IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάδι Εύβοιας

Το Κάδι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 189 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 210 μ. σε μικρό λόφο στους πρόποδες των Κοτύλαιων.

 Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με μια άποψη προέρχεται από το κάδος, ένα δοχείο το οποίο χρησιμοποιείται για τη συλλογή γάλακτος, καθώς η οικονομία του χωριού είναι κυρίως κτηνοτροφική. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη στο χωριό έμενε Τούρκος καδής (τοπάρχης) και από αυτό το γεγονός πήρε το χωριό το όνομά του. Το χωριό αναφέρεται στο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 ως Kazi. Σύμφωνα με την κατάστιχο είχε 42 σπίτια με 4 χήρες και υπαγόταν στον Ναχιγιέ Μονοδρύου.Το 1836 το Κάδι προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων, το 1848 στον δήμο Κοτυλαίων και με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας η οποία περιελάμβανε επίσης το χωριό Γιάννηδες. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, στον περίβολο του ναού του Αγίου Σεραφείμ εκτελέστηκαν 30 Έλληνες από τις κατοχικές δυνάμεις. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ενετικός οχυρός πύργος. Ο πύργος κτίστηκε ανάμεσα στα τέλη του 14ου αιώνα και το 1470, όταν η Εύβοια κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους.Από το Κάδι ξεκινάει δρόμος ο οποίος ανεβαίνει στα Κοτύλαια, αφού περάσει πρώτα μέσα από μια χαράδρα. Μετά από πέντε χιλιόμετρα αρχίζει το ελατοδάσος του Καδίου.
Τόμι Μπόλιν

Ο Τόμι Μπόλιν (Thomas Richard "Tommy" Bolin, 1 Αυγούστου 1951 - 4 Δεκεμβρίου 1976) ήταν Αμερικανός κιθαρίστας ο οποίος έπαιξε με τα συγκροτήματα Zephyr, James Gang και Deep Purple, ενώ έχει κάνει και σόλο καριέρα.

 Γεννήθηκε στην Αϊόβα των Ηνωμένων Πολιτειών και ξεκίνησε να παίζει μουσική από τα παιδικά του χρόνια. Αρχικά, ασχολήθηκε με τα τύμπανα αλλά σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε να παίζει κιθάρα. Το 1967, μετακόμισε στο Κολοράντο του Ντένβερ και περιόδευσε με τους Lonnie Mack's band. Λίγο αργότερα, εντάχθηκε στους Zephyr με τους οποίους κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Zephyr" (1969, # 48 στις ΗΠΑ) και "Going Back to Colorado" (1971).Το 1972 δημιούργησε το συγκρότημα Energy, ενώ την επόμενη χρονιά έπαιξε στο πρώτο σόλο άλμπουμ του Μπίλι Κόμπαμ με τίτλο "Spectrum". Μέσα στο 1973 εντάχθηκε στους James Gang με τους οποίους κυκλοφόρησε το "Bang!" το Δεκέμβριο του 1973 (# 122 στις ΗΠΑ) και το "Miami" τον Αύγουστο του 1974 (# 97).Το 1975 κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ του με τίτλο "Teaser" (# 96 στις ΗΠΑ) ενώ την άνοιξη του 1975, του προτάθηκε να αντικαταστήσει τον Ρίτσι Μπλάκμορ στους Deep Purple, πρόταση την οποία αποδέχθηκε. Με τους Purple κυκλοφόρησε το "Come Taste the Band" τον Οκτώβριο του 1975 (# 19 στη Μεγάλη Βρετανία και # 43 στις ΗΠΑ). Στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, έπαιζε το τραγούδι "Wild Dogs" από το σόλο δίσκο του. Τον Μάρτιο του 1976, οι Deep Purple έδωσαν την τελευταία τους συναυλία και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ανακοίνωσαν τη διάλυση τους. Μέχρι τότε, ο Μπόλιν πρόλαβε να πραγματοποιήσει μία επεισοδιακή παγκόσμια περιοδεία μαζί τους, κατά την οποία ήταν εμφανή τα προβλήματα του λόγω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.Ο Μπόλιν ηχογράφησε το δεύτερο σόλο άλμπουμ του με τίτλο "Private Eyes" (# 98 στις ΗΠΑ), το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1976. Για την προώθηση του συγκεκριμένου δίσκου, ξεκίνησε να περιοδεύει μαζί με τον Τζεφ Μπεκ. Το ξημέρωμα της 4 Δεκεμβρίου 1976, βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ηρωίνης και άλλων ουσιών, μετά τη συναυλία του στο Μαϊάμι. Έχει θαφτεί στη γενέτειρα του, το Σιουξ Σίτυ της Αϊόβα. Tommy Bolin Archives | Tommy Bolin History Αρχειοθετήθηκε 2017-09-16 στο Wayback Machine. Tommy Bolin (1951 - 1976) - Find A Grave Memorial Τόμι Μπόλιν στην IMDb (Αγγλικά)
Επιτάφιος του Σείκιλου

Ο Σείκιλος έζησε στις Τράλλεις της Μικράς Ασίας κατά το 200 μ.Χ. Είναι γνωστός για το αρχαιότερο παγκοσμίως γνωστό τραγούδι, του οποίου σώζονται πλήρως και οι στίχοι και η μουσική.

 Ο Σείκιλος έγραψε το τραγούδι του μετά το 200 μ.Χ. σε επιτύμβια κυλινδρική στήλη που έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος (τραγούδι) δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. Στην κορυφή της στήλης, το επίγραμμα αναφέρει τον άνθρωπο που το έγραψε, καθώς και το σκοπό για τον οποίο το έγραψε: ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ. ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ (Εγώ η πέτρα είμαι μια εικόνα. Με έβαλε εδώ ο Σείκιλος ως διαχρονικό σήμα αθάνατης μνήμης). Στη μέση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού μαζί με τα σύμβολα της μελωδίας, η οποία είναι του λεγόμενου φρυγικού τύπου: ( Και σε λογοτεχνική μετάφραση του Σωτήρη Κακίση : Γέλα και γλέντα όσο ζεις, η λύπη μη σε παίρνει. Γιατί είναι λίγη η ζωή, κι ο χρόνος την τελειώνει. )Στο κάτω μέρος της στήλης αναγράφεται η αφιέρωση ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ (Ο Σείκιλος στην Ευτέρπη), αλλά δεν γίνεται κατανοητό εάν πρόκειται για τη σύζυγο, την ερωμένη, τη φίλη, την αδελφή ή την κόρη του, ή και απλώς την Μούσα της μουσικής. Το μήνυμα αυτό αντιστοιχεί στο επικούρειο απόφθεγμα «όσο ζούμε πρέπει να χαιρόμαστε όπως οι θεοί» γιατί ο θάνατος είναι το τέλος και δεν υπάρχει συνέχεια. Εμφανώς επικούρεια είναι όλα τα αναφερόμενα συστατικά του μέλους: η ηδονή της ζωής, η αταραξία, καθώς και το τελικό όριο της ζωής, ο θάνατος. Η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στην τουρκική πόλη Αϊδίνιο, όπως είναι το σύγχρονο όνομα των αρχαίων Τράλλεων. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε και πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού είχε κόψει τη βάση της στήλης για να την χρησιμοποιήσει ως βάζο για λουλούδια. Σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία. Norton Anthology of Western Music: Ancient to Baroque. Norton & Company, 2006. Epitaph of Seikilos. C.V. Palisca, Burkholder, 2006. Το επικούρειο τραγούδι του Σείκιλου (κεφάλαιο στο βιβλίο "Επίκουρος: Επιστημονικός Ανθρωπισμός και Ευδαιμονία". Χ. Γιαπιτζάκης, 24 γράμματα, Αθήνα 2020) Άρθρο του Χρήστου Γιαπιτζάκη, Ιατρού – γενετιστή από τον Β τόμο του περιοδικού Ο Κήπος του Επίκουρου Tο τραγούδι στο Youtubehttp://www.youtube.com/watch?v=8Vkcolt-nmU
Λαοδίκη της Μακεδονίας

Η Λαοδίκη (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) ήταν ευγενής από τη Μακεδονία, σύζυγος τού Αντιόχου, διακεκριμένου στρατηγού στην υπηρεσία τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.

