IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τωβίτ

Ο Τωβίτ είναι ένα από τα βιβλία του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης που αποδέχονται η Ορθόδοξη και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, εξαιρείται όμως από τον κανόνα των εκκλησιών της Μεταρρύθμισης. Συγκαταλέγεται στα λεγόμενα Δευτεροκανονικά βιβλία.

 Το βιβλίο Τωβίτ οφείλει την ονομασία του στο όνομα του πατέρα του νεανία Τωβία, ο οποίος είναι ένα από τα κεντρικότερα πρόσωπα της αφήγησης. Στο βιβλίο περιγράφονται οι δοκιμασίες και οι περιπέτειες δύο συγγενών ιουδαϊκών οικογενειών του Τωβίτ και του Ραγουήλ, που ζούσαν σε εξορία, στη Νινευή η πρώτη και στα Εκβάτανα η δεύτερη. Τα ιστορικά γεγονότα, που συνδέονται με αυτές, έλαβαν χώρα μετά την κατάλυση του βορείου βασιλείου του Ισραήλ το 722 π.Χ. από τους ασσυρίους και τη διασπορά του πληθυσμού του. Το βιβλίο αποτελεί μια πραγματεία, που θέλει να τονίσει όχι τόσο το ιστορικό περίγραμμα της αφήγησης όσο τα ηθικά στοιχεία της. Διδάσκει την εμπιστοσύνη στο Θεό, την καρτερία στις δοκιμασίες, την υποταγή στο Νόμο, το σεβασμό στους πρεσβυτέρους κ.λπ., αξίες που στηρίζουν τον ευσεβή και δίκαιο Ιουδαίο. Θεωρείται πιθανό το βιβλίο να γράφτηκε στα αραμαϊκά από "ευσεβή Ιουδαίο", μεταξύ των ετών 200 και 170 π.Χ.. Η δημοφιλία του κειμένου μαρτυρείται από τις διάφορες μορφές του: σώζεται σε τρεις ελληνικές αναθεωρήσεις και μία συριακή, καθώς και σε λατινική μετάφραση. Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελείται από 14 κεφάλαια: κεφ. 1-3: Η προσωπική κατάσταση του Τωβίτ και της Σάρρας. κεφ. 4-12: Ο θεός προσφέρει τη σωτηρία. κεφ. 13: Ο ευχαριστήριος ύμνος του Τωβίτ. κεφ. 14: Επίλογος - Τελευταίες νουθεσίες του Τωβίτ. Μπρατσιώτης Ι. Παναγιώτης, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, Αθήνα 1993 (c1936) Χαστούπης Π. Αθανάσιος, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, εκδ. Πανεπιστημίου Αθηνών, 1986 Καλαντζάκης Ε. Σταύρος, Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2006 James Luther Mays et al., Harper's Bible Commentary, San Francisco: Harper & Row, 1988 John Barton and John Muddiman, Oxford Bible Commentary, New York: Oxford University Press, 2001 Gleason Leonard Archer, A Survey of Old Testament Introduction, 3η έκδ., Moody Press, 1998 David Noel Freedman, The Anchor Bible Dictionary, New York: Doubleday, 1992 Αγία Γραφή Παλαιά Διαθήκη Βιβλικός κανόνας
Λιμπράζντ

Το Λιμπράζντ (αλβανικά: Librazhd‎ ή Librazhdi) είναι πόλη και δήμος του νομού Ελμπασάν στην ανατολική Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Χοτολίστ, Λιμπράζντ, Λούνικ, Ορένια, Πόλις, Κέντρα Λιμπράζντ και Στεμπλέβα, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Λιμπράζντ. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 31.892 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 793,36 χλμ.2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 6.937 κάτοικοι. Το Λιμπράζντ είναι η κοντινότερη πόλη στο Εθνικό Πάρκο Σέμπενικ-Γιαμπλάνιτσα.

 Το Λιμπράζντ ήταν μία από τις νεώτερες πόλεις της Αλβανίας και έλαβε επίσημη μορφή στις 18 Φεβρουαρίου 1960. Το Λιμπράζντ είναι επίσης γνωστό για τη σύνδεσή του με την Αρχαία Εγνατία Οδό, η οποία συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με το Δυρράχιο. Άτομα από το Λιμπράζντ συμμετείχαν επίσης στην Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στις 28 Νοεμβρίου 1912. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δύο τάγματα του Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης έπληξαν τα ηττηθέντα ναζιστικά στρατεύματα κοντά στο Λιμπράζντ, σκοτώνοντας πάνω από 200 Γερμανούς στρατιώτες. Το Λιμπράζντ συνδέεται με λεωφορειακές γραμμές με άλλες πόλεις της Αλβανίας καθώς και άλλων χωρών. Το 2017 υπήρξαν αναφορές πως θα ενεργοποιηθεί σιδηροδρομική γραμμή που θα συνδέει το Λιμπράζντ με το Δυρράχιο. Η μόνη εθνική οδός που περνά από την πόλη είναι η SH3 η οποία συνδέει τα Τίρανα με την Κορυτσά. Η κύρια ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης είναι η Σοπότι Λιμπράζντ η οποία ιδρύθηκε το 1948. Έδρα της είναι το στάδιο Σοπότι το οποίο κατασκευάστηκε το 1964 με χωρητικότητα 3.000 θεατών. Η ομάδα αγωνίζεται στον Α΄ όμιλο της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας. Επίσημη Ιστοσελίδα του δήμου Λιμπράζντ
Φορεσιά της Σκοπέλου

Η φορεσιά της Σκοπέλου ή φουστάνα είναι η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στο νησί των Σποράδων. Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία, σε αντίθεση με την αντίστοιχη ανδρική που χαρακτηρίζεται ως αρκετά απλή, διακρίνεται για τη σημαντική της ποικιλία.

 Η φορεσιά αυτή έχει αρκετές δυτικές επιδράσεις οι οποίες οφείλονται στις επαφές που είχε το νησί με τον έξω κόσμο, χάρη στο γεγονός πως ο ανδρικός πληθυσμός ασχολιόταν κατά κύριο λόγο με τη ναυτιλία. Η νυφική ή γιορτινή φορεσιά (νυφικός μόρκος, στόφα ή βόλτα) χαρακτηρίζεται ως εντυπωσιακή και επιβλητική με κύρια γνωρίσματα τον πλούτο του υλικού και την έντονη αντίθεση των πολύχρωμων κεντημάτων και της μαύρης επιφάνειας. Άλλα μέρη της φορεσιάς είναι η εσωτερική λευκή βαμβακερή φανέλα, το επίσης λευκό μεταξωτό λευκό πουκάμισο και τα τέσσερα μεσοφόρια που δημιουργούν ένα ογκώδες σύνολο. Εξωτερικά, κύρια μέρη της φορεσιάς είναι η πολύπτυχη φουστάνα από μαύρο μεταξένιο ύφασμα, τα πολύχρωμα μεταξωτά κεντήματα καθώς και το γιλέκο. Ο στολισμός του κεφαλιού αποτελείται από ένα δικτυωτό πλέγμα φτιαγμένο από μαύρο μετάξι, το καβούκι (εξάρτημα του κεφαλόδεσμου), το καπιτσέλι ή καπτσέλι, τη χρυσοκέντητη σάλπα (στολίδι) και το μαντήλι. Οι ηλικιωμένες γυναίκες του νησιού και οι χήρες, κατά τους γάμους και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις συνήθιζαν να φορούσαν τη μαύρη φορεσιά, τη λεγόμενη μαύρη βόλτα ή μαύρο κολοβόλι και μαύρο πανωφόρι. Η καθημερινή φορεσιά ήταν η λεγόμενη "φουστάνα". Εντός του σπιτιού, οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν τη φορεσιά γεράνια. Στο χωριό της Γλώσσας υπήρχαν άλλες δύο καθημερινές φορεσιές με τις ονομασίες τσίτια και φούντωμα.
Σάρρεϋ

Το Σάρρεϋ (αγγλικά: Surrey) είναι κομητεία στη νοτιοανατολική Αγγλία. Συνορεύει με το Μπέρκσαϊρ, το Κεντ, το Δυτικό Σάσσεξ και τη Μείζονα Περιοχή Λονδίνου. Η διοικητική πρωτεύουσα του Σάρρεϋ βρίσκεται στο Κίνγκστον του Λονδίνου, αλλά η ιστορική πρωτεύουσα είναι το Γκίλντφορντ. Ο πληθυσμός της περιοχής ανέρχεται στο 1,1 εκατομμύριο κατοίκους. Ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου καλύπτεται με αχανείς δασώδεις εκτάσεις σε ποσοστό 22,4% θεωρείται η πιο δασώδης κομητεία ολόκληρης της Βρετανίας, οι εκτάσεις είναι πεδινές ιδιαίτερα στα βόρεια με ψηλότερο σημείο το Λέιθ Χιλ κοντά στο Ντόρκινγκ σε υψόμετρο 294 μέτρων.

