IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγγειαδάκι Λακωνίας

Το Αγγειαδάκι (επίσημη ονομασία Αγγειαδάκιον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μίνας, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου (τέως δήμου Οιτύλου), του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Το Αγγειαδάκι είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή των χωριών της λακωνικής Μάνης. Βρίσκεται ανάμεσα στους όρμους Μέζαπο και Λαγκαδάκι, πάνω στον κύριο οδικό άξονα Αερόπολης-Γερολιμένα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει περίπου 73 χλμ. Ν. ΝΔ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου του νομού Μεσσηνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής και το 1909 στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μίνας και το 1994 στον δήμο Διρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Διρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας Ο ναός των Ασωμάτων στη δυτική είσοδο του οικισμού Η βραχώδης παραλιακή θέση «Κουκούρι» στον Μεσσηνιακό Κόλπο Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου

Ο Χρυσός Σταυρός των Πρωταθλητών του Πανιωνίου ή "Ειδικός Σταυρός" είναι η ανώτατη τιμητική διάκριση που απονέμει ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης σε αθλητές που διακρίνονται ιδιαίτερα. Παλιότερα ο σύλλογος τιμούσε με το Χρυσό Σταυρό αθλητές ποικίλης προέλευσης που πετύχαιναν σημαντικές αθλητικές επιτυχίες. Μεταπολεμικά η διάκριση απονέμεται μόνο σε αθλητές ή ανθρώπους του Πανιωνίου είτε επειδή πέτυχαν κάποια σημαντική αθλητική διάκριση είτε για την προσοφορά τους στο σύλλογο. Κατ' εξαίρεση έχουν τιμηθεί και πρόσωπα εκτός του συλλόγου για ειδικούς λόγους.

 Ο Χρυσός Σταυρός (ή "Ειδικός Σταυρός") του Πανιωνίου ήταν μια τιμητική διάκριση με ιδιαίτερη αίγλη στα χρόνια που το σωματείο λειτουργούσε στη Σμύρνη. Όμως, συνέχισε να έχει την αξία της και μετέπειτα, όταν ο σύλλογος, ως προσφυγικό σωματείο, είχε καταφύγει στην Αθήνα. Ξεκίνησε να δίνεται σε όσους αθλητές σημείωναν "πανιώνιο ρεκόρ", δηλαδή ρεκόρ Πανιώνιων Αγώνων. Αργότερα, δινόταν μόνο σε όσους κατέρριπταν πανελλήνιο ρεκόρ κατά τη διάρκεια των Πανιώνιων Αγώνων. Καθιερώθηκε το 1904 στους Η΄ Πανιώνιους Αγώνες και η πρώτη απονομή έγινε στον ολυμπιονίκη αρσιβαρίστα Δημήτρη Τόφαλο. Ο μοναδικός αθλητής που τιμήθηκε τρεις φορές με το χρυσό σταυρό ήταν ο πολυτάλαντος Δημητρός Καραμπάτης. Μεταπολεμικά η τιμητική αυτή διάκριση δόθηκε κατ' εξαίρεση στο Στέλιο Κυριακίδη, έπειτα από την νίκη του στο Μαραθώνιο της Βοστόνης. Σταδιακά έπαψε να έχει την παλιά της αίγλη, δεδομένου ότι καθιερώθηκαν και άλλες παρόμοιες από διάφορους φορείς και περιορίστηκε η απονομή σε ανθρώπους του σωματείου με ιδιαίτερη προσφορά. Εξακολουθεί όμως να αποτελεί την ύψιστη διάκριση που απονένει ο σύλλογος. Από τις περιόδους της Σμύρνης (1904 ως 1922) και της Αθήνας (1922 ως 1940) είναι γνωστές οι ακόλουθες απονομές Χρυσών (Ειδικών) Σταυρών: 1Ο Κώστας Κοτζιάς, ως Υπουργός Διοικήσεως Πρωτευούσης, το 1937 επιχορήγησε τον Πανιώνιο με 2,5 δισ. δρχ για την ανέγερση του Σταδίου Ν. Σμύρνης, στο οποίο εγκαταστάθηκε το 1940. Πέραν τούτου ο Κώστας Κοτζιάς στα χρόνια της νεότητάς του υπήρξε πρωταθλητής στίβου και ξιφασκίας. Από το 1940 που ο σύλλογος εγκαταστάθηκε στη Νέα Σμύρνη η διάκριση απονέμεται είτε σε αθλητές του συλλόγου που πετυχαίνουν σημαντικές διεθνείς διακρίσεις ή ρεκόρ είτε σε προσωπικότητες για τη συνολική προσφορά τους στο σύλλογο. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις απονέμεται σε αθλητές ή παράγοντες άλλων σωματείων με απόφαση της Γ.Σ. Είναι γνωστοί οι εξής τιμηθέντες: Ιστοσελίδα Πανιωνίου.
Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί

Το Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί (BKNP) (γεωργιανά: ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნული პარკი, borjom-kharagaulis erovnuli parki) είναι μια προστατευόμενη περιοχή στο κέντρο της Γεωργίας, στην περιοχή Σάμτσχε-Τζεβεχέτι η οποία βρίσκεται στον Μικρό Καύκασο, στα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Τιφλίδας. Η οικολογική του ταυτότητα είναι αυτή των μεικτών δασών του Καυκάσου. Ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά πάρκα στη Γεωργία, το Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί διατρέχει έξι δήμους - Borjomi, Kharagauli, Akhaltsikhe, Adigeni, Khashuri και Baghdati - που εκτείνονται από το θέρετρο Borjomi έως την πόλη Kharagauli. Μαζί με το παρακείμενο φυσικό καταφύγιο Borjomi, η συνολική έκταση του πάρκου είναι 851 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περισσότερο από το 1% του συνολικού εδάφους της χώρας. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1995 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 2001. Η μοναδικότητά του πάρκου έγκαιται στην ποικιλομορφία των γεωγραφικών και οικολογικών ζωνών, των τοπίων, των ιστορικών μνημείων και της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας του. Το πάρκο διαθέτει ταχέως αναπτυσσόμενη τουριστικές υποδομές.

 Η ιστορία του πάρκου χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς χρόνους, οπότε χρησιμοποιούνταν κυρίως για κυνήγι από την τοπική αριστοκρατία. Όταν η Γεωργία έχασε την ανεξαρτησία της και έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς της Ρωσίας πήρε τη θέση του γενικού κυβερνήτη του Νοτίου Καυκάσου. Ο κυβερνήτης βρήκε την τοπική ομορφιά του πάρκου τόσο εντυπωσιακή, που αποφάσισε να χτίσει εκεί την προσωπική του καλοκαιρινή κατοικία. Αξιοσημείωτες αλλαγές στο πάρκο έγιναν όταν ο κυβερνήτης περιόρισε την υλοτομία και το κυνήγι χωρίς άδεια, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για το μέλλον του πάρκου. Το 1995, δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο με την υποστήριξη του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση και της γερμανικής κυβέρνησης και εγκαινιάστηκε επίσημα το 2001. Ο αγωγός Μπακού – Τιφλίδας – Σεϊχάν βρίσκεται στην άκρη αυτού του Εθνικού Πάρκου και διασχίζει την λεκάνη απορροής του. Η απόφαση για τη λειτουργία του αγωγού κοντά σε αυτήν την παρθένα περιοχή προκάλεσε σημαντική αντίδραση από περιβαλλοντικές ομάδες που ισχυρίζονται ότι μια διαρροή θα μπορούσε να διαταράξει το οικοσύστημα της περιοχής. Αυτές οι ομάδες επισημαίνουν επίσης ότι η περιοχή αποτελεί κέντρο συχνών κατολισθήσεων, που θα μπορούσαν να αυξήσουν την πιθανότητα δημιουργίας ρωγμών στον αγωγό. Ισχυρίζονται επίσης ότι η ύπαρξη αγωγού στην περιοχή θα επηρεάσει αρνητικά στις πωλήσεις του μεταλλικού νερού Borjomi, το οποίο αποτελεί σημαντικό μέρος των εξαγωγών της Γεωργίας. Τον Αύγουστο του 2008, περισσότερα από τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους κάηκαν στη διάρκεια μιας καταστροφής που χαρακτηρίστηκε από τη Γεωργία ως οικοκτονία που προκλήθηκε από τη Ρωσία. Επίσημος ιστότοπος Άρθρο της Giga Chikhladze
Μητρική υγεία

