Άντονυ Χιούις

Ο Άντονυ Χιούις (Antony Hewish, 11 Μαΐου 1924 – 13 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Βρετανός ραδιοαστρονόμoς, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1974 (μαζί με τον επίσης ραδιοαστρονόμο Μάρτιν Ράυλ) για τον ρόλο του στην ανακάλυψη των πάλσαρ. Αυτό ήταν το πρώτο Βραβείο Νόμπελ που δόθηκε ποτέ σε αναγνώριση ερευνών αστρονομίας. Ο Χιούις γεννήθηκε στην κωμόπολη Φόυ της νότιας Κορνουάλης.

 Ο Χιούις σπούδασε στο Κολέγιο Γκόνβιλ και Κάιους του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου οι σπουδές του διακόπηκαν από τη στρατιωτική του θητεία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπηρέτησε στο βασιλικό εργοστάσιο πολεμικών αεροσκαφών (Royal Aircraft Establishment) και στο Ίδρυμα Ερευνών Τηλεπικοινωνιών (Telecommunications Research Establishment), όπου συνεργάσθηκε με τον Μάρτιν Ράυλ. Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1946, ο Χιούις πήρε το πτυχίο του και αμέσως μετά εντάχθηκε στην ερευνητική ομάδα του Ράυλ στο Εργαστήριο Κάβεντις. Εργαζόμενος για τη διδακτορική διατριβή του ο Χιούις πραγματοποίησε πρακτικές και θεωρητικές συνεισφορές στην παρατήρηση των επαγόμενων από τον ηλιακό άνεμο ταχέων «διαπλανητικών διακυμάνσεων» των ουράνιων ραδιοπηγών. Πήρε το διδακτορικό του το 1952. Ο Χιούις πρότεινε την κατασκευή της «Διατάξεως διαπλανητικών διακυμάνσεων» (Interplanetary Scintillation Array), μιας διατάξεως ραδιοκεραιών στο Ραδιοαστρονομικό Παρατηρητήριο Μούλαρντ (MRAO), στο Κέιμπριτζ, ώστε να διεξαχθεί μια ραδιοεπισκόπηση του φαινομένου αυτού με υψηλή χρονική διακριτική ικανότητα. Επιπλέον εξασφάλισε και χρηματοδότηση για τη διάταξη αυτή, που ολοκληρώθηκε το 1967. Μία μεταπτυχιακή φοιτήτριά του, η Τζόσελυν Μπελ ανέλαβε να αναλύσει τα σήματα που κατέγραφε η νέα διάταξη, και σύντομα ανεκάλυψε μια ραδιοπηγή που θα αναγνωριζόταν κατόπιν ως ο πρώτος πάλσαρ που ανακαλύφθηκε ποτέ. Η ερευνητική δημοσίευση που ανεκοίνωνε την ανακάλυψη είχε 5 συγγραφείς, με το όνομα του Χιούις ως επιβλέποντα της έρευνας να είναι πρώτο και της Μπελ δεύτερο. Οι Χιούις και Μάρτιν Ράυλ τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1974 «για την πρωτότυπη εργασία τους στη ραδιοαστροφυσική: Ο Ράιλ για τις παρατηρήσεις και τις εφευρέσεις του, ο Χιούις για τον αποφασιστικό ρόλο του στην ανακάλυψη των πάλσαρ». Το ότι η Μπελ δεν τιμήθηκε με Νόμπελ υπήρξε αμφιλεγόμενη επιλογή και καταδικάσθηκε από τον αστροφυσικό του Κέιμπριτζ Φρεντ Χόυλ.Ο Χιούις διετέλεσε καθηγητής της ραδιοαστρονομίας στο Κέιμπριτζ από το 1971 έως το 1989 και διευθυντής του Ραδιοαστρονομικού Παρατηρητηρίου Μούλαρντ από το 1982 έως το 1988. Ανέπτυξε μια συνεργασία με το Βασιλικό Ίδρυμα της Μεγάλης Βρετανίας στο Λονδίνο όταν αυτό είχε πρόεδρο τον σερ Ουίλιαμ Λώρενς Μπραγκ και έγινε καθηγητής στο Βασιλικό Ίδρυμα τη δεκαετία του 1970. Ο Χιούις ήταν επίσης εταίρος του Κολεγίου Τσώρτσιλ στο Κέιμπριτζ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής της «Εκστρατείας για τις θετικές επιστήμες και τη μηχανική» (CaSE). Ο Χιούις είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από 6 πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων και αυτό του Κέιμπριτζ, ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Βελγίου, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ινδίας. Μερικές άλλες διακρίσεις του είναι οι εξής, με χρονολογική σειρά: Εκλογή του ως εταίρου της Βασιλικής Εταιρείας το 1968 Μετάλλιο Έντινγκτον της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1969) Χρυσό Μετάλλιο Dellinger της Διεθνούς Ενώσεως Ραδιοεπιστήμης (1972) Μετάλλιο «Άλμπερτ Α. Μάικελσον» του Franklin Institute των ΗΠΑ (1973, από κοινού με την Τζόσελυν Μπελ) Βραβείο και Μετάλλιο «Fernand Holweck» (1974) Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1974, από κοινού με τον Μάρτιν Ράυλ) Μετάλλο Χιουζ της Βασιλικής Εταιρείας (1976) Εκλογή του ως εταίρου του Ινστιτούτου Φυσικής (IOP) το 1998 Ο Χιούις ήταν έγγαμος με τη Μάρτζορι Ελίζαμπεθ Κάθριν Ρίτσαρντς (Marjorie Elizabeth Catherine Richards) από το 1950. Απέκτησαν έναν γιο, που έγινε φυσικός, και μία κόρη, που έγινε δασκάλα ξένων γλωσσών. Ο Χιούις πέθανε σε ηλικία 97 ετών στο. Ο Χιούις υπεστήριζε ότι η θρησκεία και η επιστήμη είναι συμπληρωματικές στον ρόλο τους. Στον πρόλογό του στο βιβλίο των Πόλκινγκχορν και Μπηλς Questions of Truth (2009), ο Χιούις γράφει: «Η σκιώδης παρουσία των virtual particles αψηφά την κοινή λογική και τον ορθολογισμό, και δεν είναι διαισθητική για τους αμύητους στη φυσική. Η θρησκευτική πίστη στον Θεό και η χριστιανική πίστη ... ίσως να φαίνονται παράξενες στην κοινή λογική. Αλλά όταν τα πλέον στοιχειώδη πράγματα στη φύση συμπεριφέρονται behave in this way, we should be prepared to accept that the deepest aspects of our existence go beyond our common-sense understanding."