IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκιουλτζεμάλ Σουλτάνα

Η Γκιουλτζεμάλ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:کل جمال قادین) (Τούρκικα: Gülcemal Sultan, 1826 - 15 Δεκεμβρίου 1851) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κατάταξη της στο βασιλικό χαρέμι ήταν "Dördüncü Kadinefendi» (δηλαδή "τέταρτη γυναίκα"). Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Gülcemal Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1826. Ήταν Βοσνιακής καταγωγής και το όνομά της ήταν Σοφία. Σε πολύ νεαρή ηλικία δόθηκε στο παλάτι για υπηρεσία. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της, ο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ πρόσεξε την Γκιουλτζεμάλ και την παντρεύτηκε το 1840 στο παλάτι Τοπ Καπί. Γκιουλτζεμάλ σημαίνει "Τριανταφυλλένιο πρόσωπο". Γέννησε πέντε παιδιά: Δύο από τα παιδιά της πέθαναν σε νηπιακή ηλικία και τα τρία επιζώντα υιοθετήθηκαν από την Σερβετσεζά Καντινεφέντι, μια από τις συζύγους του Αμπντούλ Μετζίτ, όταν η Γκιουλτζεμάλ πέθανε. Ήταν μητέρα της Φατμά Σουλτάν, της Χατιτζέ Σουλτάν, της Ρεφιά Σουλτάν, της Ρουκιγιέ Σουλτάν και του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄ τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 18 ετών. Πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1851 σε ηλικία 25 ετών στο Ορτάκιοϊ, στην Κωνσταντινούπολη. Αιτία θανάτου ήταν η φυματίωση. Τάφηκε στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη. Δεν ήταν ποτέ Βαλιντέ Σουλτάν στον γιο της, επειδή πέθανε πριν από την προσχώρηση του Μωάμεθ Ε΄ στον Οθωμανικό θρόνο. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Finkel, Caroline, Osman's Dream, (Basic Books, 2005), 57; "Istanbul was only adopted as the city's official name in 1930..". "Sultan V. Mehmed Reşad Han". Republic of Turkey Ministry of Culture and Tourism. Retrieved 2009-02-06.
Μάθιου Φέστινγκ

Ο Μάθιου Φέστινγκ (Αδερφός Matthew Festing, 1949-2021), OBE, TD, DL, ήταν ο 79ος Μέγας Διδάσκαλος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας από το Μάρτιο του 2008 ως τις 28 Ιανουαρίου του 2017. Ο πλήρης τίτλος του είναι His Most Eminent Highness Fra' Matthew Festing, Prince and Grand Master of the Sovereign Military Hospitaller Order of St. John of Jerusalem, of Rhodes and of Malta, Most Humble Guardian of the Poor of Jesus Christ.

 Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1949 και δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ο πατέρας του ήταν επίσης Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας. Υπηρέτησε στη φρουρά των Γρεναδιέρων και υπήρξε συνταγματάρχης του Στρατού του Εδάφους. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη Βασίλισσα Ελισάβετ και ήταν επί πολλά έτη αντικυβερνήτης της κομητείας του Νορθούμπερλαντ. Ο Μάθιου Φέστινγκ έγινε μέλος του Τάγματος SMOM το 1977. Το 1988 έγινε Ιππότης του Δικαίου. Προτού γίνει Μέγας Άρχων, είχε αναλάβει σημαντικά άλλα αξιώματα στο Τάγμα. Στις 11 Μαρτίου του 2008 εξελέγη 79ος Μέγας Άρχων του Τάγματος στη διάρκεια συγκέντρωσης τύπου κονκλαβίου στη βίλα του Τάγματος στον Αβεντίνο λόφο της Ρώμης. Διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον αποθανόντα Άντριου Μπερτιέ. Τον Ιανουάριο του 2017 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Ο Φέστινγκ κατέρρευσε ενώ παρακολουθούσε ένα γεγονός στη Βαλέτα στις 4 Νοεμβρίου 2021 και απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στις 12 Νοεμβρίου 2021 έπειτα από οκτώ ημέρες στο νοσοκομείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Matthew Festing (GM 79) στο Wikimedia Commons
Καναλλάκι Πρέβεζας

Το Καναλλάκι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Καναλλακίου, της Δημοτικής Ενότητας Φαναρίου (πρώην Δήμος Φαναρίου) και υπάγεται στο Δήμο Πάργας, του οποίου και είναι έδρα.

 Το Καναλλάκι Πρέβεζας είναι κωμόπολη της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας, βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων και έχει 2.491 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι η έδρα του Δήμου Πάργας, της Δημοτικής Ενότητας Φαναρίου και της Κοινότητας Καναλλακίου. Πολιούχος της κωμόπολης είναι ο Άγιος Δονάτος. Το Καναλλάκι είναι περιοχή με ανεπτυγμένο τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας. Κοντά στο Καναλλάκι, στο χωριό Καστρί, βρίσκονται τα ερείπια της Αρχαίας Πανδοσίας, αποικίας των Ηλείων. Δήμος Πάργας (ιστοσελίδα του Δήμου Πάργας). Kanalaki News (ιστοσελίδα). Το Καναλάκι έδρα του δήμου Πάργας και τα αξιοθέατα του (Drone) - Kanalaki sights , Eng subs (βίντεο στο youtube). Kanallaki, Preveza, Greece (Καναλλάκι Πρέβεζας)! (σελίδα στο facebook). Το Καναλάκι Πρέβεζας και τα αξιοθέατά του (naftemporiki.gr).
Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (μυθιστόρημα)

Οι σκλάβοι στα δεσμά τους είναι ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1922 και αποτελεί το κύκνειο άσμα του πεζογράφου, αφού είναι το τελευταίο που έγραψε. Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε το 2008 στον κινηματογράφο με ιδιαίτερη επιτυχία.

 Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Κέρκυρα στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η αρχοντική οικογένεια των Οφιομάχων αναγκάζεται να παντρέψει την κόρη τους Ευλαλία με τον γιατρό και υποψήφιο βουλευτή Αριστείδη Στεριώτη. Η νεαρή Ευλαλία ωστόσο είναι ερωτευμένη με τον διανοούμενο Άλκη Σωζόμενο. Στόχος των Οφιομάχων είναι μέσω του γάμου να ξεφύγουν από το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει. Τελικά όμως οι προσδοκίες τους δεν επαληθεύονται. Το μυθιστόρημα του Θεοτόκη μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2008 σε σκηνοθεσία Τώνη Λυκουρέση και σενάριο του ιδίου σε συνεργασία με τους Γιάννη Μαρούδα και Μαρία Βαρδάκα. Γυρίστηκε στην Αθήνα αλλά και στην Κέρκυρα, τον φυσικό τόπο όπου ξετυλίγεται η πλοκή του μυθιστορήματος.
Λουίζα Θηρεσία της Ισπανίας

Η Λουίζα Θηρεσία (ισπαν. Luisa Teresa de Borbón y de las Dos Sicilias, 11 Ιουνίου 1824 - 27 Δεκεμβρίου 1900) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Ισπανίας & Δούκα του Κάδιθ.

 Η Λουίζα Θηρεσία Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ, και της Λουίζας Καρλόττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Ήταν στενή φίλη της εξαδέλφης της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας, η οποία επέτρεψε τον άνευ προηγουμένου, άνισο γάμο της. Παντρεύτηκε το 1847 τον Χοσέ-Μαρία Οσόριο δε Μοσκόσο υ Καρβαχάλ, Δούκα της Σέσσα, αριστοκράτη της Ισπανίας. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. pp. 9, 96.
Ξυλοπλάκες OSB

Ξυλοπλάκες OSB (αγγλ. Oriented strand board, OSB), ή πλάκες με προσανατολισμένα ξυλοτεμαχίδια, είναι ένας τύπος συγκολλημένου προϊόντος του ξύλου, που συντίθεται από μακριά και πλατιά τεμαχίδια ξύλου στα οποία προστίθεται θερμοσκληρυνόμενη συγκολλητική ουσία, και μετά από στρωμάτωση, πρεσάρονται σε θερμή πρέσα για να συγκολληθούν. Σημειωτέον ότι τα ξυλοτεμαχίδια είναι προσανατολισμένα σε μία κατεύθυνση.

