IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων

Η Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων (αγγλικά: Association of Summer Olympic International Federations, ASOIF) είναι σύνδεσμος αναγνωρισμένος από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, μέλη του οποίου είναι οι διεθνείς ομοσπονδίες αθλημάτων τα οποία περιλαμβάνονται στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Σήμερα η ASOIF αριθμεί 28 ομοσπονδίες μέλη.

 Στις 30 Μαΐου του 1983, οι 21 διεθνείς ομοσπονδίες των αθλημάτων που περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984, αποφάσισαν να σχηματίσουν την Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων (ASOIAF). Το 2013 η ASOIF γιόρτασε τα 30 χρόνια από την ίδρυσή της το 1983. Με την ευκαιρία αυτή, η ASOIF παρήγαγε μια λεπτομερή δημοσίευση με τα επιτεύγματα της μέχρι σήμερα και το όραμά της για το μέλλον. Επίσημος ιστότοπος
Αϊμέρυ Γ΄ του Ναρμπόν

Ο Αϊμέρυ (Αϊμέρικ) Γ΄ (απεβ. Φεβρουάριος 1239), γνωστός στα ισπανικά ως Aimerico Pérez de Lara, ήταν ο υποκόμης του Ναρμπόν από το 1194 μέχρι το τέλος του. Ήταν μέλος του Οίκου της Λάρα. Καθ 'όλη τη διάρκεια της βασιλείας του έπρεπε να διεκδικήσει ανταγωνιστικές αξιώσεις επικυριαρχίας επάνω του και μέχρι το 1223 η βασιλεία του κυριαρχήθηκε από τον Οσιτανικό Πόλεμο. Συμμετείχε χωρίς ενθουσιασμό στο πλευρό των σταυροφόρων, αλλά διατήρησε την υποκομητεία του, την οποία μεταβίβασε στον γιο του.

 Μετά την παραίτηση της υποκόμισσας Ερμενγάρδης το 1192, ο ανιψιός και κληρονόμος της, Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα, ένας ευγενής από την Καστίλη, ταξίδεψε στο Nαρμπόν (Νarbonne) για να λάβει την υποκομητεία και στη συνέχεια να την παραχωρήσει στον δεύτερο γιο του, Aϊμέρυ, μαζί με την επικυριαρχία επί της υποκομητείας Μπεζιέρ (1194). Μόνο το κάστρο του Μονπεσά και η γύρω περιοχή του προοριζόταν για τον Πέδρο ως βάση βόρεια των Πυρηναίων. Ο Αϊμέρυ αναγνώρισε αμέσως την επικυριαρχία του Ραϋμόνδου Ε' κόμη της Τουλούζης και έλαβε τον φόρο υποτέλειας των δικών του υποτελών.
Λουίζα Ολλανδίνα του Παλατινάτου

H Λουίζα Ολλανδίνα (γερμ. Louise Hollandine von Pfalz von Wittelsbach, 18 Απριλίου 1622 - 11 Φεβρουαρίου 1709) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου & βασιλιά της Βοημίας. Ήταν ποιήτρια και έγινε ηγουμένη στο Αββαείο Μωμπισσόν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ του Παλατινάτου & βασιλιά της Βοημίας και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας. Γεννήθηκε στην Ολλανδία, καθώς τότε οι γονείς της ζούσαν στη Χάγη. Ήταν εξόριστοι, έχοντας χάσει το Παλατινάτο και τη Βοημία. Ο Φρειδερίκος Ε΄ ήταν γιος της Λουίζας Ιουλιάνας του Νάσσαου-Οράγγης και οι θείοι του τον είχαν προστατεύσει εκεί, έτσι έδωσε το όνομα Ολλανδίνα στην κόρη του από ευγνωμοσύνη προς αυτούς. Η Λουίζα Ολλανδίνα σπούδασε στο Λέιντεν στη βασιλική Αυλή. Αναφέρεται ότι άρχισε μαθήματα ζωγραφικής στην ηλικία των έξι ετών και έγινε αφοσιωμένη ζωγράφος. Διδάχθηκε σύμφωνα με την Καλβινιστική παράδοση, κατά την Κατήχηση της Χαϊδελβέργης. Για άγνωστους λόγους, και προς απογοήτευση της Προτεσταντικής οικογένειάς της, το 1657 διέφυγε στη Γαλλία με τη βοήθεια τη Ερριέττας Μαρίας της Γαλλίας, συζύγου του θείου της Καρόλου Α΄ της Αγγλίας, και μεταστράφηκε στον Καθολικισμό. Το 1659 έγινε δόκιμη και το 1660 μοναχή στο Κιστερκιανό Αββαείο Μωμπισσόν. Με την υποστήριξη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας έγινε ηγουμένη του Μωμπισσόν το 1664. Η μητέρα της Ελισάβετ προσπάθησε να τη συλλάβει και να την φέρει πίσω· η μεταστροφή της κόρης της προκάλεσε εχθρότητα για όλη τη ζωή της. Η Λουιζα Ολλανδίνα είναι το μόνο τέκνο της Ελισάβετ, που έμεινε έξω από τη διαθήκη της. Ο αδελφός της Εδουάρδος υποστήριξε τη μεταστροφή της, καθώς είχε γίνει και εκείνος Καθολικός και ζούσε επίσης στη Γαλλία. Kelly, Amy Eloise (21 December 2016). "Louise Hollandine of the Palatinate: princess, artist and Abbess". History of Royal Women. Retrieved 29 February 2020.
Άννα Ερριέττα της Βαυαρίας

Η Άννα Ερριέττα (γαλλ. Anne Henriette, 13 Μαρτίου 1648 – 23 Φεβρουαρίου 1723) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.

 Η Άννα Ερριέττα Ιουλία ήταν η δεύτερη κόρη του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Άννας Γκοντζάγκα, κόρης του Καρόλου Α΄ της Μάντουα. Παντρεύτηκε το 1663 τον Ερρίκο Γ΄ Ιούλιο του Κονντέ και είχε τέκνα: Μαρία Θηρεσία (1666 - 1732), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Λουδοβίκο του Κοντί. Ερρίκος (1667 - 1670). Λουδοβίκος Γ΄ (1668 - 1710), Πρίγκιπας του Κονντέ. Άννα (1670 - 1675). Ερρίκος (1672 - 1675). Λουδοβίκος Ερρίκος (1673 - 1677). Άννα Μαρία (1675 - 1700). Λουίζα Βενεδίκτη (1676 - 1753), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Αύγουστο, Δούκα του Μαιν. Μαρία Άννα (1678 - 1718), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ιωσήφ, Δούκα του Βαντόμ. κόρη (1679 - 1680). Style of HRH and further information on Princes of the Blood
Κωνσταντίνα Μιχαήλ

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ (Ρόδος. 20 Ιουλίου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1994. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό μέσω του πρώτου της τηλεοπτικού ρόλου, αυτού της γιατρού Λίλης, στη σειρά του Mega Channel Λαβ Σόρρυ τη σεζόν 1994-1995. Ακολούθησε ο ρόλος της Ρένας στη σειρά Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή όπου πρωταγωνίστησε από το 1997 μέχρι το 2000. Ακολούθησαν διάφοροι ρόλοι τόσο σε τηλεόραση όσο και στο θέατρο.

 Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1967 στη Ρόδο ενώ μεγάλωσε στην Αθήνα. Το πραγματικό της επίθετο είναι Μιχαλοπούλου. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές της στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της δύο δεκαετίες μετά και συγκεκριμένα το 2016, ενώ παράλληλα ήταν ραδιοφωνική παραγωγός στο Κανάλι Ένα 90,4 του Πειραιά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξεκίνησε τις σπουδές πάνω στην υποκριτική στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 1994 ενώ μέσα στην ίδια χρονιά έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο με πρωταγωνιστικό ρόλο. Συγκεκριμένα επιλέχθηκε από την Ελένη Μαβίλη στο ρόλο της ιδιόρρυθμης γιατρού Λίλης στην κωμική σειρά του Mega Channel Λαβ Σόρρυ. Εκεί τη σεζόν 1994-1995 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Τάσο Χαλκιά υποδυόμενοι ένα ζευγάρι που ζει ένα αταίριαστο κοινωνικά έρωτα. Η ίδια δήλωσε για το ρόλο της στη σειρά: "..δεν έκανα μόνο ένα δοκιμαστικό. Κάνα μήνα πήγαινα κι ερχόμουν μέχρι να μου πουν ότι πήρα τον ρόλο. Συζήτησα πολύ με την Ελένη Μαβίλη, που έψαχνε να βρει ένα νέο φιντάνι που θα αναδείκνυε την ιδέα που είχε στο μυαλό της. Και ξέρω ότι δοκίμασαν πολλά κορίτσια πριν καταλήξουν σε εμένα.". Μετά τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία και αναγνώριση έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία μικρού μήκους Προσεχώς το 1997. Την ίδια χρονιά έκανε μία guest εμφάνιση δίπλα στον Γιάννη Μπέζο στη κωμική σειρά Εκείνες κι εγώ. Ακολούθησε ο δεύτερος τηλεοπτικός της πρωταγωνιστικός ρόλος, αυτός της Ρένας στην κωμική σειρά του ΑΝΤ1 Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή. Εκεί υποδύθηκε μία από τις γυναίκες της παρέας για τρεις τηλεοπτικές σεζόν από το 1997 μέχρι το 2000. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ακολούθησε μία ακόμη εμφάνιση στη σειρά Εκείνες κι εγώ ενώ το 1998 εμφανίστηκε στην κινηματογραφική ταινία Προστάτης Οικογενείας του Νίκου Περάκη. Είναι συγγραφέας και σκηνοθέτρια παραστάσεων για παιδιά με αναπηρίες σε συνεργασία με το κέντρο αποθεραπείας παιδιών με αισθητικό-κινητικές διαταραχές «Κιβωτός». Επίσης, εκτός του Πειραϊκού Καναλιού Ένα έχει εργαστεί ως ραδιοφωνική παραγωγός και σε πολλούς αθηναϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μετά από αρκετές συμμετοχές σε θέατρο και τηλεόραση επέστρεψε τηλεοπτικά το 2014 με ένα guest ρόλο στην κωμική σειρά του Mega Channel Κάτω Παρτάλι. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην κοινωνική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη Εθνική Ελλάδος στο Mega Channel. Εκεί υποδύθηκε την Φρόσω Αγγελίδου μία παντρεμένη σύζυγο και μητέρα που είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας και αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της ασχολούμενη με το curling.
Τάνανταϊς Παρκ

Το Τάνανταϊς Παρκ (αγγλικά: Tannadice Park) η αλλιώς Τάνανταϊς είναι στάδιο που βρίσκεται στην Οδό Τάνανταϊς της πόλης Νταντί, στη Σκωτία. Το στάδιο είναι έδρα της Νταντί Γιουνάιτεντ και διαθέτει 14.209 θέσεις θεατών. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Ντενς Παρκ, την έδρα της τοπικής αντιπάλου Νταντί, παρουσιάζοντας μια μοναδική ιδιομορφία συνύπαρξης δύο αντιπάλων εδρών σε πολύ μικρή απόσταση μεταξύ τους.

 Ο χώρος που καλύπτεται σήμερα από το Τάνανταϊς χρησιμοποιήθηκε στο ποδόσφαιρο στη δεκαετία του 1870, όταν ο περιβάλλων χώρος της πόλης ήταν κυρίως εξοχή. Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στην Ταναντάις και την Οδό Άρκλι έγινε έδρα τους συλλόγου Νταντί Ιστ Εντ το 1883, που την ονόμασε Κλέπινγκτον Παρκ. Οι διαδοχικές αλλαγές συλλόγων από την Νταντί Βάιολετ έως την Νταντί Άουαρ Μπόις και η χρήση του χώρου από τους Τζόνστον Γουόντερερς οδήγησε στην περίφραξη του χώρου και τη διαμόρφωσή με τη χρησιμοποίηση παρακείμενης πλαγιάς για καλύτερη θέαση του αγώνα. Τον Ιανουάριο του 1894 Οι Τζόνστον Γουόντερερς συγχωνεύθηκαν με έναν άλλο τοπικό σύλλογο, σχηματίζοντας την Νταντί Γουόντερερς, λαμβάνοντας μάλιστα μέρος στο Σκωτικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου με πρώτο επίσημο αγώνα της Νταντί εναντίον της Μάδεργουελ. Ανακατατάξεις πολλές ως έδρα ομάδων και ανακατασκευές γνώρισε αρκετές στον 20ό αιώνα το στάδιο ως έδρα της Νταντί Χιμπέρνιαν, ενός νέου συλλόγου που αντιπροσώπευε την ιρλανδική κοινότητα της πόλης. Στη νέα του μορφή μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 7000 θεατές. Εκτεταμένες αλλαγές και κατασκευαστικές βελτιώσεις έγιναν για την ασφάλεια του συγκροτήματος μετά το 1991, έτσι ώστε οι προδιαγραφές του να συμμορφώνονται με σύγχρονα στάνταρντ. Το 2009 άλλαξε ο φωτισμός με πλέον σύγχρονα και φωτεινότερα συστήματα και το 2010 τα αρχικά ξύλινα καθίσματα αντικαταστάθηκαν με πλαστικά. Το σύνολο των καθισμάτων στη σημερινή μορφή του σταδίου ανέρχεται στις 14.200 θέσεις και το ρεκόρ εισιτηρίων του είναι 28.000 θεατές στον αγώνα Νταντί Γιουνάιτεντ-Μπαρτσελόνα, το 1966.
Icon

Το Icon είναι απάνθισμα του Μάικλ Τζάκσον. Κυκλοφόρησε στις 6 Απριλίου 2012 και είναι μια επανακυκλοφορία του "20th Century Masters - The Millennium Collection: The Best of Michael Jackson".

 "Got to Be There" (single version) "I Wanna Be Where You Are" "Rockin' Robin" "People Make The World Go Round" "With a Child's Heart" "Happy" "Ben" (single version) "We're Almost There" "Just a Little Bit of You" "One Day In Your Life" "Music & Me" 1, 2, 3 από το Got to Be There (1972), 5, 6, 11 από το Music & Me (1973), 4, 7 από το Ben (1972), 8, 9, 10 από το Forever, Michael (1975)
Σποράδες

Οι Σποράδες είναι σύμπλεγμα νησιών του Αιγαίου πελάγους τα οποία βρίσκονται στην περιοχή βορείως της Εύβοιας και ανατολικά της Μαγνησίας. Κατά την αρχαία γεωγραφική αντίληψη ως Σποράδες καλούνταν όλα τα διάσπαρτα νησιά του Αιγαίου εκτός των πέριξ της ιερής νήσου Δήλου Κυκλάδων. Συχνά αναφέρονται και ως Βόρειες Σποράδες.

 Κατά τις σύγχρονες όμως γεωγραφικές αντιλήψεις ο όρος διαστάλθηκε σε: Θρακικές Σποράδες (Ίμβρος, Σαμοθράκη, Θάσος, Λήμνος, Άγιος Ευστράτιος), Θεσσαλικές Σποράδες (οι σημερινές Βόρειες Σποράδες οι οποίες κατά την αρχαιότητα λέγονταν και Μαγνήτων νήσοι), Δυτικές Σποράδες (Ύδρα, Δοκός, Τρίκερι, Σπέτσες, Άγιος Γεώργιος, κ.ά. νησιά Σαρωνικού, Αργολικού και Μυρτώου) Ανατολικές Σποράδες (όλες οι προσκείμενες των Μικρασιατικών παραλίων, εκτός από τα Δωδεκάνησα) Νότιες Σποράδες (τα Δωδεκάνησα). Αρχικά μετά την ανεξαρτησία ως Βόρειες Σποράδες χαρακτηρίστηκαν όλες οι βόρεια των Κυκλάδων νήσοι, του νεοσύστατου τότε Βασιλείου, και Νότιες Σποράδες όλες οι δυτικές των Κυκλάδων νήσοι. Μετά τη προσάρτηση και των υπολοίπων νήσων του Αιγαίου ορίσθηκαν όλοι οι παραπάνω προσδιορισμοί των Σποράδων. Κάποιες ακόμη φορές ως Νότιες Σποράδες θεωρήθηκαν και τα σημερινά Δωδεκάνησα. Τελικά και μετά τη δεκαετία του 1960 ο όρος περιορίσθηκε μόνο στις σημερινές Σποράδες, λαμβάνοντας οι άλλες νήσοι τον προσδιοριστικό όρο νήσοι Βορείου Αιγαίου, Ανατολικού Αιγαίου, και νήσοι Αργοσαρωνικού. Οι σημερινές Σποράδες είναι οι άλλοτε Θεσσαλικές και κατά την αρχαιότητα οι Μαγνήτων νήσοι. Αποτελούνται από αρκετά νησιά, άλλα μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα. Τα σημαντικότερα είναι τέσσερα: η Σκύρος, η Σκιάθος, η Σκόπελος και η Αλόννησος. Από τα νησιά αυτά η Σκύρος ανήκει διοικητικά στο νομό Ευβοίας, ενώ τα υπόλοιπα (μαζί με όλα τα άλλα μικρότερα νησιά) ανήκουν στο νομό Μαγνησίας και είναι γνωστά και ως Βόρειες Σποράδες. Τα νησιά των Βορείων Σποράδων είναι ένα σύνολο νησιών η πλειοψηφία των οποίων ανήκει στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και ειδικότερα στην Περιφερειακή Ενότητα Σποράδων, με εξαίρεση τη Σκύρο που ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ειδικότερα στην Περιφερειακή Ενότητα Ευβοίας. Τα νησιά κατά σειρά μεγέθους είναι: Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των νησιών είναι οι υπέροχες παραλίες με την πολύ πλούσια βλάστηση που συχνά φτάνει μέχρι τις ακτές, σε αντίθεση και αντιδιαστολή με τα περισσότερα άλλα νησιά του Αιγαίου πελάγους. Απογραφές πληθυσμού 2001 και 1991 Ελληνικές Απογραφές
Μοναστήρι του Πειρασμού

