IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καλό Χωριό Μιραμπέλλου Λασιθίου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Κρήτη δείτε: Καλό Χωριό Κρήτης Το Καλό Χωριό αποτελεί έναν από τους οικισμούς της ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Νικολάου. Στην ελληνική απογραφή του 2011 απογράφηκαν στον οικισμό του Καλού Χωριού 353 κάτοικοι, ενώ στην Κοινότητα Καλού Χωριού, που αποτελείται από τους οικισμούς Καλό Χωριό, Φορτί, Πύργος, Ίστρο και Βρυονήσι, απογράφηκαν 1.198 κάτοικοι.Το Καλό Χωριό βρίσκεται 9 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Αγίου Νικολάου, κτισμένο στη δυτική όχθη της κοιλάδας του ποταμού Ίστρωνα, σε υψόμετρο 50 μέτρων. Στην απέναντι όχθη βρίσκεται ο οικισμός Πύργος, ενώ βορειότερα και παραθαλάσσια βρίσκεται το Ίστρο και η βραχονησίδα Βρυονήσι.

 Το Καλό Χωριό βρίσκεται κοντά στη θέση της αρχαίας πόλης Ιστρών ή Ίστρος. Στην παραθαλάσσια θέση Κατεβατή έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίου οικισμού, ο οποίος ήταν το επίνειο της Ίστρου. Εκεί βρέθηκε τεμάχιο μαρμάρινης πλάκας με ανάγλυφες παραστάσεις των μαρτύρων Σεργίου και Βάκχου. Στη θέση Γερωντομουρί υπάρχουν ερείπια βυζαντινής εκκλησίας. Ο ποταμός Ίστρωνας ήταν την εποχή της Ενετοκρατίας το όριο ανάμεσα στη διοίκηση της Σητείας και στη διοίκηση του Χάνδακα, αλλά δεν αναφέρεται χωριό με το όνομα Ίστρωνας ή Νίστρωνας, όνομα με το όποιο σύμφωνα με το Ν. Σταυράκη ήταν γνωστό το χωριό μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, στις ενετικές απογραφές. Στο παρελθόν, η περιοχή υπέφερε από τα έλη και έτσι της δόθηκε κατ' ευφημισμό το όνομα «Καλό Χωριό».Η παλαιότερη μνεία στον οικισμό γίνεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όταν αναφέρεται ως Καλό Χωριό με 10 χριστιανικές οικογένειες, ενώ αναφέρεται πάλι με το όνομα Ίστρωνας, όπου σημειώνεται ότι είναι γνωστός και ως Καλό Χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Καλό Χωριό με κατοίκους 323 χριστιανούς και 1 Τούρκο και εντασσόταν στο δήμο Κριτσάς. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Καλού Χωρίου και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο Καλό Χωριό εδρεύει ο «Αθλητικός Σύλλογος Πύργος Καλού Χωριού», ο οποίος εκπροσωπεί τον οικισμό του Καλού Χωριού στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λασιθίου. Χρώματά του είναι το κόκκινο και το λευκό και έδρα του αποτελεί το γήπεδο Καλού Χωριού.Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Λασιθίου. Αξιοσημείωτα, ο Α.Σ. Πύργος Καλού Χωριού έχει αγωνιστεί 3 φορές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας τις χρονιές 1995-96, 1997-98 και 2004-05. Σε τοπικό επίπεδο έχει κατακτήσει 3 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Λασιθίου τις χρονιές 1994-95, 1996-97 και 2003-04 και έχει υπάρξει ισάριθμες φορές φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Λασιθίου τις χρονιές 1994-95, 1997-98 και 2001-02. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2020-21, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Λασιθίου. Κοινότητα Καλού Χωρίου
Hasta siempre, Comandante

Hasta siempre, Comandante (Ισπανικά: Εις τους αιώνες, Αντισυνταγματάρχη) είναι ο τίτλος τραγουδιού του Κουβανού συνθέτη Κάρλος Πουέμπλα του 1965. Είναι επίσης γνωστό απλά ως Haste siempre, ενώ στα ελληνικά ο τίτλος του τραγουδιού έχει αποδοθεί ως Πυξίδα μέσα στο χρόνο ή απλά Τσε Γκεβάρα.

 Τον Απρίλιο του 1965 ο Τσε Γκεβάρα εγκατέλειψε την Κούβα και πήγε στο Κογκό για να ανάψει εκεί και μετά στη Βολιβία την επανάσταση. Έπεσε χωρίς να επιστρέψει ξανά στην πατρίδα του. Στις 3 Οκτωβρίου ο Κάστρο αποκάλυψε την τελευταία επιστολή του Τσε προς τον λαό της Κούβας. Ο Κάρλος Πουέμπλα τότε ως φόρο τιμής προς τον μεγάλο σύντροφο έγραψε το τραγούδι αυτό, που έγινε δημοφιλές σε όλη την υφήλιο. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και ερμηνεύτηκε από τους καλύτερους και δημοφιλέστερους τραγουδιστές. Ο τίτλος του τραγουδιού απαντάει στην εκφώνηση του Τσε: «¡Hasta la Victoria siempre!» (έως τη νίκη σύντροφοι!). Ο Πουέμπλας απαντάει «Εις τους αιώνες, Αντισυνταγματάρχη!». Το τραγούδι ετούτο συνοψίζει τις σημαντικότερες στιγμές της Επανάστασης της Κούβας και τιμάει τον Γκεβάρα για την πολύτιμη συνεισφορά του στον απελευθερωτικό αγώνα. Πάνω από 200 ερμηνείες και μεταφράσεις κυκλοφορούν. Το τραγούδησαν οι Ρόμπερτ Γουάιατ, Σίλβιο Ροντρίγκεζ, Μαρία Φαραντούρη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Βολφ Μπίερμανν, Γιώργος Νταλάρας, Σωκράτης Μάλαμας, Γιάν Γκάρμπαρεκ, Τζιοβάνι Μιριμπάσσι, Αλ Ντι Μέολα, Μόζεν Νάμγιο, Ναταλί Καρντόν και Enrique Bunbury. All versions of Some musics
Κορράδος ΣΤ΄ ο Πρύτανης

Ο Κορράδος ΣΤ΄ ο Πρύτανης, πολων. Konrad VI Dziekan (π. 1391 - 3 Σεπτεμβρίου 1427) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα ήταν δούκας του Ολεσνίτσα, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & ημίσεως Στσινάβα (από το 1416, με τους αδελφούς του). Έγινε πρύτανης του Συλλόγου στον καθεδρικού του Βρότσλαφ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Κορράδου Γ΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα, Κόζλε και της Γιούντιτ/Γκούτας, αγνώστου καταγωγής. Τα πέντε παιδιά τους ονομάστηκαν Κορράδοι, όπως όλα τα μέλη του κλάδου Γκλόγκουφ-Ολεσνίτσα. Οι πέντε αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους το 1412. Για να μη διαιρεθεί το ήδη μικρό δουκάτο, ο Κορράδος Δ΄ ο Πρεσβύτερος και ο Κορράδος ΣΤ΄ αποφάσισαν να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ο δεύτερος ωστόσο δεν παραιτήθηκε από τη δημόσια ζωή: το κύριο μοτίβο της επιλογής σταδιοδρομίας ήταν η επιθυμία να κερδίσει μεγαλύτερη πολιτική επιρροή στη Σιλεσία. Όπως ο Κορράδος Δ΄, έτσι και ο Κορράδος ΣΤ΄ είχε γοργή εξέλιξη: το 1413 διορίστηκε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Βρότσλαφ και το επόμενο έτος επελέγη πρύτανης του Συλλόγου από τον επίσκοπο Βεντσέσλαο Β΄. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Conrad VI, Duke of Oleśnica στο Wikimedia Commons
327

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 327 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 327 (CCCXXVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Μαξίμου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1080 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 327 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος διατάζει πως οι αγροτικοί δούλοι δύνανται να πωληθούν μόνο στην επαρχία όπου διαμένουν, με σκοπό να επιλύσει την έλλειψη της εργασίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Θρησκεία Αρχίζει η κατασκευή του καθεδρικού ναού της Αντιοχείας (Συρία). Προσεγγιστικό παραδοσιακό έτος - Η Ελένη, μητέρα του Κωνσταντίνου Α΄, επιστρέφοντας από το προσκύνημά της στους Αγίους Τόπους ιδρύει τη Μονή Σταυροβουνίου στην Κύπρο. Ουρβανός ο Λανγραίος, Γάλλος επίσκοπος και άγιος (πεθαίνει περίπου το 390) Τζανγκ Τσονγκουά, ηγεμόνας του Πρώην Λιάνγκ (πεθαίνει το 353) 3 Ιουνίου - Αούτελος, Ανατολικοχριστιανός μοναχός και άγιος 19 Οκτωβρίου - Αγία Κλεοπάτρα, Χριστιανή αγία της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Βετώσης, Επίσκοπος Ρεμ
Μπάνγκορ

Το Μπάνγκορ (ουαλικά: Bangor) είναι πόλη στην περιοχή Γκουίνεντ της βόρειας Ουαλίας, επί των ποταμών Άντα και Πένχριν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο αριθμός των κατοίκων ανέρχεται στους 13.725, εκ των οποίων οι 8.000 είναι φοιτητές. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, 6.500 κάτοικοι μιλούν την Ουαλική γλώσσα -οι φοιτητές συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το δείγμα ενώ πολλοί προέρχονται από περιοχές εκτός της Ουαλίας.

