IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κρατικός Αερολιμένας Αλεξανδρούπολης «Δημόκριτος»

Ο Κρατικός Αερολιμένας Αλεξανδρούπολης «Δημόκριτος» (συντομογραφία IATA: AXD, ICAO: LGAL, ΥΠΑ: ΚΑΑΛΔ) βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ από το κέντρο της Αλεξανδρούπολης, πρωτεύουσας του Νομού Έβρου. Η πρόσβαση στο αεροδρόμιο, γίνεται μέσω της Ευρωπαϊκής Οδού 90 (Ε90) που συνδέει την Ελλάδα με την Τουρκία. Μελλοντικά θα υπάρχει πρόσβαση και μέσω της Εγνατίας Οδού. Είναι ένα μέσης δυναμικότητας αεροδρόμιο, σε σχέση με τη διενέργεια πτήσεων και τη διακίνηση επιβατών. Ακολουθώντας την δυναμική ανάπτυξη της περιοχής, προβλέπεται στο μέλλον και η ραγδαία ανάπτυξη του αερολιμένα.

 Ο Αερολιμένας ιδρύθηκε το 1944. Το 1955 ανακηρύχθηκε «Διεθνής», ενώ το 1975 κατασκευάστηκε η υπάρχουσα υποδομή σε κτήρια και διάδρομο. Το 1992, το αεροδρόμιο έλαβε το προσωνύμιο «Δημόκριτος», προς τιμήν του αρχαίου Ατομικού αρχαίου φιλοσόφου Δημόκριτου, που γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης και συγκεκριμένα στον Νομό Ξάνθης. Οι νέες κτιριακές του εγκαταστάσεις μετά την επέκταση που θα ολοκληρώθηκε το 2011, καλύπτουν επιφάνεια μεγαλύτερη των 8.500 τ.μ., ενώ στη 3η φάση της ολοκλήρωσης, βρίσκεται και ο νέος Πύργος Ελέγχου του αερολιμένα. Ο αερολιμένας διαθέτει επιβατικό αεροσταθμό, κτήριο διοικήσεως, πύργο ελέγχου καθώς και πυροσβεστικό σταθμό. Ο αερολιμένας ανήκει στην έβδομη κατηγορία πυρασφάλειας. Ο χώρος στάθμευσης των αεροσκαφών έχει χωρητικότητα τεσσάρων μεσαίου τύπου αεροσκαφών. Στις 11:42 της 16ης Ιουλίου 2016, ένα ελικόπτερο τύπου Black Hawk της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας έστειλε σήμα κινδύνου και ζήτησε άδεια προσγείωσης στο αεροδρόμιο από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Το ελικόπτερο προσγειώθηκε οκτώ λεπτά αργότερα, στις 11:50, και οι επιβαίνοντες του ήταν 8 στρατιωτικοί που συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία τη προηγούμενη μέρα. Δύο F-16 της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας παρακολούθησαν και συνόδευσαν το ελικόπτερο έως το αεροδρόμιο, ενώ οι 8 τούρκοι αξιωματικοί συνελήφθησαν από την αστυνομία, και μεταφέρθηκαν στο αστυνομικό τμήμα. Κατηγορήθηκαν για παράνομη είσοδο στην χώρα. Ακόμη, οι επτά από αυτούς, έλαβαν κατηγορίες για διάπραξη παράνομης πτήσης, ενώ ο όγδοος που ήταν ο πιλότος, κατηγορήθηκε για εκτέλεση παράνομης πτήσης. Όλοι τους αιτήθηκαν άσυλο στην Ελλάδα. Τη νύχτα της ίδιας μέρας, λίγο μετά τις 23:00, ένα ακόμη τουρκικό ελικόπτερο Black Hawk προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο, μεταφέροντας πλήρωμα για την παραλαβή του πρώτου ελικοπτέρου. Μετά τον έλεγχο του πρώτου ελικοπτέρου, τα δύο τουρκικά ελικόπτερα επέστρεψαν στη βάση τους το πρωί της επόμενης μέρας.
Καγκάδι Αχαΐας

Το Καγκάδι είναι πεδινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου). Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 409 κατοίκους.

 Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αχαΐας, καθώς και πολύ κοντά στα όρια αυτής με την Ηλεία. Είναι χτισμένο σε μια πεδινή τοποθεσία, στις παρυφές του εύφορου κάμπου της Βουπρασίας καθώς κάτω δυτικά της Μόβρης, ενώ δίπλα στο χωριό ρέει ο ποταμός Λάρισσος. Το υψόμετρο του οικισμού ανέρχεται περίπου στα 80 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα, σύμφωνα με στοιχεία πραγματοποιημένων εθνικών απογραφών, είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Καγκάδι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καγκαδίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καγκαδίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017.
Σεϊκού Εντιαγέ

Ο Σεϊκού Εντιαγέ, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1971 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,04 μ. και αγωνιζόταν στην θέση του πάουερ φόργουορντ.

 Ο Εντιαγέ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ντιζόν, όπου την σεζόν 1990-91 κατέκτησε την έκτη θέση του γαλλικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στην Σεντ Κουεντέν, η οποία αγωνίστηκε στο κύπελλο Κόρατς αλλά υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος.Το καλοκαίρι του 1992, μεταγράφηκε στην Ρουπέλα Λα Ροσέλ και το 1993-94 αγωνίστηκε με την ομάδα της Λε Μαν, η οποία κατέλαβε την 13η θέση του γαλλικού πρωταθλήματος με μόλις πέντε νίκες σε 26 παιχνίδια. Από το 1994 ως το 1997, φόρεσε την φανέλα της Ολιμπίκ Αντίμπ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της σεζόν 1994-95. Αγωνίστηκε για δύο χρονιές στην Ευρωλίγκα και το 1996-97 έπαιξε στο κύπελλο Κυπελλούχων, αγωνιζόμενος σε έντεκα αγώνες με μέσους όρους 8,2 πόντων και 3,1 ριμπάουντ.Το 1997-98, ξεκίνησε την χρονιά στην Μπεσανσόν και ολοκλήρωσε την σεζόν στην Πορτογαλία και την Ιλιαμπούμ. Την επόμενη χρονιά, φόρεσε την φανέλα της Μπράδερ Γκεντ, ενώ το 1999-00 μεταγράφηκε στην Ελλάδα και την ομάδα του Άρη, όπου έπαιξε σε μόλις επτά αγώνες καθ' όλη την διάρκεια της χρονιάς με 2,0 πόντους και 2,8 ριμπάουντ ανά αγώνα.Το καλοκαίρι του 2000, συμμετείχε στο Summer League της Nike στο Τρεβίζο και συνέχισε στην ομάδα του Σπόρτιγκ, ενώ το 2002-03 φόρεσε την φανέλα της γερμανικής Τριέρ. Ολοκλήρωσε την χρονιά στην Ουλμ και μετά από ένα μακρύ διάστημα που δεν αγωνιζόταν, έπαιξε στην δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας με το Αννόβερο. Ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα στην Κλαμπ Αφρικέν από την Τυνησία το 2008. Cheikhou N'Diaye | FIBA Europe CHEIKOU N'DIAYE basketball profile
Μπάλα Τάουν ΦΚ

Η Μπάλα Τάουν ΦΚ είναι ουαλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μπάλα. Συμμετέχει στην Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας. Ιδρύθηκε το 1880. Έδρα της ομάδας είναι το Maes Tegid χωρητικότητας 3000 θεατών.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζεις τις συμμετοχές της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας Φιναλίστ (2): 2014–15, 2015–16 Κύπελλο Ουαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) Φιναλίστ(1): 2016–17 Λιγκ Καπ Ουαλίας Φιναλίστ (2): 2013–14, 2014–15 Επίσημος ιστότοπος
Ντιναμό Μόσχας

Η Ντιναμό Μόσχας (ρωσικά: Динамо Москва) είναι ρωσική αθλητική κοινωνία με έδρα τη Μόσχα. Ιδρύθηκε από τον Φέλιξ Ντζερζίνσκι στις 18 Απριλίου του 1923. Η Ντιναμό Μόσχας ήταν το πρώτο ίδρυμα που δημιουργήθηκε από την αθλητική κοινωνία Ντιναμό (Спортивное общество Динамо) και το μόνο που παραμένει ακόμη και σήμερα ως «ΜΓΟ ΒΦΣΟ Ντιναμό» (МГО ВФСО Динамо) συνδεδεμένο με αυτή.

