IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παϊτακαράν

Το Παϊτακαράν (αρμενικά: Փայտակարան‎), επίσης αναφερόμενο ως Κασπιανή, ήταν η ενδέκατη επαρχία της ιστορικής Αρμενίας σύμφωνα με τον Ανανία του Σιράκ, καθώς και ανατολικότερη του παλαιού βασιλείου. Ευρισκόμενη μεταξύ των κατώτερων ροών του Αράξη και του Κύρου, ανατολικά του Ουτίκ, σήμερα, αντιστοιχεί γεωγραφικά στο βορειοδυτικό τμήμα του Ιράν, καθώς και το νότιο τμήμα του Αζερμπαϊτζάν.

 Η επαρχία ενσωματώθηκε εντός του Βασιλείου της Αρμενίας από τον Αρταξία Α΄ κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ., προτού τεθεί, το 59 π.Χ., υπό ρωμαϊκό έλεγχο, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Πομπήιου, ο οποίος και προχώρησε στην αναδιοργάνωση της περιοχής. Στη συνέχεια, ανακατελήφθη και παρέμεινε υπό αρμενικό έλεγχο έως το 428, ημερομηνία διάλυσης του αρμενικού βασιλείου, όταν και ενσωματώθηκε εντός των εδαφών της Ατροπατηνής. Η επαρχία ήταν διοικητικά διαιρεμένη σε έντεκα διαμερίσματα ή καντόνια (αρμενικά: գավառ, μτγ. γκαβάρ): Χρακότ-Περόζ/Ροτεστάκ (αρμενικά: Հրաքոտ–Պերոժ), Βαρντανακέρτ (αρμενικά: Վարդանակերտ), Οβτινπορακάν-Μπαγκίνκ (αρμενικά: Յոթնփորակյան Բագինք), Μπαγάν-Ροτ/Ροτ-ι Μπαγά (αρμενικά: Ռոտ-ի-Բաղա), Αρός (αρμενικά: Առոս), Πιτσάν (αρμενικά: Պիճան), Χανί (αρμενικά: Հանի), Ατσί-Μπαγκαβάν (αρμενικά: Աթշի–Բագավան), Σπανταράν-Περόζ (αρμενικά: Սպանդարան-Պերոժ), Ορμίζντ-Περόζ (αρμενικά: Որմիզդ-Պերոժ), Κβοεκάν (αρμενικά: Քոեկյանը), Αλεβάν (αρμενικά: Ալևան).
Μάγμα

Το μάγμα είναι φυσικό διάπυρο τήγμα πετρωμάτων που βρίσκεται στα έγκατα της Γης, το οποίο φθάνοντας στην επιφάνεια, δηλαδή στη λιθόσφαιρα, στερεοποιείται δημιουργώντας τα εκρηξιγενή ή πυριγενή πετρώματα, που λέγονται επίσης και μαγματογενή. Τη διεθνή σήμερα ονομασία του έλαβε από το ελληνικό αρχαίο ρήμα μάσσειν (= ζυμώνω).

 Το μάγμα αποτελεί ένα φυσικό ετερογενές μείγμα από διάφορα σώματα, που σχηματίζουν δύο διακρινόμενες φάσεις μία πυριγενή υγρά και μία πυριγενή αέρια φάση που και οι δύο βρίσκονται σε μια φυσικοχημική ισορροπία. Η υγρά φάση του μάγματος περιλαμβάνει διάφορα οξείδια μετάλλων και κυρίως πυριτίου, τιτανίου, αργιλίου, σιδήρου, μαγνησίου, ασβεστίου, νατρίου, καλίου, φωσφόρου κ.α. των οποίων το σημείο τήξεως βρίσκεται πάνω από 1000 °C. Τα οξείδια αυτά ονομάζονται "πυρήνες του μάγματος" επειδή από αυτά σχηματίζονται τα διάφορα ορυκτολογικά συστατικά των πετρωμάτων της λιθόσφαιρας. Η αέρια φάση του μάγματος περιλαμβάνει διάφορα οξείδια αμετάλλων και άλλα αέρια ή πτητικά υλικά όπως διοξείδιο του άνθρακα, αμμωνία, υδρογόνο, χλώριο, άζωτο, βόριο, φθόριο κ.α. των οποίων το σημείο τήξεως βρίσκεται κάτω από 50 °C. Τα σώματα αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στο σχηματισμό ορυκτών στη διάρκεια της μαγματικής διάσπασης προσδίδοντας μεγαλύτερη ρευστότητα στο μάγμα υποβιβάζοντας το σημείο τήξης των πυριτικών ενώσεων. Το μάγμα δημιουργείται υπό μεγάλη πίεση σε βάθη μεγαλύτερα των 16χλμ. από την επιφάνεια της Γης. Θεωρείται ότι το υλικό του ανώτερου μανδύα είναι εξ ολοκλήρου το μάγμα. Μπορεί να εξέλθει ως λάβα στην επιφάνεια (ή στον πυθμένα της θάλασσας), οπότε στερεοποιούμενο δίνει ηφαιστειακά πετρώματα, ή να στερεοποιηθεί κάτω από την επιφάνεια ως πλουτώνιο πέτρωμα. Η θερμοκρασία του είναι συνήθως 700-1.300 βαθμοί Κελσίου. Τα μάγματα, ανάλογα με τη σύστασή τους, ταξινομούνται σε κατηγορίες, κυριότερες από τις οποίες είναι: Βασαλτικά μάγματα Ανδεσιτικά μάγματα Γρανιτικά μάγματα Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. 12ος, σελ. 711
Τρικέφαλος βραχιόνιος μυς

Ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς ή τρικέφαλος βρίσκεται στο οπίσθιο τμήμα του βραχίονα. Αποτελείται από τρεις εκφυτικές κεφαλές που ενώνονται και συγκλίνουν σε κοινό καταφυτικό τένοντα, ο οποίος καταφύεται στο ωλέκρανο. Με ενέργειά του προκαλείται έκταση και προσαγωγή του πήχυ.

 Οι τρείς εκφυτικές κεφαλές που εμφανίζει ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς είναι η μακρά κεφαλή (η οποία εκφύεται από το υπογλήνιο φύμα της ωμοπλάτης), η έξω κεφαλή (η οποία εκφύεται από την οπίσθια επιφάνεια του βραχιονίου οστού και το έξω μεσομύιο διάφραγμα) και η έσω κεφαλή (η οποία εκφύεται από την οπίσθια επιφάνεια του βραχιονίου οστού και την σπειροειδή αύλακα). Οι κεφαλές αυτές ενώνονται και όλες μαζί καταφύονται με κοινό τένοντα στην οπίσθια επιφάνεια του ωλέκρανου. Ο μυς νευρώνεται από το κερκιδικό νεύρο. Ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς με ενέργειά του εκτείνει τον πήχυ, ενώ μόνο η μακρά κεφαλή προκαλεί προσαγωγή του βραχίονα. Ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς μπορεί να γυμναστεί μέσω της κολύμβησης, των κινήσεων των βραχιόνων στο σκι αντοχής και των κινήσεων ρίψης και κρούσης, μιας και στις παραπάνω κινήσεις η μακρά κεφαλή του μυός έλκει τον βραχίονα απο τη θέση ανάτασης και πρότασης προς τα κάτω και πίσω. Συντακτική ομάδα Care. «Μυς του άνω άκρου - οπίσθια επιφάνεια». care.gr. ΑΝΝΑ ΤΣΙΛΙΓΚΙΡΟΓΛΟΥ-ΦΑΧΑΝΤΙΔΟΥ (1989). Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ. UNIVERSITY STUDIO PRESS A.E. σελίδες 193–4. ISBN 960-12-0243-9.
Κοίλα Κοζάνης

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα Κοίλα ΈβρουΤα Κοίλα είναι χωριό του δήμου Κοζάνης στην περιφερειακή ενότητα Κοζάνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 1.115 κατοίκους.

