IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας

Η πρώτη Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας άρχισε να υλοποιείται σταδιακά αμέσως μετά το σχηματισμό της Ηγεμονίας της Σερβίας το 1815. Παρόλο που το πριγκιπάτο ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η διοικητική διαίρεση των Βιλαετιών ήταν παρούσα στις άλλες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά όχι στη Σερβία. Μετά το τέλος της Δεύτερης σερβικής εξέγερσης ο ηγεμόνας Μίλος Ομπρένοβιτς επέλεξε να κάνει νέα διοικητική διαίρεση με σκοπό τη δημιουργία και την ενίσχυση της σερβικής κρατικής υπόστασης. Η περίοδος από το 1815 μέχρι το 1833 σημαδεύτηκε από τη δημιουργία των αρχών της Ηγεμονίας της Σερβίας στα χωριά, στους νομούς και τις περιφέρειες, των οποίων οι αρμοδιότητες αυξάνονται βαθμιαία.

 Η πρώτη διοικητική διαίρεση ορίστηκε το 1819. Χωρίστηκε σε 12 νεχαγιέ, 45 Κνεζίνα, 1.396 χωριά και πόλεις, 53.137 κατοικίες, 60,468 παντρεμένα άτομα και 119.854 φορολογούμενους πολίτες. Το 1834 το σύνολο του εδάφους της Ηγεμονίας της Σερβίας χωρίστηκε σε 5 "σερντάστβο" καταργώντας τα "ναχαγιέ" που είχαν ρίζες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης του Άκερμαν απέκτησε 6 νεχαγιέ από την Οθωμανική Αυτοκρατορία που οι Τούρκοι κατέλαβαν μετά την κατάλυση της πρώτης σερβικής εξέγερσης, αυτά ήταν τα : Ναχαγιέ Κράινα, Ναχαγιέ Τσέρνα Ρέκα, Ναχαγιέ Παρασίν, Ναχαγιέ Κρούσεβατς, Ναχαγιέ Στάρι Βλαχ, Ναχαγιέ Ζαντάρ και Ναχαγιέ Ρατζεβίνα. Σερντάρστβο Ράσκα Σερντάρστβο Ρασίνσκι Σερντάρστβο Ποντουνάβσκο Σερντάρστβο Ματσβάνσκα Σερντάρστβο Τιμότσκο Με απόφαση της Σερβικής Εθνοσυνέλευσης ψηφίστηκε το 1836 το νέο σύνταγμα και η νέα διοικητική διαίρεση. Η Ηγεμονία της Σερβίαε διαιρείται σε 17 περιοχές. η οργάνωση αυτή παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την ανεξαρτησία της Σερβίας και την ίδρυση του Βασιλείου της Σερβίας το 1882. Οκρούγκ Αλεξινάτσκι Οκρούγκ Βελιγραδίου Οκρούγκ Βάλιεβο Οκρούγκ Γιακόντινα Οκρούγκ Κνιέζεβατς Οκρούγκ Κραγκούγιεβατς Οκρούγκ Κράινα Οκρούγκ Κρούσεβατς Παραδουνάβια Οκρούγκ Οκρούγκ Ποζάρεβατς Οκρούγκ Ρούντνικ Οκρούγκ Σμεντέρεβο Οκρούγκ Τσούπρια Οκρούγκ Ούζιτσε Οκρούγκ Κρνορέτσκι Οκρούγκ Τσατσάκ Οκρούγκ Σάμπατς Η Σερβία μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 διευρύνθηκε με νέες περιοχές. Με τον νόμο της 14ης Μαίου δημιουργήθηκαν 6 νέες διοικητικές περιοχές (Οκρούγκ), και 21 κομητείες (Σρεζ). Αυτές ήταν : Οκρούγκ Βράνιε Οκρούγκ Πίροτ Οκρούγκ Κουρσουμλίσκα Οκρούγκ Δυτική Οκρούγκ Λέσκοβατς Οκρούγκ ΚούλσκαΤο 1879 νέα διοικητική μεταρρύθμιση στις απελευθερωμένες περιοχές δημιουργούνται νέες διοικητικές περιοχές και κατάργηση άλλων. Οκρούγκ Τοπλίτσκι Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας збирка Мите Петровића, Народна Библиотека
Ραμπιά Σουλτάνα

Η Χασεκί Ραμπιά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:رابعه سلطان) (Τούρκικα: Haseki Rabia Sultan, πριν το 1680 - 14 Ιανουαρίου 1712) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Rabia Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Ραμπιά Σουλτάν, της οποίας το αρχικό όνομα είναι άγνωστο, συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας από τις επιδρομές των Τατάρων και πωλήθηκε ως σκλάβα. Ήταν ίσως μία από τις αδελφές του Αχμέτ Β΄, που έδωσε την Ραμπιά στον Αχμέτ ως παλλακίδα, καθώς η μητέρα του, Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν είχε πεθάνει πριν από την άνοδο του στο θρόνο. Οι γυναίκες του Οθωμανού Σουλτάνου ζούσαν στο αυτοκρατορικό χαρέμι, ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της Οθωμανικής Αυλής. Σύμφωνα με την οθωμανική παράδοση, της δόθηκε ένα αραβικό όνομα. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την Ραμπιά Σουλτάν, κυρίως γιατί οι Σουλτάνοι δεν άφηναν του γιους που επέζησαν μετά τον θάνατο του πατέρα τους να φτάσουν στον θρόνο, φέρνοντας έτσι της μητέρες τους στο προσκήνιο ως Βαλιντέ Σουλτάν. Στις 6 Οκτωβρίου 1692 γέννησε δύο γιους, τον Ηγεμόνα Ιμπραήμ και τον Ηγεμόνα Σελίμ, και ακολούθησε η γέννηση της Ασιγιέ Σουλτάν το 1693. Μετά το θάνατο του Αχμέτ το 1695, η Ραμπιά μαζί με την κόρη της Ασιγιέ Σουλτάν και τα άλλα μέλη του περιβάλλοντός του Αχμέτ εξορίστηκαν οριστικά στο Παλιό Παλάτι. Ο επιζών γιος της, Ηγεμόνας Ιμπραήμ, παραδόθηκε στην νέα Βαλιντέ Σουλτάν, την Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν. Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1712 και θάφτηκε μαζί με τον σύζυγό της. Ο χώρο ανάπαυσης της βρίσκεται στο εσωτερικό του τάφου του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς στο Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη. Η Ραμπιά Σουλτάν ήταν η τελευταία γυναίκα που έφερε τον τίτλο της Χασεκί Σουλτάν, εφόσον καταργήθηκε μετά. Ο τίτλος είχε δημιουργηθεί τον 16ο αιώνα για την Χουρέμ Σουλτάν, σύζυγο του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή και μητέρα του Σελίμ Β΄. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Μπονιφάσιο Οντό Εδού

Ο Μπονιφάσιο Οντό Εδού-Αγκουόνγκ (Bonifacio Ondó Edú-Aguong, Ενιβαγιόνγκ Ισπανικής Γουινέας, 1922 – Μαλάμπο, Ισημερινή Γουινέα, 5 Μαρτίου 1969 ) ήταν πολιτικός της Ισημερινής Γουινέας .

