IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Outcast

Outcast είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "GUN Records".Με αυτό το άλμπουμ, οι Kreator εισήγαγαν industrial και gothic στοιχεία στον ήχο τους. Στο συγκρότημα επέστρεψε ο ντράμερ Γιούργκεν "Ventor" Ρέιλ, ενώ ο κιθαρίστας Τόμι Βέτερλι αντικατέστησε τον Φρανκ Γκόστζικ.Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 2,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,8 / 5 και το "Metal Archives" με 58%.

 "Leave This World Behind" (Petrozza) - 3:29 "Phobia" (Petrozza) - 3:22 "Forever" (Petrozza) - 2:52 "Black Sunrise" (Petrozza) - 4:33 "Nonconformist" (Petrozza) - 3:15 "Enemy Unseen" (Petrozza) - 3:21 "Outcast" (Petrozza) - 4:54 "Stronger than Before" (Petrozza, Tommy Vetterli, Christian Giesler) - 3:17 "Ruin of Life" (Petrozza) - 3:53 "Whatever It May Take" (Petrozza, Vetterli, Giesler) - 3:47 "Alive Again" (Petrozza) - 3:47 "Against the Rest" (Petrozza) - 2:39 "A Better Tomorrow" (Petrozza) - 4:13 "As We Watch the West" (μόνο στην ιαπωνική έκδοση) - 4:57 Outcast (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 22 Ιουλίου 1997 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Outcast" ήταν οι εξής: Μίλε Πετρόζα - κιθάρα, φωνητικά Τόμι Βέτερλι - κιθάρα Κρίστιαν Γκίσλερ - μπάσο Γιούργκεν "Ventor" Ρέιλ - τύμπανα Outcast - Kreator | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Kreator - Outcast (album review ) | Sputnikmusic Kreator - Outcast - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Αδελαΐδα του Μπάλενστετ

Η Αδελαΐδα, γερμ.: Adelheid von Ballenstedt von Ascania (π. 1100 - μετά το 1139) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του κόμη του Μπάλενστετ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Στάντε και μετά κόμισσα του Όστερμπουργκ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Όθωνα κόμη του Μπάλενστετ και της Αϊλίκας των Μπίλλουνγκ, κόρης του Μάγκους δούκα της Σαξονίας. Αδελφός της ήταν ο Αλβέρτος η Άρκτος. Ο πρώτος σύζυγος της Aδελαΐδας ήταν ο Ερρίκος Δ΄ κόμης του Στάντε (απεβ. 1128). Το ζευγάρι δεν είχε (καταγεγραμμένα) παιδιά. Το 1139 η Αδελαΐδα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Βέρνερ φον Φέλτιμ, κόμη τον Όστερμπουργκ (απεβ. μετά το 1169). Σύμφωνα με τα Χρονικά του Στάντε, ο Βέρνερ ήταν υποτελής (vassus) του Αλβέρτου της Άρκτου. Με τον Βέρνερ, η Aδελαΐδα είχε (τουλάχιστον) έναν γιο: Aλβέρτος, κόμης του Όστερμπουργκ. A. Thiele, Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte "Band I, Teilband 1 Deutsche Kaiser-, Königs-, Herzogs- und Grafenhäuser I L. Partenheimer, Albrecht der Bär. Gründer der Mark Brandenburg und des Fürstentums Anhalt. R. Hucke, Die Grafen von Stade 990-1144 (Stade 1956).
Ε/Γ - Ο/Γ Αρίων

|- |- Το Αρίων, ήταν επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο, που αποτελούσε τμήμα του στόλου της NEL Lines. Ναυπηγήθηκε το 1965 στην Γλασκόβη του Ηνωμένου Βασιλείου και τέθηκε σε λειτουργία στην ΝΕΛ το 1975 (Λειτούργησε και παλαιότερα, υπό διαφορετικές ονομασίες και ιδιοκτήτες). Πήρε το όνομά του από τον Αρίωνα, λυρικό ποιητή από τη Μήθυμνα (Μόλυβο) της Λέσβου. Το πλοίο αρχικά λειτουργούσε στο Ισραήλ ως Nili και αργότερα ως Helsinki Express στην Βαλτική Θάλασσα. Αργότερα, ως "Jamaica Queen", εκτελούσε πλόες στην Καραϊβική ως κρουαζιερόπλοιο. Στην Ελλάδα ήρθε το 1975 και έλαβε την τελική του ονομασία. Καταστράφηκε το 1981 από έκρηξη βόμβας στην Χάιφα του Ισραήλ. Το πλοίο ρυμουλκήθηκε εκτός του λιμένα και κάηκε ολοσχερώς. Τελικά, πωλήθηκε για παλιοσίδερα το 1984.

 Το Αρίων διέθετε σαλόνια, πισίνα, night club και δίκλινες καμπίνες με μπάνιο. Το πλοίο καθελκύστηκε τον Μάιο του 1965 και αρχικά εκτελούσε δρομολόγια στην Χάιφα, πριν μετονομαστεί σε "Helsinki Express" και δρομολογηθεί στην Βαλτική. Κατόπιν (1966), έγινε Jamaica Queen και δρομολογήθηκε στην Καραϊβική για κρουαζιέρες, υπό την Pan American Cruise Lines. Τελικά, το 1969, επέστρεψε στην Μεσόγειο και επανήλθε στο αρχικό του όνομα. Το 1975, αγοράστηκε από την Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου και μετονομάστηκε σε Αρίων, έναντι 2,95 δολαρίων, ενώ στις 7 Νοεμβρίου εκτέλεσε το παρθενικό του ταξίδι για την Μυτιλήνη, με πλοίαρχο τον Cpt Γιάννη Καλδή. «Αυτό το πλοίο δεν ανήκει σε εφοπλιστή ή σε κάποια εφοπλιστική εταιρεία. Ανήκει στους κατοίκους ενός ολόκληρου νησιού, στους κατοίκους της Μυτιλήνης…» Αμέσως, δρομολογήθηκε στην γραμμή Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη-Θεσσαλονίκη, ενώ εξασφάλιζε και την γραμμή Πειραιάς-Ρόδος-Λεμεσός-Χάιφα, συνδέοντας έτσι την Ελλάδα με την Κύπρο και το Ισραήλ. Η εταιρεία το διαφήμιζε ως "The Floating Hotel", δηλαδή "Το Πλωτό Ξενοδοχείο" Στις 20 Δεκεμβρίου 1981, και ενώ έπλεε ανοιχτά της Χάιφα, το Αρίων δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση. Μία βόμβα ανατινάχθηκε στα χέρια του κελευστή του Λιμενικού Σώματος, Σταύρου Γκούμα, ο οποίος σκοτώθηκε, ενώ το πλοίο πήρε φωτιά. Η επίθεση αυτή, δεν διαλευκάνθηκε ποτέ και τα άτομα ή η οργάνωση που την εκτέλεσε, ουδέποτε ξεκαθαρίστηκε/αν. Η κυρίαρχη άποψη υποστηρίζει ότι η Ισραηλινή μυστική υπηρεσία Μοσάντ ανατίναξε το πλοίο, προς αποφυγή τυχόν βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους. Πέραν του κελευστή, δεν αναφέρθηκαν άλλα θύματα, μιας και το πλήρωμα κατόρθωσε να το σταθμεύσει στην Χάιφα, αποβιβάζοντας έτσι όλους τους επιβάτες. Τα πυροσβεστικά μέσα ωστόσο δεν κατάφεραν να ελέγξουν την πυρκαγιά, κι έτσι το πλοίο κάηκε ολοσχερώς. Επί σχεδόν τρία χρόνια έμεινε καθηλωμένο στο Ισραήλ, με την φωτιά να έχει σβήσει μόνη της, και το πλοίο μεταφέρθηκε στην Ελευσίνα, όπου στάθμευσε σε ντάνα. Το πλοίο δεν επισκευάστηκε ποτέ, και τελικά εκποιήθηκε στην Βαρκελώνη της Ισπανίας για διάλυση. Η ΝΕΛ το αντικατέστησε με ένα παρεμφερές πλοίο, το "Οδυσσέας Ελύτης", το οποίο όμως δεν θεωρήθηκε εξίσου επιτυχημένο. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ - Παρθενική Άφιξη του "Αρίων" στην Μυτιλήνη.
Πινόκιο

Ο Πινόκιο (ιταλικά.:Pinocchio) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίστηκε το 1883, ως κεντρικός ήρωας στο ιταλικό παραμύθι «Οι Περιπέτειες του Πινόκιο» (ιταλ.:Le Avventure di Pinocchio) του Κάρλο Κολόντι, και έχει από τότε εμφανιστεί σε πολλές προσαρμογές της ιστορίας και άλλα. Σκαλισμένος από τον ξυλογλύπτη Τζεπέτο σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, ο Πινόκιο δημιουργήθηκε ως ξύλινη μαριονέτα, αλλά ονειρεύτηκε να γίνει πραγματικό αγόρι. Ο Πινόκιο χρησιμοποιείται συχνά ως όρος για να περιγράψει κάποιον ο οποίος είναι επιρρεπής στα ψέματα, την μυθοπλασία και την υπερβολή.

