IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
XVideos

Το XVideos είναι ιστοσελίδα δημοσίευσης και προβολής πορνογραφικών βίντεο. Η ιστοσελίδα ανήκει στην τσεχική εταιρεία WGCZ Holding. Τον Απρίλιο του 2019, ήταν η 47η μεγαλύτερη ιστοσελίδα με βάση τον αριθμό επισκεπτών. Το 2012, εκτιμήθηκε ότι στην ιστοσελίδα προβαλλόταν υλικό που ξεπερνά σε μέγεθος το 1 τεραμπάιτ το δευτερόλεπτο.Η WGCZ Holding είναι ο κάτοχος του δικτύου ιστοσελίδων Bang Bros, ενώ στην ίδια εταιρεία ανήκει το περιοδικό Penthouse και τα σχετιζόμενα περιουσιακά του στοιχεία.

 Το XVideos λειτουργεί ως ιστοσελίδα συγκέντρωσης πορνογραφικών βίντεο, δίνοντας πρόσβαση σε περιεχόμενο για ενήλικες με παρόμοιο τρόπο όπως κάνει το YouTube για γενικό περιεχόμενο. Εκτός από επαγγελματικά βίντεο, η ιστοσελίδα φιλοξενεί ερασιτεχνικά βίντεο και άλλους τύπους περιεχομένου. Το 2012, το XVideos ήταν η μεγαλύτερη πορνογραφική ιστοσελίδα στον κόσμο, με πάνω από 100 δισεκατομμύρια σελιδοπροβολές τον μήνα. Ο Φάμπιαν Τύλμαν, ιδιοκτήτης της MindGeek, προσπάθησε να εξαγοράσει το XVideos το 2012 για να δημιουργήσει μονοπώλιο σε ιστοσελίδες πορνογραφικού περιεχομένου. Ο γάλλος ιδιοκτήτης του XVideos αρνήθηκε μια προσφορά εξαγοράς που ξεπερνούσε τα 120 εκατομμύρια δολάρια, λέγοντας "Λυπάμαι, πρέπει να φύγω για να παίξω Diablo II." Το 2014, το XVideos προσπάθησε ανεπιτυχώς να πιέσει τους παρόχους περιεχομένου να δεσμεύσουν ή να αποσύρουν το δικαίωμα τους να διαγράφουν βίντεο από τον λογαριασμό τους. Σύμφωνα με την SimilarWeb, τον Δεκέμβριο του 2018 το XVideos ήταν η 10η δημοφιλέστερη σελίδα στο διαδίκτυο και η πιο δημοφιλέστερη ιστοσελίδα περιεχομένου για ενήλικες. Το 2015, η ιστοσελίδα ήταν στόχος της Ινδικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβάνοντας τη σε ένα κατάλογο με 857 "πορνογραφικές" ιστοσελίδες, περιλαμβάνοντας και μη πορνογραφικές ιστοσελίδες όπως το CollegeHumor. Το 2018, μεγάλοι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών μπλόκαραν την πρόσβαση στο XVideos και άλλες πορνογραφικές ιστοσελίδες. Το 2015, η Μαλαισιακή κυβέρνηση μπλόκαρε το XVideos κατηγορώντας το για παραβίαση του Νόμου Επικοινωνίας και Πολυμέσων του 1998, ο οποίος απαγορεύει την ψηφιακή διανομή "άσεμνου περιεχομένου". Στις 14 Ιανουαρίου 2017, ο πρόεδρος της χώρας Ροντρίγκο Ντουτέρτε μπλόκαρε το XVideos ως μέρος του Νόμου κατά της παιδικής πορνογραφίας, γνωστός επίσης ως Νόμος της Δημοκρατίας 9775. Στις 14 Ιουνίου 2018, η κρατική εταιρεία παροχής τηλεπικοινωνιακών και διαδικτυακών υπηρεσιών CANTV μπλόκαρε την πρόσβαση στην ιστοσελίδα χωρίς να δώσει κάποια εξήγηση για το συμβάν.
Εβάντζελιν Λίλι

Η Εβάντζελιν Λίλι (Nicole Evangeline Lilly, 3 Αυγούστου 1979) είναι ηθοποιός και συγγραφέας. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως μοντέλο. Είναι γνωστή κυρίως ως ηθοποιός για την συμμετοχή της ως Katherine "Kate" Austen στην τηλεοπτική σειρά Οι Αγνοούμενοι (Lost) και ως Τόριελ στις δυο από τις τρεις ταινίες Χόμπιτ.

 Την Εβάντζελιν Λίλι ανακάλυψε η εταιρία modelling Ford στην πόλη Kelowna. Τελικά συνεργάστηκε με την Ford και ακολούθησε το modelling έτσι ώστε να μπορεί να πληρώνει τα δίδακτρα του πανεπιστημίου British Columbia όπου φοιτούσε αλλά και τα προσωπικά της έξοδα. Παλαιότερα είχε παίξει σε κάποιες διαφημίσεις, οι οποίες προβλήθηκαν στην εκπομπή Late Show του David Letterman, όταν την είχε καλεσμένη. Η Λίλι υπηρέτησε ως ξένη ιεραπόστολος και ταξίδεψε σε 14 χώρες. Επίσης για κάποιο διάστημα έζησε σε μία αγροτική καλύβα στις Φιλιππίνες. Τον καιρό που σπούδαζε διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο British Columbia, ίδρυσε και διαχειριζόταν μία επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχει πάρει μέρος ως εθελόντρια σε πολλά παιδικά προγράμματα από τα 14 της. Παλαιότερα είχε παρακολουθήσει μαθήματα πτήσης. Η Λίλι κατέχει πολύ καλά την γαλλική γλώσσα. Κατέλαβε την δεύτερη θέση στη λίστα του περιοδικού Maxim για τις 100 πιο hot γυναίκες του 2005. Τον Μάιο του 2011 έφερε στον κόσμο ένα αγόρι με τον σύντροφο της τον Νόρμαν Κάλι. Εβάντζελιν Λίλι στην IMDb Evangeline Lilly, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κανοέ καγιάκ σλάλομ 2010

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σλάλομ 2010 διοργανώθηκε από την Ε.Ο.Κ.Κ. στον Εύηνο Ο ΝΟ Χαλκίδας κατέκτησε την πρώτη θέση. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε το σωματείο "Τύμφη" με 7 μετάλλια (3,2 και 2) και την τρίτη ο Αθλητικός Σύλλογος Αναλήψεως "Εύηνος" με 4 μετάλλια (2,1 και 1).

 Αναλυτικά οι τρεις πρώτοι (όπου υπάρχουν) ανά κατηγορία: Άνδρες Κ1: 1. Πεσιέ (Εύηνος), 2. Καλτσής Μ. (Εύηνος), 3. Κωστούλας - Καρακατσάνης (Τύμφη) C1: 1. Τσακμάκης (Μέθανα), 2. Μαντάς (Χαλκίδα), 3. Παπαδόπουλος (Χαλκίδα) C2: 1. Νικολάου Χρ.- Νικολάου Αντ. (Χαλκίδα), 2. Μοίρας Βασ. - Μοίρας Εμμ. (Χαλκίδα), 3. Μαντάς - Νταντάκος (Χαλκίδα) 3ΧΚ1: 1. Καλτσής Μ., Καλτσής Γ., Πεσιέ (Εύηνος), 2. Αγόρου, Κωστούλας-Καρακατσάνης, Λάκκας (Τύμφη), 3. Καλτσής Δ., Κατσίκας, Κουβαράς (Εύηνος) 3XC1: 1. Μαντάς, Παπαθανάσης, Παπαδόπουλος (Χαλκίδα) Γυναίκες Κ1: 1.Φερεκίδη (Οδυσσέας Γαλατσίου), 2. Ντάμπου (Χαλκίδα), 3. Τσουκνάκη (Αθηναϊκή Λέσχη) Έφηβοι Κ1: 1. Λάκκας (Τύμφη), 2. Κάμφωνας (Χαλκίδα), 3. Πάτρωνας (Χαλκίδα) C1: 1. Βρέμος (Τύμφη) C2: 1. Μούχτης - Παπαθανάσης (Χαλκίδα) 3ΧΚ1: 1. Κάμφωνας, Μαρκόπουλος, Πάτρωνας (Χαλκίδα) Νεάνιδες Κ1: 1. Ντάμπου (Χαλκίδα) Παίδες Κ1: 1. Μησιακούλης (Τύμφη), 2. Μαρκόπουλος (Χαλκίδα), 3. Βάσαλος (Τύμφη) C1: 1. Μούχτης (Χαλκίδα), 2. Βρέμος (Τύμφη) Κορασίδες Κ1: 1. Δημάκου (Χαλκίδα) 3ΧΚ1: 1. Ντάμπου, Νικολάου, Δημάκου (Χαλκίδα). http://sports.pathfinder.gr/other-sports/kayak/883423.html
Γιαν Λοθ

Ο Γιαν Ταντέους Λοθ (πολωνικά: Jan Tadeusz Loth) (31 Αυγούστου 1900, Βαρσοβία - 7 Ιουνίου 1933, Ότφοτσκ) ήταν Πολωνός αθλητής του ποδοσφαίρου, της αντισφαίρισης και του στίβου. Το 1927 σταμάτησε να παίζει ποδόσφαιρο και το 1930 αντισφαίριση. Μετά από μια σοβαρή ασθένεια (φυματίωση) πέθανε το 1933. Αδελφός του ήταν ο Στέφαν Λοθ.

