IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεοπολδίνη Μαρία του Άνχαλτ-Ντέσαου

H Λεοπολδίνη Μαρία (Leopoldine Marie von Anhalt-Dessau, 12 Δεκεμβρίου 1716 - 27 Ιανουαρίου 1782) του Οίκου των Ασκάνια ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσσαου.

 Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1716 στο Ντέσσαου και ήταν το ένατο παιδί και τέταρτη κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε. Στις 13 Φεβρουαρίου 1739 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ερρίκο του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τη Φρειδερίκη Καρλόττα Λεοπολδίνη Λουίζα (1745 - 1808), τελευταία πριγκιπική ηγουμένη του Αββαείου του Χέρφορντ. τη Λουίζα Ερριέττα Βιλελμίνη (1750 - 1811), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Γ΄ του Άνχαλτ-Ντέσσαου. Απέκτησαν 2 παιδιά.Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1782 στο Κόλμπεργκ σε ηλικία 65 ετών. Renate du Vinage: Leopoldine von Brandenburg-Schwedt. Schicksal einer Markgräfin am Preußischen Hof. MatrixMedia, 2012. ISBN 978-3932313424 Leopoldine Marie von Anhalt-Dessau, geneee.org Leopoldine Marie von Anhalt-Dessau, gw.geneanet.org Anhalt-Dessau, Leopoldine von, genealogy.richardremme.com
368

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 368 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 368 (CCCLXVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Ουάλη (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1118 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 368 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Άνοιξη - Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ και ο 8χρονος γιος του, Γρατιανός, διασχίζουν το Ρήνο με έναν στρατό στην Αλαμαννική επικράτεια. Νικά τους Αλαμαννούς και καίει τις τροφικές αποθήκες κατά μήκος της μεθορίου. Μία παροδική ειρήνη υπογράφεται με το Μακριανό, βασιλιά των Βουκινοβάντων και ο Ουαλεντινιανός επιστρέφει στην πρωτεύουσά του, την Αυγούστα Τρεβερόρο (σημερινό Τριρ). Μεγάλη Σκευωρία: οι Πίκτοι, οι Σκόττοι και οι Σάξονες προσεγγίζουν το Ρωμαϊκό Λονδίνο και καταληστεύουν την πόλη. Ο Θεοδόσιος, ένας στρατηγός (Βρετανός Κόμης), αποστέλλεται με μία επικουρική δύναμη στη Βρετανία. Παρελαύνει από το Ρίτσμπορω στο Κεντ για την αντιμετώπιση των επιδρομέων. Χειμώνας - Οι βάρβαροι οδηγούνται πίσω στις γενέτειρές τους. Το Αδριάνειο Τείχος ανακαταλαμβάνεται και η τάξη επιστρέφει στη Ρωμαϊκή διοίκηση. Ο Θεοδόσιος αναδιοργανώνει τα ερηπωμένα οχυρά και αρχίζει τιμωρητικές εξορμήσεις στην Ιουερνία (Ιρλανδία). Ασία Ένας σεισμός πλήττει τη Νίκαια (Τουρκία). Ευστοχία, Ερημική Μητέρα και Αγία (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 419 ή το 420) Τζουκού Μανγκξούν, πρίγκιπας των Σιονγκ-νου στο Βόρειο Λιανγκ (πεθαίνει το 433) Φιλοστόργιος, Ανομοιανιστής εκκλησιαστικός ιστορικός (πεθαίνει περίπου το 439) 7 Ιουλίου - Ματερνιανός, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Καισάριος ο Ναζιανζού, ιατρός και πολιτικός (προσεγγιστικό έτος θανάτου) (γεννιέται περίπου το 331) Αρσάκης Β΄, βασιλιάς της Αρμενίας (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Φλαμουριανά Λασιθίου

Τα Φλαμουριανά είναι χωριό και έδρα της Κοινότητος Μέσα Λακκωνίων του δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται δυτικά του Αγίου Νικολάου στο νότιο μέρος του κάμπου των Λακκωνίων. Απέχει 4 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο.

 Εκτός από την έδρα της, τα Φλαμουριανά, η Κοινότητα Μέσα Λακκωνίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κακοκάμωτες, Μαγιέλι, Σχίσμα και Χαμιλό. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Κακοκάμωται, αι (53) Μαργιέλιον, το (18) Σχίσμα, το (76) Φλαμουριανά, τα (100) Χαμηλόν, το (60)Συνολικά η κοινότητα έχει 307 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Δρακωνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μέσα Λακκωνιων.
Βεατρίκη, κόμισσα του Αρουντέλ

H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatriz de Avis, infanta de Portugal (π. 1380 - Νοέμβριος 1439), από τον Οίκο των Αβίς ήταν νόθη κόρη του βασιλιά της Πορτογαλίας και με τους γάμους της έγινε διαδοχικά κόμισσα του Αρουντέλ, βαρόνη του Τάλμποτ, κόμισσα του Χάντινγκτον και τέλος κα Φέτιπλεϊς.

 Ήταν νόθη κόρη (πριν τον νόμιμο γάμο) του Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Ινές Πέρες Εστέβες, κόρης του Πέρο Εστέβες ο Μπαρμπαντάο. Παντρεύτηκε πρώτα το 1405 τον Θωμά ΦιτςΆλαν 12ο κόμη του Άραντελ, ο οποίος απεβίωσε το 1415. Σε δεύτερό της γάμο η Βεατρίκη παντρεύτηκε τον Γκίλμπερτ, 5ο βαρόνο του Τάλμποτ (π.1383-1418) και μετά τον Ιωάννη Χόλλαντ 2ο δούκα του Έξετερ (1395-1447). Τέλος παντρεύτηκε τον οικονόμο (stewart) του Τάλμοτ, τον Θωμά Φέτιπλεϊς του Ιστ Σέφορντ στο Μπέρκσαϊρ. Rodrigues Oliveira, Ana (2010). Rainhas medievais de Portugal. Dezassete mulheres, duas dinastias, quatro séculos de História (in Portuguese). Lisbon: A esfera dos livros. ISBN 978-989-626-261-7. Santos Silva, Manuela (2007). "O casamento de D. Beatriz de Portugal (filha natural de D. João I) com Thomas Fitzalan (Conde de Arundel) – paradigma documental da negociaçião de uma aliança". Problematizar a História (in Portuguese). Casal de Cambra: Caleidoscópio. pp. 77–91. OCLC 828194156.
Καϊχοσρόης Α΄

Ο Καϊχοσρόης Α΄ (Αρχαία Τουρκικά : Ghiyath ad-Din Kaykhusraw bin Qilij Arslan, πέθανε το 1211) ήταν Σουλτάνος του Ρουμ (1192 - 1196 και 1205 - 1211). Ο Καϊχοσρόης Α΄ ήταν ο 11ος και μικρότερος γιος του Κιλίτζ Αρσλάν Β΄· πολέμησε με τους αδελφούς του για τη διαδοχή, μέχρι την εποχή που έχασε τον θρόνο από τον αδελφό του Σουλεϊμάν Β΄ (1196).

