IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χίλντε Κράβινκελ Σπέρλινγκ

Η Χίλντεγκαρντ "Χίλντε" Κράβινκελ Σπέρλινγκ (γερμανικά: Hildegard "Hilde" Krahwinkel Sperling), (Έσσεν, Γερμανία, 26 Μαρτίου 1908 - Χέλσινγκμποργκ, Σουηδία, 7 Μαρτίου 1981), ήταν Γερμανίδα, αθλήτρια της αντισφαίρισης όπου μετά το γάμο του με τον Ντάνε Σβεντ Σπέρλινγκ τον Δεκέμβριο του 1933 είχε και την υπηκοότητα της Σουηδίας}}. Κέρδισε τρεις διαδοχικούς τίτλους απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα το 1935, 1936 και το 1937. Θεωρείται ως η δεύτερη μεγαλύτερη γερμανίδα τενίστρια στην ιστορία πίσω από τον Στέφι Γκραφ. Η Έλεν Χαλ Γιάκομπς έγραψε κάποτε ότι η Σπέρλινγκ ήταν η τρίτη καλύτερης παίκτρια στον κόσμο που έπαιξε ποτέ, πίσω από την Έλεν Γουίλς Μούντι και την Συζάν Λεγκλέν.

 Σύμφωνα με τους A. Wallis Myers και John Olliff της The Daily Telegraph και της Daily Mail, η Σπέρλινγκ κατατάχθηκε στις πρώτη δεκάδα του κόσμου από το 1930 έως το 1939 (χωρίς βαθμολογίες από το 1940 έως το 1945). Ωστόσο, σύμφωνα με τον Ned Potter του περιοδικού American Lawn Tennis, ήταν η κορυφαία στον κόσμο για το 1936. Από το 1935 έως το 1937, η Σπέρλινγκ κέρδισε τρεις διαδοχικούς τίτλους απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα, είναι μία από τις τέσσερις μόνο γυναίκες στην ιστορία που το κατάφερε, οι άλλες είναι η Έλεν Γουίλς Μούντι (1928-1930), η Μόνικ Σέλερς (1990-1992) και η Ζυστίν Ενάν (2005-2007). Η μοναδική απώλεια της Σπέρλινγκ σε χωμάτινο γήπεδο από το 1935 έως το 1939 ήταν πό την Σιμόν Ματιέ σε τουρνουά στο Beaulieu της Γαλλίας το 1937. Ήταν η μόνη νίκη της Mατιέ έναντι της Σπέρλινγκ σε πάνω από 20 αγώνες καριέρας. Η Σπέρλινγκ έφθασε δύο φορές στο τελικό του απλού στο Γουίμπλεντον αλλά ποτέ δεν κέρδισε τον τίτλο. Το 1931, έχασε από την συμπατριώτισσα της Σίλι Όσεμ, το 1936, έχασε από την Έλεν Χαλ Γιάκομπς. Ωστόσο, η Σπέρλινγκ κέρδισε τον τίτλο των μικτών διπλών παιχνιδιών εκείνο το χρόνο, παίζοντας με τον Γκότφριντ φον Κραμ. Από το 1933 έως το 1939, η Σπέρλινγκ κέρδισε τον τίτλο του πλού στο γερμανικό πρωτάθλημα έξι διαδοχικές φορές (το τουρνουά δεν πραγματοποιήθηκε το 1936 λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου). Αυτό το ρεκόρ διατηρήθηκε μέχρις ότου η Γκραφ κέρδισε το τουρνουά εννέα φορές (αν και όχι περισσότερο από τέσσερις συνεχόμενες). Η Σπέρλινγκ κέρδισε επίσης τον τίτλο στο απλό στο διεθνές ιταλικό πρωτάθλημα το 1935 και κατάφερε να νικήσει την Μούντι στον ημιτελικό του πρωταθλήματος Queens Club του Λονδίνου του 1938 λίγο πριν η Μούντι κερδίσει τον όγδοο τίτλο της στο απλό του Γουίμπλεντον. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1936 ήταν νικήτρια στο απλό και στο διπλό με συμπαίκτρια την Μαρί Λουίζ Χορν. Ο τελευταίος διεθνές τίτλος της στο απλό ήταν το 1950 στο σκανδιναβικό πρωτάθλημα σε κλειστό γήπεδο στην Κοπεγχάγη της Δανίας, όταν ήταν 41 ετών. Η Σπέρλινγκ κέρδισε πολλά πρωταθλήματα στη Δανία ενώ η χώρα αυτή καταλήφθηκε από τη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Η Σπέρλινγκ δεν συμμετείχε ποτέ στο πρωτάθλημα των Η.Π.Α. λόγω της σύγκρουσης προγραμματισμού με το γερμανικό πρωτάθλημα. Η Σπέρλινγκ εισήχθη στο Διεθνές Hall of Fame της αντισφαίρισης το 2013.
Δωροθέα Αικατερίνη του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ

H Δωροθέα-Αικατερίνη, γερμ. Dorothea-Catherine von Birkenfeld-Bischweiler von Wittelsbach (3 Ιουλίου 1634 - 7 Δεκεμβρίου 1715) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Μπίρκενφελτ-Μπίσβαϊλερ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου-Ότβαϊλερ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ και της Μαγδαληνής-Αικατερίνης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπυκεν. Παντρεύτηκε το 1649 τον Ιωάννη-Λουδοβίκο κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Λουδοβίκος 1651-1728, κόμης του Νασάου-Ότβαϊλερ. Άννα-Αικατερίνη 1653-1731, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φίλιππο Β΄ βίλντ- και ρίνε-γκραβο του Ζαλμ-Ντάουν. Βόλραντ 1656-1705. Κάρολος-Ζήγκφρηντ 1659-1679, απεβίωσε 20 ετών. Λουδοβίκος 1661-1699, παντρεύτηκε τη Λουίζα-Αμαλία κόμισσα του Χόμε. Λουίζα 1662-1741. Μαυρίκιος 1664-1666 απεβ. 2 ετών, Χριστιανός-Λουδοβίκος 1650 απεβ. νήπιο. Fried Köllner: Geschichte des vormaligen Nassau-Sarbrück'schen Landes und seiner Regenten, pp. 337, 340 ff
Κλασική εξαρτημένη μάθηση

Η κλασική εξαρτημένη μάθηση (στα αγγλικά: Classical conditioning, γνωστή και ως Pavlovian Conditioning ή Respondent Conditioning) είναι μια μορφή συνειρμικής μάθησης, που για πρώτη φορά παρουσιάστηκε από τον Ιβάν Παβλόφ. Η τυπική διαδικασία για την εισαγωγή της κλασικής εξαρτημένης μάθησης περιλαμβάνει παρουσιάσεις ενός ουδέτερου ερεθίσματος μαζί με κάποιο σημαντικό ερέθισμα. Το ερέθισμα θεωρείται ουδέτερο όταν δεν έχει ως αποτέλεσμα κάποια εμφανή συμπεριφορά (απάντηση) από τον υπό διερεύνηση οργανισμό. Ο Παβλόφ αναφέρεται σε αυτό ως εξαρτημένο ερέθισμα. Αντίθετα, η παρουσίαση των σημαντικών ερεθισμάτων αναγκαστικά διεγείρει μια φυσική, συχνά ανακλαστική, απάντηση. Αυτού του είδους το ερέθισμα και την αντίστοιχη απάντηση ο Παβλόφ ονομάζει ανεξάρτητο ερέθισμα και ανεξάρτητη απάντηση. Αν τα ουδέτερα και τα ανεξάρτητα ερεθίσματα συνδέοντα επανειλημμένα, τα δυο ερεθίσματα γίνονται συνειρμικά και ο οργανισμός αρχίζει να παράγει μία συμπεριφορική απάντηση, την οποία ο Παβλόφ αποκάλεσε εξαρτημένη απόκριση. Η κλασική εξαρτημένη μάθηση έχει αποδειχθεί σε πολλά είδη με διάφορες μεθοδολογίες.