 Έγινε η μητέρα τού Σέλευκου Α΄ Νικάτορος, ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, και της Διδυμείας. Υποστήριξε, ως αποτέλεσμα ενός ονείρου που είχε, ότι ο Απόλλωνας ήταν ο πραγματικός γιος τού παιδιού της. Τουλάχιστον πέντε πόλεις ιδρύθηκαν από τον Σέλευκο σε διαφορετικά μέρη της επικράτειάς του, που έφεραν προς τιμήν της το όνομα Λαοδίκεια. Παντρεύτηκε τον Αντίοχο στρατηγό στη Μακεδονία και είχε τέκνα: Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ π.358-281, βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Διδυμεία, παντρεύτηκε Έλληνα ευγενή. Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Laodice (4)", Boston, (1867)
Λαγκιτούπου Τουιλίμου

Ο αιδεσιμότατος Λαγκιτούπου Τουιλίμου (Lagitupu Tulimu) είναι πολιτικός από το Τουβαλού, ο οποίος εκπροσώπησε την εκλογική περιφέρεια της Νανουμέα. Υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός από τις 8 Δεκεμβρίου 2000 ως τις 24 Φεβρουαρίου 2001 μετά το θάνατο του Ιονάτανα Ιονάτανα.

 Έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών τον Απρίλιο του 1999, όταν ανέλαβε καθήκοντα η κυβέρνηση του Ιονάτανα Ιονάτανα. Ένα από τα κύρια ζητήματα της κυβέρνησης εκείνης ήταν η ένταξη της χώρας στον ΟΗΕ, κάτι που επιτεύχθηκε το 2000. Όταν απεβίωσε ο Ιονάτανα Ιονάτανα στις 8 Δεκεμβρίου 2000 ο Τουιλίμου ανέλαβε υπηρεσιακά την πρωθυπουργία μέχρι την εκλογή του Φαϊμαλάγκα Λούκα από το κοινοβούλιο στις 24 Φεβρουαρίου 2001. Η ανάληψη καθηκότων της περίοδου εκείνης από τον ίδιο οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, συνεπώς αναπληρωτής πρωθυπουργός. Ήταν η πρώτη φορά που ένας πρωθυπουργός του Τουβαλού πέθανε εν ενεργεία.
Γιώργος Κοίλιαρης

Ο Γιώργος Κοίλιαρης (1955 - 15 Νοεμβρίου 2008) άρχισε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1979 κι υπήρξε συνεργάτης γνωστών εφημερίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του διακρίθηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. Μετά τον τραυματισμό του στο Αφγανιστάν σε τροχαίο υπό συνθήκες που παρέμειναν αδιευκρίνιστες, στην διάρκεια ανθρωπιστικής αποστολής, τον Οκτώβριο του 2008, μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Άμπου Ντάμπι και κατόπιν στην Αθήνα, όπου απεβίωσε το Νοέμβριο του 2008.

 Ο Γιώργος Κοίλιαρης είχε σπουδάσει Ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης στην Πολυτεχνική Σχολή του Νιούκασλ της Βρετανίας. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του καριέρα ως ελεύθερος ρεπόρτερ στην εφημερίδα Τα Νέα το Νοέμβριο του 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος, Πρώτη, Βραδυνή, Αλήθεια, Νίκη, αλλά και στους ραδιοσταθμούς Flash και ΣΚΑΪ. Το τελευταίο διάστημα εργαζόταν στη ΝΕΤ, για την οποία έκανε πολεμικές ανταποκρίσεις. Ως πολεμικός ανταποκριτής είχε βρεθεί πολλές φορές σε εμπόλεμες ζώνες, όπως αυτές της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράκ, της Βοσνίας, του Ναγκόρνο Καραμπάχ, της Γεωργίας, του Σουδάν, του Αφγανιστάν. Κατά την διαμονή του σε ορεινά χωριά του Βορειοανατολικού Αφγανιστάν, είχε ευαισθητοποιηθεί από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης του ντόπιου πληθυσμού (χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επαρκή ρουχισμό, τροφή και εκπαίδευση), ο οποίος μάλιστα μιλούσε γλωσσικό ιδίωμα με αρχαιοελληνικά στοιχεία και ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Μέγα Αλέξανδρο. Εκτός δημοσιογραφικής αποστολής, ο Κοίλιαρης επέστρεψε στην περιοχή για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, έχοντας δηλώσει πριν την αναχώρησή του για την Καμπούλ στον συνάδελφό του Φώτη Καφαράκη: «Αυτή τη φορά δεν πάω για δουλειά, πάω για την ψυχή μου». Το πρωί της Πέμπτης 9 Οκτωβρίου το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ανετράπη από άγνωστη αιτία, με αποτέλεσμα ο δημοσιογράφος να τραυματιστεί σοβαρά σε κεφάλι και αυχένα. Υπέκυψε στα τραύματά του την 15η Νοεμβρίου 2008 στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου ΚΑΤ και κηδεύτηκε την Τρίτη 18η στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Ο Γιώργος Κοίλιαρης υπήρξε συγγραφέας δύο βιβλίων: Η Γαλήνη Κομματιάστηκε (εκδ. Λιβάνης-Νέα Σύνορα, Αθήνα 1997), με ρεπορταζ και ιστοριες απο της αποστολές του στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, στον Λίβανο, στο Κουρδιστάν, στη γιουγκοσλαβία και αλλού, κι ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με τίτλο Αδιέξοδος Νοέμβρης (εκδ. Κωστέα-Γείτονα, Αθήνα 2003).
Μαχμούντ Σακάλοφ

Ο Μαχμούντ Σουλτάνοβιτς Σακάλοφ (ρωσικά: Махму́д Султа́нович Сака́лов‎) είναι Ρώσος πολιτικός με Ινγκουσετική εθνικότητα. Υπηρετεί ως Πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας. Κατάγεται από μορφωμένη οικογένεια και είναι δικηγόρος.

 Γεννήθηκε στο Μακίνσκ του Καζακστάν στις 1 Ιανουαρίου 1950 από Ινγκουσέτιους γονείς, οι οποίοι διώχθηκαν από την Τσετσενοϊνγκουσετική ΑΣΣΔ. Η οικογένεια τελικά επέστρεψε στη Ρωσία, όπου και αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Βιομηχανίας Τροφίμων της Οδησσού το 1975. Από το 1992 ο Σακάλοφ ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα όπου έγινε Πρόεδρος της Επιτροπής της Βιομηχανίας Μεταποίησης Τροφίμων και εργάστηκε ως Αναπληρωτής Υπουργός Γεωργίας στην Ινγκουσετία. Από το 2003 είναι πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας. Ο Σακάλοφ είναι μέλος της Ενωμένης Ρωσίας από το 2002. Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει έξι παιδιά. Βιογραφία Махмуд Сакалов: "Власть должна диктовать условия"
Ασύλληπτη απόδραση

Η Ασύλληπτη Απόδραση (γαλλικά: La Grande Vadrouille), είναι Γαλλική κωμωδία του 1966, σε σκηνοθεσία Ζεράρ Ουρί και πρωταγωνιστούν οι Λουί ντε Φινές, Μπουρβίλ και Τέρι Τόμας.

