IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χρήστος Χατζηχριστοδούλου

Ο Χρήστος Χατζηχριστοδούλου είναι καθηγητής Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο τμήμα Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Τον Σεπτέμβριο 2023, με απόφαση του υπουργού Υγείας, ορίστηκε ως Πρόεδρος στον ΕΟΔΥ.

 Γεννήθηκε το Μάιο του 1961 και μεγάλωσε στο χωριό Ζώδεια της Κύπρου.Το 1987 έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατέχει την ειδικότητα της Παιδιατρικής από το έτος 1993. Μετεκπαιδεύτηκε (1996-1997) στην παρεμβατική επιδημιολογία, στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος EPIET, στη Μεγάλη Βρετανία. Εκλέχτηκε επίκουρος καθηγητής της Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας το 2003. Τακτικός καθηγητής πρώτης βαθμίδας έγινε το 2013. Ακαδημαϊκά και ερευνητικά οργάνωσε το νέο εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο τμήμα Ιατρικής στη Λάρισα. Ήταν ο ιδρυτής του Εθνικού Κέντρου Επιδημιολογικής Παρακολούθησης και Παρέμβασης, ενώ τη χρονική περίοδο 2011 έως 2016 διετέλεσε κύριος σύμβουλος σε θέματα επιδημιολογικής επιτήρησης του ΚΕΕΛΠΝΟ. Πριν και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ο δρ. Χατζηχριστοδούλου υπηρέτησε ως επιστημονικός υπεύθυνος του προγράμματος υγειονομικής επιτήρησης των Ολυμπιακών Αγώνων. Από το 2006 μέχρι και σήμερα είναι διευθυντής του εν λόγω Εργαστηρίου και είναι επίσης επιστημονικός υπεύθυνος του Περιφερειακού Εργαστηρίου Δημόσιας Υγείας (ΠΕΔΥ) για όλη την Περιφέρεια Θεσσαλίας. Το εργαστήριο ευθύνης του τυγχάνει σήμερα συνεργαζόμενο μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για θέματα του διεθνή υγειονομικού κανονισμού. Πρόσθετα, σήμερα είναι επίσης διευθυντής του ΜΠΣ, με τίτλο «Εφαρμοσμένη Δημόσια Υγεία και Περιβαλλοντική Υγιεινή». Διοικητικά, τη χρονική περίοδο 2017-2020, ο δρ. Χατζηχριστοδούλου διετέλεσε Αναπληρωτής Πρόεδρος του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είναι Πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Δημόσιας Υγείας και Περιβαλλοντικής Υγιεινής, του Φόρουμ Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Επιστημονικού Σωματείου για την υγεία και την υγιεινή στις θαλάσσιες μεταφορές. Σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει συμμετάσχει ως εμπειρογνώμων σε συναντήσεις του ΠΟΥ και του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC). Το 2011, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συμπεριέλαβε τον καθ. Χατζηχριστοδούλου στην ομάδα των ειδικών – εμπειρογνωμώνων για διάφορα ζητήματα του διεθνούς υγειονομικού κανονισμού. Το ερευνητικό έργο του είναι πολυποίκιλο και πρωτίστως σχετίζεται με την Υγιεινή και την Επιδημιολογία, καθώς επίσης και με την πρόληψη λοιμωδών νοσημάτων και στην επιδημιολογική διερεύνηση και επιτήρηση.Μαζί με συναδέλφους του και μεταπτυχιακούς φοιτητές του, έχει εκπονήσει μέχρι σήμερα περισσότερες από 300 συναφείς ερευνητικές εργασίες και ανακοινώσεις σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Το έργο του έχει τύχει αναγνώρισης παγκοσμίως, ενώ μέχρι σήμερα έχει λάβει περισσότερες από 7.700 διεθνείς αναφορές (h-index, 47).Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμα ερευνητικά προγράμματα, σχετικά με την υγιεινή και την επιδημιολογία, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη. Από την αρχή της πανδημίας του κορωνοϊού, επελέγη ως μέλος της Ομάδας Εμπειρογνωμόνων του Υπουργείου Υγείας. Είναι έγγαμος και έχει τέσσερα παιδιά.
Αρτηρία

Αρτηρίες (αγγλ. Arteries) ονομάζονται τα αγγεία του ανθρώπινου οργανισμού που μεταφέρουν οξυγονωμένο αίμα από την καρδιά προς τα υπόλοιπα όργανα. Όσο απομακρύνονται από την καρδιά, διακλαδίζονται και σχηματίζουν όλο και μικρότερα αγγεία, μικρότερες αρτηρίες και αρτηρίδια, τα οποία τελικά καταλήγουν στα τριχοειδή αγγεία.

 Οι αρτηρίες αποτελούνται, όπως και τα υπόλοιπα αιμοφόρα αγγεία, από τρεις συγκεχυμένους χιτώνες, τον έσω, τον μέσο και τον έξω χιτώνα. Ο έσω χιτώνας αποτελείται από μια στιβάδα ενδοθηλιακών κυττάρων που επενδύουν την εσωτερική επιφάνεια των αγγείων και από ποικίλη ποσότητα υπερενδοθηλιακού συνδετικού ιστού. Περιβάλλει τον αυλό του αγγείου, τη περιοχή από την οποία μεταφέρεται το αίμα. Προς τα έξω ο έσω χιτώνας των αρτηριών περιλαμβάνει τον έσω ελαστικό υμένα. Ο μέσος χιτώνας είναι συνήθως ο παχύτερος από τους τρεις χιτώνες. Αποτελείται από κυκλικώς διατεταγμένα λεία μυϊκά κύτταρα και ινοελαστικό συνδετικό ιστό. Το ελαστικό στοιχείο αυτού του ιστού παρουσιάζει αύξηση παράλληλα με την αύξηση του μεγέθους του αγγείου. Ο έξω χιτώνας είναι ο πιο εξωτερικός χιτώνας του αγγείου και αποτελείται από ινοελαστικό συνδετικό ιστό και είναι πλούσιος σε κολλαγόνο. Στα μεγαλύτερα αγγεία περιέχει αγγεία των αγγείων, μικρά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν με αίμα τον έξω και τον μέσο χιτώνα αυτών των αγγείων. Οι αρτηρίες διακρίνονται σε τρεις τύπους: ελαστικές, μυϊκές και αρτηρίδια. Οι ελαστικού τύπου αρτηρίες (ή μεταφορικές αρτηρίες) είναι οι μεγαλύτερες και δέχονται αίμα κατευθείαν από την καρδία. Ως αποτέλεσμα του τελευταίου δέχονται μεγάλες περιοδικές μεταβολές της πίεσης του αίματος. Για να αντισταθμίσουν αυτές τις αλλαγές, τα τοιχώματα αυτών των αρτηριών διαθέτουν άφθονες ελαστικές ίνες. Οι ίνες πέρα από τη στερεότητα και δυνατότητα διάτασης των αγγείων που προσφέρουν, διατηρούν σταθερή τη πίεση του αίματος στο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ δύο καρδιακών παλμών. Στις αρτηρίες αυτού του τύπου περιλαμβάνονται η αορτή, οι κοινές καρωτίδες και οι υποκλείδιες αρτηρίες. Στις αρτηρίες μυϊκού τύπου ανήκουν οι περισσότερες από τις αρτηρίες του σώματος. Ο μέσος χιτώνας τους αποτελείται κατ’ εξοχήν από πολλά στρώματα λείων μυϊκών κυττάρων. Αυτές οι αρτηρίες διανείμουν το αίμα στα διάφορα όργανα. Τα αρτηρίδια αποτελούν τις μικρότερες αρτηρίες και έχουν το ρόλο να ρυθμίζουν την πίεση του αίματος. Τα μεταρτηρίδια αποτελούν τις απολήξεις των αρτηριδίων. Έχουν διάμετρο μικρότερη από 100 μικρομέτρα. Τα αρτηρίδια διανείμουν το αίμα στα δίκτυα τριχοειδών αγγείων. Κακώσεις αρτηριώνΣε περιπτώσεις κακώσεων αρτηριών, όπως λ.χ. διατομή επιπολής μηριαίας αρτηρίας, η αποκατάσταση μπορεί να γίνει είτε με τη χρήση φλεβικού μοσχεύματος (π.χ. χρήση σαφηνούς φλέβας), είτε χρήση συνθετικού μοσχεύματος τύπου πολυτετραφθοροαιθυλενίου(PTFE).
Μασουραίικα Αχαΐας

Τα Μασουραίικα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Κάλφα του Δήμου Ερυμάνθου στην Αχαΐα. Σε αντίθεση με το υπόλοιπο χωριό, βρίσκεται γεωγραφικά στον Νομό Ηλείας. Εκεί βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Αη-Νικόλας). Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μέτρων περίπου. Απέχει οδικώς περίπου 53 χλμ. από το κέντρο της Πάτρας και 38 χλμ. περίπου από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου.

