το 1985 διδάσκει στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπλέον, έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει ποιήματα και θεατρικά έργα. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή (2004-2009) διετέλεσε σύμβουλός του στο Μέγαρο Μαξίμου για ζητήματα δημόσιας διοίκησης.Το Μάιο του 2014 ορίστηκε διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, καθώς εξέφρασε δυσφορία για κυβερνητικές παρεμβάσεις στη λειτουργία του καναλιού.Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου το 2015 ήταν αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη. Έχει συγγράψει είτε μόνος, είτε συλλογικά αρκετά έργα πολιτικού και νομικού περιεχομένου. Ακόμη έχει μεταφράσει ποιήματα ξένων ποιητών όπως ο Πίτερ Λέβι, ο Οκτάβιο Πας και Μίλος Σέσλαβ. Η ιστοσελίδα του στον ιστότοπο του Πανεπιστημίου Αθηνών
Αγγελική Χατζημιχάλη

Η Αγγελική Χατζημιχάλη (1895-1965) ήταν σημαντική Ελληνίδα λαογράφος και συγγραφέας. Έμεινε γνωστή κυρίως για τις μελέτες της πάνω στην ελληνική λαϊκή τέχνη και παράδοση και για τις προσπάθειες της να διατηρηθεί η ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

 Γεννήθηκε το 1895 στην Πλάκα και ήταν κόρη του Ζακυνθινού εκδότη και συλλέκτη Αλέξιου Κολυβά και της Σοφίας Μπουρνιά (καταγόταν από τη Σκύρο και τη Χίο). Παντρεύτηκε πρώτα τον μηχανικό Μιχάλη Γλητσό με τον οποίο απέκτησε μια κόρη ονόματι Έρση. Ο γάμος με τον Γλητσό κράτησε μόλις ενάμιση χρόνο. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Πλάτωνα Χατζημιχάλη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον μετέπειτα αρχιτέκτονα Νίκο Χατζημιχάλη. Στην αρχή καταπιάστηκε με τη ζωγραφική μελετώντας ταυτόχρονα τη βυζαντινή και τη νεότερη ελληνική λαϊκή τέχνη, η οποία αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο του έργου και των ερευνών της. Στόχος της ήταν η συλλογή και η διάσωση όσο το δυνατόν περισσοτέρων στοιχείων του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Αργότερα συνεργάστηκε με το Λύκειο Ελληνίδων, συμβάλλοντας μάλιστα καθοριστικά το 1920 στην ίδρυση παραρτήματος στη Σμύρνη ενώ κατά την ίδια εποχή συγκαταλέγεται μαζί με την Καλλιρρόη Παρρέν και άλλες γυναίκες της περιόδου στις, κατά την Ιωάννα Παπαντωνίου, «εμπνευσμένες Ελληνίδες» που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση της ελληνικής λαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και για τη σύνδεση της αρχαίας Ελλάδας με τη νεότερη.Η Χατζημιχάλη πραγματοποίησε αμέτρητα ταξίδια σε διάφορα μέρη της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας συγκεντρώνοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό που αποτέλεσε βασική πηγή των έργων της. Τόσο το 1927 όσο και το 1930 συμμετείχε στην οργάνωση των Δελφικών Εορτών του Άγγελου Σικελιανού και της Εύας Πάλμερ. Το 1928 οργάνωσε το περίπτερο λαϊκής τέχνης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και το 1937 ίδρυσε τον Σύνδεσμο Ελληνικής Χειροτεχνίας (από το 1957, Κρατικός Οργανισμός Χειροτεχνίας). Με αφετηρία το 1954, η Αγγελική Χατζημιχάλη αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας που επηρέασε τη συγγραφική της δραστηριότητα και τελικά απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 1965 έπειτα από πολύχρονη ταλαιπωρία. Η Χατζημιχάλη τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών το 1956 και το βραβείο Πουρφίνα που τις αποδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1958 από την Ομάδα των Δώδεκα με αφορμή το βιβλίο της για τους Σαρακατσάνους. Η Χατζημιχάλη δημοσίευσε αρκετά βιβλία και έρευνες σχετικές με την ελληνική λαογραφία. Από αυτά ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων η Ελληνική λαϊκή τέχνη-Σκύρος του 1925, τα Υποδείγματα ελληνικής διακοσμητικής του 1929, οι Σαρακατσάνοι του 1957 και κυρίως το δίτομο έργο Η ελληνική λαϊκή φορεσιά, που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο της λαογράφου. Στην οικία της Αγγελικής Χατζημιχάλη, έργο του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, στην Πλάκα, στεγάζεται από το 1980 το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων. Ο δρόμος όπου βρίσκεται η οικία, φέρει σήμερα το όνομα της Ελληνίδας λαογράφου.
Καρολίνα Κάμπελ του Αργκάιλ

Η Καρολίνα Κάμπελ του Αργκάιλ (Caroline Campbell of Argyll, γεννημένη ως Καρολίνα Ελισάβετ Βίλιερς Caroline Elizabeth Villiers, 16 Δεκεμβρίου 1774 - 16 Ιουνίου 1835) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

 Γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1774 στ, και ήταν κόρη του Γεωργίου Βίλιερς, 4ου Κόμη του Τζέρσεϊ και της Φραγκίσκης Τουάισντεν. Στις 5 Ιουλίου 1795 παντρεύτηκε τον Ερρίκο Πάτζετ, 1ο Μαρκήσιο της Ανγκλσέι στο Λονδίνο. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά: την Λαίδη Καρολίνα (1796-1874), παντρεύτηκε τον Κάρολο Γκόρντον-Λένοξ. Απέκτησαν 8 παιδιά. τον Λόρδο Ερρίκο (1797-1869), παντρεύτηκε (1) την Ελεονόρα Κάμπελ. Απέκτησαν 3 παιδιά, (2) την Ερριέτα Μαίρη Μπάγκοτ. Απέκτησαν 4 παιδιά και (3) την Έλενα Τζέιν Μπέρναντ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λαίδη Τζέιν (1798-1876), παντρεύτηκε την Φραγκίσκο Κονίνγκαμ. Απέκτησαν 6 παιδιά. την Λαίδη Γεωργιάνα (1800-1875), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Κρόφτον. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Λαίδη Αυγούστα (1802-1872), παντρεύτηκε τον Αρθούρο Τσίτσεστερ. Απέκτησαν 7 παιδιά. τον Λόρδο Γουλιέλμο (1803-1873), παντρεύτηκε την Φραγκίσκη ντε Ρότενμπουργκ. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Λαίδη Αγνή (1804-1845), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Μπίνγκ. Απέκτησαν 6 παιδιά. τον Λόρδο Αρθούρο (1805-1825), πέθανε σε ηλικία 20 ετών.Η Καρολίνα και ο συζυγός της χώρισαν τον Νοέμβριο του 1810, και τρείς εβδομάδες αργότερα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Γεώργιο Κάμπελ, 9ο Δούκα του Αργκάιλ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Πέθανε στις 16 Ιουνίου 1835 στο Νταμπάρτον σε ηλικία 60 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Κένσαλ Γκριν του Λονδίνου.
Κάρλο Κολόντι

Ο Κάρλο Λορεντσίνι (ιταλικά: Carlo Lorenzini, 24 Νοεμβρίου 1826 – 26 Οκτωβρίου 1890), γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Κάρλο Κολόντι (ιταλικά: Carlo Collodi), ήταν Ιταλός συγγραφέας, χιουμορίστας και δημοσιογράφος, γνωστός για την παγκοσμίου φήμης νουβέλα παραμύθι, Οι Περιπέτειες του Πινόκιο.

 Ο Κολόντι γεννήθηκε στην Φλωρεντία στις 24 Νοεμβρίου του 1826. Η μητέρα του, Αντζιολίνα Ορζάλι Λορεντσίνι, ήταν υπηρέτρια από το Κολόντι, πόλη από την οποία ο Λορεντσίνι θα έπαιρνε αργότερα το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, ενώ ο πατέρας του, Ντομένικο Λορεντσίνι, ήταν μάγειρας. Και οι δύο γονείς του εργάζονταν για τον μαρκήσιο Τζινόρι Λίσκι. Ο Κολόντι ήταν το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειάς του και είχε δέκα αδέλφια, επτά από τα οποία απεβίωσαν σε μικρή ηλικία. Ο Κολόντι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στην πόλη Κολόντι και ζούσε εκεί με τη γιαγιά του, από την πλευρά της μητέρας του. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο, στάλθηκε να σπουδάσει σε ένα θεολογικό σεμινάριο στο Κολ Βαλ ντ' Έλσα.Κατά τους Πολέμους της Ιταλικής Ανεξαρτησίας εναντίον της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μεταξύ του 1848 και 1860, υπηρέτησε ως εθελοντής με τον στρατό της Τοσκάνης. Το ενεργό του ενδιαφέρον σε πολιτικά θέματα μπορεί να φανεί στα πρώτα έργα του αλλά και στην ίδρυση της σατιρικής εφημερίδας Il Lampione. Αυτή η εφημερίδα λογοκρίθηκε με διαταγή του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης το 1849, αλλά επανακυκλοφόρησε τον Μάιο του 1860. Από τις 31 Μαρτίου του 1855 μέχρι τις 14 Μαρτίου του 1857 εξέδιδε την δεύτερη εφημερίδα του με τίτλο Lo Scaramuccia.Ο Κολόντι απέκτησε φήμη το 1856 με το μυθιστόρημά του In vapore και είχε αρχίσει έντονη δραστηριότητα σε άλλες πολιτικές εφημερίδες όπως στην Il Fanfulla. Την ίδια περίοδο προσλήφθηκε από την Επιτροπή Λογοκρισίας για το Θέατρο. Αυτή την περίοδο συνέθεσε διάφορες σατιρικές παραστάσεις και ιστορίες όπως: Macchiette (1880), Occhi e nasi (1881), Storie allegre (1887).Το 1875, εισήχθη στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας με μεταφράσεις γαλλικών παραμυθιών στα ιταλικά.Το 1876 έγραψε το Giannettino (εμπνευσμένο από το Giannetto του Alessandro Luigi Parravicini), το Minuzzolo, και το Il viaggio per l'Italia di Giannettino, μία παιδαγωγική σειρά που εξερευνά την ιταλική επανένωση μέσω των ειρωνικών στοχασμών του χαρακτήρα Giannettino.Ο Κολόντι γοητεύτηκε τότε από την ιδέα να χρησιμοποιήσει έναν συμπαθή και αθεόφοβο χαρακτήρα με σκοπό να εκφράσει τις προσωπικές του πεποιθήσεις μέσω της αλληγορίας. Το 1880 ξεκίνησε να γράφει την Ιστορία μίας μαριονέτας (ιταλικά: Storia di un burattino), που ονομάστηκε επίσης Οι Περιπέτειες του Πινόκιο, που δημοσιευόταν εβδομαδιαία στην πρώτη ιταλική παιδική εφημερίδα Il Giornale dei Bambini.Ο Κολόντι απεβίωσε στις 26 Οκτωβρίου του 1890 στην Φλωρεντία και τάφηκε στο San Miniato al Monte Basilica. Το 1962 ιδρύθηκε το Εθνικό Ίδρυμα Κάρλο Κολόντι (Carlo Collodi National Foundation), το οποίο εστιάζει στην προώθηση του πολιτισμού των και για τα παιδιά, χρησιμοποιώντας ως βασικό έργο τις Περιπέτειες του Πινόκιο.
Μάχη στα Δερβενοχώρια

Οι μάχες στα Δερβενοχώρια ήταν πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ της αντιστασιακής οργάνωσης, ΕΛΑΣ, και του Γερμανικού στρατού κατοχής που παρά τη μεγάλη αρχική επιτυχία του πρώτου, κατέληξε σε στρατιωτική ήττα και προσωρινή αποχώρηση των ανταρτών από την περιοχή. Παράλληλα όμως, φανερώθηκε η ικανότητα του ΕΛΑΣ να διενεργεί μάχες παράταξης μόλις 60 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα.

