IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
ΦΚ Σαχτιόρ Σολιγκόρσκ

Η ΦΚ Σαχτιόρ Σολιγκόρσκ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα της Λευκορωσίας, με έδρα την πόλη Σολιγκόρσκ. Ιδρύθηκε το 1961. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας. Έδρα της ομάδας είναι το Stroitel Stadium χωρητικότητας 4200 θεατών.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας Πρωταθλήτρια (3): 2005, 2020, 2021, 2022Κύπελλο Λευκορωσίας Κυπελλούχος (3): 2004, 2014, 2019Σούπερ Καπ Λευκορωσίας Κυπελλούχος (1): 2021 Επίσημη ιστοσελίδα FC Shakhtyor at EUFO.DE FC Shakhtyor at Weltfussball.de FC Shakhtyor at Weltfussballarchiv.com Αρχειοθετήθηκε 2012-03-23 στο Wayback Machine. FC Shakhtyor at Football-Lineups.com
Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου του 2008

Η 21η Τελετή Απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου έλαβε χώρα στις 6 Δεκεμβρίου 2008 στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Μεγάλη νικήτρια της βραδιάς αναδείχτηκε η ιταλική ταινία «Gomorra» , επίσημη πρόταση της χώρας της για τα βραβεία Όσκαρ της ίδιας χρονιάς, η οποία αποτελεί μερική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου καταγγελτικών ντοκουμέντων του Ρομπέρτο Σαβιάνο, από τον Ματτέο Γκαρρόνε. Για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο βραβεύτηκε η Βρετανίδα ηθοποιός Τζούντυ Ντεντς.

 Ακολουθούν οι ταινίες που έλαβαν υποψηφιότητα για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας του 2008. Νικήτρια αναδείχτηκε η πρώτη.Gomorrah, Ιταλία Σκηνοθεσία: Ματτέο Γκαρρόνε Σενάριο: Μαουρίτσιο Μπράουτσι, Ούγκο Κίτι, Τζάννι ντι Γκρεγκόριο, Ματτέο Γκαρρόνε, Μάσσιμο Γκαουντιόζο & Ρομπέρτο Σαβιάνο Παραγωγή: Fandango, RAI CinemaIl Divo, Ιταλία Σκηνοθεσία: Πάολο Σορρεντίνο Σενάριο: Πάολο Σορρεντίνο Παραγωγή: Indigofilm, Lucky Red, Parco Film, Babe Films, StudioCanal, Arte France CinémaΑνάμεσα στους Τοίχους, Γαλλία Σκηνοθεσία: Λοράν Καντέ Σενάριο: Λοράν Καντέ, Φρανσουά Μπεγκοντώ, Ρόμπιν Καμπίλλο (μυθιστόρημα: Φρανσουά Μπεγκοντώ) Παραγωγή: Haut et Court, France 2 CinémaHappy-Go-Lucky, Ηνωμένο Βασίλειο Σκηνοθεσία: Μάικ Λη Σενάριο: Μάικ Λη Παραγωγή: Thin Man Films Ltd., Summit Entertainment, Ingenious Film Partners, Film4, UK Film CouncilΤο Ορφανοτροφείο, Ισπανία Σκηνοθεσία: Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα Σενάριο: Σέρχιο Σάντσες Παραγωγή: Rodar y Rodar S.L., Telecinco CinemaVals im Bashir, Ισραήλ Γαλλία Γερμανία Σκηνοθεσία: Αρί Φολμάν Σενάριο: Αρί Φολμάν Παραγωγή: Bridgit Folman Film Gang, Les Films d’Ici, Razor Film Produktion, ARTE France, ITVS International Prix D’ Excellence: Μαγκνταλένα Μπιεντρζίσκα για το σχεδιασμό κοστουμιών - KatyńΑποκάλυψη: Στηβ Μακουίν - HungerΒραβείο Fipresci Κριτικών: Αμπντελατίφ Κεσίς - Το Μυστικό του ΣπόρουPrix Arte Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: Ελένα Τρεστίκοβα - RenéPrix UIP Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους: Ντάρεν Θόρντον - FrankieΒραβείο Συνολικής Προσφοράς στον Κινηματογράφο: Ντέιμ Τζούντι ΝτεντςΒραβείο Έπιτεύγματος στον Παγκόσμιο Κινηματογράφο:Σόρεν Κραγκ-Τζάκομπσεν, Κρίστιαν Λέβρινγκ, Λαρς φον Τρίερ και Τόμας ΒίντερμπεργκΒραβείο Κοινού: Ντέιβιντ Γέιτς & Μάικλ Γκόλντενμπεργκ - Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα Ανακοίνωση των Υποψηφιοτήτων Αρχειοθετήθηκε 2012-03-11 στο Wayback Machine. Ανακοίνωση των Νικητών Αρχειοθετήθηκε 2012-07-28 στο Wayback Machine.
Φίλιπ Ζίνκερναγκελ

Ο Φίλιπ Άκσελ Φρίγκαστ Ζίνκερναγκελ (δανικά: Philip Aksel Frigast Zinckernagel) (γενν. 16 Δεκεμβρίου 1994) είναι Δανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Κλαμπ Μπρυζ.

 Τον Μάρτιο του 2018, ο Ζίνκερναγκελ εντάχθηκε στην ΦΚ Μπόντε/Γκλιμτ από τη Σόνεγιουσκε Φόντμπολτ για 200.000 ευρώ.Σημείωσε 19 γκολ καθώς η Μπόντε/Γκλιμτ κέρδισε τον πρώτο της τίτλο Πρωταθλήματος Νορβηγίας το 2020. Σκόραρε επίσης τρία γκολ στην προκριματική φάση του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2020–21 πριν χάσει από την ΑΚ Μίλαν στον τρίτο προκριματικό γύρο. Την 1η Ιανουαρίου 2021, υπέγραψε συμβόλαιο πεντέμισι ετών με την αγγλική Γουότφορντ. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τη Γουότφορντ στη νίκη με 6–0 εναντίον της Μπρίστολ Σίτι στις 13 Φεβρουαρίου 2021.Στις 7 Αυγούστου 2021, ο Ζίνκερναγκελ υπέγραψε ως δανεικός για μια σεζόν με τη Νότιγχαμ Φόρεστ της Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο σε μια ήττα με 2–1 από την Μπλάκμπερν Ρόβερς στις 18 Αυγούστου 2021. Στις 10 Ιουνίου 2022, η Φόρεστ ανακοίνωσε ότι ο Ζίνκερναγκελ θα επέστρεφε στη Γουότφορντ με τη λήξη του δανεισμού του.Στις 24 Ιουνίου 2022, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Ζίνκερναγκελ με τριετές συμβόλαιο. Ο Ζίνκερναγκελ έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» εθνικές Δανίας Κ18 και Κ20. Μπόντε/Γκλιμτ Πρωτάθλημα Νορβηγίας: 2020Νότιγχαμ Φόρεστ Πλέι οφ Τσάμπιονσιπ: 2022Ατομικές Παίκτης της Χρονιάς στην Eliteserien: 2020 Προφίλ στο transfermarkt.com
Μπαράλ του Μπω

Ο Μπαράλ, γαλλ.: Barral de Baux, (απεβ. το 1268) από τον Οίκο των Μπω (ιταλ.: Μπάλτσο) ήταν υποκόμης της Μασσαλίας και κύριος του Μπω. Ήταν γιος του Ούγου Γ΄ του Μπω, υποκόμη της Μασσαλίας και της Μπαρράλης.

