IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η Προσκύνηση των Μάγων (Άλμπρεχτ Ντύρερ)

«Η Προσκύνηση των Μάγων» είναι πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Άλμπρεχτ Ντύρερ. Φιλοτεχνήθηκε το 1504, πριν την αναχώρηση του ζωγράφου για το δεύτερο ταξίδι του στην Ιταλία. Είναι ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 99 × 113,5 εκατοστών. Σήμερα φιλοξενείται στο διάδρομο Βαζάρι της γκαλερί Ουφίτσι.

 Πρόκειται για παραγγελία στον καλλιτέχνη από τον εκλέκτορα της Σαξονίας, τον Φρειδερίκο Γ΄ (17 Ιανουαρίου 1463 − 5 Μαΐου 1525), που είναι επίσης γνωστός ως «Φρειδερίκος ο Σοφός», ειδικά για την ιστορική εκκλησία των Αγίων Πάντων του κάστρου της Βιτεμβέργης. Το 1603 ο εκλέκτορας της Σαξονίας ο "Χριστιανός 2ος" παρουσίασε τον πίνακα ως δώρο στον αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρέμεινε στην αυτοκρατορική συλλογή στην Βιέννη μέχρι το 1793, όταν ο Luigi Lanzi , ο διευθυντής της Uffizi τον απέκτησε, δίνοντας σαν αντάλλαγμα τον πίνακα «Υπαπαντή» του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Φρα Μπαρτολομέο. Ιστορικοί τέχνης πιστεύουν ότι ο πίνακας είναι το κεντρικό πλαίσιο ενός τριπτύχου Ρετάμπλ του "Πολυπτύχου Jabachsen(Jabach Altarpiece)", του οποίου τα δύο πλευρικά φύλλα βρίσκονται σήμερα στα μουσεία της Φρανκφούρτης και Μονάχου. Ο πίνακας παρουσιάζει το θρησκευτικό θέμα της προσκύνησης των Μάγων. Στο κέντρο αριστερά έχουμε την καθισμένη Παναγία σε προφίλ να κρατά το Θείο Βρέφος, το οποίο απλώνει τα χέρια του και δέχεται τα Δώρα των Μάγων. Πιο δεξιά γονατιστός μπροστά στο Θείο Βρέφος ο γηραιότερος των Μάγων Μελχιόρ παραδίδει το δώρο του (Χρυσός). Πιο πίσω ο μαύρος Μάγος Βαλτασάρ παρακολουθώντας την σκηνή, περιμένει την σειρά του κρατώντας το δώρο του (Σμύρνα). Στο μέσον των δύο βρίσκεται ο Μάγος Γασπάρ (πρόκειται για προσωπογραφία του Ντύρερ) με μακριά, κυματιστά μαλλιά, μακριά γενειάδα, υπέροχη ενδυμασία να κρατά το δώρο του (Λιβάνι), και να κοιτά τον Βαλτασάρ. Το περιβάλλον θυμίζει Φλαμανδικό τοπίο. Τα εναπομείναντα ερείπια, οι ρωμαϊκές αψίδες μαζί με τις κινήσεις των ιππέων στο βάθος του πίνακα υπενθυμίζουν στον θεατή την δύση της ρωμαϊκής εποχής, ενώ η σκηνή της προσκύνησης μαρτυρά την εμφάνιση και την αποδοχή του νέου Χριστιανικού Ιδεώδους. Ο Ελαφοκάνθαρος στο σκαλάκι κάτω δεξιά, η πεταλούδα μαζί με το μυρμήγκι πάνω στην μυλόπετρα κάτω αριστερά ζωγραφισμένα με το πινέλο του Ντύρερ είναι σύμβολα ελπίδας και σωτηρίας, ενώ το μονόγραμμα του καλλιτέχνη φαίνεται καθαρά πάνω στην πέτρα. Στον πίνακα κυριαρχούν τα έντονα χρώματα γεγονός που δείχνει την επίδραση της Βενετικής ζωγραφικής στον Καλλιτέχνη. Υπάρχει διαγώνια προοπτική τηρουμένων των αναλογιών. Πρόκειται για αριστούργημα.
Σίμον Μπένινγκ

Ο Σίμον Μπένινγκ (φλαμανδικά: Simon Bening, περ. 1483 - 1561) ήταν Φλαμανδός μικρογράφος και εικονογράφος χειρογράφων. Γενικά θεωρείται ως ο τελευταίος μείζων καλλιτέχνης της παραδοσιακής Φλαμανδικής Σχολής.Ο Μπένινγκ γεννήθηκε είτε στη Γάνδη είτε στην Αμβέρσα και εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, επίσης εικονογράφο, Αλεξάντερ Μπένινγκ στο οικογενειακό εργαστήριο της Γάνδης. Ταξίδευε ανάμεσα στη Γάνδη και την Αμβέρσα και έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά και του Αγίου Ιωάννη της Μπρυζ ως εικονογράφος το 1508. Απέκτησε φήμη όταν μετακόμισε στη Μπρυζ γύρω στα 1510, όπου και έζησε ως το τέλος της ζωής του. Από το 1517 ως το 1555 καταγράφεται τακτικά στα ετήσια λογιστικά έγγραφα της Συντεχνίας. Τρεις φορές (1524, 1536, 1546) διετέλεσε πρύτανης των καλλιγράφων, των βιβλιοπωλών , των εικονογράφων και των βιβλιοδετών της Συντεχνίας.Νυμφεύτηκε δύο φορές και απέκτησε έξι κόρες. Δυο από αυτές συνέχισαν την οικογενειακή παράδοση: Η Λεβίνα Τέερλινκ (Levina Teerlinc) έγινε ζωγράφος μικρογραφιών, κυρίως πορτρέτων και μετανάστευσε στην Αγγλία και η Αλεξαντρίν Κλάιζουένε (Alexandrine Claeiszuene) που έγινε επιτυχημένη έμπορος έργων τέχνης.

 Ο Μπένινγκ ειδικευόταν σε βιβλία των Ωρών, αλλά την εποχή εκείνη παρόμοια βιβλία παράγονταν μόνο για βασιλικούς ή πολύ πλούσιους προστάτες των τεχνών. Δημιουργούσε, επίσης, γενεαλογικούς πίνακες και "φορητά" πολύπτυχα σε περγαμηνή. Πολλά από τα πιο όμορφα έργα του αναφέρονται στον κύκλο των μηνών για βιβλία Ωρών, που είναι τοπία σε ιδιαίτερα μικρές διαστάσεις, την εποχή εκείνη είδος ζωγραφικής εν τη γενέσει του. Υπό άλλη σκοπιά το στυλ του ελάχιστα διαφοροποιείται από αυτό που είχε ήδη διαμορφωθεί στη ζωγραφική πριν από τη γέννησή του, αλλά τα τοπία του αποτελούν σύνδεσμο μεταξύ των εικονογράφων του 15ου αιώνα και του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Η αυτοπροσωπογραφία του και άλλα πορτρέτα του αποτελούν παραδείγματα μικρογραφιών πορτρέτων. Δημιούργησε βιβλία για Γερμανούς ηγεμόνες, όπως ο Καρδινάλιος Άλμπρεχτ του Βραδεμβούργου (ή Αλβέρτος του Μάιντς) και βασιλείς όπως ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ και ο ντον Φερνάντο, ινφάντης της Πορτογαλίας. Ο Ρόμπερτ ντε Κλερκ (Robert de Clercq), ηγούμενος της Κιρστεσιανής μονής Ter Duinen στο Κοκσάιντε (Koksijde) κοντά στη Μπρυζ του παράγγειλε ένα Ευλογητάριο γύρω στο 1519 - 1529. Ο Μπένινγκ απεικόνισε τον ηγούμενο σε πολύχρωμη σκηνή από την Σταύρωση. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Hindman, Sandra et al. Illuminations in the Robert Lehman Collection. New York: The Metropolitan Museum of Art, 1997. Morrison, Elizabeth and Kren, Thomas (eds). Flemish Manuscript Painting in Context. Los Angeles: J. Paul Getty Trust, 2006. ISBN 978-0-89236-852-5 Gerard David: Purity of Vision in an Age of Transition, exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF) The Hennessy Book of Hours, c. 1530-1540 The Golf Book, c. 1540 Book of Hours, c. 1525, from the collection at Waddesdon Manor
Ελισάβετ Σοφία του Μεκλεμβούργου

