IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Προσωπείο του Αγαμέμνονα

Το προσωπείο του Αγαμέμνονα είναι ένα εύρημα της ανασκαφής των Μυκηνών το 1876 από τον Ερρίκο Σλήμαν. Είναι ένα χρυσό νεκρικό προσωπείο και βρέθηκε πάνω στο πρόσωπο ενός σώματος που βρίσκονταν ενταφιασμένο στον ταφικό θάλαμο Ε' του ταφικού περιβόλου Α' των Μυκηνών. Ο Σλήμαν πίστευε ότι ανακάλυψε τη σορό του θρυλικού αρχαίου βασιλιά Αγαμέμνονα, από όπου το εύρημα πήρε την ονομασία του. Σύγχρονες αρχαιολογικές μελέτες απέδειξαν ότι το προσωπείο ανάγεται στο 1550-1500 π.Χ., περίοδος κατά τρεις αιώνες περίπου προγενέστερη από την εποχή που ο Αγαμέμνονας υποτίθεται ότι έζησε. Ωστόσο, το όνομα του προσωπείου παρά την ανακάλυψη παρέμεινε. Σήμερα το προσωπείο εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

 Το προσωπείο είναι ένα από τα 5 που ανακαλύφθηκαν στις Μυκήνες, τρία στον τάφο Δ' και δύο στον τάφο Ε'. Εικάζεται ότι οι μάσκες από χρυσό ή προσωπίδες που κάλυπταν το πρόσωπο των νεκρών βασιλέων, χρησιμοποιούνταν για να προστατεύονται οι νεκροί από κακές επιρροές. Εκτός από τις μάσκες, τα άκρα δύο παιδιών που βρέθηκαν στον τάφο Γ' είναι καλυμμένα με χρυσό φύλλο. Οι τάφοι αυτοί είναι αναμφισβήτητα βασιλικοί, αφού οι ποσότητες του χρυσού που χρησιμοποιήθηκαν και η εξαιρετικής τέχνης λάξευση δείχνουν ότι προορίζονταν για άτομα με ιδιαίτερα υψηλή κοινωνική θέση και πλούτο. Εκτός από τους ευγενείς βρέθηκαν και σώματα ανδρών που δεν ήταν καλυμμένα με μάσκες. Εικάζεται ότι ήταν στρατιώτες, εξαιτίας των όπλων που βρέθηκαν να κρατούν. Στα τέλη του 20ου αιώνα και στις απαρχές του 21ου αιώνα η αυθεντικότητα του προσωπείου αμφισβητήθηκε επίσημα. Το περιοδικό Αρχαιολογία, φιλοξένησε μία σειρά άρθρων που κάλυψαν εκτενώς την αρχαιολογική διαμάχη . Την περίοδο της ανασκαφής στις Μυκήνες η Εθνική Αρχαιολογική Υπηρεσία ανέθεσε στον Παναγιώτη Σταματάκη την επίβλεψη των ανασκαφών του Σλήμαν φοβούμενη προβληματα αυθεντικότητας, σαν αυτά που ανέκυψαν μετά την ανασκαφή της Τροίας από τον Σλήμαν. Οι κατήγοροι του Σλήμαν επικεντρώνουν τα επιχειρήματά τους στη φήμη του Σλήμαν ότι συνήθιζε να εμπλουτίζει τις ανασκαφές του, με ευρήματα άλλων ανασκαφών και στην τεχνική κατασκευής του προσωπείου που παραπέμπει σε πλαστογραφία. Οι υπερασπιστές του Σλήμαν επισημαίνουν ότι η ανασκαφή είχε κλειστεί το διήμερο 26-27 Νοεμβρίου λόγω της Κυριακάτικης αργίας και μιας βροχής που ενέκυψε. Οi τρεις πρώτες προσωπίδες ανεκαλύφθησαν την 28η του Νοεμβρίου ενώ το συγκεκριμένο προσωπείο βρέθηκε την 30η υπό την παρουσία πολλών μαρτύρων, όπως αποκαλύπτει το ημερολόγιο του Σταματάκη. Επίσης, αναφέρουν ότι τα τεχνικά χαρακτηριστικά του προσωπείου είναι παρόμοια με αυτά άλλων ευρημάτων της ανασκαφής όπως η χρυσή κεφαλή λιονταριού που βρέθηκε στον τάφο Δ' και καταλήγουν ότι οι κατήγοροι του Σλήμαν ωθούνται στις εικασίες τους, βασιζόμενοι σε προσωπικά κριτήρια. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκήνες Ερρίκος Σλήμαν Αγαμέμνονας «Θύμα» βεντέτας η χρυσή μάσκα του Αγαμέμνονα- Άρθρο στο Βήμα 19 Σεπτεμβρίου 1999
Γκρουτ

Ο Γκρουτ (αγγλικά: Groot /ɡruːt/) είναι φανταστικός χαρακτήρας των Marvel Comics. Οι δημιουργοί του ήταν οι Σταν Λι, Λάρι Λίμπερ και Τζακ Κίρμπι, με την πρώτη του εμφάνιση στα κόμικ να γίνεται τον Νοέμβριο του 1960 στο Tales to Astonish #13. Είναι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel και εμφανίζεται στις ταινίες Φύλακες του Γαλαξία (2014), Φύλακες του Γαλαξία 2 (2017), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019), Thor: Love and Thunder (2022) και Φυλακες του Γαλαξία 3 (2023) και στη σειρά ταινιών μικρού μήκους του Disney+ I Am Groot (2022), όπου τη φωνή του έχει χαρίσει ο ηθοποιός Βιν Ντίζελ. Στην πρώτη ταινία ο Γκρουτ θυσιάζεται και από τα κομμάτια του γεννιέται το Μωρό Γκρουτ, που παίρνει τη θέση του στη δεύτερη ταινία.

 Ο Γκρουτ προέρχεται από τον Πλανήτη Χ, η πρωτεύουσα των κλαδωτών κόσμων και το μέρος όπου κατοικούν οι Flora colossus. Το είδος αυτό, στην εμφάνιση φαίνεται να έχει πάρει αρκετά από τα χαρακτηριστικά ενός δέντρου και ως προς την ομιλία, μιλάει μία γλώσσα, που λόγω της σκληρότητας του λάρυγγά τους είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει κάποιος τι λένε, ενώ μοιάζει να επαναλαμβάνουν συνεχώς τη φράση «Είμαι ο Γκρουτ». Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για την προέλευση του Γκρουτ. Μία από αυτές παρουσιάζει το είδος των Flora colossus να απαγάγουν οργανισμούς από άλλους πλανήτες. Μέσα σε αυτές τις απαγωγές ήταν και η νεαρή κοπέλα ονόματι Χάνα, την οποίο ο Γκρουτ συναντά και συνειδητοποιεί πόσο λάθος είναι αυτό που κάνει το είδος του. Έτσι, καταφέρνει να την επιστρέψει στη Γη, όμως τιμωρείται με εξορία από τον Πλανήτη Χ για αυτή του την πράξη και αναγκάζεται να περιπλανάται στο σύμπαν μέχρι να συναντήσει τον Ρόκετ Ρακούν πολλές δεκαετίες αργότερα και γίνουν μαζί μέλη της ομάδας των Φυλάκων του Γαλαξία.
Γιόχαν Νίμαν

Ο Γιόχαν Νίμαν (4 Αυγούστου 1913 - 14 Οκτωβρίου 1943) ήταν Γερμανός SS και αυτουργός του Ολοκαυτώματος, ο οποίος υπηρέτησε ως αναπληρωτής διοικητής στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Υπηρέτησε επίσης ως Leichenverbrenner (αποτεφρωτής πτωμάτων) στα κέντρα ευθανασίας Γκράφενεκ, Βρανδεμβούργου και Μπέρνμπουργκ κατά τη διάρκεια του Προγράμματος Ευθανασίας T-4 (Aktion T4) του προγράμματος «ευθανασίας» των SS. Ο Νίμαν σκοτώθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1943, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης των φυλακισμένων στο Σομπίμπουρ.

