IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χαμντάν ιμπν Μοχάμεντ αλ Μακτούμ

Ο σεΐχης Χαμντάν μπιν Μοχάμεντ αλ Μακτούμ (Sheikh Hamdan bin Mohammed bin Rashid Al Maktoum, αραβικά : حمدان بن محمد بن راشد آل مكتوم) είναι πρίγκιπας του Ντουμπάι και διάδοχος του θρόνου. Είναι περισσότερο γνωστός ως Fazza (αραβικά : فزاع), το όνομα με το οποίο δημοσιεύει την ποίησή του.

 Ο Χαμντάν ιμπν Μοχάμεντ αλ Μακτούμ είναι ο γιος του σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ και της Χιντ μπιντ Μακτούμ μπιν Τζούμα αλ Μακτούμ, πρώην συζύγου του Μοχάμεντ. Είναι ο δεύτερος γιος από τα δώδεκα παιδιά τους και το τέταρτο από τα παιδιά του πατέρα του. Ο μεγαλύτερος βιολογικός αδερφός του Χαμπντάν ήταν ο σεΐχης Ρασίντ μπιν Μοχάμεντ. Ο Μοχάμεντ αλ Μακτούμ φοίτησε στο Ντουμπάι στο σχολείο αρρένων Rashid, και μετά στο Dubai School of Government. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου αποφοίτησε από το Sandhurst το 2001 και αργότερα φοίτησε στο London School of Economics. Σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Vision περιέγραψε πώς το Sandhurst του δίδαξε την σημασία της εγκράτειας, της δέσμευσης, της αρετής, της υπευθυνότητας, της υπομονής, της κατανόησης, της ομαδικής εργασίας, της φιλίας και τα οφέλη της σκληρής δουλειάς. Έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου του Ντουμπάϊ τον Σεπτέμβριο του 2006. Την 1η Φεβρουαρίου 2008, έγινε Crown Prince of Dubai. Ως ο νέος πρίγκιπας για την διαδοχή του θρόνου, προσέλαβε νέους προσωπικούς και οικονομικούς συμβούλους. Τον Ιούλιο του 2009, έγινε πρόεδρος στο Πανεπιστήμιο Hamdan Bin Mohammed Smart University, που ονομάστηκε επίσημα Hamdan Bin Mohammed e-University. Είναι επίσης επικεφαλής του Sheikh Mohammed bin Rashid Establishment για νέους επιχειρηματίες και επικεφαλής του αθλητικού κέντρου στο Ντουμπάϊ και του αυτιστικού κέντρου στο Ντουμπάϊ. Ήταν μέλος της αντιπροσωπείας στο Dubai World Expo 2020 όταν το Ντουμπάϊ φιλοξένησε την εκδήλωση. Είναι επίσης ο ιδρυτής του βραβείου Hamdan International Photography Award, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011. Ο Χαμντάν αλ Μακτούμ είναι ιππέας και δύτης. Κάνει καταδύσεις στο Fujairah. Είναι γνωστός για τα ρομαντικά και πατριωτικά του ποιήματα. Δημοσιεύει τα ποιήματά του με το ψευδώνυμο Fazzaa3 (αραβικά : فزاع). Ασχολείται επίσης με τα γρήγορα αυτοκίνητα. Παίζει έναν μεγάλο ρόλο στα Godolphin stables. Είναι μέλος του Royal Ascot. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στα Alltech FEI World Equestrian Games™ το 2014 στην Νορμανδία της Γαλλίας, ένα χρυσό μετάλλιο το 2012 και ένα χάλκινο μετάλλιο το 2010. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2016 ηγήθηκε μιας ομάδας πέντε αναβατών στα Πρωταθλήματα στο Samorín. 14 Νοεμβρίου 1982 – 4 Ιανουαρίου 2006: Sheikh Hamdan bin Mohammed Al Maktoum 4 Ιανουαρίου 2006 – 1 Φεβρουαρίου 2008: His Excellency Sheikh Hamdan bin Mohammed Al Maktoum 1 Φεβρουαρίου 2008 – σήμερα: His Highness Sheikh Hamdan bin Mohammed Al Maktoum, Crown Prince of Dubai Knight Grand Cross of the Order of Civil Merit (Βασίλειο της Ισπανίας, 23/05/2008). Cannes Award for Education, ως αναγνώριση του ρόλου του στο πεδίο της εκπαίδευσης στην Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική και για τον ηγετικό ρόλο τους στο Πανεπιστήμιο Hamdan Bin Mohammed Smart. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hamdan bin Mohammed Al Maktoum στο Wikimedia Commons
Νεόφυτος Νοταράς

Ο Νεόφυτος Νοταράς υπήρξε Έλληνας λόγιος κληρικός του 18ου αιώνα. Αδελφός του ήταν ο Χρύσανθος Νοταράς. Γεννήθηκε στην Πελοπόννησο. Ήταν άνδρας ευσεβής, με χρηστούς τρόπους, φαιδρυνόμενος, ελλόγιμος και πολυμαθής, φιλόσοφος, θεολόγος, και μαθηματικός, έμπειρος της Αγίας Γραφής.

 Μελέτιος, μητροπολίτης Αθηνών (1783–1795). Εκκλησιαστική Ιστορία, μετενεχθείσα εκ της ελληνικής εις την ημετέραν απλοελληνικήν φράσιν, εις τόμους τρεις διαιρεθείσα και πλουτισθείσα με πολλάς χρησίμους, και αναγκαίας υποσημειώσεις, και ακριβείς πίνακας παρά Γεωργίου Βενδότη εκ Ζακύνθου, και παρ' αυτού διορθωθείσα. Εν Βιέννη της Αουστρίας: Παρά Ιωσήπω Βαουμεϊστέρω, Νομοδιδασκάλω, και Τυπογράφω. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2011.
Σέφης Αναστασάκος

Ο Σέφης Αναστασάκος (1942 - 25 Ιανουαρίου 2010) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και συγγραφέας. Ήταν βιογράφος του Πλαστήρα και εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ την περίοδο από το 1981 ως το 1989.

 Γεννήθηκε στον Αμάραντο Καρδίτσας το 1942 και σπούδασε νομικές και πολιτικές επιστήμες.Από τα φοιτητικά του χρόνια ήταν πρωταγωνιστής στους αγώνες εναντίον της χούντας και έγινε δικηγόρος στον Άρειο Πάγο κι στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπου παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Ήταν επίσης πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Δανειοληπτών. Τη δεκαετία του ' 80 κέρδισε δύο εκλογικές αναμετρήσεις (1981 και 1985) και εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Καρδίτσας. Την ίδια περίοδο προώθησε τα εθνικά ζητήματα όντας μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.Πέθανε τον Ιανουάριο του 2010 από καρκίνο και κηδεύτηκε από το ναό της Αγίας Φωτεινής στη Νέα Σμύρνη. Ο Αναστασάκος συνέγραψε το τρίτομο έργο "Ο Πλαστήρας και η Εποχή του". Εκτός από ιστορικά έργα έγραψε και δοκίμια, ποιήματα , όπως και άρθρα που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο, ενώ ασχολήθηκε και με τη μετάφραση ξένων έργων. "Ο Πλαστήρας και η εποχή του, 1878-1922" (3 τόμοι) "Θύελλα στην Αθήνα" "Μύθος και Πραγματικό της νέας Γιάλτας" "Επιστολή στον Χένρυ Κίσσιγκερ" "Άβατα", Αρμός. (1999) "Δραπέτες" , Το Ροδακιό. (2002) "Μεθόριος", Γαβριηλίδης. (2005) "Στη σκιά των ανεμόμυλων", Γαβριηλίδης (2005)
Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας

Το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας (πρώην Εθνικό Στάδιο) βρίσκεται στην Καλαμάτα, στη νοτιοανατολική συνοικία της πόλης κοντά στην ανατολική παραλία. Χτίστηκε το 1976 και ανήκει στο Δήμο Καλαμάτας.

