IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υπατικό δίπτυχο του Ιουστινιανού (μικροτεχνία)

Το υπατικό δίπτυχο του Ιουστινιανού είναι ένα από τα υπατικά δίπτυχα –αντιπροσωπευτικά έργα της πρώιμης βυζαντινής μικροτεχνίας- που παράγονταν χάριν των υπάτων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διαδοχή τους στο αξίωμα. Τα υπατικά δίπτυχα αντλούν την καταγωγή τους από τις ρωμαϊκές πινακίδες (pugillares). Το πρωιμότερο διασωθέν υπατικό δίπτυχο είναι εκείνο του Φλάβιου Φήλικος (Flavius Felix) υπάτου της Δύσης το 428. Η σειρά τελείωσε το 541, όταν ο Ιουστινιανός Α' αποφάσισε ουσιαστικά την κατάργηση του αξιώματος, αποποιούμενος τον τίτλο.

 Το δίπτυχο είναι έργο του 521, προέρχεται από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης και βρίσκεται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Τέχνης (Metropolitan Museum of Arts), με αρ. κατ. 17.190.52,53. Είναι κατασκευασμένο από ελεφαντοστούν και οι διαστάσεις κάθε τμήματος είναι 35,2 εκ. ύψος, 13,7 εκ. πλάτος και 1 εκ. βάθος. Μεγαλύτερες διαστάσεις -ως προς το πλάτος τουλάχιστον- δεν είναι επιτρεπτές, εξαιτίας της ιδιαίτερης φύσης του υλικού. Στην κορυφή του διπτύχου βρίσκεται σκαλισμένη επιγραφή, χωρισμένη στα δύο κομμάτια του διπτύχου. Διακρίνονται στο κέντρο φυλλόσχημα μετάλλια, ενώ τις τέσσερις γωνίες, σε κάθε κομμάτι του διπτύχου, κοσμούν ρόδακες με λεοντοκεφαλές στο κέντρο. Φαίνεται πως ο Ιουστινιανός, ο επιφανέστερος πιθανώς αυτοκράτωρ της πρώιμης βυζαντινής περιόδου, παρουσίασε το δίπτυχο σε μέλος της ρωμαϊκής συγκλήτου, αναγέλλοντας την εκλογή του ως ύπατος, το υψηλότερο δηλαδή αξίωμα του ρωμαϊκού κράτους. Η επιγραφή του κειμένου έχει σκαλιστεί σε μεγαλογράμματη λατινική γραφή, είναι λιπογραφική, έχει δε ως εξής: (FL[avius] PETRVS ΣABBAT[ius] IVSTIN[ianus] V[ir] I[n]L[ustris]) COM[es] MAG[ister] EQQ[uitum] ET P[editum] PRAES[entalis] ET C[onsul] ORD[inarius]. Στα κεντρικά φυλλόσχημα μετάλλια με εμφανείς σασσανιδικές επιδράσεις –παρούσες άλλωστε στη γλυπτική της ίδιας περιόδου- αναφέρονται τα παρακάτω: (MVNERA PARVA QVIDEM PRETIO SED ΗONORIBVS ALMA) PATRIBVS ISTA MEIS OFFERO CONS[ul] EGO. Οπωσδήποτε στο συγκεκριμένο έργο είναι εμφανής η αφαιρετική τάση. Τα μοναδικά στοιχεία στα οποία θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε κάποια τάση νατουραλισμού, είναι οι ρόδακες με τις λεοντοκεφαλές, αλλά η απλή, λιτή γραμμή του όλου έργου υπερισχύει, δεδομένου μάλιστα ότι λείπει οποιαδήποτε προσωπογραφική απεικόνιση. Η διάταξη της εικονογραφίας και της επιγραφής είναι συνεπής με τις γενικότερες τεχνοτροπικές τάσεις του συγκεκριμένου είδους, καθώς στη μία πλευρά αυτών των διπτύχων σκαλιζόταν το όνομα, ο κατάλογος αξιωμάτων (cursus honorum) και ενίοτε το πορτραίτο του ύπατου, γεγονός που παρέχει στους ύστερους ερευνητές, προσωπογραφικές και ιδεολογικές πληροφορίες. Capps Jr., Edward 1927, The Art Bulletin, Vol. 10, No. 1, Studies in the Late Antique Undertaken in the School of Classical Studies of the American Academy in Rome, 1925-1926 (Sep. 1927,). Mioni E. 1991, Εισαγωγή στην Ελληνική Παλαιογραφία, Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα.
Σουπρέμουμ

Στα Μαθηματικά το σουπρέμουμ (supremum, συντομογραφία: sup) ενός υποσυνόλου κάποιου συνόλου είναι το μικρότερο στοιχείο, που δεν περιέχεται απαραίτητα στο υποσύνολο, το οποίο είναι μεγαλύτερο ή ίσο με όλα τα στοιχεία του υποσυνόλου.

 sup { 1, 2, 3 } = 3 sup { x ∈ ℝ: 0 < x < 1 } = sup { x ∈ ℝ: 0 ≤ x ≤ 1 } = 1 sup { -n - 1/n : n ∈ ℕ and 0 < n } = -2 sup { (-1)^n - 1/n : n ∈ ℕ and 0 < n } = 1 sup { a + b: a ∈ A and b ∈ B } = sup(A) + sup(B) sup { x ∈ ℚ: x^2 < 2 }= sup { x ∈ ℚ: -sqrt(2)< x < sqrt(2) }= sqrt(2)
Μεγάλο Θέατρο του Λουξεμβούργου

Το Μεγάλο Θέατρο Λουξεμβούργου, που εγκαινιάστηκε το 1964 ως Theatre Municipal de la Ville de Luxembourg, είναι ο σημαντικότερος χώρος για το θέατρο, την όπερα και το μπαλέτο. Υπεβλήθη σε εργασίες ανακαίνισης το 2002-2003, με αποτέλεσμα την ουσιαστική βελτίωση της τεχνολογίας σκηνής, της ακουστικής και των εγκαταστάσεων φωτισμού.

 Από το 1869, το κύριο θέατρο της πόλης του Λουξεμβούργου ήταν το Théâtre des Capucins που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της παλιάς πόλης. Τον Δεκέμβριο του 1958, αφού η ανάγκη για ένα σωστά σχεδιασμένο θέατρο έγινε προτεραιότητα, ξεκίνησε ένας διαγωνισμός με στόχο την ολοκλήρωση των εργασιών κατασκευής των εορτασμών της χιλιετίας το 1963. Ο νικητής ήταν ο Alain Bourbonnais, ένας παριζιάνικος αρχιτέκτονας. Οι εργασίες άρχισαν το φθινόπωρο του 1959 και το θέατρο εγκαινιάστηκε εορταστικά στις 15 Απριλίου 1964. Με τα χρόνια, έγινε όλο και πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι απαιτήσεις διοργάνωσης τουριστικών εταιρειών. Οι απαιτήσεις ασφάλειας έπρεπε επίσης να αναβαθμιστούν, ενώ ο αμίαντος έπρεπε να αφαιρεθεί από το υπάρχον ύφασμα. Το έργο ανατέθηκε στους Kurt Gerling και Werner Arendt του Gerling + Arendt Planungsgesellschaft mbH του Βερολίνου. Το κτίριο ήταν εξοπλισμένο με σύγχρονες εγκαταστάσεις και τεχνικά χαρακτηριστικά, ικανοποιώντας τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις όσον αφορά την τεχνολογία της σκηνής και τη διαχείριση εγκαταστάσεων, ενώ η ξεχωριστή αρχιτεκτονική του αρχικού κτιρίου παρέμεινε ανέπαφη [3]. Το Grand Théâtre βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία του Rond-Point Schuman, ανάμεσα στο Glacis, όπου υπάρχει άπλετος χώρος στάθμευσης και η Κόκκινη Γέφυρα. Επίσημος ιστότοπος (Γαλλικά)
Αλκαίος ο Μεσσήνιος

Ο Αλκαίος ο Μεσσήνιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός. Ήταν σύγχρονος του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας (220-178 π.Χ.), τον οποίο στην αρχή εξεθείαζε για τους αγώνες του υπέρ των Ελλήνων. Μετά όμως στράφηκε εναντίον του. Είναι ο μόνος πολιτικός ποιητής της Παλατινής Ανθολογίας. Σώθηκαν σ΄αυτήν 22 επιγράμματά του από την ανθολογία (Στέφανο) του Μελεάγρου. Πρόκειται για τα επιγράμματα V 10, VI 218, VII 1, 5 (αποδιδόμενο και σε άγνωστο ποιητή), 55, 247, 412, 495, IX 518, 519, 588, ΧΙ 12, ΧΙΙ 29, 30, 64, ΧVΙ 5, 7, 8, 196, 226. Τα επιγράμματα VII 429 και 536 της Ανθολογίας αποδίδονται στον Αλκαίο τον Μυτιληναίο αλλά ο Pierre Waltz πιθανολογεί ότι πρόκειται περί εσφαλμένης γραφής του ονόματος του Μεσσήνιου.

 Το όνομά του ήταν πάντα σεβαστό στα Γράμματα, ενώ οι στίχοι του συγκίνησαν τους ανθρώπους. Τα έργα του, αληθινά διαμάντια της Ελληνικής ποίησης, δείχνονται σαν επιγραμματοποιού ιάμβου και σαν χλευαστικών ποιημάτων. Θεωρείται και σπουδαίος επικούρειος φιλόσοφος. Τα χαρακτηριστικά στην ποιητική του δημιουργία είναι πλούσιος γλωσσικός θησαυρός, απλότητα στη φράση και επιγραμματικότητα, τέλεια γνώση της στιχουργικής και δυναμικότητα στην έκφραση. Διαπραγματεύεται τα θέματά του με ευγενική κομψότητα και χαρίζει στους αναγνώστες του ευχάριστα συναισθήματα. Ο Φίλιππος για να τον εκδικηθεί τον τιμώρησε για μοιχό με την ποινή της Ραφανιδώσεως. Παραμένει ένας δροσερός ποιητής, καυστικός στις επιθέσεις του, εκλεκτός στη φράση του, ζωντανός στα αιώνια θέματα του έρωτα και της χαράς και χαριτωμένος στη διατύπωση. Γράφουν για αυτόν, ο Γερμανός καθηγητής Ριχάρδος Ρα'ι'ντσεστάιν, ο Πλούταρχος (Φλαμινίνος 9) και ο Ευσέβιος (10, 223). . Σίμος Μενάρδος, Στέφανος, εκδ. Ι.Ν.Σιδέρης, Αθήνα, 1924, σελ. 117. Μεσσηνιακά 1969/70 εκδόσεις "αριστομένης" αθήνα 1972, σελ. 240-241. Βασίλης Λαζανάς, Αρχαία ελληνικά επιγράμματα εμπνευσμένα από την Κόρινθο και την περιοχή της, Αθήνα, 1971, σ. 130. Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, vol. II, p. 141 και III, p. 183. Peter Jay, The Greek Anthology, ed. Allen Lane, 1973, p. 119.
NGC 6642

Το NGC 6642 είναι σφαιρωτό σμήνος το οποίο απέχει περίπου 26.400 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Τοξότη. Το συγκεκριμένο σμήνος είναι γνωστό πως έχει λίγους αστέρες μικρής μάζας.

 Δεδομένα για το NGC 6642 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6642 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6642 στο Wikimedia Commons
Brendan's Death Song

Το Brendan's Death Song είναι ένα τραγούδι από το άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, I'm with You καθώς και το τέταρτο και τελευταίο single που βγήκε από το άλμπουμ. Κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου του 2012 για κατέβασμα. Το single κυκλοφόρησε και σε μορφή CD μόνο στη Γερμανία στις 24 Αυγούστου του 2012.

 Το τραγούδι γράφτηκε για τον Brendan Mullen, τον ιδρυτή του κλαμπ Τhe Masque και φίλο της μπάντας, που πέθανε την πρώτη μέρα που η μπάντα μπήκε στο στούντιο για να γράψουν και να ηχογραφήσουν τραγούδια για το I'm with You. Το 1983 ο Anthony και ο Flea του πήγαν μια demo κασέτα τους στο κλαμπ οπού ήταν ο booker και αυτός ξετρελαμένος έδωσε την κασέτα στους ιδιοκτήτες. Η μπάντα εκείνες τις ημέρες έκανε την πρώτη live εμφάνιση της. Ο Brendan την περίοδο που πέθανε έγραφε ένα βιβλίο με φωτογραφίες για την ιστορία των Red Hot Chili Peppers, το Red Hot Chili Peppers: An Oral/Visual History. Ο Flea έγραψε ένα άρθρο δύο σελίδων γι'αυτόν στους Los Angeles Times. Radio promo single: "Brendan's Death Song" (Radio edit)Promo single: "Brendan's Death Song" (Album version) "Brendan's Death Song" (Radio edit) "Brendan's Death Song" (Instrumental)Γερμανικό single: "Brendan's Death Song" "Goodbye Hooray" (live)
612 Βερόνικα

Η Βερόνικα (Veronika) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,658. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Βερόνικας εκτιμάται σε 37,74 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0411. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Βερόνικα γύρω από τον εαυτό της. Στη νουβέλα Ο Μικρός Πρίγκιπας του συγγραφέα και αεροπόρου Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, ο αστεροειδής από τον οποίο προέρχεται ο πρίγκιπας προσδιορίζεται με το όνομα B 612. Βέβαια ο Β 612 ζωγραφίζεται από τον ίδιο τον συγγραφέα ως πολύ μικρότερος από τον 612 Βερόνικα (με διάμετρο μικρότερη των 50 μέτρων!). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ξενόρρευμα Σερρών

Το Ξενόρρευμα, πριν το 1940 γνωστό ως Χάνδερε, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Μπέλλες, δυτικά του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 10 χλμ. βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι. Ο οικισμός απαντάται σε πηγές και με τις ονομασίες Ξυνόρρευμα, Ξενόρρεμα, Ξενόρεμα, Χαν Δερέ και Χαν Ντερέ.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 δεν είχε κατοίκους. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ορτά Μαχαλά (Μεσαία), μαζί με τα χωριά Δερέ Μαχαλέ (Ποταμοχώρι), Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο) και Τοπολίντσα. Το 1940 αναγνωρίστηκε ξανά ως Ξυνόρρευμα και καταργήθηκε οριστικά το 1951, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, το τοπωνύμιο του πρώην οικισμού μετονομάστηκε σε «Αναπαυτήριον».
Μπολτγουντίτης

Ο μπολντγουντίτης (αγγλ. boldwoodite) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του καλίου και του Ουρανίου. Το όνομά του το οφείλει στον Μπέρτραμ Μπόλτγουντ (Bertram Borden Boltwood, 1870-1927), ραδιοχημικό στο Πανεπιστήμιο του Γιέιλ των ΗΠΑ.

 Είναι ορυκτό που σχηματίζεται από την οξείδωση και την αλλοίωση των πρωτογενών ουρανιούχων μεταλλευμάτων, κυρίως του ουρανινίτη. Απαντάται στις εξωτερικές κυρίως ζώνες εξαλλοίωσης γεμίζοντας ρωγμώσεις σχετικά μακριά από τον πρωτογενή ουρανινίτη. Εμφανίζεται, επίσης, σε πηγματιτικές - ψαμμιτικές ουρανιούχες αποθέσεις στο οροπέδιο του Κολοράντο. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται, πλην του ουρανινίτη, είναι ο μπεκερελίτης, ο φουρμαριερίτης, ο φωσφοουρανυλίτης, η γύψος και ο φθορίτης. Εκτός από το Κολοράντο ανευρίσκεται επίσης στις Πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα, Καλιφόρνια και Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, στη Σκωτία, στη Ρουάντα, στην περιοχή Λα Ριόχα της Αργεντινής, στην Ιαπωνία και στη Νότια Αυστραλία. Αναφέρονται, επίσης, μικρές εμφανίσεις του και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Δεν ανευρίσκεται στην Ελλάδα. Mindat Handbook of mineralogy Webmineral Κατάλογος ορυκτών
Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα

H Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα (Patricia Reyes Spíndola, γεννημένη ως Πατρίσια Βερόνικα Νούνιες Ρέγες Εσπίνδολα Patricia Verónica Núñez Reyes Spíndola, 11 Ιουλίου 1953 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτρια, δασκάλα και επιχειρηματίας.

 Τηλενουβέλες Bianca Vidal - 1982, ως Σιρίλα El maleficio - 1983, ως Τεοντόρα La traición - 1984, ως Λίδια Esperándote - 1985, ως Ρεφούχιο El extraño retorno de Diana Salazar - 1988, ως Γιορντάνα Νούνιες Teresa - 1989, ως Χοσεφίνα Μαρτίνες En carne propia - 1990, ως Τότα ντε Ορτέγα Triángulo - 1992, ως Βιρχίνια Γρανάδος El vuelo del águila - 1994, ως Πετρόνα Μόρι Azul - 1995, ως Μάρτα La antorcha encendida - 1996, ως Δόνια Χουάνα ντε Φονσεράδα María Isabel - 1997, ως Μανουέλα Pueblo chico, infierno grande - 1997, ως Μαρτίνα "Λα Πέρρα Σόρρα" El niño que vino del mar - 1999, ως Αλμπέρτα Γκόμες La intrusa - 2001, ως Ρενάτα ντε Βελάρδε (γκεστ εμφάνιση) Salomé - 2001, ως Μανόλα De pocas, pocas pulgas - 2003, ως Γκρισέλντα Mariana de la noche - 2003/04, ως Μαρία Λόλα Inocente de ti - 2004, ως Κλοτίλντε La madrastra - 2005, ως Βεντουρίνα Γκαρσία La fea más bella - 2006, ως Τομάσα Γκουτιέρρες ντε Μόρα Fuego en la sangre - 2008, ως Δόνια Κιντίνα Zacatillo, un lugar en tu corazón - 2010, ως Φρεντεσβίντα Καρέτας Rafaela - 2011, ως Καριδάδ Μαρτίνες Una familia con suerte - 2011/12, ως Καρλότα (γκεστ εμφάνιση) El color de la pasión - 2014, ως Τρινιδάδ "Τρίνι" Μπαρρέρα ντε Τρεβίνιο Un camino hacia el destino - 2016, ως Μπλάνκα Μαρτίνες La Doña 2 - 2020, ως Φλορένσια Μολίνα Imperio de mentiras - 2020/21, ως Σάρα Ροδρίγκες ντε ΒελάσκοΤηλεόραση Hora marcada - 1989, ως Εσπεράνσα (1 επεισόδιο) Mujer, casos de la vida real - 1994/04, (6 επεισόδια) La santa - 1997, (τηλ ταινία) Sexo y otros secretos - 2007, ως Γειτόνισσα (1 επεισόδιο) Trece miedos - 2007, (1 επεισόδιο) XHDRbZ - 2007, (1 επεισόδιο) Terminales - 2008, (2 επεισόδια) Mujeres asesinas - 2008/10, ως Κάρμεν/Ερνεστίνα "Τίτα" Γκάρσα/Σαγράριο (σεζόν 1, επεισόδιο 8: "Κάντιδα, Η ελπιδοφόρος") (σεζόν 2, επεισόδιο 6: "Τίτα Γκάρσα, Η απατεώνισσα") (σεζόν 3, επεισόδιο 14: "Λας Κοτούχας, Οι επιχειρηματίες") Adictos - 2009, (1 επεισόδιο) Los héroes del norte - 2010/11, ως Δόνια Ολεγράρια Fear the Walking Dead - 2015/16, ως Γκρισέλντα Σαλασάρ (σεζόν 1, 4 επεισόδια) (σεζόν 2, 2 επεισόδια) Atrapada - 2018, ως Μαρσέλα (13 επεισόδια) La reina del Sur 2 - 2019, ως Κάρμεν Μαρτίνες (23 επεισόδια)Ως σκηνοθέτρια Siempre te amaré - 2000 La intrusa - 2001 Salomé - 2001/02 La mujer del vendaval - 2012/13 Βραβεία ArielΒραβεία TVyNovelasΒραβεία ACE (New York)Βραβεία Palmas de OroΒραβεία BravoΒραβεία Micrófono de OroΒραβεία TV Adicto Golden Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα στην IMDb Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα στο Instagram HWK Biography
Δημοτικός Αερολιμένας Κάσου

Ο Δημοτικός Αερολιμένας Κάσου (συντομογραφίες: IATA: KSJ, ICAO: LGKS, ΥΠΑ: ΔΑΚΑ) βρίσκεται σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από την πρωτεύουσα του νησιού Φρυ. Κύριες δραστηριότητες του Αερολιμένα είναι η εξυπηρέτηση των αεροπορικών επιβατών και η στάθμευση των αεροσκαφών.

 1983: Ιδρύεται ο Δημοτικός Αερολιμένας Κάσου. 2021: Ονομάζεται επίσημα «Δημοτικός Αερολιμένας Ηρωικής Νήσου Κάσου ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΛΛΙΑΡΑΚΗΣ» από το Δημοτικό Συμβούλιο Η.Ν. Κάσου, ονομασία που γίνεται αποδεκτή και από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (Υ.Π.Α.). Δάπεδο Στάθμευσης: 1.500 τ.μ. Αεροσταθμός: 100 τ.μ. Ιστοσελίδα του αεροδρομίου από την ΥΠΑ
Χάικ Γιαζιτζιάν

Ο Χάικ Γιαζιτζιάν (1959, Χαλέπι) είναι Αρμένιος ουτίστας, τραγουδιστής και συνθέτης. Για μεγάλο μέρος της ζωής του ζει και δημιουργεί στην Ελλάδα. Ο πρώτος του δίσκος με όνομα «Nihavend Ionga» που κυκλοφόρησε το 1995 από την FM Records δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση, αλλά ο δεύτερος που ονομάζεται «Talar» ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό τη δημοτικότητά του.Ο Γιαζιτζιάν συμμετείχε το 2006 στον δίσκο «An Ancient Muse» της Λορίνα Μακένιτ.

 Γεννήθηκε στο Χαλέπι της Συρίας από Αρμένιους γονείς με καταγωγή από την Καισάρεια και το Νεβσεχίρ της Τουρκίας. Το 1980 εγκαταστάθηκε και ξεκίνησε να εργάζεται στην Ελλάδα. 1995: Nihavend longa 1996: Talar 1998: Garin 2001: Beast on the Moon 2001: Yeraz (The Master Oud Player) 2007: Amalur 2009: Rhythm In Topkapı Palace Orient Percussion - Arras 2010: Imerologio 2011: Stou Tragoudiou Tin Ohthi Vol. 6 Κανάλι στο YouTube Σελίδα στο Spotify Σελίδα στο iTunes Σελίδα στο Deezer Σελίδα στο Discogs Σελίδα στο IMDb
Νικόλαος Ταπτάς

Ο Νικόλαος Ταπτάς (25 Μαρτίου 1871, Κωνσταντινούπολη - 31 Μαΐου 1955, Κωνσταντινούπολη) ήταν ελληνικής καταγωγής Τούρκος ιατρός και πολιτικός, ένας από τους πρωτοπόρους της ωτορινολαρυγγολογίας. Επίσης διατέλεσε μειονοτικός βουλευτής ελληνικής καταγωγής στην Τουρκιά την περίοδο των Ρεπουμπλικανών.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1871. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Ιωάννης Ταπτάς. Μετά από μια πολύ επιτυχημένη ιατρική εκπαίδευση που ξεκίνησε στην Τουρκία, μετεκπαιδεύτηκε σαν ωτορινολαρυγγολογία στη Βιέννη, το Βερολίνο και το Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα. Εργάστηκε στο Αυστριακό νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γνωστός ωτορινολαρυγγολόγος στην Ευρώπη στις αρχές του 20ού αιώνα. Έκανε πολλές διεθνείς δημοσιεύσεις και απέκτησε επάξια φήμη αναπτύσσοντας πρωτότυπα όργανα και χειρουργικές μεθόδους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, περιέγραψε τη μέθοδο εκπυρήνωσης αμυγδαλεκτομής (Enucleation of the Tonsil) (Ολική αμυγδαλεκτομή) για πρώτη φορά στον κόσμο και ανέπτυξε εργαλεία και μια πολύ ειδική καρέκλα για αυτό. Παρουσίασε τις ανακαλύψεις του σε ένα Διεθνές Ιατρικό Συνέδριο στη Βιέννη τη δεκαετία του 1910 και τις δημοσίευσε στα κορυφαία περιοδικά ωτορινολαρυγγολογίας της Γαλλίας και της Γερμανίας. Υπήρξε επίσης ιδιωτικός γιατρός του Σουλτάνου Μεχμέτ Ε' και του Προέδρου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ . Επίσης ήταν ιδιωτικός γιατρός του Προέδρου Ισμέτ Ινονού, ο οποίος είχε προβλήματα ακοής. Κατά την 5η και 6η περίοδο της Τουρκικής Βουλής (1935-1943) ήταν βουλευτής Άγκυρας από την ποσόστωση που αποφάσισε να διαθέσει ο Ατατούρκ για τους μη-μουσουλμάνους. Ο Νικόλας Τάπτας ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παπαδούκα, κόρη του ιατρού Ιωάννη Παπαδούκα, διάσημου γιατρού που εκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και ο ίδιος καταγόταν από αρχαία ελληνική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, και της Άννας Κανέλλου, από τη φαναριώτικη αριστοκρατία. Τα παιδιά τους ήταν η Άννα, σύζυγος του Έλληνα τραπεζίτη Νικόλαου Χριστοφίδη, η Ελεονώρα, που πέθανε στην εφηβεία της στην Ελβετία, η Μαρία-Μαγδαληνή, σύζυγος του Έλληνα πρέσβη Γεωργίου Κούστα, και ο Ιωάννης Ταπτάς, επίσης γιατρός ΩΡΛ και αργότερα πρωτοπόρος στη νευροχειρουργική. Εγγονή του είναι η ζωγράφος Ελένη Ταπτά. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1955 σε ηλικία 84 ετών.
Μακροοικονομία

Με τον όρο μακροοικονομία, ή μακροικονομική, χαρακτηρίζεται ο κλάδος των οικονομικών που μελετά τα οικονομικά προβλήματα, τη δομή, τη συμπεριφορά και τη λήψη αποφάσεων της οικονομίας ως σύνολο. Η μακροοικονομία ασχολείται με ζητήματα όπως το ΑΕΠ, η ανεργία, η παραγωγή, το επίπεδο τιμών, η συνολική επένδυση, η οικονομική ανάπτυξη, το διεθνές εμπόριο κ.α.Η μακροοικονομία, μαζί με την μικροοικονομία, αποτελούν τους δύο βασικούς κλάδους της οικονομικής επιστήμης.

 Οι αρχές της μακροοικονομικής μπορούν να αναζητηθούν στους Σμιθ, Ρικάρντο και Μάλθους. Η μοντέρνα διάκριση σε μακροοικονομία και μικροοικονομία θεωρείται πως ξεκίνησε λίγο πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με το έργο του Τζων Μέυναρντ Κέινς Η Γενική Θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος (The General Theory of Employment, Interest and Money) το 1936. Για την ερμηνεία της Παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929, ο Κέυνς, σε αντιδιαστολή με την κλασική θεωρία, υπέθεσε ότι οι αγορές δεν εκκαθαρίζουν και ότι οι μισθοί μπορεί να είναι άκαμπτοι. Βασική ιδέα στο έργο του Κέυνς υπήρξε η σημασία της συναθροιστικής ζήτησης. Σύμφωνα με τον Κέυνς και μεταγενέστερους οικονομολόγους το επίπεδο του παραγόμενου προϊόντος επηρεάζεται έντονα από το μέγεθος της συναθροιστικής ζήτησης. Τα Κευνσιανά Οικονομικά ασχολούνται με τους τρόπους ελέγχου και τόνωσης της συναθροιστικής ζήτησης μέσω δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, ώστε να ερμηνευθούν και να αντιμετωπιστούν φαινόμενα όπως ο πληθωρισμός, η ανεργία κ.α. Σήμερα ο κλάδος έχει αναπτυχθεί τόσο σε βάθος, όσο σε εύρος. Τα πεδία με την μεγαλύτερη δυναμική σήμερα είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο, η ανάπτυξη και πρόοδος (growth and development), η νέα θεωρία εμπορίου, η μελέτη των ανισοτήτων κτλ. Η μαθηματική απόδοση του έργου του Κέυνς επετεύχθη από τον Τζον Χικς στην εργασία Mr. Keynes and the Classics του 1937, οπου εισήχθη και πρώτη φορά η μελέτη των μοντέλων IS-LM. Το υπόδειγμα αυτό απεικονίζει την σχέση επιτοκίου και παραγόμενου προϊόντος στην αγορά χρήματος και την αγορά αγαθών. Παρουσίαση του μοντέλου IS-LM
Πιάτσα ντελλα Ρεπούμπλικα (Ρώμη)

Η πλατεία Πιάτσα ντέλα Ρεπούμπλικα (ιταλικά: Piazza della Repubblica, μτφ. «Πλατεία της Δημοκρατίας») στη Ρώμη, έχει και σήμερα το πολύ συνηθισμένο όνομα Πιάτσα ντελ’ Εζέντρα, που οφείλεται στη μεγάλη εξέδρα των λουτρών του Διοκλητιανού, η οποία έχει δώσει στην πλατεία το σχήμα της.

 Η πλατεία ορίζεται προς την μεγάλη και εμπορική Βία Νατσιονάλε από δύο ημικυκλικά κτίρια του τέλους του 19ου αιώνα, με καμάρες. Η εκκλησία Σάντα Μαρία ντελι Άντζελι, που όπως προαναφέρθηκε αποτελεί τμήμα των θερμών του Διοκλητιανού, έχει πρόσοψη στην πλατεία. Η κρήνη στην πλατεία (που σήμερα λέγεται Φοντάνα ντέλε Ναϊάντι, Κρήνη των Ναϊάδων) φτιάχτηκε αρχικά κατ’ εντολήν του Πάπα Πίου Θ΄ το 1870. Ολοκληρώθηκε το 1888 και αρχικά παρίστανε τέσσερα λιοντάρια από ασβεστόλιθο σχεδιασμένα από τον Αλεσάντρο Γκουεριέρι. Αυτά αντικαταστάθηκαν το 1901 με γλυπτά των Ναϊάδων του Μάριο Ρουτέλι από το Παλέρμο. Οι απεικονιζόμενες νύμφες είναι η Νύμφη των Λιμνών (αναγνωρίσιμη από τον κύκνο που κρατά), η Νύμφη των Ποταμών (απλωμένη σε ένα ποτάμιο τέρας), η Νύμφη των Ωκεανών (ιππεύει ένα άλογο που συμβολίζει τη θάλασσα) και η Νύμφη των Υπόγειων Νερών (που ακουμπά πάνω σε έναν μυστηριώδη δράκοντα). Στο κέντρο είναι το σύμπλεγμα του Γλαύκου (1911/12), που συμβολίζει την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη δύναμη της φύσης και αντικατέστησε ένα προηγούμενο γλυπτό. Κατά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου το 1901, ξέσπασε σκάνδαλο γιατί οι Νύμφες ήταν ήδη προκλητικά αποκεκαλυμμένες.
Βητακισμός

Ο βητακισμός αποτελεί φθογγική μεταβολή κατά την οποία το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα και αλλόφωνο /b/ συγχέεται με έτερα παρεμφερή φωνήματα όπως τα ηχηρά τριβόμενα διχειλικό /β/ ή χειλοδοντικό /v/. Είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στη διαχρονία των ομιλούμενων γλωσσών και έχει λάβει χώρα σε γλώσσες όπως τα ελληνικά, τα εβραϊκά και τις ιβηρορομανικές και οξιτανορομανικές γλώσσες είτε με σύγκλιση προς το ισχυρότερο αρθρωτικά φώνημα (το κλειστό) είτε με εξασθένιση προς προσεγγιστικά ή τριβόμενα φωνήματα.

 Στην αρχαία ελληνική γλώσσα το γράμμα <β> συμβόλιζε το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα /b/. Εντούτοις, από τους πρώτους αιώνες μ.Χ. ξεκίνησε η μετατροπή του αρχικά σε διχειλικό τριβόμενο κι έπειτα σε χειλοδοντικό τριβόμενο. Είναι μια διαδικασία παράλληλη με την μετατροπή των έτερων κλειστών /d, g/ σε τριβόμενα /ð ɣ/. Τα γραφήματα <b> και <v> που σε πολλές ρομανικές γλώσσες αντιστοιχούν στο διχειλικό κλειστό και το χειλοδοντικό τριβόμενο προέρχονται από τα λατινικά διχειλικό κλειστό και ημίφωνο /w/. Εντούτοις, η πορεία αυτή δεν είχε ομοιογενή εξέλιξη στο σύνολο των ρομανικών γλωσσών με δείγματα βητακισμού να εντοπίζονται σε λατινικές επιγραφές της εποχής της αυτοκρατορίας (π.χ. SECUNDUM BOCIS αντί για VOCIS). Στα μεσαιωνικά ισπανικά το λατινικό ημίφωνο μετατράπηκε σε τριβόμενο ηχηρό /β/ (που αντιστοιχούσε στα γραφήματα <u, v> π.χ. uiuir /βiβiɾ/ και διέθετε μια προσεγγιστική πραγμάτωση) για να οδηγηθεί στη σύγχυση με το κλειστό φώνημα με την απλοποίηση του διχειλικού συμφωνητικού συστήματος σε ένα φώνημα. Σε αυτή την περίπτωση τα ισπανικά ποτέ δεν έφτασαν να διαθέτουν ένα χειλοδοντικό φώνημα παρά μονάχα δύο αλλόφωνα (κλειστό και προσεγγιστικό) του αποκλειστικού φωνήματος κλειστού ή προσεγγιστικού.Παρόμοια εξέλιξη επηρέασε ορισμένες διαλέκτους των καταλανικών και τις βόρειες διαλέκτους των πορτογαλικών. Στην πρώτη περίπτωση το φαινόμενο της σύγχυσης του χειλοδοντικού τριβόμενου (που υπήρξε διαχρονικά στα καταλανικά) περιορίζεται στις κεντρικές διαλέκτους με έτερες (π.χ. νότια βαλενθιανικά και μαγιορκινά) να διατηρούν έτερα φωνήματα αν και όλο και περισσότεροι ομιλητές τα συγχέουν. Ως αιτίες της εξάπλωσης του φαινομένου έχουν προταθεί τόσο η φωνητική συγγένεια των προσεγγιστικών πραγματώσεων των ενδοφωνηεντικών /b/ (< λατινικά -p-) όσο και η επιρροή άλλων γλωσσών όπως τα βασκικά. Γενικότερα τα βασκικά, που ιστορικά διαθέτουν μόνο ένα φώνημα σε αυτές τις θέσεις άρθρωσης, θεωρούνται ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του φαινομένου σε αμφότερες πλευρές των Πυρηναίων, έχοντας επηρεάσει τόσο τις ιβηρικές ρομανικές γλώσσες όσο και οξιτανικές διαλέκτους όπως τα γασκωνικά. Στα βόρεια ιδιώματα της Πορτογαλίας, υφίσταται ένα προσεγγιστικό αλλόφωνο του φωνήματος /b/ που ωστόσο συνδυάζεται με την διατήρηση του χειλοδοντικού τριβόμενου. Άλλες ρομανικές γλώσσες που παρουσιάζουν το ίδιο φαινόμενο είναι νότιες ρομανικές γλώσσες της Ιταλίας όπως τα σικελικά και η ναπολιτανική διάλεκτος, που κατέληξαν στο χειλοδοντικό τριβόμενο σε μονές ακολουθίες (BUCCAM>vokka) ή στο διχειλικό κλειστό σε μακρά σύμφωνα (ADVENTARE>abbentá).
Επαρχία Γκουντάουτα

Η επαρχία Γκουντάουτα είναι μια επαρχία της Αμπχαζίας, της αποσχισθείσας δημοκρατίας της Γεωργίας. Αντιστοιχεί στην ομώνυμη επαρχία της Γεωργίας. Η πρωτεύουσά της είναι η Γκουντάουτα, η ομώνυμη πόλη. Ο πληθυσμός της περιοχής ήταν 34.869 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2003, από τους 57.334 κατοίκους το 1989. Τη στιγμή της Απογραφής του 2011, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 36.775 κατοίκους.

 Ο Λεβ Σάμπα διορίστηκε εκ νέου ως επικεφαλής της διοίκησης στις 10 Μαΐου 2001 μετά τις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2001.Στις 16 Ιουνίου 2003, ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα ενέκρινε το αίτημα του Σάμπα για απόλυση και τον αντικατέστησε με τον πρώτο αναπληρωτή υπουργό Παιδείας Μπεσλάν Ντμπαρ.Στις 29 Μαρτίου 2005, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Σεργκέι Μπαγκάπς αντικατέστησε τον Μπεσλάν Ντμπαρ ως επικεφαλής της διοίκησης της Γκουντάουτα από τον Νταούρ Βόζμπα. Στις εκλογές του Φεβρουαρίου 2011, ο Νταούρ Βόζμπα απέτυχε να επανεκλεγεί με περιθώριο 92 ψήφων. Ο Σεργκέι Μπαγκάπς διόρισε τη Βαλέρι Μάλια ως διάδοχό του στις 23 Φεβρουαρίου. Στις 17 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια της πρώτης συνόδου της, η νέα συνέλευση της επαρχίας Γκουντάουτα εξέλεξε πρόεδρο τον Ρόμαν Μπάζμπα, με 22 από 29 ψήφους, ενώ ο Φιοντόρ Σακάνια αναπληρωτής πρόεδρος.Την 1η Νοεμβρίου 2011, ο Γενικός Εισαγγελέας της Αμπχαζίας ανακοίνωσε ότι είχε ασκήσει ποινική δίωξη κατά του πρώην επικεφαλής της διοίκησης Νταούρ Βόζμπα, για κατάχρηση εξουσίας. Ο Βόζμπα φέρεται να υπέγραψε διάταγμα στις 11 Αυγούστου 2006, παραδίδοντας πάνω από δύο πολύτιμα οικόπεδα παράκτιας γης σε δύο άτομα, κάτι το οποίο θα χρειάζονταν έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο.Μετά την Επανάσταση του Μαΐου του 2014 και την εκλογή του Ραούλ Χατζίμπα ως Πρόεδρο, στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 αντικατέστησε τον Μάλια ως Επικεφαλής Διοίκησης με τον Ρουσλάν Λαντάρια. Την εποχή της απογραφής του 2011, η επαρχία Γκουντάουτα είχε πληθυσμό 36.775 κατοίκων: Αμπχάζιοι (81.9%) Αρμένιοι (10.0%) Ρώσοι (5.0%) Γεωργιανοί (1.4%) Ουκρανοί (0.4%) Έλληνες (0.3%) Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας είναι: Γκουντάουτα Νέως Άθος Λίχνι Στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, η επαρχία Γκουντάουτα υπέγραψε μια συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας με την επαρχία Κστόβσκι. Διοικητικές διαιρέσεις της Αμπχαζίας
Άννα της Βαυαρίας

Η Άννα, γερμ. Anna (26 Σεπτεμβρίου 1329 - 2 Φεβρουαρίου 1353) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του παλατινού κόμη του Ρήνου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & της Γερμανίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ροδόλφου Β΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και της πρώτης συζύγου του Άννας των Μάινχαρντινερ, κόρης του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας & κόμη του Τυρόλου. Παντρεύτηκε το 1349 τον Κάρολο Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας και είχε τέκνο: Βεγκέσλαος 1350-1351, απεβ. 1 έτους.Η Άννα απεβίωσε 24 ετών. Για τον Κάρολο Δ΄ ήταν η 2η σύζυγος και μετά αυτός έκανε άλλους δύο γάμους. Eintrag in der ADB genealogie-mittelalter.de
Νομός Αυλώνα

Η περιφέρεια Αυλώνα (αλβανικά: Qarku i Vlorës) είναι μία από τις δώδεκα περιφέρειες της Αλβανίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της Αλβανίας στα σύνορα με την Ελλάδα, ενώ δυτικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος. Στην περιφέρεια βρίσκεται το νοτιότερο αλλά και το δυτικότερο σημείο της χώρας. Καταλαμβάνει έκταση 2.706 τ.χλμ. και ο συνολικός της πληθυσμός είναι 181.565 σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006. Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Αυλώνα.

 Η περιφέρεια χωρίζεται σε τρεις νομούς, τους νομούς: Αυλώνας Δέλβινου Αγίων ΣαράνταΟ Νομός Δελβίνου χωρίζεται στους εξής δήμους: Δελβίνου με Δημαρχείο στο Δέλβινο. Ο Δήμος Δελβίνου περιλαμβάνει τα χωριά Βάνα, Στιάρ, Μπαματάτ, Βλαχάτι, Ρούσαν, Βάρφαϊ, Κακοδίκι και Ελευθεροχώρι. Οι κάτοικοι των δύο τελευταίων και υπολογίσιμο μέρος των κατοίκων του Δελβίνου είναι ελληνικής εθνικότητας. Μεσοποτάμου, με έδρα το Μεσοπόταμο (ελληνικής εθνικότητας). Φοινίκης (ελληνικής εθνικότητας εκτός από το χωριό Άγιος Ιωάννης ή Shijan (σήμερα επίσημα λέγεται Blerimas), με έδρα τη Φοινίκη. Βεργού, με έδρα το Βεργό.Ο νομός Αγίων Σαράντα χωρίζεται χωρίζεται στους εξής δήμους: Αγίων Σαράντα με έδρα τους Αγίους Σαράντα με σημαντικό αριθμό πληθυσμού Ελληνικής εθνικότητας. Ο Δήμος Αγίων Σαράντα περιλαμβάνει τα χωριά Γκιάστα (Gjashta) και Μετόχι. Αλύκου με έδρα το Αλύκο (Ελληνικής εθνικότητας). Λειβαδειάς με έδρα τη Λιβαδειά (Ελληνικής εθνικότητας). Δίβρης με έδρα τη Δίβρη (Ελληνικής εθνικότητας). Σάλες (Shalës) με έδρα το Σάλες. Λουκόβου με έδρα το Λούκοβο. (Ελληνικής εθνικότητας) Εξαμηλίων με έδρα τα Ξαμήλια με σημαντικό αριθμό πληθυσμού Ελληνικής εθνικότητας. Τζάρρας με έδρα το Μουρσί με σημαντικό αριθμό πληθυσμού Ελληνικής εθνικότητας. Κονίσπολης με έδρα την Κονίσπολη. Επίσημη ιστοσελίδα περιφεριακού συμβουλίου
Καμβουνιακός Α.Ο. Δεσκάτης

Ο Καμβουνιακός Αθλητικός Όμιλος Δεσκάτης είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Δεσκάτη του νομού Γρεβενών. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1969 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Στο έμβλημά του αποτυπώνονται τα Καμβούνια όρη από τα οποία είναι εμπνευσμένη και η ονομασία του συλλόγου. Αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Γρεβενών και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Δεσκάτης.

 Προέκυψε το 1969 έπειτα από μετονομασία του παλαιότερου σωματείου «Άρης Δεσκάτης» που προϋπήρχε απο το 1935. Ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία από τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας την αγωνιστική περίοδο 1972-73 και αποτέλεσε ιδρυτικό σωματείο της Ε.Π.Σ. Γρεβενών.Τις αγωνιστικές περιόδους 1983-84, 1985-86, 1986-87, 1990-91, 1997-98, 2005-06, 2007-08 και 2008-09 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική και την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Γρεβενών συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου με διεκδικώντας την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία. 7 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Γρεβενών: 1984-85, 1987-88, 1989-90, 1996-97, 2004-05, 2006-07, 2012-131 Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας: 1982-832 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Γρεβενών: 2004-05, 2008-09 Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Γρεβενών: 1984-85, 1990-91, 1997-98, 2006-07, 2012-13, 2014-15 Δημητρίου Λαβού, Μισός αιώνας Καμβουνιακός 1972-2022 Επίσημη σελίδα Facebook
Curse of the Hidden Mirror

Curse of the Hidden Mirror είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Ιουνίου του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC/Sanctuary". Ο τίτλος προέρχεται από το κομμάτι "Curse of the Hidden Mirrors", το οποίο είχαν ηχογραφήσει πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, το 1970. Το συγκρότημα έφερε την ονομασία The Stalk-Forrest Group και η Elektra Records είχε απορρίψει την συγκεκριμένη κυκλοφορία. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2001 με την ονομασία "St. Cecilia: The Elektra Recordings".Αυτός ήταν ο δεύτερος συνεχόμενος δίσκος τους, στου οποίου το συνθετικό κομμάτι συμμετείχε ο συγγραφέας Τζον Σίρλεϊ, ενώ το κομμάτι "Out of the Darkness" είχε συμπεριληφθεί στο σάουντρακ της ταινίας "Bad Channels" του 1992. Επίσης, το τραγούδι "Showtime" είχε γραφτεί για τον δίσκο "Cultösaurus Erectus", αλλά έμεινε εκτός της τελικής κοπής. Η CMC/Sanctuary έλυσε την συμφωνία της με το συγκρότημα μετά από αυτή την κυκλοφορία, λόγω των χαμηλών πωλήσεων που παρουσίασε ο δίσκος.

 "Dance on Stilts" (Roeser, John Shirley) – 6:05 "Showtime" (Bloom, John Trivers) – 4:38 "The Old Gods Return" (Bloom, Roeser, Shirley) – 4:36 "Pocket" (Roeser, Shirley) – 4:15 "One Step Ahead of the Devil" (Bloom, Roeser, Danny Miranda, Rondinelli, Shirley) – 4:16 "I Just Like to Be Bad" (Bloom, Bryan Neumeister, Shirley) – 3:54 "Here Comes That Feeling" (Roeser, Dick Trismen) – 3:21 "Out of the Darkness" (Miranda, Bloom, Roeser, Shirley) – 5:06 "Stone of Love" (Roeser, Richard Meltzer) – 5:49 "Eye of the Hurricane" (Bloom, Neumeister, Roeser, Rondinelli, Shirley) – 4:40 "Good to Feel Hungry" (Miranda, Bloom, Roeser, Shirley) – 4:12 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Curse of the Hidden Mirror" είναι οι εξής: Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα Έρικ Μπλουμ - φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα Ντάνι Μιράντα - μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά Τζον Ρότζερς - μπάσο, φωνητικά Άλεν Λάνιερ - πλήκτρα, κιθάρα Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΤζορτζ Κίντρον - φωνητικά Νόρμαν ΝτελΤούφο - κρουστά Curse of the Hidden Mirror - Blue Öyster Cult | Songs, Reviews, Credits - AllMusic Blue Öyster Cult - Curse of the Hidden Mirror at Discogs Curse of the Hidden Mirror - The Blue Oyster Cult
Ωκεανίδες

Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία Ωκεανίδες, αποκαλούμενες και ως Ωκεανίνες ή Ωκεανίτιδες ή Ωγενίδες, αναφέρονται θαλάσσια μυθικά πλάσματα και γενικά ενάλιες Νύμφες, με μορφή παρθένου κατά το άνω ήμισυ και ιχθύος κατά το κάτω, όμοιες με τις γοργόνες και άλλοτε με δύο ουραία πτερύγια.

 Ο Όμηρος αναφέρει δύο Ωκεανίδες, την Ευρυνόμη, η οποία κατά τον Ησίοδο ήταν η μητέρα των Χαρίτων, και την Πέρση ή Περσηίδα (όπως την αναφέρει ο Ησίοδος), η οποία ήταν η σύζυγος του Τιτάνα Ήλιου και εξ αυτού μητέρα του Αιήτη και της Κίρκης Γνωστή επίσης Ωκεανίδα ήταν και η Λευκίππη. Στη Θεογονία του, ο Ησίοδος αναφέρει ότι ήταν 3.000, ωστόσο μνημονεύει μόνο σαράντα μία Ωκεανίδες ως κόρες του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος που έφθαναν τον αριθμό των 3.000 όσων ακριβώς και των ποταμίων θεοτήτων, τέκνα των αυτών γονέων. Γενικά θεωρούνταν Νύμφες προστάτιδες των υδάτων, πολύ δε περισσότερο αφού αυτά αποτελούσαν και την κατοικία τους. Από τις περιγραφές αυτών των μυθικών παραδόσεων εύκολα αντιληπτό είναι ότι οι Ωκεανίδες αποτελούσαν, τουλάχιστον για τους αρχαίους Έλληνες, ιδεατές ανθρωπόμορφες έννοιες των πηγών (ήμισυ κόρες) εκείνων που τα ύδατά τους μεταφέρονταν από τους ποταμούς (ίδιος αριθμός) στην ανοιχτή θάλασσα (αρχαίο Ωκεανό) (έτερον ήμισυ ιχθύς), καταλήγοντας σε απλή εκβολή (ένα ουραίο πτερύγιο) ή σε δέλτα (διπλό ουραίο πτερύγιο). Οι παραδόσεις αυτές ανάγονται αμέσως μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ. 18ος, σελ. 877. "Ι. Κακριδή, Ελληνική Μυθολογία,Οι θεοί ", τομ. 2, σσ.15,26,28,84,288,289. Εκδοτική Αθηνών, 1986. Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες Στη μουσική, υπάρχει ένα συμφωνικό ποίημα που αναφέρεται στα υδάτινα πνεύματα της ελληνικής και σκανδιναβικής μυθολογίας. Πρόκειται για το συμφωνικό ποίημα του Jean Sibelius, με τίτλο "οι Ωκεανίδες". Sibelius The Oceanides conducted by Sir Antonio Pappano - London Symphony Orchestra
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1987

Το 1987 διοργανώθηκε για πρώτη φορά ένα είδος ειδικού πρωταθλήματος μετά τη λήξη των τοπικών πρωταθλημάτων των ΕΠΣ, μέσω του οποίου θα κρινόταν ποιές ομάδες θα προβιβάζονταν στη Δ΄ Εθνική.

 Ο σχεδιασμός της ΕΠΟ για τη Δ΄ Εθνική της περιόδου 1987-88 περιελάμβανε την άνοδο 32 συνολικά ομάδων από τα τοπικά πρωταθλήματα των 49 Ενώσεων που υπήρχαν τότε. Οι ενώσεις ταξινομήθηκαν σε «κατηγορίες» ανάλογα με τον αριθμό σωματείων στη δύναμή τους και την πρώτη κατηγορία τους. Οι 20 από τις 32 ομάδες, προερχόμενες από 17 ΕΠΣ θα προβιβάζονταν στη Δ΄ Εθνική χωρίς αγώνες κατάταξης και οι υπόλοιπες 12, προερχόμενες από 32 συνολικά ΕΠΣ θα κέρδιζαν την άνοδο μέσω των αγώνων μπαραζ. Οι 20 ομάδες που δε μπήκαν στη διαδικασία των αγώνων κατάταξης ορίστηκαν ως εξής: 6 σύλλογοι (πρωταθλήτριες, δευτεραθλήτριες) από τις τρεις αρχαιότερες ΕΠΣ ΕΠΣ Αθηνών : Ακράτητος Άνω Λιοσίων , Άρης Πετρούπολης ΕΠΣ Μακεδονίας : Αστέρας Αμπελοκήπων , Αχιλλέας Τριανδρίας ΕΠΣ Πειραιά : Α.Σ. Δραπετσώνας , Α.Ο.Κ. Φαλήρου 14 πρωταθλήτριες ΕΠΣ που είχαν στη δύναμή τους πάνω από 100 σωματεία ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας : Αμφίλοχος Αμφιλοχίας ΕΠΣ Αργολίδας : Ερμής Ερμιόνης ΕΠΣ Ηλείας-Ζακύνθου : Αίας Γαστούνης ΕΠΣ Ηπείρου : Προοδευτική Περάματος ΕΠΣ Καρδίτσας : Νίκη Καρδίτσας ΕΠΣ Κεντρικής Μακεδονίας : Α.Ε. Ποντίων Βέροιας ΕΠΣ Κιλκίς : Πάικο Γουμένισσας ΕΠΣ Κοζάνης : Τιτάν Σερβίων ΕΠΣ Λάρισας : Α.Ε. Τυρνάβου ΕΠΣ Πατρών : Εθνικός Πατρών ΕΠΣ Πέλλας : Αετός Σκύδρας ΕΠΣ Σερρών : Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας ΕΠΣ Τρικάλων : Διγενής Νεοχωρίου ΕΠΣ Φθιώτιδας-Ευρυτανίας : Α.Ο. Μαλεσίνα 10 ομάδες από 20 Ενώσεις που είχαν στην Α κατηγορία τους 14-19 ομάδες. Οι ενώσεις χωρίστηκαν σε δυο ομίλους των δέκα, «Βορρά» και «Νότου», και κληρώθηκαν 5 ζευγάρια για κάθε όμιλο. Οι νικήτριες των διπλών αγώνων των ζευγαριών αυτών θα προβιβάζονταν στη Δ΄ Εθνική. Οι αγώνες έγιναν στις 21 και 28 Ιουνίου. 2 ομάδες από 12 Ενώσεις που είχαν έως 12 σωματεία στην κορυφαία κατηγορία τους και δε διέθεταν Γ΄ τοπική. Οι ενώσεις χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των τριών και αγωνίστηκαν σε μονούς αγώνες σε ουδέτερες έδρες.Οι νικήτριες των ομίλων Α-Β και Γ-Δ αγωνίστηκαν σε διπλούς αγώνες που έκριναν τις δυο ομάδες που προβιβάστηκαν στη Δ΄ Εθνική: Α.Ε.Κ. Τρίπολης - Α.Σ. Αγράμπελη 1-0 και 0-2 (5 και 12 Ιουλίου αντίστοιχα) Α όμιλος: Α.Ε.Κ. Τρίπολης (ΕΠΣ Αρκαδίας) , Άρης Σκάλας (ΕΠΣ Λακωνίας) , Α.Ο. Λειβαθώ (ΕΠΣ Κεφαλληνίας-Ιθάκης) Β όμιλος: Α.Σ. Αγράμπελη (ΕΠΣ Γρεβενών) , Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας (ΕΠΣ Θεσπρωτίας) - Ησαΐας Δεσφίνας (ΕΠΣ Φωκίδας) Αναγέννηση Ιεράπετρας - Α.Ε. Σύρας 3-0 και ?-? (12 και 19 Ιουλίου αντίστοιχα) Γ όμιλος: Α.Ε. Σύρας (ΕΠΣ Κυκλάδων), Αετός Χίου (ΕΠΣ Χίου), Πολυκράτης Πυθαγορείου (ΕΠΣ Σάμου) Δ όμιλος: Αναγέννηση Ιεράπετρας (ΕΠΣ Λασιθίου) , Νέος Αστέρας Ρεθύμνου (ΕΠΣ Ρεθύμνου) , Πόντος Θρυλορίου (ΕΠΣ Θράκης)
Τένταλντ, επίσκοπος του Αρέτσο

Ο Τένταλντ, ιταλ.: Tedald (π. 990 – 12 Ιουνίου 1036) από τον Οίκο της Κανόσα, επίσης γνωστός ως Theodald, Theodaldus, Tedaldus, Tedaldo ή Teodaldo, ήταν ο 43ος επίσκοπος του Αρέτσο από το 1023 μέχρι το τέλος του.

 Ο Tένταλντ προερχόταν από τις υψηλότερες τάξεις των ευγενών της βόρειας Ιταλίας. Ήταν ο δεύτερος γιος του Tένταλντ κόμη της Μπρέσια, και της Βίλλα, πιθανώς κόρης του Θεοβάλδου Β΄ δούκα του Σπολέτο. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Boνιφάτιος Γ΄ μάργραβος της Τοσκάνης. Ήταν ο θείος της Mατθίλδης της Τοσκάνης, η οποία γεννήθηκε μετά το τέλος του. Ως επίσκοπος ο Τένταλντ ενθάρρυνε και προστάτευσε τη μοναστική ζωή. Εκχώρησε' άδεια στον Άγιο Ρομουάλδο να ιδρύσει ένα μοναστήρι και ένα ερημητήριο (eremo) στο Καμαλντόλι στην επισκοπή του (π. 1024). Ο Tένταλντ χρηματοδότησε επίσης το έργο του μοναχού Γκουίντο του Αρέτσο, του οποίου η πραγματεία στη μουσική θεωρία, ο Μικρόλογος, ήταν αφιερωμένη σε αυτόν. Κατόπιν πρόσκλησης του Tένταλντ, ο Γκουίντο ανέλαβε την εκπαίδευση των ψαλμωδών του καθεδρικού ναού στο Aρέτσο γύρω στο 1025. Ο επίσκοπος υποστήριξε επίσης τον αρχιτέκτονα Mαγκινάρντο, ο οποίος προστέθηκε στον καθεδρικό ναό κατά τη διάρκεια της επισκοπείας του και στάλθηκε από τον Tέμπαλντ το 1026 σε μία επίσκεψη επί πληρωμή στη Ραβέννα, για να μελετήσει τη Βυζαντινή αρχιτεκτονική του. Τον διαδέχτηκε στη μητρόπολη ο Ίμμο, ένα μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Βορμς και ιερέας στην Αυλή του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας. Conant, Kenneth John (1978). Carolingian και Romanesque Architecture, 800 έως 1200 . Βιβλία πιγκουίνων. Grout, Donald Jay και Palisca, Claude V. (2001). A History of Western Music, 6η έκδοση. Νέα Υόρκη: WW Norton & Co.(ISBN 0-393-97527-4) . Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990–1039. Αυτοκράτορας τριών βασιλείων . Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας. Tedald στο πρόγραμμα μεσαιωνικών εδαφών — Βόρεια Ιταλία
Βιρμανική Βικιπαίδεια

Η Βιρμανική Βικιπαίδεια (ΒιρμανίαςΠρότυπο:Lang-my Πρότυπο:IPA-my) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην Βιρμανική γλώσσα. Ξεκίνησε τον Ιούλιο 2004, και είχε περίπου 34.000 άρθρα τον Φεβρουάριο του 2017. Τον Φεβρουάριο του 2017, υπάρχουν 41.000 χρήστες, 5 διαχειριστές και 3.442 αρχεία στην Βιρμανική Βικιπαίδεια και κατατάσσεται 85η σε λήμματα.

 2004: Εκκίνηση της Βιρμανικής Βικιπαίδειας. 2005: Μερικοί Βιρμανοί Βικιπαιδιστές ενώθηκαν και άρχισαν να γράφουν. 2008: Το Περιεχόμενο αυξάνεται δραστικά. 2010: Το πρώτο εργαστήριο της Βιρμανικής Βικιπαίδειας ξεκίνησε στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης με ανθρώπους από το Ίδρυμα Wikimedia, τοπικούς και διεθνείς εμπειρογνώμονες του Unicode και Βιρμανούς Βικιπαιδιστές. 2012: Η Βιρμανική Βικιπαίδεια εισήχθη στο Barcamp Γιανγκόν. Ο Βιρμανικός Σύλλογος Επαγγελματιών στον Υπολογιστή ξεκίνησε το πρότζεκτ Wikipedia Myanmar με σκοπό της διεύρυνσης της Βικιπαίδειας το 2010.Η κοινότητα της Βιρμανικής Βικιπαίδειας είχε την πρώτη της κοινή ημερίδα στην Γιανγκόν της Μιανμάρ με τη βοήθεια της Telenor Μιανμάρ τον Ιούνιο του 2014 για να προσελκύσει νέους εθελοντές. Το φόρουμ της Βιρμανικής Βικιπαίδειας έγινε τον Ιούλιο του 2014, προσελκύοντας πάνω από 2.000 άτομα, συμπεριλαμβάνοντας φοιτητές. Η πλειοψηφία των Βιρμανών χρηστών του διαδικτύου έχει την μη-Unicode γραμματοσειρά Ζαουγκίι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να καταλάβουν την Βιρμανική Βικιπαίδεια. (Βιρμανίας)Πρότυπο:My icon Βιρμανίας Wikipedia (Βιρμανίας)Πρότυπο:My icon Βιρμανίας Wikipedia mobile έκδοση
Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά

Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά είναι ελληνική κωμική-φανταστική ταινία παραγωγής του 1999, σε σκηνοθεσία και σενάριο Πάνου Κούτρα. Στην ταινία σατιρίζονται η καταστροφολαγνεία των δελτίων ειδήσεων και η επιρροή τους στους τηλεθεατές, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια και οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Πρόκειται για την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη, στην οποία έχει μικρή συμμετοχή και ο ίδιος. Είχε θετική αποδοχή κυρίως στη Γαλλία , αλλά και στην Ιαπωνία .

