IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στάιρ

Το Στάιρ ή Στάιερ ή Στάγιερ (Γερμανικά: Steyr) είναι μια πόλη στο αυστριακό ομόσπονδο κρατίδιο της Άνω Αυστρίας, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Στάιρ και Ενς.

 Πολλά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή γύρω από το Στάιρ κατοικούνταν ήδη στην εποχή του σιδήρου. Τον 6ο αιώνα, η περιοχή είχε καταληφθεί από φυλές της Βαυαρίας και αργότερα ανήκε στην περιοχή του Δούκα Τάσσιλου της Βαυαρίας, ο οποίος ίδρυσε το μοναστήρι Κρεμσμίνστερ. Μεταξύ των διάσημων κατοίκων και επισκεπτών του Στάιρ συμπεριλαμβάνονται οι Φραντς Φέρντιναντ, που έγραψε ένα βιβλίο στην πόλη, και ο συνθέτης Άντον Μπρούκνερ. Η πόλη ήταν και έδρα της βιομηχανίας Steyr Daimler Puch. Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης Ιστορικά κτίρια ΔΟΜΗ: Στάιρ
Ιερώνυμος Ξαβιέ Βοναπάρτης

Ο Ιερώνυμος-Ξαβιέ, γαλλικά : Jérôme, (γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου 1957) από τον Οίκο του Βοναπάρτη είναι δεύτερος στη διαδοχή των τίτλων του αδελφού του Καρόλου-Ξαβιέ.

 Είναι ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου τιτουλάριου 5ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλάριου βασιλιά της Βεστφαλίας & τιτουλάριου αυτοκράτορα των Γάλλων και της Αλίκης ντε Φορεστά, κόρης του Αλμπερίκ κόμη του Φορεστά. Ο Ιερώνυμος-Ξαβιέ-Μαρία-Ιωσήφ-Βίκτωρ εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Νυμφεύτηκε το 2013 τη Λικία Ιννοσέντι. Volkmann, Jean-Charles (1998). Généalogies des rois et des princes. Editions Jean-paul Gisserot. pp. 100–. ISBN 978-2-87747-374-3. Retrieved 19 April 2011. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Ηλιακή έκλειψη της 29ης Απριλίου 1976

Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συνέβη στις 29 Απριλίου 1976. Η δακτυλιοειδής φάση της έκλειψης ήταν ορατή από τη Βόρεια Αφρική, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, την Ινδία, την Κίνα. Πέντε από τις 14 κορυφές των οκτώ χιλιάδων μέτρων στο Πακιστάν και την Κίνα - Το Νάνγκα Παρμπάτ, το K2, το Μπρόουντ Πικ, το Γκασερμπρούμ Β΄ και το Γκασερμπρούμ Α΄, βρέθηκαν στο "μονοπάτι" της δακτυλιοειδούς φάσης.

 Η δακτυλιοειδής έκλειψη ξεκίνησε από τον κεντρικό Ατλαντικό Ωκεανό και κινήθηκε βορειοανατολικά, για να γίνει ορατή στις 08:43(UTC), από τη Σενεγάλη και την πρωτεύουσά της, Ντακάρ. Στη συνέχεια διέσχισε τη βορειοδυτική και βόρεια Αφρική, περνώντας από τις χώρες, Μαυριτανία, Μάλι, Αλγερία, Λιβύη(ορατή από την Τρίπολη), ενώ βρέθηκε πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα (φτάνοντας εκεί τη μεγαλύτερή της διάρκεια, 6 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα). Η μοναδική χώρα της Ευρώπης που είδε τη δακτυλιοειδή έκλειψη ήταν η Ελλάδα, αφού το μονοπάτι της δακτυλιοειδούς φάσης πέρασε από τη νότια νησιωτική χώρα, με νησιά όπως οι Κυκλάδες, η Κρήτη και τα Δωδεκάνησα να παρακολουθούν το φαινόμενο. Στις 10:47 UTC, η έκλειψη εισήλθε στην ασιατική ήπειρο, όπου διέσχισε όλη την Τουρκία, την Αρμενία, τη νότια Σοβιετική Ένωση(σημερινό Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν), το Ιράν, το Αφγανιστάν, την Ινδία και ολοκληρώθηκε στην Κίνα κατά το ηλιοβασίλεμα(12:12 UTC), περνώντας από το οροπέδιο του Θιβέτ. Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική, από όλη την Ευρώπη, σχεδόν όλη την Ασία, από ένα μεγάλο μέρος της Αφρικής, τον Ατλαντικό και τον βόρειο Ινδικό Ωκεανό, καθώς και από την ανατολική Βραζιλία, τη Γαλλική Γουιάνα, το Σουρινάμ, τις ανατολικές Η.Π.Α. και τον ανατολικό Καναδά. Στην Ελλάδα Η συγκεκριμένη έκλειψη, ήταν η πρώτη δακτυλιοειδής έκλειψη στην Ελλάδα από το 1966, αλλά η διάρκειά της ήταν αρκετά μεγαλύτερη από την προηγούμενη, φτάνοντας τα 6 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα, στη Σαντορίνη. Η έκλειψη ξεπέρασε τη διάρκεια των 6 λεπτών και στα Χανιά. Υπόλοιπες περιοχές που είδαν τη δακτυλιοειδή έκλειψη ήταν οι νομοί Λακωνίας, Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου(δυτικό), Σάμου, Δωδεκανήσου(εξαίρεση Καστελλόριζο, Κάρπαθος) καθώς και τα Κύθηρα.Στην υπόλοιπη χώρα η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική. Το 86.6% του ηλιακού δίσκου καλύφθηκε στην Αθήνα, το 78% στη Θεσσαλονίκη. Ήταν η τελευταία δακτυλιοειδής έκλειψη που σημειώθηκε πάνω από το ελληνικό έδαφος για τον 20ο αιώνα. Η επόμενη θα συμβεί την 1η Ιουνίου 2030. Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Μαρία Ελισάβετ της Σαξονίας (1736-1818)

H Μαρία Ελισάβετ (γερμ. Maria Elisabeth von Sachsen von Wettin, 2 Φεβρουαρίου 1736 - 24 Δεκεμβρίου 1818) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Εκλέκτορα της Σαξονίας & Βασιλιά της Πολωνίας.

 Η Μαρία Ελισάβετ Απολλωνία Καζιμίρα Φραγκίσκη Ιαβερία ήταν η πέμπτη κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας) και της Μαρίας Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Βιλανόφ στη Βαρσοβία. Οι γονείς της έδειχναν μεγάλη μέριμνα για την οικογένειά τους και τη μόρφωση των παιδιών τους. Η Μαρία Ελισάβετ σπούδασε λατινικά, γαλλικά, πολωνικά, φιλοσοφία, γεωγραφία, θεολογία, ζωγραφική, μουσική και χορό. Απεβίωσε στη Δρέσδη σε ηλικία 82 ετών. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 100.
Φαρεσμάνης Β΄ της Ιβηρίας

Ο Φαρεσμάνης Β΄ ο Γενναίος (γεωργιανά: ფარსმან II ქველი) ήταν βασιλιάς της Ιβηρίας (Κάρτλι) από την δυναστεία των Φαρναβαζιδών. Ήταν σύγχρονος του ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού (βασίλεψε το 117-138). Ο καθηγητής Σάιριλ Τουμάνοφ υποστηρίζει ότι Φαρεσμάνης Β΄ βασίλεψε τα έτη 116-132 μ.Χ. Το όνομα του αναφέρεται σε πολλά γραπτά της κλασικής εποχής.

