IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πυρόλυση

Η πυρόλυση είναι η χημική διάσπαση οργανικών υλικών με θέρμανση απουσία οξυγόνου και άλλων αντιδραστηρίων, εκτός πιθανόν από ατμό. Η εκτενής πυρόλυση που αφήνει μόνο άνθρακα ως κατάλοιπο λέγεται ανθρακοποίηση. Η πυρόλυση είναι μια ειδική περίπτωση θερμόλυσης.

 Η πυρόλυση εννοείται συνήθως ως άνυδρη (χωρίς νερό). Το φαινόμενο εμφανίζεται όποτε ένα στερεό οργανικό υλικό θερμαίνεται κατάλληλα, π.χ. τηγανίζεται, ψήνεται κλπ. Παρ' ότι αυτές οι διαδικασίες πραγματοποιούνται σε ανοικτή ατμόσφαιρα, τα εξωτερικά στρώματα του υλικού κρατούν το εσωτερικό μακριά από το οξυγόνο. Το φαινόμενο επίσης συμβαίνει κατά την καύση συμπαγούς στέρεου καύσιμου όπως το ξύλο. Οι φλόγες ενός ξύλου που καίγεται προκαλούνται από την καύση των αερίων που απελευθερώνονται από την πυρόλυση, όχι από την καύση του ίδιου του ξύλου. Συνεπώς, η πυρόλυση κοινών υλικών όπως ξύλο, πλαστικό και ύφασμα είναι πολύ σημαντική σε θέματα πυρασφάλειας και πυρόσβεσης. Μια πανάρχαια βιομηχανική χρήση της άνυδρης πυρόλυσης είναι η παραγωγή ξυλοκάρβουνου μέσω της πυρόλυσης του ξύλου. Πιο πρόσφατα, η πυρόλυση έχει χρησιμοποιηθεί για την μαζική μετατροπή ορυκτού κάρβουνου σε κοκ για την μεταλλουργία και ειδικότερα την κατασκευή ατσαλιού. Σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές η διαδικασία γίνεται κάτω από πίεση και σε θερμοκρασίες πάνω από 430°C. Η άνυδρη πυρόλυση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή υγρών καυσίμων παραπλήσιων με το ντήζελ από στέρεα βιομάζα ή πλαστικό. Η περισσότερο κοινή τεχνική χρησιμοποιεί πολύ μικρούς χρόνους εφαρμογής (<2 δευτερόλεπτα) και υψηλά επίπεδα θέρμανσης σε θερμοκρασίες 350-500°C και λέγεται γρήγορη ή αστραπιαία πυρόλυση. Η πυρόλυση αποτελεί τεχνική μέθοδο που εφαρμόζουν τα διυλιστήρια πετρελαίου για την παραγωγή ελαφρύτερων υδρογονανθράκων του πετρελαίου όπως η βενζίνη, η κηροζίνη κλπ. Με την τεχνική αυτή των διυλιστηρίων παράγονται πλείστα προϊόντα και ανάλογα αυτών η πυρόλυση διακρίνεται σε «θερμική πυρόλυση» και σε «καταλυτική πυρόλυση». Θερμική πυρόλυση είναι η μέθοδος παραγωγής ελαίων (ελαφρών υδρογονανθράκων) στις στήλες απόσταξης των διυλιστηρίων που θερμαίνονται σε υψηλές θερμοκρασίες. Καταλυτική πυρόλυση είναι η μέθοδος παραγωγής ελαίων, όπως στη θερμική, που όμως στη συνέχεια υφίστανται επεξεργασία από κάποιο καταλύτη. Ο όρος πυρόλυση ορισμένες φορές χρησιμοποιείται για να περιγράψει την θερμόλυση παρουσία νερού, για παράδειγμα τον θερμικό αποπολυμερισμό οργανικών απόβλητων σε ελαφρύ ορυκτέλαιο. Στην πυρόλυση σε κενό, οργανικά υλικά θερμαίνονται σε κενό με τον σκοπό να μειωθεί το σημείο βρασμού και να αποφευχθούν παράπλευρες χημικές αντιδράσεις. Χρησιμοποιείται στην οργανική χημεία ως συνθετικό εργαλείο. Στην αστραπιαία πυρόλυση σε κενό, ο χρόνος παραμονής στην θερμοκρασία εργασίας περιορίζεται στον συντομότερο δυνατό ώστε να περιορισθούν δευτερεύουσες αντιδράσεις.
Πενταδεκάεδρο

Στη στερεομετρία, πενταδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαπέντε έδρες. Δεν υπάρχουν κανονικά πενταδεκάεδρα, συνεπώς η ονομασία αυτή είναι διφορούμενη. Υπάρχουν πολυάριθμες τοπολογικώς διακριτές μορφές ενός πενταδεκάεδρου, για παράδειγμα, η τετραδεκαγωνική πυραμίδα και το τριδεκαγωνικό πρίσμα.

 Υπάρχουν 23.833.988.129 τοπολογικώς διακριτά κυρτά πενταδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 10 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκαπέντε έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται πενταδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,15}. Το πενταδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 15 ακμές και 15 έδρες (δίγωνα). «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2016. (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα) «Self-Dual Pentadecahedra». dmccooey.com.
Πρυμησσός

Η Πρυμησσός ή Πρυμνησσός ήταν αρχαία πόλη στην Φρυγία της Μικράς Ασίας, στα νότια του Δοκίμιου, και στα ανατολικά της Απάμειας Κιβωτού της Φρυγίας. Στην σημερινή εποχή σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η πόλη του Αφιόν Καραχισάρ (αρχαίο Ακροϊνόν) της ομώνυμης επαρχίας της Τουρκίας.

 Στην περιοχή λειτουργούσε νομισματοκοπείο κατά την περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και διασώζονται αρκετά νομίσματα με παραστάσεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων, της Δικαιοσύνης η οποία ήταν η κύρια θεότητα της πόλης, αλλά και του Μίδα, ιστορικού ηγεμόνα της Φρυγίας κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. ο οποίος κατά την μυθολογία μετέτρεπε σε χρυσό ότι άγγιζε. Πιθανώς υπήρχε επίσης ναός της Αρτέμιδος στην πόλη. Ανάμεσα στα ευρήματα που διασώζονται από την αρχαία πόλη, είναι μια επιγραφή με αποσπάσματα από κείμενο επιστολής του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου προς την πόλη κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ.. Επίσης, από την πόλη καταγόταν ο ολυμπιονίκης της πάλης και του παγκράτιου, Νικόστρατος ο Αιγεύς, ο οποίος είχε απαχθεί όταν ήταν βρέφος και κατόπιν πωληθεί στις Αιγές της Κιλικίας. Κατά την χριστιανική παράδοση η πόλη υπήρξε ο τόπος μαρτυρίου της Αγίας Αριάδνης κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. κατά την περίοδο του Αδριανού, η οποία ήταν χριστιανή σε αντίθεση με τον ειδωλολατρικό περίγυρο της. Αποσπάσματα από το αρχικό χρονικό της ιστορίας της διασώζονται σε χειρόγραφο που βρίσκεται στην βιβλιοθήκη του Βατικανού. Κατά την παράδοση η Αριάδνη ήταν δούλη η οποία αρνήθηκε να λατρεύει τους ειδωλολατρικούς θεούς, και κατά την επακόλουθη καταδίωξη της άνοιξε ένας βράχος και την κατάπιε ώστε να την προστατεύσει από τους διώκτες της.
Ουγγρική Ομοσπονδία Στίβου

Η Ουγγρική Ομοσπονδία Στίβου (ουγγρικά: Magyar Atlétikai Szövetség, MASz) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στην Ουγγαρία. Ιδρύθηκε το 1897 στην Αυστροουγγαρία, με πρωτοβουλία του συλλόγου Magyar AC, ακόμη και πριν από την Αυστριακή Ομοσπονδία Στίβου. Η ομοσπονδία είναι μέλος της IAAF από το 1912, της EAA, και της Ουγγρικής Ολυμπιακής Επιτροπής, η έδρα της βρίσκεται στη Βουδαπέστη και ο πρόεδρός της είναι ο Μίκλος Γκιουλάι.

