IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λένα Μασσέρα

Η Ελένη (Λένα) Μασσέρα (γεν. το 1939) υπήρξε πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο κατά τη δεκαετία του '50, στους δρόμους ταχύτητας και ημιαντοχής, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ στα 100, 200 και 800μ καθώς και σκυταλοδρομίας ως μέλος ομάδων.

 Η Λένα Μασσέρα πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους το Νοέμβριο του 1952, όταν επικράτησε σε ημερίδα στίβου κορασίδων στα 60μ με 8.8, ενώ πήδηξε 4,20 στο άλμα εις μήκος, αγώνισμα στο οποίο δεν συνέχισε σε υψηλό επίπεδο. Δυο βδομάδες αργότερα σε άλλο αγώνα, βελτίωσε την επιδοσή της σε 8.7 και χαρακτηρίστηκε ως "μεγάλο ταλέντο του σπριντ που τρέχει με μεγάλη ευχέρεια και τέλειον στυλ". Το επόμενο έτος βελτίωσε την επίδοσή της σε 8.2 (ν.π.ρ.), τρέχοντας σχεδόν χωρίς αντίπαλο, ενώ στο μήκος έκανε 4,35. Επίσης, πήρε μέρος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα τριάθλου κορασίδων, όπου τερμάτισε 5η με 509 β. αλλά με τα σύνθετα δεν συνέχισε σε υψηλό επίπεδο. Το 1953, σε ηλικία 14 ετών, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος με τις ομάδες 4Χ50 (με νέο πανελλήνιο ρεκόρ) και 4Χ100 του Πανιωνίου. Στη συνέχεια, και ως το 1956 κατέκτησε πολλές νίκες στους δρόμους ταχύτητας και ημιαντοχής ως Μασσέρα ή Μασσέρα-Θεοδωράκη (μετά το γάμο της). Καλύτερη σεζόν της ήταν το 1954, χρονιά που κέρδισε τέσσερις πανελλήνιες νίκες (100, 200, σσκυταλοδρομίες), κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ των 200μ και των 4Χ100 με την ομάδα του Πανιωνίου, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τα 800, αγώνισμα στο οποίο αναδείχθηκε πανελληνιονίκης το 1956 και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ. Όμως, ενώ είχε πολλές δυνατότητες στη συνέχεια σταμάτησε τον αγωνιστικό στίβο για βιοποριστικούς λόγους, αφού είχε την ατυχία να χάσει τον πατέρα της. Συνολικά κετέκτησε οκτώ πανελλήνιους τίτλους. Σύζυγό της πήρε τον μαραθωνοδρόμο Κώστα Θεοδωράκη, πρωταθλητή Ελλάδος στα 5.000 και 10.000μ και κάτοχο των πανελληνίων ρεκόρ. Πανελλήνια ρεκόρ: 100μ: 12.9 (1956). 200μ: 27.3 (1954). 800μ: 2.27.2 (1956). 4Χ50 (ομάδα Πανιωνίου): 26.6 (1953). 4Χ100 (ομάδα Πανιωνίου): 54.0 (1954). Πρωταθλήτρια Ελλάδος: 100μ: 1954. 200μ: 1954. 800μ: 1956. 4Χ50: 1953, 1954, 1955. 4Χ100: 1953, 1954. Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος στο δρόμο για τη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 21 (23/5/2009), σελ. 7.
Ματίνα Νικολάου

Η Ματίνα Νικολάου (12 Φεβρουαρίου 1977, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσω της τηλεοπτικής της παρουσίας στις ψυχαγωγικές εκπομπές του Νίκου Μουτσινά "Για την Παρέα" και "Καλό Μεσημεράκι" από το 2018 μέχρι σήμερα.

 Γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα -συγκεκριμένα στο Μαρκόπουλο Αττικής- όπου και μεγάλωσε. Ολοκληρώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Κάρολος Κουν από όπου και αποφοίτησε το 2001. Αμέσως μετά το τέλος των σπουδών της ξεκίνησε να εργάζεται κυρίως στο θέατρο ενώ έχει κάνει λιγότερες τηλεοπτικές δουλειές ως ηθοποιός. Στην αρχή της καριέρας της δούλευε αποκλειστικά και μόνο στο θέατρο. Τη δεκαετία 2001-2011 έχει πάρει μέρος σε αρκετές θεατρικές παραγωγές. Από το 2010 ξεκίνησε την συνεργασία της με τον Νίκο Μουτσινά αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτης στις παραστάσεις του ενώ το 2012 ξεκίνησε να παίζει σε αυτές. Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην δραματική σειρά του Mega Channel "Γη και Ουρανός" τη σεζόν 2005-2006 παίζοντας μαζί με τους Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Νίκο Κουρή, Θάλεια Ματίκα, Γιώργο Μακρή και άλλους. Ακολούθησε μία guest εμφάνιση στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Δυο μέρες μόνο το 2006. Το 2007 έπαιξε σε μία ιστορία της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές ενώ τη σεζόν 2007-2008 συμμετείχε σε κάποια επεισόδια της σειράς Big Bang. Το 2009 έλαβε μέρος σε μία ακόμη ιστορία των Επτά Θανάσιμων Πεθερών ενώ έπαιξε μαζί με την Ελένη Ράντου σε ένα επεισόδιο της σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα. Τη σεζόν 2016-2017 επέστρεψε τηλεοπτικά μέσω της μαύρης κωμωδίας του Λευτέρη Παπαπέτρου Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Εκεί έπαιξε μαζί με τους Μαρία Καβογιάννη, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Ζέτα Μακρυπούλια, Αλέξανδρο Λογοθέτη και άλλους. Το 2018 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Κάτι χωρισμένα παλικάρια υποδυόμενη τη Στέλλα, την πρώην σύντροφο του χαρακτήρα που υποδυόταν ο Νίκος Μουτσινάς.Τη σεζόν 2018-2019, ύστερα από πρόταση του Νίκου Μουτσινά, δέχτηκε να συνεργαστεί στην παρουσίαση της ψυχαγωγικής εκπομπής του Open "Για Την Παρέα". Εκεί υποδύεται έναν φανταστικό χαρακτήρα με το όνομα Βάνια. Η προέλευση και η δημιουργία του χαρακτήρα είχε γίνει το 2016 για τις ανάγκες της παράστασης "Κοκομπλόκο" που σκηνοθετούσε και συμπρωταγωνιστούσε μαζί με τον Νίκο Μουτσινά. Συνέχισε και την επόμενη χρονιά στο πλευρό του Νίκου Μουτσινά αλλά η εκπομπή μεταφέρθηκε στον ΣΚΑΪ με το όνομα "Καλό Μεσημεράκι". Το 2023 πρωταγωνιστεί στην επιθεώρηση της Δήμητρας Παπαδοπούλου Τι φάση πάλι ρε? στο θέατρο Άλσος. Ματίνα Νικολάου στο IMDb Ματίνα Νικολάου στο στο Instagram
Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος

Το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος, συνολικής επιφάνειας περίπου 2.500 τ.μ., (μαζί με το αίθριο), βρίσκεται στον Πειραιά στο μυχό του άλλοτε όρμου της Φρεαττύδας, στην ακτή Θεμιστοκλέους όπως διαμορφώθηκε με τη δημιουργία της Μαρίνας. Το μουσείο αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο του είδους του στην Ελλάδα και αναβιώνει την ιστορία χιλιετιών της λαμπρής ελληνικής ναυτικής παράδοσης.

