Ιατρικά τατουάζ

Τα Ιατρικά τατουάζ είναι τατουάζ που χρησιμοποιούνται για να υποδείξουν ένα σημείο του σώματος ή μια κατάσταση που σχετίζεται με ιατρικούς λόγους. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πλήθος λόγων: Ως μια προειδοποίηση ότι ο ασθενής υποφέρει από χρόνιο νόσημα ή αλλεργία που μπορεί να επιδεινωθεί ξαφνικά και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα με συγκεκριμένη θεραπεία ή τρόπο. Ένα παράδειγμα είναι η πάθηση του σακχαρώδους διαβήτη κατά την οποία η απώλεια των αισθήσεων του ασθενούς μπορεί να είναι ένδειξη χαμηλού ή υψηλού επιπέδου γλυκόζης στο αίμα. Ως βοήθημα στην ακτινοθεραπεία. Για να ελαχιστοποιηθεί το μέγεθος της ζημιάς των περιβαλλόντων ιστών, ο ακτινοθεραπευτής επιδιώκει να κρατά το μέρος που δέχεται την ακτινοβολία όσο το δυνατόν μικρότερο. Η σήμανση με τατουάζ σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος βοηθά τον ακτινοθεραπευτή να ρυθμίζει τη δέσμη των ακτίνων με ακρίβεια και συνέπεια ανάμεσα στις ακτινοθεραπείες. Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του μαστού μετά τη μαστεκτομή (τη χειρουργική αφαίρεση του μαστού για την αντιμετώπιση του καρκίνου), ή τη μείωση του στήθους. Το τατουάζ θηλών κάποιες φορές χρησιμοποιείται για την αισθητική αντικατάσταση της θηλαίας άλω που κάποιες φορές αφαιρείται κατά τη μαστεκτομή, ή για το γέμισμα με μελάνι περιοχών που έχουν υποστεί αποχρωματισμό κατά τη διάρκεια της επέμβασης μείωσης στήθους με την τεχνική ελεύθερης μεταφοράς της θηλής με την θηλαία-άλω (free nipple graft technique). Παρόμοια με τη λογική που έχουν οι ταυτότητες σκύλων, μέλη του Αμερικανικού στρατού μπορεί να κάνουν τατουάζ με σημαντικές πληροφορίες για τον εαυτό τους, συνήθως πάνω στα πλευρά κάτω από τη μασχάλη. Αναφέρονται ως ετικέτες κρέατος.

 Δε μπορεί να οριστεί με βεβαιότητα πότε ξεκίνησαν να γίνονται τα ιατρικά τατουάζ, παρ'όλα αυτά υπάρχουν στοιχεία και αποδείξεις που χρονολογούνται από το 3300 π.Χ.. Ένα φυσικά διατηρημένο ανθρώπινο σώμα που βρέθηκε σε παγετώνα στις Τυρολέζικες Άλπεις είχε σημάδια τατουάζ δημιουργώντας πολλές θεωρίες σχετικά με την ύπαρξή τους. Τα σημάδια βρίσκονται πάνω από την οσφυϊκή μοίρα, το δεξί γόνατο και στους δύο αστραγάλους. Ο ακτινολογικός έλεγχος που έγινε στο σώμα, αποκάλυψε πως ο άντρας έπασχε από οστεοαρθρίτιδα σε αυτές τις αρθρώσεις και οι επιστήμονες τείνουν να πιστεύουν «ότι τα τατουάζ μπορεί να υποδεικνύουν μια μορφή διεγερτικής θεραπείας παρόμοιας του βελονισμού». Οι απόψεις τριών διαφορετικών ειδικών βελονισμού, υποστηρίζουν ότι τα εννιά από τα τατουάζ βρίσκονται τοποθετημένα πάνω ή με απόκλιση 6 χιλιοστών από παραδοσιακά σημεία βελονισμού.Ακόμα μια καλοδιατηρημένη μούμια που βρέθηκε στη νεκρόπολη της Τσιριμπάγια Άλτα στο νότιο Περού και που τοποθετείται χρονολογικά το 400 π.