 Λόγω της φήμης για άμεση αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής, δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ανεξάρτητο Τάγμα Παρνασσίδας και 34ο Σύνταγμα) είχαν προωθηθεί στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, με προσανατολισμό την πρωτεύουσα. Γερμανικές δυνάμεις δύο λόχων αναχώρησαν από την Ελευσίνα για την εκκαθάριση της αντάρτικης κίνησης και εγκλωβίστηκαν με αποτέλεσμα την εξουδετέρωσή τους. Μάλιστα, ο αρχηγός του Εφεδρικού ΕΛΑΣ της περιοχής, Στέφας Μαλιάτσης, διέταξε πυρ ενώ οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν ως ασπίδα προστασίας το γιο του. Στη συνέχεια, την άμυνα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ προσπάθησαν οι Γερμανοί να διασπάσουν από Ελευσίνα, Μάζι και Θήβα, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τεθωρακισμένα οχήματα και μονάδες του συντάγματος Brandenburg. Μετά την κάμψη της άμυνας του ΕΛΑΣ, οι μαχητές του υποχώρησαν σε δυσπρόσιτα μέρη μαζί με πολλούς Γερμανούς αιχμαλώτους οι οποίοι και εκτελέστηκαν. Οι Γερμανοί προχώρησαν σε αντίποινα σε άμαχο πληθυσμό. Μετά τις μάχες, το 34ο Σύνταγμα αναβαθμίστηκε σε V Ταξιαρχία με διοικητή το συνταγματάρχη Γεώργιο Ρήγο (Φερραίο) που είχε μόλις ενταχθεί στον ΕΛΑΣ. Εθνική αντίσταση "Η αληθινή ιστορία του ελληνικού αντάρτικου" Ιάσονας Γ. Χανδρινός σελ 61-2 , εκδόσεις Περισκόπιο. Χανδρινός Ιάσονας, «Γερμανική κατοχή, αντίσταση και εμφύλιος πόλεμος στη Βοιωτία (1941-1949)», 2012, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2001-2002

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2001−2002 ήταν το τέταρτο στην ιστορία. Στις δύο πρώτες φάσεις συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση από τη Γ' φάση. Ήταν η τελευταία διοργάνωση μέχρι τη σαιζόν 2009-2010 στην οποία μετείχαν ομάδες της Α2, καθώς από την επόμενη σαιζόν και για πέντε χρόνια η διοργάνωση έγινε υπό τη μορφή φάιναλ−8. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο ΖΑΟΝ. Αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος της ομάδας μετά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1981.

 3 Νοεμβρίου 2001 Σημείωση1: Η ΑΕΚ επικράτησε με 3−0 α.α. Χωρίς αγώνα στη Β' φάση: Ολυμπιακός, Ιωνικός Νέας Φιλ. 10 Νοεμβρίου 2001 Χωρίς αγώνα στη Γ' φάση: Κτησιφών Παιανίας, ΑΕΚ 28 Νοεμβρίου 2001 30 Ιανουαρίου 2002 Φάιναλ−4, Εύοσμος, 22 και 23 Φεβρουαρίου 2002 22 Φεβρουαρίου 2002 23 Φεβρουαρίου 2002 MVP: Μαρία Γκαραγκούνη ΖΑΟΝ (Σαμαράς): Μάσσου, Μ. Γκαραγκούνη, Γιαλένιου, Καλλιγέρη, Ουζούνοβα, Μπλάμη, Θεοδώρου (λίμπερο), Ιλίνα, Ράλλη, Θεοχάρη. Αίας Ευόσμου (Καμπερίδης): Γεωργακοπούλου, Τένεβα, Κυριακίδου, Δρούγκα, Κιόσση, Τοντόροβιτς, Βλάχου (λίμπερο), Πανταζή. Ιστότοπος archive.sport.gr Αρχείο Αθλητικής Ηχούς Ιστότοπος exedrasports.gr
SHF

Το SHF (Super High Frequency) είναι η ονομασία για ραδιοσυχνότητες στην περιοχή μεταξύ 3 και 30 gigahertz (GHz). Αυτή η ζώνη συχνοτήτων είναι επίσης γνωστή ως ζώνη "εκατοντάδα", καθώς τα μήκη κύματος κυμαίνονται από ένα έως δέκα εκατοστά. Αυτές οι συχνότητες εμπίπτουν στη ζώνη μικροκυμάτων, έτσι τα ραδιοκύματα με αυτές τις συχνότητες ονομάζονται μικροκύματα. Το μικρό μήκος κύματος των μικροκυμάτων τους επιτρέπει να κατευθύνονται σε στενές δέσμες με κεραίες ανοίγματος, όπως παραβολικά πιάτα, έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται για επικοινωνία από σημείο σε σημείο και συνδέσεις δεδομένων και για ραντάρ. Αυτή η περιοχή συχνοτήτων χρησιμοποιείται για τους περισσότερους πομπούς ραντάρ, ασύρματα δίκτυα LAN, δορυφορική επικοινωνία, συνδέσεις ραδιοκυμάτων μικροκυμάτων και πολυάριθμους συνδέσμους επίγειων δεδομένων μικρής εμβέλειας. Η ασύρματη τεχνολογία USB αναμένεται να χρησιμοποιήσει περίπου το ένα τρίτο αυτού του φάσματος.

