IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Το φως που σβήνει

Το φως που σβήνει είναι ελληνική δραματική ταινία του 2000, σε σκηνοθεσία Βασίλη Ντούρου. Το σενάριο το έγραψε η Δέσποινα Τοπάζη, ο Γιάννης Τσίρος και ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστεί ο Αλέκος Αλεξανδράκης.

 Η ταινία διαδραματίζεται στη Χάλκη, όπου ένας δωδεκάχρονος Χρήστος ζει με τη χωρισμένη μητέρα του. Ο μικρός χάνει την όρασή του, από μία σπάνια αρρώστια, αλλά αναπτύσσει μια ιδιαίτερη ακουστική ευαισθησία ικανή να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στη μουσική. Στο πρόσωπο του γέρου φαροφύλακα του νησιού βρίσκει κατανόηση και δημιουργείται μια βαθιά φιλική σχέση μεταξύ τους. Ο φαροφύλακας, αυτοδίδακτος μουσικός ο ίδιος, αντιλαμβάνεται το ταλέντο του μικρού και τον καθοδηγεί ως «πνευματικός δάσκαλος». Η μητέρα του αγοριού που είναι αντιμέτωπη με τη δύσκολη καθημερινότητα ενοχλείται από αυτήν την σχέση. Ωστόσο, ο ερχομός στο νησί μιας νέας δασκάλας θα αλλάξει το σκηνικό. Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τις ικανότητες του μικρού ήρωα και με δική της πρωτοβουλία ο μικρός λαμβάνει μέρος σε έναν μουσικό διαγωνισμό που διοργανώνεται στην Αθήνα. Πρόκειται για τη μοναδική μέχρι την εποχή της ταινία του νέου ελληνικού κινηματογράφου (μετά το 1990) που αντιμετωπίζει το θέμα της παιδικής αναπηρίας χωρίς αναφορά στο ιατρικό μοντέλο. Το μικρό αγόρι προσπαθεί να αντισταθμίσει την αναπηρία του, που προβάλλεται κυρίως ως μειονέκτημα, με το μουσικό του ταλέντο. Όπως αναφέρεται στο περιοδικό Ερευνώντας τον κόσμο του παιδιού:Φαίνεται ότι ο σκηνοθέτης ακολουθεί τις γενικότερες αναπαραστάσεις της αναπηρίας στο διεθνή κινηματογράφο αλλά και συνήθη στερεότυπα, όπου τα άτομα με τύφλωση είναι συνδεδεμένα με εξαιρετικές μουσικές ικανότητες [...]. Άποψη η οποία τίθεται υπό συζήτηση με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα. Το φως που σβήνει στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Το φως που σβήνει στο Cine.gr
Θουριγγία

Η Θουριγγία (γερμανικά: Freistaat Thüringen) είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας. Η έκτασή της είναι 16.172,14 τετρ. χλμ., έχει 2,14 εκατομμύρια κατοίκους και πρωτεύουσά της είναι η Ερφούρτη. Σημαντικά αξιοθέατα στο κρατίδιο είναι ο Πύργος του Βάρτμπουργκ και οι ιστορικές πόλεις Ιένα και Βαϊμάρη.

 Από τα βορειοδυτικά και με τη φορά των δεικτών του ρολογιού η Θουριγγία συνορεύει με τα γερμανικά κρατίδια Κάτω Σαξονία, Σαξονία-Άνχαλτ, Σαξονία, Βαυαρία και Έσση. Η κορυφογραμμή των δυτικών βουνών Χαρτς χωρίζουν τη Θουριγγία από την Κάτω Σαξονία, ενώ τα ανατολικά όρη Χαρτς από τη Σαξονία-Άνχαλτ στα βορειοανατολικά. Προς τα νότια και τα νοτιοδυτικά ο Θουριγγικός Δρυμός διαχωρίζει την αρχαία περιοχή Φραγκονία (σήμερα το βόρειο μέρος της Βαυαρίας) από τις πεδιάδες της Θουριγγίας. Τα κεντρικά βουνά Χαρτς εκτείνονται προς το νότο κατά μήκος της δυτικής πλευράς ως τη βορειοδυτική άκρη του Θουριγγικού Δρυμού, κάτι που καθιστά τη Θουριγγία μία σχεδόν πεδινή λεκάνη που περιβάλλεται από δυσκολοδιάβατα (κατά την αρχαιότητα) βουνά. Στα δυτικά απλώνεται η λεκάνη απορροής του Ρήνου. Το κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της Θουριγγίας είναι ο Θουριγγικός Δρυμός, μία οροσειρά που διαχωρίζεται από τον ποταμό Βέρρα από τα ηφαιστειογενή όρη του Ρήνου. Η ανατολική Θουριγγία είναι ουσιαστικά μία μεγάλη πεδιάδα, που τη διαρρέει ο ποταμός Ζάαλε από νότο προς βορρά. Στη Θουριγγία βρίσκεται το γεωγραφικό κέντρο της Γερμανίας, κοντά στον δήμο Νιντερντόρλα. Η Θουριγγία υποδιαιρείται σε 17 διαμερίσματα (Landkreise): Αλτενμπούργκερ Λαντ Άιχσφελντ Γκότα Γκράιτς Χιλντμπουργκχάουζεν Ίλμ-Κράις Κιφχόιζερκραϊς Νορντχάουζεν Ζάαλε-Χόλτσλαντ Ζάαλε-Όρλα Ζάαλφελντ-Ρούντολστατ Σμαλκάλντεν-Μάινινγκεν Ζέμερντα Ζόννεμπεργκ Ούνστρουτ-Χάινιχ Βαρτμπουργκκράις Βαϊμάρερ ΛαντΕπιπλέον υπάρχουν 6 αστικά διαμερίσματα: Ερφούρτη Άϊζεναχ Γκέρα Ιένα Ζουλ ΒαϊμάρηΤο καθένα από αστικά διαμερίσματα περιλαμβάνει μία πόλη με το ίδιο όνομα. Επίσημη ιστοσελίδα Χάρτες της Θουριγγίας Θουριγγία στο Curlie
Κάστρο του Τσέσκι Κρούμλοβ

Τσέσκι Κρούμλοβ βρίσκεται στην πόλη Τσέσκι Κρούμλοβ στην Τσεχία. Χρονολογείται από το 1240, όταν το πρώτο κάστρο χτίστηκε από την οικογένεια Γουϊτιγκόνεν, του κύριου κλάδου της ισχυρής οικογένειας Ρόζενμπεργκ. Βρίσκεται στον ιστορικό πυρήνα της πόλης και κατατάσσεται το δεύτερο σε μέγεθος κάστρο στην Τσεχία.

 Από τον 17ο αιώνα, οι Rosenbergs είχαν πεθάνει και η ηγεμονία της Κρουμάου (Δουκάτο της Κρούμλοβ) δόθηκε στον Χανς Ούρλιχ φον Έγγενμπεργκ από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β΄ και ο Έγγενεμπεργκ ονομάστηκε Δούκας της Κρουμάου. Μετά το θάνατο του γιού του Χανς Ούλριχ, του Γιόχαν Άντον Ι φον Έγγενμπεργκ, το κάστρο του χορηγείται για την περίοδο μεταξύ 1649 και 1664 από τη χήρα του, Άννα Μαρία. Μία από τους δύο της γιους, ο Γιόχαν Κρίστιαν φον Έγγενμπεργκ, ήταν υπεύθυνος για τις μπαρόκ ανακαινίσεις και επεκτάσεις στο κάστρο συμπεριλαμβανομένου του θεάτρου στο κάστρο που λέγεται σήμερα Έγγενμπερκ Θέατρο. Όταν η αρσενική γενιά των Έγγενμπερκ πέθανε το 1717, το κάστρο και το δουκάτο πέρασε υπο κατοχή των Σβάτσενμπέρκ. Το 1947, η ιδιοκτησία Σβάτσενμπέρκ συμπεριλαμβανομένου του Τσέσκι Κρούμλοβ, μεταφέρθηκε στις τσέχικες επαρχιακές ιδιοκτησίες και το 1950 έγινε τοποθεσία του Τσεχοσλοβακικού Κράτους. Ολόκληρη η περιοχή ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1989 και το 1992 προστέθηκε στην UNESCO, στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το κάστρο στεγάζει το Τσέσκι Κρουμλόβ Μπαρόκ Θέατρο το οποίο βρίσκεται στην 5η Κάστρική Αυλή. Είναι ένα από τα πιο πλήρως διατηρημένα μπαρόκ θέατρα με αυθεντικό κτίριο θεάτρου, αίθουσα συνεδριάσεων, ορχήστρα, στάδιο, στάδιο τεχνολογίας, μηχανήματα, coulisses (κουρτίνες σταδίου), λιμπρέτα, κοστούμια, κλπ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Český Krumlov Castle στο Wikimedia Commons
VCU French Film Festival

Το VCU French Film Festival είναι ετήσιο κινηματογραφικό φεστιβάλ που διεξάγεται κάθε Μάρτιο στο Ρίτσμοντ, Βιρτζίνια, επικεντρωμένο σε πρόσφατα παραγμένες Γαλλόφωνες ταινίες. Δημιουργήθηκε στο Virginia Commonwealth University το 1993. Θεωρείται το μεγαλύτερο φεστιβάλ Γαλλικών ταινιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τότε, έχει υποδεχθεί συνολικά 160 σκηνοθέτες, παραγωγούς, ηθοποιούς, κινηματογραφικούς ερευνητές, κριτικούς, και αξιωματούχους της Γαλλικής κυβέρνησης.