 Η παραγωγή αυτών των ξυλοπλακών έγινε από ευρεσιτεχνία του Armin Elmendorf στην Καλιφόρνια, το 1963. Οι ξυλοπλάκες OSB έχουν μία επιφάνεια τραχιά με πλατιά ξυλοτεμαχίδια, διαστάσεων περίπου 2,5 cm × 15 cm (1,0 by 5,9 inches), τα οποία στρωματώνονται το ένα πάνω στο άλλο. Οι ξυλοπλάκες είναι διαφορετικού τύπου (OSB-1, OSB-2, OSB-3, OSB-4) ανάλογα της ανθεκτικότητάς τους, και παράγονται σε διαφορετικά πάχη (συνήθως 8 mm – 25 mm). Οι ξυλοπλάκες OSB αποτελούν δομικό υλικό που χρησιμοποιείται για οικοδομική χρήση ευρέως, λ.χ. τοιχοποιία, στέγες, δάπεδα, κ.α. Διαθέτει πολύ καλές μηχανικές αντοχές και ορισμένοι τύποι έχουν συνοχή και συνεκτικότητα στις δομικές χρήσεις.Σήμερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, οι ξυλοπλάκες αυτές έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς σε αρκετές εφαρμογές, ακόμη και από το κόντρα-πλακέ (plywood), ενώ στη Β. Αμερική καλύπτουν το 66% της αγοράς των δομικών πάνελ.Οι πιο συχνές και διαδεδομένες χρήσεις των ξυλοπλακών αυτών είναι σε επενδύσεις, σε τοιχοποιίες, σε δάπεδα εσωτερικού χώρου ή βιομηχανικά δάπεδα, και σε στέγες. Μπορεί να αξιοποιηθούν επίσης για την παραγωγή επίπλων. Οι ξυλοπλάκες αυτές συγκολλούνται είτε με ρητίνες (κόλλες) φαινόλης – φορμαλδεΰδης, είτε με ισοκυανικές ρητίνες (τύπου PMDI).
1279 Ουγκάντα

Η Ουγκάντα (Uganda) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,131. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.

 Η μέση διάμετρος της Ουγκάντας εκτιμάται σε 10 περίπου χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ ούτε το γεωμετρικό άλβεδό της είναι γνωστό με κάποια ακρίβεια. Η Ουγκάντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 23,2 ώρες, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
NGC 1271

Ο NGC 1271 είναι ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός στον αστερισμό Περσέα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Γκυγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 14 Νοεμβρίου 1884 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου.Έχει δίσκο σκόνης στον πυρήνα του, δίσκο μέσης κλίμακας καθώς και κεντρικό γαλαξιακό «εξόγκωμα».

 Ο Walsh et al. υπολογίζει ότι η υπερμαζική μελανή οπή στο κέντρο του γαλαξία αυτού έχει μάζα 3.0+1.0−1.1×109 ηλιακές μάζες. Δεδομένα για το NGC 1271 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1271 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1271 στο Wikimedia Commons
Χνκο Απέρ

Ο Αταμπέκ Χνκογιάν (αρμενικά: Աթաբեկ Հովհաննեսի Խնկոյան‎, 19 Οκτωβρίου 1870 – 8 Οκτωβρίου 1935) ήταν Αρμένιος συγγραφέας πρόζας και ποίησης, ο οποίος έγραφε με το ψευδώνυμο Χνκο Απέρ (αρμενικά: Խնկո Ապեր‎) και έγραφε παιδική λογοτεχνία.

 Γεννήθηκε στο χωριό Γαραμπόγια, το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε Χνκογιάν, στην επαρχία Λορί. Φοίτησε στο χωριό του και στο Γκιουμρί. Από το 1890 μέχρι το 1910 δίδαξε σε διάφορα αρμενικά σχολεία στην Υπερκαυκασία. Συνεισέφερε στα περιοδικά Ασχαταβόρ (Ο Εργάτης), Νορ ασχταβόρ (Ο νέος εργάτης), Αγμπιούρ (το Συντριβάνι), Ματσκάλ (Ο ζευγολάτης), Χαγιαστάνι ασχατβαρούχι (Η αρμένια εργαζόμενη γυναίκα), και Χασκέρ (Αιχμές), ένα μηνιαίο περιοδικό για παιδιά.Μετά τη δημιουργία του Σοβιετικού καθεστώτος, εγκαταστάθηκε στην Αρμενία, όπου συνέχισε να εργάζεται ως συγγραφέας και ως παιδαγωγός. Έγραψε διάφορα βιβλία που στόχο είχαν να διδάξουν στα παιδιά της Αρμενίας την μητρική τους γλώσσα, όπως για παράδειγμα τα Μερ Ντμπρότσε (Το σχολείο μας) και Καρμίρ αρέβ (Βυσσινί ήλιος).Ο Χνκο Απέρ ασχολήθηκε κυρίως με την παιδική λογοτεχνία, δηλαδή με μύθους, θρύλους, στίχους και αφηγηματικά ποιήματα. Τα πρωτότυπα βιβλία του και οι μεταφράσεις είναι 120 βιβλία. Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι τα Γκιουγατσίν γιεβ (1909, Ο αγρότης και η αρκούδα), Γκογ μακίν (Ο κλέφτης της λάμπας, 1911, με επανεκδόσεις το 1941 και το 1970), Πεσάτσου μούκε (Το ποντίκι, ο μελλοντικός γαμπρός, 1912), Αρακνέρ (Παραβολές, 1917, επανεκδόσεις το 1930 και 1937), Τρανβάγιε Γιερεβανούμ (το τραμ του Γερεβάν, 1934 και ακολούθησε επανέκδοση το 1936), Μκνερν ιντσπές γκρβεστίν κάτβι τεμ (Πως το ποντίκι πολέμησε τη γάτα, 1936), Κκοζν αγκράβε (Το γουρούνι και το κοράκι, 1940), Γκάιλν ου κατούν (Ο λύκος και η γάτα, 1957) και Μκνέρι ζογόβε (Το συμβούλιο των ποντικιών, 1957, με επανεκδόσεις το 1964, το 1972 και το 1979). Ο Απέρ χρησιμοποιούσε διάφορες διαλέκτους και λαϊκή γλώσσα, αποτελώντας μέρος της λογοτεχνικής γοητείας της πεζογραφίας και της ποίησης του. Πέθανε στο Γιερεβάν και ετάφη στο πάνθεον του Κομιτάς στο Γιερεβάν. Παιδική βιβλιοθήκη Χνκο Απέρ
Μάγδα Καρίνα

Η Μάγδα Καρίνα (Magdalena Karina Talamantes Descalzó, 27 Ιουλίου 1966 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.Είναι κόρη της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Καρίνα Ντουπρές και εγγονή της ηθοποιού Μάγδα Γκουσμάν και του θεατρικού παραγωγού Χουλιάν Ντουπρές. Είναι θετή κόρη του ηθοποιού Κάρλος Ανσίρα. Ξεκίνησε την ηθοποιία από μικρή ηλικία, ενώ το ντεμπούτο της στο θέατρο το έκανε σε ηλικία δεκαέξι ετών στην παράσταση El soldadito de plomo. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 1982 στην τηλενουβέλα Déjame vivir. Τα τελευταία χρόνια άλλαξε το όνομά της σε Καρίνα Ανσίρα, από τον θετό πατέρα της.

 Déjame vivir - 1982, ως Μερσέντες Amalia Batista - 1983/84, ως Ίρις Guadalupe - 1984, ως Ροσάριο "Τσάγιο" Περέιρα Cicatrices del alma - 1986/87, ως Γκαμπριέλα Cuna de lobos - 1987, ως Λουσέρο "Λουσερίτο" Εσπέχελ Rosa salvaje - 1987/88, ως Ανχέλικα Dos vidas - 1988, ως Ελοίσα El cristal empañado - 1989, ως Λουίσα Amor de nadie - 1990/91, ως Ελίσα Ερνάντες Valeria y Maximiliano - 1991/92, ως Νίδια Ράμος Mujer, casos de la vida real - 1994/96 (2 επεισόδια) Canción de amor - 1996, ως Γιέσικα La antorcha encendida - 1996, ως Μπριχίδα Αλμόντε Los hijos de nadie - 1997, ως Γιολάντα (γκεστ εμφάνιση) Rencor apasionado - 1998, ως Μαρίνα Ράνχελ Alborada - 2005, ως Σάρα ντε Οβιέδο (νεαρή), (γκεστ εμφάνιση) Mi pecado - 2009, ως Ντελφίνα "Φίνα" Σολίς Cuando me enamoro - 2010/11, ως Μαρίτσα ντελ Ρίο/Μπλάνκα Οκάμπο/Ντομινίκ ντε λα Ριβέρα La rosa de Guadalupe - 2011, ως Ρασάλμπα/Αουρόρα/Μίρτα/Σολεδάδ/Μερσέντες (4 επεισόδια) Dos hogares - 2011/12, ως Αούρα (γκεστ εμφάνιση) La mujer del Vendaval - 2012/13, ως Σαγράριο Αλδάμα ντε Ρέινα La sombra del pasado - 2014/15, ως Τερεσίνα "Τέρε" (γκεστ εμφάνιση) Enamorándome de Ramón - 2017, ως Ρέινα (γκεστ εμφάνιση) Tenías que ser tú - 2018, ως Κοβαντόνγα (γκεστ εμφάνιση) Por amar sin ley - 2018/19, ως Σόνια Ρέγες Lorenza - 2019, ως Χουάνα Γκουαδαράμα (σειρά) Μάγδα Καρίνα στην IMDb Μάγδα Καρίνα στο Instagram
Σπύρος Γιατράς

