IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλισσα Ράνια της Ιορδανίας

Η Ράνια Αλ-Αμπντάλα (αραβικά: رانيا العبد الله, Rāniyā al-ʻAbd Allāh, γεννήθηκε ως Ράνια Αλ-Γιασίν, 31 Αυγούστου 1970) και είναι βασίλισσα της Ιορδανίας, από το 1999 και σύζυγος του βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας. Θεωρείται ότι είναι μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες του κόσμου, εστιάζει την ενέργειά της υπέρ των δικαιωμάτων της γυναίκας, ενώ σε τακτικές εμφανίσεις της στην τηλεόραση μιλάει για τις λανθασμένες αντιλήψεις που έχει ο κόσμος για το Ισλάμ.

 Έχει γεννηθεί το 1970 στο Κουβέιτ, από Παλαιστίνιους γονείς, όπου πήγε και σχολείο, ενώ αργότερα βρέθηκε για σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στο Κάιρο. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στη Citibank αλλά και στην Apple Computer, ενώ σήμερα διαθέτει και το προσωπικό της YouTube κανάλι. Γνώρισε τον τότε πρίγκιπα της Ιορδανίας Αμπντάλα σε ένα πάρτι τον Ιανουάριο του 1993. Δύο μήνες αργότερα, ανήγγειλε τη δέσμευσή τους και στις 10 Ιουνίου 1993, παντρεύτηκαν. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Πρίγκιπας Χουσεΐν μπιν Αμπντάλα (γενν. 28 Ιουνίου 1994-), είναι παντρεμένος με την Ράτζουα Αλ Σαϊφ, αρχιτέκτονα από την Σαουδική Αραβία. Πριγκίπισσα Ιμάν μπιντ Αμπντάλα (γενν. 27 Σεπτεμβρίου 1996-), είναι παντρεμένη με τον Τζαμήλ Αλέξανδρο Θερμιώτη, ελληνικής καταγωγής. Πριγκίπισσα Σάλμα μπιντ Αμπντάλα (γενν. 26 Σεπτεμβρίου 2000-) Πρίγκιπας Χασέμ μπιντ Αμπντάλα (γενν. 30 Ιανουαρίου 2005-) Η Βασίλισσα Ράνια έχει χρησιμοποιήσει τη θέση της για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των διαφόρων τομέων της κοινωνίας στην Ιορδανία αλλά και στο εξωτερικό. Στην Ιορδανία δραστηριοποιείται και υποστηρίζει την εκπαίδευση, την χειραφέτηση, τον τουρισμό και την νεολαία. Σε παγκόσμιο επίπεδο υποστηρίζει ένθερμα την Παγκόσμια εκπαίδευση και τον διαπολιτισμικό και διαθρησκευτικό διάλογο. Η επίσημη ιστοσελίδα της Βασίλισσας Ράνια της Ιορδανίας Ισχυρή, όμορφη και... διαδικτυωμένη Οι 10 ωραιότερες γυναίκες στην πολιτική σκηνή Αρχειοθετήθηκε 2011-09-17 στο Wayback Machine. Queen Rania, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Στέφανι Γουίλσον

Η Στέφανι Νταιάνα Γουίλσον (Stephanie Diana Wilson) (γεννημένη στις 27 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Αμερικανίδα μηχανικός και αστροναύτης της NASA . Πέταξε στο διάστημα σε τρεις αποστολές του διαστημικού λεωφορείου και είναι η δεύτερη αφροαμερικανίδα γυναίκα που πήγε στο διάστημα, μετά τη Μάι Τζέμισον . Οι 42 ημέρες της στο διάστημα είναι οι περισσότερες ημέρες από κάθε αφροαμερικανή γυναίκα αστροναύτη.

 Η Στέφανι Γουίλσον γεννήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης στις 27 Σεπτεμβρίου 1966. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, οι γονείς της, ο Ευγένιος και η Μπάρμπαρα Γουίλσον, αποφάσισαν να μετακομίσουν στο Πίτσφιλντ της Μασαχουσέτης . Ο Ευγένιος, ντόπιος κάτοικος του Νέσμιθ της Νότιας Καρολίνας, χρησιμοποίησε την ηλεκτρονική του εκπαίδευση από την θητεία του στο Ναυτικό για να αποκτήσει πτυχίο από το Northeastern University και μια μακρά καριέρα στον τομέα της ηλεκτρολογίας για τις εταιρίες Raytheon, Sprague Electric και Lockheed Martin, ενώ η Barbara, από την κομητεία Τάλμποτ της Γεωργίας, εργάστηκε ως βοηθός παραγωγής για τον Lockheed Martin. Μετά την φοίτησή της στο Δημοτικό Σχολείο Stearns, φοίτησε στο Γυμνάσιο Crosby. Για ένα μάθημα επαγγελματικού προσανατολισμού στο γυμνάσιο, ανατέθηκε στην Γουίλσον να πάρει συνέντευξη από κάποιον σε ένα πεδίο που την ενδιέφερε. Δεδομένου ότι της άρεσε να κοιτάζει τον ουρανό, πήρε συνέντευξη από τον αστρονόμο Τζέι Πάσαχοφ του Williams College, διευκρινίζοντας το πιθανό ενδιαφέρον της για σταδιοδρομία σχετική με το διάστημα. Στο γυμνάσιο, ο Ευγένιος ενθάρρυνε τη Στέφανι να ασχοληθεί με την μηχανική, έτσι αποφάσισε να γίνει μηχανικός αεροδιαστημικής. Η Στέφανι Γουίλσον αποφοίτησε από το Taconic High School, στο Πίτσφιλντ της Μασαχουσέτης, το 1984. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, παίρνοντας πτυχίο Bachelor of Science στις επιστήμες της μηχανικής το 1988. Η Γουίλσον πήρε μεταπτυχιακό στη Μηχανική της Αεροδιαστημικής από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, το 1992. Η Γουίλσον επέστρεψε στο Χάρβαρντ ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Χάρβαρντ . Ήταν η επικεφαλής στρατάρχης για την 362η έναρξη του Χάρβαρντ στις 30 Μαΐου 2013. Η Γουίλσον είναι Χριστιανή. Τα χόμπι της περιλαμβάνουν σκι και συλλογή γραμματοσήμων. Είναι παντρεμένη με τον Julius McCurdy. NASA Distinguished Service Medal (2009, 2011) NASA Space Flight Medal (2006, 2007, 2010) Honorary Doctorate of Science from Williams College (2011) Harvard College Women's Professional Achievement Award (2008) Harvard Foundation Scientist of the Year Award (2008) Young Outstanding Texas Exes Award (2005) Johnson Space Center Innovation Group Achievement Award (2013) Johnson Space Center Director Commendation Award (2013) Salem Trailblazer Award (2019) Βιογραφία της NASA Ιούνιος 2019
Μάρτιν Έρικ Έιν

Ο Μάρτιν Έρικ Έιν (Martin Eric Ain, 18 Ιουλίου 1967 – 21 Οκτωβρίου 2017) ήταν Αμερικανός μπασίστας, γνωστός ως μέλος των Celtic Frost και των Hellhammer, συγκροτημάτων που επηρέασαν έντονα στην διαμόρφωση του ακραίου metal. Απεβίωσε στις 22 Οκτωβρίου 2017 από καρδιακή ανακοπή.