 Το Μουσείο αυτό ιδρύθηκε από την "Εταιρεία Ναυτικού Μουσείου και περισυλλογής κειμηλίων των κατά θάλασσαν Αγώνων του Έθνους", που τελούσε και δρούσε υπό την προστασία του Βασιλέως των Ελλήνων. Το 1959 στεγάστηκε σ΄ ένα νεοκλασικό παραλιακό τριώροφο κτίριο στον λιμένα Ζέας, (Ακτή Τρυφ. Μουτσουπούλου 18) στον Πειραιά, διαθέτοντας στον α' όροφο έξι αίθουσες εκθεμάτων, καλούμενο τότε Ναυτικό Μουσείο Πειραιώς. Όταν ξεκίνησαν τα έργα αναμόρφωσης της ακτής Φρεαττύδας, προ του μεγάλου έργου δημιουργίας Μαρίνας, με προσχώσεις του ομώνυμου όρμου, το 1965 - 1967, από τον ΕΟΤ, έγινε πρόβλεψη και της μόνιμης κτιριακής εγκατάστασης του ναυτικού μουσείου στη συνέχεια των τειχών του Πειραιά, όπου και το σύγχρονο μουσείο. Στις δέκα συνεχόμενες, σε ημικύκλια διάταξη, αίθουσες του νέου Μουσείου παρουσιάζεται η ελληνική ιστορία συνυφασμένη με τη θάλασσα, από την αρχαία ναυπηγική και την εξέλιξη των πλοίων από την ελληνική αρχαιότητα, των ελληνιστικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων μέχρι την εποποιία της ελληνικής επανάστασης του 1821, για να συνεχίσει τη παρουσία του ελληνικού πολεμικού ναυτικού και την ένδοξη δράση του στη νεότερη ιστορία, παράλληλα με τη ναυτοσύνη και το δαιμόνιο των Ελλήνων στο κατά θάλασσα εμπόριο. Επίσης το πλούσιο αρχειακό υλικό και το φωτογραφικό αρχείο του Ναυτικού Μουσείου της Ελλάδος, θεωρούνται από τα πλέον αξιόλογα στην ιστορία της Μεσογείου. Η δε ιδιαίτερα σημαντική βιβλιοθήκη του Ναυτικού Μουσείου, τελευταία αίθουσα, που διαθέτει σπάνιες εκδόσεις βιβλίων και ναυτικών χαρτών εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη και ιδιαίτερα τους ναυτικούς ερευνητές και βιβλιόφιλους. Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.14ος, σελ.958. Ιστοσελίδα του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος Το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Η μνήμη και η παρουσία (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) «Σε λήθη η ναυτική μας παράδοση», άρθρο στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», 20 Φεβρουαρίου 2011.
Μεταξάδες Έβρου

Οι Μεταξάδες είναι ένας πεδινός οικισμός και πρώην δήμος της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 120 μέτρα. Στο χωριό έλαβε χώρα η σημαντική Μάχη των Μεταξάδων κατά την διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Έχουν χαρακτηριστεί με το το ΠΔ/19-10-78 (ΦΕΚ 594/Δ/13-11-78) ως παραδοσιακός οικισμός και με την αριθ. Ι-4917/10-12-1987 (ΦEΚ 1277Γ/31.12.87) απόφαση της Νομαρχίας Έβρου ο οικισμός με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά.

 Οι Μεταξάδες βρίσκονται βόρεια του Ερυθροπόταμου που καταλήγει στον ποταμό Έβρο. Πρόκειται για γραφικό και επιβλητικό χωριό της Θράκης, 28 χλμ. δυτικά του Διδυμοτείχου και 3 χλμ. ανατολικά της μεθοριακής γραμμής με τη Βουλγαρία. Το χωριό, μαζί με την Αβδέλλα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Μεταξάδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης». Από το 1997, το παλιό κτίριο του "Κουκουλόσπιτου" μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι διατηρεί χαρακτηριστικά, τυπολογικά, μορφολογικά και κατασκευαστικά στοιχεία κατοικίας αλλά και επαγγελματοβιομηχανικών κτιρίων της περιοχής (κουκουλόσπιτα) και είναι σημαντικό για τη μελέτη της αρχιτεκτονικής".Αξιοθέατο θεωρείται και η μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου που έχει κτιστεί το 1695. Αποτελεί έναν από τους τρεις μεταβυζαντινούς ναούς της περιοχής, από τους οποίους οι άλλοι δύο είναι ο Ναός Αγίου Αθανασίου που βρίσκεται στο Αλεποχώρι και ο Ναός Αγίου Παντελεήμονος στο Παλιούρι. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την ενασχόληση των κατοίκων του με τη σηροτροφία (μέχρι το 1921). Το χωριό φέρει επίσης την ονομασία "Τουκμάκι" που είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει "Σφυροχώρι". Οι κάτοικοί του φημίζονται για τις οικοδομικές τους ικανότητες και την σμίλευση της πέτρας με το "τοκμάκ", το σφυρί, εξού και το όνομα. Σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2021, η δημοτική ενότητα Μεταξάδων έχει συνολικά 3.763 κατοίκους. Ιωάννης Μαντούδης (1881-1962), πρώην δήμαρχος της κοινότητας Μεταξάδων (1920-1923) Αθανάσιος Παπαπαναγιώτου (1886-?), ιατρός και ο πρώτος βουλευτής Έβρου με το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (1926-1928) Σωτήρης Τερζούδης (1961-), πρώην Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος (2018) Χρήστος Κισσούδης (1982-), χοροδιδάσκαλος, χοράρχης και πρόεδρος της κοινότητας Μεταξάδων (2019-) Η ελληνική δραματική ταινία Το Τανγκό των Χριστουγέννων του 2011, σε σκηνοθεσία Νίκου Κουτελιδάκη, γυρίστηκε εν μέρει στους Μεταξάδες Έβρου. Η ιστορία των Μεταξάδων από τον ιστότοπο http://www.patridamou.gr Από τόπο σε τόπο: Μεταξάδες Έβρου (01/07/2018) στο https://www.youtube.com Συμβολή στη μελέτη του οικισμού Μεταξάδες Έβρου, Μωυσίδης Α. από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190403054729/http://library.tee.gr/
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου

Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χόκεϊ στον πάγο της IIHF ήταν διοργάνωση που διεξαγόταν, με διακοπές, από το 1910 μέχρι και το 1932.Τα μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα απονέμονταν στους Ευρωπαίους συμμετέχοντες στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου της IIHF μέχρι το 1991.

 Σημειώσεις Πράγα 1912: Το πρωτάθλημα ακυρώθηκε εξαιτίας του ότι η Αυστρία δεν ήταν μέλος της IIHF την περίοδο του διαγωνισμού. (1.Βοημία, 2.Γερμανία, 3.Αυστρία) Βερολίνο 1932: Ήταν το τελευταίο ξεχωριστό Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της IIHF . Τα μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα απονέμονταν στους Ευρωπαίους συμμετέχοντες στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου της IIHF μέχρι το 1991.
Εκβατήρια

Τα Εκβατήρια ήταν ετήσιες θρησκευτικές εορτές, που λάμβαναν χώρα σε πόλεις της αρχαιότητας κατά τις οποίες τιμούνταν διαφορετικοί θεοί σε ανάμνηση διαφορετικών γεγονότων. Περιελάμβαναν θυσία, την οποία προσέφεραν στους θεούς οι άνθρωποι, όταν έβγαιναν στην ξηρά αποβιβαζόμενοι από τη θάλασσα και όταν έβαινε καλώς το τέλος ενός εγχειρήματός τους.

 Στα εκβατήρια της Κυζίκου τιμόταν ο Απόλλωνας σε ομώνυμο ιερό στη πόλη Κύζικο, σε ανάμνηση της βοήθειάς του προς τους Αργοναύτες, όταν διάβηκαν την περιοχή αυτή. Στα εκβατήρια του Βυζαντίου τιμόταν η «εκβασία Αθηνά» σε ομώνυμο ιερό, όπου υπήρχε και ομώνυμος βωμός στο αρχαίο Βυζάντιο για την βοήθεια που πρόσφερε κατά την εκεί διάβαση των υπό τον Βύζαντα Μεγαρέων αποίκων. Κατά την παράδοση, η εκκλησία της Παναγίας Κόχης στον Αρτεμώνα στη Σίφνο χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου λατρευτικού κέντρου αφιερωμένου στην Εκβατηρία Άρτεμι, η οποία προστάτευε τους ανθρώπους που αποβιβάζονταν από τα πλοία.
Στέφαν Κρασενινίκοφ

Ο Στεπάν Πέτροβιτς Κρασενινίκοφ (ρωσικά: Степа́н Петро́вич Крашени́нников‎, 11 Νοεμβρίου (Π.Η. 31 Οκτωβρίου) 1711 - 8 Μαρτίου (Π.Η. 25 Φεβρουαρίου) 1755) ήταν ένας Ρώσος εξερευνητής της Σιβηρίας, φυσιοδίφης και γεωγράφος, ο οποίος έδωσε την πρώτη πλήρη περιγραφή της Καμτσάτκα στις αρχές του 18ου αιώνα. Εκλέχτηκε στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1745. Το ηφαίστειο Κρασενινίκοφ στην Καμτσάτκα ονομάστηκε προς τιμήν του.

 Ο Κρασενινίκοφ εκπαιδεύτηκε στη Σλαβική Ελληνολατινική Ακαδημία της Μόσχας (1724-32), όπου ο Λομονόσοφ ήταν συμμαθητής του. Στο πλαίσιο των εκτεταμένων προετοιμασιών του Βίτους Μπέρινγκ για τη δεύτερη αποστολή στην Καμτσάτκα, επιλέχθηκαν 12 μαθητές από την ακαδημία για την αποστολή - ο Κρασενινίκοφ ήταν ένας από αυτούς. Έτσι, συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Αγία Πετρούπολη προτού ξεκινήσει για τη δεύτερη αποστολή της Καμτσάτκα (1731-42). Ο Κρασενινίκοφ επρόκειτο να μελετήσει φυτά, ζώα και ορυκτά, αλλά επιπλέον εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία και τη γεωγραφία της Σιβηρίας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της αποστολής, συνόδευσε τον καθηγητή Γκμέλιν στο ταξίδι μέσω των Ουραλίων και της δυτικής Σιβηρίας στο Γιενισέισκ. Έκανε πολλές παρατηρήσεις σχετικά με τη φυσική ιστορία, την εθνολογία και τη γλωσσολογία, π.χ. καταγραφές της γλώσσας Εβένκι (τουνγκούς) και του λεξιλογίου της Μπουργιατικής γλώσσας. Από την έδρα του Μπέρινγκ στο Γιακούτσκ, οι καθηγητές της αποστολής, ο Γκμέλιν και Γκέρχαρντ Φρίντριχ Μίλλερ έστειλαν τον Κρασενινίκοφ μπροστά στο Οχότσκ και τη Καμτσάτκα για να χτίσει σπίτι και να προβεί σε προκαταρκτικές παρατηρήσεις. Έτσι, έγινε μέλος της αποστολής με την πιο εκτεταμένη γνώση της χερσονήσου. Δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του το 1755 ("Описание земли Камчатки"). Ωστόσο, σχεδίασε εκτενώς τα χειρόγραφα του αποθανόντος Γκεόργκ Βίλχελμ Στέλερ. Εκτός από τις λεπτομερείς αναφορές των φυτών και των ζώων της περιοχής, υπήρξαν επίσης αναφορές σχετικά με τη γλώσσα και τον πολιτισμό των Ιτελμέν και των Κοριάκων, όπου σύμφωνα με πληροφορίες τα πήγαινε πολύ καλά με αυτούς. Ο Κρασενινίκοφ πέρασε δέκα χρόνια στη δεύτερη αποστολή της Καμτσάτκα. Κατά την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη, έγραψε και υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή για την ιχθυολογία το 1745. Διορίστηκε επικεφαλής της Ακαδημίας Επιστημών και αργότερα επικεφαλής του Βοτανικού Κήπου της Ακαδημίας και καθηγητής φυσικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο. Ήταν ένας από τους 26 Ρώσους που έγιναν μέλη της Ακαδημίας τον 18ο αιώνα. Το 1752, ο Κρασενινίκοφ πήγε στην τελευταία του αποστολή, στις εκτάσεις της λίμνης Λάντιογκα και του Νόβγκοροντ για να ερευνήσει τη χλωρίδα. Πέθανε πριν μπορέσει να δημοσιεύσει τις παρατηρήσεις του, οι οποίες αντ 'αυτού δημοσιεύθηκαν από τον Νταβίντ ντε Γκορτέρ. Περισσότερα από 20 είδη έχουν ονομαστεί προς τιμήν του, όπως: Το είδος σπαθόχορτου Carex krascheninnikovii Komarov ex Hultén, το οποίο συλλέχθηκε από τον Β. Λ. Κομάροφ το 1909 στον ίδιο λόφο που το είχε βρει ο Κρασενινίκοφ κατά τη διάρκεια της δεύτερης αποστολής της Καμτσάτκα. (Ρωσικά) Крашенинников, Степан Петрович.
Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου

Η Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου είναι η 1η από τις 2 ποδοσφαιρικές κατηγορίες στις οποίες χωρίζεται η Ε.Π.Σ. Ζακύνθου. Αποτελείται από 12 ομάδες από τις οποίες η πρωταθλήτρια παίρνει την άνοδο στη Δ' Εθνική ενώ 3 ομάδες υποβιβάζονται στη Β' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου.

 Όσον αφορά την άνοδο οι 2 πρώτες ομάδες δίνουν μπαράζ για το πρωτάθλημα με το νικητή να στέφεται στις 2 νίκες. Ο νικητής της σειράς θα στεφθεί πρωταθλητής και θα πάρει την άνοδο στη Δ' Εθνική. Το σύστημα της παραμονής είναι πιο περίπλοκο.Οι 2 τελευταίοι (11ος-12ος) υποβιβάζονται στη Β' Κατηγορία και ο 10ος με τον 9ο δίνουν μπαράζ για την 3η θέση σε ένα ζευγάρι παιχνιδιών.Σε περίπτωση ισοβαθμίας 11ου-10ου δίνονται μπαράζ με τον νικητή να δίνει νέα μπαράζ με τον 9ο της βαθμολογίας. Στα μπαράζ ανόδου ο Αστέρας Μαχαιράδου επικράτησε του Κατασταρίου με 3-1 (εντός) και 2-1 (εκτός) και πήρε την άνοδο στη Δ' Εθνική. Στα μπαράζ παραμονής ο Άρης Αγίου Δημητρίου παρέμεινε σε βάρος του Εθνικού Σκουλικάδου που υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία.
Η 36η αίθουσα των σαολίν

Η 36η αίθουσα των σαολίν (The 36th chamber of the shaolin) (εναλλακτικός τίτλος The Master Killer) αποτελεί μία cult ταινία πολεμικών τεχνών kunf-fu παραγωγής 1978 από την Κίνα, του σκηνοθέτη Lau Kar-leung. Θεωρείται μία από τις κλασσικές ταινίες του είδους της, που δεν βασίζεται αποκλειστικά σε σκηνές δράσης αλλά μεταφέρει αξιόπιστα τη φιλοσοφία των σαολίν (Shaolin) μοναχών.

 Το σενάριο αναφέρεται στο πώς ο κινεζικός λαός έμαθε το kung-fu από τους θρυλικούς μοναχούς Σαολίν. Ένας νεαρός άντρας, ο Lin Yu-Te (Gordon Liu), κρύβεται σε έναν ναό των Σαολίν ως φυγάς, αφού τον κυνηγάνε οι στρατιώτες του κακού στρατηγού-μονάρχη Lo Lieh. Εκεί αποφασίζει να μυηθεί στα μυστικά των Σαολίν και του Kung-fu προκειμένου να επιστρέψει και να πολεμήσει τον Lo Lieh. Όμως ο δρόμος του δεν θα είναι εύκολος καθώς θα πρέπει να περάσει από τα 35 επίπεδα εκπαίδευσης, μέσω των οποίων θα σκληρύνει το σώμα του και θα μάθει να ελέγχει το μυαλό του καλύτερα από ποτέ. Τελικά θα τα καταφέρει τόσο καλά που οι μεγάλοι ιερείς των Shaolin θα του δώσουν την άδεια να ξεκινήσει το δικό του 36ο επίπεδο. Ο Lin Yu-Te (που έχει αλλάξει το όνομα του σε San Te) θα θελήσει να δημιουργήσει ένα επίπεδο όπου θα διδάσκει στον κόσμο τα μυστικά του kung-fu. Οι ιερείς θα αρνηθούν αυτή την πρόταση και θα τον διώξουν από τον ναό. Έτσι, μόνος του πλέον, θα πρέπει να αποδείξει ξανά την αξία του πολεμώντας τον Lo Lieh. Gordon Liu Henry Yu Yung Lee Hoi-sang
Fiat 131 Mirafiori

Το Fiat 131 Mirafiori ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, μεταξύ του 1974 και του 1984. Αντικατέστησε το επιτυχημένο Fiat 124 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του. Αντικαταστάθηκε από το Fiat Regata το 1983.

 Σε αντίθεση με την έως τότε παράδοση της εταιρείας, από τη δεκαετία του 1960, να δίνει αριθμητικά τριψήφια ονόματα, για πρώτη φορά επελέγη λεκτικό όνομα. Επίσης, υπήρξε το μοναδικό μοντέλο στην ιστορία της Fiat που φέρει και αριθμητικό και λεκτικό όνομα ταυτόχρονα. Πήρε την λεκτική ονομασία του από το ομώνυμο προάστειο του Τορίνο, όπου και βρισκόταν το εργοστάσιο κατασκευής του. Στις ΗΠΑ, η Σειρά 2 του 1978 - 1981 κυκλοφόρησε ως Fiat Brava και αμέσως μετά η εξαγωγή του διακόπηκε, με αποτέλεσμα να μην διατεθεί η Σειρά 3. Αρχικά προσφερόταν με τους κινητήρες βενζίνης 1.3 λίτρων και 1.6 λίτρων του προκατόχου Fiat 124. Το 131 Mirafiori υπέστη μικρές ανανεώσεις το 1978 και τον Μάρτιο του 1981, με τα αντίτυπα που κατασκευάστηκαν μετά τις ανανεώσεις αυτές να ονομάζονται Σειρά 2 και Σειρά 3 αντίστοιχα. Με την εισαγωγή της Σειράς 2, τοποθετήθηκαν νέοι κινητήρες, που αντικατέστησαν τους αρχικούς, ενώ η Σειρά 3 απέκτησε περαιτέρω επιλογές κινητήρων. Συνολικά παρήχθησαν 1.513.800 αντίτυπα στην Ιταλία. Εκτός από το εργοστάσιο Μιραφιόρι στο Τορίνο, κατασκευάστηκε και στην Ισπανία από την SEAT ως SEAT 131, στην Πολωνία ως Polski Fiat 131p, και στην Τουρκία από την TOFAS ως Murat 131 και άλλες τοπικές ονομασίες. Κατασκευαζόταν σε 3 μορφές, με δημοφιλέστερη το 4-πορτο σεντάν: 2-πορτο σεντάν 4-πορτο σεντάν 5-πορτο στέισον βάγκον Fiat 131 Mirafiori Fiat 131 S Mirafiori Fiat 131 Mirafiori CL Fiat 131 Mirafiori Super Fiat 131 Supermirafiori Fiat 131 Racing ή Sport (ανάλογα με την αγορά) Fiat 131 Abarth Fiat 131 Mirafiori L 1.3 L, 48 kW/65 PS (μόνο για εξαγωγeς) 1.3 L, 40 kW/55 PS (μόνο στη γερμανική αγορά) 1.4 L, 51 kW/70 PS (CL) 1.4 L, 55 kW/75 PS (Super, Supermirafiori) 1.6 L, 55 kW/75 PS (CL) 1.6 L, 63 kW/85 PS (Super) 1.6 L, 71 kW/98 PS (Super, Supermirafiori) 2.0 L, 83 kW/113 PS (Super) 2.0 L, 85 kW/115 PS (Sport) (Racing) 2.0 L, 103 kW/140 PS (Abarth) 2.0 L, 44 kW/60 PS (Super) 2.5 L, 53 kW/72 PS (Super) Στην ταινία «Le Professionnel» («Ο Επαγγελματίας») του 1981, με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, υπάρχει μία μακρά, γεμάτη δράση καταδίωξη, στην οποία ο πρωταγωνιστής οδηγεί ένα εντελώς καινούριο τότε Fiat 131 Mirafiori τρίτης σειράς (παραγωγή: 1981 - 1984). Στα γνωστά βιβλία του Πέτρου Μάρκαρη, ο πρωταγωνιστής Κώστας Χαρίτος οδηγεί ένα Fiat 131 Mirafiori. Ιστορία του Fiat 131 Mirafiori 131mirafiori.com 131abarth.com All-Italia.net: A resource site for Irish and European based 131 owners
Λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό

Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό (Panthera leo azandica - Πάνθηρ ο λέων ο αζαντεσικός),είναι υποείδος λιονταριού που ζει στo βπρειοανατολικό Κονγκό. Η ακριβής κατανομή του είναι άγνωστη σήμερα, όπως και ο ακριβής πληθυσμός.Κατοικεί κυρίως σε σαβάνες και ανοιχτά λειβάδια,όπου απαντάται σε αγέλες.Λίγα στοιχεία είναι γνωστά γύρω από αυτό.Οι αγέλες κυμαίνονται σε μέγεθος από 4 ως 20 άτομα συμπεριλαμβανομένων και των μικρών,και με μέσο όρο αρσενικών 2-3.

 Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό ακολουθεί το μέσο όρο μεγέθους των λιονταριών,με μήκος για τα αρσενικά 1,7-2,5 μέτρα και για τα θηλυκά από 1,6 εώς 1,9 μέτρα.Το βάρος επίσης κυμαίνεται από 170-250 κιλά για τα αρσενικά και 160-200 κιλά για τα θηλυκά.Η χαίτη των αρσενικών είναι μικρή,αλλά πολύ πυκνή,προστατεύοντας τα λιοντάρια κατά τη διάρκεια της μάχης με άλλα αντίζηλα αρσενικά.Όπως και στα άλλα υποείδη λιονταριών,η λιονταρίνα αναλαμβάνει το κυνήγι,ενώ το αρσενικό αναλαμβάνει τη φρούρηση και την προστασία της περιοχής. Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό τρέφεται με γκνου,βουβάλια,καμηλοπαρδάλεις,γαζέλες, ιμπάλα και αντιλόπες,αλλά δε λέει ποτέ όχι στις εύκαιρες τροφές.Για παράδειγμα έχει αναφερθεί ότι ένα λιοντάρι χτύπησε μια στρουθοκάμηλο που κλωσούσε τη φωλιά της,τη σκότωσε και την καταβρόχθισε μαζί με τα αυγά της.Πολλές φορές έχουνε ιδωθεί λιοντάρια να τρώνε χελώνες,σκαντζόχοιρους ή και μικρότερα σαρκοφάγα,όπως τσακάλια,μικρά γατόπαρδων και λεοπαρδάλεων,ή και ενήλικα άτομα,ακόμα και μικρά αντίπαλων λιονταριών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Panthera leo azandica στο Wikimedia Commons
Μαργαρίτα του Νεβέρ

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (Δεκέμβριος 1393 - Φεβρουάριος 1442) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας, που έφερε τον τίτλο του δούκα του Γκυγιέν.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1404 τον Λουδοβίκο των Βαλουά δελφίνο της Γαλλίας & δούκα του Γκυγιέν. Αυτός απεβίωσε το 1415 σε ηλικία 18 ετών. Το 1423 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αρθούρο Γ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης. Το 1442 απεβίωσε η Μαργαρίτα και το 1458 ο Αρθούρος. Δεν απέκτησε τέκνα. Vaughan, Richard (2002). Philip the Good: The Apogee of Burgundy. Boydell Press. p. 10. ISBN 0-85115-917-6. Morewedge, Rosemarie Thee (1975). The Role of Woman in the Middle Ages: Papers of the Sixth Annual Conference of the Center for Medieval and Early Renaissance Studies. State University of New York Press. pp. 97–98, 114–115. ISBN 1-4384-1356-4.
Οξυδιμεθανόλη

Η οξυδιμεθανόλη ή υδροξυμεθοξυμεθανόλη ή διμεθυλενογλυκόλη (DMG: DiMethylene Glycol) είναι μια οργανική ένωση, με μοριακό τύπο C2H6O3 και ημισυντακτικό τύπο HOCH2OCH2OH. Πιο αναλυτικά, είναι η απλούστερη σταθερή αλκοξυαλκανοδιόλη, δηλαδή άκυκλη, κορεσμένη, δισθενής αλκοξυαλκοόλη. Το μόριό της περιέχει δύο (2) δότες (-ΟΗ) και τρεις (3) δέκτες (3 -Ο-) δεσμών υδρογόνου.

 Συνδυάζει τις ιδιότητες αλκανοδιόλης και αιθέρα. Συμπεριφορά ασθενούς οξέος - Σχηματισμός αλκοολικών αλάτων 1. Αντίδραση με αλκαλιμέταλλα:2. Αντίδραση με αμίδια μετάλλων:3. Αντίδραση με αιθινικά μέταλλα:4. Αντίδραση με αντιδραστήρια Grignard: 1. Αντίδραση με υδροϊώδιο. Με παρατεταμένη αντίδραση με περίσσεια ιωδομεθανίου τελικά παράγεται διιωδομεθάνιο (CH2I2) και μεθανάλη: Ενδιάμεσα απομονώσιμα προϊόντα: ιωδομεθοξυμεθανόλη (ICH2OCH2OH) και δι(ιωδομεθυλ)αιθέρας (ICH2OCH2I). 2. Αντίδραση με άλλα αλογόνα (X: F, Cl, Br): Ενδιάμεσα παράγεται αλομεθοξυμεθανόλη (XCH2OCH2OH) και τελικά δι(αλομεθυλ)αιθέρας (XCH2OCH2X). 3. Αντίδραση με ισχυρά χλωριωτικά μέσα: 1. Με PCl5: 2. Με PCl3: Η συγκεκριμένη μέθοδος εφαρμόζεται επίσης για την παραγωγή δι(βρωμομεθυλ)αιθέρα (BrCH2OCH2Br) από οξυδιμεθανόλη, με την ανάλογη χρήση του τριβρωμιούχου φωσφόρου (PBr3), ενώ είναι δυνατή και η παραγωγή δι(ιωδομεθυλ)αιθέρα (ICH2OCH2I) με χρήση τριιωδιούχου φωσφόρου (PI3). 3. Με SOCl2: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985
Μαργαρίτα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margarete von Braunsweig-Wolfenbüttel von Welfen (1516 ή 1517 - 28 Οκτωβρίου 1580, Στάουφενμπουργκ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Mύνστερμπεργκ, Ελς και Μπέρνστατ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1489–1568) από τον πρώτο γάμο του με τη Μαρία της Βυρτεμέργης (1496–1541), κόρη του Ερρίκου κόμη του Μονμπελιάρ και μετά της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1561 στην Ολεσνίτσα τον Ιωάννη δούκα του Μύνστερμπεργκ και Ελς (1509–1565) ως δεύτερη σύζυγός του. Με άδεια από τη Συνέλευση Ευγενών, το κάστρο και η κυριαρχία του Φράνκεσταϊν προορίζοντο για τη Μαργαρίτα ως ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Όμως μετά από τέσσερα χρόνια γάμου χωρίς παιδιά, ο Ιωάννης απεβίωσε και ο γιος του (από τον πρώτο του γάμο με τη Χριστίνα-Αικατερίνη του Σύντλοβιτς) Κάρολος-Χριστόφορος πώλησε το Φράνκενσταϊν. Αυτό προκάλεσε μία διαμάχη μεταξύ της Μαργαρίτας και του Καρόλου-Χριστοφόρου και των κληρονόμων του, η οποία διευθετήθηκε στις 25 Απριλίου 1577 με την παρέμβαση του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ των Αψούργων υπό την ιδιότητά του ως βασιλιά της Βοημίας. Εν τω μεταξύ η Μαργαρίτα επέστρεψε στο Μπράουνσβαϊγκ. Έζησε στην Αυλή του αδελφού της Ιουλίου μέχρι το 1569. Αυτός της έδωσε την κυριότητα και το κάστρο του Στάουφενμπουργκ, όπου αφιερώθηκε στη φροντίδα των πενήτων, των ασθενών και των ενδεών. Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου 1580 στο Στάουφενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1561 τον Ιωάννη των Ποντιέμπραντυ δούκα του Μύνστερμπεργκ και Ελς. Δεν απέκτησαν παπογόνους. Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyklopädie der Wissenschaften und Künste, μέρος 2, τομ. 21, Gleditsch, 1842, σελ. 350 Γυναίκες στην εξουσία 1540-1570
Παλαιοχώρα Χαλκιδικής

Η Παλαιοχώρα ή Παλαιόχωρα είναι χωριό και σήμερα ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα και έδρα του Δήμου Ζερβοχωρίων, στο νομό Χαλκιδικής, με 895 κατοίκους σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2001. Η θέση του είναι στους πρόποδες του όρους Χολομώντας.Το χωριό καταλαμβάνει παραδοσιακά εξέχουσα θέση στην κτηνοτροφική παραγωγή, στη μεταποίηση κτηνοτροφικών προϊόντων.. Αξιοθέατο αποτελεί το δάσος Παλαιόχωρας-Ριζών. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου παρουσιάζει αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και χρονολογείται από το 1914. Σε ειδυλλιακή τοποθεσία βρίσκεται και ο Προφήτης Ηλίας.

 Ο οικισμός είναι έδρα του 6/Θ Δημοτικού Σχολείου Ζερβοχωρίων. Επίσης, στην Παλαιοχώρα λειτουργεί νηπιαγωγείο και Γυμνάσιο, εκπαιδευτήρια που εξυπηρετούν και τους γειτονικούς οικισμούς, όπως και πολυδύναμο Πολιτιστικό Κέντρο. Ενεργός είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος με την επωνυμία "Η ΕΛΠΙΣ" Παλαιόχωρας, καθώς επίσης και η Ομάδα γυναικών Παλαιόχωρας. Στον οικισμό διοργανώνεται καρναβάλι. Στην Παλαιόχωρα επίσης η λειτουργία του παραδοσιακού νερόμυλου του Δημητρίου Ντελή με καταρράκτη (στα 500μ. βόρεια του χωριού) συνδυάζεται με την πραγματοποίηση μιας λαμπρής λαογραφικής εκδήλωσης που αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες. Στην κεντρική πλατεία της πρώην κοινότητας βρίσκεται και το σπίτι του αειμνήστου δασκάλου και λαογράφου Δημητρίου Τσιότρα.
Μίνθη Ηλείας

Η Μίνθη (παλαιότερη ονομασία Άλβαινα ή Άλβενα) είναι ορεινό χωρίο του νομού Ηλείας του δήμου Ζαχάρως. Βρίσκεται στις πλαγιές του ομώνυμου βουνού σε υψόμετρο 760 μέτρων κι είναι ένα από τα πιο παλιά χωριά της πρώην επαρχίας Ολυμπίας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 144 κάτοικοι. Απέχει οδικά 21 χιλιόμετρα από την έδρα του Δήμου, τη Ζαχάρω. Η κτηματική περιφέρεια του χωριού ανέρχεται σε 16.500 στρέμματα και συνορεύει με 12 χωριά. Η Μίνθη είχε πλούσια βλάστηση, τα δάση της οποίας όμως έπαθαν μεγάλες καταστροφές στις μεγάλες πυρκαγιές της Πελοποννήσου το καλοκαίρι του 2007.

 Το παλαιότερο όνομα ήταν Άλβενα και το 1927 με το Β.Δ. 4.11.1927 (ΦΕΚ 306/1927) μετονομάστηκε σε Μίνθη από το ομώνυμο βουνό. Η πιο παλιά μαρτυρία για το χωριό είναι αυτή που αναφέρεται στη συμμετοχή των Αλβενέων στον Τουρκο-Βενετικό πόλεμο 1463-1479 υπό τους αρχηγούς Μήτρο Αλβενιώτη και Γιάννη Άγριο. Η δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη που δείχνει η χορογραφική καταγραφή από τους Ενετούς το 1689 και το 1700. Τότε είχε 42 και 149 κατοίκους αντίστοιχα. Η Άλβενα (ή Άλβαινα) μνημονεύεται στο δημοτικό τραγούδι "Του Κοντοβουνήσιου" (και σε παραλλαγή αυτού): "Τρία Πουλάκια κάθονται στο Κάστρο της Πλατιάνας. Τό 'να τηρά την Άλβαινα και τ' άλλο την Παλούμπα, το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει: -Σαν ήθελες να παντρευτείς, να πάρεις την Ελένη, τα πρόβατα τί τά 'θελες, τα γίδια που μαζώνεις;..." Η Μίνθη είναι γενέτειρα του Εθνομάρτυρα και Φιλικού επισκόπου Μεθώνης Γρηγορίου Παπαθεοδώρου για τον οποίο ο ιστορικός Κόκκινος αναφέρει ότι ήταν ο τρίτος κατά σειράν ιεράρχης του 1821 μετά τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Βρεσθένης Θεοδώρητο. Μίνθη Αρχειοθετήθηκε 2021-04-29 στο Wayback Machine. Άλβαινα Ολυμπίας
Βιβλιοθήκη χημείας

Η βιβλιοθήκη χημείας είναι ειδική βιβλιοθήκη σχετική με το αντικείμενο της χημείας. Η χημεία είναι ένα εξειδικευμένο γνωστικό πεδίο με το οποίο ασχολείται περιορισμένο κοινό. Υπάρχουν σε βιβλιοθήκες τεκμήρια που έχουν σχέση με τη χημεία ή μιλούν για βασικές αρχές της, αλλά δεν ανταποκρίνονται σε εξειδικευμένες έρευνες. Πλούσιο υλικό χημείας βρίσκεται συχνά σε βιβλιοθήκες χημείας ή βιβλιοθήκες θετικών επιστημών. Αυτές οι βιβλιοθήκες κατατάσσονται στις ειδικές βιβλιοθήκες, καθώς απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό και έχουν υλικό που αφορά στις επιστήμες που ασχολούνται και συνήθως είναι βιβλιοθήκες πανεπιστημίων.

 Στις βιβλιοθήκες χημείας, η συλλογή απαρτίζεται αποκλειστικά από υλικό που αφορά την συγκεκριμένη επιστήμη και ίσως ένα μέρος της να σχετίζεται με παρόμοιες θετικές επιστήμες όπως είναι η βιολογία και άλλες. Το υλικό αυτό πρέπει να ενημερώνεται συνεχώς καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και συνεχώς γίνονται σημαντικές αλλαγές και γεγονότα που αναιρούν άλλα και επηρεάζουν τις θετικές επιστήμες.Ο καλύτερος τρόπος για την συνεχή ενημέρωση της συλλογής είναι η συνδρομή σε περιοδικά έντυπα και ηλεκτρονικά. Επίσης, η βιβλιοθήκες χημείας συνήθως διαθέτουν συνδρομή και σε εξειδικευμένες βάσεις χημείας και θετικών επιστημών όπως είναι οι παρακάτω: Scifinder Scholar Reaxys Web of Science PubMed Scopus Στην Ελλάδα βιβλιοθήκες χημείας ή θετικών επιστημών υπάρχουν μόνο στα Πανεπιστήμια όπου έχουν τμήματα χημείας που είναι τα εξής: Πανεπιστήμιο Αθηνών Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Πανεπιστήμιο Πατρών Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Πανεπιστήμιο Ηρακλείου Στο εξωτερικό υπάρχουν αρκετές ειδικές βιβλιοθήκες χημείας όπως στο: University of Illinois - Chemistry Library University of California - Chemistry Library University of Cambridge - Chemistry Library University of Pennsylvania - Chemistry Library University of Toronto - Chemistry Library Μονιάρου-Παπακωνσταντίνου, Βαλεντίνη. Αρχές βιβλιοθηκονομίας- Είδη βιβλιοθηκών. Αθήνα: Τεχνολογικό εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας, 1997. Τμήμα Χημείας. 1 Ιαν. 2014. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 26 Νοε. 2013 <http://www.chem.auth.gr/index.php>.
Ψήφισμα του Μοντεβιδέο

Το Ψήφισμα του Μοντεβιδέο (κοινή ονομασία του Ψηφίσματος IV.4.422-4224) ψηφίστηκε στο Μοντεβιδέο, της Ουρουγουάης, στις 10 Δεκεμβρίου 1954, κατά τη διάρκεια της Γενικής Διάσκεψης της Ουνέσκο. Υποστηρίζει την επίσημη χρήση της τεχνητής γλώσσας Εσπεράντο ως διεθνή βοηθητική γλώσσα, συνιστώντας στον Γενικό Διευθυντή της Ουνέσκο να ενημερώνεται για τις πρόσφατες εξελίξεις για την χρήση της Εσπεράντο. Το ψήφισμα του Μοντεβιδέο ήταν ο καρπός μιας μεγάλης εκστρατείας του Ίβο Λαπέννα. Το 1977 ο Γενικός Διευθυντής της Ουνέσκο επισκέφθηκε το Παγκόσμιο Συνέδριο της Εσπεράντο, το οποίο έλαβε χώρα στο Ρέυκιαβικ, της Ισλανδίας. Το 1985 η Ουνέσκο πέρασε ένα ακόμη ψήφισμα, προτείνοντας στα κράτη μέλη της να ενθαρρύνουν την διδασκαλία της Εσπεράντο.

 Γενική Διάσκεψη της Ουνέσκο. Όγδοη συνεδρίαση. Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη), 1954. Το ψήφισμα υιοθετήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1954, στην 18η σύγκληση της ολομέλειας. IV.1.4.422Η Γενική Διάσκεψη, Έχοντας συζητήσει την έκθεση του Γενικού Διευθυντή για την διεθνή εκστρατεία συλλογής υπογραφών υπέρ της Εσπεράντο (8C/PRG/3),IV.1.4.4221Λαμβάνοντας υπόψη τα αποτελέσματα που πέτυχε η Εσπεράντο στο πεδίο των διεθνών πνευματικών σχέσεων και την επαναπροσέγγιση των λαών του κόσμου,IV.1.4.4222Αναγνωρίζοντας ότι αυτά τα αποτελέσματα συμφωνούν με τους στόχους και τα ιδανικά της Ουνέσκο,IV.1.4.4223Λαμβάνει υπόψη ότι αρκετά κράτη μέλη έχουν ανακοινώσει την προθυμία τους να εισάγουν ή να επεκτείνουν την διδασκαλία της Εσπεράντο στα σχολεία και τα ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης τους, και ζητά από αυτά τα κράτη μέλη να κρατούν τον γενικό διευθυντή ενημερωμένο για τα αποτελέσματα που έχουν επιτευχθεί σε αυτό το πεδίο,IV.1.4.4224Εξουσιοδοτεί τον Γενικό Διευθυντή να παρακολουθεί τις τρέχουσες εξελίξεις για τη χρήση της Εσπεράντο στην εκπαίδευση, στις επιστήμες και τον πολιτισμό, καθώς και να συνεργάζεται με τον Παγκόσμιο Οργανισμό της Εσπεράντο σε θέματα που αφορούν και τους δύο οργανισμούς. Εσπεράντο Ουνέσκο Περισσότερες πληροφορίες για το ψήφισμα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κορίνθου (παλαιός)

Ο παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός Κορίνθου ήτας σιδηροδρομικός σταθμός στην Κόρινθο, επί των γραμμών Πειραιά - Πάτρας και Κορίνθου - Καλαμάτας. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε το 1884. Στις 9 Ιουλίου 2007, ο σταθμός έπαυσε να λειτουργεί, καθώς αντικαταστάθηκε από τον νέο ομώνυμο σταθμό, ενώ ο παλαιός χρησιμοποιείται μόνο για εκδρομική λειτουργία.

 Το κτήριο του σταθμού με τη σημερινή του μορφή κατασκευάστηκε το 1955. Ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε το κτήριο ήταν ο Αντώνης Δραγούμης. Ο σταθμός κατασκευάστηκε σύμφωνα με τη γενική εικόνα της Κορίνθου την εποχή εκείνη. Έχει γίνει μέριμνα για την αντισεισμική λειτουργία του κτηρίου, ενώ υπάρχουν ζωγραφισμένα θέματα της μυθολογίας της περιοχής στις αίθουσες και το προστύλιο του σταθμού. Το συγκεκριμένο κτήριο είναι το μοναδικό της πόλης στο οποίο υπάρχουν εκτενείς αναφορές στην ιστορία της πόλης. Στο χώρο υπάρχουν επίσης αντλιοστάσια, μηχανοστάσιο και βοηθητικά κτήρια για τη λειτουργία του σταθμού. Κάποια από αυτά χρονολογούνται από το 1929 και άλλα από το 1916. Το κτήριο στη πρώτη του μορφή κατασκευάστηκε από την εταιρεία Σιδηροδρόμων Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου.
Oh Land of Beauty

"Ο Land of Beauty!" είναι ο εθνικός ύμνος του Σαιντ Κιτς και Νέβις. Γράφτηκε από τον Κένρικ Τζορτζ (Kenrick Georges), ο οποίος είναι και ο συνθέτης του ύμνου. Καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1983.

 Ο Land of Beauty! Our country where peace abounds, Thy children stand free On the strength of will and love. With God in all our struggles, St. Kitts and Nevis be A nation bound together, With a common destiny.As stalwarts we stand For justice and liberty. With wisdom and truth We will serve and honour thee. No sword nor spear can conquer For God will sure defend. His blessings shall forever To posterity extend. Ω όμορφη χώρα! Η χώρα μας όπου αφθονεί η ειρήνη, Τα παιδιά σου στέκουν ελεύθερα Με τη δύναμη της θέλησης και της αγάπης. Με τον Θεό σε όλους τους αγώνες μας, Ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις θα είναι Ένα κράτος ενωμένοι μαζί, Με μια κοινή μοίρα.Ακλόνητοι υποστηρικτές στέκουμε Για δικαιοσύνη και ελευθερία. Με σοφία και αλήθεια Θα σε υπηρετούμε και θα σε τιμούμε. Κανένα ξίφους και καμιά ασπίδα δεν μπορεί να (μας) κατακτήσει Γιατί ο Θεός στα σίγουρα μας εξασφαλίζει. Είθε οι ευλογίες Του Μέχρι τις επόμενες γενιές να φτάνουν. Ακούστε το O Land of Beauty (ορχηστρική έκδοση, σε μορφή mp3)
Μορίχοβο

Το Μορίχοβο (Σλαβομακεδονικά: Мариово, Μαρίοβο) είναι ορεινή ιστορική περιοχή της Δευριόπου στη βορειοδυτική πλευρά του Βόρα στην Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας στα βόρεια των συνόρων με την Ελλάδα.

 Το μεγαλύτερο μέρος του Μοριχόβου βρίσκεται εντός της Βόρειας Μακεδονίας. Μικρό κομμάτι στα νότια, βρίσκεται στην Ελλάδα, στους νομούς Φλώρινας και Πέλλας. Η περιοχή είναι παραδοσιακά αγροτική, χωρίς αστικά κέντρα. Η μεγαλύτερη κωμόπολη είναι η Βιτόλιστα, εντός της Βόρειας Μακεδονίας. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ονομάζονταν Μερίχοβα. Αποτελούσε στο παρελθόν την «ακρόπολη του σλαβόφωνου Ελληνισμού». Απελευθερώθηκε και ανακηρύχθηκε «Ελεύθερη Ελλάδα» κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1867. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα οι Βούλγαροι κομιτατζήδες πυρπόλησαν αρκετά χωριά της περιοχής με σκοπό να κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τον Οκτώβριο του 1912, το εθελοντικό σώμα του Αντώνιου Ζώη απελευθέρωσε το Μορίχοβο από τους Τούρκους και ύψωσε την Ελληνική σημαία δηλώνοντας ότι το απελευθερώνει εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου. Τελικά μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η περιοχή πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας ως αντάλλαγμα για τα χωριά ανατολικά της Φλώρινας που είχαν καταλάβει οι Σέρβοι. Η ανταλλαγή κρίθηκε σκόπιμη για να εξορθολογιστεί η χάραξη της Ελληνοσερβικής μεθορίου. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πλατεία στα Λαδάδικα, με το όνομα «Πλατεία Μοριχόβου». Ο αρχαιολογικός χώρος της Πόλτσιστας χρονολογείται από την εποχή της αρχαιότητας (4ος αιώνας π.Χ.) και βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Σταράβινα και Πόλτσιστα. Στο κέντρο της Πόλτσιστας, μπορούν να παρατηρηθούν τα περιγράμματα ενός φρουρίου στον ορίζοντα. Από την Πόλτσιστα ήταν οι Μακεδονομάχοι Χρήστος Γιόρας, Βασίλειος Γλάμνος και Τραϊανός Μέσκος, που δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες. Το χωριό Σταραβίνα ήταν κάποτε η έδρα του ομώνυμου δήμου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Μοριχόβου, 50 χλμ. μακριά από τα Μπίτολα. Το ταξίδι προς τη Σταραβίνα ξεκινάει από τα Μπίτολα. Από εκεί πηγαίνει στο χωριό Νόβατσι, μετά πηγαίνει στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ΡΕΚ Μπίτολα και στη συνέχεια μέχρι το βουνό στο χωριό Μάκοβο. Από εκεί ο δρόμος οδηγεί στο χωριό Ραπές. Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος τελειώνει μετά από εκείνο το χωριό και από εκεί είναι μια ανώμαλη διαδρομή σε χωματόδρομο μέχρι την Σταραβίνα. Για να πάει κάποιος εκεί απαιτείται άδεια λόγω του ότι βρίσκεται κοντά στα σύνορα. Από την Σταραβίνα ήταν οι Μακεδονομάχοι Στογιάννης Ιωάννου, Δημήτριος Κράιος, Τραϊανός Μήτρου, Ιωάννης Μήτρου, Δημοσθένης Χρίστου, Ιωάννης Πέτκου και Ιωάννης Στεφάνου, που δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες.
Μαρία Άννα του Σβάρτσενμπεργκ

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Schwarzenberg, 25 Δεκεμβρίου 1706 - 12 Ιανουαρίου 1755) από τον Οίκο του Σβάρτσενμπεργκ ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Σβάρτσενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνη του Μπάντεν-Μπάντεν.

 Ήταν η μόνη κόρη του Αδάμ Φραγκίσκου του Σβάρτσενμπεργκ και της Ελεονώρας, κόρης του Φερδινάνδου Αυγούστου του Λόμπκοβιτς. Μνηστεύθηκε τον Λουδοβίκο Γεώργιο του Μπάντεν-Μπάντεν στις 18 Μαρτίου 1721. Η μελλοντική πεθερά της ταξίδεψε στη Βιέννη για να ζητήσει άδεια από τον Κάρολο ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η άδεια χορηγήθηκε και η Μαρία Άννα παντρεύτηκε στις 8 Απριλίου 1721 στο Κάστρο του Τσέσκι Κρούμλοβ. Παντρεύτηκε το 1721 τον Λουδοβίκο Γεώργιο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα: Ελισάβετ Αυγούστα (1726 - 1789, παντρεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1755 τον Μίχαελ Βέντσελ, Κόμη του Άλταν. Kάρολος Λουδοβίκος Δαμιανός (1728 - 1734), Διάδοχος Πρίγκιπας του Μπάντεν-Μπάντεν. Γεώργιος Λουδοβίκος (1736 - 1737). Ιωάννα (28 - 29 Απριλίου 1737).
Λαζάρεβατς

Η Λαζάρεβατς (σερβικά: Лазаревац) είναι μια πόλη και δήμος που βρίσκεται στη Σερβία κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του μεσαιωνικού πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Το 2011 η πόλη έχει συνολικό πληθυσμό 25,526.

 Κοντά στο σημερινό Λαζάρεβατς βρισκόταν το χωριό Σόπιτς όπου το 1846 είχε 95 σπίτια και 578 κατοίκους. Το 1858 ένας κάτοικος του Σπόπιτς εγκαταστάθηκε στην περιοχή του σημερινού Λαζάρεβατς και μέχρι το 1885 είχε αναπτυχθεί σε μεγαλύτερο οικισμό, με το όνομα "Ζμπέγκοβτσου" (Zbegovcu ), από το Σόπιτς, δίπλα στα τότε σύνορα με την Αυστροουγγαρία. Στις 28 Ιουνίου 1889 η εθνοσυνέλευση της Σερβίας για να τιμήσει την επέτειο των 500 χρόνων από τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου μετενόμασε το χωριό σε "Λαζάρεβατς" από τον πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Την ίδια χρονιά χτίζεται το πρώτο σχολείο και το 1895 γίνεται η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κολουμπάρα. Καθώς το Λαζάρεβατς έγινε το διοικητικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής, σταυροδρόμι των δρόμων προς το Βελιγράδι, τα ορυχεία και τον Σάβα γνώρισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Λαζάρεβατς και τα περίχωρα του έγινε η Μάχη της Κολουμπάρα από τις 16 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου 1914, ανάμεσα στο Σερβικό στρατό και τους Αυστροούγγρους με απώλειες και για τις δύο πλευρές 28.000 νεκρούς. Μετά τη μάχη το Λαζάρεβατς καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία και απελευθερώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1918. Το 1941 κατά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου βομβαρδίστηκε και το Λαζάρεβατς. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1955 η περιοχή διοικητικά έγινε μέρος της επαρχίας Βάλιεβο. Το 1968 αναγνωρίζεται πόλη και δήμος και το 1971 ήδη δήμος γίνεται μέρος της πόλης του Βελιγραδίου. Στον αθλητικό τομέα στο Λαζάρεβατς έχουν έδρα η Φ.Κ. Μπόρατς Λαζάρεβατς και η Κολουμπάρα Λαζάρεβατς με πολλά αθλητικά τμήματα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lazarevac στο Wikimedia Commons
Στήλη του Προυσία

Η στήλη του Προυσία είναι ένα από τα αναθήματα στο ιερό τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που ανεγέρθηκε προς τιμήν του βασιλιά Προυσία Β' της Βιθυνίας.

 Η στήλη του Προυσία βρίσκεται βορειοανατολικά της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Σήμερα έχει αναστηλωθεί. Το μνημείο ταυτίστηκε χάρη σε επιγραφή που μαρτυρά ότι πρόκειται για ανάθημα της Αιτωλικής Συμπολιτείας προς τιμήν του Βασιλιά Προυσία Β', βασιλιά της Βιθυνίας, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία: «Βασιλέα Προυσίαν, βασιλέως Προυσία, τò Κοινò τῶν Αἰτωλῶν, ἀρετᾶς ἔνεκεν καὶ εὐεργεσίας τάς ἐς αὑτούς». Με βάση τη σωζόμενη επιγραφή, είναι επίσης δυνατή και η ακριβής χρονολόγηση του αφιερώματος μετά το 182 π.Χ., όταν ο Προυσίας Β' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Προυσία Α' στο θρόνο της Βιθυνίας. Το μνημείο αποτελείται από μια υψηλή βάση από σειρές ορθογώνιων λιθόπλινθων, ενώ στο πάνω μέρος φέρει ανάγλυφη παράσταση με γιρλάντες και βουκράνια και χαμηλό γείσο με γεισίποδες. Το συνολικό του ύψος έφτανε τα 9,70 μέτρα, ενώ επάνω στο μνημειακό βάθρο ήταν στημένο το έφιππο άγαλμα του Βασιλιά Προυσία. Στην ανώτερη επιφάνεια του μνημείου σειρές ορθογώνιων οπών πιθανόν σχετίζονταν με τη σύνθεση του γλυπτού και χρησίμευαν για να προσαρμόζονται εκεί φυτικά στοιχεία, όπως στάχυα, τα οποία θα συμβόλιζαν κάποια ευεργεσία του βασιλιά, ή στήριζαν χάλκινες αιχμές για να προστατεύσουν το μνημείο από τα πουλιά. Το μνημείο ήταν παρόμοιο ως προς τη σύλληψη και την αρχιτεκτονική μορφή του με το μεταγενέστερο βάθρο του Αιμίλιου Παύλου, που στήθηκε περίπου 10-15 χρόνια αργότερα νότια της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στο Δελφικό ιερό και που εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών. Παπαχατζής Ν. Δ., Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις, βιβλίο 10, Φωκικά, Αθήνα 1996 Miller, G., "Macedonians at Delphi", στο Jacquemin, A. (ed.), Delphes: Cent ans après la grande fouille, Athens 2000, 263-281. Perrie, A., "La moisson et les pigeons. Note sur l’assise sommitale du pilier de Prusias à Delphes", BCH 138, 2008, 257-270 Schalles, H.-J., Untersuchungen zur Kulturpolitik der pergamenischen Herrscher im dritten Jahrhundert vor Christus, IstForsch 36, 1985 124 Note 723 Vatin, Cl., Monuments votifs de Delphes, Rome 1991
Αντίλοχος

Με το όνομα Αντίλοχος (< ἀντί- (έναντι, εμπρός) + λοχέω (παραμονεύω, ενεδρεύω), "αυτός που παραμονεύει μπροστά, ο παρατηρητής" ) είναι γνωστά δύο πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία. Το ένα ήταν ένας από τους συντρόφους του Οδυσσέα. Το σημαντικότερο όμως πρόσωπο ήταν ο γιος του Νέστορα και της Ευρυδίκης (κατά τον Όμηρο) ή της Αναξιβίας (κατά τον Απολλόδωρο). Ο Παυσανίας γράφει ότι ο Αντίλοχος ήταν πατέρας του Παίονα.

 Αμέσως μετά τη γέννησή του ο Αντίλοχος εγκαταλείφθηκε στο βουνό Ίδη και ανατράφηκε από μία σκύλα. Ο Ξενοφώντας προσθέτει ότι υπήρξε μαθητής του Χείρωνα. Ο Αντίλοχος ακολούθησε τον πατέρα του Νέστορα και πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο. Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου ο Νέστωρ, φοβούμενος κάποιο χρησμό, δεν τον πήρε μαζί του στην εκστρατεία, αλλά τελικώς ο Αντίλοχος, παρά την αντίθεση του πατέρα του και διψώντας για τα μεγάλα «κλέη» (δόξες), πήγε στον πόλεμο κατά το πέμπτο έτος του και διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Μάλιστα έγινε ένας από τους πιστότερους φίλους του Αχιλλέως και του Πατρόκλου. Αυτή η φιλία τον έφερε στη δύσκολη θέση να υποχρεωθεί να ανακοινώσει στον Αχιλλέα τον θάνατο του Πατρόκλου. Στο πεδίο της μάχης κατά των Τρώων σκοτώθηκε τελικώς και ο ίδιος ο Αντίλοχος, όταν σε μία στιγμή είχε τρέξει να βοηθήσει τον πατέρα του Νέστορα που κινδύνευε. Τότε βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Μέμνονα, ο οποίος τον σκότωσε. Τότε ο Αχιλλέας όρμησε εναντίον του Μέμνονα, μονομάχησε με αυτόν και τον θανάτωσε. Περισσότερα για το περιστατικό του θανάτου του Αντιλόχου γράφει ο Πίνδαρος: ο Νέστορας, ύστερα από τραυματισμό του αλόγου του, θα σκοτωνόταν από τον Μέμνονα αν δεν έτρεχε ο Αντίλοχος να παρεμβάλει το σώμα του ανάμεσά τους, δίνοντας έτσι ένα άφθαστο παράδειγμα αγάπης προς τον πατέρα με τον θάνατό του. Κατά δύο άλλες, λιγότερο αποδεκτές, παραδόσεις, ο Αντίλοχος σκοτώθηκε από τον Έκτορα ή τον Πάρι. Οι τρεις αυτοί ήρωες Αχιλλέας, Πάτροκλος και Αντίλοχος τάφηκαν από τους Αχαιούς στο ακρωτήριο του Σιγείου όπου και στα χρόνια του Στράβωνα συνέχιζαν οι κάτοικοι του Ιλίου να τους προσφέρουν νεκρικές τιμές. Επίσης ο Όμηρος κάνει λόγω και για τις ψυχές των ηρώων αυτών που έμεναν μαζί στον Άδη όταν κατέβηκε ο Οδυσσέας και τις συνάντησε. Οι αρχαίοι γλύπτες και ζωγράφοι απεικόνισαν πολλές φορές τη μορφή του Αντιλόχου. Γνωστότερη στην αρχαιότητα ήταν η τοιχογραφία του Πολυγνώτου στη «Λέσχη των Κνιδίων», στους Δελφούς. Σε αυτή ο Αντίλοχος παριστάνεται μαζί με τους κορυφαίους Αχιλλέα, Πάτροκλο, Αγαμέμνονα και Πρωτεσίλαο. Ο αστεροειδής 1583 Αντίλοχος (1583 Antilochus), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1950, πήρε το όνομά του από τον ηρωικό γιο του Νέστορα. Lorenzo Rocci (1956). Vocabolario Greco-Italiano. Società Ed. Dante Alighieri srl. σελ. 171. (Ιταλικά)