 20;;−τώρα: Μίκλος Γκιουλάι Ουγγρικό Πρωτάθλημα Στίβου (από το 1896) Ουγγρικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (από το 1974) Ουγγρικό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων Ουγγρικό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου Συμμετοχή της Ουγγαρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Ουγγαρίας στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο (Κύπελλο Μπρούνο Ζάουλι, 1965−2008) Εθνική Ουγγαρίας Ουγγρικά ρεκόρ στίβου Επίσημη ιστοσελίδα της Ουγγρικής Ομοσπονδίας Στίβου
Μπάτνα

Η Μπάτνα (αραβικά: باتنة‎) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Με πληθυσμό 290.645 (απογραφή του 2008) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στην Αλγερία. Είναι επίσης μια από τις μεγάλες πόλεις της περιοχής των Σαουί και θεωρείται πρωτεύουσα των Ωρές.

 Τα πρώτα βασικά θεμέλια (στρατιωτικός καταυλισμός) της πόλης ανεγέρθηκαν από τη γαλλική φρουρά το 1844, με στρατηγική αποστολή τη δημιουργία ενός μόνιμα φυλασσόμενου σημείου πρόσβασης για τον κύριο δρόμο της Σαχάρας.Η γεωγραφική θέση της Μπάτνα προσφέρει ένα φυσικό χώρισμα μέσα από τα όρη του Άτλαντα. Οι Ρωμαίοι δεν ανίχνευσαν αυτό το πέρασμα στη φάση της πρώιμης εισβολής τους. Οι αρχαίες πόλεις Τιμγκάντ και Λαμπέσε, που χτίστηκαν περίπου στον 1ο αιώνα μ.Χ., αποτελούν ζωντανά παραδείγματα της σημασίας που έδωσαν οι Ρωμαίοι στον εμπορικό έλεγχο της περιοχής. Οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν εναντίον των γαλλικών αρχών στην αρχή του αποικισμού. Στη συνέχεια διοργάνωσαν την αλγερινή επανάσταση ενάντια στη γαλλική αποικιοκρατία. Οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης προσχώρησαν στο Μεσαλί Χατζ, όπως και ο Ουλεμάς Μπεν Μπαντίς και το Κίνημα για τον Θρίαμβο των Δημοκρατικών Ελευθεριών και μαζί διοργάνωσαν τη μεγάλη ιστορική σύσκεψη της 22ας Ιουνίου 1954.Η αλγερινή επανάσταση ξεκίνησε στη Μπάτνα υπό την ηγεσία του Μουσταφά Μπενμπουλαΐντ. Η Μπάτνα ήταν η πρώτη στρατιωτική περιοχή της Αλγερίας (ζώνη 1) μεταξύ 1954 και 1962. Τη νύχτα της 1ης Νοεμβρίου 1954, οι στρατώνες της πόλης Μπάτνα δέχθηκαν επίθεση από τους μουτζαχεντίν. Η Μπάτνα ήταν το αρχηγείο της αλγερινής επανάστασης μέχρι την ανεξαρτησία. (Harbi, Mohammed· Stora, Benjamin (2005). La Guerre D'Algerie (στα Γαλλικά). European Schoolbooks. ISBN 9782012792791. ) Στις 6 Σεπτεμβρίου 2007, η Μπάτνα ήρθε αντιμέτωπη με μαζικό βομβαρδισμό αυτοκτονίας της Αλ Κάιντα. Η βομβιστική επίθεση, που έλαβε χώρα λίγο πριν την επίσκεψη του Προέδρου της Αλγερίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, είχε ως αποτέλεσμα περίπου 15–20 θανάτους και 107 τραυματισμούς, καθώς ο βομβιστής πυροδότησε τη συσκευή του ανάμεσα στο πλήθος που περίμενε να δει τον Πρόεδρο, ο οποίος βρισκόταν στο τέλος μιας τριήμερης περιοδείας στην ανατολική Αλγερία. Οι βομβιστικές επιθέσεις καταδικάστηκαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ευρισκόμενη στα όρη Ωρές (μέρος της οροσειράς του Άτλαντα), στα 1.048 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, η Μπάτνα έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk) με μεσογειακές επιρροές και μέση ετήσια βροχόπτωση 326 mm. Τα καλοκαίρια είναι σε μέτριο βαθμό ζεστά (σύμφωνα με τις τιμές της Σαχάρας) και η ξηρή περίοδος και οι χειμώνες είναι ψυχροί και υγροί, με πιθανότητα χιονοπτώσεων. Ουριά Αϊτσί, μουσικός Ραχίντ Μουφούκ, γλύπτης. Τουριστικές πληροφορίες
Αλέκος Παπασίκας

Ο Αλέκος Παπασίκας είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για 17 χρόνια στον Πανιώνιο τις δεκαετίες 1960-70, από τα οποία τα έξι ως αρχηγός. Αποτέλεσε το στυλοβάτη της άμυνας του συλλόγου, από τον οποίο ουδέποτε πήρε μεταγραφή. Στην καριέρα του κατέχει ένα σπάνιο ρεκόρ, αφού δεν δέχτηκε ποτέ κίτρινη ή κόκκινη κάρτα. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.

 Ο Αλέκος Παπασίκας είναι γέννημα θρέμμα Νεοσμυρνιώτης. Εντάχθηκε στην ομάδα του Πανιώνιου από τα τσικό και παιδί ακόμα κυνηγούσε τη μπάλα πίσω από τις εστίες του γηπέδου, όταν στην ομάδα αγωνίζονταν οι θρύλοι Θανάσης Σαραβάκος και Στάθης Μαυρίδης. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 υπέγραψε δελτίο στο σύλλογο με αντίτιμο ένα σάμαλι και μια πορτοκαλάδα. Τη σεζόν 1966-67 έπαιξε δανεικός στον Αστέρα Ζωγράφου στη Γ΄ Εθνική και στη συνέχεια έπαιξε συνεχώς στον Πανιώνιο. Αν και είχε ένα σοβαρό τραυματισμό από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, που άλλος στη θέση του θα σταματούσε να αγωνίζεται, αποφάσισε να συνεχίσει στην αγαπημένη του ομάδα. Έπαιξε 17 χρόνια στην αμυντική γραμμή γνωρίζοντας μεγάλες χαρές. Παράλληλα υπήρξε υπόδειγμα αθλητικού ήθους, αφού ουδέποτε παρατηρήθηκε από διαιτητή ή αποβλήθηκε. Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1967, έπαιξε στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων το 1969 και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής το 1970-71 πίσω από την ΑΕΚ και μπροστά από τον ΠΑΟ, φιναλίστ τότε του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το ίδιο έτος κατέκτησε με το σύλλογό του το Βαλκανικό Κύπελλο και την επόμενη σεζόν 1971-72 αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στην Εθνική ΝέωνΣτις 1 και 15 Απριλίου 1970 ο Αλέκος Παπασίκας αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων της Ελλάδας στους δύο αγώνες εναντίον της Τουρκίας για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων της ΟΥΕΦΑ, στο Στάδιο Καραϊσκάκη (νίκη της ελληνικής ομάδας με 2-1) και στην Προύσα (ήττα-αποκλεισμός με 0-1). Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Βαλκανικό Κύπελλο (1): 1971. Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1967. 2η θέση Α΄ Εθνικής: 1970-71. 17 χρόνια επαγγελματικής καριέρας χωρίς κόκκινη ή κίτρινη κάρτα. "Πανιώνιος Κόσμος", τ. 22 (6/6/2009), σελ. 14.
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12

Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2011-12 ήταν η 67η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Νικήτρια αναδείχτηκε η ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν (αυτός ήταν ο 5ος τίτλος της), η οποία κέρδισε έτσι το εισιτήριο για τον πρώτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2012-13.

 Στον πρώτο γύρο αγωνίστηκαν οκτώ ομάδες: οι επτά ρεζέρβες των συλλόγων της χώρας καθώς και η ΦΚ Τρίσεν. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 16 και 17 Αυγούστου 2011. Στον δεύτερο γύρο αγωνίστηκαν οι τέσσερις νικητές του πρώτου γύρου καθώς και οι ομάδες Σάαν, Ρούγκελ, ΦΚ Σάαν Ατζούρι (ρεζέρβες της ΦΚ Σάαν) και η ΦΚ Μπάλζερς Β΄ (ρεζέρβες της ΦΚ Μπάλζερς). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 14 Σεπτεμβρίου 2011. Οι τέσσερις νικητές του 2ου γύρου, καθώς και οι ομάδες: Βαντούζ, ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν, Μπάλζερς και Τρίσενμπεργκ συμμετείχαν στα προημιτελικά. Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών συμμετείχαν στα ημιτελικά. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Επίσημη ιστοσελίδα
Δάσος Ρόμινσκα

Το δάσος Ρόμινσκα (Πολωνικά: Puszcza Romincka, Λιθουανικά: Romintos giria, Γερμανική γλώσσα: Rominter Heide) γνωστό και ως Krasny Les (Ρώσικα: Красный лес), είναι ένα δάσος που εκτείνεται από το νοτιοανατολικό ρώσικο Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ έως το βορειοανατολικό πολωνικό βοεβοδάτο Βαρμίνσκο-μαζούρο. Η Παλαιαρκτική οικοπεριοχή είναι μέρος του Τάιγκα Μεγαοικοσύστηματος.

