IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ματθίλδη του Σούλτσμπαχ

Η Ματθίλδη του Σούλτσμπαχ, γερμ.: Mathilde von Sulzbach, (απεβ. 31 Οκτωβρίου ή 3 Νοεμβρίου 1165) ήταν κόρη του κόμη του Σούλτσμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνη της Ιστρίας. Διαφορετικές ημερομηνίες για το τέλος της δίνονται στους καταλόγους τεθνεώτων του αβαείου του Μπάουμπουργκ και σε δύο μοναστήρια του Σάλτσμπουργκ.

 Ήταν κόρη του Bερεγγάριου Β΄, κόμη του Σούλτσμπαχ (π. 1080 – 3 Δεκεμβρίου 1125) και της δεύτερης συζύγου του Aδελαΐδας του Βόλφρατσχαουζεν. Το 1111 ο Βερεγγάριος Β΄ ήταν μεταξύ των ευγενών που παρευρέθηκαν στη στέψη του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας. Αναφέρεται μεταξύ των εγγυητών, στα έγγραφα που σχετίζονται με τη στέψη. Το 1120 ο Βερεγγάριος καταγράφεται να δίνει μία δωρεά στο πριγκιπάτο-επισκοπή του Μπάμπεργκ. Αναφέρεται ως ιδρυτής του κτιρίου του Συλλόγου του καθεδρικού του Μπέρχτεσγκαρντεν και του αβαείου Μπάουμπουργκ. Ήταν επίσης συνιδρυτής του αβαείου Καστλ. Ήταν ένας από τους ηγεμόνες, που υπέγραψαν το κονκορδάτο του Βορμς (23 Σεπτεμβρίου 1122). Τον Αύγουστο του 1125, ο Bερεγγάριος Β΄ αναφέρεται σε έγγραφα του Λοθάριου Γ΄ βασιλιά των Ρωμαίων . Ο θάνατος του Bερεγγάριου Β΄ αναφέρεται τέσσερις μήνες αργότερα. Η ταυτότητα της μητέρας της αναφέρεται στο "Kάστλερ Ράιμχρονικ", στίχο 525. Αδέλφια της Ματθίλδης ήταν ο Γκέμπχαρντ Γ΄ κόμης του Σούλτσμπαχ, η Γερτρούδη σύζυγος του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και η (Βέρθα) Ειρήνη σύζυγος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Γ΄ μάργραβο της Ιστρίας. Ο σύζυγός της ήταν μάρτυρας στην παραχώρηση του Μικρού Προνομίου (Privilegium Minus) δημιουργώντας το δουκάτο της Αυστρίας. Είχαν τέσσερα παιδιά: Ούλριχ, κόμης του Λάιμπαχ (Λουμπλιάνα). Γοδεφρείδος, έγινε ιερέας. Ερμάνος Β΄ διαδέχθηκε τον αδελφό του στην Καρινθία.
Μουσείο Σολωμού

Το Μουσείο Σολωμού, επισήμως γνωστό ως Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στον Διονύσιο Σολωμό και τον Ανδρέα Κάλβο. Βρίσκεται στην πλατεία Αγίου Μάρκου, στα βόρεια της Ζακύνθου. Το μουσείο διαθέτει έργα τοπικής τέχνης από τον 18ο και 19ο αιώνα, γλυπτά, μουσικά όργανα σύγχρονα στους επιφανούς Ζακυνθίων και κεραμικά. Υπάρχουν επίσης πορτρέτα αφιερωμένα στους πιο σημαντικούς ανθρώπους του νησιού.

 Ο Διονύσιος Σολωμός (8 Απριλίου 1798 - 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής γεννημένος στη Ζάκυνθο. Μεταξύ των πιο σημαντικών έργων του είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, του οποίου οι δύο στροφές αποτελούν μέρος του εθνικού ύμνου της Ελλάδας. Το 1828 μετακόμισε στην Κέρκυρα για να γίνει ποιητής. Ο Ανδρέας Κάλβος (1 Απριλίου 1792 - 3 Νοεμβρίου 1869) γεννήθηκε στη Ζάκυνθο (υπό την κυριαρχία της Βενετική Δημοκρατία). Δημοσίευσε πέντε τόμους ποίησης και δράματος. Το 1811 έγραψε τον Ιταλικό Ύμνο του στον Ναπολέοντα, στο Λιβόρνο, ένα πολεμικό ποίημα που αργότερα αρνήθηκε (έτσι γνωρίζουμε την ύπαρξή του, αφού το ίδιο το ποίημα δεν σώθηκε). Έζησε επίσης για μερικούς μήνες στην Πίζα, όπου εργάστηκε ως γραμματέας. και μετά μετακόμισε στη Φλωρεντία, το κέντρο της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής της εποχής. Το 1812 πέθανε ο πατέρας του και τα οικονομικά του Κάλβου επηρεάστηκαν βαθιά. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της χρονιάς συναντήθηκε επίσης με τον Ugo Foscolo, τον πιο διακεκριμένο Ιταλό ποιητή και λόγιο της εποχής και, όπως ο Calvos, κάτοικος της Ζακύνθου. Ο Foscolo έδωσε στον Κάλβο μια θέση ως αντιγράφος του. Υπό την επιρροή του Foscolo, ο Κάλβος ανέλαβε τον νεοκλασικισμό, τα αρχαϊκά ιδανικά και τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Το 1813 ο Κάλβος έγραψε τρεις τραγωδίες στα ιταλικά: Θηραμένη, Δαναΐδες και Ιππία. Επίσης ολοκλήρωσε τέσσερις δραματικούς μονολόγους, με νεοκλασικό στυλ. Στο τέλος του 1813, λόγω των «προηγμένων» προβολών του, ο Foscolo πήγε στη Ζυρίχη. Ο Κάλβος ήταν ακόμα στη Φλωρεντία, όπου έγινε ξανά δάσκαλος. Το 1814 έγραψε μια άλλη ιταλική ωδή, με τίτλο «Οι Ιωνίοι», εκφράζοντας τη συμπάθειά του για την κατάσταση των συμπατριωτών του, και σε αυτήν την περίοδο έκανε μια προσεκτική μελέτη των έργων του Ρουσσώ. Επίσης, προφανώς, ξεκίνησε μια ερωτική σχέση με μια γυναίκα. Το 1816 ο Κάλβος έσπασε τη σχέση τους και πήγε να συμμετάσχει με τον Foscolo στην Ελβετία. Τότε έμαθε επίσης ότι η μητέρα του είχε πεθάνει ένα χρόνο νωρίτερα, κάτι που τον λυπεί βαθιά, όπως φαίνεται στην Ωδή του μέχρι θανάτου. Στα τέλη του 1816, οι δύο ποιητές ταξίδεψαν μαζί στη Μεγάλη Βρετανία και συνέχισαν στο Λονδίνο μέχρι τον Φεβρουάριο του 1817, όταν, για έναν άγνωστο λόγο, μάλωσαν και χώρισαν. Ο Κάλβος έβγαλε μια ζωντανή διδασκαλία ιταλικών και ελληνικών και μεταφράζει την αγγλικική λειτουργία σε ιταλικά και ελληνικά. Το 1818 και το 1819 έδωσε διαλέξεις για την προφορά των αρχαίων ελληνικών. Συνέθεσε και δημοσίευσε μια ελληνική γραμματική με τίτλο Ιταλικά μαθήματα, σε τέσσερα μέρη και ασχολήθηκε με τη σύνταξη ενός ελληνο-αγγλικού λεξικού. Διονύσιος Σολωμός Ζάκυνθος Ζάκυνθος (πόλη) Μουσείο Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2020-11-24 στο Wayback Machine.
Λότι

Το λότι (loti, πληθυντικός: μαλότι - maloti) είναι το νόμισμα του Βασιλείου του Λεσότο. Υποδιαιρείται σε 100 λιζέντε ( lisente ή sente). Αυτό έχει ίδια αξία με το Ραντ της Νότιας Αφρικής σε αναλογία 1:1 και στο Λεσότο και τα δύο γίνονται δεκτά στις συναλλαγές. Το λότι τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1966 και το 1980 κόπηκαν τα πρώτα νομίσμστα για να αντικαταστήσουν το ραντ, ως τότε νόμιμο νόμισμα.

