IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγωνιστική επιγραφή εκ Χαλκίδος

Η αγωνιστική επιγραφή της Χαλκίδας είναι ανάγλυφη επιγραφή και αξιόλογο επιγραφικό μνημείο που βρέθηκε τον Ιούλιο του 1897 στην θέση Τρύπα στην Χαλκίδα και κατατέθηκε στο Εθνικό Μουσείο. Σήμερα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Χαλκίδας.

 Η πλάκα έχει ύψος 80 εκατοστά, μήκος 1,69 μέτρα και πάχος 13 εκατοστά. Στο άνω άκρο υπάρχουν δύο τόρμοι που χρησίμευαν προς σύνδεση του λίθου. Εικονίζει τριάντα τρία στεφάνια που είναι αραδιασμένα σε τρεις οριζόντιες σειρές από ένδεκα στεφάνια η κάθε μία. Τα ένδεκα στεφάνια της επάνω σειράς είναι δάφνινα, τα ένδεκα στεφάνια της ενδιάμεσης σειράς είναι από κλαδιά βελανιδιάς, και τελικά τα ένδεκα στεφάνια της κάτω σειράς είναι πλεγμένα με κλαδιά ελιάς. Στο εσωτερικό των στεφανιών αναγράφονται τα ονόματα νικητών. Οι αγώνες είναι καταταγμένοι σύμφωνα με την τάξη και τις ηλικίες των αγωνισμένων αθλητών: παίδες πάνπαιδες, παίδες, έφηβοι, αγένειοι και άνδρες. Οι δε αγώνες είναι οι εξής: δόλιχος στάδιον, δίαυλος, πάλη, πυγμή, πανκράτιον, ίππιος, πένταθλον, οπλίτης, ίππω δίαυλος. Τα ονόματα των νικητών είναι τα εξής: Στην Χαλκίδα είχαν ιδρυθεί τα «Ηράκλεια». Η αγωνιστική αυτή γιορτή,κατά την οποία διεξάγονταν τα αναφερόμενα αθλήματα, είχε καθιερωθεί μαζί με την ίδρυση του τοπικού γυμνασίου από τον Τίτο Φλαμίνιο, προς τιμή του εαυτού του και του Ηρακλή. Το στεφάνι υπ΄ αριθμόν 32 αναφέρει ως νικητή τον Ρωμαίο Πόπλιο Κοίγκτιο Τίτο, ίσως γιου του Τίτου Κοιντίου Φλαμινίου. Στην ίδια τοποθεσία βρέθηκαν αργότερα τρεις κορμοί αγαλμάτων, και θεμέλια μεγάλου οικοδομήματος. Επίσης κοντά στο σημείο που βρέθηκε η επιγραφή, φαίνονται οκτώ σειρές εδωλίων που είναι λαξευμένες στον βράχο. Φαίνεται λοιπόν ότι στο σημείο αυτό ήταν το στάδιο της αρχαίας πόλης, στο οποίο διοργανώθηκαν οι εν λόγω αγώνες. Την δαπάνη προς κατασκευή και ανίδρυση του μνημείου κατέβαλε ο αγωνοθέτης Δημήτριος Ανδρομάχου. Την επιγραφή λάξευσε ο Τιμαρχίδης, που πιθανώς να ταυτίζεται με τον Χαλκιδέα Τιμαρχίδη του Λυσιστράτου που τιμήθηκε με το υπ΄ αριθμό 14 στεφάνι στο άθλημα της σταδιοδρομίας. Αρχαιολογική Εταιρεία (1896–1897). Εφημερίς αρχαιολογική (έτη 1896, 1897). Αθήνα: Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2010.
Εμμανουήλ του Οουρέμ

Ο Εμμανουήλ, πορτογαλ. Manuel (3 Αυγούστου 1697 - 3 Αυγούστου 1766) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας και κόμης τού Οουρέμ. Ως αξιωματικός τού Αυστριακού στρατού πολέμησε τους Οθωμανούς. Έγινε μέλος τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος.

 Ήταν ο τέταρτος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας-Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου & πιο πριν κόμη τού Παλατινάτου-Νόιμπουρκ. Ο Μανουέλ-Ζοσέ-Φρανσίσκο-Αντόνιο-Καετάνο-Εστεβάο-Μπαρτολομέου γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Έζησε περιπετειώδη ζωή: στα 18 μπήκε κρυφά σε πλοίο με σκοπό τις Κάτω Χώρες. Ο πρωτότοκος αδελφός του Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας τον διέταξε να επιστρέψει, αλλά εκείνος πήγε στο Παρίσι και μετά στη Γερμανία. Το 1716 πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας για να πολεμήσει τους Οθωμανούς. Στη μάχη τού Πετροβαραντίν πληγώθηκε ελαφριά, αλλά δοξάστηκε. Συμμετείχε στη καταδίωξη των Τούρκων και στην πολιορκία της Τιμισοάρα. Το 1717 ως αξιωματούχος τού Αυστριακού στρατού, ακολούθησε τον Ευγένιο στην κατάκτηση τού Βελιγραδίου. Έπειτα από τη συνθήκη τού Πασσάροβιτς, έλαβε τον τίτλο τού μαρεσάλη τού στρατοπέδου. Μετά ταξίδεψε από Αυλή σε Αυλή και έζησε μία γεμάτη απολαύσεις ζωή, η οποία ενέπνευσε σύγχρονούς του συγγραφείς. Το 1721 χρίστηκε ιππότης τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1728 ήταν ένας από τους υποψήφιους για το χέρι της πλούσιας Μαρίας-Σοφίας Κσαρτορύσκα. Τον υποστήριξαν οι Αψβούργοι για να έχουν μία ισχυρή θέση στην Πολωνία πριν την εκλογή τού βασιλιά. Ήταν καλά γνωστός και στη Ρωσία και προτάθηκε ακόμη και ως ο επόμενος βασιλιάς της Πολωνίας το 1733, στο ξεκίνημα τού Πολέμου για την Πολωνική Διαδοχή. Το επόμενο έτος επέστρεψε στην Πορτογαλία, όπου πέρασε τα τελευταία 32 έτη του, έχοντας μία ενεργό κοινωνική ζωή, περιτριγυρισμένος από συγγραφείς και καλλιτέχνες. Απεβίωσε την ημέρα που συμπλήρωσε 69 έτη στο ίδιο μέρος που γεννήθηκε, το Κουίντα ντε Μπέλας, άγαμος. Paweł Sieradzki (2006). Obecność rodziny książąt Czartoryskich na ziemi jarosławskiej (The presence of the Czartoryski dukes in the land of Jarosław). Teka Komisji Historycznej OL PAN (99–123). p. 106. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Manuel of Braganza, Count of Ourém στο Wikimedia Commons
Κοτζά Αναστάς

Ο Αναστάσιος Παπαδόπουλος (1896 - 2 Δεκεμβρίου 1922), γνωστός και με το ψευδώνυμο Κοτζά Αναστάς, ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της περιοχής του δυτικού Πόντου. Υπήρξε ηγετική μορφή της πρώτης και της δεύτερης μάχης της οροσειράς του Τοπ Τσαμ, ενώ ήταν ένας από τους σπουδαιότερους επικεφαλής αντάρτικων ομάδων κατά την Αντίσταση των Ποντίων στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά τον θάνατό του, καθιερώθηκε στην συνείδηση του Ελληνισμού ως Ο Τελευταίος Ακρίτας του Πόντου.