 Ο Έιν ξεκίνησε να παίζει μουσική επαγγελματικά για τους Shizo και τον Δεκέμβριο του 1983 εντάχθηκε στους Hellhammer, παίρνοντας το παρωνύμιο "Slayed Necros". Με το νέο του συγκρότημα ηχογράφησε το ντέμο "Satanic Rites" σε διάστημα μόλις οκτώ ωρών και η έκδοση του περιορίστηκε στα διακόσια αντίτυπα. Το συγκρότημα υπέγραψε στην γερμανική δισκογραφική εταιρεία "Noise Records" και ηχογράφησε το ΕΡ "Apocalyptic Raids" τον Φεβρουάριο του 1984, ενώ συμμετείχε στην συλλογή "Death Metal" με δύο ακόμη κομμάτια, τρεις μήνες αργότερα.Ο Έιν, μαζί με τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Τόμας Γκάμπριελ Φίσερ, αποφάσισαν να διαλύσουν το συγκρότημα και να σχηματίσουν τους Celtic Frost. Πρώτη τους ηχογράφηση υπήρξε το "Morbid Tales" του 1984, με τον Έιν να παραμένει και για την ηχογράφηση του ΕΡ "Emperor's Return", πριν αντικατασταθεί από τον Ντόμινικ Στάινερ.Ο Έιν επέστρεψε στους Celtic Frost για την ηχογράφηση του ΕΡ "Tragic Serenades", όπως και του ιδιαίτερα επιδραστικού άλμπουμ "Into the Pandemonium" του 1987. Ο μπασίστας αποφάσισε να αποσυρθεί από την μουσική βιομηχανία, αλλά στα τέλη του 1989 συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ "Vanity/Nemesis" των Celtic Frost. Παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι την διάλυση του το 1993 και οκτώ χρόνια αργότερα συμμετείχε στην επανένωση της "κλασικής" σύνθεσης των Celtic Frost, μαζί με τον Φίσερ και το ντράμερ Ριντ Σεντ Μαρκ. Το συγκρότημα παρέμεινε ενεργό μέχρι το 2008, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Monotheist" τον Μάιο του 2006 και περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο.Ο Έιν διατηρούσε μπαρ και βίντεο κλαμπ στην Ζυρίχη, ενώ ήταν συνιδιοκτήτης του κλαμπ "Mascotte", στο οποίο λάμβανε χώρα το "karaoke from hell" από το 2004 και έπειτα. Martin E. Ain - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Martin Eric Ain Discography at Discogs Martin Eric Ain Archives - MetalSucks Heavy Metal Catechism | New Times Broward-Palm Beach Exclusive Interview w/ Martin Eric Ain of Celtic Frost
Κόλο-Κόλο

Η Κόλο–Κόλο (ισπανικά: Colo-Colo) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Χιλής, συγκεκριμένα μιας περιοχής που λέγεται Μακούλ της πόλης του Σαντιάγο. Ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου 1925 και αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος της Χιλής την Πριμέρα Ντιβιζιόν, από την οποία δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ. Έχει έδρα το στάδιο Εστάντιο Μονουμεντάλ Νταβίντ Αρεγιανο , χωρητικότητας 47.347 περίπου θέσεων. Η Κόλο–Κόλο είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της Χιλής. Έχει κατακτήσει τον αριθμό ρεκόρ των 33 πρωταθλημάτων, καθώς και 13 Κύπελλα Χιλής. Διεθνώς, αποτελεί επίσης την πιο επιτυχημένη Χιλιανή ομάδα, έχοντας κατακτήσει το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1991 και το Κόπα Σουνταμερικάνα το 1992. Το 2007, συμπεριλήφθηκε στις 30 καλύτερες ομάδες όλων των εποχών. Το 2009, η IFFHS αξιολόγησε την Κόλο–Κόλο ως την κορυφαία ομάδα της Χιλής για τον 20ο αιώνα και ανάμεσα στις 20 κορυφαίες ομάδες του κόσμου .

 Ιδρύθηκε το 1925 από αποσκιρτήσαντες παίχτες της Ντεπορτίβο Μαγαγιάνες, υπό την αρχηγία του Νταβίδ Αρεγιάνο. Την παρούσα στιγμή αποτελεί το σύλλογο με τους περισσότερους οπαδούς στη χώρα. Θρυλική είναι η αντιπαλότητά της με την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε, καθώς συναποτελούν τις πιο δημοφιλείς και πολυνίκες ομάδες στη Χιλή. Η Κόλο-Κόλο είναι η πιο πετυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα της Χιλής. Έχει κατακτήσει 33 φορές το πρωτάθλημα της χώρας, 13 φορές το Κύπελλο Χιλής, 2 φορές το Σούπερ Καπ, μία φορά το Κόπα Λιμπερταδόρες και μία φορά το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα. Λιμπερταδόρες (1) 1991Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (1) 1992Χιλιανή Πριμέρα Ντιβισιόν (33) 1937, 1939, 1941, 1944, 1947, 1953, 1956, 1960, 1963, 1970, 1972, 1979, 1981, 1983, 1986, 1989, 1990, 1991, 1993, 1996, 1997 Κλαουσούρα, 1998, 2002 Κλαουσούρα, 2006 Απερτούρα, 2006 Κλαουσούρα, 2007 Απερτούρα, 2007 Κλαουσούρα, 2008 Κλαουσούρα, 2009 Κλαουσούρα, 2014, 2015, 2017, 2022Κύπελλο Χιλής (13) 1958, 1974, 1981, 1982, 1985, 1988, 1989, 1990, 1994, 1996, 2016, 2019, 2021 Σούπερ Καπ Χιλής (2) 2017, 2018, 2020 Επίσημη ιστοσελίδα Ιστοσελίδα υποστηρικτών Ιστοσελίδα οπαδών
Μπούκα Αχαΐας

Η Μπούκα είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καμαρών, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Καμαρών.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μπούκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καμαρών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017.
Πετρελαιοφόρο

Ως πετρελαιοφόρο (Π/Φ) πλοίο χαρακτηρίζεται ειδικός τύπος δεξαμενόπλοιου με ιδιαίτερο εξοπλισμό και μέσα μεταφοράς πετρελαιοειδών καυσίμων, και άλλων παραγώγων. Το μέγεθος αυτών των πλοίων είναι πολύ μεγάλο και έχουν μεταφορική ικανότητα έως και 550.000 τόνους. Τα φορτία που μεταφέρονται είναι πολύ επικίνδυνα και τα πλοία είναι εφοδιασμένα με πλήρωση αδρανούς αερίου (Ιnert Gas) στης δεξαμενές τους. Καθόλη δε τη διάρκεια φόρτωσης, μεταφοράς και εκφόρτωσης πετρελαιοειδών απαραίτητα πρέπει να φερουν επηρμένο το σήμα Μπράβο (Bravo) που σημαίνει ότι μεταφέρουν ή διενεργούν φόρτωση ή εκφόρτωση ευφλέκτων υλών.

 Τέτοιο τύπο πλοίων διαθέτουν όλες οι ναυτικές δυνάμεις των Χωρών του κόσμου. Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό υφίστανται πετρελαιοφόρα που υπάγονται απ΄ ευθείας στο Αρχηγείο Στόλου καθώς και μικρότερα (βοηθητικά) που υπάγονται στη Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού (ΔΔΜΝ), που αποτελούν μονάδες των Ναυστάθμων. Τα πετρελαιοφόρα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι: Αργώ (Πετρελαιοφόρο) / 11 Αρέθουσα (Πετρελαιοφόρο) / Α-377 Αριάδνη (Πετρελαιοφόρο) / Α-414 Αριπήδων (Πετρελαιοφόρο) / Κ001 Βοιβηίς (Πετρελαιοφόρο) / Υ/Φ-10, Υ/Φ-05, Α-471 Ζεύς Ι (Πετρελαιοφόρο) / Α-372 Ζεύς ΙΙ (Πετρελαιοφόρο) / Α-375 Ξάνθη Ι (Πετρελαιοφόρο) / ΑΚ 94, ΑΚ 578 Κρόνος (Πετρελαιοφόρο) / Α-373 Ποσειδών ΙΙ (Πετρελαιοφόρο) / Α-375, Α-345 Προμηθεύς (Πετρελαιοφόρο) / 76 Προμηθεύς Α-374 (Πετρελαιοφόρο) / A-374 Ωρίων ΙΙ (Πετρελαιοφόρο) / Α-376Το Πολεμικό Ναυτικό μετέτρεψε τα Πλοία Γενικής Υποστήριξης Προμηθεύς Α-374, Αξιός Α-464 και Αλιάκμων Α-470 σε πετρελαιοφόρα. Πετρέλευση Υγρά φορτία πλοίων
Μαρμελάδα

Η µαρμελάδα είναι γλυκό που παρασκευάζεται από φρούτα βρασμένα με ζάχαρη. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η πολτοποίηση του φρούτου. Σύμφωνα με τον Νίκο Τσελεμεντέ η μαρμελάδα ανήκει στην κατηγορία των γλυκών του κουταλιού μαζί με τους πελτέδες και τις κομπόστες. Η μαρμελάδα διαφέρει από το γλυκό του κουταλιού, το οποίο περιέχει κομμάτια του φρούτου σε πηκτό σιρόπι, από την κομπόστα η οποία περιέχει κομμάτια φρούτου σε αραιό σιρόπι και από τους ζελέδες και τους πελτέδες που αποτελούνται κυρίως από πηγμένο χυμό φρούτου.