 Ο Πινόκιο είναι γνωστός για το γεγονός κατά το οποίο η μύτη του μακραίνει όταν είναι υπο την επήρεια του άγχους (Κεφάλαιο 3), αλλά κυρίως όταν λέει ψέματα. Τα ρούχα του είναι φτιαγμένα από λουλουδιασμένο χαρτί, τα παπούτσια του από ξύλο και το καπέλο του από ψωμί (σελίδα 16). Το ιταλικό όνομα του Πινόκιο φαίνεται να προέρχεται από την ιταλική λέξη pino που σημαίνει πεύκο. Ωστόσο, στο βιβλίο ξεκάθαρα αναφέρεται πως ο Πινόκιο είναι φτιαγμένος από ξύλο κερασιάς. Στην πραγματικότητα το όνομα προέρχεται από ένα ψευδώνυμο, καθώς ο Τζεπέτο πικρόχολα του έδωσε το όνομα ως ένας οιωνός καλής τύχης:«Ho conosciuto una famiglia intera di Pinocchi [...] e tutti se la passavano bene. Il più ricco di loro chiedeva l’elemosina»(Κεφάλαιο 1) (Γνωρίζω όλη την οικογένεια Πινόκιο [...] και όλοι τους τα καταφέρανε καλά. Ο πλουσιότερος ζητιάνεψε.). Το επίθετο μπορεί να προέρχεται από την ιταλική λέξη nocchio (κόμβος ξύλου). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pinocchio στο Wikimedia Commons
Ηρώ (όνομα)

Το αρχαιοελληνικό όνομα προσώπου Ηρώ είναι παράλληλος τύπος ή έχει την ίδια ρίζα του ονόματος Ήρα (θεά Ἥρα), αβέβαιου ετύμου.Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η Ἡρώ ήταν νεαρή ιέρεια της Αφροδίτης, που παραβίασε τον όρκο παρθενίας της εξαιτίας του έρωτά της για τον Λέανδρο, έρωτα που είχε τραγικό τέλος. Συνήθως το όνομα γιορτάζει την 10 Αυγούστου του Αγίου Ήρωνος .

 ιταλικά: Ero (Έρο) αγγλικά: Iro , αποδίδει και το αρσενικό Ήρων και το θηλυκό Ηρώ Το όνομα εμφανίζεται στο έργο του Σαίξπηρ Πολύ κακό για το τίποτα. Ηρώ Κωνσταντοπούλου (1927–1944), αγωνίστρια της αντίστασης Ηρώ Κυριακάκη (1932–1988), ηθοποιός, σύζυγος του Σταύρου Τορνέ Ηρώ Σταυράκη, φιλολογικό ψευδώνυμο της Σωτηρίας Σταυρακοπούλου (1957) Ηρώ Μουκίου (1964), ηθοποιός Ηρώ Διώτη (1979), οικονομολόγος, πολιτικός Ηρώ (Ηρώ Λεχουρίτη), τραγουδίστρια Ηρώ Μπέζου (1988), ηθοποιός
DMOZ

Το DMOZ ή Open Directory Project ήταν ανοικτός πολύγλωσσος αρχειοκατάλογος του Διαδικτύου που δημιουργήθηκε και συντηρούταν από παγκόσμια κοινότητα εθελοντών-εκδοτών. Το DMOZ φιλοξενούσε και διαχειριζόταν η AOL. Χρησιμοποιούσε διάταξη ιεραρχικής οντολογίας για την οργάνωση των καταλόγων των συνδέσμων. Οι καταχωρήσεις συνδέσμων ομαδοποιούνταν σε κατηγορίες, οι οποίες ήταν δυνατό να περιέχουν υποκατηγορίες. Στις 28 Φεβρουαρίου 2017 ανακοινώθηκε ότι το DMOZ θα έκλεινε στις 14 Μαρτίου 2017.Από τον Δεκέμβριο του 2017, ένας μη επεξεργάσιμος καθρέφτης παρέμεινε διαθέσιμος στο dmoztools.net, και είχε ανακοινωθεί ότι ενώ το URL του DMOZ δεν θα επιστρέψει, μια διάδοχη έκδοση του καταλόγου θα παρασχεθεί με το όνομα Curlie. Από το 2020 το curlie.org λειτουργεί για να υπηρετεί αυτό τον σκοπό.

 Το DMOZ ιδρύθηκε στις ΗΠΑ ως Gnuhoo από τους Ριτς Σκρέντα (Rich Skrenta) και Μπομπ Τρούελ (Bob Truel) το 1998 όταν εργάζονταν και οι δύο ως μηχανικοί για την Sun Microsystems. Ο Κρις Τόουλς (Chris Tolles), που εργαζόταν εκείνη την εποχή στη Sun Microsystems ως υπεύθυνος διαφημιστικού για την ασφάλεια του διαδικτύου, υπέγραψε το 1998 ως συνιδρυτής του Gnuhoo μαζί με τους Μπριν Ντόουλ (Bryn Dole) και Τζέρεμι Γουίνοκουρ (Jeremy Wenokur). Ο Σκέντρα είχε φτιάξει το TASS, πρόγονο του Τin, του δημοφιλούς λογισμικού ανάγνωσης νέων για συστήματα Unix. Συμπτωματικά, η αρχική κατηγορική δομή του αρχειοκαταλόγου Gnuhoo χρησιμοποιούσε κάποια τμήματα της δομής του Usenet newsgroups. Ο αρχειοκατάλογος Gnuhoo ανέβηκε στον παγκόσμιο ιστό στις 5 Ιουνίου 1998. Μετά από ένα άρθρο του Slashdot στο οποίο προτεινόταν ότι το Gnuhoo δεν είχε τίποτα το κοινό με το πνεύμα του ελεύθερου λογισμικού, για το οποίο ήταν γνωστό το εγχείρημα GNU, ο Ρίτσαρντ Στόλμαν και το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού εξέφρασαν αντιρρήσεις για τη χρήση του Gnu. Έτσι το Gnuhoo άλλαξε σε NewHoo. Κατόπιν η Yahoo! εξέφρασε αντίρρηση για τη χρήση του "Hoo" στο όνομα, γεγονός που οδήγησε στην επιλογή του ZURL. Ωστόσο,πριν γίνει η αλλαγή σε ZURL, το NewHoo αποκτήθηκε από τη Netscape Communications Corporation τον Οκτώβριο του 1998 και έγινε Open Directory Project. Η Netscape δημοσίευσε τα δεδομένα του Open Directory με την άδεια Open Directory License. Η Netscape αποκτήθηκε από την AOL και η DMOZ περιλήφθηκε στο ενεργητικό της νέας εταιρείας.
Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ

Ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ (15 Ιουλίου 1946-) είναι ο ηγέτης του Μπρουνέι από το 1984. Το πλήρες όνομά του είναι Sultan Haji Hassanal Bolkiah Mu'izzaddin Waddaulah ibni Al-Marhum Sultan Haji Omar Ali Saifuddien Sa'adul Khairi Waddien. Είναι ο μακροβιότερος εν ενεργεία μονάρχης μετά το θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Γιος του σουλτάνου Ομάρ Αλί Σαϊφουντίν Σααντούλ Χαϊρί Ουαντιέν (Sir Omar Ali Saifuddin Sa'adul Khairi Waddien), προηγούμενου σουλτάνου, γεννήθηκε στο Μπρουνέι Τάουν (σημερινό Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν) το 1946 και σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποφοιτώντας το 1967. Ανακηρύχθηκε διάδοχος του θρόνου το 1961 και Σουλτάνος στις 5 Οκτωβρίου 1967, μετά την εθελοντική παραίτηση του πατέρα του. Σύζυγός του είναι η Σαλέχα, Αλ Μουχταντί Μπιλάχ Μπολκιάχ. Τον Αύγουστο του 2005 έκανε τον τρίτο του γάμο. Από τους 3 γάμους του έχει 5 γιους και 7 κόρες. Στις αρχές της δεκαετίας του του '90 εισήγαγε στο σουλτανάτο του Μπρουνέι μια νέα συντηρητική ιδεολογία που την ονόμασε Μαλαϊκή Ισλαμική Μοναρχία, η οποία ονομάζεται "Μαλαϊκή" επειδή η χώρα βρίσκεται στην ευρεία περιοχή της Μαλαϊκής Χερσονήσου και "Ισλαμική Μοναρχία" επειδή παρουσιάζει τη μοναρχία ως υπερασπιστή της πίστης. Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει αρκετές κινήσεις για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του Πρωθυπουργό και Πρόεδρο. Το 2004 επαναλειτούργησε τον θεσμό του Νομοθετικού Συμβουλίου.Στο όνομά του έχει προσθέσει τους τίτλους του "Χατζί" (ιερού προσκυνητή στους αγίους τόπους) και του "σερ" (όπως ανακηρύχτηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄). Είναι ο δεύτερος πλουσιότερος μονάρχης του κόσμου (μετά τον Βασιλιά της Ταϊλάνδης). Ο σουλτάνος του Μπρουνέι, Χασανάλ Μπολκιάχ, ξεχωρίζει ως ο άνθρωπος που έχει διοργανώσει το μεγαλύτερο και ακριβότερο πάρτι γενεθλίων παγκοσμίως. Ήταν Ιούλιος του 2006 όταν ο σουλτάνος έγινε 60 ετών και για να το γιορτάσει κάλεσε στο Μπρουνέι 60.000 ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Στο μικρό σουλτανάτο βρέθηκε και ο βασιλιάς της ποπ Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος έδωσε τρεις συναυλίες προς τιμήν του μονάρχη. Τα έξοδα για το πάρτι έφτασαν τα 27 εκατ. δολάρια. Ανεπίσημος ιστότοπος για τον Σουλτάνο Σουλτανάτο του Μπρουνέι Χασανάλ Μπολκιάχ
Γκουίλα της Προβηγκίας

H Γκουίλα, ιταλ. Guilla/Willa (απεβ. πριν το 924) ίσως από τον Οίκο των Μπιβινιδών ήταν μάλλον κόρη του βασιλιά της Κάτω Βουργουνδίας (Προβηγκίας) και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Λομβαρδίας.

 Η καταγωγή της είναι αβέβαιη. Πιστεύεται ότι ήταν κόρη του Μπόζο της Προβηγκίας (Κάτω Βουργουνδίας) και εκτιμούμε ότι ήταν η μητέρα του Ροδόλφου Β΄ βασιλιά της Άνω Βουργουνδίας. Αυτές οι δύο συγγένειες φαίνεται να συμφωνούν με τις -σχεδόν σύγχρονες της εποχής- πηγές. Η πρώτη συγγένεια την κάνει αδελφή (τουλάχιστον ετεροθαλή) του Λουδοβίκου του Τυφλού, βασιλιά της Προβηγκίας, Λομβαρδών και Φράγκων. Η δεύτερη την κάνει πρόγονο των βασιλέων της Βουργουνδίας, που ο Οίκος τους είναι ο τελευταίος της ανεξάρτητης Βουργουνδίας. Επίσης των Οθωνιδών βασιλέων της Γερμανίας, του τελευταίου Καρολίδη βασιλιά της Γαλλίας, αρκετών δουκών της Σουαβίας του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων, του Οίκου των Σαλίων και τελικά όλων των Ευρωπαϊκών βασιλικών Οίκων από τον Μεσαίωνα. Το τέλος της, το 912-924, προσδιορίζεται από ένα καταστατικό τού 924 που την αναφέρει ως αποβιώσασα. Έπειτα από το τέλος της, ο 2ος σύζυγός της, Ούγος, ανέλαβε από τον γιο της Ροδόλφο Β΄ το βασίλειο των Λομβαρδών, ο οποίος ήταν γιος του 1ου συζύγου της. Είναι βέβαιο, ότι παντρεύτηκε πρώτα τον Ροδόλφο Α΄ των Παλαιών Γουέλφων βασιλιά της (Άνω) Βουργουνδίας και είχε τέκνο: Ροδόλφος Β΄ π.880-937, βασιλιάς της Βουργουνδίας και της Λομβαρδίας. Κορράδος Α΄ π.925-993, βασιλιάς της Βουργουνδίας. Αγία Αδελαΐδα 931-999, παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο τον Τυφλό βασιλιά της Προβηγκίας, της Λομβαρδία & της Φραγκίας. Βίλλα π.900-μετά το 936, παντρεύτηκε τον Μπόζο μάργραβο της Τοσκάνης, αδελφό του Ούγου. Βαλντράντα, παντρεύτηκε τον Βονιφάτιο Α΄ πρίγκιπα του Σπολέτο.Ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε το 911 και η Γκουίλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών κόμη της Αρλ. Όταν απεβίωσε ο Ροδόλφος Β΄, τον διαδέχθηκε στη Λομβαρδία. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ο Ούγος έκανε άλλους δύο γάμους και είχε και νόθα τέκνα.
ΑΚ Αρλ-Αβινιόν

Ο Αθλητικός Σύλλογος Αρλ η Αρλ-Αβινιόν η απλά Αρλ, είναι ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Αβινιόν της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1913 με το όνομα Ποδοσφαιρική Ομάδα Αρλ και από το 2010 μετά από την συνένωση των δήμων της Αρλ και της Αβινιόν ο σύλλογος ονομάστηκε σε Αθλητικός Σύλλογος Αρλ-Αβινιόν. Η μεγαλύτερη επιτυχία της Αρλ είναι η κατάκτηση της τρίτης θέσης την σεζόν 2009-10 στην δεύτερη κατηγορία του Γαλλικού πρωταθλήματος και η άνοδος της στην Λίγκ 1.

 Η Α.Κ. Αρλ ιδρύθηκε το 1913 μετα από την συγχώνευση των τριών ομάδων Αρλ Σπορ, Πεντάλ και την Αρλ Οτό-βελό. Την δεκαετία του 1970 αγωνίστηκε σε δύο κατηγορίες: την Σαμπιονά Νασιονάλ που είναι η τρίτη κατηγορία της Γαλλίας, και στην Λιγκ 2. Το 1973 η Αρλ έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου της Γαλλίας. Το 2009 κατάφερε να βγει τρίτη και προβιβάστηκε στην Λιγκ 1. Το Παρκ ντε Σπορ ντ'Αβινιόν αποτελεί από την σεζόν 2009-2010 το γήπεδο όπου αγωνίζεται η Ατλετίκ Κλαμπ Αρλ-Αβινιόν. Το πρώτο επίσημο ματς της Αρλ-Αβινιόν έλαβε χώρα στις 14 Αυγούστου 2009 απέναντι στην ΑΚ Αζαξιό στα πλαίσια της Λιγκ 2 με τους γηπεδούχους να κερδίζουν με 2-1. Στη διάρκεια της 6ης αγωνιστικής της Λιγκ 1 απέναντι στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, το Παρκ Ντε Σπορ γνωρίζει την μεγαλύτερη προσέλευση από την στιγμή που η Αρλ-Αβινιόν το χρησιμοποιεί με 15.000 θεατές παρόντες σ'αυτό. Το Παρκ Ντε Σπορ ανήκει στο Δήμο της Αβινιόν. Το 2010, το γήπεδο είδε την χωρητικότητά του να διπλασιάζεται. Μετά την άνοδο της ομάδας στη Λιγκ 1, η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Ligue de Football Professionnel) υποχρεώνει κάποιες βελτιώσεις στον φωτισμό, στην ηλεκτρονική παρακολούθηση ή ακόμη σουίτες. Δύο νέες εξέδρες κάνουν την εμφάνισή τους εκείνη την εποχή, η μία από την Βόρεια πλευρά, χωρητικότητας 7.386 θεατών όπως και μία στην Νότια πλευρά, χωρητικότητας 3.520 θέσεων. Η συνολική χωρητικότητα του Παρκ Ντε Σπορ φτάνει εκείνη την εποχή από τις 7.730 αρχικές θέσεις στις 17.518 θέσεις καθήμενων. Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας Πρωταθλητές (1): 2007 (Group B)Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 Πρωταθλητές (1); 1999 (Group D)Division Honneur Sud-Est Ouest Πρωταθλητές (3): 1957, 1964, 1965Division Honneur Sud-Est Languedoc Πρωταθλητές (3): 1954, 1958, 1959Division Honneur Régionale (Méditerranée) Πρωταθλητές (1): 2010 (Ο τίτλος κερδίθηκε από την δεύτερη ομάδα του συλλόγου.)Κύπελλο Προβηγκίας Κυπελλούχοι (2): 1943, 1985 Φιναλίστ (2): 1977, 2010 Επίσημη Ιστοσελίδα Ιστοσελίδα Οπαδών Αρχειοθετήθηκε 2010-12-13 στο Wayback Machine.
Εθνικό Αεροδρόμιο του Μινσκ

Το Εθνικό Αεροδρόμιο του Μινσκ (παλαιότερα γνωστό ως Μινσκ-2) (IATA: MSQ, ICAO: UMMS) (λευκορωσικά: Нацыянальны аэрапорт Мінск‎, ρωσικά: Национальный аэропорт Минск‎) είναι το κύριο διεθνές αεροδρόμιο της Λευκορωσίας. Βρίσκεται 42 χιλιόμετρα ανατολικά του Μινσκ. Διοικητικά, η περιοχή του αεροδρομίου αποτελεί τμήμα της επαρχίας Οκτιάμπρσκι του Μινσκ. Το αεροδρόμιο είναι η αεροπορική βάση του εθνικού αερομεταφορέα της χώρας, Belavia. Το αεροδρόμιο είναι επίσης η αεροπορική βάση των αεροπορικών εταιρειών μεταφοράς εμπορευμάτων TransAVIAexport Airlines, Genex και Rubystar Airways.