 Γεννήθηκε στο χωριό Εντίκ Πινάρ της επαρχίας Έρπαας του Πόντου. Το ψευδώνυμό του σήμαινε Μέγας Αναστάσης, ενώ οι Τούρκοι σε αντίθεση τον ονόμαζαν Κοτζά Γκιαούρ, που σήμαινε Μέγας Άπιστος. Συγκρινόταν πολλές φορές από τους Ποντίους με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821. Χαρακτηριστικό του ήταν ότι πολεμούσε κρατώντας μαχαίρι και μία ελληνική σημαία, η οποία απεικόνιζε τον ποντιακό αετό. Σκοτώθηκε από τσέτες, μαχόμενος στο χωριό Εζενούς, καλύπτοντας επιχείρηση εκκένωσής του από τον ελληνικό πληθυσμό, στις 2 Δεκεμβρίου 1922. Μέχρι σήμερα, αποτελεί έναν από τους πιο αγνώστους Έλληνες οπλαρχηγούς. Η λαϊκή μούσα τίμησε τον οπλαρχηγό, καθώς σήμερα υπάρχει γνωστό ποντιακό παραδοσιακό τραγούδι με αναφορά στον Κοτζά Αναστάς. Τον Ιούλιο του 2015, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του πρώτου μνημείου για τον οπλαρχηγό Παπαδόπουλο, στο χωριό Νεράιδα Κοζάνης.
118 (αριθμός)

Το 118 (εκατόν δέκα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 117 και πριν από το 119. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 118:2 = 59, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 118 συμβολίζεται ως CXVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙΗ´ ή ριη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 118 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 59 και 118 δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 119. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 118 είναι 118 = 2· 59. Το 118 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (2 · 59). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 118 αντιστοιχεί στο Ογκανέσσιο. Η 118 Πειθώ (Peitho), είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών.
Μαρία Αμαλία της Αυστρίας, βασίλισσα της Γερμανίας

Η Μαρία Αμαλία (γερμ. Maria Amalia, 22 Οκτωβρίου 1701 - 11 Δεκεμβρίου 1756) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βσιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα της Βαυαρίας και βασίλισσα της Βοημίας & Γερμανίας.

 Η Μαρία Αμαλία Ιωσηφίνα Άννα ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βιλελμίνης Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Φρειδερίκου του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1722 τον Κάρολο Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε τέκνα: Μαξιμιλιανή Μαρία (1723). Μαρία Αντωνία (1724 - 1780), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Χριστιανό της Σαξονίας. Θηρεσία Βενεδίκτη (1725 - 1743). Μαξιμιλιανός Γ΄ Ιωσήφ (1727 - 1777), Εκλέκτορας της Βαυαρίας. Ιωσήφ Λουδοβίκος Λέων (1728 - 1733). Μαρία Άννα Ιωσηφίνα (1734 - 1776), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γεώργιο τού Μπάντεν-Μπάντεν. Μαρία Ιωσηφίνα (1739 - 1767), παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Johann Jakob Moser: Geschichte und Thaten des Kaysers Carl des Siebenden unpartheyisch beschrieben und mit Anmerckungen erläutert, 1745 Constantin von Wurzbach: Habsburg, Maria Amalia (deutsche Kaiserin). In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. Vol. 6, Verlag L. C. Zamarski, Wien 1860, p. 22. Peter Claus Hartmann: Karl Albrecht – Karl VII., 1985, ISBN 3-7917-0957-7
Καλάμι

Το καλάμι ή καλαμιά είναι κοινή ονομασία πολλών μονοκότυλων πολυετών συνήθως φυτών. Τα καλάμια βρίσκονται σε τέλματα, έλη, σε όχθες λιμνών, ποταμών, ρυακιών, χειμάρρων και σε ήρεμα νερά. Ο όρος καλαμιά μπορεί επίσης να σημαίνει την καλάμη του στάχυος ή ακόμα τη συστάδα καλάμων. Όλα γενικά τα φυτά που χαρακτηρίζονται ως καλάμια έχουν ριζώματα ή παραφυάδες, τα φύλλα τους είναι μακριά ταινιοειδή και στο πάνω μέρος τους έχουν μία μακριά ταξιανθία. Ο βλαστός είναι συμπαγής ή κοίλος, ξυλώδης, λυγίζει από τον αέρα και αυτό βοηθάει στη διασπορά των διαφόρων σπόρων του.

 Υπάρχουν πολλά είδη καλαμιών. Στην Ελλάδα βρίσκουμε τα εξής : Το κοινό καλάμι (Φραγμίτης ο νότιος, Phragmites australis): Ιθαγενές της Ευρώπης, πολυετές φυτό που μοιάζει με μπαμπού έχει δε την επιστημονική ονομασία Αρούντο Ντόναξ. Οι βλαστοί του είναι όρθιοι, με πολλά φύλλα, ξυλώδεις που φτάνουν σε ύψος και τα 8 μέτρα και αναπτύσσονται με πολλά υπόγεια ριζώματα. Τα φύλλα του φτάνουν σε μήκος τα 60-70 εκατοστά. Εξαιρετικά ανθεκτικό φυτό βρίσκεται κατά μήκος των ακτών, ποταμών, υδροβιότοπων και γενικά αρέσκεται σε υγρά εδάφη. Μπορεί όμως να υπάρξει και σε άνυδρα, ξηρά και χαλικώδη εδάφη. Μπορεί να καλλιεργηθεί για να προστατεύσει τη γη από τη διάβρωση, για τη δημιουργία διαφόρων ανεμοφρακτών, προστασία διαφόρων καλλιεργειών, σαν καλλωπιστικό, για τη δημιουργία στεγάστρων και πρόχειρων καταλυμάτων (καλύβες). Οι βλαστοί του χρησιμοποιούνται για τη κατασκευή ξύλινων πνευστών οργάνων και καλαμιών ψαρέματος. Από τα φύλλα του κατασκευάζονται διάφορες ψάθες.Φραγμίτης ή αγριοκάλαμο: Πολυετές ζιζάνιο των αγρών, με λείους μη ξυλώδεις βλαστούς και ύψος που δε ξεπερνάει τα 2,5 μέτρα. Βρίσκεται επίσης σε διάφορους υδροβιότοπους, είναι εξαιρετικά ανθεκτικό φυτό και μοιάζει με το κοινό καλάμι.Ψάθα ή Ψαθί: πολυετή φυτά με φυλλώδεις μαλακούς βλαστούς και ύψος 2,5 μέτρα. Βρίσκονται συνήθως σε λιμνώδεις περιοχές και έλη.Σπάργανο ή Σπαργάνιουμ έρεκτουμ: πολύμορφο φυτό με βλαστούς λεπτούς που φτάνουν τα 2 μέτρα ύψος. Τα φύλλα του είναι σχήματος σπαθιού και είναι όρθια και λεπτά. Οι ταξιανθίες του μοιάζουν με θαλάσσια ανεμώνη. Στην Κύπρο συναντάμε συχνά το είδος Arundo donax (ιδανικό για κατασκευή πνευστών) τοσο σε παράκτιες αλλα και ορεινές περιοχές. Οι καλαμιές και τα καλάμια χρησιμοποιήθηκαν για πλέξιμο καλαθιών ή κοφινιών που είναι μεγάλα καλάθια. Τέτοιες κατασκευές μπορούν να χρησιμοποιουθούν μεταξύ άλλων για την αποθήκευση της παραγωγής του σιταριού. Το καννίν είναι μικρό κομμάτι καλαμιού. Στο παρελθόν μικρά κομμάτια καλαμιών ήταν χρήσιμα στους ηλεκτρολόγους που ασχολούνταν με τις επισκευές και περιελίξεις ηλεκτρικών μοτέρ. Λέμε ότι κάποιος "έχει καβαλήσει το καλάμι" όταν πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι πολύ σπουδαίος. "Απόμεινε σαν την καλαμιά στον κάμπο", σημαίνει έρημος και απροστάτευτος (σελίδα 185-ΗΛΙΟΣ). Σελίδα 201, Τόμος 31, Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος, Λαρούς, Μπριτάνικα, 1996 Σελίδα186, Τόμος ΙΑ, Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικό ΗΛΙΟΥ, 1980 Σελίδα 243, Τόμος 6, Μεγάλη Κυπριακή Εγυκλοπαίδεια, 1990
Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης

Στην Κοινωνιολογία, η Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης (ή της Κοινωνικής Διαντίδρασης) μελετά τη δραστηριότητα μεταξύ δύο ή περισσοτέρων προσώπων, όπου ο καθένας δρα με βάση την προσδοκώμενη ή εκδηλούμενη αντίδραση του άλλου. Η σχολή ονομάστηκε έτσι, διότι κατά την αλληλεπίδραση μας με τους άλλους παράγονται ποικίλα νοήματα, τα οποία μας βοηθούν να αντιληφθούμε τον κόσμο γύρω μας.