 Τα Κοίλα βρίσκονται προς τα βόρεια του νομού σε υψόμετρο 690 μέτρα σε απόσταση 3 χλμ. βόρεια από την πόλη της Κοζάνης. Μαζί με τους οικισμούς Νέα Καρδιά και Μελίσσια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοίλων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμο Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.643 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.115. Στην περιοχή των Κοίλων βρίσκεται το ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και το Εκθεσιακό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας. Το χωριό έχει έκταση 11 τ. χλμ. από την οποία η καλλιεργήσιμη γη είναι 4 τ.χλμ. Περιβάλλεται από βραχώδη και άγονα βουνά που προσφέρονται για βοσκότοποι κυρίως μικρών ζώων (αιγοπροβάτων). Από τα Κοίλα διέρχεται η οδός που ενώνει το βόρειο τμήμα της πόλης με την Εγνατία Οδό, τον κάθετο άξονα της Εγνατίας Οδού και Αυτοκινητόδρομο 27 με την Πτολεμαΐδα, τη Φλώρινα και το τελωνείο της Νίκης. Επί τουρκοκρατίας τα Κοίλα ονομάζονταν Ισλαμλή και ανήκαν στην Τοπαρχία του Εγρί Μπουτζάκ, που είχε έδρα το Δρέπανο. Αργότερα ονομάστηκαν Λιμνάδες και στη συνέχεια πήραν τη σημερινή τους ονομασία από την κοιλάδα στην οποία είναι χτισμένο. Το 1920 είχε 188 κατοίκους και το 1928 είχε 317 κατοίκους. Στα Κοίλα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από περιοχές του Πόντου και από το Αδά Παζάρ (Adapazarı) της σημερινής επαρχίας Κοτζάελι της Τουρκίας (αρχαία Νικομήδεια). Ένα από τα χωριά από όπου ήρθαν πρόσφυγες, οι οποίοι μιλούσαν την Τουρκοαρμενική διάλεκτο, ήταν το Φούντοκλη, το οποίο πυρπολήθηκε την περίοδο της σφαγής του ελληνισμού. Ο συνοικισμός Μελίσσια επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Σινεκλί και το 1928 είχε 212 κατοίκους. Το 1986 θεμελιώθηκε ο ναός του Αγίου Χαραλάμπου και αποπερατώθηκε το 1991. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία των Αγίων Αποστόλου Πέτρου και Παύλου με τα δύο καμπαναριά της που πανηγυρίζει στις 29 Ιουνίου. Η ανέγερσή του ναού ξεκίνησε το 1938, διεκόπη το 1940 λόγω του πολέμου και ολοκληρώθηκε στην δεκαετία του 1950. Πρώτος ιερέας των Κοίλων ήταν ο Νικόλαος Χρυσοπολίτης, που εφημέρευσε από το 1924 έως το 1927. Δίπλα και δυτικά του εκκλησιαστικού οικοπέδου υπάρχει το Κοινοτικό Κατάστημα και η παιδική χαρά. Στο γειτονικό χωριό Μελίσσια υπάρχει ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου που κτίστηκε το 1950. Μπροστά στο ναό κτίστηκε κενοτάφιο σε μνήμη των ανθρώπων που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους το 1920 στο χωριό Φούντοκλη του Αδά Παζάρ. Πρώτος ιερέας του οικισμού ο Χρήστος Μαυρόπουλος που ήρθε χειροτονημένος πρόσφυγας κληρικός και εφημέρευσε έως το 1938.
Μεγάβυζος ο Ζωπύρου

Ο Μεγάβυζος ήταν γιος του Ζωπύρου, σατράπη της Βαβυλώνας, ο οποίος σκοτώθηκε στη διάρκεια μιας εξέγερσης των Βαβυλωνίων και έζησε τον 6ο προς 5ο π.Χ. αιώνα την εποχή που βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Δαρείος Α΄.

 Ο Μεγάβυζος του Ζωπύρου στα τέλη του 520 π.Χ. πήρε μέρος, ως στρατηγός του Δαρείου, στην πολύμηνη πολιορκία της Βαβυλώνας, βοήθησε με τέχνασμά του στην κατάληψή της και τελικά έγινε σατράπης της στη θέση του πατέρα του. Ο Ηρόδοτος τον αναφέρει ως έναν από τους διοικητές του στρατού που πήρε μέρος στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας. Διατάχθηκε να καταλάβει και να λεηλατήσει τους Δελφούς αλλά απέτυχε. Σε άλλη εκστρατεία των Περσών, στη Μέμφιδα της Αιγύπτου, αντιμετώπισε με επιτυχία τους Αθηναίους που είχαν εκστρατεύσει εκεί. Στασίασε κατά του Αρταξέρξη Α΄, όμως τελικά συμφιλιώθηκε μαζί του και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως αυλικός. Νυμφεύτηκε την Αμύτιδα των Αχαιμενιδών, κόρη τού Ξέρξη Α΄ τού Μεγάλου. Πόλεμοι της Δηλιακής Συμμαχίας
Λίμνη Μπελέτσι

Η λίμνη Μπελέτσι είναι μία μικρή λίμνη που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων περίπου στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας, στην περιοχή Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών, βορειοδυτικά της ομώνυμης κορυφής Μπελέτσι.

 Πρόκειται για τεχνητή λίμνη η οποία δημιουργήθηκε με δαπάνες των Γεωργίου Νάστου και Αθανασίου Πάντου τη διετία 1973-75 (εποχής Χούντας και λίγο μετά) ως αποθεματικό δυναμικό νερού για έργα που τότε κατασκεύαζαν στη περιοχή αλλά και ως μελλοντικό βιότοπο. Ως συνέπεια της κατασκευής της ήταν η αλλαγή της χάραξης του δρόμου που συνέδεε τον Άγιο Μερκούριο με τις Αφίδνες (πρώην Κιούρκα). Το τεχνητό αυτό έργο συγκράτησε αφενός τα νερά της πηγής που βρίσκεται βόρεια, αφετέρου τα όμβρια ύδατα από τον υπερκείμενο λόφο με αποτέλεσμα το σχηματισμό της λίμνης. Η λίμνη έχει μέγιστη διάμετρο 130 μέτρα περίπου και μέγιστο βάθος 9 μέτρα, ενώ το συνολικό της εμβαδόν αγγίζει τα 7.000 τ.μ. Η λίμνη Μπελέτσι αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της περιοχής καθώς απαντώνται αποδημητικά πουλιά όσο και μόνιμα νηκτικά (πάπιες, κύκνοι), ψάρια, κυρίως κυπρίνοι και χέλια. Επίσης ζουν στη λίμνη αρκετές νεροχελώνες, κυρίως οι λεγόμενες νεροχελώνες με κόκκινα μάγουλα (Trachemys scripta elegans), οι οποίες είναι παράδειγμα για χωροκατακτητικά είδη. Η αρχική καταγωγή τους είναι οι ΗΠΑ και το Μεξικό, αλλά είναι και παγκοσμίως οι πλέον εμπορεύσιμες χελώνες ως κατοικίδιο, και έτσι, ως παρατημένα πρώην κατοικίδια, καταφέρανε να κατακτήσουν παγκοσμίως διάφορους υδροβιότοπους όπως και τη λίμνη Μπελέτσι. Σήμερα ο οικισμός της Αγίας Τριάδας εντός του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου έκτασης 7.636 στρεμμάτων/1.876 οικοπέδων του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Υγειονομικών με την επωνυμία «Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία ΣΥΝΠΕ» που περιβάλλει την τεχνητή λίμνη Μπελέτσι, έχει πλέον αρκετές πολυτελείς μονοκατοικίες αλλά και ένα κατάλληλα διαμορφωμένο καταφύγιο που στο παρελθόν φιλοξενούσε ελάφια και άλλα ζώα. ^ Με το όνομα Κιθάρα αναφέρεται επίσης μία τεχνητή λίμνη που βρισκόταν στα βασιλικά κτήματα του Τατοΐου και είναι σήμερα αποξηραμένη [1] [2] Πληροφορίες για τον καιρό στην Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών
Σάουθεντ Γιουνάιτεντ

Η Σάουθεντ Γιουνάιτεντ (αγγλικά: Southend United Football Club) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της περιοχής Πρίτγουελ της πόλης Σάουθεντ στην κομητεία Έσσεξ, έχει έδρα το στάδιο Ρουτς Χωλ και παίζει αυτή τη στιγμή στη Φούτμπολ Λιγκ 2 της Αγγλίας.