 Το καλοκαίρι του 1943, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ένα βομβαρδιστικό αεροπλάνο Β-17 της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του καταρρίπτεται από γερμανικά αντιεροπορικά πυροβόλα πάνω από το κατεχόμενο Παρίσι. Τα τρία μέλη του πληρώματος καταφέρνουν να γλιτώσουν χρησιμοποιώντας τα αλεξίπτωτά τους και πέφτοντας ο καθένας τους σε διαφορετικά σημεία της Γαλλικής πρωτευούσας. Ο κυβερνήτης του αεροπλάνου Σερ Ρετζινάλντ Μπρουκ θα πέσει σε μια λίμνη του ζωολογικού κήπου. Ο συγκυβέρνητης Πήτερ Κάνιγχαμ θα πέσει στις σκαλωσιές του μπογιατζή Ωγκυστέν Μπουβέ, που εκείνη την ώρα βάφει την πρόσοψη της εισόδου της Κομαντατούρ, ενώ ο ασυρματιστής του αεροπλάνου, Αλαν Μάκιντος πέφτει στη στέγη του μεγάρου της Όπερας την ώρα που ο μαέστρος Στανισλάς Λεφόρ κάνει την συνηθισμένη πρόβα με την ορχήστρα του. Ο Μπουβέ με τον Λαφόρ θα κρύψουν αρχικά τους Άγγλους αξιωματικούς και στη συνέχεια, μέσα από μια περιπετειώδη διαδρομή και με τους Γερμανούς στρατιώτες να τους καταδιώκουν, θα καταφέρουν να φτάσουν στη ελευθέρη ζώνη του Βισύ, απ' όπου οι Άγγλοι θα επιστρέψουν στη Μεγάλη Βρετανία. Λουί ντε Φινές ως Στανισλάς Λεφόρ Μπουρβίλ ως Ωγκυστίν Μπουβέ Τέρι Τόμας ως Σερ Ρετζινάλντ Μπρουκ Κλαούντιο Μπρουκ ως Πήτερ Κανινγχαμ Μάικ Μάρσαλ ως Άλαν Μακιντος Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 16 Μαΐου 1966 και στις 8 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα της ταινίας. Για περισσότερα από σαράντα χρόνια υπήρξε η πιο επιτυχημένη γαλλική ταινία στη Γαλλία, με πάνω από 17.200.000 εισητήρια στους κινηματογράφους. Παραμένει η τέταρτη πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών στη Γαλλία, οποιασδήποτε εθνικότητας, πίσω από τον Τιτανικό, του 1997 και των γαλλικών Bienvenue chez les Ch'tis (2008) και Intouchables (2011), που έκοψαν πάνω από 19.000.000 κινηματογραφικά εισητήρια. Η Ασύλληπτη απόδραση στην IMDb (Αγγλικά)
Γεροβάσα-Τρόζενα

Η Γεροβάσα-Τρόζενα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Η κοινότητα αποτελείται από δύο οικισμούς, τη Γεροβάσα και την Τρόζενα. Ουσιαστικά, πρόκειται για 2 χωριά τα οποία είναι σχεδόν ενωμένα το ένα με το άλλο. Διοικητικά αποτελούν μια κοινότητα. Τις τελευταίες δεκαετίες η κοινότητα είναι εγκαταλελειμμένη. Η κοινότητα εξακολουθεί να υφίσταται σαν διοικητική μονάδα, με τον πρόεδρο της κοινότητας να διορίζεται από το Υπουργείο Εσωτερικών.

 Η Γεροβάσα-Τρόζενα βρίσκεται στα σύνορα της επαρχίας Λεμεσού με την επαρχία Πάφου. Απέχει από τη Λεμεσό 42 χιλιόμετρα. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με το Πραιτώρι, στα βορειοδυτικά με τις Κέδαρες, στα δυτικά με το Κίδασι, στα νότια με τη Δορά, στα ανατολικά με τη Μαλιά και στα βορειοανατολικά με το Άρσος. Στη Γεροβάσα διέμεναν Τουρκοκύπριοι και στην Τρόζενα διέμεναν Ελληνοκύπριοι. Τα δύο χωριά ήταν σχεδόν ενωμένα το ένα με το άλλο. Οι κάτοικοι τους συμβίωναν αρμονικά μεταξύ τους. Κύριες ασχολίες τους ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Η Γεροβάσα ήταν τουρκοκυπριακό χωριό. Η ονομασία του χωριού στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ιερή κοιλάδα. Οι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν το 1964. Η Γεροβάσα ήταν τουρκοκυπριακό χωριό από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Την περίοδο της Αγγλοκρατίας ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε. Παράλληλα στην περιοχή εμφανίστηκε και πληθυσμός Ελληνοκυπρίων οι οποίοι διέμεναν στον γειτονικό οικισμό της Τρόζενας.Κατά της δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Γεροβάσας την εγκατέλειψαν και μετακινήθηκαν στο γειτονικό χωριό Μαλιά. Στις 9 Μαρτίου 1964 οι κάτοικοι της Γεροβάσας, μαζί με τους Τουρκοκύπριους κάτοικους της Μαλιάς, μετακινήθηκαν στις κοινότητες Επισκοπή και Αυδήμου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 μερικοί κάτοικοι μετακινήθηκαν στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Όσοι δεν κατάφεραν να πάνε στις κατεχόμενες περιοχές, μετακινήθηκαν στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου. Παρέμειναν εκεί έως τον Ιανουάριο του 1975, όταν μεταφέρθηκαν στις κατεχόμενες περιοχές στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών. Η Τρόζενα εμφανίζεται σε πηγές του 19ου αιώνα ως τσιφλίκι. Πάντα είχε λιγοστούς κατοίκους. Στην Τρόζενα έμεναν Ελληνοκύπριοι. Το χωριό εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1990 λόγω αστυφιλίας. Όλα τα σπίτια της Τρόζενας έχουν μετατραπεί σε ερείπια εκτός από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, (κτίσμα του 1885) η οποία συντηρείται. Στο χωριό υπάρχει ένα κεφαλόβρυσο το οποίο ρέει σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, δημιουργώντας τους καταρράκτες των Παραδεισιών. Επιπλέον, υπάρχει μια γνωστή μεταλλική γέφυρα η οποία ενώνει την Τρόζενα με τη Γεροβάσα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε την περίοδο της Αγγλοκρατίας. Καρούζης, Γιώργος (2001). Περιδιαβάζοντας την Κύπρο: Λεμεσός (πόλη και επαρχία) (πρώτη έκδοση). Λευκωσία: ΣΕΛΑΣ Κεντρο Μελετων Ερευνων & Εκδοσεων. σελ. 242-243. ISBN 9963-566-67-7. Βίντεο από τη Γεροβάσα στο YouTube Βίντεο από την Τρόζενα στο YouTube
Ναζμιγιέ Μουσλού Μουρατλί

Η Ναζμιγιέ Μουσλού Μουρατλί, γνωστή και ως Ναζμιγιέ Μουρατλί, (γεννήθηκε ως Ναζμιγιέ Μουσλού στις 13 Ιουνίου 1979) είναι τουρκάλα αθλήτρια της άρσης βαρών. Είναι η τρέχουσα κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στην κατηγορία των 40 κιλών, το οποίο κατορθώθηκε στους παραολυμπιακούς αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Αγωνίζεται για την Κόνια Μεράμ Μπελεντιγιεσπόρ.

 Η Ναζμιγιέ Μουσλού γεννήθηκε στο Ικόνιο το 1979. Ήταν παραπληγική και εξαρτιόταν από αναπηρικό καροτσάκι. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρα της.Ξεκίνησε να ασχολείται με την άρση βαρών μέσω μιας φιλής, που επέμενε να έρχεται μαζί της στις προπονήσεις. Στην αρχή εγκατέλειψε τις προπονήσεις επειδή ήταν πολύ δύσκολο για εκείνη. Ωστόσο, η μητέρα και αργότερα ο πατέρας της την έπεισαν να συνεχίσει τις προπονητικές δραστηριότητες. Όταν ξαναμπήκε στις προπονήσεις άρσης βαρών, μετά από τρεις μήνες εντάχθηκε στην εθνική ομάδα και συμμετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Πορτογαλία χωρίς να το ξέρει η οικογένεια της αλλά ούτε και η ίδια στην αρχή. Στο διεθνές ντεμπούτο της, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.Η Μουρατλί ήταν εθνική πρωταθλήτρια το 2005 και το 2006. Στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο το 2005 και ένα χρυσό μετάλλιο το 2007.Στους παραολυμπιακούς του 2008 στο Πεκίνο της Κίνας, η Μουρατλί τερμάτισε τέταρτη. Στους παραολυμπιακούς του 2012 στο Λονδίνο, έσπασε το δικό της παγκόσμιο ρεκόρ σηκώνοντας 109.0 κιλά και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Στους παραολυμπιακούς αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σήκωσε 104.0 κιλά στην κατηγορία των 41 κιλών, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και έσπασε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Έγινε ο πρώτος τούρκος αθλητής που κέρδισε χρυσό μετάλλιο σε δύο παραολυμπιακούς αγώνες.
Βέρνερ Χέρτζογκ

Ο Βέρνερ Χέρτζογκ (σωστή προφορά: Βέρνερ Χέρτσογκ) (Werner Herzog, 5 Σεπτεμβρίου 1942) είναι Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Γεννήθηκε το 1942 στο Μόναχο ως Βέρνερ Στίπετιτς. Θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, έχοντας γυρίσει πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ. Ως σκηνοθέτης, φημίζεται ότι κακομεταχειρίζεται και βασανίζει τους ηθοποιούς του.