 Ο Παβλόφ, μελετώντας ζητήματα φυσιολογίας της πέψης και πειραματιζόμενος µε σκύλους επινόησε µια µέθοδο συγκέντρωσης και ακριβούς μέτρησης του παραγόμενου σιέλου κατά τη διαδικασία διατροφής του σκύλου. Αρχικά, η δράση των σιελογόνων αδένων του σκύλου είχε ως εναρκτήριο σημείο τη στιγμή της εισαγωγής της τροφής στο στόµα του. Το σημαντικό ερέθισμα της τροφής διέγειρε το ενστικτώδες και έµφυτο ανακλαστικό του σιελισμού. Στη συνέχεια των πειραμάτων του ο Παβλόφ ανακάλυψε πως ορισµένα ερεθίσµατα, όπως ο ήχος των βηµάτων του διατροφέα που πλησίαζε ή ο ήχος ενός κώδωνα κατά την προσφορά της τροφής, ενεργοποιούσε από µόνος του την έκκριση σίελου µε τον ίδιο ακριβώς τρόπο που την ενεργοποιούσε η διατροφή. Με την επανάληψη του πειράµατος δηµιουργήθηκε ένα νέο ανακλαστικό, το οποίο προηγουµένως δεν υπήρχε, και ήταν το πλέον σηµαντικό στο πείραµα. Αυτός ο νέος τρόπος διασύνδεσης (συνειρµός) µεταξύ δύο ερεθισµάτων έγινε γνωστός ως εξαρτηµένο ανακλαστικό (conditioned reflex) και η διαδικασία ονοµάστηκε κλασική εξαρτημένη μάθηση. Μέσω αυτής της διαδικασίας επέρχεται σημαντική αλλαγή της συμπεριφοράς. Dayan, P., Kakade, S., & Montague, P.R. (2000). Learning and selective attention. Nature Neuroscience 3, 1218 - 1223. Πλήρες κείμενο Kirsch, I., Lynn, S.J., Vigorito, M. & Miller, R.R. (2004). The role of cognition in classical and operant conditioning. Journal of Clinical Psychology, 60, 369 - 392. Πλήρες κείμενο Pavlov, I. P. (1927). Conditioned Reflexes: An Investigation of the Physiological Activity of the Cerebral Cortex (translated by G. V. Anrep). London: Oxford University Press. Rescorla, R. A., & Wagner, A. R. (1972). A theory of Pavlovian conditioning. Varitions in effectiveness of reinforcement and non-reinforcement. In A. Black & W. F. Prokasky, Jr. (eds.), Classical Conditioning II New York: Appleton-Century-Crofts. Scholarpedia Classical conditioning Scholarpedia Computational models of classical conditioning Classical conditioning
Απορρόφηση

Γενικά απορρόφηση χαρακτηρίζεται η διαδικασία με την οποία ενέργεια ή ύλη εισέρχεται σ΄ ένα σύστημα ενεργό ή παθητικό. Για παράδειγμα το σύστημα απορρόφησης θρεπτικών ουσιών από το αίμα, μέσω του εντέρου των ζώων, ή η διαδικασία με την οποία η χλωροφύλλη απορροφά το φως για τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης.

 Ο όρος απορρόφηση ενέργειας χρησιμοποιείται μόνο στη περίπτωση απορρόφησης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από ένα σώμα. Αναφέρεται στη διαδικασία κατά την οποία η ενέργεια ενός φωτονίου απορροφάται από ένα άλλο σωματίδιο, για παράδειγμα ένα άτομο του οποίου τα ηλεκτρόνια σθένους μεταβαίνουν από μια ενεργειακή στάθμη σε κάποια υψηλότερη, απορροφώντας την ενέργεια του, το οποίο έτσι εξαφανίζεται. Τα σωματίδια αυτά, μπορούν να χάσουν την απορροφούμενη ενέργεια είτε μέσω ανταλλαγής θερμότητας είτε λόγω ακτινοβολίας. Αυτή η απορρόφηση ενέργειας μετράται με τη μέθοδο της φασματοσκοπίας. Αντίθετα η απορρόφηση στη Χημεία αποτελεί ιδιότητα των χημικών ουσιών κατά την οποία μια ουσία απορροφάται εξ ολοκλήρου από μια άλλη. Ακριβώς όπως το φαινόμενο που παρουσιάζει ο σπόγγος όταν "ρουφάει" το νερό. Είδος αυτής της απορρόφησης (της ύλης) είναι η εφίζηση. Απορροφητικότητα Φάσμα απορρόφησης Φάσμα ενέργειας Προσρόφηση (προς σύγκριση)
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2002-03

Το Κύπελλο Κύπρου 2002-03 ήταν η 29η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (26η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2002-03. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 7η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1Η Ένωση Νέων Παραλιμνίου αποχώρησε από τη διοργάνωση πριν τη διεξαγωγή του πρώτο αγώνα με τον Παφιακό. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 7 και 8 Απριλίου 2003. Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και ο ΑΠΟΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 10 Απριλίου 2003 στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στην Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-2 σετ (25-14, 27-25, 21-25, 14-25, 15-9). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Σάμουελ Τόμας Ζέμερινγκ

Ο Σάμουελ Τόμας φον Ζέμερινγκ (Γερμανικά: Samuel Thomas von Sömmerring, 28 Ιανουαρίου 1755 - 2 Μαρτίου 1830) ήταν Γερμανός ιατρός, ανατόμος, φυσιολόγος, ανθρωπολόγος, παλαιοντολόγος και εφευρέτης. Ο Ζέμερινγκ ανακάλυψε την κηλίδα στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ανθρώπινου ματιού. Οι έρευνες που πραγματοποίησε σχετικά με τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, τα αισθητήρια όργανα, το έμβρυο και τις δυσμορφίες του, τη δομή των πνευμόνων κ.ά., τον τοποθετούν ανάμεσα στους σημαντικότερους Γερμανούς ανατόμους. Το 1809 κατασκεύασε έναν ηλεκτροχημικό τηλέγραφο.

 Ο Ζέμερινγκ έγινε καθηγητής της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Μαγεντίας το 1784, όπου έγραψε το περίφημο σύγγραμμα «De corporis humani Fabrica». Το 1803 τοποθετήθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Στο έργο του «Φυσικές διαφορές μεταξύ μαύρων και Ευρωπαίων» το 1785 υποστήριξε τη θεωρία ότι η μορφολογία του ανθρωπίνου σώματος διαφέρει ανάλογα με τη φυλή. Έδωσε νέα ώθηση στην Ανατομία μέσω της Φυσιολογίας. Επιχείρησε να καθορίσει τις βάσεις της ανατομοπαθολογίας, κυρίως εκείνης των αισθητηρίων οργάνων. Στο έργο του «Tabulae baseos encephali», που δημοσιεύθηκε στη Φρανκφούρτη το 1811, παρουσίασε σε πίνακες πολύ διεξοδικά τις βασικές διαφορές που έχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος από εκείνον των ζώων. Στο Μουσείο Ανατομίας του Κάσσελ έκανε πολύ σημαντικές παρατηρήσεις επί ακεφάλων και πολυκεφάλων τεράτων. Το σημαντικότερο έργο στο οποίο οφείλει και τη μεγάλη του φήμη, είναι το «Icones embryorum humanorum», μια θεμελιώδης συνεισφορά στην Εμβρυολογία. Άλλα έργα του: «Περί διασταυρώσεως των οπτικών νεύρων» (1786), «Περί εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού» (1788), «Περί του οργάνου της ψυχής», την οποία ψυχή τοποθετούσε στις κοιλίες του εγκεφάλου, κ.ά.
Πλατεία Γεωργίου Α΄

Η Πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Α΄, πιο γνωστή ως Πλατεία Γεωργίου Α΄, ή και όπως έχει επικρατήσει στους Πατρινούς, Πλατεία Γεωργίου, είναι η κεντρική πλατεία της Πάτρας.