Η Μονή του Πειρασμού (αραβικά: دير القرنطل‎ Ντέιρ αλ-Quruntal, εβραϊκά: דיר אל-קרנטל‎) είναι ελληνικό ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην Ιεριχώ της Παλαιστίνης. Χτίστηκε στις πλαγιές του όρους του Πειρασμού, 350 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κατά μήκος ενός βράχου με θέα στην πόλη της Ιεριχούς και την κοιλάδα του Ιορδάνη. Σήμερα είναι τουριστικό αξιοθέατο και η γη του βρίσκεται υπό την πλήρη δικαιοδοσία της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής, αν και το μοναστήρι ανήκει στο και το διαχειρίζεται το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

 Ένα φρούριο που χτίστηκε από τους Σελευκίδες που ονομάζεται "Ντοκ" βρισκόταν στην κορυφή του βουνού. Καταλήφθηκε από τους Ασμοναίους και ήταν το μέρος όπου ο Σίμων ο Μακκαβαίος δολοφονήθηκε από τον γαμπρό του Πτολεμαίο. Το παλαιότερο μοναστήρι κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς τον 6ο αιώνα μ.Χ. πάνω από το σπήλαιο που παραδοσιακά λέγεται ότι ο Ιησούς πέρασε σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες νηστείας και διαλογισμού κατά τον Πειρασμό του Σατανά, περίπου τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ιεριχώ. Το μοναστήρι πήρε το όνομά του από το βουνό που οι πρώτοι Χριστιανοί ανέφεραν ως «Όρος του Πειρασμού». Το όρος του Πειρασμού αναγνωρίστηκε από την Αουγκούστα Έλενα της Κωνσταντινούπολης ως ένας από τους «ιερούς τόπους» στο προσκύνημά της το 326 μ.Χ. Η Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένης της Ιεριχώ, κατακτήθηκε από τους Άραβες υπό το Ισλαμικό Χαλιφάτο του Ουμάρ μπιν αλ-Χαττάμπ το 630. Όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την περιοχή το 1099, έχτισαν δύο εκκλησίες στην τοποθεσία: μία σε μια σπηλιά στα μισά του βράχου και μια δεύτερη στην κορυφή. Αναφέρονταν στην περιοχή ως Μονς Καραντάνα (συγκρίνετε με το Quarante στη σύγχρονη γαλλική και Quaranta στη σύγχρονη ιταλική γλώσσα, οι οποίες αμφότερες σημαίνουν σαράντα, ο αριθμός των ημερών στο Ευαγγέλιο σχετικά με τη νηστεία του Ιησού), το οποίο στα ελληνικά έχει αποδοθεί ως Σαραντάριο όρος. Η έκταση στην οποία χτίστηκε το σύγχρονο μοναστήρι αγοράστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία το 1874. Το 1895, το μοναστήρι χτίστηκε γύρω από ένα σπηλαιώδες παρεκκλήσι που σηματοδοτεί την πέτρα όπου ο Ιησούς καθόταν κατά τη διάρκεια της νηστείας.Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μαζί με τον Παλαιστίνιο Ορθόδοξο αγοραστή της, αρχικά προσπάθησε να χτίσει μια εκκλησία στη κορυφή, αλλά το έργο δεν ολοκληρώθηκε. Τα ημιτελή τείχη αυτής της εκκλησίας βρίσκονται σε μια πλαγιά πάνω από το μοναστήρι. Όσον αφορά το 2002, τρεις ορθόδοξοι μοναχοί κατοικούσαν στο μοναστήρι και καθοδηγούσαν τους επισκέπτες στον χώρο.Το 1998, ένα τελεφερίκ κατασκευάστηκε από το Τελ εσ-Σουλτάν στην Ιεριχώ στο επίπεδο του μοναστηριού από μια αυστριακή-ελβετική εταιρεία ως τουριστικό αξιοθέατο για το έτος 2000. Προς το παρόν υπάρχει ένα εστιατόριο, ένα καφέ και ένα κατάστημα με σουβενίρ στην είσοδο του μοναστηριού για τους τουρίστες. Καταχώρηση της μονής στην ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων
Ραϊμπένσε

Το Ραϊμπένσε (Βεγγαλικά: রায়বেঁশে‎), εναλλακτικά, Ραϊμπέσε (Βεγγαλικά: রায়বেশে‎), είναι είδος Ινδικού λαϊκού πολεμικού χορού που εκτελείται από τους άνδρες μόνο. Αυτό το είδος χορού ήταν κάποτε πολύ δημοφιλές στην Δυτική Βεγγάλη. Επί του παρόντος, εκτελούνται ως επί το πλείστον στις επαρχίες Μπιρμπούμ, Μπαρντχαμάν και Μουρσινταμπάντ.

 Παραδοσιακά, ο χορός αυτός συνεπάγεται με έντονες κινήσεις του σώματος, μαζί με τα ακροβατικά του ραϊμπάνς (ένα μακρύ ραβδί από μπαμπού), από το οποίο παίρνει το όνομά του. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι ερμηνευτές εφαρμόζουν τις ενέργειες του σχεδιάσματος ενός τόξου, ρίχνοντας το δόρυ και κουνώντας το σπαθί. Οι εκτελεστές φορούν ένα βραχιόλι από ορείχαλκο (νουπούρ) στο δεξί αστράγαλο. Αυτός ο χορός συνοδεύεται από ντολ (τύμπανα) και Κάνσι. Αυτός ο χορός παραδοσιακά εκτελούνταν από τη κοινότητα των Μπάγκντι, οι οποίοι εργάζονταν ως Bagdi κοινότητας, ο οποίος εργάζονταν ως σωματοφύλακες των ιδιοκτητών στη μεσαιωνική Βεγγάλης. Γκουρουσαντάι Ντουτ Κίνημα Μπρατατσάρι
Δημοψήφισμα στο Αζερμπαϊτζάν (2016)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στο Αζερμπαϊτζάν στις 26 Σεπτεμβρίου 2016. Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να εγκρίνουν 29 συνταγματικές τροποποιήσεις, με ξεχωριστή ψηφοφορία για την καθεμιά. Όλες οι 29 τροποποιήσεις εγκρίθηκαν από το 89% - 95% των ψηφοφόρων. Συστάθηκε η θέση του Αντιπροέδρου και παρατάθηκε η προεδρική θητεία από πέντε σε επτά χρόνια.

 Ο πρόεδρος Ιλχάμ Αλίεφ υπέγραψε ένα διάταγμα στις 18 Ιουλίου 2016, για την τροποποίηση ορισμένων άρθρων του συντάγματος. Αυτά εξετάστηκαν από το Συνταγματικό Δικαστήριο, που τα ενέκρινε στις 25 Ιουλίου. Στις 26 Ιουλίου ο Αλίεφ διέταξε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, όπως απαιτείται από τα άρθρα 152 και 153 του συντάγματος. Μετά το δημοψήφισμα, ο πρόεδρος Ιλχάμ Αλίεφ διόρισε τη γυναίκα του, Μεχριμπάν Αλίεβα , ως Αντιπρόεδρο.
Κώστας Ζημέρης

Ο Κώστας Ζημέρης (Κατηχώρι Μαγνησίας, 1886 – Βόλος, 22 Οκτωβρίου 1980) ήταν Έλληνας ζωγράφος και φωτογράφος. Φωτογράφισε κυρίως τον Βόλο και τα περίχωρα την περίοδο του Μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. Διακρίθηκε επίσης στην απεικόνιση τοπίων και παραδοσιακών σπιτιών του Πηλίου σε δικά του σχέδια.