 Στα αρχαία χρόνια η περιοχή κατοικείτο από την Κέλτικη φυλή των Ατριμπατών που κυριαρχούσε στα νότια σύνορα του Τάμεση, το 42 μ.χ. ήρθαν σε σύγκρουση με μια άλλη φυλή που κυρίευσε την χώρα τους, ήταν σύμμαχοι των Ρωμαίων στην απόβαση τους στην Βρετανία (43 μ.χ.). Το 480 έγινε απόβαση των Αγγλοσαξόνων που εγκαταστάθηκαν με συνθήκη (500) στα βόρεια και ανατολικά σύνορα της χώρας, ήρθαν (661) υπό την εξουσία της Μερκίας, δέχθηκαν τον χριστιανισμό (675), ήρθαν υπό την επίβλεψη της αρχιεπισκοπής του Λονδίνου (705), τους κατέλαβε ο βασιλιάς Όφα της Μερκίας (771) έμειναν υπο την εξουσία της Μερκίας ως το 823 που καταλήφθηκαν από το Ουέσσεξ. Δέχθηκε επιθέσεις από τον Δανό βασιλιά Κανούτο από το 1011 ώς το 1016 όπου ο Κανούτος κατέλαβε ολόκληρη την Αγγλία, μετά τον θάνατο του Κανούτου (1035) το Σάρρεϋ επανήλθε στο Ουέσσεξ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Surrey στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα της κομητείας
The Story of The Who

The Story Of The Who είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, η οποία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records". Η συλλογή αυτή δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Αμερική. Στην πατρίδα του συγκροτήματος ανέβηκε στην δεύτερη θέση του καταλόγου επιτυχιών και βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος. Το σινγκλ "Substitute" μπήκε στο Top-10 και πάλι, μετά από δέκα χρόνια και παρέμεινε στα τσαρτ για επτά εβδομάδες. Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται εδώ προέρχονται από τους δίσκους που κυκλοφόρησε το συγκρότημα από το 1964 μέχρι και το "The Who By Numbers" του 1975.

 1. Magic Bus (Townshend) - 4:332. Substitute (Townshend) - 3:483. Boris the Spider (Entwistle) - 2:264. Run Run Run (Townshend) - 2:445. I'm a Boy (Townshend) - 2:366. (Love is Like A) Heat Wave (Holland, Dozier, Holland) - 2:417. My Generation (Townshend) - 3:178. Pictures of Lily (Townshend) - 2:479. Happy Jack (Townshend) - 2:1310. The Seeker (Townshend) - 3:2411. I Can See for Miles (Townshend) - 4:1712. Bargain (Townshend) - 5:3113. Squeeze Box (Townshend) - 2:42 1. Amazing Journey (Townshend) - 3:262. Acid Queen (Townshend) - 3:343. Do You Think It's Alright? (Townshend) - 0:264. Fiddle About (Entwistle) - 1:305. Pinball Wizard (Townshend) - 3:016. I'm Free (Townshend) - 2:397. Tommy's Holiday Camp (Moon) - 0:578. We're Not Gonna Take It (Townshend) - 3:369. Summertime Blues (Live) (Cochran, Capehart) - 3:2910. Baba O'Riley (Townshend) - 5:0911. Behind Blue Eyes (Townshend) - 3:4412. Slip Kid (Townshend) - 4:3213. Won't Get Fooled Again (Townshend) - 8:33 The Story Of The Who (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Το "The Story Of The Who" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρότζερ Ντάλτρι - φωνητικά, φυσαρμόνικα Πιτ Τάουνσεντ - κιθάρα, πλήκτρα, φωνητικά Τζον Εντουίστλ - μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά Κιθ Μουν - τύμπανα, φωνητικάΓκεστ συμμετοχέςΆντι Φεργουέδερ Λόου - φωνητικά Ροντ Άρτζεντ - πλήκτρα The Story Of The Who - The Who | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Who, The - The Story Of The Who (Vinyl, LP) at Discogs The Story Of The Who - The Who
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2002-2003

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2002–03 ήταν το 6ο στην ιστορία του θεσμού και το τρίτο που διεξήχθη ως ενιαία Α' Εθνική. Έγινε με τη συμμετοχή δέκα ομάδων σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αθήνα '90, ενώ στη Β' Εθνική υποβιβάστηκαν Τριπόταμος Βέροιας και Γέρακας.

 1Ο Γέρακας έχει ποινή αφαίρεσης δέκα βαθμών. Στα play off προκρίθηκαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικοί αλλά και ο τελικός κρίθηκαν σε διπλούς αγώνες. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στην έδρα της ομάδας με τη χειρότερη θέση στην κανονική περίοδο. Η Αθήνα '90 κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη περίοδο το πρωτάθλημα. 1Άνευ αγώνα. Βαθμολογία Ιστότοπος futsalplanet.com Play off Ιστότοπος futsalplanet.com Βαθμολογία Ιστότοπος futsalhellas.gr
Αντνάν Αλ Ταλγιανί

Ο Αντνάν Καμίς Αλ Ταλγιανί (Adnan Khamees Al-Talyani, αραβικά: عدنان الطلياني‎, γεννήθηκε 30 Οκτωβρίου 1964) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών της εθνικής ομάδας της χώρας του.

 Ο Αλ Ταλγιανί γεννήθηκε στη Σάρτζα στις 30 Οκτωβρίου 1964. Ξεκίνησε να παίζει πετοσφαίριση στην ηλικία των 8, όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στο Μπαχρέιν ως ποδοσφαιριστής. Ο Αλ Ταλγιανί έχει 3 αγόρια. Οι γιοι του είναι ο Χαμντάν, ο Χαμάντ (γενν. το 1995) και ο Μοχάμεντ (γενν. το 1998). Όλοι συμμετείχαν στην γιορτή αποχώρησης του Αλ Ταλγιανί το 2003. Ο αδελφός του Αλ Ταλγιανί, Νασσέρ Αλ Ταλγιανί, είναι επίσης ποδοσφαιριστής, ο οποίος έπαιξε μαζί του στην Αλ Σάαμπ ΚΣΚ. Ο Αλ Ταλγιανί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο τη δεκαετία του 1970 στους δρόμους της Σάρτζα. Έγινε μέλος της Αλ Σάαμπ ΚΣΚ το 1979 και έπαιξε σε όλη τη σταδιοδρομία του με την ομάδα μέχρι το 1999. Αν και έλαβε πολλές προσοδοφόρες προσφορές από άλλους συλλόγους, οι αυστηροί περιορισμοί εκείνη την εποχή απαγόρευαν στον Αλ Ταλγιανί να πάρει μεταγραφή. Με την επιλογή του Χεσμάτ Μοχαζεράνι (πρώην προπονητή της Εθνικής Ιράν) ως προπονητή της Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο Αλ Ταλγιανί επιλέχθηκε ως μέλος της ομάδας. Αποχώρησε από την εθνική το 1997 ως πρώτος όλων των εποχών στις διεθνείς συμμετοχές, με 161 και 52 γκολ. Μέχρι το Νοέμβριο του 2020, ήταν 18ος στον κατάλογο των κορυφαίων σε συμμετοχές όλων των εποχών για τους άνδρες. Ο Αλ Ταλγιανί αποχώρησε επίσημα από το ποδόσφαιρο τον Ιανουάριο του 2003. Ένας αποχαιρετιστήριος αγώνας έγινε προς τιμήν του μεταξύ της πρωταθλήτριας της Σέριε Α, Γιουβέντους και μιας ομάδας All-Star παικτών από διάφορες χώρες. Από τότε έχει ανακηρυχθεί Παίκτης του Αιώνα των ΗΑΕ. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές
Άλαν Χόλινγκχερστ

Ο Άλαν Χόλινγκχερστ (Alan Hollinghurst) (γεν. 26 Μαΐου 1954) είναι Βρετανός μυθιστοριογράφος και νικητής του Βραβείου Μπούκερ 2004 για το βιβλίο του Η Γραμμή της Ομορφιάς. Επρόκειτο για το πρώτο γκέι μυθιστόρημα που κέρδισε το Μπούκερ στα 36 χρόνια ύπαρξης του βραβείου.