 Ήρθε για να αντιταχθεί στη Σταυροφορία των Αλβιγινών και εισέβαλε στην κομητεία Βεναισέν το 1234 για να υποστηρίξει τον Ραϋμόνδο Ζ΄ της Τουλούζης. Το 1239 ο Μπαράλ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να παντρέψει την κόρη του Καικιλία με τον Γκιγκ Ζ΄, κόμη του Βιενουά, έναν άλλο υποστηρικτή του κόμη της Τουλούζης. Υπό την πίεση του Φίλιππου της Σαβοΐας, ο Μπαράλ αρνήθηκε τον αρραβώνα, λέγοντας ότι είχε συμφωνήσει σε αυτόν μόνο φοβούμενος τη ζωή του. Το 1244 ο Μπαράλ βοήθησε στη διαιτησία της τελευταίας σύγκρουσης μεταξύ της Σαβοΐας και της Προβηγκίας από τη μια πλευρά και του κόμη του Βιεννουά και του Aϋμάρ Γ΄ του Βαλεντινουά από την άλλη. Τον Δεκέμβριο εκείνου του έτους, η Καικιλία παντρεύτηκε τον κόμη της Σαβοΐας, τραβώντας σταθερά το Μπω στις συμμαχίες της Σαβοΐας. Το 1246 ο Μπαράλ ενώθηκε με τον γαμπρό του, κόμη της Σαβοΐας, και την οικογένειά του φέρνοντας έναν στρατό για να σώσει τη Βεατρίκη της Σαβοΐας και την κόρη της Βεατρίκη της Προβηγκίας, η οποία είχε πρόσφατα κληρονομήσει την κομητεία της Προβηγκίας. Αυτές είχαν πολιορκηθεί από άλλους, που προσπαθούσαν να παντρευτούν την κόρη, αλλά η οικογένεια κατάφερε να τη συνοδεύσει με ασφάλεια στον γάμο της. Ο νέος σύζυγος της κόμισσας της Προβηγκίας, ο Κάρολος Α΄, δεν σεβάστηκε τη θέληση του πατέρα της προς την υπόλοιπη οικογένεια, έτσι ο Μπαράλ συμμετείχε στην εξέγερση της Προβηγκίας κατά του Καρόλου Α΄ του Ανζού το 1247, υποστηρίζοντας την οικογένεια τού γαμπρού του, Φιλίππου, στα δικαιώματά της. Αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Κάρολο Α΄ τον Ιούνιο του 1251, έγινε υποστηρικτής του Καρόλου Α΄ τον Οκτώβριο, και βοήθησε στην καταστολή της εξέγερσης το 1262 Το 1255 ο Μπαράλ κλήθηκε και πάλι να μεσολαβήσει στις διαμάχες μεταξύ του Φιλίππου της Σαβοΐας και της συμμαχίας Βαλεντινουά-Βιεννουά. Για την υποστήριξή του στον Κάρολο Α΄, έγινε Μέγας Δικαστής της Σικελίας και απεβίωσε το 1268. Τον διαδέχθηκε ως κύριος του Μπω ο γιος του Βερτράνδος Β΄. Νυμφεύτηκε τη Σίβυλλα του Αντούζ (απεβ. μετά τις 9 Ιουνίου 1279), την κόρη της Κωνσταντίας της Τουλούζης και του Πιέρ Μπερμόν (Bermond), κυρίου του Αντούζ (Anduze). Ο Μπαράλ και η Σίβυλλα είχαν πέντε παιδιά: Ούγος (απεβ. π. 1251). Bερτράνδος Β΄ (απεβ. 1304 ή 1305), κόμης του Aβελλίνo και κύριος του Μπω. Νυμφεύτηκε: 1. π. 1244 τη Φιλίππα (απεβ. μετά το 1263), κόρη του Aϋμάρ Γ΄, κόμη του Βαλεντινουά, 2. πριν από τις 20 Απριλίου 1277 τη Φιλίππη (απεβ. π. 1283), κόρη του Aϋμάρ Γ΄, κόμη του Βαλεντινουά, και 3. την Aγάθη του Μεβουγιόν, κυρία του Καρόμπ. Μαρκησία (απεβ. π. 1279), παντρεύτηκε π. 1256 τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Ροντέζ (απεβ. 1304) Καικιλία, η επονομαζόμενη "Passerose" (απεβ. 1275), παντρεύτηκε το 1244 τον Aμεδαίο Δ΄ κόμη της Σαβοΐας. Μαργαρίτα. Cox, Eugene L (1974). The Eagles of Savoy. Princeton, NJ.: Princeton University Press. ISBN 0691052166. Runciman, Steven (1958). The Sicilian Vespers: A History of the Mediterranean World in the Later Thirteenth Century. London: Cambridge University Press. σελίδες 74–76.
1-υδραζεπίνη

Η (1-υδρ)αζεπίνη [αγγλικά (1H-)azepine] είναι ακόρεστη ετεροκυκλική οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C6H7N, η οποία δομικά αποτελείται από έναν επταμελή δακτύλιο, που περιέχει ένα άτομο αζώτου, έξι (6) άτομα άνθρακα και τρεις (3) διπλούς δεσμούς στις θέσεις #2, #4 και #6. Ακριβέστερα, πρόκειται για ετεροκυκλική δευτεροταγή αμίνη. Ο όρος «αζεπίνη» επεκτείνεται και σε δύο (2) άλλες «μητρικές» ισομερείς αζεπίνες, αλλά και σε διάφορες «θυγατρικές» ενώσεις που περιέχουν έναν τουλάχιστο αζεπινικό δακτύλιο.

 Η σύνθεση της 1-υδραζεπίνης μπορεί να επιτευχθεί με αποσύνθεση του 1-αζεπινοκαρβοξυλικού οξέος Αυτό το τελευταίο (το 1-αζεπινοκαρβοξυλικό οξύ) μπορεί να παραχθεί, με τη σειρά του, από την αντίδραση Μπούχνερ (Buchner reaction) μεταξύ βενζολίου (PhH) και ενός αζιδομεθανικού εστέρα (N3CO2R), που οδηγεί σε ενδιάμεση επέκταση του εξαμελούς βενζολικού δακτυλίου στον επταμελή αζεπινικό: Η 1-υδραζεπίνη βρίσκεται σε χημική ισορροπία με την ισομερή της βενζαζιριδίνη: Το κατιόν της 1-υδραζεπίνης είναι ετεροαρωματικό χημικό είδος, γιατί είναι ένα επίπεδο συζυγιακό κυκλικό σύστημα με 6π ηλεκτρόνια: Σημειώστε ότι το 6 ικανοποιεί τον κανόνα Ηuckel για την αρωματικότητα [δηλαδή (2n+2)π ηλεκτρόνια], αν τεθεί n = 2, ενώ η ίδια η 1-υδραζεπίνη «γλυτώνει» την αντιαρωματικότητα, επειδή το μόριό της δεν είναι ολόκληρο επίπεδο. Αν ήταν ολόκληρη ομοεπίπεδη, μαζί με μονήρες ζεύγος του ατόμου του αζώτου της, θα είχε 8π ηλεκτρόνια, δηλαδή θα ικανοποιούσε τον κανόνα Ηuckel για την αντιαρωματικότητα» [δηλαδή (2n)π ηλεκτρόνια], με n = 4. Παρόλα αυτά, η 1-υδραζεπίνη είναι ασταθής σε θερμοκρασία δωματίου (δηλαδή σε θερμοκρασία 20°C και υπό πίεση 1 atm) και γι' αυτό ισομερειώνεται με μετάθεση στη σταθερότερη ταυτομερή της 3-υδραζεπίνη: Το σημείο της ταυτομερούς ισορροπίας μπορεί να μεταβληθεί, ανάλογα με τις οξεοβασικές συνθήκες. Επομένως, όταν το ταυτομερές μείγμα βρεθεί σε αρκετά αλκαλικές συνθήκες ώστε να αποσπαστεί υδρογονοκατιόν (H+), σχηματίζεται το κατιόν της 1H-αζεπίνης, γιατί ως αρωματικό είναι πολύ σταθερότερο. 2-υδραζεπίνη 3-υδραζεπίνη Αζεπάνιο Βενζαζεπίνη Διαζεπίνη Οξεπίνιο Βορεπίνιο
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 10

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-10 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Κατασκευάστηκε μαζί με το LC-9 για την πραγματοποίηση των δοκιμαστικών εκτοξεύσεων πυραύλων τύπου Navaho και ήταν σε λειτουργία για λίγα χρόνια στο τέλος της δεκαετίας του 1950. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την εκτόξευση πυραύλων Alpha Draco και Jason πυρηνικής έρευνας της ατμόσφαιρας.

