Οι Λαϊκοί της Αυριανής Ιταλίας

Το I Popolari di Italia Domani ( PID ) ήταν ένα ιταλικό πολιτικό κόμμα με χριστιανοδημοκρατική έμπνευση, το οποίο γεννήθηκε μέσα από το UdC στις 28 Σεπτεμβρίου 2010 και παρουσιάστηκε επίσημα στις 7 Οκτωβρίου . Τα μέλη του εγκαταλείπουν τον ρόλο της αντιπολίτευσης και λαμβάνουν μέρος για να υποστηρίξουν την κεντροδεξιά κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Σίλβιου Μπερλουσκόνι· ως πρώτη πράξη ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Berlusconi IV . Οι κύριοι ιδρυτές είναι βουλευτές από την Καμπανία και τη Σικελία, οι οποίοι λογοδοτούν στον πρώην πρόεδρο της Περιφέρειας της Σικελίας Totò Cuffaro, ήδη αναπληρωτή γραμματέα του UDC. Τέσσερις βουλευτές υποστηρίζουν το PID, ο Francesco Saverio Romano, ο Giuseppe Drago, ο Michele Pisacane, ο Giuseppe Ruvolo, μία γερουσιαστής, η Maria Pia Castiglione, ένας ευρωβουλευτής, ο Antonello Antinoro και τέσσερις περιφερειακοί βουλευτές της Σικελίας. Ο εθνικός συντονιστής είναι ο Saverio Romano, πρώην περιφερειακός γραμματέας του UDC της Σικελίας. Πρόεδρος, μέχρι την αποχώρησή του, ήταν ο Calogero Mannino . Το 2012, μαζί με το Azione Popolare του Silvano Moffa, το PID ξεκίνησε το Movimento Cristiano Lavoratori του Carlo Costalli και το Patto Cristiano Esteso του Massimo Ripepi, στο Cantiere Popolare .

 Η διαφωνία των μελλοντικών μελών του PID εκδηλώνεται δημοσίως στις 11 Σεπτεμβρίου 2010 με την παρέμβαση του Saverio Romano στο «Laboratorio di idee» του UDC ( Chianciano Terme, 10-12 Σεπτεμβρίου 2010) . Έτσι προκύπτει η δυσαρέσκεια που διακατέχει μερικά από τα μέλη του UDC, ιδιαίτερα τους ηγέτες της Σικελίας της πλευράς του Totò Cuffaro, για τους οποίους η κομματική γραμμή κινήθηκε επικίνδυνα προς τα αριστερά . Η διαφωνία περιλαμβάνει επίσης το σχέδιο του Partito della Nazione και την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Berlusconi IV . Ο ηγέτης του UdC, Casini την επόμενη μέρα από το ίδιο θεωρείο στο Chianciano επαναλαμβάνει τη γραμμή του: «Ο θείος Silvio πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του, μας προσέφεραν τα πάντα αλλά δεν είμαστε εκείνοι που θα βάλουμε μια θέση στο τραπέζι. (. . . ) Παραμένουμε με την γραμμή μας στο κέντρο . Την ίδια ώρα, ο διαχωρισμός φαίνεται ακόμη πιο εμφανής στη Σικελία, όπου το UDC κοντά στον Casini, το οποίο είχε τέσσερις περιφερειακούς βουλευτές έναντι των έξι του περιφερειακού γραμματέα Romano, αποφασίζει να υποστηρίξει την τέταρτη κυβέρνηση του Lombardo που αποτελείται μόνο από ειδικούς και υποστηρίζεται επίσης από το MPA, το Apl, το FLI και το PD . Αυτή η επιχείρηση θεωρείται από τον Romano ως απόδειξη της προσέγγισης του UDC στο PD, ο οποίος παραιτείται από περιφερειακός γραμματέας, αποκλείοντας, ενόψει της ψήφου εμπιστοσύνης του Μπερλουσκόνι στις 29 Σεπτεμβρίου, τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού που θα συγκεντρώνει τους απογοητευμένους από το κόμμα . Η γραμμή του Romano στη Σικελία είναι στην πραγματικότητα πλειοψηφική: τη θέση του περιφερειακού γραμματέα επιθυμούν εννέα περιφερειακοί βουλευτές, τρεις επαρχιακοί πρόεδροι, 42 δήμαρχοι και πάνω από 500 σύμβουλοι και δημοτικοί σύμβουλοι διασκορπισμένοι σε όλους τους 390 δήμους της Σικελίας· ενώ με το μέρος του Casini βρίσκονται ο γερουσιαστής Gianpiero D'Alia, ο βουλευτής Giovanni Ardizzone, περίπου σαράντα διοικητές και πέντε δήμαρχοι κυρίως από την επαρχία Μεσίνα . Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο βουλευτής από την Καμπανία Michele Pisacane έδωσε μια συνέντευξη στην la Repubblica που του κόστισε την απομάκρυνσή του από το UDC . Εν τω μεταξύ, η ρήξη ανάμεσα στον Casini και τον Cuffaro είναι επίσης σε προσωπικό επίπεδο . Στις 25 Σεπτεμβρίου, ο Casini και ο Buttiglione βρίσκονται στη Μεσίνα μαζί με τους Giuseppe Naro και Giampiero D'Alia, προκειμένου να συμμετάσχουν στο συνέδριο του UDC, La responsabilità al Centro . Για τον κεντρώο ηγέτη το νέο κόμμα του έθνους «δεν είναι σύμμαχος με κάποιον σαν τον Μπερλουσκόνι που απέτυχε και ούτε καν με το PD του Bersani που θέλει να κάνει συμμαχία με την άκρα αριστερά και το IdV Di Pietro». Ταυτόχρονα γνωρίζει ότι «στο UdC υπάρχουν διαφωνίες με φίλους που έχουν κάνει σημαντικά πράγματα και που αξίζουν τον σεβασμό μας, αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας και να συνεργαστούμε με αυτούς που έχουν αποτύχει». Ενώ ο Πρόεδρος Buttiglione προσθέτει: «Θέλουμε ένα κόμμα να μειώσει οποιαδήποτε πιθανή σχέση με αμφισβητούμενες περιοχές της ζωής της Σικελίας και με μια συγκεκριμένη πελατειακή πολιτική. Λυπάμαι που κάποιοι φίλοι δεν μοιράζονται αυτή την πορεία, αλλά κανένας από αυτούς δεν θα μπορεί να πει ότι απομακρύνεται επειδή θέλουμε να κάνουμε μια κυβέρνηση με την αριστερά. Αν υπήρχαν αύριο εκλογές, θα πηγαίναμε μόνοι. Η περιφερειακή κυβέρνηση του Lombardo; Μου φαίνεται ότι έχει απελευθερωθεί από τον μανδύα του κομματικού συστήματος και ότι τώρα μπορεί να αλλάξει το βήμα της» . Τρεις μέρες αργότερα οι αντιφρονούντες της Σικελίας επισημοποιούν τη διάσπαση από το UDC . Οι βουλευτές του νέου PID εντάσσονται αμέσως στη μικτή ομάδα και την επόμενη ημέρα εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση Berlusconi IV . Το νέο σύμβολο παρουσιάζεται στις 7 Οκτωβρίου και η πρώτη προγραμματική συνέλευση πραγματοποιείται στο Teatro Franco Zappalà στο Παλέρμο στις 11. Στις 25 Οκτωβρίου, ο Casini επισημοποιεί τη νέα ομάδα του UDC στο ARS, αποτελούμενη από πέντε περιφερειακούς βουλευτές που ήταν πιστοί σε αυτόν και ονομάστηκε UDC verso il Partito della Nazione . Στις 20 Οκτωβρίου, τα κοινοβουλευτικά μέλη του PID και του Noi Sud ανακοίνωσαν ένα ομοσπονδιακό σύμφωνο και τη γέννηση ενός μόνο τμήματος της μικτής ομάδας αποτελούμενης από έντεκα βουλευτές. Εκπρόσωπος του τμήματος και αντιπρόεδρος της μικτής ομάδας θα είναι ο Luciano Mario Sardelli, αναπληρωτής ο Giuseppe Ruvolo και ταμίας ο Michele Pisacane. Ο Americo Porfidia από το πρώην IdV υποστηρίζει επίσης αυτή την ομάδα . Στις 9 Δεκεμβρίου 2010 η ομάδα αυξάνεται σε δώδεκα βουλευτές με την είσοδο του Antonio Razzi, πρώην μέλους του Idv . Στις 3 Νοεμβρίου, ο Fausto Fagone, βουλευτής του ARS, συνελήφθη και ήδη καταδικάστηκε σε δίκη τον Ιούνιο για κατάχρηση εξουσίας, διακεκριμένη απάτη, πλαστογραφία, και απάτη σε δημόσιες συμβάσεις κατά την περίοδο που ήταν δήμαρχος της Palagonia. Αυτή τη φορά η κατηγορία για τον Fagone είναι ότι «είχε πολύ στενές σχέσεις με τον Rosario Di Dio που απελευθερώθηκε από τη φυλακή μετά από κράτηση για μαφία το 2003», τόσο που ο προϊστάμενος «επέβλεψε την προεκλογική εκστρατεία του Fagone και εργάστηκε ενεργά για να εντοπίσει τις πιο κατάλληλες συμμαχίες, φροντίζοντας επίσης τις σχέσεις μεταξύ του πολιτικού και των επιχειρηματιών για να του επιτρέψει, κατά την περίοδο της δημαρχίας του, να επιτύχει σταθερό εισόδημα με την πάροδο του χρόνου» . Το PID επιβεβαιώνει αμέσως την εγγύτητά του με τον Fagone, αλλά αναστέλλεται ως βουλευτής και αντικαθίσταται από τον Salvatore Giuffrida ο οποίος παρέμεινε