IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λαίδη Λουίζα Ουίνδσορ

Η Λαίδη Λουίζα Ουίνδσορ Lady Louise Windsor( Λουίζα Αλίκη Ελισαβετ Μαρία (Louise Alice Elizabeth Mary) , 8 Νοεμβρίου 2003 -) είναι το μεγαλύτερο παιδί και η μοναδική κόρη του Πρίγκιπα Εδουάρδου, Κόμη του Ουέσσεξ και της Σοφίας, Κόμισσας του Ουέσσεξ.Ειναι 15η στην σειρά διαδοχής του Βρετανικού Θρονου.

 Η Λουίζα γεννήθηκε πρόωρα στις 8 Νοεμβρίου 2003 και ώρα 23:32 μ.μ. (ώρα Αγγλίας) στο Νοσοκομείο Φρίμλεϊ Παρκ στο Σάρρεϋ, μετά την εσπευσμένη μεταφορά της μητέρας της, με ασθενοφόρο, από το σπίτι τους στο Μπάγκσοτ Παρκ του Ουέσσεξ, αλλά ο πρίγκιπας Εδουάρδος δεν ήταν παρών στη γέννηση λόγω της απρόβλεπτης εξέλιξης. Γεννήθηκε με καισαρική από τον Βασιλικό Χειρουργό και Γυναικολόγο Μάρκους Σέτσελ, λόγω αποκόλλησης του πλακούντα, η οποία προκάλεσε σοβαρή απώλεια αίματος τόσο στο παιδί όσο και στη μητέρα. Η Λουίζα μεταφέρθηκε προφυλακτικά στην νεογνολογική μονάδα του Νοσοκομείου Σεντ Τζόρτζ. Εν τω μεταξύ, η μητέρα της παρέμεινε στο Φρίμλεϊ Παρκ μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 2003. Τα ονόματά της ανακοινώθηκαν στις 27 Νοεμβρίου.Βαφτίστηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Κάστρου Ουίνδσορ στις 24 Απριλίου 2004. Νονοί της ήταν η Λαίδη Σάρα Τσάτο, ο Λόρδος Ίβαρ Μαουντμπάττεν, η Λαίδη Αλεξάνδρα Έθερίνγκτον, η Φραντσέσκα Σβάρτσενμπαχ και ο Ρούπερτ Έλιοττ.Η Λουίζα γεννήθηκε με εσωτροπία, και τον Ιανουάριο του 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση ώστε να διορθωθεί το πρόβλημα. Η εγχείρηση ήταν ανεπιτυχής και υποβλήθηκε ξανά στα τέλη του 2013.Είναι μέλος του τμήματος Οδηγών και προηγουμένως υπήρξε μέλος των Νεράιδων, του οποίου η γιαγιά της είναι προστάτιδα και η μητέρα της είναι πρόεδρος. Στις 29 Απριλίου 2011, ήταν μια από τις παράνυφους στο γάμο του εξάδελφου της, Πρίγκιπα Γουλιέλμου και της Κέιτ Μίντλετον. 8 Νοεμβρίου 2003 - μέχρι σήμερα: Η Λαίδη Λουίζα Ουίνδσορ Νομικά: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα του Ουέσσεξ
Τρελόνι (Τζαμάικα)

Η Ενορία της Τρελόνι (αγγλικά: Trelawny Parish; Τζαμαϊκή κρεολή: Chrilaani Parish) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 874,6 τ.χλμ. και πληθυσμό 73.066 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Φάλμουθ.

 Η Τρελόνι βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα δυτικά με τον Άγιο Ιάκωβο, στα νοτιοδυτικά με την Αγία Ελίζαμπεθ, στα νοτιοανατολικά με την Μάντσεστερ και στα ανατολικά με την Αγία Άννα. Έχει έκταση 874,6 τ.χλμ.. Είναι η πέμτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ, την Κλαρεντόν και την Αγία Κατερίνα. Η Τρελόνι έχει πολλά ζώα όπως κίτρινα φίδια, πεταλούδες και άνω των 47 είδη πουλιών. Το κυριότερο ποτάμι της Τρελόνι είναι το Μάρθα Μπραι. Άλλα ποτάμια είναι ο Ρίο Μπουένο, ο Κέιν και ο Κουασί. Η Τρελόνι είναι πλούσια σε κόλπους. Ο κυριότερος είναι ο Γουάιτ Μπέυ. Η Τρελόνι συμπεριλαμβάνει 48 σπηλιές. Οι κυριότερες είναι η Γουίντσορ και η Καράμπι. Η Τρελόνι είχε πληθυσμό 73.066 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μικρότερη ενορία της Τζαμάικα μετά το Ανόβερο. Άλμπερτ Τάουν Γουέικφιλντ Κίνλος Κόρραλ Σπρινγκ Μάρθα Μπραι Ντάνιελ Τάουν Ντούνκανς Ρίο Μπουένο Τζάκσον Τάουν Τροΰ Στιούαρτ Τάουν Σωλτ Μαρς Φάλμουθ Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωπονία. Στην οικονομία της Τρελόνι παίζει σημαντικό ρόλο και ο τουρισμός και οι βιομηχανίες. Στην Τρελόνι καλλιεργούνται κυρίως ρούμι και ζάχαρη. Άλλα προϊόντα είναι οι μπανάνες, τα γιαμ, οι φράουλες, τα λαχανικά, το πιμέντο, ο καφές, η πιπερόριζα και η ινδική καρύδα. Η οικονομία της Τρελόνι βασίζεται κατά ένα μέρος στον τουριοσμό της. Η Τρελόνι έχει πολλά ξενοδοχεία, όπως το Γκραντ Λίντο Μπράκο, το Σίλβερ Σαντς και το Μπρίζις Τρελόνι. Η πρώτη πρωτεύουσα της Τρελόνι ήταν η Μάρθα Μπραι, ώσπου έγινε η Φάλμουθ. Η Τρελόνι ονομάστηκε από τον Γουίλλιαμ Τρελόνι, τον τότε κυβερνήτη της Τζαμάικα. Ενορίες της Τζαμάικα Πληριφορίες για Τρελόνι, Τζαμάικα
Άγιος Δημήτριος Λεύκτρου Μεσσηνίας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγίου Νικολάου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λεύκτρου, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στις ανατολικές ακτές του Μεσσηνιακού κόλπου. Βρίσκεται απέναντι από το νησάκι Πέφνος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΝΑ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός εμφανίζεται το 1835 να προσαρτάται στον δήμο Πέφνου του νοού Λακωνίας. Το 1938 εντάχθηκε στον νομό Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκτρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκτρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης. Στις 26 Ιουνίου 1826, ο Άγιος Δημήτριος βομβαρδίστηκε από τον στόλο του Ιμπραήμ. Ο Πύργος του Χρηστέα, που ήταν καπετάνιος της περιοχής της Πλάτσας Το Καταφύγγι, περιοχή με σπήλαιο και επιβλητικούς γκριζοκόκκινους, βράχινους σχηματισμούς Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, νότια του οικισμού Το γραφικό λιμανάκι του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.eoskal.gr/gallery-eksormiseon/gallery-2013/item/247-spilaio-katafygio-agios-nikolaos
Χάραδρο Αχαΐας

