IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άλπεις Κοττίαι

Οι Άλπεις Κοττίαι, λατιν.: Alpes Cottiae ήταν μία μικρή επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκε το 63 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα. Ήταν μία από τις τρεις επαρχίες, που αποτελούσαν τις Άλπεις μεταξύ της σύγχρονης Γαλλίας και της Ιταλίας, μαζί με τις Άλπεις Γραίαι και Ποινιναί βόρεια και τις Άλπεις Mαριτίμαι νότια. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Σεγούσιο (σημερινή Σούσα στο Πιεμόντε). Άλλοι σημαντικοί οικισμοί βρίσκονταν στο Eburodunum και στο Brigantio (Briançon). Πήρε το όνομά του από τον ηγεμόνα της περιοχής τον 1ου αι. π.Χ., Mάρκος Ιούλιος Κόττυος, και το τοπωνύμιο σώζεται σήμερα στις Κοτιανές Άλπεις.

 Η επαρχία είχε την προέλευσή της σε ένα τοπικό αρχηγείο, που ελεγχόταν από τον βασιλιά Mάρκος Ιούλιος Δόνος, ο οποίος κυβέρνησε τις φυλές της Λιγουρίας της περιοχής από τα μέσα του 1ου αι. π.Χ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Mάρκος Ιούλιος Κόττυος, ο οποίος δεν αντιτάχθηκε στην ενσωμάτωση τού βασιλείου του στο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό σύστημα υπό τον Αυτοκράτορα Αύγουστο το 15–14 π.Χ.. Μετά το τέλος τού γιου του Κόττιου Β΄ το 63 μ.Χ., η περιοχή προσαρτήθηκε από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και μετατράπηκε σε μία επαρχία υπό έναν επίτροπο (procurator) γνωστή ως provincia Alpium Cottiarum. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού (284–305), το δυτικό τμήμα της επαρχίας μεταφέρθηκε στις Άλπεις Mαριτίμαι και το ανατολικό τμήμα παραχωρήθηκε υπό έναν πρόεδρο (praeses) στην επισκοπή (diocesis) της Ιταλίας. Οι οικισμοί στις Άλπεις περιλάμβαναν: Ad Fines (Malano) ("mansio" ie σταθμός, τελωνείο) Ocelum (Celle) ("oppidum" ie κωμόπολη κελτική) Ad Duodecimum (Saint-Didier) ("mutatio" ie mansio) Segusio (Σούσα) (πρωτεύουσα) Venausio ( Venaus ) (oppidum) Scingomagus / Excingomagus (Exilles) (oppidum, πιθανώς η πρωτεύουσα του Δόνου) Caesao / Goesao (Cesana Torinese) ("castrum" ie φρούριο, στρατόπεδο) Ad Martes Ultor (ύστερο αυτοκρατορικό Ulcense) (Oulx) (castrum) Brigantium (Briançon) (mansio) Mons Matronae (Mont Genèvre) Κότιος Δόνος Κοττιανές Άλπεις Tilmann Bechert: Die Provinzen des römischen Reiches: Einführung und Überblick . von Zabern, Mainz 1999. Μπαρτολομάση : Valsusa Antica . Αλζάνι, 1975.
Αύγουστος Γουλιέλμος της Πρωσίας (1722-1758)

Ο Αύγουστος-Γουλιέλμος, γερμ. August-Wilhelm (9 Αυγούστου 1722 - 12 Ιουλίου 1758) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας, διάδοχος του αδελφού του Φρειδερίκου Β΄ του μεγάλου, βασιλιά της Πρωσίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας-Δωροθέας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου Α΄ της Βρετανίας. Το 1758 απεβίωσε στο Οράνιενμπουρκ σε ηλικία 36 ετών. Ο γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β΄ έγινε βασιλιάς της Πρωσίας. Νυμφεύτηκε το 1742 τη Λουίζα των Γουέλφων, κόρη του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β΄ 1744-1797, βασιλιάς της Πρωσίας. Ερρίκος 1747-1767, πρίγκιπας της Πρωσίας. Βιλελμίνη1751-1820, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ των Νασσάου πρίγκιπα της Οράγγης. Ripley, George; Dana, Charles A., eds. (1879). "August Wilhelm". The American Cyclopædia.
Φραντσέσκο Σαμπατίνι

Ο Φραντσέσκο Σαμπατίνι (Francesco Sabbatini, Παλέρμο, 1722 - Μαδρίτη, 1797) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας που εργάστηκε κατά κύριο λόγο ως αρχιτέκτοντας της αυλής του Καρόλου Γ΄. Τα έργα του υιοθέτησαν ένα μικτό ύφος μεταξύ μπαρόκ και νεοκλασικισμού, αρκετά συγγενής με την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική που εκφράστηκε στην πληρότητά της από τον Χουάν ντε Μπιγιανουέβα.

 Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ρώμη και συμμετείχε στην κατασκευή του, ύφους μπαρόκ, Βασιλικού Ανακτόρου της Καζέρτα για τον Κάρολο Δ΄ της Νάπολης και Σικελίας, μελλοντικό Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας. O ίδιος μονάρχης, με την ανάρρησή του στον ισπανικό θρόνο το 1760, τον όρισε επικεφαλής των βασιλικών έργων, εντάσσοντάς τον στο Τάγμα του Αγίου Ιακώβου. Ο Κάρολος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του είχε προωθήσει το έργο των δασκάλων του Σαμπατίνι, Φερντινάντο Φούγκα και Λουίτζι Βανβιτέλι.Εκμεταλλευόμενος της θέση του (παραδοσιακά θεωρείται το άτομο που άσκησε το μεγαλύτερο έλεγχο στην αρχιτεκτονική κατά τη βασιλεία του Καρόλου), ανέλαβε πλήθος έργων στη Μαδρίτη, παραγκονίζοντας έτερους εξέχοντες αρχιτέκτονες όπως ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ, όπως τα ακόλουθα: Ολοκλήρωση του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης συνεχίζοντας το έργο των Γιουβάρα και Σακέτι Το κτίριο του Τελωνείου η Πύλη του Αλκαλά Πύλη του Καρόλου Γ΄ στον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο Πύλη του Αγίου Βικέντιου Μέγαρο του Γκοδόι συνέχιση των έργων του Γενικού Νοσοκομείου του Χοσέ ντε Ερμοσίγια, σήμερα Μουσείο Βασίλισσα Σοφία συμμετέχει στα έργα της Πλάθα Μαγιόρ ολοκληρώνει την βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου του Μέγα, προσθέτοντας την πρόσοψη VV.AA. (1993), Francesco Sabbatini 1721-1797: La arquitectura como metáfora del poder. Μαδρίτη, Electa.
Νέος Μικρός Καουμπόυ

Ο Νέος Μικρός Καουμπόυ αποτελεί τη φυσική συνέχεια του θρυλικού περιοδικού «Μικρός Καουμπόυ». Τον Ιούλιο 2018 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη ένας τόμος 368 σελίδων με τέσσερις νέες, αδημοσίευτες ιστορίες του Μικρού Καουμπόυ, «Ο Νέος Μικρός Κάουμποϋ – Ο Ναγουάλ», σε κείμενα Κωνσταντίνου Ρωμοσιού και εικονογράφηση Κώστα Φραγκιαδάκη. Από τον Δεκέμβριο 2018, ο «Νέος Μικρός Καουμπόυ» άρχισε την κυκλοφορία του σε τακτικές, ανά δίμηνο, εκδόσεις νέων ιστοριών των εκατό σελίδων από τις Εκδόσεις Άγρια Δύση, με συντελεστές τον συγγραφέα Κώστα Ρωμοσιό και τους σκιτσογράφους Κώστα Φραγκιαδάκη και Πάνο Παναγόπουλο.

