IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λοράν Λαμότ

Ο Λοράν Λαμότ (Laurent Salvador Lamothe, γενν. στις 14 Αυγούστου 1972) είναι πολιτικός από την Αϊτή, υπουργός Εξωτερικών από το 2011 και πρωθυπουργός της χώρας από το 2012. Ήταν νωρίτερα συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Global Voice Group. Το Δεκέμβριο του 2014 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, εν μέσω βίαιων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Είναι παντρεμένος με 2 κόρες.

 Γιος ενός γιατρού και μιας ζωγράφου, ο Λαμότ γεννήθηκε στο Πορτ ο Πρενς. Μεγάλωσε σε ακαδημαϊκό, καλλιτεχνικό και αθλητικό περιβάλλον. Ο μεγαλύτερός του αδερφός ήταν για κάποιο διάστημα αρχηγός στην εθνική ομάδα τένις της χώρας του για το Κύπελλο Ντέιβις. Ο Λοράν ήταν κι εκείνος τενίστας και εκπροσώπησε την Αϊτή στο Κύπελλο Ντέιβις το 1994 και το 1995.Την ίδια περίοδο έφυγε από τη χώρα του για τις ΗΠΑ, όπου ολοκλήρωσε την πανεπιστημιακή του εκπαίδευση. Απέκτησε τίτλο μπάτσελορ στις Πολιτικές Επιστήμες από το πανεπιστήμιο Μπάρι στο Μαϊάμι και στράφηκε στη διοίκηση επιχειρήσεων, αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο με τιμητική μνεία από το πανεπιστήμιο του Σεντ Τόμας στη Φλόριντα. Έπειτα από 2 χρόνια ίδρυσε την τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Global Voice Group μαζί με τον συνεργάτη του στις επιχειρήσεις, Πάτρικ Μπέικερ.Η εταιρεία όταν ξεκίνησε ήταν πολύ μικρή, σήμερα όμως αποτελεί τη μεγαλύτερη τηλεπικοινωνιακή εταιρεία στη χώρα. Η ενεργός ανάμειξή του στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας του τον έκαναν να αποδεχτεί τη θέση του συμβούλου του προέδρου Μισέλ Μαρτελί. Προκειμένου να αποφύγει συγκρούσεις ενδιαφέροντος, ο Λαμότ παραιτήθηκε από όλες τις επιχειρήσεις του. Επίσης έγινε μέλος της προσωρινής επιτροπής για την ανασυγκρότηση της Αϊτής (CIRH). Λίγο μετά διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών και ορκίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 2011.Την 1η Μαρτίου 2012 ο Λαμότ διορίστηκε από τον πρόεδρο Μαρτελί στην πρωθυπουργία. Διαδέχθηκε τον παραιτηθέντα Γκάρι Κονίλ.Έπειτα από συζήτηση που έγινε αναφορικά με την εθνικότητα συγκεκριμένων γερουσιαστών και υπουργών από την Αϊτή, το προκαταρκτικό πόρισμα της Επιτροπής της Γερουσίας για το θέμα της Εθνικότητας δημοσιεύτηκε στις 8 Μαρτίου 2012 και αποφάνθηκε ότι τα έγγραφα εθνικότητας που προσκόμισε ο Λοράν Λαμότ ήταν όλα πλήρη.Στις 10 Απριλίου 2012 ο διορισμός του Λαμότ στη θέση του πρωθυπουργού εγκρίθηκε και από τη Γερουσία, με 19 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψηφίστηκε με 62 υπέρ έναντι 3 κατά στις 3 Μαΐου 2012. Ο επίσημος διορισμός του έγινε στις 4 Μαΐου 2012.Στις 14 Δεκεμβρίου 2014 ο Λαμότ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία εν μέσω αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, που ζητούσαν την παραίτηση όχι μόνο του ίδιου αλλά και του προέδρου Μαρτελί.
Α.Π.Σ. Νικηταράς Δολιανών

Ο Α.Π.Σ. Νικηταράς Δολιανών είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Κάτω Δολιανά και τα Άνω Δολιανά, του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας στην Αρκαδία. Έτος ίδρυσης της ομάδας είναι το 1921. Παρά το γεγονός ότι διαθέτει δύο ιδιόκτητα γήπεδα στους δύο οικισμούς, προσωρινή έδρα της είναι το γήπεδο Μελιγούς, χωρητικότητας 1.000 θεατών. Η ομάδα αγωνίζεται στην Β' Κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας. Έχει Αριθμό Μητρώου 918 στην ΕΠΟ.

 Το όνομα του συλλόγου είναι εμπνευσμένο από τον Νικηταρά, τον Έλληνα οπλαρχηγό της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο Νικηταράς κατέχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά των Δολιανιτών, καθώς ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής της μάχης των Δολιανών, στην οποία οι Έλληνες νίκησαν τον οθωμανικό στρατό και η οποία θεωρείται μια από τις σημαντικές μάχες της Επανάστασης. Έτσι οι κάτοικοι αποφάσισαν να τον τιμήσουν, δίνοντας το όνομά του στην ποδοσφαιρική τους ομάδα. Η ομάδα έχει έντονη αγωνιστική παράδοση, έχοντας κατακτήσει αρκετούς τίτλους σε τοπικό επίπεδο, ενώ έχει συμμετάσχει και σε αγώνες κυπέλλου Ελλάδας. Τον Ιούλιο του 2023 την προεδρία του συλλόγου ανέλαβε ο 19χρονος Νικήτας Κουρνέτας και προπονητής του συλλόγου ο Βαλάντης Γκαργκάσουλας. Πρωταθλητής Β' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αρκαδίας: 1999-00, 2011-12, 2012-13 Πρωταθλητής Γ' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αρκαδίας: 1989-90, 2002-03 Ο Νικηταράς Δολιανών είναι μια ομάδα με έντονη κοινωνική και πολιτιστική δράση. Η ομάδα είναι ιδιαίτερα αγαπητή στην τοπική κοινωνία και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και της παράδοσης των Δολιανών. Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας Ο Νικηταράς στη σελίδα της ΕΠΣ Αρκαδίας
63 (αριθμός)

Το 63 (εξήντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 62 και πριν από το 64. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 63 συμβολίζεται ως LXIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΓ΄ ή ξγ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 63 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 3, 7, 9, 21 και 63, δηλαδή έχει και άλλο φυσικό διαιρέτη, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 64. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 63 είναι 63 = 3²·7. Οι τετραγωνικές ρίζες του 63 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±7,9372539331937717715048472609178 63 ! = ∏ i = 1 63 i ≃ 1 , 9826083154044400641161467083619 ⋅ 10 87 {\displaystyle \mathrm {63!=\prod _{i=1}^{63}i\simeq 1,9826083154044400641161467083619\cdot 10^{87}} } 2 63 = 63 ↑↑ 2 = 63 63 ≃ 2 , 2827303634696704497990051233717 ⋅ 10 113 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}63=63\uparrow \uparrow 2=63^{63}\simeq 2,2827303634696704497990051233717\cdot 10^{113}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 63 αντιστοιχεί στο ευρώπιο. Ο Μεσιέ 63 (γνωστός σαν γαλαξίας Ηλιοτρόπιο) είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση περίπου 30 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Θηρευτικοί Κύνες. 263 -1
Νήσος Τιβερίνα

Η Τιβερίνα ή νήσος του Τίβερη, (ιταλικά : Isola Tiberina, λατινικά : Insula Tiberina) είναι τμήμα γης στην πόλη της Ρώμης που γύρω του διαρρέει ο ποταμός Τίβερης. Είναι ένα από τα δύο νησιά που έχει ο ποταμός, το άλλο είναι η Νήσος της Αφροδίτης. Βρίσκεται πάνω σε μία στροφή του Τίβερη, έχει μήκος 270 μέτρα και πλάτος 67 μέτρα. Η Τιμπερίνα συνδέεται με την Ρώμη με δύο γέφυρες, η μία είναι η πόντε Φαμπρίτσιο και την συνδέει με την συνοικία του Γκέτο και η άλλη πόντε Σέστιο που την συνδέει με την συνοικία Τραστεβέρε. Πάνω στο νησί σήμερα βρίσκονται ένας ναός και ένα νοσοκομείο που βρίσκεται σε λειτουργία.