 Καθ' όλη τη μακρά ιστορία της, η κοινωνία είχε σπουδαίους αθλητές, όπως η Γκαλίνα Γκορόχοβα, ο Λεβ Γιάσιν, ο Μιχαήλ Βορόνιν​​, ο Βιτάλι Νταβίντοφ, η Μαρία Ισάκοβα και η Λουντμίλα Τουρίσεβα μεταξύ άλλων. Ο Βλαντιμίρ Προνίτσεφ επικεφαλής της Υπηρεσίας Συνοριακής Φρουράς είναι ο σημερινός πρόεδρος. ΦΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα ποδοσφαίρου που ιδρύθηκε το 1923. ΧΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα χόκεϊ επί πάγου που ιδρύθηκε το 1946. ΜΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα καλαθοσφαίρισης που ιδρύθηκε το 1923. ΖΜΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών που ιδρύθηκε το 1923. ΒΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα πετοσφαίρισης που ιδρύθηκε το 1926. ΖΒΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών που ιδρύθηκε το 1926. ΖΜΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα υδατοσφαίρισης που ιδρύθηκε το 1923. ΜΦΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα ποδοσφαίρου σάλας που ιδρύθηκε το 2002. ΠΦΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα ποδοσφαίρου άμμου που ιδρύθηκε το 2012. ΡΚ Ντιναμό Μόσχας, τμήμα ράγκμπι που ιδρύθηκε το 1933. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα μπάντυ που ιδρύθηκε το 1923. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα κολύμβησης που ιδρύθηκε το 2010. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα ξιφασκίας που ιδρύθηκε το 1923. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα κωπηλασίας που ιδρύθηκε το 1928. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα μοντέρνου πένταθλου. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα γυμναστικής που ιδρύθηκε το 1974. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα πολεμικών τεχνών. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα σκοποβολής που ιδρύθηκε το 1923. Ντιναμό Μόσχας, τμήμα ποδηλασίας. Επίσημη ιστοσελίδα
Φρανκ Ζουέλα

Ο Φρανκ Ζουέλα, γεννημένος στις 3 Αυγούστου 1983 στην πρωτεύουσα της Ανγκόλας, Λουάντα, είναι ποδοσφαιριστής. Τελευταία αγωνιζόταν στην ΚΝ Τροφένσε. Και είναι κάτοχος πορτογαλικού διαβατηρίου και στην Εθνική Ανγκόλας.

 Ο Φρανκ Ζουέλα ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Πορτογαλία και τη Σερτανένσε όπου έπαιξε τη σεζόν 2002-2003. Ακολούθησε η μεταγραφή στην κορυφαία κατηγορία του πορτογαλικού ποδοσφαίρου και στην Ακαδέμικα αλλά η έλλειψη ευκαιριών τον ανάγκασε να απωχωρήσει για τη Σάντα Κλάρα ομάδα 2ης Εθνικής της πορτογαλίας εκείνη τη σεζόν. Το 2005 έρχεται στην Ελλάδα για να αγωνιστεί με τον Ακράτητο η ομάδα των Άνω Λιοσίων υποβιβάζεται αλλά ο Ζουέλα είναι από τους διασωθείς και μετακομίζει στην SKODA Ξάνθη στην ομάδα μένει για τρία χρόνια κάνοντας αρκετά καλές εμφανίσεις. Το 2009 μετά από ένα μίνι σήριαλ μεταγράφεται στην Κουμπαν Κρασνοντάρ όπου μετά από λίγο καιρό τον Ιανουάριο του 2010 δίνεται δανεικός στην ομάδα β κατηγορίας εκείνη τη σεζόν Αλάνια Βλαντικαβκάζ. Το καλοκαίρι του 2010 η ομάδα του, τον παραχωρεί εκ νέου δανεικό στον ΠΑΟΚ. Όμως τον Ιανουάριο ο δανεισμός τερματίζεται και ο Ζουέλα επιστρέφει στη Ρωσία και στην ομάδα που ανήκε την Κούμπαν Κράσνονταρ. Το καλοκαίρι του 2011 η ομάδα του, τον παραχωρεί ξανά δανεικό στον Ατρόμητο. Απο 4 Ιουνίου υπογραψε στο ΑΠΟΕΛ. Φραντσίσκο&paiktisid=3145/ Η Καριέρα του Ζουέλα με αριθμούς Πάει στη Ρωσία ο Ζουέλα Ζουέλα: Χαίρομαι που είμαι παίκτης του ΠΑΟΚ
Λούτσι Βοιωτίας

Το Λούτσι είναι χωριό του νομού Βοιωτίας του Δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται, βορειοδυτικά του Ορχομενού κοντά στους πρόποδες του όρους Χλωμό. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 308 κάτοικοι. Κοντά στο Λούτσι βρισκόταν η αρχαία Βοιωτική πόλη Ύηττος.

 Το Λούτσι αναπτύχθηκε κατά την περίοδο 1900-1940, όταν υπήρξε εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων νικελίου και σιδήρου της περιοχής από ιταλική εταιρίαΥπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1929-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Ορχομενού οπού παραμένει έως σήμερα. Ο πληθυσμός του παραμένει σχεδόν σταθερός παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις. Πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες
Αλντομπραντίνο Γ΄ των Έστε

Ο Αλντομπραντίνο Γ΄, ιταλ. Aldobrandino III, ( 14 Σεπτεμβρίου 1335 – 3 Νοεμβρίου 1361) από τον Οίκο των Έστε, ήταν κυβερνήτης της Φερράρα και της Μόντενα (1352-1361).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της τρίτης συζύγου του Λίππα Αριόστι. Αρχικά είχε γεννηθεί εκτός γάμου, αλλά νομιμοποιήθηκε όταν ο πατέρας του νυμφεύτηκε την ερωμένη του Λίππα Αριόστι. Ήταν από τους πρώτους αυθέντες της Ιταλίας που συνόδευσαν τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας στην προέλασή του στη Ρώμη, όπου στέφθηκε από τον πάπα. Η πράξη του αυτή τον έκανε να κερδίσει πολυάριθμα προνόμια. Απεβίωσε το 1361 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Νικολό Β΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα.
Strange Brew: The Very Best of Cream

Strange Brew: The Very Best of Cream είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του ροκ συγκροτήματος Cream, η οποία κυκλοφόρησε το 1983 μέσω της εταιρείας "Polydor". Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιείχε τραγούδια ηχογραφημένα για τα τέσσερα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, από το 1966 μέχρι το 1968 και επικεντρώνεται, κυρίως στα τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε μορφή σινγκλ. Ο δίσκος δε γνώρισε αρκετή εμπορική επιτυχία όταν κυκλοφόρησε, αλλά οι σταθερές πωλήσεις που παρουσίασε τον οδήγησαν στο να βραβευθεί ως πλατινένιος, δέκα χρόνια αργότερα.

 1. Badge (Clapton, Harrison) - 2:45από το δίσκο Goodbye 2. Sunshine of Your Love (Clapton, Bruce, Brown) - 4:08από το δίσκο Disraeli Gears 3. Crossroads (Johnson) - 4:13από το δίσκο Wheels of Fire 4. White Room (Bruce, Brown) - 3:04από το δίσκο Wheels of Fire 5. Born Under A Bad Sign (Jones, Bell) - 3:08από το δίσκο Wheels of Fire 6. SWLABR (Bruce, Brown) - 2:31από το δίσκο Disraeli Gears 7. Strange Brew (Clapton, Pappalardi, Collins) - 2:45από το δίσκο Disraeli Gears 8. Anyone for Tennis (Clapton, Sharp) - 2:38σινγκλ του δίσκου Wheels of Fire 9. I Feel Free (Bruce, Brown) - 2:51από το δίσκο Fresh Cream 10. Politician (Bruce, Brown) - 4:12από το δίσκο Wheels of Fire 11. Tales of Brave Ulysses (Clapton, Sharp) - 2:50από το δίσκο Disraeli Gears 12. Spoonful (Dixon) - 6:30από το δίσκο Fresh Cream Strange Brew: The Very Best of Cream (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 7 Ιουλίου 1969 Strange Brew: The Very Best of Cream (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Το Strange Brew: The Very Best of Cream ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζακ Μπρους - μπάσο, φωνητικά Έρικ Κλάπτον - κιθάρα, φωνητικά Τζίντζερ Μπέηκερ - τύμπανα, φωνητικά Strange Brew: The Very Best of Cream - Cream | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Strange Brew: The Very Best Of Cream Review | Cream | Compact Discs | Reviews | Ultimate Guitar Gold & Platinum - RIAA
Πανδούλφος Μαλατέστα

Ο Πανδούλφος, ιταλ.: Pandolfo Malatesta (1390 - 17 Απριλίου 1441) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός αρχιεπίσκοπος της Πάτρας, ενώ διετέλεσε ως ο τελευταίος βαρώνος της Πάτρας.