 Η Σάουθεντ Γιουνάιτεντ (το Κοινό του Σάουθεντ) ιδρύθηκε το 1906 και εντάχθηκε στη Σάουθερν Λιγκ, όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 1920, όταν η Σάουθερν Λιγκ εντάχθηκε στη Φούτμπολ Λιγκ αποτελώντας την Τρίτη Κατηγορία της και τρίτη κατηγορία του ενιαίου πλέον αγγλικού πρωταθλήματος. Εκείνη τη χρονιά τερμάτισε στη 17η θέση ενώ την αμέσως επόμενη, η Τρίτη Κατηγορία χωρίστηκε σε Βορρά και Νότο με τη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ να συμμετέχει στο πρωτάθλημα του Νοτίου Ομίλου όπου και παρέμεινε μέχρι την αναδιάρθρωση της Λίγκας το 1958. Δύο χρονιές πλησίασε στην άνοδο, όταν τερμάτισε 3η το 1932 και το 1950, οι υψηλότερες θέσεις της ομάδας στη Λίγκα έως το 1991. Το 1958 συμμετείχε στη νέα εθνική Τρίτη Κατηγορία, όπου παρέμεινε έως το 1966 όταν και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Τέταρτη Κατηγορία. Εκεί αγωνίστηκε έξι σεζόν μέχρι το 1972 οπότε και ανέβηκε για πρώτη φορά κατηγορία τερματίζοντας 2η πίσω από τη Γκρίμσμπι Τάουν. Το 1976 υποβιβάστηκε ξανά για να προαχθεί πάλι το 1978 ως 2η πίσω από τη Γουότφορντ. Το 1980 επήλθε νέος υποβιβασμός για να ακολουθήσει μια από τις πιο επιτυχημένες σεζόν, με την κατάκτηση του τίτλου στην Τέταρτη Κατηγορία το 1981, με μια σειρά ρεκόρ στην ιστορία της ομάδας σε στατιστικές κατηγορίες. Παρόλα αυτά όμως, τα εισιτήρια παρέμεναν χαμηλά, αντανακλώντας μια εικόνα παρακμής ως προς τη ζωτικότητα της πόλης, δείγμα της οποίας πάντα αποτελεί ο αθλητισμός.
666 (αριθμός)

Το 666 (εξακόσια εξήντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 665 και πριν από το 667. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 666:2 = 333, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 666 συμβολίζεται ως DCLXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως χξϛ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 666 είναι ένας σύνθετος αριθμός, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 667. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 666 = 2 · 32· 37 Είναι ένα απλό άθροισμα και διαφορά των πρώτων τριών έκτων δυνάμεων: 666 = 16 – 26 + 36. Ισούται με το άθροισμα των ψηφίων του συν το άθροισμα των κύβων των ψηφίων του: 666 = 6 + 6 + 6 + 6³ + 6³ + 6³. Υπάρχουν μόνο πέντε άλλοι φυσικοί αριθμοί με αυτή την ιδιότητα. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (13:18), ο Ιωάννης αναφέρεται στον αριθμό του θηρίου 666 (χξς). «Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξϛ΄», ή όπως αποδίδει το τελευταίο μέρος η πλειονότητα των αρχαιότερων χειρογράφων «καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ ἑξακόσιοι ἑξήκοντα ἑξ».Η χριστιανική εκκλησία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ερμηνεία των συμβόλων της Αποκάλυψης, περιλαμβανομένου του «αριθμού του θηρίου», ήδη από τους πρώτους αιώνες της εμφάνισής της. Κάποιες από τις απόπειρες ερμηνείας βασίστηκαν στην αριθμολογία και ταύτισαν τον αριθμό 666 με το όνομα διάφορων ανθρώπων, όπως Ρωμαίων αυτοκρατόρων (Νέρων, Δομιτιανός), παπών, πολιτικών ηγετών μέχρι και ληστών. Ο αριθμός χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος για το διάσημο άλμπουμ 666 (1972) του ελληνικού ροκ συγκροτήματος Aphrodite's Child. Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα. Κριτικό κείμενο της Καινής Διαθήκης Novum Testamentum Graece, των Nestle-Aland, 27η έκδοση, 8η ανατύπωση, 2001. Ιστοσ. Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης-Σύστημα Παρουσίασης Διδακτορικών Διατριβών, Ευαγγελία Αμοιρίδου, Ιστορία της ερμηνείας του αριθμού του θηρίου χξϛ' (666) (ΑΠΟΚ.13,18), (Διδακτορική διατριβή), εκδ. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Θεολογική, Τμήμα Θεολογίας, 1998.
Ραφαϊέλ Ισραελιάν

Ο Ραφαϊέλ «Ράφο» Ισραελιάν (αρμενικά: Ռաֆայել Իսրայելյան, Τιφλίδα, Ρωσική Αυτοκρατορία, 17 Σεπτεμβρίου 1908 – Γερεβάν, ΕΣΣΔ, 8 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος αρχιτέκτονας και γλύπτης που άκμασε στη σοβιετική Αρμενία.

 Γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1908 στην Τιφλίδα της Γεωργίας (η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και προερχόταν από οικογένεια Αρμένιων εκπαιδευτικών. Από την πλευρά του πατέρα του, Σαρκίς, καταγόταν από την Σουσά του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ενώ η μητέρα του, Μαριάμ, γεννήθηκε στο Ναχιτσεβάν του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Αφού ολοκλήρωσε το 1925 τις εγκύκλιες σπουδές στη γενέτειρά του, εισήχθη το ίδιο έτος στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Ακαδημίας Επιστημών της Τιφλίδας, από όπου αποφοίτησε το 1928. Ακολούθως μετέβη στο Λένινγκραντ, πραγματοποιώντας περαιτέρω σπουδές στην αρχιτεκτονική, αλλά και στις εικαστικές τέχνες. Το 1936 εγκαταστάθηκε στο Γερεβάν της ΣΣΔ Αρμενίας, όπου εργάστηκε σε διάφορους κρατικούς αρχιτεκτονικούς οργανισμούς. Παράλληλα, διετέλεσε από το 1941 μέχρι το 1963 καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Γερεβάν. Όντας εν ενεργεία αρχιτέκτονας από το 1936 μέχρι και τον θάνατό του, ο Ισραελιάν σχεδίασε πληθώρα δημόσιων κτιρίων, μνημείων, εκκλησιών, εργοστασίων κλπ, τόσο στην Αρμενία, όσο και στο εξωτερικό. Αντιπροσωπευτικά έργα του Ισραελιάν θεωρούνται μεταξύ άλλων το Μνημείο της Νίκης (νυν Μητέρα Αρμενία), το μνημείο της μάχης του Σαρνταραπάτ και το παρακείμενο Εθνογραφικό Μουσείο στο Αράκς, το μνημείο της Γενοκτονίας των Αρμενίων στο Ετσμιαντζίν, η Λέαινα του Γκεγάρντ, η Δυτική Είσοδος του Γερεβάν κ.ά. Άλλα έργα του είναι το Κτίριο #2 στην Πλατεία Δημοκρατίας του Γερεβάν, η Αψίδα του Χαρέντς, ο ναός των Αγίων Σαράντα στο Μιλάνο και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βαρντάν στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα, συμμετείχε και στην αναστήλωση θρησκευτικών μνημείων, όπως ο ναός του Αγίου Σαρκίς στη συνοικία Κέντρον του Γερεβάν. Απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1973 στο Γερεβάν. Ήταν παντρεμένος από το 1934 με τη Σοφία Μουραντιάν, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά (τρεις κόρες και δύο γιους). To 2011 η οικία του Ισραελιάν στο Γερεβάν κατεδαφίστηκε προκειμένου να ανεγερθεί στη θέση της ξενοδοχείο, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις. Ο Ισραελιάν αναφέρεται ως συνεχιστής του Αλεξάντρ Ι. Ταμανιάν και αρχιτέκτονας που κατάφερε να συγκεράσει την παραδοσιακή αρμενική αρχιτεκτονική με τις σύγχρονες τάσεις της εποχής του, αλλά και με στοιχεία από την αρχιτεκτονική των αρχαίων λαών της Μεσοποταμίας. Για το έργο του έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις όπως το Κρατικό Βραβείο της Ε.Σ.Σ.Δ., το βραβείο του Αρχιτέκτονα του Λαού, του Τιμημένου Καλλιτέχνη της ΣΣΔ Αρμενίας κ.ά. Έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Αρμενίας αναδρομική έκθεση προς τιμήν του, ενώ παρόμοια έκθεση διεξήχθη και το 1975 στο Λένινγκραντ. Adalian, Rouben Paul (2010). Historical Dictionary of Armenia (β΄ έκδοση). Scarecrow Press. Dolukhanian, Lola (2008). Rafael Israelyan. Yerevan: Graber Publishers.
Θεοβούλη

Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Θεοβούλη (από το θεός + βουλή , δηλ. «θείο θέλημα» ή «θεϊκή συμβουλή») αναφέρεται στις: 1. Θεοβούλη, μητέρα του Μυρτίλου από τον Ερμή. 2.Θεοβούλα, μητέρα του Αρκεσίλαου και του Προθοήνορα από τον Αρειλύκο (Αρχίλυκο ). Ο γιος τους ήταν ένας από τους Βοιωτούς ηγέτες στον Τρωικό πόλεμο. Σε μια αφήγηση, ο Αλέκτωρ ήταν ο πατέρας του Αρκεσίλαου από την Κλεόβουλη και του Προθόηνορα από την Άρτηίδα. Αυτό το όνομα θεωρήθηκε επίσης ότι προκάλεσε τη Σίβυλλα από τον Βάρρο, έναν Ρωμαίο άνδρα των γραμμάτων. Ο ιστορικός Ιερώνυμος εξήγησε με παρόμοιο τρόπο τη Θεοβούλη ως την αττική μορφή της δωρικής Σιβύλλας (Siobolla), μια παραλλαγή του Sibulla (Σίβυλλα στα ελληνικά)

 Διόδωρος Σικελιώτης, Η Βιβλιοθήκη της Ιστορίας σε μετάφραση Charles Henry Oldfather . Δώδεκα τόμοι. Loeb Classical Library . Cambridge, Μασαχουσέτη: Harvard University Press; Λονδίνο: William Heinemann, Ltd. 1989. Τομ. 3. Βιβλία 4.59–8. Ηλεκτρονική έκδοση στον ιστότοπο του Bill Thayer Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Τόμος 1-2 . Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Φρίντριχ Βόγκελ. σε aedibus BG Teubneri. Λειψία. 1888-1890. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus σε μετάφραση και επιμέλεια Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online έκδοση στο Topos Text Project. Homer, The Iliad with an English Translation by AT Murray, Ph.D. σε δύο τόμους. Cambridge, MA., Harvard University Press; Λονδίνο, William Heinemann, Ltd. 1924.(ISBN 978-0674995796)ISBN 978-0674995796 . Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα. Όμηρος, Όπερα Ομήρου σε πέντε τόμους. Oxford, Oxford University Press. 1920.(ISBN 978-0198145318)ISBN 978-0198145318 . Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Τζέτζες, Ιωάννης, Αλληγορίες της Ιλιάδας μτφρ. Goldwyn, Adam J. και Κοκκίνη, Δήμητρα. Dumbarton Oaks Medieval Library, Harvard University Press, 2015.(ISBN 978-0-674-96785-4)ISBN 978-0-674-96785-4
Θέατρο στην Ιταλία

Το θέατρο στην Ιταλία έχει ιστορία δύο χιλιάδων ετών και χρονολογείται από την εποχή της αρχαίας Ρώμης, παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί της αποικίας της Μεγάλης Ελλάδας.

 Είναι πάντα δύσκολο να βρούμε μια σαφή προέλευση για ένα φαινόμενο όπως η δραματική τέχνη. Αν εννοούμε Ιταλία ολόκληρη τη σημερινή χερσόνησο, συμπεριλαμβανομένων των νησιών, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η προέλευση του ιταλικού θεάτρου προέρχεται από τη Μεγάλη Ελλάδα. Οι Έλληνες άποικοι της Σικελίας, αλλά και της Καμπανίας και της Απουλίας, έφεραν επίσης την τέχνη του θεάτρου από την πατρίδα τους. Τα θέατρα των Συρακουσών,των Εγέστων, των Τινδάρων, το Θέατρο των Ιππάνων, το Θέατρο Ακρών, το Θέατρο του Όρους Ιετάς, το Θέατρο της Μοργκαντίνης και το πιο διάσημο Ελληνικό Θέατρο Ταυρομένιον (Ταορμίνα), το αποδεικνύουν. Δεν γνωρίζουμε τις παραστάσεις αυτών των θεάτρων, ακόμη και αν έχουν απομείνει θραύσματα πρωτότυπων δραματουργικών έργων, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν υπήρχε έλλειψη κλασικών, όπως οι τραγωδίες των τριών μεγάλων γιγάντων Αισχύλου, Σοφοκλή και Ευριπίδη και οι κωμωδίες του Αριστοφάνη. Το ρωμαϊκό θέατρο επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το θέατρο που προήλθε από τη Μεγάλη Ελλάδα. Μερικοί διάσημοι συγγραφείς της ελληνικής γλώσσας προέρχονται από τη Μεγάλη Ελλάδα. Άλλοι, όπως ο Αισχύλος και ο Επίχαρμος, εργάστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Σικελία. Ο Επίχαρμος μπορεί να θεωρηθεί Συρακούσιος από κάθε άποψη, έχοντας δουλέψει όλη του τη ζωή για τους τυράννους των Συρακουσών. Οι κωμωδίες του προηγήθηκαν των πιο διάσημων του Αριστοφάνη, καθώς σκηνοθετεί για πρώτη φορά θεούς σε αυτές. Ενώ ο Αισχύλος, μετά από μακρά παραμονή στις αποικίες της Σικελίας, πέθανε επίσης στη Σικελία στην αποικία της Γέλας το 456 π.Χ. Ο Επίχαρμος και ο Φόρμις, και οι δύο τον 6ο αιώνα π.Χ., αποτέλεσαν τη βάση, για τον Αριστοτέλη, ώστε να εφεύρει την ελληνική κωμωδία, όπως λέει στο βιβλίο του για τη Θεατρική Ποιητική. "Όσον αφορά τη σύνθεση των ιστοριών (Επίχαρμος και Φορμίδης) ήρθαν στην αρχή από τη Σικελία" (Βλέπε Αριστοτέλης, Θεατρική Ποιητική) Άλλοι ντόπιοι δραματικοί συγγραφείς της Μεγάλης Ελλάδας, εκτός από τον Συρακούσιο Φορμίδη που έχουμε αναφέρει, είναι: ο Αχαιός ο Συρακούσιος, ο Απολλόδωρος της Γέλας, ο Φιλήμων των Συρακουσών και ο γιος του ο Φιλήμων ο νεότερος. Από την Καλαβρία, συγκεκριμένα από την αποικία των Θουρίων, κατάγονταν οι θεατρικοί συγγραφείς κωμωδιών Άλεξις και Ηρακλείδης. Ενώ ο Ρίνθων αν και Σικελός από τις Συρακούσες, εργάστηκε σκληρά στα πονήματά του για την αποικία του Τάραντα.
ΒΚΜΑ Γερεβάν

Η BKMA Γερεβάν (αρμενικά: ԲԿՄԱ Երևան‎ ή αλλιώς αρμενικά: Բանակի Կենտրոնական Մարզական Ակումբ Երևան; Banaki Kentronakan Marzakan Akumb Yerevan)‎, που σημαίνει Κεντρικός Στρατιωτικός Αθλητικός Όμιλος, Γερεβάν, είναι ένας αρμενικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Γερεβάν. Το σημερινό γήπεδο της ομάδας είναι το Στάδιο Ακαδημίας Ποδοσφαίρου του Γερεβάν.

 Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου στην Αρμενία, ιδρύθηκε το 1948 στο Γερεβάν ο Κεντρικός Στρατιωτικός Αθλητικός Όμιλος του Γερεβάν. Ήταν δε ευρέως γνωστός, με τη ρωσική συντομογραφία του ως ΤΣΣΚΑ Ερεβάν. Κατά τη διάρκεια των ετών, η ομάδα άλλαξε πολλές φορές επωνυμία: • 1948 — 1953 . «Οίκος Αξιωματικών» (ST), Γερεβάν • 1951 — 1956 . «Οίκος των Αξιωματικών της Περιφέρειας» (SSHT), Γερεβάν • 1957 — 1959 . "Στρατιωτικός Αθλητικός Όμιλος" (ZSHMA), Γερεβάν • 1960 — 1991 . «Αθλητικός όμιλος του Στρατού» (BMA), Γερεβάν • 1991 — 1997 . "Κεντρικός Αθλητικός όμιλος της Αρμενίας" (CSC), Γερεβάν Μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας, η ομάδα πραγματοποίησε (1994) το επαγγελματικό της ντεμπούτο στις εγχώριες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Β' Εθνική Κατηγορία της χώρας, όπου και τερμάτισε 3η. Τη επόμενη σεζόν, 1995-96, τερμάτισε 2η πίσω από ΦΚ Αραμπκίρ, και νίκησε την Αραγκάτς Γκιουμρί σε αγώνα πλέι οφ ανόδου, κερδίζοντας έτσι τον προβιβασμό στη Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ της επόμενης σεζόν. Ωστόσο, στα μισά της σεζόν 1997-98, η BKMA αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα να καταλάβει την 12η και τελευταία θέση και να υποβιβαστεί. ΄Εκτοτε η ομάδα παρέμεινε ανενεργήΤο 2019, η BKMA αναβίωσε χάρη στις άοκνες προσπάθειες του τότε υπουργού Άμυνας της Αρμενίας, Νταβίτν Τονογιάν. Επικεφαλής προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Ραφαέλ Ναζαριάν, με βοηθό τον Βαραζντάτ Αβετισιάν.Τη σεζόν 2023-24, η ομάδα συνεχίζει να αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του Αρμενικού ποδοσφαίρου. Πρωτάθλημα Β’ κατηγορίας (1) 1995 footballfacts.ru transfermarkt.com ffa.am Επίσημο κανάλι του συλλόγου στο instagram
Αγία Μαρίνα Καβάλας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αγία Μαρίνα Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Παγγαίου στον νομό Καβάλας της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 5 κατοίκους.

 Η Αγία Μαρίνα είναι κτισμένη δίπλα στην Ε.Ο. Θεσσαλονίκης - Καβάλας, ανάμεσα στην Παραλία Ελαιοχωρίου και τον Άγιο Αθανάσιο, σε υψόμετρο 5 μέτρων, σε παραθαλάσσια περιοχή. Βρίσκεται σε απόσταση 26 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Καβάλας και 5 χλμ. από τη Νέα Πέραμο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νέας Περάμου. Αργότερα υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Ελευθερών, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Νέα Πέραμο και τον Άγιο Αθανάσιο αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Νέας Περάμου της δημοτικής ενότητα Ελευθερών του δήμου Παγγαίου.
Rock You to Hell

Το Rock You to Hell είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "RCA". Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Γκάρι Σαρπ, ενώ ένα βίντεο κλιπ γυρίστηκε για το ομώνυμο κομμάτι.Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος που κυκλοφόρησαν οι Grim Reaper κατά την δεκαετία του '80, αφού διαλύθηκαν λόγω προβλημάτων με την προηγούμενη δισκογραφική τους εταιρεία, "Ebony Records". Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 93 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 1. Rock You to Hell (Bowcott, Grimmet) - 4:01 2. Night of the Vampire (Bowcott, Grimmet) - 3:45 3. Lust for Freedom (Bowcott, Grimmet) - 4:26 4. When Heaven Comes Down (Bowcott) - 4:23 5. Suck It and See (Bowcott, Grimmet) - 2:34 6. Rock Me 'till I Die (Bowcott, Grimmet) - 4:43 7. You'll Wish That You Were Never Born (Bowcott, Grimmet) - 4:06 8. Waysted Love (Bowcott, DeMercado) - 4:18 9. I Want More (Bowcott, Grimmet) - 4:52 Rock You to Hell (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 5 Σεπτεμβρίου 1987 Το Rock You to Hell ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Στιβ Γκρίμετ - φωνητικά Νικ Μπάουκοτ - κιθάρα Ντέιβ Γουάνκλιν - μπάσο Μαρκ Σάιμον - τύμπανα Rock You to Hell - Grim Reaper | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Grim Reaper - Rock You to Hell - Encyclopaedia Metallum
Ιωακείμ Βαλαβάνης

Ο Ιωακείμ Βαλαβάνης (1858–1921) ήταν Καππαδόκης λόγιος και δάσκαλος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Γεννήθηκε το 1858 στο Αραβάνι της Καππαδοκίας και πέθανε το 1921 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 63 ετών. Υπήρξε από τους σημαντικότερους συλλέκτες «ζώντων μνημείων» της ιδιαίτερης πατρίδας του στα τέλη του 19ου αιώνα. Βραβεύτηκε δύο φορές από τον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως για το εκπαιδευτικό και το συλλεκτικό έργο του.

 Η οικογένειά του ήταν φτωχή. Ο πατέρας του, Δημήτρης Μπαλαμπάν, μετέφερε ψάρια από μια λίμνη κοντά στο Ικόνιο στο Μεταλλείο του Ταύρου (Μπουγάμαντεν) και τα πουλούσε στους μεταλλωρύχους. Είχε μεγάλη αγάπη για την παιδεία και φρόντισε να μάθουν γράμματα όλα τα παιδιά του, ακόμα και οι κόρες του, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή του. Ο Ιωακείμ Βαλαβάνης πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεταλλείο του Ταύρου της Καππαδοκίας και ύστερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να μάθει την τέχνη του πηγαδά. Τον ενδιέφεραν όμως πιο πολύ οι σπουδές, κι έτσι πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό που είχε προκηρύξει ο πατριάρχης Ιωακείμ Β΄ για μια υποτροφία στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου ήρθε πρώτος. Ακολούθησαν σπουδές Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου κατάφερε να κερδίσει και άλλη υποτροφία, και το 1889 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Παράλληλα με τις σπουδές εργάστηκε στην Αθήνα ως διορθωτής, ενώ έδινε και συνεργασίες σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, και ιδιαίτερα στον Παρνασσό, δημοσιεύοντας μελέτες και μεταφράσεις. Μετά το τέλος των σπουδών του ο Ιωακείμ Βαλαβάνης δίδαξε σε ιδιωτικά σχολεία στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη (Ζωγράφειο Γυμνάσιο, Ελληνογαλλικό Λύκειο Χατζηχρήστου, Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο), όπου φαίνεται ότι επέστρεψε λίγο πριν από το 1890. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την αδελφή του Κ. Γεράρδου, ιδιοκτήτη της πολίτικης εφημερίδας Ταχυδρόμος, Πολυξένη Γεράρδου, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Το 1891 δημοσίευσε τα Μικρασιατικά (Αθήνα, Αδελφών Περρή), στα οποία περιγράφονται τα αραβανιώτικα και καππαδόκικα ήθη και τα έθιμα. Το 1903 διορίστηκε καθηγητής στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στην Κωνσταντινούπολη δημοσιεύει το Αναγνωσματάριον εκ του Ηροδότου, για το οποίο βραβεύτηκε από τον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως στον Καραπάνειο αγώνα το 1894, τη Νεοελληνική κιβωτό, τρίτομη ανθολόγηση έργων νέων Ελλήνων πεζογράφων και ποιητών και τα Απανθίσματα ελληνικών γραμμάτων, που περιέχουν την Κύρου Ανάβασι και τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, την προς Δημόνικον παραίνεσι του Ισοκράτη, τον Επιτάφιο του Λυσία και τον Αρεοπαγητικό του Ισοκράτη. Αργότερα, το 1919, αναφέρεται ότι επιδίωξε να διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σε προσωπική συνάντηση μαζί του, τον απέτρεψε από το να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, που «θα κατελαμβάνετο υπό της Ελλάδος». 1889 Η αλληλογραφία παρά τοις Μικρασιανοίς 1889 Η καμπάνα του χωριού μου 1891 Μικρασιατικά 1895 Νεοελληνική κιβωτός 1908 Αναγνωσματάριον εκ του Ηροδότου: Μετ’ εικόνων, προς χρήσιν των μαθητών και μαθητριών της Δ΄ τάξεως των αστικών σχολείων Όλγα Σαπκίδη, «Ιωακείμ Βαλαβάνης», βιογραφικό σημείωμα, Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, 22.11.2002
Έκκριση

Έκκριση είναι η κίνηση ενός υλικού από το ένα σημείο στο άλλο, όπως μια εκκρινόμενη χημική ουσία από ένα κύτταρο ή έναν αδένα. Αντίθετα, η απέκκριση είναι η απομάκρυνση ορισμένων ουσιών από ένα κύτταρο ή οργανισμό. Ο κλασσικός μηχανισμός της έκκρισης των κυττάρων γίνεται μέσω εκκριτικών πυλών στην κυτταρική πλασματική μεμβράνη. Οι εκκριτικές πύλες είναι μόνιμη δομή σε σχήμα κυπέλλου στη πλασματική κυτταρική μεμβράνη. Εκκριτικό σύστημα στα βακτήρια σημαίνει μεταφορά ή μετατόπιση μορίων όπως πρωτεΐνες, ένζυμα ή τοξίνες (όπως τοξίνη χολέρας σε παθογόνα βακτήρια όπως Vibrio cholerae) από το εσωτερικό ενός κυττάρου στο εξωτερικό του.

