Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)

Η Χριστιανική Δημοκρατία ( ιταλικά: Democrazia Cristiana‎, DC) ήταν χριστιανοδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία. Το DC ιδρύθηκε το 1943 (στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ιταλία ) ως ιδανικός διάδοχος του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο είχε το ίδιο σύμβολο, μια διασταυρούμενη ασπίδα (scudo crociato). Η Χριστιανική Δημοκρατία ήταν εμπνευσμένη από την Καθολική εκκλησία, το κέντρο, και την πολυσυλλεκτικότητα και περιελάμβανε τόσο κεντροδεξιές όσο και κεντροαριστερές συνιστώσες. Η Χριστιανική Δημοκρατία έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική της Ιταλίας για πενήντα χρόνια, από την ίδρυσή της το 1944 μέχρι την τελική διάλυση της το 1994, εν μέσω των σκανδάλων της Tangentopoli. Το κόμμα αποκαλούνταν Λευκή Φάλαινα (Balena bianca), λόγω της τεράστιας οργάνωσης του και του επίσημου χρώματος του. Από το 1946 έως το 1994, το DC ήταν το κυρίαρχο σε διαδοχικούς κυβερνητικούς συνασπισμούς. Αρχικά στήριξε κυβερνήσεις με βάση τις φιλελεύθερες-συντηρητικές πολιτικές θέσεις, προτού προχωρήσει σε κεντροαριστερές συμμαχίες. Το DC διαλύθηκε σε μια σειρά από μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα, το Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο, οι Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες και την ακόμη ενεργή Ένωση Κέντρου. Οι πρώην Χριστιανοδημοκράτες διαχύθηκαν επίσης σε άλλα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της κεντροδεξιάς Φόρτσα Ιτάλια (Forza Italia) και του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. Το DC ήταν ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος το 1976.

 Το κόμμα ιδρύθηκε ως αναβίωση του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος (PPI), ενός πολιτικού κόμματος που δημιουργήθηκε το 1919 από τον καθολικό ιερέα Λουίτζι Στούρτζο (Luizi Sturzo). Το PPI κέρδισε πάνω από το 20% των ψήφων στις γενικές εκλογές του 1919 και του 1921, αλλά κηρύχθηκε παράνομο από τη φασιστική δικτατορία το 1925 παρά την παρουσία κάποιου Popolari στην πρώτη κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι . Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, οι Χριστιανοδημοκράτες άρχισαν να οργανώνουν τη μεταφασιστική Ιταλία σε συμμαχία με όλα τα άλλα κυρίαρχα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI), του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI), του Ιταλικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PLI) του Ιταλικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (PRI), του Κόμματος Δράσης (Pd'A) και του Εργατικού Δημοκρατικού Κόμματος (PDL). Τον Δεκέμβριο του 1945, ο Χριστιανοδημοκράτης Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (Alcide De Gasperi) διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ιταλίας . Στις γενικές εκλογές του 1946 το DC κέρδισε το 35,2% των ψήφων. Τον Μάιο του 1947 ο Ντε Γκάσπερι έσπασε