IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ίβο Βίκτορ

Ο Ίβο Βίκτορ (τσέχικα: Ivo Viktor, γεννήθηκε 21 Μαΐου 1942) είναι Τσέχος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Έπαιξε για την Εθνική Τσεχοσλοβακίας, εκπροσωπώντας τη χώρα του σε 63 αγώνες μεταξύ 1966 και 1977, λαμβάνοντας μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 και κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της γενιάς του στην Ευρώπη στην ακμή του, τερμάτισε τρίτος στη Χρυσή Μπάλα το 1976 και ήταν πέντε φορές νικητής του βραβείου του Τσεχοσλοβάκου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς και δύο φορές νικητής του βραβείου του Ευρωπαίου Τερματοφύλακα της Χρονιάς.

 Στη χώρα του, ο Βίκτορ έπαιξε για πολλούς συλλόγους, συμπεριλαμβανομένης της Ντούκλα Πράγας, στην οποία παρέμεινε για 13 χρόνια, κατακτώντας αρκετούς τίτλους. Το ντεμπούτο του Βίκτορ στην Εθνική Τσεχοσλοβακίας έγινε το 1966 εναντίον της Βραζιλίας στο Στάδιο Μαρακανά. Εκπροσώπησε το έθνος του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Ήταν ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976, όπου βοήθησε την Τσεχοσλοβακία να κερδίσει τη διοργάνωση, έχοντας αξιοσημείωτες εμφανίσεις και κρίσιμες αποκρούσεις εναντίον της Ολλανδίας στον ημιτελικό και της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό, ο οποίος αργότερα ονομάστηκε στην Ομάδα της Διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά ήρθε τρίτος στο βραβείο Χρυσή Μπάλα. Συνολικά, συμμετείχε σε 63 διεθνείς αγώνες μεταξύ 1966 και 1977. Ο Βίκτορ ήταν προπονητής της Ντούκλα Πράγας για μία σεζόν, στο Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας 1990–91. Ο σύλλογος τελείωσε τη σεζόν στην 11η θέση. Ντούκλα ΠράγαςΠρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας: 1964, 1966, 1977 Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας: 1965, 1966, 1969 ΤσεχοσλοβακίαΕυρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1976 Τσεχοσλοβάκος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς: 1968, 1972, 1973, 1975, 1976 Χρυσή Μπάλα: Τρίτη θέση 1976 Βραβείο Ευρωπαίου Τερματοφύλακα της Χρονιάς: 1969, 1976 Ομάδα της Διοργάνωσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1976 24ος στη Ψηφοφορία του Αιώνα – Τερματοφύλακας του Αιώνα – IFFHS Προφίλ στο fotbal.cz Κατάκτηση του Euro Cup 1976 Ευρωπαίος Τερματοφύλακας του Αιώνα
Νογιεμπεριάν

Το Νογιεμπεριάν (αρμενικά: Նոյեմբերյան, έως το 1938 γνωστό ως Μπαράν) είναι πόλη στα βορειοανατολικά της Αρμενίας, ευρισκόμενη εντός του μαρζ του Ταβούς, σε απόσταση 187 χιλιομέτρων από το Ερεβάν, σε κοντινή απόσταση από τα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. Διασχίζεται από τον ποταμό Κογμπ. Η πόλη, της οποίας η οικονομία βασίζεται κυρίως στη γεωργία, το 2008, αριθμούσε 5.529 κατοίκους.

 Το Νογεμπεριάν ήταν γνωστό ως Μπαράν μέχρι το 1937. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μακάρ Μπαρχουνταριάντς, το παλιό όνομα Μπαράν ή Παράν (αρμενικά: Պարանա) είναι μια διαλεκτική μορφή της αρμενικής λέξης απαράν (αρμενικά: ապարան), που σημαίνει παλάτι. Το 1938, μετονομάστηκε σε Νογεμπεριάν (που σημαίνει πόλη του Νοεμβρίου) από τους Σοβιετικούς, για να τιμήσει την είσοδο του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού στην Αρμενία που έλαβε χώρα στις 29 Νοεμβρίου 1920.
Ζορζ Ντοσέν

Ο Ζορζ Ντοσέν (πλήρες ονοματεπώνυμο Ζορζ Ζιλ Ζοζέφ Ντοσέν - Georges Dossin), (Βαντρ κοντά στη Λιέγη, 4 Φεβρουαρίου 1896 - Λιέγη 8 Δεκεμβρίου 1983) ήταν Βέλγος αρχαιολόγος και ιστορικός.

 Γεννήθηκε στο χωριό Βαντρ κοντά στη Λιέγη. Σπούδασε σε Λιέγη και Παρίσι, όπου πήρε διδακτορικό στην Κλασική Φιλολογία το 1921 και στην Ιστορία της λογοτεχνίας των Ανατολικών χωρών το 1923. Από το 1924 μέχρι το 1945 δίδαξε Ιστορία Τέχνης της Μικράς Ασίας στο Βασιλικό Ινστιτούτο Ιστορίας Τέχνης και Αρχαιολογίας των Βρυξελλών και την ίδια περίοδο δίδαξε τα βασικά σημεία της Ιστορίας τέχνης και της Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης(1924 - 1935).
Μάτι

Μάτι (ή οφθαλμός) ονομάζεται το αισθητήριο όργανο της όρασης των ζωντανών οργανισμών. Μέσω αυτού λαμβάνονται τα οπτικά ερεθίσματα που στέλνονται στον εγκέφαλο ώστε να παίρνουν μορφή εκεί. Με τον τρόπο αυτό γίνεται αντιληπτό το περιβάλλον, υπό την προϋπόθεση πως το τελευταίο εκπέμπει, σκεδάζει, απορροφά, διαθλά κλπ. κατάλληλη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (φως) που μπορεί να συλλάβει το μάτι.

 Γύρω από το μάτι, ενωμένη με τένοντες με τα οστά του κρανίου, υπάρχει μία ομάδα μυών που σου επιτρέπει να στρέφεις το βλέμμα ψηλά, χαμηλά και πλάγια. Συνεργάζονται μεταξύ τους χάρη σε κάποια συγκεκριμένα νεύρα, τα οποία επιτρέπουν την εστίαση των ματιών ακόμα και όταν αυτά κινούνται .Με αυτό το τρόπο υπάρχει και η διόφθαλμη όραση αλλά και η τρισδιάστατη όραση .Ένα σημαντικό στοιχείο της διόφθαλμης όρασης είναι το φαινόμενο του κυρίαρχου οφθαλμού. Υπάρχουν δύο είδη σε αυτό το φαινόμενο, το κινητικά κυρίαρχο και το αισθητηριακά κυρίαρχο. Για να υπάρξει η διόφθαλμη όραση υπάρχει ένας κυρίαρχος οφθαλμός και ένας υπολειπόμενος. Βρίσκεται στο πάνω μέρος του βολβού .Όταν συσπάται, "τραβάει" το μάτι και το βλέμμα προς τα πάνω. Επίσης, λειτουργεί όταν τα μάτια στρέφονται προς τη μύτη. Περιβάλει το μάτι στο πίσω μέρος του. Σε συνδυασμό με τον κάτω λοξό μυ συμβάλει στη διαγώνια κίνηση του ματιού: από κάτω προς τα πλάγια και περιστροφικές κινήσεις. Αυτός ο μυς κινεί τα μάτια προς τα έξω, δηλαδή προς την κατεύθυνση του αυτιού. Κάνει την ακριβώς αντίθετη κίνηση από τον έξω ορθό μυ: κινεί το μάτι προς την μύτη. Αντίθετα από τον άνω ορθό μυ κινεί το μάτι προς τα κάτω. Περιβάλει το μάτι στο πίσω μέρος του και εκτείνεται μέχρι μπροστά. Συμβάλει στην διαγώνια κίνηση του ματιού. Βρίσκεται ψηλά και πλάγια στο μάτι. Από εκεί βγαίνουν τα δάκρυα στην επιφάνεια του ματιού τα οποία λιπαίνουν και προστατεύουν από την σκόνη, τα μικρόβια κ.τ.λ. φως χρώμα εξέλιξη του ματιού Μυωπία Οπτικός δίσκος (ανατομία) Κόρη (ανατομία) Ακτινωτό σώμα Αυτοστερεόγραμμα όραση φυλαχτό Ραγοειδής χιτώνας Ίρις (οφθαλμού) Νευρικό σύστημα Αυτί
Γκάλβεστον