 Η ιστορία της πόλης ξεκινάει ουσιαστικά από την ίδρυση του καθεδρικού ναού του Μπάνγκορ, αφιερωμένου στον Κέλτη άγιο Ντέινιολ, στα τέλη του 6ου αιώνα. Μάλιστα το όνομα Μπάνγκορ προέρχεται από μια ουαλική λέξη που που αντιστοιχούσε σε έναν τύπο περίφραξης, στον οποίο και θεμελιώθηκε ο χώρος του καθεδρικού. Ο σημερινός ναός είναι ένα πιο σύγχρονο κτήριο που με τους αιώνες υπέστη πολλές μετατροπές. Αν και το κτήριο δεν είναι το παλαιότερο, ούτε το μεγαλύτερο, η επισκοπεία του είναι η παλαιότερη σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οχυρό Άγκρα

Το Οχυρό Άγκρα είναι ένα ιστορικό φρούριο στην πόλη Άγκρα στην Ινδία. Ήταν η κύρια κατοικία των αυτοκρατόρων της Δυναστείας των Μουγκάλ μέχρι το 1638, που η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Άγκρα στο Δελχί. Είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Βρίσκεται 2,5 χλμ. βορειοδυτικά από το πιο διάσημο αδερφικό μνημείο, το Ταζ Μαχάλ. Το φρούριο περιγράφεται ακριβέστερα ως μια οχυρωμένη πόλη.

 Μετά την Πρώτη Μάχη του Πανιπάτ το 1526, ο Μπαμπούρ έμεινε στο οχυρό, στο παλάτι του Ιμπραήμ Λόντι. Αργότερα έχτισε ένα μπαόλι (πηγάδι με σκαλοπάτια) εκεί. Το 1530 ο διάδοχός του, Χουμαγιούν, στέφθηκε αυτοκράτορας στο οχυρό. Το 1540 ηττήθηκε στο Μπίλγκραμ από τον Σερ Σαχ Σούρι. Το οχυρό παρέμεινε στην κατοχή των Σούρι μέχρι το 1555, που ο Χουμαγιούν το ανακατέλαβε. Το 1556 ο στρατηγός του Αντίλ Σαχ Σούρι, Χέμου, ανακατέλαβε την Άγκρα σε 1556 και καταδίωξε τον τρεπόμενο σε φυγή κυβερνήτη ως το Δελχί όπου αναμετρήθηκε με τους Μουγκά στη Μάχη του Τουγκχλακαμπαντ. Ο Άκμπαρ λαμβάνοντας υπόψη την κεντρική σημασία του, μετέφερε την πρωτεύουσα στην Άγκρα από το 1558. Ο ιστορικός του, Αμπού'λ Φαζλ, ανέφερε ότι επρόκειτο για τούβλινο οχυρό γνωστό ως "Μπανταλγκαρχ'. Ήταν σε ερειπωμένη κατάσταση και ο Άκμπαρ διέταξε ανακατασκευή του οχυρού με κόκκινο ψαμμίτη. Οι αρχιτέκτονες έβαλαν τα θεμέλια και χτίστηκαν με τούβλα το εσωτερικό και με ψαμμίτη οι εξωτερικές επιφάνειες. Οι περίπου 4.000 οικοδόμοι που εργάστηταν καθημερινά για οκτώ χρόνια, ολοκλήρωσαν το έργο το 1573.Επί βασιλείας του Σαχ Τζαχάν, εγγονού του Άκμπαρ, η περιοχή διαμορφώθηκε όπως είναι σήμερα. Ο Σαχ Τζαχάν έχτισε το θαυμάσιο Ταζ Μαχάλ στη μνήμη της συζύγου του, Μουμτάζ Μαχάλ. Αντίθετα από τον Άκμπαρ, ο Σαχ Τζαχάν προτιμούσε να κατασκευάζει τα κτίρια από λευκό μάρμαρο. Προς το τέλος της ζωής του, ο Σαχ Τζαχάν καθαιρέθηκε και τέθηκε υπό κράτηση στο οχυρό από τον γιό του, Αοραντζέμπ. Στις αρχές του 18ου αιώνα η Αυτοκρατορία των Μαράθα εισέβαλε στο οχυρό και το κατέκτησε. Στη συνέχεια, άλλαξε χέρια μεταξύ των Μαράθα και των αντιπάλων τους πολλές φορές. Το 1761, μετά την καταστροφική ήττα στην Τρίτη Μάχη του Πανιπάτ από τον Αχμαντ Σαχ Αμπντάλι, οι Μαράθα έμειναν εκτός της περιοχής για μία δεκαετία. Το 1785 ο μονάρχης των Μαράθα Μαχάντζι Σίντε κατέλαβε το οχυρό. Οι Μαράθα το έχασαν από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου Αγγλων-Μαράθα, το 1803. Κατά την Ινδική εξέγερση του 1857 το οχυρό έγινε το πεδίο μίας μάχης που προκάλεσε το τέλος της κυριαρχίας της Βρετανικής Εταιρείας ανατολικών ινδιών στην Ινδία, και οδήγησε σε έναν αιώνα άμεσης διακυβέρνησης της Ινδίας από τη Βρετανία. Το οχυρό των 380 στρεμμάτων έχει ημικυκλικό σχήμα, η χορδή του είναι παράλληλη προς το ποτάμι και οι τοίχοι του είναι εβδομήντα μέτρα ψηλοί. Οι διπλοί προμαχώνες έχουν τεράστια κυκλικά προπύργια κατά διαστήματα, με επάλξεις, πολεμίστρες, πολεμικές δομές. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Agra Fort στο Wikimedia Commons
Try Again

Try Again είναι τραγούδι της Αμερικανίδας R&B τραγουδίστριας Aaliyah που κυκλοφόρησε το 2000. To single ανέβηκε στην κορυφή του Billboard, έλαβε θετικές κριτικές και τιμήθηκε με δύο MTV Video Music Awards στις κατηγορίες Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Γυναίκα και Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Ταινία. Το 2001, έφτασε μέχρι την 43η απονομή των Βραβείων Grammy με μία υποψηφιότητα στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Ερμηνεία. Τους στίχους έγραψαν οι Static Major και Timbaland. Ο Timbaland ανέλαβε επίσης την παραγωγή και συμμετείχε φωνητικά στην εισαγωγή του τραγουδιού.