την κυβερνητική συνεργασία με τον συνασπισμό κομμουνιστών και σοσιαλιστών, υπό την πίεση του Αμερικανού προέδρου Χάρυ Τρούμαν . Ως συνέπεια άνοιξε ο δρόμος για ένα κεντρώο συνασπισμό που περιελάμβανε το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων (PSLI), μία διάσπαση από το PSI (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), καθώς και τους συνηθισμένους συμμάχους του, το PLI και το PRI. Στις γενικές εκλογές του 1948, το DC κατήγαγε μια αποφασιστική νίκη, με την υποστήριξη της Καθολικής Εκκλησίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, και έλαβε το 48,5% των ψήφων, το καλύτερο αποτέλεσμα του. Παρά την απόλυτη πλειοψηφία του κόμματός του στο ιταλικό κοινοβούλιο, ο Ντε Γκάσπερι συνέχισε να κυβερνάει ως επικεφαλής του κεντρώου συνασπισμού, ο οποίος εγκαταλείφθηκε διαδοχικά από τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι έλπιζαν σε πιο δεξιές πολιτικές το 1950, και από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές που ήλπιζαν περισσότερες αριστερές πολιτικές, το 1951. Κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια υπό τον Ντε Γκάσπερι, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις γης στις φτωχότερες αγροτικές περιοχές, με απαλλοτριώσεις ιδιοκτησιών μεγάλων γαιοκτημόνων και διαμοιρασμό τους στους αγρότες. Επιπλέον οι Χριστιανοδημοκράτες στη θητεία τους ψήφισαν ορισμένους νόμους που διασφάλιζαν τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση, καθιέρωσαν εθνική υγειονομική υπηρεσία και ξεκίνησαν τη στέγαση χαμηλού κόστους στις μεγάλες πόλεις της Ιταλίας. Ο Ντε Γκάσπερι υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι το 1953 και πέθανε ένα χρόνο αργότερα. Έκτοτε κανένας Χριστιανοδημοκράτης δεν θα υπηρετήσει τόσο χρόνο ως πρωθυπουργός, όσο ο Γκασπέρι, παρά τα υψηλά ποσοστά του DC που κυμαίνονταν μεταξύ 38 και 43% από το 1953 έως το 1979. Η Χριστιανική Δημοκρατία ήταν όλο και πιο αποδιοργανωμένη με αποτέλεσμα, οι πρωθυπουργοί να αλλάζουν πιο συχνά. Από το 1954, το DC καθοδηγήθηκε από προοδευτικούς χριστιανοδημοκράτες, όπως ο Αμιντόρ Φανφάνι, ο Άλντο Μόρο και ο Μπενίνο Ζακχαγκνί, οι οποίοι υποστηρίζονταν από ισχυρές αριστερές ομάδες. Στη δεκαετία του 1950, το κόμμα σχημάτισε κεντρώους ή ελαφρώς κεντροαριστερούς συνασπισμούς, ωστόσο μια βραχύβια κυβέρνηση με επικεφαλής τον Φερνάντο Ταμπρόνι βασίστηκε στην κοινοβουλευτική υποστήριξη από το νεοφασιστικό ιταλικό κοινωνικό κίνημα (MSI). Το 1963, το κόμμα, υπό τον Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο, σχημάτισε συνασπισμό με το PSI (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), το οποίο επέστρεψε σε υπουργικούς ρόλους μετά από 16 χρόνια μαζί με το PSDI και το PRI. Παρόμοιες κυβερνήσεις "Οργανικής Κέντρο-Αριστεράς" έγιναν συνηθισμένες στη δεκαετία του 1960 και στη δεκαετία του '70. Από το 1976 έως το 1979 το DC κυβερνούσε με την εξωτερική υποστήριξη του PCI, μέσω του ιστορικού συμβιβασμού . Ο Μόρο, ο οποίος ήταν ο