IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φαράγγι του Λευκού Δρίνου

Το φαράγγι του Λευκού Δρίνου (αλβανικά: Gryka e Drinit të Bardhë, σερβικά λατινικά: Kanjon Belog Drima, σερβικά κυριλλικά: Кањон Белог Дрима) είναι ένα μικρό φαράγγι που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Κοσσυφοπέδιο. Ο ποταμός Λευκός Δρίνος διέρχεται από το φαράγγι. Το φαράγγι είναι σχετικά μικρό, μήκους περίπου 900 μέτρων και βάθους 45 μέτρων. Στην είσοδο του φαραγγιού βρίσκεται η γέφυρα Φσάιτ, μια παλιά οθωμανική γέφυρα που προσελκύει δύτες από όλα τα Βαλκάνια. Το φαράγγι του ποταμού Λευκού Δρίνου στη γέφυρα Φσάιτ, λόγω των υδρολογικών και γεωμορφολογικών του αξιών, τέθηκε υπό νομική προστασία ως φυσικό μνημείο το 1986.

 Το Φαράγγι του Λευκού Δρίνου βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα Φσάιτ κοντά στο χωριό Ξερξέ (δήμος Ράχοβετς) στο δρόμο Γκιάκοβα - Πρίζρεν. Το Φαράγγι είναι ένα μορφο-υδροφωτογραφικό φαινόμενο με γενετική, οπτική και εκπαιδευτική αξία. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της μετα-λακουστρικής περιόδου στη νεογενή λίμνη Ντουκατζίνι. Η διαμόρφωσή του εξαρτάται από πολλά τεκτονικά γεγονότα. Το φαράγγι έχει τυπικά χαρακτηριστικά φαραγγιού και περιέχει πολλούς ανθρακικούς σχηματισμούς. Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης γεωμορφολογικής διαδικασίας ο ποταμός Λευκός Δρίνος άνοιξε ένα φαράγγι μεταξύ δύο ασβεστολιθικών πετρωμάτων, δημιουργώντας ένα πολύ ελκυστικό και ενδιαφέρον φαράγγι για ερευνητές και επισκέπτες. Βρίσκεται δίπλα στον κεντρικό δρόμο που συνδέει τη Γκιάκοβα και το Πρίζρεν. Το φαράγγι επισκέπτεται μεγάλος αριθμός ξένων τουριστών καθώς και ντόπιων. Η γέφυρα Φσάιτ πάνω από το φαράγγι αντιπροσωπεύει ένα άλλο σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο στην περιοχή. Κάθε χρόνο διοργανώνεται διαγωνισμός άλματος από τη γέφυρα, στον οποία συμμετέχουν πολλοί διαγωνιζόμενοι από τις γύρω περιοχές. Τόσο η γέφυρα όσο και το φαράγγι προστατεύονται με νόμο από το 1986. Η προστατευόμενη περιοχή είναι 199 εκτάρια και ανήκει στους δήμους Ράχοβετς (124,96 εκτάρια) και Γκιάκοβα (73,86).Κοντά στην γέφυρα υπάρχουν δύο βράχοι γνωστοί ως "Βράχος του Αετού" (Shkëmbi i Shqiponjës) και "Βράχος Σκεντερμπέη" (Shkëmbi i Skenderbeut), το οποίο διαθέτει χαρακτική του αλβανού ευγενή του 15ου αιώνα Γεωργίου Καστριώτη Σκεντερμπέη. Το πορτρέτο του Σκεντερμπέη ζωγραφίστηκε στο βράχο το 1968 από τον Μετζίντ Ιβέισι με την ευκαιρία της 500ης επετείου του θανάτου του.Στο επάνω μέρος του φαραγγιού υπάρχει ένα ευχάριστο εστιατόριο το οποίο σερβίρει φρεσκοψημένα ψάρια από τον Λευκό Δρίνο.
Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο

Το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο (ΠΕΣ, αραβικά: المجلس الوطني الفلسطيني ««Almajlis Alwataniu Alfilastiniu») είναι το νομοθετικό όργανο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) και εκλέγει την Εκτελεστική Επιτροπή της ΟΑΠ, η οποία αναλαμβάνει την ηγεσία της οργάνωσης. Το ΠΕΣ είναι υπεύθυνο για τη διαμόρφωση των πολιτικών και των προγραμμάτων για την ΟΑΠ. Το όργανο υπηρετεί ως κοινοβούλιο που εκπροσωπεί όλους τους Παλαιστινίους μέσα και έξω από τα παλαιστινιακά εδάφη και όλους τους τομείς της παγκόσμιας παλαιστινιακής κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών κομμάτων, των λαϊκών οργανώσεων, των κινημάτων αντίστασης και των ανεξάρτητων πολιτικών από όλους τους τομείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Το Συμβούλιο συνεδριάζει επίσημα κάθε δύο χρόνια. Οι αποφάσεις ψηφίζονται με απλή πλειοψηφία, με τη παρουσία τουλάχιστον των δύο τρίτων των μελών του. Το ΠΕΣ εκλέγει τον δικό του Πρόεδρο.

 Οι υποψήφιοι για το ΠΕΣ διορίζονται από επιτροπή που απαρτίζεται από την εκτελεστική επιτροπή του ΟΑΠ, τον πρόεδρο του ΠΕΣ και τον αρχηγό του αρχηγού του Απελευθερωτικού Στρατού της Παλαιστίνης. Μετά την υποψηφιότητα, οι υποψήφιοι του ΠΕΣ εκλέγονται με πλειοψηφία από τα μέλη του ΠΕΣ. Ωστόσο, λόγω της αδυναμίας διεξαγωγής εκλογών, οι εκλογές του ΠΕΣ δεν έγιναν ποτέ και τα περισσότερα μέλη διορίζονται από την εκτελεστική επιτροπή. Το 1996, όταν το Συμβούλιο έπρεπε να ψηφίσει για την αναθεώρηση της Παλαιστινιακής Εθνικής Χάρτας, ο συνολικός αριθμός των μελών του ΠΕΣ αυξήθηκε από 400 σε περίπου 800. Το 2009 είχε περίπου 700 μέλη. Από το 2003, ο πρόεδρος του ΠΕΣ ήταν ο Σαλίμ Ζανούν και το ΠΕΣ είχε 669 μέλη. 88 μέλη προέρχονται από το πρώτο Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο (ΠΝΣ), 98 αντιπροσωπεύουν τον παλαιστινιακό πληθυσμό που ζει στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας και 483 αντιπροσωπεύουν την παλαιστινιακή διασπορά. Ενώ το ΠΕΣ έχει πολλά μέλη του ΠΝΣ, το ΠΕΣ δεν αποτελεί όργανο της Παλαιστινιακής Αρχής. Αντίθετα, είναι το ισοδύναμο του ΠΝΣ της Παλαιστινιακής Αρχής. Από το 2012 το κεντρικό γραφείο του ΠΕΣ βρίσκεται στο Αμμάν και ένα παράρτημα βρίσκεται στη Ραμάλα.
Alfa Romeo RZ

Η Alfa Romeo RZ (Roadster Zagato) ήταν ένα περιορισμένης παραγωγής roadster αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo τα έτη 1992 και 1993, σε μόλις 278 αντίτυπα.. Το μοντέλο ήταν ουσιαστικά η καμπριολέ εκδοχή της Alfa Romeo SZ (Sprint Zagato), που είχε κατασκευαστεί μεταξύ του 1989 και του 1991, σε μόλις 1.036 αντίτυπα. Όπως είχε συμβεί και με την SZ, έτσι και η RZ ήταν προϊόν συνεργασίας της Alfa Romeo με τον σχεδιαστικό οίκο Zagato, ο οποίος ανέλαβε και την κατασκευή του μοντέλου.