 Ο σημαντικότερος σύλλογος στην καριέρα του Γιαν Λοθ στο ποδόσφαιρο ήταν η Πολόνια Βαρσοβίας. Έπαιξε στον πρώτο αγώνα στην ιστορία της Εθνικής Πολωνίας εναντίον της Ουγγαρίας το 1921 στη Βουδαπέστη, όπου νίκησαν οι Ούγγροι με 1-0, παίζοντας στην θέση του τερματοφύλακα. Σε αυτόν τον αγώνα, ο Λοθ επιλέχθηκε ως ο καλύτερος Πολωνός παίκτης. Λίγα χρόνια αργότερα άλλαξε τη θέση του και άρχισε να παίζει μέσος και στην επίθεση βάζοντας πολλά γκολ. Με την Εθνική Πολωνίας έπαιξε 5 αγώνες, από τους οποίους 3 ως τερματοφύλακας. Με την εθνική Πολωνίας αγωνίστηκε στο Ντέιβις Καπ του 1929, όπου σε έναν αγώνα στο διπλό μαζί με τον Μαξιμίλιαν Στολάροφ, έχασαν από το δίδυμο των Βρετανών. Ο Λοθ είχε το ρεκόρ της χώρας στη σκυταλοδρομία 4 Χ 400 και είχε επιτυχίες και στο άλμα εις ύψος. Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Κατοβίτσε 2017
Ο Μαθητής (μυθιστόρημα)

Ο Μαθητής (γαλλικός τίτλος: Le Disciple) είναι μυθιστόρημα του Πωλ Μπουρζέ που δημοσιεύτηκε το 1889. Ιδεολογικό και ηθικοδιδακτικό μυθιστόρημα για τις νέες γενιές της εποχής, θεωρείται το σημαντικότερο έργο του συγγραφέα. Ο Μπουρζέ στο έργο αυτό καταγγέλλει την ευθύνη των πνευματικών καθοδηγητών και στρέφεται κατά της επιστήμης της εποχής του κατηγορώντας την ότι έχει αντικαταστήσει τη θρησκεία χωρίς να παρέχει ηθική, εκφράζοντας τις απόψεις Γάλλων συντηρητικών διανοουμένων του τέλους του 19ου αιώνα.

 Το 1885, ο εικοσάχρονος Ρομπέρ Γκρεσλού, βαθιά επηρεασμένος από τις ιδέες του αθεϊστή και ντετερμινιστή φιλοσόφου Αντριάν Σιξτ, τον επισκέπτεται και του υποβάλλει ένα χειρόγραφο υψηλής ποιότητας. Στη συνέχεια, ο νεαρός φεύγει για την Ωβέρνη για να εργασθεί ως δάσκαλος της νεαρής κόρης του μαρκήσιου ντε Ζυζά-Ραντόν, στην οποία ο νεαρός δάσκαλος προσπαθεί να εφαρμόσει την πειραματική μέθοδο του φιλοσόφου.Δύο χρόνια αργότερα, η κόρη του μαρκήσιου, ερωτευμένη με τον νεαρό, συνειδητοποιεί ότι αυτός ο σύνδεσμος ήταν για τον νεαρό δάσκαλο ένα επιστημονικό πείραμα χωρίς ειλικρινή αγάπη και αυτοκτονεί με το φιαλίδιο με δηλητήριο που αγόρασε ο εραστής της. Ο Ρομπέρ Γκρεσλού κατηγορείται για δολοφονία και στη συνέχεια φυλακίζεται, παραμένοντας σιωπηλός και χωρίς να αμυνθεί κατά της κατηγορίας που του ασκήθηκε. Από το κελί του, γράφει μια μακρά εξομολόγηση στον φιλόσοφο, η οποία αποτελεί το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος. Ο Αντριάν Σιξτ καλείται σε ανάκριση από τον δικαστή που αναρωτιέται σε ποιο βαθμό η επιρροή του φιλοσόφου θα μπορούσε να καταστρέψει την ηθική αίσθηση του μαθητή του. Μετά την ομολογία του κατηγορούμενου, ο φιλόσοφος κάτω από το βάρος της ενοχής αναγνωρίζει ότι ο νεαρός μαθητής του είχε πράγματι βρει στα έργα του τους λόγους που τον οδήγησαν να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο. Τη λύση δίνει ένα έγκλημα τιμής, όπου ο αδελφός της κοπέλας εκτελεί τον νεαρό μαθητή. Ο Πωλ Μπουρζέ, αρχέτυπο συντηρητικού διανοούμενου, ο οποίος από το 1880 έως το 1930 απολάμβανε στη Γαλλία μεγάλη λογοτεχνική φήμη, στο πρώτο μέρος της λογοτεχνικής σταδιοδρομίας του υπήρξε μαθητής του φιλοσόφου Ιππολίτ Ταιν, στη συνέχεια, απορρίπτοντας την επιστημονική και υλιστική ιδεολογία, στράφηκε στον Καθολικισμό. Σ' αυτό το έργο του, στο μεταίχμιο της στροφής του από το ψυχολογικό στο ιδεολογικό και ηθικοπλαστικό μυθιστόρημα, καταδικάζει τις ιδέες του Ταιν και άλλων στοχαστών που πιστεύει ότι οδηγούν σε φανατισμό με καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές επιπτώσεις που φθάνουν τον φόνο ή την αυτοκτονία, βασιζόμενος στο παράδειγμα μιας υπόθεσης αυτοκτονίας ​​που απασχόλησε τη γαλλική κοινωνία στα τέλη του 19ου αιώνα. Για τον Μπουρζέ, η επιρροή των φιλοσόφων, των μεντόρων, των πνευματικών καθοδηγητών είναι τόσο ισχυρή που οδηγεί τα εύθραυστα όντα να διαπράττουν τα χειρότερα εγκλήματα στο όνομα αυτών των ιδεολογιών. Για να καταπολεμηθεί αυτός ο νοσηρός επιστημονισμός που είχε πολλούς θιασώτες εκείνη την εποχή, πρέπει επομένως, κατά την άποψη του συγγραφέα, να αναδειχθούν τα θεμελιώδη: θρησκεία, πατρίδα, πνευματικότητα.
Δήμος Σάο Βισέντε

Ο Δήμος Σάο Βισέντε (πορτογαλικά: São Vicente) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάο Βισέντε. Έχει έκταση 262 τ.χλμ. και πληθυσμό 74.136 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Μιντέλο.

 Ο Δήμος Σάο Βισέντε βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Συμπεριλαμβάνει όλο το νησί Σάο Βισέντε και τα νησιά Σάντα Λουσία, Μπράνκο και Ράζο. Έχει έκταση 262 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο πέμπτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε και το Μάιο Ο Δήμος Σάο Βισέντε συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Άλτο ντε Σάο Νικολάου Καλάου Καμπίνιο Κρουζ ντε Τζοάο Ντ'Έβορα Λαζαρέτο Μαδεϊράλ Μάτο Ινγκλές Μιντέλο Μόντε Μπαΐα ντας Γκάτας Πράια Γκράντε Σαλαμάνσα Σάο Πέδρο Σεϊσάλ Τοπίμ Τσα ντο Σεμιτέριο Ο Δήμος Σάο Βισέντε έχει πληθυσμό 74.136 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 283 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά τον Δήμο Πράια Ο Δήμος Σάο Βισέντε ήταν ανήκε στο Δήμο του Σάντο Αντάο, αλά χωρίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Λίγο αργότερα, το Νησί Σάντα Λουσία, που ανήκε στον δήμο Σάο Νικολάου, χωρίστηκε και έγινε νησί του δήμου του Σάο Βισέντε. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Σάο Βισέντε
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1992-1993

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων του 1993 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στη Ρόδο. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανιώνιος για τρίτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης και δεύτερη συνεχόμενη.

 Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι πέντε φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής: Αθήνας-Πειραιά: Πανιώνιος Θεσσαλονίκης: Β.Α.Ο. Θεσσαλονίκης Βόρειας Ελλάδας: Ίκαροι Σερρών, Πιερικός. Νότιας Ελλάδας: Πύρρος Άρτας, Α.Γ.Ε. Χαλκίδα. "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1994.
Ζήτα Αιγόκερω

Ο ζ (ζήτα) Αιγόκερω (Zeta Capricorni, ζ Cap) είναι ο πέμπτος σε φωτεινότητα αστέρας του αστερισμού Αιγόκερω. Αποτελεί διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους υπό την επίδραση της αμοιβαίας τους βαρύτητας, κάτι που αποκαλύπτεται από το φάσμα του (φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας). Ο κύριος αστέρας, ο ζ Αιγόκερω A, είναι ένας κίτρινος γίγαντας, ενώ ο συνοδός (ο λιγότερο φωτεινός αστέρας) είναι λευκός νάνος. Το όλο σύστημα απομακρύνεται από τη Γη με μέση ταχύτητα 2,10 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (7.560 χιλιόμετρα την ώρα). Απέχει από τη Γη περίπου 390 έτη φωτός, τιμή από την οποία υπολογίζεται ότι έχει απόλυτο μέγεθος −1,59.

 Ο ζ Cap A θεωρείται ένα από τα κυριότερα παραδείγματα αστέρα βαρίου. Οι αστέρες βαρίου έχουν, μεταξύ άλλων, υπεραφθονία μορίων άνθρακα (όπως το C2) και διάφορων βαρέων στοιχείων που δημιουργούνται από σύλληψη αργών νετρονίων (όχι μόνο βαρίου). Ειδικότερα, ο ζ Αιγόκερω A έχει ασυνήθιστα μεγάλη περιεκτικότητα σε πρασεοδύμιο. Η μάζα του αστέρα εκτιμάται στο τετραπλάσιο της ηλιακής μάζας, ενώ η διάμετρός του σε 29 φορές περίπου τη διάμετρο του Ήλιου ή 41 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Η απόλυτη λαμπρότητά του είναι 490 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, ενώ η επιφανειακή θερμοκρασία του ανέρχεται σε περίπου 5.400 K. Ο συνοδός έχει περίπου τη μάζα του Ήλιου, δηλαδή μόλις το 1/4 της μάζας του άλλου αστέρα, και επιφανειακή θερμοκρασία 23.000 K. Ολοκληρώνει μία περιφορά κάθε 2.378,2 γήινες ημέρες (6,5 έτη περίπου) σε ελλειπτική τροχιά με εκκεντρότητα 0,2821. Στην παλαιά κινεζική αστρονομία, με τη γενική ονομασία十二國 (Shíer Guó), δηλαδή τα «12 Κράτη» αναφέρεται μία ομάδα αστέρων του Αιγόκερω, οι οποίοι έφεραν ονόματα ισάριθμων αρχαίων φεουδαρχικών κρατιδίων της Κίνας. Σε αυτούς ανήκει και ο ζ Αιγόκερω, που αντιστοιχούσε στο κρατίδιο Γιαν (燕), μαζί με τον νι Οφιούχου. «HD 204075 -- Star in double system». SIMBAD Astronomical Database. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2007. Jim Kaler: Zeta Capricorni
Αμαντά Μαντί

Ο Αμαντά Μαντί (Hamada Madi, 1965-) ευρύτερα γνωστός και ως "Boléro" είναι πολιτικός από τις Κομόρες. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός και επίσης ως υπηρεσιακός αρχηγός Κράτους στα νησιά.

 Γεννήθηκε στο νησί Μοελί το 1965. Απέκτησε πτυχίο στο Συνταγματικό Δίκαιο από πανεπιστήμιο στην Ουκρανία. Εν συνεχεία εργάστηκε ως πολιτικός σύμβουλος στις Κομόρες και έγινε γενικός γραμματέας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των Κομορών. Λίγο πριν γίνει πρωθυπουργός υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας της Προεδρίας επί Αμυντικών Ζητημάτων και διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο κατά τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το νησί Ανζουάν. Έτσι, υπογράφηκε η συμφωνία του Φομπονί. Διορίστηκε πρωθυπουργός όντας ανεξάρτητος (δεν ανήκε σε κανένα πολιτικό κόμμα) στις 29 Νοεμβρίου του 2000 και διατηρήθηκε στο αξίωμα αυτό ως τις 15 Απριλίου του 2002. Τον Ιανουάριο του 2002 συμφωνήθηκε, παρά μερικές αντιδράσεις, ότι θα αντικαθιστούσε τον Συνταγματάρχη Ασουμανί ως υπηρεσιακός αρχηγός κράτους. Ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Ιανουαρίου του 2002. Από το αξίωμα αυτό επέβλεψε τη μεταβατική κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Ακολούθησε η διενέργεια προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Εξαιτίας της καταγωγής του (από το Μοελί) δεν επιτράπηκε από το νόμο να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές για την προεδρία της Ένωσης, καθώς η πρώτη τετραετής θητεία συμφωνήθηκε να υπηρετηθεί από έναν πολιτικό από τη Μεγάλη Κομόρα. Στις 26 Μαΐου του 2002 ο Αζαλί επέστρεψε στην προεδρία και ο Μαντί παρέμεινε ειδικός σύμβουλος άνευ χαρτοφυλακίου σε κυβέρνηση της Ένωσης. Στις 19 Δεκεμβρίου του 2002 εκδηλώθηκε επίθεση στο Μοελί και απόπειρα εισβολής στο νησί. Ο Μαντί καταδίκασε την απόπειρα εισβολής και δήλωσε ότι οι εισβολείς ήταν "μισθοφόροι, που σκόπευαν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση". Τον Απρίλιο του 2004 παραιτήθηκε από υπουργός Άμυνας. Την ίδια χρονιά στις εκλογές του 2004 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια του Μοελί.Μετά την άνοδο του προέδρου Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί στην εξουσία αυτοεξορίστηκε. Ενώ συνόδευε τα λείψανα του ανιψιού του, ο οποίος είχε πεθάνει στη Γαλλία, συνελήφθη στις Κομόρες, τον Δεκέμβριο του 2008. https://web.archive.org/web/20070108124958/http://usuarios.lycos.es/alpheratz/madi.jpg - Φωτογραφία του Μπολέρο.
Κοιλάνεμος

Ο Κοιλάνεμος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Koilanemos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Live at Eindhoven (EP)

Live at Eindhoven είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου ΕΡ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου και κασέτας, τον Οκτώβριο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce". Η ηχογράφηση του είχε πραγματοποιηθεί τέσσερις μήνες νωρίτερα στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" του Αϊντχόβεν, όπου εκτός των Testament εμφανίστηκαν οι Destruction, Nuclear Assault, Agent Steel, Angel Witch, κ.α.. Ολόκληρη η εμφάνιση του συγκροτήματος κυκλοφόρησε στο άλμπουμ "Live at Eindhoven '87" από την "Prosthetic Records", το 2009.

 1. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 5:382. Burnt Offerings (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:523. Do or Die (Billy, Peterson, Skolnick, Clemente) - 5:244. Apocalyptic City (Peterson, Skolnick) - 5:545. Reign of Terror (Souza, Peterson, Skolnick) - 4:31 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Eindhoven (EP)" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Γκρεγκ Κρίστιαν - μπάσο Λούι Κλεμέντε - τύμπανα TESTAMENT IN EINDHOVEN 1987 - MetalSucks Testament - Live at Eindhoven (EP) (album review) | Sputnikmusic Testament - Live at Eindhoven (EP) - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Φαμπιόλα Γουαχάρδο

Η Φαμπιόλα Γουαχάρδο (Fabiola Guajardo, γεννημένη ως Φαμπιόλα Χασμίν Γουαχάρδο Μαρτίνες Fabiola Jazmin Guajardo Martínez, 5 Ιανουαρίου 1987 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο, συντάκτρια, μουσικός, εστεμμένη στα καλλιστεία Μις Νουέβο Λεόν 2007 και πρώτη αναπληρωματική στα καλλιστεία Μις Μεξικό 2007.

