Η χαρά της ζωγραφικής (τηλεοπτική εκπομπή)

Η χαρά της ζωγραφικής (αγγ.: The Joy of Painting) είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ημίωρης εκπαιδευτικής τηλεοπτικής εκπομπής που δημιουργήθηκε και παρουσιάστηκε από τον ζωγράφο Μπομπ Ρος. Προβαλλόταν από τις 11 Ιανουαρίου 1983 έως τις 17 Μαΐου 1994. Στα περισσότερα επεισόδια, ο Ρος δίδασκε τεχνικές για την ελαιογραφία τοπίου, ολοκληρώνοντας έναν πίνακα σε κάθε συνεδρία. Περιστασιακά, τα επεισόδια παρουσίαζαν έναν προσκεκλημένο καλλιτέχνη ο οποίος επιδείκνυε μια διαφορετική τεχνική ζωγραφικής. Το πρόγραμμα ακολούθησε την ίδια μορφή με τον προκάτοχό του από το 1974 έως το 1982, το The Magic of Oil Painting, το οποίο φιλοξενούσε ο μέντορας του Ρος, ο Μπιλ Αλεξάντερ. Κατά τη διάρκεια της προβολής της, κέρδισε τρία βραβεία Emmy.

 Η εκπομπή μεταδόθηκε και παρήχθη από μη εμπορικούς, δημόσιους τηλεοπτικούς σταθμούς. Η πρώτη σεζόν προβλήθηκε στις αρχές του 1983 και ήταν παραγωγή του WNVC στο Falls Church της Βιρτζίνια. Ξεκινώντας από τη δεύτερη σεζόν στα τέλη του 1983, η εκπομπή παρήχθη από το WIPB στο Muncie της Indiana μέχρι το τέλος της το 1994, και αργότερα από την Blue Ridge Public Television στο Roanoke της Virginia. Η εκπομπή διανέμεται σήμερα από την Αμερικανική Δημόσια Τηλεόραση. Οι επαναλήψεις άρχισαν να προβάλλονται σε σταθμούς του PBS στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1992, με την ονομασία The Best of The Joy of Painting, με μια συλλογή από τους αγαπημένους πίνακες του Μπομπ Ρος από τις προηγούμενες σεζόν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, σχεδόν 300 επεισόδια του The Joy of Painting είχαν μεταδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από το PBS και στον Καναδά από το CBC Television. Αργότερα, Η χαρά της ζωγραφικής άρχισε να προβάλλεται σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως παρατηρούμε στον παρακάτω πίνακα: Στην αρχή κάθε επεισοδίου, ο καμβάς ήταν άδειος. Η εκπομπή είχε πολλές προσκεκλημένες εμφανίσεις από άλλους ζωγράφους, οι οποίοι ζωγράφιζαν μαζί με τον Ross, όπως η Dana Jester, ο γιος του Ρος, Στιβ Ρος, ο John Thamm, η Audrey Golden, η Joyce Ortner, ο Ben Stahl, η Dorothy Dent, η συνεργάτης του Annette Kowalski (που ειδικεύεται στη ζωγραφική λουλουδιών), το κατοικίδιο σκιουράκι Peapod, το ζώο του Bobett και η Diane Andre. Τα περισσότερα επεισόδια ξεκινούσαν είτε με έναν λευκό κενό καμβά, είτε, σπανιότερα, με έναν καμβά προβαμμένο με μαύρο gesso. Αυτός ο λευκός καμβάς επικαλυπτόταν με μια λεπτή στρώση υγρού λευκού χρώματος (για λευκό καμβά- ο Ρος χρησιμοποιούσε το ιδιόκτητο Magic White του Μπιλ Αλεξάντερ στις προηγούμενες σεζόν, πριν χρησιμοποιήσει μια γενική ονομασία αργότερα) ή ένα σκούρο χρώμα (για μαύρο). Αν ένας πίνακας αναμενόταν να διαρκέσει περισσότερο από το χρονικό περιθώριο των 30 λεπτών, τα πρώτα βήματα προετοιμάζονταν πριν