Μητρική υγεία είναι η υγεία των γυναικών κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης,της γέννας, και της περιόδου μετά την γέννα. Συμπεριλαμβάνει τον τομέα της ιατρικής περίθαλψης, του οικογενειακού προγραμματισμού, της συμβουλευτικής πριν την σύλληψη, την προγεννητική φροντίδα, και την μεταγεννητική φροντίδα για να μπορεί να μειωθεί η μητρική νοσηρότητα και ο θάνατος.Η προληπτική φροντίδα μπορεί να συμπεριλαμβάνει την συμβουλευτική πριν την σύλληψη, την προώθηση της υγείας,προγράμματα έγκαιρης ανίχνευσης και άλλες επεμβάσεις μεταξύ των γυναικών που είναι σε γόνιμη ηλικία για να μειωθούν οι παράγοντες κινδύνου που μπορούν να επηρεάσουν τις μελλοντικές εγκυμοσύνες. Ο στόχος για την προγεννητική φροντίδα είναι να εντοπιστεί νωρίς οποιαδήποτε πιθανή επιπλοκή εγκυμοσύνης, να εμποδιστεί αν γίνεται, και να καθοδηγήσει τις γυναίκες στις κατάλληλες ειδικευμένες ιατρικές υπηρεσίες αναλόγως. Τα θέματα της μεταγεννητικής φροντίδας περιλαμβάνουν την αποκατάσταση από τον τοκετό, τις ανησυχίες για την νεογνική φροντίδα, διατροφή, θηλασμό και οικογενειακό προγραμματισμό.

 Ο κίνδυνος θανάτου της μητέρας (κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού) στην υπο-Σαχάρια Αφρική είναι 175 φορές πιο ψηλός από ότι στις αναπτυγμένες χώρες και ο κίνδυνος για ασθένειες που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη είναι οι αρνητικές συνέπειες μετά την γέννα που είναι ακόμη πιο ψηλές. Η φτώχεια, η υγεία της μητέρας, και αποτελέσματα συσχετίζονται. Οι νεογνικοί θάνατοι στις αναπτυσσόμενες χώρες καλύπτουν το 98% του παγκοσμίων ετήσιων θανάτων. Λέγοντας αυτό, η φτώχεια είναι επιβλαβής και στην μητέρα αλλά και στο παιδί. Γυναίκες που ζουν σε περιοχές που πλήττονται από την φτώχεια είναι πιο πιθανόν να είναι παχύσαρκες και να έχουν ανθυγιεινές συμπεριφορές όπως το κάπνισμα ή χρήση ναρκωτικών, είναι λιγότερο πιθανόν να μπορούν να συμμετέχουν ή να έχουν πρόσβαση σε νεογνική φροντίδα, και είναι σε ένα αρκετά υψηλό κίνδυνο αντίθετων αποτελεσμάτων για την μητέρα και το παιδί. Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Κένυα παρατήρησε ότι τα κοινά μητρικά προβλήματα υγείας είναι στις περιοχές που πλήττονται από την φτώχεια συμπεριλαμβανομένης της αιμορραγίας, αναιμίας, υπερέντασης, μαλάριας, κατάκριση του πλακούντα, προώρου τοκετού, παρατεταμένης / περίπλοκης γέννας, και η προεκλαμψία.
White Airways

Η White Airways είναι πορτογαλική αεροπορική εταιρία charter με έδρα το Porto Salvo, Oeiras. Κυρίως εκμεταλλεύεται πτήσεις charter από το αεροδρόμιο της Λισαβόνας για λογαριασμό τουριστικών πρακτόρων καθώς και για μίσθωση εκ μέρους άλλων των αεροπορικών εταιρειών.

 Η αεροπορική εταιρεία ιδρύθηκε το 2005, αρχικά ονομάστηκε Yes - Linhas Aereas Charter και ανήκει στην TAP Air Portugal (75%) και στον όμιλο Abreu (25%). Στα τέλη του 2006, η αεροπορική εταιρεία αποκτήθηκε από την Omni Aviation Group και μετονομάστηκε σε White Airways. Τον Μάιο του 2016, η White Airways διέκοψε το τελευταίο Airbus A310-300 ως έναν από τους τελευταίους ευρωπαίους αερομεταφορείς του τύπου. Από τον Μάρτιο του 2019, ο στόλος της White Airways αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα White Airways στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1947

Το Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1947 υπήρξε η συνέχεια των Βαλκανικών ποδοσφαιρικών αγώνων του 1946, που με τη σειρά τους αποτελούσαν μια προσπάθεια αναβίωσης του προπολεμικού θεσμού του Βαλκανικού Κυπέλλου που είχε διακοπεί μετά το 1936. Ήταν η ένατη διοργάνωση στη σειρά αν συνυπολογιστεί και το Βαλκανικό Κύπελλο 1931 το οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη αρίθμηση. Διοργανώθηκε από τις τέσσερις φιλοσοβιετικές λαϊκές δημοκρατίες των Βαλκανίων: Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Ρουμανία με την προσθήκη της Ουγγαρίας, γι' αυτό και τροποποιήθηκε η ονομασία της διοργάνωσης. Η Ελλάδα και η Τουρκία, που ανήκαν στο δυτικό στρατόπεδο, δεν προσκλήθηκαν, με συνέπεια να μην αναγνωρίσουν τη διοργάνωση ως συνέχεια της προπολεμικής. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 25 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1947. Το κατέκτησε η πανίσχυρη Ουγγαρία για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού.

 Το 1947 τα φιλοσοβιετικά βαλκανικά κράτη είχαν τη γενικότερη τάση να διευρύνουν προς την κεντρική Ευρώπη τις βαλκανικές αθλητικές διοργανώσεις, με τη συμμετοχή και άλλων χωρών του ανατολικού μπλοκ. Αυτό συνέβη και στο στίβο με τη διοργάνωση των Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκών Αγώνων Στίβου 1947. Το ίδιο συνέβη και στο ποδόσφαιρο. Οι τέσσερις βαλκανικές λαϊκές δημοκρατίες με την συμμετοχή της Ουγγαρίας αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα εθνικών ομάδων με τον τίτλο "Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου", το οποίο θεωρείται μια μορφή συνέχειας του προπολεμικού Βαλκανικού Κυπέλλου. Η διοργάνωση έγινε με ένα νέο πρωτότυπο σύστημα. Οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο (τέσσερα ματς) αλλά οι αγώνες δεν διεξήχθησαν ως τουρνουά σε μία πόλη, όπως παλιότερα. Καταρτίστηκε πρόγραμμα τέτοιο ώστε η κάθε χώρα να δώσει δύο ματς εντός έδρας και δύο εκτός. Έτσι έγιναν από δύο αγώνες σε κάθε χώρα, από δύο στις 4 πρωτεύουσες: Τίρανα, Σόφια, Βουκουρέστι και Βουδαπέστη και από ένας στο Βελιγράδι και στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας. Η διοργάνωση διάρκεσε 4,5 μηνες, αφού ξεκίνησε στις 25 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1947. Νικήτρια αναδείχθηκε η πανίσχυρη τότε Ουγγαρία, με τέσσερις νίκες και 18-2 γκολ, πετυχαίνοντας μερικά εντυπωσιακά σκορ, όπως το 9-0 επί της Βουλγαρίας. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Ούγγρος Φέρεντς Ντέακ με 5 γκολ. 25/5/1947, Τίρανα: Αλβανία - Ρουμανία: 0-4 15/6/1947, Σόφια: Βουλγαρία - Αλβανία: 2-0 22/6/1947, Βουκουρέστι: Ρουμανία - Γιουγκοσλαβία: 1-3 29/6/1947, Βελιγράδι: Γιουγκοσλαβία - Ουγγαρία: 2-3 6/7/1947, Σόφια: Βουλγαρία - Ρουμανία: 2-3 17/8/1947, Βουδαπέστη: Ουγγαρία - Βουλγαρία: 9-0 20/8/1947, Βουδαπέστη: Ουγγαρία - Αλβανία: 3-0 14/9/1947, Τίρανα: Αλβανία - Γιουγκοσλαβία: 2-4 12/10/1947, Ζάγκρεμπ: Γιουγκοσλαβία - Βουλγαρία: 2-1 12/10/1947, Βουκουρέστι: Ρουμανία - Ουγγαρία: 0-3 RSSSF
Γιαντβίγκα Σμοσάρσκα

Η Γιαντβίγκα Σμόσαρσκα (πολωνικά: Jadwiga Filipina Smosarska, 23 Σεπτεμβρίου 1898 - 1 Νοεμβρίου 1977) ήταν Πολωνέζα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Συμμετείχε και στον βουβό κινηματογράφο και στον ομιλόντα, παίζοντας σε πάνω από 25 ταινίες, μεταξύ 1919 και 1937. Είναι γνωστή για τους χαρακτήρες που ερμήνευε, οι οποίοι ήταν συνήθως οι κλασικοί Πολωνοί πολίτες, με τα βάσανα και τις δυσκολίες. Ήταν συνήθως ρομαντικοί, με καλή θέση στην κοινωνία, οι οποίοι συνήθως είχαν δύσκολη ερωτική ζωή. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες στις οποίες συμμετείχε είναι, το Czy Lucyna to dziewczyna? (1934), το Barbara Radziwillówna (1936) και το Jadzia (1936).

 Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, της Πολωνίας, που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αποφοίτησε από ιδιωτικό οικοτροφείο της περιοχής. Το 1916, έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο, στη σκηνή της πολωνικής πρωτεύουσας, στο δράμα Небожественная комедия, του Κρασίνσκι, στο ρόλο της Πρώτης Κυρίας. Αργότερα, έλαβε μαθήματα υποκριτικής, ενώ στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή της Βαρσοβίας, αποφοιτώντας το 1920. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε σε πολλά θεατρικά και παραστάσεις, ενώ ουσιαστικά μετά από αυτόν δεν εμφανίστηκε ξανά στη μεγάλη οθόνη. Αν και κατεξοχήν ηθοποιός του θεάτρου, φήμη απέκτησε περισσότερο από τον κινηματογράφο, με τους κριτικούς να τη θεωρούν το μεγαλύτερο προπολεμικό αστέρι της Πολωνίας. Το 1919, έπαιξε τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, με την ταινία Dla szczęścia. Το 1939, ήτοι στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σμόσαρσκα έφυγε από τη Βαρσοβία και πήγε στη Λιθουανία, πριν καταφέρει μέσω αυτής να περάσει από τη Σκανδιναβία, με τελικό προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις ΗΠΑ, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα όνομα και να ξεκινήσει εκ νέου την καριέρα της, ωστόσο, η προφορά της αποδείχθηκε ανασταλτικός παράγοντας, και κανείς δημιουργός δεν την προτίμησε.Το 1954, η Σμόσαρσκα κάνει περιοδεία στον Καναδά, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα, ήθελε μαζεύοντας λεφτά να βοηθήσει του Πολωνούς μετανάστες. Η ενέργεια της αυτή χρηματοδοτήθηκε και από το Advance Film Service. Η περιοδεία ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου, στο Ίτον, για να περάσει αργότερα από το Λονδίνο, το Χάμιλτον, την Οττάβα, το Μοντρεάλ, την Όσουα, το Ουέλινγκτον και το Μπράντφορντ.Στις ΗΠΑ έμεινε έως και το 1970. Αργότερα επέστρεψε στην Πολωνία, που όμως δεν πρόλαβε να κάτσει πολύ, καθότι απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στη Βαρσοβία. 1919 — Dla szczęścia 1920 — Bohaterstwo polskiego skauta 1921 — Cud nad Wisłą 1922 — Tajemnica przystanku tramwajowego 1922 — Strzał 1922 — Kizia 1923 — Niewolnica miłości 1924 — O czem się nie mówi 1925 — Iwonka 1926 — Trędowata 1927 — Uśmiech losu 1927 — Ziemia obiecana 1928 — Tajemnica starego rodu 1929 — Grzeszna miłość 1930 — Na Sybir 1932 — Księżna Łowicka 1932 — Rok 1914 1933 — Prokurator Alicja Horn 1934 — Czy Lucyna to dziewczyna? 1935 — Dwie Joasie 1936 — Jadzia 1936 — Barbara Radziwiłłówna 1937 — Ułan Księcia Józefa 1937 — Skłamałam 1939 — Życie na opak (η ταινία δεν ολοκληρώθηκε λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) Polski Słownik Biograficzny t. 39. s. 346—350 Η Γιαντβίγκα Σμόσαρσκα στο IMDb Φωτοθήκη της Γιαντβίγκα Σμόσαρσκα στο Fototeka.org
Μπακλαβάς

Ο μπακλαβάς είναι γλύκισμα που συναντάται σε πολλές κουζίνες, όπως της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν. Το γλύκισμα φτιάχνεται με ζύμη φύλλου και περιέχει γέμιση ξηρών καρπών, συνήθως φουντούκι, φυστίκι ή καρύδι, και παίρνει την γλυκιά του γεύση από σιρόπι ζάχαρης ή μελιού. Συνήθως σερβίρεται μετά από το γεύμα και συνοδεύεται από καφέ. Τον Φεβρουάριο του 2008, ο μπακλαβάς του Γκαζιαντέπ, έλαβε την πιστοποίηση Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ). Είναι το πρώτο τουρκικό προϊόν που έλαβε αυτή τη διάκριση.

 Αν και η ιστορία του μπακλαβά δεν είναι σαφώς καταγεγραμμένη, πολλές χώρες διεκδικούν τη δημιουργία του. Παρ’ όλα αυτά, η επικρατέστερη θεωρία είναι πως το γλύκισμα δημιουργήθηκε από Τουρκικά φύλα της Κεντρικής Ασίας, ενώ τελειοποιήθηκε στις κουζίνες των ανακτόρων του σουλτάνου, στο παλάτι Τοπκαπί. Ο Βρυώνης (1971) υποστήριξε ότι το ελληνικό γλύκισμα κοπτή ήταν η βυζαντινή έκδοση του σημερινού μπακλαβά. Παρ' όλα αυτά ο Τσάρλς Πέρι (1994) υποστήριξε ότι ενώ η κοπτή περιείχε ξηρούς καρπούς και μέλι, η συνταγή δεν περιλάμβανε ζύμη. Συγκεκριμένα, στην προετοιμασία του βράζανε σε λάδι, μέλι και νερό φρούτα, τα ανακατεύανε με ψιλοκομμένους ξηρούς καρπούς και το σερβίρανε. Ο Πέρι υποστήριξε επίσης ότι πρώτοι οι Τούρκοι της Κεντρικής Ασίας ξεκίνησαν να φτιάχνουν ψωμί με πολλά επίπεδα ζύμης και έδειξε ότι ο χαμένος κρίκος ανάμεσα στον μπακλαβά των τούρκικων φυλών που κατοικούσαν στην Κεντρική Ασία και στον σημερινό μπακλαβά των Τούρκων της Τουρκίας, είναι το γλυκό pakhlavası, το οποίο δημιούργησαν οι κάτοικοι του Αζερμπαϊτζάν. Η μόνη διαφορά του με τον σημερινό μπακλαβά, είναι ότι η ζύμη, αν και είχε πολλά επίπεδα, δεν ήταν ζύμη φύλλου κρούστας, η οποία δημιουργήθηκε πρώτη φορά στις κουζίνες του ανακτόρου Τοπκαπί. Σύμφωνα και με τον Άντριου Ντάλμπυ, δεν εμφανίζεται πουθενά ο μπακλαβάς σε αρχαιοελληνικές, αραβικές ή βυζαντινές πηγές, πριν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η παλαιότερη συνταγή ενός είδους πρωτο-μπακλαβά υπάρχει σε ένα Κινέζικο-Μογγολικό βιβλίο με συνταγές του 1330, με την ονομασία güllach. Σήμερα, στη μοντέρνα Τουρκική κουζίνα, υπάρχει το παρόμοιο γλυκό güllac. Σε αυτό το γλυκό, λεπτά φύλλα ζύμης ψήνονται με γάλα και ζάχαρη. Το γλυκό αυτό σερβίρεται με καρύδια και φρέσκα ρόδια. Η λέξη μπακλαβάς προέρχεται πιθανόν από τη μογγολική ρίζα baγla- που σημαίνει 'τυλίγω' με την Τουρκική κατάληξη -v. Reuven Amitai-Preiss and David O. Morgan, eds., The Mongol Empire and Its Legacy Brill, 1999. ISBN 90-04-11946-9. Paul D. Buell, "Mongol Empire and Turkicization: The Evidence of Food and Foodways", p. 200ff, in Amitai-Preiss, op.cit. Christian, David. Review of Amitai-Preiss, op.cit., in Journal of World History 12:2:476 (2001). Τσάρλς Πέρι (Perry, Charles). "The Taste for Layered Bread among the Nomadic Turks and the Central Asian Origins of Baklava", in A Taste of Thyme: Culinary Cultures of the Middle East (ed. Sami Zubaida, Richard Tapper), 1994. ISBN 1-86064-603-4. Σπυρίδων Βρυώνης, The Decline of Medieval Hellenism in Asia Minor, 1971. Quoted in Perry (1994). Wasti, Syed Tanvir, "The Ottoman Ceremony of the Royal Purse", Middle Eastern Studies 41:2:193–200 (March 2005) Πλακούντας (γλυκό)
Άγριο μοσχολέμονο