 Δημιουργήθηκεηκε επί Ιωάννου Καποδίστρια και με το σχέδιο που συνέταξε ο απεσταλμένος του κυβερνήτη Σταμάτης Βούλγαρης το 1829. Το σχέδιο απέβλεπε στην δημιουργία της Πάτρας από την αρχή, αφού η πόλη είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου κατά την Επανάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε ανάπτυξη της νέας πόλης δίπλα στην παλιά με κάθετους και οριζόντιους δρόμους, πεζοδρόμια και νέες μεγάλες πλατείες. Το κάτω και το πάνω μέρος της πλατείας αντίστοιχα, περιβάλουν οι οδοί Μαιζώνος και Κορίνθου, ενώ η οδός που νοητά την διατρέχει είναι η Γεροκωστοπούλου. Κατά καιρούς το 19ο αιώνα έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε ως Πλατεία Δημοκρατίας, άλλαξε σε Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλλιγενεσίας και από το 1863 σε Γεωργίου Α΄ προς τιμήν του βασιλέως Γεώργιου Α'. Στην πλατεία υπάρχει το Θέατρο Απόλλων έργο του Ερνέστου Τσίλερ. Το 1875 τοποθετήθηκαν τα δύο χαρακτηριστικά σιντριβάνια με τους λέοντες που υπάρχουν και σήμερα, τα οποία παραγγέλθηκαν στην Ιταλία. Το 1878 απέκτησε φωτισμό με καλίγραμμους φανοστάτες κατασκευασμένους από μαντέμι στο Παρίσι και οι οποίοι λειτουργούσαν με φωταέριο, μάλιστα σήμερα σώζονται δύο εξ αυτών που έχουν μετατραπεί και λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα. Έχει ανακατασκευαστεί πολλές φορές με τελευταία το 2006. Αποτελεί το κέντρο των καρναβαλικών εκδηλώσεων και είναι τόπος πολιτικών συγκεντρώσεων, συναυλιών και άλλων γεγονότων. Η πλατεία μετά την αφαίρεση τμημάτων των κεντρικών δρόμων (Μαιζώνος και Κορίνθου) που διέσχιζαν το εσωτερικό της έχει πλέον έκταση γύρω στα 8.1 στρέμματα. Εκεί ο Περικλής Καλαμογδάρτης το 1843 ανέγνωσε το πρώτο σύνταγμα της Ελλάδος και για αυτόν τον λόγο η πλατεία αργότερα έλαβε και το όνομά του.
Ιερά Μητρόπολις Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης

Η Ιερά Μητρόπολις Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Περιλαμβάνει τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Αίγινα, καθώς και τις πρώην επαρχίες Ερμιονίδος και Τροιζηνίας του νομού Αργολίδος. Μητροπολίτης της είναι από το 2001 ο Εφραίμ (Στενάκης).

 Όταν ο Απόστολος Παύλος έφτασε και δίδαξε στην Κόρινθο, σύμφωνα με τις «Πράξεις των Αποστόλων» προσηλυτίστηκε ο αρχισυνάγωγος Κρίσπος και όλη η συναγωγή του. Ο Κρίσπος αναφέρεται στο μεταγενέστερο έργο «Αποστολικαί Διαταγαί» ως πρώτος επίσκοπος Αιγίνης, η οποία εξαρχής υπαγόταν στον Μητροπολίτη Κορίνθου. Σε αυτόν υπαγόταν, σύμφωνα με μαρτυρίες, ως και τις αρχές του 8ου αιώνα, ενώ φαίνεται ότι κατά τα τέλη του 9ου αιώνα προήχθη σε Αρχιεπισκοπή. Περί τα τέλη του 12ου αιώνα ανατέθηκε η διοίκησή της στον Μητροπολίτη Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτο, χωρίς να υπαχθεί σε αυτήν. Σύντομα όμως, με την κατάληψη του νησιού από τους Φράγκους, καταργήθηκε και η Αρχιεπισκοπή Αιγίνης. Με την ανακατάληψη του νησιού από τους Τούρκους, επανασυστάθηκε η Αρχιεπισκοπή, περιλαμβάνοντας και τα για πρώτη φορά αναφερόμενα ως κατοικημένα νησιά της Ύδρας και του Πόρου. Περί το 1813 αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη και τον Νοέμβριο του 1833, με διάταγμα του Όθωνα, αποτέλεσε μαζί με την Σαλαμίνα την προσωρινή Επισκοπή Αιγίνης. Με το ίδιο διάταγμα, η Ύδρα μαζί με την Τιπάρηνο (Σπέτσες), τον Πόρο και την Επισκοπή Δαμαλών αποτέλεσε την επίσης προσωρινή Επισκοπή Ύδρας και Τιπαρήνου, η οποία το 1842 προσαρτήθηκε στην Επισκοπή Αργολίδος. Το 1852, δυνάμει του Νόμου Σ΄/10-07-1852 περί Επισκοπών, επανασυστήθηκε η Επισκοπή Ύδρας και Σπετσών, ενώ η Αίγινα συγχωνεύτηκε στην Μητρόπολη Αθηνών. Μόλις τον Σεπτέμβριο του 1936 αποσπάστηκε εκ νέου η Αίγινα από την δεύτερη και προσαρτήθηκε στην πρώτη, μετονομάζοντάς την σε «Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης», χωρίς αλλαγή της έδρας της, που παρέμεινε στην Ύδρα. Στην Μητρόπολη λειτουργούν σήμερα οι παρακάτω μονές: Ανδρικές Ζωοδόχου Πηγής Καλαυρίας Πόρου Προφήτου Ηλιού Ύδρας Αγίας Τριάδος Ύδρας Γυναικείες Κοιμήσεως Θεοτόκου «Χρυσολεοντίσσης» Αίγινας Αγ. Αναργύρων Ερμιόνης Αγίων Πάντων Σπετσών Αγίας Ευπραξίας Δοκού Ύδρας Γενεσίου Θεοτόκου Ζούρβας Αγίας Ματρώνης Ύδρας Αγ. Νικολάου Ύδρας Παναγίας Ελευθερώτριας Αίγινας «Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης». Εκκλησία της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2022. Φιλιππαίος, Θεόκλητος (1958). «Έγγραφα Επισκοπής Αιγίνης λόγου άξια». Θεολογία ΚΘ´: 55-64. https://www.ecclesia.gr/greek/press/theologia/material/1958_1_6_filippaios1.pdf. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2022. Βλαχόπουλος, Γεώργιος (2018). Η παραμονή κειμηλίων του Αγίου Όρους στην Ύδρα κατά την Ελληνική Επανάσταση (PDF). Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών. Επίσημος ιστότοπος
Μανώλης Τζανακάκης (ποδοσφαιριστής)

Ο Μανώλης (Εμμανουήλ) Τζανακάκης (Τζερμιάδο Λασιθίου, 30 Απριλίου 1992) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος αμυντικός για τη κυπριακή Καρμιώτισσα του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Κύπρου.

 Ξεκίνησε τη ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Superleague 2 και την ομάδα του Εργοτέλη, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στις 29 Νοεμβρίου 2011. Μέχρι το 2013, αγωνίστηκε σε 46 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ παράλληλα προσκλήθηκε και φόρεσε τη φανέλα της εθνικής Ελπίδων για τέσσερις αγώνες.Τον Ιούλιο του 2013, συμφώνησε με την ομάδα του Ολυμπιακού. Αμέσως παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον Εργοτέλη, όπου την σεζόν 2014-15 πραγματοποίησε 23 ακόμη συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Superleague. Τη σεζόν 2015-16, δόθηκε εκ νέου δανεικός, αυτή τη φορά στη κυπριακή Ανόρθωσις, όπου έπαιξε σε δεκαέξι αγώνες και πέτυχε ένα γκολ. Αφού αφέθηκε ελεύθερος από τον Ολυμπιακό, χωρίς πραγματοποίηση συμμετοχών, υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διαρκείας με τον Άρη, στις 26 Αυγούστου 2016.Στις 29 Δεκεμβρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Παναιτωλικό, μέχρι το καλοκαίρι του 2021.Στις 15 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από τη Ξάνθη της Superleague 2.Τον Αύγουστο του 2022, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη κυπριακή Καρμιώτισσα που συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κύπρου. Manolis Tzanakakis - Spielerprofil 16/17 | Transfermarkt Τζανακάκης Μανώλης | Onsports.gr ΜΑΝΩΛΗΣ ΤΖΑΝΑΚΑΚΗΣ, ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ | Super League Ελλάδα
Νιλ Φέργκιουσον

Ο Νιλ Φέργκιουσον (Niall Ferguson), είναι Βρετανός ιστορικός και ανατόμος των σύγχρονων κοινωνιών, καθηγητής της ιστορίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 2004 θεωρήθηκε ως ένας από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στο κόσμο από το περιοδικό "Time".

