IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρχή KISS

Η KISS, ένα αρκτικόλεξο για το «keep it simple, stupid» ή «keep it stupid simple» («κρατήστε το απλό, ηλίθιο» ή «κρατήστε το ηλίθια απλό»), είναι μια αρχή σχεδιασμού που εκφράστηκε στο αμερικανικό ναυτικό το 1960. Η αρχή KISS δηλώνει ότι τα περισσότερα συστήματα λειτουργούν καλύτερα αν διατηρούνται απλά και όχι πολύπλοκα. επομένως, η απλότητα πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο του σχεδιασμού και πρέπει να αποφεύγεται η περιττή πολυπλοκότητα. Η φράση σχετίζεται με τον μηχανικό αεροσκαφών Kelly Johnson. Ο όρος "αρχή KISS" ήταν δημοφιλής μέχρι το 1970. Παραλλαγές για τη φράση περιλαμβάνουν: "Keep it simple, silly" («κρατήστε το απλό, ηλίθιο»), "keep it short and simple" («κρατήστε το σύντομο και απλό»), "keep it simple and straightforward" («κρατήστε το απλό και εύκολο»), "keep it small and simple" («κρατήσει μικρό και απλό»), ή "keep it stupid simple" («κρατήστε το ηλίθια απλό»).

 Το ακρωνύμιο αναφέρεται ότι επινοήθηκε από τον Kelly Johnson, επικεφαλής μηχανικό της Lockheed Skunk Works (δημιουργούς των κατασκοπευτικών αεροπλάνων Lockheed U-2 και SR-71 Blackbird, μεταξύ πολλών άλλων). Ενώ η δημοφιλής χρήση το έχει μεταγράψει για δεκαετίες ως «Κρατήστε το απλό, ηλίθιο», ο Τζόνσον το το μετέγραψε ως «Κρατήστε το απλά ηλίθιο» (χωρίς κόμμα), και αυτή η ανάγνωση χρησιμοποιείται ακόμα από πολλούς συγγραφείς. Η αρχή περιγράφεται καλύτερα με παράδειγμα από την ιστορία του Johnson που ανέθεσε σε μια ομάδα μηχανικών σχεδιασμού ένα αριθμό εργαλείων, με την πρόκληση ότι τα αεροσκάφη που σχεδίαζαν πρέπει να μπορούν να επισκευαστούν από έναν μέσο μηχανικό στο πεδίο υπό συνθήκες μάχης μόνο με αυτά τα εργαλεία. Ως εκ τούτου, η «ηλιθιότητα» αναφέρεται στη σχέση μεταξύ του τρόπου σκέψης των πραγμάτων και της πολυπλοκότητας που είναι διαθέσιμη για την αποκατάστασή τους. Το ακρωνύμιο έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς στον αμερικανικό στρατό, ειδικά στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και στον τομέα της ανάπτυξης λογισμικού. Η αρχή πιθανότατα βρίσκει την προέλευσή της σε παρόμοιες μινιμαλιστικές έννοιες, όπως το ξυράφι του Όκαμ, «η απλότητα είναι η απόλυτη επιτήδευση» του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, η «συντομία είναι η ψυχή της σύνεσης» του Σαίξπηρ, «το λιγότερο είναι περισσότερο» του Μις φαν ντερ Ρόε , «κάνε τα απλά καθήκοντα απλά» του Μπιάρνε Στρούστρουπ, ή «φαίνεται ότι η τελειότητα επιτυγχάνεται όχι όταν δεν υπάρχει τίποτα να προσθέσεις, αλλά όταν δεν υπάρχει τίποτα να αφαιρέσεις» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Κόλιν Τσάπμαν, ο ιδρυτής της Lotus Cars, κάλεσε τους σχεδιαστές του να «απλοποιήσουν και στη συνέχεια να προσθέσουν ελαφρότητα». Οι μηχανές του Heath Robinson και οι μηχανές του Rube Goldberg, σκοπίμως υπερβολικά πολύπλοκες λύσεις σε απλά καθήκοντα ή προβλήματα, είναι χιουμοριστικά παραδείγματα λύσεων «μη-KISS». Μια παραλλαγή — «Όλα πρέπει να γίνονται όσο πιο απλά είναι δυνατόν, αλλά όχι απλούστερα» — αποδίδεται στον Άλμπερτ Αϊνστάιν, αν και αυτό μπορεί να είναι μια παράφραση από τον επιμελητή μιας διάλεξης που έδωσε. Kiss Principle The KISS Principles for ORM Products
Σισμάν του Βιντίν

Ο Σισμάν, βουλγαρ. Шишман (άκμασε από τις δεκαετίες του 1270, 1280 - ως πριν το 1308/1313) ήταν ένας Βούλγαρος ευγενής (βογιάρος), που κυβέρνησε μία ημι-ανεξάρτητη επικράτεια, με βάση το φρούριο του Βιντίν στον Δούναβη, στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αι. Ο Σισμάν, που του απονεμήθηκε ο τίτλος του δεσπότη από τον Γεώργιο Α΄ Τέρτερ "τσάρο" της Βουλγαρίας, ήταν Κουμάνος και μάλλον εγκαταστάθηκε ως κύριος του Βιντίν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1270. Είναι ο γενάρχης του Οίκο του Σισμάν.

 Το 1291 έγινε υποτελής της Χρυσής Ορδής των Τατάρων και το 1292 ήταν υπεύθυνος για μία ανεπιτυχή εκστρατεία εναντίον της γειτονικής Σερβίας. Τότε οι Σέρβοι αντεπιτέθηκαν και κατέλαβαν το Βιντίν, ωστόσο ο Σισμάν -ίσως με επιρροή των Τατάρων- τοποθετήθηκε ακόμη μία φορά ως κυβερνήτης της περιοχής, τώρα ως υποτελής των Σέρβων. Καθώς ο γιος του (και διάδοχος ως δεσπότης του Βιντίν) Μιχαήλ Γ΄ ανήλθε στον θρόνο της Βουλγαρίας το 1323, ο Σισμάν έγινε ο αρχηγέτης της τελευταίας μεσαιωνικής δυναστείας της Βουλγαρίας, αυτής των Σισμανιδών. Νυμφεύτηκε πρώτα μία κόρη της Άννα-Τεοντόρα και μετά μία κόρη του Ντράγκος μεγάλου πρίγκιπα της Σερβίας. Από τους γάμους του είχε τέκνα: Μιχαήλ Γ΄ μετά το 1280-1330, "τσάρος" της Βουλγαρίας. Μπελάουρ απεβ. 1336, δεσπότης του Βιντίν. (από τον πρώτο του γάμο) Κεράτσα Πετρίτσα, παντρεύτηκε τον Σρατσιμίρ δεσπότη του Κραν. Γιος της ήταν ο: Ιβάν Αλεξάνταρ απεβ. 1371, "τσάρος" της Βουλγαρίας. Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5. Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83756-9. Андреев, Йордан; Лазаров, Иван; Павлов, Пламен (1999). Кой кой е в средновековна България [Who is Who in Medieval Bulgaria] (in Bulgarian). Петър Берон. ISBN 978-954-402-047-7.
Βάα-ο-Φονότι

Η Βάα-ο-Φονότι (Σαμόα: Va'a-o-Fonoti) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Ουπόλου των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 38 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.666 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σαμαμέα.

 Η Βάα-ο-Φονότι βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα και του Ουπόλου. Συνορεύει στα νότια, στα ανατολικά και στα δυτικά με την Άτουα. Σαμαμέα Ουαφάτο Φαλεαπούνα Λόνα Τάελεφαγκα Μαασίνα Σαλίμου Μουσουμούσου Διαμερίσματα των Σαμόα
Μαρία του Λουξεμβούργου, βασίλισσα της Γαλλίας

Η Μαρία του Λουξεμβούργου (Γαλ.: Marie de Luxembourg, 1304 - 26 Μαρτίου 1324) βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας, μέλος του Οίκου του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄ του Λουξεμβούργου και της Μαργαρίτας της Βραβάντης, τα αδέλφια της ήταν ο Ιωάννης του Λουξεμβούργου και η Βεατρίκη του Λουξεμβούργου, βασίλισσα της Ουγγαρίας. Όταν ήταν τεσσάρων ετών ο πατέρας της την αρραβώνιασε με τον Λουδοβίκο της Βαυαρίας γιο και διάδοχο του Ροδόλφου Α΄ της Βαυαρίας επειδή ο Ροδόλφος τον είχε υποστηρίξει να γίνει αυτοκράτορας. Ο αρραβώνας έληξε με τον πρόωρο θάνατο του Λουδοβίκου (1311) την ίδια χρονιά πέθανε και η μητέρα της.

