IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στυλιανός Εμμ. Ματζαπετάκης

Ο Στυλιανός Εμμ. Ματζαπετάκης (1940-) είναι Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου από το 1989 ως το 1993 και από το 2000 ως το 2007.

 Γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 25 Σεπτεμβρίου 1940. Είναι συνταξιούχος φαρμακοποιός συνεχίζοντας μια παράδοση 75 χρόνων. Με τη σύζυγό του, Μιράντα Παπαχατζή, απέκτησαν δυο γιους, τον Μανώλη, χημικό, υπεύθυνο ερευνητικού κέντρου στην Λισαβόνα και τον Παναγιώτη, διοικητικό στέλεχος της Τράπεζας Πειραιώς. Θήτευσε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος από το 1978 δημοτικός σύμβουλος ενώ το 1986 υπήρξε υποψήφιος Δήμαρχος. Αναμείχθηκε στην πολιτική και εκλέχτηκε δύο φορές βουλευτής (στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και του Απριλίου του 1990) με την Νέα Δημοκρατία επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη και δύο φορές με το ΠΑΣΟΚ (2000 και 2004) επί κυβερνήσεως Σημίτη. Δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα στα θέματα υγείας (ήταν εισηγητής στα περισσότερα φαρμακευτικά νομοσχέδια), στον τομέα των αποδήμων ενώ καλλιέργησε στενές σχέσεις με την Κίνα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην προώθηση και εξαγωγή του κρητικού ελαιολάδου. Το 2007 αποσύρθηκε από την πολιτική και έκτοτε ασχολείται κυρίως με θέματα πολιτισμού, δραστηριοποιούμενος ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε χρόνια με το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στο οποίο διατέλεσε πρόεδρος ως τον Ιανουάριο του 2017.
Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ

Ο Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ (Johann Friedrich Herbart, 4 Μαΐου 1776 - 4 Αυγούστου 1841) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, ψυχολόγος και ιδρυτής της παιδαγωγικής ως επιστήμης. Ο Χέρμπαρτ θεωρείται μεταξύ των μετα-καντιανών φιλοσόφων ως επί το πλείστον ως ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ -ιδίως σε σχέση με την αισθητική.

 Ο Χέρμπαρτ γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1776 στο Όλντενμπουργκ, στην Κάτω Σαξονία. Μαθητής του Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και του Φρίντριχ Σίλερ στην Ιένα, το 1802 άρχισε τη σταδιοδρομία του ως πανεπιστημιακός καθηγητής στο Γκέτινγκεν, όπου έμεινε έως τον θάνατό του το 1841. Ο Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ έδωσε έμφαση στις κοινωνικές αρετές και στην ανάπτυξη ενός πλήρους κύκλου ανθρωπιστικών και ιστορικών ενδιαφερόντων, και υποστήριξε πως η παιδεία θα πρέπει να ενεργοποιεί τους ανθρώπους προς την επίτευξη της αρετής, δηλαδή της εσωτερικής ελευθερίας. Θεμελίωσε και συστηματοποίησε την επιστήμη της αγωγής. Θεωρείται ο πατέρας του "ψυχολογισμού" στη φιλοσοφία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Johann Friedrich Herbart στο Wikimedia Commons
Ζαν Πολ Μαρά

Ο Ζαν Πολ Μαρά (Jean-Paul Marat, 24 Μαΐου 1743 - 13 Ιουλίου 1793) ήταν Γάλλος πολιτικός και αρθρογράφος επαναστατικής εφημερίδας, από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης.

 Γεννήθηκε στο Μπουντρύ (Boudry) του Νεσατέλ (Neuchâtel) της Ελβετίας. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Μπορντό και του Παρισιού. Ως γιατρός ήταν αποτυχημένος και φτωχός, καταλήγοντας μάλιστα σε κάποια φάση της ζωής του να βρίσκει καταφύγιο στους υπονόμους του Παρισιού, όπου απέκτησε μία δερματοπάθεια που τον υποχρέωνε αργότερα σε πολύωρα λουτρά. Επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων διαφωτιστών, στράφηκε από τα νεανικά του χρόνια στη μελέτη και στην έρευνα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της εποχής του. Πρώτος καρπός των ερευνών του ήταν δύο μελέτες με τους τίτλους: Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο και Αλυσίδες της δουλείας, τις οποίες δημοσίευσε σε ηλικία 30 ετών. Το 1789 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ο Φίλος του Λαού», από τις στήλες της οποίας στηλίτευε τους αριστοκράτες. Επίσης, έκανε λόγο για ανεπάρκεια των κυβερνητικών παραγόντων. Ήταν μέλος της περίφημης «Λέσχης των Κορδελιέρων» και αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση της εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό (στην Αγγλία) για να αποφύγει τη σύλληψη. Ήταν αδιάλλακτος αντίπαλος του μοναρχικού καθεστώτος και συνέβαλε με την αρθρογραφία του στην καταδίκη και εκτέλεση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, το 1793. Ο Μαρά αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή της «Επιτροπής για Επαγρύπνηση της Κομμούνας». Παρόλο που απολάμβανε της αγάπης του λαού, ως πολιτικός σύντομα κατέληξε σε ακρότητες. Υποστήριζε τη βία ως μέσο για την εξουδετέρωση των συνωμοσιών εναντίον της Επανάστασης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις «Σφαγές του Σεπτέμβρη». Ως πρόεδρος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» απομάκρυνε το Στρατηγό Ντυμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων. Συνέβαλε επίσης στην ανατροπή των Γιρονδίνων από την εξουσία (1793). Ένα μήνα αργότερα και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, στις 13 Ιουλίου 1793, δολοφονήθηκε από τη νεαρή Σαρλότ Κορντέ. Η Κορντέ τον δολοφόνησε με μαχαίρι στο λουτρό του, όπου ο Μαρά περνούσε πολλές ώρες λόγω της δερματοπάθειάς του. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε ως ήρωας και μάρτυρας, λίγους μήνες όμως μετά, ο γαλλικός λαός τον χαρακτήρισε τέρας και αποκατέστησε τη δολοφόνο του, η οποία είχε εκτελεστεί στη λαιμητόμο, λίγο μετά την πράξη της. Έγινε μαζί με τον Πολ Τουρνεσόλ (γιο του πρώην υπουργού οικονομιών κόμη Ταβερβάλ που άλλαζε το επίθετο του για να μην τον καρατομήσουν) επίσης υπεύθυνος για την σε βάρος συκοφαντική δυσφήμιση και θανάτου του διάσημου Γάλλου χημικού Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ (πατερά της σύγχρονης χημείας) που τον μισούσαν θανάσιμα. Μάριος Βερέττας, Μαρά - Σεν-Ζιστ- Ροβεσπιέρος, 1989, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή Κατάλογοι δεκάτομων έργων του Μαρά revolution-francaise.net Δίκτυο:Γαλλική Επανάσταση
Θεοδράδα

Η Θεοδράδα, γαλλ.: Théodrade, (π. 785 - 9 Ιανουαρίου μεταξύ 844 και 853) από τη Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν η πρώτη κόρη του Καρλομάγνου, βασιλιά των Φράγκων και αυτοκράτορα της Δύσης και της Φαστράντας. Έγινε ηγουμένη του Aρζαντέιγ (Argenteuil).