 Το συγκρότημα αυτό κατασκευάστηκε το 1956 από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία για την δοκιμαστική εκτόξευση του πειραματικού πυραύλου Navaho. Το πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 1946 και είχε ως στόχο την εξέλιξη ενός διηπειρωτικού πυραύλου. Η χρήση του συγκροτήματος 10 ανακοινώθηκε επίσημα στις 29 Ιουνίου 1956. Η πρώτη εκτόξευση πυραύλου Navaho πραγματοποιήθηκε στις 12 Αυγούστου 1957. Ο πύραυλος εκτροχιάστηκε αμέσως μετά από την απογείωση και έπεσε στον Ατλαντικό ωκεανό. Τα επόμενα χρόνια η χρήση του συγκροτήματος περιορίστηκε σε ασκήσεις λειτουργίας του πυραύλου, ώσπου το συγκρότημα έκλεισε το 1958 λόγω αποτυχιών και αλλεπάλληλων αναβολών του όλου προγράμματος. Μετά το τέλος του προγράμματος Navaho, το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε για εκτοξεύσεις πυραύλων τύπου Jason πυρηνικής έρευνας. Ο πύραυλος Jason είχε πέντε βαθμίδες και έφτανε μέχρι τα 800 χλμ. ύψος στα πλαίσια του ατομικού προγράμματος Operation Argus. Σκοπός του προγράμματος ήταν η έκρηξη ατομικής βόμβας σε μεγάλο ύψος στην ατμόσφαιρα και η παρατήρηση των αποτελεσμάτων της έκρηξης αυτής. Τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1958 πραγματοποιήθηκαν συνολικά έξι επιτυχείς εκτοξεύσεις πυραύλων του τύπου αυτού. Στην συνέχεια το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση τριών πυραύλων τύπου Alpha Draco το 1959. Κατασκευαστής των πυραύλων τύπου Alpha Draco ήταν η McDonnell. Αποτελούντο από δύο βαθμίδες στερεών καυσίμων και ένα σώμα επαναφοράς στην Γη από ύψος 30 χιλιομέτρων, το οποίο ήταν ικανό χωρίς βοηθητικούς προωθητικούς πυραύλους να διανύσει 400 χιλιόμετρα από το σημείο εκτόξευσής του. Συνολικά εκτοξεύθηκαν τρεις πύραυλοι Alpha Draco από το σύμπλεγμα 10. Η τελευταία εκτόξευση έγινε στις 27 Απριλίου 1959. Τελικά, το συγκρότημα απενεργοποιήθηκε το 1959 και οι εγκαταστάσεις αποσυναρμολογήθηκαν για να δώσουν την θέση τους στις εγκαταστάσεις εκτόξευσης διηπειρωτικών πυραύλων τύπου Minuteman. Το συγκρότημα LC-10 ήταν αντίγραφο του LC-9. LC-10 bei Astronautix LC-10 auf den Seiten der Canaveral Air Force Station Virtual Tour
Εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (2010)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στις 3 Οκτωβρίου 2010, στο πλαίσιο των γενικών εκλογών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ο Μίλοραντ Ντόντικ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές.

 Ο απερχόμενος πρωθυπουργός, Μίλοραντ Ντόντικ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές συγκεντρώνοντας τις περισσότερες ψήφους (319.615, ποσοστό 50,52%). Εξελέγησαν επίσης και 2 αντιπρόεδροι, ο Μουσουλμάνος Ένες Σουλικάνοβιτς και ο Κροάτης Εμίλ Βλάικι.
Επιχειροτονία

Η Επιχειροτονία συναντάται στο Αττικό δίκαιο με διπλή σημασία είτε ως επιχειροτονία των νόμων στις αρχές του έτους του Αττικού ημερολογίου (15 Ιουλ. - 15 Αυγ.) κατά τον μήνα Εκατομβαιώνα για την επικύρωση των ισχυόντων νόμων με δυνατότητα πρότασης μεταβολής μερικών εξ αυτών που στη συνέχεια παραπεμπόταν στους νομοθέτες είτε κατά τη διαδικασία της πρώτης (κυρίας) εκκλησίας (γενική του λαού συνέλευση) κάθε πρυτανείας.

 Καθένας μπορούσε να κατηγορήσει (προβάλλεσθαι) οποιονδήποτε από τους άρχοντες όταν προτείνονταν η ερώτηση: εἰ δ ο κ ε ῖ κ α λ ῶ ς ἂ ρ χ ε ι ν ἕ κ α σ τ ο ς (:εάν νομίζεται ότι σωστά εξουσιάζει ο καθένας). Η εκκλησία τότε αποφάσιζε δια χειροτονίας, η οποία λέγονταν επιχειροτονία και αν έκανε δεκτή την κατηγορία ο άρχων επαύετο από τα καθήκοντά του και παραπεμπόταν στο ηλιαστικό δικαστήριο. Κατά την ενδεκάτη ημέρα της πρώτης πρυτανείας, στη συνέλευση της εκκλησίας του δήμου, αφού ο κήρυκας έκανε τις καθιερωμένες ευχές, γίνονταν η επιχειροτονία των νόμων. Πρώτοι οι νόμοι που αφορούσαν στη βουλή, έπειτα εκείνοι που αφορούν στις δημόσιες υποθέσεις (κοινά), στη συνέχεια όσοι αφορούσαν στους εννέα άρχοντες. Λεξικό Σούδα Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία Δίων Κάσσιος Πλάτων, Νόμοι Υπερείδης, Fragmenta Οι εννέα άρχοντες
Πιερ-Σιμόν ντε Λαπλάς

Ο Πιερ Σιμόν Λαπλάς FRS (Pierre-Simon Laplace, 23 Μαρτίου 1749 – 5 Μαρτίου 1827) ήταν Γάλλος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος. Οι μελέτες του πάνω στη μηχανική του αστρονομικού συστήματος έδωσαν τεράστια ώθηση στην έρευνα του διαστήματος.

 Γεννήθηκε το 1749 στο Μπωμόν-αν-Ωζ (Beaumont-en-Auge), στη στρατιωτική σχολή του οποίου σπούδασε με τη βοήθεια των συμπατριωτών του, επειδή προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Σε ηλικία 18 ετών (1767) διορίστηκε καθηγητής των μαθηματικών στη στρατιωτική σχολή του Παρισιού. Άρχισε από τότε να ασχολείται πολύ σοβαρά με την έρευνα και το 1773 παρουσίασε πρότυπη μαθηματική εργασία επί διαφορικού λογισμού. Τότε έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Γαλλίας και πρόεδρος της επιτροπής οργάνωσης του Πολυτεχνείου. Εκλέχθηκε γερουσιαστής και αργότερα έφτασε μέχρι το αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών. Το 1804 έλαβε τον τίτλο του κόμητα και το 1817 τον τίτλο του μαρκήσιου, μετά από την αποκατάσταση των Βουρβόνων. Πέθανε το 1827.Συνέγραψε σειρά έργων που εξέδωσε αργότερα η γαλλική κυβέρνηση σε επτά τόμους και στη συνέχεια και η Ακαδημία των Επιστημών. Εξέτασε πολλά θέματα που προβλημάτιζαν την εποχή του πάνω στην Ουράνια μηχανική . Την ελλειπτική κίνηση των πλανητών, τις κινήσεις της Σελήνης, το σχήμα της Γης, τη μέθοδο για να βρεθεί η απόσταση του Ήλιου, τις τροχιές των πλανητών Δία και Κρόνου κλπ. Η θεωρία του για την κοσμογονία εκτίθεται μέσα από το έργο του «Έκθεση του συστήματος του κόσμου» που εξέδωσε το 1796. Σημειώνεται πως το έργο αυτό επανεκδόθηκε το 1824 μαζί με την «Ιστορία της Αστρονομίας».Είναι επίσης αυτός που επινόησε την περίφημη εξίσωση Λαπλάς. Αν και ο μετασχηματισμός Λαπλάς ονομάζεται προς τιμή του Λαπλάς (διότι χρησιμοποίησε το μετασχηματισμό στην εργασία του για τη θεωρία πιθανοτήτων), ο μετασχηματισμός αυτός ανακαλύφθηκε αρχικά από τον Ελβετό μαθηματικό Λέοναρντ Όιλερ. Ο μετασχηματισμός Λαπλάς εμφανίζεται σε όλους τους κλάδους της μαθηματικής φυσικής. Επίσης μεγάλη ήταν η συνεισφορά του στην αναλυτική θεωρία των πιθανοτήτων. Ακόμη, μια άλλη συνεισφορά του Λαπλάς, αγγίζοντας τον τομέα της Στατιστικής Φυσικής, ήταν ο «Δαίμονα του Λαπλάς». Η βασική ιδέα ήταν πως αφορούσε έναν υποθετικό δαίμονα που, αν γνώριζε την ακριβή θέση του κάθε ατόμου στο Σύμπαν, τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους νόμους του Νεύτωνα για να αποκαλύψει όλη την πορεία των κοσμικών γεγονότων, του παρελθόντος και του παρόντος: Αν θεωρηθεί για μια στιγμή ότι υπάρχει μια νοημοσύνη ικανή να κατανοήσει όλες τις δυνάμεις που κινητοποιούν τη φύση, καθώς και την αντίστοιχη κατάσταση των όντων που τη συνθέτουν, θα περιέκλειε στον ίδιο μαθηματικό τύπο τις κινήσεις των μεγαλύτερων ατόμων. Αφού γι αυτήν τίποτα δε θα ήταν αβέβαιο, το μέλλον, όπως ακριβώς και το παρελθόν, θα φάνταζε στα μάτια της ως παρόν. Ο μετασχηματισμός Λαπλάς, Wolfram Mathworld (Αγγλικά) Η εξίσωση του Λαπλάς, Wolfram Mathworld (Αγγλικά) Περισσότερα για την εξίσωση του Λαπλάς και η σχέση της με την εξίσωση του Πουασόν, HyperPhysics (Αγγλικά) Ο τελεστής του Λαπλάς, Wolfram Mathworld (Αγγλικά)
Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου

Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου είναι νωπογραφία από τον Ιταλό ζωγράφο της Ακμής της Αναγέννησης Ραφαήλ. ΦΙλοτεχνήθηκε το 1514 ως τμήμα της διακόσμησης των τεσσάρων Αιθουσών του Ραφαήλ (Stanze di Raffaello), όπως είναι τώρα γνωστές. Ήταν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του πάπα στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

 Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα του Ηλιόδωρου, όπως ονομάζεται το δωμάτιο από μία άλλη τοιχγραφία του, την Εκδίωξη του Ηλιοδώρου από τον Ναό. Στη νωπογραφία παριστάνεται πώς ο Άγιος Πέτρος ελευθερώθηκε από τη φυλακή του Ηρώδη από έναν Άγγελο, όπως περιγράφουν οι Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. 12. Η θέση του έργου είναι επάνω και γύρω από ένα παράθυρο του τοίχου. Το έργο δείχνει τρεις σκηνές, συμμετρικά τοποθετημένες. Στο κέντρο ο Άγγελος ξυπνά τον Πέτρο· στη δεξιά σκηνή ο Άγγελος τον οδηγεί να περάσει από τους κοιμισμένους φρουρούς. Στην αριστερή πλευρά ένας φύλακας παρατήρησε το φως του Αγγέλου και ξυπνά έναν άλλον φρουρό, δείχνοντας προς το - με θαυμαστό τρόπο - ακτινοβόλο κελί. Αυτό προσθέτει δραματικά στοιχεία στην έξοδο του Πέτρου. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που είναι ζωγραφισμένα (σκάλες, κ.ά.), αν και δείχνουν αληθινά, είναι προσποιητά. Arnold NESSELRATH "RAPHAEL ET PINTURICCHIO" Louvre éditions page 177 The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work
Άγιοι Πάντες Νάξου

Οι Άγιοι Πάντες είναι οικισμός στην δυτική πεδινή Νάξο κοντά στον παράλιο οικισμό του Μάραγκα σε υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 25 μέτρα και έχει 103 κατοίκους (απογραφη 2011).

 Το 2001, στην απογραφή ο οικισμός αναγνωρίζεται και προσαρτάται στο Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου Αρσενίου του δήμου Νάξου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Νάξου και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγία Άννα ( 176 κ.), Άγιο Αρσένιο ( 717 κ.), Άγιο Προκόπιο ( 96 κ.), Μάραγκα ( 73 κ.), Μαστοράκη ( 5 κ.) και Στελίδα ( 157 κ.) την Δημοτική Κοινότητα Αγίου Αρσενίου ( 1327 κ.). Η δ.κ. Αγίου Αρσενίου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Στέφανος Κωνσταντινίδης

Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης (1905) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και στη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας του υπήρξε παίκτης της ΑΕΚ. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Πίκολο».

 Γεννήθηκε το 1905 στην Έδεσσα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον τοπικό Μέγα Αλέξανδρο και το 1926 πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Το 1928 πήγε στο Γουδί και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην ΑΕΚ, με τη φανέλα της οποίας έκλεισε την καριέρα του το 1934. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1929, στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Β' Ιταλίας, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Συνολικά αγωνίστηκε 6 φορές με τη γαλανόλευκη φανέλα την περίοδο 1929 ως 1932. Κύπελλο Ελλάδας: 1931-32 Η Ιστορία της ΑΕΚ , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση Αθήνα 2001 Το επίσημο site της ερασιτεχνικής ΑΕΚ Αλμανάκ Περιοδικό Εικόνες, 1991
MasterChef

Το MasterChef είναι ριάλιτι μαγειρικής, το οποίο ξεκίνησε από την Βρετανία τον Ιούλιο του 1990 με δημιουργό τον Φρανκ Ρόνταμ. Το παιχνίδι επέστρεψε και ενημερώθηκε από το BBC τον Φεβρουάριο του 2005 από τους εκτελεστικούς παραγωγούς Φρανκ Ρόνταμ και Τζον Σίλβερ μαζί με την παραγωγό Κάρεν Ρος. Το ριάλιτι πωλείται σε διεθνές επίπεδο από την εταιρεία Endemol Shine Group. Η πρώτη μη βρετανική έκδοση του τηλεπαιχνιδιού ήταν η αυστραλιανή έκδοση, το 2009. Για την ελληνική έκδοση, βλέπε MasterChef Greece.

 Το τηλεπαιχνίδι εξάγεται σε όλο το κόσμο με το ίδιο λογότυπο (ωστόσο υπάρχουν παραλλαγές στον τίτλο αρκετών εκδόσεων, με την λέξη MasterChef να μεταφράζεται ή να μεταγράφεται στο αλφάβητο της γλώσσας της χώρας στην οποία προβάλλεται). Παράγεται σε πάνω από 40 χώρες και προβάλλεται σε πάνω από 200 επικράτειες. Το τηλεπαιχνίδι προβάλλεται σε τέσσερις κύριες μορφές: το κύριο MasterChef, την έκδοση για επαγγελματίες μάγειρες (MasterChef: The Professionals), την έκδοση για διασημότητες (Celebrity MasterChef) και την έκδοση για παιδιά (Junior MasterChef), η οποία έχει προσαρμοστεί κατάλληλα για τα παιδιά και ξεκίνησε να προβάλλεται στην Βρετανία το 1994. Τα τελευταία χρόνια διάφορα κανάλια από διάφορες χώρες έχουν δημιουργήσει δικές τους εκδόσεις του Junior MasterChef. Εκτός από τις παραπάνω μορφές, το 2012 η Αυστραλία δημιούργησε την πέμπτη μορφή του παιχνιδιού, MasterChef All-Stars, όπου πρώην διαγωνιζόμενοι μαγειρεύουν ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα για φιλανθρωπίες. Το 2018, η Ουκρανία δημιούργησε την εφηβική έκδοση MasterChef Teens. Το 2019, η Βραζιλία δημιούργησε, μια νέα μορφή της εκπομπής, με τίτλο MasterChef: Para Tudo (MasterChef: Σταματήστε τα Πάντα), μια εκπομπή με συνεντεύξεις από κριτές και πρώην διαγωνιζόμενους, συνταγές και μιμίδια, την οποία παρουσίαζε η Άνα Πάουλα Παντράο. Στη Βραζιλία, η έκδοση των επίλεκτων παικτών (All-Stars) ονομάστηκε MasterChef: A Revanche (MasterChef: Η Ρεβάνς), η οποία έκανε πρεμιέρα το 2019 και εκεί συμμετέχουν πρώην συμμετέχοντες οι οποίοι δεν κέρδισαν τον διαγωνισμό νωρίτερα. Το αυστραλιανό MasterChef είναι η δημοφιλέστερη τηλεοπτική σειρά στην Αυστραλία. Ο τελικός του δεύτερου κύκλου κατέγραψε το τρίτο μεγαλύτερο αριθμό τηλεθεατών στην ιστορία της αυστραλιανής τηλεόρασης. Το MasterChef Αυστραλίας κέρδισε το βραβείο του δημοφιλέστερου τηλεοπτικού προγράμματος στα βραβεία Λότζι 2010. Το 2018, η εταιρεία ανάπτυξης παιχνιδιών για κινητά Animoca εξασφάλισε τα δικαιώματα του τίτλου MasterChef. Σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τον τίτλο για να δημιουργήσει παιχνίδια βασισμένα στο επιτυχημένο τηλεοπτικό πρόγραμμα.
Λύχνος

Ο λύχνος (επιστημονική ονομασία: Uranoscopus scaber) είναι είδος ψαριού των υποτροπικών θαλάσσιων υδάτων. Το σώμα του είναι προσαρμοσμένο ώστε να ζει στον πυθμένα και είναι ένα από τα λίγα ψάρια τα οποία μπορούν να παράγουν βιοηλεκτρισμό.