 Το Δημοτικό Στάδιο χτίστηκε το 1976 με το αρχικό όνομα "Εθνικό Στάδιο Καλαμάτας" σε αδόμητο χώρο, αχρησιμοποίητο ως τότε, κοντά στην ανατολική παραλία της πόλης. Σκοπός της ίδρυσής του ήταν η αποσυμφόρηση του Γηπέδου Μεσσηνιακού από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες αλλά και η δημιουργία ενός σταδίου με μοντέρνες εγκαταστάσεις στίβου. Το 1976 χτίστηκαν οι δύο κερκίδες και διαμορφώθηκαν οι διαδρομές του στίβου. Το 1983 τοποθετήθηκε ο ελαστικός τάπητας. Το 2001 μπήκαν προβολείς και το 2007 τοποθετήθηκαν πλαστικά καθίσματα στις κερκίδες μειώνοντας τη χωρητικότητά του από 5.400 σε 4.500 θεατές. Χρησιμοποιήθηκε ως έδρα από τον Π.Σ. Καλαμάτα ως το 1994 και από το 2003 ως το 2010 καθώς και από άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία της πόλης. Επίσης, κατά καιρούς έχει χρησιμοποιηθεί σε αγώνες εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου ανδρών, ελπίδων και νέων. Αλλά κυρίως αποτελεί την αθλητική κυψέλη της πόλης στον κλασικό αθλητισμό. Η ίδρυσή του είχε ως αποτέλεσμα τη διοργάνωση της ετήσιας αθλητικής συνάντησης στίβου Παπαφλέσσεια, η οποία από το 1995 έγινε διεθνής και έχει καθιερωθεί ως ένα από τα καλύτερα αθλητικά μήτιγκ που διεξάγονται στην Ελλάδα. Το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας περιλαμβάνει: Ποδοσφαιρικό αγωνιστικό χώρο με χλοοτάπητα διαστάσεων Α΄ Εθνικής και διεθνών αγώνων. Εγκαταστάσεις στίβου διεθνούς επιπέδου: βαλβίδες ρίψεων και αλμάτων και έξι διαδρομές στίβου 400 μ. με ελαστικό τάπητα. Αποδυτήρια. 4 Προβολείς. Δυο ανεξάρτητες κερκίδες: Νότια και Βόρεια με πλαστικά καθίσματα. Συνολική χωρητικότητα: 4.496 θέσεις θεατών. Ως το 2007 είχε χωρητικότητα 5.700 καθήμενων θεατών στην κερκίδα (όχι σε ατομικά πλαστικά καθίσματα). Βοηθητικοί χώροι για ριπτικά αγωνίσματα Κλειστός χώρος 140 μέτρα με ελαστικό τάπητα (ταρτάν) 4 διαδρομών Αίθουσα με ελεύθερα βάρη και όργανα προπόνησης Αίθουσα αποκατάστασης και αποθεραπείας Σάουνα 8 Φεβρουαρίου 1995: (Διεθνής φιλικός αγώνας): Ελλάδα-Ρουμανία 1-0: 8.000 θεατές. 20 Απριλίου 2003 (Α΄ εθνική): Ολυμπιακός - Α.Ο. Αιγάλεω: 4.286 θεατές.Σημειώσεις Παπαφλέσσεια: Ετήσιο διεθνές μήτιγκ στίβου. Προκριματικά παγκοσμίου Κυπέλλου: Ελλάδα-Βοσνία 3-0 (Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 1996). Διεθνής φιλικός αγώνας εθνικής ομάδας: Ελλάδα-Ρουμανία 1-0 (Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 1995). Αγώνας Α΄ Εθνικής: Ολυμπιακός-Α.Ο. Αιγάλεω (20/4/2003). Αγώνες ποδοσφαίρου Β΄ Εθνικής, Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής: ως έδρα του Π.Σ. Καλαμάτα και άλλων τοπικών σωματείων. Στάδιο Καλαμάτας. ΕΠΟ: Αγώνες Εθνικής Ελλάδος Παπαφλέσσεια
Γοδεφρείδος Β΄ του Ανζού

Ο Γοδεφρείδος Β΄ του Ανζού ή Γοδεφρείδος Μαρτέλος (Geoffroy II d'Anjou, 14 Οκτωβρίου 1006 - 14 Νοεμβρίου 1060) κόμης του Ανζού (1040 - 1060) ήταν γιος και διάδοχος του Φούλκωνος του μελανού. Ο Γοδεφρείδος Β΄ ήταν ο τελευταίος κόμης του Ανζού από τον Οίκο του Ινζελζέ, αναφέρεται ως πολεμοχαρής και ύπουλος και ενοχλούσε αφόρητα με επιδρομές τους γείτονές του.

 Σε συνεργασία με τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας πολιόρκησε την Τουρ (1042 - 1043), μετά την μάχη του Νουί στις 21 Αυγούστου 1044 αιχμαλώτισε τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά και κυρίευσε το Τουραίν. Το γεγονός αυτό ψύχρανε τις σχέσεις του με τον Ερρίκο Α΄, αλλά συμφιλιώθηκαν (1052) για να υπερασπιστούν τον νεαρό δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμο στο κίνημα που έκανε εναντίον του ο Γουλιέλμος του Ταλού. Αργότερα φοβήθηκαν την αυξημένη δύναμη του δούκα Γουλιέλμου, πραγματοποιώντας συνδυασμένες επιθέσεις μαζί με τον βασιλιά Ερρίκο στην Νορμανδία, αλλά αποκρούστηκαν (1054, 1057) Το 1038, ενώ ζούσε ο πατέρας του, ξυλοκοπήθηκε από τον επίσκοπο του Λεμάν, με στόχο την εκδίκηση. Τον αιχμαλώτισε (1048), αλλά αφορίστηκε από τον πάπα Λέοντα Θ΄. Νυμφεύτηκε την Αγνή της Βουργουνδίας (1032), με την οποία χώρισε, χωρίς να αφήσει απογόνους (1050). Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γοδεφρείδος Γ΄ του Ανζού, μεγαλύτερος γιος της αδελφής του Ερμενγάρδης του Ανζού και του συζύγου της Γοδεφρείδου του Γκατινέ. Duby, Georges (1983). The Knight, the Lady, and the Priest: the making of modern marriage in medieval France. Jumièges, William of; Vitalis, Orderic; Torigni, Robert of (1995). The Gesta Normannorum Ducum (or GND) of William of Jumièges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, edited and translated by Elisabeth M. C. Van Houts. Oxford: Clarendon Press. Douglas, David C. (1964). William the Conqueror. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2020

Το 106ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών διεξήχθη στις 8–9 Αυγούστου 2020 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, εκτός από τα πρωταθλήματα Δεκάθλου, 50 χλμ βάδην, 10.000μ και Μαραθωνίου, που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για δέκατη τέταρτη φορά στην ιστορία του.

 Συνολικά στα ανδρικά αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 82 σωματεία. Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές.Δέκαθλο. Διεξήχθη στις 10-11 Αυγούστου 2020 στην Πάτρα.10.000μ. Διεξήχθη στις 15 Ιουλίου 2020 στο Άργος Ορεστικό.Ημιμαραθώνιος. Διεξήχθη στον Σχοινιά στις 20 Σεπτεμβρίου 2020.Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 2019 (δηλ. εντός της σεζόν 2019-2020), ταυτόχρονα με τον 37ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας.50 χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 19 Ιανουαρίου 2020 στον Σχοινιά. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου, Πάτρα 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα σύνθετων αγωνισμάτων (Δέκαθλο), 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ, 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. stivoz.gr: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 20 χλμ βάδην, 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 50 χλμ βάδην, 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: tfmeetpro.com: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου, Πάτρα 2020
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1990-91

Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1990-91 ή αλλιώς η Έρεντιβιζι 1990-91 ήταν το 35ο πρωτάθλημα Έρεντιβιζι. Ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 1990 και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 1991. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 12η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Ίιρστε Ντιβίζι οι Χέρενφεν και ΝΕΚ. Την είσοδο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1991-92 κέρδισε η Αϊντχόφεν, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1991-1992 οι Άγιαξ, Χρόνινγκεν και Ουτρέχτη και στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1991-92 η Φέγενορντ.

 Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Ίιρστε Ντιβίζι 1989-90. Η πρώτη φάση των play-offs απαρτίζεται από δύο ομίλους των τριών ομάδων. Οι νικήτριες ομάδες των ομίλων παίζουν μεταξύ τους στον πρώτο αγώνα, η νικήτρια προβιβάζεται στην Έρεντιβιζι ενώ η ηττημένη αγωνίζεται στο δεύτερο play-off αγώνα με την 16η του πρωταθλήματος. Η νικήτρια του δεύτερου αγώνα αγωνίζεται στην Έρεντιβιζι. Όμιλος Α Όμιλος Β 1Η Ντόρντρεχτ συγχωνεύθηκε με την Σχιντάμσε και πήρε τη θέση της στο επόμενο πρωτάθλημα. Play-off 1 Η Φένλο προβιβάζεται στην Έρεντιβιζι, ενώ η Μπρέντα αγωνίζεται στο δεύτερο αγώνα. Play-off 2 Η Σχιντάμσε παραμένει στην Έρεντιβιζι ως Ντόρντρεχτ, ενώ η Μπρέντα παραμένει στην Ίιρστε Ντιβίζι. RSSSF (Αγγλικά)
T.O.P

Ο Choi Seung-hyun (Hangul: 최승현, 4 Νοεμβρίου 1987), περισσότερο γνωστός με το όνομα T. O. P, είναι τραγουδιστής και ηθοποιός από την Νότιο Κορέα. Είναι μέλος του συγκροτήματος Big Bang και έχει συμμετάσχει σε διάφορες τηλοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες, όπως το I Am Sam (2007), Iris (2009), Nineteen (2009), 71: Into the fire (2010), Δέσμευση (2013) και Tazza: The Hidden Card(2014). Ο αρθρογράφος Jeff Benjamin του Billboard K-Πόλη τονίζει πως ο T. O. P είναι γνωστός για τη χαμηλή μπάσα χροιά του.

 Πριν από την είσοδο του στη YG Entertainment, ο Σουνγκ χιούν ήταν ράπερ στην Underground σκηνή της Κορέας, με το όνομα Tempo, και παιδικός φίλος με τον G-Dragon, ένα άλλο μέλος και αρχηγός του συγκροτήματος Big Bang. Ο G-Dragon είχε δηλώσει πως ήταν "φίλοι από τη γυμνάσιο και συχνά χορεύανε και τραγουδούσαν παρέα" Παρόλο που Ο G-Dragon μετακόμισε και οι δύο φίλοι απομακρύνθηκαν, ο ίδιος επικοινώνησε με τον Seung-hyun όταν η YG Entertainment έψαχνε υποψηφίους για τη δημιουργία των Big Bang. Οι δυο τους ηχογράφησαν αρκετά demo και τα έστειλαν στον πρόεδρο της εταιρείας [ Yang Hyun Suk], ο οποίος αργότερα κάλεσε τον Seung-hyun να περάσει από ακρόαση. Αρχικά ο Seung-Hyun απορρίφθηκε από την ακρόαση, καθώς η εταιρεία τον έκρινε πολύ "γεμάτο"¨για τα πρότυπα των idols της Κορέας. Ο ίδιος αργότερα δήλωσε πως πήγε σπίτι του και άρχε να γυμνάζετε πολύ σκληρά, επειδή ήθελε να ενταχθεί στην YG Entertainment". Έξι μήνες αργότερα, επέστρεψε για άλλη μια ακρόαση και πέρασε στην εταιρεία. Φέρεται να έχασε 20 κιλά σε 40 μέρες. Του δόθηκε το όνομα του T. O. P. (κορεατικά: 탑) από τον συνάδελφο του στην YG τον τραγουδιστή "Se7en". Έγινε ένας από τους δύο ράπερ στην ομάδα του Big Bang, παράλληλα με τον G-Dragon. Οι δύο τους σε συνδυασμό με τέσσερις άλλους νεαρούς: Taeyang, Daesung, Seungri και Jang Hyun-seung συμμετείχαν σ' ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα (reality show) για την προβολή και προώθησή τους. Ο Jang Hyun-seung απορρίφθηκε από την δισκογραφική εταιρεία, και οι Big Bang έκαναν το το επίσημο ντεμπούτο τους με πέντε μέλη. το πρώτο Τους άλμπουμ, Since 2007, έγινε αμέσως επιτυχία, και περιλαμβάνει το πρώτο σόλο τραγούδι του T.O.P "Big Boy". Το συγκρότημα σημείωσε μεγάλη επιτυχία με την κυκλοφορία του το τραγούδι "Lies" (κορεατικά: 거짓말; Αναθεωρημένο Romanization: Geojitmal) από το μίνι-άλμπουμ Always (2007), που βρέθηκε στην κορυφή πολλών charts μετά την κυκλοφορία του. Τα singles, "Last Farewell" (κορεατικά: 마지막 인사 Αναθεωρημένη Romanization: Majimak: σχολή Insa) από το μίνι-άλμπουμ Hot Issue και "Day by Day" (κορεατικά: 하루하루 Αναθεωρημένη Romanization: Haru Haru) από το album Stand Up, έγιναν επίσης μεγάλες επιτυχίες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα T.O.P. (entertainer) στο Wikimedia Commons T.O.P στο Instagram
Γκάβιν Νιούσομ

Ο Γκάβιν Κρίστοφερ Νιούσομ (αγγλικά: Gavin Christopher Newsom, 10 Οκτωβρίου 1967), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, ο οποίος υπηρετεί ως 40ος Κυβερνήτης της Καλιφόρνια από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Έχει επίσης υπηρετήσει ως 49ος Αντικυβερνήτης της Καλιφόρνια από το 2011 έως το 2019, καθώς και ως 42ος Δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο από το 2004 έως το 2011. Εξελέγη Κυβερνήτης της Καλιφόρνια, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2018 στην Καλιφόρνια, με ποσοστό 62% έναντι 38.0% του τότε Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του Τζον Κοξ. Ιδεολογικά ο Νιούσομ, περιγράφεται ως προοδευτικός, και πολιτικά θεωρείται ότι ανήκει στην πτέρυγα των προοδευτικών Δημοκρατικών.

 Ο Γκάβιν Νιούσομ, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1967 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε το Λύκειο "Redwood High School" (Σαν Φρανσίσκο) το 1985, και κατόπιν σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα, λαμβάνοντας πτυχίο (BΑ) το 1989. Προσωπική ζωή Από το 2001 έως το 2006, ήταν παντρεμένος με την δικηγόρο, τηλεοπτική προσωπικότητα και μετέπειτα πολιτική σύμβουλο του 45ου Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Από το 2008, είναι παντρεμένος με την σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Τζένιφερ Σίμπελ, με την οποία έχουν αποκτήσει 4 παιδιά. Ο Νιούσομ έχει αποκαλύψει ότι από μικρός έχει διαγνωστεί με βαριά δυσλεξία.Επιπλέον, ο Νιούσομ λόγω της θείας του εξ αγχιστείας συγγένεια με την σημερινή Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Νάνσι Πελόζι. Δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο (2004-2011) Το 2003, ο Νιούσομ, κατάφερε και εκλέχθηκε 42ος Δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο, με ποσοστό 52,9%. Ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2004. Επανεξελέγη το 2007 με ποσοστό 73,7% και ολοκλήρωσε πρόωρα τη δεύτερη θητεία του τον Ιανουάριο 2011, προκειμένου να αναλάβει Αντικυβερνήτης. Αντικυβερνήτης της Καλιφόρνια (2011-2019) Στις εκλογές του 2010 στην Καλιφόρνια, ο Νιούσομ, κατάφερε να εκλεγεί 49ος Αντικυβερνήτης της Καλιφόρνια, με ποσοστό 50,1%, νικώντας τον μέχρι τότε εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό Αντικυβερνήτη Άμπελ Μαλντονάντο. Ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Ιανουαρίου 2011. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2014, με ποσοστό 57,2%. Ολοκλήρωσε τη θητεία του τον Ιανουάριο του 2019. Κυβερνήτης της Καλιφόρνια (2019-) Αφού είχε λάβει το Δημοκρατικό χρίσμα ο Νιούσομ στις Κυβερνητικές εκλογές του 2018 στην Καλιφόρνια, εξελέγη 40ος Κυβερνήτης της Καλιφόρνια, επικρατώντας με ποσοστό 61,95% έναντι του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου του Τζον Κοξ. Ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Κυβερνήτης, στις 7 Ιανουαρίου 2019.Τον Σεπτέμβριο του 2021, πραγματοποιήθηκαν στην Καλιφόρνια, ειδικές εκλογές (ύστερα από προαπαιτούμενο αριθμό υπογραφών), με σκοπό την ανάκληση του Γκάβιν Νιούσομ από το αξίωμα του Κυβερνήτη της Καλιφόρνια. Το αποτέλεσμα της ειδικής εκλογής ήταν απορριπτικό ως προς την ανάκληση, με το 61,9% των ψηφοφόρων να τάσσεται κατά και το 38,1% των ψηφοφόρων να τάσσεται υπέρ της ανάκλησης του Νιούσομ.
ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ

Το ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ (αγγλικά: OFC Champions League), γνωστό και ως O-League, είναι η αρχαιότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Ωκεανία. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας (OFC), υπεύθυνη για τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Ωκεανίας. Πήρε τη σημερινή του μορφή το 2007, καθώς διαδέχτηκε το Πρωτάθλημα Συλλόγων Ωκεανίας (Oceania Club Championship). Οι ομάδες από τη Νέα Ζηλανδία έχουν κερδίσει δέκα τίτλους και μόλις ένα τίτλο κατέκτησε μια ομάδα από την Παπούα Νέα Γουινέα η Χεκάρι Γιουνάιτεντ, η οποία αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ωκεανίας την περίοδο 2009-2010, νικώντας την Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ από τη Νέα Ζηλανδία και έγινε η πρώτη ομάδα του Ειρηνικού που πέτυχε κάτι τέτοιο.