 Γεννήθηκε σε μια αστική οικογένεια στην πόλη Εβιναγιόνγκ. Ήταν θείος του Λεάντρο Μπόμιο Νσούε. Ήταν κατηχητής στην εκκλησία της γενέτειράς του κατά τη διάρκεια της νεότητάς του και δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο Μισιόν Σαν Χοσέ. Εξορίστηκε στην Γκαμπόν τον Οκτώβριο του 1959, όπου οργάνωσε τη Λαϊκή Ένωση για την Απελευθέρωση της Ισημερινής Γουινέας (UPLGE), στη Λιμπρεβίλ, με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Λέον Μπα. Επέστρεψε στην Ισημερινή Γουινέα το 1963, λίγο πριν από την έγκριση της αυτονομίας της επικράτειας τον Δεκέμβριο του 1963, μετατρέποντας το UPLGE σε Κίνημα της Εθνικής Ένωσης της Ισημερινής Γουινέας - Movimiento de Unión Nacional de Guinea Ecuatorial (MUNGE), ένα ακροδεξιό κόμμα που σχετίζεται με το καθεστώς του Φράνκο και με εθνικιστική ιδεολογία.που βρήκε υποστήριξη μεταξύ των συντηρητικών ανθρώπων της τάξης. Έλαβε επίσης την υποστήριξη των κατοίκων της Γουινέας που ήταν πιο κοντά στη διοίκηση (όπως αξιωματούχοι, παραδοσιακοί αρχηγοί και ηλικιωμένοι γενικά), υλοτόμοι, η Καθολική Εκκλησία και αποίκοι, ιδιαίτερα Ισπανοί ιδιοκτήτες αγροκτημάτων . Έγινε πρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνησης την 1η Ιανουαρίου 1964 και κατά τη διάρκεια της διοίκησής του έγιναν κάποια δημόσια έργα, όπως η κατασκευή της γέφυρας στον ποταμό Μπίνι. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του ήταν αυτό των Συγκεντρωμένων Πόλεων, με το οποίο σκόπευε να συγκεντρώσει μικρούς πληθυσμούς σε μεγαλύτερους πυρήνες για να διευκολύνει την παροχή δημόσιων υπηρεσιών στους πολίτες. Συμμετείχε στη διάσκεψη που συνέταξε το Σύνταγμα της Ισημερινής Γουινέας το 1968, όντας ένα από τα φαβορί στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1968 αμέσως πριν από την ανεξαρτησία της χώρας, στις οποίες ήρθε δεύτερος, με &0000000000031941.00000031.941 ψήφους — και —πρώτος γύρος &0000000000041254.00000041.254 ψήφοι —δεύτερος γύρος—. Στις 11 Οκτωβρίου παρασημοφορήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Καθολικής Ισαβέλλας στην ισπανική πρεσβεία από τον Μανουέλ Φράγκα. Αντιμέτωπος με τονFrancisco Macías, πήγε ξανά στην εξορία στη Γκαμπόν μετά την ανεξαρτησία. Αναγκάστηκε από τον πρόεδρο της Γκαμπόν Ομάρ Μπόνγκο να επιστρέψει στη χώρα μετά από λίγους μήνες, κρατήθηκε στο αεροδρόμιο Σάντα Ισαμπέλ, υποβλήθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό και αργότερα φυλακίστηκε στη φυλακή Playa Negra όπου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε στις 5 Μαρτίου 1969. Εκείνες τις μέρες πέθανε και η γυναίκα του. Ο θάνατός του κοινοποιήθηκε στον Μασίας —ο οποίος βρισκόταν σε περιοδεία στην ηπειρωτική περιοχή— μέσω τηλεγραφήματος του Τεοδόρο Ομπιάνγκ, τότε διευθυντή των φυλακών. Εναλλακτικά, έχει αναφερθεί ότι στην πραγματικότητα εκτελέστηκε με την κατηγορία ότι σχεδίαζε πραξικόπημα.
Μπουγάτσα

Η μπουγάτσα είναι εδώδιμο αρτοσκεύασμα που χρησιμοποιεί το φύλλο με το οποίο φτιάχνονται πίτες ή αλλά σκευάσματα άρτου με ζύμη. Στην Ελλάδα την έφεραν Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κάνοντάς την ιδιαίτερα δημοφιλή στη Βόρεια Ελλάδα, ειδικά στις Σέρρες και στη Θεσσαλονίκη, που θεωρούνται φημισμένες για τη μπουγάτσα τους. Η δομή της μπουγάτσας είναι φύλλο - γέμιση - φύλλο. Ως γέμιση συνήθως χρησιμοποιείται κρέμα (στην νότια Ελλάδα ονομάζεται μπουγάτσα μόνο αν περιέχει αυτή την γέμιση) ή τυρί, αν και συναντάται και σε άλλες γεύσεις, όπως με κιμά, σπανάκι ή με κρέμα κακάο. Ο τρόπος κατασκευής και δομής αυτού του αρτοσκευάσματος την διαφοροποιεί από την κλασική πίτα και την καθιστά μοναδικό προϊόν με ξεχωριστά στοιχεία και γεύση σε σχέση με την πίτα, τα οποία έχουν αναγνωριστεί από έμπειρους σεφ και την επιστήμη του μάρκετινγκ, η τελευταία έχει διαφοροποιήσει τα προϊόντα πίτας και μπουγάτσας στα Σούπερ Μάρκετ. Για την κατασκευή της γίνεται πάντα χρήση τετράγωνου ταψιού γιατί μόνον αυτό εξυπηρετεί το σωστό δίπλωμα του φύλλου μπουγάτσας. Το όνομά της προέρχεται από το ιταλικό focacia/focaccia (= τύπος ψωμιού ψημένο , (παραφθορά η αντίστοιχη τουρκική λέξη πογάτσα (poğaça = ζύμη).

 Στη Βόρεια Ελλάδα παραγγέλνεται συνήθως απλά σαν «μια με τυρί» ή «μια με κρέμα», μια και αποτελεί δημοφιλή πρόχειρη τροφή, και σερβίρεται κομμένη σε κομμάτια μεγέθους μπουκιάς (και, η γλυκιά, πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη ή/και κανέλλα). Εκτός από τις δύο αυτές δημοφιλείς γεύσεις, υπάρχει ακόμα μπουγάτσα με κιμά, με σπανάκι, αλλά και σκέτη (σκέτο φύλλο, χωρίς γέμιση, η οποία σερβίρεται συνήθως πασπαλισμένη με κρυσταλλική ζάχαρη). Αν και οι κάτοικοι της νοτιότερης Ελλάδας μπερδεύουν συνήθως την μπουγάτσα με τυρί με την τυρόπιτα, πρόκειται για διαφορετική συνταγή μιας και διαφέρουν στο φύλλο που χρησιμοποιείται. Στην νότια Ελλάδα δεν συναντάται με την ποικιλία που υπάρχει στην βόρεια. Στη Νότια Ελλάδα, παραγγέλνεται ως «τυρόπιτα ταψιού» (μπουγάτσα με τυρί) ή «μπουγάτσα» (μπουγάτσα με κρέμα) και σερβίρεται ολόκληρη. Στην Νότια Ελλάδα μπουγάτσα αποκαλείται μόνο αυτή με "γέμιση" κρέμας διότι δεν γίνεται ο διαχωρισμός με βάση τον τύπο του φύλλου που χρησιμοποιείται. Στην Τουρκία, η πογάτσα (τουρκ Poğaça) συνήθως έχει λιγότερη γέμιση από την μπουγάτσα που σερβίρεται στην Ελλάδα, και χαρακτηριστικά λείπει η χρήση οποιασδήποτε γλυκιάς γέμισης(κρέμα, κακάο κλπ.), παρά μόνο αλμυρή(Τυρί, κιμάς). Μπουγάτσα Θεσσαλονίκης, μήκους 2,5 μέτρων, με γέμιση τυρί και ρύζι, κέρδισε τις εντυπώσεις στο Παρίσι, στη διεθνή έκθεση Γεωργίας «Salon international de l' Agriculture», στα τέλη Φεβρουαρίου του 2008. Επίσης, τον Ιούνιο του 2008 παρασκευάστηκε στις Σέρρεςη μεγαλύτερη μπουγάτσα στον κόσμο, που μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.
468 Λίνα

Η Λίνα (Lina) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,83. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της οικιακής βοηθού της οικογένειας του Βολφ. Η Λίνα αποτελεί ένα από τα μέλη του πυρήνα της Οικογένειας αστεροειδών της Θέμιδος.

 Η μέση διάμετρος της Λίνας εκτιμάται σε 69,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 349 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι CPF, ενώ το άλβεδό της είναι 0,043 (από δεδομένα του IRAS). Η Λίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 18 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ράντελχις Β΄ του Μπενεβέντο

Ο Ράντελχις Β΄, Ραδέλχης Β΄ , Radelchis II (απεβ. 907) ήταν πρίγκιπας του Μπενεβέντο από το 881 έως το 900 με μία μακρά διακοπή, κατά την οποία οι Βυζαντινοί και οι Σπολετοί συναγωνίζονταν για το πριγκιπάτο.

