Μέλχιορ ντ' Οντεκούτερ

Ο Μέλχιορ ντ' Οντεκούτερ (περισσότερο ορθή απόδοση Όοντεκουτερ, Melchior d'Hondecoeter, π. 1636 – 3 Απριλίου 1695) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Ουτρέχτη και απεβίωσε στο Άμστερνταμ . Μετά την έναρξη της σταδιοδρομίας του, ζωγράφιζε αποκλειστικά θέματα πουλιών, συνήθως εξωτικά ή κυνήγι, σε τοπία που μοιάζουν με πάρκο. Οι πίνακες του Οντεκούτερ περιείχαν χήνες (χήνα brent, αιγυπτιακή χήνα και χήνα) με κόκκινο στήθος), τσίχλες, πέρδικες, περιστέρια, πάπιες, καρδινάλιους, καρακάξες και παγώνια, αλλά και αφρικανικούς γκρι εστεμμένους γερανούς, ασιατικούς γερανούς sarus, ινδονησιακούς κίτρινους κοκατού (είδος παπαγάλου), Ινδονησιακούς μωβ παπαγάλους και γκριζοκέφαλα παπαγαλάκια από τη Μαδαγασκάρη .

 Όντας εγγονός του ζωγράφου Χίλλις ντ'Οντεκούτερ και γιος του Χάισμπερτ ντ' Οντεκούτερ, του οποίου η αδελφή Γιοσίνα παντρεύτηκε τον Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, ανατράφηκε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον. Ο εξάδελφος του Μέλχιορ, Γιαν Βέινιξ, είπε στον Άρνπλντ Χαουμπράκεν ότι στα νιάτα του ο Μέλχιορ ήταν εξαιρετικά θρησκευόμενος, προσευχόταν πολύ δυνατά, έτσι ώστε η μητέρα και ο θείος του αμφέβαλλαν αν τον είχαν εκπαιδεύσει ως ζωγράφο ή ως ιερέα. Το 1659, εργαζόταν στη Χάγη και έγινε μέλος της Confrerie Pictura, της Ακαδημίας ζωγράφων αυτής της πόλης. Το 1663, ο Οντεκούτερ παντρεύτηκε τη Σουσάννε Τράντελ (Susanne Tradel) από το Άμστερνταμ. Ζούσε στο Λάουριρχραχτ και ήταν τριάντα ετών όταν παντρεύτηκαν. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, που βαπτίστηκαν το 1666 και το 1668. Λέγεται ότι ήταν δύστροπη και είχε τις αδελφές της να μένουν στο σπίτι. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Οντεκούτερ περνούσε πολύ χρόνο στον κήπο του ή πίνοντας στην ταβέρνα στη γειτονια Γιορντάαν. Στο Λάουριρχραχτ ήταν περιτριγυρισμένος από εμπόρους έργων τέχνης και διάφορους ζωγράφους. Αργότερα μετακόμισε σε ένα σπίτι στο Λέλιχραχτ (κοντά στο σημερινό σπίτι της Άννας Φρανκ ). Το 1692 πέθανε η γυναίκα του. Ο Οντεκούτερ έζησε στο σπίτι της κόρης του Ίσαμπελ στην Warmoesstraat, αλλά τάφηκε στη Βέστερκερκ. Άφησε την κόρη του με μεγάλα χρέη. Στα υπάρχοντά του περιλαμβανόταν μια μικρή αγχόνη, για να κρατά τα πουλιά στη σωστή θέση, και επτά πίνακες του Φρανς Σνάιντερς . Ο Οντεκούτερ ξεκίνησε την καριέρα του με μια διαφορετική ειδικότητα από αυτή με την οποία είναι συνήθως γνωστός. Ο ιστορικός τέχνης ντε Στούερς επιβεβαιώνει ότι παρήγαγε θαλασσογραφίες. Ένα από τα πρώτα του έργα είναι το Δοχείο με ψάρια, που χρονολογείται το 1655, στο Μουσείο "Herzog Anton Ulrich". Ο Οντεκούτερ εγκατέλειψε σύντομα τα ψάρια για τα πτηνά. Απέκτησε διασημότητα μόνον ως ζωγράφος πουλιών, με πίνακες που αναπαριστούσαν, όχι αποκλειστικά, όπως του Γιαν Φάιτ, θηροφύλακα μετά από μια μέρα κυνηγίου ή αποθέματος καταστήματος πουλερικών, αλλά ως ζωντανά όντα με πάθη, χαρές, φόβους και καβγάδες. που οι φυσιοδίφες "θα μας πουν ότι διαθέτουν τα πουλιά". Χωρίς τον λαμπρό τόνο και το υψηλό φινίρισμα του Φάιτ, τα πουλιά του Ολλανδού ανταγωνιστή του είναι γεμάτα δράση. και, όπως λέει ο Μπέργκερ, « Ο Οντεκούτερ δείχνει τη μητρότητα της κότας με τόση τρυφερότητα και αίσθηση, όσο ο Ραφαήλ τη μητρότητα της Παναγίας». Αλλά ο Φαιτ, μαθητής του