Μάχη του Μυρέ

Η Μάχη του Μυρέ (Γαλλικά: La bataille de Muret ), που πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1213 στην κοινότητα Μυρέ, 25 χιλιόμετρα νότια της Τουλούζης, ήταν η τελευταία μεγάλη μάχη της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών και μια από τις πιο αξιοσημείωτες μάχες του Μεσαίωνα. Αν και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν σημαντικά, ακόμη και μεταξύ διακεκριμένων σύγχρονων ιστορικών, είναι γνωστή για τη νίκη μιας μικρής δύναμης Γάλλων ιπποτών και σταυροφόρων που διοικούσε ο Σίμων Δ΄ του Μονφόρ εναντίον ενός εξαιρετικά ανώτερου συμμαχικού στρατού με επικεφαλής τον βασιλιά Πέτρο Β΄ της Αραγωνίας και τον κόμη Ραϋμόνδο ΣΤ΄ της Τουλούζης.Ο θάνατος του Πέτρου Β' και οι βαριές απώλειες μεταξύ των αριστοκρατών ευγενών απέκλεισαν κάθε συντονισμένη προσπάθεια στην περιοχή για πολύ καιρό και είχε μόνιμες πολιτικές συνέπειες. Αφαίρεσε την επιρροή της Αραγονίας στο Λανγκεντόκ και τις γύρω επαρχίες, επιτρέποντας ταυτόχρονα στο στέμμα της Γαλλίας να ασκήσει τον δικό του έλεγχο επί αυτών. Αυτό οδήγησε σε επέκταση του γαλλικού βασιλικού τομέα στην περιοχή.

 Ο Σίμων Δ΄ του Μονφόρ ήταν ο ηγέτης της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών που είχε ως αρχικό στόχο την καταστροφή της αίρεσης του Καθαρισμού και στη συνέχεια μετατράπηκε σε επεκτατικό πόλεμο για την υπαγωγή του Λανγκεντόκ υπό τον έλεγχο των Γάλλων βασιλέων. Εισέβαλε στην Κομητεία της Τουλούζης και εξόρισε τον κόμη της, Ραϋμόνδο ΣΤ΄ της Τουλούζης. Αυτός ζήτησε βοήθεια από τον γαμπρό του, βασιλιά Πέτρο Β΄ της Αραγωνίας, ο οποίος αισθάνθηκε ότι απειλούνταν και ο ίδιος από τις κατακτήσεις του Μονφόρ στο Λανγκεντόκ και αποφάσισε να διασχίσει τα Πυρηναία και να αντιμετωπίσει τον Μονφόρ στο Μυρέ. Στα τέλη Αυγούστου 1213, ο Πέτρος Β ', ο οποίος είχε ολοκληρώσει τις προετοιμασίες του, διέσχισε τα Πυρηναία, προσχώρησε στους νέους του συμμάχους και ξεκίνησε την πολιορκία του Μυρέ στις 8 Σεπτεμβρίου, που το υπερασπίζονταν περίπου τριάντα ιππότες του Μονφόρ. Η πόλη κατελήφθη γρήγορα αλλά έπρεπε να καταληφθεί και το κάστρο και ο Πέτρος περίμενε τον Μονφόρ να φτάσει και να μπει στο κάστρο επί κεφαλής των στρατευμάτων του και μετά να τον νικήσει ολοκληρωτικά. Πράγματι, ο Μονφόρ, ο οποίος ήταν τότε στο Φανζώ, συγκέντρωσε ένα στρατό χιλίων ιππέων, έφτασε στο Μυρέ στις 11 Σεπτεμβρίου και μπήκε στο κάστρο. Για να μην λιμοκτονήσουν ή παραδοθούν στα εξαιρετικά πολυάριθμα συνασπισμένα στρατεύματα που τους πολιορκούσαν, ο Ντε Μονφόρ αποφάσισε επίθεση. Οδηγώντας τους ιππότες του έξω από την πόλη, προχώρησαν και στη συνέχεια επιτέθηκαν στο ιππικό της Τουλούζης με έναν θόρυβο σαν ένα ολόκληρο δάσος να κόβονταν από τσεκούρι. Στη συνέχεια, οι σταυροφόροι επιτέθηκαν στο ιππικό της Αραγωνίας, όπου ο ίδιος ο βασιλιάς Πέτρος έπεσε στη μάχη. Μετά από αυτό, το μόνο που έμεινε ήταν να διασκορπίσουν το υπόλοιπο ιππικό, που υπερασπίζονταν το πεζικό των συνασπισμένων δυνάμεων που πολιορκούσαν τα τείχη του Μυρέ, που τράπηκαν σε φυγή και σφαγιάσθηκαν. Παρά το τεράστιο αριθμητικό πλεονέκτημά τους, τα συνασπισμένα στρατεύματα που αριθμούσαν σχεδόν 34.000 άνδρες καταστράφηκαν από τον στρατό του Ντε Μονφόρ, που αριθμούσε μόνο 2.100 και η πολιορκία του Μυρέ λύθηκε. 7.000 έως 20.000 άνδρες από τα συμμαχικά στρατεύματα σκοτώθηκαν, ενώ ο στρατός του Ντε Μονφόρ είχε συγκριτικά λίγες απώλειες. Αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη μάχη της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, η οποία έληξε επίσημα με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1229. Επιπλέον, με τη νίκη του Μονφόρ και το θάνατο του βασιλιά Πέτρου, οι φιλοδοξίες της Αραγωνίας στο Λενγκεντόκ τερματίστηκαν οριστικά. Επίσης, αυτή η ήττα των στρατευμάτων της Οξιτανίας και της Αραγωνίας προκάλεσε την προσάρτηση του Λανγκεντόκ στο στέμμα της Γαλλίας και το τέλος της αίρεσης του Καθαρισμού.