 Τα κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπινων κυττάρων, έχουν μια πολύ εξελιγμένη διαδικασία έκκρισης. Οι πρωτεΐνες καθώς συντίθενται μετατοπίζονται στον αυλό ER. Ο βιοχημικός έλεγχος διατηρείται σε αυτήν την ακολουθία με χρήση pH. Υπάρχουν πολλές πρωτεΐνες όπως FGF1, FGF2, interleukin-1 κλπ. που δεν έχουν αλληλουχία σήματος. Δε χρησιμοποιούν το κλασσικό ER-Golgi. Αυτά εκκρίνονται μέσω διαφόρων μη κλασσικών οδών. Οι πρωτεΐνες μπορούν να απελευθερωθούν από κύτταρα μέσω παροδικών πόρων στην πλασματική μεμβράνη πλάσματος and through nonlethal, transient oncotic pores in the plasma membrane induced by washing cells with serum-free media or buffers.. Πολλοί τύποι ανθρώπινων κυττάρων έχουν τη δυνατότητα να είναι εκκριτικά κύτταρα. Έχουν τη συσκευή Golgi για την εκπλήρωση αυτής της λειτουργίας. Η έκκριση υπάρχει επίσης και στα βακτήρια. Ορισμένες εκκρινόμενες πρωτεΐνες μετατοπίζονται κατά μήκος της πλασματικής μεμβράνης των κυττάρων από το SecYEG, ένα σύστημα μετατόπισης. Άλλοι μετατοπίζονται κατά μήκος της κυτταροπλασματικής μεμβράνης μέσω της οδού μετατόπισης. Υπάρχουν τουλάχιστον έξι εξειδικευμένα συστήματα έκκρισης. Η έκκριση τύπου I είναι ένα σύστημα έκκρισης που εξαρτάται από τη συγγένεια. Η διαδικασία ξεκινά ως οδηγός της πρωτεΐνης.
Σίρο Αλεγρία

Ο Σίρο Αλεγρία Μπαζάν (ισπαν. Ciro Alegría Bazán, 4 Νοεμβρίου 1909 – 17 Φεβρουαρίου 1967) ήταν Περουβιανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτικός. Το «Σίρο» (ιβηρική προφορά Θίρο) είναι από το αρχαίο όνομα Κύρος.

 Ο Αλεγρία γεννήθηκε στο χωριό Σαρτιμπάμπα (Sartimbamba) του Διαμερίσματος Ουαματσούκο. Εξέθεσε τα προβλήματα των ιθαγενών πληθυσμών («Ινδιάνων») του Περού, ενώ ταυτοχρόνως μάθαινε τον τρόπο ζωής τους. Η κατανόηση του πώς καταπιέζονταν οι Ινδιάνοι απετέλεσε τη βάση των μυθιστορημάτων του. Ο Αλεγρία παρακολούθησε μαθήματα στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Τρουχίγιο και εργάσθηκε για λίγο ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα El Norte. Το 1930 ο Αλεγρία εντάχθηκε στη Λαϊκή Επαναστατική Συμμαχία («κίνημα Απρίστα»), που είχε στόχους την κοινωνική μεταρρύθμιση και τη βελτίωση της ζωής των Περουβιανών Ινδιάνων. Φυλακίσθηκε αρκετές φορές για τις πολιτικές δραστηριότητές του και τελικώς εξορίσθηκε στη Χιλή το 1934. Παρέμεινε εξόριστος στη Χιλή, ενώ μετά έζησε στις ΗΠΑ μέχρι το 1948. Αργότερα δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο και κατόπιν έγραψε για την Κουβανική Επανάσταση ζώντας ο ίδιος εκείνη την εποχή στην Κούβα. Το γνωστότερο μυθιστόρημά του, το El mundo es ancho y ajeno (= «Ο κόσμος είναι πλατύς και ξένος»), κέρδισε το Λατινοαμερικανικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1941 και προσέλκυσε την παγκόσμια προσοχή στο πρόσωπό του. Το έργο αυτό περιγράφει μια κοινότητα των περουβιανών Άνδεων. Αργότερα εκδόθηκε στις ΗΠΑ (έχει επανεκδοθεί πολλές φορές εκεί) και στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ έχει μεταφρασθεί και εκδοθεί και σε αρκετές άλλες γλώσσες. Ο Αλεγρία επέστρεψε στο Περού το 1960. Εντάχθηκε στο κόμμα του μετέπειτα Προέδρου Φερνάντο Μπελαούνδε «Λαϊκή Δράση» και εκλέχθηκε βουλευτής το 1963. Πέθανε απροσδόκητα τέσσερα χρόνια αργότερα στη Λίμα, σε ηλικία 57 ετών. Μετά τον θάνατό του η χήρα του Δόρα Βαρόνα, με την οποία ήταν παντρεμένοι από το 1957, εξέδωσε πολλά από τα δοκίμιά του και ρεπορτάζ που είχε γράψει ο Αλεγρία για διάφορες εφημερίδες. La serpiente de oro (= «το χρυσό φίδι», 1935) Los perros hambrientos (= «τα πεινασμένα σκυλιά») El mundo es ancho y ajeno (= «πλατύς και ξένος είναι ο Κόσμος», 1941) Duelo de caballeros (= «μονομαχία κυρίων») La leyenda del nopal (= «ο θρύλος του κάκτου») Las aventuras de Machu Picchu (= «περιπετειώδεις ιστορίες του Μάτσου Πίτσου») Βιογραφικά στοιχεία στο «Books and Writers» Νεκρολογία στους New York Times, 17/2/1967 (κείμενο διαθέσιμο με συνδρομή)
Χρυσή Αυγή (πλοίο)

Το επιβατικό πλοίο Χρυσή Αυγή κατασκευάστηκε το 1970 στην Ιαπωνία για λογαριασμό της εταιρίας Kyoei Unyu K.K.. και ονομάστηκε HAYABUSA. Το 1977 αγοράστηκε από την εταιρεία «Γραμμή Ηπείρου Ε.Π.Ε.», του Αύγουστου Πολέμη, μετονομάστηκε σε Χρυσή Αυγή. Βυθίστηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1983 στην περιοχή του Κάβο Ντόρο, με αποτέλεσμα 28 άτομα να χάσουν τη ζωή τους.