 Η Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης θεμελιώθηκε από τους Τσ. Κούλεϋ και Τζ. Μιντ, ενώ πιο σύγχρονοι κοινωνιολόγοι ανέπτυξαν παραλλαγές της βασικής θεωρίας της Σχολής Συμβολικής Αλληλεπίδρασης. Ο Κούλεϋ συνέβαλε στη θεωρία της σχολής με τη θεωρία του Κοινωνικού Καθρεφτισμού του Ευατού μας (Κατοπτρικός Ευατός), ενώ ο Γκόφμαν, εξέλιξε τη θεωρία μελετώντας την αλληλεπίδραση στις Καθημερινές Συναντήσεις των Ανθρώπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του Κούλεϋ για να περιγράψει την έννοια του Κατροπτικού Εαυτού αποτελεί η συμπεριφορά των παιδιών. Πιο συγκεκριμένα, το παιδί διαμορφώνει την συμπεριφορά και την αυτοεικόνα του ανάλογα με το πως νομίζει ότι το βλέπουν οι άλλοι. Αν φαντάζεται πως οι άλλοι έχουν θετική εικόνα για αυτό, θα αισθανθεί περηφάνεια, ενώ αν αισθανθεί πως οι άλλοι έχουν αρνητική εικόνα για αυτό θα αισθανθεί ντροπή και ταπείνωση. Συνεπώς, η διαμόρφωση της αυτοεικόνας μας εξαρτάται από την ταυτότητα των άλλων. Όπως αναφέρθηκε, ο Γκόφμαν εξέλιξε την θεωρία μελετώντας τις καθημερινές συνταντήσεις των ανθρώπων. Η μελέτη αυτή τον ώθησε να συμπεράνει ότι κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασης οι δρώντες εκπέμπουν μηνύματα που σχετίζονται με τις ανάλογες για την επικοινωνία τελετουργικές διαδικασίες. Ειδικότερα, ανάλογα την περίσταση επικοινωνίας καθορίζεται ταυτόχρονα και το πλαίσιο κανόνων συμπεριφοράς. Στην προσπάθειά τους οι Κοινωνιολόγοι να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους, δημιούργησαν διάφορες σχολές . Αν και οι σχολές είναι πολλές, οι κυρίαρχες θεωρούνται τρεις και είναι οι εξής: Σχολή των Λειτουργιστών, Σχολή των Συγκρούσεων και Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης. Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει αναλυτικά το αντικείμενο μελέτης κάθε σχολής, αλλά και του θεμελιωτές τους:
Άρτιμους Πάιλ

Ο Άρτιμους Πάιλ (πραγματικό όνομα: Τόμας Ντέλμερ Πάιλ) είναι Αμερικανός ντράμερ της ροκ μουσικής, γνωστός για την συμμετοχή του στους Lynyrd Skynyrd. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, δραστηριοποιείται με το προσωπικό του σχήμα, τους Artimus Pyle Band.

 Ο Τόμας Πάιλ γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1948 στο Λούισβιλ και είναι ο μοναδικός υιός του Κλάρενς και της Μίλντρεντ Πάιλ. Εργάστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία οκτώ ετών στην φάρμα της οικογένειας του, οδηγώντας μπουλντόζα, αλλά η αγάπη του για την μουσική οδήγησε την μητέρα του να του αγοράσει ένα σετ κρουστών έναν χρόνο αργότερα, ενώ στα δώδεκα του χρόνια του έκανε δώρο το πρώτο του σετ τυμπάνων. Το πρώτο του συγκρότημα ονομαζόταν The Thom Thumbs και μετά την αποφοίτηση του από το λύκειο, κατατάχθηκε στο σώμα των Πεζοναυτών. Αποστρατεύθηκε ένα χρόνο αργότερα και ξεκίνησε την φοίτηση του στην τεχνική σχολή του Κούκβιλ στο Τενεσί, όπου του δόθηκε το παρωνύμιο Άρτιμους. Ξεκίνησε να παίζει μουσική επαγγελματικά, συμμετέχοντας στο "Volunteer Jam" των Charlie Daniels Band, σε περιοδεία των οποίων με τους Lynyrd Skynyrd γνώρισε τον Ρόνι Βαν Ζαντ και τον Εντ Κινγκ. Σε δοκιμαστικό του για τους Lynyrd Skynyrd, ηχογράφησαν το κομμάτι "Saturday Night Special" και τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος του πρότειναν την θέση του ντράμερ. Ο Πάιλ έδωσε την πρώτη του συναυλία με το νέο του συγκρότημα τον Οκτώβριο του 1974 στο κλαμπ "Sgt Pepper's" του Τζάκσονβιλ, ενώ για την επόμενη τριετία έπαιζαν περίπου τριακόσιες συναυλίες κάθε χρόνο. Μαζί τους κυκλοφόρησε τρεις στούντιο και έναν ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο, οι οποίοι έγιναν χρυσοί ή πλατινένιοι στην πατρίδα τους, ενώ το 2006, τιμώμενοι για την προσφορά τους στην ροκ μουσική, εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame.Στις 20 Οκτωβρίου 1977, συνέβη το θανάσιμο δυστύχημα με την συντριβή του αεροπλάνου που μετέφερε το συγκρότημα και το βοηθητικό του προσωπικό, με αποτέλεσμα την διάλυση των Lynyrd Skynyrd. Μετά την ανάρρωση του, ο Πάιλ αποφάσισε να ενταχθεί στους Rossington Collins Band, αλλά άλλο ένα ατύχημα, αυτή την φορά με μοτοσυκλέτα, απέτρεψε την υλοποίηση των σχεδίων του. Το 1981, δημιούργησε τους Artimus Pyle Band, κυκλοφορώντας τον δίσκο "A.P.B.", ακολουθούμενο από το "Nightcaller" του 1983. Το 1987 και ενώ διέμενε στα Ιεροσόλυμα, δέχτηκε τηλεφώνημα με σκοπό την επανένωση των Lynyrd Skynyrd. Παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι τον Αύγουστο του 1991. Επανήλθε στην δισκογραφία με τους Artimus Pyle Band το 2000, όταν κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Live from Planet Earth", ενώ το 2007 συνέχισαν με το "Artimus Venomus".Οι δύο υιοί του Πάιλ, Μάρσαλ και Κρίστοφερ, ασχολούνται επίσης με την μουσική, με τον πρώτο να παίζει κιθάρα και τύμπανα και να τραγουδάει, ενώ ο δεύτερος παίζει τρομπέτα, φλάουτο, κιθάρα και τύμπανα. Artimus Pyle | Biography | AllMusic Artimus Pyle Discography at Discogs The Official Lynyrd Skynyrd History Website - Artimus Pyle Home - Artimus Pyle Band - The Ultimate Tribute to Ronnie Van Zants Lynyrd Skynyrd
Selmasongs

Το Selmasongs: Music from the Motion Picture Soundtrack 'Dancer in the Dark' (γνωστό και ως Selmasongs) είναι το πρώτο σάουντρακ άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ για την ταινία "Dancer in the Dark" του Λαρς φον Τρίερ. Κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2000 από την One Little Indian. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η ίδια, παίζοντας το ρόλο της Selma Ježková, μιας τσέχας μετανάστριας στην Αμερική, που πάσχει από σοβαρό πρόβλημα όρασης. Κάποιοι στίχοι των τραγουδιών είναι διαφορετικοί στο άλμπουμ από ότι στην ταινία. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί θέλησαν να αποτρέψουν πιθανά σπόιλερ σε σημαντικά σημεία της ταινίας, μιας και το άλμπουμ έγινε διαθέσιμο πριν την ταινία, είτε για να εξασφαλίσουν καλύτερη ροή, ώστε το άλμπουμ να μπορεί να στέκεται μόνο του.

 Στο Metacritic, το άλμπουμ συγκέντρωσε 76/100 βαθμούς, βασισμένο σε 20 επίσημες κριτικές. Οι κριτικές του ήταν γενικά θετικές και οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι κατάφερε να αναδείξει το ταλέντο της Μπιορκ και να σκιαγραφήσει το χαρακτήρα της Σέλμα.Το Entertainment Weekly έδωσε στο άλμπουμ τη χαμηλότερη από τις υπόλοιπες βαθμολογίες, το C-. Ωστόσο, δεν προσδιόρισε τις αρνητικές πτυχές του. Το τραγούδι "I've Seen It All" κυκλοφόρησε ως προωθητικό σίνγκλ το 2000 και έλαβε μια υποψηφιότητα για τα Βραβεία Όσκαρ, στην κατηγορία Best Original Song. Στην ερμηνεία του κομματιού τη βραδιά των απονομών φόρεσε το περίφημο swan dress. Στην ταινία επίσης ακούγεται μια εκτέλεση του "My Favourite Things" από το μιούζικαλ Η Μελωδία της Ευτυχίας, καθώς και το "Next To Last Song". Αυτά δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ. Σημειώσεις: Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από τους Μπιορκ, Sjón και Λαρς φον Τρίερ. Το 1 γράφτηκε μόνο από τη Björk, ενώ στο 2 και το 5 συμμετείχε και ο Mark Bell. Όλα τα τραγούδια παράχθηκαν από τη Μπιορκ, εκτός από τα 2,3,4,5 και 6 στην παραγωγή των οποίων συμμετείχε και ο Mark Bell.
Σαΐντ Μούσα

Ο Σαΐντ Μούσα (Said Musa- προφορά:Μιούζα) είναι πολιτικός της Μπελίζ. Χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 28 Αυγούστου 1998 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2008. Η μακρά περίοδος διακυβέρνησής του οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη στη χώρα του. Είναι παντρεμένος με την Τζόαν Μούσα.