 Είναι η μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του Καρλομάγνου και της Φαστράντας, και το δωδέκατο παιδί του βασιλιά των Φράγκων Το 814 αναφέρεται ως ηγουμένη του Αρτζαντέιγ, αλλά δεν είναι γνωστό αν εκάρη μοναχή κατά τη διάρκεια της ζωής του πατέρα της ή αν αναγκάστηκε να εισέλθει στο μοναστήρι με την ένταξη του ετεροθαλούς αδελφού της Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς. . Ένα μεταγενέστερο έγγραφο, πιθανότατα από το έτος 828, δείχνει, ωστόσο, ότι η Θεοδράδα κατείχε τον Aρζαντέιγ από τον πατέρα της. Το προαναφερθέν έγγραφο του 828 διευκρινίζει, ότι το Θεοδράδα είχε το αβαείο του Aρζαντέιγ, υπό τον όρο ότι στη συνέχεια θα επέστρεφε στο αβαείο του Σαιν-Ντενί, εκτός εάν το τελευταίο αποκήρυσσε το πρώτο: η μεταφορά του αβαείου λοιπόν περιήλθε αυτόνομα στο Σαιν-Ντενί, ανεξάρτητα από τον βασιλιά της Καρολίγειας . Σύμφωνα με τον Ούγο Γ΄ της Αμιένης, επίσκοπο τού Ρουέν τον 12ο αι., ο Καρλομάγνος θα πρόσφερε στο αβαείο της κόρης του ένα ένδυμα του Ιησού, ένα ιερό λείψανο, που είχε υφάνει η μητέρα του η Παναγία. Αυτό μπορεί να είναι μια ένδειξη, ότι η Θεοδράδα ήταν ηγουμένη κατά τη διάρκεια της ζωής του πατέρα της, αλλά οι πληροφορίες παραμένουν πολύ καθυστερημένες και δεν μπορούν να θεωρηθούν καθοριστικές. Ο χιτώνας (tunica), που χρονολογείται από τον 1ο ως τον 2ο αι., έγινε αντικείμενο προσκυνήματος από τον 15ο αι. Καθώς οι Βίκινγκς κατέστρεψαν την περιοχή του Παρισιού, όπου βρισκόταν το αβαείο, ο Θεοδράδα διέφυγε στο ανατολικό τμήμα της Φραγκικής Αυτοκρατορίας και κατέφυγε στο αβαείο του Μύνστερστβαρτσαχ (Münsterschwarzach) που ίδρυσε η μητέρα της Φαστράντα της Φραγκονίας γύρω στο 780. Έγινε ηγουμένη, και τα επόμενα χρόνια εφάρμοσε τη μοναστική μεταρρύθμιση του Αγίου Βενέδικτου του Ανιάνο. Η τελευταία αναφορά της Θεοδράδας σε ένα καταστατικό αβαείου χρονολογείται στις 9 Ιανουαρίου 844. Ένα έγγραφο της 21 Ιουλίου 853 αναφέρει ότι η Χιλντεγκάρντε, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανού, παύει να είναι ηγουμένη του Mύνστερσβαρτσαχ, για να γίνει ηγουμένη στη Ζυρίχη. Μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα, ότι ο Θεοδοράδα απεβίωσε στο μεταξύ.
Un été à Saint-Tropez

Το Un été à Saint-Tropez (Ένα καλοκαίρι στο Σαιν-Τροπέ) είναι μια γαλλο-γερμανική ταινία γυρισμένη το 1984 από τον Βρετανό φωτογράφο και σκηνοθέτη Ντέηβιντ Χάμιλτον.

 Αυτή η σχετικά μικρή σε διάρκεια ταινία είναι η τελευταία που σκηνοθέτησε ο γνωστός φωτογράφος. Μετά την εμπορική αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Premiers Désirs (1983) και αφού οι απαιτήσεις των θεατών έδειξαν να αλλάζουν, η συγκεκριμένη ταινία βγήκε κατευθείαν για την αγορά του video. Εντούτοις μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ίσως και η πιο ειλικρινής προσπάθεια του δημιουργού της. Ο βασικός του σκοπός ήταν πάντοτε να κινηματογραφεί όμορφα νεαρά κορίτσια σε υπέροχες οπτικές συνθέσεις. Στις προηγούμενες ταινίες του προσπάθησε να τοποθετήσει τις όμορφες αυτές εικόνες μέσα σε ενδιαφέρουσες ιστορίες, χωρίς όμως να τα καταφέρει αφού οι αρετές του σαν σκηνοθέτης ή σεναριογράφος ήσαν περιορισμένες. Με αυτό το φιλμ επιστρέφει στις ρίζες του. Στη θέση της φωτογραφικής του μηχανής απλά βρίσκεται η κάμερα και ο Χάμιλτον καταγράφει αυτά που άλλοτε φωτογράφιζε. Τα μοντέλα που χρησιμοποιεί είναι επίσης σε σχετικά μεγαλύτερη ηλικία από αυτά που συνήθιζε να φωτογραφίζει ή να κινηματογραφεί. Το τελικό αποτέλεσμα είναι χωρίς περιεχόμενο βέβαια, αλλά οπτικά ικανοποιητικό. Σε κάθε περίπτωση όπως και σε όλο το έργο του έχουμε να κάνουμε με ραφιναρισμένο ερωτισμό και όχι με πορνογραφία ή οτιδήποτε προσβλητικό. Η ταινία κυκλοφόρησε παράλληλα με το ομώνυμο φωτογραφικό λεύκωμα. Επτά νεαρές λολίτες περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές σε ένα εξοχικό στο Σαιν-Τροπέ. Χορεύουν ανέμελες και ενδίδουν σε τρυφερές περιπτύξεις μεταξύ τους. Anne Catherine Cyrilla Ellen Esther Helene Joan Monika Renaud
Εκρέμ Λιμποχόβα

Ο Εκρέμ Λιμποχόβα (αλβανικά: Eqrem Libohova‎, 24 Φεβρουαρίου 1882, Αργυρόκαστρο – 7 Ιουνίου 1948, Ρώμη) ήταν Αλβανός πολιτικός και συνεργάτης των δυνάμεων του Άξονα. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Αλβανίας δύο φορές κατά την ιταλική κατοχή της Αλβανίας.

 Στις αρχές της πολιτικής του σταδιοδρομίας, η Λιμποχόβα υπηρέτησε ως Αλβανός πρέσβης στη Ρώμη. Το 1924, ενώ υπηρετούσε σε αυτό το αξίωμα, ο Λιμποχόβα συνέβαλε στις διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία της Τράπεζας της Αλβανίας. Τον ακολούθησε ο αδελφός του, ο Μουφίντ.Το 1931, ο Λιμποχόβα ήταν πληρεξούσιος υπουργός στην αυλή του Ζογ της Αλβανίας. Στις 26 Ιανουαρίου 1931, ακολούθησε τον βασιλιά Ζογ σε ταξίδι στην Ιταλία. Στις 20 Φεβρουαρίου, αφού παρακολούθησε παράσταση των Παλιάτσων στην κρατική όπερα της Βιέννης, ο Λιμποχόβα τραυματίστηκε σε μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του βασιλιά. Ο Ζογ, ο Λιμποχόβα και ο σοφέρ τους ανταπέδωσαν τα πυρά ενάντια στους επίδοξους δολοφόνους τους, Αζίζ Τσαμί και Ντοκ Γκελόσι. Ο Λιμποχόβα δέχθηκε πυρά στο πόδι και μια σφαίρα πέρασε από το καπέλο του. Ο βασιλιάς δεν επλήγη.Ο Λιμποχόβα χαρακτηρίστηκε ως «Ιταλόφιλος» από άλλα μέλη της πολιτικής τάξης της Αλβανίας κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πληρεξούσιου υπουργού στη βασιλική αυλή.Από τις 19 Ιανουαρίου έως τις 13 Φεβρουαρίου 1943 και από τις 12 Μαΐου έως τις 8 Σεπτεμβρίου 1943, ο Λιμποχόβα υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αλβανίας.
Δασοκράταιγος

Ο Δασοκράταιγος ή Δασοτρικουκιά (Crataegus orientalis) είναι φυλλοβόλος θάμνος της οικογένειας των Ροδοειδών. Απαντάται σε μεγάλο μέρος της Μεσογείου, της Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, σε ορεινούς βιότοπους. Είναι είδος πολύ ποικίλο. Ο Knud Ib Christensen στη μονογραφία του το διαχωρίζει σε 4 υποείδη, τα οποία ισχύουν ακόμα. Από αυτά οποία στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Crataegus o. orientalis.

 Ο δασοκράταιγος είναι θάμνος πολύκλαδος, αγκαθωτός, φυλλοβόλος, μέχρι 4 μ. ύψος. Φύλλα μέχρι 4 εκ, πτερόλοβα επιμήκη-ωοειδή ή αναστρέψιμα, με απότομη ή οξεία κορυφή, στενή εριώδη και σφηνοειδή βάση και μίσχο μικρό και λεπτό. Φέρει λοβούς συνήθως πέντε, οδοντωτούς στην άκρη. Τα φύλλα σκεπάζονται από πυκνό χνούδι. Μπουμπούκια γενικά κωνικά, μήκους 3 χιλιοστών. Ταξιανθίες πυκνές, με άνθη λευκά, διαμέτρου 1,5-2 εκ. που βγαίνουν ανά 4 έως 18, τα οποία διαθέτουν 2-6 στύλους. Οι καρποί είναι σφαιρικές δρύπες, πορτοκαλόχρωμες, με διάμετρο μέχρι 2 εκ. Ανθίζει την περίοδο Μαΐου - Ιουλίου. Οι καρποί βγαίνουν τον Σεπτέμβριο. Η φυσική εξάπλωση του δασοκράταιγου περιλαμβάνει την Τουρκία, την Αρμενία, τη Γεωργία, την Ουκρανία (συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας ), την Αλβανία, την Ελλάδα, τη Σικελία, τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την Ισπανία (1). Βρέθηκε επίσης στη Ρωσία και στο Βόρειο Καύκασο. Συναντάται σε πετρώδεις πλαγιές, ξέφωτα δασών και υποαλπικά λιβάδια, σε υψόμετρο 700-2050 μέτρων.Στην Ελλάδα ζει στα ορεινά δάση της ηπειρωτικής χώρας και σε μερικά νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου. (1): Σύμφωνα με τον δικτυακό τόπο του GRIN
Ταγέτης ο στιλπνός

Ο Ταγέτης ο στιλπνός (Tagetes lucida), είναι πολυετές (perennial) φυτό εγγενές στην Μεξικό και την Κεντρική Αμερική. Χρησιμοποιείται ως φαρμακευτικό φυτό και ως μαγειρικό βότανο. Τα φύλλα του έχουν μια γεύση σαν-εστραγκόν, με νότες από γλυκάνισο και έχει αναλάβει το εμπόριο φυτωρίων στη Βόρεια Αμερική ως ένα υποκατάστατο του εστραγκόν. Κοινές ονομασίες περιλαμβάνουν γλυκομύριστος κατιφές (sweetscented marigold), Μεξικανικός κατιφές (Mexican marigold), Μεξικανικό εστραγκόν (Mexican tarragon), Ισπανικό εστραγκόν (Spanish tarragon) και εστραγκόν του Τέξας (Texas tarragon).

