IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιος Νικόλαος Κέρκυρας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια). Για την συνοικία Άγιος Νικόλαος δείτε: Άγιος Νικόλαος Λευκίμμης Κέρκυρας. Ο Άγιος Νικόλαος είναι πεδινό χωριό του νομού Κέρκυρας, βρίσκεται στο εσωτερικό του νησιού σε υψόμετρο 30 μέτρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα χωριά Νότος και Ρουμανάδες συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αγίου Νικολάου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Κορισσίων του Δήμου Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 315 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Νικολάου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,266 χμ² (2011).

 Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κέρκυρας και απέχει από την πόλη της Κέρκυρας 31 χλμ. Σε νοταριακές πράξεις του 16ου και του 17ου αιώνα αναφέρεται με την ονομασία Άγνος, λόγω της αφθονίας στην γύρω περιοχή του φυτού "άγνος", δηλαδή λυγαριά. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν γνωστοί για την καλαθοπλεκτική τους μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και αποκαλούνται ακόμα "κανιστράδες" (κανίστρι σημαίνει καλάθι). Το χωριό, στα μέσα του 17ου αιώνα, αναφέρεται με το όνομα Κολοκύθι και το 1940 με το ΦΕΚ 271Α-03/09/1940 μετονομάζεται σε Άγιος Νικόλαος. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Άγιος Νικόλαος & Ρουμανάδες - μέρος α΄ από το http://corfiatikoanagnosma.blogspot.gr Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
4320p

Το 4320p είναι ένα εναλλακτικό όνομα για το 8K UHD, μια ανάλυση που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει σε μελλοντικά προϊόντα UHDTV. Ο αριθμός 4320 σημαίνει 4.320 γραμμές pixels στο κάθετο πλαίσιο της οθόνης. Η τεχνολογία αναπτύχθηκε το 2010, με το πρώτο μοντέλο να βγαίνει στην αγορά το 2012 με τα μοντέλα Sharp's 85" 8K LCD TV και Panasonic's 145" 8K Plasma Display.

 Είναι 7680×4320 pixels (με 33,1 megapixels σε αναλογία 16:9) και έχει 16 φορές την ανάλυση μιας κανονικής τηλεόρασης 1080p HD και τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τις τελευταίες 4k. Το NHK έκανε δοκιμές με επιτυχία στην Super Hi-Vision 4320p HDTV. Sharp's 85" 8K LCD TV, ανάλυσης 7680×4320 - International Consumer Electronics Show (CES) 2012 Panasonic's 145" 8K Plasma Display, ανάλυσης 7680×4320 - Internationale Funkausstellung Berlin (IFA) 2012 LG's 98" 8K LCD TV, ανάλυσης 7680×4320 - Internationale Funkausstellung Berlin (IFA) 2014 Samsung's 110" 8K 3D LCD TV, ανάλυσης 7680 × 4320 - International Consumer Electronics Show (CES) 2015 Στις 6 Απριλίου του 2013, το Astro Design ανακοίνωσε την AH-4800, με δυνατότητα εγγραφής ανάλυσης 8Κ. 4320p, 2160p, 1080p, 1080i, 720p, 576p, 576i, 480p, 480i, 360p, 240p High-definition television (HDTV)
Live at the Isle of Wight Festival 1970 (άλμπουμ των Who)

Live at the Isle of Wight Festival 1970 είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Legacy Recordings". Την ίδια περίοδο, κυκλοφόρησε και ένα DVD από την ίδια συναυλία. Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο δεύτερο φεστιβάλ "Isle of Wight" που έλαβε χώρα στην Μεγάλη Βρετανία το 1970. Το συγκρότημα εμφανίστηκε στις δύο μετά τα μεσάνυχτα της 29ης Αυγούστου 1970, μπροστά σε 600.000 θεατές. Το "Live at the Isle of Wight Festival 1970" μπήκε στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών της Μεγάλης Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

 1. Heaven and Hell (Entwistle) - 5:162. I Can't Explain (Townshend) - 2:453. Young Man Blues (Allison) - 6:064. I Don't Even Know Myself (Townshend) - 6:115. Water (Townshend) - 10:536. Overture (Townshend) - 5:087. It's a Boy (Townshend) - 1:338. 1921 (Townshend) - 2:279. Amazing Journey (Townshend) - 3:1910. Sparks (Townshend) - 5:1011. Eyesight to the Blind (The Hawker) (Sonny Boy Williamson II) - 1:5812. Christmas (Townshend) - 3:25 13. The Acid Queen (Townshend) - 3:4114. Pinball Wizard (Townshend) - 2:5015. Do You Think It's Alright? (Townshend) - 0:2216. Fiddle About (Entwistle) - 1:1517. Tommy, Can You Hear Me? (Townshend) - 0:5818. There's a Doctor (Townshend) - 0:2219. Go to the Mirror! (Townshend) - 3:3220. Smash the Mirror (Townshend) - 1:1621. Miracle Cure (Townshend) - 0:1322. I'm Free (Townshend) - 2:2423. Tommy's Holiday Camp (Moon) - 1:0124. We're Not Gonna Take It (Townshend) - 9:3725. Summertime Blues (Cochran, Capehart) - 3:2426. Shakin' All Over/Spoonful/Twist and Shout (Kidd, Dixon, Medley, Russell) - 6:2727. Substitute (Townshend) - 2:1028. My Generation (Townshend) - 7:1529. Naked Eye (Townshend) - 6:3330. Magic Bus (Townshend) - 4:35 Live at the Isle of Wight Festival 1970 (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 29 Οκτωβρίου 1996 Το "Live at the Isle of Wight Festival 1970" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρότζερ Ντάλτρι - φωνητικά Πιτ Τάουνσεντ - κιθάρα Τζον Εντουίστλ - μπάσο Κιθ Μουν - τύμπανα Live at the Isle of Wight Festival 1970 - The Who | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic The Who - Live at the Isle of Wight Festival 1970 | Sputnikmusic The Who Live at the Isle of Wight Festival 1970 Album Review | Rolling Stone Αρχειοθετήθηκε 2015-11-06 στο Wayback Machine.
Tick-Tock (τραγούδι της Αλμπίνα Γκρτσιτς)

Το "Tick-Tock" είναι ένα τραγούδι της κροάτισσας τραγουδίστριας Αλμπίνα. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Κροατία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ, αφού κέρδισε τον διαγωνισμό προεπιλογής Dora 2021 και ήρθε 11ο στον ημιτελικό μένοντας εκτός τελικού.

 Το "Tick-Tock" ήταν ένα από τα δεκατέσσερα τραγούδια που ανέθεσε το HRT για το Dora 2021, την εθνική επιλογή της Κροατίας για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021. Το τραγούδι συντάχθηκε από τον Μπρανιμίρ Μιχαλιέβιτς με τον Μαξ Σίναμον να γράφει τους αγγλικούς στίχους και την Τιάνα Μπουκλίγιας Μπακίτς να γράφει τους κροατικούς στίχους. Το "Tick-Tock" έκανε πρεμιέρα στις 13 Φεβρουαρίου 2021, όταν εμφανίστηκε στο Dora 2021, την εθνική επιλογή της Κροατίας για το διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2021. Το τραγούδι ήταν διαθέσιμο στα μέσα συνεχούς ροής την ίδια μέρα μέσω της Universal Music Croatia. Το HRT επέτρεψε στους καλλιτέχνες και τους συνθέτες να υποβάλουν τις συμμετοχές τους για το Dora 2021 μεταξύ 26 Οκτωβρίου 2020 και 10 Δεκεμβρίου 2020 για την επιλογή της συμμετοχής τους στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021. [1] Στις 15 Δεκεμβρίου 2020, η Αλμπίνα ανακοινώθηκε ως μια από τους δεκατέσσερις συμμετέχοντες του Dora 2021 με το τραγούδι "Tick-Tock". [2] Στον τελικό, που διεξήχθη στις 13 Φεβρουαρίου 2021, κέρδισε και την ψηφοφορία του κοινού και την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, τερματίζοντας στην πρώτη θέση με 198 βαθμούς, κερδίζοντας έτσι το δικαίωμα εκπροσώπησης της Κροατίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021. [3]
Νέο Πετρίτσι

Το Νέο Πετρίτσι είναι κωμόπολη του Δήμου Σιντικής στο Νομό Σερρών, της πρώην επαρχίας Σιντικής και έδρα του πρώην ομώνυμου δήμου. Έχει μόνιμο πληθυσμό 1.690 κατοίκους σύμφωνα με την επίσημη απογραφή για το έτος 2021 (8η θέση πληθυσμιακά μετά το Σκούταρι στο νομό Σερρών, μείον 12,5% και 242 λιγότερους κατοίκους από την προηγούμενη απογραφή για το έτος 2011), και έκταση 117.140 στρέμματα. Το Νέο Πετρίτσι βρίσκεται στις νότιες παρυφές του όρους Κερκίνη (Μπέλες) και βόρεια της λίμνης Κερκίνης. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην δήμος) Πετριτσίου έχει μόνιμο πληθυσμό 3.900 κατοίκους (2021).