 Γεννήθηκε στο San Ignacio Cayo στις 19 Μαρτίου 1944 και είναι παλαιστινιακής καταγωγής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, για να επιστρέψει στην Μπελίζ αργότερα. Έγινε μέλος του Ενωμένου Κόμματος του Λαού (PUP) και συνετέλεσε στη δημιουργία του Συντάγματος του 1981. Ο Μούσα ανέλαβε την αρχηγία του PUP το 1996. Εξελέγη Πρωθυπουργός το 1998 και ξανά το 2003, έπειτα από νέα νίκη του κόμματός του στις εκλογές. Την περίοδο 1998-2002 ήταν επίσης Υπουργός Εξωτερικών της χώρας. Ηγήθηκε ξανά του PUP και το οδήγησε στις εκλογές στις 7 Φεβρουαρίου 2008, τη φορά αυτή όμως το κόμμα του υπέστη μεγάλη ήττα από το UDP, κερδίζοντας μόνο 6 επί συνόλου 31 εδρών.Ο ίδιος ο Μούσα επανεξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Φορτ Τζορτζ.Ο ηγέτης του UDP Ντιν Μπάροου διαδέχθηκε το Μούσα στην πρωθυπουργία, στις 8 Φεβρουαρίου 2008.
Νίρεγκχαζα

Η Νιρέγκχαζα (ουγγρικά: Nyíregyháza‎ [ˈɲiːrɛchaːzɒ], γερμανικά: Birkenkirchen‎, Πρότυπο:Lang-yi, Niredhaz) είναι πόλη στη βορειοανατολική Ουγγαρία και διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Σάμπολτς-Σάτμαρ-Μπέρεγκ. Το 2014 είχε 118.164 κατοίκους, η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας.

 Η πόλη βρίσκεται 270 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βουδαπέστης, 50 χιλιόμετρα βόρεια του Ντέμπρετσεν και 70 χιλιόμετρα ανατολικά του Μίσκολτς. Σε απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων από τη πόλη βρίσκονται τα σύνορα της Ουγγαρίας με την Ουκρανία και τη Ρουμανία. Η πόλη συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με το Ντέμπρετσεν, το Μίσκολτς και το Τσοπ στην Ουκρανία, αλλά και με διάφορες άλλες περιοχές. Με το τρένο ένας επιβάτης θα φτάσει από τη Νιρέγκχαζα στη Βουδαπέστη σε 3-4 ώρες. Η πρώτη γραπτή αναφορά στη Νιρέγκχαζα χρονολογείται από το 1209. Σε αυτή την αναφορά η πόλη παρουσιάζεται με το όνομα Νιρ (ουγγρικά: nyír‎ — σημύδα). Σε γραπτό κείμενο του 1326 αναφέρεται ότι το χωριό είχε μια εκκλησία, απ'όπου προέρχεται το δεύτερο συνθετικό του ονόματος της πόλης (ουγγρικά: egyház‎ — εκκλησία). Στα μέσα του 15ου αιώνα, ο οικισμός αριθμούσε περίπου 400 κατοίκους. Τον 16ο αιώνα, η πόλη καταστράφηκε από τους Τούρκους και εγκαταλείφθηκε. Στα μέσα του 17ου αιώνα νέοι κάτοικοι κατέφθασαν στην πόλη. Τον 18ο αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε σημαντικά, κυρίως λόγω της μετανάστευσης Σλοβάκων αποικιστών από την περιοχή της Μπεκετσάμπα στην πόλη. Το 1786, η Νιρέγκχαζα είχε ήδη 7.500 κατοίκους. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η πόλη είχε πλουτίσει αρκετά ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί από τους φεουδάρχες της, τις οικογένειες Ντεσιούφι και Κάρολι. Τον 19ο αιώνα χτίστηκε ένας μεγάλος αριθμός κτιρίων στην πόλη, μεταξύ άλλων ένα δημαρχείο, ένα νοσοκομείο, διάφορα σχολεία και ένα εστιατόριο στη λίμνη Σόστο (= αλμυρή λίμνη). Στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Νιρέγκχαζα κατελήφθη από τα ρουμανικά στρατεύματα για δέκα μήνες. Κατά τη μεταπολεμική αλλαγή των συνόρων, η πόλη παρέμεινε στην Ουγγαρία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέρος των κτιρίων της πόλης καταστράφηκε και ένα σημαντικό μέρος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης σκοτώθηκε και 6.000 Εβραίοι της πόλης απελάθηκαν στο Άουσβιτς. Μετά το τέλος του πολέμου 2.000 κάτοικοι εστάλησαν σε ρωσικά στρατόπεδα εργασίας. Στα προάστια της πόλης, υπάρχει η λίμνη Σοστογκιόγκιφύρντου (ουγγρικά: Sóstógyógyfürdő‎), περισσότερο γνωστή στους ντόπιους ως Σόστο. Η λίμνη δεν παγώνει και η θερμοκρασία του νερού είναι περίπου 26 ° C. Παραδοσιακά, στην πόλη ζούσε μια μεγάλη μειονότητα ελληνοκαθολικών, δηλαδή καθολικών που εφαρμόζουν το βυζαντινό εκκλησιαστικό τελετουργικό. Η πόλη διαθέτει ένα Μουσείο Ανατολικής Θρησκευτικής Τέχνης, το οποίο εμφανίζει πολλές ελληνοκαθολικές εικόνες και ιερά αντικείμενα του 17ου-18ου αιώνα. Η πόλη φιλοξενεί πολλά μουσικά φεστιβάλ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nyíregyháza στο Wikimedia Commons
Κύριος Κατάλογος Γαλαξιών

Ο Κύριος Κατάλογος Γαλαξιών (Principal Galaxies Catalogue), γνωστός με τα αρχικά PGC, είναι αστρονομικός κατάλογος που δημοσιεύθηκε το 1989 και περιέχει 73.197 γαλαξίες με διασταυρωμένες ταυτοποιήσεις.

 Για όλους τους γαλαξίες του ο PGC αναφέρει τις ισημερινές συντεταγμένες B1950 και J2000. Οι 40.932 από αυτούς τους γαλαξίες (το 56%) έχουν συντεταγμένες με τυπική απόκλιση μικρότερη των 10 λεπτών της μοίρας. Συνολικά αναφέρονται 131.601 ονομασίες γαλαξιών από 38 πηγές. Διαθέσιμα μέσα στοιχεία για τους γαλαξίες του καταλόγου που δίνονται είναι: 49.102 μορφολογικές περιγραφές 52.954 φαινόμενοι μείζονες και μικροί άξονες 67.116 φαινόμενα μεγέθη, 20.046 ακτινικές ταχύτητες 24.361 γωνίες θέσεως. Ο PGC 2555 (γνωστός και ως Μεσιέ 32, NGC 221 ή Arp 168) είναι ένας νάνος ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2,65 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Είναι ένας από τους δορυφόρους γαλαξίες του περίφημου Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας. Ανακαλύφθηκε το έτος 1749. Ο PGC 6240 (γνωστός και ως «Γαλαξίας του Λευκού Ρόδου») είναι ένας αρκετά μεγάλος φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό `Υδρο. Απέχει από τη Γη περί τα 345 εκατομμύρια έτη φωτός. Πληροφορίες για τον PGC Αρχειοθετήθηκε 2005-01-27 στο Wayback Machine. στο αρχείο αστρονομικών καταλόγων του ESO PGC readme στο Κέντρο Αστρονομικών Δεδομένων Στρασβούργου
Τούμπα Σερρών

Η Τούμπα είναι πεδινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 40 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται βόρεια του ποταμού Στρυμόνα στον κάμπο των Σερρών. Απέχει 20 χλμ. ΝΑ της πόλης των Σερρών και 8 χλμ. Ν. του Εμμανουήλ Παππά. Το 1920 αναφέρεται στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πόρνας (Γαζώρου). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Τούμπας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Eμμανουήλ Παππά του Δήμου Eμμανουήλ Παππά και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 576 κατοίκους.