 Νυμφεύτηκε μία κόρη του Βυζαντινού ευγενούς Μανουήλ Μαυροζώμη. Ο Καϊχοσρόης Α΄ έδωσε δώρα στον πεθερό του, που έγινε υποτελής του, τις Κολοσσές και τη Λαοδίκεια. Ο Καϊχοσρόης Α΄ παρέδωσε τον Βυζαντινό ευγενή Θεόδωρο Μαγκαφά στον αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο, αφού δέχτηκε πρώτα εγγυήσεις για την ασφάλειά του. Όταν ο αδελφός του Σουλεϊμάν Β΄ βάδισε στο Ικόνιο, ο Καϊχοσρόης Α΄ διέφυγε στην Κωνσταντινούπολη (1196), όπου εκεί έζησε το διάστημα 1197 - 1203 και πιθανότατα βαπτίστηκε. Ο Σουλεϊμάν Β΄ πέθανε (1204) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κιλίτζ Αρσλάν Γ΄. Ο Καϋχοσρόης πιέστηκε να επιστρέψει στο Ικόνιο, ανέτρεψε τον ανεψιό του την επόμενη χρονιά (1205) και έγινε σουλτάνος εκεί για δεύτερη φορά.Ο Καϊχοσρόης Α΄ κατέκτησε την Αττάλεια από την ισχυρή φρουρά της Νίκαιας, εξοπλίζοντας έτσι το σουλτανάτο του Ικονίου με ένα ισχυρό λιμάνι στη Μεσόγειο. Την ίδια χρονιά ο Καϊχοσρόης Α΄ οικοδόμησε ένα μεγάλο τζαμί στην Αττάλεια. Ο Καϊχοσρόης Α΄ έπεσε στην "μάχη της Αντιόχειας" στον ποταμό Μαίανδρο (1211). Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του Καϊκαούσης Α΄ (1211 - 1220) , Καϊκοβάδης Α΄ (1220 - 1237). Ο εγγονός του Καϊχοσρόης Β΄ βασίλευσε την περίοδο 1237 - 1246. O ιστορικός Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊχοσρόης Α΄ είχε "διπλή ταυτότητα χριστιανική και μουσουλμανική κάτι που σχετίζεται με την διπλή Ελληνική και Τουρκική του καταγωγή". Ο ιστορικός Μουχάμαντ Μπίν Αλι Ραουαντί αφιέρωσε ένα βιβλίο του στον Καϋχοσρόη. Beihammer, Alexander D. (2011). "Defection across the Border of Islam and Christianity: Apostasy and Cross-Cultural Interaction in Byzantine-Seljuk Relations". Speculum. Vol. 86, No. 3 JULY. Bosworth, C.E. (1996). The New Islamic Dynasties. Columbia University Press. Brand, Charles M. (1989). "The Turkish Element in Byzantium, Eleventh-Twelfth Centuries". Dumbarton Oaks Papers. 43: 1. Cahen, Claude (1997). "Kaykhusraw". In Van Donzel, E.; Lewis, B.; Pellat, CH. (eds.). The Encyclopaedia of Islam. Vol. IV. Brill. Crane, H. (1993). "Notes on Saldjūq Architectural Patronage in Thirteenth Century Anatolia". Journal of the Economic and Social History of the Orient. 36 (1): 1–57. De Nicola, Bruno; Yıldız, Sara Nur; Peacock, A.C.S., eds. (2015). Islam and Christianity in Medieval Anatolia. Ashgate Publishing Company. Peacock, A.C.S.; Yildiz, Sara Nur, eds. (2013). The Seljuks of Anatolia: Court and Society in the Medieval Middle East. I.B.Tauris. Peacock, A.C.S.; Yildiz, Sara Nur, eds. (2015). The Seljuks of Anatolia: Court and Society in the Medieval Middle East. I.B. Tauris. Treadgold, Warren T. (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford University Press. Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204-1228). Brill.
Θυμαρίδας

Ο Θυμαρίδας ο Πάριος (α΄ μισό 4ου αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, της σχολής των Πυθαγορείων. Υπήρξε ο πρώτος μαθηματικός που παρουσίασε και έλυσε με αυστηρό μεθοδικό τρόπο συστήματα γραμμικών εξισώσεων. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ενασχόλησή του με τους πρώτους αριθμούς.

 Λίγα είναι γνωστά σχετικώς με τη ζωή του Θυμαρίδα, αλλά πιστεύεται ότι ήταν ένας αρχικώς εύπορος άνθρωπος που περιέπεσε σε ένδεια: Λέγεται ότι κάποιος Θέστωρ από την Ποσειδωνία ταξίδεψε μέχρι την Πάρο προκειμένου να βοηθήσει τον Θυμαρίδα με τα χρήματα που είχε συλλέξει για αυτόν. Ο Ιάμβλιχος γράφει ότι ο Θυμαρίδας αποκαλούσε τους πρώτους αριθμούς «ορθογραμμικούς», επειδή ο καθένας μπορεί να παρασταθεί με ένα απλό ευθύγραμμο τμήμα. Κάθε μη-πρώτος αριθμός μπορεί αντιθέτως να παρασταθεί με ένα διδιάστατο τμήμα επιπέδου, ένα ορθογώνιο με πλευρές το γινόμενο των οποίων ισούται με τον συγκεκριμένο μη-πρώτο αριθμό. Επιπλέον αποκαλούσε τον αριθμό 1 μια «περιοριστική ποσότητα». Στα σχόλιά του για την Αριθμητικήν Εισαγωγήν του Νικομάχου, ο Ιάμβλιχος μάς πληροφορεί ότι ο Θυμαρίδας μελέτησε τα συστήματα γραμμικών εξισώσεων. Ειδικότερα, ο Θυμαρίδας εξήγαγε τον τότε ονομαστό κανόνα που αποκαλείτο «άνθος του Θυμαρίδα» και που εκφράζεται ως εξής: «Εάν δίνεται το άθροισμα κάποιων n τον αριθμό ποσοτήτων, και επίσης το άθροισμα κάθε ζεύγους τους που περιέχει μία συγκεκριμένη από αυτές, τότε αυτή η συγκεκριμένη ποσότητα ισούται με 1/(n + 2) [αυτό είναι τυπογραφικό λάθος στο βιβλίο του Flegg — ο παρονομαστής θα πρέπει να είναι n − 2 , όπως στη μαθηματική έκφραση που ακολουθεί] της διαφοράς ανάμεσα στα αθροίσματα αυτών των ζευγών και το πρώτο, γενικό δοσμένο άθροισμα.» Με σημερινό συμβολισμό, είναι η λύση του εξής συστήματος n γραμμικών εξισώσεων με n αγνώστους: x + x 1 + x 2 + ⋯ + x n − 1 = s , x + x 1 = m 1 , x + x 2 = m 2 , ⋮ x + x n − 1 = m n − 1 {\displaystyle {\begin{aligned}x+x_{1}+x_{2}+\cdots +x_{n-1}&=s,\\x+x_{1}&=m_{1},\\x+x_{2}&=m_{2},\\&~~\vdots \\x+x_{n-1}&=m_{n-1}\end{aligned}}} ... που είναι η εξής: x = ( m 1 + m 2 + ⋯ + m n − 1 ) − s n − 2 . {\displaystyle x={\frac {(m_{1}+m_{2}+\cdots +m_{n-1})-s}{n-2}}.} Ο Ιάμβλιχος μάλιστα παραθέτει στη συνέχεια το πώς ορισμένα άλλα συστήματα γραμμικών εξισώσεων που δεν έχουν αυτή τη μορφή μπορούν να αναχθούν σε αυτή. Ελληνικά μαθηματικά Heath, Thomas Little (1981). A History of Greek Mathematics. Dover publications. ISBN 0-486-24073-8. Flegg, Graham (1983). Numbers: Their History and Meaning. Dover publications. ISBN 0-486-42165-1. «Thymaridas of Paros» Η μαθηματική βιογραφία του Θυμαρίδα από τους J.J. O'Connor και E.F. Robertson στο MacTutor History of Mathematics archive
Λεύκιος Βίβιος Σαβίνος

Ο Λεύκιος Βίβιος Σαβίνος, λατιν.: Lucius Vibius Sabinus (1ος αι. μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Η κόρη του Βιβία Σαβίνα παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Αδριανό. Λίγα είναι γνωστά για την οικογένειά του· ο Σαβίνος προερχόταν από μία οικογένεια από την τάξη των υπάτων. Μπορεί να συσχετίστηκε με τον Λεύκιο Ιούνιο Κουίντο Βίβιο Κρίσπο, τρεις φορές ύπατο και τον αδελφό αυτού Κουίντο Βίβιο Σεκούνδο, ύπατο το 86. Ο Σαβίνος έγινε ο δεύτερος σύζυγος της Σαλονίας Ματιδίας, ανιψιάς του Τραϊανού. Αυτός και ο Ματιδία είχαν μία κόρη, τη Βιβία Σαβίνα (83-136/137). Ο Σαβίνος μπορεί να απεβίωσε λίγο μετά τη γέννηση της κόρης του, διότι στην ομιλία του για τη Ματιδία, ο Αυτοκράτορας Αδριανός παραπέμπει στη μακρά χηρεία της. Η Βιβία Σαβίνα παντρεύτηκε τον Αδριανό, μετέπειτα Αυτοκράτορα, 2ο εξάδελφο τής μητέρας της και κληρονόμο τού Tραϊανού, πριν από το έτος 101.