 Το "Try Again" είναι το δεύτερο single που κυκλοφόρησε από το soundtrack Romeo Must Die: The Album και γράφτηκε για την ταινία Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει (Romeo Must Die, 2000). Το single κυκλοφόρησε στο ραδιόφωνο ενώ το "I Don't Wanna" παιζόταν ακόμα. Το "Try Again" είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια της Aaliyah, τόσο στην Αμερική όσο και διεθνώς. Είναι το πρώτο τραγούδι που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του Billboard Hot 100, βασισμένο μόνο στο ραδιοφωνικό airplay.Το Δεκέμβριο του 2009, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε το "Try Again" στην 86η θέση στη λίστα με τα 100 καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας. Επίσης κατέλαβε την 98η θέση στη λίστα με τα Hot 100 Songs του Billboard της δεκαετίας του 2000. Το βίντεο κλιπ γυρίστηκε στο Hollywood Center Studios, στις αρχές Μαρτίου του 2000. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γουέιν Ίσαμ και εκτός από την Aaliyah, στο βίντεο κλιπ εμφανίζονται ο Timbaland και ο Τζετ Λι, ο οποίος συμπρωταγωνιστούσε μαζί με την Aaliyah στην ταινία Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει. "Try Again" featuring Timbaland – 4:04 "Try Again" (Timbaland remix) – 4:59 "Try Again" (D'Jam Hassan remix) – 5:28 "Try Again" (instrumental) – 4:43 Στην 43η απονομή των Βραβείων Grammy, το "Try Again" ήταν υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Ερμηνεία. Τιμήθηκε με δύο Soul Train Music Award υποψηφιότητες για Καλύτερο R&B/Soul Τραγούδι και Καλύτερο R&B/Soul ή Rap Βίντεο Κλιπ. Βραβεύτηκε με δύο MTV Video Music Awards στις κατηγορίες Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Γυναίκα και Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Ταινία.
Χουάν ντε Γκογιενέτσε

Ο Χουάν ντε Γκογιενέτσε (Juan de Goyeneche / Goienetxe, 1656 - 1735) ήταν Ισπανός πολιτικός, δημοσιογράφος και επιχειρηματίας. Έχοντας εργαστεί υπό τον τελευταίο μονάρχη της αυστριακής δυναστείας Κάρολο Β΄, υπήρξε ένα από τα κύρια οικονομικά στηρίγματα του νέου, Βουρβώνου, μονάρχη Φιλίππου Ε΄ κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής και ένας από τους πρωτοπόρους στην ιστορία της ισπανικής βιομηχανίας με την ίδρυση του πρότυπου βιομηχανικού οικισμού στο Νουέβο Μπαθτάν.

 Γεννήθηκε στην κοιλάδα του Μπαθτάν στην ορεινή Ναβάρα το 1658 αλλά σύντομα μετακόμισε στη Μαδρίτη όπου αναδείχθηκε σταδιακά σε αξιόλογο μέλος της αυλής του Καρόλου Β΄. Οι διανοητικές του ανησυχίες τον έφεραν σύντομα σε επαφή με τους μεταρρυθμιστικούς κύκλους της πρωτεύουσας που αναζητούσαν λύση στη χρόνια παρακμή της Ισπανικής Μοναρχίας και που έβλεπαν με θετική διάθεση την διαδοχή του δίχως απογόνους μονάρχη από τον Φίλιππο, δούκα της Ανζού και ανιψιό του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Πράγματι, με την ανακήρυξη του τελευταίου ως μονάρχη της Ισπανίας, ο Γκογιενέτσε συνέθεσε μαζί με τον Μαρκήσιο του Κανποφρίο, Χουάν ντε Ντιός ι Ρίο Γκονθάλεθ, την οικονομική και λογιστική βάση της εκστρατείας του Φιλίππου κατά τον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, με την παροχή δανείου και υλικού πολέμου.Η παρουσία του είναι δείγμα της ανάδειξης ενός σημαντικού κύκλου από τη Ναβάρα στα ενδότερα του κρατικού μηχανισμού της Ισπανικής Μοναρχίας.Το 1710 ίδρυσε το Νουέβο Μπαθτάν, έναν πρότυπο βιομηχανικό οικισμό που είχε ως σκοπό την ενίσχυση της οικονομικής αυτάρκειας του βασιλείου. Ο Γκογιενέτσε ήταν ακόλουθος των εμποροκρατικών ιδεών του υπουργού του Λουβοδίκου ΙΔ' Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, και οι πρωτοβιομηχανικές μονάδες που εγκατέστησε στο Νουέβο Μπαθτάν παρήγαγαν γυαλί και υφάσματα για το σύνολο της επικράτειας του βασιλείου στην Ευρώπη και την Αμερική. Ο οικονομικός σχεδιασμός του οικισμού συνδυάστηκε με ένα αντίστοιχα πρωτοπόρο πολεοδομικό σχέδιο βάσει του ιπποδάμειου ορθογωνίου· τα εξέχοντα κτίρια του οικισμού ανατέθηκαν στον αρχιτέκτονα Χοσέ Μπενίτο δε Τσουριγέρα.Παρότι το Νουέβο Μπαθτάν παρήγαγε για μερικά χρόνια άριστης ποιότητας γυαλικά, η έλλειψη πρώτης ύλης (κατάλληλου χώματος που αρχικά είχε εισάγει από την Τορτόζα) και ξυλείας για τους φούρνους (η αποψίλωση των δασών στα περίχωρα του οικισμού υπήρξε απόλυτη) επέφεραν την αποτυχία του σχεδίου. Ο Γκογιενέτσε, που εν τω μεταξύ είχε κτίσει το ομώνυμο μέγαρο στην οδό Αλκαλά της Μαδρίτης, αποχώρησε στην πρωτεύουσα όπου μέχρι τον θάνατό του εργάστηκε ως θησαυροφύλακας της βασίλισσας. María Concepción García Gainza, Antonio Bonet Correa (1999): Juan de Goyeneche y su tiempo: los navarros en Madrid. Κυβέρνηση της Ναβάρας. Floriastán, Alfredo (2005): «Don Juan de Goyeneche: su memoria y sus obras». στο VV.AA.: Juan de Goyeneche y el triunfo de los Navarros en la Monarquía Hispánica en el siglo XVIII. Κατάλογος έκθεσης στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο.
Ο μπλοφατζής

Ο Μπλοφατζής είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής-δραματικής ταινίας του 1969, παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Μάρω Κοντού, Ξένια Καλογεροπούλου, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Αλέκο Τζαννετάκο, Καίτη Πάνου και Γιάννη Βόγλη.

 Ο Παρασκευάς (Λάμπρος Κωνσταντάρας), προκειμένου να διασκεδάσει την ανία του, υποδύεται τον σμηναγό Τζον Χάλαρη που χάθηκε σε μια αποστολή στον πόλεμο. Λέει ψέματα και μπλοφάρει ώσπου οι φίλοι του, του παρουσιάζουν τη Γιάννα (Ξένια Καλογεροπούλου), που υποτίθεται ότι είναι η κόρη του σμηναγού την οποία απέκτησε με τη Μιράντα, τον έρωτα της ζωής του. Ο Παρασκευάς πείθεται. Αργότερα εμφανίζεται και η Μιράντα (Μάρω Κοντού) που δεν είναι άλλη από την Έλλη, αδελφή της Γιάννας και γειτόνισσα του Παρασκευά που τον αγαπά και θέλει να τον κερδίσει. Όταν εμφανίζεται ο αληθινός Τζον Χάλαρης (Γιάννης Βόγλης), που έχει αμνησία, ο Παρασκευάς τον βοηθά να συνέλθει και ο ίδιος παντρεύεται την Έλλη. Λάμπρος Κωνσταντάρας... Παρασκευάς Καρατζόβαγλου / Τζον Χάλαρης Μάρω Κοντού... Έλλη / Μιράντα Ξένια Καλογεροπούλου... Γιάννα, υποτιθέμενη κόρη Παρασκευά και πραγματική αδελφή Έλλης Δέσποινα Στυλιανοπούλου... Κλειώ, οικιακή βοηθός Παρασκευά Αλέκος Τζανετάκος... Ανδρέας, φοιτητής και προστατευόμενος Παρασκευά Γιάννης Βόγλης... Σμηναγός Τζον Χάλαρης Καίτη Πάνου... Μιράντα Μαντά Δημήτρης Νικολαΐδης... Μάνος, φίλος Παρασκευά Βασίλης Ανδρεόπουλος... φίλος Παρασκευά Μάκης Ρευματάς... φίλος Παρασκευά Ντάνος Λυγίζος... Αντώνης Νίκος Τσουκαλάς Αλέκα Παπαμερίτου Γιάννης Αλεξανδρίδης Δέσποινα Γλέζου Μιράντα Μαντά Νικόλ Κοκκίνου Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1969 - 1970 και έκοψε 406.944 εισιτήρια. Ήλθε στην 8η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έλαβε το πρώτο βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1969. Μάλιστα, πίστευε πως το βραβείο έπρεπε να το είχε μοιραστεί με τον Βασίλη Γεωργιάδη, αφού εκείνος τον καθοδήγησε, με τον δικό του τρόπο, σε άλλα υποκριτικά μονοπάτια. Ο μπλοφατζής στην IMDb
Ελάτεια Λάρισας

Η Ελάτεια Λάρισας είναι ένας οικισμός της πρώην δημοτικής μονάδας του Μακρυχωρίου, η οποία αποτελεί διοικητικό τμήμα του δήμου Τεμπών της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Παλαιότερα ονομαζόταν Μικρό Κεσερλί.