Σνάιντερ, ήταν στο στοιχείο του και απεικόνιζε τόσο το τρίχωμα των ελαφιών όσο και το φτέρωμα των πουλιών. Ο Οντεκούτερ καλλιέργησε ένα πιο στενό πεδίο και σπάνια προχωρούσε πέρα από μια κοκορομαχία ή μια απλή επίδειξη της ζωής των πτηνών. Πολύ λίγοι από τους πίνακές του είναι χρονολογημένοι, περίπου είκοσι από αυτούς, αν και περισσότεροι είναι υπογεγραμμένοι. Αξιοσημείωτοι είναι Η κάργια που στερήθηκε το δανεικό φτέρωμά της (1671), στο Μαουριτσχάους στη Χάγη, του οποίου ο Κόμης του Κάντογκαν διαθέτει αυθεντικό αντίγραφο. Κυνήγι και πουλερικά και ένα σπάνιελ που κυνηγά πέρδικα (1672), στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου. Πάρκο με πουλερικά (1686) στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης. Ο Οντεκούτερ ζωγράφισε επίσης επιτοίχια με θέα σε κτίρια και πάρκα. Ο Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας χρησιμοποίησε τον Οντεκούτερ, κάνοντας μεγάλη χάρη στους άρχοντες της Ολλανδικής Δημοκρατίας, για να ζωγραφίσει το θηριοτροφείο του στο Het Loo, και η εικόνα, τώρα στο μουσείο της Χάγης, δείχνει ότι μπορούσε να ξεπεράσει τη δυσκολία να αναπαραστήσει τα βοοειδή της Ινδίας, ελέφαντες και γαζέλες. Αλλά είναι καλύτερος σε πιο "σπιτικά" έργα, με τα οποία στόλισε τα βασιλικά κάστρα του Μπέργκις Γκλάντμπαχ και του Ορανιενστάιν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του. Τα πρώτα του έργα είναι πιο ευσυνείδητα, ελαφρύτερα και πιο διαφανή από τα μεταγενέστερα του. Ανά πάσα στιγμή είναι τολμηρός στην αφή και σίγουρος για το μάτι, δίνοντας την κίνηση των πουλιών με μεγάλο πνεύμα και ακρίβεια. Σύμφωνα με το RKD οι εγγεγραμμένοι μαθητές του ήταν οι Willem Hendrik Wilhelmus van Royen και Γιαν Βέινιξ . Τον ακολούθησαν ή τον επηρέασαν οι Ντ, Μπίρριους, Πέτερ Καστέιλς (III), Άντριεν φαν Όολεν, Φελίτσε Μποζέλλι, Άντζελο Μαρία Κριβέλλι,Τομπάιας Στρανόβερ, Τσαρλς Κόλινς (περ. 1680-1744), Μάρμαντιουκ Κράντοκ, Άντριεν φαν Κοόρτε και Ελίας Φονκ. Τα αριστουργήματά του βρίσκονται στη Χάγη, στο Σουστντάικ και στο Άμστερνταμ ( The Floating Feather ), αλλά υπάρχουν ωραία παραδείγματα στη συλλογή Wallace και στο Belton House στην Αγγλία και στις δημόσιες πινακοθήκες του Βερολίνου, της Βουδαπέστης, της Καέν, της Κολωνίας, της Κοπεγχάγης, του Ντιτρόιτ, καθώς και σε Δρέσδη, Δουβλίνο, Φλωρεντία, Γλασκώβη, Ανόβερο, Καρλσρούη, Κάσσελ, Λονδίνο, Λυών, Λιλ, Μελβούρνη, Μονπελιέ, Μόναχο, Παρίσι, Πολτάβα, Ρίγα, Ρότερνταμ, Ρουέν, Στουτγάρδη, Σβερίν, Βαντούζ, Βαρσοβία και Βιέννη. Η μεγαλύτερη έκθεση για τον Οντεκούτερ μέχρι σήμερα πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο το 2010, όπου 18 από τα έργα του παρουσιάστηκαν στη Νέα Εθνική Πινακοθήκη ως τμήμα της δημιουργίας του Willem de Rooij «Intolerance». Ο πίνακας του «Ένας πελεκάνος και άλλα πουλιά κοντά σε μια πισίνα», αλλιώς γνωστός ως «The Floating Feather» (περίπου 1680), χρησιμοποιήθηκε από τον Ουίλλιαμ Ντόιλ (μουσικό) για το εξώφυλλο του άλμπουμ του Great Spans of Muddy Time . Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Hondecoeter, Melchior d'» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 13 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 649 50 artworks by or after Melchior d'Hondecoeter at the Art UK site Rijksmuseum.nl Intolerance installation Works and literature on Melchior d'Hondecoeter