 Τα μικροκύματα συχνά μεταφέρονται με κυματοδηγό, όπως το παράδειγμα από ένα ραντάρ ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, καθώς άλλοι τύποι καλωδίων που έχουν μεγάλες απώλειες ισχύος στις συχνότητες SHF. Τα μήκη κύματος των κυμάτων SHF είναι αρκετά μικρά ώστε να μπορούν να επικεντρωθούν σε στενές δέσμες από κεραίες υψηλής απόδοσης από μισό μέτρο έως πέντε μέτρα σε διάμετρο. Οι κεραίες οδηγίας στις συχνότητες SHF είναι ως επί το πλείστον κεραίες ανοίγματος, όπως οι παραβολικές κεραίες (ο πιο συνηθισμένος τύπος), οι διηλεκτρικοί φακοί και οι κεραίες κέρατος. Μεγάλες παραβολικές κεραίες μπορούν να έχουν πολύ στενά δοκάρια μερικών πόντων ή λιγότερο, και συχνά πρέπει να στοχεύουν με τη βοήθεια ενός boresight. Για εφαρμογές παντός κατεύθυνσης όπως οι ασύρματες συσκευές και τα κινητά τηλέφωνα, χρησιμοποιούνται μικρά δίπολα ή μονοπολοί. Ένας άλλος τύπος κεραίας πρακτικής σε συχνότητες μικροκυμάτων είναι η φάση συστοιχίας, που αποτελείται από πολλά δίπολα ή κεραίες επιπέδων σε μια επίπεδη επιφάνεια, καθένα από τα οποία τροφοδοτείται μέσω ενός μετατοπιστή φάσης, το οποίο επιτρέπει τη δέσμη της συστοιχίας να κατευθύνεται ηλεκτρονικά. Το μικρό μήκος κύματος απαιτεί μεγάλη μηχανική ακαμψία σε μεγάλες κεραίες, για να διασφαλιστεί ότι τα ραδιοκύματα φθάνουν στο σημείο τροφοδοσίας.
Τζανατάς

Το Τζανατάς (καζακικά: Жаңатас, Zhanatas, ρωσικά: Жанатас) είναι πόλη στην επαρχία Σαρίσου της περιφέρειας Τζαμπίλ του νότιου Καζακστάν. Βρίσκεται στην έρημο, στα βορειοδυτικά της περιφέρειας, στα σύνορα με τη Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν. Το όνομά του σημαίνει "Νέα πέτρα" στα καζακικά, αναφερόμενος στα φωσφορικά κοιτάσματα που βρέθηκαν πρόσφατα. Το Τζανατάς είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Ο πληθυσμός είναι 20.731 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2009, σημαντικά μειωμένος από τους 25.927 κατοίκους στην απογραφή του 1999.

 Το Τζανατάς ιδρύθηκε το 1964 ως οικισμός για να εξυπηρετήσει τους εργάτες στα κοιτάσματα φωσφόρου. Το 1969, χορηγήθηκε το καθεστώς πόλης. Η πόλη αναπτυσσόταν σταθερά μέχρι την δεκαετία του 1990, όταν οι περισσότερες από τις βιομηχανικές επιχειρήσεις έκλεισαν λόγω της οικονομικής κρίσης, και ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται. Το 2013, μερικές από τις κατοικημένες περιοχές της πόλης είχαν ερημωθεί. Το 2013, η μόνη λειτουργική βιομηχανική εγκατάσταση στην πόλη είναι το εργοστάσιο φωσφορίτη. Το Τζανατάς συνδέεται σιδηροδρομικώς με το Ταράζ. Μέσω του E40, υπάρχει οδική σύνδεση με το Ταράζ και το Σιμκέντ.
Ντένις Ζβίζντιτς

Ο Ντένις Ζβίζντιτς (Denis Zvizdić, 9 Ιουνίου 1964-) είναι πολιτικός από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός (πρόεδρος του συμβουλίου υπουργών) από τις 11 Φεβρουαρίου 2015 ως τις 23 Δεκεμβρίου 2019. Είναι Βόσνιος Μουσουλμάνος και ανήκει στο Κόμμα της Δημοκρατικής Δράσης.

 Γεννήθηκε το 1964 στο Σαράγεβο. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο και εν συνεχεία έγινε καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο ίδιο ίδρυμα.Το 2003 έγινε πρωθυπουργός στο καντόνι του Σαράγεβο και έπειτα πρόεδρος της βουλής του καντονιού εκείνου. Ήταν μέλος του κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στο διάστημα ανάμεσα στο 2010 και στο 2014.Στις 11 Φεβρουαρίου 2015 εξελέγη πρωθυπουργός από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με 28 ψήφους. Επί συνόλου 42 βουλευτών, οι 5 καταψήφισαν και οι 2 ψήφισαν "παρών". Ο Ζβίζντιτς υποσχέθηκε να βελτιώσει τις ενέργειες για την ένταξη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Τον Δεκέμβριο του 2019 τον αντικατέστησε στην πρωθυπουργία ο Σέρβος Ζόραν Τεγκέλτιγια.
18

Το έτος 18 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει το Σάββατο στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Αύγουστου και Καίσαρα (ή, λιγότερο συχνά, το 771 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 18 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 18 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

