IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τσαρλς Ρόζεν

Ο Charles Rosen (Charles Rosen, 5 Μαΐου 1927 - 9 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Αμερικανός πιανίστας, μουσικολόγος και διδάκτωρ γαλλικής φιλολογίας. Σπούδασε πιάνο με τον Μόριτς Ρόζενταλ, μαθητή του Λιστ. Ήταν διδάκτωρ γαλλικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον. Το ρεπερτόριο του επικεντρωνόταν στην κλασικο-ρομαντική περίοδο. Θεωρείται επίσης διακεκριμένος ερμηνευτής του Σαίνμπεργκ και του Βέμπερν. Ερμήνευσε σε παγκοσμίως πρώτη εκτέλεση το κοντσέρτο για πιάνο και τσέμπαλο (1961) του Έλιοτ Κάρτερ. Έχει συνεργαστεί στενά με τον Πιέρ Μπουλέζ του οποίου έργα έχει ηχογραφήσει. Από τη δεκαετία του 1990 το συγγραφικό του έργο επισκίασε την ιδιότητά του ως ερμηνευτή.Το συγγραφικό του έργο έχει συμβάλει σημαντικά στη μουσικολογία. Σημαντικότερα έργα του θεωρούνται τα The Classical Style: Haydn, Mozart, Beethoven (1971), Sonata Forms (1980), The Romantic Generation (1995). Επίσης γράφει τακτικά στο New York Review of Books. Στο μουσικό λεξικό New Grove Dictionary of Music and Musicians, στο λήμμα για τον μουσικολόγο Oliver Strunk, ο Τσαρλς Ρόζεν, αναφέρεται ως ένας εκ των μαθητών του, αλλά ο ίδιος δηλώνει ότι ποτέ δεν σπούδασε μουσικολογία και επομένως δεν ήταν μαθητής του.

 Arnold Schoenberg (1996. Chicago: University of Chicago Press): ISBN 0-691-02706-4 Beethoven's Piano Sonatas: A Short Companion (2001, New Haven: Yale University Press): ISBN 0-300-09070-6 The Classical Style (2nd ed., 1997, New York: Norton): ISBN 0-393-31712-9 Critical Entertainments: Music Old and New (2001. Cambridge: Harvard University Press): ISBN 0-674-00684-4 The Frontiers of Meaning: Three Informal Lectures on Music (1994. New York: Hill and Wang): ISBN 1-871082-65-X The Musical Languages of Elliott Carter (1984. Washington, D.C.: Music Division, Research Services, Library of Congress) Piano Notes: The World of the Pianist (2002: Free Press): ISBN 0-7432-4312-9 Romanticism and Realism: The Mythology of Nineteenth-Century Art (with Henri Zerner; 1985. New York: Norton): ISBN 0-393-30196-6 Romantic Poets, Critics, and Other Madmen (2000. Cambridge: Harvard University Press): ISBN 0-674-77951-7 The Romantic Generation (1998, Cambridge: Harvard University Press): ISBN 0-674-77934-7 Sonata Forms (2nd ed., 1988, New York: Norton): ISBN 0-393-30219-9
Λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Ομοσπονδίας της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης από το 1955 έως το 1963. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

 Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1953 και η λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης καθιερώθηκε το 1955 και αντικατέστησε την λίρα της Νότιας Ροδεσίας η οποία κυκλοφορούσε σε όλα τα μέρη της ομοσπονδίας (Νότια Ροδεσία, Βόρεια Ροδεσία και Νυασαλάνδη). Το νέο νόμισμα αντικατέστησε την λίρα της Νότιας Ροδεσίας με αναλογία 1/1. Παράλληλα το νέο νόμισμα ήταν συνδεδεμένο με την Βρετανική λίρα με αναλογία 1/1. Η ομοσπονδία διαλύθηκε στο τέλος του 1963 και οι τρεις περιοχές επανήλθαν στο καθεστώς των χωριστών Βρετανικών αποικιών. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1964, η Νυασαλάνδη έγινε ανεξάρτητη και μετονομάστηκε σε Μαλάουι, η Βόρεια Ροδεσία απέκτησε την ανεξαρτησία της και μετονομάστηκε σε Ζάμπια, ενώ η Νότια Ροδεσία μετονομάστηκε σε Ροδεσία και πολύ αργότερα το 1980 σε Ζιμπάμπουε. Κάθε μία ανεξάρτητη πλέον χώρα εξέδωσε δικό της νόμισμα και έτσι προέκυψαν η λίρα του Μαλάουι, η λίρα της Ζάμπιας και η λίρα της Ροδεσίας. Και τα τρία νέα νομίσματα είχαν ισοτιμία 1/1 με την λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης. Το 1955 η πρώτη σειρά κερμάτων του νέου νομίσματος εκδόθηκε και κυκλοφόρησε από την ομοσπονδία. Στην μία τους όψη απεικονιζόταν η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και στην άλλη διάφορα ζώα της Αφρικής. Οι ονομαστικές αξίες ήταν ίδιες με αυτές της βρετανικής στερλίνας, έτσι κυκλοφορήσαν τα εξης κέρματα: ½ πένας 1 πένας (τα οποία ήταν με οπή) 3 πενών 6 πενών 1 σελινίου 2 σελινίων ½ κορώναςΗ εκδόση του 1955 επαναλήφθηκε το 1956 και 1957. Έκτοτε μόνο κέρματα της ½ και 1 πένας εκδόθηκαν καθώς επίσης εκδόσεις των 6 πενών το 1962 και 1963, και 3 πενών το 1963 και 1964. Τα κέρματα με την υψηλότερη ονομαστική αξία, αν και δεν είναι ιδιαίτερα σπάνια, είναι πολύ δημοφιλή ως συλλεκτικά νομίσματα, κυρίως λόγω των σχεδίων που απεικονίζονται στην μια τους όψη. Τα κέρματα των 3 και 6 πενών κόπηκαν το 1964, παρά το γεγονός ότι η ομοσπονδία έπαψε να υφίσταται στις 31 Δεκεμβρίου 1963. Το 1956, η Τράπεζα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης εξέδωσε χαρτονομίσματα των 10 σελινίων και 1, 5 και 10 λιρών. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Reserve Bank of Zimbabwe Αρχειοθετήθηκε 2015-08-16 στο Wayback Machine. Reserve Bank of Malawi Bank of Zambia Αρχειοθετήθηκε 2010-06-21 στο Wayback Machine.
Ουγγρικοί Χοροί (Μπραμς)

Οι Ουγγρικοί Χοροί (γερμανικά: Ungarische Tänze, αγγλικά: Hungarian Dances) είναι 21 χορευτικά έργα του Γιόχαν Μπραμς, βασισμένα σε ουγγρικά θέματα, τα οποία τα ολοκλήρωσε το 1869. Το κάθε ένα διαφέρει χρονικά, μεταξύ του ενός λεπτού και των πέντε λεπτών. Ήταν και είναι μεταξύ των πιο γνωστών έργων του συνθέτη, αφού και κατά την εποχή τους, του επέφεραν κέρδη. Ο Μπραμς, τα έγραψε σε πιάνο, αρχικά, όμως στη συνέχεια εκτελέσθηκαν με πλειάδα οργάνων. Τα πιο γνωστά κομμάτια του έργου του είναι το Νο. 1 και το Νο. 5.

 Βιβλίο 1. (Κυκλοφόρησε το 1869)σε Σολ ελάσσονα: Allegro molto σε Ρε ελάσσονα: Allegro non assai – Vivace σε Φα μείζονα: Allegretto σε Φα ελάσσονα (Φα δίεση ελάσσονα για ορχήστρα): Poco sostenuto – Vivace σε Φα δίεση ελάσσονα (Σολ ελάσσονα για ορχήστρα): Allegro – VivaceΒιβλίο 2. (Κυκλοφόρησε το 1869) σε Ρε ύφεση μείζονα (Ρε μείζονα για ορχήστρα): Vivace σε Λα μείζονα (Φα μείζονα για ορχήστρα): Allegretto – Vivo σε Λα ελάσσονα: Presto σε Μι ελάσσονα: Allegro ma non troppo σε Μι μείζονα (Φα μείζονα για ορχήστρα): PrestoΒιβλίο 3. (κυκλοφόρησε το 1880) σε Ρε ελάσσονα: Poco andante σε Ρε ελάσσονα: Presto σε Ρε μείζονα: Andantino grazioso – Vivace σε Ρε ελάσσονα: Un poco andante σε Σι ύφεση μείζονα: Allegretto grazioso σε Φα ελάσσονα: Con moto – F major: PrestoΒιβλίο 4. (κυκλοφόρησε το 1880) σε Φα δίεση ελάσσονα: Andantino – Vivace σε Ρε μείζονα: Molto vivace σε Σι ελάσσονα: Allegretto σε Μι ελάσσονα: Poco allegretto – Vivace σε Μι ελάσσονα: Vivace – E major: Più presto https://www.youtube.com/watch?v=H31q7Qrjjo0 https://www.youtube.com/watch?v=lV_YXtUs_Ow
Αθανάσιος Αργυρός

Ο Αθανάσιος Αργυρός (Νιγρίτα, 1859 - Βόλος, 9 Ιανουαρίου 1945) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Σερρών και ως υπουργός. Υπήρξε πρωτεργάτης του Μακεδονικού Αγώνα.

 Γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών και φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο της γενέτειράς του και στο Διδασκαλείο των Σερρών. Σπούδασε επίσης νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έπειτα σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Γερμανίας. Εργάστηκε ως δάσκαλος (σε Σέρρες, Καβάλα και Κωνσταντινούπολη) , ως δικηγόρος και ως δημοσιογράφος. Στις αρχές του 20ού αιώνα μετέβη για λίγο στις ΗΠΑ, όπου εξέδωσε την εφημερίδα "Αθηνά", υποστηρίζοντας τα ελληνικά δίκαια. Στην Αθήνα ίδρυσε τον Μακεδονικό Σύλλογο "Ο Μέγας Αλέξανδρος", του οποίου διετέλεσε και πρόεδρος. Εξελέγη βουλευτής (πληρεξούσιος) Σερρών αρχικά τον Μάιο του 1915 και μετά τον Δεκέμβριο του 1915 και το 1920. Στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση, το 1926 εξελέγη με το Λαϊκόν Κόμμα και επανεξελέγη στις εκλογές του 1932. Με το ίδιο κόμμα εξελέγη και στις εκλογές του 1935. Στις 10 Οκτωβρίου 1935 προσχώρησε στη Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση (των Κονδύλη και Θεοτόκη). Στην κυβέρνηση Γούναρη ήταν υπουργός Γεωργίας από τις 2 Μαρτίου 1922 ως τις 3 Μαΐου 1922 και στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη από τις 9 Μαΐου ως τις 28 Αυγούστου 1922. Στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη στις 4 Δεκεμβρίου 1926 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και υπηρέτησε ως τις 17 Αυγούστου 1927.Πέθανε τον Ιανουάριο του 1945 στο Βόλο.Συνέγραψε ιστορικά και νομικά έργα, όπως την "Ιστορία των Αθηνών". Αθανάσιος Αργυρός στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1980

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1980 (αγγλ.: UEFA European Football Championship) έλαβε χώρα στην Ιταλία. Επρόκειτο για την έκτη κατά σειρά διοργάνωση του θεσμού, η οποία διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια υπό τη στήριξη της UEFA. Η τελική φάση πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1980 και συγκεκριμένα από τις 11 Ιουνίου μέχρι και τις 22 Ιουνίου. Ήταν η πρώτη διοργάνωση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην τελική φάση του οποίου συμμετείχαν 8 ομάδες αντί για 4 που λάμβαναν μέρος μέχρι τότε. Επτά από αυτές κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε προκριματικούς γύρους, ενώ επίσης για πρώτη φορά η ομάδα της διοργανώτριας χώρας, επομένως στη διοργάνωση αυτή η Ιταλία, προκρίθηκε αυτόματα στην τελική φάση του θεσμού. Επίσης, ήταν η τελευταία όπου έγινε μικρός τελικός για την τρίτη θέση, καθώς από την επόμενη και μετά καταργήθηκε.

 Οι παρακάτω χώρες συμμετείχαν στην τελική φάση: Βέλγιο Τσεχοσλοβακία Αγγλία Ελλάδα Ιταλία Ολλανδία Ισπανία Δυτική ΓερμανίαΣτον τελικό που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης (Ολίμπικο) τροπαιούχος αναδείχθηκε η Δυτική Γερμανία, η οποία επικράτησε του Βελγίου με σκορ 1-2. Η διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, είχε ως χώρους των αγώνων της τέσσερα στάδια σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις της χώρας το καθένα. Αυτά ήταν τα εξής: Στο τουρνουά υπάρχουν δύο όμιλοι που έκαστος έχει τέσσερις ομάδες. Οι δύο αυτοί όμιλοι προέκυψαν έπειτα από κλήρωση με τις οκτώ προκριθέντες ομάδες στα τελικά της διοργάνωσης. Όλοι οι αγώνες είναι μονοί. Η κάθε νίκη αποφέρει 2 βαθμούς και η ισοπαλία 1. Οι δύο πρώτες ομάδες των δύο αυτών ομίλων της διοργάνωσης προκρίθηκαν στον τελικό, ενώ οι δύο δεύτερες παίξανε στον μικρό τελικό (κατάταξης) για την τρίτη θέση. Στον 1ο Όμιλο πρώτη αναδείχτηκε η ομάδα της Δυτικής Γερμανίας, ενώ δεύτερη ακολούθησε αυτή της Τσεχοσλοβακίας, με την Ολλανδία και την Ελλάδα να καταλαμβάνουν την τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα. Στον 2ο Όμιλο πρώτη ομάδα αναδείχτηκε αυτή του Βελγίου με την Ιταλία να ισοψηφεί αλλά μαζί της και στο μεταξύ τους παιχνίδι να έχουν βγει ισόπαλες, καθώς και να έχουν ίδια διαφορά γκολ αλλά λόγω λιγότερων γκολ υπέρ της, τελικά κατέλαβε την δεύτερη θέση, με την Αγγλία και τη Ισπανία να ακολουθούν στην τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα. Στον μικρό τελικό η Τσεχοσλοβακία επικράτησε της διοργανώτριας Ιταλίας έπειτα από την διαδικασία των πέναλτι, με το εντυπωσιακό 9-8, αφού στην κανονική διάρκεια του αγώνα το σκορ ήταν 1-1 και η παράταση που ακολούθησε δεν το άλλαξε. Στον τελικό της διοργάνωσης η Δυτική Γερμανία αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, επικρατώντας του Βελγίου με σκορ 2-1. Αναλυτικά οι βαθμολογίες των δύο ομίλων και όλα τα αποτελέσματα των αγώνων της διοργάνωσης, καθώς και στατιστικές και λοιπές πληροφορίες έχουν ως εξής: Euro 1980 - Ιταλία
NGC 6212

Ο NGC 6212 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ηρακλή. Είναι τύπου Sb και τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 26 Ιουλίου 1870. Υπολογίζεται ότι απέχει περίπου 400 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη.

 Δεδομένα για το NGC 6212 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6212 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6212 στο Wikimedia Commons
Υδραγωγείο του Ουάλεντος

Το Υδραγωγείο του Ουάλεντος (Flavius Iulius Valens, ελληνοποιημένος ως Ουάλης) (τουρκ. Bozdoğan Kemeri) είναι αρχαιολογικό μνημείο στην Κωνσταντινούπολη. Η κατασκευή του ξεκίνησε επί αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου και περατώθηκε επί αυτοκράτορα Ουάλη. Ήταν μέρος μεγάλης υδραγωγικής εγκαταστάσεως για την τροφοδοσία της παλιάς πόλης με νερό. Είχε μήκος περισσότερο των χιλίων μέτρων, από τα οποία σήμερα σώζονται περίπου 921 μέτρα περίπου 50 μέτρα λιγότερα από το αρχικό μήκος. Ανακαινίστηκε το έτος 766 επί Κωνσταντίνου Ε'. Έχει ύψος από 18,5 έως 26,5 μέτρα.