 Το φεστιβάλ φιλοξενεί μια ποικιλία Γαλλικών ταινιών, αμφότερων μικρού και μεγάλου μήκους. Γάλλοι σκηνοθέτες και αστέρες ηθοποιοί συνδιαλέγονται με το κοινό μετά την προβολή των ταινιών τους. Το Φεστιβάλ επιχορηγείται από το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών, το Unifrance, το l’ARP (Γαλλικό ακρωνύμιο για το "Guild of French Directors and Producers"), και το SACD (Γαλλικό ακρωνύμιο για το "Guild of Authors, Composers and Directors"). Η Community Idea Stations (PBS), καθώς και ο τηλεοπτικός σταθμός TV5MONDE είναι επίσης εταίροι του φεστιβάλ. Official Festival homepage Coverage of the 2007 Festival
Νάρθηκας (ιατρική)

Οι ορθοπεδικές κατασκευές που χρησιμοποιούνται για την ακινητοποίηση καταγμάτων, εξαρθρημάτων,και διαστρεμμάτων λέγονται νάρθηκες. Ο νάρθηκας είναι ένα βοήθημα το οποίο χρησιμοποιείται για υποστήριξη ή ακινητοποίηση ενός μέλους ή της σπονδυλικής στήλης. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων της προσωρινής ακινητοποίησης δυνητικά σπασμένου οστού ή κατεστραμμένων αρθρώσεων και της υποστήριξης των αρθρώσεων κατά την διάρκεια της δραστηριότητας.

 Από ιατρικό προσωπικό έκτακτης ανάγκης ή εθελοντές πρώτων βοηθειών για προσωρινή ακινητοποίηση ενός καταγματικού άκρου προ της μεταφοράς Από επαγγελματίες υγείας όπως εργοθεραπευτές και φυσικοθεραπευτές για ακινητοποίηση μιας άρθρωσης (π.χ. του γόνατος) η οποία μπορεί να ελευθερωθεί, όταν δεν βρίσκεται σε ορθή θέση (π.χ. κατά την διάρκεια του ύπνου) Από προπονητές αθλητών για ακινητοποίηση ενός τραυματισμένου οστού ή μιας άρθρωσης για να διευκολύνουν την ασφαλή μεταφορά του τραυματία Από γιατρούς στο τμήμα επειγόντων περιστατικών για τη σταθεροποίηση καταγμάτων ή διαστρεμμάτων μέχρι παρακολουθήσει ραντεβού με έναν ορθοπεδικό. Νάρθηκας σε σχήμα λαβίδας ζάχαρης - Χρησιμοποιείται για το αντιβράχιο ή τον καρπό. Παίρνει την ονομασία του από το σχήμα του σαν το λατινικό γράμμα U το οποίο ομοιάζει με τη λαβίδα που χρησιμοποιείται για να πιάσει κανείς κύβους ζάχαρης Ωλένιος νάρθηκας - Χρησιμοποιείται από το αντιβράχιο ως στην παλάμη από την πλευρά του μικρού δακτύλου Παλαμιαίος Νάρθηκας Καρπού - Χρησιμοποιείται για τον καρπό Ακινητοποίησης Αντίχειρα - Χρησιμοποιείται για τον αντίχειρα Οπίσθιος Νάρθηκας Κνήμης Οπίσθιος Νάρθηκας Ακινητοποίησης Γόνατος Οπίσθιος Νάρθηκας Αγκώνα Νάρθηκες Δακτύλων - Χρησιμοποιούνται για τα δάκτυλα Περιορισμού ποδοκνημικής άρθρωσης - Χρησιμοποιούνται για την περιοχή του αστραγάλου Νάρθηκας καρπού/βραχίονα - Χρησιμοποιείται για τον καρπό ή τον βραχίονα Ρινικός νάρθηκας Συνήθως χρησιμοποιείται μετά από χειρουργική επέμβαση για να παρέχει υποστήριξη στην χειρουργηθείσα περιοχή και να μειώσει τον πόνο από τον βήχα. Καθώς ο ασθενής επιχειρεί να βήξει η περιοχή υποστηρίζεται από τον ασθενή (ή τον βοηθό του) χρησιμοποιώντας μαξιλάρι, διπλωμένη κουβέρτα ή εκτεταμένο χέρι το οποίο τοποθετείται πάνω από την τομή. Ασκείται ελαφρά πίεση για να υποστηριχθεί μόνο κατά τη διάρκεια της προσπάθειας για βήχα. Διάφορες μορφές νάρθηκα έχουν χρησιμοποιηθεί καθ' όλην την διάρκεια της ιστορία, ωστόσο ο νάρθηκας απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα ως ιατροτεχνολογικό προϊόν κατά τη διάρκεια του Γαλλοϊνδιανικού Πολέμου. . Σε γενικές γραμμές ο νάρθηκας αποτελείτω από δύο μικρές ξύλινες σανίδες, οι οποίες συνήθως δένονταν γύρω από το σπασμένο άκρο με σχοινί, ύφασμα ή ακόμα και ακατέργαστο δέρμα. Ως και τις μέρες μας, ο νάρθηκας χρησιμοποιείται συνήθως για να προστατεύσει από περαιτέρω τραυματισμό μικρές ρωγμές και κατάγματα.
Ευγένιος Μαξιμιλιάνοβιτς του Λόιχτενμπεργκ

