Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863

Η κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου ή «Υπουργείον Ρούφου» (Απρίλιος - Οκτώβριος 1863), της οποίας η διακυβέρνηση μπορεί να χωριστεί σε δυο περιόδους, από 29 Απριλίου έως 19 Ιουνίου και από 21 Ιουνίου έως 18 Οκτωβρίου 1863 ήταν η τελευταία κυβέρνηση της Εθνοσυνέλευσης, με το σύστημα της «κυβερνώσας Βουλής», καθώς στις 18 Οκτωβρίου του 1863 τελειώνει το διάστημα της Μεσοβασιλείας, με την ανάληψη της ηγεσίας της χώρας από τον βασιλιά Γεώργιο Α'.

 Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Κυριακού στην Εθνοσυνέλευση τέθηκε ζήτημα αλλαγής της μορφής της διακυβερνήσεως. Αρκετοί βουλευτές θεώρησαν ανίσχυρη την κυβέρνηση έτσι όπως σχηματιζόταν από πληρεξούσιους και των τριών παρατάξεων («ορεινών», «πεδινών», και «εκλεκτικών») να παραγάγει έργο, καθώς την έλειπε η ομοιογένεια στόχων και η σύμπνοια των μελών της, και έτσι τέθηκε ζήτημα αλλαγής της μορφής του κυβερνητικού σχήματος. Όταν η πρόταση αυτή τέθηκε σε ψηφοφορία, καταψηφίστηκε από την πλειοψηφία των μελών και έτσι έγινε ακόμα μια αλλαγή προσώπων.Στις 29 Απριλίου σχηματίστηκε το παρακάτω υπουργικό συμβούλιο: «Πρόεδρος υπουργικού συμβουλίου»: Μπενιζέλος Ρούφος, (πληρεξ. Πατρών) «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Θεόδωρος Δηλιγιάννης, (πληρεξ. Καρύταινας) «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ανδρέας Χ. Λόντος, (πληρεξ. Πατρών) «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, (πληρεξ. Μεσσήνης) «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Δημήτριος Μπότσαρης, (πληρεξ. Ναυπακτίας} - αντικαταστάθηκε στις 17 - 6 - 1863 από τον Πάνο Κορωναίο, (πληρεξ.Αττικής) «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Κωνσταντίνος Πλατής, (πληρεξ. Σύρου) «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός:» Δημήτριος Καλλιφρονάς, (πληρεξ. Αττικής) «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Μιλτιάδης Κανάρης, (πληρεξ. Σύρου)Στις 19 Ιουνίου όταν ξέσπασαν οι ταραχές που έμειναν γνωστές με το όνομα Ιουνιανά, η Εθνοσυνέλευση θεώρησε απαραίτητο να διαλύσει την κυβέρνηση Ρούφου και να δώσει την αρμοδιότητα στον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης (εκείνη την περίοδο ήταν ο Διομήδης Κυριακός). Στις 21 Ιουνίου, σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 11 το βράδυ, η Εθνοσυνέλευση για να εκτονώσει την κατάσταση, απομάκρυνε τον στρατό από την Αθήνα, στέλνοντάς τον στη Λακωνία, όπου είχαν ξεσπάσει ταραχές, ενώ έδωσε στην Εθνοφυλακή την αρμοδιότητα να φρουρεί την πρωτεύουσα, αφού την υπήγαγε όμως στην δικαιοδοσία του υπουργείου Εσωτερικών. Με αυτήν την αλλαγή, αρχηγοί της Εθνοφυλακής διορίστηκαν οι δήμαρχοι Αθήνας και Πειραιώς αντίστοιχα, ενώ καταργήθηκε το αρχηγείο της Χωροφυλακής καθώς και το στρατιωτικό διοικητήριο των Αθηνών. Τέλος, σχημάτισε το παρακάτω υπουργικό συμβούλιο : «Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου» και «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»: Μπενιζέλος Ρούφος «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Παύλος Καλλιγάς, (πληρεξ. Αττικής) «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Αθανάσιος Γκ. Πετιμεζάς, (πληρεξ. Καλαβρύτων) «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Ευθύμιος Κεχαγιάς, (πληρεξ. Παρνασσίδος) «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Ιωάννης (αλλού: Δημήτριος) Κλίμακας, (πληρεξ. Θηβών) «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Πέτρος Μαυρομιχάλης, (πληρεξ. Καλαμών) «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός: Βασίλειος Νικολόπουλος «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Γεώργιος Μπούμπουλης, (πληρεξ. Σπετσών)Αυτήν την κυβέρνηση, η οποία περιείχε στις τάξεις της «ορεινούς» και «πεδινούς» πληρεξούσιους, οι σατυρικές εφημερίδες ονόμασαν σκωπτικά «κυβέρνηση οροπεδίου». Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου (1898). Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898). Εν Αθήναις: Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη. σελίδες 47, 64. Βουλή των Ελλήνων: «Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών (1822 - 1935)» [1]