 Σε σύγκριση με την έκδοση κουπέ, η RZ είχε μειωμένο ύψος, καθώς ήταν 11 χιλιοστά χαμηλότερη. Επίσης και το βάρος της RZ είχε αυξηθεί στα 1.380 κιλά, έναντι 1.256 στην SZ, προκειμένου να ενισχυθεί η ακαμψία του καμπριολέ αμαξώματος. Μηχανικά, η RZ διατήρησε το υπόβαθρο της SZ, που με την σειρά της είχε βασιστεί στην αγωνιστική έκδοση της Alfa Romeo 75, που είχε εξελιχθεί λίγο χρόνια νωρίτερα. Ο κινητήρας της, ήταν ο ίδιος V6 βενζίνης, σε γωνία V κατά 60°, 12-βάλβιδος, κυβισμού 2.959 cm³ και ισχύος 210 ίππων στις 6.200 στροφές το λεπτό. Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν 5-τάχυτο μηχανικό και η τελική της ταχύτητα έφτανε τα εντυπωσιακά για την τότε εποχή 246 km/h. Επίσης, η RZ διατέθηκε σε 3 μόνο χρωματικούς συνδυασμούς: κόκκινο αμάξωμα με μαύρο δερμάτινο σαλόνι, κίτρινο αμάξωμα με μαύρο δερμάτινο σαλόνι ή μαύρο αμάξωμα με κόκκινο δερμάτινο σαλόνι. Μολονότι η παραγωγή της RZ έφτασε έως τον Σεπτέμβριο του 1993, το μοντέλο δεν προσέφερε ποτέ αερόσακους. Το εντυπωσιακό είναι ότι η RZ, μαζί και με την SZ, θεωρήθηκαν εξ αρχής ως κλασικά αυτοκίνητα, ενώ ήταν ακόμα στην παραγωγή, και σήμερα είναι πλέον και τα δύο άκρως συλλεκτικά. Φυσικά η RZ έχει αποκτήσει διαχρονικά ακόμα υψηλότερη συλλεκτική αξία, λόγω του μικρότερου αριθμού αντιτύπων της. Alfa Romeo SZ Georg Amtmann, Halwart Schrader: Italienische Sportwagen. Stuttgart (Motor Buch Verlag) 1999. ISBN 3-613-01988-4. Kevin Brazendale: Enzyklopädie Automobil von Alfa Romeo bis Zagato. Die 600 schönsten Modelle. Augsburg (Bechtermünz) 2000. ISBN 3-8289-5384-0. Hartmut Lehbrink, Frank Oleski, Rainer W. Schlegelmilch: Gericke´s 100 - 100 Jahre Sportwagen. Düsseldorf 2005. ISBN 3-938118-00-8. Jürgen Lewandowski, Marion Zellner: Kult-Cabrios. Die legendärsten Cabriolets von 1945 bis heute. München (Steiger) 2000. ISBN 3-89652-195-0. Andrew Montgomery: Sportwagen in Bildern und Fakten. London (Parragon) 2005. ISBN 978-1-4054-8267-7. Das Monster aus Mailand. Vorstellung Alfa Romeo RZ in: Autobild Klassik 1/2010, S. 18 f. «The SZ & RZ (ES-30) Story». home.wxs.nl/~evdbeek. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2007.
Βεντσέσλαος Γ΄ Αδάμ του Τσέσυν

Ο Βεντσέσλαος Γ΄ Αδάμ, πολων. Wacław III Adam (Δεκέμβριος 1524 - 4 Νοεμβρίου 1579) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1528).

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Βεντσέσλαου Β΄ δούκα του Τσέσυν και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1540 τη Μαρία του Πέρνσταϊν (1524-1566), κόρη του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Κλάντσκο, θησαυροφύλακα, διοικητή & κυβερνήτη της Μοραβίας, και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Καζιμίρ 1542-1571, δούκας του Τσέσυν. Άννα 1543-1564, απεβ. 21 ετών. Σοφία 1540-1541, απεβ. 1 έτους.Το 1567 ο Βεντσέσλαος Γ΄ Αδάμ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σιδωνία-Αικατερίνη των Ασκάνια, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα: Μαρία-Σιδωνία 1572-1587, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα. Άννα-Σίβυλλα 1573-1601. Αδάμ-Βεντσέσλαος 1574-1617, δούκας του Τσέσυν. Χριστιανός-Αύγουστος 1570-1571, Ιωάννης-Αλβέρτος 1578-1579 απεβ. 1έτους, μία κόρη 1569 απεβ. νήπιο. Panic, Idzi (2002). Poczet Piastów i Piastówien cieszyńskich. Cieszyn: Urząd Miejski. ISBN 83-917095-4-X. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Πάρκο Μάσγκρεϊβ

Το Πάρκο Μάσγκρεϊβ (αγγλικά: Musgrave Park ['mʌzgreɪv pɑːk]) βρίσκεται στο Μπρίσμπεϊν και συγκεκριμένα στο προάστιο του Νότιου Μπρίσμπεϊν, μεταξύ των οδών Edmonstone, Russell και Cordelia και του Brisbane State High School. Το εμβαδόν του είναι 63.225 τ.μ. Το άλσος έχει ξεχωριστή σημασία για τον πολιτισμό των Αβοριγήνων.

 Το Μάσγκρεϊβ αποτελεί τμήμα του πρώην αβορίγηνου καταυλισμού Κουρίλπα που απλωνόταν «από τον λόφο Χάιγκεϊτ και μέχρι τις ανηφορικές πλαγιές της Κουμπουμέγια (Σχολή Σόμερβιλ)» και επιπρόσθετα «μερικές φορές κατασκήνωναν στα χαμόκλαδα που τότε βρίσκονταν επί της όχθης του ποταμού κοντά στην πρόσφατη είσοδο της μόνιμης δεξαμενής». Από εδώ και τη Γουλλουγκάμπα, οι Αβορίγηνες τις δεκαετίες του 1840 και του 1850 εισέρχονταν στο Νότιο Μπρίσμπεϊν για να εργαστούν ως ξυλοκόποι, νεροκουβαλητές και ιχθυοπώλες.Το Πάρκο Ψυχαγωγίας του Νότιου Μπρίσμπεϊν (όπως ήταν αρχικά γνωστό) δημιουργήθηκε το 1856.Το 1867 προτάθηκε η κατασκευή ενός δημοσίου σχολείου (grammar school), του Brisbane State High School πλάι στο άλσος.Το 1884, μετονομάστηκε σε Άλσος Μάσγκρεϊβ προς τιμήν του τότε κυβερνήτη Κούινσλαντ, σερ Άντονι Μάσγκρεϊβ.Το 1998 ο δήμος Μπρίσμπεϊν δέσμευσε τμήμα του άλσους για τη δημιουργία πολιτιστικού κέντρου για τους αυτόχθονες. Ο δήμος έχει περιγράψει το άλσος ως τόπο για τέλεση εορτών και θρησκευτικών τελετών και για επίλυση διαφορών. Το Μάσγκρεϊβ είναι έδρα του καλλιτεχνικού κέντρου Τζάγκερα καθώς και ένας από τους λίγους εναπομείναντες χώρους πρασίνου στο κέντρο του Μπρίσμπεϊν και τα γύρω προάστια. Στις 24 Αυγούστου 1998, μετά από 20 έτη δικαστικών αγώνων με την κυβέρνηση του Κούινσλαντ, η Αβορίγηνη Εταιρεία Μάσγκρεϊβ (MPAC) εξασφάλισε άδεια να κτίσει πολιτιστικό κέντρο σε μέρη του άλσους. Το άλσος έχει ιδιαίτερη σημασία για τον τοπικό ιθαγενή πληθυσμό εξαιτίας ενός παλαιού περιορισμού που απαγόρευε στους Αβορίγηνες να διασχίζουν το άλσος και να εισέρχονται στην πόλη του Μπρίσμπεϊν. Μάλιστα, όντας ο τόπος όπου βρίσκεται θαμμένο ένα μπόρα ρινγκ, αναγνωρίζεται ιστορικά ως ιερός τόπος για τους ιθαγενείς Μούρρι. Κάθε χρόνο, το άλσος φιλοξενεί το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου της ελληνικής κοινότητας της πόλης, την Εθνική Αβορίγηνη και Νησιωτική Ημέρα Εορτασμού (NAIDOC), καθώς και το φεστιβάλ ομοφυλοφιλίας Brisbane Pride. Το 2008 ένας άνδρας ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στο Μάσγκρεϊβ. Το περιστατικό αυτό έχει ενισχύσει την εντύπωση ότι το άλσος είναι επικίνδυνο. Όμως, στατιστικές μελέτες της περιόδου 2007-10 δείχνουν ότι τα περιστατικά βίας συναντώνται κυρίως στις περιοχές του Σάουθ Μπανκ και των πλησιέστερων σιδηροδρομικών σταθμών, καθώς και στις κύριες μουσικές σκηνές και κέντρα ψυχαγωγίας της οδού Boundary στο Γουέστ Εντ, με σχετικά λίγα περιστατικά να συμβαίνουν στο Μάσγκρεϊβ.
Αγία Σοφία Αρκαδίας

Η Αγία Σοφία (ή Αγια-Σοφιά όπως αποκαλείται συνήθως στην ντοπιολαλιά) είναι ένας οικισμός στην επαρχία Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται επάνω στο δρόμο που ενώνει το Άστρος με την Τρίπολη, σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το πρώτο. Είναι δευτερογενής καστρίτικος οικισμός με κατοίκους που προέρχονται από τον οικισμό «Του Καράτουλα» και αρχικά εξυπηρετούσε ως χειμαδιό τους.

