IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ

Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ (εσθονικά: Karl Martin Sinijärv) γεννημένος στις 4 Ιουνίου του 1971 στο Τάλιν, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση είναι Εσθονός δημοσιογράφος και ποιητής.Από το 1977 μέχρι το 1988 σπούδασε στο 2ο Λύκειο του Τάλιν και το 1988 άρχισε να σπουδάζει εσθονική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Τάρτου. Ταυτόχρονα, εργάστηκε στην αναπτυξιακή εταιρεία Ουράνια του 1988 και 1989 ως ανταποκριτής για το περιοδικό Πολιτισμός και Ζωή. Από το 1992, ο Σινιγιάρβ εργάζεται για την Eesti Ekspress και από το 1993 για το Liivimaa kroonika. Ήταν μέλος του Estonian NAK πριν προσχωρήσει στην Εσθονική Ένωση Συγγραφέων. Από τον Απρίλιο του 2007 έως τον Απρίλιο του 2016 ήταν πρόεδρος της ένωσης.

 Μέχρι το 2011, ο Σινιγιάρβ είχε δημοσιεύσει 8 βιβλία ποίησης και ένα βιβλίο μαγειρικής. Η ποίησή του έχει χαρακτηριστεί ως εθνοφουτουριστική, φέρνοντας την αποξένωση της γλώσσας στο χείλος της αυτοπαρωδίας. Ο Σινιγιάρβ εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα το 1989, σε μια συλλογή με άλλα τρία βιβλία ποίησης από τους Τόνου Τρουμπέτσκι, Ρίνγκο Ρίνγκβεε και Μαρτ Βαλγιατάγκα. Ο Σινιγιάρβ έχει γράψει πολλά άρθρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι επίσης ο παρουσιαστής των πολιτιστικών προγραμμάτων "OP!" και "Jüri Üdi klubi" (από το 2010 έως το 2014) στην εσθονική δημόσια τηλεόραση Eesti Televisioon για περισσότερο από 10 χρόνια. Από τον Απρίλιο του 2007 έως τον Απρίλιο του 2016, ο Σινιγιάρβ ήταν ο πρόεδρος της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων. Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ είναι ο υιός του πολιτικού και διπλωμάτη Ρίινο Σινιγιάρβ. Ο παππούς του ήταν ο μελλοντολόγος και σοσιαλιστής ποιητής Έρνι Χίιρ. "Kolmring", ποιήματα (1989) "Vari ja viisnurk", ποιήματα (1991) "Sürway", ποιήματα (1992) "Neli sada keelt", ποιήματα (1997) "Poissmehe kokaraamat", ("Πτυχίο μαγειρικής", 2000) "Towntown & 28", ποιήματα (2000) "Artutart ja 39", ποιήματα (2002) "Kaamose kiuste", ποιήματα (2004) "Krümitor 0671", ποιήματα (2011) Ποίηση από τον Karl Martin Sinijärv στα εσθονικά Λογοτεχνικό Περιοδικό αριθ. 18, Άνοιξη 2004 Βιογραφία, Εσθονικά Λογοτεχνία Κέντρο
Αμπού Ροάς

Το Αμπού Ροάς (αραβικά: ابو رواش‎ ) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στην Αίγυπτο. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Γκίζα στην ανατολική όχθη του Νείλου και θεωρείται επέκταση της νεκρόπολης της Μέμφιδος. Στην τοποθεσία βρίσκεται η βορειότερη πυραμίδα της Αιγύπτου, σήμερα κατεστραμμένη, η Πυραμίδα του Ρετζεντέφ.

 Η τοποθεσία βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο από ασβεστόλιθο με θέα το Δέλτα του Νείλου, όπου βρίσκεται η Πυραμίδα του Ρετζεντέφ, που στα αρχαία αιγυπτιακά είχε το όνομα «Στερέωμα του Ρετζεντέφ», γιου και διαδόχου του Χέοπα της Τέταρτης Δυναστείας. Ο Ρετζεντέφ επέλεξε αυτή τη τοποθεσία ίσως για να απομακρυνθεί από τη νεκρόπολη της Μέμφιδος λόγω δυναστικών προβλημάτων ή για να επανασυνδεθεί με τις παραδόσεις της Τρίτης Δυναστείας, ή και για τους δύο λόγους. Η γαλλό-ελβετική αρχαιολογική αποστολή που δραστηριοποιείται στο Αμπού Ροάς από το 1995, έφερε στο φως ίχνη του τελετουργικού διαδρόμου μήκους περίπου 1500 μέτρων, που συνέδεε το ταφικό ναό, διάδρομος ο οποίος ήταν κατασκευασμένος από άψητους πλίνθους, με το ναό της κοιλάδας δίπλα στην όχθη του Νείλου. Κατά τις ίδιες ανασκαφές αναγνωρίστηκε επίσης μια πυραμίδα «δορυφόρος», μια δευτερεύουσα πυραμίδα, και ένας λάκκος για ιερή βάρκα. Πρόσφατες ανασκαφές και οι αναλύσεις που ακολούθησαν, υποδεικνύουν ότι η δομή που σήμερα έχει ύψος μόλις 9 μέτρα και βάση 104,6 μέτρων, σχεδιάστηκε ως βαθμιδωτή πυραμίδα. Υπό το φως αυτών των ανακαλύψεων, οι μελετητές σήμερα πιστεύουν ότι η πυραμίδα δεν ήταν ημιτελής αλλά στην αρχική της μορφή είχε μέγεθος σχεδόν σαν εκείνη της Πυραμίδας του Μυκερίνου, της τρίτης μεγαλύτερης πυραμίδας του συγκροτήματος πυραμίδων της Γκίζας. Η σημερινή κατάσταση οφείλεται ότι αρχίζοντας από την εποχή του Νέου Βασιλείου και κατόπιν στη ρωμαϊκή και κοπτική εποχή, το μνημείο αποτέλεσε πηγή άντλησης πέτρας. Ο προσδιορισμός της ταυτότητας της πυραμίδας κατέστη δυνατός από την ανακάλυψη των υπολειμμάτων περίπου είκοσι αγαλμάτων του ταφικού ναού, μεταξύ των οποίων κάποια της συζύγου του Ρετζεντέφ βασίλισσας Χεντετκά. Στην τοποθεσία επίσης έχει βρεθεί ανώνυμη σαρκοφάγος από ασβεστόλιθο. Παραπέρα ανάλυση της περιοχής, που άρχισε το 2001, οδήγησε στη αναγνώριση της ταφής του Χεμέτ, ενός από τους γιους του Νετζεφέρ. Τέλος, στην τοποθεσία υπάρχουν δύο ακόμα νεκροταφεία, το ένα χρονολογείται από την Πρώτης Δυναστείας, όπου βρέθηκαν αντικείμενα που φέρουν τα ονόματα των Αχά και Ντεν, και το άλλο με αξιωματούχους της 4ης Δυναστείας. Newsweek's Interactive Graphic on Djedefre's pyramid with Interactive Timeline of the major pyramids of ancient Egypt Αρχειοθετήθηκε 2008-06-17 στο Wayback Machine. Information with interactive map, videos & photos of Abu Roash at Talking Pyramids Ministry of Environment Egyptian Environmental Affairs Agency - Natural Protectorates Description Αρχειοθετήθηκε 2019-08-29 στο Wayback Machine.
Ουζούνμποτζακ

Το Ουζούνμποτζακ (βουλγαρικά: Узунбоджак) είναι καταφύγιο βιόσφαιρας της UNESCO, καθώς και ένα από τα πέντε φυσικά καταφύγια στον φυσικό δρυμό της Στράντζας στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Το καταφύγιο αυτό αποκαλείται ορισμένες φορές Λόπουσνα (βουλγαρικά: Лопушна). Το Ουζούνμποτζακ καθιερώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1956 και συμπεριλήφθηκε στο δίκτυο της UNESCO για αποθέματα βιόσφαιρας τον Μάρτιο του 1977. Καλύπτει έκταση 25,296 τ.χλμ. Όλες οι οικονομικές δραστηριότητες απαγορεύονται στην επικράτεια του καταφυγίου.