Ο Σπύρος Γιατράς (Αθήνα, 1944 - Μαρούσι Αθηνών, 19 Απριλίου 2021) ήταν Έλληνας στιχουργός που υπήρξε δημιουργός σημαντικών ελληνικών τραγουδιών.Συναποτέλεσε με τον Αλέκο Χρυσοβέργη ένα από τα πιο πετυχημένα δίδυμα στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Σε όλη την καριέρα του ήταν ένας δημοφιλής και παραγωγικός στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγουδιστές.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944 και μεγάλωσε στην περιοχή του Κολωνακίου. Μαζί με την οικογένειά του, για οικονομικούς λόγους, μετανάστευσε για πολλά χρόνια στη Νότια Αφρική και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1971 σε ηλικία 27 ετών. Έχοντας σπουδάσει οπτική, εξάσκησε το επάγγελμα του διπλωματούχου οπτικού σε όλη τη ζωή του. Ο Σπ. Γιατράς έγραφε στίχους σε όλη τη ζωή του, από ταλέντο, και πάντα μετά από βιωματικές ιστορίες. Τα πρώτα του τραγούδια τα έγραψε σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Πιτσιλαδή. Οι στίχοι του χαρακτηρίζονται από μελαγχολία και έντονο πεσιμισμό. Συνεργάστηκε με σημαντικούς Έλληνες τραγουδοποιούς, όπως, μεταξύ άλλων με τον Αντώνη Βαρδή και τον Γιάννη Πάριο. Οι στίχοι του, τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 μελοποιήθηκαν από Έλληνες συνθέτες και τραγουδήθηκαν από σημαντικούς ερμηνευτές της εποχής, όπως ο Στράτος Διονυσίου, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρινέλλα, η Λίτσα Διαμάντη, ο Σταμάτης Γονίδης, ο Δημήτρης Κοντολάζος, η Κατερίνα Στανίση, ο Βασίλης Καρράς, ο Αντύπας, ενώ από τους νεότερους καλλιτέχνες τραγούδια του ερμήνευσαν ο Νότης Σφακιανάκης, ο Γιάννης Πλούταρχος, η Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Μακρόπουλος, η Πάολα και ο Κωνσταντίνος Αργυρός. Αποτέλεσε μία ιδιαίτερη περίπτωση στιχουργού στην ελληνική δισκογραφία, αφού οι στίχοι του έχουν βασιστεί σε βιώματα και πραγματικές ιστορίες -συνήθως δραματικές- ανθρώπων. Σημαντικές επιτυχίες του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα τραγούδια: «Αν Δεν Είχα Και Σένανε» (Γιάννης Πάριος) «Της Γυναίκας Η Καρδιά», «Νομίζεις», «Καλύτερα Μαζί Σου Και Τρελός», «Μας Υποχρέωσες» (Στράτος Διονυσίου) «Όλα Τα ‘Δωσα Σε Σένα» (Δημήτρης Κοντολάζος) «Τηλέφωνο» (Θέμης Αδαμαντίδης) «Επειγόντως» (Δούκισσα) «Ένα Σου Σημάδι Μόνο» (Αντύπας) Όλα σ’ αγαπάνε (Σταμάτης Γονίδης) «Λέγε Ό,τι Θες», «Άλλοθι», «Δεν Πάω Πουθενά» (Βασίλης Καρράς) «Αδυναμίες», «Ένα δάκρυ» (Κατερίνα Στανίση) «Ο Αετός», «Σώμα Μου», «Μήπως Είμαι Τρελός» (Νότης Σφακιανάκης) «Ένας Θεός» (Γιάννης Πλούταρχος) «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης» (Νίκος Μακρόπουλος) Μου λες, (Τόλης Βοσκόπουλος) Παρότι συνταξιούχος συνέχιζε ασταμάτητα να γράφει στίχους, οι οποίοι ήταν -βέβαια- προσαρμοσμένοι στο νέο κλίμα της εποχής, του 21ου αιώνα. Συνεργάστηκε και έγραψε πολλές επιτυχίες και για τρεις από τους νεότερους ερμηνευτές, τον Κωνσταντίνο Αργυρό, τον Νίκο Οικονομόπουλο και την Πάολα. Οι στιχουργικές δημιουργίες - επιτυχίες, από όλη την καριέρα του Σπύρου Γιατρά, ακούστηκαν και τιμήθηκαν σε εκπομπή - αφιέρωμα του Σπύρου Παπαδόπουλου (Στην υγειά μας ρε παιδιά) στις 10 Μαρτίου 2018, στο τηλεοπτικό κανάλι ΣΚΑΪ. Το διάστημα Μαρτίου-Απριλίου 2021 νοσηλευόταν, για επέμβαση ρουτίνας, αρχικά στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και στη συνέχεια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Πέθανε αιφνίδια στις 19 Απριλίου 2021 εξαιτίας επιπλοκών.
Αγγελιοφόρος

Ο Αγγελιοφόρος ήταν καθημερινή πρωινή πολιτική εφημερίδα με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Το ημερήσιο φύλλο, καθώς και η εβδομαδιαία έκδοση Αγγελιοφόρος της Κυριακής εκδίδονταν από την Εκδοτική Βορείου Ελλάδος ΑΕ (ιδιοκτησίας της οικογένειας Μπακατσέλου) στη Θεσσαλονίκη και κυκλοφορούσε στη Βόρεια Ελλάδα. Αρχικά ξεκίνησε ως μια εφημερίδα με αγγελίες εργασίας και το 1996, η έκδοση αναβαθμίστηκε σε μια πολιτική εφημερίδα. Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2015. Ο Αγγελιοφόρος κυκλοφορούσε καθημερινά, εκτός Δευτέρας.

 Ο «Αγγελιοφόρος» περιελάμβανε τις καθημερινές τα ένθετα «Μικρές αγγελίες» και «Φωνή των Σπορ» με αθλητικά νέα, τις Τετάρτες το ένθετο «Ακίνητα» με πληροφορίες για το real estate της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας, τις Πέμπτες το ένθετο «Εργασία» με θέσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τις Παρασκευές το ένθετο «Standard» για το στοίχημα και τα Σάββατα το ένθετο «Auto Αγγελιοφόρος» αφιερωμένο στο αυτοκίνητο. Στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής» περιλαμβάνονταν τα ένθετα «Sunday» ποικίλης ύλης, «Κατοικία» αφιερωμένο στη διακόσμηση και στην ακίνητη περιουσία, “Ταξίδια” και μία φορά το μήνα το περιοδικό Close Up για τη μόδα, τη γυναίκα και την αγορά. Επίσης περιελάμβανε ένθετα για την εργασία και μικρές αγγελίες. Οι εφημερίδες πραγματοποιούν περίπου 20 ειδικές εκδόσεις ετησίως. Οι εφημερίδες είναι πρώτες σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Θεσσαλονίκης, ενώ πάνω από 6 στους 10 αναγνώστες τους είναι 18-44 ετών (μετρήσεις Focus-Bari). Στις αρχές του 2015, η εφημερίδα αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Οι εργαζόμενοι παρέμειναν απλήρωτοι για διάστημα 8 μηνών. Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας και επιχειρηματίας, Αλέξανδρος Μπακατσέλος κήρυξε πτώχευση της εταιρείας και στις 27 Οκτωβρίου 2015 ο Βασίλης Μπακατσέλος, υιός του επιχειρηματία, ανακοίνωσε στους εργαζομένους της εφημερίδας το οριστικό τέλος λειτουργίας της εφημερίδας και ότι η εταιρεία προχωρά σε παύση πληρωμών και κήρυξη πτώχευσης. Λίγες ημέρες αργότερα, οι εργαζόμενοι της εφημερίδας προχώρησαν στην έκδοση 2 απεργιακών φύλλων με κεντρικό θέμα την στάση των ιδιοκτητών απέναντι στην αδυναμία πληρωμής των εργαζομένων. Portal της εφημερίδας
Ζαν ντ'Ορλεάν (1965)

Ο Ζαν ντ'Ορλεάν (γαλλικά: Jean d'Orleans, γεννημένος στις 19 Μαΐου 1965) είναι επικεφαλής του Οίκου της Ορλεάνης και δούκας του Βαντόμ. Φέρει τον τίτλο τού κόμη τού Παρισιού και ως Ιωάννης (Δ΄) είναι ο νόμιμος διεκδικητής τού στέμματος στη Γαλλία από τη μεριά των Ορλεανιστών.

