IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φορμεντέρα

Η Φορμεντέρα (ισπανικά, καταλανικά: Formentera) είναι ισπανικό νησί της Μεσογείου που ανήκει στο συγκρότημα των Βαλεαρίδων. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο και το νοτιότερο νησί του συμπλέγματος. Η ονομασία προέρχεται από την λατινική λέξη frumentarium και σημαίνει σιτοβολώνας. Έχει έκταση 83,24 τ. χλμ. και πληθυσμό 10.583 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έχει μήκος 19 χλμ. και βρίσκεται 6 χλμ. νότια της Ίμπιζας. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Σαντ Φρανθέσκ Χαβιέρ με 2.790 κατοίκους (2009).

 Το νησί ουσιαστικά αποτελείται από τέσσερα μέρη: Το βόρειο τμήμα είναι το πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα του νησιού και περιλαμβάνει τις τοποθεσίες Λα Σαβίνια, Ες Πουγιόλς, Σεντ Φερμάν ντε σε Ρόκ, Ε Καλό και Σεντ Φραντσέσκ ντε Φορμεντέρα. Η Λα Σαβίνια είναι το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα πλοία από και προς την Ίμπιζα δένουν επίσης εδώ.Το Ες Πουγιόλς είναι το μόνο κυρίως τουριστικό μέρος στο νησί με πολυκατοικίες ξενοδοχείων και διαμερισμάτων, εστιατόρια, καφέ, καταστήματα και ντίσκο. Οι δύο λίμνες της ενδοχώρας Έστανι ντε Πέιξ και Έστανι Πουντέντ με αλυκές εκτείνονται μεταξύ του Λα Σαβίνια και του Ες Πουγιόλς. Το Σεντ Φρανθέσκ Χαβιέρ βρίσκεται νότια του Ες Πουγιόλς στο εσωτερικό του νησιού και είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού και το διοικητικό κέντρο. Στα βορειοδυτικά του Ες Πουγιόλς υπάρχει ένα όλο και πιο στενό, ακατοίκητο και λεπτό ακρωτήριο, το οποίο περιβάλλεται από ελαφριές αμμώδεις παραλίες, η πιο διάσημη από τις οποίες είναι η Πλάτα δε σε Ιλέτες. Η ομορφιά αυτής της παραλίας προσελκύει πολλούς παραθεριστές με σκάφη από την Ίμπιζα καθημερινά για να αγκυροβολήσουν την καλοκαιρινή περίοδο. Προς τα νότια, η περιοχή είναι όλο και πιο αραιοκατοικημένη και φτάνει σε ύψος τα 119 μέτρα. Στο νοτιότερο άκρο του νησιού, το Καπ ντε Μπαρμπάρια, υπάρχει μια μεσαιωνική σκοπιά σχεδόν εκατό μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό το τμήμα του νησιού βρίσκεται σε φυσικό καταφύγιο, είναι πιο αγροτικό και έχει βραχώδη ακτή. Το κεντρικό τμήμα του νησιού έχει μήκος περίπου έξι χιλιόμετρα και πλάτος μόλις 1,5 χιλιόμετρο. Δεν υπάρχουν ιστορικά μέρη εδώ, αλλά με την Πλάτα ντε Μιτζόρν στη νότια πλευρά τη μεγαλύτερη παραλία του νησιού και μερικά μεγαλύτερα παραθεριστικά συγκροτήματα. Στα ανατολικά βρίσκεται το οροπέδιο Λα Μόλα, στο οποίο μπορείτε να φτάσετε μόνο μέσω ενός φιδωτού δρόμου ή του παλιού ρωμαϊκού δρόμου και βρίσκεται σε ύψος έως και 192 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο κέντρο του οροπεδίου βρίσκεται το Ελ Πιλάρ ντε λα Μόλα. Στα ανατολικά του νησιού υπάρχει ένας φάρος στο ακρωτήριο Πούντα δε σα Ρούδα ύψους σχεδόν 150 μέτρων, από τον οποίο είναι δυνατή η υπέροχη θέα προς τα ανατολικά πάνω από τη θάλασσα. Αυτό το τμήμα του νησιού, όπως και το νότο, αποτελείται επίσης από μια βραχώδη ακτή.
Άνω Μαλάκι Ρεθύμνου

Το Άνω Μαλάκι ή Επάνω Μαλάκι (επίσημο: το Άνω Μαλάκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης με υψόμετρο 420 μέτρα.

 Το Άνω Μαλάκι βρίσκεται προς το κέντρο του νομού και σε απόσταση 20 χλμ. ΝΔ. από την πόλη του Ρεθύμνου. Σε ενετικές απογραφές του 16ου και του 17ου αιώνα αναφέρεται το χωριό με 2 οικισμούς (Πάνω και Κάτω). Στο χωριό υπάρχει κτιριακό συγκρότημα από την Ενετοκρατία (17ος αιώνας), που οι ντόπιοι αποκαλούν "Πύργος του Συγγέλω", ο οποίος αποτελεί σημαντικό δείγμα ενετικής αρχιτεκτονικής αγροτικής φεουδαρχικής έπαυλης και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται "για τριώροφο πύργο ορθογωνίου κατόψεως και διώροφο κτίσμα, στο ισόγειο του οποίου σώζεται ελαιοτριβείο παλαιού τύπου. Στον άμεσο περιβάλλοντα χώρο του βρίσκεται λαξευτό πατητήρι της ίδιας περιόδου". Το κτίριο του δημοτικού σχολείου έχει κηρυχθεί ως μνημείο γιατί "είναι χαρακτηριστικό κτίριο ειδικής λειτουργίας (διδακτήριο) πολύτιμο για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής στην Κρήτη. Επίσης, έχει συνδεθεί με την ιστορία του τόπου και αποτελεί σημείο αναφοράς και ιστορικής μνήμης των κατοίκων της περιοχής". Στις 3 Νοεμβρίου κάθε χρόνο πανηγυρίζει το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή το οποίο είναι βυζαντινού ρυθμού και χρονολογείται γύρω στο 1000. Ταυτόχρονα οι κάτοικοι της περιοχής γιορτάζουν το "άγγιγμα", δηλ. το άνοιγμα, των κρασιών της νέας σοδειάς με παραδοσιακούς μεζέδες και μουσική. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Άνω Βαρσαμονέρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κάτω Μαλάκι αποτελούν την Κοινότητα Μαλακίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 77 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Μαλακίων
Άρτεμις Γουνάκη

Η Άρτεμις Γουνάκη (Artemis Gounaki, Μόναχο, 7 Απριλίου 1967) είναι Ελληνογερμανίδα συνθέτρια και τραγουδίστρια. Τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας από τις εμφανίσεις της σε τηλεοπτικά προγράμματα, στα οποία δούλεψε ως vocal coach και ως κριτής. Ο πατέρας της γεννήθηκε στη Κρήτη. Ζει στο Μόναχο στην Αθήνα και στη Κρήτη. Έχει ένα γιο.