αρχηγός του κόμματος και ο οποίος ενέπνευσε το συμβιβασμό, απήχθη και δολοφονήθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες . Το γεγονός ήταν ένα σοκ για το κόμμα. Όταν απήχθη ο Μόρο, η κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Τζούλιο Αντρεότι, πήρε αμέσως μια σκληρή θέση δηλώνοντας ότι το «κράτος δεν πρέπει να λυγίσει» στις τρομοκρατικές απαιτήσεις. Αυτή ήταν μια πολύ διαφορετική θέση από εκείνη που κρατήθηκε σε παρόμοιες περιπτώσεις πριν (όπως η απαγωγή του Ciro Cirillo, μέλους του DC στην Καμπανία, για τον οποίο καταβλήθηκαν λύτρα, χάρη στους τοπικούς δεσμούς του κόμματος με την Καμόρα ). Εντούτοις αυτή η αδιάλλακτη στάση , υποστηρίχθηκε από όλα τα κυρίαρχα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΙΚΚ (PCI), με δύο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις: του PSI και του Ριζοσπαστικού κόμματος . Στη δίκη για τη Μαφία, στους ισχυρισμούς εναντίον του Αντρεότι, ειπώθηκε ότι έλαβε την ευκαιρία να απαλλαγεί από έναν επικίνδυνο πολιτικό ανταγωνιστή (Μόρο), σαμποτάροντας όλες τις επιλογές διάσωσης και τελικά αφήνοντας τους απαγωγείς χωρίς καμία επιλογή, παρά να τον σκοτώσουν. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, ο Μόρο έγραψε μια σειρά γραμμάτων, κάποιες φορές πολύ επικριτικά για τον Αντρεότι. Αργότερα, οι αναμνήσεις που γράφτηκαν από τον Μόρο κατά τη διάρκεια της απαγωγής του έγιναν αντικείμενο πολλών συνωμοσιών, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του δημοσιογράφου Mino Pecorelli και του στρατηγού Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα . Στις αρχές της δεκαετίας του '80, το DC είχε χάσει μέρος της υποστήριξής του απέναντι στους Ιταλούς ψηφοφόρους. Το 1981, ο Τζιοβάνι Σπαντολίνι (Giovanni Spadolini) του PRI ήταν ο πρώτος μη χριστιανοδημοκράτης που ηγείται κυβέρνησης από το 1944, επικεφαλής ενός συνασπισμού που περιλάμβανε το DC, το PSI, το PSDI, το PRI και το PLI, το λεγόμενο Pentapartito. Στις γενικές εκλογές του 1983, το DC υπέστη μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις μέχρι εκείνη τη στιγμή, λαμβάνοντας μόνο το 32,5% των ψήφων (-5,8%). Στη συνέχεια, ο Μπετίνο Κράξι (αρχηγός του ανερχόμενου PSI) απαίτησε εκ νέου τη θέση του πρωθυπουργού, και πάλι επικεφαλής μιας κυβέρνησης του Pentapartito . Το DC επανέκτησε τη θέση του Πρωθυπουργού το 1987, μετά από μια ήπια ανάκαμψη στις γενικές εκλογές του 1987 (34,2%), και ο συνασπισμός του Pentapartito κυβέρνησε σχεδόν συνεχώς την Ιταλία μέχρι το 1993. Ενώ η Ιταλία γνώρισε συνεχή οικονομική πρόοδο στη δεκαετία του 1980, η ιταλική οικονομία υπονομεύτηκε από συνεχείς υποτιμήσεις της ιταλικής λιρέτας και την έκδοση υπερβολικής ποσότητας ομολόγων υψηλού ενδιαφέροντος, έτσι ώστε, μεταξύ 1982 και 1992, το υπερβολικό έλλειμμα του προϋπολογισμού διαμόρφωσε το ήμισυ του χρέους που εξακολουθεί να μαστίζει τη χώρα σήμερα. Το 1992, ξεκίνησε στο Μιλάνο η έρευνα του Mani Pulite (καθαρά χέρια),αποκαλύπτοντας τα λεγόμενα σκάνδαλα