IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρμενιστής Ικαρίας

Ο Αρμενιστής είναι χωριό της Ικαρίας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα (τέως δήμο) Ραχών του δήμου Ικαρίας, της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ικαρίας του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Αρμενιστής είναι παραθαλάσσιο χωριό της βορειοδυτικής Ικαρίας. Βρίσκεται πάνω στο ακρωτήρι Στρεφώνι (Στρεφνόριο), στο τέλος του βόρειου παραλιακού δρόμου του νησιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 44 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. του Αγίου Κηρύκου (μέσω Δάφνης και Ακαμάτρας). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ραχών, στην Ικαρία του νομού Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Ραχών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ραχών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ραχών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ικαρίας. Ο Αρμενιστής είναι το επίνειο του Χριστού και όλης της περιοχής των Ραχών, στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Έχει εξελιχθεί σε σημαντικό τουριστικό κέντρο, κυρίως λόγω της παραλίας του Να, με αξιόλογη ξενοδοχειακή υποδομή. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Το γεφύρι του οικισμού Η παραλία του «Αρμενιστή» και οι διπλανές παραλίες «Λιβάδι» και «Μεσακτή», ανατολικά του οικισμού Η παραλία του Να στις εκβολές του ποταμού και του φαραγγιού Χάλαρη, από τις δημοφιλέστερες της Ικαρίας, 3 χλμ. νοτιοδυτικά του οικισμού, στις Κάτω Ράχες Ο αρχαιολογικός χώρος της Ταυροπόλου Αρτέμιδος στην παραλία του Να. Υπήρξε ιερός χώρος της θεάς (με λατρευτικό διπετές ξόανο) από τους Κλασικούς Χρόνους μέχρι τη Ρωμαιοκρατία. Στην περιοχή υπάρχει νεκρόπολη που χρονολογείται στον 5ο π. Χ. αιώνα Το εργαστήρι κεραμικής στον Να Το πανηγύρι της Ανάληψης, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=0_DN0Dnqm4A
Τα τραγούδια της χθεσινής μέρας

Ο Δίσκος "Τραγούδια της χθεσινής μέρας" , είναι ο δισκός της Χάρις Αλεξίου και της Δήμητρας Γαλάνη που κυκλοφόρησε το 1981 και αποτελεί έναν από τους ιστορικούς δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας. Η Αλεξίου και η Γαλάνη ερμηνεύουν τραγούδια μεγάλων συνθετών και στιχουργών όπως Μίκη Θεοδωράκη, Παντελή Λεούση, Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Σπανό, Μάνο Χατζιδάκι, Μάνο Λοϊζο, Μάνο Ελευθερίου, Λευτέρη Παπαδόπουλο. Ο δίσκος επανεκδόθηκε το 2001(«100 μεγάλες ηχογραφήσεις του αιώνα») , 2005(reamster της Αλεξίου) το 2011 ( με αφορμή τη συνεργασία της Αλεξίου και της Γαλάνη στο Παλλάς). Η έκδοση του 2011 περιλαμβάνει επιπλέον δυο διασκευές των τραγουδιών " Έλα μαζί μου" και "Όχι δεν πρέπει" από τον Χρυσόστομο Μουράτογλου. Οι πωλήσεις του δίσκου ξεπέρασαν τις 100.000

 Αφορμή για την ηχογράφηση του δίσκου στάθηκε η τηλεοπτική εκπομπή «Μικρές νυχτερινές μουσικές» που παρουσίαζε η Λιλάντα Λικιαρδοπούλου, στην οποία οι δυο τραγουδίστριες ερμήνευσαν αυτό το ρεπερτόριο με μεγάλη επιτυχία. Ο κόσμος μάλιστα νόμιζε ότι ήδη είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος. Έτσι μαζί με τρεις μουσικούς, τον Αντώνη Βαρδή και τον Βασίλη Ρακόπουλο στις κιθάρες και τον Κώστα Γανωσέλη στο ακορντεόν και τη φυσαρμόνικα, ηχογράφησαν μέσα σε ένα απόγευμα τα τραγούδια αυτά, στο studio της Columbia στη Ριζούπολη, με ηχολήπτες τους Στέλιο Γιαννακόπουλο και Τάκη Φιλιππίδη. Φαίδρα (Μ.Θεοδωράκης-Γ.Θεοδωράκης) Χάρις Αλεξίου Έλα μαζί μου (Π.Λεούσης-Γ.Αργύρης) Δ.Γαλάνη-Χ.Αλεξίου Όχι δεν πρέπει (Γ.Μαρκόπουλος-Γ.Χρονάς) Χ.Αλεξίου-Δ.Γαλάνη Κίτρινη πόλη (Γ.Σπανός-Λ.Παπαδόπουλος) Χάρις Αλεξίου Θάλασσα πλατιά (Μ.Χατζιδάκις-Γ.Ρούσσος) Δήμητρα Γαλάνη Ο αρχηγός (Μ.Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος) Χάρις Αλεξίου Τζαμάικα (Μ.Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος) Χ.Αλεξίου-Δ.Γαλάνη Ο δρόμος (Μ.Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος) Χ.Αλεξίου-Δ.Γαλάνη Μην κουραστείς να μ’αγαπάς (Σ.Παππάς-Γ.Αργύρης) Δήμητρα Γαλάνη Το τρένο φεύγει στις οχτώ (Μ.Θεοδωράκης-Μ.Ελευθερίου) Χ.Αλεξίου-Δ.Γαλάνη Φώναξέ με (Ν.Μαυρουδής-Α.Δασκαλόπουλος) Χάρις Αλεξίου Αγάπη που ’γινες δίκοπο μαχαίρι (Μ.Χατζιδάκις-Μ.Κακογιάννης) Δήμητρα Γαλάνη Το παλιό ρολόι (Μ.Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος) Χ.Αλεξίου-Δ.Γαλάνη Άντρα μου πάει (Ο clama I jineka u emigrantu) Χάρις Αλεξίου The house of the rising sun ( Παραδοσιακό , διασκευή : A.Price) Δήμητρα Γαλάνη https://web.archive.org/web/20120806040451/http://www.ogdoo.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=3234&Itemid=40 Γιώργος Τσάμπρας " Χάρις Αλεξίου" Κ.ΑΔΑΜ 2009
Π.Α.Ο. Νέων Επιβατών

Ο Παναθλητικός Αναμορφωτικός Όμιλος Νέων Επιβατών γνωστός ως Π.Α.Ο. Νέων Επιβατών και ως ΠΑΟΝΕ είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τους Νέους Επιβάτες Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928 και έχει χρώματα τα ασπρόμαυρα. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και αγωνίζεται στην Α1΄ Κατηγορία. Έχει παρουσία στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής.

 Ιδρύθηκε το 1928 στους Νέους Επιβάτες της Θεσσαλονίκης, γνωστοί και ως Μπαξέ Τσιφλίκι. Τόσο την ομάδα, όσο και τον οικισμό των Νέων Επιβατών, ίδρυσαν πρόσφυγες από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης. Από την ίδρυση του κυριάρχησε στα ποδοσφαιρικά πράγματα της ευρύτερης περιφέρειας και από τη δεκαετία του '50 ανέπτυξε και έντονη πολιτιστική δράση, πραγματοποιώντας διάφορες ιστορικές συνεστιάσεις, ανεβάσματα θεατρικών παραστάσεων και φιλοξενώντας διάφορους περιοδεύοντες θιάσους. Το 2018 εορτάστηκαν επίσημα τα 90 χρόνια ζωής του συλλόγου.Το 1963 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 1000 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη ποδοσφαιρική του πορεία τη σεζόν 1963-64. Το 1972 ανήλθε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και το 1983 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Το 1989 πανηγύρισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, όπου και θα παραμείνει για τρεις συνεχόμενες περιόδους. Αρχηγός της ομάδας ήταν ο Νικολαΐδης Γιάννης. Το 1989-90 κατετάγη 4ος με πρώτο σκόρερ τον Γιώργο Μπεχλιβάνη (10 τέρματα), τη σεζόν 1990-91 8ος και την επόμενη σεζόν θα υποβιβαστεί όντας 15ος. Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του στην Δ΄ Εθνική και επανήλθε στην Γ΄ Εθνική μετά από πολυετή απουσία και παρέμεινε για 4 χρονιές. Τη σεζόν 2006-07 κατέλαβε τη 12η θέση με 38 βαθμούς. Την επόμενη χρονιά με προπονητή τον Γιάννη Μιχαλίτσο κατετάγη 3ος με 59 βαθμούς, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2008-09 παρέμεινε στα υψηλά πατώματα της κατηγορίας τερματίζοντας στην 5η θέση. Τη σεζόν 2009-10 τερμάτισε στην 14η θέση με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Δ' Εθνική. Ακολούθησε δεύτερος συνεχόμενος υποβιβασμός την επόμενη σεζόν κι από το 2011-12 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το 2019 κατέκτησε την επάνοδο στην Α1 Κατηγορία, έπειτα από 4 χρόνια. Γ΄ Εθνική κατηγορία: 1989-90 1990-91 1991-92 2006-07 2007-08 2008-09 2009-10 Δ΄ Εθνική κατηγορία: Άγγελος Αναστασιάδης Εμπενίζερ Χάγκαν Μάρεκ Γκολεμπιέφσκι Δημήτρης Μπουγιουκλής Φέσσας (Χουρμούζιος) Μούζας Νικολαΐδης Γιάννης Ναλμπάντης Ιωάννης Βαλάντης Σπανίδης Γιάννης Μιχαλίτσος (2007-09) Εμπενίζερ Χάγκαν (2010) Δημήτρης Μπουγιουκλής (2011) Επίσημο ιστολόγιο του συλλόγου
Γεώργιος Κουμάκης

Ο Γεώργιος Χ. Κουμάκης, γεννημένος το 1937, είναι πανεπιστημιακός καθηγητής φιλοσοφίας. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούν την αρχαία και νέα ελληνική φιλοσοφία, τη νεότερη και σύγχρονη ευρωπαϊκή φιλοσοφία, καθώς και τη φιλοσοφία του πολιτισμού και της παιδείας.