 Η Άρτεμις Γουνάκη είναι δημοφιλής vocal coach από διάφορους κύκλους της τηλεοπτικής εκπομπής Popstars στη γερμανική, ελληνική και ελβετική τηλεόραση, και βοηθά συγκροτήματα και τραγουδιστές να βελτιώσουν τις φωνές τους. Έχει δουλέψει ως φωνητική παραγωγός στα συγκροτήματα: Bro'Sis Preluders,Nu Pagadi, Overground, H-Blockx και Guano Apes). Τραγουδούσε, έγραφε και συνέθετε για το συγκρότημά της το Illegal Aliens, μαζί με τον Μάρκο Μίννεμαν, ο οποίος ήταν ο πρώην σύζυγός της. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2001, όταν ο Μίννεμαν και η Γουνάκη πήραν διαζύγιο. Πολλά από τα συγκροτήματα έβγαλαν δίσκους, οι οποίοι έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι στη Γερμανία. Επίσης, η Άρτεμις υποστηρίζει με vocal training τους φιναλίστες και τους νικητές των Popstars στην Ελβετία και στην Ελλάδα. Αλλά, η δουλειά της δεν περιορίστηκε στα τηλεοπτικά σόου, είχε συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες πριν δουλέψει στα Popstars. Το 2003 πήγε στην Αθήνα για να γίνει vocal coach του ελληνικού Popstars και για να δουλέψει στη φωνητική παραγωγή του συγκροτήματος Hi-5. Έχει συνεργαστεί με παραγωγούς μουσικής και μουσικούς όπως με τον Γκρεγκ Μάννινγκ, τον Τόνι Κοττούρα, τον Μαρκ Μόζαρτ, το Λου Μπέγκα, τον Τ. Μ. Στήβενς, τον Leslie Mandoki, τον Uwe Fahrenkrog-Petersen, τον Thorsten Brötzmann και τον Peter Ries. Επίσης, έχει συνεργαστεί με δισκογραφικές εταιρείες όπως με τη Sony BMG, τη Universal Music, και πολλές άλλες. Το Νοέμβριο του 2005 άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και κυκλοφόρησε ένα βιβλίο που είχε γράψει κατά τη διάρκεια του διαλείμματος που είχε κάνει (Ο καθένας μπορεί να τραγουδήσει ήταν ο τίτλος του βιβλίου) το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2005. 2001 - Popstars/ RTL2 Γερμανία (Bro'Sis) 2003 - Popstars/ Mega Ελλάδα (Hi-5) 2003 - Popstars "Das Duell"/ PRO Sieben Γερμανία (Preluders, Overground) 2004 - Eurostar/ ΝΕΤ Ελλάδα (Σάκης Ρουβάς) 2004 - Popstars "Jetzt Oder Nie"/ PRO Sieben Γερμανία (Nu Pagadi) 2005 - Die Burg/ PRO Sieben Γερμανία 2005 - Kika Live/ KI.KA Γερμανία 2006/2007 - Musicstar/ SF1 Ελβετία Singen? Kann Jeder! (Ο καθένας μπορεί να τραγουδήσει), Schwarzkopf & Schwarzkopf Verlag, 2005, ISBN 3-89602-680-1 Επίσημη Ιστοσελίδα Artemis Gounaki Official MySpace Site Literature from and about Artemis Gounaki in German card index of German National Library Vocal coaching on the official MusikStar webpage Αρχειοθετήθηκε 2007-09-26 στο Wayback Machine. Artemis on Ki.KA
Λίμνη του Μουστού

Η Λίμνη του Μουστού είναι υδροβιότοπος που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Άστρος, στον Νομό Αρκαδίας, και χωρίζει τη Θυρεατική πεδιάδα σε δύο τμήματα, τον κάμπο του Άστρους και τον κάμπο του Αγίου Ανδρέα.

 Έως τη δεκαετία του 1950 είχε συνολική έκταση 2.500 στρέμματα, όμως η επέκταση των καλλιεργειών στα ελώδη εδάφη περιόρισε την έκταση της στα 850 στρέμματα. Η λίμνη περιλαμβάνει δύο κύριες και μόνιμες παράλιες λίμνες, των οποίων το βάθος δεν ξεπερνά τα 5 μέτρα, την ομώνυμη λίμνη και μία μικρότερη που ονομάζεται Χερονήσι. Συνδέεται με τη θάλασσα με δύο τεχνητά κανάλια, τα οποία αποτέλεσαν έργο του Βαυαρού μηχανικού του Όθωνα προκειμένου να αποξηράνει ένα μέρος της λίμνης, επειδή οι κάτοικοι των γύρω χωριών υπέφεραν από ελονοσία. Από τον Βαυαρό αρχιτέκτονα ανοίχθηκε το πρώτο κανάλι, που αποκαλείται μέχρι και σήμερα «βαυαρικό». Στις αρχές του 20ού αιώνα τα ψάρια του Μουστού ήταν άφθονα και η αλίευσή τους παρεχωρείτο σε ενοικιαστές. Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε ο μύθος του «Θηρίου του Μουστού», ενός στοιχειού που το μουγκρητό του ακουγόταν τις νύχτες ως το Χάνι του Κοπανίτσα. Εντεταγμένος στο ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000, ο υδροβιότοπος της Κυνουρίας έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενη περιοχή, καθώς αποτελεί καταφύγιο για σημαντικό πληθυσμό αποδημητικών πουλιών τα οποία διαχειμάζουν σε αυτόν (αγριόκυκνοι, ερωδιοί, αγριόπαπιες, νερόκοτες). Στους πυκνούς καλαμιώνες του φωλιάζουν γεράκια, πορφυροτσικνιάδες αλλά και μικρός αριθμός από τους απειλούμενους με εξαφάνιση καλαμοκανάδες. Από τα υπόλοιπα είδη της πανίδας του συναντώνται κέφαλοι, χέλια, κρασπεδοχελώνες και είδη φρύνων και σαυρών που προστατεύονται από τη συνθήκη της Βέρνης και από την ελληνική νομοθεσία. Η βλάστηση που αναπτύσσεται στις άκρες του υδροβιότοπου χαρακτηρίζεται κυρίως από υδρόβια φυτά όπως: καλάμια, είδη αγκαθιών και αρμυρίκια ενώ περιμετρικά ανθούν ο λευκός κρόκος, κόκκινες και λευκές ανεμώνες, κυκλάμινα, παπαρούνες και ο λευκός νάρκισσος, ένα πανέμορφο λουλούδι με μεθυστικό άρωμα που οι κάτοικοι ονομάζουν μανουσάκι. Πάρνωνας Αρκαδική Ριβιέρα Αρκαδία: οι τόποι και οι δρόμοι του νερού, εκδόσεις Οιάτης, Πέτρος Σαραντάκης, Αθήνα 2003. ISBN 960-91420-1-X. Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα και Υγρότοπου Μουστού Αρχειοθετήθηκε 2016-12-02 στο Wayback Machine.
PAW Patrol

PAW patrol είναι καναδική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων CGI που δημιουργήθηκε από τον Κιθ Τσάπμαν. Η παραγωγή έγινε από την Spin Master Entertainment σε συνεργασία με το TVOKids και το Nickelodeon, με ανιμέισον που παρέχεται από το Guru Studio. Στον Καναδά, η σειρά μεταδίδεται πρωτίστως στο TVOKids, το οποίο πρώτα εκτέλεσε προεπισκοπήσεις του σόου τον Αύγουστο του 2013. Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Nickelodeon στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 12 Αυγούστου 2013, και στην Ελλάδα στις 26 Μαΐου 2014.

 Ήρωες της σειράς είναι: ο Τσέις το κουτάβι αστυνομικός, ο Μάρσαλ το κουτάβι πυροσβέστης, ο Ραμπλ το κουτάβι μηχανικός, ο Ζούμα το κουτάβι καπετάνιος, ο Ρόκι το κουτάβι ανακύκλωσης, η Σκάι το κουτάβι πιλότος και αργότερα μπήκε στην ομάδα και η Έβερεστ το κουτάβι με το εκχιονιστικό και πιο μετά και ο Τράκερ το κουτάβι εξερευνητής. Αρχηγός τους είναι ο Ράιντερ, ένα δεκάχρονο αγόρι. Τα κουτάβια ζουν στη φανταστική πόλη "Ακτή της περιπέτειας". Φίλοι τους είναι: η δήμαρχος Γκούτγουεϊ και η κοτούλα της η Τσικαλέτα, ο Cp. Turbo ο καπετάνιος, ο ξάδερφος του ο κομψός Ιταλός Φρανσουά , ο αγρότης Αλ, η αγρότισσα Γιούμι, ο Τζέικ ο ιδιοκτήτης της Έβερεστ, η Κέιτιπου έχει σαλόνι ομορφιάς, η γατούλα της η Κάλι, ο κύριος Πόρτερ που έχει ένα καφέ, ο εγγονός του ο σκανταλιάρης Άλεξ Πόρτερ, ο Τολμηρός Ντάνι και πολλοί άλλοι. Εχθροί τους είναι ο δήμαρχος Χάμτιγκερ και τα γατάκια του τα γατάκια καταστροφείς, όπου μαζί αναστατώνουν την "Ακτή της περιπέτειας". Το καθένα γατάκι φοράει τη στολή κάθε κουταβιού. Τα γατάκια ζουν μέσα σε ένα τηλεκατευθυνόμενο κλουβί που το οδηγεί ο δήμαρχος Χάμτιγκερ με ένα τηλεχειριστήριο. Τα κουτάβια έχουν το καθένα το δικό του όχημα: ο Τσέις το αστυνομικό φορτηγό, ο Μάρσαλ το πυροσβεστικό, ο Ραμπλ την μπουλντόζα, ο Ζούμα το Χόβερκραφτ, ο Ρόκι το σκουπιδιάρικο, η Σκάι το ελικόπτερο, η Έβερεστ το εκχιονιστικό και ο Τράκερ το φορτηγό. Όταν πρέπει να κάνουν αποστολές ο Ράιντερ τους καλεί στον πύργο ελέγχου, για να τους πει τι πρέπει να κάνουν στην συγκεκριμένη αποστολή. Αγαπημένα φαγητά των κουταβιών είναι τα κόκαλα, τα ζαχαρωτά και οι σκυλολιχουδιές και το αγαπημένο τους βιντεοπαιχνίδι είναι το "Γαβ γαβ μπούγκι". Μετά από κάθε αποστολή τα κουτάβια βρίσκουν χρόνο για παιχνίδι, λένε αστεία και γελάνε μαζί με τον Ράιντερ.
Αντώνης Κλέφτης

Ο Αντώνης Κλέφτης είναι ελληνοκύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και της εθνικής Κύπρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Κύπριους τερματοφύλακες όλων των εποχών.