 Ο Κώστας Ζημέρης γεννήθηκε στο Κατηχώρι του Πηλίου το 1886. Ήταν γιος του Μιχάλη Ζημέρη και της Περσεφόνης Γαλή. Φοίτησε στην Εμπορική Σχολή του Βόλου, όπου είχε καθηγητή ζωγραφικής τον Γιάννη Πούλακα, και το 1904 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ασχολούμενος με διάφορα επαγγέλματα για λόγους βιοπορισμού, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής στην Λέσχη «Το πινέλο και το μολύβι» (Brush and Pencil Club), στο Σαιντ Λούις όταν σκιτσάρισε τον διευθυντή της με μέγαλη ακρίβεια, κάτι που ενθουσίασε τον τελευταίο και του επέτρεψε να παρακολουθήσει δωρέαν μαθήματα στη σχολή του. Εκεί έμαθε και την τέχνη της φωτογραφίας. Όταν άρχισαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, επέστρεψε στον Ελλάδα για να καταταγεί στον Στρατό. Κατόπιν άρχισε να εργάζεται ως φωτογράφος στον Βόλο, με συνέταιρο τον Αντώνη Ραφανίδη (1870–1940). Την ίδια εποχή, ίδρυσε τον Οδοιπορικό Όμιλο Βόλου. Ως ιδρυτής και μέλος του Οδοιπορικού Ομίλου Βόλου, περιόδευε και φωτογράφιζε τοποθεσίες στο Πήλιο και τη Θεσσαλία συγκροτώντας το 1924 το Τμήμα Τοπίων Πηλίου και Θεσσαλίας. Παράλληλα ζωγράφιζε με λάδια και πενάκι. Το 1925 συμμετείχε με 15 φωτογραφίες στην Έκθεση Καλών Τεχνών στο Salon Internationale de Photographie του Καλαί της Γαλλίας και το 1926 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Τιμήθηκε με δύο χρυσά βραβεία στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το 1932 και το 1936. Επίσης βραβεύθηκε στα πλαίσια της Έκθεσης Καλών Τεχνών στο Salon Internationale de Photographie του Καλαί της Γαλλίας το 1925 όπου συμμετείχε. Μετά τον Πόλεμο, το φωτογραφείο Ραφανίδη–Ζημέρη πέρασε στα παιδιά του δεύτερου. Ο Κώστας Ζημέρης εξακολούθησε να παραμένει δραστήριος και στα γεράματά του. Πέθανε στον Βόλο στις 22 Οκτωβρίου 1980. Δύο από τα τέσσερα παιδιά του, η Κυβέλη σύζ. Κίτσου Μακρή (1919–2013) και ο Ιπποκράτης Ζημέρης (1922–2012), κράτησαν το οικογενειακό φωτογραφείο επί της οδού Ερμού, στο κέντρο του Βόλου, μέχρι το 1999. Το 2021, το Μουσείο της Πόλης και η Διεύθυνση Αρχείων, Μουσείων και Βιβλιοθηκών του Δήμου Βόλου τίμησαν τον Κώστα Ζημέρη διοργανώνοντας έκθεση με ανέκδοτες φωτογραφίες και εξοπλισμό του φωτογραφείου του. Η Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου - Κ. Ζημέρης. Αρχειοθετήθηκε εν μέρει στο archive.org. Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών, Πανδέκτης - Ζημέρης Κώστας Η ιστορία του Βόλου μέσα από το φακό του φωτογράφου Κώστα Ζηµέρη (1886-1980)
Τυρόπιτα

Η τυρόπιτα είναι πίτα από ζύμη (π.χ. ζύμη σφολιάτας) ή φύλλο και γέμιση με τυρί. Το τυρί που περιέχει της δίνει αλμυρή γεύση, η οποία πολλές φορές συνοδεύεται από πικάντικη σε συνδυασμό με διάφορα μπαχαρικά (π.χ. πιπέρι).

 Στην Ελλάδα η γέμισή της έχει συνήθως σαν βάση τυρί φέτα και αυγό και αποτελεί πολύ δημοφιλές πρόχειρο φαγητό. Τυρόπιτες παρασκευάζουν και συνοικιακοί φούρνοι, αν και κυρίως πωλούνται σε μικροκατάστημα το οποίο προσφέρει και άλλα είδη ή κομμάτια πίτας στο χέρι (π.χ πεϊνιρλί, σπανακόπιτα και μπουγάτσα), το λεγόμενο τυροπιτάδικο, μαζί με διάφορα είδη καφέ και αναψυκτικά. Υπάρχουν διάφορα είδη ανάλογα με το φύλλο που χρησιμοποιείται, το σχήμα και τον τρόπο παρασκευής της. Παραδοσιακή τυρόπιτα Φτιάχνεται σε ταψί, κατόπιν κόβεται σε κομμάτια και ψήνεται σε παραδοσιακό ή ηλεκτρικό φούρνο. Στην παραδοσιακή τυρόπιτα χρησιμοποιούνται λεπτά φύλλα ζύμης που γίνονται με την βοήθεια του πλάστη, ή με τα χέρια, πράγμα που απαιτεί αρκετή δεξιοτεχνία και πείρα. Η παρασκευή της απαιτεί αρκετό χρόνο προετοιμασίας, ενώ στο ελληνικό τραπέζι, ιδιαίτερα σε σπίτια της υπαίθρου, η τυρόπιτα (όπως και άλλου είδους πίτες) μπορεί να αποτελεί και το κυρίως γεύμα. Σπανακόπιτα Έχει ως γέμιση σπανάκι, ενδεχομένως χόρτα και τυρί φέτα. Κασερόπιτα Η γέμισή της περιέχει κασέρι αντί για φέτα. Άλλες δημοφιλείς παραλλαγές της τυρόπιτας, ανάλογα με τη γέμιση, αποτελούν η ζαμπονοτυρόπιτα (με τυρί και ζαμπόν) και η ζαμπονοκασερόπιτα (με κασέρι και ζαμπόν). Σε φούρνους και τυροπιτάδικα πωλούνται διάφορες παραλλαγές, κυρίως ως προς το σχήμα: Τρίγωνη τυρόπιτα Είναι και το πιο συνηθισμένο είδος και συνήθως έχει φύλλο σφολιάτας. Παραλλαγή της αποτελεί η τυρόπιτα κουρού, η οποία έχει πιο χοντρό φύλλο. Στριφτή τυρόπιτα Άλλα ονόματα: σκοπελίτικη, γιαννιώτικη. Συναντάται συχνά στις Βόρειες Σποράδες. Είναι τυρόπιτα σε φύλλο που έχει τυλιχτεί σπειροειδώς και στη συνέχεια τηγανιστεί. Στη Μακεδονία η μικρή στριφτή τυρόπιτα είναι γνωστή ως κοζανίτικο "κιχί" και ψήνεται στον φούρνο. Το μεγαλύτερο κιχί στον κόσμο παρασκευάστηκε στην Ελλάδα με βάρος 862 κιλά. Τυρόπιτα ταψιού Φτιάχνεται επίσης σε ταψί, έχει όμως μικρότερο συνήθως μέγεθος. Πουλιέται στα τυροπιτάδικα και οπτικά μοιάζει με μπουγάτσα με τυρί. Στην Τουρκία, η τυρόπιτα λέγεται πεϊνίρ μπουρέκ, αλλά και πογάτσα πεϊνίρ, σε αναλογία της μπουγάτσα με τυρί, όπως αποκαλείται ένα είδος τυρόπιτας, η τυρόπιτα ταψιού στη Βόρειο Ελλάδα. Η τυρόπιτα απαντάται και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων, όπως στη Βουλγαρία και στη Σερβία. Πλακούντας (γλυκό)
Κορυφή (γεωμετρία)

Στη γεωμετρία, η κορυφή είναι ένα σημείο όπου συναντώνται δύο ή περισσότερες καμπύλες, γραμμές ή ακμές. Ως συνέπεια αυτού του ορισμού, το σημείο όπου δύο ευθείες συναντώνται για να σχηματίσουν μια γωνία και οι γωνίες των πολυγώνων και των πολυέδρων είναι κορυφές.