 Γεννήθηκε στο Πεζάρο και καταγόταν από την οικογένεια Μαλατέστα, οι οποίοι κυβερνούσαν ένα από τα πολλά κρατίδια που ήταν μοιρασμένη τότε η Ιταλία. Ήταν γιος του Μαλατέστα Δ΄ των Σονέτων, κυρίου των Πέζαρο, Φοσομπρόνε, Γκραντάρα, Τζέζι, Νάρνι και της Ελιζαμπέτα ντα Βαράνο. Αδέλφια του ήταν ο Γκαλεάτσο, ο Κάρλο Β΄ και η Κλεώπα, σύζυγος του Θεοδώρου Β΄ Παλαιολόγου δεσπότη του Μωρέως. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Πάτρας το 1424-1430. Πριν διορισθεί από τον Πάπα στην Πάτρα, ήταν στην επισκοπή της Μπρέσια 1416-1418 και έπειτα επίσκοπος της Κουτάνς την περίοδο 1418-1424. Εκδιώχτηκε από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όταν εκείνος κατέλαβε την Πάτρα το 1430. Κατέφυγε στην Ναύπακτο και μετά στην Ιταλία, όπου απεβίωσε στο Πέζαρο στις 17 Απριλίου 1441.
Strangers to Ourselves

Το "Strangers to Ourselves" είναι το έκτο άλμπουμ των Modest Mouse. Κυκλοφόρησε στις 17 Μαρτίου του 2015 από την Epic Records. Κυκλοφόρησε 8 χρόνια μετά το "We Were Dead Before the Ship Even Sank, σημειώνοντας το μεγαλύτερο κενό μεταξύ στούντιο άλμπουμ στην ιστορία της μπάντας. Οι Modest Mouse ηχογράφησαν υλικό για 2 άλμπουμ στις συνεδρίες τους, αλλά τα τραγούδια του δεύτερου άλμπουμ δεν είναι έτοιμα για κυκλοφορία ακόμα. Το εξώφυλλό του άλμπουμ είναι μια εναέρια φωτογραφία του Venture Out RV Resort, το οποίο βρίσκεται στη Mesa της Αριζόνα.

 Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από τον Isaac Brock, εκτός του "God is an Indian and You're an Asshole" που γράφτηκαν από τον Jeremiah Green. Όλη η μουσική γράφτηκε από τους Modest Mouse. Isaac Brock - μπάσο, eBow, Fender Rhodes, κιθάρα, 12χορδη κιθάρα, βαρύτονη κιθάρα, συνθεσάιζερ Korg, mellotron, πιάνο, παραγωγός, φωνή Jeremiah Green - κόνγκας, τζέμπε, ντραμς, ηλεκτρικά ντραμς, κιθάρα, καλίμπα, συνθεσάιζερ Korg, sequencers, βιμπράφωνο, φωνητικά, σφύριγμα Lisa Molinaro - μπάσο, τσέλο, βιόλα, φωνητικά Russell Higbee - μπάσο, μπάσο upright, κορνέτο, ευφώνιο, Fender Rhodes, κιθάρα, βαρύτονη κιθάρα, καλίμπα, όργανο, ηλεκτρικό όργανο, όργανο pump, βιμπράφωνο, φωνητικά William Slater - μπάντζο, Fender Rhodes, πιάνο, συνθεσάιζερ, φωνητικά Tom Peloso - μπάσο, κορνέτο, Fender Rhodes, ακουστική κιθάρα, καλίμπα, πιάνο, πιάνο upright, συνθεσάιζερ, φωνητικά Dann Gallucci - μηχάνημά ντραμς, κιθάρα, ακουστική κιθάρα, sequencing, συνθεσάιζερ Jim Fairchild - Fender Rhodes, κιθάρα, γιουκαλίλι, φωνητικά Davey Brozowski - κρουστά Tristan Forney - τούμπα Jose Medeles - ντραμς, κρουστά, βιμπράφωνο James Mercer - φωνητικά Corrina Repp - φωνητικά Maureen Pandos - μπάσο upright Seth Lorinczi - μπάσο, μηχανικός Tucker Martine - κρουστά, παραγωγός Ben Massaralla- κρουστά, sonic enhancements Ryan Baldoz - ηχολήπτης, μπάσο Beau Raymond - μηχανικός Greg Calbi - mastering Brandon Eggleston - μηχανικός Clay Jones - μηχανικός, παραγωγός Brian Deck - παραγωγός John McEntire - μηχανικός, μίξινγκ Griffin Rodriguez - μηχανικός Daniel Schlett - βοηθός μίξινγκ Chris Shaw - μίξινγκ Jeremy Sherrer - μηχανικός, μίξινγκ, προγραμματισμός, τύμβαλα, φωνητικά Andrew Weiss - παραγωγός Darrin Wiener - μηχανικός, field recording, προγραμματισμός, Roland MC-303, sound manipulation, συνθεσάιζερ Joe Zook - μίξινγκ Αυστραλία- 15 Νέα Ζηλανδία - 39 Βέλγιο (Φλάνδρα) - 133 Γερμανία - 47 Ελβετία - 96 Ηνωμένο Βασίλειο - 28 ΗΠΑ - 3
Καστανούσσα Σερρών

Η Καστανούσσα (γνωστή ως Πάλμες μέχρι το 1926) είναι χωριό του νομού Σερρών με πληθυσμό 592 κατοίκων στην απογραφή του 2011. Το χωριό ανήκει στον δήμο Σιντικής.

 Το χωριό βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Μπέλλες στα σύνορα Βουλγαρίας - Βόρειας Μακεδονίας. Σύμφωνα με τις στατιστικές του Βασίλ Κάντσοφ, το 1900 ζούσαν 1.150 Βούλγαροι μουσουλμάνοι στο χωριό. Ωστόσο, ο Γκεόργκι Στρέζοφ το 1891 αναφέρει ότι το χωριό κατοικείται αποκλειστικά από ανθρώπους πομακικής καταγωγής. Η Καστανούσσα κατά την οθωμανική περίοδο κατοικούνταν από μουσουλμάνους οθωμανούς, οι οποίοι μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας εγκατασταθήκαν στην περιοχή της Μερσίνης. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων το χωριό κατακτήθηκε από τμήματα του βουλγαρικού στρατού, αλλά μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 το χωριό ελευθερώθηκε και προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Αεροφωτογραφία της Καστανούσσας
Κακή Θάλασσα Αττικής

Η Κακή Θάλασσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Αττικής, χτισμένος μπροστά από την ομώνυμη παραλία. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα του Λιμένα Μαρκοπούλου. Είναι ένας από τους πολυάριθμους οικισμούς του δήμου Κερατέας που δημιουργήθηκαν από εξοχικές κατοικίες, συχνά αυθαίρετες, που χτίστηκαν στην περιοχή τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο οικισμός σήμερα έχει πληθυσμό 203 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

 Η παραλία της Κακής ή Κακιάς Θάλασσας είναι οργανωμένη, και από τις πιο δημοφιλείς της νοτιοανατολικής Αττικής. Στη μία της πλευρά υπάρχει κάθετος βράχος που χρησιμοποιείται για αναρρίχηση. Λίγο ανατολικότερα του οικισμού βρίσκεται το ομώνυμο μοναστήρι παλαιοημερολογιτών. Βάσει της ελληνικής μυθολογίας όταν οι βάρβαροι επιτέθηκαν στην Ελλάδα, ο Δίας και ο Άδης έσυραν τις ακτές ώστε να μπορούν να μιλάνε και άφησαν το νερό της θάλασσας στο ενδιάμεσο. Καθώς οι Έλληνες ήταν πολύ λίγοι στον αριθμό, ο Δίας και ο Άδης τους βοήθησαν ζητώντας από τον Ποσειδώνα να στείλει εκεί κύματα μεγαλύτερα από τα πλοία των βαρβάρων. Από τότε λέγεται πως ακόμα και ο Άδης υπερασπίστηκε τους Έλληνες. Από τότε η θάλασσα στην περιοχή της Κερατέας ονομάστηκε Κακιά Θάλασσα.
Περίπτερος ναός της Ήρας (Ποσειδωνία)

Ο Περίπτερος ναός της Ήρας στην Ποσειδωνία στην Καμπανία της Ιταλίας είναι αρχαιολογικός χώρος που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ. και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.