 Ειναι κτισμένο στους πρόποδες της δυτικής πλευράς του όρους Όσσα (Κίσσαβος). Απέχει 30 χιλιόμετρα περίπου από τη Λάρισα και 3 από την Εθνική Οδό Λαρίσης-Θεσσαλονίκης. Το χωριό άρχισε να κατοικείται από Έλληνες κατοίκους κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, κυρίως από Σαρακατσαναίους κτηνοτρόφους. Στην περιοχή αυτή κατα τους αρχαίους χρόνους υπήρχε πόλη με το ίδιο όνομα, Ελάτεια, η οποία μαζί με τους Γόννους ήλεγχαν τα στενά των Τεμπών. Αν και δεν έγιναν ανασκαφές ευρέθησαν κατά καιρούς ορισμένα αρχαία. Μέχρι την εφαρμογή του Καποδίστρια αποτελούσε κοινότητα. Στο χωριό κατασκευάστηκαν κατά την δεκαετία του '20 4 ελαιοτριβεία, ένα από τα οποία κινείτο με μηχανή Deutz semi-diesel, τα δε υπόλοιπα ηταν χειροκίνητα. Σήμερα δεν λειτουργούν αυτά πλέον, λειτουργούν όμως άλλα σύγχρονα. Το Μουσείο Θεσσαλικής Ζωής της οικογένειας Συρμακέζη αποτελεί ένα πολυχώρο προσομοίωσης παραδοσιακών αγροτικών δραστηριοτήτων και δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να «ζήσει» την εμπειρία του παρελθόντος. Η κοινότητα Ελατείας συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού με την απόσπαση του οικισμού Μικρόν Κεσερλί από το δήμο Νέσσωνος και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Λειτούργησε ως κοινότητα ως την κατάργησή της το 1997 και την προσάρτησή της στο δήμο Μακρυχωρίου. Αργότερα, πρόεδρος της Κοινότητας έγινε ο Αντώνης Γκανάτσιος (1968-2021), προϊστάμενος της Δημοτικής Αστυνομίας Λάρισας.
Agda

Το Agda είναι βοηθός αποδείξεων (proof assistant), δηλ. ένα πρόγραμμα υπολογιστή που μπορεί να ελέγχει μαθηματικές αποδείξεις. Αποτελεί ένα διαλογικό σύστημα για την ανάπτυξη κατασκευαστικών αποδείξεων σε μια παραλλαγή της Ιντουισιονιστικής Θεωρίας Τύπων του Περ Μάρτιν-Λεφ (Per Martin-Löf). Μπορεί να θεωρηθεί γλώσσα συναρτησιακού προγραμματισμού με εξαρτώμενους τύπους. Το Agda αναπτύχθηκε από τον Ουλφ Νόρελ, μεταδιδακτορικό ερευνητή του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Τσάλμερς (Chalmers University of Technology). Το Agda βασίζεται στην ιδέα του απευθείας χειρισμού των όρων μιας απόδειξης, και όχι στις τακτικές (tactics): μια απόδειξη είναι όρος, όχι σενάριο με τακτικές. Η γλώσσα έχει κλασικές προγραμματιστικές δομές, όπως οι τύποι δεδομένων και οι εκφράσεις ανάλυσής τους (case-expressions), οι υπογραφές (signatures) και οι εγγραφές (records), οι εκφράσεις let και οι μονάδες κώδικα (modules). Το σύστημα παρέχει μια διεπαφή για τον διορθωτή Emacs και μια γραφική διεπαφή, την Alfa.

 Η τρέχουσα έκδοση του Agda, το Agda 2, αναπτύχθηκε στο Τσάλμερς από τον Ουλφ Νόρελ. Η σύνταξη έχει αλλάξει σε σχέση με το Agda 1 (αν και αναπτύσσονται και κάποια εργαλεία μετατροπής), με ένα χαρακτηριστικό που εισάγεται να είναι οι έμμεσες μεταβλητές (implicit variables), οι οποίες μπορούν να παραλειφθούν όταν προκύπτουν από τα συμφραζόμενα. Το Agda 2 χρησιμοποιεί εκτενώς το πρότυπο Unicode για πιο ευανάγνωστες αποδείξεις. Το Agda 2 παρέχει είτε ένα εργαλείο της γραμμής εντολών, είτε ένα ισχυρό τρόπο εργασίας σε Emacs, που αναπτύχθηκε από το Μακότο Τακεγιάμα και το Νιλς Άντερς Ντάνιελσον. Το Agda 2 είναι παρόμοιο με τη γλώσσα Epigram. C. Coquand et al. An Emacs interface for type directed support constructing proofs and programs. ENTCS 2006. https://web.archive.org/web/20110722063632/https://mailserver.di.unipi.it/ricerca/proceedings/ETAPS05/uitp/uitp_p05.pdf A. Abel, et al. Verifying Haskell Programs Using Constructive Type Theory, ACM SIGPLAN Workshop Haskell'05, Tallinn, Estonia, 30 September 2005 http://www.tcs.informatik.uni-muenchen.de/~abel/haskell05.pdf Αρχειοθετήθηκε 2008-11-21 στο Wayback Machine. M. Benke et al. Universes for generic programs and proofs in dependent type theory. Nordic Journal of Computing, 10(4):265-289, 2003. https://web.archive.org/web/20060506031858/http://www.cs.chalmers.se/~marcin/Papers/universes.pdf T. Coquand et al. Connecting a Logical Framework to a First-Order Logic Prover. FroCos 2005, pp. 285-301. http://www.cse.chalmers.se/~ulfn/papers/fol.pdf Η σελίδα του Agda 2 (ένα wiki), περιλαμβάνει τεκμηρίωση και σύνδεσμο προς εργαλείο αναφοράς σφαλμάτων (Αγγλικά) Η σελίδα της 1ης έκδοσης του Agda (Αγγλικά)
Δαυλός

Ο Δαυλός είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Davlos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Μικρασιατική Χίου

Η Μικρασιατική Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Χίου, συντμημένα Μικρασιατική Α.Π.Ε. Χίου και γνωστή απλά ως Μικρασιατική Χίου είναι Ελληνικός ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Χίου με έδρα την ομώνυμη πόλη του νησιού. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1924 και έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημα τον δικέφαλο αετό, έχοντας ιδρυθεί από Έλληνες μικρασιάτες πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Χίου και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της.

 Η «Μικρασιατική Χίου» ιδρύθηκε το 1924 από Έλληνες μικρασιάτες πρόσφυγες που έφτασαν και εγκαταστάθηκαν στη Χίο μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και αποτέλεσε το πρώτο επίσημο σωματείο της Χίου. Αναφέρεται στον τύπο ως «Μικρασιατικός» το 1926, με πρόεδρο τον κ. Δόλωρο. Το Δεκέμβριο του 1926 πήρε μέρος στο τοπικό πρωτάθλημα που διοργάνωσε ο Παγχιακός με τη συμμετοχή των δύο αυτών ομάδων και της Λαίλαπας. Είναι γνωστό πως ηττήθηκε από τον Παγχιακό με 1-4 και νίκησε τη Λαίλαπα. Αξιοσημείωτο είναι πως την Κυριακή 31 Αυγούστου του 1932 νίκησε σε διεθνές φιλικό αγώνα την τουρκική ομάδα Αλτινορντού από τη Σμύρνη με 3-2. Η τουρκική ομάδα ταξίδεψε που ταξίδεψε στη Χίο, προηγουμένως είχε νικήσει την τοπική πρωταθλήτρια Λαίλαπα Χίου με 1-4.Το τοπικό πρωτάθλημα της Χίου ξεκίνησε ανεπίσημα από το 1934 στο οποίο εκτός από την Μικρασιατική μετείχαν επίσης οι Αετός, Κανάρης Καπέλας, Λαίλαψ, Αστραπή και Όμηρος Καλλιμασιάς. Αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ με αύξοντα Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 216. Το 1939 αποτέλεσε ιδρυτικό σωματείο της Ε.Π.Σ. Χίου και εν συνεχεία πρωταγωνίστησε στα πρωταθλήματά της, κατακτώντας το πρωτάθλημα τις χρονιές 1954-55 και 1960-61. Τη σεζόν 1961-62 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο τελευταίο άτυπο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1962, μέσω του οποίου διεκδίκησε την άνοδο στην Α΄ Εθνική χωρίς επιτυχία, κέρδισε όμως την ιστορική άνοδο στη νεοσύστατη και μόνιμη πλέον Β΄ Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 1962-63 αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική και υποβιβάστηκε, έχοντας τερματίσει προτελευταία στη 14η θέση του 1ου ομίλου. Τη σεζόν 2010-11 κατέκτησε ξανά το τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χίου και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία στην οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 2011-12 και υποβιβάστηκε, έχοντας τερματίσει τελευταία στη 15η θέση του 9ου ομίλου. Τη σεζόν 2019-20 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Χίου και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, 4η τη τάξει κατηγορία. Β΄ Εθνική κατηγορία: 1961-62 (Β΄ Όμιλος Νότου): 8η θ., 21β. 1962-63 (Α΄ Όμιλος): 14η θ., 35β. Γ΄ Εθνική κατηγορία: 2020-21 (8ος Όμιλος): 11η θ., 6β. Δ΄ Εθνική κατηγορία: 2011-12 (9ος Όμιλος): 15η θ., 7β. Ιστορία του ποδοσφαίρου στη Χίο (1924-2016) SportsChios
Θίοντορ Ντρέιντζ

Ο Θίοντορ Ντρέιντζ (αγγλικά: Theodore "Ted" Michael Drange‎) (1934) είναι καθηγητής της φιλοσοφίας της θρησκείας στο πανεπιστήμιο West Virginia University, όπου δίδαξε φιλοσοφία από το 1966 εως το 2001.