 Βορειοδυτικά από τον οικισμό βρίσκεται το γεφύρι του Αρμακά. Ένα παραδοσιακό μονότοξο γεφύρι που πιθανολογείται ότι κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1900 από Καστρίτες μαστόρους και στέκει ακόμα, ως ένα αυθεντικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής της περιοχής. Γιάννα Χάγια - Ηλίας Χαλκιάς, ΤΑΝΙΑ οδός: Οδοιπορικό στα Καστριτοχώρια, Έκδοση Γιάννα Χαγιά, Τρίπολη 2012, ISBN 978-960-93-4317-6 Αγία Σοφία Blog - Νέα από την Αγία Σοφία Κυνουρίας
Τρομοκρατική επίθεση στον μαραθώνιο της Βοστώνης

Στις 15 Απριλίου του 2013, στη διάρκεια του 117ου Μαραθώνιου της Βοστώνης, από την έκρηξη δύο βομβών, κοντά στη γραμμή του τερματισμού, έχασαν τη ζωή τους τρεις άνθρωποι και τραυματίστηκαν 183, πολλοί από τους οποίους ακρωτηριάστηκαν.

 Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης διεξήχθη για πρώτη φορά την άνοιξη του 1897 και είναι ο δεύτερος παλαιότερος μαραθώνιος στις Η.Π.Α. Γυναίκες συμμετέχουν στον αγώνα επισήμως από το 1972, αλλά ανεπισήμως τουλάχιστον από το 1966. Το πρωί της 15ης Απριλίου του 2013, την Ημέρα των Πατριωτών στις Η.Π.Α, περισσότεροι από 24.000 άνθρωποι συμμετείχαν στον 117ο Μαραθώνιο της Βοστώνης. Στις 2 και 49 το μεσημέρι τοπική ώρα, τρεις ώρες περίπου μετά των τερματισμό των νικητών, και ενώ συνέχιζαν να τερματίζουν οι συμμετέχοντες, εξερράγησαν με διαφορά δεκατριών δευτερολέπτων δύο βόμβες, στην οδό Μπόιλστον, κοντά στην πλατεία Κόπλεϊ, λίγα μέτρα πριν τη γραμμή του τερματισμού. Για τον ένα εκρηκτικό μηχανισμό πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε μια χύτρα ταχύτητας ενώ ο δεύτερος είχε τοποθετηθεί μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί. Επρόκειτο για αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς που αποτελούνταν από εκρηκτικά, κομμάτια μετάλλου και μεταλλικά σφαιρίδια και ήταν τοποθετημένοι σε μαύρες νάιλον σακούλες ή σακίδια πλάτης. Από την έκρηξη των βομβών έχασαν τη ζωή τους η Κρισλ Κάμπελ (Krystle M. Campbell), 29 ετών, η Κινέζα Λου Λινγκζί (Lǚ Lìngzǐ), 23 ετών και ο 8χρονος Μάρτιν Ρίτσαρντ (Martin Richard). Δράστες της τρομοκρατικής επίθεσης στον Μαραθώνιο της Βοστώνης ήταν ο 26χρονος Τάμερλαν Τσαρνάεφ και ο 19χρονος αδερφός του Τζοχάρ Τσαρνάεφ . Το πρωί της 18ης Απριλίου τα δύο αδέρφια (φωτογραφίες των οποίων από το σημείο της επίθεσης, λίγο πριν την έκρηξη των βομβών είχε δώσει στη δημοσιότητα το FBI) πυροβόλησαν και σκότωσαν τον αστυνομικό Σον Κολιέρ (Sean Collier) στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης. Στη συνέχεια ανάγκασαν τον οδηγό ενός αυτοκινήτου (στον οποίο είπαν ότι αυτοί είχαν βάλει τις βόμβες στον μαραθώνιο της Βοστώνης) να τους μεταφέρει στο πλησιέστερο ΑΤΜ και τον υποχρέωσαν να κάνει ανάληψη 800 δολαρίων. Στη συνέχεια τον άφησαν να φύγει, όμως το κινητό του οδηγού ήταν μέσα στο αυτοκίνητο και έτσι η αστυνομία μπόρεσε να εντοπίσει το αυτοκίνητο. Σε ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία στο Γουότερταουν της Μασαχουσέτης τραυματίστηκε θανάσιμα ο Ταμερλάν ενώ ο Τζοχάρ διέφυγε βαριά τραυματισμένος. Το πρωί της 19ης Απριλίου το FBI ζήτησε από τους κατοίκους του Γουότερταουν και των γειτονικών πόλεων να παραμείνουν στα σπίτια τους και να μην ανοίγουν σε κανέναν. Τα πανεπιστήμια, τα σχολεία και πολλές επιχειρήσεις παρέμειναν κλειστές και σταμάτησε η λειτουργία των δημόσιων μέσων μεταφοράς.Το απόγευμα της 19ης Απριλίου ο Τζοχάρ βρέθηκε τραυματισμένος σε μια βάρκα στον κήπο ενός σπιτιού στην περιοχή και συνελήφθη. Στις 22 Απριλίου 2013 του απαγγέλθηκαν επίσημα κατηγορίες, μεταξύ των οποίων και η "χρήση του όπλου μαζικής καταστροφής". Λίγες ημέρες αργότερα, συνελήφθησαν άλλοι 3 ύποπτοι για εμπλοκή στην επίθεση. Στις 16 Μαΐου 2015 ο Τζοχάρ καταδικάστηκε σε θανατηφόρα ένεση.
Αμαλία Ερριέττα του Ζολμς-Μπάρουτ

Η Αμαλία Ερριέττα (γερμ. Amalie Henriette, 30 Ιανουαρίου 1768 - 31 Οκτωβρίου 1847) από τον Οίκο του Ζολμς ήταν κόρη του Κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.

 Η Αμαλία Ερριέττα Καρλόττα ήταν κόρη του Ιωάννη Χριστιανού Β΄ του Ζολμς-Μπάρουτ και της Φρειδερίκης Λουίζας του Ρόις-Κέστριτς. Γεννήθηκε στο Κλίτσκουφ της Σιλεσίας (τώρα στη δυτική Πολωνία) και απεβίωσε στην Καρλσρούη σε ηλικία 79 ετών. Αρκετοί απόγονοί της έγιναν ηγεμόνες της Ευρώπης. Παντρεύτηκε το 1789 τον Κάρολο Λουδοβίκο του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και είχε τέκνα: Λουίζα. Ελισάβετ 1790-1830, παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Αμεδαίο, λανδγραβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ, δούκα τού Ράτιμπορ. Κωνσταντία 1792-1847, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ, 5ο πρίγκιπα τού Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ. Αιμιλία 1793-1859, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο, κόμη τού Κάσελ-Κάσελ. Αδελαΐδα της Έσσης-Κάσσελ > Ερνέστος του Λίππε-Μπήστερφελτ > Βερνάρδος του Λίππε (1872-1934) > Βερνάρδος του Λίππε-Μπήστερφελτ > Βεατρίκη της Ολλανδίας. Ερνέστος Α΄ 1794-1860, 4ος πρίγκιπας τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Αδελαΐδα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν > Βικτωρία Λουίζα της Πρωσίας > Φρειδερίκη της Πρωσίας, Βασίλισσα της Ελλάδας > Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας Καρολίνα Ματθίλδη του Σ.Χ.Σ.Αουγκούστενμπουργκ > Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν > Σίβυλλα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα > Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας Φρειδερίκος. Μαρία Ερριέττα. Λουίζα, παντρεύτηκε τον Αδόλφο του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν. Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Αιμίλιο Χριστιανό του Έρμπαχ-Σένμπεργκ. Αγνή 1804-1835, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Η κόρη τους: Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Μαρία Θηρεσία της Πορτογαλίας > Ελισάβετ Αμαλία της Αυστρίας > Φραγκίσκος Ιωσήφ Β΄ του Λίχτενσταϊν > Ιωάννης Αδάμ Β΄ του Λίχτενσταϊν Μαρία Ιωσηφίνα της Πορτογαλίας > Ελισάβετ στη Βαυαρία (1876-1965) > Λεοπόλδος Γ΄ του Βελγίου > Αλβέρτος Β΄ του Βελγίου > Φίλιππος του Βελγίου Μαρία Άννα της Πορτογαλίας > Καρλόττα του Λουξεμβούργου > Ιωάννης του Λουξεμβούργου (1921-2019) > Ερρίκος του Λουξεμβούργου (1955) Αντωνία της Μπραγκάνσα > Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας > Ιωάννης του Λουξεμβούργου (1921-2019) > Ερρίκος του Λουξεμβούργου (1955) Ερρίκος Γουσταύος. Ελένη 1807-1880, παντρεύτηκε τον Ευγένιο της Βυρτεμβέργης. Ερρίκος.Επίσης: Λεοπόλδος Γ΄ του Βελγίου > Ιωσηφίνα Καρλόττα του Βελγίου > Ερρίκος του Λουξεμβούργου (1955) Franz Josef Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst: Monarchen – Edelleute – Bürger. Die Nachkommen des Fürsten Carl Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg 1762–1825, 2nd edition, Degener & Co., Neustadt a. d. Aisch, 1963 (Bibliothek familiengeschichtlicher Arbeiten, vol. 13)
Εθνική Αφροαμερικανική Ένωση Όπλων