 Το 1980 εισήχθησαν κέρματα με ημερομηνία 1979 σε ονομαστικές αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 25 και 50 λισέντε όπως επίσης και του 1 λότι. Το 1996 κυκλοφόρησαν κέρματα των 2 και 5 μαλότι και ακολουθήθηκαν από αυτά των 20 λισέντε το 1998. Κέρματα σε κυκλοφορία: 5 λισέντε 10 λισέντε 20 λισέντε 50 λισέντε 1 λότι 2 μαλότι 5 μαλότι Το 1980 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια με ημερομηνία 1979 σε ονομαστικές αξίες των 2, 5 και 10 μαλότι. Ακολούθησε η κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων των 20 και 50 μαλότι το 1981, καθώς επίσης των 100 και 200 μαλότι το 1994. Τραπεζογραμμάτια σε κυκλοφορία 10 μαλότι 20 μαλότι 50 μαλότι 100 μαλότι 200 μαλότι Κεντρική Τράπεζα του Λεσότο
Τζόρτζιο Καπιτάνι

Ο Τζόρτζιο Καπιτάνι (ιταλικά: Giorgio Capitani (29 Δεκεμβρίου 1927 - 25 Μαρτίου 2017), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Μεταξύ του 1954 και 2012 σκηνοθέτησε 40 ταινίες και επίσης έγραψε και 12 σενάρια.

 The Flame That Will Not Die (1949) A Woman Has Killed (1952) For You I Have Sinned (1953) Piscatore 'e Pusilleco (1954) The Valiant (1962) Samson and His Mighty Challenge (1964) The Ruthless Four (1968) The Archangel (1969) Sex Pot (1975) Pane, burro e marmellata (1977) Lobster for Breakfast (1979) I Hate Blondes (1980) Ο Τζόρτζιο Καπιτάνι στην IMDb (Αγγλικά)
Πιερ Αλεσίνσκι

Ο Πιερ Αλεσίνσκι (γαλλικά: Pierre Alechinsky‎, γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1927) είναι Βέλγος καλλιτέχνης. Ζει και εργάζεται στη Γαλλία από το 1951. Το έργο του σχετίζεται με τον τασισμό, τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και τη λυρική αφαίρεση.

 Ο Αλεσίνσκι γεννήθηκε στο Σάαρμπεκ. Το 1944 φοίτησε στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Διακοσμητικών Τεχνών της Λα Καμπρ των Βρυξελλών, όπου σπούδασε τεχνικές εικονογράφησης, εκτύπωση και φωτογραφία. Το 1945 ανακάλυψε το έργο των Ανρί Μισώ, Ζαν Ντυμπυφέ και ανέπτυξε φιλία με τον κριτικό τέχνης Ζακ Πουτμάν. Το 1949 συνεργάστηκε με τους Κριστιάν Ντοτρεμόν, Καρέλ Απέλ, Κονστάν, Γιαν Νιουβενχάις και Άσγκερ Γιορν για να σχηματίσουν την καλλιτεχνική ομάδα COBRA. Συμμετείχε τόσο στις εκθέσεις της COBRA και το 1951 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει χαρακτική στο Atelier 17 υπό την καθοδήγηση του Στάνλεϊ Γουίλιαμ Χέιτερ.Το 1954 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στο Παρίσι και άρχισε να ενδιαφέρεται για την κινεζική και την ιαπωνική καλλιγραφία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ήταν ανταποκριτής στο Παρίσι για το ιαπωνικό περιοδικό Bokubi (Η ομορφιά του μελανιού) που εξέδιδε ο Μορίτα Σιργιού της ομάδας Bokujinkai. Το 1955, ενθαρρυμένος από τον Χένρι Στορκ και τον Λουκ ντε Χόις, έφυγε για την Ιαπωνία με τη σύζυγό του. Διοργάνωσε την έκθεση Night, 1952 (Μουσείο Τέχνης Οχάρα, Κουρασίκι) και γύρισε μια ταινία.Μέχρι το 1960 είχε πραγματοποιήσει εκθέσεις στο Λονδίνο, στη Βέρνη και στη Μπιενάλε της Βενετίας και στη συνέχεια στο Πίτσμπεργκ, στη Νέα Υόρκη, στο Άμστερνταμ και στο Σίλκεμποργκ, μιας και η διεθνής φήμη του αυξανόταν. Συνεργάστηκε με τον Γουαλάσε Τινγκ και συνέχισε να βρίσκεται κοντά στον Κριστιάν Ντοτρεμόν. Ανέπτυξε επίσης δεσμούς με τον Αντρέ Μπρετόν. Η διεθνής σταδιοδρομία του συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 και το 1983 έγινε καθηγητής ζωγραφικής στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Για τη θεατρική περίοδο 2018/2019 στην Κρατική Όπερα της Βιέννης ο Πιερ Αλεσίνσκι σχεδίασε τον πίνακα μεγάλης κλίμακας (176 τ.μ.) Loin d'ici στο πλαίσιο της εκθεσιακής σειράς Safety Curtain. Το 1994 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών και το 1995 ένα από τα σχέδιά του χρησιμοποιήθηκε σε γραμματόσημο των Βελγικών Ταχυδρομείων. Έργα του βρίσκονται στις συλλογές των Βασιλικών Μουσείων Καλών Τεχνών του Βελγίου, της Tate, του Μουσείου Λούντβιχ στην Κολωνία, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, του Κέντρου Τέχνης Γουόκερ στη Μινεάπολη, του Μουσείου Τέχνης του Νοτιοανατολικού Τέξας στο Μπομόντ του Τέξας, του Μουσείου Τέχνης Φορτ Λόντερντεϊλ, του Πανεπιστημίου Νόβα Σαουθίστερν στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα. Ο αστεροειδής της κύριας ζώνης 14832 Αλεσίνσκι ονομάστηκε προς τιμήν του τον Οκτώβριο του 2000.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96 ήταν η 41η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΠ για 6η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1995-96 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1996-97. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1996-97. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1995-96 Ευαγόρας Πάφου Αλκή ΛάρνακαςΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1994-95: Εθνικός Λατσιών Α.Ο. Αγία Νάπα Διγενής Ακρίτας Μόρφου Χαλκάνορας Ιδαλίου Εθνικός Άσσιας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1995/96 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Ο ΑΠΟΠ έκανε γύρο θριάμβου». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 16. 20 Mαΐου 1996. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Ιωάννης Αναγνώστης

Ο Ιωάννης, επονομαζόμενος Αναγνώστης, ήταν Έλληνας ιστορικός του 15ου αιώνα. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας στη λεηλασία από τους Οθωμανούς της Θεσσαλονίκης στις 29 Μαρτίου 1430, γεγονός που περιγράφει στο έργο του Διήγησις περί τῆς τελευταίας άλώσεως τῆς Θεσσαλονίχης, με το οποίο έγραψε και μια μονωδία θρηνώντας την άλωση της πόλης.