 Η ονομασία του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο "Μασούρας" που κατοικεί στην περιοχή. Είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός στις 05/04/1981 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Κάλφα σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες αναφέρεται η κατοίκησή του ήδη μετά το 1900 και οι οικιστές της περιοχής προήρθαν από το ορεινό χωριό της Δερβινής. Μόλις το 1981 απογράφεται αυτοτελώς ενώ πριν οι κάτοικοί του απογράφονταν στον πληθυσμό του γειτονικού Κάλφα. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, «Μελέτη μορφολογικών κανόνων δόμησης και Αρχιτεκτονικής, στις περιοχές εντός και εκτός οικισμών μέχρι 2.000 κατοίκων». ypeka.gr. Ανακτήθηκε: 25/11/2017. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μασουραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κάλφα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017. Τα Μασουραίικα στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 25/11/2017. Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 25/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 25/11/2017.
Λιρί Γκέγκα

Η Λιρί Γκέγκα (αλβανικά: Liri Gega, 1917-1956) ήταν Αλβανίδα αντιστασιακή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετέπειτα πολιτικός της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Αν και ανελίχθηκε στα υψηλόβαθμα κλιμάκια της ιεραρχίας του κομμουνιστικού Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας έπεσε σε δυσμένεια κατηγορούμενη για φιλοτιτοϊκή στάση και εκτελέστηκε, μαζί με τον σύζυγό της, με την κατηγορία της κατασκοπείας.

 Η Γκέγκα γεννήθηκε το 1917 στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Προερχόταν από οικογένεια υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αναφέρεται ως γκέγκικης καταγωγής. Φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Βασιλομήτορος που λειτουργούσε στα Τίρανα και αναφέρεται ως ένα από τα άτομα που προσέλκυσαν τη Λιρί Μπελισόβα στην κομμουνιστική ιδεολογία. Αργότερα μετέβη για περαιτέρω σπουδές στη Φλωρεντία της Ιταλίας, όπου συνελήφθη το 1940 και ακολούθως φυλακίστηκε για περίπου μια διετία. Επιστρέφοντας στην Αλβανία, συνδέθηκε με κομμουνιστικούς πυρήνες της Σκόδρας. Αναφέρεται ως η μόνη γυναίκα μεταξύ των ιδρυτών του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, ενώ από τις αρχές του 1943 μέχρι τον Νοέμβριο του 1944 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Αλβανίας. Το 1944, μαζί με τον Ντρέκο Ρίνο, έφερε εις πέρας την εκτέλεση του υψηλόβαθμου στελέχους του ΚΚΑ, Μουστάφα Γκινίσι, ο οποίος το προηγούμενο έτος είχε έρθει σε συμφωνία για κοινή δράση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Αλβανίας (αλβανικά: LANÇ) με την εθνικιστική οργάνωση Μπάλι Κομπετάρ. Το επόμενο διάστημα η Γκέγκα αναδείχτηκε στη θέση της γενικής γραμματέως της Αλβανικής Αντιφασιστικής Νεολαίας και στην αντίστοιχη της Αλβανικής Αντιφασιστικής Ένωσης Γυναικών, ενώ εξελέγη μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης. Ωστόσο το 1948 απομακρύνθηκε από τα κομματικά της αξιώματα κατηγορούμενη για σεχταρισμό, τρομοκρατία και υποστήριξη αποσχιστικών τάσεων στον αλβανικό Βορρά. Ως μέλος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, στις αρχές του 1956 επέκρινε δημόσια τον Ενβέρ Χότζα για τους πολιτικούς του χειρισμούς. Ακολούθως κατηγορήθηκε μαζί με τον σύζυγό της, στρατηγό Ντάλι Ντρέου, για φιλογιουγκοσλαβικές τάσεις και συνελήφθησαν στην προσπάθειά τους να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το ζεύγος εκτελέστηκε από κοινού στα τέλη του ίδιου έτους με την κατηγορία της κατασκοπείας, ενώ το σημείο ταφής τους παραμένει ακόμη άγνωστο. Η Γκέγκα είχε αποκτήσει παιδιά από τον γάμο της με τον Ντρέου, ενώ υποστηρίζεται πως όταν εκτελέστηκε ήταν έγκυος, εκδοχή που υιοθέτησε και ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Νικίτα Χρουστσόφ ασκώντας δριμεία κριτική στην αλβανική κυβέρνηση. Brzezinski, Zbigniew K. (1967). The Soviet Bloc, Unity and Conflict. Harvard University Press. Fevziu, Blendi (2016). Enver Hoxha. The Iron Fist of Albania. London/New York: I.B. Tauris. Gilbert, Mark (2015). Cold War Europe. The Politics of a Contested Continent. Rowman & Littlefield. Janos, Andrew C. (2000). East Central Europe in the Modern World: The Politics of the Borderlands from Pre- to Postcommunism. Stanford, California: Stanford University Press. Roszkowski, Wojciech· Kofman, Jan, επιμ. (2008). Biographical Dictionary of Central and Eastern Europe in the Twentieth Century. Armonk, New York / London, England: M.E.Sharpe.
Αντιγόνη Γλυκοφρύδη

Η Αντιγόνη Γλυκοφρύδη (Αθήνα, 14 Φεβρουαρίου 1940) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου. Έγινε ευρέως γνωστή μέσα από τηλεοπτικές σειρές με τους ρόλους της ως Μπέμπα Χουρμουζιάδου - Θεοτοκάτου στο Άκρως Οικογενειακόν, ως Καίτη Παπασωτηρίου στο Μαρία η Άσχημη και ως Βασιλική Σταθάτου στο Η Πολυκατοικία.

 Η Αντιγόνη Γλυκοφρύδη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και κατοικεί. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου εργάστηκε περισσότερα από 20 χρόνια. Το 1961, συμμετείχε στο θεατρικό έργο Παπαφλέσσας του Σπύρου Μελά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Επίσης, στο ίδιο θέατρο έλαβε μέρος στις παραστάσεις Κυρία με τα Άσπρα Γάντια, Προξενήτρα, Φλωρεντινή Τραγωδία, Σαλώμη και Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν. Έπειτα, το 1963 και με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη έπαιξε τα έργα του Δημήτρη Ψαθά Χαρτοπαίχτρα και Εμπρός να Γδυθούμε. Από το 1965 έως και το 1986 υπήρξε βασικό μέλος του Εθνικού Θεάτρου, όπου συμμετείχε σε έργα αρχαίου δράματος, κλασικά και σύγχρονα έργα, όπως Τρωάδες, Φοίνισσαι, Εκάβη, Η Τρελή του Σαγιό, Ικέτιδες, Μάκβεθ, Μήδεια, Ο Βυσσινόκηπος, Βάκχαι, Αντιγόνη, Η Τρικυμία, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ορέστεια, Ιππόλυτος, Οθέλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, Αγριόπαπια και άλλα. Συμμετείχε σε πολλές περιοδείες σε όλο τον κόσμο με το Εθνικό Θέατρο σε Κίνα, Ιαπωνία, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία και άλλα.Την περίοδο 1987 έως 1988 συμμετείχε στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν στα έργα Θεϊκά Λόγια και Αστέρια στον Πρωινό Ουρανό. Το 1990 συμμετείχε στο Θέατρο Πορεία, το 1991 μέχρι το 1993 στο Θέατρο Κάππα και έπαιξε στο Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, το 1995 μέχρι το 1996 στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη» στο έργο Ο Επιθεωρητής. Επιπλέον, συμμετείχε και στα θέατρα Λαμπέτη, Βεάκη, Ιλύσσια, Νέο Ριάλτο, Βρετάνια, Βεάκη και άλλα. Στην τηλεόραση, έγινε γνωστή μέσα από τους ρόλους της στα Η Μαύρη Χρυσαλίδα, Βίος Ανθόσπαρτος, Άκρως Οικογενειακόν, Αμαρτίες Γονέων, Μαρία η Άσχημη, Η Πολυκατοικία και άλλα. Στον κινηματογράφο συμμετείχε στην ταινία Μπίζνες στα Βαλκάνια. Υπήρξε παντρεμένη (μέχρι το θάνατό του) με τον Αρχιπλοίαρχο του Πολεμικού Ναυτικού Εμμανουήλ Μαντούβαλο (1937-2011), με τον οποίο ήταν φίλη από τα 15 χρόνια της.Μαζί απέκτησαν ένα γιο (Ηλίας Μαντούβαλος) και μία κόρη (Τίνη Μαντούβαλου), καθώς και δύο εγγονές από την κόρη τους. Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε η Γλυκοφρύδη ως ηθοποιός. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών www.retrodb.gr Αντιγόνη Γλυκοφρύδη στο IMDb
Café del Mar