 Το 884 (ή 885), καθαιρέθηκε και εξορίστηκε από τον αδελφό του Άιουλφ Β΄. Το 897 (ή το 898), αποκαταστάθηκε, μόνο για να κατακτηθεί από τον εξάδελφό του Ατενόλφο Α΄ της Κάπουα τον Ιανουάριο του 900. Δεν κυβέρνησε ποτέ ξανά. Ο πατέρας του ήταν ο Άντελχις πρίγκιπας.
Βρασκάς Χανίων

O Βρασκάς είναι οικισμός της κοινότητας Ίμπρου του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 6 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων και χρησιμοποιείται από τους κατοίκους της Ίμπρου ως χειμερινή κατοικία.

 Η παλαιότερη μνεία στο όνομα Βρασκάς γίνεται σε έγγραφο του 1191, όπου το χωριό αναφέρεται ως Βρασκιάς. Το χωριό αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του 1300 του νοταρίου του Χάνδακα P. Pizolo, όμως, όπως και τα υπόλοιπα χωριά των Σφακίων, δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ο Αντόνιο Τριβάν το αναφέρει στο χρονικό του ως Frasca. Το όνομα Βρασκάς ετυμολογείται από τα πήλινα αγγεία που χρησιμοποιούνται ως κυψέλες, τα οποία λέγονται βρασκιά και ο κατασκευαστής τους βρασκάς ή βρασκιάς. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 φέρεται ως ακατοίκητο. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Βρασκιάς και υπαγόταν στον δήμο Νίμπρου, και είχε μαζί με τη Νίμπρο 383 κατοίκους. Το 1900 απογράφηκε πάλι ξανά με τη Νίμπρο.Κοντά στο χωριό βρίσκεται το ναΰδριο του Αγίου Γεωργίου, του οποίοι οι περισσότερες τοιχογραφίες έχουν καταστραφεί καθώς και το φαράγγι της Ίμπρου, περίπου 600 μέτρα βορειοδυτικά από τον Βρασκά.
Ευφημισμός

Ο ευφημισμός είναι ένα σχήμα λόγου το οποίο χρησιμοποιείται από τον ομιλητή για να περιγράψει κάτι που έχει αρνητική έννοια με μια πιο θετική λέξη, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.Η χρήση ευφημισμών από τον ομιλητή έχει στόχο τον εξορθολογισμό ή τη νομιμοποίηση του ομιλητή με τη χρήση λέξεων. Χαρακτηριστικά ρητορικά μέσα για την χρήση ευφημισμού από τον πολιτικό είναι η χρήση α΄ προσώπου, η επανάληψη της λέξης λαός, και η προβολή εννοιών όπως, π.χ. το εθνικό συμφέρον, για να πειστεί ο ακροατής για την ορθότητα της άποψης του ομιλητή.Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την απόκρυψη λέξεων που θεωρούνται προσβλητικές, ή ακατάλληλες για χρήση εκτός της καθημερινής ομιλίας. Οι ευφημισμοί αρκετές φορές έχουν συγκεκριμένη διάρκεια ζωής, καθώς πολλές φορές αντικαθίστανται από νεότερους, όταν οι παλαιότεροι ευφημισμοί αποκτούν αρνητική σημασία.

 Ο ευφημισμός πρόκειται για ένα σχήμα λόγου το οποίο έχει ευρεία χρήση στην πολιτική. Η χρήση του ευφημισμού είναι ιδιαίτερα συνήθη όταν ένας φορέας επιθυμεί να αποκρύψει τις αρνητικές συνέπειες μιας άποψης ή ονομασίας με κάποια άλλη που δίνει μια πιο θετική σημασία. Στην σημερινή πολιτική, ο ευφημισμός θεωρείται μέσο μαζικού αποπροσανατολισμού των πολιτών από μια αλήθεια ή μια άποψη και εξυπηρετεί την απόκρυψη σκανδάλων, αληθειών και την κατεύθυνση της κοινής γνώμης στο επιθυμητό σημείο στη συζήτηση της πολιτικής.Ο ευφημισμός αποτελεί σήμερα ξεχωριστό μέρος της πολιτικής σκηνής, και συνήθως πολλοί πολιτικοί θα χρησιμοποιήσουν κάποιο ευφημισμό για να προωθήσουν το πρόγραμμα ή την πολιτική τους. Η αριστερά χρησιμοποιεί γενικά ευφημισμούς ως ένα σύνολο όρων πολιτικής ορθότητας, ενώ η δεξιά τον συνδέει με τον πατριωτισμό, σύμφωνα με άρθρο του 2017. Ο Στίβεν Πίνκερ, καθηγητής ψυχολογίας στο Χάρβαρντ, υποστηρίζει ότι η ξεπερασμένη θεωρία του ότι η γλώσσα επηρεάζει την σκέψη αποτελεί τον βασικό λόγο δημιουργίας ευφημισμών στην πολιτική. Υποστηρίζεται ότι στόχος της χρήσης των ευφημισμών είναι και να αλλαχθεί η άποψη του κόσμου για ένα θέμα αλλάζοντας τις λέξεις.Σήμερα θεωρείται αδύνατη η άσκηση πολιτικής χωρίς την χρήση ευφημισμών, ενώ η πρακτική της χρήσης ευφημισμών συνδέεται με την πολιτική ορθότητα.
Nyan Cat

Η Nyan Cat είναι το όνομα ενός βίντεο από το YouTube, το οποίο ανέβηκε τον Απρίλιο του 2011 και το οποίο έγινε ένα μιμίδιο στο Διαδίκτυο. Η μουσική του συνδέθηκε μ' ένα ιαπωνικό pop τραγούδι με μια γάτα που το σώμα του είχε ένα Pop-Tart, που πετάει μέσα στο διάστημα, και αφήνει ένα ίχνος ένα ουράνιο τόξο. Το βίντεο κατατάσσεται στο νούμερο 5 της λίστας των πιο δημοφιλών βίντεο του YouTube για το 2011.

 Η Nyan Cat έφτασε στην ένατη θέση στην πρώτη δεκάδα μεταδιδόμενων βίντεο του Απριλίου του 2011, με συνολικά 7.200.000 επισκέψεις. Το αρχικό βίντεο από το YouTube έχει 90.589.691 επισκέψεις από τη 1η Ιανουαρίου 2013. Λόγω της δημοτικότητάς του, πολλά νέα remixes και διασκευές έχουν γίνει. Υπάρχουν, επίσης, ringtones, wallpapers και εφαρμογές για τη λειτουργία των smartphone, συμπεριλαμβανομένων των Windows, του iPhone, iPad, Symbian, Android, Windows Phone και WebOS της HP. To "Nyan Cat Adventure», από την 21st Street Games, είναι ένα παιχνίδι που έχει επίσημη άδεια . Ο Christopher Torres δημιούργησε την ιστοσελίδα nyan.cat, το οποίο χαρακτήρισε αρχικά μια παρόμοια εμφάνιση του βίντεο με την ίδια μουσική υπόκρουση. Η ιστοσελίδα, η οποία χρησιμοποιεί το.cat top-level domain, χαρακτηρίστηκε από τον Torres ως "αντιγραφή". Η ιστοσελίδα λειτουργεί τώρα από τον δημιουργό και δείχνει την αυθεντική εκδοχή του βίντεο.
Sativum

Οι όροι Sativa, Sativus και Sativum αναφέρονται σε βοτανικά (επιστημονικά) επίθετα, λατινικής προέλευσης, που σημαίνουν στην κυριολεξία καλλιεργημένα. Όχι τυχαία, οι όροι συνδέονται βοτανικά με συγκεκριμένα φυτικά είδη που προάγουν την καλή υγεία του ανθρώπου, και χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν καλλιέργειες ή φυτεύσεις που σκόπιμα καλλιεργούνται με σπορά.