 Ο Νίμαν έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (Κόμμα των Ναζί) το 1931 με αριθμό μέλους το 753,869 και της SS το 1934 με αριθμό μέλους 270,600. Αρχικά υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μπέλζεκ, όπου ήταν επικεφαλής του Camp II, της περιοχής εξόντωσης. Έπειτα, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπορ. Το 1942, ο Νίμαν ενεργούσε ως αναπληρωτής διοικητής στο Σομπίμπουρ σε διάφορες περιστάσεις, πριν του δοθεί μόνιμα η θέση στις αρχές του 1943. Μετά την επίσκεψη του Χάινριχ Χίμλερ στο Σομπίμπουρ στις 12 Φεβρουαρίου 1943, ο Νίμαν προάχθηκε σε SS-Untersturmführer.Ο Καρλ Φρένζελ, επίσης διοικητής στο Σορμπίμπουρ, θυμάται το πώς ο Νίμαν χειρίστηκε μία συγκεκριμένη απειλή πιθανής απόδρασης κρατουμένων από το στρατόπεδο: Στις 14 Οκτωβρίου 1943, έλαβε χώρα μία εξέγερση κρατουμένων στο στρατόπεδο Σομπίμπουρ. Ο Νίμαν ήταν ο ανώτερος SS αξιωματικός που βρισκόταν σε καθήκον εκείνη τη μέρα κι έτσι ήταν το πρώτο άτομο που έγινε στόχος για να δολοφονηθεί από τους κρατούμενους. Ο Νίμαν σκοτώθηκε στους στρατώνες του ράφτη του στρατοπέδου με ένα κτύπημα στο κεφάλι με τσεκούρι από τον Αλεξάντερ Σουμπάγιεφ, έναν Εβραίο στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που πιάστηκε αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο Σομπίμπουρ. (289) Τον Ιανουάριο του 2020, η εφημερίδα The Times δημοσίευσε πως 350 φωτογραφίες από το Σομπίμπουρ και άλλα μέρη που τράβηξε ο Νίμαν κατά την περίοδο του πολέμου, είχαν γίνει πρόσφατα διαθέσιμες στο κοινό από τους απογόνους του Νίμαν. Στο Βερολίνο διεξήχθη μία έκθεση όπου παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες, ενώ κυκλοφόρησε κι ένα βιβλίο που περιείχε τις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Δύο φωτογραφίες ίσως να απεικονίζουν τον Τζον Ντεμιανιούκ, έναν Ουκρανό Τραβνίκι φρουρό ο οποίος μετανάστευσε μετά τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 2011 καταδικάστηκε από ένα δικαστήριο του Μονάχου με την κατηγορία «της συνεργίας σε φόνο 27,900 Εβραίων στο Σομπίμπουρ».
Λι Σιεν Λουνγκ

Ο Λι Σιέν Λουνγκ ή Λι Σιέν Λονγκ (παραδ. 李顯龍, απλοπ. 李显龙, Wade-Giles: Lee Hsien Loong, pinyin: Lǐ Xiǎnlóng, γεννήθηκε το 1952) είναι πολιτικός από τη Σιγκαπούρη, πρωθυπουργός της χώρας από το 2004.

 Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1952. Γιος του πρώτου πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης, του Λι Κουάν Γιου, είναι επίσης υπουργός Οικονομικών. Το 1984 αποστρατεύτηκε. Η πρώτη του σύζυγος πέθανε στον τοκετό το 1982 και έπειτα παντρεύτηκε τη Χο Τσινγκ. Ανήκει στο Κόμμα της Δράσης του Λαού. Έγινε πρωθυπουργός στις 12 Αυγούστου 2004, διαδεχόμενος τον Γκο Τσοκ Τονγκ. Κέρδισε τις εκλογές του 2006, του 2011 , του 2015 και του 2020 εξασφαλίζοντας επανεκλογή. Σήμερα έχει μισθό 3.870.000 δολαρίων Σιγκαπούρης (2.856.930 αμερικανικά δολάρια), γεγονός που τον καθιστά τον πιο ακριβοπληρωμένο αρχηγό κυβερνήσεως στον κόσμο. Για σύγκριση αναφέρεται ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αμείβεται με 400.000 δολάρια ΗΠΑ.
Εθνικό Μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ

Το Εθνικό Μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ (Γαλλικά: Musée national Jean-Jacques-Henner) είναι μουσείο αφιερωμένο στο έργο του Γάλλου ζωγράφου Ζαν-Ζακ Ενέρ (1829-1905). Άνοιξε στο κοινό το 1924, χάρη στη δωρεά που έγινε στο Γαλλικό κράτος την προηγούμενη χρονιά από τη Μαρί Ενέρ, χήρα του ανιψιού του καλλιτέχνη. Είναι ένα από τα γαλλικά Εθνικά μουσεία και στεγάζεται σε ένα παλιό αρχοντικό του 19ου αιώνα, στην περιοχή Πλαιν-ντε-Μονσώ, λεωφόρος ντε Βιλιέ 43, του 17ου διαμερίσματος στο Παρίσι.

 Το μουσείο στεγάζεται σε ένα αρχοντικό του 1878, που ανήκε στο παρελθόν στον ζωγράφο Γκιγιώμ Ντυμπύφ (1853-1909), το οποίο αποκτήθηκε από την ανιψιά του Ενέρ το 1921. Εγκαινιάστηκε ως μουσείο το 1924 και έγινε Εθνικό μουσείο το 1943. Το μουσείο αναπτύσσει δύο κύρια θέματα: τα έργα του καλλιτέχνη και το εργαστήριό του.Σήμερα το μουσείο περιέχει μια μεγάλη συλλογή από πίνακες ζωγραφικής και σχέδια του Αλσατού ζωγράφου Ζαν-Ζακ Ενέρ, στα οποία περιλαμβάνονται περίπου 1.000 σκίτσα, έγγραφα και αναμνηστικά, έπιπλα και αντικείμενα του 19ου αιώνα, που εκτίθενται σε επτά αίθουσες στους τέσσερις ορόφους του εκθεσιακού χώρου. Η συλλογή περιλαμβάνει περισσότερα από 130 πορτρέτα, καθώς και μυθικά θέματα και μορφές σε ονειρικά τοπία που πλησιάζουν τον συμβολισμό. Στο ισόγειο, στο σαλόνι εκτίθεται η συλλογή έργων ζωγραφικής του Ζαν-Ζακ Ενέρ. Στην παλιά τραπεζαρία προσφέρεται εκπαιδευτικό υλικό και εκπαιδευτικά εργαλεία που επιτρέπουν τη σκιαγράφηση τόσο του ιστορικού πλαισίου της περιοχής Πλαιν-ντε-Μονσώ όσο και της ζωής του ζωγράφου Ζαν-Ζακ Εννέρ. Στον πρώτο όροφο, δύο μικρά κόκκινα δωμάτια παρουσιάζουν την αρχή της καριέρας του καλλιτέχνη στην Αλσατία, τα χρόνια της μαθητείας του, το Βραβείο της Ρώμης που κέρδισε και τη διαμονή του στην Ιταλία (1858-1864). Στον δεύτερο όροφο, παρουσιάζονται εκθέσεις αρχείων, κυρίως γραφικών τεχνών. Στον τρίτο όροφο, το γκρι εργαστήριο είναι αφιερωμένο στο θέμα του εργαστηρίου του. Ο καλλιτέχνης δεν έμεινε ποτέ σ'αυτό το κτήριο αλλά παρουσιάζεται η ατμόσφαιρα του χώρου του μέσα από προσωπικά του αντικείμενα και έπιπλα (γραφείο, πάγκος ζωγραφικής, παλέτα, μελανοδοχείο κ.λπ.). Το 2008-9 και το 2013-16 έγιναν εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης μεταξύ των οποίων ήταν και η αποκατάσταση του πολύ όμορφου χειμερινού κήπου. Στο μουσείο διοργανώνονται προσωρινές εκθέσεις, συναυλίες, παρουσιάσεις μεγάλων κριτικών τέχνης της εποχής μας, παραστάσεις κ.λ.Το 2017, δημιουργήθηκε ένα νέο Ίδρυμα, το οποίο συνένωσε το εθνικό μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ και το Μουσείο Γκυστάβ Μορώ. Η ιστοσελίδα του μουσείου (γαλλικά,αγγλικά)
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2007

Ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας 2007 διεξήχθη στις 19 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο μεταξύ της Τσέλσι ΦΚ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ήταν ο 126ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1-0 υπέρ της Τσέλσι ΦΚ η οποία κατέκτησε το τρόπαιο στην παράταση με γκολ του Ντιντιέ Ντρογκμπά. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Στιβ Μπένετ.