Το άγριο μοσχολέμονο ή Zanthoxylum fagara είναι ένα είδος ανθοφόρου φυτού στην οικογένεια των Ρυτοειδών (Rutaceae), δηλ. στην οικογένεια του απήγανου και των εσπεριδοειδών, που είναι εγγενές στη νότια Φλόριντα και το Τέξας στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική, την Καραϊβική, αλλά και τη Νότια Αμερική έως περίπου το γεωγραφικό πλάτος της Παραγουάης.Άλλες κοινές ονομασίες στις χώρες όπου φύεται είναι άγριο λάιμ, κολίμα (colima), ούνια δε γκάτο (uña de gato - νύχι της γάτας) και κορριόσα (corriosa - ευλύγιστη).

 Είναι ένας εξαπλούμενος θάμνος ή μικρό δέντρο που φτάνει σε ύψος έως και 7 μέτρα. Ο κορμός του είναι γενικά τραχύς με γκρι φλοιό και φτάνει σε διάμετρο περίπου τα 0,25 μέτρα. Τα ακανόνιστου σχήματος κλαδιά του περιέχουν κυρτά αγκάθια με πτεροειδή φύλλα των 5 εκατοστών (2,0 ίντσες).Τα φύλλα και ο φλοιός μπορούν να συνθλιβούν για την παρασκευή ενός καρυκεύματος με πικρή γεύση και ένα μεγάλο μέρος του δέντρου μυρίζει παρόμοια με τα εσπεριδοειδή.Το άγριο μοσχολέμονο έχει υψηλή ανοχή στην ξηρασία και αναπτύσσεται καλύτερα σε πλήρη ήλιο, αλλά μπορεί επίσης να επιβιώσει ως θάμνος στην παρεδαφιαία βλάστηση (ή υποβλάστηση) του δάσους.Αποτελεί σημαντική πηγή τροφής και μέσο κάλυψης για τη γηγενή άγρια ​​ζωή. Τα φύλλα του φιλοξενούν προνύμφες πολλών ειδών πεταλούδας, όπως της Papilio cresphontes. Μοσχολέμονο Περσικό μοσχολέμονο Μαύρο μοσχολέμονο Αυστραλιανό λάιμ «Zanthoxylum fagara» (PDF). Digital Representations of Tree Species Range Maps from "Atlas of United States Trees" by Elbert L. Little, Jr. (and other publications). United States Geological Survey.
Μάρκος Δήμος

Ο Μάρκος Δήμος γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας στις 12 Αυγούστου του 1972 και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σε όλες τις εθνικές κατηγορίες του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες του Ακράτητου Άνω Λιοσίων και το 1992 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα ξεκινώντας την καριέρα του και κάνοντας ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, αγωνιζόμενος ως αρχηγός της ομάδας. Το 1994 τον απέκτησε η Προοδευτική με τη φανέλα της οποίας έκανε ντεμπούτο στα πρωταθλήματα της Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας και αγωνίστηκε μια πενταετία καταγράφοντας συνολικά 119 συμμετοχές και 10 τέρματα πρωταθλημάτων. Το 1999 επέστρεψε στον Ακράτητο, γνωρίζοντας την άνοδο σε Β' Εθνική και Α' Εθνική κατηγορία και σημειώνοντας συνολικά 61 συμμετοχές και 11 τέρματα. Τον Ιανουάριο του 2002 και μεσούσης της περιόδου 2001-2002 αποκτήθηκε από τη Χαλκηδόνα, με τη φανέλα της οποίας καθιερώθηκε αποτελώντας ένα εκ των βασικότερων στελεχών της και συνέβαλλε άμεσα στην άνοδο της ομάδας στην Α' Εθνική το 2003. Το 2005 μετακόμισε στον Ατρόμητο Αθηνών, όπου με 28 συμμετοχές πρωταθλήματος συνέβαλλε στην παρθενική έξοδο του συλλόγου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2006-2007. Το 2006 αποκτήθηκε από τον Θρασύβουλο Φυλής, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2008, όποτε και αποδεσμεύτηκε. Τον Ιανουάριο του 2009 και μεσούσης της περιόδου 2008-2009, αποκτήθηκε από τον Εθνικό Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε ενάμιση χρόνο και έκλεισε την καριέρα του το καλοκαίρι του 2010. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας παρέμεινε στον Εθνικό, ξεκινώντας την προπονητική του σταδιοδρομία αρχικά σαν βοηθός προπονητή. Κατόπιν εργάστηκε ως προπονητής στην κ-20 του Ατρομήτου Αθηνών, στην κ-17 της ΑΕΚ, και ως βοηθός προπονητή στην Εθνική Ελλάδας παίδων (κ-17). Επίσης έχει εργαστεί ως άμεσος συνεργάτης του προπονητή Γιώργου Παράσχου στον Απόλλων Σμύρνης. Ως προπονητής έχει εργαστεί στους Ιωνικό Νίκαιας, Ηλυσιακό, και Τριγλία Ραφήνας. Προφίλ και καριέρα Μάρκου Δήμου στο transfermarkt.co.uk Ποιος είναι ο Μάρκος Δήμος irafina.gr Προφίλ Μάρκου Δήμου apsatromitosfc.gr
Χρυσός δίσκος του Βόγιατζερ

Ο όρος χρυσός δίσκος του Βόγιατζερ αναφέρεται σε δυο όμοιους δίσκους αρχείου δεδομένων με ήχους και εικόνες από τη Γη. Είναι προσαρμοσμένοι στα δυο διαστημικά σκάφη Βόγιατζερ 1 και Βόγιατζερ 2 που εκτοξεύθηκαν το 1977 με προορισμό τους εξωτερικούς πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και κατόπιν το πέραν αυτών διάστημα. Στην αγγλική ορολογία ονομάζονται «Sounds of Earth». Το περιεχόμενο του δίσκου καθορίστηκε για τη ΝΑΣΑ από μία επιτροπή, με πρόεδρο τον Καρλ Σάγκαν, στο Πανεπιστήμιο Κόρνελ. Ο χρυσός δίσκος του Βόγιατζερ υλοποιεί την αέναη αναζήτηση του ανθρώπινου γένους, αν μη τι άλλο, κάποιας συγγενούς υπάρξεως. Απευθύνονται σε άγνωστο παραλήπτη, και αν υποθέσουμε ότι η διάρκεια ζωής τους θα είναι γύρω στα 500 εκατομμύρια χρόνια, ίσως να μην μάθουμε ποτέ εάν εκπλήρωσαν τον σκοπό τους. Ένα παρόμοιο τεκμήριο είχε τοποθετηθεί και παλαιότερα στα Πάιονηρ 10 και Πάιονηρ 11.