 Ο Νιλ Φέργκιουσον γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1964 στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Ο πατέρας του ήταν ιατρός και η μητέρα του δίδασκε φυσική. Φοίτησε στην "Ακαδημία της Γλασκώβης". Είχε ανατραφεί ως άθεος και παραμένει ακόμα.Δίδαξε σε πολλές πανεπιστημιακές σχολές μεταξύ των οποίων στο "Christus College" και "Peterhouse" του Καίμπριτζ, στο "Jesus College" της Οξφόρδης, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Η συγγραφική του δραστηριότητα είναι εκτενής και ανάμεσα στα έργα του συμπεριλαμβάνονται: Φέργκιουσον, Νιλ (2011). Civilization: The West and the Rest. The Penguin Press HC. ISBN 978-1-59420-305-3. Φέργκιουσον, Νιλ (2010). High Financier: The Lives and Times of Siegmund Warburg. Νέα Υόρκη: Penguin. ISBN 978-1-59420-246-9. Φέργκιουσον, Νιλ (2008). The Ascent of Money: A Financial History of the World. Λονδίνο: Allen Lane. ISBN 978-1-84614-106-5. [Η πρόοδος του χρήματος: Μια οικονομική ιστορία του κόσμου]. Φέργκιουσον, Νιλ (2006). The War of the World: History's Age of Hatred. Λονδίνο: Allen Lane. ISBN 0-7139-9708-7. Φέργκιουσον, Νιλ (2005). 1914. Pocket Penguins 70s S. Λονδίνο: Penguin Books Ltd. ISBN 0-14-102220-5. Φέργκιουσον, Νιλ (2004). Colossus: The Rise and Fall of the American Empire. Gardners Books. ISBN 0-7139-9770-2. [Κολοσσός: Η άνοδος και η πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας]. Φέργκιουσον, Νιλ (2003). Empire: How Britain Made the Modern World. Λονδίνο: Allen Lane. ISBN 0-7139-9615-3. Φέργκιουσον, Νιλ (2001). The Cash Nexus: Money and Power in the Modern World, 1700–2000. Λονδίνο: Allen Lane. ISBN 0-7139-9465-7. OCLC 46459770. Φέργκιουσον, Νιλ (1999) [1997]. Virtual History: Alternatives and Counterfactuals. Νέα Υόρκη: Basic Books. ISBN 0-465-02322-3. Φέργκιουσον, Νιλ (1999) [1998]. The Pity of War. Νέα Υόρκη: Basic Books. ISBN 0-465-05711-X. OCLC 41124439. [Το κρίμα του πολέμου]. Φέργκιουσον, Νιλ (1999). The House of Rothschild: The World's Banker, 1849–1999. Νέα Υόρκη: Viking Press. ISBN 0-670-88794-3. [Ο Οίκος των Ρότσιλντ: Ο τραπεζίτης της υφηλίου, 1849–1999]. Φέργκιουσον, Νιλ (1998). The World's Banker: The History of the House of Rothschild. Λονδίνο: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0-297-81539-3. Φέργκιουσον, Νιλ (1998). The House of Rothschild. Νέα Υόρκη: Viking. ISBN 0-670-85768-8. [Ο Οίκος των Ρότσιλντ]. Φέργκιουσον, Νιλ (1995). Paper and Iron: Hamburg Business and German Politics in the Era of Inflation, 1897–1927. Καίμπριτζ: Cambridge University Press. ISBN 0-521-47016-1. Η εξέλιξη του χρήματος «Μια οικονομική ιστορία του κόσμου», εκδ. Αλεξάνδρεια, 2008 ISBN 978-960-475-227-0 Ο πόλεμος στον κόσμο (1901-2000), 2 τόμοι, εκδ. Ιωλκός, 2007, ISBN 978-960-426-473-5 (set) Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, εκδ. Ιωλκός, 2008, ISBN 978-960-426-458-2 Το πλέγμα του πλούτου, εκδ. Ιωλκός, 2008, ISBN 978-960-426-459-9 Ο Νιλ Φέργκιουσον στο BBC το 2012 Βιβλιονέτ
Γλώσσες της Πόλης του Βατικανού

Η Πόλη του Βατικανού είναι πόλη-κράτος που δημιουργήθηκε το 1929. Ως εκ τούτου, έγινε σαφώς διαχωρισμένο από την Αγία Έδρα, η οποία ήδη υπήρχε για πολλούς αιώνες πριν από την ημερομηνία αυτή. Το σύνταγμα της χώρας δεν αναφέρει επίσημη γλώσσα. Ωστόσο, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του Legge sulle fonti del diritto ("Νόμος σχετικά με τις πηγές του δικαίου"), της 7ης Ιουνίου 1929, εκδίδει τους νόμους και τους κανονισμούς δημοσιεύοντας τους στο Supplemento per le leggi e disposizioni dello Stato della Città del Vaticano στα ιταλικά, το οποίο επισυνάπτεται στο Acta Apostolicae Sedis. Η επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού χρησιμοποιεί τα αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, λατινικά, πορτογαλικά, αραβικά, τα οποία βρίσκονται στην επίσημη ιστοσελίδα της Αγίας έδρας.

 Εντός του κράτους, χρησιμοποιούνται πολλές γλώσσες. Για παράδειγμα, οι νεοσύλλεκτοι της Ελβετικής Φρουράς του Ποντίφικα παίρνουν τον όρκο στη γλώσσα του καντονιού στο οποίο ανήκουν: γερμανικά, γαλλικά ή ιταλικά. Η ημιεπίσημη εφημερίδα της Αγίας Έδρας L'Osservatore Romano δημοσιεύεται στα ιταλικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά, πορτογαλικά και ισπανικά. Μια έκδοση στα Μαλαγιαλάμ προστέθηκε τον Ιούλιο του 2008.Η Αγία Έδρα χρησιμοποιεί κυρίως τη λατινική για τα πιο σημαντικά επίσημα έγγραφα, τα οποία δημοσιεύονται στο Acta Apostolicae Sedis. Δεδομένου ότι το κράτος ήρθε σε ύπαρξη το 1929, τα περισσότερα από τα κτίρια που βρίσκονται μέσα σε αυτό χτίστηκαν πριν από αιώνες. Έτσι οι επιγραφές είναι κυρίως στα λατινικά αλλά υπάρχουν και επιγραφές στα ιταλικά, ελληνικά, γαλλικά και γερμανικά.Από το 1870 έως το 1929 το Βατικανό ήταν μέρος του Βασιλείου της Ιταλίας, του οποίου επίσημη γλώσσα ήταν επίσης τα ιταλικά. Πριν από το 1870 ήταν μέρος των Παπικών Κρατών, στα οποία ομιλούνταν τα τυπικά ιταλικά (βασισμένα στην διάλεκτο της Τοσκάνης) και διάφορες ιταλικές διάλεκτοι όπως η Εμιλιάνο-Ρομανιόλο αλλά στους πρώτους αιώνες της ύπαρξής του κράτους χρησιμοποιούνταν τα λατινικά για όλους τους επίσημους σκοπούς. Νωρίτερα ακόμα, ήταν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα πρώτα ιστορικά αρχεία δείχνουν ότι ο όρος "Βατικανό" χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί σε μια ελώδη περιοχή, μεγαλύτερο από το Κράτος της Πόλης του Βατικανού. Κατά τη διάρκεια της μοναρχίας και την εποχή της δημοκρατίας, η περιοχή ήταν γνωστή ως Ager Vaticanus. Από τον 2ο αιώνα μ.Χ., το τοπωνύμιο Vaticanum εφαρμόστηκε σε μια περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στο παρόν σύνορο του κράτους της Πόλης του Βατικανού.
Οβελιαίο επίπεδο

Στην ανατομία, το οβελιαίο επίπεδο (αγγλικός όρος: sagittal plane) είναι ανατομικό επίπεδο που χωρίζει το σώμα σε δεξιό και αριστερό μέρος. Το επίπεδο μπορεί να βρίσκεται στο κέντρο του σώματος και να το χωρίζει σε δύο μισά (μεσοβελιαία) ή μακριά από τη μέση γραμμή και να το χωρίζει σε άνισα μέρη (παραοβελιαία).

 Παραδείγματα οβελιαίων επιπέδων περιλαμβάνουν: Οι όροι διάμεσο επίπεδο ή μέσο οβελιαίο επίπεδο χρησιμοποιούνται μερικές φορές για να περιγράψουν το οβελιαίο επίπεδο που διατρέχει τη μέση γραμμή. Αυτό το επίπεδο κόβει το σώμα στη μέση (υποθέτοντας αμφίπλευρη συμμετρία), περνώντας μέσα από δομές μέσης γραμμής όπως ο ομφαλός και η σπονδυλική στήλη. Είναι ένα από τα επίπεδα που, σε συνδυασμό με το ομφαλικό επίπεδο, ορίζει τα τέσσερα τεταρτημόρια της ανθρώπινης κοιλίας. Ο όρος παραοβελιαία χρησιμοποιείται για να περιγράψει οποιοδήποτε επίπεδο παράλληλο ή γειτονικό σε ένα δεδομένο οβελιαίο επίπεδο. Τα συγκεκριμένα ονομαζόμενα παραοβελιαία επίπεδα περιλαμβάνουν: Η μεσοκλείδιος διασχίζει την κλείδα. Πλευρικά θωρακικά και παραθωρακικά επίπεδα. Τοπογραφική ανατομική ορολογία Στεφανιαίο επίπεδο Εγκάρσιο επίπεδο
1,4-πενταδιένιο

Το 1,4-πενταδιένιο (αγγλικά: 1,4-pentadiene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H8 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH=CHCH=CH2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκαδιενίων. Το χημικά καθαρό 1,4-πενταδιένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και εξαιρετικά εύφλεκτο πτητικό υγρό, που είναι ελαφρώς υδατοδιαλυτό.

