IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005

Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2004−2005 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Αθηναϊκός, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκε μόνο μία ομάδα, ο τελευταίος Αρχέλαος Κατερίνης,και προβιβάστηκαν τρεις (Χ.Α.Ν.Θ., ΠΑΟΚ και Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων) λόγω της αύξησης των ομάδων σε 14 από την περίοδο 2005-2006. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο γύρους των έντεκα αγώνων, ενώ δεν έγιναν πλέι οφ.

 Η ομάδα της Ηλιούπολης μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου συγχωνεύτηκε με την ΑΕΚ, η οποία αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 την περίοδο 2005-06. Οι δύο τελευταίες ομάδες της Α1 αντιμετώπισαν σε διπλούς αγώνες την τρίτη και τέταρτη ομάδα της Α2 για τις δύο τελευταίες θέσεις στην Α1 της επόμενης περιόδου. Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων - Αρχέλαος Κατερίνης 32-24 Κορωπί - Κύδων Χανίων 28-30 Αρχέλαος Κατερίνης - Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων 32-38 Κύδων Χανίων - Κορωπί 26-34 Ιστότοπος της ΟΧΕ
Τυροσίνη

Η τυροσίνη (συμβολισμός: Tyr ή Y) είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά της είναι UAC και UAU. Είναι ένα μη απαραίτητο αμινοξύ, με μια μη φορτισμένη αλλά πολική πλευρική ανθρακική αλυσίδα. Η λέξη «τυροσίνη» προέρχεται από την ελληνική τυρί, επειδή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1846, από το Γερμανό χημικό Τζούστους βον Λίμπιγκ (Justus von Liebig), στην πρωτεΐνη καζεΐνη από τυρί. Αντιστοίχως, όταν χρειάζεται αναφορά ειδικά στην πλευρική της αλυσίδα, η τελευταία ονομάζεται «τυροσυλ-».

 Η τυροσίνη μπορεί να συνθεθεί στο ανθρώπινο σώμα από τη φαινυλαλανίνη, που βρίσκεται σε πολλά υψηλής συγκέντρωσης σε πρωτεΐνες τροφικά προϊόντα όπως κοτόπουλο, γαλοπούλα, ψάρι, φυστίκια, αμύγδαλα, αβοκάντο, γάλα, τυρί, γιαούρτι, φασόλια, κολοκυθόσπορους, σουσάμι, μπανάνες, προϊόντα σόγιας και ασπαρτάμη. Στα φυτά και στους περισσότερους μικροοργανισμούς η τυροσίνη παράγεται μέσω προφαινικού οξέος, ενός ενδιάμεσου παραγώγου της μεταβολικής οδού του σικιμικού οξέος. Το προφαινικό οξύ υφίσταται οξειδωτική αποκαρβοξυλίωση με την κατακράτηση της υδροξυλομάδας για να δώσει 4-υδροξυφαινυλοπυροσταφυλικό οξύ, που τρανσαμινώνεται με τη χρήση γλουτινικού οξέος ως πηγής αζώτου, δίνοντας τελικά τυροσίνη και α-κετογλουταμικό οξύ. Τα θηλαστικά συνθέτουν την τυροσίνη από το απαραίτητο αμινοξύ φαινυλαλανίνη, που παραλαμβάνεται απευθείας από την τροφή. Η μετατροπή φαινυλαλανίνης σε τυροσίνη καταλύεται από το ένζυμο υδροξυλάση της φαινυλαλανίνης, μια μονοξυγενάση. Αυτό το ένζυμο καταλύει την αντίδραση προκαλώντας την προσθήκη μιας υδροξυλομάδας στη θέση #4 του αρωματικού δακτυλίου της φαινυλαλανίνης, που έτσι μετατρέπεται σε τυροσίνη. Εκτός από το ότι είναι ένα πρωτεϊνικό αμινοξύ, η τυροσίνη έχει και έναν ειδικό ρόλο επειδή περιέχει μια φαινολική λειτουργική ομάδα. Βρίσκεται σε πρωτεΐνες που συμμετέχουν σε διεργασίες «μετάφρασης» σήματος. Λειτουργεί ως ένας αποδέκτης φωσφορικών ομάδων που μετακινούνται από κινάσες. Η φωσφορυλίωση της υδροξυλομάδας μεταβάλλει τη δραστικότητα των πρωτεϊνών - στόχων. Η τυροσίνη είναι πρόδρομη ένωση της μελανίνης, χρωστικής του δέρματος που παράγεται από το ένζυμο τυροσινάση. Λόγω της ικανότητάς της να συμμετέχει σε αντιδράσεις μεταφοράς ηλεκτρονίων, η τυροσίνη παίζει σημαντικό ρόλο στη φωτοσύνθεση. Στο ένζυμο φωτοσύστημα ΙΙ των φωτοσυνθετικών οργανισμών (φυτά, φύκη και κυανοβακτήρια), μια συγκεκριμένη τυροσίνη (η Tyr161 της πρωτεϊνικής αλυσίδας D1) δρα ως δότης ηλεκτρονίου στην αναγωγή του φωτο-οξειδωμένου συμπλέγματος χλωροφυλλών γνωστού ως P680. Σ'αυτήν τη διεργασία συμβαίνει αποπρωτονίωση της φαινολικής υδροξυλομάδας. Η παραγόμενη ρίζα τυροσίνης στη συνέχεια ανάγεται από τα 4 ιόντα μαγγανίου που απαρτίζουν το σύμπλοκο οξείδωσης του νερού (Mn4CaO5).
Φορεσιά του Σουλίου

Η φορεσιά του Σουλίου φοριόταν και στα 49 χωριά και τις 9 κοινότητες της επαρχίας, αλλά πλέον φοριέται μόνο από τις ηλικιωμένες. Συχνά εμφανίζεται με το όνομα καφτάνια, λόγω του καφτανιού, που είναι βασικό στοιχείο της φορεσιάς. Τα κύρια μέρη της φορεσιάς είναι η φανέλλα, το πουκάμισο, το μισοφόρι, το μισοφούστανο, η φουστάνα, το καφτάνι, το ζουνάρι, η ζούνα, η ποδιά, τα τσουράπια kai τα καντούρια. Τα μαλλιά τους τα έπλεκαν σε φαρδόκοσσα, την οποία στόλιζαν με το καρμπόνι και έδεναν το διστθιμέλι και τη μαγουλίκα, στολίζοντας με τα παγούνια. Στα κοσμήματα συναντάμε αλυσίδες με φλουριά, ασημένιες ή μαλαματένιες καρφίτσες, το γκερντάνι και τη μπούρλια.