 Ο καθεαυτού δίσκος είναι καλυμμένος με προστατευτική εξωτερική θήκη (Golden Record Cover), η οποία περιέχει ένα απλό εγχειρίδιο χρήσης, με ποιο τρόπο δηλαδή μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε το περιεχόμενό του. Οι απαραίτητα βοηθητικές πληροφορίες είναι κωδικοποιημένες στο δυαδικό σύστημα και απεικονίζονται π.χ ως άτομο του υδρογόνου. Πέρα από αυτό απεικονίζεται η σχετική με 14 ραδιοπηγές Πάλσαρ τοποθεσία του πλανήτη μας στο διάστημα. Ο δίσκος είναι επίχρυσος με χάλκινο πυρήνα και έχει διάμετρο 30 εκατοστών. Το αρχείο δεδομένων είναι χαραγμένο κυκλικά πάνω στην επιφάνεια του δίσκου. Το ίχνος αυτό αρχίζει με 150 απλά κωδικοποιημένες εικόνες από τη Γη. Μετά ακολουθεί ηχογραφημένο υλικό, μεταξύ άλλων και χαιρετιστήριες προσφωνήσεις σε 55 διαφορετικές γλώσσες, φυσικοί ήχοι (άνεμος, βροντή) και ήχοι ζώων. Στη συνέχεια ακολουθεί ένα μουσικό πρόγραμμα 90 λεπτών. Το (αρχαίο) ελληνικό χαιρετιστήριο μήνυμα είναι (με ερασμιακή προφορά): «Οἵτινές ποτ' ἔστε χαίρετε! Εἰρηνικῶς πρὸς φίλους ἐληλύθαμεν φίλοι.» Χρυσή Πλάκα του Πάιονηρ Μνημείο του άγνωστου αστροναύτη Μήνυμα του Αρεσίμπο NASA: ο χρυσός δίσκος (αγγλ.) Αναλυτικές πληροφορίες (αγγλ.) πλήρες περιεχόμενο του δίσκου (αγγλ.)
Φρίντριχ Λάιμπνιτς

Ο Φρίντριχ Λάιμπνιτς (Friedrich Leibniz ή Leibnütz; 1597–1652) ήταν Λουθηρανός νομικός και καθηγητής Ηθικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Είναι ο πατέρας του μεγάλου φιλοσόφου και επιστήμονα Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (Gottfried Wilhelm Leibniz).

 Γεννήθηκε στο Άλτενμπουργκ (Altenburg) και ήταν υιός του Αμβρόσιου Λάιμπνιτς (Ambrosious Leibniz), δημοσίου υπαλλήλου, και της Άννας Ντόιερλιν (Anna Deuerlin), γυναίκας αριστοκρατικής καταγωγής.Το 1622 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και έγινε αναλογιστής στο ίδρυμα αυτό. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε δύο τέκνα, τον Γιόχαν Φρίντριχ (Johann Friedrich) και την Άννα Ρόζινα (Anna Rosina). Από τον δεύτερο γάμο του δεν απέκτησε τέκνα και η σύζυγός του απεβίωσε το 1643. Το 1644 παντρεύτηκε την Καταρίνα Σμούκ (Catharina Schmuck), κόρη αναγνωρισμένου νομικού, με την οποία απέκτησε έναν υιό, τον μέγα φιλόσοφο, επιστήμονα και πολυμαθή Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.Στα 1646 ο Φρίντριχ Λάιμπνιτς έγινε αντιπρόεδρος του Τμήματος Φιλοσοφίας και καθηγητής της Ηθικής Φιλοσοφίας στην Λειψία, ενώ διατήρησε και την θέση του αναλογιστή. Απεβίωσε στην Λειψία.
Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων Ποδοσφαίρου

Το Βαλκανικό Κύπελλο Έθνικών Ομάδων Ελπίδων καθιερώθηκε το 1968 ανάμεσα στις αντίστοιχες εθνικές ομάδες των έξι βαλκανικών κρατών, σε μια περίοδο που βρισκόταν σε ακμή η διαβαλκανική αθλητική συνεργασία. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά 12 διοργανώσεις ως το 1983. Οι πρώτες εννέα διοργανώσεις, ως το 1976, διεξήχθησαν σε ετήσια βάση. Στη συνέχεια, και ως το 1983, έγιναν άλλες τρεις. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν οι έξι χώρες που υπήρχαν στη Βαλκανική χερσόνησο πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία: Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία και Αλβανία. Η διοργάνωση ήταν αρκετά δημοφιλής, τουλάχιστον στις πρώτες χρονιές, και αποτέλεσε υποκατάστατο του προπολεμικού Βαλκανικού Κυπέλλου Εθνών.

 Η αρχική απόφαση για τη δημιουργία μιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης εθνικών ομάδων ελπίδων ανάμεσα στις έξι βαλκανικές χώρες πάρθηκε στο Βαλκανικό Αθλητικό Συνέδριο που διεξήχθη στις 24 και 25 Φεβρουαρίου 1968 στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα από πρόταση της τουρκικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Η οριστική απόφαση και οι λεπτομέρειες του τρόπου διεξαγωγής καθορίστηκαν στο επόμενο αντίστοιχο συνέδριο που έγινε στην Αθήνα. Αποφασίστηκε η διοργάνωση να έχει μορφή τουρνουά με βαθμολογία, διάρκειας δέκα περίπου ημερών και να διεξάγεται κάθε χρόνο σε διαφορετική χώρα. Έπειτα από πρόταση της ΕΠΟ, το 1ο Βαλκανικό Κύπελλο ορίστηκε να διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη, στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, το Σεπτέμβριο του 1968 και τα επόμενα να διεξάγονται κάθε Ιούνιο. Το 1977 αποφασίστηκε να μην διεξάγεται ως τουρνουά σε μία χώρα αλλά οι ομάδες από τον προκριματικό γύρο ως τον τελικό να δίνουν διπλούς αγώνες εντός/εκτός έδρας. Έτσι χρειάστηκαν δυο χρόνια για την ολοκλήρωση της διοργάνωσης. Με τη μορφή αυτή δεν διεξήχθη ξανά. Τουρνούα σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία: 1968, 1969, 1970, 1971. Τουρνουά δύο ομίλων των τριών ομάδων. Οι πρώτες στον τελικό και οι δεύτερες στον μικρό τελικό (για την 3η θέση): 1972, 1973, 1974, 1975, 1976. Δύο προκριματικοί όμιλοι δύο γύρων με αγώνες εντός/εκτός έδρας και οι πρώτες σε διπλό τελικό: 1977-78. Τουρνουά δύο ομίλων των τριών ομάδων. Οι πρώτες στον τελικό και οι δεύτερες στον μικρό τελικό (για την 3η θέση): 1981, 1983.
Οικογένεια Γρίβα

Η οικογένεια Γρίβα είναι παλιά οικογένεια αρματολών της Ακαρνανίας. Σε όλες τις εξεγέρσεις εναντίον των Τούρκων στα ελληνικά εδάφη τον 17ο και 18ο αιώνα, οι Γριβαίοι πρωτοστάτησαν και δοξάστηκαν. Το 1768 ο Χρήστος Γρίβας έπεσε στον Άγιο Ηλία του Αγγελόκαστρου, πολεμώντας ηρωϊκά, και από τότε το μέρος αυτό ονομάζεται «Τα κόκκαλα των Γριβαίων». Την περίοδο 1778-1790 συγκρούστηκαν για άλλη μια φορά με τους Κατσικογιανναίους, ενώ αργότερα εξαιτίας του Αλή Πασά αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Λευκάδα.