 Σε πολλές γλώσσες υπάρχουν αντίστοιχα γλωσσολογικά μορφήματα που ακούγονται όπως η μαρμελάδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις αναφέρονται στο ίδιο αντικείμενο. Σε πολλές όμως εθνικές κοινωνίες έχουν αναπτυχθεί διαφορετικές ορολογίες π.χ. για τις μαρμελάδες από εσπεριδοειδή και για τις μαρμελάδες από τα υπόλοιπα φρούτα ή ο όρος αναφέρεται και σε γλυκά από λαχανικά. Η μαρμελάδα, όπως όλα τα γλυκά που φτιάχνονται με φρούτα, ζάχαρη και νερό χρησιμεύει τόσο για τη συντήρηση και μακροπρόθεσμη χρήση των φρούτων μετά το τέλος της καρποφορίας τους, όσο και για την κατανάλωση φρούτων που δεν μπορούν να φαγωθούν ωμά, λόγω γεύσης (π.χ. το κυδώνι), αλλά και για την κατανάλωση τμημάτων του φρούτου που φυσιολογικά τα πετάμε όπως π.χ. η φλούδα των εσπεριδοειδών. Γενικά για την παρασκευή της μαρμελάδας χρειάζεται αρχικά η παρασκευή σιροπιού, αν τα φρούτα ή τα τμήματά τους που θα χρησιμοποιηθούν δεν περιέχουν αρκετό υγρό, όπως για παράδειγμα οι μαρμελάδες από φλούδες εσπεριδοειδών. Δεν χρειάζεται σχεδόν καθόλου νερό αν τα φρούτα ή τα τμήματά τους περιέχουν αρκετό, όπως στην παρασκευή μαρμελάδας από σάρκα μήλου. Η επιτυχία στα γλυκά αυτά έγκειται στη διατήρηση κυρίως του χρώματος, αλλά και της γεύσης των φρούτων που χρησιμοποιούμε. Παραλλαγές γίνονται προσθέτοντας τμήματα των φρούτων που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, ώστε να μην υποστούν πολτοποίηση από το βράσιμο. Όπως όλα τα παρεμφερή γλυκά, η μαρμελάδα μπορεί να διατηρηθεί για αρκετό διάστημα σε αποστειρωμένα βάζα. Γι' αυτόν το σκοπό μπορεί να βοηθήσει και η προσθήκη γλυκόζης, ώστε να αποφευχθεί το γρήγορο ζαχάρωμα. Η μαρμελάδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλειμμα για το πρωινό, αλλά χρησιμεύει επίσης και ως συστατικό για τη δημιουργία άλλων γλυκών όπως η πάστα φλώρα. Η λέξη προέρχεται από τη γαλλική «malmelade» η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την πορτογαλική «marmelada». Η πορτογαλική λέξη, που σημαίνει «κυδωνόπαστα», προέρχεται από το λατινικό «melimelum» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μελίμηλον».
Ο Πρίγκιπας Βάτραχος

Η ιστορία Ο Πρίγκιπας Βάτραχος ή ο Σιδερένιος Χανς (γερμανικά: Der Froschkönig oder der Eiserne Heinrich) είναι παραμύθι γερμανικής προέλευσης, και η πρώτη ιστορία στην συλλογή παραμυθιών των αδερφών Γκριμ, Kinder-und Hausmärchen.

 Μια πριγκίπισσα παίζει με το χρυσό της τόπι, όταν αυτό της πέφτει μέσα σε ένα πηγάδι. Η πριγκίπισσα αρχίζει να κλαίει, όμως ένας βάτραχος της υπόσχεται να της το φέρει αν η πριγκίπισσα τον αφήσει να φάει από το πιάτο της και να κοιμηθεί στο κρεβάτι της. Η πριγκίπισσα το υπόσχεται, μα όταν ο βάτραχος βουτάει και της φέρνει το τόπι, αυτή φεύγει τρέχοντας. Όταν η πριγκίπισσα τρώει με την οικογένεια της, η πόρτα χτυπάει μια φορά και ακούγεται η φωνή του βατράχου. Η πριγκίπισσα κάνει πως δεν ακούει και αυτό επαναλαμβάνεται και δεύτερη φορά. Στην τρίτη φορά, ο βασιλιάς της λέει να ανοίξει. Ο βάτραχος της υπενθυμίζει την συμφωνία και εκείνη υποχωρεί και τον αφήνει να φάει από το πιάτο της. Ο βάτραχος ζητάει να κοιμηθεί στο κρεβάτι της. Η πριγκίπισσα βάζει τα κλάματα, γιατί την φοβίζει το κρύο δέρμα του βατράχου. Ο βασιλιάς της λέει ότι είναι μεγάλο κακό να πατάει τις συμφωνίες και ότι πρέπει να κάνει ό,τι υποσχέθηκε. Η πριγκίπισσα προσπαθεί να κλειδώσει τον βάτραχο έξω από το δωμάτιο της, μα ούτε αυτό πετυχαίνει. Ξαπλώνει και τον ανεβάζει στο κρεβάτι της. Ο βάτραχος 3 φορές ζητάει από την πριγκίπισσα να τον φέρει πιο κοντά της. Τις 2 πρώτες φορές, η πριγκίπισσα υπακούει. Στην 3, όμως, χάνει την υπομονή της και τον πετάει στον τοίχο. Τότε ο βάτραχος μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα και της εξηγεί ότι μια μάγισσα τον είχε καταραστεί και είχε γίνει βάτραχος και μόνο μια πριγκίπισσα μπορούσε να τον πάρει από το πηγάδι. Η πριγκίπισσα δέχεται να τον παντρευτεί και το πρωί η άμαξα του πρίγκιπα φτάνει στο παλάτι για να παραλάβει το ζευγάρι. Μέσα στην άμαξα βρισκόταν και ο πιστός υπηρέτης του πρίγκιπα, ο Χανς. Αυτός είχε λυπηθεί τόσο για την μοίρα του κυρίου του, που είχε περιζώσει την καρδιά του με 3 μεταλλικές ζώνες, για να μην σπάσει από την θλίψη. Όταν βλέπει τον κύριο του, χαίρεται τόσο που οι 3 σιδερένιες ζώνες έσπασαν η μία μετά την άλλη. Έτσι, ο πρίγκιπας, η πριγκίπισσα και ο πιστός Χανς πήγαν στο παλάτι του πρίγκιπα και έζησαν ευτυχισμένοι. Παρ' όλο που στην ιστορία, ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας όταν η πριγκίπισσα στην ιστορία τον πετάει στον τοίχο, η πιο διαδεδομένη εκδοχή λέει ότι τα μάγια λύθηκαν όταν η πριγκίπισσα φίλησε τον βάτραχο. Από αυτήν βγαίνει και το αγγλικό ρητό "Θα πρέπει να φιλήσεις πολλούς βατράχους για να βρεις τον πρίγκιπα σου". Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, ο βάτραχος αρκεί να περάσει την νύχτα στο μαξιλάρι της πριγκίπισσας, και σύμφωνα με άλλη πρέπει το σώμα του βατράχου να καρατομηθεί. Ένα πρόβλημα στο παραμύθι είναι ότι παρόλο που ο βάτραχος μεταμορφώθηκε σε πρίγκιπα (γερμ. Königssohn), η ιστορία φέρει τον τίτλο "Der Froschkönig", δηλαδή "Ο Βασιλιάς Βάτραχος". Οι λόγοι αυτής της διαφοράς παραμένουν άγνωστοι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Frog Prince στο Wikimedia Commons
Σογιεμπικά του Καζάν

Η Σογιεμπικά (επίσης γράφεται Σογιενμπικά, Σουγιούμπικε, κυριλλικά: Сөембикә) (1516 - μετά το 1554) ήταν μια ταταρική κυβερνήτρια και χανμπικά. Υπηρέτησε ως αντιβασιλέας του Καζάν κατά τη διάρκεια της κηδεμονίας του γιου της από το 1549 έως το 1551.

