Αντρέας Άχενμπαχ

Ο Αντρέας Άχενμπαχ (γερμανικά: Andreas Achenbach‎, 29 Σεπτεμβρίου 1815, Κάσσελ – 1 Απριλίου 1910, Ντύσσελντορφ) ήταν Γερμανός ζωγράφος τοπίων και θαλασσογραφιών του ρομαντικού ρυθμού. Θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της Σχολής του Ντύσσελντορφ. Ο αδελφός του, Όσβαλντ, ήταν επίσης γνωστός τοπιογράφος. Μαζί, ήταν γνωστοί ως το «Άλφα και το Ωμέγα» των ζωγράφων τοπίου.

 Ο πατέρας του, Χέρμαν, (1783-1849) ήταν έμπορος στο επάγγελμα, αλλά ασκούσε διάφορα επαγγέλματα. Το 1816 έγινε διευθυντής ενός εργοστασίου μετάλλων στο Μάνχαϊμ. Δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισαν στην Αγία Πετρούπολη, όπου ο πατέρας του ήθελε να στήσει ένα εργοστάσιο με χρήματα που η μητέρα του είχε λάβει ως κληρονομιά. Εκεί ήταν όπου ο Αντρέας πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Το σχέδιο απέτυχε και επέστρεψαν στην επαρχία του Ρήνου το 1823. Σύντομα, ο πατέρας του είχε ιδρύσει μια ζυθοποιία στο Ντύσσελντορφ, με ένα πανδοχείο στο οποίο σύχναζε η τοπική καλλιτεχνική κοινότητα.Εκεί, το 1827, ξεκίνησε σοβαρά την καλλιτεχνική του εκπαίδευση, φοιτώντας στην Καλλιτεχνική Ακαδημία του Ντύσσελντορφ, όπου σπούδασε με τους Φρίντριχ Βίλχελμ Σάντοβ και Χάινριχ Κρίστοφ Κόλμπε. Το 1831, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, συμμετείχε σε μια τοπική έκθεση και πούλησε έναν πίνακα. Την επόμενη χρονιά, σπούδασε ζωγραφική τοπίου με τον Γιόχαν Βίλχελμ Σίρμερ. Στη συνέχεια πραγματοποίησε ένα ταξίδι μελέτης στις Κάτω Χώρες και είχε την πρώτη του πραγματική επιτυχία το 1836, σε μια έκθεση στην Κολωνία, όπου ένας από τους πίνακές του αγοράστηκε από τον κυβερνήτη της επαρχίας του Ρήνου, πρίγκιπα Φρειδερίκο. Μετά από μια περιοδεία στη Βαυαρία και το Τιρόλο, εγκαταστάθηκε στη Φραγκφούρτη και, με τη βοήθεια του Άλφρεντ Ρέτελ, άνοιξε εργαστήριο στο Städelsche Kunstinstitut. Ταξίδευε ωστόσο συνεχώς, συχνά με τη συνοδεία του αδελφού του, σε όλη τη Σκανδιναβία και την Ιταλία. Και οι δύο έγιναν τακτικοί επισκέπτες της Οστένδης. Επέστρεψε στην πατρίδα του για οικογενειακές δουλειές το 1846. Εκείνη τη χρονιά ανέλαβε το ζυθοποιείο και το πανδοχείο. Ο πατέρας του, αν και τυπικά συνταξιοδοτήθηκε, έγινε ελεύθερος επαγγελματίας λογιστής. Το 1848 παντρεύτηκε τη Μαρί Λουίζ Χουμπερτίν Καθαρίνα Λίχτσλαγκ (1827-1889), γνωστή ως Λουίζ. Απέκτησαν πέντε παιδιά. Το δεύτερο παιδί τους, ο Μαξιμίλιαν, έγινε τραγουδιστής της όπερας, γνωστός με το όνομα Μαξ Άλβαρι. Έλαβε πολλές τιμές κατά τη διάρκεια της ζωής του, όπως το Τάγμα του Λεοπόλδου (1848), το Τάγμα του Αγίου Στανισλάου (1861) και το Τάγμα του Αγίου Όλαβου (1878). Έγινε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια το 1853 και μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Μπρέρα το 1862. Το 1885 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Ντύσσελντορφ.Όταν πέθανε, του έγινε μια μεγάλη τελετή στο σπίτι του Μαλκάστεν. Ενταφιάστηκε σε έναν μεγαλοπρεπή τάφο με ένα γλυπτό του Καρλ Γιάνσεν. Υπάρχει ένας δρόμος, ο "Achenbachweg" που πήρε το όνομά του στο Χόλστερχαουζεν. Bettina Baumgärtel, Wolfgang Peiffer, Matthias Winzen : Andreas Achenbach. Revolutionär und Malerfürst. Athena-Verlag, Oberhausen 2016, (ISBN 978-3-89896-632-0) . Wolfgang Peiffer: Andreas Achenbach – Das druckgraphische Werk. Athena-Verlag, Oberhausen 2014, (ISBN 978-3-89896-570-5) . Wolfgang Peiffer: Andreas Achenbach – Italienreise. Baden-Baden 2009, (ISBN 978-3-937978-58-1) . Martina Sitt (επιμ.): Andreas und Oswald Achenbach. «Das A und O der Landschaft». Κατάλογος εκθέσεων Kunstmuseum Düsseldorf, Αμβούργο και Λιντς 1997/98. Wienand, Κολωνία 1997,(ISBN 3-87909-549-3) . Eberhard Hanfstaengl (1953), "Achenbach, Andreas", Neue Deutsche Biographie, vol. 1, Berlin: Duncker & Humblot, σσ. 30–31