Ο Ευγένιος Μαξιμιλιάνοβιτς από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν 5ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ, πρίγκιπας Ρομανόβσκυ (8 Φεβρουαρίου 1847 - 31 Αυγούστου 1901) διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Νικόλαο Μαξιμιλιάνοβιτς ως δούκας του Λόιτενμπεργκ από το 1891 ως το 1901.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί 3ου δούκα του Λόιχτενμπεργκ και της Μαρίας Νικολάγιεβνας των Σ.Χ.Γκόττορπ μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας, κόρης του Νικολάου Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Ο Ευγένιος γενήθηκε στην Αγ. Πετρούπολη. Το 1852 απεβίωσε ο πατέρας του και επόμενος (4ος) δούκας του Λόιχτενμπεργκ έγινε ο μεγαλύτερος αδελφός του Νικόλαος. Από τότε επετράπη σε όλα τα τέκνα του Μαξιμιλιανού να φέρουν το πριγκιπικό όνομα και τον τίτλο Ρομανόβσκυ/Ρομανόβσκαγια με την προσφώνηση Αυτοκρατορικές Υψηλότητες. Το 1891 απεβίωσε και ο Νικόλαος άτεκνος, έτσι ο Ευγένιος έγινε ο 5ος δούκας. Έγινε υποστράτηγος στον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό. Το 1872-73 συμμετείχε στην επίθεση της Κίβα της Περσίας (τώρα στο Ουζμπεκιστάν) και τιμήθηκε με το παράσημο του Αγ. Γεωργίου 4ης τάξης. Το διάστημα 1874-77 ήταν διοικητής του 5ου σώματος Ουσσάρων "Αλεξάνδρεια". Για τη συμβολή του στον Ρωσο-τουρκικό Πόλεμο του 1877 έλαβε το παράσημο του Αγ. Βλαδίμηρου 3ης τάξης. Έγινε αντιστράτηγος το 1886 και διοικητής της 3ης Μοίρας Πεζικού το διάστημα 1888-93. Απεβίωσε στην Αγ. Πετρούπολη και τάφηκε στη Λαύρα του Αγ. Αλεξάνδρου Νέφσκυ. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γεώργιος Μαξιμιλιάνοβιτς ως 6ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1869 τη Ντάρια Κωνσταντίνοβα Οποτσινίνα, εγγονή του Ρώσου στρατηγού Μιχαήλ Κουτούζωφ. Της δοθηκε το τίτλος της κόμισσας του Μπωαρναί (απεβ. το 1870 στη γέννα). Είχαν τέκνα: Ντάρια 1870-1937, κόμισσα του Μπωαρναί, παντρεύτηκε πρώτα τον πρίγκιπα Λέοντα Κοτσούμπεϋ (1862-1927) το 1893, αλλά διαζεύχθηκαν το 1911. Έπειτα παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ βαρόνο του Γκράεβενιτς (1872-1916) και μετά τον Βίκτωρ Μαρκεζέττι (απεβ. 1938). Είχε μόνο ένα τέκνο (από τον πρώτο της γάμο): Ευγενία Κοτσούμπεϋ 1894-1951.Έπειτα ο Ευγένιος έκανε δεύτερο γάμο το 1878 με τη Ζηναΐδα (Ζίνα) Ντμιτρίγιεβνα Σκομπέλεβ (απεβ. 1899), αδελφή του Ρώσου στρατηγού Μιχαήλ Σκομπέλεβ. Αργότερα η Ζίνα είχε μία μακρά σχέση με τον Αλεξέι Αλεξάντροβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας. Oertel, Friedrich Maximilian (1854). Genealogische Tafeln zur europäischen Staatengeschichte der germanischen und slawischen Völker im neunzehnten Jahrhunderte (in German). Brockhaus. p. 14. Retrieved 26 February 2013.
Zero-day

Η ορολογία zero-day (ή zero-hour ή day-zero) χρησιμοποιείται για ένα τύπο ευπάθειας ο οποίος τη στιγμή της δημόσιας ανακοίνωσης του δεν υπάρχει αντίστοιχη ανανέωση του βαλλόμενου συστήματος από τον κατασκευαστή. Η πρακτική αυτή της ανακοίνωσης προκαλεί μεγάλη έκθεση στους χρήστες του ευάλωτου συστήματος καθώς πρέπει πρώτα να περιμένουν για την ανανέωση του λογισμικού από τον κατασκευαστή με τη διόρθωση της αδυναμίας, πριν προχωρήσουν στην ανανέωση των ευάλωτων συστημάτων τους.

 Οι δημιουργοί κακόβουλων προγραμμάτων έχουν τη δυνατότητα να εκμεταλλευθούν αυτές τις ευπάθειες με διάφορες μεθόδους. Οι περιηγητές ή αλλιώς οι Web Browsers είναι ένας από τους στόχους τους λόγο του ότι χρησιμοποιούνται πόλυ και είναι αρκετά διαδεδομένοι ανά τον κόσμο. Οι επιτιθέμενοι σαν άλλη μία μέθοδο χρησιμοποιούν τα e-mail και στέλνουν ένα αρχείο σαν επισύναψη ώστε όταν το ανοίξει ο χρήστης να επηρεαστεί ο περιηγητής του. Τα κακόβουλα προγράμματα που χρησιμοποιούν κοινούς τύπους αρχείων για να επιτύχουν το σκοπό τους είναι καταγεγραμμένα σε βάσεις δεδομένων όπως της US-CERT. Κακόβουλα προγράμματα μπορούν να κατασκευασθούν με σκοπό την εκμετάλευση συγκεκριμένων ευπαθειών για να πάρουν πληροφορίες από το παραβιασμένο σύστημα, όπως προσωπικά στοιχεία ή τραπεζικά στοιχεία.
Λουδοβίκος του Πεδεμοντίου

Ο Λουδοβίκος (1364 - 11 Δεκεμβρίου 1418) ήταν κόμης του Πεδεμοντίου (1402-1418). Ήταν ο τριτότοκος γιος του Ιάκωβος κόμη του Πεδεμοντίου και της 3ης συζύγου του Μαργαρίτας του Μπωζέ.

 Το 1367 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Φίλιππος Β' ως κόμης του Πεδεμοντίου (1367-1368), έπειτα ο Αμεδαίος (1368-1402) και τέλος ο Λουδοβίκος (1402-1418). Το 1405 ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Σαβοΐας - Πεδεμοντίου και όταν απεβίωσε η κομητεία του κληροδοτήθηκε στον πλησιέστερο συγγενή του Αμεδαίο Η΄ κόμη της Σαβοΐας, γιο του Αμεδαίου Ζ΄ και έτσι το Πεδεμόντιο επανενώθηκε με τη Σαβοΐα. Το 1403 νυμφεύτηκε την Μπόνα, κόρη του 3ου εξαδέλφου του Αμεδαίου Ζ΄ του Κόκκινου κόμη της Σαβοΐας, χωρίς να αποκτήσουν τέκνα. Eugene Cox, The Green Count of Savoy, (Princeton University Press, 1967), 300.
Καρύδα

Η καρύδα είναι ο καρπός του φυτού κοκοφοίνικα (Cocos nucifera) που είναι μέλος της οικογένειας των Φοινικοειδών. Είναι το μόνο αποδεκτό είδος στο γένος Cocos. Ο όρος καρύδα μπορεί να αναφέρεται σε ολόκληρο το φυτό (κοκοφοίνικας), τον σπόρο ή τον καρπό, ο οποίος βοτανολογικά είναι δρύπη και όχι κάρυο. Ο όρος προέρχεται από την πορτογαλική και ισπανική λέξη coco, του 16oυ αιώνα, που σημαίνει «κεφάλι» ή «κρανίο» από τις τρεις εγκοπές στο κέλυφος της καρύδας που μοιάζουν με χαρακτηριστικά προσώπου.

 Όπως και άλλα φρούτα, αποτελείται από τρία στρώματα: το εξωκάρπιο, το μεσοκάρπιο και το ενδοκάρπιο. Το εξωκάρπιο είναι πράσινο ή ιώδες. Όταν οι καρύδες πωλούνται συνήθως το εξωκάρπιο έχει αφαιρεθεί. Το μεσοκάρπιο είναι ξυλώδες και ινώδες και το ενδοκάρπιο είναι πολύ σκληρό. Το ενδοκάρπιο έχει τρεις θέσεις εκβλαστήσεις (εγκοπές), τα οποία είναι εύκολα ορατά όταν αφαιρεθεί το εξωκάρπιο και το μεσοκάρπιο. Το ενδοκάρπιο είναι σαρκώδες εξωτερικά και υγρό, γλυκό και γαλακτώδες προς το κέντρο, πλούσιο σε πρωτεΐνες και λιπαρές ουσίες. Μια ώριμη καρύδα ζυγίζει περίπου 1,44 κιλά. Η καρύδα είναι γνωστή για τη εκτεταμένη χρήση που έχουν τα μέρη της και συναντάται στους τροπικούς. Η καρύδα αποτελεί μέρος της καθημερινής διατροφής πολλών ανθρώπων. Είναι διαφορετική από οποιαδήποτε άλλο φρούτο, επειδή περιέχει μεγάλη ποσότητα από ένα διαυγές υγρό και όταν είναι άγουρη είναι γνωστή ως «tender-nuts» ή «jelly-nuts». Όταν ωριμάσει, εξακολουθεί να περιέχει υγρό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σπόρος ή υποβάλλεται σε επεξεργασία για να δώσει έλαιο από τον πυρήνα της, κάρβουνο από το σκληρό κέλυφός της και ίνες (κοκοφοίνικα) από το φλοιό της. Το ενδοσπέρμιο αρχικά είναι σε πυρηνική φάση και ανασταλμένο με νερό καρύδας. Το έλαιο και το γάλα που προέρχεται από αυτό χρησιμοποιούνται συνήθως στο μαγείρεμα και στο τηγάνισμα. Το έλαιο της καρύδας χρησιμοποιείται επίσης σε σαπούνια και καλλυντικά. Το διαυγές υγρό νερό καρύδας που υπάρχει μέσα είναι πόσιμο. Οι φλοιοί και τα φύλλα της μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υλικό για να γίνουν διάφορα προϊόντα επίπλωσης, διακόσμησης κ.ά.. Χρειάζονται περίπου 6000 ώριμες καρύδες για την παραγωγή ενός τόνου κόπρα, δηλαδή αποξηραμένης σάρκας. Έχει επίσης, πολιτιστική και θρησκευτική σημασία σε πολλές κοινωνίες που χρησιμοποιείται. Σε εύφορα μέρη, ένας ψηλός κοκοφοίνικας μπορεί να αποφέρει έως και 75 καρπούς ανά έτος, αλλά πιο συχνά αποδίδει λιγότερο από 30, κυρίως λόγω της κακής πολιτιστικής πρακτικής. Λαμβάνοντας υπόψη την ύπαρξη των κατάλληλων συνθηκών καλλιέργειας του κοκοφοίνικα, το δέντρο παράγει τον πρώτο καρπό του στα έξι με δέκα χρόνια του και χρειάζεται 15 με 20 χρόνια για να φτάσει στο αποκορύφωμα της παραγωγής του. Κοκοφοίνικας Κοκοφοινικέλαιο Κόπρα
Ping Of Death