 Ο Ταγέτης ο στιλπνός (Tagetes lucida) αναπτύσσεται σε ύψος 46-76 εκ. (18-30 ίντσες). Ανάλογα με φυλή, το φυτό μπορεί να είναι σχετικά όρθιο, ενώ άλλες μορφές εμφανίζονται θαμνώδεις με πολλά μη-διακλαδούμενα στελέχη. Τα φύλλα είναι γραμμικά προς επιμήκη, μήκους περίπου 7,6 εκ. (3 ίντσες) και γυαλιστερά μέτρια πράσινα, ούτε μπλε-πράσινα, όπως στο Γαλλικό εστραγκόν (Artemisia dracunculus ποικ. sativa). Κατά τα τέλη του καλοκαιριού, φέρει συστάδες από μικρές χρυσοκίτρινες ανθικές κεφαλές στις άκρες των βλαστών. Οι κεφαλές των ανθέων έχουν μήκοςπερίπου 1,3 εκ. (0,5 ίντσες) και έχουν 3-5 χρυσοκίτρινα ακτινωτά ανθύλλια (ray florets). Τα άνθη του είναι ερμαφρόδιτα (έχουν και αρσενικά και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από τα έντομα. Τα φρέσκα ή αποξηραμένα φύλλα χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο του εστραγκόν, για τον αρωματισμό σουπών, σαλτσών κλπ. Ένα ευχάριστο γλυκάνισο-αρωματικό τσάι παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας τα αποξηραμένα φύλλα και τις κεφαλές ανθέων. Αυτό κατά κύριο λόγο χρησιμοποιείται φαρμακευτικά στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική.Μια κίτρινη χρωστική ουσία μπορεί να ληφθεί από τα άνθη. Το αποξηραμένο φυτό καίγεται ως θυμίαμα και για την απόκρουση των εντόμων.Ο Ταγέτης ο στιλπνός (Tagetes lucida) χρησιμοποιείτο από τους Αζτέκους σε ένα τελετουργικό θυμιάματος γνωστό ως Yauhtli. Οι Αζτέκοι φέρεται να χρησιμοποιούσαν τον Ταγέτη τον στιλπνό (Tagetes lucida), ως ένα από τα συστατικά σε μια φαρμακευτική σκόνη, ο οποίος εμφυσάτο στα πρόσωπα αυτών που θα γίνονταν θύματα ανθρωποθυσιών και η οποία μπορεί να κατείχε αποναρκωτικές ή αγχολυτικές ιδιότητες. Το φυτό είχε συνδεθεί με τον θεό της βροχής Τλάλοκ.Το φυτό χρησιμοποιείται επίσης από τους Huichol, αναμεμειγμένο με τη Nicotiana rustica (ένα ισχυρό άγριο καπνό), για τα ισχυριζόμενα ψυχότροπα και ενθεογόνα αποτελέσματα.Σε μία μελέτη, εκχυλίσματα Μεθανόλης από το άνθος αναστέλει την ανάπτυξη των καλλιεργειών Staphylococcus aureus, E. coli και Candida albicans. Η επίδραση αυτή ενισχύθηκε με την έκθεση στο υπεριώδες φως. Οι ρίζες, οι μίσχοι και τα φύλλα, επίσης, είχαν το ίδιο αποτέλεσμα όταν ακτινοβολήθηκαν με το υπεριώδες φως. Το φυτό περιέχει τις παρακάτω ουσίες: Παραπομπές σημειώσεων
Λέινι Καζάν

Η Λέινι Καζάν (Lainie Kazan, γεννημένη ως Λέινι Λεβίν, 15 Μαΐου 1940) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Ήταν υποψήφια για το βραβείο Primetime Έμμυ Καλύτερης Γκεστ Ηθοποιού σε Δραματική Σειρά για το St. Elsewhere και το 1993 βραβείο Τόνυ Καλύτερης Προτεινόμενης Ηθοποιού σε Μιούζικαλ για το My Favorite Year, επίσης προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα. Η Καζάν έπαιξε τη Μαρία Πορτοκάλος στο Γάμος αλά ελληνικά και στις συνέχειες της ταινίας Γάμος αλά ελληνικά 2 και Γάμος αλά ελληνικά 3.

 Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν ως κόρη της Κάρολ (το γένος Καζάν) και του Μπέντζαμιν Λεβίν. Η Κάρολ ήταν από σεφαρδίτικη εβραϊκή καταγωγή από την Ισπανία και την Τουρκία η οικογένεια της μετακόμισε στην Ιερουσαλήμ. Ο Μπέντζαμιν, ο οποίος ήταν ρωσοεβραϊκής καταγωγής, εργάστηκε ως πράκτορας στοιχημάτων.Η Καζάν περιέγραφε τη μητέρα της ως «νευρωτική, εύθραυστη και καλλιτεχνική». Παρακολούθησε το γυμνάσιο Erasmus Hall του Μπρούκλιν με την Μπάρμπρα Στράισαντ, την οποία αργότερα θα φοιτούσε. Αποφοίτησε το 1956. Η Καζάν σπούδασε θέατρο στο HB Studio και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Hofstra στο Χέμπστεντ της Νέας Υόρκης το 1960. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lainie Kazan στο Wikimedia Commons Λέινι Καζάν στην IMDb
Θέατρο του Ρίτσμοντ (Λονδίνο)

Το θέατρο του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Theatre) βρίσκεται στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου και αποτελεί το παλαιότερο θέατρο της περιοχής έχοντας ξεκινήσει την λειτουργία του στα τέλη του 19ου αιώνα. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον θεατρικό αρχιτέκτονα Φρανκ Μάτσαμ, και αποτελεί προστατευόμενο κτήριο του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Στην τοποθεσία του Ρίτσμοντ Γκρην προϋπήρχε θέατρο ήδη από το 1718, και αργότερα κτίστηκε νέο το 1765 το οποίο κατεδαφίστηκε το 1884. Το παρόν θέατρο, ξεκίνησε την λειτουργία του αρχικά ως θεατρική αίθουσα στο ξενοδοχείο του Richmond Castle, και κατόπιν μεταφέρθηκε στην σημερινή του τοποθεσία το 1899 με την ολοκλήρωση της κατασκευής του νέου θεάτρου το οποίο αρχικά είχε χώρο για 1.246 θεατές. Η πρώτη του παράσταση δώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1899. Αρχικά ήταν γνωστό ως Richmond Theatre and Opera House (Θέατρο και όπερα του Ρίτσμοντ) πριν μετονομαστεί σε θέατρο του Ρίτσμοντ το 1924. Άλλες ονομασίες που είχε ιστορικά ήταν Prince of Wales, Richmond Hippodrome (1908), και Theatre Royal (17ος αιώνας). Κατά τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του φιλοξένησε παραστάσεις με διάσημους ηθοποιούς και καλλιτέχνες, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και Άννα Πάβλοβα. Τόσο ο εξωτερικός όσο και ο εσωτερικός του χώρος έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως σκηνικό σε κινηματογραφικές ταινίες, ενώ συχνά φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις πριν την διάθεση τους στα μεγάλα θέατρα του Ουέστ Εντ στο κεντρικό Λονδίνο. Το θέατρο είναι επίσης γνωστό για την υψηλή ποιότητα των παραστάσεων της παντομίμας, η οποία αποτελεί τύπο κωμικής παράστασης και βρετανικό έθιμο το οποίο διαδραματίζεται κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Μάτσαμ, και εξωτερικά διαθέτει 2 πύργους με βασιλική με τρούλο, άγαλμα της μούσας Ευτέρπης πάνω από την είσοδο, χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής μπαρόκ, και είναι κατασκευασμένο με κόκκινα τούβλα και τερακότα. Εσωτερικά, εκτός από τον χώρο της πλατείας, διαθέτει θεωρεία σε 3 επίπεδα τα οποία διαθέτουν από 2 εξώστες το καθένα, και ο εσωτερικός του χώρος είναι πλούσια διακοσμημένος με επιχρυσωμένα μεταλλικά μέρη, πόρτες και καθίσματα από μαόνι με κόκκινα πολυτελή υφάσματα, και γύψινες διακοσμήσεις στους τοίχους και οροφή κατά την ελισαβετιανή τεχνοτροπία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο χώρος ανακαινίστηκε εκτενώς, και επεκτάθηκε ώστε να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος για τους θεατές. Guide to British Theatres 1750–1950, John Earl and Michael Sell pp. 134–5 (Theatres Trust, 2000) ISBN 0-7136-5688-3 A celebrated old playhouse; the history of Richmond theatre in Surrey, from 1765 to 1884, Frederic Bingham, London, 1886 Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2011-07-07 στο Wayback Machine. Φωτογραφικό υλικό από τον εσωτερικό χώρο- theatrestrust.org.uk Αναλυτικές ιστορικές πληροφορίες και περιγραφή- arthurlloyd.co.uk Ιστορικές φωτογραφίες του κτηρίου- postcardsthenandnow.blogspot.co.uk
Βιβλιοθήκη της Περγάμου

