IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Dheepan

Dheepan: Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα (πρωτότυπος τίτλος: Dheepan, Ντιπάν) είναι ο τίτλος γαλλικής δραματικής ταινίας, παραγωγής 2015, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ζακ Οντιάρ. Είναι εν μέρει εμπνευσμένη από τα Περσικά γράμματα του Μοντεσκιέ. Με πρωταγωνιστή τον συγγραφέα και πολεμιστή σε παιδική ηλικία των τίγρεων του Ταμίλ Τζεσουθάσαν Αντονιθάσαν, η ταινία περιγράφει την ιστορία τριών προσφύγων Ταμίλ που εγκαταλείπουν την παραδομένη στον εμφύλιο πόλεμο Σρι Λάνκα και μεταναστεύουν στη Γαλλία ελπίζοντας να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών 2015.

 Ο Sivadhasan (Τζεσουθάσαν Αντονιθάσαν) είναι πολεμιστής των «τίγρεων του Ταμίλ» κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών του εμφύλιου πολέμου στη Σρι Λάνκα. Όταν οι πολεμικές συγκρούσεις σταματούν, βρίσκεται στην πλευρά των ηττημένων. Αναγκάζεται να μετακινηθεί σε ένα καταυλισμό προσφύγων και αποφασίσει να μεταναστεύσει στη Γαλλία για να κάνει μια καινούργια αρχή στη ζωή του. Προκειμένου όμως να εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο, πρέπει να σκαρφιστεί μια πειστική ιστορία. Αποκτά το διαβατήριο ενός νεκρού ανθρώπου, του Ντιπάν (Dheepan), και με τη Γιαλίνι (Kalieaswari Srinivasan) και ένα εννιάχρονο κορίτσι, την Ιλαγιάλ (Claudine Vinasithamby), παριστάνοντας την οικογένεια επιβιβάζονται σε ένα πλοίο με προορισμό το Παρίσι. Όταν φτάνουν, ο Sivadhasan βρίσκει δουλειά ως καθαριστής σε πολυκατοικία και αρχινά να χτίζει μια καινούργια ζωή στο Le Pré-Saint-Gervais, νοτιοανατολική συνοικία του Παρισιού, που τελικά φαίνεται να είναι μια άλλη περιοχή συγκρούσεων για αυτόν. Τζεσουθάσαν Αντονιθάσαν ως Ντιπάν/Sivadhasan Kalieaswari Srinivasan ως Γιαλίνι Claudine Vinasithamby ως Ιλαγιάλ Vincent Rottiers ως Brahim Marc Zinga ως Γιουσούφ Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2015. Μετά την απονομή, ο Ζακ Οντιάρ δήλωσε: «Το να μου απονέμουν ένα βραβείο οι αδερφοί Κοέν είναι κάτι το πολύ ξεχωριστό. Είμαι πολύ συγκινημένος».Σύμφωνα με τον κριτικό Andrew Pulver, «ίσως δεν είναι η πιο άμεσα ξεσηκωτική ταινία του σκηνοθέτη, αλλά με το υποεκτιμημένο ύφος της είναι μια πολύ δυνατή δουλειά». Σχολιάζοντας την ταινία, ο κριτικός Jason Gorber σημειώνει ότι πέρα από την περιγραφή των εμπειριών και της προσαρμογής των προσφύγων, η ταινία «είναι επικριτική χωρίς να επιδιώκει να διδάξει, και το μήνυμά της για το ανθρώπινο πνεύμα και πώς δεσμοί αγάπης μπορούν να ανθίσουν με τους πιο εκπληκτικούς τρόπους, είναι εξαιρετικά συγκινητικό». Η εφημερίδα The Independent την αποκάλεσε «μια ριζοσπαστική και εκπληκτική ταινία που γυρίζει ανάποδα την κοινότοπη αντίληψη για τους πρόσφυγες». Dheepan στο Why Not Productions (Γαλλικά) Dheepan στην IMDb Dheepan στο Metacritic Dheepan στο Rotten Tomatoes
Αρχή Λιμένων Κύπρου

Η Αρχή Λιμένων Κύπρου (ΑΛΚ) είναι κυπριακή ημιαυτόνομη κυβερνητική υπηρεσία, της οποίας η ευθύνη είναι η εποπτεία και επίβλεψη των λιμένων και των λιμενικών εγκαταστάσεων στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου της Αρχής Λιμένων Κύπρου του 1973 και εδρεύει στη Λευκωσία.

 Η ΑΛΚ ελέγχει τους παρακάτω λιμένες και τερματικούς σταθμούς πετρελαίου (σε παρενθέσεις αναγράφονται οι χρήσεις του λιμένα όπου είναι εφαρμόσιμο): Τερματικός Σταθμός Πετρελαίου Δεκέλειας Τερματικός Σταθμός Πετρελαίου Λάρνακας Λιμάνι της Λάρνακας (πολλαπλών χρήσεων) Λιμάνι Λατσίου (αναψυχή) Νέο Λιμάνι Λεμεσού (πολλαπλών χρήσεων) Παλιό Λιμάνι Λεμεσού (αλιεία, αναψυχή) Λιμάνι Πάφου (επιβατικά πλοία, αλιεία, αναψυχή) Τερματικός Σταθμός Πετρελαίου Βασιλικού Λιμάνι του Βασιλικού (βιομηχανική χρήση)Το Νέο Λιμάνι της Λεμεσού εξυπηρετεί τα περισσότερα επιβατικά και εμπορικά πλοία που εισέρχονται στη Κύπρο. Τα λιμάνια της Αμμοχώστου και της Κερύνειας (καθώς και ο τερματικός σταθμός Καραβοστασίου) βρίσκονται στη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Στην ΑΛΚ υπάγονται οι φάροι της Πάφου, του Κάβο Γκρέκο, του Κάβο Γάτα και του Ακάμα.
Αγία Αναστασία Κυθήρων

Η Αγία Αναστασία είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Ποταμού, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Αναστασία είναι ηπειρωτικός οικισμός στο βόρειο τμήμα των Κυθήρων. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Ποταμός και Καραβάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Απέχει περίπου 24 χλμ. Β.ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων. Ο οικισμός, ακολουθώντας τις διοικητικές μεταβολές του νησιού των Κυθήρων, ανήκε διαδοχικά σε διάφορους νομούς ή νομαρχίες. Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας και κατόπιν στον νομό Λακωνικής. Το 1929 η επαρχία ενσωματώθηκε στον νομό Αττικής και, το 1964, στο νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 επανεντάχθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Ποταμού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=qrT3uZCFz3c
Αναπνευστική συσκευή κλειστού κυκλώματος

Αναπνευστική συσκευή κλειστού κυκλώματος, επίσης, Rebreather είναι η αναπνευστική συσκευή στην οποία μέσω ενός κυκλώματος (αναπνευστικού κύκλου) επανεισπνέεται ο εκπνεόμενος αέρας αφού καθαριστεί σε ειδικά φίλτρα (π.χ. κάνιστρα νατρασβέστου) και κατακρατηθεί το διοξείδιο του άνθρακος.