 Στις 21 Σεπτεμβρίου 1322 στο Παρίσι ή στο Προβέν η Μαρία παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον νέο βασιλιά Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας ο οποίος χώρισε την κατηγορούμενη για μοιχεία πρώτη σύζυγο του Λευκή της Βουργουνδίας. Ο Κάρολος είχε αποκτήσει από τον πρώτο του γάμο έναν γιο και μια κόρη που πέθαναν σε νηπιακή ηλικία γι'αυτό είχε ανάγκη από έναν διάδοχο ώστε να μην εξαλειφθεί η δυναστεία των Καπετιδών. Στις 15 Μαΐου 1323 η Μαρία στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας στο Σαιν - Σαπέλ από τον Γουλιέλμο του Μελάν, αρχιεπίσκοπο του Σενς. Την ίδια χρονιά έμεινε έγκυος σε μια κόρη αλλά απέβαλλε. Τον Μάρτιο του 1324 η Μαρία έμεινε ξανά έγκυος σε ένα αγόρι, παρά την εγκυμοσύνη της ταξίδευσε με τον σύζυγο της στην Αβινιόν προκειμένου να επισκεφτούν τον πάπα, μια πτώση της είχε σαν αποτέλεσμα να γεννήσει πρόωρα τον γιο Λουδοβίκο που πέθανε την ίδια χρονιά ενώ και η ίδια η Μαρία πέθανε από τις επιπλοκές. Ο σύζυγος της ξαναπαντρεύτηκε σε τρίτο γάμο του την Ιωάννα του Εβρέ αλλά και πάλι δεν κατάφερε να αποκτήσει τον πολυπόθητο διάδοχο, το στέμμα της Γαλλίας πέρασε στον Οίκο του Βαλουά. Jean-Marc Cazilhac: Jeanne d'Evreux, Blanche de Navarre : Deux reines de France, deux douairières durant la Guerre de Cent ans, Editions L'Harmattan, 2010 Christian Bouyer: Dictionnaire des Reines de France, Librairie Académique Perrin, 1992 Λουξεμβούργο Ιστορία των βασιλέων της Γαλλίας
Σπονσιανός

Ο Σπονσιανός, λατιν.: Sponsianus (άκμασε από το 244 και μετά) πιστεύεται ότι ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, ο οποίος προσπάθησε να καταλάβει τον θρόνο κατά τη δεκαετία του 240, πιθανότατα κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Φιλίππου του Άραβα. Η μόνη απόδειξη για την ύπαρξή του είναι ένα χρυσό νόμισμα (aureus) αμφιβόλου ποιότητας.

 Τα μόνα στοιχεία που βρέθηκαν για την ύπαρξή του ήταν από έναν μόνο aureus, που βρέθηκε το 1713 στην Τρανσυλβανία, ανάμεσα σε νομίσματα που έφεραν την επιγραφή του Φίλιππου του Άραβα και του Γορδιανού Γ΄, που έφεραν την επιγραφή του Σπονσιανού. Ο νομισματολόγος Ανρί Κοέν πίστευε ότι ήταν «πολύ κακής ποιότητας πλαστογραφίες της εποχής μας». Ωστόσο σύμφωνα με τον αρχαίο νομισματολόγο Γουάιν Σάιλς, καθώς οι σφετεριστές και οι Αυτοκράτορες της εποχής ήταν συχνά εφήμεροι, η έλλειψη νομισμάτων δεν πρέπει να θεωρείται ως απόδειξη ότι ο Σπονσιανός δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Τα προβλήματα με τον aureus είναι δύο: πρώτον η εμπρόσθια όψη του νομίσματος είναι «βάρβαρη και παράξενη» σύμφωνα με τα ευρήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορικής Νομισματοκοπίας και η πίσω όψη του νομίσματος φαίνεται να είναι αντίγραφο ενός δημοκρατικού δηναρίου που κόπηκε το 135 π.Χ. Με βάση τη θέση του aureus, εάν είναι νόμιμη, θα τοποθετούσε την περίοδο διακυβέρνησης τού Σπονσιανού κάποια στιγμή στη δεκαετία του 240. Πιστεύεται ότι αυτό θα είχε λάβει χώρα εξ ολοκλήρου στην κυριαρχία του Φιλίππου του Άραβα (244–249 μ.Χ.). Με βάση την τοποθεσία του aureus του Σπονσιανού, πιστεύεται ότι οργάνωσε την εξέγερσή του στην Παννονία.
Φοινικόδασος Καλαμιάρης

Το Φοινικόδασος του Καλαμιάρη ή Φοινικόδασος της Παναγιούδας, είναι ένα ημι-αυτοφυές και πιο συγκεκριμένα, αυτοφυές κατά το 80% της σύστασής του, μικρό φοινικόδασος της Λέσβου, το οποίο απαρτίζεται από αριθμημένα ακριβώς 24 τεχνητά φυτεμένα φοινικόδεντρα του είδους Phoenix canariensis (τα οποία μετέφερε στα τέλη του 19ου αιώνα από την Αίγυπτο, ο Άγγλος διπλωμάτης ΄Άττκινσον ) και άλλα περίπου 120 μεταγενέστερα, μεσαίας ή μικρότερης ηλικίας, τα οποία είναι αυτοφυή πλέων σε ομάδες ή διασκορπισμένα στους γύρω αγρούς και τέλος μια προφανώς τεχνητή δεντροστοιχία 5-6 φοινικόδεντρων στα νότια του φοινικοδάσους. Όλο το φοινικόδασος απαρτίζεται συνολικά από περίπου 150 φοινικόδεντρα Phoenix canariensis. Επίσης να προσθέσουμε την "αδέσποτη" παρουσία μέσα στο σύνολο του φοινικοδάσους δύο άλλων σπάνιων φοινικοειδών για τα ελληνικά δεδομένα, διαφορετικού είδους, πρόκειται για έναν μικρό Livistona chinensis και μια μεξικάνικη Brahea armata.

 Όπως φαίνεται από τον τρόπο που είναι φυτεμένοι οι 24 παλαιότεροι φοίνικες, σε δύο παράλληλες δεντροστοιχίες, είναι ξεκάθαρο ότι φυτεύτηκαν τεχνητά από τον άνθρωπο, αλλά με την πάροδο του χρόνου όταν ήρθαν σε ηλικία καρποφορίας, άρχισε τότε με την πτώση των καρπών τους η δημιουργία νέας αυτοφυούς πλέων, μεγαλύτερης ομάδας με φοίνικες κι έτσι σχηματίστηκε πια μαζί με τις δύο πρώτες παράλληλες τεχνητές δεντροστοιχίες στο σύνολο, ένα γραφικό μικρό σε έκταση φοινικόδασος μεν, αλλά συμπαγές σε πυκνότητα δε, δίπλα στον προστατευόμενο από δυνατούς ανέμους και από μεγάλης εντάσεως θαλάσσιους κυματισμούς όρμο των Παμφίλων, με τις οποίες φυσικές και καιρικές συνθήκες κατάφερε να επεκταθεί όπως είναι σήμερα και επίσης «σκορπώντας» μεμονωμένα άτομα ή συστάδες και στα γύρω πλησιέστερα χωράφια. Το μικρό φοινικόδασος συνεχίζει και σήμερα να διευρύνεται στην περιφέρειά του με νεαρά ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους σπορόφυτα, όμως δεν προστατεύεται ούτε έχει περιφραχτεί ή αξιοποιηθεί από κάποια τοπική αρχή, με αποτέλεσμα τα νεαρά αυτά φυτά να γίνονται τροφή για κάθε φυτοφάγο ζώο που θα βρεθεί εκεί και με επιπτώσεις όπως, η ακόμα πιο αργή τους ανάπτυξη ή ακόμη και ο θάνατός τους. Επίσης μεγάλο πλήγμα είναι το ποδοπάτημα και η κλοπή των νεαρών σπορόφυτων. Μοναδικό σημάδι ευαισθητοποίησης είναι μια πινακίδα απαγόρευσης της εναπόθεσης απορριμάτων στην παραλία. Μικρή αναφορά για το Φοινικόδασος της Παναγιούδας στο: [1] Μικρή αναφορά για προστασία του περιβάλλοντος χώρου του φοινικόδασους: [2]
Βραβείο Φρανσουά Τρυφώ

Το Βραβείο Φρανσουά Τρυφώ (Ιταλικά: Premio François Truffaut) ήταν ιταλικό κινηματογραφικό βραβείο, που δινόταν στη μνήμη του Γάλλου σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφώ, που απονεμήθηκε από το 1988 έως το 2014 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Τζιφόνι.