 Η κατασκευή του αεροδρομίου Μινσκ-2 ξεκίνησε το 1977. Το 1979, ο νέος αεροδιάδρομος του υπό κατασκευή αεροδρομίου έγινε λειτουργικός. Ο αεροδιάδρομος είχε 3.640 μέτρα μήκος και 60 μέτρα πλάτος. Το 1981 το αεροδρόμιο Μινσκ-2 είχε πλέον τις τεχνικές προδιαγραφές για να μπορεί να εξυπηρετεί αεροσκάφη. Το 1982 το αεροδρόμιο παραδόθηκε στη κυκλοφορία. Το πρώτο επιβατικό αεροσκάφος που απογειώθηκε από το αεροδρόμιο ήταν ένα Tupolev Tu-134.Στις 1 Ιουλίου 1983 ιδρύθηκε η Δεύτερη Κοινή Μεραρχία Αεροπορίας του Μινσκ, έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Πολιτικής Αεροπορίας της ΕΣΣΔ. Επίσημα, το αεροδρόμιο θεωρεί ως ημερομηνία ίδρυσης του την 1η Ιουλίου 1983. Το αεροδρόμιο ξεκίνησε να εξυπηρετεί τακτικές πτήσεις από το 1983. Το 1990 το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε 2.2 εκατομμύρια επιβάτες. Από το 1991, ο αριθμός των πτήσεων και των επιβατών που εξυπηρετούσε το αεροδρόμιο άρχισε να μειώνεται λόγω της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων επακόλουθων αλλαγών. Το 1997 το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε 516.000 επιβάτες. Το 1998 το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε 480.000 επιβάτες. Δύο χρόνια αργότερα (2000), η επιβατική κίνηση στο αεροδρόμιο είχε μειωθεί στους 400.000 επιβάτες εκείνο το έτος. Τα επόμενα χρόνια το αεροδρόμιο κατέγραψε αύξηση στο επιβατικό κοινό του, εξυπηρετώντας πάνω από 1 εκατομμύριο επιβάτες το 2008. Λόγω της σημαντικής αύξησης της επιβατικής κίνησης τα τελευταία χρόνια, το 2008 έγινε σημαντικό ορόσημο για το αεροδρόμιο.
Τέλντε

Το Τέλντε είναι Ισπανική πόλη και επαρχία που βρίσκεται στο νησί Γκραν Κανάρια τις περιφέρειας των Κανάριων Νήσων. Είναι ο δεύτερος πολυπληθέστερος οικισμός του νησιού με 102,170 κατοίκους. Είναι η παλαιότερη και η πρώτη πρωτεύουσα των Κανάριων Νήσων, ιδρυμένη πριν το 1351. Επίσης απέχει περίπου μόλις 4 χιλιόμετρα από την θάλασσα.

 Πριν κατακτηθεί από τους Ισπανούς κατοικούσαν εκεί πάνω από 14,000 αυτόχθονοι άνθρωποι, δηλαδή ιθαγενείς. Η ιστορική παλιά πόλη του Τέλντε είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους τουρίστες. Στο παρελθόν, το Τέλντε ήταν μια γεωργική κοινότητα, με τις κυριότερες καλλιέργειες να είναι ζαχαροκάλαμα, αμπελώνες, μπανάνες και ντομάτες. Σήμερα η γύρω περιοχή του Τέλντε είναι αρκετά βιομηχανοποιημένη, καθιστώντας το βιομηχανικό κέντρο του νησιού. Το Τέλντε έχει ένα μέτριο κλίμα ερήμου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Telde στο Wikimedia Commons
Μπακάι - Ατά

Το Μπακάι-Ατά (κιργιζικά: Бакай-Ата‎, που μέχρι το 2001 ονομάζονταν Λενινιπόλ - Ленинполь) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ταλάς του Κιργιστάν Είχε πληθυσμός 7.928 κατοίκους, το 2021. Αποτελεί τη διοικητική έδρα της επαρχίας Μπακάι-Ατά.

 Σε αυτό το σημείο της κοιλάδας Ταλάς, το 1882, παραχωρήθηκε γη προς εγκατάσταση σε Γερμανούς Μεννονίτες, από τον κυβερνήτη του Τουρκεστάν στην Τασκένδη. Κατά τα επόμενα 40 με 50 χρόνια, οι Γερμανοί αποτελούσαν την πλειοψηφία στα τέσσερα χωριά που έχτισαν στην περιοχή και η δημοτική γλώσσα ήταν τα Plautdietsch (μια γερμανική διάλεκτος των Γερμανών Μεννονιτών, με κάποιες ομοιότητες με τα ολλανδικά). Από το 1882 έως το 1938, η σχολική διδασκαλία και η εκκλησιαστική γλώσσα ήταν πάντα στα γερμανικά. Στη συνέχεια τα γερμανικά αντικαταστάθηκαν από τα ρωσικά στα σχολικά μαθήματα και η εκκλησία έκλεισε. Με τον καιρό, οι τέσσερις μικροί οικισμοί σταδιακά μεγάλωσαν και το 1931 ενώθηκαν με το όνομα Λενινπόλ. Οι Γερμανοί στη Λενινπόλ έγιναν σταδιακά μειοψηφία μέσα στα επόμενα 30 με 40 χρόνια, καθώς Γερμανοί άνδρες και γυναίκες στάλθηκαν σε καταναγκαστική εργασία κατά τα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ την ίδια στιγμή οι εκτοπισμένοι Καρατσάι από τον Καύκασο εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα αμιγώς κιργιζικά χωριά Schapak και Chon-Alysch ενσωματώθηκαν στη Λενινπόλ. Με τη μετανάστευση περισσότερων Κιργιζίων από άλλα χωριά και τη μερική επανεγκατάσταση Γερμανών σε άλλες περιοχές, οι εθνοτικές σχέσεις μετατοπίσαν περαιτέρω σε μειονεκτική θέση της γερμανικής μειονότητας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, σχεδόν 4.000 Γερμανοί ζούσαν ακόμα στο Λενινπόλ. Στα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν, από την αρχή της περεστρόικα στην τότε Σοβιετική Ένωση, σχεδόν όλοι εγκατέλειψαν το χωριό. Η πλειοψηφία πήγε στη Γερμανία ενώ και οι περισσότεροι Ρώσοι μετακόμισαν επίσης στη Ρωσία στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Από τότε που το Κιργιστάν απέκτησε την ανεξαρτησία του (1991), η επίσημη γλώσσα και το σχολικό πρόγραμμα σπουδών στο χωριό είναι στα κιργιζικά. Λίγα χρόνια αργότερα, η ρωσική γλώσσα έγινε δεκτή ως η δεύτερη κρατική γλώσσα στη χώρα. Ως αποτέλεσμα, το 1997 άνοιξε ένα ιδιωτικό λύκειο στα Μπακάι-Ατά, με μαθήματα στα ρωσικά. Στο τοπικό γυμνάσιο, επίσης, από το 2002 μέρος της διδασκαλίας γίνεται ξανά στα ρωσικά. [[Κατηγορία: Περιφέρεια Ταλάς]]
Δημήτριος Σειραδάκης

Ο Δημήτριος Σειραδάκης (γεννήθηκε το 1897 και πέθανε στις 8 Μαρτίου 1990) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, που υπηρέτησε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού από το 1958 ως το 1959. Νωρίτερα υπηρέτησε ως διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού.