από την έναρξη του επεισοδίου, καθώς ο Ρος έδινε μια συνοπτική εξήγηση για το πώς προετοίμαζε τον καμβά. Μέσα στα πρώτα λεπτά κάθε παράστασης, ο λευκός καμβάς έχει μετατραπεί σε ένα τοπίο, ένα θαλάσσιο τοπίο και ένα χειμερινό τοπίο, χρησιμοποιώντας την τεχνική wet-on-wet, κατά την οποία ο ζωγράφος προσθέτει ακόμα υγρό χρώμα, αντί να περιμένει να στεγνώσει κάθε στρώμα χρώματος. Ο συνδυασμός αυτής της μεθόδου με τη χρήση πινέλων δύο ιντσών και άλλων τύπων πινέλων, καθώς και μαχαιριών ζωγραφικής, του επέτρεψε να ζωγραφίζει δέντρα, νερό, σύννεφα, βουνά, θαλάσσια τοπία και χειμερινά τοπία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι πίνακες περιείχαν τα χρώματα που είχε ο Ρος στην εκπομπή, όπως λευκό τιτάνιο, φθαλικό πράσινο, φθαλικό μπλε, πρωσικό μπλε, μαύρο του μεσονυκτίου, σκούρα σιένα, καφέ van dyke, καμένο ουμβέρ (που καταργήθηκε σε μεταγενέστερες σεζόν), βυσσινί αλισαρίνο, πράσινο σαπούνι, κίτρινο κάδμιο, κίτρινη ώχρα, ινδικό κίτρινο και φωτεινό κόκκινο (μόνιμο κόκκινο σε προηγούμενες σεζόν). Κάθε πίνακας ξεκινούσε με σταυρωτές πινελιές, που έμοιαζαν να μην είναι τίποτα περισσότερο από τις κηλίδες του χρώματος. Καθώς πρόσθεσε περισσότερες διασταυρούμενες πινελιές, οι κηλίδες μεταμορφώθηκαν σε περίπλοκους πίνακες ζωγραφικής. Ενώ ζωγράφιζε, καθοδηγούσε τους θεατές σχετικά με τις τεχνικές που χρησιμοποιούσε, έλεγε ιστορίες για τα "χαρούμενα μικρά σύννεφα" και τα "χαρούμενα μικρά δέντρα" που δημιουργούσε. Συχνά απέδιδε ανθρώπινα συναισθήματα στα αντικείμενα που ζωγράφιζε. Αφού ζωγράφιζε έναν κορμό δέντρου, για παράδειγμα, ο Ρος συνήθως πρόσθετε έναν άλλο κοντινό "γιατί χρειάζεται έναν φίλο" Κατά καιρούς παρουσίαζε βίντεο από το σπίτι του με τον εαυτό του με ένα μωρό ελάφι, ένα ρακούν και ένα άλλο μικρό ζώο. Κάθε πρόγραμμα γυριζόταν σε πραγματικό χρόνο με δύο βιντεοκάμερες: ένα μεσαίο πλάνο του Ross και του καμβά του και ένα κοντινό πλάνο του καμβά ή της παλέτας. Στο τέλος κάθε επεισοδίου, ο Ρος ήταν γνωστός για το ότι έλεγε κάτι παρόμοιο με το ". . . έτσι, από όλους εμάς εδώ, θα ήθελα να σου ευχηθώ καλή ζωγραφική και ο Θεός να σε ευλογεί, φίλε μου. . . ". Στη συνέχεια, ακούστηκε το τραγούδι της σειράς ("Interlude", μια επιλογή μουσικής από το Network Music, από τη 2η σεζόν και μετά), ενώ οι τίτλοι τέλους έπαιζαν πάνω από ένα πλάνο του τελειωμένου πίνακα. Ο Ρος δημιούργησε τρεις εκδοχές κάθε πίνακα. Το πρώτο, που είχε γίνει πριν από τη μαγνητοσκόπηση, καθόταν σε ένα καβαλέτο εκτός κάμερας και χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο για τη δημιουργία ενός δεύτερου, το οποίο οι θεατές τον έβλεπαν να ζωγραφίζει, ενώ μετά τη μαγνητοσκόπηση ζωγράφισε ένα πιο λεπτομερές τρίτο για να το συμπεριλάβει στα εκπαιδευτικά του βιβλία. Και οι τρεις εκδόσεις δωρίστηκαν στη συνέχεια σε διάφορους σταθμούς του PBS, στο Smithsonian Institution ή διατηρήθηκαν από την Bob Ross, Inc.