CanSat

Το CanSat είναι ένας διαγωνισμός προσομοίωσης ενός πραγματικού δορυφόρου, ολοκληρωμένης εντός του όγκου και του σχήματος ενός κουτιού αναψυκτικού. Η πρόκληση για τους μαθητές και τους φοιτητές που συμμετέχουν σε αυτό το διαγωνισμό είναι να χωρέσουν όλα τα μεγάλα υποσυστήματα που βρίσκονται σε ένα δορυφόρο, όπως η ισχύς, οι αισθητήρες και ένα σύστημα επικοινωνίας, σε αυτόν τον ελάχιστο όγκο. Το CanSat στη συνέχεια εκτοξεύεται σε υψόμετρο μερικών εκατοντάδων μέτρων από έναν πύραυλο, ή πέφτει από μια πλατφόρμα, όπου πραγματοποιεί το επιστημονικό του πείραμα της και επιτυγχάνει μια ασφαλή προσγείωση. Σε διαγωνισμούς CanSat, το ωφέλιμο φορτίο πρέπει για να χωρέσει μέσα στον όγκο ενός τυπικού κουτιού σόδας (66 mm διάμετρος και 115 χιλιοστά ύψος) και να έχει μάζα κάτω από 350g. Κεραίες μπορούν να τοποθετηθούν εξωτερικά, αλλά η διάμετρος δεν μπορεί να αυξηθεί μέχρι το CanSat να αφήσει το όχημα εκτόξευσης. Τα CanSat αποβάλλονται από ένα μικρό πύραυλο σε ύψος που ποικίλλει ανάλογα με τον διαγωνισμό. Τα CanSat είναι εξοπλισμένα με σύστημα ανάκτησης, συνήθως αλεξίπτωτο, για να περιορίσουν τη ζημιά κατά την προσγείωση και να επιτρέψουν την επαναχρησιμοποίηση του CanSat.Τα CanSats χρησιμοποιούνται για τη διδασκαλία της διαστημικής τεχνολογίας, λόγω του χαμηλού κόστους κατασκευής και του μικρού όγκου τους. Στόχος του είναι η εξοικείωσή των συμμετεχόντων με τεχνολογίες παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται σε έναν δορυφόρο. Ο μαθητικός διαγωνισμός αποτελεί προκριματική φάση του ευρωπαϊκού διαγωνισμού CanSat in Europe, ο οποίος διοργανώνεται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) και απευθύνεται σε μαθητές λυκείου Στους διαγωνισμούς CanSat οι ομάδες αποτελούνται από 4 με 6 μέλη και καλούνται να οραματιστούν μια διαστημική αποστολή, να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν έναν εκπαιδευτικό δορυφόρο σε μέγεθος κουτιού αναψυκτικού για να την εκτελέσει. Ο δορυφόρος αυτός εκτοξεύεται σε υψόμετρο ενός χιλιομέτρου και κατά την προσγείωσή με την βοήθεια αλεξίπτωτου εκτελεί την αποστολή που έχει επιλέξει η κάθε ομάδα. Ευρωπαϊκός διαγωνισμός CanSat in Europe διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2010 από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA). Από τότε έχουν λάβει χώρα επτά ευρωπαϊκοί διαγωνισμοί με ισάριθμες ελληνικές συμμετοχές. Οι ελληνικές αποστολές έχουν καταλάβει δύο φορές τη δεύτερη θέση, το 2012 και 2014.