 1988: Ίντα ντι Μπενεντέτο, Παόλο και Βιτόριο Ταβιάνι και Λουί Μαλ 1989: Μπαρμπάρα Ντε Ρόσι, Λίνα Σάστρι, Μπεν Γκαζάρα, Μαργκαρέτε φον Τρότα, Κλαούντιο Αμεντόλα και Μάρκο Ρίσι 1990: Μάουρο Μπολονίνι, Λιλιάνα Καβάνι, Λιβ Ούλμαν, Ζαν-Ζακ Ανό, Νάνι Λόι, Μπαντ Σπένσερ, Φρανσίσκο Νούτι, Τζέρεμι Άιρονς, Τζουλιάνο Τζέμα και Φρανσέσκο Κοσίγκα 1991: Τζιάν Μαρία Βολοντέ, Μικελάντζελο Αντονιόνι 1992: Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι 1993: Αμπάς Κιαροστάμι 1994: Αλμπέρτο Σόρντι 1995: Μπεν Κίνγκσλεϊ, Τζον Βόιτ, Γκαμπριέλ Σαλβατόρες και Κριστόφ Κισλόφσκι 1996: Μίκι Ρούνει, Τζεραλντίν Τσάπλιν, Κάρλο Λιζάνι, Φράνκο Αμούρι, Λίνο Μπάνφι, Κιάρα Κασέλι, Κριστίνα Κομεντσίνι, Ελεώνορα Τζιόρτζι, Τζούλιο Σκαρπάτι, Μπαντ Σπένσερ και Κιμ Ρόσι Στιουάρτ 2001: Ρέι Λιότα 2006: Κάθι Μπέιτς 2008: Μεγκ Ράιαν, Τιμ Ροθ 2009: Λαούρα Μοράντε, Μπαζ Λούρμαν 2010: Σούζαν Σαράντον 2011: Χίλαρι Σουάνκ, Έντουαρντ Νόρτον και Τζοβανότι 2012: Ζαν Ρενό 2013: Τζιανκάρλο Τζιανίνι 2014: Άλαν Ρίκμαν Giffoni film festival στην Imdb
Δημοτικό Στάδιο Αιγίου

Το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στην πόλη του Αιγίου. Είναι η έδρα του Παναιγιάλειου Γ.Σ. και έχει χωρητικότητά 7.000 θεατών. Βρίσκεται στην δυτικό τμήμα της πόλης και σε απόσταση -μέσω του οδικού δικτύου- από το κέντρο της, λιγότερη του 1,5 χιλιομέτρου. Έχει δύο σχεδόν όμοιες κερκίδες και διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα, περιβάλλον στίβο, προβολείς φωτισμού, εξοπλισμένα αποδυτήρια, γυμναστήριο, ιατρείο-χώρο μασάζ, δημοσιογραφικά θεωρεία, γραφεία, κυλικείο και καφετέρια.

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 29 Απριλίου του 1949. Στην τοποθεσία αυτή που βρίσκεται το στάδιο υπήρχε παλιότερα γήπεδο ποδοσφαίρου, χωρίς κερκίδες και περιβάλλοντα στίβο και γενικότερα χωρίς άλλες υποδομές πέραν μιας ξύλινης περίφραξης, που ήταν από τότε έδρα της ομάδας του Παναιγιάλειου ήδη από την ίδρυση του συλλόγου το 1927. Το γήπεδο απέκτησε το 1983 χλοοτάπητα, το 1999 στην δυτική εξέδρα πλαστικά καθίσματα και το 2011 πλαστική επίστρωση στο στίβο που περιβάλλει τον αγωνιστικό ποδοσφαιρικό χώρο. Το στάδιο διέθετε και δυο όμοια μικρά πέταλα που ανέβαζαν την συνολική χωρητικότητα του σε αριθμό πάνω των 11.000 θεατών, ωστόσο τα πέταλα κατεδαφίστηκαν κατά την ανακαίνιση του το 1985 εκτός από ένα μικρό τμήμα τους διπλά από την δυτική εξέδρα. Το ρεκόρ προσέλευσης κόσμου στο Στάδιο του Αιγίου πραγματοποιήθηκε το 1963 σε αγώνα για το Πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας, μεταξύ του Παναιγιαλείου και του Ολυμπιακού, με 14.119 θεατές. Πληροφορίες για το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου από τον ιστότοπο Stadia.gr.[1]. Πληροφορίες για το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου από τον επίσημο ιστότοπο της Π.Α.Ε. Παναιγιάλειος Γ.Σ.[2]. Βίντεο για το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου στο Youtube.com.[3].
Ασπαραγίνη

Η L-ασπαραγίνη είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά του είναι AAU και AAC. Έχει σύντομο συντακτικό τύπο H2NCOCH2CH(NH2)COOH. Έχει ένα καρβαμίδιο στην πλευρική του αλυσίδα. Δεν είναι ένα απαραίτητο αμινοξύ. Μια χημική αντίδραση μεταξύ ασπαραγίνης και αναγωγικών σακχάρων ή άλλων δραστικών καρβονυλιούχων ενώσεων παράγει ακρυλαμίδιο, όταν τα τρόφιμα θερμαίνονται σε επαρκή θερμοκρασία. Αυτά τα παράγωγα υπάρχουν σε μαγειρευμένα προϊόντα όπως τηγανιτές πατάτες, πατατάκια και τοστ.

 Η ασπαραγίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1806, σε κρυσταλλική μορφή, από τους Γάλλους χημικούς Λουΐς Νικολάς Βωκλέν (Louis Nicolas Vauquelin) και Πιερ Ζαν Ρομπικέ (Pierre Jean Robiquet, που ήταν νέος βοηθός τότε) από το χυμό σπαραγγιού (ασπάραγου), όπου η ασπαραγίνη υπάρχει σε αφθονία, και από όπου προήλθε το όνομα του νέου (για τότε) υλικού, που έτσι έγινε το πρώτο αμινοξύ που απομονώθηκε. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1809, ο Πιερ Ζαν Ρομπικέ ξαναταυτοποίησε, αυτή τη φορά σε γλυκόριζα, μια ουσία με ιδιότητες που θεώρησε ότι είναι πολύ παρόμοιες με της ασπαραγίνης, και που ο Πλισσόν (Plisson), το 1828 επιβεβαίωσε ότι πράγματι ήταν η ίδια η ασπαραγίνη.
Λιούμπουτσκ

Το Λιούμπουτσκ (ρωσικά: Любутск) ήταν ρωσικό φρούριο, ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου, 4 χμ. νότια της συμβολής των ποταμών Όκα και Ντούγκνα, εντός του σημερινού Όμπλαστ της Καλούγκα. Η ονομασία του προέρχεται από ομώνυμο ρέμα το οποίο ρέει στα βόρεια και στα ανατολικά της πόλεως.

 Αρχικώς, το Λιούμπουτσκ αποτελούσε τμήμα των εδαφών του Πριγκιπάτου του Μπριάνσκ, ενώ, στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Αναφορά εντός πηγών στην πόλη γίνεται το 1372, έτος κατά το οποίο ο Αλγκίρντας της Λιθουανίας και ο Μιχαήλ Β΄ του Τβερ βάδισαν από κοινού εναντίον του Δημητρίου του Ντον, Πρίγκιπα της Μόσχας, ο οποίος πέτυχε να αναχαιτίσει την προέλαση των αντιπάλων του. Έπειτα από μία πρώτη φάση στις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις η οποία κατέληξε σε αδιέξοδο, ο Αλγκίρντας και ο Δημήτριος, τελικώς, συμφώνησαν στη μεταξύ τους υπογραφή συμφώνου το οποίο έγινε γνωστό ως Συνθήκη του Λιούμπουτσκ.Το 1408, το Λιούμπουτσκ περιήλθε υπό τον έλεγχο του Βλαδίμηρου του Τολμηρού, ωστόσο, το 1473, περιήλθε εκ νέου υπό τον έλεγχο του Βίλνιους. Το 1460, γίνεται εκ νέου αναφορά εντός πηγών στο Λιούμπουτσκ, καθώς αποτέλεσε έναν εκ των οικισμών οι οποίοι δέχθηκαν επίθεση από τις δυνάμεις του Αχμάτ Χαν, κατά την εισβολή του τελευταίου εντός των εδαφών της Λιθουανίας και της Μοσχοβίας. Τελικώς, η πόλη τέθηκε υπό ρωσική κυριαρχία έπειτα από την εκεχειρία του 1503, η οποία και έθεσε τέλος στον δεύτερο μοσχοβίτικο-λιθουανικό πόλεμο. Στη συνέχεια, ο τσάρος Ιβάν Γ΄ κληροδότησε το φρούριο στον υιό του, Αντρέι της Στάριτσα, ενώ κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα το Λιούμπουτσκ έπαυσε να υφίσταται ως φρούριο και μετατράπηκε σε πόσαντ. Το 1566, το Λιούμπουτσκ επισήμως υποβαθμίστηκε σε απλό χωριό.
Αλληλεπιδρών γαλαξίας

Οι αλληλεπιδρώντες γαλαξίες (συγκρουόμενοι γαλαξίες) είναι γαλαξίες των οποίων τα βαρυτικά πεδία προκαλούν διαταραχές μεταξύ τους. Ένα παράδειγμα μιας μικρής αλληλεπίδρασης είναι ένας δορυφορικός γαλαξίας που διαταράσσει τους σπειροειδείς βραχίονες του πρωταρχικού γαλαξία. Ένα παράδειγμα μιας μεγάλης αλληλεπίδρασης είναι μια γαλαξιακή σύγκρουση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε συγχώνευση γαλαξιών.