του Tangentopoli (ενδημικές πρακτικές διαφθοράς στα υψηλότερα επίπεδα) και προκαλώντας (συχνά αμφισβητούμενες) συλλήψεις και παραιτήσεις. Μετά το θλιβερό αποτέλεσμα των γενικών εκλογών του 1992 (29,7%), λόγω και της ανόδου της Λίγκας του Βορά στη βόρεια Ιταλία και δύο ετών αυξανόμενων σκανδάλων (τα οποία περιελάμβαναν πολλές έρευνες για τη Μαφία οι οποίες άγγιξαν ιδιαίτερα τον Andreotti), το κόμμα διαλύθηκε το 1994 . Στη δεκαετία του 1990 οι περισσότεροι πολιτικοί που διώχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των ερευνών απαλλάχθηκαν, ενίοτε όμως με βάση νομικές διατυπώσεις ή βάσει κανονιστικών προθεσμιών . Το DC υπέστη σοβαρές ήττες στις επαρχιακές και δημοτικές εκλογές του 1993 και στη μεταγενέστερη διάσπαση του συμφώνου Mario Segni και οι εκλογές πρότειναν μεγάλες απώλειες στις επικείμενες γενικές εκλογές του 1994 . Με την ελπίδα να αλλάξει την εικόνα του κόμματος, ο τελευταίος γραμματέας του DC, Μίνιο Μαρτινάζολι αποφάσισε να αλλάξει το όνομα του κόμματος σε Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (PPI). Ο Pier Ferdinando Casini, ο οποίος εκπροσωπούσε τη δεξιά φράξια του κόμματος (προηγουμένως υπό την ηγεσία του Forlani), αποφάσισε να ξεκινήσει ένα νέο κόμμα το οποίο ονομάστηκε Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο και να σχηματίσει συμμαχία με το νέο κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, Φόρτσα Ιτάλια (FI). Οι αριστερές παρατάξεις παρέμειναν στο νέο PPI (αν και μια μειοψηφία που είχε σχηματίσει τους κοινωνικούς χριστιανούς το 1993 θα ενώσει τις δυνάμεις της με το μετακομμουνιστικό Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς), ενώ κάποιοι στο ακροδεξιό φάσμα προσχώρησαν στην Εθνική Συμμαχία. Το 1995 ο PPI χωρίστηκε σε δύο, ο PPI και οι κεντροδεξιοί Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι καθοδήγησαν από τον Rocco Buttiglione και επίσης συμμετείχαν σε συμμαχία με την FI. Στα επόμενα χρόνια, οι περισσότεροι Χριστιανοδημοκράτες εντάχθηκαν στην FI, η οποία έγινε το κόμμα με τα πιο πολλά πρώην μέλη του DC σε απόλυτους όρους και προσχώρησε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα . Οι ιδεολογικές πηγές του κόμματος εντοπίζονταν κυρίως στην καθολική κοινωνική διδασκαλία, τα χριστιανικά δημοκρατικά δόγματα που αναπτύχθηκαν από τον 19ο αιώνα και μετά (βλέπε χριστιανική δημοκρατία ), την πολιτική σκέψη του Ρομόλο Μούρι (Romolo Murri) και του Λουίτζι Στούρτζο και τελικά στην παράδοση του καταργημένου ιταλικού Λαϊκού Κόμματος. Δύο παπικές εγκύκλιοι, το Rerum novarum (1891) του Πάπα Λέοντα XIII και το Quadragesimo anno (1931) του Πάπα Πίου ΧΙ, προσέφεραν τη βάση για κοινωνική και πολιτική διδασκαλία. Στην οικονομία το DC προτιμούσε τον ανταγωνισμό και τη συνεργασία, στήριζε το πρότυπο της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς και απέρριπτε την ιδεολογία του μαρξισμού για ταξική πάλη. Ως εκ τούτου το κόμμα υποστήριζε τη συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και