IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τάφος του Μεκετρέ στις Θήβες Αιγύπτου

Ο Τάφος του Μεκετρέ στις Θήβες της Αιγύπτου (TT280) βρίσκεται στην πλαγιά ενός υψώματος, λαξευμένος στον βράχο, πίσω από τον λόφο που σήμερα είναι γνωστός ως Σεΐχ Αμπντ ελ Κούρνα στην περιοχή Ντέιρ ελ-Μπαχάρι της Νεκρόπολης των Θηβών. Ο Μεκετρέ ήταν ένας αρχαίος Αιγύπτιος ευγενής, που υπηρέτησε ως Θησαυροφύλακας και Ανώτατος Επιστάτης του Βασιλικού Οίκου κατά την περίοδο του Μέσου Βασιλείου, επί ηγεμονίας των φαραώ Μεντουχοτέπ Β' και Μεντουχοτέπ Γ΄ της 11ης Δυναστείας.

 Ο τάφος ανακαλύφθηκε και ερευνήθηκε σε μικρή έκταση το 1895 και 1902 από τους Αιγυπτιολόγους Ζορζ Νταρεσί και Mοντ αντίστοιχα. Συλήθηκε κατά την αρχαιότητα στο μεγαλύτερο μέρος του. Όταν ο αρχαιολόγος Ουίνλοκ ανέλαβε να τον ανασκάψει συστηματικά για το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης το 1920, έφερε στην επιφάνεια έναν χώρο ο οποίος είχε ευτυχώς διαφύγει της προσοχής των τυμβωρύχων και στο εσωτερικό του ανακάλυψε διαφόρων ειδών ξύλινα ομοιώματα. Τα oμοιώματα αυτά παριστάνουν κυρίως καθημερινές σκηνές που σχετίζονται με τη ζωή του επιστάτη Μεκετρέ. Ο τάφος περιείχε μεγάλο αριθμό ομοιωμάτων, εκ των οποίων περισσότερα από τα μισά είναι ταφικές λέμβοι. Σήμερα, τα ομοιώματα που βρέθηκαν στον τάφο του Μεκετρέ, βρίσκονται σε διάφορα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Μουσείο του Καΐρου: Δύο βάρκες με ψαράδες και δίχτυ σε σκηνή αλιείας, λέμβος με κωπηλάτες και τον Μεκετρέ με τον γιο του Αντέφ κάτω από σκίαστρο, λέμβος με τον Μεκετρέ (ή άγαλμα του Μεκετρέ) κάτω από σκίαστρο, προετοιμασία φαγητού, ιστιοφόρο σκάφος, οικία με κήπο, ξυλουργείο, υφαντουργείο, ο Μεκετρέ επιβλέπει την καταγραφή ζώων, σκηνές προσφορών. Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης: Λέμβος με κωπηλάτες, μουσικούς και προετοιμασία φαγητού, λέμβοι με κωπηλάτες, λέμβος με τον Μεκετρέ και τον γιό του Αντέφ κάτω από σκίαστρο, σκηνή με αλιείς που καμακώνουν ψάρι, πομπή προσφορών δύο γυναικών και δύο ανδρών, γυναίκα (ή η θεά Ίσις) που μεταφέρει προσφορές, στάβλος με βοειδή, σφαγείο ζώων, σιταποθήκη, ζυθοποιείο και αρτοποιείο, ιερό ή οικία με κήπο.
Ροιμητάλκης Α΄

Ο Ροιμητάλκης Α΄ ήταν βασιλιάς των Σαπαίων Θρακών από το 15 π.Χ. Έγινε βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης κατά την περίοδο 11 π.Χ - 12 μ.Χ. διαδεχόμενος τον ανιψιό του Ρησκούπορι Β΄ (Ασταίων).

 Ήταν γιος του Κότυ Β΄ (Σαπαίων) και μεγαλύτερος αδελφός τού Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων). Η αδελφή του είχε παντρευτεί τον Κότυ Ζ΄ (Ασταίων). Από τη σύζυγό του Πυθοδωρίδα Α΄ είχε γιο τον Κότυ Γ΄ (Σαπαίων). Ο ΡΟιμητάλκης Α΄ ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων και πολέμησε στο πλευρό τού Οκταβιανού κατά τού Μάρκου Αντωνίου. Είχε πολιτογραφηθεί Αθηναίος πολίτης και διετέλεσε επώνυμος άρχοντας των Αθηνών. Όταν οι Βησσοί Θράκες εξεγέρθηκαν κατά των Θρακών συμμάχων των Ρωμαίων, ο αρχηγός των Βησσών Βολογάσης νίκησε σε μάχη και σκότωσε τον Κότυ Ζ΄ το 48 π.Χ. Στους Ασταίους τον διαδέχθηκε ο γιος τού Κότυ Ζ΄, Ρησκούπορις Β΄ (Ασταίων) και ο Ροιμητάλκης Α΄ ανέλαβε την κηδεμονία του, ως θείος του. Όταν ο Ρησκούπορις Β΄ απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Ροιμητάλκης Α΄ ως βασιλιάς και των Ασταίων. Κατά τη βασιλεία του επαναστάτησαν πολλές θρακικές φυλές εναντίον των Ρωμαίων και πολιόρκησαν τη Φιλιππούπολη, όπου είχε βρει καταφύγιο και ο Ροιμητάλκης Α΄. Τελικά κατάφερε να διαφύγει, ενώ η εξέγερση καταπνίγηκε από τους Ρωμαίους. Μετά τον θάνατό του, ο Οκταβιανός Αύγουστος μοίρασε το βασίλειο εκείνου ανάμεσα στον γιο εκείνου Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) και τον αδελφό εκείνου Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων). Είχε κόψει νομίσματα με τη μορφή του και την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΟΥ στον εμπροσθότυπο. Στο οπισθότυπο έφεραν την κεφαλή του Οκταβιανού με την επιγραφή ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥ. Κωνσταντίνος Κουρτίδης: Ιστορία της Θράκης από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 54 μ.Χ., Τυπογραφείο Αλευρόπουλου, Εν Αθήναις 1932, σελ. 72-73
Γενιά Ζ

Generation Z (ελληνική μετάφραση: Γενιά Ζ, γνωστή επίσης ως iGeneration, Μετά-Millennials, Quaranteens, ή OnlineSchoolteens) είναι η δημογραφική ομάδα που διαδέχεται τη "Γενιά Υ" (Millennials). Επί του παρόντος υπάρχουν πολλοί επιπλέον χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιούνται από τα μέσα ενημέρωσης για τον προσδιορισμό αυτής της ομάδας. Δεν υπάρχουν ακριβείς ημερομηνίες για το πότε αυτή η ομάδα αρχίζει ή τελειώνει αλλά οι δημογράφοι και ερευνητές θέτουν ως αφετηρία τις γεννήσεις στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του 1990 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Προς το παρόν δεν υπάρχει ομοφωνία όσον αφορά τα έτη γεννήσεων που προσδιορίζουν το τέλος αυτής της γενιάς.

 Οι William Strauss και Neil Howe έγραψαν πολυάριθμα βιβλία σχετικά με το θέμα των γενεών και ο όρος Millenials αποδίδεται ευρέως σε εκείνους. Ο Howe έχει πει ότι "Κανείς δε γνωρίζει ποιος θα ονοματίσει την επόμενη γενιά μετά τους Millennials". To 2005 η εταιρεία τους αποτέλεσε χορηγό ενός διαδικτυακού διαγωνισμού με τον οποίο οι συμμετέχοντες υπερψήφισαν την ονομασία Homeland Generation. Δεν ήταν πολύ αργότερα από τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν και μια συνέπεια της καταστροφής ήταν ότι οι Αμερικάνοι αισθάνονταν πιο ασφαλείς με το να παραμένουν κλεισμένοι στο σπίτι. Ο Howe δεν ήταν ικανοποιημένος με αυτή την επιλογή του ονόματος και ανέφερε ότι οι ονομασίες προκύπτουν από τους ανθρώπους που έχουν έντονη εμφάνιση στον τύπο και ο κόσμος πιάνεται από αυτούς. Meet Generation Z: Forget Everything You Learned About Millennials – 2014 presentation by Sparks and Honey Combi, Chloe (2015). Generation Z: Their Voices, Their Lives. London: Hutchinson. Palfrey, John· Gasser, Urs (2008). Born Digital: Understanding the First Generation of Digital Natives. Basic Books. McCrindle, Mark· Wolfinger, Emily (2014). The ABC of XYZ: Understanding the Global Generations. McCrindle Research.
Τρισώματος Τυφών (Ακρόπολη)

Ο Τρισώματος Τυφών είναι αρχαίο αττικό γλυπτό, τμήμα του αρχικού συμπλέγματος που στόλιζε το αέτωμα του Παρθενώνα. Βρέθηκε το 1888 στις ανασκαφές της Ακρόπολης. Φυλάσσεται στο μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα.