 Το καταφύγιο βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κωστί του δήμου Τσάρεβο και Σλιβάροβο του δήμου Μάλκο Τάρνοβο, στην κοιλάδα του ποταμού Ρέζοβο, περίπου 20 χλμ. από τις εκβολές του. Το ανάγλυφο είναι ανώμαλο, ενώ το υψόμετρο κυμαίνεται μεταξύ 50 και 300 μ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό μεσογειακό και τείνει να είναι πιο ήπιο λόγω της γειτνίασης με τον Εύξεινο Πόντο. Η μέση μηνιαία θερμοκρασία τον χειμώνα δεν πέφτει υπό το μηδέν (2-3°C τον Ιανουάριο). Το Ουζούνμποτζακ διασχίζουν οι ποταμοί Ρέζοβο, Καρετάρσκι Ντολ και Λοπούσνιτσα.
Ισαβέλλα της Ναβάρρας, υποκόμισσα του Ροάν

Η Ισαβέλλα της Ναβάρρας, γαλλ.: Isabel de Navarre (1512–μετά 1560) από τον Οίκο του Αλμπρέ, ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας. Ήταν κόρη του Ιωάννη Γ' της Ναβάρρας (απεβ. 1516) και της βασίλισσας Αικατερίνης Α' της Ναβάρρας. Την ίδια χρονιά που γεννήθηκε, το μεγαλύτερο μέρος της Ναβάρρας κατακτήθηκε από την Αραγονία και μεγάλωσε στη Γαλλία.

 Το 1528 υπήρξαν ανεπιτυχείς προτάσεις για γάμο μεταξύ της και του Ούγγρου βασιλιά Ιωάννη Ζαπόλυα, ενός συμμάχου του βασιλιά της Γαλλίας. Στις 16 Αυγούστου 1532 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Ρενέ Α΄ υποκόμη του Ροάν (απεβ. 1552). Η Ισαβέλλα έγινε ανάδοχος του μικρανιψιού της Ερρίκου Γ' της Ναβάρρας, τον οποίο έφερε στη βάπτισή του το 1554. Η Ισαβέλλα άρχισε να αισθάνεται συμπάθεια για τον Καλβινισμό από νωρίς, αλλά δεν προσηλυτίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του συζύγου της, ο οποίος παρέμεινε καθολικός. Το 1556 γνώρισε τον ναύαρχο Γκασπάρ ντε Κολινύ και ήταν παρούσα στο Μπεάρν το 1557, όταν η βασίλισσα Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας εισήγαγε τη Μεταρρύθμιση στη Ναβάρρα. Μεταστράφηκε στον Προτεσταντισμό το 1558 και το Κάστρο της Μπλαιν έγινε κέντρο του Προτεσταντισμού στην περιοχή. Στο Κάστρο της Μπλαιν οργανώθηκε η πρώτη βρετονική εκκλησία. Στο Μπλαιν δέχθηκε τον προτεστάντη μεταρρυθμιστή ντ'Αντελό, ο οποίος είχε μία αποστολή στη Νάντη και έκανε το πρώτο προτεσταντικό κήρυγμα εκεί με τους μεταρρυθμιστές Φλερέρ και Λουαζελέρ ντε Βιγιέρ. Το 1560 της παραχωρήθηκε προσωπική θρησκευτική ελευθερία για τον εαυτό της και την οικογένειά της στις δικές της περιοχές, από τον βασιλιά της Γαλλίας. Παντρεύτηκε τον Ρενέ Α΄ υποκόμη του Ροάν και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο ντε Ροάν: Φρανσουάζ. Λουί, κύριος του Ζιέ (Gié). Ερρίκος Α΄, 19ος υποκόμης του Ροάν, νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Τουρνεμέν . Ζαν, νυμφεύτηκε τη Ντιάν ντε Μπαρμπανσόν . Ρενέ Β΄, 20ος υποκόμης του Ροάν, παντρεύτηκε την Αικατερίνη ντε Παρτεναί . Walsby, Malcolm (2007). The Counts of Laval: Culture, Patronage and Religion in Fifteenth- and Sixteenth-Century France. Ashgate. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274-1512. Palgrave Macmillan. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ysabeau d'Albret στο Wikimedia Commons
Μίτρα

Η μίτρα είναι τύπος ενδύματος της κεφαλής ο οποίος χρησιμοποιείται παραδοσιακά από τους θρησκευτικούς ηγέτες, όπως ο Πάπας ή οι επίσκοποι. Δεν θεωρείται άμφιο, αλλά έμβλημα του επισκοπικού βαθμού στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Στις σλαβικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (Ρωσική κλπ), μίτρα φορούν και οφφικιούχοι αρχιμανδρίτες κατά την ιερουργία, (η οποία όμως δεν φέρει σταυρό στην κορυφή) που ονομάζονται Μιτροφόροι Αρχιμανδρίτες.

 Το σχέδιό της (του κλειστού στέμματος με σταυρό) βασίζεται στο στέμμα των Αυτοκρατόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και η χρήση της ξεκίνησε μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, ως σύμβολο της συνέχειας της πολιτικής οργάνωσης από την εκκλησιαστική. Καθιερώθηκε ουσιαστικά μετά τον 16ο αιώνα. Ο αρχικός της συμβολισμός ήταν το ακάνθινο στεφάνι, το οποίο φόρεσε ο Χριστός πριν τη Σταύρωση. Συμβολίζει όμως και το βασιλικό αξίωμα του Κυρίου, με την έννοια ότι ο αρχιερέας που τη φοράει είναι η ζώσα εικόνα του Χριστού μέσα στην Εκκλησία. Ενδυόμενος ο Αρχιερέας τη Μίτρα, εκφωνείται Έθηκας επί την κεφαλήν αυτού στέφανον εκ λίθων τιμίων, ζωήν ητησαντό σε και έδωκας αυτού μακρότητα ημερών εις αιώνας αιώνων, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Siren: Blood Curse

Το Siren: Blood Curse, γνωστό στην Ιαπωνία ως Siren: New Translation (ιαπωνικά: サイレン:ニュー トランスレーション, Χέπμπορν: Sairen:Nyū Toransurēshon) είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς επιβίωσης τρόμου Siren. Δημιουργήθηκε από την εταιρία Project Siren και κυκλοφόρησε το 2008 από την Sony Computer Entertainment για το PlayStation 3, ενώ κυκλοφόρησε και για το PlayStation Store πριν από την κυκλοφορία του στην Ιαπωνία, Ευρώπη και στην Αυστραλία. Το Siren: Blood Curse είναι reimagining του πρώτου παιχνιδιού, διαθέτοντας πολλές αλλαγές στην δομή και στις πληροφορίες μαζί και διατηρώντας τις βελτιώσεις που παρουσίασε το Forbidden Siren 2. Το παιχνίδι ακολουθεί μια ομάδα διασυνδεδεμένων χαρακτήρων που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα καταραμένο χωριό, σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ιαπωνίας.

 Στο Siren: Blood Curse πρωταγωνιστεί μια ομάδα χαρακτήρων οι οποίοι εμπλέκονται με τις υπερφυσικές δυνάμεις που περικλείουν το ιαπωνικό χωριό Hanuda. Ο κύριος πρωταγωνιστής είναι ο Howard Wright, ένας Αμερικανός μαθητής λυκείου, ο οποίος καταφτάνει στην Hanuda εξαιτίας ενός μυστηριώδους μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που λαμβάνει. Σε διάφορα σημεία στο παιχνίδι, συναντά τα μέλη ενός αμερικανικού τηλεοπτικού συνεργείου: τον Sam Monroe, πολιτιστικό ανθρωπολόγο και καθηγητή πανεπιστημίου, την Melissa Gale, τηλεπαρουσιάστρια και πρώην σύζυγο του Sam, την Bella Monroe, τη δεκάχρονη κόρη του Sam και της Melissa, και τον κάμεραμαν Sol Jackson. Συναντά, επίσης, την Miyako (ιαπωνικά: 美耶古‎), μια κοπέλα που θέλει να ξεφύγει από την Hanuda, τον Seigo Saiga (ιαπωνικά: 犀賀 省悟‎), γιατρό του τοπικού νοσοκομείου Saiga που μπορεί να μιλήσει αγγλικά, και την Amana, λευκή που πάσχει από αμνησία και η οποία προκύπτει ότι είναι η κύρια αντίπαλος του μαθητή. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2008-09-12 στο Wayback Machine. (ιαπωνικά) Επίσημη ιστοσελίδα (Ηνωμένες Πολιτείες) Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2008-09-12 στο Wayback Machine. (Ηνωμένο Βασίλειο) Siren: Blood Curse στο IMDb
Ούου χάττα

Το Ούου χάττα (Όντια: ଓଉ ଖଟା) ή Ου Τένγκα (Ασσαμικά) είναι μια γλυκόξινη σάλτσα φτιαγμένη από μήλο ελέφαντα (ούου) Dillenia indica με τζάγκερι στα Ινδικά κρατίδια Οντίσα και Άσαμ κυρίως στη μεταμουσωνική εποχή. Μερικές φορές το ούου προστίθεται σε νταλ ή ντάλμα. Είναι πλούσιο σε βιταμίνη C.