 Κορέα Ο Νταεμουσίν γίνεται ηγεμόνας του κορεατικού βασιλείου του Γκογκουργιέο. Ιουλία Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού και ανιψιά του Κλαύδιου Γιανγκ Ζιονγκ, Κινέζος φιλόσοφος και ποιητής (γ. 53 π.Χ.)Γιούρι του Γκογκουργιέο, 2ος κυβερνήτης του Γκογκουργιέο (γ. 38 π.Χ.) Ηρώδης Αρχέλαος, εθνάρχης της Ιουδαίας της Σαμάρειας και της Ιδουμαίας (γ. 23 π.Χ.) Κριναγόρας, αρχαίος Έλληνας ποιητής (γ. 70 π.Χ.) Μητέρα Λιού, η πρώτη γυναίκα αρχηγός ανταρτών κατά της δυναστείας Σιν. Οβίδιος, Ρωμαίος ποιητής (ή 17 μ.Χ.) Ρησκούπορις Β΄ (Σαπαίων), βασιλιάς του μισού βασιλείου των Σαπαίων της Θράκης από το 12 έως το 18
Λέου Μολδαβίας

Το Λέου (leu, κωδικός (ISO 4217 MDL) είναι το νόμισμα της Μολδαβίας. Όπως και το Ρουμανικό λέου, το μολδαβικό λέου (πληθυντικός lei) υποδιαιρείται σε 100 μπάνι (bani, ενικός: μπαν). Το όνομα του νομίσματος είναι ρουμανικής προέλευσης και σημαίνει "λιοντάρι".

 Την περίοδο από το 1918 ως το 1940 και ξανά από το 1941 ως το 1944, οπότε η Μολδαβία αποτελούσε τμήμα της Ρουμανίας, το ρουμανικό λέου χρησιμοποιούνταν επίσης στο ανατολικό τμήμα της Μολδαβίας. Το μολδαβικό λέου καθιερώθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1993, έπειτα από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους της Μολδαβίας. Αντικατέστησε το παλαιότερο κουπόνι, με το οποίο είχαν ισοτιμίας της τάξης του 1 λέου προς 1000 κουπόνια. Στην περιοχή της Υπερδνειστεριακής Μολδαβικής Δημοκρατίας, που η πλειοψηφία των κατοίκων ως το πλείστον είναι κυρίως Ρώσοι και Ουκρανοί δεν χρησιμοποιείται το νόμιμο νόμισμα μολδαβικό λέου αλλά το τοπικό Ρούβλι, το οποίο δεν διαθέτει προδιαγραφές ISO 4217, και είναι διεθνώς παράνομο. Υπάρχουν κέρματα σε αξίες του 1 και των 5, 10 και 25 μπάνι από αλουμίνιο και των 50 μπάνι από αλουμίνιο- χαλκό. Τα κέρματα των 50 μπάνι, του 1 και των 5 λέου κόπηκαν το 1993 και ήταν κατασκευασμένα από χάλυβα με νικέλιο. Σήμερα έχουν αποσυρθεί από την κυκλοφορία. Έχουν τυπωθεί δύο σειρές τραπεζογραμματίων λέι. Η πρώτη σειρά ήταν βραχύβια και περιελάμβανε μόνο χαρτονομίσματα του 1, 5 και των 10 λέι. Στην εμπρόσθια όψη κάθε χαρτονομίσματος υπάρχει μόνο ένας άνδρας, ο πιο γνωστός ηγεμόνας της Μολδαβίας. Πρόκειται για τον Στέφανο το Μεγάλο (Στέφανος Γ΄). Κέρματα πρώην σοβιετικών δημοκρατιών www.bnm.md - Αρχή που εκδίδει τα Μολδαβικά Λέου
Θεολόγος Εύβοιας

Ο Θεολόγος είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 365 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 450 μ. επί του όρους Όλυμπος. Απέχει 28 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Η οικονομία του είναι αγροκτηνοτροφική.

 Σε λόφο κοντά στο χωριό βρέθηκε κεραμική της ύστερης νεολιθικής εποχής και των μεσοελλαδικών χρόνων. Ανάμεσα στα ευρήματα βρίσκονται δύο κομμάτια τραχύτη, τα οποία χρησίμευσαν ως μυλόπετρες.(με επιφύλαξη) Στη θέση Γκιώνη βρέθηκε λίθινος πέλεκυς και υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τη νεολιθική και ρωμαϊκή εποχή. Ένας πέλεκυς βρέθηκε επίσης στη θέση Πλάτωμα μαζί με προϊστορικά θραύσματα αγγείων. Στο σπήλαιο Βοϊδοκλέφτρα, σε υψόμετρο 660 μ., έχει βρεθεί κεραμική των προϊστορικών και ιστορικών χρόνων.Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Ayo Yani/Seolog. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 18 σπίτια. Το 1835 ο Θεολόγος προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά του χωριού βρίσκεται η Μονή της Παναγίας ή Μονή Θεολόγου. Η μονή ιδρύθηκε την εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά καταστράφηκε στην επανάσταση του 1821 και το 1834 διαλύθηκε. Οι κάτοικοι της περιοχής έφτιαξαν τον ναό, αλλά μετά από χρόνια, όταν ήταν ετοιμόρροπος, αντικαταστάθηκε από άλλο νεότερο.
Γερμανικές γενικές εκλογές Νοεμβρίου 1932

Γερμανικές γενικές (ομοσπονδιακές) εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 1932. Ήταν οι δεύτερες γενικές εκλογές στις οποίες καλούνταν να προσέλθουν οι Γερμανοί ψηφοφόροι, μετά το άκαρπο αποτέλεσμα των εκλογών της 31ης Ιουλίου του ίδιου έτους, όπου αν και το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» του Αδόλφου Χίτλερ ήρθε πάλι πρώτο σε ψήφους, δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Ήταν οι τελευταίες ελεύθερες εκλογές, πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, στις 30 Ιανουαρίου του 1933. Οι επόμενες ελεύθερες εκλογές ολόκληρης της Γερμανίας, θα διεξαχθούν τον Δεκέμβριο του 1990, ύστερα από την επανένωση των δύο Γερμανιών. Οι εκλογές αυτές, στις οποίες συμμετείχαν 52 διαφορετικά κόμματα, έβγαλαν και πάλι πρώτο κόμμα το «Εθνικοσοσιαλιστικό», (NSDAP), αλλά με σημαντική μείωση της δύναμής του σε σχέση με περίπου δυόμισυ μήνες πριν: 33.09 % και 196 έδρες (Ιούλιος 1932) έναντι 37.27 % και 230 έδρες (Ιούλιος 1932). Αντιθέτως, ενισχυμένο βγήκε το «Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας», (KPD)- με ποσοστό 16.86 % και 100 έδρες έναντι 14.32 % και 89 έδρες (Ιούλιος 1932).