To Café del Mar είναι μπαρ που βρίσκεται στην Ίμπιζα της Ισπανίας και εγκαινιάστηκε το 1980. Είναι ένας δημοφιλής τόπος προορισμού για τους τουρίστες το καλοκαίρι και είναι φημισμένο για το ηλιοβασίλεμα του. Επίσης, είναι γνωστό για τις lounge μουσικές συλλογές του.

 Τα άλμπουμ του Café del Mar περιέχουν μουσικά κομμάτια που περιγράφονται ως Ambient (=ατμοσφαιρικής) και Easy listening (=απαλής ακρόασης). Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει 19 άλμπουμ, πολυάριθμες συλλογές και 3 άλμπουμ για την 20η, 25η και 30η επέτειο του. Συνολικά πάνω 10 εκατομμύρια αντίτυπα έχουν πωληθεί παγκοσμίως. Café del Mar - Vols. 1 έως 20 Café del Mar Aria - Vols. 1 έως 3 Café del Mar Classic - Vols. 1 έως 3 Café del Mar Chillhouse Mix - Vols. 1 έως 5 Café del Mar Dreams - Vols. 1 έως 4 Café del Mar 20th Anniversary Café del Mar 25th Anniversary Café del Mar 30th Anniversary Café del Mar Vue Mer Café del Mar Terrace Mix Café del Mar Essential Feelings Η επίσημη σελίδα για τις μουσικές παραγωγές του Café del Mar Κριτική του Cafe del Mar Volumen Ocho από το Βήμα, 19/8/2001
Ρόζα Χόφμαν

Η Δρ. Ρόζα Χόφμαν (γεν. 22 Ιανουαρίου 1948) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός και εκπαιδευτικός, υπουργός Παιδείας του Υπουργείου Εθνικών Πόρων από τις 2 Ιουνίου 2010 έως τις 27 Φεβρουαρίου 2013. Διορίστηκε Υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης στις 28 Φεβρουαρίου 2013, διατηρώντας το αξίωμα μέχρι τον Ιούνιο του 2014.

 Τελείωσε το σχολείο βασικής εκπαίδευσης Σουζάνα Κόσουτ στη Βουδαπέστη το 1966. Αποφοίτησε ως καθηγήτρια Γαλλο-Ρωσικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το Πανεπιστήμιο Έτβες Λόραντ (ELTE) το 1971. Έλαβε ένα διδακτορικό πτυχίο παιδαγωγικής από το ELTE το 1985, το οποίο μετατράπηκε σε διδακτορικό το 1996. Ήταν μέλος του κυβερνώντος κομμουνιστικού κόμματος της Ουγγαρίας (MSZMP). Εργάστηκε ως επικεφαλής αξιωματούχος για το Υπουργείο Πολιτισμού από το 1972 έως το 1981, ως αναπληρώτρια διευθύντρια στο σχολείο βασικής εκπαίδευσης Κάφκα Μάργκιτ από το 1981 έως το 1986, ως διευθύντρια στο σχολείο βασικής εκπαίδευσης Λάσλο Νέμετ από το 1986 έως το 1997, για το Κέντρο Δημόσιας Εκπαίδευσης και Αξιολόγησης Εξετάσεων (OKÉV). Εργάζεται ως επίκουρη καθηγήτρια και ως επικεφαλής του ινστιτούτου για τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Καθολικού Πανεπιστημίου Πίτερ Παζμάνι από το 1995. Είναι γενική συντάκτρια. Της έχουν απονεμηθεί πολλά βραβεία, όπως: "Εξέχων Παιδαγωγός" (1992), Βραβείο Απάτσαϊ-Τσέρε Γιάνος (1995), Βραβείο "Για τη Βουδαπέστη" (1996), Βραβείο Τρέφορτ Άγοστον και Υποτροφία Σέσενι Ιστβάν (2001). Κατέλαβε πολλές θέσεις στη δημόσια ζωή: Εθνικό Συμβούλιο Γενικής Λαϊκής Εκπαίδευσης, Εθνικό Συμβούλιο Απολυτηρίου Εξετάσεων, Ανεξάρτητο Φόρουμ Δασκάλων, Υποεπιτροπή Εκπαίδευσης Δασκάλων της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών, Σύλλογος Νέμετ Λάσλο. Έγινε μέλος του Ουγγρικού Πολιτικού Κόμματος Φίντες-Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών στις 10 Μαΐου 2003. Είναι μέλος του Εθνικού Προεδρείου στον Πολιτιστικό Κλάδο, προϊσταμένη του Παιδαγωγικού Τομέα. Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 έλαβε εντολή από τον εθνική λίστα. Από τις 30 Μαΐου 2006 ήταν μέλος της Επιτροπής Παιδείας και Επιστημών. Στις επόμενες εκλογές κέρδισε μια έδρα από τον περιφερειακή λίστα της κομητείας Γκιόρ-Μοσόν-Σόπρον. Η Χόφμαν διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στις 2 Ιουνίου 2010. Τον Αύγουστο του 2010 ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση θα αυξήσει το μερίδιο της χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι τοπικές αρχές θα πρέπει να χρηματοδοτήσουν μόνο το 10-15% των λειτουργικών δαπανών των σχολείων στο μέλλον, αντί για το σημερινό 50%, και η κεντρική κυβέρνηση θα χρηματοδοτήσει το υπόλοιπο, είπε επίσης. Μεταξύ άλλων αλλαγών, οραματίστηκε ένα νέο μοντέλο καριέρας των δασκάλων και ένα επαγγελματικό σύστημα εποπτείας και υποστήριξης. Η Χόφμαν είπε ότι έχει ξεκινήσει μια αναθεώρηση της Συμφωνίας της Μπολόνια και "όπου η επαγγελματική ζήτηση το δικαιολογεί", η Ουγγαρία θα επιστρέψει σε ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύστημα. Hoffmann Rózsa felel államtitkárként az oktatás területéért. HírTV.hu, 2010. έως 31. Hoffmann Rózsa honlapja Αρχειοθετήθηκε 2010-08-15 στο Wayback Machine. "Még kézzelfogható volt az ellenséges hangulat" - interjú Hoffmann Rózsával Αρχειοθετήθηκε 2010-11-24 στο Wayback Machine. - a hírszerző.hu interjúja. 22 Νοεμβρίου 2010. Hoffmann Rózsa titkos melléklete 27 Οκτωβρίου 2011
Μαραθοβούνι Άρτας

Το Μαραθοβούνι είναι ένας μικρός οικισμός της δημοτικής κοινότητας Άρτας του Δήμου Αρταίων με 82 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), και απέχει από την πόλη ελάχιστα χιλιόμετρα. Δίπλα από τον οικισμό βρίσκεται ένα από τα δύο σωζόμενα τζαμιά της Άρτας, το Τζαμί του Φαΐκ Πασά.