 Τα μεσαιωνικά γερμανικά χρονικά αναφέρουν την από κοινού βασιλεία του Φαρεσμάνη με τον Φαρεσμάνη Αβάζ, διάρχους της χώρας (μια άλλη πηγή αναφέρει ένα επιπλέον ζευγάρι διάρχων, τους Ροκ και Μιρδάτη), αλλά πολλοί σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι μάλλον δεν υπήρξε διαρχία στην Ιβηρία καθώς δεν υποστηρίζεται από τα σύγχρονα αποδεικτικά στοιχεία. Φέρεται ότι ο Φαρεσμάνης ήταν γιος του προκατόχου του, του Αμαζάσπη Α΄. Λέγεται ότι παντρεύτηκε την Γκαντανά, κόρη του Βολογέση Γ΄ της Παρθίας, ο οποίος κυβερνούσε την Αρμενία. Σύμφωνα με το μεσαιωνικό σύγγραμμα Ζωή των Βασιλέων, η παραδοσιακή φιλία των δύο δίαρχων χάλασε με πρωτοβουλία της ιρανής γυναίκας του Μιρδάτη. Ο Τουμάνοφ θεωρεί αυτές τις πληροφορίες ως μια προβολή της ιστορικά καταγεγραμμένης εχθρότητας που είχε ο Φαρεσμάνης Α΄ της Ιβηρίας και ο αδελφός του, ο Μιθριδάτης της Αρμενίας. Στη συνέχεια, το χρονικό συνεχίζει με μια ιστορία σχετικά με μια αρμενορωμαϊκή συμμαχία και την εισβολή Αρμενίων-Ρωμαίων στην Ιβηρία (η οποία υποστηριζόταν από το Ιράν). Μετά την εισβολή, ο Φαρεσμάνης δηλητηριάστηκε από έναν μάγειρα που έστειλαν οι Πάρθες και πέθανε.
574 Ρέγκινχιλντ

Η Ρέγκινχιλντ (Reginhild) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,25. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ρέγκινχιλντ εκτιμάται σε 7,46 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι πιθανώς S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,382. Η Ρέγκινχιλντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με άγνωστη περίοδο. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Γκόα

Η Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Γκόα (πορτογαλικά: Sporting Clube de Goa, SCG) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την Ινδική πολιτεία Γκόα. Χρώμα της ομάδας είναι το πορτοκαλί. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Ντούλερ, χωρητικότητας 10.000 θεατών.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1999 όταν άνθρωποι από το Παντζίμ αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα, μετά τη δίαλυση της Σιντάντε ντε Γκόα η οποία άλλαξε ιδιοκτησία και μετονομάστηκε σε Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Γκόα (Sporting Clube de Goa). Η ομάδα συμμετείχε στην Πρέμιερ Ντιβίζιον της Ινδίας για πρώτη φορά την περίοδο 2003–04. Η ομάδα αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Ι-Λιγκ την περίοδο 2016–17 επικαλούμενη την προκατάληψη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας (AIFF) κατά του πρωταθλήματος (I-League). Ι-ΛιγκΔεύτερη θέση (1): 2004–05Ι-Λιγκ 2ντ ΝτιβίζιονΔεύτερη θέση (1): 2011Ομοσπονδιακό ΚύπελλοΦιναλίστ (3): 2005, 2006, 2013–14 Επίσημος ιστότοπος
Φίλιπ Μοριάρτι

Ο Φίλιπ Μοριάρτι (αγγλικά: Philip Moriarty, γενν. 1968, Λονδίνο) είναι Ιρλανδός φυσικός και καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Είναι γνωστός για τη δουλειά του στις νανοδομές και για τη συνεργασία του με τον Μπράντι Χάραν στο κανάλι Sixty Symbols στο YouTube.

 Ο Μοριάρτι παρακολούθησε τη Σχολή Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου από το 1990 ως το 1994, όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1994 στη φυσική. Μέχρι το 1997, ήταν μεταδιδακτορικός ερευνητής στον τομέα της φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Ήταν λέκτορας στο Τμήμα Φυσικής μέχρι το 2003. Από το 2005 είναι Καθηγητής Φυσικής στη Σχολή Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ.Ο Μοριάρτι συμμετέχει συχνά στο κανάλι Sixty Symbols. Το 2016, ο Χάραν, ο Μαικλ Μέριφιλντ και ο Μοριάρτι τιμήθηκαν με το μετάλλιο και το βραβείο Κέλβιν από το Ινστιτούτο Φυσικής. Η αναφορά ήταν «για την καινοτόμο και αποτελεσματική προώθηση της κατανόησης της φυσικής από το κοινό μέσω του Sixty Symbols».Ο Μοριάρτι είναι ο συγγραφέας του When the Uncertainty Principle Goes to 11: Or How to Explain Quantum Physics with Heavy Metal. Αυτό το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το Physics World 's Book of the Year 2018. Έγραψε επίσης το βιβλίο «'Νανοτεχνολογία'» για τη σειρά Very Short Introductions του Oxford University Press . Moriarty, Philip (2001). «Nanostructured materials». Reports on Progress in Physics 64 (Part 3): 297–382. doi:10.1088/0034-4885/64/3/201. Bibcode: 2001RPPh...64..297M. Moriarty, P.; Taylor, M. D. R.; Brust, M. (2002). «Nanostructured cellular networks». Physical Review Letters 89 (24): 248303. doi:10.1103/PhysRevLett.89.248303. PMID 12484986. Bibcode: 2002PhRvL..89x8303M. Martin, Christopher P.; Blunt, Matthew O.; Pauliac-Vaujour, Emmanuelle; Stannard, Andrew; Moriarty, Philip; Vancea, Ioan; Thiele, Uwe (2007). «Controlling pattern formation in nanoparticle assemblies via directed solvent dewetting». Physical Review Letters 99 (11): 116103. doi:10.1103/PhysRevLett.99.116103. PMID 17930453. Bibcode: 2007PhRvL..99k6103M. http://discovery.ucl.ac.uk/1384938/. Ιστότοπος της Σχολής Προσωπικό Ιστολόγιο https://www.independent.co.uk/news/education/higher/against-the-grain-i-didn-t-become-a-scientist-to-help-companies-profit-788328.html
Νεσατί

Νεσατί (Neşāṭī, 30 Νοεμβρίου 1623 - 1674) ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Οθωμανού ποιητή. Ήταν Σούφι, ή Ισλαμιστής μυστικιστής, της τάξεως των Μεβλεβί, και η ποίησή του θεωρείται συχνά παραδειγματική του "Ινδικού στυλ" της Οθωμανικής ποίησης, κίνημα που άνθισε στις αρχές του 17ου αιώνα.

 Αν και μια πηγή ισχυρίζεται πως το πραγματικό όνομα του Νεσατί ήταν Σουλεϋμάν (Süleymân) (سليمان), η πλειονότητα των πηγών αναφέρουν το όνομα του ως Αχμέντ (Ahmed) (أحمد). Γεννήθηκε στην Εντιρνέ, στην περιοχή της Θράκης. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς γεννήθηκε, αν και πιθανολογείται κάπου γύρω στα 1600, με αποδεικτικό στοιχείο ένα ποίημα που αναφέρει τον χειμώνα του 1621-22, οπότε το στενό του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη είχε καλυφθεί με πάγο. ن نقش كوستره آیا مشاعبيز سرما كه همچو آيينه يغ بسته اولدى صفحه آبNe naḳş göstere āyā müşa`biz-i sermā Ki hemçü āyīne yaḫ-beste oldu safḥa-yi ābΩ τι σχέδια μπορεί ο μάγος του κρύου να επιδείξει; Σαν καθρέφτης, η σελίδα του νερού είναι δεμένη σε πάγοΠέθανε το 1674, και κηδεύτηκε στο προαύλιο του Τεμένους Murâdiyye. Ο Νεσατί δεν ήταν τόσο παραγωγικός όσο άλλοι Οθωμανοί ποιητές, θεωρείται ωστόσο αυθεντία της ποιητικής μορφής γκαζέλ. Επηρεάστηκε πολύ και θαύμαζε τον Πέρση ποιητή Ουρφί του Σιράζ, για τον οποίο έγραψε μια πραγματεία, την Şerḥ-i Müşkilāt-i `Urfī (شرح مشكلات عورفى "Εξήγηση των Δυσκολιών του `Urfî") Andrews, Walter G; Black, Najaat; Kalpaklı, Mehmet. Ottoman Lyric Poetry: An Anthology. ISBN 0-292-70472-0. Berk, İlhan. "Neşâtî Bugün de Bir 'Saklı Su'dur..." in Osmanlı Divan Şiiri Üzerine Metinler; ed. Mehmet Kalpaklı; pp. 245–246. ISBN 975-08-0164-4. Cengiz, Halil Erdoğan. "Neşâtî" in Divan Şiiri Antolojisi; pp. 534–551. Ankara: Bilgi Yayınevi, 1983. Şentürk, Ahmet Atilla. "Neşâtî" in Osmanlı Şiiri Antolojisi; pp. 555–559. ISBN 975-08-0163-6.
Γιούλιους Σρεκ

Ο Γιούλιους Σρεκ (Julius Schreck, 13 Ιουλίου 1898, Μόναχο – 16 Μαΐου 1936) ήταν ένα από τα πρώτα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, οργανωτής και πρώτος επικεφαλής της SS (Schutzstaffel).