 Ο Χόλινγκχερστ γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1954 στο Stroud του Gloucestershire, μοναχοπαίδι ενός τραπεζικού διευθυντή. Σπούδασε Αγγλικά στο Κολλέγιο Μώντλιν στην Οξφόρδη. Στην Οξφόρδη μοιράστηκε το σπίτι του με τον Άντριου Μόσιον και κέρδισε το Βραβείο Newdigate για ποίηση. Έκανε μάστερ στη Λογοτεχνία πάνω σε τρεις συγγραφείς, γνωστούς για τις ομοφυλοφιλικές τους προτιμήσεις: τον Firbank (1886 - 1926), τον Forster (1879 - 1970) και τον L. Ρ. Hartley (1895 - 1972). Άρχισε να γράφει στο Miller's London Review of Books. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έγινε λέκτορας στο Μώντλιν, και έπειτα στο Κολλέγιο Somerville και στο Κολλέγιο Corpus Christi. To 1981, για μικρό διάστημα, δίδαξε στο University College στο Λονδίνο. To 1981 άρχισε να εργάζεται στο Times Literary Supplement, όπου εξακολούθησε να εργάζεται για 12 έτη.Από το 1981 είναι φανατικός χορτοφάγος. Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και ζει μόνος του στο Λονδίνο. Για την απονομή του Βραβείου Μπούκερ στο βιβλίο του Η Γραμμή της Ομορφιάς το 2004, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Κρις Σμιθ δήλωσε: «Ήταν μια απίστευτα δύσκολη και οριακή απόφαση. Σπάνια η αναζήτηση της αγάπης, του σεξ και της ομορφιάς έχει αποδοθεί με τέτοια μοναδικότητα.» Ο Χόλινγκχερστ έχει γράψει άλλα τρία μυθιστορήματα. Isherwood is at Santa Monica 1975 Confidential Chats with Boys, Oxford: Sycamore Press 1982 (based on the book "Confidential Chats With Boys" by William Lee Howard, MD., 1911, Sydney, Australia) The Swimming Pool Library, 1988 The Folding Star, 1994 The Spell, 1998 The Line of Beauty, 2004 Bazajet («Βαγιαζήτ») του Ρακίνα, 1991 New Writing 4 (με την A. S. Byatt), 1995 Three Novels του Ronald Firbank, 2000 A. E. Housman: poems selected by Alan Hollinghurst, 2001 Τα σκοτεινά μονοπάτια του έρωτα, εκδόσεις Άφοι Ζαχαρόπουλοι (μτφρ. Γιάννης Γαλάτης) 1997 Η έλξη, εκδόσεις Σέλας (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης) 2001 Η βιβλιοθήκη της πισίνας, εκδόσεις Άφοι Ζαχαρόπουλοι (μτφρ. Μυρσίνη Ιωακείμ) 2004 Η γραμμή της ομορφιάς, εκδόσεις Καστανιώτη (μτφρ. Ιλαείρα Διονυσοπούλου) 2005 Η βιβλιοθήκη της πισίνας, εκδόσεις Καστανιώτη (μτφρ. Γιάννης Στεφάνου) 2008 Το 1989 κέρδισε το Βραβείο Somerset Maugham για το Η Βιβλιοθήκη της Πισίνας Το 1994 κέρδισε το James Tait Black Memorial Prize για μυθοπλασία με το The Folding Star Έγινε ιδιαίτερα γνωστός μετά τη βράβευσή του με το Βραβείο Μπούκερ για το Η Γραμμή της Ομορφιάς το 2004. Συνέντευξη του Άλαν Χολινγκχερστ στο ελληνικό περιοδικό 10% Βιογραφία (αγγλικά)
Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγράνο

Η Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγράνο είναι αργεντίνικος αθλητικός σύλλογος από την Κόρδοβα (Αργεντινή), περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής. Διαθέτει ακόμη τμήματα καλαθοσφαίρισης, τμήμα σκάκι και πετοσφαίρισης. Ιδρύθηκε στις 19 Μαρτίου 1905. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Estadio Julio César Villagra, χωρητικότητας 22000 θεατών.

 Liga Cordobesa de Fútbol (31): 1913, 1914, 1917, 1919, 1920, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1935, 1936, 1937, 1940, 1944, 1945, 1946, 1947, 1949, 1950, 1951, 1952, 1954, 1955, 1957, 1970, 1971, 1973, 1984, 1985, 2003 Segunda División Liga Cordobesa (3): 1908, 1909, 1910 Unión Cordobesa de Fútbol (1): 1956 Primera División ACF (2): 1984, 1985 Campeonato Provincial ACF (3): 1983, 1984, 1985 Torneo Regional (Córdoba) (9): 1968, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1981, 1985 Torneo del Interior (Córdoba) (1): 1985–86 Torneo Regional de AFA (10): 1968, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1981, 1985, 1986 Official site
Εθνική Μπελίζ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μπελίζ εκπροσωπεί τη Μπελίζ στις διεθνείς διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μπελίζ, η οποία είναι συνδεδεμένη με την Ποδοσφαιρική Ένωση Κεντρικής Αμερικής της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής.

 Παρόλο που η Μπελίζ απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1980, η εθνική ομάδα δεν έδωσε διεθνή ποδοσφαιρικά παιχνίδια έως το 1995. Έκανε το ντεμπούτο της στο Κύπελλο Εθνών Κεντρικής Αμερικής το 1995, όπου και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο όταν έχασε από το Ελ Σαλβαδόρ και την Κόστα Ρίκα. Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το FFB Stadium, χωρητικότητας 5.000 θεατών, το οποίο βρίσκεται στο Μπελμοπάν. Το Μάρτιο του 2013 έφτασε στην υψηλότερη της θέση στην παγκόσμια κατάταξη, την 128η. Football Federation of Belize official website Belize Αρχειοθετήθηκε 2015-03-30 στο Wayback Machine. at FIFA.com
Τζοντχπούρ

Το Τζοντχπούρ (Ρατζαστανική γλώσσα जोधाणा [ˈdʒɒdpʊər] , Χίντι: जोधपुर) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Ινδικό κρατίδιο του Ράτζασταν στην Ινδία. Βρίσκεται 335 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας Τζαϊπούρ και 200 χιλιόμετρα μακρυά από την πόλη Ατζμέρ. Είναι γεωγραφικό κέντρο του κρατιδίου του Ράζασταν. Στο παρελθόν ήταν η έδρα του πριγκιπάτου με το ομώνυμο όνομα και η πρωτεύουσα του βασιλείου Μαρβάρ . Σήμερα το Τζοντχπούρ είναι διάσημος τουριστικός προορισμός το οποίο έχει σημαντικά μνημεία όπως κάστρα και ναούς αλλά και ιδιαίτερο χαρακτήρα μέσα στην έρημο Ταρ. Η πόλη έχει πληθυσμό 846.400 κατοίκους .

 Η πόλη είναι γνωστή ως η πόλη του ήλιου λόγω του φωτεινού και ηλιόλουστου καιρού το οποίο έχει καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου. Η πόλη αναφέρεται και ως η μπλε πόλη λόγω των χρωματισμένων με μπλε χρώμα σπιτιών τριγύρω από το οχυρό του 15ου αιώνα Μεχρανγκάρθ. Η παλιά πόλη επεκτείνεται γύρω από το οχυρό Μεχρανγκάρθ και οριοθετείται από τείχη και πύλες. Το εξωτερικό τείχος της πόλης έχει μήκος 10 χιλιόμετρα και χρονολογείται από το 16ο αιώνα . Τα τελευταίες δεκαετίες η πόλη έχει αναπτυχθεί και πέρα από τα τείχη. Το χρώμα μπλε που κυριαρχεί στην παλιά πόλη οφείλεται σε δύο λόγους. Ο χρωματισμός των σπιτιών με μπλε χρώμα εξυπηρετούσε να ξεχωρίζουν τα σπίτια της κάστα των Μπραχμάνων από τις κατώτερες κάστες. Στην συνέχεια το χρώμα χρησιμοποιήθηκε από κατώτερες κάστες γιατί πιστευόταν ότι το συγκερκιμένο χρώμα βοηθάει στην καλύτερο κλιματισμό των σπιτιών και παράλληλα απωθούσε τα κουνούπια. Η κατασκευή του οχυρού ξεκίνησε το 1459 από τον Ράο Τζόντχα ο οποίος ίδρυσε και την πόλη. Η σημερινή μορφή του οχυρού χρονολογείται από την περίοδο του Μαχαραγιά Τζασβάντ Σινγκχ (1638-1678). Επεκτάσεις του οχυρού στην συνέχεια έγιναν από τον Μουγκάλ (ινδομογγόλο) κατακτητή Αουρανγκζέμπ. Θεωρείται από τα μεγαλύτερα οχυρά του Ρατζαστάν αλλά και πιο επιβλητικά του κόσμου. Βρίσκεται 120-5 μέτρα πάνω από το επίπεδο της πόλης. Στο οχυρό έζησαν αρκετές γενιές της δυναστείας των Ραθόρων (φυλή των Ρατζπούτ). Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ επισκέφτηκε το οχυρό το 1888 και το χαρακτήρισε "ως ένα μεγαλοπρεπές παλάτι το οποίο ίσως χτίστηκε από Τιτάνες και χρωματίστηκε από τον πρωινό ήλιο" (στα αγγλικά "the splendours of a Palace that might have been built by Titans and coloured by the morning sun"). Σήμερα το κάστρο διατηρείται σε καλή κατάσταση.
Gesta Normannorum ducum