 Ο οικισμός αναγνωρίστηκε μόλις το 1981 και εντάχθηκε στον Δήμο Αρταίων. Στη θέση του Μαραθοβουνίου προυπήρχε ο παλαιός οικισμός Ιμαρέτιο ή Μαράτι, ο οποίος καταργήθηκε το 1951. Η ιστορία της περιοχής έχει ταυτιστεί με το Τζαμί του Φαΐκ Πασά. Το τζαμί κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα από τον Φαΐκ Πασά, πρώτο Οθωμανό κατακτητή της Άρτας, την εποχή που σουλτάνος ήταν ο Βαγιαζίτ Β΄.Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», στην περιοχή κατοικούσαν 10 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.Η περιοχή υπήρξε θέατρο μαχών κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη, στις 14 Νοεμβρίου 1821 ο Μάρκος Μπότσαρης με 300 άντρες οχυρώθηκε στο τζαμί. Μαζί του συντάχθηκαν αρκετοί οπλαρχηγοί και αναμεσά τους ο Γεώργιος Καραϊσκάκης.Αναφορά στην τοποθεσία κάνει και ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος παράλληλα μας πληροφορεί ότι στο Μαράτι υπήρχαν άφθονες φουντουκιές ενώ ο Φρανσουά Πουκεβίλ μας ενημερώνει για τον σημαντικό αριθμό από πορτοκαλιές, λεμονιές, ελαιόδεντρα αλλά και καλαμώνες που κάλυπταν την περιοχή.Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην περιοχή. Ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μας δίνει την πληροφορία ότι το 1884 στην περιοχή γύρω από το τζαμί κατοικούσαν περίπου 10 χριστιανικές οικογένειες και έξι με εφτά Οθωμανοί, οι οποίοι προσεύχονταν στο τέμενος.Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, η περιοχή γύρω από το τζαμί υπήρξε και πάλι πεδίο μαχών ανάμεσα στις ελληνικές δυνάμεις υπό την διοίκηση του Συνταγματάρχη Θρασύβουλου Μάνου και των Τούρκων του Αχμέτ Χιφσί Πασά. Το Μαραθοβούνι γειτνιάζει με την Ελεούσα, τα Ρόκκα, τη Γραμμενίτσα και με την πόλη της Άρτας. Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα στην παράκαμψη Φιλιππιάδας της Ιονίας οδού και απέχει ελάχιστα από τον ποταμό Άραχθο. Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Βυζαντινή Κοινοπολιτεία

Ο όρος Βυζαντινή Κοινοπολιτεία επινοήθηκε του 20ού αιώνα από τον ιστορικό Δημήτριο Ομπολένσκυ για να αναφερθεί στην περιοχή όπου η γενικότερη βυζαντινή επιρροή ( βυζαντινή λειτουργική και τέχνη ) εξαπλώθηκε κατά τον Μεσαίωνα από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους ιεραποστόλους της. Αυτή η περιοχή καλύπτει την Ελλάδα, την Κύπρο, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, τη νοτιοδυτική Ρωσία και τη Γεωργία. Σύμφωνα με τον Αντώνη Καλδέλλη, οι Έλληνες της Ρωμανίας γενικά δεν είχαν οικουμενική αντίληψη, ούτε συλλογίζονταν την έννοια της πανορθόδοξης κοινοπολιτείας, την οποία περιγράφει ως «ρωμαϊκό σοβινισμό».

 Η πιο συστηματική μελέτη για τον όρο εμπεριέχεται σε μια μελέτη του Ομπολένσκυ, με τίτλο «Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία» (The Byzantine Commonwealth). Στο βιβλίο του Έξι Βυζαντινά Πορτρέτα εξέτασε τον βίο και τα έργα έξι προσώπων που αναφέρονται στο Βυζαντινή Κοινοπολιτεία . Περιέγραψε επίσης την κοινοπολιτεία ως τη διεθνή κοινότητα εντός της σφαίρας εξουσίας του Ρωμιού αυτοκράτορα, επηρεασμένη από την Ορθόδοξο Χριστιανισμό και αποδεχόμενη τις αρχές του Ρωμανοβυζαντινού Δικαίου. Υπάρχουν, όμως, ερευνητές που απορρίπτουν την μελέτη του Ομπολένσκυ, αμφισβητώντας την έννοια της αδιαμφισβήτητης ανωτερότητας και υπεροχής της Ρωμανίας (δηλαδή, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως λέγουν οι ιστορικοί). Υποστηρίζεται ότι η σύνθετη και πολύπλευρη δυναμική των τεκμηριωμένων πολιτιστικών ανταλλαγών δεν ευθυγραμμίζεται με τη θεωρία ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν ο ανώτερος πυρήνας, ενώ οι περιφερειακοί ηγέτες (δηλαδή, αυτοί που κατοικούσαν σε εδάφη τα οποία προσαρτούσε στην αυτοκρατορία ο ρωμαίικος στρατός) παραγκωνίζονταν και απλώς μιμούνταν όσους κατοικούσαν στα υψίστης σημασίας, για την Ρωμανία, εδάφη, όπως την Βασιλεύουσα, την Προύσα, την Θεσσαλονίκη και άλλες βόρειες πόλεις). Αντί για τον όρο «Βυζαντινή Κοινοπολιτεία», ο ιστορικός Κρίστιαν Ραφφενσπέργκερ προτείνει την μετονομασία του σε «βυζαντινό ιδεώδες». Η Βουλγαρία ήταν σταθερός και ισχυρός αντίπαλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας κατά τον Μεσαίωνα . Εδώ, η αυτοκρατορία διατηρεί την πίστη της στην παραδοσιακή ιεραρχία και την αυτοκρατορική εξουσία, ενώ η εμβέλεια και η επιρροή της είχαν ήδη μειωθεί σημαντικά. Obolensky, Dimitri (1974) [1971]. The Byzantine Commonwealth: Eastern Europe, 500-1453. London: Cardinal. ISBN 9780351176449. Μπιλίνης, Αλέξανδρος. The Eagle Has Two Faces: Journeys Through Byzantine Europe . AuthorHouse Publishing, 2011.(ISBN 9781456778705)ISBN 9781456778705 . 978-83-88737-83-1 Meyendorff, John (1983), The Byzantine Legacy in the Orthodox Church . St Vladimir's Seminary Press,(ISBN 0-913836-90-7) .
Έμπερμπαχ

Το Έμπερμπαχ (γερμ. Eberbach, νότια φραγκονικά Ewwerbach) είναι μικρή πόλη της Γερμανίας, στη βόρεια Βάδη-Βυρτεμβέργη, σε απόσταση 32 χιλιόμετρα ανατολικά της Χαϊδελβέργης. Ανήκει στο διαμέρισμα (Landkreis) Ρήνου-Νέκαρ. Ο πληθυσμός της το 2015 ήταν 14.751 κάτοικοι.

