IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μεντουχοτέπ Γ΄

Ο Σανκαρέ Μεντουχοτέπ Γ' (επίσης Μεντουχοτέπ Γ') ήταν Φαραώ της Αιγύπτου της 11ης Δυναστείας του Μέσου βασιλείου. Ο Κανόνας του Τορίνο του αντιστοιχεί 12 χρόνια βασιλείας.

 Ο Μεντουχοτέπ Γ' ήταν γιος και διάδοχος του Μεντουχοτέπ Β'. Μία από τις γυναίκες του Μεντουχοτέπ Β', η Τεμ, είχε τον τίτλο Μητέρα του Διπλού Βασιλιά και βάση αυτού του τίτλου είναι σχεδόν βέβαιο ότι ήταν η μητέρα του Μεντουχοτέπ Γ'. Η οικογένεια του τελευταίου καλύπτεται σε μεγάλο μέρος από μυστήριο. Πιστεύεται ότι ήταν πατέρας του διαδόχου του Μεντουχοτέπ Δ' τον οποίο έκανε με μία από τις γυναίκες του χαρεμιού του, την Imi, αλλά αυτό ακόμα είναι υπό αμφισβήτηση. Η μητέρα του Μεντουχοτέπ Δ' είναι γνωστό ότι ήταν η Βασίλισσα Imi, οπότε αν ήταν γιος του Μεντουχοτέπ Γ' , η Imi πρέπει να ήταν η γυναίκα του Μεντουχοτέπ Γ'. Ο βασιλικός τίτλος του Μεντουχοτέπ Γ' είναι παρόμοιος με τον τρίτο τίτλο του πατέρα του. Είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον δύο επίσημα ονόματα , το ένα γνωστό Μεντουχοτέπ , και επίσης το snfr-k3-ra , Σανκαρέ Αυτός που στολίζει την Ψυχή του Ρα Ο Μεντουχοτέπ Γ' διαδέχτηκε τον πατέρα του Μεντουχοτέπ Β’ στο θρόνο. Πιστεύεται ότι καθώς ο πατέρας του βασίλεψε για 51 χρόνια, ο Μεντουχοτέπ Γ’ ήταν σχετικά μεγάλος όταν έγινε Φαραώ, και βασίλεψε για 12 χρόνια. Παρά την σύντομη βασιλεία του, έμεινε γνωστός για τις εκστρατείες του στη Γη της Πουντ και τις αρχιτεκτονικές του καινοτομίες. Ο Μεντουχοτέπ Γ' έστειλε αποστολή κατά το 8ο έτος της βασιλείας του στη Γη της Πουντ κάτι που είχε να συμβεί από την περίοδο του Παλαιού βασιλείου. Μια επιγραφή στο Ουάντι Χαμαμάτ αναφέρει ότι η αποστολή ήταν δυναμικότητας 800 ανδρών, με αρχηγό τον Χενενού. Ξεκινώντας από την Κοπτό προς την κατεύθυνση της Ερυθράς Θάλασσας, έσκαψαν 12 πηγάδια για μελλοντικές αποστολές, και καθάρισαν την περιοχή από στασιαστές. Γύρισαν από την Πουντ με λιβάνι, (αραβική) μαστίχα, και αρώματα, και επίσης εξόρυξαν πέτρες στο Ουάντι Χαμαμάτ. Ο Μεντουχοτέπ Γ' ήταν υπεύθυνος για πολλά οικοδομικά έργα κατά τη διάρκεια της 12ατούς βασιλείας του. Η κατασκευή του ταφικού ναού του άρχισε στο Ντέιρ ελ-Μπάχρι, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο ναός βρισκόταν κοντά στον ταφικό ναό του πατέρα του. Ένας ανωφερής διάδρομος οδηγούσε στην ανοιχτή αυλή του ναού. Επιγραφές δείχνουν ότι ο βασιλιάς ήταν θαμμένος σε θάλαμο σκαμμένο στον φυσικό βράχο. Ο Μεντουχοτέπ Γ' επίσης ανήγειρε ναό στο Λόφο του Θωθ στις Δυτικές Θήβες. Ήταν χτισμένος από πλίνθους, στο μέρος που παλιά υπήρχε παλιότερος ναός. Ήταν αφιερωμένος στον θεό Μοντού-Ρα. Πιστεύεται ότι ο ναός μπορεί να καταστράφηκε από σεισμό προς το τέλος της 11ης Δυναστείας. Grajetzki, W. (2006). The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society. London: Duckworth. σελίδες 23–25. ISBN 0-7156-3435-6. Mentuhotep III
Κύπελλο Ουκρανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Tο Κύπελλο Ουκρανίας στο ποδόσφαιρο (ουκρανικά: Кубок України з футболу) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση η οποία διεξάγεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ФФУ). Η διοργάνωση αφορά σχεδόν αποκλειστικά επαγγελματικούς συλλόγους. Από την περίοδο 2003/04, η εκάστοτε κυπελλούχος ομάδα αγωνίζεται με την αντίστοιχη πρωταθλήτρια της Πρέμιερ-Λίχα για τo Σούπερ Καπ Ουκρανίας. Την πρώτη θέση στις κατακτήσεις του θεσμού μοιράζονται η Ντιναμό Κιέβου και η Σαχτάρ Ντόνετσκ (από 13 τρόπαια).

 Ο θεσμός του κυπέλλου στην Ουκρανία ξεκίνησε το 1937, με τη συμμετοχή των κορυφαίων συλλόγων της χώρας. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι επόμενες διοργανώσεις του εθνικού κυπέλλου είχαν υποβαθμιστεί σε περιφερειακό κύπελλο, το οποίο περιοριζόταν σε ερασιτεχνικά σωματεία που συμμετείχαν σε συλλογικότητες φυσικής αγωγής (коллективов физической культуры, КФК). Σε αυτούς τους αγώνες περιλαμβάνονταν το Κύπελλο της Ουκρανικής ΣΟΣΔ ως συμπληρωματική διοργάνωση μαζί με το πρωτάθλημα. Η εναρκτήρια αγωνιστική περίοδος του κυπέλλου στην ανεξάρτητη Ουκρανία, είχε ως αποτέλεσμα μία απίθανη νικήτρια, όπως και το πρωτάθλημα του 1992. Η ομάδα με τις περισσότερες πιθανότητες να κατακτήσει το τρόπαιο, η Ντιναμό Κιέβου, αντιμετώπισε στον πρώτο αγώνα που διεξήχθη στην έδρα της, ένα ερασιτεχνικό σωματείο της σοβιετικής περιόδου, τη Σκάλα Στρίι. Στη φάση των προημιτελικών αναμετρήθηκε με την Τορπέντο Ζαπορίζια. Τελικά το τρόπαιο κατέκτησε η Τσερνομόρετς Οδησσού. Το 2008, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ФФУ) υπέγραψε σύμβαση με την εταιρεία «Datagroup», η οποία έγινε ο κύριος χορηγός της διοργάνωσης για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η Datagroup εισήγαγε μία νέα έκδοση του τροπαίου, η πρώτη νικήτρια του οποίου ήταν η Σαχτάρ Ντονέτσκ. Επίσημος ιστότοπος
Χρύσαφα Λακωνίας

Τα Χρύσαφα (αναφέρονται και ως η Χρύσαφα) είναι ημιορεινό χωριό της Λακωνίας χτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων σε μια δυτική πλαγιά του Πάρνωνα, 15 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της Σπάρτης. Βόρεια και ανατολικά το χωριό περιβάλλεται από υψηλότερους λόφους που σκεπάζονται κυρίως με πουρνάρι. Στα νότια και στα δυτικά του χωριού και σε χαμηλότερο υψόμετρο βρίσκονται οι καλλιέργειες του χωριού. Σήμερα καλλιεργούνται κυρίως ελιές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός των Χρύσαφων ανέρχεται σε 302 κατοίκους.