Η Ελισάβετ Σοφία (γερμ. Elisabet Sophie von Mecklenburg, 20 Αυγούστου 1613 - 12 Ιουλίου 1676) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν Γερμανίδα ποιήτρια και συνθέτρια, κόρη του Δούκα του Μεκλεμβούργου. Με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Αλβέρτου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και της Μαργαρίτας Ελισάβετ, κόρης του Χριστοφόρου του Μεκλεμβούργου. Άρχισε να μελετά μουσική στην Αυλή του πατέρα της, όπου υπήρχε μία ορχήστρα γνωστή για τη συμμετοχή εκλεκτών Άγγλων μουσικών, όπως του Ουίλλιαμ Μπρέιντ. Όταν ο Τριακονταετής Πόλεμος απείλησε την Αυλή της το 1628, η Ελισάβετ μετακόμισε στην Αυλή του Κάσσελ, το οποίο είχε επίσης μία ισχυρή μουσική παράδοση. Η Ελισάβετ Σοφία διοργάνωσε ορχήστρα στην Αυλή και μερικές φορές συνεργάστηκε στενά με τον Χάινριχ Συτς, ο οποίος διορίστηκε εν απουσία (absentes) Αρχιμουσικός εκκλησιαστικής μουσικής (Kapellmeister) το 1655. Μπορεί να είχε συνεργαστεί μαζί του σε άριες της Νέας θεατρικής Παράστασης της Μαρίας Μαγδαληνής. Οι περισσότερες συνθέσεις της Ελισάβετ Σοφίας είναι ύμνοι ή λατρευτικές άριες. Μερικά από αυτά δημοσιεύθηκαν το 1651 και το 1667. Αυτό που εκτυπώθηκε το 1651, ο Αμπελώνας του Ευαγγελίου, πιστεύεται ότι ήταν η πρώτη μουσική που δημοσίευσε μία γυναίκα στη Γερμανία. Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μεγάλων αυλικών διασκεδάσεων, συμπεριλαμβανομένων μεταμφιέσεων, θεατρικών παραστάσεων και μπαλέτου, στα οποία κατά καιρούς έγραψε τα λιμπρέτα και τη μουσική. Η πρόσθετη συμμετοχή της σε αυτές τις ψυχαγωγίες είναι ασαφής. Δύο από τα δραματικά της έργα επιβιώνουν: Ειρηνική Νίκη (Friedens Sieg, 1642, Μπράουνσβαϊγκ) και Συγχαρητήρια Πράσταση Χαράς (Glückwünschende Freudensdarstellung, Λύνεμπουργκ, 1652). Η Σίβυλλα Ούρσουλα ήταν κόρη του άνδρα της από προηγούμενο γάμο του. Παντρεύτηκε το 1635 παντρεύτηκε τον πεπαιδευμένο Αύγουστο Β΄ τον Νεότερο, Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ , με τον οποίο είχε δύο παιδιά: Φερδινάνδος Αλβέρτος Α΄ 1636-1687, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Μαρία Ελισάβετ 1638-1687, παντρεύτηκε πρώτα τον Αδόλφο Γουλιέλμο της Σαξονίας-Άιζεναχ και μετά τον Αλβέρτο Ε΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ. (similar text in Grove Opera article by same author)
Κιγκινάτος

Ο Λεύκιος Κουίνκτιος Κιγκινάτος (Lucius Quinctius Cincinnatus ή απλώς Cincinnatus) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της αρχαίας Ρώμης, του οποίου η απέραντη αρετή εξαίρεται ως παροιμιώδης στη Ρωμαϊκή ιστορία.

 Ήταν πατρίκιος και ανήκε στην οικογένεια των Κοϊντίων. Το 460 π.Χ. έγινε ύπατος. Ήταν πολύ δίκαιος, τόσο ώστε να μην ανακαλέσει από την εξορία το γιο του, Καίσωνα, που τον είχε εξορίσει η προηγούμενη αρχή. Στον Καίσωνα είχε επιβληθεί μεγάλο χρηματικό πρόστιμο, το οποίο για να πληρώσει ο πατέρας του έμεινε φτωχός σ' όλη του τη ζωή. Τελειώνοντας τη θητεία του, δεν δέχτηκε να επανεκλεγεί στο αξίωμα αυτό, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν παράνομο. Είχε ένα μικρό χωράφι πέρα από τον Τίβερη και ασχολήθηκε με την καλλιέργειά του.Το 458 π.Χ. ανακηρύχθηκε από την Σύγκλητο δικτάτορας, με την εντολή να πολεμήσει τους Αικούους, οι οποίοι πολιορκούσαν το στρατόπεδο του υπάτου Μινούκιου στο όρος Άλγιδο του Λατίου, το σημερινό Καστέλο ντ' Άλιο. Εν σώματι οι συγκλητικοί, φορώντας τις τηβέννους τους, πήγαν στον Κιγκινάτο να του αναγγείλουν ότι ανακηρύχθηκε δικτάτορας. Τον βρήκαν να καλλιεργεί το χωράφι του. Τους ζήτησε να περιμένουν, πήγε στο σπίτι του και φόρεσε την τήβεννό του κι έπειτα βγήκε να μιλήσουν. Την άλλη μέρα ξεκίνησε να πολεμήσει, νίκησε τους Αικούους και απεγκλώβισε τον Μινούκιο. Επέστρεψε στη Ρώμη, έκανε θρίαμβο και κατόπιν παραιτήθηκε από το αξίωμα του δικτάτορα. Ο χρόνος από την ανακήρυξή του σε δικτάτορα μέχρι την παραίτησή του ήταν 16 μέρες.Πληροφορία μεταγενέστερων συγγραφέων σύμφωνα με την οποία το 439 π.Χ. ο Κιγκινάτος ανέλαβε, για δεύτερη φορά, δικτάτορας εναντίον του στασιαστή Σπουρίου Μαιλίου, αμφισβητείται. Και μάλλον εξυπηρετεί σκοπιμότητα: να καλυφθεί με το όνομα του Κιγκινάτου ο άδικος φόνος του Σπουρίου Μαιλίου, που συγκέντρωσε υποψίες όταν σε κάποια σιτοδεία φέρθηκε με υπερβολική ελευθεριότητα στο πλήθος. Παρέστησαν λοιπόν τον Μαίλιο ως στασιαστή και τον Κιγκινάτο ως τον δικτάτορα που κατέστειλε τη στάση κι επέβαλε το νόμο.
Woolworths

Η F. W. Woolworth Company (συχνά καλούμενη Woolworths) ήταν επιχείρηση πολυκαταστημάτων. Το πρώτο κατάστημα Woolworth's ιδρύθηκε, με ένα δάνειο $300, το 1878 από τον Φρανκ Γουίνφιλντ Γούλγουερθ (Frank Winfield Woolworth). Παρά το γεγονός ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες λιανικές αλυσίδες στον κόσμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, ο αυξανόμενος ανταγωνισμός οδήγησε στην αρχή της πτώσης στη δεκαετία του '80. Το 1997 η "F. W. Woolworth Company" μετατράπηκε σε επιχείρηση καταστημάτων αθλητικών ειδών (Champs Sports και Foot Locker).

