IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τετράπλευρο Λάμπερτ

Στη γεωμετρία, το τετράπλευρο Λάμπερτ είναι ένα τετράπλευρο στο οποίο τρεις από τις γωνίες του είναι ορθές. Ιστορικά, η τέταρτη γωνία ενός τετραπλεύρου Λάμπερτ είχε σημαντικό ενδιαφέρον, καθώς εάν μπορούσε να δειχθεί ότι είναι ορθή γωνία, τότε το αξίωμα των παραλλήλων θα μπορούσε να αποδειχθεί ως θεώρημα. Είναι πλέον γνωστό ότι η τέταρτη γωνία εξαρτάται από τη γεωμετρία στην οποία υπάρχει το τετράπλευρο. Στην υπερβολική γεωμετρία η τέταρτη γωνία είναι οξεία, στην Ευκλείδεια γεωμετρία είναι ορθή και στην ελλειπτική γεωμετρία είναι αμβλεία. Ένα τετράπλευρο Λάμπερτ μπορεί να κατασκευαστεί από ένα τετράπλευρο Σακέρι, ενώνοντας τα μέσα της βάσης και της κορυφής του τετραπλεύρου Σακέρι. Αυτό το ευθύγραμμο τμήμα είναι κάθετο τόσο στη βάση όσο και στην κορυφή και έτσι το κάθε μισό του τετραπλεύρου Σακέρι είναι ένα τετράπλευρο Λάμπερτ.

 Στην υπερβολική γεωμετρία ένα τετράπλευρο Λάμπερτ AOBF, όπου οι γωνίες ∠ F A O , ∠ A O B {\displaystyle \angle FAO,\angle AOB} και ∠ O B F {\displaystyle \angle OBF} είναι ορθές και το σημείο F είναι απέναντι από το σημείο O, η γωνία ∠ A F B {\displaystyle \angle AFB} είναι οξεία και η καμπυλότητα ισούται με -1, ισχύουν οι ακόλουθες σχέσεις: cosh ⁡ O F = cosh ⁡ O A cosh ⁡ A F {\displaystyle \cosh OF=\cosh OA\cosh AF} cosh ⁡ O F = cosh ⁡ O B cosh ⁡ B F {\displaystyle \cosh OF=\cosh OB\cosh BF} sin ⁡ ∠ A F B = cosh ⁡ O B cosh ⁡ A F = cosh ⁡ O A cosh ⁡ B F {\displaystyle \sin \angle AFB={\frac {\cosh OB}{\cosh AF}}={\frac {\cosh OA}{\cosh BF}}} sin ⁡ ∠ A O F = sinh ⁡ A F sinh ⁡ O F {\displaystyle \sin \angle AOF={\frac {\sinh AF}{\sinh OF}}} cot ⁡ ∠ A F B = tanh ⁡ O A sinh ⁡ A F = tanh ⁡ O B sinh ⁡ B F {\displaystyle \cot \angle AFB=\tanh OA\sinh AF=\tanh OB\sinh BF} cos ⁡ ∠ A O F = tanh ⁡ O A tanh ⁡ O F {\displaystyle \cos \angle AOF={\frac {\tanh OA}{\tanh OF}}} tan ⁡ ∠ A O F = tanh ⁡ A F sinh ⁡ O A {\displaystyle \tan \angle AOF={\frac {\tanh AF}{\sinh OA}}} sinh ⁡ A F = sinh ⁡ O B cosh ⁡ B F {\displaystyle \sinh AF=\sinh OB\cosh BF} tanh ⁡ A F = cosh ⁡ O A tanh ⁡ O B {\displaystyle \tanh AF=\cosh OA\tanh OB} sinh ⁡ B F = sinh ⁡ O A cosh ⁡ A F {\displaystyle \sinh BF=\sinh OA\cosh AF} tanh ⁡ B F = cosh ⁡ O B tanh ⁡ O A {\displaystyle \tanh BF=\cosh OB\tanh OA} Όπου tanh , cosh {\displaystyle \tanh ,\cosh } και sinh {\displaystyle \sinh } είναι οι υπερβολικές συναρτήσεις. Μη Ευκλείδεια γεωμετρία George E. Martin, The Foundations of Geometry and the Non-Euclidean Plane, Springer-Verlag, 1975 MJ Greenberg, Euclidean and Non-Euclidean Geometries: Development and History, 4η έκδοση, WH Freeman, 2008.
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας

Η Αλεξάνδρα Νικολάεβνα, (ρωσ. Александра Николаевна, 24 Ιουνίου 1825 - 10 Αυγούστου1844) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Έσσης-Κάσσελ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και Καρλόττας των Χοεντσόλλερν (Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας), κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας. Παντρεύτηκε το 1844 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ, ο οποίος επισκέφτηκε την Αγία Πετρούπολη με σκοπό να ζητήσει σε γάμο την μεγαλύτερη αδελφή της Όλγα αλλά τελικά εκείνος ερωτεύθηκε την Αλεξάνδρα. Λίγο πριν το γάμο αρρώστησε σοβαρά με φυματίωση γεγονός που συνέβαλε σε επιβαρυμένη υγεία και πρόωρο τοκετό. Γέννησε έναν γιο, τον Γουλιέλμο, τρεις μήνες πριν το αναμενόμενο. Το βρέφος δεν επέζησε και η Αλεξάνδρα πέθανε την ίδια ημέρα. Ο θάνατός της βύθισε σε πένθος τους γονείς της για το υπόλοιπο της ζωής τους, ενώ ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος παντρεύτηκε ξανά εννέα χρόνια αργότερα (1853) την πρώτη εξαδέλφη της Αλεξάνδρας, Άννα της Πρωσίας, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Hesse: A Princely German Collection. Catalog of exhibition at the Portland Art Museum, 2005. John E. Buchanan, Jr., Director, The Marilyn H. and Dr. Robert B. Pamplin, Jr. Collection. Olga, Queen of Wuerttemberg. Traum der Jugend goldener Stern. Günther Neske Verlag, 1955.
Δρυμώνας Αιτωλοακαρνανίας

Ο Δρυμώνας είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται χτισμένο μέσα σε ελατόδασος σε υψόμετρο περίπου 865 έως 1.030 μέτρων . Εκτός από το ξηρό του κλίμα το χωριό χαρακτηρίζεται και για την υπέροχη θέα του λόγω του ανοιχτού οριζοντά του. Εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Άνω Δρυμώνας, Αγία Τριάδα Δρυμώνος, Αετόπετρα, Άγιος Ιωάννης Αετόπετρας, Κοσκινάς, Μελίγκοβα, Μισάμπελλα, Νεροχώρι, Ταξιάρχης, Μέγας Δένδρος και Καλύβια. Απέχει από το Αγρίνιο 36 χλμ., από τη Ναύπακτο 57,5-59,5 χλμ. , από το Θέρμο 15 χλμ ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς περίπου 44 χλμ. μέσω της βασικής οδικής αρτηρίας στην ευρύτερη περιοχή. Σε κοντινή απόσταση, σε χαμηλότερο υψόμετρο, βρίσκεται το «Μοναστήρι του Καταφυγίου», γνωστό ως «Καταφύγι» ή και Καταφίδι». Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 19Α της 07/12/1835 με την ονομασία «Μπερίκος», όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Αμβρακίας ενώ με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 ορίστηκε έδρα του Δήμου Αμβρακίας. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912, και τον σχηματισμό των Κοινοτήτων, προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Μπερίκου. Με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε από «Μπερίκος» σε «Δρυμών», ομοίως και της Κοινότητας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Μονή Καταφυγίου Δρυμώνα Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Ο Δρυμώνας στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δρυμώνα Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δρυμώνα Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018.
Ροζίκα Ρόθτσιλντ

Η Ροζίκα Ρόθτσιλντ (γεννημένη Ροζίκα Έντλ φον Βέρθαϊμσταϊν, Οραντέα, Ρουμανία, 15 Οκτωβρίου 1870 - Λονδίνο, 30 Ιουνίου 1940) ήταν τενίστρια και σύζυγος του τραπεζίτη και εντομολόγου Τσάρλς Ρόθτσιλντ.

