IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αντς Λαϊκμάα

Ο Αντς Λαϊκμάα (εσθονικά: Ants Laikmaa, γεννηθείς στις 5 Μαΐου 1866 στο αγρόκτημα Πάιμπα, στο χωριό Αράστε, στην κοινότητα Βιγκάλα - 19 Νοεμβρίου 1942 στο χωριό Κανταρπίκου, στην κοινότητα Ταέμπλα) ήταν Εσθονός ζωγράφος.

 Ο Αντς Λαϊκμάα (μέχρι το 1935 ονομαζόταν Χανς Λάιπμαν) ήταν το 13ο παιδί μιας φτωχής εσθονικής οικογένειας. Παρακολούθησε σχολεία στο Βέλισε, στο Χααπσάλου και τη Λιχούλα. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν παιδί. Ο Λαϊκμάα ανακάλυψε νωρίς το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική. Σπούδασε από το 1891 έως το 1893 και το 1896/97 στην Ακαδημία Τέχνης του Ντίσελντορφ. Από το 1897 έως το 1899 δούλευε στο Ντίσελντορφ. Συνδέεται με τη σχολή ζωγραφικής του Ντίσελντορφ. Το φθινόπωρο του 1899 επέστρεψε στο Τάλιν. Από το 1900 έως το 1907 ο Λαϊκμάα εργάστηκε ως καλλιτέχνης στο Τάλιν και το Χααπσάλου. Η μελέτη τον οδήγησε στο Βέλγιο, τη Γαλλία, την Αυστρία, τη Φινλανδία και τις Κάτω Χώρες. Το 1901 οργάνωσε την πρώτη καλλιτεχνική έκθεση τέχνης της Εσθονίας στο Τάλιν. Το 1906 αυτό ακολουθήθηκε από την πρώτη έκθεση τέχνης στο Τάρτου. Το 1903 ίδρυσε ένα στούντιο στο Τάλιν. Το 1907 ίδρυσε την Εσθονική Ένωση Τέχνης (Eesti Kunstiselts). Το 1904 ο 38χρονος Λαϊκμάα γνώρισε τη μεγάλη αγάπη της ζωής του, την 21χρονη Μαρί Χάκερ, που αργότερα άλλαξε το όνομά της στη Μάριε Ούντερ, μιας από τους πιο γνωστούς ποιητές της εποχής. Την ίδια χρονιά ζωγράφισε δύο πορτρέτα της, τα οποία θεωρούνται ως οι πιο διάσημοι από τους πίνακες του. Από το 1907 έως το 1909 βρισκόταν κυρίως στη Φινλανδία. Από το 1909 έως το 1913 ταξίδεψε στις μεγάλες πόλεις της τέχνης στην Ευρώπη. Από το 1910 έως το 1912 ζούσε στο Κάπρι και την Τυνησία. Από το 1913 έως το 1931 ο Λαϊκμάα εργάστηκε ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης και δάσκαλος τέχνης στο Τάλιν. Μεταξύ άλλων, οι μαθητές του συμπεριελάμβαναν τον νεαρό Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Το 1927 γεννήθηκε η μοναδική του κόρη Άινο Μάριε (αργότερα Άνου Κιλπιέ, πέθανε το 1969), ένα παιδί του μοντέλου του με το παρατσούκλι "Μίκου". Το 1932 ο Λαϊκμάα εγκαταστάθηκε στην περιοχή Ταέμπλα στην κομητεία Λέενε, στο αγρόκτημα του στο χωριό Κανταρπίκου με ένα πάρκο 7 εκταρίων, όπου παρέμεινε και εργάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Αντς Λαϊκμάα πέθανε τον Νοέμβριο του 1942 στο Κανταρπίκου, όπου και θάφτηκε. Η Λαϊκμάα παρέμεινε άγαμος σε όλη του τη ζωή. Το αγρόκτημά του άνοιξε το 1960 ως μουσείο για τη ζωή και τη δουλειά του. Ο Αντς Λαϊκμάα είναι γνωστός για τη ζωγραφική του με ακουαρέλες. Έφερε τον ιμπρεσιονισμό στην Εσθονία και συχνά ζωγράφιζε τοπία, κυρίως με έντονα χρώματα. Τα πορτραίτα της πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ της Εσθονίας είναι επίσης γνωστά. Ήταν επίσης πολιτικά ενεργός. Πάνω απ 'όλα, προήγαγε την εκπαίδευση και την προώθηση της εσθονικής τέχνης και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εθνικού Μουσείου της Εσθονίας (Muzeul Eesti Rahva) στο Τάρτου. Αυτοπορτραίτο (1902) Lääne neiu (1903; 'Ανύπαντρη κοπέλα από την επαρχία Λέενε') Πορτραίτο της Μάριε Ούντερ (1904) Vigala taat (1904; 'Ηλικιωμένος άντρας από τη Βιγκάλα') Πορτραίτο του Άουγκουστ Κίτσμπεργκ (1915) Ants Laikmaa house-museum
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1929-30

Στο Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1929-30 συμμετείχαν έξι ομάδες. Αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο δύο γύρων (10 αγωνιστικές). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός που είχε επίθεση "φωτιά" με 58 γκολ. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Άγγελος Μεσσάρης με 13 γκολ. Στη συνέχεια ο Παναθηναϊκός, ως εκπρόσωπος της ΕΠΣΑ, κατέκτησε και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1929-30.

 Μετείχαν 6 ομάδες: Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Απόλλων Αθηνών, Ατρόμητος Αθηνών, Α.Ο. Παλαιό Φάληρο, Αθηναϊκός Α.Σ.. Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός, προκρίθηκε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1929-30. Διαβάθμιση: Αθηναϊκός Α.Σ.. Πρωταθλητής Β΄: Π.Σ. Γουδί, ανέβηκε στην Α΄. Πρωταθλητής Γ΄ (12 ομάδες): A.O. Πατησίων, ανέβηκε στην Β΄ αήττητος. Τερματοφύλακας: Μαντζαβίνος. Οπισθοφύλακες: Βασιλείου, Πιερράκος. Μέσοι: Υποφάνης, Μεσσάρης Ι, Ανδρίτσος. Κυνηγοί: Άγγελος Μεσσάρης, Μ. Παπαδόπουλος, Τζιραλίδης, Αντώνης Μηγιάκης, Διομήδης Συμεωνίδης, Αντώνης Τσολίνας. Είναι γνωστά τα εξής αποτελέσματα: Σύμφωνα με την προκήρυξη έδωσαν αγώνες διαβάθμισης ο ουραγός της Α΄ κατηγορίας Αθηναϊκός Α.Σ. με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας Π.Ο. Γουδί. Όμως, έπειτα από τα δύο ματς οι ομάδες αναδείχθηκαν ισόβαθμες σε βαθμούς και γκολ και η ΕΠΣΑ αποφάσισε να μην υποβιβαστεί καμία και την επόμενη σεζόν να μετέχουν επτά ομάδες στην Α΄ κατηγορία. 13 γκολ: Άγγελος Μεσσάρης (ΠΑΟ). 10 γκολ: Μήτσος Μούγκρας (ΑΕΚ). 9 γκολ: Ηλίας Ηλιάσκος (ΑΕΚ), Κώστας Νεγρεπόντης (ΑΕΚ), Μιχάλης Παπαδόπουλος (ΠΑΟ), Αντώνης Τζιραλίδης (ΠΑΟ). 7 γκολ: Κολομβούνης (Ατρόμητος), Αντώνης Μηγιάκης (ΠΑΟ), Διομήδης Συμεωνίδης (ΠΑΟ), Αντώνης Τσολίνας (ΠΑΟ). 6 γκολ: Χ. Παντερμαλής (ΑΕΚ). Ψηφιακό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ηλ. Λέκκα, "Η Εποποιία του ελληνικού ποδοσφαίρου", "Αθλητική Ηχώ", 25/7/1974. Ηλ. Λέκκα, "Η Εποποιία του ελληνικού ποδοσφαίρου", "Αθλητική Ηχώ", 26/7/1974. Αθηναϊκό ποδόσφαιρο - Από το 1928 έως το 1938. Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 223-224.
Ντόρη Μηνιάτη

Η Θεοδώρα (Ντόρη) Μηνιάτη (1953) είναι Ελληνίδα αθλήτρια. Υπήρξε πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1967 ως το 1974 στους δρόμους ταχύτητας, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ σκυταλοδρομίας 4Χ100 με την εθνική ομάδα.