 Η τεχνολογία των συσκευών κλειστού ή ημίκλειστου κυκλώματος μπoρεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η παροχή εισπνεόμενου αερίου είναι περιορισμένη είτε σε υποβρύχιο περιβάλλον ή όπου το περιβάλλον είναι τοξικό ή υποξικό, όπως κατά τη διάρκεια της πυρόσβεσης, της διάσωσης προσωπικού ορυχείων και προσπάθειες σε μεγάλο υψόμετρο. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε περιπτώσεις κατά τις οποίες το εισπνεόμενο αέριο είναι εμπλουτισμένο ή περιέχει ακριβά αέρια ως συστατικά, όπως είναι τα μείγματα ηλίου ή τα αναισθητικά αέρια. Σήμερα πολλές αναπνευστικές συσκευές κλειστού κυκλώματος χρησιμοποιούν ηλεκτρονικά κυκλώματα, αισθητήρες και διάφορους αυτοματισμούς, που ρυθμίζουν την αναλογία του εισπνεόμενου μείγματος. Ως συσκευή κλειστού κυκλώματος "rebreather κλειστού κυκλώματος" (CCR), "rebreather ημίκλειστου κυκλώματος" (SCR), "υποβρύχια ανανπνευστική συσκευή κλειστού κυκλώματος" (CCUBA – στρατιωτικός όρος), ή απλά "rebreather". Στην κατάδυση με παροχή επιφανείας χρησιμοποιείται η τεχνολογία των rebreather για τον καθαρισμό του εκπνεόμενου αέρα στην επιφάνεια και την επανεισαγωγή του στην τροφοδοσία του δύτη, ή ως αυτόνομη συσκευή καθαρισμού αέρα προσαρτημένη στον δύτη. Τα υποβρύχια, οι καταδυτικοί κώδωνες και τα συστήματα κατάδυσης κορεσμού χρησιμοποιούν συσκευή καθαρισμού αέρα που λειτουργεί με τις ίδιες ακριβώς αρχές. Διάσωση ορυχείων και άλλες βιομηχανικές εφαρμογές – όπου είναι παρόντα δηλητηριώδη αέρια ή υπάρχει έλλειψη οξυγόνου, για παράδειγμα σε συνθήκες πυρόσβεσης. Επανδρωμένα διαστημικά οχήματα και διαστημικές στολές καθώς το εξωτερικό διάστημα δεν μπορεί να υποστηρίζει τη ζωή εξαιτίας της έλλειψης οξυγόνου. Σε συστήματα νοσοκομειακής αναισθησίας - για τη χορήγηση ελεγχόμενων συγκεντρώσεων αναισθητικών αερίων σε ασθενείς, τη δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα του εκπνεόμενου αέρα και την αποφυγή cμόλυνσης του αέρα που εισπνέει το προσωπικό ενός χειρουργείου. Στην ορειβασία που γίνεται στα Ιμαλάια, καθώς το μεγάλο υψόμετρο μειώνει της μερικής πίεσης του οξυγόνου στον περιβάλλοντα αέρα, κάτι που μειώνει την ικανότητα του ορειβάτη να λειτουργεί αποτελεσματικά. Τα ορειβατικά rebreather παρέχουν μεγαλύτερη μερική πίεση οξυγόνου στον ορειβάτη, μειώνοντας παράλληλα τον κίνδυνο νόσου υψομέτρου. Αναπνευστικά συστήματα αναισθησίας NIOSH Docket # 123, titled "Reevaluation of NIOSH limitations on and precaution for safe use of positive-pressure closed-circuit SCBA" is available at the link https://web.archive.org/web/20121025064311/http://www.cdc.gov/niosh/review/public/123/default.html «Apollo rebreathers».
Εξοχή Δράμας

Η Εξοχή είναι οικισμός της Μακεδονίας. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Νευροκοπίου του Νομού Δράμας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε 150 μόνιμους κατοίκους.

 Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Βέσμη, ενώ το σημερινό της όνομα δόθηκε μετά από πρόταση του γραμματέα Ιωάννη Μιχαηλίδη που ήταν γραμματέας της κοινότητας και οφείλεται στο καλό κλίμα της περιοχής. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, κατοικούνταν από μουσουλμάνους, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή του Πόντου, προερχόμενοι κυρίως από την Κερασούντα. Μάλιστα, οι συγκεκριμένοι πρόσφυγες δημιούργησαν - με τη βοήθεια της πολιτείας - ένοπλες ομάδες που είχαν επιφορτιστεί (μέχρι και το 1926) με την αντιμετώπιση των ένοπλων κομιτατζήδων που δρούσαν στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, διεξήχθη στην Εξοχή κατά την 28η Ιουνίου του 1948 μάχη ανάμεσα σε αντάρτες του ΔΣΕ και κυβερνητικές δυνάμεις. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται ο ομώνυμος συνοριακός σταθμός που αποτελεί την είσοδο στην γειτονική Βουλγαρία. Δ.Δ. Εξοχής, από τον ιστότοπο του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου. Τελωνείο Εξοχής, από τον ιστότοπο του Νομού Δράμας.
Χοσέ Μαρία Αθνάρ

Ο Χοσέ-Μαρία Αθνάρ (Jose Maria Aznar, 1953-) είναι Ισπανός πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας. Για πολλούς Ισπανούς πιστώνεται με την άνοδο της Ισπανίας στη διεθνή πολιτική σκηνή. Για άλλους κατηγορείται λόγω του υπερβολικά αυστηρού και κεντρικού συστήματος διοίκησης της Ισπανίας που διάλεξε. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η παράλυση στο πάνω χείλος μετά από τρομοκρατική επίθεση, πρόβλημα που κατάφερε να ξεπεράσει μετά από ιδιαίτερη προσπάθεια και ειδική προπόνηση.

 Γεννήθηκε στη Μαδρίτη, στις 25 Φεβρουαρίου 1953, ανιψιός του δημοσιογράφου, διπλωμάτη και πολιτικού Μανουέλ Αθνάρ Θουμπιγαράι από τη Ναβάρρα και υιός του Μανουέλ Αθνάρ Αθέδο. Κατά τη νεότητά του υπήρξε δυναμικό μέλος της Ισπανικής Φάλαγγας FET-JONS, αλλά με δυνατή κριτική εναντίον του φρανκισμού και υπέρ της επιστροφής στις ρίζες της σκέψης του ιδρυτή Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και έγινε αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομικών. Το 1977 παντρεύτηκε την Άνα Μποτέγια Σερράνο. Εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της Άβιλα το 1982 και 1986, το 1987 έγινε πρόεδρος της Αυτόνομης Περιοχής Καστίγια ι Λεόν (Καστίλλη και Λεόν). Έγινε πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος (Παρτίδο Ποπουλάρ) το 1989 και πρωτοεκλέχθηκε πρωθυπουργός το 1996.
Ντελ Ριβς

Ο Ντελ Ριβς (Franklin Delano Reeves, 14 Ιουλίου 1932 - 1 Ιανουαρίου 2007) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της κάντρι. Γεννήθηκε ως Franklin Delano Reeves. Έγινε περισσότερο γνωστός για τον ύμνο των νταλικέρηδων, "Looking Through the Windshield". Η πρώτη του #1 επιτυχία ήταν το "The Girl on the Billboard".

 1965 "The Girl On the Billboard"The Girl On the Billboard#1#96 1965 "The Belles of the Southern Belle"The Girl On the Billboard#4- 1966 "Women Do Funny Things to Me"Doodle-Oo-Doo-Doo#9- 1967 "A Dime At a Time"Our Way of Life#12- 1968 "Looking At the World Through a Windshield"Looking At the World#5- 1969 "Good Time Charlie's"Down At the Goodtime Charlie's#3- 1969 "Be Glad"Down At the Goodtime Charlie's#5- 1969 "There Wouldn't Be a Lonely Heart In Town"Big Daddy Del#12- 1969 "Workin' Like the Devil For the Lord"Friends and Neighbors#33- 1970 "A Lover's Question"The Best 2#14- 1971 "Philadelphia Fillies"Del Reeves#9- 1971 "Dozen Pairs of Boots"Del Reeves#31- 1972 "Crying In the Rain"His Greatest Hits#54- 1972 "But I Do"His Greatest Hits#65- 1965 The Girl On the Billboard 1965 Doodle-Oo-Doo-Doo 1966 Sings Jim Reeves 1966 Special Delivery 1966 Santa's Boy 1967 Stuttin' My Stuff 1967 The Little Church In the Dell 1967 Our Way of Life 1968 The Best 1968 Looking At the World 1969 Wonderful World of Country Music 1969 Down At the Goodtime Charlie's 1969 Friends and Neighbors 1970 Big Daddy Del 1970 Country Concert 1970 The Best 2 1971 Del Reeves 1972 Before Goodbye 1973 Trucker's Paradise 1974 Live At the Palomino Club 1974 The Very Best 1975 With Strings and Things 1976 By Request (with Billie Jo Spears) 1976 10th Anniversary 1980 Let's Got to Heaven Tonight 1994 His Greatest Hits 1996 Gospel 1998 I'll Take My Chances Allmusic Trott, Walt. (1998). "Del Reeves." στηνThe Encyclopedia of Country Music. Paul Kingsbury, Ed. New York: Oxford University Press. p. 434. Wolff, Kurt. Country Music: The Rough Guide.
Έλενα της Σουηδίας, βασίλισσα της Δανίας

Η Έλενα της Σουηδίας ή Έλιν της Σουηδίας (περί το 1130 – μετά το 1158) ήταν Σουηδή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Δανίας με τον γάμο της με τον βασιλιά της Δανίας Κνούτο Ε΄. Γεννημένη σε άγνωστη ημερομηνία η Ελένη ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας και της πρώτης συζύγου του Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ.

