IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντομίνιον

Ο όρος Ντομίνιον προέρχεται από τον αγγλικό όρο Dominion που προσδιορίζει ειδικό καθεστώς αποικιακής κτήσης. Αρχικά ο όρος αυτός διδόταν με τη σημασία της αυθεντίας, της υπεροχής και κατ΄ επέκταση της κυβερνητικής εξουσίας. Όταν η Αγγλία ξεκίνησε την αποικιακή πολιτική ο όρος "domiinion over ..." σήμαινε "εξουσία επί ..." κάποιας συγκεκριμένης περιοχής. Με την άσκηση όμως εξουσίας σ΄ αυτήν η χρήση του όρου μετατοπίσθηκε στην έννοια του εδάφους με συνέπεια αντικείμενο της διακυβέρνησης να γίνει το "ντομίνιον". Υπό αυτές τις συνθήκες ο όρος ντομίνιον απέκτησε ιδιαίτερη σημασία προσδιορισμού κτήσης στη Μεγάλη Βρετανία που με το χρόνο η έννοιά του μεταβαλλόταν.

 Στην αρχική χρήση του όρου σήμαινε οι εδαφικές περιοχές που εξουσίαζε ο Βασιλεύς είτε στο εσωτερικό, είτε "πέραν των θαλασσών" και αποτελούσαν "ντομίνιον του Στέμματος". Η δε Νομοθετική Πράξη που κήρυσσε την Αγγλία σε Κοινοπολιτεία, το 1649, αναφερόταν "στο λαό της Αγγλίας και όλων των ντομίνιον και των εδαφών", καλύπτοντας έτσι όλες τις υπερπόντιες κτήσεις. Με το χρόνο η λέξη υποδήλωνε κτήσεις με πληθυσμό όπου υπερίσχυε το λευκό στοιχείο, ή που βρισκόταν σταθερά υπό τον έλεγχο των λευκών, π.χ. Ν. Αφρική. Ήδη όμως από το 1867 ο Καναδάς, (οι καναδικές πολιτείες), αποκαλούταν "Ντομίνιον του Καναδά". Το δε 1901 στον αγγλικό βασιλικό Τίτλο προστέθηκαν οι λέξεις "τα Βρετανικά ντομίνιον πέραν των θαλασσών". Από το 1907 και μετά ο όρος περιορίζεται μόνο για τις Αγγλικές αποικίες που τους είχε παραχωρηθεί "καθεστώς αυτοκυβέρνησης". Η δε Αυτοκρατορική Διάσκεψη του έτους εκείνου ξεχώρισε τις κτήσεις προσδιορίζοντας "αυτοκυβέρνητα ντομίνιον" εκείνα που αυτο-κυβερνιόνταν, όπου η έκφραση αυτή περιορίστηκε σε μία λέξη "ντομίνιον". Εκ του παραπάνω προσδιορισμού ο όρος αυτός αποδόθηκε στην ελληνική γλώσσα ως "αυτοκυβέρνητη πολιτεία", ή "αυτοκυβερνώμενη πολιτεία" της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, ή Αυτοκρατορίας. Η νομική κατάσταση και θέση του "ντομίνιον" φέρεται στο Διεθνές Δίκαιο και την Διπλωματία ως dominion status.Την νομική κατάσταση του ντομίνιον όρισαν δύο ιστορικά συμβούλια: η Αυτοκρατορική Διάσκεψη του 1926 καθώς και το Θέσμιο του Γουεστμίστερ του 1931, όπου το δεύτερο προσέδωσε νομική ισχύ στις αποφάσεις της πρώτης. Έτσι μέχρι και τη λήξη του Β' Π.Π. το Ντομίνιον διακρινόταν από τις μη-αυτοκυβερνώμενες αποικίες συμπεριλαμβανόμενης και της Ινδίας. Το 1947 παραχωρήθηκε dominium status στην Ινδία, το Πακιστάν και την Κεϋλάνη. Από τότε όμως άρχισε και η χρήση του όρου να περιορίζεται. Το 1957 ο όρος δεν χρησιμοποιήθηκε σε επίσημες πράξεις ανεξαρτησίας νεότερων χωρών π.χ. Μαλαϊκής Ομοσπονδίας, Γκάνας, κ.λπ. έχοντας καταστεί πλέον σε αχρηστία. Σήμερα ο όρος ντομίνιον φέρεται να έχει αντικατασταθεί με τον όρο "Μέλος της Κοινοπολιτείας". ΟΥΝΕΣΚΟ "Λεξικό Κοινωνικών Όρων" (3 τόμοι), Εκδ. Ελληνική Παιδεία - Αθήνα 1972, τομ.1ος, σελ.615-616. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Α΄ σελ.243 (Αγγλία) "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΗ΄ σελ.534 (Ντομίνιον) Φάκελοι Μondadori "Γκάντι" , εκδ. Φυτράκης (Σειρά "Τα υπέρ και τα κατά") τομ.8ος, σελ.128. Ανδρέας Ζιμπουλάκης "Διεθνές Δίκαιο" - Αθήνα 1979. σ.54. Αποικία Αποικιοκρατία Κράτος κατ΄ εντολή Προτεκτοράτο Ελεύθερη πόλη Ζωτικός χώρος
Πουρνάρι

Το πουρνάρι ή πρίνος ή περνιά (κυπρ.), (επιστ. Δρυς η κοκκοφόρος, Quercus coccifera, L.) είναι ένα είδος αείφυλλης σκληρόφυλλης δρυός με ευρεία εξάπλωση γύρω από τη Μεσόγειο. Οφείλει την ονομασία του στους κόκκους ερυθρού χρώματος που σχηματίζουν οι προνύμφες του κοκκοειδούς ημίπτερου εντόμου Kermes vermilio μέσα στα φύλλα, όπου φωλιάζουν και νυμφώνονται. Οι νύμφες του εντόμου χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιετίες για την παρασκευή κόκκινης βαφής.

 Η Quercus coccifera ανήκει στο Τμήμα Cerris, όπως και οι πλείστες αείφυλλες μεσογειακές δρύες. Αναγνωρίζονται δύο υποείδη, το υποείδος coccifera με εξάπλωση στη Δυτική Μεσόγειο και το υποείδος calliprinos, το οποίο επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα δύο υποείδη διαφοροποιούνται κυρίως στο μέγεθος με το υποείδος calliprinos να λαμβάνει πιο συχνά διαστάσεις μεγάλου δέντρου. Το πουρνάρι διασταυρώνεται με σειρά άλλων σκηρόφυλλων μεσογειακών δρυών, όπως την αριά (Quercus ilex) και τη λατζιά (Quercus alnifolia) δίνοντας υβρίδια με ενδιάμεσα μορφολογικά χαρακτηριστικά. Το πουρνάρι φύεται ως αειθαλής θάμνος ή μικρό δέντρο ύψους 1-6 m. Ο φλοιός είναι τεφρόχρωμος, αρχικά λείος, αργότερα με φολιδωτό ή σχισμένο ξηρόφλοιο στον κορμό και στους γέρικους κλάδους. Τα φύλλα είναι απλά, διατεταγμένα κατ’ εναλλαγή, δερματώδη, με λεία επιφάνεια, μήκους 1-5 cm και πλάτους 0,5-2,8 cm. Τα νεύρα γενικά δεν εξέχουν. Οι παρυφές είναι συνήθως οδοντωτές με εξέχοντα ή στραμμένα προς την κορυφή κοντά ή μακριά, αιχμηρά δόντια και σπανιότερα μέχρι λειόχειλες. Η κορυφή είναι οξεία ή αμβλεία και η βάση στρογγυλεμένη ή ελαφρά καρδιοειδής και ο μίσχος βραχύς, σπάνια μακρύτερος των 5 mm. Τα άνθη είναι μονογενή - οι αρσενικοί ίουλοι φύονται μοναχικοί στις άκρες των νεαρών κλαδίσκων, ενώ τα θηλυκά άνθη εμφανίζονται μονήρη ή σε ζεύγη στις μασχάλες των φύλλων. Οι καρποί (βαλανίδια) εμφανίζονται μοναχικοί ή κατά ζεύγη. Ο ποδίσκος έχει μήκος 8-12 mm, ενώ το κύπελλο έχει διάμετρο 1-3 cm και μήκος 1-2,5 cm, καλύπτοντας συνήθως πάνω από το μισό του μήκους του βαλανιδιού, είναι άτριχο ή χνοώδες, καλυμμένο με χαλαρά πεπιεσμένα ή ισχυρά κυρτά προς τα έξω λέπια. Το κάρυο (βαλανίδι) έχει μήκος 1,5-3 (-3,5) cm και διάμετρο 0,8-1,5 cm και είναι χρώματος θαμπού καστανού. Το ενδοκάρπιο έχει πυκνό τρίχα. Το πουρνάρι είναι σημαντικό συστατικό στοιχείο της μεσογειακής σκληρόφυλλης βλάστησης. Φύεται από την Ιβηρική χερσόνησο και το Μαρόκο στα δυτικά μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας και της Παλαιστίνης στα ανατολικά. Πέρα από την παραγωγή κόκκινης βαφής, τα βαλανίδια του πουρναριού χρησιμοποιούνται στην ιατρική ως στυπτικά. Επίσης το πουρνάρι χρησιμοποιείται για βόσκηση αιγών. Το πουρνάρι είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό κατά της υπερβόσκησης αναπτύσσοντας αμυντικούς μηχανισμούς, όπως ισχυρά δόντια στα φύλλα. Επιπλέον, είναι ιδιαίτερα ξηρανθεκτικό είδος, αφού φύεται στα όρια της ερήμου (Συρία, Ιορδανία, Λιβύη). Ακόμη, πρεμνοβλαστάνει εύκολα μετά από πυρκαγιά, παίζοντας σημαντικό οικολογικό ρόλο, αφού προστατεύει το έδαφος από τη διάβρωση.
Ναθάνιελ Βαένα