Η Βιβλιοθήκη της Περγάμου, που κτίστηκε περί το 200 π.Χ., περιείχε περίπου 200.000 τόμους βιβλίων στην τότε συνηθισμένη κυλινδρική βιβλιοδεσία. Μαζί με την άλλη περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας συγκαταλέγεται στις δύο σημαντικότερες βιβλιοθήκες της αρχαιότητας, ορόσημα για την εξέλιξη της ιστορίας των κλασικών γραμμάτων.

 Πότε ακριβώς χτίστηκε δεν είναι γνωστό. Πιστεύεται ότι ήταν έργο του βασιλιά Άτταλου Α' της Περγάμου. Το 133 π.Χ. το βασίλειο της Περγάμου έγινε Ρωμαϊκή επαρχία και η βιβλιοθήκη πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων. Επίσης δεν είναι γνωστό πότε η βιβλιοθήκη έπαψε να λειτουργεί. Στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα Γερμανοί αρχαιολόγοι έκαναν ανασκαφές και ανακάλυψαν το ιερό της Αθηνάς, στο οποίο πιστεύεται ότι υπήρχαν και άλλα ράφια και χώροι για την αποθήκευση των βιβλίων. Σε άλλες αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν τον 20ό αιώνα στο Γυμνάσιο της Περγάμου ανακαλύφθηκαν και επιγραφές που αναφέρουν την βιβλιοθήκη. Ένα από τα μυστικά της βιβλιοθήκης είναι ο ακριβής αριθμός των βιβλίων που στέγαζε, διότι δεν σώζεται ακριβής κατάλογος. Ένας τέτοιος κατάλογος λένε ότι υπήρχε και ονομάζονταν «Πίνακες» κατά το πρότυπο της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Λένε επίσης ότι ο Μάρκος Αντώνιος είχε χαρίσει στην Κλεοπάτρα διακόσιες χιλιάδες βιβλία από την Βιβλιοθήκη της Περγάμου, αριθμό τον οποίο σημερινοί επιστήμονες θεωρούν υπερβολικό. Ίσως πρώτος βιβλιοθηκάριος να ήταν ο φιλόσοφος και γραμματικός Κράτης Μαλλώτης, ο οποίος φρόντισε για την πρώτη κατάρτιση της βιβλιοθήκης. Γραπτή μαρτυρία έχουμε για τον Αθηνόδωρο τον Σάνδωνος ή Κανανίτη, ο οποίος διετέλεσε βιβλιοθηκάριος στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ.. Richard Bohn: Das Heiligtum der Athena Polias Nikephoros. Spemann, Berlin 1885, (Altertümer von Pergamon; Bd. 2.), S. 56ff. Rudolf Pfeiffer: Geschichte der klassischen Philologie. Von den Anfängen bis zum Ende des Hellenismus. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg, 1970, S. 286ff. ISBN 3-4995-5344-9 (rowohlts deutsche enzyklopädie) Harald Mielsch: Die Bibliothek und die Kunstsammlungen der Könige von Pergamon. In: Archäologischer Anzeiger 1995, S. 765-779 Wolfram Hoepfner: Zu griechischen Bibliotheken und Bücherschränken. In: Archäologischer Anzeiger 1996, S. 25-36 Otto Mazal: Griechisch-römische Antike. Akademische Druck- und Verlagsanstalt, Graz 1999, S. 38, ISBN 3-201-01716-7 (Geschichte der Buchkultur; Bd. 1) Severin Corsten, Stephan Füssel, Günther Pflug (Hrsg.): Lexikon des gesamten Buchwesens. Bd. 5. Hiersemann, Stuttgart 1999, ISBN 3-7772-9904-9 Die griechische Klassik. Idee oder Wirklichkeit. Ausstellungskatalog Berlin und Bonn 2002. Zabern, Mainz 2002, S. 408, Nr. 277 (Nachbau eines Bücherschranks) ISBN 3-8053-2854-0 Wolfram Hoepfner: Die Bibliothek Eumenes' II. in Pergamon. In: Wolfram Hoepfner (Hrsg.): Antike Bibliotheken. Zabern, Mainz 2002, ISBN 3-80-53284-6X, S. 31–38; Volker M. Strocka: Noch einmal zur Bibliothek von Pergamon. In: Archäologischer Anzeiger 2000, S. 155–165.
Λακάιγ 9352

O Lacaille 9352 (Lac 9352) είναι αστέρας ο οποίος εμφανίζεται στον αστερισμό του Νότιου Ιχθύ. Με οπτικό μέγεθος 7,34, αυτός ο αστέρας είναι πολύ αχνός για να είναι ορατός με γυμνό μάτι, ακόμη και κάτω από άριστες συνθήκες παρατήρησης. Μετρήσεις της παράλλαξής του τον τοποθετούν σε απόσταση 10,74 έτη φωτός από τη Γη. Είναι το δωδέκατο πιο κοντινό αστρικό σύστημα, στο Ηλιακό Σύστημα , και είναι το πλησιέστερο αστέρι στον αστερισμό του Νότιου Ιχθύ. Το ChView προσομοίωσης δείχνει ότι ο πιο κοντινός γείτονας στον Lacaille 9352 είναι το τριπλό σύστημα αστέρων EZ Υδροχόου σε απόσταση περίπου 4,1 έτη φωτός.

 Ο Lacaille 9352 έχει την τέταρτη υψηλότερη γνωστή ιδία κίνηση, (η οποία παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Μπέντζαμιν Γκουλντ το 1881) με τιμή 6,9 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος. Η ταχύτητα χώρου αυτού του αστέρα είναι (U, V, W) = (−93.9, −14.1, −51.4) km/s. Αν η ακτινική ταχύτητα (V,r) του Lacaille 9352 ισούται με +9.7 km/s τότε πριν 2.700 χρόνια ήταν σε ελάχιστη απόσταση περίπου 10,63 έτη φωτός από τον Ήλιο.Το φάσμα του Lacaille 9352 τον τοποθετεί στην αστρική ταξινόμηση ως M0.5V, που δείχνει ότι είναι ένας αστέρας κύριας ακολουθίας γνωστός και ως κόκκινος νάνος. Αυτός ήταν ο πρώτος κόκκινος νάνος αστέρας του οποίου η φαινόμενη διάμετρος μετρήθηκε με τη φυσική διάμετρο και είναι περίπου το 46% της ακτίνας του Ήλιου. Έχει περίπου τη μισή μάζα του Ήλιου και το εξωτερικό περίβλημα του έχει ενεργό θερμοκρασία περίπου 3.626 Κ. Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Ιχθύος Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων SolStation.com: Lacaille 9352
Αντόνιο Λαμπριόλα

Ο Αντόνιο Λαμπριόλα (Antonio Labriola, 2 Ιουλίου 1843 – 12 Φεβρουαρίου 1904) ήταν Ιταλός φιλόσοφος και θεωρητικός του μαρξισμού. Παρά το ότι δεν υπήρξε ποτέ μέλος κάποιου μαρξιστικού πολιτικού κόμματος, η σκέψη του επηρέασε πολλούς πολιτικούς στην Ιταλία των αρχών του 20ού αιώνα, όπως τον ιδρυτή του Ιταλικού Φιλελεύθερου Κόμματος Μπενεντέτο Κρότσε και τους ηγέτες του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Αμαντέο Μπορντίγκα και Αντόνιο Γκράμσι. Επηρέασε ακόμα και τον Λέοντα Τρότσκι, σύμφωνα με τον ίδιο τον Τρότσκι.