αποτελούσε βασικό κομμάτι που στόχευε να εκπροσωπεί όλους τους Ιταλούς Καθολικούς, δεξιά και αριστερά, κάτω από την αρχή της «πολιτικής ενότητας των Καθολικών» κατά του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Αντιπροσώπευε τελικά την πλειονότητα των Ιταλών που αντιτάσσονταν στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ωστόσο, το κόμμα ήταν αρχικά ισότιμο μεταξύ των Κομμουνιστών και του σκληρού δικαιώματος που εκπροσωπούταν από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα . Ως κομματικό συμβαλλόμενο μέρος, το DC διέφερε από άλλα ευρωπαϊκά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, όπως η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας τα οποία ήταν κυρίως συντηρητικά κόμματα και τα οποία αποτελούσαν συντηρητικά και σοσιαλδημοκρατικά και φιλελεύθερα στοιχεία. Το κόμμα διαιρέθηκε έτσι σε πολλές φατρίες και η κομματική ζωή χαρακτηριζόταν από φανατισμό και από τη διπλή προσκόλληση μελών στο κόμμα και τις φατρίες, που συχνά ταυτίζονταν με μεμονωμένους ηγέτες. Η Χριστιανική Δημοκρατία χαρακτηριζόταν από πολλές παρατάξεις, που εκτείνονταν από αριστερά προς τα δεξιά και εξελίσσονταν συνεχώς. Η αρχική κεντρώα και φιλελεύθερη-συντηρητική ηγεσία των Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, Giuseppe Pella, Ezio Vanoni και Mario Scelba, αντικαταστάθηκε σύντομα από την προοδευτική ηγεσία του Αμιντόρε Φανφάνι . Αντιτίθετο σε μια δεξιά πτέρυγα της οποίας ο κύριος ηγέτης ήταν ο Αντόνιο Σένι . Η αριστερή πτέρυγα του κόμματος, με τις ρίζες του στα αριστερά του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος (Giovanni Gronchi, Achille Grandi και ο αμφιλεγόμενος Φερνάντο Ταμπρόνι (Fernando Tambroni), ενισχύθηκε από νέους ηγέτες όπως ο Giuseppe Dossetti, ο Giorgio La Pira, ο Giuseppe Lazzati και ο ίδιος ο Fanfani. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν σοσιαλδημοκράτες με ευρωπαϊκά πρότυπα. Το κόμμα συχνά οδηγήθηκε από κεντρώους πολιτικούς που δεν είχαν καμία σχέση με οποιαδήποτε ομάδα όπως ο Άλντο Μόρο, ο Μαριάνο Ρούμορ (και οι δύο πιο κοντά στην κεντροαριστερά) και ο Τζούλιο Αντρεότι (πιο κοντά στην κεντροδεξιά). Επιπλέον, συχνά, αν η κυβέρνηση ήταν υπό την ηγεσία ενός κεντροδεξιού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, το κόμμα καθοδηγούταν από την αριστερή πτέρυγα και αντίστροφα. Αυτό συνέβη στη δεκαετία του 1950 όταν ο Φανφάνι ήταν γραμματέας κόμματος και η κυβέρνηση καθοδηγούνταν από κεντροδεξιά πρόσωπα όπως οι Scelba και Σένι και στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν ο Benigno Zaccagnini, προοδευτικός, οδήγησε το Κόμμα και τον Αντρεότι στην κυβέρνηση: σε σαφή αντίθεση με τις αρχές ενός συστήματος Westminster, αποδυνάμωσε βαθιά τις καθοδηγούμενες από τη Χριστιανική Δημοκρατία κυβερνήσεις όταν οι επικεφαλής ακόμη και με μεγάλες πλειοψηφίες εκ των πραγμάτων δεν μπορούσαν να συμβιβάσουν τις διάφορες φατρίες του κόμματος, και, τελικά, το γραφείο του πρωθυπουργού (ορίζεται από το Σύνταγμα της Ιταλίας ως πρώτος μεταξύ ίσων μεταξύ των υπουργών), στρέφοντας το ιταλικό κομματικό σύστημα σε ένα είδος κομματοκρατίας (partitocrazia). Από τη δεκαετία του '80 το κόμμα χωρίστηκε μεταξύ της κεντροδεξιάς με επικεφαλής τον Αρνάλντο Φορλάνι (υποστηριζόμενος και από τη δεξιά πλευρά του κόμματος) και της κεντροαριστεράς με επικεφαλής τον Τσιριάκο ντε Μίτα (του οποίου οι υποστηρικτές συμπεριέλαβαν συνδικαλιστές και την εσωτερική αριστερά) με τον Αντρεότι να κρατά την ισορροπία. Ο Ντε Μίτα, ο οποίος ηγήθηκε του κόμματος από το 1982 έως το 1989, προσπάθησε περιέργως να μετατρέψει το κόμμα σε ένα «συντηρητικό κόμμα», συμβατό με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα του. Αντικαταστάθηκε από τον Φορλάνι το 1989, κι αφού είχε γίνει πρωθυπουργός το 1988. Οι διαφωνίες μεταξύ Ντε Μίτα και Φορλάνι έφεραν τον Αντρεότι πίσω στο πρωθυπουργικό αξίωμα από το 1989 έως το 1992. Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το τέλος των μεγάλων ιδεολογιών τα σκάνδαλα του Tangentopoli και η ετερογενής φύση του κόμματος το οδήγησαν στην κατάρρευση. Ο κύριος όγκος του DC εντάχθηκε στο νέο ιταλικό λαϊκό κόμμα (PPI), ενώ αμέσως μετά την προσχώρηση του Pier Ferdinando Casini συμμετείχαν στο Christian Democratic Centre (CCD), ενώ άλλα μέλη προσχώρησαν απευθείας στη Forza Italia . Ένα απόσπασμα από το PPI, οι Ενιαίοι Χριστιανοδημοκράτες (CDU), εντάχθηκαν στη Forza Italia και το CCD στο κεντροδεξιό συνασπισμό Pole of Freedom (που αργότερα έγινε ο Πόλος για τις Ελευθερίες ), ενώ το PPI ήταν ιδρυτικό μέλος του κεντροαριστερού συνασπισμού Ελιά το 1996. Στα πρώτα του χρόνια το κόμμα ήταν ισχυρότερο στη Βόρεια Ιταλία και ιδιαίτερα στην ανατολική Λομβαρδία και το Βένετο, λόγω των ισχυρών καθολικών ριζών αυτών των περιοχών, από ό, τι στο Νότο, όπου το φιλελεύθερο ίδρυμα που κυβερνούσε την Ιταλία για δεκαετίες πριν από την άνοδο του Μπενίτο Μουσολίνι είχε ακόμα επιρροή στους ψηφοφόρους, όπως έκανε και το Εθνικό Κόμμα του Μοναρχισμού και το Fronte dell'Uomo Qualunque . Το DC ήταν πολύ αδύναμο στην Εμίλια-Ρομάνια και την Κεντρική Ιταλία, όπου το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Στις γενικές εκλογές του 1948 το κόμμα είχε το καλύτερο αποτέλεσμα (48,5%) και την απόλυτη πλειοψηφία στο ιταλικό κοινοβούλιο . Το κόμμα κέρδισε 66,8% στην ανατολική Λομβαρδία (73,6% στην επαρχία Μπέργκαμο ), 60,5% στο Βένετο (71,9% στην επαρχία της Vicenza ), 69,6% στο Τρεντίνο και 57,8% στην Friuli-Venezia Giulia όπου το προγονικό ιταλικό λαϊκό κόμμα είχε τα οχυρά του. Στις νοτιο-κεντρικές περιοχές, το DC κέρδισε 51,9% στο Λάτσιο, 53,7% στο Αμπρούτσο και 50,5% στην Καμπανία. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 το DC άρχισε να κινείται νότια και από τη δεκαετία του 1980 ήταν ισχυρότερο στο νότο από ό, τι στο Βορρά, με εξαίρεση το Βένετο, το οποίο παρέμεινε ένα από τα οχυρά του κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 1983 το κόμμα υπέστη δραματική μείωση ψήφων και η εκλογική του γεωγραφία ήταν πολύ διαφορετική από ότι 30 ή ακόμα και 10 χρόνια πριν, καθώς η περιοχή όπου έλαβε το καλύτερο αποτέλεσμα ήταν η Απουλία (46,0%). Στις γενικές εκλογές του 1992 η μετατόπιση ήταν ακόμη πιο εμφανής καθώς το κόμμα ήταν πάνω από 40% μόνο σε ορισμένες νότιες περιοχές (41,1% στην Καμπανία, 44,5 στην Μπασιλικάτα και 41,2% στη Σικελία ), ενώ μόλις στο 20-25% στο Βορρά. Ως αποτέλεσμα της ανόδου της Λίγκας του Βορά, η οποία ήταν ισχυρή ακριβώς στις παραδοσιακές χριστιανοδημοκρατικές περιοχές, το DC μειώθηκε στο 21,0% στο Πεδεμόντιο (με τη Λίγκα στο 16,3%), 32,1% στη Δυτική Λομβαρδία (25,2% η Λίγκα), 31,7% στο Βένετο (η Λίγκα στο 17,3%) και 28,0% στην Friuli-Venezia Giulia (με τη Λίγκα στο 17,0%). Καθώς ο ρόλος του DC έληξε, τα προπύργια του PPI από το 1919 και τα παραδοσιακά οχυρά του μετατράπηκαν σε οχυρά της Λίγκας του Βορά, ενώ τα διάδοχα κόμματα του DC συνέχισαν να είναι βασικοί πολιτικοί παράγοντες μόνο στο Νότο, όπου με τον πελατειακό τρόπο άσκησης εξουσίας οι Χριστιανοδημοκράτες και οι σύμμαχοί τους είχαν σημαντική επιρροή. Στις γενικές εκλογές του 1996, η Λίγκα του Βορά κέρδισε 7 από τις 8 εκλογικές περιφέρειες με μία έδρα στην επαρχία Μπέργκαμο και 5 από τις 6 στην επαρχία Βιτσέντζα, κερδίζοντας πάνω από 40%, ενώ η συνδυασμένη βαθμολογία των τριών κυριότερων διάδοχων κομμάτων του DC (το νέο PPI, το CCD και το CDU ) ήταν το υψηλότερο στην Καμπανία (22,3%). Στις περιφερειακές εκλογές της Σικελίας το 1996, το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών των μερών ήταν 26,4%. Τα εκλογικά αποτελέσματα του DC γενικά (Βουλή των Αντιπροσώπων) και οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1946 παρουσιάζονται στο παρακάτω διάγραμμα. Αφού κυβέρνησαν την Ιταλία για πάνω από 40 χρόνια, χωρίς εναλλακτική λύση, εκτός του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, οι χριστιανοδημοκράτες (DC) είχαν άφθονες ευκαιρίες να καταχραστούν την εξουσία τους, και μερικοί το έκαναν. Στη δεκαετία του 1960, τα σκάνδαλα αφορούσαν απάτες όπως τα τεράστια παράνομα κέρδη στη διαχείριση των ποσοστώσεων εισαγωγής μπανανών και η προτιμησιακή κατανομή σκοπίμως τυπωμένων γραμματότυπων (και επομένως σπάνιων). Ο Τζοβάνι Λεόνε αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας το 1978, μετά τα σκάνδαλα της δωροδοκίας Lockheed μολονότι αργότερα αθωώθηκε. Το κόμμα επίσης αφοσιώθηκε, όπως και τα άλλα κόμματα του Pentapartito, στα σκάνδαλα του Tangentopoli και στη μεταγενέστερη Mani Pulite (καθαρά χέρια). Επιπλέον, όπως στη δεκαετία του 1970 και στη δεκαετία του '80 η Νότια Ιταλία είχε γίνει το οχυρό του κόμματος, ως εκ τούτου ήταν πιθανό η μαφία και οι ανέντιμοι πολιτικοί να προσπαθήσουν να συνεργαστούν. Το DC ήταν το κόμμα που συνδεόταν περισσότερο με τη μαφία ανάμεσα στο κοινό. Οι ηγέτες όπως ο Antonio Gava, ο Calogero Mannino, ο Vito Ciancimino, ο Salvo Lima και ιδιαίτερα ο Τζούλιο Αντρεότι θεωρήθηκαν