 Πολύ θετική είναι η προϊστορία για τη θέση του τερματοφύλακα στην Ένωση. Άξιος διάδοχος του μεγάλου Δήμου Κωνσταντίνου ήταν στην δεκαετία του ’80 ο Αντώνης Κλέφτης αφού έκανε υπομονή και έζησε για λίγα χρόνια στην σκιά του μεγάλου τερματοφύλακα. Ο Α. Κλέφτης ξεκίνησε από πολύ μικρός στην ομάδα και κοντά στον μεγάλο αρχηγό του Παραλιμνίου πήρε όλα εκείνα τα εφόδια που ου χρειάζονταν για να γίνει ο καλύτερος διάδοχος του. Για 22 χρόνια έγραψε χρυσές σελίδες στην ιστορία του σωματείου, έπαιξε σε όλες τις εθνικές ομάδες και έφυγε σε ηλικία 33 χρόνων για να συνεχίσει αργότερα ως προπονητής. Ο Αντώνης ξεχώριζε για το ταλέντο του και το ήθος του στη γήπεδα ενώ διετέλεσε για αρκετά χρόνια αρχηγός της ομάδας. Ήταν από τους κορυφαίους τερματοφύλακες και έπαιξε από το 1970 μέχρι το 1993. Με τα πλούσια προσόντα του θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Ο Κλέφτης όμως δεν ήθελε να φύγει από την Ένωση που τόσο αγαπούσε. Φιλότιμος, ταλαντούχος και ευσυνείδητος, ο Αντώνης Κλέφτης ήταν ο τελευταίος ποδοσφαιριστής της χρυσής εποχής της Ένωσης, με προπονητή τον Πλούσκαλ. Στάθηκε με επιτυχία για πολλά χρόνια κάτω από τα δοκάρια και ήταν άξιος διάδοχος του Δήμου. Το πρώτο του επίσημο παιχνίδια έγινε το 1976-77 κατά του Άρη στο Παραλίμνι, όταν μπήκε αλλαγή στη θέση του Δήμου. Κατέγραψε 400 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και 40 στο κύπελλο.
Η ταφή του Χριστού (Ελ Γκρέκο)

Ο Ενταφιασμός του Αγίου (ονομάζεται επίσης και Η ταφή του Χριστού) είναι ένα έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), που φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1568 και 1576. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη (Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου) στην Αθήνα.

 Το έργο απεικονίζει την ταφή του Χριστού. Συγκεκριμένα οι Νικόδημος και Ιωσήφ της Αριμαθείας τοποθετούν τον Χριστό στον τάφο με την Παναγία, τον Ιωάννη και την Μαρία Μαγδαληνή να παρακολουθούν μεταξύ άλλων τη διαδικασία. Η ταφή του Χριστού (τέμπερα και λάδι σε ξύλο διαστάσεων 51,5 x 42,9) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα που φιλοτέχνησε ο Έλληνας καλλιτέχνης στο διάστημα της παραμονής του στη Βενετία. Στο έργο αυτό φαίνονται οι επιρροές του Θεοτοκόπουλου από την βυζαντινή τέχνη καθώς και από την αντίστοιχη της Δύσης.
Τουρισμός στην Τουρκία

Ο τουρισμός στην Τουρκία επικεντρώνεται σε διάφορες ιστορικές τοποθεσίες και σε παραθαλάσσια θέρετρα κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου και της Μεσογείου. Η Τουρκία έχει γίνει επίσης δημοφιλής προορισμός στους τομείς του πολιτισμού, του σπα και της υγειονομικής περίθαλψης.Στο αποκορύφωμα της τουριστικής της κίνησης της, το 2014, η Τουρκία προσέλκυσε περίπου 42 εκατομμύρια ξένους τουρίστες, κατατάσσοντάς την 6ο δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό στον κόσμο.Ωστόσο, ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε περίπου 36 εκατομμύρια το 2015 και σε περίπου 25 εκατομμύρια το 2016. Το 2017 υπήρξε έτος ανάκαμψης με την άφιξη 32 εκατομμυρίων τουριστών.

 Η Κωνσταντινούπολη είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά σημεία όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και στον κόσμο. Υπάρχουν χιλιάδες ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις στην πόλη, που εξυπηρετούν τόσο τους παραθεριστές όσο και τους επαγγελματίες που την επισκέπτονται. Όντας η μεγαλύτερη πόλη και μητρόπολη της Τουρκίας, η Κωνσταντινούπολη έχει μια σειρά από σημαντικά αξιοθέατα που προέρχονται από την ιστορική της θέση ως πρωτεύουσα της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτά περιλαμβάνουν το Τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ (ή «Μπλε Τζαμί»), την Αγία Σοφία, το παλάτι Τοπ Καπί, το Βασιλικό Υδραγωγείο, το παλάτι Ντολμά Μπαχτσέ, τον Πύργο του Γαλατά, το Μεγάλο Παζάρι, το Παζάρι των Μπαχαρικών και το Ξενοδοχείο Πέρα Παλάς. Η Κωνσταντινούπολη έχει εξελιχθεί πρόσφατα ως ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Ευρώπης, φιλοξενώντας πολλών ειδών εμπορικά κέντρα, όπως το Akmerkez, το MetroCity AVM και το εμπορικό κέντρο Istanbul Cevahir, το οποίο είναι το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στην Ευρώπη και το έβδομο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στον κόσμο. Άλλα σημεία ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν αθλητικές εκδηλώσεις, μουσεία και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι παράκτιες διακοπές στην παραλία και οι λεγόμενες Μπλε Κρουαζιέρες είναι επίσης σε κεντρική θέση στην τουρκική τουριστική βιομηχανία. Τα περισσότερα παραλιακά θέρετρα βρίσκονται κατά μήκος της νοτιοδυτικής και νότιας ακτής της χώρας, που ονομάζονται Τουρκική Ριβιέρα. Η παραλιακή πόλη Αττάλεια είναι, επίσης, αποδεκτή ως η τουριστική πρωτεύουσα της Τουρκίας. Σημαντικές τουριστικές πόλεις περιλαμβάνουν το Μπόντρουμ, τη Φετίγιε, τη Μαρμαρίς, το Κουσάντασι, το Τσεσμέ, τα Δίδυμα και την Αλάνια.Η Τουρκία αναδείχθηκε το 2015 δεύτερη στον κόσμο για τις 436 παραλίες με μπλε σημαία, σύμφωνα με το Διεθνές Ναυτικό Επιμελητήριο. Οι περισσότερες αφίξεις τουριστών στην Τουρκία προέρχονται από τις ακόλουθες χώρες
Προπονητικό Κέντρο Γιώργος Καλαφάτης

To Αθλητικό Κέντρο «Γιώργος Καλαφάτης» είναι σύγχρονο προπονητικό κέντρο που βρίσκεται στο Κορωπί Αττικής, ιδιοκτησίας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Η έκταση με όλους τους αθλητικούς χώρους αγοράστηκε το 2013 επί προεδρίας Γιάννη Αλαφούζου, από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Πανιωνίου Κωνσταντίνο Τσακίρη, και ονομάστηκε «Γιώργος Καλαφάτης» προς τιμήν του ιδρυτή της ομάδας. Στη συνέχεια υπήρξε σταδιακή αναβάθμιση των εγκαταστάσεων. Λειτουργεί ως χώρος προπόνησης των τμημάτων ποδοσφαίρου του συλλόγου, αλλά και ως έδρα των ακαδημιών.