 Γεννήθηκε στη Λειβάδα Σούγιας Χανίων. Ανέπτυξε πολεμική δράση και συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Όταν έφτασε στο βαθμό του Ταξιάρχου, ανέλαβε Διοικητής της Σχολής Πεζικού από τον Οκτώβριο του 1952 ως το Μάιο του 1953. Τον Ιανουάριο του 1956 ανέλαβε διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού. Το 1958 ως Αντιστράτηγος (είχε προαχθεί το 1955) ανέλαβε αρχηγός του ΓΕΣ για μικρό χρονικό διάστημα, ως το 1959. Πέθανε στην Αθήνα το 1990.
Ο Θεός της Σφαγής

Ο Θεός της Σφαγής (αγγλικά: Carnage) είναι μαύρη κωμωδία, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Ρόμαν Πολάνσκι. Η ταινία είναι βασισμένη στο θεατρικό γαλλικό έργο God of Carnage της Γιασμίνα Ρεζά και το σενάριο έγραψε η ίδια μαζί με τον Πολάνσκι. Αποτελεί μια διεθνή συμπαραγωγή της Γαλλίας, Γερμανίας, Πολωνίας και Ισπανίας.Μετά από έναν καυγά δύο αγοριών, που καταλήγει στο σπάσιμο δύο δοντιών του ενός, οι γονείς του "θύματος" προσκαλούν τους γονείς του "νταή" να λύσουν τις διαφορές του. Η αρχικά ευγενική συζήτηση σύντομα μετατρέπεται σε προφορικό πόλεμο με αποτέλεσμα και οι τέσσερις γονείς να αποκαλύψουν τον πραγματικό τους εαυτό. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους της Αμερικής στις 16 Δεκεμβρίου 2011 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 3 Φεβρουαρίου 2012. Απέσπασε κυρίως καλές κριτικές ενώ έλαβε και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία α' γυναικείου ρόλου για τις Φόστερ και Γουίνσλετ.

 Ο 11χρονος γιος των Μάικλ και Πενέλοπι Λόνγκστριτ δέχτηκε επίθεση στο πάρκο. Οι Νάνσι και Άλαν Κόουαν, γονείς του αγοριού που έκανε την επίθεση, επισκέπτονται τους Λόνγκστριτ για να λύσουν το όλο θέμα με τον ευκολότερο δυνατό τρόπο. Ενώ στην αρχή τα πράγματα είναι άκρως πολιτισμένα, σταδιακά η συνάντηση αυτή ξεφεύγει από τον έλεγχο και η ένταση ανάμεσα στις δύο οικογένειες αρχίζει να μεγαλώνει, μέχρι που εκρήγνυται. Τζόντι Φόστερ στο ρόλο της Πενέλοπι Λόνγκστριτ Τζον Σ. Ράιλι στο ρόλο του Μάικλ Λόνγκστριτ Κέιτ Γουίνσλετ στο ρόλο της Νάνσι Κόουαν Κρίστοφ Βαλτς στο ρόλο του Άλαν Κόουαν Με προϋπολογισμό 25.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 33η θέση με 79.700 δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 2,5 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 28,1 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 30,7 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Ο Θεός της Σφαγής στο IMDb
Κουναβαίικα Αχαΐας

Τα Κουναβαίικα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λεοντίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στην πρώην Κοινότητα Λεοντίου ως τμήμα του πρώην Κοινοτικού διαμερίσματος Λεοντίου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κουναβαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κουναβαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λεοντίου (1912-2010), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017.
Οίδημα του Ράινκε

Το οίδημα του Ράινκε (διεθνώς: Reinke's edema), είναι γνωστό επίσης ως εκφυλιστικός πολύποδας, είναι η διόγκωση των φωνητικών χορδών εξαιτίας της συλλογής υγρού (οίδημα) στον επιφανειακό υμένα των φωνητικών χορδών (χώρος του Ράινκε). Ονομάστηκε έτσι από τον Φρίντριχ Ράινκε (Friedrich B. Reinke).

 Το οίδημα του Ράινκε προκαλεί την διόγκωση των φωνητικών χορδών δημιουργώντας ανωμαλία στην επιφάνεια τους, προσδίδοντας σε αυτές το σχήμα σάκου. Εμφανίζονται χλωμές και ημιδιάφανες. Τα άτομα με οίδημα του Ράινκε τυπικά έχουν φωνή χαμηλής συχνότητας και βραχνή, καθώς χρησιμοποιούν τις νόθες φωνητικές χορδές για την παραγωγή της φωνής. Κοινές αιτίες για το οίδημα του Ράινκε μπορεί να είναι το κάπνισμα, η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, ορμονικές αλλαγές όπως ο υποθυρεοειδισμός και η χρόνια κατάχρηση της φωνής. Ιστοπαθολογία: η βιοψία της φωνητικής πτυχής μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη διάγνωση σε μερικές περιπτώσεις. Η ιστολογία δείχνει οίδημα του χώρου του Ράινκε. Το πρώτο στάδιο της θεραπείας είναι η απομάκρυνση της πηγής του ερεθισμού (διακοπή του καπνίσματος, ξεκούραση φωνητικών χορδών, κ.τ.λ). Αυτό μπορεί να έχει αποτέλεσμα, αν γίνει σύντομα μετά την ανάπτυξη του οιδήματος. Το χειρουργείο είναι επίσης μία επιλογή και μπορεί να αποκαταστήσει τη φωνή αλλά είναι αναποτελεσματικό στην πλήρη αποκατάσταση της φωνής όπως στο αρχικό στάδιο. Αποφλοίωση των φωνητικών πτυχών, δηλαδή αφαίρεση μέρος του επιθηλίου, έχει γίνει πρώτα στη μία πλευρά και 3-4 εβδομάδες στην άλλη πλευρά. Η λογοθεραπεία συστήνεται για κατάλληλη παραγωγή φωνής. «Benign Vocal Lesions - Nodules, Polyps, Cysts». The Center for Voice at Northwestern University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2007. «Illustration of Reinke's Edema». The Center for Voice at Northwestern University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2007.
Αμαλία του Νόιενααρ

Η Αμαλία, γερμ.: Amalia του Neuenahr, ολλανδ.: van Nieuwenaar (6 Απριλίου 1539 - 10 Απριλίου 1602) από τον Οίκο του Νόιενααρ ήταν η κόρη του Γκούμπρεχτ του Νόιενααρ και της Κόρντουλα του Χόλσταϊν Σάουενμπουργκ.

 Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο. Αφού έγινε ένας από τους ηγέτες στην αντίσταση ενάντια στην Ισπανική Ιερά Εξέταση και την Ισπανική κυριαρχία στις Κάτω Χώρες, η Αμαλία τον βοήθησε να συλλέξει χρήματα. Μετά το τέλος του το 1568, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου του Ρήνου το 1569. Την ίδια χρονιά βάπτισε και έδωσε το όνομά της στην Αμαλία του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Άννας της Σαξονίας. Αυτό συνέβη, επειδή ήταν υπεύθυνη για το νοικοκυριό της Άννας την εποχή αυτή. Ο Φρειδερίκος Γ΄ απεβίωσε το 1576. Από το 1579 έως το 1587 ήταν υπεύθυνη για το Βιάνεν, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον πρώτο της σύζυγο. Το 1589 κληρονόμησε το Λίμπουργκ από τον αδελφό της Aδόλφο. Το 1590 της δόθηκε το δικαίωμα χρήσης των Άλπεν, Χέλπενσταϊν, Λέννεπ και Έρμπβογκταϊ στο Kελν από την ετεροθαλή αδελφή της Μαγδαληνή. Το Άλπεν καταλήφθηκε από την Ολλανδική Δημοκρατία το 1597 και τον επόμενο χρόνο από τις Ισπανικές δυνάμεις. Παντρεύτηκε πρώτα τον Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος απεβίωσε το 1568. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. Το 1569 η Αμαλία έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου (της παλατινής κομητείας του Ρήνου). Η πρόσβαση στο "Women in Power" έγινε τελευταία φορά την 1η Αυγούστου 2007
Όθων του Νόρντχαϊμ

Ο Όθων του Νόρντχαϊμ, γερμ.: Otto von Nordheim (π. 1020 – 11 Ιανουαρίου 1083) ήταν δούκας της Βαυαρίας από το 1061 έως το 1070. Ήταν ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης των Σαξόνων του 1073-1075 και της εξέγερσης των Σαξόνων του 1077-1088 κατά του βασιλιά Ερρίκου Δ' της Γερμανίας.