 Ο Ρόουναλντ Σάυμ ισχυρίστηκε ότι ένα ζευγάρι αποσπασματικών επιγραφών από το Asisium (Ασίζη) αναφέρεται στον Σαβίνο. Εάν είναι σωστό, αυτό θα σήμαινε ότι ήταν μέλος του septemviri epulonum (των επτά ανδρών πανηγυριστών)', μίας από τις τέσσερεις πιο διάσημες αρχαίες ιερωσύνες. Ο Σάυμ ισχυρίζεται επίσης ότι, βάσει μίας ερμηνείας σε μεταγενέστερα αντίγραφα των Fasti Consulares (Υπατικών Καταλόγων) που διατηρήθηκαν, ο Σαβίνος και ο Άριος Αντωνίνος ήταν υπατικοί συνάδελφοι, πράγμα που σημαίνει ότι ο πρώτος ήταν αντικαταστάτης ύπατος το 97. Την ερμηνεία αυτή είχε κρίνει ο Τήοντορ Μόμσεν ως αναξιόπιστη. Ο Άντονυ Μπέρλυ δέχεται το επιχείρημα του Σάυμ. Ο Φάουστο Τσέβι, στη δική του μελέτη σχετικά με τους αντικαταστάτες προξένους του 97, απορρίπτει το επιχείρημα του Σάυμ για διάφορους λόγους και υποστηρίζει ότι το "Σαβίνος" στον μετέπειτα fasti (κατάλογο) ήταν παραφθορά για τον "Πίσο", Καλπούρνιο Πίσο, το όνομα που έχει αυτό το τμήμα των Fasti Ostienses (Καταλόγων της Όστια). Ο Τσέβι επίσης απορρίπτει την ταυτοποίηση του Σαβίνου με τις επιγραφές από το Asisium ως ανεπαρκή. Με βάση μία επιγραφή, που διασώζει τον επικήδειο λόγο του Αδριανού στην αποβιώσασα σύζυγό του Mατιδία, ο Σαβίνος είχε αποβιώσει το αργότερο το 98. Νυμφεύτηκε τη Σαλονία Ματιδία, κόρη του Γάιου Σαλονίου Ματιδίου Πατρουίνου συγκλητικού, και είχε τέκνο: Βιβία Σαβίνα 83-136/137, παντρεύτηκε τον Αδριανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Julian Bennett, Trajan: Optimus Princeps : a Life and Times (Λονδίνο: Routledge, 1997)(ISBN 0-415-16524-5) ,(ISBN 978-0-415-16524-2) R. Scott Moore, "Τα Stemmata [ sic ] των κακών αυτοκρατόρων"
Επίτροπος Καινοτομίας, Έρευνας, Πολιτισμού, Εκπαίδευσης και Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο Επίτροπος για την Καινοτομία, την Έρευνα, τον Πολιτισμό, την Εκπαίδευση και τη Νεολαία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το χαρτοφυλάκιο ονομαζόταν προηγουμένως Επίτροπος για την Εκπαίδευση, τον Πολιτισμό, τη Νεολαία και τον Αθλητισμό μέχρι το 2019, όταν συγχωνεύτηκε με τον Επίτροπο για την Έρευνα, την Επιστήμη και την Καινοτομία για να σχηματίσει τον τρέχοντα τίτλο του. Το χαρτοφυλάκιο είναι υπεύθυνο για πολιτικές στον τομέα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης, της νεολαίας, του αθλητισμού, της κοινωνίας των πολιτών και του πολιτισμού. Ο επίτροπος ηγείται της Γενικής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού.

 Ο Επίτροπος Γιαν Φίγκελ εγκρίθηκε το 2004 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Εκπαίδευση, Εξειδίκευση, Πολιτισμό και Πολυγλωσσίας. Αυτό ήταν διευρυμένο από την προηγούμενη Επιτροπή Πρόντι με την προσθήκη της εξειδίκευσης και πολυγλωσσίας (Η Γενική Διεύθυνση παραμένει η Γενική Διεύθυνση για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό). Όμως, όταν η Ρουμανία μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 1 Ιανουαρίου 2007, η ευθύνη για τον τομέα της Πολυγλωσσίας μεταφέρθηκε στον Ρουμάνο επίτροπο Λεονάρντ Όρμπαν. Το χαρτοφυλάκιο τώρα περιελάμβανε επίσης την νεότητα, τον αθλητισμό και την κοινωνία των πολιτών. Ο Φίγκελ είχε περιγράψει τη θέση του ως επιτρόπου ως πολύ προσανατολισμένη "στους πολίτες και την ποιότητα ζωής τους"’ Η Επιτροπεία εξελίχθηκε πολύ ενεργή επίσης στην εκπαίδευση. Το Πρόγραμμα Erasmus, που δημιουργήθηκε το 1987, είναι ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών που προάγει την κινητικότητα των φοιτητών μεταξύ των Ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Η Διαδικασία της Μπολόνια στοχεύει στη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Χώρου Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης όπου τα πανεπιστημιακά προσόντα θα μπορούν να αναγνωρίζονται σε όλη την Ευρώπη. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Καινοτομίας και Τεχνολογίας είναι ένα προτεινόμενο πανεπιστημιακό ίδρυμα για την έρευνα. Με την ανάληψη καθηκόντων το 2014 από την Επιτροπή Γιούνκερ, το χαρτοφυλάκιο μετονομάστηκε ξανά – το πολυγλωσσία αφαιρέθηκε από τον τίτλο για χάρη του αθλητισμός. Έτσι, ο σημερινός τίτλος είναι Ευρωπαίος Επίτροπος Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Νεότητας και Αθλητισμού. Το προηγούμενο χαρτοφυλάκιο ήταν του Πολιτισμού, που συγχωνεύτηκε με αυτό της Οπτικοακουστικής πολιτικής και των Σχέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Εκπαίδευση και Κατάρτιση (Αγγλικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Πολιτισμός (Αγγλικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Νεολαία (Αγγλικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Αθλητισμός (Αγγλικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Η Επίτροπος (Ελληνικά)
Ξαβιέ Ντολάν

Ο Ξαβιέ Ντολάν (Xavier Dolan, 20 Μαρτίου 1989) είναι Καναδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός, παραγωγός και μοντέρ. Είναι γιος του κωμικού και μουσικού Μανουέλ Ταντρός. Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ωστόσο έχει δηλώσει πως αυτό δεν καθορίζει αποκλειστικά τη δουλειά του.

 Στις ταινίες του πραγματεύεται τον φόβο για τους άλλους, το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τη σχέση μητέρας και γιου. Η ταινία που τον έκανε γνωστό ήταν το Σκότωσα τη μητέρα μου του 2009, για την οποία δήλωσε πως είναι ημι-αυτοβιογραφική. To 2012 σκηνοθέτησε το Λόρενς για πάντα, που κέρδισε τον Queer Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών. To 2014 γύρισε την ταινία Mommy και έλαβε το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας και το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών από κοινού με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Το 2015 σκηνοθέτησε το βίντεο-κλιπ Hello της Adele.Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 η ταινία του Ακριβώς το τέλος του κόσμου κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία. Επίσης, ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ και έφτασε στην τελική εννεάδα. Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ.Το 2018 κυκλοφόρησε η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, Η Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν. Επίσης, την ίδια χρονιά συμμετείχε ως ηθοποιός στην ταινία Boy Erased. 2008 Μάρτυρες 2009 Σκότωσα τη μητέρα μου 2010 Φανταστικές αγάπες 2012 Λόρενς για πάντα 2013 Ο Τομ στη φάρμα 2014 Mommy 2016 Ακριβώς το τέλος του κόσμου 2018 Η Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν 2019 Matthias & Maxime
Στέλιος Βογιατζής

Ο Στέλιος Βογιατζής (γενν. Νίκαια, 23 Απριλίου 1963) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής ξεχώριζε χάρη στις μεγάλες και ακριβείς πάσες του, το οργανωτικό του πνεύμα, τα ηγετικά του χαρίσματα και για τις άψογες εκτελέσεις φάουλ. Έλαμψε στα γήπεδα, μετρώντας περισσότερες από 600 συμμετοχές στις επαγγελματικές κατηγορίες, εκ των οποίων περισσότερες από τις 460 σημειώθηκαν στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας. Διακρίθηκε κυρίως με τα χρώματα της Προοδευτικής, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε συνολικά 10 χρόνια στη Β' Εθνική, κάνοντας 305 συμμετοχές και πετυχαίνωντας 47 τέρματα σύνολο.