 Χώροι εστίασης αθλητών και προπονητών, μπαρ, σαλόνι, αίθουσα αναψυχής, αποδυτήρια, κοιτώνες φιλοξενίας αθλητών, ιατρείο, γραφεία Ακαδημίας και διοικητικού προσωπικού. Πλήρως ανακαινισμένο και εξοπλισμένο γυμναστήριο, εργαστήριο απόδοσης αθλητών, αίθουσα αποκατάστασης, φυσιοθεραπευτήριο. Γραφεία Α΄ ομάδας, αίθουσα συσκέψεων και εντευκτήριο. Δύο φωτιζόμενα γήπεδα ποδοσφαίρου φυσικού χλοοτάπητα. Ένα φωτιζόμενο γήπεδο ποδοσφαίρου τεχνητού τάπητα. Ένα φωτιζόμενο γήπεδο 5x5 τεχνητού τάπητα. Χώρος εκγύμνασης τερματοφυλάκων. Γήπεδο αντισφαίρισης. Χώρος στάθμευσης και βοηθητικές εγκαταστάσεις. Αθλητικό Κέντρο «Γ. Καλαφάτης» Γ. Καλαφάτης και επίσημα - sports24.gr
Εφελκυσμός

Εφελκυσμός ονομάζεται η εντατική κατάσταση κατά την οποία σε ένα σώμα ασκούνται δυνάμεις αντίθετης φοράς που τείνουν να το επιμηκύνουν (πάνω σχήμα). Ο εφελκυσμός είναι μία από τις δύο μονοαξονικές εντατικές καταστάσεις ενός παραμορφώσιμου στερεού σώματος. Η άλλη μονοαξονική εντατική κατάσταση είναι η θλίψη. Η ισορροπία δυνάμεων είναι μηδεν: ∑ F → = 0 {\displaystyle \sum _{}{\vec {F}}=0} . Θεωρώντας νοητή τομή σε κάποια θέση (κάτω σχήμα) από την ισορροπία δυνάμεων μπορούμε να υπολογίσουμε τις εφελκυστικές (ορθές) τάσεις στη διατομή.

 Η δοκιμή του εφελκυσμού είναι η συνηθέστερη μηχανική δοκιμή. Συνίσταται στην υποβολή δοκιμίου, του προς χαρακτηρισμό υλικού, σε εφελκυστική καταπόνηση κατά τη διάρκεια της οποίας καταγράφεται η προκαλούμενη επιμήκυνση Δl. Όταν η εξωτερική δύναμη ασκείται στο κέντρο βάρους της διατομής ο εφελκυσμός ονομάζεται κεντρικός. Με την προϋπόθεση ότι το στοιχείο είναι ευθύγραμμο, η διατομή παραμένει σταθερή και η εξωτερική δύναμη ασκείται ομοιόμορφα ισχύει ότι οι τάσεις κατανέμονται ομοιόμορφα στη διατομή. σ = F A {\displaystyle \sigma ={\frac {F}{A}}} με σ την εφελκυστική τάση, F την εξωτερική δύναμη και A το εμβαδόν της διατομής.Ακόμα και στην περίπτωση που η εξωτερική δύναμη δεν ασκείται ομοιόμορφα στα άκρα του στοιχείου, μετά από κάποιο μήκος η κατανομή γίνεται ομοιόμορφη λόγω της αρχής του Saint Venant. Στα γραμμικά ελαστικά υλικά ισχύει ο νόμος του Χουκ και η επιμήκυνση θα είναι: Δ L = σ E L {\displaystyle \Delta L={\frac {\sigma }{E}}L} όπου σ η εφελκυστική τάση, E το μέτρο ελαστικότητας του υλικού και L το αρχικό μήκος. Για να ισχύει ο νόμος του Χουκ η τάση δεν πρέπει να ξεπερνά μια τιμή χαρακτηριστική του υλικού. Στα ψαθυρά υλικά η υπέρβαση της εφελκυστικής αντοχής οδηγεί σε θραύση, ενώ στα όλκιμα υλικά αν οι τάσεις ξεπεράσουν το όριο διαρροής αρχικά θα έχουμε πλαστική παραμόρφωση και τελικά θραύση του στοιχείου. Όταν η εξωτερική δύναμη δεν ασκείται στο κέντρο βάρους της διατομής ο εφελκυσμός ονομάζεται έκκεντρος. Εκκεντρότητα e ονομάζεται η απόσταση της συνισταμένης της δύναμης από το κέντρο βάρους της διατομής. Ένας απλός τρόπος να υπολογιστούν οι ορθές τάσεις της διατομής είναι να μεταφερθεί η εξωτερική δύναμη στο κέντρο βάρους με ταυτόχρονη εφαρμογή καμπτικής ροπής M = F e {\displaystyle M=Fe} . Η λύση προκύπτει από την επαλληλία του κεντρικού εφελκυσμού λόγω της F και της κάμψης λόγω της M. Προϋπόθεση για να ισχύει η επαλληλία είναι οι συνολικές παραμορφώσεις να παραμείνουν εντός της ελαστικής περιοχής. σ = σ N + σ M = F A + F e I z y {\displaystyle \sigma =\sigma _{N}+\sigma _{M}={\frac {F}{A}}+{\frac {Fe}{I_{z}}}y} όπου: I z {\displaystyle \ I_{z}} : Η ροπή αδράνειας ως προς τον κεντροβαρικό άξονα που είναι παράλληλος στον άξονα της κάμψης. y {\displaystyle \ y} : απόσταση του σημείου με τάση σ από τον παραπάνω άξονα. Γ.Ι. Τσαμασφύρος Μηχανική παραμορφώσιμων σωμάτων Τόμος Ι και ΙΙ, 1990 Εκδόσεις Συμμετρία Theory and Problems of Strength of Materials, W. A. Nash, 1977
Λαυρεωτική

Με το όνομα Λαυρεωτική φέρεται από την αρχαιότητα η νοτιοανατολική άκρη της Αττικής χερσονήσου. Στα νεότερα χρόνια ο όρος αναφέρεται στην ίδια περιοχή που καταλάμβανε ο Δήμος Λαυρίου (1835-1890) στον χώρο του οποίου υπάρχουν σήμερα οι δήμοι Λαυρεωτικής και Σαρωνικού.

 Η συνολική της έκταση είναι περί τα 120 τ.χλμ., όπου επί το πλείστον χαρακτηρίζεται ως άνυδρη, λοφώδης και σχεδόν άγονη. Η περιοχή οριοθετείται από τον Υμηττό στα βορειοδυτικά και τη Μερέντα στα βόρεια, ενώ βρέχεται από το Σαρωνικό κόλπο στα δυτικά και νοτιοδυτικά και το Αιγαίο πέλαγος στα νότια και ανατολικά. Περιλαμβάνει τους βραχώδεις όγκους του Ολύμπου και του Λαυρίου, καθώς και το ακρωτήρι του Σουνίου, με τον αμφιβόητο Ναό του Ποσειδώνος. Η Λαυρεωτική ήταν πολύ γνωστή από την αρχαιότητα ιδιαίτερα για τα πολύτιμα ορυκτά της επί των οποίων στηρίχθηκε και αναπτύχθηκε οικονομικά η αρχαία Αθήνα δημιουργώντας τον εθνικό της στόλο με τον οποίο και κυριάρχησε στη συνέχεια στο Αιγαίο. Το υπέδαφος της Λαυρεωτικής είναι πλούσιο σε μεταλλεύματα αργύρου, μολύβδου, σιδήρου, χαλκού κ.ά. που έγιναν αντικείμενα εκμετάλλευσης τόσο κατά τους αρχαίους χρόνους όσο και στους νεότερους με τη δημιουργία της νέας σχετικά πόλεως του Λαυρίου. Σημειώνεται από πολλούς συγγραφείς και ιστορικούς ότι στην αρχαιότητα δεν υπήρχε πόλη με το όνομα Λαύριο ή Λαύρειο αντ΄ αυτής υπήρχε ο Θορικός, αν και υποστηρίζονται και αντίθετες απόψεις . Με την ονομασία Λαύριο ή Λαύρειο προσδιορίζονταν ομοίως η Λαυρεωτική, τις οποίες όμως ονομασίες χρησιμοποίησαν και οι νεότεροι επιχειρηματίες – μεταλλευτές και οικιστές του νέου Λαυρίου. Η Λαυρεωτική είναι συγκρότημα δήμων και κοινοτήτων της Νοτιοανατολικής Αττικής. Με τη νέα διοικητική διάρθρωση της χώρας από 1/1/2011 (Πρόγραμμα Καλλικράτης), η γεωγραφική Λαυρεωτική απαρτίζεται από 2 δήμους: της Λαυρεωτικής (τέως δήμοι Λαυρεωτικής και Κερατέας και τέως Κοινότητα Αγ.Κωνσταντίνου) και Σαρωνικού (τέως Δήμοι Καλυβίων και Αναβύσσου και τέως Κοινότητες Παλαιάς Φωκαίας, Σαρωνίδας και Κουβαρά). Έδρα του τέως αλλά και του νέου Δήμου Λαυρεωτικής είναι η ιστορική πόλη του Λαυρίου. Πρόκειται κυρίως για αγροτικό και παραθεριστικό συγκρότημα, ενώ η βιομηχανική πόλη του Λαυρίου μετεξελίσσεται σε κέντρο ευρείας ακτινοβολίας και πόλο ανάπτυξης χάρις στον εθνικό λιμένα της και στην παροχή υπηρεσιών, παιδείας και πολιτισμού (σύμφωνα με το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας/Αττικής 2021). Διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Αττικής. Στην περιοχή ιδρύεται το 1835 ο Δήμος Λαυρίου με έδρα την Κερατέα, ενώ το 1890 διασπάται σε Δήμο Θορικίων (έδρα Κερατέα), και Δήμο Σουνιέων που το επόμενο έτος 1891 μετονομάζεται σε Δήμο Λαυρεωτικής (έδρα Λαύριο), ονομασία που διατηρείται έως σήμερα. Στο ενδιάμεσο διάστημα στον λιμένα των Εργαστηρίων είχε ήδη κτιστεί από τη δεκαετία του 1860 η πόλη του Λαυρίου. Επίσης, στο παρελθόν έγιναν αποσχίσεις διαφόρων οικισμών που αναγνωρίσθηκαν μετέπειτα ως κοινότητες και δήμοι. Το έμβλημα του Δήμου Λαυρεωτικής είναι "μεταλλευτική κάμινος εκπέμπουσα καπνόν" σύμφωνα με το Β.Δ. της 22 Νοεμβρίου 1891 (ΦΕΚ 333) "Περί μετονομασίας του Δήμου Σουνιέων εις Δήμον Λαυρεωτικής και καθορισμού του εμβλήματος της σφραγίδος αυτού". Λαυρεωτική (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μαχνοβία