Το Γκάλβεστον (αγγλικά: Galveston) είναι σημαντικό παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο και γνωστό λιμάνι στην Νοτιοανατολική Ακτή του Τέξας. Βρίσκεται σε ένα μικρο νησί με το ίδιο όνομα, το οποίο βρίσκεται στην Κομητεία Γκαλβεστον. Σήμερα είναι γνωστό ως οικογενειακό θέρετρο, αν και παλαιότερα ήταν γνωστό για την παρανομία. Απο τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο ως και την δεκαετία του '50 ήταν γνωστό ως κέντρο του τζόγου, της πορνείας και του ποτού, καθώς και του πολιτισμού, της οικονομίας και της νυχτερινής διασκέδασης. Αυτή η κατάσταση έφτασε στην μεγαλύτερη ακμή της τη δεκαετία του '30, κατά την διάρκεια της οποίας, παρά τις οικονομικές δυσκολίες των Αμερικανών της εποχής, το Γκαλβεστον δεχόταν χιλιάδες επισκέπτες και ήταν γνωστό ως " Πόλη της Αμαρτίας". Με έκταση 542 χιλιομέτρων, το Γκαλβεστον έχει πλυθησμό 47,743 σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ενώ είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Χιούστον.

 Το Γκάλβεστον πήρε το όνομά του από τον Ισπανό στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη του 18ου αιώνα Μπερνάρντο ντε Γκάλβες (1746–1786). Το λιμάνι του Γκάλβεστον ιδρύθηκε το 1825. Η πόλη ήταν γνωστή για τις εξαγωγές βαμβακιού και ως το κύριο λιμάνι για το νεοσύστατο Ναυτικό του Τέξας κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Τέξας το 1836 και αργότερα χρησίμευσε προσωρινά ως η νέα εθνική πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Τέξας. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, το Γκάλβεστον έγινε ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο των ΗΠΑ, γνωστό θέρετρο κυρίως για τις παράνομες δραστηριότητες πορνείας και ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν για πρώτη φορά η μεγαλύτερη πόλη του Τέξας, γνωστή ως "Βασίλισσα Πόλη του Κόλπου". Καταστράφηκε από τον απροσδόκητο Τυφώνα του Γκάλβεστον το 1900, του οποίου οι επιπτώσεις περιελάμβαναν μαζικές πλημμύρες και μια καταιγίδα που σχεδόν εξάλειψε την πόλη. Η πόλη στη συνέχεια επανεμφανίστηκε κατά την διάρκεια των Roaring Twenties και της εποχή της Ποτοαπαγόρευσης του 1919-1933 ως κορυφαίος τουριστικός προορισμός και κέντρο του παράνομου τζόγου, με το παρατσούκλι "Η Ελεύθερη Πολιτεία του Γκάλβεστον" έως ότου αυτή η εποχή έληξε στη δεκαετία του 1950. Κύριες προσωπικότητες της εποχής ήταν οι αδερφοί επιχειρηματίες και γκάνγκστερ Σαμ και Ροσάριο Μασέο, οι οποίοι έλεγχαν την κυβέρνηση, τον τουρισμό και το οργανωμένο έγκλημα στην πόλη για τρεις δεκαετίες. Όμως αυτή η εποχή έληξε στη δεκαετία του 1950 και η πόλη δεν έχει καταφέρει να ορθοποδήσει από τότε.
Πάβελ Μπαζόφ

Ο Πάβελ Πετρόβιτς Μπαζόφ (ρωσικά: Па́вел Петро́вич Бажо́в, 27 Ιανουαρίου 1879 - 3 Δεκεμβρίου 1950) ήταν Ρώσος συγγραφέας, λαογράφος και πολιτικός. Ο Μπαζόφ είναι γνωστός για τη συλλογή παραμυθιών του Το κουτί από μαλαχίτη, βασισμένο στη λαογραφία των Ουραλίων που δημοσιεύθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1939. Το 1944, η μετάφραση της συλλογής στα Αγγλικά δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο. Αργότερα ο Σεργκέι Προκόφιεφ δημιούργησε το μπαλέτο Το Πέτρινο Λουλούδι με βάση μια από τις ιστορίες. Ο Μπαζόφ ήταν επίσης συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη Ρωσική Επανάσταση και τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο. Ο Μπαζόφ διετέλεσε βουλευτής και ο Ιγκόρ Γκαϊντάρ, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Ρωσίας το 1992, ήταν εγγονός του.

 Ο Μπαζόφ γεννήθηκε στο Σησέρτ, μια πόλη στα Ουράλια όρη, σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν ειδικευμένος εργάτης στο Σησέρτ. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Πολεφσκόι, 50 χιλιόμετρα από το Γεκατερίνμπουργκ. Αφού αποφοίτησε από μια θεολογική σχολή στο Γεκατερίνμπουργκ, μπήκε στο θεολογικό σεμινάριο στο Περμ. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1899, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος της ρωσικής γλώσσας στο Γεκατερίνμπουργκ και στο Καμισλόφ. Όπως πολλοί κάτοικοι της περιοχής, είχε αντι-μοναρχικές ιδέες και έτσι δεν μπόρεσε να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο. Παντρεύτηκε τη Βαλεντίνα Ιβανίτσκαγια, πρώην μαθήτριά του, και απέκτησε επτά παιδιά. Η γυναίκα του ήταν η μούσα του σε όλη του τη ζωή. Ο Μπαζόφ εντάχθηκε στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1918 και κατά τη διάρκεια του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου πολέμησε στην πλευρά των Μπολσεβίκων. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και άρχισε να γράφει βιβλία για την ιστορία των Ουραλίων. Στη συνέχεια συγκέντρωσε παραμύθια και ιστορίες της πατρίδας του. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1924. Δημοσίευσε την πρώτη του ιστορία το 1936, στη συνέχεια το 1939 διηύθυνε έναν εκδοτικό οίκο που ειδικεύονταν στις ιστορίες των Ουραλίων και που είχε δημιουργηθεί με πρωτοβουλία του. Το 1939, δημοσίευσε τη συλλογή Το κουτί από μαλαχίτη (Малахитовая шкатулка), καθώς και πολλές ιστορίες για παιδιά, αλλά και έργα για τη Ρωσική επανάσταση και τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο. Για το Κουτί από μαλαχίτη έλαβε το βραβείο Στάλιν 2ης τάξης το 1943. Ο συγγραφέας εξελέγη επίσης βουλευτής του 2ου και 3ου Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης. Πέθανε το 1950 στη Μόσχα και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Ivanovskoye στο Γεκατερίνμπουργκ.
Δεκαπεντάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκαπεντάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκαπέντε και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 15 πλευρές και 15 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε κυρτού δεκαπενταγώνου έχουν άθροισμα 2340 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαπενταγώνου είναι {15}.

 Συνήθως ο όρος δεκαπεντάγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαπεντάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαπεντάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 156° η καθεμιά. Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαπενταγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 15 4 a 2 cot ⁡ π 15 = 15 a 2 8 ( 3 + 15 + 2 5 + 5 ) ≃ 17 , 6424 a 2 . {\displaystyle {\begin{aligned}E&={\frac {15}{4}}a^{2}\cot {\frac {\pi }{15}}\\&={\frac {15a^{2}}{8}}\left({\sqrt {3}}+{\sqrt {15}}+{\sqrt {2}}{\sqrt {5+{\sqrt {5}}}}\right)\\&\simeq 17,6424\,a^{2}.\end{aligned}}} Το κανονικό δεκαπεντάγωνο είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη: Κατασκευή ενός κανονικού δεκαπενταγώνουΗ κατασκευή ενός κανονικού δεκαπενταγώνου αποτελεί την Πρόταση 16 (XVI) του Τέταρτου Βιβλίου των Στοιχείων του Ευκλείδη. Υπάρχουν τρία κανονικά αστεροειδή πολύγωνα, τα {15/2}, {15/4}, {15/7}, που κατασκευάζονται από τις ίδιες 15 κορυφές ενός κανονικού δεκαπενταγώνου, ενώνοντας μεταξύ τους κάθε δεύτερη, τέταρτη ή έβδομη κορυφή, αντιστοίχως. Το κανονικό δεκαπεντάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για ένα πολύτοπο περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθεται παρακάτω σε ορθογώνια προβολή:
Ασσί Αζάρ

Ο Άσσι Αζάρ (Εβραϊκά: אסי עזר; γ. 10 Ιουνίου 1979) είναι Ισραηλινός τηλεοπτικός παρουσιαστής. Συμπαρουσιάζει το Big Brother - Israel με τον Ερέζ Ταλ από το 2015 και το The Next Star με την Rotem Sela. Ο Αζάρ θα συμπαρουσιάσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ.