Ο Σερ Ναθάνιελ Βαένα (Sir Nathaniel Rahumaea Waena) ήταν Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων του Σολομώντα από τις 7 Ιουλίου 2004 ως τις τις 7 Ιουλίου του 2009.

 Γεννήθηκε το 1945. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ουλάουα-Ούγκι (Ulawa-Ugi) της επαρχίας Μακίρα- Ουλάουα, την περίοδο από το 1984 ως το 2004. Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου, υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και υπουργός για την Τοπική Αυτοδιοίκηση το 2000, και στη συνέχεια υπουργός για την Εθνική Ενότητα, την Ειρήνη και τη Συμφιλίωση. Εξελέγη από το Κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου 2004, με 27 επί συνόλου 41 ψήφων, έναντι 6 για τον τότε Διοικητή Σερ Τζον Λάπλι και 8 για τον άλλοτε Πρωθυπουργό, Σερ Πίτερ Κενιλορέα. Ο Βαένα έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη, όπως και με το Σταυρό των Νήσων του Σολομώντα. Τον Βαένα διαδέχθηκε ο Φρανκ Καμπούι, ο οποίος εξελέγη νέος Γενικός Κυβερνήτης στις 15 Ιουνίου του 2009. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nathaniel Waena στο Wikimedia Commons
Αμπάς Ερμέντζι

Ο Αμπάς Ερμέντζι (12 Δεκεμβρίου 1913 – 11 Μαρτίου 2003) ήταν Αλβανός πολιτικός, ιστορικός και εθνικιστής αγωνιστής με σοσιαλδημοκρατικές απόψεις που αντιτάχθηκε στην Αλβανική Μοναρχία και τον Κομμουνισμό.

 Ο Ερμέντζι γεννήθηκε στο χωριό Ερμέντζ του Σκράπαρ στις 12 Δεκεμβρίου 1913. Σπούδασε στο δημοτικό και στο γυμνάσιο του Μπεράτ. Παρακολούθησε το λύκειο στη Σκόδρα. Μεταξύ 1934 και 1938, ο Ερμέντζι πήγε στο πανεπιστήμιο στη Σορβόννη του Παρισιού και ήταν μέλος της Σχολής Φιλολογίας με ειδικότητα στην Ιστορία.Ο Ερμέντζι επέστρεψε στην Αλβανία το 1938 και διορίστηκε καθηγητής στο Λύκειο της Κορυτσάς όπου δίδαξε μέχρι τον Νοέμβριο του 1939. Συνελήφθη στις 28 Νοεμβρίου 1939 από τους Ιταλούς ως ένας από τους διοργανωτές ενός συλλαλητηρίου κατά της φασιστικής κατοχής στην Κορυτσά. Πήγε στην εξορία στο νησί Βεντοτένε. Το 1941, ο Ερμέντζι επέστρεψε στην Αλβανία και βοήθησε στην οργάνωση του Εθνικού Μετώπου (Μπάλι Κομπετάρ). Συμμετείχε στην οργάνωση ένοπλης αντίστασης κατά της ξένης κατοχής στην περιοχή Σκράπαρ-Μπεράτ και κατάφερε να την κρατήσει ελεύθερη από τις ιταλικές δυνάμεις. Μετά την επιτυχία της κομμουνιστικής επανάστασης στην Αλβανία, ο Ερμέντζι αναγκάστηκε να εξοριστεί από το νέο καθεστώς. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε για τη Δημοκρατική-Εθνική Επιτροπή "Ελεύθερη Αλβανία", μια πολιτική οργάνωση που υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από δυτικές χώρες, όπου εργάστηκε με άλλους εθνικιστές και συνεργάτες στις προσπάθειες για την απελευθέρωση της Αλβανίας από το καθεστώς του Χότζα και την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου από τη Γιουγκοσλαβία. Η οργάνωση δεν ήταν επιτυχής ως αποτέλεσμα πολλαπλών συγκρούσεων μεταξύ των μελών της επιτροπής, συμπεριλαμβανομένων των αντίθετων απόψεων μεταξύ φιλοϊταλών/γερμανών συνεργατών και αντιφασιστών εθνικιστών, ανεξάρτητα από τις πολλές προσπάθειες οργάνωσης στρατιωτικής κατάληψης της Αλβανίας. Ο Αμπάς Ερμέντζι ήταν ένθερμος υπερασπιστής των Αλβανών στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Δημοσίευσε πολλά άρθρα για να ευαισθητοποιήσει τα ζητήματα που αντιμετώπιζαν οι Αλβανοί υπό την ξένη κυριαρχία. Ο Ερμέντζι έγραψε το βιβλίο Ο τόπος του Σκεντερμπέη στην ιστορία της Αλβανίας, μια μελέτη για την επίδραση του Σκεντερμπέη στην ιστορία της Αλβανίας και του αλβανικού έθνους. Μετά την αναδημιουργία του Εθνικού Μετώπου στην Αλβανία το 1991, ο Ερμέντζι εξελέγη αρχηγός του νέου Εθνικού Μετώπου μεταξύ 1994 και 1998. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και παρά τα γηρατειά του, ο Ερμέντζι συνέβαλε σημαντικά στην καθιέρωση του αλβανικού εθνικού αισθήματος μέσω μιας σειράς συνεδρίων σε ολόκληρη τη χώρα. Στις προβληματικές εκλογές του 1996, αμφισβήτησε τα αποτελέσματα και μποϊκόταρε το νέο κοινοβούλιο, παρόλο που το κόμμα του σημείωσε κέρδη μέσω της προεκλογικής του συμμαχίας με το κυβερνών Δημοκρατικό κόμμα. Σε μια ομιλία του κατήγγειλε τις εκλογές ως κλεμμένες και αποκάλεσε τον τότε πρόεδρο Σαλί Μπερίσα δικτάτορα "Qesharak" (Χονδρικά στα αγγλικά: "Ridiculous Dictator").
Rockwave Festival

Το Rockwave Festival είναι ένα φεστιβάλ ροκ μουσικής, το οποίο διεξάγεται στη Μαλακάσα Αττικής, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά φεστιβάλ στην Ελλάδα αλλά και στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Η ιστορία του φεστιβάλ ξεκινά το 1995, αλλά η δημοτικότητά του εξαπλώθηκε από το 2004. Από το 2004, λαμβάνει χώρα ετησίως στο Terra Vibe Park.