Το Χάραδρο (γνωστό ακόμα και σήμερα με την παλιά του ονομασία Βελβίτσι) είναι χωριό της Αχαΐας, το οποίο υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Πατρέων του Δήμου Πατρέων. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 το Χάραδρο είχε πληθυσμό 110 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός βρίσκεται χτισμένος σε μία ημιορεινή περιοχή, σε υψόμετρο περίπου 320 μέτρων, στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Παναχαϊκού όρους και βορειοανατολικά της πόλης της Πάτρας. Δίπλα από τον οικισμό ρέει ο ποταμός Χάραδρος, ενώ από αυτόν προέρχεται και η σύγχρονη ονομασία του χωριού. Γειτνιάζει με τη Βούντενη και του Μπάλα και απέχει οδικώς περίπου 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας. Η συνοικία ΔραγόλαιναΜεγάλη συνοικία του χωριού αποτελεί η Δραγόλαινα ή Δραγώλενα, που βρίσκεται λίγο ψηλότερα από το Χάραδρο έχοντας θέα στον οικισμό, την Πάτρα, το Ρίο, τον Πατραϊκό κόλπο καθώς και τη γειτονική Βούντενη (Σκιόεσσα) με την οποία συνορεύει, ενώ την διασχίζει η ομώνυμη οδός. Για την παλιά ονομασία Βελβίτσι υπάρχουν απόψεις σχετικά με την ξενική καταγωγή της· ότι είτε είναι σλάβικη και σημαίνει «τόπος με ιτιές» είτε ότι σημαίνει «εύφορος τόπος» ή «τόπος που αξίζει» (από τις λέξεις vlej και vitsi). Η νεότερη ονομασία Χάραδρο προέρχεται από τον ομώνυμο ποταμό που διασχίζει την περιοχή. Μετά την Επανάσταση, στις 20 Απριλίου 1835 το Βελβίτσι προσαρτάται στον τότε Δήμο Αργυραίων ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841 προσαρτήθηκε στον Δήμο Πατρέων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912 αποτέλεσε τμήμα της νεοσύστατης Κοινότητας Μποζαϊτίκων μέχρι το 1925, όπου, με το ΦΕΚ 130Α της 25ης Μαΐου εκείνου του έτους, προσαρτήθηκε εκ νέου στον Δήμο Πατρέων τμήμα του οποίου αποτελεί έκτοτε. Μετονομάστηκε από Βελβίτσι σε Χάραδρο το 1928 με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928. Εμφανίζεται ως οικισμός για πρώτη φορά το 1830 και έκτοτε απογράφεται αυτοτελώς. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χάραδρου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/10/2017.
Κίνηση

Ως κίνηση ορίζεται στη φυσική η μεταβολή της θέσης ή του προσανατολισμού ενός σώματος ως προς ένα δεδομένο σύστημα αναφοράς. Το σύστημα αναφοράς θεωρείται προσδεδεμένο σε ένα σώμα (ή σύστημα σωμάτων) το οποίο θεωρούμε κατά σύμβαση ακίνητο. Συνεπώς, μπορούμε καταχρηστικά να μιλάμε για την κίνηση ενός σώματος ως προς άλλο σώμα.

 Αν το σώμα αλλάζει θέση, λέμε ότι κινείται. Κινείται όμως σε σχέση με ένα σημείο αναφοράς. Η κίνηση επομένως είναι σχετική δηλαδή αναφέρεται ως προς ένα σημείο ή σώμα το οποίο θεωρείται ακίνητο. Έστω ένα κινούμενο σώμα Σ με κέντρο μάζας το Κ, το οποίο δεν αλλάζει σχήμα και μέγεθος κατά την κίνησή του. Έστω η ταχύτητα του κέντρου μάζας Y → {\displaystyle {\vec {Y}}} . Κάθε σημείο Μ του σώματος έχει μία ταχύτητα υ → {\displaystyle {\vec {\upsilon }}} . Αποδεικνύεται ότι η κίνηση του σώματος είναι σύνθεση μιας μεταφορικής κίνησης και μιας περιστροφικής κίνησης με άξονα περιστροφής που διέρχεται από το κέντρο μάζας και γωνιακή ταχύτητα ω → {\displaystyle {\overrightarrow {\omega }}} , δηλαδή το κάθε σημείο του σώματος εκτελεί μια σύνθεση μιας μεταφορικής κίνησης με ταχύτητα Y → {\displaystyle {\overrightarrow {Y}}} και μια κυκλική κίνηση γωνιακής συχνότητας ω → {\displaystyle {\overrightarrow {\omega }}} . Αν r → {\displaystyle {\overrightarrow {r}}} η απόσταση του σώματος από τον άξονα περιστροφής ισχύει: υ → = Y → + r → × ω → {\displaystyle {\overrightarrow {\upsilon }}={\overrightarrow {Y}}+{\overrightarrow {r}}\times {\overrightarrow {\omega }}} Σύμφωνα με την αρχή της σχετικότητας, που ισχύει τόσο στην κλασική όσο και στην σχετικιστική μηχανική, οι νόμοι της μηχανικής ισχύουν εξίσου σε συστήματα αναφοράς που κινούνται το ένα ως προς το άλλο με σταθερή ταχύτητα (αδρανειακά συστήματα). Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να οριστεί ένα προνομιακό σύστημα αναφοράς που να βρίσκεται σε απόλυτη ακινησία, ως προς το οποίο θα προσδιορίζονται οι κινήσεις όλων των άλλων. Ισοδύναμα, λέμε ότι δεν υπάρχει απόλυτος χώρος - όλα τα αδρανειακά συστήματα είναι μεταξύ τους ισοδύναμα. [[Κατηγορία:Φαιν suiii
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2001)

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2001 ήταν το 52ο που διοργάνωσε η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Περιλάμβανε 17 αγώνες, ο πρώτος έγινε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας στις 4 Μαρτίου 2001 και ο τελευταίος στη Σουζούκα της Ιαπωνίας στις 14 Οκτωβρίου 2001. Το πρωτάθλημα οδηγών κατέκτησε, για δεύτερη συνεχόμενη σαιζόν, ο Γερμανός Μίχαελ Σουμάχερ, ενώ ήταν το τέταρτό του πρωτάθλημα στο σύνολο. Το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατέκτησε η Σκουντερία Φερράρι συγκεντρώνοντας συνολικά 179 βαθμούς.

 † Όλοι οι κινητήρες έπρεπε να έχουν δέκα κυλίνδρους, διαμόρφωση V10 και κυβισμό του κινητήρα που να μην υπερβαίνει τα 3000 κυβικά. (1): Η ταϊβανέζικη εταιρεία Acer Inc. παρείχε χορηγία στην ομάδα Προστ και στη συμφωνία που υπέγραψε είχε ως όρο τόσο η ομάδα όσο και οι κινητήρες Φερράρι της ομάδας να φέρουν το εμπορικό σήμα Acer. Το σύστημα βαθμολόγησης είχε τη βάση 10–6–4–3–2–1 βαθμών για τους πρώτους έξι που τερμάτισαν σε κάθε αγώνα. Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής: † Οδηγοί που δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα, αλλά πήραν κατάταξη Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής: Επίσημη ιστοσελίδα της Φόρμουλα 1
The End

Το "The End" είναι το ενδέκατο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου The Doors του αμερικάνικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1967 από τη δισκογραφική εταιρεία Elektra Records. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα, σε χρονική διάρκεια κομμάτια που ηχογράφησε το συγκρότημα αφού αγγίζει τα δώδεκα λεπτά. Οι στίχοι του καταπιάνονται με τους γονείς του τραγουδιστή Τζιμ Μόρισον μέσω Οιδιπόδειων αναφορών για ερωτική σχέση με τη μητέρα και δολοφονία του πατέρα. Το κομμάτι ψηφίστηκε ως το 336ο καλύτερο όλων των εποχών από το περιοδικό Rolling Stone.

 Το κομμάτι ξεκίνησε ως αποχαιρετισμός του Τζιμ Μόρισον στη φιλενάδα του τη Mary Werbelow με την οποία μόλις είχε χωρίσει. Ωστόσο, οι στίχοι έχουν δεχθεί διάφορες ερμηνείες από ακροατές. Μετά τα μέσα του τραγουδιού, υπάρχουν οι στίχοι Father / Yes son? / I want to kill you / Mother, I want to … (Πατέρα; / Ναι γιε μου; / Θέλω να σε σκοτώσω / Μητέρα, θέλω να …), οι οποίοι ενσαρκώνουν μία σύγχρονη, ροκ εντ ρολ εκδοχή του οιδιπόδειου συμπλέγματος, ενός σπουδαίου αρχαιοελληνικού δράματος το οποίο αποτελούσε τάση της φροϋδικής ψυχολογίας. Ο ίδιος ο Μόρισον ήταν αόριστος στις δηλώσεις του για την έννοια των στίχων, λέγοντας ότι: Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, σημαίνει κάτι άλλο για μένα. Πραγματικά δεν ξέρω τι προσπαθούσα να πω. Ξεκίνησε ως ένα απλό τραγούδι αποχαιρετισμού ... Πιθανώς σ' ένα κορίτσι, αλλά μπορώ και το αντιλαμβάνομαι κάπως σαν έναν αποχαιρετισμό σε κάποιο είδος παιδικής ηλικίας. Αλήθεια δεν ξέρω. Νομίζω ότι είναι αρκετά περίπλοκο και καθολικό στην εικόνα του, που μπορεί να σημαίνει ότι θέλει ο καθένας να σημαίνει. Το "The End" ηχογραφήθηκε ζωντανά στο στούντιο. Η τελική του έκδοση ηχογραφήθηκε μέσα σε δύο εκτελέσεις, με τη δεύτερη να είναι αυτή η οποία κατά κύριο λόγο χρησιμοποιήθηκε στο άλμπουμ. Το The End ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζιμ Μόρισον – φωνητικά Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα Ρέι Μανζάρεκ – πλήκτρα, μπάσο Τζον Ντένσμορ – τύμπανα, ντέφι Planer, Lindsay. «The End: review». AllMusic. All Media Network. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2013. Usage in film and television: see "The Doors – Soundtrack. 'The End'" at IMDb Song lyrics at thedoors.com Accolades archived at Acclaimed Music
Κινητός μέσος όρος