 Λειτούργησε με την επωνυμία F. W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd από το 1950 ως το 2003. Μέχρι το 1985 μόνο ένα κατάστημα λειτουργούσε στη Λευκωσία. Μετά την πώληση στη Shacolas Group ο Nicolas Shacolas άνοιξε και άλλα υποκαταστήματα. Το 2003 μετονομάστηκαν όλα σε Debenhams. Η Woolworths Group PLC είναι αλυσίδα 807 καταστημάτων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο ενώ υπάρχουν καταστήματα και στην Αυστραλία. Η αλυσίδα ιδρύθηκε το 1909 και έγινε ανεξάρτητη από την Αμερικάνικη μητρική εταιρία το 1982. Η εταιρεία απασχολεί 27,000 άτομα που λογικά θα μείνουν άνεργα γιατί αν μέχρι τις 5 Ιανουαρίου δεν βρεθεί αγοραστής, η αλυσίδα θα κλείσει. Η αλυσίδα Woolworth GmbH ιδρύθηκε το 1927 και έγινε ανεξάρτητη από την Αμερικάνικη μητρική εταιρία το 1998. Διαθέτει 340 καταστήματα με έκταση από 400 έως 4000 τετραγωνικά μέτρα, με περισσότερους από 16.000 υπαλλήλους. Το 2010 αναδιοργανώθηκε και μετέπειτα πουλήθηκε στην HH Holding της Tengelmann. Το αγγλικό site (δεν λειτουργεί) Αρχειοθετήθηκε 1999-11-29 στο Wayback Machine. Το αυστραλιανό site Το γερμανικό site
Αλέξιος Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας

Ο Αλέξιος Νικολάγεβιτς (Ρωσικά: Алексе́й Никола́евич) (12 Αυγούστου 1904 - 17 Ιουλίου 1918) του Οίκου των Ρομάνοφ, ήταν ο Τσεσαρέβιτς και ο φυσικός κληρονόμος του θρόνου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το μικρότερο παιδί και ο μόνος γιος του αυτοκράτορα Νικολάου Β' της Ρωσίας και της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φεοντόροβνα της Έσσης. Γεννήθηκε με την ασθένεια της αιμοφιλίας. Η εξάρτηση της μητέρας του, στον στάτσερ Γκριγκόρι Ρασπούτιν για τη θεραπεία της νόσου του βοήθησε στο να επιφέρει το τέλος της δυναστείας των Ρομάνοφ. Μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση το 1917, ο ίδιος και η οικογένειά του είχαν σταλεί σε εξορία στο Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Εκεί ήταν όπου δολοφονήθηκε μαζί με τους γονείς του, τις τέσσερις αδελφές του και τρεις υπηρέτες κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, με εντολή της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων, αν και εξακολουθούσανν να υπάρχουν φήμες ότι είχε επιζήσει μέχρι την ανακάλυψη των λειψάνων του και την αδελφής του, Μαρίας το 2007. Η οικογένεια ενταφιάστηκε επίσημα στις 17 Ιουλίου 1998—την ογδοηκοστή επέτειο της δολοφονίας—και αγιοποιήθηκαν σαν μάρτυρες από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2000.

 Ο Αλέξιος γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1904 στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία. Ήταν ο νεότερος από τα πέντε παιδιά και ο μόνος γιος που γεννήθηκε από τον αυτοκράτορα Νικόλαο Β' και την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρας Φεοντόροβνα. Οι μεγαλύτερες αδελφές του ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία. Ήταν το λατρεμένο παιδί των γονιών του και των αδελφών του, και ήταν γνωστός ως "Μωρό" στην οικογένεια. Ο Αλέξιος βαπτίσθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1904. Οι κύριοι νονοί του ήταν η πατρική γιαγιά του και ο θείος του, ο Μεγάλος Δούκας Αλέξιος Αλεξάντροβιτς. Οι άλλοι νονοί του ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του, Όλγα ο προπάππους του βασιλιά Κριστιάν Θ' της Δανίας, ο βασιλιάς Εδουάρδος Ζ' του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Πρίγκιπας της Ουαλίας και ο Γουλιέλμος Β' της Γερμανίας. Δεδομένου ότι η Ρωσία ήταν σε πόλεμο με την Ιαπωνία, όλοι οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί του Ρωσικού Στρατού και Ναυτικού ονομάστηκαν νονοί τιμητικά. Η βάφτιση σηματοδότησε την πρώτη φορά όπου ορισμένα από τα νεότερα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων από τους νεότερους γιούς του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβτς, καθώς και τη Μεγάλη Δούκισσα Όλγα και Τατιάνα, και την ξάδελφή τους πριγκίπισσα Ιρίνα Αλεξάντρονβα,ήταν παρόντες σε μια επίσημη τελετή. Για την περίσταση, τα αγόρια φορούσαν μικροσκοπικές στρατιωτικές στολές, και τα κορίτσια φορούσαν μια μικρότερη έκδοση του φορέματος των ανακτόρων και μικρά κοκοσνίκς. Η θρησκευτική ομιλία δόθηκε από τον Ιωάννη της Κρονστάνδης, και το μωρό μεταφέρθηκε στη κολυμπήθρα από την ηλικιωμένη, Πριγκίπισσα Γκαλιτζίνε.
Φράγκο Τόγκο

Το φράγκο ήταν το νόμισμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο Τόγκο από το 1924 έως και το 1956. Χρησιμοποιήθηκε παράλληλα και συμπληρωματικά με άλλα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στην αφρικανική αυτή χώρα. Υποδιαιρείτο σε 100 σαντίμ και η ισοτιμία του με το γαλλικό φράγκο ήταν 1/1. Δεν εκδόθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα του νομίσματος αυτού.

 Από το 1884 έως και το 1914 στο Τόγκο ήταν τμήμα του Γερμανικού προτεκτοράτου Τόγκολαντ και το νόμισμα που ήταν σε χρήση ήταν το γερμανικό μάρκο. Το 1914 ως αποτέλεσμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου το Τόγκολαντ έρχεται υπό τον έλεγχο των βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων και το 1922, σύμφωνα με τους όρους που όριζε η εντολή της Κοινωνίας των Εθνών, η χώρα διαμελίζεται. Το δυτικό Τόγκολαντ έρχεται υπό τον έλεγχο της Βρετανίας, υιοθετεί την λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής και τελικά ενσωματώνεται με την Γκάνα. Το ανατολικό Τόγκολαντ, το οποίο αργότερα μετονομάζεται σε Τόγκο, έρχεται υπό τον έλεγχο της Γαλλίας και υιοθετεί το γαλλικό φράγκο ως νόμισμα. Το 1924 όμως και συμπληρωματικά του γαλλικού φράγκου εκδίδονται κέρματα τα οποία προορίζονταν για χρήση μόνο μέσα στα όρια του υπό γαλλικού έλεγχου Τόγκο. Τα κέρματα αυτά έφεραν την ονομασία φράγκο του Τόγκο. Μέχρι και το 1956 γίνονταν επανεκδόσεις των κερμάτων αυτών και από το 1945 κυκλοφορούσαν παράλληλα και με το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής Από το 1924 έως και το 1956 κόπηκαν κέρματα με τις εξής ονομαστικές αξίες: 50 σαντίμ (χαλκοαλουμίνιο) 1 φράγκο (χαλκοαλουμίνιο) 2 φράγκα (χαλκοαλουμίνιο) 1 φράγκο (αλουμίνιο) 2 φράγκα (αλουμίνιο) 5 φράγκα (χαλκοαλουμίνιο) Krause, Chester L., and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. worldcoingallery.com. Εικόνες με τα κέρματα του φράγκου. Ανάκτηση 24 Ιανουαρίου 2012.
Δουκάτο της Καρινθίας

Το Δουκάτο της Καρινθίας (Γερμανικά: Herzogtum Kärnten, Σλοβενικά: Vojvodina Koroška) ήταν δουκάτο που βρίσκεται στη νότια Αυστρία και σε τμήματα της βόρειας Σλοβενίας. Διαχωρίστηκε από το Δουκάτο της Βαυαρίας το 976, και ήταν το πρώτο νεοσύστατο αυτοκρατορικό κράτος μετά από τα γερμανικά αρχέγονα. Η Καρινθία παρέμεινε ένα κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι τη διάλυσή της το 1806, αν και από το 1335 κυβερνήθηκε εντός των αυστριακών κυριαρχιών της δυναστείας των Αψβούργων. Ως συστατικό μέρος των Αψβούργων και της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, παρέμεινε γη της Κισιλιθάνης κορώνας της Αυστροουγγαρίας έως το 1918. Από το Δημοψήφισμα της Καρινθίας τον Οκτώβριο του 1920, η κύρια περιοχή του δουκάτου αποτέλεσε το αυστριακό κράτος της Καρινθίας.