 Η κωμόπολη απελευθερώθηκε από ελληνικό στρατό στις 27 Ιουνίου 1913 με τη Μάχη της Βέτρινας η οποία ουσιαστικά απελευθέρωσε ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία. Από το 1913 και μετά εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το χωριό Στάρτσοβο που σήμερα βρίσκεται στη Βουλγαρία και Βλάχοι από τη Ράμνα. Οι Σταρτσοβίτες διέσωσαν και μετέφεραν από το Στάρτσοβο στον νέο οικισμό τους, κειμήλια μεταξύ των οποίων και η εικόνα του Αγίου Μηνά. Η εορτή του τιμάται κάθε χρόνο με Λειτουργία και παραδοσιακό κουρμπάνι στο ναό του αγίου Μηνά Νέου Πετριτσίου που κτίσθηκε σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού στο Στάρτσοβο της σημερινής Βουλγαρίας. Το 1923 εγκαταστάθηκαν στη Μεσαία (βόρεια του Νέου Πετριτσίου) πρόσφυγες από τον Πόντο, οι οποίοι στον Β΄ΠΠ εγκαταστάθηκαν κι αυτοί στο Νέο Πετρίτσι. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο παλαιό Πετρίτσι. Μια πόλη βόρεια της Κερκίνης, που μέχρι το 1913 ζούσε ανθηρή Ελληνική κοινότητα. Μετά το τέλος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου και τη Συνθήκης του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913), το Πετρίτσι πέρασε στη δικαιοδοσία της Βουλγαρίας και ο Ελληνικός πληθυσμός του εγκαταστάθηκε στο (σημερινό) Νέο Πετρίτσι και τη γύρω περιοχή. Γεννήθηκαν στο Νέο ΠετρίτσιΝικόλαος Καπετανόπουλος, Έλληνας Μακεδονομάχος Χρήστος Καπετανόπουλος, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού ΑγώναΚατάγονται από το Νέο ΠετρίτσιΣωτηρία Κυρμανίδου, Ελληνίδα συγγραφέας Αντώνης Μάστορας, Έλληνας αθλητής του άλματος εις ύψος Γιώργος Τάτσιος, Έλληνας φαρμακοποιός, αρθρογράφος, και πολιτικός, εκλεγμένος δήμαρχος Σιντικής, πρώην πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων Ιωάννα Τούνη, Ελληνίδα μοντέλο Δημήτριος Χαλκίδης, Έλληνας μέλος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Δίκαιος των Εθνών Στέργιος Χατζηνούσκας, Έλληνας ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ
Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα

Ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα (Ιταλικά : Crusino Sommaripa, πέθανε το 1462), ήταν Ιταλός, ευγενής του Δουκάτου του Αρχιπελάγους από οικογένεια Γαλλικής καταγωγής. Ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα ήταν Άρχοντας της Πάρου, Τριτημόριος της Εύβοιας (1426 - 1462) και Άρχοντας της Άνδρου (1440 - 1462). Ως κληρονόμος της μητέρας του ήταν κύριος της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας, αργότερα του αποδόθηκε και η Άνδρος (1440) ύστερα από εντολή της Δημοκρατίας της Βενετίας. Ο Κρουσίνο Α΄ ήταν γιος του Γκασπάρε Σομμαρίπα και της Μαρίας Σανούδου, της κόρης της Φιορέντσα Σανούντο με τον δεύτερο σύζυγο της Νικολάου Β΄ Σπετσαμπάντα από τον Οίκο των Σανούδων ετεροθαλής αδελφή του Νικκολό νταλλε Κάρτσερι Δούκα του Αρχιπελάγους και Τριτημορίου της Εύβοιας. Αδελφή του ήταν η Φιορέντζα Σομμαρίπα, σύζυγος του Ιακώβου Α΄ Κρίσπου Δούκα του Αρχιπελάγους.

 Η μητέρα του ήταν Αρχόντισσα της Άνδρου αλλά όταν δολοφονήθηκε ο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι (1383), ο νέος δούκας Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος γενάρχης του Οίκος των Κρίσπων της πήρε το πλούσιο νησί της Άνδρου και το έδωσε στην κόρη του Πετρονίλα σύζυγο του Βενετού βάιλου της Ευβοίας Πιέτρο Ζένο που ήταν ικανότατος διπλωμάτης. Η Μαρία Σανούδου αποζημιώθηκε με το φτωχότερο νησί της Πάρου υπό τον όρο να παντρευτεί έναν ασήμαντο ευγενή τον Γκάσπαρο Σομμαρίπα. Όταν η Μαρία και ο σύζυγός της διαμαρτυρήθηκαν στη Βενετία, η Γαληνότατη πίεσε τον νέο δούκα και κατόρθωσε να τους δώσει και την κυριότητα της Χαλκίδας. Ωστόσο η Μαρία συνέχισε τις διεκδικήσεις της για την Άνδρο μέχρι τον θάνατο της. Όταν η Μαρία απεβίωσε (1426), ο Κρουσίνο Α' κληρονόμησε την Πάρο και την κυριότητα της Χαλκίδας. Όταν απεβίωσε και ο Πιέτρο Ζένο ο Κρουσίνο ζήτησε από την Δημοκρατία της Βενετίας να εξεταστεί ξανά η υπόθεσή του σχετικά με την Άνδρο, η Βενετία αποφάσισε να του επιστρέψει την Άνδρο (1440) που είχε αποσπαστεί παράνομα από την μητέρα του πριν από 50 χρόνια.. Έδωσε δώρο την γειτονική Αντίπαρο στον γαμπρό του ένα μέλος της Οικογένειας Λορεντάνου. Ο Κρουσίνο ήταν μορφωμένος και αρχαιόφιλος: έκανε ανασκαφές και βρήκε πολλά αρχαία αγάλματα. Όταν ο Κυριακός Αγκωνίτης, ο περιηγητής και αρχαιοδίφης της Αναγέννησης από την Ανκόνα πέρασε από την Πάρο για να θαυμάσει το μάρμαρο που εξήγαγε, ο Κρουσίνο του έδειξε τα αγάλματα που είχε βρει. Ο Κρουσίνο πρόσφερε στον Κυριακό Αγκωνίτη το κεφάλι και το πόδι ενός αγάλματος και εκείνος το έστειλε στον φίλο του Ανδριόλο Ιουστινιάνη - Μπάνκα της Χίου. Νυμφεύτηκε γυναίκα αγνώστου ονόματος με την οποία απέκτησε : Νικολό Α΄ Σομμαρίπα Ντομένικο Σομμαρίπα. Πανδέκτης, Οικόσημο οίκου Σομμαρίπα Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 550< Ancestry of Sultana Nur-Banu (Cecilia Venier-Baffo) Miller, William (1908). The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566). Miller, William (1921). Essays on the Latin Orient. Cambridge: Cambridge University Press. Setton, Kenneth M. (1978). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume II: The Fifteenth Century
3360 Σύριγξ

Η Σύριγξ (Syrinx) είναι ένας αστεροειδής που τέμνει την τροχιά της Γης, και συγκεκριμένα ένας Απολλώνειος αστεροειδής. Το απόλυτο μέγεθός του (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) είναι 15,994. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Ρ. Σκοτ Ντάνμπαρ, που παρατηρούσαν με το τηλεσκόπιο Schmidt του Αστεροσκοπείου του Πάλομαρ. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του από την ομώνυμη Νύμφη της ελληνικής μυθολογίας. Το όνομα δόθηκε τον Νοέμβριο του 2006 και μέχρι τότε ο «3360» ήταν ο αστεροειδής με τον μικρότερο αύξοντα αριθμό που δεν είχε ακόμα ιδιαίτερο όνομα.

 Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Σύριγξ τέμνει και τις τροχιές των πλανητών Άρη και Αφροδίτης εκτός από αυτή της Γης. Ωστόσο, η σημαντική κλίση τροχιάς της Σύριγγος ως προς αυτές των πλανητών, αποτρέπει τις πολύ κοντινές προσεγγίσεις της σε πλανήτες. Π.χ. κατά την πλησιέστερη προσέγγισή της στη Γη σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, που σημειώθηκε στις 10 Μαΐου 1962, πέρασε σε ελάχιστη απόσταση 0,1474 AU (22,05 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον πλανήτη μας, ενώ κατά την πλησιέστερη προσέγγισή της στη Γη τους δύο επόμενους αιώνες, θα περάσει σε απόσταση 0,09625 AU (14,40 εκατομ. χιλιόμετρα) από τον πλανήτη μας, Η μέση διάμετρος της Σύριγγος εκτιμάται σε 1,8 χιλιόμετρο περίπου. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,17, ενώ ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπαστναζίτης

Ο μπαστναζίτης (αγγλ. bastnäsite) είναι ανθρακικό / φθοριούχο ορυκτό των σπανίων γαιών δημητρίου, υττρίου και λανθανίου. Οφείλει το όνομά του στο ορυχείο Bastnäs (περιοχή Västmanland) της Σουηδίας όπου πρωτοεντοπίστηκε. Το όνομα "μπαστναζίτης" αναφέρεται, στην πραγματικότητα, σε τρία ορυκτά, ανάλογα με το ποια από τις σπάνιες γαίες υπερτερεί κάθε φορά στη σύστασή του: Έτσι υφίσταται ο μπαστναζίτης-Ce, μπαστναζίτης-La και ο μπαστναζίτης-Y. Οι διαφορές των τριών ορυκτών είναι ανεπαίσθητες από πλευράς ορυκτολογικών ιδιοτήτων και συνήθως απαντούν μαζί, με τον μπαστναζίτη-Ce να υπερτερεί ποσοτικά. Μαζί με τον μοναζίτη αποτελεί το κυριότερο ορυκτό του δημητρίου αλλά και του ευρωπίου (ποσοστό μέχρι 0,1%).

 Απαντά συνήθως σε υδροθερμικές αποθέσεις, είναι όμως γνωστές και πρωτογενείς εμφανίσεις του σε εκρηξιγενή πετρώματα, εντός γρανιτών, αλκαλικών συηνιτών και καρμπονατιτών. Απαντά και εντός μεταμορφωμένων πετρωμάτων (μεταμορφώσεις επαφής), ενώ είναι σπάνιες οι εμφανίσεις του ως ορυκτού διείσδυσης σε ιζηματογενείς αποθέσεις. Σχετίζεται με αλλανίτη, δημητριίτη, παριζίτη, φθορίτη, αλβίτη, μοναζίτη, ανάλκιμο, χαλαζία, βαρύτη, ζιρκόνιο, γαληνίτη και αρκετά ορυκτά των σπανίων γαιών. Απαντά σε πολλά σημεία της Γης. Αξιόλογα κοιτάσματά του υπάρχουν στη Σουηδία, το Εσκή Σεχίρ στην Τουρκία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Μαδαγασκάρη, το Μπουρουντί, την Τανζανία, τη Ζάμπια, την περιοχή Ariege στη Γαλλία, την Εσωτερική Μογγολία (Κίνα), τα Ουράλια όρη στη Ρωσία, τις ΗΠΑ (Κολοράντο, Νέο Μεξικό, Καλιφόρνια) και το Mont Saint Hilaire του Καναδά. Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
92 (αριθμός)

Το 92 (ενενήντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 91 και πριν από το 93. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 92:2 = 46, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 92 συμβολίζεται ως XCII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϟΒ΄ ή Ϟβ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 92 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 23, 46 και 92, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 93. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 92 είναι 92 = 22 · 23. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 92 αντιστοιχεί στο ουράνιο. Το Μεσιέ 92 είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 26.700 ετών φωτός στον αστερισμό Ηρακλή.
Άντριου Βλάχος

Ο Άντριου ή Άντυ (Ανδρέας) Βλάχος (γεν. 20 Απριλίου 1976) είναι Ελληνοαυστραλός ποδοσφαιριστής, με μακροχρόνια επιτυχημένη καριέρα σε ομάδες της Αυστραλίας και άλλων χωρών, όπως στο Βέλγιο, στη Νέα Ζηλανδία και για μικρό διάστημα στην Ελλάδα, στον Παναθηναϊκό και στον ΑΟ Αγίου Νικολάου. Αγωνίζεται ως ακραίος επιθετικός.

 Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1976 στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, μετανάστες πρώτης γενιάς στην Αυστραλία. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC) το 1994 και συνέχισε στην Κόλινγκγουντ (Collingwood Warriors S.C.) και στην Κάρλτον. Το 1998 δοκίμασε την τύχη του στην Ελλάδα, στον Παναθηναϊκό, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην Κρήτη με τον ΑΟ Αγίου Νικολάου στη Β΄ Εθνική. Επέστρεψε στην Αυστραλία και έπαιξε μια σεζόν στην Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), την πιο ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, με την οποία έπαιξε στον τελικό στο εθνικό πρωτάθλημα Αυστραλίας. Ακολούθως, αγωνίστηκε στην Φούτμπολ Κινγκζ (Football Kingz FC, νυν: New Zealand Knights FC) στη Νέα Ζηλανδία για δύο σεζόν, πριν επιστρέψει στην Ευρώπη, στη βελγική Σερκλ Μπριζ, όπου έκανε δύο γεμάτες σεζόν. Το 2005 επέστρεψε στη Μελβούρνη, στη Βίκτορυ (Melbourne Victory FC) και συνέχισε στο Μέγα Αλέξανδρο (Heidelberg United). Από το 2008 είναι παίκτης προπονητής στην Χιουμ Σίτι (Hume City FC). Έχει αγωνιστεί σε περισσότερα από 300 παιχνίδια πρωταθλήματος. Πρωτάθλημα Αυστραλίας (φιναλίστ): 2000-01. ESPN Soccernet Profile World Football Profile
Σόμπατεϊ Χάλαντας

Η Σόμπατεϊ Χάλαντας (ουγγρικά Szombathelyi Haladás, προφορά [ˈsombɒthɛji ˈhɒlɒdaːʃ], συχνά στα ελληνικά αποδιδόμενη ως Σόμπατελι) είναι μια ουγγρική ποδοσφαιρική ομάδα, που ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το Haladás Sportkomplexum, χωρητικότητας 8903 θεατών, που χτίστηκε το 2016-17 στη θέση του παλιού Rohonci úti Stadion (Στάδιο οδού Ρόχοντς), στην οδό Ρόχοντς 3 του Σόμπατεϊ. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Χάλαντας στην Ουγγρική γλώσσα σημαίνει πρόοδος.