 Τα πολωνικά και τα γερμανικά ονόματα όπως το ποτάμι Ρομίντα/Ρομίντε προέρχονται από τη λιθουανική συλλαβή rom, που σημαίνει ήρεμος , καθώς το δάσος βρίσκεται στην περιοχή της Λιθουανίας η οποία συμπεριλαμβανόταν στην Πρωσία.Το ρωσικό όνομα, Krasny Les, σημαίνει 'το κόκκινο δάσος'. Η συνολική έκταση του τοπίου Ρόμινσκα είναι 250 τετραγωνικά χιλιόμετρα(97 τετραγωνικά μίλια), και εκτείνεται από τη περιοχή της Λίμνης Μασούριαν έως τα σύνορα με τη Λουθιανία στη λίμνη Βιστίτης στα ανατολικά.Το νότιο τμήμα της Πολωνίας (περίπου το ένα τρίτο της περιοχής) είναι προστατευόμενη ζώνη γνωστή ως πάρκο 'Puszcza Romincka'. Ο ποταμός Krasnaya ρέει μέσω του δάσους Ρόμινσκα. Σημαντικοί οικισμοί στην περιοχή περιλαμβάνουν το 'Krasnolesye' στην περιοχή Καλίνινγκραντ, καθώς και τα 'Żytkiejmy' και 'Gołdap' στην Πολωνία. Μέρος της ιστορικής περιοχής της Ανατολικής Πρωσίας, τα εκτεταμένα δάση ήταν γνωστά για τους ερυθρούς πληθυσμούς των ελάτων τους και έγιναν δημοφιλές μέρος για κυνήγι για τους πρίγκιπες 'Hohenzollern' που κυβερνούσαν το Δουκάτο της Πρωσίας από το 1525. Μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1871 και μετά, ένα μεγάλο μέρος στο 'Rominter Ο Heide' αγοράστηκε από τον αυτοκράτορα 'Wilhelm II', ο οποίος είχε χτίσει εδώ το 1891 το κυνηγετικό καταφύγιο Rominten , καθώς και ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Χούμπερτ. Οι σκηνές κυνηγιού διαιωνίστηκαν από αξιοσημείωτους ζωγράφους όπως ο Richard Friese (1854-1918). Έχοντας καταστραφεί από τις ρωσικές δυνάμεις κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διοικούνταν μαζί με το κυνηγετικό καταφύγιο, μετά την παραίτηση του Wilhelm το 1918, από το Ελεύθερο Κράτος της Πρωσίας.Ο υπουργός-πρόεδρος Όττο Μπράουν επισκέπτονταν ήταν συχνός επισκέπτης.Αργότερα τα ακίνητα κατασχέθηκαν από τον ναζιστή υπουργό Χέρμαν Γκόρινγκ ο οποίος στη συνέχεια έφτιαξε το κυνηγετικό καταφύγιο 'Reichsjägerhof Rominten' γύρω στο 1936.Χρησίμευσε επίσης ως έδρα του Γκόρινγκ κατά τη διάρκεια της γερμανικής επιχείρησης Μπαρμπαρόσσα το 1941. Η Διάσκεψη του Πότσδαμ μετά τον Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διαίρεσε τη περιοχή μεταξύ αποκατασταθείσας Πολωνικής Δημοκρατίας και της Σοβιετικής ένωσης. Η γερμανική ιστορία της περιοχής τεκμηριώνεται στο Περιφερειακό Μουσείο Ανατολικής Πρωσίας στο Λύνεμπουργκ και στο γερμανικό Μουσείο Κυνηγιού και Ψαρέματος στο Μόναχο. Τα τελευταία χρόνια, ο κυνηγετικός τουρισμός έχει γίνει και πάλι δημοφιλής. Authority Control : GND: 4050500-5 , NKC :ge519532 , VIAF :236799994
Λεωνίδας Μυλωνάδης

Ο Λεωνίδας Μυλωνάδης του Δημόκριτου (18??-1922) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Χίου από το 1916 ως το 1920 και ξανά το 1922, χρονιά στην οποία απεβίωσε.

 Ανέλαβε δεύτερος δήμαρχος μετά την απελευθέρωση για πρώτη φορά το 1916 και παρέμεινε στο θώκο ως το 1920.Η δεύτερη (μη συνεχής) δημαρχιακή θητεία του ήταν το 1922. Απεβίωσε εν ενεργεία . Πέθανε στη Χίο στις 20 Δεκεμβρίου 1922.
Σόμερσετ Κάλθορπ

Ο Σερ Σόμερσετ Κάλθορπ (Sir Arthur Somerset Gough-Calthorpe), (1865 - 1937), ήταν Άγγλος ναύαρχος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και μέλος της βρετανικής οικογένειας ευπατριδών Γκαφ-Κάλθροπ.

 Ο Σόμερσετ Κάλθορπ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1865. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε το επάγγελμα στρατιωτικού στο βρετανικό ναυτικό. Το 1901 ήταν κυβερνήτης του «Πανδώρα» με το οποίο γίνονταν οι πειραματικές δοκιμές της εφαρμογής έλικας στα πλοία και τον επόμενο χρόνο προαχθείς στο βαθμό του πλοιάρχου ανέλαβε καθηγητής στην αντίστοιχη Σχολή Δοκίμων του βρετανικού ναυτικού. Κατά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο υπήρξε ναυτικός ακόλουθος και παρατηρητής στο αυτοκρατορικό ρωσικό ναυτικό. Το 1911 προήχθη στο βαθμό του υποναυάρχου όπου και ανέλαβε το επόμενο έτος διοικητής της 1ης ναυτικής μοίρας. Με το ξέσπασμα του Α΄ Π.Π. ανέλαβε τη διοίκηση της μοίρας καταδρομικών μέχρι το 1916 οπότε και διορίστηκε 2ος Λόρδος του Βασιλικού Ναυαρχείου, θέση που διατήρησε μέχρι το τέλος του έτους, όταν επιλέχθηκε ως αρχηγός της ακτοφυλακής και αποθεματικών. Τον Ιούλιο του 1917 διορίστηκε γενικός διοικητής του στόλου της Μεσογείου με έδρα τη Μάλτα, ενώ λίγο αργότερα ανέλαβε διοικητής Αιγαίου διαδεχόμενος τον Γάλλο ναύαρχο Αμέ. Στις 30 Οκτωβρίου του 1918 ως πληρεξούσιος όλων των Συμμάχων χωρών της Αντάντ υπέγραψε τη συνθήκη ανακωχής του Μούδρου με την οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία ουσιαστικά παραδόθηκε στις συμμαχικές δυνάμεις. Λίγους μήνες αργότερα, μετά τη λήξη του πολέμου επίβλεψε τη μεταφορά των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη και ακολούθως μετά τη Συνθήκη των Σεβρών με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, ανέλαβε καθήκοντα Βρετανού Επιτρόπου (στην Κωνσταντινούπολη), μέχρι το 1920, όταν και επέστρεψε στην Αγγλία αναλαμβάνοντας αρχικά διοικητής του Πόρτσμουθ και στη συνέχεια αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλέως, θέση από την οποία και αποσύρθηκε το 1930. Ο Κάλθορπ ήταν νυμφεμένος με την Έφη Κάλθορπ. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων τον Μεγαλόσταυρο του Ιπποτικού τάγματος Μπάθ, τον Μεγαλόσταυρο του τάγματος Αγ. Μιχαήλ και Αγ. Γεωργίου καθώς και του Τάγματος Βικτωρίας. Πέθανε στο Λονδίνο το 1937 Συνθήκη του Μούδρου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Somerset Gough-Calthorpe στο Wikimedia Commons
Ελίνι Δημούτσος