 Γεννήθηκε στο χωριό Καραβάδω του Νομού Ηρακλείου Κρήτης. Στο Ηράκλειο τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο. Πήρε πτυχίο από το Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1961). Υπηρέτησε επί τρία χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση και στη συνέχεια μετέβη στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές. Απέκτησε το πτυχίο του Μάστερ το 1967 και αναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας «μετά μεγάλου επαίνου» το 1970. Το 1971 διορίστηκε ως επιμελητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όπου δίδαξε φιλοσοφία και από όπου συνταξιοδοτήθηκε ως Επίκουρος Καθηγητής. Δίδαξε επίσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγινε δεκτός ως ερευνητής με υποτροφία του Γερμανικού Κράτους (DAAD) στα Πανεπιστήμια της Βόννης και του Μονάχου και ως “διακεκριμένος επιστήμων” (distinguished scholar) στο Πανεπιστήμιο του Queen της Νέας Υόρκης για ένα Ακαδημαϊκό έτος. Τιμήθηκε από τον Δήμο Ηρακλείου με το βραβείο Νίκου Καζαντζάκη για το βιβλίο του: Νίκος Καζαντζάκης. Θεμελιώδη προβλήματα στη φιλοσοφία του, Αθήνα, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1982, Δ΄ έκδοση συμπληρωμένη 2016.[1] [2] Βιβλία Platons Parmenides. Zum Problem seiner Interpretation. Diss., H. Bouvier u. Co. Verlag, Bonn 1971, S. 240, ISBN 3-416-00724-7 Έπαινος και ψόγος στην αριστοτελική ηθική. εκδ. Δωδώνη, Αθήνα-Γιάννινα 1982, σελ. 44. Εισαγωγή στη φιλοσοφία. Τόμος Α΄, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1984, σελ. 204. Νίκος Καζαντζάκης. Θεμελιώδη προβλήματα στη φιλοσοφία του. εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1985, σελ. 143. Φιλοσοφία της παιδείας. Γιάννινα 1986, σελ. 134. Φιλοσοφία της παιδείας. Σύγχρονοι προβληματισμοί. Δοκίμια και μελέτες. εκδ. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 1991, σελ. 328. Karl Jaspers. Άνθρωπος και τεχνική. εκδ. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 1993, σελ. 307. Die Frage nach dem Sein der Idee des Guten bei Platon. Ioannina, 1996, S. 83. Φιλοσοφικά ρεύματα και παιδεία. εκδ. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 1998, σελ. 306. Σύγχρονα προβλήματα και παιδεία. Θέματα θεωρίας και φιλοσοφίας της παιδείας. εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2000. ISBN: 978-960-378-833-1 Θεωρία και φιλοσοφία της παιδείας. εκδ. "Gutenberg - Τυπωθήτω", Αθήνα 2001. ISBN: 978-960-402-003-4 Πολίτευμα και ήθος. Η διαλεκτική και τα "άγραφα δόγματα" κατά Πλάτωνα. εκδ. Συμμετρία, Αθήνα 2008. ISBN: 978-960-11-0014-2 Φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας. Κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία κατά Πλάτωνα και Αριστοτέλη. εκδ. Αγγελάκη, Αθήνα 2015. ISBN: 978-618-5164-24-9 Πολιτική επικαιρότητα. Η περίοδος των μνημονίων 2011-2019. εκδ. Αγγελάκη, Αθήνα 2019.Άρθρα Πολυάριθμα άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων.[3]
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ

Ο Γουίλφρεντ Θέσινγκερ (αγγλικά:Sir Wilfred Patrick Thesiger) 1910 – 2003 ήταν Άγγλος εξερευνητής και ταξιδιωτικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα, και ήταν γιος του αριστοκράτη Γουίλφρεντ Γκίλμπερτ Θέσινγκερ, διπλωματικού επιτετραμμένου της Μεγάλης Βρετανίας, στην Αβησσυνία . που την περίοδο 1909 -19 διετέλεσε Βρετανός πρόξενος και υπουργός. Έζησε μερικά από τα παιδικά του χρόνια στην Αβησσυνία και σπούδασε σε διάσημα Αγγλικά Κολλέγια.

 Στην ελληνική έκδοση του βιβλίου του "οι Άραβες των Βάλτων", ο Γουίλφρεντ, περιγράφεται σαν Αδρός, μονοκόμματος, θεληματικός, ασκητικόςκαι παράτολμος χαρακτήρας. Ταξίδεψε πάνω από πενήντα χρόνια περιπλανώμενος στα πιο απείραχτα σημεία του πλανήτη, εξερευνώντας τα πιο άγνωστα για τους Ευρωπαίους μέρη. Δεν επισκέφθηκε ποτέ τις ΗΠΑ. Τα ημερολόγια του με τις λεπτομερείς περιγραφές, αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για τα δύο βιβλία του, ''τις Άμμους της Αραβίας'' (Arabian Sands, 1960) και τους Άραβες των Βάλτων. (The Marsh Arabs, 1964). Οι ανεκτίμητες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του είναι ντοκουμέντα και σήμερα φυλάσσονται στο μουσείο ανθρωπολογίας και αρχαιολογίας Pitt Rivers της Οξφόρδης. Στην Αβησσυνία, στο περιβάλλον της παλιάς βαρβαρικής μεσαιωνικής αυτοκρατορίας της Αιθιοπίας έζησε ως τα εννέα του χρόνια, μετά η οικογένεια γύρισε στην Αγγλία και την επόμενη χρονιά πέθανε ο πατέρας του. - Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια της ζωής του τα έζησε σπουδάζοντας στο Κολλέγιο του Ήτον στο Μπέρκσαϊρ και στο Μόντλιν της Οξφόρδης. Τη χρονιά 1931-32 κάνει χρέη ταμία. Για τρία χρόνια (1930-33) εκπροσώπησε την ομάδα της πυγμαχίας και αργότερα που γίνεται αρχηγός της ομάδας, του απονέμεται κάθε χρόνο το Μπλε βραβείο των Πανεπιστημιακών Σπορ και τα τέσσερα χρόνια που βρέθηκε στην Οξφόρδη (δημοσιευμένο στη Guardian), Η επάνοδος του στην Αβησσυνία, με αφορμή την πρόσκληση του ίδιου Χαϊλέ Σελασιέ να παρευρεθεί στη στέψη του, ήταν κάτι σαν γυρισμός στην πατρίδα και του έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσει τις εξερευνήσεις του. Πρώτος σταθμός του το Ντάνακιλ, στο κέρας της Αφρικής. Ακολούθησε μια μακρά πορεία του Θέσινγκερ εξερευνητή: Σουδάν, Νταρφούρ, Τσαντ, Αραβία, Περσία, Κουρδιστάν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Δυτική Αφρική. Κένυα. Ο Θέσινγκερ είχε πει: ''Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της Αμερικάνικης κουλτούρας που τρυπώνει σε κάθε άκρη και γωνιά των ερήμων και των κοιλάδων, θα είναι το τέλος της ανθρωπότητας. Η απληστία μας για υλικά αγαθά, η καλλιέργεια της απληστίας, η έλλειψη ισορροπίας στη ζωή μας, η πολιτισμική μας έπαρση, θα μας αφανίσουν μέσα σε έναν αιώνα, εκτός αν σταματήσουμε και σκεφτούμε σοβαρά. Και πάλι, ίσως είναι πια αργά.'' Οι Άραβες των Βάλτων, Γουίλφρεντ Θέσινγκερ, εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος
Spicy Music

Η Spicy Music είναι δισκογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε το 2009 στην Αθήνα. Οι πρώτοι καλλιτέχνες που υπέγραψαν τα πρώτα συμβόλαια με την Spicy και τον Φοίβο το 2009 ήταν η Δέσποινα Βανδή, η Έλλη Κόκκινου ο Θάνος Πετρέλης και ο Νίνο.