 Ο Αζάρ γεννήθηκε στο Χολόν του Ισραήλ. Έχει καταγωγή από Μπουκάριους και Εμενίτες Εβραίους descent. Το πρώτο πρόγραμμα του ήταν το διαδικτυακό τηλεοπτικό σόου KIK. Τα χρόνια 2004–2005 ο Άσσι συμπαρουσίασε το νεανικό σόου Exit. Αργότερα συμμετείχε στα προγράμματα The Show, Good Evening with Guy Pines και The Champion: Locker Room, όπως επίσης και στα σατιρικά προγράμματα Trapped 24 και Talk to My Agent. Στις 25 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε ότι θα παρουσιάσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ μαζί με τους Λούσι Αγιούμπ, Ερέζ Ταλ και Μπαρ Ρεφαέλι. Αργότερα αναφέρθηκε ότι ο Ταλ και η Ρεφαέλι θα είναι οι κύριοι παρουσιαστές, ενώ οι Αζάρ και Αγιούμπ θα είναι οι παρουσιαστές του green room. Το 2005 ο Αζάρ έκανε coming out ως ομοφυλόφιλιος. Λίγο αργότερα, ξεκίνησε να δημιουργεί την ταινία ντοκιμαντέρ, Mom and Dad: I Have Something to Tell You. Στις 11 Απριλίου 2016, ο Αζάρ παντρέυτηκε τον Καταλανό φίλο του Άλμπερτ Εσκολά σε μια τελετή στη Βαρκελώνη. Ο Αζάρ είναι συνήγορος των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ. Το 2009, ήταν στη λίστα με τους 100 γκέι με την μεγαλύτερη επιρροή, σύμφωνα με το OUT Magazine. Κατάλογος παρουσιαστών της Eurovision Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Assi Azar στο Wikimedia Commons Ασσί Αζάρ στην IMDb
Peugeot 1007

Το Peugeot 1007 ήταν ένα 3-πορτο αυτοκίνητο πόλης, τύπου mini MPV (μικρό πολυμορφικό), που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot από τις αρχές του 2005 έως τα τέλη του 2009. Το μοντέλο παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2004 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε όλα τα κράτη της Ευρώπης τον Απρίλιο του 2005.

 Για την Peugeot, το 1007 ήταν επίσης το πρώτο, χρονολογικά, μοντέλο με δύο μηδενικά στη μέση «00» αντί για το παραδοσιακό ένα κεντρικό μηδενικό. Αυτή η ονοματολογία με τα δύο κεντρικά μηδενικά ξεκίνησε με το πολυμορφικό 1007, με σκοπό να τονιστεί αυτή η διαφορετικότητα, και στη συνέχεια καθιερώθηκε για όλα τα SUV και τα crossover της εταιρείας. Στα πλαίσια της πολιτικής του τότε Ομίλου PSA, το Peugeot 1007 μοιραζόταν την πλατφόρμα και τους κινητήρες με το Peugeot 206, με το Citroën C2 και με το Citroën C3 πρώτης γενιάς. Ωστόσο, η εξωτερική και εσωτερική εμφάνιση ήταν εντελώς διαφορετικά στο 1007, σε βαθμό που ο εξωτερικός παρατηρητής να μπορεί να αντιληφθεί τη συγγένεια. Επίσης, μεγάλη αίσθηση προκάλεσαν τότε τα ανταλλάξιμα τμήματα του σαλονιού του 1007, καθώς και οι 2 συρόμενες πόρτες του μοντέλου, που μπορούσαν μάλιστα να ελεγχθούν και ηλεκτρικά. Είναι αξιοσημείωτο ότι το 1007 έφερε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS), προεντατήρες στις ζώνες ασφαλείας, σύστημα ελέγχου πρόσφυσης για να μην σπινάρουν οι τροχοί, σύστημα ελέγχου ευστάθειας (ESP) και 9 αερόσακους: 2 μπροστινούς (οδηγού και συνοδηγού), 2 πλευρικούς στα μπροστινά καθίσματα, 4 πλευρικούς οροφής (2+2 εμπρός και πίσω) και 1 για τα γόνατα του οδηγού. Στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το έτος 2005, το Peugeot 1007 απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων, με το εντυπωσιακό ποσοστό των 36 στους 37 πόντους και μάλιστα έχασε οριακά το απόλυτο 37 στα 37 στην προστασία ενηλίκων από 1 μόλις βαθμό ποινής στην πλευρική πρόσκρουση. Με το τότε σύστημα του Euro NCAP κατάφερε συνολικά: Προστασία ενηλίκων επιβατών = Προστασία ανηλίκων επιβατών = Προστασία πεζών = Όλοι οι κινητήρες του Peugeot 1007 πληρούσαν τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 4. Αν και οι πωλήσεις του ξεκίνησαν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης τον Απρίλιο του 2005, υπήρξαν και 1.100 αντίτυπα προ-παραγωγής στα τέλη του 2004, λίγο πριν την έναρξη της μαζικής παραγωγής στις αρχές του 2005, τα οποία πωλήθηκαν σε ειδικά επιλεγμένους πελάτες της Peugeot. Μολονότι η δεξιοτίμονη εκδοχή διακόπηκε το 2008, και κατά συνέπεια μαζί με την εξαγωγή στο Ηνωμένο Βασίλειο, λόγω καταστροφικά χαμηλών πωλήσεων, η εκδοχή για την ηπειρωτική Ευρώπη συνέχισε να παράγεται έως τα τέλη του 2009. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Ακολουθούν οι ετήσιες πωλήσεις του 1007 ειδικά στη Γερμανία. Γνωριμία με το Peugeot 1007 (4Τροχοί - Μάιος 2005) Δοκιμή του Peugeot 1007 κυβισμού 1.4 λίτρων (4Τροχοί - Ιούλιος 2005) Peugeot 1007 Handbook Pininfarina Design
Επαρχία Μπαρουελί

Η Επαρχία Μπαρουελί είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 4.170 τ.χλμ. και πληθυσμό 203.550 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μπαρουελί.