 Ο Φραντς φον Πάπεν, με την στήριξη των ψήφων του «Κόμματος του Κέντρου», μετά τα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουλίου, περίμενε ότι ο Χίτλερ (όπως είχαν συμφωνήσει) θα στήριζε την κυβέρνηση Πάπεν, πάνω στη βάση συνεργασίας των "NSDAP" και "Zentrum", ενώ θα έπαιρνε σαν αντάλλαγμα τη θέση του Αντικαγκελάριου. Ωστόσο, ο Χίτλερ ζήτησε το αξίωμα του Καγκελάριου και η μεταξύ τους συμφωνία ακυρώθηκε. Ο Φραντς φον Πάπεν, φανατικός αντικομμουνιστής και προσκείμενος σε δικτατορικές λύσεις, έδωσε συνέντευξη Τύπου στις 12 Αυγούστου του 1932, όπου ανακοίνωσε τις προθέσεις του, για αλλαγή της μορφής του πολιτεύματος σε δικτατορικό, μέσω νέου Συντάγματος.Στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Κοινοβουλίου που έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1932, ο φον Πάπεν πρόλαβε μόνο να διορίσει Πρόεδρο του Κοινοβουλίου, τον Χέρμαν Γκαίρινγκ, ενώ οι Κομμουνιστές κατέθεσαν αμέσως πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του. Στη ψηφοφορία που ακολούθησε, η κυβέρνηση Πάπεν έχασε την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου, με 512 ψήφους υπέρ της μομφής και μόνο 42, κατά. Έτσι, προκηρύχθηκαν και πάλι εκλογές. Η αποτυχία για ακόμα μια φορά, δημιουργίας αυτοδύναμης κυβέρνησης, διατηρεί τον φον Πάπεν, στην πρωθυπουργία, στηριζόμενος στα προεδρικά διατάγματα του προέδρου του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Στο παρασκήνιο, ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης φον Πάπεν και σημαίνον πολιτικός παράγοντας της εποχής, Κουρτ φον Σλάιχερ διαβουλεύεται με τον Γκρέγκορ Στράσερ, εσωκομματικό αντίπαλο του Αδόλφου Χίτλερ, τη δημιουργία ενός «τρίτου πόλου» εξουσίας. Ωστόσο, τις εξελίξεις προλαμβάνει ο Χίτλερ, ο οποίος συμφωνώντας για μια κοινοβουλευτική συνεργασία με το αδελφό «Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα» -DNVP- και παραχωρώντας στον φον Πάπεν τη θέση του αντι-καγκελάριου, κατορθώνει να σχηματίσει κυβέρνηση, η οποία και γίνεται αποδεκτή από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ. Στις 30 Ιανουαρίου του 1933, ο Αδόλφος Χίτλερ διορίζεται Καγκελάριος και σχηματίζει κυβέρνηση. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί το τέλος της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» και την αρχή της «Ναζιστικής Γερμανίας».
Νόμος του Χαμπλ

Ο νόμος του Χαμπλ (Hubble's law) είναι η παρατήρηση της φυσικής κοσμολογίας ότι το Σύμπαν διαστέλλεται. Η παρατήρηση έγινε από τον Έντγουιν Χαμπλ, όπως δημοσιεύτηκε το 1929, μετά από τις εξής παρατηρήσεις: (1) ουράνια σώματα (κυρίως γαλαξίες Κβάζαρ) βαθιά στο διάστημα εμφανίζουν μετατόπιση προς το ερυθρό, που ερμηνεύεται από τη σχετική ταχύτητά τους προς τη Γη και (2) ότι η ταχύτητά τους μπορεί να υπολογιστεί από το φαινόμενο Ντόπλερ και είναι ανάλογη με την απόστασή τους από τη Γη. Η κίνηση των ουράνιων σωμάτων που οφείλεται στη διαστολή του Σύμπαντος, ονομάζεται ροή Χαμπλ (Hubble flow).

 Ο νόμος του Χαμπλ εκφράζεται από την εξής σχέση: v = H 0 r {\displaystyle v=H_{0}\,r} όπου v {\displaystyle v} η ταχύτητα απομάκρυνσης του παρατηρούμενου γαλαξία, H0 η σταθερά του Χαμπλ (Hubble's constant), με τιμή μεταξύ 50-100 km/sec ανά Mpc r {\displaystyle r} η απόσταση του παρατηρητή από τον γαλαξία. Σύμφωνα με τον νόμο του Χαμπλ εξάγονται 2 σημαντικά κοσμολογικά συμπεράσματα (αν δεχτούμε ότι η διαστολή γίνεται αδιαβατικά): Το σύμπαν, κατά τη διαστολή του, ψύχεται. Στο παρελθόν το σύμπαν ήταν πολύ πυκνότερο και θερμότερο, και υπήρχε εποχή που είχε ακτίνα περίπου ίση με μηδέν. Αυτή η εποχή εντοπίζεται πριν από περίπου 1,38×1010 έτη.Το τελευταίο συμπέρασμα αποτελεί και μια από τις βασικότερες αποδείξεις της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Αν και νόμος αποδίδεται διεθνώς στον Έντγουιν Χαμπλ, ο πρώτος που τον εξήγαγε από τις εξισώσεις της γενικής θεωρίας της σχετικότητας ήταν ο Ζωρζ Λεμαίτρ (Georges Lemaître) το 1927 σε άρθρο του όπου πρότεινε ότι το σύμπαν διαστέλλεται με έναν εκτιμώμενο σταθερό ρυθμό που τώρα ονομάζεται σταθερά Χαμπλ. Δύο χρόνια αργότερα (το 1929) ο Χαμπλ επιβεβαίωσε το νόμο και υπολόγισε τη σταθερά με μεγαλύτερη ακρίβεια και τώρα φέρει το όνομά του. Η μετατόπιση προς το ερυθρό που εμφανίζουν πολλά ουράνια σώματα μετρήθηκε από πολλούς στο παρελθόν, αλλά αυτός που το συνέδεσε με τη σχετική τους ταχύτητα με τη Γη, ήταν ο Vesto Slipher το 1917.
Γκαμπί του βασιλιά