 Ο όρος Sativa (που τελειώνει σε -a) είναι η θηλυκή μορφή του επιθέτου, αλλά τα αρσενικά (κατάληξη σε -us) και τα ουδέτερα (κατάληξη σε -um) είναι οι αντίστοιχες καταλήξεις που χρησιμοποιούνται για να δεικνύουν το γένος των ουσιαστικών. Για παράδειγμα, το αρσενικό Crocus sativus και το ουδέτερο Pisum sativum. Παραδείγματα καλλιεργειών που ενσωματώνουν αυτή τη συγκεκριμένη ονοματολογία -και τις παραλλαγές της- στη λατινική γλώσσα περιλαμβάνουν τα εξής: Allium sativum, σκόρδο Avena sativa, η κοινή βρώμη Cannabis sativa, η Κάνναβη η ήμερη, μία από τις ποικιλίες κάνναβης Castanea sativa, η κοινή (καλλιεργήσιμη για τα κάστανα) καστανιά Crocus sativus, ο κρόκος σαφράν Cucumis sativus, το αγγούρι Daucus carota subsp. sativus, το καρότο Eruca sativa, η ρόκα, ένα φυλλώδες λαχανικό Lactuca sativa, μαρούλι Lollo rosso Medicago sativa, η μηδική Nigella sativa, ένα λουλούδι του οποίου οι εδώδιμοι σπόροι είναι μερικές φορές γνωστοί ως «μαύρο κύμινο» Oryza sativa, το ρύζι Pastinaca sativa., παστινάκι, ένα λαχανικό ρίζας που σχετίζεται στενά με το καρότο και τον μαϊντανό Pisum sativum, το φυτό του μπιζελιού
Πίνακας δρομολόγησης

Ο πίνακας δρομολόγησης είναι μια βάση δεδομένων που βρίσκεται αποθηκευμένη σε ένα δρομολογητή ή ένα δικτυωμένο υπολογιστή. Οι πίνακες δρομολόγησης χρησιμοποιούνται από τους αλγόριθμους δρομολόγησης, οι οποίοι δίνουν ως αποτέλεσμα τον επόμενο σταθμό στον οποίο πρέπει να μεταφερθεί ένα πακέτο IP. Τότε ο δρομολογητής δρομολογεί το πακέτο IP στον επόμενο σταθμό. Ο πίνακας δρομολόγησης αποθηκεύει όλες τις διαδρομές (και σε ορισμένες περιπτώσεις, μετρήσεις που σχετίζονται με αυτές τις γραμμές) προς άλλους σταθμούς του δικτύου. Η κατασκευή των πινάκων δρομολόγησης είναι ο πρωταρχικός στόχος των πρωτοκόλλων δρομολόγησης όταν χρησιμοποιούνται στατικές διαδρομές. Χρησιμοποιείται από τις γέφυρες που διασυνδέουν τοπικά δίκτυα τύπου token ring. Οι πίνακες δρομολόγησης σε γενικές γραμμές δεν χρησιμοποιούνται άμεσα για την προώθηση πακέτων όπως γίνεται στους πίνακες προώθησης. Χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πληροφοριών προς τις γέφυρες δρομολόγησης οι οποίες γέφυρες βάσει των πληροφοριών αυτών δρομολογούν τα πακέτα στο τοπικό δίκτυο του παραλήπτη.

 Για κάθε (γνωστό στον δρομολογητή) προορισμό υπάρχει μια εγγραφή στον πίνακα δρομολόγησης, η οποία περιέχει υποχρεωτικά πληροφορίες για τα τρία παρακάτω πεδία: Διεύθυνση προορισμού ή διεύθυνση δικτύου του προορισμού Κόστος βάσει κάποιου κριτηρίου (άλματα, καθυστέρηση γραμμής, φόρτος γραμμής, μήκος ουρών γραμμής) ή βάσει συνδυασμού κριτηρίων Διεύθυνση επόμενου δρομολογητή. Εκεί θα σταλεί το πακέτο IP ώστε από εκεί να αποφασιστεί εκ νέου ποιος θα είναι ο επόμενός του σταθμός, ώσπου να φτάσει στον προορισμό.Ανάλογα με τον αλγόριθμο δρομολόγησης που υλοποιείται σε κάθε δρομολογητή, οι εγγραφές του πίνακα δρομολόγησης μπορούν να παρέχουν επιπλέον πληροφορίες για κάθε προορισμό, όπως: Σημαίες που προσδιορίζουν διάφορες πληροφορίες όπως π.χ., αν το μονοπάτι είναι ενεργό (σημαία U), αν το μονοπάτι περνάει μέσω κι άλλων δρομολογητών εκτός από αυτόν και τον δρομολογητή προορισμού (σημαία G), αν η διεύθυνση προορισμού είναι διεύθυνση ενός δρομολογητή ή ενός δικτύου (σημαία H). Το πόσα πακέτα έχουν σταλεί μέσω του μονοπατιού αυτού.Επίσης, για την περίπτωση που ένα πακέτο IP πρέπει να σταλεί σε έναν προορισμό για τον οποίο δεν υπάρχει αντίστοιχη εγγραφή στον πίνακα δρομολόγησης (πρόκειται δηλαδή για άγνωστο προορισμό), υπάρχει πάντα μια εγγραφή για έναν προεπιλεγμένο (default) δρομολογητή, στον οποίο θα σταλεί το πακέτο και εκείνος θα αποφασίσει ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός του πακέτου. Τεχνολογία δικτύων επικοινωνιών, Εκδ. Ο.Ε.Δ.Β. Τεχνολογίες διαδικτύου, Ι. Στ. Βενιέρης, Ευ. Νικολούζου, Εκδ. Τζιόλα Δίκτυα Υπολογιστών, Andrew S. Tanenbaum, Εκδ. Κλειδάριθμος
Άγιος Ανδρέας Λασιθίου

Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της κοινότητας Σφάκας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο τμήμα του νομού μετά τον κόλπο Μιραμπέλλου, Α.ΝΑ. του χωριού Μόχλος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 48 χλμ. περίπου Α. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σφάκας Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Σφάκας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=27427) Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο δυτικό τμήμα του οικισμού Η παραλία «Λούτρες», δυτικά του οικισμούΣτον οικισμό λειτουργεί μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Λίρα της Γκάμπια

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Γκάμπια από το 1966 έως και 1971 οπότε και υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα = 240 πένες).

 Από το 1907 το νόμισμα της Γκάμπια ως αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν η λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και το 1966 υιοθέτησε την λίρα της Γκάμπια με ισοτιμία 1/1 σε σχέση με τη λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1970 με την εφαρμογή του δεκαδικού συστήματος στο νόμισμα της, η λίρα της Γκάμπια αντικαθίσταται με το νταλάζι με ισοτιμία 1 λίρα = 5 νταλάζι (1 νταλάζι = 4 σελίνια) και παύει να υφίσταται πλέον ως νόμισμα. Τα κέρματα της λίρας της Γκάμπια κόπηκαν το 1966 και 1970. Απεικόνιζαν όλα την Βασίλισσα Ελισάβετ Β' στην μία τους όψη και είχαν τις εξής ονομαστικές αξίες: Το κέρμα των 8 σελινίων είναι το μοναδικό που έχει κοπεί ποτέ με αυτή την ονομαστική αξία. Με την εξαίρεση τον ιπποπόταμο, όλα τα άλλα σχέδια της δεύτερης όψης των κερμάτων χρησιμοποιήθηκαν πάλι στα κέρματα του νταλάζι. Το 1965 το νομισματικό συμβούλιο της Γκάμπια έθεσε σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα των 10 σελινίων, 1 και 5 λιρών. Όλα τα χαρτονομίσματα απεικόνιζαν ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος με φόντο ένα δάσος στην μία του όψη. Τα χαρτονομίσματα αυτά συνέχισαν να εκδίδονται έως το 1970 και είχαν τα εξής χαρακτηριστικά: Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Κέρματα της λίρας της Γκάμπια Χαρτονομίσματα της λίρας της Γκάμπια
Μαρία Αμαλία των Δύο Σικελιών

Η Μαρία Αμαλία (ιταλ. Maria Amalia delle Due Sicilie, 25 Φεβρουαρίου 1818 – 6 Νοεμβρίου 1857) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας.

