IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση

Η Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση (Union Postale Universelle, Universal Post Union), UPU (προφέρεται γιου-πι-γιου), είναι διεθνής οργανισμός, αποτελούμενος από 192 χώρες-μέλη, που συγκαταλέγεται σήμερα στις ειδικές οργανώσεις (οργανισμούς) του ΟΗΕ.

 Ιδρύθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1874 με τη Συνθήκη της Βέρνης με το όνομα General Post Union με έδρα τη Βέρνη με κύριο σκοπό τις καλύτερες και συντονισμένες ταχυδρομικές αποστολές αρχικά στην Ευρώπη αλλά και την αποφυγή αποστολών απαγορευμένων ειδών όπως όπλα, ναρκωτικά, κ.λπ. Το 1947 ή Ένωση αυτή συμπεριλήφθηκε στους επιμέρους οργανισμούς του ΟΗΕ όπου και έλαβε το σημερινό όνομά της, διατηρώντας την έδρα της στην ίδια πόλη. Στη UPU συμμετέχουν σήμερα όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ. Επιδίωξη της Ένωσης είναι η συνεχής βελτίωση των ταχυδρομικών υπηρεσιών και η προαγωγή στον τομέα αυτόν της διεθνούς συνεργασίας. Έτσι το κάθε κράτος μέλος αναλαμβάνει τη διεκπεραίωση της αλληλογραφίας των άλλων χωρών με τα καλλίτερα και ταχύτερα μέσα που διαθέτει για την εσωτερική του αλληλογραφία. Όργανα της Ένωσης για το σκοπό αυτό είναι: Το Παγκόσμιο Ταχυδρομικό Συνέδριο, που συνέρχεται κάθε πέντε χρόνια. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο, που αποτελείται από 40 μέλη τα οποία εκλέγονται από το παραπάνω Συνέδριο με βάση τη γεωγραφική αντιπροσώπευση, και Το Διεθνές Γραφείο, που αποτελεί την μόνιμη Γενική Γραμματεία της Ένωσης στην οποία προΐσταται ο Γενικός Διευθυντής της UPU.Από την 1η Ιανουαρίου 2022 γενικός διευθυντής είναι ο Ιάπωνας Μασαχίκο Μετόκι. Α. Ζιμπουλάκη "Διεθνές Δίκαιο", Αθήνα 1979, σ.135
Ελληνικές γλώσσες

Με τον όρο Ελληνικές γλώσσες εννοούμε πολλές φορές την ομάδα των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών που περιέχει την ελληνική γλώσσα. Σύμφωνα με τις περισσότερες κατατάξεις, οι Ελληνικές γλώσσες σαν οικογένεια περιέχουν μόνο την ομώνυμη Ελληνική, και γι'αυτό οι δύο προηγούμενες έννοιες είναι ταυτόσημες. Η εξαφανισμένη Βόρεια Πικηνική γλώσσα έχει προταθεί πως μπορεί να ενταχθεί ως διαφορετικό μέλος.

 Για την γλώσσα την οποία χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες πριν τον 4ο αιώνα π.Χ., ελάχιστα είναι γνωστά, και γι'αυτό δεν είναι σίγουρο αν πρόκειται για μια ελληνική διάλεκτο, ή μια άλλη ξεχωριστή ελληνική γλώσσα (όχι διάλεκτο) που να συγγενεύει με την ελληνική.Συνήθως συγκαταλέγεται κάτω από την οικογένεια των Ελληνικών γλωσσών ως μια διαφορετική γλώσσα πολύ συγγενική με την Ελληνική. Άλλες φορές θεωρείται μια άλλη μορφή της Δωρικής διαλέκτου, όπως πιθανότατα μαρτυρά το εύρημα του κατάδεσμου της Πέλλας, ένα κείμενο που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ. και δείχνει να είναι γραμμένο σε ένα είδος Δωρικής διαλέκτου. Επίσης, ο Ηρόδοτος θεωρούσε τους Μακεδόνες συγγενικό φύλο με τους Δωριείς, πράγμα που ιστορικά φέρνει πιο κοντά την πιθανότητα να ήταν η αρχαία Μακεδονική μια διαφοροποίηση της Δωρικής. Πολλοί γλωσσολόγοι θεωρούν Ελληνογενείς γλώσσες τη νέα Ελληνική, μαζί με κάποιες άλλες διαλέκτους οι οποίες όμως δεν είναι αμοιβαία κατανοήσιμες. Πρόκειται για την Τσακωνική, την Ποντιακή, και την Καππαδοκική διάλεκτο. Μερικές φορές έχει την ίδια αντιμετώπιση και η Κυπριακή διάλεκτος. Πρωτοελληνική Μυκηναϊκή† Αρχαία Ελληνική Αττική-Ιωνική Ελληνιστική κοινή Μεσαιωνική Ελληνική Νέα Ελληνική Δημοτική Καθαρεύουσα Καππαδοκική διάλεκτος Κρητική διάλεκτος Ποντιακή διάλεκτος Κυπριακή διάλεκτος Κατωιταλική διάλεκτος Ρωμανιώτικη διάλεκτος † Ρομανοελληνική γλώσσα Αρχαία Μακεδονική † Αιολική † Αρκαδοκυπριακή † Παμφυλιακή † Ομηρική Δωρική † Τσακωνική Οι Ελληνικές είναι παρακλάδι των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Πέρα από την αρχαία Μακεδονική , άλλη μία γλώσσα που παρουσιάζεται ως συγγενική με την Ελληνική είναι η Φρυγική. Ανάμεσα σε ζωντανές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, λέγεται ότι τη μεγαλύτερη συγγένεια με την Ελληνική έχουν η Αρμενική γλώσσα και οι Ινδοϊρανικές γλώσσες. Αρχαία Ελληνική γλώσσα Αττική διάλεκτος Ρωμανιώτικη διάλεκτος Ποντιακή διάλεκτος B. Joseph (2001): "Ancient Greek". In: J. Garry et al. (eds.) Facts about the World's Major Languages: An Encyclopedia of the World's Major Languages, Past and Present. Online paper. N. Nicholas (1999), The Story of Pu: The Grammaticalisation in Space and Time of a Modern Greek Complementiser. PhD Disseration, University of Melbourne. P. 482f. (PDF.) www.bbc.co.uk/languages/european_languages/languages/greek.shtml. www.reference.com/browse/wiki/Proto-Greek_language.
Studio Ghibli

Το Studio Ghibli, Inc. (ιαπωνικά: 株式会社スタジオジブリ, Kabushiki-gaisha Sutajio Jiburi) είναι ιαπωνική εταιρεία παραγωγής anime και διανομής κινηματογραφικών ταινιών που εδρεύει στην πόλη Κογκανέι του Τόκιο (Ιαπωνία). Ιδρύθηκε στις 15 Ιουνίου του 1985 από τον σκηνοθέτη Χαγιάο Μιγιαζάκι, τον συνάδελφο και μέντορά του Ιζάο Τακαχάκα και τον πεπειραμένο παραγωγό Τοσίο Σουζούκι, μετά την επιτυχία της ταινίας Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων (1984) και με χρηματοδότηση από την εκδοτική εταιρεία Tokuma Shoten. Το Studio Ghibli παρήγαγε μερικές από τις πιο επιτυχημένες, τόσο εμπορικά όσο και καλλιτεχνικά, ταινίες κινουμένων σχεδίων παγκοσμίως. Στο λογότυπο της εταιρείας απεικονίζεται ως μασκότ ο χαρακτήρας Totoro, από την ταινία My Neighbor Totoro (1988).