 Τη Δευτέρα 31 Μαρτίου η Didi Music-Big Star Promotion Ltd. ανακοίνωσε τα ονόματα των καλλιτεχνών που θα εμφανίζονταν στο Rockwave Festival 2008. Μαζί με τα ονόματα, παρουσίασαν τις αλλαγές στην όλη δομή του φεστιβάλ. Πλέον το φεστιβάλ χωρίζεται σε δυο σκηνές, την "Terra" stage και τη "Vibe" stage. Όταν πρωτοανακοινώθηκαν τα ονόματα των συγκροτημάτων, στην τρίτη μέρα του φεστιβάλ περιλαμβάνονταν και οι Stone Sour. Ενώ η μπάντα ακύρωσε μερικές από τις εμφανίσεις της στην ευρωπαϊκή της περιοδεία, οι My Dying Bride συμπλήρωσαν την απώλεια αυτή. Οι W.A.S.P. δεν εμφανίστηκαν για λόγους υγείας του Blackie Lawless. Οι Running Wild δεν εμφανίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από τους Gamma Ray. Το φεστιβάλ διεξήχθη στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο ( Ο.Α.Κ.Α.). Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ακυρώθηκε από τις ελληνικές αρχές, για λόγους βροχής! Το φεστιβάλ διεξήχθη στο Πάρκο Τρίτση στο Ίλιον Αττικής.Οι Iron Maiden ακύρωσαν την εμφάνισή τους την τρίτη μέρα, λόγω ενός ατυχήματος του Janick Gers στην προηγούμενή τους εμφάνιση. Το φεστιβάλ διεξήχθη στον Αγ. Κοσμά Αττικής. Το φεστιβάλ διεξήχθη στη Φρεαττύδα Πειραιά. Το φεστιβάλ διεξήχθη στο στάδιο της Ριζούπολης. Το πρώτο φεστιβάλ ονομαζόταν Rock of Gods και έλαβε χώρα στο λιμάνι του Πειραιά. Οι Motorhead συμπεριλαμβάνονταν στην πρώτη μέρα του φεστιβάλ, αλλά ακύρωσαν και τους αντικατέστησαν οι Saxon. Rockwave Festival, επίσημη ιστοσελίδα Terra Vibe, ο χώρος που φιλοξενεί το φεστιβάλ Didi Music-Big Star Promotion
Χατζηχρήστος Βούλγαρης

Ο Χατζή Χρήστος (Κρίστε) Ντάγκοβιτς (1783 - 19 Μαρτίου 1856 ήταν Μακεδόνας αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821 και πολιτικός. Είχε αποκτήσει την προσωνυμία Βούλγαρης, λόγω της Σλαβοφωνίας του. Σε αρκετές ελληνικές πηγές αναφέρεται και σαν Χατζή Χρήστος Βούλγαρης, ο ίδιος υπέγραφε και με τα δύο ονόματα.

 Γεννήθηκε στο Νησί Πέλλας το 1783, ο πατέρας του Πέτρος και ο αδελφός του Σταύρος ήταν αγωνιστές της Σερβικής επανάστασης και σκοτώθηκαν στη πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806. Κυνηγημένος από τους Οθωμανούς διέφυγε μαζί με την μητέρα του Άννα αρχικά στη Βοσνία, Βενετία, Ρόδο και Κύπρο για να καταλήξει στην Αίγυπτο. Εκεί μπήκε σαν ιπποκόμος στις υπηρεσίες του Χουρσίτ πασά που διορίστηκε το 1820 βαλής της Πελοποννήσου. Στην ελληνική επανάσταση όταν άρχισε η πολιορκία της Τριπολιτσάς από τα ελληνικά στρατεύματα εγκατέλειψε την πόλη και προσχώρησε στο ελληνικό στρατόπεδο. Έφτιαξε δικό του στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από Σέρβους και Βούλγαρους με το οποίο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και διακρίθηκε ιδιαίτερα στα Δερβενάκια. Τον Απρίλιο του 1825 πιάστηκε αιχμάλωτος των Οθωμανών μετά τη μάχη του Πετροχωρίου για να απελευθερωθεί το 1828. Με το τέλος της επανάστασης προήχθη σε στρατηγό, έγινε υπασπιστής του Όθωνα και τιμήθηκε με το ανώτατο αριστείο. Χρημάτισε πληρεξούσιος Σέρβων, Βουλγάρων και Θρακών στην εθνοσυνέλευση του 1843. Πέθανε το 1856 από αποπληξία. Ιστορικά Θέματα, τεύχος 10 Σεπτεμβρίου 2002.
Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη

Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη είναι ο τίτλος μιας δραματική ταινία ελληνικής παραγωγής του 2017 σε σκηνοθεσία της Δώρας Μασκλαβάνου. Η ταινία επελέγη ως η ελληνική υποψηφιότητα για τη κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 91α Βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν ήταν υποψήφια.

 Κάτια Γκουλιώνη ως Πολυξένη Οζγκιούρ Εμρέ Γιλντιρίμ ως Κερέμ Λυδία Φωτοπούλου ως μητέρα Ακύλλας Καραζήσης ως πατέρας Αλέξανδρος Μυλωνάς ως ιερέας Υβόννη Μαλτέζου ως γειτόνισσα Ερρίκος Λίτσης ως δικηγόρος Νίκος Καραθάνος ως Σάββας Δημάδης Κώστας Ξυκομηνός ως καταστηματάρχης Βασίλης Κουκαλάνι ως νομικός Μελέτης Γεωργιάδης ως υπεύθυνος ορφανοτροφείου Νίκος Γκέλια ως βοηθός δικηγόρου Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη στην IMDb
Χημικά όπλα

Με τον όρο χημικά όπλα και παλαιότερα πολεμικά αέρια ή χημικά αέρια χαρακτηρίζονται οι πάσης φύσεως χημικές ουσίες που μπορούν να μετατραπούν σε αέρια, ατμούς, σταγονίδια ή σκόνη προκειμένου σε πολεμική χρήση να καταστήσουν τον αέρα ακατάλληλο προς αναπνοή. Ο δε πόλεμος που επιχειρείται με τέτοια μέσα χαρακτηρίζεται χημικός πόλεμος. Σε ειρηνική περίοδο οι ίδιες αυτές χημικές ουσίες χαρακτηρίζονται «επικίνδυνα αέρια» ή «δηλητηριώδη αέρια».

 Η Σύμβαση της Χάγης του 1907 απαγορεύει μεταξύ άλλων:η χρήση δηλητηρίων ή δηλητηριασμένων όπλων όπως επίσης σε άλλες διεθνείς συμβάσεις απαγορεύονται η χρήση βλημάτων κάτω των 400 γρ που φέρουν εκρηκτική γέμιση, η χρήση ασφυκτικών ή δηλητηριωδών αερίων και η λεηλασία. Ανάλογα της φύσης τους και των βλαβών που επιφέρουν στον ανθρώπινο οργανισμό τα χημικά όπλα διακρίνονται στις ακόλουθες κατηγορίες: Ασφυξιογόνα αέρια ή αποπνικτικά αέρια Κνιδογόνα αέρια ή καυστικά αέρια Ερεθιστικά αέρια,που διακρίνονται σε δακρυγόνα και σε πταρμογόνα Τοξικά αέρια Εκρηκτικά αέρια, και ΚαπνογόναΕπίσης τα χημικά όπλα εκτός της παραπάνω ταξινόμησης διακρίνονται επιπλέον και ανάλογα του χρόνου προσβολής και ενέργειας επίδρασης στον ανθρώπινο οργανισμό σε: Αέρια πτητικά ή παροδικής ενέργειας και σε Αέρια μέτριας διάρκειας (μερικών ωρών)
Σουηδικό συσσίτιο

Το Σουηδικό συσσίτιο ήταν μια από τις μεγαλύτερες φιλανθρωπικές βοήθειες που διοργανώθηκε με αλλοδαπά κεφάλαια στη Γερμανία μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Στη διάρκεια τεσσάρων σχεδόν χρόνων διατέθηκε στους χειμερινούς μήνες φαΐ τέσσερις φορές την ημέρα για όλα τα παιδιά ηλικίας μεταξύ τριών και έξι χρονών στο βρετανικό τομέα του Βερολίνου, στο Αμβούργο, στην κοιλάδα του Ρουρ και αλλού. Συνολικά υπολογίζεται ότι δόθηκαν 80 εκατομμύρια μερίδες φαγητού.