 Το 1998 το πρώτο "University Space System Symposium" πραγματοποιήθηκε στη Χαβάη. Εκεί, 50 φοιτητές από διάφορα πανεπιστήμια διοργάνωσαν μία συνάντηση και ένας καθηγητής από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, που ονομάζεται Bob Twiggs, πρότεινε την ιδέα του νανο-δορυφόρου. Ένας νανο-δορυφόρος είναι βασικά ένας δορυφόρος με τη μορφή ενός κουτιού σόδας. Ο κύριος στόχος της ερευνητικού έργου του νανο-δορυφόρου ήταν να εκτοξευτεί ένας πύραυλος με 3 νανο-δορυφόρους μέσα σε αυτόν. Το έργο ξεκίνησε το 1999 με το όνομα ARLISS. Το 2000, οι αποστολές των νανο-δορυφόρων ορίστηκαν ως ο υπολογισμός του ανοίγματος ενός συστήματος προσγείωσης με χρήση δεδομένων που παρέχονται από το βαρόμετρο ή κάνοντας χρήση ενός διαφορικού GPS και, το 2001 οι στόχοι έγιναν ακόμη πιο περίπλοκοι, προσθέτοντας μια επιπλέον αποστολή, να προσγειωθεί ο νανο-δορυφόρος σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Δεν ήταν μέχρι το2003, όταν το Πανεπιστήμιο του Τόκιο τοποθέτησε 2 νανο-δορυφόρους που ήταν αρκετά μεγαλύτεροι από ένα κουτί και ήταν ονομάστηκαν CubeSats. Η έννοια του CanSat δημιουργήθηκε το 2010 από την ESA και, μετά από τους στόχους που ο Bob Twiggs πρότεινε στη Χαβάη το1998, η ESA διεξάγει ένα εκπαιδευτικό διαγωνισμό, στον οποίο οι μαθητές χρησιμοποιούν νανο-δορυφόρους για την εκπλήρωση ενός πρωταρχικού στόχου που προτείνεται από την ESA και έναν προσωπικό δευτεροβάθμιο στόχο της επιλογής τους. Ορισμένα στοιχεία Που έχει κάθε CanSat: Παρέχει ενέργεια για τη λειτουργία όλων των συστημάτων του CanSat και είναι απαραίτητη για κάθε CanSat ή ηλεκτρονικό σύστημα, O τύπος ο οποίος χρησιμοποιείται περισσότερο λόγω της απόδοσής του και του λόγου βάρος του είναι οι μπαταρίες πολυμερών λιθίου (LiPo). Είναι η καρδιά του CanSat , καθώς είναι υπεύθυνος για τη λήψη σημάτων από τους αισθητήρες (όπως ο υψομετρικός, το επιταχυνσιόμετρο ή ο πομπός) και επίσης τους επεξεργάζεται ώστε να ενεργούν όπως έχουν προγραμματίστείι. Οι περισσότεροι μικροεπεξεργαστές περιλαμβάνουν ή μπορεί να περιλαμβάνουν μια εσωτερική μνήμη για την αποθήκευση δεδομένων, χρήσιμη για την αποθήκευση πληροφοριών από διάφορους αισθητήρες κατά τη διάρκεια της πτήσης. Ορισμένοι εμπορικοί μικροεπεξεργαστές που χρησιμοποιούνται σε αυτό το επίπεδο είναι: Arduino : Όπως η πλακέτα Leonardo Micro MBed : Όπως η πλακέτα mbed LPC1768 avr : Όπως η πλακέτα Teensy++ arm Εκτός από τα προαναφερθέντα στοιχεία, μπορούν να προστεθούν και άλλα ανάλογα με τις απαιτήσεις της αποστολής Αποτελείται από μια κυψελίδα που μετράει την πίεση η όποια συνδέεται σε έναν μικροεπεξεργαστή και μετατρέπει την πίεση σε κάποια τιμή τάσης η οποία έπειτα αντιστοιχείται ξανά από έναν επεξεργαστή (με κώδικα) σε πίεση. Επιπλέον ο αισθητήρας μπορεί να χρησιμοποιήσει τα γνωστά δεδομένα για την ατμόσφαιρα για να μας δώσει και το υψόμετρο. Κάποιοι απο αυτόυς τους αισθητήρες είναι της adafruit με κωδικές ονομασίες BMP085 , BMP180 , BME280 Η λειτουργία του μοίαζει με του βαρομέτρου αλλά η τάση εξόδου εξαρτάται