 Στη βιβλιογραφία αναφέρεται και ως Ηραίον της Ποσειδωνίας 2. Ονομάζεται εκ παραδρομής και ναός του Ποσειδώνα. Είναι αρχαίος ελληνικός περίπτερος ναός με 6 κίονες στην μπροστινή πλευρά και 14 κίονες δωρικού ρυθμού αχαϊκής τεχνικής στην πλαϊνή πλευρά του. Ο σηκός του είναι τρίκλιτος, και διαθέτει πρόναο και οπισθόδομο. Διατηρείται σε καλή κατάσταση. Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ (1855-1925), Όττο Πούχσταϊν (1899). Die griechischen Tempel in Unteritalien und Sicilien. Berlin: Asher. σελίδες 24-31. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2012. Temple of Hera II, archaic Doric temple, 470-460 BCE Παρουσίαση του ναού από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών

Η Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών (γαλλικά: Bibliothèque nationale des Seychelles) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στη Βικτώρια, την πρωτεύουσα του αρχιπελάγους των Σεϋχελλών, Η βιβλιοθήκη διαθέτει δύο παραρτήματα στο δεύτερο μεγαλύτερο νησί (Πράσλιν) και ένα στο τρίτο μεγαλύτερο Λα Ντιγκ. Διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης ήταν η Αν-Μαίρη Ρόμπερτ (10/2017).

 Προκάτοχος της Εθνικής Βιβλιοθήκης ήταν η Βιβλιοθήκη Carnegie, η οποία άνοιξε στο κοινό στις 22 Ιανουαρίου 1910 υπό τον κυβερνήτη Ντέιβιντσον και λειτούργησε έως το 1970. Το 1970, όταν ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας των Σεϋχελλών η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Δημόσια Βιβλιοθήκη Carnegie . Ένα τμήμα μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών το 1978 και το τμήμα αυτό μετακόμισε σε νέα διεύθυνση στη λεωφόρο State House το επόμενο έτος. Ένα νέο κτίριο για τη βιβλιοθήκη ανεγέρθηκε το 1991-1994. Η Εθνική Βιβλιοθήκη άνοιξε στην οδό Francis Rachel για το κοινό στις 18 Ιουνίου 1994. Σήμερα λειτουργεί ακόμα στο ίδιο σημείο. Η βιβλιοθήκη είχε το δικαίωμα να παράγει αντίγραφα δωρεάν από το 1964. Το Εθνικό Κέντρο ISBN ξεκίνησε το 1998. Η βιβλιοθήκη διαχειρίζεται επίσης την εγγραφή ISSN των σειριακών εκδόσεων της χώρας. Το πρώτο μέρος της Εθνικής Βιβλιογραφίας των Σεϋχελλών (1700-1985) δημοσιεύτηκε από τη Βιβλιοθήκη στις 15 Δεκεμβρίου 2004 και το δεύτερο μέρος για την περίοδο (1986-1995) το 2007. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), το 95,2% του ενήλικου πληθυσμού των Σεϋχελλών (άνω των 15 ετών) ήταν εγγράμματοι. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Σεϋχέλλες Βικτώρια (Σεϋχέλλες)
Άγιοι Δέκα Ηρακλείου

Οι Άγιοι Δέκα είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης κοινότητας καθώς και του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Παλαιότερα ανήκε στην Επαρχίας Καινουργίου του Νομού Ηρακλείου.

 Το χωριό είναι χτισμένο σε κατάφυτο ύψωμα με θαυμάσια θέα ανάμεσα σε ελαιώνες, στη βόρεια πλευρά της πεδιάδας της Μεσσαράς, πάνω σε ερείπια της αρχαίας Γόρτυνας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρων. Βρίσκεται ανατολικά από τον αρχαιολογικό χώρο της Γόρτυνας και πιθανολογείται ότι εκεί βρισκόταν το νεκροταφείο της αρχαίας πόλης. Υποστηρίζεται πως πολλά από τα σπίτια του χωριού έχουν χτιστεί με οικοδομικό υλικό από τα ερείπια της αρχαίας πόλης, ενώ στο μουσείο της Γόρτυνας εκθέτονται ευρήματα της περιοχής των Αγίων Δέκα.Στην Κέρκυρα υπάρχει αντίστοιχο χωριό Άγιοι Δέκα, που σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε από πρόσφυγες των Αγίων Δέκα της Κρήτης. Εξαιτίας της προνομιακής του θέσης, το χωριό παρουσιάζει αυξημένη κίνηση και η συγκοινωνία με το Ηράκλειο είναι πολύ πυκνή. Στους Αγίους Δέκα στεγάζεται το δημαρχείο του Δήμου Γόρτυνας, ενώ παράλληλα λειτουργούν νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ, αστυνομικό τμήμα, πολιτιστικός σύλλογος, αθλητικό σωματείο και γήπεδο. Κατά τη θερινή περίοδο, το χωριό αποτελεί επίσης τη βάση οχήματος επιφυλακής του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Μοιρών. Στα νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται το Φυλακείον, όπου φυλάσσονται αγάλματα, επιγραφές και γλυπτά ευρήματα από την αρχαία Γόρτυνα. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του χωριού έχει διαδραματίσει και η ενορία. Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο βυζαντινός ναός των Αγίων Δέκα, ο σύγχρονος ναός του Αγίου Νεκταρίου. Στη θέση Αγία Λίμνη, στην άκρη του οικισμού είναι κτισμένο το παρεκκλήσι των Αγίων Δέκα, όπου μέσα στις στοές βρίσκονται οι τάφοι τους. Πέραν των παραπάνω, στην ενορία υπάγεται πλήθος από παρεκκλήσια και ξωκκλήσια. Σε χάρτες και έγγραφα του 1583 ο οικισμός αναφέρεται με την ονομασία Agius Dheca και με 308 κατοίκους. Από το χωριό καταγόταν η οικογένεια επαναστατών του Μαλικούτη. Σημαντικοί οπλαρχηγοί ήταν ο Νικόλαος (ο οποίος εκτέλεσε το γενίτσαρο της Μεσαράς Αγριολίδη και αργότερα σκοτώθηκε ο ίδιος και διασύρθηκε από τους Τούρκους), ο Μιχαήλ και ο Μανούσος. Κατά την περίοδο που ήταν επίσκοπος ο Βασίλειος Μαρκάκης και μέχρι το 1945, οπότε και έγινε Μητροπολίτης Κρήτης, το χωριό υπήρξε έδρα της επισκοπής Γορτύνης και Αρκαδίας. Ο ίδιος δώρισε το ιδιόκτητο μέγαρο της επισκοπής στον ΕΟΤ και έκτοτε χρησιμοποιείται ως τουριστικός ξενώνας, με την ονομασία "Βασιλείου Μέλαθρον". Τα τελευταία χρόνια στο μέγαρο είχαν εγκατασταθεί οι υπηρεσίες του Δήμου ως μια προσωρινή λύση στο πρόβλημα στέγασης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Γόρτυνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Βουρβουλίτης αποτελούν την κοινότητα Αγίων Δέκα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 785 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Αγίων Δέκα Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
TM-XML

Η TM-XML (Trade Mark Extensible Markup Language, ελληνικά: επεκτάσιμη γλώσσα σήμανσης για εμπορικά σήματα) είναι μια ανοικτή πρότυπη γλώσσα τύπου XML του τομέα των σημάτων, για την κυκλοφορία πληροφοριών περί εμπορικών σημάτων μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών βιομηχανικής ιδιοκτησίας και των συνεργατών ή χρηστών τους.