Η Μαχνοβία (ρωσικά: Махновщина‎ Makhnovshchyna) προέκυψε από μια προσπάθεια να σχηματιστεί μια ακρατική αναρχική κοινωνία κατά την Ουκρανική Επανάσταση του 1917 έως το 1921. Υπήρξε από το 1918 έως το 1921, κατά τη διάρκεια του οποίου τα «ελεύθερα σοβιέτ» και οι ελευθεριακές κοινότητες λειτουργούσαν υπό την προστασία του Επαναστατικού Εξεγερσιακού Στρατού της Ουκρανίας του Νέστορ Μάχνο. Η περιοχή είχε πληθυσμό περίπου επτά εκατομμύρια.

 Η Μαχνοβία κατάργησε όλους τους περιορισμούς στον τύπο, την ομιλία, τη συνέλευση και τις πολιτικές οργανώσεις. Έξι νέες εφημερίδες σχηματίστηκαν, μεταξύ των οποίων η δεξιά Σοσιαλιστική-Επανάσταση Narodovlastie (Η Λαϊκή Δύναμη), η αριστερή Σοσιαλιστική-Επαναστατική Znamya Vosstanya (Το Πρότυπο της Επανάστασης) και η Μπολσεβίκικη Zvezda (Αστέρι). Peter Arshinov, History of the Makhnovist Movement (1918-1921), 1923. Alexandre Skirda, Nestor Makhno: Anarchy's Cossack - The struggle for Free Soviets in the Ukraine 1917-1921. AK Press, 2004
Sock-Cess

Το Sock-Cess είναι μια συλλογή τραγουδιών από τους Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε το 1989 από την EMI, για προωθητικούς λόγους, μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το άλμπουμ περιέχει κομμάτια από τους 4 πρώτους δίσκους του συγκροτήματος.

 "Higher Ground" (Stevie Wonder) – 3:21 Από το άλμπουμ Mother's Milk (1989) "Taste the Pain" – 4:20 Από το άλμπουμ Mother's Milk (1989) "Knock Me Down" – 3:43 Από το άλμπουμ Mother's Milk (1989) "Subway to Venus" – 4:17 Από το άλμπουμ Mother's Milk (1989) "Sexy Mexican Maid" – 3:40 Από το άλμπουμ Mother's Milk (1989) "Fight Like a Brave" – 3:47 Από το άλμπουμ The Uplift Mofo Party Plan (1987) "Behind the Sun" – 4:45 Από το άλμπουμ The Uplift Mofo Party Plan (1987) "Backwoods" – 3:06 Από το άλμπουμ The Uplift Mofo Party Plan (1987) "Me & My Friends" – 3:05 Από το άλμπουμ The Uplift Mofo Party Plan (1987) "Special Secret Song Inside" – 3:15 Από το άλμπουμ The Uplift Mofo Party Plan (1987) "The Brothers Cup" – 3:24 Από το άλμπουμ Freaky Styley (1985) "American Ghost Dance" – 3:40 Από το άλμπουμ Freaky Styley (1985) "Hollywood (Africa)" – 4:58 Από το άλμπουμ Freaky Styley (1985) "If You Want Me to Stay" (Sly and the Family Stone) – 4:06 Από το άλμπουμ Freaky Styley (1985) "Freaky Styley" – 3:33 Από το άλμπουμ Freaky Styley (1985) "Get Up and Jump" – 2:50 Από το άλμπουμ The Red Hot Chili Peppers (1984) "Mommy Where's Daddy" – 3:22 Από το άλμπουμ The Red Hot Chili Peppers (1984) "True Men Don't Kill Coyotes" – 3:36 Από το άλμπουμ The Red Hot Chili Peppers (1984) "Green Heaven – 3:54 Από το άλμπουμ The Red Hot Chili Peppers (1984) "Buckle Down" – 3:22 Από το άλμπουμ The Red Hot Chili Peppers (1984) Anthony Kiedis – φωνή Flea – μπάσο, τρομπέτα (κομμάτι 2), φωνητικά Χίλελ Σλόβακ - κιθάρα (κομμάτια 6-15) Τζον Φρουσιάντε - κιθάρα (κομμάτια 1-5) Jack Sherman - κιθάρα (κομμάτια 16-20), φωνητικά (κομμάτι 1) Jack Irons - ντραμς (κομμάτια 6-10) Cliff Martinez – ντραμς (κομμάτια 11-20) Chad Smith - ντραμς (κομμάτια 1, 3, 4, 5) Philip "Fish" Fisher – ντραμς (κομμάτι 2) Dave Coleman - τσέλο (κομμάτι 2) Michael Beinhorn, George Clinton, Norwood Fisher, Andy Gill - παραγωγοί
Γκας Βαν Σαντ

Ο Γκας Βαν Σαντ (1952) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Οι πιο γνωστές του ταινίες είναι Το δικό μου Αϊντάχο, Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ και Milk. Αναφορικά με την τελευταία ταινία, έχει δηλώσει πως η ιστορία του Χάρβεϊ Μιλκ βοήθησε και τον ίδιο να αποδεχτεί την ομοφυλόφιλη ταυτότητά του. Το 2003 κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία Ελέφαντας.

 1989 Ντράγκστορ Κάου Μπόι 1991 Το δικό μου Αϊντάχο 1993 Ακόμα και οι καουμπόησες μελαγχολούν 1995 Έτοιμη για όλα 1997 Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ 1998 Ψυχώ 2000 Ανακαλύπτοντας τον Φόρεστερ 2003 Ελέφαντας 2003 Gerry 2006 Παρίσι, σ' Αγαπώ (απόσπασμα Le Marais) 2006 Cinema16: American Short Films 2007 To Each His Own Cinema (απόσπασμα First kiss) 2007 Paranoid Park 2008 Milk 2008 8 (απόσπασμα Mansion on the hill) 2010 Ουίλιαμ Σ. Μπάροουζ: Ο άνθρωπος μέσα του 2010 Virginia 2012 My Own Private River 2012 Η γη της επαγγελίας 2013 The Canyons 2015 Μια θάλασσα από δέντρα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2000

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2000 ήταν η 30η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Α.Σ. Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης και στις γυναίκες ο Α.Γ.Ε.Μ.Σ. Σπάρτακος.