 Στην πορεία τους οι δυο ομάδες για τον τελικό απόκλεισαν τις εξής ομάδες: Τα παρακάτω γράμματα υποδηλώνουν σε ποία κατηγορία αγωνιζόταν η ομάδα που αντιμετώπιζαν οι δύο φιναλίστ του τελικού.Το εντός και εκτός υποδηλώνει αν το παιχνίδι έγινε εντός η εκτός έδρας για το φιναλίστ. (ΠΛ) = Πρέμιερ Λιγκ Ομάδα (ΤΣ) = Τσάμπιονσιπ Ομάδα (ΦΛ1) = Φούτμπολ Λιγκ Ουάν Ομάδα (ΦΛ2) = Λιγκ Του Ομάδα (ΕΕΚ) = Εκτός επαγγελματικών κατηγοριών Ομάδα Ο τελικός του 2007 ήταν ο πρώτος που έγινε στο ανακαινισμένο Στάδιο Γουέμπλεϊ Η τελευταία φορά που είχαν παίξει η Τσέλσι και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε μια τελικό κυπέλλου ήταν το 1994, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κέρδισε με 4-0. Ο Ράιαν Γκιγκς ήταν ο μόνος παίκτης του αγωνίστηκε στους δυο τελευταίους τελικούς τον δύο ομάδων στον Τελικό κυπέλλου του 1994 και του 2007
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1964-65

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1964-65 ήταν η όγδοη κατά σειρά διοργάνωση του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 25 ομάδων, με έναν προκριματικό, έναν πρώτο γύρο, προημιτελικούς, ημιτελικούς και διπλό Τελικό. Η κάτοχος του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης συμμετείχε απευθείας στην προημιτελική φάση.

 Η ΑΕΚ σημείωσε την πρώτη σημαντική, για τα μέτρα της εποχής, επιτυχία, καθώς προκρίθηκε στους προημιτελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών. Απέκλεισε την Μακάμπι Τελ Αβίβ (67-74, 64-53) και την βελγική Αντβέρπ (72-71, 85-70). Ήρθε, όμως, μετά η πανίσχυρη γιουγκοσλαβική Μπέογκραντ και ανέκοψε την πορεία της, χάνοντας μεν στην Αθήνα με 78-85, νικώντας, όμως, στο Βελιγράδι 101-84. ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν-Ρεάλ 65-83, 65-84 ΑΕΚ-Μπέογκραντ 85-78, 84-101 Ίνις Βαρέζε-Σπάρτακ Μπρνο 90-84, 67-72 Βίσλα Κρακοβίας-ΤΣΣΚΑ Μόσχας 62-68, 60-94 Εκπληκτικά ήταν και τα τέσσερα παιχνίδια των ημιτελικών. Μεγάλοι ηττημένοι ήσαν η Μπέογκραντ του πρόωρα χαμένου Ράντιβοϊ Κόρατς και η Βαρέζε, που αποκλείστηκε από την πρωταθλήτρια της Σοβ. Ένωσης για 1,5 καλάθι. Ρεάλ-Μπέογκραντ 84-61, 96-113 Ίνις-ΤΣΣΚΑ 57-58, 67-69 Μόσχα, ΕΣΣΔ, 8 Απριλίου 1965: ΤΣΣΚΑ (Βολνόφ 22)-Ρεάλ (Κλίφορντ Λιουκ 30) 88-81 (+7) Μαδρίτη, Ισπανία, 13 Απριλίου 1965: Ρεάλ (Ροδρίγκεθ 24)-ΤΣΣΚΑ 76-62 (+14) "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991", σελ. 145 (Έκδοση Περιοδικό "ΤΡΙΠΟΝΤΟ" και "Στιγμή Ε.Ε. & Σια-Α. Φλουράκη", Αθήνα 1991)
Γενικές εκλογές του Πουέρτο Ρίκο (2020)

Στις 3 Νοεμβρίου 2020 διεξήχθησαν οι γενικές εκλογές στο Πουέρτο Ρίκο, για να εκλεγούν ο Κυβερνήτης, ο Αρμοστής, τα 81 μέλη του Κοινοβουλίου και 78 δήμαρχοι. Παράλληλα, διεξήχθη και ένα δημοψήφισμα για το αν θέλουν οι εκλογείς να γίνει το Πουέρτο Ρίκο μία από τις πολιτείες των ΗΠΑ.

 Εκλογή κυβερνήτη: Η απερχόμενη Κυβερνήτρια του Πουέρτο Ρίκο, η Γουάντα Βάσκες Γκάρσεντ, έχασε στις προκριματικές εκλογές του Νέου Προοδευτικού Κόμματος από τον Πέδρο Πιερλουίσι. Ακόμα 5 υποψήφιοι συμμετέχουν στην εκλογή. Εκλογή Αρμοστή: Η Τζένιφερ Γκονζάλες διεκδικεί μία δεύτερη θητεία στη θέση του Αρμοστή, και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι η επικρατέστερη υποψήφια. Ακόμα 4 υποψήφιοι συμμετέχουν στην εκλογή. Δημοψήφισμα: Στο δημοψήφισμα οι εκλογείς πρέπει να απαντήσουν με «Ναι» ή «Όχι» στην ερώτηση: «Θέλετε να γίνει το Πουέρτο Ρίκο μία από τις Πολιτείες των ΗΠΑ αμέσως τώρα;». Ιστορικά, το αν θα γίνει το Πουέρτο Ρίκο το 51ο αστέρι στη σημαία των ΗΠΑ είναι ένα ζήτημα που παραμένει προς συζήτηση εδώ και 122 χρόνια. Το Νέο Προοδευτικό Κόμμα είναι υπέρ της Ένωσης ενώ το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα κρατά τη συντηρητική άποψη ότι είναι καλύτερα τα πράγματα να μείνουν όπως είναι. Η εκλογή του Κυβερνήτη γίνεται με άμεσες δημοκρατικές εκλογές που διεξάγονται ανά τετραετία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό ενός γύρου, δηλαδή ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους ψήφους ανακηρύσσεται νικητής. Η πλειοψηφία δεν χρειάζεται να είναι απόλυτη, δηλαδή ο υποψήφιος δεν χρειάζεται να φτάσει το 50% των ψήφων για να ανακηρυχτεί νικητής. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν οι Πουερτορικάνοι ηλικίας άνω των 35 ετών, με την προϋπόθεση να είναι για πολίτες των ΗΠΑ και καλή τη πίστει πολίτες του Πουέρτο Ρίκο για τουλάχιστον πέντε χρόνια πριν την ημέρα των εκλογών. Τα 51 μέλη της Πουερτορικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέχθηκαν, για τετραετή θητεία, ως εξής: τα 40 μέλη εκλέχθηκαν με απλό πλειοψηφικό σύστημα από 40 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. τα 11 μέλη εκλέχθηκαν με απλό πλειοψηφικό μεγάλης κλίμακας, από όλην την επικράτεια.Η Γερουσία αποτελείται από 27 μέλη, που εκλέχθηκαν για τετραετή θητεία, ως εξής: οι 16 γερουσιαστές εκλέχθηκαν με πλειοψηφικό σύστημα από 8 διεδρικές εκλογικές περιφέρειες. οι 11 γερουσιαστές εκλέχθηκαν με απλό πλειοψηφικό μεγάλης κλίμακας, από όλην την επικράτειαΟ αριθμός των εκλεγμένων μελών μπορεί να αυξηθεί αν κριθεί απαραίτητο, όπως ορίζει το Πουερτορικανικό Σϋνταγμα, ώστε να αυξηθεί η εκπροσώπηση των μειονοτήτων στο κοινοβούλιο.Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Πουερτορικανοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, με την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα κατόπιν απόφασης δικαστηρίου ή λόγω ιατρικής διάγνωσης.
Ύμνος των Νήσων Πίτκαιρν

Ο Ύμνος των Πίτκαιρν (Pitcairn Anthem - Come ye Blessed) είναι ο εθνικός ύμνος των Νήσων Πίτκαιρν . Πρόκειται για ανεπίσημο και τοπικό ύμνο, καθώς ο επίσημος ύμνος είναι το God Save the Queen. Το Come ye Blessed ψάλλεται σε πολλές περιστάσεις και εκδηλώσεις των νησιών. Οι στίχοι προέρχονται από το 25ο κεφάλαιο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, στ. 34-36 και 40. Πρόκειται για τα λόγια του Χριστού, κατά την εξιστόρηση μιας παραβολής.