 Μπέρτολντ Α΄ των Λεοπολδιδών 927-938 Ερρίκος Α΄ των Λεοπολδιδών 976-978, 985-989 Όθων Α΄ των Σαλίων 978-985, 1002-1004 Ερρίκος Β΄ των Οθωνιδών 989-995 Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας των Οθωνιδών 995-1002 Κορράδος Α΄ των Σαλίων 1004-1011 Αδαλβέρτος/Aλβέρτος Α΄ των Έπενσταϊν 1011-1035 Κορράδος Β΄ των Σαλίων 1036-1039 Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας των Σαλίων 1039-1047 Γουέλφος των Παλαιών Γουέλφων 1047-1055 Κορράδος Γ΄ των Ετσονιδών 1056-1061 Μπέρτολντ Β΄ των Τσέρινγκεν 1061-1077 Λούιτολντ των Έπενσταϊν 1077-1090 Ερρίκος Γ΄ των Έπενσταϊν 1090-1122 Ερρίκος Δ΄ 1122-1123 Ένγκελμπερτ 1123-1134 Ούλριχ Α΄ 1134-1144 Ερρίκος Ε΄ 1144-1161 Ερμάνος 1161-1181 Ούλριχ Β΄ 1181-1201 Βερνάρδος 1199, 1202-1256 Ούλριχ Γ΄ 1256-1269 Ότακαρ/Όθων Β΄ των Πρεμυσλιδών 1269-1276 Ροδόλφος Α΄ των Αψβούργων 1276-1286 Μάινχαρντ 1286-1295 Ερρίκος ΣΤ΄ 1295-1335 Λουδοβίκος 1295-1305 Όθων Γ΄ 1295-1310 Όθων Δ΄ 1335-1339 Αλβέρτος Β΄ 1335-1358 Φρειδερίκος Α΄ 1358-1362 Ροδόλφος Β΄ 1358-1365 Αλβέρτος Γ΄ 1365-1379 Λεοπόλδος 1379-1386 Γουλιέλμος 1386-1406 Ερνέστος 1406-1424 Φρειδερίκος Β΄ 1424-1493 Μαξιμιλιανός 1493-1519 Κάρολος Α΄ 1519-1558 Φερδινάνδος Α΄ 1521-1564 Κάρολος Β΄ 1564-1590 Φερδινάνδος Β΄ 1590-1637Η Καρινθία ενσωματώνεται στα λοιπα Αψβουργικά εδάφη το 1619. Kärnten (Religious population data is inaccurate)
Πάλλαντας (γιος του Πανδίων Β΄)

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Πάλλας ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας των Αθηνών, γιος του Πανδίων Β΄ και της Πυλίας, της κόρης του βασιλέως των Μεγάρων Πύλα. Τα αδέλφια του ήταν ο Αιγέας, ο Νίσος, ο Λύκος της Αθήνας και η σύζυγος του Σκίρωνα. Με τον θάνατο του πατέρα τους ο Πάλλας και τα αδέλφια του απέκτησαν τον έλεγχο της Αθήνας από τον Μητίονα που είχε ανατρέψει τον Πανδίων Β΄, μοίρασαν την Αττική στα τέσσερα και ο μεγαλύτερος αδελφός Αιγέας έγινε βασιλιάς. Ο Πάλλας δέχτηκε την Παραλία ή Διακρία και μοίρασε πολλούς άλλους Δήμους με τον Αιγέα. Αργότερα όταν ανέβηκε στον θρόνο των Αθηνών ο Θησέας γιος του Αιγέα ο Πάλλαντας προσπάθησε να τον ανατρέψει αλλά βρήκε τον θάνατο τόσο ο ίδιος όσο και οι 50 γιοι του που ήταν γνωστοί ως Παλλαντίδες. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος έγραψε ότι ο Πάλλας δεν ήταν αδελφός αλλά γιος του Αιγέα, ο αδελφός του Θησέας τον έστειλε εξορία στην Αρκαδία όπου ίδρυσε δυναστεία στην οποία ανήκαν ο Εύανδρος και ένα άλλο μέλος που ονομαζόταν επίσης Πάλλας.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Lucius Mestrius Plutarchus, Lives with an English Translation by Bernadotte Perrin. Cambridge, MA. Harvard University Press. London. William Heinemann Ltd. 1914. 1. Maurus Servius Honoratus, In Vergilii carmina comentarii. Servii Grammatici qui feruntur in Vergilii carmina commentarii; recensuerunt Georgius Thilo et Hermannus Hagen. Georgius Thilo. Leipzig. B. G. Teubner. 1881. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924. Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877. Suida, Suda Encyclopedia translated by Ross Scaife, David Whitehead, William Hutton, Catharine Roth, Jennifer Benedict, Gregory Hays, Malcolm Heath Sean M. Redmond, Nicholas Fincher, *Patrick Rourke, Elizabeth Vandiver, Raphael Finkel, Frederick Williams, Carl Widstrand, Robert Dyer, Joseph L. Rife, Oliver Phillips and many others.
Ταυροκαρχαρίας

Ο ταυροκαρχαρίας (επιστημονική ονομασία Carcharhinus leucas - Καρχαρίνος ο λεύκας ), γνωστός και ως καρχαρίας του Ζαμβέζι, είναι ένας καρχαρίας που ζει σε παραθαλάσσια ρηχά νερά σε ωκεανούς και ποτάμια σε όλο τον κόσμο. Είναι γνωστός για την απρόβλεπτη και συχνά επιθετική συμπεριφορά του. Οι ταυροκαρχαρίες είναι πιο γνωστοί για την ικανότητά τους να ευδοκιμήσουν σε αλμυρό νερό και γλυκό νερό και μπορούν να ταξιδέψουν μακριά μέσα σε ποτάμια. Είναι μάλιστα γνωστοί για το γεγονός ότι έχουν ταξιδέψει ως την Ιντιάνα στο Ποταμό Οχάιο και το Ιλλινόις στο Μισσισσιππή ποταμό, αν και έχουν καταγραφεί λίγες επιθέσεις. Ως αποτέλεσμα, είναι πιθανόν να ευθύνονται για την πλειονότητα των παράκτιων επιθέσεων καρχαρία, συμπεριλαμβανομένων πολλών επιθέσεων που αποδίδονται σε άλλα είδη. Ωστόσο, οι ταυροκαρχαρίες δεν είναι κυρίως καρχαρίες του γλυκού νερού (σε αντίθεση με τους καρχαρίες ποτάμων του γένους Γλυφίς). Φτάνουν σε μήκος τα 3,5 με 4 μέτρα και βάρος τα 320 κιλά. Η διαίτα του ταυροκαρχαρία περιλαμβάνει οστεϊχθύς και άλλους καρχαρίες, αλλά επίσης περιλαμβάνει χελώνες, πουλιά, δελφίνια, χερσαία θηλαστικά, καρκινοειδή και εχινόδερμα. Επίσης, ο ταυροκαρχαρίας, επειδή τριγυρνά σε ρηχά νερά, μπορεί να είναι επικίνδυνος για τους ανθρώπους, και μαζί με τον μεγάλο λευκό καρχαρία και τον καρχαρία τίγρη είναι τα τρια πιο πιθανά είδη καρχαρία για να επιτεθούν στον άνθρωπο.