 Ο οικισμός χτίστηκε στην παρούσα θέση κατά τον 12ο ή 13ο αιώνα και γνώρισε σημαντική ακμή κατά τον 17ο αιώνα χάρη στην ανάπτυξη του εμπορίου μεταξιού ενώ αργότερα διετέλεσε έδρα επισκοπής. Οι κάτοικοι των Χρύσαφων συμμετείχαν ενεργά στα Ορλωφικά του 1770 με αποτέλεσμα ο οικισμός να πυρποληθεί από τα οθωμανικά στρατεύματα και η πλειοψηφία του πληθυσμού να καταφύγει στην Ύδρα όπου ασχολήθηκαν με το εμπόριο και έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του 1821. Από τα Χρύσαφα κατάγονταν ο, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης, Θεοδόσιος Αποστόλης (γεν. 1794) που πολέμησε ως επικεφαλής συγγενών του υπό τους Παναγιώτη Γιατράκο και Πέτρο Βαρβιτσιώτη και ο, διαπρεπής κληρικός και Φιλικός, Ιγνάτιος Ουγγαροβλαχίας. Οι περισσότερες από τις οικογένειες που είχαν εγκαταλείψει τα Χρύσαφα επέστρεψαν στην περιοχή το 1830.Τα Χρύσαφα διετέλεσαν μέχρι το 1896 έδρα του δήμου Θεραπνών ενώ από το 1879 μέχρι το 1896 λειτούργησε στον οικισμό μονοτάξιο σχολείο. Μέχρι τη δεκαετία του 1940 τα Χρύσαφα αποτελούσαν μεγάλο κτηνοτροφικό κέντρο ενώ στα μεταπολεμικά χρόνια οι κάτοικοί ασχολούνται κυρίως με την παραγωγή λαδιού και μελιού. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός τους μειώθηκε σημαντικά, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην υπερπόντια μετανάστευση (ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς).Σε κοντινή απόσταση από τα Χρύσαφα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Θεράπνης όπου κατά καιρούς έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες αρχαιολογικές ανασκαφές ενώ ανάλογες εργασίες έχουν πραγματοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και στον οικισμό. Στα Χρύσαφα σώζονται οι εκκλησίες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Δημητρίου (1641), της Παναγίας της Χρυσαφίτισας (τέλη 13ου αιώνα), των Αγίων Πάντων, του Αγίου Νικολάου, ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (τέλη 13ου αιώνα) καθώς και η μονή των Αγίων Τεσσαρακόντων Μαρτύρων. Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα Στήλη με κόρη Στήλη με κόρη (Μουσείο Σπάρτης) Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. 731) Γιάννης Λαμπρινάκος (2004). Η Χρύσαφα Λακωνίας Ο Χώρος, ο Χρόνος και οι Άνθρωποι. Σπάρτη: Έκδοση του συγγραφέα. ISBN 960-92462-0-6. Νικολάου Γ. Φραγκινέα (1971). Λακωνική γη. Αθήνα: Δίφρος.
Γιοχάννες Μάιτενς

Ο Γιοχάννες Μάιτενς (ολλανδικά: Johannes Mijtens, αναφερόμενος και ως Γιαν (Jan) και ως Μίρτενς, 1614 - 1670) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε με πορτρέτα και ιστορικά θέματα.

 Ο Μάιτενς γεννήθηκε το 1614 στη Χάγη. Προερχόταν από οικογένεια πολλών και αξιόλογων καλλιτεχνών, όπως οι θείοι του Ίσαακ Μάιτενς και Ντανιίλ Μάιτενς, και οι δύο επιφανείς ζωγράφοι. Παρά το γεγονός αυτό, δεν είναι πολλά στοιχεία γνωστά σχετικά με τον βίο του. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο Γιαν Μάιτενς είχε ως Δάσκαλο αρχικά τον Άντονι φαν Όπσταλ (Anthony van Opstal) και αργότερα τον Νίκολας φαν ντερ Χορστ (Nicolas van der Horst). Ωστόσο, φαίνεται ότι ο Χαουμπράκεν μπέρδεψε τις σημειώσεις του για τον Γιοχάννες Μάιτενς και αυτές για τον Φλαμανδό χαράκτη Γιαν Μάισσενς: Ο Γιοχάννες δεν είχε γιο ονόματι Κορνέλις, ο οποίος έγινε χαράκτης, ούτε ζούσε στην Αμβέρσα, όπως αναφέρει ο Χαουμπράκεν. Εσφαλμένοι είναι, επίσης, και οι Δάσκαλοί του, καθώς στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης] ως Δάσκαλοί του αναφέρονται οι θείοι του, πιθανώς αρχικά ο Ίσαακ και στη συνέχεια ο Ντανιίλ, ο οποίος τον ανέλαβε το 1634, έτος που επέστρεψε από την Αγγλία, όπου είχε διατελέσει προσωπογράφος της αγγλικής Αυλής. Το 1641 ο Γιαν αναφέρεται ότι νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Ντανιίλ και πρώτη του εξαδέλφη Άννα Μάιτενς. Είχε προηγηθεί η ένταξή του στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Χάγης το 1639, αλλά το 1656 ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της "Confrerie Pictura" (Haagse Confreriekamer van Pictura), που δημιουργήθηκε από καλλιτέχνες που ήθελαν να ανεξαρτητοποιηθούν από τη Συντεχνία. Επιπλέον, ήταν μέλος της Πολιτοφυλακής της Χάγης από το 1659, την οποία και απεικόνισε σε πίνακα που βρισκόταν στο κτίριο της Πλιτοφυλακής, αλλά χάθηκε κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα.Ο καλλιτέχνης απεβίωσε στη Χάγη στις 19 Δεκεμβρίου 1670 και τάφηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1670 στην ίδια πόλη.Ο Γιοχάννες Μάιτενς ήταν προσωπογράφος της Ολλανδικής Βασιλικής Οικογένειας και άλλων υψηλά ισταμένων προσώπων, αλλά ζωγράφισε και ορισμένες ρωπογραφίες και πίνακες με ιστορικά θέματα. Ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στην απεικόνιση των ενδυμάτων των ευκατάστατων Ολλανδών. Από τους πλέον γνωστούς του πίνακες είναι αυτό της οικογένειας του κ. Βίλλεμ φαν ντεν Κερκχόφεν (ανώτατου δικαστικού), τον οποίο δημιούργησε το 1652. Ο νεότερος γιος της οικογένειας, Πέλλεχρομ (αυτός που στηρίζεται στο πόδι του πατέρα του) προστέθηκε το 1655, καθώς δεν είχε ακόμη γεννηθεί όταν ο Μάιτενς δημιούργησε τον πίνακα. Οι πέντε άγγελοι συμβολίζουν άλλα παιδιά της οικογένειας, που απεβίωσαν σε πολύ μικρή ηλικία.Στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης αναγράφονται ως μαθητές του οι Νικολάες Λίσσαντ (Nicolaes Lissant), Χέραρντ ντε Νάιστ (Gerard de Nijst), Άντριεν Στάλπερτ φαν ντερ Βίλε (Adriaen Stalpert van der Wiele), Πάουβελς φαν ντε Φέλντε (Pouwels van de Velde), Άντριεν Τάις ντε Βιτ (Andries Thijsz. de Wit) και Ουρμπάνους Τάλιμπερτ φαν Άιπερεν (Urbanus Talibert van Yperen). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Johannes Mijtens στο Wikimedia Commons Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
Κατάλογος αστέρων του Ζυγού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ζυγού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ζυγού κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010.
Φιλίπ Γκομές

Ο Φιλίπ Γκομέ (Philippe Gomès, 1958-) είναι πολιτικός από τη Νέα Καληδονία και από το 2009 έως το 2011 πρόεδρος της κυβέρνησης του υπερπόντιου αυτού εδάφους της Γαλλίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό.