Το Γκαμπί του βασιλιά είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις: 1. ε4 ε5 2. ζ4Τα λευκά προσφέρουν ένα πιόνι για να εκτρέψουν το πιόνι των μαύρων από την "ε" στήλη, έτσι ώστε να οικοδομήσουν ένα ισχυρό κέντρο παίζοντας δ2–δ4. Η θεωρία έχει δείξει ότι, στην περίπτωση που τα μαύρα θελήσουν να διατηρήσουν το πιόνι του γκαμπί, τότε θα αναγκαστούν να αποδυναμώσουν την πλευρά του βασιλιά τους.

 Το γκαμπί του βασιλιά είναι τεκμηριωμένα ένα από τα παλαιότερα ανοίγματα, καθώς εξετάστηκε τον 17ο αιώνα από τον Ιταλό σκακιστή Τζούλιο Τσέζαρε Πολέριο. Υπάρχει επίσης σε ένα παλιότερο σκακιστικό βιβλίο του Λουίς Ραμίρεθ ντε Λουθένα.Το γκαμπί του βασιλιά ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή ανοίγματα στον 19ο αιώνα, αλλά σήμερα σπάνια βλέπουμε να παίζεται από κάποιον γκρανμαίτρ, διότι για τα μαύρα μπορεί να επιτευχθεί μια λογική θέση, όταν επιστρέψουν στον αντίπαλο το επιπλέον πιόνι. Υπάρχουν δύο κύριες επιλογές στο γκαμπί του βασιλιά, ανάλογα με το αν τα μαύρα παίξουν 2...ε:ζ4, οπότε έχουμε ένα αποδεκτό γκαμπί του βασιλιά, είτε παίξουν κάτι διαφορετικό, οπότε έχουμε ένα μη αποδεκτό γκαμπί του βασιλιά. Η Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων καταχωρεί δέκα κωδικούς στο γκαμπί του βασιλιά, από το C30 έως το C39: Γκαμπί του βασιλιά C30: 1.ε4 ε5 2.ζ4 Μη αποδεκτό γκαμπί του βασιλιά C31: 1.ε4 ε5 2.ζ4 δ5 (Αντιγκαμπί Φώλκμπηρ, Αντιγκαμπί Νίμζοβιτς) C32: 1.ε4 ε5 2.ζ4 δ5 3.ε:δ5 ε4 4.δ3 Ιζ6 (Μόρφυ, Καρουσέκ, κ.ά.) Αποδεκτό γκαμπί του βασιλιά C33: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 C34: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 3.Ιζ3 (Γκαμπί του ίππου του βασιλιά, Άμυνα Φίσερ) C35: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 3.Ιζ3 Αε7 (Άμυνα Κάνινγκχαμ) C36: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 3.Ιζ3 δ5 (Άμυνα αββαείου) C37: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 3.Ιζ3 η5 4.Ιγ3 / 4.Αγ4 η4 5.0-0 (Μυζίο γκαμπί) C38: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 3.Ιζ3 η5 4.Αγ4 Αη7 (Φιλιντόρ, Χανστέιν, κ.ά.) C39: 1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ4 3.Ιζ3 η5 4.θ4 (Αλγκάερ, Κιεσερίτζκυ, κ.ά.) Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: King's Gambit
Πολιορκία του Μπρέσλαου

Η πολιορκία και άλωση του Μπρεσλάου (επίσης γνωστή ως μάχη του Μπρεσλάου), ήταν τρίμηνη πολιορκία της γερμανικής αυτής πόλης στην κάτω Σιλεσία (σημερινό Βρότσουαφ της Πολωνίας), η οποία διήρκεσε μέχρι το τέλος του Β΄ ΠΠ στην Ευρώπη. Από τις 13 Φεβρουαρίου 1945 έως τις 6 Μαΐου 1945 οι γερμανικές δυνάμεις μάχονταν με τους Σοβιετικούς, οι οποίοι περικύκλωσαν την πόλη κατά την εκστρατεία των Σοβιετικών στην Κάτω Σιλεσία. Η γερμανική φρουρά παραδόθηκε στις 6 Μαΐου και δύο μέρες αργότερα παραδόθηκαν όλες οι γερμανικές δυνάμεις, τελειώνοντας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη.