 Ο ταυροκαρχαρίας είναι το πιο γνωστό από 43 είδη του ελασμοβράγχιων σε δέκα γένη και τέσσερις οικογένειες που έχουν αναφερθεί σε γλυκό νερό. Και άλλα είδη που εισέρχονται ποτάμια είναι ο stingrays (Dasyatidae, Potamotrygonidae και άλλα) και το πριονόψαρο (Pristidae). Μερικά σελάχια (Rajidae), τα ομαλά σκυλόψαρα (Triakidae), και αμμοκαρχαρίες (Carcharhinus plumbeus) εισέρχονται τακτικά σε εκβολές ποταμών. Η δυνατότητα των ελασμοβράγχιων να εισέλθουν σε γλυκό νερό είναι περιορισμένη, επειδή το αίμα τους είναι συνήθως τουλάχιστον τόσο αλμυρό (από την άποψη της οσμωτικής δύναμης) όσο το θαλασσινό νερό με τη συσσώρευση της ουρίας και τριμεθυλαμίνης του αζώτου, αλλά οι ταυροκαρχαρίες που ζουν στο γλυκό νερό μειώνουν τη συγκέντρωση αυτών των διαλυμένων ουσιών από έως και 50%. Ως αποτέλεσμα, οι ταυροκαρχαρίες που ζουν στο γλυκό νερό πρέπει να παράγουν είκοσι φορές περισσότερα ούρα, όσο εκείνοι στο αλμυρό νερό.Αρχικά, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι καρχαρίες στη Λίμνη Νικαράγουα ανήκαν σε ένα ενδημικό είδος, τον καρχαρία της Λίμνης Νικαράγουα (Carcharhinus nicaraguensis). Το 1961, ύστερα από συγκρίσεις οι οποίες έγιναν σε δείγματα, οι ταξινομιστές τους θεώρησαν ένα είδος. Μπορούν να πηδήξουν σε μήκος της κατεβασιάς του ποταμού Σαν Χούαν (που συνδέει τη λίμνη Νικαράγουα και την Καραϊβική Θάλασσα), σχεδόν όπως ο σολομός. Καρχαρίες σημαδεμένοι με ετικέτα στο εσωτερικό της λίμνης αργότερα πιάστηκαν στον ανοιχτό ωκεανό (και αντίστροφα), με κάποιους να χρειάζονται μόλις 7 με 11 ημέρες για να ολοκληρώσουν το ταξίδι.
Αυγούστα της Βαυαρίας

H Αυγούστα (γερμ. Augusta, 21 Ιουνίου 1788 - 13 Μαΐου 1851) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Εκλέκτορα, μετά Βασιλιά, της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Λόιχτενμπεργκ.

 Η Αυγούστα Αμαλία Λουδοβίκα Γεωργία ήταν η πρώτη κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και της Αυγούστας Βιλελμίνης, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ. Παντρεύτηκε το 1806 τον Ευγένιο, μοναχογιό του Υποκόμη του Μπωαρναί. Ο πατέρας της του έδωσε τον τίτλο του Δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Είχαν τέκνα: Ιωσηφίνα (1807 - 1876), παντρεύτηκε τον Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας, απέκτησαν πέντε τέκνα. Ευγενία (1808 - 1847), παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν. Αύγουστος (1810 - 1835), 2ος Δούκας του Λόιχτενμπεργκ, νυμφεύτηκε τη Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας. Αμαλία (1812 - 1873), παντρεύτηκε το Πέτρο Α΄ της Πορτογαλίας, Αυτοκράτορα της Βραζιλίας (για τον Πέτρο Α΄ ήταν ο δεύτερος γάμος, ενώ από τον πρώτο είχε τη Μαρία Β΄ και τον Πέτρο Β΄). Θεοδολίνδη (1814 - 1857), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Δούκα του Ούραχ (του Οίκου της Βυρτεμβέργης), απέκτησαν τέσσερα τέκνα. Καρολίνα (1816). Μαξιμιλιανός (1817 - 1852), 3ος Δούκας του Λόιχτενμπεργκ, νυμφεύτηκε τη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Νικολάγιεβνα, κόρη του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας, απέκτησαν έξι τέκνα. «Library Catalog». Royal Society. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2012. Oman, Carola Napoleon's viceroy, Eugène de Beauharnais London: Hodder & Stoughton, 1966.
Blender Foundation

Το Ίδρυμα Blender (στα Αγγλικά Blender Foundation) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός υπεύθυνος για την ανάπτυξη του ελεύθερου προγράμματος μοντελοποιήσης Blender. Το ίδρυμα είναι γνωστό για την παραγωγή των ταινιών κινούμενων σχεδίων μικρού μήκους Elephants Dream (2006), Big Buck Bunny (2008) και Sintel (2010).

 Πρόεδρος του ιδρύματος είναι ο Ton Roosendaal, ο αρχικός προγραμματιστής του Blender. Το ίδρυμα χρηματοδοτείται από δωρεές οι οποίες χρησιμοποιούνται για την απασχόληση του Τοn Roosendaal ως κυρίως προγραμματιστής του έργου. Το ίδρυμα έχει δηλώσει πως ο κύριος στόχος του είναι: «να δώσει γενικά στην παγκόσμια κοινότητα του Ίντερνετ πρόσβαση στην 3Δ τεχνολογία με πυρήνα το Blender».Όπως και ο ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας του Blender, το ίδρυμα παρέχει διάφορα μέσα για την υποστήριξη της κοινότητας που σχηματίζονται γύρω από τη χρήση και την ανάπτυξη του Blender. Συγκεκριμένα, διοργανώνει μια ετήσια Διάσκεψη Blender στο Άμστερνταμ, για να συζητήσουν τα σχέδια για το μέλλον του Blender, καθώς και στελεχώνει ένα περίπτερο για να εκπροσωπεί το Blender στο SIGGRAPH, ένα μεγαλύτερο συνέδριο σχετικά με τα γραφικά υπολογιστών γενικότερα. Το ίδρυμα Blender έχει οργανώσει κάποια ανοιχτά έργο συμπεριλαμβανομένου μερικών δωρεάν ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους και ένα ελεύθερο βιντεοπαιχνίδι. Στις 18 Μαΐου 2006, το ανοικτό έργο ταινίας του ιδρύματος κυκλοφόρησε την πρώτη ταινία της, το Elephants Dream. Στις 10 Απριλίου 2008, το ίδρυμα κυκλοφόρησε τη τελευταία ταινία του, το Big Buck Bunny. Με βάση την ταινία, το ίδρυμα κυκλοφόρησε το πρώτο του ανοιχτό έργο βιντεοπαιχνιδιού, το Yo Frankie! τον Νοέμβριο του 2008. Επίσημος ιστότοπος
Δίσκος του χόκεϊ

Με δίσκο παίζεται το χόκεϊ επί πάγου και το ινλάιν χόκεϊ, εξυπηρετεί τις ίδιες λειτουργίες όπως μια μπάλα σε παιχνίδια με μπάλα. Είναι κατασκευασμένος από βουλκανισμένο καουτσούκ. Είναι επίπεδος στο πάνω και το κάτω μέρος, με στρογγυλεμένα πλαϊνά.

 Στο χόκεϊ επί πάγου ο δίσκος είναι πάντα μαύρος και έχει της διαστάσεις μια επί τρεις ίντσες (2,54 cm x 7,62 cm). Εφευρέθηκε το 1877 από τον William Fleet Robertson κόβοντας από μια μπάλα το κάτω και το πάνω μέρος. Οι δίσκοι στην Ευρώπη κατασκευάζονται στην Τσεχία και στη Σλοβακία, ενώ υπάρχουν και κατασκευαστές τη βόρεια Αμερική και Κίνα. Για προπόνηση εκτός πάγου υπάρχουν και μικρότεροι δίσκοι από πλαστικό. Η ταχύτητα του δίσκου μπορεί να φτάσει μέχρι 160 χιλιόμετρα. Στο ινλάιν χόκεϊ ο δίσκος είναι ελάχιστα μικρότερος από το χόκεϊ επί πάγου. Σύμφωνα με τους Κανόνες Παιχνιδιού, ο δίσκος πρέπει να έχει κυλινδρικό σχήμα, πρέπει να μην ξεπερνά τα 120 γραμμάρια και να μην είναι λιγότερο από 100 γραμμάρια. Το υποχρεωτικό χρώμα περιγράφεται ως σκούρο (dark), αλλα συνήθως είναι κόκκινο στα περισσότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ή μαύρο στα διεθνή πρωταθλήματα της IIHF. 6 κυκλικές υπερυψώσεις επιτρέπουν να κυλάει σε κατάλληλες επιφάνειες, όχι όμως σε κιονί άσφαλτο όπου συνήθως μια μπάλα είναι καταλληλότερη.
Hush (τραγούδι του Μπίλι Τζο Ρόγιαλ)

Το Hush είναι τραγούδι του Μπίλι Τζο Ρόγιαλ το οποίο είχε γραφτεί από τον Τζο Σάουθ και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1967 γνωρίζοντας επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το τραγούδι αυτό, έχει διασκευαστεί από αρκετούς καλλιτέχνες με γνωστότερες εκτελέσεις να είναι αυτές των Deep Purple το 1968, όταν και έφτασε στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ και των Kula Shaker το 1997, όταν και ανέβηκε στο # 2 των αντίστοιχων βρετανικών.