 Αρχικός σκοπός της ήταν ο καθορισμός προτύπου XML για ανταλλαγή στοιχείων περί των εμπορικών σημάτων. Στη διάρκεια της διαμόρφωσης σχετικών προδιαγραφών και μετά τη δημιουργία του προτύπου ST.66 της Παγκόσμιας Οργάνωσης Διανοητικής Ιδιοκτησίας (WIPO) προστέθηκαν και άλλοι σκοποί, όπως: καθορισμός προτύπων XML για γραφεία εμπορικών σημάτων και τους επαγγελματίες του τομέα, κατάθεση εύχρηστων στοιχείων που αποτελούν τη βάση για δημιουργία προτύπων της οργάνωσης WIPO, διαμόρφωση προτύπων για διαδικτυακές υπηρεσίες περί σημάτων, εξασφάλιση παραδειγμάτων από διάφορες πρακτικές εφαρμογές και μέσα, δημοσιοποίηση των εμπειριών, πρακτικών και γνώσεων, ενίσχυση της συνεργασίας και εναρμόνιση των διαφόρων αντιπροσωπειών μελέτης και ενημέρωσης περί σημάτων, και, το πλέον πρόσφατο, διαμόρφωση του νέου σημασιολογικού ιστού (semantic web) για τον τομέα των εμπορικών σημάτων από την άποψη της πνευματικής ιδιοκτησίας. Η γλώσσα TM-XML δημιουργήθηκε από ομάδα εργασίας που συστάθηκε από το Γραφείο Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά τον Ιούνιο του 2003. Δημοσιεύθηκαν οκτώ σχέδια μορφών της γλώσσας (προσωρινές μορφές 0.1 έως 0.7 και η μορφή «1.0 Draft») ώστε να υποβληθούν σε κριτικά σχόλια, για να δημοσιευθεί τελικά, στις 26 Μαΐου 2006, η οριστική μορφή «1.0 Final» στον δικτυακό τόπο της ομάδας (TM-XML.org). Η μορφή «1.0 Final» της TM-XML προτάθηκε ως βάση για τη δημιουργία του προτύπου ST.66 της οργάνωσης WIPO, το οποίο και εγκρίθηκε από την ειδική ομάδα εργασιών τυποποίησης SCIT/SDWG (Standing Committee on Information Technologies / Standards and Documentation Working Group) κατά την 8η συνεδρίασή της στις 19-22 Μαρτίου 2007 στη Γενεύη. DS-XML: πρότυπο XML ειδικό για σχέδια και βιομηχανικά σχέδια - Βασική ιστοσελίδα της DS-XML Βασική ιστοσελίδα της TM-XML Προδιαγραφές TM-XML Λεξικό TM-XML Εφαρμογές της TM-XML Μέσα και παραδείγματα TM-XMLΠρότυπα, συστάσεις και γενικές οδηγίες της οργάνωσης WIPO Πρότυπο WIPO ST.66 - σύσταση για την επεξεργασία στοιχείων περί εμπορικών σημάτων με τη χρήση XML Πρότυπο WIPO ST.66 - προσαρτήματαΓΕΕΑ, Γραφείο Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά (Σήματα, Σχέδια και Υποδείγματα) Δδυνατότητα τηλεφόρτωσης CTM από το ΓΕΕΑ («version 3» σε γλώσσα TM-XML) Αρχειοθετήθηκε 2008-03-02 στο Wayback Machine.
Νέο Ραδιομέγαρο, Μάντσεστερ

Το Νέο Ραδιομέγαρο ήταν κτήριο του BBC στη Βορειοδυτική Αγγλία στην οδό Oxford Road στο κέντρο του Μάντσεστερ. Στο κτήριο στεγάζονταν το BBC Μάντσεστερ, το BBC Βόρεια, το BBC Βορειοδυτικά και η Φιλαρμονική ορχήστρα του BBC. Το Νέο Ραδιομέγαρο εκκενώθηκε το Φθινόπωρο του 2011, όταν οι υπηρεσίες του BBC μετακινήθηκαν στην περιοχή MediaCityUK, του Σάλφορντ. Πλέον, το κτήριο έχει κατεδαφιστεί.

 Το κτήριο κατασκευάστηκε στο τετράγωνο γύρω από τις οδούς Oxford Road, Charles Street και Pritchard Street. Η κατασκευή του κτηρίου στην περιοχή εγκρίθηκε από τον Υπουργό Στέγασης και την Τοπική Αυτοδιοίκηση στις 21 Ιουλίου του 1967 και τα σχέδια ξεκίνησαν την ίδια χρονιά. Η οικοδομική άδεια χορηγήθηκε τον Δεκέμβριο του 1968. Η κατασκευή του κτηρίου ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1971 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1975. Η κατασκευή χωρίζονταν σε τρία στάδια - τα στούντιο του τοπικού ραδιοφώνου και των εξωτερικών μεταδόσεων, ένα στούντιο για τις πρόβες της Συμφωνική Ορχήστρα Βορείου και το περιφερειακό τηλεοπτικό κέντρο. Τα γραφεία του BBC Μάντσεστερ χτίστηκαν στον τελευταίο όροφο στη δυτική πλευρά του κτηρίου σε μια περιοχή 754 τετραγωνικών μέτρων. Το Στούντιο Α, το οποίο ήταν 453 τετραγωνικών μέτρων, χτίστηκε σε μονοώροφο κτήριο πίσω από το κεντρικό κτήριο. Ένα εστιατόριο με 180 θέσεις χτίστηκε στο δεύτερο όροφο. Το κτήριο στηρίζονταν από 214 πασσάλους, με μέγιστο βάθος τα 13 μέτρα. Το εξωτερικό του κτηρίου αποτελούταν από σκυρόδεμα και από 2.100 τετραγωνικά μέτρα παραθύρων. Η αρχιτεκτονική του έχει χαρακτηριστεί ως μονότονη και ακατάλληλη για τον 21ο αιώνα. Πριν τα εγκαίνια του Νέου Ραδιομέγαρου το BBC Μάντσεστερ στεγάζονταν στο Ραδιομέγαρο τους Κήπους του Πικαντίλι. Το προσωπικό μετακινήθηκε στο Νέο Ραδιομέγαρο το Σαββατοκύριακο 12-13 Ιουλίου του 1975 και ήταν σε πλήρη λειτουργία τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Στις 18 Ιουλίου του 1978 το κτήριο έγινε η επίσημη έδρα του BBC Βόρεια. Ένα δεύτερο τηλεοπτικό στούντιο είχε χτιστεί τον Μάιο του 1981 για τις τοπικές ειδήσεις, σηματοδοτώντας το κλείσιμο του Ραδιομεγάρου στους Κήπους του Πικαντίλι έπειτα από 52 χρόνια λειτουργίας. Στα εγκαίνια, ο ραδιοφωνικός σταθμός ονομάστηκε BBC Radio Manchester. Ο σταθμός μετονομάστηκε σε BBC GRM πριν μετονομαστεί στη αρχική ονομασία του τον Απρίλιο του 2006. Το 2010, το κτήριο προσφέρονταν προς πώληση, καθώς το BBC θα μετακινούνταν στην περιοχή MediaCityUK. Τον Απρίλιο του 2011, το κτήριο πουλήθηκε για 10 εκατ. λίρες. Η πινακίδα του BBC στην μπροστινή όψη του κτηρίου αφαιρέθηκε τον Νοέμβριο του 2011, λίγο αργότερα από την μετακίνηση και της τελευταίας υπηρεσίας του BBC στο MediaCityUK, τελειώνοντας 35 χρόνια μετάδοσης από το κτήριο. Η τελευταία εκπομπή μεταδόθηκε την Κυριακή 27 Νοεμβρίου του 2011.
Μπιλαφράνκα δελ Πενεδές

Η Μπιλαφράνκα δελ Πενεδές (Vilafranca del Penedès) είναι μία κωμόπολη της Καταλονίας στην επαρχία της Βαρκελώνης, πρωτεύουσα της κομητείας του Άνω Πενεδές. Είναι γνωστή για την παραγωγή αφρόδων οίνων (η καταλανική σαμπάνια (cava) και το κρασί Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης της περιοχής του Πενεδές) και για την τοπική ομάδα των «καστελιές» της, τους Castellers de Villafranca.