 Γεννήθηκε ως Ροζίκα Εντλ φον Βέρθαϊμσταϊν στο Ναγυβάραντ της Ουγγαρίας (τώρα Οραντέα, Ρουμανία). Μεγάλωσε ως ένα από τα επτά παιδιά ενός αξιωματικού του Αυστροουγγρικού στρατού, Άλφρεντ Έντλερ φον Βερθαϊμσταϊν. Η οικογένεια του Βέρθαϊμσταϊν ήταν η πρώτη εβραϊκή οικογένεια στην Ευρώπη που απέκτησε τίτλο ευγενείας χωρίς προηγουμένως να προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό. Η πολύγλωσση Ροζίκα είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την πολιτική. Γύρω στα τέλη του αιώνα ήταν πολύ γνωστή τενίστρια και εθνική πρωταθλήτρια της Ουγγαρίας. Ωστόσο, τότε το τένις λειτουργούσε σχεδόν αποκλειστικά από τους ευγενείς.Παντρεύτηκε στη Βιέννη στις 6 Φεβρουαρίου 1907 με τον Τσαρλς Ρόθτσιλντ, γιο του Νέιθαν Μάγιερ Ρόθτσιλντ, τον 1ο βαρόνο Ρόθτσιλντ από την αγγλική πλευρά της οικογένειας Ρότσιλντ, τον οποίο είχε συναντήσει κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής για πεταλούδες στα Καρπάθια (άλλες πηγές δείχνουν ότι ήταν γήπεδο τένις στο Καρλσμπάντ). Το ζευγάρι ζούσε στο κτήμα του στο Τρινγκ, Χέρτφορντσαϊαρ. Η Ροζίκα Ρόθτσιλντ ήταν πολύ ενεργή στους φιλανρθωπικούς κύκλους και ήταν καθοριστική στην ίδρυση της οργάνωσης Save the Children - Σώστε τα Παιδιά και του Ουγγρικού Ερυθρού Σταυρού. Μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της το 1923, έπρεπε να μεγαλώσει μόνη της τα τέσσερα παιδιά της. Μίριαμ Λουίζα Ρόθτσιλντ (1908-2005), ζωολόγος Βίκτορ Ναθάνιερλ Μάγιερ Ρόθτσιλντ (1910-1990), βιολόγος, παίκτης κρίκετ και μέλος του Εργατικού Κόμματος Καθλίν Άννι Πανόνικα Ρόθτσιλντ (1913-1988), που ονομάστηκε Νίκα, μετά το γάμο της Βαρόνη Πανόνικα ντε Κένινγκςβαρτερ, Jazz - Μέζεν Rózsika von Wertheimstein Lőwy Dániel, Adalékok Rotschild Rózsika, Hamupipőke-történetéhez. (Σύντομη βιογραφία στα Ουγγρικά)
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο

Το Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο είναι ελληνικό πολεμικό δράμα του 1970 της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Η ταινία παρουσιάζει την αντίσταση μιας παρέας νέων στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τον έρωτα μεταξύ μιας νοσοκόμας (Ζωή Λάσκαρη) και ενός στρατιώτη (Γιάννης Φέρτης) υπό την γερμανική Κατοχή.

 Μια παρέα συμφοιτητών, η Μάρθα, ο Κώστας, ο Γιάννης, ο Νέστορας (αδελφός της Μάρθας) και ο Πάνος, βρίσκονται όλοι μαζί στο πάρτι που κάνει η Μάρθα στο σπίτι της μια νύχτα του 1940. Το πρωί της επόμενης μέρας, κηρύσσεται ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Σύντομα, τα αγόρια της παρέας πηγαίνουν στο μέτωπο, ενώ η Μάρθα γίνεται εθελόντρια νοσοκόμα και μετατίθεται στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, φτάνει κάποια στιγμή ο Κώστας, που έχει τραυματιστεί στον πόλεμο. Η Μάρθα φροντίζει τον Κώστα και οι δύο νέοι αναπτύσσουν ερωτικά αισθήματα ο ένας για τον άλλο. Μετά από λίγους μήνες, η παρέα επανενώνεται πίσω στην Αθήνα, όπου συνεχίζουν τις σπουδές τους. Παράλληλα, όμως, φτιάχνουν μια αντιστασιακή ομάδα, στην οποία γίνονται μέλη όλοι εκτός από τον Κώστα, τον οποίο οι υπόλοιποι δεν δέχονται, επειδή ο πατέρας του είναι φιλικά προσκείμενος προς τους Γερμανούς, με τους οποίους και συνεργάζεται. Όταν, όμως, τα οικονομικά της οικογένειά του επιδεινώνονται αισθητά και έρχονται στα όρια της επιβίωσης, ο πατέρας του Κώστα αποφασίζει να εργαστεί ως μεταφραστής στην Γκεστάπο. Κάποια στιγμή τα μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης συλλαμβάνονται, οδηγούνται στην Γκεστάπο και βασανίζονται. Ανάμεσά τους είναι και ο Κώστας, παρόλο που δεν υπήρξε μέλος της οργάνωσης. Κάποιοι από την παρέα δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν. Ο Κώστας, μετανιωμένος από την προηγούμενη στάση του, βοηθά τον Νέστορα να δραπετεύσει. Επίσης, συνεργάζεται για τη σύλληψη του πατέρα του, ο οποίος εκτελείται με την κατηγορία της προδοσίας. Αφού αποχωρήσουν τα στρατεύματα Κατοχής και απελευθερωθεί η χώρα, ο Κώστας και η Μάρθα οδηγούνται στον γάμο. Ζωή Λάσκαρη - Μάρθα ΑναστασοπούλουΓιάννης Φέρτης - Κώστας Βενέτης Χρόνης Εξαρχάκος - Γιάννης Αθανασίου Βαγγέλης Σειληνός - Πάνος Μάνος Κατράκης - Λυκούργος Βενέτης Νικηφόρος Νανέρης - Νέστωρ Αναστασόπουλος Άννα Παϊταζή - Καίτη Αναστασοπούλου Ελένη Ζαφειρίου - Θεοδώρα Αθανασίου Κάκια Παναγιώτου - Ελένη Βενέτη Παντελής Ζερβός - Γιώργος Αναστασόπουλος Κώστας Παπαχρήστος - αρχίατρος Δήμητρα Σερεμέτη - γειτόνισσα Βασίλης Τσάγκλος - καταδότης Νίκος Παπαχρήστος - Πασχάλης Βάσος Ανδρονίδης Γκόλφω Μπίνη Ντίνος Καρύδης - λοχαγός Φίσερ Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 23 Μαρτίου 1970 κόβοντας 277.395 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 21η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο στην Φίνος Φιλμ Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. στο cine.gr Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο στην TMDb Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο στην IMDb Αφίσα της ταινίας
Αγία Κυριακή Ιωαννίνων

Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Θεριακησίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Δημητρίου, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Ο οικισμός αποτελεί την έδρα του δήμου Δωδώνης

 Η Αγία Κυριακή είναι οριενός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Τόμαρος, κοντά στον δρόμο Ιωαννίνων – Φιλιππιάδας (Ε 951) και την Ιονία Οδό (Ε5), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 530. Aπέχει περίπου 15 χλμ. Ν. των Ιωαννίνων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θεριακησίου του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θεριακησίου και ορίστηκε έδρα του δήμου Αγίου Δημητρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης, του οποίου ορίστηκε έδρα. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
281 Λουκρητία

Η Λουκρητία (Lucretia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,02. Ανακαλύφθηκε το 1888 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη και πήρε το όνομά της από το μεσαίο όνομα της Καρολίνας Χέρσελ, μιας από τις πρώτες γυναίκες αστρονόμους της νεότερης εποχής. Η Λουκρητία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

 Η μέση διάμετρος της Λουκρητίας υπολογίζεται σε 12 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,7 τρισεκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,199. Η Λουκρητία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 21 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, ενώ η μέγιστη σε +4 βαθμούς Κελσίου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
A.E.I.O.U.