 Προέρχεται από το μεσαιωνικό ελληνικό "γρίβας", και σημαίνει το άλογο που έχει χρώμα σταχτί, ψαρό, ή γκρίζο· π.χ. «εις ίππον γρίβαν επιβάς» (Διγενής Ακρίτας - Ζ3358). Πιθανόν από το γερμανικό *ghraewaz (ίδια σημασίας, πβ. γοτθικό *grewa «ψαρός») ή το αρωμουνικό grivu «ψαρός, φαιός»· σλαβικής αρχής. Χρήστος Γρίβας, αρματολόςΑποστόλης Γρίβας, αρματολός και γιος του ΧρήστουΧρήστος Γρίβας, αρματολός και γιος του ΑποστόληΑποστόλης Γρίβας, αρματολός και γιος του ΧρήστουΧρήστος Γρίβας, αρματολός και γιος του ΑποστόληΔημήτριος (Δράκος) Γρίβας, αρματολός, σύζυγος Θεοδώρας Γιαννίτση και γιος του ΧρήστουΧρήστος Γρίβας, αγωνιστής του '21 και γιος του Δημητρίου Λασκαρίνα Γρίβα, σύζυγος Γιαννάκη Κώστα Μπουκουβάλα και κόρη του ΔημητρίουΝικόλαος Μπουκουβάλας, αξιωματικός του στρατού, πληρεξούσιος και γιος της ΛασκαρίναςΓιάννος Μπουκουβάλας (1868 - 1888), γιος του Νικολάου Κώστας Μπουκουβάλας (1876 - 1932), γιος του ΝικολάουΦλώρος ή Κοκός Γρίβας, αγωνιστής του '21, δήμαρχος Βόνιτσας, βουλευτής και γιος του Δημητρίου. Σταύρος Γρίβας, αγωνιστής του '21 και γιος του Δημητρίου Θεόδωρος Γρίβας, στρατηγός, βουλευτής, σύζυγος Ελένης Μπούμπουλη και γιος του ΔημητρίουΔημήτριος Γρίβας, αξιωματικός του στρατού, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΘεόδωρουΑλέξιος Γρίβας - Γαρδικιώτης, αγωνιστής του '21, αξιωματικός του στρατού, αυλάρχης του ΒασιλιάΜαρία Γρίβα - Γαρδικιώτη, σύζυγος Κριεζή και κόρη το Αλέξη Χρήστος Γρίβας - Γαρδικιώτης, αξιωματικός του Στρατού, σύζυγος Ελένης Κωνσταντίνου Δοσσίου και γιος του ΑλέξιουΑλέξιος Γρίβας - Γαρδικιώτης, αξιωματικός του στρατού, βουλευτής, υφυπουργός, σύζυγος Υπατίας Ευσταθίου Ευγενίδη και γιος του ΧρήστουΘεόδωρος Γρίβας - Γαρδικιώτης, πρέσβης, λογοτέχνης και γιος του Αλεξίου Κωνσταντίνος Γρίβας - Γαρδικιώτης (1909 - 1979), σύζυγος Βερόνικας Καλβοκορέσση και γιος του ΑλεξίουΕιρήνη Γρίβα - Γαρδικιώτη, κόρη του Κωνσταντίνου Αλέξης Γρίβας - Γαρδικιώτης, γιος του ΚωνσταντίνουΚωνσταντίνος Γρίβας - Γαρδικιώτης, αξιωματικός του στρατού, υπουργός και γιος του ΑλεξίουΓεωργάκης Γρίβας, αρματολός και γιος του ΧρήστουΜελίνα Γρίβα, σύζυγος Νικολάου Βαρνακιώτη και κόρη του ΑποστόληΓεώργιος Βαρνακιώτης, αρματολός, οπλαρχηγός, σύζυγος Μπουκουβάλα και γιος της Μελίνας Πάνος Βαρνακιώτης, αρματολός, αγωνιστής του 1821 και γιος του ΓεωργίουΠαλαιολόγος Γρίβας, αρματολός και γιος του Αποστόλη Κωνσταντής Γρίβας, αρματολός και γιος του Αποστόλη Κωστής Παλαμάς (1896). Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, επιμ. Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του 1896. Αθήνα: Εκ του Τυπογραφείου της Εστίας. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Σομαλικές βουλευτικές εκλογές (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σομαλία τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2016. Η Άνω Βουλή ήταν να εκλεγεί στις 10 Οκτωβρίου, με την ψηφοφορία για την Κάτω Βουλή να διεξάγεται μεταξύ 23 Οκτωβρίου και 10 Νοεμβρίου 2016. Ήταν οι πρώτες εκλογές από το 1984, και το νεοεκλεγέν Κοινοβούλιο επρόκειτο να εκλέξει Πρόεδρο στις 30 Νοεμβρίου. Ωστόσο, οι προεδρικές εκλογές καθυστέρησαν και τελικά πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017, οπότε εξελέγη πρόεδρος από τους βουλευτές και τους γερουσιαστές ο Μοχάμετ Αμπντουλάχι Μοχάμετ .Η εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου εμπόδισε τη διεξαγωγή εκλογών με πλήρη δικαιώματα ψήφου, και αντί αυτών των εκλογών έγινε μια έμμεση εκλογή με 14.025 αντιπροσώπους, οι οποίοι διορίζονται οι ίδιοι από τους μεγαλύτερους σε ηλικία της φυλής και εκλέγουν το Κοινοβούλιο.

 Η θητεία των μη αιρετών μελών του Κοινοβουλίου από την Κυβέρνηση της Σομαλίας, που ορκίστηκαν το 2012, ολοκληρώθηκε το 2016. Το 2012 μόνο 135 πρεσβύτεροι (μεγαλύτεροι σε ηλικία από τη φυλή) ήταν μέρος της εκλογικής διαδικασίας. Για τις εκλογές του 2016 ο αριθμός αυξήθηκε σε 14.025. περιορίζεται Παραχωρήθηκε περιορισμένο δικαίωμα ψήφου, καθώς το μοντέλο των εκλογών βασίστηκε στους πρεσβύτερους της φυλής και στους κοινοτικούς αντιπροσώπους και όχι σε λαϊκή ψήφο. Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στη χώρα προειδοποίησε ότι η al-Shabaab, θα προσπαθούσε να εκτροχιάσει τις εκλογές. Τα 54 μέλη της Άνω Βουλής εξελέγησαν από τις κρατικές συνελεύσεις.Το 275 μέλη της Κάτω Βουλής εξελέγησαν από 14.025 αντιπροσώπους από διάφορες περιοχές της χώρας. Κάθε βουλευτής εκλέγεται από εκλεκτορικό σώμα που αποτελείται από 51 άτομα που διορίζονται από τους 135 πρεσβύτερους. Επί συνόλου 51 αντιπροσώπων, οι 16 έπρεπε να είναι γυναίκες, οι 10 από τη νεολαία της κοινότητας και τα υπόλοιπα 25 μέλη να ανήκουν στην κοινωνία των πολιτών. Από τους 275 βουλευτές, οι 69 επιλέχθηκαν στην Μπαϊντόα , ενώ το υπόλοιπο προέρχονταν από άλλες πόλεις.
Ιστορίες του χωρκού

Οι «Ιστορίες του χωρκού» (κυπριακή διάλεκτος: χωρκό= χωριό) είναι κυπριακή κωμική τηλεοπτική σειρά η οποία προβαλλόταν από το ΡΙΚ1 και από το δορυφορικό κανάλι του ΡΙΚ το ΡΙΚ Sat. Αποτελεί τη μακροβιότερη σειρά της κυπριακής τηλεόρασης. Η σειρά ξεκίνησε να μεταδίδεται το 1996 και ολοκληρώθηκε το 2006. Την περίοδο 2010-2011 προβλήθηκαν νέα επεισόδια (59) της σειράς.

 Ο σεναριογράφος της σειράς, Δήμος Αντρέου, ξεκίνησε να γράφει τη σειρά το 1996 με αφορμή τις δημοτικές εκλογές του 1996. Το έναυσμα αποτέλεσε η κάθοδος αρκετών υποψηφίων κοινοταρχών σε μικρά χωριά των 50-60 ψηφοφόρων, στα οποία θα ανέμενε κανείς την ύπαρξη ενός μόνο υποψήφιου και συνεπώς τη μη διεξαγωγή εκλογών. Ο σεναριογράφος θέλησε να καταγράψει το γεγονός της ύπαρξης των πολλών υποψηφίων σε μια μικρή κοινότητα των 50 ψηφοφόρων, γράφοντας τις «Ιστορίες του χωρκού». Αρχικά γράφτηκαν μόνο 7 επεισόδια, αλλά λόγω της μεγάλης απήχησης που είχε η σειρά στο κοινό, προβλήθηκαν ακόμα 11. Στη συνέχεια ακόμα 12 και έπειτα ακόμα 40. Μέχρι το 2006 που η σειρά ολοκληρώθηκε, προβλήθηκαν συνολικά 451 επεισόδια. Την περίοδο 2010-2011, γυρίστηκαν μερικά ακόμη επεισόδια με τους παλιούς αλλά και νέους ηθοποιούς. Τα γυρίσματα της σειράς γίνονταν στα χωριά Κλήρου, Ψιμολόφου, Δευτερά, Ακάκι και Πέρα. Ιστορίες του χωρκού Αρχειοθετήθηκε 2012-09-19 στο Wayback Machine. Ιστορίες του χωρκού Αρχειοθετήθηκε 2014-06-30 στο Wayback Machine. Οι Ιστορίες του Χωρκού επιστρέφουν στο ΡΙΚ Αρχείο - Ιστορίες του Χωρκού (2010-2011) Σύμβουλος Παραγωγής η Μέλανη - Ο Αργυρίδης στην Αίγια Οι ιστορίες που αγαπήσαμε
Γιούρικο Κόικε

Η Γιούρικο Κόικε (ιαπωνικά: 小池 百合子‎)) (γεννημένη στις 15 Ιουλίου 1952 στην Ashiya του Χυόουγκο) είναι Ιαπωνέζα πολιτικός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία ήταν Υπουργός Άμυνας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Πρωθυπουργού Σίνζο Άμπε, αλλά παραιτήθηκε στις 27 Αυγούστου του 2007 μετά από μόνο 54 ημέρες στην εξουσία. Είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ιαπωνίας για την 10η συνοικία του Τόκιο.