 Η Μαρία Αμαλία Φερδινάνδη ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της 2ης συζύγου του Μαρίας Ισαβέλλας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1832 τον Σεβαστιανό της Ισπανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 9.
Ούμαγκ

Το Ούμαγκ (κροατικά: Umag, ιταλικά: Umago) είναι πόλη και δήμος στη χερσόνησο Ιστρία της Κροατίας. Η πόλη έχει 7.769 κάτοικους (2001) και ο δήμος 12.901 κάτοικους (2001). Είναι η δυτικότερη πόλη και σημείο της Κροατίας. Στην πόλη λαμβάνει κάθε χρόνο το Κροατικό Όπεν (τουρνουά τένις), σε χωμάτινη επιφάνεια.

 Όπως και άλλες πόλεις στην Ιστρία, το Ούμαγκ είναι πολυπολυτισμικό. Στην απογραφή του 2001, η δημογραφική σύνθεση του Ούμαγκ ήταν Κροάτες 59,6%, Ιταλοί 18,3%, Σέρβοι 3,8%, Σλοβένοι 2,2%, Βόσνιοι 1,7%, Αλβανοί 1,3%. Βάλιτσα Βαρντάλιτσα Βιλανίγια Ζαμπράτιτσα Κάτορο Κμέτι Κρβένι Βρχ Ματέραντα Μοντέρολ Μούρινε Μπαμπίτσι Μπασάνιτζα Ντούμπα Πετροβίγια Σαβουντρίγια Σβέτα Μαρίγια να Κράσου Σέγκετ Τζουρίτσανι Τσέπλτζανι Φινίντα
Μογγολικές προεδρικές εκλογές 2021

Στις 9 Ιουνίου 2021 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στη Μογγολία.Μετά τις νέες συνταγματικές τροποποιήσεις που εισήχθησαν η προεδρική θητεία έγινε εξαετής και μη ανανεώσιμη. Δηλαδή κανείς δεν μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος για δεύτερη φορά, και γι'αυτό ο απερχόμενος Πρόεδρος Χατμάα Μπατούλγκα δεν συμμετέχει σε αυτές τις εκλογές.Η προεκλογική περίοδος επισκιάστηκε από την πανδημία κορονοϊού και οι εκστρατείες ήταν περιορισμένες για τους τρεις υποψήφιους που συμμετείχαν στην προεδρική εκλογή. Ο Ουχναγκίν Χουρελσούχ, ο αρχηγός του Μογγολικού Λαϊκού Κόμματος, που είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Μογγολικό κοινοβούλιο, εξελέγη Πρόεδρος με το 67,76% των ψήφων.

 Σύμφωνα με το Μογγολικό Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Μογγολίας είναι ο αρχηγός του κράτους και αντιπροσωπεύει την ενότητα του Μογγολικού λαού. Εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική, ελεύθερη και μυστική ψηφοφορία, για εξαετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν οι δύο υποψήφιοι που επικράτησαν στον πρώτο. Η θητεία του Προέδρου είναι μία μοναδική και μη ανανεώσιμη, δηλαδή κανείς δεν μπορεί να διατελέσει δεύτερη θητεία ως Πρόεδρος.Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Μογγολίας ηλικίας άνω των 50 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν διαμείνει στη χώρα για τουλάχιστον 5 έτη. Μόνο τα πολιτικά κόμματα που έχουν έδρες στη Μεγάλη Κρατική Συνέλευση, το Μογγολικό κοινοβούλιο, έχουν το δικαίωμα να προτείνουν έναν υποψήφιο για την προεδρική εκλογή.Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Μογγολίας ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να διαμένουν στη χώρα, να μην είναι παράνομοι μετανάστες και να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση, ιατρική διάγνωση ή λόγω κηδεμονίας. Ουχναγκίν Χουρελσούχ: ο 52χρονος είναι αρχηγός του Μογγολικού Λαϊκού Κόμματος. Από το 2017 ήταν Πρωθυπουργός και στις 21 Ιανουαρίου 2021 παραιτήθηκε μετά από διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις κατά της πολιτικής του στη διαχείριση της πανδημίας κορονοϊού. Σοντνομζουντουίν Ερντέν: ο 58χρονος ήταν αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος και παραιτήθηκε μετά την αποτυχία του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές του 2020. Είναι πρώην βουλευτής και πρώην Υπουργός Ανάπτυξης του Πληθυσμού και Κοινωνικής Προστασίας. Ντανγκασουρενγκίν Ενχμπάτ: είναι επιχειρηματίας και πρώην βουλευτής (2008-2012) που εκπροσωπεί την Πολιτική Συμμαχία για τον Σωστό Άνθρωπο. Οι κάλπες άνοιξαν στις 7.00 το πρωί σε 2.087 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα για τους 2,1 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας. Η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε στις 22.00 το βράδυ. Ο Χουρελσούχ και ο Ερντέν ψήφισαν στην Ουλάν Μπατόρ ενώ ο Ενχμπάτ διαγνώστηκε θετικός στον κορονοϊό και ψήφισε εξ'αποστάσεως από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται.
Βασίλης Γεωργιάδης

Ο Βασίλης Γεωργιάδης (Δαρδανέλλια, Τουρκία, 12 Αυγούστου 1921-Αθήνα, 30 Απριλίου 2000) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, παραγωγός κινηματογράφου και ηθοποιός. Δύο από τις κινηματογραφικές ταινίες του Γεωργιάδη, «Τα κόκκινα φανάρια» και «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», προτάθηκαν από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου στην τελική πεντάδα για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επίσης το 1970 η ταινία του Κορίτσια στον Ήλιο προτάθηκε από την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών στο Λος Άντζελες για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξένης Ταινίας.

 Αρχικά εργάσθηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη, σε τρεις κατά σειρά ταινίες, "Το Παιδί μου Πρέπει να Ζήσει" (1951), "Νεκρή πολιτεία" (1951) και "Το ποντικάκι" (1954). Δυο χρόνια μετά (1956), χρηματοδότησε ο ίδιος και σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία "Οι Άσσοι του Γηπέδου", που επαναπροβλήθηκε 41 χρόνια αργότερα, μόλις τρία χρόνια πριν το θάνατό του, με τον τίτλο "Κυριακάτικοι Ήρωες" (1997). Η σύλληψη της ιδέας του, να χρησιμοποιήσει δηλαδή στους ρόλους αληθινούς ποδοσφαιριστές, ήταν πρωτοποριακή και μοναδική στα χρονικά, ενώ και η σκηνοθετική της προσέγγιση, παρέπεμπε στον ιταλικό νεορεαλισμό. Επίσης, έλαβε μέρος σαν ηθοποιός στο πρώτο του εκείνο έργο, ερμηνεύοντας έναν μικρό ρόλο, όπως και σε επτά ακόμη ταινίες. Το 2000 του αποδόθηκαν ευχαριστίες για τη συνεισφορά του στην ταινία "Πίσω Πόρτα". "Οι Άσσοι του Γηπέδου" (1956) "Καραγκιόζης, ο Αδικημένος της Ζωής" (1959) "Περιπλανώμενος Ιουδαίος" (1959) "Διακοπές στην Κολοπετινίτσα" (1959) "Κρύσταλλο" (1959) "Φλογέρα και Αίμα" (1961) "Μην Ερωτεύεσαι το Σάββατο" (1962) "Οργή" (1962) "Η Κατάρα της Μάνας" (1962) "Γάμος αλά ...ελληνικά" (1964) "Τα κόκκινα φανάρια" (1963) "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο" (1965) "Η 7η Ημέρα της Δημιουργίας" (1966) "Κορίτσια στον Ήλιο" (1968) "Ραντεβού με μια άγνωστη" (1968) "Αγάπη για Πάντα" (1969) "Ο μπλοφατζής" (1969) "Στη Μάχη της Κρήτης" (1970) "Ελληνικό Καλοκαίρι" (μικρού μήκους, 1971) "Εκείνο το καλοκαίρι" (1971) "Συνωμοσία στη Μεσόγειο" (1975) (Εναλλακτικός τίτλος "Λίγο πριν φύγεις") "Επικίνδυνα Βήματα" (1973) "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται" (1975) "Οι Πανθέοι" (1977) "Γιούγκερμαν" (1978) "Συνταγματάρχης Λιάπκιν" (1979) "Κάθε Πράγμα στον Καιρό του" (1993) "Οι Άσσοι του Γηπέδου" (1956) "Η Παιχνιδιάρα" (1967) "Στη Ζωή, μαζί σου Πόνεσα" (1968) "Καπετάν Φάντης Μπαστούνι" (1968) "Ο Στρίγγλος που έγινε Αρνάκι" (1968) "Το Λεβεντόπαιδο" (1969) "Ο Άνθρωπος της Καρπαζιάς" (1969) "Μαντώ Μαυρογένους" (1971) "Οι Άσσοι του Γηπέδου" (1956) "Κυριακάτικοι Ήρωες" (1997) "Λυσιστράτη" (1972) Ο Βασίλης Γεωργιάδης στο IMDB
308 Πολυξώ