 Η Spicy είναι η πρώτη ανεξάρτητη Ελληνική Εταιρεία που δραστηριοποιείται στο χώρο με το μοντέλο 360ο, προσφέροντας ολοκληρωμένες υπηρεσίες management, αντιπροσώπευσης, marketing & public relations, ηχογράφησης & παραγωγής, Event Planning / Organizing, διανομής και touring υπηρεσίες, σε όλο το καλλιτεχνικό δυναμικό της που περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες καλλιτέχνες. Στα χρόνια λειτουργίας της έχει καταφέρει να έχει στο ενεργητικό της πολλές Νο 1 επιτυχίες, 2 πολλαπλά Πλατινένια Album,1 διπλά Πλατινένιο Album, 32 κυκλοφορίες Album, περισσότερα από 480 single releases, 270 video clips Teasers & Lyric Videos. Έχει διοργανώσει επίσης περισσότερες από 200 ζωντανές εμφανίσεις καλλιτεχνών σε όλη την Ελλάδα με κορυφαίες τις: “20 Χρόνια Φοίβος-20 Χρόνια Επιτυχίες” στο ΟΑΚΑ, 30 Seconds to Mars, Dj Tiesto Kaleidoscope World Tour στο Tae Kwon Do, Whitesnake & Judas Priest στην Πλατεία Νερού, Δέσποινα Βανδή MTV Unplugged, Smile Concert στο ΟΑΚΑ, «Ημέρα Γονιμότητας» στο ΟΑΚΑ κ.α (αλφαβητικά) Αχιλλέας Αγγελόπουλος Βανέσα Αδαμοπούλου Δημήτρης Γιώτης Μάριος Δαρβίρας Άκης Δείξιμος Θάνος Δημητρίου Έλενα Δομάζου Νίκος Ζαδές Δημήτρης Καραδήμος Βίκυ Καρνέζη Φίλιππος Κτενάς Λάμπης Λιβιεράτος Γιάννης Μπέκας Πρόδρομος Παναγιώτης Ραφαηλίδης Ιωακείμ Φωκάς Ελένη Χατζίδου Evgenia NueVo VegasSpicy Entertainment - Management Κάτια Ταραμπάνκο Ετεοκλής Παύλου (αλφαβητικά) Άγγελος Ανδρεάτος Αντύπας (2012-2014 - 2018) Δέσποινα Βανδή (2009-2014)Πάνος Καλίδης (2010-2015) Στέλλα Καλλή (2010-2014) Πέτρος Ίμβριος Βασίλης Καρράς (2013) Κώστας Καραφώτης Έλλη Κοκκίνου (2009-2014) Χρήστος Μενιδιάτης (2012-2014) Νίνο (2009-2013) Θάνος Πετρέλης (2009-2015) Ελισάβετ Σπανού (2010-2013) Διονύσης Σχοινάς (2014-2019) TUS (2011-2013) Άσπα Τσίνα 6. Vbox7.com kai spicy music greek 7. Dailymotion kai spicy music greek 8. Izlesene (turkey) kai spicy music greek
Α.Ε. Ακαδημία των Σπορ Πάτρας

Η Ακαδημία των Σπορ Α.Ε.Π.(Αθλητική Ένωση Πάτρας ) (Academy of sports A.C. Patras, Greece/Hellas) είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα-Patras με τμήματα χάντμπολ, μπάσκετ και σκάκι. Ιδρύθηκε το 1994 από τον Χαράλαμπο Παπαγιαννόπουλο και ανήκει στην δύναμη της T.E.X. Πελοποννήσου και Ο.Χ.Ε., της ΕΣΚΑ-Η και Ε.Ο.Κ., της Ε.Σ.Σ. Πελοπ/σου και Ε.Σ.Ο.

 Το αντρικό τμήμα της Ακαδημίας των Σπορ έχει συμμετάσχει: στην Α΄κατηγορία Νοτίου Δυτικής Πελοποννήσου: το 1994-95 (2η), στην Α΄ κατηγορία Ένωσης Σωματείων Χειροσφαίρισης Πελοποννήσου 2000-01(1η) άνοδος στην Β΄ εθνική, στην Δ΄εθνική: το 1995-96 (5η), το 1996-97 (2η), στην Γ΄εθνική: το 1997-98 (2η), το 1998-99 (3η), το 1999-00 (2η), το 2000-01(1η), στην Β΄ εθνική : το 2001-02 (7η), το 2002-03 (4η), το 2003-04 (4η), το 2004-05 (3η, άνοδος Α2 ανδρών), το 2009-10 (2η), το 2010-11 1η - πρωταθλήτρια και άνοδος στην Α2 εθνική, το 2014-15 (4η στον 3ο όμιλο), το 2015-16 (1η στον 3ο όμιλο - 2η στα μπαράζ για άνοδο στην Α2(όχι) ), 2016-17 (1η στον 2ο υπο όμιλο του 1ου όμιλου - 2η θέση στα μπαράζ άνοδος στην Α2). στην Α2: το 2005-06 (7η), το 2006-07 (5η), το 2007-08 (2η), το 2008-09 (7η) υποβιβασμός στην Β΄εθνική, το 2011-12 (5η), το 2012-13 (4η), το 2013-14 (12η) υποβιβασμός στην Β΄ εθνική. Από το [1994] που ιδρύθηκε μέχρι 31-5-2017 η Ακαδημία των Σπορ έχει πραγματοποιήσει 294 αγώνες σε πρωταθλήματα ανδρών Ο.Χ.Ε., έχοντας σημειώσει 158 νίκες, 123 ήττες, 12 ισοπαλίες, ενώ έχει σημειώσει 7.140 γκολ στην επίθεση και η άμυνα έχει δεχθεί 6.886 γκολ, ενώ συνολικά έχουν χρησιμοποιηθεί 150 παίκτες και από αυτούς έχουν σκοράρει οι 105. Επίσης έχει κατακτήσει 7 τοπικά πρωταθλήματα εφήβων, 4 παίδων, 5 παμπαίδων, 1 παμπαίδων α΄ και 7 μίνι αγοριών. Το τμήμα γυναικών έχει συμμετάσχει το στην Α΄κατ. ΤΕ ΟΧΕ Ν.Δ. Πελ/νησου: το 1994-95(3η) και το 1995-96(2η). Στην Β΄εθνική: το 1996-97 (3η), το 1997-08 (4η), το 1998-99 (1η), το 2009-10 (1η στον 1ο όμιλο), το 2010-11 (2η στον 4ο όμιλο) και το 2011-12 (1η) λόγω αναδιάρθρωσης κατηγοριών άνοδος στην Α΄2χωρ'ις αγώνες μπαράζ. Στην Α΄2 εθνική: το 1999-00 (2η), το 2000-01 (2η), το 2001-02 (4η), 2002-03 (4η), το 2003-04 (6η), το 2004-05 (4η), το 2005-06 (2η), το 2006-07 (2η), το 2007-08 (3η), το 2008-09 (6η), το 2012-13 (6η) και το 2013-14 (8η).στον 4ο Απο το 1994 έως και431-5-11 η Ακαδημία των σπορ έχει πραγματοποή0σει 169 αγώνες σε πρωταθλήματα ΟΧΕ, έχοντας σημ101ώσει 94 85κες, 71 ήττες και 4 ισοπαλίες,ενώ έχει πε.941ει 3627 γκολ και η άμυνα έχει δ.821εί 3370 γκολ, ενώ συνολικά έχουν χρησιμοπ8ιηθεί 79 παίκτριες και έχουν σκορά50ι οι 47 από αυτές. Επίσης έχει κατακτήσει 6 τοπικά πρωταθλήματα νεανίδων, 2 κορασίδων, 3 παγκορασίδων, 1 παγκορασίδων α΄ και 2 μίνι κοριτσιών. Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης Ελλάδας sport fm patras patra chess
Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας

Η Ρωμαϊκή Αγορά είναι αρχαιολογικός χώρος στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν η κεντρική αγορά στην αρχαία Αθήνα στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στο χώρο αυτό πραγματοποιούνταν εμπορικές συναλλαγές και συναθροίσεις.