 Σύμφωνα με τους λαϊκούς μύθους των Ορίγια το φυτό Ούου συναντόταν μόνο στο Παράδεισο. Η θεά Παρβάτι το έφερε στη γη, μαζί με το άμπελο ινδοκάρυδου. Ως ξινό φρούτο, μαγειρεύται με τζάγκερι ή ζάχαρη. Οι άνθρωποι στους οποίους δεν αρέσει η ζάχαρη επίσης το προετοιμάζουν με πάστα μουστάρδας και σκόρδου με βάση το ζωμό μαζί με το κόκκινο τσίλι σε σκόνη. Dillenia indica Κουζίνα των Ορίγια Προετοιμασία για το γλυκό και το ξινό όου χάτα Αρχειοθετήθηκε 2018-10-10 στο Wayback Machine.
Μαρία Κυπριωτάκη - Περράκη

Η Μαρία Κυπριωτάκη - Περράκη (1933 - 6 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Ελληνίδα ιατρός και πολιτικός, στενή συνεργάτιδα της Μαργαρίτας Παπανδρέου. Διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ, καθώς και διοικήτρια του ΟΓΑ.

 Γεννήθηκε το 1933 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύτηκε στη χειρουργική γυναικολογία.Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας του Τομέα Γυναικών, καθώς και πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος (ΕΓΕ), που ίδρυσε η Μαργαρίτα Παπανδρέου. Εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών το 1977 και το 1981 και βουλευτής Ηρακλείου το 1985. Στη Βουλή πρωτοστάτησε και εισηγήθηκε την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων (1986).Διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι τον Ιούλιο του 1982, υφυπουργός Υγείας και Πρό­νοιας από τον Ιούλιο του 1982 μέχρι τον Ιούνιο του 1985, υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1986, και υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, αρμόδια για θέματα ισότητας των δύο φύλων, από το Νοέμβριο του 1988 μέχρι τον Ιούλιο του 1989.Τέλος, διετέλεσε και Διοικήτρια του ΟΓΑ στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 1996). Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2015, σε ηλικία 82 ετών.
Viszlát nyár

Το "Viszlát nyár" (Ελληνικά: Αντίο, καλοκαίρι) είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από το Ουγγρικό συγκρότημα AWS. Το τραγούδι κυκλοφόρησε σαν ψηφιακή λήψη στις 21 Οκτωβρίου 2017 από την EDGE Records και γράφτηκε από τους Ντάνιελ Κοκένιες, Μπένς Μπρούκερ, Άρον Βερές, Σόμα Σχίζλερ και Ούρς Σικλόσι. Εκπροσώπησε την Ουγγαρία στη Eurovision 2018 και ήρθε 21ο με 93 βαθμούς στον τελικό.

 Οι AWS επιβεβαιώθηκαν ως ένας από τους συμμετέχοντες στο A Dal 2018, την εθνική επιλογή της Ουγγαρίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018, στις 6 Δεκεμβρίου 2017. Συνέχισαν να αγωνίζονται στη δεύτερη θέση στις 27 Ιανουαρίου 2018 και προχώρησαν στους ημιτελικούς μέσω της ψηφοφορίας της κριτικής επιτροπής. Αργότερα ανταγωνίστηκαν στο δεύτερο ημιτελικό στις 17 Φεβρουαρίου 2018 και ήταν σε θέση να προκριθούν στους τελικούς μέσω της ψηφοφορίας των κριτών. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου, όπου το τραγούδι ανακηρύχθηκε νικητής μετά τη νίκη της δημόσιας ψηφοφορίας.Το τραγούδι αγωνίστηκε στο δεύτερο ημιτελικό, που θα πραγματοποιηθεί στις 10 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας.
Λίμνη Σκόδρας

Η λίμνη Σκόδρα (άλλη ονομασία: Σκούταρι, αλβανικά: Liqeni i Shkodrës, προφ. λιτσένι ι Σκόντρες, σερβικά: Скадарско језеро, Skadarsko jezero, προφ. Σκαντάρσκο γέζερο) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Βαλκανικής χερσονήσου η οποία βρίσκεται στα σύνορα του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της χερσονήσου, σε μικρή απόσταση από την ανατολική ακτή της Αδριατικής Θάλασσας, με το μεγαλύτερο τμήμα της να ανήκει στο Μαυροβούνιο. Την ονομασία της πήρε από την πόλη Σκόδρα της βορειοδυτικής Αλβανίας, ενώ η παλαιότερη και σήμερα σπανιότερη ονομασία της είναι Σκούταρι, που αποτελούσε ονομασία της πόλης και της λίμνης κατά την αρχαιότητα.

 Το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει σήμερα στο Μαυροβούνιο. Το υψόμετρο της επιφανείας της λίμνης είναι 6 μέτρα ενώ το μέγιστο βάθος της είναι 44 μέτρα. Η λίμνη έχει ελάχιστη και μέγιστη χωρητικότητα υδάτων 370 και 530 τετραγωνικά χιλιόμετρα αντίστοιχα. Γεωμορφολογικά πρόκειται λίμνη που δημιουργήθηκε με καρστική διάβρωση του εδάφους. Τροφοδοτείται με επιφανειακά ύδατα από τον ποταμό Μόρατσα του Μαυροβουνίου και οι εκροές της λίμνης καταλήγουν στον ποταμό Μπογιάνα που αποτελεί το φυσικό διεθνές σύνορο των δύο βαλκανικών κρατών. Υπάρχουν επίσης υπόγειες πηγές νερού στον πυθμένα της λίμνης. Στην έκτασή της υπάρχουν και αρκετές μικρές νησίδες, όπως η νησίδα Μπέτσκα (σερβικά: Бешка, Beška) στην οποία υπάρχουν δύο εκκλησίες, και η νησίδα Γκρεμόζουρ (σερβικά: Грможур, Grmožur) στην οποία υπάρχει ένα παλαιό φρούριο που χρησιμοποιήθηκε παροδικά ως φυλακή. Η μαυροβουνιακή πλευρά της λίμνης, έχει χαρακτηριστεί με ενέργειες της τότε Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας ως «εθνικό πάρκο» το 1983. Αργότερα η Αλβανία χαρακτήρισε την αλβανική πλευρά ως περιοχή «διαχείρισης αποθεμάτων φυσικών πόρων» και το 1996 την ενέταξε ως «υγροβιότοπο διεθνούς σημασίας» όπως προέβλεπε η Σύμβαση Ραμσάρ. Η λίμνη αποτελεί σημαντικό υγροβιότοπο αγρίων πτηνών της Ευρώπης, με 270 περίπου είδη πτηνών μεταξύ των οποίων και αργυροπελεκάνοι. Αποτελεί δημοφιλή τόπο παρατήρησης πτηνών. Στις όχθες της φωλιάζουν γλάροι και ερωδιοί. Τα ύδατά της θεωρούνται πλούσια σε ιχθυοπαραγωγή, ιδιαίτερα καβουριών, σίρκων και χελιών, ενώ φιλοξενούνται 34 είδη ψαριών, από τα οποία 7 είναι ενδημικά. Κατάλογος λιμνών της Αλβανίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lake Scutari στο Wikimedia Commons
Ευστάθιος Ανθόπουλος

Ο Ευστάθιος Ανθόπουλος (Τριανταφυλλιά Σερρών, 1926 - 19 Απριλίου 1988) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με την Ένωση Κέντρου και διοικητής του ΟΓΑ από το 1985 ως το θάνατό του.

 Σπούδασε Νομικά και δικηγόρησε επί πολλά χρόνια στις Σέρρες. Ήταν επίσης αγροτοσυνδικαλιστής. Εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1963 και του 1964. Μετά τη Μεταπολίτευση ήταν υποψήφιος στις εκλογές του 1974 με το νεοσύστατο ΠΑΣΟΚ και πήρε 4.523 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί. Εξελέγη βουλευτής ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1981 και το 1985. Παραιτήθηκε για να αναλάβει διοικητής του ΟΓΑ στις 2 Δεκεμβρίου 1985 (το Εκλογοδικείο ακύρωσε την εκλογή του) και τον αντικατέστησε ως βουλευτής στην έδρα του ο Ιωάννης Παναγιωτίδης. Ο Ανθόπουλος διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών τον Απρίλιο του 1988 έπειτα από μακρά ασθένεια. Το όνομά του δόθηκε σε οδό των Σερρών. Κηδεύτηκε στη γενέτειρά του, την Τριανταφυλλιά. Γιος του είναι ο επίσης βουλευτής, Ιωάννης Ανθόπουλος.
Φρίντριχ Βίλχελμ Τσαν

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Τσαν (γερμανικά: Friedrich Wilhelm Zahn) (14 Φεβρουαρίου 1845, Γκέρμερσχαϊμ – 1904) ήταν Γερμανός-Ελβετός παθολόγος. Το επώνυμο του έχει δοθεί στο έμφραγμα Τσαν και στις γραμμές του Τσαν.