 Είναι συνηθισμένο για έναν γιγάντιο γαλαξία να αλληλεπιδράει με τους δορυφόρους του. Η βαρύτητα ενός δορυφόρου θα μπορούσε να προσελκύσει έναν από τους σπειροειδείς βραχίονες του πρωτεύοντος. Εναλλακτικά, ο δευτερεύων δορυφόρος μπορεί να 'βουτήξει' στον πρωτεύοντα γαλαξία. Αυτό μπορεί ενδεχομένως να πυροδοτήσει έναν μικρό σχηματισμό άστρων. Τέτοια ορφανά σμήνη αστεριών αναφέρονταν μερικές φορές ως "blue blobs" ("μπλε σταγόνες") πριν αναγνωριστούν ως αστέρια. Οι συγκρουόμενοι γαλαξίες είναι συνηθισμένοι κατά τη διάρκεια της εξέλιξης των γαλαξιών. Η εξαιρετικά αδύναμη κατανομή της ύλης στους γαλαξίες σημαίνει ότι δεν πρόκειται για συγκρούσεις με την παραδοσιακή έννοια της λέξης, αλλά για βαρυτικές αλληλεπιδράσεις. Η σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει σε συγχώνευση εάν δύο γαλαξίες συγκρουστούν και δεν έχουν αρκετή ορμή για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν μετά τη σύγκρουση. Όπως και με άλλες συγκρούσεις γαλαξιών, η συγχώνευση δύο γαλαξιών μπορεί να δημιουργήσει μια περιοχή στην οποία πυροδοτήται σχηματισμός καινούργιων άστρων. Σε αυτή την περίπτωση, πέφτουν ξανά ο ένας μέσα στον άλλο και τελικά συγχωνεύονται σε έναν γαλαξία μετά από πολλά περάσματα μεταξύ τους. Εάν ένας από τους συγκρουόμενους γαλαξίες είναι πολύ μεγαλύτερος από τον άλλο, θα παραμείνει σε μεγάλο βαθμό άθικτος μετά τη συγχώνευση. Ο μεγαλύτερος γαλαξίας θα φαίνεται σχεδόν ο ίδιος, ενώ ο μικρότερος γαλαξίας θα απογυμνωθεί και θα γίνει μέρος του μεγαλύτερου γαλαξία. Όταν οι γαλαξίες διέρχονται ο ένας από τον άλλο, σε αντίθεση με τις συγχωνεύσεις, διατηρούν σε μεγάλο βαθμό το υλικό και το σχήμα τους μετά το πέρασμα. Οι γαλαξιακές συγκρούσεις προσομοιώνονται συχνά σε υπολογιστές πλέον, οι οποίοι χρησιμοποιούν ρεαλιστικούς νόμους φυσικής, συμπεριλαμβανομένης της προσομοίωσης των βαρυτικών δυνάμεων, των φαινομένων διασποράς αερίων, του σχηματισμού άστρων και της ανάδρασης. Η δυναμική τριβή επιβραδύνει τη σχετική κίνηση των ζευγών γαλαξιών, τα οποία ενδέχεται να συγχωνευθούν σε κάποιο σημείο, σύμφωνα με την αρχική σχετική ενέργεια των τροχιών. Μια βιβλιοθήκη προσομοιωμένων γαλαξιακών συγκρούσεων μπορεί να βρεθεί στον ιστότοπο του Παρατηρητηρίου του Παρισιού GALMER. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Interacting galaxies στο Wikimedia Commons
Σουζάννα Ανιέλλι

Η Κοντέσσα Σουζάννα Ανιέλλι Ραττάτσι (ιταλικά: Susanna Agnelli Rattazzi) (24 Απριλίου 1922 - 15 Μαΐου 2009) ήταν Ιταλίδα πολιτικός, επιχειρηματίας και συγγραφέας. Ήταν η πρώτη γυναίκα που διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας.

 Γεννημένη στο Τορίνο, ήταν η κόρη του Εντοάρντο Ανιέλλι και της Ντόνα Βιρτζίνια Μπουρμπόν ντελ Μόντε, κόρη του πρίγκιπα του Σαν Φαουστίνου. Ο αδελφός της, ,Τζάννι Ανιέλλι, ήταν ο επικεφαλής της Fiat μέχρι το 1996, όπου μέλη της οικογένειας Ανιέλλι εξακολουθούν να είναι οι κύριοι μέτοχοι της εταιρείας. Το 1974, η Ανιέλλι κέρδισε το πρώτο της δημόσιο αξιώμα, όταν έγινε δήμαρχος του Μόντε Αρτζένταριο. Στην ίδια θέση είχε εκλεγεί και ο παππούς της στην εποχή του. Η Ανιέλλι υπηρέτησε ως δήμαρχος για μια δεκαετία, από το 1974-1984. Η εμπειρία αυτή την ενέπνευσε να εισέλθει στην εθνική πολιτική της Ιταλίας. Η Ανιέλλι εξελέγη στο Ιταλικό Κοινοβούλιο το 1976 με Ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα (PRI). Το 1979, έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1979-1981. Το 1983 επέστρεψε στο ιταλικό κοινοβούλιο και έγινε γερουσιαστής. Το αποκορύφωμα της πολιτικής της σταδιοδρομίας όταν έγινε η πρώτη υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας το 1995, όπου και εργάστηκε για περισσότερο από ένα χρόνο, που με την εύθραυστη πολιτική της μεταπολεμικής Ιταλίας την είχε κάνει έναν από τους πιο μακροχρόνιους υπουργούς. Το 1945 παντρεύτηκε τον κόμη Ουρμπάνο Ραττάτσι (1918-2012 ) με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά, το νεότερο από τα οποία είναι η φωτογράφος Πρισίλα Ραττάτσι. Ο γάμος διαλύθηκε το 1975 και αργότερα άρχισε να περνά τον χρόνο της μεταξύ της Νέας Υόρκης και της Ιταλίας και ήταν από καιρό σύντροφος του Ρόμπερτ Ντένινγκ, ο οποίος είχε σχεδίασει πάνω από 15 σπίτια για το στο Μανχάταν, τη Νότια Αμερική και την Ιταλία. Η αυτοβιογραφία της "Vestivamo alla marinara" ("Πάντα φορούσαμε κοστούμια ναυτικού", 1983) ήταν μπεστ σέλερ στην Ιταλία.
Αλέχο Καρπεντιέ

Ο Αλέχο Καρπεντιέ (Alejo Carpentier y Valmont, 26 Δεκεμβρίου 1904 - 24 Απριλίου 1980) ήταν Κουβανός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος, ο οποίος επηρέασε τη λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής κατά τη διάρκεια της μεγάλης άνθησής τη δεκαετία του 1960 και 1970.

 Γεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας και μεγάλωσε στην Αβάνα της Κούβας. Ταξίδευσε στη Γαλλία και τη λατινική Αμερική και γνώρισε πολλούς ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Υποστήριξε την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο και φυλακίστηκε για τις αριστερές του απόψεις. Αν και ο Αλέχο Καρπενιέρ έγραψε σε πολλά διαφορετικά είδη, όπως δημοσιογραφικά άρθρα, ραδιοφωνικά και θεατρικά έργα, δοκίμια, όπερες και λιμπρέτα, είναι περισσότερο γνωστός για τα μυθιστορήματά του. Είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τον μαγικό ρεαλισμό στα έργα για να εξερευνήσει την ιστορία και τον πολιτισμό της Λατινικής Αμερικής. Επηρεάστηκε επίσης από τον Αφρο-Κουβανισμό. Έργο που συνδυάζει τον Αφρο-Κουβανισμό και τον μαγικό ρεαλισμό είναι Το βασίλειο αυτού του κόσμου (1949). Στο τρόπο γραφής του έχει επίσης αφομοιώσει στοιχεία από την ανάσταση του μπαρόκ (Μπαρόκ του Νέου Κόσμου) και έχει τη θεωρία του υπερρεαλισμού. La música en Cuba, 1946 (Η μουσική στην Κούβα) δοκίμιο εθνο-μουσικολογικό El reino de este mundo, 1949 (Η επί γης βασιλεία) με θέμα την επανάσταση των Αφρικανών σκλάβων στην Αϊτή μτφ. Γιάννης Χρυσοβέργης (εκδ. "Νεφέλη", 1987) Los pasos perdidos, 1953 (Τα χαμένα βήματα) μτφ. Μελίνα Παναγιωτίδου (εκδ. "Εξάντας", 1993) Guerra del tiempo, 1958 (Ο πόλεμος του χρόνου) διηγήματα El siglo de las luces, 1962 (Ο αιώνας των Φώτων), μυθιστόρημα με θέμα τις επιπτώσεις της Γαλλικής Επανάστασης στην Κεντρική Αμερική μτφ. Ισμήνη Κανσή και Βικτωρία Τράπαλη (εκδ. "Εξάντας", 1986) El recurso del método 1974 (Μεθόδου τέχνασμα) μτφ. Σταυρούλα Παπαδάτου και Κλαίρη Σταθάτου (εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", 1988) Concierto barroco, 1974 (Κοντσέρτο μπαρόκ) με θέμα τη συνάντηση των Βιβάλντι, Χαίντελ και Ντομένικο Σκαρλάττι το 1709 μτφ. Μελίνα Παναγιωτίδου (εκδ. "Εξάντας", 2000) El arpa y la sombra, 1978 (Η άρπα και η σκιά) με θέμα τον Χριστόφορο Κολόμβο) μτφ. Ισμήνης Κανσή για τις εκδ. "Εξάντας", 1988)
Κινστέρνα του Φιλοξένου

Η κινστέρνα του Φιλοξένου (τουρκικά: Binbirdirek Sarnici), είναι υπόγεια δεξαμενή στην Κωνσταντινούπολη η οποία βρίσκεται μεταξύ του Φόρου του Κωνσταντίνου και του Ιπποδρόμου στην περιοχή Σουλταναχμέτ. Έχουν εκτελεστεί εργασίες συντήρησης και είναι προσβάσιμη ως τουριστικό αξιοθέατο. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη δεξαμενή στην πόλη μετά τη Βασιλική κινστέρνα και την ακάλυπτη κινστέρνα του Μωκίου.

 Η δεξαμενή κατασκευάστηκε κάτω από το παλάτι του Αντιόχου τον 5ο αιώνα, και διαθέτει επιφάνεια 3.640 τετραγωνικών μέτρων, αποθηκεύοντας 40.000 κυβικά μέτρα νερού.Αποτελείται από έναν μεγάλο υποστηλωμένο θάλαμο 224 στηλών με θόλους. Η τουρκική ονομασία αντικατοπτρίζει τον μεγάλο αριθμό των στηλών καθώς η λέξη Binbirdirek σημαίνει «1001 κολώνες». Οι στήλες φτάνουν σε ύψος 12,4 μέτρων και είναι κατασκευασμένες από μάρμαρο από το νησί της Προκοννήσου, ενώ κάθε στήλη αποτελείται από 2 μικρότερες κολώνες οι οποίες ενώνονται με έναν μαρμάρινο δακτύλιο. Το έδαφος της δεξαμενής ενισχύθηκε επιπρόσθετα ώστε μόνο τα τμήματα της άνω στήλης και ένα μικρό τμήμα της κάτω να είναι ορατά. Οι περισσότερες στήλες διαθέτουν τεκτονικά σύμβολα των κατασκευαστών τους. Η δεξαμενή ανακατασκευάστηκε από τον Ιουστινιανό Α´ κατά τον 6ο αιώνα, μετά την καταστροφή του παλατιού του Αντιόχου από πυρκαγιά το 475. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Οθωμανούς, η δεξαμενή σταμάτησε να χρησιμοποιείται και ξεχάστηκε, έως την κατασκευή του παλατιού του Φαζίλ Πασά στην ίδια τοποθεσία τον 17ο αιώνα. Alexander Kazhdan (éd.), The Oxford Dictionary of Byzantium, 3 vols., Oxford University Press, 1991 (ISBN 0-19-504652-8), s. v. Constantinople, Monuments of : Cisterns, vol. 1, 518-519 ; Müller-Wiener, Wolfgang (1977). Bildlexikon zur Topographie Istanbuls: Byzantion, Konstantinupolis, Istanbul bis zum Beginn d. 17 Jh (στα Γερμανικά). Tübingen: Wasmuth. ISBN 978-3-8030-1022-3. Travelogues.gr - Με το βλέμμα των περιηγητών: Τόποι - Μνημεία - Άνθρωποι - Νοτιοανατολική Ευρώπη - Ανατολική Μεσόγειος - Ελλάδα - Μικρά Ασία - Νότιος Ιταλία, 15ος - 20ός αιώνας
Πυργού Ηρακλείου

Η Πυργού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου και βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο. Η θέση του είναι στην πλαγιά λοφίσκου, ένα χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του Αγίου Μύρωνος. Στη θέση Μερτζάνη βρίσκεται σπήλαιο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια (διασώζεται τοπωνύμιο Μοσχάτο, από το όνομα του είδους των καλλιεργούμενων αμπελιών) και την ελαιοκομία. Στη θέση Χρυσοπηγή στα νοτιοδυτικά του οικισμού βρίσκεται εξωκλήσι, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρισκόταν η Μονή Χρυσοπηγής , της οποίας μετόχι ήταν η Μονή Γοργολαΐνη. Σώζονται ερείπια από τη Μονή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Αξιοθέατα αποτελούν αρκετά παραδοσιακά κτίσματα και οι δυο αλευρόμυλοι στη θέση Καζόλα. Στο χωριό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

 Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πυργούς έχει 327 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Χαιρέτη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πυργούς. Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα της μινωικής εποχής. Στην θέση Καζόλα έχουν βρεθεί δύο νεολιθικοί πέλεκεις, κεραμική των μεσομινωικών χρόνων και κεφαλή πήλινου ζώου, ενώ είναι ορατά λείψανα τείχων. Στη θέση Άγιος Γεώργιος βρέθηκε κτίσμα της υστερομινωικής εποχής Ι.Η παλαιότερη αναφορά του οικισμού είναι σε συμβόλαιο του 1271 για την προπώληση κρασιού από το χωριό Pirgu, ενώ ακόμη ένα συμβόλαιο για άλλη μια προπώληση κρασιού από τη Πυργού χρονολογείται από το 1279. Αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του 1370 όπου αναφέρεται ότι οι Petrus et Franciscus de Rogerio ενοικίασαν το μισό του πεζικού φεούδου της Πυργού και πρέπει να πληρώσουν το ενοίκιο στους ερημίτες του Αγίου Αυγουστίνου στον Χάνδακα.Το χωριό αναφέρεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Pirgu και με 401 κατοίκους το 1583. Την περίοδο της Ενετοκρατίας στο χωριό παραγόταν κρασί της ποικιλίας μοσχάτο. Στην Πυργού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη με έμβλημα Φραγκισκανών, που χρονολογείται από το 1601. και ανακαινίστηκε το 1947. Άλλος ιστορικός ναός είναι της Παναγίας, ο οποίος πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1866 και ανακαινίστηκε. Υπάρχει επίσης η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Μεσαμπελίτη στη θέση Σκεπαστά, η οποία επίσης ανακαινίστηκε το 1952. Στην αυλή του ναού αυτού σώζονται παλαιά πατητήρια, δοχεία και πήλινοι αγωγοί, μέσα από τα οποία διοχετευόταν το κρασί σε αποθήκες, στα νοτιοδυτικά του οικισμού. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Πληροφορίες για το χωριό Δήμος Γοργολαΐνη Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ

Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ (γερμανικά: Die bitteren Tränen der Petra von Kant) είναι γερμανική δραματική ταινία του 1972, σε σκηνοθεσία και σενάριο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Το σενάριο βασίστηκε σε θεατρικό έργο του ίδιου του σκηνοθέτη. Η ταινία εισήχθη στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