 Υπηρέτησε στον Γερμανικό Στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανέπτυξε ακροδεξιές αντιλήψεις και έγινε μέλος στην Φράικορπς, ενώ έλαβε μέρος στην ανατροπή του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βαυαρίας το 1919. Το 1920, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Χίτλερ προσχώρησε στο "Κόμμα των Γερμανών Εργατών", την αρχική μορφή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Εκεί συναντήθηκε με τον μελλοντικό Φύρερ και οι δύο άνδρες συνδέθηκαν με βαθιά φιλία, ενώ ήταν εμφανής και η φυσιογνωμική τους ομοιότητα. Ο Σρεκ ήταν, επίσης, από τα ιδρυτικά στελέχη της SA και ένα από τα μέλη της που αποτελούσαν την σωματοφυλακή του Χίτλερ. Το 1923 ο Σρεκ έλαβε μέρος στο αποτυχημένο πραξικόπημα της μπιραρίας που επιχείρησε ο Χίτλερ, συνελήφθη μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Κόμματος που είχαν συμμετάσχει σε αυτό και κλείστηκε στη φυλακή του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ. Μετά την αποφυλάκιση και των δύο και την επανίδρυση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, ο Χίτλερ αποφάσισε να δημιουργήσει την προσωπική του σωματοφυλακή. Ο Σρεκ είχε ήδη επιλεγεί από τον Χίτλερ ως προσωπικός του οδηγός, ενώ ο Εμίλ Μωρίς ζήτησε από τον Σρεκ να οργανώσει νέα σωματοφυλακή, ανεξάρτητη από αυτήν της SA, την οποία απεκάλεσε Schutzstaffel. Ο Σρεκ, την άνοιξη του 1925, δημιούργησε μια ομάδα από οκτώ έμπιστους άνδρες, ανάμεσα στους οποίους οι Έρχαρτ Χάιντεν (Ehardt Heiden), Εμίλ Μωρίς (Emile Maurice) και ο ίδιος, ως το μέλος υπ' αριθ. 5. Ο Χίτλερ του ανέθεσε τη διοίκηση της ομάδας, κάνοντάς το έτσι τον πρώτο Reichsführer-SS, αν και ο ίδιος ο Σρεκ ποτέ δεν χρησιμοποίησε αυτόν τον τίτλο. Ένα χρόνο αργότερα, η σωματοφυλακή αυτή αριθμούσε εβδομηνταπέντε μέλη, τα οποία στρατολογούνταν είτε ανάμεσα σε βετεράνους του Πρώτου Πολέμου, είτε ανάμεσα σε εθελοντές κατά τις εκδηλώσεις προπαγάνδας του Κόμματος, ενώ στον Völkischer Beobachter (=Λαϊκό Παρατηρητή), την επίσημη εφημερίδα του Κόμματος, εμφανίστηκαν αγγελίες του τύπου "Όσοι θέλετε να υπηρετήσετε στην πρώτη γραμμή του αγώνα που πρέπει να δώσει το κίνημά μας, καταταγείτε στην SS". Ο Σρεκ παρέμεινε επικεφαλής της SS μόνον ως το 1926, αλλά συνέχισε να είναι ο προσωπικός οδηγός του Χίτλερ. Όταν ο Χάινριχ Χίμλερ ανέλαβε την ηγεσία της SS, απένειμε στον Σρεκ τον "βαθμό" του SS-Standartenführer, ωστόσο η επιρροή του στην οργάνωση ήταν πολύ μικρή. Το 1936 ο Σρεκ προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα και απεβίωσε στις 16 Μαΐου.. Τη θέση του ως οδηγού του Χίτλερ ανέλαβε ο Έριχ Κέμπκα, ο οποίος διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στον θάνατο και την αποτέφρωση του Φύρερ. Η κηδεία του έγινε με δημόσια δαπάνη και υπό το εγκώμιο του Χίτλερ.
Αδελαΐδα του Ράινφελντεν

Η Αδελαΐδα, γερμ.: Adelheid von Rheinfelden ή von Swabia (π. 1060 - Μάιος 1090) από τον Οίκο του Ράινφελντεν ήταν κόρη του δούκα της Σουαβίας και διεκδικητή της Γερμανίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ροδόλφου δούκα της Σουαβίας και διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας, και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας, κόρης του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας. Η εκ μητρός θεία της Μπέρτα της Σαβοΐας είχε παντρευτεί τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας. Γύρω στο 1077/78 η Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας. Ο Λαδίσλαος Α΄ συμφώνησε να υποστηρίξει τον Ροδόλφο στον αγώνα του για το θρόνο εναντίον τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Το 1079 η μητέρα της Αδελαΐδα απεβίωσε και το 1080 ο πατέρας της, ο οποίος έπεσε στη μάχη του Έλστερ. Το 1081 ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ έγραψε στην Αδελαΐδα, προτρέποντάς της να ενθαρρύνει τον σύζυγό της να υποστηρίζει τα μοναστήρια και να είναι γενναιόδωρος στους πένητες και τους ενδεείς. Η Αδελαΐδα απεβίωσε τον Μάιο του 1090. Ο σύζυγός της επέζησε αυτής κατά 5 χρόνια. Αυτή τάφηκε στο Βεσπρέμ, όπου παραμένει η επιτάφια πλάκα της. Παντρεύτηκε το 1077/78 τον Λαδίσλαο Α΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε δύο παιδιά: Αγία (Πιρόσκα) Ειρήνη π. 1080-1134, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. μία κόρη, παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ πρίγκιπα της Βολυνίας. E. Hlawitschka, «Zur Herkunft und zu den Seitenverwandten des Gegenkönigs Rudolf», στο Die Salier und das Reich, I, pp. 175–220 Μεσαιωνικό Έργο: Βόρεια Ιταλία, 900 – 1100. Επιστολές: Λατινικές Επιστολές των Μεσαιωνικών Γυναικών: Αδελαΐδα της Σουαβίας Αρχειοθετήθηκε 2016-12-20 στο Wayback Machine. (Σύντομη βιογραφία και αγγλική μετάφραση επιστολής που γράφτηκε στην Αδελαΐδα από τον Πάπα Γρηγόριο VII Γυναίκες στην παγκόσμια ιστορία: Μια βιογραφική εγκυκλοπαίδεια: "Adelaide of Rheinfelden (c. 1065–?)" (Απαιτείται συνδρομή) Adelheid von Rheinfelden, Königin von Ungarn (στα γερμανικά)
Γκριγκόρι Γκερσούνι

Ο Γκριγκόρι Αντρέγιεβιτς Γκερσούνι (ρωσικά: Григорий Андреевич Гершуни, 29 Σεπτεμβρίου [17 Σεπτεμβρίου] 1870 – 29 Μαρτίου [16 Μαρτίου] ήταν Ρώσος επαναστάτης και ένας από τους ιδρυτές του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος.