 Το όνομα του στούντιο εμπνεύστηκε ο Μιγιαζάκι. Αυτό, προήλθε από το προσωνύμιο που χρησιμοποιούσαν οι Ιταλοί για τα αναγνωριστικά αεροσκάφη της ερήμου, που με τη σειρά του προέρχονταν από μια λιβυκή λέξη για τον καυτό άνεμο που φυσάει πάνω από την έρημο Σαχάρα. Το σκεπτικό πίσω από την ονομασία αυτή ήταν ότι η εταιρεία θα προσπαθούσε να εμφυσήσει ένα νέο άνεμο στην ιαπωνική βιομηχανία των anime.Η πρώτη ταινία του στούντιο Ghilbi είναι Το Κάστρο στον ουρανό (Laputa Caste in the sky).Στην Ελλάδα οι ταινίες οι οποίες προβλήθηκαν με ελληνική μεταγλώττιση είναι: Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων,Ταξίδι στην χώρα των θαυμάτων (Spirited Away) & Το Κινούμενο Κάστρο. Παραγωγή Ακολουθούν οι τίτλοι των ταινιών που δημιούργησε το Studio Ghibli. Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων (1984, πρό-Ghibli) Το Κάστρο στον Ουρανό (1986) Grave of the Fireflies (1988) Η Γειτονιά του Δάσους: Οι Περιπέτειες του Τοτόρο (1988) Κίκι: Η Μικρή Μαγισσούλα (1989) Ταξιδιώτες στο Παρελθόν (1991) Οι Αερομαχίες Του Πόρκο Ρόσσο (1992) Ακούω τη Θάλασσα (1993) Πομ Πόκο (1994) On Your Mark (1995) Ο Ψίθυρος Της Καρδιάς (1995) Πριγκίπισσα Μονονόκε (1997) Οι Γείτονές μου, οι Γιαμάντα (1999) Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων (2001) Ghiblies Episode 2 (2002) Η Επιστροφή της Γάτας/Ο Γάτος Επιστρέφει (2002) Innocence: Ghost in the Shell (2004, συμπαραγωγή με Production I.G.) Το Κινούμενο Κάστρο (2004) Ιστορίες από τη Γαιοθάλασσα (2006) Πόνιο: Το Κορίτσι του Ωκεανού (2008) Arrietty (2010) From Up on Poppy Hill (2011) The Wind Rises (2013) The Tale of the Princess Kaguya (2013) When Marnie Was There (2014) How Do You Live? (αναμένεται) Διανομή Ακολουθούν οι τίτλοι των ταινιών που διανεμήθηκαν στην Ιαπωνία από το Studio Ghibli. Μικρές Αφροδίτες (1963) (Ελλάδα) Le Roi et l'oiseau (1980) (Γαλλία) Kirikou et la sorciere (1998) (Γαλλία) Princes et Princesses (1999) (Γαλλία) Το Τρίο της Μπελβίλ (2002) (Γαλλία) Azur et Asmar (2006) (Γαλλία) Moya Iyubov (2006) (Ρωσία) Jade Cocoon: Story of the Tamamayu (1998) Jade Cocoon 2 (2001) Magic Pengel (2002) Ni no Kuni: Dominion of the Dark Djinn (2010) Ni no Kuni: Wrath of the White Witch (2011) Επίσημη ιστοσελίδα (ιαπωνικά) Studio Ghibli στην εγκυκλοπαίδεια του Anime News Network Studio Ghibli Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. στο animΕΛ_ΛΑΣ (ελληνικά)
Χλωροκυκλοβουτάνιο

Το κυκλοβουτυλοχλωρίδιο ή χλωροκυκλοβουτάνιο έχει χημικό τύπο είναι C4H7Cl και σύντομο συντακτικό . Ανήκει στα κυκλοαλκυλοαλογονίδια, δηλαδή στα μονοϊσοκυκλικά κορεσμένα οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα ένδεκα (11) ισομερή θέσης: 1-μεθυλο-1-χλωροκυκλοπροπάνιο. 2-μεθυλο-1-χλωροκυκλοπροπάνιο. χλωροκυκλοπροπυλομεθάνιο. 1-χλωροβουτένιο-1. 2-χλωροβουτένιο-1. 3-χλωροβουτένιο-1. 4-χλωροβουτένιο-1. 1-χλωροβουτένιο-2. 2-χλωροβουτένιο-2. Μεθυλο-1-χλωροπροπένιο. Μεθυλο-3-χλωροπροπένιο.

 «Κυκλοβουτάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τετραμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση όχι επίπεδου τετραγώνου, όπως θα περίμενε κανείς, με βάση τα κυκλοπροπάνια, αλλά «πτυχωμένης» (Puckered), όπως αποδείχθηκε από πειράματα περίθλασης ηλεκτρονίων: Στη δομή αυτή προκύπτουν δυο απέναντι ζεύγη γωνιών που δείνουν μέσο όρο C − C − C ^ ≃ 88 o < 109 o 28 ′ {\displaystyle \mathrm {{\widehat {C-C-C}}\simeq 88^{o}<109^{o}28'} } , που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο, οπότε και πάλι προκύπτει «ενέργεια τάσης δεσμών», όπως παραπάνω στα κυκλοπροπάνια, αλλά μικρότερη: Υπολογίστηκε σε ΔQ = 109 kJ/mole. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοβουτάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,4, αν και χρειάζονται πιο έντονες συνθήκες για να αντιδράσουν και δείνουν μικρότερες αντίστοιχες ταχύτητες αντίδρασης. Το κυκλοβουτυλοχλωρίδιο διαφέρει από το κυκλοβουτάνιο στο ότι έχει ένα άτομο χλωρίου αντί ενός ατόμου υδρογόνου. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Άγιος Ευστράτιος Λακωνίας

Ο Άγιος Ευστράτιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγίου Βασιλείου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Ευστράτιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΚ. Λακωνία, δυτικά του Γυθείου. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Πλατύ, πάνω στον περιφερειακό του Γυθείου (Ε 961). Απέχει 54 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαραθέας. Το 1919 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαραθέας και το 1934 στην κοινότητα Αγίου Βασιλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βασιλείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Το εκκλησάκι του Αγίου Ευστρατίου, απέναντι από τον οικισμό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Αυγούστα της Σαξονίας-Μάινινγκεν

H Αυγούστα (γερμ. Augusta von Sachsen-Meiningen, 6 Αυγούστου 1843 - 11 Νοεμβρίου 1919) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

 Η Αυγούστα Λουίζα Αδελαΐδα Καρολίνα Ίντα ήταν η μόνη κόρη του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Μαρίας Φρειδερίκης, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ της Έσσης-Κάσσελ. Παντρεύτηκε το 1862 τον Μαυρίκιο της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Μαρία Άννα (1864 - 1918), παντρεύτηκε τον Γεώργιο του Σάουμπουρκ-Λίππε. Ελισάβετ (μετέπειτα Ελισάβετ Μαυρικίεβνα) (1865 - 1927), παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας (αδελφό της Όλγας, Βασίλισσας της Ελλάδας). Μαργαρίτα Μαρία Αγνή Αδελαΐδα Καρολίνα Φρειδερίκη (1867 - 1882). Ερνέστος Β΄ (1871 - 1955), Δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Λουίζα Καρλόττα (1873 - 1953), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο του Άνχαλτ. Koller, Ann Marie (1984). The Theater Duke: George II of Saxe-Meiningen and the German Stage. Stanford University Press. ISBN 0-8047-1196-8.
Κουρτκόι

Το Κουρτκόι (τουρκ. Kurtköy) είναι μια συνοικία στην περιοχή Πεντίκ της Κωνσταντινούπολης (με κάποιες εκτάσεις στην περιοχή Τούζλα). Ο πληθυσμός της γειτονιάς είναι 193.080 και του κέντρου 37.149.

 Το Κουρτκόι ήταν γνωστό με το σημερινό του όνομα τη δεκαετία του 1800. Στις απογραφές του 1935 και του 1940 στην Τουρκία αναφέρεται μόνο ως " Κουρτ ". Το Κουρτκόι παρέμεινε υπό την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Βυζαντίου πριν από το 1328. Αργότερα, η Ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης κατακτήθηκε με διαταγή του Οθωμανού σουλτάνου Ορχάν Γκαζί. Έτσι, το Κουρτκόι έγινε ένα χωριό υπό τουρκική κυριαρχία μετά από αυτό.
Οσφρητική μνήμη

Η όσφρηση ανήκει στις πέντε αισθήσεις του ανθρώπινου σώματος και μαζί με την γεύση είναι αισθήσεις ταυτοποίησης ουσιών. Παρόλο που όλες οι αισθήσεις συνδέονται με αναμνήσεις,τα αγγίγματα, οι ήχοι και οι εικόνες ξεθωριάζουν ενώ μυρωδιές και γεύσεις παραμένουν χαραγμένες στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η γεύση ωστόσο δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη στον άνθρωπο και έτσι η όσφρηση συνδέεται με τη μνήμη περισσότερο από κάθε άλλη αίσθηση.