 1971 Η χώρα της σιωπής και του σκότους 1971 Φάτα Μοργκάνα 1971 Ακόμα και οι νάνοι ξεκίνησαν μικροί 1972 Αγκίρε, η Mάστιγα του Θεού 1974 Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός εναντίον όλων 1974 Η μεγάλη έκσταση του ξυλογλύπτη Στάινερ 1976 Καρδιά από γυαλί 1977 Stroszek 1979 Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας 1979 Βόιτσεκ 1982 Φιτζκαράλντο, ο Τυχοδιώκτης του Αμαζονίου 1984 Εκεί που ονειρεύονται τα πράσινα μυρμήγκια 1984 Η μπαλάντα του μικρού στρατιώτη 1991 Κραυγή της πέτρας 1998 Θα σε βρω στον παράδεισο 2004 Το λευκό διαμάντι 2006 Η αυγή της απόδρασης 2009 Γιε μου, γιε μου τι έκανες; 2009 Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη 2011 Μέσα στην άβυσσο 2012 Jack Reacher 2015 Η βασίλισσα της ερήμου 2016 Αλάτι και φωτιά Προσωπική ιστοσελίδα (Αγγλικά)
Βένια Γιώτα

Η Βένια Γιώτα (αγγλ. Venia Giota) είναι Ελληνίδα σχεδιάστρια επίπλων και βιομηχανική σχεδιάστρια με έργο και διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.Γεννήθηκε στην Καρδίτσα, όπου μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων) και απέκτησε πτυχίο σχεδιασμού το 2005. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ιταλία και εκπόνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μιλάνο στη φημισμένη σχολή σχεδιασμού, Domus Academy (2007). Στην Ιταλία συνεργάστηκε επαγγελματικά, ως νέα σχεδιάστρια, με επιχειρήσεις και κατασκευαστές επίπλων, όπως 3M Italia, Gino Finizio Design Management L.L.C. και Claudio Bellini Design+Design L.L.C. Το 2012 μετακόμισε στην Κίνα και εργάστηκε για αρκετά χρόνια στον όμιλο CBD Group Industrial Design και στην εταιρεία Pinvita (2012-2020), όπου ανέπτυξε σχεδιαστικές δράσεις και έργο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα και δραστηριοποιήθηκε στον σχεδιασμό αντικειμένων και επίπλων και στη διακόσμηση από ξύλο.Είναι συνδημιουργός, από το 2021, της σχεδιαστικής εταιρείας The Tea Club Toys, η οποία δραστηριοποιείται στο σχεδιασμό (οικολογικών) παιδικών παιχνιδιών από ξύλο.

 Η σχεδιάστρια Βένια Γιώτα έχει λάβει τις ακόλουθες ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις για το έργο της: CUPCAKE (2023), 1ο βραβείο, Toys Awards Hulu (2014), 1ο βραβείο, Red Dot Award Good Design Award (2014), V.I.A (Vertical Intelligence Architecture) for Steelcase, US | Claudio Bellini Design+Design Red Dot Design Award (2013), Liz chair for Walter Knoll, Claudio Bellini Design+Design Interior Innovation Award, Γερμανία IF Design Award (2012), My White, bathroom series, Saturn Bath Co, Ltd, Claudio Bellini Design+Design, Ν. Κορέα Red Dot Design Award (2012) EGA, task chair, Ν. Κορέα IF Design Award (2011) EGA, task chair, Ν. Κορέα Changing with Beauty (2009) That’s Design 2009, Salone del Mobile – Milan Design Week, Μιλάνο Ιταλίας Coffee & Café (2004) 4th Biennale International Design, Saint Etienne, France International Industrial Design Competition (2003), 2ο βραβείο, Executive office desk (οργάνωση: εταιρεία ΔΡΟΜΕΑΣ Α.Ε.) Venia Giota στο Behance Βένια Γιώτα The Tea Club Toys Venia Giota Design στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (προσκεκλημένη ομιλήτρια, Π.Σ. Σχεδιασμού & Τεχνολογίας Ξύλου & Επίπλου)
Μπάρλα Μεσσηνίας

Η Μπάρλα (επίσημη ονομασία) ή ο Μπάρλας (συνηθισμένη αναφορά), είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας. Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία του Μπάρλα.

 Ο οικισμός βρίσκεται νοτιοδυτικά των Γαργαλιάνων και νότια από τον Μάραθο. Είναι πολύ κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους και βρίσκεται διαγώνια απέναντι από τη νήσο Πρώτη. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 5 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 4 χιλιόμετρα. Η Μπάρλα είναι νεοσύστατος οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και προσαρτήθηκε στην τοπική κοινότητα Μαραθοπόλεως και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας, ο οποίος συστάθηκε με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο μικρός αυτός οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 50 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με τον τουρισμό και σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν, εκτός από ελαιώνες και διάφορες άλλες καλλιέργειες. Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Αξιοθέατα για τον οικισμό εκτός από τις παραλίες της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί και η νήσος Πρώτη, την οποία έχει αντίκρυ, σε διαγώνια θέα. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων από τον οικισμό της Μπάρλας, προς τα βορειοδυτικά, βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου, ενώ σε απόσταση μερικών μέτρων προς τα δυτικά από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Μπάρλα η οποία αποτελεί ιδιαίτερο γεωλογικό συνδυασμό αμμώδους και βραχώδους παραλίας με σπηλαιώδη βράχια. Γαργαλιάνοι Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Γαργαλιάνων Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.
Αλμπέρ Παϊμί Παντακέ

Ο Αλμπέρ Παϊμί Παντακέ (Albert Pahimi Padacké, αραβικά: ألبر بهيمي بدكي, γεννηθείς στις 15 Νοεμβρίου 1966-) είναι πολιτικός από το Τσαντ και υπήρξε πρωθυπουργός από τις 26 Απριλίου 2021 έως τις 12 Οκτωβρίου 2022. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα από το 2016 ως τις 4 Μαΐου 2018, οπότε καταργήθηκε η θέση με το νέο σύνταγμα.

 Ο Παντακέ γεννήθηκε στην Γκουίν της Παλά του Τσαντ τον Νοέμβριο του 1966. Είναι κάτοχος Μάστερ στο Δημόσιο Δίκαιο και αρκετών άλλων τίτλων συμπεριλαμβανομένου του διπλώμαατος Πανεπιστημιακών Σπουδών στο Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Ντζαμένα.Στη διάρκεια της δεκαετίας του '90 χρημάτισε υπουργός Οικονομικών και εν συνεχεία υπουργός Εμπορίου ως την απόλυσή του από τον πρόεδρο Ιντρίς Ντεμπί τον Νοέμβριο του 1997 επειδή απουσίαζε από τα καθήκοντά του. Ο Ντεμπί επισκέφτηκε δημόσια κτήρια χωρίς προειδοποίηση και ανακάλυψε ότι δεν ήταν στη θέση τους ο Παντακέ και άλλοι δύο υπουργοί, με αποτέλεσμα να τους απολύσει. Τον Φεβρουάριο του 2001 έγινε γραμματέας επί των Οικονομικών, και εν συνεχεία έγινε υπουργός Ορυχείων, Ενέργειας και Πετρελαίου στην κυβέρνηση που διορίστηκε στις 8 Απριλίου 2001. Τον Αύγουστο του 2001 έγινε υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου παραμένοντας στη θέση αυτή ως τον Ιούνιο του 2002.Τον Απρίλιο του 2002 ο Παντακέ εξελέγη βουλευτής με το κόμμα Εθνικός Συναγερμός για Δημοκρατία στο Τσαντ (RNDP-Le Réveil) ως υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια της Παλά.. Από τον Ιούνιο του 2002 ως τον Αύγουστο του 2005 ήταν μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Κοινότητας της Κεντρικής Αφρικής. Εν συνεχεία διορίστηκε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση που συστάθηκε στις 7 Αυγούστου 2005.Ήταν υποψήφιος με το RNDP-Le Réveil για τις προεδρικές εκλογές του 2006 και ήρθε 3ος με ποσοστό 7,82% των ψήφων. Στις 29 Μαΐου, λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, συνεχάρη τον Ντεμπί για την επανεκλογή του στην προεδρία. Τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είχαν λάβει μέρος στις εκλογές εκείνες, καταγγέλλοντας νοθεία. Ο Παντακέ υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας μέχρι τον διορισμό του ως υπουργού Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 4 Μαρτίου 2007. Συνακόλουθα του ανατέθηκε το χαρτοφυλάκιο των Ταχυδρομείων, Τεχνολογίας Πληροφοριών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 23 Απριλίου 2008.Ο Ντεμπί διόρισε τον Παντακέ ως πρωθυπουργό στις 13 Φεβρουαρίου 2016. Στις 4 Μαΐου 2018 η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε με το νέο σύνταγμα. Μετά το θάνατο του προέδρου Ιντρίς Ντεμπί σε σύγκρουση με τους αντάρτες στις 20 Απριλίου 2021, ο προσωρινός πρόεδρος Μαχαμάτ Ντεμπί Ίτνο διόρισε ξανά πρωθυπουργό τον Παντακέ και ο τελευταίος ορκίστηκε στις 26 Απριλίου. Ο Παντακέ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, στο πλαίσιο της γενικότερης κυβερνητικής αναδόμησης στις 11 Οκτωβρίου 2022. Ο πρόεδρος Μαχαμάτ Ντεμπί τον αντικατέστησε με τον Σαλέχ Κεμπζαμπό την επομένη ημέρα, στις 12 Οκτωβρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Albert Pahimi Padacké στο Wikimedia Commons
Μωάμεθ Δ΄