 Ο Γκερσούνι γεννήθηκε στο Κάουνας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από μικροαστική οικογένεια Λιθουανών Εβραίων. Στην ηλικία των τριών η οικογένειά του μετακόμισε στο Σιαουλιάι. Στα δεκαπέντε, ο θείος του τον πήρε σαν μαθητευόμενο φαρμακοποιό και ο Γκερσούνι ταξίδεψε σε όλη τη Ρωσία, περιλαμβανομένων περιοχών έξω από την Περιοχή Εγκατάστασης των Εβραίων (Πάλε). Το 1895 άρχισε σπουδές φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου και ενεπλάκη σε δραστηριότητες των φοιτητών, για τις οποίες σύντομα συνελήφθη. Μετά την αποφοίτησή του το 1897, άνοιξε το δικό του χημικό-βακτηριολογικό εργαστήριο στο Μινσκ.Το 1898, οι γονείς του δολοφονήθηκαν σε πογκρόμ. Ο Γκερσούνι ήταν σοσιαλιστής και ιδρυτικό μέλος του Κόμματος Εργατών για την Πολιτική Ελευθερία της Ρωσίας. Αυτό οδήγησε στη σύλληψή του το 1900 από την Οχράνα (μυστική αστυνομία). Μετά την απελευθέρωσή του συνδέθηκε με τους συνεργάτες του επαναστάτες, συμπεριλαμβανο-μένων των Κατερίνα Μπρεσκόφσκι, Βίκτορ Τσερνόφ, Αλέξανδρο Κερένσκι και Έβνο Άζεφ για να ιδρύ-σουν το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα το 1901. Ο Γκερσούνι ίδρυσε επίσης την Οργάνωση Μάχης των Εσέρων το 1902, η οποία σχεδίασε και εκτέλεσε τη δολοφονία του Ντμίτρι Σιπιάγκιν, του Υπουργού Εσωτερικών, τον Απρίλιο του 1902 και του Ν.Μ. Μπογκντάνοβιτς, του Κυβερνήτη της Ούφα, τον Μάιο του 1903. Απέτυχαν να δολοφονήσουν τον Πρίγκιπα Ιβάν Μιχαήλοβιτς Ομπολένσκι, τον Κυβερνήτη του Χάρκοβου, τον Ιούλιο του 1902.Ο Γκερσούνι δεν γνώριζε ότι ο Έβνο Άζεφ, ο βοηθός του, δούλευε σαν πράκτορας της Οχράνα. Τον Μάιο του 1903, ο Γκερσούνι συνελήφθη στο Κίεβο. Τον Φεβρουάριο 1904, ο Γκερσούνι δικάστηκε από στρατοδικείο στην Αγία Πετρούπολη και καταδικάστηκε σε θάνατο, που αργότερα μειώθηκε σε ισόβια κάθειρξη σε στρατόπεδο εργασίας από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄ της Ρωσίας. Το 1906, κρύφτηκε σε ένα βαρέλι λάχανο τουρσί και δραπέτευσε από τη φυλακή Ακατούι Κατόργκα στην Κίνα.Από την Κίνα ταξίδεψε στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας ομιλίες από το Σαν Φραντσίσκο ως τη Νέα Υόρκη για τη στήριξη των σοσιαλ-επαναστατικών σκοπών. Στο Σικάγο γνωρίστηκε με την Τζέιν Άνταμς. Επέστρεψε στην Ευρώπη τον Φεβρουάριο του 1907 έγκαιρα για το Δεύτερο Έκτακτο Συνέδριο του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος. Εκεί συνέχισε να υποστηρίζει μια εκστρατεία τρόμου για την ανατροπή της τσαρικής απολυταρχίας στη Ρωσία. Ο Γκερσούνι υπερα-σπίστηκε σθεναρά τον Άζεφ κατά των ισχυρισμών ότι είναι προδότης. Σύντομα, όμως, πέθανε στη Ζυρίχη από φυματίωση.
Βενέδικτος Μεδιολάνων

Ο Βενέδικτος (ιταλικά : Benedetto) (Μιλάνο, 7ος αιώνας - Μιλάνο, 725), ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 681 έως το 725. Τιμάται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 11 Μαρτίου.

 Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Κρίσπι. σύμφωνα με μια άλλη ανακατασκευή, η οποία υποστήριξε επίσης ο Άγιος Κάρολος Μπορομέο, καταγόταν από την πόλη Λ' Άκουιλα και ήταν μέλος της οικογένειας Κρισπομόντι. Κατείχε τη θέση του Μιλανέζου επισκόπου για σαράντα πέντε χρόνια. Ο Βενέδικτος έγραψε τον επιτάφιο για τον βασιλιά Κεντβάλλα του Ουέσσεξ που θάφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Είναι γνωστός κυρίως από την Historia Langobardorum του Παύλο Διάκονο. Gaetano Moroni, Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica, Tip. Emiliana, Venezia, 1879 Alberto Maria Ghisalberti e Massimiliano Pavan, Dizionario Biografico degli Italiani, Istituto della Enciclopedia italiana, Milano, 1960
Καταρίνα Ιβάνοβιτς

Η Καταρίνα Ιβάνοβιτς (1811–1882) ήταν Σέρβα ζωγράφος από την Αυστριακή Αυτοκρατορία (αργότερα Ουγγαρία στην Αυστρία-Ουγγαρία). Θεωρείται ως η πρώτη γυναίκα Σέρβα ζωγράφος στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης.

 Η Ιβάνοβιτς γεννήθηκε στο Βέσπρεμ στην Αυστριακή Αυτοκρατορία από μία οικογένεια μεσαίας τάξης και μεγάλωσε στο Σεκεσφεχερβάρ . Μετά από σπουδές στη Βουδαπέστη, εργάστηκε στο Βελιγράδι από το 1846 έως το 1847. Τα τελευταία χρόνια, πέρασε πολύ χρόνο ταξιδεύοντας και ζώντας σε διάφορα μέρη, όπως το Παρίσι και το Ζάγκρεμπ. Η Ιβάνοβιτς επέστρεψε και πέθανε στο Σεκεσφεχερβάρ το 1882. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης ταξίδεψε στο Μόναχο, το Παρίσι και την Ιταλία. Έφερε νέα θέματα στη σερβική ζωγραφική: Είδος τέχνης και νεκρή φύση. Ήταν στυλιστικά ανάμεσα στις ιδέες του Μπίντερμαϊερ και του ρομαντισμού. Προσπάθησε να ζωγραφίσει ιστορικές συνθέσεις αλλά είχε τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της ως ζωγράφος πορτρέτων. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι αυτοπροσωπογραφίες της Ως η πρώτη μορφωμένη Σέρβα ζωγράφος, το 1876 έγινε η πρώτη γυναίκα μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και μία από τους ιδρυτές του Εθνικού Μουσείου στο Βελιγράδι. Λίστα ζωγράφων από τη Σερβία Σερβική τέχνη Κωνσταντίνος Ντανίλ Νίκολα Αλεξίκι Đura Jakšić Νόβακ Ραντόνι Στίβαν Τοντορόβιτς Kusovac, Nikola (1983). Katarina Ivanović: emlékkíallítás. Székesfehérvár: István Király Múzeum. Kusovac, Nikola· Mihailović, Radmila (1984). Katarina Ivanović: (1811–1882): Galerija Srpske akademije nauka i umetnosti. Belgrade: Serbian Academy of Sciences and Arts. Timotijević, Miroslav· Mihailović, Radmila (2004). Katarina Ivanović. Belgrade: National Museum of Serbia. ISBN 978-86-83429-09-7. Galerija Matice srpske. «EПОХА РОМАНТИЗМА». Galerija Matice srpske. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. Sanu Education Listing Her works (Serbian) Лепе и умне понос рода свог (Serbian) National Journal (Hungarian) Katarina Ivanović Brief Bio (in English)
Καρλ Λούντβιχ Χένκε

Ο Καρλ Λούντβιχ Χένκε (Karl Ludwig Hencke, 8 Απριλίου 1793 – 21 Σεπτεμβρίου 1866) ήταν Γερμανός αστρονόμος. Συγχέεται κάποτε με τον, επίσης Γερμανό αστρονόμο, Γιόχαν Ένκε.

 Ο Χένκε γεννήθηκε στο Ντρίζεν της Πρωσίας, το σημερινό Ντρεζντένκο της Πολωνίας. Ανακάλυψε δύο από τους πρώτους αστεροειδείς παρατηρώντας από το ιδιωτικό του αστεροσκοπείο στην οδό Kietz 9 (σήμερα Kietzerstraße 43) του Ντρίζεν. Ο πρώτος, η Αστραία, ήταν ο πρώτος που ανακαλύφθηκε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που ακολούθησε την ανακάλυψη του τελευταίου από τους πρώτους 4, της Εστίας, η οποία ανακαλύφθηκε το 1807. Πολλοί αστρονόμοι είχαν εγκαταλείψει τις έρευνές τους για περισσότερους αστεροειδείς, πεπεισμένοι ότι υπήρχαν μόνο 4. Ωστόσο, ο Χένκε άρχισε να ερευνά το 1830 και 15 χρόνια αργότερα πέτυχε τον σκοπό του, με την ανακάλυψη της Αστραίας στις 8 Δεκεμβρίου 1845 και της Ήβης (1 Ιουλίου 1847). Ο Χένκε πέθανε στο Μαριενβέρντερ (Marienwerder) της Πρωσίας, το σημερινό Kwidzyn της Πολωνίας. Ο αστεροειδής 2005 Χένκε (2005 Hencke) ονομάσθηκε προς τιμή του.
Κωνσταντίνος Τσάλλης

Ο Κωνσταντίνος Τσάλλης (γενν. 4 Νοεμβρίου 1943) είναι Έλληνας φυσικός που εργάζεται στο Κέντρο Φυσικών Ερευνών της Βραζιλίας (CBPF), στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Αργεντινή, όπου σπούδασε Φυσική στο Instituto Μπαλσέιρου, στο Μπαριλότσε. Το 1974, έλαβε το διδακτορικό του (Doctorat d'Etat et Sciences Physiques) από το Πανεπιστήμιο Παρισιού-Ορσαί. Μετακόμισε στη Βραζιλία το 1975 με τη σύζυγο και την κόρη τους.