από τη θερμοκρασία στην οποία βρίσκεται. Ο μικροεπεξεργαστης διαβάζει αυτή την τάση και της ορίζει μια τιμή θερμοκρασίας. Για παράδειγμα οι αισθητήρες: DS18B20, TMP36 Το GPS (συντομογραφία για το Global Positioning System) είναι ένα σύστημα εντοπισμού θέσης. Τι σύστημα αυτό βασίζεται σε ένα δορυφορικό δίκτυο που περιστρέφεται γύρω από τη Γη και στέλνει συνεχώς τη θέση και το χρόνο μετάδοσης. Έχοντας αυτά τα δεδομένα, ο δέκτης εφαρμόζει την μέθοδο του τριγωνισμού σε σχέση με όλους τους διαθέσιμους δορυφόρους ώστε να υπολογίσει με περισσότερη ακρίβεια την θέση. Αυτή η θέση αποστέλλεται στον μικροεπεξεργαστή από σειριακή θύρα ως γραμμή δεδομένων. Όσο αναφορά το σχεδιαστικό κομμάτι το GPS είναι καλό να έχει άμεση οπτική επαφή με τον ουρανό για τα καλύτερα αποτελέσματα. Για παράδειγμα οι μονάδες: MTK3339, Venus638FLPx. Μια μικρή κάμερα μπορεί να τοποθετηθεί στο Cansat για να φωτογραφίσει οτιδήποτε κατα την διάρκεια της πτήσης.Οι εντολές να για να τραβηχθούν οι φωτογραφίες δίνονται από τον επεξεργαστή. Για παράδειγμα οι αισθητήρες: OV7670, OV2640 και MT9F002. Είναι ένας αισθητήρας ο οποίος μετράει την επιτάχυνση σε 3 ή παραπάνω άξονες. Τα επιταχυνσιόμετρα μετράνε επιταχύνσεις στους αντίστοιχους άξονες. Επιπλέον τα πιο καλά επιταχυνσιόμετρα σου επιτρέπουν να προσδιορίσεις την θέση σου στον χώρο (IΝS). Αυτά χρησιμοποιούνται σε κάποια CanSat. Η μη προβλεψιμότητα αυτού του συστήματος βασίζεται στα λάθη που μπορούν να γίνουν κατά την διάρκεια του calibration του αισθητήρα αποτελεί ενα μειονέκτημα. Τα πλεονεκτήματα είναι ότι δεν απαιτεί GPS και δεν επηρεάζεται από μαγνητικές παρεμβολές. Όπως για παράδειγμα οι πλακέτες: MMA8451, ADXL335, LIS3DH. Κάποιες φορές πρέπει να ξέρουμε την κατεύθυνση που ακολουθεί το CanSat. Για παράδειγμα σε περιπτώσεις που δοκιμάζεται να επιτευχθεί ελεγχόμενη προσγείωση. Το μαγνητόμετρο είναι ένας μικρός αισθητήρας ο οποίος σαν πραγματική πυξίδα μετράει την γωνία μεταξύ της κατεύθυνσης που βρίσκεται και το Νότο. Αυτή η γωνία στέλνεται στον μικροεπεξεργαστή ο οποίος δρα αντίστοιχα. Για παράδειγμα οι πλακέτες: HMC5883L, LSM303. Υπάρχουν κυρίως δύο τύποι CanSats, αν και μια τρίτη κατηγορία προστίθεται συνήθως για εκείνα που δεν ταιριάζουν στις δύο πρώτες: Ο κύριος σκοπός Ενώς CanSat τέτοιου τύπου είναι να συλλέγει και να μεταδίδει δεδομένα από την πτήσηκαθώς και τις καιρικές συνθήκες σε πραγματικό χρόνο για επεξεργασία από έναν επίγειο σταθμό. Τα CanSats αυτής της κατηγορίας δεν χρησιμοποιούν σύστημα κατεύθυνσης, δεδομένου ότι ο στόχος της αποστολής δεν είναι να πέσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο αλλά να συλλέξει δεδομένα κατά την διάρκεια της κάθόδου (η οποία συνήθως δεν ελέγχεται). Από τα συστήματα που αναφέρονται