 Ένα ελληνικό περιοδικό με ιστορίες γουέστερν, με κεντρικό ήρωα ένα ελληνόπουλο της διασποράς, τον 18χρονο Τζιμ Άνταμς (Δημήτρη Αδαμόπουλο), ο οποίος αναλαμβάνει να επιβάλει το νόμο ως Ρέιντζερ στην άγρια αμερικανική Δύση. Μαζί του έχει την όμορφη Ντιάνα Μόρισον, τον Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες και το μικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο, που έμειναν γνωστοί ως η θρυλική τετράδα. Οι ήρωες αυτοί πρωτοεμφανίστηκαν το 1963 στο περιοδικό «Μικρός Σερίφης», με συντελεστές τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Πότη Στρατίκη που έγραφε τις ιστορίες και τον ζωγράφο Θέμο Ανδρεόπουλο που ανέλαβε την εικονογράφησή του. Οι δυο δημιουργοί συνυπέγραφαν με το ψευδώνυμο Κώστας Φωτεινός. Το 1971 η συνεργασία των δύο δημιουργών έληξε. Ο Στρατίκης συνέχισε με την έκδοση του «Μικρού Σερίφη», ενώ ο Ανδρεόπουλος ανέλαβε την έκδοση του »Μικρού Καουμπόυ», συνεργαζόμενος με άλλους συγγραφείς. Τα περιοδικά κυκλοφόρησαν έως το 1991.
Psycho Diver

Το Psycho Diver (ιαπωνικά: サイコダイバー 魔性菩薩, Χέπμπορν: Psycho Diver: Mashō Bosatsu, γνωστό και ως Psycho Diver: Soul Siren) είναι ιαπωνική νεο-νουάρ ταινία anime τρόμου και επιστημονικής φαντασίας που σκηνοθετήθηκε από το Μαμόρου Κάνμπε. Το σενάριό της γράφτηκε από τους Τοσιάκι Καγουάμουρα και Τασουχίκο Ουραχάτα, ενώ βασίζεται στη νουβέλα με το ίδιο όνομα, του Μπάκου Γιουμεμάκουρα. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 21 Μαΐου του 1997 σε μορφή VHS, και στις 21 Ιουλίου του 2008 σε DVD από την Urban Vision.

 Η ταινία περιστρέφεται γύρω από την ιστορία του Μποσουτζίμα (Τζότζι Νακάτα, Μάικλ Σκοτ Ράιαν), ενός ώριμου άνδρα Δύτη Ψυχών (Psycho Diver). Έχει, δηλαδή, την υπερφυσική ικανότητα να μπαίνει στις ψυχές άλλων ανθρώπων, με τη βοήθεια της τεχνολογίας μέσω εξωμοίωσης, και με κίνδυνο να χάσει τη ζωή του στη διαδικασία. Του ανατίθεται να διεισδύσει στην ψυχή μία νεαρής τραγουδίστριας, της Γιούκι (Τζούνκο Ιγουάο, Σέρι Λιν) από την αδερφή της Κιόκο (Ατσούκο Τανάκα). Η κοπέλα στοιχειώνεται από βίαιες αναμνήσεις, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να τραγουδήσει. Στην πορεία, ανακαλύπτει ότι διαθέτει ψυχικές ικανότητες, τις οποίες δεν μπορεί να ελέγξει. Ως αποτέλεσμα, σκοτώνει όσους όσους Psycho Diver προσπαθούν να μπουν στην ψυχή της για να τη βοηθήσουν. Όταν μπαίνει μέσα της ο Μποσουτζίμα, μαθαίνει για τη ζωή και τα παιδικά χρόνια της. Η κοπέλα, ήδη από την παιδική της ηλικία, είχε τεράστιες ψυχικές δυνάμεις. Όταν οι γονείς της χώρισαν, μεγάλωσε μόνη. Κάποια στιγμή η μητέρα της, Αντζέλικα (Ατσούκο Τανάκα, Αϊόνα Μόρις), επέστρεψε για να της κληροδοτήσει την αρχηγική της θέση, στην αίρεση που οδηγούσε. Λίγο πριν το καταφέρει, εμφανίζεται ο πατέρας της Γιούκι, και σκοτώνει την Αντζέλικα. Το Psycho Diver έλαβε μέτριες κριτικές, σημειώνοντας βαθμολογίες 5,6 στην IMDb από 86 και 5,96 στο MyAnimeList από 830 ψήφους. Ωστόσο, η ταινία θεωρείται καλτ. Ο Γουέην Σόρτγουορθ του The Spinning Image χαρακτήρισε την ταινία "εντυπωσιακή, με πολλά να συμβαίνουν στην πολύ σύντομη διάρκειά του". Κριτική στο The Spinning Image Το Psycho Diver στο Anime News Network Το Psycho Diver στην IMDb Το Psycho Diver στο MyAnimeList Το Psycho Diver στην aniDB
Πλάτανος Λάρισας

Ο Πλάτανος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλλιθέας Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Ναρθακίου και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Ο Πλάτανος Λάρισας βρίσκετται σε υψόμετρο 329 μέτρων και έχει πληθυσμό 10 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ως το 1940 ονομαζόταν Τσακερλί και μέχρι το 1957, Ισακερλίον. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Πλάτανος Λάρισας (Ισακερλίον Λάρισας, Τσακερλί Λάρισας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.).
Βλαντίμιρ Ερλ

Ο Βλαντίμιρ Ιμπραγκίμοβιτς Ερλ (ρωσικά: Владимир Ибрагимович Эрль‎, γεννηθείς Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Γκορμπουνόφ, ρωσικά: Владимир Иванович Горбунов‎, 14 Μαΐου 1947, Λένινγκραντ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ - 25 Σεπτεμβρίου 2020, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία) ήταν Ρώσος ποιητής, πεζογράφος και κριτικός κειμένων.

 Εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος και εκπαιδευτής της πυροσβεστικής. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, ήταν μέλος του κύκλου ποιητών "Μάλαγια Σαντόβαγια". Ήταν ο ηγέτης της λογοτεχνικής ομάδας των Χελενούκτων, με την οποία συνδέθηκαν κατά κάποιο τρόπο οι Α. Ν. Μιρόνοφ, Α. Λ. Χβοστένκο και άλλοι. Τα έργα του Ερλ δημοσιεύονταν κυρίως ως σαμιζντάτ (στα περιοδικά "Ρολόι", "37", "Τρανσπονάνς", "Το περιοδικό του Μίτια", κ.λπ). Δημοσίευσε περισσότερα από 100 βιβλία σαμιζντάτ ως εκδότης. Ο ερευνητής του σαμιζντάτ Μπορίς Κονστρίκτορ αποκάλεσε τον Ερλ «Παγκανίνι της γραφομηχανής» για τη υψηλή ποιότητα των δημοσιεύσεων, γεγονός ασυνήθιστο στους κύκλους του σαμιζντάτ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ασχολήθηκε κυρίως με τη φιλολογική και κειμενική εργασία. Ενήργησε ως κριτικός κειμένων και εκδότης των έργων των Ν. Ι. Χαρμς, Κ. Κ. Βάγκινοφ, Α. Ι. Βεντένσκι, Β. Ν. Πετρόφ, Λ. Λ. Αρονζόν κ.ά. Βραβεύτηκε το 1986 με το Βραβείο Αντρέι Μπέλιι. Το πρώιμο ποιητικό έργο του Ερλ και άλλων Ελενούκτων κληρονομείται από τους Ομπεριούτους και έχει φαινομενικά παιχνιδιάρικο χαρακτήρα, μέσα από το οποίο αναδύεται το υπαρξιακό-τραγικό μοτίβο του ακαταμάχητου χάους και ο παραλογισμός του κόσμου. Στα ποιήματα των δεκαετιών 1970 και 1980 εντείνονται τα λυρικά μοτίβα. Το κύριο πεζογραφικό έργο του Ερλ, το διήγημα "Αναζητώντας το χαμένο Χέιφ" (1965-1970), είναι μια από τις πρώτες προσπάθειες εφαρμογής στη ρωσική λογοτεχνία των τεχνικών που αναπτύχθηκαν από την παγκόσμια λογοτεχνική πρωτοπορία των μέσων του 20ού αιώνα: αλεατορική γραφή, κολάζ κ.λπ. Владимир Эрль на сайте «Новая карта русской литературы» Владимир Эрль на сайте «Неофициальная поэзия» Страница Владимира Эрля на сайте «Вавилон» Эрль, Владимир Ибрагимович в электронном архиве Центра Андрея Белого Изображения Владимира Эрля на сайте «Лица русской литературы» Интервью с Владимиром Эрлем на сайте OpenSpace 07.10.2011
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 50 χιλιόμετρα βάδην ανδρών

Τα 50 χιλιόμετρα βάδην, ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν στις 6 Αυγούστου 2021, στο Πάρκο Οντόρι του Σαππόρο. Αναμένεται να αγωνιστούν περίπου 60 αθλητές, από 30 διαφορετικά έθνη. Ο ακριβής αριθμός θα εξαρτηθεί από το πόσες εθνικές επιτροπές θα επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητας. Αυτή θα είναι η 20η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς και αναμένεται να είναι και η τελευταία, καθώς επρόκειτο να αντικατασταθεί από κάποιο μικτό ομαδικό αγώνισμα, στα πλαίσια του κινήματος των Αγώνων υπέρ της ισότητας των φύλων. Αυτή την στιγμή είναι το μόνο αγώνισμα στον Στίβο, για το οποίο δεν διοργανώνεται το αντίστοιχο γυναικείο.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλητές σε αυτό το αγώνισμα. Ο χρόνος που έπρεπε να πιάσουν οι αθλητές για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες ήταν 3:50:00. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Αθλητές που δεν έπιασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτοί που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 60 συμμετεχόντων. Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Ιανουαρίου 2019 έως τις 31 Μαΐου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 31 Μαΐου 2021. Μέσα σ' αυτήν την περίοδο καθορίστηκε και η παγκόσμια κατάταξη, με βάση τις επιδόσεις των αθλητών σε επίσημες διοργανώσεις. Τοπικά και Ηπειρωτικά Πρωταθλήματα λαμβάνονταν υπ' όψη, ακόμη και αν διεξάγονταν εκτός της περιόδου πρόκρισης. Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλητές που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από άνδρες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τους αθλητές στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. Το αγώνισμα διεξάγεται σε μία ημέρα και αποτελείται από μια κούρσα 50 χιλιομέτρων σε ανοικτό δρόμο. Η διαφορά του με το τρέξιμο είναι ότι ένα πόδι του αθλητή πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε επαφή με το έδαφος. Το προπορευόμενο πόδι πρέπει να βρίσκεται τεντωμένο σε ευθεία από το σημείο επαφής και πρέπει να παραμείνει έτσι μέχρι το υπόλοιπο σώμα να το προσπεράσει. Εάν ο αθλητής παραβιάσει αυτόν τον κανόνα παραπάνω από 3 φορές, αποβάλλεται. Πριν τους Αγώνες υπήρχαν τα εξής ρεκόρ: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 ) Το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί την παρακάτω μέρα και ώρα:
Ζούλιο Σέζαρ Σάντος Κορέια

Ο Ζούλιο Σέζαρ Σάντος Κορέια (Júlio César Santos Correa, γενν. 18 Νοεμβρίου 1978), ή απλά Ζούλιο Σέζαρ, είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, με μακρά θητεία στα ευρωπαϊκά γήπεδα.

 Ο Ζούλιο Σέζαρ γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1978 στο Σάο Λουίς της Βραζιλίας. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη CD Marathon στις Ονδούρες, συνεχίζοντας για τρία χρόνια στην ισπανική Ρεάλ Βαγιαδολίδ.Τη σεζόν 1999/00 η Ρεάλ Μαδρίτης τον απέκτησε και κατέκτησε μαζί της το UEFA Champions League. Η ιταλική Μίλαν,η ισπανική Ρεάλ Σοσιεδάδ, η Μπενφίκα και η Αούστρια Βιέννης ήταν οι επόμενοι σταθμοί της φθίνουσας πορείας της καριέρας του. Τη σεζόν 2004/05 αγωνίστηκε στη Μπόλτον όπου οι επιδόσεις του στο γήπεδο ήταν απογοητευτικές.Την επόμενη σεζόν μεταπήδησε στη μεξικανική Τίγκρες όπου ξαναβρήκε καλό αγωνιστικό επίπεδο δίνοντας έτσι την αφορμή στον Ολυμπιακό να τον εντάξει στο δυναμικό του τον Ιούλιο του 2006 ύστερα από ένα μικρό μεταγραφικό σίριαλ.Με την ομάδα του Ολυμπιακού επέδειξε τον πρώτο χρόνο σταθερότητα και χωρίς να εντυπωσιάσει αναδείχθηκε σε απαραίτητο και αναντικατάστατο αμυντικό με την ευχέρεια μάλιστα να σκοράρει κυρίως με το κεφάλι.Κατά το δεύτερο χρόνο της παρουσίας του στο λιμάνι η απόδοση του έπεσε με αποτέλεσμα να μην ανανεωθεί το συμβόλαιό του. 1 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λινγκ (2000) 1 Πρωτάθλημα Αυστρίας (2003) 1 Κύπελλο Αυστρίας (2003) 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2007, 2008) 1 Κύπελλο Ελλάδας (2008) 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας (2007)
Αλμπέρτο Μπονούτσι

Ο Αλμπέρτο Μπονούτσι (ιταλικά: Alberto Bonucci), (19 Μαΐου 1918 - 5 Απριλίου 1969), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Μεταξύ του 1950 και του 1967 σκηνοθέτησε 53 ταινίες.

 Fugitive in Trieste (1951) Toto in Color (1952) Neapolitan Carousel (1954) The Contessa's Secret (1954) Ladro lui, ladra lei (1958) Un mandarino per Teo (1960) Il Mattatore (1960) Blood and Roses (1960) Η εκδίκηση της μυλαίδης (1963) The Mona Lisa Has Been Stolen (1966) Ο Αλμπέρτο Μπονούτσι στην IMDb (Αγγλικά)
Αλέξανδρος του Κάρτλι (απεβ. 1711)

Ο Αλέξανδρος, γεωργιανά: ალექსანდრე, Alek'sandre, ή Eσκαντάρ-Μιρζά, περσικά: اسکندرمیرزا‎, ( π. 1688 – 27 Σεπτεμβρίου 1711) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (μπατονισβίλι) τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι τού Κάρτλι. Σκοτώθηκε πολεμώντας στον στρατό των Σαφαβιδών τού Ιράν εναντίον των Αφγανών ανταρτών.

 Σύμφωνα με τον ιστορικό τού 18ου αι. και στενό συγγενή τού Αλέξανδρου, πρίγκιπα Βαχούστι, ο Αλέξανδρος ήταν γιος του πρίγκιπα Λουαρσάμπ, γιου τού βασιλιά Βαχτάνγκ Ε΄ τού Κάρτλι (Σαχ-Ναβάζ Χαν). Εναλλακτικά, με βάση την αφήγηση τού Σαεχνία Τσχέιτζε, ενός σύγχρονου ιστορικού και συντρόφου των Γεωργιανών βασιλέων στο Ιράν, ο Αλέξανδρος θεωρείται από τους ιστορικούς Mαρί-Φελισιτέ Μπροσέ και Κύριλ Τουμάνοφ, ότι ήταν γιος του Λέβαν τού Κάρτλι (Σαχ-Κουλί Χαν), ο άλλος γιος τού Βαχτάνγκ Ε΄. Εκείνη την εποχή το βασίλειο τού Κάρτλι βρισκόταν υπό την υποτέλεια των Σαφαβιδών και αρκετοί Γεωργιανοί βασιλείς κατέλαβαν σημαντικές θέσεις στον ιρανικό στρατό. Το ίδιο έκανε και ο Αλέξανδρος, ο οποίος υπηρέτησε ως υπολοχαγός τού θείου του Γεωργίου ΙΑ΄ (Γκουργκίν Χαν), αρχιστράτηγου των στρατών των Σαφαβιδών, πρώτα στο Κερμάν και μετά στο Αφγανιστάν, όπου μία αντι-ιρανική εξέγερση των φυλών των Παστούν και των Μπαλούχ ήταν σε εξέλιξη. Ο ηγέτης των ανταρτών Mιρ Ουάις Χοτάκ εκμεταλλεύτηκε την απουσία των γεωργιανών στρατευμάτων υπό τον Αλέξανδρο σε μία επιδρομή σε μία απείθαρχη φυλετική περιοχή, δολοφόνησε τον Γκουργκίν Χαν στην Κανταχάρ και πήρε τον έλεγχο αυτής της πόλης τον Απρίλιο του 1709. Το απόσπασμα υπό τον Αλέξανδρο μπόρεσε να πολεμήσει τον δρόμο του πίσω στο Ιράν μέσω τού Χορασάν. Το 1711 η κυβέρνηση των Σαφαβιδών έστειλε έναν ακόμη βασιλιά της Γεωργίας, τον Καϊχοσρό του Κάρτλι (Κάυ Χουσράου Χαν), γιο τού Γεωργίου ΙΑ΄, επικεφαλής ενός νέου στρατού, στον οποίο ο Αλέξανδρος διοικούσε ένα γεωργιανό απόσπασμα 2.000 ανδρών. Αυτός ο στρατός πολιόρκησε τους αντάρτες στην Κανταχάρ, αλλά οι Αφγανοί αντιστάθηκαν με επιτυχία. Ο Αλέξανδρος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας και ο Καϊχοσρό έπεσε στην καταστροφική του υποχώρηση από την Κανταχάρ. Την ίδια μοίρα θα είχε και ένα άλλο μέλος της οικογένειας τού Αλεξάνδρου, ο Ροστόμ (Ρουστάμ Χαν), το 1722 .
Κάστρο του Βερατίου

Το Κάστρο Βερατίου (αλβανικά : Kalaja e Beratit) είναι βυζαντινό κάστρο στην πόλη Βεράτι της Αλβανίας. Χρονολογείται κυρίως από τον 13ο αιώνα και περιέχει πολλές βυζαντινές εκκλησίες και οθωμανικά τζαμιά. Είναι χτισμένο πάνω σε ένα βραχώδη λόφο, στην αριστερή όχθη του ποταμού Οσούμ και είναι προσβάσιμο μόνο από το νότο.

 Χτίστηκε τον πέμπτο αιώνα από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδοσίο Β΄, και ξαναχτίστηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και πάλι στο 13ο αιώνα από τον Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄Κομνηνό Δούκα ξάδελφος του βυζαντινού αυτοκράτορα. Το κάστρο ήταν υπό την κυριαρχία του Ιωάννη Κομνηνού Ασέν στα μέσα του 14ου αιώνα, η κύρια είσοδος στη βόρεια πλευρά υπερασπίζεται από οχυρωμένη αυλή, υπάρχουν τρεις μικρότερες εισόδου. Τα κτίρια στο εσωτερικό του φρουρίου χτίστηκαν κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα και λόγω της χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής τους σώζονται ως πολιτιστικά μνημεία. Ο πληθυσμός του φρουρίου ήταν Χριστιανός, και είχε περίπου 20 εκκλησίες και μόνο ένα τζαμί, για τη χρήση της Τουρκικής φρουράς εκ των οποίων σώζεται μόνο μερικά ερείπια και η βάση του μιναρέ. Οι εκκλησίες του κάστρου καταστράφηκαν από χρόνια και μόνο μερικές έχουν απομείνει. Το Κάστρο απεικονίζεται στο Αλβανικό νόμισμα των 10 λεκ που εκδόθηκε το 1996 και το 2000.
Τόμας Μασιούλις

Ο Τόμας Μασιούλις (γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1975) είναι πρώην Λιθουανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής . Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, με ύψος 2,05 μέτρων, έπαιζε στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Κατά τη διάρκεια της προπονητικής του πορείας, ήταν ο πρώτος προπονητής της Ζαλγκίρις-2 . Αυτή τη στιγμή είναι βοηθός προπονητή καλαθοσφαίρισης της Μπαρτσελόνα .

 Ο Μασιούλις ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στο συλλογικό μπάσκετ με την Στατύμπα Γιονάβα, στη δεύτερη κατηγορία της Λιθουανίας ( LKAL ). Μετά από ένα χρόνο, πήγε στη Ζαλγκίρις Κάουνας, στην Πρώτη Κατηγορία Λιθουανίας ( LKL ), όπου έπαιξε μέχρι τα μέσα του 2002. Αργότερα, πήγε στον σύλλογο του Ιταλικού Πρωταθλήματος Μοντεπάσκι Σιένα . Αφού τελείωσε τη χρονιά με αυτόν τον σύλλογο, μετεγράφη στον σύλλογο του Πολωνικού Πρωταθλήματος Ασέκο Πρόκομ Γκντίνια . Στο τέλος της περιόδου 2007-2008, μετά από τις διοικητικές αλλαγές, άλλαξες ομάδα και ο Μασιούλις. Μετά την αποδέσμευσή του, σκέφτηκε σοβαρά να αποσυρθεί. Ωστόσο, αφού κάποιοι από τους παίκτες της Ζαλγκίρις Κάουνας υπέστησαν τραυματισμούς, ο Μασιούλις εισήθλθε ξανά στη Ζαλγκίρις Κάουνας. Το συμβόλαιό του με τη Ζαλγκίρις Κάουνας, το οποίο έληξε στις 16 Δεκεμβρίου 2008, δεν παρατάθηκε, οπότε ο Μασιούλις υπέγραψε συμβόλαιο με την Αισιάι Κάουνας, στις 17 Δεκεμβρίου 2008. Μετά την Πρωτοχρονιά, επέκτεινε το συμβόλαιο μέχρι το τέλος του χρόνου. Ως μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας, ο Μασιούλις έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA του 1998 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1999. Ήταν επίσης μέλος της Λιθουανικής ομάδας που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Τον Οκτώβριο του 2009, ο Μασιούλις έγινε προπονητής στη σχολή μπάσκετ της Ζαλγκίρις, την Žalgiris-2, προπονώντας την ομάδα κάτω των 14 ετών. Τον Ιανουάριο του 2010, έγινε βοηθός προπονητή στην Αϊσιάι Κάουνας . Ήταν ο επόμενος προπονητής της βασικής ομάδας της Ζαλγκίρις-2, που είναι η εφεδρική ομάδα της Ζαλγκίρις Κάουνας. Οδήγησε την ομάδα στους τελικούς της δεύτερης κατηγορίας της Λιθουανίας (NKL) το 2016 και το 2018. Στη συνέχεια έγινε βοηθός προπονητή με την ανδρική ομάδα του συλλόγου, της Ζαλγκίρις Κάουνας, το 2018. Ο γιος του Μασιούλις, Γκίτις Μασιούλις, είναι επίσης επαγγελματίας παίχτης. Έκανε την πρώτη εμφάνισή του με τη βασική σύνθεση της Ζαλγκίρις Κάουνας Προφίλ παίκτη στη FIBA Προφίλ στο Sports-Reference.com Προφίλ παίκτη στην Ιστοσελίδα του Ιταλικού Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2021-12-01 στο Wayback Machine. (στα Ιταλικά) Προφίλ στην ιστοσελίδα του Λιθουανικού Πρωταθλήματος
Δολάριο Καναδά

Το Δολάριο Καναδά (σύμβοο: $; κωδικός: CAD; γαλλικά: dollar canadien‎) είναι το νόμισμα του Καναδά. Συντομεύεται με το σύμβολο του δολαρίου $, ή μερικές φορές με το CA$, Can$ ή C$ για να διακρίνεται από άλλα νομίσματα εκφρασμένα σε δολάριο. Διαιρείται σε 100 cents (¢).