 Οι Ρωμαίοι επέλεξαν τον 1ο αιώνα π.Χ., μεταξύ 19 και 11 π.Χ., για να χτίσουν τη Ρωμαϊκή αγορά στη συγκεκριμένη τοποθεσία, ακριβώς επειδή βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σημείο: ανάμεσα στην Ακρόπολη, το σημαντικότερο θρησκευτικό και συμβολικό χώρο της πόλης και την αρχαία αγορά, το κέντρο της εμπορικής και πολιτικής ζωής της εποχής. Η Ρωμαϊκή αγορά δημιουργήθηκε ως συνέχεια της αρχαίας αγοράς, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ανάγκες της καθημερινής ζωής της πόλης. Η αρχαία αγορά συνδέθηκε με τη Ρωμαϊκή αγορά μέσα από έναν δρόμο. Όταν η Ρωμαϊκή αγορά ολοκληρώθηκε, ο δρόμος αυτός ήταν διακοσμημένος με μια Ιωνική στοά. Η αγάπη των Ρωμαίων για την πολυτέλεια και την σπατάλη χαρακτηρίζει άλλωστε πολλά από τα έργα τους. Η Ρωμαϊκή αγορά ήταν ένα μεγάλο τετράγωνο αίθριο, που περιβαλλόταν από κίονες Ιωνικού ρυθμού. Από τη μία πλευρά της Αγοράς, την ανατολική, υπήρχαν διάφορα καταστήματα. Η πύλη που υπάρχει ακόμη και σήμερα, είναι το εξωτερικό μέρος του Πρόπυλου. Αυτή η πύλη είναι γνωστή ως πύλη της Αρχηγέτιδος Αθηνάς. Με αυτό το όνομα αναφέρεται σε διάφορες επιγραφές, επειδή το Πρόπυλο ήταν αφιερωμένο στη θεά Αθηνά από τον δήμο της Αθήνας. Η αγορά κατασκευάστηκε με τη χρηματοδότηση του Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, κάτι που είναι γνωστό από μια άλλη επιγραφή που βρέθηκε στο Πρόπυλο. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αδριανού (2ος αιώνας μ.Χ.) η αγορά επεκτάθηκε, και στην πύλη προστέθηκε μια επιγραφή, η οποία και καθόριζε τις φορολογικές υποχρεώσεις των εμπόρων λαδιού. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η πύλη της Αθηνάς Αρχηγέτιδος, ονομάστηκε πύλη του παζαριού, καθώς την εποχή εκείνη ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως παζάρι σιταριού (Σταροπάζαρο). Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του 1843, προκειμένου να ολοκληρωθεί η έρευνα, κατεδαφίστηκε ο ναός του Προφήτη Ηλία ("Παναγία των Καταλανών"). Τέλος ανακαλύφθηκε ξανά τον 20ό αιώνα και ανασκάφτηκε από τους αρχαιολόγους. Αέρηδες Πύλη της Αρχηγέτιδος Αθηνάς Ανατολικό Πρόπυλο Φετιχιέ Τζαμί (Αθήνα) Αγορανομείο Βεσπασιανές Eleni Svoronou, "Routes in History: Ancient Athens", Publisher Erevnites (2003). Παρουσίαση από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Ρωμαϊκή Αθήνα - Παρουσίαση από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών)
Βελούδο

Το βελούδο είναι τύπος υφάσματος το οποίο έχει από τη μία πλευρά χνουδωτή επιφάνεια (πέλος), στην οποία βρίσκονται μικρές ισοϋψείς όρθιες ίνες, με αποτέλεσμα να έχει απαλή αίσθηση κατά την αφή. Στον παρελθόν το βελούδο φτιαχνόταν από μετάξι αλλά πλέον μπορεί να φτιαχτεί και από λινάρι, βαμβάκι, μαλλί και συνθετικές ίνες.

 Η λέξη βελούδο προέρχεται από την ισπανική λέξη veludo, η οποία προέρχεται από την νεολατινική λέξη velludelum και αυτή με τη σειρά της από την λατινική λέξη villosus, η οποία σημαίνει τριχωτός. Το βελούδο υφαίνεται σε ειδικό αργαλειό που πλέκει δύο στρώματα του υλικού ταυτόχρονα. Στη συνέχεια, τα δύο κομμάτια κόβονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν το χνούδι και τα δύο κομμάτια του υφάσματος τυλίγονται σε ξεχωριστά ρολά. Αυτή η περίπλοκη διαδικασία σήμαινε ότι το βελούδο ήταν ακριβό να κατασκευαστεί πριν γίνουν διαθέσιμοι οι βιομηχανικοί αργαλειοί και το καλοφτιαγμένο βελούδο παραμένει ένα αρκετά ακριβό ύφασμα. Το βελούδο είναι δύσκολο να καθαριστεί λόγω του χνουδιού του, αλλά οι σύγχρονες μέθοδοι στεγνού καθαρισμού κάνουν τον καθαρισμό πιο εφικτό. Το πέλος του βελούδου αποτελείται από στημόνια ή κάθετα νήματα και το βελουτέ χνούδι δημιουργείται από νήματα υφαδιού. Το βελούδο θεωρείται ότι δημιουργήθηκε στην Κίνα κατά την περίοδο της δυναστείας Χαν, όμως η προέλευση του βελούδου αμφισβητείται, με τη θεωρία πως η ύφανση βελούδου αναπτύχθηκε στην Περσία κατά τον 11ο και 12ο αιώνα. Το βελούδο διαδόθηκε στην Ευρώπη μέσω του εμπορίου από τους Βενετούς. Η ύφανση βελούδου στην Ευρώπη ξεκίνησε τον 14ο αιώνα στην Ιταλία και στην Ισπανία, οπότε και άρχισε η δημιουργία μοτίβων με αυτό. Η Βενετία ήταν τότε το σημαντικότερο κέντρο παραγωγής βελούδου, καθώς προσέθεται και χρυσοκέντητα μοτίβα στα ρούχα. Το βελούδο εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους αριστοκράτες, όπως ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας.Κατά τον 15ο αιώνα εφευρέθηκαν νέοι τρόποι ύφανσης βελούδου στην Ιταλία, όπως το βελούδο σιζελέ. Όμως, ο ανταγωνισμός της Βενετίας με άλλες ιταλικές πόλεις οδήγησε στη συρρίκνωση της βιομηχανίας βελούδου, με αποτέλεσμα να αναδειχθούν νέα υφαντουργικά κέντρα, όπως η Λυών στη Γαλλία. Επίσης, η παραγωγή βελούδου διαδόθηκε στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες. Το 1666 ο υπουργός οικονομικών της Γαλλίας Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ αποφάσισε σε μία κίνηση ενίσυχης της εγχώριας παραγωγής να σταματήσει την εισαγωγή βελούδου από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα η Λυών και η Τουρ να γίνουν οι μεγαλύτεροι παραγωγοί βελούδου. Παράλληλα αναπτύχθηκαν νέες τεχνικές ύφανσης. Τον 17ο αιώνα άρχισε επίσης η παραγωγή βελούδου στο Μάντσεστερ της Αγγλίας από βαμβάκι. Με τη βιομηχανοποίηση της παραγωγής και την ανάπτυξη της τεχνικής ύφανσης του διπλού βελούδου τη δεκαετία του 1830, το βελούδο έγινε διαθέσιμο από οικονομικής άποψης στη μεσαία τάξη, χάνοντας έτσι τη σημασία του ως αντικείμενο πλούτου και επίδειξης πολυτέλειας. Χρησιμοποιήθηκε σε ρούχα και έπιπλα, καθώς και ως κάλυμμα αντικειμένων και σε ταπετσαρίες. Σιφόν, λεπτό και διάφανο είδος βελούδου Ντεβορέ, όπου γίνεται χρήση καυστικής ουσίας για τη δημιουργία μοτίβων Βελουτέ, απομίμηση βελούδου
Ανθεμίς

Η Ανθεμίς (αρχ. ελλ. ἀνθεμίς = ἄνθος· επιστημονικό όνομα Anthemis) είναι γένος αρωματικών ανθοφόρων φυτών της οικογένειας των Συνθέτων, στενά συγγενικό του γένους Chamaemelum, που περιλαμβάνει περίπου 170-180 είδη, ενδημικά των χωρών της Μεσογείου και της νοτιοδυτικής Ασίας ανατολικά μέχρι το Ιράν. Ορισμένα είδη έχουν εγκλιματιστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλα μέρη του κόσμου.