 Αυτό συμβαίνει γιατί με την εξελικτική διαδικασία του ανθρώπου η γεύση, η ακοή, η όραση και η αφή επαναπροσδιορίστηκαν και πλέον επικοινωνούν με τον ιππόκαμπο ,δηλαδή μία δομή που συμβάλλει στην διαδικασία σχηματισμού της μνήμης, μέσω ενδιάμεσου φλοιού. Αντίθετα, η όσφρηση εξακολουθεί να διατηρεί άμεση πρόσβαση στον ιππόκαμπο και οι οσφρητικές μνήμες αποθηκεύονται σχεδόν αυτούσιες στα δεδομένα του εγκεφάλου. Επομένως, οι αναμνήσεις που συνδέονται με μυρωδιές είναι πιο ξεκάθαρες στον ανθρώπινο νου και διεγείρουν πιο έντονα συναισθήματα στο άτομο.
Επαρχία Σούμεν

Η Επαρχία Σούμεν (βουλγαρικά: Област Шумен) αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Σούμεν. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 180.528 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 176.925 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 10 δήμους.

 Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 204.395 άτομα σύμφωνα με απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 48,8% ήταν άνδρες και το 51,2% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμούσε 194.090 άτομα εκ των οποίων το 22.7% ήταν κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών. Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 167.952 άτομα: Βούλγαροι: 99.446 (59,21%) Τούρκοι: 50.878 (30,29%) Ρομά: 13.847 (8,24%) Άλλοι και απροσδιόριστοι: 3.781 (2,25%)Άλλα 12.576 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011. Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001: Επαρχίες της Βουλγαρίας Σούμεν
Βλαδίμηρος Καυκαρίδης

Ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης (1931 - 1983) ήταν Κύπριος ηθοποιός. Ασχολήθηκε με το θέατρο και ανέλαβε επίσης την διοίκηση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και εργάστηκε στην Κύπρο και Ελλάδα Έπαιξε σε διάφορες ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραγωγές.

 Τα Χασσαμπούλια της Κύπρου (1974) Εταιρία θαυμάτων (1962) Ο κάμπος (1983, ΕΡΤ2) Οι εκδικητές της Κύπρου (1974) Ειρηνού και Βάσος (1983) Ο επιθεωρητής (1962) Ριγκολέτο (1983) Τροβατόρε (1983) Το παραμύθι των τετράδυμων (τηλεόραση, 1983, ΕΡΤ2) Δραματική σχολή Βλαδίμηρος Καυκαρίδης
Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις

Αυτή είναι η λίστα των 10 ποδοσφαιριστών που έχουν παίξει τους περισσότερους επίσημους ποδοσφαιρικούς αγώνες σε όλα τα επίπεδα ηλικίας για τις διεθνείς εμφανίσεις και σε όλα τα επίσημα παιχνίδια ομάδων ανδρών, σύμφωνα με τις αρχές της RSSSF (Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation), καθώς είναι ο ευρύτερα αποδεκτός τρόπος στατιστικού υπολογισμού.

 Το άθροισμα των γκολ και των αγώνων σε ορισμένους μπορεί να είναι υψηλότερο και δηλώνεται με το σύμβολο (+) μετά το αντίστοιχο νούμερο. Οι παίκτες με την έντονη γραφή είναι επί του παρόντος ενεργοί. Όταν το νούμερο των γκολ ή των αγώνων είναι άγνωστο δηλώνεται με αγγλικό ερωτηματικό (?). Οι ομάδες στις οποίες οι παίκτες δεν έκαναν καμία επίσημη εμφάνιση δεν αναφέρονται. Τα δεδομένα είναι ακριβή έως τις 31 Οκτωβρίου 2023. Κατά μέσο όρο, οι τερματοφύλακες καταπονούνται σωματικά λιγότερο από τους υπόλοιπους παίκτες, έτσι και η καριέρα τους κρατάει περισσότερο σε διάρκεια (κατά μέσο όρο πάντα), οπότε και συμμετέχουν και σε περισσότερους αγώνες, είναι άξιο αναφοράς να υπάρχει ξεχωριστή λίστα που να περιλαμβάνει μόνο τους τερματοφύλακες. Τα δεδομένα είναι ακριβή έως τις 28 Οκτωβρίου 2023. Καθώς, κατά μέσο όρο, οι τερματοφύλακες καταπονούνται σωματικά λιγότερο από τους υπόλοιπους παίκτες, άρα και η καριέρα τους συχνά διαρκεί περισσότερο, οπότε και συμμετέχουν και σε περισσότερους αγώνες, είναι άξιο αναφοράς να υπάρχει ξεχωριστή λίστα που να μην περιλαμβάνει τους τερματοφύλακες. Τα δεδομένα είναι ακριβή έως τις 31 Οκτωβρίου 2023. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ σε επίσημους αγώνες Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ
Νόρκις Μπατίστα

Η Νόρκις Μπατίστα (Norkys Yelitza Batista Villarroel, 30 Αυγούστου 1977 -) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας και παρουσιάστρια.Έγινε διάσημη όταν κατέκτησε τη θέση της 1ης αναπληρωματικής στα καλλιστεία για την Μις Βενεζουέλα 1999. Συμμετείχε επίσης και στους διαγωνισμούς: Μις Ατλάντικ Ιντερνασιονάλ 2000 και Μις Λατίνα Ιντερνασιονάλ 2000 τους οποίους κέρδισε, Μις Μεσοαμέρικα Ιντερνασιονάλ 2000 τερμάτισε 1η αναπληρωματική και Ρέινα Ιντερνασιονάλ ντελ Καφέ 2000 τερμάτισε στο TOP 6. Ξεκίνησε να διαφημίζει εμπορικά σήματα όπως Movilnet, Chrysler, Veltel και Polar. Εργάστηκε ως φωτομοντέλο για τηλεοπτικές διαφημίσεις και έκανε μια πασαρέλα, ενώ σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Εθνικό Πειραματικό Πανεπιστήμιο Σιμόν Ροντρίγκες. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 2002 στην τηλενουβέλα Juana La Virgen. Στις 3 Μαΐου 2003 παντρεύτηκε τον οδοντίατρο, μοντέλο και ηθοποιό Λεονάρδο Λούτινγκερ και στις 20 Ιανουαρίου 2006 γέννησε ένα γιο, τον Σεμπαστιάν. Το 2010 πήραν διαζύγιο. Το 2014 ξεκίνησε τη δίκη της σειρά εσωρούχων και μαγιό.

 Juana La Virgen - 2002, ως Ντεσιρέ Λόπεζ ντε Ρόχας Mi Gorda Bella - 2003, ως Τσικινκιρά "Τσίκι" Λόρενς Ριβέρο ντε Βιγιανουέβα/Σεβίγια/ντε Καρένιο Estrambotica Anastasia - 2004, ως Αναστάσια Βαλμπουένα ντε Μπορόσφκι/Αλεξάντρα Βαλμπουένα/Καταλίνα Βαλμπουένα Miranda - 2006 (σειρά) 13 segundos - 2007 (σειρά) El Sr. Presidente - 2008 (σειρά) Amor a Palos - 2005, ως Άνα ντε Χεσούς Αμαράλ La Trepadora - 2008, ως Βικτόρια Γουανίπα Σαλσέδο Esto es lo que hay - 2009, ως Γιολάντα Γκονσάλες ντε Οροπέσα Orgasmos - 2009-σήμερα (θέατρο) Flor Salvaje - 2011, ως Σάρα Mi ex me tiene ganas - 2012, ως Μιράντα Ατένας ντε Μίλερ De todas maneras Rosa - 2013, ως Αντρέινα Βαγιέχο Una Maid en Paitilla - 2015, ως Γιολάντα Φράνκο Corazón traicionado - 2016, ως Μαλένα Κορόνα Σοτίγιο ντε Μιράντα Prueba de Fe - 2017, ως Ιατ. Άνα Τερέσα Αρισμέντι (Επεισόδιο:"Juan Pablo II") Νόρκις Μπατίστα στην IMDb Νόρκις Μπατίστα, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Νόρκις Μπατίστα στο Instagram Νόρκις Μπατίστα, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Εμανουέλ Ιμορού

Ο Εμανουέλ Ιμορού, γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1988 στην Μπουρζ, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από το Μπενίν ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αριστερού μπακ. Αποκτήθηκε από την Κλερμόν Φουτ στις 5 Ιουλίου 2012.