 Ο Κωνσταντίνος Τσάλλης γεννήθηκε στην Αθήνα και μετανάστευσε όταν ήταν τεσσάρων ετών μαζί με την οικογένειά του. Μεγάλωσε στη Μενδόσα (Αργεντινή), όπου και τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Έλαβε πτυχίο και μάστερ στη φυσική από το Ινστιτούτο Μπαλσέιρου (1961-1965), και διδακτορικό στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού Ορσαί το 1974.. Μετανάστευσε στη Βραζιλία, όπου ήταν Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπραζίλια μεταξύ του 1975 και του 1976. Το 1977 έγινε καθηγητής στο Κέντρο Φυσικών Ερευνών της Βραζιλίας, όπου εργάζεται σήμερα. Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια στη Βραζιλία όπως το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Παραΐμπας (1976-1978), το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Περναμπούκο (1979) και το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίου Γκράντε ντου Νόρτε (1984-1997). Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (1995), στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας (1999-2000) και στο Ινστιτούτο Σάντα Φε (2004-2006). Το 1994 εντάχθηκε στην Ακαδημία Επιστημών της Βραζιλίας. Ο Κωνσταντίνος Τσάλλης είναι γνωστός για την εισαγωγή της έννοιας της εντροπίας Τσάλλη και των στατιστικών Τσάλη το 1988 στη δημοσίευσή του "Πιθανή γενίκευση των στατιστικών Μπόλτσμαν-Γκιμπς" που δημοσιεύθηκε στο Journal of Statistical Physics. Η γενίκευση θεωρείται ότι είναι ένας καλός υποψήφιος για τη διαμόρφωση μιας θεωρίας της μη εκτεταμένης θερμοδυναμικής. Η προκύπτουσα θεωρία δεν έχει σκοπό να αντικαταστήσει την εντροπία Μπόλτσμαν, αλλά αντίθετα τη συμπληρώνει, όπως στην περίπτωση των ανώμαλων συστημάτων που χαρακτηρίζονται από μη εργοδικότητα ή μικρή μετασταθή κατάσταση. Μια πειραματική επαλήθευση των προβλέψεων της στατιστικής Τσάλλη αφορά σε ψυχρά άτομα σε οπτικά πλέγματα διάχυσης. Ο Έρικ Λουτς έκανε μια αναλυτική πρόβλεψη το 2003, η οποία επιβεβαιώθηκε το 2006 από μια ομάδα του Λονδίνου. Ο Τσάλλης υπέθεσε το 1999 (Brazilian Journal of Physics 29, 1) Σχήμα 4) ότι: Μια μακροχρόνια οιονεί στατική κατάσταση (quasi-stationary state – QSS) αναμένεται σε χαμιλτονιανά συστήματα που αλληλεπιδρούν σε μεγάλες αποστάσεις (ένα από τα βασικά προβλήματα της στατιστικής μηχανικής). Αυτό επιβεβαιώθηκε από ομάδες σε όλο τον κόσμο. Αυτή η στατική κατάσταση πρέπει να περιγράφεται με τα στατιστικά Τσάλλη αντί των στατιστικών Μπόλτσμαν. Αυτό επιβεβαιώθηκε τον Ιούνιο του 2007 από τους Πλουκίνο, Ραπισάρντα και Τσάλλη (στην τελευταία εικόνα, αντί μαξουελλιανής (γκαουσιανής) κατανομής ταχυτήτων (ισχύει για τις αλληλεπιδράσεις μικρής εμβέλειας), βλέπει κανείς μια οιονεί γκαουσιανή κατανομή). Ιστοσελίδα του Κωνσταντίνου Τσάλλη Σχετική βιβλιογραφία
Νεκροσύρτης

Ο νεκροσύρτης ο μοναχός (Necrosyrtes monachus) είναι είδος γύπα της οικογένειας Accipitridae (Αετίδες), αν και διαθέτει κοινά χαρακτηριστικά με τον γαλόγυπα (Cathartes aura) της οικογένειας Cathartidae (Καθαρτίδες ή Γύπες του Νέου Κόσμου), αποτελεί τον μοναδικό εκπρόσωπο του γένους Necrosyrtes και δεν περιλαμβάνει υποείδη.

 Φωλιάζει συχνά σε φοίνικες, όπου γεννά ένα μόνο αυγό. Ενδέχεται να ζουν σε μικρές αποικίες, παρ' όλα αυτά σε ένα κουφάρι μπορεί να συγκεντρωθούν μέχρι και 100 άτομα του είδους. Η γεωγραφική του εξάπλωση εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της Υποσαχάριας Αφρικής, συγκεκριμένα από τη Μαυριτανία ανατολικά έως την Αιθιοπία και νότια έως τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική και ζει σε σαβάνες και γύρω από τις ανθρώπινες κατοικίες, ιδιαίτερα σε δεξαμενές αποβλήτων και σφαγεία, στις οποίες οι ντόπιοι αποκαλούν αυτούς τους γύπες «σκουπιδιάρηδες», αφού, όπως οι άλλοι γύπες, είναι πτωματοφάγοι, παρόλο που τρώει και μικρά έντομα. Πετά σε υψόμετρο 4.000 μέτρων. Γενικά θεωρείται ένας από τους μικρότερους γύπες του Παλαιού Κόσμου με μήκος σώματος 62—72 εκ, άνοιγμα φτερών 155—165 εκ (το πολύ 182 εκ) και σωματικό βάρος 1,5—2,6 κιλά. Σε όλο το μήκος του σβέρκου υπάρχει φτέρωμα, το σώμα αποτελείται από σκούρο καφέ φτέρωμα, ενώ το πρόσωπό του αλλάζει χρώμα ανάλογα με το τι νιώθει. Δηλαδή όταν το πουλί είναι χαρούμενο, το πρόσωπο κοκκινίζει, αλλά εάν κάτι το τρομάξει, το πρόσωπο ασπρίζει. Αν και στο παρελθόν ο νεκροσύρτης μοναχός θεωρούταν είδος ελάχιστης ανησυχίας από την IUCN, το 2011 εντάχθηκε στην Κόκκινη Λίστα των Απειλούμενων Ειδών ως είδος που κινδυνεύει άμεσα με αφανισμό.
Καταλύτης Ουίλκινσον

Ο καταλύτης Wilkinson είναι σύμπλοκο του ροδίου που ονομάζεται χλωροτρισ(τριφαινυλοφωσφινο)ρόδιο(Ι) και έχει το χημικό τύπο RhCl(PPh3)3 όπου το Ph συμβολίζει την ομάδα φαινύλιο, C6H5-. Ο υποκατάστατης Ph3P είναι η τριφαινυλοφωσφίνη. Ο φωσφόρος των φωσφινών έχει ένα ασύζευκτο ζεύγος ηλεκτρονίων και δια μέσου αυτού η Ph3P ενώνεται με το ρόδιο.