Ο όρος κινητός μέσος όρος ή σε συντομία κινητός μέσος ή ΚΜΟ, χρησιμοποιείται κυρίως στους χρηματιστηριακούς δείκτες και αποτελείται από το μέσο όρο των κλεισιμάτων μιας μετοχής με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Είναι σημαντικό εργαλείο της τεχνικής ανάλυσης Για παράδειγμα ο «κινητός μέσος των 5 ημερών», είναι ο μέσος όρος των κλεισιμάτων μιας μετοχής τις τελευταίες 5 χρηματιστηριακές ημέρες. Αν υποθέσουμε σήμερα μία μετοχή αποτιμάται στο ταμπλό του χρηματιστηρίου με 10 ευρώ, αύριο με 11,5, μεθαύριο πάλι με 11,5 κλπ ο κινητός μέσος βγαίνει ως εξής: 10+11,5+11,5+11,20+11,80=56/5=11,2. Άρα ο κινητός μέσος όρος των τελευταίων 5 ημερών αυτής της μετοχής είναι 11,2. Με τον ίδιο τρόπο βγαίνει ο κινητός μέσος κάθε χρηματιστηριακή ημέρα, μετά το κλείσιμο της συνεδρίασης. Έτσι δημιουργείται μια καμπύλη, την οποία σχηματίζει ο κινητός μέσος με την αλληλουχία των τιμών του.

 Υπάρχουν διαφόρων ειδών κινητοί μέσοι όπως ο ΚΜΟ των 5, 10, 30 και τέλος ο ΚΜΟ των 200 ημερών, ο οποίος θεωρείται και ένας από τους πιο αξιόπιστους χρηματιστηριακούς δείκτες σε μεσοπρόθεσμη βάση. Μπορούμε όμως, αν διαθέτουμε ένα πρόγραμμα τεχνικής ανάλυσης, να φτιάξουμε δικούς μας κινητούς μέσους των 2, 15, 18, 35, 300 ημερών κλπ.. Οι κινητοί μέσοι έχουν σημαντικές ιδιότητες οι οποίες χρησιμοποιούνται στην τεχνική ανάλυση, με σκοπό να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα για την πορεία μιας μετοχής. Το πλέον κλασικό παράδειγμα είναι αυτό του ΚΜΟ των 200 ημερών. Στο διάγραμμα της μετοχής σχηματίζεται η καμπύλη του ΚΜΟ200 και η καμπύλη της τιμής της μετοχής. Αν η καμπύλη της μετοχής διασπάσει ανοδικά τον ΚΜΟ200, αυτό θεωρείται σημαντική ένδειξη ότι η μετοχή μπαίνει σε ανοδικό κανάλι. Αν συμβεί το αντίθετο, αν δηλαδή η καμπύλη της μετοχής διασπάσει καθοδικά τον ΚΜΟ200, αυτό είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι η μετοχή εισέρχεται σε καθοδικό κανάλι. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν, αν αντί μια μετοχή έχουμε τον Γενικό Δείκτη του χρηματιστηρίου, άλλους δείκτες, όπως είναι ο 20άρης (ο δείκτης των 20 εταιρειών μεγάλης κεφαλαιοποίησης) ή ο 40άρης (ή midcap40, μεσαία κεφαλαιοποίηση), ή ο 80άρης (εταιρείες μικρής κεφαλαιοποίησης) Τα παραπάνω παραδείγματα είναι δείκτες του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Παρόμοιοι ή παραπλήσιοι δείκτες υπάρχουν σε όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου. Το κάθε χρηματιστήριο έχει τους δικούς του δείκτες και ανάλογα με την κεφαλαιοποίηση των εταιρειών που είναι εισηγμένες σε αυτό καταρτίζει τους δείκτες του, στους οποίους η κάθε εισηγμένη εταιρεία συμμετέχει με ποσοστό ανάλογο της κεφαλαιοποίησης της. Ο κινητός μέσος είναι ένα σημαντικό εργαλείο της τεχνικής ανάλυσης. Ο ΚΜΟ200 είναι ο πιο σημαντικός κινητός μέσος και αν αφορά τον Γενικό Δείκτη του Χρηματιστηρίου, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να μας δείξει την γενική τάση της αγοράς. Θεωρείται δε ότι απεικονίζει ακόμα και τη γενική ψυχολογία της αγοράς σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Capital.gr:Τεχνική Ανάλυση Stocklearning.gr:Κινητός μέσος in.gr:Κινητός Μέσος Όρος
Μαργκερίτ Ανιέλ

Η Μαργκερίτ Ανιέλ (Marguerite Agniel) ήταν ηθοποιός και χορεύτρια του Μπρόντγουεϊ, και στη συνέχεια γκουρού υγείας και ομορφιάς στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι γνωστή για το βιβλίο της το 1931 The Art of the Body: Rhythmic Exercise for Health and Beauty, ένα από τα πρώτα που συνδυάζει γιόγκα και γυμνισμό.

 Η Marguerite, γεννημένη στις 21 Ιανουαρίου 1891, ήταν ένα από τα έξι παιδιά του George Agniel, ενός αγρότη της Ιντιάνα και της Ada Lescher Flowers. Ο πατέρας της πέθανε το 1893, αφήνοντας τη μητέρα της να μεγαλώσει όλα τα παιδιά. Η οικογένεια ου πατέρα ήταν γαλλο-εβραϊκή και της μητέρας Αγγλική. Παντρεύτηκε στη Νέα Υόρκη στις 21 Μαρτίου 1917.Έπαιξε σε παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ, συμπεριλαμβανομένων των The Amber Empress με μουσική του Zoel Parenteau το 1916 και του Pin Wheel του Ρέιμοντ Χίτσκοκ το 1922. Εμφανίστηκε στο τεύχος της 15ης Νοεμβρίου 1926 του Vogue, επιδεικνύοντας ασκήσεις διάτασης επί δαπέδου, με στάσεις που μοιάζουν με τις ασάναςSalabhasana, Supta Virasana, Sarvangasana και Halasana. Έγραψε για το περιοδικό Physical Culture το 1927 και το 1928. Έγραψε επίσης ένα άρθρο με τίτλο «Το διανοητικό στοιχείο στη φυσική μας ευεξία» για το The Nudist, ένα αμερικανικό περιοδικό, το 1938. Στο άρθρο υπήρχαν απεικονίσεις γυμνών γυναικών που ασκούσαν γιόγκα, συνοδευόμενες από ένα κείμενο με τόνιζε τη σημασία της αναπνοής. Η κοινωνική ιστορικός Σάρα Σχρανκ σχολίασε τη σημαντικότητα του συνδυασμού γυμνισμού και γιόγκα σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης της γιόγκα στην Αμερική, καθώς και οι δύο ήταν ασκήσεις για υγιεινή διαβίωση, καθώς και ήταν αισθησιακές χωρίς να είναι σαφώς ερωτικές». Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marguerite Agniel στο Wikimedia Commons
Κάρολος Στέφανος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Κάρολος Στέφανος (γερμ. Karl Stephan, 5 Σεπτεμβρίου 1860 - 7 Απριλίου 1933) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και υποψήφιος για τον Πολωνικό θρόνο. Έγινε αρχιναύαρχος της Αυστρίας.