 Η ταινία εκτυλίσσεται στο σπίτι της Πέτρα φον Καντ στη Βρέμη. Η πρωταγωνίστρια είναι σχεδιάστρια μόδας και ζει μαζί με τη βοηθό της Μαρλένε. Ως χαρακτήρας είναι εγωκεντρική, αλαζονική και κυνική, έχει μάθει να εξουσιάζει τους ανθρώπους και να τους εκμεταλλεύεται. Η ζωή της αλλάζει όταν γνωρίζει την Κάριν, ένα μοντέλο, την οποία ερωτεύεται. Ωστόσο, η Κάριν δεν δείχνει ανάλογη ανταπόκριση και η ζωή της Πέτρα αλλάζει, καθώς αντιλαμβάνεται πώς είναι να συμπεριφέρονται στην ίδια με απαξίωση. The Bitter Tears of Petra von Kant στην IMDb The Bitter Tears of Petra von Kant στο AllMovie
Τόμας Χέντρικ Ίλβες

Ο Τόμας Χέντρικ Ίλβες (Toomas Hendrik Ilves, 26 Δεκεμβρίου 1953) είναι Εσθονός πολιτικός και δημοσιογράφος, πρόεδρος της χώρας από το 2006 ως το 2016. Έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει τρία παιδιά, ένα γιο και μία κόρη από τον πρώτο γάμο και μία κόρη από τον δεύτερο.

 Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη στις 26 Δεκεμβρίου του 1953 από γονείς Εσθονούς πρόσφυγες . Μεγάλωσε στις ΗΠΑ και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Νιου Τζέρσεϊ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Radio Free Europe και υπηρέτησε επί σειρά ετών ως πρεσβευτής στο Μεξικό, στον Καναδά και στις ΗΠΑ (1993). Το 1996 έγινε υπουργός Εξωτερικών και διατήρησε το αξίωμα μέχρι την παραίτησή του, το 1998. Την ίδια χρονιά εξελέγη πρόεδρος του Κόμματος του Λαού και δημιούργησε συμμαχία με τους Μετριοπαθείς. Το 1999 έγινε ξανά υπουργός Εξωτερικών μέχρι το 2002, οπότε και διαλύθηκε ο λεγόμενος «Τριπλός συνασπισμός». Εξελέγη ευρωβουλευτής το 2004 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Εσθονίας, κόμμα που δημιουργήθηκε ως εξέλιξη του παλαιού Κόμματος των Μετριοπαθών. Εξελέγη από εκλογική επιτροπή πρόεδρος της χώρας στις 23 Σεπτεμβρίου του 2006, με 174 ψήφους στον πρώτο γύρο. Ανέλαβε πρόεδρος στις 9 Οκτωβρίου του 2006 σε ηλικία 52 ετών έγινε την περίοδο της εκλογής του ο νεότερος εκλεγμένος αρχηγός κράτους στην Ευρώπη. Στις 29 Αυγούστου 2011 ο Ίλβες επανεξελέγη Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο (που απαρτίζεται από 101 μέλη) για δεύτερη συνεχόμενη θητεία 5 ετών. Υποστηρίχτηκε από 73 βουλευτές και έγινε ο πρώτος υποψήφιος για την προεδρία που εξελέγη από τον πρώτο γύρο από το 1991, όταν η Εσθονία ανέκτησε την ανεξαρτησία της. Estonians elect former exile as new president Αρχειοθετήθηκε 2009-06-03 στο Wayback Machine., DPA, 23 Σεπτεμβρίου 2006 Ilves wins Estonia's presidential election, AP, 23 Σεπτεμβρίου 2006 (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος του Προέδρου της Εσθονικής Δημοκρατίας (Αγγλικά) Προσωπική ιστοσελίδα
Κάρολ Πέτσε

Ο Κάρολ Πέτσε (Karol Pecze) (γεν. στις 7 Φεβρουαρίου 1946 στο Κόσιτσε) είναι προπονητής ποδοσφαίρου από τη Σλοβακία, ο οποίος το 2004 εργάστηκε για λίγους μήνες στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο.

 Ως προπονητής άρχισε να εργάζεται το 1979 στη Ζιλίνα. Έχει δουλέψει στις κορυφαίες ομάδες της χώρας του. Επίσης, σε ομάδες στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Στην αρχή της σεζόν 2004-05 εργάστηκε στον Πανιώνιο, με τον οποίο κατάφερε ιστορική πρόκριση στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας την ιταλική Ουντινέζε με 3-1, 0-1. Όμως, παρέμεινε στο τιμόνι της ομάδας της Νέας Σμύρνης μόνο για τρεις αγωνιστικές του πρωταθλήματος, ως τις 23 Οκτωβρίου 2004. Απολύθηκε έπειτα από τον πρώτο εντός έδρας αγώνα της φάσης των ομίλων με τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Αν και πήγε σε διάφορες χώρες δεν εργάστηκε άλλη φορά σε ελληνική ομάδα. Σύλλογοι που εργάστηκε: 1979-1981: Ζιλίνα 1983-1984: Σλόβαν Μπρατισλάβας 1984-1989: Ντουνάισκα Στρέντα 1989-1990: Γκιόρι ΕΤΟ (Ουγγαρία) 1991-1992: Νίτρα 1992-1993: Βίσλα Κρακοβίας (Πολωνία) 1994-1997: Σπάρτακ Τρνάβα 1997-1998: Κόσιτσε 1998-2000: Τσενκλερμπιρλιγί (Τουρκία) 2000-2002: Ριζέσπορ (Τουρκία) 2002-2004: Ίντερ Μπρατισλάβα 2004: Πανιώνιος 2005: Ζιλίνα 2006: Σίβασπορ (Τουρκία) 2008-2009: Σπάρτακ Τρνάβα
Π.Ο. Κύπρος Κορυδαλλού

Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Κύπρος Κορυδαλλού είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Κορυδαλλό Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1958 και έμβλημα του η νήσος Κύπρος. Αποτελεί σωματείο της Ε.Π.Σ. Πειραιά, αγωνιζόμενο στις διοργανώσεις της και έδρα του αποτελεί το στάδιο Δ.Α.Κ. Κορυδαλλού, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του.

 Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Κύπρος Κορυδαλλού ιδρύθηκε το 1958 από μια παρέα φίλων που εγκαταστάθηκαν στον Κορυδαλλό του Πειραιά λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στην Κύπρο, δίνοντας στον σύλλογο το έμβλημα και το όνομα της Κύπρου προς τιμήν των εκτελεσμένων αγωνιστών από τις βρετανικές δυνάμεις στον Κυπριακό απελευθερωτικό αγώνα.Αμέσως με την ίδρυση του συλλόγου, η Κύπρος Κορυδαλλού εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά και από την περίοδο 1958-59 αγωνίζεται επίσημα στα Πειραϊκά πρωταθλήματα και έχει αγωνιστεί σε όλες τις κατηγορίες. Την τριετία 1971-72, 1972-73 και 1973-74 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος Πειραιά. Τις χρονιές 2013-14 και 2014-15 αναδείχθηκε διαδοχικά πρωταθλήτρια στην Γ' και Β' Κατηγορία αντίστοιχα και από την περίοδο 2015-16 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του Πειραϊκού πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2016-17 τερμάτισε στην 3η θέση της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Πειραιά και τη σεζόν 2017-18 στη 2η θέση, που αποτελεί και υψηλότερη θέση που κατέλαβε ποτέ. Ο σύλλογος έχει αναδείξει σημαντικούς ποδοσφαιριστές που έκαναν καριέρα στις Εθνικές κατηγορίες μεταξύ των οποίων οι Γιάννης Φουράκης (με καριέρα σε Προοδευτική, Αίαντα Σαλαμίνας, Φωστήρα, Χαλκίδα) και Βασίλης Ιωαννίδης (με καριέρα σε Προοδευτική, Α.Ο. Χαϊδαρίου) κ.α. Επίσημη σελίδα facebook του συλλόγου Προφίλ συλλόγου στην επίσημη σελίδα της Ε.Π.Σ. Πειραιά
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής

Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής (ΕΣΠΕΔΑ) είναι υπεύθυνη για το άθλημα του βόλεϊ στους δήμους της Δυτικής Αττικής, εδρεύει στο Μοσχάτο και έχει 53 σωματεία-μέλη.