στις προηγούμενες ενότητες τα πιο χρησιμοποιούμενα είναι: βαρόμετρο, θερμόμετρο, GPS και κάμερα. Η κύρια αποστολή αυτών είναι η προσγείωση με ελεγχόμενο τρόπο όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς έναν στόχο που επισημαίνεται με συντεταγμένες GPS. Αυτές οι συσκευές μπορούν να καθοδηγούνται από το GPS ή από Inertial Navigation System INS . Αυτή η θέση αποστέλλεται στον μικροεπεξεργαστή, ο οποίος συγκρίνει τη θέση του CanSat σε σχέση με την θέση του στόχου, με την ανάλυση αυτών των δεδομένων υπολογίζει της γωνία με την οποία θα πρέπει να στραφεί για την προσέγγιση του στόχου και δίνει τις κατάλληλες οδηγίες στο σύστημα κατεύθυνσης . Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνεχώς για να κάνει διορθώσεις. Τέτοιες συσκευές αποθηκεύουν επίσης δεδομένα σχετικά με την πτήση, αλλά επειδή ο αριθμός των αισθητήρων που τα συνοδεύουν είναι μικρότερος, οι πληροφορίες είναι πιο λίγες από ό, τι στον προηγούμενο τύπο. Ένα ComeBack CanSat φέρει πάντα ένα σύστημα κατευθυνσης που του επιτρέπει να κάνει ελιγμούς, να κατευθύνει και να κινηθεί προς το στόχο. Οι ελληνικές ομάδες που έχουν συμμετάσχει στο διαγωνισμό μέχρι σήμερα είναι οι εξής: 2010: Icaromenippus, 3ο Γενικό Λύκειο Μυτιλήνης 2012: Ιcaromenippus 3D, 3ο Γενικό Λύκειο Μυτιλήνης (2η θέση) 2014: Aristarchus, 3ο Γενικό Λύκειο Μυτιλήνης (2η θέση) 2014: ViannoSat, Γενικό Λύκειο Βιάννου 2015: G-Rosseta, ΣΕΚ Αγίων Αναργύρων 2016: DIASat, Γενικό Λύκειο Γαζίου 2017: CAN.I.S., 26ο Γενικό Λύκειο Αθηνών – Μαράσλειο Η ιδέα για τη διεξαγωγή του διαγωνισμού CanSat στην Ελλάδα προέκυψε τον Οκτώβρη του 2015, όταν στα πλαίσια μιας συζήτησης, για καινοτόμες δράσεις, που διοργάνωσε ο φοιτητικός οργανισμός IEEE NTUA SB, οι φοιτητές Ηλίας Ψυρούκης, Ηλίας Θεοδωρίδης και Στρατής Τσιρτσής πρότειναν τη διοργάνωση του διαγωνισμού με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Οι τρεις αυτοί φοιτητές συμμετείχαν στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό CanSat το 2012 ως μαθητές του 3ου Γενικού Λυκείου Μυτιλήνης με την ομάδα Icarommenipus 3D, κερδίζοντας τη δεύτερη θέση. Συνεχίζοντας την πορεία τους στον τομέα της τεχνολογίας, πέρασαν στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Θέλοντας να δώσουν στους Έλληνες μαθητές την ευκαιρία να ζήσουν τη μοναδική εμπειρία του διαγωνισμού, αποφάσισαν, ως μέλη του ΙΕΕΕ NTUA Student Branch, να διοργανώσουν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τον πανελλήνιο διαγωνισμό CanSat in Greece. Ο διαγωνισμός CanSat in greece 2017 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία και υπήρξε ανταπόκριση από πολλά σχολεία. Τα σχολεία που προκρίθηκαν στους φιναλίστ ήταν τα εξής: ΓΕΛ Θήρας: Ο στόχος της αποστολής που σχεδίασε η ομάδα, ήταν