 Ο Λαμπριόλα γεννήθηκε στο Κασσίνο, πόλη που υπαγόταν τότε στα Παπικά Κράτη. Γονείς του ήταν η Φραντσέσκα Πονάρι και ο σύζυγός της Φραντσέσκο Σαβέριο Λαμπριόλα, που δίδασκε φιλολογία σε γυμνάσιο και ήταν ανεψιός του νομικού και διανοητή του Διαφωτισμού Φραντσέσκο Μάριο Παγκάνο. Το 1861 ο Αντόνιο εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Μετά την αποφοίτησή του, παρέμεινε στη Νάπολη και έγινε δάσκαλος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επεδίωξε την ικανοποίηση του ενδιαφέροντός του για τη φιλοσοφία, την ιστορία και την εθνογραφία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1870, ο Λαμπριόλα ξεκίνησε να δημοσιογραφεί και τα τότε γραπτά του εκφράζουν φιλελεύθερες απόψεις και μια στάση κατά του χριστιανικού κλήρου. Το 1874 ο Λαμπριόλα έγινε καθηγητής πανεπιστημίου (στην έδρα της φιλοσοφίας της Ιστορίας) στη Ρώμη, όπου θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής του διδάσκοντας, γράφοντας και συζητώντας. Αν και ήταν επικριτικός για τον φιλελευθερισμό από το 1873, η μετακίνησή του προς τον μαρξισμό ήταν σταδιακή και δεν εξέφρασε ρητά μια σοσιαλιστική οπτική μέχρι το 1889. Πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 60 ετών. Επηρεασμένη πολύ από τους Χέγκελ και Χέρμπαρτ, η προσέγγιση του Λαμπριόλα στη μαρξιστική θεωρία ήταν πιο ανοιχτή από εκείνη των θεωρητικών, όπως του Καρλ Κάουτσκι. Ο Λαμπριόλα είδε τον μαρξισμό όχι ως μια τελική και αυτάρκη σχηματοποίηση της ιστορίας, αλλά ως μια συλλογή δεικτών για την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων. Αυτοί οι δείκτες έπρεπε να είναι κάπως ανακριβείς εάν ο μαρξισμός λάμβανε υπόψη τις περίπλοκες κοινωνικές διαδικασίες και την ποικιλία των δυνάμεων που λειτουργούσαν στην ιστορία. Η μαρξιστική θεωρία έπρεπε να γίνει αντιληπτή ως θεωρία κριτική της ιδεολογίας, στο ότι δεν βλέπει καμία αλήθεια ως αιώνια και είναι έτοιμη να απορρίψει και τις δικές της ιδέες αν η εμπειρία το υπαγόρευε. Η περιγραφή του για τον μαρξισμό ως μια «φιλοσοφία της πράξης» θα εμφανιζόταν ξανά στα Quaderni del carcere του Γκράμσι. Antonio Labriola Archive στο Marxists Internet Archive Έργα του/της Antonio Labriola στο Project Gutenberg Έργα της/του ή για την/τον Αντόνιο Λαμπριόλα στο Internet Archive
Ταϋνάρα Κόντι

Η Ταϋνάρα Μέλο ντε Καρβάλιου (γεν. 9 Ιουνίου 1995 στο Ρίο ντε Τζανέιρο) είναι Βραζιλιάνα επαγγελματίας παλαίστρια και τζουντόκα. Είναι γνωστή για την εργασία της στο WWE, όπου πολέμησε στο NXT υπό το ψευδώνυμο Ταϋνάρα Κόντι.Τώρα εργάζεται στο AEW.

 Η ντε Καρβάλιου έχει μαύρη ζώνη στο τζούντο και μπλε ζώνη στο βραζιλιάνικο τζίου-τζίτσου. Έχει συμμετάσχει σε δοκιμαστικά για την βραζιλιάνικη ομάδα των Ολυμπιακών Αγώνων 2016, λίγο πριν ενταχθεί στο WWE.Η ντε Καρβάλιου ξεκίνησε να προπονείται στην καλλιτεχνική γυμναστική στην ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα, αλλά σύντομα την κέρδισαν οι πολεμικές τέχνες. Η Κόντι συμμετείχε στο εγχείρημα "Brasil vale ouro" (Η Βραζιλία αξίζει το χρυσό) και αργότερα εντάχθηκε στο "Instituto Reação" του τζουντόκα Φλάβιου Κάντου. Η Κόντι ήταν περιφερειακή πρωταθλήτρια και τετράκις πολιτειακή πρωταθλήτρια. Επίσης ήταν φιναλίστ Βραζιλίας τέσσερις φορές. Έχει αγωνιστεί με την βραζιλιάνικη εθνική ομάδα και έχει συμμετάσχει σε αγώνες πυγμαχίας στην Πορτογαλία και τη Γερμανία. Τον Οκτώβριο του 2016 ανακοινώθηκε ότι η ντε Καρβάλιου υπέγραψε με το WWE και εστάλη στο Κέντρο Απόδοσης του WWE. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως επαγγελματίας πυγμάχος στην WrestleMania Axxess στο Ορλάντο της Φλόριντας στις 1 Απριλίου 2017, όπου έχασε από τη Σάρα Μπρίτζις. Ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 2017, άρχισε να εμφανίζεται τακτικά σε εκπομπές και έλαβε το ψευδώνυμο Ταϋνάρα Κόντι. Η Κόντι συμμετείχε στο Mae Young Classic 2017, ωστόσο αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Λέισι Έβανς. NXT (2017–2020) Στο τηλεοπτικό της ντεμπούτο, η Κόντι εμφανίστηκε στο επεισόδιο του NXT της 11ης Οκτωβρίου 2017, όπου παρενέβη σε έναν αγώνα τριπλής απειλής ανάμεσα στην Νίκι Κρος, την Πέιτον Ρόις και την Λιβ Μόργκαν, για λογαριασμό της The Undisputed Era (Άνταμ Κόουλ, Μπόμπι Φις και Κάιλ Ο'Ρίλι), αποτρέποντας την Κρος από τον να κερδίσει τον αγώνα. Αυτό οδήγησε έναν αγώνα ανάμεσα στην Κρος και την Κόντι, ο οποίος έλαβε χώρα στο επεισόδιο του NXT της 1ης Νοεμβρίου 2017, όπου η Κόντι ηττήθηκε από την Κρος στο πρώτο αγώνα της Κόντι ο οποίος μεταδόθηκε από τη τηλεόραση. Στις 8 Απριλίου 2018 η Κόντι έκανε το ντεμπούτο της στην WrestleMania καθώς αγωνίστηκε στηνWrestleMania 34. Οι αντίπαλοί της στην WrestleMania 34 ήταν διάφορες συναγωνίστριες της στο NXT. Η Κόντι και άλλες συναγωνίστριες της συμμετείχαν στο WrestleMania Women's Battle Royal. Η Κόντι είναι η πρώτη βραζιλιάνα που συμμετείχε στη WrestleMania. Τον Ιούλιο, η Κόντι προκρίθηκε στο τουρνουά Mae Young Classic 2018 αφού κέρδισε τη Βανέσα Μπορν. Νίκησε την Τζέσι Ίλαμπαν στον πρώτο γύρο, αλλά αποκλείστηκε από την Λέισι Λέιν στο δεύτερο γύρο του τουρνουά.Στις 17 Απριλίου 2020, η Κόντι ήταν μια από τους αρκετούς παλαιστές που έλησαν την συνεργασία τους με το WWE λόγω των περικοπών στα έξοδα από την εταιρεία, εξαιτίας της πανδημίας κορονοϊού 2019-20.AEW(2020-σήμερα) Στις 4 Αυγούστου 2020 έκανε το ντεμπούτο της στο AEW.Εκεί συνεργάτηκε με την Anna Jay για να κατακτήσουν το AEW Women's Tag Team Cup Tournament ανεπιτυχώς.Στη συνέχεια σχημάτισαν ομάδα με το όνομα TayJay.Πολλές φορές διεκδίκησε τίτλους εναντίον της Britt Baker,Serena Deeb και Hikaru Shida αλλά απέτυχε να τους κατακτήσει.
Νέμεσις (μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι)

Το βιβλίο Νέμεσις είναι αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι (1890-1976) και πρωτοδημοσιεύτηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον εκδοτικό οίκο Collins Crime Club τον Νοέμβριο του 1971 και στις ΗΠΑ από τον Dodd, Mead and Company αργότερα το ίδιο έτος. Η βρετανική έκδοση πωλείτο για 1,50 £ και η αμερικανική έκδοση 6.95 $. Ήταν το τελευταίο μυθιστόρημα που έγραφε με ηρωίδα την Μις Μαρπλ, αν και το Ρετρό στην Ομίχλη ήταν το τελευταίο δημοσιευμένο μυθιστόρημά της. Η Μις Μαρπλ συναντά για πρώτη φορά τον Τζέϊσον Ραφάιελς στο βιβλίο Το Σπίτι με τους Ιβίσκους, όπου λύνουν ένα μυστήριο. Η Μις Μαρπλ λαμβάνει μηνύματά του, που φέρεται να έστειλε μετά θάνατον, ξετυλίγοντας με αυτόν τον τρόπο την πλοκή αυτού του μυθιστορήματος.

