IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αντρέι Τσεμέρκιν

Ο Αντρέι Ιβάνοβιτς Τσεμέρκιν (ρωσικά: Андрей Иванович Чемеркин, γεννήθηκε 17 Φεβρουαρίου 1972) είναι Ρώσος πρώην αρσιβαρίστας, χρυσός Ολυμπιονίκης στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών το 1996 στην Ατλάντα και χάλκινος το 2000. Είναι μέλος του Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.

 Όταν γεννήθηκε το βάρος του ήταν 5,7 κιλά και αντίστοιχο είχαν και τα δύο αδέρφια του. Άρχισε να ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο και, για να αποκτήσει δύναμη, άρχισε να επισκέπτεται το γυμναστήριο με εξοπλισμό της άρσης βαρών. Έτσι, ξεκίνησε την άρση βαρών σε ηλικία 14 ετών. Η πρώτη του επιτυχία στην κατηγορία των ανδρών ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 1993, όπου κατετάγη δεύτερος με επίδοση στο σύνολο 425 κιλά. Το 1995 ήταν πρωταθλητής κόσμου για πρώτη φορά με επίδοση 442,5 κιλά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, ο Τσεμέρκιν ήταν ο κύριος διεκδικητής για το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των +108 κιλών. Ο Γερμανός αρσιβαρίστας Ρόνι Βέλερ ανύψωσε 255 κιλά στην τρίτη του προσπάθεια στο ζετέ, που ήταν ενάμιση κιλό υψηλότερο από το παγκόσμιο ρεκόρ του Τσεμέρκιν, χρειάστηκε να σηκώσει βάρος 260 κιλών στην τελευταία του προσπάθεια έχοντας υστερήσει στο αρασέ (197,5 κιλά). Πάντα καλύτερος στο ζετέ τα κατάφερε και έγινε ο κάτοχος του χρυσού μεταλλίου καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στο ζετέ και στο σύνολο - 457,5 κιλά. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του απονεμήθηκε ο τίτλος του Master of Sports και το 1997 το Τάγμα του Θάρρους.Ακολουθώντας την πρακτική της σταδιακής αύξησης του βάρους για την επίτευξη υψηλότερων επιδόσεων, το 1999 στην Αθήνα αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής για τέταρτη φορά έχοντας σωματικό βάρος 181,7 κιλά, το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα στην ιστορία των διοργανώσεων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, κατέλαβε την τέταρτη θέση με επίδοση 462,5 κιλά (202,5 ​​+ 260), αλλά μετά το τέλος της Ολυμπιάδας, ο τρίτος νικητής από την Αρμενία, Ασότ Ντανελιάν, βρέθηκε να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών και το χάλκινο μετάλλιο πέρασε στον Τσεμέρκιν.Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, προσπάθησε ανεπιτυχώς να προκριθεί στην εθνική ομάδα της Ρωσίας, μετά την οποία αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα του ως αθλητής. Έθεσε επτά παγκόσμια ρεκόρ, τέσσερα στο ζετέ, δύο στο σύνολο και ένα στο αρασέ. Στις 24 Φεβρουαρίου 1999, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Ειρήνης, Φιλίας, Αθλητισμού στην Περιφέρεια της Σταυρούπολης, το οποίο φέρει το όνομα του Αντρέι Τσεμέρκιν. Έτσι, ασχολήθηκε με κοινωνικές δραστηριότητες, προωθώντας έναν αθλητικό τρόπο ζωής στους νέους. Ολυμπιακοί Αγώνες χρυσό μετάλλιο : 1996 Ολυμπιακοί Αγώνες χάλκινο μετάλλιο : 2000 Παγκόσμιος πρωταθλητής (4) : 1995, 1997–99 δεύτερη θέση : 1994 τρίτη θέση (2) : 1993, 2001 Πρωταθλητής Ευρώπης (2) : 1994, 1995 δεύτερη θέση (2) : 1993, 1998 Hall of Fame της IWF : 2010 ANDREY CHEMERKIN
Ερμεντρούδη του Ρουσύ

Η Ερμεντρούδη, γαλλ. Ermentrude (958 - 5 Μαΐου 1005) από τον Οίκο του Ρουσύ ήταν κόρη του κόμη του Ρουσύ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Μακόν και μετά κόμισσα της Βουργουνδίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ρενώ κόμη του Ρουσύ και της Αλμπεράλντε των Ρέγκιναρ, κόρης του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αλμπέρικ Β΄ κόμη του Μακόν. Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με τον Όθωνα-Γουλιέλμο κόμη της Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Γκυ Α΄ π.975-1006, κόμης του Μακόν. Ματίλντα, παντρεύτηκε τον Λαντρί κόμη του Νεβέρ. Γκέρμπεργκα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ των Μποζονιδών κόμη της Προβηγκίας. Ρενώ Α΄ π.990-1057, κόμης της Βουργουνδίας. Αγνή απεβ. 1068, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Ε΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουιτανίας και μετά τον Γοδεφρείδο Β΄ των Ινζελζέ κόμη του Ανζού. Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press.Commire, Anne; Klezmer, Deborah, eds. (2000). Women in World History: Ead-Fur. Yorkin Publications.
Δυτικές Συνοικίες

Οι Δυτικές Συνοικίες ήταν ελληνικό μουσικό συγκρότημα της ροκ. Δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Απρίλιο του 1996 από τους παιδικούς φίλους Κώστα Μυλώση και Βασίλη Μαντζουράνη. Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από τις δυτικές συνοικίες της πόλης όπου μεγάλωσαν και ζουν τα μέλη του. Έχουν συνεργαστεί με καλλιτέχνες, όπως: Δημήτρη Ζερβουδάκη, Παντελή Θαλασσινό, Μιλτιάδη Πασχαλίδη, Ηρώ, Μιχάλη Ρακιντζή, Ξύλινα Σπαθιά, Μπλε και με τους Βαλάντη και Βασίλη Καρρά. Το 2001 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο Της Ίριδας τα χρώματα, ο οποίος είχε επιτυχία με τραγούδια όπως το Καλοκαιρινά ραντεβού και το Πες μου γιατί. Ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο Μακριά σου κυκλοφόρησε το 2003 και έφτασε τις 15.000 πωλήσεις. Μετά απο 13 χρόνια πορείας και 4 δίσκους το συγκρότημα σταμάτησε τις δραστηριότητές του το 2009.

 Το συγκρότημα απαρτίζεται (με χρονολογική σειρά εμφάνισης) από τους: Κώστας Μυλώσης (τραγούδι, κιθάρα, σύνθεση, στίχοι) Βασίλης Μαντζουράνης (πλήκτρα, σύνθεση, στίχοι) Τάσος Γεροβασιλείου (μπάσο) Χρήστος Κιάτας (κρουστά) Μάνος Μπουζάκης (ηλεκτρική κιθάρα, σύνθεση, στίχοι) Γιώργος Μπαρμπούδης (ηλεκτρική κιθάρα, σύνθεση, στίχοι, ενορχήστρωση) Κώστας Μαδεμλής (ηλεκτρική κιθάρα, σύνθεση, ενορχήστρωση) Αλέκος Σπανίδης (τύμπανα) Γιάννης Κάρμας (μπάσο) Πόλυς Πορφυράκης (κιθάρα) Γιώργος Παπαδόπουλος (μπάσο) Νίκος Κουρτίδης (τύμπανα) Της Ίριδος τα χρώματα (2001) Μακριά σου (2003) Rock … Γυνή Και Θάλασσα (2005) Δυτικές Συνοικίες: Όλοι Μαζί Live (2 C.D. + 2 STUDIO) (2007). Πρόκριση και συμμετοχή στο συλλεκτικό CD του περιοδικού "ΠΟΠ ΚΑΙ ΡΟΚ",με το τραγούδι "θα βάλω τα δυνατά μου", το Σεπτέμβριο του 1998 για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας του. Πρωτιά στον πανελλήνιο διαγωνισμό νέων ελληνικών ροκ συγκροτημάτων, το Μάρτιο του 1999 στη Θεσσαλονίκη ανάμεσα σε 58 συμμετοχές. Χρυσός δίσκος για το άλμπουμ "Της Ίριδος Τα Χρώματα" τον Ιούνιο του 2003. Καλύτερο συγκρότημα 2003 - Βραβεία ΑΡΙΩΝ Καλύτερο συγκρότημα 2003 - Κορφιάτικα βραβεία. KITHARA.GR Κυκλοφορίες 2003:Δυτικές Συνοικίες
Σκανδαλιάρα Τζίλντα

Η Σκανδαλιάρα Τζίλντα (ιταλικά: Scandalosa Gilda) είναι μια ερωτική δραματική ταινία ιταλικής παραγωγής του 1985, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γκάμπριελ Λαβία με πρωταγωνιστή τον ίδιο και την Μόνικα Γκουεριτόρε.