 Την περίοδο (1146 - 1157) ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στη Δανία ανάμεσα στον σύζυγο της Κνούτο Ε΄ και τον Σβεν Γ΄, ο σύζυγος της συμμάχησε με τον τρίτο διεκδικητή του θρόνου Βάλντεμαρ τον Μέγα γιο του Κνούτου Λαβάρντ ενώ είχε και την υποστήριξη του πεθερού του. Ο Κνούτος παντρεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Σβέρκερ Ελένη ενώ ο Βάλντεμαρ αντίστοιχα παντρεύτηκε τη θετή κόρη του πατέρα της Σοφία του Μινσκ. Το όνομα της Ελένης δεν αναφέρεται στα χρονικά, το πιθανότερο είναι να λεγόταν Έλιν, το βιβλίο Νεκρολογιών του Λουντένς την αναφέρει σαν Έλενα Ρεγκίνα τοποθετώντας την ημερομηνία θανάτου της στις 31 Δεκεμβρίου. Δεν υπάρχει καμιά άλλη βασίλισσα της Δανίας με αυτό το όνομα κάτι που βεβαιώνει ότι ήταν κόρη του Σβέρκερ. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση μπορεί να ταυτιστεί με μια ημίθεη αγία την Έλενα που η λατρεία της ήταν διαδεδομένη στη Σουηδία και στη Δανία. Στα τέλη του 1156 ο Κνούτος ταξίδευσε στη Δανία για να παρηγορήσει τη μητέρα του Ριτσέζα της Πολωνίας ύστερα από τη δολοφονία του συζύγου της βασιλιά Σβέρκερ, πήρε μαζί του και τη Σουηδή νύφη του. Όταν επέστρεψε στη Δανία το τέλος του ήταν τραγικό. Ο Σβεν προσκάλεσε τον Κνούτο και τον Βάλντεμαρ σε γεύμα συμφιλίωσης στο Ροσκίλντε με σκοπό να τους δολοφονήσει και να μείνει μόνο του βασιλιάς της Δανίας, ο Κνούτος έπεσε στην παγίδα και δολοφονήθηκε από τους άντρες του Σβεν, ο Βάλντεμαρ αντίθετα κατόρθωσε να διαφύγει. Ο Σβεν θα έχει και αυτός την ίδια χρονιά το ίδιο τραγικό τέλος, θα δολοφονηθεί από τον Βάλντεμαρ ο οποίος θα ανακηρυχτεί νέος βασιλιάς της Δανίας ως Βάλντεμαρ Α΄ ο Μέγας. Η Έλενα μετά τη δολοφονία του συζύγου δραπέτευσε στη Σουηδία και κλείστηκε σε μοναστήρι για το υπόλοιπο της ζωής της, πιθανότατα πήγε το 1158 στη μονή της Βρέτα στην οποία ήταν ηγουμένη η αδελφή της Ιγκεγκέρδη (πέθανε το 1204). Ένας κατάλογος του 16ου αιώνα περιλαμβάνει τις δωρεές που έκανε η Έλενα στο αβαείο της Βρέτας την εποχή που αποσύρθηκε σε αυτό. Ahnlund, Nils. "Till frågan om den äldsta Erikskulten i Sverige". Historisk tidskrift 68, 1948. Ahnlund, Nils. "Den nationella och folkliga Erikskulten", in B. Thordeman (ed.). Erik den helige. Stockholm, 1954. Lagerqvist, Lars O. "Sverige och dess regenter under 1.000 år. Stockholm: Albert Bonniers Förlag AB, 1982. Rosborn, Sven. När hände vad i Nordens historia. Lund: Historiska media, 1997. Wallin, Curt.Knutsgillena i det medeltida Sverige. Kring kulten av de nordiska helgonkungarna [Historiskt arkiv, 16]. Stockholm: Almqvist & Wicksell, 1975.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1996-1997

Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 1996−1997 ήταν η 10η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α1 και της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 7η φορά σε 10 διοργανώσεις κυπέλλου.

 Στον Α΄ γύοο τοποθετήθηκαν οι 12 ομάδες του Πρωταθλήματος Α2 κατηγορίας 1996-97 και οι 12 ομάδες του Πρωταθλήματος Α1 κατηγορίας 1996-97. Από τις 24 ομάδες δημιουργήθηκαν με κλήρωση 8 ζευγάρια (ανεξάρτητα από την κατηγορία των ομάδων) και χωρίς αγώνα προκρίθηκαν οι ακόλουθες 8 ομάδες: Εθνικός Αλεξανδρούπολης, Αριστοτέλης Σκύδρας, Φιλία Ηλιούπολης Αθ., Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων, Μίλων Ν. Σμύρνης, ΠΑΟΚ, Φάρος Κερατσινίου, Α.Ε. Κομοτηνής. Στον Β΄ Γύρο του Κυπέλλου συμμετείχαν οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν χωρία αγώνα. Οι προημιτελικοί διεξήχθησαν στις 18 Δεκεμβρίου 1996 και στις 26 Φεβρουαρίου 1997. Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 19 Μαρτίου 1997. Ο τελικός διεξήχθη στις 29 Μαρτίου 1997 στη Λαμία, στο «Χαλκιοπούλειο Γυμναστήριο». Ο Ολυμπιακός Πειραιώς επεκράτησε με 3−1 του Άρη Θεσσαλονίκης, και κατέκτησε το 7ο κύπελλο στην ιστορία του. Διαιτητές: Αναγνωστάκης, Ιορδανίδης MVP: Μάριος Γκιούρδας (Ολυμπιακός) Συνθέσεις: Ολυμπιακός Πειραιώς (Μοντάλι): Γκιούρδας, Χελντ, Γκαβρίλοφ, Κουρνέτας, Μιχαλόπουλος, Θεοδωρίδης / Χριστοφιδέλης, Ξενάκης, Ντράγκοβιτς, Τσακιρόπουλος Άρης Θεσσαλονίκης (Χαριτωνίδης K.): Γκάνεφ, Αλεξανδρόπουλος, Κονσταντίνοφ, Παπακοσμάς, Μέλκας, Μητρούδης / Κουτσονίκας, Μούχλιας, Νεράτζης, Παυλίδης, Χατζηαντωνίου Σ., Χαριτωνίδης Ι. Το Κύπελλο βάφτηκε κόκκινο www.rizospastis.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-06-26 στο Wayback Machine. Όλοι οι τελικοί του Κυπέλλου Ανδρών έως το 2019 www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine. Τα Κύπελλα Ελλάδας έως το 2010 www.contra.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-11-27 στο Wayback Machine. Ιστορία του Κυπέλλου Ανδρών (έως 2019) www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine.
Φρούριο Γκομπιντγκάρ

Το φρούριο Γκομπιντγκάρ είναι ιστορικό φρούριο το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Αμριτσάρ στο Ινδικό κρατίδιο Παντζάμπ. Προηγουμένως ήταν κατειλημμένο από τον στρατό, αλλά είναι πλέον ανοιχτό για το κοινό από τις 10 Φεβρουαρίου 2017. Σήμερα το φρούριο αναπτύσσεται ως ένα μοναδικό ζωντανό μουσείο, ως αποθετήριο της ιστορίας του Παντζάμπ. Είναι ευρέως γνωστό ως Μπανγκιάν ντα Κίλα (φρούριο του Μπανγκί). Το Γκομπιντγκάρ κατακτήθηκε και ενισχύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον κυβερνήτη των Σανταβάλι Τζατ Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, παίρνοντας το όνομα του από τον 10ο γκουρού των Σιχ, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Το φρούριο είχε πέντε κανόνια, συμπεριλαμβανομένων δύο γνωστών κανονιών Ζαμζάμα. Οι δομές που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης ήταν η κυκλική πορεία στο κέντρο του εσωτερικού περιβλήματος, η Τοσαχάνα και οι προμαχώνες.