Ο Χαράλαμπος - Ελίνι Δημούτσος (Λαμία, 18 Ιουνίου 1988), είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Αναγέννηση Καρδίτσας. Η καταγωγή του είναι από ένα χωριό της Χειμάρρας, μερικά χιλιόμετρα μακριά από εκείνο του Σωτήρη Νίνη, κάτι που αμφότεροι ανακάλυψαν αργότερα.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ηλυσιακό προτού παραχωρηθεί δανεικός το 2006 στον Φωστήρα. Το καλοκαίρι του 2007 οι εμφανίσεις του με την εθνική Νέων προκάλεσαν τη μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, αν και για την απόκτησή του είχε ενδιαφερθεί νωρίτερα και η ΑΕΚ, όμως μετά από μία περίοδο στο "τριφύλλι" χωρίς πολλές συμμετοχές, παραχωρήθηκε ως δανεικός στον ΟΦΗ για την περίοδο 2008-09. Το καλοκαίρι του 2009 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό χωρίς όμως και πάλι να πάρει αρκετό χρόνο συμμετοχής, με αποτέλεσμα τον Ιανουάριο του 2010 να παραχωρηθεί εκ νέου ως δανεικός αρχικά στον Παναιτωλικό για έξι μήνες και στη συνέχεια στην τσέχικη Μλάντα Μπόλεσλαβ.Το καλοκαίρι του 2011 έμεινε ελεύθερος, υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Ατρόμητο Αθηνών, με τον οποίο τον Μάιο του 2012 αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Έπειτα από τέσσερα χρόνια παρουσίας στην ομάδα των δυτικών προαστίων αποχώρησε το καλοκαίρι του 2015, έχοντας συνολικά 131 συμμετοχές πρωταθλήματος και 4 τέρματα, για να συνεχίσει την καριέρα του στον Αστέρα Τρίπολης, με τον οποίο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας. Στον αρκαδικό σύλλογο παρέμεινε τελικά δύο χρόνια, καθώς τον Αύγουστο του 2017 έλυσε το συμβόλαιό του, υπογράφοντας μερικές ημέρες αργότερα στον Πλατανιά.Το καλοκαίρι του 2018, ο Δημούτσος υπέγραψε συμβόλαιο με τον Π.Α.Σ. Λαμία 1964. Υπήρξε μέλος της εθνικής Νέων που τον Ιούλιο του 2007 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων. Με την εθνική Ελπίδων αγωνίστηκε το διάστημα 2008-10, σημειώνοντας 24 συμμετοχές και 3 γκολ. Στις 15 Αυγούστου 2012, έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ανδρών, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Νορβηγίας. Ο Ελίνι Δημούτσος στο soccerway Προφίλ στο transfermarkt.co.uk Προφίλ στο onsports.gr
Τσαρλς Γκλόβερ Μπάρκλα

Ο Τσαρλς Γκλόβερ Μπάρκλα (αγγλ. Charles Glover Barkla, 7 Ιουνίου 1877 – 23 Οκτωβρίου 1944) ήταν Βρετανός φυσικός και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Φυσικής το 1917 για την ανακάλυψη της χαρακτηριστικής ακτινοβολίας Ρέντγκεν των στοιχείων.

 Ο Μπάρκλα γεννήθηκε στην Αγγλία το 1877 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ. Το 1899 πήγε στο Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ για να δουλέψει στο εργαστήριο Κάβεντις υπό την επίβλεψη του φυσικού Τζόζεφ Τόμσον. Αργότερα η αγάπη του για τη μουσική τον οδήγησε στο Κινγκς Κόλετζ, όπου εντάχθηκε στη χορωδία της εκκλησίας. Το 1903 πήρε το πτυχίο του και το 1907 το μεταπτυχιακό. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για το πότε και που πήρε το διδακτορικό του αλλά είναι γνωστό ότι ο φυσικός Τζόζεφ Τόμσον και ο Όλιβερ Λοντζ ήταν διδακτορικοί καθηγητές του. Το 1913, αφού είχε δουλέψει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ και στο Κινγκς Κόλετζ, ο Μπάρκλα διορίστηκε καθηγητής της φυσικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, θέση την οποία κράτησε μέχρι τον θάνατό του. Νυμφεύθηκε τη Μαίρη Έστερ Κάουελ (Mary Esther Cowell) το 1907. Ο Μπάρκλα συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη και τελειοποίηση των νόμων των ακτίνων Χ, και της φασματοσκοπίας ακτίνων Χ, καθώς και των αρχών που διέπουν τη διαβίβαση των ακτίνων Χ μέσω της ύλης, και ιδίως των αρχών της διέγερσης της δευτεροβάθμιας ακτινοβολίας Χ. Για την ανακάλυψη των χαρακτηριστικών ακτίνων Χ των στοιχείων, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1917. Του απονεμήθηκε επίσης το Μετάλλιο Χιουζ της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας το ίδιο έτος. Ο κρατήρας Μπάρκλα στη Σελήνη πήρε το όνομά του στη μνήμη του Τσαρλς Μπάρκλα. Επίσης μια αναμνηστική πλάκα έχει τοποθετηθεί στην περιοχή Canongate, κοντά στην Παιδαγωγική Σχολή, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Η ομιλία του Μπάρκλα στα Βραβεία Νόμπελ το 1920 (Αγγλικά)
Λεωνής Καλβοκορέσης

Ο Λεωνής Καλβοκορέσης (1881-1962) ήταν Έλληνας λόγιος, συγγραφέας και πολιτικός από τη Χίο . Υπηρέτησε ως βουλευτής και ως δήμαρχος επί 15 χρόνια και ανέπτυξε φιλανθρωπικό έργο.

 Γιος του Μιλτιάδη, γεννήθηκε στην Καλκούτα. Ο Λεωνής καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια του Βυζαντίου. Διακρίθηκε ως νομικός. Εξελέγη βουλευτής Χίου για πρώτη φορά το 1915 και υπηρέτησε ως το 1920. Εν συνεχεία ανέλαβε δήμαρχος Χίου από το 1929 ως το 1944. Είχε πολιτευτεί με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Αναδείχθηκε σε ευεργέτη της Χίου, ενισχύοντας φιλανθρωπικά ιδρύματα.. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 5 Σεπτεμβρίου 1962 και κηδεύτηκε την μεθεπομένη στη Χίο. Η σορός του μεταφέρθηκε από την Αθήνα στο νησί και εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό της Χίου. Η ταφή έγινε στο νεκροταφείο Αγιοδεκτινής του Κάμπου. Καββάδας, Στέφανος, Ο Λεωνής Καλβοκορέσης ένας Χίος ευπατρίδης, Εκδόσεις Ιδιωτική, 1965.
Γενικές εκλογές των Φιλιππίνων (2019)

Οι γενικές εκλογές του 2019 στις Φιλιππίνες διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου 2019. Ήταν μεσοπρόθεσμες εκλογές και τα πρόσωπα που εξελέγησαν ανέλαβαν τα καθήκοντά τους στις 30 Ιουνίου 2019, στα μέσα της θητείας του προέδρου Ροντρίγκο Ντουτέρτε . Οι ακόλουθες θέσεις διεκδικήθηκαν: 12 έδρες στη Γερουσία των Φιλιππίνων Όλες οι έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Φιλιππίνων Όλοι οι κυβερνήτες και τα Sangguniang Panlalawigan (επαρχιακά συμβούλια) στις επαρχίες των Φιλιππίνων Όλοι οι δήμαρχοι και τα Sangguniang Panlungsod (Αστικά Συμβούλια) ή τα Sangguniang Bayan (Δημοτικά Συμβούλια) στις πόλεις ή τους δήμους των ΦιλιππίνωνΣύμφωνα με τον Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης και το Σύνταγμα του 1987, όλες οι θητείες ξεκίνησαν στις 30 Ιουνίου 2019 και λήγουν στις 30 Ιουνίου 2022, εκτός από τους εκλεγμένους γερουσιαστές, των οποίων οι θητείες λήγουν στις 30 Ιουνίου 2025. Η Επιτροπή Εκλογών επόπτευσε τις εκλογές.