 Ο λύχνος είναι διαδεδομένος στις ακτές του Ατλαντικού στην Ευρώπη και Αφρική και είναι πολύ κοινός στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα και σπανιότερο στον Βισκαϊκό κόλπο. Ζει σε αμμώδεις ή λασπώδεις πυθμένες πλούσιους σε ιζήματα στο άνω τμήμα της ηπειρωτική υφαλοκρηπίδας, σε βάθος από 14 μέχρι 400 μέτρα. Δεν είναι οικονομικά σημαντικό ψάρι και συχνά αποτελεί παραπίπτον αλίευμα. Όπως συμβαίνει και με άλλα είδη της ίδιας οικογένειας, το σώμα του είναι κάπως επίπεδο κοιλιακά και δεν έχει νηκτική κύστη. Φτάνει σε μήκος τα 35 εκατοστά, αλλά συνήθως έχει μήκος ανάμεσα σε 20 και 30 εκατοστά. Το κεφάλι και τα σαγόνια του είναι στραμμένα προς τα πάνω και έχει πολύ μεγάλα μάτια και στόμα. Το σώμα του έχει καφέ χρώμα και μπορεί να έχει πολυάριθμες ανοιχτόχρωμες κηλίδες, ενώ η κοιλιά έχει πιο ανοιχτό χρώμα. Ζουν περίπου 5 με 6 χρόνια και τα θηλυκά έχουν μεγαλύτερο μέγεθος από τα αρσενικά. Οι λύχνοι κυνηγούν με στήνοντας ενέδρες. Παραμένουν θαμμένοι κάτω από την άμμο και μόνο τα μάτια εξέχουν. Έχει μεγάλο στόμα και μια μικρή λωρίδα δέρματος εξέχει από την κάτω σιαγόνα την οποία κινεί γρήγορα ώστε να δράσει ως δόλωμα για τη λεία. Όταν το θήραμα πλησιάζει, ο λύχνος πετάγεται προς αυτό χρησιμοποιώντας την ειδικά προσαρμοσμένη σπονδυλική στήλη του και σε λιγότερο από 30 χιλιοστά του δευτερολέπτου καταπίνει τη λεία του. Τρέφεται κυρίως με γόνο και μικρότερα ψάρια, όπως γωβιούς, μαρίδες και μικρά καρκινοειδή, αλλά τρώει επίσης μαλάκια, εχινόδερμα, δακτυλιοσκώληκες, φύκια και άλλα φυτά. Αναπαράγονται ανάμεσα στον Απρίλιο και τον Σεπτέμβριο, ανάλογα με την περιοχή και παράγουν πελαγικά αυγά, διαμέτρου περίπου 2 χιλιοστών. Μετά την εκκόλαψη, οι νύμφες και νεαρά παραμένουν πελαγικά. Τα αρσενικά είναι ελαφρώς περισσότερα από τα θηλυκά, αλλά αυτό ποικίλει ανάλογα με την περιοχή. Όλα τα είδη του γένους Ουρανοσκόπος, μαζί με αυτά του είδους Αστροσκόπος, έχουν αναπτύξει ηλεκτρικά όργανα, αλλά δεν έχουν όργανα δέκτες. Αυτά αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα και είναι τα μόνα γένη Περκόμορφων τα οποία έχουν όργανα που παράγουν ηλεκτρικές εκκενώσεις. Οι εκκενώσεις αυτές παράγονται όταν τρέφονται και όταν παρενοχλείται. Οι εκκενώσεις παράγονται από τους ηχητικούς μύες.
Ήμουν κι' εγώ εκεί (σειρά βιβλίων)

Το Ήμουν κι' εγώ εκεί ήταν σειρά βιβλίων που κυκλοφορούσε κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970 στην Ελλάδα και απευθυνόταν κυρίως στο νεανικό κοινό της εποχής. Συγγραφέας των βιβλίων ήταν η Γεωργία Ταρσούλη. Τα βιβλία διανέμονταν ως προσφορά της εταιρίας ΒΙΑΝΙΛ Α.Ε., μέσω του απορρυπαντικού ROL και η διανομή τους ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1964. Τα βιβλία ήταν χαρτόδετα 40-45 σελίδων με πλούσια εικονογράφηση.

 Ο Άλκης, ο κεντρικός ήρωας των βιβλίων εξαιτίας πειραμάτων του θείου του, ο οποίος ήταν αρχαιολόγος και ειδικός στην ραδιοχρονολόγηση μεταφερόταν στο παρελθόν, όπου ζούσε από κοντά σημαντικές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Μέσα από τις περιπέτειες του Άλκη οι αναγνώστες έρχονταν σε επαφή με την ιστορία και συνέλεγαν σημαντικές πληροφορίες για ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. Πολλά παιδιά έζησαν με τον νεαρό ήρωα τις περιπέτειές του σε αρχαίες χώρες και άλλους πολιτισμούς: στην Αίγυπτο, στην Κρήτη του Μίνωα, στη χώρα των Αζτέκων, στη Βαβυλώνα, στο Βυζάντιο, με τους Ούννους του Αττίλα... Βιβλία πρωτοποριακά για την εποχή τους, εξαιρετικά επιμελημένα, πολύχρωμα εικονογραφημένα, έμαθαν τα παιδιά να αγαπούν την ιστορία, μέσα από την πληθώρα πολιτισμικών στοιχείων που διανθίζουν τις περιπέτειες του Άλκη. Τα βιβλία της σειράς ήταν: 1. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Αίγυπτος, η χώρα των Φαραώ, Βιανίλ, Αθήνα 1964 2. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Κρήτη, στα χρόνια του Μίνωος 3. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Στη χώρα των Αζτέκων 4. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Με τους Ούννους του Αττίλα 5. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Στην Αρχαία Βαβυλώνα 6. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Στο Βυζάντιο στα χρόνια του Ηράκλειου, Μέρος Α' 7. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Στο Βυζάντιο στα χρόνια του Ηράκλειου, Μέρος Β΄ 8. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Με τις στρατιές του Αννίβα 9. Ήμουν κι' εγώ εκεί. Στη Ρώμη του Νέρωνα (είχε ανακοινωθεί, αλλά δεν εκδόθηκε ποτέ) Ο συγγραφέας Τεύκρος Μιχαηλίδης ανέφερε σε συνέντευξη του πως η σειρά του άσκησε σημαντική επιρροή, κάτι που πέρασε στο έργο του.
Βιλελμίνη Μαρία της Δανίας

Η Βιλελμίνη Μαρία (δανικά: Vilhelmine Marie af Danmark, 18 Ιανουαρίου 1808 - 30 Μαΐου 1891) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν κόρη του Βασιλιά της Δανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα διαδόχου της Δανίας και μετά δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ και της Μαρίας, κόρης του Καρόλου της Έσσης-Κάσσελ. Ο πρώτος της γάμος με τον Διάδοχο της Δανίας έληξε με διαζύγιο το 1837. Τον επόμενο χρόνο η Βιλελμίνη Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Κάρολο. Το 1848 ο πρώην σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Δανίας και απεβίωσε το 1863. Το 1878 απεβίωσε ο Κάρολος και το 1891 η Βιλελμίνη Μαρία σε ηλικία 83 ετών. Παντρεύτηκε πρώτα τον 1828 τον Φρειδερίκο, Πρίγκιπα Διάδοχο της Δανίας. Χώρισαν το 1834 και διαζεύχθηκαν επίσημα το 1837. Το 1838 η Βιλελμίνη Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Κάρολο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ. Δεν απέκτησε απογόνους και από τους δύο γάμους. Princess Vilhelmine at the website of the Royal Danish Collection at Rosenborg Castle Profile (in Danish)
Κασπάρ Γκαραμπετιάν

Ο Κασπάρ Γκαραμπετιάν ή Καραμπετιάν (αρμενικά: Գասպար Կարապետյան, Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 1948) είναι Έλληνας ακτιβιστής αρμενικής καταγωγής. Κατέχει τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Αρμενικής Ομοσπονδίας για την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία (EAFJD).

 Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα από οικογένεια Αρμενίων. Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο του Νέου Κόσμου, συνέχισε τις σπουδές του στο κολλέγιο Νισάν Παλατζιάν στη Βηρυτό. Φοίτησε επίσης στο Τμήμα Ευρωπαϊκής Ιστορίας και Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδος. 1967 - 1996 Διευθυντής Τμήματος Εισαγωγών, Εξαγωγών και Δημοσίων Σχέσεων σε εταιρεία εμπορίας τεχνολογίας στην Αθήνα. 1976 - 1983 Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου της Αρμενικής Νεολαίας Ελλάδος. 1996 - 2007 Πρόεδρος της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας της Ελλάδος. 1998 - 2007 Μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδος. 1992 – 1996, 2011 Πρόεδρος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδος. 2004 - 2010 Υπεύθυνος της Επιτροπής που επιβλέπει την εφαρμογή των Προγραμμάτων της Αναπτυξιακής Βοήθειας στην Αρμενία μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας. 2003 - 2011 Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Αρμενικής Ομοσπονδίας για την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία (EAFJD). 2012 - Σήμερα Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αρμενικής Ομοσπονδίας για την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία (EAFJD). Ο Κασπάρ Γκαραμπετιάν έχει εκλεγεί αρκετές φορές μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδος. Έχει δημοσιεύσει ποικίλα άρθρα στην ημερήσια αρμενική εφημερίδα «Αζάντ Ορ» Είναι συγγραφέας ιστορικών μελετών στην εφημερίδα «Το Βήμα» και στο ελληνο-αρμενικό περιοδικό «Αρμενικά». 2005 Απονέμεται με την διάκριση μεταξύ των τιμηθέντων της πόλης Νοβεμπεριάν της Αρμενίας. 2014 Βραβεύεται με το παράσημο Βατσαγκάν Βαρεπάστ από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Αρτσάχ. 2014 Βραβεύεται με το παράσημο Μιχιτάρ Γκος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αρμενίας. 2014 Απονέμεται με δίπλωμα από τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Αρμενίας. 2018 Βραβεύεται με το παράσημο Μεσρόπ Μαστότς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Αρτσάχ.
Resident Evil 2

Το Resident Evil 2, γνωστό στην Ιαπωνία ως Biohazard 2 (ιαπωνικά: バイオハザード2, Χέπμπορν: Baiohazādo Tsū) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Capcom το 1998 για PlayStation, Microsoft Windows, Nintendo 64, Nintendo GameCube, Sega Dreamcast, PlayStation Network και μια έκδοση για το Sega Saturn. Πρόκειται την δεύτερη προσθήκη στη σειρά Resident Evil της οποίας η ιστορία εξελίσσεται δύο μήνες μετά από τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού Resident Evil. Στις 25 Ιανουαρίου του 2019 κυκλοφόρησε το remake του παιχνιδιού με τον ίδιο τίτλο, για το PlayStation 4, το Xbox One και τα Windows.

 Το βιντεοπαιχνίδι διαδραματίζεται στην πόλη Racoon City, μία αμερικανική κοινωνία της οποίας οι κάτοικοι έχουν μεταμορφωθεί σε ζόμπι από τον T-virus, ένα βιολογικό όπλο που αναπτύχθηκε από την φαρμακευτική εταιρεία Umbrella. Κατά τη διάρκεια της φυγής τους από την πόλη και μερικούς μήνες μετά τα γεγονότα του πρώτου Resident Evil, οι δύο πρωταγωνιστές του παιχνιδιού, Leon S. Kennedy (ένας νεαρός αστυνομικός που πηγαίνει στην Racoon City για να αναλάβει καθήκοντα ως αστυνομικός χωρίς να γνωρίζει τι συμβαίνει) και Clare Redfield, (μια νεαρή φοιτήτρια που επίσης πηγαίνει στην Racoon City για να αναζητήσει τον αδερφό της, Chris Redfield) συναντούν άλλους επιζώντες και αντιμετωπίζουν τον William Birkin, τον μεταλλαγμένο δημιουργό του G-virus. Ο τρόπος του παιχνιδιού εστιάζει την εξερεύνηση, την επίλυση γρίφων και τη μάχη, και περιλαμβάνει τυπικά στοιχεία τρόμου, όπως τον περιορισμένο αριθμό των saves και των πυρομαχικών. Η βασική διαφορά του Resident Evil 2 από τον προκάτοχό του είναι το λεγόμενο "Zapping System", το οποίο προσφέρει στον παίκτη μοναδικά storylines και εμπόδια. Τη σκηνοθεσία του παιχνιδιού ανέλαβε ο Χιντέκι Καμίγια, την παραγωγή ο Σίντζι Μικάμι —σκηνοθέτης του πρώτου Resident Evil— και την ανάπτυξη μία ομάδα αποτελούμενη από 40-50 άτομα, στη διάρκεια 21 μηνών. Η αρχική εκδοχή του παιχνιδιού, η οποία αποκαλείται Resident Evil 1.5, διέφερε σημαντικά από το τελικό προϊόν, και κόπηκε από την ανάπτυξη στο στάδιο 60-80 τοις εκατό, διότι ο Μικάμι θεώρησε ότι ήταν "ανιαρό και βαρετό". Ο τελικός επανασχεδιασμός σύστησε διαφορετικά περιβάλλοντα και πιο κινηματογραφική παρουσίαση, με ένα soundtrack που έχει ως υποβόσκον θέμα την "απόγνωση". Το Resident Evil 2 θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια του είδους του. Έχει βαθμολογία 89% από τους κριτικούς και 9,2/10 από το κοινό στο Metacritic. Χρόνια μετά την κυκλοφορία του, έχει χαρακτηριστεί ως "ορόσημο στην εμπειρία επιβίωσης τρόμου", "κλασσικό" παιχνίδι τρόμου αλλά και "έργο τέχνης". Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2020-01-05 στο Wayback Machine. (ιαπωνικά) Resident Evil 2 στο MobyGames Resident Evil 2 στο GameSpot Resident Evil 2 στο GameFAQs Resident Evil 2 στη Wikia Resident Evil 2 στο IGN
Γεώργιος του Κεντ

Ο Γεώργιος, (αγγλ. George, 20 Δεκεμβρίου 1902 - 25 Αυγούστου 1942) από τον Οίκο του Ουίνδσορ ήταν δούκας του Κεντ (1934-42). Ήταν ο σύζυγος της Μαρίνας πριγκίπισσας της Ελλάδας.

 Ο Γεώργιος Εδουάρδος Αλέξανδρος Εδμόνδος ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Μαρίας, κόρης του Φραγκίσκου δούκα του Τεκ. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Εδουάρδος Η΄, ο Γεώργιος ΣΤ΄ βασιλείς του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Ερρίκος δούκας του Γκλώστερ. Το 1942 το στρατιωτικό αεροπλάνο που επέβαινε, συνετρίβη. Ο Γεώργιος ήταν 40 ετών. Νυμφεύτηκε το 1934 τη 2η εξαδέλφη του Μαρίνα της Ελλάδας, κόρη του Νικολάου της Ελλάδας, και είχε τέκνα: Εδουάρδος γενν. 1935, δούκας του Κεντ. Αλεξάνδρα γενν. 1936, παντρεύτηκε τον εντιμ. Τζέιμς Ότζιλβυ. Μιχαήλ γενν. 1942 , πρίγκιπας του Κεντ. Hansard 1803–2005: contributions in Parliament by the Duke of Kent Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Portraits of Prince George from the National Portrait Gallery
NGC 184

Ο NGC 184 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Ζαν-Μαρί Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan) στις 6 Οκτωβρίου 1883.

 Δεδομένα για το NGC 184 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 184 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
Α.Π.Σ. Κύζικος Νέας Περάμου

Ο Α.Π.Σ. Κύζικος Νέας Περάμου είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Aγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία (Volley League) του ελληνικού πρωταθλήματος βόλεϊ.

 Ο Αθλητικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Περάμου ιδρύθηκε το 1978. Αυτή είναι και η χρονιά όπου η ανδρική ομάδα συμμετέχει για πρώτη φορά σε (τοπικό) πρωτάθλημα. Προπονητής εκείνης της ομάδας υπήρξε ο Τάσος Κουμπλής και έδρα της το ανοικτό γήπεδο στη Νέα Πέραμο, το οποίο το έφτιαξαν μόνοι τους οι συμμετέχοντες στην ομάδα εκείνη. Στην πρώτη εκείνη ομάδα συμμετείχαν οι: Δημήτριος Γιαννατσής, Αθανάσιος Γιαννατσής, Εμμανουήλ Μποτουνάς, Βασίλειος Ζώρης, Δημοσθένης Λιώτας, Γεώργιος Λιώτας, Γεώργιος Τσέλιος, Αναστάσιος Χατζηβαρίτης, Θεοφάνης Μπαρμπούνης, Αναστάσιος Μπαρμπούνης, Δημήτριος Λιώτας, Δημήτριος Λιώτας (Τοτός), Ορέστης Παπαδόπουλος, Ευτύχιος Μίκαϊτς, Κώστας Χριστόμογλου, Γιάννης Καρσάκης, Λεωνίδας Αναστασίου, Βασίλης Πολυμερόπουλος, Θωμάς Μπούρης. Το 2012-13 η ανδρική ομάδα κερδίζει την άνοδο στην Β Εθνική κατηγορία και ταυτόχρονα κατακτά το κύπελλο της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Την περίοδο 2015-2016, κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α2 Ανδρών, κερδίζοντας την άνοδο στην Volley League για πρώτη φορά στην ιστορία της. 1 Πρωτάθλημα Α2 ανδρών: 2016 1 Κύπελλο Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.: 2013 Κύζικος Νέας Περάμου official site
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Με δύο χέρια

