IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιουδαϊκή εμφύλια διαμάχη

Ο Ιωάννης από τα Γίσχαλα έφτασε στην Ιερουσαλήμ και εκεί ενώθηκε με τους φιλοπόλεμους δηλαδή με τον Ελεάζαρο του Σίμωνα και τους Ζηλωτές του (αρχές του 68).

 Αυτοί είχαν επιβάλλει από το καλοκαίρι του 67 ένα κλίμα τρομοκρατίας στην πόλη στρεφόμενοι όχι μόνο κατά των μετριοπαθών αλλά και εναντίον των εύπορων πολιτών για ιδιοτελείς λόγους. Οι φυλακές γέμισαν με αθώους, ενώ μέσα στην πόλη οι δολοφονίες έγιναν καθημερινή υπόθεση. Οι Ζηλωτές έφτασαν στο σημείο να εκλέξουν νέο αρχιερέα έναν αγροίκο που ονομάζονταν Φαννίας του Σαμουήλ. Οι μετριοπαθείς υπό τον αρχιερέα Ανανία , τον επιφανή ιερέα Ιησού του Γαμάλα, τον Συμεών του Γαμαλιήλ και τον Γωρίωνα του Ιώσηπου αντέδρασαν και παρακίνησαν τους πολίτες να επιτεθούν εναντίον των Ζηλωτών. Οι τελευταίοι αντέδρασαν, οι πολίτες όμως ύστερα από αιματηρές συμπλοκές κατάφεραν να τους απωθήσουν από την πόλη. Οι Ζηλωτές κατέφυγαν μαζί με τον αρχηγό τους Ελεάζαρο του Σίμωνα και τους βοηθούς του Ελεάζαρο του Γίωνα και Ζαχαρία του Αμφικάλλη στο εσωτερικό του Ναού. Ο αρχιερέας Ανανίας για να μην μιανθεί ο χώρος αποφάσισε απλώς να τους κυκλώσει (χειμώνας 67 - άνοιξη 68) . Ο Ιωάννης άρχισε να σκευωρεί εμφανιζόμενος ως φίλος και διαμεσολαβητής μεταξύ των δυο παρατάξεων. Υπέβαλε την ιδέα στους Ζηλωτές ότι οι μετριοπαθείς θα παρέδιδαν την πόλη στους Ρωμαίους. Οι τελευταίοι πείστηκαν και αποφάσισαν να ζητήσουν την βοήθεια των Ιδουμαίων. Το εγχείρημα πέτυχε και 20.000 Ιδουμαίοι με επικεφαλής τους Ιωάννη, Ιάκωβο γιο του Σίμωνα, Σίμωνα γιο του Θακήα και Φινέα του Κλουσώθ έφτασαν έξω από τα τείχη της πόλης (καλοκαίρι 68). Ο αρχιερέας Ανανίας πρόλαβε να ασφαλίσει την πόλη και ο Ιησούς του Γαμάλα προσπάθησε αποτυχημένα να τους πείσει να επιτρέψουν στην πατρίδα τους. Τότε οι Ζηλωτές επωφελούμενοι από μια νυκτερινή καταιγίδα αιφνιδίασαν τους φρουρούς τους και κατάφεραν καταλαμβάνοντας μια πύλη του Ναού να έρθουν σε επαφή με τους Ιδουμαίους. Έτσι όλοι μαζί ξεχύθηκαν από τον Ναό στην πόλη. Ακολούθησαν σκληρές συμπλοκές και οι μετριοπαθείς ηττήθηκαν έχοντας 8.500 νεκρούς. Αφού κατέλαβαν την πόλη Ζηλωτές και Ιδουμαίοι εξαπέλυσαν ένα κύμα τρομοκρατίας. Σκοτώθηκαν 12.000 πολίτες και οι ηγέτες των μετριοπαθών Ανανίας και Ιησούς ενώ οι νεκροί έμεναν άταφοι για παραδειγματισμό. Κατόπιν για να περιοριστεί το μέγεθος της αυθαιρεσίας επινοήθηκε μια παρωδία δικών. Οι περισσότεροι από τους Ιδουμαίους συνειδητοποιώντας από την μια πλευρά την έκταση της σφαγής και από την άλλη ότι οι κατηγορίες για προδοσία δεν ήταν βάσιμες αλλά ένα δόλιο σχέδιο των Ζηλωτών αποφάσισαν να αποχωρήσουν. Αφού απελευθέρωσαν τους αιχμαλώτους οι περισσότεροι από αυτούς εγκατέλειψαν την Ιερουσαλήμ. Οι Ζηλωτές που απέμειναν σχεδόν μόνοι εξαπέλυσαν νέο κύμα τρομοκρατίας εναντίον των μετριοπαθών που αναθάρρησαν. Μεταξύ αυτών που σκοτώθηκαν στις νέες ταραχές ήταν ο Γωρίων του Ιώσηπου και ο Νίγερ ο Περαΐτης. Κύριος υποκινητής και πρωταγωνιστής των ταραχών ήταν ο Ιωάννης. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΣΤ', Ελληνισμός και Ρώμη, εκδοτική Αθηνών, 1979 Rostovtzeff M., Ρωμαϊκή Ιστορία, Εκδόσεις Παπαζήση 1984 Ιώσηπος, Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους, Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», , εκδόσεις Κάκτος ,1997
Μπενμπέν

Το μπενμπέν ήταν ο λόφος που αναδύθηκε από τα αρχέγονα νερά του Νουν στον οποίο εγκαταστάθηκε ο δημιουργός θεός Ατούμ σύμφωνα με τον Ηλιουπολιτικό μύθο της δημιουργίας της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας. Η πέτρα μπενμπέν (γνωστή και ως πυραμίδιο) είναι η κορυφή της πυραμίδας. Σχετίζεται επίσης με τον οβελίσκο.

 Στα Κείμενα των Πυραμίδων, π.χ. 587 και 600, ο ίδιος ο Ατούμ κάποιες φορές αναφέρεται ως «λόφος». Ο λόφος λέγεται ότι πήρε το σχήμα μικρής πυραμίδας, στην Ηλιούπολι (αρχαία αιγυπτιακά: «Αννού» ή «λουνού»), όπου κατοικούσε ο Ατούμ. Άλλες θεότητες επίσης απόκτησαν τους δικούς τους μύθους για τον αρχέγονο λόφο. Στην Μέμφιδα ο θεός Τατενέτ, ένας θεός της γης και η πηγή «όλων των πραγμάτων με τη μορφή τροφής, εδέσματος, θείων προσφορών, όλων των αγαθών» ήταν η προσωποποίηση του αρχέγονου λόφου κατά την Μεμφιδική παράδοση. Η πέτρα Μπενμπέν, που πήρε το όνομά της από το λόφο, ήταν μια ιερή πέτρα στο ναό του Ρα στην Ηλιούπολι. Ήταν η τοποθεσία που πιστευόταν σύμφωνα με την Ηλιουπολιτική παράδοση ότι έπεσαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Πιστεύεται ότι αποτέλεσε το πρωτότυπο για τους οβελίσκους και τις κορυφές των πυραμίδων, οι οποίες αποκαλούνται επίσης πυραμίδια. Στην αρχαία Αίγυπτο αυτά μάλλον ήταν επιχρυσωμένα, για να αντανακλούν τις ακτίνες του ήλιου. Τα πυραμίδια είναι συχνά εγχαραγμένα με επιγραφές και εικόνες. Το πουλί θεότητα Μπενού, που ίσως ήταν η έμπνευση για το φοίνικα, τιμόταν στην Ηλιούπολι, όπου λεγόταν ότι ζούσε στην πέτρα μπεμπέν ή στην ιερή ιτιά. Σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Barry Kemp, η συσχέτιση μεταξύ του μπενμπέν, του φοίνικα και του ήλιου μπορεί να οφείλεται σε παρήχηση των λέξεων: η ανατολή, «ουεμπέν», του ήλιου που στέλνει τις ακτίνες του στο μπενμπέν, στο οποίο ζει το πουλί μπενού. Η γραμμή 600 και 1652 από τα Κείμενα των Πυραμίδων μιλάνε για τον Ατούμ καθώς, «ανατέλεις, όπως το μπενμπέν, στον Οίκο του Μπενού στην Ηλιούπολι.». Από τους πρώτους καιρούς, η απεικόνιση του μπενμπέν ακολουθούσε δύο μορφές. Η πρώτη ήταν με πυραμοειδή κατάληξη, η οποία μάλλον ήταν το πρότυπο για τις πυραμίδες και τους οβελίσκους, και η άλλη με στρογγυλή κατάληξη, η οποία μάλλον προερχόταν από την αρχικό σκοπό του μπενμπέν ως αφιερωματικού και λατρευτικού αντικειμένου. Κατά την Πέμπτη Δυναστεία, η απεικόνιση του μπενμπέν εδραιώθηκε ως κοντόχοντρος οβελίσκος. Αργότερα, κατά το Μέσο Βασίλειο, η απεικόνιση εξελίχθηκε σε μακρύ, λεπτό οβελίσκο. Στον τάφο του Πανεχεσί της Περιόδου της Αμάρνα, το μπενμπέν απεικονίζεται ως μεγάλη στήλη με στρογγυλεμένη άκρη απάνω σε ανυψωμένη βάση. Πυραμίδιο Μπενού Βαίτυλος Οβελίσκος Αρχαίοι αιγυπτιακοί μύθοι για τη δημιουργία Manfred Lurker Lexikon der Götter und Symbole der alten Ägypter, Scherz 1998 Barry John Kemp Ancient Egypt: Anatomy of a Civilization, Routledge 1991, p. 88 Katheryn A. Bard Encyclopedia of the Archaeology of Ancient Egypt, Routledge 1999, p. 205 George Hart Egyptian Myths, University of Texas Press 1990, pp. 11, 12, 16
Χωρύγι Κιλκίς

Το χωριό Χωρύγι βρίσκεται δυτικά της πόλης του Κιλκίς και σε απόσταση 13 χιλιομέτρων από αυτήν. Στην τελευταία απογραφή του 2001 έχει 919 κατοίκους με κύρια απασχόληση στον αγροτικό τομέα (γεωργία και κτηνοτροφία).

 Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 14 οικίες χριστιανών. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Κιρίτζι ή Κερέτζ ή Κιρέτσι, της κοινότητας Δραγομιρίου, και η μετονομασία του χωριού έγινε το 1926 σε Χορήγι λόγω παρασύνδεσης προς τη λέξη χορηγώ. Η ονομασία Κιρίτζι / Κιρέτσι προέρχεται από το τουρκ. kireç «ασβέστης». Η νέα ονομασία που δόθηκε ήταν μετάφραση της έννοιας. Παλιότερα, η λαϊκή αυτή λέξη, που δήλωνε τον ασβέστη, γραφόταν «χορήγι». Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης που πρότεινε ο Βασίλειος Ι. Φάβης κι έγινε γενικά αποδεκτή, τελικά επικράτησε, μέσω και της μορφής Χωρύγιον στην καθαρεύουσα, η τωρινή γραφή, που θεωρείται πλέον η σωστή. Η σλαβική ονομασία του ήταν Κρέτσοβο, ονομασία που έχει διασωθεί σε ελληνικές οικογένειες της Γευγελής και Βογδάντσας (που εν τέλει κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη), με το επώνυμο Κρετσόβαλης. Οι κάτοικοι είναι Σαρακατσάνοι και πρόσφυγες από τον Καύκασο (που αποτελούν και την πλειοψηφία). Οι Πόντιοι κατάγονται από την περιοχή Αρνταχάν: πιο συγκεκριμένα, από το χωριό Ντορτ Κιλισέ (Τέσσερις Εκκλησιές), σήμερα Ουγκούρτασι της Γκιόλας, και Φαχρέλ, σήμερα Καρταλπινάρ, της περιοχής του Αρνταχάν, όπου παρέμειναν από το 1878 έως το 1920, καταγόμενοι από χωριά της Αργυρούπολης (Γκιουμουσχανέ) του Πόντου, την περιοχή Νικόπολης καθώς και την περιοχή Τοκάτης. Στο χωριό υπάρχει μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χρονολογείται στα 1805. Ανήμερα του Προφήτη Ηλία τον Ιούλιο διοργανώνονται τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις (18-20 Ιουλίου). Εξάλλου, το χωριό αποτελεί πόλο έλξης για όσους επιδίδονται σε αναρρίχηση, λόγω του μεγαλιθικού μνημείου των προϊστορικών χρόνων. Το καλοκαίρι του 2016 σχεδιάστηκε η μετεγκατάσταση όλων των μεταναστών και προσφύγων από διάφορα σημεία της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, στο Χωρύγι, σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο πυρομαχικών που αγοράστηκε από το δημόσιο, με χωρητικότητα άνω των 9.000 ανθρώπων.
Ζωδιακός κύκλος

Ο Ζωδιακός Κύκλος, ή απλά Ζωδιακός, είναι η ζώνη του ουρανού που περικλείει τους 13 αστερισμούς που βρίσκονται επί της εκλειπτικής. Η εκλειπτική είναι η φαινομενική διαδρομή που εμφανίζει να διαγράφει ο ήλιος, σε σχέση με την (ακίνητη) θέση των άστρων, κατά τη διάρκεια του χρόνου. Μια σχετικά στενή ζώνη ή εκλειπτικός δακτύλιος περικλείει επίσης τη φαινομενική διαδρομή όλων των πλανητών, εκτός από του Πλούτωνα. Το οποίο συμβαίνει διότι στην πραγματικότητα οι τροχιές όλων των πλανητών (εκτός του Πλούτωνα) γύρω από τον ήλιο βρίσκονται επί (σχεδόν) του ίδιου επιπέδου, του λεγόμενου εκλειπτικού επιπέδου.

 Αρχικά, ο Ζωδιακός Κύκλος χωριζόταν σε 12 τομείς των 30°, κάθε ένας από τους οποίους περιελάμβανε έναν αστερισμό. Το 1930, με την επίσημη υιοθέτηση των νέων ορίων των 88 αστερισμών της ουράνιας σφαίρας από την Διεθνή Αστρονομική Ένωση, εντός του ζωδιακού κύκλου εισχώρησε και η περιοχή του αστερισμού του Οφιούχου. Σήμερα, οι αστερισμοί του Ζωδιακού είναι οι εξής: Κριός Ταύρος Δίδυμοι Καρκίνος Λέων Παρθένος Ζυγός Σκορπιός Οφιούχος Τοξότης Αιγόκερως Υδροχόος Ιχθύες Στην αστρολογία, ο Ζωδιακός Κύκλος χωρίζεται σε 12 ίσα τμήματα, στα γνωστά ως ζώδια. Από τον αστρολογικό Ζωδιακό Κύκλο απουσιάζει ο αστερισμός του Οφιούχου. Δηλαδή από τους 13 αστερισμούς που βρίσκονται επί της εκλειπτικής δεν λαμβάνεται υπόψιν ο Οφιούχος που βρίσκεται κάπου μεταξύ Σκορπιού και Τοξότη. Η διαίρεση αυτή σε 12 τμήματα προήλθε από τους 12 ημερολογιακούς μήνες. Ανά μήνα η διαδρομή του ήλιου καλύπτει διαφορετικό ζώδιο. Ο Ζωδιακός κύκλος, για τους αστρολόγους, θεωρείται ότι "ξεκινάει" την πρώτη μέρα της Άνοιξης στις 21 Μαρτίου. Σύμφωνα με κάποιους αστρολόγους, χωρίζεται σε κάποιες ομάδες που λέγονται Στοιχεία, κάθε μία από τις οποίες έχει 3 ζώδια. 1η Ομάδα: Φωτιά (Κριός, Λέων, Τοξότης) 2η Ομάδα: Γη (Ταύρος, Παρθένος, Αιγόκερος) 3η Ομάδα: Νερό (Καρκίνος, Σκορπιός, Ιχθύες) 4η Ομάδα: Αέρας (Δίδυμος, Ζυγός, Υδροχόος)
Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν

Ο Χοσέ Φρανσίσκο δε Σαν Μαρτίν Ματόρρας (José Francisco de San Martín y Matorras, 25 Φεβρουαρίου 1778 – 17 Αυγούστου 1850) ήταν Αργεντινός επαναστάτης, εθνικός ήρωας της χώρας, καθώς και ελευθερωτής της Χιλής και του Περού από την ισπανική κυριαρχία.

 Γεννήθηκε το 1778 στο Γιαπεγιού της Αργεντινής από οικογένεια κρεολών Ισπανών ευγενών, όπου λίγα χρόνια μετά την γέννησή του εγκαταστάθηκαν στην Ισπανία. Το 1791 κατατάχθηκε στον ισπανικό στρατό και διακρίθηκε στους πολέμους εναντίον του Μέγα Ναπολέοντα. Το 1811, ως αντισυνταγματάρχης, επέστρεψε στην Αργεντινή όπου έλαβε μέρος στον επαναστατικό αγώνα για την εκδίωξη των Ισπανών από την χώρα. Μετά την νικηφόρα μάχη του Σαν Λορένσο (1813), ανέλαβε την ηγεσία του επαναστατικού στρατού της Αργεντινής και συνέβαλε αποφασιστικά στην πλήρη επικράτηση του αγώνα. Ο Σαν Μαρτίν κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες για την οργάνωση γενικότερου στρατηγικού σχεδίου για την επέκταση του απελευθερωτικού αγώνα και στις γειτονικές ισπανοκρατούμενες περιοχές, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε πολιτική και εθνική ενοποίηση των λαών της Νότιας Αμερικής. Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, ο Σαν Μαρτίν οργάνωσε ισχυρές δυνάμεις, από Αργεντίνους και Χιλιανούς που πέρασε τις Άνδεις (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1817) και κατόρθωσε να νικήσει τους Ισπανούς στην μάχη στο Τσακαμπούκο, τον ίδιο χρόνο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ανεξαρτησία της Χιλής. Αμέσως μετά στράφηκε προς το Περού και με την βοήθεια του χιλιανού στόλου, απελευθέρωσε την Λίμα (Ιανουάριος 1821). Για ένα διάστημα διατέλεσε προσωρινός κυβερνήτης του Περού, και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεταρρυθμίσεις για την εποχή, όπως κατάργηση της δουλείας και βελτίωση της ζωής των εκεί Ινδιάνων. Το 1822 ο Σαν Μαρτίν συναντήθηκε με τον Βενεζουελανό απελευθερωτή Σιμόν Μπολιβάρ, στον Ισημερινό αλλά δεν κατάφεραν να συντονίσουν τον στρατηγικό και την πολιτική τους, στα πλαίσια ενός κοινού απελευθερωτικού αγώνα και οι συζητήσεις κατέληξαν σε αποτυχία. Ως συνέπεια αυτής της αποτυχίας, όπως και άλλων διαφορών που είχαν ανακύψει στο επαναστατικό στρατόπεδο της Αργεντινής, ο Σαν Μαρτίν παραιτήθηκε, την 20 Σεπτεμβρίου 1822 και αυτοεξορίστηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου (1824). Πέθανε στην Βουλώνη της Γαλλίας. Σήμερα τιμάται ως εθνικός ήρωας στην Αργεντινή. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1987. Τόμος 9Α. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα José de San Martín στο Wikimedia Commons
Linkin Park

Οι Linkin Park είναι αμερικανικό alternative rock συκρότημα από την Καλιφόρνια. Έχουν πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 74.000.000 δίσκους, και έχουν κερδίσει δύο Βραβεία Γκράμι.

 Ακολουθεί η πλήρης λίστα των album και των CD singles των Linkin Park. Επίσης υπάρχουν και κυκλοφορίες σχετικών συγκροτημάτων, όπως Xero, Hybrid Theory, και Grey Daze, όπως επίσης και παράλληλες κυκλοφορίες των Linkin Park, όπως το Dead by Sunrise, και το Fort Minor. Hybrid Theory EP (2001, MixMedia) LP Underground 2.0 EP (2002, Machine Shop Recordings) LP Underground 3.0 EP (2003, Machine Shop Recordings) LP Underground 4.0 EP (2004, Machine Shop Recordings) LP Underground 5.0 EP (2005, Machine Shop Recordings) LP Underground 6.0 EP (2006, Machine Shop Recordings) LP Underground 7.0 EP (2007, Machine Shop Recordings) MMM... COOKIES! SWEET JEWELS FROM AMERICA! (2008, Machine Shop Recordings) LP Underground 9.0 (2009, Machine Shop Recordings) LP Underground X (2010, Machine Shop Recordings) LP Underground Eleven (2011, Machine Shop Recordings) "Heavy" (featuring Kiiara) (Nicky Romero Remix) (2017) "Good Goodbye"(featuring Pusha T and Stormzy) (2017) "Darker Than the Light That Never Bleeds" (with Steve Aoki)(2017) "One More Light" (Steve Aoki Remix)(2017) Οι Linkin Park έχουν κυκλοφορήσει διάφορα βιντεοκλίπ από τους δίσκους Hybrid Theory, Built From Scratch των The X-Ecutioners, Reanimation, Meteora, Live In Texas, Collision Course, A Thousand Suns. Επίσης, κυκλοφόρησαν το New Divide (2009), το οποίο δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας Transformers: Η εκδίκηση των ηττημένων, και το Not Alone (2009), το οποίο δημιουργήθηκε για το άλμπουμ Download to Donate, με φιλανθρωπικό σκοπό, μετά την καταστροφή της Αϊτής. Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Βασίλειος Ραποτίκας

Ο Βασίλειος Ραποτίκας (1888 - 1943 ή 1944, αναφέρεται και ως Ραμπότικας ή Ραμπουντίκας) ήταν Έλληνας δοσίλογος, ο οποίος έμεινε γνωστός για τη δράση του την περίοδο της Κατοχής ως ηγετικό στέλεχος της αποσχιστικής Ρωμαϊκής Λεγεώνας.

 Ο Ραποτίκας γεννήθηκε το 1888 στον Γράμμο, που τότε ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ήταν Αρβανιτόβλαχος, ενώ σύμφωνα με μια εκδοχή ενδέχεται να καταγόταν από περιοχή της σημερινής Αλβανίας. Αναφέρεται πως σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα. Αργότερα έδρασε επί σειρά ετών ως ληστοκτηνοτρόφος και ληστοτρόφος, όντας εγκαταστημένος από τα πρώτα χρόνια του Μεσοπολέμου στην περιοχή της Λάρισας. Παράλληλα, μέσω των δραστηριοτήτων του είχε αποκτήσει αρκετές διασυνδέσεις στη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τη δυτική Μακεδονία, ωστόσο αργότερα υπέστη οικονομική καταστροφή. Με την έναρξη της Κατοχής, ο Ραποτίκας εντάχθηκε στη Ρωμαϊκή Λεγεώνα των Διαμάντη και Ματούση. Ανέλαβε την αρχηγία της πρώτης ένοπλης ομάδας της οργάνωσης, ξεκινώντας τη δράση του ήδη από το καλοκαίρι του 1941 σε κοινές επιχειρήσεις με ιταλικές δυνάμεις. Το τμήμα του, το οποίο αποτέλεσε - μαζί με εκείνο του Γ. Μητσιμπούν(ι)α - ένα από τα δύο κυριότερα ένοπλα σώματα της δοσιλογικής οργάνωσης, χαρακτηρίζεται από άποψη στελέχωσης και πειθαρχίας ως χαμηλής ποιότητας, αλλά και ιδιαιτέρως βίαιο. Παράλληλα, ο Ραποτίκας συμμετείχε και σε διάφορες προπαγανδιστικές δράσεις της οργάνωσης. Το 1942, δυνάμεις του ΕΛΑΣ πραγματοποίησαν αποτυχημένη ενέδρα εναντίον του στην οποία σκοτώθηκε ένας από τους άνδρες του. Ενδιάμεσα, φαίνεται να απέρριψε προτάσεις περί αποχώρησης από τη Λεγεώνα και ένταξής του στον ΕΛΑΣ. Εντέλει ο Ραποτίκας αιχμαλωτίστηκε από τον ΕΛΑΣ, διαπομπεύτηκε και ακολούθως εκτελέστηκε ή λιντσαρίστηκε από το πλήθος. Ο θάνατός του εντοπίζεται χρονικά λίγες ημέρες μετά την ιταλική συνθηκολόγηση ή - σύμφωνα με άλλη εκδοχή - κατά την περίοδο της Απελευθέρωσης.
Ευκάλυπτος ο σφαιρικός

Ο Ευκάλυπτος ο σφαιρικός (Eucalyptus globulus) είναι ένα είδος ευκαλύπτου που φτάνει σε ύψος τα 80 μέτρα. Είναι αειθαλές δέντρο με ξερό φλοιό που μαδάει βγάζοντας μακριές ταινίες αφήνοντας τον κορμό λείο και το χρώμα του σταχτίλευκο. Ο ευκάλυπτος ο σφαιρικός κατάγεται από την Αυστραλία και την Τασμανία, αλλά έχει εγκλιματιστεί και απαντάται στη φύση στην Ευρώπη, στη Νότια Αφρική, στη Νέα Ζηλανδία, στην Καλιφόρνια και στη Χαβάη. Εισήχθη στην Ελλάδα από τον βοτανολόγο και λόγιο Θεόδωρο Ορφανίδη το 1862. Καλλιεργείται κυρίως στη νότια Ελλάδα και στη Χαλκιδική και βρίσκεται σε δάση και κήπους.

 Έχει μέτριο με μεγάλο ύψος που φτάνει τα 90 μέτρα υπό ευνοϊκές συνθήκες, αν και τα περισσότερα άτομα του είδους έχουν ύψος 15 με 25 μέτρα. Σε δυσμενείς συνθήκες, ο ευκάλυπτος ο σφαιρικός έχειν θαμνώδη εμφάνιση. Έχει σκληρό, γκριζωπό κορμό ο οποίος αποβάλλει κομμάτια που έχουν σχήμα λωρίδας. Τα άνθη του είναι λευκά και όταν γονιμοποιηθούν γίνονται γκρίζες κάψες με 3 έως 6 εγκοπές. Τα φύλλα του είναι γλαυκόχρωμα και επιμήκη. Αναπτύσσεται γρήγορα. Μερικοί τον φυτεύουν στον κήπο του σπιτιού τους αφού εκτός της σκιάς και της δροσιάς που παρέχει έχει τη δυνατότητα να απομακρύνει και τα κουνούπια, αυτός είναι και ο λόγος που εισήχθη στην Ελλάδα εξ αρχής, όπως αναφέρεται στην εισαγωγή. Έτσι απαλλάχθηκαν από την ελονοσία τα λουτρά Κυλλήνης, όπου οι σιδηρόδρομοι Πελοποννήσου δημιούργησαν ευκαλυπτοφυτεία Από τα φύλλα του εξάγεται ένα αιθέριο έλαιο, το ευκαλυπτέλαιο, με βασικό συστατικό την ευκαλυπτόλη( ή κινεόλη). Το έλαιο ή μόνον η κινεόλη, έχει φαρμακευτικές χρήσεις σε σταγόνες και εισπνοές ως αντισηπτικό για τους πνεύμονες, ιδίως σε βρογχίτιδες, σε ρινικά και στοματικά σκευάσματα. Γνωστές είναι οι καραμέλλες ευκαλύπτου. Επίσης το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και τη σαπωνοποιία. Το επίθετο globulus σημαίνει κυριολεκτικά σφαιρούλα και το όνομα του ευκάλυπτου του σφαιρικού αναφέρεται στο σχήμα της κάψας του καρπού του φυτού. Αναφέρεται και ως ευκάλυπτος ο σφαιριόκαρπος.
Ελευθέριο Λάρισας

Το Ελευθέριο (πρώην Καραλάρ: πληθυντικός της τουρκικής λέξεως Kara = μαύρος) είναι χωριό που ανήκει στον δήμο Κιλελέρ, της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 347 κατοίκους.

 Το υψόμετρο του Ελευθέριου είναι 60 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο χωριό λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Η εκκλησία των Γενεθλίων της Θεοτόκου βρίσκεται στην πλατεία και κάθε χρόνο στο εορτή της γίνεται πανηγύρι. Μέχρι το 1918 ο οικισμός ήταν γνωστός ως Καραλάρ. Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1943, ο ανδρικός πληθυσμός του χωριού ηλικίας ηλικίας 15-50 ετών εκτελέστηκε μαζικά από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής ως αντίποινα για την επίθεση ανταρτών κατά ξεκομμένων στρατιωτών. Οι νεκροί υπολογίζονται σε περισσότερους από 40. Στις 29 Ιουνίου του 1944, δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν εναντίον της γερμανικής φρουράς που έδρευε στο Ελευθέριο. Παρ' όλο που οι Γερμανοί απέκρουσαν την επίθεση, την επόμενη μέρα εγκατέλειψαν οριστικά το χωριό. Ακόμη, αναφέρεται πως στις 9 Αυγούστου του 1944 εκτελέστηκαν άλλοι 9 κάτοικοι του χωριού. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός υπήχθη το 1883 στον δήμο Συκουρίου. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τοπουσλάρ και από το 1918 μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Λαρίσης ως έδρα κοινότητας. Το 1997 υπήχθη στον δήμο Πλατυκάμπου, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Κιλελέρ.
Ιωάννης Γαβριήλ του Σαλούτσο

Ο Ιωάννης-Γαβριήλ, ιταλ. Gian (Giovanni) Gabriele (1501 - 1548) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν ο τελευταίος μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1537-48). Το 1548 εκτοπίστηκε και η μαρκιωνία προσαρτήθηκε στη Γαλλία το επόμενο έτος.

 Ήταν ο τέταρτος γιος τού Λουδοβίκου Β΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της Μαργαρίτας των Φουά, κόρης τού Ιωάννη κόμη τού Κανντάλ. Ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν γιος της Ισαβέλλας Παλαιολογίνας, κόρης τού Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου τού Μομφερράτου. Γεννήθηκε στο Σαλούτσο. Επειδή ως τέταρτο παιδί δεν προοριζόταν να κυβερνήσει το Σαλούτσο, ξεκίνησε για εκκλησιαστική καριέρα. Τελικά έγινε ηγούμενος στο αββαείο τού Σταφφάρντα. Όμως ο πρώτος αδελφός του απεβίωσε το 1528 και ο δεύτερος Ιωάννης-Λουδοβίκος είχε εκτοπιστεί ως σύμμαχος τού Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας και εξοριστεί. Έτσι όταν το 1537 απεβίωσε ο τρίτος αδελφός Φραγκίσκος μαρκήσιος τού Σαλούτσο, ο Ιωάννης-Γαβριήλ κλήθηκε να κυβερνήσει τη μαρκιωνία. Δεν θα μπορούσε να ήταν η χειρότερη στιγμή. Κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων η μαρκιωνία ήταν πεδίο μαχών. Επιπλέον ο Ιωάννης-Λουδοβίκος είχε έλθει σε διαμάχη με τον Φραγκίσκο, ο οποίος είχε τη συμμαχία των Γάλλων. Με τις διενέξεις αυτές η μαρκιωνία είχε εντελώς καταστραφεί και έγινε πλήρως εξαρτημένη από τη Γαλλία. Ο Ιωάννης-Γαβριήλ δεν μπόρεσε να αναστρέψει την πλημμυρίδα. Στις 23 Φεβρουαρίου 1548 μία εξέγερση τον εκτόπισε. Αντιπρόσωποι από τις κοινότητες τού Σαλούτσο συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν το μέλλον της μαρκιωνίας και αποφάσισαν να ζητήσουν την προσάρτηση στη Γαλλία. Το 1549 Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας ενσωμάτωσε επίσημα το Σαλούτσο στη χώρα του· ο Ιωάννης-Γαβριήλ είχε εν τω μεταξύ αποβιώσει. Obras completas, Volume 12. Juan Ginés de Sepúlveda, Elena Rodríguez Peregrina. Dizionario delle donne celebri piemontesi che nacquero, vissero, morirono od. Carlo Novellis. Le guerre e la dominazione dei francesi in Piemonte dall'anno 1536 al 1559 ... Giovanni Battista Adriani. Studi saluzzesi. Domenico Carutti (barone di Cantogno). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gabriele I di Saluzzo στο Wikimedia Commons
Κοιμώμενος Λέων (Μπίτομ)

Ο Κοιμώμενος Λέων (πολωνικά: Lew śpiący, γερμανικά: Schlafender Löwe) είναι μνημείο που βρίσκεται στην πλατεία της αγοράς του Μπίτομ στην Πολωνία. Το μνημείο έχει γίνει ένα από τα πιο αξιοσημείωτα ορόσημα του Μπίτομ.

 Το μνημείο ανεγέρθη αρχικά το 1873, για να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων κατοίκων της περιοχής Beuthen στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Ο Κοιμώμενος Λέοντας αρχικά στεκόταν στην κορυφή ενός βάθρου, πάνω στο οποίο ήταν γραμμένα τα ονόματα των πεσόντων. Το 1932 το μνημείο μεταφέρθηκε στην Πλατεία Ακαδημίας (Plac Akademicki). Το 1945, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το βάθρο του μνημείου καταστράφηκε. Στη συνέχεια, ο λέοντας μεταφέρθηκε στο πάρκο της πόλης. Δεν είναι γνωστό πότε, αλλά ο Κοιμώμενος Λέοντας μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία όπου στήθηκε στις πύλες του ζωολογικού κήπου της Βαρσοβίας. Το 2008 το μνημείο επέστρεψε στο Μπίτομ. " "Lew śpiący" – historia jednego odlewu ". instytutkorfantego.pl . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020. " Powrót lwa! Αρχειοθετήθηκε 2018-07-20 στο Wayback Machine. ". bytom.pl . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020. " Tajemnicza historia śpiącego lwa Αρχειοθετήθηκε 2020-10-10 στο Wayback Machine. ". bytom.pl . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020. " Wstydliwa historia, czyli rzecz o bytomskim lwie ". histmag.org . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
Χημική τροποποίηση

Χημική τροποποίηση είναι οποιαδήποτε χημική διεργασία, ή σειρά χημικών διεργασιών, οι οποίες αποσκοπούν στη μεταβολή της χημικής δομής και σύστασης είτε μορίων, είτε κυρίως πολυμερών. Η χημική τροποποίηση, στην περιοχή της Χημείας, αναφέρεται και περιγράφει τη μετατροπή μακρομορίων (macromolecules) διαμέσου μιας χημικής αντίδρασης ή μιας σειράς χημικών αντιδράσεων.

 Χημικώς τροποποιημένα ηλεκτρόδια είναι ηλεκτρόδια των οποίων οι επιφάνειες έχουν χημικώς τροποποιηθεί με στόχο να αλλάξουν, προς το καλύτερο, τις ίδιες ιδιότητες του, ήτοι: φυσικές, χημικές, ηλεκτροχημικές, οπτικές, και ηλεκτρικές ιδιότητες ή/και τα χαρακτηριστικά αγωγιμότητάς των. Στη συνέχεια, αυτά τα τροποποιημένα ηλεκτρόδια δύνανται να αξιοποιηθούν σε εφαρμογές έρευνας, με υψηλή προστιθέμενη αξία. Στην περιοχή της βιοχημείας, η χημική τροποποίηση είναι μια τεχνική με την οποία, δομικά αντιδρούν μία πρωτεϊνη ή ένα νουκλεϊκό οξύ μαζί με ένα ή περισσότερα αντιδραστήρια. Έτσι, αποκτώντας γνώσεις από την εργαστηριακή μελέτη διά της τροποποίησης, είναι εφικτό να γίνουν εφαρμογές, όπως λ.χ. να αναγνωριστούν τμήματα του μορίου που εκτίθενται και είναι πιθανώς αντιδρώντα, να καθοριστούν ποια παραπροϊόντα είναι σημαντικά για έναν συγκεκριμένο φαινότυπο, λ.χ. για μια ενζυματική διαδικασία, να εισαχθούν νέες δραστικές ομάδες εντός ενός συγκεκριμένου μακρομορίου, ή/και να υλοποιηθούν σταυροσυνδέσεις (crosslinks) σε μακρομόρια. Ιωδοακεταμίδιο Ιωδοξικό οξύ, (ICH2CO2H) Υποσερικό δισουλφοηλεκτριμιδύλιο Ν-αιθυλομαλεϊμίδιο Μεθανοθειοσουλφονικό μεθύλιο MTSL Εφαρμογή χημικών «στρατηγικών» στη σύνθεση νέων υβριδικών συστημάτων νανοσωλήνων άνθρακα. Το ξύλο ως πολυμερές υλικό δύναται να υποστεί χημικής τροποποίησης, υπό συγκεκριμένες συνθήκες υψηλής πίεσης και θερμοκρασίας, με τελικό στόχο τη βελτίωση των ιδιοτήτων του (φυσικών – χημικών – βιολογικών) με χημική αντίδραση της λιγνίνης και της κυτταρίνης, με ενώσεις όπως: Οξικό ανυδρίτη Φουρφουρυλική αλκοόλη
Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος

Ο Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος (φλαμανδικά: Jan Pieter van Bredael de jonge or Jan Peeter van Bredael de jonge, 27 Ιουλίου 1683 – 1735) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός για τις σκηνές μάχης ιππικού και τα τοπία του, καθώς και τις ρωπογραφίες με πανηγύρεις και εορτές χωριών.

 Ο Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος γεννήθηκε από οικογένεια καλλιτεχνών στην Αμβέρσα. Ήταν γιος του Γιόρις φαν Μπρέντελ και της Γιοχάννα Μαρία φαν Ντίπενμπεϊκ. Ο πατέρας του, ο παππούς του Πίτερ φαν Μπρέντελ και οι θείοι του Γιαν Φρανς φαν Μπρέντελ και Γιαν Πίτερ ο πρεσβύτερος ήταν όλοι ζωγράφοι. Η μητέρα του ήταν θυγατέρα του επιφανούς μπαρόκ ζωγράφου Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ. Ο αδελφός του, Γιόζεφ φαν Μπρέντελ σταδιοδρόμησε επιτυχημένα ως ζωγράφος και αντιγραφέας τόσο στην Αμβέρσα όσο και στο Παρίσι. Ο Γιαν Πίτερ εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Όταν αυτός απεβίωσε, έφυγε από την Αμβέρσα το 1706 για να ζήσει και να εργαστεί στην Πράγα. Προσλήφθηκε, για μακρά χρονική περίοδο, από τον Πρίγκηπα Ευγένιο της Σαβοΐας, επιτυχημένο στρατηγό και πολιτικό άνδρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αυστριακής Μοναρχίας.Το 1720 ο καλλιτέχνης επέστρεψε στη γενέτειρά του, Αμβέρσα, και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα παραμονής του εκεί, ο πρίγκηπας Ευγένιος τον κάλεσε ξανά να εργαστεί γι' αυτόν στη Βιέννη. Εκεί απεβίωσε, χωρίς να έχει ποτέ νυμφευτεί, το 1735. Ο αδελφός του, Γιόζεφ, όρισε τον Φλαμανδό ζωγράφο Φρανς φαν Στάμπαρτ, Αυλικό ζωγράφο στη Βιέννη, να ενεργήσει ως διαχειριστής της περιουσίας του Γιαν Πίτερ. Όπως ο πατέρας του και ο αδελφός του, ο Γιαν Πίτερ ειδικεύτηκε σε απεικονίσεις αψιμαχιών ιππικού. Σε μια εποχή με αυξημένες τις συγκρούσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, υπήρχε αυξημένη ζήτηση για πίνακες που απεικόνιζαν μάχες μεταξύ Χριστιανικών και τουρκικών δυνάμεων. Ο πάτρονάς του, πρίγκηπας Ευγένιος, ήταν σημαντικός στρατηγός κατά τον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών και παράγγειλε στον Γιαν Πίτερ μερικούς πίνακες με αυτό το θέμα, καθώς και πίνακες με κυνηγετικές σκηνές. Καθώς ο φαν Μπρέντελ ζωγράφισε επίσης σκηνές μάχης από τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-1714), στις οποίες ο πρίγκηπας Ευγένιος δεν συμμετείχε, μπορεί να υποτεθεί ότι ο πρίγκηπας δεν ήταν ο μόνος του πάτρονας. Οι περισσότερες από τις συνθέσεις αυτές απεικονίζουν ενέδρες και αψιμαχίες που δεν σχετίζονται με κάποια συγκεκριμένη μάχη. Οι σκηνές ιππικού του Γιαν Πίτερ χαρακτηρίζονται από την παλέτα με ζωηρά χρώματα και τις εν γένει "χαλαρές" πινελιές. Ο Γιαν Πίτερ ζωγράφισε, επίσης, πολλά τοπία με χωριά και λαϊκά γλέντια, παιχνίδια και εορτές. Παράδειγμα τέτοιων πινάκων είναι το ζεύγος συνθέσεων Χειμώνας και Καλοκαίρι (πωλήθηκαν από τον οίκο "Cambi" στις 13 Μαρτίου 2013), όπου απεικονίζει χειμερινές και θερινές δραστηριότητες αντίστοιχα σε φλαμανδικό και ιταλικού τύπου χωριό..Συνήθως υπέγραφε τις δημιουργίες του με το όνομα J.P.van:Bredal. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Φλαμανδική ζωγραφική Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Pieter van Bredael στο Wikimedia Commons
Μαίρη Τσίγκου

Η Μαίρη Τσίγκου (αγγλ. Mary Tsingou) είναι Αμερικανίδα φυσικός και μαθηματικός ελληνικής καταγωγής. Είναι περισσότερο γνωστή ως μία από τους πρώτους προγραμματιστές του υπολογιστή MANIAC I στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος και για τη συνεργασία της με τον Ενρίκο Φέρμι, τον Τζον Πάστα και τον Στάνισλαβ Ουλάμ στη δημιουργία της θεωρίας του χάους και του επιστημονικού υπολογισμού.

 Η Μαίρη Τσίγκου γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1928 στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν από Έλληνες γονείς οι οποίοι μετανάστευσαν στις ΗΠΑ από τη Βουλγαρία. Με το ξέσπασμα της οικονομικής ύφεσης του 1929, η οικογένειά της έζησε για μερικά χρόνια στη Βουλγαρία και επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1940. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν το 1951 με πτυχίο στα μαθηματικά και στην εκπαίδευση. Στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, από το οποίο απέκτησε πτυχίο μάστερ στα μαθηματικά το 1955. Το 1958 παντρεύτηκε τον Τζόζεφ Μένζελ. Η Τσίγκου εντάχθηκε αρχικά στο τμήμα T1 του Εθνικού Εργαστηρίου του Λος Άλαμος ενώ, στη συνέχεια, μετακινήθηκε στο τμήμα T7, όπου και έγινε μία από τους πρώτους προγραμματιστές του υπολογιστή MANIAC I. Πέρα από την εργασία της πάνω στα όπλα, η ομάδα μελέτησε, επίσης, ζητήματα θεμελιώδους φυσικής. Ύστερα από την πρόταση του Φέρμι για την ανάλυση των προβλέψεων ενός στατιστικού μοντέλου για τα στερεά με αριθμητικό τρόπο, η Τσίγκου διατύπωσε έναν αλγόριθμο για την προσομοίωση της ισοκατανομής την ενέργειας σε ένα μοντέλο κρυστάλλου, ο οποίος εφαρμόστηκε στον MANIAC. Αυτή η ανάλυση έγινε περισσότερο γνωστή στην κοινότητα της υπολογιστικής φυσικής ως το πρόβλημα Φέρμι-Πάστα-Ουλάμ-Τσίγκου (FPUT) και, έκτοτε, έχουν αναγνωριστεί οι συνεισφορές της Τσίγκου. Το αποτέλεσμα ήταν σημαντικό για την ανάπτυξη της θεωρίας του χάους. Ύστερα από τον θάνατο του Φέρμι, ο Τζέιμς Λ. Τακ και η Τσίγκου επανέλαβαν τα αρχικά αποτελέσματα του προβλήματος και παρείχαν ισχυρές ενδείξεις ότι το μη γραμμικό πρόβλημα FPUT μπορεί να είναι ολοκληρώσιμο.Η Τσίγκου συνέχισε την καριέρα της στο Λος Άλαμος, ενώ ήταν μία από τους πρώτους ειδικούς στη Fortran. Τη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο πρόγραμμα Πολέμου των Άστρων. Η ίδια πήρε σύνταξη το 1991. Σε άρθρο στο περιοδικό Physics Today το 2008 απευθύνθηκε κάλεσμα για μετονομασία του προβλήματος FPU σε FPUT προς αναγνώριση της συνεισφοράς της ίδιας. Αυτό αντανακλάται σε μεταγενέστερες δημοσιεύσεις στις οποίες γίνεται αναφορά στο πρόβλημα FPUT.
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Η Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο ήταν προγραμματισμένη να διεξαχθεί από τις 25 Ιουλίου έως τις 6 Αυγούστου του 2020, όμως λόγω ανησυχιών για την πανδημία COVID-19, εφαρμόστηκαν νέες ημερομηνίες και έτσι πραγματοποιήθηκε από τις 24 Ιουλίου έως τις 5 Αυγούστου 2021. Τα αγωνίσματα που πραγματοποιούνται σε κλειστή πισίνα, διεξήχθησαν στο Κέντρο Υγρού Στίβου του Τόκιο, ενώ τα 2 αγωνίσματα ανοιχτής θαλάσσης στο Θαλάσσιο Πάρκο του Οντάιμπα. Το ολυμπιακό πρόγραμμα περιλάμβανε συνολικά 37 αγωνίσματα (18 ανδρών, 18 γυναικών και 1 μικτό), αριθμός που αποτελεί ρεκόρ για τα δεδομένα του αθλήματος στους Αγώνες. Τα αγωνίσματα που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ήταν τα 800 μέτρα ελεύθερο ανδρών, τα 1.500 μέτρα ελεύθερο γυναικών και η μικτή σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρα.

 Η FINA ανακοίνωσε χρόνους-όρια που έπρεπε να πιάσουν οι αθλητές για να μπορούν να συμμετέχουν στους αγώνες. Ορίστηκαν 2 τύποι ορίων: το "Ολυμπιακό Όριο Πρόκρισης" (OQT) και το "Ολυμπιακό Όριο Επιλογής" (OST). Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε το δικαίωμα να δηλώσει μέχρι 2 αθλητές που είχαν πιάσει το όριο πρόκρισης σε κάθε αγώνισμα, και έναν αθλητή ανά αγώνισμα, εάν έπιανε το όριο επιλογής. Όλοι οι αθλητές που έπιασαν το όριο πρόκρισης συμμετείχαν στα αγωνίσματα, ενώ η συμμετοχή όσων έπιασαν το όριο επιλογής, καθορίστηκε από την θέση τους στην παγκόσμια κατάταξη του κάθε αγωνίσματος. Αν κάποια ΕΟΕ δεν είχε αθλητές που να έπιασαν κάποια από τα 2 όρια, μπορούσε να δηλώσει έναν άνδρα και μια γυναίκα σε κάποιο από τα αγωνίσματα. Στον παρακάτω πίνακα, παρουσιάζονται τα δύο όρια για κάθε αγωνισμα: Κάθε αγώνισμα σκυταλοδρομίας, περιλαμβάνει 16 ομάδες: τις πρώτες 12 σε κάθε αγώνισμα από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 τις 4 πιο γρήγορες από τις ομάδες που δεν έχουν προκριθεί, με βάση χρόνους που έπιασαν τους τελευταίους 15 μήνες, πριν από τους Αγώνες. Στα αγωνίσματα ανοικτής θαλάσσης, συμμετέχουν 25 αθλητές: οι πρώτοι 10 σε κάθε αγώνισμα από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 οι πρώτοι 9 από τον Προ-ολυμπιακό Μαραθώνιο 2020 ένας αντιπρόσωπος της FINA από κάθε ήπειρο (Αφρική, Αμερική, Ασία, Ευρώπη Ωκεανία) = 5 1 αθλητής από την διοργανώτρια χώρα (Ιαπωνία), που δεν κατάφερε να προκριθεί με τους παραπάνω τρόπους (σε περίπτωση που η διοργανώτρια χώρα έχει προκρίνει κάποιον αθλητή, η θέση αυτή δίνεται στον 10ο του Προ-ολυμπιακού Μαραθωνίου) Π = Πρωινό πρόγραμμα, ξεκινώντας στις 10:30 τοπική ώρα (01:30 UTC).Α = Απογευματινό πρόγραμμα, ξεκινώντας στις 19:00 τοπική ώρα (10:00 UTC). * Διοργανώτρια χώρα ( Ιαπωνία ) a Κολυμβητές που συμμετείχαν μόνο στις σειρές και πήραν μετάλλιο. Κολυμβητές που συμμετείχαν μόνο στις σειρές και πήραν μετάλλιο. Κολυμβητές που συμμετείχαν μόνο στις σειρές και πήραν μετάλλιο. Παρακάτω, παρουσιάζονται αναλυτικά, όλα τα Ολυμπιακά (ΟΡ) και Παγκόσμια (ΠΡ) ρεκόρ, που έγιναν κατά την διάρκεια των Αγώνων: Όλα τα Παγκόσμια Ρεκόρ είναι ταυτόχρονα και Ολυμπιακά Ρεκόρ
Σίπυλος

Ο Σίπυλος (τουρκικά: Σπιλ Νταγί, Spil Dağı) είναι βουνό της Τουρκίας που βρίσκεται βορειοανατολικά της Σμύρνης, κοντά στις ακτές του Αιγαίου. Νότια συνδέεται με τις δυτικές απολήξεις του Τμώλου ενώ βόρεια καταλήγει στην κοιλάδα του Έρμου. Στην περιοχή αυτή οι Μάγνητες είχαν ιδρύσει στην αρχαιότητα αποικία που ονομάστηκε από το βουνό, Μαγνησία του Σιπύλου. Στη θέση της σήμερα βρίσκεται η πόλη Μανίσα. Ο Σίπυλος έχει υψόμετρο 1.513 μέτρα.

 Στο βουνό ξεχωρίζει ένα λαξευμένο άγαλμα της θεάς Κυβέλης, της οποίας η λατρεία ήταν διαδεδομένη στην περιοχή. Το άγαλμα χρονολογείται στο τέλος της 2ης χιλιετίας π.Χ. Το βουνό συνδέεται επίσης με τον μυθικό βασιλιά της Φρυγίας, τον Τάνταλο. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο υπήρχε στην περιοχή πόλη με το όνομα Τανταλίς.Ένα άλλο μυθικό πρόσωπο που συνδέεται με τον Σίπυλο, ήταν η Νιόβη. Σύμφωνα με τον μύθο η Νιόβη απελπισμένη που έχασε τα παιδιά της κατέφυγε στον Σίπυλο ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνιστούν τον πόνο της, ώσπου ο Δίας τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων. Στον Σίπυλο υπάρχει ένας φυσικός σχηματισμός που πιθανόν ενέπνευσε τον μύθο. Υπάρχει ένας βράχος με γυναικεία μορφή που στάζει νερό. Αποτελεί σήμερα ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του βουνού.
Γκιουλφέμ Χατούν

Η Γκιουλφέμ Χατούν (Οθ. τούρκικα: گلفام خاتون) (τούρκικα: Gülfem Hatun, 1497 - 1562) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή και μητέρα του Ηγεμόνα Μουράτ.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Gülfem Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1497. Ήταν ή από τη Σικελία ή από την Πολωνία. Ήταν πιθανότατα να ήταν μία Ιταλίδα παλλακίδα. Το όνομά της σημαίνει "σαν τριαντάφυλλο". Μπήκε στο χαρέμι ​​περίπου το 1511 και γέννησε ένα γιο, τον Ηγεμόνα Μουράτ το 1519.Ο Ηγεμόνας Μουράτ πέθανε από ευλογιά στις 12 Οκτωβρίου του 1521,το έτος που γεννήθηκε ο γιος της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν,ο Ηγεμόνας Μεχμέτ. Η Γκιουλφέμ στραγγαλίστηκε το 1562 από τη διαταγή του Σουλεϊμάν σε ηλικία 65 ετών. Είχε ένα τζαμί που χτίστηκε στη Σκούταρι για λογαριασμό της. Το 1543 η Γκιουλφέμ, άρχισε να χτίζει ένα τζαμί με ξύλινο σκελετό, γνωστό σήμερα ως «Γκιουλφέμ Χατούν Τζαμί» στην Γκιουλφέμ Χατούν γειτονιά, στη συνοικία Σκούταρι στην Κωνσταντινούπολη. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε μετά το θάνατό της το 1561 ή το 1562 και θάφτηκε εκεί. Υπάρχουν μεντρεσές, τάφος και οθωμανικά δημοτικά σχολεία δίπλα στο Γκιουλφέμ Χατούν Τζαμί. Αυτό το συγκρότημα κάηκε σε μια πυρκαγιά το 1850, μαζί με όλη τη γειτονιά.Εννέα χρόνια μετά την πυρκαγιά το τζαμί και τα δημοτικά σχολεία αποκαταστάθηκαν από το δημόσιο το 1868-1869. Αλλά ο μεντρεσές και ο τάφος δεν αποκαταστάθηκαν. Έτσι το μνήμα της Γκιουλφέμ Χατούν κατεδαφίστηκε και μόνο ο τάφος της έφθασε στις ημέρες μας. Είχε ως στόχο τη χρήση από τις γυναίκες και άνοιξε για τους άνδρες τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με το θρύλο, η Γκιουλφέμ επιθυμούσε να χτίσει ένα τζαμί στο Σκούταρι, ωστόσο δεν είχε αρκετά χρήματα για να ολοκληρώσει το τζαμί και πήρε δάνειο από μερικές άλλες γυναίκες στο χαρέμι. Πολλές από τις παλλακίδες αρνήθηκαν επειδή τη ζήλευαν που ήταν κοντά στο Σουλτάνο, μόνο μία γυναίκα που εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της, της είπε ότι θα της δώσει τα χρήματα αν της επιτρέψει να πάει αυτή στο Σουλτάνο, αντί η Γκιουλφέμ. Η Γκιουλφέμ αποδέχθηκε την προσφορά της και της επέτρεψε να πάει στο σουλτάνο. Αυτό εξόργισε τον Σουλεϊμάν και διέταξε τους φρουρούς του να εκτελέσουν την Γκιουλφέμ Χατούν, επειδή της ζήτησε να μοιραστούν το κρεβάτι του και αυτή αρνήθηκε. Το επόμενο πρωί το πτώμα μιας γυναίκας, της Γκιουλφέμ Χατούν έφυγε από το παλάτι. Στη συνέχεια ο Σουλεϊμάν ολοκλήρωσε την κατασκευή του τζαμιού το οποίο αυτή είχε αρχίσει. Ghada Hashem Talhami (2013). Historical Dictionary of Women in the Middle East and North Africa. Rowman & Littlefield. p. 279. ISBN 978-0-810-86858-8. ISBN978-9-944-58073-1. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νιουατθαμρόνγκ Μπουνσονγκπαϊσάν

Ο Νιουατθαμρόνγκ Μπουνσονγκπαϊσάν (นิวัฒน์ธำรง บุญทรงไพศาล, Niwatthamrong Bunsongphaisan, γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1948) είναι Ταϊλανδός επιχειρηματίας και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως προσωρινός Πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης μετά την καθαίρεση της Γίνγκλακ Σιναουάτρα από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ταϊλάνδης στις 7 Μαΐου 2014 μέχρι τη παραίτησή του στο πραξικόπημα τρεις εβδομάδες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Πριν γίνει ενεργός πρωθυπουργός ήταν Αναπληρωτής Πρωθυπουργός και Υπουργός Εμπορίου, ενώ προηγουμένως διεύθυνε το σώμα ενεχυρίασης ρυζιού της χώρας.

 Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1948. Κατέχει πτυχίο στην εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο Σριναχαρινουίροτ και μεταπτυχιακό στην επιστήμη των υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο Τσουλαλονγκόρν και είναι παντρεμένος με την Μπουνφαττσάρι Μπουνσονγκπαϊσάν. Στενός συνεργάτης του Τακσίν Σιναουάτρα, ο Νιουθαμρόνγκ υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του τμήματος Μέσων και Διαφήμισης για την Shin Corporation από το 1995 και ως Αντιπρόεδρος από το 2000. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος του iTV από το 2001 έως το 2002. Ο Νιουατθαμρόνγκ υπηρέτησε ως διευθυντής στο αμφιλεγόμενο σώμα ενεχυρίασης ρυζιού, όπου το ρύζι αγοραζόταν σε διογκωμένες τιμές από τους αγρότες και στη συνέχεια αφηνόταν να σαπίσει λόγω έλλειψης αγοραστών. Στις 30 Ιουνίου 2013 ορίστηκε Υπουργός Εμπορίου και αναπληρωτής πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο της Γίνγκλακ Σιναουάτρα. Στις 7 Μαΐου 2014 ο Νιουατθαμρόνγκ έγινε Πρωθυπουργός μετά την απομάκρυνση της Πρωθυπουργού Γίνγκλακ Σιναουάτρα και αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου από τα καθήκοντά τους. Στις 22 Μαΐου 2014, καθαιρέθηκε από το αξίωμα μετά από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα.
Μαρία Ελισάβετ της Έσσης-Ντάρμστατ

H Μαρία-Ελισάβετ, γερμ. Maria-Elisabeth von Hessen-Darmstadt (11 Μαρτίου 1656 - 16 Αυγούστου 1715) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Ρέμχιλντ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας-Ελισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Παντρεύτηκε το 1676 τον Ερρίκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Ρέμχιλντ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Association of Saxe-Meiningen history and cultural studies (ed.): New Geography of the duchy of Saxe-Meiningen, Hildburghausen 1903
Βασιλικό Ανάκτορο του Άμστερνταμ

Το Βασιλικό Ανάκτορο του Άμστερνταμ στο Άμστερνταμ (ολλανδικά: Koninklijk Paleis van Amsterdam, συντομότερα Paleis op de Dam) είναι ένα από τα τρία ανάκτορα στην Ολλανδία, που είναι στη διάθεση του μονάρχη με Πράξη του Κοινοβουλίου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της πλατείας Νταμ στο κέντρο του Άμστερνταμ, απέναντι από το μνημείο Πολέμου και δίπλα στη Νέα Εκκλησία (Nieuwe Kerk). Το ανάκτορο είχε κτιστεί ως δημαρχείο κατά την Ολλανδική Χρυσή Εποχή τον 17ο αι. Το κτίριο έγινε το βασιλικό παλάτι του βασιλιά Λουδοβίκου Βοναπάρτη και αργότερα του Ολλανδικού Βασιλικού Οίκου.

 Το κτίριο είχε κτιστεί ως το Δημαρχείο της πόλης του Άμστερνταμ «με θέα στις αποβάθρες, κατά μήκος του Ντάμρακ, που εκείνη την εποχή θα ήταν κατειλημμένες με πλοία». Το δημαρχείο άνοιξε στις 29 Ιουλίου 1655 από τον Κορνέλις ντε Χράφ, τον δήμαρχο του Άμστερνταμ. Ο κύριος αρχιτέκτονας ήταν ο Γιάκομπ φαν Κάμπεν, ο οποίος ανέλαβε τον έλεγχο του κατασκευαστικού έργου το 1648. Κτίστηκε σε 13.659 ξύλινους πασσάλους. Μετά την πατριωτική επανάσταση που έδειωξε τον Οίκο της Οράγγης από την εξουσία μια δεκαετία νωρίτερα, η νέα Δημοκρατία της Μπαταβίας αναγκάστηκε να δεχτεί τον Λουδοβίκο-Ναπολέοντα, αδελφό του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, ως βασιλιά Λουδοβίκο Α' της Ολλανδίας το 1806. Αφού κράτησε την αυλή του στη Χάγη και την Ουτρέχτη, ο Λουδοβίκος-Ναπολέων μετακόμισε στο Άμστερνταμ και μετέτρεψε το Δημαρχείο σε βασιλικό ανάκτορο για τον εαυτό του. Ο βασιλιάς της Ολλανδίας δεν χάρηκε για πολύ καιρό το νέο του παλάτι: παραιτήθηκε από το θρόνο στις 2 Ιουλίου 1810. Τέθηκε ιδιοκτησία του Βασιλείου των Κάτω Χωρών το 1936. Το παλάτι χρησιμοποιείται από τον μονάρχη για ψυχαγωγικές και επίσημες εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια κρατικών επισκέψεων και άλλων επίσημων δεξιώσεων, όπως τις δεξιώσεις της Πρωτοχρονιάς. Στο παλάτι πραγματοποιούνται επίσης οι τελετές απονομής του Βραβείου Eράσμους, του Αργυρού Γαρύφαλλου, των Βασιλικών Βραβείων Ζωγραφικής και του Βραβείου Πρίγκιπας Βασίλειος. Το μπαλκόνι του Βασιλικού Παλατιού χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας της βασίλισσας Βεατρίκης το 1980, όπου η μητέρα της Τζουλιάνα ανακοίνωσε τη νέα βασίλισσα στον κόσμο. Το παλάτι ανακαινίστηκε από το 2005 έως τον Ιούνιο του 2009, κατά την οποία, μεταξύ άλλων, αφαιρέθηκε και ο αμίαντος. Από τις 14 Ιουνίου 2009, το παλάτι είναι ξανά ανοικτό για τους επισκέπτες. Ο ψαμμίτης της κιτρινωπής απόχρωσης έχει σκουρύνει σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Στο πίσω μέρος του κτιρίου βρίσκεται ένα άγαλμα του Άτλαντα ύψους 6 μ., που κουβαλά την Υδρόγειο στους ώμους του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Royal Palace of Amsterdam στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος Virtual tour of the Royal Palace of Amsterdam provided by Google Arts &amp; Culture
Τσιλεσίτο

Το Τσιλεσίτο (ισπανικά: Chilecito‎) είναι πόλη στην επαρχία Λα Ριόχα της Αργεντινής και έδρα του νομού Τσιλεσίτο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει 33.724 κατοίκους.Στην πόλη υπάρχει αεροδρόμιο (ICAO: SANO).

 Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα που σχηματίζουν οι οροσειρές Σιέρρας δε Βελάσκο στα ανατολικά και Σιέρρας δε Φαματίνα στα δυτικά. Η πόλη ιδρύθηκε το 1715 από Ισπανούς αποίκους. Στο Τσιλεσίτο διατηρείται ακόμη το τελεφερίκ του ορυχείου Λα Μεχικάνα που κατασκευάστηκε από την εταιρεία Bleichert και αποτελεί μέρος του μεταλλευτικού παρελθόντος της πόλης, το οποίο γνώρισε την ακμή του στα τέλη του 19ου αιώνα.Το Τσιλεσίτο περιβάλλεται από μια αρδευτική όαση, η οποία έχει επεκταθεί με συμπληρώματα από υπόγεια νερά. Μεγάλο μέρος της γεωργικής γης χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια αμπελώνων, επειδή η σημαντικότερη βιομηχανική δραστηριότητα βασίζεται στα οινοποιεία. Καλλιεργούνται επίσης καρυδιές και οπωροφόρα δέντρα και το προϊόν τους μεταποιείται τοπικά. Ο Αργεντινός εκπαιδευτικός, δικηγόρος, γερουσιαστής, κυβερνήτης και ιστορικός Χοακίν Β. Γκονσάλες μεγάλωσε στην περιοχή του Τσιλεσίτο. Συνήθιζε επίσης να περνάει τις διακοπές του σε ένα σπίτι που έχτισε στην περιοχή αυτή στα τελευταία του χρόνια. Το ακίνητο, το οποίο ονόμασε Samay Huasi («οικία ανάπαυσης») κληροδοτήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Λα Πλάτα για χρήση ως καλλιτεχνικό κέντρο.Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το πανεπιστήμιο του Τσιλεσίτο, το οποίο εξακολουθούσε να ανήκει στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Λα Ριόχα, έγινε το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Τσιλεσίτο. Η απόφαση αυτή επικρίθηκε έντονα από διάφορους ακαδημαϊκούς και πολιτικούς τομείς, ιδίως από εκείνους που αφορούσαν τον τότε πρόεδρο της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ. Επίσημος ιστότοπος
Χόρχε ντελ Καστίγιο

Ο Χόρχε ντελ Καστίγιο (Jorge Alfonso Alejandro del Castillo Gálvez, 2 Ιουλίου 1950 - ...) είναι Περουβιανός δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν πρωθυπουργός του Περού από το 2006 έως την παραίτησή του το 2008.

 Γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1950. Είναι ΓΓ του Κόμματος Aprista και χρημάτισε μεταξύ άλλων δήμαρχος της Λίμα. Στενός συνεργάτης του Άλαν Γκαρσία, όταν ο τελευταίος έγινε ξανά Πρόεδρος (28 Ιουλίου 2006) τον διόρισε Πρωθυπουργό του Περού. Το υπουργικό του συμβούλιο παραιτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 2008 μετά την αποκάλυψη υπόθεσης διαφθοράς υπέρ νορβηγικής εταιρείας πετρελαίου. http://www.congreso.gob.pe/congresista/2006/jdelcastillo/_hoja-vida.htm - Προφίλ του πολιτικού στον ιστότοπο του Κογκρέσου.
Ζακ Αμπορντοναντό

Ο Ζακ Αμπορντοναντό, γνωστός και με το ψευδώνυμο Pancho, γεννημένος στις 27 Μαΐου 1978 στη Μασσαλία είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού με τη δεύτερη ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στο CFA2.

 Πραγματοποιώντας τα ποδοσφαιρικά του ξεκινήματα από την ΟΣ Αντούμ, ο Παντσό Αμπορντοναντό αποκτήθηκε από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 1998. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για μία σεζόν στη Λοριάν. Η ομάδα της Βρετάνης κατέκτησε, τότε, το Κύπελλο Γαλλίας το 2002. Αν και ο Ζακ Αμπορντοναντό δεν συμμετείχε σε αυτό τον τελικό, ωστόσο, αγωνίστηκε στον χαμένο τελικό για το Λιγκ Καπ της ίδιας αυτής σεζόν (απέναντι στη Ζιροντέν Μπορντό, 3-0). Τον Ιούλιο του 2002, μεταγράφηκε στην ΟΖΚ Νις. Οι Aiglons βρίσκονταν τότε σε κάκιστη οικονομική κατάσταση και είχαν μόλις επιστρέψει στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Ο Ζακ Αμπορντοναντό παρέμεινε συνολικά για πέντε σεζόν στους Niçois. Η ομάδα είχε εκείνη την περίοδο ιδιαιτέρως ασταθή απόδοση: έφτασε ως τον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2006, ωστόσο έφτασε κοντά στον υποβιβασμό της αμέσως επόμενη σεζόν. Χαίροντας ιδιαίτερης εκτίμησης από τους οπαδούς του συλλόγου για την αυταπάρνησή του και την ισχυρή του προσωπικότητα, άφησε μια εξαιρετική ανάμνηση από τον πέρασμά του από τον σύλλογο της Κυανής Ακτής. Ο Αμπορντοναντό μεταγράφηκε στην ΦΚ Νυρεμβέργη κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της σεζόν 2007-2008. Έπειτα από έξι μήνες παρουσίας στη Γερμανία, στις 31 Αυγούστου 2008, μεταγράφηκε, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών, στη Βαλανσιέν ΦΚ, από την οποία αποχώρησε με το πέρας της σεζόν 2009-2010. Στις 24 Αυγούστου 2010, υπέγραψε στην Γκρενόμπλ Φουτ 38 της Λιγκ 2 διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Καθώς η ομάδα υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ με το πέρας της σεζόν, ο Αμπορντοναντό αποχώρησε. Τον Σεπτέμβριο του 2011, εντάχθηκε στην ομάδα της Ετουάλ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ στο πρωτάθλημα της Νασιονάλ. Αποχώρησε από την ομάδα της Κυανής Ακτής με το πέρας της σεζόν 2011-2012. Στη συνέχεια, αφού αποχώρησε από την ενεργό δράση, ανέλαβε χρέη σχολιαστή για λογαριασμό του OMtv. Στις 20 Νοεμβρίου 2013, υπέγραψε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, όπου και εξακολουθεί να αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο CFA2. Παράλληλα, ξεκίνησε διαδικασίες για την απόκτηση διπλώματος προπονητικής. Ο Αμπορντοναντό είναι ένας από τους λίγους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που να προέρχονται από την κοινότητα των Ρομά. Παρόμοια περίπτωση είναι και τα ξαδέρφια του, Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ και Γιοάν Μολό. ΦΚ Λοριάν Νικητής του Κυπέλλου Γαλλίας το 2002. Φιναλίστ του Λιγκ Καπ το 2002 ΟΖΚ Νις Φιναλίστ του Λιγκ Καπ το 2006. Τσάμπιονς Λιγκ : 4 συμμετοχές Γιουρόπα Λιγκ : 1 συμμετοχή Λιγκ 1 : 269 συμμετοχές, 5 τέρματα Λιγκ 2 : 28 συμμετοχές Μπουντεσλίγκα : 10 συμμετοχές Προφίλ του Ζακ Αμπορντοναντό στο footballdatabase.eu