 Η Σόμπατεϊ έχει τρεις συμμετοχές στον τελικό του Κυπέλλου Ουγγαρίας (1975, 1993, 2002). Ο τελικός του 1975 (ήττα 2-3 από την Ούιπεστ) εξασφάλισε στην ομάδα τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης περιόδου, αφού η κυπελλούχος Ούιπεστ κατέκτησε παράλληλα και το πρωτάθλημα και αγωνίστηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στον πρώτο γύρο η Σόμπατεϊ ξεπέρασε εύκολα το εμπόδιο της μαλτέζικης Βαλέτα (7-0, 1-1), για να αποκλειστεί στον δεύτερο γύρο από την αυστριακή Στουρμ Γκρατς (0-2, 1-1). Η καλύτερη πορεία της Σόμπατεϊ στο ουγγρικό πρωτάθλημα σημειώθηκε την περίοδο 2008-09, όταν αναδείχθηκε τρίτη, γεγονός που της εξασφάλισε τη δεύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή, αυτή τη φορά στο Γιουρόπα Λιγκ 2009-10. Εκεί ξεκίνησε από τον πρώτο προκριματικό γύρο, όπου παρέκαμψε το εμπόδιο της Ιρτίς Παβλοντάρ του Καζακστάν (1-0, 1-2) χάρη στο εκτός έδρας γκολ, για να αποκλειστεί στον δεύτερο προκριματικό από τη σουηδική Έλφσμποργκ (0-3, 0-0). Η Σόμπατεϊ αποτελεί ομάδα "ασανσέρ" του ουγγρικού πρωταθλήματος έχοντας ανεβοκατέβει 14 φορές μεταξύ πρώτης (Nemzeti Bajnokság I) και δεύτερης (Nemzeti Bajnokság II) κατηγορίας, με πιο πρόσφατο τον υποβιβασμό της στο τέλος της σεζόν 2018-19. Μάλιστα οκτώ φορές υποβιβάστηκε αμέσως μετά την άνοδό της: το 1941, 1943, 1960, 1972, 1979, 1990, 1992, 1994, 2000 και 2002. Επίσημος ιστότοπος (Ουγγρικά) Αναλυτικά στοιχεία της Σόμπατεϊ Χάλαντας, ιστότοπος magyarfutball.hu (Ουγγρικά)
Α.Ο. Κορυδαλλός

Ο Αθλητικός Όμιλος Κορυδαλλός είναι ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Κορυδαλλό Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1948, έχει χρώματα το κόκκινο και το λευκό και έμβλημα το πτηνό Κορυδαλλός. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά και λαμβάνει μέρος στις επίσημες διοργανώσεις της. Έδρα του είναι το στάδιο Δ.Α.Κ. Κορυδαλλού, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Νίκος Κουλουμπαρίτσης και χρέη προπονητή εκτελεί ο Μανώλης Πράσινος .

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε επίσημα στις 23 Ιουνίου 1948 όποτε και αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο, με την ονομασία Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Ένωσις Κορυδαλλού» και πρώτος πρόεδρος του ήταν ο Βυζάντιος Παπαδόπουλος. Στόχος του συλλόγου ήταν η δημιουργία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, η οποία θα εκπροσωπούσε την πόλη του Κορυδαλλού. Ο σύλλογος αγωνίστηκε αρχικά στη Δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά σαν ανεξάρτητο σωματείο και το 1957 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. το 641 και από την αγωνιστική περίοδο 1957-58 ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του δράση από τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Στις 18 Αυγούστου 1966 μετονομάστηκε σε Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Ολυμπιακός Κορυδαλλού» και στις 5 Νοεμβρίου 1973 σε Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Ολυμπιακός Νικαίας». Στις 9 Οκτωβρίου 1976 μετονομάστηκε στην σημερινή του ονομασία, Αθλητικός Όμιλος «Κορυδαλλός». Ο σύλλογος δεν έχει καταφέρει να αγωνιστεί στις εθνικές κατηγορίες, ωστόσο ανέκαθεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά και κυριότερα μεταξύ Α' και Β' κατηγορίας. Στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά αγωνίστηκε για πρώτη φορά την αγωνιστική περίοδο 1971-72, υποβιβάστηκε και επανήλθε άμεσα την περίοδο 1973-74. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε σε όλα τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Την περίοδο 2014-15 και υπό την τεχνική ηγεσία του Σίμου Καραγιαννίδη τερμάτισε στη 2η προνομιούχο θέση του 1ου ομίλου της Β' κατηγορίας και ανήλθε στην Α' κατηγορία στην οποία καθιερώθηκε μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2018-19. Ο σύλλογος έχει αναδείξει αρκετούς ποδοσφαιριστές που προωθήθηκαν σε μεγάλες ομάδες των εθνικών κατηγοριών. Μεταξύ άλλων είναι οι Φώτης Μπαλόπουλος, Δημήτρης Σεϊταρίδης, Δημήτρης Μουτάφης, Τούντας, Μιχάλης Παρασχάκης, Σταυρόπουλος, Γιάννης Παπαμιχαήλ, Ισαάκ Αλμανίδης κ.α. Επίσημος ιστότοπος
Αλ Λιθ

Το Αλ Λιθ (αραβικά: الليث‎) είναι πόλη στην περιοχή Τιχάμα στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας, νοτιοδυτικά της ιερής πόλης της Μέκκας στη Σαουδική Αραβία. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στην Επαρχία Μακά και ένα από τα μεγάλα λιμάνια του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα. Το Μικάτ Γιαλαμλάμ βρίσκεται βόρεια του Αλ Λιθ. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός του Αλ Λιθ είναι πάνω από 72.000 άτομα.

 Βρίσκεται 180 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την ιερή πόλη της Μέκκας και 190 χλμ. νότια της Τζέντα. Τα βόρεια χωριά του δήμου της πόλης βρίσκονται μόλις 90 χιλιόμετρα μακριά από τη Μέκκα. Εκτείνεται στα βουνά Χετζάζ και Αντχάμ και εκτείνεται μέχρι την Ταΐφ στα ανατολικά και νότια μέχρι την πόλη Αλ Κουνφουντάχ. Ο διεθνής παραλιακός δρόμος Τζέντα - Τζιζάν περνά από την πόλη. Το Αλ Λιθ πήρε το όνομά του από την Κοιλάδα Λέιθ, η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Γκουμαϋκάχ. Το Αλ Λιθ σήμερα είναι ένα εμπορικό λιμάνι που δέχεται προσκυνητές και προϊόντα από όλες τις γωνιές του κόσμου. Στο παρελθόν, ήταν ένα μεγάλο εμπορικό λιμάνι που δεχόταν πλοία από το Τζιζάν, την Υεμένη, και τις ακτές της Αφρικής και εξήγαγε τα εν λόγω εμπορεύματα στη Μέκκα και τη Τζέντα. Το Αλ Λιθ είναι μία από τις τοποθεσίες υποβρύχιων καταδύσεων. Κατάλογος πόλεων της Σαουδικής Αραβίας
Αντωνίνος Λιβεράλις

Ο Αντωνίνος Λιβεράλις (Antoninus Liberalis) ήταν μυθογράφος του 2ου ή 3ου μ.Χ. αιώνα. Έγραψε στα ελληνικά, βασιζόμενος σε έργα προγενεστέρων του, μια συλλογή σπάνιων μύθων με τίτλο Μεταμορφώσεων Συναγωγή.

 Για την ζωή του δεν είναι απολύτως τίποτα γνωστό. Εικάζεται μόνον ότι ήταν μορφωμένος απελεύθερος δούλος, ότι έζησε την εποχή των Αντωνίνων ή των Σεβήρων, ότι καταγόταν από κάποια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (με πιθανότερες την Αίγυπτο, την Κρήτη ή την Μικρά Ασία). Δε γνωρίζουμε επίσης αν, εκτός από τις "Μεταμορφώσεις", έγραψε και κάτι άλλο. Η Μεταμορφώσεων Συναγωγή διασώθηκε σε ένα και μοναδικό βυζαντινό χειρόγραφο του 9ου αιώνα που φυλάσσεται σήμερα στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης. Περιλαμβάνει 41 ιστορίες στις οποίες άνθρωποι (ή σπανιότερα ζώα) μεταμορφώνονται σε ζώα (συνήθως πουλιά), φυτά, πέτρες ή βράχους, άστρα και σε μια περίπτωση σε ηχώ. Κάποιες φορές αλλάζουν φύλο, εξαφανίζονται ή γίνονται αθάνατοι. Κάθε ιστορία φέρει τίτλο και υπότιτλο. Στον υπότιτλο αναφέρεται ο ποιητής ή ο μυθογράφος και το έργο του από το οποίο ο Αντωνίνος άντλησε τα στοιχεία για τον μύθο που διηγείται. Δε γνωρίζουμε αν τους υπότιτλους αυτούς τους έθεσε ο ίδιος εξαρχής ή αν είναι δουλειά κάποιου μεταγενέστερου αντιγραφέα ή σχολιαστή του χειρογράφου. Με τον τρόπο αυτό πάντως διασώθηκαν τα ονόματα ορισμένων αρχαίων ποιητών για τους οποίους δε γίνεται μνεία πουθενά αλλού. Το έργο του Αντωνίνου (αρχαίο κείμενο και νεοελληνική απόδοση) κυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Κάκτος.
Πασκάλ Σοτιρόβσκι

Ο Πασκάλ Σοτιρόβσκι (Paskal Sotirovski, Паскал Сотировски, Vrben 23 Νοεμβρίου 1927 - Παρίσι 20 Ιανουαρίου 2003) ήταν αστροφυσικός από τη Βόρεια Μακεδονία, με ειδίκευση στην ηλιακή φυσική.