 O Drange αποφοίτησε από το Fort Hamilton High School, και έλαβε πτυχίο Brooklyn Collegeτο 1955 και διδακτορικό από το Cornell University το 1963, στο οποίο πήγε αφού φοίτησε για ένα χρόνο στο Yale. Δίδαξε στα Brooklyn College (1960–62), στο πανεπιστήμιο του Όρεγκον (1962–65), στο Idaho State University (1965–66) και στο West Virginia University, 1966-2001 στο οποίο έγινε καθηγητής το 1974. Ο Drange αφυπηρέτησε το 2001 και μετακόμισε στην Καλιφόρνια.. Το κύριο πεδίο ερευνητικού ενδιαφέροντος του Drange ως το 1980 ήταν η φιλοσοφία της γλώσσας και η επιστημονολογία, και αργότερα η φιλοσοφία της θρησκείας. Το πρώτο βιβλίο του Drange ‘’Type Crossings’’ (The Hague: Mouton & Co., 1966) ήταν βασισμένο στην διδακτορική του διατριβή. Το άλλο του βιβλίο ήταν στην φιλοσοφία της θρησκείας. Nonbelief and Evil (Amherst, NY: Prometheus Books, 1998), το 1998. Ο Drange έγραψε επίσης πολλά άρθρα για την φιλοσοφία της θρησκείας και τον αθεϊσμό, ιδίως για τους Internet Infidels. Το 1997 έλαβε μέρος σε debate με τον χριστιανό απολογητή William Lane Craig για την ύπαρξη του Θεού Ο Drange είναι ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του σχετικά με το επιχείρημα από την μη πίστη Drange, Theodore. «Brief Autobiography of Theodore M. Drange». Internet Infidels. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2007. Drange, Theodore. «Brief Biography of Theodore M. Drange». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2007. Αθεϊσμός Articles by Drange in the Internet Infidels Modern Library
Κάθετος κήπος

Ο όρος “κάθετος κήπος” χρησιμοποιείται για να περιγράψει την φύτευση κάθετων επιφανειών όπως προσόψεις κτηρίων, εσωτερικοί ή εξωτερικοί τοίχοι, κολώνες, αψίδες, φράχτες κ.λ.π. Ένας κάθετος κήπος μπορεί να καλύψει ένα ολόκληρο κτήριο ή ένα μικρό μέρος ενός τοίχου. Μπορεί ακόμα να αποτελεί και μία αυτόνομη φυτεμένη κάθετη επιφάνεια. Οι κάθετοι κήποι αναφέρονται και σαν “πράσινοι τοίχοι” (green walls), “βιοτοίχοι” (biowalls), “οικοτοίχοι” (ecowalls) ή “ζωντανοί τοίχοι” (living walls). Συνήθως κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτηρισμούς περιγράφει ένα συγκεκριμένο τύπο κάθετου κήπου.

 Η τεχνολογία των κάθετων κήπων είναι ότι πιο σύγχρονο έχει να επιδείξει η αρχιτεκτονική τοπίου. Πολλοί σύγχρονοι κατασκευαστές θεωρούν, και όχι άδικα, “πατέρα” των κάθετων κήπων τον γνωστό για τα έργα του βοτανολόγο Patrick Blanc. Ωστόσο αξίζει να αναφερθεί ότι πολύ νωρίτερα ο Stanley Hart White, καθηγητής αρχιτεκτονικής τοπίου στο πανεπιστήμιο του Ιλινόι, είχε κατασκευάσει έναν κάθετο κήπο χρησιμοποιώντας αυτόνομες φυτεμένες μονάδες που μπορούσαν να δομηθούν και να δημιουργήσουν τοίχο σε μεγάλο ύψος. Ο ίδιος ονόμασε την εφεύρεση του “βοτανικά τούβλα” και την κατοχύρωσε το 1938 με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με τίτλο “αρχιτεκτονική δομή και σύστημα που φέρει βλάστηση” (vegetation-Bearing Architectonic Structure and System). Οι κάθετοι κήποι μπορούν να διαχωριστούν σε 2 βασικές κατηγορίες. Τις "πράσινες προσόψεις" και τους "ζωντανούς τοίχους" Πράσινες προσόψεις Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο πιο απλός “πράσινος τοίχος” μπορεί να δημιουργηθεί με τη φύτευση αναρριχόμενων φυτών στο έδαφος ή σε φυτοδοχεία ή κρεμοκλαδών φυτών φυτεμένων σε ταρατσόκηπο. Σε αυτή τη σκέψη στηρίζονται οι “πράσινες προσόψεις”. Φυσικά η τεχνολογία τους δεν είναι τόσο απλοϊκή, αφού για τη δημιουργία τους χρησιμοποιούνται ειδικές δομές που υποστηρίζουν τα αναρριχώμενα φυτά (ώστε να μην επηρεάζουν τον τοίχο), τα οποία φυτεύονται είτε στο έδαφος, είτε σε φυτοδοχεία ενδιάμεσα του τοίχου (παράθυρα, μπαλκόνια). Zωντανοί τοίχοι Τα βασικά συστήματα "ζωντανών τοίχων" είναι 3 : Σύστημα “χαλαρού υποστρώματος”Σύστημα “χαλιού”Σύστημα “ενοτήτων” (structural media)
Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα

Το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα (Πορτογαλικά: Partido Trabalhista Brasileiro) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Με 1.092.028 μέλη τον Μάιο του 2020 είναι το έκτο μεγαλύτερο κόμμα στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1980 από την Ιβέτε Βάργκας, και πρόκειται για διάδοχο του πρώτου Βραζιλιάνικου Εργατικού Κόμματος που ιδρύθηκε το 1945 από τον Πρόεδρο Ζετούλιο Βάργκας, και διαλύθηκε το 1965 από το στρατιωτικό δικτατορικό καθεστώς. Ο αριθμός του κόμματος είναι «14».