Ο Μωάμεθ Δ΄ ο επιλεγόμενος Κυνηγός (τουρκικά: Mehmed IV, 2 Ιανουαρίου 1642 - 6 Ιανουαρίου 1693) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1648 μέχρι το 1687.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1642. Ήταν δευτερότοκος γιος του Ιμπραήμ Α΄ και της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Το 1647 διαδέχτηκε τον πνευματικά άρρωστο πατέρα του. Στην πραγματικότητα όμως την εξουσία ασκούσε η γιαγιά του Κιοσέμ Σουλτάν. Το 1654 τον έλεγχο πήρε η μητέρα του Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Την περίοδο αυτή ανήλθαν στην εξουσία οι Κιοπρουλίδες, σε μια ύστατη προσπάθεια να ανακόψουν τη ραγδαία κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στην πρώτη φάση της βασιλείας του πέτυχε να υποτάξει την Κρήτη, πετυχαίνοντας να αποσπάσει και τη τελευταία θέση των Δυτικών στην ανατολική Μεσόγειο. Λίγο όμως αργότερα η συνδυασμένη επίθεση των κρατών μελών της Ιερής Λίγκας οδήγησε σε συνδυασμένες ήττες. Η απώλεια της Ουγγαρίας και η εισβολή των Αυστριακών στη βόρειο Βαλκανική, καθώς και η κατάληψη της Πελοποννήσου από το Μοροζίνι προκάλεσε εξέγερση των γενιτσάρων που τον εκθρόνισαν στις 8 Νοεμβρίου 1687. Πέθανε στην Αδριανούπολη το 1693. Σύζυγοι Χασεκί Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Βαλιντέ Σουλτάν (νόμιμη σύζυγος) Αφιφέ Σουλτάν Τζιχανσάχ Χατούν Ναβρούζ Χατούν Γκιουλνάρ Χατούν Γκιουλμπεγιάζ Χατούν Ντουριγιέ ΧατούνΓιοί Ηγεμόνας Σελίμ (1659-1679), γιος της Σιγιαβούς Σουλτάν ή της Ραμπιά Σουλτάν Μουσταφά Β΄ (1664-1703), γιος της Γκιουλνούς Σουλτάν Αχμέτ Γ΄ (1673-1736), γιος της Γκιουλνούς Σουλτάν Ηγεμόνας Μαχμούτ (1665-?) γιος της Αφιφε Σουλτάν Ηγεμόνας Ιμπραήμ (1675-1676), γιος της Γκιουλνούς Σουλτάν ή της Αφιφέ Σουλτάν Ηγεμόνας Μπεγιαζίτ (1678-1679), γιος της Ραμπιά Σουλτάν ή της Αφιφέ Σουλτάν Ηγεμόνας Σουλεϊμάν (1681-1685), γιος της Κανιγιέ ΣουλτάνΚόρες Χατιτζέ Σουλτάν (1663-1743), κόρη της Γκιουλνούς Σουλτάν Ουμί Σουλτάν, κόρη της Γκιουλνούς Σουλτάν Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν (1670-1722), κόρη της Γκιουλνούς Σουλτάν(?) Γκεβχέρ Σουλτάν (?-?), κόρη της Γκιουλμπεγιάζ Χατούν Σαφιγιέ Σουλτάν (?-1695),κόρη της Γκιουλνούς Σουλτάν(?) Φατμά Σουλτάν (1679-1700), κόρη της Γκιουλνούς Σουλτάν
Νευρογενής κύστη

Η νευρογενής δυσλειτουργία της ουροδόχου κύστης, συχνά αναφέρεται απλώς ως νευρογενής κύστη, είναι μια δυσλειτουργία της ουροδόχου κύστης λόγω βλάβης στο κεντρικό νευρικό σύστημα ή των περιφερικών νεύρων που σχετίζονται με τον έλεγχο της ούρησης. Αυτή η ασθένεια προκαλεί συχνά δυσκολία ή πλήρη αδυναμία ούρησης χωρίς να γίνει καθετηρισμός της κύστης ή οποιασδήποτε άλλη παρέμβαση.

 Κάθε κατάσταση που παρεμποδίζει την ουροδόχο κύστη και τα νευρικά σήματα που δέχεται ή προκαλεί μπορεί να προκαλέσει νευρογενή κύστη. Πολύ συχνά σχετίζεται με παθήσεις της σπονδυλικής στήλης όπως τραυματισμοί, δισκοκύλες αλλά και με ελαττώματα του νευρικού σωλήνα όπως η δυσχιδής ράχη. Μπορεί επίσης να προκληθεί από όγκο του εγκεφάλου και άλλες ασθένειες του εγκεφάλου, εγκυμοσύνη και από ασθένιες που προκαλούν περιφερική νευροπάθεια όπως: ο διαβήτης, ο αλκοολισμός και η ανεπάρκεια βιταμίνης Β12. Είναι μια κοινή επιπλοκή σε μείζονα χειρουργική επέμβαση στην πύελο, όπως για την αφαίρεση κάποιου τεράτωματος και άλλων όγκων.
Ερμενγάρδη του Μπομόν

Η Ερμενγάρδη του Μπομόν (Ermengarde de Beaumont, περί το 1170 - 11 Φεβρουαρίου 1233) ήταν βασίλισσα της Σκωτίας μέσω του γάμου της με τον Γουλιέλμο τον Λέοντα, είχε εκτενή συμμετοχή στις κρατικές υποθέσεις αν και οι πληροφορίες για την ίδια υστερούν σημαντικά. Η Ερμενγάρδη ήταν κόρη του Ριχάρδου Α΄ υποκόμη του Μπομόν, του Φρεσνέι και του Σαιντ-Συζάν και της Λούσι ντε λ'Αίγκλ κόρης του Ριχάρδου Β΄ ντε λ'Αίγκλ. Ο πατέρας της ήταν γιος του Ροσελίν, υποκόμη του Μπομόν και της Μαώ ΦίτσΡοϋ νόθης κόρης του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας.

 Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο τον Λέοντα στο βασιλικό παρεκκλήσι του Γούντστοκ κοντά στην Οξφόρδη από τον Βαλδουίνο, αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στις 5 Σεπτεμβρίου 1186, ο γάμος ρυθμίστηκε από τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας που ήταν τότε επικυρίαρχος της Σκωτίας. Ο Γουλιέλμος αν και θεωρούσε τον εαυτό του θιγμένο συμφώνησε με την προϋπόθεση να του πληρώσει ο Ερρίκος όλα τα έξοδα του γάμου που ήταν 100 μάρκα και αμοιβές 40 ιπποτών και να του επιστρέψει ο Άγγλος βασιλιάς τα κάστρα που του είχε στερήσει ανάμεσα στα οποία βρισκόταν και το Εδιμβούργο. Ο ιστορικός Ουόλτερ Μπάουερ (1385 - 1449) περιγράφει την Ερμενγάρδη σαν "εξαιρετική γυναίκα, προικισμένη με γοητεία και πνευματική ευγλωττία". Ο σύζυγος της αν και είχε πολλές ερωμένες μέχρι τότε στάθηκε πιστός μαζί της μετά τον γάμο τους και δεν την απάτησε ποτέ, οι συγγενείς της επωφελήθηκαν από την θέση της. Ασκούσε την προεδρία στην επισκοπή του Αγίου Ανδρέα με μια περίπλοκη αυλή, υπήρξε και μια καταγγελία ότι ένας βασιλικός ευνοούμενος πήρε την επισκοπή της Γλασκόβης ύστερα από δωροδοκία του βασιλιά και της βασίλισσας. Η βασίλισσα Ερμενγάρδη πιστώνεται στην διαπραγμάτευση της συνθήκης του 1209 λόγω της ανικανότητας του συζύγου της, λόγω της ασθένειας του συζύγου της είχε έντονη συμμετοχή στις κρατικές υποθέσεις τα τελευταία του χρόνια. Το 1212 συνόδευσε τον Γουλιέλμο και τα παιδιά της στο ταξίδι της στην αυλή του Άγγλου βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα για να εξασφαλίσει την διαδοχή στον γιο της Αλέξανδρο. Η Ερμενγάρδη περιγράφεται πολύ διαταραγμένη και σε κατάσταση ληθάργου όταν πέθανε ο σύζυγος της (1214). Σαν χήρα και βασιλομήτωρ η Ερμενγάρδη πιστώνεται με την ίδρυση του Κιστερκιανού αβαείου του Μπαλμερίνο στο Φάιφ, ολοκληρώθηκε το 1229, το επισκέφτηκε πολλές φορές με τον γιο της Αλέξανδρο και έμεινε πολλές μέρες. Με τον σύζυγο της Γουλιέλμο τον Λέοντα απέκτησε : Μαργαρίτα του Κεντ Ισαβέλλα της Σκωτίας, κόμισσα του Νόρφολκ Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας Μάρτζορι (1200 – 1244), παντρεύτηκε τον Γιλβέρτο Μαρσάλ, 4ο κόμη του Πέμπροκ. Marek, Miroslav. "beaumont/beaumont4.html". Alison Weir, Britain's Royal Families: The Complete Genealogy "The Kings and Queens of Scotland" edited by Richard Oram "Scottish Queens 1034-1714" by Rosalind K. Marshall "British Kings and Queens" by Mike Ashley
Μοναστήρι του Κβαταχέβι

Το Μοναστήρι του Κβάταχεβι (γεωργιανά: ქვათახევი) είναι ένα μεσαιωνικό Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Καβτούρα, στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Τριαλέτι, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι της Γεωργίας, κοντά στο χωριό Κάβτισχεβι και 55 χλμ. δυτικά της Τιφλίδας. Είναι αναγνωρισμένο Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Το μοναστήρι του Κβάταχεβι χτίστηκε κατά τον 12ο-13ο αιώνα, σε μια τοποθεσία προστατευμένη από απόκρημνες βουνοπλαγιές. Ιστορικά, το Κβάταχεβι ήταν ένα θρησκευτικό και λογοτεχνικό κέντρο όπου αντιγράφηκαν πολλά σημαντικά χειρόγραφα.Τον 14ο αιώνα το μοναστήρι καταστράφηκε από τις εισβολές του Ταμερλάνου και των Μογγόλων στη Γεωργία. Ο θρύλος λέει ότι οι μοναχοί βασανίστηκαν και κάηκαν ζωντανοί μέσα στην εκκλησία. Κατά τον 18ο αιώνα οι μοναχοί που μαρτύρησαν τότε αναγνωρίστηκαν ως άγιοι.Το 1854 ο πρίγκιπας Ιβάν Ταρκάν-Μουραβί ανακατασκεύασε το μοναστήρι. Το 1872 προστέθηκε ένα καμπαναριό.Το 1970-75 το μοναστήρι ανακαινίστηκε και αντικαταστάθηκε η θολωτή οροφή.Η μονή είχε στην κατοχή της έναν θησαυρό από μεσαιωνικά Γεωργιανά κοσμήματα και αντικείμενα, εκ των οποίων πολλά αποκτήθηκαν αργότερα και εκτίθενται τώρα στο Κρατικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας. Το κτιριακό συγκρότημα του μοναστηριού είναι τυπικό δείγμα της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, και μοιάζει με τα μοναστήρια της Μπετάνια, του Πιταρετί και του Τιμοτεσουμπάνι ως προς την μορφή και τις διακοσμήσεις. Εκκλησία: Η θολωτή εκκλησία είναι σταυροειδής με ορθογώνια βάση διαστάσεων 20,4 x 13,8 μ., και σε ύψος φτάνει τα 25,7 μ. Ο θόλος της βρίσκεται σε κεντρική θέση και στηρίζεται σε 2 ελεύθερες κολόνες και στις δύο κολόνες της Αγίας Τράπεζας. Στο ψηλό τύμπανο του θόλου υπάρχουν 12 παράθυρα. Στο εσωτερικό της δεν υπάρχουν ίχνη από τοιχογραφίες. Η εκκλησία έχει δύο εισόδους, μία στα νότια και μία στα δυτικά. Οι προσόψεις της είναι καλυμμένες με λεπτές λευκές λίθινες πλάκες. Στις διακοσμήσεις περιλαμβάνονται άφθονα μαιανδρικά σχέδια, ιδιαίτερα γύρω από τα παράθυρα και τη βάση του θόλου, ενώ η ανατολική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με ένα μεγάλο περίτεχνο σταυρό. Φράχτης - Τείχος: ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους, έχει διαστάσεις 55,4 x 59,2 μ. και το ύψος του κυμαίνεται από 2 έως 5-6 μ. Η πύλη είναι στα νότια.Διώροφος πύργος: είναι πέτρινος, ενσωματωμένος στο τείχος και διαστάσεων 5,5 x 8,2 μ. Χρησιμοποιήθηκε ως οίκημα και έχει ανακατασκευαστεί αρκετές φορές.Καμπαναριό: χτίστηκε το 1872. Στηρίζεται σε δύο ημικυκλικές αψίδες, είναι πέτρινο με κωνική οροφή.Τραπεζαρία: έχει διαστάσεις 6,7 x 10,2 μ. και τζάκι που φτάνει σε ύψος τα 3 μ.Κοιτώνας: περιλαμβάνει τα καταλύματα των μοναχών και χρονολογείται του 19ου αιώνα.
Αλφρέδο Μεχία

Ο Αλφρέδο Αντόνιο Μεχία Εσκομπάρ (Alfredo Antonio Mejía Escobar, γεννημένος στις 3 Απριλίου 1990) είναι Ονδουριανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για τον Λεβαδειακό.

 Ο Μεχία πέρασε από δοκιμαστικά στη Μονακό το 2009 και φημολογήθηκε ότι θα μετακινούταν στην Σιάτλ Σάουντερς, η οποία είχε στείλει ανιχνευτές ταλέντων στην Ονδούρα.Ο Μεχία έκανε ένα πέρασμα από την αναπληρωματική ομάδα της Ουντινέζε, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική σταδιοδρομία του από την Ρεάλ ΚΝ Εσπάνια, στην οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Εντάχθηκε στην ΦΚ Μοτάγουα για το πρωτάθλημα Clausura του 2012. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στις Κλουμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν (2013-14 και 2016) και Πανθρακικό (2014-16).Στις 29 Ιανουαρίου 2016, η Ξάνθη ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του Μεχία, ο οποίος είχε αποδεσμευτεί πρόσφατα από την ΚΝ Μαραθόν. Για τη σεζόν 2018-19, επέστρεψε στην πρώτη του ομάδα, την Ρεάλ ΚΝ Εσπάνια, από την οποία έφυγε με ελεύθερη μεταγραφή στην ισπανική Ποντεβέδρα ΚΦ στις 21 Αυγούστου 2019.Στις 16 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Λεβαδειακό της Σούπερ Λιγκ 2. Ο Μεχία έπαιξε με τις «μικρές» Εθνικές της Ονδούρας στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2007, στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2009 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ονδούρας τον Ιανουάριο του 2011, σε έναν αγώνα του Κόπα Σεντροαμερικάνα 2011 εναντίον της Κόστα Ρίκα. Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του στο Κόπα Σεντροαμερικάνα 2011 και 2017, καθώς και στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2011, 2015 και 2017. Αλφρέδο Μεχία στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Χίλντεγκαρντ, ηγουμένη του Φράουμυνστερ

Η Χίλντεγκαρντ, γαλλ. Hildegard, (828 - 23 Δεκεμβρίου 856 ή 859) από τη δυναστεία των Καρολιδών, ήταν κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού, βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας, και της συζύγου του Χέμμας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Γουέλφου κόμη γαιών στη Βαυαρία. Ήταν ηγουμένη του Φράουμυνστερ, ενός αβαείου που ιδρύθηκε από τον πατέρα της.

 Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού και της κόμισσας Χέμμας, που γεννήθηκε ένα χρόνο μετά τον γάμο τους. Το 844 έγινε ηγουμένη του Mύνστερσβαρτσαχ στη Βαυαρία, μίας μονής που ανήκε (eigenkloster) στην Καρολίγγεια αυλή, που ιδρύθηκε το 780. Στις 21 Ιουνίου 853, ο Λουδοβίκος Β΄ ο Γερμανικός ίδρυσε το αβαείο στο Φράουμυνστερ, τοποθετώντας την κόρη του Χίλντεγκαρντ ως ηγουμένη, ενώ η μικρότερη αδελφή της Μπέρτα τη διαδέχθηκε ως ηγουμένη του Mύνστερσβαρτσαχ. Σύμφωνα με το μύθο, οι δύο αδελφές ζούσαν μία κλειστή ζωή μαζί στο κάστρο Μπάλντερν. Καθώς ταξίδευαν στη Ζυρίχη για να προσευχηθούν στο παρεκκλήσιο των Αγίων Φέλιξ και Ρέγκουλα, είδαν ένα ελάφι με φωτεινά κέρατα, το οποίο τις οδήγησε μέσα από το δάσος σε μία τοποθεσία δίπλα στον ποταμό Λίματ. Οι αδελφές το εξέλαβαν αυτό ως σημάδι από τον Θεό ότι επρόκειτο να κτιστεί μια εκκλησία σε εκείνη την τοποθεσία, και ο Λουδοβίκος Β΄ ο Γερμανικός υπάκουσε σε αυτή τη θεία πρόσκληση. Αυτό που είναι ιστορικά βέβαιο, είναι ότι πρόσφατα ιδρύθηκε ένα αβαείο στο Φράουμυνστερ και αυτό το αβαείο, με τη σημαντική περιουσία του και το δικαίωμα στην αυτόνομη δικαιοδοσία του, ανατέθηκε στη Χίλντεγκαρντ. Η Χίλντεγκαρντ απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 856 (κάποιες πηγές λένε το 859). Όπως και πριν, η αδελφή της Μπέρτα τη διαδέχθηκε ως ηγουμένη του Φράουμυνστερ. Η Χίλντεγκαρντ τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 23 Δεκεμβρίου. Gerhard Hartmann, Karl Schnith (Hrsg.), Die Kaiser. 1200 Jahre Europäische Geschichte. Marixverlag, Wiesbaden 2006, (ISBN 3-86539-074-9), S. 70. Peter Vogelsanger, Zürich und sein Fraumünster. Eine elfhundertjährige Geschichte (853–1956). NZZ Libro, Zürich 1994, (ISBN 3-85823-515-6).
Βασιλεία Ζάχου

Η Βασιλεία Ζάχου (24 Απριλίου 1994) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις όπως στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο. Έχει επίσης συμμετάσχει σε παγκόσμιες διοργανώσεις, όπως στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ρυθμικής Γυμναστικής το 2011.

 2011 World Rhytmic Gymnastics Championship Athletes - Vasileia Zachou BBC Sport (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ Βασιλεία Ζάχου στο sports-reference.com «ZACHOU Vasileia». Database.fig-gymnastics.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2017. «Zachou Vasileia Rope 2008 Turin European EF». YouTube. 15 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2017.
Νικόλαος Ιντζές

Ο Νικόλαος Ιντζές (1920 - 6 Οκτωβρίου 1963) του Χαραλάμπους και της Ευδοκίας, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με το Κόμμα Φιλελευθέρων, την ΕΠΕΚ και τελευταία με την Ένωση Κέντρου.

 Γεννήθηκε στο Μεταλλείο του Λευκού Όρους του Πόντου, από όπου ήλθε ως πρόσφυγας. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες και εργάστηκε ως δικηγόρος από την ηλικία των 29 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα Ιντζέ και απέκτησαν έναν γιο, το Χαράλαμπο. Ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος βουλευτής το 1950 με την ΕΠΕΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Σερρών με την ΕΠΕΚ το 1951, στη συνέχεια με τη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση (ΦΙ.Δ.Ε.) το 1956, το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1958 και με την Ένωση Κέντρου το 1961.Απεβίωσε από καρκίνο στην Αθήνα σε ηλικία 43 ετών το 1963. Η κηδεία του έγινε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 7 Οκτωβρίου και την παρακολούθησαν ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος και άλλοι. Ο αδερφός του, Βασίλειος Ιντζές εξελέγη επίσης βουλευτής Σερρών (είχε μπει τιμητικά στο ψηφοδέλτιο του κόμματος στη θέση του αποβιώσαντα αδερφού του) με την Ένωση Κέντρου και αργότερα με το ΠΑΣΟΚ.
Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα

Το Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα (αραβικά: مُحافظة السويداء‎) είναι κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 5.550 τ.χλμ. και πληθυσμό 417.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ας Σουγουαΐντα.

 Το Ας Σουγουαΐντα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Συρίας. Συνορεύει στα δυτικά με το Νταράα, στα βόρεια με το Ριφ Ντιμάσκ και στα νότια με την Ιορδανία. Έχει έκταση 5.550 τ.χλμ.. Το Ας Σουγουαΐντα διαιρείται σε 3 επαρχίες: Κυβερνεία της Συρίας Πληροφορίες για την Ας Σουγουα´ιντα
Καραμπινιέροι

Το Σώμα των Καραμπινιέρων (ιταλικά: Arma dei Carabinieri), γνωστό ως Καραμπινιέροι (Carabinieri), είναι η εθνική στρατιωτική αστυνομία της Ιταλίας, η οποία αστυνομεύει αμφότερους τους στρατιωτικούς και τους πολίτες. Ιδρύθηκε αρχικά ως αστυνομική δύναμη του Βασιλείου της Σαρδηνίας. Κατά τη διαδικασία της ιταλικής ενοποίησης, ορίστηκε ως «Πρώτη Δύναμη» της νέας εθνικής στρατιωτικής οργάνωσης. Παρά το γεγονός ότι το Σώμα των Καραμπινιέρων βοήθησε στην καταστολή της αντιπολίτευσης, κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Μπενίτο Μουσολίνι, ήταν επίσης υπεύθυνη για την πτώση του και πολλές μονάδες του διαλύθηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία, γεγονός το οποίο οδήγησε μεγάλο αριθμό καραμπινιέρων στο να ενωθούν με το ιταλικό κίνημα αντίστασης. Από το 2001, αποτελεί έναν από τους τέσσερις κλάδους των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων.