Το Gesta Normannorum ducum (Πεπραγμένα των Νορμανδών Δουκών) είναι Χρονικό, το οποίο συνέγραψε στα λατινικά ο μοναχός Γουλιέλμος της Ζυμιέζ (Guillaume de Jumièges) γύρω στο 1060. Ύστερα από παράκληση του Γουλιέλμου του Α', Νορμανδού βασιλέα της Αγγλίας, το επεξέτεινε με ένα ακόμη βιβλίο (με αριθ. VII) περίπου στα 1070, ώστε να περιλάβει σε αυτό και την κατάκτηση της Αγγλίας από τον Γουλιέλμο τον Α'. Αργότερα συμπληρώθηκε από άλλους συγγραφείς και αποτελεί σήμερα μία από τις σημαντικότερες ιστορικές πηγές τόσο για την Νορμανδία όσο και για την Αγγλία. Με την συμπλήρωσή του καταγράφει και τα πρώτα στάδια της Νορμανδικής κατάκτησης της Αγγλίας. Το χρονικό αυτό, μαζί με το De Moribus του Dudo του Σαιν Κεντέν (St. Quentin) θεωρούνται "κανόνας" στην Νορμανδική μεσαιωνική ιστοριογραφία.

 Το αρχικό κείμενο συντάχθηκε στα λατινικά από τον μοναχό Γουλιέλμο της Ζυμιέζ γύρω στα 1050 βασίστηκε στο De moribus του Dudo ως προς τη δομή του και περιλάμβανε τα γεγονότα του χρονικού διαστήματος από την κάθοδο του Ρόλλο της Νορμανδίας στην περιοχή μέχρι το 1060. Ο Γουλιέλμος, όταν διάβασε το χρονικό που του παρουσίασε ο Ζυμιέζ του ζήτησε να το επεκτείνει, ώστε να περιληφθούν σε αυτό και τα δικά του πεπραγμένα, παράκληση στην οποία ο Ζυμιέζ ανταποκρίθηκε και δημιούργησε ένα ακόμη βιβλίο, το υπ' αριθ. VII. Στην επιστολή - αφιέρωμα στον βασιλέα, ο Ζυμιέζ αναφέρει ότι το πρώτο μέρος της αφήγησής του έχει εξαχθεί από πολλά έργα, τα οποία συντόμευσε και επανερμήνευσε. Το υπόλοιπο χρονικό «βασίζεται εν μέρει σε πολλά αξιόπιστα, τόσο από άποψη ηλικίας όσο και εμπειρίας, πρόσωπα, και εν μέρει στις "πλέον αξιόπιστες μαρτυρίες των όσων εγώ ο ίδιος έζησα και από την δική μου άποψη"». Ωστόσο, πολλές από τις περιεχόμενες πληροφορίες φαίνεται πως έχουν βασιστεί σε διαδόσεις παρά στις δικές του προσωπικές μαρτυρίες, ενώ ο Γουλιέλμος της Ζυμιέζ σφάλλει όταν αναφέρει ότι ο Χάρολντ κατεσφάγη στην αρχή της μάχης του Χέιστινγκς. Δεν είναι, επίσης, βέβαιο ότι ο Χάρολντ αιχμαλωτίστηκε και αφέθηκε αργότερα ελεύθερος στην Νορμανδία. Φαίνεται ότι ο Ζυμιέζ αναθεώρησε το αρχικό του κείμενο περίπου το 1070 - 1071 και το ολοκληρώνει με την κατάκτηση του Ντάρχαμ και της Υόρκης. Γύρω στα 1109 ο Όρντερικ Βιτάλις (Orderic Vitalis, αναφερόμενος και ως Orderic Vital), μοναχός, γραφέας και ιστορικός, γεννημένος στην Αγγλία το 1075 από Αγγλίδα μητέρα και Γάλλο πατέρα, έκανε την πρώτη παρέμβαση στο έργο του Ζυμιέζ, την οποία αναθεώρησε μερικά χρόνια αργότερα. Το πρωτότυπο χειρόγραφο του Βιτάλις υπάρχει ακόμη και αποτελεί εκτεταμένη αναθεώρηση της εργασίας του Ζυμιέζ. Οι βασικότερες παρεμβάσεις του έγιναν στο βιβλίο VII, του οποίου σχεδόν διπλασίασε το μέγεθος. Πολλές από τις πληροφορίες που αναφέρονται εκεί δεν υπάρχουν σε καμία άλλη πηγή.Το 1139 ο Ρομπέρ ντε Τορινί (Robert de Torigni), 16ος ηγούμενος της μονής στο Μον Σεν Μισέλ έκανε νέα παρέμβαση στο Χρονικό. The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumièges, Orderic Vitalis and Robert of Torigni, edited and translated by Elisabeth M. C. Van Houts, Clarendon Press Oxford, 1995 (Αγγλικά)
10ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού

Το 10ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 10e arrondissement de Paris ) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Δέκατο. Το διαμέρισμα, που ονομάζεται και Αντρεπό (Αποθήκη), βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Το διαμέρισμα διαθέτει δύο από τους έξι κύριους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Παρισιού: τους σταθμούς Γκαρ ντυ Νορ και Γκαρ ντε λ' Εστ που κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και είναι από τους πιο πολυσύχναστους στην Ευρώπη. Το 10ο διαμέρισμα περιλαμβάνει επίσης ένα μεγάλο τμήμα του καναλιού Σαιν-Μαρτέν με γραφικές πεζογέφυρες και μποέμ καφετέριες, που συνδέει τα βορειοανατολικά τμήματα του Παρισιού με τον ποταμό Σηκουάνα.

 Το 10ο διαμέρισμα βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, στο κεντρικό-ανατολικό τμήμα της πόλης του Παρισιού. Συνορεύει προς τα βόρεια το 18ο διαμέρισμα, προς τα ανατολικά με το 19ο, προς νότο με το 2ο, 3ο και 11ο, και προς τα δυτικά με το 9ο διαμέρισμα. Η έκταση του διαμερίσματος είναι 2.892 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 10ο διαμέρισμα, γνωστό ως το διαμέρισμα του Αντρεπό, δημιουργήθηκε με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, κατά την επέκταση του Παρισιού έως τα τείχη του Θιέρσου, οπότε και έγιναν τροποποιήσεις των υπαρχόντων διαμερισμάτων και τα δημοτικά διαμερίσματα του Παρισιού αυξήθηκαν σε 20. Το 10ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1881, όταν είχε 159.809 κατοίκους. Σήμερα, το διαμέρισμα παραμένει πολύ πυκνό τόσο σε πληθυσμό όσο και στις επιχειρήσεις, με 89.612 κατοίκους και 71.962 θέσεις εργασίας την τελευταία απογραφή το 1999. Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 10ου διαμερίσματος: Συνοικία Σαιν-Βενσάν-ντε-Πωλ Συνοικία της Πύλης-Σαιν-Ντενί Συνοικία της Πύλης-Σαιν-Μαρτέν Συνοικία του Νοσοκομείου -Σαιν-ΛουίΣύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 10ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 37 έως 40. Κανάλι Σαιν-Μαρτέν. Άνοιξε το 1825. Το καλοκαίρι, στις όχθες του οργανώνονται μικρές εκδρομές με πλοία, ρομαντικές υδάτινες περιπλανήσεις στο παραποτάμιο Παρίσι.Γκαρ ντε λ'Εστ Γκαρ ντυ Νορ Μουσείο Βεντάλιας Στοά Μπραντί Στοά Πραντό Πύλη Σαιν-Ντενί Πύλη Σαιν-Μαρτέν Εκκλησία Σαιν-Βενσάν-ντε-Πωλ Εκκλησία Σαιν-Λωράν Η πλας ντε λα Ρεπυμπλίκ (πλατεία Δημοκρατίας) 10ο διαμέρισμα του Παρισιού Η ιστοσελίδα του Δημαρχείου του 10ου διαμερίσματος (γαλλικά)
Κουέτσκο

Το Κουέτσκο (πολωνικά: Kłecko, γερμανικά: Kletzko, 1940-45 Klötzen) είναι πόλη του Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.605 κάτοικοι (2020).