Χ., έχει επίσης ανεξήγητα τατουάζ σε διάφορες περιοχές πιθανόν για θεραπευτικούς σκοπούς. Ο Σκυθιανός ιππέας έχει διακοσμητικά και μη τατουάζ. «Η διαφορά μεταξύ των τατουάζ είναι τόσο εμφανής που θεωρείται πως η ύπαρξή τους σχετίζονται με πιθανούς θεραπευτικούς λόγους στην παρασπονδυλική περιοχή και στους αστραγάλους.» Τα σημάδια είναι απλά κυκλικά σχήματα και υπάρχουν κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης. Μια βάναυση πρακτική ιατρικού τατουάζ γινόταν από το Γαληνό το 150 μ.Χ.. Στην προσπάθειά του να καλύψει τις θολερότητες του κερατοειδούς καυτηρίαζε την επιφάνεια του ματιού με καυτό στιλέτο και εφάρμοζε σκόνη βαφών όπως κονιοποιημένο κηκίδι και σίδηρο (δείτε μελάνι από όζο σιδήρου) ή κονιοποιημένη φλούδα ροδιού αναμεμειγμένη με άλας χαλκού. Αυτές οι βαφές χρωμάτιζαν τον κερατοειδή, βελτιώνοντας την αισθητική εμφάνιση του ασθενούς. Άλλες πηγές αναφέρουν πως ο Γαληνός χρησιμοποιούσε θειικό χαλκό. Πιθανώς χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο μόνο στην περίπτωση ασθενών με σοβαρές περιπτώσεις λευκώματος του κερατοειδούς. Με τη διάδοση του Χριστιανισμού η εφαρμογή τατουάζ μειώθηκε και εν τέλη κατέληξε να απαγορευτεί με Παπικό διάταγμα το 787 μ.Χ..Δεν ήταν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1800 που εμφανίστηκαν οι πρώτες εργασίες που τεκμηρίωναν την ιατρική χρησιμότητα των τατουάζ. Ένας Γερμανός ιατρός ονόματι Πάουλι χρησιμοποίησε το τατουάζ σε συνδυασμό με θειούχο υδράργυρο και λευκό μόλυβδο για να αποκαταστήσει το φυσικό χρώμα του δέρματος σε περιπτώσεις συγγενών αγγειακών σπίλων. Άλλες περιπτώσεις περιλαμβάνουν το τατουάζ για αισθητικούς λόγους με θειούχο υδράργυρο μετά την πλαστική επέμβαση στα χείλη ύστερα από υπόδειξη του Σούλε το 1850 ή τη σύγχρονη πρακτική του κερατοειδικού τατουάζ που τέθηκε σε εφαρμογή από τον Λούις Βον Βέκερ το 1870. Τις τελευταίες δεκαετίες, τα ιατρικά τατουάζ τείνουν να ερμηνεύονται ως σημάδια που υποδεικνύουν ιατρικές παθήσεις ή πληροφορίες σχετικά με τον άνθρωπο που τα έχει. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι απειλές του πυρηνικού πολέμου οδήγησε αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α. να λάβουν υπόψη τους τη χρήση τατουάζ που υποδείκνυαν την ομάδα αίματος. Προγράμματα προώθησης έγιναν στο Σικάγο, στη Γιούτα και την Ιντιάνα βασιζόμενα στο σενάριο πως αν έπεφτε πυρηνική βόμβα, θα απαιτούνταν μεγάλες ποσότητες αίματος σε σύντομο χρονικό διάστημα για να αντιμετωπιστούν οι τραυματισμοί. Πολύ λίγες προσπάθειες καρποφόρησαν. Τατουάζ θηλών Ιατρικά τατουάζ Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα τατουάζ θηλών & τα τατουάζ που γίνονται για την κάλυψη ουλών.