 Ήταν η κόρη του ευγενή Νογκάι Γιοσίφ μπακ και η σύζυγος των χάνων του Καζάν Τσανγάλι (1533-35), Σαφαγκαράι (1536-49) και Σαχγαλί (μετά το 1553). Το 1549, έγινε αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια της κηδεμονίας του γιου της, Ουταμεσγκαράι. Το 1551, μετά την πρώτη μερική κατάκτηση του Χανάτου του Καζάν από τον Ιβάν τον Τρομερό, μετακόμισε βίαια στη Μόσχα με τον γιο της και αργότερα παντρεύτηκε με τον Σαχγαλί , τον επιβλημένο από τη Ρωσία χάνο των Τατάρων Κασίμ και Καζάν. Είναι η εθνική ηρωίδα του Ταταρστάν. Το όνομά της συνδέεται πρώτα με τον Πύργο Σογιεμπικά, που ο Ιβάν ο Τρομερός ήθελε να την παντρευτεί και έτσι συμφώνησε ότι εάν της έχτιζε ένα πύργο με επτά βαθμίδες (μια για κάθε ημέρα της εβδομάδας) τότε θα τον παντρευόταν. Ο Ιβάν ο Τρομερός υποτίθεται ότι τελείωσε τον πύργο εντός της εβδομάδας, και όταν η Σογιεμπικά ανέβηκε στην κορυφή του πύργου και αφού κοίταξε στο πανέμορφο σπίτι της στο Καζάν, συγκλονίστηκε τόσο από τους ανθρώπους της που δεν μπορούσαν να το αντέξουν να παντρευτεί τον τσάρο και πήδηξε από τον πύργο. Κατάλογος των χάνων του Καζάν Σουγιούμπικε
Γοδεφρείδος του Ε

Ο Γοδεφρείδος του Ε ή Γοδεφρείδος της Μπριόν (Godfrey, 962 - 1015) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Κλερ ήταν κόμης του Ε και της Μπριόν στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αιώνα.

 Ο Γοδεφρείδος του Ε ήταν νόθος γιος του δουκός της Νορμανδίας Ριχάρδου του Ισχυρού με μια ανώνυμη ερωμένη του. Την κομητεία του Ε δημιούργησε ο ετεροθαλής αδελφός του Γοδεφρείδου Ριχάρδος Β΄ της Νορμανδίας στο πλαίσιο της πολιτικής των δωρεών σε τίτλους και εδάφη στα μέλη της οικογένειας του. Η Ακρόπολη του Ε είχε σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της Νορμανδίας, το κάστρο και η οχυρωμένη πόλη στον ποταμό Μπρέσλ βρισκόταν σε απόσταση μονάχα δυο μιλίων από την Μάγχη. Η Ε ήταν σημείο απόπλευσης για την Αγγλία στην διάρκεια του πολέμου και ένα από τα σημαντικότερα σημεία για επίθεση. Το κάστρο της Μπριόν βρισκόταν υπό την κατοχή των δουκών της Νορμανδίας αλλά ο Ριχάρδος Β΄ αποφάσισε να το κάνει δώρο στον ετεροθαλή αδελφό του Λουδοβίκο, στην συνέχεια πέρασε στον γιο του Γιλβέρτο και μετά την δολοφονία του ενσωματώθηκε ξανά στο δουκάτο της Νορμανδίας. Ο Γοδεφρείδος και ο γιος του Γιλβέρτος καταγράφονται ως κόμητες σε ένα διάταγμα του Ριχάρδου Β΄ στην Λιζιέ αλλά χωρίς να αναφέρονται επιπλέον εξουσίες τους. Με την σύζυγο του που δεν είναι γνωστό το όνομα της απέκτησε : Γιλβέρτος του Μπριόν David Crouch, The Normans: The History of a Dynasty (London: Hambledon Continuum, 2007) David Douglas, The Earliest Norman Counts, The English Historical Review, Vol. 61, No. 240 (May, 1946) Edmund Chester Waters, The Counts of Eu, Sometime Lords of the Honour of Tickhill, The Yorkshire Archaeological and Topographical Journal, No. 9 (1886) J.H. Round, The Family of Clare, The Archaeological Journal, Vol. LVI, Second Series Vol. VI, (1899) Philip Lyndon Reynolds, Marriage in the Western Church: The Christianization of Marriage During the Patristic and Early Medieval Periods (Boston: Brill, 2001) The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumieges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, Vol. II, Ed. & Trans. Elizabeth M.C. Van Houts (Clarendon Press, Oxford, 1995)
Ολυμπιακό μετάλλιο

Το Ολυμπιακό Μετάλλιο είναι το έπαθλο που δίνεται κατά την επίσημη τελετή βράβευσης, στους αθλητές με την καλύτερη αγωνιστική επίδοση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σήμερα, υπάρχουν τρεις κατηγορίες μεταλλίων: το χρυσό, που δίνεται στον πρώτο, το αργυρό, που δίνεται στον δεύτερο και το χάλκινο, που δίνεται στον τρίτο νικητή.

 Τον σχεδιασμό των μεταλλίων τον αναλαμβάνει η εκάστοτε διοργανώτρια χώρα και πρέπει να τηρεί κάποια χαρακτηριστικά που έχει αποφασίσει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, αλλά και η Οργανωτική Επιτροπή των αγώνων, της εκάστοτε διοργανώτριας χώρας. Συγκεκριμένα πρέπει να απεικονίζεται η θεά της Νίκης, που είναι και το Ολυμπιακό έμβλημα, να γράφεται το όνομα του αθλήματος που αφορά, το όνομα της Διεθνής Ολυμπιακής Επιτροπής, καθώς και να αναγράφεται ολόκληρο το όνομα των Ολυμπιακών Αγώνων. Επίσης, ανάλογα με τη χώρα που το αναλαμβάνει πρέπει να τηρούνται κάποια αισθητικά και επικοινωνιακά στοιχεία που κρίνει αναγκαία η Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών αγώνων. Στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες, που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα το 1896, υπήρχαν μόνον αργυρά μετάλλια, που δίνονταν στον πρώτο νικητή. Στην μία πλευρά απεικονίζονταν ο Δίας, να κρατάει μια υδρόγειο σφαίρα, που πάνω της στεκόταν μια φτερωτή Νίκη και δίπλα της υπήρχε η επιγραφή ΟΛΥΜΠΙΑ. Στην άλλη πλευρά του μεταλλίου υπήρχε η Ακρόπολη και η επιγραφή «ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1896».Από τους αγώνες του 1928 που διεξήχθησαν στο Άμστερνταμ ως και τους αγώνες της Μελβούρνης το 1956, καθιερώθηκε στην μία όψη του μεταλλίου το σχέδιο που δημιουργήθηκε από τον φλωρεντινό γλύπτη Τζουζέπε Κασσιόλι (Giuseppe Cassioli) και που εγκρίθηκε ύστερα από διαγωνισμό από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Η άλλη πλευρά ανήκε εικαστικά, στη διοργανώτρια χώρα. Στη συνέχεια, το σχέδιο του Κασσιόλι χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές μετά από μετατροπές, αλλά δόθηκε η ελευθερία στις χώρες και να το αλλάξουν. Σημαντική τροποποίηση στο σχεδιασμό, πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των αγώνων της Αθήνας το 2004 όταν και άλλαξε το χαρακτηριστικό ρωμαϊκό αμφιθέατρο του Κασσιόλι με ένα αρχαίο ελληνικό, που διατηρήθηκε και στα επόμενα Ολυμπιακά μετάλλια. Στους αγώνες του 2008, τα μέταλλα των νικητών είχαν αναμειχθεί με νεφρίτη. Olympic Summer Games Medals from Athens 1896 to London 2012. the guardian: Οlympic medals in pictures. BBC News: Olympic medals timeline.
Αργυραμοιβός

Ένας αργυραμοιβός είναι ένα άτομο ή ένας οργανισμός ο οποίος δραστηριοποιείται ανταλλάσοντας νομίσματα ή συναλλάγματα μιας χώρας με μιας άλλης. Η συγκεκριμένη μορφή εμπορίου αποτέλεσε προπομπό των σημερινών τραπεζικών επιχειρήσεων.Η επικράτηση των χαρτονομισμάτων στα μέσα του 17ου αιώνα και η ανάπτυξη του σύγχρονου τραπεζικού τομέα καθώς και των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών τον 20ο αιώνα επέτρεψαν την δημιουργία μιας αγοράς συναλλάγματος. Ως απόρροια αυτού, οι τράπεζες και άλλες εξειδικευμένες χρηματοπιστωτικές εταιρείες ανταλλάσουν χρήματα της μιας χώρας με εκείνα κάποιας άλλης, με την ύπαρξη ενός διαφανούς συστήματος.