 Η ΕΣΠΕΔΑ διοργανώνει πρωταθλήματα Α΄ και Β΄ κατηγορίας ανδρών και γυναικών καθώς και Κύπελλο ανδρών και γυναικών. Επίσης, διοργανώνει έξι πρωταθλήματα μικρών κατηγοριών: εφήβων, παίδων, παμπαίδων, νεανίδων, κορασίδων, παγκορασίδων. Ανδρών Γυναικών http://www.espeda.gr http://espedavolley.googlepages.com/ Αρχειοθετήθηκε 2009-02-28 στο Wayback Machine. Πρωτάθλημα Εφήβων 2019-20 και Χρυσή Βίβλος www.volleyball.gr
Α2 Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2020-21

Το πρωτάθλημα Super League 2 (Α2 Εθνικής) 2020-21 είναι η δεύτερη τη τάξει ελληνική ποδοσφαιρική κατηγορία και διεξάγεται σε έναν όμιλο αποτελούμενο από 12 ομάδες.

 Είναι η δεύτερη χρονιά της Super League 2 (Α2 Εθνική), μιας νέας κατηγορίας που δημιουργήθηκε με την αναδιάρθρωση του 2019. Οι 12 ομάδες που θα συμμετέχουν είναι ο τελευταίος (14ος) της Super League της προηγούμενης περιόδου και ο ηττημένος των δύο αγώνων μπαράζ, δηλαδή η Ξάνθη (13η στη Super League 1 2019-20) η οποία ηττήθηκε από τον Απόλλωνα Σμύρνης (2ος στη Super League 2 2019-20). Έχει αποφασιστεί πως η διεξαγωγή του νέου πρωταθλήματος θα γίνει όπως την προηγούμενη περίοδο (οι πρώτοι 6 πάνε στα play off και οι υπόλοιποι 6 θα πάνε στα play out). Επίσης αποφασίστηκε πως ο πρωταθλητής ανεβαίνει απευθείας στην Super League και ο δεύτερος παίζει διπλούς αγώνες μπαράζ για προβιβασμό με τον 13ο της Super League και οι 2 τελευταίοι που θα προκύψουν από τη διαδικασία των play out θα υποβιβαστούν απευθείας στην Football League. Η κλήρωση έγινε στις 24/09 και η έναρξη της νέας σεζόν αρχικά ορίστηκε στις 24/10, αλλά λίγες μέρες μετά μετατέθηκε για την 01/11 . Η έναρξη της σεζόν 2020-21 έχει καθυστερήσει λόγω των μέτρων κατά του κορονοϊού στην Ελλάδα που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2020. Την σεζόν 2020-21 δεν έπεσε κανένας από την κατηγορία, εκτός από την Παναχαϊκή, η οποία υποβιβάστηκε στην Γ' Εθνική λόγω μη χορήγησης πιστοποιητικού για την σεζόν 2021-22 λόγω χρεών. Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2019-20. Πηγή: sl2fl.gr1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας Πηγή: sl2fl.gr
Χαρακτινού Αχαΐας

Το χωριό Χαρακτινού είναι παλιός, εγκαταλελειμμένος πλέον οικισμός του Νομού Αχαΐας. Η γεωγραφική περιοχή στην οποία βρισκόταν ανήκει στην Τοπική κοινότητα Κάτω Λουσών του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

 Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1835 και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Σουδενών. Το 1841, με την κατάργηση του Δήμου Σουδενών, εντάχθηκε στον Δήμο Καλαβρύτων. Το 1870, όταν ανασυστάθηκε εκ νέου ο Δήμος Σουδενών, αποτέλεσε και πάλι τμήμα του αλλά μόνο μέχρι το 1897, οπότε και καταργήθηκε. Αναγνωρίστηκε ξανά ως οικισμός το 1920, για να καταργηθεί οριστικά το 1928. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Χαρακτινού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/05/2017.
Χέρμαν Μπίλλουνγκ

O Χέρμαν Μπίλλουνγκ, γερμ. Hermann Billung (900/912 - 27 Μαρτίου 973) από τον Οίκο των Μπίλλουνγκ ήταν μάργραβος (μαρκήσιος) τού Μπίλλουνγκ (936-973). Ο Όθων Α΄ της Γερμανίας τον είχε έμπιστο υπολοχαγό του.

 Ήταν γιος τού Μπίλλουνγκ φον Στούμπενσκορν και της Ερμενγκάρντε της Νάντης. Ο Όθων Α΄ των Οθωνιδών, που ήταν και δούκας της Σαξονίας, όσο έλειπε στις εκστρατείες του στην Ιταλία (961-972), είχε αφήσει ως εκπρόσωπό του στο δουκάτο τον Χέρμαν, που έτσι κυβερνούσε στη Σαξονία. Ως το τέλος είχε γίνει ο de facto δούκας της, όχι πάντως και ως προς το όνομα. Ο Χέρμαν απεβίωσε δύο μήνες πριν τον Όθωνα Α΄, το 973, σε ηλικία 61/73 ετών. Ο γιος τού Όθωνα Α΄, ο Όθων Β΄ της Γερμανίας, ονόμασε τον Βερνάρδο Α΄, γιο τού Χέρμαν, ως δούκα της Σαξονίας. Νυμφεύτηκε μάλλον δύο φορές, πρώτα με την Όντα. Σύμφωνα με τα χρονικά τού αββαείου τού Αγ. Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ, η κόμισσα Όντα απεβίωσε μετά το 973· τα χρονικά της πόλης Κσάντεν αναφέρουν το τέλος μίας "Όντε, συζύγου τού δούκα Χέρμαν" το 973. Αυτή μάλλον ήταν συγγενής των Οθωνιδών: ο Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας (πατέρας τού Όθωνα Α΄) ήταν εγγονός μίας Όντα των Μπίλλουνγκ και αδελφός μίας Όντα. Στα χρονικά αναφέρεται ως σύζυγος και η Χίλντεσουιτ/Χίλντεγκαρτ τού Βέστερμπουργκ και πιστεύουμε ότι είναι διαφορετική από την Όντα, δηλ. είναι 2η σύζυγος. Ο Χέρμαν είχε τέκνα, θεωρούμε από την Όντα, καθώς η εγγονή του λεγόταν επίσης Όντα: Βερνάρδος Α΄ π.950-1011, δούκας της Σαξονίας. Νυμφεύτηκε τη Χίλντεγκαρντε τού Στάντε. Λιούτγκερ απεβ. 1011, κόμης τού Βέστφαλενγκαου. Νυμφεύτηκε την Έμμα τού Λάσουμ, κόρη τού Ίμμερντ/Ίμμεντινγκερ Δ΄ τού Ρένκουμ. Ζβάνεχιλντε π.950-1014, παντρεύτηκε τον Τήτμαρ Α΄ κόμη τού Μάισσεν και μετά τον Έκ(κεχ)αρτ Α΄ μάργραβο τού Μάισσεν. Όντα του Μάισσεν π.996-μετά το 1025, παντρεύτηκε τον Μπόλεσλαφ Α΄ της Πολωνίας. Ματθίλδη π.940-1008, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαλδουίνο Γ΄ κόμη της Φλάνδρας και μετά τον Γοδοφρείδο Α΄ κόμη τού Βερντέν από τον Οίκο των Αρντέν-Βερντέν. Ίμμα, το 995 ήταν ηγουμένη τού Χέρφορτ. Roy Family Genealogy, Hermann Billung, Duke of Saxony and Margrave of the Billungermark Αρχειοθετήθηκε 2017-03-03 στο Wayback Machine. Roy Family Genealogy, Swanhilde of Saxony Αρχειοθετήθηκε 2021-10-20 στο Wayback Machine.
Quotidiano di Sicilia

Η Quotidiano di Sicilia (στα ελληνικά μεταφράζεται: Καθημερινή της Σικελίας), είναι μια εφημερίδα οικονομικού περιεχομένου της Σικελίας και εκδίδεται στην Κατάνια. Η εφημερίδα κυκλοφορεί πέντε φορές την εβδομάδα (Τρίτη έως Σάββατο) και διανέμεται σε ειδησεογραφικα γραφεία δωρεάν και σε συνδρομητές.