 Ένα λεχιτικό γκορντ ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα, που βρισκόταν στην περιοχή της Μείζονος Πολωνίας, η οποία τον 10ο αιώνα θα γινόταν το λίκνο του αναδυόμενου πολωνικού κράτους. Στον Κουέτσκο παραχωρήθηκαν προνόμια πιθανώς από τον Δούκα Μπολέσλαφ τον Ευσεβή το 1265. Ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1331, κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Τευτονικού Πολέμου (1327-1332), οι Τεύτονες Ιππότες λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την πόλη και δολοφόνησαν τους υπερασπιστές της. Μια μάχη μεταξύ του σουηδικού στρατού και των πολωνικών δυνάμεων στάθηκε εδώ στις 7 Μαΐου 1656 κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού (σουηδική εισβολή στην Πολωνία). Η μάχη ήταν μια σημαντική νίκη για τη Σουηδική Αυτοκρατορία. Ένας πίνακας που απεικονίζει τη μάχη βρίσκεται στο μουσείο στο σημερινό σπίτι της σουηδικής βασιλικής οικογένειας, το Παλάτι του Ντροτνινγκχόλμ, κοντά στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βέρμαχτ έφτασε στο Κουέτσκο στις 8 Σεπτεμβρίου 1939 και δόθηκε μια μάχη στην οποία η πόλη υπερασπίστηκε σθεναρά από τους Πολωνούς. Ο πρώτος σκοτωμένος αμυνόμενος ήταν ο 17χρονος ανιχνευτής Σιλβέστερ Σλιβίνσκι. Αφού κατέλαβαν την πόλη, στρατιώτες της Βέρμαχτ και της Σούτσσταφφελ δολοφόνησαν 300 Πολωνούς πολίτες από την πόλη στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου. Τα θύματα επιλέχθηκαν τυχαία, από όλους τους άνδρες που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της πόλης και στη συνέχεια επιλέχθηκαν τυχαία για εκτέλεση ως φερόμενοι επιτιθέμενοι εναντίον του Γερμανικού Στρατού. Το 41% των δολοφονηθέντων ήταν έφηβοι (11 ετών έως 16 ετών), αλλά σκοτώθηκαν και άτομα ηλικίας 78 ετών. Τα θύματα αργότερα θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους. Οι διοικητές της πολωνικής άμυνας συνελήφθησαν από τους Γερμανούς τον Οκτώβριο του 1939 και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν το Νοέμβριο του 1939. Οι οικογένειες των θυμάτων, 139 άτομα, εκδιώχθηκαν από την πόλη το 1939. Η γερμανική κατοχή έληξε το 1945. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΓΚΣ Λεχίτα Κουέτσκο. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Ταντέους Αϊντουκιέβιτς

Ο Ταντέους Αϊντουκιέβιτς (πολωνικά: Tadeusz Ajdukiewicz) (1852 – 9 Ιανουαρίου 1916) ήταν Πολωνός ρεαλιστής ζωγράφος, περισσότερο γνωστός για τις σκηνές μάχης, τις προσωπογραφίες, τα τοπία και τους πίνακες αλόγων. Σπούδασε στην Κρακοβία, στον Αυστριακό Διαμελισμό της διαμελισμένης Πολωνίας. Πέθανε στον ένοπλο αγώνα για την ανεξαρτησία της Πολωνίας γύρω από την Κρακοβία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Αϊντουκιέβιτς γεννήθηκε στη Βιελίτσκα. Από το 1868 έως το 1873 σπούδασε κοντά στον Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Αργότερα, ταξίδεψε στη Βιέννη και στο Μόναχο, με υποτροφία μαζί με τον Βόιτσεχ Κόσακ και σπούδασε στο ατελιέ του Γιούζεφ Μπραντ, μεταξύ άλλων. Το 1877, ο Αϊντουκιέβιτς ταξίδεψε στο Παρίσι και την Εγγύς Ανατολή με τον Κόμη Βουαντίσουαφ Μπρανίτσκι. Το 1882, έζησε στη Βιέννη, όπου εργάστηκε σε παραγγελίες για την αριστοκρατία. Ζωγράφισε ένα πορτρέτο του Πρίγκιπα της Ουαλίας το 1883, ενώ διέμενε στο Λονδίνο.Ο Αϊντουκιέβιτς ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1884 και ήταν καλεσμένος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Στη συνέχεια εργάστηκε στη Σόφια, στην Αγία Πετρούπολη και στο Βουκουρέστι. Εντάχθηκε στην 1η Ταξιαρχία των Πολωνικών Λεγεώνων το 1914 που δημιουργήθηκε από τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι και πέθανε στη μάχη γύρω από την Κρακοβία στις 9 Ιανουαρίου 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πρώτος του ξάδερφος ήταν ο Πολωνός ζωγράφος Ζίγκμουντ Αϊντουκιέβιτς (1861-1917). Ο Αϊντουκιέβιτς είναι κυρίως γνωστός για τα όρθια πορτρέτα του, όπως το Πορτρέτο της Χελένα Μοντζεγέφσκα, και για τους πολυάριθμους πίνακές του με σκηνές μάχης και ιππικά πορτρέτα ευγενών. Διακρίθηκε επίσης για τις σκηνές καθημερινότητας και τους ανατολίτικους πίνακές του. Με εντολή του Ρουμανικού Υπουργείου Πολέμου, παρήγαγε επίσης ένα άλμπουμ αφιερωμένο στην αυτοκρατορική στρατιωτική στολή ενώ βρισκόταν στο Βουκουρέστι.
Θέρμες του Δέκιου

Οι Θέρμες του Δέκιου, λατιν. Thermae Decianae, ήταν ένα συγκρότημα λουτρών, που κτίστηκαν επί του Αβεντίνου λόφου από τον Αυτοκράτορα Δέκιο το 249 ή το 252. Η θέση τους ήταν μεταξύ των εκκλησιών Σάντο Αλέζιο (δυτικά) και Σάντα Πρίσκα (ανατολικά), κάτω από την Πλατεία (και ομώνυμη οδό) ντελ Τέμπιο ντι Ντιάνα, εκεί που ήταν ο αρχαίος Ναός της Αρτέμιδας και κάτω από το Καζάλε Μακκαρίνι-Τορλόνα, που περιέχει υπολείμματα από τις Θέρμες. Επίσης σώζονται και άλλα ερείπιά τους.

 Υπάρχουν επίσης υπολείμματα από τα κτήρια, που ήταν πριν κτιστούν οι Θέρμες. Αυτά βρίσκονται στα θεμέλια του Καζάλε Τορλόνια και κάτω από την Πιάτσα ντελ Τέμπιο ντι Ντιάνα. Τα κτήρια που αποκαλύφθηκαν έχουν εξωτερικούς τοίχους από ρομβοειδείς πέτρες, που φτιάχνουν ένα δικτυωτό σχέδιο (opus reticulatum). Στο εσωτερικό ο σοβάς έχει ζωγραφιστεί σε απομίμηση μαρμάρου, κατά το 1ο είδος Πομπηιανού ρυθμού· είναι το πρώτο τέτοιο δείγμα του στη Ρώμη κι χρονολογείται στο διάστημα 200-175 π.Χ. Ένα άλλο κτήριο που αποκαλύφθηκε εκεί είναι πλούσια διακοσμημένο με εξαίρετα ψηφιδωτά και τοιχογραφίες με προσωπεία, άνθη και τοπία. Χρονολογείται κατά την περίοδο του Τραϊανού και ίσως είναι η Ιδιωτική κατοικία του Τραϊανού (Privata Traiani), πριν γίνει Αυτοκράτορας η οποία είναι γνωστό ότι βρισκόταν στην περιοχή· ή ίσως ήταν μία από τις κατοικίες του Δέκιου. Η κύρια πηγή για τη θέση των Θερμών του Δεκίου είναι ένα σχέδιο, που έγινε από τον Αντρέα Παλλάντιο και που τώρα βρίσκεται στη Συλλογή του Δούκα του Ντέβονσαϊρ. Το συγκρότημα των κτηρίων ήταν 70 μ. Χ 35 μ. και περιελάμβανε μία αψίδα, που ανήκε σε μία αυλή (aula) στη νότια γωνία. Οι Θέρμες κτίστηκαν για να προσφέρουν στους πλούσιους και επιτηδευμένους κατοίκους του Αβεντίνου λόφου, αντίθετα από τις γειτονικές Θέρμες του Καρακάλλα, που ήταν μεγαλύτερες, αλλά απευθυνόταν στο πλήθος των κατοίκων της 12ης Περιοχής (Regio XII). Οι Θέρμες του Δεκίου ήταν διακοσμημένες με έργα τέχνης, που περιελάμβαναν ένα άγαλμα του Ηρακλή σε βρεφική ηλικία να σκοτώνει δύο φίδια, από πράσινο βασάλτη και ένα του Ενδυμίωνα· και τα δύο βρίσκονται στα Μουσεία του Καπιτωλίου. Το συγκρότημα αναφέρεται σε αρκετές επιγραφές, που όχι μόνο επιβεβαιώνουν τη θέση του, αλλά επίσης δίνουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες της ιστορίας του, όπως δύο επισκευαστικές αποκαταστάσεις του που έγιναν, η πρώτη από τον Κωνστάντιο Α΄ ή από τον Κωνστάντιο Β΄ και η δεύτερη το 414 επί Ονωρίου από τον Καικίνα Δέκιο Αγκινάτιο, έπειτα από τις ζημίες που υπέστησαν οι Θέρμες κατά την άλωση της Ρώμης από τον Βησιγότθο Αλάριχο. Samuel Ball Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, rev. Thomas Ashby. Oxford: 1929, p. 526-527
328 Γκούντρουν

Η Γκούντρουν (Gudrun) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,6. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη θρυλική ηρωίδα του ομώνυμου γερμανικού έπους.