 Then shall the King Say unto them On his right hand: Come ye blessed of my Father Inherit the kingdom prepared for you From the foundation of the world I was hunger’d and ye gave me meat, I was thirsty and ye gave me drink I was a stranger and ye took me in, Naked and ye clothed me, I was sick and ye visited me, I was in prison and ye came unto me In as much ye have done it unto one of the least of These my brethren Ye have done it unto me, Ye have done it unto me. Και μετά ο Βασιλιάς Θα πει σε αυτούς Με το δεξί του χέρι: Ελάτε με τις ευλογίες του Πατρός μου Να κληρονομήσετε τη Βασιλεία που σας έχω προετοιμάσει Από την κτίση του κόσμου Ήμουν πεινασμένος και μου δώσατε κρέας, Διψούσα και μου δώσατε να πιω Ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε, Γυμνός ήμουν και με ντύσατε, Ήμουν άρρωστος και με φροντίσατε, Ήμουν φυλακισμένος και με επισκεφτήκατε στη φυλακή Γιατί όσο πιο πολύ κάνατε αυτά σε τουλάχιστον έναν από Αυτούς τους αδερφούς μου Το κάνατε για μένα, Το κάνατε για μένα. Παρτιτούρα
Εθνολογικό Μουσείο Θράκης

Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης βρίσκεται παράνομα και με αποζημίωση χρήσεως σε ένα μαρμάρινο Νεογοτθικό κτήριο του 1899 που ανήκει στην οικογένεια Παπαθανασίου στην Αλεξανδρούπολη, επί της 14ης Μαΐου 63. Λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2002 και είναι ένα έργο αυτοχρηματοδοτούμενο όπως συμφωνήθηκε παρόλο που τα τελευταία χρόνια η συντήρηση του κτηρίου έχει παραμεληθεί και έχουν υπάρξει βανδαλισμόι των τοίχων του κτηρίου από το ίδιο το μουσείο, αυτή την στιγμή το μουσείο βρίσκεται παράνομα εντός του κτηρίου και υπάρχει αποζημίωση χρήσεως στους ιδιώτες καθώς και υποχρεωτική απαλλοτρίωση από το κράτος μετά από μεγάλη προσπάθεια της κυρία Γιαννάκου στην απόπειρά της να απομακρύνει το κτήριο από τους ιδιώτες για προσωπικούς της λόγους .

 Όπως μαρτυρεί η λαξευμένη χρονολογία, το σπίτι κτίστηκε το 1899 και αποτέλεσε την εξοχική κατοικία του Μιλτιάδη Αλτιναλμάζη ύστερα την μόνιμη κατοικία του Γρηγορίου Χρυσοστόμου. Στην συνέχεια κληρονομήθηκε στην Ζαφειρία Γρ. Χρυσοστόμου και αυτή την στιγμή ανήκει στα παιδιά της Μαρία και Γεώργιο Παπαθανασίου. Tο οίκημα πουλήθηκε από τη χήρα του Μιλτιάδη Αλτιναλμάζη, Ζηνοβία, το 1937 βάσει προικοσυμφώνου στον παππού της Χρυσούλας Βασιλείου Ζαφειριάδου από το Ορταξί στην οποία και παραχωρήθηκε ως προίκα. Ο γάμος της τελευταίας με τον δικηγόρο Γρηγόριο Χρυσοστόμου από τη Σαμοθράκη έδωσε στο οίκημα νέα αίγλη καθώς ο Γρηγόριος Χρυσοστόμου διετέλεσε υπουργός εμπορικής ναυτιλίας καθώς και υπουργός των Φιλελεύθερων για μερικά έτη. Στην συνέχεια το κτήριο κληρονομήθηκε στην Χρυσούλα Βασιλείου Ζαφειριάδου η οποια περασε το μεγαλυτερο μερος της ζωης της εκει, υστερα στη Ζαφειρία Γρ. Χρυσοστόμου και τέλος το κληρονόμησαν τα παιδιά της ο Γεώργιος και η Μαρία Παπαθανασίου στους οποιους εξακολουθει να ανηκει το κτηριο (οικογενειακό κημείλιο ανυπολόγιστης συναισθηματικής αξίας). Η συλλογή του μουσείου αποτελείται 500 εκθέματα τα οποία βρίσκωνται στις αίθουσες του. Αποτέλεσμα της συλλογής της Αγγελικής Γιαννακίδου. Οι θεματικές ενότητες που αναπτύσσονται χρονικά καλύπτουν την εποχή από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού. Το εθνολογικό και ιστορικό υλικό που εκτίθεται έχει οργανωθεί σε δύο χρονικούς άξονες: τον γραμμικό εξελικτικό χρόνο της ιστορικής παρουσίας στη Θράκη και τον ακίνητο χρόνο της μακράς διάρκειας που ακολουθεί τον κύκλο της σποράς και του καρπού και είναι άμεσα συνδεδεμένος με τις αγροτικές δραστηριότητες.
Λουίζα Ισαβέλλα του Κίρχμπεργκ

Η Λουίζα Ισαβέλλα (γερμ. Luise Isabelle, 19 Απριλίου 1772 - 6 Ιανουαρίου 1827) από τον Οίκο του Κίρχμπεργκ ήταν κόρη του Βουργράβου του Κίρχμπεργκ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Νασσάου-Βάιλμπουργκ.

 Η Λουίζα Ισαβέλλα Αλεξανδρινή Αυγούστα ήταν κόρη του Γουλιέλμου Γεωργίου του Κίρχμπεργκ & Κόμη του Ζάυν-Χάχενμπουργκ και της Ισαβέλλας Αυγούστας, κόρης του Ερρίκου ΙΑ΄ του Ρόις-Γκράιτς. Γεννήθηκε στο Χάχενμπουργκ. Απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 55 ετών. Παντρεύτηκε το 1788 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Νασσάου-Βάιλμπουργκ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος 1792-1839, Δούκας του Νάσσαου. Αυγούστα Λουίζα 1794-1796. Ερριέττα Αλεξανδρινή 1797-1829, παντρεύτηκε τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν, έλαβε τον τίτλο της Κόμισσας του Τήφενμπαχ. Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1799-1845. Βιλελμίνη 1834-1892, Κόμισσα του Τήφενμπαχ, παντρεύτηκε τον Εμίλ ντε Ζιραρντέν, βουλευτή της Γαλλίας. Darryl Lundy (1 May 2005). "Isabelle Gräfin zu Sayn-Hachenburg". ThePeerage.com. Retrieved 2009-05-25. Paul Theroff. "NASSAU". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Archived from the original on 2009-04-30. Retrieved 2009-05-25.
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017

Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 είναι η 10η και τελευταία διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, μία παγκόσμια διοργάνωση ποδοσφαίρου ανδρών, η οποία διεξάγεται ανά τετραετία από τη FIFA. Διεξήχθη στη Ρωσία από τις 17 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου του 2017 ως προοίμιο για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018 της FIFA.

 Τα τέσσερα στάδια, κάθε ένα σε διαφορετική πόλη, τα οποία φιλοξένησαν τους αγώνες: Το επίσημο πρόγραμμα παρουσιάστηκε στο Καζάν στις 26 Νοεμβρίου του 2016. Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονται στα ημιτελικά. Η κατάταξη της κάθε ομάδας προσδιορίζεται ως εξής: Μεγαλύτερος αριθμός των βαθμών που έλαβαν σε όλους τους αγώνες της φάσης των ομίλων. Διαφορά τερμάτων σε όλους τους αγώνες της φάσης των ομίλων. Μεγαλύτερος αριθμός των γκολ σε όλους τους αγώνες της φάσης των ομίλων.Εάν δύο ή περισσότερες ομάδες είναι ίσες, με βάση τα παραπάνω τρία κριτήρια, η κατάταξη καθορίζεται ως εξής: Μεγαλύτερος αριθμός των βαθμών που προέκυψαν από τους αγώνες μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων Διαφορά των γκολ που προέκυψαν από τους αγώνες μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων Μεγαλύτερος αριθμός των γκολ που προέκυψαν από τους αγώνες μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων οι πόντοι του ευ αγωνίζεσθαι στο σύνολο των αγώνων (μόνο μία από τις παρακάτω περιπτώσεις πρέπει να αποδοθεί σε έναν παίκτη σε έναν αγώνα): πρώτη κίτρινη κάρτα: μείον 1 πόντος έμμεση κόκκινη κάρτα (δεύτερη κίτρινη κάρτα): μείον 3 πόντοι άμεση κόκκινη κάρτα: μείον 4 πόντοι κίτρινη κάρτα και άμεση κόκκινη κάρτα: μείον 5 πόντοι Κλήρωση από την Οργανωτική Επιτροπή της FIFA. Στη φάση των νοκ-άουτ αγώνων, εάν στο τέλος της κανονικής διάρκειας ενός αγώνα δεν έχει αναδειχθεί νικητής, τότε ακολουθεί ημίωρη παράταση. Αν και μετά την παράταση δεν αναδειχθεί νικητής, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι. Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Αρχειοθετήθηκε 2010-06-15 στο Wayback Machine. (FIFA.com)
Πραξικόπημα της πυτζάμας

Το πραξικόπημα της πυτζάμας ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και ανατροπής της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή από πιστούς στην χούντα ανώτατους και ανώτερους αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς τον Φεβρουάριο του 1975. Την συνωμοσία αποκάλυψε στην κυβέρνηση ο τότε διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας της ΚΥΠ και χειριστής των Αρχείων της ΕΣΑ, ταγματάρχης Ιωάννης Αλεξάκης, μετέπειτα αντιστράτηγος επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.

 Μετά την πτώση της χούντας του Ιωαννίδη και πριν την δίκη των ηγετών της, μια ομάδα αξιωματικών με πρωτεργάτες τον υποστράτηγο Παύλο Παπαδάκη, τους ταξιάρχους Νικόλαο Ντερτιλή, Γεώργιο Λαμπούση, Ανδρέα Κονδύλη, τους αντισυνταγματάρχες Νικόλαο Ρετζέπη, Ιωάννη Στειακάκη, Δημήτριο Σκόνδρα και τους ταγματάρχες Αριστείδη Παλαΐνη, Αθανάσιο Γερακίνη, Αθανάσιο Περδίκη και Παρασκευά Μπόλαρη, σχεδίασε στρατιωτικό κίνημα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα με στόχους την παραίτηση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την επάνοδο της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (από το οποίο είχε αποχωρήσει μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο) και την απελευθέρωση του πρώην δικτάτορα ταξίαρχου Δημήτρη Ιωαννίδη. Η κίνηση αποκαλύφθηκε στις 24 Φεβρουαρίου πριν την ενεργοποίησή της και διατάχθηκε η σύλληψη 37 αξιωματικών, από τους οποίους καταδικάστηκαν οι 14, ενώ η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να προχωρήσει σε ευρείες αποστρατείες φιλοχουντικών αξιωματικών. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ αποκάλεσε την κίνηση «πραξικόπημα της πυτζάμας» επειδή οι περισσότεροι από τους κινηματίες συνελήφθησαν την ώρα του ύπνου και επειδή ήθελε να καθησυχάσει την κοινή γνώμη. Ένας από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, ο ταγματάρχης Παρασκευάς Μπόλαρης, απέδρασε από το νοσοκομείο, όπου κρατούνταν και διέφυγε στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την παραγραφή των αδικημάτων του και εμφανίστηκε σε εκδήλωση υπέρ της χούντας στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2013, μαζί με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου, χήρα του δικτάτορα, τον Αριστείδη Δημόπουλο (υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας επί χούντας και πρώην ευρωβουλευτή της ΕΠΕΝ), τον ξάδελφο του Παπαδόπουλου, Άγγελο Παπαθάνου, ο οποίος ήταν και διευθυντής του πολιτικού του γραφείου , τον Αγαθαγγέλου και άλλους.
Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε

Η Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε (αγγλικά: Karate Federation of Balkan, KFB) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του καράτε στη Βαλκανική χερσόνησο. Ιδρύθηκε αρχικά το 1994 με την ονομασία Balkan Karate Federation (BKF) και το 2013 ως νέα ομοσπονδία με την ονομασία Karate Federation of Balkan (KFB). Η KFB συνεργάζεται με την Διεθνή Ομοσπονδία Καράτε (WKF) και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Καράτε (EKF) και ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με το καράτε σε βαλκανικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 12 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των βαλκανικών διοργανώσεων, όπως το Βαλκανικό Πρωτάθλημα. Η έδρα της βρίσκεται στο Βελιγράδι και ο πρόεδρός της από το 2015 είναι ο Εσάτ Ντελιχασάν.

 Η Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε ιδρύθηκε το 1994 με την ονομασία Balkan Karate Federation (BKF). Ένας από τους ιδρυτές της ήταν η Βουλγαρική Ομοσπονδία Καράτε. Το 2013 ύστερα από το οικονομικό σκάνδαλο που ξέσπασε στην ομοσπονδία με πρόεδρο από την ίδρυση της τον Γιώργο Γερόλυμπο, τα μέλη της με εξαίρεση την Ελληνική Ομοσπονδία Καράτε έπαψαν να είναι μέλη αυτής στις 13 Σεπτεμβρίου του 2013 και ίδρυσαν τη νέα ομοσπονδία με την ονομασία Karate Federation of Balkan (KFB) με έδρα το Βελιγράδι. Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι: 1994−2013: Γιώργος Γερόλυμπος 2013−2015: Αλεκσέι Πετρόφ 2015−τώρα: Εσάτ Ντελιχασάν Οι 12 ομοσπονδίες μέλη της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Καράτε. Σερβία και Μαυροβούνιο - Ομοσπονδία Καράτε Σερβίας και Μαυροβουνίου Ελλάδα - Ελληνική Ομοσπονδία Καράτε (1994–2013) Η Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις: Βαλκανικό Πρωτάθλημα (ανά έτος) Βαλκανικό Πρωτάθλημα Καράτε Cadet, Εφήβων και U21 (ανά έτος) Βαλκανικό Πρωτάθλημα Παίδων (ανά έτος) Βαλκανικές Διοργανώσεις Επίσημη ιστοσελίδα της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Καράτε
Πατάνι

Το Πατάνι είναι πόλη της Ταϊλάνδης, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Πατάνι, κοντά στα σύνορα με τη Μαλαισία. Η πόλη έχει πληθυσμό 44.353 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2018. Το Πατάνι είναι η νοτιότερη πόλη της Ταϊλάνδης, ευρισκόμενη 1.056 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Μπανγκόκ. Το παλαιότερο ιστορικό κέντρο του ομώνυμου Βασιλείου Πατάνι ή Σουλτανάτου του Πατάνι, που κατελάμβανε όλη την περιοχή, βρισκόταν μερικά χιλιόμετρα ανατολικά της σημερινής πόλεως. Η παλαιότερη πόλη Πατάνι καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σιαμέζους το 1785 και στη συνέχεια χτίστηκε ένα νέο κέντρο πόλεως στην παρούσα θέση. Η αρχική τοποθεσία του Πατάνι ήταν κοντά στο Μπαν Κρου Σε ή στο Καμπόνγκ Κέρσικ, όπου βρίσκεται το τζαμί Κρούε Σε. Η τοπική διάλεκτος της μαλαϊκής γλώσσας αποκαλείται «μαλαϊκή του Πατάνι», ή «μαλαϊκή Κελάνταν-Πατάνι» ή (στα ταϊλανδικά) «γιάβι».

 Ορισμένοι πιστεύουν ότι η ονομασία της πόλεως, που στην ταϊλανδική γλώσσα γράφεται με δύο «τ» (Pattani) είναι μια ταϊλανδική παραλλαγή της μαλαϊκής Patani (ڤتنا), που μπορεί να σημαίνει «αυτή η παραλία» στην τοπική διάλεκτο (στην πρότυπη μαλαϊκή γλώσσα η ίδια φράση θα ήταν pantai ini). Σύμφωνα με έναν θρύλο, ο ιδρυτής της πόλεως ήταν ένας βασιλιάς από την Κοτά Μαλιχά, που ονομαζόταν Φάγυα Τουνάκπα. Αυτός πήγε στην περιοχή για κυνήγι μια μέρα και είδε ένα πανώριο κατάλευκο σεβροταίν στο μέγεθος γίδας, που μετά εξαφανίσθηκε. Ο άρχοντας ρώτησε τους άνδρες της συνοδείας του πού είχε πάει αυτό το ζώο και εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Pata ni lah!» (= «σε αυτή την παραλία!» στην τοπική διάλεκτο που προαναφέρθηκε). Αναζήτησαν το σεβροταίν, αλλά αντί για αυτό συνάντησαν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι ανθρώπων. Συστήθηκαν και ο γέρος είπε πως ονομαζόταν Τσε Τάνι (= «Κύριος Τάνι») και τον είχε αποστείλει ο παππούς του βασιλιά για να κτίσει μια νέα πόλη κάπου παραπέρα, αλλά εκείνος είχε αρρωστήσει στο ταξίδι. Μη μπορώντας να συνεχίσει μακρύτερα, είχε παραμείνει εκεί. Τότε ο βασιλιάς διέταξε να κτισθεί μια πόλη στην τοποθεσία όπου είχε εξαφανισθεί το ζώο. Και η πόλη ονομάσθηκε Πατάνι είτε από τη φράση «αυτή την παραλία», είτε από το όνομα του γέρου ως «Pak Tani» = «πατέρας Τάνι».Μια άλλη, τελείως διαφορετική ετυμολόγηση, είναι από τη μαλαϊκή λέξη petani, που σημαίνει «αγρότης». Μια τρίτη πρόταση είναι ότι η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη pathini, δηλαδή παρθένα Νύμφη της ινδικής μυθολογίας. Αυτό ήταν το όνομα μιας θυγατέρας του Μερόνγκ Μαχαβάνγκσα, του θρυλικού ιδρυτή της προγενέστερης Αυτοκρατορίας Λανγκκασούκα (2ος έως 15ος αιώνας). Το Πατάνι έχει κλίμα τροπικών μουσώνων σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, με μακρόσυρτη εποχή των βροχών και σύντομη ξηρή εποχή. Οι θερμοκρασίες και η υγρασία είναι υψηλές όλο το έτος, με ελαφρώς υψηλότερη θερμοκρασία τον Απρίλιο. Η εποχή των βροχών-μουσώνων διαρκεί από τον Απρίλιο μέχρι τον Δεκέμβριο, ενώ η ξηρή εποχή καλύπτει τον Ιανουάριο, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Οι πιο βροχεροί μήνες είναι ο Οκτώβριος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 1.865,1 χιλιοστόμετρα (μ.ό. ετών 1981-2010) και η μέση σχετική υγρασία σε 81%. Επίσημος ιστότοπος Ταξιδιωτικές οδηγίες από το Wikivoyage
Ακανές

Ο ακανές είναι παραδοσιακό γλύκισμα των Σερρών. Εμφανισιακά, μοιάζει πολύ με λουκούμι, αλλά έχει μία μοναδική και πολύ έντονη γεύση επειδή περιέχει πρόβειο και κατσικίσιο βούτυρο. Έτσι είναι πολύ πιο βαρύ και λιγωτικό από το κανονικό λουκούμι. Συνήθως είναι γεμιστό με καβουρδισμένα αμύγδαλα.

 Σύμφωνα με έναν από τους κατασκευαστές, η αρχική ονομασία στα τούρκικα ήταν (χ)ακανέ χαλβά. Είναι γενικά παραδεκτό ότι ο ακανές είναι γλυκό που παραγόταν κατά την Τουρκοκρατία, αλλά δεν υπάρχει παραδεκτή ετυμολογία. Οι εμπορικές ονομασίες του ακανέ συνοδεύονται με το χαρακτηριστικό «Λαϊλιά» (ακανές Λαϊλιά), που αναφέρεται στο βουνό Λαϊλιάς των Σερρών. «Ακανέδες» αποκαλούν τους Σερραίους (και τους οπαδούς του Πανσερραϊκού) πειραχτικά οι υπόλοιποι Βορειοελλαδίτες.
Σκακιστικό Τουρνουά Μπουένος Άιρες 1939

Το τουρνουά πραγματοποιήθηκε στο Μπουένος Άιρες, αμέσως μετά το τέλος της όγδοης σκακιστικής Ολυμπιάδας. Πιο συγκεκριμένα, το τουρνουά πραγματοποιήθηκε μεταξύ της 2ας Οκτωβρίου και της 19ης Οκτωβρίου 1939 και διοργανώθηκε από τον σκακιστικό σύλλογο Círculo de Ajedrez, ο οποίος ήταν ένας εκ των δύο σημαντικότερων σωματείων του αθλήματος στην πόλη. Οι καθημερινοί αγώνες μεταξύ των σκακιστών έλαβαν χώρα στις μακροχρόνιες εγκαταστάσεις του συλλόγου στην οδό Bartolomé Mitre 670, με τους γύρους να ξεκινούν στις 8:30 μ.μ.. Όλοι οι συμμετέχοντες, εκτός από τον Πολ Κέρες, είχαν αποφασίσει να μείνουν στην Αργεντινή, λόγω του ξεσπάσματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Το τουρνουά κατέκτησε ο ανερχόμενος Μιγκέλ Νάιντορφ, ο οποίος ήταν τότε 29 ετών, με 8,5 βαθμούς στους δώδεκα, συνολικά, αγώνες που παίχτηκαν.Βέβαια, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο εικοσιεξάχρονος Εσθονός Πάουλ Κέρες κατόρθωσε να συγκεντρώσει τους ίδιους βαθμούς, χωρίς όμως να καταφέρει να υπερισχύσει στα κριτήρια ισοβαθμίας. Το ίδιο έγινε και στην τρίτη και τέταρτη θέση, όπου ο Σουηδός Γιδεών Στόλμπεργκ κατάφερε να αποσπάσει, τελικά, το χάλκινο μετάλλιο από τον Βρετανό Μόζες Τσέρνιακ. Στην πέμπτη και έκτη θέση ο Πολωνός Παουλίνο Φρίντμαν υπερίσχυσε του Αργεντινού Κάρλος Γκιμάρντ. Τέλος, στην ένατη με δέκατη θέση, ο Αργεντινός Χοσέ Γκέρσμαν, κατάφερε να υπερισχύσει του συμπατριώτη του, Φραντίσκο Μπενκό. Στη δωδέκατη, και τελευταία θέση, βρέθηκε ο Αργεντινός Λουίς Αργεντίνο Παλάου. Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται τα αναλυτικά αποτελέσματα του τουρνουά:
Discoteque (τραγούδι των The Roop)

Το "Discoteque" είναι ένα τραγούδι του λιθουανικού ποπ ροκ συγκροτήματος The Roop. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως ψηφιακή λήψη στις 21 Ιανουαρίου 2021 και έχει προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει τη Λιθουανία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021.

 Το τραγούδι θα εκπροσωπήσει τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021, αφού κέρδισε τον τελικό του Pabandom iš naujo!, την εθνική εκπομπή επιλογής που διοργανώθηκε από την Εθνική Ραδιοτηλεόραση της Λιθουανίας. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση για τους ημιτελικούς του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Λιθουανία τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό, που διεξήχθη στις 18 Μαΐου 2021, και προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατέλαβε την 8η θέση. Οι συντελεστές προσαρμόστηκαν από την Tidal. Λαισβούνας Τσερνόβας – παραγωγός, πλήκτρα, masterer, mixer, στιχουργός Βαϊντότας Βαλιουκεβίτσιους – παραγωγός, πλήκτρα, μίξερ, φωνητικά, στιχουργός Ρομπέρτας Μπαραναούσκας – μπάσο, πλήκτρα, στιχουργός Μάντας Μπανιτσαούσκας – κιθάρα, στιχουργός The Roop – φωνητικά Ίλκα Βιρτάνεν – στιχουργός Κάλε Λίντροθ – στιχουργός
Ιωάννης Κονταράτος

Ο Ιωάννης Κονταράτος ήταν Έλληνας γιατρός και αντιστασιακός. Διετέλεσε δύο φορές δήμαρχος Βόλου, αρχικά (1944 - 1945) ως μέλος του ΕΑΜ και αργότερα (1959 - 1964) ως υποψήφιος της ΕΡΕ.

 Γεννήθηκε το 1883 στον Βόλο και ήταν γιος του κουρέα Πέτρου Κονταράτου. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα χάρη σε υποτροφία και αργότερα πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στη Γαλλία. Προπολεμικά ήταν υποστηρικτής του κόμματος των Φιλελευθέρων, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν ένας από τους πολλούς επιφανείς κατοίκους της πόλης που εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, διατελώντας επιπλέον εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Μετά την απελευθέρωση του Βόλου από τον ΕΛΑΣ, διετέλεσε δήμαρχος από τον Οκτώβριο του 1944 μέχρι τον Ιανουάριο του 1945. Το 1955 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Βόλου με τη στήριξη του Ελληνικού Συναγερμού, χωρίς ωστόσο να εκλεγεί καθώς κατετάγη δεύτερος με 6592 ψήφους, πίσω από τον Γεώργιο Καρτάλη που τελικά επικράτησε. Το 1959 ήταν εκ νέου υποψήφιος, καταφέρνοντας να εκλεγεί ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΡΕ. Διατηρήθηκε στον δημαρχιακό θώκο μέχρι τον Αύγουστο του 1964.
Καστράκι Ναυπάκτου Αιτωλοακαρνανίας

Το Καστράκι είναι ημιορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 430 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Πιτσιναίικα και τη Συκιά συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Πιτσιναιίκων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κάτοικους.

 Το Καστράκι βρίσκεται ΒΔ. της Ναυπάκτου, σε απόσταση 16 χλμ από αυτήν και 1 χλμ. από την επαρχιακή οδό Πιτσιναίικα - Φαμίλα. Μέχρι το 1940 ονομαζόταν Βρώμιαρη οπότε μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 271/1940. Η ευρύτερη περιοχή του χωριού πήρε το όνομα αυτό λόγω των ζευγοστασίων που υπήρχαν και ανήκαν στο Μοναστήρι Παναγιά Φιλοθέου, που καταργήθηκε το 1833. Το 1961, το Καστράκι αποσπάται από την κοινότητα Ριγανίου και ορίζεται έδρα της τότε ιδρυθείσας κοινότητας Πιτσιναίικων. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τα Πιτσιναίικα και τη Συκιά προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Προς τα βόρεια του χωριού σε δυσπρόσιτο λόφο και σε υψόμετρο 630 μέτρα, ανάμεσα σε χειμάρρους, που καταλήγουν στον ποταμό Εύηνο υπάρχει μικρό βυζαντινό κάστρο το οποίο ονομαζόταν Βρομιάριν. Την περίοδο της βενετοκρατίας συνέχισε να είναι οχυρωμένο. Πιθανολογείται ότι υπήρξε αρχαίο αιτωλικό φυλάκιο, το οποίο συνεχίστηκε να χρησιμοποιείται και από τους βυζαντινούς για τον έλεγχο των ποταμών. Απογραφές πληθυσμού Πιτσιναίικα Αρχειοθετήθηκε 2017-12-29 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο του Δήμου Ναυπακτίας
Audi S5

To Audi S5 είναι ένα σπορ αυτοκίνητο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Audi, που κατασκευάζεται από τις αρχές του 2007. Βασίζεται στο Audi A5 και ουσιαστικά αποτελεί την υψηλών επιδόσεων έκδοσή του. Αρχικά, το S5 προσφερόταν σε δίπορτο κουπέ αμάξωμα, εξοπλισμένο με έναν 8-κύλινδρο κινητήρα 4.2 λίτρων V8 και μόνιμη τετρακίνηση. Από το 2009, το S5 είναι διαθέσιμο και σε δίπορτο καμπριολέ και τετράπορτο liftback, αλλά με 6-κύλινδρο υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα 3.0 λίτρων V6. Το S5, όπως και όλα τα μοντέλα S, είναι εφοδιασμένο με τετρακίνηση quattro. Από τον Ιούλιο του 2016, το S5 βρίσκεται στη δεύτερη γενιά του.

 To S5 Coupe διαθέτει έναν V8 ατμοσφαιρικό κινητήρα 4.2 λίτρων με τεχνολογία άμεσου ψεκασμού καυσίμου (FSI) και 32 βαλβίδες. Αποδίδει ισχύ 354 ίππων και ροπή 440 N·m. Ο ίδιος κινητήρας τοποθετείται και σε άλλα μοντέλα της εταιρείας, όπως το A6, A8 και Q7, με ελαφρώς μειωμένη απόδοση. Η μετάδοση της κίνησης γίνεται μέσω ενός μηχανικού κιβωτίου 6 σχέσεων ή, προαιρετικά, μέσω ενός αυτόματου κιβωτίου, επίσης 6 σχέσεων. Όπως και σε όλα τα μοντέλα της σειράς S, η κίνηση μεταδίδεται και στους 4 τροχούς. Η τελική ταχύτητα περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 km/h. Η cabrio έκδοση του S5 παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2009 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ. Παρότι βασίζεται στην coupe έκδοση, μηχανικά διαφέρει από αυτό. Διαθέτει έναν V6 κινητήρα με δύο μηχανικούς υπερσυμπιεστές τύπου Roots, επίσης με τεχνολογία άμεσου ψεκασμού καυσίμου (ΤFSI) και 24 βαλβίδες. Αποδίδει ισχύ 333 ίππων και ροπή 440 N·m. Ο κινητήρας αυτός τοποθετείται και στο Audi S4. Η τελική ταχύτητα, όπως και στο coupe, περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 km/h. Η κίνηση μεταδίδεται σε όλους τους τροχούς μέσω ενός νέου ημιαυτόματου κιβωτίου διπλού συμπλέκτη 7 σχέσεων, με την ονομασία S-Tronic. Το Σεπτέμβριο του 2009 παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, μαζί με αυτήν του Α5, η 5-πορτη έκδοση του S5 πρώτης γενιάς, με την επίσημη ονομασία S5 Sportback. Τα τεχνικά του χαρακτηριστικά είναι όμοια με αυτά του Cabriolet. Μοναδικές διαφορές είναι το μειωμένο βάρος του Sportback (στα 1.755 κιλά) και η καλύτερη επιτάχυνση από στάση στα 100 χιλιόμετρα την ώρα, που έρχεται σε μόλις 5,4 δευτερόλεπτα. 1 Ηλεκτρονικά περιορισμένη.2 Διαθέσιμο και με αυτόματο κιβώτιο 6 σχέσεων. Audi A5 Audi RS5 Τεχνικές προδιαγραφές όλων των γενεών του Audi S5.
Γιώργος Κατσαρός

Ο Γιώργος Κατσαρός (7 Μαρτίου 1934, Κέρκυρα) είναι Έλληνας συνθέτης, μαέστρος και δεξιοτέχνης του σαξόφωνου με διεθνή καριέρα. Διετέλεσε Διευθυντής της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας κατά τη Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967 - 1974).

 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 7 Μαρτίου του 1934. Φοίτησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι απόφοιτος του Ελληνικού Ωδείου. Πάμπολλες συνθέσεις του έχουν παρουσιαστεί από το 1959 που πρωτοξεκίνησε στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση καθώς και σε πολλούς μουσικούς δίσκους. Ο Γιώργος Κατσαρός παντρεύτηκε το 1969 τη Μιρέλλα. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον αθλητικογράφο Αντώνη Κατσαρό και τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Κατσαρό.Ο Γιώργος Κατσαρός είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος και του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. Έχει δώσει πολλές συναυλίες στο εξωτερικό, όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση, την Αλβανία, τη Βραζιλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία κ.α. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Νάνα Μούσχουρη, η Βίκυ Μοσχολιού, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος κ.α. Ακόμη έχει συνεργαστεί με άλλους συνθέτες όπως ο Μίμης Πλέσσας. Έχει τιμηθεί με το Β΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Σόποτ της Πολωνίας και Βρυξελλών (1965), το Γ΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού Μάλτας (1969), και το Δ΄ Βραβείο Φεστιβάλ τραγουδιού στο Ρίο ντε Τζανέιρο (1970). Επίσης έχει λάβει μέρος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1974 ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας και ήταν μέλος σε πολλές καλλιτεχνικές επιτροπές ανάδειξης νέων καλλιτεχνών. Το 1960 έδωσε εξετάσεις, τις οποίες πέρασε και διετέλεσε μαέστρος της μεγάλης Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ). Την περίοδο της Στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974 συμμετείχε στους εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου 1967 στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε ηθοποιούς και τραγουδιστές. Αυτό το διάστημα ο Κατσαρός ήταν ένας από τους Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας.Μελοποίησε τον χουντικό Ύμνο της 21ης Απριλίου σε στίχους Γιώργου Οικονομίδη.Από το 1977 έως το 1983 συμμετείχε στην κριτική επιτροπή νέων ταλέντων της εκπομπής «Να η Ευκαιρία» της ΕΡΤ, με τους Γρηγόρη Γρηγορίου, Ροζίτα Σώκου, Σάσα Ντάριο, Γιάννη Φλερύ και Λευτέρη Παπαδόπουλο. Είναι κάτοικος Αθηνών (Παλαιό Φάληρο). Έχει διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου. «Who's Who 1979» σ.278 http://www.parathemata.com/2014/04/80.html Γιώργος Κατσαρός ...Παραλλαγές στο ίδιο θέμα... Μέρος: 1 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Γιώργος Κατσαρός ...Παραλλαγές στο ίδιο θέμα... Μέρος: 2 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ιωάννης Κτιστάκις

Ο Ιωάννης Κτιστάκις (1894-1976), του Νικολάου, ήταν Έλληνας δικηγόρος, αγωνιστής και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Θηβαίων από το 1934 ως το 1942. Το όνομα του συνδέθηκε με πολλά και σημαντικά έργα στη Θήβα.

 Καταγόταν από φτωχική οικογένεια αλλά παρ' όλ' αυτά κατόρθωσε να σπουδάσει νομικά, ασκώντας τη δικηγορία. Το 1934 έγινε ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος μετά την προαγωγή της Κοινότητας Θήβας σε δήμο. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Απριλίου 1934 και υπηρέτησε ως τις αρχές Φεβρουαρίου του 1942. Πάρεδροι ήταν οι Αθανάσιος Δούρος, Αλέξανδρος Στάικος, Ανδρέας Φασουλόπουλος. Δημοτικοί σύμβουλοι του Κτιστάκη εξελέγησαν οι Παναγιώτης Αγ. Ανδριανός, Δρίτσας ή Κοτσώρος, Δημήτριος Λεκαράκος, Ιω. Χ. Μπασιάκος, Λ. Μπουρνάκης, Σώτος Μαρίνος, Κωνσταντίνος Τούτουζας, Χαρ. Χούνδρης, Διον. Παπαθεοδώρου, Δημ. Παπαγεωργίου, Οδ. Σελμπέσης και Κων. Δελβενακιώτης. Με τη σύζυγό του, Σοφία, απέκτησε δύο παιδιά.Ο γιος του Νίκος Κτιστάκις, υπηρέτησε ως βουλευτής Βοιωτίας με τη Νέα Δημοκρατία από το 1974 ως το 1977 και από το 1980 ως το 1981. Επίσης, κατέλιπε μία κόρη, την Έλση. Ο Ιωάννης Ν. Κτιστάκις απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών στις 4 Απριλίου 1976 και κηδεύτηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό των Θηβών..
Άλμα με σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Το άλμα με σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 διεξήχθη στο κέντρο Ρούσκι Γκόρκι της Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι από τις 8 ως τις 17 Φεβρουαρίου 2014. Για πρώτη φορά έλαβαν μέρος και γυναίκες στο άλμα με σκι. Συνολικά διεξήχθησαν 4 αγωνίσματα.

 Ακολουθεί το πρόγραμμα και για τα 4 αγωνίσματα.Όλες οι ώρες είναι (UTC+4). Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή μπορούσε να συμμετάσχει με μέγιστο αριθμό 70 αθλητών και 30 αθλητριών που είχαν προκριθεί με βάση τα κριτήρια πρόκρισης (με βάση τις επιδόσεις τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο και την κατάταξη των αγωνιστικών περιόδων 2012-13 και 2013-14). 100 αθλητές και αθλήτριες από 20 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών/τριών σε παρένθεση. Αυστρία (7) Βουλγαρία (1) Καναδάς (6) Τσεχία (5) Εσθονία (2) Φινλανδία (6) Γαλλία (5) Γερμανία (9) Ελλάδα (1) Ιταλία (5) Ιαπωνία (8) Καζακστάν (2) Νορβηγία (9) Πολωνία (5) Ρουμανία (1) Ρωσία (6) Σλοβενία (9) Νότια Κορέα (4) Ελβετία (3) ΗΠΑ (7)
Φώτης Λαμπρόπουλος (καλαθοσφαιριστής)

Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: ΛαμπρόπουλοςΟ Φώτης Λαμπρόπουλος (Πάτρα, 11 Σεπτεμβρίου 1983) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ / σέντερ στην ισλανδική Þór Þorlákshöfn.

 Αγωνίστηκε διαδοχικά στις ομάδες: Απολλωνιάδα Πάτρας (2003), Ρομαούτο Ματαρό (2004), ΚΜ Γκραν Κανάρια (Α΄ και Β΄ ομάδα, 2004-05), ΚΜ Ταραγόνα (2005), ΚΜ Λ'Οσπιταλέτ (2005-07), Τενερίφε ΚΜ (2007-08), Α.Ε. Λάρισας (2008-09), Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2009-11), Ιμπεροστάρ Τενερίφε (2011-15), Βανόλι Κρεμόνα (2015), Αρκαδικός (2015-16), Απόλλων Πάτρας (2016), Φέρο Καρίλ Οέστε (2016). Τον Ιούλιο του 2016 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Αργεντινής μέχρι το 2018. Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε με την Κουαϊκερίες ντε Μαργαρίτα από τη Βενεζουέλα. Το Σεπτέμβριο του 2018 υπέγραψε με την Κλουμπ Μαλβίν από την Ουρουγουάη, πρωταθλήτρια της προηγούμενης σεζόν. Τον Ιανουάριο του 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με την ισπανική ΚΜ Εστουντιάντες, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν. Το Σεπτέμβριο του 2019 ανακοινώθηκε η συνεργασία του με τον Πανιώνιο της Α1 Εθνικής, επιστρέφοντας μετά από 3 χρόνια σε ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος. Τον Νοέμβριο του 2020 συνέχισε την καριέρα του στην Αλ Σαντ του Κατάρ.Τον Αύγουστο του 2021 συμφώνησε με την ισλανδική Νιάρντβικ, γεγονός που τον καθιστά τον τρίτο Έλληνα που αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Ισλανδίας μετά τους Κώστα Τσαρτσαρή και Μιχάλη Λιάπη. Στις 18 Σεπτεμβρίου, κατέκτησε το Κύπελλο Ισλανδίας κερδίζοντας στον τελικό τη Στιάρναν με 97-93. Ο ίδιος μάλιστα ξεχώρισε έχοντας 20 πόντους, 5 ριμπάουντ και 3 ασίστ. Στις 2 Οκτωβρίου είχε 26 πόντους και 11 ριμπάουντ κόντρα στην ήττα με 113-100 από την Þór Þorlákshöfn. Συνολικά τη σεζόν 2021-22, είχε 16.2 πόντους και 9.6 ριμπάουντ (καλύτερος της ομάδας στον τομέα). Στις 15 Ιουνίου 2022, υπέγραψε συμβόλαιο με την Þór Þorlákshöfn, παραμένοντας στο Πρωτάθλημα Ισλανδίας. Eurobasket.com All-Spanish LEB Gold Bosman Player of the Year: 2011 MVP Πανελλήνιου πρωταθλήματος παίδων: 2000 Κύπελλο Ισλανδίας: 2021 Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής Ισπανίας: 2012 Πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων: 1999, 2000 LAMPROPOULOS, FOTIOS profil. Ισπανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ανακτήθηκε: 30 Ιουλίου 2016.
Τομπίας Φερχέχτ

Ο Τομπίας Φερχέχτ (φλαμανδικά: Tobias Verhaecht (1561–1631) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία. Το ύφος του ήταν αυτό του μανιεριστικού "παγκόσμιου τοπίου", το οποίο ανέπτυξαν καλλιτέχνες όπως οι Γιοάχιμ Πατινίρ και Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος.

 Ο Φερχέχτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Δεν είναι σαφές από ποιον εκπαιδεύτηκε. Προ του 1590 ταξίδεψε στην Ιταλία και πρωτοεργάστηκε στη Φλωρεντία, όπου ο Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων, μέγας Δούκας της Τοσκάνης έγινε πάτρονάς του. Στη συνέχεια πήγε στη Ρώμη, όπου δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος τοπίων σε τοιχογραφίες. Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1590-91. Νυμφεύτηκε τη Σουζάννα φαν Μόκενμπορχ, εγγονή του πατριού του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και εξαδέλφου της μητέρας του. Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του το 1595, νυμφεύτηκε εκ νέου το επόμενο έτος. Ο Φερχέχτ ήταν μέλος της τοπικής Συντεχνίας των Ρητόρων και συνέγραψε μια κωμωδία για λογαριασμό της το 1620.Ήταν ο πρώτος δάσκαλος του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ο οποίος σπούδασε μαζί του γύρω στα 1592. Ανάμεσα στους άλλους μαθητές του περιλαμβάνονται οι Βίλλεμ φαν Χεχτ, Ζακ Μπάκερεελ, Χέιρερτ φαν Μπέιμελ, Κορνέλις Μπολ, Πίτερ φαν ντεν Χεκ και Άμπραχαμ Ματτάισσενς. Ο Φερχέχτ ειδικευόταν στα τοπία και δημιούργησε και ορισμένες παραλλαγές του Πύργου της Βαβέλ. Τα τοπία του ακολουθούσαν το παραδοσιακό ύφος της παγκόσμιας τοπιογραφίας, που είχε αναπτυχθεί κατά το πρώτο ήμισυ του 16ου αιώνα από τον Γιοάχιμ Πατινίρ και έφτασε στο απόγειό της με τον Πίτερ Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο. Τα τοπία του απεικονίζουν φανταστικά βουνά που χαρακτηρίζονται από βραχώδεις κορυφές, ιδωμένες από υψηλό σημείο θέασης και τυπικά περιλαμβάνουν μια βιβλική ή μυθολογική σκηνή. Το έργο του μοιάζει πολύ σε ύφος με την ομάδα 12 χαρακτικών μεγάλων τοπίων που εξέδωσε ο Χιερόνυμους Κοκ από σχέδια του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Τα τοπία του δεν ήταν τελείως επιλήσμονα σε σχέση με το έργο των Γιόος ντε Μόμπερ και Χίλλις φαν Κόνινξλοο, που εξέλισσαν μια πιο ρεαλιστική και από κοντά προσέγγιση της τοπιογραφίας και υιοθέτησε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά τους. Ορισμένα από τα τοπία του Φερχέχτ έγιναν χαρακτικά. Συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες της πόλης, όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, Σεμπάστιαν Φρανξ και Ζιλλίς Κουανιέ, οι οποίοι ζωγράφιζαν τις μορφές στα τοπία του. Έργα του Τομπίας Φερχέχτ Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Vlieghe, Hans (1998). Flemish Art and Architecture, 1585-1700. Pelican history of art. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-07038-1 Tobias Verhaecht on Artcyclopedia