 Η ονομασία ανθεμίς χρησιμοποιείτο ήδη από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους για τα είδη που σήμερα ονομάζονται Matricaria Chamomilla (το πιο κοινό είδος χαμομηλιού), Anthemis tinctoria και Anthemis rosea· σήμερα στην Ελλάδα τα είδη του γένους Ανθεμίς είναι γνωστά ως μαργαρίτες και άγριο χαμομήλι. Οι Ανθεμίδες είναι μονοετείς, διετείς ή πολυετείς πόες. Έχουν βαριά μυρωδιά και φύλλα πτεροσχιδή. Τα αχαίνιά τους δεν φέρουν πάππο και είναι κυλινδρικά με γωνιώδεις κόψεις κυρίως προς το εσωτερικό μέρος. Είναι φυτά διακοσμητικά και φαρμακευτικά αλλά και ενοχλητικά ζιζάνια. Υπάρχουν πολλά είδη Ανθεμίδων στην Ελλάδα (πάνω από 20)· τα κοινότερα είναι A. chia, A. cotula, A. orientalis, A. arvensis. Το A. orientalis φύεται από τα χαμηλά υψόμετρα μέχρι τα αλπικά. Άλλα είδη είναι αποκλειστικά ορεινά και μάλιστα ορισμένων βουνών (A. pectinata, A. cretica subsp. panachaica, A. vigescens, A. cretica subsp. cyllenea) ενώ άλλα φύονται σε αμμουδιές (A. tomentosa, A. peregrina, A. cretica subsp. cretica, A. muenteriana). Αρκετά είδη και ποικιλίες προσφέρονται για καλλιέργεια ως φυτά κήπου. Το είδος A. punctata subsp. cupaniana έχει κερδίσει το "Βραβείο αξίας για τον κήπο" της Βρετανικής Βασιλικής Φυτολογικής Κοινότητας (RHS Award of Garden Merit). Το γένος Ανθεμίς περιλαμβάνει περίπου 170-180 είδη. Ορισμένα από τα γνωστότερα είναι τα: Anthemis abrotanifolia Anthemis ammanthus Anthemis arvensis Anthemis cotula Anthemis cretica, με τουλάχιστον 20 υποείδη, μεταξύ των οποίων ταA. c. subsp. alpina A. c. subsp. calabrica A. c. subsp. carpatica A. c. subsp. cinerea A. c. subsp. cyllenea A. c. subsp. panachaicaAnthemis glaberrima Anthemis haussknechtii Anthemis macedonica, με αρκετά υποείδη Anthemis maritima, με αρκετά υποείδη Anthemis marschalliana Anthemis melampodina Anthemis peregrina, με 2 υποείδη:subsp. peregrina subsp. heracleoticaAnthemis punctata Anthemis rosea Anthemis sancti-johannis Anthemis secundiramea Anthemis triumfetti Anthemis tuberculata i. ^ Στο γένος Ανθεμίς δεν ανήκουν πλέον τα ακόλουθα είδη που πρόσφατα μεταφέρθηκαν στο γένος Cota, Cota altissima (L.) J. Gay, συνώνυμο: Anthemis altissima L. Cota austriaca (Jacq.) Sch. Bip., συνώνυμο: Anthemis austriaca Jacq. Cota palaestina Kotschy, συνώνυμο: Anthemis palaestina (Kotschy) Boiss. Cota tinctoria (L.) J. Gay, συνώνυμο: Anthemis tinctoria L. Cota triumfettii (L.) J. Gay, συνώνυμο: Anthemis triumfettii (L.) DC.καθώς και το είδος Anthemis nobilis, που μεταφέρθηκε στο γένος Chamaemelum ως Chamaemelum nobile.
Δήμος Μπερόβου

Ο Δήμος Μπερόβου (σλαβομακεδονικά: Берово‎ /ˈbɛrɔvɔ/) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Μπέροβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μπερόβου.

 Ο Δήμος Μπερόβου συνορεύει με: Δήμο Πέχτσεβο, Δήμο Ντελτσέβου και Δήμο Βίνιτσα στα βόρεια Δήμο Ράντοβις και Δήμο Βασίλεβο στα δυτικά Δήμο Μποσίλοβο και Δήμο Νόβο Σέλο στα νότια Βουλγαρία στα ανατολικά Επίσημη ιστοσελίδα
Ρούμεν Ράντεφ

Ο Ρούμεν Γκεοργκίεφ Ράντεφ (βουλγαρικά: Румен Георгиев Радев‎, γεννηθείς στις 18 Ιουνίου 1963) είναι Βούλγαρος υποστράτηγος εν αποστρατεία και σημερινός Πρόεδρος της Βουλγαρίας από τον Ιανουάριο του 2017. Ο Ράντεφ προηγουμένως υπηρέτησε ως Διοικητής της βουλγαρικής πολεμικής αεροπορίας. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2016 ως ανεξάρτητος υποψήφιος που υποστηριζόταν από το βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, νικώντας την υποψήφια του GERB Tsetska Tsacheva στον δεύτερο γύρο.

 Ο Ράντεφ γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1963 στο Ντιμίτροβγκραντ. Η οικογένειά του είναι από το Σλαβιάνοβο (Slavyanovo) το οποίο υπάγεται στον νομό του Χασκόβου. Το 1982 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο-Λύκειο Μαθηματικών και Θετικών επιστημών του Χασκόβου με χρυσό μετάλλιο. Αποφοίτησε από την Σχολή Georgi Benkovski της βουλγαρικής πολεμικής αεροπορίας το 1987 ως αριστούχος. Το 1992 αποφοίτησε από την Σχολή Squadron Officer της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ στο Maxwell. Από το 1994 έως το 1996 σπούδασε στην Στρατιωτική Ακαδημία Georgi Rakovski, όπου επίσης αρίστευσε. Είναι διδάκτωρ Στρατιωτικών Επιστημών στον τομέα της βελτίωσης της τακτικής καταρτίσεως πληρωμάτων και προσομοιώσεως αερομαχιών. Το 2003 αποφοίτησε από το Air War College της πολεμικής αεροπορίας στο Maxwell των ΗΠΑ με μεταπτυχιακό δίπλωμα Στρατηγικών Μελετών με άριστα. Τον Αύγουστο του 2016, το αντιπολιτευόμενο βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΒΣΚ) και το κόμμα Εναλλακτική για την βουλγαρική Αναγέννηση (АБВ/ΕΒΑ) όρισαν τον Ράντεφ ως επίσημο υποψήφιό τους για τις Προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2016. Τον ίδιο μήνα, η ΕΒΑ απέσυρε την υποστήριξή του για την υποψηφιότητα του στρατηγού Ράντεφ υπέρ του Ivailo Kalfin. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, που διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2016, ο Ράντεφ ήρθε πρώτος με 25,44% των ψήφων. Στον δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής, 13 Νοεμβρίου, αντιμετώπισε την υποψήφια του GERB, Tsetska Tsacheva. Νίκησε, κερδίζοντας 59,37% της λαϊκής ψήφου. Ο Ράντεφ έχει δύο παιδιά με την πρώτη του γυναίκα Γκίνκα /Ginka/, η οποία τον χώρισε το 2011: την Νταρίνα (2001) και τον Γκεόργκι (2003). Παντρεύτηκε ξανά την Ντεσισάβα Γκέντσεβα /Desislava Gencheva/, σημερινή πρώτη κυρία, πρώην σύζυγο του βουλευτή του ΒΣΚ Γκεόργκι Svilenski, με την οποία έχει έναν θετό γιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rumen Radev στο Wikimedia Commons
Μοχάμετ ΣΤ΄ του Μαρόκου

Ο Μοχάμετ (Μωάμεθ) ΣΤ΄ (21 Αυγούστου 1963-) είναι ο βασιλιάς του Μαρόκου, ο 18ος από τη δυναστεία των Αλεβιτών. Είναι επίσης γνωστός ως Μοχάμετ μπεν αλ-Χασάν.

 Γεννήθηκε στην πόλη Ραμπάτ στις 21 Αυγούστου 1963. Σπούδασε Νομικά και πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία και έκανε διδακτορικό στο διεθνές δίκαιο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Βέλγιο. Στις 23 Ιουλίου του 1999 διαδέχτηκε τον πατέρα του, βασιλιά Χασάν Β΄. Δημιούργησε νέο οικογενειακό κώδικα, τη Mudawana, δίνοντας στις γυναίκες προνόμια όπως αυτό της δυνατότητας να έχουν προσωπική ιδιοκτησία, σε ισχύ από το Φεβρουάριο του 2004. Στις 21 Μαρτίου 2002, ο Βασιλιάς παντρεύτηκε τη Σάλμα Μπενάνι, η πρώτη σύζυγος Βασιλιά στην οποία δόθηκε ο τίτλος της Πριγκίπισσας. Απέκτησαν 1 γιο, το διάδοχο του θρόνου Μουλάι Χασάν, στις 8 Μαΐου 2003 και μία κόρη, την Πριγκίπισσα Λάλα Χαντίγια, στις 28 Φεβρουαρίου 2007. Επίσημος ιστότοπος Δυναστεία Alaoui Ιστορία του Μαρόκου King Mohammed VI Grants Exclusive First-ever Interview to Time Αρχειοθετήθηκε 2011-02-20 στο Wayback Machine. Laurenson, John. The most powerful man in Morocco, BBC News, 11 Μαρτίου 2006.
Μάρκος Κουτσονίκας

Ο Σουλιώτης αγωνιστής του 1821 Μάρκος Κουτσονίκας, φίλος και συνάμιλλος του Μάρκου Μπότσαρη, εγγόνι του γερο-Κουτσονίκα, γεννήθηκε στο Σούλι περί τα 1789 από τον Ιωάννη (Γιάννο) Κουτσονίκα του Νικολάου. Ακολούθησε τη φάρα του στην έξοδο από το Σούλι προς το Ζάλογγο. Μετά την εποποιία του Ζαλόγγου συνέχισε με τη φάρα των Κουτσονικαίων προς το Βουλγαρέλι, όπου ακολούθησε η Μάχη του Σέλτσου, στη μονή Σέλτσου. Εκεί σκοτώθηκε ο παππούς του γερο-Κουτσονίκας, ο πατέρας του Γιάννος, οι θείοι του, και ξεκληρίστηκε το μεγαλύτερο μέρος των Κουτσονικαίων. Ο Μάρκος μαζί με λίγα γυναικόπαιδα που σώθηκαν παρέμεινε αιχμάλωτος μέχρις ότου ελευθερώθηκε με τη βοήθεια Ηπειρωτών και Αρβανιτών προεστών. Οι απελευθερωμένοι Κουτσονικαίοι ακολούθησαν τη μοίρα των υπολοίπων Σουλιωτών κυρίως στα Εφτάνησα, όπου διέμεναν υπό δύσκολες συνθήκες και μεγάλη φτώχεια έως την Επανάσταση.