 Ο χειμώνας του 1946-47 ήταν από τους πιο παγερούς στη Γερμανία του 20ού αιώνα. Επί δύο μήνες το θερμόμετρο έπεσε κάτω από το μηδέν. Μετά από τους βομβαρδισμούς οι Γερμανοί έμεναν σε ερείπια χωρίς τοίχους, σκεπές, πόρτες και παράθυρα. Κάρβουνο για τη σόμπα δεν υπήρχε, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Η βρεφική θνησιμότητα υπερέβαινε τα είκοσι τα εκατό. Το Συσσίτιο διοργανώθηκε από τον Φόλκε Μπερναντόττε, την οργάνωση Ρέντα Μπάρνεν (Rädda Barnen), και την εταιρεία Save the Children. Ο Μπερναντόττε διατελούσε τότε διευθυντής του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού. Για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα έγιναν συσσίτια ζεστής σούπας με κρέας. Στα σχολεία μοιράζονταν φαΐ. Στο Βερολίνο, Αμβούργο, στην κοιλάδα του Ρουρ, και αργότερα και σε μικρότερες πόλεις. Τα τρόφιμα διατέθηκαν αρχικά από τα Βρετανικά στρατεύματα, και αργότερα από τον Ερυθρό στρατό και τον Αμερικάνικο έρανο του Χούβερ. Το Σουηδικό συσσίτιο έσωσε τα παιδιά από σίγουρο θάνατο. Εκτός από τη Γερμανία, ο Φόλκε Μπερναντόττε διοργάνωσε το Σουηδικό συσσίτιο σε περισσότερες από ένδεκα χώρες της Ευρώπης. Το συσσίτιο διαμοιράζονταν δωρεάν, ενώ οι χιλιάδες βοηθοί που μοίραζαν το φαΐ ήταν αμίσθωτοι εθελοντές. Η διανομή του φαγητού γινόταν καθημερινά, ακόμα και στις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες, ενώ τα παιδιά έφερναν δικά τους πιάτα και κουτάλια και έπρεπε να φαν το φαΐ επί τόπου. Carsten Stern: Schwedenspeisung und Rotes Kreuz in Hamburg – Massenspeisungen 1946-1949 für Hamburger Kleinkinder in der Hungerzeit. Neumünster 2008, ISBN 978-3-529-05231-6 Folke Bernadotte: An Stelle von Waffen, Klemm-Verlag, Freiburg i. Br., 1948, Original: „I stället för vapen“
Μονή Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας

Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας είναι ένα ιστορικό μοναστήρι, χτισμένο σε απόσταση 30 χλμ δυτικά του Άστρους και σε κοντινή απόσταση από τα χωριά Καστρί και Περδικόβρυση. Θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Κυνουρίας.

 Η Μονή Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας ιδρύθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, τον 8ο αιώνα. Εκεί, ίσως υπήρξε κατά τα αρχαία χρόνια, βωμός και σπήλαιο του θεού Πάνα, το οποίο είδε ο Παυσανίας στα αριστερά του δρόμου που ένωνε την Αρχαία Τεγέα με την Λακεδαίμονα. Από μεταγενέστερη επιγραφή στην είσοδο του μοναστηριού, η ιστορική του παρουσία ξεκινά το 1126. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν χτιζόταν το μοναστήρι, ένας μάστορας γκρεμίστηκε μαζί με ένα πελεκημένο λιθάρι. Όταν οι υπόλοιποι κατέβηκαν για να τον μαζέψουν, τον είδαν να ανεβαίνει το μονοπάτι με το λιθάρι στον ώμο. Κατά την Επανάσταση του 1821, το μοναστήρι, λόγω της απρόσιτης του θέσης, χρησίμευσε ως ορμητήριο εναντίον των Τούρκων, ως στρατιωτικό νοσομοκείο, αλλά και ως καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού. Τον Μάϊο του 1821, οι μοναχοί συμμετείχαν ενεργά στις μάχες των Δολιανών και των Βερβένων. Το 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς πολιόρκησε 2 φορές την μονή, χωρίς αποτέλεσμα. Η μονή Προδρόμου, ήταν ενοριακή και υπαγόταν στην Μητρόπολη Άργους και Ναυπλίου. Σήμερα η μονή είναι ανδρική και υπάγεται στην Μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας. Βρίσκεται χτισμένη πάνω σε έναν βράχο, πάνω από το φαράγγι του ποταμού Τάνου, καθιστώντας την απρόσιτη. Είναι χτισμένη με παραδοσιακό τρόπο, καθώς περιλαμβάνει μία στενή αυλή και τα κτήριά της μαζί με καμάρες, πέτρινες σκάλες, χαγιάτια κ.α. Το καθολικό της βρίσκεται στο δεύτερο όροφο της νότιας πτέρυγας, χτισμένο σε ένα κοίλωμα του βράχου. Το καθολικό είναι ένας τρουλαίος ναός, που έχει χτιστεί σε ακανόνιστο σχήμα Γ, έτσι ώστε να προσαρμόζεται στην μορφολογία του σπηλαίου. Στο εσωτερικό του, έχουν διατηρηθεί τμήματα αγιογραφιών, έργα του 18ου αιώνα από τον ναυπλιώτη Ιερομόναχο Ιερεμία. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, φέρει αξιόλογες εικόνες, φιλοτεχνημένες τον 18ο αιώνα. Δίπλα από το καθολικό, υπάρχει ένας στενόμακρος δρόμος που οδηγεί στο σπήλαιο, χωρίς να είναι γνωστό που καταλήγει. Μερικοί πιστεύουν ότι οδηγεί στην Μονή Μαλεβής. Η μονή είναι σήμερα πλήρως ανακαινισμένη. Έχει δύο μετόχια: τον Άγιο Χαράλαμπο στον Στόλο και τον ερειπωμένο ναό του Αγίου Νικολάου στην Περδικόβρυση. Απαριθμεί σήμερα 4 μοναχούς. Εορτάζει στις 6 Σεπτεμβρίου, εννέα μέρες μετά την εορτή του Προδρόμου και στις 14 Σεπτεμβρίου του Τιμίου Σταυρού. Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1 Νομαρχιακή Διοίκηση Αρκαδίας - Αρκαδία, Θρησκευτικός Προορισμός, Εκδοτική Αρκαδίας, Τρίπολη 2010 Φορέας Διαχείρησης Όρους Πάρνωνα, Εκδόσεις Πεντάλοφος, 2015, ISBN 978-960-99424-2-3
Νικολά Λανκρέ

Ο Νικολά Λανκρέ (γαλλικά: (22 Ιανουαρίου 1690 - 14 Σεπτεμβρίου 1743) ήταν Γάλλος ζωγράφος ρωπογραφιών όπου απεικόνισε λαμπρά αυλικές διασκεδάσεις και σκηνές από υπαίθριες γιορτές παρουσιάζοντας το πνεύμα της ευθυμίας που αντικατόπτριζε τα γούστα και τα ήθη της γαλλικής κοινωνίας κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας του Δούκα της Ορλεάνης και, αργότερα, της πρώιμης βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄.

 Ο Νικολά Λανκρέ γεννήθηκε στο Παρίσι και είχε δάσκαλο τον Κλωντ Ζιλό του οποίου μαθητής υπήρξε και ο Αντουάν Βαττώ, με τον οποίο συνδέθηκαν με φιλία. Είναι οι δύο ζωγράφοι από τους οποίους επηρεάστηκε. Δύο πίνακες του Λανκρέ που εκτέθηκαν σε δημόσια έκθεση στην πλατεία Ντωφίν στο Παρίσι είχαν μεγάλη επιτυχία και έθεσαν τα θεμέλια της φήμης του αλλά συγχρόνως, όπως λέγεται, ο Βαττώ, ο οποίος είχε θεωρηθεί ως δημιουργός τους, ζήλεψε που διέκοψε κάθε σχέση μαζί του για πάντα.Το 1718 ο Λανκρέ έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, από τότε η δημοτικότητά του αυξήθηκε. Φιλοτέχνησε έργα για τη διακόσμηση του ανακτόρου των Βερσαλλιών και έλαβε πολλές παραγγελίες για μέγαρα μεγάλων συλλεκτών. Το 1735 έγινε σύμβουλος της Ακαδημίας.Σαν χαρακτήρας ήταν ακέραιος και δεν δελεάζονταν από το εύκολο κέρδος με μέσα που του δεν του φαίνονταν τιμητικά: ένας έμπορος ζωγραφικής του πρόσφερε κάποτε έναντι αδρής αμοιβής να «ξαναδουλέψει» πίνακες με σκοπό την πώληση. Ο Λανκρέ αρνήθηκε την προσφορά, λέγοντας: «Προτιμώ να διακινδυνεύσω να κάνω κακούς πίνακες παρά να χαλάσω καλούς». Ο Λανκρέ ήταν άγαμος για μεγάλο μέρος της ζωής του. Ωστόσο, το 1741 παντρεύτηκε μια 18χρονη κοπέλα. Θεωρείται ότι την παντρεύτηκε για να τη σώσει, όταν τη βρήκε δίπλα στην ετοιμοθάνατη μητέρα της να ζει σε συνθήκες φτώχειας σε ένα δωμάτιο σοφίτας και άκουσε ότι η κοπέλα σύντομα θα αναγκαζόταν να μπει σε μοναστήρι. Ο Λανκρέ πέθανε από πνευμονία μετά από δύο χρόνια, στις 14 Σεπτεμβρίου 1743. Ο Λανκρέ φιλοτέχνησε γύρω στους 700 πίνακες. Δημιούργησε αρκετά πορτρέτα και ιστορικές συνθέσεις, αλλά τα αγαπημένα του θέματα ήταν οι αυλικές διασκεδάσεις, οι χοροί, τα λαϊκά πανηγύρια και οι χωριάτικοι γάμοι. Από αυτή την άποψη ήταν χαρακτηριστικός της τεχνοτροπίας ροκοκό. Ένα από τα γνωστότερα έργα του είναι μια σειρά από εικονογραφήσεις για τους Μύθους του Λαφονταίν. Παρόλο που επηρεάστηκε από τον Βαττώ, το έργο του Λανκρέ χαρακτηρίζεται από πιο ζωντανή παλέτα, πιο ποικίλα θέματα ρωπογραφιών και λεπτομερή και ζωντανή αφήγηση.
Αλτάι (πόλη)