 Ο Κάρολος Στέφανος Ευγένιος Βίκτωρ Φήλιξ Μαρία γεννήθηκε στο Κάστρο Γκρος Ζέελοβιτς (νυν Ζιντλοχόβιτσε) της Τσεχίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας και της Ελισάβετ Φραγκίσκης των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ιωσήφ, Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας. Από τις αδελφές του, η Μαρία Θηρεσία ήταν σύζυγος του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας και η Μαρία Χριστίνα ήταν σύζυγος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας. Νυμφεύτηκε το 1886 τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου Σαλβαδόρ της Τοσκάνης, και είχε τέκνα: Ελεονώρα (1886 - 1974), παντρεύτηκε μοργανατικά τον Αλφόνς φον Κλος. Ρενάτα (1888 - 1935), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ιερόνιμ Μίκολαϊ Ραντζιβίου από την Πολωνία. Ο γιος τους: Ντόμινικ Ράινερ, νυμφεύτηκε την Ευγενία της Ελλάδας, κόρη του Γεωργίου, Ύπατου Αρμοστή της Κρήτης. Κάρολος Αλβέρτος (1888 - 1951), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Ματθίλδη (1891 - 1966), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ολγκίερτ Τσαρτορύσκι. Λέων Κάρολος (1893 - 1939), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Γουλιέλμος (1895 - 1948), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Ryan, Nellie. My Years at the Austrian Court. London: J. Lane, 1915. The memoirs of an English governess in Charles Stephen's household. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archduke Karl Stephan of Austria στο Wikimedia Commons Admiral Erzherzog Karl Stefan von Österreich-Teschen at www.geocities.com
Βιβλιοθήκη του Πανταίνου

Η Βιβλιοθήκη του Πανταίνου ήταν κτίριο της Αρχαίας Αθήνας. Βρισκόταν στη νοτιοανατολική άκρη της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, νότια της Στοάς του Αττάλου, αριστερά της οδού Παναθηναίων. Την έκτισε ο Αθηναίος φιλόσοφος Τίτος Φλάβιος Πάνταινος ανάμεσα στο 98 και 102 μ.Χ., την εποχή του Ρωμαϊου Αυτοκράτορα Τραϊανού. Το κτίριο της βιβλιοθήκης αφιερώθηκε στην Αθηνά Αρχηγέτιδα, τον ίδιο τον Τραϊανό αλλά και τον λαό της Αθήνας, σύμφωνα με επιγραφή που υπήρχε στο ανώφλι της κύριας εισόδου και διατηρήθηκε ενσωματωμένο στο υστερορωμαϊκό τείχος.Το κτίριο σώζεται ακόμη και σήμερα αλλά σε αποσπασματική κατάσταση. Είναι εν μέρει καλυμμένο από το υστερορωμαϊκό τείχος της Αγοράς και κυρίως από έναν μεγάλο πύργο. Αποτελεί ένα από τα κτίρια, στα οποία ανθούσε η μελέτη της φιλοσοφίας και η λατρεία των Μουσών. Καταστράφηκε το 267 μ.Χ. κατά την επιδρομή των Ερούλων και κατά τον 5ο αιώνα ενσωματώθηκε σε ένα μεγάλο περίστυλο οικοδόμημα.

 Το κτίριο είχε ασυνήθιστη κάτοψη και δομή, και δεν έχει καμία ομοιότητα με άλλες γνωστές ρωμαϊκές βιβλιοθήκες. Ο λόγος για την ασυνήθιστη κάτοψη ήταν το ακανόνιστο επίπεδο της περιοχής. Ο πυρήνας του κτιρίου αποτελείται από δύο χώρους. Μια μεγάλη υπαίθρια αυλή διαστάσεων 20 x 13,5 μ., με το δάπεδο να είναι στρωμένο με μικρές ακανόνιστες ψηφίδες μαρμάρου βυθισμένες σε κονίαμα. Ο άλλος χώρος ήταν ένα μεγάλο τετράγωνο δωμάτιο, που είχε άνοιγμα προς τα ανατολικά και του οποίου το δάπεδο ήταν στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες. Σε μεταγενέστερη φάση προστέθηκε περιστύλιο στην αυλή, το κεντρικό μέρος του οποίου επίσης ήταν στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες. Η είσοδος του κτηρίου εντοπίστηκε στο χώρο ακριβώς κάτω από το σημείο εύρεσης του ενεπίγραφου ανωφλιού. Δε σώζονται στοιχεία των εσωτερικών στηριγμάτων για την τοποθέτηση ραφιών όπου θα αποθηκεύονταν τα βιβλία. Οι τοίχοι ήταν εσωτερικά επενδεδυμένοι με μαρμάρινες πλάκες, όπως και το δάπεδο.Το επιστύλιο που βρισκόταν στη βόρεια και τη δυτική πρόσοψη ράβδωτους ιωνικούς κίονες από γαλάζιο μάρμαρο. Η τοιχοποιία δεν ήταν ιδιαίτερα προσεγμένη. Η ανασκαφή του κτίσματος ξεκίνησε το 1933 με τα πρώτα αποτελέσματα να εμφανίζονται δύο χρόνια αργότερα, το 1935. Το ανατολικό τμήμα του κτιρίου της βιβλιοθήκης έγινε το 1970. Υπάρχουν 2 επιγραφές που αναφέρονται η μία στην ίδρυση της βιβλιοθήκης από τον Τ. Φλάβιο Πάνταινο και η άλλη στη λειτουργία της. Πλάκα λευκού μαρμάρου - Βρέθηκε στην αρχαία Αγορά των Αθηνών. Η επιγραφή θυμίζει τους κανονισμούς των σημερινών βιβλιοθηκών. Φυλάσσεται στο Μουσείο της Στοάς του Αττάλου. Σημείωση: στην επιγραφή Β(υ)βλίον είναι χαραγμένο με "υ" και όχι με "ι" βιβλίον. Αρχικά βύβλος σημαίνει αιγυπτιακός πάπυρος - ένα όνομα που παραπέμπει στην ομώνυμη φοινικική πόλη (του σημερινού Λιβάνου) που παρήγαγε το φυτό. Ν. Περφέτος. Αρχαία Αγορά και Ακρόπολις των Αθηνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2011. «Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού - Αρχαία Αγορά της Αθήνας | Βιβλιοθήκη Πάνταινου». project.athens-agora.gr. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. 2006. «Ρωμαϊκή Αθήνα», αναπαραστάσεις των οικοδομημάτων στον ιστότοπο AncientAthens3D.com
Ραούλ Μπαένα

Ο Χοσέ Ραούλ Μπαένα Ουρδιάλες (José Raúl Baena Urdiales, γενν. 2 Μαρτίου 1989) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για τον Ατρόμητο.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων της Μάλαγα και αργότερα πέρασε από τη Λα Μασία της Μπαρτσελόνα. Στη συνέχεια, το 2007, μεταπήδησε στην επίσης καταλανική Εσπανιόλ, σε ηλικία 18 ετών. Έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 4 Οκτωβρίου 2009, σε ένα αγώνα για τη Πριμέρα Ντιβισιόν εναντίον της Βιγιαρεάλ, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο στην ισοπαλία με 0-0.Η Μπαένα έγινε γρήγορα αναπόσπαστο κομμάτι της πρώτης ομάδας και εναλλάσσοταν μεταξύ βασικού και αναπληρωματικού την πρώτη του σεζόν. Στις 12 Δεκεμβρίου 2009, η παράβαση πέναλτι που υπέπεσε στον Τσάβι της Μπαρτσελόνα, απέφερε το μοναδικό γκολ στην ήττα της ομάδας του στο τοπικό ντέρμπι.Ο Μπαένα χρησιμοποιήθηκε τακτικά από τον προπονητή Μαουρίσιο Ποτσετίνο στις σεζόν που ακολούθησαν, συχνά με ταίρι του στην μεσαία γραμμή έναν άλλο παίκτη προερχόμενο από τις ακαδημίες, τον Χάβι Μάρκεθ. Στις 21 Ιανουαρίου 2012, σημείωσε το πρώτο του γκολ στην κορυφαία κατηγορία, ανοίγοντας το σκορ σε μία νίκη με 3-0 επί της Γρανάδα. Στις 26 Ιουνίου 2013, ο Μπαένα υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Τη σεζόν 2014-15 σκόραρε δύο φορές σε 28 αγώνες, για να βοηθήσει την ομάδα του να τερματίσει 11η στο πρωτάθλημα και μετά την ολοκλήρωση του συμφώνησε σε διετή επέκταση του συμβολαίου του. Ο Μπαένα εντάχθηκε στη Γρανάδα της Σεγούντα Ντιβισιόν το καλοκαίρι του 2017, συμφωνώντας σε τριετές συμβόλαιο. Κατά τη διάρκεια της μοναδικής του σεζόν στην ομάδα, ενήργησε ως αρχηγός της. Μέλμπουρν Βίκτορι (δανεισμός) Το Σεπτέμβριο του 2018, μετακινήθηκε με μονοετή δανεισμό στη Μέλμπουρν Βίκτορι. Σημείωσε το μοναδικό του γκολ στην Α-League την 1η Δεκεμβρίου, σε μία εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς και αποχώρησε τον επόμενο Μάιο. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2019, ο Μπαένα υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον Ατρόμητο. Ο Μπαένα κέρδισε τη μοναδική συμμετοχή του για την Εθνική Ισπανίας U21 στις 28 Μαρτίου 2011, σε μία φιλική ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Λευκορωσίας U21 που πραγματοποιήθηκε στο Αλκαλά ντε Ενάρες. Προφίλ Ραούλ Μπαένα στο BDFutbol Προφίλ του Ραούλ Μπαένα στο Futbolme (Ισπανικά) (Αγγλικά) Προφίλ Ραούλ Μπαένα στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Παράβαση