 Το Έμπερμπαχ βρίσκεται στους πρόποδες του εσβεσμένου ηφαιστείου Κάτσενμπούκελ, στο Φυσικό Πάρκο Νέκαρταλ-Όντενβαλντ (Neckartal-Odenwald), πάνω στον ρομαντικό «Δρόμο των Κάστρων» κατά μήκος του ποταμού Νέκαρ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της πόλεως είναι πλάτος 49°28΄ Β και μήκος 8°59΄ Α, ενώ το υψόμετρό της είναι 134 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η πόλη του Έμπερμπαχ περιλαμβάνει τους δήμους Νεκαρβίμερσμπαχ, Μπρόμπαχ, Φρίντριχσντορφ, Λίνταχ, Ρόκεναου, Μπάντις Ίγκελσμπαχ, Γκαϊμύλε, Ούντερντίλμπαχ, Μπάντις Σέλενμπαχ και Πλόιτερσμπαχ. Το Έμπερμπαχ ήταν Ελεύθερη Αυτοκρατορική Πόλη, που ιδρύθηκε λίγο μετά το έτος 1227 – όταν αναφέρεται για πρώτη φορά το κάστρο – από τον Γερμανό βασιλιά Ερρίκο του Οίκου των Χοενστάουφεν. Μετά το 1330 η παλαιά Ελεύθερη Πόλη υπαγόταν στον εκλέκτορα του Παλατινάτου. Το 1803 πέρασε στο βραχύβιο πριγκιπάτο του Λάινινγκεν, ενώ από το 1806 υπάγεται στη Βάδη. Το 1900 είχε 5.857 κατοίκους, ενώ κατά τη δεκαετία του 1960 είχε 12.132. Το 1977 η πόλη εόρτασε τα 750 έτη από την ίδρυσή της. Η ιστορική παλαιά πόλη είναι πεζοδρομημένη και έχει 4 καλοδιατηρημένους πύργους, πολλά καλοδιατηρημένα ξύλινα σπίτια και ερείπια του τείχους, οπότε προσελκύει πολλούς τουρίστες. Το ερειπωμένο κάστρο, σε λόφο πάνω από την πόλη της οροσειράς Όντενβαλντ, είναι ένα από τη σειρά των κάστρων κατά μήκος του ποταμού Νέκαρ. Η πόλη είναι πάνω στον ρομαντικό «Δρόμο των Κάστρων» (Burgenstraße), που εκτείνεται από το Μάνχαϊμ μέχρι την Πράγα. Heimatmuseum der Stadt Eberbach — μουσείο τοπικής ιστορίας Küfereimuseum — μουσείο χαλκουργίας Zinnfiguren-Kabinett — μουσείο με τσίγκινες φιγούρες Το δημοτικό συμβούλιο του Έμπερμπαχ έχει 22 μέλη, που εκλέγονται κάθε 5 χρόνια, ενώ ο δήμαρχος εκλέγεται για οκταετή θητεία. Σημερινός δήμαρχος, από την 1η Ιανουαρίου 2013 είναι ο Πέτερ Ράιχερτ (Peter Reichert), που εκλέχθηκε με το 64,2 % των ψήφων. |} Κόνραντ Μπάισελ (1691-1768), ιδρυτής του κοινοβίου Ephrata στη σημερινή Πενσυλβάνια των ΗΠΑ Ρόμπερτ Χάινριχ Βάγκνερ (1895-1946), Γκάουλαϊτερ της Βάδης και «αρχηγός της πολιτικής διοικήσεως» στην κατεχόμενη Αλσατία, εκτελέσθηκε για εγκλήματα πολέμου Άλφρεντ Βολφ (1915-2004), ραβίνος στο Λος Άντζελες Έντουαρντ Ρίτσερτ (1859-1946), χημικός, ανεκάλυψε τη βενζοκαΐνη Το Έμπερμπαχ είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω πόλεις: Τονόν-λε-Μπαιν, Γαλλία Έφρατα, ΗΠΑ Επίσημος ιστότοπος (στη γερμανική γλώσσα) Eberbach Channel – Online περιοδικό του Έμπερμπαχ με τοπικές ειδήσεις (στη γερμανική) Τουριστικές πληροφορίες για τον «Δρόμο των Κάστρων» Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Eberbach (town)» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press
Ανακήρυξη της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Η ανακήρυξη της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος της 29ης Ιουνίου 1850) είναι το επίσημο διάταγμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως που παραχώρησε εκ του νόμου αυτοκέφαλο στην τότε εκ των πραγμάτων αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος .

 Η απόφαση για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου από τις Μεγάλες Δυνάμεις (τη Βρετανική Αυτοκρατορία, τη Ρωσική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Γαλλίας ) οριστικοποιήθηκε με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1832). Το γεγονός αυτό έθεσε ένα δίλημμα για την ελληνική πατριαρχική και θρησκευτική κοινωνία: να υπάρχει ανεξάρτητη Εκκλησία της Ελλάδος ή στο ανεξάρτητο κράτος ή να επεκτείνεται εντός αυτού η εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Η κυβέρνηση ανακήρυξε την Εκκλησία της Ελλάδος αυτοκέφαλη το 1833, με πολιτική απόφαση της Αντιβασιλείας. Η απόφαση τάραξε τα νερά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, καθώς οι βασιλικές αρχές είχαν, πλέον, μεγάλη ισχύ για πολλές δεκαετίες. Εν τέλει, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αποφάσισε έναν συμβιβασμό: το Οικουμενικό Πατριαρχείο συμφώνησε να δώσει αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ελλάδος μέσω ενός Τόμου, κάτι που συνέβη στις 29 Ιουνίου του 1850. Η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να δώσει αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ελλάδος επηρέασε καταλυτικά τη Βουλγαρική Εθνική Αναγέννηση και οδήγησε στην δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας, η οποία καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό . Το Άγιο Όρος, η Κρήτη, η Μακεδονία,η Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου παρέμειναν υπό τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εθνική εκκλησία Θρησκεία στην Ελλάδα
Γενική Συνέλευση της Άιοβα

Η Γενική Συνέλευση της Άιοβα (Αγγλικά:Iowa General Assembly) (IGA) είναι ο νομοθετικός κλάδος της πολιτειακής κυβέρνησης της Άιοβα. Όπως το ομοσπονδιακό Κογκρέσο των ΗΠΑ, η Γενική Συνέλευση είναι ένα διθάλαμο σώμα, συντιθέμενο από την άνω βουλή, την Γερουσία της Άιοβα και την κάτω Βουλή των Αντιπροσώπων της Άιοβα αντίστοιχα. Δεν υπάρχουν όρια θητείας για τα δύο σώματα. Η Γενική Συνέλευση συνέρχεται εντός του Πολιτειακού Καπιτωλίου της Άιοβα στο Ντι Μόιν.

 Η Γενική Συνέλευση της Άιοβα αποτελείται από 50 γερουσιαστές και 100 αντιπροσώπους. Κάθε γερουσιαστής αντιπροσωπεύει περίπου 59.500 ανθρώπους και κάθε αντιπρόσωπος περίπου 29.750 ανθρώπους. Η τελευταία αναδιάταξη των περιφερειών ενεργοποιήθηκε στις 22 Ιουνίου 2001 για τις εκλογές του 2002 του 108ου Κογκρέσου των ΗΠΑ και της 80ης IGA. Η IGA συνέρχεται ετησίως την δεύτερη Δευτέρα τονυ Ιανουαρίου.[1] Το 2011 η Γερουσία της IGA ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς, και η Βουλή των Αντιπροσώπων και το αξίωμα του Κυβερνήτη κατέχονται αμφότερα από Ρεπουμπλικάνους. Πριν τις εκλογές του 2006 η Άιοβα είχε μία από τα πιο ομοιόμορφα διαιρεμένα νομοθετικά σώματα στη χώρα, με μια κατανομή 25-25 στη Γερουσία και την Βουλή να συντίθεται από 51 Ρεπουμπλικάνους και 49 Δημοκρατικούς. Οι ηγέτες στη Γερουσία είναι ο Πρόεδρος Τζακ Κίμπι, Δ-Έμετσμπεργκ και ο Προσωρινός Πρόεδρος Τζεφ Ντάνιελσον, Δ-Σένταρ Φολς. Η κομματική ηγεσία της Γερουσίας περιλαμβάνει τον Αρχηγό της Πλειοψηφίας Μάικλ Γκρόνσταλ, Δ-Κάνσιλ Μπλαφς, και τον Αρχηγό της Μειοψηφίας Τζέρρυ Μπεν, Ρ-Μπουν. Στη Βουλή, ο Ομιλητής είναι ο Κρεγκ Πόλσεν, Ρ-Χαϊουάθα, και ο Προσωρινός Πρόεδρος είναι ο Τζεφ Κάουφμαν, Ρ-Ουίλτον. Η κομματική ηγεσία της Βουλής περιλαμβάνει την Αρχηγό της Πλειοψηφίας Λίντα Άπμαγιερ, Ρ-Μέισον Σίτι, και τον Αρχηγό της Μειοψηφίας Κέβιν ΜακΚάρθυ, Δ-Ντι Μόιν. Γερουσία της Άιοβα Βουλή των Αντιπροσώπων της Άιοβα Πολιτεία της Άιοβα Iowa Legislature official government website Iowa General Assembly official website Iowa Code Iowa Constitution
Scenarios of Violence

Scenarios of Violence είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Noise Records".Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια από την περίοδο 1987 - 1992, κατά την οποία κυκλοφόρησαν οι δίσκοι "Terrible Certainty", "Extreme Aggression", "Coma of Souls" και "Renewal", ενώ συμπεριλήφθηκαν και δύο πρώην ακυκλοφόρητα κομμάτια. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις προέρχονται από το "Dynamo Club" του Αϊντχόβεν, το 1988.Οι κριτικές για το "Scenarios of Violence" υπήρξαν μέτριες προς αρνητικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,3 / 5 και το "Metal Archives" με 30%.