Το ping του θανάτου (POD - Ping Of Death) είναι ένας τύπος επίθεσης σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Η επίθεση Ping Of Death συντελείται όταν ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής στέλνει κακοσχηματισμένα πακέτα ping σε έναν άλλο υπολογιστή με σκοπό να τον θέσει εκτός λειτουργίας.

 Ένα πακέτο ping έχει κανονικά μέγεθος 64 bytes (ή 84 bytes εάν προστεθεί και η κεφαλίδα που προσθέτει το πρωτόκολλο IP). Πολλοί τύποι ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν μπορούν να χειριστούν πακέτα ping που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από 65535 bytes, δηλαδή το μέγιστο επιτρεπτό από το πρωτόκολλο IP. Κατά συνέπεια, η επίθεση Ping Of Death περιλαμβάνει την συνεχή αποστολή μεγάλων πακέτων ping σε κάποιον υπολογιστή μέχρι ο τελευταίος να τεθεί εκτός λειτουργίας. Σύμφωνα με τα πρωτόκολλα του διαδικτύου, η αποστολή ενός πακέτου ping μεγαλύτερου των 65535 bytes είναι παράνομη και δεν προβλέπεται, δεδομένου ότι στην κεφαλίδα IP προβλέπονται μονάχα 16 bits για την καταχώρηση του μεγέθους του πακέτου (2^16-1 = 65535). Παρ’ όλα αυτά ένας υπολογιστής μπορεί να σπάσει το πακέτο ping σε δύο τμήματα και να το στείλει ως δύο ξεχωριστά πακέτα IP. Όταν ο υπολογιστής-στόχος παραλάβει τα δύο πακέτα, θα τα συνθέσει και θα δημιουργήσει ένα μεγάλο πακέτο ping, το οποίο στην συνέχεια ενδέχεται να δημιουργήσει σφάλματα του τύπου buffer overflow, τα οποία συνήθως οδηγούν σε δυσλειτουργία ολόκληρου του υπολογιστή (computer crash). Για την αντιμετώπιση αυτής της επίθεσης θα πρέπει κατά την συναρμολόγηση των διαδοχικών πακέτων IP να ελέγχεται κατά πόσο αυτά είναι έγκυρα. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να απορρίπτονται πακέτα IP που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο του επιτρεπτού και έτσι αποφεύγεται ο κίνδυνος αυτού του τύπου επίθεσης. Πολλές φορές αυτοί οι έλεγχοι γίνονται και από συστήματα firewall ούτως ώστε να προστατευθούν οι υπολογιστές που βρίσκονται σε κάποιο τοπικό δίκτυο. Μία άλλη εκδοχή είναι η χρησιμοποίηση μνήμης buffer μεγαλύτερης των 65535 bytes ούτως ώστε να μην συμβαίνει το σφάλμα buffer overflow. Όμως αυτή η λύση δεν είναι η βέλτιστη, δεδομένου ότι δίνει στον υπολογιστή την δυνατότητα να χειριστεί πακέτα IP που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο αυτού που καθορίζεται ως μέγιστο στο πρωτόκολλο και με τον τρόπο αυτό το παραβιάζει. Αυτός ο τύπος επίθεσης αφορά μια πληθώρα λειτουργικών συστημάτων και συσκευών, όπως για παράδειγμα το UNIX, το Linux, το Mac, τα Windows, διάφορους εκτυπωτές και δρομολογητές (routers). Παρόλα αυτά από το 1997-1998 τα περισσότερα από τα παραπάνω συστήματα έχουν διορθωθεί ούτως ώστε να μην προσβάλλονται από επιθέσεις Ping Of Death. Προσφάτως όμως έχει επικρατήσει ενός άλλου είδους επίθεση: η επίθεση Ping flood, κατά την οποία ένας υπολογιστής βομβαρδίζεται συνεχώς με πακέτα ping ούτως ώστε οι διάφορες υπηρεσίες που προσφέρει (HTTP server, FTP server, Mail server κοκ) να είναι μη διαθέσιμες προς το κοινό (DOS - Denial of Service). Ping Ping flood Επίθεση Smurf ICMP IP Χάκερ Firewall
Χαβανέζικο μάμο

Το χαβανέζικο μάμο (Drepanis pacifica - Δρεπανίς η ειρηνική) ήταν ένα είδος σπίνου της οικογένειας των Δρεπανιδιδών. Ήταν ενδημικό στην Χαβάη. Εξαφανίστηκε εξαιτίας της απώλειας ενδιαιτημάτων και της υπερθήρευσης.

 Το πουλί ήταν μαύρο με κίτρινα πούπουλα στα φτερά, στα πόδια και κοντά στην ουρά. Είχε μικρά μαύρα γυαλιστερά μάτια και ένα ελαφρός καμπυλωτό μαυριδερό ράμφος, γύρω στα 7,5 εκατοστά. Οι νεοσσοί πιθανόν να ήταν καφέ. Ζούσε στις κορυφές τον δέντρων και τρέφονταν με νέκταρ. Το μάμο ήταν ένα από τα πιο τιμημένα πουλιά στην Χαβανέζικη κοινωνία. Χρησιμοποιούσαν τα πορτοκαλί φτερά του για να φτιάξουν μανδύες και καπέλα για τους βασιλείς. Η θήρευση για τα φτερά του συνέβαλε στην παρακμή του πληθυσμού του. Ο κίτρινος μανδύας του βασιλιά Καμεχαμέχα ο Ά της Χαβάης ,όπου χρησιμοποιήθηκε από 7 μονάρχες, εκτιμάται ότι χρειάστηκαν 80.000 πουλιά για να ολοκληρωθεί. Οι χαβανέζοι αιχμαλώτιζαν τα πουλιά με τον εξής τρόπο: Μάζευαν την ρητίνη από διάφορα δέντρα όπως το σανταλόξυλο και ο αρτόκαρπος και έφτιαχναν με αυτό μία κολλώδη πάστα. Τοποθετούσαν αυτήν την κόλλα δίπλα στα άνθη όπου τρέφονταν τα μάμο. Τα πεινασμένα μάμο κάθονταν στα άνθη για να πιουν το νέκταρ και τα πόδια τους κολλούσαν στην πάστα με αποτέλεσμα να παγιδευτούν. Μερικοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι μετά την αποπτέρωση τα πουλιά κρατούνταν σαν κατοικίδια ή μαγειρεύονταν. Άλλοι πιστεύουν ότι αφήνονταν ελεύθερα. Ακόμα και αν ελευθερώνονταν τα πουλιά ήταν σε κατάσταση σοκ και κινδύνευαν να τραυματιστούν. Ωστόσο τα πουλιά της Χαβάης είναι σχετικά ήμερα και άφοβα όταν συλλαμβάνονται και επιβιώνουν στην αιχμαλωσία περισσότερο από τα άλλα πουλιά. Τα χαβανέζικα μάμο ήταν επίσης δημοφιλή και στους Ευρωπαίους συλλέκτες. Οι Ευρωπαίοι άποικοι κατέστρεψαν τα δάση όπου ζούσε το μάμο για να φτιάξουν χωράφια και βοσκοτόπια. Τα βοοειδή περιφέρονταν ελεύθερα στα δάση καταστρέφοντας το οικοσύστημα. Το μάμο εξαφανίστηκε γρήγορα. Η γρίπη της ευλογιάς σκότωσε όλα τα εναπομείναντα πουλιά. Υπάρχουν πολλά δείγματα αυτού του πουλιού σε Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά μουσεία. Το μάμο φαίνεται να εξαφανίστηκε γύρω στο 1899 αλλά οι παρατηρήσεις αυτού του πουλιού συνεχίστηκαν για ακόμα μερικά χρόνια. Η τελευταία επιβεβαιωμένη έκθεση ήταν τον Ιούλιο του 1898 στο μεγάλο νησί της Χαβάης από τον Χένρυ Β. Χενσόου.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1977

Το 63ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1977 διεξήχθη από τις 22 ως τις 24 Ιουλίου 1977 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1977. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός έπειτα από δύο χρόνια διακοπής.