 Στην αρχή, η διοργάνωση αφορούσε μόνο τους πρωταθλητές της Νέας Ζηλανδίας και της Αυστραλίας οι οποίοι αγωνίζωνταν στον τελικό. Ο πρώτος τελικός πραγματοποιήθηκε το 1987 και η πρώτη ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο ήταν η Αντελάιντ Σίτι. Στη συνέχεια, μετά από 12 χρόνια παύσης του θεσμού, η ΟΦΚ διοργάνωσε το Κύπελλο Ωκεανίας. Τον Ιανουάριο του 1999 πραγματοποιήθηκε το Πρωτάθλημα Συλλόγων Ωκεανίας στο Φίτζι με διοργανώτριες πόλεις τις Νάντι και Λαουτόκα. Εννέα ομάδες έλαβαν μέρος, με την αυστραλιανή Σάουθ Μέλμπουρν να κερδίζει τελικά το τρόπαιο και μία θέση στο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων της FIFA για το 2000 το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Βραζιλία. Ο επόμενος διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε δύο χρόνια αργότερα, και πάλι με μία αυστραλιανή ομάδα να κερδίζει τον τίτλο. Η Γουόλλονγκονγκ Γουλβς στέφθηκε πρωταθλήτρια Ωκεανίας κερδίζοντας στον τελικό την Ταφέα εκπρόσωπο του Βανουάτου. Δύο ακόμα διοργανώσεις πραγματοποιήθηκαν με αυτό το όνομα και τη μορφή, με πρωταθλήτριες τις Σίδνεϊ ΦΚ και Όκλαντ Σίτι αντίστοιχα. Η ΟΦΚ αποφάσισε να αλλάξει τη μορφή της διοργάνωσης, καθώς και το όνομα, έτσι ώστε την επόμενη περίοδο πήρε την ονομασία ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ. Προηγούμενοι νικητές είναι: Από την περίοδο 2012-13, ο τελικός είναι μονός και διεξάγεται σε προκαθορισμένο γήπεδο. Την περίοδο 2013-14, αποφασίστηκε η επαναχρησιμοποίηση των διπλών αγώνων στον τελικό. Από την περίοδο 2014-15, ο τελικός είναι μονός και διεξάγεται σε προκαθορισμένο γήπεδο. Από το 2017, αποφασίστηκε η επαναχρησιμοποίηση των διπλών αγώνων στον τελικό. Από το 2019 ο τελικός διεξάγεται με μονό αγώνα. Σημειώσεις 1. Η Αυστραλία δεν αποτελεί πλέον μέλος της ΟΦΚ. Επίσημη ιστοσελίδα
Ader Éole

Το Ader Éole, ή αλλιώς Avion, ήταν πρώιμο ατμοκίνητο αεροσκάφος το οποίο κατασκευάστηκε από τον Κλεμάν Αντέρ τη δεκαετία του 1890 και έλαβε το όνομά του από τον αρχαίο Έλληνα και Ρωμαίο θεό του ανέμου Αίολο.

 Σε αντίθεση με τις πρώιμες ιπτάμενες μηχανές, το Éole δεν επιχείρησε να πετάξει μέσω φτερουγίσματος των πτερύγων του, αλλά στηριζόταν στην άντωση που δημιουργούσαν οι πτέρυγες στην εμπρόσθια κίνηση. Με τις πτέρυγες να αναπαριστούν μηχανικά αντίγραφα πτερύγων νυχτερίδας, η ατμομηχανή είχε ασυνήθιστα μικρό βάρος και κινούσε έναν έλικα στο μπροστινό μέρος του αεροσκάφους, αν και δε διέθετε τρόπους διαχείρισης της κατεύθυνσης από τον πιλότο.Σύμφωνα με ισχυρισμούς που δημοσιεύθηκαν στα τέλη του 1907 από τον Κλεμάν Αντέρ, στις 8 Οκτωβρίου 1890, η μηχανή κατάφερε να πετάξει για περίπου 50 μέτρα στο Κάστρο του Αρμαινβιγιέ στο Μπρι. Έφτασε σε ύψος περίπου 20 εκατοστών. Η κακή αναλογία ισχύος προς βάρος της ατμομηχανής και οι κακές καιρικές συνθήκες περιόρισαν το ύψος το οποίο έφτασε η μηχανή. Ο Αντέρ στη συνέχεια ισχυρίστηκε πως πέταξε ξανά με το Éole τον Σεπτέμβριο του 1891, αυτή τη φορά για 100 μέτρα, αλλά ο ισχυρισμός αυτός δεν επιβεβαιώνεται. Μερικοί θεωρούν πως το Éole ήταν το πρώτο πραγματικό αεροπλάνο, το οποίο απογειώθηκε από το έδαφος με τη δική του ισχύ και μετέφερε ένα άτομο στον αέρα για σύντομη απόσταση, και πως το συμβάν που έλαβε χώρα στις 8 Οκτωβρίου 1890 ήταν η πρώτη επιτυχημένη πτήση. Ωστόσο, η έλλειψη ελέγχου διεύθυνσης, και το γεγονός πως το ατμοκίνητο αεροσκάφος είχε άδοξο τέλος, είναι κατά αυτού του ισχυρισμού. Οι υποστηρικτές του Αντέρ ισχυρίστηκαν πως τα πρώτα αεροπλάνα των Ράιτ χρειαζόταν καταπέλτη για να απογειωθούν. Ωστόσο οι Ράιτ δε χρησιμοποίησαν καταπέλτη στις πρώτες πτήσεις τους το 1903, αν και κάτι τέτοιο έγινε σε πολλές πτήσεις από το 1904 και έπειτα.Σύγχρονες απόπειρες ανακατασκευής και εξέλιξης του αεροσκάφους αντιμετώπισαν ανάμικτα αποτελέσματα. Ένα πλήρους μεγέθους αντίγραφο το οποίο κατασκευάστηκε το 1990 στην Κεντρική Σχολή του Παρισιού συνετρίβη στη δοκιμαστική του πτήση, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του κυβερνήτη που οδήγησε στον τερματισμό του πειράματος. Ωστόσο αντίγραφα κλίμακας πέταξαν με επιτυχία. Πλήρωμα: 1 Μήκος: 6,5 m Άνοιγμα πτερύγων: 14 m Εμβαδόν πτερύγων: 28 m² Βάρος (κενό): 226 kg Βάρος (μικτό): 330 kg Πηγή τροφοδότησης: 1 ατμομηχανή καύσης αλκοόλης, 15 kW (20 hp) Μέγιστη ταχύτητα: 58 km/h Φόρτος πτερύγων: 8 kg/m² Ισχύς/Μάζα: 0,05 kW/kg Αεροπλάνο του Μοζαΐσκι
114 Κασσάνδρα

Η Κασσάνδρα (Kassandra) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,26. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομα της ομώνυμης πριγκήπισσας της ελληνικής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος της Κασσάνδρας υπολογίσθηκε σε 99,6 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1000 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κασσάνδρας εκτιμάται σε 2,78 cm/sec² (352 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 52,7 m/sec (190 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Κασσάνδρας είναι T, ένας σπάνιος τύπος. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,088, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 103 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Κασσάνδρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες, 44 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαργαρίτα της Πάρμας