 Η μέση διάμετρος της Γκούντρουν υπολογίσθηκε σε 122,9 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,94 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης) και το άλβεδό της είναι 0,043 (από δεδομένα του IRAS). Η Γκούντρουν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Χρυσό στεφάνι της Βεργίνας

Το Χρυσό στεφάνι της Βεργίνας φτιαγμένο από χρυσά φύλλα και άνθη μυρτιάς (Myrtus communis) είναι ένα από τα πιο πολύτιμα ευρήματα από τον προθάλαμο των βασιλικών Μακεδονικών τάφων στη Βεργίνα της Μακεδονίας. Από την ελληνιστική περίοδο (300-30 π.Χ.), το χρυσό στεφάνι θεωρείται ότι άνηκε στη Μήδα, τη Θράκα πριγκίπισσα και πέμπτη σύζυγο του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας. Η θεωρία αυτή δημιουργήθηκε από τον Έλληνα αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο, ο οποίος ανέσκαψε τον τάφο του Φιλίππου Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 1977. Αυτή η θεωρία σήμερα είναι ακόμα σε συζήτηση για το αν αυτός ο τάφος ανήκει πραγματικά σε αυτούς τους βασιλιάδες.

 Το ιερό φυτό της θεάς Αφροδίτης, η μυρτιά ήταν σύμβολο της αγάπης. Οι Έλληνες φορούσαν στεφάνια στις εκδηλώσεις και τα λάμβαναν ως αθλητικά έπαθλα με τιμές. Τα στεφάνια που ήταν φτιαγμένα από χρυσό φύλλο, δημιουργήθηκαν για να ταφούν μαζί με τους νεκρούς αλλά ήταν πολύ εύθραυστα για καθημερινή ενδυμασία. Τα φύλλα και τα άνθη της μυρτιάς στο στεφάνι φτιάχνονταν από λεπτά φύλλα χρυσού, σφραγίζονταν και χαράζονταν λεπτομέρειες πάνω τους και στη συνέχεια σύρθηκαν στους μίσχους. Πολλά στεφάνια που σώζονται έως σήμερα βρέθηκαν σε αρχαίους τάφους. Μετά τις ανασκαφές και τις αποκαταστάσεις, βρέθηκαν 80 φύλλα και 112 άνθη. Το κύριο στεφάνι, από το οποίο φύτρωναν τα μικρά κλαδάκια, αποτελείται από μια στενή κυλινδρική ράβδο, της οποίας οι δύο άκρες ισιώνονται με το στριφογύρισμα μεταξύ τους. Η εσωτερική διάμετρος του κύριου σωλήνα είναι 0,18 - 0,16 m. ενώ η εξωτερική είναι 0,26 - 0,23 μ. Το χρυσό στεφάνι μυρτιάς εκτέθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης μέχρι το 1997, οπότε και μεταφέρθηκε στο Μουσείο της Βεργίνας.
Ιβάρ Ασιές

Ο Ιβάρ Άσιες (Ivar Onno Odwin Asjes, γενν. στις 16 Σεπτεμβρίου 1970 στο Ρότερνταμ) είναι πολιτικός από το Κουρασάο, πρωθυπουργός της χώρας από το 2013 ως τις 31 Αυγούστου 2015 και αρχηγός του κόμματος Ανεξάρτητος Λαός.

 Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Ιουνίου 2013 ενώπιον της υπηρεσιακής κυβερνήτριας Αντέλε βαν ντερ Πλούιμ-Βρέντε (Adèle van der Pluijm-Vrede). Ο Άσιος ήταν μέλος του Κοινοβουλίου του Κουρασάο (Estates) από το 2010 ως το 2013 και του νησιού με το προηγούμενο καθεστώς εντός των Ολλανδικών Αντιλλών, του Νησιωτικού Συμβουλίου του Κουρασάο. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπεν Γουάιτμαν.
Παντελής Παλιεράκης

Ο Παντελής Παλιεράκης (1922 - 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και ο γνωστός φροντιστής των ταινιών της Φίνος Φιλμ του Φιλοποίμενα Φίνου, του Αλέκου Σακελλάριου και επίσης του Γιάννη Δαλιανίδη. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο, το 1922. Αρχικά δούλεψε ως αστυνομικός, αλλά στην συνέχεια, τον κέρδισε ο κινηματογράφος. Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο, ως φροντιστής στην ταινία "Θανασάκης ο πολιτευόμενος" το 1954. Επίσης ήταν φροντιστής στις παρακάτω ταινίες: Είμαι παιδί σου μανούλα (Όλα για το παιδί της) (1958) Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) Ναυάγια της ζωής (1959) Έρωτας... με δόσεις (1959)

 Ο Παντελής Παλιεράκης, έκανε την εμφάνισή του ως βοηθητικός ηθοποιός σε πολυάριθμες ταινίες της Φίνος Φιλμ ανάμεσα στις οποίες: Το σωφεράκι (1953) νυχτερινός επιβάτης στο σαραβαλάκι Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955) νευρικός οδηγός σπορ αμαξιού Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο (1959) σοφέρ του Θεμιστοκλή Παπασταύρου Οι δοσατζήδες (1959) Έγκλημα στο Κολωνάκι (1960) αστυνόμος Β' Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) υπάλληλος καφενείου Τα κίτρινα γάντια (1960) σοφέρ του Σταυρίδη Κάτι να καίει (ταινία, 1964) οδηγός κρις κραφτ Η χαρτοπαίχτρα (ταινία) (1965) αστυνόμος με πολιτικά κατά την έφοδο Κορίτσια για Φίλημα (1965) σερβιτόρος Τζένη Τζένη (1966) βοηθός πλοιάρχου Γαμπρός απ´ το Λονδινο (1967) σερβιτόρος ζαχαροπλαστείου Μια κυρία στα μπουζούκια (1968) σοφέρ της Καραγιάννη Μια τρελλή... τρελλή... σαραντάρα (1970) σοφέρ της Βλαχοπούλου Διακοπές στο Βιετνάμ (1971) μετρ εστιατορίου Ο Παντελής Παλιεράκης το 1987 είχε γράψει τις αναμνήσεις του σε ένα βιβλίο με τίτλο "30 χρόνια πίσω από την κάμερα της φινος φιλμ" με συντάκτη του βιβλίου τον Αλκίνοο Μπουνιά. Στον κινηματογράφο, έκανε διεύθυνση παραγωγής στην δημοφιλή ταινία "Της κακομοίρας", το 1963, με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Ο ίδιος, ήταν προσωπικός φίλος με τον Φιλοποίμενα Φίνο, τον Αλέκο Σακελλάριο, τον Γιάννη Δαλιανίδη, αλλά και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ Για την Αλίκη Βουγιουκλάκη μάλιστα, είχε δώσει συνέντευξη στην εκπομπή "Βίοι Αγίων", στη Μαλβίνα Κάραλη, το 1995. Πέθανε στην Αθήνα, το 2005 .
Αντρέ Καμπρά

Ο Αντρέ Καμπρά (André Campra, βαπτίστηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1660 – 29 Ιουνίου 1744) ήταν Γάλλος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Έγραψε αρκετές όπερες, θρησκευτική μουσική, ενώ θεωρείται ο «πατέρας» της όπερας-μπαλέτου.