 Η Τζίλντα (Μόνικα Γκουεριτόρε) πιάνει τον άντρα της στο κρεβάτι με μια πολύ νεότερη κοπέλα. Σοκαρισμένη και απογοητευμένη, η Τζίλντα εγκαταλείπει τον σύζυγό της. Αποφασίζει να ξεκινήσει ένα οδικό ταξίδι ερωτικής αυτοανακάλυψης, όπου θα συναντήσει έναν γελοιογράφο και κατά τη διάρκεια αυτή θα μπλεχτεί σε μια σεξουαλική ιστορία μαζί του. Γκάμπριελ Λαβία ως γελοιογράφος ερωτικών κόμικς Μόνικα Γκουεριτόρε ως προδομένη γυναίκα Τζασμίν Μάιμον ως ερωμένη του συζύγου Στην Ιταλία, η ταινία ήταν πολύ επιτυχημένη (ονομάστηκε και η «ιταλική απάντηση» στις 9 1/5 Εβδόμαδες), κυρίως λόγω της δημοτικότητας της ηθοποιού του κλασσικού ρεπερτορίου Μόνικας Γκουεριτόρε, που δεν είχε ακόμη εμφανιστεί σε ερωτική ταινία (αν και εδώ υπάρχει περιορισμένος αριθμός ερωτικών σκηνών, όχι τύπου Τίντο Μπρας). Η ταινία είναι πολύ επιτηδευμένη με καλή μουσική από τον Τζόρτζιο Καρνίνι και διεύθυνση από τον Μάριο Βουλπιάνι. Η ταινία παρέμεινε απαγορευμένη για ανηλίκους κάτω των 18 ετών στην Ιταλία μέχρι τον Νοέμβριο του 1992. Η Σκανδαλιάρα Τζίλντα στην IMDb (Αγγλικά)
Αγιά Χανίων

Η Αγιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θερίσου, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγιά είναι χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται σε πεδινή, πλούσια σε νερά θέση, δίπλα στην ομώνυμη τεχνητή λίμνη (Λίμνη Αγιάς) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει περίπου 10 χλμ. ΝΔ. των Χανίων. Η τοπική κοινότητα Αγιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,912 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Επισκοπή και Κυρτωμάδος. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αγυιά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλικιανού του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αγιά και το 1946 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Θερίσου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων. Το όνομα του χωριού προέρχεται πιθανότατα από την αραβική λέξη aya «νερό», λόγω της πλούσιας σε πηγαία ύδατα περιοχής. Μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά, το 961 μ.Χ., λόγω του φόβου των πειρατών, η Επισκοπή Κυδωνίας μεταφέρθηκε στην Αγιά, ως Επισκοπή Αγιάς. Στην περιοχή γύρω από το χωριό, έγιναν σφοδρές μάχες μεταξύ Γερμανών αλεξιπτωτιστών και των υπαρασπιστών του νησιού (Κρητών και Συμμάχων), μεταξύ 20 -31 Μαΐο 1941. Στις αγροτικές φυλακές του χωριού, κρατήθηκαν πολλοί έλληνες πατριώτες κατά τη διάρκεια της κατοχής, πολλοί από τους οποίους εκτελέστηκαν. Η παλαιοχριστιανική εκκλησία της Παναγίας της Επισκοπής Η εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνου και Αγίας Ειρήνης Τα απομεινάρια του παλιού νερόμυλου Η τεχνητή λίμνη της Αγιάς, επιφανείας 450 στρεμμάτων, περίπου, που κατασκευάστηκε για να τροφοδοτήσει το υδραγωγείο και το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο των Χανίων. Η περιοχή θεωρείται από τις πλουσιότερες σε νερά στην Κρήτη και τροφοδοτείται από υπόγεια ύδατα και εκείνα που προέρχονται από τον μικρό ποταμό Ξεκωλωμένο. Είναι σημαντικός σταθμός ανάπαυσης και τροφοδοσίας πολλών μεταναστευτικών πτηνών, αν και κατά τα τελευταία χρόνια, μεγάλο μέρος της έχει βαλτοποιηθεί και υπάρχει, επίσης, κίνδυνος από εισαγωγή ξενόφερτων φυτικών και ζωικών ειδών. Το εργοστάσιο πλέον δεν λειτουργεί και έχουν απομείνει μόνον οι εγκαταστάσεις του.Στην περιοχή λειτουργούν δικαστικές φυλακές. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr Γνωριμία με την φυσική λίμνη στην Αγιά Χανίων από τον ιστότοπο https://eparxiakofos.gr/ http://ecoview.gr/limnh-agias-chaniwn/ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-10 στο Wayback Machine. http://www.cretanbeaches.com/limnes/limnes/limni-agias/ Αρχειοθετήθηκε 2014-04-19 στο Wayback Machine.
Μαρί Καλκούν

Η Μαρί Καλκούν (γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1986) είναι Εσθονή τραγουδίστρια και μουσικός που ειδικεύεται στη σύγχρονη παραδοσιακή μουσική. Έχει εμφανιστεί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό σε συναυλίες με το σύνολο Runorum και έχει κυκλοφορήσει πολλές ηχογραφήσεις από το 2007. Το 2013, ψηφίστηκε ως η καλύτερη τραγουδίστρια στα Βραβεία Εθνικής Μουσικής της Εσθονίας. Το ευρέως αναγνωρισμένο άλμπουμ της του 2018 Ilmamõtsan αποτελείται από τραγούδια εμπνευσμένα από την παραδοσιακή λαϊκή μουσική της Εσθονίας, ειδικά από τα χωριά του γηγενούς Καλκούν Βούρου στη νοτιοανατολική Εσθονία.

 Γεννημένη την 1η Απριλίου 1986, η Μαρί Καλκούν μεγάλωσε στην περιοχή Βόρου στη νοτιοανατολική Εσθονία, όπου από την παιδική της ηλικία εμπνεύστηκε από τα δάση, τα πουλιά και τους βάλτους. Ο ξάδερφος της είναι ο μουσικός και λαογράφος Ανδρέας Καλκούν, με τον οποίο έχει συνεργαστεί.Σπούδασε για αρχικά πολιτιστική διαχείριση στην Ακαδημία Πολιτισμού του Βίλιαντι. Στη συνέχεια έκανε σπουδές μουσικής στην Εσθονική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου και ήταν φοιτήτρια ανταλλαγής στην Ακαδημία Σιμπέλιους στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Αποφοίτησε με μεταπτυχιακό στο παραδοσιακό τραγούδι. Έχει κατακτήσει την τέχνη του συνδυασμού λαϊκής μουσικής με τζαζ.Η Καλκούν όχι μόνο τραγουδά αλλά και συνθέτει τη δική της μουσική και παίζει διάφορα όργανα όπως το εσθονικό ορνιθώνα, πιάνο, ακορντεόν και κιθάρα. Κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο άλμπουμ õü tulõk (Άφιξη της νύχτας) το 2007. Χάρη στην επιτυχία της, συμμετείχε σε συναυλίες στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Φινλανδία και τη Ρωσία. Το 2009, εμφανίστηκε στην Ιαπωνία μαζί με τον Εσθονό καλλιτέχνη Pastacas, όπου επίσης κυκλοφόρησε η μουσική της.Οι μεταγενέστερες ηχογραφήσεις περιλαμβάνουν το Dear Rain (2010), το Tii ilo (2015) μαζί με το φινλανδικό συγκρότημα Runorum και το Upa-upa ubinakõnõ (2015) στη μητρική της διάλεκτο Βόρο. Το Ilmamõtsan κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2017. Αποτελείται από 12 τραγούδια στα Εσθονικά και στα Βόρο, τα περισσότερα από τα οποία γράφτηκαν από την Καλκούν εμπνευσμένα από τοπικούς ποιητές. Η ιστοσελίδα της Mari Kalkun
Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν

Ο Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν (γαλλ. Auguste du Vergier de La Rochejaquelein), γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1784 στη Λα Ζωντονιέρ και απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1868 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος στρατιωτικός και στρατηγός των στρατευμάτων της Βαντέ. Είναι αδερφός των Ανρί και Λουί ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν.