 Γεννήθηκε περί το 1020, ως γιος του κόμη Βερνάρδου του Νόρντχαϊμ (απεβ. περί το 1040) και της συζύγου του Αϊλίκας. Η πλούσια και σημαίνουσα σαξονική δυναστεία του Nόρντχαϊμ αναφέρεται για πρώτη φορά περίπου το 950, η καταγωγή της δεν έχει εξακριβωθεί οριστικά: υπάρχει πιθανώς μία σχέση με τον Οίκο των Ιμεντιγκεριδών του θρυλικού δούκα Βίντουκιντ, ενώ σύμφωνα με τον αρχιεπίσκοπο του Μαγδεμβούργου Eric of Brandenfried . Ο I του Nordheim ήταν γιος του Ζήγκφρηντ κόμη του Λουξεμβούργου. Οι κόμητες του Νόρντχαϊμ είχαν μεγάλα σαξονικά κτήματα στους ποταμούς Λάινε και Βέρρα, καθώς και στους παραποτάμους Βέζερ και Ντήμελ και Nέτε και στον κάτω ποταμό Έλβα. Ενεργούσαν επίσης ως επίτροποι (Vogts) των Κόρβεϋ, Γκάντερσχαϊμ, Χέλμαρσχαουζεν, Μπούρνσφελντε και Άμελουνγκσμπορν . Ο Όθων διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Νόρτχαϊμ περί το 1049: ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Σάξονες ευγενείς μαζί με τον Βερνάρδο Β' των Μπίλουνγκ δούκα της Σαξονίας και τους Ουντονίδες κόμητες του Στάντε. Περίπου το 1055 ο Όθων παντρεύτηκε τη Ριτσέντζα, που παλαιότερα θεωρούνταν κόρη του Δούκα Όθωνα Β' της Σουαβίας, αλλά πιθανώς απόγονος της δυναστείας Μπίλουνγκ . Το ζευγάρι είχε τέσσερις γιους και τρεις κόρες. Ερρίκος ο Παχύς (1055–1101), μάργραβος της Φρισίας (1055–1101). Όθων Β', κόμης του Νόρντχαϊμ. Ζήγκφρηντ Γ΄ (1050–1107), κόμης του Μπόυνεμπουργκ. Kούνo (1050/60–1103), κόμης του Μπάιχλινγκεν. Ίντα, παντρεύτηκε τον κόμη Τίμο του Βέττιν, μητέρα του Κορράδου μαργράβου του Μάισεν. Εθελίνδη (γενν. 1050/60), παντρεύτηκε τον Γουέλφο Α΄ δούκα της Βαυαρίας το 1062, χώρισε το 1070· δεύτερον παντρεύτηκε τον Χέρμαν Α', Κόμη του Κάλβελατζ το 1070. Ματίλντα, παντρεύτηκε τον Κορράδο Β' κόμη του Βέρλ-Άρνσμπεργκ. H. von Hindte, «Otto von Northeim», Lexikon des Mittelalters, τομ. 6 (1993), col. 1578. M. Black-Veldtrupp, Kaiserin Agnes (1043-1077) Quellenkritische Studien. Lampert of Hersfeld, Annales, στο O. Holder-Egger, επιμ., Lamperti monachi Hersfeldensis Opera, MGH SS rer Germ 38 (Hanover, 1894), pp. 1–304, προσβάσιμο στο διαδίκτυο στη διεύθυνση: Monumenta Germaniae Historica (στα Λατινικά) Annales Altahenses maiores (γραπτά περ. 1075), εκδ. W. Giesebrecht and ELB von Oefele, MGH SS rer Germ 4 (Ανόβερο, 1890, 2η έκδοση), προσβάσιμο στο διαδίκτυο στη διεύθυνση: Monumenta Germaniae Historica (στα λατινικά). Giesebrecht, Wilhelm von (1881–1890), Geschichte der deutschen Kaiserzeit, vol. III, Leipzig Mehmel, H. (1870), Otto von Nordheim, Herzog von Bayern, Göttingen Neumann, E. (1871), Duc Ottone de Nordheim, Breslau Riezler, S. (1878), Geschichte Bayerns, Gotha Vogeler, A. (1880), Otto von Nordheim, Göttingen Otto von Northeim (Γερμανικά)
Live At Montreux 1982 And 1985

Το Live At Montreux 1982 And 1985 είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records". Η ηχογράφηση του πρώτου μέρους του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιουλίου 1982 στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ της Ελβετίας, ενώ το δεύτερο μέρος ηχογραφήθηκε στις 15 Ιουλίου 1985 στα πλαίσια του ίδιου φεστιβάλ. Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, στις 14 Σεπτεμβρίου 2004, το "Live At Montreux 1982 And 1985" εκδόθηκε σε μορφή DVD, μαζί με το ντοκιμαντέρ "Success in Disguise".

 CD 1 "Hide Away" (Freddie King) - 3:19 "Rude Mood" (Stevie Ray Vaughan) - 4:54 "Pride and Joy" (Vaughan) - 4:01 "Texas Flood" (Larry Davis, Joseph Wade Scott) – 10:27 "Love Struck Baby" (Vaughan) – 2:53 "Dirty Pool" (Bramhall, Vaughan) – 8:17 "Give Me Back My Wig" (Hound Dog Taylor) - 3:30 "Collins Shuffle" (Albert Collins) - 4:51CD 2 "Scuttle Buttin'" (Vaughan) - 3:02 "Say What!" (Vaughan) - 4:45 "Ain't Gone N' Give Up On Love" (Vaughan) - 6:24 "Pride and Joy" (Vaughan) - 5:10 "Mary Had A Little Lamb" (Buddy Guy) - 4:27 "Tin Pan Alley (aka Roughest Place In Town)" (Robert Geddins) - 13:18 "Voodoo Child (Slight Return)" (Jimi Hendrix) - 10:51 "Texas Flood" (Larry Davis, Joseph Wade Scott) - 7:37 "Life Without You" (Vaughan) - 9:03 "Gone Home" (Eddie Harris) - 3:53 "Couldn't Stand The Weather" (Vaughan) - 7:29 Live At Montreux 1982 And 1985 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 20 Νοεμβρίου 2001 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live At Montreux 1982 And 1985" ήταν οι εξής: Στίβι Ρέι Βον - κιθάρα, φωνητικά Τόμι Σάνον - μπάσο Κρις Λέιτον - τύμπανα Ρις Γουάινανς - πλήκτρα Τζόνι Κόπλαντ - κιθάρα, φωνητικά Live At Montreux 1982 And 1985 - Stevie Ray Vaughan | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Stevie Ray Vaughan & Double Trouble - Live At Montreux 1982 And 1985 (Vinyl, LP) stevie ray vaughan: Live At Montreux 1982 And 1985 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-09 στο Wayback Machine.
Χαλίνα Κφιατκόφσκα

Η Χαλίνα Κφιατκόφσκα (πολωνικά: Halina Kwiatkowska), το γένος Κρουλικιεβιτσούβνα (Królikiewiczówna) (25 Απριλίου 1921 – 12 Νοεμβρίου 2020), ήταν Πολωνή ηθοποιός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Έπαιξε στο Ο Βυσσινόκηπος στο Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας και πρωταγωνίστησε στις ταινίες Στάχτες και διαμάντια, Η Κούκλα και Κι ύστερα έρχονται οι τουρίστες.