 Η Ντόρη Μηνιάτη πρωτοεμφανίστηκε στον πανελλήνιο αθλητισμό το 1967, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 4x100 με την ομάδα του Πανιωνίου, ενώ ήταν 2η στα 100μ με 13.3. Πανελληνιονίκης στη σκυταλοδρομία αναδείχθηκε και το επόμενο έτος αλλά στα 100 ήταν 4η.. Στις 17 Αυγούστου του 1969, αποτέλεσε μέλος της ομάδας του Πανιωνίου (μαζί με τις Χαρά Σασαγιάννη, Καίτη Ρεΐζη και Ελένη Βρεττάκου) που κατέρριψε στο Νέο Φάληρο το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μέτρα με χρόνο 48.4. Τα επόμενα έτη κυριάρχησε στις μικρές αποστάσεις (100, 200, 4Χ100) κατακτώντας πανελλήνιες νίκες και στα τρία αγωνίσματα τα έτη: 1969, 1970 και 1972, ενώ πήρε το χρυσό στα 4x100 και το 1974. Με τις επιτυχίες αυτές βοήθησε παράλληλα το σύλλογό της, τον Πανιώνιο, να κατακτά συνεχώς το πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών. Ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας, με την οποία έλαβε μέρος σε βαλκανικούς και μεσογειακούς αγώνες, καθώς και σε διεθνή μίτιγκ. Μετείχε με την ομάδα 4Χ100 του Πανιωνίου σε πανελλήνιους αγώνες ως το 1978. Μετά το τέλος της αγωνιστικής καριέρας της υπηρέτησε το στίβο ως κριτής. Πανελλήνια ρεκόρ: 100μ (νεανίδων): 12.4 (1969), 12.3 (1970) 200μ (γυναικών-νεανίδων): 25.0 (1970) 4Χ100: 49.6, 48.9, 48.4 (Πανιώνιος - 1969, τρεις καταρρίψεις), 47.6 (Εθνική ομάδα - 1970). Πρωταθλήτρια Ελλάδος: 100μ: 1969, 1970, 1972. 200μ: 1969, 1970, 1972. 4Χ100: 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1974. Δευτεραθλήτρια Ελλάδος: 100μ: 1967 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος στο δρόμο για τη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 21 (23/5/2009), σελ. 7. Αθλητική Ηχώ.
Κάστρο της Άκαμπα

Το Κάστρο της Άκαμπα, Κάστρο των Μαμελούκων ή Οχυρό της Άκαμπα ( αραβικά: قلعة العقبة‎ 'αλ'ατ αλ'Άκαμπα), που βρίσκεται στην Άκαμπα της Ιορδανίας, είναι ένα φρούριο που χτίστηκε αρχικά από τους Σταυροφόρους τον 12ο αιώνα και ονομάστηκε Χελίμ. Η Άυλα (αρχαία Άκαμπα) ανακτήθηκε από τον Σαλαντίν το 1187 και το φρούριο καταστράφηκε, έως ότου ανοικοδομήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα υπό τον Μαμελούκο Σουλτάνο Αλ Ασράφ Κανσούχ Α-Γκουρί. Τον Ιούλιο του 1916, το φρούριο που βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, έπεσε από επίθεση των Αράβων, μια σημαντική νίκη της Αραβικής Επανάστασης. Ο Λόρενς της Αραβίας, ο οποίος είχε ηγηθεί της επίθεσης, πήγε, θριαμβευτής, στο Κάιρο για να αναφέρει τα καλά νέα στον στρατηγό Άλλενμπι. Το λιμάνι της Άκαμπα έγινε σημαντική βάση εφοδιασμού για την προώθηση της Αραβικής Επανάστασης. Το φρούριο βρίσκεται δίπλα στο κοντάρι της Άκαμπα, το οποίο φέρει τη σημαία της αραβικής εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών. Δίπλα στο φρούριο βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Άκαμπα, το οποίο ήταν κάποτε η κατοικία του Σαρίφ Χουσεΐν, σημαντικού ηγέτη της Αραβικής Επανάστασης.

 Το κάστρο χτίστηκε αρχικά ως κάστρο σταυροφόρων, και ξαναχτίστηκε σε μεγάλο βαθμό τον 14ο αιώνα π.Χ. από τους Μαμελούκους, συγκεκριμένα το 1587 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τελευταίου Μαμελούκου σουλτάνου. Αργότερα, το φρούριο ξαναχτίστηκε πολλές φορές. Στις αρχές του 16ου αιώνα, η Άκαμπα βρέθηκε υπό τον έλεγχο της οθωμανικής κυριαρχίας. Η πόλη έμεινε σε παρακμή και παρέμεινε ένα μικρό και ασήμαντο ψαροχώρι για περίπου 400 χρόνια. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917, οι Οθωμανικές δυνάμεις αποχώρησαν από την πόλη αφού ο αραβικός στρατός του Σαρίφ Χουσεΐν μπιν Αλί, αρχηγού της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης, βοήθησε τον Λόρενς της Αραβίας να τους επιτεθεί. Έτσι έγινε ένα από τα κύρια προπύργια της επανάστασης ενάντια στους Τούρκους. Το κάστρο πέρασε στην κυριαρχία της Αιγύπτου μέχρι το έτος 1892, όταν παραδόθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με την έναρξη της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης, οι Ιορδανικές φυλές το κατέλαβαν και το κατέστησαν αρχηγείο τους και σημείο εκκίνησης για την απελευθέρωση της Μέσης Ανατολής από την οθωμανική κυριαρχία, η οποία διήρκεσε 400 χρόνια. https://www.pbs.org/lawrenceofarabia/resources/locations5.html http://www.kinghussein.gov.jo/tourism6e.html#Aqaba
Η Γυναίκα Λυκάνθρωπος

Η Γυναίκα Λυκάνθρωπος (αγγλικά: Howling II: Stirba - Werewolf Bitch) είναι μια ταινία τρόμου του 1985 σε σκηνοθεσία Philippe Mora και είναι η πρώτη συνέχεια της ταινίας Το Ουρλιαχτό. Παρά το γεγονός ότι ο Gary Brandner, συγγραφέας του μυθιστορήματος The Howling, συν-έγραψε το σενάριο, το Howling II είναι σε μεγάλο βαθμό άσχετο με το μυθιστόρημα του Bradner, Howling II του 1979.

 Όταν η αδερφή του δολοφονείται από λυκανθρώπους βοηθάει έναν ερευνητή να κυνηγήσουν τους λυκάνθρωπους στις ΗΠΑ καθώς και στην Ευρώπη. Christopher Lee - Stefan Crosscoe Annie McEnroe - Jenny Templeton Reb Brown - Ben White Marsha A. Hunt - Mariana Sybil Danning - Stirba Judd Omen - Vlad Ferdy Mayne - Erle Patrick Field - Deacon Jimmy Nail - Dom Όπως όλες οι συνέχειες της ταινίας Το Ουρλιαχτό η ταινία γνώρισε αρνητικές κριτικές από το κοινό. Έχει μια βαθμολογία των 3,2/10 στο IMDb. Στο Rotten Tomatoes κρατάει μια βαθμολογία των 14% βασισμένη σε 7 κριτικές. Η Metro-Goldwyn-Mayer κυκλοφόρησε την ταινία σε DVD το 2005. Το επανακυκλοφόρησε το 2010 σε μια έκδοση με δύο δίσκους η οποία περιείχε και το κλασσικό The Howling του 1981. Το καλοκαίρι του 2015, η ταινία θα κυκλοφορήσει για πρώτη φορά σε Blu Ray από την Scream Factory. Howling II στο Rotten Tomatoes Howling II στο AllMovie
Ιερό Μασουμίντα

Το Ιερό Μασουμίντα (ιαπωνικά: 真清田神社, Μασουμίντα Τζίντζα) είναι σιντοϊστικό ιερό στην πόλη Ιτσινομίγια της Ιαπωνίας. Το κύριο φεστιβάλ του ιερού διεξάγεται ετησίως στις 3 Απριλίου. Το καλοκαίρι διεξάγεται η γιορτή Ταναμπάτα και πλήθος ανθρώπων συρρέουν, για να γιορτάσουν και να διασκεδάσουν. Στην περιοχή υπάρχουν εκτεταμένοι ορυζώνες, που αρδεύονται από τον ποταμό Κίσο. Το όνομα «Μασουμίντα» δόθηκε στην περιοχή λόγω της αφθονίας του καθαρού νερού.