 Τελείωσε το δημοτικό στη γενέτειρά του. Συνέχισε στο Gornji Milanovac (στη Σερβία) όπου ολοκλήρωσε το γυμνάσιο. Αποφοίτησε από το Educational School στο Βελιγράδι. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δάσκαλος στο Bela Crkva αλλά το 1950 γράφτηκε στο Τμήμα Φιλοσοφίας και στο Τμήμα Φυσικής στο Πανεπιστήμιο των Αγίων Κυρίλου και Μεθοδίου στα Σκόπια. Αποφοίτησε το 1956 και ξεκίνησε να διδάσκει φυσική στο λύκειο Josip Broz Titο στα Σκόπια. Το 1961, ο Σοτιρόβσκι εργάστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής αστροφυσικής στο Τμήμα Φυσικών Επιστημών και Μαθηματικών στα Σκόπια. Έπειτα στάλθηκε για να ειδικευτεί στη Σορβόννη, στο Παρίσι. Το 1971 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή του πάνω στην ηλιακή φυσική και έλαβε τον υψηλότερο δυνατό βαθμό. Τη δεκαετία του 1990, ο Σοτιρόβσκι ίδρυσε τον οργανισμό που φέρει το όνομά του και υποστηρίζει οικονομικά τα νέα και χαρισματικά ταλέντα της Βόρειας Μακεδονίας.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσου Μαν

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσου Μαν (αγγλικά: Isle of Man Football Association) είναι αρμόδια για το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Νήσο Μαν. Εδρεύει στο Ντάγκλας και είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγγλίας. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες της εθνικής ομάδας ανδρών νήσου η οποία αγωνίζεται στους Νησιωτικούς Αγώνες, όπως και τη μικτή αντιπροσωπευτική ομάδα που μετέχει στο Νάσιοναλ Λιγκ Σίστεμ Καπ.

 Ιδρύθηκε το 1905 με σκοπό την οργάνωση του αθλήματος στη Νήσο Μαν και προσχώρησε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας ως μία από τις κομητειακές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της χώρας.Τον Οκτώβριο του 2008, η Όνκαν έγινε η ενδέκατη ομάδα της Νήσου Μαν η οποία πέτυχε το καθεστώς The Football Association Charter Standard, το σύστημα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγγλίας για τη διασφάλιση της ποιότητας. Έπειτα από αυτό το γεγονός, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσου Μαν έθεσε ως στόχο την αναβάθμιση όλων των ομάδων της στο συγκεκριμένο επίπεδο. Επίσημος ιστότοπος
Βέρα Ίνμπερ

Η Βέρα Μιχαήλοβνα Ίνμπερ (Vera Mikhailovna Inber), γεννημένη Σπένζερ (Shpenzer), ρωσικά: Ве́ра Миха́йловна И́нбер‎ (10 Ιουλίου 1890, Οδησσός, Ρωσική Αυτοκρατορία - 11 Νοεμβρίου 1972, Μόσχα, Σοβιετική Ένωση ) ήταν Ρωσίδα και Ουκρανή - σοβιετική ποιητής και συγγραφέας.

 Ο πατέρας της Μοσέ κατείχε έναν επιστημονικό εκδοτικό οίκο "Matematika" ( Μαθηματικά ). Ο Μοσέ ήταν ξάδερφος του μελλοντικού σοσιαλιστικού επαναστάτη Λέων Τρότσκι. Ο εννιάχρονος Λεβ (Τρότσκι) ζούσε με τον Μοσέ και τη σύζυγό του Φανή στο διαμέρισμά τους της Οδησσού, όταν η Βέρα ήταν μωρό. Η Βέρα παρακολούθησε για λίγο ένα τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας στην Οδησσό. Τα πρώτα ποιήματά της δημοσιεύθηκαν το 1910 σε τοπικές εφημερίδες. Το 1910-1914 έζησε στο Παρίσι και την Ελβετία. Μετά μετακόμισε στη Μόσχα. Κατά τη δεκαετία του 1920 εργάστηκε ως δημοσιογράφος, γράφοντας πεζογραφία, άρθρα και δοκίμια και ταξίδεψε σε όλη τη χώρα και στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου έζησε στο πολιορκημένο Λένινγκραντ όπου ο σύζυγός της εργάστηκε ως διευθυντής σε ιατρικό ίδρυμα. Σύμφωνα με τη νεκρολογία των New York Times, «έγραψε για την εφημερίδα Leningradskaya Pravda και μεταδόθηκε μέσω του ραδιοφώνου του Λένινγκραντ προσπαθώντας να διατηρήσει το ηθικό και το πνεύμα του σκληρά πιεσμένου πληθυσμού». Μεγάλο μέρος της ποίησης και της πεζογραφίας της εκείνη την εποχή είναι αφιερωμένο στη ζωή και την αντίσταση των σοβιετικών πολιτών. Το 1946 έλαβε ένα αξιόλογο κυβερνητικό βραβείο ( Gosudarstvennaya premiya SSSR ) για το ποίημα της πολιορκίας "Pulkovskij meridian" (Pulkovo Meridian). Της απονεμήθηκαν επίσης πολλά μετάλλια. Μετέφρασε στα ρωσικά Ουκρανούς ποιητές, όπως ο Τάρας Σεβτσένκο, και άλλους ξένους ποιητές, όπως ο Παύλος Éluard και ο Σάντορ Πέταιφι. Η Βέρα Ίνμπερ πειραματίστηκε με την καμπάλα, αν και οι γονείς της της το είχαν απαγορεύσει. Maya, από ένα τέτοιο απλό πράγμα και άλλες ιστορίες, FLPH, Μόσχα, 1959. από το Archive.org Ο Θάνατος της Λούνας, από τις Σοβιετικές Μικρές Ιστορίες: Ένα Παράλληλο Κείμενο Penguin, Πιγκουίνος, 1963. Ημερολόγιο Λένινγκραντ, Hutchinson, UK, 1971. Τα ενδιαφέροντα της Λάλλα, από ρωσικά διηγήματα από το Πούσκιν έως το Μπουίντα, Penguin Classics, 2005.
Ιωακείμ του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Ο Ιωακείμ, τσεχ.: Jáchym z Minstrberka (18 Ιανουαρίου 1503 - 27 Δεκεμβρίου 1562) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1536-42). Είχε τον τίτλο του κόμη του Κλάντσκο/Κλόντσκο, αν και δεν κυβέρνησε την κομητεία πραγματικά. Έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν. Ο Κάρολος Α΄ ήταν εγγονός του Γεωργίου της Βοημίας, ο οποίος απέκτησε την κομητεία του Κλόντσκο (1454) και το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ στη Σιλεσία (1456). Ο Κάρολος Α΄ έλαβε το δουκάτο του Ελς από τον Βλαδίσλαο Β΄ (1495). Ο Κάρολος Α΄ κυβερνούσε αρχικά μαζί με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του, οι οποίοι όμως απεβίωσαν χωρίς άρρενα διάδοχο, έτσι ο Κάρολος Α΄ έμεινε μόνος του· είχε επιρροή στην Αυλή της Πράγας, στον Βλαδίσλαο Β΄ και στον γιο του Λουδοβίκο και είχε παίξει ρόλο στην εκλογή του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων ως βασιλιά της Βοημίας (1526). Αν και προσκολλημένος στην Καθολική πίστη, ο Κάρολος Α΄ μόρφωσε τους γιους του το διάστημα 1515-17 στον Γιόχαν Χες Λουθηρανό μεταρρυθμιστή, ο οποίος ήταν τότε ιερέας στη Νύσα. Hugo Weczerka: Manual of historic sites: Silesia, Stuttgart: 1977, ISBN 3-520-31601-3, pp. 322 and 506 as well as genealogical tables on pp. 602–603.
Ερμενέρικ

Ο Ερμενέρικ, Hermeneric, (άκμασε το 485) ήταν ένας Σουηβός βασιλιάς της Γαλικίας σύμφωνα με ένα -χαμένο πλέον- έγγραφο, που περιγράφεται από τον ιερέα Aντόνιο δε Γιέπες (Antonio de Yepes).