 Ο Σαν σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου υπό τον Φρίντριχ Ντάνιελ φον Ρέκλινγκχαουζεν (1833–1910) και έγινε αναπληρωτής καθηγητής ανατομικής παθολογίας στη Γενεύη το 1876. Ο Σαν δημοσίευσε έργα για το κυκλοφορικό σύστημα (αίμα, θρόμβωση, εμβολή, αρτηριακή νόσος, κ.λπ.) και για όγκους. Με τον Γκέοργκ Άλμπερτ Λύκε (1829-1894), δημοσίευσε την επιδραστική πραγματεία Chirurgie der Geschwülste, που αφορούσε τη χειρουργική όγκων. Άλλα αξιοσημείωτα γραπτά του Σαν περιλαμβάνουν: Zur Lehre von der Entzündung und Eiterung. Mit besonderer Berücksichtigung der durch das Mikrosporon septicum hervorgerufenen Erscheinungen , 1872 - Η θεωρία της φλεγμονής και του πύον. Tumeur de la partie supérieure du fémur: désarticulation de la hanche, (με τον Ζακ-Λουί Ρεβερντέν 1842–1929), 1881 – Όγκος στο άνω μέρος του μηριαίου οστού. Beiträge zur Geschwulstlehre (έξι μέρη) – Συμβολή στη μελέτη των όγκων. Benaroyo L (1991), «Contribution of Friedrich Wilhelm Zahn (1845–1904) to the study of inflammation», Gesnerus 49 (Pt 3–4): 395–408, doi:10.1163/22977953-0480304013, PMID 1814785 Bräunig G, Doerr W (1991), «100 years ago: Friedrich Wilhelm Zahn defines once and for all the separated thrombus», Der Pathologe 12 (4): 226–229, PMID 1946227 Reuter P (2007), «Μέρος Α΄», Springer Klinisches Wörterbuch, Springer Berlin Heidelberg, σελ. 2005–2038, doi:10.1007/978-3-540-34602-9, ISBN 978-3-540-34601-2 Ober WB (1978), «Friedrich Wilhelm Zahn, M.D. (1845–1904): what's my line?», Pathology Annual 13 (Pt 2): 165–173, PMID 372903
Νεκρή φύση

Ο όρος νεκρή φύση περιγράφει ένα έργο τέχνης που απεικονίζει συνήθως μία σύνθεση από άψυχα αντικείμενα, που μπορεί να είναι είτε φυσικά, όπως τρόφιμα, λουλούδια ή νεκρά ζώα, είτε τεχνητά, όπως βάζα, διάφορα σκεύη ή βιβλία.

 Στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη ήταν δημοφιλείς οι τοιχογραφίες που απεικόνιζαν φρούτα, ψάρια και πουλερικά και ονομάζονταν "ξένια", δηλαδή δώρα για τον καλεσμένο, καθώς υπήρχε η συνήθεια να προσφέρουν παρόμοια αντικείμενα κατά την υποδοχή τους. Στον Μεσαίωνα παρατηρείται μία πιο ευρεία γκάμα αντικειμένων και σταδιακή βελτίωση της τεχνικής απεικόνισης προς μία πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα αντικείμενα έχουν κυρίως συμβολικό χαρακτήρα (π.χ. η απεικόνιση μίας νεκρής φύσης με κρίνο σε έναν Ευαγγελισμό, συμβολίζει την αγνότητα της Παναγίας). Μετά το 1600, ένα έντονο ενδιαφέρον από τους καλλιτέχνες και τους πατρόνους της τέχνης θα ανανεώσει το είδος και θα του δώσει μία ξεχωριστή θέση στην τέχνη. Εμφανίζονται, για πρώτη φορά, οι Νεκρές φύσεις ως ξεχωριστό είδος και γίνονται ιδιαίτερα αγαπητές από το κοινό. Πρωτοπορούν οι Κάτω Χώρες που με τη νέα τεχνική του λαδιού καταφέρνουν να αποδώσουν τεχνικά άψογα μία μεγάλη ποικιλία από υφές. Το δέκατο ένατο και τον εικοστό αιώνα, μοντέρνοι καλλιτέχνες, όπως ο Σεζάν και ο Πικάσο, δίνουν νέα διάσταση στο είδος. Χρησιμοποιούν τα αντικείμενα για να πειραματιστούν με τη σύνθεση, τη φόρμα και το χρώμα. Εξάλλου, καθώς είναι εύκολο να βρεθούν τα αντικείμενα που απεικονίζονται στις νεκρές φύσεις και έχουν χαμηλό κόστος, βοηθούν τον καλλιτέχνη στην εξάσκηση και στην τελειοποίηση της τεχνικής του. Langmuir, Erica, Still Life, 2001, National Gallery (London)
Κοπαλνιόκι

Το κοπαλνιόκι (πολωνικά: Kopalnioki, γερμανικά: Lakritz Bonbons) είναι σκληρή σιλεσική καραμέλα χωρίς γέμιση, με γεύση μέντα και γλυκάνισο, κοινή από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα.

 Η καραμέλα παράγεται από ζάχαρη, έλαιο γλυκάνισου, εκχύλισμα υπερικού, μέλισσα και χειλανθή, καθώς και χρωστική ενεργού άνθρακα. Το όνομα της καραμέλας (kopalnioki, μια παραλλαγή της πολωνικής λέξης για ανθρακωρυχεία, kopalnie ή kopalnicy) μπορεί να εξηγηθεί από το σκούρο χρώμα και το σχήμα κομματιού γαιάνθρακα του γλυκού. Άλλες εξηγήσεις αναφέρουν ότι η καραμέλα δόθηκε σε ανθρακωρύχους για να προστατεύσει το λαιμό τους από τα σωματίδια άνθρακα. Οι ανθρακωρύχοι έπαιρναν συχνά μερικά κομμάτια για τα παιδιά τους και ως εκ τούτου διέδιδαν το γλυκό.
Ολλανδός (μηχανή)

Ο Ολλανδός ήταν μια από τις σημαντικότερες επινοήσεις του 17ου αιώνα στο χώρο παραγωγής χαρτιού. Ο μηχανισμός αυτός έπαιξε σημαντικό ρόλο τόσο στην παραγωγή χαρτιού όσο και στην τυπογραφία, ενώ με το πέρασμα των χρόνων βελτιωνόταν.

 Πρόκειται για έναν μηχανισμό τεμαχισμού των ρακών που αντικατέστησε τις σφύρες των παλαιών χαρτόμυλων που μετέτρεπαν τα ράκη σε πολτό. Ο "Ολλανδός" ή αλλιώς Hollander επινοήθηκε στην Ολλανδία το 1673. Αποτέλεσε μια σημαντική εφεύρεση στην βιομηχανική παραγωγή. Ο "Ολλανδός" με διάφορες βελτιώσεις χρησιμοποιήθηκε ως τον 20ό αιώνα και μία εξελιγμένη μορφή του χρησιμοποιείται ακόμα στα εργοστάσια χαρτοποιίας για την επεξεργασία του πολτού που φτάνει σε ξηρά μορφή από άλλα εργοστάσια κατεργασίας ξύλου. Κατά το πέρασμα των χρόνων όμως και γύρω στο 1720 στη Γερμανία άρχισε να χρησιμοποιείται μία συσκευή που έμοιαζε με εκείνες που έκοβαν το άχυρο, και τεμάχιζε τα ράκη με μία μεγάλη λεπίδα που ανεβοκατέβαινε. Αργότερα αυτός ο τρόπος βελτιώθηκε με την χρήση περιστρεφόμενων λεπίδων. Ο "Ολλανδός" αποτελείτο από μία οβάλ ξύλινη ή πέτρινη σκάφη, στη μέση της οποίας υπήρχε ένα χώρισμα. Από τη μία πλευρά, πάνω από μαχαίρια στερεωμένα στη βάση της σκάφης, περιστρεφόταν ένας κύλινδρος με λεπίδες στην επιφάνειά του. Τα ευρισκόμενα σε κατάσταση αποσύνθεσης ράκη αλέθονταν περνώντας ανάμεσα στις λεπίδες του περιστρεφόμενου κυλίνδρου και τα μαχαίρια της βάσης και μετατρεπόταν σε πολτό. Κατά την προβιομηχανική περίοδο, δηλαδή στα μέσα του 15ου αιώνα και πριν την καινοτομία του "Ολλανδού", η διαδικασία παραγωγής του χαρτιού ήταν διαφορετική. Η πρώτη ύλη, δηλαδή τα ράκη, συνήθως και κατά προτίμηση γίνονταν από λινά υφάσματα, καθαρίζονταν και βρεγμένα στοιβάζονταν για 4-5 μέρες ώστε να αρχίσει μια διαδικασία αποσύνθεσης. Στη συνέχεια τεμαχίζονταν και τοποθετούνταν σε μια σειρά ξύλινων "γουδιών" για να πολτοποιηθούν από ξύλινες σφύρες οι οποίες ανεβοκατέβαιναν με έναν υδροκινούμενο μηχανισμό και τα χτυπούσαν αδιάκοπα. Η πολτοποίηση αυτή χωριζόταν σε δύο ή τρεις φάσεις με ενδιάμεσα διαλείμματα, ώστε να προχωρεί η αποσύνθεση. https://sites.google.com/site/paperfil/Home/pulp-production Αρχειοθετήθηκε 2012-01-24 στο Wayback Machine. http://www.itanosbooks.gr/index.php/el/2009-02-06-13-32-02 Robert Bringhurst, Στοιχεία της Τυπογραφικής Τέχνης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Frederic Barbier, Ιστορία του Βιβλίου, Μεταίχμιο.
Ιωσηφίνα της Δανίας

Η Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα της Δανίας (δανικά: Prinsesse Josephine til Danmark, 8 Ιανουαρίου 2011 -) είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα Φρειδερίκου και της Διαδόχου Πριγκίπισσας Μαίρης της Δανίας.Είναι το έβδομο εγγόνι της βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄ της Δανίας και του πρίγκιπα Ερρίκου. Είναι πέμπτη στη γραμμή διαδοχής στον Δανικό θρόνο, μετά τον πατέρα της, τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια της, τον Πρίγκιπα Χριστιανό και την Πριγκίπισσα Ισαβέλλα και τον μεγαλύτερο δίδυμο αδελφό της Πρίγκιπα Βικέντιο.

 Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 10:56 π.μ. (ώρα Κοπεγχάγης), 26 λεπτά μετά τον δίδυμο αδελφό της, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Κοπεγχάγης Ριγσοπιτάιλετ της Κοπεγχάγης. Κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα Φρειδερίκου και της Διαδόχου Πριγκίπισσας Μαίρης. Η γέννηση της έγινε δεκτή στις 8 Ιανουαρίου, με ένα χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων από το Σίξτους Μπάττερι στη Ναυτική Βάση Χόλμεν της Κοπεγχάγης και από το Κάστρο Κρόνμποργκ από τη Βόρεια Ζηλανδία. Ονομάσθηκε Ιωσηφίνα κοινή ονομασία στη Γαλλία και προς τιμήν του παππού της πρίγκιπα Ερρίκου, Σοφία κοινή ονομασία στα ευρωπαϊκά βασίλεια, Ίβαλο κοινή ονομασία στη δανική περιοχή της Γροιλανδίας και Ματθίλδη από ένα δημοφιλές τραγούδι στην Αυστραλία ("Waltzing Matilda"), πατρίδα της μητέρας της, πριγκίπισσας Μαίρης. Η Ιωσηφίνα και ο Βικέντιος βαφτίστηκαν στις 11 Απριλίου 2011 στο παρεκκλήσι της Εκκλησία του Χόλμεν. Νονοί της ήταν η θεία της Πριγκίπισσα Μαρία της Δανίας, η θεία της Πατρίσια Μπέϊλι (αδελφή της μητέρας της), ο Πρίγκιπας Κάρλο, Δούκας του Κάστρο, ο Κόμης Μπέντ Γουέντελ, η Μπριγκίτα Χέντβερκ και η Ιωσηφίνα Ρέκνερ (φίλη της μητέρας της). 8 Ιανουαρίου 2011 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα της Δανίας, Κόμισσα του Μονπεζά Official website Αρχειοθετήθηκε 2015-05-01 στο Wayback Machine.
Κοντζό Αφανού

Ο Κοντζό Αφανού (γεννημένος στις 21 Νοεμβρίου 1977 στο Ταμπλιγκμπό του Τόγκο) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Αλ-Χαζμ Ρας από τη Σαουδική Αραβία. Μετακόμισε στη Γαλλία με την οικογένειά του σε νεαρή ηλικία.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Ζιροντέν Μπορντό, με την οποία και υπέγραψε συμβόλαιο ως επαγγελματίας τον Ιανουάριο του 2004. Πραγματοποίησε συνολικά 194 συμμετοχές με την ομάδα σε διάστημα 10 σεζόν στη Λιγκ 1, 21 συμμετοχές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, καθώς και 10 συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αποχώρησε από τον σύλλογο τον Ιανουάριο του 2006. Παρέμεινε χωρίς ομάδα για διάστημα ενός έτους, προτού ενταχθεί στην Γκαζιάντεπσπορ τον Ιανουάριο του 2007. Ο Αφανού έμεινε ελεύθερος από την τελευταία το 2008, ενώ αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Αλ-Χαζμ Ρας από τη Σαουδική Αραβία. Ο Αφανού υπήρξε διεθνής με τη Γαλλία στην ηλικιακή κατηγορία U-20, εκπροσωπώντας τη στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 1997. (Γαλλικά) Kodjo Afanou : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr(Αγγλικά) Κοντζό Αφανού – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA http://www.tff.org/Default.aspx?pageId=526&kisiId=1016974
Αλφόνσος δε λα Θέρδα

Ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα ο Αποκληρωμένος, ισπαν. Alfonso de la Cerda él Desheredado (1270 - 1333) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης & Λεόν.

 Ήταν γιος του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα διαδόχου της Καστίλης & Λεόν (πρωτότοκου γιου του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης & Λεόν) και της Λευκής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Γεννήθηκε στo Βαγιαδολίδ και όταν ήταν 5 ετών ο πατέρας του απεβίωσε. Μαζί με τον νεογέννητο αδελφό του Φερδινάνδο κλείστηκε στο φρούριο της Χατίβα. Ο Αλφόνσος Ι΄ είχε σχεδιάσει να δώσει την Καστίλη στον δευτερότοκο Σάντσο Δ΄ και τη Λεόν στον Αλφόνσο, όμως όταν απεβίωσε το 1284 ο Σάντσο Δ΄ σφετερίστηκε το θρόνο. Το 1288 ο Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας (εξάδελφος του Φεδινάνδου δε λα Θέρδα) ελευθέρωσε τον Φερδινάνδο και τον ανακήρυξε βασιλιά, αλλά ο Φερδινάνδος δεν μπορούσε να αποκτήσει τον θρόνο. Το 1304, ως μέρος της συνθήκης του Τορέγιας μεταξύ τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης (γιου του Σάντσο Δ΄) και τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας (αδελφoύ του Αλφόνσου Γ΄), ο Αλφόνσος παραιτήθηκε των αξιώσεών του με αντάλλαγμα τις κυριότητες της Άλμπα, Μπεχάρ, Γιμπραλεόν, κ.ά. Οι περιοχές που δόθηκαν ήταν διάσπαρτες στο βασίλειο, ώστε να μην μπορούν να αποτελέσουν ανεξάρτητη κυριαρχία. Αργότερα ο Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας έδωσε στον Αλφόνσο δε λα Θέρδα (εξάδελφο τού πατέρα τού Καρόλου Δ΄) τη βαρονία του Λουνέλ στην περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν. Ο Αλφόνσος απεβίωσε το 1333 σε ηλικία 63 ετών και τάφηκε στη μονή της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε λας Ουέλγας δε Μπούργος. Νυμφεύτηκε το 1290 τη Ματίλντε των Μπριεν, κόρη του Ιωάννη Α΄ του Ε και είχε τέκνα: Φερδινάνδος-Αλφόνσος 1286-1340. Αλφόνσος ο Ισπανός 1289-1327, αρχιδιάκονος του Παρισιού και βαρόνος του Λουνέλ. Γιος του ήταν ο: Κάρολος 1327-1354, κόμης του Ανγκουλέμ και κοντόσταυλος της Γαλλίας. Ερρίκος 1290-μετά το 1326, αρχιδιάκονος του Παρισιού. Λουδοβίκος 1291-1348, κόμης του Κλερμόν και ναύαρχος της Γαλλίας. Μαργαρίτα 1293-μετά το 1328, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Ιβρέα κύριο της Καβρέρα & Ριβέρα. Ιωάννης-Αλφόνσος 1295-1347, κύριος του Γκιμπραλεόν, κά. Μαρία 1305-1355, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Μελένδεθ δε Γκουθμάν. Ινές 1307-1339, παντρεύτηκε τον Φερνάν Ροδρίγκεθ κύριο του Βιγιαλόμπος. Europaische Stammtafeln, Vol.3.
Ισαβέλλα της Μαγιόρκας

Η Ισαβέλλα της Μαγιόρκας (Isabel de Mallorca, 1337 - 1406) ήταν Διεκδικήτρια του Στέμματος της Μαγιόρκας και η τελευταία Κόμισσα της Σερδάνια (1375 - 1403). Η Ισαβέλλα της Μαγιόρκας, μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν κόρη του Ιακώβου Γ' της Μαγιόρκας και της πρώτης συζύγου του Κωνσταντίας της Αραγωνίας. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας και η Ισαβέλλα ντε Σαμπράν, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας και η Τερέζα ντ' Εστένσα. Μετά τον θάνατο της μητέρας της ο πατέρας της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Βιολάντη του Βιλαραγκού, απέκτησε μια ετεροθαλή αδελφή την Εσκαλαραμούντα που πέθανε νέα.

 Κληρονόμησε τα εδάφη και τις διεκδικήσεις στο βασίλειο της Μαγιόρκας με τον θάνατο του αδελφού της Ιακώβου Δ΄ της Μαγιόρκας (1375). Ο πατέρας τους έχασε το βασίλειο (1343) και έπεσε στη μάχη του Λουκμέιζορ (1349) σε πόλεμο εναντίον του θείου της Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας. Ο Πέτρος Δ΄ μετά τη μάχη συνέλαβε αιχμάλωτη την Ισαβέλλα, τον αδελφό της και τη θετή της μητέρα, μεταφέρθηκαν στη μονή των Πουρ Κλερ στη Βαλένθια. Ελευθερώθηκε χάρη στις προσπάθειες της θετής της μητέρας (1359) αφού πρώτα αναγκάστηκε να αποκηρύξει τα δικαιώματα της στη Μαγιόρκα. Η Ισαβέλλα της Μαγιόρκας παντρεύτηκε πρώτα στο Μονπελιέ τον Ιωάννη Β΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου (4 Σεπτεμβρίου 1358). Ο γάμος τακτοποιήθηκε από τη μητριά της, που ζούσε στη μαρκιωνία του Μομφερράτου. Με τον γάμο απέκτησε τέκνα: Όθων Γ΄ Παλαιολόγος 1358/61-1378, μαρκήσιος του Μομφερράτου. Ιωάννης Γ΄ Παλαιολόγος π.1362-1381, μαρκήσιος του Μομφερράτου. Θεόδωρος Γ΄ Πλαιολόγος 1364-1418, μαρκήσιος του Μομφερράτου. Μαργαρίτα Παλαιολογίνα 1364-1420, παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ κόμη του Ουρζέλ. Γουλιέλμος Παλαιολόγος.Η Ισαβέλλα στάθηκε ανίκανη να ανακτήσει τις χαμένες περιοχές· στις προσπάθειες της να ανακτήσει τον θρόνο, έχρισε τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού τιτουλάριο βασιλιά της Σικελίας και της Ιερουσαλήμ, διάδοχό της και συμβασιλιά (1375). Ο Λουδοβίκος Α΄ κατάκτησε το Ρουσιγιόν και τη χρησιμοποίησε σαν βάση στην Αραγωνική επέκταση. Ο διάδοχός του εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί τη Μαγιόρκα στους τίτλους του, αν και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κατακτήσει το βασίλειο του νησιού.Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε (1372), η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε δεύτερο, μυστικό γάμο τον Κορράδο φον Ράινσαχ τσου Γιούνγκναου(1375), με τον οποίο απέκτησε έναν γιο (αργότερα χώρισαν): Μιχαήλ του Ράινσαχ.Τα παιδιά της δεν διεκδίκησαν τον θρόνο της Μαγιόρκας· η θυγατέρα της -με τον σύζυγο και τον γιο της Ιάκωβο Β΄ κόμη του Ουρζέλ- διεκδίκησε τα δικαιώματά της στην Αραγωνία. Jean Favier. Le Roi René. Paris: Fayard, 2008 The Rupenides, Hethumides and Lusignans : the structure of the Armeno-Cilician dynasties. Count W. H. Rüdt-Collenberg Sturdza (1999), p. 502 Αραγωνία
Σύστημα εξυπηρέτησης επιβατών

Τα Συστήματα Εξυπηρέτησης Επιβατών (Passenger Service Systems (PSS)), είναι μια σειρά από κρίσιμα συστήματα που χρησιμοποιούνται από τις αεροπορικές εταιρίες. Τα PSS, συνήθως περιλαμβάνουν το σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων (Computer Reservations System (CRS)), το αεροπορικό σύστημα διοίκησης ή απογραφής (Airline Inventory System) και το σύστημα ελέγχου αναχώρησης.

 Γενικά, το PSS αποτελείται από δομοστοιχεία (modules), τα οποία χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση των διαφόρων τμημάτων των δραστηριοτήτων της αεροπορικής εταιρίας. Το σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων (Airline Reservation System (ARS)), είναι το σύστημα το οποίο επιτρέπει στην αεροπορική εταιρία να πωλήσει το απόθεμα των θέσεών της (καθισμάτων). Περιέχει πληροφορίες σχετικά με τα δρομολόγια και τα κόμιστρα και περιέχει μια βάση δεδομένων των κρατήσεων (ή Passenger Name Records (PNR)) και των εκδοθέντων εισιτηρίων (εάν υπάρχουν). Το σύστημα διοίκησης ή αποθέματος της αεροπορικής εταιρίας (Airline Inventory System), μπορεί ή δεν μπορεί να ενσωματωθεί στο σύστημα κράτησης θέσεων. Το σύστημα περιέχει όλες τις πτήσεις της αεροπορικής εταιρίας και τις διαθέσιμες θέσεις (καθίσματα). Η κύρια λειτουργία του συστήματος απογραφής είναι να καθορίσει πόσες θέσεις είναι διαθέσιμες σε μια συγκεκριμένη πτήση με το άνοιγμα ή το κλείσιμο μιας επιμέρους κατηγορίας κράτησης ναύλου, σύμφωνα με τους κανόνες που ορίζονται από την αεροπορική εταιρία. Το Σύστημα Ελέγχου Αναχώρησης (Departure Control System (DCS)), είναι το σύστημα που χρησιμοποιείται από τις αεροπορικές εταιρίες και τα αεροδρόμια για να τον έλεγχο αποδοχής (check-in) του επιβάτη και των αποσκευών του. Το DCS συνδέεται με το σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων και του επιτρέπει να ελέγξει ποιος έχει έγκυρη κράτηση σε πτήση. Το DCS χρησιμοποιείται για να εισαχθούν οι πληροφορίες που απαιτούνται από τα τελωνεία ή τις συνοριακές υπηρεσίες ασφαλείας και επίσης, να εκδίδει το έγγραφο επιβίβασης. Επιπλέον, το DCS μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αποστολή φορτίων και για τη βελτιστοποίηση της ζυγοστάθμισης (βάρος και ισορροπία) του αεροσκάφους. Σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων (ARS ή CRS) Παγκόσμιο σύστημα διανομής (GDS) Σύστημα ελέγχου αναχώρησης (DCS) Μητρώο ονόματος επιβάτη (PNR) Εντοπιστής μητρώου (RLOC) Timatic (TIM) Winston, Clifford, "The Evolution of the Airline Industry", Brookings Institution Press, 1995. ISBN 0-8157-5843-X. Cf. p. 61–62, Computer Reservation Systems. Wardell, David J, "Airline Reservation Systems", 1991. Research paper.
Δυναστεία του Ιουστινιανού

Ιδρυτής και γενάρχης της ήταν ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Α'. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διένυε την χρυσή εποχή της υπό τη Δυναστεία των Ιουστινιανών, η οποία ιδρύθηκε το 518 μ.Χ. με την άνοδο του Ιουστίνο Ά στον βυζαντινό θρόνο. Κάτω από τη δυναστεία των Ιουστινιανών, ιδιαίτερα κατά την βασιλεία του Ιουστινιανού Ά, η αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση της, την Ιλλυρία, τη νότια Ισπανία, τα παραλία της Αφρικής και την Ιταλία το έτος 555. Η Δυναστεία των Ιουστινιανών τελείωσε να βασιλεύει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 602 με την εκθρόνιση του Μαυρίκιου και την άνοδο του διαδόχου του Φωκά στο βυζαντινό θρόνο. Αυτοκράτορες του Βυζαντίου που ανήκαν σε αυτήν τη Δυναστεία ήταν: Ο Ιουστίνος Α' (518-527) Ο Ιουστινιανός Α' (527-565) Ο Ιουστίνος Β' (565-578) Ο Τιβέριος Β' (578-582) Ο Μαυρίκιος (582-602)

 Τα σημαντικότερα γεγονότα επί της Δυναστείας αυτής ήταν: 518 Στέφεται Αυτοκράτορας ο Ιουστίνος Α' 527 Στέφεται Αυτοκράτορας ο Ιουστινιανός Α' 529 Δημοσιεύεται ο Ιουστινιάνειος Κώδικας - Κλείσιμο παγανιστικών νεοπλατωνικών σχολών Αθηνών 532 Η Στάση του Νίκα καταπνίγεται από τη Θεοδώρα και τον στρατηγό Βελισσάριο - Συνθήκη ειρήνης προς τους Πέρσες. 533 Εκδίδονται οι Πανδέκτες και οι Εισηγήσεις. 534 Ο Βελισσάριος νικά τους Βανδάλους στην Αφρική και καταλαμβάνει τις κτήσεις τους. 535 Εκδίδονται οι Νεαρές - Ο Βελισσάριος νικά τους Οστρογότθους και καταλαμβάνει τη Σικελία, Νεάπολη και Ρώμη. 537 Εγκαινιάζεται η Αγία Σοφία (κτισθείσα 532-37). 540 Ο Βελισσάριος κυριεύει την Ραβέννα - Ο Σάχης των Περσών Χοσρόης Α' καταλαμβάνει τη Συρία - Σλάβοι και Ούννοι εισβάλουν σε εδάφη της Αυτοκρατορίας. 542-546 Επικρατεί φοβερός λοιμός σε όλη τη Μεσόγειο. 552 Το Βασίλειο των Οστρογότθων καταλύεται. 559 Οι Ούννοι προ της Κωνσταντινούπολης. 562 Συνθήκη ειρήνης με την Περσία. 568 Οι Λογγοβάρδοι καταλαμβάνουν την μισή Ιταλία. 581 Καταλαμβάνεται το Σίρμιο από Άραβες. 582 Οι υπαρχίες Αφρικής και Ιταλίας μεταλλάσσονται διοικητικά σε Εξαρχάτο της Αφρικής, με έδρα την Καρχηδόνα, και Εξαρχάτο της Ιταλίας, με έδρα της Ραβέννα. 591 Ειρήνη με τους Πέρσες. 601 Ο μάγιστρος Πρίσκος νικά τους Αβάρους. 602 Αυτοκράτορας ο Φωκάς - Επικρατεί τρομοκρατία. 608 Οι Πέρσες αφού κυρίευσαν τη Συρία φθάνουν στη Χαλκηδόνα. 610 Ο Ηράκλειος προκαλεί επανάσταση και ανατρέπει τον Φωκά. Τη Δυναστεία του Ιουστινιανού διαδέχθηκε η Δυναστεία του Ηρακλείου (610-717) Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων Βυζαντινές Δυναστείες
Δήμος Στράτου

Ο δήμος Στράτου βρισκόταν στην Αιτωλοακαρνανία και όφειλε το όνομά του στη Στράτο, την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της αρχαίας Ακαρνανίας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου. Ο συνολικός πληθυσμός του δήμου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 6.144 μόνιμοι κάτοικοι και η έκτασή του ήταν 153.307 στρέμματα. Έδρα του ήταν η Στράτος.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Στράτου -- ο Στράτος [1.127] Δ.δ. Γουριωτίσσης -- η Γουριώτισσα [622] Δ.δ. Καστρακίου -- το Καστράκι [442] Δ.δ. Κυψέλης (Σφήνας) -- η Κυψέλη (τ.Σφήνα) [371] Δ.δ. Λεπενούς [2.246] η Λεπενού [2.195] το Λαγκάδι [51] Δ.δ. Ματσουκίου -- το Ματσούκι [226] Δ.δ. Οχθίων -- τα Όχθια [606] Δ.δ. Ρίγανης -- η Ρίγανη [504] Οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στη Στράτο βρίσκεται ο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει το αρχαίο θέατρο και τα ερείπια αρκετών ακόμα κτιρίων. Στην περιοχή βρίσκονται επίσης οι τεχνητές λίμνες Στράτου και Καστρακίου. Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Στράτου (1997-2010), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Στράτου (1836-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/09/2016. Δικτυακός τόπος Τοπικής Κοινότητας Στράτου του καλλικρατικού Δήμου Αγρινίου Αρχειοθετήθηκε 2013-11-06 στο Wayback Machine. Επίσημος δικτυακός τόπος του καποδιστριακού Δήμου Στράτου (αρχειακό υλικό) Αρχειοθετήθηκε 2013-12-21 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία Αιτωλοακαρνανίας Δικτυακός τόπος Γυμνασίου Λεπενούς
Πολισένα Ρούφο

Η Πολισένα, ιταλ. Polissena Ruffo (1400 - 17 Ιουλίου 1420) από τον Οίκο των Ρούφο ήταν κόρη του πρίγκιπα του Ροσάνο, κόμη του Κοριλιάνο & Μοντάλτο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου.

 Ήταν κόρη του Κάρλο Ρούφο ντι Μοντάλτο, πρίγκιπα του Ροσάνο, κόμη του Κοριλιάνο & Μοντάλτο και της Τσεκαρέλα Σανσεβερίνο. Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου, ως η πρώτη του σύζυγος. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Φραγκίσκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι και απέκτησε 9 τέκνα. "PAOLA | TurisCalabria". www.turiscalabria.it.
Σωματίδιο άλφα

Το σωματίδιο άλφα είναι η σύζευξη δύο πρωτονίων και δύο νετρονίων. Η δομή αυτή έχει συνολικά μηδενικό σπιν και είναι ταυτόσημη με αυτήν ενός πυρήνα του ατόμου του 4He ( 2 4 H e {\displaystyle {}_{2}^{4}\!He} ). Η μάζα του σωματιδίου είναι 6.644656×10-27 kg, που αντιστοιχεί σε ενέργεια 3.72738 GeV.

 Η εκπομπή σωματιδίων άλφα παρατηρείται στην πυρηνική φυσική όταν ένας ασταθής πυρήνας εκπέμπει ένα σωματίδιο άλφα για να οδηγηθεί έτσι σε μεταστοιχείωσή του σε κάποιον ελαφρύτερο. Η "επιλογή" της απελευθέρωσης σωματιδίων άλφα και όχι κάποιου άλλου ελαφρού πυρήνα, όπως π.χ. πυρήνα υδρογόνου ή 2 3 H e {\displaystyle {}_{2}^{3}\!He} , οφείλεται στο ότι το σωματίδιο άλφα έχει τη μεγαλύτερη ενέργεια σύνδεσης ανά νουκλεόνιο, σε σύγκριση με τους άλλους ελαφρείς πυρήνες. Έτσι, ο βαρύς πυρήνας για να οδηγηθεί σε σταθερότερη ενεργειακά κατάσταση, αποβάλλει ένα σωματίδιο άλφα και μεταστοιχειώνεται σε ελαφρύτερο και συνεπώς ενεργειακά ευσταθέστερο πυρήνα. Το φαινόμενο ονομάζεται διάσπαση άλφα και είναι ένας από τους τρεις τρόπους με τους οποίους ένα ραδιενεργό νουκλεόνιο μπορεί να απελευθερώσει τμήμα της πυρηνικής του ενέργειας (οι άλλοι δύο: διάσπαση βήτα και ακτινοβολία γάμμα). Η ακτινοβολία σωματιδίων άλφα μπορεί να κατευθυνθεί εύκολα εξαιτίας του θετικού ηλεκτρικού φορτίου που έχουν και έτσι, η χρήση της, βρίσκει πολλές εφαρμογές στη φυσική. Εντούτοις, τα σωματίδια άλφα χαρακτηρίζονται από μικρή διεισδυτικότητα, με μία μέση διαδρομή μόνο μερικά εκατοστά στον αέρα μέχρι να ακινητοποιηθούν.
Σιμ Ντε Γιονγκ

Ο Σιμ Ντε Γιονγκ (ολλανδικά: Siem de Jong) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 28 Ιανουαρίου 1989 στο Αιγκλ της Ελβετίας από Ολλανδούς γονείς. Αγωνίζεται στην Σίντνεϊ ΦΚ δανεικός από τον Άγιαξ.

 Ο Ντε Γιονγκ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τις ακαδημίες της Ντε Χράαφσχαπ. Το 2005 πήγε στις ακαδημίες του Άγιαξ, ενώ δύο χρόνια αργότερα προάχθηκε στην ανδρική ομάδα. Το πρώτο του ντεμπούτο το έκανε στον εκτός έδρας αγώνα με την Σπάρτα Ρότερνταμ. Τη σεζόν 2007-08, ήταν ένας από τους νεότερους παίκτες και ο μοναδικός, ο οποίος ήταν κάτω των 20 ετών και έχει αγωνιστεί σε 20 ματς . Στις 16 Ιανουαρίου, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι τον Ιούνιο του 2013 . Όμως τραυματίστηκε στον αγώνα με τη Βίλεμ ΙΙ, και βγήκε εκτός αγωνιστικής δράσης για δύο μήνες. Επέστρεψε τον Απρίλη στην αγωνιστική δράση και αγωνίστηκε ως αλλαγή με την Ντε Χράαφσχαπ. Κατά το ξεκίνημα της σεζόν 2009-10, ο Ντε Γιονγκ χρησιμοποιούνταν ως αλλαγή. Όμως τελικά κατάφερε να κερδίσει μία θέση στην αρχική εντεκάδα. Τον Ιανουάριο του 2010 σκόραρε το νικηφόρο γκολ στην παράταση του ημιτελικού αγώνα κυπέλλου με αντίπαλο την ΝΕΚ. Στις 21 Φεβρουαρίου σκόραρε ένα γκολ στην νίκη του Άγιαξ με 4-0 με αντίπαλο την Φίτεσε. Στις 15 Μαΐου 2011, ο Ντε Γιονγκ αγωνίστηκε στον κρίσιμο αγώνα με τη Τβέντε, καθώς όποια ομάδα νικούσε, θα κατακτούσε και το πρωτάθλημα. Ο Ντε Γιονγκ βοήθησε τον Άγιαξ να κερδίσει τον αγώνα (3-1), με αποτέλεσμα η ομάδα του Άμστερνταμ να κατακτήσει το 30ό πρωτάθλημα στην ιστορία του. Τη σεζόν 2011–12 συνήθιζε να αγωνίζεται σαν επιθετικός, βοηθώντας την ομάδα, όταν κάποιοι από τους βασικούς επιθετικούς είναι τραυματίες. Ο Ντε Γιονγκ σκόραρε και τα 2 γκολ στον αγώνα με τη Φένλο στις 2 Μαΐου 2012, βοηθώντας τον Άγιαξ να διατηρήσει τον τίτλο της Ερεντιβίζιε.Το καλοκαίρι του 2012, ο Ντε Γιονγκ έγινε αρχηγός της ομάδας, μετά την μεταγραφή του Γιαν Βερτόνχεν στην Τότεναμ. Ο Ντε Γιονγκ ήταν σε καλή φόρμα στο Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς σκόραρε ένα γκολ επί της Μάντσεστερ Σίτι. Στις 11 Αυγούστου 2010 ο Ντε Γιονγκ έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με αντίπαλο την Εθνική Ουκρανίας (1-1). . Σκόραρε το πρώτο του γκολ με την εθνική στις 7 Ιουνίου 2013, με αντίπαλο την Ινδονησία. 1 Συμπεριλαμβανομένων τους αγώνες των Τσάμπιονς Λιγκ και του Γιουρόπα Λιγκ. 2 Συμπεριλαμβανομένων τους αγώνες του Σούπερ Καπ Ολλανδίας και των Play Offs της Ερεντιβίζιε. Από τις 12 Μαΐου 2013. Άγιαξ Ερεντιβίζιε (3): 2010-11, 2011-12, 2012–13 Κύπελλο Ολλανδίας (1): 2009–10 Σούπερ Καπ (1): 2013 Άγιαξ Ταλέντο του μέλλοντος: 2007 Ερεντιβίζιε Βραβείο Fair Play: 2013 Ο Ντε Γιονγκ
Ανοιχτό μάθημα

Το Ανοιχτό Μάθημα έχει τις ρίζες του στην Αγγλία, αν και εφαρμόστηκε ευρέως στη Γερμανία. Στον σχεδιασμό του μαθήματος κυρίαρχο ρόλο έχουν οι ελεύθερες εργασίες των μαθητών. Το Ανοιχτό Μάθημα πρώτα εφαρμόστηκε στην Αγγλία, με το πρόγραμμα Tempelhofer, που ξεκίνησε το 1974, σε δημοτικό σχολείο του Βερολίνου του Paul-Klee. Τη δεκαετία του 80, όμως, γίνεται φανερό ότι οι δάσκαλοι αρχίζουν να πειραματίζονται με το Ανοιχτό Μάθημα και παράλληλα γίνονται σκέψεις να δίνονται τα σχετικά εφόδια στους εκπαιδευτικούς, από τη βασική τους εκπαίδευση.

 Το Ανοιχτό Μάθημα στη Γερμανία είναι μια παιδαγωγική μέθοδος που προτάσσει την επεξεργασία, τη διερεύνηση προσωπικών ερωτημάτων αλλά και την εξεύρεση απαντήσεων γι’ αυτά. Το παιδί βρίσκεται στο κέντρο της μάθησης και έχει ενεργητικό ρόλο. Η μάθηση πρέπει να προέρχεται από τις ίδιες πραγματικές εμπειρίες του και ο εκπαιδευτικός έχει το ρόλο ενός έμπειρου παρατηρητή που θα αναζητά τα έμφυτα ενδιαφέροντα του μαθητή. Τα οργανωτικά χαρακτηριστικά που προτείνονται για την εφαρμογή του Ανοιχτού Μαθήματος είναι, η τάξη να είναι λειτουργικότερη, ο εξοπλισμός να χαρακτηρίζεται από ποικιλία και να μην είναι ελλιπής, να υπάρχει κάποιο οργανωμένο ημερήσιο ή εβδομαδιαίο πρόγραμμα και χρόνος για ελεύθερη απασχόληση. Επίσης τα ειδικά προγράμματα θα πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένα και να πραγματοποιούνται συζητήσεις σε κύκλο. Τα παιδιά με την ένταξή τους στο Ανοιχτό Μάθημα εκθέτουν τα συναισθηματικά τους προβλήματα στους ενηλίκους του σχολείου και τα επεξεργάζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με τον οποίο επεξεργάζονται και άλλες καταστάσεις μάθησης στη ζωή τους, καθώς αναπτύσσουν ένα αίσθημα προσωπικής ευθύνης. Παράλληλα με την προσωπική ευθύνη αναπτύσσεται και η συλλογικότητα . Κατά τη σχολική εργασία οι μαθητές μαθαίνουν να αλληλοβοηθούνται. Σημαντική κατάκτηση των παιδιών αποτελεί και η ικανότητά τους να οργανώνουν την ίδια τους τη μάθηση. Καθένας είναι υπεύθυνος να σχεδιάσει για τον εαυτό του τόσο τις ασκήσεις που απαιτούν χρήση διαφόρων οργάνων όσο και τα διαστήματα ήσυχης μελέτης. Έτσι, η ανάπτυξη των παιδιών πραγματοποιείται σε συναισθηματικό, σε κοινωνικό αλλά και σε πνευματικό επίπεδο. Συμπερασματικά, γίνεται φανερό πως η υλοποίηση του Ανοιχτού Μαθήματος μπορεί να πραγματοποιηθεί υπό κάποιες προϋποθέσεις που αφορούν τις αρχές αλλά και τα οργανωτικά χαρακτηριστικά που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη για την αρτιότερη λειτουργία του. Παιδοκεντρική διάσταση στη μάθηση, Michael Goehlich, ΤΥΠΩΘΥΤΩ-Γιώργος Δαρδάνος.
Άλκηστη Αβραμίδου

Η Άλκηστη Αβραμίδου (γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1988) είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα υδατοσφαιρίστρια που αγωνίστηκε ως περιφερειακή στον Ολυμπιακό Πειραιώς απ' το 2007 μέχρι το 2021.

 Η Άλκηστη Αβραμίδου βρέθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς από πολύ μικρή ηλικία. Παρέμεινε στην ομάδα του Πειραιά για 14 χρόνια και κατέκτησε συνολικά 14 εγχώριους τίτλους και 4 διεθνείς. Με το τέλος της σεζόν 2020-21, όπου και κατέκτησε το τρεμπλ με τον Ολυμπιακό, αποφάσισε να αποσυρθεί απο την ενεργό δράση. Η Άλκηστη Αβραμίδου ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, το 2011 κατέκτησε με την Εθνική Ελλάδος το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης της Σανγκάης. 2 Πρωταθλήματα Ευρώπης (Euro League) 2015, 2021 1 Κύπελλο Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας (LEN Trophy) 2014 1 Σούπερ Καπ Ευρώπης 2015 10 Πρωταθλήματα Ελλάδας 2009, 2011, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021 3 Κύπελλα Ελλάδας 2018, 2020, 2021 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας 2020 Το προφίλ της Αβραμίδου στο gavros.gr Συνέντευξη της Αβραμίδου στο waterpolonews.gr Εθνική Ελλάδας Γυναικών: Καμπ ενόψει Ουγγαρίας