 Το Σύνταγμα των Φιλιππίνων του 1987 ορίζει ότι, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά από το νόμο, η εκλογή των μελών του Κογκρέσου πραγματοποιείται κάθε δεύτερη Δευτέρα του Μαΐου. Σύμφωνα με τον νόμο αριθ. 7166 της Δημοκρατίας, οι εκλογές για εθνικές, επαρχιακές, αστικές και δημοτικές εκλογές διεξάγονται τη δεύτερη Δευτέρα του Μαΐου, από το 1992 και στη συνέχεια κάθε τρία χρόνια, με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο να εκλέγονται σε εξαετή διαστήματα. Έχουν περάσει τρία χρόνια από τις τελευταίες γενικές εκλογές του 2016 και καθώς δεν υπήρχε νομοθεσία που θα ακύρωνε τις εκλογές, αυτό σήμαινε ότι οι εκλογές διεξήχθησαν τη Δευτέρα 13 Μαΐου 2019. Οι Φιλιππίνες υιοθέτησαν ένα αυτοματοποιημένο εκλογικό σύστημα (AES) για τις εκλογές του 2019. Το COMELEC ανακοίνωσε τον Δεκέμβριο του 2018 ότι η Φιλιππινέζικη AES πέρασε την κριτική που διενήργησε η διεθνής εταιρεία δοκιμών συστημάτων και λογισμικού, Pro V&V, στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ. Το 18ο Κογκρέσο των Φιλιππίνων συμπεριέλαβε τους νικητές αυτών των εκλογών, μαζί με τους νικητές υποψηφίους στις εκλογές της Γερουσίας του 2016 . Γερουσία Δώδεκα έδρες στη Γερουσία, ή εκείνες που αμφισβητήθηκαν για πρώτη φορά το 1995, και διατηρήθηκαν το 2013, διεκδικήθηκαν στις εκλογές. Βουλή των Αντιπροσώπων Όλες οι έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων ήταν έτοιμες για εκλογή. | width="50%" align="left" valign="top" |
Ράντιτς Μπόζιτς

Ο Ράντιτς Μπόζιτς (σερβικά : Радич Божић) (1502 - Σεπτέμβριος 1528) ήταν κατά όνομα, στην εξορία, Δεσπότης της Σερβίας από το 1527 μέχρι το θάνατό του το Σεπτέμβριο του 1528. Ήταν ο βοεβόδας μεγάλου στρατού που πολέμησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε πολλές μάχες, και κυρίως η μάχη του Μοχάτς.

 Έφυγε από την τουρκοκρατούμενη Σερβία για την Ουγγαρία όπου έλαβε φέουδα τις πόλεις της Σόλυμου και της Λίππα από τον Βλαντισλάβο Β΄ της Ουγγαρίας. Πήρε μέρος στον ουγγροΣερβικό Στρατό που πέρασε στη Σερβία το 1502 και έκαψε τις βάσεις του οθωμανικού στρατού στο Κλάδοβο, Βιντίν και Νικόπολη. Το 1523 μαζί με Παλ Τομόρι νίκησε τον Βόσνιο Πασά Φεράτ στο Σίρμιο. Παρά το γεγονός ότι ήταν άρρωστος, πήρε μέρος στην μάχη του Πετροβαραντίν και νίκησε το 1526, στη συνέχεια, συμμετείχε στην Μάχη του Μοχάκς , καθώς και στην καταστροφή του οθωμανικού στρατού στο Τίτελ. Το 1527 έλαβε τον τίτλο του δεσπότη από τον βασιλιά της Ουγγαρίας. Πέθανε το Σεπτέμβριο του 1528. Stanojević, Pavle, Classification of archive material in the Church of Saints Peter and Paul in Arad a comprehensive list of documents, in Temišvarski zbornik 2006, iss. 4, pp. 143–174, Matica srpska, Novi Sad Aleksa Ivić: Istorija Srba u Vojvodini. Novi Sad 1929. Tekst dr Bogomila Hrabaka akademika ANUK univ. prof, Filozofskog fakulteta u Novom Sadu i Beogradu za Enciklopediju Jugoslavije JLZ, Zagreb 1982. god.
Λιθόκερος ο πατρούλιος

Ο Λιθόκερος ο πατρούλιος (επιστ. ονομ.: Lethocerus patruelis) είναι υδρόβιο ζωύφιο της οικογένειας των βελοστοματιδών . Είναι γηγενές στη νοτιοανατολική Ευρώπη, μέσω της Νοτιοδυτικής Ασίας, στο Πακιστάν, την Ινδία και τη Βιρμανία . Είναι το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ημίπτερο και υδρόβιο έντομο. Τα ενήλικα θηλυκά έχουν μέγεθος 7 με 8 εκατοστόμετρα, ενώ τα ενήλικα αρσενικά 6 με 7 εκατοστόμετρα .

 Τα γιγάντια ζωύφια είναι μεγάλα έντομα, καφέ έως πράσινου χρώματος, που βοηθά τα ζωύφια να καμουφλάρονται καλύτερα στο περιβάλλον τους. Το σχήμα του σώματος είναι ελλειπτικό έως επιμήκη, ραχιαία-κοιλιακά πεπλατυσμένο. Μερικά δείγματα φτάνουν σε μήκος έως και 8 εκατοστά, αν και ορισμένα άλλα είδη αυτού του γένους μπορούν να φτάσουν σε μήκος έως και 12 εκατοστά. Όπως και άλλοι εκπρόσωποι της υποκατηγορίας των νερόμορφων, οι κεραίες είναι κοντές και αόρατες. Το πρώτο ζευγάρι ποδιών είναι προσαρμοσμένο για να πιάνει και να κρατά θηράματα. Οι ημιέλυτρα είναι μεγάλες και καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την κοιλιά του ζώου. Κάτω από το έλυτρο υπάρχει ένα άλλο ζεύγος φτερών, που επιτρέπει σε αυτά τα μεγάλα έντομα να πετάξουν και να μεταναστεύσουν από τη μια επιφάνεια του νερού στην άλλη εάν οι συνθήκες γίνουν μη ικανοποιητικές. Στο τέλος της κοιλιάς υπάρχουν δύο σωληνοειδή σπειροειδή που χρησιμεύουν για την απορρόφηση του οξυγόνου από την επιφάνεια, ενώ το ζώο είναι βυθισμένο με όλο του το σώμα και περιμένει το θήραμα. Όπως όλα τα άλλα υμενόπτερα, ο κύκλος ανάπτυξης του λιθόκερου είναι ατελής, δηλαδή ημιμεταβολικός. Οι νεαρές νύμφες εκκολάπτονται από τα αυγά μορφολογικά παρόμοια με τα ενήλικα και δεν αλλάζουν το σχήμα τους κατά την ανάπτυξη, αναπτύσσοντας μόνο αναλογικά. Τόσο οι προνύμφες όσο και τα ενήλικα είναι υποχρεωτικά αρπακτικά και τρέφονται με άλλα υδρόβια αρθρόποδα, γυρίνους και μικρά ψάρια. Ο λιθόκερος είναι κυνηγός που χρησιμοποιεί τους μίσχους υδρόβιων φυτών για υποστήριξη. Όταν πιάνει θήραμα, εγχέει το σάλιο του πλούσιο σε πεπτικά ένζυμα και στη συνέχεια ρουφάει τον διαλυμένο ιστό στο υγρό με το ρύγχος του. Ο λιθόκερος κατοικεί σε μια μεγάλη περιοχή, από τη νοτιοανατολική Ευρώπη και τα νότια της Βαλκανικής χερσονήσου μέσω της Μικράς Ασίας, του Πακιστάν, της Ινδίας μέχρι τη Μιανμάρ. Λόγω των πρόσφατων κλιματικών αλλαγών, έχει παρατηρηθεί η πρόοδος αυτού του είδους προς την κατεύθυνση του βορρά στο έδαφος της Βαλκανικής Χερσονήσου. Στην Ελλάδα έχει εντοπιστεί στις εξής περιοχές, βάσει έρευνας της Παγκόσμιας Διευκόλυνσης Πληροφοριών για τη Βιοποικιλότητα (GBIF): Αμβρακικός κόλπος Ζάκυνθος Θεσσαλονίκη Λίμνη Κερκίνη Νέα Ηρακλείτσα Σιθωνία Χαλκιδικής Σιδηρόλακκος Χαλκιδικής Σταυρός Χανίων Θάσος Έβρος Λέσβος Τήλος
Ελ Μπαγιάντ

Το Ελ Μπαγιάντ (αραβικά: البيض‎, πρώην Ζερυβίλ, γαλλικά: Géryville‎ κατά τη διάρκεια του γαλλικού αποικισμού) είναι κοινότητα της ομώνυμης επαρχίας, της οποίας είναι η πρωτεύουσα, στην Αλγερία. Βρίσκεται 370 χλμ. νοτιοανατολικά του Οράν, 520 χλμ. νοτιοδυτικά του Αλγερίου και 500 χλμ. βορειοανατολικά του Μπετσάρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 85.577 κατοίκους.