 Η Μις Μαρπλ απολαμβάνει μια ήρεμη ανιαρή ζωή στο σπίτι της, στο Σαίντ Μαίρυ Μιντ, βόρεια του Λονδίνου. Διαβάζοντας τους Τάιμς πληροφορείται τον αναπάντεχο θάνατο ενός φίλου της, του πάμπλουτου, οξύθυμου Τζέϊσον Ραφάιελς, που τον γνώρισε πριν ένα χρόνο στην κρουαζιέρα της στην Καραϊβική, όπου είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους ενάντια σε ένα δολοφόνο. Αμέσως, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από ένα δικηγορικό γραφείο όπου την πληροφορούν ότι ο κος Ραφάιελς της άφησε ένα κληροδότημα, 20.000 λιρών. Όμως, η προϋπόθεση για να λάβει αυτά τα χρήματα, είναι να εξιχνιάσει ένα έγκλημα. Η Μις Μαρπλ βρίσκεται σε αδιέξοδο και είναι έτοιμη να τα παρατήσει, όταν λαμβάνει μια επιστολή από τον νεκρό, ο οποίος της προσφέρει ένα ταξίδι στην Αγγλία. Ξεκινά πηγαίνοντας στην ξενάγηση που της είχε κανονίσει ο αποθανών σε διάσημα σπίτια και κήπους στην Αγγλία. Στην περιήγηση υπάρχουν ακόμα δεκατέσσερα άτομα. Τελικά, μένοντας δύο βράδια με τρεις αδελφές σε ένα παρακμασμένο βικτωριανό αρχοντικό καταλαβαίνει την βαθύτερη φύση του εγκλήματος και ύστερα από τον θάνατο της Μις Ελίζαμπεθ Τεμπλ αναλαμβάνει δράση. Στο τέλος, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συγκλονιστική αποκάλυψη. Νέμεσις ο επίσημος ιστότοπος της Αγκάθα Κρίστι Nemesis (1987) στην IMDb Marple: Nemesis (2007) στην IMDb Ανάλυση του μυθιστορήματος από τον A.N Wilson στην εφημερίδα The Daily Telegraph
Ρέχτα

Το Ρέχτα (ούρντου: ریختہ, χίντι: रेख़्ता, rextā) ήταν η Ινδουστανική γλώσσα ως διαλεκτική βάση μετατοπισμένη προς τη διάλεκτο Χαριμπόλι του Δελχί. Αυτό το ύφος που εξελίχθηκε στο περσοαραβικό και το αλφάβητο Ναγκάρι σενάρια και θεωρείται μια πρώιμη μορφή των Ούρντου και Χίντι.

 Ρέχτα σημαίνει "διάσπαρτο", αλλά και "μικτό" και υποδηλώνει ότι περιείχε τα περσικά και τα Χίντβι/Χίντι. Η Ρέχτα είναι πολύ ευπροσάρμοστη καθομιλουμένη, και μπορεί να αλλάξει γραμματικά για να προσαρμοστεί στη περσική γραμματική, χωρίς να ηχεί παράξενο στον αναγνώστη.Ο όρος Ρέχτα ήταν σε μεγαλύτερη χρήση από τα τέλη του 17ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν σε μεγάλο βαθμό υποκαταστάθηκε από τα Χίντι/Χίντουι (Χιντάβι) και αργότερα από τα Ινδουστανικά και Ούρντου, αν και συνέχισε να χρησιμοποιείται σποραδικά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Το στυλ ποίησης Ρέχτα (ποίηση, χρησιμοποιώντας μια μικτή, εκτός των Ούρντου γλώσσα) εξακολουθεί να παράγεται σήμερα από ομιλητές των Ούρντου, και είναι στην πραγματικότητα η πιο κοινή γλωσσική μορφή της γραφόμενης ποίησης στη γλώσσα Ούρντου. Η Ρέχτα επίσης χρησιμοποιούταν για τις μορφές της ποίησης, όπως τις Μασνάβι, Μάρσια, Κασίνταχ, Θούμρι, Τζίκρι (Ζίκρι), Γκιτ, Τσαουπάι και Καμπίτ. Τα ακόλουθα δημοφιλή σερ από τον Μίρζα Γκαλίμπ μας λέει επίσης ότι ο γλωσσικός όρος ρέχτα επεκτάθηκε το 19ο αιώνα, στη Βόρεια Ινδία για την ποίηση που γραφόταν στην καθομιλουμένη 'ρέχτα' (σε αντίθεση με την ποίηση που γραφόταν στα περσικά, τότε θεωρούμενη ως κλασική γλώσσα) ريختہ کے تُم ہی اُستاد نہیں ہو غالِب کہتے ہیں اگلے زمانے میں کوئی مِیر بھی تھا Reḳhte ke tum hī ustād nahīṅ ho ġhālib, (Μετάφραση: δεν Είσαι ο μοναδικός μάστερ του Ρέχτα, Γκαλίμπ)Kahte haiñ agle zamāne meñ koī 'mīr' bhī thā (Μετάφραση: λένε, στο παρελθόν, ότι υπάρχει ένας (ονομαζόμενος) Μιρ) Τα γραμματικό θηλυκό αντίστοιχό του ρέχτα είναι το ρέχτι, ένας όρος που διαδόθηκε για πρώτη φορά τον δέκατο όγδοο αιώνα, από τον ποιητή Σααντάτ Γιαρ Χαν "Ράνγκιν" για να ορίσει στίχους γραμμένοι στην καθομιλουμένη ομιλία των γυναικών. Ο ποιητής του Λάκναου Ινσά Αλλάχ Χαν "Ίνσα" ήταν ένας άλλος γνωστός ποιητής πουσυνέθεσε ρέχτι, σύμφωνα με τον σχολαστικό των Ούρντου Κ. Μ. Νάιμ. Περσικά και Ουρντού Ινδουστανική γλώσσα Ιστορία της γλώσσας Ούρντου Ποίηση των Ούρντου Χίντι Σαγιάρι, διαδικτυακή συλλογή του Ουρντού Σαγιάρι
Λουίζα Καρλόττα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ

Η Λουίζα Καρλόττα Φρειδερίκη (γερμ. Louise Charlotte Friederike, prinzessin von Anhalt-Köthen, von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 5 Mαρτίου 1749 - 30 Mαρτίου 1812) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ ήταν κόρη του Δούκα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Κέτεν.

 Η Λουίζα Καρλόττα Φρειδερίκη γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1749 στο Κάστρο Γκλύκσμπουργκ. Ο πατέρας της ήταν ο Φρειδερίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ (δισεγγονός του Φιλίππου του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ) και η μητέρα της ήταν η Ερριέττα Αυγούστα του Λίππε-Ντέτμολντ, κόρη του Σίμωνα Ερρίκου Αδόλφου του Λίππε-Ντέτμολντ. Η Λουίζα Καρλόττα ήταν απόγονος του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας. Στις 29 Ιανουαρίου 1764 ήταν αποδέκτης του Τάγματος της Τελείας Ενώσεως, της Δανίας. Η Λουίζα Καρλόττα απεβίωσε στις 30 Μαρτίου 1812 στο Kέτεν. Στις 26 Ιουλίου 1763 παντρεύτηκε τον Kάρολο Γεώργιο Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Κέτεν και είχε παιδιά: Kαρολίνα Λουίζα (1767 - 1768). Aύγουστος Χριστιανός Φρειδερίκος (1769 - 1812). Κάρολος Γουλιέλμος (1771 - 1793), σκοτώθηκε σε μάχη στο Aβέν. Λουίζα Φρειδερίκη (1772 - 1775). Λουδοβίκος (1778 - 1802). Φρειδερίκη Βιλελμίνη (1780 - 1781).
Αιγοπόδιο το ποδάγριο

Το αιγοπόδιο το ποδάγριο (Aegopodium podagraria) είναι ένα από τα λίγα είδη του γένους φυτών αιγοπόδιο, της οικογένειας των σκιαδοφόρων. Φυτρώνει σε σκιερούς τόπους της Ευρασίας, από τη Σιβηρία, τον Καύκασο και τον Πόντο μέχρι τα Βρετανικά Νησιά. Στην Ελλάδα απαντάται στα βόρεια της χώρας.