 Είναι ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου κόμη της Ορλεάνης και διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκου (Ζ΄), της Γαλλίας και της Μαρίας-Θηρεσίας, κόρης του Φιλίππου-Αλβέρτου δούκα της Βυρτεμβέργης. Επειδή ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος του Κλερμόν ήταν διανοητικά καθυστερημένος, ο Ιωάννης θεωρήθηκε από τους Ορλεανιστές ως διάδοχος του πατέρα του. Το 2001 νυμφεύτηκε τη Φιλομένα ντε Τόρνος υ Στάινχαρτ, κόρη του Αλφόνσο ντε Τόρνος υ Θουμπιρία και έχει τέκνα: Γκαστόν γενν. 2009. Αντουανέτα γενν. 2012. Λουίζα-Μαργαρίτα γενν. 30 Ιουλίου 2014. Ιωσήφ γενν. 2 Ιουνίου 2016. Official website (Γαλλικά) Duke of Vendôme Jean d’Orléans stakes his claim to French throne, The Times, 10 October 2009.
Σμήνος Πεταλούδα

Το Σμήνος Πεταλούδα, γνωστό και ως Μεσιέ 6 (M6) και NGC 6405, είναι ανοικτό σμήνος αστέρων σε απόσταση περίπου 1.600 ετών φωτός στον αστερισμό Σκορπιό.

 Το Μεσιέ 6 ανακαλύφθηκε από τον Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα πριν το 1654, αλλά η ανακάλυψή του έμεινε άγνωστη. Ο Φιλίπ Λοΐς ντε Σεζώ το ανακάλυψε ανεξάρτητα το 1745 ή το 1746. Όμως, ο Robert Burnham Jr έχει προτείνει ότι ο πρώτος που το παρατήρησε ήταν ο Πτολεμαίος, ενώ κοιτούσε το γειτονικό Μεσιέ 7, πράγμα αμφίβολο, καθώς δεν αναφέρει το Μεσιέ 6. Ο Σαρλ Μεσιέ το προσέθεσε στον κατάλογό του το 1764. Το Μεσιέ 6 αποτελείται από 80 μέλη και έχει διάμετρο περίπου 12 έτη φωτός. Η ηλικία του σμήνους είναι περίπου 100 εκατομμύρια έτη. Τα περισσότερα μέλη του σμήνους είναι νεαροί γαλάζιοι αστέρες φασματικού τύπου Β, όμως το λαμπρότερο μέλος είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας με φασματικό τύπο Κ, ο BM Σκορπιού, ο οποίος δημιουργεί μία έντονη αντίθεση με τους μπλε γείτονές του στις έγχρωμες φωτογραφίες. Ο BM Scorpii είναι ένας ημιπεριοδικός μεταβλητός αστέρας, του οποίου το φαινόμενο μέγεθος ποικίλλει μεταξύ +5,5 και +7,0. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και η συνολική λαμπρότητα του σμήνους να μεταβάλλεται. Οι υπόλοιποι φωτεινοί αστέρες έχουν φασματικό τύπο Β4 με Β8. Δεδομένα για το NGC 6405 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6405 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Messier 6, SEDS Messier pages
Απόλο Ενζιμπάμπι

Ο Απόλο Ενζιμπάμπι (Apolo Robin Nsibambi, 1940-2019) ήταν καθηγητής πανεπιστημίου, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της Ουγκάντας από τις 5 Απριλίου 1999 ως τις 24 Μαΐου 2011. Ήταν παντρεμένος με την Εσθήρ Ενζιμπάμπι από το 2003. Το 2006 υπηρέτησε σε κοινοβουλευτική επιτροπή και το 2007 σε διοικητική θέση στο Πανεπιστήμιο του Μακερέρε.

 Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1940. Το 1998-1999 ήταν υπουργός Παιδείας και νωρίτερα υπουργός Δημοσίων Έργων. Στις 5 Απριλίου 1999 διορίστηκε πρωθυπουργός. Διαδέχτηκε στη πρωθυπουργία τον Κίντου Μοσόκε. Τον Μάρτιο του 2003 νυμφεύθηκε την Έστερ, έπειτα από τον θάνατο της πρώτης του συζύγου, Ρόντα, τον Δεκέμβριο του 2001. Απέκτησε 4 κόρες. Ο Ενζιμπάμπι απεβίωσε στις 28 Μαΐου 2019, στην ηλικία των 78 ετών.
Athena Asamiya

Η Athena Asamiya (ιαπωνικά: 麻宮 アテナ, Χέπμπορν: Asamiya Atena) είναι πλασματική χαρακτήρας που εμφανίεται στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών The King of Fighters της SNK. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε το 1986 στο βιντεοπαιχνίδι Psycho Soldier της ίδιας εταιρείας. Η Athena είναι απόγονος της Princess Athena, που πρωταγωνιστεί στο προαναφερθέν παιχνίδι. Εμφανίζεται στη σειρά The King of Fighters ως μέλος της ομάδας Psycho Soldier Team μαζί με τον φίλο της, Sie Kensou, και τον δάσκαλό τους, Chin Gentsai. Ενώ έχουν γίνει αλλαγές στην ομάδα, η Athena είναι σταθερά playable για τον παίκτη στη βασική σειρά. Επίσης, πρωταγωνιστεί και στο δικό της βιντεοπαιχνίδι με τίτλο Athena: Awakening from the Ordinary Life, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999 για το PlayStation μόνο για την Ιαπωνία. Η Athena, ανεξάρτητα από κάποια αρνητικά σχόλια, έχει δεχθεί κυρίως θετική υποδοχή, με μερικούς από τους λόγους να είναι η χρήση του δικού της μουσικού θέματος και της αλλαγής της εμφάνισής της σε κάθε παιχνίδι.

 Η Athena είναι βασισμένη στην πρωταγωνίστρια του arcade βιντεοπαιχνιδιού της SNK, με τίτλο Athena. Ωστόσο, στο προσωπικό της εταιρείας δεν άρεσε η χαρακτήρας και έτσι αποφασίστηκε να δημιουργήσουν ένα βελτιωμένο sequel, το Psycho Soldier. Σε αυτό, η Athena έχει μακριά ροζ μαλλιά και φορά μία μαύρη ιαπωνική μαθητική στολή. Για να δημιουργηθεί μια αντίθεση μεταξύ των δύο χαρακτήρων Athena, αυτή του Psycho Soldier σχεδιάστηκε έτσι ώστε να δείχνει πιο ώριμη.Σε μια ρετροσπεκτίβα, ο σχεδιαστής χαρακτήρων, Κεϊσούκε Ογκούρα, ένοιωσε ότι ο πλασάρισμα της Athena ως ποπ είδωλο ήταν μπροστά από την εποχή του, με πράγματα όπως τα τραγούδια της και τις εικονογραφήσεις της όπου είναι σχεδιασμένη με anime στυλ. Το γεγονός ότι η Athena αλλάζει σύνολα σε κάθε παιχνίδι ήταν κάτι το οποίο ο Ογκούρα θεωρούσε ότι θα είλκυε το κοινό.Μεταξύ του προσωπικού, υπήρξε πίεση για τη διατήρηση της χαρακτήρα στη σειρά King of Fighters '94. Αυτό συνέβη επειδή εργάστηκαν τόσο πολύ σε αυτή, που άλλοι προγραμματιστές τους κατηγόρησαν για μεροληψία. Ένας από τους σχεδιαστές της τροσπάθησε να εξηγήσει στους προγραμματιστές τις πόζες της, αλλά εκείνοι το βρήκαν αστείο.Η Athena φοράει διαφορετικά ρούχα σε πολλά από τα παιχνίδια της σειράς. Μπορεί να πρόκειται είτε για καινούρια σύνολα, είτε για παραλλαγές των υπαρχόντων. Τα μαλλιά της είναι συνήθως μακριά και μωβ, με παραλλαγές σε κοντά από το King of Fighters '99 μέχρι το The King of Fighters 2001. Ανεξάρτητα από τα ρούχα της, το αξεσουάρ που φορά και δεν αλλάζει σχεδόν ποτέ είναι μια τιάρα με δύο καρφίτσες-αστέρια. Athena Asamiya στη Wikia Athena Asamiya στο Giant Bomb
Μαρία Πετραλίφαινα