 Η κοινότητα του Ελ Μπαγιάντ βρίσκεται στα βόρεια της επαρχίας Ελ Μπαγιάντ. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του Τζεμπέλ Αμούρ, στον Άτλαντα της Σαχάρας, σε υψόμετρο 1.200 μέτρων. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο 10 χλμ. βορειοανατολικά της. Το 1861, κατά τη διάρκεια του εποικισμού, η πόλη ονομάστηκε Ζερυβίλ και ήταν τμήμα του νομού του Οράν. Το 1958, η πόλη έγινε τμήμα του νομού της Σαϊντά. Μετά την ανεξαρτησία, πήρε το όνομα Ελ Μπαγιάντ. .
Αρχαϊσμός

Ο όρος αρχαϊσμός υποδηλώνει την εκούσια χρήση μιας αρχαιότερης μορφής έκφρασης γλώσσας, είτε επί του γραμματικού τύπου των λέξεων, είτε επί της γραφής των λέξεων, που δεν χρησιμοποιείται πλέον. Σε ό,τι αφορά τη γραπτή και την προφορική έκφραση ο όρος δηλώνει ενίοτε τη χρησιμοποίηση εκφράσεων που προσομοιάζουν στα γλωσσικά πρότυπα της κλασικής Αρχαιότητας. Το αντίθετο του αρχαϊσμού είναι η λεγόμενη νεολογία. Στις εικαστικές τέχνες ο όρος αποδίδεται με την σημασία του μιμητισμού του ρυθμού και του τρόπου παράστασης των αρχαιότερων καλλιτεχνών.

 Οι αρχαϊσμοί απαντώνται συχνά στην ποίηση, το δίκαιο στην τελετουργική γραφή και λόγο. Συνήθως διαιρούνται σε φιλολογικούς αρχαϊσμούς -που στοχεύουν στη δημιουργία ενός ύφους αρχαίας λαλιάς και γραφής- και τους λεξικολογικούς αρχαϊσμούς, μέσω της χρήσης λέξεων που δε βρίσκονται πλέον σε κοινή χρήση. Σύμφωνα με τον Α.-Φ. Χριστίδη ο αρχαϊσμός είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με την 'μαγεία' της γλώσσας, αυτό που αποκαλεί οριακή 'παλινδρόμηση' του μαγικού λόγου. "Η συγκίνηση που βρίσκεται εγκλωβισμένη στα όρια της προτασιακής γλώσσας με τις διακεκριμένες κατηγορίες και σημασίες της διεκδικεί την ελευθερία της. Ο γλωσσικός ήχος -ως ρυθμός, συλλαβή, επιφώνημα, μορφή χωρίς οριοθετημένο λεξικό νόημα- επιχειρεί να 'ξαναγίνει' βιωματικός 'δείκτης'. "Η σήμανση -διάχυτη, εξεγερμένη ενάντια στα δεσμά της αναλυτικής, κατηγοριακής γλώσσας- αγωνιά να προσεγγίσει την αρχέγονη ολικότητα της βιωματικής δείξης. Και η προσέγγιση αυτή -όπως αποκαλύπτεται στην 'πρωτογλώσσα' του μαγικού ιδιώματος- είναι, κατά βάση, μεταφορικά συγκροτημένη: το ακατανόητο ως μεταφορά για το άρρητο, ο (γλωσσικός και πολιτιστικός) αρχαϊσμός, η γλώσσα των θεών και τα 'αληθινά ονόματα' ως μεταφορές για την αρχέγονη, δεικτική σήμανση. Αυτό δεν είναι, βέβαια, ούτε παράξενο ούτε παράδοξο. Η επιστροφή στον χαμένο παράδεισο της αρχέγονης 'πυκνότητας' της προγλωσσικής, βιωματικής σήμανσης της εμπειρίας -στο 'πρωτογενές σύστημα σήμανσης'- δεν μπορεί ποτέ να είναι άμεση και πλήρης, γιατί 'φράζεται' από τον 'τοίχο' του 'δευτερογενούς συστήματος σήμανσης', της αναλυτικής, προτασιακής γλώσσας". Οι αρχαϊσμοί διατηρούνται ζώντες μέσω των λειτουργικών και φιλολογικών χρήσεων και της μελέτης της αρχαίας φιλολογίας. Στις ανθρωπολογικές πολιτισμικές μελέτες, ο αρχαϊσμός υποδηλώνει την απουσία συστήματος γραφής αρχής. Στην ιστορία ο αρχαϊσμός χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια ανώτερη αν και μυθική "χρυσή εποχή". Στην νομισματική με τον όρο αρχαϊσμός εννοείται η τάση ορισμένων καλλιτεχνών, της κλασικής και της ελληνιστικής περιόδου, να αντιγράφουν σε μερικά νομίσματα το ύφος της αρχαϊκής περιόδου. Χριστίδης, A.-Φ., 1997, "Η μαγική χρήση της γλώσσας", στο Γλώσσα και μαγεία: κείμενα από την αρχαιότητα, (επιμ. Α.-Φ. Χριστίδης & D. Jordan), Αθήνα: Ιστός, 52-64.
Α.Ο. Ελπιδοφόρος Κηφισιάς

Ο Αθλητικός Όμιλος Κηφισιάς «Ελπιδοφόρος» ήταν ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Κηφισιά της Αττικής. Ιδρύθηκε το 1971 και από το 2009 έως το 2012 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική. Είχε χρώματα κόκκινο και μπλε και έμβλημα τον πυρσό. Προπονούνταν σε ιδιόκτητο γήπεδο στη Νέα Κηφισιά και αγωνίζόταν στο «Ζηρίνειο». Το Μάιο του 2012 συγχωνεύτηκε με τον Α.Π.Ο. Κηφισιάς και δημιούργησαν την Α.Ε. Κηφισιάς.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα του Αθλητικού Ομίλου Νέας Κηφισιάς «Ελπιδοφόρου» από το 1971 που ιδρύθηκε, όπου το 1997 μετονομάστηκε σε Αθλητικό Όμιλο Κηφισιάς «Ελπιδοφόρο», ως το 2009 αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αθήνας. Κατά την πενταετία 2005-2010 παρουσίασε εντυπωσιακή πορεία, αφού κατάφερε μέσα σε τρία χρόνια να βρεθεί από την Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣ Αθήνας στη Δ΄ Εθνική. Επιπλέον, το 2010 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣΑ και τερμάτισε 2ος στον όμιλό του στη Δ΄ εθνική, χάνοντας πρωτάθλημα και κύπελλο από τον Απόλλωνα Σμύρνης. 2006-07: Γ΄ ΕΠΣ Αθήνας, άνοδος στην Β΄. 2007-08: Β΄ ΕΠΣ Αθήνας, άνοδος στην Α΄. 2008-09: Α΄ ΕΠΣ Αθήνας, άνοδος στη Δ΄ Εθνική επικρατώντας στον αγώνα μπαράζ της Α.Ε. Ηράκλειο. 2009-10: Δ΄ Εθνική (8ος όμιλος): 2η θέση, 70 β. 2010: Φιναλίστ Κυπέλλου ΕΠΣ Αθήνας (ηττήθηκε στον τελικό με 1-2 από τον Απόλλωνα Σμύρνης). 2010-11: Δ΄ Εθνική (8ος όμιλος): 2η θέση, 50β. 2011-12: Δ΄ Εθνική (όμιλος): 2η θέση. ΕΠΣΑ Η μαγική συνταγή. Στη Δ΄ Εθνική ο Ελπιδοφόρος Κηφισιάς.
Μοναστήρι του Ικάλτο

Το Μοναστήρι του Ικάλτο ( γεωργιανά: იყალთო) είναι ένα μοναστηριακό συγκρότημα στο ομώνυμο χωριό, που βρίσκεται περίπου 10 χλμ. δυτικά της πόλης Τελάβι στο μχάρε Καχέτι στην ανατολική Γεωργία.