 Γεννημένος το 1988 στην Μπουρζ, ξεκίνησε από μικρή ηλικία την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο με το οποίο και ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση. Αφού αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της ευρύτερης περιοχής της Σερ, απέδειξε το ταλέντο του στο Μπερί, εντασσόμενος στα τμήματα υποδομής της ΛΜ Σατορού. Το 2008, σε ηλικία 20 ετών, υπέγραψε μαζί της το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, διάρκειας τριών ετών, ως αριστερός αμυντικός. Η ταχύτητά του καθώς και η ευστοχία του με το αριστερό του πόδι ήταν τα δυνατά του σημεία στον αγωνιστικό χώρο. Στη διάρκεια της πρώτης του σεζόν, αγωνίστηκε μόλις σε επτά αναμετρήσεις για την Λιγκ 2. Μία χαοτική σεζόν η οποία τον οδήγησε στον δανεισμό του την αμέσως επόμενη στην ΦΚ Γκενιόν όπου, αγωνιζόμενος ως βασικός, είχε γεμάτη σεζόν. Την ίδια αυτή σεζόν, παράλληλα με την συλλογική του καριέρα, έγινε διεθνής με το Μπενίν και συμμετείχε στην CAN η οποία έλαβε χώρα στην Αγκόλα, όπου αγωνίστηκε στους αγώνες απέναντι σε Μοζαμβίκη, Νιγηρία και Αίγυπτο. Με το πέρας αυτής της δεύτερης σεζόν, αρκετές ήταν οι ομάδες που έδειξαν ενδιαφέρον για την απόκτησή του, μεταξύ άλλων οι Λε Μαν, Λιλ, Σαιντ-Ετιέν και Μπενφίκα. Ωστόσο, η Σατορού επιθυμούσε την παραμονή του και, συνεπώς, δεν τον άφησε να φύγει. Εκείνη την σεζόν, ο Εμανουέλ αγωνίστηκε σε περίπου τριάντα αγώνες ως αριστερός μέσος, εκ των οποίων οι μισοί ως βασικός. Με δυνατότητα ελεύθερης μεταγραφής, τροφοδότησε για ένα ακόμη καλοκαίρι με μεταγραφικά σενάρια τη θερινή μεταγραφική περίοδο. Αρκετές ήταν οι ομάδες της γαλλικής ελίτ που έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον για την απόκτησή του, αλλά και οι ΦΚ Πόρτο, Μπενφίκα, Παναθηναϊκός και ΣΚ Μπράγκα (φιναλίστ του Γιουρόπα Λιγκ 2010-11), ομάδα στην οποία αποφάσισε να μεταγραφεί για διάρκεια 5 ετών ώστε να αντικαταστήσει τον αριστερό μπακ Σίλβιο, ο οποίος είχε αποχωρήσει με προορισμό την Ατλέτικο Μαδρίτης. Μετά την πρώτη του σεζόν στην Μπράγκα, στην οποία πραγματοποίησε μόλις τρεις συμμετοχές στην Liga Sagres, έμεινε ελεύθερος από τον σύλλογο και εντάχτηκε στις 5 Ιουλίου 2012 στην Κλερμόν Φουτ. Το 2011, ο Εμανουέλ έγινε πρέσβης του LiveClub, ενός ιστοτόπου κοινωνικής δικτύωσης με στόχο τους αθλητικούς συλλόγους. Τελευταία ενημέρωση στις 15 Νοεμβρίου 2012 Προφίλ του Εμανουέλ Ιμορού στο footballdatabase.eu (Αγγλικά) Προφίλ του Εμανουέλ Ιμορού στο national-football-teams.com
Ντίνα Παπαϊωάννου

Η Κωνσταντίνα Ταραντζοπούλου ή αλλιώς Ντίνα Παπαϊωάννου, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια που κατάγεται από τη Φλώρινα. Από τότε που γνώρισε τον σύζυγο της και παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Λάκη Παπαϊωάννου ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Έχουν μια κόρη, επίσης τραγουδίστρια, την Ελεάνα Παπαϊωάννου. Το τραγούδι της «Του έρωτα ο κύκλος» από το δίσκο «Σε κόσμο ψεύτικο» έγινε χρυσό.

 Η Ντίνα Παπαϊωάννου έχει στο ενεργητικό της τέσσερις δισκογραφικές δουλειές. Είναι μέλος στην δισκογραφική εταιρεία Melon Music. Έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές. Η Ντίνα Παπαϊωάννου επίσης έχει γράψει 3 ποιητικές συλλογές "Γλυφό νερό", "Σε ημίφως" και "Με τα φτερά της νιότης" και ένα αφήγημα με τίτλο "Και τη νύχτα..... έρχονται οι άγγελοι".
Γκέοργκ Μπύχνερ

Ο Γκέοργκ Μπύχνερ (Karl Georg Büchner, Ντάρμστατ, 17 Οκτωβρίου 1813 - Ζυρίχη, 19 Φεβρουαρίου 1837) ήταν Γερμανός συγγραφέας και δραματουργός. Προς τιμήν του απονέμεται το Βραβείο Γκέοργκ Μπύχνερ.

 Συμμετείχε ενεργά σε επαναστατικά κινήματα και έγραψε διάφορα συγγράμματα διαμαρτυρίας και διεκδικήσεων, όπως «Ο ταχυδρόμος της Έσσης», όπου υποστήριζε τους χωρικούς. Για τη δραστηριότητά του αυτή καταδιώχτηκε από την αστυνομία και κατέφυγε στη Ζυρίχη, όπου έγινε καθηγητής φυσικών επιστημών στο πανεπιστήμιο. Πέθανε πολύ νέος, γι´αυτό και η συγγραφική του παραγωγή είναι μικρή και αποτελεί δείγμα του μεγάλου πνεύματος του συγγραφέα. Το έργο του Μπύχνερ κατατάσσεται στα πρώτα δείγματα του ρομαντισμού. "Ο θάνατος του Δαντόν" Η τραγωδία "Βόιτσεκ" Η νουβέλα "Λεντς": γράφτηκε το 1836 στο Στρασβούργο. Βασίζεται στο ημερολόγιο του Ομπερλίν (J.F. Oberlin), πάστορα και φιλανθρώπου. Ο Γιάκομπ Μίχαελ Ράινχολντ Λεντς (Jakob Michael Reinhold Lenz), φίλος του Γκαίτε, είναι ο πρωταγωνιστής της νουβέλας. Το Μάρτιο του 1766 συνάντησε τον Γκαίτε στη Βαϊμάρη. Τα επόμενα χρόνια υπέφερε από μια ψυχική ασθένεια και μεταφέρθηκε στην κατοικία του εφημέριου Ομπερλίν στο Στάινταλ (Steintal). Η ιστορία αφορά το τελευταίο αυτό περιστατικό της μεταφοράς του στο σπίτι του εφημέριου. Αν και ημιτελές, το έργο αυτό του Μπύχνερ αποτελεί προάγγελο του μοντερνισμού. Η επιρροή στους μεταγενέστερους συγγραφείς είναι τεράστια. Η κωμωδία "Λεόντιος και Λένα" Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Μπύχνερ.
Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων

Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (Κ.Σ.Ν.Μ) αποτελεί συμβούλιο το οποίο υπάγεται στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού . Αποτελεί το ένα από τα δύο μεγάλα συμβούλια του υπουργείου όπου το άλλο αποτελεί το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ).

 Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων εκφράζει την κρίση του για σημαντικά θέματα καθώς και για προβλήματα που του παραπέμπει ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, με ισχυρές θεσμικές εγγυήσεις αυτονομίας και ανεξαρτησίας. Οι αρμόδιες Διευθύνσεις της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού εισηγούνται τα θέματα προς γνωμοδότηση στο Συμβούλιο. Στα πλαίσια αυτά, η ημερήσια διάταξη, η οποία καταρτίζεται από τη γραμματειακή υπηρεσία του συμβουλίου κατόπιν συμβουλής των αρμόδιων διευθύνσεων και υπογράφεται από τον πρόεδρο του συμβουλίου και τον γενικό γραμματέα πολιτισμού του υπουργείου πολιτισμού και αθλητισμού, αποτελεί τη βάση για τη συζήτηση των θεμάτων.Με τη γνωμοδότηση ολοκληρώνεται ο φάκελος της υπόθεσης, ο οποίος υπογράφεται από τον Πρόεδρο ή τον Πρόεδρο του Συμβουλίου και αποστέλλεται στην αρμόδια Διεύθυνση μόλις εξεταστεί ένα θέμα. Στη συνέχεια τίθεται το ζήτημα της Υπουργικής Απόφασης επί του θέματος και ο Υπουργός ή ο αρμόδιος Γενικός Διευθυντής δεν δεσμεύεται από τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων ως προς την ουσία της. Παράλληλα, ο Γραμματέας του Κ.Ε.Μ.Μ. συντάσσει επίσης τα πρακτικά της συνεδρίασης, τα οποία στη συνέχεια υπογράφονται από τον Πρόεδρο ή τον Πρόεδρο του Συμβουλίου. Το άρθρο 50 του νόμου 3028/2002, "Περί της προστασίας των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς", ορίζει ότι το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων εξετάζει και γνωμοδοτεί για θέματα που αφορούν τη διατήρηση των σύγχρονων μνημείων και των τοποθεσιών που έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικές μετά το 1830.
Θηρεσία Χριστίνα των Δύο Σικελιών

Η Θηρεσία Χριστίνα (ιταλ. Teresa Christina di Borbone-Dye Sicilias, 14 Μαρτίου 1822 - 28 Δεκεμβρίου 1889) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε αυτοκράτειρα της Βραζιλίας.

 Η Θηρεσία Χριστίνα Μαρία Ιωσηφίνα Γασπαρίνα Βαλτασαρία Μελχιόρη Ιανουαρία Φραγκίσκη ντε Πάντοβα Δονάτα Βονόσα Ανδριανή ντ' Αβελίνο Ρίτα Λουτγάρδη Γερτρούδη Βικεντία Θαδδαία Σπυριδωνία Ρόκκα Ματθίλδη των Βουρβόνων και Δύο Σικελιών ήταν η έβδομη κόρη (6η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Ισαβέλλας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1843 τον Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας και είχε τέκνα: Αλφόνσος 1845-1847. Ισαβέλλα 1846-1921, παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων-Ορλεάνης, Κόμη του Ε. Λεοπολδίνα 1847-1871, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Αύγουστο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Πέτρος Αλφόνσος 1848-1850. Barman, Roderick J. (2002). Princess Isabel of Brazil: gender and power in the nineteenth century. Wilmington: Scholarly Resources Inc. ISBN 978-0-8420-2846-2.
Κοινωνία - Πολιτική παράταξη συνεχιστών του Καποδίστρια

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ - Πολιτική Παράταξη συνεχιστών τού Καποδίστρια, ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα. Πολιτικό της πρότυπο, είναι ο Ιωάννης Α. Καποδίστριας, και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος έβλεπε και καθόριζε την πολιτική. Ιδρύθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2008 από τον κ. Εμμανουήλ Β. Βολουδάκη, ενώ η σημερινή ηγεσία ασκείται από την Κεντρική Διοικητική Επιτροπή, η οποία αποτελείται από τους Μιχάλη Ηλιάδη, Εμμανουήλ Βολουδάκη και Κομνηνό Καμάμη. Έπαυσε την πολιτική της δραστηριότητα τον Ιούνιο του 2020.

 Έλαβε για πρώτη φορά μέρος στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2009, καταλαμβάνοντας τη 12η θέση με ποσοστό 0,16%. Στις Δημοτικές εκλογές 2010 η παράταξη στήριξε το ψηφοδέλτιο της "ΚΟΙΝΩΝΙΑ των Αθηνών" για τη διεκδίκηση του Δήμου Αθηναίων. Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012 παρατηρήθηκε αύξηση στα ποσοστά της. Συγκεκριμένα συγκέντρωσε 28.502 ψήφους και 0,45%. Αντίθετα, στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, τα ποσοστά της παρατάξεως μειώθηκαν ραγδαία, εξαιτίας της μεγάλης πόλωσης των εκλογών. Συγκέντρωσε 17.771 ψήφους και μόλις 0,29%. Στις Ελληνικές ευρωεκλογές 2014 έλαβε 34.487 ψήφους και ποσοστό 0,60%. Η παράταξη δε συμμετείχε στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015, ενώ στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 κατέλαβε στη 12η θέση και σημειώνοντας εντυπωσιακή αύξηση στα ποσοστά της, λαμβάνοντας 35.534 ψήφους και ποσοστά της τάξης του 0,65%. Το 2020 το κόμμα ανακοίνωσε την εκλογική του απενεργοποίηση καθώς και την παύση όλων των πολιτικών του δραστηριοτήτων. Έμβλημά της είναι το πλοίο, ζωγραφισμένο στα πρότυπα της Bυζαντινής ζωγραφικής, σε χρώμα καφέ. Το κατάρτι και τα πανιά του, σχηματίζουν σε χρώμα κόκκινο το γράμμα κάπα «Κ», που είναι αρχικό του ονόματος της Παράταξης. Η θάλασσα έχει χρώμα μωβ. Πάνω από το καράβι και κατά μήκος όλου του εμβλήματος αναγράφεται η ονομασία της Παράταξης, «ΚΟΙΝΩΝΙΑ Πολιτική παράταξη συνεχιστών του Καποδίστρια». Επίσημη ιστοσελίδα
Φιλόθεος Φάρος

Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος είναι Έλληνας κληρικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1930 στον Πειραιά. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο, νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και θεολογία στο ΕΚΠΑ. Το 1962 έγινε κληρικός και στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, όπου σπούδασε ποιμαντική ψυχολογία και συμβουλευτική. Από το 1969 ως το 1976 δίδασκε στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού. Παράλληλα εργαζόταν ως ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος για οικογένειες και ζευγάρια. Το 1976 επέστρεψε στην Ελλάδα και έκτοτε ασχολήθηκε με το κέντρο νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και το συγγραφικό του έργο. Έχει γράψει περισσότερα από 20 βιβλία για ζητήματα που αφορούν τη ζωή του ανθρώπου. Από τη συνταξιοδότησή του και έπειτα, ιερουργεί στον Άγιο Νικόλαο Ραγκαβά στην Πλάκα της Αθήνας.

 "Παπαδοσύνης μορφή και παραμόρφωση", Εκδόσεις: Αρμός "Γάμος", Εκδόσεις: Αρμός/Ακρίτας "Γονείς και παιδιά", Εκδόσεις:Αρμός "Η διαχείριση της αγάπης", Εκδόσεις: Αρμός "Ταξίδι αυτοανακάλυψης", Εκδόσεις: Αρμός "Στου δρόμου τα μισά", Εκδόσεις: Αρμός "Ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά", Εκδόσεις: Αρμός "Διάλογος", Εκδόσεις: Αρμός "Έρωτος φύσις", Εκδόσεις: Αρμός "Το πένθος", Εκδόσεις: Αρμός "Συζυγία", Εκδόσεις: Αρμός/Ακρίτας "Πριν και μετά το Πάσχα", Εκδόσεις: Αρμός "Συγκυρίες και επιλογές", Εκδόσεις: Αρμός "Η ίαση ως υγείας ολοκληρία", Εκδόσεις: Αρμός "Βάδιζε υγιαίνων", Εκδόσεις: Αρμός "Ήθος άηθες", Εκδόσεις: Αρμός "Η αλλοίωση του χριστιανικού ήθους", Εκδόσεις : Αρμός "Η Εκκλησία ως σκάνδαλο και ως σωτηρία", Εκδόσεις: Αρμός "Η Τέχνη της Ζωής", Εκδόσεις : Αρμός "Στοχασμοί", Εκδόσεις : Αρμός "Ο μύθος της ψυχικής νόσου", Εκδόσεις : Αρμός "Κλήρος, Η ανεκπλήρωτη υπόσχεση πατρότητας", Εκδόσεις : Ακρίτας "Πεντηκοστή, Από την Ανάσταση στην Εκκλησία", Εκδόσεις : Ακρίτας (εκτός κυκλοφορίας) "Τάξη + Αταξία", Εκδόσεις : Ακρίτας (εκτός κυκλοφορίας) "Μαθήματα ζωής", Εκδόσεις : Αρμός
Ντμίτροφ

Το Ντμίτροφ (ρωσικά: Дмитров‎) είναι Ρωσική πόλη στην Περιφέρεια Μόσχας, ευρισκόμενη 65 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Μόσχα. Σύμφωνα με την Ρωσική απογραφή του 2010, το Ντμιτρόφ είχε 61,306 κατοίκους, αριθμός που σταδιακά μειώνεται σε σχέση με απογραφές προηγούμενων δεκαετιών.