 Café Cea - 2012, ως Μπρέντα (τηλ. ταινία) Por ella soy Eva - 2012, ως Πάολα Λεγαρρέτα Palomita pop - 2012, (θέατρο) Corona de lágrimas - 2012/13, ως Νόρμα Βιγιάρ Nueva vida - 2013, (σειρά, 1 επεισόδιο) De que te quiero, te quiero - 2013/14, ως Μπριγίτ Γκαρσία Παμπουένα Yo no creo en los hombres - 2014/15, ως Ισέλα Ράμος Καμπρέρα Yo no creo en los hombres, el origen - 2015, ως Ισέλα Ράμος Καμπρέρα (τηλ. ταινία) Pasión y poder - 2015/16, ως Γκαμπριέλα Ντίας Βαγιάδο 40 y 20 - 2016, ως Χότσιλ (σειρά, 1 επεισόδιο) La candidata - 2016, ως Φλορένσια Ασκούρα (1 επεισόδιο) ¿Qué culpa tiene el niño? - 2016, ως Ντανιέλα (ταινία) El Alien y yo - 2016, ως Γκρούπι 2 (ταινία) Érase una vez - 2017, ως Ντιάνα (σειρά, 1 επεισόδιο) Enamorándome de Ramón - 2017, ως Σοφία Βάσκες Ni tú ni yo - 2018, ως Ηθοποιός (ταινία) 108 Costuras - 2018, ως Κάρεν (ταινία) Descontrol - 2018, ως Μαρλια Φλορένσια (σειρά) Atracción fatal - 2018, (θέατρο) Preso No. 1 - 2019, ως Καρολίνα Αρτεάγα (νεαρή), (17 επεισόδια) Buscando a Frida - 2021, ως Ντεντέκτιβ Σίλβια Καντού Βραβεία TVyNovelas Φαμπιόλα Γουαχάρδο στην IMDb Φαμπιόλα Γουαχάρδο, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Φαμπιόλα Γουαχάρδο στο Instagram Φαμπιόλα Γουαχάρδο, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Αλεξάντρα

Η Αλεξάντρα (γερμ. Alexandra, 1942-1969) υπήρξε Γερμανίδα συνθέτρια και τραγουδίστρια που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και πέθανε πολύ νωρίς. Τιμήθηκε με το βραβείο Goldene Europa το 1968.

 Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1942 στο (τότε) Χάιντεκρουγκ, σήμερα Σιλουτέ στην σημερινή Λιθουανία. Αλεξάντρα ήταν το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο. Το όνομά της ήταν Ντόρις Νεφέντοφ (Doris Nefedov), το γένος Τρέιτζ (Treitz). Είχε άλλες δύο μεγαλύτερες αδελφές. Πατέρας της ήταν ο Άντολφ Τρέιτζ και μητέρα της η Βάλλυ, το γένος Σβέτος (Swetosch). Έφυγαν πρόσφυγες το 1944 από την πατρίδα τους την Μέμελαντ για να γλυτώσουν από τις σφαγές του Κόκκινου Στρατού. Αρχικά έμειναν στην Σαξονία και αργότερα στο Κίελο. Εκεί πήγε δημοτικό και μετά σε γυμνάσιο θηλέων. Έμαθε μόνη της να παίζει κιθάρα, ενώ πήγε σε μαθήματα πιάνου. Άρχισε να γράφει τραγούδια και ποιήματα. Σε ηλικία 25 ετών γνώρισε την πρώτη της επιτυχία. Απεβίωσε σε ηλικία 27 χρονών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και κηδεύτηκε στο Μόναχο. Η φωνή της έμεινε μοναδική και ανεπανάληπτη μέχρι τις ημέρες μας. Εν ζωή κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους με μεγάλη κυκλοφορία και πολύμηνη παραμονή στις πρώτες θέσεις στα γερμανικά τσαρτς. LP: Premiere mit Alexandra (1967) Single: Zigeunerjunge/Aus! (1967) LP: Premiere mit Alexandra (1967, 2. Auflage mit anderem Cover) Single: Sehnsucht/Was ist das Ziel? (1968) LP: We present: Alexandra - Vicky - Paul Mauriat (1968) (Club-Sonderauflage) EP: Tzigane (1968) LP: Alexandra (1968) Single: Illusionen/Auf dem Wege nach Odessa (1968) Single: Schwarze Balalaika/Walzer des Sommers (1968) Single: La taïga/La faute du monde entier (1968/69) LP: Träume...Illusionen... (1969) (Club-Sonderauflage) LP: Sehnsucht - Ein Portrait in Musik (1969) Single: Erstes Morgenrot/Klingt Musik am Kaukasus (1969) Marc Boettcher: Alexandra – Die Legende einer Sängerin. Ihr Leben – Ihre Lieder – Ihr Tod. Parthas Verlag, 2004, ISBN 978-3-936324-10-5 Singen und Suizid – Aufstieg und Niedergang einer deutschen Sängerin. Verlag Monsenstein und Vannerdat, Münster 2006 Website, die von Familienmitgliedern der verstorbenen Künstlerin unterstützt wird Grabstätte bei findagrave.com Thomas Winkler (Der Spiegel, Zeitgeschichten): Alexandras mysteriöse Biographie
Μαρία Αμαλία της Σαξονίας (1724-1760)

Η Μαρία Αμαλία (Maria Amalia von Sachsen, 24 Νοεμβρίου 1724 - 27 Σεπτεμβρίου 1760) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πριγκίπισσα της Σαξονίας και σύζυγος του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας.

 Η Μαρία Αμαλία Χριστίνα Φραγκίσκη Ιαβερία Φλόρα Βαλπούργα γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1724 στη Δρέσδη και ήταν κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Αυστρίας. Ήταν εγγονή του Ιωησήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε σε ηλικία 14 ετών τον Κάρολο των Βουρβόνων, Βασιλιά των Δύο Σικελιών, και, παρά το ότι ήταν γάμος σκοπιμότητας, το ζευγάρι δέθηκε πολύ στενά. Επίσης, σημειώθηκε και αναφέρθηκε στη πεθερά της στην Ισπανία, ότι ο Κάρολος φαινόταν ευτυχισμένος και ευχαριστημένος, όταν την γνώρισε για πρώτη φορά. Η Μαρία Αμαλία περιγράφηκε ότι ήταν όμορφη, επιδέξια αναβάτρια στην ιππασία και συνόδευε τον Κάρολο για το κυνήγι. Ως βασίλισσα άσκησε μεγάλη επιρροή στην πολιτική, παρά τις συχνές ασθένειές της και συμμετείχε ενεργά στις κρατικές υποθέσεις. Ήταν μία πολύ καλλιεργημένη γυναίκα: εισήγαγε την κατασκευή πορσελάνης στην Νάπολη και συμμετείχε στην κατασκευή των ανακτόρων της Καζέρτα. Το 1759 ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας, ετεροθαλής αδελφός του συζύγου της, απεβίωσε άτεκνος, οπότε ο σύζυγός της κατέστη νόμιμος διάδοχός του. Η Μαρία Αμαλία απεβίωσε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1760 από φυματίωση σε ηλικία 35 ετών: συντετριμμένος ο Κάρολος Γ΄, που την υπεραγαπούσε, αρνήθηκε να ξαναπαντρευτεί σε όλη του τη ζωή. Από τον γάμο της (1738) με τον Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας, παιδιά της ήταν: Μαρία Ισαβέλλα (1740 - 1742). Μαρία Ιωσηφίνα (1742). Μαρία Ισαβέλλα Άννα (1743 - 1749). Μαρία Ιωσηφίνα (1744 - 1801). Μαρία Λουίζα (1745 - 1792), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας. Φίλιππος (1747 - 1777), Δούκας της Καλαβρίας. Εξαιρέθηκε από το θρόνο λόγω της νοητικής του υστέρησης. Κάρολος Δ΄ (1748 - 1819), Βασιλιάς της Ισπανίας. Μαρία Θηρεσία (1749 - 1750). Φερδινάνδος Α΄ (1751 - 1825), Βασιλιάς των Δύο Σικελιών. Γαβριήλ Αντώνιος (1752 - 1788), Πρίγκιπας της Ισπανίας. Μαρία Άννα (1754 - 1755). Αντώνιος Πασχάλιος (1755 - 1817), Πρίγκιπας της Ισπανίας. Φραγκίσκος Ιαβέρης (1757 - 1771).
Έξοδος του 1940 στη Γαλλία

Η έξοδος του 1940 στη Γαλλία ήταν μαζική μετακίνηση πληθυσμών τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1940, όταν ο γερμανικός στρατός εισέβαλε στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στο μεγαλύτερο μέρος της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας. Αυτή η έξοδος ήταν μια από τις σημαντικότερες μετακινήσεις πληθυσμών του 20ου αιώνα στην Ευρώπη.