 Η φανέλλα ήταν υφαντή ή πλεκτή με μακριά μανίκια. Το πουκάμισο ήταν άσπρο, μακρύ ως τον αστράγαλο με μακριά και πλατιά μανίκια. Τα καθημερινά είναι βαμβακερά, ενώ τα γιορτινά από ύφασμα σγουρό. Τα παλιά ποκάμισα έχουν αντικατασταθεί με νέα που έχουν δαντέλα. Το μισοφόρι είναι μπούστος, χωρίς μανίκια, με φούστα και σούρες και φτάνει έως τη μέση της γάμπας. Είναι βαμβακερό ή μάλλινο ανάλογα με την εποχή. Το μισοφούστανο ή φουστάνα είναι μια πλατιά μακριά φούστα που φοριέται πάνω από το μεσοφόρι. Είναι βαμβακερά ενώ το χειμώνα μάλλινα. Το καφτάνι είναι μακρύς επενδύτης με μακριά μανίκια, τα οποία το καλοκαίρι ήταν φτιαγμένα από τσίτια καιν το χειμώνα υφαντά από μαλλί και βαμβάκι. Τα νυφικά και εορταστικά καφτάνια ήταν συνήθως από μετάξι και το χειμώνα από μεταξωτό βελούδο. Χαρακτηριστικό της φορεσιάς αυτού του είδους ήταν το λευκό χρώμα καθώς και οι ομοιότητες που μοιραζόταν με την ανδρική φουστανέλα. Το ζουνάρι με την κορώνα είναι χάλκινη ζώνη που φοριέται πάνω από το καφτάνι γύρω από τη μέση. Η ζούνα φοριόταν από τα κορίτσια στις γιορτές. Ήταν μια ταινία χρυσοΰφαντη με πόρπες(κλειδωτήρια). Η ποδιά φοριέται στις γιορτές κάτω από το ζουνάρι και είναι μακριά όσο το καφτάνι. Φτιαγμένη από υφαντό η καθημερινή, ενώ η γιορτινή ήταν ολοκέντητη και είχε βολάν. Τα τσουράπια ήταν μάλλινες πλεκτές κάλτσες με κεντήματα χρωματιστά. Τα καντούρια ήταν κοινά παπούτσια από χοντρό μαύρο πετσί με χαμηλό τακούνι και φούντα μπροστά. Σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τα σκαρπίνια. Η φαρδόκοσσα ήταν μια πλατιά μακριά πλεξούδα που έκαναν οι νύφες αλλά και οι γυναίκες στις γιορτές, με το καρμπόνι, που ήταν το νόμισμα που κρεμόταν από την άκρη της. Το διστθιμέλι ήταν μεταξωτό κλαδωτό μαντήλι, άσπρο ή ζαχαρί για τις νύφες, με διάφορα σχέδια για τις γυναίκες και με σκούρα χρώματα για τις ηλικιωμένες. Η μαγουλίκα ήταν ένα δεύτερο μαντήλι, βαμβακερό σε διάφορα χρώματα. Τα παγούνια είναι δύο ασημένιες πλάκες που στερεώνονται στη μαγουλίκα πάνω από τα αυτιά, από τις οποίες κρέμονται αλυσίδες με φλουριά. Το γκερντάνι ήταν το περιλαίμιο από φλουριά, ενώ τη φορεσιά συμπληρώνει η μπούρλια, ένα επιστήθιο κόσμημα με φλουριά. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
923 Χερλούγκα

Η Χερλούγκα (Herluga) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,372. Ανακαλύφθηκε το 1919 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Χερλούγκα εκτιμάται σε 32,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,042. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Χερλούγκα γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Φολόη Ηλείας

Η Φολόη είναι ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 640 μέτρων εντός του δρυοδάσους της Φολόης (Κάπελη). Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 35,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας και περίπου 53,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 208 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Γιάρμενα και υπήχθη στον τότε δήμο Φολόης Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Φολόης, υπήχθη στον τότε δήμο Λαμπείας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Γιαρμένων (μετέπειτα Φολόης) -αποτελώντας την έδρα της- μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 έλαβε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η Κοινότητα. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε τον μοναδικό οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Φολόης του Δήμου Φολόης. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Φολόης του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Φολόης Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Φολόης Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Φολόης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Αντάρτικη Μνήμη 1941

Το επετειακό μετάλλιο «Αντάρτικη Μνήμη 1941» (σέρβικα: Партизанска споменица 1941, κροατικά: Partizanska spomenica 1941, σλαβομακεδονικά: Партизанска споменица 1941‎) ήταν μία διαμνημονευτική ηθική αμοιβή από την πρώην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, η οποία απονεμόταν σε κάθε πολίτη που εντάχθηκε στο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα με την έναρξη της εξέγερσης εναντίων των ξένων κατακτητών την περίοδο της κατοχής 1941-1945.

 Το μετάλλιο «Αντάρτικη Μνήμη 1941» θεσμοθετήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 από την Εθνική Επιτροπή Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας για να τιμηθούν οι εν ζωή αντάρτες που εντάχθηκαν στις γραμμές του τιτοϊκού κινήματος αντίστασης κατά την έναρξη του Εθνικό-Απελευθερωτικού Αγώνα 1941-1945. Με νόμο του 1946 – ήδη μετά την απελευθέρωση και την επικράτηση των τιτόϊκών δυνάμεων στην Γιουγκοσλαβία – συγκεκριμενοποιήθηκαν οι όροι απονομής. Ο νόμος αυτός επιβεβαίωσε πως το μετάλλιο της «Αντάρτικης Μνήμης 1941» είναι σύμβολο της εθνικής αναγνώρισης και ανταμοιβής για τους οργανωτές της λαϊκής εξέγερσης και για τους πρωτοπόρους του εθνικό-απελευθερωτικού αγώνα για πράξεις που τελέσθηκαν στο όνομα της απελευθέρωσης των λαών της Γιουγκοσλαβίας. Βασικότερη προϋπόθεση για την απονομή ήταν η ένταξη στην εξέγερση κατά το πρώτο έτος της αντίστασης δηλαδή το 1941. Αιτήσεις για την απονομή γίνονταν δεκτές μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1957, ενώ η τελευταία απονομή έγινε το 1963. Οι τιμηθέντες με το μετάλλιο της «Αντάρτικης Μνήμης 1941» απολάμβαναν μία σειρά από προνόμια όπως η δωρεάν μεταφορά με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και υγειονομική περίθαλψη σε στρατιωτικά νοσοκομεία. Επίσης οι παρασημοφορημένοι με το μετάλλιο αυτό κηδεύονται δημοσία δαπάνη και με στρατιωτικές τιμές. Τα πρώτα μετάλλια κόπηκαν στο Νομισματοκοπείο της ΕΣΣΔ και ήταν φτιαγμένα από χαλκό. Αργότερα τα μετάλλια σχεδιάστηκαν και κόπηκαν στην Γιουγκοσλαβία (ΙΚΟΜ Zagreb) και ήταν ασημένια. Το μετάλλιο του δεύτερου τύπου σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Άντουν Αουγκουστίντσιτς και το ζωγράφο Τζόρτζε Αντρέγεβιτς Κουν. Συνολικά έλαβαν χώρα 27.269 απονομές του μεταλλίου της «Αντάρτικης Μνήμης 1941».
Το κορίτσι που αγάπησα

Το κορίτσι που αγάπησα (Τουρκικά: Bir Çocuk Sevdim, Μετάφραση: Αγαπώ ένα παιδί) είναι μια τηλεοπτική σειρά τουρκικής παραγωγής του 2011.Η Μινέ, μια πολύ όμορφη 17χρονη κοπέλα από μεσοαστική οικογένεια, έχει σχέση με τον Σινάν, μοναχογιό μεγαλοαστικής οικογένειας. Οι δύο νέοι έχουν δώσει όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης, που δεν ενδιαφέρονται για το διαφορετικό τους οικογενειακό υπόβαθρο και θέλουν να ζήσουν μαζί αρμονικά για πολύ καιρό.