Η Αλτάι είναι πόλη νομαρχιακού επιπέδου στο νομό Αλτάι εντός του αυτόνομου καζακικού νομού Ιλί, στο βόρειο Σιντσιάνγκ της Κίνας. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται στις πλαγιές του ποταμού Κελάν.

 Κινεζική Εθνική Οδός 216 Κινεζική Εθνική Οδός 217 Αεροδρόμιο του Αλτάι Τρένο προς το Μπεϊτούν. Απέχει περίπου μια ώρα οδικώς από το Αλτάι.Το Ουρούμτσι (πρωτεύουσα του Σιντσιάνγκ) απέχει περίπου μία ώρα με το αεροπλάνο, 9 ώρες με το λεωφορείο, 12 ώρες με το νυχτερινό λεωφορείο και περίπου 14 ώρες με το τρένο (μέσω Μπεϊτούν) από το Αλτάι. Όπως και άλλες πόλεις στο Σιντσιάνγκ, υπάρχουν πολλές μειονότητες στο Αλτάι, ιδίως Ουιγούροι και Καζάκοι. Στα σχολεία, τα μαθήματα παραδίδονται κυρίως στα κινέζικα, αλλά υπάρχουν μαθήματα για τα ουιγουρικά και καζακικά. Ο πιο σημαντικός τουριστικός χώρος είναι η λίμνη Κανάς, όπου υπάρχει ένας θρύλος όπου σύμφωνα με τον οποίο κατοικεί εκεί ένα μεγάλο πλάσμα. Μα Φουσιάνγκ (1876-1932), στρατιωτικός διοικητής του Αλτάι Ρεμπίγια Καντίρ (γεννήθηκε το 1947), πολιτικός ακτιβιστής Κανάτ Ισλάμ (γεννήθηκε το 1984), μποξέρ Το Αλτάι έχει κρύο ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), χωρίς την ισχυρή επιρροή των μουσώνων στις εποχικές βροχοπτώσεις. Οι μουσώνες καθορίζουν το κλίμα σε μεγάλο μέρος της Κίνας και η πόλη λαμβάνει συνολική ετήσια βροχόπτωση μόνο 191 χιλιοστά. Οι χειμώνες είναι πολύ κρύοι και ξηροί. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου είναι −15.5 °C, ωστόσο, η παρουσία των Ορέων Αλτάι στα βόρεια βοηθά στη μετρίαση της σοβαρότητας του χειμωνιάτικου κρύου, σε σύγκριση με τις θέσεις περαιτέρω προς τα ανατολικά. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι σύντομα αλλά ήπια. Τα καλοκαίρια είναι πολύ ζεστά και ξηρά. Τον Ιούλιο η μέση θερμοκρασία φτάνει τους +21.8 °C. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 4.53 °C. Το ποσοστό μηνιαίας πιθανής ηλιοφάνειας κυμαίνεται από 50% το Δεκέμβριο σε 74% τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο. Η ηλιοφάνεια είναι άφθονη όλο το έτος και η πόλη δέχεται κατά μέσο όρο 2.993 ώρες ηλιοφάνειας σε ετήσια βάση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Altay City στο Wikimedia Commons
Μαϊτνέριο

Το χημικό στοιχείο Μαϊτνέριο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 109 και ατομικό βάρος 267. Έχει θερμοκρασία τήξης N/A C° και θερμοκρασία βρασμού N/A C°. Είναι συνθετικό στοιχείο, με πιο σταθερό ισότοπο το Mt-276 με χρόνο ημιζωής 720 msec.

 Το Μαϊτνέριο συνετέθη για πρώτη φορά στις 29 Αυγούστου 1982 από μια γερμανική ερευνητική ομάδα υπό την καθοδήγηση των Peter Armbruster και Gottfried Münzenberg στο Institute for Heavy Ion Research (Gesellschaft für Schwerionenforschung) στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας. Για τη δημιουργία του στοιχείου η ομάδα βομβάρδισε με πυρήνα σιδήρου-58 ένα στόχο βισμουθίου-209. Η σύνθεση αυτού του στοιχείου απέδειξε ότι με τεχνικές πυρηνικής σύντηξης μπορούν να παραχθούν νέοι, βαρύτεροι πυρήνες. Το όνομα Μαϊτνέριο προτάθηκε προς τιμή της Αυστριακής φυσικού και μαθηματικού Λίζε Μάιτνερ. Λόγω μιας διαφωνίας ως προς την ονοματοδοσία των τεχνητών στοιχείων με ατομικό αριθμό από 101 ως 109 ονομάστηκε προσωρινά από την IUPAC unnilennium. Τελικά το 1997 λύθηκε η διαφωνία και υιοθετήθηκε το σημερινό όνομα. Μέχρι σήμερα, είναι το μοναδικό στοιχείο που έχει πάρει το όνομά του αποκλειστικά από γυναίκα επιστήμονα, δεδομένου ότι το όνομα «Κιούριο» αποδόθηκε προς τιμή τόσο της Μαρίας όσο και του Πιερ Κιουρί.
Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου

Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου (ή ο ΑΠΟΠ Πάφου) είναι ένα κυπριακό αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο με έδρα την Πάφο. Ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1953 ως Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου (γνωστός ως ΑΠΟΠ Πάφου), έχοντας μόνο ποδοσφαιρική ομάδα. Το 2000 η ποδοσφαιρική ομάδα ενοποιήθηκε τον Ευαγόρα Πάφου δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου (ΑΕΠ). Ωστόσο, ο ΑΠΟΠ διατηρήθηκε σαν αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο και μετονομάστηκε σε Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου, διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Χρώματα του σωματείου είναι το μπλε και το άσπρο.