 Μεταξύ οκτώ και δέκα εκατομμυρίων αμάχων, μαζί με στρατιωτικούς που υποχωρούαν (συνολικά, σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού), έσπευσαν σε μαζική φυγή λόγω του φόβου του γερμανικού στρατού.Η πορεία ήταν από τον Βορρά προς τον Νότο. Άρχισε με την εκκένωση αμάχων από το Μπενελούξ, αλλά και από τα βόρεια και ανατολικά της Γαλλίας, το φθινόπωρο του 1939. Πρώτα πήγαν στο Παρίσι και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στα νοτιοδυτικά.Ήταν οικογένειες από το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο (δύο εκατομμύρια άτομα) καθώς και από τη Γαλλία (επίσης περίπου δύο εκατομμύρια). Τον Ιούνιο, όταν ο γερμανικός στρατός πλησίασε το Παρίσι, η πλειονότητα των κατοίκων της πρωτεύουσας διέφυγαν (2 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου τα 2/3 του πληθυσμού). Καθώς οι επιβατικές αμαξοστοιχίες δεν επαρκούσαν, για τη μετακίνηση χρησιμοποιήθηκε κάθε μέσο, ακόμη και ζώα.Συνολικά, η έξοδος κινητοποίησε περίπου δέκα εκατομμύρια ανθρώπους. Η γαλλική κυβέρνηση είχε εγκαταλείψει το Παρίσι στις 11 Ιουνίου 1940 και έφτασε στο Μπορντώ τρεις ημέρες αργότερα. Πολλοί πολίτες (πάνω από 100.000 συνολικά) σκοτώθηκαν στο δρόμο από συχνές επιθέσεις των βομβαρδιστικών Στούκας της Λούφτβαφε και για πολλούς μήνες οι εφημερίδες ήταν γεμάτες με αγγελίες ανθρώπων που αναζητούσαν τους συγγενείς τους. Σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό, υπήρχαν περίπου 90.000 αγνοούμενα παιδιά. Φωτογραφίες από την Έξοδο του 1940 στη Γαλλία
Αλφιδία

Η Αλφιδία, λατιν.: Αlfidia, ήταν η μητέρα της πρώτης αυτοκράτειρας της Ρώμης, της Λιβίας. Ο Σουητόνιος την αποκαλούσε λανθασμένα Αυφιδία, και αυτό υποτίθεται ότι ήταν το όνομά της για αιώνες, αλλά οι επιγραφές που βρέθηκαν δείχνουν, ότι το όνομά της ήταν το σπάνιο όνομα Αλφιδία.

 Κάποτε πίστευαν ότι ήταν κόρη τού Ρωμαίου αξιωματούχου Mάρκου Αυφίδιου Λούρκο. Στην πραγματικότητα το όνομά της ήταν Αλφιδία, ένα όνομα που ήταν αρκετά σπάνιο. Παντρεύτηκε τον μελλοντικό πραίτορα Mάρκο Λίβιο Δρούσο Κλαυδιανό. Είχαν τουλάχιστον ένα παιδί, τη Λιβία Δρουσίλα (58 π.Χ.-29 μ.Χ.). Ο σύζυγός της υιοθέτησε επίσης τον Mάρκο Λίβιο Δρούσο Λίβο, ο οποίος υπηρέτησε ως Ρωμαίος ύπατος. Η Λιβία επρόκειτο να γίνει η πρώτη Ρωμαία αυτοκράτειρα και τρίτη σύζυγος τού πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου. Η Αλφιδία θα γινόταν η εκ μητρός γιαγιά τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου Κλαύδιου Νέρωνα και τού Ρωμαίου στρατηγού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου. Τρεις Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ήταν οι άμεσοι απόγονοί της: ο Δρούσος είχε γιο τον Κλαύδιο, εγγονό τον Καλιγούλα και δισεγγονό τον Νέρωνα. Η Ντέμπορα Μουρ εμφανίζεται ως Aλφιδία, μητέρα μίας φανταστικής Λιβίας, σε δύο επεισόδια τού 2007 της σειράς HBO / BBC Rome. Στο Μία απαραίτητη μυθοπλασία είναι παρούσα, όταν μία παντρεμένη Λιβία τραβάει το βλέμμα τού νεαρού Oκταβιανού, και οι δύο γυναίκες είναι ευχαριστημένες, όταν εκείνος επιμένει να χωρίσει η Λιβία από τον σύζυγό της για να τον παντρευτεί. Αργότερα, στο Ο δικός σου πατέρας, η Aλφιδία αμφισβητεί ελαφρά την πίστη της αδελφής τού Oκταβιανοιύ στην οικογένειά της στο δείπνο και είναι παρούσα, όταν η μητέρα τού Οκταβιανού, η Aτία των Ιουλίων, έχει έναν καβγά με τη νύφη Λιβία. γένος Αυφιδίων Σουητώνιος, Οι Δώδεκα Καίσαρες, ο Τιβέριος και ο Καλιγούλας Livia: Σύζυγος του Αυγούστου, Roman-Emperors.org
Ροχαλητό

Το ροχαλητό είναι ο ήχος που παράγεται από τις ταλαντώσεις των ιστών της αναπνευστικής οδού, ως αποτέλεσμα μερικής απόφραξης της αναπνευστικής οδού. Ερευνητές έχουν καταγράψει ροχαλητό που ο ήχος του έφτανε τα 80 ντεσιμπέλ, κάτι ανάλογο με το θόρυβο που κάνει ένα κομπρεσέρ όταν σπάει το πεζοδρόμιο. Έχει βρεθεί ότι ο αριθμός των αντρών που ροχαλίζουν είναι δύο φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό των γυναικών. Αυτοί που ροχαλίζουν πιο έντονα συνήθως κοιμούνται βαθιά. Όμως φαίνεται ότι το ροχαλητό μειώνεται τη στιγμή που αρχίζει το όνειρο.

 Αν κάποιος κοιμάται ανάσκελα η γλώσσα και το σαγόνι του γέρνουν λίγο, με αποτέλεσμα το άνοιγμα της μύτης στο πίσω μέρος του λαιμού να καλυφθεί μερικώς. Αυτό έχει ως συνέπεια να μπαίνει με δυσκολία ο αέρας από τη μύτη στους πνεύμονες και έτσι αναπνέει κυρίως από το στόμα. Ο εισερχόμενος αέρας κάνει τον ιστό του μαλακού ουρανίσκου να πάλλεται, παράγοντας έναν ελαφρύ ήχο ροχαλητού. Όσο περισσότερο κάποιος αναπνέει από το στόμα, τόσο περισσότερο θα στεγνώνουν οι ιστοί και ο ήχος όλο και θα δυναμώνει. Οτιδήποτε δυσκολεύει την αναπνοή μπορεί να προκαλέσει το ροχαλητό, έστω και προσωρινά. Οι αιτίες αυτές μπορεί να είναι κρυολόγημα και αλλεργίες. Ορισμένες φορές μπορεί να είναι και σύμπτωμα ενός σοβαρότερου προβλήματος, της άπνοιας κατά τη διάρκεια του ύπνου. Η άπνοια είναι ένα αναπνευστικό πρόβλημα που σταματάει την αναπνοή για μερικά δευτερόλεπτα ή και λεπτά ενώ κάποιος κοιμάται. Όταν τελικά παίρνει ανάσα, ο θόρυβος βγαίνει σαν ένα εκρηκτικό ροχαλητό. Βιβλίο ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ; πλανήτης γη
Τζος Χόουμ

Ο Τζος Χόμι (αγγλ.: Josh Homme, 17 Μαΐου 1973) είναι Αμερικάνος τραγουδιστής και συνθέτης, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των Kyuss και των Queens of the Stone Age.

 Ο Χόμι υπήρξε ένα εκ των ιδρυτικών μελών των Kyuss στα τέλη της δεκαετίας του '80. Μετά το ΕΡ "Sons of Kyuss" του 1990, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο-άλμπουμ του με τίτλο "Wretch" τον Σεπτέμβριο του 1991, χωρίς να γνωρίσει επιτυχία. Παρά το γεγονός ότι το "Blues for the Red Sun" έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές την επόμενη χρονιά, οι Kyuss δεν κατάφεραν και πάλι να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Το συγκρότημα υπέγραψε στην Elektra Records κυκλοφορώντας δύο ακόμη δίσκους, πριν διαλυθεί το 1995.Λόγω της απογοήτευσης του από την πορεία των Kyuss, ο Χόμι δεν έπαιξε μουσική για περίπου ένα χρόνο, πριν τελικά αποφασίσει να αναλάβει χρέη κιθαρίστα για τους Screaming Trees, κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Dust". Η συνεργασία αυτή ανέβασε την δημοτικότητα του Χόμι, ο οποίος στη συνέχεια συνεργάστηκε με ονόματα όπως οι Wellwater Conspiracy, Mike Johnson, Mondo Generator, κ.α.. Επίσης, συμμετείχε στην σειρά συλλογών με τίτλο "Desert Sessions", στην οποία συμμετείχαν μουσικοί από τους Soundgarden, Monster Magnet και Kyuss.Μαζί με τον Αλφρέντο Ερνάντεζ των Kyuss, σχημάτισε τους Queens of the Stone Age, ένα συγκρότημα που συνδυάζει το stoner rock των Kyuss με το alternative rock. Γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία με το "Songs for the Deaf" του 2002, το οποίο μπήκε στο Top-20 του Billboard και έγινε χρυσό, ακολουθούμενο από τα επίσης επιτυχημένα "Lullabies to Paralyze" του 2005 και "Era Vulgaris" του 2007. Την μεγαλύτερη του επιτυχία γνώρισε το συγκρότημα το 2013, όταν το "...Like Clockwork" ανέβηκε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ και την δεύτερη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος.Το 2009 σχημάτισε τους Them Crooked Vultures, οι οποίοι στον ένα χρόνο ύπαρξης τους κυκλοφόρησαν το ομώνυμο τους άλμπουμ. Στην πολυετή του καριέρα έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Mondo Generator, Foo Fighters, PJ Harvey, Fatso Jetson, Mark Lanegan Band, Trent Reznor, Masters of Reality, Millionaire, Wellwater Conspiracy, U.N.K.L.E., Primal Scream, Melissa Auf der Maur, Paz Lenchantin, Death from Above 1979, Earthlings?, Mastodon, Peaches, The Strokes, Local H, Biffy Clyro και Arctic Monkeys. Josh Homme | Biography & History | AllMusic Josh Homme - Biography | Billboard Αρχειοθετήθηκε 2017-03-18 στο Wayback Machine. Josh Homme - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives qotsa.com
Πριγκίπισσα Μαρία του Ανόβερο