 Στην Ιερουσαλήμ, κατά την αρχαιότητα, οι προσκυνητές που επισκέπτονταν τον Ιερό Ναό τις εβραϊκές ιερές ημέρες αντάλλασαν μερικά από τα χρήματά τους από το συνηθισμένα ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα για τα αντίστοιχα εβραϊκά και τυριανά. Τα δύο τελευταία ήταν τα μόνα αποδεκτά νομίσματα για πληρωμές εντός του Ναού· με αυτά τα χρήματα, ο προσκυνητής αγόραζε ένα ζώο για να το θυσιάσει, συνήθως ένα περιστέρι ή ένα αρνί, ως προετοιμασία για τις τελετές της επόμενης ημέρας. Την περίοδο του Μεσαίωνα στην Ευρώπη, πολλές πόλεις και κωμοπόλεις κυκλοφορούσαν τα δικά τους νομίσματα, που συχνά έφεραν το πρόσωπο ενός ηγεμόνα, όπως έναν βαρόνο ή έναν επίσκοπο της περιοχής. Όταν οι ξένοι, ειδικά οι πλανόδιοι έμποροι, επισκέπτονταν τις πόλεις για μια εμποροπανήγυρη, ήταν απαραίτητο να ανταλλάσσουν τα ξένα νομίσματα με τα ντόπια σε τοπικούς αργυραμοιβούς. Οι τελευταίοι αξιολογούσαν ένα ξένο νόμισμα βάσει του τύπου, της φθοράς και της εγκυρότητάς του. Εν συνεχεία το δέχονταν ως κατάθεση, καταγράφοντας την αξία του σε τοπικό νόμισμα. Κατόπιν, ο έμπορος θα μπορούσε να αποσύρει τα χρήματα σε τοπικό νόμισμα για να πραγματοποιήσει συναλλαγές ή, το πιθανότερο, να τα κρατήσει κατατεθειμένα: ο αργυραμοιβός θα λειτουργούσε κατά κάποιον τρόπο σαν διευκολυντής της διαδικασίας ανταλλαγής των νομισματικών μονάδων. Καθώς το μέγεθος και οι δραστηριότητες των αργυραμοιβών αυξάνονταν, εκείνοι άρχισαν να παρέχουν τη δυνατότητα δανεισμού, προσθέτοντας την αμοιβή δανεισμού στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Αργότερα οι Ναΐτες Ιππότες παρείχαν αυτή την υπηρεσία στους προσκυνητές που ταξίδευαν από και προς τους Αγίους Τόπους.
Καμπεονάτο Καριόκα

Το Καμπεονάτο Καριόκα είναι μια ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου του Ρίο ντε Τζανέιρο. Το πρώτο πρωτάθλημα διεξήχθη το 1906, κάτι που το καθιστά το τρίτο -χρονολογικά- αρχαιότερο πρωτάθλημα στη Βραζιλία μετά το Καμπεονάτο Παουλίστα και το Καμπεονάτο Μπαϊάνο. Οι αντιπαλότητες μεταξύ των τεσσάρων «μεγάλων» ομάδων του Ρίο (Φλαμένγκο, Φλουμινένσε, Βάσκο, Μποταφόγκο) έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία του θεσμού. Το μεγαλύτερο ρεκόρ προσέλευσης σε ποδοσφαιρικό αγώνα έγινε στις 12 Δεκεμβρίου 1963 όταν Φλουμινένσε και Φλαμένγκο αναμετρήθηκαν και ήρθαν ισόπαλες 0-0. Τον αγώνα παρακολούθησαν 194.603 θεατές εκ των οποίων οι 177.656 είχαν πληρώσει εισιτήριο.Η Φλουμινένσε ανακηρύχθηκε «Πρωταθλήτρια του αιώνα» μιας και κατέκτησε τους περισσότερους τίτλους στον 20ο αιώνα (28). Η Φλαμένγκο προηγείται στον νέο αιώνα με 12 τίτλους, όπως και στους συνολικούς τίτλους με 37.

 Συνήθως η διοργάνωση είναι χωρισμένη σε τρεις φάσεις. Το Τάσα Γκουαναμπάρα, το Τάσα Ρίο, και τους τελικούς του πρωταθλήματος. Το Τάσα Γκουαναμπάρα είναι η πρώτη φάση του πρωταθλήματος, με τις ομάδες να χωρίζονται σε δυο γκρούπ. Μετά απο κλήρωση, οι 2 από τους 4 «μεγάλους» τοποθετούνται σε 1 από τα 2 γκρούπ, ενώ οι άλλοι 2 στο άλλο. Οι ομάδες του κάθε γκρούπ παίζουν εναντίον των άλλων 2 φορές και οι 2 πρώτοι του κάθε γκρούπ, έρχονται αντιμέτωποι στα ημιτελικά. Το ζευγάρωμα δηλαδή δυο ομίλων Α και Β είναι. 1οςΑ→2οςΒ, 2οςΑ→1οςΒ. Το Τάσα Ρίο είναι το δεύτερο τμήμα του πρωταθλήματος. Οι όμιλοι είναι οι ίδιοι με αυτούς του Τάσα Γκουαναμπάρα, απλώς στο Τάσα Ρίο η κάθε ομάδα παίζει μία φορά με την κάθε ομάδα του άλλου γκρούπ. Οι δύο πρώτοι του κάθε γκρούπ παίζουν στα ημιτελικά όπως και στην προηγούμενη φάση. Οι νικητές παίζουν έναν μόνο τελικό. Στην τελευταία φάση του τουρνουά οι νικητές του Τάσα Ρίο και του Τάσα Γκουαναμπάρα παίζουν σε διπλούς τελικούς για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Τέσσερα συνεχόμενα * Η Μποταφόγκο αποσύρθηκε από την διοργάνωση του 1911 και ακυρώθηκαν όλα της τα παιχνίδια Πηγή
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2014

Η 87η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2014. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2015 στο Θέατρο Ντόλμπι στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια και οικοδεσπότης της τελετής ήταν ο Νιλ Πάτρικ Χάρις.Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 2015 από την πρόεδρο της Ακαδημίας Σέριλ Μπουν Άιζακς, τους σκηνοθέτες Τζ. Τζ. Έιμπραμς και Αλφόνσο Κουαρόν και τον ηθοποιό Κρις Πάιν.

 Ζαν-Κλοντ Καριέρ Χαγιάο Μιγιαζάκι Μορίν Ο'Χάρα Χάρι Μπελαφόντε 9: Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας, Ξενοδοχείο Grand Budapest 8: Το Παιχνίδι της Μίμησης 6: Ελεύθερος Σκοπευτής, Μεγαλώνοντας 5: Foxcatcher, Η Θεωρία των Πάντων, Χωρίς Μέτρο, Interstellar 4: Ο κύριος Τέρνερ 3: Τα Μυστικά του Δάσους, Αλύγιστος 2: Φύλακες του Γαλαξία, Selma, Άγρια, Έμφυτο Ελάττωμα, Ida Χρυσές Σφαίρες του 2014 Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2014 Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2014 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών
Τανζίλα Χαν

Η Τανζίλα Χαν είναι πακιστανική ακτιβίστρια για δικαιώματα αναπηρίας, συγγραφέας, ομιλίατρια παρακίνησης και ιδρυτής της Girlythings, μίας εφαρμογής για κινητά που παρέχει σερβιέτες σε γυναίκες με αναπηρία. Η Χαν επικεντρώνεται στην ευαισθητοποίηση και την πρόσβαση στην αναπαραγωγική υγεία και εκπαίδευση, ειδικά για άτομα με αναπηρία. Έχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά με το θέμα, καθώς και δημόσια ομιλίες και σεμινάρια. Εργάζεται επίσης για την αποστιγματοποίηση των αναπηριών στο Πακιστάν.