 Μπουλέντ Ινάλ ως Τιμούρ Τσετίν Τεκίντορως Τουράν Γκιουλτζάν Αρσλάν ως Μινέ Χακάν Κουρτάς ως Σινάν Σεφικά Ουμίτ Τολούν ως Εσμαχάν Ονουργιάϊ Εβρένταν ως Εμινέ Αρζού Γκαμζέ Κιλίντζ ως Σουρεϊγιά Γκιουλτσίν Σαντιρκόγλου ως Σεμπαχάτ Ινάν Ουλάς Τορούν ως Ερντάλ Μουχντέ Ουζμάν ως Ντερίν Εζγκί Τσελίκ ως Αϊτέν Τζανσού Κότς ως Φουντά Μπουλέντ Άλκιτς ως Κερέμ Ιλαϊντά Αλιτσάν ως Μερβέ Σάϊνταμ Γενιάϊ ως Μπεκίρ Μινέ Τουφεκτσιόγλου ως Σεντά Ουγκιούρ Ντεμιρπεχλιβάν ως Σεβίμ Γιγκίτ Κουτλού Οζτούρκ ως Ντενίς Αϊμπαρς Καρτάλ Όζσον ως Χασάν Χουσεϊν Τατς ως Μπαρμπέρης Ντέρια Μπεσέρλερ ως Ναρίν Γκιορκέμ Τουρκές ως Σερκάν Ουφούκ Ασάρ ως Σουκρού ο Μανάβης Σεράπ Εγιούμπογλου ως Σανιγιέ Sekar bayrak ως asberen Το κορίτσι που αγάπησα στην IMDb
Δήμος Σικυωνίων

Ο Δήμος Σικυωνίων είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Σικυωνίων, Δήμος Στυμφαλίας και Δήμος Φενεού, που είχαν συσταθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010. Έδρα του Δήμου είναι το Κιάτο.

 Το 2016, ύστερα από πρωτοβουλία του δικτύου τουρισμού "Experience Corinthia" και με τη συμμετοχή φορέων, επιχειρήσεων και πολιτών της Κορινθίας, χρηματοδοτήθηκε η δημιουργία του πρώτου ολοκληρωμένου αναρριχητικού πεδίου στην Κορινθία. Δήμος Σικυώνος (1834-1914), Ο βασιλιάς Όθων καθιερώνει νέα διοικητική διάρθρωση. Νομός Αργολιδας και Κορινθίας και Δήμος Σικυώνος με πρωτεύουσα το Βασιλικό.Κοινότης Κιάτου (1914-1915), Ισχύει ο Νόμος ΔΝΖ/10.2.1912 περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων. Συστήνεται η Κοινότης Κιάτου.Κοινότης Σικυώνος (1915-1916), 2 Σεπτεμβρίου 1915. Η Κοινότης Κιάτου, μετονομάζεται σε Κοινότητα Σικυώνος.Κοινότης Σικυωνίας (1916-1936), 28 Σεπτεμβρίου 1916. Η Κοινότης Σικυώνος μετονομάζεται σε Κοινότητα Σικυωνίας.Κοινότης Κιάτου (1936-1946), 15 Οκτωβρίου 1936. Μετά από αίτημα του Κοινοτικού Συμβουλίου, η Κοινότης Σικυωνίας, μετονομάζεται σε Κοινότητα Κιάτου.Δήμος Σικυώνος (1946-1997), 26 Σεπτεμβρίου 1946. Η Κοινότης Κιάτου, αναβαθμίζεται και μετονομάζεται σε Δήμο Σικυώνος.Δήμος Σικυωνίων (1998-2010), Σύσταση του «Καποδιστριακού» Δήμου Σικυωνίων.Δήμος Σικυωνίων (2010...), Σύσταση «Καλλικρατικού» Δήμου Σικυωνίων, στον οποίο ενσωματώθηκαν οι Δήμοι, Δήμος Στυμφαλίας και Δήμος Φενεού, με έδρα το Κιάτο.
Ύαινα η καστανή

Η καστανή ύαινα (Hyaena brunnea) είναι είδος ύαινας που βρίσκεται στη Ναμίμπια, τη Μποτσουάνα, τη δυτική και νότια Ζιμπάμπουε, τη νότια Μοζαμβίκη και τη Νότια Αφρική. Επί του παρόντος είναι το σπανιότερο είδος ύαινας. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός εναπομεινάντων καστανών υαινών βρίσκεται στα νότια της ερήμου Καλαχάρι και στις παράκτιες περιοχές της Νοτιοδυτικής Αφρικής.

 Η καστανή ύαινα κατοικεί σε περιοχές ερήμου, σε ημιέρημο και σε σαβάνες με ανοικτούς δασοτόπους. Μπορεί να επιβιώσει κοντά σε αστικές περιοχές μέσω πτωματοφαγίας. Η καστανή ύαινα προτιμάει τις βραχώδεις, ορεινές περιοχές, καθώς παρέχουν σκιά και δεν εξαρτάται από την άμεση διαθεσιμότητα πηγών ύδατος για συχνή πόση. Οι εκτάσεις κατοικίας είναι μεγέθει 233 έως 466 τ.χλμ.
Ράχη Σταυροδρομίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα, δείτε: Ράχη Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ράχη Αχαΐας Η Ράχη Τριταίας είναι ένα μικρό χωριό της Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Ερυμάνθου ως τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σταυροδρομίου.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 411 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή της Τριταίας. Το παλιό όνομα Παλαιοκωστέικα του χωριού Ράχη είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο του πρώτου οικιστή της περιοχής (ήδη από το 19ο αιώνα), δηλ. κάποιου "Παλιοκώστα". Στην τρίτη έκδοση της "Ελληνικής χωρογραφίας" (1901) του Ιωάννη Εμμ. Νουχάκη αναφέρονται τα Παλαιοκωστέικα ως συνοικία του χωριού Ρένεσι (νυν Ξηροχώρι) με το όνομα Παλαιοχώριον και οι κάτοικοί του να μην καταγράφονται ξεχωριστά αλλά να συμπεριλαμβάνονται στον πληθυσμό του Ρενεσίου. Όπως αναφέρεται, απείχε στα 1901 εννιάμισι ώρες δρόμο από την Πάτρα ενώ η απόστασή του από την Προστοβίτσα, την έδρα του τότε δήμου Τριταίας, ήταν δυόμισι ώρες δρόμο. Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Καπετάν Νικήτας (Νικόλαος Πολυκράτης) σκοτώθηκε μαχόμενος στις 12 Μαρτίου 1949 στο χωριό Παλαιοκωσταίικα, κοντά στην Ρουπακιά, μετά από προδοσία. Την 16/05/1928 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και υπήχθη στην τότε κοινότητα Ρενεσίου. Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε από Παλαιοκωστέικα σε Ράχη. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Ενορία του χωριού είναι ο ναός των Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης ενώ στην περιφέρεια του χωριού ανήκει και ο ναός της Παναγίας, ο λεγόμενος και "Παλαιομονάστηρο". Να μην συγχέεται με τη Ράχη Μόβρης. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ελληνική χωρογραφία: Γεωγραφία, Ιστορία, Στατιστική πληθυσμού και αποστάσεων συνταχθείσα και εκδοθείσα υπό Ιωάννου Εμμ. Νουχάκη, Έκδοσις Τρίτη, Εκδότης Σπυρίδων Κουσουλίνος, Εν Αθήναις 1901. Βασίλης Κ. Λάζαρης, Ο εμφύλιος πόλεμος στην Αχαΐα, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2006. ISBN 960-451-017-7. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ράχη. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ράχης Σταυροδρομίου Αχαΐας (πρώην Παλαιοκωσταίικα). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σταυροδρομίου Αχαΐας (πρώην Ξηροχωρίου). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1981-82 αποτέλεσε το 27ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Αλκή Λάρνακας για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1981-82 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1982-83. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1982-83. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1981-82 Ευαγόρας Πάφου ΑΠΟΠ ΠάφουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1981-82: Ηρακλής Γερολάκκου Νέος Αιώνας ΤρικώμουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1980-81 Αλκή Λάρνακας Άρης ΛεμεσούΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1980-81: Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών Απόλλων Λυμπιών Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί «Νίκη χωρίς αντίκρυσμα του Ακρίτα». Η Σημερινή: σελ. 11. 21 Απριλίου 1982. «Διγενής-Ακρίτας στην Γ΄ κατηγορία». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 21 Απριλίου 1982. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 21 Απριλίου 1982. ΚΟΠ (Δεκέμβριος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-71. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2022-07-21. https://web.archive.org/web/20220721135140/https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP-T24%20LR.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-12-28. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1981-82
Φλεγραία Νησιά