 Ο Μάρκος Κουτσονίκας πήρε μέρος στην Επανάσταση από την αρχή με τους υπόλοιπους Κουτσονικαίους Αθανάσιο, Ιωάννη, Χρήστο, Γιώργο και Λάμπρο, ως συναρχηγός του Μάρκου Μπότσαρη, με τον οποίο επικεφαλής και τους υπόλοιπους Σουλιώτες αποτέλεσαν το περίφημο Σουλιώτικο Σώμα. Οι Σουλιώτες άνοιξαν την πολεμική δράση εναντίων των Τούρκων για την ελληνική επανάσταση στις 6.12.1820 σύμφωνα με το σχέδιο του Αλέξανδρου Υψηλάντη και τις οδηγίες των Φιλικών. Ο Μάρκος Κουτσονίκας συνελήφθη στη Μάχη των χωριών Γρατζενά και Τζεριτζανά (Απρίλιος 1821), όπου 200 Σουλιώτες νίκησαν και εκδίωξαν 1.200 Οθωμανούς. Όταν τον πήγαν στον Χουρσίτ Μεχμέτ Πασά είπε: «είμαι ο Μάρκος Κουτσονίκας, το σπαθί μου έκοψε πάνω από εκατό κεφάλια Τούρκων, σκοτώστε με χωρίς καθυστέρηση», κι όταν ο Χουρσίτ απάντησε ειρωνικά: «θα χαρώ να σε δω στην Κωνσταντινούπολη στην Πύλη...», ο Μάρκος Κουτσονίκας ανταπάντησε: «δεν μπορείς να σκλαβώσεις έναν ελεύθερο άνθρωπο!» και αυτοκτόνησε με ένα στιλέτο κρυμμένο κάτω από τα ρούχα του.
Φερνάντο Λάθαρο Καρετέρ

Ο Φερνάντο Λάθαρο Καρετέρ (Fernando Lázaro Carreter, Σαραγόσα, 13 Απριλίου 1923 - Μαδρίτη - 4 Μαρτίου 2004) ήταν Ισπανός ακαδημαϊκός, γλωσσολόγος και φιλόλογος, διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας μεταξύ 1992 και 1998. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα στην Ισπανία, έχοντας υπάρξει σημείο αναφοράς στη διαμόρφωση της σύγχρονης γλωσσολογικής μελέτης στη χώρα.

 Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σαραγόσα όπου γνώρισε τον Φρανθίσκο Ιντουράιν και τον Χοσέ Μανουέλ Μπλέκουα Τεϊσέιρο, μελλοντικό καθηγητή ισπανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, για να μεταβεί στη Μαδρίτη και να φοιτήσει στο τμήμα ρομανικής φιλολογίας. Εκεί έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα υπό την εποπτεία του φιλολόγου Ντάμασο Αλόνσο. Το 1949 ενσωματώθηκε στο Πανεπιστήμιο τη Σαλαμάνκα και στη συνέχεια στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, συμμετέχοντας στην ίδρυση του, σχετικού με την προώθηση της ισπανικής γλώσσας, ιδρύματος Fundéu στα πλαίσια πρακτορείου ειδήσεων EFE. Έλαβε την έδρα R της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας το 1972, διατελώντας διευθυντής της μεταξύ 1992 και 1998. Συνέδεσε το όνομά του με την προώθηση των σωμάτων κειμένων της Ακαδημίας, το CORDE και το CREA. Αναφορικά με το γλωσσολογικό του έργο ο Λάθαρο Καρετέρ υπήρξε ένας από τους πρώτους Ισπανούς γλωσσολόγους που ενδιαφέρθηκαν για την ιστορία της γλωσσολογίας με τη διδακτορική του διατριβή Las ideas lingüísticas en España durante el siglo XVIII (1949) ενώ έχει ασχοληθεί με τη μορφή του Αντόνιο δε Νεβρίχα. Στη δεκαετία του 1970 εισήγαγε στην Ισπανία τις θέσεις της γενετικής γραμματικής, γεγονός που τον έφερε αντιμέτωπο με τον υπέρμαχο του δομισμού, Εμίλιο Αλάρκος. Οι λογοτεχνικές και φιλολογικές του μελέτες επικεντρώθηκαν στον Ισπανικό Χρυσό Αιώνα με εκδόσεις του Κεβέδο και του μυθιστορήματος του ισπανικού πικαρέσκο, Lazarillo de Tormes. Υιοθέτησε τον λογοτεχνικό δομισμό του Ρόμαν Γιάκομπσον και του ρωσικού μορφισμού. Από την άλλη πλευρά συνέγραψε εκατοντάδες άρθρα γλωσσολογικής εκλαΐκευσης γύρω από θέματα γλωσσικής διόρθωσης στην εφημερίδα El País, που εκδόθηκαν στις δύο συλλογές El dardo en la palabra και El nuevo dardo en la palabra. Επίσης, έγραψε θεατρικά έργα. Lázaro Carreter, F. (1949): Las Ideas lingüísticas en España durante el siglo XVIII. Μαδρίτη: Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας. VV. AA. (2005): Palabras, norma, discurso. En memoria de Fernando Lázaro Carreter. Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Θεματική ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Φερνάντο Λάθαρο Καρετέρ στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Μιγέλ ντε Θερβάντες.
Πάουλ Ζούτερμαϊστερ

Ο Πάουλ Ζούτερμαϊστερ (γερμ.: Paul Sutermeister) (γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1864 στην Κούσναχτ της Ελβετίας και απεβίωσε στις 2 Φεβρουαρίου 1905 στη Βέρνη) ήταν Ελβετός θεολόγος, εφημέριος, καθώς επίσης και δημοσιογράφος, συντάκτης και συγγραφέας στο έντυπο (Berner Tagblatt).

 Ο πατέρας του Πάουλ Ζούτερμαϊστερ ήταν π Όττο Ζούτερμαϊστερ. Η οικογένειά του ήρθε από τη Ζόφινγκεν. Φοίτησε στο Λύκειο της Βέρνης και μετά σπούδασε Θεολογία στα Πανεπιστήμια της Βασιλείας και του Γκόττιγνεν. Άρχισε το κήρυγμά του στην Περιφέρεια Απενζέλλ . Το λαοφιλές βιβλίο του «Der Dorfkaiser» που κριτίκαρε την αγοραπωλησία και την αδίστακτη εκμετάλλευση αδύναμων ανθρώπων από το μεγιστάνα του χωριού του κόστισε τη θέση του εφημέριου στο Βαλζενχάουζεν και τον οδήγησε να ασχοληθεί με τον ημερήσιο τύπο. Εργάστηκε ως «ξένος συντάκτης» ο Ζούτερμαϊστερ στην εφημερίδα Berner Tagblatt και ως «συντάκτης του Σαββατιάτικου πρόσθετου» στην εφημερίδα Berner Heim, που αφορούσε κάλυψη συναυλιών και λεσχών. Για πρώτη φορά έγινε αρχισυντάκτης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Fürs Schweizerhaus και αργότερα στη Βασιλεία δημοσίευσε το χριστιανικής ψυχαγωγίας περιοδικό Fürs Heim.”. Ως συγγραφέας πια ο Ζούτερμαϊστερ έδειξε μια διορατική και οικεία εικόνα της ελβετικής εθνικής ζωής, χωρίς να παραβλέπει τη σκοτεινή της πλευρά.. Παντρεύτηκε τη Ματίλδη Φονταννάζ (Mathilde Fontanna) και απέκτησε απογόνους. Τελικά πέθανε από πνευμονία. Der Dorfkaiser. 1898. ISBN 978-3226001884 Ein Vierteljahrhundert Missionsarbeit im südlichen Afrika: Züge aus der Mission romande. 1898. Meta Heusser-Schweizer: Lebensbild einer christlichen Dichterin. 1898. ISBN 978-3226008722 Burenfrauen: Episode aus dem Burenkriege. 1901. ISBN 978-3226009385 Baumgartner (θεολόγος); Johannes Howald; Hugendubel (θεολόγος). Zum Andenken an Herrn Pfarrer Paul Sutermeister, Redaktor: Gestorben am 2. Februar 1905. 1905. ISBN 978-3226009477 Έργο του Πάουλ Ζούτερμαϊστερ στο Internet Archive
Dans les prisons de Nantes

Το Dans les prisons de Nantes είναι τραγούδι εντός του οποίου παρουσιάζεται μια αισθηματική ιστορία μεταξύ ενός κρατούμενου και της κόρης του δεσμοφύλακα η οποία τον βοηθά να δραπετεύσει από μια φυλακή της Ναντ. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Γαλλία, καθώς και σε χώρες του εξωτερικού όπως τον Καναδά. Γαλλόφωνοι καλλιτέχνες το ενέταξαν στο ρεπερτόριό τους, όπως οι Εντίτ Πιάφ, Εντίτ Μπατλέρ, Αριστίντ Μπρυάν, Les Compagnons de la Chanson, Νάνα Μούσχουρη, Κολέτ Ρενάρ, το καταγόμενο από τη Ναντ συγκρότημα Tri Yann, ή, ακόμη, η Νολουέν Λερουά.

 Οι καταβολές του συγκεκριμένου τραγουδιού ευρίσκονται στον Κάτω Λίγηρα, στην διάρκεια του 17ου αιώνα. Έμπνευσή της φέρεται να αποτέλεσε η απόδραση του Καρδινάλιου ντε Ρετζ, το 1654. Έκτοτε, απαντάται λίγο πολύ παντού ανά τον γαλλόφωνο κόσμο, χάρη στους μαουνιέρηδες οι οποίοι έπλεαν κατά μήκος του Λίγηρα ή τους εξορισθέντες οι οποίοι κατέφθασαν στη Νέα Γαλλία. Το τραγούδι απέκτησε, τότε, ανάλογα με τις γεωγραφικές τοποθεσίες, αριθμό εκδοχών: ο Λίγηρας μετατράπηκε σε θάλασσα, οι φυλακές της Ναντ μετατράπηκαν στις φυλακές του Λονδίνου, κ.ά. Γνωστές μέσω του συγκεκριμένου τραγουδιού, οι φυλακές της Ναντ ήσαν πολυάριθμες κατά την περίοδο του Παλαιού Καθεστώτος και κυρίως κατά την περίοδο της Επανάστασης. Τον 19ο αιώνα, μόνον μία απέμενε. Παρά το γεγονός πως το κάστρο, καθώς και ορισμένοι εκ των πύργων (Τουρ ντυ Κοννετάμπλ, Τουρ Σαιν-Νικολά, κτλ.) οι οποίοι αποτελούσαν μέρος των οχυρώσεων που περιέκλειαν τη Ναντ χρησίμευσαν, επίσης, ως φυλακή, το πραγματικό κέντρο κράτησης παρέμενε η Φυλακή του Μπουφαί, η οποία ανεγέρθηκε το 1467 εντός του ομώνυμου κάστρου, ενώ παρέμεινε εν λειτουργία για διάστημα σχεδόν τεσσάρων αιώνων. Η Υβόν Ζωρζ ερμήνευσε την δική της εκδοχή του τραγουδιού το 1928, υπό τον τίτλο Les Cloches de Nantes. Στην διάρκεια της δεκαετίας του 1940 το τραγούδι ερμηνεύτηκε από τους Trio de la Claire Fontaine. Ήταν η εκδοχή των Tri Yann, η οποία κυκλοφόρησε εντός του δίσκου 45 γύρων υπό τον τίτλο « Johnny Monfarleau / Les Prisons de Nantes » το 1973, η οποία το κατέστησε γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Ερμηνεύτηκε, επίσης, από την Dorothée εντός της συλλογής τραγουδιών με τίτλο Le Jardin des Chansons στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η Νολουέν Λερουά το έκανε γνωστό εκ νέου στη νέα γενιά κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 2010. Ernest Gagnon, Chansons populaires du Canada, Bureaux du « Foyer canadien », 1865, 375 p. διαδικτυακή ανάγνωση, p. 26-30 Jacques Migozzi, De l'écrit à l'écran: Littératures populaires : mutations génériques, mutations médiatiques, Presses Univ. Limoges, janv. 2000, 870 p., p. 223 Parades (Bernard de), « Dans les prisons de Nantes », dans 2 degrés ouest, revue de la métropole Nantes-Saint-Nazaire, 1976 Alfred Lallié, Les prisons de Nantes pendant la Révolution, Éd. du Chotelais, 1988, 238 p. Το τραγούδι ερμηνευμένο από το συγκρότημα Tri Yann Στίχοι και παρτιτούρες
Παλαιοχώρι Δωριέων Φθιώτιδας

Το Παλαιοχώρι Δωριέων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοχωρίου Δωριέων και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφίκλειας (πρώην Δήμος Αμφίκλειας), του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας.

 Το Παλαιοχώρι Δωριέων Φθιώτιδας βρίσκεται σε υψόμετρο 486 μέτρων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 328 κατοίκων. Μέχρι το 1940 ονομαζόταν Παληοχώρι. Παλαιοχώρι Δωριέων (ιστότοπος) Παλαιοχώρι Δωριέων Φθιώτιδας (facebook) Παλαιοχώρι Δωριέων Φθιώτιδας (βίντεο στο youtube) Παλαιοχώρι Δωριέων (Νευρόπολη 2019) Διοικητικές μεταβολές οικισμού - Παλαιοχώρι Δωριέων (Παληοχώρι) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Κοινότητα Παλαιοχωρίου Δωριέων (Κοινότητα Παληοχωρίου Δωριέων) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Αμφικλείας (Δήμος Δρυμίας, Κοινότητα Αμφικλείας, Κοινότητα Δαδίου) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Αμφίκλειας-Ελάτειας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Παλαιοχωρίου Δωριέων (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
Νίγελ Έιμος

Ο Νίγελ Κάρλος Αμιλφιτάνο Έιμος (Nijel Carlos Amilfitano Amos) (15 Μαρτίου 1994) είναι αθλητής δρόμων μεσαίων αποστάσεων από τη Μποτσουάνα, με ειδικότητα στα 800 μέτρα. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, το οποίο ήταν το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο της Μποτσουάνα.

 Είναι ο αργυρός Ολυμπιονίκης του 2012 στα 800 μέτρα, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στους εφήβους, με χρόνο 1:41.73. Έχει κερδίσει και τους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2014 στα 800 μ. Έχει 5 συνολικά μετάλλια σε Αφρικανικούς Αγώνες και Αφρικανικά Πρωταθλήματα στίβου στα 800 μέτρα και 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία. Τον Ιούλιο του 2022, ο Nijel Amos τέθηκε προσωρινά σε αναστολή λόγω ντόπινγκ, λίγες μέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Eugene των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Nijel Amos βρέθηκε θετικός σε μεταβολικό ρυθμιστή.[1]. Νίγελ Έιμος στην World Athletics Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2019-05-03 στο Wayback Machine.
Ιάκωβος του Μονακό

Ο Πρίγκιπας Ιάκωβος του Μονακό (γαλλικά: Jacques de Monaco, 10 Δεκεμβρίου 2014 -) είναι ο δίδυμος γιος του Πρίγκιπα Αλβέρτου Β΄ του Μονακό και της Πριγκίπισσας Σαρλίν και κληρονομικός διάδοχος του θρόνου στο Μονακό.

 Ο Ιάκωβος γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2014 στο Νοσοκομειακό Κέντρο Πριγκίπισσα Γκρέις του Μονακό, ενώ δυο λεπτά νωρίτερα γεννήθηκε η αδελφή του, η Πριγκίπισσα Γαβριέλα. Την ίδια μέρα έλαβε τον τίτλο του Μαρκησίου του Μπο.Ο Ιάκωβος έχει μια μεγαλύτερη ετεροθαλή αδελφή, την Τζασμίν Γκρέις Γκριμάλντι, και ένα μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό, τον Αλέξανδρο Κόστ, από προηγούμενες σχέσεις του πατέρα του. Ονομάσθηκε Ιάκωβος από επιλογή της μητέρας του, Ονώριος και Ρενιέ από προηγούμενους ηγέτες του Μονακό.Στις 10 Μαΐου 2015 ο Ιάκωβος και η Γαβριέλα βαφτίστηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Μονακό. Νονοί του ήταν ο Κρίστοφερ Λε Βάϊν Τζ. (ανιψιός του Αλβέρτου Β΄) και η Νταϊάνα Ισαβέλλα ντε Πολινιάκ-Νίγκρα 10 Δεκεμβρίου 2014 - έως σήμερα: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πρίγκιπας Ιάκωβος Ονώριος Ρενιέ Γκριμάλντι, Διάδοχος Πρίγκιπας του Μονακό, Μαρκήσιος του Μπο
The Mechanix (τραγούδι)

Τα "The Four Horsemen" και "Mechanix" ανακατευθύνουν εδώ. Το "The Mechanix" είναι ένα τραγούδι γραμμένο από τον Ντέιβ Μαστέιν για το συγκρότημά του Metallica το 1982. Εμφανίστηκε σε αρκετά demo του συγκροτήματος όπως και στο No Life 'til Leather, ενώ ήταν σταθερό κομμάτι στις συναυλίες τους μέχρι την απόλυση του Μαστέιν το 1983. Οι στίχοι του τραγουδιού ξαναγράφτηκαν από τους Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ. Αυτή η εκδοχή εμφανίστηκε στο πρώτο άλμπουμ της μπάντας, Kill 'Em All το 1983 ως "The Four Horsemen". Η αρχική εκδοχή ηχογραφήθηκε αργότερα από το συγκρότημα του Μαστέιν Megadeth και εμφανίστηκε στο πρώτο τους δίσκο Killing Is My Business... and Business Is Good! το 1985 με το όνομα "Mechanix".

 Το "The Four Horsemen" είναι ένα τραγούδι του αμερικανιού thrash metal συγκροτήματος Metallica από τον πρώτο τους δίσκο Kill 'Em All. Ήταν ένα κομμάτι αρχικά γραμμένο από τον αυθεντικό κιθαρίστα Ντέιβ Μαστέιν ως "The Mechanix". Ωστόσο, ο Μαστέιν απολύθηκε από το συγκρότημα το 1983 λόγω της συμπεριφοράς του και του εθισμού του στο αλκοόλ. Αντικαταστάθηκε από τον Κερκ Χάμμετ. Οι στίχοι του τραγουδιού ξαναγράφτηκαν από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Τζέιμς Χέτφιλντ και τον ντράμμερ Λαρς Ούλριχ με θέμα την αποκάλυψη. Συνεπώς, το τραγούδι μετονομάστηκε. Είναι ένα από τα κομμάτια με τις περισσότερες ζωντανές εκτελέσεις, στις οποίες παρουσιάζεται μια μικρότερη εκδοχή του. Το "Mechanix" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Megadeth. Εμφανίστηκε στον πρώτο τους δίσκο, Killing Is My Business... and Business Is Good!, το 1985. Ο κιθαρίστας Ντέιβ Μαστέιν το είχε γράψει για την προηγούμενή του μπάντα Metallica ως "The Mechanix" το 1982. Ο Μαστέιν απολύθηκε το 1983 λόγω της συμπεριφοράς του και του εθισμού του στο αλκοόλ. Μετά από αυτό το συμβάν ένιωσε ότι "ήθελε να πάρει το τραγούδι του πίσω" και το έκανε με μια γρηγορότερη εκδοχή, για να διαψεύσει τους Metallica οι οποίοι την εποχή εκείνη σχολίαζαν τον Μαστέιν ως ατάλαντο κιθαρίστα. Το κομμάτι δεν έχει παιχτεί πολλές φορές ζωντανά, ωστόσο έχει συμπεριληφθεί σε συλλογές του συγκροτήματος. The Mechanix Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, φωνητικά Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα Ρον ΜακΓκόβνεϊ - μπάσο Λαρς Ούλριχ - ντραμς The Four Horsemen Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, φωνητικά Κερκ Χάμμετ - κιθάρα Κλιφ Μπέρτον - μπάσο Λαρς Ούλριχ - ντραμς Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Κρις Πόλαντ - κιθάρα Ντέιβ Έλεφσον - μπάσο Γκαρ Σάμουελσον - ντραμς
Λία Γκότι

Η Λία Γκότι γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1996 και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός πορνογραφικών ταινιών. Ξεκίνησε την καριέρα της στην βιομηχανία πορνό το 2015, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών και κατά την διάρκεια της καριέρας της, αριθμεί περισσότερες από 40 ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει.

 Η Λία Γκότι, (γεννημένη ως Raegan Brogdon) γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1997 στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Τα παιδικά της χρόνια, τα έζησε στο Τέξας μαζί με την οικογένειά της. Αποφοίτησε από το Λύκειο στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών και ξεκίνησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Βιοτεχνολογίας και Μηχανικής του Τέξας, αλλά σταμάτησε προσωρινά τις σπουδές της για να ασχοληθεί με την καριέρα της στο πορνό. Η Λία Γκότι ξεκίνησε την καριέρα της στην βιομηχανία πορνό το 2015, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Αρχικά υπέγραψε συμβόλαιο με την Exxxotica, και μετά από λίγους μήνες κέρδισε στον διαγωνισμό της εταιρείας και κέρδισε τον τίτλο Miss Exxxotica. Αυτός είναι και ο λόγος όπου έγινε ευρέως γνωστή. Αρχικά εμφανίστηκε μόνο σε σόλο σκηνές, αλλά μόλις χώρισε με το αγόρι της αποφάσισε, να συμμετάσχει σε λεσβιακές σκηνές και σε σκηνές αγόρι με κορίτσι. Κατά την διάρκεια της καριέρας της, η Λία Γκότι έχει συνεργαστεί με διάφορες εταιρείες όπως, Tushy, Vixen, Mofos, Blacked, Met-Art, Evil Angel, Naughty America και Jules Jurdan. Η Λία Γκότι, στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με την γυμναστική και κυρίως με το crossfit. Επίσης, απολαμβάνει να ασχολείται με το ψάρεμα. Έχει δηλώσει ότι, όταν δεν βρίσκεται σε σχέση με κάποιο αγόρι αυνανίζεται 10-12 φορές την ημέρα χρησιμοποιώντας την μέθοδο Hitachi και ότι αναμένει στο μέλλον να συνεχίσει τις σπουδές της στην βιοτεχνολογία.
Τεφιλίν

Tα τεφιλίν (Γίντις: /ˈtfɪlɪn/; Εβραϊκά: [tfiˈlin], תפילין), γνωστά και με την ελληνική λέξη φυλακτήρια είναι μικρά δερμάτινα κουτάκια που περιέχουν περγαμηνές στις οποίες είναι γραμμένα αποσπάσματα από την Τορά. Η προέλευση της λέξης τεφιλίν είναι αβέβαιη καθώς δεν απαντάται στη Βίβλο.

 Σε τέσσερα σημεία της Πεντατεύχου γίνεται γενική αναφορά στην ανάγκη να φέρουν οι Εβραίοι κάποιο σημάδι στο χέρι και στο μέτωπο για να θυμούνται την Έξοδο από την Αίγυπτο. Έξοδος 13, 9: "καὶ ἔσται σοι σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου καὶ μνημόσυνον πρὸ ὀφθαλμῶν σου, ὅπως ἂν γένηται ὁ νόμος Κυρίου ἐν τῷ στόματί σου· ἐν γὰρ χειρὶ κραταιᾷ ἐξήγαγέ σε Κύριος ὁ Θεὸς ἐξ Αἰγύπτου" Έξοδος 13,16: "καὶ ἔσται εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου καὶ ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν σου· ἐν γὰρ χειρὶ κραταιᾷ ἐξήγαγέ σε Κύριος ἐξ Αἰγύπτου" Δευτερονόμιο 6,8: "καὶ ἀφάψεις αὐτὰ εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου, καὶ ἔσται ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν σου" Δευτερονόμιο 11,18: " καὶ ἐμβαλεῖτε τὰ ρήματα ταῦτα εἰς τὴν καρδίαν ὑμῶν καὶ εἰς τὴν ψυχὴν ὑμῶν· καὶ ἀφάψετε αὐτὰ εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρὸς ὑμῶν, καὶ ἔσται ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν ὑμῶν" Η χρήση των τεφιλίν μαρτυράται από τον 1ο αι. μ.Χ. με βάση αρχαιολογικά ευρήματα στο Κουμράν. Έχουν μορφή μικρού κύβου κατασκευασμένου από ένα μόνο τεμάχιο δέρματος και με δερμάτινες λωρίδες στερεώνονται στο μέτωπο ή δένονται στο χέρι. Στο εσωτερικό τους τοποθετούνται μικρά κομμάτια περγαμηνής που περιέχουν τα τέσσερα παραπάνω αναφερόμενα βιβλικά εδάφια. Η κατασκευή των τεφιλίν και των περγαμηνών που περιέχουν ακολουθούν συγκεκριμένους θρησκευτικούς κανόνες. Τα τεφιλίν φορούν στο χέρι και στο μέτωπο οι άρρενες ενήλικοι Εβραίοι κατά τη διάρκεια της καθημερινής πρωινής προσευχής για να τους υπενθυμίζουν τις ενέργειες του Θεού που οδήγησαν στην απελευθέρωσή τους από τη δουλεία της Αιγύπτου. Το Σάββατο και τις εορτές δεν γίνεται χρήση των τεφιλίν γιατί ως θρησκευτικές εορτές επιτελούν το ίδιο έργο. Στον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό τα τεφιλίν φορούν μόνο οι άρρενες Εβραίοι από δεκατριών ετών, ενώ στον Μεταρρυθμισμένο Ιουδαϊσμό τα φορούν και οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της προσευχής. Ιουδαϊσμός