Νικολάι Πογκόντιν

Ο Νικολάι Φιοντόροβιτς Πογκόντιν (Nikolai Fyodorovich Pogodin) ( ρωσικά: Никола́й Фёдорович Пого́дин‎ ) (ψευδώνυμο του Νικολάι Φ. Στουκάλοφ ) ( 16 Νοεμβρίου [Π.Η. 3 Νοεμβρίου] 1900 - 19 Σεπτεμβρίου 1962) ήταν ένας σοβιετικός θεατρικός συγγραφέας. Τα έργα του αναγνωρίστηκαν στο θέατρο της Σοβιετικής Ένωσης για τις ρεαλιστικές απεικονίσεις της κοινής ζωής σε συνδυασμό με σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά θέματα. Είναι ευρύτερα γνωστός ως συγγραφέας μιας τριλογίας για τον Λένιν, την πρώτη φορά που ο Λένιν χρησιμοποιήθηκε ως χαρακτήρας σε οποιοδήποτε θεατρικό έργο.

 Ο Πογκόντιν, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Νικολάι Στουκάλοφ, γεννήθηκε στη σύγχρονη περιφέρεια Ντόνετσκ στις 16 Νοεμβρίου [ παλιό ημερολόγιο 3 Νοεμβρίου] 1900. Και οι δύο γονείς ήταν αγρότες. Η εκπαιδευτική του καριέρα διήρκεσε μέχρι το δημοτικό επίπεδο. Μεταξύ 14 και 20 ετών, ο Πογκόντιν δούλεψε σε διάφορες θέσεις εργασίας χαμηλού επιπέδου: πώληση εφημερίδων, διανομή προμηθειών για γραφομηχανές και οδοντιατρικού εξοπλισμού, εργαζόμενος σε κατάστημα μηχανημάτων, βιβλιοδεσία και ξυλουργικές εργασίες. Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου υπηρέτησε ως εθελοντής στον Κόκκινο Στρατό. Το 1920 εργάστηκε ως ρεπόρτερ για την εφημερίδα Ροστόφ επί του Ντον Trudovaya zhizn και ήταν ταξιδιωτικός ανταποκριτής της Πράβντα από το 1922 έως το 1932. Από το 1925 έζησε στη Μόσχα. Ο Πογκόντιν πέθανε στη Μόσχα στις 19 Σεπτεμβρίου 1962. Ήταν 61 ετών. Η σειρά τριών έργων του Πογκόντιν με τον Λένιν ως χαρακτήρα ήταν μέρος ενός σοβιετικού κινήματος, που αναφέρεται ως Λενινιάνα, το οποίο προσπάθησε να ελέγξει τον τρόπο με τον οποίο ο Λένιν απεικονίστηκε σε καλλιτεχνικά έργα. Το 1936, η κυβέρνηση ανέθεσε, υπό την Επιτροπή του Λαού της Εκπαίδευσης, μια ομάδα συγγραφέων και σκηνοθετών να φτιάξουν ταινίες, που απεικόνιζαν τον Λένιν και επίσης την επανάσταση σε εγκεκριμένη μορφή και στυλ παρουσίασης. Μεταξύ αυτών που προσκλήθηκαν στην αρχική επιτροπή ήταν οι Αλεξάντερ Κορνέιτσουκ, Αλεξάντερ Αφινογκένοφ, Βλαντιμίρ Κίρσον, και ο μυθιστοριογράφος Αλεξέι Τολστόι. Παρά την ιστορική του σημασία να παρουσιάσει τον Λένιν σε αυτό το εγκεκριμένο στυλ, ο Πογκόντιν δεν κλήθηκε στην αρχή. Αντ 'αυτού, εθελοντικά προσχώρησε στην επιτροπή και έγινε δεκτός. Ο Πογκόντιν δεν περιόρισε τη γραφή του στο δημοφιλές θέατρο. Δανείστηκε επίσης τις ικανότητές του σε σενάριο στο Κρατικό Κουκλοθέατρο των Παραμυθιών του Λένινγκραντ με ένα έργο με τίτλο Η Ιστορία του Τέρατος, που ονομάζεται Ίντρικ. Ο Πογκόντιν παρείχε επίσης μία αναφορά για τη παιδική λογοτεχνία στη δέκατη σύνοδο ολομέλειας της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων το 1946. Παρά το γεγονός ότι εργάστηκε υπό περιοριστικές δημιουργικές συνθήκες, ο Πογκόντιν