Στην αρχαία κωμωδία, η παράβαση (αρχαία ελληνικά: παράβασις) είναι σημείο του θεατρικού έργου όταν όλοι οι ηθοποιοί φεύγουν από τη σκηνή και ο χορός απευθύνεται απευθείας στο κοινό. Ο χορός εγκαταλείπει εν μέρει ή εντελώς τον δραματικό της ρόλο, για να προχωρήσει σε «παράβαση» και να μιλήσει στο κοινό για ένα θέμα εντελώς άσχετο με το θέμα του έργου.

 Η παράβαση αποτελείται συνήθως από τρία χορικά (χ) που εναλλάσσονται με τρεις αφηγήσεις (Α) με τη σειρά χ-Α-χ-Α-χ-Α. Η πρώτη αφήγηση, η πρώτη παράβαση - γενικά σε ανάπαιστο - συχνά τελειώνει με ένα απόσπασμα που πρέπει να αποδοθεί πολύ γρήγορα (θεωρητικά σε μια αναπνοή - που ονομάζεται πνῖγος). Στην πλήρη της μορφή έχει ακόμη ένα μέρος, την προτροπή του χορού προς τον ίδιο του τον εαυτό, τον κατακελευσμό (1) να αρχίσει τους αναπαίστους. Συνεχίζει με την κυρίως παράβαση (2) (ανάπαιστοι) , ο πνίγος (3) (που εκφέρεται απνευστί), η ωδή (4), το επίρρημα (5), η αντωδή (6) και τέλος το αντεπίρρημα (7). Στην «παράβαση» των Ιππέων, ο Αριστοφάνης κάνει πλήρη ανασκόπηση της αρχαίας αθηναϊκής κωμικής σκηνής, ενισχύοντας και τον δικό του ρόλο: «εάν ένας από τους παλιούς κωμικούς ποιητές είχε προσπαθήσει να μας αναγκάσει εμάς (το χορό - τους Ιππείς) να απευθυνθούμε στο κοινό στην παράσταση δεν θα το κατάφερνε τόσο εύκολα. Αλλά αυτή τη φορά ο ποιητής αξίζει. . " . Αντίστοιχα στις Σφήκες του ίδιου συγγραφέα, η πρώτη παράβαση αφορά την καριέρα του Αριστοφάνη ως θεατρικού συγγραφέα μέχρι σήμερα. ενώ η δεύτερη παράβαση είναι μικρότερη και περιέχει μια σειρά από αστεία για τοπικούς χαρακτήρες που θα ήταν πολύ γνωστοί στο αρχαίο αθηναϊκό κοινό (π.χ. ο πολιτικός Κλέων ) Ο χορός στην παράσταση μερικές φορές χρησιμοποιεί τη δική του φωνή, μερικές φορές τη φωνή του συγγραφέα του έργου, για να απευθυνθεί στο κοινό. Το κατά πόσο το τελευταίο πρέπει να θεωρηθεί «αυθεντικό» είναι θέμα συζήτησης. Η παλαιότερη άποψη ήταν ότι ο Αριστοφάνης μιλάει απευθείας στους συμπολίτες του Αθηναίους στην παράσταση και ως αποτέλεσμα, όπως το έθεσε ο Northrop Frye, «οι απόψεις του για κάθε θέμα γράφονται σε όλα τα έργα του». Μια μεταμοντέρνα ερμηνεία θα έβλεπε την αυθεντική φωνή ως μεταθεατρική, προσφέροντας μια παρωδία ρητορικών συζητητικών σημείων, αντί για άμεση κριτική. Η παράβαση είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της Παλαιάς Κωμωδίας και η παρακμή της μπορεί να καταγραφεί στα έργα του Αριστοφάνη. Η δεύτερη παράβαση εγκαταλείπεται σταδιακά, ο χορός παύει να μιλάει εκτός θέματος στην ίδια την παράβαση και τελικά και αυτή η ίδια η παράβαση εγκαταλείπεται εντελώς. Αν και η μείωση του ρόλου της χορωδίας συνδέεται παραδοσιακά με τις οικονομικές πιέσεις του πολέμου, πιο πρόσφατα ο Stephen Halliwell προτίμησε να δει την παράβαση ως μέρος της θεατρικής εξέλιξης.
479 Καπρέρα

Η Καπρέρα (Caprera) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,6. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Καπρέρας εκτιμάται σε 73,0 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 407 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,048 (από δεδομένα του IRAS). Η Καπρέρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 19 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λόρεν Γκράχαμ

Η Λόρεν Γκράχαμ (αγγλικά:Lauren Helen Graham, 16 Μαρτίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή για το ρόλο της Λορελάι Γκίλμορ στην σειρά Οικογένεια Γκίλμορ.

 Γεννήθηκε στην Χονολουλού, Χαβάη στις Η.Π.Α.. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν μόλις πέντε χρόνων. Η μητέρα της, Donna Grant, μετακόμισε στο Λονδίνο και έγινε μέλος σε ένα μουσικό γκρουπ. Η Λόρεν και ο πατέρας της, Lawrence, πήγαν στην Ουάσιγκτον. Ενώ μεγάλωνε έκανε πολλά ταξίδια με τον πατέρα της. Η Λόρεν ανακάλυψε την αγάπη της για την υποκριτική στο δημοτικό σχολείο. Η Γκράχαμ πήγαινε στο γυμνάσιο Langley. Άρχισε να παίζει στο τοπικό θέατρο και σε όποια παράσταση μπορούσε να βρει. Αποφοίτησε από το κολέγιο Barnard το 1990 με πτυχίο Μπάτσελορ στα Αγγλικά. Μετά μετακόμισε στο Τέξας, όπου αποφοίτησε με Μάστερ στην ηθοποιία από το πανεπιστήμιο Southern Methodist το 1992. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, η Λόρεν επέστρεψε στην Νέα Υόρκη και δούλεψε ως σερβιτόρα και ηθοποιός. Το 1995, πήγε στο Χόλυγουντ. Εκτός από πολλές έκτακτες εμφανίσεις και συμπρωταγωνιστικούς ρόλους σε σειρές στην τηλεόραση είχε πρωταγωνιστήσει σε τρεις αποτυχημένες κωμικές τηλεοπτικές σειρές πριν πρωταγωνιστήσει στην σειρά Οικογένεια Γκίλμορ, για την οποία είναι περισσότερο γνωστή. Ζει στο Δυτικό Χόλυγουντ, πόλη στην Καλιφόρνια, στις Η.Π.Α.. Caroline in the City (1995- 1996)… Shelly Good Company (1996)…Liz Gibson Townies (1996)…Denise Garibaldi Callahan Nightwatch (1997)…Marie Νόμος και τάξη (Law and Order) (1997)…Lisa Lundquist NewsRadio (1997)…Andrea Confessions of a Sexist Pig (1998)…Tracy Κάτι αληθινό (One True Thing) (1998)…Jules Konrad Bloom (1998)…Molly Davenport Dill Scallion (1999)…Kristie Sue M.Y.O.B. (2000)…Opal Marie Brown Οικογένεια Γκίλμορ (Gilmore Girls) (2000- σήμερα)…Lorelai Gilmore Γλυκός Νοέμβρης (Sweet November) (2001)…Angelica Chasing Destiny (2001)…Jessy James Ο Αϊ Βασίλης Είναι... Λέρα (Bad Santa) (2003)…Sue Το Ζευγάρωμα (Seeing other people) (2004)…Claire The Life Coach (2005)…Dr. Sue Pegasus Lucky 13 (2005)…Angela The Moguls (2005)… Peggy Κωδικός: Πιπίλα (The Pacifier) (2005)…Principal Claire Fletcher Gnome (2005)… Amanda Because I Said So (2007)… Maggie Evan Almighty (2007)…σύζυγος του Evan Η Γκράχαμ στην IMDb
Σάλεμς Λοτ

Το Salem's Lot είναι μυθιστόρημα του 1975, γραμμένο από τον συγγραφέα Στίβεν Κινγκ. Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα, μετά την "Κάρι", που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος Doubleday. Ο Κινγκ αρχικά είχε επιλέξει τον τίτλο Second Coming (ελληνικά: Δεύτερη Παρουσία), τον οποίο διαδέχτηκε ο τίτλος Jerusalem's Lot, όμως ο η Doubleday τον μίκρυνε, καθώς τον θεώρησε υπερβολικά θρησκευτικό. Ο Στίβεν Κινγκ, εμπνευσμένος από τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, συνέγραψε το μυθιστόρημα γύρω από την ιδέα του ποιος θα ήταν ο σκοπός του διάσημου κόμη αν επέστρεφε στον εικοστό αιώνα, σε μια μικρή πόλη στην εξοχή.

 Ο επιτυχημένος συγγραφέας τρόμου Μπεν Μίαρς επιστρέφει στη γενέτειρά του, την μικρή επαρχιακή πόλη Σάλεμς Λοτ στο Μέιν, με σκοπό να πάρει έμπνευση για ένα νέο βιβλίο. Πηγή έμπνευσης του ήταν το αίτιο διαφόρων εφιαλτών του Μίαρς στην παιδική του ηλικία, το εγκαταλελειμμένο μέγαρο του γκάνγκστερ Χιούμπερτ Μάρστεν. Όμως, ένας μυστηριώδης ξένος μαζί με τον βοηθό του -ο Κερτ Μπάρλοου και ο Ρίτσαρντ Στράκερ- αγοράζουν το διαβόητο σπίτι ενώ παράλληλα ανοίγουν στην πόλη ένα κατάστημα αντικών. Όμως, ένας ένας οι κάτοικοι του Σάλεμς Λοτ πεθαίνουν αλλά οι τάφοι τους βρίσκονται άδειοι. Ο Μίαρς αντιλαμβάνεται πως ο Μπάρλοου είναι στην πραγματικότητα βρικόλακας και έχει απώτερο σκοπό να μετατρέψει την πόλη σε αποικία βρικολάκων. Ο Μίαρς ενώνει τις δυνάμεις του με τον φίλο του και καθηγητή γυμνασίου Ματ Μπερκ, τη σύντροφό του Σούζαν Νόρτον, τον γιατρό Τζέιμς Κόντι και τον νεαρό Μαρκ Πετρί για να αφανίσουν τον βρικόλακα και να σώσουν την πόλη. Πληροφορίες για την ελληνική έκδοση του βιβλίου από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη Πληροφορίες βιβλίου στο StephenKing.com
Škoda Octavia (1959)

Το κλασικό Škoda Octavia ήταν μικρομεσαίο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε και διατέθηκε στην αγορά από την τότε τσεχοσλοβακική και σήμερα τσεχική εταιρεία Škoda Auto, μεταξύ του 1959 και του 1971. Το Octavia αντικατέστησε ταυτόχρονα τα μοντέλα 440 και 445. Τον τίτλο Octavia, που σημαίνει «όγδοη», τον πήρε επειδή επρόκειτο για το όγδοο μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκεύασε η τότε υπό κρατικό πλέον έλεγχο Škoda Auto. Σε όλες τις εκδόσεις του, παρήχθη σε συνολικά 365.379 αντίτυπα. Ειδικότερα το 2-πορτο σεντάν εισήχθη τον Ιανουάριο του 1959 και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 1964, ενώ το ίδιο έτος το Octavia αντικαταστάθηκε από το Škoda 1000 MB. Αντιθέτως, η εκδοχή Octavia station wagon εισήχθη το 1961 και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 1971.

 Το μοντέλο κυκλοφόρησε σε πέντε εκδόσεις, Octavia, Octavia Super, Octavia TS, Octavia TS 1200 και Octavia Combi (station wagon), οι οποίες είχαν τους παρακάτω κινητήρες, τεχνικά χαρακτηριστικά και επιδόσεις: Το Škoda Octavia του 1959 κυκλοφόρησε μαζί με το Felicia (που ήταν η καμπριολέ έκδοσή του) και τελικώς αντικαταστάθηκε από ένα εντελώς διαφορετικό αυτοκίνητο με κινητήρα και κίνηση πίσω, το Škoda 1000 MB του 1964 - 1969. Μέσα στο 1996, το όνομα Octavia επιλέχθηκε εκ νέου σε αυτοκίνητο της Škoda Auto, στο μεσαίο Škoda Octavia, που σήμερα βρίσκεται στην τέταρτη γενιά του. Michael Sedgwick and Mark Gillies, A-Z of Cars 1945 – 1970. Bernard Vermeylen, Voitures des pays de l'Est, Boulogne-Billancourt, ETAI, 2008, 239 p. (ISBN 9782726888087, OCLC 470767381). Škoda Auto Škoda website. [1] Classic Car Króžek Brno.
Ναζικεντά Καντινεφέντι

Η Ναζικεντά Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نازك ادا قادین) (Τούρκικα: Nazikeda Kadınefendi, 1848 - 11 Απριλίου 1895) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Baş Nazikeda Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ναζικεντά Καντινεφέντι γεννήθηκε το 1848 στην Αμπχαζία, και ήταν κόρη του Πρίγκιπα Αρζακάν Μπέη Τσανμπά και της συζύγου του Πριγκίπισσας Εσμά Κλιτς. Ήταν ψηλή, είχε μακριά ίσια μαύρα μαλλιά, καστανά μάτια και μια ασύγκριτη ομορφιά. Σε νεαρή ηλικία, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στην Αυλή της Τζεμιλέ Σουλτάν. Όπως και όλα τα νέα κορίτσια που ερχόντουσαν, μετονομάστηκε και έλαβε την πρώτη της εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού της πριγκίπισσας. Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής της στο παλάτι έμαθε να παίζει πιάνο και να ζωγραφίζει. Η Ναζικεντά μεγάλωσε ως μια νεαρή κοπέλα και όταν μπήκε στα δεκαπέντε την πρόσεξε ο Αμπντούλ Χαμίτ, ο οποίος ήταν ακόμα ηγεμόνας, στο σπίτι της αδελφής του Τζεμιλέ Σουλτάν και ζήτησε το χέρι της. Στην πραγματικότητα, και η Τζεμιλέ, παρατήρησε ότι η νεαρή κοπέλα είχε γοητέυσει τον αδελφό της, και την έδωσε αμέσως σε γάμο. Το 1863 η Ναζικεντά παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Όταν ο Αμπντούλ Χαμίτ ανέβηκε στο θρόνο, πήρε τη θέση της Μπας-Καντινεφέντι και της Επικεφαλής Αυτοκρατορικής Συζύγου. Ήταν αντάξια της θέσης αυτής τόσο σε σχέση με το υψηλό πνεύμα της όσο και λόγω της ομορφιάς της. Ωστόσο, η ευτυχία της Ναζικεντά διαταράχθηκε από ένα τρομερό ατύχημα. Ένα βράδυ, ενώ έπαιζε το πιάνο, η κόρη της Ουλβιγιέ Σουλτάν, παρέμεινε μόνη στην δωματιο της. Οι καλφάδες έτρωγαν και έπαιζαν σε αγώνες. Η Ουλβιγιέ παίζοντας με τον αναπτήρα της μητέρας της, έβαλε φωτιά στο φόρεμά της. Όταν έφτασε η μητέρα της και παρά τις προσπάθειές της, έκαψε άσχημα τα χέρια της και ακόμη και το στήθος της. Ήταν αδύνατο να της βγάλει το φλεγόμενο φόρεμα. Πήρε το παιδί της στην αγκαλιά της, και έτρεξε φωνάζοντας για βοήθεια. Αλλά όταν έφτασαν οι καλφάδες για βοήθεια ήταν ήδη πολύ αργά. Η μικρή πριγκίπισσα πέθανε. Ο Αμπντούλ Χαμίτ έπεσε σε κατάθλιψη από τον θάνατο του πρώτου του παιδιού. Η Ναζικεντά Καντινεφέντι πέθανε στις 11 Απριλίου 1895 στο Παλάτι Γιλντίζ σε ηλικία 47 ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Arado Ar 77

Το Arado Ar 77 ήταν γερμανικό δικινητήριο χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο της δεκαετίας του 1930. Επρόκειτο για αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης το οποίο δεν εντάχθηκε όμως σε παραγωγή διότι η Luftwaffe εντόπισε αρκετά ζητήματα και εν τέλει επέλεξε το ανταγωνιστικό Focke-Wulf Fw 58. Κατά συνέπεια κατασκευάστηκαν μόλις δύο πρωτότυπα.