 Η Τιβερίνα συνδεόταν με την υπόλοιπη πόλη της Ρώμης από την αρχαιότητα με δύο γέφυρες, μάλιστα λεγόταν και "το νησί ανάμεσα στις δύο γέφυρες". Για την δημιουργία του νησιού υπάρχει ένας μύθος που σχετίζεται με τον βασιλιά, τύραννο, Ταρκύνιο (535 – 496). Όταν έχασε την εξουσία του οι Ρωμαίοι τον σκότωσαν και τον πέταξαν στον Τίβερη, τα νερά τον παρέσυραν μέχρι την στροφή του ποταμού όπου σκάλωσε εκεί το σώμα του, σιγά σιγά γύρω από αυτό συσσωρεύτηκαν φερτές ύλες και δημιουργήθηκε η Τιβερίνα. Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι εκεί συσσωρεύτηκε το σιτάρι που έριξαν οι Ρωμαίοι στον ποταμό για να μην το δώσουν στον Ταρκύνιο και δημιουργήθηκε το νησί. Πάνω στην Τιβερίνα υπήρχε ναός του Ασκληπιού και αργότερα τον 2ο αιώνα κατασκευάστηκαν κι άλλα ιερά αφιερωμένα σε άλλες θεότητες. Το 998 πάνω στο νησί κατασκευάστηκε ναός του Αγίου Βαρθολομαίου πάνω στα ερείπια του ναού του Ασκληπιού. Με την επικράτηση του φασισμού το νησί ονομάστηκε "νήσος του Αγίου Βαρθολομαίου". Στην άλλη πλευρά του νησιού, την δυτική, βρίσκεται κτισμένο από το 1584 νοσοκομείο από το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη.
Παραινετικά ποιήματα

Παραινετικά ποιήματα ονομάζονται τα ποιήματα που έχουν ηθικοδιδακτικό περιεχόμενο. Έχουν ως στόχο να παραινέσουν μέσα από τους στίχους τους και να δώσουν συμβουλές για τη ζωή και την ηθική συμπεριφορά.

 Η αρχή των παραινετικών ποιημάτων ανάγεται στην Αρχαιότητα. Κατά την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπήρξε μεγάλη άνθιση των παραινετικών ποιημάτων. Γνωστότερα παραινετικά ποιήματα της εν λόγω περιόδου είναι το ποίημα ο Σπανέας και το ποίημα Αμαρτωλού Παράκλησις. Γνωστός για τους παραινετικούς του στίχους ήταν και ο Βυζαντινός ποιητής και χρονογράφος Μιχαήλ Γλυκάς. Στα νεώτερα χρόνια τα παραινετικά ποιήματα παίρνουν τη μορφή παραινετικού τραγουδιού. Τα παραινετικά ποιήματα τα συναντούμε και ως παραινετικούς στίχους σε διάφορα δημοτικά τραγούδια, με γνωστότερο παραινετικό τραγούδι αυτό Του Βασίλη. Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα του παραινετικού τραγουδιού με τίτλο Του Βασίλη. Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης, για ν' αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες, χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια* να δουλεύουν. - Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης, να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν, και να 'μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους. Φέρε μου τ' αλαφρό σπαθί και το βαρύ τουφέκι, να πεταχτώ σαν το πουλί ψηλά στα κορφοβούνια, να πάρω δίπλα τα βουνά, να περπατήσω λόγγους, να βρω λημέρια* των κλεφτών, γιατάκια* καπετάνων• και να σουρίξω* κλέφτικα, να σμίξω τους συντρόφους, που πολεμούν με την Τουρκιά και με τους Αρβανίτες.
Πενταγωνικό εξηκοντάεδρο

Στη Στερεομετρία, το πενταγωνικό εξηκοντάεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το πενταγωνικό εξηκοντάεδρο είναι το δυϊκό του πεπλατυσμένου δωδεκάεδρου. Διαθέτει 60 έδρες σχήματος μη κανονικού πενταγώνου (εξού και το όνομα του στερεού).

 Η κάθε έδρα του πολυέδρου είναι ένα μη κανονικό πεντάγωνο το οποίο διαθέτει δύο ειδών πλευρές, τρεις μικρές (που είναι γειτονικές μεταξύ τους) και δύο μεγάλες. Αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του στερεού είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού πεπλατυσμένου δωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε τα μήκη των ακμών του πενταγωνικού εξηκοντάεδρου είναι κατά προσέγγιση s1 = {\displaystyle =} 0,5829 και s2 = {\displaystyle =} 1,02. Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε η συνολική επιφάνεια και ο όγκος του στερεού κατά προσέγγιση είναι αντίστοιχα S = {\displaystyle =} 162,699 και V = {\displaystyle =} 189,79. Το πενταγωνικό εξηκοντάεδρο είναι χειρικό, δηλαδή εμφανίζεται σε δύο αντικατοπτρικές μορφές, τα εναντιόμορφα (δεξιόστροφο και αριστερόστροφο). (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Pentagonal Hexecontahedron στο MathWorld (Αγγλικά) pentagonal hexecontahedron στο Wolfram Alpha
1815 Μπετόβεν

Ο Μπετόβεν (Beethoven) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,086. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του μεγάλου Γερμανού συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.

 Η μέση διάμετρος του Μπετόβεν εκτιμάται σε 30,36 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι F (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0548 ± 0,009. Ο Μπετόβεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 54 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σερβική τέχνη

Η Σερβική τέχνη αναφέρεται στις εικαστικές τέχνες των Σέρβων και της Σερβίας. Η μεσαιωνική κληρονομιά περιλαμβάνει την βυζαντινή τέχνη που διατηρείται στην αρχιτεκτονική, στις τοιχογραφίες και στις εικόνες πολλών σερβικών ορθόδοξων μοναστηριών. Στην πρώιμη νεότερη εποχή, οι σερβικές εικαστικές τέχνες άρχισαν να επηρεάζονται από την δυτική τέχνη, η οποία καλλιεργήθηκε κατά την μοναρχία των Αψβούργων στα τέλη του 18ου αιώνα. Η έναρξη της σύγχρονης σερβικής τέχνης τοποθετείται στον 19ο αιώνα.

 Σήμερα, ο παλαιότερος γνωστός πολιτισμός της Ευρώπης ανακαλύφθηκε στη Σερβία, δηλαδή οι πολιτισμοί Λεπίνσκι Βιρ και Βίντσα. Στη Σερβία, οι αρχαιολογικοί χώροι μεγάλης σημασίας (Σερβία) είναι πολυάριθμοι και έχουν το υψηλότερο επίπεδο κρατικής προστασίας βάσει του νόμου για την πολιτιστική κληρονομιά. (δείτε: Προϊστορικές τοποθεσίες στη Σερβία και Προϊστορία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης για αντικείμενα και γλυπτά που βρέθηκαν στους αρχαιολογικούς χώρους των Λεπίνσκι Βιρ). Γεωγραφικά, η Σερβία αποτελούσε πάντα μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είτε κυβερνήθηκε από τη Ρώμη είτε από το Βυζάντιο. Τα ρωμαϊκά ερείπια βρίσκονται σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο. Γνωρίζουμε λίγα για τους ζωγράφους, τους τεχνίτες (χαράκτες, χρυσοχόους, ξυλόγλυπτα), οικοδόμων/αρχιτεκτόνων της μεσαιωνικής Σερβίας, για τις σπουδές τους, τα σχολεία τους και τις επιτροπές τους. Όμως, κατά τη διάρκεια εμπειρίας στη ζωγραφική τοιχογραφιών, μινιατουρών, υπήρξαν αναμφίβολα εργαστήρια τεχνών και χειροτεχνίας όπου μια νεότερη γενιά ζωγράφων και ειδικευμένων τεχνιτών θα μπορούσε να μάθει τις τεχνικές. Η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα του μεσαιωνικού σερβικού κράτους. Η Μονή Στουντένιτσα παρουσίασε σημαντικά έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των τοιχογραφιών του βυζαντινού στυλ. Η εκκλησία της διαθέτει επίσης εκτεταμένα γλυπτά με βάση τους Ψαλμούς και την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η UNESCO πρόσθεσε αυτό το μοναστήρι στη λίστα των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1986. Ήταν το μοντέλο για άλλα μοναστήρια στη Μιλέσεβα, το Σοπότσανι και το Βίσοκι Ντέτσανι. Η επιρροή της βυζαντινής τέχνης έγινε πιο σημαντική μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204 στην Τέταρτη Σταυροφορία όταν πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες κατέφυγαν στη Σερβία. Η επιρροή τους παρατηρείται στην Εκκλησία της Αναλήψεως στη Μιλέσεβα καθώς και στις τοιχογραφίες στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στο Ιπέκιο και στη Μονή Σοπότσανι. Οι εικόνες και οι τοιχογραφίες αποτέλεσαν επίσης σημαντικό μέρος της εκκλησιαστικής τέχνης. Εκείνη την εποχή στην Περιοχή Ράσκα, ο Στέφανος Βλάντισλαβ ο οποίος ίδρυσε στη Μιλέσεβα ένα μοναστήρι και μια εκκλησία όπου τρεις από τους ζωγράφους του δικαστηρίου του εργάστηκαν σε τοιχογραφία. Sv. Luka: Old Serbian icons Αρχειοθετήθηκε 2019-06-10 στο Wayback Machine. ART Ads Αρχειοθετήθηκε 2011-06-22 στο Wayback Machine. ART Gallery Sell Paintings
Γιώργος Μπρόζος