Η Πολυξώ (Polyxo) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,17. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από τη Ναϊάδα Πολυξώ, μία από τις μητέρες των Δαναΐδων στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρος της Πολυξούς υπολογίσθηκε σε 140,7 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,92 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι ο σπάνιος T και το άλβεδό της είναι 0,048 (από δεδομένα του IRAS). Η Πολυξώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 2 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βλαχιά Εύβοιας

Η Βλαχιά είναι χωριό της Βόρειας Εύβοιας και ανήκει στον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της Βλαχιάς ανέρχεται στους 140 κατοίκους.

 Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού κτισμένη σε πλάγια σε υψόμετρο 150 μέτρων, περιτριγυρίζεται από δάσος με θέα προς το Αιγαίο. Απέχει 68,4 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 10,9 χιλιόμετρα από το κοντινότερο χωρίο Πήλι. Ιστορικά ελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1835. Η γη της περιοχής μοιράστηκε στους ντόπιους και δημιούργησαν το χωριό. Σχετικά με την προέλευση του ονόματος της Βλαχιάς υπάρχουν δυο εκδοχές, η μια ότι προέρχεται από τους Βλάχους που κατοικούν εκεί και η δεύτερη από τα γλυφά νερά της περιοχής από παραφθορά της λέξης. Οι Τούρκοι ονόμαζαν την περιοχή «Οσνάρι» η Αυλωνάρι.Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την υλοτομία. Ορισμένοι ασχολούνται και με τον τουρισμό μιας και παρατηρείται αύξηση των επισκεπτών στην περιοχή. Παραλία του χωριού είναι ο Μακρύς Γιαλός (ή Ποτάμι). Τα νερά της είναι καθαρά με συνδυασμό χοντρής άμμου και βότσαλου και περιβάλλεται από πλαγία πευκοδάσους. Επίσης στην περιοχή υπάρχουν όρμοι, πολλοί εκ των οποίων έχουν πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα.
Ρωμαϊκό υδραγωγείο Μόριας

Το ρωμαϊκό υδραγωγείο Μυτιλήνης, περισσότερο γνωστό, σήμερα, ως ρωμαϊκό υδραγωγείο Μόριας, ήταν αρχαίο υδραγωγείο στο νησί της Λέσβου, στην Ελλάδα. Ήταν υπεύθυνο για την μεταφορά νερού από τα βουνά ως την πόλη της Μυτιλήνης. Το υδραγωγείο οφείλει τη σημερινή ονομασία του στο χωριό της Μόριας, σε κοντινή απόσταση του οποίου βρίσκονται τα καλύτερα σωζόμενα τμήματα της συγκεκριμένης κατασκευής.

 Το συγκεκριμένο υδραγωγείο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα μεταξύ του 200 και του 300 μ.Χ. Συνολικού μήκους, περίπου, 26 χιλιομέτρων, η διαδρομή του συγκεκριμένου υδραγωγείου αποτελείτο από σήραγγες, καθώς και από τοξωτές γέφυρες, κατασκευασμένες από γκρι αποχρώσεως μάρμαρο, τοπικής προελεύσεως. Η πηγή του υδραγωγείου βρισκόταν σε μία λίμνη, η οποία, σήμερα, είναι γνωστή ως Μεγάλη Λίμνη, η οποία, στη συνέχεια, αποξηράνθηκε, στο βόρειο τμήμα του Ολύμπου, σε κοντινή απόσταση της σημερινής κωμόπολης της Αγιάσου. Κατά μήκος της διαδρομής του, δεχόταν νερό προερχόμενο και από άλλες πηγές. Το υδραγωγείο ακολουθούσε τη διαδρομή μεταξύ Ανεραΐδα – Πασπαλά – Λάμπου Μύλοι – Λάρσος – Καμαρούδια – Μόρια – Κιουτζούκ - Λουτζά, καταλήγοντας στην αρχαία πόλη της Μυτιλήνης, η οποία βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία με τη σημερινή πόλη της Μυτιλήνης. Εκτιμάται πως το συγκεκριμένο υδραγωγείο ήταν σε θέση προκειμένου να παρέχει τη Μυτιλήνη με ποσότητα νερού της τάξεως των 127.000 κυβικών μέτρων, σε καθημερινή βάση. Το νερό του χρησιμοποιείτο, μεταξύ άλλων, για τις κρήνες και τα λουτρά της πόλης.Τα καλύτερα σωζόμενα τμήματα του υδραγωγείου βρίσκονται σε απόσταση, περίπου, 600 μέτρων νότια και νοτιοδυτικά του χωριού της Μόριας και σε απόσταση, περίπου, 7 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης της Μυτιλήνης. Τμήμα μήκους, περίπου, 170 μέτρων και αποτελούμενο από, συνολικά, 17 πεσσούς σώζεται έως σήμερα στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Παράλληλα, τμήματα του υδραγωγείου σώζονται, επίσης, σε κοντινή απόσταση του χωριού των Λάμπου Μύλων, σε απόσταση, περίπου, 15 χιλιομέτρων δυτικά της πόλης της Μυτιλήνης, καθώς και σε ορισμένες ακόμη τοποθεσίες.Με σημείο εκκίνησης το 1995, το υδραγωγείο υπέστη αναστηλωτικές εργασίες.
Βίλφριντ Βόινιτς

Ο Βίλφριντ Μίκαελ Βόινιτς, γεννημένος Βίλφριντ Μίκαλ Άμπντανκ-Βόινιτς (Wilfrid Michał Habdank-Wojnicz) (31 Οκτωβρίου 1865 – 19 Μαρτίου 1930), ήταν Πολωνός επαναστάτης, αρχαιοσυλλέκτης και βιβλιόφιλος. Το όνομά του αποδόθηκε στο χειρόγραφο Βόινιτς.