 Είναι κατασκευασμένο από μαλακό ασβεστόλιθο της Αττικής. Παριστάνει τον Τυφώνα, το μυθικό τέρας και φοβερό αντίπαλο του θεού Δία. Σύμφωνα με την περιγραφή του Ευριπίδη παρουσιάζεται μπροστά μας ο «τρισώματος Τυφώνας» με φιδίσια ουρά και τρία φτερωτά ανθρώπινα σώματα. Το φοβερό αυτό τέρας της μυθολογίας ήταν τοποθετημένο στην δεξιά πτέρυγα του αετώματος του Αρχαίου Ναού της Ακρόπολης ώστε να καταλαμβάνει χώρο συνολικού μήκους 3,35 μέτρων και μέγιστου ύψους 0,79 μέτρων. Πρόκειται για περίπλοκο σύμπλεγμα, όχι μόνο από γλυπτικής, αλλά και ανατομικής άποψης. Τα τρία σώματα σέρνονται κυριολεκτικά επάνω στην γη με τους ισχυρούς θώρακες τεταμένους. Τα τρία κεφάλια είναι στολισμένα με πλούσια κόμη, και φέρουν γενειάδα που είναι κομψή στα μάγουλα και μακρυά στο πηγούνι. Η ουρά κουλουριάζεται και χάνεται στο βάθος. Τα τρία σώματα κρατούν στα χέρια αντικείμενα αινιγματικά. Η όλη εμφάνιση του τέρατος γινόταν ακόμα πιο εντυπωσιακή από τα ζωηρά χρώματα που είχε, και σήμερα έχουν πια ξεθωριάσει. Η σάρκα των ανθρώπινων σωμάτων του τέρατος ήταν βαμμένη με έντονο κόκκινο, κάνοντας αντίθεση με τις γαλάζιες κόμες και γενειάδες και τις πράσινες κόρες των ματιών. Οι φτερούγες είχαν διάφορα χρώματα εναλλάξ δίνοντας μια ιριδίζουσα διάσταση στο όλο παρουσιαστικό, ενώ λέπια θωρακίζουν την ουρά και κατά μήκους ταινίες κόκκινου και μπλε χρώματος δίνουν έμφαση στην αίσθηση του κινδύνου. Ο τρισώματος Τυφώνας είναι αναμφίβολα τμήμα πολυπλοκότατου συμπλέγματος που εικονίζει τον αγώνα κατά τον οποίο ο Δίας εκσφενδονίζει τον κεραυνό εναντίον του αντίπαλου του Τυφώνα, ενώ στην αριστερή πτέρυγα ο Ηρακλής πολεμάει την Έχιδνα. Ο τρισώματος Τυφών είναι μέρος του πλαστικού διακόσμου του ναού και έργο του 6ου π.Χ. αιώνα. Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). Μνημεία της Ελλάδος. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1912). Catalogue Of The Acropolis Museum Volume I Archaic Sculpture (στα Αγγλικά). Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Παναγιώτης Καστριώτης (1859-1931) (1895). Κατάλογος του Μουσείου της Ακροπόλεως. Εν Αθήναις: Εκ του Βασιλικού Τυπογραφείου Ν. Γ. Ιγγλέση. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2011. Ισμήνη Τριάντη (1998). Το Μουσείο Ακροπόλεως. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 53 και 54–55. ISBN 960-7169-84-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2011.
Όλυμπος Λέσβου

Ο Όλυμπος είναι βουνό της νότιας Λέσβου και έχει υψόμετρο περί τα 999 μ., με 2η κορυφή το όρος Σκοτεινό με 914 μ., το Ψηλοκούδουνο, τον Σορόκο κ.α. και σχηματίζει εκτεταμένο ορεινό όγκο από τον Κάμπο της Γέρας έως την πεδιάδα του Πολιχνίτου και από τον κάμπο του ποταμού Ευεργέτουλα έως τις ακτές του Πλωμαρίου.

 Ο Όλυμπος είναι ασβεστολιθικό βουνό και πνιγμένο στο πράσινο γιατί είναι κατάφυτο από δάση Τραχείας Πεύκης, δάση από καστανιές, λίγες συστάδες από μαύρη πεύκη νότια της κορυφής Σκοτεινό και μακία βλάστηση. Επίσης πλατάνια, καρυδιές και λεύκες φύονται κατά μήκος των χειμάρρων, κάποια φυτεμένα μεγάλα πλέων έλατα ανάμεικτα με καστανιές και τραχεία πεύκη στη θέση Σανατόριο και τέλος οι καλλιέργειες ελαιόδεντρων που φτάνουν ακόμη μέχρι και σε υψόμετρο των 450 μ. περίπου. Επίσης καλλιεργούνται στην περιοχή πολλά είδη οπωροφόρων δέντρων όπως η κερασιά, η μηλιά, η αχλαδιά, η ροδακινιά. Η πανίδα του βουνού είναι αυτή που συναντάται και σε άλλα νησιά του Αιγαίου με εξαίρεση τα πρόσφατα εισαχθέντα στο νησί αγριογούρουνα και ίσως η ύπαρξη κάποιων ελαφιών που είχαν εισαχθεί αρχές της δεκαετίας του 90'. Κυριότεροι ποταμοί της Λέσβου που πηγάζουν από τον Όλυμπο είναι ο Ευεργέτουλας που εκβάλλει στον Κόλπο Γέρας, ο Βούβαρης που εκβάλλει στον Κόλπο Καλλονής και ο χείμαρρος Σεδούντας που εκβάλλει στο Αιγαίο Πέλαγος διαρρέοντας την κωμόπολη του Πλωμαρίου. Στο βουνό είναι χτισμένοι διάφοροι οικισμοί με κυριότερο την κωμόπολη της Αγιάσου και το χωριό Ασώματος στο ανατολικό τμήμα του, ενώ στο δυτικό συναντάται το χωριό Αμπελικό του Δήμου Πλωμαρίου. Στα νότια είναι το Μεγαλοχώρι και το Παλαιοχώρι, και νοτιοδυτικά το Νεοχώρι και το Ακράσι, όλα του Δήμου Πλωμαρίου. Στις ανατολικές παρυφές του ορεινού όγκου είναι χτισμένοι οι οικισμοί του Σκοπέλου και του Μεσαγρού του Δήμου Γέρας.
Ιωάννης Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας

Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος Α΄ ο μεγαλόψυχος (γερμ.: Johann Friedrich I, 30 Ιουνίου 1503 - 3 Μαρτίου 1554) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας (1532-47), μετά δούκας (1547-54) της Σαξονίας, λάντγκραβος της Θουριγγίας (1532-47) και επικεφαλής της Σμαλκαλδικής Ένωσης. Έγινε ο προεξάρχων της Μεταρρύθμισης.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σοφίας, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Η μητέρα του απεβίωσε 14 ημέρες μετά τη γέννησή του. Μορφώθηκε από τον Γεώργιο Σπαλατίν και τον εκτιμούσε σε όλη τη ζωή του. Ο Σπαλατίν ήταν μαθητής του Λουθήρου. Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος Α΄ απέκτησε ικανή γνώση της ιστορίας και η βιβλιοθήκη του ήταν από τις μεγαλύτερες στη Γερμανία. Είχε προσωπική φιλία με τον Μαρτίνο Λούθηρο και αλληλογραφούσε μαζί του, όταν ο πάπας αφόρισε τον Λούθηρο με βούλα του. Στην Αυλή του ο Βάιτ Βάρμπεκ, με αφορμή τις προετοιμασίες τού γάμου τού εκλέκτορα, μετάφρασε το γαλλικό ρομάντσο "Η ιστορία αγάπης της ωραίας Μαγκελόνης και του Πέτρου κόμη της Προβηγκίας", όπου στοιχεία τού έργου που αναφέρονται στον Καθολικισμό, έχουν αφαιρεθεί. Νυμφεύτηκε το 1527 τη Σίβυλλα των Λα Μαρκ, κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης και είχε τέκνα: Ιωάννης Φρειδερίκος Β΄ 1529-1595, δούκας της Σαξονίας. Ιωάννης-Γουλιέλμος 1530-1573, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ιωάννης-Φρειδερίκος Γ΄ 1554-1565, δούκας της Σαξονίας. Ιωάννης-Ερνέστος 1535, απεβ. νήπιο. Jackson, Samuel Macauley, ed. (1914). "article name needed". New Schaff–Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge (third ed.). London and New York: Funk and Wagnalls. [1] A. Beck, Johann Friedrich der Mittlere, 2 vols., Weimar, 1858 F. von Bezold, Geschichte der deutschen Reformation. Berlin, 1886 World History at Korean Minjok Leadership Academy
Ότο Πρέμινγκερ

Ο Ότο Πρέμινγκερ (αγγλικά: Otto Preminger, 5 Δεκεμβρίου 1905 - 23 Απριλίου 1986), επίσης αναφερόμενος ως Ότο Πρέμιντζερ, όπως ήταν γνωστός στις ΗΠΑ, ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, ηθοποιός και παραγωγός με καταγωγή από την Αυστροουγγαρία.

 Γεννήθηκε το 1905 στην τότε Αυστροουγγαρία σε εβραϊκή οικογένεια. Το 1935 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, για να δουλέψει στο Μπρόντγουεϊ και το 1943 έγινε Αμερικανός πολίτης.Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες του συγκαταλέγονται οι: Λάουρα (Laura, 1944), Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Χέρι (The Man With the Golden Arm, 1955), Ανατομία ενός Εγκλήματος (Anatomy of a Murder, 1959), Έξοδος (Exodus, 1960) και Θύελλα στην Ουάσινγκτον (Advise & Consent, 1962).Ο Πρέμινγκερ προτάθηκε τρεις φορές για Όσκαρ (1945,1960, 1964), τρεις φορές για Χρυσή Σφαίρα και μία φορά για BAFTA. Επίσης, βραβεύθηκε με τη Χάλκινη Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου για την ταινία Carmen Jones.Απεβίωσε το 1986 στη Νέα Υόρκη από καρκίνο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Otto Preminger στο Wikimedia Commons
Forever Marshall Islands

Forever Marshall Islands είναι το όνομα του εθνικού ύμνου των Νήσων Μάρσαλ. Η μουσική και οι στίχοι αποτελούν δημιουργία του πρώην Προέδρου της χώρας, Αμάτα Καμπούα.

 My island (heart) lies o'er the ocean; Like a wreath of flowers upon the sea; With a (the) light of Maker from far above; Shining the with the brilliance of rays of life; Our Father's wondrous creation; Bequeathed to us, our Motherland; I'll never leave my dear home sweet home; God of our forefathers protect and bless forever Marshall Islands.Σημείωση: Οι παρενθέσεις υποδηλώνουν λέξεις που μπορούν ή δεν μπορούν να τραγουδηθούν αντί της λέξης που βρίσκεται μπροστά από αυτές. Το νησί μου (η καρδιά μου) βρίσκεται πέρα από τον ωκεανό Σαν ένα στεφάνι με λουλούδια πάνω στη θάλασσα με ένα (το) φως του Δημιουργού από πολυ ψηλά Να λάμπει με τη λάμψη των ακτίνων της ζωής Το θαυμάσιο δημιούργημα του Πατέρα μας Το οποίο μας κληροδότησε (είναι) η Μητέρα Πατρίδα μας Ποτέ δε θα εγκαταλείψω την αγαπημένη μου και γλυκιά πατρίδα Είθε ο Θεός των προγόνων μας να προστατεύει και να ευλογεί για πάντα τα Νησιά Μάρσαλ. Aelon eo ao ion lometo; Einwot wut ko loti ion dren elae; Kin meram in Mekar jen ijoilan; Erreo an romak ioir kin meramin mour; Iltan pein Anij eweleosim woj; Kejolit kij kin ijin jikir emol; Ijjamin Ilok jen in aolemo ran; Anij an ro jemem wonakke im kej rammon Aelin kein am. Παρτιτούρα του ύμνου (σε μορφή PDF) [1] Ακούστε τον ύμνο σε μορφή MP3 Forever Marshall Islands [2] (mp3)
Διδαχαίικα Αχαΐας

Τα Διδαχαίικα (εναλλακτική γραφή: Διδαχέικα) είναι μικρή οικιστική περιοχή και τοποθεσία του Αχαϊκού της Δ.Ε. Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Βρίσκονται έναντι από τις Κρατικές Φυλακές Αγίου Στεφάνου και τη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) Πάτρας.

 Το όνομα του συνοικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας Διδάχος που κατοικεί στην περιοχή. Στις 16/04/1930 (ΦΕΚ 115Α) ο οικισμός αποσπάται από τον τότε Νομό Αχαιοήλιδος και υπάγεται στο Νομό Αχαΐας. Στις 26/09/1946 (ΦΕΚ 290Α) ο οικισμός αποσπάται από την Κοινότητα Αχαϊκού στην οποία ανήκε μέχρι τότε και προσαρτάται στην Κοινότητα Περιστέρας. Στις 07/04/1951 ο οικισμός καταργήθηκε. Δεν απογράφηκε ποτέ ως αυτοτελής οικισμός. Το κοιμητήριο του παλιού οικισμού των Διδαχαίικων βρίσκεται στο ναό του Αγίου Στεφάνου στην περιοχή «Κατσουλαίικα», που ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Αγίου Στεφάνου (Περιστέρας). Άγιος Στέφανος Αχαΐας Παλαιά Περιστέρα Αχαΐας Φυλακές Αγίου Στεφάνου Αχαΐας Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ευάγγελος Α. Παπαθανασίου - Δημήτριος Χ. Αθανασούλης, «Άγιος Στέφανος Περιστέρας/Θεριανού (στα Κατσουλαίικα) Πατρών. Τοπογραφική και ανασκαφική έρευνα: Περίοδος Ι'» στα Πρακτικά Α' Αρχαιολογική Σύνοδος Νότιας και Δυτικής Ελλάδας. ΣΤ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων - 6η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Πάτρα 9-12 Ιουνίου 1996, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού - Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων - Διεύθυνση δημοσιευμάτων, Αθήνα 2006, σελ. 131-154. ISBN 960-214-449-8. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Διδαχαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Στεφάνου Ωλενίας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αχαϊκού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017.
Προεδρικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2021

Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τζιμπουτί στις 9 Απριλίου 2021. Ο κάτοχος της προεδρίας Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ επανεξελέγη για την πέμπτη πενταετή θητεία του, έχοντας υπηρετήσει στο αξίωμα από το 1999 Το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης μποϊκόταρε τις εκλογές.

 Ο Γκουέλεχ διατελεί Πρόεδρος του Τζιμπουτί από το 1999 και επανεξελέγη στον πρώτο γύρο των τελευταίων εκλογών το 2016, στις οποίες τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν μποϊκοτάζ. Ο πρόεδρος εκλέγεται σε δύο γύρους για πενταετή θητεία. Ένας υποψήφιος που συγκεντρώνει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο εκλέγεται δεόντως. Εάν αυτό δεν επιτευχθεί, διοργανώνεται δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο. Στη συνέχεια εκλέγεται όποιος λάβει τις περισσότερες ψήφους στον δεύτερο γύρο. Εάν κανείς υποψήφιος δεν συγκέντρωνε την πλειοψηφία των ψήφων, θα διεξαγόταν δεύτερος γύρος στις 23 Απριλίου. Το 2010 το Σύνταγμα του Τζιμπουτί τροποποιήθηκε για να συντομεύσει τη διάρκεια των προεδρικών θητειών από έξι σε πέντε. Καταργήθηκε επίσης το όριο των δύο θητειών ανά πρόεδρο, που ίσχυε μέχρι πρότινος. Ο κάτοχος της προεδρίας Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ ήταν υποψήφιος για μια πέμπτη θητεία. Ο μόνος υποψήφιος της αντιπολίτευσης ήταν ο Ζακάρια Ισμαέλ Φαράχ από το Κίνημα για την Ανάπτυξη και την Ισορροπία του Έθνους του Τζιμπουτί (Mouvement pour le Dévelopment et l'Équilibre de la Nation Djiboutienne ή MDEND), με τους κύριους υποψηφίους της αντιπολίτευσης να μην παρουσιάζουν υποψηφίους. Η προεδρική εκστρατεία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της συνεχιζόμενης παγκόσμιας πανδημίας COVID-19 . Η εκστρατεία του Γκουέλεχ τόνισε την απάντηση της κυβέρνησης στην πανδημία σε τοπικό επίπεδο, η οποία είχε επαινεθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η εκστρατεία του Γκουέλεχ αντιμετώπισε κριτική για ορισμένα κοινωνικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του υψηλού ποσοστού ανεργίας της χώρας και τις ανησυχίες ότι παρά τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξης 7% κατά μέσο όρο τα τελευταία πέντε χρόνια, ότι τα οφέλη μιας τέτοιας ανάπτυξης ανακατανεμήθηκαν άνισα, ιδιαίτερα στην εργατική τάξη. Ο Φαράχ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος της αντιπολίτευσης, με τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης να επιλέγουν να μην είναι υποψήφιοι, κατηγορώντας τον Γκουελέχ ότι κυβερνά μέσω δικτατορίας.
Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σαρμάρκε

Ο Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σαρμάρκε (Omar Abdirashid Ali Sharmarke) είναι πολιτικός από τη Σομαλία, σημερινός πρωθυπουργός της Σομαλίας από τις 24 Δεκεμβρίου 2014. Διετέλεσε ξανά πρωθυπουργός από τις 14 Φεβρουαρίου 2009 ως τις 21 Σεπτεμβρίου 2010. Ανήκει στην εθνοτική ομάδα Νταρόντ. Νωρίτερα εργάστηκε για τα Ηνωμένα Έθνη. Διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας του ξανά το 2009, με την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Η δεύτερη πρωθυπουργική του θητεία τερματίστηκε την 1η Μαρτίου 2017 και αντικαταστάθηκε από τον Χασάν Αλί Χαΐρε.

 Γεννήθηκε το 1960. Είναι γιος του πρώτου πρωθυπουργού της Σομαλίας και προέδρου , Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε, ο οποίος ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα και δολοφονήθηκε, το 1969. Ο Σερμάρκε μεγάλωσε και μορφώθηκε στις ΗΠΑ και στον Καναδά , ενώ έχει καναδική υπηκοότητα. Διορίστηκε πρωθυπουργός της Σομαλίας από τον πρόεδρο Σαρίφ Αχμέτ στις 13 Φεβρουαρίου του 2009, όπως γνωστοποιήθηκε από το Τζιμπουτί. Ο διορισμός ενός προσώπου της διασποράς (που δεν έχει σχέση με καμία φυλή από αυτές που πολεμούν για τον έλεγχο της Σομαλίας) έτυχε ευρείας υποστήριξης, καθώς θεωρήθηκε από πολλούς ότι θα μπορούσε ο ίδιος να γεφυρώσει τις διαφορές ανάμεσα στις διαφορετικές φυλές στη Σομαλία.Η επικύρωση της απόφασης από το κοινοβούλιο θεωρείται τυπική διαδικασία, εξαιτίας αυτής της υποστήριξης που απολαμβάνει ο νέος πρωθυπουργός.Ο επίσημος διορισμός του έγινε στις 14 Φεβρουαρίου. Έπειτα από τριβές με τον πρόεδρο της Βουλής ο Σαρμάρκε υπέκυψε σε πιέσεις και υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία στις 21 Σεπτεμβρίου 2010 Προσωρινός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Αμπντιγουαχίντ Ελμί Γκοντζέχ. Στις 17 Δεκεμβρίου 2014 ο Σαρμάρκε επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ. Αντικατέστησε τον μπντιγουελί Σεΐχ Αχμέντ, ο οποίος απομακρύνθηκε με απόφαση του Ομοσπονδιακού ΚοινοβουλίουΣτις 24 Δεκεμβρίου εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο ο διορισμός του Σαρμάρκε στην πρωθυπουργία. Επί συνόλου 224 παρόντων βουλευτών, οι 218 υπερψήφισαν το διορισμό του Σαρμάρκε και 6 έφυγαν από την αίθουσα. Στις 25 Δεκεμβρίου ο Σαρμάρκε επίσημα ανέλαβε καθήκοντα σε τελετή στη Βίλα Σομάλια.
G N' R Lies

Το G N' R Lies (ή απλώς Lies) είναι το δεύτερο studio album του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Κυκλοφόρησε το 1988 από την Geffen Records. Η πρώτη πλευρά του άλμπουμ (πλευρά G) αποτελείται από το EP Live ?!*@ Like a Suicide του 1986, ενώ η δεύτερη (πλευρά R) από ακουστικά κομμάτια ηχογραφημένα το 1988. Είναι το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας με τον ντράμερ Στίβεν Άντλερ, ο οποίος απολύθηκε το 1990 λόγω του εθισμού του στην ηρωΐνη (εμφανίζεται ωστόσο στο κομμάτι "Civil War" του άλμπουμ Use Your Illusion II).

 Τα τελευταία τέσσερα κομμάτια του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν με ακουστικά όργανα. Γράφτηκαν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα πριν την ηχογράφηση, εκτός από το You're Crazy, μια διαφορετική έκδοση του οποίου βρίσκεται στο Appetite for Destruction. Το εξώφυλλο αποτελεί παρωδία εξωφύλλων από εφημερίδες. Στην έκδοση του CD, το εξώφυλλο είχε μερικές διαφορές. Το κείμενο "Wife-beating has been around for 10,000 years" αντικαταστάθηκε από το "LIES LIES LIES", ενώ το "Ladies, welcome to the dark ages" από το "Elephant gives birth to midget". Πολλά αντίτυπα της αυθεντικής έκδοσης σε μορφή βινυλίου έφεραν την εικόνα ενός γυμνού μοντέλου στο εσωτερικό της συσκευασίας. Το οπισθόφυλλο είναι ακριβώς το ίδιο με το εξώφυλλο του Live ?!*@ Like a Suicide. Guns N' Roses: Άξλ Ρόουζ - κύρια φωνητικά, πιάνο Slash - ηλεκτρική & ακουστική κιθάρα Ίζυ Στράντλιν - ηλεκτρική & ακουστική κιθάρα, φωνητικά Νταφ ΜαΚέγκαν - μπάσο, ακουστική κιθάρα, φωνητικά Στίβεν Άντλερ - ντραμςΕπιπλέον μουσικοί: Γουέστ Άρκιν - κρουστά Ρέι Γκάρντεν - κρουστά Ρικ Ρίτσαρντς - κρουστά Χάουαρντ Τίμαν - κρουστά
Κάσπερ Ρίσγκαρντ

Ο Κάσπερ Ρίσγκαρντ (δαν. Kasper Risgård) (γεν. το 1983) είναι Δανός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την εθνική Κ20 της χώρας του. Είναι παίκτης της μεσαίας γραμμής, έχει ύψος 1,82 μ. και από το 2010 αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο.