 Το 1,4-πενταδιένιο μπορεί να παραχθεί από την αφυδάτωση της 1,5-πεντανοδιόλης ή από την αντίδραση αιθυλο-(1-αλλυλο-2-βρωμαιθυλ)αιθέρα με ψευδάργυρο και χλωριούχο ψευδάργυρο, σε βουτανόλη. Το 1,4-πενταδιένιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή άλλων χημικών ενώσεων όπως το 2,4-διχλωροπεντάνιο ή το πολυ-1,4-πενταδιένιο. Το 1,4-πενταδιένιο είναι εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό. Οι ατμοί του μπορούν να σχηματίσουν εκρηκτικά μείγματα με τον αέρα (σημείο ανάφλεξης -20 °C). Speight J. G., “Chemical and Process Design Handbook”, McGraw-Hill, 2002. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Καταχώρηση #591-93-5, 14 Οκτωβρίου 2012 στο Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας (NIST)
Ταμίλα Κουλίεβα

Η Ταμίλλα Φαχραντίνοβνα Κουλίεβα (ρωσικά: Тамилла Фахраддиновна Кулиева‎, γενν. 16 Φεβρουαρίου 1967, Μπακού, Αζερική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρωσίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

 Σπούδασε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Πολιτισμού της Μόσχας και υποκριτική στο Kρατικό Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου της Μόσχας (VGIK), όπου έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στις Καλές Τέχνες. Όσο δίδασκε τεχνικές αυτοσχεδιασμού στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ήταν ενεργό μέλος της θεατρικής ομάδας “Ουζάτσοφκα” στη Μόσχα και συμμετείχε σε τέσσερις ρωσικές ταινίες. Από το 1992 διδάσκει, σύμφωνα με τις μεθόδους του “Μιχαήλ Τσέχωφ”, υποκριτική και αυτοσχεδιασμό σε πολλές δραματικές σχολές, στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδος καθώς και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (με πρόεδρο τον Οταρ Ιοσελιάνι) αλλά και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας “Νύχτες πρεμιέρας” (με πρόεδρο τον Μαξ φον Σίντοφ). Έχει λάβει το χρυσό μετάλλιο της UNESCO για τις Τέχνες, τον Λόγο και τις Επιστήμες. Είναι επίτιμο μέλος του Σλάβικου Πανεπιστημίου του Μπακού (BSU). Έχει τιμηθεί ως ευεργέτης, για τη συνεχή προσφορά της από το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας. Ήταν παρουσιάστρια της σειράς ντοκιμαντέρ «Αθήνα καλεί Μόσχα», η οποία ήταν δικιά της ιδέα, στην ΕΡΤ, το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα της Ελλάδας.
Βενέρα 2

Το Βενέρα 2 (ρωσικά: Венера-2) ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1965 προκειμένου να μελετηθεί η Αφροδίτη. Επρόκειτο για σκάφος τύπου 3MV-4 το οποίο αναπτύχθηκε στα πλαίσια του Προγράμματος Βενέρα. Η συγκεκριμένη αποστολή δεν ήταν επιτυχής διότι το σκάφος δεν εξέπεμψε δεδομένα κατά την διάρκεια της διέλευσης της πλησίον της Αφροδίτης.

 Το Βενέρα 2 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Μολνίγια από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 12 Νοεμβρίου 1965 (05:02 UTC). Το διαστημόπλοιο τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, όντας συνδεδεμένο με ανώτερο στάδιο πυραύλου τύπου Block-L. Αυτό θα το έθετε στην συνέχεια σε ηλιοκεντρική τροχιά με προορισμό την Αφροδίτη. Το Βενέρα διέθετε πληθώρα επιστημονικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφικών μηχανών, μαγνητόμετρου, ανιχνευτών ακτίνων Χ, πιεζοηλεκτρικών ανιχνευτών, ενός μετρητή Γκάιγκερ, μιας παγίδας ιόντων καθώς και δεκτών για τη μέτρηση των κοσμικών ραδιοεκπομπών.Το διαστημόπλοιο πραγματοποίησε την εγγύτερη στην Αφροδίτη διέλευσή του στις 27 Φεβρουαρίου 1966, φτάνοντας σε απόσταση 24.000 χλμ. Όλα τα όργανα ενεργοποιήθηκαν κατά την διάρκεια της προσέγγισης, με συνέπεια να είναι απαραίτητη η διακοπή της μετάδοσης δεδομένων πίσω στην Γη. Η πληροφορία που κατέγράφη θα έπρεπε να αποθηκευθεί για να αναμεταδοθεί μετά το πέρας της διέλευσης, όμως δεν ήταν τελικά δυνατό να αποκατασταθεί η επικοινωνία. Η απώλεια του Βενέρα 2 ανακοινώθηκε στις 4 Μαρτίου. Έρευνα που διεξήχθη προκειμένου να εντοπισθούν τα αίτια της βλάβης έδειξε πως αυτή οφείλονταν στην υπερθέρμανση του σκάφους. Διαστημικές αποστολές το 1965
Ευρωπαϊκός κοινός κατάλογος ποικιλιών

Ο ευρωπαϊκός κοινός κατάλογος ποικιλιών απαριθμεί τις ποικιλίες των ειδών των φυτών και κηπευτικών που οι σπόροι τους μπορούν να διατεθούν στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κατάλογος βασίζεται στην εγγραφή των ποικιλιών στις χώρες της Ε.Ε., όπου υπόκεινται σε τεχνικό έλεγχο και κατόπιν κοινοποιούνται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η εγγραφή μιας ποικιλίας αποτελεί προϋπόθεση για την πιστοποίηση των σπόρων. To Ευρωπαϊκό αρμόδιο όργανο για τη σύνταξη του καταλόγου είναι η υπηρεσία ποικιλιών φυτού (Community Plant Variety Office). Ο κατάλογος ορίζεται βάσει δύο οριζόντιων οδηγιών περί του κοινού καταλόγου ποικιλιών καλλιεργούμενων φυτικών ειδών και περί εμπορίας σπόρων προς σπορά κηπευτικών και έντεκα καθέτων οδηγιών (για συγκεκριμένες ποικιλίες).

 Κριτήρια Για να περιληφθεί μια ποικιλία στον κατάλογο, πρέπει να πληροί τις ακόλουθες προδιαγραφές (ΔΟΣ): Διακριτότητα Ομοιομορφία ΣταθερότηταΕπίσης ο σπόρος πρέπει να έχει αξία για καλλιέργεια και χρήση. Για τον καθορισμό της αξίας λαμβάνεται υπόψη η απόδοση της παραγωγής, η ανθεκτικότητα στους επιβλαβείς οργανισμούς, η συμπεριφορά στο περιβάλλον και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, εμπόδια και αντιδράσεις Με τους καταλόγους διευκολύνεται η βιομηχανοποίηση της γεωργίας, επιτυγχάνεται ομοιογένεια και εναρμόνιση σε προδιαγραφές ποιότητας. Επίσης διδαδίδονται και επιλέγονται ποικιλίες υψηλής απόδοσης. Οι προδιαγραφές ΔΟΣΑ ρυθμίζονται από τη νομοθεσία και θεσμοθετημένους φορείς. Μέσα από τις ποιοτικές διαδικασίες που προβλέπονται και τη νομοθεσία διασφαλίζεται ο καταναλωτής.Όμως δεν λείπει και η αρνητική κριτική: Υποβιβάθμίζεται η βιοποικιλότητα και περιορίζονται τα δικαιώματα των αγροτών ενώ μειώνεται η εξελικτική προσαρμοστικότητα γεγονός που διογκώνετται με την κλιματική αλλαγή. Το καθεστώς διακίνησης σπόρων γίνεται ασφυκτικό. Για να μπορέσει ένας παραγωγός να αγοράσει σπόρους και να καλλιεργήσει αγροτικά φυτά, θα πρέπει οι συγκεκριμένοι σπόροι να είναι εγγεγραμμένοι στον Ευρωπαϊκό Κατάλογο. Τα κριτήρια όμως αποκλείουν χιλιάδες ποικιλίες παραδοσιακών σπόρων. Η μεγάλη γενετική βάση των παραδοσιακών ποικιλιών, δηλαδή η ίδια η φυσική εξέλιξη, γίνεται η αιτία αποκλεισμού των σπόρων από τους καταλόγους και τελικά την παραγωγή. .Εισάγεται ένα απαγορευτικό κόστος σε χρήμα και χρόνο ενώ ταυτόχρονα η γραφειοκρατία από μόνη της αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα. Τελικά ευνοούνται οι βιομηχανικοί σπόροι που παράγονται από πολυεθνικές εταιρείες αφού έχουν και τα χαρακτηριστικά ΔΟΣ που τους τοποθετούν σε πλεονεκτική θέση. Για να επιδοτηθεί κάποιος αγρότης πρέπει να καλλιεργεί εγγεγραμμένο σπόρο, καθώς όλα τα προγράμματα επιδότησης είναι συνδεδεμένα με τον κατάλογο.
Αλεξάντερ Άλμπον