η μέτρηση της πίεσης και της θερμοκρασίας του αέρα, την κατεύθυνση και το μέγεθος του μαγνητικού πεδίου της Γης και τα επίπεδα της ακτινοβολίας γ. Οι μετρήσεις αυτές θα καταγράφονται πάνω σε εσωτερική κάρτα μνήμης ενώ ταυτόχρονα θα γίνεται η εκπομπή και η λήψη τους με κατάλληλο σύστημα πομπού στο CanSat και δέκτη στη βάση μας στο έδαφος. CANIS - 26ο ΓΕΛ Αθηνών(Μαράσλειο): Η ομάδα του 26ου Λύκειου Αθηνών (Μαράσλειο) σχεδίασε μια αποστολή που θα μετατρέψει το CanSat σε ένα χρηστικό εργαλείο για την παρακολούθηση της εξέλιξης μίας δασικής πυρκαγιάς, με πληροφορίες θέσης, μορφής και έκτασης του πύρινου μετώπου, κατανομής της οριζόντιας ταχύτητας του ανέμου ανά ύψος και ελέγχου της ύπαρξης στην ατμόσφαιρα θερμοκρασιακής αναστροφής. Ακόμη, μέσω της υπέρυθρης κάμερας το το CanSat θα εντοπίζει τις περιοχές με βλάστηση επειδή εκπέμπουν, ιδιαίτερα τις ώρες με ηλιοφάνεια, υπέρυθρη ακτινοβολία εξαιτίας της φωτοσύνθεσης. CURIEosity - ΓΕΛ Γαζίου: Οι στόχοι της ομάδας CURIEosity ήταν να κατασκευάσουν έναν δορυφόρο CanSat με έμφαση στην ανθεκτικότητα την αυτονομία και τη λειτουργικότητα Galacticus Prime - Εκπαιδευτήρια Ε.Μαντουλίδη: Στην ομάδα, “Galacticus Prime”, συμμετείχαν 6 μαθητές. Ορισμένοι από τους βασικότερους στόχους της αποστολής που σχεδίασε, ήταν η καταμέτρηση της υγρασίας, της ατμοσφαιρικής πίεσης, της θερμοκρασίας, της επιτάχυνσης της βαρύτητας, της ηλιακής ακτινοβολίας, του ποσοστού κατ’ όγκον του διοξειδίου του άνθρακα. Ταυτόχρονα να μπορεί ο δορυφόρος να φωτογραφήσει την επιφάνεια του εδάφους για να είναι δυνατή η οπτική ανάλυση της επιφάνειάς του. Icaromenippus Quadro - 3ο ΓΕΛ Μυτιλήνης: Στην ομάδα “Icaromenippus Quadro” του 3ου Γενικού Λυκείου Μυτιλήνης, συμμετείχαν μαθητές της Α’ και Β’ τάξης και η αποστολή που σχεδίασε για το cansat, ήταν η μετατροπή του σε drone που θα διαθέτει ένα σύστημα ελέγχου πτήσης και να κατευθυνθεί, αν αυτό είναι δυνατόν, αυτόνομα προς προκαθορισμένο σημείο. MC Team - ΕΠΑ.Λ. & Εργαστηριακό Κέντρο Μεσσολογγίου: Στην ομάδα συμμετείχαν 8 μαθητές της Β ́ Τάξης και είχε σαν αποστολή να αναπτύξει 3 ηλιακά πάνελ. Η ανάπτυξη θα γινόταν σε υψόμετρο όχι χαμηλότερο από τα 900m. Τα ηλιακά πανελ θα τροφοδοτούν με ισχύ κάποια από τα λιγότερο κρίσιμα τμήματα του δορυφόρου, όπως το επιταχυνσιόμετρο ή τον αισθητήρα LED. Ο αισθητήρας LED αποτελούσε το δεύτερο μισό της αποστολής. Πρόκειται για μια διάταξη 3 LED (κόκκινο, πράσινο και μπλε) τα οποία απορροφούν φως σε συγκεκριμένα μήκη κύματος και παράγουν μια μικρή αλλά μετρήσιμη έξοδο. Τα δεδομένα θα συλλέγονται κάθε δευτερόλεπτο και θα αποστέλλονται στο σταθμό βάσης μέσω ραδιοσυχνοτήτων. Τα δεδομένα που θα καταγράφονται θα περιλαμβάνουν πέρα από τις μετρήσεις του αιθητήρα LED, τις