 Η πόλη ιδρύθηκε από τον Γιούρι Ντολγκορούκι το 1154, όπου γεννήθηκε ο γιος του Βσέβολοντ Γ΄. Η πόλη ονομάστηκε Ντμίτροφ προς τιμήν του Άγιου Δημήτριου. Το 1374, δόθηκε δικαιώματα πόλης. Η βασιλεία του Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας (1503-1533) εγκαινίασε τη χρυσή εποχή του Ντμίτροφ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο και άλλοι σημαντικοί ναοί φτιάχτηκαν. Η πόλη υπέστη ζημιά κατά τη διάρκεια της εποχής των αναστατώσεων, όταν διεκόπη από τους Πολωνούς. Το 1812, το Ντμίτροφ καταλήφθηκε για λίγο από τον Ναπολέων Α΄. Ο αναρχικός πρίγκιπας Πιοτρ Κροπότκιν πέρασε τα τελευταία του χρόνια εκεί. Το Ντμίτροφ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις: Μαργίνα Χόρκα, Λευκορωσία Σπάνις, Καναδάς Σχόρντορφ, Γερμανία Ρίμπνιτσα, Μολδαβία (Υπερδνειστερία) Αλμέρε, Ολλανδία Μπίτομ, Πολωνία Μπέρκλεϋ, Καλιφόρνια, Ηνωμένες Πολιτείες Πιτσούντα, Γεωργία Ρέζεκνε, Λετονία
Σοφία Σακοράφα

Η Σοφία Σακοράφα (γενν. Τρίκαλα, 29 Απριλίου 1957) είναι Ελληνίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ), πρώην ευρωβουλευτής και πρώην ακοντίστρια.

 Άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 15 ετών, αγωνιζόμενη με τα χρώματα του Γ.Σ. Τρικάλων. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1982 στο διεθνές meeting Βενιζέλεια-Χανιά στα Χανιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 74,20 μέτρα. Η επίδοση αυτή παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι την εισαγωγή του νέου τύπου ακοντίου, οπότε και όλα τα ρεκόρ μηδενίστηκαν. Παρέμεινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στον ανοιχτό στίβο ως και την 13η Ιουνίου του 1983 όταν στο Τάμπερε της Φινλανδίας η Τιίνα Λίλακ το κατέρριψε με επίδοση 74,76 μέτρα. Συνολικά πέτυχε 17 φορές πανελλήνιο ρεκόρ, βελτιώνοντάς το συνολικά πάνω από 30 μέτρα. Είναι απόφοιτη της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης (σήμερα ΤΕΦΑΑ). Όταν αποχώρησε από τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθήνας (με 33.503 σταυρούς προτίμησης) στις εκλογές του 2007, καθώς και στις εκλογές του 2009. Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη στη 6 Μαΐου 2010 για το νομοσχέδιο σχετικά με το μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. και για τα έκτακτα μέτρα που πήρε η χώρα για να μη χρεοκοπήσει, διαγράφτηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, καθώς δήλωσε «παρών» μαζί με τον Γιάννη Δημαρά και τον Βασίλη Οικονόμου που επίσης δήλωσαν «παρών», ξεφεύγοντας από την κομματική γραμμή που είχε ορίσει ο αρχηγός του κόμματος Γιώργος Παπανδρέου.Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012, εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πρώτη σε σταυρούς (71.407) από τους υποψήφιους του κόμματος στην εν λόγω περιφέρεια. Στις ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ίδιο κόμμα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίησή της από την ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στις 19 Δεκεμβρίου 2018 εντάχθηκε στο Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (ΜέΡΑ25) του Γιάνη Βαρουφάκη, με το οποίο ήταν υποψήφια στις ευρωεκλογές του 2019. Εκλέχθηκε βουλευτής στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019.
Μάρτα Μάτραϊ

Η Μάρτα Μάτραϊ (Márta Mátrai) (γεννημένη στις 22 Φεβρουαρίου 1948) είναι Ουγγαρέζα νομικός και πολιτικός, που έχει υπηρετήσει ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης (MP) από τον Περιφερειακό Κατάλογο της κομητείας Σόμογκι του Φίντες- Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών (Fidesz) από το 1998. Εξελέγη ως η Πρώτη Αξιωματούχος της Εθνοσυνέλευσης το 2013, θέση η οποία επανιδρύθηκε μετά από 64 χρόνια κενής θέσης.

 Η Μάρτα Μάτραϊ ήταν η ιδρύτρια του παραρτήματος Καποσβάρ της Fidesz το 1989 και το 1990. Ως μεμονωμένη υποψήφια στις τοπικές εκλογές Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 1990 εξελέγη στη Γενική Συνέλευση του Σζομπαθέλι της οποίας ήταν μέλος μέχρι τον Οκτώβριο του 1998. Ήταν νομική σύμβουλος από το 1994 έως το 1998. Μετά την κατάργηση του ορίου ηλικίας εντάχθηκε στη Fidesz και ήταν επικεφαλής του υποκαταστήματος της πόλης από το 1994. Είναι μέλος του Νομαρχιακού και Εθνικού Συμβουλίου από το 1995. Μετά τη μετατροπή σε λαϊκό κόμμα το 2003 της απονεμήθηκε η προεδρία της εκλογικής περιφέρειας Καποσβάρ.Έλαβε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του 1994. Εξασφάλισε τη θέση της στο Κοινοβούλιο στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1998 από τον περιφερειακό κατάλογο της κομητείας Σόμογκι του Fidesz. Διετέλεσε αναπληρώτρια επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας και στέλεχος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Fidesz από τον Ιούνιο του 1998 έως το τέλος της θητείας. Δραστηριοποιήθηκε στην Επιτροπή Συντάγματος και Δικαστικών Υποθέσεων και στην Επιτροπή Άμυνας, της οποίας ήταν αναπληρωτής πρόεδρος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2002 έγινε βουλευτής από την Περιφερειακή Λίστα της κομητείας Σόμογκι. Έγινε ξανά μέλος της Επιτροπής Συντάγματος και Δικαστικών Υποθέσεων και πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών και Οικογενειακών Υποθέσεων. Υπήρξε και πάλι αναπληρωτής επικεφαλής της κοινοβουλευτικής παράταξης από τις 15 Μαΐου 2002. Στις γενικές εκλογές, που διεξήχθησαν το 2006, εξελέγη από τον περιφερειακό κατάλογο της κομητείας Σόμογκι. Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Συνταγματικών, Δικαστικών και Διαρκών Διατάξεων από το 1998 έως το 2014. Έγινε μέλος της Νομοθετικής Επιτροπής τον Μάιο του 2014 Η Μάρτα Μάτραϊ είναι χωρισμένη και έχει έναν γιο, τον Ταμάς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Márta Mátrai στο Wikimedia Commons
Ολυμπιακό Συγκρότημα Φαλήρου