Ο Γιώργος Μπρόζος, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 25 Μαΐου 1986, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 m και αγωνίζεται στην θέση του πάουερ φόργουορντ με την ομάδα του Αίολου Αστακού.

 Ο Μπρόζος ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Άρη και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ανδρική ομάδα των "κίτρινων" στην εκτός έδρας νίκη κατά του Ηρακλή με 75-77 στις 21 Δεκεμβρίου 2002. Παρέμεινε στην Θεσσαλονίκη μέχρι το 2004, όταν μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο Φέρμαν της Νότιας Καρολίνας. Εκεί έπαιξε σε 113 αγώνες, αν και ξεκίνησε μόνο σε 12, όλους κατά την τελευταία του χρονιά. Εκείνη την σεζόν, είχε μέσο όρο 9,5 πόντων και 4,2 ριμπάουντ, χωρίς όμως να καταφέρει να γίνει ντραφτ για το ΝΒΑ.Το καλοκαίρι του 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε στην ΑΕ Λάρισας, με την οποία κατατάχθηκε 14ος και τελευταίος στο πρωτάθλημα της Α1 εθνικής κατηγορίας. Συνέχισε στην ομάδα της ΜΕΝΤ και το πρωτάθλημα της Β' εθνικής, πριν μεταγραφεί στον Αρκαδικό το καλοκαίρι του 2010.Επόμενος σταθμός της καριέρας του Μπρόζου ήταν το κολλέγιο Ανατόλια, με την ομάδα του οποίου κατέλαβε την τρίτη θέση στον πρώτο όμιλο της τρίτης εθνικής κατηγορίας. Το 2012, μεταγράφηκε στον Φίλιππο Βέροιας, βοηθώντας την ομάδα της Ημαθίας να κερδίσει την άνοδο της από την Β' εθνική στην Α2, όπου την δεύτερη του χρονιά κατέλαβε την όγδοη θέση.Το 2014-15, φόρεσε την φανέλα του Λαυρίου, το οποίο κέρδισε την άνοδο του στην Α1, ενώ το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην ομάδα του Αίολου Αστακού. Το καλοκαίρι του 2016, ανανέωσε για έναν ακόμη χρόνο με την ομάδα της Αιτωλοακαρνανίας.Είναι διεθνής με την εθνική Ελλάδος εφήβων, έχοντας αγωνιστεί 13 φορές με τα γαλανόλευκα. Κορυφαία του εμφάνιση στις 10 Αυγούστου του 2003, όταν για την προκριματική φάση του παγκόσμιου πρωταθλήματος εφήβων πέτυχε 25 πόντους στη νίκη της ελληνικής ομάδας κατά της αντίστοιχης ιταλικής με 105-84. Γιώργος Μπρόζος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). μπροζος - BasketPlus.gr Γιώργος Μπρόζος | Kapasports
Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως Δημήτριος Ζαχαρέγκας

Ο Δημήτριος (κατά κόσμον Θεμιστοκλής Ζαχαρέγκας, 28 Φεβρουαρίου 1965, Σοχός Θεσσαλονίκης) είναι κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως, Yπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Τανζανίας και Σεϋχελλών - Επίσκοπος του παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

 Γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1965. Σπούδασε στην Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1989 εντάχθηκε στην Ιεραποστολική Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ-Θάρρι της Ρόδου. Έχει επιτελέσει πλούσιο ιεραποστολικό έργο από το 1992 σε Μαδαγασκάρη, Ινδία, Χονγκ Κονγκ και Φιλιππίνες και αναπτύσσει αξιόλογη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Χονγκ Κονγκ, Νικήτα, το 1999. Εντάχθηκε στον Κλήρο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξάνδρειας και Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου και δημοσίων σχέσεων του Πατριαρχείου. Έλαβε μέρος σε πλείστες ειρηνικές επισκέψεις και ιεραποστολικές περιοδείες του Πατριάρχη ανά τον κόσμο. Μητροπολίτης Καμερούν εξελέγη παμψηφεί στις 16 Σεπτεμβρίου 2002 από την Αγία και Ιερά Σύνόδο, χειροτονηθείς από τον μακαριστό Πατριάρχη Αλεξανδρείας κυρό Πέτρο Ζ’ στις 6 Οκτωβρίου 2002. Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως, Yπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Τανζανίας και Σεϋχελλών εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο στις 27 Οκτωβρίου 2004. Η Ιερά Μητρόπολη Ειρηνουπόλεως περιλαμβάνει στην πνευματική της δικαιοδοσία τα κράτη της Τανζανίας & των Σεϋχελλών νήσων. Facebook Ιεράς Μητρόπολης Ειρηνουπόλεως Μητροπόλεις Πατριαρχικού Θρόνου
Μαρία Σπυράκη

Η Μαρία Σπυράκη (Λάρισα, 11 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, πολιτικός και νυν ευρωβουλευτής, μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Εξελέγη με τη Νέα Δημοκρατία και διατελεί σε αναστολή της κομματικής της ιδιότητας, ενόψει δικαστικής διερεύνησης πιθανόν οικονομικών ατασθαλιών σε σχέση με την κοινοβουλευτική αποζημίωση βοηθών της στο Ευρωκοινοβούλιο.

 Η Μαρία Σπυράκη γεννήθηκε στη Λάρισα το 1965, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Χημεία, ενώ στη συνέχεια σπούδασε δημοσιογραφία, πιο συγκεκριμένα ΜΜΕ και Ειδήσεις, στο London School of Journalism. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια για την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, για ευρωπαϊκά προγράμματα αλλά και για τις μετακινήσεις πληθυσμών. Είναι παντρεμένη με τον Στράτο Στυλιανίδη, επίκουρο καθηγητή του ΑΠΘ, και έχουν δύο παιδιά. Το 1992 ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στον 904 Αριστερά στα FM, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, ενώ συνέχισε την καριέρα της στο STAR, στο ALTER και στο Mega. Ακόμα, η Μαρία Σπυράκη έχει εργαστεί σε διάφορες εφημερίδες, όπως η «Ημερησία του Σαββάτου», «Εξουσία», «Αγγελιοφόρος» και «Επενδυτής». Μάλιστα, έχει συμμετάσχει σε δημοσιογραφικές αποστολές σε Βόρεια Μακεδονία, Αλβανία, Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο. Από το 1998 έως το 2014, εργαζόταν στο πολιτικό ρεπορτάζ. Από το 2003 και για έναν χρόνο εργάστηκε στον Τομέα Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ από το 2004 και μέχρι το 2009 εργάστηκε ως υπεύθυνη επικοινωνίας στο γραφείο του Ευρωπαίου Επιτρόπου, Σταύρου Δήμα, στην Αθήνα.Το 2009, ξεκίνησε να παρακολουθεί κύκλο σπουδών στο Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα την οικονομική κρίση αλλά και τη συμβουλευτική διαχείριση κρίσεων, τους οποίους ολοκλήρωσε το 2011.Η ίδια είχε δηλώσει σε συνέντευξή της ότι ενώ γνώριζε, ως δημοσιογράφος, απέκρυψε την είδηση ότι κατά τη διάρκεια τραπεζικού πανικού (bank-run) στην Ελλάδα, ανάμεσα στις εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου 2012, αναχωρούσε αεροπλάνο μυστικά από την Αεροπορική Βάση Ελευσίνας, έφτανε στην Ιταλία και επέστρεφε γεμάτο χρήματα που πήγαιναν στην Τράπεζα της Ελλάδος για να τροφοδοτηθούν οι στεγνές τράπεζες με μετρητά. Τον Μάρτιο του 2014, η Μαρία Σπυράκη παραιτήθηκε από την ενεργό δημοσιογραφία, για να συμμετέχει στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά. Στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014, η Μαρία Σπυράκη εξελέγη ευρωβουλευτής της ΝΔ (ΕΛΚ) και μάλιστα πρώτη σε σταυρούς προτίμησης (241.005 σταυροί προτίμησης).Στις ευρωεκλογές του 2019, επανεξελέγη ευρωβουλευτής της ΝΔ, συγκεντρώνοντας 319.237 σταυρούς προτίμησης. Στις 15 Δεκεμβρίου του 2022, ο Ευρωπαίος Γενικός Εισαγγελέας, ζήτησε την άρση της ασυλίας της, καθώς υπάρχουν υποψίες για απάτη εις βάρος του προϋπολογισμού της ΕΕ, σε σχέση με τη διαχείριση της κοινοβουλευτικής αποζημίωσης και κυρίως σε ό,τι αφορά την αμοιβή των διαπιστευμένων κοινοβουλευτικών βοηθών της. Κατόπιν δικού της αιτήματος, η ΝΔ ανέστειλε την κομματική ιδιότητά της μέχρι να ολοκληρωθεί η διερεύνηση της υπόθεσης. Ως εκ τούτου, η Μαρία Σπυράκη δεν θα υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του 2023. Επίσημη ιστοσελίδα Μαρίας Σπυράκη
Σαιντ Τζόρτζις

