Διαμάχη των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ

Ως διαμάχη των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ είναι γνωστή μια μακρά διαμάχη μεταξύ των λιμενεργατών, των εργοδοτών τους από τη "Mersey Docks and Harbour Company" (MDHC) και της Torside Ltd, η οποία διήρκεσε για είκοσι οκτώ μήνες μεταξύ του 1995 και του 1998 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Παρότι θεωρείται απεργία, ήταν αυστηρά ανταπεργία στη φύση της, καθώς οι εργοδότες από την Mersey Docks απέλυσαν τους λιμενεργάτες για παραβίαση της σύμβασης όταν αρνήθηκαν να διασχίσουν μια γραμμή διαδήλωσης που δημιουργήθηκε από τους απολυμένους συνεργάτες τους στην Torside Limited. Αρχικά, πέντε εργαζόμενοι της Torside απολύθηκαν μετά από διαφωνία σχετικά με τις υπερωρίες, οι οποίοι με τη σειρά τους δημιούργησαν μια γραμμή διαδήλωσης που οι άλλοι λιμενεργάτες αρνήθηκαν να διασχίσουν εις ένδειξη αλληλεγγύης. Διάφορες διασημότητες και προσωπικότητες υψηλού επιπέδου, συμπεριλαμβανομένων των Robbie Fowler και Noel Gallagher, εξέφρασαν και έδειξαν την υποστήριξή τους κατά τη διάρκεια της διαμάχης, είτε μέσω ευαισθητοποίησης του κοινού είτε μέσω οικονομικής υποστήριξης. Παρά την επιτυχία των εκλογών μιας κυβέρνησης των Εργατικών το 1997, αυτό δεν βοήθησε στην ολοκλήρωση της διαμάχης, δεδομένου ότι η νέα κυβέρνηση απέτυχε να αντιστρέψει την αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία που θεσπίστηκε από την πρώην Συντηρητική διοίκηση. Η αντίδραση των μέσων μαζικής ενημέρωσης στη διαμάχη δεν ήταν ενθουσιώδης. Ο πολιτικός ανταποκριτής του BBC για το Λίβερπουλ πρότεινε ότι οι συντάκτες δεν βρήκαν την ιστορία ελκυστική, ενώ άλλες οργανώσεις απεικόνισαν τους λιμενεργάτες ως δεινόσαυρους. Ο βρετανικός τύπος ταμπλόιντ δεν άρχισε να καλύπτει τη διαμάχη έως ότου ο διεθνής τύπος συνειδητοποίησε τι συμβαίνει μέσω επικοινωνίας μέσω Διαδικτύου, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από τους λιμενεργάτες για να συνεργαστούν με παγκόσμια συνδικάτα. Οι λιμενεργάτες είχαν περιγραφεί στο παρελθόν από την Lloyd's List ως «το πιο παραγωγικό εργατικό δυναμικό στην Ευρώπη». Η διαμάχη δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα από την ένωσή τους λόγω μη διεξαγωγής ψηφοφορίας πριν από την απεργία, αν και η ένωση προσέφερε οικονομική υποστήριξη και βοήθησε στις διαπραγματεύσεις επίλυσης. Διάφορες προσφορές διακανονισμού έγιναν από τον Mersey Docks και στη συνέχεια απορρίφθηκαν από τους λιμενεργάτες κατά τη διάρκεια της διαμάχης. Μέχρι τη διαπραγμάτευση και την αποδοχή ενός διακανονισμού το 1998, η σύγκρουση είχε γίνει μια από τις μεγαλύτερες διαμάχες στην ιστορία της εργασίας.

 Στο επίκεντρο της διαμάχης υπήρχε η πεποίθηση ότι ο Mersey Docks προσπαθούσε να επαναφέρει ένα περιστασιακό εργατικό δυναμικό, κυρίως με συμβάσεις. Το National Dock Labour Scheme ιδρύθηκε το 1947, και ήταν υπεύθυνο για τον καθορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των πληρωμών και της κατάρτισης σε ένα εθνικό νηολόγιο. Δημιουργήθηκε επίσης ένα Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας των Λιμανιών, το οποίο περιελάμβανε ισότιμους εκπροσώπους των συνδικάτων και των εργοδοτών, παρόλο που παρέσχε στα συνδικάτα σημαντικό έλεγχο των προσλήψεων. Το καθεστώς, το οποίο είχε προστατέψει τους όρους και τις προϋποθέσεις της απασχόλησης, καθώς και τους μισθούς και τις παροχές, καταργήθηκε το 1989, μια απόφαση στην οποία αντιτάχθηκαν τα συνδικάτα που κάλεσαν μια εθνική απεργία αποβάθρων κατά της κατάργησης, αλλά ηττήθηκαν και ακολούθησε το ίδιο με πολλά συνδικάτα λιμένων. Το Λίβερπουλ ήταν το τελευταίο λιμάνι που σταμάτησε την απεργία ενάντια στη διαμάχη. Πριν από τη διάλυση του προγράμματος, οι λιμενεργάτες είχαν περιγράψει την δουλειά τους ως «πραγματική απόλαυση» σε μια «πιο χαλαρή ατμόσφαιρα», αν και η σκληρή δουλειά ήταν ακόμα αναμενόμενη και τα κέρδη λιγοστά. Μετά την κατάργηση του καθεστώτος, η Mersey Docks διαβεβαίωσε τους λιμενεργάτες ότι η περιστασιακή εργασία δεν θα επιστρέψει στα λιμάνια και άρχισε, αν και μόνη της ανάμεσα στα λιμάνια της Βρετανίας, να αναγνωρίζει την ένωση των λιμενεργατών.