 Θεωρείται ότι η Μπιλαφράνκα ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1108 και 1151 μετά την παρακμή του κοντινού οικισμού της Ολέρδολα. Η ένταξή της στην Κομητεία της Βαρκελώνης την μετέτρεψε, αρχικά, σε κέντρο του Πενεδές, κι έπειτα σε μια από τις σημαντικότερες πόλεις κι εμπορικά κέντρα της Καταλονίας. Ως τυπική μεσαιωνική πόλη αρθρωνόταν γύρω από την ενοριακή της εκκλησία, προστατευόταν από τείχος και από τον 13ο αιώνα περιελάμβανε και μια εβραϊκή συνοικία. Στους επόμενους αιώνες ακολούθησε τις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις του Πριγκιπάτου, για να φτάσει μετά την δεκαετία του 1960 να ανελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις μεσαίου μεγέθους της Καταλονίας, με σημαντική βιομηχανική παραγωγή και οινοποιία. Η Μπιλαφράνκα έχει τον τυπικό αέρα των καταλανικών πόλεων που συνδυάζει αρχιτεκτονικά έργα από τις δύο στιγμές ακμής της ιστορίας της Καταλονίας, τους αιώνες 12ο-13ο και τα τέλη του 19ου. Στην πρώτη περίοδο ανοίκουν το βασιλικό παλάτι (Palau Reial), του 13ου αιώνα με ίχνη από τον 12ο, που σήμερα φιλοξενεί το Μουσείο της Κουλτούρας του Κρασιού της Καταλονίας, και η βασιλική της Αγίας Μαρίας, η πρώτη εκκλησία της Καταλονίας που χτίστηκε σε γοτθικό ρυθμό. Το Palau Baltà, η Casa Gomà και η Casa Macià είναι επίσης δείγματα οίκων ντόπιων ευγενών του τέλους του Μεσαίωνα. Αντίστοιχα, στην δεύτερη περίοδο ανοίκουν τα κτίρια που κατασκευάστηκαν σε μοντερνιστικό ή μεσαιωνίζοντα ρυθμό από καταλανούς αρχιτέκτονες όπως τον Σαντιάγο Γκουέλ (η Casa Guasch Estadella ή το Cal Figarot).
Γλυκοζαμινογλυκάνες

Οι γλυκοζαμινογλυκάνες είναι πολυσακχαριτικές αλυσίδες που συνήθως αποτελούνται από επαναλαμβανόμενες δισακχαριτικές μονάδες. Βρίσκονται στην εξωτερική επιφάνεια ζωικών κυττάρων και αποτελουν θεμελιώδη συστατικά της εξωκυττάριας θεμελιας ουσίας,του υαλώδους υγρού του οφθαλμού,των εκκρίσεων των βλεννοπαραγωγικων κυττάρων και των χόνδρων.

 Οι γλυκοζαμινογλυκάνες που αποτελούνται από επαναλαμβανόμενες δισακχαριτικές μονάδες περιέχουν τουλάχιστον ένα σάκχαρο με αρνητικά φορτισμένη καρβοξυλική ή θειική ομάδα καθώς επίσης και ένα αμινοσάκχαρο το οποίο μπορεί να είναι γλυκοζαμίνη ή γαλακτοζαμίνη. Ο μεγάλος αριθμός των αρνητικών τους φορτίων ωθεί την ακτινωτή διάταξη των αλυσίδων τους γύρω από την πρωτεϊνη που προσκολλώνται και οδηγεί σε μια διάταξη που θυμίζει βούρτσα μπουκαλιού. Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer, Βιοχημεία, τόμος Ι, (μτφρ Α. Αλετράς, Θ. Βαλκανά, Δ. Δραΐνας, Κ. Δραΐνας, Η. Κούβελας, Γ. Κ. Παπαδόπουλος, Μ. Φράγκου-Λαζαρίδη) Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2010, ISBN 960-524-190-0.
Αχιλλέας Αδαμόπουλος

Ο Αχιλλέας Αδαμόπουλος (1962 - 27 Ιουνίου 2015) ήταν Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τον Αναγέννηση Καρδίτσας και αγωνίστηκε κυρίως σε Α.Ο. Ξάνθη, Πανιώνιο και Ιωνικό τις δεκαετίες του ’80 και ’90.

 Ο Αχιλλέας Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1962 στην Καρδίτσα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική Αναγέννηση Καρδίτσας και αγωνιζόταν στην επίθεση. Τον Ιανουάριο 1988 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του 1988 πήγε στον Α.Ο. Ξάνθη, στον οποίο έπαιξε δύο σεζόν και κλήθηκε στην εθνική ομάδα. Το 1990-91 έπαιξε στον Ιωνικό και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αναγέννηση, όπου έκλεισε την καριέρα του. Απεβίωσε από καρκίνο στα 53 του χρόνια. Ο Αχιλλέας Αδαμόπουλος αγωνίστηκε μία φορά με την εθνική ανδρών της Ελλάδας σε φιλικό αγώνα εκτός έδρας με τη Γιουγκοσλαβία, στις 20 Σεπτεμβρίου 1989 (σκορ: 0-3), όταν μπήκε στο 64΄ ως αλλαγή. Σημείωση: Ελλιπή στοιχεία. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=23396
Ζιλ Λελούς

Ο Ζιλ Λελούς (Gilles Lellouche, γενν. 5 Ιουλίου 1972) είναι Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Είναι ο αδερφός του επίσης ηθοποιού και σκηνοθέτη Φιλίπ Λελούς. Έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από πενήντα ταινίες από το 1995. Είναι γνωστός για τις συνεργασίες του με τον Γκιγιόμ Κανέ - Mon idole (2002), Jeux d'enfants (2003), Narco (2004), Les Petits Mouchoirs (2010), Rock'N'Roll (2017), L'amour est une fête (2018) και Nous finirons ensemble (2019) - αλλά και με τον Ζαν Ντιζαρντέν, με τον οποίο συνεργάστηκε στις ταινίες Les Infidèles (2012) και La French (2014). Ήταν στην αφίσα αρκετών θρίλερ : Krach (2007), À bout portant (2010), Gibraltar (2013) και L'Enquête (2014). Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις ρομαντικές ταινίες Ma vie n'est pas une comédie romantique (2007) και Sous le même toit (2017) αλλά και στις δραματικές ταινίες Ma part du gâteau (2011) και Plonger (2017). Έκανε επίσης μια γκεστ εμφάνιση στην ταινία Pupilles, δίπλα στη Sandrine Kimberlain (2018). Επιπλέον σκηνοθέτησε δυο ταινίες μεγάλου μήκους, Narco (2004) και Le Grand Bain (2018). Ήταν δυο φορές υποψήφιος για βραβείο Σεζάρ ; το 2006 στην κατηγορία Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού και το 2011 στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Little White Lies.

 Ο Λελούς γεννήθηκε στην Καέν της Γαλλίας. Ο πατέρας του είναι Εβραίος από την Αλγερία ο οποίος εργάστηκε ως κοσμηματοπώλης και σεφ. Η μητέρα του είναι καθολική από τη Βρετάνη της Γαλλίας, έχει ιρλανδική καταγωγή και εργάζεται ως τραγουδίστρια. Είναι ο αδελφός του σκηνοθέτη και κωμικού ηθοποιού Φιλίπ Λελούς. Από το 2002 έως το 2013, ο Λελούς είχε σχέση με την ηθοποιό Mélanie Doutey. Ο γιος τους Valentin γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 2006 και η κόρη του Ava γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2009. Κινηματογράφος Μικρού μήκους Τηλεόραση Doublage César 2006 : υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Ma vie en l'air César 2011 : υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Les Petits Mouchoirs 2011 : βραβείο Patrick-Dewaere για την ταινία Les Petits Mouchoirs César 2018 : υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Le Sens de la fête César 2019 : Υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία Le Grand Bain Υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία Le Grand Bain, με τον Ahmed Hamidi και τον Julien Lambroschini Υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Pupille Επίτιμος δημότης της πόλης του Fontainebleau (2016). Ζιλ Λελούς στην IMDb
Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας, πριγκίπισσα του Ζαλμ-Ζαλμ

Η Μαρία Χριστίνα (γερμ. Maria Christina, 17 Νοεμβρίου 1879 - 6 Αυγούστου 1962) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου του Ζαλμ-Ζαλμ.