 Το υδραγωγείο είχε μήκος 971 μέτρα και μέγιστο ύψος περ. 29 μέτρα (63 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας) με σταθερή κλίση 1:1000, Ο αψίδες 1-40 και 46-51 ανήκουν στην εποχή του Ουάλη. Οι καμάρες 41-45 στην εποχή του Μουσταφά Β΄ και οι αψίδες 52 και 56 στον Σουλεϊμάν Α΄. Οι αψίδες 18-73 είναι παρατεταγμένες σε διπλή σειρά, οι υπόλοιπες σε μονή παράταξη (Γαλλικά) Janin, Raymond (1964). Constantinople Byzantine (2η έκδοση). Παρίσι: Institut Français d'Etudes Byzantines. Mamboury, Ernest (1953). The Tourists' Istanbul. Istanbul: Çituri Biraderler Basımevi. Eyice, Semavi (1955). Istanbul. Petite Guide a travers les Monuments Byzantins et Turcs (στα French). Istanbul: Istanbul Matbaası. Gülersoy, Çelik (1976). A Guide to Istanbul. Istanbul: Istanbul Kitaplığı. OCLC 3849706. Müller-Wiener, Wolfgang (1977). Bildlexikon zur Topographie Istanbuls: Byzantion, Konstantinupolis, Istanbul bis zum Beginn d. 17 Jh (στα German). Tübingen: Wasmuth. ISBN 978-3-8030-1022-3. Evans, J.A.S. (1996). The Age of Justinian: The Circumstances of Imperial Power. Routledge. Freely, John (2000). Blue Guide Istanbul. W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-32014-6. 3D reconstruction of the Aquaeduct of Valens at the Byzantium 1200 project Turkish Ministry of Culture - Water supply systems and cisterns of Constantinople
Επισμηναγός

Ο επισμηναγός (Επγός) είναι αξιωματικός (OF-3) της πολεμικής αεροπορίας, ανώτερος του σμηναγού και κατώτερος του αντισμηνάρχου. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον στρατό ξηράς είναι ο ταγματάρχης και στο πολεμικό ναυτικό ο πλωτάρχης.

 Η λέξη Επισμηναγός προέρχεται από το επι + σμήνος + άγω (οδηγώ). Κατά κανόνα, Επισμηναγός είναι ο ανώτερος αρχηγός του Σμήνους, γεγονός που υποδηλώνεται και από τη σύνθεση της λέξης. Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός στις μεν Μεγάλη Βρεταννία, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, αποδίδεται με τον όρο Squadron Leader, στις ΗΠΑ και στον Καναδά αποδίδεται με τον όρο Major δηλ. όπως και ο Ταγματάρχης του Στρατού Ξηράς. Το διακριτικό του Επισμηναγού στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι τρεις γαλάζιες λωρίδες (τρεις φαρδιές) που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα. Ταγματάρχης Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Κλέιτον Στάνλεϊ

Ο Κλέιτον Στάνλεϊ (Clayton Stanley, γεννημένος στις 20 Ιανουαρίου 1978) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του διαγωνίου.

 Σε συλλογικό επίπεδο, ο Κλέιτον Στάνλεϊ αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ελλάδας την περίοδο 2001-2006. Αρχικά στον Π.Α.Ο.Κ., μετά στον Άρη, έπειτα στον Παναθηναϊκό, όπου κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και τέλος στον Ηρακλή. Με τους κυανόλευκους αγωνίστηκε την περίοδο 2004-2006(με ένα διάλειμμα έξι μηνών, όπου αγωνίστηκε με τους Γιγάντες ντε Καρολίνα του Πουέρτο Ρίκο), κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, δύο κύπελλα και ένα σούπερ καπ, ενώ ήταν φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ σε δύο συνεχόμενες σαιζόν. Την περίοδο 2006-2012 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας κατα σειρά στις: Ζενίτ Καζάν, Ουράλ Ούφα και Λοκομοτίβ Νοβοσίμπιρσκ. Με την Ζενίτ Καζάν, όπου έπαιξε για τέσσερα χρόνια, κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ, τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Την αγωνιστική περίοδο 2013-2014, έκλεισε την καριέρα του στους Σαντόρι Σάνμπερντς και το Ιαπωνικό Πρωτάθλημα. Ο Κλέιτον Στάνλεϊ αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των Η.Π.Α. από το 2000 έως το 2012, έχοντας κατακτήσει πολλά μετάλλια και προσωπικές διακρίσεις. 1 Ολυμπιακών Αγώνων: 2008 1 Παγκοσμίου Λιγκ: 2008 1 Παγκοσμίου Λιγκ: 2012 1 Παγκοσμίου Λιγκ: 2007 1 Πρωταθλήματος Βορείου Αμερικής: 2005 1 Πρωταθλήματος Βορείου Αμερικής: 2001 1 Κυπέλλου Αμερικής: 2007 1 CEV Champions League: 2008 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2004, 2005 2 Κύπελλα Ελλάδας: 2005, 2006 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 2004 3 Πρωταθλήματα Ρωσίας: 2007, 2009, 2010 2 Κύπελλα Ρωσίας: 2007, 2009 CEV Champions League 2005: Καλύτερος Σκόρερ, Καλύτερος Σέρβερ CEV Champions League 2006: Καλύτερος Σκόρερ CEV Champions League 2008: Πολυτιμότερος Παίκτης του Final Four Πρωτάθλημα Βορείου Αμερικής 2007: Καλύτερος Σέρβερ Ολυμπιακοί Αγώνες 2008: Πολυτιμότερος Παίκτης, Καλύτερος Σκόρερ, Καλύτερος Σέρβερ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2010: Καλύτερος Σέρβερ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2012: Καλύτερος Σέρβερ FIVB Profile Clay Stanley Αρχειοθετήθηκε 2020-02-01 στο Wayback Machine. Clay Stanley Team USA
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2021-2022

Το Κύπελλο Γυναικών της περιόδου 2021-22 είναι μια διοργάνωση γυναικείας καλαθοσφαίρισης που διεξάγεται στην Ελλάδα, η 27η επανάληψη από τη δημιουργία του θεσμού το 1995. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2021 και ολοκληρώθηκε στις 10 Απριλίου 2022. Τις προηγούμενες δύο χρονιές δεν αναδείχθηκε τροπαιούχος εξαιτίας των συνθηκών που δημιούργησε η Πανδημία COVID-19 στην Ελλάδα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε Ολυμπιακός για 5η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό της Ελευθερίας Μοσχάτου με 59-48.

 Δικαίωμα και υποχρέωση συμμετοχής στο θεσμό έχουν όλα τα σωματεία που θα συμμετέχουν την περίοδο 2021-22 στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών. Η συμμετοχή των ομάδων της Α2 Εθνικής είναι προαιρετική. Μετά την αποδοχή της πρόσκλησης συμμετοχής, αποχή από τη διοργάνωση στο σύνολό της, από συγκεκριμένο αγώνα ή μη συμμετοχή με το βασικό ρόστερ θα επιφέρει την ποινή της τιμωρίας δύο βαθμών από το οικείο Πρωτάθλημα της ομάδας. Η ίδια ποινή προβλέπεται για τις ομάδες που συμμετέχουν στο Κύπελλο, αλλά δεν πάρουν μέρος σε κανένα από τα τοπικά τους Πρωταθλήματα Νεανίδων ή Κορασίδων. Οι αγώνες θα διεξαχθούν με σύστημα απλού αποκλεισμού (knock-out), δηλαδή οι ηττημένοι των αγώνων θα αποκλείονται άμεσα από τις επόμενες αγωνιστικές. Η ανάδειξη του τροπαιούχου θα λάβει χώρα με Τελικό Αγώνα μεταξύ των νικητών των Ημιτελικών, χωρίς να προβλέπεται Μικρός Τελικός. Η κλήρωση των πρώτων Φάσεων έλαβε χώρα στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου 2021.Οι σύλλογοι Νίκη Βόλου και Σπόρτιγκ Αθηνών συμμετείχαν μεν στην κλήρωση αλλά αποχώρησαν από τα Πρωταθλήματά τους. Συνεπώς οι αγώνες τους θα κατακυρωθούν με σκορ 20-0 υπέρ της αντίπαλης ομάδας. Ο Έσπερος Λαμίας δεν κατέστη δυνατόν να αγωνιστεί στην πρεμιέρα της διοργάνωσης, βάσει οδηγίών της Υγειονομικής Επιτροπής της Γ.Γ.Α. Συνεπώς αποκλείστηκε άνευ αγώνος, χωρίς, ωστόσο, να τιμωρηθεί με απώλεια βαθμών από το οικείο του Πρωτάθλημα.Η ανάδειξη του τροπαιούχου έγινε με εφαρμογή της διαδικασίας Final-4 που διεξήχθη στα Χανιά το τριήμερο 8-10 Απριλίου 2022. Η κλήρωση μεταξύ των τεσσάρων φιναλίστ έλαβε χώρα στις 18 Μαρτίου. Στη Φάση αυτή συμμετέχουν 23 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, χωρισμένα σε δύο Ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Στη Φάση αυτή θα συμμετέχουν τα 6 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 9 σωματεία της Α1 Εθνικής. Το Final Four διεξήχθη στις 8 και 10 Απριλίου 2022 στο Κλειστό Γυμναστήριο Κλαδισού των Χανίων. «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2021-2022», αποτελέσματα στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών 2021-2022», έγγραφο στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (pdf) «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2021-2022», αποτελέσματα και στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο του Αρχείου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Συμπληρωματική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών 2021-2022», έγγραφο στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (pdf)
BMW X1

Η BMW X1 είναι ένα subcompact (συμπαγές) πολυτελές crossover SUV που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Οκτώβριο του 2009, ενώ από τον Ιούνιο του 2015 παράγεται η δεύτερη γενιά του. Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του, πρόκειται για το μικρότερο SUV στην παλέτα της εταιρείας. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές της X1 είναι τα Mercedes-Benz GLA-Class, Audi Q3, Volvo XC40, Volkswagen Tiguan και Hyundai ix35.