Η Εθνική Αφροαμερικανική Ένωση Όπλων (Αγγλικά: National African American Gun Association, συντομογραφία: NAAGA) είναι ένας οργανισμός που προωθεί τα δικαιώματα οπλοκατοχής μεταξύ Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει πάνω από 45.000 μέλη, περισσότερα από 75 παραρτήματα στις ΗΠΑ και έχει επεκταθεί σημαντικά ως αντίδραση στους θανάτους Αφροαμερικανών. Πολλοί εξεπλάγησαν από τη δημοτικότητα της NAAGA, συμπεριλαμβανομένων των ιδρυτών της. Η οργάνωση ιδρύθηκε από τον Φίλιπ Σμιθ το 2015.

 Ο Φίλιπ Σμιθ ίδρυσε το NAAGA τον Φεβρουάριο του 2015 προς τιμήν του Μήνα Μαύρης Ιστορίας. Ο στόχος του ήταν να εκπαιδεύσει τους μαύρους Αμερικανούς σχετικά με τη χρήση και την κατοχή όπλων. Οι διοργανωτές θεωρούν την NAAGA έναν οργανισμό πολιτικών δικαιωμάτων που "στοχεύει στην οικοδόμηση της κοινότητας και στην προώθηση της αυτοπροστασίας". Ο Σμιθ ίδρυσε την Εθνική Αφροαμερικανική Ένωση Όπλων (NAAGA) ως απάντηση στις αντιληπτές ρατσιστικές διακρίσεις στην Εθνική Ένωση Όπλων (National Rifle Association, NRA).Από το 2015 έως το 2020 η οργάνωση έχει επεκταθεί με πάνω από 45.000 μέλη, με 75 παραρτήματα, και αναμένεται να ανοίξει 25 ακόμη μέσα στον επόμενο χρόνο. Η συμμετοχή αυξήθηκε σημαντικά μόλις ο Ντόναλντ Τραμπ εξελέγη πρόεδρος της Αμερικής. Ο Σμιθ απέδωσε μέρος της ραγδαίας ανάπτυξης σε "ένα πολιτικό κλίμα όπου άτομα με ρατσιστικές απόψεις αισθάνονται ενθαρρυμένοι να μιλήσουν για τις απόψεις αυτές και να ενεργήσουν σύμφωνα με αυτές".Ο Έρικ Σάντερς, αντιπρόεδρος του παραρτήματος του Κάνσας Σίτι, Μισσούρι, είναι πιστοποιημένος στη κρυφή οπλοφορία (αγγλ. concealed carry) και δήλωσε "έχουμε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που μπαίνει στον οργανισμό και το 60-70% είναι γυναίκες".Μετά την ανθρωποκτονία του Φιλάντο Καστίλ, η NAAGA καταδίκασε αμέσως το γεγονός, σε αντίθεση με την NRA. Επίσημος ιστότοπος
Όντα του Μετς

Η Όντα (γερμ.: Oda von Metz, π. 910 – 10 Απριλίου 963) ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Μετς και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μπίντγκαου & Μέτινγκαου.

 Ήταν η μόνη κόρη του Γκέρχαρντ Α΄ κόμη του Μετς. και της Όντας της Σαξονίας (του Οίκου των Οθωνιδών), κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Σαξονίας και αδελφής του Ερρίκου Α΄ του Ορνιθοθήρα, δούκα της Σαξονίας & βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Λόγω αυτής της οικογενειακής σύνδεσης, η Όντα του Μετς ήταν εξαδέλφη του Όθωνα Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Γερμανίας. Το 930 η Όντα παντρεύτηκε τον Γκότσλιν κόμη του Μπίντγκαου και του Mέτινγκαου, που απέκτησε φήμη ως στρατιωτικός διοικητής τού αδελφού του Αντάλμπερο Α΄ επισκόπου του Μετς. Επειδή έζησε 20 έτη περισσότερο από τον σύζυγό της, ήταν επικεφαλής του νοικοκυριού και διηύθυνε την ιδιοκτησία και τις γαίες τους, μέχρι τα παιδιά τους να φτάσουν στην ενηλικίωση. Παντρεύτηκε το 930 τον Γκότσλιν των Αρντέν κόμη του Μπίντγκαου και του Mέτινγκαου και είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Ρέγκιναρ (απεβ. 18 Απριλίου 963), κόμης του Μπάστεναχ (νυν Μπαστόν Βελγίου). Ερρίκος (απεβ. 6 Σεπτεμβρίου 1000). Γοδεφρείδος (935/940 - 3 Σεπτεμβρίου 995/1002), κόμης του Βερντέν . Αντάλμπερο (935/940 - 23 Ιανουαρίου 989), αρχιεπίσκοπος του Ρενς 969-989 Murray, Alan V. (2000). The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History 1099-1125. Prosopographica et Genealogica.
Αιανή Κοζάνης

Η Αιανή είναι κωμόπολη του νομού Κοζάνης και έχει οριστεί ως ιστορική έδρα του δήμου Κοζάνης. Βρίσκεται κοντά στον Αλιάκμονα και απέχει 22 χλμ. νότια της πόλης της Κοζάνης. Επίσης, είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας. Η δημοτική κοινότητα Αιανής είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 52,583 χμ² (2011).

 Το όνομά της το οφείλει στην αρχαία πόλη Αιάνη, ή Αίανα, αρχαία πόλη της Μακεδονίας στη περιοχή της Ελίμειας, πρωτεύουσα των Αιανών ή Ελιμιωτών. Σε απόσταση περίπου 1,5 χλμ από τη σύγχρονη πόλη βρίσκεται η αρχαία Αιάνη ή Αίανα, που υπήρξε σημαντικό κέντρο της περιοχής Ελίμειας. Ιδρυτής της αρχαίας Αιανής φέρεται ο Αιανός, γιος του Ελύμου, βασιλέως των Τυρρηνών, μιας Μακεδονικής πόλης. Ανάγλυφο του Πλούτωνα από την Αιανή Κοζάνης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αιανή, μια μακρινή ανασκαφή (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Λαζαρίνες της Μακεδονίας (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Επίσημη ιστοσελίδα Μουσείου Αιανής
Λιουμπομίρ Ιβάνοβιτς

Ο Λιουμπομίρ (Λιούμπα) Ιβάνοβιτς (Βελιγράδι, Βασίλειο της Σερβίας, 24 Φεβρουαρίου 1882 – Βελιγράδι, Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 23 Νοεμβρίου 1945) ήταν Σέρβος ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής. Θεωρείται ένας από τους πρώτους Σέρβους ιμπρεσιονιστές, αν και βρήκε τον τρόπο έκφρασης του με εικαστικά μέσα.

 Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ο Λιουμπομίρ Ιβάνοβιτς σπούδασε στη Σερβική Σχολή Σχεδίου και Ζωγραφικής του Κίριλ Κούτλικ και αργότερα στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας των Μπέτα Βουκάνοβιτς και Ρίστο Βουκάνιβιτς στο Βελιγράδι. Το 1905 πήγε στο Μόναχο και γράφτηκε στην ιδιωτική σχολή ζωγραφικής του Άντον Άζμπε και την ίδια χρονιά στο Kunstgewerbeschule. Μετά την επιστροφή του στην πατρίδα, του διορίστηκε πρώτα δάσκαλος σε γυμνάσιο. Όταν άρχισε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ιβάνοβιτς κινητοποιήθηκε, αλλά λόγω της κακής υγείας του, έγινε βοηθητικός σε νοσοκομείο. Έμεινε με τον σερβικό στρατό κατά το μεγαλύτερο μέρος της υποχώρησης η οποία σταμάτησε στο Πρίζρεν στα τέλη του 1915. Μετά από αυτό, ο Ιβάνοβιτς επέστρεψε στο Βελιγράδι. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι είχε λίγο χρόνο να ζωγραφίσει σε μια εποχή κατοχής. Υπήρχε πάντα η ανησυχία να κατηγορηθεί κάποιος για κατασκοπεία. Τα ζωγραφικά έργα τα οποία έκανε εν καιρώ πολέμου αποτελούνται από σκηνές που δεν έχουν σχέση με τον πόλεμο. Κατάφερε, ωστόσο, να δημιουργήσει μερικά έργα, ένα γραμμικό σχέδιο με τίτλο "Πτήση" (Beg) το 1915, το οποίο αποτυπώνει τη στιγμή κατά την οποία ο στρατός υποχωρούσε, και έναν εξίσου ισχυρό έργο με τον τίτλο "Πεσμένος στρατιώτης" από την ίδια δημιουργική του περίοδο. Μετά τον πόλεμο, ο Ιβάνοβιτς έγινε καθηγητής σχεδίου στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας στο Βελιγράδι. Το 1922 έγινε μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας (η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών). Ο Ιβάνοβιτς ταξίδεψε στη χώρα του και στο εξωτερικό μαζί με έναν άλλο καλλιτέχνη, τον ζωγράφο και χαράκτη Βάσα Πομόρισατς, και δημιούργησε σχέδια τα οποία δημοσιεύτηκαν σε πολλά ειδικά επεξεργασμένα άλμπουμ. Ήταν μέλος της ομάδας καλλιτεχνών Lada. Από το 1940 έως το 1945, ήταν καθηγητής γραφικών και χαρακτικής πλήρους απασχόλησης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου. Έργα του Ιβάνοβιτς βρίσκονται σε αίθουσες τέχνης και μουσεία σε όλη τη χώρα. Επίσης, μέρος του έργο του Ιβάνοβιτς βρίσκεται και στη συλλογή του Μίλαν Γιοβάνοβιτς Στογιμίροβιτς, ο οποίος κληροδότησε έναν τεράστιο αριθμό από πίνακες, σκίτσα και αντικείμενα στο Τμήμα Τέχνης του Μουσείου στο Σμεντέρεβο. Mgb.org.rs Arte.rs
Πύργος Τζούτσε

Ο Πύργος Τζούτσε, επισήμως αναφερόμενος ως Πύργος της Ιδεολογίας του Τζούτσε, είναι μνημείο στην Πιονγιάνγκ, πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας, το οποίο ονομάστηκε προς τιμήν της ιδεολογίας του Τζούτσε η οποία και εισήχθη από τον πρώτο ηγέτη της χώρας και Πρόεδρο, Κιμ Ιλ-σουνγκ.

 Ο πύργος βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Τέντονγκ, αμέσως απέναντι από την πλατεία Κιμ Ιλ-σουνγκ στην δυτική όχθη. Χτίστηκε για να γιορτάσει τα εβδομηκοστά γενέθλια του Κιμ Ιλ-σουνγκ. Αν και ο γιος και διάδοχός του Κιμ Γιονγκ-ιλ θεωρείται επίσημα ως ο δημιουργός του, συνεντεύξεις με πρώην Βορειοκορεάτες αξιωματικούς διαψεύδουν τον ισχυρισμό.Η δομή των 170 μέτρων είναι τετράπλευρος κεκλιμένος πύργος μήκους 150 μέτρων (490 πόδια), ο οποίος είναι ο υψηλότερος σε γρανίτη και περιέχει 25.550 τετράγωνα (365 × 70: ένα για κάθε ημέρα της ζωής του Κιμ Ιλ-σονγκ με εξαίρεση τις συμπληρωματικές ημέρες για τα δίσεκτα έτη), ντυμένο με λευκή πέτρα με εβδομήντα διαχωριστικά και καλυμμένο με λαμπερό μεταλλικό πυρσό 20 μέτρων. Ο πυρσός στην κορυφή του πύργου φωτίζεται πάντα. Το ανέβασμα τον πύργο με ανελκυστήρα είναι δυνατό και υπάρχουν ευρείες απόψεις πάνω από την Πιονγιάνγκ από την πλατφόρμα παρατήρησης κάτω από τον πυρσό. Στη βάση του υπάρχουν αίθουσες υποδοχής όπου μερικές φορές εμφανίζονται βίντεο που εξηγούν την ιδεολογική σημασία του πύργου. Θεωρείται ότι έχει χτιστεί με βάση Μνημείο του Ουάσιγκτον, το οποίο ξεπερνά σε ύψος για λιγότερο από ένα μέτρο Ο πύργος Τζούτσε είναι η δεύτερη υψηλότερη μνημειακή στήλ στον κόσμο μετά το Μνημείο Σαν Τζασίντο, το οποίο είναι 29 μέτρα ψηλότερο. Σε συνδυασμό με τον πύργο υπάρχει ένα άγαλμα μήκους 30 μέτρων, το οποίο αποτελείται από τρία ιδεοποιημένα πρόσωπα που διαθέτουν ένα εργαλείο ο καθένας - ένα σφυρί (ο εργαζόμενος). ένα δρεπάνι (ο αγρότης), και μια γραφική βούρτσα (ο "εργαζόμενος πνευματικός") - σε ένα κλασικό κομμουνιστικό στυλ που θυμίζει το Σοβιετικό Άγαλμα του Εργαζομένου και της Γυναίκας Κολχόζ. Τα τρία εργαλεία αποτελούν τα διακριτικά στη σημαία του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος της Κορέας. Υπάρχουν επίσης έξι μικρότερες ομάδες φιγούρων, η καθεμία 10 μέτρα ψηλή, που συμβολίζουν άλλες πτυχές της ιδεολογίας Τζούτσε. Ένας τοίχος με 82 πλάκες φιλίας από ξένους υποστηρικτές και ομάδες μελέτης του Τζούτσε αποτελεί μέρος του Πύργου. Μονάς, ένας παρομοίως σχεδιασμένος μνημειακός πύργος στην Τζακάρτα της Ινδονησίας, με το άγαλμα της φλόγας στη κορυφή και ανελκυστήρα που οδηγεί στο χώρο παρατήρησης. Μνημείο του Ουάσινγκτον, ένας οβελίσκος που χτίστηκε προς τιμήν του Τζορτζ Ουάσινγκτον, στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ. Μνημείο Σαν Τζασίντο, κοντά στο Λα Πορτ, Τέξας στις ΗΠΑ. Είναι η υψηλότερη μνημειακή στήλη στον κόσμο και χτίστηκε προς τιμήν της Μάχης του Σαν Τζασίντο. Μνημείο για την Ίδρυση του Κόμματος Αψίδα του Θριάμβου (Πιονγιάνγκ) Αψίδα της Επανένωσης Ασιατική Ιστορική Αρχιτεκτονική: Πύργος Τζούτσε Πανοραμική θέα 360 μοιρών από την κορυφή
Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού

Το Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού βρίσκεται στο Δήμο Ελληνικού, νότια της Αθήνας και 36 χλμ. από το Ολυμπιακό Χωριό. Κατασκευάστηκε σε μέρος της περιοχής του παλιού Αεροδρομίου του Ελληνικού για του Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αποτελείται από 5 ξεχωριστές εγκαταστάσεις.