 Ο Βόινιτς γεννήθηκε στο Τέλσεϊ μια πόλη που ανήκε στο Κυβερνείο Κάουνας τμήμα της ρωσικής αυτοκρατορίας σε ευγενή οικογένεια. Το Άμπντανκ του επωνύμου του είναι το όνομα πολωνικής ιπποτικής οικογένειας. Ήταν γιος Πολωνού ήσσονος αξιωματούχου.Παρακολούθησε γυμνάσιο στο Σουβάλκι πόλη της βορειοανατολικής Πολωνίας. Κατόπιν σπούδασε σε πανεπιστήμιο στη Βαρσοβία, στην Αγία Πετρούπολη και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μόσχας στο γνωστικό πεδίο της χημείας, παίρνοντας επίσης της άδεια του φαρμακοποιού. Το 1885, στη Βαρσοβία, ο Βόινιτς συνδέθηκε με την επαναστατική οργάνωση του Λούντβικ Βαρίνσκι (Ludwik Waryński) Proletarjat. Το 1886, μετά από αποτυχημένη προσπάθεια απελευθέρωσης των καταδικασμένων σε θάνατο συντρόφων του Πιοτρ Μπαρντόβσκι (Piotr Bardowski) (1846-1886) και Στάνισλαβ Κουνίτσκι (Stanisław Kunicki) (1861-1886) από το Κάστρο της Βαρσοβίας, συνελήφθη από την τσαρική αστυνομία και το 1887, εκτοπίστηκε στο κάτεργο της Τούνκα. Το 1890 απέδρασε από τη Σιβηρία και πέρασε στο Πεκίνο από όπου πέρασε στην Ευρώπη για να καταλήξει στο Λονδίνο. Με τον Σεργκέι Στέπνιακ-Κραβτσίνσκι, (Sergey Stepnyak-Kravchinsky) σύντροφό του επαναστάτη, ίδρυσε την Εταιρεία των Φίλων για μια Ελεύθερη Ρωσία στο Λονδίνο.Μετά τον θάνατο 1895 του Στέπνιακ σε ατύχημα, σταμάτησε την επαναστατική του δραστηριότητα. Το 1898 ο Βόινιτς άνοιξε βιβλιοπωλείο στο Λονδίνο. Το 1902 παντρεύτηκε τη συντρόφισσά του, Έθελ Λίλιαν Μπουλ, κόρη του διάσημου Βρετανού μαθηματικού Τζορτζ Μπουλ. Έγινε Βρετανός υπήκοος στις 25 Απριλίου 1904, παίρνοντας το όνομα Βίλφριντ Μίκαελ Βόινιτς. Το 1914 άνοιξε ένα άλλο βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη, όπου ανακατεύτηκε με το εμπόριο παλαιών βιβλίων, γράφοντας παράλληλα καταλόγους και άλλα κείμενα επί του θέματος. Πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1930. Από τα πλέον διάσημα χειρόγραφαπου είχε στην κατοχή του ο Βόινιτς ήταν ένα μυστηριώδες χειρόγραφο που απέκτησε το 1912 στη Βίλλα Μοντραγκόνε στη Ιταλία και το οποίο κατείχε έως τον θάνατό του. Είναι γραμμένο σε άγνωστη γραφή και δεν στάθηκε δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί, από την πρώτη παρουσίασή του το 1915 έως σήμερα. Biographical information on E. L. Voynich and W. M. Voynich by Rafał T. Prinke History Files article on Voynich
Δηνάριο Γαλλίας

Το δηνάριο (γαλλ.: denier, λατινικά: denarius‎, συντομογραφία: d.) ήταν ένα μεσαιωνικό νόμισμα, το οποίο πήρε το όνομά του από το φραγκικό νόμισμα που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στα τέλη του 7ου αι. Στα αγγλικά αναφέρεται μερικές φορές ως ασημένια πέννα (penny). Η εμφάνισή του αντιπροσωπεύει το τέλος της χρυσής νομισματοκοπίας, η οποία, στην αρχή της Φραγκοκρατίας, ήταν Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) είτε «ψευδο-Αυτοκρατορική» (είχε γίνει από τους Φράγκους κατά μίμηση της Βυζαντινής νομισματοκοπίας). Ο άργυρος θα ήταν η βάση για τη φραγκική νομισματοκοπία από τότε. Το δηνάριο είχε κοπεί στη Γαλλία και μέρη της ιταλικής χερσονήσου για όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, σε κράτη όπως το πατριαρχείο της Aκουιλέια, το βασίλειο της Σικελίας, τη Δημοκρατία της Γένοβας, τη Δημοκρατία της Σιένα, και τα Σταυροφορικά κράτη της Ιερουσαλήμ, μεταξύ άλλων.

 Γύρω στο 755, εν μέσω των Καρολίγγειων μεταρρυθμίσεων, ο Πεπίνος ο Βραχύς εισήγαγε ένα νέο νομισματικό σύστημα, το οποίο τελικά προσαρμόστηκε έτσι, ώστε τα 12 δηνάρια (λατινικά: denarii‎, γαλλικά: deniers‎) ισοδυναμούσαν με ένα σολδίο (λατιν.: solidi , γαλ.: sols ή sous, αγγλ.: σελίνι) και 20 σολδία ισοδυναμούσαν με μία λίρα (λατιν.: libra, librae, lirae, γαλλ.: livres). Αργότερα, τρία δηνάρια ισοδυναμούσαν με ένα liard. Μόνο το δηνάριο ήταν ένα πραγματικό νόμισμα· τα υπόλοιπα ήταν λογιστικά χρήματα. Αυτό το σύστημα και το ίδιο το δηνάριο χρησίμευσαν ως πρότυπο για πολλά από τα νομίσματα της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της βρετανικής λίρας, της ιταλικής λίρας, του ισπανικού ντινέρο και του πορτογαλικού ντινέιρο. Στο Παλαιό Καθεστώς στη Γαλλία, το δηνάριο χρησιμοποιήθηκε ως πλασματικό μέτρο των επιτοκίων των δανείων. Έτσι, ένα ποσοστό 4% (1/25) θα εκφραζόταν ως "δηνάρια 25". ένα ποσοστό 5% (1/20) ως "δηνάρια 20"· και ούτω καθεξής. δηνάριο ντινάρ ντινέρο Ισπανίας πέννα Αγγλίας πφένιχ (liard)
Οιδίπους τύραννος (ταινία, 1968)

Το Οιδίπους τύραννος (αγγλικά: Oedipus the King) είναι μια ταινία του 1967 σε σκηνοθεσία Φίλιπ Σαβίλ βασισμένη στην αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή Οιδίπους τύραννος. Στην ταινία παίζουν, μεταξύ άλλων, οι Κρίστοφερ Πλάμερ ως Οιδίποδας, Λίλι Πάλμερ ως Ιοκάστη, Όρσον Γουέλς ως Τειρεσίας, Ρίτσαρντ Τζόνσον ως Κρέοντας, Ρότζερ Λάιβσεϊ ως βοσκός και Ντόναλντ Σάδερλαντ ως κορυφαίος του χορού. Η φωνή του Σάδερλαντ, ωστόσο, μεταγλωττίστηκε από άλλους ηθοποιούς. Το σενάριο βασίστηκε αρχικά στη μετάφραση απευθείας από τα αρχαία ελληνικά του Πολ Ρος, που δημοσιεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Στην πρώτη θεατρική προσπάθεια του Σαβίλ, η ταινία έμεινε γνωστή για τους έντονους διαλόγους που χαρακτηρίζουν την αρχαία τραγωδία. Ωστόσο, η ταινία προχώρησε ένα βήμα παραπέρα από το θεατρικό έργο, δείχνοντας στην πραγματικότητα, σε αναδρομή, τη δολοφονία του Λάιου. Έδειχνε επίσης τον Οιδίποδα και την Ιοκάστη στο κρεβάτι να κάνουν έρωτα.