 Η κορυφή μιας γωνίας είναι το σημείο: όπου ξεκινούν ή συναντώνται δύο ευθείες, όπου ενώνονται ή συναντώνται δύο ευθύγραμμα τμήματα, όπου τέμνονται δύο ευθείες ή οποιοσδήποτε κατάλληλος συνδυασμός ακτίνων, τμημάτων και γραμμών που καταλήγουν σε δύο "πλευρές" να τέμνονται σε ένα μέρος. Η κορυφή είναι ένα γωνιακό σημείο ενός πολυγώνου, πολυέδρου ή άλλου πολυτόπου υψηλότερης διάστασης, που σχηματίζεται από την τομή ακμών ή εδρών του αντικειμένου.Σε ένα πολύγωνο, μια κορυφή ονομάζεται "κυρτή" εάν η εσωτερική γωνία του πολυγώνου (δηλαδή η γωνία που σχηματίζουν από μέσα οι δύο ακμές στην κορυφή με το πολύγωνο) είναι μικρότερη από π ακτίνια (δηλαδή 180°, δύο ορθές γωνίες), αλλιώς ονομάζεται «κοίλη». Γενικότερα, μια κορυφή ενός πολυέδρου ή πολυτόπου είναι κυρτή, εάν η τομή του πολυέδρου ή του πολυτόπου με μια αρκετά μικρή σφαίρα που έχει κέντρο αυτή την κορυφή είναι κυρτή και διαφορετικά είναι κοίλη. Στη θεωρία γράφων, οι κορυφές μπορεί να έχουν λιγότερες από δύο προσπίπτουσες ακμές, κάτι που συνήθως δεν επιτρέπεται για γεωμετρικές κορυφές. Υπάρχει επίσης μια σύνδεση μεταξύ των γεωμετρικών κορυφών και των κορυφών μιας καμπύλης: τα σημεία ακραίας καμπυλότητάς της. Κατά κάποια έννοια, οι κορυφές ενός πολυγώνου είναι σημεία άπειρης καμπυλότητας, και αν ένα πολύγωνο προσεγγιστεί με μια ομαλή καμπύλη, θα υπάρξει ένα σημείο ακραίας καμπυλότητας κοντά σε κάθε κορυφή του πολυγώνου. Ωστόσο, μια ομαλή καμπύλη σε ένα πολύγωνο θα έχει επίσης πρόσθετες κορυφές, στα σημεία όπου η καμπυλότητά του είναι ελάχιστη. Η κορυφή ενός επίπεδου που καλύπτεται με πλακίδια, δηλαδή μιας ψηφιδοθέτησης, είναι ένα σημείο όπου συναντώνται τρία ή περισσότερα πλακίδια. Συνήθως, αλλά όχι πάντα, τα πλακίδια μιας ψηφιδοθέτησης είναι πολύγωνα και οι κορυφές της είναι επίσης κορυφές των πλακιδίων της. Γενικότερα, ένα πλακίδιο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος τοπολογικού συμπλέγματος κυψελών, όπως μπορούν να θεωρηθούν και οι όψεις ενός πολυέδρου ή πολυτόπου. Η επιφάνεια κάθε κυρτού πολυέδρου έχει τη χαρακτηριστική του Όιλερ V − E + F = 2 , {\displaystyle V-E+F=2,} όπου V είναι ο αριθμός των κορυφών, E είναι ο αριθμός των ακμών και F είναι ο αριθμός των εδρών. Αυτή η εξίσωση είναι γνωστή ως τύπος πολυέδρων του Όιλερ. Έτσι, ο αριθμός των κορυφών είναι 2 μεγαλύτερος από τον αριθμό των ακμών μείον τον αριθμό των εδρών. Για παράδειγμα, εφόσον ένας κύβος έχει 12 ακμές και 6 έδρες, ο τύπος μας λέει ότι έχει 8 κορυφές. Στα γραφικά υπολογιστών, τα αντικείμενα συχνά αναπαρίστανται ως τριγωνικά πολύεδρα στα οποία οι κορυφές των αντικειμένων συνδέονται όχι μόνο με τρεις χωρικές συντεταγμένες αλλά και με άλλες γραφικές πληροφορίες που είναι απαραίτητες για τη σωστή απόδοση του αντικειμένου, όπως χρώματα, ιδιότητες ανάκλασης και υφές. Weisstein, Eric W. "Polygon Vertex". MathWorld. Weisstein, Eric W. "Polyhedron Vertex". MathWorld. Weisstein, Eric W. "Principal Vertex". MathWorld.
Λορέντσο Τιέπολο (δόγης)

Ο Λορέντσο Τιέπολο (Ιταλικά : Lorenzo Tiepolo, πέθανε στις 15 Αυγούστου 1275) ήταν Δόγης της Βενετίας (1268 - 1275). Γεννημένος στην Βενετία ο Λορέντζο Τιέπολο ήταν γιος του δόγη Γιάκοπο Τιέπολο. Η πρώτη δόγισσα ήταν η Αγνή Γκίζη. Υπάρχουν διαφωνίες για την δεύτερη σύζυγο του Μαργαρίτα που ήταν κόρη του βασιλιά της Ρουμανίας ή του Βοημούνδου του Μπριέν κυβερνήτη της Ράσκας. Ο Τιέπολο διακρίθηκε σαν στρατιωτικός αρχηγός στον Πόλεμο του Αγίου Σάββα με την Γένοβα, νίκησε τους Γενοβέζους στην μάχη της Άκρας (1258) και διορίστηκε Ποντέστα στο Φάνο.

 Με τον θάνατο του Ρενιέρ Τζεν εξελέγη νέος δόγης της Βενετίας (23 Ιουλίου 1268) με 25 ψήφους από 41. Ο Λορέντζο Τιέπολο ήταν αγαπητός στον λαό αλλά μισητός στην αριστοκρατία λόγω της εύνοιας που έδειξε στους γιους του, η θέση του Μεγάλου Καγκελάριου δημιουργήθηκε τότε για να καλύψει αυτές τις συμπεριφορές. Το 1270 έκλεισε ειρήνη με την Δημοκρατία της Γένοβας στην Κρεμόνα που επιβεβαίωσε την υπεροχή της Βενετίας στην Αδριατική Θάλασσα. Την ίδια χρονιά ωστόσο ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και μια ομάδα Ιταλικών πόλεων όπως η Μπολόνια, η Τρεβίζο, η Βερόνα, η Μάντοβα, η Φερράρα και η Ανκόνα για εμπορικούς λόγους. Μετά την πρώτη οπισθοχώρηση (1271) οι Βενετοί κέρδισαν ξανά το πάνω χέρι και η ειρήνη που έκλεισε στην συνέχεια ήταν ευνοϊκή για αυτούς. Την εποχή του Λορέντζο Τιέπολο ο Μάρκο Πόλο ξεκίνησε το ταξίδι του για την Κίνα (1273), επέστρεψε το 1275. Ο Τιέπολο πέθανε στην Βενετία (1275) και τάφηκε στον Δομηνικανό Ναό των Αγίων Ιωάννου και Παύλου. Okey, Thomas (1905). The Story of Venice. J. M. Dent. Λορέντζο Τιέπολο Οι δόγισσες της Βενετίας Δόγηδες της Βενετίας
Γενικές εκλογές στη Σιέρα Λεόνε (2018)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σιέρα Λεόνε στις 7 Μαρτίου του 2018 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο, το Κοινοβούλιο και τα τοπικά συμβούλια. Ο κάτοχος της προεδρίας Έρνεστ Μπάι Κορόμα δεν διεκδίκησε νέα θητεία, καθώς από το σύνταγμα δεν είχε δικαίωμα να εκλεγεί, έχοντας υπηρετήσει το μέγιστο δέκα χρόνια στην προεδρία. Κανένας προεδρικός υποψήφιος δεν έλαβε το 55% των ψήφων που απαιτούντο για να κερδίσει στον πρώτο γύρο, που σημαίνει ότι διενεργήθηκε δεύτερος γύρος της ψηφοφορίας στις 31 Μαρτίου μεταξύ των κορυφαίων δύο υποψηφίων, τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, Τζούλιους Μαάντα Μπίο από το Λαϊκό Κόμμα της Σιέρα Λεόνε και τον Σαμούρα Καμάρα του κυβερνώντος Παλλαϊκού Κογκρέσου. Η διαφορά των δύο ήταν κάτω από 15.000 ψήφοι στον πρώτο γύρο. Ο Μπίο συνακόλουθα εκλέχθηκε πρόεδρος με ποσοστό 51,8% των ψήφων.