 Το κύριο κάμι του Ιερού Μασουμίντα είναι ο Αμενόχο νο Ακάρι νο μικότο, (天火明命), ο οποίος εμφανίζεται στο Κουτζίκι ως απόγονος της Αματεράσου και ο πρόγονος της φυλής Οβάρι, των προϊστορικών ηγεμόνων της περιοχής. Στην περιοχή του ιερού βρίσκεται επίσης το ιερό Χατσίργιου, όπου λατρεύεται ο θεός του νερού. Η ημερομηνία ίδρυσης του ναού Μασουμίντα είναι άγνωστη. Η παράδοση του ιερού και τα αρχεία Κουτζίκι δίνουν την απίθανη ημερομηνία του 628 π.Χ., ή την τρίτη ημέρα του τρίτου μήνα του 33ου έτους της βασιλείας του αυτοκράτορα Τζίμμου. Μια άλλη παράδοση δίνει την ημερομηνία ίδρυσης στη βασιλεία του ημι-θρυλικού αυτοκράτορα Σουίνιν (97 π.Χ. – 30 π.Χ.). Το ιερό βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία της πρωτεύουσας της επαρχίας της επαρχίας Οβάρι, που ιδρύθηκε την περίοδο Νάρα και ανήκει στον κύκλο του μύθου Γιαμάτο Τακέρου. Κατά την πρώιμη περίοδο Χεϊάν, εμφανίζεται στα αρχεία Ενγκισίκι. Έχει διαμορφωθεί ως το ιτσινομίγια της επαρχίας Οβάρι τουλάχιστον από το τέλος της περιόδου Χεϊάν. Ο όρος ιτσινομίγια αναφέρεται σε ένα σιντοϊστικό ιερό, που έχει καταταχθεί στη μέγιστη βαθμίδα σε μία επαρχία ή ένα νομό. Το 1584, μετά την καταστροφή του ιερού από έναν σεισμό, ξαναχτίστηκε από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Στη συνέχεια υποστηρίχθηκε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα και τον τομέα Οβάρι μέχρι το τέλος της περιόδου Έντο. Στην περίοδο Έντο το σογκουνάτο Τοκουγκάβα εφοδίασε το ιερό με 333 πέτρες, που έχουν σφραγίδες, και έτσι επίσημα το ιερό Μασουμίντα αναγνωρίστηκε ως ιερός χώρος. Μετά την Αποκατάσταση του Μεϊτζί, το ιερό ταξινομήθηκε ως Κοκουχέι Τσούσα (Kokuhei Chūsha) (2ης βαθμίδας Εθνικός Ναός) υπό τον Κρατικό Σιντοϊσμό το 1875. Το ιερό καταστράφηκε στην αεροπορική επιδρομή της Ιτσινομίγια το 1945 και άρχισε να ξαναχτίζεται μόλις το 1951, με την ανοικοδόμηση να διαρκεί δέκα χρόνια. Τέσσερα από τα κτήρια του ιερού έχουν καταχωρηθεί ως ενσώματα πολιτιστικά αγαθά. Το ιερό Μασουμίντα διατηρεί μια σειρά από εθνικές σημαντικές πολιτιστικές ιδιότητες της Ιαπωνίας, όπως: 12 ξύλινες μάσκες καγκούρα, δέκα από την περίοδο Καμακούρα, δύο από την περίοδο Μουρομάτσι, δωρεά από τον Τζουντόκου Τέννο 25 δίσκοι και μπολ από λάκα, που χρονολογούνται στα 1457 22 τελετουργικά χάλκινα κύπελλα και πιάτα, που χρονολογούνται στα 1574 Plutschow, Herbe. (1996). Ματσούρι: Τα Φεστιβάλ της Ιαπωνίας. Λονδίνο: RoutledgeCurzon. (ISBN 1-873-41063-8) Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society.OCLC 194887OCLC 194887 Επίσημος ιστότοπος Τουριστικές πληροφορίες Νομού Αίτσι
Μιλτιάδης Πύργου Τριφυλίας

Ο Αθλητικός Όμιλος Μιλτιάδης Πύργου Τριφυλίας είναι ιστορικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στον Πύργο Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1929 και έχει χρώματα το μαύρο και το λευκό. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου, με μεγαλύτερη διάκριση την παρουσία του στην Δ΄ Εθνική κατηγορία για 5 σεζόν.

 Ο Αθλητικός Όμιλος «Μιλτιάδης» αποτελεί τον μοναδικό αθλητικό σύλλογο στον Πύργο Τριφυλίας, τον οποίο και εκπροσωπεί στο μεσσηνιακό ποδόσφαιρο, έχοντας παραδοσιακά πρωταγωνιστικό ρόλο. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Πύργου Τριφυλίας, όπου και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του.Το 1990 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας με 2-1 της Εράνης Φιλιατρών στον τελικό. Τη σεζόν 1990-91 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Δ΄ Εθνική, ενώ τη σεζόν 2003-04, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, με παίκτη-προπονητή τον Γιάννη Αθανασόπουλο και κέρδισε την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, εξασφαλίζοντας τον τίτλο και την άνοδο στην 33η αγωνιστική στις 29 Απριλίου 2004, όποτε και επικράτησε εντός έδρας του Τσικλητήρα Πύλου με 2-0, με τέρματα του Γιάννη Αθανασόπουλου στα τελευταία 10 λεπτά του αγώνα.Έτσι επανήλθε στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε 4 συνεχόμενες χρονιές, από τη σεζόν 2004-05 ως τη σεζόν 2007-08, ενώ σε αυτό το διάστημα πανηγύρισε 2 φορές την κατάκτηση του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, το 2005 νικώντας στη διαδικασία των πέναλτι τον Απόλλωνα Πεταλιδίου και το 2007 νικώντας με 4-0 τον Πάμισο Μεσσήνης.Τις σεζόν 2008-2009, 2009-2010 και 2010-2011 αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, τερματίζοντας 7ος, 5ος και 6ος αντίστοιχα. Ωστόσο όμως, το καλοκαίρι του 2011 δήλωσε συμμετοχή στη Β΄ Κατηγορία αντί της Α΄ κατηγορίας, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Αγωνίστηκε 3 χρονιές στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία και ύστερα 1 χρονιά στην Α1 Κατηγορία τη σεζόν 2014-15, όπου τερματίζοντας στη 2η θέση κέρδισε σαν δευτεραθλητής την επιστροφή στην Α΄ Κατηγορία και κορυφαία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας. Στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας αγωνίστηκε από τη σεζόν 2015-16 ως και τη σεζόν 2017-18 που υποβιβάστηκε. Την αμέσως επόμενη χρονιά, 2018-19, υποβιβάστηκε και από την Α1 Κατηγορία και τη σεζόν 2019-20 βρέθηκε στην τελευταία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, Β΄ Κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2020 δε δήλωσε συμμετοχή στη Β΄ Κατηγορία, μένοντας εκτός πρωταθλημάτων. Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας: 2003-04 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας: 1989-90, 2004-05, 2006-07 1990-91: 8ος όμιλος, 18η θέση (υποβιβασμός) 2004-05: 6ος όμιλος, 8η θέση 2005-06: 6ος όμιλος, 8η θέση 2006-07: 6ος όμιλος, 5η θέση 2007-08: 6ος όμιλος, 18η θέση (υποβιβασμός) εφ. Ελευθερία Καλαμάτας, 16/3/2009. Επίσημη σελίδα στο Facebook
Πασαργάδες

Οι Πασαργάδες (περσ. پاسارگاد) ήταν πόλη στην αρχαία Περσία και σήμερα αποτελεί έναν από τους αρχαιολογικούς τόπους του Ιράν και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη μεταγραφή στα ελληνικά του αρχαίου περσικού τοπωνυμίου Pâthragâda.

 Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται 87 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Περσέπολης. Οι Πασαργάδες αποτέλεσαν την πρώτη πρωτεύουσα της Περσικής Αυτοκρατορίας. Η κατασκευή της πόλης από τον Κύρο το Μέγα ξεκίνησε το 546 π.Χ κι έμεινε ανολοκλήρωτη, καθώς ο Κύρος πέθανε στη μάχη το 530 ή 529 π.Χ. Η πόλη παρέμεινε πρωτεύουσα του περσικού κράτους μέχρι την περίοδο που ο Δαρείος Α' μετέφερε την πρωτεύουσα στην Περσέπολη. Η αρχαιολογική περιοχή περιλαμβάνει μια κατασκευή που θεωρείται το μαυσωλείο του Κύρου, το φρούριο Tall-e Takht στην κορυφή ενός κοντινού λόφου και τα ερείπια δυο βασιλικών ανακτόρων και κήπων. Αν και δεν υπάρχουν καθαρές αποδείξεις ότι πρόκειται όντως για τον τάφο του Κύρου, Έλληνες ιστορικοί μας πληροφορούν για τη βαθιά πεποίθηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου γι' αυτό. Όταν λεληλάτησε την Περσέπολη, επισκέφθηκε τον τάφο του Κύρου, κατά τον ιστορικό Αρριανό, όπου βρέθηκε μια χρυσή κλίνη, ένα τραπέζι με σκεύη, ένα χρυσό σεντούκι, κοσμήματα στολισμένα με πολύτιμους λίθους και μια επιγραφή, για την οποία υπάρχουν διαφωνίες για το περιεχόμενό της. Κατά το Στράβωνα έγραφε: Διαβάτη, είμαι ο Κύρος, που έδωσε μια αυτοκρατορία στους Πέρσες, και που υπήρξε βασιλιάς της Ασίας. Γι' αυτό μη φθονείς τούτο το μνημείο. Κατά την ισλαμική κατάκτηση του Ιράν, ο αραβικός στρατός ήθελε να καταστρέψει το μνημείο, καθώς το θεωρούσε ευθεία προσβολή των δογμάτων του Ισλάμ. Ωστόσο, οι επιστάτες του μαυσωλείου κατάφεραν να πείσουν τους Άραβες ότι ο τάφος δεν κατασκευάστηκε προς τιμήν του Κύρου, αλλά φιλοξενούσε τη σορό της μητέρας του Βασιλιά Σολομώντα. Κατά συνέπεια, το μνημείο διασώθηκε κι η αρχική επιγραφή του τάφου αντικαταστάθηκε με ένα στίχο από το Κοράνι κι έτσι το μνημείο έμεινε ευρύτερα γνωστό ως σήμερα ως Qabr-e Madar-e Sulaiman, ο τάφος της μητέρας του Σολομώντα. Μεταγενέστερες έρευνες στην αρχιτεκτονική των Πασαργάδων αποκάλυψαν ότι οι μηχανικοί της περιόδου των Αχαιμενιδών κατασκεύασαν την πόλη, έτσι ώστε να αντέχει σε σεισμό μεγέθους μέχρι 7 Ρίχτερ, με μια τεχνική που χρησιμοποιείται σήμερα για την κατασκευή πυρηνικών εγκαταστάσεων και κατασκευών σε ιδιαίτερα σεισμογενείς περιοχές, όπως η Ιαπωνία. Επίσημος ιστότοπος για τις Πασαργάδες UNESCO World Heritage Center
Κίουι

Το κίουι ή κίβι (απτέρυξ) είναι ένα πουλί που συναντάται μόνο στη Νέα Ζηλανδία και δεν μπορεί να πετάξει. Είναι το μόνο γένος της οικογένειας των Απτερυγιδών (Apterygidae) και της τάξεως των απτερυγομόρφων. Η οικογένεια περιλαμβάνει πέντε ενδημικά είδη, όλα απειλούμενα με εξαφάνιση.Το κίουι είναι μοναδικό πτηνό, ένα από τα αρχαιότερα στον κόσμο. Εξελίχθηκε σε ένα περιβάλλον χωρίς θηλαστικά, αλλά έχει αναπτύξει μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους. Τα διάφορα είδη διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό στη βιολογία τους. Το μήκος τους κυμαίνεται από 35 έως 65 εκατοστά και το ύψος από τα 25 μέχρι 50 εκατοστά ενώ το σωματικό βάρος από ένα έως πέντε κιλά, ανάλογα πάντα με το είδος. Τα θηλυκά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα αρσενικά και έχουν 10 έως 20% μεγαλύτερο βάρος.

 Σήμερα έχουν περιγραφεί 5 είδη: Μεγάλο στικτό κίουι, Apteryx haastii Μικρό στικτό κίουι, Apteryx owenii Κίουι του Οκαρίτο, Apteryx rowi Νότιο καφέ κίουι, Apteryx australis Καφέ κίουι του Βόρειου Νησιού, Apteryx mantelli Όλα τα είδη είναι μονογαμικά και αναζητούν νέο ταίρι μόνο όταν ένα από τα δύο πεθάνει. Έχουν παρατηρηθεί ζευγάρια που ήταν και έως 20 χρόνια μαζί. Η εποχή αναπαραγωγής είναι μεταξύ Αυγούστου και Οκτωβρίου. Τις περισσότερες φορές, το θηλυκό γεννά 1 αυγό, το οποίο είναι ιδιαίτερα μεγάλο σε σχέση με το σώμα του. Ανάλογα με το είδος, την επώαση μπορεί να την αναλάβει το αρσενικό, το θηλυκό ή και οι δύο γονείς. Η επώαση διαρκεί από 63 έως 92 ημέρες. Εικόνες και video από όλα τα είδη Κίουι Αρχειοθετήθηκε 2014-12-29 στο Wayback Machine.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1990-91

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1990-91 ήταν η εικοστή πέμπτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Ο τελικός του 1991 ορίστηκε να διεξαχθεί στη Γενεύη ("Πατινουάρ ντε Βερνέ") της Ελβετίας και φιναλίστ ήταν από τη μία ο ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης του Ντράγκαν Σάκοτα και από την άλλη η ισπανική Σαραγόσα ("CAI Zaragoza") του Μανουέλ Τομάς.

 Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με τρία ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις ακόμη γύρους (φάση των "16", προημιτελική φάση ομίλων και ημιτελικούς) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν μόλις δεκαεννέα. Έξω έμειναν οι εκπρόσωποι της Ολλανδίας ("Χάαρλεμ Άιμοϊντεν"), του Βελγίου (Λέβεν ABB") και του Λουξεμβούργου ("Κόντερν AB"). Εδώ αποκλείστηκαν ακόμη οκτώ σύλλογοι: Οι "Φύρισχοβ Γκέιτορς", " Μπαϊρόιτ Μπάσκετ", "Λάχτι Νάμικα", "Πασαμπάχτσε", "Μπρασόβ CSU", "Σάντερλαντ EPAB", "Σλασκ Βρότσλαβ", "Χούνορ KC". 1ος όμιλος: 1) Σολέ Cedex Μπασκέτ, 2) Ντιναμό Μόσχας, 3) Knorr Μπολόνια, 4) Ντεσπορτίβα Οβαρένσε. 2ος όμιλος: 1) Σαραγόσα, 2) ΠΑΟΚ, 3) Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν, 4) "Τσρβένα Ζβέζντα Μπεόγκραντ. Η Σαραγόσα δεν είχε κανένα πρόβλημα με τη Σολέ (105-95 στη Γαλλία) και 90-79 στην Ισπανία), ενώ συγκλονιστική εξέλιξη είχαν τα δυο παιχνίδια του ΠΑΟΚ με τη Ντιναμό Μόσχας. Στη Θεσσαλονίκη οι έλληνες επικράτησαν με 13 πόντους διαφορά (95-82). Στη ρεβάνς της Μόσχας, οι ρώσοι με κορυφαίο το Σεργκέι Μπαζαρέβιτς παραλίγο να ανατρέψουν την κατάσταση, νικώντας αυτοί με 12 πόντους (75-63). Ο Τελικός ήταν δραματικός και επεισοδιακός. Οι ισπανοί βρέθηκαν μπροστά στο ημίχρονο με πέντε πόντους (31-36). Στην επανάληψη τα πράγματα χειροτέρεψαν για τον ΠΑΟΚ, ο οποίος έχασε τους ψηλούς του Φασούλα και Πιτ Παπαχρόνη με 5 φάουλ, με αποτέλεσμα στα τελευταία λεπτά να αναγκαστεί να παίξει με σέντερ φορ το σερραίο φόγουορντ Μακαρά! Παρόλα αυτά, ο ΠΑΟΚ άντεξε στην πίεση της Σαραγόσα και έχοντας υπέρτερους τους Μπάνε Πρέλεβιτς και Σταυρόπουλο πήρε τη μεγάλη νίκη, με σκορ 76-72. Έτσι, ο ΠΑΟΚ χάρισε στην Ελλάδα το δεύτερο ευρωπαϊκό τίτλο της, σε συλλογικό επίπεδο. Οι συνθέσεις. ΠΑΟΚ: Νίκος Σταυρόπουλος 15, Πρέλεβιτς 31, Μπάρλοου 20, Γιώργος Μακαράς, Παναγιώτης Φασούλας 7, Μέμος Ιωάννου 3, Πιτ Παπαχρόνης, Νίκος Μπουντούρης.(Δεν αγωνίστηκαν Αχιλλέας Μαματζιώλας, Γιώργος Βαλαβανίδης) Σαραγόσα: Χοσέ Άνχελ Αρθέγα 1, Ντέϊβις (ΗΠΑ) 24, Φερνάντο Αρθέγα 17, Κέβιν Μαγκί (ΗΠΑ) 17, Ενρίκε Αντρέου 8, Χοακίν Ρουίθ 5, Φρανθίσκο Θαπάτα, Μιγκέλ Ερνάντεθ, Φρανθίσκο Μούρθια, Ντανιέλ Άλβαρεθ. Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1990-91 - linguasport.com Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Dreaming Neon Black