 Η Θεσσαλονίκη είχε καταληφθεί από τους Οθωμανούς το 1387, όμως δεν μπόρεσαν να την κρατήσουν στον απόηχο της Μάχης της Άγκυρας το 1402, όταν και επέστρεψε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Βυζαντινοί όταν δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν την πόλη, την πούλησαν το 1423 στη Δημοκρατία της Βενετίας, όμως όχι έγκαιρα για να οργανωθεί ξανά η άμυνα εναντίον της πολιορκίας των Οθωμανών την ίδια χρονιά. Οι Οθωμανοί πάλι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν μόνιμα την πόλη, και ήταν πια σύντομα σε κατάσταση πολέμου με τους Βενετούς. Από τις 29 Μαρτίου 1430 ο Οθωμανός Σουλτάνος Μουράτ Β΄ άρχισε μια τριήμερη πολιορκία της Θεσσαλονίκης, η οποία κατέληξε στην κατάληψη της πόλης από τον Οθωμανικό στρατό, και στην υποδούλωση 7.000 κατοίκων της πόλης. Οι Βενετοί συμφώνησαν σε συνθήκη ειρήνης και αποσύρθηκαν από την περιοχή το 1432, αφήνοντας την μόνιμη κυριαρχία της περιοχής στους Οθωμανούς. Donald Nicol, Βιογραφικό Λεξικό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,μτφρ.Ευγένιος Πιερρής, εκδ.Ελληνική Ευρωεκοδοτική, Αθήνα, 1993, σελ.49 I. A. Παπανδριανός, «Ἡ Ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης στὰ 1430 καὶ ὁ Σέρβος δεσπότης Γεώργιος Μπράνκοβιτς (Djuradi Branković)», Μακεδονικά 8 (1968) 401-405. Γ. Τσάρας, «Οἱ δύο Ἔμμετρες μονωδίες γιὰ τὴν τελευταία Ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης», Μακεδονικὰ 9 (1969) 64-100. Του ιδίου, «Οἱ τέσσερις καθολικοί ναοί στο Χρονικό του Ιωάννου Αναγνώστη», Δ΄ Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο, Πρακτικά, Θεσσαλονίκη 1983, 131-144. Του ιδίου, «Ὁ τέταρτος καθολικὸς ναὸς τῆς Θεσσαλονίκης στὸ Χρονικὸ τοῦ Ἰωάννου Ἀναγνώστη», Βυζαντινὰ 5 (1973) 165- 185.
Προκεραμική Νεολιθική Β΄

Η Προ-κεραμική Νεολιθική Β είναι ένας νεολιθικός πολιτισμός που αναπτύχθηκε στην άνω Μεσοποταμία. Ανακαλύφθηκε από την Kathleen Kenyon με σημαντικότερες ανακαλύψεις στη Ιεριχώ στην Δυτική Όχθη.

 Οι πολιτισμικές τάσεις αυτής της περιόδου διαφέρουν από εκείνες της προηγούμενης εποχής της Προ-κεραμικής Νεολιθικής Α, καθώς οι άνθρωποι που ζούσαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισαν να εξαρτώνται περισσότερο από τα κατοικίδια ζώα για να συμπληρώσουν την προηγούμενη μεικτή αγροτική και κυνηγετική δίαιτα. Επιπλέον, το κιτ εργαλειομηχανών της περιόδου είναι καινούργιο και αρκετά διαφορετικό από αυτό της προηγούμενης περιόδου. Ένα από τα κυριότερα στοιχεία του είναι τα φορία. Αυτή είναι η πρώτη περίοδος στην οποία αρχιτεκτονικά στυλ της Μέσης Ανατολήσ έγιναν κυρίως ευθύγραμμα, οι προηγούμενες τυπικές κατοικίες ήταν κυκλικές, ελλειπτικές και περιστασιακά οκταγωνικές. Η πυροτεχνολογία αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την περίοδο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των σπιτιών αποδεικνύεται από ένα παχύ στρώμα από λευκό πηλό και γύψινο δάπεδο εξαιρετικά γυαλισμένο και από ασβέστη που παράγεται από ασβεστόλιθο. Πιστεύεται ότι η χρήση του πήλινου γύψου για επενδύσεις δαπέδων και τοίχων κατά τη διάρκεια της ΠΚΝΒ' που οδήγησε στην ανακάλυψη κεραμικής. Τα πρώτα κεραμικά σκεύη, ήταν κατασκευασμένα από ασβέστη και γκρίζα τέφρα, που χτίστηκαν γύρω από τα καλάθια πριν από την πυροδότηση, για αρκετούς αιώνες γύρω στο 7000 π.Χ. σε τοποθεσίες όπως το Τελλ Νέμπα Φάουρ στη κοιλάδα Μπεκάα. Η περίοδος χρονολογείται στο 7000-6000 π.Χ.
Δαυίδ της Βουργουνδίας

Ο Δαυίδ, γαλλ. David de Bourgogne (π. 1427 - 1496) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν επίσκοπος της Ουτρέχτης (1456-1496) και του Τερουάν (1451-1456).

 Ήταν ο τρίτος νόθος γιος του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας με μία από τις ερωμένες του. Ο πατέρας του τον έκανε επίσκοπο της Ουτρέχτης (1456-1496), σε μία προσπάθειά του να ενδυναμώσει τον έλεγχο της Βουργουνδίας στις Κάτω Χώρες. Ο Δαυίδ έγινε επίσης επίσκοπος του Τερουάν (1451-1456). Με τις ενωμένες προσπάθειες των Κοντ (προοδευτικών πόλεων της Ολλανδίας, σε αντίθεση με τις συντηρητικές Χόοκ) και της Βουργουνδίας, διορίστηκε επίσκοπος της Ουτρέχτης από τον πάπα. Ωστόσο οι Σύλλογοι των εκκλησιών της Ουτρέχτης, είχαν εκλέξει τον -ευνοούμενο των Χόοκ- κοσμήτορα Χάισμπρεχτ φαν Μπρέντεροντε ως επίσκοπο. Αλλά ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός πίεσε την επαρχία της Ουτρέχτης να αποδεχθεί τον διορισμό του Δαυίδ το 1456 με τη συμφωνία του Ίγιζελσταϊν. Το Οφεράισσελ αναγκάστηκε να πειστεί με τα όπλα και το Ντέβεντερ πολιορκήθηκε για πέντε εβδομάδες πριν να παραδοθεί. Νέο Ολλανδικό Βιογραφικό Λεξικό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David of Burgundy στο Wikimedia Commons
Νατάλια Γκέρμαν

Η Νατάλια Γκέρμαν (αγγλικά: Natalia Snegur-Gherman, γενν. στις 20 Μαρτίου 1969) είναι Μολδαβή πολιτικός, ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών από τον Μάιο 2013-έως και τον Απρίλιο 2015, αλλά και πρωθυπουργός από τις 22 Ιουνίου 2015 έως τις 30 Ιουλίου 2015. Είναι η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός στη Μολδαβία.

 Είναι κόρη του πρώην προέδρου της χώρας, Μίρτσεα Σνέγκουρ. Έκανε σπουδές στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας και στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις Πολεμικές Μελέτες (MA War Studies, 1999). Υπηρέτησε ως πρεσβευτής στην Αυστρία, ως μόνιμος αντιπρόσωπος στον ΟΑΣΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη (2002–2006) και ως πρεσβευτής στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, με έδρα τη Στοκχόλμη (2006–2009). Στις 29 Ιουνίου 2009 διορίστηκε αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών και Ένταξης στην Ευρώπη, έπειτα από πρόταση του υπουργού Αντρέι Στράταν. Το Νοέμβριο του 2009, η Γκέρμαν διορίστηκε επικεφαλής των διαπραγματεύσεων για μια νέα συμφωνία συνεργασίας με την ΕΕ, εκπροσωπώντας τη Μολδαβία. Στις 12 Ιουνίου 2015 ο Κίριλ Γκαμπουρίσι παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία έπειτα από την έναρξη εισαγγελικής έρευνας αναφορικά με τη γνησιότητα των πτυχίων του. Η Γκέρμαν ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας από τις 22 Ιουνίου 2015 έως και τις 30 Ιουλίου 2015. Deputy Ministers Mrs. Natalia Gherman Αρχειοθετήθηκε 2015-08-26 στο Wayback Machine. Natalia Snegur-Gherman la Guvernul Marii Britanii
Ραφαέλα Σίλβα

Η Ραφαέλα Λόπες Σίλβα (πορτ: Rafaela Lopes Silva, 24 Απριλίου 1992) είναι Βραζιλιάνα τζουντόκα που αγωνίζεται στην κατηγορία των -57 κιλών. Μεταξύ των επιτυχιών της περιλαμβάνονται χρυσά μετάλλια σε διοργανώσεις παγκοσμίου και παναμερικανικού πρωταθλήματος τζούντο καθώς και χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν το 2016 στη Βραζιλία.