 Γεννήθηκε στο Αλγέρι της Αλγερίας, στις 27 Οκτωβρίου του 1958. Πρώην μέλος του ιστορικού κόμματος Συναγερμός- UMP (RPCR) , το οποίο τάσσεται κατά της ανεξαρτησίας. Ο Γκομέ αποχώρησε από το κόμμα το 2004 και μαζί με άλλους διαφωνούντες, όπως η Μαρί-Νοέλ Τεμερό και ο Χαρόλντ Μαρτέν ίδρυσε το κόμμα Μαζί στο Μέλλον (Avenir ensemble). Το κόμμα αυτό κατήγαγε νίκη επί του RPCR στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 9 Μαΐου 2004. Εν συνεχεία, ο Γκομέ έγινε πρόεδρος της Νότιας Επαρχίας, μακράν του πιο αστικοποιημένου τμήματος και του πιο ανεπτυγμένου οικονομικά στη Νέα Καληδονία. Έπειτα από διαμάχη με μέλη του κόμματός του, ανάμεσα στα οποία και ο Χαρόλντ Μαρτέν, κατέπεσε σε δυσμένεια και έφυγε από το κόμμα. Ίδρυσε δικό του κίνημα, που ονομάστηκε Καληδονία, Μαζί (Calédonie ensemble). Υπήρξε επίσης δήμαρχος της Λα Φόα (1989-2008), αγροτικής κοινότητας στην Δυτική Ακτή του νησιού Γκραν Τερ, του σημαντικότερου του αρχιπελάγους. Στο εν λόγω χωριό ίδρυσε φεστιβάλ κινηματογράφου, το μοναδικό στην Νέα Καληδονία. Πρώτος πρόεδρος του Φεστιβάλ ήταν ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν-Πιερ Ζενέ. Στις 18 Φεβρουαρίου 2011 το κόμμα Καληδονιακή Ένωση απέσυρε την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση του Γκομές, επειδή ο τελευταίος δεν σεβάστηκε τη συμφωνία με το κόμμα για κοινή χρήση της τρίχρωμης γαλλικής σημαίας και της σημαίας των Κανάκων. Έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών στις 10 Μαΐου του 2009, το Κογκρέσο τον διόρισε πρόεδρο της κυβέρνησης, στις 5 Ιουνίου του 2009. Υποστηρίχθηκε από έναν ευρύ συνασπισμό των 4 κυρίων κομμάτων που είναι κατά της ανεξαρτησίας και ελέγχουν τις 29 επί συνόλου 54 εδρών στο Κογκρέσο. Τα κόμματα αυτά είναι : Συναγερμός–UMP, Καληδονία Μαζί, Μαζί στο Μέλλον και Κίνημα για Διαφορετικότητα. Στην κυβέρνηση, 7 από τα 11 μέλη της προέρχονται από αυτά τα γαλλόφιλα κόμματα..
Σιδηροδρομικός Σταθμός Άργους

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Άργους είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Άργος. Ο σταθμός άνοιξε το 1886 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός σε άλλα δρομολόγια.

 Το νεοκλασσικό κτήριο του σταθμού κατασκευάστηκε το 1900, και μέχρι το 1960 αποτελούσε κέντρο μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων μεταξύ Άργους και Αθήνας. Το κτήριο είναι λιθόκτιστο, με τοξωτά ξύλινα παράθυρα και πόρτες. Το κτήριο είναι διώροφο, ενώ στο χώρο περιλαμβάνονται επίσης η κατοικία του σταθμάρχη και καφενείο. Αποτελεί δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής.
Η Μαρκησία ντε Σαντ

Η Μαρκησία ντε Σαντ είναι θεατρικό έργο του κορυφαίου Ιάπωνα δραματουργού Γιούκιο Μισίμα. Γράφτηκε το 1965 και είναι βασισμένο στο βιβλίο του Τατσούχικο Σιμπουσάουα Η ζωή του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Είναι ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα του Μισίμα, ενώ μία από τις πιο γνωστές σκηνοθεσίες του είναι εκείνη του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

 Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και διαιρείται σε τρεις πράξεις. Όλα τα πρόσωπα του έργου είναι γυναίκες. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Μισίμα, το συγκεκριμένο έργο μπορεί να περιγραφεί ως «Ο Σαντ ιδωμένος μέσα από τα μάτια γυναικών». Οι τρεις χαρακτήρες του έργου είναι ιστορικά πρόσωπα, οι άλλες τρεις γυναίκες επινοήσεις του ποιητή. Το έργο εκδόθηκε με επίμετρο, όπου ο Μισίμα εξηγεί ποια υπήρξε η αρχική έμπνευση, πώς έχτισε το θέμα του και ποιες ήταν οι προθέσεις του. Όπως γράφει ο ίδιος: «Με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου άρχισα να γράφω το έργο, μολονότι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι πήγε εντελώς σύμφωνα με τα σχέδιά μου. Για ένα είμαι σίγουρος εντούτοις, κι αυτό είναι ότι τούτο το έργο αντιπροσωπεύει θέσεις για το θέατρο που έχω καλλιεργήσει στη διάρκεια πολλών χρόνων, σπρωγμένες στα άκρα της λογικής τους συνέπειας.» Η Μαρκησία ντε Σαντ πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ιαπωνία το 1965. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά το 1988 σε σκηνοθεσία και μετάφραση Μάγιας Λυμπεροπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Πάτρας. Μισίμα, Γιούκιο (2011). Η Μαρκησία ντε Σαντ. επίμετρο: Γιούκιο Μισίμα, μετάφραση από τα Ιαπωνικά - σημείωμα του μεταφραστή: Ο Γιούκιο Μισίμα και το θέατρο: Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ: Για την Μαρκησία ντε Σαντ, Δύο επιστολές του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Αθήνα: Άγρα. ISBN 978-960-325-949-7. Πέντε σύγχρονα έργα Νο Πανδοχείο, Γιούκιο Μισίμα – Η Μαρκησία ντε Σαντ.
Φραντσέσκο Μαρία Γκριμάλντι

Ο Φραντσέσκο Μαρία Γκριμάλντι (Francesco Maria Grimaldi, 2 Απριλίου 1618 – 28 Δεκεμβρίου 1663) ήταν Ιταλός Ιησουίτης ιερέας, μαθηματικός και φυσικός. Γεννήθηκε στην Μπολόνια και δίδαξε στο κολέγιο των Ιησουιτών αυτής της πόλης. Γονείς του ήταν οι Paride Grimaldi και Anna Cattani.

 Την περίοδο 1640 - 1650 εργάστηκε μαζί με τον Τζοβάνι Ριτσιόλι (Giovanni Riccioli). Μελέτησε την ελεύθερη πτώση των αντικειμένων, επιβεβαιώνοντας ότι η απόσταση της πτώσης είναι ανάλογη με το τετράγωνο του χρόνου που χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί το φαινόμενο. Μαζί με τον Ριτσιόλι υπολόγισε την βαρυτική σταθερά κάνοντας καταγραφή των ταλαντώσεων ενός ακριβούς εκκρεμούς.Επίσης κατασκεύασε και χρησιμοποίησε όργανα για την μέτρηση των σεληνιακών οροσειρών καθώς και του ύψους των συννέφων. Χάραξε ακριβή χάρτη της Σελήνης, τον οποίο δημοσίευσε ο Ριτσιόλι και σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Αέρος και Διαστήματος στην Ουάσιγκτον. (National Air and Space Museum in Washington D.C.) Ήταν ο πρώτος που έκανε ακριβείς παρατηρήσεις της περίθλασης του φωτός. Μεταγενέστεροι φυσικοί αξιοποίησαν την δουλειά του για να αποδείξουν ότι το φως είναι κύμα και ο Νεύτωνας χρησιμοποίησε τα αποτελέσματα του Γκριμάλντι στην δική του, πληρέστερη, θεωρία του φωτός. Τέλος ο Ιταλός επιστήμονας ανακάλυψε τις αποκαλούμενες σήμερα ζώνες περίθλασης (αγγλ. diffraction bands). Physicomathesis de lumine, coloribus, et iride, aliisque annexis (1665) Ο σεληνιακός κρατήρας Γκριμάλντι ονομάστηκε προς τιμήν του. Catholic Encyclopedia λήμμα για τον Φραντσέσκο Μαρία Γκριμάλντι. (Αγγλικά) Physico-mathesis de lumine (1665)
Γεώργιος Πάνου

Ο Γεώργιος Πάνου (1770 - 1 Ιουνίου 1863) ήταν πλοιοκτήτης, φιλικός, αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821 από τις Σπέτσες. Διακρίθηκε για τη συμμετοχή του στις ναυτικές επιχειρήσεις του Αγώνα.

 Γεννήθηκε το 1770 στις Σπέτσες και ήταν γιος του προεστού Νικόλαου Πάνου. Από την παιδική του ηλικία έλαβε ναυτική εκπαίδευση και πραγματοποίησε διάφορα ταξίδια στο πλευρό πρώτα του πατέρα και του θείου του και έπειτα σε άλλους πλοιοκτήτες με επακόλουθο να επισκεφτεί διάφορα μέρη της Μεσογείου (Μικρά Ασία, Ιταλία κλπ). Σταδιακά, αναδείχτηκε και ο ίδιος σε πλοιοκτήτη λαμβάνοντας παράλληλα κάποια στοιχειώδη γραμματική γνώση στο Λιβόρνο έπειτα από προτροπή του εμπόρου Ιωάννη Ζούκη. Το 1813 ναυπήγησε το ιστιοφόρο "Σόλων", το οποίο χρησιμοποιήθηκε και κατά την ελληνική επανάσταση. Το 1814, διορίστηκε από τους Οθωμανούς στη θέση του διοικητή Σπετσών. Αργότερα μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε' ή κατά άλλους από τον Τριπολιτσώτη Παναγιώτη Σέκερη. Μύησε αρκετά πρόσωπα στην οργάνωση, μεταξύ των οποίων αρκετούς παράγοντες από την Πραστό καθώς και τον δάσκαλο Βασίλειο Φατζιολάτη στις Σπέτσες. Το 1818, ορίστηκε μαζί με τους Μπόταση και Φατζιολάτη, έφορος της Φιλικής Εταιρείας στις Σπέτσες, ενώ το 1819 φυγάδευσε από την Ερμιόνη Αργολίδας τον Τσακάλωφ μετά τη δολοφονία του Νικόλαου Γαλάτη. Λίγους μήνες πριν από την έναρξη της επανάστασης, όταν ο Παπαφλέσσας έφτασε στις Σπέτσες, ο Πάνου τάχτηκε υπέρ των επαναστατικών κελευσμάτων του ιερωμένου. Με το ιστιοφόρο του "Σόλων" συμμετείχε αρχικά στην πολιορκία της Μονεμβασιάς ως αρχηγός της σπετσιώτικης ναυτικής μοίρας αλλά και των υπόλοιπων ελληνικών δυνάμεων που πραγματοποιούσαν τον αποκλεισμό της πόλης. Μετά την κατάληψη της Μονεμβασίας, έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου. Τον Απρίλιο του 1823 πήρε μέρος ως πληρεξούσιος των Σπετσών στη Εθνοσυνέλευση του Άστρους και το 1825 διετέλεσε έπαρχος Μονεμβασίας. Το 1827, μετείχε στην αποτυχημένη επιχείρηση του Τόμας Κόχραν κατά του αιγυπτιακού στόλου στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Μετά τη λήξη της επανάστασης και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους δραστηριοποιήθηκε στον τομέα του εμπορίου όμως μια σημαντική οικονομική απώλεια τον ανάγκασε να ζητήσει τη συνδρομή του κράτους, το οποίο του αναγνώρισε το 1836 μηνιαίο εισόδημα 150 δραχμών. Απεβίωσε την 1η Ιουνίου του 1863 σε ηλικία 93 ετών. Λίγο καιρό πριν πεθάνει, παρέλαβε το αργυρό παράσημο του Σωτήρος για την προσφορά του στην ελληνική επανάσταση. Αναστασίου Ν. Γούδα, Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, Εκ του Τυπογραφείου Μ. Π. Περίδου, τ. Ζ', Εν Αθήναις, 1875. Διονυσίου Κοκκίνου, Η Ελληνική Επανάστασις, εκδόσεις Μέλισσα, έκτη έκδοσις, τ. Α', Αθήναι 1974. Γενικά αρχεία του κράτους: Τοπικό αρχείο Λεωνιδίου.
Ζέρσον Σάντος ντα Σίλβα

Ο Ζέρσον Σάντος ντα Σίλβα (γεννημένος στις 20 Μαΐου 1997), περισσότερο γνωστός ως Ζέρσον, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για λογαριασμό της βραζιλιάνικης Φλαμένγκο και της Βραζιλίας Κ-23. Έχει ανακοινωθεί από τη γαλλική Μαρσέιγ από την Α' Κατηγορία Γαλλίας ως η νέα του ομάδα από τον Ιούλιο του 2021, στην οποία θα ενσωματωθεί κάπου στο πρώτο μισό του Ιουλίου.

 Γεννημένος στο Μπελφόρντ Ρόσο του Ρίο ντε Τζανέιρο, αναδείχθηκε στα τμήματα υποδομής της Φλουμινένσε. Στις 28 Αυγούστου 2014 προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, έχοντας συμπεριληφθεί στην αποστολή της ομάδας ενόψει του Κόπα Σουδαμερικάνα του 2014.Στις 12 Νοεμβρίου υπέγραψε νέο συμβόλαιο διάρκεια πέντε ετών με τον σύλλογο. Στη συνέχεια, η περίπτωσή του τράβηξε το ενδιαφέρον συλλόγων όπως οι Μπαρτσελόνα, Ατλέτικο Μαδρίτης και Γιουβέντους σε όλη τη διάρκεια της σεζόν, ωστόσο δεν υπήρξε κάποια μεταγραφική συνέχεια στη συγκεκριμένη υπόθεση.Ο Ζέρσον πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 22 Φεβρουαρίου 2015, εισερχόμενος ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο εντός έδρας ήττας με σκορ 0–1 απέναντι στη Βάσκο για το Καμπεονάτο Καριόκα. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τον σύλλογο στις 8 Μαρτίου, πετυχαίνοντας το δεύτερο τέρμα σε μια εντός έδρας επικράτηση με σκορ 3–1 επί της Μποταφόγκο. Αγωνίστηκε συνολικά σε 12 αναμετρήσεις στη διάρκεια της σεζόν για τη συγκεκριμένη διοργάνωση, πετυχαίνοντας τέσσερα τέρματα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Α' Κατηγορία της Βραζιλίας στις 9 Μαΐου 2015, ξεκινώντας ως βασικός στην εντός έδρας επικράτηση της ομάδας του με σκορ 1–0 επί της Ζοϊνβίλι. Καθώς φερόταν να βρισκόταν σε επαφές με μεγάλο αριθμό κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων στη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου του 2015–16, ολοκλήρωσε, τελικώς, τη μεταγραφή του στην ιταλική Ρόμα στις 4 Ιανουαρίου 2016, έναντι ενός ποσού της τάξεως των 15 εκατομμυρίων ευρώ. Δανεικός στη Φιορεντίνα Στις 20 Ιουλίου 2018 δόθηκε δανεικός στη Φιορεντίνα, μέχρι και τις 30 Ιουνίου του 2019. Στις 12 Ιουλίου 2019 υπέγραψε με τη βραζιλιάνικη Φλαμένγκο μέχρι το 2023. Τα 11,8 εκατομμύρια ευρώ της μεταγραφής τον έκαναν την ακριβότερη μεταγραφή Βραζιλιάνου παίκτη από βραζιλιάνικο σύλλογο. Στις 27 Νοεμβρίου 2014 κλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας Κ-20 ενόψει του Νοτιοαμερικάνικου Πρωταθλήματος Κ-20 του 2015. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ομάδα στις 15 Ιανουαρίου 2015, ξεκινώντας ως βασικός στη νίκη της Βραζιλίας με σκορ 2–1 επί της Χιλής,, ενώ αγωνίστηκε στο σύνολο του υπολοίπου των αναμετρήσεων για τη διοργάνωση. ΦλουμινένσεΠριμέιρα Λίγα: 2016ΦλαμένγκοΚόπα Λιμπερταδόρες: 2019 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα: 2020 Α' Κατηγορία: 2019, 2020 Σούπερ Καπ Βραζιλίας: 2020, 2021 Πρωτάθλημα Καριόκα: 2020, 2021Ατομικοί Τίτλοι Ομάδα της χρονιάς στη βραζιλιάνικη Α' Κατηγορία: 2019, 2020 Ασημένια Μπάλα - βραβείο που δίνεται από το περιοδικό Πλακάρ (Placar) στον 2ο καλύτερο παίκτη της Α' Κατηγορίας της Βραζιλίας: 2019, 2020 Ομάδα της χρονιάς στο Πρωτάθλημα Καριόκα: 2020, 2021 Επίσημο προφίλ από τη Φλουμινένσε (Πορτογαλικά) SoccerWay προφίλ (Αγγλικά)
Μηλέα Γρεβενών

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Μηλιά (αποσαφήνιση) ή Μηλέα Η Μηλιά, επίσημα Μηλέα, είναι ορεινό χωριό της Δυτικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών σε υψόμετρο 605 μέτρα.