Μια επιθετική στάση υιοθετήθηκε από την Mersey Docks σχετικά με τις σχέσεις της με τους λιμενεργάτες, με κανονισμούς να εισάγονται στα τέλη της δεκαετίας του 1980 που απαιτούν από τους λιμενεργάτες να είναι διαθέσιμοι για εργασία ανά πάσα στιγμή, συμπεριλαμβανομένων των ημερών αδείας. Οι εργάτες των λιμένων είδαν σταδιακά το βιοτικό τους επίπεδο και τα εισοδήματά τους να διαβρώνονται σταδιακά, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι συνδικαλιστικές σχέσεις με τις λιμενικές εταιρείες παραμένουν οικονομικά αποδοτικές. Από το 1983 έως το 1989, οι αριθμοί λιμενεργατών μειώθηκαν σε εθνικό επίπεδο σε 9.400 από 14.631, ενώ ο φόρτος εργασίας χωρητικότητας που χειρίστηκε κάθε λιμενεργάτης αυξήθηκε κατά τρεις φορές.Καθώς οι λιμενεργάτες αποσύρθηκαν, οι θέσεις εργασίας τους αντικαταστάθηκαν από υπεργολάβους εργαζομένους υπό διαφορετικές συνθήκες εργασίας, συνήθως υπό την Torside Limited. Μεταξύ 1989-1992, περίπου το 80% των λιμενεργατών εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ενώ ο αριθμός των εργαζομένων μεταξύ 1989-1995 μειώθηκε κατά περισσότερο από το ήμισυ, από 1100 σε 500. Αν και ο αριθμός των λιμενεργατών μειώθηκε, οι όγκοι που διαχειρίζονταν το λιμάνι αυξάνονταν, από περίπου 20 εκατομμύρια τόνους το 1988 σε πάνω από 30 εκατομμύρια τόνους το 1997. Ο αριθμός των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ που απασχολούνταν στη δεκαετία του 1960 ήταν 12.000, αλλά αυτός ο αριθμός είχε μειωθεί σε 6000 έως το 1980. Οι εργαζόμενοι που θέλουν να εισέλθουν στο λιμάνι, συχνά οι γιοι των καθιερωμένων λιμενεργατών, έπρεπε να το πράξουν μέσω υπεργολαβικών εταιρειών λόγω της έλλειψης θέσεων εργασίας. Οι συνθήκες αυτών των θέσεων εργασίας θα δημιουργήσουν τελικά τις συνθήκες που οδήγησαν στη διαφωνία.Το 1993, η Mersey Docks εργάστηκε για την επιβολή αυστηρότερων συμβάσεων εργασίας, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων ωρών εργασίας που απαιτούσαν οι λιμενεργάτες να είναι διαθέσιμοι "ανά πάσα στιγμή", γνωρίζοντας ότι θα απορρίπτονταν από τους λιμενεργάτες και την ένωσή τους. Για να διασφαλίσει ότι οι λιμενεργάτες θα αποδεχτούν τις αναθεωρημένες συμβάσεις, η Mersey Docks διαφήμισε νέες θέσεις εργασίας σε τοπικό επίπεδο, λαμβάνοντας χιλιάδες αιτήσεις και πήρε συνέντευξη από πολλές, αλλά κανένα άτομο δεν εργαζόταν σε μόνιμη βάση. Σε κατάσταση σύγχυσης και φόβου, οι λιμενεργάτες αποδέχτηκαν τα νέα συμβόλαια, παρόλο που τα απέρριψαν αρχικά. Από αυτήν την περίοδο έως την έναρξη της διαμάχης, μεμονωμένοι εργαζόμενοι στην αποβάθρα παρενοχλήθηκαν και εκφοβίστηκαν για διάφορους λόγους και μέχρι το 1995, ενώ 170 αντιμετώπισαν πειθαρχικές διαδικασίες. Πολλοί από τους λιμενεργάτες θεώρησαν ότι η ζωή τους περιοριζόταν από τις αδόμητες ώρες εργασίας, οι οποίες ενδέχεται να ήταν και κατά τη διάρκεια της νύχτας χωρίς κάποια προειδοποίηση. Έρευνες της εποχής έδειξαν ότι οι νέες διαδικασίες είχαν επιπτώσεις στο εργατικό δυναμικό και επηρέαζαν το ηθικό, ενώ πάνω από το 85% ανησυχούσε για τις ολοένα αυξανόμενες ώρες εργασίας. Από τους ερωτηθέντες, περισσότεροι από τους μισούς θεώρησαν ότι τα πρότυπα υγείας και ασφάλειας διακυβεύθηκαν σοβαρά, καθώς αυξήθηκαν τα ποσοστά ατυχημάτων. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1995, ο υπεργολάβος "Torside Limited" διαφωνούσε με τους εργαζομένους του σχετικά με την υπερωριακή αμοιβή, με αποτέλεσμα πέντε εργαζόμενοι να απολυθούν. Οι απολυθέντες λιμενεργάτες δημιούργησαν μια ανθρώπινη γραμμή-εμπόδιο την οποία αρνήθηκαν να περάσουν οι συνάδελφοι τους από την Torside, με αποτέλεσμα η εταιρεία να απολύσει και τα 80 συνολικά άτομα του εργατικού δυναμικού της. Οι λιμενεργάτες που απασχολούνταν άμεσα από τη Mersey Docks αρνήθηκαν επίσης να διασχίσουν την ανθρώπινη γραμμή για την υποστήριξη των συναδέλφων τους.