 Η Ραφαέλα Σίλβα γεννήθηκε το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη φαβέλα της πόλης, Cidade de Deus (Πόλη του Θεού). Σε ηλικία οκτώ ετών ξεκίνησε η ενασχόλησή της με το τζούντο και στα δεκαέξι της έλαβε τη μαύρη ζώνη. Το 2012, μετά τον αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου εξαιτίας αντιαθλητικού χτυπήματος, έγινε αποδέκτης υβριστικών και ρατσιστικών λεκτικών επιθέσεων προς το πρόσωπό της. Συμμετέχει ενεργά στο πρόγραμμα του Φλάβιο Κάντο για την καταπολέμηση της φτώχειας. Το 2011 πραγματοποίησε τις πρώτες της επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο κατακτώντας την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Παρίσι και τη δεύτερη στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα της Γουαδαλαχάρα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Ραφαέλα Σίλβα κατέχει σε ατομικό επίπεδο - πέρα από το χάλκινο μετάλλιο του 2011 - ένα χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε το 2013 στους αγώνες που διοργανώθηκαν στη γενέτειρά της. Συμμετείχε επίσης στις διοργάνωση του 2014 όπου ηττήθηκε στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο από τη Γαλλίδα Οτόμν Παβιά. Παράλληλα το 2013 έλαβε το ασημένιο μετάλλιο ως μέλος της εθνικής Βραζιλίας που κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ρίο. Σε παναμερικανικό επίπεδο βρίσκεται από το 2011 στην ελίτ της κατηγορίας των 57 κιλών μετρώντας συνολικά έξι μετάλλια: δύο χρυσά το 2012 και το 2013, δύο ασημένια το 2014 και το 2015 και δύο χάλκινα το 2011 και το 2016. Το 2017 ήταν μέλος της μικτής βραζιλιάνικης ομάδας που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης. Το 2011 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα, ενώ στην επόμενη διοργάνωση που διεξήχθη το 2015 στο Τορόντο έλαβε το χάλκινο μετάλλιο. Το 2012 στο Λονδίνο, η Σίλβα πραγματοποίησε την παρθενική της εμφάνιση σε επίπεδο Ολυμπιακών Αγώνων συμμετέχοντας στην κατηγορία των 57 κιλών. Στον πρώτο της αγώνα επικράτησε της Γερμανίδας Μίριαμ Ρόπερ όμως αποκλείστηκε στην επόμενη αναμέτρηση κόντρα στην Χέντβιγκ Καράκας από την Ουγγαρία εξαιτίας αντικανονικού χτυπήματος. Το 2016, συμμετείχε στην ίδια κατηγορία στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί, αφού πρώτα επικράτησε της Ρόπερ (όπως και το 2012) στη συνέχεια νίκησε την Καράκας - από την οποία είχε αποκλειστεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα - και την Ρουμάνα Καπριόριου φτάνοντας στον τελικό όπου νίκησε και τη Σουμίγια Ντορισουρέν από τη Μογγολία, κατακτώντας το πρώτα χρονικά χρυσό μετάλλιο για λογαριασμό της πατρίδας της στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Μετά τη νίκη της, απάντησε σε όσους την εξύβρισαν το 2012, ενώ τόνισε πως πήρε το μετάλλιο ένας άνθρωπος με την τριπλή ιδιότητα της γυναίκας, της λεσβίας και της έγχρωμης.
Uniq

Το uniq είναι εργαλείο του Unix, το οποίο δέχεται ένα αρχείο κειμένου και στην έξοδό του εμφανίζει συνεχόμενες όμοιες γραμμές σαν μια γραμμή. Αποτελεί πρόγραμμα-φίλτρο και συνήθως χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με την έξοδο από την εντολή sort. Μπορεί επίσης να εμφανίσει μόνο τις πολλαπλές γραμμές (με την επιλογή -d), ή να προσθέσει τον αριθμό των φορών που εντοπίστηκε κάθε γραμμή (με την επιλογή -c). Παράδειγμα: Εμφανίζει μια λίστα με τις γραμμές ενός αρχείου, ταξινομημένη ανάλογα με τον αριθμό που εμφανίζεται κάθε γραμμή: sort file | uniq -c | sort -nΗ παραπάνω χρήση του uniq συνηθίζεται σε σενάρια κελύφους που βασίζονται σε διαδοχικές εντολές με ανακατεύθυνση (pipelines).

 -u Εμφανίζει μόνο τις γραμμές που δεν επαναλαμβάνονται (είναι δηλαδή μοναδικές) στο αρχικό αρχείο -d Δεν εμφανίζει τις γραμμές που δεν επαναλαμβάνονται στην είσοδο -c Παράγει μια αναφορά στην έξοδο με τις γραμμές και τον αριθμό που εμφανίζεται η καθεμία από αυτές - όταν υπάρχει αυτή η επιλογή, οι επιλογές -u και -d αγνοούνται -i Αγνοεί τις διαφορές μεταξύ κεφαλαίων-μικρών όταν συγκρίνει γραμμές -f Αγνοεί έναν αριθμό από πεδία σε κάθε γραμμή -s Αγνοεί έναν αριθμό από χαρακτήρες σε κάθε γραμμή -w Ορίζει τον αριθμό των χαρακτήρων που θα συγκριθούν μεταξύ των γραμμών, μετά από τα πεδία και τους χαρακτήρες που αγνοήθηκαν --help Εμφανίζει μήνυμα βοήθειας --version Εμφανίζει την έκδοση του προγράμματος στην πρότυπη έξοδο (stdout) και τερματίζει Κατάλογος βοηθημάτων του Unix Η σελίδα man του uniq στο Linux (Αγγλικά) SourceForge UnxUtils – Μεταφορά διάφορων εργαλείων GNU στα Windows (Αγγλικά)
Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι (σύζυγος του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄)

Η Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نکهت سزا خانم) (Τούρκικα: Nükhetsezâ Hanım Efendi, 1830 - 15 Μαΐου 1850) ήταν η δεκάτη ένατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Baş Ikbal Nükhetsezâ Hanım Efendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1830 στην Αμπχαζία, και ήταν κόρη του Αμπχαζιανού ευγενή, Χατούγ Μπέη Μπαράς και της Φερχουντέ Χανίμ που ήταν από την Γεωργία. Το πραγματικό της όνομα ήταν Χατιτζέ Μπαράς. Σε ηλικία οκτώ ετών η Χατιτζέ μαζί την οικογένεια της έφυγαν από τον Καύκασο και πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου την παρέδωσαν στο δικαστήριο του οθωμανού σουλτάνου. Η Βαλιντέ Μπεζμιαλέμ Σουλτάν πήρε την Χατιτζέ υπό φροντίδα της. Μετονομάστηκε σε "Νιουκχετσεζά", ενώ έλαβε Τουρκική και Μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του Τοπ Καπί. Κατά την εκπαίδευσή της στο παλάτι έμαθε να παίζει πιάνο και ούτι. Η Νιουκχετσεζά μεγάλωσε ως μια νεαρή κοπέλα στο παλάτι Τοπ Καπί, και όταν μπήκε στο δέκατο τέταρτο έτος, έγινε παλλακίδα του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Ο Αμπντούλ Μετζίτ της έκανε πρόταση γάμου και η Νιουκχετσεζά συναίνεσε στη βούληση των γονιών της, ώστε να δεχτεί την πρόταση του σουλτάνου. Το 1845 η Νιουκχετσεζά παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ και έλαβε τον τίτλο της "Baş İkbâl". Μαζί απέκτησαν μια κόρη και δυο γιους: την Αλιγιέ Σουλτάν (20 Οκτωβρίου 1842 – 10 Ιουλίου 1845) τον Ηγεμόνα Αχμέτ (5 Ιουνίου 1846 – 6 Ιουνίου 1846) τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Μπουρχανεντίν (23 Μαΐου 1849 - 4 Νοεμβρίου 1876)Ήταν η προ-γιαγιά του Ηγεμόνα Βαγιαζίτ Οσμάν Εφέντι, ο οποίος ήταν ο 44ος Επικεφαλής του Οίκου των Οσμανιδών μέχρι τον θάνατό του στις 6 Ιανουαρίου 2017. Η φυματίωση είχε πολλά θύματά στο παλάτι, τον δέκατο ένατο αιώνα, και η Νιουκχετσεζά ήταν ένα από αυτά. Η Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι πέθανε στις 15 Μαΐου 1850 στο Παλάτι Μπεσίκτας σε ηλικία είκοσι ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2013-2014

Το Αγγλικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ανδρών 2013-2014 ή αλλιώς Premier League θα είναι η 22η διοργάνωση από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. η σεζόν ξεκίνησε το Σάββατο 17 Αυγούστου 2013 και αναμένεται να ολοκληρωθεί την Κυριακή 11 Μαΐου 2014. Είναι η πρώτη σεζόν στην οποία θα χρησιμοποιηθεί η Τεχνολογία γραμμής, με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας να έχει ανακοινώσει ότι το Hawk-Eye θα τοποθετηθεί στα στάδια των 17 ομάδων που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα την περασμένη σεζόν και των τριών που εξασφάλισαν την άνοδο.Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μάντσεστερ Σίτι με την Λίβερπουλ να ακολουθεί στην 2η θέση και την Τσέλσι να συμπληρώνει την τριάδα.