 Ο Πρόεδρος της Σιέρα Λεόνε εκλέγεται χρησιμοποιώντας ένα τροποποιημένο σύστημα δύο γύρων, με τον υποψήφιο που λαμβάνει περισσότερο από το 55% των ψήφων στον πρώτο γύρο να εκλέγεται πρόεδρος. Αν αυτό δεν επιτευχθεί, διεξάγεται δεύτερος γύρος.. Τα 132 εκλεγμένα μέλη του Κοινοβουλίου (αυξήθηκαν από 112 στις εκλογές του 2012) εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι υπόλοιπες 12 έδρες προορίζονται για τους Υπέρτατους Αρχηγούς, οι οποίοι εκλέγονται έμμεσα. Συνολικά 16 άτομα κατέθεσαν υποψηφιότητα για εκλογές. Από αυτά, οι 14 ήταν άνδρες και οι δύο γυναίκες. Η Εθνική Εκλογική Επιτροπή ανέφερε 3.178.663 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους (εκ των οποίων 1.654.228 ήταν γυναίκες) και προσέλευση των ψηφοφόρων 2.676,549 (84,2%) σε 3.,300 εκλογικά κέντρα και 11.122 εκλογικά τμήματα. Συνολικά 795 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις βουλευτικές εκλογές, από τους οποίους οι 100 ήταν γυναίκες.
Κόνραντ Τσούζε

Ο Κόνραντ Τσούζε (γερμ.: Konrad Ernst Otto Zuse, 22 Ιουνίου 1910 – 18 Δεκεμβρίου 1995) ήταν Γερμανός μηχανικός και πρωτοπόρος των υπολογιστών. Το μεγαλύτερό του επίτευγμα ήταν η ολοκλήρωση του πρώτου λειτουργικού προγραμματιζόμενου υπολογιστή, βασισμένου στο δυαδικό σύστημα, του Z3, το 1941. Η εφεύρεσή του ήταν ο πρώτος προγραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής σε παγκόσμιο επίπεδο.

 Ο Κόνραντ Τσούζε γεννήθηκε στο Βερολίνο. Σπούδασε μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Βερολίνου (Technische Hochschule Berlin-Charlottenburg) και απεφοίτησε το 1935. Το 1937, κουρασμένος από την εκτέλεση πολλών παρόμοιων αριθμητικών υπολογισμών κατασκεύασε την πρώτη υπολογιστική του μηχανή, την Ζ1. Το 1941, με τη βοήθεια μερικών φίλων και με χρήση πεταμένων ανταλλακτικών κατασκεύασε τον υπολογιστή Z3 μέσα στο σαλόνι του πατρικού του σπιτιού. Εγνώριζε, ότι η μηχανή του μπορούσε να κάνει μέσα σε λίγες ώρες τους υπολογισμούς, που ένα ολόκληρο τμήμα υπολογισμών εργοστασίου χρειαζόταν μια εβδομάδα για να ολοκληρώσει, αλλά μη όντας μέλος του Ναζιστικού Κόμματος παρέμεινε σιωπηλός και αφανής, ακόμη και όταν κατασκεύασε τον Z4, την βελτιωμένη έκδοση του Z3 προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τον μετέφερε αρχικά στο Γκέτινγκεν και κατόπιν τον έκρυψε σε ένα στάβλο στο Allgäu, όπου παρέμεινε και ο ίδιος κρυμμένος. Το 1949 μετέφερε την κατασκευή του στη Ζυρίχη, όπου και αναγνωρίστηκε η συνεισφορά του στον δημιουργούμενο κόσμο των υπολογιστών. Ίδρυσε την εταιρία ZUSE KG μαζί με τους Harro Stucken και Alfred Eckhard με σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση και την ενοικίαση των υπηρεσιών του στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, ETZ) Κατ' αυτόν ττον τρόπο ο Ζ4 υπήρξε ο πρώτος εμπορικός υπολογιστής (πρίν από τον UNIVAC) και συγχρόνως ο μοναδικός εν λειτουργία υπολογιστής στην Ευρώπη! Το 1956 κατασκευάστηκε το νέο μοντέλο Υ11. Ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε στο Bad Hersfeld. Το 1958 κατασκευάστηκε το μοντέλο Ζ22 και ένα χρόνο αργότερα το μοντέλο Ζ23, το πρώτο με βάση τα τρανζίστορ. Το 1964 η ZUSE KG εξαγοράστηκε από την Brown, Boveri & Cie (BBC) και το 1967 ο Κόνραντ Τσούζε αποσύρθηκε. Μια ακόμη σημαντική συνεισφορά του ήταν η επινόηση (1946) μιας θεωρητικής γλώσσας προγραμματισμού, η οποία ονομάστηκε Plankalkül. θεωρείται η πρώτη Γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου (high-level programming language). Από πολλούς μελετητές του αποδόθηκε ο τίτλος του "εφευρέτη του υπολογιστή". Ο ίδιος όμως έλεγε ότι συνέβαλαν πολλοί για να δημιουργηθεί ο υπολογιστής και ο τίτλος δεν μπορούσε να ανήκει μόνο σε αυτόν. Ο Κόνραντ Τσούζε αγαπούσε πολύ τη ζωγραφική και ζωγράφισε αρκετούς πίνακες, στους οποίους υπέγραφε με το ψευδώνυμο "Kuno See". Το 2010 -επ' ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου Γερμανού εφευρέτη- έγιναν πολλές εκθέσεις και διαλέξεις για να θυμίζουν την ζωή και το έργο του, όπως και τη σπουδαιότητά του στη διαμόρφωση της σημερινής ψηφιακής πραγματικότητας. Konrad Zuse (homepage), Dr.-Ing. Horst Zuse
Εδουάρδος ο Εξόριστος

Ο Εδουάρδος Έθελινγκ ή Εδουάρδος ο Εξόριστος (Edward Ætheling, 1016 - 19 Απριλίου 1057) ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά Έντμουντ Β΄ του Σιδηρόπλευρου και της Ίλντγκιθ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία μετά την ήττα του πατέρα του από τον Κνούτο. Την εποχή που κατακτήθηκε η Αγγλία από τον Κνούτο ο ίδιος ήταν μόλις λίγων μηνών, ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έντμουντ Έθελινγκ στάλθηκαν όμηροι στην αυλή του Όλαφ Σκότκονουνγκ, ο Κνούτος είχε την ελπίδα ότι ο Σουηδός βασιλιάς θα δολοφονήσει τα δυο μικρά αδέλφια. Ο Όλαφ Σκότκονουνγκ μετέφερε ωστόσο τα δυο μικρά αδέλφια στο Κίεβο μαζί με την κόρη του Ίνγκιγκερντ Όλαφσντατερ της Σουηδίας η οποία είχε παντρευτεί τον Μεγάλο πρίγκιπα Γιαροσλάβ τον Σοφό. Η Ίνγκιγκερντ έστειλε στην συνέχεια τα δυο παιδιά στον διεκδικητή του Ουγγρικού θρόνου Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη της Αναστασία του Κιέβου.

 Όταν ο θείος του Εδουάρδος ο εξομολογητής έμαθε ότι επέζησε τον προσκάλεσε στην Αγγλία ύστερα από πολλά χρόνια εξορίας να τον ορίσει διάδοχο του στον θρόνο ως τελευταίο επιζών μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ, την ίδια εποχή ο Εδουάρδος βρισκόταν στην συνοδεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αμέσως συνάντησε αντιδράσεις από τους ευγενείς που επιθυμούσαν στην διαδοχή έναν από τους γιους του ισχυρότατου και φιλόδοξου κόμητος Γκόντουιν του Ουέσσεξ. Στη Νορμανδία υπήρχε επιπλέον άλλος ένας επίδοξος διάδοχος του θρόνου ο ανιψιός του βασιλιά Εδουάρδου Γουλιέλμος της Νορμανδίας, η ύπαρξη του Εδουάρδου Έθελινγκ ήταν μοιραία στα σχέδια όλων των ισχυρών μνηστήρων για την διαδοχή στον Αγγλικό θρόνο. Το 1054 ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής έστειλε τον Ίλντριντ, επίσκοπο του Ουόρκεστερ να διαπραγματευτεί με τον Γερμανό αυτοκράτορα την επιστροφή του Εδουάρδο, οι διαπραγματεύσεις αρχικά δεν είχαν επιτυχία αλλά τελικά ο Γερμανός αυτοκράτορας συμφώνησε. Ο Εδουάρδος ο Εξόριστος έφτασε στην Αγγλία με την γυναίκα και τα παιδιά του (1057) αλλά πέθανε υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες λίγες μέρες μετά την άφιξη του στις 19 Απριλίου 1057, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι δολοφονήθηκε ή δηλητηριάστηκε από τους μεγάλους διεκδικητές του θρόνου. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Με την σύζυγο του Αγκάθα απέκτησε : Αγία Μαργαρίτα της Σκωτίας Έντγκαρ Έθελινγκ Χριστίνα, κόρη του Εδουάρδου του εξόριστου Anderson, Alan O.,Scottish Annals from English Chroniclers, 500 to 1286, London, 1908. Keynes, Simon (May 1985). "The Crowland Psalter and the Sons of King Edmund Ironside". Bodleian Library Record. Lauder-Frost, Gregory M.S., FSA Scot.,"Agatha - The Ancestry Dispute" in The Scottish Genealogist, Edinburgh, Sept 2002 Ronay, Gabriel (1989). The lost King of England: the East European adventures of Edward the Exile. Woodbridge, Suffolk ; Wolfeboro, N.H., USA: Boydell Press. Starkey, David (2004). The Monarchy of England: The Beginnings. Chatto and Windus. Genealogy for Edward the Exile
Λουσία Μέντες

Η Λουσία Μέντες (Lucía Méndez, γεννημένη ως Λουσία Λετίσια Μέντες Πέρες Lucía Leticia Méndez Pérez, 26 Ιανουαρίου 1955 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.Γεννήθηκε στην πόλη Λεόν του Γκουαναχουάτο. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1972, όταν μια πολύ σημαντική εφημερίδα από την Πόλη του Μεξικού η "El Heraldo" την ονόμασε "El Rostro" (δηλ. το πρόσωπο), καθώς εμφανίστηκε σε έναν αδιαμφισβήτητο ρόλο στην ταινία Vuelven los campeones justicieros επίσης γνωστή στις ΗΠΑ ως The Champion Five Return.