Η Μαρία Πετραλίφαινα ή Μαρία Δούκαινα Κομνηνή Πετραλίφαινα (13ος αι.) ήταν η σύζυγος του Δεσπότη της Ηπείρου και Αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα (1224 - 1230). Η Μαρία Πετραλίφαινα ήταν η πρώτη σύζυγος Δεσπότη της Ηπείρου που έχει καταγραφεί το μικρό της όνομα. Ο πρώτος Δεσπότης Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας είχε δυο συζύγους από την Οικογένεια Μελισσηνών αλλά τα ονόματα τους είναι άγνωστα. Η Μαρία ήταν μέλος της Οικογένειας Πετραλίφα με καταγωγή από την Ιταλία, ο αδελφός της Ιωάννης Πετραλίφας ήταν ευγενής στην αυλή του αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου που τον διόρισε διοικητή στην Θεσσαλία και την Μακεδονία. Το 1195 είχε ενεργό συμμετοχή στην ανατροπή του αυτοκράτορα από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο. Η κόρη του Ιωάννη Αγία Θεοδώρα της Άρτας παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα νόθο γιο του ιδρυτή του Δεσποτάτου Μιχαήλ Α΄.

 Η Μαρία Πετραλίφαινα παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα την εποχή που ο Θεόδωρος ζούσε στην αυλή του ιδρυτή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη. Ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ήταν γιος του Σεβαστοκράτορος Ιωάννη Δούκα και της Ζωής Δούκαινας. Όταν οι Φράγκοι που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη (1204) ο Θεόδωρος ακολούθησε τον Λάσκαρη που δραπέτευσε στην Μικρά Ασία και ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ο Θεόδωρος κλήθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του Μιχαήλ Α΄ τον ιδρυτή του Δεσποτάτου της Ηπείρου που τον προόριζε διάδοχο επειδή ο γιος του Μιχαήλ ήταν νόθος, συνεπώς ακατάλληλος για την διαδοχή. Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βάρζος αναφέρει ότι το μεγαλύτερο παιδί του Θεόδωρου και της Μαρίας γεννήθηκε το 1206. Η Θεοδώρα δεν καταγράφεται στα έγγραφα της εποχής της με το οικογενειακό της επώνυμο αλλά σαν "Δούκαινα" και "Κομνηνή". Με τον σύζυγό της Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου απέκτησε: Άννα άκμασε 1228-1234, που παντρεύτηκε το Στέφανο-Ραδοσλάβο Νεμάνιτς βασιλιά της Σερβίας. Ιωάννης απεβ. 1244, που τον διαδέχτηκε ως δεσπότης της Θεσσαλονίκης το 1237. Ειρήνη άκμασε 1238-1256, που παντρεύτηκε τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Δημήτριος γενν. 1220, που τον διαδέχτηκε ως δεσπότης της Θεσσαλονίκης το 1244. Kazhdan, Alexander (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press. Varzos, Konstantinos (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών [The Genealogy of the Komnenoi] (PDF). Centre for Byzantine Studies. Thessaloniki: University of Thessaloniki.
Τάσος Μελετιάδης

ο Τάσος Μελετιάδης,γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1965 στο Χαλκερό Καβάλας. Έμεινε εκεί μέχρι τα 18 του και αργότερα πήγε να σπουδάσει στο ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης. Μετά από λίγα χρόνια τέλειωσε τις σπουδές του και έγινε πλέον επαγγελματίας αθλητής. Το άθλημά του ήταν το τρέξιμο (στίβος). Έτσι, στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1984 στο Μάριμπορ της Γιουγκοσλαβίας αναδείχθηκε Βαλκανιονίκης στο τρέξιμο.

 Το γήπεδο του Χαλκερού ονομάστηκε από το καλοκαίρι του 2007 με το όνομά του. Από τότε, το γήπεδο λέγεται Τάσος Μελτιάδης. Ο Τάσος Μελετιάδης πέθανε σε ηλικία 32 χρονών στις 8 Σεπτεμβρίου 1997 απο λευχαιμία και η κηδεία του έγινε στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε με την οικογένειά του,ενώ το μνήμα του βρίσκεται σήμερα στην πύλη των κοιμητηρίων του Χαλκερού. Βαλκανιονίκης στο Μάριμπορ της τότε Γιουγκοσλαβίας το 1984 ( Χρυσό Μετάλλιο). Παντρεύτηκε την Θώμη Δήμου το 1992 και γεννήθηκε η κόρη τους στις 11 Δεκεμβρίου 1994.
Θεσσαλονίκη της Μακεδονίας

Η Θεσσαλονίκη (352 π.Χ. - 295 π.Χ.) ήταν Μακεδόνισσα πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά Φιλίππου του Β´ και της Θεσσαλής γυναίκας του Νικησιπόλεως από τις Φερές. Ήταν ετεροθαλής αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και σύζυγος του Κάσσανδρου. Οι γιοί της ήταν οι Αλέξανδρος Ε´ και Αντίπατρος Β´, και μετά τον θάνατο του Κασσάνδρου η Θεσσαλονίκη δολοφονήθηκε από τον Αντίπατρο κατά τη διάρκεια δυναστικής έριδας με τον αδερφό του.

 Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β´, για να εορτάσει την ημέρα γέννησης της κόρης του, η οποία συνέπιπτε με την νίκη των στρατευμάτων του το 353 π.Χ., μεταξύ του μακεδονικού στρατού και της Θεσσαλικής Συμμαχίας στη σημαντική μάχη του Κρόκιου Πεδίου στη Θεσσαλία εναντίον των Φωκιέων, φέρεται να ονόμασε την νεογέννητη κόρη του "Θεσσαλονίκη", από το Θεσσαλών + Νίκη. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., και τους πολέμους των διαδόχων που ακολούθησαν, το 315 με 316 π.Χ. ο Κάσσανδρος ίδρυσε νέα πόλη στο μυχό του Θερμαϊκού κόλπου, δίνοντας της το όνομα της συζύγου του και ονομάζοντας την Θεσσαλονίκη, γι΄αυτό και λέγεται και Νύμφη του Θερμαΐκού.
Bedford CA

Το Bedford CA ήταν ελαφρύ εμπορικό όχημα που παρήχθη μεταξύ του 1952 και του 1969 από τη βρετανική Bedford Vehicles, στο Λούτον της Αγγλίας. Κατασκευάστηκε σε διαστάσεις μικρού και μεγάλου μεταξονίου, με κάθε διάσταση να διατίθεται είτε σε έκδοση 10-12 cwt είτε σε έκδοση 15 cwt.