 Η Επαρχία Μπαρουελί βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοανατοιλικά με την Επαρχία Μπλα και στα δυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό. Η Επαρχία Μπαρουελί διαιρείται σε 11 διαμερίσματα: Μπαρουελί Μπουαντιέ Ντουγκουφιέ Γκουεντό Καλακέ Κονομπουγκού Ν'Γκασσολά Σαναντό Σομό Ταμανό Τεσσρλά Επαρχίες του Μαλί
Χρήστος Μίχαλος

Ο Χρήστος Μίχαλος (5 Φεβρουαρίου 1931-7 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος, ο οποίος κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών ανέλαβε σημαντικές πολιτικές και διοικητικές θέσεις.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ήταν βιομήχανος και ασχολήθηκε με την πολιτική ως πολιτευτής της ΕΡΕ στον νομό Αχαΐας. Επί Χούντας διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου γεωργίας και τον Ιανουάριο του 1972 διορίστηκε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους διορίστηκε υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Θεσσαλίας ενώ υπηρέτησε από την ίδια θέση και στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Επίσης κατά την περίοδο της επταετίας διετέλεσε γενικός γραμματέας των υπουργείων Γεωργίας και Βιομηχανίας, αντιπρόεδρος της Αγροτικής Τράπεζας, πρόεδρος του Ινστιτούτου Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΒΕ), πρόεδρος του Ινστιτούτου Γεωγραφικών Ερευνών Υπεδάφους (ΙΓΕΥ) και πρόεδρος του Ινστιτούτου Ωκεανογραφικών Ερευνών (ΙΩΑΚΕ). Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το Χρυσό κλειδί της πόλεως των Αθηναίων, με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με τον Σταυρό Αγιού Μάρκου Α΄ & Β΄ τάξεως καθώς και με το μετάλλιο του Αγίου Ανδρέου Πατρών. Έχει συγγράψει πλήθος μελετών σε εφημερίδες και περιοδικά καθώς και τα εξής βιβλία: "Η επαρχιακή ανάπτυξις", "Κοινή Αγορά", "Η ελληνική βιομηχανία", "Δημόσιος υπάλληλος", "Διοίκησις" & "Ιστορία τεσσάρων επαναστάσεων". Γιος του είναι ο Κωνσταντίνος Μίχαλος.
Kristuskyrkan

Η Kristuskyrkan (Εκκλησία του Χριστού) είναι χριστιανική εκκλησία στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, που βρίσκεται στην κεντρική συνοικία Etu-Töölö (σουηδικά: Främre Tölö) στη γωνία μεταξύ της οδού Fänrik Ståls και της οδού Apollonkatu. Η εκκλησία χτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα και είναι μέρος της Σουηδικής Μεθοδιστικής Εκκλησίας της Φινλανδίας.

 Η αρχιτεκτονική δομή ακολουθεί απλές, λιτές κάθετες γραμμές και αποτελεί καλό παράδειγμα φινλανδικού νεογοτθικού στυλ. Χτίστηκε μεταξύ 1926 και 1928 υπό τη διεύθυνση και το σχέδιο του αρχιτέκτονα Atte V. Willberg. Ο ναός καθαγιάστηκε επίσημα με τα εγκαίνια του στις 23.9.1928. Το 59 μέτρων καμπαναριό της εκκλησίας με το κωδωνοστάσιο του είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ορίζοντα της πόλης. Kristus Kyrkan Kristuskyrkan Facebook Artist: Henry Ericsson- "Biografiskt lexikon för Finland"
Ραϊμούντο Περέιρα

Ο Ραϊμούντο Περέιρα (Raimundo Pereira, 9 Φεβρουαρίου 1956-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου και δικηγόρος και μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC).

 Διαδέχθηκε τον Φρανσίσκο Μπενάντε ως πρόεδρος της Συνέλευσης του Λαού μετά την εκλογική νίκη του PAIGC στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2008. Σπούδασε νομικά. Έπειτα από τη δολοφονία του προέδρου Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα από το στρατό, στις 2 Μαρτίου του 2009, ο στρατός άφησε να εννοηθεί ότι ο Περέιρα, με βάση το Σύνταγμα, θα διαδεχθεί προσωρινά τον πρόεδρο και εντός 60 ημερών θα οργανώσει προεδρικές εκλογές.Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Βιέιρα, ο Περέιρα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος από το κοινοβούλιο και ορκίστηκε στις 3 Μαρτίου του 2009. Παρέμεινε στην εξουσία ως τις 8 Σεπτεμβρίου του 2009, οπότε τον διαδέχθηκε ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά. Μετά τον θάνατο του τελευταίου, στις 9 Ιανουαρίου 2012, ανέλαβε χρέη προέδρου της χώρας. Τελικά ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα τον Απρίλιο του 2012.
Δίας του Οτρίκολι

Ο Δίας του Οτρίκολι είναι κολοσσιαία προτομή και αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Ονομάζεται έτσι, επειδή το αντίγραφο που διασώζεται σήμερα, βρέθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα σε ανασκαφές στον ομώνυμο Ρωμαϊκό αρχαιολογικό χώρο και εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Βατικανού.

 Η προτομή αν και έχει αναπαρασταθεί σε μεγάλο βαθμό, είναι σχεδόν ανέπαφη στο πρόσωπο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου δείχνουν έναν άνδρα μέσης ηλικίας, σοβαρό και μεγαλοπρεπή. Πυκνά μαλλιά και γενειάδα όλο μπούκλες σκεπάζουν το κεφάλι σχηματίζοντας μια πλούσια λιονταρίσια κόμη. Μια βαθιά ρυτίδα στο μέτωπο και τα αδρά χαρακτηριστικά, ένδειξη ξεκάθαρης σκέψης και ισχυρής θέλησης, ενισχύουν την δύναμη της προσωπικότητας του θεϊκού αγάλματος. Το στόμα είναι ανοιχτό σαν να μας απευθύνει τον λόγο, με σοβαρότητα, αλλά και πατρική στοργή. Η έκφραση των ματιών είναι ήρεμη και καλοσυνάτη. Ο λαιμός και ο θώρακας είναι δυνατά και γυμνασμένα, υποθέτοντας στην προέκταση ένα αθλητικό σώμα. Έτσι φαντάζονταν οι αρχαίοι Έλληνες τον Δία τον κύδιστο, ή μέγιστο, τον πατέρα των θεών και θνητών και άρχοντα του Ολυμπίου σύμπαντος. Αρχικά η προτομή θεωρήθηκε ότι ήταν τμήμα του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Δία. Πρόκειται όμως για Ρωμαϊκό αντίγραφο. Το γνήσιο πιθανώς να είναι κάποιο άγαλμα του Δία από κάποιον άγνωστο Έλληνα γλύπτη. Το αρχικό γνήσιο ήταν κατασκευασμένο από μάρμαρο και βρίσκονταν μάλλον σε κάποιον ναό του Δία. Το γνήσιο είχε κατασκευαστεί μάλλον μετά το πρώτο ήμισυ του 4ου αι. π.Χ. Adolf Furtwängler και Heinrich Ludwig Urlichs, επιμ. (1904). Denkmäler griechischer und römischer Skulptur (στα Γερμανικά). Μόναχο: F. Bruckmann AG. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009.
Πολυνέρι Γρεβενών

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πολυνέρι (αποσαφήνιση) Το Πολυνέρι (επίσημα Πολυνέριον) είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 950 μέτρα.

 Το Πολυνέρι βρίσκεται δυτικά από τα Γρεβενά σε απόσταση 29 χλμ. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι η ύπαρξη αρκετών νερών και πηγών. Στα βόρεια του χωριού, προς τα όρια με τους Φιλιππαίους, περνάει ο ποταμός Βενέτικος καθώς και ο χείμαρρος "Ποταμούλι" που ενώνεται κοντά στο χωριό Ζιάκας με τον Βενέτικο. Προς τα δυτικά και σε απόσταση 4 χλμ. είναι η πηγή "Βαρκά Μήτσιαλου" και 3 χλμ. βόρεια το "Πηγάδι της Κρανιάς". Στην ευρύτερη περιοχή σώζονται αρκετά ερείπια νερόμυλων, οι οποίοι λειτουργούσαν μέχρι το 1950. Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία, ενώ τα τελευταία χρόνια, λόγω της γειτνίασης με το χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας, με τα ξενοδοχειακά καταλύματα, τους ξενώνες και τις ταβέρνες της περιοχής. Καστρί Γρεβενών Το πιο σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι η ακρόπολη στην τοποθεσία Καστρί, που βρίσκεται βορειοανατολικά του Πολυνερίου στο δρόμο προς την Αλατόπετρα. Τα ευρήματα που υπάρχουν φανερώνουν οχυρωμένη πόλη της αρχαίας χώρας των Τυμφαίων, αρχαίο ναό με δωρική στοά και άλλα μνημειώδη κτίρια, χτισμένα με τέτοιο τρόπο που αποδεικνύουν ότι επρόκειτο για οργανωμένη πόλη. Χρονολογούνται στα τέλη 4ου με αρχές 3ου αιώνα π.Χ., ενώ η καταστροφή τους υπολογίζεται πως πραγματοποιήθηκε γύρω στο 150 π.Χ.. Η χώρα των Τυμφαίων αποτελούσε τα δυτικά σύνορα του Μακεδονικού βασιλείου και ήταν ο τόπος καταγωγής του Πολυπέρχονα, αξιωματικού του Μεγάλου Αλέξανδρου. Η παλιότερη γραπτή αναφορά για το χωριό γίνεται το 1692 και υπάρχει σε παλιά έγγραφα της Ιεράς Μονής Ζάβορδας. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ιδρύθηκε ακόμα παλιότερα, στη τοποθεσία "Μποντζά" 600 μέτρα ανατολικότερα της σημερινής, από Σουλιώτες που μετοίκησαν εκεί. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Βοδεντσικό. Μετονομάστηκε σε Πολυνέρι το 1927 και οφείλεται στην ύπαρξη των πολλών νερών που το κατακλύζουν. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πολυνερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους. Ανασκαφές στο Καστρί Γρεβενών από τον ιστότοπο http://www.visit-grevena.gr Καστρί Γρεβενών: η … άλλη Αμφίπολη Πολυνέρι Γρεβενών
Ισάντ Ρεμπράμπ