Η άρση βαρών με δύο χέρια ήταν το ένα από τα δύο αγωνίσματα άρσης βαρών στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

 Το συγκεκριμένο ήταν το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα άρσης βαρών, το οποίο διεξήχθη στις 3 Σεπτεμβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Έλαβαν μέρος τέσσερις αρσιβαρίστες από δύο χώρες. Απών από τον αγώνα ήταν ο Δημήτριος Τόφαλος, ο οποίος αν και δήλωσε συμμετοχή, αρρώστησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο στην Αμβέρσα του Βελγίου. Η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε στο αγώνισμα ήταν παρόμοια με αυτή του ζετέ που ξέρουμε σήμερα. Ο Περικλής Κακούσης αποδείχθηκε ανώτερος από τους αντιπάλους του, κερδίζοντας με διαφορά άνω των 27 κιλών από τον δεύτερο Όσκαρ Όστχοφ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Φρανκ Κούγκλερ, ο οποίος κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης πήρε επίσης μετάλλια στη διελκυστίνδα και στην πάλη, με αποτέλεσμα να γίνει ο μοναδικός αθλητής που κερδίζει μετάλλια σε τρία διαφορετικά αθλήματα στην ίδια Ολυμπιάδα. Λίστα νικητών μεταλλίων (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή)
Ολέγκ Σάτοφ

Ο Ολέγκ Αλεξάντροβιτς Σάτοφ (ρωσικά: Оле́г Алекса́ндрович Ша́тов‎, 29 Ιουλίου 1990) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Ο Σάτοφ έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο στη Β' κατηγορία του πρωταθλήματος Ρωσίας το 2007 για την ΦΚ Ουράλ Σβερντλόφσκ.

 Τελευταία ενημέρωση: 20 Μαρτίου 2016 Σ=Συμμετοχές, Τ=Τέρματα, Α=Ασίστ Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας σε φιλικό αγώνα κατά της Ισλανδίας στην Ισπανία, όπου πέτυχε το δεύτερο τέρμα της εθνικής Ρωσίας - η εθνική Ρωσία νίκησε τον αγώνα με σκορ 2-0. Στις 2 Ιουνίου 2014 συμπεριλήφθη στην αποστολή της εθνικής Ρωσίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014. Πηγή: Ανζί ΜαχατσκαλάΚύπελλο ποδοσφαίρου Ρωσίας: 2013 (φιναλίστ)Ζενίτ Αγίας ΠετρούποληςΠρωταθλητής Ρωσίας: 2014-15 Σούπερ Καπ Ρωσίας: 2015
Σιπάι

Με την ονομασία Σιπάι, ή Σιπάυ, ή Σεπάυ φέρονταν οι Ινδοί που υπηρετούσαν σε ένοπλα τμήματα ευρωπαϊκών δυνάμεων. Καθιερώθηκε όμως περισσότερο για τους Ινδούς που υπηρετούσαν στον στρατό κατοχής των Άγγλων. Η ονομασία αυτή είναι πολύ παλαιά και προέρχεται από την περσική λέξη «σιπάχι» που σημαίνει στρατιώτης. Η ίδια λέξη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμαινε το τιμαριωτικό ιππικό, και έχει περάσει στα ελληνικά (είναι οι έφιπποι στρατιώτες οι λεγόμενοι «σπαχήδες)».

 Στην ιστορία της Ινδίας ο όρος αυτός είναι ταυτόσημος με τον όρο «Ινδός στρατιώτης του βρετανο-ινδικού πεζικού», σε αντιδιαστολή με το αντίστοιχο ιππικό που το συγκροτούσαν οι «σοβάρ». Όταν την Ινδία κατέλαβαν οι Άγγλοι, ο όρος αυτός ήταν ήδη σε χρήση για τους Ινδούς που συγκροτούσαν το στρατό της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας. Αρχικά η μεγάλη Αγγλική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών χρησιμοποίησε Ινδούς για την ανάπτυξη στρατιωτικής δράσης. Η εποχή εκείνη συνέπεσε με την μεγάλη παρακμή της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, που αδυνατούσε πλέον να συντηρεί μεγάλες μονάδες σιπάι. Έτσι πολλοί από αυτούς εγκατέλειπαν τις μονάδες τους προκειμένου να ενταχθούν στις δυνάμεις του νέου κατακτητή. Σημειώνεται ότι μονάδες από σιπάι υπήρξαν και σε περιοχές της Ινδίας υπό γαλλική κατοχή, καθώς και υπό πορτογαλική, προσφέροντας αντίστοιχες στρατιωτικές υπηρεσίες και εκτελώντας καθήκοντα αστυνομικής φύσεως. Αξιολογότεροι όμως όλων ήταν οι Ινδοί του Αγγλο-ινδικού πεζικού, η στρατολόγηση των οποίων γινόταν με κριτήρια ευγενούς καταγωγής, καλής υγείας και σωματικής διάπλασης, κ.ά., κυρίως από την περιοχή της Βομβάης και του Μαντράς. Οι πρώτες μονάδες σιπάι ήταν οι λεγόμενες «παλτάν», σε δύναμη τάγματος ή και συντάγματος, οι οποίες και έδιναν όρκο πίστεως. Οι δε αμοιβές τους, τροφοδοσία και γενικότερα η διοικητική μέριμνα γι΄ αυτούς σε στολές, όπλα και πυρομαχικά ήταν σαφώς ανώτερες από εκείνες που λάμβαναν προηγουμένως από τους τοπικούς άρχοντες. Μονάδες των σιπάι αναδείχθηκαν για τη μαχητικότητά τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικές μάλιστα από αυτές πολέμησαν στην Κριμαία αλλά και στην Ελλάδα στο Μακεδονικό Μέτωπο. Και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αναδείχθηκαν για την ικανότητά τους, πολεμώντας μαζί με τους Έλληνες στη Βόρειο Αφρική. Με την ανεξαρτησία της Ινδίας όλες οι δυνάμεις αυτές συγκρότησαν τις πρώτες εθνικές ένοπλες δυνάμεις της Ινδίας. Σήμερα με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονται παραστρατιωτικές δυνάμεις τόσο στην Ινδία όσο και στο Πακιστάν και το Μπανγκλαντές. Γκάντι. (Σειρά: Τα υπέρ και τα κατά, 8). Αθήνα: Φυτράκης, 1972, σ. 12-13.
Μάχη του Ανίου

Η Μάχη του Ανίου διεξήχθη μεταξύ των δυνάμεων του Βαχράμ Παχλαβουνί κι εκείνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1042. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ηττήθηκε συντριπτικά, με τις απώλειές της να φθάνουν τους 20.000 νεκρούς.

 Ο Βαχράμ επέλεξε στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από 30.000 πεζικάριους και 20.000 ιππείς, οι οποίοι αποτελούσαν τρεις μεραρχίες, οι οποίες και πολέμησαν εναντίον των Βυζαντινών. Μια μάχη ακολούθησε στην διάρκεια της οποίας οι εισβολείς τράπηκαν σε φυγή και σφαγιάστηκαν. Η μάχη ήταν τέτοιας αγριότητας που το αίμα που χυνόταν και έρεε ως τον Ποταμό Αχουριάν λέγεται πως έβαψε τα νερά του κόκκινα. Οι Βυζαντινοί άφησαν πίσω τους αριθμό 20.000 νεκρών. Η νίκη αυτή έδωσε την δυνατότητα στον Βαχράμ Παχλαβουνί, μαζί με τον Καθολικό Πετρός Γκεταντάρτς, να στέψουν τον Γκαγκίκ Β΄ ως Βασιλέα της Αρμενίας και στη συνέχεια να προχωρήσουν στην κατάληψη του φρουρίου του Ανί, το οποίο ευρισκόταν στα χέρια του Βεστ Σαρκίς. Βυζαντινή Αυτοκρατορία F. Macler. Armenia, The Kingdom of the Bagratides. The Cambridge Ancient History, Vol. IV.
Βραβεία Independent Spirit του 2007

Η 23η απονομή των Βραβείων Independent Spirit, έλαβε χώρα στις 23 Φεβρουαρίου 2008, τιμώντας τις καλύτερες επιδόσεις του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου για το έτος 2007. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν το Νοέμβριο του 2007.