 Το Ολυμπιακό Κέντρο Κανόε-Καγιάκ Σλάλομ φιλοξένησε τα αγωνίσματα του Κανόε-Καγιάκ σλάλομ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αποτελείται από την αγωνιστική διαδρομή, προπονητήριο και λίμνη σε φυσική μορφή για προθέρμανση. Η συνολική έκτασή του είναι 288.000 μ2. Μπορεί να φιλοξενήσει 7.600 θεατές αλλά κατά τη διάρκεια των Αγώνων χρησιμοποιήθηκαν 6.700 θέσεις. Το Ολυμπιακό Κέντρο Χόκεϊ φιλοξένησε το άθλημα του χόκεϊ. Η εγκατάσταση περιλαμβάνει δύο γήπεδα. Το μεγαλύτερο φιλοξενεί 7.200 θεατές - 5.200 στους Ολυμπιακούς Αγώνες - και το μικρότερο, 2.100 θεατές, αλλά μόνο 1.200 στους Αγώνες. Οι εργασίες κατασκευής ολοκληρώθηκαν στις 29 Φεβρουαρίου και άνοιξε επίσημα στις 11 Αυγούστου. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, φιλοξένησε τα αγωνίσματα του Ποδοσφαίρου 5x5 και 7x7. Το Ολυμπιακό Κέντρο Μπέιζμπολ αποτελείται από δύο γήπεδα. Το μεγαλύτερο, 8.700 θεατών - 6.700 κατά τους Αγώνες - και το μικρότερο με 4.000 θεατές - 3.300 στους Αγώνες . Η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε στις 27 Φεβρουαρίου και επίσημα άνοιξε στις 12 Αυγούστου, μία μέρα πριν τη τελετή έναρξης. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες φιλοξένησε το άθλημα της τοξοβολίας. Το Ολυμπιακό Κέντρο Σόφτμπολ αποτελείται απο κυρίως γήπεδο, 4.800 θεατών - 3.400 στους Ολυμπιακούς Αγώνες - καθώς και απο 2 μικρότερα γήπεδα ως χώροι προθέρμανσης. Η κατασκευή της εγκατάστασης ολοκληρώθηκε στις 29 Φεβρουαρίου ενώ άνοιξε στις 30 Ιουλίου. Το Κλειστό Γήπεδο φιλοξένησε τους αγώνες των ομίλων της καλαθοσφαίρισης και τους τελικούς της χειροσφαίρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η εγκατάσταση έχει χωρητικότητα 15.000 θεατών για την καλαθοσφαίριση, με 10.700 να χρησιμοποιούνται στη διάρκεια των Αγώνων. Για τη χειροσφαίριση, 13.500 θεατές, με 10.300 κατά τη διάρκεια των Αγώνων. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν στις 31 Μαΐου και άνοιξε επίσημα στις 30 Ιουλίου. Το 2022 το γήπεδο έκλεισε και κατεδαφίστηκε Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Κλειστό Γήπεδο διοργανώθηκε το άθλημα ράγκμπι με αμαξίδιο. Η Αίθουσα Ξιφασκίας Ελληνικού ήταν κλειστό γυμναστήριο πολλαπλών χρήσεων. Η εγκατάσταση άνοιξε επίσημα στις 30 Ιουλίου 2004. Φιλοξένησε τους αγώνες ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Η εγκατάσταση είχε χωρητικότητα 3.800 θέσεων για τους προκριματικούς αγώνες και 5.000 θέσεων για τους τελικούς. Κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων 2004, η Αίθουσα Ξιφασκίας χρησιμοποιήθηκε για το άθλημα Ξιφασκία με αμαξίδιο. Κατεδαφίστηκε το 2022.
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ

Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (27 Σεπτεμβρίου 1897 - 8 Αυγούστου 1957) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Έγινε προϊστάμενος ως μηχανικός αυτοματοποιημένης παραγωγής της Ντάιμλερ-Μπεντς και της Ρενώ.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Καρόλου δούκα του Ούραχ και της Αμαλίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου-Θεοδώρου δούκα στη Βαυαρία. Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και μαθήτευσε στο εκεί σχολείο. Το 1908 πήγε στο Λύκειο Καρλς-Γκυμνάσιουμ και πέρασε τις εξετάσεις (abitur) το 1914. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914 βρήθηκε στο 1ο Σύνταγμα Πυροβολικού και έγινε ανθυπολοχαγός. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου πήγε στη Γαλλία, Πολωνία, Φλάνδρα, Σερβία, Καρπάθια, Μπουκοβίνα. Έλαβε τη διάκριση της Στρατιωτικής Αξίας από τη Βυρτεμβέργη και έγινε υπολοχαγός. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, αλλά τον έλκυσαν οι σπουδές στη Μηχανολογία (1919-22) στην εκεί Τεχνική Ακαδημία, από όπου πήρε πτυχίο. Ως φοιτητής έγινε μέλος της Αδελφότητας Σόνντερμπουντ. Εργάστηκε για τις εταιρείες Στάιγκερ, Κόκερελ, Μπουγκάττι και μετά Ντάιμλερ-Μπέντς. Έγινε αρχιμηχανικός το 1937. Επρόκειτο να νυμφευτεί την Ελισάβετ Τρόιερ, κάτι στο οποίο αντιτίθετο ο πατέρας του. Με το μοργανατικό γάμο ο Γουλιέλμος θα έχανε τη διαδοχή. Ο πατέρας του απεβίωσε στις 24 Μαρτίου 1928 και ο γάμος έγινε στις 19 Ιουνίου 1928. Ο Γουλιέλμος έχασε τον τίτλο του και ο νεότερος αδελφός του Κάρολος-Γκέρο ανέλαβε δούκας του Ούραχ. Ο Γουλιέλμος δεν ανέλαβε δούκας το ενδιάμεσο διάστημα, διότι ήταν αποφασισμένος για το γάμο. Την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε τεχνικός διευθυντής της Ρενώ στο Παρίσι. Το 1945 επέστρεψε στη Ντάιμλερ-Μπεντς. Το 1954 ανέλαβε το Μουσείο της Μερτσέντς-Μπεντς. Το 1957 απεβίωσε στο Μόναχο και τάφηκε στη Στουτγάρδη. Νυμφεύτηκε το 1928 την Ελισάβετ, κόρη του Ρίτσαρτ Τόιρερ γενικού διευθυντή της εταιρείας χρωμάτων Ζήγκλε & Σία και απέκτησε τέκνα: Ελισάβετ γενν. 1932. Μαρία-Χριστίνα 1933-1990, μηχανικός στη Ντάιμλερ-Μπεντς.
Ισλαμικοί Αγώνες Αλληλεγγύης 2017

Ο IV Αγώνες Ισλαμικής Αλληλεγγύης είναι μια πολυεθνική αθλητική εκδήλωση, που έγινε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Η τελετή της έναρξης έγινε στις 12 Μαΐου 2017 και της λήξης στις 22 Μαΐου 2017.

 Η απόφαση για τη διεξαγωγή των Τέταρτων Αγώνων Ισλαμικής Αλληλεγγύης στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, Μπακού, λήφθηκε 24 Ιουλίου 2013 στη Σαουδική Αραβία, στη Γενική Συνέλευση της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Ισλαμικών Αγώνων Αλληλεγγύης. Στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης παρουσιάστηκε και η νικήτρια υποψηφιότητα, του Μπακού, σε ένα βιβλίο με τίτλο «Μπακού -2017» όπου αναφέρονταν οι λεπτομέρειες της διοργάνωσης στο Μπακού. Με διάταγμα του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ στις 18 Σεπτεμβρίου 2015 ιδρύθηκε η Οργανωτική Επιτροπή των Τέταρτων Αγώνων Ισλαμικής Αλληλεγγύης στο Μπακού. Το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν Μεχριμπάν Αλίγιεφα, διορίστηκε Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής. Τα εισιτήρια για τη διοργάνωση άρχισαν να πωλούνται στις 19 Μαρτίου 2017. Και τα 56 μέλη της «Αθλητικής Ομοσπονδίας Ισλαμικής Αλληλεγγύης» συμμετείχαν στους Αγώνες. Παρακάτω είναι λίστα όλων των συμμετεχόντων: Αφγανιστάν Αλβανία Αλγερία Αζερμπαϊτζάν Μπαχρέιν Μπανγκλαντές Μπενίν Μπρουνέι Μπουρκίνα Φάσο Καμερούν Τσαντ Κομόρες Τζιμπουτί Αίγυπτος Γκαμπόν Γκάμπια Γουινέα Γουινέα-Μπισσάου Γουιάνα Ινδονησία Ιράν Ιράκ Ακτή Ελεφαντοστού Ιορδανία Καζακστάν Κιργιζιστάν Λίβανος Μαλαισία Μαλδίβες Μάλι Μαυριτανία Μαρόκο Μοζαμβίκη Νίγηρας Νιγηρία Ομάν Πακιστάν Παλαιστίνη Κατάρ Σαουδική Αραβία Σενεγάλη Σιέρρα Λεόνε Σομαλία Σουρινάμ Συρία Τατζικιστάν Τόγκο Τυνησία Τουρκία Τουρκμενιστάν Ουγκάντα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Ουζμπεκιστάν Υεμένη
Κυκλοπροπανόνη