 Χτίστηκε αρχικά από τον μαχαραγιά Γκουτζάρ Σινγκ Μπανγκί, τοπικό οπλαρχηγό του 18ου αιώνα. Το φρούριο κατακτήθηκε και ενισχυμένη στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Μαχσαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, ο οποίος το μετονόμασε προς τιμήν του 10ου γκουρού των Σιχ, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Το φρούριο είχε πέντε κανόνια, συμπεριλαμβανομένων δύο κανονιών ζαμζάμα. Το 1805, Ραντζϊτ Σινγκ ενίσχυσε το φρούριο. Ένας από τους κύριους λόγους ανέγερσης του φρουρίου ήταν η διάσωση του Χαρμιντάρ Σαχίμπ και της πόλης από τους εισβολείς. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, χτίστηκε τάφρος και πύλες με σύγχρονα σχέδια, ενώ η τάφρος είχε λασπώδη θεμέλια. Το φρούριο ανακαινίστηκε με τη βοήθεια ενός γάλλου αρχιτέκτονα. Έχει αναφερθεί ότι ο μαχαραγιάς Ραντζίτ Σινγκ κρατούσε τον θησαυρό του στη Τοσαχάνα, το οποίο περιλάμβανε το περίφημο Κοχ-ι-νουρ και προμήθειες για στρατό 2000 ατόμων στο φρούριο. Το 1849, οι Βρετανοί κατέλαβαν το φρούριο έκαναν σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της περιόδου. Επίσης, έγιναν σημαντικές αλλαγές στους προμαχώνες και πύλες, ενώ τοποθετήθηκε και νέα τεχνολογία πυρομαχικών.
Καρλόττα της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Hessen-Darmstadt, 5 Νοεμβρίου 1755, Ντάρμστατ - 12 Δεκεμβρίου 1785, Αννόβερο) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

 Η Καρλόττα Βιλελμίνη Χριστιανή Μαρία ήταν κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ (1722 - 1782) από τον γάμο του με τη Μαρία Λουίζα Αλβερτίνα (1729 - 1818), κόρη του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρντ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ. Η πριγκίπισσα μνηστεύθηκε αρχικά με τον Πέτρο Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Ολδεμβούργου, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε ως αποτέλεσμα της εμφάνισης ψυχικής ασθένειας στον Πέτρο. Ο Καρλόττα παντρεύτηκε τον Κάρολο, Πρίγκιπα (αργότερα Δούκα) του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, στις 28 Σεπτεμβρίου 1784 στο Ντάρμστατ. Αυτός πιο πριν ήταν νυμφευμένος με τη μεγαλύτερη αδελφή της Καρλόττας, τη Φρειδερίκη, η οποία είχε αποβιώσει κατά τον τοκετό. Έγινε έτσι μητριά για τα πέντε επιζώντα παιδιά της αδελφής της, δηλ. τα ανίψια της. Το ζευγάρι ζούσε στο Αννόβερο, όπου ο Κάρολος Β΄ υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης για τον γαμπρό του Γεώργιο Γ΄ της Βρετανίας. Η Καρλόττα απεβίωσε μετά τη γέννηση του μοναδικού της παιδιού, έναν χρόνο μετά τον γάμο τους. Ο Κάρολος Β΄ παραιτήθηκε από τη θέση του στο Αννόβερο και μετακόμισε στην πεθερά του στο Ντάρμστατ, η οποία στη συνέχεια φρόντιζε τα παιδιά του (τόσο της Φρειδερίκης όσο και της Καρλόττας). Παντρεύτηκε το 1784 τον Κάρολο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και είχε τέκνο: Κάρολος (1785 - 1837), στρατηγός και πρόεδρος του Πρωσικού Κρατικού Συμβουλίου. Carl Friedrich Günther: Ανέκδοτα, περιγραφές χαρακτήρων και απομνημονεύματα από την περιοχή της Έσσης ..., σ. 172 Πολιτική Εφημερίδα, σελ. 1274 Luise Schorn-Schütte: Βασίλισσα Λουίζ, σελ. 12
Μαρία των Βαλουά (1393-1438)

Η Μαρία της Γαλλίας ή Μαρία των Βαλουά (24 Αυγούστου 1393 – 19 Αυγούστου 1438) ήταν κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας.

 Η Μαρία γεννήθηκε στο Bois de Vincennes και ήταν το έκτο μεταξύ δώδεκα παιδιών, οκτώ από αυτά συμπεριλαμβανομένης της Μαρίας έζησαν μέχρι την ενηλικίωση. Ο πατέρας της Μαρίας ήταν γνωστό ότι υπέφερε από μια κληρονομική ψυχική ασθένεια. Η Ισαβέλλα είχε αφιερώσει την κόρη της στην εκκλησία, πιθανώς επειδή θεωρούσε ότι η τρέλα του συζύγου της ήταν τιμωρία από τον Θεό. Η Μαρία εισήλθε στο μοναστήρι του Πουασί στις 8 Σεπτεμβρίου 1397, σε ηλικία 4 ετών, λαμβάνοντας τους όρκους της ως μοναχή στις 26 Μαΐου 1408, σε ηλικία 15 ετών. Ήταν το μόνο από τα παιδιά του Καρόλου ΣΤ΄ που αφιερώθηκε στη θρησκευτική ζωή, καθώς τα υπόλοιπα επιζώντα αδέλφια τους παντρεύτηκαν. Την εποχή που η Μαρία εισήλθε στο μοναστήρι, η ηγουμένη ήταν η Μαρία των Βουρβόνων, αδερφή της εκ πατρός γιαγιάς της Ιωάννας των Βουρβόνων. Η Μαρία είχε ως συντροφιά μια άλλη Μαρία, κόρη της Κριστίν ντε Πιζάν. Η Κριστίν περιέγραψε μια επίσκεψη στο Πουασί το 1400 στο έργο της «Le Livre du Dit de Poissy», όπου την χαιρέτησαν «χαρούμενα και τρυφερά» η επτάχρονη Μαρία των Βαλουά και η ηγουμένη. Η Κριστίν περιέγραψε επίσης τα δωμάτια της Μαρίας ως κατάλληλα για μια πριγκίπισσα.Το 1405, η μητέρα της, Ισαβέλλα, και ο θείος της Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης, την επισκέφτηκαν και προσπάθησαν να την πείσουν να εγκαταλείψει τη θρησκευτική ζωή προκειμένου να παντρευτεί τον Εδουάρδο, γιο του Ροβέρτου, συμμάχου του Λουδοβίκου. Ωστόσο, η Μαρία αρνήθηκε, υπογραμμίζοντας ότι μόνο ο βασιλιάς (ο οποίος ήταν ψυχικά ασταθής αυτή τη στιγμή) είχε την εξουσία να την αναγκάσει να παντρευτεί και παρέμεινε στο αβαείο. Στα μετέπειτα χρόνια έγινε ηγουμένη του μοναστηριού και έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή της. Πέθανε από την επιδημία του Μαύρου Θανάτου στις 19 Αυγούστου 1438 στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού και είναι θαμμένος στο μοναστήρι. Το μόνο από τα αδέλφια της που πέθανε μετά από αυτήν ήταν ο βασιλιάς Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας.
Νικολά Ν'Κουλού