 Γενικά διατέθηκε ως ελαφρύ φορτηγό παραδόσεων (delivery) με συρόμενες πόρτες, αλλά ήταν επίσης διαθέσιμο ως πλαίσιο με κάλυμμα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να προστεθεί εξειδικευμένο αμάξωμα. Το Bedford Dormobile ήταν μια μετατροπή σε τροχόσπιτο με βάση το Bedford εκδοχής βαν. Στα χρόνια του, το όχημα ήταν πολύ διαδεδομένο, κάτι ανάλογο με το Ford Transit της εποχής του. Το CA εξήχθη επίσης στον Καναδά και πωλήθηκε ως το Envoy CA, ως μέρος της σειράς επωνυμιών Envoy. Στη 17-χρονη παραγωγή του, κατασκευάστηκαν 370.000 αντίτυπα. Το συνολικό προφίλ και η αρχιτεκτονική του CA άλλαξαν λίγο κατά τη δεκαεπτάχρονη ζωή του οχήματος. Υπήρχαν, ωστόσο, τρεις διαφορετικές εκδόσεις που πωλήθηκαν. Τα πρώτα βαν διέθεταν ανεμοθώρακα (παρμπρίζ) δύο τμημάτων, που αποτελείται από δύο ξεχωριστά επίπεδα φύλλα γυαλιού που χωρίζονται με ένα κεντρικό κάθετο μεταλλικό χάσμα. Καθώς το καμπυλωτό τζάμι έγινε διαθέσιμο στο Ηνωμένο Βασίλειο σε αποδεκτή τιμή, το αλεξήνεμο δύο τεμαχίων αντικαταστάθηκε με ένα ελαφρώς καμπύλο παρμπρίζ το 1958. Ταυτόχρονα, η βαμμένη μπροστινή μάσκα του πρωτότυπου, η οποία είχε ένα κεντρικό διαχωριστικό που δίνει την εντύπωση διπλού παρμπρίζ, αντικαταστάθηκε από μια μικρότερη μπροστινή γρίλια, που ήταν ακόμα βαμμένη στο χρώμα του αμαξώματος του βαν. Η τρίτη έκδοση του Bedford CA, που πωλήθηκε από τα τέλη του 1964, διέθετε πολύ βαθύτερο παρμπρίζ και πλευρικά παράθυρα, και αντίστοιχη μείωση του ύψους του βαμμένου μεταλλικού πάνελ scuttle ακριβώς κάτω από το παρμπρίζ. Τα βαν του 1964 αντικατοπτρίζουν επίσης τις γενικές τάσεις στη σχεδίαση αυτοκινήτων της εποχής, παρουσιάζοντας, για πρώτη φορά, μπροστινή μάσκα από κράμα αλουμινίου. Η μακρύτερη έκδοση του μεταξονίου είχε μακρύτερο αμάξωμα, στο οποίο είχε προστεθεί επιπλέον κοντό πλαίσιο οροφής, με φαρδύτερες πόρτες. Το CA διέθετε κινητήρα εσωτερικής καύσης στο μπροστινό μέρος, με διαμήκη προσανατολισμό, και την μετάδοση της κίνησης πίσω. Το 3-τάχυτο κιβώτιο ταχυτήτων τοποθετήθηκε αμέσως πίσω από τον κινητήρα και η ροπή μεταδόθηκε σε άκαμπτο πίσω άξονα μέσω ενός ανοικτού άξονα καρντάν. Ο κινητήρας και το τριτάχυτο κιβώτιο ταχυτήτων χρησιμοποιήθηκαν επίσης στο Vauxhall F-series Victor. Το τετρατάχυτο κιβώτιο ταχυτήτων από τα μεταγενέστερα μοντέλα της σειράς FC θα μπορούσε εύκολα να τοποθετηθεί εκ των υστέρων σε οποιοδήποτε Bedford CA, και αργότερα προσφέρθηκε ως εργοστασιακή επιλογή. Miller, Denis N. (1972). Vanderveen, Bart H. (ed.). A Source Book of Commercial Vehicles. London: Olyslager Organisation, Ward Lock Limited. p. 80. ISBN 0-7063-1286-4.
Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου, λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Μαγδαληνή, γερμ. Magdalene von Brandenburg von Hohenzollern (7 Ιανουαρίου 1582 - 4 Μαΐου 1616) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ.

 Ήταν η τέταρτη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της 3ης συζύγου του Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμσταντ και είχε τέκνα: Ελισάβετ-Μαγδαληνή 1600-1624, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Φρειδερίκο δούκα της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ. Άννα-Ελεονώρα 1601-1659, παντρεύτηκε τον Γεώργιο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Μαρία 1602-1610 απεβ. 8 ετών. Σοαφία-Αγνή 1604-1664. Γεώργιος Β΄ 1605-1661, λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ. Ιουλιανή της Έσσης ; 14 Απριλίου 1606 ( Ντάρμσταντ ) – 15 Ιανουαρίου 1659 ( Ανόβερο ). Αμαλία της Έσσης-Ντάρμσταντ; 20 Ιουνίου 1607 – 11 Σεπτεμβρίου 1627. Ιωάννης 1609-1651, λάντγκραβος της Έσσης-Μπάουμπαχ, στρατηγός. Ερρίκος της Έσσης-Ντάρμσταντ; 1 Απριλίου 1612 ( Ντάρμσταντ ) – 21 Οκτωβρίου 1629 Χέντβιχ 1613-1614 απεβ. 1 έτους. Λουδοβίκος 1614 απεβ. νήπιο. Φρειδερίκος 1616-1682, καρδινάλιος στην Αυστρία. Η γενεαλογία
Η Ζωή Μετά (ταινία)

Η Ζωή Μετά (αγγλικά: Hereafter) είναι ένα μεταφυσικό δράμα παραγωγής 2010, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ (Million Dollar Baby, 2004 και Οι Ασυγχώρητοι, 1992) και σενάριο Πίτερ Μόργκαν (Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση, 2008 και Η Βασίλισσα, 2006). Πρωταγωνιστούν οι Ματ Ντέιμον στη δεύτερη συνεργασία του με τον Ίστγουντ μετά το Ανίκητος (Ιnvictus, 2009), Σεσίλ Ντε Φρανς, Φράνκι και Τζορτζ ΜακΛάρεν, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Τιερί Νεβίκ, Ρίτσαρντ Κάιντ και Μάρθε Κέλερ, ενώ στην παραγωγή της ταινίας συμμετείχε και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ.

 Μια Γαλλίδα ανταποκρίτρια της τηλεόρασης, η Μαρί (Σεσίλ ντε Φρανς), σχεδόν χάνει τη ζωή της στο καταστροφικό τσουνάμι του 2004 στην Ταϊλάνδη και βιώνει για μερικές στιγμές τη ζωή μετά το θάνατο. Στο Λονδίνο, ένα 12χρονο αγόρι, ο Μάρκους, προσπαθεί απεγνωσμένα να επικοινωνήσει μια τελευταία φορά με τον αδελφό του Τζέισον, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Στο Σαν Φρανσίσκο ζει ο πρώην επαγγελματίας μέντιουμ Τζορτζ Λόνεγκαν (Ματ Ντέιμον) που έχει το χάρισμα να επικοινωνεί με τους νεκρούς, αλλά εγκατέλειψε το επάγγελμά του, επειδή δεν άντεχε την ψυχική πίεση από αυτό. Μετά από μια ερωτική αποτυχία και την απόλυσή του από τη δουλειά του σε ένα εργοστάσιο, ο Τζορτζ αποφασίζει να αναζητήσει αλλού την τύχη του και φτάνει στο Λονδίνο, όπου συναντά τη Μαρί και τον Μάρκους. Ματ Ντέιμον στο ρόλο του Τζορτζ Λόνεγκαν Σεσίλ Ντε Φρανς στο ρόλο της Μαρί Λιλέ Φράνκι και Τζορτζ ΜακΛάρεν στο ρόλο των Μάρκους και Τζέισον Λίντσεϊ Μάρσαλ στο ρόλο της Τζάκι Τιερί Νεβίκ στο ρόλο του Ντιντιέ Μπράις Ντάλας Χάουαρντ στο ρόλο της Μέλανι Τζέι Μορ στο ρόλο του Μπίλι Λόνεγκαν Ρίτσαρντ Κάιντ στο ρόλο του Χρήστου Άντριους «Η σκηνοθετική πορεία του Κλιντ Ίστγουντ, από το Σκοτεινό Ποτάμι (Mystic River, 2003) και μετά, αποτελεί ένα από τα κινηματογραφικά θαύματα του 21ου αιώνα, και η ταινία Η Ζωή Μετά είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχει κάνει ποτέ», San Francisco Chronicle «Η ταινία Η Ζωή Μετά είναι βαθύτατα συγκινητική, ενώ η ερμηνεία του Ματ Ντέιμον είναι πραγματικά όμορφη», MSN Movies Προϋπολογισμός: 50.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 4η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 12.000.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 32.700.000 δολάρια Εισπράξεις στην Ελλάδα: 163.870 εισιτήρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 105.100.000 δολάρια Επίσημο website Η Ζωή Μετά στο IMDb
Πολύγνωτος

Ο Πολύγνωτος ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος που έζησε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ.. Καταγόταν από τη Θάσο και ο πατέρας του ονομαζόταν Αγλαοφών. Ο Πολύγνωτος σταδιοδρόμησε στην Αθήνα, οπότε οι Αθηναίοι τον τίμησαν με την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων και έτσι έγινε Αθηναίος πολίτης.