Τα Φλεγραία Νησιά ή και Φλεγραίες Νήσοι (ιταλικά: Isole Flegree) είναι σύμπλεγμα νησιών στην νότια Ιταλία και δυτικά των ακτών της ηπειρωτικής χώρας. Βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του κόλπου της Νάπολης που είναι μέρος του Τυρρηνικού πελάγους. Υπάγονται στην Περιφέρεια Καμπανίας.

 Τα κύρια νησιά του συμπλέγματος είναι η Ίσκια και η Προτσίντα, ενώ δευτερεύοντα είναι η Βιβάρα και η Νησίδα. Κάποιες φορές στα Φλεγραία Νησιά περιλαμβάνεται και το Κάπρι αλλά συχνά παραλείπεται λόγω γεωλογικών σχηματισμών και απόστασης σχετικά μεγάλης σε σχέση με αυτήν που έχουν μεταξύ τους τα υπόλοιπα. Η ονομασία των νησιών προέρχεται από την κοινή υπαγωγή αυτών στην γεωλογική περιοχή των Φλεγραίων Πεδίων. Πιθηκούσσες
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1984-85 αποτέλεσε το 30ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ερμής Αραδίππου για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1984-85 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1985-86. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1985-86. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1984-85 Ολυμπιακός Λευκωσίας Ευαγόρας ΠάφουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1984-85: ΑΕΜ Μόρφου Κέντρο Νεότητας ΜαρωνιτώνΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1983-84 Εθνικός Άχνας Ερμής ΑραδίππουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1983-84: Άδωνις Ιδαλίου Ακρίτας Χλώρακας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1984-85 «Έπεσε στην Γ΄ κατηγορία ο Χαλκάνορας». Η Σημερινή: σελ. 7. 20 Μαΐου 1985. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 20 Μαΐου 1985. Κυριάκου, Ακη (19 Οκτωβρίου 2014). «Πριν 30 χρόνια στα πρωταθλήματα «μικρών»». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2016. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Αθλητικό Βήμα: σελ. 7. 20 Μαΐου 1985. ΚΟΠ (Ιούνιος 2017). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-29. https://www.webcitation.org/72nizthLX?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T27%20LOW%20FINAL.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-09-29.
Μάικλ Πίλγκριμ

Ο Μάικλ Πίλγκριμ (γεννήθηκε το 1947) είναι πολιτικός από την Αγία Λουκία, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας για μικρό χρονικό διάστημα, από τον Ιανουάριο ως το Μάιο του 1982. Ήταν μέλος του Προοδευτικού Εργατικού Κόμματος.

 Έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός στις 17 Ιανουαρίου 1982 μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Ουίνστον Σίνακ μετά από πολλές απεργίες. Αιτία ήταν η προτεινόμενη εισαγωγή νομοσχεδίου που θα επέτρεπε στους βουλευτές να συνάπτουν συμβόλαια με την κυβέρνηση. Οι απεργίες προκάλεσαν μεταξύ άλλων το κλείσιμο των αεροδρομίων, με αποτέλεσμα να επηρεαστούν εκατοντάδες τουρίστες στο νησί. Ο Πίλγκριμ ήταν προσωρινά πρωθυπουργός για 4 μήνες, ως τις 3 Μαΐου 1982. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Τζον Κόμπτον.
Οίκος των Μποζονιδών

Οι Μποζονίδες ήταν βασιλική δυναστεία της εποχής των Καρολιδών με γενάρχη τον Μπόζο τον Πρεσβύτερο. Πολλά μέλη της οικογένειας έγιναν κόμητες, μάργραβοι, βασιλείς των Φράγκων και επίσκοποι. Ο εγγονός τού Μπόζο, ο Θεοβάλδος κόμης της Αρλ, είχε γιους τον Ούγο βασιλιά της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") και τον Μπόζο Α΄ μάργραβο της Τοσκάνης. Ο πρώτος είχε τέκνα τον Λοθάριο Β΄ της Λομβαρδίας και τη Μπέρτα/Ευδοκία, σύζυγο του Ρωμανού Β΄ των Μακεδόνων Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο δεύτερος είχε εγγονό τον Μπόζο Β΄ κόμη της Προβηγκίας, του οποίου οι απόγονοι θα είναι η πρώτη δυναστεία της Προβηγκίας και από κόμητες θα γίνουν μαργράβοι. Ο τελευταίος του Οίκου απεβίωσε το 1094 και η Προβηγκία αποκτήθηκε με γάμο από τον Οίκο των Ρουέργκ, κομήτων της Τουλούζης.

 Μάλλον η κόρη του Ριχίλδη παντρεύτηκε τον Μπιβίν, οπότε ο Οίκος των Μπιβινιδών συνδέεται με αγχιστεία με τους Μποζονίδες. Αν ο Μπιβίν ήταν αδελφός τού Μπόζο του Πρεσβύτερου, τότε ο Οίκος του αποτελεί κλάδο των Μποζονιδών. Η πρώτη εμφάνιση της δυναστείας έγινε στα μέσα του 9ου αιώνα από τον γιο του Μπιβίν, τον Μπόζο της Προβηγκίας, ο οποίος με την εύνοια του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού της Φραγκίας & Λομβαρδίας διορίστηκε αντιβασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") (875). Μετά τον θάνατο του γιου τού Καρόλου Β΄, του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού της Δυτικής Φραγκίας (879), ο Μπόζο αρνήθηκε να αναγνωρίσει τους γιους του Λουδοβίκου Β΄, τους Καρλομάν Β΄ και Λουδοβίκο Γ΄ σαν βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας και ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Προβηγκίας με την βοήθεια της αριστοκρατίας. Την υπόλοιπη περίοδο της ζωής του ο Μπόζο προσπάθησε να υπερασπιστεί τους τίτλους του από τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ της Ανατολικής Φραγκίας· απεβίωσε το 887 και τον διαδέχτηκε ο γιος του Λουδοβίκος Γ΄ ο Τυφλός υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του Ερμενγάρδης, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ του Νέου, βασ. της Λομβαρδίας. Ο Λουδοβίκος υιοθετήθηκε από τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ και νομιμοποίησε τους βασιλικούς του τίτλους. Από τη θέση αυτή προσπάθησε να κληρονομήσει τους Καρολίδες συγγενείς του στον θρόνο της Φραγκίας και στον θρόνο της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") το 900. Στέφθηκε στην Παβία και στην συνέχεια στην Ρώμη, αλλά δεν κατόρθωσε να διατηρηθεί στην εξουσία. Νυμφεύτηκε την Άννα των Μακεδόνων, κόρη του Λέοντος ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Christian Settipani, La Préhistoire des Capétiens (Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, vol. 1 Constance B. Bouchard, "The Bosonids or Rising to Power in the Late Carolingian Age" French Historical Studies 15.3 (Spring 1988) Pierre Riché, The Carolingians, a family who forged Europe. Προβηγκία]
Κεντραρχίδες