 Πλάι στο σημερινό χωριό Τούμπα και συγκεκριμένα στο ύψωμα «Φακίστρα», έχει εντοπιστεί η θέση αρχαίου οικισμού, ο οποίος παρουσιάζει συνεχή ζωή από τα προϊστορικά ως τα βυζαντινά χρόνια. Στο ύψωμα έχουν βρεθεί, εκτός από διάφορα νεολιθικά αντικείμενα, τμήμα αρχαίου αετώματος με μυθολογικές παραστάσεις (πιθανώς από αρχαίο ναό), όστρακα «εισαγόμενων» αρχαίων αγγείων, νομίσματα και δυο ενεπίγραφες στήλες αυτοκρατορικών χρόνων (των μέσων του 2ου αιώνα). Από τη μνεία του εθνικού «Γαζωρία» σε μια από τις επιγραφές εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο οικισμός, στην ελληνιστική τουλάχιστον εποχή, ανήκε στην επικράτεια («χώρα») της Γαζώρου, από την οποία εξαρτιόταν διοικητικά. Σε πρωιμότερη εποχή θα πρέπει να υπαγόταν στην πόλη της Σίριος (σημ. Σέρρες), πρωτεύουσα της αρχαίας Οδομαντικής. Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έφθασαν στο χωριό εβδομήντα οικογένειες Μικρασιατών, που δημιούργησαν συνοικισμό στη βορειοδυτική πλευρά. Με την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλήνων και Τούρκων, οι εκτάσεις των τσιφλικιών διανεμήθηκαν στους κατοίκους του χωριού. Έτσι το βιοτικό τους επίπεδο ανέβηκε πολύ έως και τον Μεσοπόλεμο.
Κάστρο Λεκουρέσι

Το Κάστρο Λεκουρέσι (Αλβανικά:Kalaja e Lëkurësit) ή Λυκούρσι είναι ερειπωμένο κάστρο στην ομώνυμη περιοχή, κοντά στις ακτές Ιουνίου Πελάγους της νότιας Αλβανίας. Το κάστρο βρίσκεται σε λοφώδη στρατηγική θέση εποπτεύοντας την σημερινή πόλη των Αγίων Σαράντα και βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κέντρου της τελευταίας. Από εκεί, είναι δυνατό για κάποιον να έχει υπό τον έλεγχό του τόσο την πόλη, όσο και τις νήσους Εξαμήλια (αλβ.: Ξαμίλ).

 Το κάστρο του ανεγέρθηκε το 1537 από τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή ο οποίος είχε επιτεθεί στην Κέρκυρα και χρειαζόταν να έχει υπό τον έλεγχό του το λιμάνι των Αγίων Σαράντα, καθώς και τον δρόμο που το συνέδεε με το Βουθρωτό. Η περιοχή παραδοσιακά άνηκε στο νότια τμήμα της Χειμάρρας. Κατά το τέλος του 18ου αιώνα το κάστρο υπήρξε στόχος του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ενώ η περιοχή λεηλατήθηκε από τα στρατεύματά του.Το κάστρο περιελάμβανε, κατά το παρελθόν, εντός των τειχών του, και το παλαιό ομώνυμο χωριό. Έχει τετράγωνο σχήμα, με δύο κυκλικούς πύργους στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές του γωνίες. Για να φτάσουν στο κάστρο, οι επισκέπτες θα πρέπει να εγκαταλείψουν τον κύριο δρόμο κοντά στο Καφέ Γκιαστέ και να ανεβούν τον λόφο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόλης. Τουριστικές εγκαταστάσεις έχουν πρόασφατα ανεγερθεί κοντά στο κάστρο στην ίδια με αυτό παραδοσιακή αρχιτεκτονική (εστιατόριο κλπ.).
Βάλτος Αχαΐας

Ο Βάλτος είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Κλειτορίας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Ο Βάλτος απέχει 12,6 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες του Χελμού σε υψόμετρο 915 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός δεν βρέθηκε να έχει μόνιμους κατοίκους. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής: Ο Βάλτος αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1879 αλλά λίγα χρόνια αργότερα καταργήθηκε. Αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Κάτω Κλειτορίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Κλειτορίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Κλειτορίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Βάλτος Αρχειοθετήθηκε 2018-08-19 στο Wayback Machine.. Ιστοσελίδα www.valtos.gr. Ανακτήθηκε: 10/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βάλτου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/04/2017.
Αθλητική κοινωνία Σπαρτάκ

Η αθλητική κοινωνία Σπαρτάκ (ρωσικά: Спортивное общество Спартак) αφορά την οργάνωση μιας σειράς αθλητικών ενώσεων των σοσιαλιστικών χωρών. Ιδρύθηκε το 1921 στη Μόσχα ως «Μοσχοβίτικος Αθλητικός Κύκλος» από τον ποδοσφαιριστή Νικολάι Σταρόστιν και άλλους. Το 1926 τέθηκε υπό την αιγίδα της ένωσης εργαζομένων στα τρόφιμα (Πιστσέβικ). Το 1934, η επιτροπή ενέκρινε το όνομα «Σπαρτάκ», από τον σκλάβο της αρχαίας Ρώμης, επαναστάτη και αθλητή του Σπάρτακου και έγινε η κοινωνία του αθλητισμού για όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Διαλύθηκε το 1987 και επανιδρύθηκε το 1991 ως διεθνής κοινωνία μεταξύ έξι εθνών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

 Η Σπαρτάκ ήταν η πρώτη και η μεγαλύτερη Πανενωτική Εθελοντική Αθλητική Κοινωνία των εργαζομένων του κρατικού εμπορίου, του συνεταιρισμού των παραγωγών, της ελαφράς βιομηχανίας, της πολιτικής αεροπορίας, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, των υγειονομικών υπηρεσιών κλπ. Ξεκίνησε το 1925 με 1926, ως σύνολο πολλών πολιτιστικών ομάδων φυσικής αγωγής, από μικρούς παραγωγούς και έφτασε να γίνει μία πανενωτική πολιτιστική αθλητική κοινωνία που ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου του 1935, με ψήφισμα της σοβιετικής κυβέρνησης, όταν το καταστατικό του εγκρίθηκε από το Πανενωτικό Συμβούλιο Πολιτισμού Φυσικής Αγωγής. Το 1936 Σπαρτάκ οργάνωσε και πραγματοποίησε με επιτυχία, αθλητική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Το 1960, η κοινωνία αναδιοργανώθηκε σε Εθελοντική Αθλητική Κοινωνία. Υπήρχαν 23.000 πολιτιστικές κολεκτίβες φυσικής αγωγής στην κοινωνία το 1975 (συμπεριλαμβανομένων 100 αθλητικών σωματείων), οι οποίες συνέδεαν 6,2 εκατομμύρια ανθρώπους. Υπήρχαν 40 αθλήματα που καλλιεργούνταν στην κοινωνία το 1975. Η κοινωνία κατείχε 238 στάδια, 89 πισίνες, 1.800 αθλητικές αίθουσες, 1.300 γήπεδα ποδοσφαίρου, 2.600 αθλητικές κατασκηνώσεις, 264 Αθλητικά Σχολεία Παίδων και Νέων (75.000 φοιτητές). Το 1987 η Σπαρτάκ καταργήθηκε και όλα τα περιουσιακά της στοιχεία μεταφέρθηκαν πίσω στα συνδικάτα. Το 1991 η κοινωνία αναδιοργανώθηκε ως διεθνής. Σήμερα η κοινωνία έχει παραρτήματα σε έξι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, το Καζακστάν, την Κιργιζία και το Αζερμπαϊτζάν. Κάθε κοινωνία υπάγεται στην κυβέρνηση της αντίστοιχης χώρας, της Ολυμπιακής επιτροπής και των συνδικάτων, ενώ παράλληλα συμμετέχει σε συλλογικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται από το Κεντρικό Συμβούλιο της Σπαρτάκ. ΦΚ Σπαρτάκ Μόσχας ΧΚ Σπαρτάκ Μόσχας Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα, Καζακστάν Επίσημη ιστοσελίδα, Ουκρανία
Αντρέι Κίσκα

Ο Αντρέι Κίσκα (Andrej Kiska, 2 Φεβρουαρίου 1963-) είναι βιομήχανος και πολιτικός, Πρόεδρος της Σλοβακίας από το 2014 ως το 2019. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2014 ως ανεξάρτητος.