Το "A. E. I. O. U." ήταν ένα συμβολικό έμβλημα που χρησιμοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Αψβούργο Φρειδερίκο Γ' (1415-93). Σήμερα, το A.E.I.O.U. είναι το μότο της Θηρεσιανής Στρατιωτικής Ακαδημίας, που ιδρύθηκε το 1751.

 Ο Φρειδερίκος ξεκίνησε να χρησιμοποιεί την υπογραφή από τότε που εξελέγη ως βασιλιάς των Ρωμαίων το 1440, αλλά δεν εξήγησε την σημασία του εκείνη την εποχή. Ωστόσο, λίγο πριν τον θάνατό του, υποστήριξε ότι η σημασία του ακρωνυμίου είναι ότι ''Όλος ο κόσμος ανήκει στην Αυστρία'' (γερμανικά: Alles Erdreich ist Österreich untertan).‎ Επίσης, πολλές εξηγήσεις θεωρούν ότι ήταν ένα πολιτικό σλόγκαν, που προερχόταν από τις ακόλουθες λατινικές φράσεις: Austria est imperio optime unita ("Η Αυστρία είναι η καλύτερα ενωμένη αυτοκρατορία"). Austria erit in orbe ultima ("Η Αυστρία θα είναι η τελευταία επιζήσα του κόσμου"). Austriae est imperare orbi universo ("Η μοίρα της Αυστρίας είναι να κυβερνήσει τον υπόλοιπο κόσμο").Με την πάροδο των αιώνων, έχουν προταθεί πάνω από 300 διαφορετικές ερμηνείες, στα Γερμανικά ή στα Λατινικά. Επίσης, οι περισσότερες από αυτές τις εκδόσεις αναφέρονται σε ένα σύνθημα της σημερινής Αυστρίας ή στην εκτεταμένη Μοναρχία των Αψβούργων. Fiat iustitia, et pereat mundus – το σύνθημα του Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α'. FERT – το σύνθημα του Οίκου της Σαβοΐας, με ασαφή νόημα και προέλευση. Andrew Wheatcroft's The Habsburgs: Embodying Empire (1995), ISBN 0-14-023634-1. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα A.E.I.O.U. στο Wikimedia Commons
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – 100 μέτρα ανδρών

Τα 100 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα σπριντ στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι. Πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουλίου 1900 στο Μπουά ντε Μπουλόν. Συμμετείχαν 20 αθλητές από 9 χώρες.

 Οι Φρανκ Τζάρβις και Ουόλτερ Τιούκσμπερι ισοφάρισαν το παγκόσμιο ρεκόρ στις σειρές και στους ημιτελικούς αντίστοιχα. Οι πρώτοι 2 από κάθε σειρά (Q) προκρίνονταν στους ημιτελικούς. Σειρά 1 Σειρά 2 Σειρά 3 Σειρά 4 Σειρά 5 Σειρά 6 Ήταν 3 ημιτελικοί, ο καθένας με 4 αθλητές. Ο πρώτος από κάθε σειρά (Q) προκρινόταν στον τελικό, ενώ οι 2 επόμενοι κάθε σειράς πήγαιναν στο ρεπεσάζ του αγωνίσματος. Πρώτος ημιτελικός Δεύτερος ημιτελικός Τρίτος ημιτελικός Στο ρεπεσάζ νικητής βγήκε ο Σταν Ρόουλι, που προκρίθηκε αυτόματα στον τελικό. Ο Ντάφι ήταν από την αρχή πρώτος, όμως τραβήχτηκε ο τένοντας του στη μέση της απόστασης και σταμάτησε. Πρώτος τερμάτισε ο Φρανκ Τζάρβις με χρόνο 11 δευτερόλεπτα. Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή
Γαληψός Καβάλας

Η Γαληψός (μέχρι το 1928 Δεδέμπαλη) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2022, έχει 250 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 110 μέτρων, 47,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καβάλας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορφανού, του οποίου ορίστηκε έδρα, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Γαληψού.

 Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία όπως μαρτυρούν ίχνη προϊστορικού οικισμού στο λόφο στη θέση Παλιάμπελα ή Μπαϊρέλα, νοτιοδυτικά του χωριού. Στη θέση Αρκουδότρυπα, στο Παγγαίο, υπάρχει λατρευτικό σπήλαιο προϊστορικών και πρώιμων ιστορικών χρόνων. Στην τούμπα Χαρμάν Τεπέ και στη θέση Πλατάνια υπάρχουν προϊστορικοί οικισμοί με ορατά επιφανειακά λείψανα. Στη θέση Αμπελώνες βρίσκεται εγκατάσταση, πιθανώς αγροικία, και νεκροταφείο Ρωμαϊκής περιόδου. Στη θέση Βουρλάκια έχει εντοπιστεί νεκροταφείο Ρωμαϊκής περιόδου και τμήμα αρχαίου υδραγωγείου με δίκτυο από πήλινους σωλήνες. Στη θέση Πασά Μεζάρ βρίσκεται αρχαίο μαρμάρινο κτήριο με ορατά επιφανειακά λείψανα κατά χώραν και διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη. Μέσα στον οικισμό έχει βρεθεί υστερορρωμαϊκό νεκροταφείο.Η Γαληψός πήρε το όνομά της από την ομώνυμη αρχαία αποικία της Θάσου, η οποία ταυτίζεται από τον αρχαιολογικό χώρο στη θέση Γαϊδουρόκαστρο, ανατολικά της παραλίας της Καριανής, όπου έχει βρεθεί αρχαίο νεκροταφείο. Άλλες αρχαίες πόλεις στην ευρύτερη περιοχή ήταν η Φάγρης, στο Ορφάνι, και η Ηιών, στην παραλία Οφρυνίου. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε μουσουλμανικό πληθυσμό, 220 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1900, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στη Γαληψό εγκαταστάθηκαν 33 προσφυγικές οικογένειες, η οποία πλέον είχε αμιγώς προσφυγικό πληθυσμό. Νίκος Βέρτης, Έλληνας τραγουδιστής Πέτρος Ιακωβίδης, Έλληνας τραγουδιστής
Κλέος