 Της υπηρεσίας προΐσταται η Γενική Διοίκηση του Σώματος των Καραμπινιέρων (Comando generale dell'Arma dei Carabinieri), που αποτελείται από τον Γενικό Διοικητή (Comandante Generale), τον Γενικό Υποδιοικητή (Vice-Comandante Generale) και τον Επιτελάρχη (Capo di stato maggiore), με έδρα τη Ρώμη. Ο Επιτελάρχης διευθύνει, συντονίζει και εποπτεύει όλες τις δραστηριότητες της υπηρεσίας. Επιβλέπει άμεσα τους Διευθυντές Διοίκησης, Υγείας, Μηχανικού και της Κτηνιατρικής Επιτροπής. Οι κατώτεροι Διοικητές του Γενικού Επιτελείου έχει ανατεθεί το Εθνικό Κέντρο για την Πρόσληψη και την Επιλογή, το Εθνικό Κέντρο Διοίκησης και το Γραφείο Νομοθεσίας.Οι Καραμπινιέροι είναι οργανωμένοι με βάση γεωγραφικά κριτήρια για αποστολές επιβολής του νόμου. Η εδαφική οργάνωση αποτελεί τον πυρήνα της υπηρεσίας, καθώς εμπεριέχει το 80% του προσωπικού και οργανώνεται ιεραρχικά σε πέντε διαπεριφερειακές, 19 περιφερειακές και 102 επαρχιακές διοικήσεις. Εκτός από την εδαφική οργάνωση, η Ειδική Κινητή Μονάδα Διοίκησης Παλίντορο (Palidoro, με έδρα τη Ρώμη) εποπτεύει τη Μεραρχία Κινητής Μονάδας, τη Μεραρχία Ειδικής Μονάδας και την Ομάδα Ειδικών Δραστηριοτήτων (ROS). Gruppo di intervento speciale Direzione Investigativa Antimafia Επίσημη ιστοσελίδα
The Who Sell Out

The Who Sell Out είναι ο τίτλος του τρίτου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1967 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Track Records" στην Βρετανία και μέσω της "Decca" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα τραγούδια του δίσκου έχουν κοινό στιχουργικό περιεχόμενο, παρουσιάζοντας ένα σύνολο ραδιοφωνικής εκπομπής με διαφημίσεις μη υπαρκτών προϊόντων και ανακοινώσεις ανάμεσα στα κομμάτια. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του άλμπουμ αποτελούνταν από τέσσερις φωτογραφίες των μελών του συγκροτήματος με χιουμοριστικό χαρακτήρα, να διαφημίζουν κάποια από τα υποτιθέμενα προϊόντα τους. Η κυκλοφορία του άλμπουμ επέφερε μηνύσεις κατά των The Who, λόγω του συσχετισμού των κομματιών αυτών με υπαρκτές διαφημίσεις. Το άλμπουμ έφθασε στο # 13 στην Μεγάλη Βρετανία και ήταν το πρώτο Top-50 του συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δύο μήνες πριν την κυκλοφορία του, είχε εκδοθεί το σινγκλ "I Can See for Miles", σκαρφαλώνοντας στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

 1. Armenia City in the Sky (Speedy Keen) - 3:482. Heinz Baked Beans (Entwistle) - 1:003. Mary Anne with the Shaky Hand (Townshend) - 2:284. Odorono (Townshend) - 2:345. Tattoo (Townshend) - 2:516. Our Love Was (Townshend) - 3:237. I Can See for Miles (Townshend) - 4:448. Can't Reach You (Townshend) - 3:039. Medac (Entwistle) - 0:5710. Relax (Townshend) - 2:4111. Silas Stingy (Entwistle) - 3:0712. Sunrise (Townshend) - 3:0613. Rael (1 and 2) (Townshend) - 5:44 14. Rael 2 (Townshend) - 0:4715. Glittering Girl (Townshend) - 2:5616. Melancholia (Townshend) - 3:1717. Someone's Coming (Entwistle) - 2:2918. Jaguar (Townshend) - 2:5119. Early Morning Cold Taxi (Daltrey, Langston) - 2:5520. Hall of the Mountain King (Grieg) - 4:1921. Girl's Eyes (Moon) - 3:2822. Mary Anne with the Shaky Hand (Townshend) - 3:1923. Glow Girl (Townshend) - 2:24 The Who Sell Out (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Το "The Who Sell Out" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρότζερ Ντάλτρι - φωνητικά Πιτ Τάουνσεντ - κιθάρα Τζον Εντουίστλ - μπάσο Κιθ Μουν - τύμπανα The Who Sell Out - The Who | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic The Who - The Who Sell Out (album review ) | Sputnikmusic BBC - Music - Review of The Who - The Who Sell Out
Σον Ο'Κέισι

Ο Σον Ο'Κέισι (Seán O'Casey, 30 Μαρτίου 1880 - 18 Σεπτεμβρίου 1964) ήταν Ιρλανδός δραματουργός. Ως πιστός σοσιαλιστής, ήταν ο πρώτος σπουδαίος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας που έγραψε για τα λαϊκά στρώματα του Δουβλίνου.

 Ο Σον Ο'Κέισι γεννήθηκε ως Τζον Κέισι. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και σε ηλικία 14 ετών εγκατέλειψε το σχολείο. Η μόρφωσή του ήταν αποτέλεσμα προσωπικής προσπάθειας, που πυροδοτήθηκε από την έντονη δίψα του για μάθηση. Την περίοδο της εφηβείας του άσκησε διάφορα χειρωνακτικά επαγγέλματα. Καθώς μεγάλωνε το ενδιαφέρον του για το Ιρλανδικό εθνικιστικό ζήτημα, ο Σον Ο'Κέισι έμαθε την ιρλανδική γλώσσα. Την ίδια περίοδο, άλλαξε το μικρό του όνομα από την αγγλική εκδοχή (John Casey) στην ιρλανδική (Seán Ó Cathasaigh). Το Μάρτιο του 1914 έγινε γενικός γραμματέας του Στρατού των Ιρλανδών Πολιτών (παραστρατιωτικό εθνικιστικό σώμα), του οποίου συνέταξε και το καταστατικό, αλλά στις 24 Ιουλίου του ίδιου έτους αποχώρησε μετά την απόρριψη της πρότασής του να αρνηθεί τη διπλή ιδιότητα του μέλους του Στρατού των Ιρλανδών Πολιτών και των Ιρλανδών Εθελοντών. Συμμετείχε ενεργά στην εθνική ιρλανδική αναγέννηση και στον εμφύλιο πόλεμο του 1922. Παράλληλα, δημοσίευε σε εφημερίδες μαχητικά πολιτικά άρθρα μέσα από τα οποία υποστήριζε τις σοσιαλιστικές του ιδέες. Σταδιακά, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τη μαχόμενη πολιτική και επιδόθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων που καθρέφτιζαν τις πολιτικές και κοινωνικές του πεποιθήσεις. Τα θεατρικά έργα του της περιόδου 1923-1926 είναι εμπνευσμένα από επεισόδια της σύγχρονής του ιρλανδικής ιστορίας και αναφέρονται, συχνά με μεγάλη ελευθεροστομία και με στοιχεία της δουβλινέζικης αργκό, σε δραματικά γεγονότα όπου διακρίνεται η αντίθεση ανάμεσα στα φαύλα πρόσωπα αντρών και στις θαρραλέες γυναίκες ηρωίδες του, καθώς και η κριτική του απέναντι στον εθνικό διχασμό με αφορμή τον αγώνα για την ανεξαρτησία. Ανάμεσα στα γνωστότερα έργα του περιλαμβάνονται: Η σκιά ενός αντάρτη (The Shadow of a Gunman, 1923), Η Ήρα και το παγόνι (Juno and the Paycock, 1924), Το αλέτρι και τα αστέρια (The Plough and the Stars, 1926). Όταν ο Σον Ο'Κέισι βρέθηκε στο Λονδίνο για να παραλάβει ένα βραβείο και να εποπτεύσει την παραγωγή του έργου Η Ήρα και το παγόνι, ερωτεύτηκε την Αϊλίν Κάρεϊ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1927 και παρέμεινε στο Λονδίνο μέχρι το 1938, οπότε και μετακόμισε στο Τότνις. Στην Αγγλία, ο Σον Ο'Κέισι αφοσιώθηκε στη συγγραφή νέων θεατρικών έργων. Τα δραματικά έργα που ακολούθησαν έχουν κοινωνικά θέματα με αντιφασιστικό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, όπως Το άστρο γίνεται κόκκινο (The Star Turns Red, 1940) και τα Κόκκινα τριαντάφυλλα για μένα (Red Roses for Me, 1943), ή αποτελούν μια πικρή σάτιρα των συνθηκών της Ιρλανδίας στην εποχή του, όπως Η πυρά του επισκόπου (The Bishop's Bonfire, 1955). Έγραψε και την αυτοβιογραφία του, η οποία κυκλοφόρησε σε αρχικά σε δύο τόμους με τίτλο Καθρέφτης στο σπίτι μου (Mirror in My House, 1956) και επανεκδόθηκε σε έξι τόμους με τίτλο Αυτοβιογραφίες (Autobiographies, 1963). Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Σον Ο'Κέισι.