 Στους αγώνες μετείχαν εκατοντάδες αθλητές σωματείων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα (και τα 20.000μ βάδην και δέκαθλο) διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων. Για μια ακόμη φορά υπήρχαν στο πρόγραμμα τα "αρχαία" γραφικά αγωνίσματα της λιθοβολίας και ελληνικής δισκοβολίας, τα είχαν ξαναμπεί στο πρόγραμμα από τους αγώνες του 1973. Στους αγώνες εμφανίστηκαν πολύ δυνατοί οι εκτός Λεκανοπεδίου σύλλογοι, από τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο και τις επαρχιακές πόλεις. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε δύσκολα ο Παναθηναϊκός με μόλις 3 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Ηρακλή και 7 από τον τρίτο Γ.Σ. Παγκύπρια. Την καλύτερη θέση μεταξύ των επαρχιακών συλλόγων (10η) κατέλαβε ο Γ.Σ. Βόλου με 24 β. *Βαθμολογήθηκαν συνολικά 35 σωματεία. "Μακεδονία", 23/7/1977. "Μακεδονία", 24/7/1977. "Μακεδονία", 26/7/1977. "Ριζοσπάστης", 7/4/1977. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 214. Συνεντέυξεις του δημοσιογράφου Γιάννη Θεοδωρακόπουλου με τον Έφορο της ομάδας Στίβου και αθλητές του Παναθηναϊκού (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Κόμη Βερενίκης

Η Κόμη Βερονίκης ή απλά Κόμη ή και Πλόκαμος (Λατινικά: Coma Berenices ή Coma, συντομογραφία: Com) είναι αστερισμός του βορείου ουράνιου ημισφαιρίου που κατόπιν εισήγησης του Τύχο Μπράχε το 1602, εισήχθηκε για πρώτη φορά το 1603 στην Ουρανομετρία, αποχωριζόμενος έκτοτε από τον αστερισμό του Λέοντα. Αποτελεί έναν από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Ο αστερισμός αυτός βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών Λέοντος και Βοώτου, πάνω από την Παρθένο και νότια των Θηρευτικών Κυνών. Περιλαμβάνει συνολικά 37 ορατά με γυμνό μάτι αστέρες, από 3ου μέχρι 6ου μεγέθους, από τα οποία τα περισσότερα είναι πολύ αμυδρά, και τα οποία αποτελούν το άθροισμα εκείνων των αστέρων που ο Πτολεμαίος αναφέρει στον «Κατάλογο της Μαθηματικής Σύνταξής» του ως Πλόκαμον.

 Ο με αριθμό 42 αστέρας του αστερισμού της Κόμης είναι διπλός και μάλιστα από τους πλέον αξιοσημείωτους. Ανακαλύφθηκε το 1827, οι δε συνιστώντες αυτόν αστέρες είναι ίσης λαμπρότητας, 5,2 μεγέθους. Αυτοί περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρου βάρους των εντός 25 και 1/3 γήινων ετών. Στη πραγματικότητα το σύνολο των αστέρων του αστερισμού αυτού αποτελεί ένα από τα καλούμενα ανοικτά σμήνη, δηλαδή άθροισμα αστέρων που περιστρέφονται γύρω από ένα κοινό κέντρο μάζας, που απέχει από τη Γη 264 έτη φωτός. Επίσης προς την κατεύθυνση του αστερισμού τούτου βρίσκεται ένα μεγάλο σμήνος γαλαξιών, στο οποίο θεωρητικά περιλαμβάνονται περισσότεροι από 3.000 γαλαξίες. Ο αστερισμός οφείλει το όνομά του σε μια ιστορία που φτάνει ως τις μέρες μας από την πτολεμαϊκή Αίγυπτο, και συγκεκριμένα όταν στο θρόνο βρισκόταν ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης και η σύζυγός του Βερενίκη Β΄. Λίγο μετά το γάμο τους, ο Πτολεμαίος αναχώρησε από την Αίγυπτο για να υποστηρίξει την αδερφή του, που ονομαζόταν επίσης Βερενίκη, στον Τρίτο Συριακό πόλεμο. Ο Καλλίμαχος συγκεκριμένα αναφέρει πως την άφησε στο νυφικό της κρεβάτι. Ο θρύλος λέει πως η Βερενίκη αφιέρωσε στη θεά Αφροδίτη, και συγκεκριμένα στο ναό της στο Ζεφύριο, τα πλούσια και πανέμορφα μαλλιά της, προκειμένου ο Πτολεμαίος να επιστρέψει ασφαλής. Ο φαραώ επέστρεψε πράγματι έχοντας κατορθώσει μια σειρά από νίκες το 245 π.Χ., και η Βερενίκη εκπλήρωσε το τάμα της. Την άλλη μέρα όμως τα μαλλιά της είχαν εξαφανιστεί από το ναό. Ο Κόνων από τη Σάμο, ένας μαθηματικός και αστρονόμος που ζούσε στην αυλή του φαραώ, υποστήριξε πως οι θεοί τοποθέτησαν τη χαμένη κόμη ανάμεσα στα αστέρια. Ο αστερισμός αυτός φέρει ακόμη και σήμερα το όνομα «Κόμη της Βερενίκης» (Coma Berenice) ή «Πλόκαμος της Βερενίκης». Το γεγονός μετέτρεψε σε ποίημα ο Καλλίμαχος από το οποίο σώζονται μικρά αποσπάσματα. Ωστόσο διασώζεται μια ρωμαϊκή μετάφρασή του από τον Κάτουλλο. Κατάλογος αστέρων της Κόμης της Βερενίκης
Ντανούτα Γιόπεκ

Η Ντανούτα Γιόπεκ (πολωνικά: Danuta Joppek) είναι Πολωνή καλλιτέχνης και ζωγράφος. Υπήρξε επιμελήτρια και συνδιοργανώτρια ορισμένων εκθέσεων στην Πολωνία και στο εξωτερικό και συγγραφέας αναλυτικών κειμένων για την τέχνη.

 Γεννήθηκε το 1955 στην Βενγκλούφκα της Πολωνίας. Αποφοίτησε από την Κρατική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych, τώρα: Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο») το 1989 και τη Ζωγραφική και Γραφική, Κρατική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1986 έως το 1991 εργάστηκε ως σχεδιάστρια σκηνικών για το Θέατρο Βιμπζέζε στο Γκντανσκ.Είναι μέλος της Ένωσης Πολωνών Καλλιτεχνών και Σχεδιαστών. Το έργο της βρίσκεται στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου του Γκντανσκ.
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2014-2015

Το League Cup βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2014-15 ήταν η τέταρτη διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού κι έφερε την ονομασία "Λιγκ Καπ Νίκος Σαμαράς" στη μνήμη του ομώνυμου πετοσφαιριστή. Διεξήχθη από την ΕΣΑΠ με τη συμμετοχή των δώδεκα ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ 2014-15. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για 2η φορά στην ιστορία του.