Ο Αλεξάντερ Άλμπον (γεν. στο Λονδίνο στις 23 Μαρτίου του 1996) είναι Ταϊλανδός οδηγός αγώνων Βρετανικής καταγωγής. Ο Αλμπον ξεκίνησε την καριέρα του στην Φορμουλα 1 το 2019 με την ιταλική ομάδα της Toro Rosso όπου έδειξε γρήγορα το ταλέντο του και στα μέσα της σεζόν προβιβάστηκε στην ομάδα της Red bull Racing. Την πρώτη του σεζόν ο Άλμπον κέρδισε 92 βαθμούς. Το 2020 ο Άλμπον παρέμεινε στην Red Bull και κατέκτησε 2 πόντιουμ και 105 βαθμούς. Τώρα ο Άλμπον είναι αναπληρωματικος οδηγός της Red Bull και οδηγός της ομάδας τη Red Bull στο DTM(γερμανικό πρωτάθλημα αυτοκινήτων). Ο Αλμπον θα επιστρέψει στην Φορμουλα 1 το 2022 όπου και θα οδηγήσει το μονοθέσιο της Williams.

 Ο Άλμπον γεννήθηκε στο Πόρτλαντ Χόσπιταλ του Λονδίνου. Πατέρας του είναι ο Νάιτζελ Άλμπον, ένας παλαίμαχος οδηγός αγώνων ο οποίος συμμετείχε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Τουρισμού και στο Πόρσε Καρέρα Καπ. Η μητέρα του είναι Ταϊλανδέζα. Ο Αλεξάντερ μορφώθηκε στο Κολλέγιο του Ίψουιτς όμως σε ηλικία 12 περίπου ετών εγκατέλειψε οριστικά το σχολείο για να αφοσιωθεί στο Μηχανοκίνητο Αθλητισμό. Ο Άλμπον ξεκίνησε την καριέρα του από τα καρτ το 2005 σε ηλικία 9 περίπου ετών. Το 2019 εντάχθηκε για 1η φορά στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα Τόρο Ρόσο. Εκεί πήρε τη θέση του Νεοζηλανδού Μπρέντον Χάρτλεϊ ο οποίος κρίθηκε ανεπαρκής. Τη θέση του Γάλλου Πιερ Γκασλί ο οποίος προήχθη στη Red Bull Racing όπου αντικατέστησε τον Αυστραλό Ντάνιελ Ρικιάρντο ο οποίος πήγε στη Renault Sports στο άλλο μονοθέσιο της ομάδας πήρε ο Ρώσος Ντανιίλ Κβίατ. Τη Δευτέρα 12 Αυγούστου του 2019, το Διοικητικό Συμβούλιο της Red Bull κλήθηκε σε έκτακτη συνεδρίαση επειδή είχε προκύψει το θέμα της πολύ άσχημης απόδοσης του Γάλλου οδηγού Πιερ Γκασλί. Σε αυτήν όλα τα μέλη αποφάσισαν ομόφωνα να γίνει ανταλλαγή θέσεων μεταξύ του προαναφερόμενου και του Άλμπον δηλαδή να πάει ο 2ος στη Red Bull Racing και να επιστρέψει ο 1ος στην Τόρο Ρόσο. Την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου του 2020 ο Αγωνιστικός Διευθυντής της Red Bull Κρίστιαν Χόρνερ ανακοίνωσε επίσημα πως απ' το Πρωτάθλημα του 2021, στη θέση του Άλμπον θα τοποθετηθεί ο Μεξικανός Σέρχιο Πέρες κι εκείνος θα υποβιβαστεί σε θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου του 2021 το Διοικητικό Συμβούλιο της Red Bull Racing αποφάσισε πως στο Πρωτάθλημα του 2022 ο Άλμπον θα πάει με απόσπαση στη Williams όπου θα πάρει τη θέση του Βρετανού Τζορτζ Ράσελ ο οποίος με τη σειρά του θα πάει στη Mercedes στη θέση του Φινλανδου Βαλτέρι Μπότας ο οποίος με τη σειρά του θα πάει στην Alfa Romeo Racing στη θέση του συμπατριώτη του και Πρωταθλητή του 2007 Κίμι Ραϊκόνεν.
253

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 253 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 253 (CCLΙΙI ) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε το Σάββατο . Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Βολουσιανού και Κλαυδίου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1006 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 253 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Οι λεγεώνες που έχουν εκστρατεύσει εναντίον των Γότθων στον Ίστρο (Δούναβη) ποταμό εκλέγουν τον Μάρκο Αιμίλιο Αιμιλιανό ως νέο αυτοκράτορα. Προελαύνει στην Ρώμη κατά μήκος της Φλαμινίας Οδού για να συναντήσει τον αντίπαλο αυτοκράτορα Τρεβονιανό Γάλλο και τον γιο του, Βολουσιανό. Στο μεγαλύτερο μέρος, στρατηγοί στις παραμεθόριες περιοχές ανακηρύσσονται αυτοκράτορες για να ακινητοποιήσουν την εισβολή των γερμανικών φύλων. Ο Αιμιλιανός ανακηρύσσεται ''Εχθρός του Κράτους'' από την Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ο Τρεβονιανός Γάλλος ηττάται στο Τέρνι της Ούμβριας. Δραπετεύει με τον Βολουσιανό προς τα βόρεια, αλλά στο Φολίνο φονεύονται από δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις. Ο Αιμιλιανός κυβερνά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για τρεις μήνες. Υπόσχεται να πολεμήσει στην Θράκη και διεξάγει πόλεμο εναντίον της Περσίας. Η Σύγκλητος του απονέμει τον τίτλο του ''Μεγάλου Ποντίφικα''. Ο Αιμιλιανός δολοφονείται στο Σπολέτο και ο Πούμπλιος Βαλεριανός ανακηρύσσεται ως ο νέος αυτοκράτορας από τις λεγεώνες του Ρήνου. Δίνει στον γιο του, Πούμπλιο Λικίνιο Εγνάτιο Γαλλιηνό, τον τίτλο ''Αύγουστο''. Ο Βαλεριανός ο Α' τον αποστέλλει στον Ίστρο (Δούναβη) ποταμό, όπου οι Γότθοι έχουν παραβιάσει την υπογεγραμμένη μεταξύ τους συνθήκη και εισβάλλουν στην Μοισία. Ο Βαλεριανός ο Α' διχοτομεί την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Γαλλιηνός λαμβάνει τον έλεγχο της Δύσης, ενώ ο πατέρας του εκείνο της Ανατολής, όπου αντιμετωπίζει την περσική απειλή. Μάχη της Βαρβαλισσού: ο βασιλιάς Σαπώρης ο Α' νικά ένα ρωμαϊκό στράτευμα στην Βαρβαλισσό της Συρίας. Ο Βαλεριανός αποκαθιστά την ''Τρίτη Λεγεώνα Αυγούστα'' για να απωθήσει τους ''Πέντε Λαούς'', έναν επικίνδυνο συνασπισμό βερβερικών φύλων στην Αφρική. Θρησκεία Ο Πάπας Κορνήλιος εξορίσσεται. 25 Ιουνίου: ο Πάπας Λούκιος ο Α' διαδέχεται τον Πάπα Κορνήλιο, ως τον 22ο Πάπα. Ο Λούκιος συλλαμβάνεται σχεδόν αμέσως μόλις χειροτονηθεί και εξορίσσεται επίσης. Ιούνιος - Πάπας Κορνήλιος Βολουσιανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας Αιμιλιανός, Ρωμαίος Αυτοκράτορας για τρεις μήνες το 253. Τρεβονιανός Γάλλος, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Αγιος Βαβύλας, Πατριάρχης Αντιοχείας Φέι Γι, Κινέζος πολιτικός, στρατηγός και αντιβασιλέας του Σου Χαν Σαν Χι, Κινέζος πρίγκιπας του Ανατολικού Γου (γεννιέται το 224) Ζουγκ Κέι, Κινέζος στρατηγός και αντιβασιλέας του Ανατολικού Γου (γεννιέται το 203)
Ναός του Ποσειδώνα (Ισθμία)

Ο ναός της Ισθμίας είναι αρχαίος ελληνικός ναός στον Ισθμό της Κορίνθου, αφιερωμένος στον Ποσειδώνα, που κτίστηκε στην αρχαϊκή περίοδο. Είναι στη θέση της αρχαίας πόλης Ισθμία, περίπου 16 χλμ. ανατολικά της Κορίνθου. Φαίνεται πως οικοδομήθηκε τον 7ο αι. π.Χ. και καταστράφηκε το 470 π.Χ. Ξαναχτίστηκε περί το 440 π.Χ. κατά την Κλασική περίοδο.