 Το αιγοπόδιο το ποδάγριο είναι πολυετής πόα, που φθάνει σε ύψος το 1 μέτρο. Ο βλαστός της είναι κατακόρυφος, κοίλος και χωρίς διακλαδώσεις, ενώ έχει υπόγειες παραφυάδες (ριζώματα). Τα κατώτερα φύλλα του έχουν μακρύ μίσχο, ενώ αντιθέτως τα ανώτερα είναι άμισχα, στενόμακρα και οδοντωτά με άνισες σχισμές. Η περιφέρειά τους είναι κίτρινη ή εμφανίζουν κίτρινες κηλίδες στην επιφάνειά τους. Τα άνθη του βγαίνουν σε ακτινωτή ταξιανθία, με 15 ως 20 μικρά λουλούδια με άσπρα πέταλα. Οι καρποί είναι επίσης μικροί. Τα άνθη προσελκύουν πολλά γένη εντόμων, χαρακτηριζόμενα έτσι από ένα γενικευμένο σύστημα επικονίασης.Το αιγοπόδιο καλλιεργείται ως διακοσμητικό φυτό για υγρά και σκιερά μέρη. Πολλαπλασιάζεται εύκολα με σχίσιμο του βλαστού. Εισάχθηκε έτσι σε όλο τον κόσμο, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αποτελεί οικολογική απειλή ως εισβάλλον είδος. Το λήμμα «Αιγοπόδιον το ποδάγριον» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη-Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 577.
172 Βαυκίς

Η Βαυκίς (Baucis) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,79. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από τον ελληνορωμαϊκό μύθο του Φιλήμονος και της Βαυκίδος.

 Η μέση διάμετρος της Βαυκίδος εκτιμάται σε 62,43 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,138. Η Βαυκίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 25 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αντίγκουα

Η Αντίγκουα (αγγλικά: Antigua) είναι το μεγαλύτερο νησί της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Βρίσκεται νότια της Μπαρμπούντα. Έχει πληθυσμό 80.161 κατοίκων (2001) με πυκνότητα 285,2 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Σαιντ Τζονς.

 Η Αντίγκουα είναι το μεγαλύτερο νησί της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με συνολική έκταση 281 τ.χλμ.. Έχει ακτογραμμή 87 χλμ. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 402 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Σημειώνεται ότι στον Β' Π.Π. η Αντίγκουα ήταν μια από τις βρετανικές αποικίες που συμπεριελήφθησαν στη αμερικανο-βρετανική Συμφωνία αντιτορπιλικών έναντι βάσεων. Η ισπανική λέξη Antigua σημαίνει αρχαία. Την ονόμασε έτσι ο Χριστόφορος Κολόμβος, από μια εικόνα του Καθεδρικού Ναού της Σεβίλλης, Σάντα Μαρία δε λα Αντίγκουα (Αγία Μαρία του Αρχαίου Καθεδρικού Ναού). Ένα άλλο όνομα είναι το Ουαλάδλι, που σημαίνει το δικό μας. Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα διαιρείται σε 6 ενορίες και 2 ανεξάρτητες περιοχές. Οι 2 περιοχές είναι η Μπαρμπούντα και η Ρεντόντα. Οι 6 ενορίες ανήκουν στην Αντίγκουα: Η Αντίγκουα χωρίζεται σε 6 ενορίες: Το μόνο αεροδρόμιο στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα βρίσκεται στο νησί της Αντίγκουα και είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο V.C. Bird. Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 17°08′12″Β 061°47′35″Δ. Βρίσκεται 8 χλμ. βορειοανατολικά του Σαιντ Τζονς, πρωτεύουσας της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται οι πτήσεις και οι προορισμοί του Διεθνούς Αεροδρομίου V.C. Bird: Το κυριότερο άθλημα είναι το κρίκετ. Το κυριότερο στάδιο είναι το Στάδιο Σερ Βίβιαν Ρίτσαρντς. Απέχει από την Σαιντ Τζονς 10-20 λεπτά με αμάξι). Βρίσκεται στην Οδό Φάκτορυ Ρόουντ. Χτίστηκε το 2006 για το Παγκόσμιο Κήπελο Κρίκετ 2007. Το κτίσημό του κόστισε 60 Αμερικανικά δολάρια. Το στάδιο ονομάστηκε έτσι από τον αρχηγό της ομάδας Κρίκετ Δυτικών Ινδιών, Βίβιαν Ρίτσαρντς. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 30 Μαΐου 2008 και έπαιξαν οι Δυτικές Ινδίες εναντίον της Αυστραλίας. Ο τελευταίος αγώνας έγινε στις 13 Φεβρουαρίου 2009 και έπαιξαν οι Δυτικές Ινδίες εναντίον της Αγγλίας. Κύριο λήμμα: Κατάλογος πόλεων της Αντίγκουα και ΜπαρμπούνταΣαιντ Τζονς Ολ Σαιντς Λίμπερτα Πότερ'ς Βίλλατζ Μπόλαντς Σουίτιζ Σίβιου Φαρμ Πίγκοτς Πάρχαμ Κλαρ Χωλ Γουίλικαϊς Μπένταλς Ολντ Ρόουντ Κόδρινγκτον Νιου Γουίνθορπς Τζέννινγκς Σένταρ Γκρουβ Γιούρλινγκς Ίνγκλις Χάρμπορ Φρίμανς Βίλατζ Όλες οι παρακάτω εικόνες είναι οι ομορφότερες παραλίες του νησιού: Κατάλογος νησιών της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Map of Antigua From Paradise Islands (non commercial site) Official site Antigua Nice Article on Antiguan real estate – https://web.archive.org/web/20060509124717/http://www.iht.com/articles/2006/05/04/news/reantigua.php
Ζεφ Κολ Ντόκα

Ο Ζεφ Κολ Ντόκα (αλβανικά: Zef Kol Ndoka, 1883–1924), επίσης γνωστός μεταξύ των Αλβανών ως Ζέφι ι Βογκέλ ("Μικρός Ζεφ"), ήταν Αλβανός μαχητής και διοικητής από την οικογένεια Σένγκτζι από τον σύγχρονο Φαν, στο Μιρντιτέ στη βόρεια Αλβανία.

 Γεννημένος το 1883, κάπου γύρω από την Γκιάκοβα, μεγάλωσε πολεμώντας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την Αλβανική Εθνική Αφύπνιση το 1912 και συνέχισε να αγωνίζεται για την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου ενάντια στις σερβομαυροβουνιακές δυνάμεις στη δεκαετία του 1920. Ο Ντόκα πολέμησε με τους Ίσα Μπολετίνι, Μπαϊράμ Τζούρρι, Χασάν Πρίστινα και άλλους που μαζί με αυτούς ήταν επικεφαλής της Αλβανικής εξέγερσης του 1912 που κατέλαβε το Ουσκούμπ (σύγχρονα Σκόπια). Ο Ντόκα μαζί με τους Μεχμέτ Σπέντι και Μπαϊράμ Ντακλάνι έθεσαν την αλβανική σημαία στα Σκόπια στις 12 Αυγούστου 1912. Μετά την αλβανική ανεξαρτησία του 1912 η ομάδα του άρχισε αμέσως να πολεμά με το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας μαζί με τον Μπαϊράμ Τζούρρι προκειμένου να ενώσει το Κοσσυφοπέδιο με την Αλβανία. Ο Ζέφι πέθανε το 1924, πολεμώντας τις γιουγκοσλαβικές δυνάμεις.Ο Ζέφι ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία για τη συγκέντρωση των Αλβανών ορεινών κατοίκων της Γκιάκοβα και της Μιρντίτα κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα είναι προσφιλές άτομο στην περιοχή της Μιρντίτα.
Αλέξανδρος Κάρολος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Ο Αλέξανδρος Κάρολος, γερμ. Alexander Karl (2 Μαρτίου 1805 - 19 Αυγούστου 1863) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1834-1863), ο τελευταίος του κλάδου του.

 Ήταν ο μόνος γιος του Αλεξίου Φρειδερίκου Χριστιανού, δούκα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Μαρίας Φρειδερίκης, κόρης του Γουλιέλμου Α΄, εκλέκτορα της Έσσης. Το 1863 απεβίωσε στο Χόυμ του Άνχαλτ σε ηλικία 58 ετών, άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του και τον διαδέχθηκε ο 7ος εξάδελφός του Λεοπόλδος Δ΄, δούκας του Άνχαλτ, του πρεσβύτερου κλάδου Άνχαλτ-Ντέσαου. Νυμφεύτηκε το 1834 τη Φρειδερίκη, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους. Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Γενικές εκλογές στο Βανουάτου 2022

Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βανουάτου στις 13 Οκτωβρίου 2022 για να εκλεγούν και οι 52 έδρες στο Κοινοβούλιο . Ο πρόεδρος Νικενίκε Βουρομπαράβου διέλυσε το Κοινοβούλιο τον Αύγουστο του 2022 κατόπιν γνωμοδότησης του Συμβουλίου Υπουργών ενόψει της ψηφοφορίας μη εμπιστοσύνης κατά του πρωθυπουργού Μπομπ Λάφμαν .