Ο Νικολά Αλεξί Ζουλιό Ν'Κουλού Ν'Ντουμπενά (Nicolas Julio Nkoulou Ndoubena, γενν. 27 Μαρτίου 1990), πιο γνωστός ως Νικολά Ν'Κουλού, είναι Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζονταν στον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Ν'Κουλού ξεκίνησε τη καριέρα του από την Κατζί Σπορ Ακαντεμί στη Ντουάλα, την ίδια ακαδημία ποδοσφαίρου από την οποία αναδείχτηκαν οι Σαμουέλ Ετό, Κάρλος Καμενί, και Ερίκ Τζεμπά-Τζεμπά. Στα τέλη του 2007, ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την Μονακό. Συμφώνησε στην υπογραφή τριετούς συμβολαίου. Πέρασε το δεύτερο μισό της σεζόν 2007–08 αγωνιζόμενος με την ομάδα του CFA των Μονεγάσκων, προτού συμπεριληφθεί στην πρώτη ομάδα για την καλοκαιρινή προετοιμασία τον Ιούλιο του 2008, όπου έλαβε τον αριθμό 3 στη φανέλα του. Πραγματοποίησε δύο εμφανίσεις στη διάρκεια της προετοιμασίας, ξεκινώντας στον φιλικό αγώνα με αντίπαλο την ομάδα της Λιγκ 1, Τουλούζ και αγωνιζόμενος, επίσης, απέναντι στην Ζάγκρεμπ. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 13 Σεπτεμβρίου 2008, σε μια νίκη με 2–0 επί της Λοριάν, ξεκινώντας βασικός στην αναμέτρηση, προτού αντικατασταθεί στο 65ο λεπτό. Από τότε ξεκίνησε βασικός σε όλους τους αγώνες, αγωνιζόμενος σε ολόκληρο το 90λεπτο στο σύνολό τους. Ακόμη, όμως, δεν είχε πετύχει κάποιο τέρμα με τους Μονεγάσκους. Οι εμφανίσεις του με τη Μονακό προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ευρωπαϊκών ομάδων. Των αγγλικών Άρσεναλ και Χαλ Σίτι, των ισπανικών Σεβίλλη και Ατλέτικο Μαδρίτης, και της πρωταθλήτριας Γαλλίας Λυών, με όλες αυτές τις ομάδες να έχουν εκδηλώσει, εμπράκτως, το ενδιαφέρον τους για την απόκτηση του νεαρού Καμερουνέζου αμυντικού. Στις 29 Ιουνίου 2011, ο Ν'Κουλού πέρασε από ιατρικές εξετάσεις και υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Μαρσέιγ. Ακολούθησαν οι ιταλική Τορίνο (2018-21), η αγγλική Γουότφορντ (2021-22) και ο Άρης Θεσσαλονίκης. Στις 18 Ιουλίου 2023 ανακοινώθηκε η λύση της στνεργασίας πάικτη με την Άρη. Ο Ν'Κουλού περιλήφτηκε στην αποστολή της Εθνικής Καμερούν U-23 που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Βοήθησε την ομάδα να φτάσει ως τη φάση των knock-out αγώνων, όπου αποκλείστηκε από τη Βραζιλία. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα στις 19 Νοεμβρίου 2008, σε μία φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο τη Νότια Αφρική. Προφίλ από την LFP Προφίλ στην ιστοσελίδα της ΑΣ Μονακό
Δημογραφία της Γαλλικής Πολυνησίας

Αυτό το άρθρο αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Γαλλικής Πολυνησίας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας πληθυσμού, της εθνικότητα, το επίπεδο εκπαίδευσης, την υγεία, την οικονομική κατάσταση, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και άλλες πτυχές του πληθυσμού.

 Τα ακόλουθα δημογραφικά στατιστικά στοιχεία προέρχονται από το CIA World Factbook, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. 0-14 ετών: 23.31% (33.894 άνδρες, 32.005 γυναίκες) 15-24 ετών: 16.36% (23.980 άνδρες και 22.270 γυναίκες) 25-54 ετών: 44.1% (63.931 άνδρες και 60.749 γυναίκες) 55-64 ετών: 8.83% (12.847 άνδρες και 12.120 γυναίκες) 65 ετών και άνω: 7.4% (10.142 άνδρες και 10.765 γυναίκες) (εκτίμηση 2015) 0.95% 15.22 γεννήσεις ανά 1.000 άτομα 5.02 θάνατοι ανά 1.000 άτομα -0.84 μετανάστες ανά 1.000 άτομα Κατά τη γέννηση: 1.05 άνδρες ανά μια γυναίκα 0-14 ετών: 1.06 άνδρες ανά μια γυναίκα 15-24 ετών: 1.08 άνδρες ανά μια γυναίκα 25-54 ετών: 1.05 άνδρες ανά μια γυναίκα 55-64 ετών: 1.06 άνδρες ανά μια γυναίκα 65 ετών και άνω: 0.94 άνδρες ανά μια γυναίκα Συνολικά: 4.73 θάνατοι ανά 1.000 γεννήσεις Άνδρες: 5.25 θάνατοι ανά 1.000 γεννήσεις Γυναίκες: 4.18 θάνατοι ανά 1.000 γεννήσεις (εκτίμηση 2015) Συνολικός πληθυσμός: 76.98 χρόνια Άνδρες: 74.72 χρόνια Γυναίκες: 79.36 χρόνια (εκτίμηση 2015) 1.92 παιδιά για κάθε γυναίκα Πολυνήσιοι - 78% Κινέζοι - 12% Ντόπιοι Γάλλοι - 6% Μητροπολιτικοί Γάλλοι - 4% Προτεστάντες - 54% Ρωμαιοκαθολικοί - 30% Άλλες θρησκείες - 10% Καμία θρησκεία - 6% Γαλλικά (επίσημη) - 61.1% Ταϊτιανά (επίσημη) - 31.4% Ασιατικές γλώσσες - 1.2% Άλλες - 0.3% Απροσδιόριστο - 6% Γαλλική Πολυνησία Ευρωπαίοι στην Ωκεανία
Νίκος Μουλατσιώτης

Ο Νίκος Μουλατσιώτης είναι παλαίμαχος Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’70 στην Α΄ Εθνική και στη Β΄ Εθνική, στην Καλαμάτα και στην Παναχαϊκή.

 Ο Νίκος Μουλατσιώτης γεννήθηκε στην Καλαμάτα, όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1970. Σύντομα έγινε βασικός και το 1972 πήρε το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Το 1972-73 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική. Στο τέλος της σεζόν η Καλαμάτα υποβιβάστηκε αλλά το 1974 πήρε ξανά τον τίτλο και την άνοδο από τη Β΄ Εθνική. Έπαιξε άλλη μία σεζόν στην ανώτερη κατηγορία αλλά υποβιβάστηκε ξανά. Ο Μουλατσιώτης έμεινε στο σύλλογο της γενέτειράς του άλλες δυο σεζόν, αλλά όχι μόνο δεν κατάφερε να ανεβεί ξανά στην Α΄ Εθνική αλλά υποβιβάστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία. Έτσι το 1977 πήρε μεταγραφή για την Παναχαϊκή, στην οποία είχαν πάει και άλλοι ποδοσφαιριστές της Καλαμάτας, όπου αγωνίστηκε για τρεις σεζόν με επιτυχία. Τέλειωσε τη καριέρα του στην Καλαμάτα. Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορους συλλόγους της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας. Σημαντικότερη επιτυχία του ήταν η διετής παρουσία του στον πάγκο του Αστέρα Αρφαρών από το 2006 ως 2008, με τον οποίο κατάφερε να τερματίσει στην 6η και στην 7η θέση του ομίλου του στη Δ΄ Εθνική. Επίσης, το 2000 πάλι με τον Αστέρα κατέκτησε το Κύπελλο ΕΠΣ Μεσσηνίας. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Αστέρας Αρφαρών: 2000, 2006-2008 Πανιώνιος Καλαμάτας: 2008-09 ΑΟ Μεθώνης: 2009-10 Πρωταθλήματα Β΄ Εθνικής (2): 1972, 1974 (ως παίκτης) Κύπελλο ΕΠΣ Μεσσηνίας: 2000 (ως προπονητής).
Κοινότητα Κόμπων Μεσσηνίας

Η Κοινότητα Κόμπων είναι μία από τις 10 Κοινότητες της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης του Δήμου Πύλου-Νέστορος, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Η Δημοτική Ενότητα Κορώνης βρέχεται από τη θάλασσα σχεδόν περιμετρικά κατά το μεγαλύτερό της μέρος.Η Κοινότητα Κόμπων, μέχρι το 2010 ήταν ένα από τα 10 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Κορώνης που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας από παλαιότερες Κοινότητες της περιοχής, λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύλου-Νέστορος. Η Κοινότητα Κόμπων έχει ως έδρα της τους Κόμπους, και καταλαμβάνει έκταση 1,325 τ.χλμ..

 Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι οικισμοί της Κοινότητας Κόμπων. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2015-10-16 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός: [ 108 ] οι Κόμποι [ 95 ] τα Περούλια [ 13 ] Η Κοινότητα Κόμπων είχε, όπως και άλλες περιοχές της Ελλάδας, λίγες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής: Το 1946 πραγματοποιείται, (ημερομηνία μεταβολής: 26/09/1946), η εξής μεταβολή: Σύσταση της Κοινότητας Κόμπων με την απόσπαση του οικισμού Κόμποι από την Κοινότητα Χαροκοπείου και τον ορισμό του ως έδρα της Κοινότητας. Το 1991 πραγματοποιείται, (ημερομηνία μεταβολής: 17/03/1991), η εξής μεταβολή: Αναγνώριση του οικισμού Περούλια και προσάρτησή του στην Κοινότητα Κόμπων. Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1997 πραγματοποιούνται, (ημερομηνία μεταβολής: 04/12/1997), οι εξής μεταβολές: Ο οικισμός Περούλια αποσπάται από την Κοινότητα και προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης. Ο οικισμός Κόμποι αποσπάται από την Κοινότητα και προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης. Η Κοινότητα καταργείται μετατρεπόμενη σε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Κορώνης. Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 2011 πραγματοποιείται, η εξής μεταβολή: Οι οικισμοί του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Κόμπων αποσπώνται από το Δήμο Κορώνης και προσαρτώνται στο Δήμο Πύλου - Νέστορος (ημερομηνία μεταβολής: 07/06/2010). Χάϊκος Σταύρος (1979-1982) Χάϊκος Σταύρος (1983-1986) Χάϊκος Παναγιώτης (1987-1990) Χάϊκος Παναγιώτης (1991-1994) Χάϊκος Παναγιώτης (1995-1998) Οι κάτοικοι της Κοινότητας Κόμπων απασχολούνται με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, όπως η παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας και με τον τουρισμό. Δήμος Πύλου - Νέστορος, επίσημη ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr Η ιστοσελίδα: Κοινότητα Κόμπων
Ματθίλδη του Μπετύν

Η Ματθίλδη, γαλλ. Mathilde (απεβ. 8 Νοεμβρίου 1264) από τον Οίκο του Μπετύν, ήταν κόρη του κυρίου του Μπετύν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Φλάνδρας & μαρκησία του Ναμύρ.

 Ήταν κόρη του Ροβέρτου Ζ΄ κυρίου του Μπετύν και επιτρόπου (advocate) του αββαείου του Αγ. Βάαστ στο Αρράς, γαιοκτήμονα απέραντων εκτάσεων και ενός των 12 ευγενών της Φλάνδρας. Μητέρα της ήταν η Ελισάβετ, κόρη του Άρνολντ Δ΄ κυρίου του Μοριαλμέ. Παντρεύτηκε το 1246 τον Γκυ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα; Μαρία απεβ. 1297, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του Γύλιχ (απεβ. 1278). Ροβέρτος Γ΄ 1249-1322, κόμης της Φλάνδρας. Γουλιέλμος 1249-1311, νυμφεύτηκε την Αλίκη των Κλερμόν, κόρη του Ραούλ Β΄ κυρίου του Νεσλ & υποκόμη του Σατωντάν. Ο γιος του Ιωάννης 1295-1325, νυμφεύτηκε την Βεατρίκη, κόρη του Ιακώβου των Σατιγιόν κυρίου του Λεζ. Ιωάννης 1250-1290, επίσκοπος του Μετς και της Λιέγης. Βαλδουίνος 1252-1296. Μαργαρίτα 1253-1285, παντρεύτηκε (1273) τον Ιωάννη Α΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης. Η κόρη τους: Μαρία 1277/80-1338, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Ε΄ κόμη της Σαβοΐας και ήταν μητέρα της: Άννα της Σαβοΐας, που παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Βεατρίκη 1260-1291, παντρεύτηκε (1270) τον Φλορίς Ε΄ κόμη της Ολλανδίας. Φίλιππος π. 1263-1318, κόμης του Τεάνο. Du Chesne, André (1639). "Histoire de la Maison de Béthune". Paris. p. 220 et seq. Retrieved 20 January 2016.
Γλώσσα Πίτκερν

Τα Πίτκερν, επίσης γνωστή ως Πίτκαιρν-Νόρφολκ ή Πιτκαιρνέζικα, είναι κρεολική γλώσσα βασισμένη σε διάλεκτο του 18ου αιώνα της αγγλικής και των ταϊτιανών. Είναι μια από τις κύριες γλώσσες των νήσων Πίτκαιρν, αν και έχει περισσότερους ομιλητές στο Νησί Νόρφολκ. Ασυνήθιστα, αν και ομιλείται σε νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού, έχει περιγραφεί ως Κρεολική του Ατλαντικού.

 Μετά την Ανταρσία του Μπάουντι, οι Βρετανοί στασιαστές σταμάτησαν στην Ταϊτή και πήραν δεκαοκτώ Πολυνήσιους, κυρίως γυναίκες, τις οποίες μετέφεραν στο απομακρυσμένο νησί Πίτκαιρν και εγκαταστάθηκαν εκεί. Αρχικά, οι Ταϊτιανοί ήξεραν ελάχιστα αγγλικά, και τα μέλη του πληρώματος του Μπάουντι ήξεραν ακόμα λιγότερα ταϊτιανά. Απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, έπρεπε να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλο και με την πάροδο του χρόνου δημιούργησαν μια μοναδική νέα γλώσσα που συνδύασε μια απλοποιημένη μορφή των αγγλικών με ταϊτιανές λέξεις και σχήματα λόγου. Η γλώσσα Πίτκερν επηρεάστηκε από τις ποικίλες αγγλικές διαλέκτους και προφορές του πληρώματος. Γεωγραφικά, οι αντάρτες προέρχονταν ακόμη και από τις Δυτικές Ινδίες, με αποτέλεσμα να περιγράφεται ότι ένας στασιαστής ομιλούσε ένα πρόδρομο μιας καραϊβικής κρεολικής. Υπήρχε επίσης ένας Σκωτσέζος από τη Νήσο Λιούις. Τουλάχιστον, ο αρχηγός Φλέτσερ Κρίστιαν, ήταν μορφωμένος άνθρωπος, και εκείνη την εποχή έκανε μια σημαντική διαφορά στην ομιλία. Οι διάλεκτοι Τζόρντι και Δυτικής Χώρας έχουν προφανείς συνδέσεις με μερικές φράσεις των Πίτκερν. Πολλές εκφράσεις που δεν χρησιμοποιούνται συνήθως στα σύγχρονη αγγλικά που ομιλούνται στις περισσότερες περιοχές του κόσμου συνεχίζουν να υπάρχουν στα Πίτκερν. Αυτές οι εκφράσεις περιλαμβάνουν λέξεις από το Βρετανικό ναυτικό πολιτισμό στην εποχή των ιστιοφόρων. Η επιρροή των ιεραπόστολων της Εκκλησίας Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας Εκκλησία και την Έκδοση Κινγκ Τζέμις της Βίβλου είναι επίσης αξιοσημείωτη. Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι άνθρωποι του Πίτκαιρν επανεγκαταστάθηκαν στο Νησί Νόρφολκ, και αργότερα κάποιοι επέστρεψαν. Οι περισσότεροι ομιλητές της Πίτκερν είναι οι απόγονοι αυτών που έμειναν. Οι διάλεκτοι Πίτκερν και Νόρφουκ είναι αμοιβαία κατανοητές. Σημείωση: Η ορθογραφία των Πίτκερν δεν είναι τυποποιημένη. Υπάρχει ποίηση στα Πίτκερν. Τα ποιήματα της Μεράλντα Ουάρρεν είναι αξιοσημείωτα. Γλώσσες των Νήσων Πίτκερν Αυστραλιανά Αγγλικά Γλώσσα Νορφούκ Ross, Alan Strode Campbell and A.W. Moverly. The Pitcairnese Language (1964). London: Oxford University Press. South Pacific phrasebook (1999). Hawthorn, Australia: Lonely Planet Publications.
Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι

Το Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι (Κωδικός Τροχιακού Οχήματος: OV-103) είναι ένα από τα τρία επιχειρησιακά διαστημικά λεωφορεία του στόλου της NASA. Όταν πρωτοπέταξε το 1984, το Ντισκάβερι έγινε το τρίτο επιχειρησιακό διαστημικό λεωφορείο και προσγειώθηκε για τελευταία φορά στις 9 Μαρτίου 2011 αφού ολοκλήρωσε την αποστολή STS133. Το Ντισκάβερι έχει πραγματοποιήσει τόσο ερευνητικές αποστολές όσο και αποστολές συναρμολόγησης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (International Space Station - ISS).