υποστήριξε το βασικό περιοδικό για την «επιτρεπόμενη, επίσημη» διαφωνία εκείνη την εποχή, το <i id="mwRQ">Νόβι Μιρ</i>. Το 1929, το πρώτο έργο του Πογκόντιν, Tempo ( Τέμπο, 1929) δημοσιεύθηκε μετά από μια επίσκεψη στο εργοστάσιο τρακτέρ στο Στάλινγκραντ, όπου αργότερα τέθηκε το έργο. Το κύριο θέμα του έργου των νέων Κομμουνιστών να ξεπερνούν τους Αμερικανούς ομολόγους τους ήταν ένα κοινό θέμα του Σοβιετικού Ρεαλισμού. Τα μετέπειτα έργα του, Poema o topore ( Ένα ποίημα για έναν τσεκούρι, 1930) και ο Moi Drug ( Φίλε μου, 1930) άγγιξαν επίσης θέματα της σοβιετικής βιομηχανίας και της εφευρετικότητας. Τα έργα του αναμίγνυαν συχνά «πραγματικές αναφορές» με δραματοποίηση. Το πιο δημοφιλές έργο του ήταν ο Chelovek s ruzhyom (Ο Άντρας με το όπλο, 1937), για τον Σαντρίν, έναν στρατιώτη που έρχεται στο Πέτρογκραντ τον Οκτώβριο του 1917 και συμμετέχει στην Επανάσταση. Το αποκορύφωμα του έργου είναι η συνάντησή του με τον Λένιν. Το δεύτερο έργο στην τριλογία του Λένιν, Kremlyovskie kuranty (Οι κτύποι του Κρεμλίνου, 1940), έγινε το 1920 και παρουσίασε μια σκηνή στην οποία ο Λένιν συνομιλεί με έναν παλιό Εβραίο ωρολογοποιό, που ασχολείτο με την επισκευή των κτύπων του ρολογιού του Κρεμλίνου, ώστε να μπορούν να παίξουν τη Διεθνή. Η τρίτη, η Tretya pateticheskaya ( Το τρίτο: Θλιβερό, 1958) χρησιμοποίησε την είδηση για το θάνατο του Λένιν ως τραγική αίσθηση. Η Kogda lomaiutsya kop'ya ( Όταν οι λόγχες σπάσουν, 1953) ήταν μια κωμωδία. Η Sonet Petrarki (Σονέτ Πετράρκι, 1956) «παίρνει τη θέση ότι υπάρχουν ορισμένα ατομικά ζητήματα - προσωπικά συναισθήματα και υποθέσεις της καρδιάς - που δεν αφορούν την κολεκτίβα ή το Κόμμα." Από το 1951 έως το 1960 ο Πογκόντιν ήταν ο αρχισυντάκτης του θεατρικού περιοδικού Teatr. Τα έργα του Νικολάι Πογκόντιν εμπίπτουν ή ακολουθούν στενά το ευρύτερο καλλιτεχνικό κίνημα, που είναι γνωστό ως σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Ο Πογκόντιν ως σοσιαλιστής ρεαλιστής θεατρικός συγγραφέας δημιούργησε τα έργα του λαμβάνοντας θέματα που ήταν διαδεδομένα στην πρώιμη σοβιετική ιστορία. Πολλά από τα έργα του είναι ένα παράδειγμα των πρώτων δυσκολιών της κατασκευής της πρώιμης σοβιετικής εποχής. Το πρώτο του έργο ήταν το "Τέμπο" γραμμένο το 1929, μια ιστορία ενός εργοστασίου τρακτέρ. Το δεύτερο έργο, που έγραψε ο Πογκόντιν ήταν το "Αναίδεια". Αυτό το έργο αφορούσε τη νεολαία που έζησε σε μια κοινότητα. Το τρίτο ήταν το "Ποίημα ενός τσεκουριού" που γράφτηκε το 1930 και ήταν μια ιστορία για ανθεκτικά στη σκουριά πτερύγια που η Σοβιετική Ένωση εξαρτάται από τη Δύση για προμήθειες. Στη συνέχεια ήταν το έργο "Χιόνι" για τη σοβιετική επιστημονική εξερεύνηση. Ο Πογκόντιν έγραψε στη συνέχεια το "Φίλε μου" το 1932 που αφορούσε την κατασκευή ενός μεγάλου εργοστασίου σε μια χώρα αγροτών. Το 1934 ο Πογκόντιν έγραψε το έργο «Αριστοκράτες» που αφορούσε την αποκατάσταση των εγκληματιών σε ένα στρατόπεδο εργασίας, που χτίστηκε το κανάλι Μπελομόρσκι. Τα πρώτα έργα του Πογκόντιν δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του πρώτου πενταετούς οικονομικού σχεδίου για τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, ο Πογκόντιν κυκλοφόρησε αρκετά έργα για τον Λένιν και την ανάπτυξη της νέας σοβιετικής κυβέρνησης. Παρά την περίοδο της Μεγάλης Εκκαθάρισης, που σηματοδότησε μια μετατόπιση για έργα με πλοκή, που εστίαζαν σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές κατά του Σοβιετικού σκοπού ή του Στάλιν, ο Πογκόντιν πίεσε να γράψει ότι απέτρεψε τον απλοϊκό να διεισδύσει στις «τραυματισμένες ψυχές των ανθρώπων», για να επιτύχει θεραπεία. Διακινδυνεύοντας την οργή του Κρεμλίνου και των σοβιετικών λογοκριτών, ο Πογκόντιν αντιστάθηκε στις προσπάθειες της κυβέρνησης με το πρόσχημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού να κρύψει τον αντίκτυπο των πολιτικών πάνω στους χαρακτήρες του. Στο έργο του Οι τρεις από εμάς ήρθαμε σε Παρθένα Εδάφη, ο Πογκόντιν αφηγείται την ιστορία των κυβερνητικών προσπαθειών να μετατραπούν τμήματα της Σιβηρίας σε μια περιοχή παραγωγής σιταριού παρά τις δυσκολίες της γεωργίας στην περιοχή. Οι χαρακτήρες του απεικονίστηκαν ως συμπαθητικοί, κάπως να υποφέρουν και «λιγότερο από ηρωικοί». Το έργο αργότερα μεταδόθηκε τηλεοπτικά, γρήγορα αναγνωρίστηκε από το Κρεμλίνο και υπέστη σκληρή κριτική από την Πράβντα για προσβολή του «πατριωτικού κινήματος» του κομμουνισμού . Του απονεμήθηκε ο τίτλος των τιμημένων καλλιτεχνών της Ρωσικής Δημοκρατίας. Εκτός από το Βραβείο Λένιν, του δόθηκε το Βραβείο Στάλιν το 1941. Το 1949, έγινε τιμημένος καλλιτέχνης του RSFSR . Στον Πογκόντιν απονεμήθηκε επίσης το κρατικό βραβείο Στάλιν (Stalinskaya Premia) της δεύτερης κατηγορίας το 1951. Το Πετροπάβλ είναι μια από τις πρώτες πόλεις του Καζακστάν, που έχει θεατρική ζωή. Το ρωσικό δραματικό θέατρο Πογκόντιν ιδρύθηκε το 1906. Το 1934, ο Πογκόντιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αφίσα του θεάτρου του Πετροπάβλ με το έργο του Φίλε μου. Εκκενωμένοι καλλιτέχνες από τα γύρω θέατρα έφτασαν στο Πετροπάβλ το 1941. Το θέατρο πήρε το όνομά του από τον Πογκόντιν το 1962. Το 1972, το θέατρο μεταφέρθηκε σε ένα σύγχρονο κτήριο, που βρίσκεται στην πλατεία Τεατραλνάγια. Η αποστολή του ρωσικού θεάτρου, που πήρε το όνομά του από τον Πογκόντιν, δεν στέρεψε ποτέ από καλλιτεχνικά έργα, γεμάτα προκλήσεις. Το θέατρο θεωρείται ως σύνδεσμος μεταξύ των πολιτισμών του Καζακστάν και της Ρωσίας, διευκολύνοντας την αλληλεπίδραση και τον αμοιβαίο εμπλουτισμό τους. Το θέατρο υπερηφανεύεται για τη διατήρηση των προτύπων δημιουργικότητας στην περιοχή και τη διατήρηση των ηθικών και αισθητικών αξιών μέσω των θεατρικών παραγωγών του.