 Το μοναστήρι του Ικάλτο ιδρύθηκε από τον Άγιο Ζήνων, έναν από τους 13 Ασσύριους Πατέρες, στα τέλη του 6ου αιώνα.Η μοναστηριακή ακαδημία ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα, τον καιρό της βασιλείας του Δαβίδ Δ' του Κτίστη, από τον Αρσένιο του Ικάλτο. Αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά-εκπαιδευτικά κέντρα της Γεωργίας. Στην Ακαδημία του Ικάλτο οι σπουδαστές διδάσκονταν θεολογία, ρητορική, αστρονομία, φιλοσοφία, γεωγραφία, γεωμετρία και ψαλμωδία, ή και εφαρμοσμένες τέχνες όπως κεραμική, μεταλλουργία, αμπελοκαλλιέργεια, οινοποιεία και φαρμακολογία. Λέγεται ότι ο διάσημος Γεωργιανός ποιητής του 12ου αιώνα Σότα Ρουσταβελί σπούδασε στην Ακαδημία.Το 1616, κατά τη διάρκεια μιας εισβολής, οι Πέρσες με αρχηγό τον Σάχ Αμπάς Α' έβαλαν πυρκαγιά στην Ακαδημία του Ικάλτο και την κατέστρεψαν. Στους επόμενους αιώνες, η μοναστική ζωή του Ικάλτο αποκαταστάθηκε αλλά οι δραστηριότητες της ακαδημίας όχι. Το 1921, μετά την ίδρυση της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας και την προσάρτηση της Γεωργίας στη Σοβιετική Ρωσία το μοναστήρι έκλεισε. Το 1965 η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος λειτούργησε ως μουσείο, αλλά πολλά χειρόγραφα, εικόνες και άλλα σημαντικά αντικείμενα, όπως η καμπάνα, χάθηκαν κατά την κομμουνιστική περίοδο. Το 1991, μετά την ανεξαρτητοποίηση της Γεωργίας το Μοναστήρι του Ικάλτο αποκαταστάθηκε.Τα έτη 2007-2009 ορισμένα από τα κτίρια του συγκροτήματος αποκαταστάθηκαν. Επί του παρόντος, η επιμέλεια της μονής έχει ανατεθεί στον Πατέρα Ζαχαρία υπό την επίβλεψη του επισκόπου Δαβίδ του Αλαβερντί. Στο μοναστηριακό συγκρότημα υπάρχουν 3 εκκλησίες: η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Χβταέμπα), η Εκκλησία των Αγίων Πάντων (Κβελατσμίντα) και η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Σαμέμπα). Η κύρια εκκλησία, η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, χτίστηκε τον 8ο-9ο αιώνα στην θέση μιας παλαιότερης εκκλησίας (στην οποία είχε θαφτεί ο Άγιος Ζήνων). Πρόκειται για μια σταυροειδή εκκλησία με έναν θόλο και καμπαναριό. Έχει υποβληθεί σε εργασίες ανακατασκευής κατά τους 10ο-12ο αιώνες.Η εκκλησία των Αγίων Πάντων είναι μία απλή μη διακοσμημένη βασιλική που χρονολογείται του 7ου αιώνα. Η μικρή εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι η παλαιότερη και χρονολογείται του του 6ου αιώνα. Το κτίριο της μοναστηριακής ακαδημίας ήταν ένα μεγάλο διώροφο πέτρινο κτίριο, διαστάσεων 43 μ. x 35 μ. Τα ερείπια του βρίσκονται πίσω από τις 3 εκκλησίες. Στα κτίρια του συγκροτήματος περιλαμβάνονται κελάρια κρασιών, τραπεζαρία, και άλλες δομές που σχετίζονται με την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιεία. Η παραγωγή κρασιού γινόταν με την παραδοσιακή Γεωργιανή μέθοδο των κβέβρι (μεγάλοι χειροποίητοι περιέκτες που αντικαθιστούσαν τα βαρέλια και θάβονταν στο έδαφος). Στα κελάρια (μαράνι) και διάσπαρτα ολόγυρα στο χώρο υπάρχουν πολλά κβέβρι.
Universal Music Group

H Universal Music Group (σύντμηση: UMG) είναι ένας Αμερικανικός όμιλος μουσικών επιχειρήσεων παγκόσμιας εμβέλειας και θυγατρική του γαλλικού ομίλου Μ.Μ.Ε. Vivendi. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στη Santa Monica Καλιφόρνιας. Πρόκειται για τη μία από τις "Τρεις Μεγάλες" δισκογραφικές εταιρείες, μαζί με την Sony Music και την Warner Music Group.

 Τα κεντρικά γραφεία της UMG βρίσκονται στο 2220 Colorado Avenue στη Σάντα Μόνικα. Στο Κένσινγκτον, Λονδίνο. Η Universal Music GmbH είναι η γερμανική θυγατρική της Universal με έδρα στο Βερολίνο. Το 2002 μετακόμισε από το Αμβούργο στην περιοχή Friedrichshain στο ποταμό Spree. Universal Music Latin στο Woodland Hills, Καλιφόρνια. Universal Music Group Νάσβιλ στο Nashville, Tennessee. Universal Music Group στο Παρίσι, Γαλλία.
Galidictis

Η Galidictis είναι μαλαγασικό σαρκοφάγο της οικογένειας των ευπλευρίδων. Περιλαμβάνει δυο είδη, το G. Fasciata και το G. Grandidieri. Είναι ενδημική στα τροπικά δάση της ανατολικής Μαδαγασκάρης. Ζει σε υψόμετρο περίπου 440-1500 μέτρων.

 Έχει κοντά πόδια, φουντωτή ουρά και μακρόστενο κεφάλι. Έχει γκρι-μπεζ χρώμα με λευκή κοιλιά και πέντε οριζόντιες καφέ η μαύρες ρίγες σε κάθε πλευρά. Το κεφάλι της είναι πιο σκουρόχρωμο και η ουρά της άσπρη. Τα αυτιά της είναι μικρά και στρογγυλά. Τα θηλυκά είναι μικρότερα και πιο ανοιχτόχρωμα από τα αρσενικά. Ζυγίζει περίπου 600 γραμμάρια και το μήκος της είναι 32–34 cm χωρίς την ουρά, η οποία έχει μήκος 28–30 cm. Η περίοδος αναπαραγωγής διαρκεί από τον Απρίλιο έως τον Νοέμβριο και τα μικρά γεννιούνται μεταξύ Ιουλίου και Φεβρουαρίου μετά από κύηση 79-92 ημερών. Σε κάθε γεννά γεννιέται ένα μόνο μικρό. Τα μικρά απογαλακτίζονται στην ηλικία των δυο μηνών και ωριμάζουν σεξουαλικά στο δυο χρόνια. Λίγα είναι γνωστά για το πόσο οι γονείς φροντίζουν τα μικρά τους και δεν ξέρουμε τίποτα για τη διάρκεια ζωής τους. Μπορεί να βρεθεί σε ζευγάρια, σε ομάδες αρσενικών η μόνη της. Είναι νυκτόβιο ζώο. Τρέφεται με μικρούς λεμούριους, ερπετά, αμφίβια και έντομα. Κατά την ιστορία της ταξινομίας της έχει τοποθετηθεί στις οικογένειες βιβερίδες (μοσχογαλές), φελίδες (γάτες) και ερπηστίδες (μαγκούστες), αλλά πια κατατάσσεται στη δίκη της οικογένεια, τις ευπλευρίδες. Κατατάσσεται από την IUCN ως απειλούμενη. Απειλείται από την αποψίλωση των δασών και από τα οικόσιτα ζώα όπως σκύλοι και γάτες. https://en.wikipedia.org/wiki/Galidictis https://animaldiversity.org/accounts/Galidictis_fasciata/
Δήμος Θίσβης

Ο Δήμος Θίσβης ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Θηβαίων. Έδρα του ήταν η Δομβραίνα και ο πληθυσμός του ήταν 4.480 κάτοικοι. Αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα: Δομβραίνας, Ελλοπίας, Θίσβης, Ξηρονόμης και Προδρόμου. Περιλάμβανε τα χωριά Ελλοπία (τοπικό όνομα Καραντάς), Ξηρονομή, Δομβραίνα, Θίσβη (τοπικό όνομα Κακόσι), Πρόδρομος (τοπικό όνομα Χώστια), τους παραθαλάσσιους οικισμούς Αλυκή, Άγιο Νικόλαο, Άγιο Ιωάννη, Σαράντι και το λιμάνι Βαθύ.

 Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα και υπάρχουν ακόμα ερείπια της Μυκηναϊκής οχύρωσης και κάποιοι θολωτοί τάφοι. Αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής βρίσκονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας. Η Θίσβη αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα (Β 502), στον κατάλογο των ελληνικών πόλεων που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, ως πολυτρήρων Θίσβη. Μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο δήμος γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη και είχε πολλούς κατοίκους. Τον Αύγουστο του 1943 όμως τα χωριά Δομβραίνα, Θίσβη και Πρόδρομος καταστράφηκαν ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση των κατοίκων. Από τότε ο πληθυσμός τους μειώνεται καθώς οι κάτοικοι άρχισαν να τα εγκαταλείπουν και να εγκαθίστανται κυρίως στην κοντινή Θήβα ή την Αθήνα ή να μεταναστεύουν στις Η.Π.Α. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς Δ.δ. Δομβραίνης [1267] η Δομβραίνα [1188] ο Άγιος Νικόλαος [63] η Μονή Μακαριωτίσσης [16] Δ.δ. Ελλοπίας -- η Ελλοπία [601] Δ.δ. Θίσβης [460] η Θίσβη [455] ο Όρμος Αγίου Ιωάννου [5] Δ.δ. Ξηρονομής [990] η Ξηρονομή [608] η Αλυκή [382] Δ.δ. Προδρόμου [1162] ο Πρόδρομος [830] η Παραλία [332] Τριμηνιαία Εφημερίδα: Θισβιακή Ηχώ Θίσβη:ιστορία και φωτογραφίες Δήμος Θίσβης
Χάινριχ Ρόις

Ο Χάινριχ Ρόις ( Πρίγκιπας Ερρίκος ο 13ος) ( Μπύντινγκεν, 4 Δεκεμβρίου 1951 ) είναι Γερμανός αριστοκράτης που συνελήφθη από τη γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία το 2022 λόγω πιθανής εμπλοκής του σε σχεδιαζόμενο πραξικόπημα.