 Η Μηλιά βρίσκεται προς τα βόρεια του περιφερειακής ενότητας προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, δυτικά του ποταμού Αλιάκμονα. Απέχει 16 χλμ. Β.-ΒΑ. από τα Γρεβενά, 16 χλμ. ΝΔ. από τη Σιάτιστα και είναι ανάμεσα στα χωριά Βατόλακκος (Ν.), Ταξιάρχης (Α.), Κοκκινιά (Β.) και Κιβωτός (ΒΔ.). Ανατολικά και δίπλα από το χωριό περνάει η ΕΟ Γρεβενών - Καστοριάς και πιο ανατολικά η Εγνατία Οδός. Το χωριό ήταν αρχικά κτισμένο νοτιότερα αλλά λόγω συνεχών κατολισθήσεων οι κατοίκοί του μετακινήθηκαν τη δεκαετία του 1960 στη σημερινή τοποθεσία. Από την Παλιά Μηλιά έχουν μείνει μόνο ο ναός του Αγίου Δημητρίου (κτισμένος το 1900), ο οποίος είναι εκκλησία τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με χαγιάτι και πέτρινο καμπαναριό και και του Αγίου Κωνσταντίνου, στο υπόγειο της οποίας υπάρχει νερό που οι ντόπιοι πιστεύουν πως είναι αγιασμένο και θαυματουργό. Η περιοχή είναι γνωστή για τα σπάνια παλαιοντολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί και "δείχνουν" ότι έζησαν πριν από 3.000.000 χρόνια οι αρχαιότεροι και μεγαλύτεροι στον κόσμο προϊστορικοί ελέφαντες. Την περίοδο 1997 με 1999 ξεκίνησαν στην περιοχή της Μηλιάς συστηματικές ανασκαφές ως συνέχεια τυχαίας ανακάλυψης που αποκάλυψαν οστά ενός ενήλικου προβοσκιδωτού (του είδους Mammut borsoni) ηλικίας 35 χρόνων και του οποίου οι δύο πλήρεις χαυλιόδοντες (μήκους 4,39 μέτρων) θεωρούνταν τότε οι μεγαλύτεροι που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στον κόσμο.Το 2007 ανακαλύφθηκαν νέοι μεγαλύτεροι χαυλιόδοντες μήκους 5,02 μέτρων στην ίδια περιοχή ανατρέποντας την προηγούμενη μέτρηση. Εκτιμάται πως το μαμούθ στο οποίο άνηκαν οι χαυλιόδοντες αυτοί είχε βάρος άνω των 6 τόνων και ύψος έως τους ώμους έως τα 3,5 μέτρα.Περισσότερα από 2.000 απολιθωμένα ευρήματα στεγάζονται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Μηλιάς που αποτελεί τουριστικό και εκπαιδευτικό αξιοθέατο των Γρεβενών. Το χωριό αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση των Γρεβενών (1912), ως Μηλιά το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σουμπίνου (Κοκκινιά) και ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Μηλέα και το το 1964 ο οικισμός με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάται από το νομό Κοζάνης και υπάγεται στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μηλέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ηρακλεωτών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 205 κατοίκους. Η ιστοσελίδα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στη Μηλιά Γρεβενών
Πάττι

Το Πάττι είναι η τέταρτη πόλη και κοινότητα της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσίνας στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία της Μεσσίνας με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Βρίσκεται στην δυτική ακτή του κόλπου του Πάττι και απέχει 76 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μεσσήνη, είναι γνωστό για τις μεγάλες αμμώδεις παραλίες του. Το Πάττι συνδέεται με την υπόλοιπη Σικελία μέσω σιδηροδρομικής γραμμής, είναι διάσημος αρχαιολογικός χώρος περιέχει τα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής αποικίας Τίνταρι με το διάσημο Ελληνικό θέατρο και την Βίλα Ρομάνα.

 Βρίσκεται στα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής αποικίας "Τυνδαρίς" που είχε σημαντική ακμή στην αρχαιότητα με ναό του Μερκούριους που καταστράφηκε από τον τύραννο Βέρρες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει μια μεγάλη φυσική καταστροφή στην αρχαία πόλη, ένας ισχυρός σεισμός βύθισε την μισή στην θάλασσα αλλά δεν καταγράφει την ημερομηνία. Η πόλη στην συνέχεια εγκαταλείφθηκε, από την μετέπειτα περίοδο υπάρχει μόνο η εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Τιντάρο και ένα μοναστήρι Φραγκισκιανών. Οι κάτοικοι που διασώθηκαν από τον σεισμό μετανάστευσαν σε γειτονική περιοχή που πήρε την ονομασία "Επ΄ ακτή" ή "πάνω στην ακτή" από την οποία προέρχεται το όνομα "Πάττι". Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας μέλος του Οίκου των Ωτβίλ έκτισε ξανά την πόλη την εποχή που οι Νορμανδοί έδιωξαν τους Άραβες από την Μεσσήνη (1058), ο γιος του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας ίδρυσε ξανά την πόλη. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας κατέστρεψε την πόλη (1300) επειδή είχε παραμείνει πιστή στους Ανδεγαυούς, ξανακτίστηκε τον 16ο αιώνα και αλώθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία, Βιβλίο 2 Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World
Τέσα Χόφμαν

Η Τέσα Χόφμαν (Tessa Hofmann) ή Τ. Σαββίδη (Τ. Savvidis, γενν. 15 Δεκεμβρίου 1949, Bassum, Κάτω Σαξονία) είναι ειδική στις Αρμενικές σπουδές και την κοινωνιολογία, διδάκτωρ, ερευνήτρια στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

 Σπούδασε Σλαβικές Γλώσσες και Λογοτεχνία, Αρμενικές σπουδές και κοινωνιολογία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.Η Χόφμαν είναι μέλος της Εταιρείας για τους Απειλούμενους Πληθυσμούς. Είναι επίσης πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας "Επιβεβαίωση" - Ενάντια στη Γενοκτονία, (Working Group for Affirmation, Arbeitsgruppe Anerkennung – AGA[1]) . Συμμετέχει ενεργά στη διεθνή πρωτοβουλία "Μιλώντας με μια φωνή!» για την αναγνώριση της Αρμενικής, Αραμαϊκής και Ελληνικής Γενοκτονίας. Είναι συγγραφέας πάνω από μιας δεκάδας βιβλίων για την αρμενική ιστορία και τον πολιτισμό. Είναι επίτιμη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Hrachia Acharian, του Ερεβάν (2002). Είναι εκδότρια του Takibat, Tehcir Ve IMHA (2013), την τουρκική έκδοση της αρχικά γερμανικής συλλογικής μονογραφίας (2004, 2η, αναθεωρ. έκδοση 2007) για τη γενοκτονία των χριστιανών κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας της οθωμανικής κυριαρχίας . Persecution, Expulsion and Annihilation of the Christian population in the Ottoman Empire, 1912-22. " Annihilation, Impunity, Denial: The Case Study of the Armenian Genocide in the Ottoman Empire (1915/16) and Genocide Research in Comparison." Διάλεξη στην Ιαπωνία, στο πρόγραμμα "Comparative Genocide Studies", University of Tokyo, 27 March 2004. " Armenians in Turkey today: a critical assessment of the situation of the Armenian minority in the Turkish Republic Αρχειοθετήθηκε 2020-07-13 στο Wayback Machine.". Brussels, 2002. Έχει επιμεληθεί μαζί με άλλους το βιβλίο Genocide of the Ottoman Greeks, Εκδόσεις Aristide D. Caratzas/ Melissa International Ltd. Νέα Υόρκη. Tessa Hofmann, (Tessa Savvidis) Annäherung an Armenien: Geschichte und Gegenwart, Verlag C.H.Beck, Μόναχο 2006, αρχική έκδοση 1997. Στη γερμανική.
MOS Technology 6502

Ο MOS Technology 6502 είναι 8-bit-μικροεπεξεργαστής της MOS Technology, Inc., ο οποίος κυκλοφόρησε στην αγορά το 1975. Η μεγάλη του επιτυχία είχε να κάνει με την απλότητά του αλλά κυρίως με την υψηλή αποδοτικότητά του και την συγχρόνως χαμηλή του τιμή, σε σχέση με τους καθιερωμένους επεξεργαστές της Intel και της Motorola. Χρησιμοποιήθηκε σε πολυάριθμους οικιακούς υπολογιστές (π.χ. τους Commodore VC-20, PET 2001, Atari 400/800/1200 XL, Apple II και III). Ανάλογη επιτυχία είχαν επίσης και άλλοι µικροεπεξεργαστές της σειράς MOS 6500, όπως ο 6510 για τον Commodore 64 και ο 6507 για κονσόλες της Atari.

 Ο 6502 σχεδιάστηκε με βάση τον Motorola 6800. Στο σύνολο εντολών οι δυο επεξεργαστές μοιάζουν, αλλά αντί για 16-bit καταχωρητή (register) ο 6502 χρησιμοποιεί δυο 8-bit-καταχωρητές, η αξία των οποίων προστίθεται σε 16-bit διεύθυνση που προσδιορίζεται στη μνήμη. Για το λόγο αυτό οι εφαρμογές του 6502 έχουν διαφορετικό στιλ: για arrays άνω των 256 bytes πρέπει να γίνει επιπλέον προγραμματισμός. Από την άλλη μεριά οι 8-bit-μικροεπεξεργαστές τροποποιούν τις αξίες των 8 bit με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. Τροποποιήσεις του επεξεργαστή 6502 κυκλοφορούσαν μέχρι και το 2009, μεταξύ άλλων ως εξαρτήματα της αριθμομηχανής HP-35s ή και ελεγκτών (controllers) διάφορων πληκτρολογίων. Τεχνολογία: NMOS, HMOS, CMOS Αριθμός τρανζίστορ: περίπου 5.000 Σήµα χρονισµού (clock signal): αρχικά 20 kHz μέχρι 4 MHz. Εκδοχή CMOS: 0 μέχρι 14 MHz Clock cyclus ανά εντολή: 2 με 7 Χώρος διευθύνσεων: 64 KiByte, δίχως ξεχωριστό χώρο διευθύνσεων I/Ο (όπως π.χ. ο Intel 8080). Όλα δηλαδή τα I/Ο υλοποιούνται μέσω Memory Mapped I/O. Πλάτος διαύλου διευθύνσεων (address bus): 16 bit Πλάτος διαύλου δεδομένων (data bus): 8 bit Interrupts: ένα NMI, ένα IRQ, και software-interrupt μέσω εντολής BRK Εντολές: αρχικά 56, εκδοχή CMOS: 70 Τρόποι διευθυνσιοδότησης: αρχικά 13, εκδοχή CMOS: 16 Endianness: little endian Καταχωρητές (registers): Γενικός καταχωρητής (accumulator), 8 bit. 2 καταχωρητές δείκτες (X και Y), 8 bit. Δείκτης στοίβας (stack pointer), 16 bit. Καταχωρητής κατάστασης (status register), 7 bit (Ενδείκτες (Flags): Carry, Zero, Decimal, Interrupt Disable, Break*, Overflow, Negative). Μετρητής εντολών (instruction pointer), 16 bit. Η μηδενική σελίδα (zero page, στον χώρο διευθύνσεων $00xx) μπορεί να θεωρηθεί αρχείο καταχωρητών (register-file) λόγω των ειδικών και γρήγορων τρόπων διευθυνσιοδότησης της. Bagnall, Brian: On The Edge: The Spectacular Rise and Fall of Commodore, ISBN 0973864907 Rodnay Zaks: Programming the 6502, ISBN 0895880288 Lance A. Leventhal: 6502 Assembly Language Programming, ISBN 007881216X Ekkehard Flögel: Programmieren in Maschinensprache mit dem 6502, ISBN 3921682614 6502.org - the 6502 microprocessor resource (αγγλικά)
Τιάγκο Μπραζ ντα Σίλβα

Ο Τιάγκο Μπραζ ντα Σίλβα (Thiago Braz da Silva, γεννήθηκε 16 Δεκεμβρίου 1993) είναι Βραζιλιάνος αθλητής του στίβου, που αγωνίζεται στο άλμα επί κοντώ. Είναι ο χρυσός Ολυμπιονίκης το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και ο κάτοχος του Ολυμπιακού ρεκόρ με 6,03 μέτρα.

 Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2012. Στους Νοτιοαμερικανικούς Αγώνες 2013 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ με άλμα στα 5.83 και νέο Νοτιοαμερικανικό ρεκόρ. Τα ρεκόρ του συνέχιζαν να σπάνε, από 5.83 σε 5.92 και 5.93 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ, με επίδοση 6.03 μέτρα, νέο Νοτιοαμερικανικό και Ολυμπιακό ρεκόρ.
Σταύρος Θεοδωράκης

Ο Σταύρος Θεοδωράκης (Δραπανιάς Χανίων, 21 Φεβρουαρίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, παρουσιαστής και πολιτικός, ιδρυτής του κόμματος «Το Ποτάμι», με το οποίο ήταν βουλευτής το διάστημα 2015-2019.

 Γεννήθηκε στον Δραπανιά το 1963 και μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα. Σύμφωνα με τον ίδιο ήταν «ένας μέτριος μαθητής που έκρυβε την εφημερίδα μέσα στα σχολικά τετράδια» και είχε κακούς δασκάλους, ενώ δούλευε και έκανε μεροκάματα σε χειρωνακτικές μικροδουλειές, όπως σε φορτηγά.Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1984. Την περίοδο 1985-87 ασχολήθηκε με την εκπαίδευση των Ρομά. Έχει δουλέψει σε διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς (902 Αριστερά, ΣΚΑΪ κ.ά.) και εφημερίδες (Η Πρώτη, Μεσημβρινή, Ελευθεροτυπία, Το Βήμα, Τα Νέα κ.ά.). Το 2000 ξεκίνησε την παρουσίαση της εκπομπής «Πρωταγωνιστές» στη ΝΕΤ. Από το 2005 η εκπομπή συνεχιζόταν στον τηλεοπτικό σταθμό Mega. Είναι μέλος της ομάδας δημοσιογράφων που ίδρυσε τον ιστότοπο protagon.gr το 2009. Τον Φεβρουάριο του 2014, ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τη δημοσιογραφία για να ιδρύσει το φιλοευρωπαϊκό κόμμα «Το Ποτάμι», το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως παράταξη με ασαφές πολιτικό στίγμα. Σε προτάσεις που δημοσιεύτηκαν το 2015 από τον ίδιο συμπεριλαμβάνονταν η αντίθεση σε επιβολή νέων φόρων και οι αποκρατικοποιήσεις. Οι πρώτες εκλογές στις οποίες συμμετείχε το νέο κόμμα ήταν οι ευρωεκλογές του 2014, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να θέτει υποψηφιότητα. Το Ποτάμι ήρθε πέμπτο σε ψήφους με ποσοστό 6,6%, εκλέγοντας έτσι 2 ευρωβουλευτές, κάτι που χαρακτηρίστηκε ως «πολιτικός άθλος» από τον αρχηγό του.Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 το Ποτάμι ήρθε τέταρτο σε ψήφους με ποσοστό 6,1% και κατέλαβε 17 έδρες στο Κοινοβούλιο, ενώ ο αρχηγός του επέλεξε την έδρα των Χανίων. Το Ποτάμι δεν συμμετείχε στην Κυβέρνηση Τσίπρα, λόγω της συμμετοχής των Ανεξάρτητων Ελλήνων σε αυτήν, καθώς θεωρεί τους ΑΝΕΛ ως «αντιευρωπαϊστές». Στο δημοψήφισμα τάχθηκε υπέρ του «Ναι». Στις επόμενες εκλογές, ο Σταύρος Θεοδωράκης επέλεξε την έδρα της Α΄ Θεσσαλονίκης, ενώ το κόμμα του ήρθε έκτο σε ψήφους με ποσοστό 4,09% και εξέλεξε 11 βουλευτές. Έχει ασκήσει έντονη κριτική στην Κυβέρνηση Τσίπρα όσο αφορά τις προεκλογικές δεσμεύσεις και τους μετέπειτα χειρισμούς της. «Εξομολογήσεις Πρωταγωνιστών» «Οι άνθρωποί μου» «Αυτό που ζούμε»
Aqualung

Το Aqualung είναι το τέταρτο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Μαρτίου του 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Επανεκδόθηκε στις 25 Ιουνίου 1996 από την "Capitol" με έξι επιπλέον κομμάτια, με σκοπό τον εορτασμό των 25 ετών από την αρχική του κυκλοφορία, ενώ επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD, δίσκου βινυλίου, Blu-Ray και DVD το 2011 για την επέτειο των 40 ετών του δίσκου.