 Η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην Δόξα Πειραιά, με την οποία κατέκτησε και το Κύπελλο Πειραιά την περίοδο 1978-79. Τότε, το 1979, τον απέκτησε η Προοδευτική, στην ηλικία των μόλις 16 ετών, δίνοντάς για τα δεδομένα της εποχής ένα σεβαστό ποσό στη Δόξα Πειραιά για την μεταγραφή, με το οποίο αγόρασε ένα διαμέρισμα στο οποίο και στέγασε τότε τα γραφεία της. Στην Προοδευτική παρέμεινε οκτώ χρόνια με ιδιαίτερη επιτυχία μέχρι τα 24 χρόνια του, όταν το 1987 τον απέκτησε ο Αθηναϊκός, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 1 χρόνο στη Β' Εθνική. Το 1988 πήρε μεταγραφή στον Ιωνικό Νίκαιας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε ως βασικός τέσσερα χρόνια μέχρι το 1992, μετρώντας 104 συμμετοχές και 24 τέρματα, ενώ την περίοδο 1989-1990 τον βοήθησε να προβιβαστεί στην Α’ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του. Το 1992 επέστρεψε στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε επιπλέον δύο χρόνια. Το 1994 αποκτήθηκε από τον Πανελευσινιακό και το 1995 από τον Ατρόμητο Αθηνών. Το 1996 αποκτήθηκε από τη Χαλκηδόνα, με την φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 3 χρονιές κατακτώντας το 1996-97 το πρωτάθλημα Πειραιά και την άνοδο στην Δ' Εθνική, το 1997-98 το Κύπελλο Πειραιά και το 1998-99 κατέκτησε το τρεμπλ (Κύπελλο Πειραιά, Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών και πρωτάθλημα 2ου ομίλου Δ' Εθνικής), κερδίζοντας έτσι την άνοδο στη Γ' Εθνική. Το 1999 μεταγράφηκε στην Αγία Ελεούσα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Αθηνών και κατέκτησε το πρωτάθλημα Β' Ομίλου, έχοντας σκοράρει 10 τέρματα. Επίσης με προσωπικό του τέρμα, η ομάδα επικράτησε του Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων (πρωταθλητής Α' Ομίλου) και αναδείχθηκε υπερπρωταθλήτρια Αθηνών. Κατόπιν, μέσω των μπαράζ ανόδου κέρδισε και την άνοδο στην Δ' Εθνική. Στη συνέχεια, το καλοκαίρι του 2000 μεταπήδησε στον Ερμή Κορυδαλλού, με τη φανέλα του οποίου κατέκτησε το πρωτάθλημα Πειραιά και μέσω αγώνων μπαράζ κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική, τερματίζοντας την καριέρα του το 2002. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε όπως και η ποδοσφαιρική, κυρίως από τα γήπεδα του Πειραιά. Ανάμεσα στις ομάδες που ανέλαβε συμπεριλαμβανομένου και της Προοδευτικής, ήταν οι Άρης Αμφιάλης, Μανδραϊκός, Αστέρας Μαγούλας, Α.Ο. Ζευγολατιού, Περαμαϊκός, Πανελευσινιακός, Βύζας Μεγάρων, καθώς επίσης και στον Αετό Κορυδαλλού. Τον Ιανουάριο του 2018 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ατρομήτου Πειραιώς, και τον Οκτώβριο του 2018 την τεχνική ηγεσία του Αίαντα Σαλαμίνας.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978

Η διοργάνωση του 8ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης έλαβε χώρα στη Μανίλα, την πρωτεύουσα των Φιλιππινών. Όπως συνέβη και στο Πουέρτο Ρίκο, στην προηγούμενη διοργάνωση, οι παγκόσμιοι πρωταθλητές, οι Σοβιετικοί και οι διοργανωτές Φιλιππινέζοι δεν συμμετείχαν στην προκριματική φάση των τριών ομίλων, αλλά προκρίθηκαν κατευθείαν στους ομίλους της τελικής φάσης.

 Οι Γιουγκοσλάβοι, που είχαν τότε στις τάξεις τους παίκτες όπως ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, ο Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς και ο Ζόραν Σλάβνιτς και επιθετική νοοτροπία στο παιχνίδι τους, έφτασαν στο τίτλο του πρωταθλητή αήττητοι, με νίκες 10-0. Οι ΗΠΑ κατέβασαν στη διοργάνωση, για άλλη μια φορά, μία φτωχή -σε δυναμική- ομάδα που λεγόταν Athletes in Action. Συνεπώς, παίξανε μικρό ρόλο στη διοργάνωση και η πέμπτη θέση που κατέλαβαν ήρθε φυσιολογικά. Στον τελικό οι Γιουγκοσλαβία νίκησε στην παράταση την Σοβιετική Ένωση με 82-81. Καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς. Κορυφαίοι Σκόρερ: 1. Καμίλ Μπράμπενετς (Τσεχοσλοβακία) : 26,8 πόντοι 2. Γουεϊπίνγκ Ζανγκ (Κίνα) : 25,1 3. Τσόι Μπου-Γιονγκ (Νότια Κορέα) : 21,1
Ακρυλική ρητίνη

Ακρυλική ρητίνη είναι μια θερμοπλαστική ή θερμοσκληρυνόμενη πλαστική ουσία που κυρίως προέρχεται από το ακρυλικό οξύ, το μεθακρυλικό οξύ και διάφορα ακρυλικά μονομερή όπως π.χ. ακρυλικό βουτυλεστέρα, ή μεθακρυλικά μονομερή όπως τον μεθακρυλικό μεθυλεστέρα.

 Τα θερμοπλαστικά ακρυλικά υποδηλώνουν ομάδα ακρυλικών ρητινών που τυπικά περιέχουν αρκετά υψηλό μοριακό βάρος και έχουν υψηλή θερμοκρασία μετάπτωσης υάλου, και εμφανίζουν ιδιότητες στεγνώματος τύπου λάκας. Οι ακρυλικές ρητίνες που έχουν σχεδιαστεί για χρήση σε συστήματα δύο συστατικών για ενώσεις με ισοκυανικά (isocyanates) αναφέρονται ως πολυόλες και συντίθενται με μονομερείς ενώσεις (όπως προηγούμενα), καθώς και με υδροξυ- μονομερή όπως λ.χ. μεθακρυλικό υδροξυαιθυλεστέρα. Οι ακρυλικές ρητίνες παράγονται σε διαφορετικούς υγρούς φορείς όπως π.χ. διαλύτη με βάση υδρογονάνθρακα (ακρυλικά με διαλύτη) ή με νερό, οπότε αναφέρονται ως γαλακτώματα ή διασπορές και παρέχονται σε μορφή 100% στερεών. Ένα τυπικό παράδειγμα είναι ο μεθακρυλικός πολυυδροξυαιθυλεστέρας, ο οποίος δημιουργεί ένα πολυμερές με σταυροειδείς δεσμούς όταν υποβάλλεται σε επεξεργασία με πολυϊσοκυανικά. Τέτοια υλικά αποτελούν συστατικά σε ορισμένα χρώματα. Η ακρυλική ρητίνη είναι κοινό συστατικό στο χρώμα λατέξ (Ηνωμένο Βασίλειο: βαφές γαλακτωμάτων). Εσωτερικά και εξωτερικά χρώματα λατέξ με μεγαλύτερη αναλογία ακρυλικής ρητίνης, έναντι βινυλίου, προσφέρουν καλύτερη προστασία από λεκέδες, μεγαλύτερη αντοχή στο νερό, καλύτερη πρόσφυση, μεγαλύτερη αντοχή σε ραγάδες και φουσκάλες και αντοχή σε αλκαλικά καθαριστικά.Η ακρυλική ρητίνη θεωρείται εξαιρετικά ανθεκτική στις καιρικές συνθήκες. Αυτό την καθιστά ιδανική για εφαρμογές σε εξωτερικούς χώρους. Σε στερεά μορφή, η ακρυλική ρητίνη μπορεί να διαρκέσει για δεκαετίες. Δεν κιτρινίζει όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως, ακόμη και μετά από πολλά χρόνια. Οι ακρυλικές ρητίνες είναι τα υλικά που όταν προστίθενται στο λάτεξ αυξάνουν τις γυαλιστερές του ιδιότητες, τις μηχανικές του ιδιότητες π.χ. αντοχή στις γρατσουνιές και βελτιώνουν τη γυαλάδα σε σύγκριση με βινυλικές ρητίνες. Οι μύκητες Cladosporium που παράγουν μελανίνη κατέστρεψαν δείγματα αποξηραμένης ακρυλικής ρητίνης στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου.
Consolidated XP4Y Corregidor

Το Consolidated XP4Y (έφερε την εσωτερική ονομασία Model 31) ήταν αμερικάνικη δικινητήρια αεράκατος ναυτικής περιπολίας μακράς ακτίνας δράσης. Αναπτύχθηκε από την Consolidated Aircraft για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, αλλά δεν κατασκευάστηκαν άλλα αεροσκάφη πέραν του αρχικού πρωτοτύπου.