Ο Ισάντ Ρεμπράμπ (γεννημένος το 1944), είναι Αλγερινός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, διευθύνων σύμβουλος της βιομηχανικής εταιρίας Cevital, της μεγαλύτερης ιδιωτικής εταιρείας της Αλγερίας, που δραστηριοποιείται στον τομέα του χάλυβα, των τροφίμων, της αγροτικής βιομηχανίας και των ηλεκτρονικών ειδών. Σύμφωνα με την ιδιωτική εταιρεία χρηματοοικονομικού λογισμικού Bloomberg, ο Ρεμπράμπ είναι ο ένατος πλουσιότερος Αφρικανός, με εκτιμώμενη καθαρή θέση ύψους 4,31 δισ. δολαρίων, τον Ιούνιο του 2017.Ο Ρεμπράμπ είναι παντρεμένος, με 5 παιδιά.27 Μαΐου 2023, Μετά από δικαστική απόφαση, η δικαιοσύνη απαγορεύει στον Issad Rebrad οποιαδήποτε πρόθεση άσκησης εμπορίου.[1].

 Μετά την αποφοίτησή του από μια επαγγελματική σχολή, ο Ρεμπράμπ διδάχθηκε το λογιστικό και το εμπορικό δίκαιο. Σύντομα εγκατέλειψε τα μαθήματα και ξεκίνησε τη δική του εταιρεία λογιστικής. Η βιομηχανική του καριέρα ξεκίνησε το 1971, όταν ένας από τους πελάτες του πρότεινε να αγοράσει μετοχές από μια μεταλλουργική κατασκευαστική εταιρεία. Πήρε το 20% των μετοχών της Sotecom. Μετά από αυτό, δημιούργησε άλλες εταιρείες στη χαλυβουργία: Την Profilor το 1975 και την Metal Sider το 1988. Το 1995, οι κύριες εγκαταστάσεις του καταστράφηκαν από τρομοκρατική επίθεση. Αφού αναγνώρισε τους κινδύνους διαμονής, ο Ρεμπράμπ αποφάσισε να φύγει από την Αλγερία. Επέστρεψε το 1998 με την Cevital, τη μεγαλύτερη ομάδα γεωργικών επιχειρήσεων, η οποία αργότερα έγινε η μεγαλύτερη ιδιωτική αλγερινή εταιρεία. Η Cevital διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες μονάδες παραγωγής ζάχαρης στον κόσμο.Το 2016, ο Ρεμπράμπ απέκτησε τον όμιλο μέσων ενημέρωσης El Khabar, για 45 εκατομμύρια δολάρια. Αυτή ήταν η δεύτερη επένδυσή του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεδομένου ότι κατέχει ήδη την γαλλικό-αλγερινή εφημερίδα Liberte.
Σημαία της Γερμανίας

Η σημαία της Γερμανίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες ίδιων διαστάσεων. Τα χρώματα είναι μαύρο (πάνω), κόκκινο και χρυσό με τις αναλογίες 3:5.

 Τα χρώματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά κατά την διάρκεια των απελευθερωτικών πολέμων κατά του Ναπολέοντα Α΄ Βαναπάρτη, στο εθελοντικό στρατιωτικό σώμα «Λύτσοβ» (Lützowsches Freikorps). Επειδή το σώμα αυτό αποτελούνταν κυρίως από φοιτητές εθελοντές από όλα τα γερμανικά βασίλεια, υπήρχαν αναλόγως πολλές και διάφορες μορφές στρατιωτικών στολών μέσα στο σώμα. Ο μόνος τρόπος εξομοίωσης των στολών επομένως ήταν να βαφτούν μαύρες. Οι γιακάδες είχαν χρώμα κόκκινο και τα κουμπιά των στολών χρυσό. Σκοπίμως διαδόθηκε εκείνο το διάστημα ο λαϊκός θρύλος ότι τα χρώματα αυτά ήταν και τα χρώματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, για να δημιουργηθεί ενθουσιασμός στους γερμανούς στρατιώτες. Η σημαία αυτή υιοθετήθηκε από το παγγερμανικό κίνημα και έγινε δημοφιλής την δεκαετία του 1840, συμβολίζοντας την επιθυμία για ένωση των διαφόρων κρατιδίων σε ένα ενιαίο εθνικό κράτος, αλλά και την ελπίδα για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Για σύντομο διάστημα μετά την Επανάσταση του 1848, και την πρώτη προσπάθεια ίδρυσης μιας Γερμανικής Ομοσπονδίας, έγινε εθνική σημαία (1848-1852), αλλά περιέπεσε σε αφάνεια επί των ημερών της συντηρητικής Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1919, καθιερώθηκε ξανά ως εθνική σημαία. Με την άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, το 1933, θεωρούμενη ως σύμβολο της μισητής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αντικαταστάθηκε από την σημαία με την σβάστικα. Μετά την πτώση του Γ' Ράιχ, η τρίχρωμη σημαία υιοθετήθηκε το 1949 και από τα δύο διάδοχα γερμανικά κράτη, την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία), αν και η τελευταία πρόσθεσε το εθνόσημό της το 1955, επιθυμώντας να τονίζει την ξεχωριστή της ταυτότητα. Μετά την Επανένωση των Γερμανιών το 1990, η σημαία «μαύρο-κόκκινο-χρυσό» (Schwarz-rot-gold) είναι η επίσημη σημαία της Γερμανίας. Τα τρία χρώματα της σημερινής σημαίας συνδέονται με τη δημοκρατία που ιδρύθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συμβολίζουν την ενότητα και την ελευθερία του γερμανικού λαού. Τα χρώματα της σημαίας δεν είχαν καθοριστεί την περίοδο που καθιερώθηκε και έκτοτε έχουν αλλάξει.
Ντολιζί

Το Ντολιζί (γαλλ. Dolisie), γνωστό ως Λουμπομό (Loubomo ή Lubomo) από το 1975 μέχρι το 1991, είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Δημοκρατίας του Κονγκό, μετά την πρωτεύουσα Μπραζαβίλ και το Πουέντ-Νουάρ. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Διαμέρισμα Νιαρί, του οποίου είναι η πρωτεύουσα. Αποτελεί σημαντικό εμπορικό κέντρο και στη απογραφή του 2007 είχε πληθυσμό 83.798 κατοίκους.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1934 ως σταθμός στη σιδηροδρομική γραμμή Μπραζαβίλ-Ατλαντικού στο ανατολικό άκρο της παραλιακής ζούγκλας και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Αλμπέρ Ντολιζί, ενός υπασπιστή του Πιερ Σαβορνιάν ντε Μπραζά. Το Ντολιζί αναπτύχθηκε εξαιτίας του σιδηροδρόμου και το 1972 είχε 20 χιλιάδες κατοίκους. Ο Εμφύλιος Πόλεμος της Δημοκρατίας του Κονγκό (1997-1999) προκάλεσε ρεύμα εσωτερικής μεταναστεύσεως από την ύπαιθρο προς τις πόλεις και ο πληθυσμός του Ντολιζί αυξήθηκε σημαντικά από τότε. Decalo S., Thompson V. & Adloff R.: Historical dictionary of Congo, σελ. 180, εκδ. The Scarecrow Press Inc., ΗΠΑ 1984
Ροεινό Αρκαδίας

Το Ροεινό είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροεινού, της Δημοτικής Ενότητας Φαλάνθου του Δήμου Τρίπολης και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.