 Γιος του Ζαν-Φρανσουά, βιολιστή και χειρουργού ιταλικής καταγωγής και της Λουίζ Φαμπρύ, ο Καμπρά γεννήθηκε πιθανότατα στο Αιξ-αν-Προβάνς. Έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του και το 1674 έγινε χορωδός στον Άγιο Σώστη του Αιξ-αν-Προβάνς. Τέσσερα χρόνια αργότερα αρχίζει εκκλησιαστικές σπουδές, τις οποίες και ολοκληρώνει το 1681, έχοντας την ίδια χρονιά επιπληχθεί για τη συμμετοχή του σε θεατρικές παραστάσεις χωρίς την άδεια των ανωτέρων του. Από το 1694 έως το 1700 διευθύνει τη χορωδία στην Παναγία των Παρισίων· μια παρόμοια θέση είχε προηγηθεί στις πόλεις Αρλ και Τουλούζη. Φημολογείται πως εισήγαγε τη χρήση του βιολιού στην θρησκευτική μουσική του Παριζιάνικου καθεδρικού ναού, το οποίο την εποχή του θεωρήθηκε πολύ τολμηρό, καθώς οι εκκλησίες δεν είχαν θέση για «όργανα του δρόμου». Περί το 1697 στράφηκε στο θέατρο, μελοποιώντας ορισμένα έργα· η έκδοσή τους ωστόσο έγινε υπό το όνομα του αδελφού του, αποφεύγοντας έτσι να διακινδυνέψει τη θέση του στην εκκλησία. Εν τέλει, το 1700, παραιτείται από μουσικός διευθυντής της Παναγίας των Παρισίων και επικεντρώνεται στη θεατρική μουσική. Η υποδοχή ήταν κάθε άλλο παρά χλιαρή και πέντε χρόνια μετά ήδη θεωρείται διάσημος. Στα 1720 επιστρέφει στη σύνθεση εκκλησιαστικής μουσικής και παρά το γεγονός ότι διαθέτει μεγάλη φήμη, το εισόδημά του παραμένει χαμηλό. Δύο χρόνια αργότερα διορίζεται μουσικός διευθυντής του Πρίγκηπα του Κοντί -ένα πόστο όμως που δεν θα διαρκέσει πολύ. Το 1723 αναλαμβάνει τη μουσική υποδιεύθυνση στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο των Βερσαλλιών και αρκετά χρόνια αργότερα, το 1730, γίνεται γενικός επιθεωρητής της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής. Το σπουδαιότερο έργο του θεωρείται η όπερα-μπαλλέτο "L'Europe galante" (Η ευγενής Ευρώπη), ένα μουσικό είδος που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά του μελοδράματος με αυτά μιας χορευτικής παράστασης. L'Europe galante, όπερα-μπαλλέτο (1697) Le carnaval de Venise, όπερα-μπαλλέτο (1699) Hésione (1700) Aréthuse, όπερα-μπαλλέτο (1701) Tancrède (1702) Les muses, όπερα-μπαλλέτο (1703) Iphigénie en Tauride (1704) Télémaque (1704) Alcine (1705) Hippodamie (1708) Les fêtes vénitiennes, όπερα-μπαλλέτο (1710) Idoménée (1712) Télèphe (1713) Énée et Didon, μουσική γιορτή (1714) Camille, reine des Volsques (1717) Les âges, όπερα-μπαλλέτο (1718) Achille et Déidamie (1735) Τρεις τόμοι (1708, 1714 και 1728) Nisi Dominus (1722) Requiem (περ. 1723) Μοτέτα για το Βασιλικό Παρεκκλήσιο (1723-1741) Anthony, James R. "Campra, André". Grove Music Online Αρχειοθετήθηκε 2017-02-20 στο Wayback Machine. (subscription access). BBC Radio 3. "Composer of the Week: André Campra 1660-1744", Episode 2, BBC: Broadcast 7 December 2010 BBC Radio 3. "Composer of the Week: André Campra 1660-1744", Episode 3, BBC: Broadcast 8 December 2010 Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993) Ελεύθερες παρτιτούρες από τον André Campra στο International Music Score Library Project
Μπλουά

Το Μπλουά (γαλλικά: Blois) είναι πόλη της Γαλλίας, πρωτεύουσα του Γαλλικού διαμερίσματος Λουάρ-ε-Σερ (Loir-et-Cher), που βρίσκεται στις όχθες του Λίγηρα μεταξύ Ορλεάνης και Τουρ.

 Το διάσημο κάστρο της Μπλουά που κάποτε ήταν μία από τις κατοικίες του Λουδοβίκου ΙΒ΄ βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ενώ μια λιθόκτιστη γέφυρα του 18ου αιώνα γεφυρώνει τον Λίγηρα. Καθώς η πόλη είναι χτισμένη σε δύο απόκρημνους λόφους είναι γεμάτη ελικοειδή απότομα δρομάκια τα οποία συχνά καταλήγουν σε μεγάλες σκάλες. Στα νότια της πόλης υπάρχει το Δάσος του Ρυσύ (Forêt de Russy), ένα μικρό τμήμα του πυκνού δάσους που κάποτε κάλυπτε την περιοχή. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα από τον Γρηγόριο Τουρώνη, ενώ έγινε κέντρο κομητείας τον 9ο αιώνα. Το 1171 η εβραϊκή κοινότητα της πόλης κατηγορήθηκε ψευδώς για ανθρωποθυσίες με αποτέλεσμα 31 (κατά άλλους 40) Εβραίοι να καταδικαστούν σε θάνατο δια πυράς. Η πόλη στην συνέχεια εξελίχθηκε απέκτησε πολλά προνόμια. Το 1429 έγινε η βάση των επιχειρήσεων της Ιωάννας της Λωρραίνης για την απελευθέρωση της Ορλεάνης. Μετά την λήξη της αιχμαλωσίας του στην Αγγλία, ο Κάρολος Α' της Ορλεάνης την έκανε τόπο διαμονής του (1440) και εκεί γεννήθηκε το 1462 ο γιος του και μετέπειτα βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΒ΄. Η πόλη είχε σημαντικό αριθμό Καλβινιστών και κατά την περίοδο 1562 - 1567 ξέσπασαν αρκετές διαμάχες με τους Καθολικούς. Από το 1617 ως το 1619 έζησε στο κάστρο της πόλη η Μαρία των Μεδίκων, σύζυγος του βασιλιά Ερρίκου Δ', όταν εξορίστηκε από την Γαλλική αυλή. Το κάστρο δόθηκε λίγο μετά από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ' στον αδελφό του Γκαστόν, δούκα της Ορλεάνης, ο οποίος έμεινε εκεί ως τον θάνατό του, το 1660. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Blois στο Wikimedia Commons Επίσημη σελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-03-29 στο Wayback Machine.
Μανώλης Σιώπης

Ο Μανώλης Σιώπης (Αλεξανδρούπολη, 14 Μαΐου 1994) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στην Κάρντιφ Σίτι του EFL Championship και στην Εθνική Ελλάδος.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα νέων του Ολυμπιακού και το 2013 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα χωρίς ωστόσο να κάνει καμία συμμετοχή. Το 2014 δόθηκε δανεικός στον Πλατανιά και την επόμενη σεζόν (2014-15) παραχωρήθηκε ως ελεύθερος στον Πανιώνιο.Τον Ιούνιο του 2017, αρχικά εντάχθηκε ξανά στον Ολυμπιακό, λαμβάνοντας μέρος στην καλοκαιρινή προετοιμασία του συλλόγου, όμως στη συνέχεια επέστρεψε στον Πανιώνιο, ως δανεικός για έναν χρόνο.Τον Αύγουστο του 2018, αποκτήθηκε από τον Άρη Θεσσαλονίκης, παραμένοντας για μια σεζόν.Τον Ιούλιο του 2019, υπέγραψε με την τουρκική Αλάνιασπορ όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Τον Αύγουστο του 2021, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την τουρκική Τράμπζονσπορ. Υπήρξε διεθνής με όλες τις "μικρές" εθνικές ομάδες Παίδων (Κ-17), Νέων (Κ-19) και Ελπίδων (Κ-21), από το 2010 μέχρι το 2016. Τον Νοέμβριο του 2016 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ανδρών από τον Μίχαελ Σκίμπε, σε αντικατάσταση του τραυματία Παναγιώτη Ταχτσίδη, για τον αγώνα με τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη (προκριματικά Μουντιάλ 2018), χωρίς να αγωνιστεί. Τον Μάιο του 2019 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική σε εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Τουρκία (ήττα με 2-1). Έχει δύο αδέλφια, ένα εκ των οποίων είναι ο επίσης ποδοσφαιριστής Δημήτρης Σιώπης.Τον Αύγουστο του 2020, παντρεύτηκε την σύντροφο του, Ειρήνη Ντέλια. Στις 20 Νοεμβρίου 2020, γεννήθηκε η κόρη τους, Ζωή. Το προφίλ του Μανώλη Σιώπη στο transfermarkt Ο Μανώλης Σιώπης στο soccerway
ΟΕ Σάντα Κολόμα