 Μετά την ένταξη του Τζέφρι Χάμοντ στο συγκρότημα και την ενασχόληση του κιμπορντίστα Τζον Έβαν ως κανονικού μέλους των Jethro Tull, το σχήμα μπήκε στα "Island Studios" του Λονδίνου για την ηχογράφηση του τέταρτου τους δίσκου. Τα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν συνδυάζουν στοιχεία της folk μουσικής, των blues, της ψυχεδελικής μουσικής και της hard rock. Οι στίχοι του δίσκου έχουν ως κεντρικό θέμα τη διάκριση ανάμεσα στη θρησκεία και τον Θεό, με την ιδέα για αυτούς τους στίχους να έρχεται στον Άντερσον όταν η σύζυγος του, Τζένι, φωτογράφησε κάποιους άστεγους ανθρώπους.Η πρώτη πλευρά του δίσκου ονομάστηκε "Aqualung" και περιέχει κομμάτια που επικεντρώνονται σε χαρακτήρες όπως ο άστεγος στο ομώνυμο τραγούδι ή η ανήλικη ιερόδουλη στο "Cross-Eyed Mary". Η δεύτερη του πλευρά ονομάζεται "My God" και περιλαμβάνει κομμάτια τα οποία αντιμετωπίζουν τη θρησκεία με κριτικό και σχετικά ασεβή τρόπο. Παρ' όλα αυτά, ο Ίαν Άντερσον αρνήθηκε ότι το "Aqualung" είναι concept άλμπουμ. Το εξώφυλλο είναι πορτρέτο ακουαρέλας ενός άστεγου άνδρα, δημιουργία του Μπάρτον Σίλβερμαν,. Η ιδέα της συγκεκριμένης εικόνας προήλθε από τις φωτογραφίες της Τζένι Άντερσον. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1971 και ανέβηκε στο # 4 στην πατρίδα του συγκροτήματος και το # 7 στο αμερικάνικο Billboard, ενώ το σινγκλ "Hymn 43" έφθασε στο # 91 του Hot-100. Αργότερα, το άλμπουμ βραβεύθηκε ως τριπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρυσό στη Γερμανία. Οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα επτά εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έχει παρουσιάσει τις μεγαλύτερες πωλήσεις από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ των Jethro Tull. Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 αστέρια με άριστα τα 5, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,3 / 5 και το "Prog Archives" 4,33 / 5. 1. Aqualung (Ian Anderson, Jennie Anderson) - 6:34 2. Cross-Eyed Mary (Anderson) - 4:06 3. Cheap Day Return (Anderson) - 1:21 4. Mother Goose (Anderson) - 3:51 5. Wond'ring Aloud (Anderson) - 1:53 6. Up to Me (Anderson) - 3:15 7. My God (Anderson) - 7:08 8. Hymn 43 (Anderson) - 3:14 9. Slipstream (Anderson) - 1:13 10. Locomotive Breath (Anderson) - 4:23 11. Wind-Up (Anderson) - 6:01 Aqualung (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 3 x πλατινένιος Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Aqualung" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Τζον Έβαν - πιάνο, πλήκτρα, μέλοτρον Κλάιβ Μπάνκερ - τύμπανα. κρουστά Aqualung - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - Aqualung (album review) | Sputnikmusic JETHRO TULL Aqualung reviews and MP3 - Prog Archives
Κυνοδέσμη

Η κυνοδέσμη ήταν μία χορδή ή κορδόνι ή μερικές φορές μια δερμάτινη λωρίδα που φορούσαν μερικοί αθλητές στην Αρχαία Ελλάδα και την Ετρουρία για να αποτρέψουν την έκθεση της βάλανου στο κοινό. Ήταν δεμένο σφιχτά γύρω από το ακροπρόσθιο, το τμήμα της ακροβυστίας που εκτείνεται πέρα από τη βάλανο.

 Η κυνοδέσμη φοριόταν προσωρινά σε δημόσιο χώρο και μπορούσε να αφαιρεθεί και να φορεθεί ξανά κατά βούληση. Θα μπορούσε είτε να συνδεθεί σε μια ζώνη μέσης για να εκθέσει το όσχεο, είτε να συνδεθεί με τη βάση του πέους έτσι ώστε το πέος να φαίνεται να κυρτώνεται προς τα πάνω. Η δημόσια έκθεση του κεφαλιού του πέους θεωρήθηκε από τους Έλληνες ως ανέντιμη και επαίσχυντη, κάτι που παρατηρούταν μόνο σε σκλάβους και βάρβαρους. Η σεμνότητα και η ευπρέπεια απαιτούσαν από τους άνδρες που εμφανίζονταν γυμνοί σε δημόσιο περιβάλλον, όπως αθλητές ή ηθοποιοί, να κρύβουν τους βαλάνους τους.Στην ελληνική και ρωμαϊκή ιατρική πρακτική, η ανεξέλεγκτη διασπορά του σπέρματος θεωρούταν ότι εξασθενεί τους άνδρες και θεωρούταν ιδιαίτερα ότι επηρεάζει την ποιότητα της αρσενικής φωνής. Στην αρχαία Ρώμη, αυτή η μορφή μη χειρουργικής έγχυσης μπορεί να χρησιμοποιηούταν από τους τραγουδιστές ως αγωγή για τη διατήρηση της φωνής. Αρχικά αναφέρεται στη λογοτεχνία τον 5ο αιώνα π.Χ., στο μερικώς διατηρημένο σατυρικό δράμα Θεωροί του Αισχύλου. Υπάρχουν παλαιότερα στοιχεία από τις εικόνες των αθλητών στην κεραμική της Αρχαίας Ελλάδας. Η κυνοδέσμη χρησιμοποιήθηκε επίσης από τους Ετρούσκους και τους Ρωμαίους που την ονόμασαν ligatura praeputii. Ωστόσο, οι Ρωμαίοι προτιμούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα δακτύλιο γνωστό ως περόνη, αντί για ζώνη, για να αποκρύπτουν την βάλανο. Κάλυμμα καβάλου - ένα κάλυμμα ή θήκη που καλύπτει το μπροστινό μέρος των ανδρικών παντελονιών, που περικλείει την περιοχή των γεννητικών οργάνων. Κοτέκα - μία θήκη πέους που φοριέται παραδοσιακά από γηγενείς άντρες κατοίκους ορισμένων εθνοτικών ομάδων στη Νέα Γουινέα για να καλύψει τα γεννητικά τους όργανα. Νάμπα - μία παραδοσιακή θήκη πέους από το Βανουάτου. Μια πεϊκή περόνη είναι ένας δακτύλιος, που συνδέονται με έναν πείρο μέσα από την ακροπροσθία για να το στερεώσει πάνω από τη βάλανο. Χότζις FM. Το Ιδανικό Έμπλαστρο στην Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη: Ανδρική γεννητική αισθητική και η σχέση τους με τα λιπόδερμα, την περιτομή, την αποκατάσταση της ακροποσθίας και τη Κυνοδέσμη . Ενημερωτικό Δελτίο Ιστορίας της Ιατρικής 2001; 75: 375–405. Όσμπορν, Ρόμπιν (2004). Greek History. Λονδίνο και Νέα Υόρκη: Routledge. ISBN 0-415-31717-7. Κιούλς, Έυα (1985). Reign of the Phallus. Μπέρκλεϊ και Λος Άντζελες, Καλιφόρνια: University of California Press. ISBN 0-520-07929-9.
Πύθιο Έβρου

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Πύθιο Λάρισας Το Πύθιο (ή Πύθιον), παλαιότερα γνωστό ως Κιουλελί Μπουργκάζ (τουρκικά: Küleli Burgaz), είναι πεδινό χωριό του Βόρειου Έβρου σε υψόμετρο 60 μέτρων.