 Ο Κάσπερ Ρίσγκαρντ γεννήθηκε στις 4/1/1983. Ώς έφηβος ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην Άλμποργκ (Aalborg Boldspilklub), στην οποία αγωνίστηκε και ως επαγγελματίας στη συνέχεια από το 2002 ως το 2009, με εξαίρεση το 2004 που έπαιξε δανεικός στη Νόρτζελαντ. Τη σεζόν 2009-10 μεταπήδησε στην Αρμίνια Μπίλεφελντ στη Γερμανία και τον Αύγουστο του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο δύο ετών με τον Πανιώνιο. Από το Μάρτιο του 2011 αγωνίζεται στην Σίλκεμποργκ.
Ο Δρόμος του Βασιλιά (μυθιστόρημα)

Ο Δρόμος του Βασιλιά (γαλλικός τίτλος: L'Allée du Roi) είναι μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ που εκδόθηκε το 1981. Παρουσιάζει, με τη μορφή φανταστικών απομνημονευμάτων γραμμένων σε πρώτο πρόσωπο, τη ζωή της Μαντάμ ντε Μαιντενόν, δεύτερης συζύγου του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

 Το έργο είναι μια μυθιστορηματική ανάπλαση της ζωής της Φραγκίσκης του Μαιντενόν. Αναφέρεται στα γεγονότα από τη γέννησή της σε μια φυλακή στο Νιόρ, όπου ήταν φυλακισμένος ο πατέρας της, γιός του Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ, τις ταλαιπωρίες της παιδικής της ηλικίας στη Μαρτινίκα όπου η οικογένεια μετανάστευσε, την επιστροφή στο Παρίσι και την είσοδό της στην καλή κοινωνία, τον γάμο της με τον σατιρικό συγγραφέα Πωλ Σκαρρόν, τη γνωριμία της με την ερωμένη του βασιλιά Μαντάμ ντε Μοντεσπάν και την περίοδο που ήταν η γκουβερνάντα των νόθων παιδιών που είχε αποκτήσει η τελευταία με τον βασιλιά, μέχρι την εκπληκτική άνοδό της στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του οποίου έγινε η μοργανατική σύζυγος το 1683 σε ηλικία 48 ετών, μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου βασίλισσας Μαρίας Θηρεσίας της Ισπανίας. Διηγείται τη χαρούμενη παρέα της με την Νινόν ντε λ'Ανκλό, την ευλάβια στα όρια του θρησκευτικού φανατισμού της μέσης ηλικίας της και την πολιτική επιρροή της στον βασιλιά, μέχρι τον θάνατό της στο ήρεμο καταφύγιο του Σαιν-Συρ. Βασισμένη σε σημαντική τεκμηρίωση και χρησιμοποιώντας πολυάριθμα, συχνά αδημοσίευτα, γραπτά της μαντάμ ντε Μαιντενόν, η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ σ' αυτό το πρώτο της ιστορικό μυθιστόρημα αναπλάθει την κοινωνία του 17ου αιώνα και τη μεγαλοπρέπεια της βασιλικής αυλής στις Βερσαλλίες σε μια προσπάθεια αποκατάστασης του αληθινού προσώπου αυτής της ευφυούς και φιλόδοξης γυναίκας. . Το 1995, το μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ διασκευάστηκε σε τηλεοπτική ταινία δύο επεισοδίων από τη Νίνα Κομπανέζ, με τη Ντομινίκ Μπλαν στο ρόλο της Φραγκίσκης του Μαιντενόν, τον Ντιντιέ Σαντρ στον ρόλο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και τον Μισέλ Ντυσωσουά στον ρόλο του συγγραφέα Πωλ Σκαρρόν, πρώτο σύζυγο της Φραγκίσκης.
Εθνική Μακάου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 1 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Μακάου αντιπροσωπεύει το Μακάου στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Μακάου - Κίνας (中國澳門籃球總會).

 Μέχρι σήμερα το Μακάου δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1982, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της EABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Ανατολικής Ασίας.Επίσης, το Μακάου διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Ανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Μακάου σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Εθνική Μακάου (καλαθοσφαίριση ανδρών) Macau, ιστορικό στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) 中國澳門籃球總會, επίσημος ιστότοπος. (Κινέζικα)
Βούνιον το περσικόν

Το Βούνιον το περσικόν (Bunium persicum) είναι ένα πολυετές φυτό της οικογένειας των Απιίδων, που προγενέστερα περιλαμβανόταν στο γένος Carum και συγγενεύει με το κύμινο (Cuminum cyminum).

 Οι ονομασίες μαύρο κύμινο και μαύρο αγριοκύμινο αναφέρονται στους σπόρους από το Βούνιον το περσικόν (Bunium persicum). Το Βούνιον το περσικόν είναι ένα πολυετές φυτό (perennial) το οποίο δύναται να φθάσει σε ύψος τα 0,6 μ. (2 πόδια). Τα άνθη του είναι μόνοικα μονοκλινή (ερμαφρόδιτα) και γονιμοποιούνται από τα έντομα.Το στενά συγγενικό του είδος Βούνιον το βολβοκάστανον (Bunium bulbocastanum), το οποίο χρησιμοποιείται ως καρύκευμα και ως λαχανικό και που κοινώς ονομάζεται μεγάλη λεπτοκαρυά, μαύρη ζήρα ή earthnut είχε προηγουμένως θεωρηθεί ως συνώνυμο του Β. του περσικού (Β persicum). Οι σπόροι από το Βούνιον το περσικόν ονομάζονται μαύρο κύμινο και είναι παρόμοιοι στο σχήμα με το γνωστό κύμινο, αλλά το χρώμα τους είναι πιο σκούρο καφέ. Όταν συνθλίβονται γίνονται πολύ αρωματικοί, και θυμίζουν περισσότερο πεύκο παρά γήινους τόνους. Η γεύση τους είναι παρόμοια με αυτή του πεύκου, είναι επίσης στυπτικοί και πικροί. Οι σπόροι από το μαύρο κύμινο δεν πρέπει να συγχέονται με αυτούς από το Μελάνθιον το ήμερον (Νιγέλα η εδώδιμος) (Nigella sativa), οι οποίοι επίσης, συχνά αποκαλούνται σπόροι μαύρου κύμινου. Παραπομπές σημειώσεων [1]
Νίκολας Κόναρντ

Ο Νίκολας Κόναρντ (αγγλικά: Nicholas John Conard), γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1961 στο Σινσινάτι του Οχάιο, είναι Αμερικάνος και Γερμανός αρχαιολόγος. Έγινε γνωστός για την ανακάλυψη της Αφροδίτης του Χόλε Φελς, του προϊστορικού αγαλματιδίου, το οποίο είναι το αρχαιότερο αγαλματίδιο που κατασκεύασαν άνθρωποι.

 Σπούδασε σε πολλά πανεπιστήμια στις Η.Π.Α. και στη Γερμανία και αποφοίτησε ως ανθρωπολόγος και χημικός. Το 1982 σπούδασε εθνολογία και χημεία στο Φράιμπουργκ του Μπράισγκαου, και συνέχισε το 1984 ως το 1989 με σπουδές Προϊστορίας και Πρώιμης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Εργάστηκε από το 1985 ως το 1986 στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ στη Νέα Υόρκη, και αποφοίτησε από εκεί με τον τίτλο του Master of Science. Συνέχισε από το 1987 ως το 1990 στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, Νιού Χέιβεν (New Haven) στο Κονέκτικατ, και αποφοίτησε εκεί το 1988 με τον τίτλο του Master of Philosophy, ενώ αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας το 1990. Διορίστηκε βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ το 1991 ως το 1993, και από το 1995 κατέχει την έδρα του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τίμπιγκεν. Διατελεί επίσης διευθυντής του τμήματος της παλαιότερης Προιστορίας στο Ινστιτούτο Παλαιάς και Πρώιμης ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου «Έμπερχαρντ-Καρλ» του Τίμπιγκεν. Διεύθυνε από το 1996 ως το 2001 τον ειδικό τομέα ερευνών 275 της Γερμανικής Εταιρείας Ερευνών («Deutsche Forschungsgemeinschaft», DFG). Από το 1995 είναι επιστημονικός διευθυντής του Προϊστορικού μουσείου του Μπλάουμπόϊρεν και από το 1997 επιστημονικός διευθυντής του Μουσείου Σλος Χόεντίμπιγκεν. Ασχολήθηκε με την πρώιμη εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού στις γεωγραφικές περιοχές της Ευρασίας και της Νοτίου Αφρικής. Μελέτησε επίσης την απαρχή της γεωργίας και κτηνοτροφίας. Διηύθυνε πολλές αρχαιολογικές ανασκαφές, μεταξύ άλλων στη Συρία, Νότιο Αφρική, Ιράν και αλλού. Στη Γερμανία μελέτησε την προϊστορική εποχή, και ανακάλυψε εκτός άλλων την Αφροδίτη του Χόλε Φελς καθώς και το μαμούθ και το άγριο άλογο του Φόγκελχερντ.Τιμήθηκε στις 8 Μαΐου 2010 με το Μετάλλιο της Τιμής του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Neue Eiszeit-Kunstwerke von der Schwäbischen Alb. Museumsheft 4, Urgeschichtliches Museum Blaubeuren, Blaubeuren 2001. Die Venus aus dem Eis. Wie vor 40 000 Jahren unsere Kultur entstand. Albrecht Knaus, München 2010, ISBN 978-3-8135-0376-0. Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender 2009. 22. Ausgabe. Band I: A - G, K. G. Saur Verlag, München 2009, ISBN 978-3-598-23629-7, S. 609. Curriculum vitae, Forschung und Literatur auf der Homepage Uni Tübingen - unter "Literatur" zahlreiche Volltexte
Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα ιδρύθηκε το 1951 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης των Παρισίων και αποτελείτο από το Βέλγιο, τη Δυτική Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία. Σκοπός της ήταν να θέσει την παραγωγή και εμπορία του άνθρακα και του χάλυβα, δηλαδή των δύο κύριων πρώτων υλών της πολεμικής βιομηχανίας μέχρι και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό κοινή διαχείριση των πρώην εμπολέμων κρατών. Η Συνθήκη υπεγράφη στις 18 Απριλίου του 1951 και ετέθη σε ισχύ στις 23 Ιουλίου 1952, ορισμένη να διαρκέσει για πενήντα χρόνια. Έληξε στις 23 Ιουλίου 2002.

 Με τη Διακήρυξη του Γάλλου υπουργού εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν στις 9 Μαΐου 1950, εμπνευσμένη από τον Γάλλο αξιωματούχο και εν συνεχεία πρώτο Πρόεδρο της Ανωτάτης Αρχής της ΕΚΑΧ, Ζαν Μονέ, σηματοδοτήθηκε μία νέα περίοδος στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης που ταυτίζεται με την έναρξη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το σχέδιο Schuman αφορούσε μία προοδευτική ενοποίηση με πρώτο στάδιο τον οικονομικό τομέα και πρώτο βήμα του σταδίου αυτού την κοινή διαχείριση της γαλλο-γερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό μία Ανώτατη Αρχή, στο πλαίσιο μάλιστα ενός οργανισμού που θα είναι ανοικτός στη συμμετοχή κι άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Με αυτό τον τρόπο επιδίωκε να εξασφαλίσει την συλλογική ασφάλεια, το αίτημα της οποίας παραμένει πρωταρχικό ιδιαίτερα μετά από τον μακρόχρονο ανταγωνισμό μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Ευθέως δηλώνεται και η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με στοιχεία υπερεθνικότητας. Χαρακτηριστικά: "Η συσπείρωση των ευρωπαϊκών κρατών απαιτεί να εξαλειφθεί η προαιώνια αντίθεση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας (...). Η από κοινού διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα θα εξασφαλίσει άμεσα την εγκατάσταση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης, πρώτου σταδίου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και θα αλλάξει την μοίρα περιοχών, οι οποίες από μακρού προορίζονται για την κατασκευή πολεμικών όπλων, υπήρξαν δε και τα πιο σταθερά θύματα των τελευταίων (...). Η αλληλεγγύη που θα δημιουργηθεί στην παραγωγή θα καταδείξει ότι κάθε πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας καθίσταται όχι μόνον αδιανόητος αλλά και υλικά αδύνατος" Η πρόταση του Σουμάν είχε απήχηση στις χώρες της Βenelux, την Ιταλία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, όχι όμως και στην Αγγλία. Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίαρχα ευρωπαϊκά κράτη έχουν συνάψει συνθήκες και ως εκ τούτου συνεργάστηκαν και εναρμόνισαν πολιτικές (ή συνέδεσαν την κυριαρχία) σε έναν αυξανόμενο αριθμό τομέων, στο έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή στην οικοδόμηση της Ευρώπης (γαλλικά: la construction européenne). Το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα περιγράφει τη νομική έναρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) - το κύριο πλαίσιο για αυτήν την ενοποίηση. Η ΕΕ κληρονόμησε πολλές από τις σημερινές της ευθύνες από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ), οι οποίες ιδρύθηκαν τη δεκαετία του 1950 στο πνεύμα της Διακήρυξης Σουμάν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα European Coal and Steel Community στο Wikimedia Commons
Η Μασσαλιώτιδα

Η Μασσαλιώτιδα (γαλλικά La Marseillaise - Λα Μαρσεγιέζ) είναι ο εθνικός ύμνος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η σύνθεση του ύμνου ανήκει στον αξιωματικό του γαλλικού στρατού (του μηχανικού) Ρουζέ ντε Λιλ (Claude Joseph Rouget de Lisle) ή, ελληνοποιημένα, Κλαύδιου Ιωσήφ Ρουζέ Ντελίλ.

 Γράφτηκε στο Στρασβούργο την νύκτα της κήρυξης του πολέμου μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας 17 Απριλίου 1792. Αρχικά τιτλοφορήθηκε Πολεμικό άσμα για τη στρατιά του Ρήνου (Chant de guerre pour l'armée du Rhin) αφού γράφτηκε σαν πολεμικό εμβατήριο. Κατά την επιστροφή του γαλλικού στρατού κάποιοι Μασσαλιώτες εθελοντές άρχισαν να το τραγουδούν στους δρόμους του Παρισιού οπότε και ονομάστηκε στην αρχή «Τραγούδι των Μασσαλιωτών» και αργότερα «Μασσαλιώτιδα». Με τον τίτλο δε αυτόν τραγουδήθηκε στην Όπερα κατά τη κήρυξη της Δημοκρατίας οπότε και συμπεριλήφθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1792 στη χορογραφία του Γκαρμιέλ ως «Προσφορά εις την Ελευθερία». Διαρκούσης όμως της Αυτοκρατορίας και της Παλινόρθωσης θεωρήθηκε επαναστατικό τραγούδι. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση την αποδέχτηκε ως το γαλλικό εθνικό ύμνο σε διάταγμα που εκδόθηκε στις 14 Ιουλίου 1795, καθιστώντας την τον πρώτο ύμνο της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α' το Veillons au Salut de l'Empire ήταν ο ανεπίσημος ύμνος του καθεστώτος, και επί της βασιλείας του Ναπολέοντα Γ', ήταν Partant pour la Syrie, ενώ τo τραγούδι είχε απαγορευτεί εντελώς από τον Λουδοβίκο τον 18ο και τον Κάρολο τον 10ο. Αποκαταστάθηκε λίγο μετά την Επανάσταση Ιουλίου του 1830. Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου έως τις αρχές του εικοστού αιώνα, η «Μασσαλιώτιδα» αναγνωρίστηκε ως ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος ως εκ τούτου εγκρίθηκε από την Κομμούνα του Παρισιού το 1871. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1879, αποκαταστάθηκε ως ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας και έχει παραμείνει από τότε. Frédéric Robert: La Marseillaise. Nouvelles Éditions du Pavillon, Paris 1989, ISBN 2-11-081031-9. Κατάλογος εθνικών ύμνων Η Μασσαλιώτιδα - Αφιέρωμα (Σαν Σήμερα .gr) Η σημαία και ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας (1ο Τ.Ε.Ε. Βόλου)
Πολυαμίδιο

Ένα πολυαμίδιο (polyamide) είναι ένα μακρομόριο με επαναλαμβανόμενες μονάδες (repeating units) συνδεμένες με αμιδικούς δεσμούς. Τα πολυαμίδια υπάρχουν και φυσικά και τεχνητά. Παραδείγματα φυσικά εμφανιζόμενων πολυαμιδίων είναι οι πρωτεΐνες, όπως το μαλλί και το μετάξι. Τεχνητά κατασκευασμένα πολυαμίδια μπορούν να παραχθούν μέσω πολυμερισμού σταδιακής ανάπτυξης (step-growth polymerization) ή σύνθεσης στερεής φάσης (solid-phase synthesis) δίνοντας υλικά όπως το νάιλον, αραμίδια και πολυασπαρτικό νάτριο (sodium poly(aspartate)). Τα συνθετικά πολυαμίδια χρησιμοποιούνται συνήθως σε υφάσματα, σε εφαρμογές οχημάτων, σε χαλιά και αθλητική ένδυση λόγω της μεγάλης τους αντοχής και ισχύος. Η βιομηχανία μεταφορών είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής, χρησιμοποιώντας το 35% της κατανάλωσης πολυαμιδίου (PA).

 Τα πολυμερή των αμινοξέων είναι γνωστά ως πολυπεπτίδια ή πρωτεΐνες. Σύμφωνα με τη σύνθεση της κύριας τους αλυσίδας, τα συνθετικά πολυαμίδια ταξινομούνται ως εξής: Όλα τα πολυαμίδια παρασκευάζονται από τον σχηματισμό ενός αμιδίου που συνδέει δύο μόρια μονομερών μαζί. Τα μονομερή μπορεί να είναι τα ίδια αμίδια (συνήθως με τη μορφή μιας κυκλικής λακτάμης όπως η καπρολακτάμη), τα α,ω-αμινοξέα ή ένα στοιχειομετρικό μείγμα μιας διαμίνης και ενός διοξέος. Και τα δύο αυτά είδη πρόδρομων ουσιών δίνουν ένα ομοπολυμερές. Τα πολυαμίδια συμπολυμερίζονται εύκολα και συνεπώς είναι δυνατά πολλά μείγματα μονομερών που μπορούν με τη σειρά τους να οδηγήσουν σε πολλά συμπολυμερή. Επιπλέον πολλά πολυμερή νάιλον είναι αναμείξιμα μεταξύ τους επιτρέποντας τη δημιουργία μειγμάτων. Στους ζωντανούς οργανισμούς, τα αμινοξέα συμπυκνώνονται μεταξύ τους από ένα ένζυμο για να σχηματίσουν αμιδικές ομάδες (γνωστές ως πεπτίδια). Τα τελικά πολυμερή είναι γνωστά ως πολυπεπτίδια ή πρωτεΐνες. Για τη βιομηχανική παραγωγή συνθετικών πολυαμιδίων με τουλάχιστον ένα αλειφατικό μονομερές ("πολυμερή νάιλον"), ο δεσμός αμιδίου παράγεται από την αντίδραση συμπύκνωσης μιας αμινομάδας και μιας καρβοξυλικής ομάδας. Το νερό αφαιρείται. Για πλήρως αρωματικά πολυαμίδια ή 'αραμίδια' π.χ. Kevlar , χρησιμοποιείται ως μονομερές το ακυλοχλωρίδιο. Η αντίδραση πολυμερισμού με την αμινομάδα αφαιρεί το υδροχλώριο. Η οδός του ακυλοχλωριδίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαστηριακή σύνθεση για την αποφυγή θέρμανσης και τη λήψη μιας σχεδόν στιγμιαίας αντίδρασης.Η αμινομάδα και η καρβοξυλομάδα μπορεί να είναι στο ίδιο μονομερές, ή το πολυμερές μπορεί να αποτελείται από δύο διαφορετικά μονομερή, ένα με δύο αμινομάδες και το άλλο με δύο καρβοξυλικά οξέα ή ομάδες ακετυλοχλωριδίου. Τα αμινοξέα μπορούν να ληφθούν ως παραδείγματα μοναδικού μονομερούς (αν παραβλεφθεί η διαφορά μεταξύ αλκυλίων) που αντιδρούν με ταυτόσημα μόρια για να σχηματίσουν ένα πολυαμίδιο: Το αραμίδιο (παρακάτω εικόνα) παρασκευάζεται από δύο διαφορετικά μονομερή που εναλλάσσονται συνεχώς για να σχηματίσουν το πολυμερές που είναι αρωματικό πολυαμίδιο: Kohan, Melvin I. (1995). Nylon Plastics Handbook. Hanser/Gardner Publications. ISBN 9781569901892
Λέννοξ Λιούις

Ο Λένοξ Κλόντιους Λιούις (αγγλικά: Lennox Claudius Λιούις) (γενν. 2 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Άγγλος-Καναδός σχολιαστής πυγμαχίας και πρώην επαγγελματίας πυγμάχος, ο οποίος αγωνίστηκε από το 1989 έως το 2003. Είναι τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, δύο φορές πρωταθλητής πρόκλησης και ο τελευταίος βαρέων βαρών που κατείχε το αδιαφιλονίκητο πρωτάθλημα. Έχοντας διπλή βρετανική και καναδική υπηκοότητα, ο Λιούις εκπροσώπησε τον Καναδά ως ερασιτέχνης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 και του 1988, όπου στους τελευταίους, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία υπερβαρέων βαρών, αφού νίκησε τον Ρίντικ Μπόου στον τελικό.

 Στα πρώτα τρία χρόνια του ως επαγγελματίας, ο Λιούις κέρδισε πολλά περιφερειακά πρωταθλήματα βαρέων βαρών, συμπεριλαμβανομένων των τίτλων Ευρώπης, Βρετανίας και Κοινοπολιτείας. Αφού κέρδισε τους πρώτους 21 αγώνες του, νίκησε τον Ντόνοβαν Ράντοκ το 1992 για να καταλάβει την πρώτη θέση στην κατάταξη του WBC. Ανακηρύχθηκε πρωταθλητής βαρέων βαρών WBC αργότερα το ίδιο έτος, αφού ο Ρίντικ Μπόου εγκατέλειψε τον τίτλο για να αποφύγει να τον υπερασπιστεί ενάντια στον Λιούις. Υπερασπίστηκε τον τίτλο τρεις φορές πριν από μια ανατρεπτική ήττα με νοκ άουτ από τον Oliver McCall το 1994. Ο Λιούις εκδικήθηκε την ήττα σε έναν ρεβάνς του 1997 για να κερδίσει ξανά τον κενό τίτλο WBC. Δύο αγώνες εναντίον του Evander Holyfield το 1999 (ο πρώτος που έληξε σε μια αμφιλεγόμενη ισοπαλία) είδαν τον Λιούις να γίνεται αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής βαρέων βαρών ενώνοντας τον τίτλο του WBC με τους τίτλους WBA και IBF του Holyfield, καθώς και τον κενό τίτλο IBO. Το 2000, το WBA αφαίρεσε τον τίτλο του από τον Λιούις όταν επέλεξε να αντιμετωπίσει τον Michael Grant αντί του υποχρεωτικού αμφισβητία John Ruiz. Ομοίως, η IBF αφαίρεσε τον Λιούις από τον τίτλο της το 2002, όταν εκείνος επέλεξε να μην αντιμετωπίσει τον υποχρεωτικό τους αμφισβητία Chris Byrd. Ο Λιούις τέθηκε νοκ άουτ από τον Hasim Rahman σε μια ανατροπή το 2001, αλλά αυτή η ήττα εκδικήθηκε αργότερα μέσα στη χρονιά. Το 2002, ο Λιούις νίκησε τον Mike Tyson σε έναν από τους πιο πολυαναμενόμενους αγώνες στην ιστορία της πυγμαχίας. Πριν από την εκδήλωση, ο Λιούις έλαβε τον τίτλο του περιοδικού Ring βαρέων βαρών, ο οποίος είχε διακοπεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Στην τελευταία του μάχη, ο Λιούις νίκησε τον Vitali Klitschko σε μια βάναυση και αιματηρή αναμέτρηση το 2003. Άφησε τους υπόλοιπους τίτλους του και αποσύρθηκε από την πυγμαχία το 2004. Ο Λιούις αναφέρεται συχνά στον εαυτό του ως «ο ειδικός των πυγμάχων». Έχει ύψος 1,96 μ. και ζύγιζε περίπου 111 κιλά κατά τη διάρκεια της ακμής του στην πυγμαχία. Θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους μεγαλύτερους πυγμάχους βαρέων βαρών όλων των εποχών και ένας από τους μεγαλύτερους Βρετανούς μαχητές όλων των εποχών. Επίσημος ιστότοπος CBZ Profile Boxing Hall of Fame Amateur career of Lennox Λιούις (ισπανικά) Καριέρα του Λιούις σε φωτογραφίες στο BBC Sport Λέννοξ Λιούις στην IMDb
Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση

Η Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (γερμανικά: Süddeutscher Fußball-Verband, SFV) είναι περιφερειακό διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Η έδρα της βρίσκεται στο Μόναχο. H SFV αποτελεί ένα από τα 5 περιφερειακά μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