 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης – Οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων (1997—2008) στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016)
Σηκωματάρικα δεντρά

Τα Σηκωματάρικα δεντρά ήταν δέντρα στην μεσαιωνική Κρήτη, των οποίων ο ιδιοκτήτης ήταν διαφορετικός από τον ιδιοκτήτη της γης που ήταν φυτεμένα. Δηλαδή άλλου ήταν η γη και άλλου τα δέντρα, ο ιδιοκτήτης της γης δεν είχε κανένα δικαίωμα στα δέντρα, και ο ιδιόκτητης των δέντρων δεν είχε δικαίωμα να πατεί την γη που ήταν φυτεμένα. Αυτός που σκέφτηκε αυτόν τον συμβιβασμό ίσως ήλπιζε ότι θα τα έβρισκαν οι ιδιοκτήτες μοιράζοντας τους καρπούς, όμως ο νόμος αυτός έγινε αιτία για σκοτωμούς και βεντέτες στην Κρήτη εκείνης της εποχής. Δεν είναι γνωστό πότε πρωτοξεκίνησε αυτός ο θεσμός, όμως φαίνεται ότι είχε πάρει μεγάλη έκταση κατά τα τέλη της τουρκοκρατίας και επί Κρητικής πολιτείας, είναι γνώστες ακόμα κάποιες περιπτώσεις όπου τέτοιες συμφωνίες έφτασαν μέχρι τις μέρες μας.

 Μετά την πτώση του Χάνδακα το 1669 κάποιοι τιμαριούχοι (ιδιοκτήτες γεών) εγκατέλειψαν το νησί κινούμενοι δυτικά, όμως οι περισσότεροι που παρέμειναν, φύλαξαν καλά τους ενετικούς τους τίτλους, Ενώ άλλοι κατά τα τέλη της τουρκικής κατοχής γύρευαν τους τίτλους των οικογενειών τους στην Βενετία, στο αρχείο του Χάνδακα που είχε μεταφερθεί εκεί λίγο πριν την πτώση. Έτσι από το 1860 και μετά, πολλοί γόνοι παλιών τιμαριούχων κρητικών άρχισαν να εμφανίζονται με ενετικούς τίτλους ιδιοκτησίας γης, οι οποίοι μάλιστα ήταν και οι μόνοι που είχαν ισχύ, αφού η τουρκική αρχή είχε καταλυθεί και κανείς δεν αποδέχονταν τουρκικά χαρτιά εκείνη την εποχή. Η γη όμως των παλιών τιμαριούχων είχε ήδη μοιραστεί ή καταπατηθεί από άλλους κρητικούς προ γενεών πολλές φορές. Έτσι αποφασίστηκε οι κάτοχοι των παλαιών τίτλων να επανακτήσουν την γη τους όχι όμως και τα δέντρα που ήταν στις ιδιοκτησίες τους που παρέμεναν στα χέρια των καλλιεργητών τους, προκειμένου να μην δημιουργηθεί ένταση εκείνη την στιγμή. Με τον καιρό τα δέντρα αυτά άρχισαν να πωλούνται ξεχωριστά από την γη και να ανταλλάσσονται με ζώα και άλλα δέντρα, με αποτέλεσμα μια ιδιοκτησία γης να έχει σηκωματαργιές πολλών διαφορετικών ιδιοκτητών. Χρειάστηκαν αρκετές δεκαετίες, όμως τελικά οι περισσότεροι κάτοχοι τίτλων ανέκτησαν πλήρως την γη τους, με την βοήθεια και κάποιον πυρκαγιών.
Σαν Λάτσαρο ντι Σάβενα

Το Σαν Λάτσαρο ντι Σάβενα (ιταλικά: San Lazzaro di Savena) είναι πόλη της βόρειας Ιταλίας. Βρίσκεται στην επαρχία της Μπολόνια και έχει πληθυσμό 30.754 κατοίκων (εκτίμηση 2008). Επειδή απέχει μόνο 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της Μπολόνια πολλοί το θεωρούν προάστιο της πόλης αυτής.

 Είναι ένας βασικά πεδινός δήμος που εκτείνεται μέχρι τους πρώτους λόφους των Απεννίνων Όρεων της Μπολόνια. Βρίσκεται σε υψόμετρο 62 μέτρων με ελάχιστο τα 40 μέτρα και μέγιστο τα 325. Ο δήμος διασχίζεται από τον ποταμό Σάβενα (Ιταλ. Savena), από τον οποίο παίρνει και εν μέρει το όνομα του και από τους χείμαρρους Ίντιτσε (Ιταλ. Idice) και Τζένα (Ιταλ. Zena). Οικιστικά είναι συνέχεια του δήμου της Μπολόνια, με τον οποίο χωρίζεται από τον ποταμό Σάβενα, και απέχει από αυτόν 6 περίπου χιλιόμετρα. Η συνολική έκταση του δήμου είναι 44,70 τ.χλμ. και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°28'7"32 N γεωγραφικό πλάτος και 11°24'54"00 E γεωγραφικό μήκος. Στον δήμο υπάγονται τα δημοτικά διαμερίσματα Βίλλα Μπιάνκα, Βίλλα Ρίτσι, Ίντιτσε, Κα ντε Μάντορλι, Κάζε Γκράντι, Καζέλλε, Καζέττε, Καστέλ ντει Μπρίττι, Καστίλια, Κολούνγκα, Κροάρα, Λα Καμπάνα, Λα Μούρα Σαν Κάρλο, Λα Φαμπρερία, Μάρτιρι ντι Πιτσοκάλβο, Μιράντολα, Μποργκατέλλα, Πιτσοκάλβο, Ποντιτσέλλα, Πούλτσε, Σαν Λάτζαρο, Σάντα Ρόζα,Τορτορέλλα Βέκια, Τσικόνια και Φαρνέτο. Συνορεύει με τους δήμους του Καστενάζο, της Μπολόνια, του Οτσάνο ντελλ'Εμίλια και του Πιανόρο. Δήμος του Σαν Λάτσαρο ντι Σάβενα Αρχειοθετήθηκε 2010-12-04 στο Wayback Machine. Δήμοι της Ιταλίας
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Τα αγωνίσματα της κωπηλασίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 θα πραγματοποιηθούν από τις 23 έως και τις 30 Ιουλίου 2021 στο Sea Forest Waterway (Central Breakwater) στον κόλπο του Τόκιο. 526 αθλητές (263 άνδρες και 263 γυναίκες) θα διαγωνιστούν σε 14 διαφορετικά αγωνίσματα.

 Το πρόγραμμα της κωπηλασίας περιλαμβάνει συνολικά 14 αγωνίσματα -7 ανά φύλο- σε όλες τις κατηγορίες σκαφών. Η σύσταση για την ισότητα των 2 φύλων σε όλα τα αγωνίσματα, προτάθηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Κωπηλασίας τον Φεβρουάριο του 2017 και υιοθετήθηκε και από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Για αυτό τον λόγο, αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα η Τετράκωπος Ελαφρών Βαρών Ανδρών και προστέθηκε η Τετράκωπος χωρίς Πηδαλιούχο Γυναικών, που είχε διεξαχθεί μόνο στους Ολυμπιακούς του 1992. Αυτές είναι οι πρώτες αλλαγές σε πρόγραμμα κωπηλασίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς, μετά το 1996. Στο πρόγραμμα υπάρχουν τα εξής αγωνίσματα: Το Μονοθέσιο σκιφ, το Διπλό σκιφ, το Τετραπλό σκιφ, το Διπλό σκιφ ελαφρών βαρών, η Δίκωπος χωρίς πηδαλιούχο, η Τετράκωπος χωρίς πηδαλιούχο και η Οκτάκωπος. Τα αγωνίσματα αποτελούνται από κούρσες, όπου οι αθλητές με τις υψηλότερες επιδόσεις προκρίνονται στους επόμενους γύρους. Το νερό έχει 6 μέτρα βάθος, ενώ υπάρχουν 8 λωρίδες διαδρομών, με πλάτος 12,5 μέτρα. Το πλάτος του ποταμού είναι 198 μέτρα και το μήκος 2.335 μέτρα. Ο χώρος διεξαγωγής είναι το Sea Forrest Waterway, που κατασκευάστηκε ειδικά για τους Αγώνες. Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) μπορούσε να δηλώσει ένα σκάφος σε κάθε ένα από τα 14 αγωνίσματα. Οι περισσότερες θέσεις καθορίστηκαν μέσω των αποτελεσμάτων από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 2019, που πραγματοποιήθηκε στο Όττενσχάιμ της Αυστρίας, από τις 25 Αυγούστου έως την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Έτσι προκρίθηκαν: οι 9 καλύτεροι στα Μονοθέσια σκιφ (ανδρών και γυναικών), τα 5 καλύτερα πληρώματα στις Οκτάκωπους, τα 8 καλύτερα στις Τετράκωπους και τα Τετραθέσια σκιφ, τα 7 καλύτερα ζευγάρια στο Διπλό σκιφ ελαφρών βαρών και τα 11 του Διπλού σκιφ. Οι θέσεις απονέμονταν στις ΕΟΕ και όχι σε συγκεκριμένους αθλητές. Τις υπόλοιπες θέσεις, μπορούσαν να τις διεκδικήσουν οι αθλητές, μέσα από τις προκριματικές ρεγκάτες που διοργανώθηκαν σε κάθε ήπειρο, αλλά και στην τελική προ-Ολυμπιακή ρεγκάτα, στην Λουκέρνη της Ελβετίας. Κάθε αγώνισμα έχει τον ίδιο αριθμό σκαφών και στους άνδρες και στις γυναίκες:
Κίνγκα της Πολωνίας

Η Αγία Κίνγκα της Πολωνίας (πολωνικά: Święta Kinga‎, ουγγρικά: Szent Kinga‎, 5 Μαρτίου 1234 – 24 Ιουλίου 1292) είναι Αγία στην Καθολική Εκκλησία και προστάτιδα της Πολωνίας και της Λιθουανίας.