στο UDC . Στις 14 Δεκεμβρίου 2010 το κόμμα δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπερλουσκόνι. Στις 21 Ιανουαρίου 2011, οι εκπρόσωποι του PID συγκαταλέγονται μεταξύ των υπέρμαχων για την ίδρυση της κοινοβουλευτικής ομάδας, μαζί με το Noi Sud και το πρώην FLI του Silvano Moffa, Iniziativa Responsabile (αργότερα αποκαλούμενο Popolo e Territorio ). Ωστόσο, ο Mannino αρνείται να συμμετάσχει, αν και θα εξακολουθήσει να υποστηρίζει την πλειοψηφία της κυβέρνησης μαζί με τον Antonio Gaglione και τον Francesco Nucara, οι οποίοι δεν έχουν προσχωρήσει στην ομάδα, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα υποστήριξη στην κυβέρνηση Berlusconi IV . Στις 22 Ιανουαρίου 2011, ο γερουσιαστής Salvatore Cuffaro καταδικάστηκε οριστικά σε επταετή φυλάκιση για αυξανόμενη υποβοήθηση του Cosa Nostra και την αποκάλυψη του απορρήτου. Στις τελευταίες ώρες της ελευθερίας του, ο Cuffaro είχε πάντα κοντά τον ηγέτη του PID Saverio Romano . Πέφτοντας από γερουσιαστής, τον Cuffaro θα διαδεχθεί η Maria Pia Castiglione, η οποία, μαζί με τον Cuffaro, έφυγε από το Unione di Centro, προσχωρώντας στο νέο κόμμα, επιτρέποντάς του έτσι να διατηρήσει μια έδρα στη Γερουσία μαζί με τις 5 της Βουλής των Αντιπροσώπων . Στις 2 Μαρτίου 2011 το PID προσκολλάται στην κοινοβουλευτική ομάδα της Γερουσίας που ονομάζεται Coesione Nazionale, που δημιουργήθηκε για την υποστήριξη της πλειοψηφίας της κυβέρνησης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνη της Iniziativa Responsabile (αργότερα ονομάστηκε Popolo e Territorio ) που υπάρχουν στην Βουλή των Αντιπροσώπων . Στις 14 Μαρτίου, ο πρόεδρος του PID, Calogero Mannino, ανακοινώνει την εγκατάλειψη του κόμματος για την ίδρυση του Iniziativa Popolare . Σύμφωνα με τον Mannino, «το PID δεν είχε ποτέ συνοχή. Δυστυχώς, πέρασε την ολοκλήρωση της οδυνηρής δικαστικής μάχης του Toto Cuffaro, αλλά ακόμη περισσότερο απορροφήθηκε από την ανάγκη του Μπερλουσκόνι να οργανώσει μια κοινοβουλευτική ομάδα για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας των οπαδών του Fini». Αυτές οι κρίσεις συνοδεύονται από την ανάγκη για προσέγγιση με τo UdC και τo MPA . Στις 23 Μαρτίου 2011 ο αρχηγός του PID Saverio Romano διορίστηκε Υπουργός Πολιτικών Γεωργίας, Τροφίμων και Δασών της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι IV . Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Giorgio Napolitano εξέφρασε επιφυλάξεις σχετικά με το διορισμό, λόγω της ποινικής διαδικασίας που εκκρεμεί στον Romano . Στις 26 Οκτωβρίου 2011, ο περιφερειακός γραμματέας του κόμματος της Σικελίας και βουλευτής του ARS, Nino Dina, εγκατέλειψε το PID για να επιστρέψει στο Unione di Centro . Στις 4 Ιανουαρίου 2012 ανακοινώθηκε η γέννηση του "Cantiere Popolare", την οποία υποστήριξαν το PID, η Azione Popolare (AP), το Movimento Cristiano Lavoratori (MCL) και το Patto Cristiano Esteso (PACE). Το κίνημα θα συμμετάσχει στις διοικητικές εκλογές του 2012 στη Σικελία στις 6-7 Μαΐου και στις επακόλουθες περιφερειακές εκλογές στη Σικελία στις 28-29 Οκτωβρίου για να υποστηρίξει τον υποψήφιο πρόεδρο της κεντροδεξιάς Nello Musumeci, συγκεντρώνοντας το 5,85% των ψήφων και εκλέγοντας 5 βουλευτές στην Περιφερειακή Συνέλευση της Σικελίας . Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα Antonello Antinoro . Unione dei Democratici Cristiani e di Centro Iniziativa Responsabile Coesione Nazionale Επίσημη ιστοσελίδα του I Popolari di Italia Domani . Επίσημη ιστοσελίδα του Cantiere Popolare Archiviato .