 Τελευταία ενημέρωση: 1 Δεκεμβρίου 2013. Πηγή: [1]1:Κανονικά την θέση στον 3ο προκριματικό την παίρνει ο πρωταθλητής του Λιγκ Καμπ όμως εφόσον το κέρδισε η Μάντσεστερ Σίτι το Λιγκ Καπ η οποία έχει ήδη κερδίσει μια θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ τότε η ομάδα στην 6η θέση της βαθμολογίας παίρνει το εισιτήριο για τον 3ο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ.Όμως επειδή η Χαλ Σίτι έχασε στον τελικο του FA Cup από την ήδη προκριθέσα στο Τσάμπιονς Λιγκ,Άρσεναλ,τότε η ομάδα στην 6η θέση προκρίνεται στα Play-Off του Γιουρόπα Λιγκ. 2:Η Χαλ παρόλο που έχασε στον τελικό του FA Cup από την Άρσεναλ,πήρε το εισιτήριο για το Γιουρόπα Λιγκ ως φιναλίστ του FA Cup επειδή η Άρσεναλ που νίκησε έχει προκριθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα. Πρώτο γκολ στη σεζόν:Ντάνιελ Στάριτζ της Λίβερπουλ εις βάρος της Στόουκ Σίτι(17 Αυγούστου 2013). Γρηγορότερο γκολ σε αγώνα:Ο Ασμίρ Μπέγκοβιτς*1 της Στόουκ Σίτι σκόραρε σκόραρε σε 12 δευτερόλεπτα απέναντι στην Σαουθάμπτον(2 Νοεμβρίου 2013). Σκορ νίκης με τη μεγαλύτερη διαφορά:Η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε την Νόργουιτς με 7 γκολ διαφορά(7-0)(2 Νοεμβρίου 2013). Τα περισσότερα γκολ που έχουν σημειωθεί σε ματς και απ'τις 2 ομάδες: Μάντσεστερ Σίτι-Άρσεναλ 6-3(9 γκολ)(14 Δεκεμβρίου 2013). Κάρντιφ Σίτι-Λίβερπουλ 3-6(9 γκολ)(22 Μαρτίου 2014). Τα περισσότερα γκολ που έχουν σημειωθεί σε ματς απ'την 1 ομάδα:Μάντσεστερ Σίτι-Νόργουιτς 7-0(7 γκολ)(2 Νοεμβρίου 2013). Τα περισσότερα γκολ που έχει πετύχει 1 ομάδα σε ματς στο οποίο ηττήθηκε:(3 γκολ) 1)Σάντερλαντ-Τσέλσι 3-4(4 Δεκεμβρίου 2013) 2)Μάντσεστερ Σίτι-Άρσεναλ 6-3(14 Δεκεμβρίου 2013) 3)Στόουκ Σίτι-Λίβερπουλ 3-5(12 Ιανουαρίου 2014) 4)Άστον Βίλα-Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον 4-3(29 Ιανουαρίου 2014) 5)Λίβερπουλ-Σουόνσι 4-3(23 Φεβρουαρίου 2014). 6)Κάρντιφ Σίτι-Λίβερπουλ 3-6(22 Μαρτίου 2014). 1=Ο Ασμίρ Μπέγκοβιτς της Στόουκ Σίτι είναι ο τερματοφύλακας της ομάδας και σκόραρε με βολέ από το τέρμα του προς το άλλο τέρμα. Περισσότερες κίτρινες κάρτες(ομάδα): Στόουκ Σίτι(76 κάρτες). Περισσότερες κίτρινες κάρτες(παίκτης): Πάμπλο Σαμπαλέτα της Μάντσεστερ Σίτι(11 κάρτες) Περισσότερες κόκκινες κάρτες(ομάδα): Σάντερλαντ(7 κάρτες) Περισσότερες κόκκινες κάρτες(παίχτης): Γουές Μπράουν της Σάντερλαντ(3 κάρτες) Περισσότερες τελικές προσπάθειες:Τσέλσι με 18. Λιγότερες τελικές προσπάθειες:Φούλαμ με 5.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1970-71

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1970-71 αποτέλεσε το 16ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1970-71 συμμετείχαν 12 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1971-72. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1971-72. Την περίοδο αυτή το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1970-71 Διγενής Ακρίτας ΜόρφουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1970-71: Αχιλλέας Καϊμακλίου Κεραυνός Στροβόλου Απόλλων Αθηαίνου Αναγέννηση ΛάρνακαςΕπιπρόσθετα, ο Αρίων Λεμεσού συγχωνεύθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού που συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία. Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1969-70 Άρης Λεμεσού Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Πηγή: «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Φίλαθλος: σελ. 4. 29 Μαρτίου 1971. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 3. 30 Μαρτίου 1971. «Σύντομη ανασκόπηση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας». Φίλαθλος: σελ. 3. 5 Απριλίου 1971. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1970-71 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1970-71 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1970-71
Ξινομυζήθρα

Η ξινομυζήθρα είναι τυρί τυρογάλακτος με μερική προσθήκη γάλακτος. Είναι μια ξινή παραλλαγή της Μυζήθρας και παράγεται από γάλα προβατίνων ή/και αιγοειδών. Η αναλογία του πλήρους γάλακτος είναι περίπου 15%. Παράγεται κυρίως στο νησί της Κρήτης, αλλά παράγεται και άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η Ξινομυζήθρα Κρήτης είναι ευρωπαϊκό τυρί Π.Ο.Π..

 Η ξινομυζήθρα παράγεται από στραγγισμένο πρόβειο ή/και κατσικίσιο τυρόγαλα που θερμαίνεται και αναδεύεται. Μία μικρή ποσότητα πλήρους γάλακτος (έως 15% για τη Ξινομυζήθρα Κρήτης) προστίθεται στη συνέχεια. Το προκύπτον τυρόπηγμα αφήνεται για 30 λεπτά και στη συνέχεια τοποθετείται σε καλούπια για αποστράγγιση. Στη συνέχεια, πιέζεται και ωριμάζει για τουλάχιστον 2 μήνες. Έρχεται σε διάφορα μεγέθη και το σχήμα του είναι συνήθως κολοβωμένο κωνικό ή σφαιρικό. Το τυρί είναι απαλό,λευκό, κρεμώδες και υγρό, με ξινή γεύση. Συνήθως σερβίρεται με μέλι ως επιδόρπιο. Χρησιμοποιείται επίσης ως επιτραπέζιο τυρί, σε σαλάτες και σε ψημένα προϊόντα, κυρίως σε μικρές τυρόπιτες («καλιτσούνια»). Κατάλογος τυριών Ελληνική κουζίνα
Δελέρια Λάρισας

Τα Δελέρια είναι χωριό του δήμου Τυρνάβου του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 655 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 70 μέτρων. Απέχει 19 χιλιόμετρα από τη Λάρισα και 6 χιλιόμετρα από τον Αμπελώνα.