Οι Κεντραρχίδες (Centrarchidae), αποτελούν ιδιαίτερη οικογένεια ψαριών, γλυκών υδάτων, που ανά τον κόσμο εντοπίζονται μόνο στις ΗΠΑ, εξ ου και ονομάζονται "αμερικάνικες πέρκες". Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι τα τρία τουλάχιστον αγκάθια στο εδρικό πτερύγιο. Το ραχιαίο πτερύγιο διακρίνεται σε δύο ανόμοια μέρη, το εμπρόσθιο με αγκαθωτές ακτίνες και το οπίσθιο με μαλακές. Πρόκειται γενικά για μικρά ψάρια που δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 15 εκατοστά, αλλά και μη εδώδιμα. Είναι σαρκοφάγα και αδηφάγα ψάρια που τρώνε κυρίως τους γόνους άλλων ψαριών, και λαμβάνοντας υπόψη ότι πολλαπλασιάζονται πολύ γρήγορα, θεωρούνται, ιδιαίτερα σε μικρές λίμνες, πολύ καταστρεπτικά για άλλα είδη ψαριών. Στην οικογένεια αυτών των ψαριών κατατάσσονται οκτώ γένη ο "Ακάνθαρχος", (Acantharhus), ο " Αμβλωπλίτης", (Ambloplites), ο "Αρχοπλίτης", (Archoplites), ο "Εννεάκανθος", (Enneacanthus), ο "Κέντραρχος", (Centrarchus), ο "Λεπόμις", (Lepomis), ή "Λεπομίς", ο "Μικρόπτερος", (Micropterus), και ο "πομόμις", (Pomomis).

 Η οικογένεια των Κεντραρχιδών ανήκει στην υπόταξη των Περκοειδών. Σημειώνεται ότι μια λίμνη έκτασης 10 στρεμμάτων μπορεί να δώσει μέχρι 200 περίπου κιλά πέρκες το χρόνο, αφού οι μεγαλύτερες τρώνε τις μικρότερες. Το είδος Eupomotis gibbosus - ο καμπούρης, που συνηθέστερα ονομάζεται "ηλιόψαρο", που φέρει λαμπερά χρώματα και θεωρείται πολύ διακοσμητικό ψάρι, έχει εισαχθεί ήδη στην Ευρώπη από το τέλος του 19ου αιώνα, και κυρίως σε λίμνες της Ιταλίας. Επίσης ο "Μικρόπτερος ο σολομοειδής", (Micropteros salmoides), που μοιάζει με σολωμό, και ο "Μικρόπτερος του Ντολομιέ", (Micropterus dolomieui), που φέρει κάθετες κηλίδες σε όλο το σώμα μέχρι και την ουρά, επίσης έχουν εισαχθεί στην Ευρώπη πλην όμως δεν φέρονται να έχουν εγκλιματιστεί όπως το προηγούμενο είδος. Το είδος "Λεπόμις ο μακρόχειρος", (Lepomis macrochirus), τρώει και καρκινοειδή. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Π. Δρανδάκη τ. ΙΔ΄ σ.214 "Ο Κόσμος των Φυτών και των Ζώων" τ. 2ος, σ. 230.
Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ήταν όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σκοπός του ήταν η διασφάλιση της συμμόρφωσης και η επιβολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Ιδρύθηκε στο Στρασβούργο το 1954 και έδρευε εκεί μέχρι τη διάλυσή της το 1998.

 Το αρχικό σύστημα είχε τρία εποπτικά όργανα για την προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονταν με την ΕΣΔΑ: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία αποτελείται από τους υπουργούς Εξωτερικών των κρατών μελών. Η Επιτροπή διεξήγαγε δύο τύπους διαδικασιών: την κρατική και την ατομική καταγγελία. Στην περίπτωση κρατικής καταγγελίας, την οποία υποχρεωτικά ακολουθούσαν τα κράτη μέλη, η διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής προηγούνταν της δικαστικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου (ΕΔΑΔ). Η ατομική διαδικασία καταγγελιών, για την οποία τα κράτη μέλη έπρεπε πρώτα να έχουν αναγνωρίσει την αρμοδιότητα της Επιτροπής, επιτρεπόταν μόνο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δεν μπορούσε να μετατραπεί σε ατομική διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ. Μόνο η Επιτροπή, το κράτος μέλος του οποίου ήταν υπήκοος ο ζημιωθείς, το καταγγέλλον κράτος μέλος και το εναγόμενο κράτος μέλος είχαν δικαίωμα να ασκήσουν προσφυγή. Εάν η Επιτροπή αποδεχόταν μια καταγγελία, διαπίστωνε την τυχόν παραβίαση της ΕΣΔΑ και προσπαθούσε να επιτύχει φιλική διευθέτηση της διαφοράς. Έτσι, η Επιτροπή λειτουργούσε ως φίλτρο για το Δικαστήριο. Η απόφασή της δεν ήταν νομικά δεσμευτική, αλλά απλώς σύσταση. Εάν δεν μπορούσε να επιτευχθεί φιλική συμφωνία, η Επιτροπή (κατόπιν έκδοσης αντίστοιχης γνώμης προς την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης) ή ένα από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη μπορούσε να προσφύγει στο ΕΔΑΔ, εφόσον το εναγόμενο κράτος είχε προηγουμένως αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του. Η απόφαση του ΕΔΑΔ ήταν νομικά δεσμευτική. Λόγω του γρήγορα αυξανόμενου αριθμού καταγγελιών, τα όργανα παρακολούθησης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου μεταρρυθμίστηκαν με πρόσθετο πρωτόκολλο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 1998. Το πρωτόκολλο αυτό κατάργησε την Επιτροπή και μετέτρεψε το Δικαστήριο σε μόνιμο, το οποίο έκτοτε έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί των καταγγελιών. Οι εκθέσεις και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρίσκονται σε τόμους που δημοσιεύθηκαν από το Συμβούλιο της Ευρώπης με τίτλο "Decisions and reports / European Commission of Human Rights - Décisions et rapports / Commission Européenne des Droits de l'Homme". Klaus Schubert και Martina Klein: Πολιτικό λεξικό . 4η ενημερωμένη έκδοση. Federal Agency for Civic Education, Βόννη 2006 (σειρά δημοσιεύσεων Τόμος 497), ISBN 3-89331-618-3 .Mario Oetheimer / Guillem Cano Palomares, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ), στο: Max Planck Encyclopaedia of International Law.
Αρίστιδες Αγκραμόντε

Ο Αρίστιδες Αγκραμόντε υ Σιμόνι (Aristides Agramonte y Simoni, 3 Ιουνίου 1868 – 19 Αυγούστου 1931) ήταν Κουβανός ιατρός παθολόγος και βακτηριολόγος, με εξειδίκευση στην τροπική ιατρική. Ο Αγκραμόντε γεννήθηκε στο Καμαγουέι της Κούβας και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Του δόθηκε η υπηκοότητα των ΗΠΑ και το 1898 ο Τζωρτζ Μίλερ Στέρνμπεργκ (στρατιωτικός ιατρός που θεωρείται ο πρώτος βακτηριολόγος στην ιστορία των ΗΠΑ) τον διόρισε βοηθό χειρουργού στον αμερικανικό στρατό και τον έστειλε στην Κούβα προκειμένου να μελετήσει μια επιδημία κίτρινου πυρετού. Αργότερα ο Αγκραμόντε υπηρέτησε στην «Επιτροπή κίτρινου πυρετού», μια επιτροπή του στρατού των ΗΠΑ υπό τον Γουόλτερ Ρηντ, η οποία ερεύνησε τη μετάδοση της νόσου και επιβεβαίωσε την ανακάλυψη του (επίσης Κουβανού) επιδημιολόγου Κάρλος Φίνλεϋ ότι μεταδιδόταν από το τσίμπημα του είδους κουνουπιού Aedes aegypti. Εκτός από αυτές τις έρευνες, ο Αρίστιδες Αγκραμόντε ερεύνησε επίσης την πανούκλα, τον δάγκειο πυρετό, το τράχωμα, την ελονοσία, τη φυματίωση, τον τυφοειδή πυρετό και άλλες νόσους. Μετά τη θητεία του στην Επιτροπή κίτρινου πυρετού, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας.

 Agramonte, Aristides (1900). «Report of Bacteriological Investigations upon Yellow Fever». The Medical News 76 (6): 203-212. https://archive.org/details/agramonte-1900-medicalnews-76philuoft. Reed, W.; Carroll, J.; Agramonte, A.; Lazear, J.W. (1900). «The Etiology of Yellow Fever-A Preliminary Note». Public Health Pap Rep 26: 37-53. PMID 19600960. Reed, W.; Carroll, J.; Agramonte, A. (1901). «Experimental yellow fever». American Medicine 2 (1): 1–15. https://archive.org/details/reed-1901-pdfsam-americanmedicine-02newyuoft. Reed, W.; Carroll, J.; Agramonte, A. (1901). «The etiology of yellow fever : An additional note». Journal of the American Medical Association 36 (7): 431-440. doi:10.1001/jama.1901.52470070017001f. https://archive.org/details/reed-1901-116646-the-journal-of-the-american-medical-association-36. Ανατυπώθηκε από το περιοδικό το 1983: Reed, W.; Agramonte, A. (1983), «Landmark article. Feb 16, 1901: The etiology of yellow fever. An additional note», JAMA 250 (5): 649–658, doi:10.1001/jama.250.5.649, PMID 6345833 Agramonte, Aristides (1915). «The Inside History of a Great Medical Discovery». The Scientific Monthly 1 (3): 209-237. Bibcode: 1915SciMo...1..209A. https://archive.org/details/jstor-6065.
Ρομπέρ Νταρέν

Ο Ρομπέρ Νταρέν (γαλλικά: Robert Darene), (10 Ιανουαρίου 1914-15 Ιανουαρίου 2016), ήταν Γάλλος ηθοποιός,σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Επαίξε ως ηθοποιός σε 20 ταινίες μεταξύ του 1934 και 1939 και σκηνοθέτησε 9 ταινίες μεταξύ 1951 και 1963.

 1951 : Saint-Louis, ange de la paix 1954 : Le Chevalier de la nuit 1955 : Les Chiffonniers d'Emmaüs 1956 : Goubbiah, mon amour 1958 : Mimi Pinson 1958 : La Bigorne, caporal de France 1959 : Houla-Houla 1960 : Il suffit d'aimer 1962 : La Cage Βιογραφία του Ρομπέρ Νταρέν στην IMDb
Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Η Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (βοσν. & κροατ.: Federacija Bosne i Hercegovine) είναι η μία από τις δύο οντότητες που απαρτίζουν τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (η άλλη είναι η Δημοκρατία της Σέρπσκα). Ιδρύθηκε το 1994 με τη Συμφωνία της Ουάσινγκτον, που έθετε τέλος στην ένοπλη σύρραξη μεταξύ Μποσνιάκων και Κροατών εν μέσω του πολέμου που μαινόταν τότε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Ντέιτον, που συνήφθη το 1995 και επιβεβαίωσε τη συνέχεια της ύπαρξης της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οντότητα εκτείνεται στο 51% του βοσνιακού εδάφους. Όπως δείχνει και το όνομά της, η οντότητα αυτή είναι ομοσπονδιακή στη δομή της. Οι μονάδες που την αποτελούν είναι 10 καντόνια. Η Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης λοιπόν είναι μια ομοσπονδία καντονιών μέσα σε ένα κράτος οντοτήτων.

 Τα καντόνια που την αποτελούν είναι, με την επίσημη αριθμοδότησή τους, τα εξής: του Ούνα και του Σάνα (Unsko-Sanski) της Ποσαβίνας (Posavski) της Τούζλας (Tuzlanski) της Ζένιτσας και του Ντόμποϊ (Zeničko-Dobojski) της Βοσνίας του Πόντρινιε (Bosansko-Podrinski) της Κεντρικής Βοσνίας (Srednjobosanski) της Ερζεγοβίνης του Νερέτβα (Hercegovačko-Neretvanski) της Δυτικής Ερζεγοβίνης (Zapadnohercegovački) του Σαράγεβου (Sarajevski) Καντόνι 10 (Kanton 10) - Επίσης αναφέρεται και ως "Ερζέγ-Βοσνία" λόγω ότι στην περιοχή ήταν η Κροατική Δημοκρατία της Ερζέγ-Βοσνίας μέχρι το 1996. Μέχρι το 1997 αυτή ήταν η επίσημη ονομασία, ώσπου κρίθηκε αντισυνταγματική. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας τελεί από τις 9 Φεβρουαρίου 2015 ο Μαρίνκο Τσαβάρα και πρωθυπουργός είναι από την 1η Απριλίου 2015 ο Φαντίλ Νοβάλιτς. Ιστοσελίδα της Κυβέρνησης της Ομοσπονδίας Αρχειοθετήθηκε 2015-12-15 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Κοινοβούλιο της Ομοσπονδίας (σε τοπικές γλώσσες)
Μαντλίν Στόου

Η Μαντλίν Στόου (αγγ. Madeleine Stowe, 1958) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός γνωστή για τους ρόλους της στα Ο τελευταίος των Μοϊκανών, Revenge (την σειρά), Stakeout, Blink, 12 Monkeys, The General's Daughter and We Were Soldiers και Unlawful Entry.

 Είναι γεννημένη στις 18 Αυγούστου 1958 στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, όμως μεγάλωσε στο Ιγκλ Ροκ ένα προάστιο του Λος Άντζελες. Έχει δανέζικες, γερμανικές και βρετανικές ρίζες από τον πατέρα της τον Ρόμπερτ Στόου και ρίζες μητρικές από την Κόστα Ρίκα. Η μητέρα της Μιρέγια (Μόρα) προέρχεται από οικογένεια πολιτικών της Κόστα Ρίκα ενώ ο πατέρας της από το Όρεγκον. Όταν ήταν 10 ξεκίνησε μαθήματα πιάνου όμως στη συνέχεια οταν έγινε 18 λόγω θανάτου του διδασκάλου της τα παράτησε. Ήθελε να γίνει πιανίστας. Ο πατέρας της υπέφερε από σκλήρυνση κατά πλάκας και το κληρονόμησε. Περιέγραφε το πιάνο σαν διαφυγή από την κοινωνικοποίηση. Ο πιανίστας δάσκαλος της Σέργκεϋ Ταρμόφσκι την δίδασκε ακόμη και από το κρεβάτι του πόνου. Ήταν 96 όταν έφυγε και η Στόου τα παράτησε. Η ιδια είπε ότι ήταν η ώρα να μην είναι ο εαυτός της πια. Αργότερα σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια κινηματογράφο και δημοσιογραφία όμως δεν την ενδιέφεραν και τόσο, προτίμησε τις θεατρικές παραστάσεις στο Solaris του Beverly Hills theater. Εκείνη την εποχή τράβηξε την προσοχή ενός μάνατζερ και τις έδωσε κάμποσους ρόλους στη συνέχεια σε τηλεόραση και ταινίες. Για 15 χρόνια εμφανιζόταν σε ταινίες μικρού μήκους και με μικρούς ρόλους στην τηλεόραση όπως το Stakeout (με το Ρίτσαρντ Ντρέυφους) και το Revenge (ταινία με τον Κέβιν Κόστνερ). Σιγά σιγά όμως άρχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές και πιο συχνά στην τηλεόραση και με πρωταγωνιστικούς ή κύριους ρόλους όπως στο Revenge (σειρά το ABC). Πριν γίνει διάσημη, είχε προσποιηθεί την ρεπόρτερ για να μιλήσει στον Τζον Τραβόλτα. Ανακαλύφθηκε από τον Ρίτσαρντ Ντρέυφους όταν πιάστηκε να μοιράζει προγράμματα θεάτρου στις εμφανίσεις του Τραβόλτα. Προκειμένου να προσληφθεί στην πρώτη της κινηματογραφική απόπειρα έφτιαξε ένα μια σύνοψη από τίτλους ταινιών. Το 1980-81 συνάντησε στα γυρίσματα του Gangster Chronicles τον άντρα της Brian Benben και το 1982 παντρεύτηκαν και έκαναν μια κόρη. Κέρδισε το 1993 το βραβείο National Society of Film Critics για τον καλύτερο ρόλο της ταινίας Short Cuts. Το 1994 και το 2012 είχε συμπεριληφθεί στη λίστα πιο όμορφων προσώπων του περιοδικού People. Έχει κάνει κάμποσα ταξίδια στην Αϊτή με τον οργανισμό Artists for Peace and Justice και συμμετέχει στη συμβουλευτική του οργανισμού. Το 2008 ταξίδεψε πρώτη φορά. Έχει βραβευθεί το 2012 με Golden Globe για την σειρά Revenge του ABC ως Βικτώρια Γκρέυσον.
Ισπανικές διάλεκτοι του Μεξικού

Τα ισπανικά ιδιώματα που ομιλούνται στο Μεξικό (español mexicano ή español de México) παρουσιάζουν μια ευρεία ποικιλία παρότι μπορούν να διαχωριστούν σε τέσσερις διαλέκτους: του βορρά, του κέντρου, των παράλιων και της χερσονήσου του Γιουκατάν. Όλες τους εμφανίζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε επίπεδο φωνητικής, γραμματικής, λεξιλογίου και επιτονισμού. Μια έτερη μεξικανική διάλεκτος με στοιχεία από την βόρεια και κεντρική διάλεκτο έχει διαχρονική παρουσία στις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ όπου εντοπίζεται μέχρι σήμερα με τη μορφή μιας κοινής διαλέκτου με επίκεντρο το Λος Άντζελες.

 Έχοντας υπάρξει η Πόλη του Μεξικού μία από τις σημαντικότερες μητροπόλεις της Ισπανικής Αυτοκρατορίας στην Αμερική και πρωτεύουσα ενός Αντιβασιλείου που εκτείνετο από τον νότιο Καναδά μέχρι τη Γουατεμάλα, λειτούργησε ως αδιαμφισβήτητος πυρήνας που επηρέασε το σύνολο των ισπανικών της βορείου Αμερικής. Επομένως, η κυρίαρχη διάλεκτος που χαίρει αδιαμφισβήτητου κύρους είναι αυτή του κέντρου, τυπικό παράδειγμα ισπανοαμερικανικής διαλέκτου «υψηλών περιοχών» (διατηρεί τα σύμφωνα), που ομιλείται στην πρωτεύουσα, στις γειτονικές πολιτείες και στα διάφορα προϊόντα ποπ κουλτούρας. Τα κύρια χαρακτηριστικά της κεντρικής διαλέκτου είναι η διατήρηση του φατνιακού τριβόμενου /s/ σε συλλαβικές εξόδους, του άηχου τριβόμενου υπερωικού /x/ που δεν δασύνεται και η απουσία ρωτακισμού. Στην καθημερινή ομιλία τα άτονα φωνήεντα εξαλείφονται (π.χ. policía [pol.'si.a]). Οι ομιλητές της βόρειας μεξικανικής διαλέκτου (μία ακόμη από τις υψηλές διαλέκτους σε στενή επαφή με την κεντρική) εντοπίζονται στο βόρειο μισό της χώρας στις πολιτείες της Νότιας Καλιφόρνιας, Σονόρια, Κοαουίλα, Νέας Λεόν, Ταμαουλίπας, Σιναλόα, Ντουράνγκο και Σακατέκας. Το κύριο φωνητικό χαρακτηριστικό της είναι η ασθενής προφορά των προστριβόμενου και προσεγγιστικού ουρανικών, το πρώτο ως προουρανικό τριβόμενο (π.χ. muchacho /mutʃ͡atʃ͡o/> [muʃaʃo]) και το δεύτερο ως ουρανικό ημίφωνο (amarillo /amaɾiʝo/> [amaɾijo] ή [amaɾio]). Κατά μήκων των μεξικανικών ακτών της Καραϊβικής και του Ειρηνικού εντοπίζεται μια τρίτη διάλεκτος (κυρίως με σιέλ στον χάρτη αν φωνητικά του στοιχεία εκτείνονται και στην Κάτω Καλιφόρνια ή τη Σιναλόα) που χαρακτηρίζεται από πιο αδύναμα σύμφωνα (δάσυνση του άηχου υπερωικού τριβόμενου και ρωτακισμό), κάτι που την κατατάσσει στις «χαμηλές» διαλέκτους. Οι πολιτείες του Καμπέτσε, Κιντάνα Ρόο και Γιουκατάν παρουσιάζουν μια αρκετά διαφοροποιημένη διάλεκτο που είναι προϊόν της επαφής των ισπανικών με τις γλώσσες μάγια που ακόμη ομιλούνται από μεγάλο ποσοστό των ντόπιων που προστίθεται στην ευρύτερη σύγκλιση σε αυτή της κυρίαρχης βόρειας μεξικανικής διαλέκτου και της διαλέκτου της Καραϊβικής. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα είναι η πραγμάτωση του έρρινου αρχιφωνήματος ως έρρινο διχειλικό ή υπερωικό και η αποουρανικοποίηση του ουρανικού έρρινου (π.χ. niño /niɲo/ [ninjo]). Τα σύμφωνά της επίσης είναι ασθενή με δάσυνση του άηχου τριβόμενου και ημιφωνοποίηση του ουρανικού προσεγγιστικού.
Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης (1821)

Για άλλους με το ίδιο όνομα δείτε Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης Ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές και ήρωες της Κρήτης στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κυδωνία της Κρήτης και έδρασε σχεδόν σε όλη τη Μεγαλόνησο. Με την έκρηξη όμως της επανάστασης το 1821, σε ενέδρα των Τούρκων, συνελήφθη και σφαγιάστηκε. Η σύζυγός του μόλις που κατάφερε να σωθεί με τα δυό τέκνα της Χαράλαμπο και Ιωάννη και να καταφύγει στα Σφακιά και αργότερα στο Ναύπλιο όπου και εγκαταστάθηκε στην εκεί δημιουργηθείσα παροικία των Κρητών. Ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ήταν ο γενάρχης της ιστορικής ομώνυμης οικογένειας.
Ζιλ Ντομορό

Ο Ζιλ Ντομορό (Gilles Domoraud) (γεν. 1979) είναι διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής από την Ακτή Ελεφαντοστού, που το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνίστηκε στην Ελλάδα. Έχει ύψος 1,73 μ.

 Ο Ντομορό γεννήθηκε στην πόλη Μαν της Ακτής Ελεφαντοστού στις 15 Φεβρουαρίου 1979. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ως έφηβος στη Στρασμπούρ. Το 2000 έπαιξε στη Ρασίγκ Μπεσανσόν (Besançon RC) και από το 2001 ως το 2007 αγωνίστηκε σε διάφορες ελληνικές ομάδες Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής: Πανιώνιος, Άρης Θεσσαλονίκης, Κασσάνδρα, Απόλλων Καλαμαριάς, ΠΑΣ Γιάννινα, με εξαίρεση τη σεζόν 2003-04 που πήγε στη γαλλική Ρουέν. Συνέχισε στην κυπριακή Νέα Σαλαμίνα και από το 2008 αγωνίζεται στην ελβετική Νιόν. Έχει δυο αδερφούς ποδοσφαιριστές: το μεγαλύτερο Σιρίλ (Cyril Domoraud), σήμερα παλαίμαχο, πρώην διεθνή (51 φορές), που έκανε καριέρα μεταξύ άλλων σε Ολιμπίκ Μαρσέιγ, Ζιροντέν Μπορντό, ΑΣ Μονακό και Εσπανιόλ Βαρκελώνης και το μικρότερο Ζαν-Ζακ (Jean-Jacques Domoraud) που έχει αγωνιστεί σε μικρομεσαίες γαλλικές ομάδες. Ο Ντομορό έχει αγωνιστεί 4 φορές με την εθνική ομάδα της Ακτής Ελεφαντοστού στην προκριματική φάση του Κόπα Άφρικα 2003-04.
Ρίτσμοντ (Βιρτζίνια)

Το Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond, Virginia), είναι πόλη των ΗΠΑ και πρωτεύουσα της Αμερικανικής πολιτείας Βιρτζίνια. Ο πληθυσμός της πόλης του Ρίτσμοντ, ανέρχεται στους 232,866 κατοίκους (εκτιμήσεις για το 2021), ενώ της μητροπολιτικής περιοχής του Ρίτσμοντ, ξεπερνά τους 1,291,900 κατοίκους (2021). Είναι ανεξάρτητη πόλη από το 1871.

 Οι πρώτοι άποικοι που έφθασαν στην περιοχή ήταν μια ομάδα Άγγλων με αρχηγούς τους λοχαγούς Κρίστοφερ Νιούπορτ (Christopher Newport) και Τζον Σμιθ (John Smith). Το 1609 δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός ο οποίος εγκαταλείφθηκε σύντομα. Στις επόμενες δεκαετίες έγιναν και άλλες προσπάθειες αποικισμού της περιοχής χωρίς όμως επιτυχία, λόγω έλλειψης προμηθειών και επιδρομές Ινδιάνων. Το 1645 χτίζεται στις όχθες του ποταμού Τζέιμς, κοντά στο σημερινό Ρίτσμοντ, το οχυρό Τσάρλς. Στη συνέχεια όλο και περισσότεροι άποικοι κατέφθαναν και το οχυρό έγινε κέντρο εμπορίας γούνας, θηραμάτων και καπνού. Το 1673 η περιοχή οπού βρίσκεται σήμερα το Ρίτσμοντ δόθηκε στον Γουίλιαμ Μπέρντ Α' ο οποίος εγκαταστάθηκε εκεί και έχτισε ένα μικρό οχυρό. Ο γιος του, Γουίλιαμ Μπέρντ Β', ο οποίος κληρονόμησε τη γη του πατέρα του το 1704, ίδρυσε το 1737 την πόλη του Ρίτσμοντ. Η πόλη έπαιξε μεγάλο ρόλο κατά τη διάρκεια της αμερικανικής επανάστασης. Το 1780, καθώς ο πληθυσμός της επαναστατημένης Βιρτζίνιας μετακινούνταν δυτικά για να προστατευτεί από τα αντίποινα των Άγγλων, η πρωτεύουσα της πολιτείας μεταφέρθηκε από το Γουίλιαμσμπεργκ στο Ρίτσμοντ. Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, το Ρίτσμοντ γίνεται η πρωτεύουσα ολόκληρης της Ομοσπονδίας. Το 1865 ο στρατός της Ομοσπονδίας αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πόλη μετά τις ήττες που υπέστη και την πυρπολεί. Η καταστροφική πυρκαγιά κατέστρεψε το 25% των κτηρίων. Ευτυχώς η πόλη ανέκαμψε γρήγορα. (Βιρτζίνια) Ρίτσμοντ (Βιρτζίνια) στο Curlie
Κυπάρισσος Στέφανος

Ο Κυπάρισσος Στέφανος (1857 - 1917) υπήρξε Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα. Στην εκατοενταετηρίδα 1837-1937 του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών χαρακτηρίζεται ως «αλγεβρικός και γεωμέτρης, κατ' εξοχήν συνθετικός και καλαίσθητος διαχειριστής αλγεβρικών εξισώσεων».

 Γεννήθηκε στην Κέα στις 11 Μαΐου 1857. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Ο αδερφός του, Κλων Στέφανος, θεωρείται ο θεμελιωτής της ανθρωπολογίας στην Ελλάδα. Πήγε γυμνάσιο στη Σύρο και εν συνεχεία φοίτησε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, όπου και αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα των Μαθηματικών. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, όπου έπειτα αναγορεύθηκε διδάκτωρ (1880), υπό την επίβλεψη του Gaston Darboux. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε αρχικά επίτιμος καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο το 1884 και τακτικός από το 1890. Το ακαδημαϊκό έτος 1891-1892 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής και το 1908-1909 πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε επίσης καθηγητής του Πολυτεχνείου, και των Σχολών Ευελπίδων και Ναυτικών Δοκίμων.Ήταν ιδρυτής της Γεωργικής Εταιρείας και των Δημοσίων Εμπορικών Σχολών, συνιδρυτής της Φιλοδασικής Εταιρείας και της Ελληνικής Βιοτεχνικής Εταιρείας, και διοργανωτής και πρόεδρος του Διδασκαλικού Συλλόγου. Έλαβε επίσης μέρος σε επιτροπές για την κρίση των σχολικών εγχειριδίων και για τη μεταρρύθμιση του αναλυτικού προγράμματος στη Μέση Εκπαίδευση.Οι εργασίες του αποτέλεσαν την αφορμή να γίνει διεθνώς γνωστός και ως αποτέλεσμα να γίνει μέλος σχεδόν όλων των μαθηματικών επιστημονικών εταιρειών της Ευρώπης και της Αμερικής.Πέθανε τη νύχτα της 26 προς 27 Δεκεμβρίου 1917. Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Μιχαήλ Στεφανίδης, επιμ. (1948). Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Ε΄, Ιστορία της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Αθήναι: Πυρσός Α.Ε. σελίδες 23–34. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. Βιογραφία (pdf) Στέφανος Κυπάρισσος στον Πανδέκτη του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.