 Η Κφιατκόφσκα γεννήθηκε στη Μπόχνια της Πολωνίας. Φοίτησε σε λύκειο στο Βαντοβίτσε, όπου γνώρισε τον Κάρολ Βοϊτίλα (αργότερα Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄). Είδε τον Βοϊτίλα για τελευταία φορά το 2002, αφού ο Βοϊτίλα έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να τη δει παρά το γεγονός ότι υπέφερε από κακή υγεία. Η Κφιατκόφσκα διέψευσε τις φήμες ότι αυτή και ο Βοϊτίλα ήταν ζευγάρι στα πρώτα τους χρόνια, μετά τη μίνι σειρά του 2005 Karol, un uomo diventato Papa («Κάρολ, ένας άνθρωπος που έγινε Πάπας»), που παρουσίασε την Κφιατκόφσκα ως πρώην ερωμένη του Πάπα. Η Κφιατκόφσκα ήταν παντρεμένη με ton Ταντέους Κφιατκόφσκι, με τον οποίο παντρεύτηκαν λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.Η Κφιατκόφσκα πέθανε στο Κονστάντσιν-Γεζιόρνα. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι, στην Κρακοβία. Η Κφιατκόφσκα ξεκίνησε να παίζει στο Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι στην Κρακοβία. Η πρώτη της παράσταση ήταν το Król Duch (Βασιλιάς Φάντασμα) το 1941. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας, η Κφιατκόφσκα και ο Βοϊτίλα έπαιξαν μαζί στο υπόγειο Ραψωδικό Θέατρο. Η Κφιατκόφσκα αργότερα εργάστηκε στο Λαϊκό Θέατρο μέχρι το 1947, όταν εντάχθηκε στο Θέατρο της Κρακοβίας. Το 1954 έπαιξε στο Ο Βυσσινόκηπος στο Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας. Συνολικά, έπαιξε 64 διαφορετικούς ρόλους σε θεατρικές παραγωγές στην Κρακοβία. Η Κφιατκόφσκα πρωταγωνίστησε σε εννέα ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Στάχτες και διαμάντια το 1958, Η Κούκλα το 1968, και της γερμανικής ταινίας του 2007 Κι ύστερα έρχονται οι τουρίστες.Για περίπου 40 χρόνια, η Κφιατκόφσκα δίδαξε στην Κρατική Ανώτατη Σχολή Θεάτρου στην Κρακοβία. Εκεί, αυτή και η Έβα Οτφινόφσκα, έγραψαν δύο θεατρικά έργα: Ogłoszenie matrymonialne (Ανακοίνωση γάμου) και Sytuację bez wyjścia (Μια κατάσταση χωρίς διέξοδο). Έγραψε το βιβλίο Porachunki z Pamięcia (Αναλογισμός με τη μνήμη), το οποίο κέρδισε το βραβείο Βιβλίου του Μήνα στην Κρακοβία.Για πολλά χρόνια, μέχρι το 2011, ήταν Πρόεδρος του Κύριου Συλλογικού Δικαστηρίου της Ένωσης Πολωνών Καλλιτεχνών Θεάτρου. Τα σημαντικότερα βραβεία της περιλαμβάνουν: 1955: Μετάλλιο της 10ης Επετείου της Λαϊκής Πολωνίας 1977: Αξιότιμος Πολιτιστικός Ακτιβιστής 1981: Σταυρός του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας 2007: Χρυσό Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis 2008: Τιμητικό βραβείο από το Πολωνικό Ίδρυμα Πολιτισμού το 2008 2018: Μετάλλιο για την 100η επέτειο της Ένωσης Πολωνών Καλλιτεχνών Θεάτρου. Φιλμογραφία στο filmpolski.pl Χαλίνα Κφιατκόφσκα στην Encyklopedia Teatru Polskiego
Ελληνορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδας Βιέννης

Ο Ελληνορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδας (γερμ. Griechenkirche zur Heiligen Dreifaltigkeit) είναι καθεδρικός Ορθόδοξος χριστιανικός ναός στο 1ο (κεντρικό) Διαμέρισμα διαμέρισμα της Βιέννης, στην ιστορική ελληνική συνοικία της πόλεως, στη γειτονιά και οδό Φλάισμαρκτ. Από το 1963 ο ναός είναι η έδρα της Ελληνορθόδοξης Μητροπόλεως Αυστρίας (πλήρης τίτλος: Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας και Εξαρχάτο Ουγγαρίας και Μεσευρώπης) του Οικουμενικoύ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

 Ελληνορθόδοξος ναός υπήρχε στην τοποθεσία από το έτος 1787, ως αποτέλεσμα της Διακηρύξεως Ανοχής του 1781 που είχε εκδώσει ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄. Ο αρχιτέκτονας του κτίσματος του 1787 ήταν ο Πέτερ Μόλνερ. Ο σημερινός ναός είναι επανασχεδιασμός του παλαιού σε νεοβυζαντινό αρχιτεκτονικό ρυθμό από τον Θεόφιλο Χάνσεν. Αναγέρθηκε με χρηματοδότηση του διπλωμάτη και ευεργέτη Σίμωνος Σίνα, σε μια από τις πολλές συνεργασίες του με τον Χάνσεν στη Βιέννη και την Αθήνα. Ο νέος αυτός ναός εγκαινιάσθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1858. Στο εξωτερικό του ναού κυριαρχούν διπλά, τούβλινα και επίχρυσα, τόξα. Το περίτεχνα διακοσμημένο ιερό παρουσιάζει νύξεις προς το εκκλησιαστικό μπαρόκ που χαρακτηρίζει τη νότια Γερμανία και Αυστρία. Μερικές από τις νωπογραφίες της προσόψεως και του εσωτερικού είναι έργα του Αυστριακού ζωγράφου και καθηγητή Καρλ Ραλ, ενώ άλλες είναι έργα του Βαυαρού Λουδοβίκου Θείρσιου. Η ταχυδρομική διεύθυνση του ναού είναι «Fleischmarkt 13, 1010 Wien». Στους ενορίτες του ναού συγκαταλεγόταν ο διάσημος διευθυντής ορχήστρας Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και η οικογένειά του. Ιστόπος της Μητροπόλεως Αυστρίας
Χατσκάρ

Ένα χατσκάρ, γνωστό και ως αρμενικός σταυρόλιθος ή αρμενική σταυρόπετρα, (αρμενικά: խաչքար) είναι σκαλιστή, επιμνημόσυνη στήλη η οποία φέρει σταυρό, και συχνά με πρόσθετα μοτίβα όπως ρόδακες, διαπλεγμένα και βοτανικά μοτίβα. Τα χατσκάρ αποτελούν χαρακτηριστικό της μεσαιωνικής χριστιανικής αρμενικής τέχνης.Από το 2010, τα χατσκάρ, ο συμβολισμός και η δεξιοτεχνία τους έχουν εγγραφεί στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

 Στα αρμενικά, η λέξη «xač‘k‘ar» (խաչքար) αποτελείται από το «xač'», που σημαίνει «σταυρός» (խաչ) και το «k'ar», δηλαδή «πέτρα» ή «λίθος» (քար). Η ονομασία κυριολεκτικά σημαίνει «πέτρινος σταυρός», αν και στην πραγματικότητα είναι μια πέτρινη πλάκα με ανάγλυφο σταυρό. Τα πρώτα αυθεντικά χατσκάρ εμφανίστηκαν τον 9ο αιώνα, κατά την περίοδο της αναβίωσης των Αρμενίων μετά την απελευθέρωση από την αραβική κυριαρχία. Το παλαιότερο χατσκάρ με γνωστή ημερομηνία σκαλίστηκε το 879 (αν και παλαιότερα, πιο ακατέργαστα, παραδείγματα υπάρχουν). Ανεγερθεί στο Γκαρνί, όντας αφιερωμένο στη βασίλισσα Κατρανιντέ Α’, σύζυγο του βασιλιά Ασώτ Α΄ του Μέγα. Η κορύφωση της τέχνης της γλυπτικής χατσκάρ ήταν μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα. Η τέχνη παρήκμασε κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μογγόλων στα τέλη του 14ου αιώνα. Αναβίωσε τον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά τα καλλιτεχνικά ύψη του 14ου αιώνα δεν επιτεύχθηκαν ποτέ ξανά. Σήμερα, η παράδοση εξακολουθεί να παραμένει, και μπορεί κανείς ακόμα να δει γλύπτες χατσκάρ σε ορισμένα μέρη του Ερεβάν.Σήμερα σώζονται περίπου 40.000 χατσκάρ. Ένα μεγάλο μέρος των χατσκάρ, τα οποία δημιουργήθηκαν στην ιστορική Αρμενία και τις γύρω περιοχές, στη σύγχρονη εποχή έχουν έρθει στην κατοχή της Τουρκίας, του Αζερμπαϊτζάν και εν μέρει της Γεωργίας και του Ιράν. Ως αποτέλεσμα της συστηματικής εξάλειψης των χατσκάρ στην Τουρκία, σήμερα σώζονται μόνο λίγα παραδείγματα. Δυστυχώς αυτά τα λίγα σωσμένα δεν έχουν καταγραφεί και φωτογραφηθεί σωστά. Επομένως, είναι δύσκολο να δοθεί συνέχεια στην τρέχουσα κατάσταση. Ένα τεκμηριωμένο παράδειγμα έλαβε χώρα στο αρμενικό νεκροταφείο στην Τζουγά.
Κώστας Λαζαρίδης

Ο Κώστας Λαζαρίδης (Ασώματοι Ροδόπης, 1900 - Καισαριανή Αθηνών, 10 Μαΐου 1943) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ, και γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ (ΕΕΑΜ). Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 10-5-1943 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για την αντιστασιακή του δράση.