 Briers, William R. (1996). The Archaeology of Greece 2nd Edition. Νέα Υόρκη: Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Gebhard, Elizabeth; ‘The Evolution of a Pan-Hellenic Sanctuary: From Archaeology towards History at Isthmia.’ σελ. 154–177 στο: Marinatos, Nanno (ed.) and Hägg, Robin (ed.). (1993). Greek Sanctuaries: New Approaches. Λονδίνο: Routledge. Gebhard, Elizabeth R. and Hemans, Frederick P. University of Chicago Excavations at Isthmia, 1989: I. Hesperia, Volume 61, Number 1 (Ιανουάριο 1992), σελ. 1–77. Grant, Michael. (1987). The Rise of the Greeks. Λονδίνο: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 0-7538-0178-7 Hemans, Frederick P. ‘Greek Architectural Terracotta from the Sanctuary of Poseidon at Isthmia’. Hesperia Supplements, Volume 27 (1994), σελ. 61–83, 362-364. Ηρόδοτος, The Histories (6.92) Hornblower, Simon & Spawforth Anthony (eds.). (1996). The Oxford Classical Dictionary 3rd Edition. Oxford University Press: Οξφόρδη. ISBN 0-19-860641-9 Rhodes, Robin F. ‘Early Corinthian Architecture and the Origins of the Doric Order.’ American Journal of Archaeology. Volume 91, Number 3 (Ιούλιος 1987), σελ. 477–480. Salmon, J. B. (1984). Wealthy Corinth: A History of the City to 338 BC. Οξφόρδη: Clarendon Press. ISBN 0-19-814833-X Shanks, Michael. (1996). Classical Archaeology of Greece. Λονδίνο: Routledge, σελ. 10. The OSU Excavations at Isthmia – The Sanctuary to Poseidon at Isthmια Ανασκαφές του Πανεπιστημίου Οχάιο Στέιτ στα Ίσθμια
Η προκληθείσα σύζυγος

Η προκληθείσα σύζυγος (αγγλικός τίτλος: The Provoked Wife) είναι κωμωδία της Παλινόρθωσης του Άγγλου θεατρικού συγγραφέα και αρχιτέκτονα Τζον Βάνμπρου, που παίχτηκε το 1697. Είναι η δεύτερη, μετά την Υποτροπή (1696), και τελευταία κωμωδία του συγγραφέα. Η παρουσίαση της απιστίας της συζύγου σαν διέξοδο σε έναν δυστυχισμένο γάμο, και κυρίως το χωρίς ηθικό δίδαγμα τέλος του έργου, θεωρήθηκαν σκανδαλώδη και προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από συντηρητικούς κύκλους. Στη συνέχεια, ο Βάνμπρου εγκατέλειψε τη συγγραφή θεατρικών έργων και στράφηκε στην αρχιτεκτονική.Ο συχνά επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός ότι ο Βάνμπρου έγραψε το προσχέδιο της κωμωδίας όταν ήταν φυλακισμένος στη Βαστίλη βασίζεται σε πολύ μεταγενέστερα απομνημονεύματα και αμφισβητείται από σύγχρονους μελετητές.

 Η λαίδη Μπρουτ είναι παγιδευμένη σε έναν δυστυχισμένο γάμο με τον μέθυσο σύζυγό της σερ Τζον Μπρουτ, ο οποίος την παντρεύτηκε καθαρά από πόθο, ενώ εκείνη τον παντρεύτηκε για την περιουσία του. Ο σερ Τζον επιστρέφει σπίτι μεθυσμένος κάθε βράδυ και είναι συνεχώς αγενής και προσβλητικός στη γυναίκα του, η οποία αναζητά απελπισμένα διέξοδο. Παρά την αυστηρή ηθική της, η λαίδη ερωτεύεται τον τολμηρό Κόνσταντ, ο οποίος ανταποκρίνεται με πάθος. Με τη βοήθεια της παιχνιδιάρας ανιψιάς της, Μπελίντα, αποφασίζει να παραβιάσει τους κανόνες και επιτρέπει στον Κόνσταντ να τη φλερτάρει πίσω από την πλάτη του άνδρα της. Εν τω μεταξύ, η Μπελίντα αποφασίζει να διασκεδάσει και η ίδια και γοητεύει τον φίλο του Κόνσταντ, τον Χάρτφρι που απεχθάνεται τις γυναίκες. Χωρίς να γνωρίζει τι γίνεται στο σπίτι του, ο σερ Τζον ένα βράδυ μπλέκει στην πόλη σε γλέντι με τους φίλους του και μεθάει. Συλλαμβάνεται ενώ φοράει γυναικείο φόρεμα και καταλήγει να βρεθεί ενώπιον του δικαστή, αλλά καταφέρνει να ξεφύγει από περαιτέρω δίωξη παριστάνοντας τη γυναίκα του.Πίσω στο σπίτι, οι κρυφές ερωτικές υποθέσεις της λαίδης Μπρουτ και της ανιψιάς της ανακαλύπτονται από τη ζηλιάρα λαίδη Φάνσιφουλ, η οποία θέλει τον Χάρτφρι για τον εαυτό της. Μεταμφιεσμένη σε «σύζυγο» του Χάρτφρι, καταφέρνει να τον χωρίσει από τη Μπελίντα αν και τελικά, η μεταμφίεσή της αποκαλύπτεται και ο Χάρτφρι εγκαταλείπει την εργένικη ζωή του και παντρεύεται τη Μπελίντα.Όλοι οι εραστές αποκαλύπτονται όταν ένα βράδυ ο σερ Τζον φτάνει στο σπίτι νωρίτερα από το συνηθισμένο και μεθυσμένος, προσπαθεί να βιάσει τη γυναίκα του. Ανακαλύπτει τον Κόνσταντ και τον Χάρτφρι κρυμμένους στην ντουλάπα και συνειδητοποιεί ότι η γυναίκα του τον απατά. Αντί να προκαλέσει τον εραστή της γυναίκας του σε μονομαχία, αποφασίζει να αφήσει τη γυναίκα να συνεχίσει τη σχέση της, έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι ήταν αυτός που την προκάλεσε σε μοιχεία. Η προκληθείσα σύζυγος, μετάφραση: Γιολάντα Κερασιώτη για παράσταση στο Εθνικό θέατρο το 1961 σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού.
Ομάδα γαλαξιών Μ51

Η Ομάδα γαλαξιών M51 βρίσκεται στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί. Ονομάζεται έτσι από τον φωτεινότερο γαλαξία της, τον γνωστό Γαλαξία της Δίνης (M51A). Άλλοι σημαντικοί γαλαξίες σε αυτή την ομάδα είναι ο M51B, που αλληλεπιδρά με τον Γαλαξία της Δίνης, καθώς και ο Γαλαξίας Ηλιοτρόπιο.