 Η Χαν είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι εκ γενετής. Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με το θέατρο, σκηνοθετώντας μία παραγωγή της Οικογένειας Άνταμς Rendezvous. Αργότερα εργάστηκε για την κατασκήνωση νέων από όλο τον κόσμο που φέρνουν την αλλαγή και για μία Διάσκεψη κορυφής για τον ακτιβισμό των νέων, σχεδιάζοντας αρκετά εργαστήρια για την τελευταία. Αργότερα θα επανεξετάσει το μέσο του θεάτρου στο "Theatre of the Taboo", μία εκπαιδευτική ενότητα για σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και δικαιώματα και συναφή θέματα. Λόγω του ενδημικού ταμπού της εμμήνου ρύσεως, η πρόσβαση σε προϊόντα γυναικείας υγιεινής είναι αναξιόπιστη στο Πακιστάν. Η Τανζίλα Χαν δημιούργησε τη νεοφυή επιχείρηση Girly Things PK για να τις κάνει διαθέσιμες σε όλες τις γυναίκες στο Πακιστάν, παρέχοντας σερβιέτες στις γυναίκες στο σπίτι και σε επείγουσες καταστάσεις, με τον τρόπο μίας υπηρεσίας παράδοσης φαγητού. Τα επείγοντα κιτ περιλαμβάνουν "ένα εσώρουχο μίας χρήσης, τρεις σερβιέτες και ένα εργαλείο αφαίρεση λεκέδων αίματος", το οποίο είναι ένα πρωτότυπο προϊόν. Η Χαν αναφέρει μία προσωπική εμπειρία της περιόδου της που ξεκίνησε ενώ έκανε εξωτερικές δουλειές. Βρισκόταν σε επείγουσα ανάγκη, αλλά τα καταστήματα δεν ήταν προσβάσιμα σε χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων όπως η ίδια. Η εταιρεία στοχεύει επίσης να επεκταθεί στην προσφορά αντισυλληπτικών. Η εταιρεία προσφέρει και άλλα προϊόντα που οι γυναίκες μπορεί να νιώθουν άβολα να αγοράζουν από καταστήματα, όπως καλύμματα καθισμάτων τουαλέτας και κρέμες αποτρίχωσης και ερευνά μέσα για την υγειονομική απόρριψη χρησιμοποιημένων σερβιετών. Η Χαν δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο μόλις στην ηλικία των 16 και χρησιμοποίησε τα έσοδα για να χρηματοδοτήσει κοινοτικά έργα στην περιοχή της. Έχει γράψει τα ακόλουθα έργα: Μία ιστορία του Μεξικού Η τέλεια κατάσταση: Sweet Sixteen Η Χαν έχει κερδίσει τα ακόλουθα βραβεία για τον ακτιβισμό της: Young Connector of the Future (Σουηδικό Ινστιτούτο) Young Leader (Οι γυναίκες έχουν αποτέλεσμα) Khadija tul Kubra Award (εθνικό βραβείο) Πρωταθλητής Νέων στο Rise Up (Ίδρυμα Packard) Six-two 35 Under 35 Changemaker του 2018
Βίντοσι

Το Βίντοσι (κυριλλικά: Видоши) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Λίβνο, εντός του Καντονιού 10 και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 538 κατοίκους.

 Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκεται ο αρχαιολογικός τόπος της Βέλικα Γκράντινα, ο οποίος φιλοξενεί κατάλοιπα οχυρώσεων οι οποίες ανάγονται στην Προϊστορία. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως του Βίντοσι, καθολική εκκλησία ανεγερθείσα μεταξύ του 1853 και του 1856, είναι επίσης καταγεγραμμένη, μαζί με την κεντρική Αγία Τράπεζα και δύο πίνακες του Γκάμπριγιελ Γιούρκιτς. Το 1991, η τοπική κοινότητα του Βίντοσι αριθμούσε 3.095 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Εθνικά μνημεία του Λίβνο Εθνικό Μνημείο (Βοσνία και Ερζεγοβίνη) (Κροατικά) (Γερμανικά) (Αγγλικά) Ιστοσελίδα του Βίντοσι Αρχειοθετήθηκε 2020-03-20 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Βίντοσι στο fallingrain.com
Βικέντιος Γκοντζάγκα Ντόρια

O Βικέντιος, ιταλ. Vincenzo, (1602 - 3 Νοεμβρίου 1694) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν αντιβασιλιάς της Καταλωνίας (1664-67), της Βαλένθια (1663) και της Σικελίας (1678).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερράντε Β΄ δούκα της Γκουαστάλα και του Αμάλφι και της Βιττόρια Ντόρια, κόρης του Τζοβάννι-Αντρέα ναυάρχου της Γένουας, ναυάρχου της Ισπανίας και μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου της Ισπανίας. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Ανδρέας κόμης του Σαν Πάολο και η Ζηνοβία, σύζυγος του ντον Τζοβάνι Ταλιαβία ντ' Αραγκόνα, δούκα της Τερανόβα. Το 1630 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Καίσαρ Β΄. O Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας όρισε τον Βικέντιο ως αντιβασιλιά της Βαλένθια (1663) και μετά αντιβασιλιά της Σικελίας (1664-67). Ο Κάρολος Β΄ τελευταίος των Αψβούργων της Ισπανίας τον όρισε αντιβασιλιά της Σικελίας (1678). Marek, Miroslav. «Genealogy euweb». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2017.
Απιδίτσα Αρκαδίας

Η Απιδίτσα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Χωρέμη, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μεγαλόπολης, του δήμου Μεγαλόπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαλόπολης του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Δεληχασάνι.

 Η Απιδίτσα είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται κοντά στη δυτική όχθη του Αλφειού και λίγο νοτιοδυτικότερα της Μεγαλόπολης, πάνω στην επαρχιακή οδό Μεγαλόπολης-Βάστα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 393. Απέχει 42 χλμ. περίπου ΝΔ. της Τρίπολης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Δεληχασάνι και προσαρτήθηκε στον δήμο Λυκοσούρας του νομού Αρκαδίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χωρέμη και το 1928 μετονομάστηκε σε Απιδίτσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χωρέμη και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγαλόπολης. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο ανατολικό τμήμα του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 https://www.facebook.com/%CE%86%CE%BD%CF%89-%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CE%86%CE%BD%CF%89-%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AD%CE%B9%CE%BA%CE%B1-101898159906828/
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2006

Το 71ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2006 διεξήχθη για τρίτη φορά μέσα σε μια πενταετία στο Εθνικό Στάδιο Τρικάλων στις 10 και 11 Ιουνίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2006. Μετείχαν όλες οι κορυφαίες Ελληνίδες αθλήτριες. Οι αγώνες ήταν αφιερωμένοι και πάλι στη μνήμη του πρωτεργάτη του γυναικείου στίβου Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου και βαλκανιονίκη, τον οποίο ο ΣΕΓΑΣ έχει ανακηρύξει μια από τις πέντε σπουδαιότερες αθλητικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα.

 Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου και του επτάθλου. Αντίθετα τα 20χλμ βάδην αυτή τη χρονιά έγιναν στα Τρίκαλα κατά τη δεύτερη ημέρα των αγώνων. Φυσικά, τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην τελική βαθμολογία. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 5 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο. Η διοργάνωση προσέλκυσε μεγάλο πλήθος δρομέων -τερμάτισαν 394 Ελληνίδες και ξένες αθλήτριες- αλλά οι επιδόσεις ήταν μέτριες εξαιτίας του δυνατού και ψυχρού αντίθετου ανέμου. Πανελληνιονίκης αναδείχθηκε η Ελένη Δοντά, η οποία παράλληλα ήταν πέμπτη στη γενική κατάταξη και πρώτη Ευρωπαία κερδίζοντας σχεδόν στο νήμα τη Ρωσίδα Μιρόνοβα. Στην πρώτη τετράδα τερμάτισαν τρεις αθλήτριες της Αιθιοπίας και μία Ιαπωνέζα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε με μεγάλη διαφορά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για 15η συνεχόμενη χρονιά και 29η συνολικά. Αλλά αυτή τη φορά δεν έκανε το «νταμπλ», αφού δεν κατέκτησε το ανδρικό πρωτάθλημα. *Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτες κάθε αγωνίσματος. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σσ. 235-236 και 296-297 «stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σύνθετων αγωνισμάτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθώνιου 2005 GREEK CHAMPIONSHIPS. Αθλητική Ηχώ, 10/6/2006 ως 13/6/2006.
Ερρίκος Αντώνιος της Αυστρίας

Ο Ερρίκος Αντώνιος (γερμ. Heinrich Anton von Habsburg-Lothringen, erzherzog von Austria, 9 Μαΐου 1828 - 30 Νοεμβρίου 1891) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.

 Ο Ερρίκος Αντώνιος Μαρία Ράινερ Κάρολος Γρηγόριος ήταν ο πέμπτος γιος του Ράινερ Ιωσήφ της Αυστρίας και της Ελισάβετ της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο. Παντρεύτηκε το 1868 μοργανατικά τη Λεοπολντίνε Χόφμανν (1840 - 1891), που το 1878 της δόθηκε ο τίτλος της Κυρίας του Βάιντεκ και είχε τέκνο: Μαρί Ραϊνιέρα (1872 - 1936), παντρεύτηκε τον Ενρίκο Λουκκέζι Πάλλι, Κόμη του Καμποφράνκο & Δούκα ντέλλα Γκράτσια. Constantin von Wurzbach: Habsburg, Heinrich Anton Maria Rainer Karl Gregor. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. Part 6. Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, Wien 1860, Page 277. Sigmund Hahn: Reichsraths-Almanach für die Session, Satow, 1867, S. 50.
Μαρσασλόκκ ΦΚ

Η Μαρσασλόκκ ΦΚ (μαλτέζικα: Marsaxlokk FC) είναι μια μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Μαρσασλόκκ. Ιδρύθηκε το 1949. Έχει κερδίσει το πρωτάθλημα Μάλτας μία φορά, την περίοδο 2006-07. Επιπρόσθετα ήταν φιναλίστ του κυπέλλου την περίοδο 2003-04.

 Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι (επίπεδο 1): Πρωταθλήτρια (1): 2006-07Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία (επίπεδο 2): Πρωταθλήτρια (2): 2001-02, 2009-10Ιτ-Τιένι Ντιβιζιόνι Μαλτία (επίπεδο 3): Πρωταθλήτρια (1): 1999-00Ιτ-Τιελέτ Ντιβιζιόνι Μαλτία (επίπεδο 4): Πρωταθλήτρια (2): 1970-71 Η Μαρσαξλόκ ΦΚ έχει συμμετάσχει 4 περιόδους σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Προφίλ στην ιστοσελίδα της Μαλτέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αρχειοθετήθηκε 2015-09-18 στο Wayback Machine. Προφίλ ομάδας στο soccerway.com Προφίλ ομάδας στο uefa.com
Πάουλο Μπέντο

Ο Πάουλο Χόρχε Γκόμες Μπέντο (πορτογαλικά: Paulo Jorge Gomes Bento, [πορτογαλική προφορά:ˈpawlu ˈbẽtu], 20 Ιουνίου 1969) είναι Πορτογάλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου στην Εθνική Νότιας Κορέας.

 Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού μέσου. Στα πρωταθλήματα της χώρας του μετρά 284 συμμετοχές και 16 γκολ, σε 11 σεζόν. Ενώ πέρασε και τέσσερα χρόνια στην Ισπανία. Κατά τ' άλλα υπήρξε και διεθνής με την Εθνική Πορτογαλίας, συμμετέχοντας και σε ένα Μουντιάλ και σε ένα Euro. Ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του το 2005, όταν ανέλαβε τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην οποία έμεινε 4 χρόνια. Το 2010, ανέλαβε την Εθνική Πορτογαλίας, στην οποία παρέμεινε επίσης για 4 χρόνια. Πάουλο Μπέντο στο footballzz.co.uk Προφίλ Πάουλο Μπέντο στο BDFutbol Πάουλο Μπέντο στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Πάουλο Μπέντο – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Ναύσταθμος Ακσάζ

Ο ναύσταθμος Ακσάζ (τουρκικά: Aksaz Deniz Üssü) είναι βάση του τουρκικού ναυτικού στη νοτιοανατολική ακτή του Αιγαίου Πελάγους στη Μαρμαρίδα, στα Μούγλα. Εκτός από τα στρατιωτικά κτίρια, η βάση στεγάζει στρατόπεδα και κοινόχρηστους χώρους που εκτείνονται σε έκταση 32 στρεμμάτων . Έξι ελικόπτερα βρίσκονται επίσης στο Ακσάζ.

 Για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας ισχυρής παρουσίας του Τουρκικού Ναυτικού στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, άρχισε εκτενής σχεδιασμός στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για την αναζήτηση της θέσης μιας ναυτικής βάσης. Η επιλεγμένη περιοχή ήταν ο κόλπος Καράαγατς στο Ακσάζ, 13χλμ. ανατολικά της Μαρμαρίδας στην επαρχία Μούγλων. Ο τόπος αναφέρθηκε από τον Πίρι Ρέις στα οθωμανικά ιστορικά έγγραφα ως το καταλληλότερο φυσικό λιμάνι ικανό να φιλοξενήσει μεγάλο ναυτικό στόλο. Η κατασκευή της ναυτικής βάσης ξεκίνησε το 1983. Με την ολοκλήρωση της υποδομής το 1992, άρχισαν να κινούνται μονάδες και πλοία του ναυτικού. Η βάση έφθασε στο τελικό της στάδιο το 2000. Η ναυτική βάση Ακσάζ είναι σήμερα μια σύγχρονη εγκατάσταση, η οποία προτιμάται και από ναυτικά άλλων χωρών για εφοδιαστική υποστήριξη. Στον ναύσταθμο Ακσάζ υπάρχει επίσης έδρα των υποθαλάσσιων ειδικών δυνάμεων άμυνας και επίθεσης (SAS - SAT) Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας
Ρομπέρ Εμπράς

Ο Ρομπέρ Εμπράς (γαλλικά: Robert Hébras, 29 Ιουνίου 1925 – 11 Φεβρουαρίου 2023) ήταν ένας από τους μόλις έξι ανθρώπους που επέζησαν από τη σφαγή του Οραντούρ-συρ-Γκλαν που διαπράχθηκε από τη Μεραρχία των Waffen-SS Das Reich της Ναζιστικής Γερμανίας στις 10 Ιουνίου 1944. Στη μεταπολεμική Γαλλία ,έγινε εθνικό σύμβολο κατά της ναζιστικής θηριωδίας. Πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου 2023, σε ηλικία 97 ετών και ήταν ο τελευταίος επιζών από τη σφαγή του Οραντούρ.