 Τον Αύγουστο του 1944, ο Αδόλφος Χίτλερ κήρυξε την πόλη του Μπρεσλάου "φέστουνγκ" (οχυρό), διατάζοντας την υπεράσπισή της με κάθε κόστος. Διόρισε τον Καρλ Χάνκε (γκαουλάιτερ της Σιλεσίας από το 1941) διοικητή. Στις 19 Ιανουαρίου 1945 οι πολίτες του Μπρεσλάου διατάχθηκαν να εκκενώσουν την πόλη. Αρκετές χιλιάδες πέθαναν από το κρύο κατά τη μετακίνησή τους προς τα δυτικά χωρίς μεταφορικά μέσα, πολλοί κατέφυγαν στη Δρέσδη (η οποία υπέστη εκτεταμένους βομβαρδισμούς λίγες εβδομάδες αργότερα). Τον Μάιο-Ιούνιο 1945, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι (μεταξύ των οποίων και χιλιάδες κάτοικοι του Μπρεσλάου) προσπάθησαν να επιστρέψουν στις οικίες τους αλλά λίγο αργότερα εκδιώχθηκαν από τις πολωνοσοβιετικές δυνάμεις. Ο γερμανικός στρατός, με τη βοήθεια της λαϊκής πολιτοφυλακής (Φόλκσστουρμ) και ατόμων που είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα, μετέτρεψαν την πόλη σε φρούριο: Το Μπρεσλάου ήταν ικανό να αντιτάξη άμυνα εναντίον των Σοβιετικών οι οποίοι προέλαυναν με γρήγορες ταχύτητες. Τον Ιανουάριο ένα τάγμα της νεολαίας του Χίτλερ εστάλη για να ενισχύει τη φρουρά του φέστουνγκ του Μπρεσλάου. Το τάγμα των Ες-Ες, Μπέσλαϊν (στο οποίο είχαν ενταχθεί και εθελοντές από Γαλλία και Ολλανδία), επίσης συμμετείχε στη μάχη
Ερμίας ο Αταρνεύς

Ο Ερμίας ο Αταρνεύς ήταν Έλληνας φιλόσοφος του 4ου π.Χ. αιώνα και οπαδός της πλατωνικής θεωρίας. Ξεκίνησε ως ευνούχος δούλος του τραπεζίτη και τυράννου του Αταρνέος Ευβούλου, με καταγωγή από τη Βιθυνία.

 Μετά την απελευθέρωσή του από τον Εύβουλο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και μαθήτευσε δίπλα στον Πλάτωνα και έγινε στενός φίλος του Αριστοτέλη και του Ξενοκράτη τους οποίους και φιλοξένησε, όταν αυτοί γίνανε ανεπιθύμητοι στην Αθηνα. Αργότερα διαδέχθηκε τον τύραννο Εύβουλο (348 π.Χ.) με τον οποίον ένα διάστημα συγκυβέρνησε και στη συνέχεια τον κληρονόμησε. Έπειτα προσκάλεσε στην Άσσο τους παλιούς συμμαθητές του Έραστο και Κορίσκοα[›] που τους ανέθεσε και τη διοίκηση. Αργότερα πρότεινε στο Φίλιππο τον Αριστοτέλη ως δάσκαλο του υιού του, Αλεξάνδρου. Ο Αριστοτέλης είχε παντρευτεί την ανηψιά και θετή του κόρη, την Πυθιάδα, έγραψε ένα αναθηματικό επίγραμμα για τον Ερμία χαραγμένο σε κενοτάφιο στους Δελφούς και του αφιέρωσε έναν ύμνο στον οποίον επαινούσε την αρετή του, όπου τον κατέτασσε μεταξύ των ηρώων Ηρακλή, Αχιλλέα και Αίαντα, όπως αναφέρει για αυτό ο Διογένης Λαέρτιος. Πριν ξεσπάσει κάποιος πόλεμος μεταξύ Μακεδόνων και Περσών, προνόησε και συνήψε συμμαχία με το Μακεδόνα βασιλιά. Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο είχε τραγικό τέλος από τους Πέρσες, καθώς θανατώθηκε, αφού συνελήφθη δόλια από το στρατηγό Μέμνονα το 345 π.Χ., με σταυρικό θάνατο στα Σούσα. Παρέμεινε σιωπηλός στωικά, μόνο μιλώντας στον βασιλιά της Περσίας είπε μόνο μια φράση: «Πείτε στους φίλους μου και τους συντρόφους μου ότι δεν έχω κάνει κάτι ή αντίθετο προς τη φιλοσοφία. Διογένης Λαέρτιος: Ἀρετά, πολύμοχθε γένει βροτείῳ, θυρα κάλλιστω βίῳ, σᾶς χαιρει, παρθένε, ρομφαιας καὶ θαρσεῖν ζαλωτὸς υπερ Ἑλλάδος πότμος καὶ πόνους τλῆναι μαλεροὺς ἀκάμαντας· τοῖον ἐπὶ φρένα βάλλεις καρπὸν ἰσαθάνατον χρυσοῦ τε κρεῖσσον καὶ γονέων μαλακαυγήτοιό θ' ὕπνου. Σεῦ δ' ἕνεχ' οὑκ Διὸς Ἡρακλέης Λήδας τε κοῦροι πόλλ' ἀνέτλασαν ἔργοις σὰν ἀγρεύοντες δύναμιν. Σοῖς δὲ πόθοις Ἀχιλεὺς Αἴας τ' Ἀΐδαο δόμους ἦλθον· σᾶς δ' ἕνεκεν φιλίου μορφᾶς Ἀταρνέος ἔντροφος ἀελίου χήρωσεν αὐγάς. Τοιγὰρ ἀοίδιμος ἔργοις, ἀθάνατόν τε μιν αὐξήσουσι Μοῦσαι, Μναμοσύνας θύγατρες, Διὸς ξενίου σέβας αὔξουσαι Φιλίας τε γέρας βεβαίου. ^ α: Η έκτη επιστολή του Πλάτωνα που την θεωρούν κάποιοι μελετητές πλαστή απευθύνεται στους τρεις μαθητές του: Ερμία, Έραστο και Κορίσκο. Η άποψη αυτή στηρίζεται στη λέξη «ξαναδιάβασέ το». Στο γιο τού Κορίσκου Νηλέα, κατά το Στράβωνα, ο Θεόφραστος εμπιστεύτηκε τα χειρόγραφα του Αριστοτέλη. Παλαιοθόδωρος, Δημήτρης· Μεχτίδης, Πέτρος (28 Ιουνίου 2005). «Άσσος (Αρχαιότητα)». Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2012.