 Η προκριματική φάση διεξήχθη το τριήμερο 17 με 19 Οκτωβρίου και οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των τριών. Βαθμολογία Αγώνες Βαθμολογία Αγώνες Βαθμολογία Αγώνες Βαθμολογία Αγώνες Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη στη Γλυφάδα, 30 και 31 Ιανουαρίου του 2015, με τηλεοπτική κάλυψη από το συνδρομητικό κανάλι Novasports. Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 30 Ιανουαρίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα στον Εθνικό και τον Παμβοχαϊκό ξεκίνησε στις 18:30 ώρα Ελλάδος, ενώ ο δεύτερος μεταξύ Ολυμπιακού και Άρη στις 21:00. Ο μεγάλος τελικός ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Εθνικό διεξήχθη στις 31 Ιανουαρίου. Νικητής ανεδείχθη ο Ολυμπιακός που κατέκτησε για δεύτερη φορά στην ιστορία του το Λιγκ Καπ. MVP: Γιώργος Στεφάνου
Ιάκωβος της Σεγόβια

Ο Χάιμε (Ιάκωβος), ισπαν. Jaime (23 Ιουνίου 1908 - 20 Μαρτίου 1975) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας της Σεγόβια και του Ανζού. Από τον 1941 έγινε διεκδικητής του Γαλλικού Στέμματος από την πλευρά των Νομιμοφρόνων ως Ερρίκος ΣΤ΄. Στον τίτλο τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσος των Βουρβόνων (1936-1989) ως Αλφόνσος Β΄.

 Ήταν γιος του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Βικτωρίας-Ευγενίας της Έσσης-Μπάττενμπερκ, κόρης του Ερρίκου πρίγκιπα του Μπάττενμπερκ. Έμεινε κωφός, ως αποτέλεσμα εγχείρησης κατά την παιδική του ηλικία, γι' αυτό το 1933 παραιτήθηκε από διάδοχος του Ισπανικού θρόνου, ο ίδιος και οι απόγονοί του. Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ του έδωσε τον τίτλο του δούκα της Σεγκόβια. Το 1941 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ιάκωβος τον κληρονόμησε στη διεκδίκηση του βασιλείου της Γαλλίας και έλαβε τον τίτλο του δούκα του Ανζού. Οι Νομιμόφρονες της Γαλλίας τον αναγνωρίζουν ως Ερρίκο (ΣΤ΄) της Γαλλίας. Το 1921 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1925 έγινε ιππότης του Τάγματος του Καρόλου Γ΄ και του Τάγματος της Ισαβέλλας Α΄. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1935 την Εμμανουέλα ντε Νταμπιέρ, κόρη του Ροζέ δούκα του Σαν Λορέντσο Νουόβο και είχε τέκνα: Αλφόνσος 1936-1989, δούκας του Ανζού και του Κάδιθ. Γονθάλο 1937-2000, δούκας της Ακουιτανίας.Διαζεύχθηκαν το 1947 και το 1949 νυμφεύτηκε την τραγουδίστρια Σαρλότ-Λουίζ-Ωγκύστ Τήντεμαν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ο δεύτερος γάμος του αναγνωρίζεται στην Ιταλία, αλλά όχι στην Ισπανία, την Καθολική Εκκλησία και τους Γάλλους Νομιμόφρονες. Zavala, José M. Don Jaime, el trágico Borbón: la maldición del hijo sordomudo de Alfonso XIII. Madrid: La Esfera de los Libros, 2006. (ISBN 8497345657). Aranguren, Begoña. Emanuela de Dampierre: memorias, esposa y madre de los Borbones que pudieron reinar en España. Madrid: Esfera de los Libros, 2003. (ISBN 8497341414). Pedersen, Jørgen. Riddere af Elefantordenen 1559–2009, Odense: Syddansk Universitetsforlag, 2009. (ISBN 8776744345) Royal House of Spain Royal House of France Princely House of Ruspoli
Στέφανος Ντραγκούτιν

Ο Στέφανος Ντραγκούτιν, (σερβικά: Стефан Драгутин, 1251 - 12 Μαρτίου 1316) ήταν βασιλιάς της Σερβίας από το 1276 έως το 1282 και βασιλιάς της Σίρμιας από το 1284 έως το 1316.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στέφανου Ούρου Α΄ και της Ελένης των Ανζού ή των Βαλουά ή των Αγγέλων. Ο Ντραγκούτιν επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του και κατάφερε να τον εκθρονίσει με τη βοήθεια της Ουγγαρίας το 1276 μετά τη μάχη του Γκάκο. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ντραγκούτιν χώρισε το βασίλειο σε τρία τμήματα: ο Ντραγκούτιν κράτησε το βόρειο τμήμα, ο αδελφός του Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν το νότιο τμήμα και η μητέρα τους τις περιοχές Ζέτα, Τρέμπιγιε, Πλαβ & Ποϊμπάριε. Ο Ντραγκούτιν σύναψε μια συμμαχία με τον Κάρολο των Καπέτων-Ανζού, βασιλιά της Σικελίας(-Νάπολης). Ενώ έκανε ιππασία κοντά στην πόλη Γέλετς, εσπασε το πόδι του και αποσύρθηκε από τον θρόνο, τον οποίο παραχώρησε στον αδελφό του Μιλούτιν, με την υπόσχεση μετά τον θάνατό του να τον διαδεχτούν οι απόγονοι του Ντραγκούτιν. Ο Νταργκούτιν μετά την αποχώρησή του από το θρόνο διατήρησε τον έλεγχο σε ορισμένες βόρειες περιοχές της χώρας. Δεδομένου ότι ο γιος του Βλάντισλαβ νυμφεύτηκε τον ανιψιά του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, πήρε κληρονομιά την Μάτσβα, το Βελιγράδι και την περιοχή νότια του Βελιγραδίου. Όλα αυτά τα εδάφη ονομάστηκαν Βασίλειο της Σίρμιας. Στην εποχή του Ντραγκούτιν το Βελιγράδι είναι η πρώτη φορά, που έγινε μέρος του Σερβικού κράτους. Μαζί με τον αδελφό του Μιλούτιν πολέμησαν εναντίον των Βυζαντινών, των Βουλγάρων και των Τατάρων. Έπειτα η συμμαχία τού Μιλούτιν με το Βυζάντιο έπληξε τα συμφέροντα του Ντραγκούτιν, με αποτέλεσμα εμφύλια σύρραξη μεταξύ των δύο αδελφών την περίοδο 1301-1312/3. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγινε μοναχός, όπου έλαβε το όνομα Θεόκτιστος. Το 1316 απεβίωσε και στη Σίρμια τον διαδέχτηκε ο γιος του Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄. Νυμφεύτηκε π. το 1268 την Αικατερίνη των Άρπαντ, κόρη του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄ 1280-1326, βασιλιάς της Σιρμίας. Ελισάβετ άκμασε 1270-απεβ. 1331, παντρεύτηκε τον Στέφανο Α΄ μπάνο της Βοσνίας. Ουρόσιτσα άκμασε 1285-πριν το 1316, μοναχός με το όνομα Στέφανος. Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Сима М. Ћирковић, Срби међу европским народима, Београд, 2004. Βλαντιμίρ Κόροβιτς, Илустрована историја Срба, књига 2, Београд, 2005. Милош Благојевић, Србија Немањића и Хиландар, Нови Сад, 1998. Др Томислав Богавац, Нестајање Срба, Ниш, 1994. Миомир Филиповић - Фића, Три цара и тридесет и један краљ српског народа, Чикаго, 1992. Драго Његован, Присаједињење Војводине Србији, Нови Сад, 2004. Др Алекса Ивић, Историја Срба у Војводини, Нови Сад, 1929. Др Душан Ј. Поповић, Срби у Војводини, књига 1, Нови Сад, 1990. Др Миленко Палић, Срби у Мађарској - Угарској до 1918, Нови Сад, 1995. Петер Рокаи - Золтан Ђере - Тибор Пал - Александар Касаш, Историја Мађара, Београд, 2002. Драган Брујић, Водич кроз свет Византије, Београд, 2004. Историјски атлас, Завод за уџбенике и наставна средства - Завод за картографију „Геокарта“, Београд, 1999. Школски историјски атлас, Завод за издавање уџбеника Социјалистичке Републике Србије, Београд, 1970.
Intel 8008

Ο 8008 είναι ο δεύτερος μικροεπεξεργαστής, μετά τον 4004 που κατασκεύασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία Intel τον Απρίλιο του 1972 και ο πρώτος με εσωτερική διαχείριση εντολών και δεδομένων στα 8 bits. Σχεδιάστηκε κυρίως για χρήση σε αριθμομηχανές, αλλά χρησιμοποιήθηκε και στους πρώτους προσωπικούς υπολογιστές από το 1972 έως και το 1977. Παρήχθη σε δύο εκδόσεις που διέφεραν στη συχνότητα λειτουργίας που ήταν στα 500 KHz και στα 800 KHz. Παρήχθησαν κλώνοι του 8008 από τις εταιρείες Microsystems International, Siemens και από την ανατολικογερμανική VEB Funkwerk Erfurt. Η παραγωγή του σταμάτησε το 1983 ενώ ο διάδοχός του ήταν ο 8080 που παρουσιάστηκε δύο χρόνια αργότερα.