 Ακολουθούν αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία. Οι νικητές σημειώνονται με έντονη συμβολοσειρά. Επίσημη ιστοσελίδα των βραβείων Ανακοίνωση των νικητών στο IMDb. Αρχειοθετήθηκε 2008-04-17 στο Wayback Machine. Φωτογραφικό αρχείο Αρχειοθετήθηκε 2008-07-26 στο Wayback Machine.
Χρήστος Μαγκώτσιος

Ο Χρήστος Μαγκώτσιος είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης, γεννημένος το 1963. Έγινε γνωστός από την συνεργασία του με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας του 1998.

 Ο Μαγκώτσιος αποφοίτησε από το ΤΕΦΑΑ Θεσ/νίκης το 1986 και ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα τρία χρόνια αργότερα, όταν ανέλαβε τα τμήματα υποδομής και το ανδρικό τμήμα του Αριστοτέλη Επανωμής. Το 1992, ανέλαβε τον Αίαντα Ευόσμου, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο της ΕΚΑΣΘ το 1996, πριν αναλάβει ως βοηθός προπονητή στην ομάδα του Άρη. Υπό τις οδηγίες του Σλόμπονταν Σούμποτιτς, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το κύπελλο Κόρατς του 1997 και την επόμενη σεζόν ξεκίνησαν πολλά υποσχόμενοι, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων αποδυναμώθηκαν, παραμένοντας με ένα βασικό κορμό έξι αθλητών. Παρ' όλα αυτά, με τον Μαγκώτσιο στον πάγκο, κατέκτησαν το κύπελλο Ελλάδας, κερδίζοντας την ομάδα της ΑΕΚ με 71-68.Ο Μαγκώτσιος συνέχισε ως βοηθός στον Άρη μέχρι το 2001, όταν συμφώνησε με τον Απόλλωνα Λεμεσού, κατακτώντας το κύπελλο Κύπρου του 2002, κερδίζοντας στον τελικό τον ΑΠΟΕΛ με 66-51.Ακολούθησαν οι συνεργασίες του με την Ολύμπια Λάρισας και την Ξάνθη, πριν ενταχθεί στο δυναμικό της Greek Basketball Academy, όπου παρέμεινε μέχρι το 2015. 1 Κύπελλο Κόρατς: 1997 1 κύπελλο Ελλάδας: 1998 1 κύπελλο Κύπρου: 2002 Gba Academy - Greek Basketball Academy - ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΚΩΤΣΙΟΣ Basketball Academy
Έλενα Ανάγια

Η Έλενα Ανάγια (1975) είναι Ισπανίδα ηθοποιός. Έχει σπουδάσει υποκριτική στην πατρίδα της Παλένθια και στη Μαδρίτη. Ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στη ταινία Το δέρμα που κατοικώ της χάρισε το Βραβείο Γκόγια Α' γυναικείου ρόλου.

 1996 África 1996 Familia 2001 Δυο γυναίκες στο πιάτο σας 2001 Το σεξ και η Λουσία 2002 Μίλα της 2004 Van Helsing 2005 Πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου 2006 Κάπτεν Αλατρίστε 2007 Ανάμεσα σε τρεις γυναίκες 2007 Savage Grace 2008 Υπ' αριθμόν 1 δημόσιος κίνδυνος: Μέρος 1ο 2008 Υπ' αριθμόν 1 δημόσιος κίνδυνος: Μέρος 2ο 2010 Δωμάτιο στη Ρώμη 2010 Τρεις ώρες διορία 2011 Το δέρμα που κατοικώ 2012 Sons of the Clouds 2015 Lejos del mar 2017 Wonder Woman Η Ανάγια το 2011 επιβεβαίωσε πως έχει σχέση με μία γυναίκα.
Γαβριήλ Ρωμανός

Ο Γαβριήλ Ρωμανός (βουλ: Гаврил Радомир) ήταν γιος του Σαμουήλ και της Αγαθής. Ο Ρωμανός ήταν Τσάρος της Βουλγαρίας απ' τον Οκτώβριο του 1014 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1015. Αναφέρεται ότι έσωσε τον πατέρα του από βέβαιο θάνατο όταν οι Βυζαντινοί έσφαξαν τους Βούλγαρους στην πολύνεκρη μάχη του Σπερχειού. Μετά την καταστροφική, για τους Βούλγαρους, μάχη του Κλειδίου, ο Ρωμανός έστησε ενέδρα του Θεοφύλακτου Βοτανειάτη (στρατηγός του Βασίλειου Β' και στρατηγός της Θεσσαλονίκης) και τον σκότωσε. Ο πατέρας του πέθανε εκείνη την περίοδο και ο Ρωμανός έλαβε τη θέση του Τσάρου. Ο Ρωμανός προσπάθησε να συνθηκολογήσει με τον Αυτοκράτορα των Βυζαντινών, Βασίλειο Β', αλλά δολοφονήθηκε από τον εξάδελφό του (για λόγους εκδίκησης), Ιωάννη Βλαντισλάβ, το 1015, στο φρούριο του Πετρίσκου.

 Νυμφεύτηκε πρώτα με τη Μαργαρίτα (;) κόρη του Γκέζα της Ουγγαρίας (ή την Αδελαΐδα, κόρη του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ντουμπράβκα της Βοημίας, σύμφωνα με άλλη εκδοχή) και είχε τέκνα: Αγάθη Χρυσήλια. Πέτρος Δελεάνος απεβ. 1041, ίσως όμως να ήταν ένας ντόπιος που έγινε αρχηγός της εξέγερσης και ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος του Γαβριήλ.Έπειτα ο Γαβριήλ Ρωμανός/Ραντομίρ έκανε δεύτερο γάμο με την Ειρήνη της Λάρισσας και είχε: μερικούς γιους και κόρες. Ματωμένο στέμμα. Πολιτικές δολοφονίες και απόπειρες πολιτικών δολοφονιών στις ιστοριογραφικές πηγές του 11ου αι. (Μ.Ψελλός, Μ.Ατταλειάτης, Ι.Σκυλίτζης). Μελέτη Αφηγηματολογική, Αθήνα 2022. Οι βυζαντινοί χρόνοι, ενότητα «Μέσοι βυζαντινοί χρόνοι», Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας Βυζαντινή Αυτοκρατορία Αρχειοθετήθηκε 2012-02-07 στο Wayback Machine., Αγία Σοφία
Αγιοχώρι Σερρών

Το Αγιοχώρι, παλαιότερα γνωστό ως Γράτσιανη, είναι χωριό του δήμου Νέας Ζίχνης στον νομό Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 276 μόνιμους κατοίκους.

 Το Αγιοχώρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 220 μέτρων και βρίσκεται νοτιοανατολικά από την πόλη των Σερρών. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα δέχτηκε αλλεπάλληλες επιθέσεις από Βούλγαρους ένοπλους, ενώ κάτοικοί του συμμετείχαν στα γεγονότα λαμβάνοντας το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς. Το 1913 απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό στα πλαίσια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου μαζί με την υπόλοιπη περιοχή των Σερρών. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Γράτσιανη, η οποία μεταβλήθηκε σε Αγιοχώρι. Κατά τα τέλη του 1941, οι βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής εκτέλεσαν 8 κατοίκους του Αγιοχωρίου ως αντίποινα για το ξέσπασμα της εξέγερσης της Δράμας. Διοικητικά αποτελούσε έδρα κοινότητας που συστάθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1925 ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Φυλλίδος. Το 1997 συνενώθηκε με άλλες κοινότητες για τη δημιουργία του καποδιστριακού δήμου Αλιστράτης. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές που επιβλήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καλλικράτης, ανήκει στον δήμο Νέας Ζίχνης. Γεννήθηκαν στο ΑγιοχώριΠαπαϊωάννης (; - 1906), Έλληνας ιερέας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δολοφονηθείς από Βούλγαρους κομιτατζήδες Μαρίνος Παπαγεωργίου (; - 1906), Έλληνας διδάσκαλος και πράκτορας Μακεδονομάχος (Γ' τάξεως) Αθανάσιος Στόγιας (; - 1941), Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος Αθανάσιος Στόπας, Έλληνας δωρητής του Μακεδονικού Αγώνα Δημήτριος Χριστοδούλου (; - 1906), Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Γ' τάξεως)