 Μετά την ενοποίηση του ΑΠΟΠ με τον Ευαγόρα και τη δημιουργία της ΑΕΠ, ο ΑΠΟΠ διατηρήθηκε σαν αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο και μετονομάστηκε σε Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου, διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις ενώ στη συνέχεια δημιούργησε τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών.Η καλαθοσφαιρική ομάδα ανδρών δημιουργήθηκε το 2003. Έχει κατακτήσει 2 φορές το πρωτάθλημα στη Β΄ Κατηγορία (2011,2019). Επιπρόσθετα έχει κατακτήσει 4 φορές το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2010, 2011, 2015, 2019). Την περίοδο 2017-18 συμμετείχε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία.Η καλαθοσφαιρική ομάδα γυναικών συμμετέχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας. ΑνδρώνΒ΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (2): 2011, 2019Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (4): 2010, 2011, 2015, 2019 ΑΠΟΠ Πάφου «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΠΟΠ ΑΠΟ ΤΟ 1953». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2016. Ο Ευαγόρας και ο ΑΠΟΠ πριν… γίνει η ΑΕΠ Δεκατέσσερα χρόνια άντεξε η Α.Ε. Πάφος
Στρατώνι Χαλκιδικής

Το Στρατώνι είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Το 2011 αριθμούσε 1.057 κατοίκους, που εργάζονται στα μεταλλωρυχεία αλλά και σε αλιευτικά επαγγέλματα. Αποτελεί επίσης ομώνυμο τοπική κοινότητα στον Δήμο Αριστοτέλη. Η απόστασή του από τη Θεσσαλονίκη είναι 98 χιλιόμετρα και από την Ιερισσό 17. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Βαρβάρα. Υπάρχουν επίσης δύο παρεκκλήσια, του Αγίου Νικολάου και των Αγίων Θεοδώρων. Στον οικισμό μεταξύ άλλων λειτουργούν ιατρείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, και φαρμακείο, ΚΑΠΗ. Πολιτιστικά δραστηριοποιούνται ο Σύλλογος Γυναικών και ο Σύλλογος Πολιτισμού. Στα τέλη Αυγούστου διεξάγονται κάθε χρόνο τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις και επίσης στις 4 Δεκεμβρίου κορυφώνονται οι πενθήμερες εκδηλώσεις για την πολιούχο, Αγία Βαρβάρα. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης (Σ.Α. Στρατωνίου) έχει αγωνιστεί σε εθνικές κατηγορίες.

 Η περιοχή κατοικούνταν από τα αρχαιότατα χρόνια και η μεταλλευτική δραστηριότητα στο Στρατώνι και στα γύρω χωριά ανάγεται στο 3000 π.Χ.. Οι ανασκαφές του 1962 έδειξαν ότι το Στρατώνι κτίστηκε στη θέση της αρχαίας πόλης Στρατονίκης. Την πόλη αυτή την αναφέρει ο Πτολεμαίος Κλαύδιος, αλλά λανθασμένα στον Σιγγιτικό Κόλπο.Έρευνες έγιναν τα τελευταία χρόνια σε ηρώο με δύο θαλάμους (ταφικό μνημείο) και επίσης βρέθηκαν τρία αγάλματα, μεταξύ των οποίων ένα γυναικείο, που φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου. Από τις επιγραφές κυρίως, που βρέθηκαν εκεί, το μνημείο χρονολογείται στα χρόνια του Χριστού (το ηρώο χρονολογείται περίπου στο τέλος του 1ου αιώνα π.Χ.).Η ίδρυση του οικισμού και η αλματώδης αύξηση του πληθυσμού συντελέστηκε το 19ο αιώνα, καθώς συνέρρεαν πολλοί κάτοικοι από μακρινές περιοχές για να εργαστούν στα μεταλλεία. Τη δεκαετία του '50 ιδρύθηκε μουσικογυμναστικός όμιλος. Τον Νοέμβριο του 2007, κατά τη διάρκεια ελέγχου της επέκτασης του λιμένα των μεταλλευτικών εγκαταστάσεων από καταδυτικό κλιμάκιο της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων, ο δύτης Βασίλης Μεντόγιαννης ανακάλυψε μια ευμεγέθη αποικία ιππόκαμπου.Τον Φεβρουάριο του 2010 παρατεταμένη βροχόπτωση προκάλεσε υπερχείλιση σε τοπικό φράγμα μεταλλευτικών αποβλήτων από το οποίο μεγάλες ποσόσητες ιζημάτων κατέληξαν στα παράλια του χωριού, με συνέπεια ο πληθυσμός του θαλάσσιου αυτού οργανισμού να μειωθεί σημαντικά.Το 2015 ο κ. Μεντόγιαννης ανέλαβε τη δημιουργία τεχνητού υποβρυχίου περιβάλλοντος, λόγω του οποίου η αποικία άρχισε να επανακάμπτει. Έκτοτε η ομάδα του παρακολουθεί στενά το θέμα..
Βαλτί Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βαλτί Χαλκιδικής Το Βαλτί, επίσημα Βαλτίον, είναι παραθαλάσσιος οικισμός του Αστακού στη περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 15 μέτρα.

 Το Βαλτί βρίσκεται Ν.-ΝΑ. από τον Αστακό σε απόσταση 26 χλμ. και 29 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αιτωλικό. Κοντά στο χωριό και μέσα σε σπηλιά απόκρημνης πλαγιάς είναι κτισμένη η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Αστακού, η οποία πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου κάθε χρόνου. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αστακού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αστακό αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Αστακού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους. Φωτογραφίες από το Βαλτί από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20180325113944/http://www.agrinioculture.gr/ Γιορτάζει η Παναγία η Φανερωμένη στο Βαλτί Αστακού Βαλτί Αιτωλοακαρνανίας στο https://www.youtube.com
Πελαργόνιο το βαρύοσμο

Το πελαργόνιον το βαρύοσμον λατ. Pelargonium graveolens είναι ποώδες παχύφυλλο που ανήκει στο γένος Πελαργόνιο της οικογένειας των Γερανιοειδών (Geraniaceae). Το κοινό του όνομα είναι αλμπαρόριζα ή αρμπαρόριζα, ενώ πολλές φορές αναφέρεται και ως πελαργόνι, στη Λέσβο χρυσαχί, στην Κύπρο κιούλι, στη Δυτική Μακεδονία μοσχόφυλλο. Σε περιοχές της Μακεδονίας χρησιμοποιείται η ονομασία μιστσιτσέκ, που σημαίνει λουλούδι που μυρίζει ωραία.

 Πρόκειται για πολυετές ποώδες φυτό με τρυφερούς βλαστούς οι οποίοι δεν ξυλοποιούνται. Αναπτύσσεται πολύ γρήγορα. Τα φύλλα έχουν γκριζοπράσινο χρώμα με οδωντωτές απολήξεις, είναι χνουδωτά και με πολύ μεγάλες εγκολπώσεις και έντονη αρωματική ευωδιά όταν τριβούν. Τα άνθη του φέρονται σε ταξιανθία τύπου σκιαδίου και φέρουν 5 πέταλα. Τα χρώματα που συναντάμε στα άνθη του είναι στις αποχρώσεις του ροζ και του μωβ. Το P. graveolens είναι φυτό με ταχύτατη ανάπτυξη, το οποίο προτιμάει τις ηλιόλουστες ή και ημισκιαζόμενες θέσεις. Το έδαφος θα πρέπει να είναι ελαφρύ (πλούσιο σε άμμο) ώστε να αποστραγγίζει πολύ καλά. Οι ρίζες του δεν ανέχονται την υπερβολική υγρασία. Όταν αναπτύσσεται στο έδαφος ενός κήπου κατάλληλα είναι τα αραιά και πολύ πλούσια ποτίσματα (πότισμα ανά 5-20 ημέρες ανάλογα με την εποχή και τις τοπικές συνθήκες θερμοκρασίας, σκίασης κ.α.). Όταν αναπτύσσεται σε φυτοδοχεία τότε τα ποτίσματά του θα πρέπει να είναι πιο συχνά (ανά 1-7 ημέρες). Δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό σε θρεπτικά στοιχεία και μπορεί να αναπτυχθεί ικανοποιητικά ακόμα και σε πολύ άγονα εδάφη. Σε εντατικές καλλιέργειες του για την παραγωγή αιθέριων ελαίων απαιτεί 3-4 μονάδες φωσφόρου και καλίου ανά στρέμμα και 7-8 μονάδες αζώτου ανά στρέμμα. Είναι ευαίσθητο στο ψύχος. Έτσι στην Ελλάδα το συναντάμε κυρίως στις παράκτιες περιοχές όπου οι χειμώνες είναι ήπιοι. Σε πιο ορεινές περιοχές καλλιεργείται ως ετήσιο και το χειμώνα προστατεύεται. Είναι επιδεκτικό στα κλαδέματα, ακόμα και σε πολύ αυστηρά κλαδέματα τα οποία είναι απαραίτητα εάν θέλουμε να διατηρήσουμε μία μαζεμένη και συμπαγή όψη του φυτού. Καταλληλότερη εποχή είναι νωρίς την άνοιξη. Σε ορισμένες περιοχές χρησιμοποιείται ως τροποποιητικό γεύσης σε μαρμελάδες και γλυκά κουταλιού και έχει και θεραπευτικές ιδιότητες ως βότανο. Χρησιμποιείται για παρασκευή λικέρ με προσθήκη αλκοόλ και ζάχαρης. ιστολ. Αλεκάτη [1] Pelargonium graveolens L'Hér. ex Aiton sweet scented geranium - http://plants.usda.gov/java/profile?symbol=PEGR11 Scented Geraniums or Pelargoniums by James K. Sayre - https://web.archive.org/web/20110708085450/http://www.bottlebrushpress.com/scentedgeraniums.html
Ουίλιαμ Μόρις