Η Μαρία του Αννοβέρου (Marie von Hannover, 2 Δεκεμβρίου 1849 - 4 Ιουνίου 1904) ήταν η μικρότερη κόρη του Γεωργίου Ε΄ του Αννοβέρου και της Μαρίας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, καθώς και δισέγγονη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Η Μαρία Ερνεστίνη Ιωσηφίνα Αδολφίνη Ερριέττα Θηρεσία Ελισάβετ Αλεξανδρινή γεννήθηκε στην πόλη του Αννοβέρου στις 2 Δεκεμβρίου 1849. Το 1866 ο πατέρας της Μαρίας καθαιρέθηκε από βασιλιάς του Αννοβέρου και, τον Ιούλιο του 1867, η Μαρία με την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Αυστρία.Η Μαρία επισκέφθηκε την Αγγλία με την οικογένειά της το Μάιο του 1876 και ξανά μετά το θάνατο του πατέρα της τον Ιούνιο του 1878. Η αδελφή της Φρειδερίκη μετακόμισε στην Αγγλία, όπου παντρεύτηκε, όμως η Μαρία παρέμεινε στο Γκμούντεν της Αυστρίας μαζί με τη μητέρα της. Μια αμερικανική εφημερίδα είχε αναφέρει ότι η Μαρία απέρριψε δύο φορές πρόταση γάμου από τον τρίτο γιο της βασίλισσας Βικτωρίας, Αρθούρο.Πέθανε στο Γκμούντεν σε ηλικία 54 ετών στις 4 Ιουνίου 1904 και ενταφιάστηκε την επόμενη μέρα στο οικογενειακό μαυσωλείο του Κάστρου Κάμπερλαντ.
Κάρολι Κος

Ο Κάρολι Κος (ουγγρικά: Károly Kós, γερμανικά: Károly Kosch, Τιμισοάρα, 16 Δεκεμβρίου 1883 - Κλουζ-Ναπόκα, 25 Αυγούστου 1977) ήταν Ούγγρος αρχιτέκτονας, συγγραφέας, εθνολόγος και πολιτικός που δραστηριοποιήθηκε στο βασίλειο της Αυστροουγγαρίας και τη Ρουμανία.

 Γεννήθηκε το 1883 στη Τιμισοάρα, η οποία τότε υπαγόταν στην Αυστροουγγαρία. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός αξιωματικός, ενώ η μητέρα του ήταν γαλλοαυστριακής καταγωγής. Λίγα χρόνια μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του Κος μετακόμισε στο Σιμπίου της Τρανσυλβανίας. Το 1901 προσβλήθηκε από σοβαρή ασθένεια που τον καθήλωσε στο κρεβάτι για περίπου έναν χρόνο, ενώ μετά την ανάρρωσή του γράφτηκε στη Σχολή Μηχανικών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, στρεφόμενος αργότερα στην αρχιτεκτονική. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε όσο ήταν ακόμη φοιτητής, ενώ με την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1907, κέρδισε υποτροφία προκειμένου να πραγματοποιήσει εκπαιδευτικό ταξίδι στην Τρανσυλβανία. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αρχικά στρατολογήθηκε στον αυστροουγγρικό στρατό, όμως το 1916, με απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών, απαλλάχτηκε από τη θητεία του και ακολούθως μετέβη με κρατική υποτροφία στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να μελετήσει την τοπική βυζαντινή και οθωμανική αρχιτεκτονική. Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Κος παρέμεινε στην Τρανσυλβανία, η οποία ενδιάμεσα είχε προσαρτηθεί στη Ρουμανία. Το 1921 συμμετείχε στην ίδρυση του μειονοτικού Λαϊκού Κόμματος της Τρανσυλβανίας, το οποίο αργότερα αποτέλεσε ένα από συστατικά στοιχεία το Ουγγρικού Κόμματος της Ρουμανίας. Μεταπολεμικά διετέλεσε μέλος του ρουμανικού κοινοβουλίου κατά το διάστημα 1946 - 1948. Αργότερα, διετέλεσε καθηγητής στο Αγροτικό Κολέγιο του Κλουζ. Απεβίωσε στο Κλουζ την 25η Αυγούστου του 1977. Το έργο του Κος περιλαμβάνει σχεδιασμό και κατασκευές δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων στις περιοχές της σημερινής Ουγγαρίας και Ρουμανίας (υπόστεγα στον ζωολογικό κήπο της Βουδαπέστης, εκκλησίες, δημαρχεία, σχολεία, επαύλεις, πολυκατοικίες κλπ), συμμετοχή στην οργάνωση της τελετής στέψης του Καρόλου Α΄ της Αυστρίας, συγγραφή λογοτεχνικών έργων και εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών κ.ά. Παράλληλα, διακρίθηκε για τη συμβολή του στην προώθηση των ουγγρικών γραμμάτων και του ουγγρικού πολιτισμού εντός των συνόρων της Ρουμανίας. Anthony Alofsin, When Buildings Speak. Architecture as Language in the Habsburg Empire and Its Aftermath, 1867-1933, University of Chicago Press, 2006.
Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως

Το Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως και επίσημα Εθνικόν Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον Κωνσταντινουπόλεως (τουρκικά: Yoakimion Rum Kiz Lisesi) υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία εκπαιδευτήρια του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Λειτούργησε για μια εκατονταετία από το 1882 μέχρι το 1988 οπότε και έκλεισε εξαιτίας της έλλειψης μαθητριών.

 Ιδρύθηκε το 1882 με δωρεά του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Β΄ ο οποίος διέθεσε τα δύο οικόπεδα του στην περιοχή του Φαναρίου και συγκεκριμένα κοντά στην Εκκλησία της Παναγίας του Μουχλίου. Με την ίδρυση του Παρθεναγωγείου καλύπτονταν οι μορφωτικές ανάγκες των κοριτσιών που κατοικούσαν στις λαϊκές κυρίως συνοικίες της Κωνσταντινούπολης. Το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο από την ίδρυση του μέχρι και το 1923 βρισκόταν κάτω από την άμεση εποπτεία του Οικουμενικού Πατριάρχη και διοικούνταν από επταμελή εφορία. Πρόεδρος της εφορίας ήταν ένας συνοδικός αρχιερέας που εκλέγονταν από την Ιερά Σύνοδο. Τα υπόλοιπα μέλη της εφορείας ήταν συνήθως σημαίνοντα πρόσωπα της εκπαιδευτικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, όπως καθηγητές από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, ο εκάστοτε πρόεδρος της λέσχης «Μνημοσύνη» κ.α. Όταν το 1923 απαγορεύτηκε το δικαίωμα συμμετοχής της Εκκλησίας στη διοίκηση των σχολείων τότε τη διαχείριση του Ιωακειμείου την ανέλαβαν αποκλειστικά οι λαϊκοί που αποτελούσαν την εφορία της σχολής αλλά και ένας υπεύθυνος με τον τίτλο «ιδρυτής» που ήταν υπόλογος απέναντι στο Υπουργείο Παιδείας. Στο Παρθεναγωγείο υπηρέτησαν αξιόλογοι εκπαιδευτικοί, Έλληνες, Τούρκοι και Ξένοι. Στα 106 έτη λειτουργίας του το σχολείο είχε 11 διευθυντές που ήταν οι εξής: Χρυσούλα Ιωαννίδου Αγαθονίκη Αντωνιάδου Ιουστίνη Λαγουδάκη Ερριέττα Κωνσταντινίδου Γρηγόριος Βεγλερής Βασίλειος Μούτσογλου Αλέξανδρος Χατζόπουλος Φανή Γεωργιάδου Αλέξανδρος Ιατρόπουλος Έλλη Βασιλειάδου – Ζουμπούλογλου Δημήτριος Παντελάρας Βασιλειάδου Έλλη, Το Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον, Τα ελληνικά σχολεία της Πόλης, Σύνδεσμος των εν Αθήναις Μεγαλοσχολιτών, Αθήνα 1985, σσ. 143-159. ISBN 960-7579-00-3 Ιορδάνογου Αναστάσιος Κ., Το Εθνικόν Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον Κωνσταντινουπόλεως (1882-1988), Θεσσαλονίκη 1988. GR ISSN 0073-862X Καρανικόλας Αλέξανδρος, Τα Παρθεναγωγεία της Κωνσταντινουπόλεως, Παρνασσός 17(1975), σσ. 173-200.
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Λιθουανίας