 Στις 23 Φεβρουαρίου 1983 το Χρυσή Αυγή, πλοίο επιβαταγωγό το οποίο παράνομα λειτουργούσε ο πλοιοκτήτης του ως φορτηγό-οχηματαγωγό, αναχώρησε από το λιμάνι της Ραφήνας κάτω από δυσμενείς καιρικές συνθήκες με προορισμό τα νησιά Άνδρο-Πάρο-Νάξο μεταφέροντας 9 βυτιοφόρα οχήματα με φορτίο υγρών καυσίμων, 4 φορτηγά, 14 οδηγούς και 23 μέλη πλήρωμα.Η αναχώρηση συνέβη υπό της πιέσεις του πλοιοκτήτη και σημαντικών παραγόντων των νησιών για να μην υπάρξουν προβλήματα ανεφοδιασμού σε αυτά, καθώς ο πλοίαρχος ήταν αντίθετος στην αναχώρηση λόγο των ισχυρών ανέμων. Γύρω στις 18:30, 2 μίλια μακριά από τη νησίδα «Μαντήλι» και ενώ έπνεαν άνεμοι 8 μποφώρ, το πλοίο πήρε απότομα κλίση εξαιτίας της μετατόπισης των οχημάτων στο γκαράζ. Ο πλοίαρχος, ο υποπλοίαρχος, και ένας ακόμη αξιωματικός γέφυρας μετέβησαν στο γκαράζ του πλοίου για να διευθετήσουν την κατάσταση αλλά κατά την προσπάθεια τους να μετακινήσουν τα φορτηγά και λόγω ανεπαρκούς εξαερισμού του πλοίου (καθώς ήταν επιβαταγωγό και όχι φορτηγό-οχηματαγωγό πλοίο) υπήρξε ανάφλεξη καυσίμων και έκρηξη με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ακαριαία όσοι βρίσκονταν στο γκαράζ. Πολλοί για να γλυτώσουν από τις φλόγες έπεσαν στο νερό. Εικάζεται ότι την ανάφλεξη-έκρηξη των αναθυμιάσεων των καυσίμων και των ίδιων των καυσίμων δημιούργησαν οι σπινθήρες του εκκινητή ( μίζα ) ενός από τα οχήματα που οι αξιωματικοί επιχείρησαν να μετακινήσουν εντός του γκαράζ ή η χρίση αναπτήρα των ευρισκόμενων στο γκαράζ ή σπινθήρες που δημιουργήθηκαν από την ίδια την μετατόπιση του φορτίου. Το Χρυσή Αυγή αναποδογύρισε τελικώς, κάτι που το οδήγησε στο να χάσει τον φωτισμό του και να εγκλωβίσει ανθρώπους στο εσωτερικό του. Στο σήμα κινδύνου που εξέπεμψε το πλοίο ανταποκρίθηκαν το «Χρυσή Άμμος 3», το ρωσικό αλιευτικό «Σάμπυ Ράμπατ», το ρουμανικό «Μπολντεϊν» καθώς και το «Καστριανή Κέας». Το «Χρυσή Άμμος 3» τραγικά στην προσπάθεια εύρεσης του ναυαγίου έπεσε πάνω στο αναποδογυρισμένο <<Χρυσή Αυγή>> δημιουργώντας του ρήγμα και βυθίζοντας το, πιθανός σκοτώνοντας ταυτόχρονα ναυαγούς με τις προπέλες του που είχαν πέσει στην θάλασσα για να σωθούν. Το ρωσικό αλιευτικο «Σάμπυ Ράμπατ» έριξε τα δίχτυα του στην θάλασσα με τους ναυαγούς να σκαρφαλώνουν πάνω σε αυτά και να ανεβαίνουν στο αλιευτικό, έσωσε τους περισσότερους ναυαγούς. Το ρουμανικό «Μπολντεϊν» καθώς και το «Καστριανή Κέας» στην δική τους προσπάθεια διάσωσης τραυμάτισαν θανατηφόρα μερικούς ναυαγούς με τις προπέλες τους στην προσπάθεια των ναυαγών να επιβιβαστούν σε αυτά αφού δημιούργησαν υδάτινη δύνη. Συνολικά 4 άτομα σκοτώθηκαν από τις προσπάθειες διάσωσης των άλλων πλοίων. Αργότερα έφθασαν στο σημείο του ατυχήματος και δυο πλοία του πολεμικού ναυτικού. Από τους 42 συνολικά επιβαίνοντες σώθηκαν μόνον οι 14.
Εξοχή Αχαΐας

Για την παλαιότερη ονομασία "Αράχωβα", δείτε Αράχωβα (αποσαφήνιση). Η Εξοχή (πρώην Αράχωβα και Ράχωβα) είναι ορεινό χωριό του δήμου Αιγιαλείας στην Αχαΐα της Πελοποννήσου. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται στους 34 κατοίκους.

 Η Εξοχή είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές της κορυφής Μαρμάρι των Αροανίων, ανατολικά της Πάτρας. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή ως Αράχωβα ή Ράχωβα και στα τέλη του 18ου αιώνα ήταν διαιρεμένη σε δύο συνοικίες (άνω και κάτω), οι οποίες χωρίζονταν από ένα μικρό ποτάμι. Λόγω της μορφολογίας του εδάφους, η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολείτο διαχρονικά κυρίως με την κτηνοτροφία. Γύρω στο 1830 αναφέρεται ότι στο χωριό υπήρχαν αλληλοδιδακτικό σχολείο και ελληνική σχολή που λειτουργούσαν με πρωτοβουλία του ντόπιου ευεργέτη Ανδρούτσου Σπανού. Το 1853 η Εξοχή αναφέρεται στον δεύτερο τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του δήμου Φελλόης όπου κατοικούσαν 563 άτομα, κατανεμημένα σε 116 οικογένειες. Σταδιακά αρκετοί κτηνοτρόφοι της Αράχωβας που περνούσαν τους χειμερινούς μήνες κοντά στη Ακράτα, εγκαταστάθηκαν εν τέλει μόνιμα σε χωριά όπως η Άμπελος, ο Ριζόμυλος, το Βέλο Κορινθίας κ.ά. Στη διάρκεια της Κατοχής, οι γερμανικές δυνάμεις εκτέλεσαν στην Εξοχή τέσσερις κατοίκους των Αμπελόκηπων. Το 1940 το όνομα του οικισμού τροποποιήθηκε σε Αράχοβα Φελλόης, ενώ το 1955 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Εκκλησιαστικά, η Εξοχή υπάγεται στη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και η ενοριακή εκκλησία της είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Ακόμη, στο χωριό υπάρχουν οι ναοί της Κοίμησης της Θεοτόκου, των Ταξιαρχών, του Αγίου Αθανασίου, το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία κ.ά. Διοικητικά αναγνωρίστηκε το 1912 ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Καλαβρύτων και το 1944 περιήλθε στην επαρχία Αιγιαλείας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1997. Έπειτα ανήκε στον δήμο Αιγείρας, ενώ από το 2011 υπάγεται στη δημοτική ενότητας Αιγείρας του δήμου Αιγιαλείας. Στην Εξοχή γεννήθηκαν ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος Β΄ (1641-1707), ο γεωγράφος Εμμανουήλ Σκαρπέτης (18ος αιώνας), ο τοπικός ευεργέτης Ανδρούτσος Σπανός (δολοφονήθηκε το 1830) και ο Ελληνοαμερικανός ζωγράφος Τζορτζ Κόνσταντ (1892-1978). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Περικλής Α. Τρακαδάς, Περικαλλής Αχαϊκή Γη. Οδοιπορικό, Έκδοση Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-93-2120-4.
Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας (1833-1902)

Η Μαρία Χριστίνα (ισπαν. Maria Cristina de Borbón y de las Dos Sicilias, 5 Ιουνίου 1833 - 19 Ιανουαρίου 1902) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Ισπανίας & Δούκα του Κάδιθ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας.

 Η Μαρία Χριστίνα Ισαβέλλα ήταν η τέταρτη κόρη του Φραγκίσκου ντε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ, και της Λουίζας Καρλόττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1860 τον 2ο εξάδελφό της Σεβαστιανό της Ισπανίας και είχε τέκνα: Φραγκίσκος (1861 - 1923), Δούκας της Μαρτσένα. Πέτρος ντ' Αλκαντάρα (1862 - 1892), Δούκας του Ντούρκαλ. Αλφόνσος (1866 - 1934), Πρίγκιπας της Ισπανίας. Γαβριήλ (1869 - 1889), Πρίγκιπας της Ισπανίας. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 9.
Γιόργκεν Γιούβε

Ο Γιόργκεν Γιούβε (νορβηγικά: Jørgen Juve, 22 Νοεμβρίου 1906–12 Απριλίου 1983) ήταν Νορβηγός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Νορβηγίας με 33 γκολ.

 Ο Γιούβε ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο για τον αθλητικό σύλλογο της πόλης του σε ηλικία 16 ετών. Το 1926 μετακόμισε στο Όσλο, όπου άρχισε να παίζει για τον σύλλογο Λιν Φούτμπολ. Ο Γιούβε έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Νορβηγίας για τη Λιν το 1928, αλλά η ομάδα έχασε με 2–1. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1930–31 έπαιξε 12 παιχνίδια για την Βασιλεία της Ελβετίας στην οποία σκόραρε 10 γκολ.Έκανε 45 εμφανίσεις και σημείωσε 33 γκολ με την εθνική ομάδα της Νορβηγίας μεταξύ 1928 και 1937. Ο πρώτος του αγώνας για την εθνική ομάδα ήταν με αντίπαλο τη Φινλανδία στις 3 Ιουνίου του 1928 και ο 45ος αγώνας του ήταν εναντίον της Δανίας στις 13 Ιουνίου του 1937. Σημείωσε τα πρώτα του γκολ για τη Νορβηγία το 1929, όταν σημείωσε χατ-τρικ με αντίπαλο την Ολλανδία. Έπαιξε ως επιθετικός μόνο σε 22 από αυτά τα παιχνίδια. Το 33ο και τελευταίο του γκολ το σημείωσε στην 27η εμφάνιση το 1934.Ήταν αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Στον πρώτο γύρο των Ολυμπιακών Αγώνων, στις 3 Αυγούστου, η νορβηγική ομάδα συνάντησε την Τουρκία και κέρδισε τον αγώνα με 4–0. Στον δεύτερο γύρο συνάντησαν τη Γερμανία και κέρδισαν τον αγώνα με 2–0. Μεταξύ των θεατών ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ, η πρώτη και τελευταία φορά που ο Γερμανός δικτάτορας παρακολούθησε ποδοσφαιρικό αγώνα. Στον ημιτελικό, στις 10 Αυγούστου, η νορβηγική ομάδα έχασε 1–2 από την Ιταλία μετά από παράταση. Τελικά οι Νορβηγοί κέρδισαν με 3–2 την Πολωνία στον τελικό για την τρίτη θέση. Ο Γιούβε θεωρείται ως ο σημαντικότερος συντελεστής στο μοναδικό μετάλλιο της Νορβηγίας σε διεθνές πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε περιστασιακά προπονητής, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Μάρκους Ράσφορντ

Ο Μάρκους Ράσφορντ, MBA (αγγλικά: Marcus Rashford, γενν. στις 31 Οκτωβρίου 1997) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την εθνική ομάδα της Αγγλίας.