 Ο 8008 στη γρήγορη του έκδοση των 800 KHz υπολείπονταν ελαφρώς σε υπολογιστική ισχύ σε σχέση με τον 4004, εντούτοις λόγω των υπολοίπων χαρακτηριστικών του όπως το εύρος διαύλου των καταχωρητών, είχε συνολικά καλύτερη απόδοση. Πιο συγκεκριμένα τα χαρακτηριστικά του ήταν: Ο 8008 είχε στην κεραμική του βάση, τύπου DIP (Dual in-line package), 18 ακροδέκτες (9 σε κάθε πλευρά) ενώ το κέλυφος του ολοκληρωμένου είχε παραλληλεπίπεδο σχήμα. Η συχνότητα λειτουργίας του (χρονισμός ρολογιού) ξεκινούσε από 500 KHz στον 8008 και έφτανε τα 800 KHz στον 8008-1. Ενσωμάτωνε 3.500 τρανζίστορ, δηλαδή τουλάχιστον 150.000 φορές λιγότερα από ότι περιέχει ένας σημερινός μικροεπεξεργαστής. Είχε δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 14 bits (δίαυλος διευθύνσεων, address bus), δηλαδή διαχειριζόταν 214 bytes μνήμης, ήτοι 16.384 bytes ή 16 Kb. Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με 8 bits (δίαυλος δεδομένων, data bus). Είχε 7 καταχωρητές των 8 bits συμπεριλαμβανομένου και του συσσωρευτή (accumulator). Η υπολογιστική του ισχύς προσέγγιζε τα 0,05 MIPS (εκατομμύρια εντολές το δευτερόλεπτο, Million Instructions Per Second). Στον υπολογιστή της γαλλικής εταιρείας R2E με την ονομασία Micral N τον πρώτο προσωπικό υπολογιστή με μικροεπεξεργαστή που κυκλοφόρησε σε μορφή έτοιμου προϊόντος στην παγκόσμια αγορά το 1972. Στον υπολογιστή της αμερικανικής εταιρείας Scelbi με την ονομασία 8Η, σε μορφή συναρμολογούμενου κιτ το 1974. Στον υπολογιστή της αμερικανικής εταιρείας Mark 8 με 256 bytes RAM τον Ιούλιο του 1974. Πληροφορίες για τους πρώτους επεξεργαστές της Intel (Αγγλικά)
Ρητή συνάρτηση

Η ρητή συνάρτηση είναι μία κλασματική συνάρτηση με πολυωνυμικούς όρους. Ανήκει στις αλγεβρικές συναρτήσεις. Περιγράφεται από τον γενικό τύπο: f ( x ) = g ( x ) h ( x ) {\displaystyle f(x)={\frac {g(x)}{h(x)}}} ή f ( x ) = a 1 x n + b 1 x n − 1 + . . . + c 1 x + d 1 a 2 x m + b 2 x m − 1 + . . . + c 2 x + d 2 {\displaystyle f(x)={\frac {a_{1}x^{n}+b_{1}x^{n-1}+...+c_{1}x+d_{1}}{a_{2}x^{m}+b_{2}x^{m-1}+...+c_{2}x+d_{2}}}} Η ρητή συνάρτηση ορίζεται για κάθε πραγματικό αριθμό, εκτός από τους αριθμούς που μηδενίζουν το πολυώνυμο του παρονομαστή.

 Εφόσον οι συναρτήσεις f(x) και g(x) είναι παραγωγίσιμες ως πολυωνυμικές προκύπτει ότι και η συνάρτηση f(x)/g(x) είναι παραγωγίσιμη και η παράγωγός της ισούται με: ( f ( x ) g ( x ) ) ′ = f ′ ( x ) g ( x ) − f ( x ) g ′ ( x ) g 2 ( x ) {\displaystyle \left({\frac {f(x)}{g(x)}}\right)'={\frac {f'(x)g(x)-f(x)g'(x)}{g^{2}(x)}}} Η ολοκλήρωση ρητής συνάρτησης δίνει ως αποτέλεσμα συνήθως κάποια υπερβατική συνάρτηση. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι ολοκλήρωσης ρητής συνάρτησης ανάλογα με την περίπτωση. Στις περισσότερες περιπτώσεις η συνάρτηση γράφεται ως άθροισμα απλούστερων κλασμάτων της μορφής: A x + b {\displaystyle {\frac {A}{x+b}}} ή A x 2 + b 2 {\displaystyle {\frac {A}{x^{2}+b^{2}}}} Τα οποία έχουν γνωστά ολοκληρώματα: ∫ A x + b d x = A ln ⁡ | x + b | {\displaystyle \int {\frac {A}{x+b}}dx=A\ln \left|x+b\right|} ∫ A x 2 + b 2 d x = A b arctan ⁡ x b {\displaystyle \int {\frac {A}{x^{2}+b^{2}}}dx={\frac {A}{b}}\arctan {\frac {x}{b}}\,\!} Διαφορικός και ολοκληρωτικός λογισμός, Σύγχρονη εκδοτική, τόμος Β΄ Μαθηματικά θετικής & τεχνολογικής κατεύθυνσης Γ΄λυκείου - ΟΕΔΒ
Τρούσας Αχαΐας

Ο Τρούσας είναι οικισμός που ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας. Είναι χτισμένος στις βορειοδυτικές υπώρειες του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο 390 μέτρων περίπου. Γειτνιάζει με τα χωριά και τους συνοικισμούς, Άνω και Κάτω Σταροχώρι, Κακαβουλαίικα, Κάκιζα, Κριθαράκια και Τρουσάκι, ενώ απέχει οδικώς από την Πάτρα 28 χιλιόμετρα.

 Η επικρατέστερη εκδοχή για την ονομασία του χωριού είναι ότι πρόκειται για ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από αλβανόφωνη οικογένεια που πρωτοκατοίκησε στην περιοχή, λέξη που σημαίνει «κορυφή». Άλλη εκδοχή εξετάζει το ενδεχόμενο να έχει αρμάνικη (βλάχικη) καταγωγή και να σημαίνει «αυλή». Στο οθωμανικό τιμάριο του 1461-1463 αναφέρεται ως «Trussa» με πληθυσμό 16 κάτοικους (11 έγγραμοι, 3 άγαμοι, 2 χήρες, όλοι αλβανικής καταγωγής), ενώ δεν απογράφεται το 1700 στην ενετική Απογραφή «Grimani». Στα 1713 αναφέρεται να αποτελεί ενορία από κοινού με τα χωριά Ζώγα και Λάλουσι. Στις 20 Απριλίου του 1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Φαρών. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου του 1912, και την κατάργηση των δήμων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Λαλουσίου. Με το ΦΕΚ 244Α της 4ης Δεκεμβρίου του 1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας», προσαρτάται στο Δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 όπου εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης». Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Βαρβάρα και πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 4 Δεκεμβρίου. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Πίναξ χωρογραφικός της Eλλάδος περιέχων τα ονόματα, τας αποστάσεις και τον πληθυσμόν των δήμων, πόλεων, κωμοπόλεων και χωρίων. Ερανισθείς εκ διαφόρων επισήμων εγγράφων της Β. Κυβερνήσεως, και εκδοθείς υπό Ι. Δ. Σταματάκη., Εκ του Τυπογραφείου Γ. Βλασσαρίδου, Εν Αθήναις 1846. Ανακτήθηκε: 13/11/2017. (αρχείο pdf) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Τρούσα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τρούσα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017.
Τα Παιδιά του Ντουνέρα

Τα Παιδιά του Ντουνέρα (The Dunera Boys) είναι τίτλος μικρού μήκους τηλεοπτικής σειράς (παράχθηκαν 2 δίωρα επεισόδια που προβλήθηκαν από το κανάλι Network Ten, στις 3 Οκτωβρίου 1985) Αυστραλιανής παραγωγής που γυρίστηκε το 1985, με παραγωγό το Bob Weis και σε σκηνοθεσία του Ben Lewin (γεν. 1944 στην Πολωνία), έχοντας ως βασικό πρωταγωνιστή τον Μπομπ Χόσκινς. Στη σειρά απαθανατίζεται η εξορία στην Αυστραλία, περισσότερων των 2.500 ανδρών ηλικίας από 16 έως 66 ετών, που μεταφέρθηκαν εκεί από τη Μεγάλη Βρετανία δια θαλάσσης, φυλακισμένοι υπό απάνθρωπες συνθήκες στα αμπάρια ενός επιταγμένου από το Βρετανικό Πολεμικό Ναυτικό, εμπορικού πλοίου με το όνομα «Ντουνέρα» («Dunera»).

 Η επιχείρηση είχε οργανωθεί από τις Βρετανικές Αρχές κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π., το καλοκαίρι του 1940, στο πλαίσιο προστασίας από ενδεχόμενη Γερμανική εισβολή στα βρετανικά νησιά. Οι εκτοπισθέντες ήταν, στην πλειοψηφία τους, Γερμανο-Εβραϊκής καταγωγής οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο στο Ηνωμένο Βασίλειο καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30, μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία. Μεταξύ τους συμπεριλαμβάνονταν γνωστοί διανοούμενοι, άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών, όπως φιλόσοφοι, συνθέτες, ποιητές, συγγραφείς, αλλά και γνωστοί αθλητές, τεχνοκράτες και επιστήμονες. Ωστόσο, οι Βρετανικές αρχές έκριναν σκόπιμο να συμπεριλάβουν στην αποστολή αυτή και περίπου 200 αιχμάλωτους Ιταλούς φασίστες, όπως και περίπου 250 κρατούμενους Γερμανούς στρατιώτες, πρώην άνδρες της Βέρμαχτ. Αφού πρώτα όλα τα ατομικά τους είδη κατασχέθηκαν από τους Βρετανούς ναύτες, οι εξορισμένοι ταξίδεψαν επί 57 μέρες έως ότου τελικά φτάσουν στον προορισμό τους και εγκατασταθούν σε διάφορα στρατόπεδα εκπαίδευσης σε πόλεις της Αυστραλίας. Η πρόσβασή τους σε πόσιμο νερό και η διατροφή τους υπήρξε ιδιαίτερα πλημμελής, ενώ δεν τους επιτρεπόταν η επαφή με τον καθαρό αέρα. Όταν έγιναν γνωστές οι συνθήκες κράτησής τους κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, και κατόπιν επερώτησης την οποία κατέθεσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ο συνταγματάρχης και βουλευτής των Συντηρητικών, Βίκτορ Κάζαλετ, τον Αύγουστο του 1940, οι βρετανικές αρχές παρενέβησαν και ο υπεύθυνος πλοίαρχος, συνταγματάρχης Ουίλιαμ Σκοτ, μαζί με άλλους τρεις βαθμοφόρους του πληρώματος του «Ντουνέρα», υποχρεώθηκαν σε πειθαρχικές ποινές και καταβολή αποζημιώσεων προς τα θύματα, ενώ ορισμένοι αποτάχθηκαν οριστικά από την υπηρεσία τους. Ο ίδιος ο Ουίνστον Τσώρτσιλ παραδέχτηκε πως η επιχείρηση αποτέλεσε «ένα άθλιο, λυπηρό, ασυγχώρητο σφάλμα». Σίσσυ Αλωνιστιώτου στην εφημερίδα Η Καθημερινή της 2 Αυγούστου 2020, στήλη «Τέχνες & Γράμματα – Αφηγήσεις»: «Το πλωτό... Άουσβιτς των Βρετανών – Μία άγνωστη ιστορία του Β’ Παγκοσμίου με ‘θύματα’ Γερμανοεβραίους».
Κρόταλο

Τα κρόταλα ή κρέμβαλα είναι πανάρχαια ξύλινα ιδιόφωνα κρουστά, των οποίων η νεότερη μετεξέλιξη είναι τα μικρασιάτικα κουτάλια και οι ισπανικές καστανιέτες. Χρησιμοποιούνταν ανά ζεύγη για να κρατάνε τον ρυθμό, τόσο σε χορούς όσο και σε γάμους και πανηγύρια. Συνήθως παίζονταν από γυναίκες που μετρούσαν το ρυθμό κρούοντας τα ρυθμικά με τα δάχτυλα.

 Οι αρχαίοι Έλληνες κατασκεύαζαν τα κρόταλα από διάφορα υλικά, όπως όστρακο, ξύλο, καλάμι ή μέταλλο, ενώνοντας χαλαρά στη μία άκρη τους, δύο κομμάτια από το ίδιο υλικό με μήκος περίπου 15-20 εκ., συνήθως στενότερα στο πάνω μέρος και πλατύτερα στη βάση. Ένα δερμάτινο κορδόνι συνέδεε τα δύο κομμάτια επιτρέποντας το άνοιγμά τους μέχρι και 90 μοίρες. Τα τμήματα αυτά επίσης ήταν κοίλα στο εσωτερικό τους με αποτέλεσμα να παράγεται δυνατότερος ήχος. Στη μέση κάθε τμήματος υπήρχαν δερμάτινες θηλιές στις οποίες οι εκτελέστριες - χορεύτριες περνούσαν τον αντίχειρα και το μέσο δάχτυλο ώστε να τα συγκρατούν και να τα κρούουν ρυθμικά και να κρατούν τον ρυθμό κατά τον χορό, ενώ επίσης συνόδευαν αυλούς και λύρες σε δημόσιες γιορτές, οργιαστικές τελετές προς τιμήν του Διονύσου και της Κυβέλης και σε ιδιωτικές διασκεδάσεις. Στην εικονογραφία παρουσιάζονται να παίζονται από γυναίκες που χορεύουν, από άνδρες κωμαστές που συμμετέχουν σε εύθυμες εορταστικές πομπές και Σατύρους, τους ακολούθους του Διονύσου. Λύραυλος, Ελληνικό Κέντρο Μουσικής Κληρονομιάς, Μουσικά Όργανα των Αρχαίων Ελλήνων Κοτσανάς, Κ., Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, Τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, Τα κρόταλα Αρχειοθετήθηκε 2020-05-16 στο Wayback Machine.
Ενδεκάεδρο

Στη στερεομετρία, ενδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει 11 έδρες. Υπάρχουν πολυάρυθμα τοπολογικώς σαφή ενδεκάεδρα, όπως η δεκαγωνική πυραμίδα και το εννεαγωνικό πρίσμα. Δύο κατηγορίες, τα δις συμμετρικά και τα σφηνοειδή ενδεκάεδρα, είναι πολύεδρα space-filling.

 Υπάρχουν 440.564 τοπολογικώς διακριτά κυρτά ενδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 8 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Τρεις από τις μορφές του ενδεκάεδρου είναι στερεά του Τζόνσον: Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με 11 έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται ενδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,11}. Το ενδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 11 ακμές και 11 έδρες (δίγωνα). Inchbald, Guy (1996). «Five space-filling polyhedra». The Mathematical Gazette 80 (489): 466-475. doi:10.2307/3618509. ISSN 0025-5572. Zbl 0885.52011. http://www.steelpillow.com/polyhedra/five_sf/five.htm. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2016.
Λουσακιές Χανίων

Οι Λουσακιές (επίσημο: αι Λουσακιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκονται 7,7 χλμ. νοτιοδυτικά από το Καστέλλι Κισάμου, σε υψόμετρο 260 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lussachies, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lussachies με 438 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Lussachies.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 40 χριστιανικές και 6 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 456 χριστιανούς κατοίκους και 5 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 465 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στις απογραφές του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 οι Λουσακιές ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκαν στον δήμο Κισσάμου.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται ο βυζαντινός ναός των Αγίων Πολυκάρπου, Χαραλάμπους και Νικολάου. Είναι σταυροειδής ναός μετά τρούλου, με κυλινδρικό θόλο και νάρθηκα. Ένας ακόμη βυζαντινός ναός, αφιερωμένος στην Παναγία, βρίσκεται στο κοντινό χωριό Ζαχαριανά.Επίσης στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού έχει σχεδιαστεί να λειτουργήσει Μουσείο Κρητικών Μουσικών. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Γαλουβάς, Ζαχαριανά, Μεράδα, Μετόχι και Φτερόλακκα αποτελούν την κοινότητα Λουσακιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κισσάμου του δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 127 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Λουσακιών Πολιτιστικός Σύλλογος Λουσακιών