Το Σαιντ Τζόρτζις (αγγλ. St. George's) είναι η πρωτεύουσα της νησιωτικής χώρας της Γρενάδα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νησιού κοντά σε παλαιό ηφαίστειο. Έχει πληθυσμό 89.018 κατοίκων. Είναι δημοφιλέστατος τουριστικός προορισμός στην Καραϊβική προσελκύοντας χιλιάδες τουρίστες, κρουαζιερόπλοια και διασημότητες. Η πόλη είναι η πρωτεύουσα της δεύτερης μεγαλύτερης ενορίας, του Αγίου Γεωργίου.

 Το Σαιντ Τζόρτζις βρίσκεται νοτιοδυτικά της Γρενάδα και του νησιού, δυτικά της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και κεντρικά της περιφέρειας της Πόλης του Αγίου Γεωργίου. Τα νοσοκομεία του Σαιντ Τζόρτζις είναι τα ακόλουθα: Γενικό Νοσοκομείο (General Hospital) Νοσοομείο Όρους Γκέυ (Mount Gay Hospital) Ιατρικό κέντρο Παλαιάς Τράφορντ (Old Trafford Medical Center) Ιατρικές Υπηρεσίες Αγίου Αυγουστίνου (St Augustine's Medical Services): Ιατρικό Νοσοκομείο, που σχεδιάστηκε σαν κέντρο για ιατρικούς σκοπούς. Ιδρύθηκε το 1998. Προσφέρει περιληπτική φροντίδα σε παραπάνω από 16 περιοχές. Πανεπιστήμιο Ιατρικής του Αγίου Γεωργίου (St. George’s University School of Medicine) Νοσοκομείο και Κέντρο Υγείας Μέρρυσοου (Marryshows' Hospital & Health Clinic) Κλινική Σέιλους (Salus Clinic) Η πόλη χτίστηκε από τους Γάλλους το 1650. Χαρακτηριστικό της είναι οι κεραμοσκεπείς κόκκινες στέγες στα περισσότερα σπίτια της. Έχει καταστραφεί από μεγάλες πυρκαγιές, έπειτα από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1771 πολλές πανσιόν μετακόμισαν στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδα την Γκουγιάβε. Την 1η Νοεμβρίου 1775 άλλη μια μεγάλη φωτιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως η μεγάλη φωτιά του Σαιντ Τζόρτζις. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2004 ο τυφώνας Ιβάν χτύπησε τη Γρενάδα και την πρωτεύουσα Σαιντ Τζόρτζις σκοτώνοντας 39 ανθρώπους και καταστρέφοντας πολλά ιστορικά κτήρια μεταξύ αυτού και την κατοικία του πρωθυπουργού της χώρας.
33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία (Ελλάδα)

Η 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία είναι μια μονάδα του Ελληνικού Στρατού, η οποία εδρεύει στο Πολύκαστρο της Μακεδονίας. Αποτελείται από μηχανοκίνητα τάγματα πεζικού, υποστήριξης, σύνταγμα μηχανικών και άλλα.

 Λόχος Στρατηγείου της Ταξιαρχίας 33ος Λόχος Διαβιβάσεων (33 ΛΔΒ) 33ος Λόχος Μηχανικού (33 ΛΜΧ) 33ος Λόχος Αντιαρματικών (33 ΛΑΤ) 33η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων (33 ΕΜΑ) 104η Μοίρα Αυτοκινούμενου Πυροβολικού (104 Α/Κ ΜΜΠ) 506ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού (506 Μ/Κ ΤΠ) 525ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού (525 Μ/Κ ΤΠ) 33ο Τάγμα Υποστήριξης (33 ΤΥΠ) Charles Heyman. "ARRC Groupings" in The Armed Forces of the United Kingdom 1999-2000. Leo Cooper. Pen & Sword Books. R & F (Defence Publications). 1998. (ISBN 0850526213). Page 181. Υπουργείο Άμυνας - Επίσημη Ιστοσελίδα Γενικό Επιτελείο Στρατού - Επίσημη Ιστοσελίδα
Σκιντ Ρόου (γειτονιά στο Λος Άντζελες)

Το Σκιντ Ρόου (αγγλικά: Skid Row) είναι γειτονιά του Λος Άντζελες, γνωστή και ως πρωτεύουσα των αστέγων στην Αμερική. Με τον απολογισμό του 2019, ο πληθυσμός της περιοχής εκτιμάται στους 4.757, έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς αστέγων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Σκιντ Ρόου είναι γνωστό για την κατάσταση αυτή από το 1930 και καλύπτει μια περιοχή περίπου 50 οικοδομικών τετραγώνων.

 Το 2019 ο συνολικός πληθυσμός ήταν 4757. Μεταξύ 2018 και 2019 υπήρξε αύξηση 11% των μόνιμων κατοίκων της περιοχής. Το 2019, το φυλετικό προφίλ της περιοχής αποτελούνταν από 12,66% Λευκοί, 58,21% Μαύροι, Αφροαμερικανοί , 2,06% Αυτόχθονες Αμερικάνοι, 0,63% Ασιάτες, 24,53% Λατινοαμερικάνοι, 0,79% αυτόχθονες Χαβάης/ Ειρηνικού Ωκεανού και 1,11% άλλες φυλές. Στο τέλος του 19ου αιώνα, με την αύξηση των εποχιακών εργατών που περνούσαν από την περιοχή, παρατηρήθηκε αύξηση στα πανδοχεία και τα ξενοδοχεία. Μέχρι το 1930, το Skid Row φιλοξενούσε 10000 άστεγους, αλκοολικούς και άλλους ανθρώπους που ζούσαν στο περιθώριο. Από το 1976 εγκαθιδρύθηκε, από την αρχή της πόλης, μια ανεπίσημη «ζώνη περιορισμού», όπου καταφύγια και υπηρεσίες για άστεγους θα ήταν ανεκτά. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 60, πολλοί βετεράνοι του πολέμου στο Βιετνάμ, κατέληξαν στο Skid Row, όπως είχε συμβεί και με τους βετεράνους μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2002 ο αρχηγός του αστυνομικού τμήματος του Los Angeles (LAPD) ανακοίνωσε ένα πλάνο καθαρισμού της περιοχής, κάνοντας χρήση μιας παλιάς διάταξης περί κάμπινγκ. Τον Απρίλιο του 2006, το United States Court of Appeals for the Ninth Circuit αποφάνθηκε υπέρ του American Civil Liberties Union (ACLU) στην προσφυγή του εναντίων της πόλης του Los Angeles, εκ μέρους αστέγων, για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Στην δικαιοδοσία του Αστυνομικού τμήματος του Los Angeles (LAPD), η οποία περιέχει το Skid Row και το κέντρο του Los Angeles, η εγκληματικότητα στο Skid Row αποτελεί το 58,96%. Το Skid Row αποτελεί γειτονιά για πολλούς καλλιτέχνες. Λόγω της εγγύτητας με άλλες γειτονιές συχνά γίνονται εκδηλώσεις. Ένα από τα γκρουπ που δραστηριοποιούνται στην περιοχή είναι το Los Angeles Poverty Department, το οποίο πραγματοποιεί εκδηλώσεις, θεατρικά και μουσικά δρώμενα. Επίσης, διάφοροι μη κυβερνητικοί οργανισμοί εστιάζουν στην φύλαξη και ασφάλεια των αστέγων. Το Skid Row City Limits Mural δημιουργήθηκε από εθελοντές για να εκφράσουν την άποψη της κοινότητας για την ιστορία και την σημερινή κατάσταση στην γειτονιά. Το Dear Neighbor Mural είναι ένα ακόμα κομμάτι τέχνης, που απευθύνεται στο θεμελιώδες δικαίωμα για στέγη για όλους τους πολίτες. Διάφοροι οργανισμοί και οργανώσεις δημιουργήθηκαν για την προστασία των αστέγων, τόσο των ίδιων όσο και των θεμελιωδών αναγκών τους για στέγη, υγεία και ασφάλεια. Πιο συγκεκριμένα αναφέρονται οι κάτωθι: Los Angeles Poverty Department Skid Row Neighborhood Council (not recognized) LACAN Skid Row Now & 2040
Μεσορράχη Παλαμά Καρδίτσας