Το Dreaming Neon Black είναι το τρίτο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Τον Οκτώβριο του 2011 το άλμπουμ επανεκδόθηκε από την "Night of the Vinyl Dead Records" σε μορφή δίσκου βινυλίου και τον περιορισμένο αριθμό των τετρακοσίων αντιτύπων. Για το συγκεκριμένο άλμπουμ, την θέση του δεύτερου κιθαρίστα ανέλαβε ο Τιμ Κάλβερτ των Forbidden, αντικαθιστώντας τον Πατ Ο'Μπράιεν. Οι στίχοι του δίσκου παρουσιάζουν μία ιστορία στην οποία ένας άντρας τρελαίνεται αφού χάνει μία γυναίκα. Μετά την απώλεια, ο πρωταγωνιστής περνάει από φάσεις άρνησης και αυτο-ενοχοποίησης, πριν απαρνηθεί τον Θεό. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές παρά το ότι το "Allmusic" του έδωσε μόλις 2,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, αφού το "Sputnik Music" του έδωσε μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5, το "Metal Archives" 90% και το "Metal Storm" 8,6.

 1. Ophidian (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 0:46 2. Beyond Within (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 5:11 3. The Death of Passion (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:10 4. I Am the Dog (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:13 5. Dreaming Neon Black (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 6:26 6. Deconstruction (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 6:39 7. The Fault of the Flesh (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:54 8. The Lotus Eaters (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:25 9. Poison Godmachine (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:33 10. All Play Dead (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:58 11. Cenotaph (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 4:39 12. No More Will (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 5:45 13. Forever (Dane, Loomis, Sheppard, Williams) - 9:20 Dreaming Neon Black (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 26 Ιανουαρίου 1999 Το "Dreaming Neon Black" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Γουόρελ Ντέιν - φωνητικά Τζεφ Λούμις - κιθάρα Τιμ Κάλβερτ - κιθάρα Τζιμ Σέπαρντ - μπάσο Βαν Γουίλιαμς - τύμπανα Dreaming Neon Black - Nevermore | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Nevermore - Dreaming Neon Black (album review ) | Sputnikmusic Nevermore - Dreaming Neon Black - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Nevermore - Dreaming Neon Black - Metal Storm Nevermore - Charts.de
Λέοπολντ φον Ράνκε

Ο Λέοπολντ φον Ράνκε (γερμανικά: Leopold von Ranke, 1797-1886) ήταν Γερμανός ιστορικός ο οποίος ήταν ιδρυτής της πρώτης σημαντικής προσπάθειας, ώστε η ιστορία να γραφεί με επιστημονικούς όρους. Οι ιστορικοί εκείνης της περιόδου ονομάστηκαν θετικιστές. Ο Ράνκε διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, προσπάθησε να ταξινομήσει και να αξιοποιήσει τις πρωτογενείς πηγές, προκειμένου να συνθέσει και να ασκήσει κριτική στα ιστορικά γεγονότα. Παρά ταύτα όμως δεν ξέφυγε από μια στενή οπτική των γεγονότων.

 Η σχολή εστιάζει το ενδιαφέρον της στις πράξεις σημαντικών προσώπων, όπως βασιλιάδων, θρησκευτικών ηγετών και γενικά ανθρώπων που κατείχαν θέσεις κλειδιά στην άσκηση της εξουσίας. Η εύρεση και διατήρηση των πηγών έγινε εμμονή για τους υποστηρικτές της σχολής. Ο θετικισμός απομονώνει τα πολιτικά γεγονότα χωρίς να ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις και ο ίδιος ο Ράνκε, που μπορούμε να πούμε ότι είναι ένας «στρατευμένος» ιστορικός, γράφει την εποχή που δημιουργείται το γερμανικό κράτος από την Πρωσία. Θέλοντας να δείξει ότι μόνο ένα κράτος είναι η μοναδική πηγή ισχύος, χρησιμοποιεί μόνο κρατικά και επίσημα αρχεία στην συγγραφή της ιστορίας του. Οι θετικιστές ιστορικοί πίστευαν ότι το κράτος έπρεπε να μένει έξω από τα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα, ως εκ τούτου δεν τους ενδιέφερε η άμεση και ενδελεχής έρευνα των φαινομένων αυτών. Απότοκο της στάσης τους αυτής ήταν να βρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα με τους σοσιαλιστές, τους οποίους μάλιστα πολέμησαν. Τέλος η σχολή που ίδρυσε ο Ράνκε υπήρξε χρήσιμη στα νεοσύστατα εθνικά κράτη, ειδικά την ενοποιημένη Γερμανία, προκειμένου να διαμορφώσουν την εσωτερική και την εξωτερική τους πολιτική. Οι θετικιστές ιστορικοί από την μια πλευρά ήταν οι πρώτοι που κατανόησαν την αξία των ιστορικών πηγών, εξέλιξαν τη συλλογή και την ταξινόμησή τους, από την άλλη όμως, είναι αμφίβολο κατά πόσο βοήθησαν στην σφαιρική κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, αγνοώντας την κοινωνική και οικονομική πλευρά της ιστορίας. Αρώνη-Τσίχλη Καίτη, Ιστορικές σχολές και μέθοδοι, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2008.
Πολωνικός Ποιμενικός των Τάτρα

Ο Πολωνικός Ποιμενικός των Τάτρα είναι πολωνική φυλή μεγάλου σκύλου φύλακα κοπαδιών με καταγωγή από τα Όρη Τάτρα της περιοχής Ποντχάλε της νότιας Πολωνίας. Αναγνωρίστηκε πλήρως από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία το 1963. Είναι μία από τις πέντε φυλές σκύλων που προέρχονται από την Πολωνία, με τις άλλες να είναι το Πολωνικό Λαγωνικό, το Πολωνικό Κυνηγόσκυλο, το Πολωνικό Κυνηγόσκυλο Όσφρησης και το Πολωνικό Τσοπανόσκυλο Πεδιάδας.

 Όπως και άλλα μεγάλα λευκά ευρωπαϊκά σκυλιά φύλακες κοπαδιών όπως το Κούβας, ο Ποιμενικός Αμπρούτσο Μαρεμάνο και ο Σκύλος των Πυρηναίων, ο Πολωνικός Ποιμενικός των Τάτρα πιστεύεται ότι προέρχεται από σκυλιά που έφεραν από την Ασία νομάδες κτηνοτρόφοι.Η πρώτη έκθεση για αυτά τα σκυλιά πραγματοποιήθηκε το 1937. Επειδή βρίσκονταν σε απομονωμένες περιοχές των βουνών, ένας μικρός αριθμός από αυτούς επέζησε από τα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το 1954, όταν διοργανώθηκε η πρώτη μεταπολεμική παράσταση, είχαν εντοπιστεί περίπου 120 δείγματα. Μόλις ο Πολωνικός Κυνολογικός Όμιλος ανασυστάθηκε μετά τον πόλεμο, πραγματοποιήθηκαν παραστάσεις στην Κρακοβία.Η φυλή αναγνωρίστηκε πλήρως από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία το 1963 ή το 1967. Δεν βρίσκεται πλέον μόνο στην περιοχή καταγωγής της, αλλά διανέμεται σε μεγάλο μέρος της Πολωνίας και μερικά είναι σε άλλες χώρες.Το βιβλίο μητρώου φυλής είναι ανοιχτό - μπορούν να προστεθούν σε αυτό μη εγγεγραμμένοι σκύλοι που κρίνονται τυπικοί της φυλής. Περίπου 300 κουτάβια γεννιούνται το χρόνο, σε περίπου 50 γέννες. Οι συνολικές ετήσιες νέες εγγραφές στο κυνολογικό όμιλο ήταν 473 το 2011 και 383 το 2012. Δεν είναι εγγεγραμμένοι όλοι οι σκύλοι αυτού του τύπου στο βιβλίο μητρώου φυλής. Επί του παρόντος, ο Αμερικανικός Κυνολογικός Όμιλος δεν αναγνωρίζει τη φυλή. Το ύψος στο ακρώμιο είναι 65 με 70 εκατοστά για τα αρσενικά και 60 με 65 εκατοστά για τα θυληκά.Συνήθως ζουν μεταξύ δέκα και δώδεκα ετών. Ο Πολωνικός Ποιμενικός των Τάτρα χρησιμοποιήθηκε παραδοσιακά ως σκύλος φύλακας κοπαδιού, για να αποτρέψει τα αρπακτικά από το να επιτεθούν σε κοπάδια προβάτων στο ορεινό έδαφος της περιοχής Ποντχάλε. Στη σύγχρονη Πολωνία διατηρείται τις περισσότερες φορές είτε ως σκύλος φύλακας είτε ως ζώο συντροφιάς.
Μπεν Λάμερς

Ο Μπέντζαμιν Ουίλιαμ Λάμερς (Χιούστον, 12 Νοεμβρίου 1995), είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.08μ. αγωνίζεται ως σέντερ για τη Γκραν Κανάρια. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Τζόρτζια Τεκ.

 Ο Λάμερς ήρθε στο Τζόρτζια Τεκ από το Λύκειο του Άλαμο Χάιτς στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, κερδίζοντας διακρίσεις σε όλες τις πολιτείες σε κάθε μία από τις τρεις τελευταίες χρονιές του. Επέλεξε τους Γέλοου Τζάκετς έναντι του Τέξας A&amp;M, του Μαϊάμι, του Μαρκέτ και του Στάνφορντ. Ο Λάμερς επέλεξε το Τζόρτζια Τεκ εν μέρει για την αριστεία του στη μηχανολογία. Στο γήπεδο, η μπασκετική πορεία του Λάμερς ξεκίνησε σιγά σιγά. Ήταν εφεδρικός για τις δύο πρώτες χρονιές στο κολέγιο. Αλλά ως τριτοετής, υπό τον νέο προπονητή του Τζόρτζια Τεκ, Τζος Πάστνερ, έγινε ένας από τους πιο βελτιωμένους παίκτες της περιόδου 2016-17. Μετά από μέσο όρο 14.2 πόντους, 9.2 ριμπάουντ και 3.2 τάπες ανά παιχνίδι, ο Λάμερς αναδείχθηκε στην δεύτερη ομάδα της Διάσκεψης Ατλάντικ Κόουστ (ACC) και ο Αμυντικός Παίχτης της Χρονιάς της ACC του 2017. Το βελτιωμένο παιχνίδι και η άμυνα του Λάμερς, ήταν οι κύριοι λόγοι που τα Κίτρινα Γιλέκα απέδωσαν πάνω από τις προσδοκίες της προετοιμασίας, φτάνοντας στο παιχνίδι πρωταθλήματος του Εθνικού Τουρνουά Πρόσκλησης του 2017. Ο Λάμερς παρακολούθησε την προετοιμασία με τους Σάρλοτ Χόρνετς αλλά αποκόπηκε πριν από τα παιχνίδια του Σάμερ Λιγκ. Στις 22 Αυγούστου 2018, υπέγραψε με τη Ρέταμπετ Μπιλμπάο Μπάσκετ της 2ης Ισπανίας (LEB Oro), έχοντας κατά μέσο όρο 7.8 πόντους, 4.8 ριμπάουντ και 1.9 τάπες ανά παιχνίδι κατά την περίοδο 2019-20. Στις 10 Ιουλίου 2020, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου. Τη σεζόν 2020-21, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γερμανίας κερδίζοντας στη σειρά των τελικών την Μπάγερν Μονάχου 3-1. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, η Άλμπα Βερολίνου κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας κερδίζοντας την Κράιλσχαϊμ με 86-76 στον τελικό. Στις 19 Ιουνίου 2022 κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα Γερμανίας, αφού η Άλμπα κέρδισε στη σειρά των τελικών την Μπάγερν Μονάχου 3-1. Τη σεζόν 2022-23, είχε κατά μέσο όρο 6.9 πόντους και 4.5 ριμπάουντ στο γερμανικό πρωτάθλημα, ενώ στην Ευρωλίγκα μέτρησε αντίστοιχα 6.6 πόντους και 2.9 ριμπάουντ. Την 1η Αυγούστου 2023, συμφώνησε με την ισπανική Γκραν Κανάρια για συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας. Άλμπα Βερολίνου 2x Πρωτάθλημα Γερμανίας: (2021, 2022) Κύπελλο Γερμανίας: (2022) Βιογραφικό στους Τζόρτζια Τεκ Γέλοου Τζάκετς
Κλιβανάριοι

Οι Κλιβανάριοι ή Κλιβανοφόροι, που το όνομά τους σημαίνει "αυτοί που φέρουν τους κλιβάνους (φούρνους)", στα Περσικά Grivpanvar, ήταν μία περσική των Σασσανιδών, ύστερο-ρωμαϊκή και βυζαντινή στρατιωτική μονάδα βαρέως (με πανοπλία) ιππικού.

 Παρόμοια με τους κατάφρακτους, οι ίδιοι οι ιππείς και τα άλογά τους ήταν πλήρως θωρακισμένα. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες για την προέλευση αυτού του ονόματος: μία από τις οποίες θεωρεί ότι οι άνδρες είχαν το παρωνύμιο "οι φέροντες τους φούρνους του στρατοπέδου", λόγω του όγκου της πανοπλίας που φορούσαν και τους έκανε να ζεσταθούν πολύ γρήγορα στη μάχη· ή ότι το όνομα προέρχεται από την περσική λέξη κριβάν (griwban-war ή griva-pana-bara), που σημαίνει "αυτός που φέρει την προφύλαξη λαιμού". Το ιππικό κλιβανάριων του Σαπώρ Β΄ περιγράφεται από τον Έλληνα ιστορικό Αμμιανό Mαρκελλίνο, έναν Ρωμαίο αξιωματικό που υπηρετούσε στο στρατό του Κωνστάντιου Β΄ στη Γαλατία και την Περσία· πολέμησε εναντίον των Περσών υπό τον Ιουλιανό και συμμετείχε στην υποχώρηση τού διαδόχου του Ιοβιανού. Αναφέρει: "Όλες οι εταιρείες ήταν επενδυμένες με σίδερο και όλα τα μέρη του σώματός τους ήταν καλυμμένα με χοντρές πλάκες, τόσο καλά προσαρμοσμένες, ώστε οι αρθρώσεις να συμμορφώνονται με αυτές των άκρων τους· και οι μορφές των μεταλλικών προστατευτικών των προσώπων ήταν προσαρμοσμένες τόσο επιδέξια στα κεφάλια τους, ώστε, δεδομένου ότι ολόκληρο το σώμα τους ήταν καλυμμένο με μέταλλο, τα βέλη που έπεφταν επάνω τους μπορούσαν να τους πληγώσουν μόνο μέσα από μικροσκοπικά ανοίγματα, είτε απέναντι από την κόρη του ματιού, από όπου οι εταίροι (ιππείς) μπορούσαν να δουν λίγο, ή στην άκρη της μύτης τους, από όπου μπορούσαν να πάρουν μία μικρή αναπνοή. Από αυτούς, μερικοί που ήταν οπλισμένοι με ακόντια, στεκόταν τόσο ακίνητοι, που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι συγκρατούντο με χάλκινους σφιγκτήρες. "Οι Πέρσες αντιτάχθηκαν σε εμάς με σειρές ιππέων σε τόσο πυκνή τάξη, ώστε η λάμψη των κινούμενων σωμάτων, που ήταν καλυμμένα με σφιχτοδεμένες πλάκες σιδήρου, ήταν εκθαμβωτική στα μάτια εκείνων που τους κοίταζαν, ενώ όλα τα άλογα, που ήταν πλήθος, προστατεύοντο από δερμάτινα καλύμματα". Κατάφρακτος Βαρύ ιππικό Notitia Dignitatum, μία πρωταρχική πηγή Elton, Hugh (1996). Warfare in Roman Europe. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-815007-5. Cataphracts and Siegecraft - Στρατιωτική οργάνωση Ρωμαίων, Παρθίων και Sasanid.
Αγία Φανερωμένη Πρέβεζας

Η Αγία Φανερωμένη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κερασώνος, της δημοτικής ενότητας Φιλιππιάδος, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αγία Φανερωμένη είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. τμήμα του νομού Πρεβέζης και στις δυτικές όχθες του Λούρου. Βρίσκεται σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380 και απέχει 60 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Πρέβεζας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κερασώνος Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κερασώνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιππιάδος Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φιλιππιάδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζηρού(Πηγή: ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα (Álvaro Marcelo García Linera) είναι πολιτικός από τη Βολιβία, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2006 έως το 2019. Εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο Έβο Μοράλες. Αμφότεροι ανήκουν στο κόμμα Κίνημα για το Σοσιαλισμό.

 Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1962 στην Κοτσαμπάμπα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Αγίου Αυγουστίνου και στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές στα μαθηματικά στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγινε μέλος μιας σειράς πειραματικών κοινοτήτων από Μαρξιστές αυτόχθονες, με την ονομασία "Ayllus Rojos", που δραστηριοποιούνταν στα βορειοδυτικά της Βολιβίας. Όταν οι προσπάθειές του αυτές απέτυχαν, ο Γκαρσία Λινέρα στράφηκε προς την οργάνωση ενός αντάρτικου στρατού, με το όνομα Τούπακ Κατάρι (ισπ. Túpac Katari). Συνελήφθη ενώ έκανε ζημίες σε πύργους διανομής ηλεκτρικού ρεύματος σε αγροτική περιοχή της Λα Πας και φυλακίστηκε, ενώ του απαγγέλθηκαν και κατηγορίες για πρόκληση ταραχών και τρομοκρατία. Ενώ ήταν έγκλειστος στη φυλακή, σπούδασε Κοινωνιολογία. Έπειτα από την αποφυλάκισή του εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου και έγινε γνωστός για την υποστήριξη των αριστερών πολιτικών κινημάτων στη Νότια Αμερική και των κινημάτων υπέρ των αυτοχθόνων (παρότι ο ίδιος είναι λευκός και προέρχεται από ανώτερη κοινωνική τάξη). Εξελέγη αντιπρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Ιανουαρίου του 2006, διαδεχόμενος τον Κάρλος Μέσα. Υποστήριξε θερμά την κρατικοποίηση της βιομηχανίας υδρογονάνθρακα της χώρας του. (2014) Κράτος, επανάσταση και ηγεμονία, εκδόσεις Α/Συνέχεια (2015) Κράτος, δημοκρατία και σοσιαλισμός. Μια ανάγνωση με αφετηρία τον Πουλαντζά, εκδόσεις Α/Συνέχεια Προφίλ: Evo Morales and the New Wave of Democracy in Latin America (Audio)— ηχητικό απόσπασμα από το Radio Tomate Latino
Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος (Αθήνα, 1975) είναι Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ενώ διδάσκει ζωγραφική και χαρακτική στο Τμήμα Εικαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές εντός και εκτός Ελλάδος.

 Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ με τη Ρένα Παπασπύρου (1993-2003) και χαρακτική με τον Μιχάλη Αρφαρά (2004-2011). Το 2014 τελείωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης» της ΑΣΚΤ, ενώ από το 2021 είναι διδάκτορας του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Ο Παπαμιχαλόπουλος δηλώνει ότι η λειτουργία της τέχνης είναι να καταδεικνύει τα κανονιστικά πλαίσια της καθημερινότητας και να προτείνει διεξόδους υπέρβασής τους. Εξομολογείται ότι τον απασχολεί στο έργο του η διαφορά της τέχνης στην ανατολή και τη δύση, καθώς και η σχέση λαϊκής τέχνης και λόγιας κουλτούρας. Σχολιάζοντας το έργο του Νιππόν-Σελήμ, εκφράζει την πεποίθησή του ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει παλαιές πηγές έμπνευσης αλλά νέους εκφραστικούς τρόπους και υπογραμμίζει τον θαυμασμό του για την ιαπωνική τέχνη και το στοιχείο του μύθου που τη χαρακτηρίζει. Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος έχει κυκλοφορήσει τα κόμικς-άλμπουμ «Ο Γιάπωνας» (2000), «Ο Γιάπωνας – Δευτερονόμιον» (2009) και «Επιλαρχία!» (2011). Το 2015 εξέδωσε τα βιβλία ζωγραφικής «Après Dubuffet», «Après Tanguy» και «Biomorphic», καθώς και τα «#k_porn» και «Γιάπωνας 3», με την White Island Works, της οποίας είναι συνιδρυτής. Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος έχει παρουσιάσει τα έργα του σε ατομικές εκθέσεις, αλλά έχει συμμετάσχει και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Ατομικές εκθέσεις 2021 Παλιγγενεσία • Μουσείον της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία • Αθήνα 2021 Σαλαμίς 2020 • Νομισματικό Μουσείο Αθηνών • Αθήνα 2019 Ζευς και Αθηνά • Αρχαιολογικό Μουσείο Τήνου • Τήνος 2017 Ισχύς μου η αγάπη του λαού • Μουσείο Βορρέ • Παιανία • (επιμέλεια: Γιώργος Μυλωνάς) 2016 Σκηνές από το μεγάλο Χρυσό Δωμάτιο • Westin Hotel, Astir Palace • Βουλιαγμένη 2016 Τάλως: Οι αναπαραστάσεις του Τεχνητού Ανθρώπου • Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο – Καφέ • Αθήνα • (επιμέλεια: Γιώργος Μυλωνάς) 2016 Βιομορφικά • The Blender Gallery • Γλυφάδα 2015 Το μεγάλο χρυσό δωμάτιο • Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, Λουτρό των Αέρηδων • Αθήνα 2008 Χώρος Τέχνης «24» • Αθήνα 2004 Γκαλερί Τζάμια-Κρύσταλλα • Χανιά 2003 Ο Στρατός του Ενός • Χώρος Τέχνης «24» • Αθήνα • (επιμέλεια: Λίνα Τσίκουτα-Δεϊμέζη) 2002 Κεραίες • Χώρος Τέχνης «24» • Αθήνα 2001 Γκαλερί Βαβέλ • Αθήνα 2000 Χώρος Τέχνης «24» • Αθήνα 2000 Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαϊδαρίου «Παλατάκι» • Χαϊδάρι Konstantinos Papamichalopoulos White Island Works
Ανδρέας Κιλιγκαρίδης

Ο Ανδρέας Κιλιγκαρίδης (5 Αυγούστου 1976 - 12 Ιουνίου 2013) ήταν πρωταθλητής στο κανόε καγιάκ. Έλαβε μέρος σε σημαντικές ευρωπαϊκές και διεθνείς διοργανώσεις, πετυχαίνοντας καλές επιδόσεις. Ήταν αθλητής του Ναυτικού Ομίλου Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης.

 Γεννήθηκε στη Ρωσία στις 5 Αυγούστου του 1976. Οι γονείς του είναι Πόντιοι από τη Ρωσία και διαμένουν στην Αλεξανδρούπολη . Ξεκίνησε να ασχολείται με το κανόε καγιάκ στην ηλικία των 11 ετών και ήρθε στην Ελλάδα 6 χρόνια μετά, για μόνιμη εγκατάσταση. Το 2000 προκρίθηκε στην Ολυμπιάδα και ήταν 13ος στα 500μ. και 15ος στα 1.000μ.. Ήταν 6ος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1999, όπως και σε εκείνο του 2002 (τη χρονιά αυτή κατέκτησε την 5η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στα 1.000 μ.) , 4ος στους Μεσογειακούς του 1997 και πρώτος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα του 2001. Στην Ολυμπιάδα της Αθήνας (2004) αποκλείστηκε από τον τελικό. Το 2002 ο Κιλιγκαρίδης κέρδισε υποτροφία από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Ο Κιλιγκαρίδης έκανε καλή εμφάνιση στο Ντούισμπουργκ, στη δεύτερη φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου κανόε καγιάκ ήρεμων νερών, το Μάιο του 2006. Στους αγώνες συμμετείχαν 600 αθλητές από 57 χώρες. Ο πρωταθλητής ήταν 5ος και 7ος στους «μικρούς τελικούς» του C1 1000 και 500 μέτρων. Στον ημιτελικό των 1000 μέτρων ήταν 4ος, χάνοντας για περίπου ένα δευτερόλεπτο την πρόκριση στον τελικό. Ο αθλητής δεν κατάφερε να διακριθεί στον τελικό του C1 1000μ. του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κανόε καγιάκ ήρεμων νερών ανδρών και γυναικών, που διεξήχθη τον Ιούλιο του 2006 στην πόλη Ρατσίτσε της Τσεχίας. Κατέλαβε την 7η θέση με επίδοση 4.00.404. Στα 550μ. στην ίδια διοργάνωση ήταν 7ος. Στις 25 Μαρτίου του 2007 ο Κιλιγκαρίδης , στην πρώτη του συμμετοχή σε αγώνα Ευρωπαϊκού Κυπέλλου 10 χλμ., κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο μαραθώνιο αγώνα των 10.000 μέτρωνστο Μιλάνο. Τον Αύγουστο του 2007 ήρθε 2ος στο μικρό τελικό του C1 1.000 μέτρων του παγκοσμίου πρωταθλήματος ήρεμων νερών , στο Ντούισμπουργκ της ΓερμανίαςΟ Κιλιγκαρίδης προκρίθηκε το Μάιο του 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, καθώς τερμάτισε στην 5η θέση στον τελικό του C1 (4.03.383) και πήρε το ένα από τα τρία εισιτήρια, που έδιναν τα αγωνίσματα των 1.000 μ. στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ήρεμων νερών του Μιλάνου.Στον τελικό του C1 1000μ. του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήρεμων νερών, που διεξήχθη στο Ντούισμπουργκ τον Ιούνιο του 2008, έκανε χρόνο 3.56.601 και κατατάχθηκε στην 6η θέση. Στη διοργάνωση του Πόζναν, τον Ιούνιο του 2008 ο Κιλιγκαρίδης ήταν 3ος στο C1 1000 μ., με χρόνο 3.59.011Στις 5 Ιουνίου του 2013, και ενώ βρισκόταν στην Πολωνία για τους προκριματικούς του παγκοσμίου κυπέλλου, βρέθηκε λιπόθυμος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που διέμενε στην πόλη Μπιντγκός. Η διάγνωση έδειξε πως έπασχε από οξεία λευχαιμία. Στις 11 Ιουνίου οι γιατροί ανακοίνωσαν πως ο Κιλιγκαρίδης ήταν κλινικά νεκρός. Παρέμεινε για 24 ώρες διασωληνωμένος, αλλά τελικά κατέληξε στις 12 Ιουνίου του 2013.Ο Κιλιγκαρίδης ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Κώστας Κουμπλής

Ο Κώστας Κουμπλής ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1913. Έγινε γνωστός ως βασικός τερματοφύλακας της ομάδας του Άρη Θεσσαλονίκης κατά την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ελλάδος της σεζόν 1931-32.

 Ο Κουμπλής αποτέλεσε μέλος της δεύτερης ομάδας του Άρη, από το 1927, σε ηλικία μόλις 14 ετών. Στις 22 Ιουνίου 1930, πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα, όταν κλήθηκε να αντικαταστήσει τον τραυματία Κατράντζο, στον αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού για την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες με 2-2. Μία εβδομάδα αργότερα, η παρουσία του ήταν καταλυτική στη νίκη του Άρη κατά του Ολυμπιακού, η οποία έδωσε στην ομάδα της Θεσσαλονίκης τη δεύτερη θέση. Τη σεζόν 1930-31, αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες του πρωταθλήματος με την ομάδα των "κίτρινων", καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Ο Κουμπλής αγωνίστηκε ως βασικός τερματοφύλακας του Άρη την επόμενη χρονιά, όταν οι "κίτρινοι" κατέκτησαν για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα, αν και στον πρώτο τελικό κυπέλλου, τη θέση κάτω από τα δοκάρια πήρε ο Κατράντζος.Ο διοπτροφόρος τερματοφύλακας αγωνίστηκε δύο ακόμη σεζόν, συμμετέχοντας στο τελικό του κυπέλλου του 1933, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 2-1 από τον Εθνικό. Σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 22 ετών. Ο Κουμπλής είχε κληθεί επανειλημμένα στην ελληνική εθνική ομάδα, αλλά αγωνίστηκε μία μόνο φορά, στην ήττα από τη Ρουμανία με 3-0 για το Βαλκανικό Κύπελλο. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι στις 28 Ιουνίου 1932. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Κουμπλής Κώστας | aris.re
Φερδινάνδος του Ωμάλ

Ο Φερδινάνδος, ισπαν. Fernando (1238 - πριν το 1264/69) από τον Οίκο της Ιβρέας-Καστίλης ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης, κόμης του Ωμάλ, βαρόνος τού Μοντγκομρύ & Νουαγιέλ-συρ-Μερ.

 Ήταν ο έβδομος γιος τού Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της (2ης συζύγου του) Ιωάννας των Νταμμαρτίν, κόρης τού Σίμωνα κόμη τού Ποντιέ/Ωμάλ. Για την Ιωάννα ήταν ο 1ος γιος. Ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκος απεβ. 26 ετών. Το 1252 απεβίωσε ο πατέρας του στη Σεβίλλη και η Ιωάννα με τον Φερδινάνδο έφυγαν στη Γαλλία· η Ιωάννα δεν ξαναγύρισε. Ο Φερδινάνδος κληρονόμησε την κομητεία τού Ωμάλ και τις βαρονίες Μοντγκομρύ & Νουαγιέλ-συρ-Μερ. Δεν γνωρίζουμε το τέλος του· μερικοί ιστορικοί το τοποθετούν πριν το 1264, ενώ άλλοι πριν τις 25 Ιουλίου 1269, όταν ο νεότερος αδελφός του έκανε στο Τολέδο μία δωρεά στο Τάγμα της Καλατράβα και αναφέρεται ως Λουδοβίκος κόμης τού Ποντιέ. Νυμφεύτηκε τη Λάουρα των Μονφόρ-λ'Αμωρί, κόρη τού Αμωρί ΣΤ΄ κόμη τού Μονφόρ και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ απεβ. 1302, κόμης τού Ποντιέ. Κληρονόμησε τις κτήσεις των γονιών του και απεβίωσε στη Μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Evans, Charles F. H.; Brook, Lindsay Leonard; (1989), "Occasional publication (Association for the Promotion of Scholarship in Genealogy), No. 2", in Association for the Promotion of Scholarship in Genealogy; Lindsay L. Brook (eds.), Studies in genealogy and family history in tribute to Charles Evans on the occasion of his eightieth birthday (1st ed.), Salt Lake City, OCLC 22235011 González, Julio (2009), Editorial Maxtor (ed.), Las Conquistas de Fernando III en Andalucía (in Spanish) (1ª ed.), Valladolid, ISBN 9788497612777 Ibáñez de Segovia, Gaspar (1777), Joachin Ibarra (ed.), Memorias históricas del Rei D. Alonso el Sabio i observaciones a su chronica (in Spanish), Madrid, OCLC 458042314
Γραμμική οξυγραφία

Η γραμμική οξυγραφία είναι ειδική μέθοδος χαρακτικής σε μέταλλο με τη βοήθεια οξέος· ο όρος αποτελεί απόδοση στην ελληνική αντιστοίχων ξενικών (ιταλ. acquaforte, γαλλ. eau-forte). Ονομάζεται επίσης έτσι και το έργο που έχει εκτελεστεί με τη μέθοδο αυτή. Με την απαρχή της οξυγραφίας την περίοδο 1515-19 συνδέεται το όνομα του μεγαλύτερου Γερμανού ζωγράφου και χαράκτη Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο οποίος χάραξε επτά οξυγραφίες σε πλάκες σιδήρου.

 Στην τεχνική αυτή χρησιμοποιείται πλάκα από χαλκό, τσίγκο ή ατσάλι η οποία βάφεται με ειδικό βερνίκι. Ο χαράκτης ξύνει την επιφάνεια της πλάκας με βελόνες, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του βερνικιού. Η πλάκα βυθίζεται στη συνέχεια σε οξύ και οι απογυμνωμένες επιφάνειες που δεν προστατεύονται από το βερνίκι αντιδρούν με το οξύ και χαράσσονται. Ανάλογα με τις επαναλήψεις και τη διάρκεια της οξείδωσης, γίνονται και βαθύτερες οι χαράξεις, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα να τυπώνονται πιο μαύρες. Όταν επιθυμεί ο χαράκτης να σταματήσει την οξείδωση σε κάποια περιοχή, καλύπτει τα οξειδωμένα σημεία της περιοχής αυτής με βερνίκι. Τελικό στάδιο προετοιμασίας της πλάκας είναι ο καθαρισμός της από το βερνίκι. Για να γίνει η εκτύπωση, προστίθεται μελάνι. Από τους Έλληνες χαράκτες ο Δημήτριος Γαλάνης γνώρισε διεθνή φήμη. Εργάστηκε στο Παρίσι και αναγνωρίζεται ως ο αναμορφωτής της χαρακτικής του 20ου αι. Αξιόλογα επίσης έργα με οξυγραφίες δημιούργησαν ο Άγγελος Θεοδωρόπουλος ο οποίος διακρίθηκε κυρίως ως ξυλογράφος κι ο Γιάννης Κεφαλληνός. A. Beguin: Dictionarie technique de l΄estambe, Βρυξέλλες 1971 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 22, ISBN 960-8177-72-3