 Το Ar 77 προωθούνταν από δύο αερόψυκτους κινητήρες Argus As 10C μέγιστης ισχύος 236,7 hp έκαστος. Flugzeug-Typenbuch 1944 Διέθετε παχιές ξύλινες πτέρυγες που ήταν επικαλυμμένες με κόντρα πλακέ στις κάτω επιφάνειες και ύφασμα στις άνω. Η άτρακτος, όπως και οι επιφάνειες του ουραίου, ήταν κατασκευασμένη από συγκολλημένους ατσάλινους σωλήνες και είχε υφασμάτινη επικάλυψη. Διέθετε σταθερό σύστημα προσγείωσης. Το πλήρωμα ήταν τετραμελές και αποτελούνταν από τον πιλότο, τον πλοηγό ή τον εκπαιδευτή καθώς και δύο εκπαιδευόμενους. Πηγή: Ar 77a Το αρχικό πρωτότυπο.Ar 77b Το δεύτερο πρωτότυπο, στο οποίο ενσωματώνονταν περισσότερα τμήματα ξύλινης κατασκευής.Ar 77A Προτεινόμενη έκδοση παραγωγής, βασισμένη στο Ar 77aAr 77B Προτεινόμενη έκδοση, βασισμένη στο Ar 77b, με ουραίες επιφάνειες που δεν ήταν αεροδυναμικά ισορροπημένες. Michael J. H. Taylor, Jane's Encyclopedia of Aviation. Studio Editions, London (1989) Nowarra, Heinz J. (1993). Die Deutsche Luftrüstung 1933-1945 : Band 1 Flugzeugtypen AEG - Dornier (1η έκδοση). Germany: Bernard & Graefe Verlag. ISBN 978-3-7637-5465-6. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Arado Ar 77 στο Wikimedia Commons
Σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ

Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι (λευκορωσικά: Мінск-Пасажырскі, ρωσικά: Минск-Пассажирский) είναι ο κύριος επιβατικός σιδηροδρομικός σταθμός στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Βρίσκεται στο κέντρο του Μινσκ. Μερικές φορές ονομάζεται Μινσκ Πλοστσάντ Λένινα λόγω του σταθμού του μετρό που εξυπηρετεί το τερματικό σταθμό, ή απλώς Μινσκ.

 Ο σταθμός χτίστηκε το 1873 ως Βιλένσκι βακζάλ (σταθμός του Βίλνιους, λευκορωσικά: Віленскі вакзал, ρωσικά: Виленский вокзал). Το αρχικό ξύλινο κτίριο κατεδαφίστηκε το 1890 και ξαναχτίστηκε πέτρινο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ καταστράφηκε εντελώς. Ανακατασκευάστηκε το 1945-1946 και λειτούργησε έως το 1991. Το νέο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Μινσκ-Πασαζίρσκι χτίστηκε από το 1991 έως το 2002. Η κατασκευή του καθυστέρησε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ωστόσο, τώρα το Μινσκ διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και ενημερωμένους σιδηροδρομικούς σταθμούς στην ΚΑΚ. Υπάρχουν σχέδια να μετακινηθούν όλες οι προαστιακές σιδηροδρομικές μεταφορές από το Μινσκ-Πασαζίρσκι σε μικρότερους σταθμούς, τους Μινσκ-Ουσχόντνι (Ανατολή), τον Μινσκ-Παουντνιόβι (Νότος) και Μινσκ-Παουνότσνι (Βόρεια) μέχρι το 2020. Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι είναι το κέντρο των εθνικών επιβατικών μεταφορών. Εξυπηρετείται επίσης από πολλά διεθνή τρένα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως προς ρωσικούς και ουκρανικούς προορισμούς. Μερικές από τις διεθνείς συνδέσεις που περνάνε από το Μινσκ είναι η Βιέννη-Μόσχα, ο σιδηρόδρομος EuroCity Άμστερνταμ-Μόσχα, η σύνδεση Σόφια-Μινσκ, η ταχεία σύνδεση Μινσκ-Ιρκούτσκ, η ταχεία Ρίγας-Οδησσού και η ταχεία Βερολίνου-Νοβοσιμπίρσκ. Επίσης υπάρχουν διαδρομές προς την Ουφά, την Αστάνα (στο Καζακστάν), το Αντλέρ και άλλους προορισμούς της Ρωσίας. Είναι το κέντρο, με το γειτονικό σταθμό Μινσκ Ινστιτούτ Κουλτούρι, ενός προαστιακού σιδηροδρόμου που συνδέει την πρωτεύουσα με πολλές πόλεις και τα προάστιά της στην επαρχία και την περιφέρεια Μινσκ. Ο σταθμός εξυπηρετείται από το μετρό του Μινσκ στον σταθμό Πλοστσάντ Λένινα (πλατεία Λένιν), τμήμα της γραμμής Μοσκόφσκαγια. Ο σταθμός εξυπηρετείται επίσης από το τραμ και το τρόλεϊ. Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Λευκορωσία Λευκορωσικοί Σιδηρόδρομοι Σιδηροδρομικός Σταθμός Φανιπόλ, μέρος του προαστιακού σιδηροδρόμου Minsk railroad terminal - Pictures Pictures of a building from within Fototour: Minsk Railway station at night
Ανέστης Κωνσταντινίδης

Ο Ανέστης Κωνσταντινίδης (1846-1901) ήταν διαπρεπής Έλληνας εκδότης του 19ου αι., με καταγωγή από την Κύπρο. Θεωρείται ως ο αναμορφωτής κι εκσυγχρονιστής του χώρου των εκδόσεων και της τυπογραφίας στην Ελλάδα, Η δραστηριότητά του έχει καταγραφεί ως «σταθμός δια την ιστορίαν του βιβλίου εν Ελλάδι».