Για το συνώνυμο οικισμό στο νομό Καρδίτσας δείτε το λήμμα: Μεσορράχη Μουζακίου ΚαρδίτσαςΓια οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Μεσορράχη (αποσαφήνιση) Η Μεσορράχη Παλαμά είναι ημιορεινό χωριό της Καρδίτσας σε υψόμετρο 280 μέτρα.

 Η Μεσορράχη βρίσκεται στα βορειοανατολικά όρια του νομού με το νομό Τρικάλων. Απέχει 13,5 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Παλαμά, 30 χλμ. ΒΑ. από την Καρδίτσα και 26,5 ΝΔ. από τη Λάρισα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Δουβλατάν και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φύλλου που ανήκε στο νομό Τρικκάλων. Το 1928 μετονομάζεται σε Μεσορράχη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πέτρινο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πετρίνου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φύλλου του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 6 κατοίκους.
Ιωάννης του Αρτουά του Ε

Ο Ιωάννης του Αρτουά, κόμης του Ε (Jean d'Artois, 29 Αυγούστου 1321 - 6 Απριλίου 1387), ο αποκαλούμενος και ως ο ακτήμων (sans-terre), ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ του Αρτουά και της Ιωάννας των Βαλουά. Η κατάσχεση της περιουσίας του πατέρα του για απόπειρα απάτης το 1331 τον άφησε χωρίς κληρονομιά.

 Το 1352 έγινε κόμης του Ε, καθώς ο τίτλος είχε κατασχεθεί με την εκτέλεση του προηγούμενου κατόχου της Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε. Τραυματίστηκε σοβαρά στην μάχη του Πουατιέ στις 17 Σεπτεμβρίου 1356, και αιχμαλωτίστικε από τους Άγγλους. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Μελύν (1328–1389), κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Τανκαρβίλ στις 11 Ιουλίου 1352 και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: Ιωάννα 1353 - 1420, παντρεύτηκε τον Σιμόν ντε Τουάρ. Ροβέρτος Δ΄ 1356–1387, κόμης του Ε. Φίλιππος 1357–1397, κόμης του Ε. Ισαβέλλα 1361–1379, απεβίωσε 18 ετών. Anquetil, Louis-Pierre and Gallais (Jean-Pierre, M.), Vincent Marie Viénot, Histoire de France depuis les Gaulois jusqu'à la mort de Louis XVI, Rue Neuves Des Petit Champs, 1819. Froland, Louis, Memoires concernans le comté-pairi d'Eu, et ses usages pretendus locaux, 1722. Hare, Augustus John Cuthbert, North-eastern France, Hazell, Watson & Viney, Ld., 1890. Sumption, Jonathon, The Hundred Years War: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, 1999.
Γκιγιέρμο Βίλας

Ο Γκιγιέρμο Βίλας (αγγλικά : Guillermo Vilas), γεννημένος στις 17 Αυγούστου 1952, είναι πρώην Αργεντινός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 1 στον κόσμο το 1974, 1975 και το 1977. Κέρδισε επτά Grand Prix τίτλους Super Series και 62 τίτλους της ATP. Εισήχθη στην Διεθνή αίθουσα της φήμης της αντισφαίρισης το 1991. Ήταν ο δεύτερος αντισφαιριστής που κέρδισε πάνω από 900 αγώνες και έχοντας επιτυχίες ιδιαίτερα σε χωμάτινα γήπεδα. Το 2005, το περιοδικό "Tennis magazine" τον κατέταξε ως το 15ο καλύτερο παίκτη των προηγούμενων 40 ετών. .

 Ο Βίλας μεγάλωσε στο παραθαλάσσιο θέρετρο του Μαρ ντελ Πλάτα και έπαιξε το πρώτο του τουρνουά το 1969. Ήταν ειδικός σε χωμάτινα γήπεδα αλλά έπαιζε εξίσου καλά σε γήπεδα με γρασίδι και σκληρά. Κέρδισε τέσσερις τίτλους Γκραντ σλαμ: το Γαλλικό Όπεν το 1977, το Αμερικανικό όπεν το 1977, το Αυστραλιανό Όπεν του 1978 και το 1979. Ήταν επίσης φιναλίστ στο γαλλικό όπεν τρεις φορές το 1975, 1978 και 1982, και στο Αυστραλιανό όπεν το 1977. Το 1974 κέρδισε το "Masters Grand Prix", επιπλέον κέρδισε επτά τίτλους "Grand Prix Super Series" (1975-80) οι πρόδρομοι των σημερινών Masters 1000. Το καλύτερο έτος της καριέρας του ήταν το 1977, όταν κέρδισε δύο από τα τέσσερα πρωταθλήματα Γκραντ σλαμ στο απλό και 16 από τους 31 τουρνουά της ΑΤΡ. Το ρεκόρ του για το 1977 ήταν 145 νίκες έναντι 14 ηττών. Με εξαίρεση το πρωτάθλημα του Masters στο τέλος του έτους, κέρδισε 72 από τους τελευταίους 73 αγώνες του ATP το 1977. Η υψηλότερη επιτυχία του αυτή την χρονιά ήταν η νίκη του στον τελικό του αμερικανικού όπεν επί του Τζίμι Κόνορςε με 2-6, 6-3, 7 -6 (7-4), 6-0. Παρόλο που κέρδισε 16 ατομικούς τίτλους ATP, μεταξύ των οποίων το Γαλλικό όπεν και το Αμερικανικό όπεν και ήταν φιναλίστ στο Αυστραλιανό όπεν το 1977 ποτέ δεν του δόθηκε από την ATP το Νο 1 στον κόσμο κατά τη διάρκεια του 1977, λόγω του γεγονότος ότι οι βαθμολογίες κατά το χρόνο αυτό βασίστηκαν στον μέσο όρο των αποτελεσμάτων ενός παίκτη. Αντίθετα ήταν Νο 2 πίσω από τον Τζίμι Κόνορς ο οποίος κέρδισε το Masters και έξι άλλους τίτλους και ήταν φιναλίστ στο Γουίμπλεντον και το Αμερικανικό όπεν το 1977. Ο Αργεντινός δημοσιογράφος Eduardo Puppo και ο Ρουμάνος μαθηματικός Marian Ciulpan διερεύνησαν τα αρχεία των τουρνουά του Βίλας και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Βίλας έπρεπε να κατατάσσεται στην πρώτη θέση για πέντε εβδομάδες το 1975 καθώς και κατά τις δύο πρώτες εβδομάδες του 1976. Τον Μάιο του 2015 η ATP ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να μην χορηγήσει στον Βίλας τη θέση Νο 1, επειδή συνέβη στο διάστημα μεταξύ της δημοσίευσης των επίσημων βαθμολογιών. Ο Βίλας αποχώρησε από την περιοδεία του ATP το 1989, αλλά εξακολουθούσε να παίζει στο ATP Challenger Series μέχρι το 1992. Εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα της φήμης το 1991. Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε σε 14 διοργανώσεις από το 1970 έως το 1984 με ρεκόρ 57 νίκκες και 24 ήττες, με την Αργεντινή το 1981 ήταν φιναλίστ στον τελικό.
1450 Ραϊμόντα

Η Ραϊμόντα (Raimonda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,141. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας.