 Γεννήθηκε στους Ασώματους Ιάσμου της Ροδόπης το 1900. Από μικρός έγινε στέλεχος του ΚΚΕ. Το 1932 ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών. Το 1934 συμμετείχε στην Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας ως γενικός γραμματέας της. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου θα περάσει στην παρανομία. Το 1937 κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου θα συλληφθεί από την Ασφάλεια και θα φυλακιστεί στην Ακροναυπλία μαζί με πολλούς άλλους κομμουνιστές. Μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς όντας φυλακισμένος από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου δεν θα ελευθερωθεί αλλά θα παραδοθεί μαζί με χιλιάδες άλλους πολιτικούς κρατουμένους στους κατακτητές. Οι Γερμανοί τον απελευθέρωσαν σαν Σλαβομακεδόνα από την Ακροναυπλία στις 30 Ιουνίου 1941 μαζί με 27 άλλους κρατούμενους κατόπιν παρέμβασης της Βουλγαρικής πρεσβείας. Ο Λαζαρίδης για να αποφυλακιστεί παρίστανε τον Σλαβομακεδόνα βάσει κάποιων σλάβικων λέξεων που είχε μάθει μέσα στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωσή του πήγε στην Αθήνα για να ενταχθεί και να δουλέψει στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Στις αρχές Ιουλίου 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΝΚΕ) με τέσσερα μέλη: τον Πέτρο Ρούσο, την Χρύσα Χατζηβασιλείου, τον Παντελή Καραγκίτση και τον Ανδρέα Τσίπα. Πιο συγκεκριμένα στις 1-3 Ιούλη του 1941 συνήλθε στην Αθήνα η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ από τα 4 μέλη της ΝΚΕ και τους Κώστα Λαζαρίδη και Ανδρέα Τζήμα. Η Ολομέλεια κάλεσε τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης. Ο Κώστας Λαζαρίδης στις 16 Ιούλη του 1941 υπέγραψε το συμφωνητικό του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΕΑΜ), εκ μέρους της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας που έλεγχε το ΚΚΕ. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε στις 10-5-1943 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για την αντιστασιακή του δράση, ενώ οι Γερμανοί του πρότειναν να ενταχθεί στους δωσιλογικούς μηχανισμούς με αντάλλαγμα την ζωή του καθώς και χρήματα. Ήταν νυμφευμένος με τη Σουλτάνα Λαζαρίδου (είχε καταδικαστεί σε ισόβια από τους Βουλγάρους για την αντιστασιακή της δράση) και είχε δυο παιδιά. Ο γιος του ο Τάκης Λαζαρίδης είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Ευτυχώς Ητηθήκαμε Σύντροφοι” που καταδικάστηκε σε θάνατο στην "Υπόθεση Μπελογιάννη", χωρίς τελικά να εκτελεστεί. Ενώ η κόρη του Σταυρούλα (Ρούλα) Λαζαρίδου ήταν η ασυρματίστρια που συνεργαζόταν με τον Νίκο Βαβούδη. Ευτυχώς Ηττηθήκαμε Σύντροφοι. Τάκης Λαζαρίδης, εκδόσεις Πελασγός. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' Τόμος 1918-1949, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012 Ιστορία της Αντίστασης 1940-1945, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979
Φρίντριχ Σέφελ

Ο Φρίντριχ Σέφελ (γερμανικά: Friedrich Scheffel, 1865—1913) ήταν Βαλτικογερμανός αρχιτέκτονας, ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Ρίγας στα τέλη του 19ου αιώνα, συνιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας «Šēls and Šefels». Ο Shefels εργάστηκε κυρίως σε στυλ αρτ νουβό, σχεδιάζοντας περίπου 35 κατοικίες και δημόσια κτίρια. Τα έργα του Σέφελ χαρακτηρίζονται από ασύμμετρες λύσεις προσόψεων, τον ορθολογισμό της δομής του σχεδιασμού και τη συμμόρφωσή του με τη λειτουργική λύση του κτιρίου.

 Γεννήθηκε το 1862 ή το 1865 στη Λιέπαγια. Σπούδασε στο Baugewerkschule Eckernförde στο Δουκάτο του Σλέσβιχ. Τα οικοδομικά δικαιώματα του Σέφελ εγκρίθηκαν το 1899 στην Αγία Πετρούπολη, από την τεχνική επιτροπή του Υπουργείου Εσωτερικών. Το 1899 ο Χάινριχ Σελ έγινε συνεργάτης του Σέφελ και μαζί ίδρυσαν την κατασκευαστική εταιρεία Scheel & Scheffel, η οποία ήταν από τους πρωτοπόρους της αρ νουβό στη Ρίγα. Το 1904 άνοιξε ένα ανεξάρτητο οικοδομικό στούντιο στη Ρίγα. Τα κτίρια που σχεδιάστηκαν στο γραφείο δεν ήταν στυλιστικά τα ίδια, σχεδίασε επίσης κτίρια που ανταποκρίνονται στιλιστικά στον ιστορικισμό - ένα από αυτά είναι η κύρια αίθουσα συσκέψεων του πρώην εργοστασίου της ηλεκτροτεχνικής εταιρείας "Union" στην οδό Brīvības με τη μορφή του Δία στο το κέντρο, που σχεδιάστηκε το 1899, και αργότερα – τα κύρια κτίρια του VEF (Κρατικό Ηλεκτροτεχνικό Εργοστάσιο). Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κτήρια του στη Ρίγα είναι το Σπίτι με τις Γάτες (Kaķu nams) στη Ρίγα. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1913 ενώ ταξίδευε στο Λύμπεκ, η χήρα του Λουίζ παρέμεινε να ζει στη Λιέπαγια με τα παιδιά της.
ΚΚ Ζάγκρεμπ

Η ΚΚ Ζάγκρεμπ (κροατικά: Košarkaški klub Zagreb, Κασάρκασκι Κλουπ Ζάγκριεπ, ελληνικά: μπασκετικός σύλλογος Ζάγκρεμπ, εν συντομία: Κα Κα Ζάγκρεμπ) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα το Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Αγωνίζεται στην Κροατική Α-1 Λίγκα (Πρωτάθλημα Κροατίας) και την Αδριατική Λίγκα, ενώ το 2011/12 πήρε μέρος για πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα. Λόγω του σπόνσορά της, από το 2007 η ομάδα είναι γνωστή ως ΚΚ Ζάγκρεμπ Κροάτια Οσιγκουράνιε.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 με το όνομα ΚΚ Σίγκετ από τη συνοικία Σίγκετ του Ζάγκρεμπ. Το 1976 η ομάδα μετονομάστηκε σε ΚΚ Νόβι Ζάγκρεμπ, αντιπροσωπεύοντας το Νόβι Ζάγκρεμπ (Νέο Ζάγκρεμπ), το τμήμα της πόλης του Ζάγκρεμπ νότια του ποταμού Σάβα. Από την αρχή οι παίχτες της ομάδας είχαν το προσωνύμιο Μυρμήγκια λόγω της σκληρής δουλειάς και του ομαδικού πνεύματος για το οποίο φημιζόταν η ομάδα. Από την ίδρυσή της, η ΚΚ Ζάγκρεμπ με πολλή δουλειά και κόπο κατάφερε μετά από 19 χρόνια να συμμετέχει στη φημισμένη Α' Κατηγορία της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1989. Παρότι η ομάδα κουβαλά πλέον μια αξιοσημείωτη κληρονομιά, ζούσε για χρόνια στη σκιά της συντοπίτισσας αντιπάλου της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, από την ίδρυση όμως της Κροατικής Λίγκας στις αρχές του 1990, η ΚΚ έφτιαξε τη δική της φήμη, φτάνοντας να γίνει μια από τις ελίτ ομάδες της χώρας. Ειδικότερα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, η ομάδα ήταν κυρίως γνωστή για τις ομάδες νέων της, που κέρδισαν πάμπολλους τίτλους στην Κροατία καθώς και ευρωπαϊκούς, ενώ η ομάδα των ανδρών ήταν πάντοτε στη σκιά των τριών μεγάλων του κροατικού μπάσκετ-Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, ΚΚ Ζάνταρ και ΚΚ Σπλιτ. Τα πιο πρόσφατα χρόνια, όταν έγινε μέλος της διοργάνωσης του Κυπέλλου Γιουροτσάλεντζ, η ομάδα αύξησε το μπάτζετ της με πρόθεση να κάνει άλλο ένα βήμα και κατάφερε να κερδίσει τα πρώτα της σημαντικά τρόπαια, το Κύπελλο Κροατίας το 2008 και το 2010. Το 2010, η ομάδα μετεστεγάστηκε στο Ντράζεν Πέτροβιτς, έδρα και της Τσιμπόνα, αφήνοντας την παραδοσιακή της έδρα, το σχολικό σπόρτσχωλ Τρνσκο, 3.000 θέσεων. Η μετακίνηση αυτή μεγάλωσε την ομάδα, με αποτέλεσμα να κάνει το νταμπλ στην Κροατία το 2011, κατακτώντας τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο. Επίσημος ιστότοπος