 Η Κόικε γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ashiya του Χυόουγκο, ένα πλούσιο προάστιο της Κόμπε, και πήγε Γυμνάσιο και Λύκειο στο Σχολείο Konan για Κορίτσια για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της. Ο πατέρας της, Yūjirō Κόικε, ήταν ένας ξένος έμπορος συναλλαγών, ο οποίος χειριζόταν τα πετρελοειδή προϊόντα. Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική, υποστηρίζοντας τον Σιντάρο Ισιχάρα (Κυβερνήτης του Τόκιο από το 1999) και το Tatenokai τη δεκαετία του '60, και έτρεξε μάταια για τις εθνικές εκλογές το 1969. Η Γιούρικο έχει κατά καιρούς πει τη γνώμη της ότι ήταν απαραίτητο για την Ιαπωνία να ενισχύσει τις σχέσεις με τις Αραβικές χώρες, προκειμένου να εξασφαλιστεί ένας σταθερός εφοδιασμός πετρελαίου για να μην η φτωχή σε πόρους Ιαπωνία ωθήσει σε πόλεμο για το πετρέλαιο πάλι. Ο λόγος της την ενθάρρυνε για να αποφασίσει να σπουδάσει στην Αίγυπτο για να μάθει Αραβικά.Αφού παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Kwansei Gakuin το 1971 και το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στο Κάιρο το 1972, η Κόικε πήρε το Μπάτσελορ Τεχνών στην Κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου το 1976. Παντρεύτηκε έναν Ιάπωνα φοιτητή στην Αίγυπτο όταν ήταν 21 ετών, αλλά χώρισαν αμέσως μετά. Η Κόικε ήταν δημοσιογράφος στην Παγκόσμια Δορυφορική τηλεόραση Επιχειρήσεων του TV Τόκιο, στην εθνικού επιπέδου επιχείρηση τηλεοπτικών προγραμμάτων ειδήσεων από το 1988 έως το 1992. Ήταν Υπουργός Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση του προηγούμενου πρωθυπουργού, του Τζουνιτσίρο Κοϊζούμι (2001-2006). Ως Υπουργός Περιβάλλοντος, είχε ξεκινήσει την περίφημη εκστρατεία Cool Biz, που έγκειται στην κατάργηση της υποχρεωτικής γραβάτας μεταξύ 1ης Ιουνίου και 31 Αυγούστου 2005 στις επιχειρήσεις και τα δημόσια γραφεία. Επίσημη Ιστοσελίδα της Γιούρικο Κόικε (Αγγλικά)
Η πορεία προς τον Φύρερ

Η πορεία προς τον Φύρερ (γερμ. Der Marsch zum Führer) είναι η τελευταία κινηματογραφική ταινία της Ναζιστικής Γερμανίας με θέμα τα Κομματικά συνέδρια της Νυρεμβέργης. Στο έργο αυτό εικονίζονται οι πορείες της νεολαίας από όλα τα μέρη της Γερμανίας με κοινό προορισμό τη Νυρεμβέργη με σκοπό να παρευρεθούν στο συνέδριο και να ακούσουν τον Χίτλερ να ομιλεί. Η ταινία γυρίστηκε το 1940, όταν τα συνέδρια του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος είχαν πάψει πλέον να διεξάγονται, και μέσα στον φρικτό πόλεμο που ο Χίτλερ είχε εξαπολύσει εναντίον της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

 Το έργο ξεκινά στο μνημείο των πεσόντων «Χανς Μάλλον» στη νήσο Ρίγκεν. Εκεί ομιλεί ο φον Σίραχ στους έφηβους που ξεκινούν την πορεία τους. Στην εξέλιξη του έργου ακολουθούν και άλλες ομάδες νεολαίας, από όλα τα μέρη της Γερμανίας. Πορεύονται τραγουδώντας και αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες. Πορεύονται πεζή κρατώντας σημαίες, παίζοντας ταμπούρλο και σουραύλι, τραγουδώντας ή σφυρίζοντας τον ρυθμό. Συγκεντρώνονται στους καταυλισμούς, συνομιλούν, ζευγαρώνουν, συζητούν και διασκεδάζουν. Προορισμός τους είναι το συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Εκεί τελικά βρίσκουν τον προορισμό τους. Παρακολουθούν την ομιλία του Χίτλερ και συνεχίζουν τον δρόμο τους προς το Λάντσμπεργκ, όπου ο Χίτλερ είχε εκτίσει την ποινή του ύστερα από το Πραξικόπημα της μπιραρίας. Το έργο τιμήθηκε στη Γερμανία με πολλά βραβεία. παρουσίαση του έργου στο filmportal.de δείτε το έργο
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Ιούνιος 2023)

Ο κατάλογος των μελών της Κ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων αφορά τα 300 μέλη της Βουλής των Ελλήνων (βουλευτές) που εξελέγησαν στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023.H Κ' Κοινοβουλευτική Περίοδος ξεκίνησε επισήμως τη Δευτέρα 3 Ιουλίου με την ορκωμοσία του σώματος των 300.

 Μεταβολές Στις 27 Ιουνίου 2023, ο βουλευτής Εύβοιας Σπύρος Πνευματικός παραιτήθηκε του βουλευτικού του αξιώματος. Στην έδρα του τον διαδέχτηκε η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη. Μεταβολές Στις 31 Αυγούστου 2023, οι βουλευτές Α΄ Ανατολικής Αττικής Γιάννης Δημητροκάλλης, Β1΄ Αθηνών Χάρης Κατσιβαρδάς και Α΄ Θεσσαλονίκης Γιάννης Κόντης διαγράφτηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2023, ο βουλευτής Β2΄ Αθηνών Γιώργος Μανούσος ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2023, ο βουλευτής Λάρισας Κωνσταντίνος Φλώρος ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2023, οι βουλευτές Α΄ Ανατολικής Αττικής Γιάννης Δημητροκάλλης, Β1΄ Αθηνών Χάρης Κατσιβαρδάς, Α΄ Θεσσαλονίκης Γιάννης Κόντης και Β2΄ Αθηνών Γιώργος Μανούσος με έγγραφη δήλωση επανεντάχθηκαν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Μεταβολές Στις 11 Οκτωβρίου 2023, ο βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης Μιχάλης Χουρδάκης διαγράφτηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Στις 31 Οκτωβρίου 2023, η βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης Αρετή Παπαϊωάννου ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Πέτρος Σούγγαρης

Ο Πέτρος Σούγγαρης (1933-2019) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως δήμαρχος Έδεσσας από το 1975 έως το 1989 και βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ από το 1989 έως το 1996.

 Γεννήθηκε στην Έδεσσα και σπούδασε νομικά. Έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1977 και μέλος της Ν.Ε. Πέλλας του κινήματος. Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του 1964 και ήρθε 2ος με 36% έναντι 39% για τον ήδη υπηρετούντα δήμαρχο Γρηγόρη Ιατρόπουλο. Ο τελευταίος εξελέγη δήμαρχος με εσωτερική ψηφοφορία λαμβάνοντας 9 ψήφους έναντι 6 του Πέτρου Σούγγαρη.Από το 1964 έως την χούντα των Συνταγματαρχών, το 1967, διατέλεσε δημοτικός σύμβουλος. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος Έδεσσας το 1975 από τον 1ο γύρο με τον Προοδευτικό Συνδυασμό Εδεσσαίων, ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος μεταπολιτευτικά. Επανεξελέγη με ποσοστό 100% το 1978, 60,8% το 1982 (στον 1ο γύρο με έναν νέο συνδυασμό, τη Δημοκρατική Έδεσσα) και με 56,9% στον 2ο γύρο το 1986. Κατά τη δημαρχία του, συνετέλεσε στην ανάπλαση του αστικού ιστού της πόλης. Πριν ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ, ο Σούγγαρης πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, το 1974, χωρίς να πετύχει να εκλεγεί βουλευτής, μόλις για 600 ψήφους, καθώς έλαβε συνολικά 2.942 ψήφους. Παραιτήθηκε από δήμαρχος στα τέλη του 1988 προκειμένου να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, στις οποίες και εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, υπηρετώντας στη Βουλή έως το 1996. Ο Πέτρος Σούγγαρης απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 12 Ιανουαρίου 2019 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίας Σκέπης. Φτωχότερη η Έδεσσα από τις απώλειες των Μάρκου Μέσκου και Πέτρου Σούγγαρη,meapopsi.gr, 25 Ιανουαρίου 2019, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
Γκιρίτζα Πρασάντ Τζόσι

Ο Γκιρίτζα Πρασάντ Τζόσι (Ντεβανάγκαρι: गिरिजाप्रसाद जोशी) (1939–1987) ήταν πολύπλευρος Νεπαλέζος ποιητής που έθεσε μια νέα τάση για τη λογοτεχνία στα Νεπάλ Μπάσα. Τα ποιήματα, έπη, θεατρικά έργα και μυθιστορήματά του έσπασαν τη παράδοση και διέσχισαν τα συμβατικά σύνορα. Έχει τιμηθεί με το τίτλο του μεγάλου ποιητή.