Το παρόν άρθρο παραθέτει πολιτικά κόμματα στη Λιθουανία. Η Λιθουανία διαθέτει πολυκομματικό σύστημα με πολλαπλά πολιτικά κόμματα, στο οποίο κανένα κόμμα δεν έχει συχνά την ευκαιρία να αποκτήσει εξουσία μόνο του και τα κόμματα πρέπει να συνεργαστούν για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνεργασίας. Από το 2021, υπάρχουν 29 πολιτικά κόμματα εγγεγραμμένα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, δύο εκ των οποίων βρίσκονται σε διαδικασία διαγραφής.

 Επί του παρόντος, δέκα κόμματα εκπροσωπούνται στο Σέιμας. Η σημερινή κυβέρνηση είναι ένας συνασπισμός ευρείας πλειοψηφίας της Εσωτερικής Ένωσης - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες, του Φιλελεύθερου Κινήματος και του Κόμματος Ελευθερίας. Λαϊκό Κόμμα της Λιθουανίας (Lietuvos Liaudies Partija) Χριστιανική Ένωση (Krikščionių Sąjunga) Λιθουανικό Κεντρώο Κόμμα - Εθνιστές (Centro partija - Tautininkai) Λιθουανική Εθνιστική και Δημοκρατική Ένωση (Lietuvių tautininkų ir respublikonų sąjunga) Νεαρή Λιθουανία (Jaunoji Lietuva) Ο Δρόμος του Θάρρους (Drąsos kelias) Σαμογιτιακό Κόμμα (Žemaičių partija, Žemaitiu partėjė) Λιθουανική Λίστα (Lietuvos sąrašas) Ρωσική Συμμαχία (Rusų aljansas) Λιθουανική Ένωση Ρώσων (Lietuvos rusų sąjunga) Ένωση Μαχητών για τη Λιθουανία (Kovotojų už Lietuvą sąjunga) Ένωση αλληλεγγύης μεταξύ γενεών - Συνοχή για τη Λιθουανία (Kartų solidarumo sąjunga - Santalka Lietuvai) Λιθουανία - για όλους (Lietuva - Visų) Λιθουανικό Κόμμα Χριστιανοδημοκρατίας (Lietuvos krikščioniškosios demokratijos sąjunga) Εθνική Συμμαχία ( Nacionalinis susivienijimas ) Κέντρο συνδικαλιστικών οργανώσεων (Profesinių sąjungų centras) Λιθουανικό πατριωτικό μέτωπο (Lietuvos Patriotinis Frontas) Σοσιαλιστικό Λαϊκό Μέτωπο (Socialistinis liaudies frontas)
Ταραμοσαλάτα

Η ταραμοσαλάτα είναι μεζές με κρεμώδη υφή που καταναλώνεται κυρίως στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα η ταραμοσαλάτα συνηθίζεται να καταναλώνεται σε περιόδους νηστείας (κυρίως την Καθαρά Δευτέρα), επειδή δεν περιέχει γαλακτοκομικά, αβγά (πουλερικών) κλπ.

 Βασικό της συστατικό είναι ο ταραμάς, δηλαδή αβγά ψαριού (κυπρίνου ή άλλων). Ο ταραμάς αναμειγνύεται με ελαιόλαδο, ξερό ψωμί, πατάτα, κρεμμύδι και λεμόνι και ανακατεύεται καλά μέχρι να γίνει κρέμα. Η γεύση της ταραμοσαλάτας είναι ιδιαίτερη λόγω του ταραμά. Ανάλογα με το χρώμα του ταραμά προκύπτει και το χρώμα της ταραμοσαλάτας, δηλαδή ανοιχτό μπεζ ή ροζ. Στην βιομηχανική παραγωγή μπορεί να προστίθεται και χρώμα τροφίμων. Ταραμάς
Μαντένιο-Γουανκαβίλκα

Ο πολιτισμός Μαντένιο-Γουανκαβίλκα (Ισπανικά: Los Manteños) ήταν ένας από τους τελευταίους προκολομβιανούς πολιτισμούς στον σύγχρονο Ισημερινό, που δραστηριοποιήθηκε από το 850 έως το 1.600 μ.Χ.

 Οι άνθρωποι οι οποίοι ονομάζονται Μαντένιος καλλιεργούσαν κυρίως φρούτα και λαχανικά, όπως αραβόσιτο, φιστίκια, ντομάτες και σκουός. Έχτισαν τα σπίτια τους από άχυρο ή φύλλα φοίνικα, και χρησιμοποίησαν επίσης σπίτια φτιαγμένα από ένα είδος μπαμπού που προέρχονται από την περιοχή, χρησιμοποιώντας πέτρες ποταμού ως θεμέλιο. Επιπλέον οι άνθρωποι πραγματοποιούσαν καταδύσεις με σκοπό να συλλέξουν ένα συγκεκριμένο όστρακο με έντονο χρώμα το οποίο θεωρούσαν πως ήταν η τροφή των θεών. ΄Ηταν ένας τόσο σημαντικός πολιτισμός που οι Ίνκας δεν τους κατάκτησαν ποτέ και άφησε τους Μαντένιος να αγοράσουν την ελευθερία τους με το φαγητό και το κέλυφος των θεών που ήξεραν μόνο να βρουν λόγω αυτής της εξειδίκευμένης κατάδυσης που πραγματοποιούσαν.
Νέος Νότος

Ο Νέος Νότος ή το Δόγμα του Νέου Νότου είναι μια φράση που έχει χρησιμοποιηθεί περιοδικά από την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου για να περιγράψει τον Αμερικανικό Νότο, σε σύνολο ή μέρος του. Ο όρος "Νέος Νότος" χρησιμοποιείται σε σύγκριση με τον Παλαιό Νότο του συστήματος των φυτειών της προπολεμικής περιόδου.

 Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί με διαφορετικές σημασίες κατά νου. Η αυθεντική χρήση του όρου "Νέος Νότος" ήταν μια προσπάθεια να περιγραφεί η άνοδος ενός Νότου μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο που δεν θα ήταν πια εξαρτημένος από την -παράνομη μετά τον Εμφύλιο- εργασία δούλων ή από τις καλλιέργειες, κυρίως του βαμβακιού, αλλά μάλλον ένας Νότος που ήταν επίσης εκβιομηχανισμένος και μέρος μιας σύγχρονης εθνικής οικονομίας.
Τζόρτζιο Γκάμπερ

Ο Τζιόρτζιο Γκάμπερ (Giorgio Gaber, 25 Ιανουαρίου 1939 - 1 Ιανουαρίου 2003), ήταν Ιταλός τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας καθώς και ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του θεατρικού τραγουδιού. Υπήρξε καταξιωμένος κιθαρίστας και έγραψε ένα από τα πρώτα ροκ ιταλικά τραγούδια. Ο Γκάμπερ με την τέχνη του και τα τραγούδια του, αρκετές φορές έθιξε πολιτικά ζητήματα.