Η κυκλοπροπανόνη είναι μια οργανική ένωση με μοριακό τύπο C3H4O, που αποτελείται από έναν κυκλοπροπανικό δακτύλιο και μια κετονική λειτουργική ομάδα. Είναι η απλούστερη κυκλική κετόνη. Η καθαρή κυκλοπροπανόνη, υπό πίεση 1 atm έχει θερμοκρασία τήξης −90 °C και παράγεται (συνήθως) με επίδραση διαζωμεθανίου σε αιθενόνη στους -145 °C: Οι ενώσεις που περιέχουν κυκλοπροπανικό δακτύλιο και καρβονύλιο ονομάζονται «κυκλοπροπανόνες» και έχουν κάποιο ενδιαφέρον για την οργανική χημεία. Στην οργανική σύνθεση, η χρήση της ίδιας της κυκλοπροπανόνης αντικαθίσταται (συχνά) από τη χρήση παραγώγων της, όπως είναι οι ακετάλες, όπως η ημιακετάλη της κυκλοπροπανόνης ή η τριμεθυλοσιλυλακετάλη της κυκλοπροπανόνης

 Η κυκλοπροπανόνη είναι ενδιάμεσο στη μετάθεση Φαβόρσκυ (Favorskii rearrangement) μεταξύ κυκλικών κετονών και καρβοξυλικών οξέων, που σχηματίζονται με διάνοιξη του δακτυλίου των πρώτων (δηλαδή των κυκλικών κετονών). Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της κυκλοπροπανόνης είναι ότι αντιδρά σαν 1,3-δίπολο, δίνοντας έτσι κυκλοπροσθήκες με κυκλικά διένια, όπως το φουράνιο. Ένα οξυαλλυλικό ενδιάμεσο ή ταυτομερές σθένους (που σχηματίζεται με διάνοιξη του δεσμού C#2-C#3) προτείνεται πως είναι το ενεργό ενδιάμεσο. Ομοίως προτάθηκε και μια δομή δίριζας (σε σύγκριση με το σχετικό τριμεθυλενομεθάνιο): Οι πειραματικές ενδείξεις, όμως, δεν είναι (ικανοποιητικά) πειστικές. Άλλες αντιδράσεις του κυκλοπροπανίου (φαίνεται να) συμβαίνουν μέσω αυυών των ενδιάμεσων. Αυτό είναι φανερό σε οπτικώς ενεργές κυκλοπροπανόνες, όπως η (+)-trans-2,3-δι(τριτοταγές βουτυλο)κυκλοπφοπανόνη που ρακεμοποιείται όταν θερμαίνεται στους 80 °C. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Σεμέν Αντόνοφ

Ο Σεμέν Σεργκέιβιτς Αντόνοφ ( ρωσικά: Семён Сергеевич Антонов‎ , γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1989) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της ΤΣΣΚΑ Μόσχας του VTB Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας . Εκπροσωπεί επίσης την εθνική ομάδα της Ρωσίας, κερδίζοντας χάλκινα μετάλλια σε Ευρωπαϊκό και Ολυμπιακό επίπεδο. Μπορεί να παίξει είτε σε θέσεις σμολ φόργουορντ είτε σε πάουερ φόργουορντ .

 Ο Αντόνοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την Άβτοντορ Σαράτοφ το 2006. Έμεινε στον σύλλογο μέχρι το τέλος της περιόδου 2008-09 και πήγε στην TSU Μπάσκετ Τάμποφ για έναν χρόνο. Το 2011, μεταγράφηκε στη Νίζνι Νόβγκοροντ όπου έμεινε για έξι χρόνια. Στις 17 Ιουνίου 2016, ο Αντόνοφ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με επιλογή ενός ακόμη έτους με τη ρωσική ομάδα ΤΣΣΚΑ Μόσχας . Στις 21 Ιουνίου 2021, ο Αντόνοφ ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ΤΣΣΚΑ για άλλες τρεις χρονιές. Ο Αντόνοφ ήταν μέλος των εθνικών ομάδων νέων της Ρωσίας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ρωσίας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 2007, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2008 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA το 2009. Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ρωσίας . Με την ανώτερη ομάδα της Ρωσίας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2011, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Επίσης έχει παίξει στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2013, του 2015 και του 2017 . Ο Σεμέν Αντόνοφ στο euroleague.net Ο Σεμέν Αντόνοφ στο fiba.com (αρχείο) Ο Σεμέν Αντόνοφ στο eurobasket.com
Τζέικομπ Νένα

O Τζέικομπ Νένα (Jacob Nena , 1941-2022) ήταν πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες Μικρονησίας. Υπήρξε πρόεδρος της νησιωτικής χώρας, από τις 8 Μαΐου 1997 ως τις 11 Μαΐου 1999 (υπηρεσιακός από τις 8 Νοεμβρίου 1996 ως τις 8 Μαΐου 1997). Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος της Μικρονησίας επί προεδρίας Μπέιλι Όλτερ.

 Γεννήθηκε στο Λελού της Μικρονησίας στις 10 Οκτωβρίου 1941. Τον Μάιο του 1991 ορκίστηκε αντιπρόεδρος. Από το 1979 ως το 1983 ήταν κυβερνήτης του Κοσράε. Όταν ο πρόεδρος Όλτερ υπέστη εγκεφαλικό, τον Ιούλιο του 1996, ο αντιπρόεδρος Νένα ανέλαβε υπηρεσιακά στη θέση του τον Νοέμβριο του 1996. Στις 8 Μαΐου 1997 ο Νένα ορκίστηκε πρόεδρος και υπηρέτησε τα 2 χρόνια της θητείας που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο αποβιώσας προκάτοχός του, Μπέιλι Όλτερ. B Τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος ο Λίο Φάλκαμ. Ήταν παντρεμένος, με 10 παιδιά.Ο Νένα απεβίωσε στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια των ΗΠΑ στις 6 Ιουλίου 2022.
Υπερδνειστεριακή Απογραφή του 2004

Η Υπερδνειστεριακή Απογραφή του 2004 (ρωσικά: Перепись населения Приднестровской Молдавской Республики 2004 года) διοργανώθηκε στην Υπερδνειστερία, περίπου την ίδια περίοδο που η Μολδαβία πραγματοποίησε την δική της απογραφή. Η Υπερδνειστερία αρνήθηκε να συμμετάσχει, λόγω της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της στις 2 Σεπτεμβρίου του 1990.

 Ο συνολικός πληθυσμός (συμπεριλαμβανομένου του Μπέντερ): 555.347 κάτοικοι Ο συνολικός πληθυσμός (χωρίς το Μπέντερ): 450.337 κάτοικοι Μολδαβοί: 31,9% Ρώσοι: 30,3% Ουκρανοί: 28,8% Βούλγαροι: 2% Πολωνοί: 2% Γκαγκαούζοι: 1,5% Εβραίοι: 1,3% Λευκορώσοι: 1% Γερμανοί: 0,6% Άλλοι: 0,5%Τα προκαταρκτικά στοιχεία, τα οποία εμφανίζονται παραπάνω, κυκλοφόρησαν σαράντα ημέρες μετά την ολοκλήρωση της απογραφής. Τα τελικά και πιο λεπτομερή αποτελέσματα κυκλοφόρησαν με καθυστέρηση σχεδόν δύο χρόνων. Σε σύγκριση με την απογραφή του 1989, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 18% λόγω πολέμου, φυσικής μείωσης και της μετανάστευσης για οικονομικούς λόγους.Το κόστος της απογραφής υπολογίστηκε στα 550.000 δολάρια. Πληροφορίες της Απογραφής του 2004
Σατυαγκράχα

Σατυαγκράχα ή Σατιαγκράχα ονομάζεται ένας τρόπος μη-βίαιας αντίστασης / παθητικής αντίστασης που ακολούθησε ο Μαχάτμα Γκάντι. Τη λέξη επινόησε ο Γκάντι για το Κίνημα της Ινδικής ανεξαρτησίας, με βάση την σανσκριτική λέξη «σάτυα» (αλήθεια) και τη λέξη «γκράχα» που σημαίνει «επιμονή» ή «κρατώ σταθερά» και επηρέασε τους αγώνες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Τζέιμς Μπέβελ για το Κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής καθώς και άλλα κινήματα. Όποιος ακολουθεί την πρακτική του Σατυαγκράχα ονομάζεται σατυαγκράχι.