 Τα Δελέρια αποτελούνται στην Οθωμανική εποχή από τρία χωριά γνωστά ως Δελέ, Κουτάφ και Εβερνάζ. Το 1881, με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, τα Δελέρια έγιναν τμήμα της Ελλάδας και σε αυτό εγκαταστάθηκαν άτομα από την Κρυόβρυση, την Ελασσόνα, την Καρυά και τη Συκαμινέα. Τις 6 Απριλίου 1897, μια μέρα μετά την έναρξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου, τα τουρκικά στρατεύματα υπό τον Ετάμ Πασά επιτέθηκαν στην Μελούνα και κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση των Ελλήνων, με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν στη γραμμή Λουσφάκι - Δελέρια. Εκεί δόθηκε μάχη, η οποία έληξε με την υποχώρηση του ελληνικού στρατού στη Λάρισα.Τα Δελέρια ή Δελιλέρ προσαρτήθηκαν το 1883 στον δήμο Τυρνάβου. Το 1912, με την κατάργηση του δήμου, ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμπελώνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 στον δήμο Τυρνάβου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος κτίστηκε το 1898. Στο χωριό βρίσκεται επίσης η ανακατασκευασμένη εκκλησία της Παναγίας, η οποία καταστράφηκε στον πόλεμο του 1897 από τους Τούρκους και ξαναχτίστηκε τη δεκαετία του 1980. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το εξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου, του 1968.
Χίρο Φάινς Τίφιν

Ο Χίρο Μπόρεγκαρτ Φώκνερ Φάινς Τίφιν (αγγλικά: Hero Beauregard Faulkner Fiennes Tiffin‎· γενν. Λονδίνο, 6 Νοεμβρίου 1997), είναι Βρετανός ηθοποιός, μοντέλο και παραγωγός ταινιών. Είναι περισσότερο γνωστός κυρίως για τον ρόλο του 11χρονου Τομ Ριντλ στο Ο Χάρι Πότερ, και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ και του Χάρντιν Σκοτ ​​στη σειρά ταινιών After (ελ. Μετά). Με τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο After: Εδώ όλα αρχίζουν, κέρδισε το Βραβείο Teen Choice Awards ως «Καλύτερος Ηθοποιός» σε Δραματική Ταινία. Ο Φάινς Τίφιν συμμετείχε επίσης με τον ρόλο του Ioan Fuller στη δραματική και σασπένς σειρά Safe, εμφανιζόμενος στα έξι από τα οκτώ επεισόδια, ενώ έχει επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Silencing. Ξεκίνησε καριέρα ως μοντέλο για μάρκες όπως οι Dolce & Gabbana, H&M, Ferragamo και Woolrich.

 Ο Χίρο Φάινς Τίφιν γεννήθηκε στο Λονδίνο της Αγγλίας ως δεύτερος γιος των σκηνοθετών George Tiffin και Martha Fiennes. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό και μια μικρότερη αδερφή και είναι μέλος της οικογένειας Twisleton-Wykeham-Fiennes. εγγονός του Sir Maurice Fiennes. Οι θείοι του είναι οι ηθοποιοί Ραλφ Φάινς και Ζόζεφ Φάινς. Σπούδασε στο Emanuel School του Μπάτερσι. Ο Φάινς Τίφιν κέρδισε το 2009, σε ηλικία 12 ετών, τον ρόλο της νεαρής εκδοχής του Λόρδου Βόλντεμορτ στην έκτη ταινία της ταινίας έπος του Χάρι Πότερ, Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ. Ο Ντέιβιντ Γέιτς, ο σκηνοθέτης της ταινίας, είπε ότι ο Φάινς Τίφιν επιλέχθηκε για να παίξει τον νεαρό Τομ Ριντλ λόγω της ικανότητάς του να βρίσκει τη «σκοτεινή πλευρά» ενώ διαβάζει τις γραμμές του. Ο Γέιτς είπε ότι ο Φάινς Τίφιν δεν έπαιξε τον ρόλο λόγω της οικογενειακής του σχέσης με τον Ραλφ Φάινς, ο οποίος είναι ο θείος του από την πλευρά της μητέρας του και ο οποίος έπαιξε τον Λόρδο Βόλντεμορτ ως ενήλικας, αλλά παραδέχτηκε ότι η φυσική ομοιότητα των ηθοποιών λόγω του οικογενειακού δεσμού τους ήταν "καθοριστικός παράγοντας''. Στις 8 Μαΐου 2018 επιλέχθηκε να πρωταγωνιστήσει, μαζί με την Ζοζεφίν Λάνγκφορντ, στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος After: Everything Begins Here, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Αμερικανίδας συγγραφέα, Άννα Τοντ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 16 Ιουλίου 2018 και ολοκληρώθηκαν στις 24 Αυγούστου 2018. Η ταινία κυκλοφόρησε παγκοσμίως στους κινηματογράφους στις 12 Απριλίου 2019. Στη συνέχεια επανέλαβε τον ρόλο του στη δεύτερη ταινία After We Collided, η οποία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2020, και στην τρίτη ταινία After We Fell, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2021. Το 2022, κυκλοφόρησε και η τέταρτη ταινία After Ever Happy όπου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Λονδίνο στις 10 Αυγούστου 2022 και βγήκε στους κινηματογράφους στις 7 Σεπτεμβρίου 2022.
Στέφανος Σωτηρίου

Ο Στέφανος Σωτηρίου είναι ιστορικός, ειδικός στην ιστορία των Βαλκανικών λαών και συγγραφέας. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με θέματα όπως η ιστορική μελέτη των Σλάβων της Βαλκανικής, η Λαθρομετανάστευση και το Δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα.

 1 "Μακεδονικό, η επανάσταση ενάντια στη λογική. Η Μακεδονία στη νοτιοσλαβική ιστοριογραφία", Ελληνική Ευρωεκδοτική, Αθήνα, 1991 2) "Μειονότητες και αλυτρωτισμός", Ελληνική Ευρωεκδοτική, Αθήνα,1992, 3) "Νεομάρτυρες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης 1941-45 και 1991-95", από κοινού με τον Σεβασμιότατο Επίσκοπο Ερζεγοβίνης, π. Αθανάσιο Γέφτιτς, Αρμός 1995, Αθήνα 4) "Έλληνες και Σέρβοι, Ιστορία των ελληνοσερβικών σχέσεων", Αρμός, 1996. 5) "Οι βλαχόφωνοι του ευρωπαϊκού και του βαλκανικού χώρου", Πελασγός 1998, Αθήνα ( Με πρόλογο του τότε προέδρου της Ένωσης Βλάχων Αλβανίας, Χρήστου Γκότση, Βουλευτή Κορυτσάς). 6) Μπροσούρα για το Γιουγκοσλαβικό: "Η ατέλειωτη τραγωδία των Σέρβων", 1992, 1999, έκδοση συλλόγου: "Βαλκανική Ένωση Φιλίας". 7) Το "αλβανικό εθνικό ζήτημα", Πελασγός, Αθήνα 2000, 2009, 2014. 8) "Ο Ελληνισμός της διασποράς. Οι Έλληνες της Ν.Α. Ευρώπης", Πανεπιστημιακό βιβλίο για το μάθημα Ελληνικός Πολιτισμός του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου,2001. 9) "Εθνικό κεφάλαιο και εθνική συνείδηση", (Ιδιωτική έκδοση) 2002, Αθήνα 10) "Μεγάλη Ελλάδα, Κάποτε Έλληνες - σήμερα Έλληνες - για πάντα Έλληνες", έρευνα για τον ελληνικό πληθυσμό της Σικελίας και της Νότιας Ιταλίας, Αθήνα 2004. 11) "Το Μακεδονικό ζήτημα", Πελασγός, 2005 12) "Δημογραφικό και Λαθρομετανάστευση", εκδόσεις "Τήνος" , Αθήνα 2007 13) "Πατροκοσμάς: Ποτέ την Κυριακή". Μυθιστόρημα γύρω απο την σημαντικότερη διδαχή του Αγίου για το εμπόριο της Κυριακής, Αθήνα 2008, εκδόσεις ψηφίδες. (Αρμός). 14) «Αλλαγή πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους». Διανομή: εκδόσεις Λόγχη, Νοέμ. 2020. Εθνική σύσταση του πληθυσμού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου, Αθήνα 1994 ΄Εξ Αμνημονεύτων Χρόνων. Ποιητική συλλογή του Σερβοβόσνιου ηγέτη, Ράντοβαν Κάρατζιτς, Ελληνικά Γράμματα, 2001. Ο Ρώσος Πρόξενος, του Σέρβου Υπ. Εξωτερικών Βούκ Ντράσκοβιτς. Μυθιστόρημα. 1991, Ελληνική Ευρωεκδοτική
Πελέκι Αρκαδίας

Το Πελέκι, παλαιότερα γνωστό ως Μπουκοβίνα, είναι οικισμός του Νομού Αρκαδίας, ο οποίος ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Μοναστηρακίου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κοντοβάζαινας του Δήμου Γορτυνίας. Σύμφωνα με στοιχεία της Απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του είναι 19 κάτοικοι.