 Ο σχεδιασμός της αερακάτου ξεκίνησε το 1938, αποσκοπώντας στην κάλυψη στρατιωτικών αλλά και εμπορικών αναγκών. Επρόκειτο για ένα υψηλοπτέρυγο αεροσκάφος ολομεταλλικής κατασκευής. Το σχέδιο των πτερύγων του αξιοποιήθηκε αργότερα στο βαρύ βομβαρδιστικό B-24 Liberator) Είχε διπλό κάθετο ουραίο, ανασυρόμμενους πλωτήρες κάτω από τις πτέρυγες και προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Wright R-3350. Η έκδοση για εμπορική χρήση θα μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 52 καθήμενους επιβάτες ή ως 28, που θα μπορούσαν να κοιμηθούν.Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 5 Μαΐου 19 και άμεσα κατέστη σαφές πως είχε εξαιρετικά πτητικά χαρακτηριστικά. Η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, που σηματοδότησε την είσοδο των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέβη την περίοδο που το Model 31 βρίσκονταν στην φάση ολοκλήρωσης των δοκιμών και το Ναυτικό αγόρασε το πρωτότυπο, το οποίο ονόμασε XP4Y-1. Μετατράπηκε σε αεράκατο ναυτικής περιπολίας, οπλισμένο με πυργίσκους πολυβόλων στο ρύγχος, την ουρά και την ράχη. Είχε δε δυνατότητα μεταφοράς οπλικού φορτίου ως και 1.820 kg εξωτερικά.Τον Οκτώβριο του 1942 η Consolidated έλαβε παραγγελία για την κατασκευή 200 P4Y-1, τα οποία θα παράγονταν σε καινούργιο εργοστάσιο στη Νέα Ορλεάνη. Παρόλα αυτά η παραγγελία αργότερα ακυρώθηκε εξαιτίας καθυστερήσεων στην μετατροπή του πρωτοτύπου σε πολεμικό αεροσκάφος και της ελλείψεως κινητήρων Wright Duplex Cyclone, που χρησιμοποιούνταν και από το βαρύ βομβαρδιστικό B-29 Superfortress. Τελικά το εργοστάσιο της Ορλεάνης στράφηκε στην παραγωγή αερακάτων PBY Catalina. ΗΠΑ Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985), 1985, Orbis Publishing, Page 1194 Donald, David, ed. Encyclopedia of World Aircraft (Etobicoke, ON: Prospero Books, 1997), p. 266, "Consolidated (Model 32) B-24 Liberator". Green, William. War Planes of the Second World War: Volume Five Flying Boats. London:Macdonald, 1962. ISBN 0-356-01449-5. Wegg, John. General Dynamics Aircraft and their Predecessors. London:Putnam, 1990. ISBN 0-85177-833-X.
Δήμος Κότσανης

Ο Δήμος Κότσανης ή Δήμος Κότσιανης (σλαβομακεδονικά: Кочани‎ /ˈkɔtʃani/) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Κότσανη ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Κότσανη.

 Ο δήμος συνορεύει με τον Δήμο Κρίβα Παλάνκα στα βόρεια, με τον Δήμο Κράτοβο και τον Δήμο Πρόμπιστιπ στα δυτικά, με τον Δήμο Μακέντονσκα Καμένιτσα και τον Δήμο Βίνιτσα στα ανατολικά και τον Δήμο Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο και τον Δήμο Ζρνόβτσι. Επίσημος ιστότοπος
Πιζοβίτσε

Το Πιζοβίτσε (πολωνικά: Pyrzowice) είναι χωριό της Γκμίνα Οζαροβίτσε, στο Πόβιατ Ταρνόφσκιε Γκούρι του Βοεβοδάτου Σιλεσίας, στη νότια Πολωνία. Απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα ανατολικά του Οζαροβίτσε, 15 χιλιόμετρα ανατολικά του Ταρνόφσκιε Γκούρι και 25 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Κατοβίτσε. Το χωριό έχει πληθυσμό 980 κατοίκους και βρίσκεται κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε.

 Το Πιζοβίτσε ανήκει στο Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα, τμήμα της ιστορικής επαρχίας της Ελάσσονος Πολωνίας. Το χωριό αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1340 και για αιώνες, ήταν μέρος του Δουκάτου του Σιέβιες, ιδιοκτησία επισκόπων της Κρακοβίας. Αρχικά, το Πιζοβίτσε ανήκε σε Νορβερτίνους μοναχές από την Κρακοβία. Ανά τους αιώνες άλλαξε χέρια αρκετές φορές. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, από το 1815 ανήκε στο ελεγχόμενο από τη Ρωσία Βασίλειο της Πολωνίας (1815-1915) και το 1918 επέστρεψε στην Πολωνία, ως μέρος του Βοεβοδάτου Κιέλτσε. Το 1940, οι Γερμανοί κατακτητές άνοιξαν μια αεροπορική βάση στο χωριό Ζέντεκ, το οποίο αργότερα έγινε το Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε.
Άξελ Βίτσελ

Ο Άξελ Τόμας Βίτσελ (γαλ. Axel Thomas Witsel) γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1989 στη Λιέγη και είναι Βέλγος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για λογαριασμό της Ατλέτικο Μαδρίτης. Η φυσική του θέση είναι αυτή του κεντρικού μέσου, ενώ μπορεί να αγωνιστεί επίσης στη θέση του επιθετικού μέσου, αν και καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα ως δεξί χαφ. Ο πατέρας του έχει καταγωγή από την Μαρτινίκα (Γαλλική Καραϊβική) και είναι πρώην ποδοσφαιριστής, ενώ η μητέρα του είναι Βελγίδα.