 Ο Τζόσι γεννήθηκε στο Σάνχου (Σάκουα), μια μικρή πόλη στην κοιλάδα του Κατμαντού. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ντεβ Πρασάντ και η μητέρα του ήταν η Χάντγκα Ντέβι Τζόσι. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο λύκειο, απέκτησε πτυχίο πανεπιστημίου και δίδαξε σε διάφορα σχολεία. Το 1981, έγινε διευθυντής του Ράστριγια Μαντιαμίκ Βιντγιαλάγια στο Ιντραγιάνι. Ο Τζόσι δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα στο περιοδικό Dharmodaya το 1958. Έχει περιγραφεί ως επηρεασμένος από αριστερές απόψεις, αλλά τα έργα του περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων από προοδευτικό σε ρομαντικό.Τα ποιήματα και οι ιστορίες του μιλούν για τις καταπιεσμένες μάζες. Η συγγραφική καριέρα του Τζόσι κάλυπτε τα χρόνια του κατασταλτικού συστήματος Παντσαγιάτ (1962-1990), όπου οι συγγραφείς στα Νεπάλ Μπάσα συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. Τα γραπτά σε γλώσσες διαφορετικές από τα νεπαλικά καταπνίγονταν και δεν επιτρεπόταν η δημιουργία νέων εκδόσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, τα έργα του Τζόσι ενέπνευσαν λογοτεχνικά και πολιτιστικά κινήματα. Ο Τζόσι ήταν παραγωγικός συγγραφέας. Κατά την περίοδο 1958-1987, παρήγαγε 11 μυθιστορήματα, εννέα βιβλία ποίησης, 10 ιστορικά βιβλία, δύο έπη, δύο έργα και τέσσερα βιβλία με τραγούδια. Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματά του είναι τα Σιλουσουάν και η Μπιπάτρα. Παρομοίως, το Σίλου-με: Τσιπουχάμ είναι γνωστό σύντομο μυθιστόρημα.Το ποίημα με τίτλο Χακουγκούνια Νχαπάνμχα Γκαγιάκ ("Ο πρώτος τραγουδιστής του μαύρου λόφου") είναι το μακρύτερο ποίημα στα Νεπάλ Μπάσα.
Διονύσιος Αρμπούζης

Ο Διονύσιος Αρμπούζης (1912-1987) του Γεωργίου, ήταν Έλληνας στρατιωτικός που έφτασε στο βαθμό του Στρατηγού και υπηρέτησε ως Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων το διάστημα 1974-1976, μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ο Αρμπούζης με πολεμική εμπειρία καριέρα 13 και πλέον ετών, πήρε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και στον Πόλεμο της Κορέας. Θήτευσε ως υπηρεσιακός υπουργός Βορείου Ελλάδος.

 Γεννήθηκε στους Μολάους Λακωνίας το 1912. Ήταν γιος του συμβολαιογράφου Μολάων Γεωργίου Αρμπούζη. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Μολάων.Εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1933. Ως αξιωματικός του ελληνικού στρατού συμμετείχε στις μεγάλες συγκρούσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα: Ελληνοϊταλικός Πόλεμος (1940-1941), Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (1941), καθώς και στον Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949). Υπήρξε ο πρώτος Διοικητής του Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας (1950-1951) στον Πόλεμο της Κορέας. Ως συνταγματάρχης ήταν ο πρώτος διοικητής της ΕΛΔΥΚ στην Κύπρο (1960). Ως ανώτατος Αξιωματικός διετέλεσε Επιτελάρχης στην 1η Στρατιά, Διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού, Διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (ως υποστράτηγος, 1965-1966), και Υπαρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αποστρατεύτηκε τον Απρίλιο του 1967 από την Χούντα των Συνταγματαρχών, στο βαθμό του Αντιστρατήγου.Μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος ανακλήθηκε με τον βαθμό του Στρατηγού και ανέλαβε Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων στις 19 Αυγούστου 1974, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1976 όταν και αποστρατεύτηκε.Χρημάτισε Υπηρεσιακός Υπουργός Βορείου Ελλάδος στις εκλογές του Οκτωβρίου 1977, από τις 21 Οκτωβρίου 1977 ως τις 28 Νοεμβρίου 1977.Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1987 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 3 Φεβρουαρίου 1987. Youtube - U.N. Greek Battalion In Korea (1951) - British Pathé
Ινστιτούτο τέχνης και αρχαιολογίας

Το Ινστιτούτο Τέχνης και Αρχαιολογίας (γαλλικά Institut d'art et d'archéologie), γνωστό και ως Κέντρο Μισελέ (γαλλικά Centre Michelet) είναι κτήριο του 6ου διαμερίσματος του Παρισιου. Φιλοξενεί σήμερα τις σχολές ιστορίας της τέχνης του πανεπιστημίου Παντεόν-Σορμπόν. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πωλ Μπιγκό (Paul Bigot) μεταξύ 1925 και 1928. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1996 χαρακτηρίστηκε ιστορικό μνημείο .

 Το ινστιτούτο δημιουργήθηκε για να στεγάσει τη δωρεά της Βιβλιοθήκης Τέχνης και Αρχαιολογίας του σχεδιαστή μόδας και συλλέκτη Ζακ Ντουσέ (Jacques Doucet) το 1917 , μια βιβλιοθήκη που δύσκολα θα μπορούσε να τοποθετηθεί στη Σορβόνη . Η κατασκευή του κτηρίου έγινε δυνατή χάρη στη δωρεά της Μαρκησίας Αρκονάτι-Βισκόντι (Marquise Arconati-Visconti) που προσέφερε τρία εκατομμύρια χρυσά φράγκα . Για το σχεδιασμό προκηρύχθηκε διαγωνισμός το 1920, τον οποίο κέρδισε ο αρχιτέκτονας Paul Bigot. Το κτήριο φιλοξένησε το πρωτότυπο αντίγραφο της μακέτας της Ρώμης την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου τον τέταρτο αιώνα, κατασκευασμένη από τον Paul Bigot, γνωστή ως Σχέδιο της Ρώμης. Βρισκόταν στον τελευταίο όροφο του κτιρίου και χρησίμευε ως εκπαιδευτικό εργαλείο για τη διδασκαλία της τοπογραφίας της αρχαίας Ρώμης. Η μακέτα έπαθε ζημιές κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και τελικά πετάχτηκε από τα παράθυρα κατά τα γεγονότα του Μαΐου 1968 . Simon Texier (εκδ.), L'institut d'Art et d'Archéologie, Paris 1932, Παρίσι: Picard, 2005, 143 σελ. (ISBN 2-7084-0733-3). Christian Hottin, « L’Institut d’Art et d’archéologie », στο Christian Hottin (εκδ.), Universités et grandes écoles στο Παρίσι: les palais de la science, Paris: Action artistique de la ville de Paris, 1999 (ISBN 2-913246-03-6) , σ. 121-124 . Royo, Manuel (1992). «Le temps de l'éternité, Paul Bigot et la représentation de Rome antique». Mélanges de l’École française de Rome. Antiquité 104 (2): 585-610. http://www.persee.fr/web/revues/home/prescript/article/mefr_1123-9891_1992_num_104_2_4227. Ανακτήθηκε στις 3 mars 2018.