 Ο Ανέστης Κωνσταντινίδης γεννήθηκε το 1846 στην Κύπρο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών φιλολογία, με σκοπό να διαδεχθεί τον πατέρα του, ο οποίος ήταν διευθυντής του πρώτου ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου που είχε συσταθεί στην Αθήνα. Ωστόσο, τα επαγγεματικά σχέδιά του άλλαξαν και μετέβη στη Γερμανία, όπου έμαθε την τέχνη της τυπογραφίας. Κατόπιν επέστεψε στην Αθήνα και απασχολήθηκε αρχικά ως μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων ξένων βιβλίων. Ξεκίνησε την επιχειρηματική δραστηριότητά του στο χώρο του βιβλίου με ένα μικρό βιβλιοπωλείο και οίκο με τίτλο «Κοραής» (Καταστήματα «Ο Κοραής» Ανέστη Κωνσταντινίδου), ο οποίος εξέδιδε λαϊκά αναγνώσματα. Το 1884 περιήλθε στην κατοχή του το σημαντικό τυπογραφείο του Ανδρέα Κορομηλά και διηύρυνε σε μεγάλη έκταση την εκδοτική παραγωγή του, εκκινώντας έτσι την ουσιαστική δράση του στο χώρο του ελληνικού βιβλίου. Το Τυπογραφείον των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου (διεθνώς: Imprimerie Anestis Constantinidis) κατέστη το εκδοτικό κέντρο πολλών σημαντικών ονομάτων της ελληνικής σκέψης και επιστήμης της εποχής, όπως οι Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Αντώνιος Γιάνναρης, Γεώργιος Ζηκίδης, Εμμανουήλ Λυκούδης, Σπυρίδων Μηλιαράκης, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Γεώργιος Φιλάρετος κ.άλ. Επίσης, η σειρά «Βιβλία του Λαού» ή «Βιβλιοθήκη του Λαού», συνδυάζοντας την αξιόλογη λογοτεχνία με τη χαμηλή τιμή, έκανε προσιτή την επαφή του αναγνωστικού κοινού με είδη όπως το ξένο μυθιστόρημα και το διήγημα, κυρίως από μεταφράσεις της γαλλικής. Καθώς λεγόταν από τους σύγχρονούς του, ο Κωνσταντινίδης ενδιαφερόταν προσωπικά για την ποιοτική πλευρά της δουλειάς του, βάζοντας συχνά σε δεύτερη μοίρα την οικονομική πτυχή. Αποκορύφωμα της βιβλιοπαραγωγικής δραστηριότητας και προσφοράς του Κωνσταντινίδη, καθώς και έργο ζωής, υπήρξε η υπό την εποπτεία του ελληνική έκδοση -μετάφραση και εμπλουτισμός- του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, με τίτλο Μέγα λεξικόν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε το 1901 και το έργο ολοκληρώθηκε το 1906, μετά το θάνατο του Ανέστη Κωνσταντινίδη. Για εισαγωγή είχε προταχθεί ειδική μελέτη του καθηγητή Γεωργίου Ν. Χατζηδάκι για την ελληνική γλώσσα.Ο Κωνσταντινίδης είχε ασχοληθεί και με τα κοινά των Αθηνών, έχοντας εκλεγεί μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης. Πέθανε στην Αθήνα, στις 11 Ιουνίου 1901. Α. Ζαφειρίου, «Χάρτης της Αιγύπτου και των παρά τον Νείλον χωρών» (εκδότης-λιθογράφος: Ανέστης Κωνσταντινίδης). Ψηφιοποιημένες Συλλογές Ε.Λ.Ι.Α.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-31. Κ.Φ. Σκόκος (1888). «Ανέστη Κωνσταντινίδη, τω τη εαυτού πρωτοβουλία και ενθάρρυνσει συντελούντι τα μάλιστα εις έκδοσιν και βελτίωσιν του Ημερολογίου». Ημερολόγιον Σκόκου 3: σσ. 3-6. [Κ.Φ. Σκόκος ;] (1902). (νεκρολογία). «Ανέστης Κωνσταντινίδης (σκιαγραφία)». Ημερολόγιον Σκόκου 17: σσ. 16-21. http://kosmopolis.lis.upatras.gr/index.php/hmerologio_skokou/article/download/72124/71000. Ανακτήθηκε στις 2018-02-01.
Μυριστική η ευώδης

Η μοσχοκαρυδιά ή Μυριστική η ευώδης (Myristica fragrans), είναι ένα αειθαλές δέντρο ιθαγενές στις νήσους Μολούκες (ή τα Νησιά των Μπαχαρικών) της Ινδονησίας. Είναι σημαντική ως η κύρια πηγή των μπαχαρικών μοσχοκάρυδου και μοσχοκάρυου. Καλλιεργείται ευρέως σε ολόκληρους τους τροπικούς, συμπεριλαμβανομένων των Γκουανγκντόνγκ και Γιουνάν στην Κίνα, στην Ταϊβάν, στην Ινδονησία, στη Μαλαισία, στη Γρενάδα της Καραϊβικής, στην Κεράλα της Ινδίας, στη Σρι Λάνκα και στη Νότια Αμερική.

 Η μοσχοκαρυδιά ή Μυριστική η ευώδης (Myristica fragrans), είναι ένα μικρό αειθαλές δέντρο, συνήθως 5 - 13 μ. (16 - 43 πόδια) ψηλό, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνει και τα 20 μ. (66 πόδια). Τα εναλλάξ τοποθετημένα φύλλα του είναι σκούρο πράσινα, 5 - 15 εκ. (2,0 - 5,9 ίντσες) από 2-7 εκ. (0,8 - 2,8 ίντσες) με μίσχους περίπου 1 εκ. (0,4 ίντσες). Το δέντρο αργεί να καρποφορήσει και πρέπει να περάσουν τουλάχιστον οκτώ χρόνια μετά τη σπορά του. Έχει τη μεγαλύτερη απόδοση σε καρπούς όταν φτάσει την ηλικία των 25 ετών. Τα φύλλα του είναι μεγάλα ωοειδή-λογχοειδή. Το είδος είναι δίοικο, δηλαδή «αρσενικό» ή staminate λουλούδια και «θηλυκό» ή carpellate λουλούδια βαρύνουν σε διαφορετικά φυτά, αν και περιστασιακοί ιδιώτες παράγουν και τα δύο είδη των λουλουδιών. Τα λουλούδια είναι καμπανόσχημα, υποκίτρινα και κάπως κηρώδη και σαρκώδη. Τα staminate άνθη, διατάσσονται σε ομάδες από ένα έως δέκα, το καθένα μήκους 5 - 7 χιλ. (0,2 - 0,3 ίντσες)· τα carpellate λουλούδια είναι σε μικρότερες ομάδες, από ένα έως τρία και κάπως μακρύτερα, μήκους έως 10 χιλ. (0,4 ίντσες).Τα δέντρα carpellate παράγουν ομαλά κίτρινα ωοειδούς σχήματος ή αχλαδόσχημα φρούτα, 6 - 9 εκ. (2,4 - 3,5 ίντσες), με διάμετρο 3,5 - 5 εκ. (1,4 - 2,0 ίντσες). Ο καρπός έχει σαρκώδες περίβλημα και μοιάζει με το βερίκοκο. Όταν ωριμάσει, το περίβλημα σχίζεται σε δύο ίσα μέρη, κατά μήκος μιας κορυφογραμμής η οποία διατρέχει όλο το μήκος του καρπού και απελευθερώνεται ένας μωβ-καφέ γυαλιστερός σπόρος, μήκους 2 - 3 εκ. (0,8 - 1,2 ίντσες) και πλάτους περίπου 2 εκ. (0,8 ίντσες), με ένα κόκκινο ή βυσσινί κάλυμμα (ένα περικάρπιο). Ο σπόρος είναι το μοσχοκάρυδο και το περικάρπιο το οποίο αποτελείται από ένα σαρκώδες ερυθρό περίβλημα, είναι γνωστό με την ονομασία μασίς. Η διωνυμική ονομασία Myristica fragrans (Μυριστική η ευώδης), δόθηκε το 1774, από τον Ολλανδό βοτανολόγο Martinus Houttuyn (Houtt.). Είχε προηγουμένως μεταξύ άλλων, περιγραφεί από τον Georg Eberhard Rumphius. Το συγκεκριμένο επίθετο "fragrans" σημαίνει «αρωματική». Παλαιότερα στο Σύστημα κατά Βέτσταϊν (1935), η οικογένεια των Μυριστικοειδών ανήκε στην τάξη των Πολυκαρπικών (Polycarpicae), η οποία ανήκε στην υφομοταξία των Χωριστοπετάλων (Choripetalae). Γαρίφαλο Γαριφαλόδενδρο Κανέλα Κιννάμωμον το γνήσιον Κιννάμωμον η Κασσία Μοσχοκάρυδο
Ρατνασίρι Γουικρεμαναγιάκε

Ο Ρατνασίρι Γουικρεμαναγιάκε (Hon. Ratnasiri Wickremanayake, 1933-2016) ήταν ο 14ος πρωθυπουργός της Σρι Λάνκα. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία από τις 19 Νοεμβρίου 2005 ως τις 21 Απριλίου 2010.

 Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1933 και ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Νοεμβρίου 2005, έχοντας υπηρετήσει προηγούμενα σε άλλα υπουργεία. Σημειώνεται ότι σε αντίθεση με την Ινδία, στη Σρι Λάνκα το αξίωμα του πρωθυπουργού είναι τυπικό και δεν έχει ουσιαστικές εξουσίες. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τον πρόεδρο. Ο Γουικρεμαναγιάκε ήταν ξανά πρωθυπουργός από τον Αύγουστο του 2000 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2001. Ήταν αντιπρόεδρος του Κόμματος για την Ελευθερία στη Σρι Λάνκα (SLFP). Ως πολιτικός, τήρησε αυστηρή στάση απέναντι στους αυτονομιστές Ταμίλ. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ντισαναγιάκα Μουντιγιανσελάγκε Τζαγιαράτνε, έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2010. Ο Γουικρεμαναγιάκε απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 27 Δεκεμβρίου 2016. Ratnasiri new Prime Minister