 Η Μαρία Χριστίνα Ισαβέλλα Ναταλία ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Δούκα του Κρόυ. Παντρεύτηκε το 1902 τον Εμμανουήλ του Ζαλμ-Ζαλμ (γιο του Αλφρέδου, 7ου Πρίγκιπα του Ζαλμ-Ζαλμ, και της Ρόζα Λύτσοβ), και είχε τέκνα: Ισαβέλλα 1903-2009, παντρεύτηκε τον Φέλιξ, Βαρόνο του Λόε. Ρόζμαρυ 1904-2001, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Σαλβαδόρ της Αυστρίας, Πρίγκιπα της Τοσκάνης. Νικόλαος Λεοπόλδος 1906-1988, 8ος Πρίγκιπας του Ζαλμ-Ζαλμ. Καικιλία 1911-1991, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Ζαλμ-Ράιφερσαϊτ-Κράουτχαϊμ & Ντυκ. Φραγκίσκος 1912-1917. Darryl Lundy (7 Nov 2004). "Maria Christina Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Archived from the original on 28 November 2009. Retrieved 2009-12-17. Paul Theroff. "AUSTRIA". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-12-17.
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 διεξήχθησαν πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας. Συνολικά, 44 αθλητές από δύο χώρες έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ.

 Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Ηνωμένες Πολιτείες (35) Καναδάς (9) Ημερομηνία: 30 Ιουλίου 1904, 17:10 μ.μ. Οι κωπηλάτες έπρεπε να διανύσουν μία ευθεία απόσταση περίπου 1,2 χιλιομέτρου και στη συνέχεια να επιστρέψουν, καλύπτοντας έτσι μία συνολική απόσταση 2,4 χιλιομέτρων (1,5 μίλι). Έλαβαν μέρος τέσσερις κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), όμως όχι οι δύο κορυφαίοι της εποχής: ο Τζέιμς Τεν Έικ από τις ΗΠΑ και ο Λούις Σκόουλς από τον Καναδά. Εν απουσία τους, το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Φρανκ Γκρικ, το ασημένιο ο Τζέιμς Τζούβεναλ και το χάλκινο ο Κόνστανς Τίτους. Ημερομηνία: 30 Ιουλίου 1904, 16:50 μ.μ. Οι κωπηλάτες έπρεπε να διανύσουν μία ευθεία απόσταση περίπου 1,2 χιλιομέτρου και στη συνέχεια να επιστρέψουν, καλύπτοντας έτσι μία συνολική απόσταση 2,4 χιλιομέτρων (1,5 μίλι). Έλαβαν μέρος συνολικά έξι κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), χωρισμένοι σε τρία πληρώματα. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν οι Γουίλιαμ Βάρλεϊ και Τζον Μαλκάχι, το ασημένιο οι Τζέιμι ΜακΛάφλιν και Τζον Χόμπεν και το χάλκινο οι Τζόζεφ Ράβανακ και Τζον Γουέλς. Ημερομηνία: 30 Ιουλίου 1904, 17:30 μ.μ. Έλαβαν μέρος συνολικά έξι κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), χωρισμένοι σε τρία πληρώματα. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν με άνεση οι Τζόζεφ Ράιαν και Ρόμπερτ Φάρναν, το ασημένιο οι Γουίλιαμ Βάρλεϊ και Τζον Μαλκάχι (νικητές στο διπλό σκιφ) και το χάλκινο οι Τζόζεφ Μπέργκερ και Τζον Τζόακιμ. Ημερομηνία: 30 Ιουλίου 1904, 17:10 μ.μ. Συμμετείχαν συνολικά δώδεκα κωπηλάτες, χωρισμένοι σε τρία πληρώματα (όλα από το Σαιντ Λούις). Σημαντική ήταν η απουσία του Γουίνιπεγκ Ρόουινγκ Κλαμπ από τον Καναδά που είχε κερδίσει τους εθνικούς τίτλους των Ηνωμένων Πολιτειών τη διετία 1901-02. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε το Σέντσουρι Μπόουτ Κλαμπ, το ασημένιο το Μάουντ Σίτι Ρόουινγκ Κλαμπ και το χάλκινο το Γουέστερν Ρόουινγκ Κλαμπ. Ημερομηνία: 30 Ιουλίου 1904, 17:30 μ.μ. Συμμετείχαν συνολικά 18 κωπηλάτες, χωρισμένοι σε δύο πληρώματα. Οι αθλητές του Βέσπερ Μπόουτ Κλαμπ από τη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών υπερασπίστηκαν τον τίτλο που κατέκτησαν το 1900 και στέφθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση. Το ασημένιο μετάλλιο κατέληξε στους Τορόντο Άργκοναυτς από τον Καναδά, τη μοναδική συμμετοχή εκτός ΗΠΑ στο άθλημα της κωπηλασίας στους Αγώνες του Σαιντ Λούις. Λίστα νικητών μεταλλίων (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή)
Dark Floors

Το Dark Floors — The Lordi Motion Picture είναι μια φινλανδική ταινία τρόμου. Η ταινία κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2008. Τους ρόλους των τεράτων έχουν αναλάβει όλα τα μέλη του συγκροτήματος Lordi. Ο κ. Lordi έχει σχεδιάσει επίσης το λογότυπο της ταινίας. Το συγκρότημα θα γράψει ένα νέο τραγούδι για τα τελικά credits της ταινίας.

 Ανησυχώντας για την υγεία της αυτιστικής κόρης του, ο πατέρας βλέπει την απομάκρυνση της από το νοσοκομείο με τη βία ως μόνη επιλογή. Μια του βλάβη ανελκυστήρα αποτρέπει μια ομαλή έξοδο και τους καθιστά παγιδευμένους μαζί με άλλους. Ωστόσο το γεγονός αυτό είναι μόνο η αρχή μιας καθόδου στον εφιάλτη. Καθώς οι πόρτες ανοίγουν το νοσοκομείο εμφανίζεται μυστηριωδώς εγκαταλειμμένο. Όταν ανακαλύπτονται ακρωτηριασμένα σώματα, πλάσματα από έναν σκοτεινό κόσμο ξεκινούν μια τρομακτική επίθεση. Γίνεται σύντομα σαφές ότι η επιβίωση της ομάδας μπορεί να στηρίζεται μόνο στο μικρό κορίτσι. Skye Bennett: Sarah Philip Bretherton: Walter William Hope: Jon Ronald Pickup: Tobias Leon Herbert: Rick Lordi: Οι ίδιοι Σκηνοθέτης: Pete Riski Σενάριο: Pekka Lehtosaari Πρωτότυπη ιστορία-ιδέα: Mr. Lordi, Pete Riski Κινηματογραφία: Jean-Noel Mustonen Σχεδιασμός σκηνικών: Tiina Anttila Κοσοτύμια: Tiina Anttila Make-up: Mari Vaalasranta Ήχος: Jyrki Rahkonen Παραγωγή: Markus Selin Εταιρεία παραγωγής: Solar Films / Nordisk Film Solar Films: Dark Floors
Άγιος Ιωάννης Έλους Λακωνίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Έλους, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στον κάμπο που βλέπει στον Λακωνικό κόλπο. Βρίσκεται δυτικά από τους πρόποδες της κορυφής «Κούρκουλα» (916 μ.) και βορειοδυτικά των Μολάων, πάνω στην επαρχιακή οδό Σκάλας-Αγίου Ιωάννη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 58 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,988 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απιδέας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Έλους. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Έλους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρώτα. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, στη νότια είσοδο του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Ερριέττα Αικατερίνη του Νάσσαου

Η Ερριέττα Αικατερίνη (γερμ. Henriette Catherine von Nassau, 10 Φεβρουαρίου 1637 - 3 Νοεμβρίου 1708) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Ντέσαου.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Ερρίκου της Οράγγης και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Αλβέρτου Α΄ του Ζολμς-Μπράουνφελς. Παντρεύτηκε το 1659 τον Ιωάννη Γεώργιο Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα: Ελισάβετ Αλβερτίνα 1665-1706, ηγουμένη στο Αββαείο του Χέρφορντ, μετά παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Μπάρμπυ, του κλάδου Σαξονίας-Βάισενφελς. Ερριέττα Αμαλία 1666-1726, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Καζιμίρ Β΄ Του Νάσσαου-Ντιτς. Μαρία Ελεονώρα 1671-1756, παντρεύτηκε τον Γιέρζυ Ραντζίβιου, Δούκα της Όλυκα. Ερριέττα Αγνή 1674-1729. Λεοπόλδος Α΄, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Ιωάννα Καρλόττα 1682-1750, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου-Σβετ, απέκτησαν έξι παιδιά. Μετά το θάνατό του έγινε ηγουμένη στο Αββαείο του Χέρφορντ. Wil Tiemes, Henriëtte Catharina van Oranje, in: Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland. URL: http://resources.huygens.knaw.nl/vrouwenlexicon/lemmata/data/hcnassau
Αντίλλες

Οι Αντίλλες (αγγλ. & γαλ. Antilles, ισπ. Antillas, ολλ. Antillen, πορτ. Antilhas) είναι ένα σύμπλεγμα νησιών της Αμερικής οι οποίες σχηματίζουν μέρος των Δυτικών Ινδιών στη Καραϊβική Θάλασσα. Οι Αντίλλες είναι διαιρεμένες σε δύο μεγάλες ομάδες νησιών: στις «Μεγάλες Αντίλλες» οι οποίες αποτελούνται από τα νησιά της Κούβας, της Τζαμάικας, της Ισπανιόλας και του Πουέρτο Ρίκο, και στις «Μικρές Αντίλλες», νοτιοανατολικά, οι οποίες αποτελούνται από το Βόρειο συγκρότημα ή τις Υπήνεμες Νήσους (Νήσοι Λίουορντ (Leeward)) και το Νότιο συγκρότημα ή τις Προσήνεμες Νήσους (Νήσοι Ουίντουορντ (Windward)). Γεωγραφικά, οι Αντίλλες αποτελούν μέρος της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής. Πολιτισμικά η Κούβα, η Αϊτή, η Δομινικανή Δημοκρατία και η περιοχή του Πουέρτο Ρίκο θεωρούνται μέρος της Λατινικής Αμερικής.

 Κούβα Ίσλα δε λα Χουβεντούδ Ισπανιόλα Αϊτή Γκονάβ Τορτούγα Ιλ α Βας Λε Καγιεμίτ Δομινικανή Δημοκρατία Σαόνα Μπεάτα Καταλίνα Τζαμάικα Πουέρτο Ρίκο (ΗΠΑ) Βιέκες Κουλέμπρα Μόνα Κέιμαν Νήσοι Γκραντ Κέιμαν Κέιμαν Μπρακ Λιτλ Κέιμαν Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι (ΗΠΑ) Άγιος Σταυρός (Σαιντ Κρουά) Άγιος Θωμάς Άγιος Ιωάννης Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι (ΗΒ) Τορτόλα Ανεγκάντα Βίρτζιν Γκόρντα Τζοστ Βαν Ντάικ Ανγκουίλα (ΗΒ) Άγιος Μαρτίνος Άγιος Μαρτίνος (Γαλλία) (Saint Martin) (Γαλ.) Άγιος Μαρτίνος (Ολλανδία) (Sint Maarten) (Ολλ.) Άγιος Βαρθολομαίος (Γαλ.) Σάμπα (Ολλ.) Άγιος Ευστάθιος (Ολλ.) Άγιος Χριστόφορος και Νέβις Άγιος Χριστόφορος Νέβις Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Αντίγκουα Μπαρμπούντα Ρεντόντα Μοντσεράτ (ΗΒ) Γαλλικές Αντίλλες (Γαλ.) Γουαδελούπη Μαρί-Γκαλάντ Λα Ντεζιράντ Μαρτινίκα Δομινίκα Αγία Λουκία Μπαρμπάντος Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Άγιος Βικέντιος Γρεναδίνες Μπέκια Κανουάν Γιούνιον Άιλαντ Μυστίκ Γρενάδα Καρριακού Τρινιντάντ και Τομπάγκο Τομπάγκο Τρινιντάντ Αρούμπα (Ολλ.) Μποναίρ (Ολλ.) Κουρασάο (Ολλ.) Μαργαρίτα Κότσε Κουμπάγουα Λος Ρόκες Λα Τορτούγα Ορτσίγια Μπλανκίγια
Αντόνιο Βιβαρίνι

Ο Αντόνιο Βιβαρίνι (ιταλικά: Antonio Vivarini), γνωστός επίσης και ως Αντόνιο του Μουράνο (Antonio da Murano) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης γοτθικής περιόδου, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά το χρονικό σιάστημα 1440 - 1480 κυρίως στη Βενετία. Πιθανότατα είναι ο παλαιότερος μιας οικογένειας ζωγράφων, η οποία προερχόταν από οικογένεια υαλουργών που εργάζονταν στο Μουράνο. Η οικογένεια ζωγράφων περιλάμβανε τον νεότερο αδελφό του, Μπαρτολομέο Βιβαρίνι και τον γιο του Αντόνιο, Αλβίζε Βιβαρίνι

 Εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον Αντρέα ντα Μουράνο (Andrea da Murano), αλλά τα έργα του εμφανιζουν επίδραση από τα έργα του Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο (Gentile da Fabriano). Το παλαιότερο γνωστό του έργο, μια εικόνα για την Αγία Τράπεζα, το οποίο βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Gallerie dell'Accademia) της Βενετίας, χρονολογείται από το 1440. Το πλέον πρόσφατο έργο του χρονολογείται το 1464 και βρίσκεται στη Βατικανή Πινακοθήκη, αλλά ο ζωγράφος εμφανίζεται ότι ήταν εν ζωή το 1470. Συνεργάστηκε με τον γυναικάδελφό του Τζοβάννι ντ' Αλεμάνια (Giovanni d'Alemagna, γνωστό και ως "Joannes de Alemania"), ο οποίος ορισμένες φορές θεωρήθηκε ως αδελφός του, αποκαλούμενος Τζοβάννι ντα Μουράνο. Δεν υφίσταται ίχνος αυτού του καλλιτέχνη σε χρονολογία μςταγενέστερη του 1447. Μετά το 1447, ο Αντόνιο είτε ζωγράφιζε μόνος του είτε συνεργαζόταν με τον μικρότερο αδελφό του, Μπαρτολομέο. Τα έργα του Αντόνιο είναι πολύ καλοσχεδιασμένα για την εποχή τους, με αξιοσημείωτο βαθμό "απαλότητας" και με πολύ καλή απόχρωση της σάρκας και άλλων σημείων. Πιθανόν επηρεάστηκε και από τον Αντρέα Μαντένια και συνεργάστηκε μετον καλλιτέχνη στο παρεκκλήσιο Ovetari κατά την περίοδο 1450 - 1451. Πολλές φορές είναι δύσκολη η απόδοση έργων προερχομένων από το εργαστήριο του Βιβαρίνι. Τρία από τα σημαντικότερα έργα του είναι Η ενθρονισμένη Παρθένος με τους τέσσερις σοφούς του Ναού, Η Στέψη της Παρθένου και Οι Άγιοι Πέτρος και Ιερώνυμος. Τα δύο πρώτα έργα βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας στη Βενετία, το τρίτο στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Αντόνιο Βιβαρίνι στο Wikimedia Commons Italian Paintings, Venetian School, a collection catalog containing information about Vivarini and his works (see index; plates 100-101).
Καρλίτο Κολόν

Ο Κάρλος Έντουιν Κολόν Jr. (Carlos Edwin "Carly" Colón Jr, 21 Φεβρουαρίου 1979) είναι Πορτορικανός παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, Καρλίτο, ή Καρλί(-τος) Κολόν.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 1999, στην εταιρεία του πατέρα του Κάρλος Κολόν, τη World Wrestling Counsil και έμεινε εκεί έως το 2003. Κατέκτησε 13 φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην συγκεκριμένη εταιρεία. Επίσης πραγματοποίησε εμφανίσεις και σε άλλες εταιρείες ανεξάρτητης σκηνής. Από το 2003 έως το 2010, πάλευε στο WWE. Από το 2010 και έπειτα εμφανίζεται σε μικρότερες εταιρείες πάλης. Το 2003, υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και αμέσως μεταφέρθηκε σε θυγατρικές εταιρείες για περαιτέρω εξέλιξη. Το 2004 έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο. Στην καριέρα του στην εταιρεία, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών και το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα, καθώς και το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE, αλλά και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων, μαζί με τον αδερφό του, Πρίμο Κολόν. Απολύθηκε από την εταιρεία το 2010. Προφίλ στο IMDb.com Προφίλ στο OWoW.com