 Ο Οίκος των Ρόις, από τον οποίο έλκει την καταγωγή του, χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και ιστορικά ήλεγχε τις περιοχές Γκέρα και Γκρέιζ. Ο Οίκος διαλύθηκε μαζί με τη Γερμανική Αυτοκρατορία, και τα εδάφη του Πριγκιπάτου Ρόις - Γκέρα (1806 - 1918) ενσωματώθηκαν στο σημερινό κρατίδιο της Θουριγγίας.Γεννήθηκε στο Μπύσινγκεν στις 4 Δεκεμβρίου 1951, γιος του πρίγκιπα Ερρίκου Α' (1910-1982) και της Δούκισσας Βόιτσλαβα Φεοντόρα του Μεκλεμβούργου (1918-2019).Φαίνεται ότι εργαζόταν στον τομέα των ακινήτων στην εταιρεία Buero Prinz Reuss στη Φρανκφούρτη, και στην παραγωγή αφρώδους κρασιού. Το 2017 υποστήριξε τον εκ νέου ενταφιασμό των λειψάνων αρκετών προγόνων του, κυρίως του Ερρίκου Β', στην αρχική τους τοποθεσία.Υποστηρίζει ότι η σημερινή γερμανική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εν αντιθέσει με τους πρίγκιπες, είναι αποξενωμένη από τον λαό. Ο Ρόις έχει δηλώσει ότι η Γερμανία είναι υποτελές κράτος έπειτα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.Σε μια σύνοδο κορυφής για τις ψηφιακές επιχειρήσεις το 2019, ο Ρόις, σε ομιλία του, κατηγόρησε τους Ρότσιλντ και τους μασόνους για τους πολέμους του 20ου αιώνα. Το 2020, ο Ρόις συμμετείχε στην εκδήλωση "Celebrating the First International Awareness Day" στη Βιέννη.Τον Αύγουστο του 2022, αφού εμφανίστηκε σε ένα πάρτι που έγινε προς τιμήν ενός Γερμανού πολιτικού φιλικά προσκείμενου στο Κίνημα Πολιτών του Ράιχ και ο οποίος κατηγορήθηκε για επίθεση σε δημοσιογράφο, ο σημερινός αρχηγός της οικογένειας Ρόις, ο Ερρίκος ο 14ος, αποκάλεσε τον Ρόιχ «μακρινό συγγενή». Στις 7 Δεκεμβρίου 2022, ο Ρόις συνελήφθη στο σπίτι του στη Φρανκφούρτη κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης της γερμανικής αστυνομίας για αναζήτηση ύποπτων ακροδεξιών συνωμοτών που συμμετείχαν σε σχεδιασμούς πραξικοπήματος. Σύμφωνα με την αστυνομία, οι πραξικοπηματίες, μεταξύ των οποίων και η πρώην βουλευτής της Μπούντεσταγκ, Μπίργκιτ Μάλσακ-Ουίνκεμαν, ήταν υποστηρικτές του Κινήματος Πολιτών του Ράιχ που ήλπιζαν να ορίσουν τον Ρόις βασιλιά της Γερμανίας. Η οικία του τελευταίου στη Θουριγγία φέρεται να ήταν ο χώρος αποθήκευσης όπλων και διεξαγωγής μυστικών συναντήσεων.
Αλάριχος Β΄

Ο Αλάριχος Β΄, γοτθικά: 𐌰𐌻𐌰𐍂𐌴𐌹𐌺𐍃 Alareiks, δηλ. όλων ρηξ (π.458/466 - Αύγουστος 507) από τον Οίκο των Μπαλτ ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Ευάριχο ως βασιλιάς των Βησιγότθων στην Τουλούζη τον Δεκέμβριο του 484. Ήταν δισεγγονός του διάσημου Αλάριχου Α΄ που είχε λεηλατήσει τη Ρώμη το 410. Ίδρυσε την πρωτεύουσά του στο Αιρ-συρ-λ'Αντούρ (Vicus Julii) στην Ακουιτανία. Η επικράτειά του περιελάμβανε, όχι μόνο το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας (εκτός του βορειο-δυτικού μέρους της), αλλά επίσης και την Ακουιτανία της Γαλατίας και το μεγαλύτερο μέρος της -ως τότε αδιαίρετης- Ναρβωνικής της Γαλατίας (Gallia Narbonensis).

 Ο ιστορικός Χέρβιχ Βόλφραμ αρχίζει το κεφαλαιό του για τον 8ο βασιλιά των Βησιγότθων λέγοντας πως "η βασιλεία του Αλάριχου δεν αναφέρεται πλήρως στις πηγές και οι λίγες πληροφορίες επισκιάζονται από το τέλος του στη μάχη του Βουγιέ και την πτώση του βασιλείου της Τουλούζης". Ένα παράδειγμα είναι ο Ισίδωρος της Σεβίλλης, που έχει μία μόνο παράγραφο για τη βασιλεία του Αλάριχου Β΄ και είναι κυρίως για το τέλος του στη μάχη. Edward Gibbon, History of the Decline and Fall of the Roman Empire Chapter 38 Alarico II (in Spanish), Diccionario biográfico español, Luis Agustín García Moreno, Real Academia de la Historia. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alaric II στο Wikimedia Commons
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1994-1995

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1994-95 ήταν το 36ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 16ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 17η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 16 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Χουάν Ραμόν Ρότσα. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Βάντσικ (31), Νικοπολίδης (5), Χαλκιάς (δεν αγωνίστηκε). Αμυντικοί: Αποστολάκης (29/5), Γ.Σ.Γεωργιάδης (10/1), Γκούμας (2), Καλιτζάκης (28/2), Καπουράνης (24/2), Κολιτσιδάκης (26), Ουζουνίδης (27). Μέσοι: Γ.Χ.Γεωργιάδης (29/10), Μαραγκός (29/4), Μάρκος (28/5), Μητρόπουλος (1), Μπορέλι (28/7), Νιόπλιας (30/2), Λ.Χριστοδούλου (24/2). Επιθετικοί: Αλεξούδης (12/2), Βαζέχα (33/29), Δώνης (28/9), Λαγωνικάκης (15). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 3 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1994-95
687 Τινέτ

Η Τινέτ (Tinette) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,541. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος της Τινέτ δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Ο φασματικός τύπος της είναι X. Η Τινέτ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 24 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πτολεμαίος Νιος

Ο Πτολεμαίος ο Νιος, αποτελεί πιθανό μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η ταυτότητά του είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη στη γενεολογία των Πτολεμαίων.

 Υπήρξε συμβασιλέας της Αιγύπτου με τον Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο κατά την περίοδο 267 – 259 π.Χ. Η συμβασιλεία αυτή έλαβε τέλος εξαιτίας της επανάστασης που υποκίνησε από κοινού με τον Τίμαρχο της Μιλήτου, κατά το έτος 259 π.Χ. Πιθανώς να πρόκειται για γιο της Αρσινόης Β΄ από τον βασιλιά της Θράκης, Λυσίμαχο, ο οποίος γεννήθηκε μεταξύ 299 και 286 π.Χ. Ο τελευταίος πρέπει να ήταν υποψήφιος για βασιλεύς της Μακεδονίας το 281 π.Χ. από την Κασσάνδρεια όπου διέμενε με τη μητέρα του. Κατά μια εκδοχή ταυτίζεται και με τον Πτολεμαίο Επίγονο, που κυβέρνησε την Τελμεσσό. Πέθανε μετά το 240 π.Χ. αφήνοντας απογόνους. Βιογραφία από τον Christopher Bennett Αρχειοθετήθηκε 2008-03-09 στο Wayback Machine.. Δυναστεία των Πτολεμαίων Αρχαία Αίγυπτος Ελληνιστική Περίοδος