 "Suicide in Swamps" (πρώην ακυκλοφόρητο) - 5:09 "Renewal" (από το Renewal) - 4:25 "Extreme Aggression" (από το Extreme Aggression) - 4:41 "Brainseed" (από το Renewal) - 3:07 "Terror Zone" (από το Coma of Souls) - 5:52 "Ripping Corpse" (Live) - 4:19 "Tormentor" (Live) - 2:33 "Some Pain Will Last" (από το Extreme Aggression) - 5:37 "Toxic Trace" (από το Terrible Certainty) - 5:09 "People Of The Lie" (από το Coma of Souls) - 3:12 "Depressive Unrest" (από το Renewal) - 3:57 "Coma of Souls" (από το Coma of Souls) - 4:19 "Europe after the Rain" (από το Renewal) - 3:13 "Limits of Liberty" (πρώην ακυκλοφόρητο) - 1:39 "Terrible Certainty" (από το Terrible Certainty) - 4:17 "Karmic Wheel" (από το Renewal) - 6:07 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των κομματιών του "Scenarios of Violence" ήταν οι εξής: Μίλε Πετρόζα - κιθάρα, φωνητικά Φρανκ Γκόστζικ - κιθάρα Γιοργκ Τσεμπιατόφσκι - κιθάρα Κρίστιαν Γκίσλερ - μπάσο Ρομπέρτο Φιορέτι - μπάσο Γιούργκεν Ρέιλ - τύμπανα Τζο Κανγκελόσι - τύμπανα Scenarios of Violence - Kreator | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Kreator - Scenarios of Violence | Sputnikmusic Kreator - Scenarios of Violence - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κώστας Μαλάμος

Ο Κώστας Μαλάμος (Αλεξάνδρεια, 1913 – 20 Μαρτίου 2007) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Ήταν παντρεμένος με την επίσης ζωγράφο Ιωάννα Μητσέα και απέκτησαν ένα παιδί, την Έφη.

 Γεννήθηκε το 1913 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου είχε καταφύγει ο πατέρας του από την Ήπειρο. Έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, Ζίτσα και αργότερα εγκαταστάθηκε στα Ιωάννινα. Το 1931 ήρθε στην Αθήνα όπου σπούδασε με υποτροφία στην ΑΣΚΤ (1932-1937), έχοντας ως δασκάλους τον Αργυρό, τον Μαθιόπουλο και τον Παρθένη. Το 1937 παρέδιδε μαθήματα ζωγραφικής σε ιδιόκτητο φροντιστήριο ενώ το 1938 διορίστηκε στο καλλιτεχνικό τμήμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, απολύθηκε όμως κατά το πρώτο διάστημα της Κατοχής. Το 1943 προσλήφθηκε στη μέση εκπαίδευση ενώ το 1944 απέρριψε το διορισμό του στη θέση του διευθυντή του παραρτήματος της ΑΣΚΤ στην Τήνο, με επακόλουθο να απολυθεί εκ νέου. Από το 1946 δίδασκε καλλιτεχνικά στο Κολλέγιο Αθηνών ενώ από το 1958 έως το 1962 δίδασκε στη Σχολή Βακαλό. Το 1960 συνέβαλε τα μέγιστα στη συγκρότηση της Δημοτικής Πινακοθήκης Ιωαννίνων ενώ διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων και πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής της Εθνικής Πινακοθήκης. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Μέσω δικών του ενεργειών, δημιουργήθηκε στη Ζίτσα, η Πινακοθήκη Χαρακτικής. Πέθανε στις 20 Μαρτίου 2007. Ο Μαλάμος ακολούθησε το ρεύμα του ρεαλισμού. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία και την απεικόνιση σκηνών από την καθημερινότητα. Έλαβε μέρος σε δεκάδες εγχώριες και διεθνείς εκθέσεις (Ιταλία, Γαλλία, Γιουγκοσλαβία,Τουρκία, κλπ) ενώ το 1994, η γκαλερί Αργώ διοργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση προς τιμήν του. Δημοτική Πινακοθήκη Δήμου Ιωαννιτών Δήμος Ζίτσας, Πινακοθήκη Χαρακτικής
Καρφί

Το καρφί (ή πρόκα) είναι ένα λεπτό και σκληρό αντικείμενο για τη μόνιμη συναρμολόγηση. Χρησιμοποιείται στην ξυλουργική, τη μηχανική και την κατασκευή, αλλά και για οικιακή χρήση, όπως για παράδειγμα την τοποθέτηση κάδρων. Το καρφί εκμεταλλεύεται την τριβή ενός υλικού και χρησιμοποιείται ως σύνδεσμος. Μια εξέλιξη του καρφιού είναι η βίδα που φέρει βόλτες. Για την τοποθέτησή του, χρησιμοποιείται ένα σφυρί.

 "Μια στο καρφί και μια στο πέταλο". Συνήθης δημώδης έκφραση που λέγεται κυρίως σε προσπάθεια διπλής προσβολής ή επίθεσης εναντίον προσώπων ή υποθέσεων. Η έκφραση αυτή προήλθε από την άλλοτε τέχνη των πεταλωτών των αλόγων. "Καρφί δε μου καίγεται", σημαίνει ότι αδιαφορώ εντελώς για κάτι. Στην αργκό, ο χαρακτηρισμός "καρφί" αναφέρεται σε κάποιον που συνηθίζει να προδίδει πληροφορίες για τις ενέργειες άλλων (συν. "χαφιές", "ρουφιάνος").
Μπράιαν Λίτρελ

Ο Μπράιαν Λίτρελ (Brian Thomas Littrell, 20 Φεβρουαρίου 1975), είναι Αμερικανός τραγουδιστής, στιχουργός και ηθοποιός. Έγινε γνωστός κυρίως για την συμμετοχή του στους Backstreet Boys των οποίων είναι μέλος. Επίσης κάνει καριέρα στον χώρο της σύγχρονης Χριστιανικής μουσικής όπου το 2006 κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ Welcome Home (You).