Το Ολυμπιακό Συγκρότημα Φαλήρου είναι αθλητικό συγκρότημα στη παράκτια ζώνη του Φαληρικού όρμου, ανατολικά του Πειραιά . Αποτελείται από δύο κλειστά γυμναστήρια και ένα στάδιο μπιτς βόλεϊ, στα οποία διεξήχθησαν οι αγώνες χειροσφαίρισης, ταεκβοντό, και πετοσφαίρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Οι αθλητικές εγκαταστάσεις βρίσκονται στις περιοχές του Νέου Φαλήρου, της Καλλιθέας και του Παλαιού Φαλήρου. Στο συγκρότημα περιλαμβάνονται οι εξής εγκαταστάσεις:

 Συντεταγμένες: 37°56′32.91″N 23°40′02.27″E)Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (Σ.Ε.Φ.) είναι κλειστό γυμναστήριο στη περιοχή του Νέου Φαλήρου στον Πειραιά, στο οποίο διεξήχθησαν οι αγώνες πετοσφαίρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 Στο γυμναστήριο, το οποίο ξεκίνησε να χτίζεται το 1981 και εγκαινιάστηκε το 1985 είχαν διεξαχθεί προηγουμένως πολλά μείζονος σημασίας διεθνή αθλητικά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένου της τελικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης 1987 και τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης 1998. Η ανακαίνιση του σταδίου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2002 και ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 2004. Το νέο στάδιο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 11 Αυγούστου 2004, λίγο πριν την έναρξη των Αγώνων. Η χωρητικότητα του σταδίου είναι 14.940 θεατές, ενώ πριν τις εργασίες ανακαίνισης των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν 17.000 θεατές. Όμως, για τις εντός έδρας αναμετρήσεις της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού, της οποίας το ΣΕΦ είναι έδρα, η χωρητικότητα μεταβάλλεται μεταξύ 16.000 και 17.000 με πτυσσόμενες κερκίδες. Συντεταγμένες: 37°56′09.94″N 23°41′27.91″E Το Γήπεδο Χειροσφαίρισης και Ταεκβοντό Φαλήρου είναι κλειστό γυμναστήριο στο Παλαιό Φάληρο. Ήταν ο χώρος διεξαγωγής των προκριματικών αγώνων χειροσφαίρισης, και της διοργάνωσης του ταεκβοντό στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Η κατασκευή του γυμναστηρίου ολοκληρώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2003 και εγκαινιάστηκε στις 12 Αυγούστου 2004, λίγο πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Η χωρητικότητα του γηπέδου 5.836 είναι θεατές, αν και μόνο 8.536 θέσεις ήταν διαθέσιμες κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Βρίσκεται στην παραλιακή ζώνη της Καλλιθέας Αττικής. Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας χρησιμοποιείται από την ΚΑΕ Ολυμπιακός (όπως και πριν από την Ολυμπιάδα) και φιλοξενεί 14.905 θεατές, κυρίως για τις αναμετρήσεις της Euroleague. Το 2008, υπήρχαν αναφορές πως πολλές από τις εγκαταστάσεις του Φαλήρου βρισκόταν σε αχρηστία, με τις εγκαταστάσεις να έχουν βανδαλιστεί, και να είναι γεμάτες με απορρίματα. Μερικές από τις εγκαταστάσεις όμως βρίσκονται και σήμερα σε χρήση όπως φαίνεται και παρακάτω: Επίσημες καταγραφές Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004. Αρχειοθετήθηκε 2008-08-19 στο Wayback Machine. Volume 2. pp. 349, 403, 417, 425. Πληροφορίες και εικόνες του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας στο stadia.gr
Φρανκ φαν Μπόρσελε

Ο Φρανκ, ολλανδ. Frank van Borssele (π. 1396 - 19 Νοεμβρίου 1470) από τον Οίκο του Μπόρσελε ήταν ευγενής από τη Ζηλανδία, κυβερνήτης της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Είναι γνωστός ως ο 4ος σύζυγος της Ζακλίν των Βίττελσμπαχ, κόμισσας των Αινώ, Ολλανδίας & Ζηλανδίας.

 Ήταν γιος του Φλόρις φαν Μπόρσελε, κυρίου του Σιντ Μάαρτενσντεκ, Σχέρπενισε & Ζύλεν και της Όντας φαν Μπέργκεν. Ήταν ο τελευταίος νόμιμος αντιπρόσωπος του νεότερου κλάδου του Οίκου των Μπόρσελε. Αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του, η εξουσία της Ζακελίν επλήγη το 1420, όταν ο 2ος σύζυγός της Ιωάννης Δ΄ των Βαλουά δούκας της Βραβάντης όρισε τον Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας ως κυβερνήτη της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Το διάστημα 1421-23 ο Φρανκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική διακυβέρνηση της κομητείας, καθώς ήταν πιστός υποστηρικτής του Ιωάννη και του γιου του Φιλίππου Γ΄. Το 1422/23 ήταν σύμβουλος (alderman) του Ιωάννη και επίσημος κυβερνήτης της κομητείας. Η κορύφωση της δύναμής του ήταν τα έτη 1426-32, όταν, μετά το τέλος του Ιωάννη (1426), ο Φίλιππος Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας ανέλαβε την επιτροπεία της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Ο δούκας τοποθέτησε τον φαν Μπόρσελε ως στρατηγό και διοικητή της Ζηλανδίας. Το 1428 με τη Συνθήκη του Ντελφτ η Ζακλίν έμεινε κόμισσα ψιλώ ονόματι με τον φαν Μπόρσελε ως επίτροπο στα εδάφη της. Αυτό του έδωσε περισσότερο έλεγχο στα οικονομικά της κομητείας. Το 1430 ο Φρανκ ήταν ο κυβερνήτης (stadholder) της Βουργουνδίας και επικεφαλής (opperhoutvester) της Ζηλανδίας· το ίδιο έτος έγινε κύριος του Χόρινκεμ, Λήρνταμ, ντε Λήντε & Σχόνρεγοερντ. Το θέρος του 1432 η εξουσία του φαν Μπόρσελε έφθασε στην ακμή της. Τότε ο Φίλιππος Γ΄, που φοβήθηκε ότι ο Φρανκ θα γίνει άλλος ένας διεκδικητής του τίτλου του κόμη της Ολλανδίας & Ζηλανδίας, τον απήγαγε και τον φυλάκισε στη Φλάνδρα. Ένας μετέπειτα θρύλος αναφέρει, ότι ο φαν Μπόρσελε και η Ζακλίν ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν μυστικά το 1432. Πάντως -αν ήταν έτσι- οι συνέπειες για τον Φρανκ θα ήταν σοβαρότερες: θα εκτελείτο και η Ζακλίν θα έμενε εγκάθειρκτη για όλη της τη ζωή. Αλλά η φυλάκιση του Φρανκ είχε να κάνει με τον φόβο του δούκα για την τόση εξουσία εκείνου. Το 1433 ο φαν Μπόρσελε ελευθερώθηκε και του αποδόθηκαν οι ιδιοκτησίες του. Ο γάμος της Ζακλίν και του Φρανκ έγινε το 1434, όταν αυτή αποκήρυξε τους τίτλους της το 1433 και έγινε με την έγκριση του Φιλίππου Γ΄. Αυτός ο γάμος ήταν -τουλάχιστον από τη μεριά της Ζακλίν- από αγάπη, αλλά δεν κράτησε πολύ: δύο έτη μετά η Ζακλίν απεβίωσε. Ο φαν Μπόρσελε έζησε άλλα 34 έτη μετά. Έμεινε πιστός στην υπηρεσία του δούκα και το 1445 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Νυμφεύτηκε το 1434 τη Ζακλίν του Βίττελσμπαχ κόμισσα του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Η Ζακλίν απεβίωσε το 1436, χωρίς απογόνους. Raphael de Smedt (Ed.): Les chevaliers de l’ordre de la Toison d’or au XVe siècle. Notices bio-bibliographiques. (Kieler Werkstücke, D 3) Verlag Peter Lang, Frankfurt 2000, ISBN 3-631-36017-7, p. 99–102. Antheun JANSE, Een pion voor een dame. Jacoba van Beieren (1401–1436), Amsterdam, Uitgeverij Balans, 2009, 400 p. (ISBN 978-94-600-3185-4)
Ιωάννα του Δυρραχίου