 Η έκδοση των Deep Purple κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1968, σαν το σινγκλ του πρώτου τους δίσκου, "Shades of Deep Purple" και ανέβηκε στην τέταρτη θέση των τσαρτ των ΗΠΑ και στην αντίστοιχη δεύτερη των τσαρτ του Καναδά, άλλα δε γνώρισε επιτυχία στην πατρίδα του συγκροτήματος, τη Μεγάλη Βρετανία.Στην 20η επέτειο από τη δημιουργία του συγκροτήματος, το 1988, οι Deep Purple επανεκτέλεσαν το "Hush" με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά και τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο, έκδοση η οποία ανέβηκε στο # 62 των βρετανικών τσαρτ. Άλλες ηχογραφήσεις του κομματιού είναι αυτές των Funky Junction το 1973, των Killdozer το 1989, των Gotthard το 1992 και των Kula Shaker το 1997. Shades of Deep Purple CD Booklet 2000 EMI Records Billy Joe Royal | Biography, Albums, & Streaming Radio - AllMusic Kula Shaker | Biography, Albums, & Streaming Radio - AllMusic Στίχοι Hush Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2
Ιλόνα Ντούριγκο

Η Ιλόνα Ντούριγκο (13 Μαΐου 1881 – 25 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Ουγγαρέζα κλασική κοντράλτο και πανεπιστημιακή καθηγήτρια φωνητικής. Εμφανίστηκε διεθνώς, κυρίως σε συναυλίες, τραγουδώντας λιντ και ορατόρια. Είναι γνωστή για το τραγούδι που συνέθεσε ο Ότμαρ Σεκ για εκείνη, και θεωρείται μία από τις κορυφαίες κοντράλτο συναυλιών της εποχής της.

 Γεννημένη στη Βουδαπέστη στις 13 Μαΐου 1881, η Ντούριγκο ήταν μαθήτρια της Μπιάνκα Μαλέζκι και του Γιούλιους Στοκχάουζεν. Σπούδασε από το 1902 στο Ωδείο της Βιέννης με τον Φίλιπ Φόρστεν και στη συνέχεια έκανες ανώτερες σπουδές με την Ετέλκα Γκέρστερ και τον Έντουαρντ Μπέλγουιντ στο Βερολίνο. Κάθε χρόνο από το 1930 έως το 1939 η Ντούριγκο έπαιζε το άλτο μέρος στο Κατά Ματθαίον πάθη του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ με την Ορχήστρα Κοντσέρτγκεμποου, υπό τη διεύθυνση του Βίλεμ Μένγκελμπεργκ. Το ίδιο έκανε και κατά την πρώτη ηχογράφηση του έργου το 1939, μαζί με τον Καρλ Ερμπ ως ευαγγελιστή και τον Βίλεμ Ραβέλι ως vox Christi. Πήρε μέρος ως σολίστ σε περισσότερες από 40 συναυλίες με τη χορωδία Der Gemischte Chor Zürich μεταξύ 1911 και 1943. Τραγούδησε επίσης σε μουσικά κέντρα της Αυστρίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και της Ιταλίας και θεωρείται μία από τις κορυφαίες κοντράλτο συναυλιών της εποχής της. Το 1912, η Ντούριγκο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τον Ότμαρ Σεκ και το 1913 μπήκε στον κοινωνικό του κύκλο και έγιναν φίλοι. Η Ντούριγκο ερωτεύτηκε τον Σεκ, αλλά τα συναισθήματά της δεν βρήκαν ανταπόκριση, και σε κάθε περίπτωση η ίδια ήταν τότε παντρεμένη με τον Ούγγρο πιανίστα Όσμαν Κάσικτς. Η σχέση της με τον Σεκ ήταν κατά καιρούς ταραχώδης, αλλά η Ντούριγκο έγινε σύντομα η πιο διάσημη ερμηνεύτρια του έργου του και στη μετέπειτα ζωή του εκείνος δήλωσε ότι ήταν η καλύτερη τραγουδίστρια που είχε βρει για τα τραγούδια του. Η Ντούριγκο ήταν καθηγήτρια φωνητιής στο Ωδείο της Ζυρίχης κατά το διάστημα από το 1921 έως το 1937, όπου μια από τις μαθήτριές της ήταν η Μαρία Στάντερ. Ήταν φίλη με τον λογοτέχνη Έρμαν Έσσε, με τον συνθέτη και μαέστρο Φριτς Μπρουν και με τον βιολονίστα Αλφόνς Μπρουν. Η Ντούριγκο επέστρεψε στη Βουδαπέστη το 1937 και δίδαξε στο Ωδείο Λιστ. Πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1943. Ιστότοπος Ilona Durigo (Contralto) Bach Cantatas Όλα τα κομμάτια, Ilona Durigo μέσω YouTube
Ελίζα Γουλανδρή

Η Ελίζα Β. Γουλανδρή, το γένος Καραδόντη, (1917 – 25 Ιουλίου 2000) ήταν Ελληνίδα συλλέκτρια έργων τέχνης. Μαζί με τον σύζυγό της, Βασίλη Π. Γουλανδρή, ήταν ιδρυτές του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, καθώς και του πρώτου μουσείου μοντέρνας τέχνης στην Ελλάδα, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Άνδρου.

 Γεννημένη στην Αθήνα το 1917, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Πέτρου και της Ευανθίας Καραδόντη με καταγωγή από την Κυνουρία Αρκαδίας. Από νεαρή ηλικία δείχνει το ενδιαφέρον της για τις τέχνες. Το 1950, έχοντας ήδη ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές της στην Ελλάδα, αναχωρεί για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να σπουδάσει. Εκεί γνωρίζει και παντρεύεται τον επίσης φιλότεχνο και συλλέκτη εφοπλιστή Βασίλη Π. Γουλανδρή. Το κοινό τους ενδιαφέρον για τη ζωγραφική (κατά κύριο λόγο της σχολής του Παρισιού) τους συνδέει με κύκλους καλλιτεχνών και διανοούμενων του μεταπολεμικού |Παρισιού, όπου και δραστηριοποιούνται κυρίως στον χώρο των εικαστικών τεχνών. Το 1979, ιδρύουν το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και δημιουργούν στον γενέθλιο τόπο του Βασίλη, την Άνδρο, το πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα. Χάρη στις μακροχρόνιες φιλίες τους με καλλιτέχνες, συλλέκτες, γκαλερίστες και διευθυντές μουσείων του εξωτερικού, διοργανώνονται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Άνδρου εκθέσεις διεθνούς εμβέλειας, στις οποίες παρουσιάζονται αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης του 20ου αιώνα. Το 1981, χρηματοδοτούν επίσης την κατασκευή του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άνδρου, δωρεά προς το Ελληνικό Κράτος, προκειμένου να στεγάσει πολύτιμα ευρήματα του αρχαίου οικισμού της Ζαγοράς, ενώ το 1989 η Ελίζα Γουλανδρή επιμελείται την ανέγερση, εντός του Γηροκομείου Αθηνών, της Εστίας Αθηνών, η οποία και χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.Η γαλλική Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας την προσφορά της και τη συμβολή της στην ελληνογαλλική φιλία, την τιμά με την ανώτατη διάκριση του Ταξιάρχη των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Odre des arts et des Lettres), ενώ το 1981 η Ακαδημία Αθηνών της απονέμει το Αργυρούν Μετάλλιο δια «Φιλοπατρία και Φιλοκαλία». Η Ελίζα Γουλανδρή πεθαίνει αιφνιδίως στις 25 Ιουλίου 2000 στην Αθήνα. Ίδρυμα Βασίλης και Ελίζας Γουλανδρή
Ισότοπα του νατρίου

Υπάρχουν 13 αναγνωρισμένα ισότοπα του νατρίου (Na). Μόνο το 23Na είναι σταθερό. Το νάτριο έχει δύο σπάνια ισότοπα που δημιουργήθηκαν από την αλληλεπίδραση κοσμικών ακτίνων και πυρήνων, το 22Na, με ημιζωή 2.6 χρόνια και το 24Na με ημιζωή περίπου 15 ώρες. Η οξεία έκθεση σε ακτινοβολία νετρονίων (π.χ. από ένα πυρηνικό ατύχημα) μετατρέπει ένα μέρος του σταθερού 23Na στο πλάσμα του ανθρώπινου αίματος σε 24Na. Με μέτρηση της συγκέντρωσης του 24Na, βγαίνουν συμπεράσματα για το ποσό της ακτινοβόλησης των θυμάτων.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Άνταμ Πάινακερ

Ο Άνταμ Πάινακερ (Adam Christiaensz Pynacker ή Pijnacker, 15 Φεβρουαρίου 1622, Σχίνταμ - τάφηκε στις 28 Μαρτίου 1673, Άμστερνταμ ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, κυρίως τοπίων, της Χρυσής Εποχής, .