 Ο Λίτρελ, γεννήθηκε το 1975 στο Λέξινγκτον του Κεντάκι, όπου και μεγάλωσε. Γονείς του είναι ο Χάρολντ Μπέικερ Λίτρελ τζ. και η Τζάκι Φοξ.Είναι μέλος των Backstreet Boys από το 1993, ενώ από το 2004 κάνει καριέρα στην σύγχρονη Χριστιανική μουσική. Ο Κέβιν Ρίτσαρντσον (επίσης μέλος των Backstreet Boys), είναι πρώτος ξάδερφος με τον Μπράιαν Λίτρελ. Προσωπικά στοιχεία Είναι παντρεμένος από το 2000, με την Λέιαν Ουάλλας, και έχουν έναν γιό, τον Μπέιλι Λίτρελ (γ.2002), ο οποίος είναι μουσικός της Κάντρι. Στα 15 του, ήθελε να ασχοληθεί με το μπάσκετ, όμως είχε ύψος 1,70 οπότε στράφηκε στη μουσική. Σήμερα έχει ύψος 1,72 εκατοστά. Άλμπουμ Welcome Home (2006) Brian Littrell's Family Christmas (2010) Christmas with the Littrells (2011) Σινγκλς "In Christ Alone" (2005) "Welcome Home (You)" (2006) "Wish" (2006) "Over My Head" (2007) "By His Wounds" (ft. Mac Powell, Mark Hall and Steven Curtis Chapman) (2007) Backstreet Boys Επίσημη σελίδα Η επίσημη σελίδα του Μπράιαν Λίτρελ στο Myspace
Ανδρέας Ζαγκλής

Ο Ανδρέας Ζαγκλής (Αθήνα, 1980) είναι Έλληνας δικηγόρος και παράγοντας του μπάσκετ, που υπηρετεί από τον Δεκέμβριο 2018 ως γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης FIBA.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές του στο τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ πέρασε δύο εξάμηνα ως φοιτητής Erasmus στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα και το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, αντίστοιχα. Επίσης ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Ολυμπιακών Σπουδών της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας. Πιο πρόσφατα, ο Ζαγκλής παρακολούθησε ένα πρόγραμμα της νομικής Σχολής του Χάρβαρντ.Πρόσθετα διετέλεσε ως ερευνητής στο Ελληνικό Κέντρο Έρευνας για την αθλητική νομοθεσία. Στην Ελλάδα είναι αναγνωρισμένος ειδικός στο αθλητικό δίκαιο. Ο Ζαγκλής εκπαιδεύτηκε δίπλα στον πρωτοπόρο αθλητικό δικηγόρο Παντελή Δέδε στην Ελλάδα από το 2004 έως το 2008. Το 2006, οι δύο τους συνέγραψαν και δημοσίευσαν το βιβλίο "Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο του Λοζάνο". Με τον Δέδε, εκπροσώπησαν μερικούς κορυφαίους παίκτες όπως οι Μιχάλης Κακιούζης, Γιώργος Σιγάλας και Αρβύντας Ματσιγιάουσκας. Επίσης απέκτησε πολύτιμη εμπειρία στο αθλητικό δίκαιο συνεργαζόμενος με τον Ρίτσαρντ Μακ Λάρεν (Καναδάς, 2007) και τον καθηγητή Ντιρκ Ράινερ Μάρτενς στην Γερμανία (2008-2016).Από το 2008, ο Ζαγκλής εργάζεται στο Διαιτητικό Δικαστήριο της Καλαθοσφαίρισης, είναι νομικός σύμβουλος της ΔΟΠ, παρέχοντας συμβουλές για διάφορα εμπορικά και αθλητικά νομικά ζητήματα. Έχει εκπροσωπήσει διάφορες ομάδες και παίκτες, ενώ ενέργησε και ως βοηθός στο Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες (2004, 2006 και 2008). Ο Ζαγκλής έχει συνεργαστεί με την Μπάγερν Μονάχου για μεταγραφές ποδοσφαιριστών στη Μπάγερν, ενώ έχει συνεργαστεί με ομάδες όπως οι Φενέρμπαχτσε, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Υπηρετεί επίσης ως μέλος της Πειθαρχικής Επιτροπής της Διεθνούς Γυμναστικής Ομοσπονδίας (ΔΓΟ) και του Δικαστηρίου Αντιντόπινγκ της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδηλασίας.Ο Ζαγκλής έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σχετικά με το αθλητικό δίκαιο, την πολιτική, τις εργασιακές σχέσεις και τη διαιτησία. Είναι επισκέπτης καθηγητής στο Διεθνές Μάστερ Διαχείρισης, Νόμου και Αξιών του Αθλητισμού στο Πανεπιστήμιο του Νεσατέλ. Επίσης είναι επισκέπτης καθηγητής στο Διεθνές μεταπτυχιακό αθλητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, επίσης στην Ελβετία. Τον Ιούνιο του 2016 ο Ζαγκλής εντάχθηκε στην FIBA ως νομικός σύμβουλος. Στις 7 Δεκεμβρίου 2018, το Κεντρικό Συμβούλιο της FIBA διόρισε τον Ζαγκλή ως νέο Γενικό Γραμματέα της FIBA. Ο Ζαγκλής είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Εκτός της ελληνικής γλώσσας, ομιλεί άπταιστα αγγλικά, ισπανικά, γερμανικά και γαλλικά. Ιστοσελίδα FIBA Αρχειοθετήθηκε 2017-08-10 στο Wayback Machine. Γενικός Γραμματέας της FIBA, fiba.com
Ασκοί Ηρακλείου

Οι Ασκοί είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται στις δυτικές προσβάσεις των Λασιθιώτικων βουνών, σε μικρή απόσταση βόρεια του χωριού Ξιδάς.Η θέση τους είναι στα 10χλμ. βορειοανατολικά από το Καστέλλι μέσω Λυττού, σε τοπίο εξαιρετικού φυσικού κάλλους. Βρίσκεται στην είσοδο του Ασκιανού φαραγγιού, το οποίο είναι σχετικά δύσβατο λόγω της πυκνής βλάστησης, ενώ σε μικρή απόσταση βορειοανατολικά από το χωριό, στην κορυφή του λόφου Αμυγδαλοκέφαλο, βρίσκονται τα ερείπια μεγάλου οικοδομήματος του Ιερού Κορυφής. Στους Ασκούς βρίσκεται Δημοτικό Σχολείο και ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ο παραδοσιακός οικισμός Μπιτζαριανώ (γνωστός και με την ονομασία Πηγή) απέχει 3χλμ. βόρεια από το Καστέλλι και έχει 60 κατοίκους. Το κύριο προϊόν είναι το ελαιόλαδο.Στις 4 Δεκεμβρίου, εορτή της Αγίας Βαρβάρας, γίνεται παραδοσιακό γλέντι.

 Δίπλα στο χωριό σε απόκρημνη κορυφή ανακαλύφτηκε τυχαία πήλινο ειδώλιο που χρονολογείται από τα Μεσομινωϊκά χρόνια. Στην κορυφή του υψώματος Αμυγδαλοκέφαλο, στα βορειοανατολικά του χωριού υπάρχουν τα λείψανα μεγάλου οικοδομήματος Ιερού Κορυφής. Το 1383 οι Ασκοί ήταν φέουδο του Michael Quirino.Κατά την Ενετοκρατία οι Ασκοί ήταν μεγάλος οικισμός , ο οποίος αναφέρεται στον Καστροφύλακα (Κ94) ως Ascús με 331 κατοίκους το 1583. Αναφέρεται επίσης στην επαρχία Πεδιάδας το 1577 από το Φραντσέσκο Μπαρότσι με το όνομα Ascus από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (Μνημεία Κρητικής Ιστορ.) Ascus το 1630. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται Askus με 20 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 γράφεται Ασκοί στο δήμο Καστελλίου, με 228 Χριστιανούς κατοίκους. Το 1900 ήταν στον ίδιο δήμο με 283 Χριστιανούς κατοίκους. Το 1920 έγινε ξεχωριστή κοινότητα με 378 κατοίκους. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Απολλινάριος του Κλερμόν

Ο Απολλινάριος, λατιν.: Apollinaris, (απεβ. το 515) ήταν κόμης του Ωβέρν, που οδήγησε τον στρατό της Ωβέρν για τους Βησιγότθους στη μάχη του Βουγιέ. Έγινε επίσκοπος του Κλερμόν για τέσσερις μήνες πριν από το τέλος του.