 Το πρώτο Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα (ΒΕΚ) ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1945 από τον Πρόεδρο Ζετούλιο Βάργκας. Ήταν ένα κεντροαριστερό κόμμα με αποστολή του να ενώσει τους αστούς εργαζόμενους και να αντιπολιτευτεί το Κομμουνιστικό Κόμμα. Στο πρώτο συνέδριο του κόμματος, τον Σεπτέμβριο του 1945 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Πάολο Μπαέτα Νέβες εκλέχτηκε πρόεδρος του ΒΕΚ και ο Ζετούλιο ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρός του. Στις προεδρικές εκλογές του 1950 κέρδισε ο Ζετούλιο Βάργκας, και στις 31 Ιανουαρίου 1951 ανέλαβε καθήκοντα ως Πρόεδρος και σχημάτισε την δεύτερη κυβέρνησή του. Μετά τον θάνατο του Ζετούλιο, το 1954, το ΒΕΚ δεν υποστήριξε την κυβέρνηση του Καφέ Φίλιο που τον διαδέχθηκε.Το 1964 έγινε το πραξικόπημα που κατέληξε σε καθαίρεση του τότε Προέδρου, του Ζουάου Γκουλάρτ, ο οποίος εξορίστηκε στην Ουρουγουάη. Το 1965 το στρατιωτικό καθεστώς εξάλειψε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με συμπεριλαμβανόμενο το ΒΕΚ. Και άλλοι πολιτικοί, επίσης, διέφυγαν στο εξωτερικό. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 άρχισε η σταδιακή αποκατάσταση της δημοκρατίας. Το 1979, με το Νόμο της Αμνηστίας, επιτράπηκε σε πολλούς εξόριστους πολιτικούς να επιστρέψουν στη Βραζιλία. Ένας από αυτούς ήταν ο Λεονέλ Μπριζόλα, μία σημαντική πολιτική φυσιογνωμία του πρώτου ΒΕΚ που σχεδίαζε να επανιδρύσει το κόμμα. Ωστόσο, και άλλη μία πολιτική ομάδα διεκδίκησε την ίδια επωνυμία, οι υποστηρικτές της Ιβέτε Βάργκας που είχαν την έδρα τους στο Σάο Πάολο. Η Ιβέτε Βάργκας, η οποία ήταν ανιψιά του Ζετούλιο, είχε ήδη συζητήσει το ενδεχόμενο συνεργασίας με την ομάδα του Μπριζόλα από το 1978, αλλά δεν κατέληξαν σε συμφωνία. Αφενός επειδή ο Μπριζόλα δεν θα παραχωρούσε την ηγεσία του κόμματος στην Ιβέτε, και αφετέρου επειδή η Ιβέτε καταδίκασε τις απόπειρες του Μπριζόλα να συνδέσει το ΒΕΚ με σοσιαλισμό και τον χαρακτήρισε ως «ριζοσπάστη» της κυβέρνησης του Γκουλάρντ. Τελικά, η ανάθεση της επωνυμίας κρίθηκε από την ημερομηνία που κατέθεσαν τις αιτήσεις εγγραφής τους στο ΑΔΕ οι δύο πολιτικές ομάδες. Προηγήθηκε η Ιβέτε, η οποία προσκόμισε τα απαιτούμενα δικαιολογητικά μία εβδομάδα νωρίτερα από τον Μπριζόλα. Το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα ιδρύθηκε επίσημα στις 3 Νοεμβρίου 1981 με αριθμό «14» και η Ιβέτε Βάργκας ανέλαβε την προεδρία του κόμματος. Ενώ μία εβδομάδα μετά, στις 10 Νοεμβρίου, ανακοινώθηκε ότι η ομάδα του Μπριζόλα ίδρυσε το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα με αριθμό «12».To 1989 μία ομάδα διασπάστηκε από το ΒΕΚ και ίδρυσε το Εργατικό Κόμμα της Βραζιλίας. Ήταν η παράταξη του ΒΕΚ που εξέφρασε δυσαρέσκεια για τις «συντηρητικές θέσεις» που υπερασπίστηκαν οι αρχηγοί του κόμματος, ο Ρομπέρτο Τζέφερσον και ο Φέρες Νάντερ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα στο Wikimedia Commons
Sex on the Beach (κοκτέιλ)

Το Sex on the Beach (μετάφραση: Συνουσία στην Παραλία) είναι ένα αλκοολούχο ποτό που περιέχει βότκα, σναπς ροδάκινου, χυμό πορτοκαλιού και χυμό κράνμπερι. Είναι επίσημο κοκτέιλ της Διεθνούς Ένωσης Μπάρμεν.

 Υπάρχουν δύο γενικοί τύποι κοκτέιλ: Το επίσημο κοκτέιλ της IBA αποτελείται από βότκα, σναπς ροδάκινου, χυμό πορτοκαλιού και χυμό βατόμουρου. Ο επίσημος οδηγός του Mr. Boston Official Bartender's Guide του 2008 (67η έκδοση) παρέχει μια εναλλακτική συνταγή από βότκα, Chambord, λικέρ πεπόνι Midori, χυμό ανανά και χυμό κράνμπερι.Το ποτό φτιάχνεται με πάγο σε ψηλό ποτήρι και γαρνίρεται με μια φέτα πορτοκάλι. Μερικές φορές αναμειγνύονται σε μικρότερες ποσότητες και σερβίρονται ως σφηνάκι. Ορισμένες παράγωγες παραλλαγές έχουν τα δικά τους ονόματα: Ένα "sex in the driveway" είναι ένα sex on the beach με χυμό πορτοκάλι και χυμό cranberry να έχουν αντικατασταθεί με blue curaçao και Sprite. Το "Woo Woo" είναι το Sex on the Beach χωρίς χυμό πορτοκαλιού.Η παραλλαγή χωρίς αλκοόλ αναφέρεται μερικές φορές ως "Safe Sex on the Beach", "Cuddles on the Beach" ή "Virgin(s) on the Beach". Επίσημη συνταγή κοκτέιλ IBA
Δήμος Νιγρίτας

Ο Δήμος Νιγρίτας ήταν δήμος του νομού Σερρών μέχρι το 2010, οπότε συγχωνεύθηκε στο νέο Δήμο Βισαλτίας, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Νιγρίτας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.783 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Νιγρίτα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Νιγρίτης -- η Νιγρίτα [ 5.566 ] Δ.δ. Ανθής -- η Ανθή [ 625 ] Δ.δ. Θερμών -- τα Θερμά [ 574 ] Δ.δ. Τερπνής -- η Τερπνή [ 2.189 ] Δ.δ. Φλαμπούρου -- το Φλάμπουρο [ 829 ]Τα εδάφη του Δήμου, μετά το 2011 αποτελούν τη Δημοτική Ενότητα Νιγρίτας στο πλαίσιο του Σχεδίου Καλλικράτης. Ο Δήμος Νιγρίτας σχηματίστηκε για πρώτη φορά το 1943 και προήλθε από αναγνώριση της προϋπάρχουσας κοινότητας Νιγρίτας σε δήμο. Ο αρχικός δήμος εκτός από τη Νιγρίτα περιλάμβανε και τον οικισμό Φυτόκιο Σερρών (μετέπειτα Ανθή), ο οποίος το 1947 αποσπάστηκε και αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Ο δήμος παρέμεινε στη συνέχεια αμετάβλητος μέχρι το 1998 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας διευρύνθηκε ενσωματώνοντας και τις πρώην κοινότητες Τερπνής, Φλαμπούρου, Ανθής και Θερμών . Διατελέσαντες πρόεδροι κοινότητας Νιγρίτας & Δήμαρχοι Δήμου Νιγρίτας Το έτος 1915 Χατζηϊωάννης Αποστόλου Βαγενάς Το έτος 1919 Κωνσταντίνος Νικολάου Βαδικόλιος Το έτος 1920 Αναστάσιος " Παπαγεωργίου Πρόεδρος Από 26-1-1921 Θεοχάρης Κων/νου Καραγιάννης Από 29-1-1923 Γεώργιος Κανδήλας Από 4-12-1925 Γεώργιος Καραγιαννίδης Από 1-4-1927 Διονύσιος Δημητρίου Παλιούρας Από 26-8-1928 Αστέριος Αποστόλου Μπλιάτης Από 13-9-1929 Παναγιώτης Χατζηστραβός Από 8-9-1931 Βασίλειος Θωμά Κωφοκώτσιος Από 1-1-1933 Απόστολος Αθανασίου Παντούσας Από19-12-1934 Νικόλαος Βλαδίκας Από 24-3-1935 Βασίλειος Θεοχάρη Μηνάς Από 8-2-1937 Σάββας " Ματσούκας Από 8-12-1938 Αστέριος Αποστόλου Μπλιάτης Από 23-6-1942 Διονύσιος Αθανασίου Σιούλας Από 20-10-1942 Βασίλειος Γεωργίου Βασιλούδας Από 14-11-1944 Ιωάννης Δήμου Ιωαννίδης Από 25-3-1945 Θεόδωρος Κοκκίνης Από 30-7-1945 Θεοφάνης Χρήστου Ζβές Από 5-6-1946 Αλέξανδρος Θωμά Μπάκας Από 28-9-1949 Απόστολος Θεοχάρη Βαγενάς Από 29-5-1959 Ηρακλής Ιωάννου Ζαπριάνος Από 10-1-1961 Ιωάννης Μπλιάτης Από 21-4-1967 Ιωάννης Καζαμίας Ιούλιος 1974 Ιωάννης Παπαϊωάννου Ειρηνοδίκης Νιγρίτας Από 8-12-1974 Κωνσταντίνος Δημητρίου Βαγενάς Από 1-1-1983 Μαρία Σκέμπερη Από 1-1-1995 Αθανάσιος Μενελάου Κασιακόγιας Από 1-1-1999 Δημήτριος Θεοδώρου Δάπης Από 1-1-2003 Νικόλαος Θεοφάνους Βλαδίκας Από 1-1-2007 έως 31-12-2010 Αγγελική Ευσταθίου Μήκα η οποία ήταν και η τελευταία Δήμαρχος Νιγρίτας Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών

Το Κύπελλο Ελλάδας χειροσφαίρισης ανδρών αποτελεί τον δεύτερο θεσμό στο ελληνικό χάντμπολ, μετά το πρωτάθλημα Α1 εθνικής. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1982–83 από την Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος και από τότε διεξάγεται ανελλιπώς. Από την περίοδο 1998–99 έως το 2010–11 η τελική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη σε μορφή final four. Η διοργάνωση του final four για την περίοδο 2009–10 σημαδεύτηκε από σοβαρά επεισόδια μεταξύ των οπαδών του Π.Α.Ο.Κ. και της ΑΕΚ εντός του «Χαλκιοπούλειου» κλειστού γηπέδου, αλλά και εκτός, στην πόλη της Λαμίας που είχε επιλεγεί ως διοργανώτρια πόλη, με αποτέλεσμα η διοργάνωση να ματαιωθεί. Οι δύο σύλλογοι (και ΑΕΚ) που αποτελούσαν το ζευγάρι του πρώτου ημιτελικού μηδενίστηκαν κι έτσι το ζευγάρι του δεύτερου ημιτελικού (Δούκας και Βριλήσσια) αυτομάτως προέκυψε ως το ζευγάρι του τελικού. Μάλιστα, λόγω υποχρεώσεων της Εθνικής ομάδας, ο τελικός ορίστηκε να διεξαχθεί πριν το ξεκίνημα της επόμενης αγωνιστικής περιόδου. Τελικά με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, στις 11 Σεπτεμβρίου 2010, ο Δούκας κατέκτησε το κύπελλο. Από την περίοδο 2011–12, καταργήθηκε η διεξαγωγή final four στην τελική φάση της διοργάνωσης και επανήλθε από την περίοδο 2015–16 μέχρι την περίοδο 2017–18. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Φίλιππος Βέροιας έχοντας 6 κατακτήσεις.

 Έχουν διεξαχθεί 19 Φ.Φ. (1999–2011, 2016–2018, 2021-2023) και έχουν συμμετάσχει 18 διαφορετικές ομάδες. Ο Δούκας έχει τις περισσότερες παρουσίες σε τελικούς 11, ακολουθούν ο Ιωνικός Ν.Φ. και ο Φίλιππος Βέροιας με 9. Ο Φίλιππος Βέροιας έχει τις περισσότερες κατακτήσεις 6, ακολουθεί ο Ιωνικός Ν.Φ. με 5. Η ΑΕΚ έχει το ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών σε τελικούς 5 (2011–15), ακολουθεί ο Ιωνικός Ν.Φ. με 4 (1986–89). Ο Ιωνικός Ν.Φ. έχει το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων 4 (1986–89), ακολουθεί ο Πανελλήνιος με 3 (2000–02). Ο Β.Α.Ο. έχει το απόλυτο με δύο στα δύο στις πρώτες δύο περιόδους του θεσμού (1983, 84). Ο Αλέξης Αλβανός είναι ο πολυνίκης παίκτης με 7 τίτλους (2000, 2001, 2002, 2013, 2014, 2015, 2018) με 4 διαφορετικές ομάδες (Πανελλήνιο 3, ΑΕΚ 2, Π.Α.Ο.Κ. 1, Ολυμπιακό/Όμιλος Ξυνή 1). Ο Κώστας Τσιλιμπάρης έχει 6 κατακτήσεις με 5 διαφορετικές ομάδες (Δούκα, Αθηναϊκό, ΑΕΚ, Φίλιππο Βέροιας, Ολυμπιακό/Όμιλο Ξυνή) Ο Τάσος Δανήλος (προπονητής) έχει καταφέρει την κατάκτηση 4 συνεχόμενων κυπέλλων με τον Ιωνικό Ν.Φ. (1986-89), ακολουθεί με 3 συνεχόμενες κατακτήσεις ο Γιώργος Κρανάκης με τον Πανέλληνιο (00-02) Ο Γ. Κρανάκης είναι ο πολυνίκης προπονητής, με 3 διαφορετικούς συλλόγους και 7 κατακτήσεις (Πανελλήνιος 3, Δούκας 2, Αθηναϊκός 2) Ο Γ. Αρβανίτης είναι ο πολυνίκης παίκτης και προπονητής, με 8 τρόπαια, έχει 5 ως παίκτης με τον Ιωνικό Ν.Φ. (1986, 87, 88, 89, 93) και 3 ως προπονητής με την ΑΕΚ (2009, 13, 14) Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης ανδρών Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης γυναικών Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης γυναικών Η λίστα των τελικών κυπέλλου από την επίσημη ιστοσελίδα της ΟΧΕ Κυπελλούχοι Ελλάδας - ιστότοπος ΟΧΕ
Γκαέλ Μαϊά

Ο Γκαέλ Μαϊά είναι πρώην Γάλλος, πορτογαλικής καταγωγής, ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 2 Ιανουαρίου 1984 στο Μπωζανσί. Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Ζιροντέν Μπορντό, αγωνίστηκε στην θέση του αμυντικού μέσου.

 1997-1999 : Λα Μπερισσόν Ντε Σατορού 1999-2005 : Ζιροντέν Μπορντό (L1/CFA) 2005-2009 : Αντάντ ΣΣΓ (Νασιονάλ) • 2009-2010 : ΑΣ Μουλέν (Νασιονάλ) 2013-2014 : Ανγκουλέμ ΣΦΚ (CFA2) Φιναλίστ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U16. Παγκόσμιος πρωταθλητής U17 το 2001. Πρωταθλητής Γαλλίας στο πρωτάθλημα εφεδρειών επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της σεζόν 2004/2005. Προφίλ του Γκαέλ Μαϊά στο lequipe.fr
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσεχικής Δημοκρατίας

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσεχικής Δημοκρατίας (τσεχικά: Fotbalová asociace České republiky, FAČR) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Τσεχία. Εδρεύει στην Πράγα και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Τσεχίας.

 Ιδρύθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1901 ως «Τσεχική Ένωση Ποδοσφαίρου» (Český svaz footballový, ČSF) με πρωτοβουλία του αθλητικού συλλόγου Σλάβια Πράγας. Το 1906 έγινε μέλος της Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA), αλλά μετά από διαμαρτυρίες από την Αυστριακή Ένωση αναγνωρίστηκε μόνο ως προσωρινό μέλος. Το 1918, η ČSF συμπεριέλαβε στους κόλπους της ολόκληρη την περιοχή της Τσεχοσλοβακίας, ενώ το 1922 μετονομάστηκε σε «Τσεχοσλοβακική Ένωση Ποδοσφαίρου» (Československý svaz footballový, ČSSF), η οποία έγινε το 1922 ιδρυτικό μέλος και μέρος της Τσεχοσλοβακικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Československé fotbalové asociace), που αρχικά ονομαζόταν «Τσεχοσλοβακική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου» (Československá associace footballová, ČSAF), περιλαμβάνοντας και τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες των εθνικών μειονοτήτων (ουγγρική, εβραϊκή, γερμανική και πολωνική).Το 1923, η ČSAF έγινε τελικά αποδεκτή ως μέλος του συνεδρίου της FIFA στη Γενεύη. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, η ČSF περιλάμβανε μόνο το προτεκτοράτο του Μοράβα, χωρίς τη Σλοβακία, έπειτα όμως από την απελευθέρωση συμπεριλέλαβε και πάλι την προηγούμενη περιοχή ευθύνης. Την εποχή μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα (από το 1957), πήρε την επωνυμία «Τσεχοσλοβακική Ποδοσφαιρική Ένωση» (Československý fotbalový svaz, ČSFS) και αποτελούσε συστατικό μέρος της Τσεχοσλοβακικής Ένωσης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (Československý svaz tělesné výchovy, ČSTV) και η ύπαρξή της ήταν μάλλον τυπική. Η Εθνική Ποδοσφαιρική Ένωση (Národní fotbalový svaz) λειτούργησε ως αυτόνομη οργάνωση μετά το 1989, ενώ εξακολουθούσε να υπάγεται στην ČSAF, σύντομα όμως, έπειτα από τη διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας το 1993, μετονομάστηκε σε Τσεχομοραβική Ποδοσφαιρική Ένωση (Českomoravský fotbalový svaz, ČMFS) μέχρι τον Ιούνιο του 2011, οπότε και πήρε την ονομασία «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσεχικής Δημοκρατίας» (Fotbalová asociace České republiky, FAČR). Το λογότυπο του οργανισμού έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Το πρώτο λογότυπο της ομοσπονδίας εμπεριείχε την επιγραφή της αρχικής ονομασίας της «Českomoravský fotbalový svaz». Ένα νέο λγότυπο παρουσιάστηκε το 2011, με την αλλαγή της ονομασίας της ομοσπονδίας, με την αναγραφή του νέου ακρονυμίου της «FAČR». (Τσεχικά) Επίσημος ιστότοπος Η Τσεχία Αρχειοθετήθηκε 2018-07-17 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Τσεχία στον ιστότοπο της UEFA
Λυκούργος Σακελλάρης

Ο Λυκούργος Σακελλάρης (1947-2018), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Υπηρέτησε μεταξύ άλλων ως Νομάρχης Θεσσαλονίκης από το 1982 έως το 1985.