Ο Ουίλιαμ Μόρις (αγγλ. William Morris) ήταν Άγγλος σχεδιαστής υφασμάτων, καλλιτέχνης, συγγραφέας και ελευθεριακός σοσιαλιστής συνδεδεμένος με την Αδελφότητα των Προραφαηλιτών και το κίνημα Αρτς εντ Κραφτς. Ίδρυσε μία καλλιτεχνική εταιρία με τους ζωγράφους Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς και Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι που ενέπνευσε σημαντικά τη διακόσμηση εκκλησιών και σπιτιών κατά τον 20ο αιώνα. Ως συγγραφέας, εικονογράφος και μεσαιωνιστής, συνέβαλε στην εδραίωση της φανταστικής λογοτεχνίας και άσκησε άμεση επιρροή σε μεταπολεμικούς συγγραφείς όπως ο Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν. Συνέβαλε, επίσης, σημαντικά στην αναβίωση της τέχνης των υφασμάτων και παραδοσιακών της μεθόδων, καθώς και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρίας για την Προστασία Αρχαίων Κτηρίων, σημαντικός φορέας για την προστασία ιστορικών κτηρίων στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 Ο Μόρις έγραψε και δημοσίευσε ποίηση, λογοτεχνία και μεταφράσεις αρχαίων και μεσαιωνικών κειμένων για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του. Τα γνωστότερα έργα του συμπεριλαμβάνουν τα βιβλία Η Άμυνα της Γκουίνεβιρ και Άλλα Ποιήματα (1858), Ο Γήινος Παράδεισος (1868-1870), Ένα Όνειρο του Τζον Μπολ (1888), το ουτοπικό Νέα από το Πουθενά (1890) και το φανταστικό μυθιστόρημα Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου (1896). Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα που συνέβαλε στη διάδοση του σοσιαλισμού στη Βρετανία, ιδρύοντας τον Σοσιαλιστικό Σύνδεσμο το 1884, ωστόσο απομακρύνθηκε από την οργάνωση μέχρι το τέλος της δεκαετίας λόγω διαφωνιών σχετικά με τους στόχους και τις μεθόδους του. Αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ζωής του στις Εκδόσεις Κέλμσκοτ, τις οποίες ίδρυσε το 1891. Οι εκδόσεις ήταν αφιερωμένες στην έκδοση περιορισμένων έντυπων βιβλίων που περιλάμβαναν εικονογραφημένα χειρόγραφα. Η έκδοση του 1896 Έργα του Τζέφρι Τσόσερ θεωρείται μέχρι σήμερα ως αριστούργημα στον σχεδιασμό βιβλίων. Επιλογή έργων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα William Morris στο Wikimedia Commons
Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης

Η Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης (Ε.Δ.Ε.Μ.) είναι ένα προοδευτικό, μεταρρυθμιστικό κόμμα στο χώρο του κέντρου. Ιδρύθηκε το 2014 από τον δικηγόρο Απόστολο Πόντα. Αποτελεί συνιστώσα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήματος Αλλαγής.

 Η Ε.Δ.Ε.Μ. ιδρύθηκε στον Οκτώβριο του 2014, ενώ η επίσημη παρουσίασή του έγινε σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από το κόμμα σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, από τον Απόστολο Πόντα.Στις 13 Δεκεμβρίου 2015 πραγματοποιήθηκε το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο Συνέδριο της Ε.Δ.Ε.Μ.Το κόμμα συμμετείχε στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 σε 52 από τις 57 εκλογικές περιφέρειες και συγκέντρωσε συνολικά 0,12% και 7.615 ψήφους.Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 εντάχθηκε ως συνιστώσα στη Δημοκρατική Συμπαράταξη.Στις 8 Σεπτεμβρίου 2017 ο πρόεδρος του κόμματος ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις εκλογές ανάδειξης προέδρου του ενιαίου φορέα της κεντροαριστεράς. Τελικά, συγκέντρωσε 1.131 ψήφους και 0,54%. Δημοκρατική Συμπαράταξη Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης
Ματίας Ντεγκρά

Ο Ματίας Ντεγκρά (γεννήθηκε στις 18 ιουνίου 1983) είναι ένας Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας για την ΑΕ Λάρισας στην ελληνική Super League για ενα και μοναδικο αγώνα.

 Το 2009 ο Αστέρας Τρίπολης υπέγραψε τον Ντεγκρά από τη Βέροια και έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας. Το 2011, υπέγραψε για την ΑΕΛ Λεμεσού, βοηθώντας την ομάδα του να βγει πρώτη στην Κυπριακή Πρώτη κατηγορία. Είχε το εκπληκτικό ρεκόρ το να αποκρούσει 7 συνεχόμενα πέναλτι σε όλο το χρόνο, βοηθώντας την ομάδα του να έχει το καλύτερο αμυντικό ρεκόρ στο πρωτάθλημα. Η επόμενη σεζόν ξεκίνησε πολύ καλά για τον Ντεγκρά και συμμετείχε στη φάση των ομίλων του UEFA Europa League. Στο τέλος της σεζόν, αφού η ομάδα του έχασε στο τελικό του κυπέλλου δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του με την ΑΕΛ Λεμεσού. Τον Ιούνιο του 2013, μετακόμισε στην Πορτογαλία και υπέγραψε συμβόλαιο με την Πάσος Φερέιρα. Τον Ιούνιο του 2014, υπέγραψε συμβόλαιο με την Σέριφ Τιράσπολ. (Ισπανικά) BDFA προφίλ ΑΕΛ Λεμεσού Κυπριακή Πρώτη Κατηγορία: 2011-12 Μολδαβία Κύπελλο : 2015 Κυπριακό Super Cup: 2015
Sonic Origami

Sonic Origami είναι ο τίτλος του 20ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Eagle Records". Ο δίσκος κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία και την Ευρώπη, ενώ εκδόθηκε στην Αμερική στις 6 Ιουλίου 1999 μέσω της εταιρείας "Spitfire Records" και έλαβε μέτριες κριτικές. Το τραγούδι "Between Two Worlds" είναι αφιερωμένο στα πρώην μέλη του συγκροτήματος, Ντέηβιντ Μπάιρον και Γκάρι Τέην.

 1. Between Two Worlds (Box, Lanzon) - 6:29 2. I Hear Voices (Bolder) - 3:55 3. Perfect Little Heart (Box, Lanzon) - 5:17 4. Heartless Land (Box, P. Lanzon. M. Lanzon) - 4:44 5. Only the Young (Bolder) - 4:43 6. In the Moment (Box, Lanzon) - 6:23 7. Question (Box, Lanzon) - 5:26 8. Change (Box, Lanzon) - 6:02 9. Shelter from the Rain (Bolder) - 6:10 10. Everything in Life (Box, Lanzon, Bolder, Kerslake) - 3:15 11. Acroos the Miles (Peterik, Sullivan) - 5:13 12. Feels Like (Box, Lanzon) - 4:37 13. The Golden Palace (Box, Lanzon) - 8:29 14. Sweet Pretender (Bolder) - 4:50 Το "Sonic Origami" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Μπέρνι Σο - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΦιλ Λανζόν - πλήκτραΤρέβορ Μπόλντερ - μπάσοΛι Κέρσλεηκ - τύμπανα Uriah Heep 1970-2012, Tapio Minkkinen, [1] Allmusic [2] Εκδόσεις του "Sonic Origami" [3]
Σάγκας Αρκαδίας

Ο Σάγκας (ή το Σάγκα) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι κτισμένος στο τέλος του Άργον Πεδίου στους πρόποδες του Λύρκειου (Αρμενιάς) όρους σε υψόμετρο 740 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Σάγκα της δημοτικής ενότητας Μαντινείας του δήμου Τριπόλεως της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 85 μόνιμους κατοίκους.