 Το Πύθιο βρίσκεται προς τη μεθοριακή γραμμή με την Τουρκία και τον ποταμό Έβρο. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Διδυμότειχο και 17 χλμ. ΝΑ. από την Ορεστιάδα. Σε έναν χαμηλό λόφο κοντά στο χωριό βρίσκεται το βυζαντινό κάστρο του Πυθίου ή Εμπύθιον, το οποίο κατασκευάστηκε το 1330-1340 από τον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό (σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Γρηγορά), αλλά σύντομα πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών Τούρκων. Κοντά στο κάστρο ιδρύθηκε οικισμός ο οποίος ονομαζόταν Κουλελί Μπουργκάζ και βρισκόταν σε ένα παρακλάδι του δρόμου που ένωνε το Διδυμότειχο με την Αδριανούπολη (Εντιρνέ). Στο χωριό ετάφη ο Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ΄, μετά τον απαγχονισμό του το 1821. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Το 1914, 90 οικογένειες Ελλήνων εκτοπίστηκαν από τους Τούρκους. Το 1922 εγκαταστάθηκαν στο Πύθιο 26 οικογένειες από γειτονικά χωριά. Το Κάστρο του Πυθίου είναι χτισμένο σε χαμηλό γήλοφο στις παρυφές του σύγχρονου οικισμού Πυθίου, 14 χλμ από το Διδυμότειχο. Ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 14ου αιώνα, με αφορμή τις εσωτερικές έριδες για τον βυζαντινό θρόνο όταν ο Ιωάννης ΣΤ’ Κατακουζηνός διεκδικούσε την αυτοκρατορία από τον νόμιμο διάδοχο Ιωάννη Γ’ Παλαιολόγο και προχώρησε στην κατασκευή του φρουρίου στο σημείο αυτό για να ελέγχει την κοιλάδα του Έβρου. Όταν χτίστηκε το Κάστρο Πυθίου αποτελούταν από δύο περιβόλους, έναν εξωτερικό και έναν εσωτερικό, με πύργους σε κάθε γωνία τους, ενώ στο σημείο που ενώνονταν υπήρχαν οι δύο κεντρικοί πύργοι που σώζονται ως σήμερα. Ο μεγαλύτερος από τους πύργους ήταν η κατοικία του επίδοξου αυτοκράτορα και της συνοδείας του και είναι τριώροφος, σχεδόν τετράγωνος, με μήκος πλευράς 15 μέτρα. Μια κτιστή σκάλα στην ανατολική πλευρά, όπου βρίσκεται και η είσοδος, οδηγεί στους ορόφους και το δώμα. Φαίνονται ακόμη οι γεισίποδες του τρίτου ορόφου, που πιθανώς να στήριζαν πλατύτερο τέταρτο όροφο, ο οποίος όμως δεν σώζεται ή ποτέ δεν κατασκευάστηκε. Μια μεγάλη τοξωτή είσοδος παρεμβάλλεται ανάμεσα από τους δύο πύργους και συνδέει τον εσωτερικό με τον εξωτερικό περίβολο. Ο δεύτερος, μικρότερος πύργος του Κάστρου του Πυθίου, είναι επίσης σχεδόν τετράγωνος, με μήκος πλευράς περίπου 7,5 μέτρα, ενώ διατηρείται σε ύψος 20 μέτρων. Οι τέσσερις όροφοι που τον αποτελούν στεγάζονται με θόλους. Πιστεύεται πως ο πύργος αυτός ήταν αμυντικού χαρακτήρα και οι όροφοί του δεν επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά έχουν εισόδους είτε από το τείχος είτε από τον άλλο πύργο απευθείας. Η επίδραση της δυτικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής στην Βυζαντινή θεωρείται προφανής. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Ρήγιο και τον Σταθμό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πυθίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 331 κατοίκους, από 541 το 2011.
Α΄ Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 1997-98

Το πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής κατηγορίας πόλο γυναικών της περιόδου 1997-98 ήταν το τελευταίο με αυτή την ονομασία, αφού από την επόμενη χρονιά δημιουργήθηκαν οι κατηγορίες Α1 και Α2. Ο όμιλος ανάδειξης του πρωταθλητή ειχε συναρπαστική εξέλιξη, αφού σημειώθηκε τριπλή ισοβαθμία στην πρώτη θέση καθώς Ολυμπιακος, Γλυφάδα και Βουλιαγμένη είχαν από μια νίκη στα μεταξύ τους παιχνίδια. Πρωταθλήτρια και αναδείχθηκε η ομάδα του Ολυμπιακού, έχοντας +1 γκολ διαφορά στα μεταξύ τους παιχνίδια, με τη Γλυφάδα (0) και το Ν.Ο. Βουλιαγμένης (-1) να ακολουθούν στη δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα .

 Το πρωτάθλημα της περιόδου 1997-98 διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους με βάση την κατάταξη τους στο πρωτάθλημα της προηγούμενης περιόδου, και αγωνίστηκαν σε δύο γύρους. Στον πρώτο όμιλο συμμετείχαν οι έξι καλύτερες ομάδες της περιόδου 1996-97, ενώ στο δεύτερο βρέθηκαν οι υπόλοιπες ομάδες που παρέμειναν στην Α Εθνική καθώς και αυτές που κέρδισαν την άνοδο απο τη Β Εθνική. Στη δεύτερη φάση τοποθετήθηκαν σε τρεις ομίλους των τεσσάρων. Οι δύο πρώτες ομάδες συνέχισαν στον όμιλο για την ανάδειξη του πρωταθλητή κατά την τρίτη φάση, ενώ οι υπόλοιπες ομάδες αγωνίστηκαν για την παραμονή. Οι όμιλοι της δεύτερης και τρίτης φάσης διεξήχθησαν σε ένα κολυμβητήριο ο καθένας, με τις ομάδες να αγωνίζονται από μια φορά μεταξύ τους. Οι αγώνες διεξήχθησαν το τριήμερο 8 έως 10 Μαϊου. Στο κολυμβητήριο Νίκαιας. Αγώνας μπαράζ: Χανιά-ΠΑΟΚ 5-5 καν. αγώνας, 7-6 παράταση. Ιλίσιο κολυμβητήριο. Κολυμβητήριο Αγίου Κοσμά. Οι αγώνες διεξήχθησαν από 13 έως 17 Μαϊου. Κολυμβητήριο Παλαιού Φαλήρου Κολυμβητήριο Αγίου Κοσμά Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: Ο βαθμοί Ματιές στα σπορ, Ιανουάριος 1999.
Mustii

Ο Τόμας Μέστιν (Thomas Mustin, γεννημένος στις 21 Νοεμβρίου 1990), γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Mustii, είναι Βέλγος ηθοποιός και τραγουδιστής που κυκλοφόρησε τα άλμπουμ 21st Century Boy και The Darkest Night. Είναι κριτής στο Drag Race Belgique. Πρόκειται να εκπροσωπήσει το Βέλγιο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2024 στο Μάλμε της Σουηδίας.

 Ο Μέστιν τελείωσε τις σπουδές του στο θέατρο στο Institut des Arts de Diffusion (Louvain-la-Neuve) το 2012 και άρχισε να εργάζεται για μια γαλλική τηλεοπτική σειρά με το όνομα À tort ou à raison, σε σκηνοθεσία Alain Brunard. Έπαιξε επίσης στη σκηνή ως Benvolio στο Romeo and Juliet, σε σκηνοθεσία Yves Beaunesne. Το έργο άνοιξε το νέο Théâtre de Liège.Στη συνέχεια, ξεκίνησε τη σκηνοθεσία της παράστασης Débris από τον Dennis Kelly, που παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2014 στο Riches-Claires στις Βρυξέλλες.Στις αρχές του 2015, πήρε μέρος στην αναβίωση της παράστασης L'Auberge du Cheval-Blanc, σε σκηνοθεσία Dominique Serron στο Palais des Beaux-Arts στο Charleroi και στη Βασιλική Όπερα της Βαλλονίας. Στη συνέχεια έπαιξε σε δύο ταινίες και μια τηλεοπτική σειρά. Στην πρώτη ταινία, έπαιξε μαζί με τον Romain Duris και τον Gustave Kervern στη γαλλική ταινία, Odd Job (2016), σε σκηνοθεσία Pascal Chaumeil. Στη δεύτερη ταινία, πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Fabrizio Rongione στο Les Survivors, σε σκηνοθεσία Luc Jabon. Στην τηλεοπτική σειρά The Break (σκηνοθεσία Matthieu Donck), παίζει τον ρόλο του Kevin. Η σειρά είχε μεγάλη επιτυχία στο Βέλγιο.Το 2014, ο Μέστιν υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Kid Noize, Black Gizah Record. Το πρώτο του σινγκλ, "The Golden Age", μεταδόθηκε γρήγορα σε πολλούς βελγικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς στη Φλάνδρα και τη Βαλλονία.Τον Δεκέμβριο του 2016, προτάθηκε έξι φορές στα Μουσικά Βραβεία D6bels στις ακόλουθες κατηγορίες: Άνδρας σόλο καλλιτέχνης, Συναυλία, Pure FM Artist/Group, Revelation, Music Video, και Songwriter. Φεύγει με το τρόπαιο για την Αποκάλυψη της Χρονιάς. Στις 2 Φεβρουαρίου 2019, έλαβε το βραβείο Magritte για τον πιο υποσχόμενο ηθοποιό για την ταινία The Royal Exchange. Τον Σεπτέμβριο του 2019, προτάθηκε στο Prix de la critique στην ακόλουθη κατηγορία Ανδρική Αποκάλυψη (Espoir masculin).Στις 30 Αυγούστου 2023, ανακοινώθηκε ότι θα εκπροσωπήσει το Βέλγιο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2024 στο Μάλμε της Σουηδίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mustii στο Wikimedia Commons [[[:Πρότυπο:AllMusic]] Mustii] at AllMusic Mustii στην IMDb