μετρήσεις πίεσης και θερμοκρασίας, δεδομένα από το επιταχυνσιόμετρο και συντεταγμένες από το δέκτη GPS. Επιπλέον, θα καταγράφονται και σε μια κάρτα μνήμης που θα υπάρχει στο CanSat για να ανακτηθούν σε περίπτωση που η ραδιοζεύξη αποτύχει. Solaris Sat - Πρότυπο Λύκειο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης: Στην ομάδα, “Solaris Sat” του Πρότυπου Λυκείου Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης συμμετείχαν 6 μαθητές της Δευτέρας Λυκείου. Ο στόχος της αποστολής που σχεδίασε, ήταν να μετρήσει τις ποσότητες που καθορίζουν τις ιδιότητες της ατμόσφαιρας και της επιφάνειας του πλανήτη. Δηλαδή να μετρηθεί το albedo, το συντελεστή εκπομπής της επιφάνειας της Γης, καθώς και τη συγκέντρωση του όζοντος και την υπεριώδη ακτινοβολία στην ατμόσφαιρα. Η λευκαύγεια ή albedo είναι το μέτρο της ανακλαστικότητας μιας επιφάνειας ή ενός σώματος. Είναι ο λόγος της ανακλώμενης προς την προσπίπτουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στην επιφάνεια. Προκειμένου να επιτευχθούν οι μετρήσεις , η ομάδα χρησιμοποίησε δύο αισθητήρες φωτός, έναν UV και έναν αισθητήρα όζοντος. v-space - 5ο ΓΕΛ Βύρωνα: Η ομάδα του “v-space” που αποτελούταν από μαθητές της Γ’ τάξης του 5ου ΓΕΛ Βύρωνα, πρότεινε την υλοποίηση ενός συστήματος παρακολούθησης και μέτρησης της επικινδυνότητας μιας περιοχής. Ένας δορυφόρος παρακολουθεί μια περιοχή λαμβάνοντας σε τακτά χρονικά διαστήματα φωτογραφίες καθώς και μετρήσεις ρύπανσης της ατμόσφαιρας. Οι φωτογραφίες συγκρίνονται αυτοματοποιημένα και εξάγεται ο βαθμός ομοιότητάς τους. Αν παρατηρείται σημαντική διαφοροποίηση, ενεργοποιούνται δύο ανεξάρτητα υποσυστήματα, τα οποία φέρουν όργανα μέτρησης συγκέντρωσης επικίνδυνων αερίων και αρχίζει η καταγραφή αυτών. Οι μετρήσεις αποστέλλονται στον επίγειο σταθμό. Ο επίγειος σταθμός είναι σε θέση να συμπεράνει τον βαθμό επικινδυνότητας της περιοχής, καθώς και να δώσει στοιχεία χρήσιμα για μια πιθανή διασωστική αποστολή στην περιοχή. Σε κάθε περίπτωση, ο επίγειος σταθμός αποθηκεύει σε βάση δεδομένων το ιστορικό της περιοχής, το οποίο συντίθεται από τις φωτογραφίες και όλες τις μετρήσεις, ομαδοποιημένες χρονικά. Varvakeio Sat - Πρότυπο Γενικό Λύκειο Βαρβακείου Σχολής: Στην ομάδα Varvakeio Sat, συμμετείχαν 9 άτομα προερχόμενα από τις τάξεις της Α’ και Β’ Λυκείου. Η αποστολή που σχεδίασε, ήταν μια αποστολή αυξημένης τηλεμετρίας με στόχο τη συλλογή δεδομένων θέσης του δορυφόρου, επιτάχυνσης της βαρύτητας και μορφολογίας της περιοχής προσεδάφισης. Σχεδόν όλα τα δεδομένα εξαιρουμένων εικόνων μεγάλης ανάλυσης θα μεταδίδονταν απ’ευθείας από το cansat στο διαδίκτυο σε real- time, με παράλληλη αναπαράσταση της καθόδου του δορυφόρου. Zephyrus - 7ο ΓΕΛ Ιωαννίνων: Στην ομάδα του 7ου Λυκείου