 Το Ροεινό είναι μικρό χωριό στους πρόποδες του όρους Μαίναλο. Το όνομα του χωριού είναι ένας εύηχος αναγραμματισμός της λέξης Ορεινό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1100 μέτρων πάνω στο Μαίναλο, σε ένα λόφο που τον περικλείουν ψηλότερα βουνά, κατάφυτα κυρίως από έλατα. Απέχει 4 χιλιόμετρα από τον κεντρικό δρόμο μετά τη Βυτίνα και 19 χλμ. από την πόλη της Τρίπολης. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 77 κατοίκους. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Τα σπίτια είναι παραδοσιακά, χτισμένα με πέτρα και ξύλο. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι ξένοι αγοράζουν παλαιά σπίτια ή οικόπεδα και κατασκευάζουν εκεί τις εξοχικές τους κατοικίες. Πολύ κοντά στην πλατεία είναι χτισμένος ο ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος διαθέτει και ξενώνα για τους προσκυνητές. Ο ναός χτίστηκε το 12ο αιώνα και φιλοξενεί θαυματουργή εικόνα του Αγίου. Δύο ακόμα ναοί, αυτός του Αγίου Δημητρίου, χτισμένος το 13ο αιώνα και της Παναγίας του 16ου αιώνα, μαρτυρούν την πλούσια θρησκευτική ιστορία του Ροεινού. Πράγματι, το Ροεινό είχε μεγάλες σχέσεις τόσο με τα μοναστήρια του Μυστρά, όσο και με τη μεσαιωνική Ταβία, τη σημερινή Δαβιά Αρκαδίας, όπου και άκμασε μία από τις πιο σπουδαίες σχολές αγιογραφίας της Υστεροβυζαντινής περιόδου. Δείγματα αυτής της σχολής υπάρχουν στην εκκλησία της Θεοτόκου. Το Ροεινό άκμασε τόσο κατά τους μέσους χρόνους, όπου και ήταν κέντρο της Φαλάνθου, όσο και κατά την Επανάσταση του 1821, αφού πολλοί κάτοικοι εγκατέλειψαν τα πεδινά, για πιο οχυρούς τόπους. Το χωριό ατενίζει όλο το οροπέδιο της Δαβιάς. Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2015-12-20 στο Wayback Machine. Ροεινό Αρκαδίας / Roino village, Arcadia Greece (βίντεο στο youtube) Ροεινό Αρκαδίας (Roeino Arcadias) (σελίδα στο facebook)
Πανεπιστήμιο της Αλμερίας

Το Πανεπιστήμιο της Αλμερίας (ισπανικά: Universidad de Almería, UAL) είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, που βρίσκεται στην Αλμερία της Ισπανίας. Τοποθετείται επί της ακτής της Μεσογείου, στην γειτονιά Λα Κανιάδα ντε Σαν Ουρμπάνο της Αλμερίας. Το 2008 το Πανεπιστήμιο προσέφερε 38 διαφορετικά προγράμματα σπουδών και διέθετε 871 καθηγητές και 11.628 φοιτητές. Κατά την ίδρυσή του, πρόεδρος της επιτροπής διαχείρισης του ιδρύματος ορίστηκε ο Αλμπέρτο Φερνάντεθ Γκουτιέρεθ. Ο πρώτος εκλεγμένος πρύτανης ήταν ο Αλφρέδο Μαρτίνεθ Αλμέθιχα (1997-2007), ο οποίος ανέλαβε το έργο της εφαρμογής του νέου καταστατικού. Τον διαδέχθηκε το 2007 ο Πέδρο Μολίνα Γκαρθία, όπου κατά τη διάρκεια της πρυτανείας του (2007-2015) το πανεπιστήμιο αναπτύχθηκε και εκσυγχρονίστηκε σημαντικά. Το 2015 ανέλαβε τη θέση αυτή ο Καρμέλο Ροντρίγκεθ Τορεμπλάνκα, ο οποίος εξελέγη με ποσοστό 68,24%. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη και πάλι με ποσοστό 87% των ψήφων.

 Το Πανεπιστήμιο συνδέεται οδικώς με την πόλη της Αλμερίας και με περιοχές της Ανδαλουσίας. Η πρόσβαση μέσω της ακτής γίνεται με τη χρήση του αυτοκινητόδρομου AL-3202. Αυτός ο δρόμος χρησιμοποιείται κυρίως από εκείνους που φτάνουν στο ίδρυμα από τα νότια της πρωτεύουσας. Υπάρχει επίσης ένας δρόμος πρόσβασης από τα βόρεια, ο αυτοκινητόδρομος AL-3200. Εκείνος συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο AL-12, ο οποίος παρέχει γρήγορη πρόσβαση στα βόρεια της πρωτεύουσας και στην υπόλοιπη μητροπολιτική περιοχή. Τα δρομολόγια των λεωφορείων 11, 12, 18 και 19, των τοπικών αστικών συγκοινωνιών, συνδέουν το πανεπιστήμιο με την Αλμερία. Ανώτατη Σχολή Μηχανικών Σχολή Πειραματικών Επιστημών Σχολή Επιστημών Υγείας Σχολή Επιστημών Παιδείας Νομική Σχολή Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών Σχολή Ψυχολογίας Σχολή Οικονομικών Επιστημών και Επιχειρήσεων Μεταπτυχιακό Κέντρο και Μετέπειτα Εκπαίδευσης Διεθνής Διδακτορική Σχολή. Επίσημος ιστότοπος Επίσημος ιστότοπος του πρύτανη Enlace a Google Maps de la situación de la UAL
Δάση Σεννονγκτζιά

Τα Δάση Σεννονγκτζιά (απλοποιημένα κινέζικα: 神农架林区; παραδοσιακά κινέζικα: 神農架林區; πινγίν: Shénnóngjià Línqū) είναι μια διοικητικά αυτόνομη περιοχή στη ΒΔ επαρχία Χαμπέι, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, που υπάγεται άμεσα στις αρμοδιότητες και την προστασία της τοπικής κυβέρνησης.

 Καταλαμβάνει 3.253 τετραγωνικά χιλιόμετρα (1.256 τετραγωνικά μίλια) στη δυτικ;H Χαμπέι και το 2007 ο πληθυσμός εκτιμάται πως ήταν 74.000 κάτοικοι. Στις 17 Ιουλίου 2016, τα Δάση Σεννονγκτζιά καταχωρήθηκαν στη λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ενώ καταλαμβάνουν την 50ή θέση στην λίστα με τα Μνημεία Κληρονομιάς που βρίσκονται στην Κίνα. Ο πληθυσμός στην επαρχία Χαμπέι είναι κατά 95% Κινέζοι Χαν και κατά 5% Κινέζοι Τούτζια.
Ιός Έμπολα

Ο ιός 'Εμπολα (πρώην επίσημη ονομασία Zaire ebolavirus, ή EBOV) είναι ένα ιολογικό taxon, είδος που περιλαμβάνεται στο γένος ebolavirus, της οικογένειας των filoviridae, τα μέλη της οποίας ονομάζονται filovirus. Η τάξη είναι mononegavirales. Ο ιός Έμπολα του Ζαΐρ (Zaire ebolavirus) είναι ο πλέον επικίνδυνος από τους έξι ιούς του γένους ebolavirus, που είναι αιτιολογικός παράγοντας της ασθένειας του ιού Έμπολα Ο ιός προκαλεί σοβαρό αιμορραγικό πυρετό σε ανθρώπους και άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά. Ο EBOV είναι παθογόνο του Επιπέδου Κινδύνου 4, το υψηλότερο στην κλίμακα, και έχει καταχωρηθεί επίσημα ως βιολογικό όπλο στον έλεγχο εξαγωγών-εισαγωγών.