 Σύμφωνα με τον Αντόνιο, ο βασιλιάς βασίλευσε γύρω στο 485, το οποίο εμπίπτει σε μία μακρόχρονη περίοδο αφάνειας (469 – π. 560) κατά την οποία οι Σουηβοί ήταν κυρίως Αρειανοί Χριστιανοί. Ο Ερμενέρικ λέγεται ότι ήταν καταστροφέας εκκλησιών και διώκτης των Ορθοδόξων Χριστιανών. Arias, Jorge C. "Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans." University of Virginia: Spring 2007.
NGC 803

Ο NGC 803 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και απέχει περίπου 70 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1784.

 Δεδομένα για το NGC 803 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 803 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 803 στο Wikimedia Commons
Διοκαισάρεια Κιλικίας

Η Διοκαισάρεια Κιλικίας ήταν μία από τις δύο ομώνυμες Αρχαίες Ελληνικές πόλεις που αναπτύχθηκαν στην αρχαιότητα. Την συγκεκριμένη της Κιλικίας, που βρίσκεται δυτικά της σύγχρονης Μερσίνης, σύμφωνα με την παράδοση φέρεται να την ίδρυσε ο μυθικός ήρωας του Τρωικού πολέμου ο Αίας ο Τελαμώνιος αδελφός του Τεύκρου.

 Αρχικά η πόλη αυτή δημιουργήθηκε γύρω από ένα αρχαίο ιερό της Όλβας, κάποιας παλαιότερης τοπικής θεότητας όπου στη συνέχεια ταυτίσθηκε με τον Δία τον Όλβιο ή Όλμπιο που αναγάγει στον Ολύμπιο και έτσι η πόλη ν΄ απαντάται επίσης και με το όνομα Ολβανόπολη . Με το όνομα Διοκαισάρεια φέρεται πόλη παρά το ιερό του Ολβίου Διός από το έτος 72 μ.Χ. όταν ο τότε Αυτοκράτορας Βεσπασιανός οργάνωσε την Κιλικία σε ρωμαϊκή επαρχία. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε ιδιαίτερη επισκοπική περιφέρεια. Η Διοκαισάρεια ήταν κτισμένη σε πεδιάδα (λεκανοπέδιο) μεταξύ λόφων επί της κεντρικής ρωμαϊκής οδού που οδηγούσε στη Σελεύκεια Ισαυρίας. Ο δε ναός και το ιερό προστατευόταν από ισχυρό οχυρό με πύργους. Είναι αδιευκρίνιστο πως χωρίζονταν οι δύο πόλεις Όλβα και Διοκαισάρεια, του χώρου που αναπτυσσόταν η κάθε μία, καθώς και οι υπ΄ αυτών υπαγόμενες περιοχές, με συνέπεια πολλοί να τις ταυτίζουν. Σήμερα στην περιοχή αυτής σώζεται τμήμα του περίλαμπρου ναού του Ολβίου Διός που πρόκειται για περίπτερο ναό με υψηλούς κίονες που φέρουν κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού που χρονολογείται από τον 3ο αιώνα π.Χ., καθώς και ένας ελληνιστικός πύργος της ίδιας εποχής στα βόρεια της πόλης. Επίσης σώζονται λείψανα αρχαίου Νυμφαίου, ενός ναού αφιερωμένου στη θεά Τύχη του 1ου αιώνα, τμήματα αρχαίου θεάτρου, του 2ου αιώνα (μ.Χ.), ρωμαϊκού υδραγωγείου και της ρωμαϊκής οδού. Εκτός των τειχών της πόλης εντοπίστηκε από την αρχαιολογική έρευνα μεγάλη νεκρόπολη με λαξευτούς τάφους και σαρκοφάγους των ρωμαϊκών και των πρώτων χριστιανικών χρόνων, καθώς και αρχαία νομίσματα με το όνομα της πόλης. Εκ των αναφορών αυτών διαφαίνεται ότι η πόλη είχε ιδιαίτερη ανάπτυξη και ευημερία κόβοντας δικά της νομίσματα. Την Διοκαισάρεια μνημονεύουν οι Στράβων, Πτολεμαίος, καθώς και νεότεροι όπως ο Θεοφάνης κ.ά. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 21ος, σελ.123. Ekrem Akurgal: Griechische und römische Kunst in der Türkei. 1987, S. 441. Y. Boysal: Uzuncaburç ve Ura Kilavuzu Istanbul. 1963. T. S. MacKay: Olba in Rough Cilicia. 1968. T. S. MacKay in: Aufstieg und Niedergang der römischen Welt II 18,3. 1990, S. 2083 ff. Ralf Schenk: Der korinthische Tempel bis zum Ende des Prinzipats des Augustus. Internationale Archäologie Bd. 45, 1997, S. 24-28. Rahden:Leidorf. ISBN 978-3-89646-317-3 Detlev Wannagat: Neue Forschungen in Diokaisareia / Uzuncaburç, Bericht über die Arbeiten 2001-2004. In: Archäologischer Anzeiger. 2005, S. 117-166. N. Kramer: Keramik und Kleinfunde aus Diokaisareia. Diokaisareia in Kilikien Bd. 1, 2012. Berlin: De Gruyter. ISBN 978-3-11-022215-9 M. Spanu: The Theatre of Diokaisareia. Diokaisareia in Kilikien Bd. 2, 2011. Berlin: De Gruyter. ISBN 978-3-11-022221-0 Νέες αρχαιολογικές έρευνες στη Διοκαισάρεια Αρχειοθετήθηκε 2011-08-09 στο Wayback Machine. DAI Η Διοκαισάρεια κατά τους βυζαντινούς χρόνους
Λιουτγκάρδη του Βερμαντουά

Η Λιουτγκάρδη του Βερμαντουά (Luitgarde of Vermandois, περί το 914 - 9 Φεβρουαρίου 978) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Βερμαντουά από την γέννηση της, δούκισσα της Νορμανδίας λόγω του πρώτου της γάμου και κόμισσα του Μπλουά λόγω του δεύτερου γάμου της.

 Η Λιουτγκάρδη ήταν κόρη του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά και της Αδέλας κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμο τον Μακρόξιφο (940) χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Μετά τον θάνατο της (942) παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά (943) με τον οποίο απέκτησε: Θεοβάλδος (πέθανε το 962) Ούγος, αρχιεπίσκοπος του Μπουργκ (πέθανε το 985) Όντο Α΄ του Μπλουά Χιλντεγκάρδη Έμμα, σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ της Ακουιτανίας The Annals of Flodoard of Reims, 919–966, eds. Steven Fanning; Bernard S. Bachrach (Toronto: University of Toronto Press Inc., 2011)
Τζιοβάννι Μπονοντσίνι

Ο Τζιοβάννι Μπονοντσίνι (ή Μπουονοντσίνι) (ιταλικά: Giovanni Bononcini, 18 Ιουλίου 1670 - 9 Ιουλίου 1747) (συχνά αναφερόμενος και ως Τζιοβάννι Μπατίστα Μπονοντσίνι) ήταν Ιταλός συνθέτης του μπαρόκ, βιολοντσελίστας, τραγουδιστής και διδάσκαλος, ο οποίος καταγόταν από μουσική οικογένεια.

 Giovanni Battista Bononcini: a detailed biography Αρχειοθετήθηκε 2002-12-05 στο Wayback Machine. Giovanni Bononcini 1670-1747 Ελεύθερες παρτιτούρες από τον Τζιοβάννι Μπονοντσίνι στο International Music Score Library Project Nightingale Aria from Fuori di sua capanna attributed to Bononcini στο YouTube performed by Musicians of the Old Post Road
Άγιοι Απόστολοι Βοιωτίας

Οι Άγιοι Απόστολοι είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός του νομού Βοιωτίας. Βρίσκονται βορειοανατολικά της Χαιρώνειας και βορειοδυτικά του χωριού Ακόντιο, σε μικρή απόσταση από τους δύο οικισμούς. Μέχρι το 1953 ο οικισμός ονομαζόταν Καράμπουσα, οπότε μετονομάστηκε σε Άγιοι Απόστολοι. Διατηρούσε μικρό πληθυσμό που παρέμενε στα ίδια περίπου επίπεδα με μικρές αυξομειώσεις, μέχρι την δεκαετία του 1960, οπότε ο οικισμός άρχισε να εγκαταλείπεται οριστικά.