Η Μαργαρίτα της Πάρμας (Margherita di Parma, 5 Ιουλίου 1522 - 18 Ιανουαρίου 1586) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν η κόρη του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1522 στο Μέχελεν και ήταν η νόθα κόρη του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ιωάννας Μαρίας βαν ντερ Χέινστ. Η πρώιμη ζωή της ακολούθησε μια αυστηρή ρουτίνα που έθεσε ο πατέρας της, Κάρολος Ε΄, ο οποίος χρησιμοποίησε την κόρη του ως μέρος των σχεδίων του για να εξασφαλίσει την αυτοκρατορία του.Το 1527, σε ηλικία πέντε ετών, αρραβωνιάστηκε τον ανιψιό του Πάπα Κλήμη Ζ΄, Αλέξανδρο των Μεδίκων, Δούκα της Φλωρεντίας, για να βοηθήσει τη φιλοδοξία του πατέρα της να αποκτήσει επιρροή στην Ιταλία. Οι διαπραγματεύσεις γάμου ξεκίνησαν το 1526 και το 1529 η συμφωνία υπογράφηκε επισήμως από τον πατέρα της και τον Πάπα. Το 1536 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1537.Στις 4 Νοεμβρίου 1538 η 15χρονη χήρα Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον 14χρονο Οκτάβιο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας, αν και στην αρχή αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Κάρολο Φαρνέζε 1545, απεβίωσε ένα μήνα μετά την γέννησή του. τον Αλέξανδρο Φαρνέζε 1545-1592, δούκας της Πάρμας. Νυμφεύτηκε την Μαρία του Γκουιμαράες και απέκτησαν 3 παιδιά.Αν και η ένωση τους αποδείχθηκε δυστυχισμένη, έδωσε την πολυετή πείρα της στη Ρώμη. Θα συνεχίσει τις σπουδές της στην τέχνη και την πολιτική ενώ είναι παντρεμένος με τον Οκτάβιο. Το ζευγάρι έζησε ξεχωριστά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και η Μαργαρίτα διατήρησε την δική της αυλή και παρεκκλήσι.Το 1555, η οικογένεια Φαρνέζε αναγνωρίστηκαν ως ηγέτες της Πάρμας από την Ισπανία σε αντάλλαγμα για την επιμέλεια του γιου της, και την ίδια χρονιά έφυγε από την Ιταλία για την Ολλανδία, και άφησε το γιο της στη φροντίδα του στον ετεροθαλή αδελφού της Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Ο Φίλιππος την διόρισε Κυβερνήτη της Ολλανδίας όταν έφυγε το 1559 για την Ισπανία. Το 1567 η Μαργαρίτα αποσύρθηκε στην Λα Άκουιλα της Ιταλίας. Διορίστηκε Διοικητής του Αμπρούτσο, όπου κληρονόμησε μια περιοχή από τον σύζυγό της. Η Μαργαρίτα απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 1586 στην Ορτόνα σε ηλικία 63 ετών. Τάφηκε στην Εκκλησία του Αγίου Σίξτου στην Πιατσέντσα. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Margaret of Austria (1522-1586)» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 17 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 703–704 http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/DVN/lemmata/data/Margaretha%20van%20Parma
Γαλλική καμπύλη

Μια γαλλική καμπύλη ή Καμπύλες του Burmester, είναι ένας τύπος καμπυλόγραμμου που κατασκευάζεται συνήθως από μέταλλο, ξύλο ή πλαστικό και ο οποίος αποτελείται από πολλά διαφορετικά τμήματα της σπείρας του Euler. Χρησιμοποιείται στο γραμμικό σχέδιο και στον σχεδιασμό μόδας για τη σχεδίαση ομαλών καμπυλών με διαφορετικές ακτίνες. Η καμπύλη τοποθετείται στο υλικό σχεδίασης και ένα μολύβι, μαχαίρι ή άλλο εργαλείο σημαδεύει γύρω από τις καμπύλες, για να παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η Γαλλική Καμπύλη εφευρέθη από το Γερμανό μαθηματικό Ludwig Burmester. Είναι γνωστή και ως σετ Burmester.

 Η γαλλική καμπύλη χρησιμοποιείται τακτικά στον αυθεντικό σχεδιασμό υψηλής μόδας και από οικιακούς ράπτες, (όπως και από άλλους τύπους τεχνιτών). Είναι ποιο χρήσιμο σε διάφορα είδη λαιμών, μανικιών, στήθους και μέσης. Οι ποικίλες ακτίνες της Γαλλικής καμπύλης επιτρέπουν τον σχεδιασμό ομαλών και κομψών, εξατομικευμένων προσαρμογών, των τυπικά αγορασμένων ενδυμάτων. Οι σχεδιαστές μόδας και οι ράπτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν μια επιλογή από γαλλικές καμπύλες, καμπύλες γοφού, καμπυλόγραμμα με ίσια άκρα και χάρακες ορθής γωνίας σχήματος L. Οι Γαλλικές καμπύλες, μπορούν να είναι κατασκευασμένες από μέταλλο ή διαφανές πλαστικό, με μετρήσεις που σημειώνονται σε μετρικό ή αυτοκρατορικό σύστημα μέτρησης απόστασης.
Σταυρός της Κατάνγκα

Ο σταυρός της Κατάνγκα, ονομάζεται επίσης Χάντα (Handa), είναι χάλκινος χυτός σταυρός ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως μέσο ανταλλαγής στο εμπόριο από πολλές κεντροαφρικανικές κοινωνικές ομάδες για αρκετούς αιώνες .

 Η χρήση του σταυρού έχει τις ρίζες του στον 16ο αιώνα αλλά η χρήση του επεκτάθηκε κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στην Κατάνγκα, περιοχή πλούσια σε κοιτάσματα χαλκού η οποία σήμερα αποτελεί μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ) στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας. Πέρα από την χρηστική πλευρά του ως μέσο ανταλλαγής στο εμπόριο της περιοχής, ο σταυρός αποτέλεσε σύμβολο εξουσίας τοπικών ηγεμόνων αλλά ακόμα και φάρμακο αφού τοπικές δοξασίες προσέδιδαν στον σταυρό θεραπευτικές ιδιότητες. Το 1960 χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο του βραχύβιου κράτους της Κατάνγκα το οποίο διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 1960 και προσαρτήθηκε βίαια στο Κονγκό το 1963. Τόσο η σημαία του νεοσύστατου κράτους όσο και τα κέρματα του φράγκου της Κατάνγκα απεικονίζονταν σταυροί οι οποίοι παραπέμπουν στην επί μακρόν χρήση του σταυρού στην περιοχή. Η σημαία του 1960 με τους τρεις κόκκινους σταυρούς της Κατάνγκα συνεχίζει να αποτελεί και σήμερα σημαία της ομώνυμης επαρχίας του Κονγκό.
Στενό της Χίου

Το Στενό της Χίου, ή Πορθμός της Χίου, είναι ένας σχετικά στενός πορθμός στο ανατολικό Αιγαίο, που χωρίζει τη Χίο από την ενδοχώρα της Ανατολίας και από την Περιοχή Αιγαίου της Τουρκίας.

 Το Στενό της Χίου έχει πλάτος περίπου 3 ναυτικών μιλίων και χωρίζει τη Χίο από τους ισθμούς κατά μήκος των δυτικών ακτών της Χερσονήσου της Ερυθραίας στην Τουρκία. Η χερσόνησος φιλοξενεί πολλές μεγάλες συνοικίες και πόλεις στην Επαρχία της Σμύρνης, συμπεριλαμβανομένου του Τσεσμέ, της δυτικότερης πόλης κατά μήκος της χερσονήσου και ως εκ τούτου της πλησιέστερης προς τη Χίο. Το Τσεσμέ είναι μία από τις βόρειες πόλεις της τουρκικής Ριβιέρας και σχεδόν ολόκληρη η ακτογραμμή του βρίσκεται στα ύδατα του στενού. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως στη φωτογραφία στα δεξιά, τα βουνά της Χίου και το Στενό της Χίου μπορούν να θεαθούν εύκολα από την Τουρκία και αντιστρόφως, κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Χίου από οικισμούς όπως ο Καρφάς. Οι φιλόξενες υδάτινες συνθήκες του Στενού της Χίου το καθιστούν ένα πολύ κοινό τουριστικό προορισμό, τόσο στις ελληνικές όσο και στις τουρκικές ακτές. Αιγαίο Πέλαγος Τσεσμέ Χίος Κόλπος της Σμύρνης Χερσόνησος της Ερυθραίας Καρφάς
Ορνιθώνας

Ο ορνιθώνας ή κοτέτσι είναι ένα μικρό σπίτι όπου οι κότες είναι ασφαλείς. Υπάρχουν φωλιές που βρίσκονται μέσα στα κοτέτσια για τοποθέτηση αυγών και κούρνιες πάνω στις οποίες μπορούν να κοιμηθούν τα πουλιά. Μια κότα έχει συνήθως ένα εσωτερικό χώρο όπου μπορεί να γεννήσει τα αυγά και να κοιμηθεί. Επίσης υπάρχει ένας εξωτερικός χώρος, όπου τα κοτόπουλα ταΐζονταιν και περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Το κοτέτσι πρέπει να καθαρίζεται κάθε δύο, τρεις εβδομάδες, και τα απορρίμματα να μετατοπίζονται καθημερινά. Ένα κοτέτσι θα πρέπει να κλειδώνεται τη νύχτα με όλα τα κοτόπουλα μέσα του, έτσι ώστε τα κοτόπουλα να προστατεύονται από τα αρπακτικά ζώα και πουλιά.