 Έχει διαπιστωθεί ότι το σύμπλοκο Wilkinson σε βενζολικό ή μικτό βενζολικό-αιθανολικό διάλυμα είναι άριστος καταλύτης για την ομογενή υδρογόνωση ακόρεστων ενώσεων, όπως π.χ. η υδρογόνωση αλκενίων : Επίσης καταλύει την αποκαρβονυλίωση καρβονυλικών ενώσεων : Σε διάλυμα, το σύμπλοκο RhCl(PPh3)3 ανταλλάσσει αντιστρεπτά μια ομάδα Ph3P με ένα χαλαρά συγκρατούμενο μόριο διαλύτη (solvent, S), προς σχηματισμό του συμπλόκου PhCl(PPh3)2(S). Στη συνέχεια ο καταλύτης έρχεται σε επαφή με το αλκένιο και το Η2. Ο δεσμός Η-Η διασπάται και κάθε Η συνδέεται με το Rh ανεξάρτητα. Έτσι μετά την οξειδωτική προσθήκη (oxidative addition) προκύπτει διυδροσύμπλοκο. Μετά, το αλκένιο αντιδρά με το σύμπλοκο και προσκολλάται το ίδιο στο Rh. Τώρα και τα δύο αντιδρώντα συνδέονται με το μέταλλο και προετοιμάζεται η υδρογόνωση. Τα δύο Η μεταφέρονται στους δύο C του διπλού δεσμού όχι ταυτόχρονα αλλά ένα κάθε φορά, σε δύο ξεχωριστές αντιδράσεις. Στο επόμενο στάδιο, το πρώτο Η μετατοπίζεται (migratory insertion) από το μέταλλο στον ένα από τους C του διπλού δεσμού. Ο άλλος C προσκολλάται στο μέταλλο με έναν πραγματικό σ-δεσμό, σχηματίζοντας ένα αλκυλο μέταλλο. Τώρα, στο τελικό στάδιο, το δεύτερο Η μετατοπίζεται από το μέταλλο στον C : αυτή τη φορά στον άνθρακα που συνδέεται ακόμη με το μέταλλο - το δεύτερο από τους δύο αρχικούς C του αλκενίου. Η υδρογόνωση είναι πλήρης και παράγεται το κορεσμένο προϊόν με αναγωγική απόσπαση (reductive elimination) ενώ αναγεννάται και ο καταλύτης.
Ουάσινγκτον Ουίζαρντς

Οι Ουάσινγκτον Ουίζαρντς (αγγλικά: Washington Wizards) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης των ΗΠΑ που σήμερα αγωνίζεται στο NBA. Ιδρύθηκαν το 1961 ως Σικάγο Πάκερς, αλλά στην συνέχεια άλλαξαν όνομα και πόλη πολλές φορές μέχρι να καταλήξουν στην Ουάσινγκτον. Η έδρα τους είναι το γήπεδο Verizon Center.

 Ακολουθούν οι ονομασίες της ομάδας μέσα στο χρόνο: Σικάγο Πάκετς (1961–1962) Σικάγο Ζέφιρς (1962–1963) Μπάλτιμορ Μπούλετς (1963–1973) Κάπιταλ Μπούλετς (1973–1974) Ουάσινγκτον Μπούλετς (1974–1997) Ουάσινγκτον Ουίζαρντς (1997–σήμερα) Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. International Amphitheatre (1961–1962) Chicago Coliseum (1962–1963) Baltimore Civic Center [Baltimore Arena, 1st Mariner Arena, Royal Farms Arena] (1963–1973) US Airways Arena [Capital Centre] (1973–1997) Verizon Center [MCI Center] (1997–σήμερα) 1 (1978) 4 (1971, 1975, 1978, 1979) 6 (1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1979) 4 (10, 11, 25, 41) Επίσημος ιστότοπος
Διγενής Ακρίτας Μόρφου (καλαθοσφαίριση)

Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου (ή Διγενής Μόρφου) είναι κυπριακή καλαθοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Μόρφου. Αποτελούσε μέρος του συλλόγου Διγενής Ακρίτας Μόρφου που ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1931. Η έδρα του σωματείου βρίσκεται στη Μόρφου, ωστόσο από το 1974 δεν μπορεί να τη χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Από το 1974 η ομάδα εδρεύει στη Λευκωσία. Η καλαθοσφαιρική ομάδα έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας και τέσσερα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας, όπως και δύο κύπελλα Κύπρου Β΄ κατηγορίας.

 Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1931. Το σωματείο ιδρύθηκε από μια ομάδα 38 ευέλπιδων της Μόρφου. Η συγκέντρωση για την ίδρυση του σωματείου έγινε στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Λουκής Ακρίτας. Στο σωματείο δόθηκε το όνομα Διγενής Ακρίτας ώστε να συνοψίζει την εθνική δράση του σωματείου αλλά και λόγω μιας παράδοσης που ήθελε το Διγενή Ακρίτα να έχει ζήσει στην ακριτική Μόρφου. Σκοποί του σωματείου ήταν η εθνική, ηθική, καλλιτεχνική, πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη του λαού και ειδικά της νεολαίας, η τόνωση και διάδοση των ελληνοχριστιανικών ιδεωδών και η παραγωγή, ανάπτυξη και καλλιέργεια του αθλητισμού. Έμβλημα του σωματείου είναι ο τοξότης και χρώματα του το πράσινο και το άσπρο. Τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε η ενασχόληση των νέων της Μόρφου με την καλαθοσφαίριση. Ο Διγενής δημιούργησε καλαθοσφαιρική ομάδα η οποία μέχρι το 1974 ήταν πολύ ισχυρή. Ο Διγενής κατέκτησε τα τρία πρωταθλήματα Κύπρου (1965-66,1966-67, 1967-68). Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται το καλοκαίρι του 1974, με την κατάληψη της Μόρφου από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Ο εκτοπισμός δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα που βρέθηκε χωρίς έδρα, χωρίς αθλητικό υλικό και με τα μέλη και τους φιλάθλους της διασκορπισμένους σε ολόκληρη την Κύπρο.Το 2002, 2004, 2009 και 2022 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Το 2009 κατέκτησε και το κύπελλο Κύπρου Β΄ κατηγορίας. Το 2010 το σωματείο ανέστειλε τη λειτουργία του καλαθοσφαιρικού τμήματος για οικονομικούς λόγους.Το 2019 η ομάδα επανασυστάθηκε, και συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία. Α΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (2): 1966-67, 1967-68Β΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (3): 2002, 2004, 2009,Κύπελλο Κύπρου Β΄ κατηγορίας: Κυπελλούχος (1): 2012 «80 χρόνια Διγενής Ακρίτας Μόρφου». ΚΟΠ. 30 Απριλίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2014. Κυριάκου, Άκης (9 Δεκεμβρίου 2012). «Μία ιστορία 81 χρόνων τελειώνει…». sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2015. «Το Σωματείο». Διγενής Ακρίτας Μόρφου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2015. Επίσημος ιστότοπος Ύμνος Διγενή στο YouTube Διγενής στο Facebook
Αγία Τριάδα Λασιθίου

Η Αγία Τριάδα (επίσημα Αγία Τριάς) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου, της ανατολικής Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 77 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μέτρων, 34 χιλιόμετρα νότια της Σητείας. Απέχει περίπου οκτώ χιλιόμετρα από το Λιβυκό πέλαγος. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην γεωργία και στην αλιεία.

 Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την μινωική εποχή. Στη θέση Πετροκοπιό έχει εντοπιστεί κεραμική των ύστερων νεολιθικών - πρωτομινωικών χρόνων. Στη θέση Σταλός έχει εντοπιστεί οικισμός των μινωικών χρόνων καθώς και θολωτοί τάφοι. Το σπήλαιο Αλογαρά στη θέση Λειβάρι χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία κατά τη μινωική εποχή.Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τσω (το), άγνωστης ετυμολογίας. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, ενώ δεν έχει εντοπιστεί μνεία στο τοπωνύμιο ούτε σε συμβολαιογραφικές πράξεις της βενετικής εποχής. Ο Εμμανουήλ Αγγελάκης είχε προτείνει στο έργο Σητειακά ότι το χωριό καταστράφηκε από πειρατές το 1471 και ξανακατοικήθηκε τον 16ο ή τον 17ο αιώνα. Πρώτη φορά αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, ως Tzo με 25 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Τσω με 158 χριστιανούς κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Χαντρά. Το χωριό μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα το 1920, όταν έγινε έδρα αγροτικού δήμου. Η νέα ονομασία του χωριού οφείλεται στον καθεδρικό ναό του χωριού.Δείτε: Κοινότητα Αγίας Τριάδος Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Α.Μ.Σ. Απόλλων Ευρωπού

Ο Α.Μ.Σ. Απόλλων Ευρωπού είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Ευρωπό Κιλκίς. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1952 και χρώματά του το κόκκινο και το μαύρο, με την ονομασία και τα χρώματα του συλλόγου να είναι εμπνευσμένα από τον ομώνυμο ιστορικό αθλητικό σύλλογο της Καλαμαριάς. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, διαθέτοντας τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και υποδομών. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Ευρωπού.