 Το σκάφος φέρει το όνομα παλαιότερων εξερευνητικών πλοίων, κυρίως τα HMS Discovery, το ιστιοφόρο πλοίο που συνόδευσε τον εξερευνητή Τζέημς Κουκ στο τρίτο και τελευταίο ταξίδι του, το πλοίο του Χένρυ Χάντσον Discovery, το οποίο χρησιμοποιήθηκε το 1610 – 1611 στην αναζήτηση του Βορειοδυτικού περάσματος, και το RRS Discovery, ένα πλοίο που χρησιμοποιήθηκε για αποστολές στην Ανταρκτική από το 1901 μέχρι το 1904 από τους Σκοτ και Σάκλετον. Το διαστημικό λεωφορείο μοιράζεται το ίδιο όνομα με το Discovery One, το φανταστικό διαστημόπλοιο από τις ταινίες 2001: A Space Odyssey και 2010: The Year We Make Contact. Το Ντισκάβερι ήταν το διαστημικό λεωφορείο που εκτόξευσε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ και τέλεσε τη δεύτερη και τρίτη συντήρησή του. Εξαπέλυσε επίσης τη διαστημοβολίδα Ulysses και τρεις δορυφόρους TDRS. Το Ντισκάβερι επιλέχθηκε δύο φορές να πραγματοποιήσει την πρώτη πτήση σε τροχιά, πρώτα το 1988, μετά από το δυστύχημα του Τσάλλεντζερ το 1986, και στη συνέχεια τον Ιούλιο του 2005 και τον Ιούλιο του 2006, πραγματοποιώντας τις δύο πρώτες αποστολές μετά την τραγωδία του Κολούμπια το 2003. Το Ντισκάβερι ήταν εκείνο που μετέφερε στο διάστημα τον αστροναύτη Τζον Γκλεν, που συμμετείχε στο πρόγραμμα Μέρκιουρι, κατά την διάρκεια της αποστολής STS-95 στις 29 Οκτωβρίου 1998, καθιστώντας τον γηραιότερο άνθρωπο που μετείχε σε διαστημική αποστολή, σε ηλικία 77 ετών. Την 1 Οκτωβρίου 2007 το Ντισκάβερι μεταφέρθηκε στo συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39A σε προετοιμασία της αποστολής STS-120. Οι τελικές δοκιμές προ της εκτοξεύσεως πραγματοποιήθηκαν από τις 7 έως τις 10 Οκτωβρίου, ενώ ημερομηνία εκτόξευσης ορίστηκε η 23 Οκτωβρίου. Το διαστημικό λεωφορείο επέστρεψε οριστικά στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα, μετά την εκτέλεση της τελευταίας αποστολής του, που ήταν η παράδοση μιας νέας μονάδας αποθήκευσης, καθώς και του ανθρωποειδούς ρομπότ R-2, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Return to Flight mission STS-114 and STS-121 Αρχειοθετήθηκε 2007-01-02 στο Wayback Machine. Shuttle Orbiter Discovery (OV-103) Αρχειοθετήθηκε 2021-02-09 στο Wayback Machine. Night Launch of the Space Shuttle Discovery Discovery on Servicing Mission 2 at ESA/Hubble site Discovery on Servicing Mission 3A at ESA/Hubble site Pictures of preparations for a launch of Discovery Αρχειοθετήθηκε 2012-12-13 στο Wayback Machine. 04/16/07: Consolidated Launch Manifest: Space Shuttle Flights and ISS Assembly Sequence.
Ελεονώρα των Βουρβόνων-Κοντέ

Η Ελεονώρα, γαλλ.: Éléonore de Bourbon-Condé (30 Απριλίου 1587 - 20 Ιανουαρίου 1619) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Κοντέ και της δεύτερης συζύγου του Καρλόττας-Αικατερίνης ντε Λα Τρεμουάλ, κόρης του Λουδοβίκου Γ΄ δούκα του Τουάρ. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν εξάδελφος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Η Ελεονώρα ήταν θεία της Άννας-Γενοβέφας των Βουρβόνων-Κοντέ και του Λουδοβίκου Β΄ πρίγκιπα του Κοντέ.

 Ο Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Γουλιέλμο πρίγκιπα της Οράγγης, που ήταν ήδη 51 ετών, στις 23 Νοεμβρίου 1606 στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ. Στις 25 Οκτωβρίου 1611 μαθεύτηκε ότι η μητέρα της Ελεονώρας και η κουνιάδα της Ελεονώρας Καρλόττα-Μαργαρίτα του Μονμορανσύ, σύζυγος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Κοντέ (αδελφού της Ελεονώρας), θα ταξίδευαν στη Χάγη. Τότε οι Γενικές Συνελεύσεις των Κάτω Χωρών αποφάσισαν να παρουσιάσουν στις κυρίες ένα κατάλληλο δώρο, εν μέρει από ευγένεια και εν μέρει διότι ο Ερρίκος Β΄ ήταν δυνητικός μελλοντικός σύμμαχός τους. Αποφασίστηκε να προσφερθούν επιτραπέζια σκεύη αξίας 12.000 γκίλντερς. Τα σεντόνια αγοράστηκαν με πρωτοβουλία του δημάρχου του Χάαρλεμ, ο οποίος ήταν επίσης μέλος των Γενικών Συνελεύσεων. Η επιλογή έγινε, διότι το Χάαρλεμ είχε διεθνή φήμη στην κατασκευή ποιοτικών λευκών ειδών: το λινό δαμασκηνό ήταν ειδικά υφασμένο με σχέδια λουλουδιών, κυνηγετικές σκηνές, βιβλικές παραστάσεις και εικόνες από την κλασική λογοτεχνία. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε μετά από μία αποτυχημένη ιατρική θεραπεία, η Ελεονώρα δεν κληρονόμησε τίποτε, καθώς ο Φίλιππος-Γουλιέλμος είχε κληροδοτήσει όλα τα υπάρχοντά του στον ετεροθαλή αδελφό του Mαυρίκιο των Νάσσαου, πρίγκιπα της Οράγγης. Η Ελεονώρα απεβίωσε χωρίς παιδιά· μεγάλωσε την ανιψιά της Λουίζα των Βουρβόνων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Éléonore de Bourbon-Condé στο Wikimedia Commons</img>
Silent Hill f

Το Silent Hill f είναι επερχόμενο βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου το οποίο αναπτύσσεται από τη NeoBards Entertainment και θα εκδοθεί από την Konami. Το παιχνίδι αυτό θα αποτελεί την ένατη βασική προσθήκη στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Silent Hill. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το Silent Hill f δεν θα διαδραματίζεται στην ομώνυμη πόλη, όπως και το Silent Hill 4: The Room, αλλά στην Ιαπωνία κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960.