 Ο Πάινακερ ήταν γιος εμπόρου κρασιού, ο οποίος ήταν μέλος της vroedschap, δηλ. της άρχουσας τάξης της πόλης. Ταξίδεψε στην Ιταλία και έλειψε για τρία χρόνια. Το 1658 ασπάστηκε τον καθολικισμό για να νυμφευτεί την Εύα Μαρία ντε Χέιστ, θυγατέρα του Βάιμπραντ ντε Χέιστ. Δύο χρόνια αργότερα το πορτρέτο του ζωγραφίστηκε από τον πεθερό του ως μενταγιόν σε ένα παλαιότερο πορτρέτο της συζύγου του. Στο Σχίνταμ βάπτισε δύο παιδιά, αλλά από το 1661 μέχρι που πέθανε, έζησε στο Ρόζενχραχτ (Rozengracht) στο Άμστερνταμ. Ο ντε Χέιστ ήταν πολύ επιτυχημένος προσωπογράφος που ζωγράφισε την κόρη του το 1652 και δύο χρόνια μετά τον γάμο τους ζωγράφισε το πορτρέτο του νέου γαμπρού του σε αντίστοιχο ύφος, ως μενταγιόν: Ο Πάινακερ θεωρείται παράδειγμα τοπιογράφου σε ιταλικό ύφος, μαζί με τους Γιαν Μποτ, Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, Νικολάες Μπέρχεμ και Γιαν Ασσελάιν. Ειδικεύτηκε στη διακόσμηση ολόκληρων δωματίων. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, "θα έτριζαν τα κόκκαλά του αν ήξερε πώς είχαν αλλάξει οι τάσεις", αλλά ο ποιητής Π. Φέρχουκ (P. Verhoek) έγραψε ποίημα για ένα από τα διακοσμημένα δωμάτιά του. Το "κυνήγι του ελαφιού" του Πάινακερ , το οποίο είχε κλαπεί στο Βέλγιο, εμφανίστηκε στη ρωσική αγορά τέχνης το 2009. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Wassenbergh, A. (1969) Het huwelijk van Adam Pijnacker en Eva Maria de Geest . Στο: De Vrije Fries, diel 49, pp. 93–95. Adam Pynacker στο Artist-Finder Adam Pynacker στην γκαλερί Dulwich Adam Pynacker στο Courtauld Institute of Art Pijnacker στη βάση δεδομένων Joconde Adam Pynacker στο Web Gallery of Art Έργα και λογοτεχνία για τον Adam Pynacker στο PubHist Vermeer and The Delft School, ένας κατάλογος έκθεσης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (πλήρως διαθέσιμος στο διαδίκτυο ως PDF), ο οποίος περιέχει υλικό για τον Adam Pynacker Ολλανδικά και φλαμανδικά έργα ζωγραφικής από το Ερμιτάζ, ένας κατάλογος έκθεσης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (πλήρως διαθέσιμος στο διαδίκτυο ως PDF), ο οποίος περιέχει υλικό για τον Άνταμ Πίνακερ (αρ. κατ. 20)
Škoda 100

Το Škoda 100, μαζί με το λίγο ισχυρότερο και πληρέστερο Škoda 110 και τις διάφορες εκδόσεις τους, ήταν ένα μικρομεσαίο σεντάν αυτοκίνητο της τότε τσεχοσλοβακικής και σήμερα τσεχικής αυτοκινητοβιομηχανίας Škoda Auto. Παρουσιάστηκε στα μέσα του 1969 και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1969 και τελικώς έφτασε έως τον Ιανουάριο του 1977, ενώ οι σπορ εκδόσεις, των οποίων η παραγωγή σταμάτησε το 1982, κατασκευάστηκαν σε λίγα αντίτυπα και σύντομα έγιναν συλλεκτικές. Συνολικά παρήχθησαν 1.079.708 αντίτυπα όλων των εκδόσεων της σειράς αυτής, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία της Škoda που ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο μονάδες. Αντικατέστησε τα Škoda 1000 MB / 1100 MB και αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 1976 από τα Škoda 105 / 120.

 Οι κινητήρες της σειράς 100 και 110 είχαν μεταφερθεί αυτούσιοι από τους προκατόχους Škoda 1000 MB και 1100 MB. Κατά συνέπεια, ήταν τετρακύλινδροι, τετράχρονοι, βενζίνης, και είχαν χωρητικότητες στα 988 και στα 1.107 κυβικά εκατοστά (cm³). Όπως και στους προκατόχους Škoda 1000 MB και 1100 MB, η τοποθέτηση του κινητήρα ήταν στο πίσω μέρος του αμαξώματος και η μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς. Η μέγιστη ισχύς των κινητήρων ήταν 48 και 53 ίπποι αντίστοιχα στα 1.0 και 1.1 λίτρα, με την τελική ταχύτητα να φτάνει τα 125 και 135 χιλιόμετρα την ώρα, στα 1.0 και 1.1 λίτρα αντίστοιχα. Στις σπορ εκδόσεις 110 LS και την 2-πορτη 110 R η ισχύς έφτανε τους 62 ίππους και η τελική ταχύτητα τα 145 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ στις αγωνιστικές 120 S και την 2-πορτη 130 RS η ισχύς έφτανε τους 64 και τους 140 ίππους αντίστοιχα. Bernard Vermeylen, Voitures des pays de l'Est, Boulogne-Billancourt, ETAI, 2008, p. 239. ISBN 9782726888087, OCLC 470767381. Škoda 100 / 110 / 110R series Models skoda100.cz (τσέχικα)
Τζοβάννι Γκαμπριέλι

Ο Τζοβάννι Γκαμπριέλι (ιταλικά: Giovanni Gabrieli, 1557 – 12 Αυγούστου 1612) ήταν Ιταλός συνθέτης και οργανίστας. Έδρασε την εποχή της μετάβασης από την Αναγέννηση στο Μπαρόκ, επηρεάζοντας με τη μουσική του πλήθος συνθετών. Θεωρείται ο πλέον κύριος εκπρόσωπος της Βενετσιάνικης Σχολής, στην οποία ανήκουν οι Κλάουντιο Μοντεβέρντι, Άντριαν Βίλαρτ, Κλάουντιο Μέρουλο κ.ά.