 Ο Πολύγνωτος ζωγράφισε την εποχή του Κίμωνα ένα έργο με θέμα τη μάχη του Μαραθώνα πάνω στους τοίχους της Ποικίλης Στοάς, και ένα άλλο με θέμα τον γάμο των θυγατέρων του Λευκίππου. Ο Πλούταρχος γράφει ότι ιστορικοί και ο ποιητής Μελάνθιος βεβαιώνουν πως ο Πολύγνωτος δεν ζωγράφιζε για τα χρήματα, αλλά εξαιτίας των ευγενών αισθημάτων του προς τους Αθηναίους. Στην αίθουσα των Προπυλαίων της Ακροπόλεως υπήρχαν άλλα έργα του. Τα σημαντικότερα πάντως ήταν οι τοιχογραφίες του στον «Θησαυρό των Κνιδίων» στους Δελφούς. Τα θέματά τους ήταν η Νεκυία (επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη) και η άλωση της Τροίας. Ο Παυσανίας διέσωσε μια λεπτομερή και προσεκτική περιγραφή αυτών των τοιχογραφιών, μορφή προς μορφή (X 25-31). Τα θεμέλια του κτίσματος έχουν αποκαλυφθεί από τις γαλλικές ανασκαφές στους Δελφούς. Από αυτά τα στοιχεία κάποιοι αρχαιολόγοι έχουν προσπαθήσει να ξαναφτιάξουν τις ζωγραφιές, εκτός φυσικά από τα χρώματά τους. Οι μορφές τους ήταν κεχωρισμένες και σπανίως επικάλυπταν η μία την άλλη, εκτεινόμενες σε δύο ή τρεις σειρές η μία πάνω από την άλλη. Φαίνεται ότι οι ζωγραφικές απεικονίσεις της εποχής γίνονταν με σχεδόν ακριβώς το ίδιο σχέδιο που είχαν και οι σύγχρονές τους ανάγλυφες αναπαραστάσεις. Ο Πολύγνωτος χρησιμοποιούσε λίγα χρώματα και αυτά απλά. Τεχνικά, η ζωγραφική του ήταν πρωτόγονη. Η υπεροχή του ήταν στην ομορφιά του σχεδιασμού των μορφών του, μία προς μία, και ιδίως στον «ηθικό» και ιδεώδη χαρακτήρα της τέχνης του. Σύγχρονος, και ίσως δάσκαλος, του Φειδία, ο Πολύγνωτος είχε τον ίδιο μεγαλόπρεπο τρόπο. Η απλότητα, το ευγενές συναίσθημα, η εξαιρετική χάρη και γοητεία στην εκτέλεση, χαρακτήριζαν τα έργα του, σε αντίθεση με τα πιο ζωηρά, σύνθετα και τεχνικώς ανώτερα ζωγραφικά έργα της μετέπειτα εποχής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Polygnotos of Thasos στο Wikimedia Commons
Διονύσης Ηλιάδης

Ο Διονύσης Ηλιάδης (22 Ιανουαρίου 1983) είναι Έλληνας πρωταθλητής του τζούντο, με διεθνείς διακρίσεις. Κατάγεται από την περίφημη οικογένεια Ηλιάδη, που έχουν δώσει σημαντικούς αθλητές του τζούντο, με ολυμπιακές και διεθνείς διακρίσεις.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1983 στη Γεωργία και η πρώτη του μεγάλη διάκριση ήταν το 2001 στη Βουδαπέστη. Τη χρονιά εκείνη κατέκτησε και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές ηλικίας κάτω των 20 ετών. Δύο χρόνια μετά, το 2003 ο Ηλιάδης πήρε και χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές ηλικίας κάτω των 23 ετών, στην Αρμενία. Στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2005 στο Κίεβο ο Διονύσης Ηλιάδης ήταν 5ος, όπως και στο Ευρωπαϊκό των εφήβων στην Ολλανδία, το έτος 2002. Το 2007 διακρίθηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ, όπου ήταν τρίτος στην κατηγορία των 100 κιλών, στις 22 Σεπτεμβρίου 2007. Στο 2ο Τουρνουά Ακρόπολις, που διεξήχθη στο Λουτράκι, ο Ηλιάδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα -100 κιλά. Στα τέλη Ιουνίου του 2008 στο διεθνές τουρνουά της Κωνσταντινούπολης, ο Ηλιάδης κατέλαβε την 5η θέση στα -100 κιλά. Το Μάιο του 2009 κατέλαβε την 5η θέση στην κατηγορία των -100 κιλών στο Γκραν Σλαμ που έγινε στη Μόσχα. Η βιογραφία του τζουντόκα
Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ

Ο Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ (Emmanuel Adebayor, γεννήθηκε 26 Φεβρουάριο 1984) είναι διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής από το Τόγκο που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Έχει αγωνιστεί για την Άρσεναλ, τη Μάντσεστερ Σίτι, την Τότεναμ, την Κρύσταλ Πάλας, τη Μετς, τη Μονακό, τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μπασακσεχίρ, τη Καϊσέρισπορ και την Ολίμπια της Παραγουάης.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της Γαλλίας και το 2006 η Άρσεναλ τον απέκτησε από τη Μονακό έναντι 3 εκατομμυρίων λιρών. Όσο αγωνιζόταν για την Άρσεναλ (2006-09) ανακηρύχθηκε καλύτερος Αφρικανός ποδοσφαιριστής το 2008, ενώ ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ τη χρονιά 2007-08. Το 2009 αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι για περίπου 25 εκατομμύρια λίρες. Αφότου δόθηκε δανεικός στη Ρεάλ (με την οποία κατέκτησε το μοναδικό συλλογικό του τίτλο, το Κύπελλο Ισπανίας το 2011) και την Τότεναμ, με την οποία σκόραρε 18 γκολ στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2011-12 και ήταν ο πρώτος σκόρερ της, αποκτήθηκε από τη δεύτερη για 5 εκατομμύρια λίρες μέχρι το 2015. Στην παρουσία στα γήπεδα της Αγγλίας σημείωσε 97 γκολ σε 242 αγώνες και έδωσε 36 τελικές πάσες (ασίστ).Ο Αντεμπαγιόρ αν και επιλέξιμος για την εθνική Νιγηρίας εκπροσώπησε τελικά το Τόγκο, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του το 2000. Ήταν μέλος της εθνικής Τόγκο η οποία συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, τη πρώτη και μοναδική έως τώρα εμφάνιση της χώρας σε Μουντιάλ. Ο Αντεμπαγιόρ ήταν ένας από τους παίκτες που βρίσκονταν στο λεωφορείο που δέχθηκε πυροβολισμούς στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2010, από το οποίο αποσύρθηκε. Όμως επέστρεψε για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2013, βοηθώντας το Τόγκο να φτάσει μέχρι τα προημιτελικά, καθώς και το 2017. Έχει πραγματοποιήσει 87 συμμετοχές με το εθνόσημο και με 32 γκολ είναι ο πρώτος σκόρερ της εθνικής Τόγκο και ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερους διεθνείς αγώνες.
Κρουαζιέρα

Η κρουαζιέρα είναι θαλασσινό ταξίδι αναψυχής με κρουαζιερόπλοιο, που διανύει μια συγκεκριμένη διαδρομή. Η κρουαζιέρα συνδυάζει την επίσκεψη διαφόρων παραθαλάσσιων πόλεων και λιμανιών υψηλού τουριστικού ενδιαφέροντος, με την αναψυχή της διαμονής στο πλοίο. Μια κρουαζιέρα μπορεί να διαρκεί από μία ημέρα μέχρι και κάποιους μήνες (παγκόσμιες κρουαζιέρες). Η μεγαλύτερη σε διάρκεια κρουαζιέρα διήρκησε 335 μέρες, δηλαδή 11 μήνες. Ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου 2010 από την Σιγκαπούρη και ολοκληρώθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2011 στο λιμάνι από το οποίο ξεκίνησε. Η κρουαζιέρα πραγματοποιήθηκε με το κρουαζιερόπλοιο Spirit of Oceanus.