 Κρίστοφερ Πλάμερ ως Οιδίποδας Λίλι Πάλμερ ως Ιοκάστη Ρίτσαρντ Τζόνσον ως Κρέοντας Όρσον Γουέλς ως Τειρεσίας Σίριλ Κιούζακ ως αγγελιαφόρος Ρότζερ Λάιβσεϊ ως βοσκός Ντόναλντ Σάδερλαντ ως κορυφαίος του χορού Φρίντριχ φον Λέντεμπουρ ως Λάιος Δήμος Σταρένιος ως ιερέας Μίνως Αργυράκης ως μέλος του χορού Μανώλης Δεστούνης ως μέλος του χορού Γιώργος Διαλεγμένος ως μέλος του χορού Αλέξης Μανθεάκης ως μέλος του χορού Γιώργος Οικονόμου ως μέλος του χορού Τάκης Εμμανουήλ ως μέλος του χορού Η ταινία γυρίστηκε στην Ελλάδα, στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, μετά από πρόταση που έγινε στους παραγωγούς από τη Μελίνα Μερκούρη. Δεν είχε προβληθεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ μέχρι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 μετά τη νόμιμη κυκλοφορία και τα δικαιώματα διανομής σε βίντεο και τηλεόραση και θεωρείται σπάνια ταινία. Τα κοστούμια της ταινίας ήταν της Θεώνης Βαχλιώτη-Όλντριτζ, τα σκηνικά του Γιάννη Μιγάδη και η μουσική του Γιάννη Χρήστου. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν το 1967, το πρώτο έτος της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, γεγονός το οποίο εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά η Χούντα εντάσσοντας το εγχείρημα στα "Επίκαιρα" της εποχής. Παρά το διαμέτρημα των ηθοποιών της, η ταινία δεν έτυχε παγκόσμιας αποδοχής. Το New York Magazine το περιέγραψε ως «σχεδόν κωμικό» σε μια κριτική του Σεπτεμβρίου 1968. μια κριτική του 1972 έλεγε «Μια περίτεχνη παραγωγή, υπερβολικά ακαδημαϊκή και χωρίς μεγάλη δύναμη ή κινηματογραφική αξία». Ωστόσο, το 1968, το Illustrated London News επαίνεσε την «κινηματογραφική της ρευστότητα» και ο Τζον Σόλομον το 2001 είπε ότι η ταινία «διακρίθηκε από ένταση και ωραίες ερμηνείες». Ωστόσο, ο Σόλομον παρατήρησε επίσης ότι η ταινία «δεν θα είχε κερδίσει ποτέ το πρώτο βραβείο σε αρχαίο αθηναϊκό διαγωνισμό». Ο Λέοναρντ Μάλτιν το 2006 είπε ότι «η κινηματογραφική εκδοχή του έργου του Σοφοκλή είναι καλή για τους μαθητές που έχουν σχετικό διαγώνισμα την επόμενη μέρα, αλλά οι υπόποιποι δεν θα εκτιμήσουν αυτήν την εκδοχή». Άφιξη του Αμερικανού σκηνοθέτη και ηθοποιού Όρσον Γουέλς στην Αθήνα (Ταινία Επικαίρων)
Άγιοι Θεόδωροι Χαλκιδικής

Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μεταγκιτσίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι πεδινός οικισμός, στον βορειοδυτικό μυχό του κόλπου Κασσάνδρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει 41 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. του Πολύγυρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεταγκιτσίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεταγκιτσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας. Το ξωκκλήσι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στη θέση «Τουρκόβιγλα», νοτιοδυτικά του οικισμού, με εξαιρετική θέα στον Σιγγιτικό Οι παραλίες «Γυαλάκια», Αγίων Θεοδόρων («Μεταγκίτσι»), «Γεροντοκόρες» και «Κοκκαλάς». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ζακ Μπλοντώ

Ο Ζακ Μπλοντώ (Jacques Blondeau , εναλλακτικά ονόματα: Jacomo Blondel, Hansje Blondeau, Jacobus Blondeau, Jean Jacques Blondeau, Jacques Blondel και ψευδώνυμο: Weyman, Αμβέρσα, 9 Μαΐου 1655 - Ρώμη, 1698) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ χαράκτης που μετά την εκπαίδευσή του στην Αμβέρσα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Ιταλία.

 Ήταν μαθητής του χαράκτη της Αμβέρσας Φρέντερικ Μπάουττατς του νεότερου (Frederik Bouttats the Younger) . Πέρασε λίγο χρόνο στο Παρίσι. Το 1675 ταξίδεψε στη Ρώμη όπου συνέχισε να ζει και να εργάζεται για το υπόλοιπο της ζωής του. Έγινε μέλος των Bentvueghels, μιας ένωσης κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη. Το ψευδώνυμό του στους Bentvueghels ήταν Weyman, που σημαίνει «άνθρωπος των λιβαδιών». Ο Μπλοντώ ήταν πολύ ενεργό μέλος της ομάδας και το όνομά του εμφανίζεται δύο φορές στην ιστορία των Bentvueghels. Έγραψε το όνομά του με κόκκινη κιμωλία σε μια από τις κόγχες της εκκλησίας της Santa Santa Costanza όπου συνήθιζαν να συγκεντρώνονται οι Bentvueghels: jacobus Blondeau / alias de weymyn. Το όνομά του εμφανίζεται επίσης σε μια λίστα με τα μέλη των Bentvueghels, τα οποία ήταν παρόντα στην υποδοχή των νέων μελών Άμπραχαμ Χενούλς , Φρανσουά Μενς (François Moens) και Πίτερ Φερμπρούγκεν του νεότερου . Η υποδοχή αυτή αναφέρεται επίσης από τον πρώιμο βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν. Χάραξε αρκετά πορτρέτα, όπως εκείνο του Πάπα Ουρβανού Η΄ και διαφόρων καρδιναλίων στη Ρώμη. Πέρασε κάποιον χρόνο στη Φλωρεντία, όπου λέγεται ότι είχε δημιουργήσει πολλά χαρακτικά, μαζί με τον Άμπραχαμ Μπλούμερτ και τον Φρανσουά Σπίρρε (François Spierre) σύμφωνα με τις τοιχογραφίες του Πιέτρο ντα Κορτόνα στο Παλάτσο Πίττι. Bentvueghels
Ταραντέλα Καλαβρίας

Η ταραντέλα Καλαβρίας (ιταλικά: "Tarantella Calabrese" ή "Sonu a ballu") είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει διάφορες μουσικό-χορευτικές εκφράσεις διάσπαρτες στη χερσόνησο της Καλαβρίας και διαφέρουν από άλλους χορούς της νότιας Ιταλίας που αποκαλούνται απλά ταραντέλα. Παίζεται και χορεύεται κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών και άλλες κοινωνικές περιστάσεις. Στη σημερινή εποχή η παράδοση έχει αναβιώσει καθώς όλο και περισσότερες νέες ομάδες αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τα όργανα που είχαν σχεδόν εξαφανιστεί. Τα άτομα αυτά παίζουν τα όργανα αυτά σύμφωνα με τους παλιούς τρόπους ή εκσυγχρονίζοντας τους ήχους προσθέτοντας μια χροιά μπάσου ή καινούργιους ήχους.

 Τα μουσικά όργανα της ταραντέλας Καλαβρίας είναι: η ζαμπόνια, που συχνά υποκαθίσταται από τo ακορντεόν μαζί με το ταμπορρέλο (είδος ντέφι), σε κάποιες περιοχές χρησιμοποιούνταν μαζί με το ζουρνά και τη φλογέρα, ενώ στη Locride e Monte Poro χρησιμοποιούνταν καλαβριανή λύρα. Ο ρυθμός είναι βασισμένος σε τρίστιχα με χρόνο 12/6 και μερικές φορές 6/8. Παρόλο που υπάρχει ομογένεια στη ταραντέλα που παίζεται και χορεύεται σε όλη τη Καλαβρία, υπάρχουν κάποιες γεωγραφικές διαφορές: στο ανατολικό Καταντσάρο υπάρχει το ελεύθερο, συμφωνα με τον παλιό τρόπο στο Aspromonte και Zumparieddu στο Sila και τη Viddanedda στην περιοχή της Καλαβρίας. Τέλος υπάρχουν και διαφορές στον τρόπο που χορεύεται: το φιμινίνα (γυναικείο), το μασκουλίνα (αντρικό) και το ελεύθερο. Η καλαβριανή ταραντέλα χορεύεται από γυναίκες και άνδρες σε ζευγάρια, αλλά μπορεί να χορευτεί και σε ζεύγη ανδρών και γυναικών, σε κυκλικό σχήμα που δημιουργείται από τους χορευτές και ονομάζεται "ρότα". Ο αρχηγός του χορού αποφασίζει την σειρά των χορευτών στις στροφές που γίνονται. Οργανοπαίχτες έξω από τον χορό ακολουθούν τους χορευτές και αλλάζουν τον ρυθμό της μουσικής. Στο παρελθόν, κατά την διάρκεια του χορού οι άνθρωποι δημιουργούσαν μία μοναδική ρότα στην πλατεία που χόρευαν.