 Γεννήθηκε στη Σούρπη της Μαγνησίας, το 1947. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο ΑΠΘ και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974 και έλαβε μέρος στην πρώτη ομάδα πρωτοβουλίας του κινήματος, τον Σεπτέμβριο του 1974. Διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του Κινήματος στους νομούς Ιωαννίνων (στην Τ.Ο.) από το 1975 έως το 1976 και Μαγνησίας από το 1980 έως το 1982.Διορίστηκε Νομάρχης Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο του 1982 και υπηρέτησε στη συμπρωτεύουσα έως το 1985.Από το 1985 έως το 1987 ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών.Το 1997 ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων (ΕΛΒΟ).Πέθανε σε ηλικία 71 ετών από καρκίνο στις 16 Ιουνίου 2018 στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε την επομένη στην Καλαμαριά. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά, το Δημήτρη, που είναι οφθαλμίατρος, και τη Νίκη, που είναι δασκάλα.
483 Σεππίνα

Η Σεππίνα (Seppina) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής στα εξωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,33. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Σεππίνας εκτιμάται σε 69,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 353 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,162 (από δεδομένα του IRAS). Η Σεππίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 44 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 125 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1978

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1978 ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας. Ολοκληρώθηκε στη 1 Οκτωβρίου 1978 με τον αγώνα μπαράζ μεταξύ Ολυμπιακού και Εθνικού. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός. Παλαιό Φάληρο και Π.Α.Ο.Κ. υποβιβάστηκαν στην δεύτερη κατηγορία. Συμμετείχαν 8 ομάδες που αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε δύο γύρους.

 Ο Ολυμπιακός κέρδισε στον πρώτο γύρο τον Εθνικό με 5–4. Στην τελευταία αγωνιστική του δεύτερου γύρου ο Εθνικός θα κερδίσει με 6–5 ενώ θα κερδίσει και το μπαράζ με 5–2. Ο Ν.Ο. Πατρών έδωσε αγώνα μπαράζ με τον Ν.Α.Ο. Κέρκυρας (ομάδα δεύτερης κατηγορίας) και επικράτησε με 9–6. Ο Εθνικός προηγήθηκε στο ημίχρονο με 2–1 ενώ στην αρχή του τελευταίου πενταλέπτου, ο Ολυμπιακός είχε ισοφαρίσει με τον Μπεριστιάνο, προτού απαντήσει ο Εθνικός με τρία τέρματα. Εφημερίδα «Τα Νέα» 2/10/1978
Γύμνια στη μάχη

Η πρακτική της συμμετοχής σε μάχη χωρίς τη χρήση ενδυμάτων και πανοπλιών έχει τεκμηριωθεί σε πολλές περιπτώσεις στην ιστορία. Η καλλιτεχνική παράδοση της ηρωικής γύμνιας καθιερώθηκε στην αρχαία ελληνική τέχνη από την Αρχαϊκή περίοδο.

 Το Ιστορίαι του Πολύβιου περιγράφουν πώς οι Γαισάτιοι, που προσλήφθηκαν από άλλους κελτικούς λαούς, τους Βόιους και τους Ίνσουβρους, ως μισθοφόροι για να πολεμήσουν τους Ρωμαίους, στάθηκαν γυμνοί επικεφαλής του στρατού τους στη Μάχη του Τελαμόνα το 225 π.Χ. Οι Βόιοι και οι Ίνσουβροι σε αυτήν ακριβώς τη μάχη περιγράφονται να πολεμούν ξυπόλητοι, κρατώντας μόνο το παντελόνι, τα παπούτσια και τους μανδύες τους.Ο Διόδωρος Σικελιώτης ανέφερε και άλλες περιπτώσεις τέτοιας μάχης: «Μερικοί χρησιμοποιούν σιδερένιο θώρακα στη μάχη, ενώ άλλοι πολεμούν γυμνοί, εμπιστευόμενοι μόνο στην προστασία που δίνει η φύση».Ο Τίτος Λίβιος διηγείται πώς οι Τολιστοβόγιοι της Γαλατίας πολέμησαν γυμνοί, περήφανοι για το χυμένο αίμα τους και ακόμη και για τις πληγές που έλαβαν οι ίδιοι.Στη Μάχη των Καννών, ο Αννίβας χρησιμοποίησε μάζες από Ίνσουβρους και Βόιους πολεμιστές. Ο Πολύβιος τους περιγράφει ότι πολεμούσαν γυμνοί, οπλισμένοι μόνο με τις οβάλ ασπίδες και τα μακριά ξίφη τους, αν και ο Λίβιος τους περιγράφει μόνο γυμνούς από τη μέση και πάνω. Σε ορισμένες πολεμικές τέχνες που έχουν σχεδιαστεί για χρήση για στρατιωτικούς αγώνες, εξακολουθεί να εμφανίζεται πλήρης ή μερική γύμνια. Το παραδοσιακό στυλ ντόνγκα της μάχης με ραβδιά που ασκείται από τους νεαρούς πολεμιστές, που τώρα φέρουν πυροβόλα όπλα, της φυλής Σούρμα στην Κοιλάδα του Όμο του Νοτίου Σουδάν και της δυτικής Αιθιοπίας, ασκείται συχνά σε πλήρης γύμνια. Ο σοβαρός τραυματισμός δεν είναι ασυνήθιστος και οι πληγές που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της μάχης με ραβδιά είναι περιστασιακά θανατηφόρες.Στον Πόλεμο του Βιετνάμ, οι Βιετκόνγκ σκαπανείς γλιστρούσαν γυμνοί ή σχεδόν γυμνοί μέσα από συρματοπλέγματα.Στη σύγχρονη Λιβερία, οι στρατιώτες υπό τις οδηγίες του «Στρατηγού Γυμνός Πισινός» Τζόσουα Μπλάχι πολέμησαν γυμνοί για να τρομοκρατήσουν τους αντιπάλους τους. Στέφεν Άλεν (2001). Celtic Warrior: 300 BC-AD 100. Osprey Publishing. ISBN 978-1-84176-143-5. Πίτερ Μασλόφσκι· Ντον Γουίνσλοου (2004). Looking for a Hero: Staff Sergeant Joe Ronnie Hooper and the Vietnam War. U of Nebraska Press. σελ. 367. ISBN 0-8032-3244-6. Τόνι Τέιτ (2004). Liberia, how to Fight, how to Kill: Child Soldiers in Liberia. Human Rights Watch. GGKEY:BSU0ZLGQ89F.
Χρήστος Τσιάμης

Ο Χρήστος Τσιάμης είναι σύγχρονος Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Σπούδασε χημικός μηχανικός στα πανεπιστήμια City College New York και Columbia της Νέας Υόρκης και στο τέλος των σπουδών του εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά της Ελλάδας και της Αμερικής. Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1967.

 Πολύτροπο, Πάτρα 1979 Κήπος με ρίζες και φεγγάρι, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1996, ISBN 960-03-1664-3 Το αυτοκίνητο της αγάπης, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-03-2886-2 Ποιητές της Πάτρας στις γλώσσες της Ευρώπης , συλλογικό, εκδόσεις Πολύεδρο, Πάτρα 2006 Μακρινός περίπατος στην Πάτρα, εκδόσεις Μελάνι, 2008, ISBN 960-6781-07-0 Λώρενς Φερλινγκέτι, Αυτά είναι τα ποτάμια μου, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1995, ISBN 9600313873 Το Βήμα , κριτική για το βιβλίο Κήπος με ρίζες και φεγγάρι Ποίημα του Χρήστου Τσιάμη Εφημερίδα Η Ημέρα, φύλλο 6 Φεβρουαρίου 2008.