 Ακόμη παιδί κατά την Γαλλική Επανάσταση, ο Ωγκύστ ντε Λα Ροσζακλέν μετανάστευσε μαζί με ένα μέρος της οικογένειάς του. Υπηρέτησε για ορισμένο καιρό στην Royal Navy. Το 1812, στρατολογήθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στους καραμπινιέρους. Έλαβε μέρος, στη συνέχεια, ως στέλεχος της Μεγάλης Στρατιάς στην Εκστρατεία της Ρωσίας, όπου και τραυματίστηκε τρεις φορές στη διάρκεια της μάχη του Μόσκοβα, εκ των οποίων το ένα τραύμα στο πρόσωπο που του απέφερε το παρατσούκλι Balafré (σημαδεμένος). Το 1814, ορίστηκε αντισυνταγματάρχης στο Σύνταγμα Έφιππων Γρεναδιέρων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Ωστόσο, το 1815 στη διάρκεια των Εκατό Ημερών, ο Λα Ροσζακλέν εντάχθηκε στις τάξεις των εξεγερμένων κατοίκων της Βαντέ και συμμετείχε στην εξέγερση της Βαντέ του 1815. Μετά την Παλινόρθωση της Μοναρχίας, ο Λα Ροσζακλέν έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη τον Σεπτέμβριο του 1815, και στη συνέχεια αυτόν του maréchal de camp το 1818. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1819, νυμφεύθηκε την Κλαιρ Λουίζ Ωγκυστίν Φελισιτέ Μακλοβί ντε Ντυρφόρ-Ντυράς, χήρα του Σαρλ Λεοπόλντ Ανρί ντε Λα Τρεμουάιγ. Ήταν διοικητής μιας στρατιωτικής μονάδας στην διάρκεια του ισπανικού πολέμου του 1823. Συμμετείχε το 1832 στην συνωμοσία της Μαρίας-Καρολίνας, δούκισσας του Μπερί. Αυτοεξορίστηκε μετά την Επανάσταση του Ιουλίου, περνώντας τα σύνορα με προορισμό την Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου έλαβε μέρος στο Πρώτο Καρλιστικό Πόλεμο, υπηρετώντας τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και τον Κάρολο των Βουρβόνων με τον βαθμό του αντιστράτηγου. Ωστόσο, δεν ήταν μόνος του: ο ανιψιός του, Λουί, σκοτώθηκε μπροστά στη Λισαβόνα. Ο Ωγκύστ ντε Λα Ροσζακλέν τελικώς επέστρεψε στη Γαλλία, όπου και απεβίωσε το 1868. Ενταφιάστηκε μαζί με τα δυο του αδέρφια, Ανρί και Λουί στην Εκκλησία του Σαιντ-Ωμπάν του Μπωμπινιέ στο Ντε-Σεβρ.
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαήλοβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαήλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Мария Михайлова Романова/Velikaya Knyaginya Mariya Mikhailovna Romanova, 9 Μαρτίου 1825 - 19 Νοεμβρίου 1846) ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1825 στη Μόσχα, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας και της Καρλόττας της Βυρτεμβέργης (Ελένης Πάβλοβνας). Η ανατροφή και η εκπαίδευσή της έλαβαν αυξημένη προσοχή και επιρροή από τη μητέρα της. Ο Μέγας Δούκας Μιχαήλ ήθελε πάρα πολύ έναν γιο, τον οποίο θα μπορούσε να τον μεγαλώσει σαν στρατιώτη. Αλλά στα μόνα του παιδιά που επιβίωσαν ήταν κορίτσια, των οποίων η ανατροφή άφησε στη γυναίκα του. Το 1835 ένα παιδικό περιοδικό δημοσιεύθηκε με τον τίτλο "Παιδική Βιβλιοθήκη", αφιερωμένο στη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαηλόβνα (εκδότης AN Ochkin) Η Μαρία ήταν γνωστή για την εύθραυστη υγεία της. Τα πρώτα σημάδια ασθένειας εμφανίστηκαν την παραμονή των εικοστών γενεθλίων της. Η Μεγάλη Δούκισσα πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 21 ετών στις 19 Νοεμβρίου 1846 στη Βιέννη στην αγκαλιά του πατέρα της. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. 9 Μαρτίου 1825 - 19 Νοεμβρίου 1846: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαήλοβνα της Ρωσίας Κυρία Μεγάλου Κορδονιού του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης Maria Mikhaylovna and her portrait Portrait in the. book. Maria Mikhailovna
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης 1991-92

Το Ευρώπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών) της περιόδου 1991-92 ήταν η πρώτη διοργάνωση που διεξήχθη σε δύο (αντί για έναν) ημιτελικούς ομίλους των οκτώ ομάδων έκαστος (14 αγωνιστικών). Προηγήθηκαν όπως πάντα οι προκριματικοί γύροι, ενώ μετά τους ημιτελικούς ομίλους, ακολούθησε μια επιπλέον φάση (Play-Off) όπου έλαβαν μέρος οι τέσσερις πρώτες ομάδες των δυο ομίλων που σύστησαν τέσσερα ζεύγη, με πλεονέκτημα έδρας ανάλογα με την προηγούμενη κατάταξη. Στην τελική φάση (φάιναλ-φορ) η οποία ορίστηκε να λάβει χώρα στην Κωνσταντινούπολη από τις 14-16 Απριλίου 1992 προκρίθηκαν οι τέσσερις νικητές των Play-Off, εκείνοι δηλαδή που συμπλήρωσαν 2 νίκες σε βάρος των αντιπάλων τους.

 Η Κνορ Μπολόνια, η Μπαρτσελόνα Μπάνκα Καταλάνα και η Μακάμπι Ελίτ Τελ Αβίβ ισοβάθμισαν στην πρώτη θέση με 10 νίκες, 4 ήττες και 24 βαθμούς. Την πρόκριση για τη συνέχεια πήρε ως τέταρτη και η Τσιμπόνα (23 βαθμοί), ενώ έξω έμειναν η Σλόμποντνα Νταλμάσια (21 β.) η Ολυμπίκ Αντίμπ (18 β.), η Κάλεβ και η Φονόλα Καζέρτα (17 βαθμοί). Η Μοντιγαλά Ζουβεντούτ, η Εστουδιάντες Κάχα Ποστάλ και η Φίλιπς Μιλάνο ισοβάθμισαν και εδώ στην πρώτη θέση με 24 βαθμούς. Την πρόκριση για τη συνέχεια πήρε και η Παρτίζαν (23 βαθμοί), ενώ εκτός συνέχειας έμειναν η Μπάγερ 04 Λεβερκούζεν (21 β.), η Μάες Πιλς (18 β.), ο Άρης και η Κόμοντορ Ντεν Χέλντερ (17 βαθμοί). Τα πρώτα ματς δόθηκαν στις έδρες των ομάδων που είχαν το μειονέκτημα και ακολούθησαν μία ή δυο αναμετρήσεις στα γήπεδα των συλλόγων που διέθεταν το πλεονέκτημα έδρας. Τα αποτελέσματα: Παρτίζαν - Κνορ Μπολόνια: 2-1 (78-65, 60-61 και 69-65) Φίλιπς Μιλάνο - Μπαρτσελόνα Μπάνκα Καταλάνα: 2-0 (80-79, 86-71) Τσιμπόνα - Μοντιγαλά Ζουβεντούτ: 0-2 (68-73, 67-92) Μακάμπι Ελίτ Τελ Αβίβ - Εστουδιάντες Κάχα Ποστάλ: 1-2 (98-97, 74-98 και 54-55) Στους δύο ημιτελικούς της 16ης Απριλίου 1992, όπου μάλιστα ο ισπανικός «εμφύλιος» ήταν υποχρεωτικός λόγω της τότε ισχύουσας νομοθεσίας, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: Παρτίζαν - Φίλιπς Μιλάνο: 82-75 Μοντιγαλά Ζουβεντούτ - Εστουδιάντες Κάχα Ποστάλ: 91-69Στους δύο τελικούς της 18ης Απριλίου 1992 τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: Θέσεις 3-4: Φίλιπς Μιλάνο - Εστουδιάντες Κάχα Ποστάλ: 99-81 Τελικός: Παρτίζαν - Μοντιγαλά Ζουβεντούτ: 71-70Με την οριακή αυτή νίκη στον πόντο, η Παρτίζαν Βελιγραδίου κατέκτησε το μοναδικό μέχρι σήμερα Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην ιστορία της. Για την ιστορία, είχε κερδίσει προηγουμένως και 3 Κύπελλα Κόρατς, το 1978, το 1979 και το 1989, διοργάνωση που μετά το 2002 καταργήθηκε. Περιοδικό «Τρίποντο»
Ambiancé

Το Ambiancé ήταν πειραματική ταινία που διευθύνεται από τον Σουηδό σκηνοθέτη Anders Weberg. Η ταινία είχε μια προβλεπόμενη ημερομηνία κυκλοφορίας την 31η Δεκεμβρίου 2020 και θα είχε διάρκεια 720 ώρες ή 30 ημέρες, και θα προβληθεί σε παγκόσμια κλίμακα. Μόλις η αρχική προβολή της ταινίας ολοκληρώθηκε ο Weberg κατέστρεψε το μόνο υπαρκτό κυριολεκτικά αντίγραφο ολόκληρης της ταινίας, το οποίο λέει ότι ότι την έκανε "την μεγαλύτερη ταινία που δεν υπάρχει". Έχει επίσης δηλώσει ότι αυτή ήταν η τελευταία ταινία του.