 Ήταν γιος του αριστοκράτη και ποιητή Σιδώνιου Απολλινάριου και της Παπιανίλας. Ορισμένοι σύγχρονοι Ρωμαιο-Γαλάτες αριστοκράτες ήταν εξαδέλφια του, συμπεριλαμβανομένων των επισκόπων Aβίτου του Βιέν και Ρουρίκιου της Λιμόζ. Οι παλαιότερες καταγραφές του Απολλινάρi βρίσκονται στις επιστολές το;y πατέρα του Σιδόνιου. Παρόλο που ο Απολλινάριος είναι ο παραλήπτης μίας επιστολής (Epistulae III.13), ο E. Χ. Γουόρμινγκτον το θεωρεί «κομμάτι επίδειξης», που στην πραγματικότητα δεν του εστάλη ποτέ. Ο Σιδόνιος αναφέρει τον Απολλινάρι σε πολλές από τις επιστολές του: δύο παραπέμπουν στη νεότητά του (στο V.11, περιγράφει τον Απολλινάρι ως "σε αυτά τα εκκολαπτόμενα χρόνια του ανδρισμού", και στο V.9 ελπίζει ότι ο Απολλινάριος θα έκανε παιδιά), μία άλλη αναφέρει την αγάπη του Απολλινάρι για το κυνήγι, και στην τελευταία θρηνεί την αδιαφορία του για τη λογοτεχνία. Παρά τη γνώμη του πατέρα του, ο Απολλινάριος έδειξε τουλάχιστον μία φορά ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία: σύμφωνα με μία επιστολή του Ρουρίκιου, βοήθησε στη διανομή των γραπτών τοί πατέρα του. Μετά την κατάληψη του Κλερμόν από τους Βησιγότθους, ο Απολλινάριος εγκατέλειψε την πόλη με τον κόμη Βικτώριο στην Ιταλία. Εκεί ο Βικτώριος σκοτώθηκε και ο Απολλινάριος πιάστηκε αιχμάλωτος, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει με τον υπηρέτη του και να επιστρέψει στο σπίτι. Ο Απολλινάριος προφανώς τα πήγαινε καλά με τον βασιλιά Αλάριχο Β', πολύ καλύτερα από τον προκάτοχο τού Αλάριχου Β΄, διότι ο Γρηγόριος του Τουρ καταγράφει ότι ο Απολλινάρης ηγήθηκε μίας πολιτοφυλακής, που δημιουργήθηκε στο Κλερμόν στη Βησιγοτθική πλευρά της μάχης του Βουγιέ το 507. Αν και πολλές επιστολές που του γράφτηκαν από τον άλλον εξάδελφό του, τον επίσκοπο Σ. Ά. Ε. Άβιτο του Βιέν, χρονολογούνται στα χρόνια μετά από εκείνη τη μάχη, οι δραστηριότητες του Απολλινάρι μέχρι το 515 είναι άγνωστες. Εκείνο το έτος, με τη βοήθεια της αδελφής του Αλκίμας και της συζύγου του Πλακιδάνας, διορίστηκε επίσκοπος του Κλερμόν από τον Φράγκο βασιλιά Θευδέριχο Α'. Ωστόσο, κατείχε το αξίωμα μόνο τέσσερις μήνες πριν αποβιώσει. Του έμεινε ένας γιος, ο Αρκάδιος, για τον οποίο ο Γρηγόριος του Τουρ διηγείται πολλές μη κολακευτικές ιστορίες. Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale και John Morris, "Apollinaris 3", Prosopography of the Later Roman Empire, Cambridge University Press, 1992,(ISBN 0-521-07233-6), τόμ. II σελ. 114
Νία Άλι

Η Νία Σιφατίχι Άλι (γεν. 23 Οκτωβρίου 1988) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου, η οποία εξειδικεύεται στα ψηλά εμπόδια. Στα 100 μέτρα εμπόδια, είναι αργυρή Ολυμπιονίκης (2016), η πρόσφατη Παγκόσμια Πρωταθλήτρια (2019), καθώς και δύο φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Κλειστού (2014, 2016).

 Γεννημένη στο Νόρισταουν της Πενσιλβάνια, η Άλι πέρασε την παιδική της ηλικία στη γειτονιά Τζέρμανταουν της Φιλαδέλφεια. Μετακόμισε στο Πλέζαντβιλ του Νιου Τζέρσεϊ για την 3η λυκείου.Έχει δύο παιδιά. Το 2015, έκανε το πρώτο της παιδί με τον αργυρό Ολυμπιονίκη του 2012 στα 400 μέτρα εμπόδια, Μάικλ Τίνσλι, το οποίο είναι αγόρι. Τον Ιούνιο του 2018 έκανε κορίτσι με πατέρα της τον Καναδό σπρίντερ Αντρέ ντε Γκρας, μεταλλιούχο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Η Νία Άλι στην World Athletics (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ Νία Άλι στο sports-reference.com
Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ

Η Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ (ολλανδικά: Sint-Truidense VV) είναι βελγική ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Βελγίου. Προέρχεται από την πόλη Σιντ-Τρέιντεν στην επαρχία της Λιμβουργίας του Βελγίου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μπλε, όπως ακριβώς και τα χρώματα της πόλης. Έχει αγωνιστεί 39 χρονιές στην πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου του Βελγίου (με καλύτερη θέση τη 2η, τη σεζόν 1965-1966), ενώ έχει κατακτήσει τέσσερις φορές την πρώτη θέση στη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου του Βελγίου (1987, 1994, 2009, 2015).

 Η Σιντ-Τρέιντεν ιδρύθηκε το 1924 από την ένωση δύο τοπικών συλλόγων της πόλης. Μέσα σε λίγα χρόνια ο σύλλογος έφτασε στην δεύτερη κατηγορία του Βελγίου (1948) και από τότε δεν έχει αγωνιστεί ποτέ σε επίπεδο χαμηλότερο της δεύτερης κατηγορίας. Οκτώ χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσει η Σιντ-Τρέιντεν στη μεγάλη κατηγορία και άλλα οκτώ για να τερματίσει 2η εκεί (καλύτερη θέση έως σήμερα). Από εκεί και έπειτα άρχισε η παρακμή, με αποκορύφωμα τον υποβιβασμό το 1974. Μόνο μετά από δεκατρία χρόνια θα κατάφερνε η Σιντ-Τρέιντεν να ξαναεπιστρέψει στην πρώτη κατηγορία. Με εξαίρεση κάποιες χρονιές, από το 1988 η Σιντ-Τρέιντεν αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία. Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Επίσημος ιστότοπος
Ψευδοπαναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 53.11.1)

Ο Ψευδοπαναθηναϊκός αμφορέας του αγγειογράφου Princeton που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 53.11.1 είναι έργο αρχαίας αττικής αγγειογραφίας τύπου παναθηναϊκού αμφορέα.

 Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάς, ένας αυλιστής και μια γυναίκα. Μπροστά από την Αθηνά η φωτιά καίει επάνω σε ένα βωμό. Ο αυλιστής βρίσκεται πίσω από το βωμό. Η γυναίκα στα δεξιά φέρει ένα οριζόντιο αντικείμενο επάνω στο κεφάλι, ενώ κρατάει στο δεξί χέρι μία στεφάνη. Στην όπισθεν όψη ένας άνδρας που κρατάει σκήπτρο εικονίζεται καθισμένος στη μέση μεταξύ δύο ανδρών και δύο γυναικών. Ο αμφορέας λέγεται ψευδοπαναθηναϊκός, διότι είναι κατασκευασμένος σε τύπο παναθηναϊκού αμφορέα. Σε αντίθεση όμως με τους γνήσιους παναθηναϊκούς αμφορείς, δεν είναι έπαθλο, αλλά εμπορικό είδος, πολύ δημοφιλές στην εποχή του. Η πολύτιμη σημασία του αμφορέα αυτού βρίσκεται στις αγγειογραφίες, οι οποίες μας μεταφέρουν διάφορες σκηνές γύρω από τα Παναθήναια. Η αγγειογραφία στην έμπροσθεν όψη πιθανόν να περιγράφει τους μουσικούς αγώνες των Παναθηναίων, ενώ η όπισθεν όψη εικονίζει κάποιο σημαντικό πρόσωπο, ίσως τον άρχοντα, βασιλιά, ή τον θεό Δία εν αναμονή της γέννησης της θεάς Αθηνάς. Το αγγείο είναι έργο του περίφημου αγγειογράφου Princeton και χρονολογείται λίγο μετά τα μέσα του 6ου αιώνα, το 550 - 560 π.Χ. Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης