IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλκάινς

Το Αλκάινς είναι μια πορτογαλική ενορία στον δήμο Καστέλου Μπράνκου (πόλη), με εδαφική έκταση 36,95 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 4615 κατοίκους (απογραφή 2021). Η πληθυσμιακή του πυκνότητα είναι 124,9 κάτοικοι/km². Το Αλκάινς, ένα από τα μεγαλύτερα πορτογαλικά χωριά, ήταν το σημαντικότερο βιομηχανικό κέντρο του δήμου τη δεκαετία του 1980 του 20ου αιώνα.

 Το Αλκάινς βρίσκεται σε περίπου 370 μέτρα υψόμετρο, στις μέσες γεωγραφικές συντεταγμένες 39°55΄ βόρειου γεωγραφικού πλάτους και 7°28΄ δυτικού γεωγραφικού μήκους. Απέχει 195 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από την πρωτεύουσα της χώρας, τη Λισαβόνα, 170 από το Πόρτο, 320 από τη Μαδρίτη και 121 χιλιόμετρα από τη θάλασσα (Ατλαντικός Ωκεανός), επίσης σε ευθεία γραμμή. Καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η ανάπτυξή του ήταν κάπως ακανόνιστη λόγω των συνεχών δημογραφικών ύφεσης στην περιοχή. Με την αυγή του 16ου αιώνα, ανασυντέθηκε με την προώθηση της οικονομίας που εκτίμησε μια καλή γεωγραφική κατάσταση διασύνδεσης, με την εμφύτευση αμέτρητων γραφείων. Η περαιτέρω πρόοδός του διατηρείται λόγω της επικράτησης αγροτικής δραστηριότητας και της υλοποίησης ενός σημαντικού κλάδου. Το τοπωνύμιο, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, προέρχεται από την αραβική λέξη «al-Kanisa», στα πορτογαλικά «η εκκλησία». Αλκάινς, ανέβηκε στην κατηγορία του χωριού στις 12 Νοεμβρίου 1971. Αντόνιου Ραμάλιου Εάνες, (γενν. 1935), στρατηγός και πολιτικός, ο 16ος Πρόεδρος της Πορτογαλίας (1976-1986). Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, συμμετείχε στον Πορτογαλικό Αποικιακό Πόλεμο, ενώ αργότερα ανήλθε στη θέση του Γενικού Επιτελείου Στρατού.Το 2000, διαγωνίστηκε, για ηθικούς και πολιτικούς λόγους, για την τιμητική προαγωγή σε Στρατάρχη, την οποία θα είχε το δικαίωμα, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Παραμένει ενεργός πολίτης και προσεκτικός στην πραγματικότητα της χώρας, συνεχίζοντας να παρεμβαίνει σε θέματα αστικής και κοινωνικής σημασίας. Επίσημη σελίδα (Πορτογαλικά)
Στενό του Οτράντο

Το Στενό του Οτράντο ή, όπως ήταν παλαιότερα γνωστό, Στενό του Υδρούντα (αλβανικά: Kanali i Otrantos, ιταλικά: Canale d'Otranto· κροατικά: Otranska Vrata) συνδέει την Αδριατική Θάλασσα με το Ιόνιο Πέλαγος και χωρίζει την Ιταλία από την Αλβανία. Το πλάτος του στην Πούντα Παλάσια, ανατολικά του Σαλέντο, είναι λιγότερο από 72 χιλιόμετρα. Το στενό πήρε το όνομά του από την ιταλική πόλη Οτράντο, η οποία φέρει το όνομα Υδρούς/Υδρούντας στα ελληνικά.

 Από την αρχαιότητα, το Στενό του Υδρούντα είχε ζωτική στρατηγική σημασία. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν για να μεταφέρουν τα στρατεύματά τους προς τα ανατολικά. Οι λεγεώνες που πήγαιναν στο Βρεντήσιον (σημερινό Μπρίντιζι), είχαν μονάχα μονοήμερη θαλάσσια πορεία προς τη σύγχρονη Αλβανία και στη συνέχεια θα μπορούσαν να μετακινηθούν ανατολικά στην Εγνατία Οδό. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το στενό ήταν στρατηγικής σημασίας. Οι ναυτικοί σύμμαχοι της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, παρεμποδίζοντας το στενό, κυρίως με ελαφρές ναυτικές δυνάμεις και ελαφρώς οπλισμένα αλιευτικά σκάφη γνωστά ως 'ανεμότρατες', εμπόδισαν το επιφυλακτικό Αυστροουγγρικό Ναυτικό να εισέλθει ελεύθερα στη Μεσόγειο Θάλασσα, και αποτελεσματικά τους κράτησε έξω από το ναυτικό θέατρο πολέμου. Η δύναμη παρεμπόδισης ήταν γνωστή ως το 'Μπαράζ του Οτράντο'. Ωστόσο, ο καταιγισμός πυρών ήταν αναμφισβήτητα αναποτελεσματικός κατά των γερμανικών υποβρυχίων που λειτουργούσαν έξω από την Αδριατική, τα οποία θα έπλητταν τις συμμαχικές δυνάμεις για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου σε όλη τη Μεσόγειο.Το 1992, η Αλβανία και η Ιταλία υπέγραψαν συνθήκη που καθόριζε το όριο της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών στο στενό. Το 1997 και το 2004, σχεδόν 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν παράνομα το στενό μετά τις αναταραχές του 1997 στην Αλβανία και τις κακές οικονομικές συνθήκες στην Τραγωδία του Οτράντο και την Τραγωδία του Καραμπουρούν. Το 2006, η αλβανική κυβέρνηση επέβαλε δικαιοστάσιο σε μηχανοκίνητα ιστιοφόρα σκάφη σε όλες τις λίμνες, τα ποτάμια και τις θάλασσες της Αλβανίας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Η μόνη απαλλαγή από τον κανονισμό είναι τα κυβερνητικά σκάφη, τα σκάφη από ανήκουν σε ξένους, τα αλιευτικά σκάφη και τα σκάφη με μηχανές αεριώθησης. Το 2010, το δικαιοστάσιο παρατάθηκε για άλλα 3 χρόνια, μέχρι το 2013.
Ματθίλδη Πάλμερ του Σέλμπορν

Η Ματθίλδη Πάλμερ του Σέλμπορν (Maud Palmer of Selborne, γεννημένη ως Βεατρίκη Ματθίλδη Γκασκόϊνε-Σέσιλ Beatrix Maud Gascoyne-Cecil, 11 Απριλίου 1858 - 27 Απριλίου 1950) ήταν Βρετανίδα πολιτικός και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών.

 Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου 1858 στο Μέριλμπον του Λονδίνου και ήταν κόρη του Ροβέρτου Γκασκόϊνε-Σέσιλ, 3ου Μαρκήσιου του Σαλίσμπουρι και της Γεωργίνας Άλντερσον. Στις γενικές εκλογές του 1885 στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Γουλιέλμος εξελέγη βουλευτής του Φιλελεύθερου Κόμματος και ενώ η Ματθίλδη παρέμεινε ένθερμη υποστηρίκτρια του Συντηρητικού Κόμματος, κέρδισε σταδιακά τον Γουλιέλμο στις απόψεις τις, καθώς μπήκε αρχικά στη διάσπαση του Φιλελεύθερου Ενωτικού Κόμματος, και αργότερα έγινε συνδέθηκε με την ακροδεξιά του Συντηρητικού Κόμματος. Το 1883 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Πάλμερ, Υποκόμη του Γουόλμερ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Λαίδη Μέιμπελ Λάουρα Γεωργιάνα (1884-?), παντρεύτηκε τον Κάρολο του Γκρέι. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Λόρδο Ράντελ Σέσιλ (1887-1971), παντρεύτηκε (1) την Γκρέις Ρίντλεϊ και (2) την Βαλέρια Ειρήνη Ιωσηφίνα Μαργαρίτα ντε Τόμκα ντε Τομκαχάζα. τον Λόρδο Ρόβέρτο Σταφόρντ Αρθούρο (1888-1916), δεν παντρεύτηκε ποτέ. Πέθανε σε ηλικία 28 ετών. τον Λόρδο Γουλιέλμο Τζόσελιν Λουδοβίκο (1894-1971), παντρεύτηκε την Δωροθέα Σεσίλια Σίμπιλ Λόντερ. Απέκτησαν 2 παιδιά.Πέθανε στις 27 Απριλίου 1950 σε ηλικία 92 ετών.
Τιβέριος Ιούλιος Ροιμητάλκης

Ο Τιβέριος Ιούλιος Ροιμητάλκης (άκμασε τον 2ο αι. μ.Χ., απεβ. το 153) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου, υποτελής της Ρώμης.

 Όταν ο Τ. Ι. Κότυς Β΄ απεβίωσε το 131, ο Ροιμητάλκης τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς. Η σχέση μεταξύ τού Ροιμητάλκη και των προηγούμενων βασιλέων δεν είναι με βεβαιότητα γνωστή· είναι πιθανό να ήταν γιος του Κότυος Β΄. Ο Ροιμητάλκης κυβέρνησε ως βασιλιάς του Βοσπόρου από το 131 έως το 153. Ήταν σύγχρονος της κυριαρχίας των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Αδριανού και Αντωνίνου Πίου. Στα νομίσματα, ο βασιλικός του τίτλος είναι στα ελληνικά: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΟΥ. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, σε άγνωστη ημερομηνία της βασιλείας τού Aντωνίνου Πίου, ο Ροιμητάλκης ταξίδεψε στη Ρώμη για μία ακρόαση, μία διαμάχης μεταξύ αυτού και τού αυτοκρατορικού επιτρόπου. Η φύση και τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή τη διαφωνία μάς είναι άγνωστα. Αφού ολοκληρώθηκε η ακρόαση, ο Αυτοκράτορας τον έστειλε πίσω στο βασίλειο τού Βοσπόρου. Ο Τ. Ι. Ροιμητάλκης φαίνεται ότι ήταν θρησκευόμενος και συμμετείχε στη λατρεία της Αφροδίτης. Αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί από μία επιγραφή, που βρέθηκε σε βάση αγάλματος από τη Φαναγορία: Δεν γνωρίζουμε πολλά περισσότερα για τη βασιλεία και τη ζωή του. Τον διαδέχθηκε ο Τ. Ι. Ευπάτωρ, που μπορεί να ήταν αδελφός του. Ο Τ. Ι. Ροιμητάλκης είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Τ. Ι. Σαυρομάτη Β΄, που διαδέχθηκε τον Τ. Ι. Ευπάτορα ως βασιλιά τη δεκαετία του 170. Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία
2,5-λουτιδίνη

Η 2,5-λουτιδίνη (αγγλικά 2,5-lutidine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C7H9N. Η χημικά καθαρή 2,5-λουτιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό που έχει δυσάρεστη οσμή, παρόμοια με της «μητρικής» πυριδίνης. Είναι μία από τις έξι (6) ισομερείς διμεθυλοπυριδίνες, των οποίων οι δομές διαφέρουν ανάλογα με τη θέση που οι μεθυλομάδες (-CH3) τους επισυνάπτονται γύρω από το πυριδινικό τους δακτύλιο.

 Η παραγωγή της 2,5-λουτιδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών. Με επίδραση 1-προπεν-2-αμίνης [CH2=C(NH2)CH3] σε μεθυλοπροπανοδιάλη [HCOCH(CH3)CHO], που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της μεθυλο-3-υδροξυπροπενάλης [HOCH=C(CH3)CHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 2,5-λουτιδίνης: Με επίδραση 2,5-διμεθυλ-1,3-οξαζολίου σε προπένιο (CH3CH=CH2) παράγεται αρχικά 2,5-διμεθυλο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά 2,5-διμεθυλοπυριδίνη: Η 2,5-λουτιδίνη είναι διυποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη και αρκετά δραστικότερη από τις μεθυλοπυριδίνες. Ιδιαίτερα, η 2-μεθυλομάδα της 2,5-λουτιδίνης δίνει αντιδράσεις με διάφορα αντιδραστήρια, όπως για παράδειγμα το φαινυλολίθιο (PhLi), που μεταφέρει το λίθιο στη 2-μεθυλομάδα.Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 2,5-λουτιδίνης, σχηματίζοντας άλατα 2,5-λουτιδινωνίου. Ο σχηματισμός του 2,5-λουτιδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων, που αντιδρά και πάλι με τη 2-μεθυλομάδα του. Πυριδίνη 2-μεθυλοπυριδίνη 3-μεθυλοπυριδίνη 4-μεθυλοπυριδίνη 2-αιθυλοπυριδίνη 3-αιθυλοπυριδίνη 4-αιθυλοπυριδίνη 2,3-λουτιδίνη 2,4-λουτιδίνη 2,6-λουτιδίνη 3,4-λουτιδίνη 3,5-λουτιδίνη Παραξυλόλιο Ανιλίνη Βενζυλαμίνη
Συμπαθητικό νευρικό σύστημα

Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι τμήμα του αυτόνομου νευρικού συστήματος ή φυτικού νευρικού συστήματος. Το σύστημα αυτό διανέμεται σε διάφορα όργανα και ρυθμίζει τις λειτουργίες του. Το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα μέσω της δράσης τους καθορίζουν όλες τις ενέργειες του φυτικού νευρικού συστήματος.

 Η διέγερση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος προετοιμάζει τον οργανισμό απέναντι σε κάθε κατάσταση που απειλεί την ομοιόστασή του. Έτσι ο οργανισμός είναι έτοιμος να δώσει μία απάντηση μάχης ή φυγής. Σε κάθε όργανο έχει ξεχωριστή δράση: Στον οφθαλμό προκαλεί μυδρίαση (διαστολή της ίριδας) Στην τραχεία και στους βρόγχους προκαλεί διαστολή Στον μυελό των επινεφριδίων έκκριση της αδρεναλίνης και της νοραδρεναλίνης Στους νεφρούς αύξηση της ρεννίνης που με έναν πολύπλοκο μηχανισμό οδηγεί σε αύξηση της αρτηριακής πίεσης Στην ουροδόχο κύστη σύσπαση του σφιγκτήρα Στο γεννητικό σύστημα του άρρενος διεγείρει την εκσπερμάτιση και στου θήλεος προκαλεί χάλαση της μήτρας Στους σιελογόνους αδένες προκαλεί παχύρρευστη ιξώδη έκκριση Στην καρδιά προκαλεί ταχυκαρδία Στα αγγεία προκαλεί σύσπαση Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι το συμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι τελείως αυτόνομο: έχει στενή σχέση με το ζωτικό νευρικό σύστημα και πρέπει να θεωρείται ενιαίο σύνολο μαζί του. Αυτό γιατί τα φυτικά κέντρα βρίσκονται μέσα στον εγκέφαλο και στον νωτιαίο μυελό. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα διαθέτει μικρές προγαγγλιακές ίνες Συμμετέχει στην νεύρωση όλων σχεδόν των οργάνων Περιέχει μορφώματα που ανατομικά μπορούν να χαρακτηριστούν ως αυθυπόστατα Οι προγαγγλιακές τους ίνες χαρακτηρίζονται ως χολινεργικές, καθώς μεταβιβάζουν τα μηνύματα τους στις μεταγαγγλιακές ίνες μέσω του νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνηΟι μεταγαγγλιακές ίνες σχεδόν στο σύνολο τους χαρακτηρίζονται ως αδρενεργικές καθώς για να μεταβιβάσουν τα μηνύματα τους στα κύτταρα στόχους χρησιμοποιούν τον νευροδιαβιβαστή νορεπινεφρίνη Richard D. Howland, Mary J.Mycek, Φαρμακολογία, 3η έκδοση Κεφάλαιο 3 σελ.41 Αλέξανδρος Ε. Άγιος, Περιγραφική & εφαρμοσμένη ΑΝΑΤΟΜΙΚΗ Α. Γενική ανατομική, κεφάλαιο Β.3.2 σελ. 140-143
Ζαουιέτ ελ Αριάν

Το Ζαουιέτ ελ Αριάν (زاویة العریان) είναι τοποθεσία στο Κυβερνείο της Γκίζα;, μεταξύ της Γκίζας και του Αμπουσίρ. Στα δυτικά του χωριού υπάρχει νεκρόπολη με το ίδιο όνομα. Σχεδόν ακριβώς απέναντι στην άλλη (ανατολική) όχθη του Νείλου είναι η Μέμφις. Στο υπάρχουν δύο συγκροτήματα πυραμίδων και πέντε νεκροταφεία με μασταμπάδες.

 Η Στρωματώδης Πυραμίδα χτίστηκε την Τρίτη Δυναστεία, ίσως κατά τη βασιλεία του φαραώ Χαμπά. Η πυραμίδα ήταν σχεδιασμένη για βαθμιδωτή πυραμίδα με πέντε ή επτά βαθμίδες. Δεν έχουν βρεθεί εξωτερικές πέτρες επικάλυψης, υποδηλώνοντας ότι η πυραμίδα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η σχεδίαση των υπόγειων θαλάμων μοιάζει με εκείνη της Πυραμίδας του Σεχεμχέτ. Ένας διάδρομος που οδηγεί στο εσωτερικό έχει τριάντα δύο πλαϊνούς θαλάμους για αποθηκευτικό χώρο για το ταφικό εξοπλισμό. Αυτή η ημιτελής πυραμίδα ανήκει σε ένα βασιλιά το όνομα του οποίου είναι δυσανάγνωστο, και σήμερα η πυραμίδα είναι ουσιαστικά σε ερείπια. Το μόνο που παραμένει είναι η τετράγωνη βάση στην οποία θα είχε κατασκευαστεί ο πυρήνας της πυραμίδας. Βρέθηκε μια σαρκοφάγο από ροζ γρανίτη, αν και μπορεί να χρονολογείται σε κατοπινή περίοδο. Υπάρχουν υποψίες για ύπαρξη υπόγειων θαλάμων, αλλά δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν ανασκαφές γιατί η περιοχή σήμερα είναι μέρος στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης. Η πυραμίδα χρονολογείται στην Τέταρτη Δυναστεία . Η περιοχή του Ζαουιέτ ελ Αριάν περιβάλλεται από πέντε νεκροταφεία που χρονολογούνται από στην Πρώτη, Δεύτερη, τέλος της Τρίτης, Δέκατη όγδοη Δυναστεία, και ρωμαϊκή περίοδο. Από αυτά τα νεκροταφεία, μόνο αυτό που χρονολογείται στο τέλος της Τρίτης Δυναστείας περιέχει μεγάλους τάφους, από τους οποίους τέσσερεις είναι μασταμπάδες από άψητους πλίνθους. Οι Ράισνερ Clarence Stanley Fisher αυτό αναμένεται για τη νεκρόπολη που περιβάλει την πυραμίδα του φαραώ, οι μεγάλοι τάφοι να ανήκουν στη βασιλική οικογένεια και τους αξιωματούχους. Συγκεκριμένα, περίπου 200 μέτρα βόρεια από τη Στρωματώδη Πυραμίδα, βρίσκεται ένας τεράστιος μασταμπάς, γνωστός ως Μασταμπάς Z500, στον οποίο βρέθηκαν οκτώ μαρμάρινα δοχεία που είχαν το σερέκχ του βασιλιά Χαμπά. Οι παραπάνω επιστήμονες έτσι συμπεραίνουν ότι «αν οι μασταμπάδες ανήκουν σε άτομα που συνδέονται με τον βασιλιά που έχτισε την πυραμίδα, είναι πιθανόν το όνομα αυτού του βασιλιά να είναι Χαμπά». Τη άποψη αυτή συμμερίζονται οι περισσότεροι αιγυπτιολόγοι, οι οποίοι και αποδίδουν την πυραμίδα στο Χαμπά. Από το 1960, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής στο Ζαουιέτ ελ Αριάν είναι απαγορευμένη περιοχή στρατιωτικής βάσης. Η πρόσβαση στις πυραμίδες έχει απαγορευτεί από το 194. Δεν επιτρέπονται ανασκαφές, η αρχική νεκρόπολη είναι καλυμμένη με στρατιωτικά στέγαστρα, και ο υπόγειος διάδρομος της Ημιτελούς Πυραμίδας έχει, απ’ ό, τι φαίνεται, χρησιμοποιηθεί για χωματερή. Η κατάσταση των ταφικών διαδρόμων είναι άγνωστη, και κατά πάσα πιθανότητα σε χείριστη κατάσταση,.
SN Brussels Airlines

Η SN Brussels Airlines (SNBA) ήταν μια βελγική αεροπορική εταιρεία, που είχε ως βάση το Διεθνές Αεροδρόμιο Βρυξελλών. Η εταιρεία προήλθε από την DAT, Delta Air Transport, η οποία ήταν θυγατρική της χρεοκοπημένης Sabena. Η SNBA, ήταν μέλος της ΙΑΤΑ και της Ένωσης Ευρωπαϊκών Αεροπορικών Εταιρειών (ΑΕΑ). Η SN Brussels Airlines συγχωνεύθηκε με την Virgin Express το 2007. Η νέα εταιρία (ονόματι Brussels Airlines) ξεκίνησε πτήσεις στις 25 Μαρτίου 2007.

 Μετά την χρεοκοπία της Sabena, το Βέλγιο δεν είχε κρατικό αερομεταφορέα. Η SN Brussels Airlines ιδρύθηκε το 2002, όταν ένας όμιλος Βέλγων επενδυτών (εταιρείες, πιστωτικά ιδρύματα και επενδυτικές εταιρείες) όπως επίσης και το κράτος του Βελγίου, δημιούργησε την εταιρεία συμμετοχών SN Airholding, με Πρόεδρο τον Etienne Davignon. Τον Φεβρουάριο του 2002, η SN Airholding απέκτησε την εταιρεία DAT, που ήταν θυγατρική της Sabena και δεν είχε κηρύξει πτώχευση σε αντίθεση με τη μητρική της εταιρεία και την μετονόμασαν σε SN Brussels Airlines. Η SN Airholding κατέχει το 92% των μετοχών της εταιρείας. Η SNBA τοποθετήθηκε στην ευρωπαϊκή αγορά ως μια μικρή εταιρεία με πλήρες σέρβις, συνδέοντας τις Βρυξέλλες με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η SNBA πετά επίσης σε προορισμούς της Αφρικής, συνεχίζοντας την παράδοση της προκατόχου Sabena, η οποία και διατηρούσε πυκνό δίκτυο προορισμών στην ήπειρο αυτή. Η SNBA έχει συνάψει εμπορική συμφωνία για πτήσεις κοινού κωδικού με την American Airlines, για να προσφέρει στο επιβατικό κοινό της πτήσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στις 12 Απριλίου 2005, η SN Airholding υπέγραψε συμφωνία με τον Richard Branson, ο οποίος παρέδωσε στην SN Airholding τον έλεγχο της Virgin Express, μιας χαμηλού κόστους αεροπορικής εταιρείας με έδρα το Βέλγιο. Το όνομα της Virgin Express αναμένεται να σταματήσει να χρησιμοποιείται μέσα στους επόμενους μήνες. Τον Ιούλιο του 2005, η SNBA ανακοίνωσε την έναρξη πτήσεων κοινού κωδικού προς Τορόντο και Άμπου Ντάμπι με την εταιρεία Etihad Airways. Στις 31 Μαρτίου 2006, η SNBA και η Virgin Express ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους σε μία εταιρεία. Η νέα εταιρία ονομάστηκε Brussels Airlines και σκοπεύει να γίνει η κύρια εταιρεία τακτικών πτήσεων στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, κατέχοντας μερίδιο 55%. Επιπλέον, η νέα εταιρεία σκοπεύει να ισχυροποιήσει τη θέση της στην Αφρική και να αποκτήσει περισσότερους υπερατλαντικούς προορισμούς. Η SN Airholding είναι σήμερα μία από τις κυριότερες υποψήφιες εταιρείες για την απόκτηση της χρεοκοπημένης αεροπορικής εταιρείας του Καμερούν, Camair. Ο στόλος της SNBA πριν τη συγχώνευση αποτελούταν από τα εξής αεροσκάφη: 14 BAe Avro RJ85 12 BAe Avro RJ100 6 BAe 146 3 Airbus A319-100 3 Airbus A330-300 Κωδικός ΙΑΤΑ: SN Κωδικός ICAO: SBA Callsign: S-Tail (Estail) SN Brussels Airlines SN Brussels Airlines Corporate http://www.uniformfreak.com
Νικόλαος Βλαχόπουλος

Ο Νικόλαος Βλαχόπουλος (1868-1957) ήταν Έλληνας αξιωματικός που χρημάτισε δις αρχηγός ΓΕΣ. Συμμετείχε σε όλους τους πολέμους της Ελλάδος το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1868. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, αποφοιτώντας στις 9 Σεπτεμβρίου 1888 ως Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία και το Βέλγιο, και στην επιστροφή του στην Ελλάδα υπηρέτησε ως καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912–13 υπήρξε διοικητής μοίρας πεδινού πυροβολικού, πολεμώντας στο μέτωπο της Ηπείρου κατά τον Α΄ Βαλκανικό, και συμμετέχοντας σε όλες τις μάχες του επακόλουθου Β΄ Βαλκανικού εναντίον της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας πλέον το βαθμό του συνταγματάρχη, υπηρέτησε στο Μακεδονικό Μέτωπο ως διοικητής της 4ης Μεραρχίας Πεζικού. Το 1919 προήχθη σε υποστράτηγο, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 2ης Μεραρχίας Πεζικού με έδρα την Αθήνα, της οποίας ηγήθηκε κατά την Ουκρανική Εκστρατεία στη συμμαχική παρέμβαση στη νότια Ρωσία εναντίον των Μπολσεβίκων. Στην επιστροφή του διορίστηκε (πρώτος) στρατιωτικός διοικητής Σμύρνης κατά την κατοχή της από τον Ελληνικό Στρατό, και παρέμεινε στην Ανατολία μέχρι την απόλυσή του από το στράτευμα ως βενιζελικού μετά τη νίκη των φιλοβασιλικών-αντιβενιζελικών στις Εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920. Μετά την ήττα των Ελλήνων στην Ανατολία από τις τουρκικές δυνάμεις τον Αύγουστο 1922, ο Βλαχόπουλος ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και διορίστηκε αρχηγός του ΓΕΣ, υπηρετώντας στη θέση αυτή έως το 1924. Την ίδια χρονιά προήχθη σε αντιστράτηγο. Αργότερα, υπηρέτησε ξανά ως αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1927-28, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Το 1929 διορίστηκε ως πρώτος Πρόεδρος του μεσοπολεμικού ΕΟΤ. Ο Νικόλαος Βλαχόπουλος ήταν καλά εκπαιδευμένος αξιωματικός, που μιλούσε άπταιστα Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Αγγλικά. Έγραψε επίσης ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο για τη Σχολή Ευελπίδων και μετέφρασε στα Ελληνικά το βιβλίο του Γερμανού στρατάρχη Κόλμαρ Φράιχερ φον ντερ Γκολτς για τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Απεβίωσε το 1957 σε ηλικία 89 ετών.
Γκι Σ. Κλαιρ

Ο Γκι Σ. Κλαιρ (γεννημένος το 1940) είναι Αμερικανός βιβλιοθηκάριος. Ίδρυσε το One-Person Librarian ενημερωτικό δελτίο, επινοώντας τον όρο "one-person librarian", γνωστό τώρα και ως μεμονωμένη βιβλιοθηκονομία. Είναι πρώην πρόεδρος (1991–1992) του Special Libraries Association (SLA). Του απονεμήθηκε το SLA’s Επαγγελματικό Βραβείο το 1989 και δόθηκε το όνομά του SLA's Hall of Fame in 2010. Σήμερα είναι πρόεδρος και προσφέρει συμβουλευτικές εξειδικευμένες γνώσεις για τις υπηρεσίες του SMR. Εκτός από την εργασία στο SMR, ο Γκι Σ. Κλαιρ είναι λέκτορας και ειδικός σύμβουλος στο M.S. in Information and Knowledge Strategy, ενός προγράμματος του Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Το βιβλίο του SLA at 100: From “Putting Knowledge to Work” to Building the Knowledge Culture. ανιχνεύει την ιστορία του SLA. Στα τελευταία δύο κεφάλαια και στον επίλογο του βιβλίου, ο Σ. Κλαιρ προσφέρει τις απόψεις και προβλέψεις του σχετικά με το ρόλο του εξειδικευμένης βιβλιοθηκονομίας για το μέλλον, δίνοντας έμφαση στις συνδέσεις της υπηρεσίας παράδοσης της εξειδικευμένης βιβλιοθηκονομίας με τη διαχείριση της γνώσης.

 St. Clair, Guy (2009). SLA at 100: From "Putting Knowledge to Work" to Building the Knowledge Culture. Ουάσινγκτον: Special Libraries Association. ISBN 0-87111-559-X St. Clair, Guy (2002). Beyond Degrees: Professional Learning for Knowledge Services. Walter de Gruyter. ISBN 3-598-24369-3 St. Clair, Guy (1999). Change Management in Action: The InfoManage Interviews. Special Libraries Association. ISBN 0-87111-500-X St. Clair, Guy; Berner, Andrew (1996). The Best of OPL II: Five Years of The One-Person Library, 1989-1994. Ουάσινγκτον: Special Libraries Association. ISBN 0-87111-438-0 St. Clair, Guy (1996). Entrepreneurial Librarianship: The Key to Effective Information Services Management. Λονδίνο και Νιου Μπράνσγουικ: Bowker-Saur. ISBN 1-85739-014-8 St. Clair, Guy (1994). Power and Influence: Enhancing Information Services within the Organization. Νέα Υόρκη: Bowker-Saur. ISBN 1-85739-098-9 St. Clair, Guy (1993). Customer Service in the Information Environment. Νέα Υόρκη: Bowker-Saur. ISBN 1-85739-004-0 St. Clair, Guy; Williamson, Joan (1992). Managing the New One-Person Library. Νέα Υόρκη: Bowker-Saur. ISBN 0-86291-630-5 St. Clair, Guy (1991). A Venerable and Cherished Institution: The University Club of New York 1865-1990. Νέα Υόρκη: University Club of New York
Κοκκινόκαστρο Καρύστου

Το Κοκκινόκαστρο, Καστέλο Ρόσσο ή φρούριο Καρύστου είναι μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρίσκεται στη νότια Εύβοια. Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Όχη, ανάμεσα στα χωριά Μύλοι και Γραμπιά, 4 χιλιόμετρα από την Κάρυστο. Πήρε το όνομά του από τις κόκκινες τοπικές πέτρες από τις οποίες κατασκευάστηκε.

 Το κάστρο φέρεται να κτίστηκε από τον λομβαρδικό οίκο Ντάλε Κάρτσερι μετά το 1205, ως τόπος κατοικίας του άρχοντα και διοικητικό κέντρο της νότιας Εύβοιας. Στη θέση προϋπήρχε βυζαντινό κάστρο του 11ου αιώνα. Ο Λικάριος κατέκτησε το κάστρο για λογαριασμό των Βυζαντινών το 1276, όμως οι Λομβαρδοί ανέκτησαν την κυριαρχία του κάστρου το 1295, με επικεφαλής τον Βονιφάτιο ντα Βερόνα. Μετά τον θάνατο του Βονιφάτιου το 1318 το φρούριο, μαζί με το κάστρο των Αρμένων, πέρασε στην κατοχή των Καταλανών. Οι Βενετοί ενδιαφερόμενοι για την Κάρυστο προσπάθησαν να αγοράσουν το κάστρο, όπως και εγένετο το 1366, με κόστος 6.000 δουκάτων. Το κάστρο όμως παρήκμασε και έτσι οι Βενετοί το μίσθωσαν στους Ιουστινιάνι το 1386 και στη βαρονία του Νικολό Ζόρζι το 1406.Το 1470, με την κατάκτηση της Χαλκίδας από τους Οθωμανούς, το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών. Το οχυρό έγινε γνωστό ως Κιζίλ Χισάρ. Στο κάστρο εξακολουθούσαν να κατοικούν Έλληνες μέχρι την επανάσταση του 1684. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, παρά τις πολιορκίες από τον Ανδρούτσο, τον Κριεζώτη και τον Φαβιέρο, το κάστρο παρέμεινε απόρθητο. Στο κάστρο άρχισαν εργασίες αποκατάστασης των φθορών το 1967, ιδιαίτερα στην πύλη εισόδου, στο προτείχισμα και τμήμα των τειχών. Το κάστρο βρίσκεται στην κορυφή του κωνικού λόφου γνωστού ως Μοντοφόλι, εποπτεύει την πεδιάδα της Καρύστου. Αποτελείται από δύο περιβόλους που ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο και περιβάλαν τον μεσαιωνικό οικισμό. Στην κορυφή βρισκόταν οχυρή κατασκευή, σήμερα κατεστραμμένη, η οποία αποτελούσε τον ακρόπυργο. Τα τείχη είναι κτισμένα από ντόπιο σχιστόλιθο με ισχυρό κονίαμα από αμμοχάλικο και ασβέστη. Σώζονται μέχρι το ύψος επάλξεων. Το κάστρο διέθετε τέσσερις πύργους. Η πύλη βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά, ενώ στη νοτιοανατολική βρίσκεται πεντάπλευρος πύργος. Εντός του κάστρου σώζεται διώροφο ορθογώνιο κτίριο και ερείπια οικιών και δεξαμενών. Δίπλα στο ορθογώνιο κτίριο βρίσκεται ο νεότερος ναός του Προφήτη Ηλία. Στα βόρεια υπάρχει υδραγωγείο που μεταφέρει νερό από το όρος Όχη.
Μάχη στα Τσουκαλαριά

Η Μάχη στα Τσουκαλαριά διεξήχθη στις 12 Ιουνίου 1822 στην περιοχή των Τσουκαλαριών της Κρήτης μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων, με τελική έκβαση την νίκη των Τούρκων.

 Μετά την αρχική νίκη των Ελλήνων στη μάχη της Μαλάξας, οι Έλληνες επιτέθηκαν στα Τσουκαλαριά στα οποία οι Τούρκοι με τη συνδρομή του αιγυπτιακού στόλου κατάφεραν και απώθησαν τις Ελληνικές δυνάμεις αρχικά στη Μαλάξα και στην συνέχεια στο ορεινό χωριό Κάμπος Σε πληθυσμό οι Έλληνες ήταν γύρω στους 2000 και οι Τούρκοι μαζί με την βοήθεια των Αιγυπτίων πλησίαζαν τους 12000. Το πρωί της 12ης Ιουνίου, ξεκίνησε η επίθεση εναντίον των Τούρκων που είχαν οχυρωθεί στα Τσουκαλαριά. Η μάχη ήταν αμφίρροπη μέχρι το μεσημέρι όπου και κατέφθασε επιπλέον δύναμη περίπου 600 Τούρκων από τα Χανιά με αρχηγό τον Καούρη. Το παραπάνω γεγονός έδωσε θάρρος στις τάξεις των Τουρκοαιγυπτίων οι οποίοι εξόρμησαν εναντίον των Ελλήνων και τους ανάγκασαν να συμπτυχθούν στην Μαλάξα. Στην μάχη σκοτώθηκαν 40 κρητικοί μέσα στους οποίους βρίσκονταν και ο αρχηγός των Μαλαξιανών και των Πεμονιανών, Μανώλης Αλιβάνιστος, ενώ οι Τούρκοι είχαν περισσότερους από 100 νεκρούς και τραυματίες. Ιστορία του ελληνικού έθνους. ΙΒ. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1975. ISBN 960-213-095-4. Μάχη της Μαλάξας (1822)
Τσάρλτον Αθλέτικ

Η Τσάρλτον Αθλέτικ είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την περιοχή Τσάρλτον στο Νοτιοανατολικό Λονδίνο.Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 9 Ιουνίου του 1905,όταν τα κέντρα νεότητας της περιοχής του Νοτιοανατολικού Λονδίνου ενώθηκαν και δημιούργησαν την Τσάρλτον.

 Ο μοναδικός τίτλος που έχει κατακτήσει η Τσάρλτον σε κορυφαίο επίπεδο είναι το Κύπελλο Αγγλίας το 1947 η Τσάρλτον είχε φτάσει και την προηγούμενη σεζόν στον τελικό αλλά είχε ηττηθεί απο την Ντέρμπι Κάουντι. 1947: Τσάρλτον - Μπάρνλεϊ 1-0 Η επίσημη ιστοσελίδα της Τσάρλτον Αθλέτικ
Ντόνι Ματέγιεβατς

Το Ντόνι Ματέγιεβατς (σερβικά κυριλλικά: Доњи Матејевац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 825 κατοίκους.

 Στο κέντρο του Ντόνι Ματέγιεβατς, ευρίσκεται εκκλησία αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ανεγέρθηκε το 1838, ενώ είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες του 1870. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής ευρίσκεται πλησίον του χωριού, επί της βόρειας πλαγιάς του Όρους Τσέγκαρ. Το 1809, κατά την διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών, ο Στέβαν Σίντελιτς μετέβη προκειμένου να κοινωνήσει μαζί με τους άνδρες του προ μάχης εναντίον των Οθωμανών. Η τοποθεσία του Τσέλε Κούλα, ή «Πύργου των Κρανίων», διατηρεί την μνήμη της συγκεκριμένης μάχης: οι Οθωμανοί, ως ένδειξη προειδοποίησης προς τους εχθρούς τους, προχώρησαν στην ανέγερση πύργου με τα κρανία των νεκρών κατά την διάρκεια της μάχης Σέρβων πολεμιστών. Οικισμοί της Σερβίας Πόλεις της Σερβίας (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Ντόνι Ματέγιεβατς στο fallingrain.com
Πλατανίτσι Χαλκιδικής

Η ακτή Πλατανίτσι βρίσκεται στην ανατολική ακτή του Δήμου Σιθωνίας Χαλκιδικής. Απέχει 150 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη και 5 χιλιόμετρα βόρεια από τον οικισμό της Σάρτης. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής περιλαμβάνει το δημοτικό κάμπινγκ Πλατανίτσι, σε μία έκταση 90000 τετραγωνικών μέτρων, η είσοδος του οποίου αποτελεί και το σημείο πρόσβασης στην παραλία από τον δρόμο.

 Η ευρύτερη περιοχή είναι κατά βάση δασική με κωνοφόρα δέντρα (πεύκα), αλλά και με τμήματα που χαρακτηρίζονται από χαμηλή βλάστηση. Η περιοχή της παράκτιας ζώνης είναι φυσική, με άμμο και αυτοφυή βλάστηση. Ένα μέρος της παραλίας είναι οργανωμένο, με υποδομές και εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση του κοινού. Στο κεντρικό τμήμα της παράκτιας ζώνης εκβάλλει το ρέμα Σμίξη. Η περιοχή υπάγεται στις περιοχές προστασίας – διατήρησης φυσικού περιβάλλοντος και ανήκει στο δίκτυο Natura 2000. Η ακτή Πλατανιτσίου είναι βραβευμένη με την Γαλάζια Σημαία για την ποιότητα των κολυμβητικών υδάτων της, την οργανωτική δομή της παραλίας αλλά και με το κριτήριο του σεβασμού και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Το δημοτικό κάμπινγκ Πλατανίτσι διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές για τους επισκέπτες του, όπως σούπερ μάρκετ, εστιατόριο, beach bar, WC και θαλάσσια σπορ. Υπάρχει χώρος τόσο για τροχόσπιτα, όσο και για τους επισκέπτες με σκηνή. Η παραλία του Πλατανιτσίου βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τις εξής γειτονικές της παραλίες: Πορτοκάλι Καβουρότρυπες Παραλία Σάρτης. Στις 25 Οκτωβρίου 2018 η ανεξέλεγκτη πυρκαγιά που ξέσπασε στη Σιθωνία Χαλκιδικής προχώρησε στον χώρο του κάμπινγκ του Πλατανιτσίου. Στην ευρύτερη περιοχή κηρύχτηκε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, λόγω της φωτιάς που προκλήθηκε από πτώση δέντρου σε κολόνα της ΔΕΗ στην διπλανή περιοχή Καβουρότρυπες. Η Πυροσβεστική Υπηρεσία Χαλκιδικής κατάφερε να θέσει υπό έλεγχο την πυρκαγιά και να την σταματήσει, σώζοντας τελικά την περιοχή. http://www.bathingwaterprofiles.gr/bathingprofiles/GRBW109060067 https://www.youtube.com/watch?v=In9TNRJMrPI
Belle and Sebastian Write About Love

Το "Belle and Sebastian Write about Love "είναι το όγδοο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Κυκλοφόρησε στις 11 Οκτωβρίου του 2010. Είναι η δεύτερη συνεργασία μεταξύ του συγκροτήματος και του Tony Hoffer, ο οποίος είχε κάνει παραγωγή στο "The Life Pursuit". Το άλμπουμ είχε αρχικά αποκαλυφθεί από το συγκρότημα στις αρχές του 2010 όταν ανέφεραν στο Q&A της ιστοσελίδας τους ότι επισκέφτηκαν το Λος Άντζελες για ηχογραφήσεις. Σε επόμενη ερώτηση, ο Stuart Murdoch επιβεβαίωσε την επιστροφή του παραγωγού Tony Hoffer. Ο τίτλος ανακοινώθηκε από τον Murdoch στην ιστοσελίδα του συγκροτήματος στις 11 Αυγούστου του 2010. Στις 16 Αυγούστου, ο Murdoch παρουσίασε το εξώφυλλο, ανακοίνωσε την ημέρα της κυκλοφορίας και κυκλοφόρησε στο YouTube ένα βίντεο για μια μελλοντική εμφάνιση του συγκροτήματος σε τηλεοπτική εκπομπή.

 Stuart Murdoch - φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, φωτογραφία Bobby Kildea - μπάσο, φωνητικά, κιθάρα Chris Geddes - πλήκτρα, πιάνο Richard Colburn - ντραμς Stevie Jackson - κιθάρα, φωνητικά Sarah Martin - βιολί Mick Cooke - τρομπέτα Norah Jones – φωνή στο "Little Lou, Ugly Jack, Prophet John" Carey Mulligan – φωνή στο "Write About Love" Tony Hoffer – παραγωγός, μίξινγκ, προγραμματισμός Todd Burke – μηχανικός Cameron Lister – βοηθός μηχανικός Frank Arkwright – mastering Marisa Privitera – φωτογραφία Seth Mitchell – κιθάρα Eric Gorfain – βιολί, μαέστρος Daphne Chen – βιολί Melissa Reiner – βιολί Amy Wickman – βιολί Wes Precourt – βιολί Lauren Chipman – βιόλα Richard Dodd – τσέλο Matt Cooker – τσέλο John Krovoza – τσέλο Noah Gladstone – τρομπόνι Bruce Otto – τρομπόνι Stephanie Stetson – γαλλικό κόρνο Danielle Ondarza – γαλλικό κόρνο Stephanie O'Keefe – γαλλικό κόρνο
Ντάβιντε Ζαπακόστα

O Ντάβιντε Ζαπακόστα (Davide Zappacosta, 11 Ιουνίου 1992) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Ρόμα, ως δανεικός από την Τσέλσι, και στην Εθνική Ιταλίας.

 Η καριέρα του ξεκίνησε το 2010 στην Ίσολα Λίρι και στη συνέχεια αγωνίστηκε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην Τορίνο, όπου έμεινε για δύο χρόνια. Από τον Αύγουστο του 2017 είναι παίκτης της Τσέλσι, με την οποία κατέκτησε ένα Γιουρόπα Λιγκ (2019). Τον Αύγουστο του 2019 παραχωρήθηκε δανεικός στη Ρόμα.Στην εθνική ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά το 2016, στον αγώνα με το Λιχτενστάιν για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018.
Γεωμετρική πρόοδος

Γεωμετρική πρόοδος είναι η ακολουθία , στην οποία κανένας όρος δεν ισούται με το μηδέν και για δύο διαδοχικούς όρους της αν, αν+1 ισχύει ότι α ν + 1 α ν = λ {\displaystyle {\frac {\alpha _{\nu +1}}{\alpha _{\nu }}}=\lambda } , όπου λ μία μη μηδενική σταθερή ποσότητα. Η ποσότητα λ ονομάζεται λόγος της γεωμετρικής προόδου. Αντίστροφα, αποδεικνύεται ότι, αν το οποιοδήποτε πηλίκο δύο διαδοχικών όρων μιας ακολουθίας είναι συγκεκριμένο, τότε αυτή η ακολουθία είναι γεωμετρική πρόοδος. Έτσι, όπως πολλές ακολουθίες, έχει δύο τύπους: Γενικός τύπος: αν=α1·λν-1 Αναδρομικός τύπος: αν=αν-1·λ

 Η γραφική παράσταση της γεωμετρικής προόδου είναι διαδοχικά σημεία μιας ή δύο μετασχηματισμένων καμπυλών εκθετικής συνάρτησης.Ο γεωμετρικός μέσος όρος δύο αριθμών α,γ είναι ο β, αν και μόνο αν οι όροι α, β, γ είναι διαδοχικοί όροι γεωμετρικής προόδου.Αν το λ δεν είναι 1: Το άθροισμα των ν πρώτων όρων της γεωμετρικής προόδου (αν) ( με πρώτον όρο τον α1) ισούται με Σ ν = α 1 λ ν − 1 λ − 1 {\displaystyle \Sigma _{\nu }=\alpha _{1}{\frac {\lambda ^{\nu }-1}{\lambda -1}}} Αν η πρόοδος είναι φθίνουσα ( | λ | < 1 {\displaystyle |\lambda |<1} ), τότε η σειρά των όρων της γεωμετρικής προόδου (δηλαδή το διαδοχικό άθροισμα των άπειρων όρων της) που έχει πρώτο όρο τον αριθμό α1 και λόγο λ, δίνεται από τον τύπο: α 1 1 − λ {\displaystyle {\frac {\alpha _{1}}{1-\lambda }}} Αν λ=1, τότε όλοι οι όροι της γεωμετρικής προόδου είναι ίσοι μεταξύ τους και το άθροισμα ν όρων είναι v·α1. Αν λ=-1, τότε όλοι οι όροι της γεωμετρικής προόδου έχουν ίδια απόλυτη τιμή και το άθροισμα ν όρων είναι α1, αν ν περιττός αριθμός και 0 αν ν άρτιος αριθμός.
Καμίγ Ντεμουλέν

Ο Καμίλ Ντεμουλέν (πλήρες όνομα: Λυσί Σεμπλίς Καμίγ Μπενουά Ντεμουλέν, γαλλ. Lucie Simplice Camille Benoît Desmoulins, 2 Μαρτίου 1760 - 5 Απριλίου 1794) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος, δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε θρυλική φυσιογνωμία της Γαλλικής Επανάστασης και από τους στενούς φίλους του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου.

 Ο Ντεμουλέν ήταν γιος του Ζαν Μπενουά Νικολά Ντεμουλέν (1725-1794), ειρηνοδίκη στην πόλη Γκιζ στην περιοχή της Πικαρδίας και της Μαρί-Μαντλέν Γκοντάρ ενώ είχε και επτά αδέλφια. Εισήχθη με υποτροφία στο ονομαστό Λύκειο Λουί-λε-Γκραν (Μέγας Λουδοβίκος), όπου έκανε εξαίρετες σπουδές, κατατασσόμενος μάλιστα πρώτος στην τελική βαθμολογία των αποφοίτων της τάξης του, μπροστά από τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο, συμμαθητή και φίλο του. Αμέσως μετά μετέβη στο Παρίσι όπου και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία. Το Νοέμβριο του 1789 έκανε την πρώτη του εμφάνιση του στη δημοσιογραφία, εκδίδοντας την εφημερίδα Επαναστάσεις της Γαλλίας και της Βραβάνδης, η οποία περιελάμβανε 86 σελίδες. Μέσα από αυτή, καταδίκαζε επιμόνως τη διαπλοκή, τις μηχανορραφίες και τις ίντριγκες της αριστοκρατικής γαλλικής τάξης. Στις 29 Δεκεμβρίου 1790 παντρεύτηκε την Αν Λουσίλ Λαριντόν-Ντυπλεσί στην καθολική εκκλησία του Αγίου Σουλπικίου στο Παρίσι. Το νεαρό αυτό ζευγάρι, το οποίο αντήλλαξε αναρίθμητο αριθμό γραμμάτων αγάπης και πάθους, θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του ένα σύμβολο του θριάμβου του έρωτα στα δύσκολα χρόνια της γαλλικής επανάστασης. Μάρτυρες του γάμου ήταν ο Ροβεσπιέρος και ο Λουί-Σεμπαστιάν Μερσιέ. Ο Ντεμουλέν υπήρξε από τους πρώτους που οραματίστηκαν την επανάσταση στη Γαλλία. Εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα στις 5 Απριλίου του 1794. Ντούρσμιντ Έρικ, Το Σφύριγμα της Λεπίδας, εκδόσεις Ενάλιος, Αθήνα 2010
Το άρωμα

Το άρωμα (γερμ.:Das Parfum) είναι μυθιστόρημα του 1985 γραμμένο από τον Γερμανό συγγραφέα Πάτρικ Ζύσκιντ (Patrick Süskind). Το βιβλίο γνώρισε διεθνή επιτυχία και το 2006 διασκευάστηκε σε ταινία με τον τίτλο Perfume: The Story of a Murderer από τον σκηνοθέτη Τομ Τίκβερ. Άλλα βιβλία του ιδίου συγγραφέα : «Το κοντραμπάσο», «Το περιστέρι».

 Πρόκειται για την ιστορία του Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ, που γεννήθηκε με ένα ιδιαίτερο χάρισμα: Έχει καταπληκτική όσφρηση. Μπορεί να οσφρανθεί αντικείμενα όπως η πέτρα, τα χρήματα, το γυαλί, δηλαδή άψυχα πράγματα που για τους κοινούς ανθρώπους δεν αναδίδουν κάποια συγκεκριμένη οσμή. Μπορεί να μυρίσει πιο χαρακτηριστικά αρώματα, όπως των λουλουδιών και των φυτών, μπορεί να αντιληφθεί ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τις οσμές του. Το χάρισμά του αυτό του επιτρέπει να δουλέψει στη βιοτεχνία της αρωματοποιΐας για διάφορα αφεντικά, τα οποία πλήττονται από διάφορες συμφορές, μόλις ο Ζαν φύγει από τη δούλεψή τους. Όμως αυτός ο άνθρωπος δεν έχει δική του μυρωδιά. Από τη στιγμή που γεννήθηκε υπήρξε ένα άοσμο τίποτα. Με βάση κάποια δύσοσμα υλικά, προσθέτοντας πιο ελαφριές αρωματικές ουσίες δημιούργησε την τέλεια απομίμηση της ανθρώπινης μυρωδιάς. Τότε, ο εγωϊσμός του, η κακία του και το μίσος του για τους ανθρώπους έφτασαν στο αποκορύφωμα. Αποφασίζει να δημιουργήσει το άρωμα του έρωτα και μ' αυτό το επίτευγμα να κατακτήσει τον κόσμο. Αυτή η καταχθόνια σκέψη τον οδηγεί στην δολοφονία είκοσι πέντε νεαρών κοριτσιών προκειμένου να κλέψει την οσμή της καθεμιάς. Στο τέλος κλείνει όλες τις μυρωδιές σε ένα μικρό φιαλίδιο. Μαγεύει τους πάντες και τότε, τη στιγμή του μεγάλου του θριάμβου, το μίσος και η αηδία του για τους ανθρώπους έρχεται να δηλητηριάσει τη χαρά του. Η καταδίκη του ματαιώνεται και ο ίδιος σπαταλάει το τελευταίο άρωμα από το φιαλίδιο, κατακτώντας τις καρδιές των αποβρασμάτων του Παρισιού, οι οποίοι τον σκοτώνουν, προκειμένου ν' αποκτήσουν ένα κομμάτι του Γκρενούιγ δικό τους. Μέσα από το «Άρωμα» ο αναγνώστης μεταφέρεται στο γοητευτικό αλλά και ρυπαρό Παρίσι του 17ου αιώνα και από τις λεπτομερείς περιγραφές, μαθαίνει γοητευτικές λεπτομέρειες για την ιστορία της αρωματοποιίας καθώς και την διαδικασία παρασκευής των αρωμάτων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Das Parfum στο Wikimedia Commons
Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ

Ο Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ (Ισπανική προφορά: iɣˈnaθjo soloˈθaβal, γεννήθηκε 8 Ιανουαρίου 1959) είναι Ισπανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Γεννημένος στη Βαρκελώνη της Ισπανίας και με ύψος 1,85 μέτρων, έπαιζε στη θέση του πόιντ γκαρντ. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Ισπανούς παίκτες και ήταν μεταξύ των 105 υποψηφίων παικτών για τον κατάλογο με τους 50 καλύτερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας(2008).

 Ο Σολοθάμπαλ πέρασε ολόκληρη την πορεία του στην Μπαρτσελόνα, από το 1979 έως το 1992. Μαζί τους κέρδισε δύο Κύπελλα Σαπόρτα, το 1985 και το 1986, ένα Κύπελλο Κόρατς το 1987, έξι Ισπανικά Πρωταθλήματα, καθώς και εννέα Κύπελλα Ισπανίας. Στις 8 Οκτωβρίου 2006, η Μπαρτσελόνα απέσυρε την εμφάνισή του με τον αριθμό 7. Ο Σολοθάμπαλ έπαιξε διεθνώς με την ισπανική εθνική ομάδα ανδρών και κέρδισε ασημένια μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984. Προφίλ FIBA Ευρώπης Euroleague.net 50 Κορυφαίοι Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας- Υποψήφιοι
Total Abandon: Australia '99

Total Abandon: Australia '99 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple το οποίο κυκλοφόρησε σαν διπλό CD και DVD, στις 12 Οκτωβρίου του 1999 στην Ευρώπη ενώ το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς είχε κυκλοφορήσει στην Αυστραλία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε 13 χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία, στις 24 Απριλίου του 2012, ως μονό CD.Η ηχογράφηση έγινε στο στάδιο "Melbourne Park" της Μελβούρνης στις 20 Απριλίου του 1999, κατά τη διάρκεια της περιοδείας του συγκροτήματος για την προώθηση του δίσκου "Abandon". Τα μέλη του συγκροτήματος τα οποία συμμετείχαν στην ηχογράφηση αυτή ανήκουν στην έβδομη γραμμή μελών των Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά, τον Στηβ Μορς στην κιθάρα, τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο, τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα και τον Ίαν Πέις στα τύμπανα.

 CD 1 1. Vavoom: Ted the Mechanic - 4:50 2. Strange Kind of Woman - 6:23 3. Bloodsucker - 4:56 4. Pictures of Home - 8:19 5. Almost Human - 6:16 6. Woman from Tokyo - 6:47 7. Watching the Sky - 5:46 8. Fireball - 4:44 9. Sometimes I Feel Like Screaming - 7:11 10. Steve Morse Guitar Solo - 8:42 11. Smoke on the Water - 9:01CD 2 12. Lazy - 8:49 13. Perfect Strangers - 6:18 14. Speed King - 14:28 15. Black Night - 6:21 16. Highway Star - 7:16 1. Vavoom: Ted the Mechanic - 4:50 2. Strange Kind of Woman - 6:23 3. Bloodsucker - 4:56 4. Pictures of Home - 8:19 5. Almost Human - 6:16 6. Woman from Tokyo - 6:47 7. Watching the Sky - 5:46 8. Fireball - 4:44 9. Sometimes I Feel Like Screaming - 7:11 10. Smoke on the Water - 9:01 11. Black Night - 6:21 12. Highway Star - 7:16 1. Intro 2. Vavoom: Ted the Mechanic - 4:34 3. Strange Kind of Woman - 6:21 4. Bloodsucker - 4:57 5. Pictures of Home - 8:18 6. Almost Human - 6:32 7. Woman from Tokyo - 6:25 8. Watching the Sky - 5:42 9. Fireball - 4:45 10. Sometimes I Feel Like Screaming - 7:05 11. Steve Morse Guitar Solo - 11:37 12. Smoke on the Water - 5:57 13. Lazy - 8:50 14. Perfect Strangers - 6:19 15. Speed King - 15:14 16. Black Night - 6:17 17. Highway Star - 8:05 Το Total Abandon: Australia '99 ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Total Abandon Australia 99 2012 plotn08
Μονή Αμάρας

Η Μονή Αμάρας (αρμενικά: Ամարաս վանք) είναι ένα αρμενικό μοναστήρι, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Ούνου της Δημοκρατίας του Αρτσάχ, στην διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό θρησκευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο της μεσαιωνικής Αρμενίας. Το Αζερμπαϊτζάν δεν αναγνωρίζει το μοναστήρι ως αρμενικό, χαρακτηρίζοντάς το ως μνημείο της Αλβανίας του Καυκάσου.

 Σύμφωνα με τους μεσαιωνικούς χρονικογράφους Φαύστος ο Βυζάντιος και Μωυσής Καγκανκατβάτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Φωτιστής, προστάτης άγιος και ευαγγελιστής της Αρμενίας, ίδρυσε τη Μονή Αμάρας στις αρχές του 4ου αιώνα. Εκεί ενταφιάστηκε ο εγγονός του Γρηγορίου, ο Καθολικός Γρηγόριος (πέθανε το 338). Ο τάφος του βρίσκεται εντός της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου που χτίστηκε τον 19ο αιώνα. Στις αρχές του πέμπτου αιώνα ο Άγιος Μεσρώπ Μαστότς, ο εφευρέτης του αρμενικού αλφαβήτου, ίδρυσε στη Μονή Αμαράς το πρώτο σχολείο που χρησιμοποίησε τη γραφή του.Το μοναστήρι λεηλατήθηκε τον 13ο αιώνα από τους Μογγόλους, καταστράφηκε το 1387 κατά την εισβολή του Ταμερλάνου και κατεδαφίστηκε και πάλι τον 16ο αιώνα. Υπέστη ριζική αναδιάρθρωση κατά το δεύτερο τέταρτο του 17ου αιώνα, όταν κατασκευάστηκαν τα σωζόμενα αμυντικά τείχη. Η Μονή αργότερα εγκαταλείφθηκε, όμως στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα χρησίμευσε ως συνοριακό φρούριο για τα ρωσικά αυτοκρατορικά στρατεύματα. Η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία διεκδίκησε το Μοναστήρι το 1848. Ο ναός του Μοναστηριού είχε υποστεί σοβαρές ζημιές, σε βαθμό που χρειάστηκε να χτιστεί ένας νέος στη θέση του παλιού. Αυτή η νέα εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Γρηγόριο, χτίστηκε το 1858 με έξοδα των Αρμενίων της πόλης Σουσί. Ο Άγιος Γρηγόριος ενταφιάστηκε αρχικά στο ανατολικό άκρο της παλιάς κατεστραμμένης εκκλησίας της Μονής. Το 489 ο Βαχαγάνος Γ΄, Βασιλιάς της Αλβανίας του Καυκάσου, ανακαίνισε την Μονή, αναστηλώνοντας την εκκλησία και κατασκευάζοντας ένα νέο παρεκκλήσι για τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου. Σε μεταγενέστερους αιώνες χτίστηκε μια εκκλησία πάνω από αυτό το παρεκκλήσι.Κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου βρίσκεται ένας επιτύμβιος θάλαμος που φτάνει στο δυτικό άκρο της. Ένα φραγμένο πέρασμα στο ανατολικό άκρο της δείχνει ότι αρχικά υπήρχε είσοδος και από αυτή την κατεύθυνση. Ο θολωτός θάλαμος του τάφου έχει πλάτος 1,9 μέτρα, μήκος 3,75 μέτρα και ύψος 3,5 μέτρα. Σκαλιστές λεπτομέρειες χρονολογούν το μνημείο στον 5ο αιώνα. Επίσημος ιστότοπος Σχετικά με τη Μονή Αμάρας Αρχειοθετήθηκε 2022-05-07 στο Wayback Machine.
Favourite Worst Nightmare

Το Favourite Worst Nightmare είναι το δεύτερο άλμπουμ του Βρετανικού ροκ συγκροτήματος Arctic Monkeys. Κυκλοφόρησε στις 23 Απρίλη 2007 απο τη δισκογραφική εταιρεία Domino Recording Company. Ηχογραφήθηκε στα Miloco Studios στο ανατολικό Λονδίνο με παραγωγούς τους James Ford και Mike Crossey, το single "Brianstorm" προηγήθηκε της κυκλοφορίας του άλμπουμ στις 16 Απρίλη 2007.

 Συγκριτικά με το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, το άλμπουμ έχει περιγραφεί ώς "πολύ, πολύ γρήγορο και πολύ, πολύ δυνατό", προβάλλεται ως "πιο φιλόδοξο, ισχυρότερο... και με μία εξαιρετική παραγωγή". Αντανακλά τα ταξίδια του συγκροτήματος στον κόσμο περισσότερο απο τις τοπικές ιστορίες του πρώτου άλμπουμ, FWN είναι ένα "γρηγορότερο, πιο κακό" άλμπουμ. Το άλμπουμ αναμφίβολα έχει επιρροές απο τους The Smiths. Η αγάπη του συγκροτήματος για τα κλασικά φιλμ επηρεάζει επίσης το νέο τους στυλ. Για παράδειγμα, το όργανο στην αρχή απο το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ, "505" αντιγράφει το τραγούδι του Ennio Morricone για την ταινία Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Ο τίτλος του άλμπουμ, Favourite Worst Nightmare, προήλθε απο το τραγούδι "D is for Dangerous", το τρίτο τραγούδι του άλμπουμ. Το συγκρότημα είπε ότι σκέφτηκαν να ονομάσουν το άλμπουμ Lesbian Wednesdays, Gordon Brown ή Gary Barlow.Σε μία συνέντευξη με το NME, ο Nick O'Malley ανακοίνωσε πολλούς τίτλους συμπεριλαμβανομένου του "D is for Dangerous" και "Balaclava". Τα τραγούδια "The Bakery" και "Plastic Tramp" που επίσης αναφέρθηκαν στη συνέντευξη με το NME αλ λά δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ, κυκλοφόρησαν αργότερα ως B- sides του single "Fluorescent Adolescent". Το τραγούδι "Leave Before the Lights Come On" που υπήρχαν φήμες ότι θα συμπεριληφθεί τελικά δεν κυκλοφόρησε. 6 απο τα 12 τραγούδια είχαν κάνει ντεμπούτο σε συναυλίες πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε γρήγορα καθώς το συγκρότημα ήθελε να βγει και να παίξει τα τραγούδια ξανά. Όλοι οι στίχοι έχουν γραφεί απο τον Alex Turner, εκτός απ'όπου αναφέρεται διαφορετικά, όλη η μουσική έχει γραφεί απο τους Arctic Monkeys. "Brianstorm" "Teddy Picker" "D Is for Dangerous" "Balaclava" "Fluorescent Adolescent" (γράφηκε απο τον Alex Turner και την Johanna Bennett) "Only Ones Who Know" "Do Me a Favour" "This House Is a Circus" "If You Were There, Beware" "The Bad Thing" "Old Yellow Bricks" (γράφηκε απο τον Alex Turner και τον Jon McClure) "505"
Μανόλης Καρέλλης

Ο Μανόλης Καρέλλης (1932 - 27 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως Δήμαρχος Ηρακλείου Κρήτης (1975-1989) και ως ευρωβουλευτής από το 1993 έως το 1994. Υπήρξε ο μακροβιότερος δήμαρχος Ηρακλείου, υπηρετώντας επί 14 έτη.

 Γεννημένος στο Ηράκλειο, ο Καρέλλης σπούδασε νομικά. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 1961 εξέδωσε την ημερήσια εφημερίδα "Η Αλλαγή" και έξι χρόνια μετά εξαναγκάστηκε να διακόψει την έκδοσή της, λόγω της χούντας των συνταγματαρχών. Την περίοδο της χούντας (οπότε φυλακίστηκε για την αντιδικτατορική του δράση) ήταν μέλος του ΠΑΚ και μεταπολιτευτικά του ΠΑΣΟΚ. Η θητεία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ξεκίνησε το 1964, όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με δήμαρχο τον Ανδρέα Καλοκαιρινό. Στις δημοτικές εκλογές του 1975 εξελέγη Δήμαρχος Ηρακλείου από τον πρώτο γύρο και επανεξελέγη το 1978 (με 56,5% από τον πρώτο γύρο), το 1982 (με 53,45% από τον πρώτο γύρο)) και το 1986 (στον δεύτερο γύρο με 53,84%). Ανάμεσα στα άλλα, ήταν ο άνθρωπος που θεσμοθέτησε τον "Πολιτιστικό Αύγουστο", εμπνεύστηκε και οργάνωσε το Φεστιβάλ Ηρακλείου, που διοργανώνεται στο Κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης. Κατά την περίοδο της δημαρχίας του ανεγέρθηκε το δημοτικό κτίριο επί της οδού Ανδρόγεω. Το 1989 αντικαταστάθηκε ως δήμαρχος από τον Κώστα Κληρονόμο. Υπήρξε πρόεδρος της ΤΕΔΚ Ηρακλείου και αντιπρόεδρος της ΚΕΔΚΕ το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '70. Για μικρό χρονικό διάστημα υπηρέτησε και ως ευρωβουλευτής, το 1993-94, σε αντικατάσταση του Γιώργου Ρωμαίου. Ο Μανόλης Καρέλης απεβίωσε το 2014, έπειτα από καρδιακό επεισόδιο, στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ηρακλείου. Αίθουσα της Ανδρόγεω θα λέγεται… Μανώλης Καρέλλης, Creta Post, 13-2-2016.
Κάτω Σταροχώρι Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Σταροχώρι Αχαΐας Το Κάτω Σταροχώρι είναι χωριό της Αχαΐας και υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου. Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στις βορειοδυτικές απολήξεις του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 230 μέτρων. Απέχει οδικώς 10 χλμ. από την Χαλανδρίτσα και 23 χλμ. από την πόλη της Πάτρας. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ως κύρια απασχόληση την γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ και η μελισσοκομία αποτελεί βασικό τομέα.

 Η παλιά ονομασία του χωριού, που είναι γνωστή ακόμα και σήμερα και χρησιμοποιείται συχνά από τους ντόπιους, είναι Ζώγα και κατά πάσα πιθανότητα έχει αρβανίτικη προέλευση. Στις αρχές του 20ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1903, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 103 κατοίκους. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων "Ανέστη Κωνσταντινίδου", Εν Αθήναις 1903. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ζώγα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/06/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Buk.gr