 Η εφημερίδα ιδρύθηκε το 1979 από τον Κάρλο Αλμπέρτο Τρεγκούα, ο οποίος παρέμεινε πιστός στη αρχική του γραμμή, δηλαδή στη διεξαγωγή δημοσιογραφικών ερευνών για την οικονομία, για τους θεσμούς του κράτους, για το περιβάλλον και για το εμποριο, πληροφορίες που δεν καλύπτονταν από γενικές εφημερίδες. Στα τριάντα χρόνια κυκλοφορίας, η εφημερίδα έχει ανανεωθεί και αναπτυχθεί, διατηρώντας παράλληλα την έρευνα, η οποία θεωρήθηκε ανέκαθεν ένας σημαντικός τομέας της δημοσιογραφίας. Το συντακτικό προσωπικό βασίζεται στη δουλειά δέκα δημοσιογράφων και πάνω από εκατό εξωτερικών συνεργάτων, οι οποίοι πραγματοποιούν έρευνες και ανταποκρίσεις απ' όλη τη Σικελία. Κάθε μέρα υπάρχουν εννέα επαρχιακές σελίδες, που καλύτπτουν όλες τις μεγάλες πόλεις της Σικελίας. Ένα από τα δυνατά σημεία της οικονομικής εφημερίδας είναι τα Φόρουμ στα οποία συμμετείχαν, με την πάροδο των χρόνων, οι επισκέπτες των τεσσάρων γραφείων της εφημερίδας στην Κατάνια, το Παλέρμο, τη Μεσσήνη και την Καλτανισσέττα και πάνω από 1900 εκπροσώποι εθνικών, περιφερειακών και τοπικών θεσμών. Ο Επίσημος ιστότοπος (Ιταλικά)
Γκλεν Μος

Ο Γκλεν Μος (αγγλ:Glen Moss) είναι διεθνής Νεοζηλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα και ανήκει στη νεοζηλανδική Ουέλινγκτον Φοίνιξ που συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Αυστραλίας.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1983 στο Χάστινγκς της Νέας Ζηλανδίας και ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 από την αυστραλέζικη Gold Coast City. Ακολούθησε ένα διετές πέρασμα από την Ολυμπίκ Σίντνεϊ όπου μέτρησε 4 συμμετοχές και ένα σύντομο πέρασμα από συλλόγους πολιτειακών πρωταθλημάτων για να αγωνιστεί τη σεζόν 2005/06 στη νεοζηλανδική Νιου Ζίλαντ Νάιτς,η οποία συμμετείχε στο Αυστραλιανό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (A League),έχοντας 9 συμμετοχές. Το 2006/07 αγωνίστηκε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη ρουμάνικη Ντιναμό Βουκουρεστίου όπου μέτρησε μία μόλις συμμετοχή. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Ουέλινγκτον Φοίνιξ, η οποία αν και έχει ως βάση τη Νέα Ζηλανδία συμμετέχει και αυτή στο πρωτάθλημα Αυστραλίας. Έπειτα από δύο χρόνια και 33 συμμετοχές, στα μέσα του 2009 συμφώνησε με τη Μέλμπουρν Βίκτορι, στην οποία αγωνίστηκε για μια σεζόν, λαμβάνοντας μέρος σε 14 αγώνες, όντας στην αρχή του πρωταθλήματος βασική επιλογή,οι μέτριες όμως εμφανίσεις του είχαν ως αποτέλεσμα την αντικατάστασή του από τη βασική ενδεκάδα. Τον Ιούλιο του 2010 αποκτήθηκε από την Gold Coast United όπου παρέμεινε για δύο χρόνια μετρώντας 40 συμμετοχές. Ο Μος είναι διεθνής με την Εθνική της Νέας Ζηλανδίας. Πραγμαοποίησε το ντεμπούτο του τον Φεβρουάριο του 2006 σε φιλική αναμέτρηση κόντρα στη Μαλαισία ενώ ήταν βασικός και στις 3 αναμετρήσεις που έδωσε η Νέα Ζηλανδία στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 στη Νότια Αφρική.Συνολικά έχει αγωνιστεί 21 φορές με την Εθνική Νέας Ζηλανδίας ενώ ήταν μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2010 στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής.
Πολιτική της Αλβανίας

Η Αλβανία είναι μια κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην οποία ο Πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και η νομοθετική από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Από το 1991, όταν και εισήχθη το πολυκομματικό σύστημα, η πολιτική σκηνή κυριαρχείται από το Δημοκρατικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Οι βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία πραγματοποιούνται κάθε τέσσερα έτη.

 Ο αρχηγός του κράτους στην Αλβανία είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος εκλέγεται για μία πενταετή θητεία από το Κοινοβούλιο με μυστική ψηφοφορία, στην οποία απαιτείται μια πλειοψηφία των δύο τρίτων των βουλευτών. Ο Πρόεδρος έχει την εξουσία να εγγυάται την τήρηση του συντάγματος και των νόμων, να είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, να ασκεί καθήκοντα του κοινοβουλίου, όταν αυτό δεν λειτουργεί, και να διορίζει τον πρωθυπουργό. Ο σημερινός Πρόεδρος είναι ο Ιλιρ Μετα, ο οποίος εκλέχτηκε στις 2019.Το υπουργικό συμβούλιο (κυβέρνηση) έχει, ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της εκτελεστικής δύναμης. Οι υπουργοί ορίζονται από τον Πρόεδρο, έπειτα από σύσταση του πρωθυπουργού. Η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει και την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Το Κοινοβούλιο της Αλβανίας είναι το νομοθετικό σώμα της χώρας. Στο εσωτερικό του υπάρχουν 140 βουλευτές, από τους οποίους οι 100 εκλέγονται άμεσα από τους ψηφοφόρους και οι 40 επιλέγονται από τα κόμματά τους βάσει της αναλογικής αντιπροσώπευσης. Ο Πρόεδρος της Βουλής συνεπικουρείται στο έργο του από δύο Αντιπροέδρους. Στο Κοινοβούλιο υπάρχουν 15 μόνιμες επιτροπές. Το δικαστικό σύστημα της Αλβανίας αποτελείται από ένα Συνταγματικό Δικαστήριο, ένα Ακυρωτικό Δικαστήριο, Εφετεία και Περιφερειακά Δικαστήρια. Το εννέα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου διορίζονται από το Κοινοβούλιο για εννιαετή θητεία. Έργο τους είναι η ερμηνεία του συντάγματος, η συνταγματικότητα των νόμων και η επίλυση των διαφωνιών μεταξύ των τοπικών και των ομοσπονδιακών αρχών. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προεδρεύει του Ανώτατου Συμβουλίου της Δικαιοσύνης, έχοντας την εξουσία να διορίζει και να απομακρύνει δικαστές.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2013

Τα 79α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards‎), που ανακοινώθηκαν στις 3 Δεκεμβρίου 2013, απονεμήθηκαν στις 6 Ιανουαρίου 2014, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2013.

 Καλύτερη Ταινία: Οδηγός Διαπλοκής Επιλαχόντες: 12 χρόνια σκλάβος (2) και Gravity και Δικός της (3) Καλύτερος Σκηνοθέτης: Στηβ ΜακΚουήν – 12 χρόνια σκλάβος Επιλαχόντες: Ντέιβιντ Ο. Ράσελ – Οδηγός Διαπλοκής (2) και Spike Jonze – Δικός της (3) Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ρέντφορντ – Όλα Χάθηκαν Επιλαχόντες: Τσιούετελ Έτζιοφορ – 12 χρόνια σκλάβος (2) και Όσκαρ Άιζακ – Inside Llewyn Davis (2) Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Κέιτ Μπλάνσετ – Θλιμμένη Τζάσμιν Επιλαχούσες: Έιμι Άνταμς – Οδηγός Διαπλοκής (2) και Αντέλ Εξαρχόπουλος – Η Ζωή της Αντέλ (3) Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζάρεντ Λέτο – Dallas Buyers Club Επιλαχόντες: Μάικλ Φασμπέντερ – 12 χρόνια σκλάβος (2) και Τζέιμς Φράνκο – Spring Breakers (2) Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Τζένιφερ Λόρενς – Οδηγός Διαπλοκής Επιλαχούσες: Λουπίτα Νιόνγκο – 12 χρόνια σκλάβος (2) και Τζουν Σκουίμπ – Nebraska (3) Καλύτερο Σενάριο: Έρικ Γουόρεν Σίνγκερ και Ντέιβιντ Ο. Ράσελ – Οδηγός Διαπλοκής Επιλαχόντες: Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, Ζυλί Ντελπί και Ήθαν Χοκ – Before Midnight (2) και Spike Jonze – Δικός της (3) Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Ο άνεμος δυναμώνει Επιλαχόντες: Ψυχρά κι Ανάποδα (2) και Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (3) Καλύτερη Φωτογραφία: Bruno Delbonnel – Μέσα στον Llewyn Davis Επιλαχόντες: Emmanuel Lubezki – Gravity (2) και Φαίδων Παπαμιχαήλ – Nebraska (3) Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: Ιστορίες που λέμε Επιλαχόντες: The Act of Killing (2) και 20 Feet from Stardom (3) Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Η Ζωή της Αντέλ • Γαλλία Επιλαχόντες: The Past (2) και Η Τέλεια Ομορφιά (3) Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: Ράιαν Κόγκλερ – Σταθμός Fruitvale Ο Επίσημος ιστότοπος