 Το όνομα Zaire ebolavirus προέρχεται από το Ζαΐρ (τη χώρα στην οποία ανακαλύφθηκε αρχικά ο ιός Έμπολα) και το ταξονομικό του πρόθεμα είναι ebolavirus (που υποδηλώνει είδος του ιού Έμπολα. Επίσης, είναι ένας από τους 30 γνωστούς ιούς που μπορούν να προκαλέσουν ιογενές σύνδρομο αιμορραγικού πυρετού. Το γένος Ebolavirus επί του παρόντος διαθέτει πέντε (5) διακριτά είδη: Sudan ebolavirus, Zaire ebolavirus, Tai Forest ebolavirus, Reston ebolavirus και Bundibugyo ebolavirus. Κύρια έκθεση: συμβαίνει τυπικά όταν ταξιδεύει κανείς ή εργάζεται σε ενδημική από τον ιό περιοχή. Δευτερεύουσα έκθεση: συμβαίνει τυπικά από άνθρωπο σε άνθρωπο, κατά τη διάρκεια της ιατρικής φροντίδας, ή της ταφής μολυσμένων ασθενών. Συμβαίνει, επίσης, εξαιτίας της έκθεσης ανθρώπων σε θηλαστικά μολυσμένα από τον ιό Ο EBOV είναι ένας από τους τέσσερεις ebolaviruses που προκαλούν την Ασθένεια ιού Εμπόλα (EVD) στους ανθρώπους (αναφέρεται επίσης και ως αιμορραγικός πυρετός Εμπόλα, EHF). Κατά το παρελθόν, ο EBOV προκάλεσε τις ακόλουθες EVD εξάρσεις: Ebola: Africa’s Bloody Disease Ebola Hemorrhagic Fever - CDC.gov The Ebola Virus 3D μοντέλοτου ιού Εμπόλα, από τη Visual Science, Μόσχα. ICTV Files and Discussions - Φόρουμ συζήτησης για τη Διεθνή Επιτροπή Ταξινόμησης των Ιών Αρχειοθετήθηκε 2011-10-07 στο Wayback Machine.
Α.Σ. Διαγόρας Δρυοπιδέων Αιγάλεω

Ο Αθλητικός Σύλλογος Διαγόρας Δρυοπιδέων είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στο Αιγάλεω και ιδρύθηκε το 1967 (όταν συγχωνεύθηκαν αναγκαστικά από το τότε καθεστώς ο Π.Ο. Αγίου Σάββα και ο Κρόνος Αιγάλεω) από Θερμιώτες, κατοίκους δηλαδή της πόλης οι οποίοι κατάγονταν από το νησί της Κύθνου (αρχαϊκά Δρυοπίς ή Θερμιά). Διαθέτει διάφορα τμήματα, με πιο γνωστά το ποδοσφαιρικό και -εσχάτως- το καλαθοσφαιρικό. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Γιαννούλης Καλλίλας.

 Μεγαλύτερη επιτυχία του ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου ήταν η κατάκτηση του τίτλου στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1979 και η εν συνεχεία συμμετοχή του στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα την περίοδο 1979-80. Έχοντας προπονητή αρχικά τον παλαίμαχο άσσο του Αιγάλεω και του Φωστήρα Σταύρο Μακρή και στη συνέχεια το Φώτη Γιαννίτσα, κατετάγη 15ος στον Α' Όμιλο, σημειώνοντας 7 νίκες, 7 ισοπαλίες και 24 ήττες, με τέρματα 31-56 και υποβιβάστηκε, επιστρέφοντας στις τοπικές διοργανώσεις. Το ποδοσφαιρικό τμήμα κατά την περίοδο 2018-19 έλαβε μέρος στην Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Κώστας Χίος Δημήτρης Τοπάλης Γιαννούλης Βέρρας Το Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών είναι το πιο επιτυχημένο του συλλόγου. Αφού κατέκτησε τέσσερις ανόδους τα τελευταία πέντε χρόνια (ξεκινώντας την περίοδο 2011-12 από την τρίτη κατηγορία της ΕΣΚΑ), την περίοδο 2013-14 με προπονητή το Γιάννη Παύλο αναδείχθηκε πρωταθλητής στην Α΄κατηγορία και το 2014-15 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, στον ίδιο μάλιστα όμιλο με το αντίστοιχο τμήμα του Αιγάλεω Α.Ο.. Ωστόσο, μετά από την ήττα της ομάδας στο Κορωπί για την 9η αγωνιστική (2ος Όμιλος Γ΄ Εθνικής), οι δυο πλευρές προχώρησαν στη λύση της συνεργασίας, ύστερα από 3,5 έτη. Την περίοδο 2016-17 ο Διαγόρας έφτασε έως τον Τελικό του Κυπέλλου ΕΣΚΑ το οποίο και κατέκτησε, επικρατώντας του Α.Ο. Κορωπίου στο κλειστό γήπεδο του Πανελλήνιου, με σκορ 65-63 Την ίδια χρονιά το τμήμα κατέκτησε την 1η θέση στο 2ο όμιλο του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής και πήρε την άνοδο για τη Β΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία πήρε την δεύτερη θέση στον Α΄ όμιλο και ανέβηκε στην Α2 κατηγορία ανδρών. Τη σεζόν 2019-20 έκανε μια ονειρική πορεία στο κύπελλο φτάνοντας στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Την ίδια σεζόν προβιβάστηκε στην Basket League, ωστόσο δήλωσε αδυναμία συμμετοχής, παρέδωσε το ΑΦΜ του στον Ιωνικό Νικαίας και διαλύθηκε, ενώ οι περισσότεροι αθλητές του και ο προπονητής Αλέξανδρος Ζαβός προσχώρησαν στο τμήμα μπάσκετ ανδρών του Αιγάλεω Α.Ο., στο οποίο ο Γιαννούλης Καλλίλας ανέλαβε επικεφαλής. Βαγγέλης Καράμπουλας Μιχάλης Πολυτάρχου Νίκος Λιακόπουλος Χρήστος Πετροδημόπουλος Μιχάλης Καρασταμάτης Γιώργος Κουκάς
Balls to the Wall

Balls to the Wall είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Δεκεμβρίου του 1983 από την "RCA" και τη "Lark Records" στην Ευρώπη και ένα μήνα αργότερα από την "Portrait Records" στην Αμερική. Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1983 στα "Dierks Studios" της Κολωνίας. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών και το Top-50 στον Καναδά, για να βραβευθεί ως χρυσός και στις δύο χώρες, ενώ ανέβηκε στο Top-10 στη Σουηδία και μπήκε στα τσαρτ της πατρίδας του συγκροτήματος. Όλες οι συνθέσεις του δίσκου δημιουργήθηκαν από τα μέλη του συγκροτήματος, με τη σύζυγο του Βολφ Χόφμαν, Γκάμπι (γνωστή με το παρωνύμιο Deaffy), να συνεισφέρει στιχουργικά. Το "Balls to the Wall" θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5 και το "Metal Archives" 91%.

 1. Balls to the Wall (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:452. London Leatherboys (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:573. Fight It Back (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:304. Head Over Heels (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:195. Losing More Than You've Ever Had (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:046. Love Child (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:357. Turn Me On (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:128. Losers and Winners (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:199. Guardian of the Night (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:2510. Winter Dreams (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:45 Balls to the Wall (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 5 Δεκεμβρίου 1983 Balls to the Wall (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός Το "Balls to the Wall" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ούντο Ντιρκσνάιντερ - φωνητικά Βολφ Χόφμαν - κιθάρα Χέρμαν Φρανκ - κιθάρα Πέτερ Μπάλτες - μπάσο Στέφαν Κάουφμαν - τύμπανα Balls to the Wall - Accept | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Accept - Balls to the Wall - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives starling.rinet.ru - Balls to the Wall
Κατάλογος μοναρχών της Σικελίας