 Γεννήθηκε στο Πόπραντ και σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανολόγος. Το 1990, έπειτα από τη Βελούδινη Επανάσταση, έφυγε από τη χώρα του και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Εν συνεχεία ίδρυσε τις εταιρείες Triangel και Quatro, με έδρα τη Σλοβακία. Οι εν λόγω εταιρείες δίνουν στον αγοραστή την πιθανότητα να πληρώνει για αγαθά σε αρκετές δόσεις επί αρκετούς μήνες αντί να καταβάλει μια φορά το πλήρες αντίτιμο. Το 2006 ο Κίσκα ήταν συνιδρυτής του μη κερδοσκοπικού φιλανθρωπικού οργανισμού "Dobrý anjel" (Καλός Άγγελος), στον οποίο οι δωρητές βοηθούν οικογένειες που έχουν βρεθεί σε δύσκολη οικονομική κατάσταση έπειτα από τη σοβαρή ασθένεια ενός μέλους τους (όπως ο καρκίνος). Ως το 2014, περισσότερα από 140.000 άτομα ήταν δωρητές στον εν λόγω οργανισμό. Ο Κίσκα ήταν 2ος στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, με ποσοστό 24% των ψήφων και πρώτο τον πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίτσο με 28%. Καθώς κανείς εκ των δύο υποψηφίων δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 50% των ψήφων, οι Κίσκα και Φίτσο αναμετρήθηκαν στον τελικό γύρο των εκλογών στις 29 Μαρτίου 2014. Ο Κίσκα κέρδισε άνετα τη νίκη με ποσοστό σχεδόν 60% των ψήφων και έγινε ο πρώτος πρόεδρος στη χώρα του με μη κομμουνιστικό παρελθόν. Η τελετή ανάληψης των καθηκόντων του έγινε στις 15 Ιουνίου 2014.Στην εξωτερική πολιτική, ο Κίσκα υποστηρίζει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και είναι υπέρ της σύναψης διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στη χώρα του και στο Κόσοβο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Andrej Kiska στο Wikimedia Commons
Πανωφόρι

Με τον όρο πανωφόρι εννοείται ένα ένδυμα είτε ανδρικό είτε γυναικείο, που φοριέται πάνω από τον κορμό και σε ορισμένες περιπτώσεις, φτάνει μέχρι τα γόνατα. Ο σκοπός του πανωφοριού είναι να προστατέψει το ανθρώπινο σώμα από το κρύο ή από τα καιρικά φαινόμενα, να εμφανιστεί κάποιος δημοσίως με κομψότητα και ως ένα συμβολικό ένδυμα για ιερείς και μοναχούς. Στο παρελθόν ως πανωφόρι εννοούνταν αποκλειστικά το επίσημο αντρικό ένδυμα, παρόμοιο με έναν χιτώνα, αλλά κουμπωμένο μπροστά, και με διπλό ανεστραμμένο πέτο.

 Cappotto , μάλλινο πανωφόρι που φτάνει μέχρι τα γόνατα. Caban, στρατιωτικό παλτό με διπλό πέτο, γενικά πολύ άνετο και αθλητικό και με δυο κατακόρυφες τσέπες σχεδόν πάντα σε μπλε σκούρο χρώμα. Montgomery, παλτό κυρίως για άντρες, το οποίο έχει κουκούλα και κουμπιά που κλείνουν σε θηλιές από σκοινί. Chesterfield, μακρύ πανωφόρι με μονό ή διπλό πέτο το οποίο συναντάται συνήθως σε μαύρο, μπεζ ή μπλε, με γιακά σε μαύρο βελούδο. Giubbotto, βαμβακερό ή υφασμάτινο πανωφόρι επικαλυμμένο με φόδρα από πολυεστέρα. Bomber , μπουφάν το οποίο χρησιμοποιείται στον στρατιωτικό τομέα ή σε κάποιες πολιτικές κουλτούρες ως σύμβολο της ιδεολογίας τους. Chiodo Piumino, κομψό αμάνικο μπουφάν. Gilet imbottito, μπουφάν από φτερό χήνας ή άλλου ζώου. Anorak ή Parka, αδιάβροχο μπουφάν με κουκούλα Eskimo, μπουφάν με κουκούλα διακοσμημένη με γούνα. Impermeabile, πανωφόρι αποτελούμενο από αδιάβροχα υλικά. Cerata Trench, τύπος αδιάβροχου. Mantello, πανωφόρι αμάνικο τελείως ανοιχτό μπροστά, που φοριέται πάνω από τους ώμους. Tabbaro, αντρική κάπα που περιστρέφεται και δένει πάνω στο λαιμό. Mackintosh, αδιάβροχη κάπα. Kalasiris, αντρική και γυναικεία κάπα στην αρχαία Αίγυπτο. Burnus, αντρική κάπα με μάλλινη κουκούλα που χρησιμοποιούταν στη Βόρεια Αφρική από τους Βέρβερους. Frock coat, κάπα με μανίκια που φτάνει στα γόνατα και έχει κεντρική οπή στο πίσω μέρος. Pelliccia, γυναικείο πανωφόρι φτιαγμένο από κατεργασμένο δέρμα ζώου, φυσικό ή συνθετικό. Tunica, γυναικείο παλτό, τελείως κλειστό Zimarra, μακρύ αντρικό πανωφόρι πλούσια στολισμένο. Caffettano, αντρικό παλτό από βαμβάκι ή μαλλί. Greca, μακρύ πανωφόρι μέχρι τους αστραγάλους, το οποίο χρησιμοποιείται πάνω από το ράσο. pastrano, πανωφόρι ρωμαιοκαθολικού τύπου που φορούσαν κάποτε οι φτωχοί. djellaba, παραδοσιακός χιτώνας, γενικά σε μπλε χρώμα (φαρδύ, άνετο και σε θέση να προστατέψει από τη ζέστη), που φοριέται από πολλές φυλές της ερήμου. redingote , πανωφόρι ενδιάμεσο σε κάπα και παλτό. vestaglia, πανωφόρι για το σπίτι, που φοριέται μόνο πάνω από την πιτζάμα. Hacking jacket, πανωφόρι ιππασίας.
Νεκρικοί διάλογοι

Οι «Νεκρικοί διάλογοι» είναι μια συλλογή από τριάντα διαλογικά στιγμιότυπα στη μορφή των Θεών διαλόγων και των Εταιρικών διαλόγων του Λουκιανού και το ίδιο φημισμένη μ΄ αυτούς, γιατί οι Νεκρικοί διάλογοι έχουν γίνει το πρότυπο για ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και με την ίδια μάλιστα ονομασία.