 Η Καράμουσα είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής: ΦΕΚ 18Α - 18/10/1835 Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Χαιρωνείας ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909Ο οικισμός υπάγεται στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από το νομό Βοιωτίας ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912Το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Καράμπουσα Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Χαιρώνειας και προσαρτάται στην κοινότητα Κόπραινας Το όνομα του οικισμού προήλθε από τη διόρθωση του ονόματος του οικισμού Καράμουσα ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας Καράμπουσα Ν. Βοιωτίας ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953Ο οικισμός Καράμπουσα μετονομάζεται σε Άγιοι Απόστολοι ΦΕΚ 14/03/1971Ο οικισμός καταργείται. Πορεία του πληθυσμού Ο οικισμός καταργήθηκε το 1971. Μέχρι τότε ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Χαιρώνειας.
Σημαία του Μισισίπι

Η σημαία της πολιτείας του Μισισίπι υιοθετήθηκε από το Μισισίπι,πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1894 αντικαθιστώντας την σημαία που υιοθετήθηκε το 1861. Είναι η μόνη σημαία του κράτους που θυμίζει εκείνη των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής,αφού η Τζόρτζια υιοθέτησε καινούργια σημαία το 2001.

 Όταν το Μισισίπι αποσχίστηκε από την Ένωση στις 9 Ιανουαρίου 1861,στις αρχές του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου η Μπλε Σημαία Μπόνι (αναπαριστά ένα λευκό άστρο σε ένα μπλε φόντο) υψώθηκε στο κτήριο του καπιτωλίου στο Τζάκσον ως ένδειξη ανεξαρτησίας.Στις 26 Ιανουαρίου το Μισισίπι υιοθέτησε επίσημα μια νέα σημαία που περιελάμβανε την Μπλε Σημαία Μπόνι σε ένα πλαίσιο πάνω αριστερά και μια μανόλια στο κέντρο.Γνωστή ως η σημαία της μανόλιας (αγγλικά: flag of magnolia) χρησιμοποιούνταν μέχρι το 1894 όταν υιοθετήθηκε η τωρινή σημαία. Το 1894 μια νέα σημαία υιοθετήθηκε από το νομοθετικό σώμα του Μισισίπι.Στα επίσημα κρατικά έγγραφα περιγράφεται ως εξής: Η επίσημη σημαία του Μισισίπι θα έχει τον ακόλουθο σχεδιασμό:Τρεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος μπλε,κόκκινο και άσπρο,τα επίσημα χρώματα της χώρας και πάνω αριστερά σε ένα πλαίσιο δύο γραμμές σε σχήμα χιαστού σταυρού με 13 αστέρια θα συμβολίζουν τις 13 αρχικές πολιτείες που ήταν αποικίες της Αγγλίας πριν την Αμερικανική επανάσταση. Ο κυβερνήτης Ρόνι Μουσγκρόουβ δημιούργησε μια αυτόνομη ομάδα η οποία σχεδίασε μια νέα σημαία και έτσι στις 17 Απριλίου 2001 διεξάχθηκε δημοψήφισμα για την κατάργηση της σημαίας και την αντικατάσταση της.Η παλιά σημαία που θύμιζε εκείνη της Συνομοσπονδία θα αντικαθιστούνταν με μια άλλη όπου αντία για τις χιαστί γραμμές θα υπήρχε ένα μπλε πλαίσιο με 20 αστέρια.Το εξωτερικό δαχτυλίδι θα αποτελούνταν από 12 αστέρια και θα συμβόλιζε τις 13 αρχικές πολιτείες ,το μεσαίο δαχτυλίδι θα αποτελούνταν από 6 αστέρια που θα συμβόλιζαν τα 6 κράτη που είχαν στην κατοχή τους την περιοχή και τέλος το εσωτερικό μεγάλο αστέρι θα συμβόλιζε την ίδια την πολιτεία του Μισισίπι.Τα 20 αυτά αστέρια θα συμβόλιζαν και γενικά την θέση του Μισισίπι ως η 20η πολιτεία της χώρας.Η νέα σημαία όμως "κατατροπώθηκε" αφού έλαβε μόλις το 36%(267,812) έναντι του 64%(488,630) των ψήφων και έτσι διατηρήθηκε η παλιά σημαία.
Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης

Η Συμφωνία της Στρογγυλής Τραπέζης (Φεβρουάριος – Απρίλιος 1989) ήταν το αποτέλεσμα συναντήσεων μεταξύ της συντηρητικής, κομμουνιστικής ηγεσίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της επαναστατικής πλευράς των εξεγερμένων εργατών και συνδικαλιστών της χώρας, που με τις επί σειρά ετών κινητοποιήσεις τους απαιτούσαν μεταρρυθμίσεις και εκδημοκρατισμό του καθεστώτος. Στις μεταξύ των δύο πλευρών συζητήσεις επικράτησε αναπάντεχα φιλικό κλίμα, ενώ από την τελική έκβαση δεν αναδείχθηκε ουσιαστικός νικητής, με την κοινή όμως γνώμη της χώρας να θεωρεί, έκτοτε, ότι ο λαός εξήλθε κερδισμένος από αυτή τη διαδικασία.

 Από το καλοκαίρι του 1980 στην Πολωνία αναπτύχθηκε ένα πρώτο κύμα απεργιακών πρωτοβουλιών, με επίκεντρο την περιοχή του Γκντανσκ, όπου τα εργατικά συνδικάτα με επικεφαλής την «Αλληλεγγύη» («Solidarnosc»), υπό τον Λεχ Βαλέσα, εκδήλωσαν έντονα την επιθυμία τους για αλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας της χώρας τους. Η δράση αυτή αντιμετωπίσθηκε με απόλυτα αρνητικό τρόπο από τον ηγέτη της χώρας και εκλεκτό του Σοβιετικού Κ.Κ., στρατηγό Βόιτσεκ Γιαρουζέλσκι, που απείλησε κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο, την επιστροφή στη νομιμότητα, όπως την αντιλαμβανόταν η δική του πλευρά. Το προηγούμενο των εξεγέρσεων στην Ουγγαρία (1956) και την Τσεχοσλοβακία, που κατ εστάλησαν βίαια από τις στρατιωτικές δυνάμεις του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», αποτέλεσε ένα ανάχωμα στη βίαιη κλιμάκωση της αντιπαράθεσης. Ωστόσο, επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα η απειλή της Σοβιετικής επέμβασης ήταν παρούσα, ενώ και οι Δυτικές χώρες δε δίστασαν να αναμειχθούν στην αναταραχή, υποστηρίζοντας τις λαϊκές διεκδικήσεις. Τελικά, μετά από αρκετά χρόνια και αφού κατά καιρούς υπήρχαν κορυφώσεις αλλά και αποκλιμακώσεις της κρίσης, το Σεπτέμβριο του 1988 πάρθηκε μία κοινή απόφαση για συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων των δύο παρατάξεων. Τα προπαρασκευαστικά στάδια ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1989, ενώ παράλληλα ο Γιαρουζέλσκι είχε φτάσει πολύ κοντά στην παραίτηση, δίχως, ωστόσο, να την υλοποιήσει. Οι οριστικές συζητήσεις ξεκίνησαν την 6η Φεβρουαρίου του 1989 στο προάστιο Magdalenka της Πολωνικής πρωτεύουσας και έλαβαν τέλος την 4η Απριλίου. Την «Αλληλεγγύη» που διεκδικούσε τη νομιμοποίησή της ως πολιτικό κίνημα, εκπροσώπησε ο ίδιος ο αρχηγός της, ενώ ο Γιαρουζέλσκι παρέμεινε παρατηρητής και εγγυητής της τάξης. Επίσης, στις συναντήσεις παρέστησαν και δύο μέλη της Πολωνικής Εκκλησίας, δίχως όμως δικαίωμα παρέμβασης. Διατυπωθηκαν διάφορες εισηγήσεις για τη μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος, αλλά δεν έγινε μνεία για τον εξωτερικό προσανατολισμό της χώρας. Κωνσταντίνος Ι. Αιλιανός, «Πολωνία, 1987-1990» Ανακτήθηκε στις 12/10/2020
Οίκος των Μπίλλουνγκ

Ο Οίκος των Μπίλλουνγκ, γερμ. Haus von Billung ήταν μία δυναστεία της Σαξονίας από τον 9ο ως τον 12ο αι. Εξουσίασαν, μετά τους Οθωνίδες, το δουκάτο της Σαξονίας· τους διαδέχθηκαν σε αυτό οι Γουέλφοι και οι Ασκάνια. Την εποχή εκείνη "Σαξονία" ονομαζόταν η Κάτω Σαξονία με τη Βεστφαλία.