 Στις 17 Σεπτεμβρίου 2006, σε ηλικία 17 ετών, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του για την Σταντάρ Λιέγης στον αγώνα κατά της ΦΚ Βρυξέλλες, μπαίνοντας στο παιχνίδι στο 89ο λεπτό ως αλλαγή του Στέβεν Ντεφούρ. Έντεκα μέρες αργότερα, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρώπη - και πάλι ως αλλαγή. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2007-2008, ήταν βασικός παίκτης της Σταντάρ Λιέγης, η οποία κατέκτησε τον τίτλο. Το επόμενο έτος, ο Βίτσελ έδωσε στη Σταντάρ Λιέγης το τρόπαιο, χάρη σε επιτυχημένη εκτέλεση πέναλτι στον τελικό (ο τελικός χωρίστηκε σε δύο αγώνες) του πρωταθλήματος Βελγίου. Στις 30 Αυγούστου 2009, ο Βίτσελ βρέθηκε στο στόχαστρο καθώς έσπασε το πόδι του Μάρτσιν Βασιλέφσκι (πάτησε το γόνατο του τελευταίου) κατά τη διάρκεια του αγώνα της Άντερλεχτ και της Σταντάρ. Μετά το τάκλιν, ο Βίτσελ διαμαρτυρήθηκε για την κόκκινη κάρτα, λέγοντας ότι δεν ήθελε να τραυματίσει τον αντίπαλο του. Ο Βίτσελ απολογήθηκε σύντομα, ωστόσο, έγινε θέμα για κριτική από διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έλαβε απειλές από άγριους οπαδούς της Άντερλεχτ και της Εθνικής Πολωνίας. Η αρχική τιμωρία της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας διαρκούσε μέχρι τις 23 Νοεμβρίου, ωστόσο, μειώθηκε με απουσία από 8 αγώνες. Στις 13 Ιουλίου 2011, ο Άξελ Βίτσελ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Μπενφίκα. Ο Βίτσελ πέτυχε δύο τέρματα στον αγώνα με την ΦΚ Τβέντε (3-1), στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, στις 24 Αυγούστου 2011. Πέτυχε το πρώτο τέρμα της Μπενφίκα στον αγώνα με την Βιτόρια ΣΚ (4-1) για το Κύπελλο ποδοσφαίρου Πορτογαλίας 2011-2012. Ο Βίτσελ έδωσε ασίστ στον Νολίτο σε ακόμα μια νίκη με σκορ 4-1 κατά της Βιτόρια ΦΚ. Ο Βίτσελ πέτυχε το τέταρτο του τέρμα στον αγώνα κατά της Σάντα Κλάρα στις 18 Ιανουαρίου 2012 για το κύπελλο Πορτογαλίας 2011-2012. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2012, ο Βίτσελ υπέγραψε με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης για 40 εκατομμύρια ευρώ και θα παίζει με το νούμερο 28. Πριν κάνει το ντεμπούτο του στην εθνική Βελγίου των ανδρών, ο Άξελ Βίτσελ έπαιξε για την εθνική Βελγίου κάτω των 21, με την οποία έφθασε στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κάτω των 21, το 2007. Στις 26 Μαρτίου 2008, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Βελγίου των ανδρών στον αγώνα με την εθνική Μαρόκο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1-4 κατά του Βελγίου, αλλά ο Βίτσελ πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την εθνική Βελγίου. Σταντάρ Λιέγης Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου (2): 2007-2008, 2008-2009 Κύπελλο ποδοσφαίρου Βελγίου (1): 2010-2011 Σούπερ Καπ Βελγίου (2): 2008, 2009Μπενφίκα Κύπελλο ποδοσφαίρου Πορτογαλίας (1): 2011-2012 Νεαρός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στο Βέλγιο: 2007-2008 Χρυσό Παπούτσι του Βελγίου: 2008 Μέχρι τις 3 Σεπτεμβρίου 2012 Επίσημη ιστοσελίδα Στατιστικά για την εθνική Βελγίου
Ρ. Λ. Στάιν

Ο Ρόμπερτ Λόρενς Στάιν (Robert Lawrence Stine, 8 Οκτωβρίου 1943), γνωστός και ως Τζόβιαλ Μπομπ Στάιν (Jovial Bob Stine) και Έρικ Άφαμπι (Eric Affabee), είναι Αμερικανός συγγραφέας νουβέλας, ιστοριών μικρού μήκους, τηλεοπτικός παραγωγός, σεναριογράφος και διοικητικός editor. Έχει γράψει εκατοντάδες νουβέλες μουθοπλασίας τρόμου, συμπεριλαμβανομένων βιβλίων στις σειρές Fear Street, Goosebumps, Rotten School, Mostly Ghostly και The Nightmare Room. Ο Στάιν έχει χαρακτηριστεί ως "Ο Στίβεν Κινγκ της παιδικής λογοτεχνίας". Μέχρι το 2008, τα βιβλία του Στάιν πούλησαν περισσότερα από 400 εκατομμύρια αντίτυπα.

 Ο Στάιν γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1943 στο Κολόμπους του Οχάιο. Κατάγεται από εβραϊκή οικογένεια, έχει δύο αδέρφια και είναι γιος του ναυτιλιακού πράκτορα Λιούις Στάιν και της νοικοκυράς Αν Φάινσταϊν. Μεγάλωσε στο Μπέξλι του Οχάιο. Ξεκίνησε να γράφει στην ηλικία των εννέα ετών, όταν βρήκε μια γραφομηχανή στο πατάρι του, γράφοντας σταδιακά ιστορίες και βιβλία με ανέκδοτα. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ Tales from the Crypt: From Comic Books to Television, ο Στάιν αναφέρει ότι θυμάται να διαβάζει ως παιδί τα βιβλία κόμικ Tales from the Crypt και τα κατονομάζει ως μία από τις πηγές έμπνευσής του.Αποφοίτησε από το Ohio State University το 1965 με Bachelor of Arts στα Αγγλικά. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να κυνηγήσει την καριέρα του ως συγγραφέας. Ο Στάιν είναι τοποθετημένος στην 36η θέση της λίστας 40 Πιο Καλοπληρωμένοι Διασκεδαστές 1996–97 του περιοδικού Forbes, με έσοδα $41 εκατομμύρια για το φορολογικό έτος. Τα βιβλία του, μέχρι το 2008, είχαν πουλήσει περισσότερα από 400 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ πολλά από αυτά είναι bestseller. Επί τρία συναπτά έτη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο Στάιν ονομάστηκε από την εφημερίδα USA Today ως ο κορυφαίος σε πωλήσεις συγγραφέας της Αμερικής.Μεταξύ των βραβείων που έχει αποσπάσει είναι το 2002 Champion of Reading Award από την Ελεύθερη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Φιλαδέλφεια, το Disney Adventures Kids' Choice Award στην κατηγορία Καλύτερο Βιβλίο-Μυστηρίου/Τρόμου (τρεις νίκες) και το βραβείο Nickelodeon Kids' Choice Awards (επίσης τρεις νίκες).Το 1995, ο Στάιν μπήκε στην ετήσια λίστα του People Weekly με τίτλο Πιο Ενδιαφέροντες Άνθρωποι, και το 2003 χαρακτηρίστηκε από το Βιβλίο Γκίνες ως ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων με τις καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.Το 2007 κέρδισε το Thriller Writers of America Silver Bullet Award και το 2014 το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής από το Horror Writers Association.To 2017, ο Στάιν απέσπασε ένα Inkpot Award. Ο Στάιν νυμφεύθηκε την editor και αρθρογράφο Τζέιν Ουάλντχορν στις 22 Ιουνίου του 1969. Στις 7 Ιουνίου του 1980 απέκτησαν ένα γιο, τον Μάθιου, ο οποίος εργάζεται στη μουσική βιομηχανία. Επίσημη ιστοσελίδα Ρ. Λ. Στάιν στο Twitter Ρ. Λ. Στάιν στο IMDb
Αληθινό θράσος (ταινία, 2010)

Η κινηματογραφική ταινία Αληθινό θράσος (πρωτότυπος τίτλος: True Grit) είναι αμερικανικό γουέστερν που σκηνοθέτησαν και έγραψαν οι αδερφοί Κοέν. Είναι η δεύτερη προσαρμογή της νουβέλας του Τσαρλς Πόρτις, η οποία γυρίστηκε το 1969 με πρωταγωνιστή τον Τζον Γουέιν. Σε αυτή την εκδοχή πρωταγωνιστούν η Χέιλι Στάινφελντ ως Μάτι Ρος και ο Τζεφ Μπρίτζες ως Αστυνόμος Ρούμπεν Τζ. «Ρούστερ» Κόγκμπερν. Επίσης συμμετέχουν οι Ματ Ντέιμον, Τζος Μπρόλιν και Μπάρι Πέπερ. Τα γυρίσματα άρχισαν τον Μάρτιο του 2010 και το Αληθινό θράσος κυκλοφόρησε επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 22 Δεκεμβρίου 2010. Η ταινία άνοιξε το 61ο Φεστιβάλ Βερολίνου στις 10 Φεβρουαρίου 2011. Ήταν υποψήφιο για 10 Όσκαρ: Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένο Σενάριο, Α' Ανδρικού Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Φωτογραφία, Κοστούμια, Μίξη Ήχου και Μοντάζ Ηχητικών Εφέ. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray και σε DVD στις 7 Ιουνίου 2011.