 Ο σκοπός ενός ορνιθώνα είναι να προστατεύει τις κότες από κακές καιρικές συνθήκες και από τους θηρευτές. Μία μέθοδος για την προστασία των κοτών είναι η τοποθέτηση ενός υλικού απομόνωσης μεταξύ δύο στρωμάτων ξύλου ή τούβλων. Επειδή στις κότες δεν αρέσει η θερμότητα, τα παράθυρα θα πρέπει να προσανατολίζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγεται η υπερθέρμανση. Ο σωστός εξαερισμός είναι επίσης σημαντικός για την προστασία των κοτών από την υπερθέρμανση και τη λοιμώδη βρογχίτιδα. Ένας άλλος σκοπός για τα κοτέτσια είναι η προστασία των κοτών από τα αρπακτικά - ιδιαίτερα τις αλεπούδες και τις γάτες. Οι όρνιθες μπορούν να βγουν έξω από το κοτέτσι τη ημέρα, αλλά θα πρέπει να κλειδώνονται στο κοτέτσι το βράδυ.
Λουίς Αρτίμε

Ο Λουίς Αρτίμε (Luis Artime, γεννήθηκε 2 Δεκεμβρίου 1938) είναι διεθνής Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και διακρινόταν για την ευχέρειά του στο σκοράρισμα.

 Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1938 και ξεκίνησε αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων της Ιντεπεντιέντε. Το ντεπούτο του στο επαγγελματικό επίπεδο το έκανε το 1959 στην Ατλέτικο Ατλάντα, όπου και γνώρισε γρήγορα την καταξίωση σαν ένας εξαιρετικά επικίνδυνος κεντρικός επιθετικός με μεγάλη ευχέρεια στη μεγάλη περιοχή. Το 1962 μεταγράφηκε στη Ρίβερ Πλέιτ όπου έμεινε μέχρι το 1965, όταν και πήγε στην Ιντεπεντιέντε. Στο πρωτάθλημα Αργεντινής αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ μεταξύ 1962 και 1967. Αργότερα αγωνίστηκε στη Βραζιλία με την Παλμέιρας (1969), στη Νασιονάλ της Ουρουγουάης (1969–71) και στη βραζιλιάνικη Φλουμινένσε (1972) για να κλείσει την καριέρα του στη Νασιονάλ και πάλι το 1973–74. Είναι από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές που διακρίθηκε παίζοντας και στις τρεις ισχυρές ποδοσφαιρικά χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η καλύτερη περίοδος της καριέρας του ήταν η πρώτη στη Νασιονάλ στην Ουρουγουάη, όπου κέρδισε τρία πρωταθλήματα στη σειρά και ήταν και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος τρεις φορές. Πολύ γρήγορος, ικανότατος μέσα στην περιοχή, δεν σκόραρε ποτέ με πέναλτι, έγινε γρήγορα είδωλο των οπαδών της ομάδας της Ουρουγουάης. Παράλληλα σημείωσε τα δύο από τα τρία χατ-τρικ στην καριέρα του στο Κόπα Λιμπερταδόρες, ένας από τους τρεις μόνο ποδοσφαιριστές που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο: το πρώτο στις 20 Μαρτίου 1971 με αντίπαλο τη Δε Στρόνγκεστ της Βολιβίας (5–0) και το δεύτερο εκτός έδρας με την αιώνια αντίπαλο Πενιαρόλ στις 3 Μαΐου 1972 (0–3). Είχε προηγηθεί ένα ακόμα με την Ιντεπεντιέντε στις 18 Φεβρουαρίου 1968 με αντίπαλο τη Μιγιονάριος (3–1). Το 1971 κατέκτησε με τη Νασιονάλ και το Διηπειρωτικό Κύπελλο σημειώνοντας και τα τρία γκολ της ομάδας στις διπλές συναντήσεις με τον Παναθηναϊκό (1–1) και (2–1). Την χρονιά εκείνη ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής. Για τη Νασιονάλ σημείωσε συνολικά 93 γκολ σε επίσημους αγώνες και 152 σε συνολικά 183 αγώνες.Με την Εθνική Αργεντινής είχε 24 γκολ σε 25 συμμετοχές από το 1961 έως το 1967 και είναι 7ος σκόρερ όλων των εποχών. Μετά την αποχώρησή του από το εγχώριο πρωτάθλημα δεν κλήθηκε ξανά με την τεχνική ηγεσία να προτιμά παίκτες του πρωταθλήματος Αργεντινής. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, όπου αγωνίστηκε σε 4 αγώνες σημειώνοντας 3 γκολ και στο Κόπα Αμέρικα του 1967, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 5 γκολ.Συνολικά στη καριέρα του υπολογίζεται ότι σημείωσε 1.029 τέρματα (συμπεριλαμβανομένων φιλικών και αγώνων σε ερασιτεχνικό επίπεδο). Τα στοιχεία αφορούν επίσημους αγώνες σε συλλόγους Πρωτάθλημα Αργεντινής : 1964 Πρωτάθλημα Βραζιλίας : 1969 Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (3) : 1969, 1970 και 1971 Κόπα Λιμπερταδόρες : 1971 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1971 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Αργεντινής (4) : 1962, 1963, 1966 και 1967 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Ουρουγουάης (3) : 1969, 1970 και 1971 Πρώτος σκόρερ στο Κόπα Λιμπερταδόρες : 1971 Πρώτος σκόρερ Κόπα Αμέρικα : 1967 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ
Αντίπαπας Κλήμης Γ΄

Ο αντίπαπας Κλήμης Γ΄ (περ. 1029 - 8 Σεπτεμβρίου 1100), που γεννήθηκε ως Γιβέρτος της Ραβένας, ήταν αρχιεπίσκοπος της Ραβένας που εξελέγη ποντίφικας το 1080 σε αντίθεση με τον Γρηγόριο Ζ΄.

 Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ ήταν ηγέτης της άποψης που ήταν εναντίον των διορισμών στην Εκκλησία από μονάρχες και ιδιαίτερα από τον βασιλιά της Γερμανίας. Αυτό οδήγησε στην Έριδα της Περιβολής, όπου ο Γρηγόριος Ζ΄ οδηγήθηκε σε ακρότητες: αφόρισε τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας και υποστήριξε έναν στασιαστή ως υποψήφιο βασιλιά. Τότε η φιλο-Γερμανική Σύνοδος στο Μπρίξεν καθαίρεσε τον Γρηγόριο Ζ΄ και προέβαλε ως αντικαταστάτη του τον Κλήμη Γ΄. Έτσι τον Μάρτιο του 1084 ο Κλήμης Γ΄ χειροτονήθηκε πάπας στη Ρώμη. Διατήρησε μία σημαντική ακολουθία προσώπων εκεί και όπου πήγαινε. Το 1085 απεβίωσε ο Γρηγόριος Ζ΄ και τον διαδέχθηκαν επίσης αντι-Γερμανοί πάπες: ο Βίκτωρ Γ΄, ο Ουρβανός Β΄ και ο Πασχάλης Β΄. Αφού το 1100 απεβίωσε ο Κλήμης Γ΄ και ετάφη στην Σιβιτά Καστελάνα, οι κάτοικοι εκεί έλεγαν ότι έκανε θαύματα. Ωστόσο ο Πασχάλης Β΄ και η αντι-Γερμανική μερίδα σύντομα τον καταδίκασαν σε deletio και damnatio memoriae, που περιελάμβανε την εκταφή του λειψάνου του και το ρίψιμό του στον Τίβερη. Coulombe, Charles A., Vicars of Christ: A History of the Popes, (Kensington Publishing Corp.
Μαρία Γαβριέλα δούκισσα στη Βαυαρία

Η Μαρία Γαβριέλα (γερμ. Marie Gabrielle in Bayern, 9 Οκτωβρίου 1878 - 24 Οκτωβρίου 1912) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα εν Βαυαρία και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Βαυαρίας.