Οι Μονάρχες της Σικελίας κυβέρνησαν τη Σικελία από τη δημιουργία της κομητείας της Σικελίας (1071) μέχρι την ένωση των βασιλείων της Νεαπόλεως και της Σικελίας στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών (1816). Το βασίλειο δημιουργήθηκε με τη Νορμανδική κατάκτηση της Σικελίας (11ος - 12ος αιώνα), μέχρι τότε το νησί ήταν Ισλαμικό εμιράτο για τουλάχιστον δυο αιώνες. Ο Νορμανδικός Οίκος των Ωτβίλ κατέκτησε το Παλέρμο (1071) και τοποθέτησε φεουδαρχική κομητεία, ο Οίκος ολοκλήρωσε την κατάσταση της Σικελίας (1091). Η Κομητεία της Σικελίας και το Δουκάτο της Απουλίας που κυβερνήθηκαν από διαφορετικούς κλάδους του Οίκου των Ωτβίλ, ενώθηκαν (1130) στο Βασίλειο της Σικελίας και ο κόμης Ρογήρος ανακηρύχτηκε βασιλιάς από τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄ ως Ρογήρος Β΄ της Σικελίας. Το βασίλειο ενώθηκε με πολλούς διαφορετικούς κυρίαρχους: με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1194 - 1254), με το Στέμμα της Αραγωνίας (1282 - 1714), το Δουκάτο της Σαβοΐας (1713 - 1720) και τελικά με τη Μοναρχία των Αψβούργων (1720 - 1735). Ο Σικελικός Εσπερινός (1282) στάθηκε αιτία να διασπαστεί το βασίλειο στα δυο: το βασίλειο της Σικελίας και το Βασίλειο της Νεαπόλεως. Τα δυο βασίλεια ενώθηκαν προσωρινά με τον Κάρολο Κουίντο που ονομάστηκε «βασιλιάς της Σικελίας και της Νεαπόλεως» (1516), ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών ολοκλήρωσε την ένωση των δυο βασιλείων (1816).

 Η Κωνσταντία παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ που πίεσε σκληρά τους Ωτβίλ για να διεκδικήσει το βασίλειο της Σικελίας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του και κατάφερε να τους εκτοπίσει το 1194. Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις στην Επανάσταση των βαρόνων (1197) ανακηρύχτηκε προσωρινά βασιλιάς ο κόμης Ιορδάνης Λούπιν του Μποβίνο, είχε και την υποστήριξη της Κωνσταντίας που βρισκόταν σε διάσταση με τον σύζυγο της αλλά τελικά συνελήφθη και εκτελέστηκε. Οι ιστορικοί Έβελυν Τζέιμισον (1877 - 1972) και Τόμας Κέρτις βαν Κλίβ (1888 - 1976) επιβεβαιώνουν την πληροφορία. Ο Μανφρέδος ήταν στην αρχή αντιβασιλιάς για λογαριασμό του μικρού ανιψιού του Κορραδίνου αλλά πήρε ο ίδιος το στέμμα μετά τον θάνατο του (1268) και συνέχισε να πολεμάει για λογαριασμό των Χοενστάουφεν. Ο πάπας έκανε κατάσχεση του βασιλείου (1254) και το παρέδωσε στον Εδμόνδος Κράουτσμπακ μικρότερο αδελφό του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας αλλά οι Άγγλοι δεν κατάφεραν ποτέ να πάρουν το στέμμα. Ο επόμενος βασιλιάς υποψήφιος για τον πάπα ήταν ο Κάρολος ο Ανδεγαυός μικρότερος αδελφός του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου που κατάφερε να ανατρέψει τον Μανφρέδο και να πάρει το στέμμα (1266). Ο γαμπρός του Μανφρέδου Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης κατέκτησε το νησί της Σικελίας όταν εξεγέρθηκαν οι κάτοικοι και έδιωξαν τους Γάλλους με τον Σικελικό Εσπερινό. Η Ανδεγαυική δυναστεία περιορίστηκε σε ένα μικρό βασίλειο στο Βασίλειο της Νεαπόλεως ένα μικρότερο βασίλειο στο νότιο τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου δημιουργώντας δυο Σικελικά βασίλεια που ενώθηκαν αργότερα. Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως Κατάλογος μοναρχών του Βασιλείου των Δύο Σικελιών
Γεωργία Ταρσούλη

Η Γεωργία Ταρσούλη (1916 - 2 Ιουνίου 1986) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα . Ασχολήθηκε κυρίως με το παιδικό βιβλίο και ήταν συντάκτρια στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων». Έγραψε πολλά παιδικά βιβλία ανάμεσά τους και την σειρά βιβλίων «Ήμουν κι' εγώ εκεί» κατά την δεκαετία του 1960. Απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 1986.

 Τηνιακά παραμύθια Ένα βιβλίο για τα μικρά μας Οι φίλοι μας τα ζώα Τα παραμύθια που αγαπώ Στης μαμάς την αγκαλιά Βιβλίο που μ αρέσει Μωραϊτικα τραγούδια Τη Υπερμάχω Στρατηγώ Δύο Ελληνόπουλα στα χρόνια του Νέρωνος Στα χρόνια του Μινώταυρου Μια φορά κι έναν καιρό Ήμουν κι' εγώ εκεί (σειρά βιβλίων)Ένα χαρούμενο λίγο απ' όλα
Ιωάννης Πετραλίφας

Ο Ιωάννης Πετραλίφας (απεβ. π. 1227) ήταν ευγενής στη Ρωμανία. Έγινε κυβερνήτης της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας στα τέλη 12ου - αρχές 13ου αι. με τον βαθμό του σεβαστοκράτορος.

 Ήταν μέλος της Οικογένειας Πετραλίφα, που είχαν Ιταλο-Νορμανδική καταγωγή. Στην αγιογραφία της κόρης του αναφέρεται ότι νυμφεύτηκε την Ελένη, ευγενή από την Κωνσταντινούπολη· έλαβε τον βαθμό του σεβαστοκράτορος και ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (1185-95) τον έστειλε κυβερνήτη της Θεσσαλίας και Μακεδονίας.Talbot 1996, σελ. 327. Παρ' όλα αυτά το 1195 ήταν από τους κύριους ευγενείς, που συνωμότησαν εναντίον του Αυτοκράτορα και εγκατέστησαν στον θρόνο τον αδελφό αυτού Αλέξιο Γ΄ (1195-1203). Το 1204 η Κωνσταντινούπολη έπεσε από την Δ΄ Σταυροφορία. Ο Ιωάννης υποστήριξε τον Θεόδωρο (εξάδελφο του Ισαακίου Β΄ και Αλεξίου Γ΄) στη δημιουργία του δεσποτάτου της Ηπείρου, μάλιστα ο Θεόδωρος νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Μαρία Πετραλίφαινα. Απεβίωσε μεταξύ των ετών 1224 και 1230. Ο Ντόναλντ Νίκολ και ο Δημήτριος Πολέμης τον ταυτίζουν με τον Ιωάννη Πετραλίφα μέγα χαρτουλάριο στη Νίκαια περί το 1237, αλλά αυτό μάλλον δεν ευσταθεί. Νυμφεύτηκε την Ελένη, ευγενή από την Κωνσταντινούπολη και είχε τέκνα: Θεόδωρος, νυμφεύτηκε την κόρη του Δημητρίου Τορνίκη, υπουργού του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη. Ο Θεόδωρος απέτυχε στη Νίκαια και μετέβη στην Ήπειρο, αλλά και εκεί απέτυχε. Θεοδώρα, παντρεύτηκε από παιδί τον Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου (ανιψιό του Θεοδώρου δεσπότη της Ηπείρου). Αγιοποιήθηκε ως Αγία Θεοδώρα της Άρτας. Μαρία, παντρεύτηκε έναν από την Οικογένεια Σφραντζή, αλλά μετά χήρεψε. Ίσως ξαναπαντρεύτηκε τον Αλέξιο-Σλαβ των Ασέν κυβερνήτη Ροδόπης, εξάδελφο του Μπόριλ της Βουλγαρίας και υποτελή του Ερρίκου. Μάλλον είχε γιο τον: Γαβριήλ Σφραντζής παρακοιμώμενος. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. Macrides, Ruth (2007). George Akropolites: The History. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1. Talbot, Alice-Mary (1996). "A Saintly Empress: Saint Theodora of Arta" (PDF). Holy Women of Byzantium: Ten Saints' Lives in English Translation. pp. 323–333. ISBN 0-88402-241-2. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.