 Τζεφ Μπρίτζες ως ο Αστυνόμος των Η.Π.Α. Ρούμπεν Τζ. «Ρούστερ» Κόγκμπερν Χέιλι Στάινφελντ ως η Μάττι Ρος Ματ Ντέιμον ως ο Τεξανός Κυνηγός Λα Μπιφ Τζος Μπρόλιν ως ο Τομ Τσέινι Ντόουναλ Γκλίσον ως ο Μουν (το Παιδί) Μπρούς Γκριν ως ο Χάρολντ Παρμάλεε Εντ Λι Κόρμπιν ως ο Άνθρωπος-Αρκούδα (Δρ. Φόρεστερ) Ροΐ Λι Τζόουνς ως Υάρνελ Ποΐντέξτερ Πόλ Ράε ως ο Έμετ Κουίνσυ Νίκολας Σάντλερ ως ο Σάλιβαν Ντάρκιν Μάθιους ως ο συνταγματάρχης Στόουνχιλ Ελίζαμπεθ Μάρβελ και Ρουθ Μόρις ως Μάττι Ρος σε ηλικία 40 ετών Λέον Ράσομ ως ο Σερίφης Τζέικ Γουόκερ ως ο Δικαστής Άιζακ Πάρκερ Ντον Πιρλ ως ο Κόουλ Γιάνγκερ Τζέιμς Μπρόλιν ως ο Φράνκ Τζεΐμς (απίστωτη σύντομη εμφάνιση) Τζάρλαθ Κόνροϊ ως ο Εργολάβος Κηδειών Τζ. Κ. Σίμονς ως ο Δικηγόρος J. Noble Daggett (φωνή μόνο, απίστωτος) Επίσημη ιστοσελίδα Το Αληθινό θράσος στο IMDb
Άνω Σουδεναίικα Αχαΐας

Τα Άνω Σουδεναίικα ή Άνω Σουδενέικα είναι χωριό της Αχαΐας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας και σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 271 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,201 χμ² (2011).

 Το χωριό απέχει 4 χιλιόμετρα από την Βιομηχανική Περιοχή Πατρών (πιο κοντινό σημείο), 6 χιλιόμετρα από τα Λουσικά, την έδρα του πρώην Δήμου Ωλενίας, 17 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας και 26,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας. Τα Άνω Σουδεναίικα, όπως και τα Λουσικά (παλαιότερα: Κάτω Σουδεναίικα), κατοικήθηκαν πρώτα από κατοίκους του χωριού Κάτω Λουσοί των Καλαβρύτων, και από την ονομασία Λουσοί προέρχεται η ονομασία του χωριού. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Κάθε χρόνο, το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιουλίου, διοργανώνεται στα Άνω Σουδεναίικα η "Γιορτή Χωριάτικης Παραδοσιακής Πίτας" υπό την αιγίδα του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου, αποτελώντας ένα από τα κύρια πολιτιστικά δρώμενα του χωριού στα πλαίσια του ετήσιου "Συναπαντήματος Απανταχού Απανωσουδενιωτών". Από τα Άνω Σουδεναίικα κατάγεται ο νυν Μητροπολίτης Ατλάντας Αλέξιος (κατά κόσμον Άνθιμος Παναγιωτόπουλος). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1993, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Παπαγιαννόπουλος-Ελένη Σιμώνη (επιμέλεια), Οι ρίζες των Σουδενιωτών. Τοπική Ιστορία και Αρχαιολογία των μετακινήσεων, έκδοση: Σύλλογος Σουδενιωτών Πατρών και Περιχώρων, Λουσικά Αχαΐας 2017. ISBN 978-618-83349-0-8. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Σουδεναίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 30/10/2017. Γιορτή πίτας στα Άνω Σουδεναίικα. thebest.gr. 28/07/2010. Ανακτήθηκε: 30/10/2017. Άνω Σουδεναίικα. hellenica.de
Οπόσουμ

Το οπόσουμ ή πόσουμ είναι μικρό θηλαστικό που ανήκει στην τάξη Διδελφόμορφα (Didelphimorphia). Είναι μαρσιποφόρο και γι' αυτό συγγενεύει με τα καγκουρό και τα κοάλα. Υπάρχουν πάνω από 60 είδη οπόσουμ.

 Το Didelphis virginiana ή αλλιώς οπόσουμ της Βιρτζίνια είναι το μοναδικό ενδημικό μαρσιποφόρο της Βόρειας Αμερικής. Πλέον οπόσουμ απαντώνται σε όλες τις ΗΠΑ καθώς και σε περιοχές του Καναδά και του Μεξικού. Το οπόσουμ είναι μοναχικό, νυκτόβιο ζώο. Είναι παμφάγο, τρώει έντομα, σαλιγκάρια, τρωκτικά, φρούτα, χόρτα, φίδια, αυγά κ.ά. Αν και προσαρμόζεται εύκολα σε διάφορα περιβάλλοντα, νιώθει οικεία πάνω στα δέντρα, όπου χρησιμοποιεί την ουρά του για σταθερότητα κατά την ανάβαση. Τυπικά ζει 2 με 4 χρόνια. Εάν βρεθεί αντιμέτωπο με κάποιο θηρευτή, τότε κάποιες φορές για να ξεφύγει παραμένει εντελώς ακίνητο.
Φελίσια του Ρουσύ

Η Φελίσια, Felicia (π. 1060 - 2 Μαΐου 1123) από τον Οίκο του Μοντιντιέ ήταν κόρη του κόμη του Μοντιντιέ & κυρίου του Ραμερούπ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας.

 Ήταν μία από τις επτά κόρες του Ιλντουίν Δ΄ κόμη του Μοντιντιέ & κυρίου του Ραμερούπ και της Αλίκης του Ρουσύ. Ο άνδρας της Σάντσο της Αραγωνίας είχε χωρίσει την πρώτη του σύζυγο Ισαβέλλα του Ουρζέλ για να την παντρευτεί. Το έτος του γάμου τους, ο Σάντσο έγινε και βασιλιάς της Παμπλόνα, έτσι η Φελίσια ήταν η πρώτη βασίλισσα της Αραγωνίας & Παμπλόνας. Ένα μεταγενέστερο χρονικό αναφέρει ότι ο Σάντσο έκανε και τρίτο γάμο με τη Φιλίππα της Τουλούζης, αλλά αυτό τώρα θεωρείται λανθασμένο. Η Φελίσια αναφέρεται λίγο πριν το τέλος του Σάντσο (1094), έτσι τώρα πιστεύουμε ότι έζησε και μετά από αυτόν. Τον Σάντσο διαδέχθηκαν το 1094 διαδοχικά οι γιοί του: Πέτρος Α΄ (από τον πρώτο του γάμο), Αλφόνσος Α΄ και Ραμίρο Β΄. Ο μόνος που είχε απογόνους ήταν ο Ραμίρο Β΄, που είχε μόνο μία κόρη, την Πετρονίλα, η οποία παντρεύτηκε τον κόμη της Βαρκελώνης. Με τον γάμο αυτό η Αραγωνία πέρασε στον Οίκο της Βαρκελώνης. Παντρεύτηκε τον Σάντσο Ραμίρεθ των Χιμένεθ, μετέπειτα βασιλιά της Αραγωνίας και Παμπλόνας και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Σάντσεθ 1071-1094, απεβ. 23 ετών. Αλφόνσος Α΄ 1-73/4-1134 ο Μαχητής, βασιλιάς της Αραγωνίας & Παμπλόνας. Ραμίρο Β΄ 1086-1157 ο Μοναχός, βασιλιάς της Αραγωνίας. Foundation of Medieval Genealogy (FMD), Champagne nobility
Χρηματιστήριο αξιών

Το πρώτο χρηματιστήριο αξιών ιδρύθηκε στη Φλάνδρα, πιθανότατα στην Αμβέρσα (σημερινό Βέλγιο) το 1460. Ο θεσμός διαδόθηκε γρήγορα στην περιοχή. Το 1602 στο χρηματιστήριο του Άμστερνταμ εισήχθη η πρώτη πολυμετοχική εταιρεία, η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών (Dutch East India Company). Σήμερα τα χρηματιστήρια είναι ένας απαραίτητος θεσμός για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Στις πλούσιες οικονομίες του κόσμου συναντάμε και τις πιο ανεπτυγμένες κεφαλαιαγορές που συνήθως βασίζονται σε ένα χρηματιστήριο αξιών, όπως το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) στη Wall Street (όπου και το χρηματιστήριο NASDAQ), το χρηματιστήριο του Λονδίνου, του Παρισιού ή της Φρανκφούρτης.