 Ο Ρομπέρ Εμπράς , ο Ζαν Μαρσέλ Νταρταούτ, ο Ματιέ Μπορί, ο Κλεμάντ Μπροσοντιέρ, καθώς και ο Πιερ Ενρί Πουταρώ, ήταν οι μόνοι άμαχοι που επέζησαν από την εκτέλεση που πραγματοποιήθηκε με πολυβόλα. Παρέμειναν ξαπλωμένοι –εν μέρει κάτω από τα σώματα των συντρόφων τους– στον αχυρώνα του Laudy και προσποιήθηκαν ότι ήταν νεκροί, καθώς μέλη των SS πυροβολούσαν όσους είχαν επιζήσει. Ένα τέταρτο μετά τις εκτελέσεις, τα SS έβαλαν φωτιά στον αχυρώνα και ο Πουταρώ τράπηκε σε φυγή μόλις ξέσπασε η φωτιά και τελικά δολοφονήθηκε κοντά στο νεκροταφείο.Οι άλλοι τέσσερις άνδρες παρέμειναν ξαπλωμένοι. Τρεις από τους πέντε άνδρες που κατάφεραν να φύγουν από το φλεγόμενο χωριό τραυματίστηκαν σοβαρά. Ο Ρομπέρ Εμπράς έφερε τραύματα στο στήθος, στο ένα πόδι και στον δεξιό καρπό. Η μισή οικογένεια του αφανίστηκε στη σφαγή. Η Μαργκερίτ Ρουφόνς ήταν η μόνη γυναίκα που επέζησε από τη σφαγή. Τα γυναικόπαιδα συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία του χωριού όπου πυροβολήθηκαν ή κάηκαν ζωντανά από τη φωτιά που έβαλαν οι στρατιώτες των SS. Η Μαργκερίτ, εκμεταλλευόμενη ένα σύννεφο καπνού, ξέφυγε από το παράθυρο της εκκλησίας και έφτασε στον γειτονικό κήπο ελαφρά τραυματισμένη. Συνολικά δολοφονήθηκαν 207 παιδιά και 254 γυναίκες.Μετά τις 10 Ιουνίου 1944, ο Ρομπέρ Εμπράς συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση και επίσης πολέμησε στο πεδίο της μάχης. Το 1953 , διεξήχθη η δίκη του Μπορντό, όπου δικάστηκαν μέλη των SS που ήταν παρόντα στο Οραντούρ στις 10 Ιουνίου 1944. Ο Εμπράς κατέθεσε εκεί όσα είχε ζήσει εκείνη την ημέρα.Το 1983, ήταν παρών σε μια δίκη στη ΛΔΓ ενός από τους εκτελεστές του Οραντούρ, του Χάιντς Μπαρτ.Για χρόνια αναλάμβανε ξεναγήσεις στα ερείπια του μαρτυρικού χωριού δίνοντας και συνεντεύξεις για τα βιώματά του. Πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου 2023. Ήταν παντρεμένος και είχε τρία εγγόνια.Στην κηδεία του στις 17 Φεβρουαρίου στο νεκροταφείο του Οραντούρ, του αποδόθηκε εθνικός φόρος τιμής. Παρευρέθηκαν πολλές πολιτικές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων του Φρανσουά Ολάντ.
Renault 4

Το Renault 4, γνωστό επίσης και ως 4L (γαλλικά Quatrell, Κατρέλ), ήταν μικρό οικονομικό αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault, από τον Ιούλιο του 1961 έως τις αρχές Δεκεμβρίου του 1992, αν και η παραγωγή του ειδικά στη Σλοβενία έφτασε έως το 1994. Υπήρξε το πρώτο μη επαγγελματικό προσθιοκίνητο μοντέλο της Renault, καθώς είχε προηγηθεί το μπροστοκίνητο επαγγελματικό βαν Estafette, το 1959. Το μοντέλο ήταν η απάντηση της Renault στο εξαιρετικά δημοφιλές Citroën 2CV και παρουσιάστηκε σε μια εποχή που η μεταπολεμική στασιμότητα είχε αρχίσει να αλλάζει σε έντονη οικονομική ανάπτυξη, με αποτέλεσμα την ολοένα και μεγαλύτερη ζήτηση για αυτοκίνητα, τόσο στη Γαλλία, όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το πρώτο 1 εκατομμύριο αντίτυπα του Renault 4 συμπληρώθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 1966, ενώ συνολικά κατασκευάστηκαν 8.135.424 αντίτυπα μέχρι τη λήξη της παραγωγής του, με αποτέλεσμα το Renault 4 να γίνει μια επίσης τεράστια εμπορική επιτυχία και μάλιστα σε περισσότερες από 100 χώρες διεθνώς.

 Η στάνταρ εκδοχή αμαξώματος, ήταν ένα πρακτικό 5-πορτο station wagon, που κυκλοφόρησε ως Berline και είχε αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,45. Marie-Claire Lauvray et Dominique Pascal, La Renault 4 de mon Père, éditions E.T.A.I. Auto Plus - La Collection, Les classiques de l'automobile, Renault 4L 1962, 2010, fascicule, no 25, éd. Hachette. Revue technique automobile Renault 4. 747, 782, 845, 852 cm3, éditions E.T.A.I. Revue technique automobile Renault 4. 956 et 1 108 cm3, éditions E.T.A.I. Pat Perna, Juan, Mon tour du monde en 4L – De Meudon à Dakar, approximativement, Édition Vents D'Ouest. Andreas Gaubatz, Jan Erhartitsch: Renault 4. 1. Auflage, Motorbuch Verlag, Stuttgart 2014, ISBN 978-3-613-03685-7. Ingo Meier: Der fantastische Vier. In: Oldtimer Markt, Ausgabe Juli 2011, S. 12–20. Claus V. Schraml: Der Renault R 4 – eine Legende. 1. Auflage, Runkersraith-Verlag, Starnberg 2012, ISBN 978-3-943668-00-1. www.reno4er.de/ Renault 4 Αρχειοθετήθηκε 2021-01-21 στο Wayback Machine. /www.renault4serbia.com
Κορυσχάδες Ευρυτανίας

Οι Κορυσχάδες είναι χωριό και τοπική κοινότητα του Δήμου Καρπενησίου του Νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καρπενησίου, σε υψόμετρο 940 μέτρων. Το 1955 μετονομάστηκε σε Κυψέλη, ονομασία που διατήρησε έως το 1965, οπότε και μετονομάστηκε εκ νέου. Κατά την απογραφή του 2011 είχε πραγματικό πληθυσμό 44 κατοίκων.

 Το χωριό συνδέθηκε με την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης. Ο λόγος είναι ότι σε αυτό το χωριό συνήλθε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ύστερα από πανελλήνιες μυστικές εκλογές, το Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο αποτελούσαν αντιπρόσωποι των περισσότερων περιοχών της Ελλάδας. Τη διενέργεια των εκλογών αποφάσισε και ανήγγειλε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), η λεγόμενη κυβέρνηση των βουνών, που είχε σχηματιστεί με πρωτοβουλία του ΕΑΜ τον Μάρτιο του 1944. Στις εκλογές έλαβαν μέρος περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες και εκλέχθηκαν 250 εθνοσύμβουλοι, από ευρύτατο φάσμα. Στις συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου συμμετείχαν πέντε καθηγητές πανεπιστημίου, δύο μητροπολίτες, οκτώ στρατηγοί, είκοσι δημόσιοι υπάλληλοι, πέντε βιομήχανοι, δέκα δημοσιογράφοι, δεκαπέντε γιατροί, είκοσι πέντε δικηγόροι, είκοσι τρεις αγρότες, δέκα καθηγητές γυμνασίου, είκοσι δύο εργάτες κ.ά. Από την Αττικοβοιωτία και την Εύβοια είχαν εκλεγεί 41 αντιπρόσωποι, από την Ήπειρο 14, από τη Θεσσαλία 22, από τη Μακεδονία 38, από τη Στερεά 21, από την Πελοπόννησο 44 και άλλοι από άλλες περιοχές. Η πρώτη συνέδρια του Εθνικού Συμβουλίου πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 1944 και στις 27 Μαΐου ψηφίστηκε το πρόγραμμά του [1] στο οποίο προτάσσεται η διακήρυξη: Το Εθνικό Συμβούλιο, συγκροτημένο από αντιπροσώπους ολόκληρου του Ελληνικού λαού που συνήλθαν για να διακηρύξουν την ακατάβλητη θέλησή του να πολεμήσει ως την τελευταία του πνοή για την απελευθέρωση της Χώρας, την πλήρη συντριβή του φασισμού και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και της λαϊκής κυριαρχίας και καθορίζει με το ψήφισμά του, που αποτελείται από 15 άρθρα, τον τρόπο άσκησης όλων των εξουσιών στην Ελεύθερη Ελλάδα. Η Τοπική κοινότητα αποτελείται, εκτός των Κορυσχάδων, από τον οικισμό Μεσαμπελιά (31 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Κορυσχάδων ανέρχεται σε 75 κατοίκους. Συλλογικό έργο, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Εκδόσεις Δομή, Αθήνα 2006.