Σουλέγιουφ

Το Σουλέγιουφ (πολωνικά: Sulejów) είναι πόλη στο Πόβιατ Πιότρκουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 6.272 κάτοικοι (2016). Στο παρελθόν ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πιότρκουφ (1975-1998). Το Σουλέγιουφ δίνει το όνομά του στην προστατευόμενη περιοχή γνωστή ως Πάρκο Τοπίου Σουλέγιουφ. Η πόλη καταστράφηκε μερικώς από τη Luftwaffe τον Σεπτέμβριο του 1939, προκαλώντας περισσότερους από 1000 θανάτους.

 Η προέλευση του Σουλέγιουφ συνδέεται με ένα χωριό που ιδρύθηκε κοντά στο πέρασμα του ποταμού Πιλίτσα τον 12ο αιώνα. Το κάστρο, το οποίο αργότερα πυροδότησε την ανάπτυξη ενός αβαείου των Κιστερκιανών, χτίστηκε μεταξύ 1176 και 1177, κατόπιν εντολής του Δούκα Καζίμιρ Β΄ του Δίκαιου. Η μονή κατασκευάστηκε στον τόπο που σήμερα ονομάζεται Ποντκλαστόζε (Podklasztorze). Το Σουλέγιουφ έλαβε δικαιώματα πόλης στα μέσα του 13ου αιώνα, το οποίο αργότερα επιβεβαιώθηκε από τον Βασιλιά Βλαντίσλαφ Α΄ του Βραχύ. Ένα μεγάλο γεγονός στην ιστορία της πόλης ήταν μια συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 20 και 23 Ιουνίου 1318. Αυτή η συγκέντρωση ήταν η επίσημη τελετή της υιοθέτησης και θέσπισης των παπικών συνθηκών και της συνέχισης του Βασιλείου της Πολωνίας. Ένα αίτημα άδειας στάλθηκε στον Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ για τη στέψη του Βλαντίσλαφ Α΄ του Βραχύ. Αργότερα, ο Κουγιαβιανός Επίσκοπος Γκέρβαρντ στάλθηκε στην Αβινιόν για διαπραγματεύσεις. Το Σουλέγιουφ βρισκόταν στους εμπορικούς δρόμους μεταξύ Σιλεσίας, Μείζονος Πολωνίας και Ρως του Κιέβου. Το 1410, το αβαείο των Κιστερκιανών ήταν ένα από τα σημεία στάσης του πολωνικού στρατού, με επικεφαλής τον Βασιλιά Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν. Την πόλη επισκέφτηκαν επίσης οι Βασιλιάδες Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας και αρκετοί παπικοί λεγάτοι.Η πόλη υπέστη ζημιές από τους Σουηδούς το 1655 κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού, που προκάλεσε την κατάρρευση της πόλης. Ως αποτέλεσμα του τρίτου διαμελισμού της Πολωνίας (1795), η πόλη χωρίστηκε μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας και της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1807-1809 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 έπεσε στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1819, το μοναστήρι των Κιστερκιανών έκλεισε. Το 1870, το Σουλέγιουφ στερήθηκε τα δικαιώματα πόλης από την τσαρική διοίκηση, καθώς ήταν μία από τις πολλές πόλεις που τιμωρήθηκε με αυτόν τον τρόπο για τη συμμετοχής της στην Ιανουαριανή Εξέγερση. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και το 1927 τα δικαιώματα πόλης αποκαταστάθηκαν, γεγονός που συνέβαλε στην ταχύτερη ανάπτυξη του Σουλέγιουφ. Περαιτέρω καταστροφή της πόλης συνέβη στις 4 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού από τη γερμανική Luftwaffe. Ως αποτέλεσμα, το 80% των κτιρίων, συμπεριλαμβανομένης της Παλιάς Πόλης, καταστράφηκαν. Εκείνη τη μέρα σχεδόν 1.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Στη συνέχεια, η πόλη έπεσε υπό γερμανική κατοχή μέχρι το 1945. Στα μέσα του 1940, η γερμανική αστυνομία πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις περισσότερων από 100 Πολωνών, συμπεριλαμβανομένων δασκάλων, δικαστών και μαθητών μυστικών σχολείων της Πολωνίας.Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη ξαναχτίστηκε εν μέρει. Το 1986, οι Κιστερκιανοί επέστρεψαν στο μοναστήρι.