 Σημείωση:Στον πίνακα καταγράφονται όσοι γαλαξίες αναφέρονται με συνέπεια ως μέλη της ομάδας στις πηγές Σε κάποιες από τις πηγές αναφέρονται ως μέλη και οι IC 4263 και UGC 8320. Η Ομάδα M51 βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ομάδας Μ101 και της Ομάδας NGC 5866. Οι αποστάσεις ανάμεσα στους τρεις σχηματισμούς είναι παρεμφερείς, γεγονός που υποδεικνύει ότι αποτελούν μέρος μιας μεγαλύτερης δομής.
1-προπεν-1-όλη

Η προπεν-1-όλη-1 είναι ονομασία δύο γεωμετρικών ισομερών αλκενολών, δηλαδή ακόρεστων άκυκλων μονοσθενών αλκοολών με ένα διπλό δεσμό. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τους τύπους CH3CH=CHOH και MeCH=CHOH. Με βάση το χημικό της τύπο, C3H6Ο έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) ισομερή: Προπεν-2-όλη-1 ή αλλυλική αλκοόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=CHCH2OH. Προπενόλη-2 (ελάσσων ταυτομερές της προπανόνης) με σύντομο συντακτικό τύπο CH3C(OH)=CH2. Βινυλμεθυλαιθέρας ή μεθοξυαιθένιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3OCH=CH2. Κυκλοπροπανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο . Προπανάλη (κύριο ταυτομερές) της προπεν-1-όλης-1 με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CHO. Προπανόνη (κύριο ταυτομερές) της προπενόλης-2 με σύντομο συντακτικό τύπο CH3COCH3. Οξετάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο . Μεθυλοξιράνιο με σύντομο συντακτικό τύπο

 Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την προπανάλη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της αλδεδης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών προπεν-1-όλης-1. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις: Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη του στην προπεν-1-όλη-1. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοπροπανόλη-1 που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά 2-αλοπροπανάλη: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Παναΐτ Ιστράτι

Ο Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati, μερικές φορές αναφέρεται και ως Panaït Istrati, 10 Αυγούστου 1884 – 16 Απριλίου 1935) ήταν Ρουμάνος συγγραφέας και λογοτέχνης που έγραφε στα γαλλικά και στα ρουμανικά, και αποκλήθηκε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων».

 Γεννήθηκε στη Βραΐλα και ήταν γιος της πλύστρας Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα παράνομου καπνεμπόρου, του Γεώργιου Βαλσαμή που ποτέ δε γνώρισε από το χωριό Φαρακλάτα Κεφαλονιάς. Ολοκλήρωσε με δυσκολίες την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Μπαλντοβινέστι. Έκανε διάφορες δουλειές για να ζήσει και παράλληλα ήταν πολυγραφότατος. Στην αρχή έγραφε άρθρα σε σοσιαλιστικά περιοδικά. Αργότερα έγραψε πολλά βιβλία. Έκανε δύο απανωτούς αποτυχημένους γάμους. Υπήρξε φίλος του Καζαντζάκη και του Ρομέν Ρολάν, ο οποίος προλόγισε και το έργο του «Κυρά Κυραλίνα» και τον χαρακτήρισε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων». Ο Ιστράτι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε σε σανατόριο στο Βουκουρέστι, αφού προηγουμένως επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Αρχικά, ήταν ενταγμένος στον κομμουνιστικό πολιτικό χώρο, όμως τη δεκαετία του τριάντα έγραφε σε ακροδεξιά έντυπα και είχε πολιτικές σχέσεις με την οργάνωση 'Σταυροφορία για τον Ρουμανισμό' που προέκυψε από διάσπαση της Φασιστικής Σιδηράς Φρουράς. Κυρά Κυραλίνα (μετάφραση: Κυρά αδερφή μου) Μπαρμπα-Αγγελής Κυρ Νικόλας Νεραντζούλα Τσατσά Μίνκα Roger Dadoun, Panait Istrati, L'Arc, Aix-en-Provence, 1983. Elisabeth Geblesco, Panaït Istrati et la métaphore paternelle, Anthropos, Paris, 1989, ISBN 2-7178-1665-8 Mircea Iorgulescu, Panaït Istrati, Oxus Éditions, collection Les Roumains de Paris, Paris, 2004, ISBN 2-84898-037-0 Monique Jutrin-Klener, Panaït Istrati: un chardon déraciné: écrivain français, conteur roumain, Éditeur F. Maspero, Paris, 1970 Monique Jutrin-Klener, Hélène Lenz, Daniel Lérault, Martha Popovici, Élisabeth Geblesco, Catherine Rossi, Jeanne-Marie Santraud, Les haïdoucs dans l'œuvre de Panaït Istrati : l'insoumission des vaincus, L'Harmattan, collection Critiques Littéraires, Paris, 2002, ISBN 2-7475-3199-6 Édouard Raydon, Panaït Istrati, vagabond de génie, Les Éditions Municipales, Paris, 1968 David Seidmann, L'existence juive dans l'œuvre de Panaït Istrati, Éditions Nizet, Paris, 1984, ISBN 2-7078-1040-1 Jean-François Bacot, "Panaït Istrati ou la conscience écorchée d'un vaincu" in Moebius : Écritures / Littérature, Numéro 35, hiver 1988, p. 95-114, éditions Triptyque (Montréal). http://id.erudit.org/iderudit/15212ac Λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, προσπέλαση στις 12-7-2013.
Ποιμήν

Ο Ποιμήν ή Ποιμήν του Ερμά είναι ένα βιβλίο του 2ου μ.Χ. αιώνα που αποδίδεται στον Αποστολικό πατέρα Ερμά, και σώζεται μέχρι σήμερα. Το βιβλίο γράφτηκε στη Ρώμη στα ελληνικά.

 Ο Ποιμήν αποτελείται από μια σειρά αποκαλύψεων, που έκαναν στο συγγραφέα δύο ουράνια όντα, υπό την μορφή μια ηλικιωμένης γυναίκας το πρώτο και ενός βοσκού το δεύτερο. Ο κύριος σκοπός των πέντε Οράσεων, των δώδεκα Εντολών και των δέκα Παραβολών που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι να κηρύξουν μετάνοια. Κάποιες λεπτομέρειες που περιέχονται στο βιβλίο, δίνουν μια ενδιαφέρουσα εικόνα για τη ζωή της εκκλησίας της Ρώμης στο πρώτο μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα. Λόγω της μορφής και του περιεχομένου του αλλά και λόγω έλλειψης εξωτερικών μαρτυριών η ταυτοποίηση του συγγραφέα είναι δύσκολη. Βάσει εσωτερικών κριτηρίων ερευνητές μίλησαν για τη διάκριση του έργου σε τρία μέρη, άρα και για τρεις συγγραφείς αντίστοιχα, ενώ άλλοι επικαλέστηκαν τα γλωσσικά επιχειρήματα για να θεμελιώσουν την άποψη περί περισσοτέρων του ενός συγγραφέων. Ποιμήν του Ερμά, Αποστολικοί Πατέρες ,τομ.4, εισαγωγή,μτφρ,σχόλια, Παναγιώτης Παπαευαγγέλου, εκδ.Ελευθέριος Μερετάκης-Το Βυζάντιον,Θεσσ/ίκη, 1994, σελ.16-18,380-592 Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.189-193
ΙΑ Άκρανες

Η ΙΑ Άκρανες (ισλανδικά: ÍA) είναι ισλανδικός αθλητικός σύλλογος από την πόλη Άκρανες. Διατηρεί τμήματα σε Καλαθοσφαίριση, Ποδόσφαιρο, Γκολφ, Ιππασία, Γυμναστική, Πετοσφαίριση, Μπόουλινγκ, Καράτε, Αντιπτέριση, κολύμβηση και powerlifting.

 Η αντρική ποδοσφαιρική ομάδα έχει κατακτήσει 18 πρωταθλήματα Ισλανδίας, 9 κύπελλα, 3 Λιγκ Καπ και 1 Σούπερ Καπ. Τίτλοι Πρωταθλήματα Ισλανδίας: 18 1951, 1953, 1954, 1957, 1958, 1960, 1970, 1974, 1975, 1977, 1983, 1984, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 2001Κύπελλα Ισλανδίας: 9 1978, 1982, 1983, 1984, 1986, 1993, 1996, 2000, 2003Λιγκ Καπ Ισλανδίας: 3 1996, 1999, 2003Σούπερ Καπ Ισλανδίας: 1 2003 Τίτλοι Πρωταθλήματα Ισλανδίας: 3 1984, 1985, 1987 (runner-up) 1981, 1988, 1989, 1992Κύπελλα Ισλανδίας: 3 1989, 1991, 1992 Τίτλοι Πρώτη κατηγορία Ισλανδίας: (1) 1992-93Δεύτερη κατηγορία Ισλανδίας: (1) 2008-09 Επίσημη ιστοσελίδα συλλόγου Επίσημη ιστοσελίδα ποδοσφαιρικού τμήματος Ιστοσελίδα φιλάθλων