 Muchacha italiana viene a casarse - 1971/72, ως Ρακέλ Cartas sin destino - 1973, ως La maestra Mendez - 1973, ως La tierra - 1974, ως Ολίβια Paloma - 1975, ως Ρόσα Mundos opuestos - 1976, ως Σεσίλια Viviana - 1978/79, ως Βιβιάνα Λοσάνο Colorina - 1980/81, ως Κολορίνα/Φερνάντα Vanessa - 1982, ως Βανέσσα Ρέγες ντε Σέντ-Γερμαίν Tú o nadie - 1985, ως Ρακέλ Σαμανιέγο El extraño retorno de Diana Salazar - 1988/89, ως Ντιάνα Σαλασάρ/Δόνια Λεονόρ ντε Σαντιάγο Amor de nadie - 1990/91, ως Σοφία Marielena - 1992/93, ως Μαριελένα Senora tentacion - 1994, ως Ρόσα Μορένο Tres veces Sofía - 1998/99, ως Σοφία Γκουτιέρες ντε Μπρισένιο Golpe bajo - 2000/01, ως Σιλβάνα Amor sin maquillaje - 2007, ως Λουπίτα Βελάσκες Amas de Casa Desesperadas - 2008, ως Αλίσια Αρισμέντι (Γκεστ εμφάνιση) Mujeres Asesinas - 2008, ως Κάντιδα Ρούμπιο, Επεισόδιο:"Κάντιδα, Η ελπιδοφόρος" (Σεζόν:1, Επεισόδιο:8) Mi pecado - 2009, ως Ινές Βαλβίδια ντε Ρούρα (Γκεστ εμφάνιση) Tiempo final - 2009, ως Ντέμπορα (Γκεστ εμφάνιση) Llena de amor - 2010, ως Έυα Παβόν χηρ. ντε Ρουίς ι ντε Τερέσα (Γκεστ εμφάνιση) Esperanza del corazón - 2011/12, ως Λουκρέσια Ντάβιλα χηρ. ντε Ντουπρίς Como dice el dicho - 2015, ως Ρομπέρτα Βαλντές (Γκεστ εμφάνιση) Lucía Méndez official Web Site in English & Spanish Λουσία Μέντες στην IMDb Lucía Méndez reel στο YouTube
Μακεδονική κουζίνα

Η Μακεδονική κουζίνα είναι η κουζίνα του γεωγραφικού διαμερίσματος της Μακεδονίας στη βόρεια Ελλάδα. Η σύγχρονη κουζίνα της Μακεδονίας έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη γενικότερη ελληνική, τη βαλκανική και τη μεσογειακή κουζίνα. Περιλαμβάνει και φαγητά που ανάγονται στο οθωμανικό παρελθόν της περιοχής. Λόγω της μακρόχρονης παρουσίας Αρμενίων, Θρακιωτών, Μικρασιατών, Βλάχων, Ποντίων, Σλάβων και Εβραίων Σεφαρδιτών στην περιοχή, η μακεδονική κουζίνα περιλαμβάνει διάφορα φαγητά προερχόμενα από αυτές τις ομάδες.

 Από την αρχαία περίοδο, στη Μακεδονία σερβίρονται διάφορα πιάτα (π.χ. αρνί μαγειρεμένο με Κυδώνι ή διάφορα λαχανικά και φρούτα, κατσίκι βραστό ή τηγανητό σε Ελαιόλαδο). Διάφορες συνταγές από τη Καβάλα μέχρι τη Καστοριά και τη Κοζάνη που περιλαμβάνουν αρνί με κυδώνι και χοιρινό κρέας με Σέλινο ή Πράσο. Η άφιξη Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα, προσέδωσε στη μακεδονική κουζίνα στοιχεία από αυτές τις περιοχές. Μερικές σπεσιαλιτέ της Μακεδονίας είναι οι πίτες με φύλλο (οι οποίες μέσα έχουν Τυρί, Πράσο, Σπανάκι κτλ.) και πιάτα κρέατος (π.χ. από κρέας χοίρου, βούβαλου ή άγριου αγριογούρουνου). Στη Μακεδονία δημοφιλή φαγητά είναι η Τυροκαυτερή και οι κρασάτες σουπιές. Σε αντίθεση με την Αθήνα, συνήθως η πίτα δεν ψήνεται αλλά τηγανίζεται. Στη Μακεδονία παράγονται διάφορα φαγητά από βουβαλίσιο κρέας. Στις περιοχές γύρω από τη λίμνη Κερκίνη εκτρέφονται πολλοί βούβαλοι. Ελληνική κουζίνα Ελληνικό εστιατόριο Βυζαντινή κουζίνα Οθωμανική κουζίνα Μεσογειακή κουζίνα Γρηγοριάδου, Έφη (2004). Εδεσματολόγιον Μακεδονίας. Εκδόσεις Κοχλιάς. ISBN 960-437-007-3.
ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα

Η ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα (μαυροβουνιακά: KK Budućnost Podgorica) είναι σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα την Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου. Δημιουργήθηκε το 1949 ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο αθλητικό κέντρο Μόρατσα, χωρητικότητας 6.000 θεατών.

 Πρωτάθλημα Μαυροβουνίου Πρωταθλήτρια (14): 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2019, 2021, 2022 Δεύτερη θέση (1): 2018Πρωτάθλημα Σερβίας και Μαυροβουνίου Πρωταθλήτρια (3): 1999, 2000, 2001 Δεύτερη θέση (1): 2002Κύπελλο Μαυροβουνίου Κυπελλούχος (15): 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022 Φιναλίστ (1): 2013Κύπελλο Σερβίας και Μαυροβουνίου Κυπελλούχος (3): 1996, 1998, 2001 Φιναλίστ (1): 2002 Αδριατική Λίγκα Πρωταθλήτρια (1): 2018 Δεύτερη θέση (2): 2019, 2021 Final Four (6): 2010, 2011, 2014, 2015, 2016, 2017 Ευρωλίγκα Προημιτελικά (2): 1999–00, 2000–01 Γιούροκαπ Προημιτελικά (4): 2011–12, 2012-13, 2017-18, 2020-21 Επίσημος ιστότοπος
Μαξ Φρις

Ο Μαξ Φρις, (Max Rudolf Frisch, 15 Μαΐου 1911 – 4 Απριλίου 1991) ήταν Ελβετός θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος. Θεωρείται αντιπροσωπευτικό δείγμα της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας και ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Στο έργο του ο Φρις διεισδύει, σχολιάζει και αναλύει τα διλήμματα του σύγχρονου ανθρώπου: την ταυτότητα και ευθύνη του ατομικού Εγώ, την πολιτική και ηθική στάση απέναντι στις προκλήσεις της εποχής.