 Γεννήθηκε πιθανότατα στη Βενετία, όπου και σπούδασε μουσική με τον θείο του και συνθέτη Αντρέα Γκαμπριέλι. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο με τον Ορλάντο ντι Λάσσο, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1579. Τα χρόνια αυτά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ύφους της μουσικής του, όπως διαφαίνεται κυρίως στα πρώιμα έργα του. Επιστρέφοντας στη Βενετία, το 1585 διαδέχεται τον Κλάουντιο Μέρουλο ως οργανίστας της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου, θέση ύψιστης τιμής για την εποχή. Τον επόμενο χρόνο πεθαίνει ο θείος του, Αντρέα Γκαμπριέλι, και αναλαμβάνει καθήκοντα σύνθεσης. Παράλληλα, συγκεντρώνει και επιμελείται τα έργα του προκατόχου του, διασώζοντας έτσι ένα μεγάλο τους μέρος. Ένα μεγάλο καλλιτεχνικό βήμα αποτελεί η ανάληψη της θέσης οργανίστα στη Scuola Grande di San Rocco· από την περίοπτη αυτή θέση έχει την ευκαιρία να γράψει και κοσμική μουσική, η οποία εκτελείται από τους πιο φημισμένους τραγουδιστές και μουσικούς της εποχής. Εξάλλου, το μουσικό επίπεδο στον καθεδρικό του Αγίου Μάρκου ήταν ανέκαθεν υψηλό και ο Γκαμπριέλι χαίρει της εκτίμησης των πιο αξιόλογων Ευρωπαίων συνθετών της εποχής του. Το 1597 εκδίδει έναν τόμο με Ιερές συμφωνίες (Symphoniae Sacrae), έργο που έμελε να τον καταστήσει διάσημο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πολλοί συνθέτες, κυρίως από τη Γερμανία, συρρέουν για να μαθητεύσουν μαζί του, όχι μόνο την εκκλησιαστική μουσική, αλλά και το ιταλικό μαδριγάλι. Με την επιστροφή τους διαδίδεται το "πολυχορικό" ύφος, όπου δύο χορωδίες τραγουδούν εναλλάξ -γνωστό με τον μουσικό όρο cori spezzati. Αξιοσημείωτος μαθητής του Γκαμπριέλι υπήρξε και ο Χάινριχ Συτς, ο οποίος επιστρέφοντας στη Γερμανία, ανέπτυξε το ιταλικό ύφος, οδηγώντας στην καθιέρωση του Μπαρόκ. Περί το 1606 η υγεία του Γκαμπριέλι επιδεινώνεται· πεθαίνει το 1612, πιθανότατα από νεφρολιθίαση.
Διαίρεση Φαριντπούρ

Η Διαίρεση Φαριντπούρ (Βεγγαλικά: ফরিদপুর বিভাগ‎), είναι μια προτεινόμενη διοικητική διαίρεση εντός του Μπαγκλαντές και θα καταλαμβάνει τα νότια τμήματα της υπάρχουσας διαίρεσης Ντάκα, η οποία περιλαμβάνει τις επαρχίες Φαριντπούρ, Γκοπαλγκάντζ, Μανταριπούρ, Ρατζμπάρι και Σαριατπούρ της διαίρεσης Ντάκα.

 Η περιοχή του ευρύτερου Φαριντπούρ βρισκόταν κάποτε υπό το αρχαίο Βασίλειο των Γανγαρίδων. Αργότερα κυβερνήθηκε από τοπικούς μουσουλμάνους σουλτάνους και ινδουιστές ραγιάδες μέχρι την κατάληψη της Βεγγάλης από τους Μουγκάλ τον 16ο αιώνα, όπου μετά πολλοί ευγενείς και έμποροι από τη Βόρεια Ινδία εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Το 1582, υπό τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ακμπάρ, η επαρχία της Βεγγάλης σχηματίστηκε σε 33 σαρκάρ ή οικονομικές υποδιαιρέσεις και η επαρχία Φαριντπούρ φαίνεται να συμπεριλήφθηκε στο σαρκάρ του Μουχαμάντ Αμπούντ και ήταν γνωστή ως Φατεχαμπάντ. Το 1765 οι Βρετανοί ανέλαβαν την οικονομική διοίκηση του Φαριντπούρ, μαζί με την υπόλοιπη Βεγγάλη. Το μεγαλύτερο τμήμα του Φαριντπούρ συμπεριλαμβανόταν στην επαρχία Ντάκα. Το 1811 το Φαριντπούρ χωρίστηκε από τη κολλεκτοράτο της Ντάκα. Η περιοχή ήταν αρχικά γνωστή ως Φατεχαμπάντ. Υπό βρετανική κυριαρχία το 1860, η περιοχή ονομάστηκε Φαριντπούρ προς τιμή των αγίων των Σούφι του 12ου αιώνα, τον Σαχ Σέιχ Φαριντουντίν. Το 1984, με το πρόγραμμα αποκέντρωσης της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές, η επαρχία Φαριντπούρ ναδιοργανώθηκε σε πέντε ξεχωριστές περιοχές: Ρατζμπάρι, Γκοπαλγκόντζ, Μανταριπούρ, Σαριατπούρ και Φαριντπούρ. Στις 7 Μαΐου 2017 ο Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Αγροτικής Ανάπτυξης και Συνεταιρισμών Χαντακέρ Μοσαράφ Χοσάιν ανακοίνωσε ότι η νέα διαίρεση θα μετονομαστεί στην διαίρεση Πάντμα, προς τιμήν του Πάντμα, έναν σημαντικό ποταμό στο Μπαγκλαντές και κύριο παραπόταμο των Γάγγη, που ρέει γενικά βορειοανατολικά της προτεινόμενης διαίρεσης. Η διαίρεση θα υποδιαιρείται σε πέντε επαρχίες (ζίλα) και από εκεί σε 30 υποεπαρχίες (ουπαζίλα). Διαίρεση Ντάκα
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1956-57

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1956-57 ήταν η 20η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1956-57 συμμετείχαν 9 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα στη Β΄ κατηγορία 1957-58. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Παρόλο που σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος η τελευταία ομάδα θα υποβιβαζόταν στη Β΄ κατηγορία, εντούτοις δεν ίσχυσε ο υποβιβασμός. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν σε εξέλιξη. Στις 3 Νοεμβρίου 1956 οι Άγγλοι αποφάσισαν να κλείσουν το παλιό ΓΣΠ. Οι ομάδες της Λευκωσίας (ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ολυμπιακός) έμειναν χωρίς γήπεδο για προετοιμασία και για διεξαγωγή αγώνων. Στις 7 Νοεμβρίου σε έκτακτη γενική συνέλευση της ΚΟΠ στο οίκημα της Ομόνοιας, αποφασίστηκε να ξεκινήσει το πρωτάθλημα χωρίς τη συμμετοχή των ομάδων της Λευκωσίας. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με τη συμμετοχή των υπόλοιπων έξι ομάδων. Τον Ιανουάριο του 1957 οι Άγγλοι επέτρεψαν τη λειτουργία του παλιού ΓΣΠ και έτσι οι ομάδες της Λευκωσίας εντάχθηκαν στο πρωτάθλημα και έδωσαν όλους τους αγώνες τους. Στις 8 Ιουνίου 1957 σε έκτακτη γενική συνέλευση της ΚΟΠ στο οίκημα του ΑΠΟΕΛ αποφασίστηκε να μην ισχύσει η διαβάθμιση, λόγω της ανωμαλότητας που δημιουργήθηκε με το κλείσιμο του ΓΣΠ. Έτσι, ο τελευταίος στη βαθμολογία ΑΠΟΕΛ δεν υποβιβάστηκε. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1955-56, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1956-57 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1955-56 Άρης Λεμεσού. Δεν συμμετείχε η ΑΫΜΑ Λευκωσίας, η οποία είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1956-57. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Αναλογία τερμάτων (Η αναλογία τερμάτων προέκυπτε από το γινόμενο γκολ κατά x 100 διαιρεμένου με τον αριθμό των γκολ υπέρ. Η ομάδα με το μικρότερο αποτέλεσμα είχε την καλύτερη αναλογία τερμάτων οπόταν καταλάμβανε υψηλότερη θέση στη βαθμολογία). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 67. ISBN 9963-8720-1-8. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 131. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Κύπελλο ΠΟΑΛ

Το Κύπελλο ΠΟΑΛ είναι ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου που διεξάγεται στις επαρχίες Αμμοχώστου και Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμμοχώστου-Λάρνακας (ΠΟΑΛ) από το 1980. Στη διοργάνωση συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΟΑΛ. Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ.

 Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΠΟΑΛ, οι οποίες αγωνίζονται σε μόνους νοκ άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας δεν είναι πλήρης καθώς δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για όλες τις περιόδους. Το κύπελλο τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