 Η μέση διάμετρος της Ραϊμόντας εκτιμάται σε 14,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1387. Η Ραϊμόντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 10 ως 15 ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ζιζέλ της Γαλλίας, κόμισσα του Ποντιέ

H Ζιζέλ, γαλλ. Gisèle de France, comtesse de Pons (π. 968 - 1002) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ποντιέ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας και της Αδέλας του Πουατιέ, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Ακουιτανίας. Παντρεύτηκε π. το 994 τον Ούγο Α΄ κόμη του Ποντιέ και είχε τέκνα: Ενγκεράρ Α΄ απεβ. π.1045, κόμης του Ποντιέ. Γκυ. Gauvard, Claude. La France au Moyen Âge du Ve au XVe siècle. Paris: PUF, 1996. 2-13-054205-0
Μπόλκο Ε΄ ο Ουσσίτης

Ο Μπόλκο Ε΄, πολων. Bolko V Husyta (π. 1400 - 29 Μαΐου 1460) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (1422-24, με τον αδελφό του), κυβερνήτης του Γκλογκούβεκ & Προύντνικ (από το 1424), δούκας του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (από το 1450) & κυβερνήτης του Ολέσνο (από το 1455).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Δ΄ δούκα του Οπόλε και της Μαργαρίτας, ίσως του Οίκου της Γκορίτσια/Γκερτς. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1418 την Ελισάβετ (απεβ. μετά το 1452), κόρη του Βιντσέντυ Γκρανόβσκι και της Ελισάβετ Γκρανόβσκας. Η Γκρανόβσκα σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν βασιλιά της Πολωνίας. Έπειτα α Μπόλκο Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1451 τη Χέντβιχ (απεβ. μετά το 1461), κόρη του Χίντσε Μπέες του Κουγιάβυ, μέλος της τοπικής αριστοκρατίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
Λίμνη Σμοκόβου

Η λίμνη Σμοκόβου είναι τεχνητή λίμνη της Θεσσαλίας, στις πλαγιές των Αγράφων. Βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Εγκαινιάστηκε το 2002 και καταλαμβάνει έκταση περίπου 8,5 τ.χλμ και έχει χωρητικότητα 237.000.000 κυβικά μέτρα νερού. Ο πρωταρχικός σκοπός κατασκευής της λίμνης είναι να αρδεύει το νοτιοανατολικό τμήμα του κάμπου της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας.

 Το φράγμα της λίμνης κατασκευάστηκε μεταξύ του 1981 και 1994. Οι εργασίες είχαν σταματήσει για μεγάλο διάστημα λόγω αντιδράσεων των κατοίκων. Το φράγμα έφτασε σε ύψος τα 104 μέτρα, 450 μέτρα μήκος και 11 μέτρα πλάτος στην κορυφή του. Στην βάση του έχει μήκος 30 μέτρα και πλάτος 460 μέτρα. Δήμος Μενελαϊδας, η λίμνη Σμοκόβου Θέα Λίμνης Σμοκoβου Δροσοσταλιά Restaurant Cafe Εκπομπή Γυρίσματα, τεχνητή λίμνη Σμοκόβου
Μαρία Άννα της Μπραγκάνσα

H Μαρία Άννα (πορτογαλ. Maria Anna de Bragança, 3 Σεπτεμβρίου 1899 - 23 Ιουνίου 1971) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν κόρη του Δούκα της Μπραγκάνσα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις.

 Η Μαρία Άννα Ραφαέλα Μιχαέλα Γαβριέλα Λαυρεντία ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα, Πρίγκιπα της Πορτογαλίας, και της 2ης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου, 6ου Πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1921 τον Κάρολο Αύγουστο, 10ο Πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, και είχε τέκνα: Κλοτίλδη (1922 - 2009). Μαφάλδα (1924 - 1989). Ιωάννης (1926 - 1990), 11ος Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Αλβέρτος (1930 - 1935). Darryl Lundy (5 Jun 2004). "Maria Anna Rafaela de Bragança, Infanta de Portugal". ThePeerage.com. Retrieved 2009-06-14. Paul Theroff. "PORTUGAL". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-06-14.
Αρχείο Μπαουχάους

Το Αρχείο Μπαουχάους (γερμανικά: Bauhaus-Archiv) είναι Μουσείο Σχεδίου στο Βερολίνο, το οποίο συγκεντρώνει έργα τέχνης, αρχεία, αντικείμενα και λογοτεχνήματα, συνδεδεμένα με τη σχολή Μπαουχάους (1919 - 1933). Η σχολή Μπαουχάους θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες σχολές αρχιτεκτονικής, σχεδίου και τέχνης του 20ου αιώνα. Παρόλα αυτά το μουσείο αυτή τη στιγμή παραμένει κλειστό και θα ανοίξει ξανά περί το 2022, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι επισκευές. Μέχρι τότε υπάρχει διαθέσιμος χώρος για το αρχείο στην οδό Κνέσμπεκ 1-2, στο Βερολίνο-Σαρλότενμπουργκ του Βερολίνου.

 Το αρχείο Μπαουχάους ιδρύθηκε το 1960 αρχικά στο Ντάρμστατ, με την υποστήριξη του Βάλτερ Γκρόπιους, καθώς κι άλλων εμπλεκόμενων με τη σχολή. Η συλλογή κατέληξε να αναπτύσσεται ταχέως και η ιδέα ενός μουσείου αφιερωμένου σε αυτήν έμοιαζε ελκυστική. Έτσι κατόπιν ζητήθηκε από τον ίδιο τον Γκρούπιους να σχεδιάσει αυτό το μουσείο. Το 1964 ετοίμασε σχέδια για το μουσείο, στο Ντάρμστατ, αλλά η τοπική αρχή δεν το εξέταζε με θετική διάθεση. Ωστόσο, η Γερουσία του Βερολίνου, έμοιαζε διατεθειμένη να υποστηρίξει και την ιδέα και τον χώρο του αρχείου. Έτσι το 1971 το αρχείο στεγάστηκε στο Βερολίνο. Παρόλα αυτά διάφοροι παράγοντες καθυστέρησαν την υλοποίηση του πρότζεκτ. Πάντως το 1976 ξεκίνησε η κατασκευή η οποία ολοκληρώθηκε το 1979. Από το αρχικό σχέδιο του Γκρόπιους δεν υλοποιήθηκε σχεδόν τίποτα, παρά μόνο η χαρακτηριστική σιλουέτα του κτιρίου, το έργο το ανέλαβε ο παλιός του συνάδελφος Άλεξ Τσβιγιάνοβιτς. Το 1997 έγιναν κάποιες ανακατασκευές. Το 2005 χρησιμοποιήθηκε ως σκηνικό εξωτερικών γυρισμάτων των ταινιών επιστημονικής φαντασίας V for Vendetta και Æon Flux. Αργότερα υπήρξε ιδέα επέκτασης του μουσείου αλλά το 2009, η Γερουσία του Βερολίνου, εγκατέλειψε αυτήν την ιδέα. Η συλλογή του αρχειοθετεί, πρακτικά, την ιστορία της σχολής του Μπαουχάους και την προσφορά της στις τέχνες, τη διδασκαλία, την αρχιτεκτονική και το σχέδιο. Η συλλογή μεταξύ άλλων διαθέτει διδακτικό υλικό, εργαστήρι μοντέλων, αρχιτεκτονικά σχέδια και μοντέλα, φωτογραφίες, ντοκουμέντα καθώς και βιβλιοθήκη. Το αρχείο Μπαουχάους, διαθέτει μεγάλη γκάμα αρχείων περισσότερο για τους Λίονελ Φένινφκερ, Γιοχάνες Ίττεν, Πάουλ Κλέε, Βασίλι Καντίνσκι, Λάσλο Μόχολι-Νάγκι, Βέρνερ Ντρέβες, Γκούντα Στόλζλ και Όσκαρ Σλέμερ. Πέρα από τις μόνιμες εκθέσεις έργων, το αρχείο Μπαουχάους διοργανώνει και τέσσερις ειδικές εκθέσεις κάθε χρόνο. Στον εξωτερικό του χώρο, γίνονται εργαστήρια, διαλέξεις και άλλα, μέχρι και κονσέρτα. Το αρχείο Μπαουχάους είναι ο μόνος επίσημος φορέας που έχει το δικαίωμα να αναπαράγει έναν περιορισμένο αριθμό έργων από τα σχέδια της Μπαουχάους. Official archive website Official audio guide
Χρήστος Δροσόπουλος

Ο Χρήστος Δροσόπουλος ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και αντιστασιακός κατά την περίοδο της Κατοχής όντας αρχηγός μικρής ένοπλης ομάδας που έδρασε στην Αχαΐα. Τον Σεπτέμβριο του 1943 το τμήμα του διαλύθηκε από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, ενώ ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος και έπειτα από ανταρτοδικείο εκτελέστηκε.

 Ο Δροσόπουλος γεννήθηκε στο Πλατάνι Αχαΐας και ήταν γόνος πολύτεκνης εννεαμελούς αγροτικής οικογένειας. Μετά την αποφοίτησή του από το Β' Γυμνάσιο Πατρών κατετάγη εθελοντικά στις ένοπλες δυνάμεις. Αργότερα εισήλθε στη ΣΜΥ από την οποία αποφοίτησε το 1935 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ΠΖ. Έπειτα υπηρέτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας, ενώ με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου τοποθετήθηκε στην φρουρά του νησιού. Μετά την κατάρρευση του ελληνικού στρατού εξαιτίας της γερμανικής εισβολής, ο Δροσόπουλος, όντας πια υπολοχαγός, επέστρεψε στην γενέτειρά του. Το 1943 θα έρθει σε επαφές με την οργάνωση «Ελευθέρα Ορεινή Ελλάς» που είχε ως έδρα την Πάτρα και αποτελούσε παρακλάδι του ΕΔΕΣ στην Πελοπόννησο. Η επιτροπή της εν λόγω οργάνωσης του ανέθεσε την αρχηγία του ένοπλου βραχίονα της, έτσι κατά το β' μισό του Αυγούστου του 1943, και αφού ενδιάμεσα είχε υπογραφεί σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ ΕΟΕ και ΕΑΜ, ο Δροσόπουλος, υιοθετώντας το πολεμικό όνομα Βελισσάριος μετέβη στο Καστρίτσι Αχαΐας επικεφαλής περίπου 80 ανταρτών, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονταν άλλοι πέντε αξιωματικοί και υπαξιωματικοί. Στις 8 Σεπτεμβρίου άνδρες της ομάδας Δροσόπουλου υπό την αρχηγία του ανθυπολοχαγού Σκαρτσίλα επιτέθηκαν ανεπιτυχώς κατά ιταλικού φυλακίου στο Ρίο, ενώ στις 12 του ίδιου μήνα, αντάρτικη δύναμη με αρχηγό τον ανθυπολοχαγό Μουτούση χτύπησε ιταλικό φυλάκιο στον Ψαθόπυργο καταφέρνοντας να αφοπλίσει τη φρουρά. Αργότερα ομάδα Δροσόπουλου επιτέθηκε και αφόπλισε μικρό τμήμα του ΕΛΑΣ που οδηγούσε Ιταλούς αυτόμολους στη διοίκηση του 12ου συντάγματος. Το επεισόδιο αυτό μαζί με άλλες μικροσυμπλοκές θεωρήθηκε παραβίαση του Συμφώνου του Δυρραχίου που είχαν υπογράψει οι ελληνικές αντιστασιακές ομάδες Ε.Λ.Α.Σ και Ε.Σ. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1943 η ομάδα του Δροσόπουλου δέχτηκε επίθεση από τον ΕΛΑΣ και ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν αρχικά στην Αραγόζενα Αχαΐας και έπειτα στα Μελίσσια. Εκεί, ο Δροσόπουλος και άλλοι δύο αξιωματικοί του καταδικάστηκαν από ανταρτοδικείο σε θάνατο και εκτελέστηκαν την 26η Σεπτεμβρίου. Τον Μάιο του 1946, καταδικάστηκαν με διάφορες ποινές από το Ειδικό Δικαστήριο Πατρών, δέκα πρώην στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ (Βλάσης Ανδρικόπουλος, Γεώργιος Αρετάκης, Δημήτρης Μίχος, Νικόλαος Πολυκράτης, Νίκος Διένης κλπ) που κρίθηκαν ένοχοι για τη διάλυση του τμήματος Δροσόπουλου και για την εκτέλεση των τριών αξιωματικών.
Φορτ Λόντερντεϊλ

Το Φορτ Λόντερντεϊλ (αγγλικά: Fort Lauderdale) είναι πόλη στην πολιτεία Φλόριντα των ΗΠΑ που βρίσκεται στην κομητεία Pinellas της Φλόριντα. Στην απογραφή του 2013 είχε 172.389 κατοίκους.

 Έιμι Ντουμάς, πρώην επαγγελματίας παλαίστρια και μουσικός 1975 Ναντίν Σιέρρα, υψίφωνος 1988 Λέσλι Νίλσεν, ηθοποιός 1926-2010 Η πόλη αποτελεί την έδρα των αθλητικών συλλόγων: Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς (1977-1983) City of Fort Lauderdale επίσημος ιστότοπος
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 – Άλμα επί κοντώ γυναικών

Το άλμα επί κοντώ γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 16 και 19 Αυγούστου. Στον τελικό η Κατερίνα Στεφανίδη κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο με άλμα στα 4,85 μ .

 Όριο πρόκρισης: 4.60 μέτρα ή οι 12 αθλήτριες με την καλύτερη επίδοση Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 19 Αυγούστου. Κατερίνα Στεφανίδη και Σάντι Μόρις είχαν το ίδιο καλύτερο άλμα στα 4,85 μ, μάλιστα και οι δύο με τη δεύτερη προσπάθεια. Ωστόσο, η Ελληνίδα επικοντίστρια υπερτερούσε λόγω της καλύτερης προσπάθειας που είχε περάσει τα αμέσως προηγούμενα ύψη και συγκεκριμένα το 4,70 που το είχε περάσει με τη πρώτη, ενώ η Αμερικανίδα με τη δεύτερη. Έτσι, η Κατερίνα Στεφανίδη έγινε χρυσή Ολυμπιονίκης, η Σάντι Μόρις αργυρή Ολυμπιονίκης και η Ελίζα ΜακΚάρτνεϊ χάλκινη Ολυμπιονίκης.
Τζουσέπε Μπερτολούτσι

Ο Τζουσέπε Μπερτολούτσι (ιταλικά: Giuseppe Bertolucci), (27 Φεβρουαρίου 1947-16 Ιουνίου 2012), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου Σκηνοθέτησε 26 ταινίες μεταξύ του 1972 και 2012. Ήταν ο νεότερος αδελφός του επίσης σκηνοθέτη Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.

 ABCinema (1975) Berlinguer ti voglio bene (1977) Oggetti smarriti (1980) Panni sporchi (1980) Tuttobenigni (1983) Effetti personali (1983) Segreti segreti (1984) Il perché e il percome (1986) Strana la vita (1987) I cammelli (1988) 12 registi per 12 città (1989) Amori in corso (1989) Il Correggio ritrovato (1990) La domenica specialmente (1991) Il congedo del viaggiatore cerimonioso (1991) - Tv Una vita in gioco 2 (1992) - Tv Troppo sole (1994) Il pratone del casilino (1995) Tino e Tano (1996) Quer pasticciaccio brutto de via Merulana (1996) Ferdinando di Annibale Ruccello (1998) In cerca della poesia (1998) Il dolce rumore della vita (1999) L'amore probabilmente (2001) Luparella (2002) Il cinema ritrovato (2004) Raccionepeccui (2005) Na specie de cadavere lunghissimo (2006) Pasolini prossimo nostro (2006) Casa d'altri (2011) L'ingegner Gadda va alla guerra (2012) Βιογραφία του Τζουσεπε Μπερτολούτσι στην IMDb
Ιορδάνης Βογδάνου

Ο Ιορδάνης Βογδάνου ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1910, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Ελλάδος.

 Ο Βογδάνου εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Άρη το 1925, σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Από την επόμενη κιόλας χρονιά, έπαιξε σε διάφορα φιλικά παιχνίδια της ομάδας, ενώ την σεζόν 1927-28 συμμετείχε σε μερικά παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, πετυχαίνοντας δύο τέρματα. Στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, αγωνίστηκε στο ματς εναντίον του Ατρόμητου στις 17 Ιουνίου 1928, το οποίο ο Άρης κέρδισε με 3-1 και κατέκτησε τον τίτλο.Από την σεζόν 1928-29, ήταν βασικό μέλος της ενδεκάδας των "κίτρινων", παίζοντας σε έξι από τα δέκα παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης και σκοράροντας δύο γκολ. Επίσης, συμμετείχε στους δύο αγώνες μπαράζ κατά του ΠΑΟΚ, όπου ο Άρης κέρδισε με 4-3 στις 2 Ιουνίου 1929.Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης της σεζόν 1929-30, ο Βογδάνου αγωνίστηκε σε εννέα αγώνες και πέτυχε οκτώ γκολ, ενώ έπαιξε και στα τέσσερα παιχνίδια της τελικής φάσης, σκοράροντας τρία τέρματα. Παράλληλα, με το σκοράρισμα, αγωνιζόμενος ως δεξί εξτρέμ, διακρινόταν για την δημιουργία φάσεων τις οποίες αξιοποιούσαν οι Αγγελάκης και Κίτσος. Το 1932, αγωνίστηκε στον πρώτο τελικό κυπέλλου Ελλάδας και κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή, πετυχαίνοντας πέντε γκολ. Σημαντικότερο εξ αυτών το γκολ της ανατροπής εναντίον του Ολυμπιακού, στις 29 Μαΐου 1932, με το οποίο ο Άρης κέρδισε με 2-1, κατακτώντας τον τίτλο.Την επόμενη χρονιά, ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδος για δεύτερη φορά, αφού ο Άρης ηττήθηκε αυτή την φορά από τον Εθνικό. Οι "κίτρινοι" κατέκτησαν την πρώτη θέση του Βορείου Ομίλου του πανελλήνιου πρωταθλήματος, φτάνοντας στην δεύτερη θέση στην τελική φάση. Ακολούθησαν τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης του 1934 και του 1938, το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου του 1935, η τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα του 1936 και η τρίτη θέση στο πρωτάθλημα του 1938, πριν ο Βογδάνου κρεμάσει τα παπούτσια του, όντας ένας από τους μακροβιότερους και πιο επιτυχημένους προπολεμικούς ποδοσφαιριστές του Άρη. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Βογδάνου Ιορδάνης (Παπάς) | aris.re
Χάιλικα του Πέτεντορφ-Λένγκενφελντ

Η Χάιλικα, γερμ. Heilika von Pettendorff-Lengenfeld (π. 1103 - 14 Σεπτεμβρίου 1170) από τον Οίκο του Πέτεντορφ ήταν κόρη του κυρίου του Πέτεντορφ-Λένγκενφελντ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σάιερν-Βίττελσμπαχ & παλατινή κόμισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν κόρη τού Φρειδερίκου Γ΄, κυρίου του Πέτεντορφ-Λένγκενφελντ-Χόπφενοε (απεβ. 1112-19). Μητέρα της ήταν η Χάιλικα των Χοενστάουφεν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄, δούκα της Σουαβίας και της Αγνής των Σαλίων, κόρης του Ερρίκου Δ΄, δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Ο πατέρας της απεβίωσε χωρίς άρρενες απογόνους. Η Χάιλικα του Πέτεντορφ παντρεύτηκε τον κόμη του Σάιερν, που αργότερα έγινε από τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας (εξάδελφο της Αγνής των Σαλίων) παλατινός κόμης της Βαυαρίας. Ο σύζυγός της το 1124 μετακόμισε από το κάστρο Σάιερν (βόρεια του Μονάχου) στο κάστρο Βίττελσμπαχ στο Άιχαχ (βορειοδυτικά του Μονάχου) και δώρησε το κάστρο Σάιερν στο τάγμα των Βενεδικτίνων, που το μετέτρεψαν σε μοναστήρι. Η αδελφή της Χάιλβιχ παντρεύτηκε τον Γκέμπχαρντ Α΄, κόμη του Λόιχτενμπεργκ και έφερε την κυριότητα του Βάλντεκ στον γάμο. Η Χάιλικα του Πέτεντορφ απεβίωσε 67 ετών και τάφηκε στο αββαείο Ένσντορφ. Παντρεύτηκε το 1116 τον Όθωνα Δ΄ του Βίττελσμπαχ, κόμη του Σάιερν και είχε τέκνα: Χέρμαν Όθων ΣΤ΄ 1117-1183, παλατινός κόμης της Βαυαρίας, Α΄ δούκας της Βαυαρίας Κορράδος π. 1120/05-1200, αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και του Σάλτσμπουργκ Φρειδερίκος Β΄ απεβ. 1198 ή 1999 Ουντάλριχ απεβ. 1179 Όθων Ζ΄ απεβ. 1189, παλατινός κόμης της Βαυαρίας Όθων Η΄ πριν το 1180-1209, παλατινός κόμης της Βαυαρίας Χέντβιχ απεβ. 1174, παντρεύτηκε τον Μπέρτχολντ Γ΄ κόμη του Άντεξ Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Όθωνα Β΄ του Στέφλινγκ Heilika of Lengenfeld at genealogie-mittelalter.de
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1999-2000

Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1999-00 διεξήχθη με τη συμμετοχή 20 ομάδων που σχημάτισαν έναν όμιλο. Η διεξαγωγή του πρωταθλήματος με έναν μόνο όμιλο έγινε για πρώτη φορά μετά το 1989.Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν ο Ακράτητος Άνω Λιοσίων και ο Ναυπακτιακός Αστέρας. Υποβιβάστηκαν απευθείας οι ομάδες Α.Σ. Νεαπόλεως, Ποσειδώνας Μηχανιώνας, Εθνικός Κατερίνης, Α.Π.Ο. Κερατσίνι, ΑΟ Καρδίτσα, Εδεσσαϊκός, Δόξα Βύρωνα ενώ ύστερα διαδικασία μπαράζ υποβιβάστηκαν επίσης οι ομάδες Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας, Αγερσανί Νάξου και Νίκη Βόλου.

 Νεάπολη Θεσσαλονίκης - Νίκη Βόλου 2-4. Στους αγώνες μπαράζ για την παραμονή συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 8 έως 13. Οι ομάδες σχημάτισαν ζευγάρια αντιπάλων ως εξής: ο 8ος της βαθμολογίας αναμετρήθηκε με τον 13ο, ο 9ος με τον 12ο και ο 10ος με τον 11ο. Το κάθε ζευγάρι πραγματοποίησε τρεις αγώνες, ο νικητής των οποίων εξασφάλιζε την παραμονή του στην κατηγορία. Από τη διαδικασία παρέμειναν στην κατηγορία το Λεωνίδιο, ο Κιλκισιακός και οι Λύκοι Καλοχωρίου και υποβιβάστηκαν ο Θεσπρωτός, το Αγερσανί και η Νίκη Βόλου.Ζευγάρι των θέσεων 10-11 17 Ιουνίου, Λύκοι Καλοχωρίου - Θεσπρωτός 2-2 21 Ιουνίου, Θεσπρωτός - Λύκοι Καλοχωρίου 0-2 26 Ιουνίου, Λύκοι Καλοχωρίου - Θεσπρωτός 1-0Ζευγάρι θέσεων 9-12 17 Ιουνίου, Κιλκισιακός - Αγερσανί 2-1 21 Ιουνίου, Αγερσανί - Κιλκισιακός 2-1 25 Ιουνίου, Κιλκισιακός- Αγερσανί 1-1Ζευγάρι θέσεων 8-13 18 Ιουνίου, Λεωνίδιο - Νίκη Βόλου 2-0 21 Ιουνίου, Νίκη Βόλου - Λεωνίδιο 2-1 25 Ιουνίου, Λεωνίδιο - Νίκη Βόλου 3-0