 Τα επιβατικά πλοία παλιά εκτελούσαν δρομολόγια γραμμής. Η πρώτη απόπειρα για την οργάνωση κρουαζιέρας έγινε το 1835 όταν ο συντάκτης της εφημερίδας "Shetland Journal" έγραψε ένα άρθρο στο οποίο πρότεινε να οργανωθούν κρουαζιέρες στην Ισλανδία και στις Νήσους Φερόε το καλοκαίρι και στην Ισπανία το χειμώνα. Το 1867 το "Quaker City" πραγματοποίησε το ταξίδι που θεωρείται η πρώτη κρουαζιέρα. Αφετηρία του ταξιδιού ήταν η Νέα Υόρκη και το πλοίο πήγε στην Ευρώπη και στους Αγίους Τόπους. Το 1891 ο Άλμπερτ Μπαλλίν πρότεινε πρώτος την διεξαγωγή ταξιδιού αναψυχής με πλοίο. Η πρώτη κρουαζιέρα ήταν μια δίμηνη διαδρομή στο πολυτελές πλοίο Αουγκούστα Βικτόρια. Την ημέρα του απόπλου το καράβι δέχτηκε την επίσημη επίσκεψη του Κάιζερ Βίλχελμ. Το πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι του Κουξχάφεν με προορισμό το Σαουθάμπτον, Γιβραλτάρ, Γένουα, Κάιρο, Ιερουσαλήμ, Δαμασκό, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Μάλτα, Νεάπολη, Λισαβόνα και Αμβούργο. Στα μεταγενέστερα χρόνια πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πολλά ταξίδια γραμμής διαφημίζνταν ως κρουαζιέρες. Αργότερα την περίοδο του Μεσοπολέμου πλοία που μέχρι τότε έκαναν ταξίδια γρααμής υπέστησαν αλλαγές και άρχισαν να πραγματοποιούν κρουαζιέρες. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τα πράγματα άλλαξαν. Την δεκαετία του 1950 και του 1960 τα αεροπορικά ταξίδια γινόντουσαν όλο και πιο δημοφιλή. Τοτε τα ταξίδια γραμμής σταμάτησαν σιγά σιγά. Παράλληλα το επίπεδο ζωής βελτιώθηκε. Ως αποτέλεσμα περισσότεροι άνθρωποι είχαν χρήματα και χρόνο γα να ταξιδεύουν. Από τότε οι κρουαζιέρες απέκτησαν μεγάλη δημοτικότητα και παραμένουν ως σήμερα ένας συνηθισμένος τρόπος διακοπών για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Χώρα Σφακίων

Η Χώρα Σφακίων είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και έδρα του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 75 χιλιόμετρα από τα Χανιά.Βρίσκεται σε μία ιδιαίτερα δυσπρόσιτη και τραχιά περιοχή που περιβάλλεται από τις απόκρημνες πλαγιές των Λευκών Ορέων και τα πολυάριθμα φαράγγια που σχηματίζονται σε αυτές. Το χωριό είναι χτισμένο σχεδόν στην κατάληξη του φαραγγιού του Ίμπρου, ενός από τα φαράγγια της περιοχής, από το οποίο διέρχεται και ο δρόμος που συνδέει τον οικισμό με τα Χανιά. Σήμερα αποτελεί έδρα του Δήμου Σφακίων, ενώ παλαιότερα ήταν και η έδρα της άλλοτε Επαρχίας Σφακίων.

 Η Χώρα Σφακίων είναι σήμερα μικρό χωριό με πληθυσμό 212 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ενώ το 2001 είχε 272. Διαθέτει λιμάνι από το οποίο αναχωρούν πλοία για τη Γαύδο αλλά και το μικρό λιμανάκι της Αγίας Ρούμελης οπού καταλήγει το Φαράγγι της Σαμαριάς. Κύριο προϊόν της περιοχής είναι το λάδι. Σήμερα οι Σφακιανοί ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό. Κοντά στον οικισμό υπάρχουν αξιόλογες παραλίες, ενώ σημαντικά αξιοθέατα στη γύρω περιοχή είναι το Φραγκοκάστελλο και το φαράγγι Ίμπρου. Η ιστορία της Χώρας Σφακίων συνδέεται άμεσα με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής των Σφακίων της Κρήτης. Την περίοδο της Βενετοκρατίας ο οικισμός αναφέρεται με την ονομασία «Ομπρόσγιαλος», τα επόμενα χρόνια αποκαλείται με το όνομα Σφακιά και τελικά αποκτάει το σημερινό της όνομα. Μετά το τέλος της μάχης της Κρήτης, το 1941, διέφυγαν από το λιμάνι της Χώρας, καθώς και από τις ακτές της ευρύτερης περιοχής, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες στην Αίγυπτο. Η Χώρα υπήρξε έδρα της Επαρχίας Σφακίων και από το 1999 αποτελεί έδρα του διευρυμένου Δήμου Σφακίων. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε ορίζεται έδρα του δήμου Σφακίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Βριτομάρτις και Κομιτάδες αποτελούν την κοινότητα Χώρας Σφακίων που υπάγεται στο δήμο Σφακίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 212 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Χώρας Σφακίων Σφακιά, η ρίζα της Κρήτης
21η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (Ελλάδα)

Η 21η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία «Ταξιαρχία Ιππικού Πίνδος» (επίσημη ονομασία: XXI Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία Ιππικού "ΠΙΝΔΟΣ", ΧΧΙ ΤΘΤ) είναι τεθωρακισμένος στρατιωτικός σχηματισμός του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, ο οποίος εδρεύει στην Κομοτηνή της Δυτικής Θράκης.

 Η ίδρυση της 21ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας σχεδιαζόταν να γίνει το 1968, αλλά οι καθυστερήσεις στην προμήθεια του απαραίτητου στρατιωτικού εξοπλισμού ανάγκασαν τον σχηματισμό της στο Λιτόχωρο στις 1 Δεκεμβρίου 1970. Η ταξιαρχία μεταφέρθηκε στην περιοχή Κομοτηνής-Αλεξανδρούπολης τον Σεπτέμβριο του 1971. Όταν ολοκληρώθηκε ο σχηματισμός της ταξιαρχίας, ο σχηματισμός περιλάμβανε την 211η και την 212η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων, την 21η Επιλαρχία Υποστήριξης και άλλες υποστηρικτικές δομές. Από το 1977 όλες οι υπομονάδες της ταξιαρχίας εδρεύουν στην Κομοτηνή. Στις 1 Δεκεμβρίου 2000, προστέθηκε ο τιμητικός τίτλος "Ταξιαρχία Ιππικού Πίνδος". Η 21η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (XXI ΤΘΤ Ταξιαρχία Ιππικού Πίνδος) έχει την έδρα της στην Κομοτηνή και διαθέτει τις εξής μονάδες: - Την Ίλη Στρατηγείου της 21ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας (ΙΣ/ΧΧΙ ΤΘΤ). - Τον 21ο Λόχο Διαβιβάσεων (21 ΛΔΒ). - Τον 21ο Λόχο Μηχανικού (21 ΛΜΧ). - Το 646ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού (646 Μ/Κ ΤΠ). - Την 140η Μοίρα Αυτοκινούμενου Πυροβολικού (140η Α/Κ ΜΜΠ). - Την 211η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων (211 ΕΜΑ). - Την 212η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων (212 ΕΜΑ). - Το 21ο Επιλαρχία Υποστήριξης (21 ΕΥΠ).
Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα

Το Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα (αγγλικά: Progressive Labour Movement‎) ήταν σημαντικό κεντροαριστερό πολιτικό κόμμα στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και, μέχρι τη δεκαετία του 2000, ήταν το μοναδικό πολιτικό κόμμα που επικράτησε του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα σε εκλογική αναμέτρηση.

 Το κόμμα ιδρύθηκε το 1968 υπό την ηγεσία του Τζορτζ Ουόλτερ και του Ντόναλντ Χάλστεντ, οι οποίοι προερχόταν από το Συνδικάτο Εργαζομένων της Αντίγκουα, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1967 ως απόσχιση από το Εμπορικό και Εργατικό Συνδικάτο της Αντίγκουα το οποίο συνδεόταν με το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα. Στις εκλογές του 1971, έλαβε το 57,7% των ψήφων και 13 από τις 17 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στην πρώτη φορά που το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα ηττήθηκε σε εκλογές. Ο Ουόλτερ έγινε πρωθυπουργός.Μια σειρά από σκάνδαλα διαφθοράς που αφορούσαν υπουργούς του κόμματος, μαζί με μία σοβαρή οικονομική ύφεση που προκλήθηκε από την πετρελαϊκή κρίση του 1973, οδήγησαν σε μείωση της υποστήριξης προς το κόμμα. Παρ' όλ' αυτά, έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 1976. Ωστόσο, έλαβε μόνο πέντε έδρες, ενώ το Εργατικό Κόμμα έλαβε 11.Στις εκλογές του 1980, το κόμμα έχασε το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξης του και έλαβε μόνο τρεις έδρες. Μια περαιτέρω μείωση οδήγησε στην απώλεια της κοινοβουλευτική του εκπροσώπησης μετά τις εκλογές του 1984, στις οποίες το κόμμα έλαβε 356 ψήφους.Δεν συμμετείχε στις εκλογές του 1989 και, το 1992, ήταν ένα από τα τρία κόμματα που συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα.