Μπόζο της Τοσκάνης

Ο Μπόζο, Boso (απεβ. μετά το 940;) από τον Οίκο των Μποζονιδών ήταν μάργραβος της Τοσκάνης (931-936) και, ως Μπόζο Α΄, κόμης του Αρλ (934-936). Καταγόταν από τη Βουργουνδία· ήταν ευεργέτης μονών στην Τοσκάνη και όταν την έχασε, επέστρεψε στην Βουργουνδία.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοβάλδου κόμη της Αρλ και της Μπέρτας, νόθης κόρης του Λοθαρίου Β΄ των Καρολιδών της Λοθαριγγίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ούγος της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") γεννήθηκε το 880/1. Ο Οίκος του ήταν από τους πιο σημαντικούς στην Προβηγκία και είχε επιγαμίες με τους Καρολίδες. Τα έτη στην Προβηγκία Το 895 απεβίωσε ο πατέρας τους και η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Αδαλβέρτο Β΄ τον πλούσιο, μάργραβο της Τοσκάνης. Όταν το 905 ο Λουδοβίκος των Μπιβινιδών της Προβηγκίας τυφλώθηκε από τους εχθρούς του, ο Ούγος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας και την κομητεία της Αρλ, ενώ ο Μπόζο την κομητεία της Αβινιόν. Το 907 οι δύο αδελφοί εισήλθαν στην Ιταλία για να υποστηρίξουν τη μητέρα τους Μπέρτα. Το 924 ο Ούγος έγινε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") και δύο έτη μετά όρισε τον Μπόζο κυβερνήτη της Προβηγκίας. Το 931 ο Ούγος κάλεσε τον Μπόζο στην Ιταλία και έκανε τον δικό του γιο Λοθάριο Β΄ συμβασιλιά για να ενισχύσει τη θέση του έναντι τού Λαμβέρτος μαργράβου της Τοσκάνης. Ο τελευταίος ήταν γιος του Αδαλβέρτου Β΄ και της Μπέρτας και έτσι ετεροθαλής αδελφός τους. Ο Λιουτπράνδος επίσκοπος της Κρεμόνας αναφέρει ότι οι φήμες έλεγαν πως η Μπέρτα δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, έτσι προσποιήθηκε εγκυμοσύνες και παρουσίασε τον Λαμβέρτος και τον Γουίδων ως γιους της, ενώ εκείνοι ήταν από άλλες γυναίκες. Αυτό το έκανε για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον δεύτερο σύζυγό της Αδαλβέρτο Β΄. Τα πρώτα έτη στην Ιταλία Η πρώτη μνεία του στην Ιταλία είναι όταν μεσολάβησε στον βασιλιά αδελφό του υπέρ του πατριαρχείου της Ακουιλέιας το 931. Το επόμενο έτος αναφέρεται ότι ο μάργραβος (marchio) Μπόζο έπεισε τον βασιλιά να κάνει δωρεά στο ναό του Αγ. Μαρτίνου στη Λούκκα. Ο Λιουτπράνδος εξιστορεί ότι ο Ούγος απαγόρευσε στον Λαμβέρτος να τον λέει ετεροθαλή αδελφό. Ο Μπόζο, με σκοπό να λάβει τη μαρκιωνία της Τοσκάνης, έπεισε τον Ούγο να συλλάβει τον Λαμβέρτος, ο οποίος τυφλώθηκε στη φυλακή. Ίσως ο Λαμβέρτος να αρνήθηκε να εγκαταλήψει την ημιαυτονομία του και γι' αυτό του αφαιρέθηκε η Τοσκάνη. Μάργραβος της Τοσκάνης Οι μόνες γραπτές μαρτυρίες του ως μαργράβου της Τοσκάνης είναι παραινέσεις στον βασιλιά προς όφελος των ναών της Λούκκα και του Αρέτσο. Η τελευταία αναφορά είναι το 936. Αργότερα το ίδιο έτος ο Ούγος έδωσε τη μαρκιωνία στον δικό του (νόθο) γιο Ουμβέρτο. Ο Λιουπράνδος αναφέρει ότι αυτό έγινε, διότι ο Μπόζο συνομωτούσε εναντίον τού Ούγου με την υποκίνηση της συζύγου τού τελευταίου Βίλλας. Άλλη εξήγηση είναι ότι ο Μπόζο συνέχιζε να είναι ημιαυτόνομος, όπως ο προκάτοχός του και ο Ούγος ήθελε πιο πειθήνιο μάργραβο. Ίσως ο γάμος της Βίλλας, κόρης του Μπόζο, με τον Βερεγγάριο μάργραβο της Ιβρέας, έναν από τους πιο ισχυρούς μαργράβους του βασιλείου να φόβισε τον Ούγο και να άρχισε να σκέπτεται την πτώση του αδελφού του. Τελευταία έτη Το 940 ένας "επιφανής κόμης Μπόζο" έκανε δωρεά στη μονή του Σαιν Μπερνάρ-ντε-Ρομάνς. Μάλλον είναι ο μάργραβος της Τοσκάνης, αφού ο Ούγος ήταν προστάτης της μονής και η οικογένεια είχε εκτάσεις στην περιοχή. Νυμφεύτηκε τη Βίλλα, ίσως κόρη του Ροδόλφου Α΄ των Παλαιών Γουέλφων της Άνω Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Ριχίλντα. Γκίζελα. Βίλλα 911/2-970, παντρεύτηκε τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας, μάργραβο της Ιβρέας. Μπέρτα, παντρεύτηκε πρώτα τον Μπόζο των Μπιβινιδών (γιο του Ριχάρδου δούκα της Βουργουνδίας) και μετά τον Ραϋμόνδο δούκα της Ακουιτανίας. Σε αυτήν κληροδότησε ο Ούγος τον μεγάλο προσωπικό του πλούτο και τις κτήσεις του στην Προβηγκία. Ρότμπολντ απεβ. π.950, κόμης της Προβηγκίας. Bouchard, Constance B. (1988). "The Bosonids or Rising to Power in the Late Carolingian Age". French Historical Studies. 15 (3): 407–31. doi:10.2307/286367. Keller, Hagen (1971). "Bosone di Toscana". Dizionario Biografico degli Italiani. 13. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Previté-Orton, C. W. (1917). "Italy and Provence, 900–950". The English Historical Review. 32 (127): 335–47. doi:10.1093/ehr/xxxii.cxxvii.335. Wickham, Chris (1981). Early Medieval Italy: Central Power and Local Society, 400–1000. London: Macmillan.