 Ο οργανισμός συστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1897 στην Καρλσρούη ως Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νότιας Γερμανίας (Verband Süddeutscher Fußball-Vereine) σε μια συνάντηση των οκτώ κορυφαίων ποδοσφαιρικών συλλόγων της Νότιας Γερμανίας, όπως οι Καρλσρούη ΦΦ, Φένιξ Καρλσρούης, Φιντελίτας Καρλσρούης, 1. ΦΚ Φόρτσχαϊμ, ΦΚ Χάιλμπρον, ΦφΡ Μάνχαϊμ, ΦΚ Χάναου 93 και Γκερμάνια 94 Φραγκφούρτης. Στην περιφερειακή ένωση υπάγονται οι εξής ενώσεις κρατιδίων: Ποδοσφαιρική Ένωση Έσσης Ποδοσφαιρική Ένωση Βάδης Ποδοσφαιρική Ένωση Νότιας Βάδης Ποδοσφαιρική Ένωση Βυρτεμβέργης Ποδοσφαιρική Ένωση Βαυαρίας Επίσημος ιστότοπος
Πτέρη Τριταίας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Πτέρη Αχαΐας Η Πτέρη Τριταίας (πρώην ονομασία: Τσαπόγα) είναι χωριό στο νομό Αχαΐας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων και έχει 61 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Έλατο (Σκιαδοβούνι), μικρή παραφυάδα του Ερυμάνθου. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Δροσιάς και στον ιστορικό Δήμο Τριταίας, νότια της Πάτρας σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. Το χωριό άρχισε να δημιουργείται μετά το 1800 από κατατρεγμένους Έλληνες προερχόμενους από τα χωριά της Μάνης και από κοντινούς συνοικισμούς. Η παλαιά ονομασία του είναι Τσαπόγα, η οποία χρησιμοποιείται αρκετά ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα με μια άποψη πήρε την ονομασία κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας από έναν έφορο της περιοχής (Τσαπ-Αγάς). Τα τελευταία χρόνια (ΦΕΚ 32Α - 15/02/1964) η ονομασία άλλαξε και δόθηκε το όνομα Πτέρη, από το ομώνυμο φυτό που φυτρώνει στις πλαγιές, ενώ το διάστημα 10/10/1955 (ΦΕΚ 287Α) - 15/02/1964 (ΦΕΚ 32Α) είχε την ονομασία "Μαυροχώρι". Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Η πλειονότητα των κατοίκων ασχολείται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, παρ'όλα αυτά σχεδόν όλα τα νοικοκυριά έχουν επιπλέον εισοδήματα από ελιές, αμπέλια και κήπους οπωροκηπευτικών, πράγμα που τους προσφέρει μια σχετική αυτονομία. Το κορυφαίο γεγονός του χωριού είναι το πανηγύρι που γίνεται κάθε χρόνο στις 7 Ιουλίου (της Αγίας Κυριακής) με παραδοσιακή ορχήστρα στην πλατεία του χωριού. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πτέρης Τριταίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Μαυροχώριον-Πτέρη. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Τσαπόγα-Μαυροχώριον. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017.
14ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού

Το 14ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: 14e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Κατορζιέμ, δηλαδή Δέκατο-Τέταρτο. Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα και διαμέρισμα του Ομπσερβατουάρ, από το Αστεροσκοπείο των Παρισίων, βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα και περιέχει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μονπαρνάς. Στην περιοχή βρίσκεται ένας σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός, Γκαρ Μονπαρνάς, που μοιράζεται με το γειτονικό 15ο διαμέρισμα. Η περιοχή παραδοσιακά φιλοξενεί πολλούς καλλιτέχνες καθώς και μια βρετανική κοινότητα, που έφτασε στις αρχές του 20ού αιώνα μετά τη δημιουργία του σιδηροδρομικού τερματικού σταθμού Μονπαρνάς.

 Το 13ο διαμέρισμα βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Συνορεύει στα ανατολικά με το 13ο, στα δυτικά με το 15ο και στα βόρεια με τα 5ο και 6ο δημοτικά διαμερίσματα. Η έκταση του διαμερίσματος είναι 5,64 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα σημερινά όρια του 14ου διαμερίσματος χρονολογούνται από το 1860, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859 που οδήγησε σε μια νέα διαίρεση του Παρισιού σε 20 διαμερίσματα. Πράγματι, όταν επεκτάθηκε η αστικοποίηση του Παρισιού, αφομοίωσε αρκετά μικρά χωριά όπως το Πετί Μονρούζ, το χωριό Περνετί ή το νέο χωριό Ορλεάν που ενώθηκαν για να σχηματίσουν το 14ο διαμέρισμα. Το 14ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1954, με 181.414 κατοίκους. Εξακολουθεί να έχει υψηλή οικιστική πυκνότητα τόσο πληθυσμού όσο και επιχειρηματικής δραστηριότητας με 132.844 κατοίκους και 71.836 θέσεις εργασίας κατά την απογραφή του 1999. Στην απογραφή του 2017 ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 136.941 κατοίκους. Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 14ου διαμερίσματος: Συνοικία του Μονπαρνάς (Quartier du Montparnasse) Συνοικία του Πάρκου Μονσουρί (Quartier du Parc de Montsouris) Συνοικία του Πετί-Μονρούζ (Quartier du Petit-Montrouge) Συνοικία της Πλαιζάνς (Quartier de Plaisance)Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 14ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 53 έως 56. Οι κατακόμβες του Παρισιού Το πάρκο Μονσουρί Η Διεθνής Πανεπιστημιούπολη του ΠαρισιούΤο κοιμητήριο του Μονπαρνάς Το ίδρυμα Καρτιέ για την σύγχρονη τέχνη Ο σιδηροδρομικός σταθμός Γκαρ Μονπαρνάς Το άγαλμα του Μιχαήλ Σερβέτος Η περιοχή Μονπαρνάς Το μουσείο Λένιν Το Αστεροσκοπείο του Παρισιού Η Φυλακή Λα ΣαντέΤο Νοσοκομείο Σαιντ-Αν Η ιστοσελίδα του Δημαρχείου του 14ου διαμερίσματος (γαλλικά)
Φινλανδικός κόλπος

Ο Φινλανδικός ή Φιννικός κόλπος (φινλανδικά: Suomenlahti, εσθονικά: Soome laht, ρωσικά: Фи́нский зали́в, Φίνσκι ζαλίβ σουηδικά: Finska viken) είναι κόλπος της Βαλτικής θάλασσας που εκτείνεται μεταξύ της Φινλανδίας (στα βόρεια) και της Εσθονίας (στα νότια) μέχρι την πόλη της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία και εκβάλλει σ' αυτόν ο ποταμός Νέβας. Άλλες μεγάλες πόλεις που βρίσκονται γύρω από τον κόλπο είναι το Ελσίνκι και το Τάλιν.

 Η έκταση του κόλπου είναι 30.000 τ.χλμ.. Το μήκος (από την χερσόνησο Χάνκο έως την Αγία Πετρούπολη) είναι 400 χιλιόμετρα και το πλάτος ποικίλλει από 70 χιλιόμετρα κοντά στην είσοδο έως 130 χιλιόμετρα και μειώνεται έως τα 12 χιλιόμετρα. Ο κόλπος είναι σχετικά ρηχός με το βάθος να μειώνεται από την είσοδο του κόλπου προς την Αγία Πετρούπολη. Το μέσο βάθος είναι 38 μέτρα με το μέγιστο βάθος να είναι 100 μ. Ενώ το βάθος στον κόλπο του Νέβα είναι λιγότερο από 6 μέτρα. Ως εκ τούτου, ένα κανάλι σκάφτηκε στο κάτω μέρος για την ασφαλή ναυσιπλοΐα. Λόγω της μεγάλης εισροής γλυκού νερού από ποτάμια, ειδικά από τον ποταμό Νέβα, το νερό του κόλπου έχει πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι - μεταξύ 0,2 και 5,8 ‰ στην επιφάνεια και 0,3 έως 8,5 ‰ κοντά στον πυθμένα. Η μέση θερμοκρασία του νερού είναι κοντά στους 0 °C το χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι 15-17 °C στην επιφάνεια και 2-3 °C στο βυθό. Ο κόλπος είναι συνήθως παγώνει από τα τέλη Νοεμβρίου έως τα τέλη Απριλίου, το πάγωμα ξεκινά από τα ανατολικά και σταδιακά προχωράει προς τα δυτικά. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει ως το δυτικό όριο του Φινλανδικού κόλπου, μία γραμμή από το Σπίτχαμι (59°13'Β) της Εσθονίας, διαμέσω της νήσου Όσμουσααρ από νοτιοανατολικά προς βορειοδυτικά, έως το νοτιοδυτικό άκρο της χερσονήσου Χάνκο (22°54'Α) της Φινλανδίας. ESA δορυφορική φωτογραφία του κόλπου της Φινλανδίας