 Γεννήθηκε στο Έστεργκομ στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, κόρη του Βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας. Ήταν ανιψιά της Ελισάβετ της Ουγγαρίας και δισανιψιά της Χέντβιγκ της Σιλέσια. Οι αδελφές της Κίνγκα ήταν η Μαργαρίτα της Ουγγαρίας και η ευλογημένη Γιολάντα της Πολωνίας. Απρόθυμα παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Ε΄ τον Αγνό και έγινε πριγκίπισσα όταν ο σύζυγός της ανέβηκε στο θρόνο ως Ανώτατος Δούκας της Πολωνίας. Παρά το γάμο, το ευσεβές ζευγάρι πήρε έναν όρκο αγνότητας. Ο γάμος είχε κανονιστεί σε μεγάλο βαθμό και ο όρκος της αγνότητας σχεδιάστηκε από την αδελφή του Μπολέσλαφ, την ευλογημένη Σαλόμεα της Πολωνίας.Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, η Κίνγκα συμμετείχε σε φιλανθρωπικά έργα, όπως η επίσκεψη σε φτωχούς και η βοήθεια των λεπρών. Όταν ο σύζυγός της πέθανε το 1279, πούλησε όλα τα υλικά περιουσιακά της στοιχεία και έδωσε τα χρήματα στους φτωχούς. Σύντομα, δεν ήθελε να συμμετάσχει στη διακυβέρνηση του βασιλείου που της άφησε και αποφάσισε να γίνει εσώκλειστη καλόγρια του τάγματος Poor Clares σε μοναστήρι στο Στάρι Σατς. Ξόδεψε το υπόλοιπο της ζωής της σε διαλογιστική προσευχή και δεν επέτρεψε σε κανέναν να αναφερθεί στον προηγούμενο ρόλο της ως Μεγάλη Δούκισσα της Πολωνίας. Πέθανε στις 24 Ιουλίου 1292, σε ηλικία 68 ετών. Ο Πάπας Αλέξανδρος Η΄ οσιοποίησε την Κίνγκα το 1690. Το 1695, έγινε επικεφαλής προστάτιδα της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Στις 16 Ιουνίου 1999, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β την αγιοποίησε. Ο θρύλος λέει ότι η Κίνγκα έριξε το δαχτυλίδι αρραβώνων της στο αλατωρυχείο Μαραμούρες στην τότε Ουγγαρία. Το δαχτυλίδι ταξίδεψε εκ θαύματος μαζί με τα κοιτάσματα αλατιού στη Βιελίτσκα, όπου ανακαλύφθηκε ξανά. Επί τόπου, οι ανθρακωρύχοι ανέγειραν ένα άγαλμα της Αγίας Κίνγκα, σκαλισμένο εξ ολοκλήρου από αλάτι που βρίσκεται 101 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης. Άγιος Βασιλιάς
Άλμπα Σίλβιος

Ο Άλμπα Σίλβιος, λατιν.: Alba Silvius (λέγεται ότι βασίλευσε το διάστημα 1028 - 989 π.Χ.) ήταν στη ρωμαϊκή μυθολογία ο 5ος απόγονος του Αινεία και 5ος βασιλιάς της Άλμπα Λόνγκα. Ήταν γιος του Λατίνου Σίλβιου και πατέρας του Άτυος. Βασίλευσε τριάντα εννέα χρόνια.

 Στο ψευδοϊστορικό έργο Ιστορία του βασιλείου της Βρετανίας του Τζέφρεϊ του Μόνμαουθ (π. 1136), ο βρετανός βασιλιάς Έβραυκος έστειλε τις τριάντα κόρες του στον Άλμπα Σίλβιο, όπου παντρεύτηκαν μεταξύ των (απογόνων των Τρώων) ευγενών, καθώς οι Λατίνες και οι Σαβίνες αρνήθηκαν να συναναστραφούν μαζί τους. Ο Άλμπα Σίλβιος βοήθησε τους είκοσι γιους του Εβραύκου (εκτός από τον Βρούτο Γκρήνσιλντ ) στην κατάκτηση της Γερμανίας. Ο Τζέφρεϊ δίνει το όνομα του γιου και του διαδόχου του ως «Sylvius Epitus», αντί για Άτυς.
Περιφερειακή Ενότητα Χίου

Η Περιφερειακή Ενότητα Χίου, είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Η Περιφερειακή Ενότητα Χίου αποτελείται από τα νησιά Χίος, Ψαρά, Αντίψαρα και Οινούσσες. Διοικητικά, μαζί με τα νησιά Οινούσσες και Ψαρά, αποτελεί το Νομό Χίου, με πληθυσμό που φθάνει τους 52.600 κατοίκους (Απογραφή 2011). Πρωτεύουσα του Νομού είναι η πόλη της Χίου, που λέγεται και Χώρα. Πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας είναι, επίσης, η πόλη της Χίου.

 Η Περιφερειακή Ενότητα Χίου διαιρείται διοικητικά σε τρεις δήμους: Δήμος Χίου Δήμος Οινουσσών Δήμος ΨαρώνΟ μεγαλύτερος σε έκταση είναι ο Δήμος Χίου, καταλαμβάνοντας όλο το ομώνυμο νησί, και πληθυσμιακά είναι, επίσης, ο μεγαλύτερος δήμος της Περιφερειακής Ενότητας. Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών της Περιφερειακής Ενότητας, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Τα κύρια προϊόντα που εξάγει είναι η μαστίχα, το λάδι, τα σύκα και το κρασί, ενώ έχει διεθνή φήμη για το μέγεθος και την ποιότητα της ναυτιλίας της. Η Χίος είναι ένα ευλογημένο νησί, με πλούσιο έδαφος και άριστο μεσογειακό κλίμα το οποίο ευνοεί την παραγωγή πολλών, διαφορετικών και ποιοτικών προϊόντων. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η μαστίχα. Τσίχλες, ούζο, λικέρ, καραμέλες, πολλά και διάφορα γλυκά, είδη προσωπικής περιποίησης, αρώματα, καλλυντικά & μακιγιάζ, αρωματικά φυσικά σαπούνια και κεριά και ότι άλλο βάζει ο νους σας, πάντα με το μεθυστικό, θεραπευτικό άρωμα της και τις μαγικές της ιδιότητες. Η Χίος έχει μεγάλη παράδοση στην ποτοποιία και σήμερα δεκάδες οικογενειακές επιχειρήσεις, που περνάνε τη γνώση τους από γενιά σε γενιά, παράγουν εκλεκτά ούζα, αρωματικά λικέρ και δυνατή σούμα (είδος τσίπουρου που βγαίνει από απόσταξη σύκων). Επίσημος ιστότοπος Περιφερειακής Ενότητας Χίου
Φαμίλα Αιτωλοακαρνανίας

Η Φαμίλα είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 510 μέτρα. Έχει πληθυσμό 12 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Πλατανιά και τη Συκέα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φαμίλας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.