από πολλούς ότι ανήκαν σε μια γκρίζα ζώνη ανάμεσα σε απλή διαφθορά και τη μαφία, ακόμη και αν οι περισσότεροι από αυτούς αργότερα αθωώθηκαν. Γραμματέας: Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (1944-1946), Attilio Piccioni (1946-1949), Giuseppe Cappi (1949), Paolo Emilio Taviani (1949-1950), Guido Gonella (1950-1953), Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (1953-1954), Αμιντόρε Φανφάνι (1954-1959), Άλντο Μόρο (1959-1964), Μαριάνο Ρούμορ (1964-1969), Flaminio Piccoli (1969), Αρνάλντο Φορλάνι (1969-1973), Αμιντόρε Φανφάνι (1973-1975), Benigno Zaccagnini ( (1982-1994), Flaminio Piccoli (1980-1982), Τσιριάκο ντε Μίτα (1982-1989), Αρνάλντο Φορλάνι (1989-1992), Mino Martinazzoli (1992-1994) Πρόεδρος: Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (1946-1954), Adone Zoli (1954-1960), Attilio Piccioni (1960-1966), Mario Scelba (1966-1969), Benigno Zaccagnini (1969-1975), Αμιντόρε Φανφάνι (1976), Άλντο Μόρο (1976-1978), ο Flaminio Piccoli (1978-1980), ο Αρνάλντο Φορλάνι (1980-1989), ο Τσιριάκο ντε Μίτα (1989-1992), ο Rosa Russo Iervolino (1992-1994) Ηγέτης στη Βουλή των Αντιπροσώπων : Giovanni Gronchi (1946-1948), Giuseppe Cappi (1948-1949), Giuseppe Spataro (1949), Giuseppe Cappi (1950), Giuseppe Bettiol (1950-1953), Άλντο Μόρο (1953-1956 ), Attilio Piccioni (1956-1958), Luigi Gui (1958-1962), Benigno Zaccagnini (1962-1968), Fiorentino Sullo (1968), Τζούλιο Αντρεότι (1968-1972), Flaminio Piccoli (1972-1978), Giovanni Galloni (1989-1990), ο Γκέρντο Μπιάνκο (1979-1983), ο Βερντίνο Ρογκόνι (1983-1986), ο Μίνο Μαρτινάζολι (1986-1989), ο Vincenzo Scotti (1989-1990), ο Antonio Gava (1990-1992), ο Gerardo Bianco -1994) Leonardi, Robert· Albert, Paolo (2004). Steven Van Hecke, επιμ. From Dominance to Doom? Christian Democracy in Italy. Leuven University Press. σελίδες 105–131. ISBN 978-90-5867-377-0. Masala, Carlo (2004). Michael Gehler, επιμ. Born for Government: The Democrazia Cristiana in Italy. Routledge. σελίδες 88–102. ISBN 978-0-7146-5662-5. Masala, Carlo (2004). Michael Gehler, επιμ. Born for Government: The Democrazia Cristiana in Italy. Routledge. σελίδες 88–102. ISBN 978-0-7146-5662-5. Massimo L. Salvadori, Encyclopedia storica, Zanichelli, Μπολόνια 2000 Igino Giordani, De Gasperi, il ricostruttore, Cinque Lune, Ρώμη 1955 Giulio Andreotti, De Gasperi και il temo tempo, Mondadori, Μιλάνο 1956 Ο Gianni Baget Bozzo, ο οποίος συμμετείχε στο έργο: στο DC της De Gasperi και στο Dossetti 1945-1954, Vallecchi, Φλωρεντία 1974 Ο Gianni Baget Bozzo, ο οποίος συμμετείχε σε ένα φεστιβάλ και στο φως του φεστιβάλ: la DC di Fanfani e di Moro 1954-1962, Vallecchi, Φλωρεντία 1977 Pietro Scoppola, La proposta politica di De Gasperi, Il Mulino, Bologna 1977 Nico Perrone, Il segno della DC, Dedalo, Bari 2002 (ISBN 88-220-6253-1) Luciano Radi, La DC da ντε Γκάσπερι ένα Fanfani, Rubbettino, Soveria Mannelli 2005 Αρχείο αφισών DC - μέρος 1 Αρχείο αφισών DC - μέρος 2