 Ο Ράσφορντ ανήκει στο δυναμικό της Γιουνάιτεντ από εφτά ετών. Σκόραρε τόσο στο ντεμπούτο του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση εναντίον της ΦΚ Μίντιλαντ τον Φεβρουάριο του 2016, όσο και στο ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα τρεις ημέρες μετά εναντίον της Άρσεναλ. Επίσης σκόραρε στην πρώτη συμμετοχή του σε ντέρμπι του Μάντσεστερ, στον πρώτο του αγώνα κυπέλλου και στον πρώτο του αγώνα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έχει κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ (2017), το FA Cup, το FA Community Shield και το Λιγκ Καπ Αγγλίας. Έχει σκοράρει 41 γκολ σε 133 εμφανίσεις. Ο Ράσφορντ σκόραρε στο ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών της Αγγλίας, τον Μάιο του 2016, και κατέστη ο νεότερος Άγγλος παίκτης που σκόραρε στο ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών. Συμμετείχε τόσο στο Euro 2016, όπου ήταν ο νεαρότερος παίκτης της διοργάνωσης, όσο και στο Μουντιάλ 2018. Έχει 38 συμμετοχές και 10 γκολ με το εθνόσημο.
Κήποι Τύμφης Ιωαννίνων

Οι Κήποι είναι οικισμός της δημοτικής ενότητας Τύμφης,του δήμου Ζαγορίου στο Νομό Ιωαννίνων. Βρίσκεται σε απόσταση 39 χιλιομέτρων από τα Ιωάννινα, ενώ είναι χτισμένοι επί βραχώδους λόφου. Οφείλουν το όνομά τους στους πολλούς κήπους που υπάρχουν στην περιοχή. Η παλαιά σλαβική ονομασία του οικισμού ήταν «Μπάγια», η οποία μεταφράζεται ως «λουτρό».

 Διατηρούν αρκετά στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής, με λιθόστρωτα καλντερίμια, χαγιάτια με τα τοξοειδή ανοίγματα και λίθινα σπίτια. Στους Κήπους βρίσκεται, επίσης, το μουσείο του Αγάπιου Τόλη, το οποίο φιλοξενεί συλλογή λαογραφικού υλικού, ενώ λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται τρίτοξο γεφύρι, η αρχιτεκτονική του οποίου χαρακτηρίζεται από την συμμετρία των τόξων του. Πέραν του τρίτοξου γεφυριού (Πλακίδα ή Καλογηρικό), το χωριό των Κήπων, ευρισκόμενο σε υψόμετρο χαμηλότερο συγκριτικά με τα υπόλοιπα χωριά του Ζαγορίου, περιστοιχίζεται από αριθμό πέτρινων γεφυριών, τα οποία, ιστορικά, αποτελούσαν την μοναδική οδό πρόσβασης. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το πέτρινο γεφύρι του Κοντοδήμου ή Λαζαρίδη, ενώ, σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται το πέτρινο γεφύρι του Μύλου, ενώ στην έξοδο του χωριού βρίσκεται το γεφύρι του Πετσώνη. Επίσης, στους Κήπους εδρεύουν το υποθηκοφυλακείο, καθώς και η αστυνομία Ζαγορίου. Τέλος, επί του κεντρικού δρόμου με κατεύθυνση το Ζαγόρι, βρίσκεται το γεφύρι του Κόκορη.
Live At The Marquee

Το Live At The Marquee είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Σεπτεμβρίου 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Atco Records". Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιελάμβανε το κομμάτι "Another Day" στην θέση του "Surrounded".Αυτό είναι το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο συμπεριλήφθηκε το ορχηστρικό κομμάτι "Bombay Vindaloo", το οποίο δεν ηχογραφήθηκε ποτέ σε στούντιο και εκτελέστηκε ζωντανά μόλις σε έξι συναυλίες. Κομμάτι των φωνητικών του Τζέιμς ΛαΜπρι ηχογραφήθηκε στο στούντιο, όπως και μέρος από τις κιθάρες που συμπεριλαμβάνονται εδώ.Το "Live At The Marquee" μπήκε στους καταλόγους επιτυχιών της Ιαπωνίας, φθάνοντας στο # 36 των Oricon Charts και παραμένοντας στις λίστες για τέσσερις εβδομάδες, με τις πωλήσεις του να ξεπερνούν τις 23.000 αντίτυπα στην χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου.

 1. Metropolis-Part I: "The Miracle and the Sleeper (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 9:33 2. A Fortune in Lies (Petrucci, Dominici, Moore, Myung, Portnoy) - 5:15 3. Bombay Vindaloo (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 6:48 4. Surrounded (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 6:00 5. Another Hand - The Killing Hand (Petrucci, Dominici, Moore, Myung, Portnoy) - 10:47 6. Pull Me Under (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 8:22 Live At The Marquee (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 3 Σεπτεμβρίου 1993 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live At The Marquee" ήταν οι εξής: Τζέιμς ΛαΜπρι - φωνητικά Τζον Πετρούτσι - κιθάρα Κέβιν Μουρ - πλήκτρα Τζον Μιανγκ - μπάσο Μάικ Πορτνόι - τύμπανα Live At The Marquee - Dream Theater | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Dream Theater Discography list Dream Theater - Live At The Marquee - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Άγιοι Απόστολοι Πετριών Εύβοιας

Οι Άγιοι Απόστολοι είναι παραθαλάσσιο χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 636 κατοίκους. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 20 μ.

 Οι Άγιοι Απόστολοι αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1920. Αρχικά λέγονταν Παραλία Πετριών, αλλά το 1940 το όνομά τους άλλαξε στο σημερινό. Εντάχθηκαν στην κοινότητα Πετριών, της επαρχίας Καρυστίας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.Οι Άγιοι Απόστολοι είναι ψαροχώρι το όποιο όπως γνωρίζει τα τελευταία χρόνια έντονη τουριστική ανάπτυξη και διαθέτει τουριστικά καταλύματα και καταστήματα. Είναι κτισμένο σε ένα κόλπο που σχηματίζουν οι ανατολικές ακτές της Εύβοιας στο Αιγαίο. Απέναντι από το χωριό βρίσκεται η νησίδα Γκαμήλα. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιοι Απόστολοι Μετοχίου Διρφύων.
Ολιμπίκ Λυών (ποδόσφαιρο γυναικών)

Το ποδοσφαιρικό τμήμα γυναικών της Ολιμπίκ Λιονναί (γαλλικά: Olympique Lyonnais, ελληνικά: Ολιμπίκ Λυών) είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος γυναικών με έδρα τη Λιόν. Η ομάδα έχει επιτυχίες σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

 Το 1970 ιδρύθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα γυναικών της ΦΚ Λιόν. Το 2004 η ομάδα εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο Ολιμπίκ Λιονναί. Πρωτάθλημα Γαλλίας Πρωταθλήτρια (14): 1990–91, 1992–93, 1994–95, 1997–98, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16Κύπελλο Γαλλίας Κυπελλούχος (8): 2003, 2004, 2008, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών Νικήτρια (7): 2010–11, 2011–12, 2015–16, 2016-2017, 2017-2018, 2018-2019, 2019-2020 Φιναλίστ (2): 2009–10, 2012–13 Επίσημος ιστότοπος