 Η Φαμίλα είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του βουνού Ριγάνι (ή Ορίγανον) και βρίσκεται Β - ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 28 χλμ. από αυτήν. Το χωριό αναφέρεται, την περίοδο της τουρκοκρατίας, με το όνομα Κλεφτάλωνο αλλά και Φαμήλα. Συστάθηκε ως κοινότητα Φαμήλας το 1912 και το όνομά της διορθώθηκε σε Φαμίλα το 1940. Το όνομα προέρχεται από την λατινική λέξη familia (ιταλ. famiglia) δηλαδή οικογένεια ή σύνολο από οικογένειες με κοινή καταγωγή που μένουν μαζί στο ίδιο μέρος. Στη Φαμίλα και στα γύρω χωριά της περιοχής έδρασε ο αρματωλός Θανάσης Σακαρέλος που την περίοδο 1816 - αρχές 1821 ήταν καπετάνιος του Βενέτικου. Τη δεκαετία του 1950, μετά τις απαλλοτριώσεις των πεδινότερων και ευφορότερων εκτάσεων στον χείμαρρο Πόριαρη, πολλοί κάτοικοι του χωριού μετακινήθηκαν και έφτιαξαν σπίτια στα χωράφια τους, δημιουργόντας τους έτσι δύο νέους οικισμούς τον Πλατανιά και τον Καρκανιά. Φαμίλα Αρχειοθετήθηκε 2017-10-21 στο Wayback Machine. από το http://www.nafpaktos.gr Φαμίλα Ναυπακτίας: Εκδήλωση Μνήμης και Τιμής στον Αθανάσιο Σακαρέλο Αρχειοθετήθηκε 2017-10-12 στο Wayback Machine.
Κυβερνείο Ιντλίμπ

Το Κυβερνείο Ιντλίμπ (αραβικά: مُحافظة ادلب‎‎) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 6.097 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.464.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ιντλίμπ.

 Το Ιντλίμπ βρίσκεται βορειοδυτικά της Συρίας. Συνορεύει στα νότια και νοτιοδυτικά με τη Χάμα, στα ανατολικά με το Αλέππο, στα βορειοδυτικά με τη Λατάκεια και στα βόρεια με την Τουρκία. Έχει έκταση 6.097 τ.χλμ. Το Ιντλίμπ διαιρείται σε 3 επαρχίες: Αριά Ιντλίμπ Μα'αρράτ αλ-Νουμάν Τζισρ ας Σουγκούρ Χαρέμ Κυβερνεία της Συρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Idlib Governorate στο Wikimedia Commons
Σάο Γκονσάλο

Το Σάο Γκονσάλο (Πορτογαλική προφορά: sɐ̃w ɡõˈsalu) είναι βραζιλιάνικος δήμος και πόλη στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, στην νότια Βραζιλία. Το 2009 είχε 1,010,212 κατοίκους, κάνοντας την την δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στην πολιτεία, μετά το Ρίο ντε Τζανέιρο.

 Το Σάο Γκονσάλο έχει υψηλό δείκτη πληθυσμιακής ανάπτυξης. Η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 1.049.826 (εκτίμηση 2017). Το είδος του κλίματος του Σάο Γκονσάλο είναι το τροπικό του Ατλαντικού, με βροχερά καλοκαίρια και σχετικά ξηρούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και μπορούν να έχουν μέγιστο έως 40 °C το καλοκαίρι και ελάχιστο κοντά στους 10 °C κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Γενικά, οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 25 έως 35 °C και τουλάχιστον 14 έως 24 °C. Αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, δηλαδή από το Μάιο έως τον Οκτώβριο, η θερμοκρασία είναι πιο ήπια επειδή το κλίμα είναι ξηρότερο και λιγότερο καυτό.
Η Νύχτα του Λυκάνθρωπου

Η Νύχτα του Λυκάνθρωπου (αγγλικά: Night of the Werewolf) είναι μια ισπανική ταινία τρόμου του 1981 σε σκηνοθεσία Paul Naschy. Αυτή είναι η ένατη ταινία της σειράς με τον λυκάνθρωπο Waldemar Daninsky, που παίζεται από τον Paul Naschy. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταινία κυκλοφόρησε θεατρικά και σε βιντεοκασέτα με τίτλο The Craving, το 1985, και πρόσφατα σε DVD και Blu-ray με τον τίτλο Night of the Werewolf. Αυτή ήταν μακράν η αγαπημένη ταινία με λυκάνθρωπο του Naschy, σύμφωνα με τις συνεντεύξεις. Η ταινία είχε ένα πολύ μεγαλύτερο προϋπολογισμό από τις προηγούμενες ταινίες με λυκανθρώπους του Naschy.

 Μια κακιά μάγισσα φέρνει πίσω στη ζωή την περίφημη κόμισσα Elizabeth Bathory, η οποία εκτελέστηκε αρκετά εκατοντάδες χρόνια πριν για τη δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας και για της κολύμβησης στο αίμα της. Άλλα στη ζωή έρχεται επίσης και ο κόμης λυκάνθρωπος Waldemar Daninsky και βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με την κόμισσα. Paul Naschy - Waldemar Daninsky / Λυκάνθρωπος Julia Saly - Elisabeth Bathory Silvia Aguilar - Erika Azucena Hernandez - Karen Pilar Alcon - Barbara Beatriz Elorrieta - Mircaya Η μουσική που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή της ταινίας είναι στην πραγματικότητα η μουσική του Στέλβιο Σιπριάνι η οποία χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του 1977, Τα Πλοκάμια του Τρόμου. Η ταινία γνώρισε θετικές ως μεικτές κριτικές από το κοινό. Στο IMDb κρατάει μια βαθμολογία των 6,0/10. Η ελληνική ιστοσελίδα ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 4/5 και είπε ότι είναι ίσως μια από τις καλύτερες δουλειές του Paul Naschy και παρόλο που οι ερμηνείες δεν είναι και τόσο καλές έχει μια άλλη γοητεία. Night of the Werewolf στο Rotten Tomatoes Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Χιούι Γκάλαχερ

Ο Χιου Κιλπάτρικ Γκάλαχερ (αγγλικά: Hugh Kilpatrick Gallacher , 2 Φεβρουαρίου 1903 – 11 Ιουνίου 1957) ήταν Σκωτσέζος διεθνής ποδοσφαιριστής στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός, κυρίως σε αγγλικούς συλλόγους, σημείωσε 566 τέρματα σε 715 επίσημους αγώνες στην καριέρα του.

 Γεννήθηκε στη Δυτική Σκωτία το 1903 και ξεκίνησε να εργάζεται ως ανθρακωρύχος σε ηλικία 15 ετών, αλλά δραπέτευσε για μια καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την Queen of the South. Μικροσκοπικός αλλά αποφασιστικός, ήταν γεννημένος σκόρερ. Ξεκίνησε την καριέρα του με πέντε χρόνια στη Σκωτία αλλά γρήγορα το ταλέντο του στο σκοράρισμα έγινε γνωστό με τις πρώτες διεθνείς εμφανίσεις στην Αγγλία και έτσι συνέχισε με επιτυχία στη γείτονα χώρα, με πολλούς αγγλικούς συλλόγους να θέλουν να τον αγοράσουν. Πρώτα αγωνίστηκε στη Νιουκάστλ για πέντε χρόνια από το 1925 και σημείωσε 142 τέρματα συνολικά σε 173 επίσημους αγώνες, κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1927 σημειώνοντας 36 τέρματα στη διοργάνωση και συνολικά 39 σε 41 επίσημους αγώνες που συμμετείχε (δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος). Ακολούθησε στην καριέρα του η Τσέλσι. Στις τέσσερις σεζόν του, ο Γκάλαχερ ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας και συνολικά πέτυχε 81 γκολ στα 144 παιχνίδια του. Είχε εκρηκτικό ρυθμό, αλλά με τον άριστο έλεγχο της μπάλας ο κύριος χώρος δράσης του ήταν η μεγάλη περιοχή. Παρά το ταλέντο που έδειξε, άρχισε να δείχνει και το εύθραυστο ταμπεραμέντο του. Αποχωρώντας το 1935 από την Τσέλσι, η πορεία του πήρε τον κατήφορο.Με την εθνική ομάδα της Σκωτίας αγωνίστηκε 20 φορές και σημείωσε 23 τέρματα. Έκανε το ντεμπούτο του την 1η Μαρτίου 1924 απέναντι στην Βόρεια Ιρλανδία και σημείωσε τα πρώτα δύο γκολ του με αντίπαλο την Ουαλία την επόμενη χρονιά. Παραμένει ο τρίτος καλύτερος σκόρερ της Σκωτίας πίσω από δύο παγκόσμια καταξιωμένους συμπατριώτες του: τον Ντένις Λόου και τον Κένι Νταλγκλίς, και οι δύο με 30 γκολ. Συμμετείχε σε ένα ιστορικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1928, στον οποία οι Σκωτσέζοι κέρδισαν τους αιώνιους αντιπάλους της Αγγλίας με 5–1 στο Στάδιο Γουέμπλεϊ με πάνω από 80.000 θεατές για το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα. Από εκείνη τη μέρα η σκωτζέζικη ομάδα αποκαλούνταν «οι μάγοι του Γουέμπλεϊ».Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση παρέμεινε από διάφορες θέσεις κοντά στο ποδόσφαιρο. Η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτη με προβλήματα. Αυτοκτόνησε το 1957 πέφτοντας μπροστά από ένα τραίνο. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