 Ο Άρης, ο γιος του υπουργού Αντώνη Μπουντάλα και της Τζόυ, παίρνει ένα πιάτο με μουσακά για να το δώσει στον σκύλο του. Τότε, ένας ιπτάμενος δίσκος που περνά εκείνη τη στιγμή από πάνω, ακτινοβολεί πάνω στο πιάτο και κάνει το κομμάτι του μουσακά τεράστιο, καθιστώντας το επικίνδυνο για τους κατοίκους της Αθήνας. Το γεγονός αυτό τρομοκρατεί τους Αθηναίους και η ιστορία επικεντρώνεται στον μελετητή ουράνιων σωμάτων Αλέξη Αλεξίου, στην drag queen Τάρα και στην οικογένεια Μπουντάλα. Καθ' όλη τη διάρκεια της επίθεσης του γιγαντιαίου μουσακά στην πόλη, οι δημοσιογράφοι κρατούν ενήμερους τους πολίτες και κυρίως η παρουσιάστρια Αλέκα Σπάη και η ρεπόρτερ Εύη Μπέη. Εν τέλει, το πρόβλημα λύνεται και ο μουσακάς παύει να είναι απειλή για την Αθήνα. Στο τέλος, η Τζόυ ζητά από τον ιπτάμενο δίσκο να την πάρει μαζί της, ο Αλέξης και η Τάρα ερωτεύονται και ο μικρός Άρης ανακαλύπτει την κλίση του στο μακιγιάζ. Στην ταινία έχουν μικρή συμμετοχή οι εξής:
Ελισάβετ Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, πριγκίπισσα διαδόχου της Πρωσίας

Η Ελισάβετ Χριστίνα (γερμ. Elisabeth Christine, 8 Νοεμβρίου 1746 - 18 Φεβρουαρίου 1840) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύττελ και με τον γάμο της έγινε διάδοχος πριγκίπισσα της Πρωσίας. Ο σύζυγός της έγινε μετά τον χωρισμό τους βασιλιάς της Πρωσίας.

 Η Ελισάβετ Χριστίνα Ουλρίκα ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυττελ και της Φιλιππίνας Καρλόττας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Το 1769 ο σύζυγός της την διαζεύχθηκε και το ίδιο έτος νυμφεύτηκε άλλη. Το 1786 έγινε βασιλιάς της Πρωσίας. Εκτός από τη νόμιμη αυτή σύζυγο, διατηρούσε ερωμένη, που τη νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1787 γενόμενος δίγαμος. Το 1789 η τελευταία απεβίωσε και ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ έκανε το 1790 ακόμη έναν μοργανατικό γάμο, ταυτόχρονα με τον νόμιμο· διαζεύχθηκε το 1792 τη μοργανατική σύζυγό του. Το 1805 απεβίωσε η δεύτερη νόμιμη σύζυγός του. Παντρεύτηκε το 1765 τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Γουλιέλμο, Διάδοχο της Πρωσίας, και είχαν τέκνο: Φρειδερίκη Καρλόττα (1767 - 1820), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Δούκα της Υόρκης και του Ώλμπανυ. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 52.
Παλαμίδα

Η παλαμίδα (επιστημονική ονομασία: Sarda sarda) είναι πελαγικό είδος ψαριού το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Σκομβρίδων. Απαντάται στον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο και είναι περιζήτητο βρώσιμο ψάρι.

 Η παλαμίδα έχει υδροδυναμικό και ατρακτοειδές σώμα. Το πτερύγιο στην ράχη της είναι συνήθως σκουρόχρωμο, ενώ τα υπόλοιπα πτερύγια ασημί. Η κοιλιά της είναι ασημί, η ράχη και οι πίσω πλευρές έχουν μεταλλικό μπλε χρώμα. Στη ράχη της φέρει πλάγιες γραμμές, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη γωνία απ' ότι τα άλλα είδη του γένους. Το μήκος της φτάνει περίπου τα 90 εκατοστά και το μέγιστο βάρος της είναι 11 κιλά. Συνήθως έχει μήκος 50 εκατοστά. Οι ενήλικες παλαμίδες είναι πελαγικά ψάρια που σχηματίζουν κοπάδια. Τρέφονται με σαρδέλες, αντζούγιες, με άλλα πελαγικά ψάρια, ακόμη και του ίδιου είδους, αλλά και με καλαμάρια και γαρίδες. Froese, Rainer & Pauly, Daniel, επιμ. (2014). "Sarda sarda" στην FishBase. Έκδοση: Μάρτιος 2014. Παλαμίδα: Ορεκτικό αλλά και κύριο πιάτο! web.archive.org/web kathimerini.gr "ΠΑΠΥΡΟΣ - ΛΑΡΟΥΣ - ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ": τόμος 48, σελ. 20 Εγκυκλοπαίδεια "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ": τόμος 10, σελ. 665 (παλαμύς)
Επταχώρι Καστοριάς

Το Επταχώρι είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της Δημοτικής Ενότητας Αρρένων της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Νεστορίου στη Μακεδονία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε 295 κατοίκους.

 Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων-Κοζάνης-Θεσσαλονίκης και συνδέει την Κόνιτσα με τον Πεντάλοφο. Στα όρια μεταξύ Ήπειρου και Μακεδονίας, το Επταχώρι διαθέτει εντυπωσιακά από αρχιτεκτονική άποψη κτίρια, όπως αυτό του σχολείου και της εκκλησίας του χωριού. Από το Επταχώρι ήταν ο ζωγράφος Ηλίας που αγιογράφησε διάφορες εκκλησίες, μεταξύ των οποίων και τη μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Σπήλαιο Γρεβενών το 1658.Οι κάτοικοι του Επταχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής από το Επταχώρι ήταν ο χιλίαρχος Νικόλαος Γκολέτσης που πολέμησε στο πλευρό του Γεωργίου Καραϊσκάκη καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα.
Γέζι Ποπιεουούσκο

Ο Γέζι Ποπιεουούσκο (πολωνικά: Jerzy Popiełuszko, όνομα γέννησης: Άλφονς Ποπιεουούσκο) (14 Σεπτεμβρίου 1947 – 19 Οκτωβρίου 1984) ήταν Πολωνός Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, ο οποίος συνδέθηκε με το αντιπολιτευόμενο συνδικάτο Αλληλεγγύη στην κομμουνιστική Πολωνία. Δολοφονήθηκε το 1984 από τρεις πράκτορες της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών, οι οποίοι λίγο αργότερα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για τη δολοφονία. Αναγνωρίστηκε ως μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία και οσιοποιήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010 από τον Αρχιεπίσκοπο Άντζελο Αμάτο εκ μέρους του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄. Ένα θαύμα που αποδίδεται στη μεσολάβησή του και απαιτείται για την οσιοποίησή του βρίσκεται τώρα υπό διερεύνηση.

 To Kill a Priest (1988 γαλλ.), ταινία σε σκηνοθεσία Αγκνιέσκα Χόλαντ, με πρωταγωνιστή τον Κριστόφ Λαμπέρ ως χαρακτήρα βασισμένο στον Γέζι Ποπιεουούσκο. Moody, John· Boyes, Roger (1987). The Priest and the Policeman: The Courageous Life and Cruel Murder of Father Jerzy Popieluszko. Νέα Υόρκη: Summit Books. ISBN 0-671-61896-2. To Kill A Priest: The Murder of Father Popieluszko and the Fall of Communism by Kevin Ruane (Λονδίνο: Gibson Books, 2004),[1] (ISBN 978-1-903933-54-1) / 1-903933-54-4. The Way of My Cross: Masses at Warsaw by Jerzy Popieluszko (Learning Innovations (1986)) (ISBN 978-0895268068) / 089526806X Βιβλιογραφία Μουσείο και άλλες σελίδες στο popieluszko.net.pl