 Το πρώτο γνωστό μέλος τού Οίκου είναι ο κόμης Βίχμανν, που αναφέρεται ως Μπίλλουνγκ το 811. Η σύζυγος τού Βίχμανν, η Φρέντερουνα των Βίντουκιντ, ήταν αδελφή της αγίας Ματθίλδης τού Ρίνγκελχαϊμ, συζύγου τού Ερρίκου Α΄ τού Ορνιθοθήρα βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Επίσης η Όντα, σύζυγος τού Λιούντολφ, γενάρχη των Οίκου των Οθωνιδών, ήταν μέλος τού Οίκου των Μπίλλουνγκ. Κατά τον 10ο αι. η ιδιοκτησία της οικογένειας επικεντρώθηκε στο Μπάρντενγκαου (βόρεια του Λύνεμπουργκ) και ήλεγχαν τη μαρκιωνία, που ονομάστηκε από αυτούς. Στα μέσα τού 10ου αι., όταν οι Σάξονες δούκες τού Οίκου των Οθωνιδών έγιναν βασιλείς της Ανατολικής Φραγκίας (i.e. Γερμανίας), ο Όθων Α΄ της Γερμανίας, γιος τού Ερρίκου Α΄ τού Ορνιθοθήρα, εμπιστευόταν όλο και πιο πολύ τη δουκική εξουσία στον Χέρμανν μάργραβο τού Μπίλλουνγκ. Για πέντε γενεές, ο Οίκος των Μπίλλουνγκ εξουσίασε το δουκάτο της Σαξονίας. Το 1106 ο Οίκος εξέλιπε με το τέλος τού Μάγκνους δούκα της Σαξονίας. Αυτός είχε δύο κόρες: η Βούλφχιλντε παντρεύτηκε τον Ερρίκο Θ΄ δούκα της Βαυαρίας από τον Οίκο των Γουέλφων και η Εϊλίκα τον Όθωνα κόμη τού Μπάλλενστετ από τον Οίκο των Ασκάνια, έτσι η Σαξονία εξουσιάστηκε από τους δύο αυτούς Οίκους, που ανταγωνίστηκαν για το δουκάτο. Οι δούκες της Σαξονίας από τον Οίκο των Μπίλλουνγκ είναι: Χέρμαν 936-973, μάργραβος τού Μπίλλουνγκ, αντιπρόσωπος τού Όθωνα Α΄ στη Σαξονία, de facto κυβερνήτης της. Βερνάρδος Α΄ 973-1011. Βερνάρδος Β΄ 1011-1059. Όρντουλφ 1059-1072. Μάγκνους 1072-1106. Τον διαδέχθηκε ο Λοθάριος Β΄ των Σούπλινμπουργκ (1106-1137) (με διεκδικητή τον Όθωνα κόμη τού Μπάλλενστετ) και μετά ο Ερρίκος Β΄ των Γουέλφων δούκας της Σαξονίας (1137-1139) και Ι΄ της Βαυαρίας. Roy Family Genealogy, Hermann Billung, Duke of Saxony and Margrave of the Billungermark Αρχειοθετήθηκε 2017-03-03 στο Wayback Machine. Roy Family Genealogy, Swanhilde of Saxony Αρχειοθετήθηκε 2021-10-20 στο Wayback Machine.
Όρος Κύμινας

Το Όρος Κύμινας ήταν ένα από τα πολλά μοναστικά όρη (ορισμένες φορές αναφερόμενα από ορισμένους βυζαντινολόγους και ως «όσια όρη» ή «ιερά όρη») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκ των οποίων το Όρος Άθως είναι το πλέον γνωστό. Ευρισκόμενο στη Βιθυνία, πιθανώς στα περίχωρα της Προύσας, ο μοναχισμός γνώρισε άνθηση στην συγκεκριμένη τοποθεσία κατά τη διάρκεια του 9ου και 10ου αιώνα, κυρίως υπό τον ώθηση του Αγίου Μιχαήλ Μαλεΐνου, ωστόσο φαίνεται να παράκμασε εντός συντόμου χρονικού διαστήματος στη συνέχεια.

 Το Όρος Κύμινας αποτελεί ένα από τα λιγότερο γνωστά μοναστικά όρη, του οποίου η μοναστική δραστηριότητα ήταν συντομότερης χρονικής διάρκειας σε σύγκριση με τα υπόλοιπα. Ο μοναχισμός έκανε την εμφάνισή του, πιθανώς, κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα: τον 10ο αιώνα, ο ιστορικός Γενέσιος αναφέρει πως οι μοναχοί οι οποίοι είχαν μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη για τον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας το 843 προέρχονταν από τον Άθω, τον Όλυμπο, το Όρος Κύμινας και το Όρος Ίδα της Βιθυνίας. Ο Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός παραχώρησε ετήσιες χορηγίες στους μοναχούς του Όρους Κύμινα, καθώς και σε εκείνους του Ολύμπου, της Χρυσόπετρας και του Βαραχαίου (ή Μυκάλης). Εντός της διαθήκης του, ο αυτοκράτορας παραχωρούσε, επίσης, ένα νόμισμα σε ετήσια βάση στους μοναχούς του Άθω, του Λάτρου, του Όρους Κύμινα, του Ολύμπου και του Βαραχαίου. Οι συγκεκριμένες δωρεές καταδεικνύουν πως το Όρος Κύμινας ήταν, ήδη, σημαντικής σπουδαιότητας, από το πρώτο μισό του 10ου αιώνα, ενώ, όταν ο Νικηφόρος Β΄ Φωκάς ξεκίνησε την εκστρατεία του εναντίον των Αράβων, ζήτησε την προσευχή των μοναχών των «φημισμένων όρων», μεταξύ των οποίων το Όρος Κύμινας. Προς το 925, ο Άγιος Μιχαήλ Μαλεΐνος μετέβη επί του συγκεκριμένου όρους, όπου και έζησε ως ερημίτης, ενώ, παράλληλα, ίδρυσε αριθμό μοναστηριών. Ο Αθανάσιος Αθωνίτης ξεκίνησε τον μοναστικό βίο του από το Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ προς το 953, ενώ, αργότερα, ίδρυσε την Μεγίστη Λαύρα στο Όρος Άθως εμπνεόμενος από το Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Μαλεΐνου το 961 (ή το 963), το Όρος Κύμινας δεν εμφανίζεται εκ νέου εντός των πηγών και θεωρείται πιθανό ο μοναχισμός σταδιακά να παράκμασε στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Μιχαήλ Μαλεΐνος Αθανάσιος Αθωνίτης (Γαλλικά) A-M. Talbot, "Les saintes montagnes" dans M. Kaplan (dir), Le sacré et son inscription à Byzance et en Occident. Etudes comparées, Paris, 2001
Κατάλογος χριστουγεννιάτικων ταινιών

Πολλές χριστουγεννιάτικες ιστορίες έχουν γίνει ταινίες και τηλεοπτικά αφιερώματα και έχουν μεταδοθεί και επαναληφθεί πολλές φορές στην τηλεόραση. Από τη διάδοση του οικιακού βίντεο στη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα, πολλές διασκευές τους πωλούνται και επαναπωλούνται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου.

 Κατάλογος ξένων και ελληνικών ταινιών με χριστουγεννιάτικο θέμα. Για τις ξενόγλωσσες ταινίες, ο πρωτότυπος τίτλος παρατίθεται σε παρένθεση. Ξένες και ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί για την τηλεόραση, για βίντεο, ντιβιντί ή για το διαδίκτυο. Παιδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, ελληνικές ή ξένες (με τα στοιχεία της μεταγλώττισής τους στα ελληνικά).