 Stiller (Στίλερ, 1954) : Εκδόσεις Κέδρος (2008) Homo Faber (1957) : Αγγ.Βερυκοκάκη-Αρτέμη ("Κάλβος") Εκδόσεις Πατάκη (2000) Mein Name sei Gantenbein (Το όνομά μου ας είναι Γκάντενμπάϊν, 1964) : Γ.Βαμβαλής ("Μπουκουμάνης") Εκδόσεις Μελάνι (2007) Μακρύ Σαββατοκύριακο στο Λονγκ Άιλαντ (Μοντόκ) : Εκδόσεις Μελάνι (2005) Andorra (Ανδόρρα, 1961) εκδόσεις Μελάνι Biedermann und die Brandstifter (Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές, 1953) : Νάσος Βαγενάς ("Δωδώνη") Εκδόσεις Ελευθεροτυπία (2010) Σώτη Τριανταφύλλου: Ο ελβετός homo faber, Το Βήμα (23 Αυγούστου 1998) Κατερίνα Σχινά: Μαξ Φρις: Το πάθος για ειλικρίνεια, Ελευθεροτυπία (29 Αυγούστου 2008)
Βαρβάκειος Σχολή

Η Βαρβάκειος Πρότυπος Σχολή (σημερινή ονομασία Πρότυπο Γυμνάσιο & Γενικό Λύκειο Βαρβακείου Σχολής) είναι ένα από τα αρχαιότερα και ιστορικότερα σχολεία της Ελλάδας. Άρχισε να λειτουργεί το 1860 σε κτήριο που χτίστηκε με δαπάνη του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, προς τιμή του οποίου ονομάστηκε η Σχολή. Σήμερα το Βαρβάκειο είναι ένα σχολείο με πολλές καινοτομίες (όμιλοι ηθικής, ρητορικής, δημοσιογραφίας και επιστημών, ηλεκτρονικό και έντυπο περιοδικό, εκπαιδευτικές εκδρομές στο εξωτερικό). Κάθε τμήμα διαθέτει δική του αίθουσα, σύγχρονους εργαστηριακούς χώρους κ.α. Οι μαθητές του λαμβάνουν συχνά διακρίσεις σε σχολικούς διαγωνισμούς, εν συνεχεία , κάνουν λαμπρή καριέρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η σχολή διαθέτει Σύλλογο Αποφοίτων.[1] Η εισαγωγή των μαθητών στο σχολείο γίνεται αυστηρά μόνο μέσω γραπτών εξετάσεων.

 Το πρώτο κτήριο της σχολής, βρισκόταν στον χώρο της σημερινής Βαρβακείου Αγοράς επί της οδού Αθηνάς και στέγαζε τη Σχολή μέχρι και το 1944, οπότε το κτίριο υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών το 1944. Έκτοτε η Σχολή στεγαζόταν σε άλλα κτήρια στην Αθήνα (οδός Κωλέττη 34, οδός Ακαδημίας και Χ. Τρικούπη, οδός Αραχώβης), ενώ το αρχικό κτήριο κατεδαφίστηκε τελικά το 1955. Από το 1983 έως και σήμερα το Πρότυπο Γυμνάσιο και Λύκειο της Βαρβακείου Σχολής στεγάζεται σε κτιριακές εγκαταστάσεις στο Παλαιό Ψυχικό. Από το 1979 παύει να είναι αποκλειστικά αρρένων. Πολλοί σημαίνοντες και διάσημοι Έλληνες υπήρξαν μαθητές της Βαρβακείου Σχολής, όπως Άγιος Νεκτάριος, επίσκοπος και θεολόγος, προστάτης της σχολής από το 2000. Ευάγγελος Αβέρωφ, πολιτικός, συγγραφέας Κώστας Αξελός, φιλόσοφος Γεράσιμος Αρσένης, πολιτικός Φρέντυ Γερμανός, δημοσιογράφος, συγγραφέας Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, επιστήμονας, πανεπιστημιακός Σταύρος Δήμας, δικηγόρος, οικονομολόγος και πολιτικός Κωνσταντίνος Δοξιάδης, πολεοδόμος, αρχιτέκτονας Φίλιππος Δρακονταειδής, πεζογράφος, μεταφραστής Γεώργιος Δροσίνης, ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Γιώργος Καρατζαφέρης, δημοσιογράφος, πολιτικός Σίμος Β. Κεδίκογλου, πολιτικός Πάνος Κοκκινόπουλος, σκηνοθέτης Ιωάννης Κονδυλάκης, λογοτέχνης Δημήτρης Μητρόπουλος, διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και συνθέτης Θεόδωρος Πάγκαλος, πολιτικός Ιωάννης Παλαιοκρασσάς, πολιτικός Αλέξανδρος Παπάγος, αξιωματικός του στρατού, πολιτικός Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, λογοτέχνης Χρίστος Παπακυριακόπουλος, μαθηματικός Τίτος Πατρίκιος, ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής Γιάγκος Πεσμαζόγλου, πανεπιστημιακός, οικονομολόγος και πολιτικός Μαθιός Πόταγας, ήρωας της αντίστασης κατά τη γερμανική κατοχή Αντώνης Σαμαράκης, πεζογράφος Γεώργιος Στανωτάς, αξιωματικός του ιππικού Αλέξανδρος Σχινάς, συγγραφέας, δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Τσάτσος, νομικός, φιλόσοφος και πολιτικός Νίκος Χαρδαλιάς, πολιτικός Επίσης, σημαντικά ονόματα της Εκπαίδευσης δίδαξαν στη Βαρβάκειο, όπως οι Πέτρος Τόγκας, Αλκίνοος Μάζης, Αχιλλέας Τζάρτζανος, Ιωάννης Μαργαζιώτης, Ευάγγελος Κοφινιώτης, Παναγιώτης Ζερβός. Πρότυπο Γυμνάσιο Βαρβακείου Σχολής Πρότυπο ΓΕ.Λ Βαρβακείου Σχολής Βαρβάκειο blogspot Βαρβάκειο.gr Βαρβάκειον Ίδρυμα Σύλλογος Αποφοίτων Βαρβακείου Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Βαρβακείου Προτύπου Γυμνασίου
Παλαιόπολη Άνδρου

Η Παλαιόπολη είναι ένα χωριό στη δυτική ακτή της Άνδρου σε μία πλευρά του όρους Πετάλου. Απέχει 16 χλμ. από τη Χώρα και περίπου άλλα τόσα από το Γαύριο. Ήταν η πρωτεύουσα της Άνδρου στην Κλασική εποχή. Υπάρχουν 135 κάτοικοι και το υψόμετρο είναι 130 μ.

 Το χωριό είναι ιστορικό, καθώς ήταν η αρχαία πρωτεύουσα της Άνδρου. Εκεί βρέθηκε και το άγαλμα του Ερμή, που τώρα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άνδρου. Χωρίζεται στην Άνω Παλαιόπολη και στην Κάτω Παλαιόπολη. Στο ψηλότερο σημείο του χωριού υπάρχουν οι μοναδικοί καταρράκτες του Νομού Κυκλάδων. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ήταν στον δήμο Υδρούσας και μαζί με τα χωριά Κόλυμπος και την Αγία Ελεούσα αποτελούσε το Δημοτικό Διαμέρισμα Παλαιόπολεως. Το 2003, με τη βοήθεια του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, δημιουργήθηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο Παλαιόπολης σε χώρο της κοινότητας, όπου στεγάζονται ευρήματα από την περιοχή. Το Μουσείο είναι διαιρεμένο σε τρία τμήματα που περιέχουν γλυπτά, επιγραφές και τα υπόλοιπα ευρήματα. Τα σημαντικότερα από αυτά ήταν ένα άγαλμα του Πήγασου (6ος-5ος αιώνας π.Χ.), ένα ταφικό άγαλμα ενός λιονταριού (4ος αιώνας π.Χ.) και μια μαρμάρινη επιγραφή που περιέχει έναν ύμνο στη θεά Ίσις.Επιπλέον πάνω από το αρχαιολογικό μουσείο παλαιόπολης υπάρχει το πρώην κοινοτικό γραφείο του χωριού ενώ το παλαιό δημοτικό σχολείο του χώρου της παλαιόπολης τώρα πια στεγάζει το πολιτιστικό κέντρο του χωριού. Το χωριό αποτελεί κέντρο άγριας ζωής με πολλά αγριοκάτσικα και άγρια πρόβατα. Υπάρχουν επίσης αρκετά είδη δέντρων. Υπάρχουν πολλά μονοπάτια που ενώνουν το χωριό. Υπάρχουν δύο που συνδέουν τη γραφική βοτσαλωτή προσβάσιμη μόνο με μονοπάτια και δυσπρόσιτη παραλία της Παλαιόπολης με την κάτω Παλαιόπολη, ένα που συνδέει τον αρχαιολογικό χώρο του χωριού στον κάμπο με την κάτω Παλαιόπολη και πολλά άλλα. Υπάρχουν εννέα εκκλησίες και εξωκλήσια στην Παλαιόπολη, δυο εξωκκλήσια στον Κόλυμπο και ένα εξωκλήσι στην Αγία Ελεούσα Rogge, Sabine; Grünbart, Michael (2015). Medieval Cyprus: a Place of Cultural Encounter. Waxmann Verlag. Seleli, Alexandra; Beneki, Eleni; Spiropoulou, Vaso; Tsonos, Konstantinos (2006). "Andros"