 Η Μαρία Γαβριέλα Ματθίλδη Ισαβέλλα Θηρεσία Αντουανέττα Σαββίνα ήταν η τέταρτη κόρη (τρίτη από τον δεύτερο γάμο) του Καρόλου Θεοδώρου, Δούκα εν Βαυαρία, και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Ιωσηφίνας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε το 1900 τον Ροβέρτο της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Λεοπόλδος (1901 - 1914), πέθανε από πολιομυελίτιδα. Ιρμινγάρδη (1902 - 1903), πέθανε από διφθερίτιδα. Αλβέρτος (1905 - 1996), Δούκας της Βαυαρίας. θνησιγενής κόρη (6 Δεκεμβρίου 1906). Ροδόλφος (1909 - 1912), πέθανε από διαβήτη. "Prince Ruprecht Married" (PDF), The New York Times, Munich, 10 July 1900 "Bavarian Royalties Coming to America" (PDF), The New York Times, Munich, 9 May 1903
936 Κουνιγούνδη

Η Κουνιγούνδη (Kunigunde) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,235. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Κουνιγούνδης εκτιμάται σε 39,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,113. Η Κουνιγούνδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 48 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ελευθέριος Βυζαντίου

Ο Ελευθέριος διαδέχτηκε τον Διογένη και ήταν επίσκοπος Βυζαντίου για επτά χρόνια (129 - 136). Το λείψανο του απετέθη στο ναό της Αργυρούπολης, όπως και των προκατόχων του.

 Γεδεών, Μανουήλ (1884). Χρονικά του Πατριαρχικού Οίκου και του Ναού. Κωνσταντινούπολη: Πατριαρχικό Τυπογραφείο. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil.
Μικρογκινίνες

Οι μικρογκινίνες (εναλλακτικές ονομασίες: οσιλαγκινίνες, νοστογκινίνες, κυανοστατίνες) είναι γραμμικά μικροπεπτίδια, αποτελούμενα από 3 έως 6 αμινοξέα. Παράγονται ως δευτερογενείς μεταβολίτες (κυανοπεπτίδια) από στελέχη ορισμένων γενών κυανοβακτηρίων όπως είδη των γενών Microcystis, Planktothrix, Nostoc και αποτελούν προϊόντα μη-ριβοσωμικής/πολυκετιδικής σύνθεσης (NRPS/PKS).

 Οι μικρογκινίνες χαρακτηρίζονται από την παρουσία του β-αμινοξέος Ahda (3-αμινο-2-υδροξυ-δεκανοϊκό οξύ) και μπορούν να υποστούν τροποποιήσεις όπως χλωριώσεις, μεθυλιώσεις και συνδυασμό αυτών. Συνολικά έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 72 διαφορετικές ενώσεις που υπάγονται στις μικρογκινίνες. Mεγαλύτερη αμινοξική ποικιλομορφία παρατηρείται στη θέση 2. Οι μικρογκινίνες λειτουργούν ως αναστολείς της δράσης του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (ACE inhibitors). Το γεγονός αυτό καθιστά τις μικρογκινίνες ενώσεις με φαρμακευτικό ενδιαφέρον, αφού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως δραστικές ενώσεις σε φάρμακα, μεταξύ άλλων, κατά της υπέρτασης. Επιπρόσθετα, μελετάται η επίδρασή τους σε ανθρώπινα ηπατικά καρκινικά κύτταρα καθώς και η τοξικότητά τους σε καρκινοειδή. Σε αντίθεση με άλλα κυανοπεπτίδια όπως οι μικροκυστίνες και οι νοντουλαρίνες, για τις μικρογκινίνες δεν έχουν αναφερθεί τοξικές επιδράσεις για τον άνθρωπο. Η λειτουργική, οικολογική και εξελικτική τους σημασία δεν έχει εξακριβωθεί πλήρως. Oι μικρογκινίνες βιοσυντίθεται από μη-ριβοσωμικές συνθάσες πεπτιδίων και πολυκετιδικές συνθετάσες (NRPS/PKS). Αυτά τα ένζυμα κωδικοποιούνται από γονιδιακές συστοιχίες και επιτελούν διακριτές λειτουργίες, σχηματίζοντας και τροποποιώντας το μεταβολίτη έως ότου αυτός λάβει τη τελική του δομή. Εικάζεται ότι η συναρμολόγηση των μικρογκινινών ξεκινά από το αμινοξύ Ahda, χαρακτηριστικό της χημικής τους δομής. Οι μικρογκινίνες αποτελούν δευτερογενείς μεταβολίτες κυανοβακτηρίων και έχουν καταγραφεί να βιοσυντίθενται από στελέχη των γενών Microcystis, Planktothrix, Woronichinia, Nostoc, Trichormus, Synechococcus, Dolichospermum, Planktolyngbya, Pseudanabaena, Anabaenopsis, Raphidiopsis. Οι γονιδιακές συστοιχίες των ενζύμων που συμμετέχουν στη σύνθεση των μικρογκινινών έχουν μελετηθεί σε στελέχη των ειδών Microcystis aeruginosa και Planktothrix rubescens. Η πρώτη αναφορά σε μικρογκινίνες πραγματοποιήθηκε το 1993 στην Ιαπωνία. Λόγω της σποραδικής καταγραφής τους σε σύγκριση με άλλα κυανοπεπτίδια και με δεδομένη την παγκόσμια εξάπλωση των γενών κυανοβακτηρίων τα οποία τις βιοσυνθέτουν, εκτιμάται ότι η παρουσία μικρογκινινών είναι υποκαταγεγραμμένη. Η ύπαρξη μικρογκινινών έχει αναφερθεί και σε δείγματα φυτοπλαγκτικών ανθίσεων σε ελληνικά λιμναία οικοσυστήματα (μεταξύ άλλων: Κερκίνης, Καστοριάς, Μικρής Πρέσπας, Βιστωνίδας), με συνολικά υψηλό πλήθος και ποικιλότητα. Συγκεκριμένα, από τις 72 διαφορετικές ενώσεις μικρογκινινών που καταγράφηκαν έως το 2020, οι 51 βρέθηκαν και σε δείγματα από ύδατα της Ελλάδας, με τις 36 να αποτελούν νέες καταγραφές για την επιστήμη.
Άλβα Μίρνταλ

Η Άλβα Μίρνταλ (Alva Reimer Myrdal, 31 Ιανουαρίου 1902 - 1 Φεβρουαρίου 1986) ήταν Σουηδή πολιτικός, σύζυγος του Γκούναρ Μίρνταλ, η οποία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το πρόβλημα του αφοπλισμού. Τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1982.

 Γεννήθηκε στην Ουψάλα στις 31 Ιανουαρίου του 1902 και σπούδασε κοινωνιολογία στα Πανεπιστήμια της Ουψάλας, της Στοκχόλμης και της Γενεύης. Ήταν διευθύντρια στο Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας(1949-50), καθώς επίσης και στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του ΟΗΕ, (1950-56), πρέσβειρα της Σουηδίας στην Ινδία, τη Βιρμανία και την Κεϋλάνη (1955-61) και ειδική σύμβουλος για θέματα αφοπλισμού στο Υπουργείο Εξωτερικών. Εξελέγη βουλευτής το 1962 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, οπότε ανέλαβε την ηγεσία της επιτροπής της Σουηδίας στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό στη Γενεύη (1962-73). Την περίοδο 1966-73 χρημάτισε υπουργός αρμόδια για θέματα αφοπλισμού και εκκλησιαστικών υποθέσεων. Η Μίρνταλ πέθανε την 1η Φεβρουαρίου του 1986. Για τους αγώνες της για τον πυρηνικό αφοπλισμό, τα δικαιώματα των λαών του Τρίτου Κόσμου και την ισότητα των δύο φύλων τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1982, από κοινού με τον Αλφόνσο Γκαρσία Ρόμπλες από το Μεξικό. Εκτός αυτού, βραβεύτηκε με το Δυτικογερμανικό Βραβείο Ειρήνης το 1970 μαζί με το σύζυγό της Γκούναρ Μίρνταλ, με το Βραβείο Ειρήνης Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1980 και με το Βραβείο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού για τη Διεθνή Κατανόηση (1981). Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης (1982) Βραβείο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού για τη Διεθνή Κατανόηση Βραβείο Ειρήνης Άλμπερτ Αϊνστάιν (1980) Δυτικογερμανικό Βραβείο Ειρήνης Το Παιχνίδι του Αφοπλισμού: Πώς οι ΗΠΑ και η Ρωσία Διευθύνουν την Κούρσα των Εξοπλισμών (1976) Εγκυκλοπαίδεια, Επιστήμη και Ζωή.
Καρολίνα Λακρουά

H Καρολίνα, γαλλ. Caroline Lacroix (13 Μαΐου 1883 - 12 Φεβρουαρίου 1948) από τον Οίκο του Λακρουά ήταν κόρη του επιστάτη της Γαλλικής πρεσβείας στο Βουκουρέστι. Ήταν κοινών ηθών και η νομιμότητα του γάμου της με τον βασιλιά του Βελγίου αμφισβητήθηκε. Έπειτα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά.