 Το Πελέκι βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού Αρβανιτοβούνι, σε υψόμετρο περίπου 640 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Απέχει μέσω του οδικού δικτύου περίπου: 6 χιλιόμετρα από το Μοναστηράκι, 6 χιλιόμετρα από το κεφαλοχώρι της Κοντοβάζαινας και 88 χιλιόμετρα από πόλη της Τρίπολης. Εγγύς στο Πελέκι βρίσκεται και το χωριό Βούτσης από το οποίο απέχει περί τα 3½ χιλιόμετρα. Εκκλησίες του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (κεντρική) και ο Άγιος Γεώργιος (ξωκκλήσι). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. (ιστοσ. Eetta.gr) - Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.: Πελέκι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. (ιστοσ. Eetta.gr) - Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.: Κοινότητα Μοναστηρακίου.
Νατάλ (Βραζιλία)

Το Νατάλ (πορτογαλικά: Natal, κυριολεκτικά «Χριστούγεννα») είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε, στη βορειοανατολική Βραζιλία, στις ακτές του Ατλαντικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, το Νατάλ έχει 950.820, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Νατάλ έχει 1.363.547 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Ποτενζί. Είναι η πρωτεύουσα πολιτείας της Βραζιλίας η οποία βρίσκεται εγγύτερα στην Αφρική και την Ευρώπη. Το κλίμα της πόλης είναι τροπικό. Η πόλη έχει ανακηρυχθεί η ασφαλέστερη πρωτεύουσα στη Βραζιλία.

 Η ιστορία της σύγχρονης πόλης αρχίζει όταν ο Ζερόνιμο δε Αλμπουκέρκε έφτασε στον ποταμό Ποτενζί τον Δεκέμβριο του 1597 και κατασκεύασε ένα οχυρό, το οχυρό των Τριών Μάγων. Ένα χωριό ιδρύθηκε κοντά σε αυτό το οχυρό στις 25 Δεκεμβρίου 1599 και πήρε το όνομα Νατάλ, το οποίο σημαίνει Χριστούγεννα στα πορτογαλικά. Η περιοχή κατελήφθη το 1633 από τους Ολλανδούς, οι οποίοι ονόμασαν το οχυρό Κεϋλέν, αλλά την ανακατέλαβαν οι Πορτογάλοι το 1654. Εξαιτίας του αμμώδους εδάφους της περιοχής δεν καλλιεργήθηκε ζαχαροκάλαμο και έτσι η ανάπτυξη της πόλης ήταν αργή και στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν μια μικρή πόλη χωρισμένη σε δύο μέρη, την κάτω και την άνω πόλη. Η αστικοποίηση άρχισε την δεκαετία του 1930. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το αεροδρόμιο της πόλης χρησιμοποιήθηκε ως αμερικανική βάση για να αποστέλλονται στρατεύματα στη βόρεια Αφρική. Η παρουσία των Αμερικανών στην πόλη άλλαξε πολύ τον τρόπο ζωής. Μετά τον πόλεμο, το Νατάλ ήταν εξαγωγικό λιμάνι. Η τουριστική ανάπτυξη στην πόλη άρχισε αργότερα, με την κατασκευή της παραλιακής λεωφόρου Βία Κοστέιρα, η οποία ένωνε τις παραλίες και κατά μήκος της κατασκευάστηκαν ξενοδοχεία. Ο τουρισμός σήμερα είναι η κύρια πηγή εισοδήματος για την πόλη. Το Νατάλ διαθέτει αρκετά τουριστικά αξιοθέατα. Η πόλη είναι γνωστή για τις παραλίες της, το μεγαλύτερο δέντρο κάσιους στον κόσμο, το Οχυρό των Τριών Μάγων, το Θέατρο Αλμπέρτο Μαρανιάο και τη γέφυρα Νιούτον Ναβάρρο. Στην πόλη κάθε Δεκέμβριο διοργανώνεται το καρναβάλι Καρνατάλ. Στην πόλη βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό πάρκο στη Βραζιλία, το Παρκε ντας Ντούνας. Το Νατάλ εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο "Αουγούστο Σεβέρο". Είναι μια από τις πόλεις που φιλοξένησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Natal (Rio Grande do Norte) στο Wikimedia Commons
Σαριγκαμίς

Η Σαριγκαμίς ή Σαρικαμίς ή και Σαρί-Καμίς (τουρκμεν. Sarygamyş, ουζμπ. Sariqamish, ρωσ. Сарыкамы́шское озеро) είναι σήμερα μεγάλη λίμνη στην Κεντρική Ασία, που όμως ήταν σχεδόν ανύπαρκτη πριν από πενήντα χρόνια. Βρίσκεται περίπου στο μέσο της αποστάσεως μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας και της λίμνης Αράλης. Το βόρειο τέταρτο της λίμνης ανήκει στο Ουζμπεκιστάν και η υπόλοιπη στο Τουρκμενιστάν.

 Η Σαριγκαμίς έχει σήμερα έκταση 3.955 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 42°00΄ Βόρειο πλάτος και 57°20΄ Ανατολικό μήκος. Το υψόμετρο της επιφάνειάς της είναι μόλις 5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ το μέγιστο βάθος της ανέρχεται σε 40 μέτρα και το μέσο βάθος της είναι 8 μέτρα. Ο όγκος του νερού της ανέρχεται σήμερα σε 68,56 κυβικά χιλιόμετρα. Μέχρι τον 17ο αιώνα η λίμνη τροφοδοτείτο από τον ποταμό Ουζμπόι (έναν κλάδο του μεγάλου ποταμού Αμού Ντάρια), ο οποίος συνέχιζε και χυνόταν στην Κασπία. Σήμερα ωστόσο οι βασικές πηγές υδάτων της λίμνης είναι ένα κανάλι από τον Αμού Ντάρια και οι αποστραγγίσεις των γύρω της αρδευόμενων περιοχών. Οι τελευταίες τη ρυπαίνουν με σημαντικές ποσότητες εντομοκτόνων, παρασιτοκτόνων και βαρέων μετάλλων. Η Σαριγκαμίς και αρκετές άλλες «κατά λάθος δημιουργημένες» λίμνες, όπως η λίμνη Αϊντάρ στον ποταμό Συρ Ντάρια, απορροφούσαν από την Αράλη περί τα 150 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως, συνεισφέροντας έτσι κατά το μεγαλύτερο μέρος στην αποξήρανση της Αράλης. Η ονομασία της λίμνης προέρχεται από τις κοινές στις τουρκικές γλώσσες λέξεις Sari (= κίτρινο) και Qamish (= βύθισμα), μια αναφορά στο κιτρινωπό χρώμα της ιλύος και των αλάτων στην ξηρή λεκάνη όπου βρίσκεται σήμερα η λίμνη, προτού αυτή πλημμυρίσει μετά από σχέδια του τότε σοβιετικού κράτους. Οι σημερινές αρχές του Τουρκμενιστάν επιδιώκουν να «τουρκμενίσουν» την ονομασία, ισχυριζόμενες ότι είναι το τουρκμενικό sarykamysh = κίτρινο καλάμι.Η τουρκμενική πλευρά της λίμνης και η γη γύρω από αυτή προστατεύονται από το καταφύγιο άγριας ζωής Σαριγκαμίς. Σε όλη την ιστορία της η λίμνη έχει εξαφανισθεί και αναδημιουργηθεί αρκετές φορές, με κριτήριο για αυτό την τροφοδοσία των νερών του Αμού Ντάρια. Οι περίοδοι ανυπαρξίας της λίμνης Σαριγκαμίς συνδέονταν με την εκβολή του ποταμού αυτού στην Αράλη. Η λίμνη υπήρχε στα τέλη της Νεογενούς γεωλογικής περιόδου, αλλά και κατά την πρώιμη παλαιολιθική εποχή, και μάλιστα με υψηλότερο επίπεδο επιφάνειας (58 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας), όταν η έκτασή της κάλυπτε και τη σημερινή λεκάνη Ασάκε-Αούνταν. Υπήρχε επίσης από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα μ.Χ (με στάθμη επιφάνειας 50 έως 62 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Ανακαλύφθηκε και χαρτογραφήθηκε ως πολύ μικρή μόλις το 1876 από τον Ρώσο γεωγράφο Νικολάι Πετρούσεβιτς. Η τελευταία φορά που τα νερά του Αμού Ντάρια εισήλθαν απευθείας στη λεκάνη της λίμνης ήταν κατά την πλημμύρα του 1878.Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 η σχεδόν ανύπαρκτη τότε λίμνη Σαριγκαμίς άρχισε να γεμίζει με τις αποστραγγίσεις των γύρω της αρδευόμενων περιοχών, δια μέσου του υδατοσυλλέκτη Νταριαλίκ. Αυτά τα νερά αρχικώς έφευγαν από την αριστερή όχθη του Αμού Ντάρια.
Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος

Το Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος είναι ιστορικό μουσείο που βρίσκεται στα Καλάβρυτα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν εκεί στις 13 Δεκεμβρίου 1943.

 Το μουσείο στεγάζεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο της πόλης που ανεγέρθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με δαπάνες του ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1906. Την περίοδο της κατοχής διέκοψε τη λειτουργία του αφού μετατράπηκε από τους Ιταλούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για 500 περίπου Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους. Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί κατακτητές συγκέντρωσαν στον προαύλιο χώρο του κτιρίου τους κατοίκους της πόλης και διαχώρισαν τον ανδρικό πληθυσμό από τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Οι άνδρες και οι έφηβοι άνω των 13 ετών οδηγήθηκαν στο λόφο του Καππή όπου και εκτελέστηκαν ενώ τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι κρατήθηκαν προσωρινά στο εσωτερικό του κτιρίου προκειμένου οι Γερμανοί να ολοκληρώσουν απρόσκοπτα το καταστροφικό τους έργο. Στη συνέχεια το κτίριο πυρπολήθηκε αλλά οι εγκλωβισμένοι που βρίσκονταν μέσα σε αυτό κατάφεραν να σωθούν. Μετά την κατοχή ανακατασκευάστηκε πλήρως και λειτούργησε πάλι ως Δημοτικό Σχολείο από το 1950 μέχρι το 1992. Ως μουσείο λειτουργεί από το 2005, ενώ το ίδιο το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1986. Στη συλλογή του μουσείο περιλαμβάνεται πάσης φύσεως υλικό που σχετίζεται με την πρόσφατη ιστορία των Καλαβρύτων, ιδιαίτερα με την ιστορία του Ολοκαυτώματος της 13ης Δεκεμβρίου του 1943 και των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στην περιοχή την περίοδο της κατοχής, όπως χάρτες, φωτογραφικό υλικό, προσωπικά αντικείμενα των εκτελεσθέντων, και άλλα. Σφαγή των Καλαβρύτων Το σπίτι των ηρώων μας. Καλάβρυτα: Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. 2006. Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος – Επίσημη ιστοσελίδα
Άγιος Μαρίνος (πόλη)

Η Πόλη του Αγίου Μαρίνου είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου στην ιταλική χερσόνησο, κοντά στην Αδριατική Θάλασσα. Η πόλη έχει πληθυσμό 4.493 κατοίκους, κατατάσσοντάς την μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του Αγίου Μαρίνου ύστερα από την Ντογκάνα. Βρίσκεται στις δυτικές παρυφές του ψηλότερου σημείου της χώρας, του Μόντε Τιτάνο. Τελευταία αρχίζει να αναπτύσσεται ως τουριστικό κέντρο, με το 85% των αφίξεων να είναι Ιταλοί. Στο κέντρο της στεγάζεται η Διεθνής Επιστημονική Ακαδημία του Αγίου Μαρίνου. Αξιοθέατα αποτελούν μεταξύ άλλων το μοναστήρι της Σάντα Κλάρα και οι τρεις πύργοι στο όρος Τιτάνο.

 Παρότι είναι πρωτεύουσα, οι περισσότερες επιχειρήσεις βρίσκονται στην Μπόργκο Ματζιόρε. Η πόλη του Αγίου Μαρίνου αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα, μετά την Ντογκάνα και την Μπόργκο Ματζιόρε. Συνορεύει με τους δήμους Ακουαβίβα, Μπόγκο Ματζιόρε, Φιορεντίνο και Κιεσανουόβα, όπως επίσης και με τον ιταλικό δήμο Σαν Λέο. Η ιστορία της πόλης ταυτίζεται με εκείνη του κράτους του Αγίου Μαρίνου. Ιδρύθηκε από τον ομώνυμο άγιο της Καθολικής Εκκλησίας και αρκετούς Χριστιανούς πρόσφυγες, το 301. Σε αυτήν κατέφυγαν οι Χριστιανοί για να γλιτώσουν τους διωγμούς από τους Ρωμαίους. Αποτέλεσμα ήταν να γίνει η πόλη η αρχαιότερη δημοκρατία στην Ευρώπη. Το κέντρο της πόλης προστατευόταν από τρεις πύργους. Ο μικρότερος από όλους , ο Μοντάλε, ολοκληρώθηκε τον 14ο αιώνα. Η πόλη χωρίζεται στις ακόλουθες ενορίες (curazie- ενικός αριθμός: curazia): Κα Μπερλόνε, Κανέπα, Κασόλε, Καστελλάρο, Μοντάλμπο, Μουράτα και Σάντα Μουστιόλα. Πριν πολλές δεκαετίες λειτουργούσε σιδηροδρομικό δίκτυο. Σήμερα γίνονται δρομολόγια από λεωφορεία προς το Ρίμινι. Η πόλη έχει δύο ποδοσφαιρικές ομάδες: την Μουράτα (S.S. Murata) και την Τρε Πέννε (S.P. Tre Penne). Από την πόλη διήλθε και η Ολυμπιακή Φλόγα το 2006 λίγο πριν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τορίνο. Σαν Λέο, Ιταλία Ραμπ, Κροατία Ρέννε, Δανία
Μοχάμεντ Ντρέγκερ

Ο Μοχάμεντ Ντρέγκερ (γερμανικά: Mohamed Dräger, γενν. στις 25 Ιουνίου 1996) είναι Τυνήσιος, γεννημένος στη Γερμανία, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό.

 Ο Ντρέγκερ έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για την ΣΚ Φράιμπουργκ στις 27 Ιουλίου 2017, σε έναν προκριματικό αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της σλοβενικής Ντομζάλε, όπου μπήκε ως αλλαγή στο 87ο λεπτό.Το 2018, ο Ντρέγκερ εντάχθηκε στην ΣΚ Παντερμπόρν με διετή δανεισμό.Στις 27 Σεπτεμβρίου 2020, ο Ντρέγκερ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Ο Ντρέγκερ αγωνίστηκε με την Εθνική Τυνησίας U17 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2013, όπου η Τυνησία προκρίθηκε από τη φάση ομίλων και αποκλείστηκε στο γύρο των 16 από την Αργεντινή.Ο Ντρέγκερ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Τυνησίας στις 20 Νοεμβρίου 2018, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον του Μαρόκου, ως αλλαγή στο 79ο λεπτό στη θέση του Ναΐμ Σλιτί. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μαρσέλ Ντυμόν

Ο Μαρσέλ Ντυμόν (γαλλικά: Marcel Felix Georges Dumont), (8 Ιουνίου 1885 - 10 Φεβρουαρίου 1951), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Το πλήρες όνομά του ήταν Μαρσέλ Φελίξ Ζωρζ Ντυμόν.

 1920 : Irène 1920 : Au-delà des lois humaines 1921 : La Proie 1921 : Les Élus de la Mer 1923 : Le Juge d'instruction 1925 : L'Éveil 1925 : Les élus de la mer 1927 : Le Dédale 1929 : La maison des hommes vivants 1932 : L'affaire de la rue de Lourcine' Μαρσέλ Ντυμόν στην IMDb