Η ΟΕ Σάντα Κολόμα (καταλανικά: UE Santa Coloma) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο τής Ανδόρρας που εδρεύει στον οικισμό Σάντα Κολόμα. Επίσημα ονομάζεται «Εσκάλε ΟΕ Σάντα Κολόμα» (Escale UE Santa Coloma), λόγω χορηγίας των σούπερμαρκετ «Escale». Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1986 και παίζει στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, την Πριμέρα Ντιβιζιό. Το γήπεδο της ομάδας είναι το Καμπ ντ' Εσπόρτς ντ' Αϊζοβάλ χωρητικότητας 1.800 θεατών. Συχνά συγχέεται λόγω ονομασίας με την συντοπίτισσα ΦΚ Σάντα Κολόμα, αλλά οι δύο ομάδες δεν έχουν καμία σχέση.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1986 και από το 1999 μέχρι την περίοδο 2007-2008 έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, τη Σεγκόνα Ντιβιζιό. Αμέσως την επόμενη χρονιά 2008 προβιβάζεται ως πρωταθλήτρια στην πρώτη κατηγορία, την Πριμέρα Ντιβιζιό και ήδη την περίοδο 2009/10 θα τερματίσει δεύτερη, την καλύτερή της θέση ως τώρα. Αυτή η θέση θα της επιτρέψει να πάρει μέρος για πρώτη φορά την περίοδο 2010/11 σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στον πρώτο προκριματικό γύρο της ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, όπου θα ηττηθεί δύο φορές (0:3 και 0:2) από την ΦΚ Μόγκρεν Μπούντβα του Μαυροβουνίου. Το 2010 έφτασε κοντά στην κατάκτηση του κυπέλλου Ανδόρρας, το (Κόπα Κονστιτουθιό), αλλά έχασε στον τελικό από την Ουνιό Εσπορτίβα Σαν Τζουλιά με 1:0. Από την ίδια ομάδα θα αποκλειστεί και στον τελικό του 2011 με σκορ 3:1 Η τοπική αντίπαλος της ομάδας ΟΕ Σάντα Κολόμα είναι η ΦΚ Σάντα Κολόμα. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο ομάδων έχει αυξηθεί από την περίοδο 2009/10, όταν και οι εν λόγω ομάδες άρχισαν να συναγωνίζονταν πλέον, με σκοπό την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Πριμέρα Ντιβιζιό: Δεύτερη θέση (2): 2010, 2014 Κόπα Κονστουτισιό: Κυπελλούχος (2): 2013, 2016 Φιναλίστ (2): 2010, 2011 Σούπερ Καπ Ανδόρρας: Κυπελλούχος (1): 2016 Φιναλίστ (1): 2013 Σεγκόνα Ντιβιζιό: Πρωταθλήτρια (1): 2007–08 Το έμβλημα του συλλόγου άλλαξε το 2014. Προφίλ του συλλόγου στην UEFA
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Αζερμπαϊτζάν

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Αζερμπαϊτζάν αποτελούνται από δύο αριθμούς (που προσδιορίζουν την περιοχή ταξινόμησης του οχήματος), μια παύλα, δύο γράμματα, μια παύλα και τρεις αριθμούς (π.χ. 31-PO-069), οι πινακίδες έχουν μαύρη γραμματοσειρά σε λευκό φόντο. Έχουν το ίδιο μέγεθος με τις ευρωπαϊκές πινακίδες και έχουν μια σημαία του Αζερμπαϊτζάν και τα αρχικά «AZ» στην αριστερή πλευρά. Τον Σεπτέμβριο του 2011, παρουσιάστηκαν οι νέου τύπου πινακίδες, με ορθογώνια τη σημαία και μικροτσίπ. Η πινακίδα κυκλοφορίας του Αζερμπαϊτζάν ενσωματώνει ένα RFID - τσιπ, το οποίο τοποθετείται στην κάτω αριστερή γωνία της πινακίδας κυκλοφορίας κάτω από την εθνική σημαία του Αζερμπαϊτζάν, στις περισσότερες πινακίδες το τσιπ έχει τυπωμένα τα γράμματα "AZ".

 Μεταξύ 1977 και 1993, οι πινακίδες κυκλοφορίας του Αζερμπαϊτζάν κατασκευάζονταν σύμφωνα με το σοβιετικό πρότυπο. Η αλφαριθμητική ακολουθία είχε τη μορφή: x 0000 XX, όπου x είναι ένα πεζό κυριλλικό γράμμα, 0 είναι οποιοδήποτε ψηφίο στην περιοχή 0–9 και XX είναι δύο κεφαλαία κυριλλικά γράμματα που υποδεικνύουν πού ταξινομήθηκε για πρώτη φορά το όχημα. Το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποίησε τους κωδικούς АГ , АЖ και АЗ χωρίς να αναφέρεται σε πόλη ή περιοχή και το ΗΚ χρησιμοποιήθηκε μόνο για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Οι σημερινές πινακίδες του Αζερμπαϊτζάν, που υιοθέτησαν μια αντίστροφη έκδοση του πρώην γαλλικού συστήματος πινακίδων κυκλοφορίας, αποτελούνται από 2 αριθμούς που αντιπροσωπεύουν την περιοχή ταξινόμησης, ακολουθούμενα από ένα προοδευτικό σύστημα 2 γραμμάτων και 3 αριθμών (ξεκινώντας με 90-AA-001 και τελειώνοντας με 90-ZZ-999). 10 - Μπακού 90 - Μπακού 99 - Μπακού
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας 1976–77

Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας/Ευρυτανίας της περιόδου 1976-77 διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων εκ των οποίων εννέα προέρχονταν από τη Φθιώτιδα (Άρης Αγίου Κωνσταντίνου, Α.Ο. Στυλίδα, Α.Ο. Μαλεσίνα, Δάφνη Λιβανάτων, Ολυμπιακός Ανθήλης, Α.Ο. Αταλάντη, Παμμωλιακός, Ηρακλής Λαμίας, Α.Σ. Κηφισσός), δυο από τη Φωκίδα (Α.Σ. Φωκικός Άμφισσας, Α.Σ. Αστέρας Ιτέας) και μια από την Ευρυτανία (Νέο Κρίκελο). Τον τίτλο διεκδίκησαν ο Φωκικός, ό Άρης Αγίου Κωνσταντίνου και μέχρις ενός σημείου, η Στυλίδα. Τελικά, πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης, ο οποίος προκρίθηκε έτσι στο Ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Β΄Εθνική.

 Τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος του πρώτου γύρου στη βαθμολογία προηγούνταν ο ΑΟ Στυλίδας με 14 βαθμούς (νικώντας με 6-0 τον Αστέρα Ιτέας), ακολουθούμενος από το Φωκικό (13 β.) ο οποίος επικράτησε στην Άμφισσα της Αταλάντης με 2-1 και τον Άρη Α.Κ. (11 β.) που ηττήθηκε στη Λαμία από τον τοπικό Ηρακλή με 1-0. Ήδη, το Νέο Κρίκελλο είχε αποχωρήσει και μηδενίζονταν στους αγώνες του. Τη 14η αγωνιστική ο Φωκικός γνώρισε την ήττα, έπειτα από 7 συνεχόμενες νίκες, στον Άγιο Κωνσταντίνο, με 3-1, παρότι προηγήθηκε στο σκορ και έτσι οι δυο ομάδες ισοβαθμούσαν στην κορυφή της βαθμολογίας, με 23 βαθμούς, έχοντας ξεφύγει από τη Μαλεσίνα (20 β.) και τη Στυλίδα (19 β.) Έξι αγωνιστικές πριν τη λήξη της σεζόν, ο Φωκικός υπέστη την τρίτη συνεχόμενη ήττα του με 2-1 στη Μαλεσίνα και βρέθηκε 3 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο Άρη (26 βαθμοί) που νίκησε 6-1 τον Ολυμπιακό Ανθήλης, μαζί με τους Στυλίδα (1-0 τον Παμμωλιακό) και Μαλεσίνα, στους 23 βαθμούς. Την προ-τελευταία ημέρα κρίθηκε οριστικά η πρωτιά, καθώς ο Άρης Α.Κ. επικράτησε με 6-3 του Παμμωλιακού και διατήρησε τη διαφορά των 3 βαθμών υπέρ του και με το σέντερ φορ του Καραμήτσο να αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (21 γκολ, ενώ απέμενε το τελευταίο παιχνίδι στην Αταλάντη). Ηλεκτρονικό αρχείο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" Αρχείο εφημερίδας "Φως των Σπορ"