 Το E84 X1 ήταν το μοντέλο πρώτης γενιάς και παρουσιάστηκε αρχικά ως το BMW Concept X1 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 2008. Βασίστηκε στην ίδια πλατφόρμα με την E91 Σειρά 3 Touring, και διαθέτει παρόμοιες διαστάσεις. Αν και παρήχθη από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Ιούνιο του 2015, δεν εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν τα μέσα του 2012, όταν και λανσαρίστηκε ως μοντέλο της σεζόν του 2013. Μέσα στο 2013, το E84 X1 υποβλήθηκε σε ανανέωση, με ανανεωμένα στοιχεία εξωτερικού και εσωτερικού σχεδιασμού, καθώς και την ενσωμάτωση της BMW EfficientDynamics σε όλες τις εκδόσεις του. Συνολικά, το αρχικό X1 πώλησε 820.529 αντίτυπα. Το F48 X1 είναι η δεύτερη και σημερινή γενιά της BMW X1 και παράγεται από τον Ιούνιο του 2015, ενώ λανσαρίστηκε ως μοντέλο της σεζόν του 2016. Βασίστηκε στην πλατφόρμα UKL2 με μπροστινή κίνηση και σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία από την πρώτη γενιά. Ειδικότερα στην Κίνα, είναι διαθέσιμη και σε υβριδικές παραλλαγές μεγαλύτερων μεταξονίων. Η Σειρά F48 X1 αποτελείται από υπερτροφοδοτούμενους 3-κύλινδρους και 4-κύλινδρους βενζινοκινητήρες και πετρελαιοκινητήρες. Τα βασικά μοντέλα φέρουν μπροστινή κίνηση (γνωστό ως sDrive), αλλά υπάρχει σύστημα τετρακίνησης (γνωστό ως xDrive) διαθέσιμο ως προαιρετικό, το οποίο είναι στάνταρ για ορισμένα μοντέλα υψηλότερου επιπέδου. Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και η ετήσια παραγωγή της BMW X1. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Η επίσημη ιστοσελίδα της X1
Τζόι Στάιλς

Ο Τζόσεφ Καρμίν Μπόνσιγκνορ (Joseph Carmine Bonsignore, 14 Ιουλίου 1971), περισσότερο γνωστός ως Τζόι Στάιλς, είναι Αμερικανός σχολιαστής αγώνων επαγγελματικής πάλης, δημοσιογράφος του κατς και διαφημιστής του συγκεκριμένου είδους πάλης. Αυτή την περίοδο είναι υποδιευθυντής των μίντια στο WWE.

 Ο Στάιλς ξεκίνησε την καριέρα του στο Extreme Championship Wrestling το 1993 και έμεινε εκεί ως το κλείσιμο της εταιρείας από χρεωκοπία το 2001. Την διετία 2002-2004, την πέρασε στο Major League Wrestling. Και στις δύο εταιρείες, ήταν ο νούμερο ένα δημοσιογράφος, ο σχολιαστής αγώνων και ο οικοδεσπότης των σόου. Το 2005, ο Στάιλς μεταγράφηκε στο WWE. Ξεκίνησε σχολιάζοντας το σόου που επανέφερε το ECW και συνέχισε σε αυτό, αλλά και στο Raw έως το 2008. Από το 2008 έως σήμερα είναι διευθυντής στων μίντια στο WWE, ενώ είναι υπεύθυνος για την ιστοσελίδα της εταιρείας, WWE.com. Επίσημη Ιστοσελίδα Προφίλ στο WWE.com
Σάββατο, Κυριακή και Παρασκευή

Η Σάββατο, Κυριακή και Παρασκευή είναι σπονδυλωτή ταινία, αποτελούμενη από τρεις κωμικές ιστορίες, διάρκειας 109 λεπτών, Ιταλοϊσπανικής παραγωγής έτους 1979, (πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Sabato, Domenica e Venerdì).

 Υποθέσεις των τριών ιστοριών της ταινίας: Στην πρώτη, το «Σάββατο», πρωταγωνιστεί η πανέμορφη Edwige Fenech (Έντβιτζε Φένεκ), η οποία υποδύεται μια Γιαπωνέζα. Στη δεύτερη, την «Κυριακή», πρωταγωνιστεί η εκρηκτική Barbara Bouchet (Μπάρμπαρα Μπουσέ), που υποδύεται μια κοπέλα από τη Σικελία. Ενώ, στην Τρίτη, την «Παρασκευή», πρωταγωνιστεί ο απολαυστικός Adriano Celentano (Αντριάνο Τσελεντάνο), στον ρόλο ενός διάσημου και πλούσιου διευθυντή μπαλέτων θεάτρου, που μπλέκει με τη μαφία. Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Lino Banfi, Μπάρμπαρα Μπουσέ, Michele Placido, Αντριάνο Τσελεντάνο, Lova Moor Σέρτζιο Μαρτίνο, Pasquale Festa Campanile, Castellano e Pipolo Σέρτζιο Μαρτίνο Pasquale Festa Campanile, Castellano e Pipolo
Ελισάβετ του Βάνγκενχαϊμ-Βίντερσταϊν

H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von Wangenheim-Winterstein (16 Ιανουαρίου 1912 - 15 Μαρτίου 2010) από τον Οίκο του Βάνγκενχαϊμ ήταν κόρη του βαρόνου του Βάνγκενχαϊμ-Βίντερσταϊν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου του μεγάλου δουκάτου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.

 Ήταν κόρη του Ότμαρ βαρόνου του Βάνγκενχαϊμ-Βίντερσταϊν και της Μάουντ/Μωντ, κόρης του βαρόνου του Τρύτσλερ τσουμ Φάλκενσταϊν. Παντρεύτηκε το 1944 τον Κάρολο-Αύγουστο των Βέττιν διάδοχο στο μεγάλο δουκάτο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Ελισάβετ γενν. 1945, παντρεύτηκε τον Μίνντερτ Ντίντερικ ντε Καντ. Μιχαήλ γενν. 1946, πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, επικεφαλής του Οίκου των Βέττιν. Βεατρίκη-Μαρία γενν. 1948, παντρεύτηκε τον Μάρτιν-Τσάρλς Ντάβιντσον γενν. 1940. The Telegraph, archived from the original on 6 October 2010, retrieved 11 October 2010 "Hereditary Grand Duchess of Saxe-Weimar-Eisenach Passed Away", The Royal Forums, 18 March 2010
Λευκορωσικό ρούβλι

Το λευκορωσικό ρούβλι (λευκορωσικά: рубель rubyel,στο πληθυντικό: рублёў rublyow), με κωδικό κατά ISO 4217 BYΝ, είναι το νόμισμα της Λευκορωσίας. Το σύμβολό του είναι Br. Η οικονομία της χώρας είναι Σοβιετικού τύπου, δηλαδή υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός από το κράτος. Την 1η Ιουλίου 2016, το παλιό ρούβλι (με κωδικό ISO BYR) αντικαταστάθηκε από το νέο ρούβλι με αναλογία 10.000 προς 1, που θα βοηθήσει σε μείωση του πληθωρισμού. Ο νέος κωδικός ISO 4217 είναι ο BYN. Η χρήση των παλιών ρουβλιών ήταν εφικτή και στο δεύτερο εξάμηνο του 2016, και ο σχεδιασμός όμοιος με το ευρώ. Τα χαρτονομίσματα θα είναι των 5, 10, 20, 50, 100, 200 και 500 ρουβλιών και τα κέρματα θα είναι των 1, 2, 5, 10, 50 καπίκιων, καθώς και των 1 και 2 ρουβλιών, τα οποία τέθηκαν σε διάθεση την 1η Ιουλίου 2016. Η ανακοίνωση της έκδοσης του νέου ρουβλιού έγινε τον Νοέμβριο του 2015.

 Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η κρατική τράπεζα της ΕΣΣΔ δεν είχε τη δυνατότητα και την άδεια να τυπώσει χαρτονομίσματα, με αποτέλεσμα οι επιμέρους κυβερνήσεις έπρεπε να χρησιμοποιούσουν δικό τους εθνικό νόμισμα. Για την ονομασία του νομίσματος της Λευκορωσίας προτάθηκε η γερμανική λέξη Τάλερ (талер), με υποδιαιρέσεις τα 100 γρόσια (грош), αλλά η κομμουνιστική πλειοψηφία του Ανώτερου Σοβιέτ της Λευκορωσίας την απέρριψε και επέμεινε στη ονομασία ρούβλι.Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τον Μάιο του 1992 στη χώρα χρησιμοποιούνταν ταυτόχρονα το σοβιετικό και το λευκορωσικό ρούβλι. Τα νέα ρωσικά χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν επίσης στη Λευκορωσία, αλλά αντικαταστάθηκαν με χαρτονομίσματα της Εθνικής Τράπεζας της Λευκορωσίας τον Μάιο του 1992. Το πρώτο ρούβλι είχε τον κωδικό ISO ΒΥΒ και αντικατέστησε το σοβιετικό νόμισμα με ισοτιμία 1 λευκορωσικό ρούβλι = 10 σοβιετικά ρούβλια. Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να γίνει το ρούβλι το επίσημο νόμισμα της χώρας.Το 2000, εκδόθηκε το δεύτερο ρούβλι (με κωδικό ISO BYR), αντικαθιστώντας το πρώτο με ισοτιμία 1 νέο ρούβλι = 1.000 παλιά ρούβλια. Τυπώθηκαν μόνο χαρτονομίσματα και τα νομίσματα ήταν μόνο συλλεκτικά. Από τον Ιούλιο του 2016 άρχισε να χρησιμοποιείται ένα νέο ρούβλι, με ισοτιμία 1 νέο ρούβλι = 10.000 παλιά ρούβλια. Τα παλιά και ένα ρούβλια θα κυκλοφορούν ταυτόχρονα από την 1η Ιουλίου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2016. Η Λευκορωσία εξέδωσε για πρώτη φορά νομίσματα για γενική κυκλοφορία. Κυκλοφόρησαν εφτά χαρτονομίσματα διαφορετικών αξιών (5, 10, 20, 50, 100, 200 και 500 ρούβλια) και οχτώ νομίσματα διαφορετικών αξιών (1, 2, 5, 10, 20 και 50 καπέικας και 1 και 2 ρούβλια), τα οποία τέθηκαν σε κυκλοφορία την 1η Ιουλίου 2016. Ο σχεδιασμός ήταν παρόμοιος με εκείνον για το ευρώ. Ο νέος κωδικός ISO 4217 είναι BYN.
Rubinius

Η Rubinius είναι μια εναλλακτική υλοποίηση της γλώσσας προγραμματισμού Ruby από τον Evan Phoenix. Βασισμένη στη σχεδίαση του Μπλε Βιβλίου της Smalltalk-80, η Rubinius προσπαθεί να «παρέχει ένα πλούσιο περιβάλλον υψηλής απόδοσης για την εκτέλεση κώδικα Ruby».

 Η Rubinius ακολουθεί τις παραδόσεις της Lisp και της Smalltalk, υλοποιώντας το μεγαλύτερο τμήμα της Ruby σε κώδικα Ruby.Επίσης έχει στόχο να λειτουργεί με ασφάλεια σε περιβάλλον νημάτων ώστε να μπορούν να ενσωματώνονται παραπάνω του ενός διερμηνείς σε μια εφαρμογή. Η εταιρεία Engine Yard χρηματοδοτεί δύο μηχανικούς πλήρους απασχόλησης για να εργάζονται αποκλειστικά στη Rubinius. Squeak YARV JRuby Η σελίδα της Rubinius (Αγγλικά) Το blog του Evan Phoenix (Αγγλικά) Βίντεο του Evan Phoenix στο RubyConf 2007 (Αγγλικά) Παρουσίαση του Evan Phoenix στο 2008 (Αγγλικά) The Great Ruby Shootout (December 2008): Rubinius compared to other common Ruby VMs (Αγγλικά) How to install Rubinius on Mac OS X (Αγγλικά)
Rude Awakening

Το Rude Awakening είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και DVD τον Μάρτιο του 2002 μέσω της "Sanctuary Records". Τα τραγούδια προέρχονται από δύο εμφανίσεις του συγκροτήματος, το Νοέμβριο του 2001, στην Τούσον και το Φοίνιξ της Αριζόνα. Το εξώφυλλο του δίσκου σχεδιάστηκε από τον Στορμ Θόργκερσον και τον Πίτερ Κάρζον και είναι το μοναδικό στη δισκογραφία των Megadeth το οποίο δεν περιέχει το λογότυπο τους. Ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ το συγκρότημα διαλύθηκε λόγω τραυματισμού σε νεύρο του χεριού του Ντέιβ Μαστέιν, που είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να παίξει κιθάρα.

 CD 1 1. Dread and the Fugitive Mind (Mustaine) - 4:12 2. Kill the King (Mustaine) - 3:51 3. Wake Up Dead (Mustaine) - 3:26 4. In My Darkest Hour (Mustaine, Ellefson) - 5:28 5. Angry Again (Mustaine) - 3:22 6. She-Wolf (Mustaine) - 8:17 7. Reckoning Day (Mustaine, Ellefson, Friedman) - 4:24 8. Devil's Island (Mustaine) - 5:06 9. Train of Consequences (Mustaine) - 4:30 10. À Tout le Monde (Mustaine) - 4:49 11. Burning Bridges (Mustaine) - 4:56 12. Hangar 18 (Mustaine) - 4:45 13. Return to Hangar (Mustaine) - 3:54 14. Hook in Mouth (Mustaine, Ellefson) - 4:40 CD 1 15. Almost Honest (Mustaine, Friedman) - 3:57 16. 1000 Times Goodbye (Mustaine) - 6:14 17. The Mechanix (Mustaine) - 4:36 18. Tornado of Souls (Mustaine, Ellefson) - 5:47 19. Ashes in your Mouth (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 6:04 20. Sweating Bullets (Mustaine) - 4:38 21. Trust (Mustaine, Friedman) - 6:46 22. Symphony of Destruction (Mustaine) - 4:50 23. Peace Sells (Mustaine) - 5:22 24. Holy Wars (Mustaine) - 8:51 Rude Awakening (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 19 Μαρτίου 2002 Το "Rude Awakening" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Αλ Πιτρέλλι - κιθάρα Ντέιβ Έλεφσον - μπάσο, φωνητικά Τζίμι ΝτεΓκράσο - τύμπανα Δισκογραφία στην επίσημη ιστοσελίδα Ιστορικό στην επίσημη ιστοσελίδα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Sputnik Music review Αμερικανικά τσαρτ Βρετανικά τσαρτ Καναδικά και Γαλλικά τσαρτ
Ντόναβαν Μπρέιζιερ

Ο Ντόναβαν Μπρέιζιερ (γεν. 15 Απριλίου 1997) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου, ο οποίος εξειδικεύεται στα 800 μέτρα. Είναι ο πρόσφατος Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 800 μέτρα από το 2019. Ο αθλητής προπονείται με τον Πιτ Τζούλιαν.