 Ο όρος προέκυψε από έναν διαγωνισμό που δημοσιεύτηκε στην ειδησεογραφία της εφημερίδας Ινδική γνώμη στη Νότια Αφρική το 1906. Ο Μαγκάνλαλ Γκάντι, εγγονός ενός θείου του Μαχάτμα Γκάντι, πρότεινε τη λέξη «sadagraha» (σανταγράχα) και κέρδισε το βραβείο. Στη συνέχεια, για να το καταστήσει σαφέστερο, ο Γκάντι το άλλαξε σε σατυαγκράχα. Το «Satyagraha» είναι μια σύνθετη λέξη tatpuruṣaya των σαγγερίων λέξεων satya (που σημαίνει «αλήθεια») και agraha («ευγενική επιμονή», ή «κρατώντας σταθερά»). Η Satya προέρχεται από τη λέξη «sat», που σημαίνει «ύπαρξη». Τίποτα δεν υπάρχει ή υπάρχει στην πραγματικότητα εκτός από την Αλήθεια. Στο πλαίσιο της satyagraha, η αλήθεια περιλαμβάνει α) την αλήθεια στην ομιλία, σε αντίθεση με το ψεύδος, β) τι είναι πραγματικό, σε αντίθεση με το ανύπαρκτο (asat) και το γ) καλό σε αντίθεση με το κακό ή το κακό. Αυτό ήταν κρίσιμο για την κατανόηση και την πίστη του Γκάντι στη μη βία: «Ο κόσμος στηρίζεται στο υπόβαθρο της satya δηλαδή της αλήθειας. Η asatia, που σημαίνει μη-αλήθεια / ψεύδος, σημαίνει επίσης ανυπαρξία, και η satya ή αλήθεια σημαίνει επίσης «αυτό που είναι». Εάν η μη-αλήθεια / ψεύδος δεν υπάρχει, η νίκη της δεν έχει καν έννοια. Και η αλήθεια είναι κάτι που δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί. Αυτό είναι το δόγμα της σατυαγκράχα με λίγα λόγια. " Για τον Γκάντι η σατυαγκράχα πήγε πιο μπροστά από την απλή «παθητική αντίσταση"»και έγινε δύναμη στην άσκηση μη βίαιων μεθόδων. Με τα λόγια του ίδιου του Γκάντι: «Η αλήθεια (satya) υπονοεί αγάπη και η σταθερότητα (agraha) εννοεί και συνεπώς χρησιμεύει ως συνώνυμο της δύναμης. Έτσι άρχισα να αποκαλώ το ινδικό κίνημα Satyagraha, δηλαδή η Δύναμη που γεννήθηκε από την Αλήθεια και την Αγάπη ή τη μη βία, και σταμάτησα τη χρήση της φράσης «παθητική αντίσταση» σχετικά με αυτό, τόσο πολύ μάλιστα που ακόμα και στην αγγλική γλώσσα την αποφεύγαμε συχνά και χρησιμοποιούσαμε αντί αυτής την λέξη "satyagraha" η ίδια ή κάποια άλλη ισοδύναμη αγγλική φράση.»Τον Σεπτέμβριο του 1935, σε μια επιστολή προς τον ΡΚ Ράο, (Servants of India Society), ο Γκάντι αμφισβήτησε την πρόταση ότι η ιδέα του για την πολιτική ανυπακοή προσαρμόστηκε από τα γραπτά του Χένρι Ντέιβιντ Τόρεουι, ιδιαίτερα το βιβλίο Πολιτική ανυπακοή του 1849.
Μετάλλιο για την αξία της εργασίας

Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας (ρωσ. Медаль «За трудовую доблесть») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1938, με διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Ο σχεδιαστής του βραβείου ήταν ο Ιβάν Ντουμπάσοφ. Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας ήταν ένα από τα πρώτα βραβεία της ΕΣΣΔ. Ωστόσο είχε υποστεί αλλαγές, με διατάγματα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ που εκδόθηκαν στις19 Ιουνίου του 1943 και στις 16 Δεκεμβρίου του 1947. Το διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, που εκδόθηκε στις 28 Μαρτίου του 1980, ενέκρινε την νέα έκδοση του βραβείου.

 Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας δημιουργήθηκε για να τιμήσει την αφοσιωμένη εργασία. Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας απονεμόταν σε εργαζομένους, αγρότες, εμπειρογνώμονες της εθνικής οικονομίας, σε επιστήμονες, στους εργαζομένους του πολιτισμού, της υγείας καθώς και σε άλλους πολίτες της ΕΣΣΔ. Το μετάλλιο απονεμόταν και σε ξένους πολίτες. Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας απονεμόταν για: Για την τήρηση των σοσιαλιστικών εργασιών, για την αύξηση της παραγωγικότητας και για την βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων. Για την αποτελεσματική χρήση της νέας τεχνολογίας, για την ανάπτυξη προηγμένης τεχνολογίας και για πολύτιμες εφευρέσεις. Για το επιτυχημένο έργο στον τομέα της επιστήμης, του πολιτισμού, της λογοτεχνίας, της τέχνης, της εκπαίδευσης, της υγείας, του εμπορίου και σε άλλους κλάδους της εργασίας. Για την ενεργή βοήθεια στην κομμουνιστική εκπαίδευση. Για τα επιτέυγματα στον αθλητισμό.
Πισκοπιανό Ηρακλείου

Το Πισκοπιανό είναι χωριό της Κοινότητας Λιμένος Χερσονήσου του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 26 χιλιόμετρα. Παλαιότερα αποτελούσε κοινότητα και με το Νόμο Καποδίστρια εντάχθηκε στο Δήμο Χερσονήσου. Η παλαιότερη αλλά και ορθότερη γραφή του είναι Πισκοπιανώ, καθώς προέρχεται από τη γενική πληθυντικού. Η θέση του είναι στους βόρειους πρόποδες του υψώματος (580 μ.) Πυργιά (γράφεται: τα Πυργιά). Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός και η καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών σε θερμοκήπια.Στο χωριό βρίσκεται το Αγροτικό Μουσείοτου Πισκοπιανού.

 Το χωριό ανήκε στην επισκοπή Χερρονήσου, εξ ου και το όνομα. Μάλιστα, κατά τα βυζαντινά χρόνια η Επισκοπή αυτή ήταν η 4η σε σειρά πρωτοκαθεδρίας. Για πρώτη φορά απαντάται με την ονομασία casale Piscopiano de Chersonisso, το 1379. Το Πισκοπιανό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Συγκεκριμένα, στον Καστροφύλακα το βρίσκουμε Piscopianó, με 111 κατοίκους. Το 1671 αναφέρεται στην απογραφή εκείνης της χρονιάς με 15 οικογένειες φορολογουμένων Χριστιανών (χαράτσα). Το 1881 το βρίσκουμε να υπάγεται στο Δήμο Μοχού και να έχει 142 κατοίκους. Το 1920 αποτέλεσε έδρα κοινότητας, με το όνομα Επισκοπιανό και με 228 κατοίκους. Το 1961 είχε 217 και το 1971 είχε 140 κατοίκους. Το 1998 υπήχθη στο Δήμο Χερσονήσου, όπου ανήκει σήμερα. Στα αξιοθέατα συμπεριλαμβάνονται και οι παμπάλαιες τοιχογραφίες στον τοίχο της μονόχωρης καμαροσκέπαστης εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη (16ου αιώνα) που σώζεται πίσω ακριβώς από την εκκλησία της Παναγίας (19ος αι.). Το Ηράκλειο και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου. Πληροφορίες για τα χωριά του Δήμου Χερσονήσου
Άγιος Ιωάννης Πορταριάς Μαγνησίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Πορταριάς, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ορεινός οικισμός της ανατολικοκεντρικής Μαγνησίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές κλιτύς του Πηλίου, πάνω από την Πορταριά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 840. Απέχει 14 χλμ. περίπου ΒΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πορταριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πορταριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Πορταριάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πορταριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Ο καταρράκτης Κάραβος, τα νερά του οποίου προέρχονται από την πηγή «Μάνα» Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, άλλοτε καθολικό μονής, σε κατάφυτη τοποθεσία λίγο ψηλότερα από την πηγή «Μάνα» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Μαρία Λουίζα Καρλόττα της Έσσης-Κάσσελ

Η Μαρία Λουίζα Καρλόττα, (γερμ. Marie Luise Charlotte, 9 Μαΐου 1814 - 28 Ιουλίου 1895) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Ντεσσάου.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ και της Καρλόττας των Ολδεμβούργων, κόρης του Φρειδερίκου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Δανίας & Νορβηγίας. Ο σύζυγος της νεότερης αδελφής της Λουίζας, Χριστιανός, έγινε ο Χριστιανός Θ΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1832 τον Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Ντεσσάου και είχε τέκνα: Αδελαΐδα Μαρία 1833-1916, παντρεύτηκε τον Αδόλφο του Λουξεμβούργου. Ματθίλδη Αμαλγόνδη 1837-1902, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Σάουμπουργκ-Λίππε. Χίλντα Καρλόττα 1839-1926. Darryl Lundy (13 Aug 2003). "Marie Luise Charlotte Prinzessin von Hessen-Kassel". ThePeerage.com. Retrieved 2009-08-12. Paul Theroff. "HESSE". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-08-12.