Ιωαννίνων – Zephyrus “Zephyrus” συμμετείχαν 13 μαθητές των δύο πρώτων τάξεων του 7ου Λυκείου Ιωαννίνων. Η αποστολή που σχεδίασε η ομάδα, αποτελούταν από δύο μέρη, ένα στον αέρα και ένα στο έδαφος. Στον αέρα κατά την πτώση μετά την εκτόξευση θα κάνει συγκεκριμένες μετρήσεις με grove (ειδικό πολυαισθητήρα αερίων). Τα στοιχεία που θα μετρηθούν προκειμένου να βγάλουμε συμπεράσματα για την ποιότητα της ατμόσφαιρας είναι τα εξής: CO (μονοξείδιο του άνθρακα), NO2 (διοξείδιο του αζώτου), H2 (υδρογόνο), NH3 (αμμωνία) και CH4 (μεθάνιο). Στο δεύτερο σκέλος της αποστολής, αφού προσγειωθεί το arduino, θα πραγματοποιήσει ακριβή μέτρηση του αιθενίου, το οποίο είναι υπεύθυνο για την αυτανάφλεξη των φυτών και την πρόκληση πυρκαγιών.Η ομάδα CAN.I.S του 26ου ΓΕΛ Αθηνών κατέκτησε την 1η θέση και θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό Cansats in Europe στη Γερμανία που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουνίου 2017. Την 2η θέση κατέλαβε η ομάδα Solaris Sat CanSat Team ενώ στην 3η θέση βρέθηκε η ομάδα Zephyrus Cansat – Ioannina team. Αυτή την χρόνια πέρα απο τον διαγωνισμό για τους μαθητές λυκείου διοργανώθηκε και διαγωνισμός για φοιτητές. Οι δέκα φιναλίστ στην μαθητική κατηγορία είναι οι εξής: H2O - Γενικό Λύκειο Εκπαιδευτηρίου Πάνου Zephyrus II - 7ο Γενικό Λύκειο Ιωαννίνων CAN.CAN - 26ο Γενικό Λύκειο Αθηνών (Μαράσλειο) Gaia - 3ο Γενικό Λύκειο Μυτιλήνης L.I.F.E. - Ζάννειο Πειραματικό Λύκειο Πειραιά Ursa Minor - 1ο ΕΠΑΛ Πρέβεζας Πήγασος - Εργαστήρια Εκπαιδευτικής Ρομποτικής ROBOTONIO x-alon – Γυμνάσιο – Λυκειακές Τάξεις Αλοννήσου Polyclitus - Γενικό Λύκειο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης Elementary saveSatellite 1 - Σύλλογος RoboSpecialists ΞάνθηςOί επτά φιναλίστ στην φοιτητική κατηγορία είναι οι εξής: DoCO2, Σχολή Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής - Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων SmartThing, Τμήμα Ψηφιακών Συστημάτων & Τμήμα Πληροφορικής - Πανεπιστήμιο Πειραιώς TRT, Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών - Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας White Noise, Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών - Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο SenseSat, Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών - Πολυτεχνείο Κρήτης TALOS, Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών - Πολυτεχνείο Κρήτης Team Rocket, Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών - Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο https://cansat.gr/ Αρχειοθετήθηκε 2018-03-31 στο Wayback Machine. https://edu.ellak.gr/2017/04/28/oloklirothike-o-diagonismos-cansat-in-greece-2017-i-10-omades-pou-simmetichan-stin-teliki-fasi/