Η Ιωάννα, ιταλ. Joanna (1344 - 20 Ιουλίου 1387) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν δούκισσα του Δυρραχίου ιδίω δικαιώματι (suo jure) και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μπομόν-λε-Ροζέ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου και της Μαρίας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1365 τον Λουδοβίκο των Εβρέ κόμη του Μπομόν-λε-Ροζέ. Ο Λουδοβίκος απεβίωσε το 1376. Το 1376 η Ιωάννα έκανε 2ο γάμο με τον Ροβέρτο Δ΄ των Αρτουά κόμη του Ε. Οι δύο του δηλητηριάστηκαν το 1387. Δεν είχε από τους γάμους της απογόνους. Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.
Σουρέιντζελ Γουίπς

Ο Σουρέιντζελ Γουίπς (Surangel S. Whipps Jr., γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1968) είναι επιχειρηματίας και πολιτικός του Παλάου, ο οποίος διατελεί πρόεδρος του Παλάου από το 2021. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής από το 2008 έως το 2016. Είναι από την πολιτεία Νγκατπάνγκ. Ο Γουίπς ανέλαβε την προεδρία του Παλάου στις 21 Ιανουαρίου 2021.

 Γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ από τον Surangel Whipps Sr., επιχειρηματία και γερουσιαστή του Παλάου, και μητέρα που η ίδια γεννήθηκε στο Μέριλαντ. Έχει πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Άντριους και MBA από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες . Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016, με αντίπαλο τον γαμπρό του, Τόμι Ρεμενγκεσάου, ο οποίος διεκδίκησε την επανεκλογή του. Ο Ρεμενγκεσάου έλαβε 5.109 ψήφους ενώ ο Γουίπς κέρδισε 4.854 ψήφους. Ο Γουίπς κατήλθε ως υποψήφιος πρόεδρος του 2020 και νίκησε τον αντιπρόεδρο Ρέινολντ Οϊλάουτς.
Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια

Το Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια (Λευκορωσικά: Віленская беларуская гімназія) ήταν σημαντικό Λευκορωσικό σχολείο στο Βίλνιους. Αρκετοί αξιοσημείωτοι εθνικοί αρχηγοί των Λευκορώσων του 20ου αιώνα αποφοίτησαν από το σχολείο.

 Το Λευκορωσικό Γυμνάσιο του Βίλνιους ιδρύθηκε το 1919, όταν η πόλη ανήκε στην Πολωνία. Πριν την αποχώρησή των Γερμανών από την πόλη, οι Γερμανοί επέτρεψαν τη δημιουργία γυμνασίου στις εγκαταστάσεις του πρώην Βασιλιανού μοναστηριού. Τα μαθήματα άρχισαν την 1 Φεβρουαρίου του 1919. Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του, το σχολείο χρησίμευσε επίσης ως ορφανοτροφείο για παιδιά από τις γύρω περιοχής. Με το ξεκίνημα της Σοβιετικής κατοχής της Δημοκρατίας της Λιθουανίας το 1944 το σχολείο έκλεισε. Επανιδρύθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως Λευκορωσικό Σχολείο Φρανσισάκ Σκαρύνα του Βίλνιους. Ραντασλάβ Αστρόβσκι, διευθυντής από το 1924 έως το 1936, πρώην Υπουργός Παιδείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας το 1918 και επικεφαλής του Λευκορωσικού Κεντρικού Ράντα μετά το 1944 Μπαρίς Κιτ, δάσκαλος από το 1933, διευθυντής το 1939. Αργότερα έγινε αξιοσημείωτος επιστήμονας στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέλος της Λευκορωσοαμερικανικής κοινότητας. Μίχαλ Βιτούσκα, στρατηγός και στρατιωτικός διοικητής Βίνσεντ Ζουκ-Χρύσκεβιτς, εξόριστος πρόεδρος της Λευκορωσικής Λαϊκής Δημοκρατίας Γιαν Στάνκιεβιτς, γλωσσολόγος, ιστορικός και φιλόσοφος Μάξιμ Τανκ, ποιητής και μεταφραστής Μπόρις Κοβέρντα, τρομοκράτης, δολοφόνος του Πιότρ Βόικοφ (εγκατέλειψε το σχολείο πριν την αποφοίτηση) Λευκορωσικό Σχολείο Φράνσισακ Σκαρύνα του Βίλνιους Юбілей беларускага школьніцтва ў Вільні // Рэгіянальны партал «Сьвіслач» Гісторыя школы і гімназіі // Віленская сярэдняя школа імя Францішка Скарыны
Σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης - Σβίλενγκραντ

Η Σιδηροδρομική γραμμή Λιμανιού Αλεξανδρούπολης - Ορμενίου είναι μια ελληνική και βουλγαρική τοπική σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το πολεοδομικό συγκρότημα της Αλεξανδρούπολης με το Σβίλενγκραντ στη Βουλγαρία. Είναι η πιο σημαντική σιδηροδρομική γραμμή της Θράκης, μετά τη γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Η γραμμή περνάει επίσης από το Σουφλί, το Διδυμότειχο και την Ορεστιάδα.

 Ο νότιος τερματικός της γραμμής Λιμένα Αλεξανδρούπολης - Δικαίων είναι το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Περίπου 30 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης η γραμμή προχωράει κατά μήκος της δυτική ακτής του ποταμού Έβρου προς τα βόρεια. Στο Πύθιο, ανάμεσα στο Διδυμότειχο και την Ορεστιάδα, η γραμμή του Εξπρές Φιλίας αποτελούσε διακλάδωση της γραμμής μέχρι το 2011. Η γραμμή κάποτε συνέχιζε προς το Σβίλενγραδ, ωστόσο από το 2017 τερματικός σταθμός είναι το Ορμένιο. Το τμήμα μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Σβίλενγκραντ τέθηκε σε λειτουργία το 1874 από τον Σιδηρόδρομο της Ανατολής όταν ολόκληρη η Θράκη αποτελούσε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το τμήμα μεταξύ Πυθίου και Σβίλενγκραντ ήταν μέρος της κύριας γραμμής των Σιδηροδρόμων της Ανατολής από την Κωνσταντινούπολη στη Δυτική Ευρώπη. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης η οποία υπογράφηκε το 1923 η οποία καθόρισε τη μεθοριακή γραμμή Ελλάδας και Τουρκίας, η γραμμή βρισκόταν πλέον σε ελληνικό έδαφος, εκτός από ένα τμήμα 10 χιλιομέτρων από τη Νέα Βύσσα έως τα Μαράσια, μέσω του Κάραγατς, που βρισκόταν εντός Τουρκίας. Οι συρμοί της Γαλλοελληνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων και αργότερα των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, ταξίδευαν μέσω τουρκικού εδάφους, ούτως ώστε να κινηθούν από την Αλεξανδρούπολη στα Δίκαια, το Ορμένιο και το Σβίλενγκραντ της Βουλγαρίας. Τα τρένα πραγματοποιούσαν στάση στο Κάραγατς, το οποίο αναγραφόταν από τις Ελληνικές εταιρείες ως στάση "Αδριανούπολις". Όταν η εκμετάλλευση των σιδηροδρομικών γραμμών ανελήφθη από τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδας το 1971, σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε γραμμή μήκους 9 χιλιομέτρων για την απευθείας σύνδεση μεταξύ Νέας Βύσσας και Μαρασίων, εντός ελληνικού εδάφους, παρακάμπτοντας το Κάραγατς, με νέα ενδιάμεση στάση στις Καστανιές. Το τμήμα της νέας γραμμής, το οποίο περιλαμβάνει μια νέα γέφυρα στον ποταμό Άρδα, άνοιξε το 1975 και χρησιμοποιείται εως σήμερα. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Κάραγατς εγκαταλείφθηκε και χρησιμοποιείται πλέον ως κτήριο διοίκησης από το Πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης. Οι Τουρκικοί Σιδηρόδρομοι κατασκεύασαν μια νέα γραμμή από το Πεχλιβάνκιοϊ στο Σβίλενγκραντ, αποφεύγοντας την Ελληνική επικράτεια, το 1971.