 Το 2021 είχε αναφερθεί πως η Konami θα προχωρούσε στην επαναφορά της σειράς Silent Hill μέσω εξωτερικών ομάδων παραγωγής και σχεδιασμού παιχνιδιών. Τον Οκτώβριο του 2022 η Konami, ανακοίνωσε την κυκλοφορία τεσσάρων νέων παιχνιδιών και μιας νέας ταινίας έπειτα από σχεδόν μια δεκαετία από την τελευταία κυκλοφορία παιχνιδιού της σειράς, του Silent Hill: Downpour το 2012. H Konami ανέφερε πως το παιχνίδι παράγεται από την ιαπωνική ομάδα σχεδιασμού και παραγωγής παιχνιδιών Neobards Entertainment.Ο σκηνοθέτης του νέου παιχνιδιού είναι ο Al Yang, ο οποίος αποτελεί τον καλλιτεχνικό διευθυντή της NeoBards Entertainment, ενώ το σενάριο επιμελείται ο συγγραφέας Ryukishi07. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων υπόκειται στον Iάπωνα σχεδιαστή Kera, και σύμφωνα με πληροφορίες παραγωγός της είναι ο Motoi Okamoto, ο οποίος αποτελεί παλαιό συνεργάτη της Nintendo. Η κεντρική θεματολογία του παιχνιδιού προσανατολίζεται σε μια εγκαταλελειμμένη ιαπωνική πόλη κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960, όπου και την περιτριγυρίζει το γνωστό πέπλο ομίχλης που υπάρχει σε κάθε προσθήκη της σειράς. Στην ανακοίνωση του παιχνιδιού και στην προβολή ορισμένων πλάνων από την πρώιμη παραγωγή του παιχνιδιού παρουσιάζεται μια νεαρή γυναίκα η οποία προσπαθεί να ξεφύγει από μια ραγδαία εξάπλωση ενός είδους μύκητα-φυτού το οποίο φαίνεται να κατακλύζει σιγά σιγά το περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα δείχνει μέσω των κινήσεών του να διαθέτει και νοημοσύνη. Επίσημη ιστοσελίδα
Καρίνες Ρεθύμνου

Οι Καρίνες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 540 μ. Το χωριό είναι προσβάσιμο με αμαξιτό δρόμο τόσο από τη Λαμπινή όσο και τον Πατσό.

 Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από την ομηρική λέξη Κάρηνα, η οποία σημαίνει οχυρή πόλη ή λόφος, και αναφέρεται στους λόφους πάνω στους οποίους είναι κτισμένο το χωριό, και άρα η σωστή ορθογραφία είναι Καρήνες. Μια άλλη θεωρεία αναφέρει ότι προέρχεται από τις μυθολογικές Καρίνες, μούσες οι οποίες τραγουδούσαν για τους νεκρούς.Η παλαιότερη γνωστή μνεία στο χωριό γίνεται σε έγγραφο του Δούκα της Κρήτης Τζακόμπο Ντελφίνο, σχετικά με τον διαχωρισμό ενός φέουδου ανάμεσα στον Γεώργιο Βαρούχα και τον ανιψιό του Μιχαήλ το έτος 1260-1262. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Carines στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρονται δύο χωριά, Carines, με 312 κατοίκους, και Carrines, με 36 κατοίκους, στο νομό Ρεθύμνου. Δεν είναι γνωστό αν πρόκειται για λάθος ή ο μικρός οικισμός ήταν συνοικία του μεγάλου η οποία αναφέρεται ιδιαιτέρως. Mνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Charines.Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στις Καρίνες κατοικούσαν 7 οικογένειες, 4 χριστιανικές και 3 τουρκικές. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Καρίναις στον δήμο Μέρωνα και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 252 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 275 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου, στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Το 1925, οι Καρίνες ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης. Από το 2011 είναι πάλι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου.Δείτε: Κοινότητα Καρινών Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό σώζεται ο ερειπομένος ναός του Αγίου Γεωργίου, του οποίου σώζεται ο βόρειος τοίχος, ο οποίος είναι τοιχογραφημένος. Ανάμεσα στις σωζόμενες αγιογραφίες ο Τζουζέπε Γκερόλα διέκρινε την τοιχογραφία των αφιερωτών, οι οποίοι υποβαστάζουν τον ναό. Οι τοιχογραφίες έχουν αφαιρεθεί από τον ναό και φυλάσσονται στον καθεδρικό ναό της ενορίας. Στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού σώζεται στο καμπαναριό επιγραφή με το έτος 1601 και το όνομα του κτήτορα, Φργκιά Βλαστού. Από τον 15ο αιώνα χρονολογείται ο ναός της Αγίας Παρασκευής, κτισμένη στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου ναού.Βορειοδυτικά του χωριού σχηματίζεται το μικρό σε μήκος, αλλά εντυπωσιακό, καρινιώτικο φαράγγι. Το φαράγγι έχει σχηματιστεί σε πετρώματα φλύσχη και η βλάστησή του περιλαμβάνει δάσος από βελανιδιές. Κατά μήκος του υπάρχουν μικροί καταρράκτες.
Cântico da Liberdade

Cântico da Liberdade (Τραγούδι της Ελευθερίας) είναι ο τίτλος που έχει ο εθνικός ύμνος του Πρασίνου Ακρωτηρίου. Έγινε επίσημος το 1996. Πριν από αυτήν την περίοδο, εθνικός ύμνος της χώρας ήταν το Esta é a Nossa Pátria Bem Amada, που είναι ο ύμνος της Γουινέας-Μπισσάου. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Ανταλμπέρτο Σίλβα (dalberto Higino Tavares Silva) και στιχουεγός ο Αμίλκαρ Σπένσερ Λόπες (Amílcar Spencer Lopes).

 Canta, irmão canta meu irmão que a Liberdade é hino e o Homem a certeza. Com dignidade, enterra a semente no pó da ilha nua No despenhadeiro da vida a esperança é do tamanho do mar que nos abraça Sentinela de mares e ventos perseverante entre estrelas e o Atlântico entoa o cântico da Liberdade Canta, irmão canta meu irmão que a Liberdade é hino e o Homem a certeza. Τραγούδα, αδερφέ Τραγούδα, αδερφέ μου Γιατί η Ελευθερία είναι ύμνος και ο Άνθρωπος βεβαιότητα. Με αξιοπρέπεια, θάψε το σπόρο Στη σκόνη του γυμνού νησιού Στο βάραθρο της ζωής Η ελπίδα είναι μεγάλη όπως η θάλασσα Που μας αγκαλιάζει Ακλόνητος φρουρός των θαλασσών και των ανέμων Ανάμεσα στα αστέρια και στον Ατλαντικό Τραγούδα τον Ψαλμό της Ελευθερίας Τραγούδα, αδερφέ Τραγούδα, αδερφέ μου Γιατί η Ελευθερία είναι ύμνος και ο Άνθρωπος βεβαιότητα. ο ύμνος σε μορφή MP3 Αρχειοθετήθηκε 2008-07-05 στο Wayback Machine.
Ελένα Αικατερίνα Ράρες

Η δέσποινα Ελένα Αικατερίνα, σερβ.: Doamna Elena Ecaterina Rareş, σερβικά κυριλλικά: Јелена Бранковић‎, (απεβ. 1553) από τον Οίκο των Μπράνκοβιτς ήταν κόρη τού δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Moλδαβίας.

 Ήταν κόρη τού Γιοβάν δεσπότη της Σερβίας και της Γιελένα Γιάκσιτς. Αδέλφια της ήταν η Μαρίγια σύζυγος τού Φερδινάνδου Φρανκοπάν, η Άννα σύζυγος τού Φιόντορ Σανγκούσκο μαρεσάλη της Βολυνίας και η Μαγδαληνή σύζυγος του Ιβάν Βισνιοβιέκι ευγενούς της Βολυνίας. Παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ Ράρες, πρίγκιπα της Μολδαβίας (1527-38, 41-46). Έγινε επίτροπος της Μολδαβίας το 1551–1553 υπέρ τού γιου της Στεφάνου Ε΄ πρίγκιπα της Μολδαβίας, ως την ενηλικίωσή του. George Marcu (coord.), Dicţionarul personalităţilor feminine din România, Editura Meronia, București, 2009.