 Ο Weberg έχει δηλώσει ότι έκανε το Ambiancé ως ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στην αναδημιουργία των παλαιών, κλασικών ταινιών. Μέρος των γυρισμάτων για το Ambiancé πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2015 σε μια παραλία στη Σουηδία και ο Weberg υποστήριξε ότι η τοποθεσία είναι το ίδιο μέρος οπου ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν κινηματογράφησε μέρος της Έβδομης Σφραγίδας.Από το 2016 ο Weberg υποστήριξε ότι έχει ολοκληρώσει 400 ώρες βίντεο και ότι προκειμένου να ολοκληρώσει την ταινία από την ημερομηνία κυκλοφορίας του θα πρέπει να κινηματογραφήσει 7-8 ώρες από τις πρώτες σκηνές κάθε εβδομάδα. Ο Weberg έχει κυκλοφορήσει δύο τρέιλερ για την ταινία, εκ των οποίων το πρώτο κυκλοφόρησε το 2014 και έχει διάρκεια 72 λεπτά. Έχει κυκλοφορήσει ένα δεύτερο τρέιλερ το 2016 που είναι 439 λεπτά και έχει δηλώσει ότι θα κυκλοφορήσει ένα 72ωρο τρέιλερ το 2018. Το δεύτερο τρέιλερ αποτελείται από ένα μόνο take και δεν διαθέτει καμία περικοπή, και παρέμεινε μόνο στο Διαδίκτυο μέχρι τις 20 Ιουλίου 2016. Επίσημος ιστότοπος Ambiancé στην IMDb
Χρήστος Τζόλης

Ο Χρήστος Τζόλης (30 Ιανουαρίου 2002, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός/πλάγιος μέσος για την Φορτούνα Ντύσελντορφ, με δανεισμό από τη Νόριτς Σίτι.

 Ο Χρήστος Τζόλης ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ακαδημία της ομάδας του χωριού του, τη Δόξα Πενταλόφου, όπου αγωνίστηκε στις ακαδημίες της ομάδας από το 2006 έως και το 2010, όταν και μετακινήθηκε στον ΠΑΟΚ. Ο Τζόλης σε 23 αγώνες της Σούπερ Λιγκ 2019-20 σημείωσε 19 γκολ. Στις 20 Ιουνίου 2020, μόλις στη δεύτερη εμφάνιση του στην πρώτη ομάδα, ο 18χρονος επιδεικνύοντας εξαιρετική τεχνική σημείωσε το γκολ της ισοφάρισης στην τελική νίκη με 3-1 επί του ΟΦΗ. Ο Τζόλης έγινε ο νεότερος παίκτης που σημείωσε γκολ στη Σούπερ Λιγκ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019-20. Στις 25 Αυγούστου 2020, σημείωσε δύο γκολ και έδωσε μία ασίστ στον Δημήτρη Πέλκα στη νίκη με 3-1 εναντίον της Μπεσίκτας για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ 2020-21. Στης 20 Ιανουαρίου 2021, κόντρα στην ΑΕΛ, πέτυχε το πρώτο του επαγγελματικό χατ τρικ. Με τον ΠΑΟΚ, κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας 2020-2021. Στις 12 Αυγούστου 2021, ο Τζόλης μεταγράφηκε στην Νόριτς Σίτι της Πρέμιερ Λιγκ με πενταετές συμβόλαιο. Έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο για τα Καναρίνια στις 24 Αυγούστου, καθώς σημείωσε δύο γκολ και έδωσε δύο ασίστ, για να βοηθήσει την ομάδα του να κερδίσει με 6-0 την Μπόρνμουθ και να προχωρήσει στον τρίτο γύρο του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Ψηφίστηκε Παίκτης του Αγώνα για την απόδοσή του. Τβέντε Στις 22 Ιουλίου 2022, εντάχθηκε στην ολλανδική ΦΚ Τβέντε με μονοετή δανεισμό.. Τη σεζόν 2022-2023 είχε συνολικά 29 συμμετοχές και είχε σκοράρει 4 γκολ. Φορτούνα Ντύσελντορφ Στις 6 Αυγούστου 2023, εντάχθηκε στην γερμανική Φορτούνα Ντύσελντορφ με μονοετή δανεισμό. Ο Τζόλης έχει αγωνιστεί στις εθνικές Ελλάδας Κ17 και Κ19.Ο Τζόλης κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας για τους αγώνες του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ 2020-21 εναντίον της Σλοβενίας και του Κοσόβου στις 3 και 6 Σεπτεμβρίου 2020, αντίστοιχα, χωρίς να αγωνιστεί. Στις 7 Οκτωβρίου 2020, έκανε το ντεμπούτο του στην φιλική ήττα με 2-1 εναντίον της Αυστρίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 82ο λεπτό στη θέση του Δημήτρη Λημνιού. Τη στιγμή του ντεμπούτου του έγινε ο 7ος νεότερος παίκτης στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδας. Στις 11 Νοεμβρίου 2020, σημείωσε το πρώτο του γκολ στη νίκη με 2-1 εναντίον της Κύπρου και έγινε ο 2ο νεότερος σκόρερ της Εθνική Ελλάδας, πίσω από τον Σωτήρη Νίνη. Οι γονείς του Τζόλη είναι Έλληνες από τη Βόρεια Ήπειρο και έχουν καταγωγή από τη Δρόπολη. ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδος: 2020-21 Προφίλ στο Transfermarkt.com Χρήστος Τζόλης – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA
Αμπντουλάχι Γιουσούφ Αχμέντ

Ο Αμπντουλάχι Γιουσούφ Αχμέτ (Abdullahi Yusuf Ahmed, 15 Δεκεμβρίου 1934 - 23 Μαρτίου 2012) ήταν Σομαλός πολιτικός. Υπήρξε προσωρινός πρόεδρος από το 2004 ως την παραίτησή του, στα τέλη του 2008.

 Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1934 στην πόλη Wardheer, σε περιοχή της σημερινής Αιθιοπίας. Εξελέγη Προσωρινός Πρόεδρος της Σομαλίας από ειδική σύνοδο του προσωρινού Κοινοβουλίου στο Ναϊρόμπι, στις 10 Οκτωβρίου 2004 και ορκίστηκε στις 14 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Το 2006 και τον Ιούνιο του 2008 έγιναν δολοφονικές απόπειρες εναντίον του Προέδρου. Πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν όταν παγιδευμένο με εκρηκτικά όχημα εξερράγη τη στιγμή που η αυτοκινητοπομπή του προέδρου διερχόταν κεντρικού δρόμου της Μπεϊντόα, στη Σομαλία, στις 18 Σεπτεμβρίου 2006, η οποία έχει μετατραπεί σε έδρα της προσωρινής κυβέρνησης μετά την κατάληψη του Μογκαντίσου από τους αντάρτες. Ο Πρόεδρος απομακρύνθηκε σώος και αβλαβής από την περιοχή της επίθεσης, ενώ έξι ένοπλοι φέρονται να σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυρών με τους σωματοφύλακές του. Toν Ιανουάριο του 2007 ο Αχμέντ έφτασε για πρώτη φορά στη Σομαλία από την εκλογή του, το 2004. Ο Γιουσούφ Αχμέτ παραιτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 , κατηγορώντας τη Διεθνή Κοινότητα για αποτυχία στήριξης στη μεταβατική κυβέρνηση της χώρας του. Ανέφερε επίσης ότι ο πρόεδρος της Βουλής, Σεΐχ Άντεν Μαντόμπε, θα αναλάμβανε στη θέση του και κατευθύνθηκε στο αεροδρόμιο με άγνωστο προορισμό. Πέθανε από προβλήματα στο ήπαρ στις 23 Μαρτίου 2012.
Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα

Τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα (ΔΛΠ, αγγλικά: International Accounting Standards, IAS) είναι λογιστικές πρακτικές υπό τη μορφή νόμων με τους οποίους καλούνται να εναρμονιστούν υποχρεωτικά οι ελληνικές επιχειρήσεις, μετά από κοινοτική οδηγία. Μετά από μια μικρή καθυστέρηση στην επιτακτικότητα της εφαρμογής τους, έγιναν υποχρεωτικά από το 2006, αρχικά για τις εισηγμένες αλλά και για λοιπές εταιρίες. Τα ΔΛΠ εμπλουτίστηκαν με οδηγίες που αλλάξανε τον προσανατολισμό τους, που αρχικά ήταν αυστηρά λογιστικός, και είναι πλέον γνωστά ως Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης (IFRS). Τα πρότυπα εκδόθηκαν την περίοδο 1973-2001 από την Επιτροπή Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (IASC).

 Τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα είναι: ΔΛΠ 1: Παρουσίαση Οικονομικών Καταστάσεων ΔΛΠ 2: Αποθέματα ΔΛΠ 7: Καταστάσεις Ταμειακών Ροών ΔΛΠ 8: Λογιστικές Πολιτικές, Αλλαγές στις Λογιστικές Εκτιμήσεις και Λάθη ΔΛΠ 10: Γεγονότα μετά την ημερομηνία του Ισολογισμού ΔΛΠ 11: Κατασκευαστικές Συμβάσεις ΔΛΠ 12: Φόροι ΕισοδήματοςΔΛΠ 14: Οικονομικές Πληροφορίες Κατά Τομέα ΔΛΠ 16: Ενσώματα ΠάγιαΔΛΠ 17: Μισθώσεις ΔΛΠ 18: Έσοδα ΔΛΠ 19: Παροχές σε Εργαζόμενους ΔΛΠ 26: Λογιστική και Πληροφόρηση Προγραμμάτων Παροχών Αποχώρησης από την ΥπηρεσίαΔΛΠ 20: Λογιστική των Επιχορηγήσεων και Γνωστοποίηση της Κρατικής ΥποστήριξηςΔΛΠ 21: Οι Επιδράσεις των Μεταβολών στις Τιμές ΣυναλλάγματοςΔΛΠ 23: Κόστος Δανεισμού ΔΛΠ 24: Γνωστοποιήσεις Συνδεδεμένων Μερών ΔΛΠ 27: Ενοποιημένες και Ατομικές Οικονομικές Καταστάσεις ΔΛΠ 28: Επενδύσεις σε Συγγενείς Επιχειρήσεις ΔΛΠ 29: Παρουσίαση Οικονομικών Στοιχείων σε Υπερπληθωριστικές ΟικονομίεςΔΛΠ 30: Γνωστοποιήσεις στις Οικονομικές Καταστάσεις Τραπεζών και Όμοιων Χρηματοοικονομικών ΙδρυμάτωνΔΛΠ 31: Επενδύσεις σε Κοινοπραξίες ΔΛΠ 32: Χρηματοοικονομικά Μέσα: Αναγνώριση και ΑποτίμησηΔΛΠ 33: Κέρδη ανά Μετοχή ΔΛΠ 34: Ενδιάμεσες Οικονομικές Καταστάσεις ΔΛΠ 36: Μείωση της Αξίας Στοιχείων του Ενεργητικού ΔΛΠ 37: Προβλέψεις, Ενδεχόμενες Υποχρεώσεις και Ενδιάμεσες Απαιτήσεις ΔΛΠ 38: Άυλα Στοιχεία του Ενεργητικού ΔΛΠ 40: Επενδύσεις σε Ακίνητα ΔΛΠ 41: Γεωργία Τα βασικά όργανα κατάρτισης των προτύπων είναι: Η Επιτροπή Διεθνών Λογιστικών Προτύπων Το Σώμα Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (IASB) Η Συμβουλευτική Επιτροπή Προτύπων (SAC) Η Επιτροπή Διερμηνειών Διεθνών Προτύπων Χρηματοοικονομικής Αναφοράς (IFRIC) Η Ευρωπαϊκή Ένωση Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης, Grant Thornton, Έκδοση Β'
Μπέρτα της Σουαβίας

Η Μπέρτα, γερμ. Bertha (π.907 - 966 ή μετά) από τον Οίκο των Χουνφριδιδών ήταν κόρη του δούκα της Σουαβίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Βουργουνδίας (922-937) & Λομβαρδίας (922-926) και μετά κόμισσα του Αρλ & βασίλισσα της Λομβαρδίας (937-948).

 Ήταν η τρίτη κόρη του Μπούρχαρτ Β΄ δούκα της Σουαβίας και της Ρεγκελίντας, κόρης του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Ζυρίχης. Ο Οίκος της ήταν από την Αλαμαννία. Πρώτα έκανε γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ της (Άνω) Βουργουνδίας, της οποίας οι -από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων- βασιλείς της είχαν εκστρατεύσει αρκετές φορές στο γειτονικό Τούργκαου της Σουαβίας. Έτσι ο γάμος θα ήταν σημείο συμφιλίωσης. Το ζεύγος ίδρυσε τον ναό στο Αμσόλντινγκεν (κοντά στη Βέρνη). Ο δεύτερος γάμος της έγινε στο Κολόμπιερ του Νεσατέλ. Δεν ευτύχισε σε αυτόν και η Μπέρτα, όταν έπειτα από 10 έτη απεβίωσε ο 2ος σύζυγός της Ούγος, επέστρεψε στη Βουργουνδία. Εκεί ίδρυσε το 950-960 τη μονή του Παϋέρν, όπου και τάφηκε. Ως τις ημέρες μας έχει γίνει σεβαστή στην περιοχή Ρομαντύ της Ελβετίας και έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμοι μύθοι και θρύλοι για τη ζωή της καλής βασίλισσας Μπέρτας. Παντρεύτηκε πρώτα το 922 τον Ροδόλφο Α΄ των Παλαιών Γουέλφων βασιλιά της Βουργουνδίας & Λομβαρδίας και είχε τέκνα: Αγία Αδελαΐδα 931-999, παντρεύτηκε πρώτα τον Λοθάριο Β΄ των Μποζονιδών της Λομβαρδίας και μετά τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Κορράδος Α΄ π.925-993, βασιλιάς της Βουργουνδίας/Αρλ.Το 937 ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε και η Μπέρτα έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών κόμη του Αρλ και βασιλιά της Λομβαρδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Για τον Ούγο ήταν ο 4ος γάμος· από τον 2ο γάμο του ο Ούγος είχε γιο τον Λοθάριο Β΄, σύζυγο της Αδελαΐδας, κόρης της Μπέρτας από προηγούμενο γάμο της. Reuter, Timothy; McKitterick, Rosamond, eds. (1999). "Appendix". The New Cambridge Medieval History: Volume 3, c.900-c.1024. Cambridge University Press. Rumpf, Marianne (1977). Translated by Hellenberg, Anthony; Tucker, Elizabeth. "The Legends of Bertha in Switzerland". Journal of the Folklore Institute. 14 (3): 181. doi:10.2307/3814073. JSTOR 3814073.
Μονή Παναγίας Βοήθειας Χίου

Η Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας (ή Ιερός Παρθενώνας Παναγίας Βοηθείας) είναι ένα γυναικείο Μοναστήρι του Νομού Χίου. Ιδρύθηκε το 1930, από τον όσιο Άνθιμο Βαγιάνο, για να στεγάσει Μικρασιάτισσες μοναχές που είχαν διωχθεί από τις Μονές της Μικράς Ασίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.Το Μοναστήρι είναι άβατο στους άνδρες εκτός από την ημέρα εορτής του Αγίου Ανθίμου (15 Φεβρουαρίου - ημέρα κοίμησης του Αγίου) και στις 8 ημέρες μετά το Πάσχα (Δευτέρα μετά την Κυριακή του Θωμά).

 Το Μοναστήρι βρίσκεται χτισμένο 3 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου, στο λόφο της περιοχής του Φραγκομαχαλά. Ο Όσιος Άνθιμος ήταν εφημέριος στο Λωβοκομείο Χίου. Το 1928 ξεκινάει η ανοικοδόμηση της Μονής και το 1930 ολοκληρώνεται η ίδρυση της Μονής. Στην Μονή στεγάστηκαν πρόσφυγες Καλόγριες της Μικρασιατικής Καταστροφής, ενθρονίζοντας στην Μονή την εικόνα της Παναγίας της Βοηθείας, που αποτελούσε οικογενειακό κειμήλιο. Με την ίδρυση της Μονής ο Όσιος Άνθιμος εγκαταβιώνει εκεί μαζί με τις πρώτες καλόγριες. Οι εκδόσεις της Ιεράς Μονής Παναγίας Βοήθειας στη Χίο συμπεριλαμβάνουν τις εξής: Ο Γέροντας Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Κ. Βαγιάνος (1869-1960) Διδαχές Πνευματικές. Άρτος Ζωής (διδαχές του Αγίου από τους Λόγους του προς τις Μοναχές της Μονής) Ακολουθία του Αγίου Ανθίμου του Χίου του Θαυματουργού Κανόνας Παρακλητικός και Οίκοι του Αγίου Ανθίμου της Χίου του Θαυματουργού (και σε CD) Κανόνας Παρακλητικός και Οίκοι της Παναγίας Βοήθειας (και σε CD) Ιστοσελίδα Ιεράς Μονής Παναγίας Βοηθείας Χίου
Χουάμπο

Το Χουάμπο (πορτογαλικά: Huambo‎, πρώην Νόβα Λίσμποα, Nova Lisboa) είναι πόλη της Ανγκόλας στην επαρχία Χουάμπο. Είχε 595.304 κατοίκους κατά την απογραφή το 2014. Ήταν πρωτεύουσα ενός προ-αποικιακού βασιλείου, και ονομαζόταν "Nova Lisboa" (Νέα Λισαβόνα στα πορτογαλικά) μεταξύ του 1928 και του 1975, όταν και βρισκόταν σε οικονομικό ανταγωνισμό με τη Λουάντα, την πρωτεύουσα της Ανγκόλας.

 Το Χουάμπο βρίσκεται σε οροπέδιο 1.800 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, περίπου 600 χλμ. νοτιοανατολικά της Λουάντα και 200 χλμ. ανατολικά της Μπενγκέλα. Μαζί με τις πόλεις Καάλα και Εκούνια, σχηματίζει μια μητρόπολη, το οικονομικό και δημογραφικό κέντρο του κεντρικού τμήματος της χώρας. Σύμφωνα με την ταξινόμηση Κέππεν, το κλίμα του Χουάμπο είναι ωκεάνιο. Χαρακτηρίζεται από υγρά και ζεστά καλοκαίρια και ξηρούς, δροσερούς χειμώνες. Η πόλη ιδρύθηκε το 1912 από Πορτογάλους εποίκους και ονομαζόταν Νόβα Λίσμποα (Νέα Λισαβόνα) μέχρι το 1975.Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο (1976-1992), το Χουάμπο ήταν η δεύτερη βιομηχανική πόλη στην Ανγκόλα, μετά τη Λουάντα. Ήταν επίσης αγροτικό και κτηνοτροφικό κέντρο, καθώς και πόλη με πολλές κορυφαίες πανεπιστημιακές σχολές. Ο εμφύλιος πόλεμος της Ανγκόλας κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των υποδομών της πόλης.Πριν από το 1992, ο πληθυσμός του Χουάμο ήταν 360.000 κάτοικοι. Το 1993, η μάχη για τον έλεγχο του Χουάμπο προκάλεσε το θάνατο περισσότερων από 10.000 ανθρώπων. Επιπλέον, χιλιάδες πρόσφυγες έχουν φύγει από τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από την UNITA.Η πόλη είναι η έδρα της κυβέρνησης της επαρχίας Χουάμπο, η οποία έχει πληθυσμό 2,2 εκατομμύρια. Ένα αεροδρόμιο εξυπηρετεί την πόλη. Λούσιο Λάρα (γεν. 1929), πολιτικός Γκαμπριέλα Αντούνες (1937–2004), λογοτέχνης Αμαντόρα (Πορτογαλία)
Οδός Ηλία Πουλοπούλου

Η οδός Ηλία Πουλοπούλου βρίσκεται στην περιοχή του Θησείου στην Αθήνα. Η οδός ξεκινάει από την οδό Αποστόλου Παύλου, στην ευθεία με τον Ναό του Ηφαίστου και καταλήγει στην οδό Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται και η Γέφυρα Πουλοπούλου.

 Ο δρόμος πήρε το όνομά του, από το εργοστάσιο πιλοποίιας «Πιλ Πουλ» του Ηλία Πουλόπουλου, που βρίσκεται στην περιοχή από το 1898. Ανάμεσα στα πολλά νεοκλασικά σπίτια του δρόμου, ξεχωρίζει το σπίτι στον αριθμό 7, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο, καθώς αποτελεί τυπικό δείγμα δόμησης την περίοδο ανάμεσα στο τέλος του 19ου αι. και την αρχή του 20ού αλλά φέρει και ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία. Διατηρητέα έχουν χαρακτηριστεί τα κτίρια επί των: Πουλοπούλου 6 και Αμφικτύωνος 9 Πουλοπούλου 7 Πουλοπούλου 13 Πουλοπούλου 22 και Ακταίου 11 Πουλοπούλου 41 Θανάσης Γιοχάλας, Τόνια Καφετζάκη: Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και την λογοτεχνία, εκδόσεις Εστία, Αθήνα , 2014 (σελ. 167)
Ούγος Α΄ της Καμπανίας

Ο Ούγος Α΄ της Καμπανίας (Hugues Ier de Champagne, περί το 1074 - 1125), κόμης της Καμπανίας (1093 - 1125) ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Γ΄ κόμη του Μπλουά και της Αδέλας του Βαλουά.

 Ο δευτερότοκος αδελφός του Όντο Ε΄ κόμης του Τρουά απεβίωσε το 1093, αφήνοντας στον Ούγο την κομητεία του Τρουά, την οποία ο Ούγος έκανε το κέντρο της αυλής του. Ο Ούγος ένωσε τρεις γειτονικές κομητείες, δημιουργώντας την κομητεία της Καμπανίας στο πρόσωπό του. Αν και α επίσημα έγγραφα της εποχής του τον αναφέρουν σαν "κόμη του Τρουά", σύγχρονα έγγραφα αναφέρουν τόσο τον ίδιο όσο και τους διαδόχους του σαν "κόμη της Καμπανίας". Το πρώτο καταγεγραμμένο έγγραφο της εποχής του (1094) αναφέρει σχετικά με δωρεές μεγάλων εκτάσεων γης, που επρόκειτο να παραχωρήσει το 1115 στον μοναχό Βερνάρδο του Κλαιβρώ στο Σιτώ, προκειμένου να ιδρύσει το Κιρστεσιανό μοναστήρι του Κλαιρβώ στην άγρια κοιλάδα του Ωμπ, όπου ο Βερνάρδος διορίστηκε ηγούμενος. Τα έγγραφα του Ούγου αναφέρουν την νέα ίδρυση του αββαείου στο Κλαιρβώ, στο οποίο παραχωρήθηκαν δάση, κατοικίδια, αμπελώνες, ξυλεία και πολλές πηγές. Ένα γράμμα, το οποίο έχει διασωθεί σήμερα από τον Βερνάρδο στον Ούγο (1125), αναφέρει, ότι ο Ούγος πήγε για τρίτη φορά να πολεμήσει στους Αγίους Τόπους μαζί με τους Ναΐτες Ιππότες, αφήνοντας την έγκυο σύζυγό του και τον γιο του Όντο/Εύδη, τον οποίο ποτέ δεν αναγνώρισε. Κληρονόμο του τελικά όρισε τον ανιψιό του Θεοβάλδο Β΄ της Καμπανίας. Οι δυο εγγονοί του Ούγου -και γιοι του Όντο/Εύδη Α΄- Όντο/Εύδης Β΄ του Σαμπλίτ και Γουλιέλμος Α΄ του Σαμπλίτ ήταν σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες στην Δ΄ Σταυροφορία. Ο Ούγος νυμφεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Κωνσταντία των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας και της Μπέρτας της Ολλανδίας και είχε τέκνο: Μανασσής, που απεβίωσε νέος.Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Ισαβέλλα των Ιβρέα, κόρη του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και ανιψιά του πάπα Καλλίστου Β΄. Είχε έναν γιο: Όντο/Εύδης Α΄, νυμφεύτηκε τη Σύβιλλα ντε Λα Φερτ-συρ-Λ'Ωμπ και είχε τέκνα: Όντο/Εύδης Β΄ απεβ. 1204, από τους ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας. Γουλιέλμος Α΄ δεκαετία του 1160-1209, πρίγκιπας της Αχαΐας. Είναι ο ιδρυτής του πριγκιπάτου.Ο Ούγος έγινε Ναΐτης ιππότης (1125), την εποχή που το τάγμα συνίστατο από 12 ιππότες. Ο πρώτος μεγάλος διδάσκαλος των Ναΐτών Ούγος ντε Παιν ήταν υποτελής του Ούγου· συμμετείχαν μαζί σε εκστρατεία στα Ιεροσόλυμα (1114). C. West, 'Count Hugh of Troyes and the Territorial Principality in early Twelfth-Century Europe', English Historical Review 127 (2012) George Finlay, A History of Greece: Mediaeval Greece and the empire of Trebizond, A.D. 1204 (Clarendon press, 1877) Jochen Schenk, Templar Families: Landowning Families and the order of the Temple in France, c. 1120-1307, (Cambridge University Press, 2012) Karen Ralls, The Templars and the Grail: Knights of the Quest, (Quest Books, 2003) Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100–1300, (University of Pennsylvania Press, 2007) Άγιος Βερνάρδος του Κλαιβρώ
Πιτσιλέμου

Η Πιτσιλέμου (Pichilemu) είναι τουριστική πόλη της κεντρικής Χιλής. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Καρδενάλ Κάρο (Cardenal Caro). Η παραλία της Πιτσιλέμου αποτελεί μία από τις καλύτερες του κόσμου για σέρφινγκ και ειδικότερα στην περιοχή Πούντα ντε Λόμπος (Punta de Lobos). Η πόλη αποτελεί παραλιακό θέρετρο.

 Κατά την περίοδο των Ίνκας και στη συνέχεια, κατά την περίοδο που ήταν υπό ισπανική κυριαρχία, η Πιτσιλέμου κατοικούνταν από τη φυλή Προμαουκάες (Promaucaes). Οι αυτόχθονες αυτοί ασχολούνταν με τη γεωργία και την αλιεία και έζησαν κατά μήκος των ποταμών Κατσαποάλ (Cachapoal) και Μάουλε (Maule). Ως αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας οι Προμαούκες έγιναν μέρος της κοινωνίας της Χιλής. Σύμφωνα με τον ερευνητή Χοσέ Τορίμπιο Μεδίνα στο βιβλίο του Restos Indígenas de Pichilemu ο Πέδρο δε Βαλδίβια (Pedro de Valdivia) παραχώρησε μία μεγάλη έκταση γης της σημερινής κεντρικής Χιλής στον Χουάν Γκόμες ντε Αλμάγρο (Juan Gómez de Almagro) στις 24 Φεβρουαρίου 1544. Η Πιτσιλέμου ήταν μεταξύ των περιοχών της Παγιοκιερμπίκο (Palloquierbico), Τοποκάλμα (Topocalma) και Γκουλακιέν (Gulaquien). Τον 17ο αιώνα το Κάουιλ (Cáhuil) έγινε το τοπικό κέντρο της περιοχής. Το όνομα Πιτσιλέμου προέρχεται από τις λέξεις της γλώσσας Μαπουντουνγκούν (Mapudungún) Pichi (λίγο) και lemu (δάσος). Από τους πρώτους ιδιοκτήτες γης της Πιτσιλέμου ήταν η οικογένεια Ορτούσαρ (Ortúzar). Ο Ντάνιελ Ορτούσαρ (Daniel Ortúzar) θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του αρχικού χωριού Πιτσιλέμου. Η οικογένεια του Ορτούσαρ Κουέβας (Ortúzar Cuevas), από το Ασιέντα Σαν Αντόνιο ντε Πέτρελ (San Antonio de Petrel Hacienda), κατασκεύασε στα μέσα του αιώνα μία αποβάθρα που λειτούργησε ως αλιευτικό λιμάνι για αρκετά χρόνια. Παράλληλα έχτισαν σπίτια κατά μήκος της αποβάθρας, εκεί που σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος Ορτούζαρ. Κατά τη διάρκεια πιο πρόσφατων περιόδων, μεγάλοι ιδιοκτήτες γης υπήρξαν οι Πέδρο Πάβες Πολάνκο (Pedro Pavez Polanco) και το Ασιέντα του Σαν Αντόνιο ντε Πέτρελ. Οι μεγάλες αυτές οικογένειες γαιοκτημόνων έχουν οικοδομήσει αρκετά ιστορικά σπίτια και κτίρια. Κατά τη διάρκεια του Χιλιανού Εμφυλίου Πολέμου του 1891 ο Ντάνιελ Ορτούσαρ και και ο ιερέας του Αλκόνες (Alcones) μετέφερε κρατούμενους από και προς την Πιτσιλέμου μέσω του λιμανιού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η αποβάθρα κάηκε. Αργότερα ο Λαουριάνο Γκαέτε (Lauriano Gaete) και ο Νίνφα Βάργκας (Ninfa Vargas) ίδρυσαν την Πιτσιλέμου ξεκινώντας το σχεδιασμό της πόλης με το μηχανικό Εμίλιο Νιτσόν (Emilio Nichón), με βάση τη λεωφόρο Ορτούσαρ. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, η Πιτσιλέμου πήρε την επίσημη ονομασία της και απέκτησε στάτους πόλης. Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 22 Δεκεμβρίου του 1891. Ο πρώτος δήμαρχος της πόλης ήταν ο Χοσέ Μαρία Κάρο Μαρτίνες (José María Caro Martínez). Η Πιτσιλέμου έγινε η ιστορική πρωτεύουσα της επαρχίας που ονομάζεται Καρδενάλ Κάρο (Cardenal Caro), η οποία πήρε το όνομά της για τον πρώτο καρδινάλιο της χιλιανής Καθολικής Εκκλησίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pichilemu στο Wikimedia Commons Η επίσημη ιστοσελίδα της Πιτσιλέμου Αρχειοθετήθηκε 2019-06-16 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
Τεκές Μπουνταλά Χότζα

Ο Τεκές Μπουνταλά Χότζα (τουρκικά: Budala Hoca Tekkesi) υπήρξε ένας χώρος συνάθροισης Μπεκτασήδων δερβίσηδων (τεκές) κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βρίσκεται στο χωριό Θέρμες Ξάνθης στη Θράκη. Ο τεκές βρίσκεται στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας, περίπου 40 χιλιόμετρα οδικώς από την Ξάνθη.

 Το κτήριο του τεκέ περιλαμβάνει δύο χώρους, ένα τουρμπέ (οθωμανικό ταφικό μνημείο) και το χώρο συνάθροισης. Ο χώρος του τεκέ ανακαινίστηκε πρόσφατα με χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία. Η ανακαίνιση, σύμφωνα με τον ιστορικό-οθωμανολόγο Χίθ Λόουρι από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον΄, κατέστρεψε την αρχική μορφή του τεκέ και χρησιμοποιήθηκαν πλακάκια τύπου Ιζνίκ από την Κιουτάχεια της Τουρκίας. Το μόνο που παρέμεινε με την αρχική μορφή είναι το τρουλωτό χαμάμ.Στο συγκρότημα του τεκέ ανήκει και ένα τρουλωτό κτήριο που χρησιμοποιείται ως χαμάμ, με νερό από την ιαματική πηγή ζεστού νερού όπου υπάρχει εκεί. Το τρουλωτό χαμάμ βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον τεκέ δίπλα στις όχθες του ποταμού. Το χαμάμ του τεκέ έχει διαυγές ιαματικό νερό θερμοκρασίας 40-41 βαθμούς κελσίου. Ιαματικές Πηγές Ξάνθης
Κύπελλο Ιντερτότο 1966-67

Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο 1966-67 ή Κύπελλο Ράπαν, όπως ήταν πιο γνωστό (το μετέπειτα Κύπελλο Ιντερτότο), κατακτήθηκε από την Άιντραχτ Φρανκφούρτης, κερδίζοντας στον τελικό την ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα, στον τελευταίο τελικό της διοργάνωσης του τύπου «1 κύπελλο, 1 νικητής». Ήταν η τελευταία σεζόν των νοκ-άουτ γύρων, μέχρι που η UEFA ανέλαβε την διοργάνωση από το 1995. Από την επόμενη σεζόν ονομάστηκε Κύπελλο Ιντερτότο και διεξαγόταν σε ομίλους.

 Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 10 ομίλους των 4 ομάδων. Οι 4 όμιλοι άνηκαν στην περιφέρεια Α και οι 6 στην περιφέρεια Β. Οι ομάδες από το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ολλανδία και την Ελβετία τοποθετήθηκαν στην περιοχή Α ενώ οι ομάδες από τη Τσεχοσλοβακία, της Ανατολικής Γερμανίας, την Πολωνίας, της Σουηδίας και της Γιουγκοσλαβία τοποθετήθηκαν στην περιφέρεια Β. Οι ομάδες από τη Δυτική Γερμανία τοποθετήθηκαν και στις δύο περιφέρειες. Οι 10 νικήτριες των ομίλων προκρίθηκαν στη φάση των νοκ-άουτ. Η Γκόρνικ Ζάμπρζε και η Φόρβερτς Βερολίνου συμμετείχαν στο Κύπελλο πρωταθλητριών 1966-67 και δεν τους επετράπει να συνεχίσουν στο Ιντερτότο μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, έτσι αποσύρθηκαν. Αξιοσημείωτο είναι ότι κληρώθηκαν μεταξύ τους στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, έτσι θα μπορούσαν να αποχωρήσουν προσωρινά και να ενταχθούν μετά τον αποκλεισμό τους από το Κύπελλο πρωταθλητριών, όπως έγινε με τη Μάλμε ΦΦ δύο σεζόν προηγουμένως.Οι υπόλοιπες ομάδες κληρώθηκαν σε 4 ζευγάρια. Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1966-67 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1966-67 Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων 1966-67 Αποτελέσματα στο Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation [1] by Pawel Mogielnicki
Κόιντος Φάβιος Μάξιμος (ύπατος το 45 π.Χ.)

Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος, λατιν.: Quintus Fabius Maximus, (πιθανώς Q. F. M. Sanga) (απεβ. στις 31 Δεκεμβρίου 45 π.Χ.) ήταν στρατηγός και πολιτικός της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, που έγινε αντικαταστάτης ύπατος το 45 π.Χ.

 Ήταν μέλος τού πατρικίου γένους των Φαβίων. Πατέρας του ήταν ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος, γιος τού Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Αλλοβρογικού, τού υπάτου το 121 π.Χ. Ο προπάππους του, Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αιμιλιανός, ήταν επίσης ύπατος, υπηρετώντας το 145 π.Χ. Το αντιλήφθηκε για πρώτη φορά το 59 π.Χ., όταν, μαζί με τον Μάρκο Καίλιο Ρούφο, άσκησε δίωξη στον Γάιο Αντώνιο Υβρίδα για εκβιασμό στην επαρχία του, τη Μακεδονία. Αν και ο Κικέρων υπηρέτησε ως κύριος συνήγορος για την υπεράσπιση, ο Φάβιους Μάξιμος και ο Καίλιος Ρούφος ήταν επιτυχείς. Εξελέγη αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 57 π.Χ., κατά την οποία αποκατέστησε την αψίδα τού Φάβιου (Fornix Fabianus). Λίγο πριν από το 48 π.Χ. εξελέγη πραίτωρ. Το 46 π.Χ. ήταν ένας από τους κληρικούς τού Ιουλίου Καίσαρα, που πολέμησε στον εμφύλιο πόλεμο. Ο Μάξιμος στάλθηκε από τον Καίσαρα στην Hispania μαζί με τον Κόιντο Πέδιο ως επικεφαλής των στρατευμάτων, που στάλθηκαν από τη Σαρδηνία για να αντιμετωπίσουν τους Πομπηίους, των οποίων ηγέτης ήταν ο Γναίος Πομπήιος. Μόλις έφθασαν εκεί, δεν ήταν πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν τη μάχη με τους ανώτερους αριθμούς τού Πομπηίου, και έτσι παρέμειναν στρατοπεδευμένοι στο Oκούλβο, περιμένοντας τον Καίσαρα να φτάσει αυτοπροσώπως. Όταν ενώθηκαν με τον Καίσαρα, νίκησαν τον Πομπήιο στη μάχη της Μούνδας στις 17 Μαρτίου 45 π.Χ. Μετά τη νίκη, ο Καίσαρας άφησε τον Μάξιμο για να πολιορκήσει την πόλη Μούνδα, την οποία κατέλαβε, και μπορεί να την κατέστρεψε. Στη συνέχεια βάδισε εναντίον της πόλης Ουρσάο. Επέστρεψε στη Ρώμη μαζί με τον Καίσαρα, και ως ανταμοιβή για την υπηρεσία του, αφού ο Καίσαρας παραιτήθηκε από την αποκλειστική υπατεία του τον Σεπτέμβριο, τοποθέτησε τον Μάξιμο με τον Γάιο Τρηβώνιο ως αντικαταστάτες υπάτους την 1η Οκτωβρίου 45 π.Χ., Ο λαός ακολούθησε τις επιθυμίες τού Καίσαρα, ψηφίζοντας τους υποψηφίους του. Όταν ο Μάξιμος μπήκε σε ένα θέατρο και οι ραβδούχοι (lictores) του ζήτησαν από τους θεατές να σταθούν όρθιοι, πολίτες της αντι-καισαρικής μερίδας έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους, φωνάζοντας «δεν είναι ύπατος». Ο Μάξιμος τότε εόρτασε τον ρωμαϊκό θρίαμβο για τις νίκες του στην Hispania στις 13 Οκτωβρίου 45 π.Χ. Ο Φάβιος Μάξιμος apeb;ivsε στις 31 Δεκεμβρίου 45 π.Χ. — την τελευταία ημέρα της ypateίας του. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, to t;eloς του ήταν αξιοσημείωτο, επειδή ο Φάβιος Μάξιμος δεν έδειξε συμπτώματα επικείμενης ασθένειας ή θανάτου εκ των προτέρων. Αντικαταστάθηκε για τις υπόλοιπες ώρες τού έτους από τον Γάιο Κανίνιο Ρεβίλο. Απέκτησε τρία παιδιά: τον Παύλο Φάβιο Μάξιμο, τον Aφρικανό Φάβιο Μάξιμο και τηΦαβία Παυλίνα, που παντρεύτηκε τον Mάρκο Τίτιο. Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων T. Robert S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, Vol II (1952). Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol. III (1923). Syme, Ronald, The Roman Revolution, Clarendon Press, Οξφόρδη, (1939). Smith, W. Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (1861).
Enigma (συσκευή)

Οι μηχανές Enigma ήταν μια σειρά από ηλεκτρο-μηχανικές συσκευές κρυπτογράφησης ρότορα. Αναπτύχθηκαν και χρησιμοποιούνταν έως τα μέσα του εικοστού αιώνα για την προστασία της εμπορικής, διπλωματικής και στρατιωτικής επικοινωνίας. Η Enigma εφευρέθηκε από τον γερμανό μηχανικό Arthur Scherbius στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα πρώτα μοντέλα είχαν χρησιμοποιηθεί για εμπορικούς σκοπούς από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 και εγκρίθηκαν από τις στρατιωτικές και κυβερνητικές υπηρεσίες πολλών χωρών, κυρίως της ναζιστικής Γερμανίας πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλά διαφορετικά μοντέλα του Enigma παράχθηκαν, αλλά τα γερμανικά στρατιωτικά μοντέλα, τα Wehrmacht Enigmas, ήταν τα πιο πολυσυζητημένα , γιατί είχαν plugboard, ήταν τα πιο πολύπλοκα. Ωστόσο, ιαπωνικά και ιταλικά μοντέλα ήταν επίσης σε χρήση.

 Το 1918, ο Γερμανός εφευρέτης Άρθουρ Σέρμπιους (Arthur Scerbius) με τον στενό του φίλο Ρίτσαρντ Ρίτερ (Richard Ritter) δημιούργησαν την εταιρία Σέρμπιους και Ρίτερ μια καινοτομιακή μηχανική φίρμα που παρήγαγε τα πάντα, από τουρμπίνες ως θερμαινόμενα μαξιλάρια. Ο Σέρμπιους ήταν υπεύθυνος για την έρευνα και ανάπτυξη και κυρίως κοιτούσε για νέες ευκαιρίες. Μια από τις κυρίως ασχολίες του ήταν να αντικαταστήσει τα ανεπαρκή συστήματα κρυπτογραφίας που χρησιμοποιούνταν στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, τα οποία έσπασαν αυτά τα κρυπτογραφημένα μηνύματα μολύβι και χαρτί με μια μορφή κρυπτογράφησης η οποία θα εκμεταλλευόταν την τεχνολογία του 20ου αιώνα. Έχοντας σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Ανόβερο και το Μόναχο, ανέπτυξε ένα κομμάτι κρυπτογραφικής μηχανής η οποία ήταν ουσιαστικά μια ηλεκτρική βερσιόν του κώδικα Αλμπέρτι. Το ονομαζόμενο «Enigma» (Αίνιγμα) θα γινόταν το πιο τρομαχτικό για τους κρυπταναλυτές στην Ιστορία. Το Αίνιγμα του Σέρμπιους αποτελούντο από έναν αριθμό ευφυών εξαρτημάτων, τα οποία έβαλε και συνέδεσε μέσα σε μια φοβερή και πολύπλοκη κρυπτογραφική μηχανή. Ωστόσο αν σπάσουμε την μηχανή και την επανακατασκευάσουμε σε στάδια, τότε οι υπογραμμισμένες αρχές του θα φανούν. Η βασική μορφή της εφεύρεσης του Σέρμπιους αποτελείται από τρία στοιχεία συνδεδεμένα μεταξύ τους με καλώδια: ένα πληκτρολόγιο για εισαγωγή του κάθε απλού (αρχικού) ψηφίου που ανήκει στο επίσης αρχικό κείμενο, μία ενότητα "ανακατέματος" η οποία κρυπτογραφεί το κάθε ψηφίο σε ένα ξεχωριστό κρυπτογραφημένο ψηφίο, και έναν πίνακα με διάφορους λαμπτήρες όπου φαινόταν το τελικό κρυπτογραφημένο ψηφίο. Για να κρυπτογραφηθεί ένα γράμμα, ο χρήστης πατάει το αντίστοιχο με αυτό που θέλει γράμμα στο πληκτρολόγιο, το οποίο στέλνει έναν ηλεκτρικό παλμό στην κεντρική μονάδα ανακατέματος και βγαίνει από την άλλη πλευρά ως ένα άλλο ψηφίο. "The Code Book" του Simon Singh