 New Canadian $100 Bank Note (2011) στο YouTube Royal Canadian Mint Canadian Paper Money - historical banknotes Maple Leaf Web: The Canadian Dollar: Nature and Impacts of Canadian Exchange Rates http://www.bankofcanada.ca/en/rates/can_us_lookup.html Αρχειοθετήθηκε 2011-06-11 στο Wayback Machine. Bank of Canada — Bank notes Αρχειοθετήθηκε 2006-01-17 στο Wayback Machine.
Σιδωνία της Σαξονίας

H Σιδωνία, (γερμανικά: Sidonia von Sachsen von Wettin) (8 Μαρτίου 1518 - 4 Ιανουαρίου 1575) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας και της Αικατερίνης, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Παντρεύτηκε το 1545 τον Ερρίκο Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνμεπουργκ-Κάλενμπεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Martin Schemel: Eine christliche Leichpredigte, vber der Leich der Durchleuchtigen Hochgebornen Fürstin vnd Frawn, Frawen Sidonien gebornen Hertzogin zu Sachsen, vnd Fürstin zu Braunschweig vnd Lüneburg, gethan zu Freibergk in der Thumkirchen. Durch M. Martinum Schemel Predigern zu Weissenfels etc. Schwertel, 1575.
Γιάνους Γκάγιος

Ο Γιάνους Γκάγιος (πολωνικά: Janusz Gajos) (γενν. 23 Σεπτεμβρίου 1939) είναι Πολωνός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου, καθώς και παιδαγωγός και φωτογράφος. Είναι καθηγητής Θεατρικών Τεχνών και Επίτιμος Διδάκτωρ της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Πολωνούς ηθοποιούς.

 Ο Γκάγιος γεννήθηκε στην Ντομπρόβα Γκουρνίτσα. Σε ηλικία 11 ετών, μετακόμισε στο Μπέντζιν, όπου το 1957 αποφοίτησε από το 3ο Λύκειο. Το 1965 αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ ως ένας από τους καλύτερους μαθητές της, παρόλο που είχε απορριφθεί τρεις φορές στις εισαγωγικές εξετάσεις. Έκανε το ντεμπούτο του ενώ ήταν ακόμη στη σχολή κινηματογράφου στην παιδική ταινία Panienka z okienka (Η κυρία από το παράθυρο),σε σκηνοθεσία της Μάρια Κανιέφσκα το 1964. Λίγο αργότερα επιλέχθηκε για τον ρόλο του Γιάνεκ Κος (Janek Kos) σε μια ευρέως δημοφιλή τηλεοπτική σειρά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Czterej pancerni i pies (Τέσσερις άνδρες τανκ και ένας σκύλος). Πρωταγωνίστησε σε πολλές άλλες ταινίες και θεατρικά έργα, κυρίως στις Τρία χρώματα: Η Λευκή ταινία του Κσίστοφ Κιεσλόφσκι, Ανάκριση του Ρίσαρντ Μπουγκάισκι, Ο άνθρωπος από μάρμαρο του Άντζεϊ Βάιντα, Απόδραση από τον κινηματογράφο «Ελευθερία» του Βόιτσεχ Μαρτσέφσκι, Γουρούνια του Βουαντίσουαφ Πασικόφσκι, Η Εκδίκηση του Άντζεϊ Βάιντα, Σώμα της Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα και Κλήρος του Βόιτσεχ Σμαζόφσκι.Έπαιξε σε πολλά θέατρα κατά τη διάρκεια της υποκριτικής του καριέρας, συμπεριλαμβανομένου του Θεάτρου Στέφαν Γιάρατς στο Λοτζ, καθώς και του Κωμικού Θεάτρου, του Πολωνικού Θεάτρου, του Υετράγωνου Θεάτρου, του Δραματικού Θεάτρου και του Εθνικού Θεάτρου της Βαρσοβίας . Το 2003 έγινε ακαδημαϊκός δάσκαλος στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ. Είναι επίσης γνωστός για τις εμφανίσεις του στο δημοφιλές Καμπαρέ της Όλγκα Λιπίνσκα.Το 2010, ενέκρινε επίσημα την υποψηφιότητα του Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι στις πολωνικές προεδρικές εκλογές του 2010, καθώς και στις πολωνικές προεδρικές εκλογές του 2015.Το 2007 έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis. Το 2011 του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. Είναι πέντε φορές νικητής των Βραβείων Πολωνικού Κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένου του Πολωνικού Βραβείου Κινηματογράφου για Επίτευγμα Ζωής το 2016. Κινηματογράφος της Πολωνίας Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκντίνια Γιάνους Γκάγιος στην IMDb
Δήμος Χρυσούπολης

Ο δήμος Χρυσούπολης ήταν δήμος του νομού Καβάλας που λειτούργησε την περίοδο 1946 - 2010. Συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Χρυσούπολης σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε περισσότερο με την προσάρτηση των κοινοτήτων Αβραμηλιάς, Γέροντα, Γραμβούνης, Διαλεκτού, Ερατεινού, Ζαρκαδιά, Ξεριά, Παραδείσου, Πέρνης, Πετροπηγής, Ποντολίβαδου και Χρυσοχωρίου. Καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νέστου. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 13 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 245,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 15.678 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Χρυσούπολη.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Χρυσούπολης -- η Χρυσούπολη [ 8.004 ] Δ.δ. Αβραμηλιάς [ 48 ] η Αβραμηλιά ή Αβραμυλιά [ 27 ] η Δαμασκηνιά [ 21 ] Δ.δ. Γέροντα -- ο Γέροντας [ 450 ] Δ.δ. Γραβούνης -- η Γραβούνα [ 849 ] Δ.δ. Διαλεκτού [ 178 ] το Διαλεκτό [ 128 ] το Εκλεκτό [ 0 ] η Κρήνη [ 50 ] Δ.δ. Ερατεινού -- το Ερατεινό [ 883 ] Δ.δ. Ζαρκαδιάς [ 594 ] η Ζαρκαδιά [ 515 ] η Εκάλη [ 79 ] Δ.δ. Ξεριά -- ο Νέος Ξεριάς [ 503 ] Δ.δ. Παραδείσου -- ο Παράδεισος [ 429 ] Δ.δ. Πέρνης -- η Πέρνη [ 941 ] Δ.δ. Πετροπηγής -- η Πετροπηγή [ 530 ] Δ.δ. Ποντολιβάδου [ 476 ] το Ποντολίβαδο [ 288 ] το Άνω Ποντολίβαδο [ 138 ] η Νέα Κώμη [ 50 ] Δ.δ. Χρυσοχωρίου -- το Χρυσοχώρι [ 1.793 ] Ο δήμος Χρυσούπολης περιλάμβανε στο παρελθόν και τον οικισμό Περιστερώνα που καταργήθηκε το 1951, και τους οικισμούς Ποντιάς και Προάστειο που καταργήθηκαν το 1961. Η Χρυσούπολη έγινε δήμος το 1946. Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν οι εξής: Πρόεδροι της Κοινότητας Χρυσουπόλεως Η κοινότητα προήλθε από τη μετονομασία της κοινότητας Σαπαίων ή Σαρή Σαμπάν. 1920-1922 Μιχαήλ Παπαθανασίου 1921-1925 Ιωάννης Γουβίτσας 1925-1929 Γεώργιος Κλεανθίδης, Χρ. Γιαννόπουλος και Απόστολος Τάταρης 1929-1933 Ιωάννης Γουβίτσας 1933-1937 Βύρων Χατζηπροδρόμου 1937-1940 Αθ. Παπαθανασίου 1945-1946 Δημήτριος Γουβίτσας Δήμαρχοι (1946-2010) Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Αεροπορική Βάση Ελευσίνας

To Αεροδρόμιο Ελευσίνας (ή Αεροπορική Βάση Ελευσίνας) (συντομογραφία ICAO: LGEL) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο που βρίσκεται κοντά στην Ελευσίνα, στο νομό Αττικής. Η προσέγγιση στο αεροδρόμιο γίνεται μέσω της συχνότητας προσέγγισης Αθηνών που ορίζει την κίνηση από και προς όλα τα αεροδρόμια της Αττικής.

 Ιδρύθηκε το 1946 και υπάγεται στη Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης της Πολεμικής Αεροπορίας. Τη 1 Μαρτίου 1953 μετονομάστηκε σε 112 Πτέρυγα Μάχης.Σε αυτή υπάγονται οι εξής μονάδες: 352 Μοίρα Μεταφοράς Υψηλών Προσώπων (352 ΜΜΥΠ) (ιδρύθηκε το 1957) 354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών (354 ΜΤΜ) (ιδρύθηκε το 1970) 355 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών (355 ΜΤΜ) (ιδρύθηκε το 1947) 356 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών (356 ΜΤΜ) (ιδρύθηκε το 1953) 358 Μοίρα Έρευνας-Διάσωσης (358 ΜΕΔ) (ιδρύθηκε το 1958) 384 Μοίρα Έρευνας-Διάσωσης (384 ΜΕΔ) (ιδρύθηκε το 2006) CL-415 CL-215 C-130 Hercules C-27J SpartanEmbraer EMB-135LR Embraer EMB-135BJ Legacy G-V Gulfstream-V AS-332 Super PumaΑΒ-205 Β-212 Α-109 Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 44 μέτρων (143 πόδια) από το επίπεδο της θάλασσας. Διαθέτει έναν διάδρομο διεύθυνσης 18/36, ασφάλτινης επιφάνειας. Οι διαστάσεις του είναι 2.739x40 μέτρα (8.985x131 πόδια). Έκθεση πολεμικών αεροσκαφών στην Ελευσίνα, 06-11-1976 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Άνθιμος Σίσκος

Ο Άνθιμος Σίσκος (1890 – 26 Απριλίου 1958) ήταν Έλληνας θεολόγος, τακτικός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και της Ποιμαντικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που διετέλεσε Μητροπολίτης Νουβίας από το 1940 μέχρι τον θάνατό του.

 Ο Σίσκος γεννήθηκε στον Πύργο Καρδίτσας, σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου απεφοίτησε το 1922, και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, κανονικού Δικαίου και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Από μικρή ηλικία χειροτονήθηκε κληρικός και υπηρέτησε διαδοχικά ως συνήγορος στα εκκλησιαστικά δικαστήρια στην Αθήνα, διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου Λαμίας και, το 1927, εφημέριος του ελληνικού ναού της Βουδαπέστης. Από το 1930 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τού ανέθεσε τη διοργάνωση των πατριαρχικών δικαστηρίων και της αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου του, αλλά και τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα εκεί ελληνικά σχολεία. Στις 8 Δεκεμβρίου 1940 χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστοφόρο Β΄ και έγινε Μητροπολίτης Νουβίας, «υπέρτιμος και Έξαρχος παντός Σουδάν, Συήνης και Πτολεμαΐδος», με έδρα το Χαρτούμ. Από το 1947 και μετά όμως διέμενε κυρίως στην Ελλάδα. Το 1950 με τη διατριβή του με τίτλο Η κυριαρχική εξουσία εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία και τη Αλεξανδρινή ιδία ο Άνθιμος ανακηρύχθηκε διδάκτορας θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1951 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και της Ποιμαντικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε μέχρι την κοίμησή του, σε ηλικία 68 ετών. Διακρίθηκε για τον πράο χαρακτήρα του και ως συγγραφέας. Η δίκη του Ιησού, Αθήναι 1925 Η διοίκησις της Εκκλησίας, εν Αθήναις, χ.χ. (1926;) «Αι διοικητικαί προϋποθέσεις ευημερίας και προόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Εκκλησιαστικός Φάρος, 1933, σσ. 110-113 & 219-357 Ο γάμος και το διαζύγιον, Πατριαρχικόν Τυπογραφείον, Αλεξάνδρεια 1934 Η γυμναστική, ο αθλητισμός, τα σπορ και η γυνή, Αλεξάνδρεια 1938 Το Κανονικόν Δίκαιον και η φιλοσοφική αρχή nullum crimen et nulla poena sine lege, ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 1956 Ο χαρακτήρ του πολιτεύματος της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5 (1968), σελ. 656 Anthony O’Mahony: Eastern Christianity: Studies in Modern History, Religion and Politics, Fox Communications & Publications, Melisende, 2004
Γκζέγκος Κριχόβιακ

Ο Γκζέγκος Κριχόβιακ (πολωνικά: Grzegorz Krychowiak, γεν. 29 Ιανουαρίου 1990) είναι Πολωνός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος, και περιστασιακά ως κεντρικός αμυντικός, για την Αλ Σαμπάμπ ΦΚ, με δανεισμό από την ΦΚ Κρασνοντάρ.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Γαλλία με την ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ και αργότερα με τη Ρενς, πριν αποκτηθεί από τη Σεβίλλη για 4,5 εκατομμύρια ευρώ το 2014. Στη Σεβίλλη παρέμεινε για δύο σεζόν, κατακτώντας τη μία από αυτές το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2014–15, όπου σκόραρε στον τελικό, ενώ ήταν μέλος της Κορυφαίας Ομάδας της Πριμέρα Ντιβισιόν. Το 2016 αποκτήθηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν, όμως τις επόμενες σεζόν δόθηκε με δανεισμό στη Γουέστ Μπρόμγουιτς και τη Λοκομοτίβ Μόσχας, η οποία τον απέκτησε έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ. Το 2021 αποκτήθηκε από την ΦΚ Κρασνοντάρ για 2,5 εκατομμύρια ευρώ.Στις 15 Μαρτίου 2022, ο Κριχόβιακ υπέγραψε με την ΑΕΚ μέχρι το τέλος της σεζόν 2021–22. Ο Κριχόβιακ έχει 86 συμμετοχές (μέχρι τον Μάρτιο του 2022) με την εθνική ομάδα της Πολωνίας πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του το 2008. Ήταν μέλος του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Πολωνίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, στο οποίο σκόραρε μία φορά, και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Γκζέγκος Κριχόβιακ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1979-80

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1979-80 ήταν η 41η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 12η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1979-80 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1980-81.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1980-81. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1980-1981. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1978-79, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1979-80 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1978-79 Κεραυνός Στροβόλου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Νέα Σαλαμίνα και ο Διγενής που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1979-80. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). 1Επειδή η δευτεραθλήτρια Ομόνοια κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 1979-80, οπόταν εξασφάλισε δικαίωμα συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1980-81, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1980-1981 συμμετείχε η ομάδα που τερμάτισε στην τρίτη θέση, Πεζοπορικός. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Κυριάκου, Άκης (15 Ιουνίου 2014). «Ανταγωνισμός, αγωνία και στο φινάλε… τίτλος!». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2016. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 106. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 126. ISBN 9963-8841-1-3. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1979-80 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ποταμόχοιρος

Ο Ποταμόχοιρος (Potamochoerus),είναι ένα γένος Αρτιοδάκτυλων Θηλαστικών και ανήκει στην οικογένεια των Συΐδων.Στο γένος αυτό ανήκουν 2 είδη:Ο Ποταμόχοιρος των Θάμνων (Potamochoerus Larvatus) και ο Κόκκινος Ποταμόχοιρος (Potamochoerus Porcus).

 Αυτά τα Θηλαστικά μπορούν να φτάσουν σε μήκος από 100 έως 150 εκ. και βάρος από 45 έως 130 κιλά.Ο Κόκκινος Ποταμόχοιρος έχει ένα εντυπωσιακό κόκκινο τρίχωμα ενώ στις τούφες των αυτιών του και στην πλάτη του το τρίχωμα είναι λευκό.Το τρίχωμα του Ποταμόχοιρου των Θάμνων είναι κόκκινο - καφέ και χαρακτηριστικό του είναι η χαίτη κατά μήκος του λαιμού του και της πλάτης του καθώς και τους 2 μικρούς χαυλιόδοντές του.Οι Ποταμόχοιροι ζούν στην Υποσαχάρια Αφρική και σε κάποια νησιά του Ινδικού Ωκεανού όπως η Μαδαγασκάρη.Και τα 2 είδη ζούν σε οικογενειακές ομάδες και είναι παμφάγα.Το θηλυκό γεννά 1-6 μικρά μετά από κύηση 120 - 127 ημερών.Οι Ποταμόχοιροι είναι δραστήριοι κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες.
Διονύσι Ηρακλείου

Το Διονύσι (επίσημο: Διονύσιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες των Αστερουσίων. Απέχει από το Ηράκλειο 56,5 χλμ. δυτικά του χωριού Χάρακας, από το οποίο απέχει 8,4 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς και των δημητριακών. Ιερούς ναούς έχει τον Άγιο Διονύσιο, από τον οποίο έλαβε το όνομα το χωριό κατά την δοξασία των κατοίκων. Γίνεται μεγάλη πανήγυρη στις 3 Οκτωβρίου. Άλλοι ναοί είναι του Ευαγγελισμού και του Αγίου Γεωργίου. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

 Το 1583 το χωριό αναφέρεται με το όνομα Dionissi και με 187 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ 98). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους. Το 1881 είχε 163 Τούρκους κατοίκους. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταβγιών και το 1958 στο ΦΕΚ 9Α - 17/01/1958 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόφινα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 139 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Διονυσίου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Bloodsucker

Το Bloodsucker είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το δεύτερο από το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Deep Purple in Rock", ενώ το συγκρότημα ηχογράφησε και πάλι αυτό το κομμάτι για το δίσκο "Abandon" του 1998.

 Το κομμάτι ηχογραφήθηκε στις 13 Απριλίου 1970 στα "Abbey Road Studios" με μηχανικό ήχου τον Φιλ ΜακΝτόναλντ. Σύμφωνα με τον Ίαν Πέις αυτό τραγούδι αποτέλεσε παράδειγμα για το πώς πρέπει να παίζει ένα χαρντ ροκ συγκρότημα, με τα φωνητικά του Ίαν Γκίλαν να είναι παραδειγματικά, ιδιαίτερα στην τελευταία στροφή του τραγουδιού. Το "Bloodsucker" αποτέλεσε τη δεύτερη πλευρά του 7" σινγκλ του τραγουδιού "Super Trouper", το οποίο κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1973 στη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Σουηδία. Το "Bloodsucker" δεν συμπεριλήφθηκε στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, παρά μόνο μετά την επανηχογράφηση του το 1998, κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Abandon". Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του "Bloodsucker" υπάρχουν στους εξής δίσκους των Deep Purple: Total Abandon: Australia '99 (1999) Around the World Live (DVD, 2008) Το Bloodsucker ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Τζον Λορντ - πλήκτρα Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet 1995 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι του Bloodsucker Αρχειοθετήθηκε 2013-04-10 στο Wayback Machine. Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2 Bass Tabs
Νικόλαος Ιωάννου

Ο Νικόλαος Ιωάννου από τη Λήμνο (γεν. το 1800) υπήρξε διακεκριμένος αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε. Αναγνωρίστηκε ως αξιωματικός ΣΤ΄ τάξεως. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 1665. Παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος και με "αργυρούν αριστείον ανδρείας". Μεταπολεμικά έζησε στον Πειραιά.

 Ο Νικόλαος Ιωάννου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1800. Συμμετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της ως οδηγός στρατιωτών (ομαδάρχης), στην πολιορκία και άλωση της Τριπολιτσάς. Και αργότερα σε μάχες στο Ναύπλιο και Άργος κατά του Δράμαλη, στην Κάρυστο και στο Νιόκαστρο, όπου πληγώθηκε επικίνδυνα. Το 1824 προβιβάστηκε στο βαθμό του πεντακοσίαρχου ή υποχιλίαρχου, ως ανταμοιβή για τις ανδραγαθίες του. Υπηρέτησε υπό τις διαταγές των σπουδαιότερων πολέμαρχων του αγώνα: Θ. Κολοκορτρώνη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Κανέλλου Δεληγιάννη και Μακρυγιάννη. Μετά την επανάσταση εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, του οποίου αναφέρεται δημότης από της συστάσεως του Δήμου Πειραιώς, ενώ συνέχισε να υπηρετεί στο στρατό σε διάφορες θέσεις. Το 1836, όταν ήταν λοχίας σε παραμεθόρια περιοχή, κατάφερε να συλλάβει τους διαβόητους λήσταρχους Γιαμά και Βασίλη Μπαϊρακτάρη. Για το κατόρθωμά του τιμήθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα με τον "Ασημένιο Σταυρό των ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος". Ως τακτικός υπηρέτησε στο Α΄ Σώμα Πυροβολιστών του Π.Γ. Ροδίου αλλά και στο Σώμα Εθνοφυλακής υπό τον συμπατριώτη του Τριαντάφυλλο Τζουρά. Το ίδιο έτος ονομάστηκε "ανθυπολοχαγός ΣΤ΄ τάξεως της Νέας Φάλαγγος". Το 1841, μεγάλος πλέον σε ηλικία, έχει μεταταχθεί στην Εθνική Φάλαγγα ως πεντακοσίαρχος. Το έτος αυτό επικεφαλής 40 στρατιωτών αποστέλλεται στην Κρήτη, για να συνδράμει την αποτυχημένη τελικά επανάσταση του Αριστείδη Χαιρέτη για την ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Το σώμα αυτό χρηματοδότησε ο ίδιος "καταξοδευόμενος προς αυτούς (τους 40 άνδρες) εις τροφάς και πολεμοφόδια". Το 1844 έλαβε νέα διάκριση, αφού του απονεμήθηκε το "αργυρούν αριστείο ανδρείας" για την προσφορά του στον αγώνα της ανεξαρτησίας. Το 1846 έπειτα από αίτησή του έλαβε το βαθμό του υπολοχαγού με απόφαση του Όθωνα. Πρέπει να είχε συγγενική σχέση με τον συνεπώνυμό του Λήμνιο αγωνιστή Παναγιώτη Ιωάννου. Αργυρούν αριστείον ανδρείας: 1844. Ασημένιος Σταυρός των ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος: 1836. Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Φηλικίσιμος

Ο Φηλικίσιμος, λατιν.: Felicissimus, (απεβ. το 271;) ήταν δημόσιος λειτουργός στην Αρχαία Ρώμη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Είναι διάσημος, επειδή ηγήθηκε μίας εξέγερσης εργατών νομισματοκοπείου εναντίον του Αυτοκράτορα, αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε, πιθανώς το 274, αλλά πιθανότερα το 271.