 Il signor G (1970) I borghesi (1971) Dialogo tra un impegnato e un non so (1972) Far finta di essere sani (1973, studio) Far finta di essere sani (theatre recording, 1973–74) Anche per oggi non si vola (1974) Libertà obbligatoria (1976) Polli di allevamento (1978) Pressione bassa (1980) Io se fossi Dio (1980) Anni affollati (1981) Il teatro di Giorgio Gaber (1982) Gaber (1984) Io se fossi Gaber (1985) Piccoli spostamenti del cuore (1987) Parlami d'amore Mariù (1987) Il Grigio (1989) Storie del signor G (1991, VHS) Il teatro canzone (1992) Ma per fortuna che c'è... Giorgio Gaber (1994) Io come persona (1994) E pensare che c'era il pensiero (1994) E pensare che c'era il pensiero (1995) Gaber 96/97 (1996) Un'idiozia conquistata a fatica (1997) Un'idiozia conquistata a fatica" (1998, 2nd version) Gaber 1999/2000 (1999) La mia generazione ha perso (2001) Io non mi sento italiano (2003) (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Σημαντήρας

Σημαντήρας (αγγλικά: buoy) ή σημαδούρα ή τσαμαδούρα ή τσαμαδούρι, λέγεται γενικά οποιοδήποτε μέσον που παραμένει στη επιφάνεια της θάλασσας, σε συγκεκριμένη θέση, προς επισήμανση συγκεκριμένου σκοπού ή λόγου, όπως: θέση ναυαγίων, ποντισμένης αγκύρας (σημαντήρας αγκύρας), όρια θαλάσσιου διαύλου (σημαντήρας διαύλου), θέση αλιευτικών εργαλείων, τηλεφωνικών καλωδίων, υποβρύχιων δραστηριοτήτων πάσης φύσεως (εκτός στρατιωτικών), όρια πεδίων βολών, όρια κολύμβησης λουομένων οργανωμένων λουτρικών εγκαταστάσεων κλπ. Τα σχήματα των σημαντήρων είναι κωνικά, σφαιρικά, ρομβοειδή, κυλινδρικά ή τραπεζοειδή και φέρουν χρώμα συνήθως κόκκινο, πράσινο, ή πορτοκαλί, ή κεραμιδί και σπάνιες φορές μαύρο. Οι πλέον συνήθεις αυτών είναι οι καθοδηγητικοί (leading buoy) που φέρονται κυρίως σε διαύλους, οι σημαδούρες αγκυρών, σημαδούρες ναυαγίων, αλιευτικών εργαλείων κλπ. Όταν ο σημαντήρας φέρει φανό (για ανάγκες ασφάλειας ναυσιπλοΐας) τότε καλείται φωτοσημαντήρας, συμπεριλαμβανόμενος στους φάρους και τους φανούς του φαρικού συστήματος της περιοχής. Οι φωτοσημαντήρες διαύλων φέρουν επίσης χαρακτηριστικές χρωματικές γραμμώσεις ή αριθμούς που δηλώνουν έτσι την αριθμητική τους σειρά. Επίσης για καλύτερη εξυπηρέτηση της ναυτιλίας χρησιμοποιούνται σε περιοχές συχνής παρουσιαζόμενης ομίχλης ηχητικοί σημαντήρες που φέρουν κύμβαλο, κουδούνι ή συρίκτρα, καλούμενοι αντίστοιχα κυμβαλοσημαντήρες, κωδωνοσημαντήρες, και συρικτροσημαντήρες.

 Η επισήμανση με σημαντήρα της όποιας υποβρύχιας αλιείας (με ψαροτούφεκο), όταν διενεργείται αυτή, κρίνεται λίαν απαραίτητη και κάθε ολιγωρία επ΄ αυτού αποτελεί παιγνίδι ζωής και θανάτου.Στους χάρτες η θέση των σημαντήρων απεικονίζεται με μιά έντονη τελεία επί μιας παύλας. Στη αγγλική ναυτική ορολογία υφίστανται δύο παράλληλοι όροι "buoys" και "beacons". Ο δεύτερος είναι ιδιαίτερα γενικός όπου χαρακτηρίζεται οτιδήποτε φωτοβολεί με αναλαμπές που μπορεί να είναι είτε στη θάλασσα είτε στη ξηρά (όπως π.χ. φλας οχημάτων). Στην ελληνική ναυτική ορολογία υφίστανται οι όροι σημαντήρες και αλεώρια. Αν και οι δύο αυτές έννοιες είναι ταυτόσημες καθιερώθηκε με τον καιρό μόνο από αξιωματικούς του Π.Ν. και Λ.Σ. τα αλεώρια να θεωρούνται δευτερεύουσας σημασίας σκοπού από τους σημαντήρες. Αντίθετα στη κοινή ναυτική γλώσσα διατηρείται ένας όρος "σημαντήρες" ή σημαδούρες, ή τσαμαδούρες. Οι σημαντήρες στην αγγλική χαρτογράφηση διακρίνονται ως ακολούθως με τις αντίστοιχες συντμήσεις: opsional (= σφαιρικός), can (= κυλινδρικός), nun (= κωλουροκωνικός), spar (= πασσαλοειδής), bell (= κωδωνοφόρος), whistle (= με σειρήνα ομίχλης), lighted (= φωτοβόλος), L. bell (= φωτοβόλος - κωδωνοφόρος) και L.w. (= φωτοβόλος - συρικτροφόρος) Ναύδετο
Φυσικό Καταφύγιο Γιούλεν

Το Γιούλεν (βουλγαρικά: Юлен) είναι φυσικό καταφύγιο στο Εθνικό Πάρκο Πιρίν, που βρίσκεται στην ομώνυμη οροσειρά της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας.Βρίσκεται στο Δήμο του Μπάνσκο, στην επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ.Το φυσικό καταφύγιο Γιούλεν ιδρύθηκε στις 26 Αυγούστου 1994 με σκοπό την παρακολούθηση της ανάπτυξης των αλπικών φυτικών ειδών χωρίς ανθρώπινη επιρροή, καθώς και για την προστασία σπάνιων φυτικών και ζωικών ειδών.Εκτείνεται σε μια έκταση 3156 εκταρίων ή 31,56 τ.χλμ.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο μεταξύ 1600 μ και 2851 μ.Οι βράχοι είναι κυρίως γρανίτης και γνεύσιος, αλλά υπάρχουν επίσης ανθρακικά πετρώματα.Το καταφύγιο είναι πλούσιο σε υδάτινους πόρους και προστατεύει έναν αριθμό παγετώνων λιμνών, όπως οι λίμνες Vasilashki, Tipitski, Gazeyski, Polezhanski και άλλες που αποτελούν την πηγή πολλών ποταμών.Το κλίμα είναι αλπικό λόγω του μεγάλου υψομέτρου.Υπάρχουν κυρίως δάση και αλπικά λιβάδια. Η χλωρίδα αποτελείται από πάνω από 700 είδη αγγειακών φυτών, από αυτά 44 περιλαμβάνονται στο Κόκκινο Βιβλίο της Βουλγαρίας.Μερικά από τα σημαντικά είδη είναι ο τρόλλιος ο ευρωπαϊκός (Trollius europaeus), η νάρκισσους-ανεμώνη (Anemone narcissiflora), το Aquilegia aurea, το ιοσοετές της λίμνης (Isoetes lacustris) - το μόνο μέρος όπου αυτό το φυτό βρίσκεται είναι η Βουλγαρία, το Rhynchocorys elephas και το Carex rupestris.Υπάρχουν επίσης φυτά που θεωρούνται λείψανα της εποχή των παγετώνων όπως το έμπετρο το μελανό (Empetrum nigrum) και το Sibbaldia procumbens. Υπάρχουν δάση παλαιάς ανάπτυξης από βαλκανικό πεύκο (Pinus peuce), δασικό πεύκο (Pinus sylvestris), της ερυθρελάτης (Picea abies), της λευκής ελάτης (Abies alba) καθώς και μεμονωμένες ομάδες βοσνιακού πεύκου (Pinus holdingreichii). Τα πιο συνηθισμένα θηλαστικά στο φυσικό καταφύγιο Γιούλεν είναι η καφέ αρκούδα, ο γκριζος λύκος και το ρουπικάπρα.Στα ιδιαίτερης σημασίας προστατευόμενα είδη είναι τα πτηνά.Μερικά από αυτά είναι ο καρυοθραύστης, το μπεκατσίνι, ο αγριόκουρκος, η πετροπέρδικα , η χιονάδα, ο χρυσαετός και το διπλοσάινο.Στις πιο ηλιόλουστες περιοχές υπάρχουν κοινές ευρωπαϊκές οχιές.Τα ποτάμια και μερικές από τις παγετώδεις λίμνες έχουν άφθονους πληθυσμούς καφετιάς πέστροφας. Στην επικράτεια του φυσικού καταφύγιου Γιούλεν υπάρχει ένα φρούριο από την Αρχαιότητα.Το φρούριο βρίσκεται περίπου 12 χλμ. μακρυά από την πόλη του Μπάνσκο.Οι ανασκαφές και τα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται πριν από την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Το φρούριο έχει μήκος περίπου 100 μέτρα και πλάτος μεταξύ 25 και 40 μέτρων.Τα μόνα ορατά ερείπια της οχύρωσης είναι ένα μικρό τμήμα των βόρειων τειχών. Εθνικό Πάρκο Πιρίν Φυσικό Καταφύγιο Στάρα Ρεκά https://www.pirin.bg/?page_id=423 "Register of the Protected Territories and Zones in Bulgaria" "Pirin National Park" Αρχειοθετήθηκε 2017-12-07 στο Wayback Machine.