 Την αγωνιστική περίοδο 1959-60 ο Απόλλων Ευρωπού κατέκτησε το πρωτάθλημα περιφέρειας Κιλκίς που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Την αγωνιστική περίοδο 1964-65 αναδείχθηκε πρωταθλητής της Ε.Π.Σ. Κιλκίς και προβιβάστηκε στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε στα δύο πειραματικά της πρωταθλήματα κατά τις περιόδους 1965-66 και 1966-67. Την αγωνιστική περίοδο 1969-70 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής της Ε.Π.Σ. Κιλκίς και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα με στόχο την άνοδο στην Β΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία καθώς αποκλείστηκε στην προκριματική φάση από τον Πυρσό Γρεβενών. Την αγωνιστική περίοδο 1987-88 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κιλκίς νικώντας με 2-0 τον Ποντιακό Νέας Σάντας.Την αγωνιστική περίοδο 2022-23 κατέκτησε για τρίτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κιλκίς νικώντας με 3-1 τον Κιλκισιακό στην τελευταία αγωνιστική των play off και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα με στόχο την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Επίσης, κατέκτησε για δεύτερη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κιλκίς νικώντας με 3-1 τον Π.Α.Ο. Κρηστώνης. 3 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Κιλκίς: 1964-65, 1969-70, 2022-232 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Κιλκίς: 1987-88, 2022-23 Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κιλκίς: 1979-80, 2009-102023: Πρωταθλητής και κυπελλούχος Ε.Π.Σ Κιλκίς
Δεκατριάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκατριάγωνο ή δεκατρίγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκατρία και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 13 πλευρές και 13 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκατριαγώνου έχουν άθροισμα 1.980 μοίρες (°), ενώ το σχήμα έχει 65 διαγωνίους.

 Συνήθως ο όρος δεκατριάγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκατριάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκατριάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 152°18΄ περίπου η καθεμιά. Το σύμβολο Schläfli του κανονικού δεκατριαγώνου είναι {13}. Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκατριαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 13 4 a 2 cot ⁡ ( π 13 ) ≃ 13 , 1858 a 2 . {\displaystyle E={\frac {13}{4}}a^{2}\cot \left({\frac {\pi }{13}}\right)\simeq 13,1858\,a^{2}.} Επειδή ο 13 είναι μεν πρώτος αριθμός, αλλά όχι πρώτος Φερμά, το κανονικό δεκατριάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη. Μπορεί ωστόσο να κατασκευασθεί με νεύση ή με έναν τριχοτομητή γωνίας. Στο αμέσως επόμενο σχήμα δείχνονται τα στάδια κατασκευής με νεύση ενός κανονικού δεκατριαγώνου με ακτίνα περιγεγραμμένου κύκλου O A ¯ = 12 , {\displaystyle {\overline {OA}}=12,} σύμφωνα με τον Άντριου Μ. Γκλήζον, με βάση την τριχοτόμηση γωνίας με μάχαιρα υποδηματοποιού (γαλάζιο). Μια προσεγγιστική κατασκευή κανονικού δεκατριαγώνου με κανόνα και διαβήτη δείχνεται στο παρακάτω σχήμα. Μία πιο πολύπλοκη κατασκευή με κανόνα και διαβήτη δίνει ακόμα καλύτερη προσέγγιση: Σύμφωνα με το GeoGebra, ∠ {\displaystyle \scriptstyle \angle {}} BME1 = 27,692307692307764° , ενώ 360° ÷ 13 = 27,69230769230769°, δηλαδή η διαφορά είναι λιγότερο από ένα μέρος στα 10 τρισεκατομμύρια. Το κανονικό δεκατριάγωνο έχει διεδρική συμμετρία Dih13 , με τάξη 26. Επειδή ο 13 είναι πρώτος αριθμός, υπάρχουν επίσης μία υποομάδα με διεδρική συμμετρία, η Dih1, και δύο συμμετρίες κυκλικής ομάδας,τις Z13 και Z1. Αυτές οι 4 ομάδες συμμετρίας μπορούν να παρατηρηθούν σε 4 διαφορετικές συμμετρίες στο δεκατριάγωνο. Ο Τζων Κόνγουεϊ τις συμβολίζει με ένα γράμμα και την τάξη της ομάδας. Η πλήρης συμμετρία του κανονικού δεκατριαγώνου είναι η r26, ενώ καμιά συμμετρία δεν είναι a1. Οι διεδρικές συμμετρίες διακρίνονται σε αυτές που περνούν από κορυφές (συμβολίζονται με d από τη λέξη diagonal = διαγώνιος), σε αυτές που περνούν από πλευρές (p από τη λέξη perpendiculars = κάθετοι) και σε αυτές των οποίων οι γραμμές ανακλάσεως περνούν από αμφότερες (συμβολίζονται με i). Η κάθε υποομάδα συμμετρίας επιτρέπει έναν ή περισσότερους βαθμούς ελευθερίας για μη κανονικές μορφές. Μόνο η κυκλική υποομάδα g13 δεν έχει βαθμούς ελευθερίας. Το κανονικό δεκατριάγωνο χρησιμοποιείται ως σχήμα για το κέρμα των 20 κορονών Τσεχίας. Το αστεροειδές πολύγωνο με δεκατρείς πλευρές ονομάζεται τριδεκάγραμμα. Υπάρχουν 5 κανονικές μορφές του, που συμβολίζονται με τα σύμβολο Schläfli {13/2}, {13/3}, {13/4}, {13/5} και {13/6}. Το κανονικό δεκατριάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι 12-simplex:
Ο Πέτρος και τα κορίτσια του

Ο Πέτρος και τα κορίτσια του είναι τίτλος ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς παραγωγής 1994-1996. Το σενάριο της σειράς έγραψε ο Κώστας Τσόκαλης, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Άκης Σταματιάδης. Η σειρά προβλήθηκε από το Mega Channel και διήρκησε 2 τηλεοπτικές σεζόν, από τον Σεπτέμβριο του 1994 έως τον Ιούνιο του 1996.

 Ο Πέτρος Χαρμπίλας είναι ένας βοηθητικός ηθοποιός που ζει σε ένα νεοκλασικό σπίτι στην Αθήνα. Όμως στο σπίτι αυτό δε ζει μόνος του, άλλα συμβιώνει με τις τρεις αδερφές του, τη Ματούλα, τη Φανή και τη Βαλένα. Η Ματούλα, η μεγαλύτερη αδερφή του Πέτρου, ασχολείται τις δουλειές του σπιτιού όμως παρόλο που φαίνεται πιο ώριμη από όλους είναι αρκετά ευαίσθητη. Η Φανή, η μεσαία αδερφή, είναι καλλιτέχνης και ασχολείται με την γλυπτική και τη ζωγραφική. Τέλος η Βαλένα, είναι η μικρότερη από τις αδερφές και μαθήτρια της Β' Λυκείου τα τελευταία τρία χρόνια. Οι τέσσερις τους καλούνται να συμβιώσουν αρμονικά έχοντας ο καθένας τις δικές του ιδιοτροπίες. Ο Πέτρος και τα κορίτσια του στην IMDb
Πετρές Ρεθύμνου

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Πετρές (αποσαφήνιση) Ο Πετρές είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητας Γερανίου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης με υψόμετρο 2 μέτρα.

 Το Βελονάδο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων στα παράλια του κόλπου του Αλμυρού (Ρεθύμνου) και σε απόσταση 13 χλμ. Δ. του Ρεθύμνου. Μέσα από τον οικισμό περνά η ΕΟ 90 ή Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) και στα δυτικά καταλήγει το φαράγγι του Πετρέ με το ομώνυμο ποτάμι, στο οποίο οφείλει την ονομασία του. Το χωριό είναι γνωστό για την αμμώδη παραλία του και τον βραχώδη βυθό της. Στην περιοχή υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, σχολή κατάδυσης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Γερανίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Γεράνι αποτελούν την τοπική κοινότητα Γερανίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 62 κατοίκους. Η Γέφυρα του Πετρέ Αρχειοθετήθηκε 2020-08-12 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο Πολιτιστικός Σύλλογος "Το καμάρι" Αρχειοθετήθηκε 2020-04-14 στο Wayback Machine. Παραλία Πετρέ στο https://www.youtube.com/
Προεδρικές εκλογές στην Πούντλαντ 2014

Οι τρίτες προεδρικές εκλογές στην Πούντλαντ (από τη σύστασή της το 1998) διεξήχθησαν στις 8 Ιανουαρίου 2014 στην Γκαρόβε, τη διοικητική πρωτεύουσα της αυτόνομης περιοχής της βορειοανατολικής Σομαλίας. Των εκλογών προηγήθηκε η εκλογή ενός νέου Προέδρου και Αντιπροέδρου του Κοινοβουλίου στις 4 Ιανουαρίου 2014 από το Κοινοβούλιο της περιοχής (τα μέλη του ορκίστηκαν την 1η Ιανουαρίου 2014), που απαρτίζεται από 66 έδρες. Οι υποψήφιοι ήταν αξιωματούχοι από την τρέχουσα κυβέρνηση της Πούντλαντ, πρώην υπουργοί της κυβέρνησης και ονομαστοί τοπικοί επιχειρηματίες. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο πρώην πρωθυπουργός της Σομαλίας Αμπντιγουελί Μοχάμεντ Αλί , που επικράτησε οριακά του μέχρι τότε προέδρου, Αμπντιραχμάν Μοχάμαντ Φαρόλε. Ταυτόχρονα, το Κοινοβούλιο εξέλεξε ως αντιπρόεδρο τον Αμπντιχακίμ Αμπντουλαχί Χατζί Ομάρ στη θέση του Αμπντισαμάντ Αλί Σάιρ.