 Ήταν κόρη του Ζυλ ντε Λακρουά, θυρωρού της Γαλλικής πρεσβείας στο Βουκουρέστι· άλλη πηγή ανα΄φερει ότι αυτός είχε γεννηθεί εκεί ως το 13ο τέκνο των γονέων του. Η μητέρα της λεγόταν Κατρίν-Ζοζεφίν Σεμπίλ. Στα νιάτα της εργαζόταν σε μπαρ. Μερικές πηγές υποστηρίζουν, ότι ως νέα ήταν κοινών ηθών στο Παρίσι. Έγινε ερωμένη του Αντουάν-Εμμανουήλ Ντυρριέ, πρώην αξιωματικού του Γαλλικού στρατού. Αυτός τη ζούσε με στοιχήματα στον ιππόδορμο, όταν όμως η τύχη του έπαυσε, έγινε σαν μαστωπός, εκδίδοντάν της σε πλούσιους πελάτες. Δραστηριοποιούνταν στο Παλαί Ελυζέ, αλλά συχνά άφηναν χρέη απλήρωτα. Το 1900 ο Λεοπόλδος Β΄, που διέμενε στο Παρίσι, άκουσε για τα θέλγητρά της και ενδιαφέρθηκε γι'αυτήν. Έστειλε μία γυναίκα, που κανόνισε συνάντηση για την άλλη ημέρα. Βρέθηκαν σε ένα απομονωμένο δωμάτιο: ο Λεοπόλδος Β΄ είχε δύο βοηθούς μαζί του και την παρατηρούσε σιωπηλός. Έμεινε ευχαριστημένος και την κάλεσε στην Αυστρία μαζί του. Την επόμενη ημέρα της έστειλε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων και μερικά εσώρουχα, καθώς είχε ενημερωθεί ότι της άρεσαν τα ρούχα. Εκείνη ήταν 16 και ο βασιλιάς 65 ετών. Της έδωσε χρήματα, δώρα, ιδιοκτησίες και τον τίτλο της βαρόνης ντε Βωγκάν. Γι' αυτά επικρίθηκε εκείνη και ο Λεοπόλδος Β΄, που ήταν ήδη αντιδημοφιλής για το Κονγκό, την προσωπική αποικία του. Έπειτα από τον θάνατό του βρέθηκε ότι της είχε δώσει πολυάριθμα ακίνητα, αντικείμενα μεγάλης αξίας, μετοχές στο Κονγκό και άλλες πολύτιμες πηγές εισοδήματος, που την έκαναν εκατομμυριούχο. Τα επόμενα χρόνια η κυβέρνηση του Βελγίου και οι τρεις αποξενωμένες κόρες του προσπαθούσαν να λάβουν κάτι από τον πλούτο αυτόν, καθώς τα έσοδα των πριγκιπισσών διακυμαίνονταν. Παντρεύτηκε πρώτο το 1909 τον Λεοπόλδο Β΄ του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα βασιλιά του Βελγίου στην επιθανάτιο κλίνη του, μόνο με θρησκευτικό γάμο. Όμως μόνο ο πολιτικός γάμος έδινε νομική ισχύ σε έναν γάμο στο Βέλγιο. Ο βασιλιάς 5 ημέρες μετά απεβίωσε. Το 1910 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αντουάν-Εμμανουέλ Ντυρριέ και είχε τέκνα: Λυσιέν-Φιλίπ ντε Λακρουά-Ντυρριέ. Φιλίπ-Ανρί ντε Λακρουά-Ντυρριέ. "Count Boni Suitor of King's Heiress", The Washington Post, 28 March 1913 Hochschild, Adam (1998). King Leopold’s Ghost: A Story of Greed, Terror, and Heroism in Colonial Africa. New York: Mariner Books. p. 221. ISBN 0-330-49233-0. Ewans, Martin (2002). European atrocity, African catastrophe: Leopold II, the Congo Free State and its Aftermath. London: RoutledgeCurzon. p. 220.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αρμενίας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αρμενίας (αρμενικά: Հայաստանի Ազգային Գրադարան) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας της Αρμενίας, που ιδρύθηκε το 1832 στο Γερεβάν, τότε προτεκτοράτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η σημερινή της ονομασία καθιερώθηκε το 1990.

 Η βιβλιοθήκη προσδιορίζεται από τις ερευνητικές της δραστηριότητες και ως εθνικό κέντρο αναφοράς για τον αρμενικό πολιτισμό και τη διατήρησή του, καθώς κατέχει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων στην αρμένικη γλώσσα στον κόσμο. Μερικά από τα παλαιότερα αρμενικά έντυπα αρχεία φυλάσσονται στο τυπογραφικό Μουσείο της, όπως το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στα αρμενικά, που χρονολογείται από το 1512, ο πρώτος χάρτης του 1695 και αντίγραφα της πρώτης εφημερίδας, Azdarar που τυπώθηκαν στην αρμενική κοινότητα του Μάντρας από το 1794 έως το 1796 . Από την 1η Ιανουαρίου 2015, η συλλογή της αριθμούσε σε 6,3 εκατομμύρια βιβλία, καθώς και μια ψηφιακή βιβλιοθήκη. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της, δέχεται ημερησίως 900 επισκέπτες και δανείζει 1,5 χιλιάδες αρχεία ετησίως . Όταν ιδρύθηκε, χρησιμοποίησε μέρος των εγκαταστάσεων του Εθνικού Γυμνασίου Αρρένων και η αρχική της συλλογή ήταν 18.000 τόμων. Το 1925, άλλαξε το όνομά της σε Βιβλιοθήκη Alexander Miasnikian, είχε πάρει το όνομά της από μία προσωπικότητα του Αρμενικού επαναστατικού σοβιετισμού που πέθανε εκείνη τη χρονιά. Με το τέλος της κομμουνιστικής περιόδου, η βιβλιοθήκη ανέκτησε το όνομά της Εθνική Βιβλιοθήκη το 1990 . Από τις 20 Φεβρουαρίου 2017, οι αρμοδιότητες της «Αίθουσας του Αρμενικού Βιβλίου» (Հայաստանի ազգային գրապալատ), θεσμός που ασχολείται για την καταχώριση όλων των αρμενικών εκδόσεων από το άνοιγμά της το 1925 στην (Υπερκαυκασία Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία ), μεταφέρθηκαν στη Βιβλιοθήκη, φέρνοντάς την πιο κοντά στο πρότυπο μιας εθνικής συλλογής, όπου όλα τα εκδοθέντα βιβλία κατατίθενται σύμφωνα με τη νόμιμη κατάθεση (αν και στην Αρμενία η νόμιμη κατάθεση γίνεται εθελοντικά ). Το κεντρικό κτίριο ανεγέρθηκε το 1939 σύμφωνα με σχέδια του αρχιτέκτονα Αλεξάντερ Ταμάνιαν, με χρηματοδότηση της σοβιετικής κυβέρνησης της Αρμενίας και δωρεά των Γκριγκόρ και Καραπέτ Μελκονιάν. Στη συνέχεια ανακαινίστηκε μεταξύ 2008 και 2011 από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Ταυτόχρονα, το Ινστιτούτο Αρχαίων Χειρογράφων, το Ματεναδάν, μετακόμισε στο Ερεβάν. Ήταν βούληση των σοβιετικών αρχών να συγκεντρώσουν τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του αρμενικού λαού στην πρωτεύουσα. Official website Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Αρμενία Γερεβάν