Η λέξη κλέος συχνά μεταφράζεται ως "φήμη" ή "δόξα". Σχετίζεται με τη λέξη "ακούω" και συχνά υπονοεί την ερμηνεία "τι λένε οι άλλοι για σένα". Ένας Έλληνας ήρωας κερδίζει κλέος πραγματοποιώντας μεγάλες και σημαντικές πράξεις, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις το επιτυγχάνει μέσα από τον ίδιο του τον θάνατο. Το κλέος μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, από τον πατέρα στον γιο. Ο γιος με τη σειρά του είναι υπεύθυνος για να διατηρήσει και να συνεχίσει να ‘χτίζει’ πάνω στην δόξα του πατέρα του. Αυτός είναι και ο λόγος που η Πηνελόπη απώθησε τους μνηστήρες για τόσο μεγάλο διάστημα καθώς και μία αιτιολογία που η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της, καθώς προσπαθούσε να μειώσει το κλέος του Ιάσονα. Το κλέος είναι ένα ζήτημα που συναντάται συχνά στα έπη του Ομήρου. Πιο συγκεκριμένα, στην Οδύσσεια (που αναφέρεται στην δεκαετή αναζήτηση του νόστου του Οδυσσέα) βασικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Οδυσσέα και του γιου του Τηλέμαχου, με τον τελευταίο να ανησυχεί πως ο πατέρας του μπορεί να βίωσε έναν αξιολύπητο θάνατο στην θάλασσα αντί για έναν ευυπόληπτο θάνατο πάνω στην μάχη. Αντίστοιχα η Ιλιάδα αναφέρεται στο να κερδίσεις το απόλυτο κλέος στα πεδία μάχης της Τροίας. Αρκετές φορές το κλέος συνδέεται και με το αίσθημα της ντροπής.

 Η ελληνική λέξη κλέος προέρχεται από τον Πρώτο-Ινδο-Ευρωπαϊκό όρο ‘klewos’ ο οποίος εξέφραζε μία παρόμοια ιδέα στην Πρώτο-Ινδο-Ευρωπαϊκή κοινωνία. Οι κάτοικοι αυτής της κοινωνίας δεν γνώριζαν για τη συνέχιση της ζωής μετά θάνατον, οπότε θεωρούσαν πως ένας θα μπορούσε να ελπίζει για κλέος όσο είναι εν ζωή. Όπως ο Bruce Lincoln σημειώνει "Σε ένα σύμπαν όπου απρόσωπα θέματα κατάφεραν να παραμείνουν για πάντα αλλά ο προσωπικός εαυτός χάθηκε με τον θάνατο, το περισσότερο που θα μπορούσε να επιβιώσει από αυτόν είναι ένας θρύλος, μία φήμη. Για αυτό τον λόγο το άτομο που λαχταρούσε αθανασία- μία κατάσταση που συναντάται μόνο στους θεούς ή σε αυτούς που είναι ασυμβίβαστοι στην ανθρώπινη φύση – ήταν απόλυτα εξαρτώμενο στην ποίηση". Ο Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας, σε έναν διάλογο που αναφέρεται στην αγάπη από το έργο του το Συμπόσιο, κάνει μία παρέκβαση στο θέμα της φήμης και της δόξας. Σε αυτό το κομμάτι του έργου ασχολείται με τον διάλογο ανάμεσα στο Σωκράτη και την Διοτίμα. Πιο συγκεκριμένα, εξηγεί πως οι άνδρες αναζητούν τρόπους για να επιτύχουν κάποιο επίπεδο αθανασίας. Εν συνεχεία, αναφέρει πως η αγάπη για φήμη και δόξα είναι πολύ δυνατή και οι άνδρες προκειμένου να την αποκτήσουν, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες, ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Στη συνέχεια, κάνει συγκεκριμένες αναφορές στην Άλκηστη που πέθανε για να σώσει τον Αδμητό ή στον Αχιλλέα που εκδικήθηκε για τον Πάτροκλο, σαν παραδείγματα ηρώων που βρίσκονταν στην αναζήτηση αθάνατης φήμης .
Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Μια οδηγία είναι μια νομοθετική πράξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία προϋποθέτει από τα κράτη μέλη να επιτύχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα χωρίς να υπαγορεύονται τα μέσα με τα οποία θα επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. Μπορεί να διακριθεί από τις ρυθμίσεις που είναι αυτο-εκτελεστές και δεν απαιτούν μέτρα εφαρμογής. Οι οδηγίες συνήθως αφήνουν στα κράτη μέλη μια συγκεκριμένη ποσότητα ελευθερίας ως προς τα ακριβή μέτρα που θα υιοθετηθούν. Οι οδηγίες μπορούν να υιοθετηθούν μέσω μιας ποικιλίας από νομικές διαδικασίες αναλόγως με το αντικείμενο το οποίο ρυθμίζουν.

 Η νομική βάση για την θέση σε ισχύ των οδηγιών είναι το Άρθρο 288 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώην Άρθρο 249 των Ιδρυτικών συνθηκών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας). Το Συμβούλιο μπορεί να αναθέσει την νομική δικαιοδοσία στην Επιτροπή και, ανάλογα με την περιοχή και την κατάλληλη νομική διαδικασία, και τα δύο αυτά όργανα μπορούν να επιδιώξουν να νομοθετήσουν. Υπάρχουν κανονισμοί του Συμβουλίου και κανονισμοί της Επιτροπής. Το Άρθρο 288 δεν διακρίνει με σαφήνεια ανάμεσα σε νομοθετικές πράξεις και διοικητικές πράξεις, όπως γίνεται κατά κανόνα σε επίπεδο εθνικών νομοθετικών συστημάτων. UK House of Commons: Report of the EU Legislative Process and scrutiny by national parliaments. EUR-Lex, European Union Law database. EU Legislative Procedures
Κωνσταντία της Αυστρίας

Η Κωνσταντία (γερμ. Konstanza, πολων. Konstancja, 24 Δεκεμβρίου 1588 - 10 Ιουλίου 1631) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πολωνίας.

 Ήταν η έκτη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1605 τον Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας και είχε τέκνα: Ιωάννης Καζιμίρ (1607-1608). Ιωάννης Β΄ Καζιμίρ (1609-1672), Βασιλιάς της Πολωνίας. Ιωάννης Αλβέρτος (1612-1634), Πρίγκιπας-Επίσκοπος της Βάρμια και της Κρακοβίας. Κάρολος Φερδινάνδος (1613-1655), Επίσκοπος του Βρότσουαφ και του Πλοκ, Δούκας του Οπόλε. Αλέξανδρος Κάρολος (1614-1634). Άννα Κωνσταντία (24 Ιανουαρίου - 26 Μάϊου 1616). Άννα Αικατερίνη Κωνσταντία (1619-1651), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γουλιέλμο του Παλατινάτου. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Joanna" . Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press.
Πρέμιερσιπ Σκωτίας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σκωτίας (αγγλικά: Scottish Premiership) είναι η κορυφαία κατηγορία της Σκωτσέζικης Επαγγελματικής Φούτμπολ Λιγκ (Scottish Professional Football League), μια διοργάνωση για τους επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους στη Σκωτία. Ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2013, έπειτα από το σχηματισμό της Scottish Professional Football League από τη συγχώνευση της Scottish Premier League και της Scottish Football League.

 Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις βαθμούς για κάθε νίκη και ένα βαθμό για κάθε την ισοπαλία. Στις ήττες δεν λαμβάνονται βαθμοί. Οι ομάδες κατατάσσονται ανάλογα με τη συνολική βαθμολογία, τη διαφορά τερμάτων και στη συνέχεια τον αριθμό τερμάτων. Στο τέλος της κάθε περιόδου, ο σύλλογος με τους περισσότερους βαθμούς στέφεται πρωταθλητής. Αν προκύψει ισοβαθμία, η διαφορά των τερμάτων και στη συνέχεια ο αριθμός τερμάτων καθορίζει το νικητή του θεσμού. Ρέιντζερς και Σέλτικ καταλαμβάνουν την μερίδα του λέοντος στις κατακτήσεις με 55 και 53 αντίστοιχα. Κατέχουν και οι δυο το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων με 9. Απο 2 φορές η Σέλτικ και 1 η Ρέιντζερς. Το λογότυπο της διοργάνωσης έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Κύριο στοιχείο του αποτελεί ο λέων. Από την περίοδο 2015–16 εμπεριέχεται στο λογότυπο η αναγραφή «Ladbrokes Premiership», λόγο της υφιστάμενης χορηγίας του πρωταθλήματος από τη Ladbrokes. Επίσημη ιστοσελίδα
Ντίξιλαντ

Το ντίξιλαντ (dixieland) είναι είδος της τζαζ μουσικής που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, στην Αμερική και κυρίως στη Νέα Ορλεάνη. Έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο είδος της τζαζ που εμφανίστηκε και σήμερα αποτελεί τύπο της παραδοσιακής τζαζ, όπου αυτοσχεδιάζουν μικρά συγκροτήματα και χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την παραδοσιακή τζαζ που παίζεται όμως κυρίως από λευκούς μουσικούς.

 Η ετυμολογία του όρου ανάγεται στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν μια γαλλική τράπεζα της Νέας Ορλεάνης εξέδωσε ένα καινούργιο χαρτονόμισμα των δέκα δολαρίων όπου αναγραφόταν ο αριθμός στα γαλλικά (dix). Πολύ γρήγορα, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών άρχισαν να αποκαλούν την πόλη της Νέας Ορλεάνης και ολόκληρη την πολιτεία της Λουιζιάνα «γη των dix» (land = γη, τόπος) και γενικότερα, dixieland. Έτσι, καθώς το όνομα Ντίξιλαντ (Dixieland) επικράτησε να λέγεται για τις νότιες πολιτείες, η μουσική που ξεπήδησε από τις πολιτείες αυτές πήρε το ίδιο όνομα. Το στυλ ντίξιλαντ πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν οι λευκοί μουσικοί άρχισαν να μιμούνται τους νέγρους συναδέλφους τους. Λίγοι όμως κατάφερναν να αφομοιώσουν τον τρόπο ερμηνείας των μαύρων. Οι περισσότεροι πήραν απλώς το μουσικό ρεπερτόριο τους και το έπαιζαν διαφορετικά, επηρεασμένοι από τη δική τους ιδιοσυγκρασία. Επίσης, πολλοί που είχαν μουσική μόρφωση, συχνά αντικαθιστούσαν τον αυτοσχεδιασμό με μουσική γραμμένη από πριν, κάτι πού έκανε τη μουσική τους λιγότερο ευέλικτη από των νέγρων. Τελικά, η τάση τους να θέσουν σε μουσικές φόρμες τα κομμάτια που έπαιζαν, έγινε αιτία να δημιουργηθεί ένα ορισμένο στυλ εκτέλεσης, με κύρια χαρακτηριστικά τη συγκοπή, τον περιορισμένο αυτοσχεδιασμό, την πλούσια ρυθμική κίνηση, καθώς και τη δημιουργία ενός είδους αντίστιξης. Οι μουσικοί αφού έπαιζαν πρώτα όλοι μαζί τη μελωδία και ακολουθούσαν τα σόλο, στο τέλος αυτοσχεδίαζαν όλοι μαζί πάνω στη σύνθεση, ενώ το πιάνο κρατούσε ρυθμικά τις βασικές συγχορδίες. Οι μουσικοί του ντίξιλαντ καινοτόμησαν και στον ρυθμό των τεσσάρων τετάρτων. Δεν τόνιζαν μόνο το πρώτο και το τρίτο μέρος, όπως συνηθιζόταν παλαιότερα, αλλά το δεύτερο και το τέταρτο, δημιουργώντας έτσι το δικό τους τρόπο ρυθμικής συγκοπής ενώ αντικαθιστούσαν συχνά τον κανονικό τονισμό του μέτρου προσθέτοντας τεχνικούς και απροσδόκητους τονισμούς. Αυτό ακριβώς αποτελεί ένα κύριο χαρακτηριστικό του στυλ αυτού. Διεθνές Φεστιβάλ Ντίξιλαντ, Δρέσδη Ιστοσελίδα για το Ντίξιλαντ
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2008-2009

Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2008–09, ήταν το 16ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 28ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ και διεξήχθη με τη συμμετοχή δέκα ομάδων. Το καθιερωμένο ζευγάρι Ορμή Πάτρας-Αναγέννηση Άρτας βρέθηκε για ακόμη μία φορά στους τελικούς, με την Ορμή να επικρατεί πιο εύκολα απο ποτέ με δύο νίκες 30-22 και 32-22, κατακτώντας έτσι τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο της και για πρώτη φορά ως αήττητη. Στην Α2 υποβιβάστηκαν οι ΑΕΠ Ξάνθης και Άρης Νίκαιας.

 Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους και συνολικά 18 αγωνιστικές. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι οκτώ πρώτες συνέχισαν στα play off. Στην πρώτη φάση των play off αγωνίστηκαν για τις θέσεις 5 ως 8 και 1 ως 4 οι ομάδες που κατέλαβαν τις αντίστοιχες θέσεις της κανονικής περιόδου. Στην επόμενη και τελική φάση, διεξήχθησαν οι τελικές σειρές για τις θέσεις 5-6, 3-4 και 1-2 απο την οποία αναδείχθηκε η πρωταθλήτρια ομάδα. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες. Οι Εθνικός Κοζάνης και ΑΕΠ Ξάνθης έχουν από ένα μηδενισμό και -1 βαθμό. Αγώνες κατάταξης, θέσεις 5–8 Ημιτελικοί, θέσεις 1–4 Αγώνες κατάταξης, θέσεις 5–6 Τελικοί, θέσεις 3–4 Τελικοί, θέσεις 1–2 Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ Βαθμολογίες Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ.
Τάγμα της Ευποιΐας

Το Τάγμα της Ευποιίας είναι ελληνικό τάγμα αριστείας, το οποίο καθιερώθηκε το 1948. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ως ηθική ανταμοιβή αποκλειστικά σε γυναίκες, Ελληνικής ή ξένης υπηκοότητας, για εξαίρετη προσφορά τους για την Ελλάδα στον τομέα της φιλανθρωπίας καθώς επίσης και για εξαιρετική απόδοσή τους στις τέχνες και τα γράμματα. Το τάγμα καταργήθηκε το 1973, για να καθιερωθεί ξανά το 1975.

 Το μετάλλιο του τάγματος έχει μορφή άνθους με πέντε πέταλα από γαλάζιο σμάλτο. Στην περίπτωση του αργυρού σταυρού είναι ασημένιο, ενώ στους υπόλοιπους βαθμούς είναι επίχρυσο. Έχει στο κέντρο του την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό, και μέσα σε λευκό σμάλτινο δακτύλιο την επιγραφή «ΕΥΠΟΙΙΑ». Στην οπίσθια πλευρά έχει το έμβλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο αστέρας του τάγματος έχει μορφή αστέρα με ευθείες ακτίνες που σχηματίζουν οκτώ αιχμές. Στο κέντρο του αστέρα έχει επίσης την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό μέσα σε λευκό σμάλτο που σχηματίζει κύκλο. Στην αντίστροφη πλευρά έχει το έμβλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η ταινία του τάγματος, πλάτους 8 εκατοστών, έχει χρώμα σταχτοκίτρινο με μπλε στενές λωρίδες κατά μήκος των άκρων. Το παράσημο απονέμεται σε πέντε τάξεις: Μεγαλόσταυρος - η ταινία φέρεται χιαστί από το δεξιό ώμο, με τον αστέρα στο αριστερό μέρος του στήθους, Ανώτερος Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται αναδιπλωμένη στο μέρος της καρδιάς, ενώ το αστέρι στο αριστερό μέρος του στήθους, Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται αναδιπλωμένη στο μέρος της καρδιάς, Χρυσός σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους, Αργυρός σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους. Σύνδεσμος στον ιστοχώρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2
Αίσακος (πτηνό)

Ο αίσακος (επιστημονική-λατινική ονομασία Esacus) είναι γένος χαραδριόμορφων πουλιών, που ανήκουν στη μικρή οικογένεια οιδηκνηµίδες. Τα πουλιά του γένους τα συναντούμε σε μια ευρεία ημιτροπική και τροπική περιοχή από το Πακιστάν και την Ινδία μέχρι την Αυστραλία.

 Το γένος Esacus εισάχθηκε (αρχικώς ως υπογένος) το 1831 από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ρενέ Λεσόν προκειμένου να ταξινομήσει κάπου το είδος που σήμερα είναι γνωστό ως Esacus recurvirostris. Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αίσακος, που υποδήλωνε ένα πτηνό που πιθανώς ήταν ο σημερινός κοκκινολαίμης ή κάποιο παράκτιο πουλί, ή ακόμα και ο κορμοράνος. Υπάρχει και ο αντίστοιχος μύθος για αυτό: ο Αίσακος ήταν γιος του γνωστού βασιλιά της Τροίας Πριάμου και τόσο πολύ λυπήθηκε για τον θάνατο είτε της συζύγου του Αστερόπης, είτε της Νύμφης Εσπερίας, την οποία είχε μόλις ερωτευθεί, ώστε επεχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από έναν γκρεμό στη θάλασσα. Καθώς έπεφτε όμως μεταμορφώθηκε από την Τηθύ σε πουλί, που ακόμα περιπλανάται στις παραθαλάσσιες περιοχές. Το ένα από τα είδη του Esacus είναι πράγματι παράκτιο. Το γένος περιλαμβάνει μόνο δύο είδη, τα εξής: Esacus recurvirostris, «αίσακος ο αναστροφόρραμφος» (Cuvier, 1829) Esacus magnirostris, «αίσακος ο μεγάρραμφος» (Vieillot, 1818) Αμφότερα τα είδη είναι μεγαλύτερα από εκείνα του άλλου γένους της οικογένειας, του οιδίκνημου. Μοιάζουν με μικρές ωτιδίδες, ιδίως όταν πετούν, και έχουν μακρά και βαριά ράμφη, και μακριά πόδια. Το είδος Esacus magnirostris ζει στις παράκτιες περιοχές και σπανίως συναντάται μακριά από την ακροθαλασσιά. Το Esacus recurvirostris αγαπά και αυτό το νερό, συναντώμενο συχνά κοντά σε μεγάλες λίμνες ή σε όχθες ποταμών. Το δεύτερο, όμοια με τον οιδίκνημο, είναι νυκτόβιο, ενώ το παράκτιο είδος είναι κυρίως ημερόβιο.Ο Esacus magnirostris συναντάται από τις νήσους Ανταμάν, στη Μαλαϊκή Χερσόνησο, στην Ινδονησία, την Αυστραλία και μέχρι τη Νέα Καληδονία. Ο Esacus recurvirostris συναντάται από τα παράλια του Ιράν και το Πακιστάν, ατην κεντρική Ινδία, τη Βιρμανία και την Ταϊλάνδη, μέχρι το Hainan της Κίνας. Οι αίσακοι τρέφονται με καβούρια και άλλα ασπόνδυλα. Το μεγαλύτερο είδος χρησιμοποιεί το μεγάλο ράμφος του για να αναποδογυρίσει πέτρες ώστε να βρει τη λεία του, ενώ το παράκτιο είδος σπάει με ράμφος του τα κελύφη των καβουριών που τρώει.Οι αίσακοι κράζουν με σκληρούς θρηνητικούς ήχους. Ο Esacus recurvirostris αναπαράγεται σε πολύ συγκεκριμένη εποχή του έτους, ακριβώς προτού αρχίσουν οι μουσώνες. Η εποχή αναπαραγωγής του παράκτιου είδους είναι πιο ευρεία. Ο Esacus magnirostris είναι το μοναδικό είδος σε όλη την οικογένεια που γεννά μόνο ένα αβγό σε κάθε γέννα, αντί δύο ή τριών. Αμφότερα τα είδη του αίσακου κατατάσσονται στα «προ απειλής» είδη από την IUCN. Απειλούνται από την απώλεια ενδιαιτήματος, από εισαχθέντες θηρευτές και από διατάραξη των τόπων αναπαραγωγής τους.
Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου

Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κύπρου, γνωστό ως ΟΠΑΠ Basket League για λόγους χορηγίας, είναι ένα Κυπριακό επαγγελματικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους καλαθοσφαίρισης. Στο Σύστημα πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης της Κύπρου, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΚΟΚ). Το πρωτάθλημα αποτελείται από 12 ομάδες (2021-22) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Β1 Κατηγορία. Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1966 και αυτή τη στιγμή χρηματοδοτείται από την ελληνική εταιρεία διοργάνωσης και διεξαγωγής τυχερών παιχνιδιών ΟΠΑΠ, και έτσι είναι επίσημα γνωστό ως ΟΠΑΠ Basket League. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από το Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ). Από την έναρξη του Κυπριακού Πρωταθλήματος το 1966, 10 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με τις καλύτερες από αυτές να είναι η ΑΕΛ Λεμεσού (13) και ο ΑΠΟΕΛ (11). Ο σημερινός πρωταθλητής είναι ο Κεραυνός Στροβόλου, η οποίος κέρδισε τον τίτλο την σεζόν 2021−22.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 12 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται τέσσερις φορές μεταξύ τους στην κανονική περίοδο. Οι πρώτες οκτώ συμμετέχουν στα πλέι-οφ. Η τελευταία ομάδα στο τέλος της κανονικής περιόδου διαβαθμίζεται στη Β1 κατηγορία. Τη θέση στο νέο πρωτάθλημα παίρνει η πρωταθλήτρια της Β1 κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στη διοργάνωση Basketball Champions League και η κυπελλούχος ομάδα στο FIBA Europe Cup. Και οι δύο διοργανώσεις ανήκουν στην FIBA. Οι ακόλουθες 11 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) που αγωνίζονται στο ΟΠΑΠ Basket League κατά τη διάρκεια της περιόδου 2023-24: Πετρολίνα ΑΕΚ Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ Ανόρθωσις Αμμοχώστου ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου (ΑΠΟΠ) Αχιλλέας Καϊμακλίου Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου ΠΑΕΕΚ Κύπελλο Κύπρου Σούπερ Καπ «ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ ΤΙΤΛΟΥ». ΚΟΚ. 27 Μαρτίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015. «Ενδεκάδα τίτλων και επιστροφή στο θρόνο του!». sentragoal.gr. 18 Μαρτίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015. ΤΟ ΣΗΚΩΣΕ Η ΠΕΤΡΟΛΙΝΑ ΑΕΚ «Καλαθόσφαιρα: Η χρυσή βίβλος των πρωταθλητών!». Balla.com.cy. 4 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2019. Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1984-1985

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85 ήταν το 26ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 6ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο ΠΑΟΚ για δεύτερη φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τους Παναθηναϊκό και ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ εξασφάλισε τον τίτλο στη Νέα Σμύρνη, την προτελευταία αγωνιστική, με ισοπαλία με τον Πανιώνιο, όταν νωρίτερα την ίδια μέρα ο βασικός διεκδικητής Παναθηναϊκός έμεινε ισόπαλος στην Αθήνα με τον Πιερικό.

 ΠΑΟΚ συμμετοχές/τέρματα Ο Αλαβάντας αγωνίστηκε και στα αριστερά της άμυνας (αντί του Ιωσηφίδη), ενώ ο Σκαρτάδος και ως κεντρικός ή δεξιός αμυντικός. Η ομάδα παρατασσόταν με σύστημα 4-3-3, στη θέση όμως του τρίτου επιθετικού εναλλάσσονταν οι Κωστίκος (14 φορές βασικός), Αλεξανδρίδης ή Καρασαββίδης (από 11), οπότε στη βασική 11άδα συμπεριλαμβάνεται ο μεσοεπιθετικός Βασιλάκος (17). Βαθμολογία (νίκη: 2 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Β΄ Εθνική 1984–85 Γ΄ Εθνική 1984–85 RSSSF 1984-85
Λορίτης

Ο λορίτης (αγγλ. laurite) είναι θειούχο ορυκτό του ρουθηνίου. Το όνομά του αποδόθηκε από τον Βέλερ (Wöhler) ο οποίος ήθελε να τιμήσει την Λόρα Τζόι (Laura R. Joy), σύζυγο του Αμερικανού χημικού Τσαρλς Τζόι (Charles A. Joy) του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

 Είναι ορυκτό εμφανιζόμενο κατά κύριο λόγο εντός υπερβασικών συμπλεγμάτων και στις εξ αυτών προκύπτουσες αποθέσεις. Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον ερλιχμανίτη (Erlichmanite) (OsS2). Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο κουπερίτης, ο μπραγκίτης, ο σπερρυλίτης, ο χρωμίτης και άλλα σπάνια ορυκτά της ομάδας των PGE (μετάλλων ομάδας λευκοχρύσου). Ανευρίσκεται στο Καλιμαντάν της νήσου Βόρνεο (όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό, type locality, TL), στον ορίζοντα Μερένσκι του συμπλέγματος Bushveld στη Νότια Αφρική (Ρούστενμπουργκ, Γιούνιον, Ντρίκοπ και Όνβερβαχτ), στο σύμπλεγμα Στιλλγουώτερ της νότιας Μοντάνα των ΗΠΑ, στην Καλιφόρνια και την Αλάσκα. Επίσης στον Καναδά (Βρετανική Κολομβία), στη Σιέρρα Λεόνε (σε ορυχεία χρωμίτη), στην ασπίδα "Aldan" της Ρωσίας, σε χρωμιτικές αποθέσεις στην Ουκρανία και στη Νέα Ζηλανδία. Ανευρίσκεται, επίσης, στα χρωμιτικά κοιτάσματα του όρους Τρόοδος στην Κύπρο. Υπάρχει και σε πολλές άλλες περιοχές αλλά σε ήσσονες εμφανίσεις. Στην Ελλάδα απαντάται στο ορυχείο χρωμίτη στο Ξηρολίβαδο του Βούρινου όρους, στο οφιολιθικό σύμπλεγμα της Όρθρυος του Νομού Φθιώτιδας και στο μεταλλείο «Καστράκι». Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου

Η Πρώτη Κατηγορία Α (ολλανδικά: Eerste klasse A, γαλλικά: Division 1A, γερμανικά: Erste Division A) είναι η κορυφαία ποδοσφαιρική διασυλλογική διοργάνωση στο Βέλγιο. Συστάθηκε το 1895 και διοργανώνεται από την Pro League.. Αναφέρεται ως Jupiler Pro League για εμπορικούς λόγους.

 Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στο Βέλγιο ξεκίνησε την περίοδο 1895/1896, με πρωτοβουλία της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Στην πρώτη διοργάνωση μετείχαν επτά σύλλογοι: Αντβέρπ, Μπρυζ, Λιέγη, Ρασίνγκ Βρυξελλών, Λεοπόλντ Βρυξελλών, Σπορτίνγκ Βρυξελλών και Ουνιόν ντ'Ιζέλ. Πρώτη πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Λιέγη, η οποία μαζί με τη Ρασίνγκ μοιράστηκαν τους πρώτους τίτλους, ενώ τη δεκαετία του 1900 κυριάρχησε η Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ με 6 τίτλους. Το 1898-99 δημιουργήθηκε και δεύτερος όμιλος αλλά το 1900-01 οι δύο όμιλοι συγχωνεύτηκαν. Από το 1901 ως 1904 είχαμε πάλι δύο ομίλους και πλέι-οφ των τεσσάρων πρώτων (δύο από κάθε όμιλο) για την ανάδειξη πρωταθλητή. Το 1904-05 οι όμιλοι συγχωνεύτηκαν και το 1905-06 δημιουργήθηκε και Δεύτερη Κατηγορία. Το 2016, το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Πρώτη Κατηγορία Α. Στην μακροχρόνια πορεία της η βελγική Α΄ Κατηγορία διεξήχθη με ποικίλο αριθμό ομάδων. Έτσι έχουμε: 1895-1896: 7 ομάδες 1896-1898: 6 ομάδες 1898-1900: δύο όμιλοι (πλέι-οφ) 1900-1901: 9 ομάδες 1901-1904: δύο όμιλοι (πλέι-οφ) 1904-1905: 11 ομάδες 1905-1908: 10 ομάδες (δημιουργία και Β΄ κατηγορίας) 1908-1921: 12 ομάδες 1921-1942: 14 ομάδες 1942-1945: 16 ομάδες 1945-1947: 19 ομάδες 1947-1974: 16 ομάδες 1974-1975: 20 ομάδες 1975-1976: 19 ομάδες 1976-2009: 16 ομάδες 2009-2022: 18 ομάδες Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα του Βελγίου είχε τις ακόλουθες επίσημες ονομασίες κατά περιόδους: 1895-1904: Κύπελλο του Πρωταθλητή (γαλ.: Coupe de Championnat) 1904-1926: Α΄ Κατηγορία (Division I) 1926-1952: Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ (Division d'Honneur) 1952-1993: Α΄ Κατηγορία (Division I) 1993-2008: Jupiler League (με ονομασία χορηγού) 2008-τώρα: Jupiler Pro League (με ονομασία χορηγού) Τους περισσότερους τίτλους έχει κατακτήσει η Άντερλεχτ (34) και ακολουθούν με διψήφιο αριθμό κατακτήσεων αλλά σε μεγάλη απόσταση η Κλαμπ Μπρυζ (18), η Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ (11) και η Σταντάρ Λιέγης (10). Το 2017 η Pro League παρουσίασε ένα νέο λογότυπο, το οποίο αντικατέστησε το προηγούμενο. Παρέμεινε η αναγραφή «Jupiler Pro League» λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την AB InBev. Οι πρωταθλητές Βελγίου Πρώτοι σκόρερ ανά περίοδο
Μεγάλη Γιουγκοσλαβία

Ο γιουγκοσλαβικός αλυτρωτισμός αναφέρεται σε έναν αλυτρωτισμό που προωθούσε η Γιουγκοσλαβία, η οποία θα ένωνε όλες τις περιοχές που κατοικούνταν από Νότιους Σλάβους. Διεκδικούσε ολόκληρη τη Βουλγαρία και την Αλβανία, καθώς και εδάφη της Ελλάδας, της Αυστρίας και της Ιταλίας. Οι διεκδικήσεις υπήρχαν τόσο τον καιρό του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, όσο κατά την περίοδο του Τίτο. Η Γιουγκοσλαβία διεκδικούσε από τις εξής χώρες τα παρακάτω εδάφη: Ολόκληρα τα εδάφη της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας Ολόκληρη τη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας Ολόκληρη τη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας Τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα Την Καρινθία από την Αυστρία Την περιοχή Φρίουλι-Βενετία Τζούλια από την Ιταλία

 Οι υποστηρικτές του γιουγκοσλαβικού αλυτρωτισμού περιλάμβαναν τόσο τους μοναρχικούς όσο και τους δημοκρατικούς . Μέρες πριν από τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας το 1918, ο Γιουγκοσλάβος πολιτικός Σβέτοζαρ Πριμπίτσεβιτς δήλωσε ότι τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας πρέπει να φτάνουν «από το Soca έως τη Θεσσαλονίκη ». Προτάσεις στη μεσοπολεμική περίοδο για να συμπεριληφθεί η Βουλγαρία στη Γιουγκοσλαβία, περιλάμβανε ισχυρισμούς των ρεπουμπλικανών ότι μια δημοκρατία ήταν απαραίτητη για μια Ολοκληρωμένη Γιουγκοσλαβία με τη Βουλγαρία, ενώ άλλοι υποστήριζαν ότι μια δημοκρατία δεν θα ήταν επειδή η Βουλγαρία εκείνη την εποχή ήταν βασίλειο. ότι μια περιορισμένη συνταγματική μοναρχία θα ήταν μια κατάλληλη μορφή κράτους που θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη Βουλγαρία μέσα σε αυτήν. Το στρατιωτικό κίνημα Zveno στη Βουλγαρία υποστήριξε μια Ολοκληρωμένη Γιουγκοσλαβία που περιελάμβανε τη Βουλγαρία και την Αλβανία μέσα σε αυτήν. Το κίνημα Zveno συμμετείχε στο βουλγαρικό πραξικόπημα του 1934, οι υποστηρικτές του πραξικοπήματος δήλωσαν την πρόθεσή τους να σχηματίσουν αμέσως συμμαχία με τη Γαλλία και να επιδιώξουν την ενοποίηση της Βουλγαρίας σε μια ολοκληρωμένη Γιουγκοσλαβία. Μόλις ξεκίνησε ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1940 ο Σέρβος στρατηγός Μίλαν Νεμίτς πρότεινε να ενταχθεί η Γιουγκοσλαβία στις δυνάμεις του Άξονα και να επιτεθεί στην Ελλάδα να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε τη δημιουργία μιας Μεγάλης Γιουγκοσλαβίας μετά τον πόλεμο λόγω της αντίθεσης στην προσχώρηση της βουλγαρικής κυβέρνησης στις δυνάμεις του Άξονα, τον Μάιο του 1941, εγκρίνοντας το έγγραφο του Dr. Malcom Burr υπέρ της ενσωμάτωσης της Βουλγαρίας στη Γιουγκοσλαβία μετά τον πόλεμο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τίτο δήλωσε ότι η Γιουγκοσλαβία είχε το δικαίωμα να έχει την Τεργέστη και όλη την Καρινθία, συμπεριλαμβανομένης της αυστριακής Καρινθίας, λέγοντας: «Ελευθερώσαμε την Καρινθία, αλλά οι διεθνείς συνθήκες ήταν τέτοιες που έπρεπε να την αφήσουμε προσωρινά. Η Καρινθία είναι δική μας και πρέπει να πολεμήσουμε για αυτήν.". Ramet, Sabrina P. (2006). The three Yugoslavias: state-building and legitimation, 1918-2005. Bloomington, Indiana, USA: Indiana University Press.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1999-00

Το Κύπελλο Κύπρου 1999-00 ήταν η 26η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (23η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1999-00. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 4η φορά στην ιστορία της.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας). Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1Ο Μαραθώνας είχε καλύτερο συντελεστή πόντων (142 έναντι 137 της Αναγέννησης). Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 19 Απριλίου 2000. Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και ο Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 21 Απριλίου 2000 στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-0 σετ (31-29, 25-16, 26,24). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Λάντο Γ΄ της Κάπουα

Ο Λάντο Γ΄ (απεβ. 885) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν κόμης του Κάπουα για δύο χρόνια και δέκα μήνες από το 882 έως το τέλος του. Ήταν γιος τού Λάντενουλφ γαστάλδου του Tεάνo, και εγγονός τού Λανδούλφος Α΄ της Κάπουα.

 Το 879, όταν απεβίωσε ο Λανδούλφος Β΄, ο Λάντο Γ΄ κατέλαβε το Καλίνo και το Καϊάτσo και έκανε τον γιο του, Λανδούλφος, μόλις έφηβο, επίσκοπο της Κάπουα. Ο Πάντενουλφ, ωστόσο, κατέλαβε την Κάπουα και διόρισε επίσκοπο τον αδελφό του Λάντενουλφ Β΄. Ο Πάντενουλφ αναγνώρισε τον Λάντo Γ΄ στο Καϊάτσo, αλλά ξεκίνησε ένα σχίσμα στην εκκλησία της Κάπουας για τον νόμιμο επίσκοπο. Ο πάπας Ιωάννης Η΄ αποφάσισε υπέρ του Λάντενουλφ, αλλά έκανε τον Λανδούλφος Β΄ επίσκοπο της «Παλαιάς Κάπουα», της σημερινής Σάντα Μαρία Κάπουα Βετέρα. Ο Λάντο Γ΄ άρχισε να κτίζει έναν συνασπισμό εναντίον του Πάντενουλφ. Έφερε στα εξαδέλφια του τον έκπτωτο Λάντο Β΄ και Λανδούλφος της Σουεσόλα και τον Γουαϊφέρος πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ο Πάντενουλφ στρατολόγησε στο πλευρό του τον Γκαϊντέρις, πρίγκιπα του Μπενεβέντο, και τον Βυζαντινό στρατηγό Γρηγόριο. Ο Αθανάσιος Β΄ δούκας της Νάπολης συμμάχησε με τον Πάντενουλφ, αλλά αφού κατέλαβε την επιθυμητή γη στη Λιβουρία, εγκατέλειψε τον κόμη. Ο Λάντο Γ΄ και οι σύμμαχοί του μήνυσαν για ειρήνη, αλλά κατέλαβαν προδοτικά την Κάπουα και εξόρισαν τους Πάντενουλφ και Λάντενουλφ, αντικαθιστώντας τους αντίστοιχα με τον Λάντο Γ΄ και τον γιο του. Ο Λάντο Γ΄ πολέμησε επιτυχώς με τον Λάντο Β΄, ο οποίος ήλπιζε να αναβιώσει τη δική του κυριαρχία, και τον Αθανάσιο Β΄, ο οποίος επιθυμούσε περισσότερα κέρδη στην επαρχία της Κάπουα. Ο Λάντo Γ΄ συμμάχησε επίσης με τον Γουίδων Γ΄ του Σπολέτo εναντίον του Άτενουλφ, του ίδιου του αδελφού, του γαστάλδου του Mάρσι. Ο Έχεμπερτ εδώ δίνει μία ένδειξη του χαρακτήρα του Λάντo Γ΄, περιγράφοντάς τον ως πολύ νωχελικό, για να αναλάβει δράση ακόμη και εναντίον του αδελφού του, ο οποίος τότε γίνονταν φίλος με τον χειρότερο εχθρό του. Ο Λάντο Γ΄ απεβίωσε το 885 από φυσικά αίτια. Είχε νυμφευτεί μία κόρη του Ράντελγκαρ του Μπενεβέντο. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λάντενουλφ Α΄. Erchempert . Historia Langabardorvm Beneventarnorvm στη Λατινική Βιβλιοθήκη . Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza . Ρώμη, 2004.