 Στην Ελλάδα τα χρηματιστήρια δεν έχουν τόσο μακρόχρονη ιστορία. Το χρηματιστήριο Αθηνών ιδρύθηκε μόλις τον 19ο αιώνα. Όσο η ελληνική οικονομία όμως είχε μαζικό κρατικό έλεγχο και το τραπεζικό σύστημα ήταν μη ανταγωνιστικό, το χρηματιστήριο απευθυνόταν μόνο σε λίγες σχετικά μικρές εταιρείες και σε περιορισμένους επενδυτές. Μαζικά γνωστό και αγαπητό έγινε την δεκαετία του 1990, καθώς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα άρχισε να απελευθερώνεται, μεγάλες τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και τα επιτόκια άρχισαν να πέφτουν στον δρόμο προς την ΟΝΕ. Μετοχοποιήσεις μεγάλων δημόσιων εταιρειών όπως ο ΟΤΕ και αρκετά αργότερα η ΔΕΗ, βοήθησαν στο να διαδοθεί η κατοχή μετοχών στους Έλληνες. Κατά το τέλος της δεκαετίας το χρηματιστήριο είχε περίπου 1,5 εκατομμύρια ενεργούς μετόχους οι οποίοι έψαχναν για πιο αποδοτικές επενδύσεις από τα πενιχρά επιτόκια καταθέσεων και τα ελάχιστα άλλα επενδυτικά εργαλεία. Η μεγάλη πτώση του χρηματιστηρίου από το 1999 μέχρι το 2003 ονομάστηκε Χρηματιστηριακό κραχ του 1999 και επηρέασε σχεδόν ολόκληρη την οικονομική πορεία της Ελλάδας. Ο αριθμός των ενεργών επενδυτών σε μετοχές σήμερα (Μάιος 2006) είναι σημαντικά χαμηλότερος, λόγω της πτώσης των τιμών και την συνακόλουθη μείωση του ενθουσιασμού. Αυτή η αρκετά μεγάλη πτώση ήταν παράλληλη με την πτώση τιμών στα περισσότερα δυτικά χρηματιστήρια που ακολούθησε την "φούσκα" των μετοχών υψηλής τεχνολογίας. Στην Ελλάδα όμως, λόγω της μεγάλης απειρίας των μετόχων και του "τυχοδιωκτικού" χαρακτήρα των περισσότερων επενδυτών, η πτώση έγινε πιο αισθητή ψυχολογικά. Οι επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία όμως παρέμειναν πολύ περιορισμένες. Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια σχετική άνοδο στο ΧΑΑ. Κυρίως δύναμη φαίνονται να είναι ξένα επενδυτικά κεφάλαια που βλέπουν προοπτικές ανόδου, κυρίως στις επιχειρήσεις που έχουν κάποια ανάμιξη σε βαλκανικά και μεσογειακά κράτη. Οι χρησεις του χρηματιστηριακου κεφαλαιου Το Χρηματιστηριο Αξιων Αθηνων Forum ανταλλαγής απόψεων για το Ελληνικό Χρηματιστήριο
Ρίκι Στιμμπόατ

Ο Ρίτσαρντ Χένρι Μπλαντ (Richard Henry Blood Sr, 28 Φεβρουαρίου 1953) είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, Ρίκι "Ο Δράκος" Στιμμπόατ. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, όπου διδάσκει σε νέα ταλέντα.

 Ο Στιμμπόατ, είναι ένας από τους λίγους παλαιστές, που σε όλη του την καριέρα, παρέμεινε αγαπητός στο κοινό, παρά τα σενάρια που χρησιμοποιούνται στο Κατς. Ο "Δράκος" όπως τον αποκαλούσαν, έγινε πρότυπο για πολλές επόμενες από εκείνον γενιές, και πλέον θεωρείται από τους κορυφαίους αθλητές της Επαγγελματικής Πάλης. Αγωνίστηκε από το 1976 έως το 1994. Είναι περισσότερο γνωστός για την καριέρα του στις εταιρείες American Wrestling Association (AWA), National Wrestling Alliance (NWA), World Championship Wrestling (WCW), και World Wrestling Federation (WWF). Στα NWA και WCW, ήταν μια φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών NWA, τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών, τέσσερις φορές Παγκόσμιος Τηλεοπτικός Πρωταθλητής, δώδεκα φορές Παγκόσμιος Ομαδικός Πρωταθλητής (οκτώ φορές για το WCW και άλλες τέσσερις για εταιρείες του NWA) και δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Μέσο Ατλαντικού. Στο WWF/E, έγινε μια φορά Διηπειρωτικός Πρωταθλητής, ενώ το 2009, εισήχθη στην τιμητική διάκριση της πάλης Hall of Fame. Γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη, από Άγγλο πατέρα και Ιαπωνέζα μητέρα. Ο γιος του, τον οποίο απέκτησε από την πρώτη του γυναίκα Μπόνι, ονομάζεται Ρίτσαρντ Jr. και είναι επίσης παλαιστής, που εμφανίζεται με το όνομα Ρίτσι Στιμμπόατ και έχει συμβόλαιο με το WWE. Και ο αδερφός του Στιμμπόατ, ασχολήθηκε με την πάλη αλλά χωρίς επιτυχία. Επίσημη ιστοσελίδα της οικογένειας Στιμμπόατ Αρχειοθετήθηκε 2011-10-26 στο Wayback Machine. Προφίλ στο WWE Hall of Fame Προφίλ στο Professional Wrestling Hall of Fame
Ουμπερλάντια

Η Ουμπερλάντια (Πορτογαλική προφορά: ubɛxˈlɐ̃d͡ʒiɐ) είναι Βραζιλιάνικη πόλη και δήμος της πολιτείας Μίνας Ζεράις, στη νότια Βραζιλία. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της πολιτείας, μετά την περιφερειακή πρωτεύουσα Μπέλο Οριζόντε. Σύμφωνα με απογραφή του 2016, ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 669.672 κατοίκους ενώ είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της εσωτερικής περιοχής της Βραζιλίας.

 Η Ουμπερλάντια βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της πολιτείας Μίνας Ζεράις, στην περιοχή Τριανγκούλο Μινέιρο (Triângulo Mineiro), μια από τις πλουσιότερες γεωργικές περιοχές της Βραζιλίας, μεταξύ των ποταμών "Paranaíba" και "Grande". Συνδέεται με μεγάλες πόλεις με ομοσπονδιακούς αυτοκινητόδρομους. Η Ουμπερλάντια απέχει περίπου 580 χιλιόμετρα από το Σάο Πάολο και συνδέεται με έναν σύγχρονο και ασφαλή αυτοκινητόδρομο διπλής κατεύθυνσης. Η πρωτεύουσα της περιφέρειας, Μπέλο Οριζόντε, απέχει 560 χιλιόμετρα και η πρωτεύουσα της χώρας Μπραζίλια βρίσκεται μόλις 440 χιλιόμετρα στα βόρεια. Υπάρχουν σιδηροδρομικές γραμμές που συνδέουν την Ουμπερλάντια μέσω της γραμμής Centro-Atlântica του βορρά-νότου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, μια στενή πλειοψηφία των πολιτών της είναι μέλη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (54,73%), ενώ οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα στην πόλη (25,23%). Υπάρχουν επίσης σημαντικές μειονότητες των σπηριτιστών (7,80%) και εκείνων που δεν έχουν δηλώσει θρησκεία (7,80%). Υπάρχουν μικρότερες μειονότητες που προσκρούουν στην Καθολική Αποστολική Εκκλησία της Βραζιλίας, την Ορθόδοξη Εκκλησία, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, το Ισλάμ, τον Βουδισμό και κάποιες ιθαγενείς θρησκείες (όλα κάτω από το 5%). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Uberlândia στο Wikimedia Commons
Άγιος Νικόλαος Μπούρα Αττικής

Ο Άγιος Νικόλαος Μπούρα είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) δήμος Σπάτων-Λούτσας, του δήμου Σπάτων – Αρτέμιδος, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Ο Άγιος Νικόλαος Μπούρα είναι ημιορεινός οικισμός στην ΑΚ. Αττική, ακριβώς δίπλα στα Σπάτα. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές απολήξεις του φερώνυμου υψώματος «Μπούρα» (330 μ.), κοντά στην Αττική Οδό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπάτων-Λούτσας του νομού Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σπάτων-Λούτσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπάτων-Αρτέμιδος. Το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, ακριβώς απέναντι από τον οικισμό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr