Τσαπάτι

Το τσαπάτι (chapati, εναλλακτικά γράφεται chapatti, chappati, chapathi ή chappathi, επίσης δε γνωστό ως roti), είναι ένα αζύμωτο (unleavened) πλατύ ψωμί (flatbread) από την Ινδική Υποήπειρο και δημοφιλής βασική τροφή στην Ινδία, Νεπάλ, Μπαγκλαντές, Πακιστάν και Σρι Λάνκα. Είναι μια κοινή βάση στη Νότια Ασία, καθώς και μεταξύ ομογενών από τη Νότια Ασία σε όλο τον κόσμο. Τα τσαπάτι καθιερώθηκαν και σε άλλα μέρη του κόσμου από νοτιοασιάτες μετανάστες, κυρίως από τους ινδούς εμπόρους στην Κεντρική Ασία, Νοτιοανατολική Ασία, Ανατολική Αφρική και στα νησιά της Καραϊβικής.

 Η λέξη chapat (Χίντι:चपत, chapat) σημαίνει "επίπεδο", η οποία περιγράφει την παραδοσιακή μέθοδο όπου διαμορφώνονται γύροι λεπτής ζύμης, χτυπώντας τη ζύμη ανάμεσα στις βρεγμένες παλάμες. Με κάθε χτύπημα (σαν χαστούκι), περιστρέφεται ο γύρος της ζύμης. Το τσαπάτι αναφέρθηκε τον 16ο αιώνα, στο έγγραφο «Ain-i-Akbari» του Abu'l-Fazl ibn Mubarak, βεζίρη του Μογγόλου Αυτοκράτορα Ακμπάρ.Τα τσαπάτι είναι μία από τις πιο κοινές μορφές άρτου ολικής αλέσεως, το οποίο είναι βασική τροφή (staple food) στη Νότια Ασία. Οι απανθρακωμένοι κόκκοι σιταριού που ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές στο Μοχέντζο-ντάρο, είναι παρόμοιας ποικιλίας σε ενδημικά είδη σίτου, τα οποία ακόμα και σήμερα βρίσκονται στην Ινδία. Η κοιλάδα του Ινδού, είναι γνωστή ότι είναι ένα από τα πατρογονικά εδάφη της καλλιέργειας σίτου. Το τσαπάτι είναι μια μορφή roti ή rotta (άρτου). Οι λέξεις συχνά χρησιμοποιούνται εναλλακτικά. Το τσαπάτι ή rotta αποτελείται από αλεύρι ολικής αλέσεως και μαγειρεύεται σε έναν ταβά (επίπεδο τηγάνι). Τα τσαπάτι γίνονται χρησιμοποιώντας μια μαλακή ζύμη που αποτελείται από αλεύρι άττα (atta), αλάτι και νερό. Το άττα (atta) είναι κατασκευασμένο από σκληρό Gehun (Ινδικό σιτάρι ή σκληρό σίτο). Είναι πιο λεπτοαλεσμένο από ό, τι τα περισσότερα δυτικού τύπου άλευρα ολικής αλέσεως. Παραδοσιακά, το roti (και το ρύζι) προετοιμάζονται χωρίς αλάτι για να παρέχουν ένα απαλό υπόβαθρο για τα πιάτα με καρυκεύματα.Η ζύμη τσαπάτη, συνήθως προετοιμάζεται με άττα (atta), αλάτι και νερό, ζυμώνεται σε γροθιά με τις αρθρώσεις των δάκτυλων του χεριού, και αφήνεται να φουσκώσει για τουλάχιστον 10 ή 15 λεπτά έως μία ώρα ώστε να αναπτυχθεί η γλουτένη. Μετά το φούσκωμα, η ζύμη γίνεται πιο μαλακή και πιο εύκαμπτη. Αφαιρούνται μικρά κομμάτια ζύμης και δημιουργούνται σε στρογγυλές μπαλίτσες, οι οποίες πιέζονται μεταξύ των δύο παλαμών σχηματίζοντας δίσκους, οι οποίοι στη συνέχεια βυθίζονται στο αλεύρι και πλάθονται σε ένα ταμπλά (chakla) χρησιμοποιώντας ένα πλάστη γνωστό ως velan ή belan, σε ένα τέλειο κύκλο.Στη συνέχεια, η ζύμη που έχει πλαθεί, ρίχνεται στον προθερμασμένο ξηρό tava και μαγειρεύεται και από τις δύο πλευρές. Σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Ασίας, τα τσαπάτι μαγειρεύονται στο τηγάνι μόνο εν μέρει και στη συνέχεια τίθενται άμεσα σε δυνατή φλόγα, η οποία τα κάνει να φουσκώσουν σαν ένα μπαλόνι. Ο ζεστός αέρας μαγειρεύει το τσαπάτι γρήγορα από μέσα. Σε ορισμένες περιοχές της βόρειας Ινδίας και του ανατολικού Πακιστάν ονομάζεται phulka. Είναι επίσης δυνατό το φούσκωμα των roti κατευθείαν στον tava. Αφου ψηθεί, το τσαπάτι συχνά επικαλύπτεται με βούτυρο ή γκι (ghee).Η διάμετρος και το πάχος του τσαπάτι ποικίλει από περιοχή σε περιοχή. Τα τσαπάτι που παρασκευάζονται στις οικιακές κουζίνες, συνήθως δεν έχουν διάμετρο μεγαλύτερη από 15-18 εκατοστά, καθότι τα "tava" όπου γίνονται, υπάρχουν σε μεγέθη που χωράνε άνετα στην κορυφή μια εγχώριας μαντεμένιας κουζίνας ξύλου. Οι tavas παραδοσιακά κατασκευάζονταν από ανυάλωτα πήλινα, αλλά τώρα συνήθως, κατασκευάζονται από μέταλλο. Το σχήμα του πλάστη, επίσης, ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή. Ορισμένα νοικοκυριά απλά χρησιμοποιούν μια επιφάνεια της κουζίνας, ως ένα είδος επιφάνειας ζαχαροπλαστικής, άλλα σπίτια έχουν κυκλικές επίπεδες επιφάνειες, όπου μπορεί να είναι κατασκευασμένες από ξύλο ή πέτρα και σήμερα από ανοξείδωτο χάλυβα, ειδικά για την προετοιμασία απλώματος των τσαπάτι.Στα περισσότερα μέρη της Νότιας Ασίας, υπάρχει μια διάκριση μεταξύ του τσαπάτι και άλλων συναφών επίπεδων άρτων οι οποίοι τρώγονται στην περιοχή, όπως roti, paratha, kulcha, puri και naan, με βάση την τεχνική μαγειρέματος, την υφή και την χρήση των διαφόρων τύπων αλεύρων. Για παράδειγμα, τα parathas είτε γίνονται πολυεπίπεδα αλειφόμενα με γκι (ghee), διπλώνοντας και τυλίγοντας το και πάλι σε ένα δίσκο που τελικά σπάει ή διαχωρίζεται εύκολα σε μικρά λεπτά κομμάτια αφού μαγειρευτεί ή συνήθως έχει τους διάφορους τύπους πλήρωσης, όπως σπανάκι, φάβα (dal) ή μαγειρεμένα ραπανάκια ή πατάτα. Τα parathas ως επί το πλείστον, παρασκευάζονται με αλεύρι για όλες τις χρήσεις, αντί με αλεύρι ολικής αλέσεως.Υπάρχουν πολλές τοπικές ποικιλίες τσαπάτι στην Ινδία. Paneer chapati: Προστίθεται τριμμένο paneer στη συνήθη ζύμη του τσαπάτι Ραπανάκι ή Mullangi chapati: Τριμμένο ραπανάκι και σκόνη κουρκούμα προστίθενται στη ζύμη και το τσαπάτι συνήθως είναι παχύ. Συχνά τρώγονται από τους οδηγούς φορτηγών, οι οποίοι τρώνε από τα dhabas στην άκρη του δρόμου, κατά το μακρύ ταξίδι τους σε κάποιο άλλο κρατίδιο. Τσαπάτι γεμιστά με λαχανικά: Σε αυτό το είδος του τσαπάτι, μια πηχτή σάλτσα από καρότο, πατάτα, αρακά, τριγωνίσκο, πολτοποιούνται και σοτάρονται ελαφρώς σε μια σάλτσα masala. Συνήθως, δίνεται τυλιγμένη και πολλά νοικοκυριά την προετοιμάζουν, χρησιμοποιώντας τη δική τους ποικιλία, συνδυάζοντας τα διαθέσιμα λαχανικάΣτις Μαλδίβες, τα τσαπάτι παραδοσιακά καταναλώνονται για πρωινό μαζί με ένα πιάτο που είναι γνωστό ως mas huni. Κρέπα Πίτα Παραπομπές σημειώσεων