 Ο Φηλικίσιμος ήταν ένας επί των οικονομικών (rationalis), ο αρχηγός τού κρατικού ταμείου. Μία από τις αρμοδιότητες τού rationalis ήταν να διοικεί τα αυτοκρατορικά νομισματοκοπεία. Οι εργάτες τού νομισματοκοπείου στη Ρώμη είχαν εμπλακεί στη νόθευση των νομισμάτων για δικό τους κέρδος. Αυτό αφορούσε το νόμισμα Divus Claudius, το οποίο εκδόθηκε κατά την πρώιμη βασιλεία τού Αυρηλιανού, για να θεμελιώσει το δικαίωμα εκείνου ως διαδόχου τού Κλαύδιου Β΄ Γοτθικού . Ο Φηλικίσιμος θεωρήθηκε υπεύθυνος, και όταν αμφισβητήθηκε από τον Αυρηλιανό, υποκίνησε τους εργάτες τού νομισματοκοπείου σε εξέγερση. Στην εξέγερση που ακολούθησε αναφέρεται ότι οι εργάτες σφαγιάστηκαν, ενώ 7.000 στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης (Aυρήλιος Βίκτωρ xxxv 6 και Ιστορία των Αυγούστων, Aυρηλιανός, xxxviii 2–4). Η μάχη έγινε στον Καίλιο λόφο. Είναι πιθανό ότι αυτή η εξέγερση συνδεόταν κατά κάποιο τρόπο με τις τάξεις των συγκλητικών και των ιππέων, καθώς ο Αυρηλιανός εκτέλεσε αρκετούς συγκλητικούς. Το γεγονός ότι το νομισματοκοπείο της Ρώμης ήταν ανενεργό για μικρό χρονικό διάστημα πριν από τη νομισματική μεταρρύθμιση του 274, θα μπορούσε να είναι συνέπεια αυτής της εξέγερσης, και η κακή ποιότητα των νομισμάτων στην αρχή της βασιλείας του Αυρηλιανού υποστηρίζει την κατηγορία, ότι οι εργάτες στο νομισματοκοπείο νόθευαν το νόμισμα. Ο Αυρηλιανός επέλεξε τον Γάιο Βαλέριο Σαβίνο ως διάδοχο τού Φηλικίσιμου και το νομισματοκοπείο στη Ρώμη μεταφέρθηκε στο Μεδιόλανον. "Felicissimus", sv "Aurelian", τοποθεσία De Imperatoribus Romanis . Ο Cyprian Συζητά πώς ο Felicissimus παρουσίασε μια πρόκληση στη θέση του Κυπριανού ως επισκόπου στην εκκλησία της Καρχηδόνας Aurelius Victor, De Caesaribus, 35,6; Eutropius, Breviarium historiae Romanae, ix,14; Historia Augusta, Aurelianus, 38.2;
Άνω Κερά Ηρακλείου

Η Άνω Κερά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεράς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Άνω Κερά είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς του όρους Σελένα, δίπλα στα όρια με τον νομό Λασιθίου και σχεδόν απέναντι από το Τζερμιάδο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 690. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεράς του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεράς και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου. Ο αρχαιολογικός χώρος στη θέση «Καρφί», ανατολικά του οικισμού, όπου έχουν εντοπιστεί ίχνη από μινωικό ιερό κορυφής της Υστερομινωϊκής περιόδου. Το φαράγγι Ρόζα, νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Ιωάννης Δ΄ του Έχμοντ

Ο Ιωάννης Δ΄, ολλανδ: Jan IV van Egmond (1499, Έχμοντ ααν ντεν Χόεφ - Απρίλιος 1528, κοντά στη Φερράρα) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν ο 2ος κόμης του Έχμοντ, κύριος του Χόοχβουντ, Άαρτσβουντ και Μπάερ και ο 10ος κύριος του Πούρμερεντ, Πούρμερλαντ και Ίλπενταμ. Η εκτέλεση του γιου του Λάμορααλ έγινε αφορμή Επανάστασης και Ανεξαρτησίας των Κάτω Χωρών.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Έχμοντ και της Μαγδαληνής του Βέρντενμπουργκ. Το 1516 διαδέχτηκε τον πατέρα του ως κόμης του Έχμοντ και έγινε ιππότης στο Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Ο Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας τον έκανε το 1527 επικεφαλής του ελαφρού πεζικού στη Νάπολη και το Μιλάνο. Έναν χρόνο αργότερα, ο Ιωάννης απεβίωσε κοντά στη Φερράρα, σε ηλικία 29 ετών. Νυμφεύτηκε το 1516 στις Βρυξέλλες με τη Φρανσουάζ του Οίκου του Λουξεμβούργου (1495-1557), κόρη του Ιακώβου Β΄ κυρίου του Φιέν και είχε παιδιά: Μαργαρίτα (1517 - 10 Μαρτίου 1554, Μπαρ-λε-Ντυκ), παντρεύτηκε τον Νικόλαο του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Mερκέρ (1524–1577). Λουίζα 1553-1601, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας & Πολωνίας. Κάρολος (απεβ. στην Καρθαγένη στις 7 Δεκεμβρίου 1541, αφού αρρώστησε κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης εκστρατείας της Αλγερίας), 3ος κόμης του Έχμοντ. Λάμορααλ (1522–1568), 4ος κόμης του Έχμοντ. Η εκτέλεσή του έγινε αφορμή της Επανάστασης (και Ανεξαρτησίας) των Κάτω Χωρών.
Βολοντίμιρ Βακουλένκο

Ο Βολοντίμιρ Βολοντίμιροβιτς Βακουλένκο (ουκρ. Володимир Володимирович Вакуленко, 1 Ιουλίου 1972 – άνοιξη του 2022) ήταν Ουκρανός ποιητής, συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και «βικιπαιδιστής», ο οποίος ασχολήθηκε επίσης γενικότερα με τον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατοχής της Περιφέρειας του Χαρκόβου το 2022. Είχε τιμηθεί με το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο «Ολές Ουλιάνενκο» και είχε κερδίσει τον ουκρανικό Διαγωνισμό «Λες Μαρτόβιτς» (Лесь Мартович).

 Στις 23 Μαρτίου 2022 ο Βακουλένκο απάχθηκε από τους Ρώσους εισβολείς κοντά στην πόλη Ίζιουμ και σκοτώθηκε σε άγνωστη ημερομηνία κατά τη διάρκεια της κατοχής της Περιφέρειας του Χαρκόβου. Το γεγονός ανακοινώθηκε από το παράρτημα Ουκρανίας της παγκόσμιας ομοσπονδίας συγγραφέων PEN International, που ανέφερε ανάρτηση της πρώην συζύγου του Βακουλένκο, της Ιρίνα Νοβίτσκα, ότι «οι γονείς του Βακουλένκο πληροφορήθηκαν ότι, μετά από τα αποτελέσματα εξετάσεως DNA, ταυτοποιήθηκε το πτώμα του γιου τους στον τάφο με αριθμό 319»Μετά τον θάνατο του συγγραφέα και την απελευθέρωση του Χαρκόβου, το πολεμικό ημερολόγιό του, το οποίο είχε θάψει στην αυλή του, ανακαλύφθηκε από τη συγγραφέα Βικτόρια Αμελίνα και δημοσιεύθηκε.Εκτός από τους γονείς του, ο Βακουλένκο άφησε πίσω του τον γιο του, ονόματι Βιτάλι. Στις 22 Μαΐου 2023 η Διεθνής Ένωση Εκδοτών τίμησε μεταθανατίως τον συγγραφέα με το ειδικό της Βραβείο «Βολταίρος».