 Στη σεζόν του κλειστού στίβου το 2019, ο Μπρέιζιερ κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 600 μέτρα και το ρεκόρ Βορείου Αμερικής στα 800 μέτρα. Στις 29 Αυγούστου 2019, ο Αμερικανός κέρδισε τον τελικό του Diamond League στη Ζυρίχη της Ελβετίας με νέο ατομικό ρεκόρ: 1:42.70.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 800 μέτρων, καταρρίπτοντας το ρεκόρ Βορείου Αμερικής με νέο ατομικό ρεκόρ, 1:42.34. Ο Ντόναβαν Μπρέιζιερ στην World Athletics Ντόναβαν Μπρέιζιερ, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Γιατρός (παραδοσιακό τραγούδι)

Το δημοτικό τραγούδι Γιατρός ή Δεν μπορώ μανούλα μ' είναι Ηπειρώτικο τραγούδι, που συνοδεύει τον χορό Γιατρός. Ο χορός πήρε το όνομά του από τα λόγια του τραγουδιού. Χορεύεται από άντρες και γυναίκες σε έντεκα κινήσεις εκ των οποίων οι έξι είναι του συρτού. Το τραγούδι έχει ερμηνευτεί μεταξύ άλλων από την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

 Το τραγούδι και ο ομώνυμος χορός, ονομάζονταν παλαιότερα επίσης ως (το) "Ελμπασάν", ενώ ο "Γιατρός" και το "Δεν μπορώ μανούλα μ'" είναι μεταγενέστερες ονομασίες, με τις οποίες έγιναν γνωστά μετά τη δεκαετία του 1960, όταν στην μελωδία, που υπήρχε με στίχους από παλιά ηπειρώτικα μοιρολόγια προστέθηκαν και νέα λόγια. Η παλιά μελωδία υπάρχει καταγεγραμμένη επίσης και σε δίσκους των 78 στροφών και λέγεται "Ελμπασάν", από την ομώνυμη πόλη Ελμπασάν (ελληνικά: Νεόκαστρον) της σημερινής κεντρικής Αλβανίας. Το τραγούδι έχει ερμηνευτεί από αρκετούς καλλιτέχνες: Ελευθερία Αρβανιτάκη Αλέκος Κιτσάκης Αντώνης Κυρίτσης, 1995 Ελένη Βιτάλη, 1981 Ελληνικοί χοροί - Δόρα Στράτου 028, 1979 Δεν μπορώ μανούλα μ’, δεν μπορώ, αχ συρε να φέρεις το γιατρό. Αχ συρε να φέρεις το γιατρό, μην πεθάνω η δόλια και χαθώ. Αγάπησα μανα μ’ αγάπησα, πικρά η μαύρη το μετάνιωσα. Πικρά η μαύρη το μετάνιωσα, αχ μανούλα μου δε σ’ άκουσα. Ζήλεψα μανα μ’ την ομορφιά, τώρα είμαι άρρωστη βαριά. Τώρα είμαι άρρωστη βαριά, θα πεθάνω η δόλια κι είμαι νια. Σώπα τσούπρα μ’ και μην κλαις εσύ, θα φέρω το γιατρό ταχιά πρωί. Θα φέρω το γιατρό ταχιά πρωί, να σου γιάνει κόρη μ’ την πληγή. Ο αρχικός στίχος του τραγουδιού «Δεν μπορώ μανούλα μ'» έχει χρησιμοποιηθεί ως τίτλος άρθρων σε εφημερίδες ή μπλογκ Ελληνική παραδοσιακή μουσική Λύρα Νταχαρές Συρτός Πανηπειρωτικός σύλλογος Αιτωλ/νίας
Χάρινγκεϊ

Το Χάρινγκεϊ είναι ένα δημοτικό διαμέρισμα του Βόρειου Λονδίνου. Ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1965 από την ένωση τριών πρώην διαμερισμάτων. Το 2017 είχε πληθυσμό 271200 κατοίκους. Στο προάστιο βρίσκεται το Γουάιτ Χαρτ Λέιν, έδρα της Τότεναμ Χότσπερ.

 Key statistics on Haringey on London Councils website Key leadership information on Haringey Council on the London Councils website Alexandra Palace Haringey Greyhounds Ice Hockey Club Haringey London Borough Council - History Haringey Freecycle group Haringey Council Report, Knowing Our Children And Young People - Planning For Their Futures Haringey Rhinos RFC
Κόλουρος κύβος

Στη Στερεομετρία, ο κόλουρος κύβος (ή κόλουρο εξάεδρο) είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 14 έδρες: 8 ισόπλευρα τρίγωνα και 6 κανονικά οκτάγωνα. Έχει 24 κορυφές και 36 ακμές.

 Αν θεωρήσουμε α {\displaystyle \alpha \,\!} το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής: Κατασκευαστικά, ο κόλουρος κύβος μπορεί να προέλθει από τον κύβο, εάν αποκοπούν όλες οι κορυφές του, έτσι ώστε από τις έδρες του αρχικού κύβου να προκύψουν κανονικά οκτάγωνα και στη θέση των αποκομμένων κορυφών του να σχηματιστούν τρίγωνα. Weisstein, Eric W., Truncated Cube (Αγγλικά)
Η πρόβα του νυφικού (σειρά)

Η πρόβα του νυφικού είναι ελληνική δραματική τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου και διηγείται τη δραματική ιστορία μιας αστικής οικογένειας στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 στις 6 Οκτωβρίου 1995 και ολοκληρώθηκε στις 6 Μαΐου 1996, σε 25 επεισόδια, διάρκειας 45 λεπτών.

 Η Αγγελικούλα Δελλή, λίγο πριν το γάμο με τον Απόστολο Πετρόπουλο, μαθαίνει μέσω ενός ανώνυμου γράμματος ότι ο μέλλων σύζυγός της την απατά. Ο θείος Οδυσσέας ζητά από τον οικογενειακό φίλο και αστυνομικό Πέτρο Μανιά να ερευνήσει την υπόθεση. Ο Πέτρος ανακαλύπτει πως ο Απόστολος απατά την Αγγελική, όμως αποφασίζει να μην της αποκαλύψει την αλήθεια για να μην την στεναχωρήσει. Έτσι εκείνη παντρεύεται τον Απόστολο, χωρίς να γνωρίζει το ποιόν του. Όμως πολύ σύντομα ο Πέτρος ερωτεύεται την Αγγελική και μετανιώνει για το ψέμα του. Παραγωγή: Γιάννης Κουτσομύτης Σενάριο: Βαγγέλης Γκούφας Σκηνοθεσία: Κώστας Κουτσομύτης Φωτογραφία: Βαγγέλης Κατριτζιδάκης Γρηγόρης Βαλτινός (Πέτρος Μανιάς) Αλεξανδριανή Σικελιανού (Αγγελική) Πέγκυ Τρικαλιώτη (Ρηνούλα) Φίλιππος Σοφιανός (Απόστολος Πετρόπουλος) Άντζελα Γκερέκου (Όλγα) Άγγελος Αντωνόπουλος (Οδυσσέας) Έφη Ροδίτη (Αθηνά Δελλή) Πέμυ Ζούνη (Ματίνα) Νίκος Γεωργάκης (Γιώργος) Νίκος Ψαρράς (Αλέξανδρος) Αλέκα Παΐζη (Γιαγιά) Ανδρέας Βουτσινάς (Ορέστης) Δημήτρης Τζουμάκης (Χριστόδουλος) Τζίνη Παπαδοπούλου (Ευανθούλα) Δημήτρης Ζακυνθινός (Ιακωβίδης) Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Λάμπρος) Ζωζώ Ζάρπα (Καλλιόπη) Αλεξάνδρα Παυλίδου (Ρένα) Τα τραγούδια και η μουσική της ομώνυμης σειράς κυκλοφόρησαν το 1995 από την Μίνος, σε μουσική του Βασίλη Δημητρίου. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 14 τραγούδια. Το τραγούδι των τίτλων και οκτώ ακόμα κομμάτια ερμηνεύει η Μαρινέλλα. Στο άλμπουμ συμμετέχει με δύο τραγούδια και η Πέμυ Ζούνη.
ΚΙ Κλάκσβικ

Η ΚΙ Κλάκσβικ (φεροϊκά: Klaksvíkar Ítróttarfelag) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κλάκσβικ των Νήσων Φερόε. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 24 Αυγούστου 1904. Χρώματα της είναι το μπλε και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τζουπμύρα, χωρητικότητας 3000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε. Έχει κατακτήσει 17 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα.

 Πρωτάθλημα Νήσων Φερόε Πρωταθλήτρια (21): 1942, 1945, 1952, 1953, 1954, 1956, 1957, 1958, 1961, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1991, 1999, 2019, 2021, 2022, 2023 Κύπελλο Νήσων Φερόε Κυπελλούχος (6): 1966, 1967, 1990, 1994, 1999, 2016 Φιναλίστ (7): 1955, 1957, 1973, 1979, 1992, 1998, 2001 Τα εντός έδρας αποτελέσματα με έντονη γραφή. Homepage Official website of KÍ Klaksvík Homepage Official KÍ supporter club
Τζοβάννι Πάολο Σφόρτσα

Ο Τζοβάννι-Πάολο Α΄, ιταλ. Giovanni Paolo (Μάρτιος 1497 – Δεκέμβριος 1535) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο ιδρυτής τού κλάδου των μαρκησίων τού Καραβάτζο.

 Ήταν νόθος γιος τού Λουδοβίκου τού μέλανος δούκα τού Μιλάνου και της ερωμένης του Λουκρέτσια Κριβέλλι. Ο πατέρας του τον είχε νομιμοποιήσει. Το 1513, που ο ετεροθαλής αδελφός του Μαξιμιλιανός μόλις είχε αποκαταστήσει την κυριαρχία των Σφόρτσα στο Μιλάνο, έλαβε μέρος στην άμυνα της Νοβάρα εναντίον των Γάλλων. Όταν ο άλλος ετεροθαλής αδεφός του Φραγκίσκος Β΄ έκανε παρόμοια απόπειρα το 1525, ο Τζοβάννι-Πάολο πολιορκήθηκε από τους Ισπανούς τού Αντώνιο δε Λέυβα. Τρία έτη μετά πάλι πολιορκήθηκε από αυτούς στο Λόντι, αυτή τη φορά με νικηφόρο έκβαση. Το 1532, έπειτα από την ειρήνη της Μπολόνα μεταξύ τού Φραγκίσκου Β΄ και τού Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, έλαβε ως αμοιβή τον τίτλο τού μαρκησίου τού Καραβάτζο. Έπειτα από τρία έτη, απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ και ο Τζοβάννι-Πάολο ξεκίνησε να μεταβεί στο βασίλειο της Νάπολης, που ήταν υπό Ισπανική επικυριαρχία για να διεκδικήσει το δουκάτο τού Μιλάνου για τον εαυτό του. Στη διαδρομή, απεβίωσε στη Φλωρεντία υπό μυστηριώδεις συνθήκες: μερικές πηγές λένε ότι δηλητηριάστηκε από τον Αντώνιο δε Λέυβα. Νυμφεύτηκε τη Βιολάντε Μπεντιβόλιο, δισεγγονή τού Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα δούκα τού Μιλάνου και είχε τέκνο: Μούτσιο Α΄, μαρκήσιος τού Καραβάτζο και κόμης τού Γκαλλιάτε. Chisholm, Hugh, ed. (1911): "Sforza". Encyclopædia Britannica. 24 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 756
Αλμπέρικ Β΄ του Σπολέτο

Ο Αλμπέρικ Β΄, γερμ.: Alberic II (912 – 954) από τον Οίκο του Τούσκουλου, ήταν ηγεμόνας της Ρώμης από το 932 έως το 954, αφού καθαίρεσε τη μητέρα του Μαροζία και τον πατριό του Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

 Ήταν γιος του Aλμπέρικ Α΄ δούκα του Σπολέτο και της Mαροζίας, κόρης του Θεοφυλάκτου Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Αδελφός του, μάλλον ετεροθαλής (από μη νόμιμη σχέση της Μοροζίας), ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΑ΄. Η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο: στον γάμο της μητέρας του με τον βασιλιά Ούγο της Λομβαρδίας, ο Aλμπέρικ Β΄ και ο νέος πατριός του μάλωσαν βίαια, αφότου ο Ούγος χαστούκισε τον Aλμπέρικ Β΄ για αδεξιότητα. Εξοργισμένος από αυτό, και ίσως παρακινημένος από τις φήμες ότι ο Ούγος σκόπευε να τον τυφλώσει, ο Αλμπέρικ Β΄ άφησε τους γαμήλιους εορτασμούς και υποκίνησε έναν Ρωμαϊκό όχλο να επαναστατήσει εναντίον του Ούγου. Τον Δεκέμβριο του 932 ο Ούγος έφυγε από την πόλη, η Μαροζία οδηγήθηκε στη φυλακή και ο Αλμπέρικ Β΄ πήρε τον έλεγχο της Ρώμης. Το 936 ο Αλμπέρικ Β΄ νυμφεύτηκε τη θετή αδελφή του Άλντα, κόρη του βασιλιά Ούγου της Λομβαρδίας από προηγούμενο γάμο του και απέκτησε από αυτήν έναν γιο, τον Γρηγόριο Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Σύμφωνα με τον Βενέδικτο του Σοράκτε, είχε επίσης έναν νόθο γιο, τον Οκταβιανό, από μία άγνωστη ερωμένη. Στην επιθανάτια κλίνη του ο Αλμπέρικ Β΄ ζήτησε από τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία και τον κλήρο να ορκιστούν, ότι θα εκλέξουν τον Οκταβιανό ως πάπα. Έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄. Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. McFarland & Company, Inc. Lexikon des Mittelalters .
Ουντινέζε Κάλτσιο

Η Ουντινέζε Κάλτσιο (ιταλικά: Udinese Calcio) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ούντινε της βόρειας Ιταλίας. Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος όπου και είναι η δεύτερη παλαιότερη ομάδα μετά την Τζένοα. Τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το μαύρο και η έδρα της το δημοτικό Στάντιο Φριούλι, χωρητικότητας 41.652 θεατών.

 Ιδρύθηκε το 1896 ως Società Udinese di Ginnastica e Scherma (Σύλλογος Γυμναστικής και Ξιφασκίας του Ούντινε). Την ίδια χρονιά κέρδισε το πρώτο, ακόμη ανεπίσημο, ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που διοργανώθηκε. Ο τίτλος αυτός όμως δεν αναγνωρίζεται καθώς το πρώτο επίσημα αναγνωρισμένο πρωτάθλημα έλαβε χώρα δύο χρόνια αργότερα, το 1898. Στη δεκαετία του '80 προκάλεσαν αίσθηση οι μετεγγραφές σπουδαίων παιχτών όπως του Φράνκο Κάουζιο και του βραζιλιάνου σούπερσταρ Ζίκο. Η μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου ήρθε το 1980 όταν κατέκτησε το Κύπελλο Μιτρόπα. Από την σεζόν 1995/1996 η Ουντινέζε αγωνίζεται συνεχώς στην Σέριε Α, με καλύτερη βαθμολογική επίδοση της να είναι η τρίτη θέση στην τελική κατάταξη της σεζόν 1998/1999. Γενικά τερματίζει τα τελευταία χρόνια σε μία από τις πρώτες πέντε θέσεις που οδηγούν στα ευρωπαϊκά κύπελλα όπου όμως, συνήθως, δεν καταφέρνει να προχωρήσει. Το 2005 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου τερμάτισε τρίτη στον όμιλό της, κάτω από την Μπαρτσελόνα και την Βέρντερ. Κατάφερε να εκτοπίσει ωστόσο τον Παναθηναϊκό στην τέταρτη θέση νικώντας τον μάλιστα και στις δύο μεταξύ τους αναμετρήσεις με σκορ 3-0 εντός και 1-2 εκτός έδρας. Πιο επιτυχημένη κρίνεται η ευρωπαϊκή της πορεία την σεζόν 2008/2009 αφού έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου όμως αποκλείστηκε από την Βέρντερ. Σε όλη την ιστορία της Ουντινέζε έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά εμβλήματα, αλλά υπενθυμίζοντας πάντα τα χρώματα και το έμβλημα της πόλης. Το πρώτο παρουσιάστηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1970, που απεικονίζει μια ασπίδα με κάθετες ρίγες στο εσωτερικό της και τα αρχικά «ACU» (Associazione Calcistica Udinese). Προς το τέλος της δεκαετίας, χρησιμοποιήθηκε ένα έμβλημα στη φανέλα, το οποίο απεικόνιζε μια ζέβρα πλαισιωμένη από ένα πράσινο κύκλο. Το δεύτερο έμβλημα εμφανίζεται στις αρχές του 1980, με την έλευση του προέδρου Λαμπέρτο Μάτσα, όπου μέσα σε μία λευκή ασπίδα με μαύρο ανεστραμμένο «v» (βε), παρόμοιο με αυτό του δήμου του Ούντινε, εισάγεται το «Ζ» της Zanussi (η εταιρεία που κατείχε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του συλλόγου) με την επιγραφή «udinese calcio». Μία νέα εκδοχή του εμβλήματος παρουσιάζεται αργότερα, στην πραγματικότητα μια παραλλαγή του δεύτερου, όπου με την εξαγορά του συλλόγου από τον Τζανπάολο Πότσο, απαλείφεται το «Ζ» και παραμένει μόνο η ασπίδα με το ανεστραμμένο «v» (βε). Το τρίτο έμβλημα εμφανίζεται την περίοδο 1995-1996, στο οποίο η ασπίδα πλαισιώνεται από κυκλικό φόντο, τυλιγμένο με δύο κλαδιά δάφνης. Έκτοτε έχουν παρουσιαστεί άλλες δύο εκδοχές του συγκεκριμένου εμβλήματος, μία το 2008 και μία άλλη το 2010. Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που φόρεσαν την φανέλα της Ουντινέζε είναι οι: Ντίνο Τζοφ Φράνκο Καούζιο Βιντσέντσο Ιακουίντα Εντίνιο Ζίκο Μάρτσιο Αμορόζο Όλιβερ Μπίρχοφ Επίσημος ιστότοπος Η Ουντινέζε στην ΟΥΕΦΑ
Ζόρια

Στη σλαβική μυθολογία, με το όνομα Ζόρια ή Ζβέζντα ή Ζάρια (διαφορετικές από τη θεότητα Ζάρια) αποκαλούνται οι τρεις θεές-φύλακες, που ταυτίζονταν με την Αουρόρα. Εκπροσωπούν το Άστρο της Αυγής, το Άστρο του Εσπερινού και το Άστρο του Μεσονυχτίου, αν και η τελευταία συχνά παραλείπεται. Σχετίζονται με το γάμο, την προστασία και τους εξορκισμούς. Προσέχουν και φυλάσσουν το λαγωνικό του ουρανού να μην καταβροχθίσει τον αστερισμό της Μικρής Άρκτου. Αν σπάσει η αλυσίδα και χαθεί ο αστερισμός, σύμφωνα με το θρύλο θα έρθει το τέλος του σύμπαντος. Σε κάποιους μύθους, η Ζόρια της Αυγής ήταν σύζυγος του Μιέσιατς, του θεού της Σελήνης, και ήταν κύρια θεότητα στο πάνθεον. Σύμφωνα με άλλους μύθους, οι Ζόρια είναι παρθένες θεότητες που πλευροκοπούν τον ήλιο και η Μιέσιατς είναι μια άσχετη σεληνιακή θεότητα.

 Συχνά σχετίζονται με το μυθικό αρχέτυπο της Τριαδικής Θεάς, αναπαριστώντας την Κόρη, τη Μητέρα και τη Γριά αντίστοιχα. Στα ρωσικά, Ζόρ(ι)α (Зора) ή Ζάρυα (заря) σημαίνει "ανατολή" ή "άστρο της αυγής". Αναφέρεται ως Ζβέζντα Ντνιέτσα ή Ζβέζντα Ζόρνιτσα. Ανοίγει τις ουράνιες πύλες για το άρμα του ήλιου το πρωί. Απεικονίζεται ως πάνοπλη και γεμάτη θάρρος πολεμίστρια. Είναι η προστάτιδα θεότητα των αλόγων και σχετίζεται με τον πλανήτη Αφροδίτη. Την επικαλούνταν για προστασία από θάνατο στη μάχη. Αναφέρεται ως Ζβέζντα Βετσέρνιτσα. Αυτή κλείνει τις πύλες του ουρανού κάθε βράδυ, όταν ο ήλιος πάνω στο άρμα του επιστρέφει από το ταξίδι του κατά την ημέρα στο ουράνιο στερέωμα. Αναφέρεται ως Ζβέζντα Πολνότσα. Κάποιοι μύθοι παραλείπουν αυτή τη θεότητα, κάνοντας αναφορά μονάχα στις δυο προηγούμενες Ζόρια. Κάθε νύχτα, ο ήλιος πεθαίνει στην αγκαλιά αυτής της Ζόρια και έπειτα επανέρχεται στη ζωή. Γι' αυτό το λόγο, θεωρείται θεότητα του θανάτου, της αναγέννησης, της μαγείας, της σοφίας και του μυστικισμού. Το μυθιστόρημα American Gods του Νιλ Γκέιμαν περιλαμβάνει τις τρεις Ζόρια ανάμεσα στις αναπαριστώμενες θεότητες. Η Ζόρια Βετσέρνιτσα εμφανίζεται επίσης ως χαρακτήρας στο μυθιστόρημα The Dragons of Babel του Μάικλ Σουάνβικ. Encyclopedia Mythica
Πάρκο Καρατζόρτζεφ

Το Πάρκο Καρατζόρτζεφ (Πάρκο Καραγιώργη) (σερβικά: Карађорђев Парк) είναι πάρκο και συνοικία της πόλης του Βελιγραδίου. Το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου διοικητικά ανήκει στον Δήμο Βράτσαρ ενώ η συνοικία στον Δήμο Σάφσκι Βένατς. Το 1979 το πάρκο έγινε πολιτιστικό μνημείο της Σερβίας και μπήκε στην λίστα με τα Ιστορικά ορόσημα μεγάλης σημασίας που προστατεύονται από την Δημοκρατία της Σερβίας.

 Στο σημείο που βρίσκεται το πάρκο κατά την Πρώτη Σερβική εξέγερση και το 1806 ήταν το στρατόπεδο των Σέρβων επαναστατών που πολιορκούσαν το Βελιγράδι. Όταν οι επαναστατημένοι Σέρβοι απελευθέρωσαν την πόλη έθαψαν εδώ τους νεκρούς τους, το 1848 στήθηκε στο ίδιο σημείο το μνημείο των απελευθερωτών του Βελιγραδίου. Από τις 50 πρωτότυπες επιτύμβιες στήλες μόνο 12 εξακολουθούσαν να διατηρούνται. Σταδιακά γύρω από το μνημείο αναπτύχθηκε το πάρκο και δόθηκε το όνομα του Καραγιώργη. Αρχικά το πάρκο ήταν έξω από το αστικό πυρήνα του Βελιγραδίου, διευρύνθηκε το 1903 και το 1904 όπου πήρε την σημερινή του έκταση. Μετά τον Α΄ Παγκοσμίο πόλεμο στήθηκαν κι άλλα μνημεία στο πάρκο. Μνημείο των απελευθερωτών του Βελιγραδίου (Споменик ослободиоцима Београда), που ανεγέρθηκε το 1848, το παλαιότερο δημόσιο μνημείο στο Βελιγράδι. Αφιερωμένο σε εκείνους που σκοτώθηκαν στην απελευθέρωση του Βελιγραδίου το 1806. Ανεγέρθηκε από τον πρίγκιπα Αλεξάνταρ Καρατζόρτζεβιτς, ανακαινίστηκε από τον βασιλιά Αλεξάνταρ Ομπρένοβιτς το 1889. "Μνημείο για τους εφέδρους τρίτης κατηγορίας" (Споменик Трећепозиваца), που ανεγέρθηκε το 1923, αφιερωμένο στους έφεδρους στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον Α παγκόσμιο πόλεμο , Κατασκευασμένο από φυσική πέτρα, κι είναι 470 εκατοστά. "Μνημείο Αλφόνς ντε Λαμαρτίν" (Споменик Ламартину), αφιερωμένο στον Γάλλο ποιητή Αλφόνς ντε Λαμαρτίν, που ανεγέρθηκε το 1933. Πέτρινο μνημείο αφιερωμένο στα θύματα που σκοτώθηκαν σε ένα υπόγειο καταφύγιο κατά τη διάρκεια του γερμανικού βομβαρδισμού του Βελιγραδίου στις 6 Απριλίου 1941. Το καταφύγιο χτισμένο βιαστικά πριν από την έναρξη του πολέμου, υπέστη πλήγμα από μια βόμβα και κατέρρευσε σκοτώνοντας 192 πολίτες. Η Συνοικία συνορεύει με τις γειτονιές της Βράτσας στα βόρεια, της Νεϊμάρ στα ανατολικά και την Autokomanda στα νότια. Είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη του Βελιγραδίου με πολύ πυκνή κυκλοφορία, όπως η λεωφόρος της Απελευθέρωσης που είναι μια από τις κύριες οδούς στο κέντρο της πόλης του Βελιγραδίου. Η συνοικία σήμερα είναι ως επί το πλείστον μη κατοικημένη με δημόσια κτίρια, πολλές κλινικές, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, τον Μετεωρολογικό Σταθμό , κ.λπ.. Karadjordjev Park