 Στις 15 Ιουνίου 2009 η κυβέρνηση της Πούντλαντ ενέκρινε ένα νέο σχέδιο Συντάγματος για την περιφέρεια, σε ένα σημαντικό βήμα για την καθιέρωση ενός πολυκομματικού συστήματος για πρώτη φορά στην ιστορία της περιοχής.Στις 15 Απριλίου 2012 η κυβέρνηση της Πούντλαντ εγκαινίασε μια συντακτική συνέλευση, οι εργασίες της οποίας διήρκεσαν 4 ημέρες. Με τον τρόπο αυτό τέθηκε σε ισχύ το νέο Σύνταγμα. Με βάση εκείνο, ιδρύθηκαν πολιτικά κόμματα.Στις 4 Ιανουαρίου 2014, οι 66 νέοι βουλευτές (που ορκίστηκαν την 1η Ιανουαρίου του 2014) εξέλεξαν νέο πρόεδρο του Κοινοβουλίου τον Σαΐντ Χασάν Σάιρ.Στις 8 Ιανουαρίου 2014 άρχισε η ψηφοφορία για την εκλογή νέου προέδρου και αντιπροέδρου, με τις κάλπες να ανοίγουν στις 9 π.μ. τοπική ώρα. Νικητές στις εκλογές για πρόεδρο και αντιπρόεδρο αναδείχθηκαν οι υποψήφιοι που συγκέντρωσαν τα 2/3 των ψήφων από τους βουλευτές. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας προκρίθηκαν οι 3 από τους συνολικά 11 υποψηφίους για το αξίωμα του προέδρου. Στον τρίτο γύρο αναμετρήθηκαν οι Φαρόλε και Αλί. Τελικός νικητής με το οριακό 33 - 32 αναδείχθηκε ο Αμπντιγουελί Μοχάμεντ Αλί, ο οποίος ανέλαβε 5ος πρόεδρος της Πούντλαντ.Παράλληλα, το Κοινοβούλιο εξέλεξε ως νέο αντιπρόεδρο τον Αμπντιχακίμ Αμπντουλαχί Χατζί Ομάρ. Λίγο μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, ο πρόεδρος της Σομαλίας Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ συνεχάρη τον Αλί για τη νίκη του, δείχνοντας ότι ανυπομονούσε να συνεργαστούν. Ο Μοχάμουντ περιέγραψε την Πούντλαντ ως ένα μοντέλο δημοκρατίας για την υπόλοιπη Σομαλία και ευχαρίστησε τον απερχόμενο πρόεδρο Φαρόλε για την επιτυχημένη του προεδρία. Ο πρωθυπουργός Αμπντιγουελί Σεΐχ Αχμέντ συνεχάρη επίσης τον Αλί και έκανε λόγο για μια μεγάλη ημέρα για τη Σομαλία.Με τη σειρά του συνεχάρη τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο ο αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών στη Σομαλία, Νίκολας Κέι. Additionally, Η ΕΕ χαρακτήρισε τις εκλογές ως μια θετική εξέλιξη για τον εκδημοκρατισμό της Σομαλίας, κάνοντας κάλεσμα για εθνική συμφιλίωση. Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ καλωσόρισαν την εκλογή του νέου προέδρου.
Δημήτριος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας

Ο Δημήτριος Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Димитрий Константинович (13 Ιουνίου 1860 - 28 Ιανουαρίου 1919) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας. Ήταν στρατιωτικός.

 Γεννήθηκε στη Στρέλνα τη Αγ. Πετρούπολης και ήταν ο τρίτος γιος του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε. Απεβίωσε το 1919 στο Πέτρογκρντ (πρώην Αγ. Πετρούπολη) σε ηλικία 59 ετών άγαμος. Alexander, Grand Duke of Russia, Once a Grand Duke, Cassell, London, 1932. Chavchavadze, David, The Grand Dukes, Atlantic, 1989, ISBN 0-938311-11-5 Cockfield, Jamie H. White Crow: The Life and Times of the Grand Duke Nicholas Mikhailovich Romanov, 1859-1919. Praeger, 2002, ISBN 0-275-97778-1 King, Greg & Wilson, Penny, Gilded Prism, Eurohistory, 2006, ISBN 0-9771961-4-3 Van der Kiste, John, The Romanovs 1818–1959, Sutton Publishing, 1999, ISBN 0-7509-2275-3. Zeepvat, Charlotte, Romanov Autumn , Sutton Publishing, 2000, ISBN 0-7509-2739-9 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dmitriy Constantinovich of Russia στο Wikimedia Commons
Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα των Δύο Σικελιών

Η Μαρία Καρολίνα (ιταλ. Maria Carolina di Borbone-Due Sicilie, 5 Νοεμβρίου 1798 - 16 Απριλίου 1870) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών γεννήθηκε πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπερρύ.

 Η Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, μοναδικό παιδί του από την πρώτη σύζυγό του, Μαρία Κλημεντίνη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη τού Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έγινε δημοφιλές πρόσωπο σε ολόκληρη τη Γαλλία μετά τη δολοφονία του συζύγου της (1820) στην Όπερα του Παρισιού. Σε πολύ λίγους μήνες γεννήθηκε ο γιος τους, Ερρίκος, Κόμης του Σαμπόρ, που βασίλεψε στη Γαλλία για επτά μέρες (1830) μετά την παραίτηση του παππού του και του θείου του. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο. Συνωμότησε (1832) κατά του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου για να επαναφέρει στον θρόνο τον γιο της, όμως η σκευωρία απέτυχε και φυλακίστηκε. Παντρεύτηκε τον ανιψιό του Λουδοβίκου ΙΗ΄ της Γαλλίας, Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, δεύτερο γιο του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ι΄ (1816) μετά από διαπραγματεύσεις με τον Γάλλο απεσταλμένο Πιέρ Λουί Ζαν Καζιμίρ ντε Μπλακά. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, και είχε τέκνο: Λουίζα Μαρία Θηρεσία (1819 - 1864), παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ της Πάρμα. Ερρίκος (1820 - 1883), Κόμης του Σαμπόρ, Δούκας του Μπορντώ & διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Ε΄.Το 1820 απεβίωσε ο Κάρολος Φερδινάνδος και η Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο το 1831 μυστικά με τον Έττορε Κάρλο Λουκέζι-Πάλι, 8ο Δούκα ντελλα Γράτσια (1805-1865), και είχε τέκνα: Κλεμεντίνα (1835 - 1925), Κόμισσα Ζιλέρι νταλ Βέρμε. Φραντσέσκα ντι Πάολα (1836 - 1923), Πριγκίπισσα του Άζολι. Καμίλο Μάσσιμο, Πρίγκιπας του Άζολι. Ο γιος του: Λεόνε Μάσσιμο, νυμφεύτηκε τη Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας-Γένοβας, κόρη του Θωμά, Δούκα της Γένουας. Φαμπρίτσιο Μάσσιμο, Πρίγκιπας του Ροβιάνο, νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Κάρολο, Δούκα της Μαδρίτης. Μαρία Ιζαμπελλα (1838 - 1873), Μαρκησία Καβριάνι, μετά κόμισσα ντι Κόντι. Αντινόλφο (1840 - 1911), 9ος Δούκας ντελλα Γράτσια. Ο γιος του: Πέτρο, νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Princess Caroline of Naples and Sicily στο Wikimedia Commons