 Ο Σάγκας βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας, στις νότιες πλαγιές του Λύρκειου σε υψόμετρο 740 μέτρα. Απέχει 21 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Τρίπολη και 7 χλμ. Β. από τη Νεστάνη ενώ στα ανατολικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Πελοποννήσου στο ύψος της σήραγγας Αρτεμισίου. Το χωριό έχει θέα στα νότια προς τον Μαντινειακό κάμπο (το αρχαίο " Αργόν Πεδίον"), πετρόχτιστα σπίτια και είναι πλούσιο σε νερά με πολλές πηγές και βρύσες. Νοτιοδυτικά με κατεύθυνση προς τον Πικέρνη, υπάρχουν ίχνη της αρχαίας αμαξιτής οδού (Κλίμακα), που αναφέρεται από τον Παυσανία στα Αρκαδικά ως ένας από τους τρεις άξονες για την σύνδεση του αρχαίου Άργους με την Μαντίνεια Αρκαδία. Από το χωριό και προς τα ανατολικά ξεκινάει μονοπάτι που πηγαίνει στην κορυφογραμμή του βουνού Πόρτες (νοτιοανατολική κατάληξη του Λύρκειου - υψόμετρο 1.097 μέτρα) όπου πάνω ακριβώς από τη σήραγγα Αρτεμισίου βρίσκονται εμφανή ίχνη αρχαίας τεχνητής διάνοιξης καθώς και οι κάθετες αυλακώσεις δαπέδου για να μη γλιστρά ο δρόμος. Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ 1650 και 1680, όταν ο Οθωμανός μπέης της περιοχής με το όνομα Σάγκας μετέφερε κατοίκους από τα γύρω χωριά σε αυτό. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 το χωριό καταγράφεται ως Σάγκα ή Ζάγγα να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Τριπολιτσάς. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Σάγκα το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαντινείας και το 1912 στο ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Απο το 1879 μέχρι και το 1940 ο πληθυσμός του Σάγκα παρέμεινε σταθερός με μειωτική ωστόσο τάση. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός του μειώθηκε δραματικά ενώ απο το 1971 μέχρι και το 2011 υπήρξε σταθερός. Το 2011 και το 2021 μειώθηκε πολύ σημαντικά. Αρτεμίσιον Κλίμαξ Του Παυσανία Με ΕΠΟΣ Φυλής στο https://www.youtube.com/ Η ιστορία του Σάγκα Μαντινείας και η μάχη κατά του Ιμπραήμ Πασά στις Πόρτες Μία νέα κρύπτη στην Αρκαδία από τον ιστότοπο https://forums.geocaching.com/
Άγιος Δημήτριος Σάμου

Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κοντακαίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καρλοβασίων, του δήμου Δυτικής Σάμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμου, του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Άγιος Δηήτριος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Β. Σάμου, πάνω στην επαρχιακή οδό Σάμου-Καρλοβασίου, βόρεια από τα Κοντακαίικα. Απέχει 4,5 χλμ. ΒΑ. του Νέου Καρλοβασίου και 27 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. της πόλης της Σάμου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοντακαίικων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοντακαίικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρλοβασίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καρλοβασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Σάμου. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο δυτικό τμήμα του οικισμού Το εκκλησάκι των Εισοδίων Θεοτόκου, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 eetaa.gr
Χάρης Ρώμας

Ο Χάρης Ρώμας (γεννημένος ως Χαράλαμπος Ρασσιάς, Πειραιάς, 23 Μαρτίου 1960) είναι Έλληνας κωμικός, ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, στιχουργός και πολιτικός. Είναι γνωστός και δημοφιλής για τις τηλεοπτικές σειρές Οι Μεν Και Οι Δεν, Κωνσταντίνου και Ελένης και Το καφέ της Χαράς που γνώρισαν τεράστια διαχρονική επιτυχία.

 Γεννήθηκε ως Χαράλαμπος Ρασσιάς τον Μάρτιο του 1960 στον Πειραιά. Έζησε εκεί μέχρι την ηλικία των 6 ετών, όπου μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη σχολή Μωραΐτη και κατόπιν εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία και αποφοίτησε, λαμβάνοντας πτυχίο Ιατρικής το 1992.Σε ηλικία 25 ετών παντρεύτηκε μία συμφοιτήτριά του και ο γάμος τους διήρκεσε 2 χρόνια. Αντί για γιατρός, επέλεξε να γίνει ηθοποιός και σπούδασε υποκριτική τέχνη αρχικά στη Δραματική Σχολή Κατσέλη και στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». H απόφαση αυτή δεν άρεσε στους γονείς του και ιδίως στον πατέρα του, ο οποίος σταμάτησε να του μιλάει και του απαγόρευσε να εμφανιστεί στο θέατρο με το επίθετό του (Ρασσιάς). Έτσι, ο Χάρης Ρώμας έγινε γνωστός με το επώνυμο της μητέρας του (Ρώμα). Με τον πατέρα του συμφιλιώθηκε λίγο πριν τον θάνατό του. Από το 1991 και έπειτα, διαμένει μόνιμα στο Χαλάνδρι. Πολιτική Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής στον Κεντρικό Τομέα Αθηνών με την παράταξη «Νέα Αρχή για την Αττική» του Γιώργου Πατούλη, με την οποία και εξελέγη, λαμβάνοντας 7.837 σταυρούς προτίμησης.Αρχικά ορίστηκε από τον Περιφερειάρχη Αττικής Γιώργο Πατούλη, ως εντεταλμένος σύμβουλος θεατρικών, πολιτιστικών και μουσικών εκδηλώσεων, κατόπιν ως Τομεάρχης Πολιτισμού και στη συνέχεια ως Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού. Είναι εγγεγραμμένος ως ανεξάρτητος, όμως είναι προσκείμενος στη Νέα Δημοκρατία. Είχε κατέλθει υποψήφιος δήμαρχος Χαλανδρίου στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023 όπου κατέλαβε την τρίτη θέση και ποσοστό 14,91%. Το 1983, παράλληλα ως φοιτητής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, πραγματοποίησε επιτυχημένη ακρόαση στον Μάνο Χατζηδάκι και έπαιξε σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Κατόπιν προσελήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο. Ως ηθοποιός στο θέατρο πρωταγωνίστησε σε πολλά είδη στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ άλλων στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, το Ηρώδειο θέατρο και στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης.Είναι σεναριογράφος και πρωταγωνιστής σε σημαντικές τηλεοπτικές επιτυχίες της Ελληνικής τηλεόρασης, όπως το Μάμα Μία (1991), Οι Μεν και οι Δεν (1993–1996), Ο κακός βεζύρης (1997–1998), Κωνσταντίνου και Ελένης (1998–2000), Λίφτινγκ (2001–2002), το καφέ της Χαράς (2003–2006, 2019–2021), Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον (2007–2008) και Doctor Ρούλης (2009). Παράλληλα έχει πρωταγωνιστήσει σε θεατρικές παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στον Ελληνικό κινηματογράφο, καθώς επίσης είναι και στιχουργός σε soundtracks. Χάρης Ρώμας στο imdb Χάρης Ρώμας: Συνέντευξη με τον ηθοποιό για την πολιτική, το «Καφέ της Χαράς», την τηλεοπτική του καριέρα, την τέχνη και τις θεατρικές παραστάσεις | Athens Voice
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1915

Το κύπελλο Ισπανίας 1915 ήταν η δέκατη τρίτη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο. Η διοργάνωση ξεκίνησε την 15 Απριλίου 1915 και τελείωσε στις 2 Μαΐου 1915 με τον Τελικό.

 Βόρειος όμιλος:Αθλέτικ Μπιλμπάο Κεντρικός όμιλος:Γκιμνάστικα Σοσιεδάδ Γαλικία:Ρεάλ Φορτούνα Βίγο Καταλωνία:Εσπανιόλ Βαρκελόνης Η Αθλέτικ Μπιλμπάο νικάει 5–1 στο σύνολο Το παιχνίδι ήταν μονό. Η Εσπανιόλ νικάει 3-2.
Άγιος Μηνάς Μαγνησίας

Ο Άγιος Μηνάς είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κάτω Λεχωνίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρτέμιδας, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Μηνάς είναι παράλιος οικισμός κοντά στην περιοχή του Βόλου. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της ανατολικής ακτής του Παγασητικού κόλπου, κοντά στην ανατολική όχθη του ποταμού Βρύχωνα, λίγο μετά την Αγριά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 10 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Λεχωνίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Λεχωνίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρτέμιδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρτέμιδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Οι παραλίες «Χατζηβαγγέλη» και «Καρνάγιο», δυτικά του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000) eetaa.gr