 Στις 18 Αυγούστου 2022 ο νέος πρόεδρος διέλυσε το Κοινοβούλιο στα μέσα της κοινοβουλευτικής περιόδου έπειτα από αίτημα του πρωθυπουργού Bob Loughman, ο οποίος ζήτησε τη διάλυση για να αποφευχθεί η ψήφος δυσπιστίας . Το ψήφισμα προκάλεσε κριτική από την αντιπολίτευση, με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Ραλφ Ρεγκενβάνου να ανακοινώνει ότι τα αντίπαλα μέρη θα αμφισβητήσουν τη διάλυση στο δικαστήριο. Τα 52 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν για τετραετή θητεία με ενιαία αμεταβίβαστη ψηφοφορία σε δεκαοκτώ εκλογικές περιφέρειες, δέκα εκ των οποίων ήταν πολυμελείς περιφέρειες μεταξύ δύο και επτά εδρών, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ήταν μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες στις οποίες διεξάγεται η ψηφοφορία με τη μορφή ενός συστήματος πλειοψηφικού . Τα επίσημα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις 23 Οκτωβρίου 2022.
Αθλητική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Εθνικοφρόνων Σωματείων Προαστίων Λευκωσίας

Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Εθνικοφρόνων Σωματείων Προαστίων Λευκωσίας (ΑΠΟΕΣΠ) είναι ποδοσφαιρική ομοσπονδία των προαστίων της Λευκωσίας στην Κύπρο. Ιδρύθηκε το 1963. Κάθε χρόνο διοργανώνει πρωτάθλημα και κύπελλο. Αποτελεί μία από τις 12 ομοσπονδίες του αγροτικού ποδοσφαίρου στην Κύπρο και είναι ιδρυτικό μέλος της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ).

 Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Εθνικοφρόνων Σωματείων Προαστίων Λευκωσίας (ΑΠΟΕΣΠ), ιδρύθηκε την 18η Οκτωβρίου 1963 με πρωτοβουλία μιας ομάδας Εθνικοφρόνων Σωματείων με έδρα τα προάστεια της Λευκωσίας. Είχε προηγηθεί το 1960 η ίδρυση της ΕΠΟΠΛ η οποία με την πάροδο των χρόνων ενέταξε στη δύναμη της αρκετά σωματεία από την ύπαιθρο και μετά από κάποιες διαφωνίες που προέκυψαν, αποφασίστηκε η ίδρυση μιας νέας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου έτσι ώστε τα σωματεία των προαστείων να αγωνίζονται μεταξύ τους και να μην δίνουν αγώνες στην ύπαιθρο. Ως ιδρυτικά μέλη της ΑΠΟΕΣΠ αναφέρονται τα ακόλουθα : Αχιλλέας Καϊμακλίου ΕΘΑ Έγκωμης ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου ΘΟΙ Τράχωνα Κεραυνός Στροβόλου ΠΑΟΚ Στροβόλου Φάρος ΑκροπόλεωςΜετά το 1974 γίνονται δεκτές στις τάξεις της ομοσπονδίας και ομάδες από την ύπαιθρο. Οι διοργανώσεις που διεξάγει η ΑΠΟΕΣΠ σήμερα είναι: Πρωτάθλημα ΑΠΟΕΣΠ Κύπελλο ΑΠΟΕΣΠ Σούπερ Καπ ΑΠΟΕΣΠ Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις ομάδες που ήταν μέλη της ΑΠΟΕΣΠ και ακολούθως συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου (τα οποία διοργανώνει η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) ή συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου και στη συνέχεια συμμετείχαν στα πρωταθλήματα της ΑΠΟΕΣΠ. Για κάθε ομάδα αναφέρεται η ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει συμμετάσχει.
Άθενς Γιουνάιτεντ Χάλιφαξ

Η Άθενς Γιουνάιτεντ (Athens United F.C. - AUFC) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Χάλιφαξ της πολιτείας Νέα Σκωτία (Nova Scotia) του Καναδά. Ιδρύθηκε το 1996, έχει γαλανόλευκα χρώματα και τo έμβλημά της είναι εμπνευσμένο από τον αρχαιοελληνικό κίονα ιωνικού ρυθμού.

 Μάνατζερ της ομάδας και κινητήριος μοχλός είναι ο Λάμπης Κουσούλης που κατάγεται από την Τρίπολη Αρκαδίας. Ο σύλλογος είναι μέλος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της πολιτείας και έχει λάβει μέρος τόσο στο τοπικό πρωτάθλημα του Χάλιφαξ (Halifax Soccer League-Senior B level) αλλά και στο πολιτειακό πρωτάθλημα (Nova Scotia Soccer League-Senior A/Premier level). Από το 2007 αγωνίζεται στην "Metro Senior Men's Soccer League" (MSMSL), στην κατηγορία παλαιμάχων (Masters Α-35). Έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές πρωταθλήτρια της πολιτείας στην κατηγορία της (2007, 2008, 2009, 2011) και μια φορά φιναλίστ (2010). Στη σύνθεσή της περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ομογενείς: Λάμπης Κουσούλης, Τζορτζ Ελεύθερος, Ρομπ Άνταμς, Άντριου Γκάβας, Τζεφ Αξέλ, Ευάγγελος Πανώπαλης, Τζίμι Ζέλιος κ.ά. Πρωταθλήτρια παλαιμάχων Νέας Σκωτίας (MSMSL: Masters Α-35): 2007, 2008, 2009, 2011. Φιναλίστ παλαιμάχων Νέας Σκωτίας (MSMSL: Masters Α-35): 2010. Ιστοσελίδα "MSM Soccer League". Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. CANADA club-soccer
Δημήτρης Τριχόπουλος

Ο Δημήτρης Τριχόπουλος (Βόλος, 9 Δεκεμβρίου 1938 – Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 2014) ήταν διακεκριμένος Έλληνας γιατρός και ακαδημαϊκός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, του οποίου το ερευνητικό έργο στην επιδημιολογία και τη δημόσια υγεία τυγχάνει ευρείας διεθνούς αναγνώρισης. Διετέλεσε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος των Ιατρικών Ακαδημιών της Γαλλίας και του Βελγίου.

 Ο Δ. Τριχόπουλος γεννήθηκε στον Βόλο. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και ειδικεύθηκε στην παθολογία, τη μικροβιολογία, τη δημόσια υγεία και την επιδημιολογία στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, του Λονδίνου, του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης. Το 1972 εκλέχθηκε τακτικός Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, ενώ το 1981 δημοσιεύθηκε η εργασία του για τον ρόλο του παθητικού καπνίσματος στην αιτιολογία του καρκίνου του πνεύμονα. Από το 1989 έως το 1996 διατέλεσε τακτικός καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Χαρβαρντ των ΗΠΑ, ενώ από το 1993 έως το 1997 ήταν καθηγητής και διευθυντής του Κέντρου για την Πρόληψη του Καρκίνου του αμερικανικού πανεπιστημίου. Μαζί με τη σύζυγό του, Αντωνία Τριχοπούλου, ανέδειξαν την αξία της μεσογειακής διατροφής και έκαναν πολλές δημοσιεύσεις για τις θετικές επιδράσεις της στην υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος. Η δουλειά τους συγκέντρωσε συχνά το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Έφυγε από τη ζωή στις 2 τα ξημερώματα της Δευτέρας 1ης Δεκεμβρίου του 2014 στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», όπου νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση από τις 19 Νοεμβρίου μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Ο Δημήτρης Τριχόπουλος ήταν επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Ουψάλας, μέλος της Εταιρείας Τιμών Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ και επίτιμος εταίρος του Βασιλικού Κολλεγίου Ιατρικής της Βρετανίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον είχε βραβεύσει με το παράσημο του Ταξιάρχη της Τιμής. Ήταν τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος των Ιατρικών Ακαδημιών της Γαλλίας και του Βελγίου. Είχε τιμηθεί από τη γενέτειρά του με το Χρυσό Μετάλλιο του Δήμου Βόλου και το Χρυσό Μετάλλιο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είχε λάβει επίσης το βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας Βασίλη Ξανθόπουλου - Στέφανου Πνευματικού.