 Πρόκειται για μια σειρά εξαιρετικών από κάθε άποψη διαλόγων, οι οποίοι με τις κωμικές στιγμές και σκηνές τους προκαλούν συχνά γέλιο - κι ας είναι οι τίτλοι τους τόσο απωθητικοί και η μόνιμη σκηνογραφία τους τόσο ανατριχιαστική. Ταυτόχρονα μας αφήνουν μια στυφή γεύση αναπόδραστης ματαιότητας για τον ανθρώπινο βίο. Ανάμεσα στους νεκρούς, γνωστές προσωπικότητες, κάθε άλλο παρά αποκρουστικές είναι καθώς συζητούν μεταξύ τους και με τους αξιωματούχους του Άδη για τα φλέγοντα ζητήματα που τους συγκλόνιζαν όταν ζούσαν. Ο πλούτος, η φτώχεια, η υποκρισία των φιλοσόφων και των μάντεων, η δοξομανία και η κάθε λογής ματαιοδοξία, η κολακεία είναι τα κυριότερα που τους απασχολούν. Στη Γαλλία ο Φρανσουά Φενελόν, o Μπερνάρ Λε Μποβιέ ντε Φοντενέλ (Fontenelle-1863) και ο Luc de Clapiers, marquis de Vauvenargues έγραψαν: «Dialoques des morts», συνεχίζοντας την καλλιέργεια του λογοτεχνικού είδους των λουκειάνειων Νεκρικών διαλόγων. Και στη Ρωσία ο πρώτος που μετέφρασε έναν Νεκρικό διάλογο ήταν ο ονομαστός επιστήμονας και συγγραφέας Μιχαήλ Λομονόσοφ(1711-1765). Βάγγος Παπαϊωάννου, Λουκιανός «Ο μεγαλύτερος σατυρικός της αρχαιότητας» Αχιλλέας Τζάρτζανος, Νεκρικοί διάλογοι, 1932 ΟΕΔΒ, Επιλογές-Νεκρικοί Διάλογοι για του μαθητές της Ε΄ Γυμνασίου, 1958 Παναγιώτης Μουλάς, Εταιρικοί και Νεκρικοί διάλογοι, Εκδ. Γαλαξίας 967, επανέκδοση Ωκεανίδα 2001 Λουκιανός, Σάτιρα θανάτου και κάτω κόσμου- εισαγωγή, σχόλια, μτφ Δημήτρης Χρηστίδης, εκδ. Ζήτρος 2002 ISBN 960-442-452-1 Λουκιανός, Σάτιρα φιλοσοφίας και φιλοσοφούντων, εκδ. Ζήτρος 2002 ISBN 960-442-456-4
Σιντζάρ

Η πόλη Σιντζάρ (στα αραβικά: سنجار‎, Sinjar, στα κουρδικά: Şengal/Şingal/Şingar/شنگار شن) (παλαιότερα αναφερόταν και ως Σαντζάρ (Sanjár)), βρίσκεται στο βόρειο Ιράκ, είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σιντζάρ και ανήκει στο κυβερνείο της Νινευή. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 522 μ. και το 2013 είχε 88.023 κατοίκους, κυρίως Κούρδους Γιαζίντι αλλά και Μουσουλμάνους Σινγκαλί (Shingali Muslim), Άραβες και Ασσύριους. Κοντά στην πόλη είναι το όρος Σιντζάρ στην ψηλότερη κορυφή του οποίου βρίσκεται ναός των Γιαζίντι. Στον Χάρτη του Πόιτινγκερ, στην περιοχή όπου είναι σήμερα η πόλη Σιντζάρ, αναφέρεται η οχυρωμένη τοποθεσία Σίγγαρα. Αργότερα οι Άραβες θεωρούσαν το Σιντζάρ τμήμα της επαρχίας Ντιγιάρ Ραμπί’α, όπου κατοικούσε η φυλή Ραμπία.

 Στις 3 Αυγούστου του 2014 το Σιντζάρ καταλήφθηκε από το Ισλαμικό Κράτος, οι μαχητές του οποίου τις επόμενες ημέρες, σύμφωνα με αναφορά του Ο.Η.Ε, δολοφόνησαν 5.000 άνδρες Γιαζίντι και πήραν γυναίκες Γιαζίντι ως σκλάβες. Τη νύχτα της 20ης Δεκεμβρίου 2014 Κούρδοι μαχητές προσπάθησαν να ανακαταλάβουν την πόλη χωρίς όμως επιτυχία. Τελικά σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, στις 13 Νοεμβρίου 2015, οι κουρδικές δυνάμεις ανακατέλαβαν το Σιντζάρ. Μετά την νίκη των Κούρδων και την εκδίωξη των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους από την πόλη και την περιοχή, ανατολικά του Σιντζάρ βρέθηκε ομαδικός τάφος με τις σωρούς 78 γυναικών Γιαζίντι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sinjar στο Wikimedia Commons
Σταγιάδες Τρικάλων

Οι Σταγιάδες είναι οικισμός του Δήμου Μετεώρων ενώ παλαιότερα υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρίσμα Αγναντιάς του Δήμου Χασίων, στον νομό Τρικάλων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 750 μέτρων, στις πλαγιές των Χασίων. Έχει πραγματικό πληθυσμό 93 κατοίκους (2001).

 Το χωριό είναι γνωστό για το μοναστήρι της Ι. Μ. Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το καθολικό της μονής είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος, τετράστυλος ναός, με καλής ποιότητας τοιχογραφίες των αρχών του 17ου αι. Ο νάρθηκας του καθολικού είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες των μέσων του 18ου αι,, από τον Χιοναδίτης ζωγράφο Μιχαήλ του Μιχαήλ. Ενδιαφέρον είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, που χρονολογείται στις αρχές του 18ου αι., ενώ στον ίδιο αιώνα χρονολογούνται και οι εικόνες του τέμπλου. Η χρονολογία ίδρυσης του μοναστηριού είναι άγνωστη ενώ ελάχιστα είναι γνωστά και για την ιστορία του. Κατά την παράδοση χτίστηκε το 1004, γι αυτό και το 2004 έγινε πανηγυρικός εορτασμός των 1000 χρόνων, στον οποίο παρευρέθηκαν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος. Σύμφωνα με καταγγελία κτηνοτρόφου, κατοίκου του χωριού, σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, το 2007 μια αρκούδα εμφανίστηκε στο χωριό, επιτιθέμενη σε ποιμνιοστάσιο ενώ, παλαιότερα, αρκούδα είχε επίσης προκαλέσει ζημιές σε αμπέλια και οπωροφόρα δέντρα. Η Σκιαδάρη ήταν οικισμός πάνω από το σημερινό χωριό.
Κατάλογος αστέρων του Ινδού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ινδού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ινδού κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Ομηρική φιλοξενία

Οι λέξεις ξένος και φιλοξενία στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν για να δηλώσουν στενές ανθρώπινες σχέσεις γεμάτες από δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Ειδικότερα η λέξη ξένος, σημαίνει αυτός που προέρχεται από άλλη χώρα, ο επισκέπτης αλλά και ο φίλος. Οι ξένοι προστατεύονταν στην αρχαιότητα από τον Ξένιο Δία, την Αθηνά αλλά και από τους Διόσκουρους (Κάστορα και Πολυδεύκη). Η κακή αντιμετώπιση του ξένου θεωρούνταν ύβρις. Η φιλοξενία ακολουθούσε μια ιεροτελεστία που παρεχόταν σε κάθε ξένο.

 Σύμφωνα με το τυπικό της φιλοξενίας στην ομηρική κοινωνία, ο ξενιστής (εκείνος δηλαδή που φιλοξενεί έναν ξένο) υποχρεούται: να τον υποδεχτεί εγκάρδια (με προσφώνηση και χειραψία) και να τον προσκαλέσει σε φιλοξενία• αν ο ξένος έχει δόρυ, άλογα, άρμα, να φροντίσει να τακτοποιηθούν, να του προσφέρει λουτρό (αφού τον λούσουν -συνήθως κάποιες δούλες-, τον αλείφουν με λάδι και τον ντύνουν με καθαρά ρούχα), να τον φιλέψει (παραχωρώντας του κάθισμα σε θέση τιμητική, φέρνοντάς του νερό να πλυθεί, τραπέζι για να φάει, προσφέροντάς του εκλεκτή μερίδα φαγητού και πιοτό), (σε εξαιρετικές περιπτώσεις ο ξενιστής οργανώνει προς τιμήν του ξένου επίσημη υποδοχή με γιορτή ή ακόμη και αγώνες), να τον ρωτήσει ποιος είναι, από πού έρχεται και τι θέλει, μόνο αφού πρώτα τον φιλέψει, αφού ακούσει το αίτημά του, να το ικανοποιήσει όσο μπορεί, να προσφέρει στον ξένο διαμονή για όσες μέρες θέλει αυτός, να τον αποχαιρετήσει με δώρα που επισφραγίζουν τη φιλία τους. και να δεχτεί την διαμονή όποτε χρειαστεί στο σπίτι του φιλοξενούμενου.
Tix (μουσικός)

Ο Άντρεας Χάουκελαντ (γεννημένος στις 12 Απριλίου 1993), γνωστός ως Tix (στιλιστικά ως TIX), είναι Νορβηγός μουσικός, παραγωγός και τραγουδοποιός από το Μπέρουμ της Νορβηγίας. Εκπροσώπησε τη Νορβηγία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 με το τραγούδι "Fallen Angel" και κατέλαβε τη 18η θέση. Έχει διαγνωστεί με Σύνδρομο Τουρέτ, οπότε αυτός είναι και ο λόγος για το καλλιτεχνικό του όνομα, TIX ("τικ"). Διατηρεί υψηλό προφίλ στο Snapchat και στα κοινωνικά μέσα συχνά με αμφιλεγόμενο υλικό.Εκτός από τη μουσική του καριέρα, ο Άντρεας είναι υποστηρικτής της ανοιχτής ψυχικής υγείας και έχει μοιραστεί τις εμπειρίες του με πάσχον από σύνδρομο Τουρέτ, μοναξιά και αυτοκτονικές σκέψεις.

 Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο TIX κυκλοφόρησε το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ του, Dømt og berømt, το οποίο έφτασε στο νούμερο 2 στο VG-lista, το επίσημο Νορβηγικό Διάγραμμα Άλμπουμ. Το TIX έχει επίσης συν-γράψει το τραγούδι "Game Time" για τον Flo Rida που περιλαμβάνει επίσης το Sage The Gemini και το hit "Sweet but Psycho" της Ava Max.Ο Tix κέρδισε το Melodi Grand Prix 2021 και εκπροσώπησε τη Νορβηγία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ με το τραγούδι "Fallen Angel", το οποίο ήρθε 18ο στον τελικό. Το "Fallen Angel" είναι ένα τραγούδι του Νορβηγού μουσικού Tix. Θα [[Συμμετοχή Πρότυπο:Esc/γεν/Norway στη Eurovision 2021|εκπροσωπήσει τη Νορβηγία]] στο 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Το τραγούδι είναι μια αγγλική μετάφραση του τραγουδιού "Ut av mørket" ("Έξω από το σκοτάδι"), το οποίο ερμηνεύτηκε στον πρώτο ημιτελικό του Melodi Grand Prix 2021, και κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 2021. Το τραγούδι έφτασε στο νούμερο 3 των chart της VG-lista. Στις 20 Φεβρουαρίου 2021, ο Tix ερμήνευσε το τραγούδι με τον αγγλικό στίχο, με τίτλο "Fallen Angel" ("Έκπτωτος Άγγελος") και κέρδισε τον τελικό του Melodi Grand Prix 2021. Το "Fallen Angel" κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα. Το τραγούδι επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τη Νορβηγία στο 2021, μετά την επιλογή του Tix μέσω του Melodi Grand Prix 2021, του μουσικού διαγωνισμού που επιλέγει τις συμμετοχές της Νορβηγίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Νορβηγία τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό, που θα διεξαχθεί στις 18 Μαΐου 2021, και έχει προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του σόου. Στον τελικό ήρθε 18ο.
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Λευκορωσίας

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Λευκορωσίας σήμερα αποτελούνται από τέσσερα ψηφία, δύο γράμματα και ένα άλλο ψηφίο και είναι της μορφής 1234 AB-5. Το πρώτο από τα γράμματα καθώς και το τελικό ψηφίο υποδεικνύουν την περιοχή της Λευκορωσίας στην οποία είναι ταξινομημένο το αυτοκίνητο. Η πινακίδα είναι λευκού χρώματος και οι χαρακτήρες μαύρου. Στο αριστερό άνω άκρο της πινακίδας υπάρχει η σημαία της Λευκορωσίας και από κάτω ο κωδικός της χώρας «BY».

 Οι πινακίδες κυκλοφορίας της σοβιετικής εποχής στη Λευκορωσία έφεραν τέσσερεις αριθμούς ακολουθούμενοι από τρία γράμματα στα κυριλλικά (π.χ. 12 34 MББ). Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1992, η μορφή των πινακίδων κυκλοφορίας της Λευκορωσίας άλλαξε. Το χρώμα των πινακίδων είναι λευκό ενώ οι χαρακτήρες - τέσσερα ψηφία και δύο ή τρία γράμματα – κόκκινοι, με το εθνόσημο στο κέντρο να χωρίζει τα ψηφία από τα γράμματα Τα γράμματα που χρησιμοποιούνται σήμερα στις πινακίδες κυκλοφορίας αυτοκινήτων της Λευκορωσίας περιορίζονται σε αυτά που είναι κοινά τόσο στο κυριλλικό όσο και στο λατινικό αλφάβητο.Στις τρέχουσες πινακίδες κυκλοφορίας της Λευκορωσίας το πρώτο γράμμα καθώς και το τελικό ψηφίο, υποδεικνύουν τον τόπο πού ταξινομήθηκε το αυτοκίνητο. Το τελικό ψηφίο που δηλώνει τις περιφέρειες: 1 - Περιφέρεια Μπρεστ (Μπρεστ) 2 - Περιφέρεια Βιτσέμπσκ (Βιτσέμπσκ) 3 - Περιφέρεια Γόμελ (Γόμελ) 4 - Περιφέρεια Γκρόντνο (Γκρόντνο) 5 - Περιφέρεια Μινσκ (Μινσκ) 6 - Περιφέρεια Μογκιλιόφ (Μογκιλιόφ) 7 - Μινσκ (πόλη)Στην περίπτωση των γραμμάτων, το πρώτο γράμμα υποδεικνύει την περιοχή στην οποία ταξινομήθηκε το αυτοκίνητο, ενώ το δεύτερο λαμβάνεται από τη σειρά A, B, C, E, I, K, M, H, P, O, T, X: A Μπρεστ B Βιτσέμπσκ C Γκρόντνο E Γόμελ HA, HB, HC, HE, HH, HI, HM, HO, HP, HT, HX Γόμελ HK Μινσκ IA, IB, IC, IE, IH, II Μπρεστ IK, IM, IO, IT, IX Βιτσέμπσκ IP Μινσκ (πόλη) K, M Μινσκ (πόλη) O, P Μινσκ T Μογκιλιόφ XA, XB, XC, XE, XH, XI Γκρόντνο XK Μινσκ (πόλη) XM, XO, XP, XT, XX Μογκιλιόφ LICENSE PLATES OFBELARUS (BY), olavsplates.com
Ιωακείμ Φρειδερίκος του Μπζεγκ

Ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος, πολων. Joachim Fryderyk legnicko-brzeski (29 Σεπτεμβρίου 1550 - 25 Μαρτίου 1602) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Ολάβα & Βόλουφ (από το 1586, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη ως το 1592) και του Μπζεγκ (από το 1595) και της Λεγκνίτσα (από το 1596).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου Β΄ δούκα του Μπζεγκ και της Βαρβάρας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάκείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1577 την Άννα-Μαρία των Ασκάνια, κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ και είχε τέκνα: Ιωάννης-Χριστιανός 1591-1639, δούκας του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα-Βόλουφ. Βαρβάρα-Αγνή 1593-1631, παντρεύτηκε τον Χανς-Ούλριχ φον Σάφγκοτς ουντ τσου Κύναστ ουντ Γκράιφενσταϊν, βαρόνο του Τράχενμπεργκ και Βάρμπρουνν. Γεώργιος-Ροδόλφος 1595-1653, δούκας της Λεγκνίτσα-Βόλουφ. Μαρία-Σοφία 1601-1654. Άννα-Μαρία 1596-1602 απεβ. 6 ετών, Γεώργιος-Ερνέστος 1589 απεβ. 2 μηνών. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.[self-published source][better source needed] Genealogical database by Herbert Stoyan Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joachim Frederick, Duke of Brzeg στο Wikimedia Commons
Ότμαρ Σαφνάουερ

Ο Ότμαρ Σαφνάουερ (γεν. στο Σέμλακ της Ρουμανίας στις 13 Αυγούστου του 1964) είναι Ρουμάνος μηχανικός ο οποίος ήταν ο Αγωνιστικός Διευθυντής της ομάδας Alpine F1 Team.

 Ο Σαφνάουερ γεννήθηκε στο Σέμλακ της Ρουμανίας από πατέρα Αμερικανό Γερμανικής καταγωγής και μητέρα Ρουμάνα όμως σε ηλικία 7 ετών εγκαταστάθηκε στο Ντιτρόιτ. Πήρε Μπάτσελορ απ' τη Σχολή Ηλεκτρομηχανικών του Ουέιν Στέιτ Γιουνιβέρσιτι του Ντιτρόιτ προτού συμπληρώσει το μάστερ για μπίζνες και οικονομία του Πανεπιστημίου του Ντιτρόιτ.