IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οίκος του Χάρντραντα

Ο Οίκος του Χάρντραντα είναι ένας δυναστικός Οίκος της Βόρειας Ευρώπης, που εννέα μέλη του έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας. Η επικράτειά τους έφθασε ως τις νήσους Μαν και Όρκνεϋ. Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Χάραλντ Γ΄ ο χάρντραντα (=σκληρός ηγεμόνας). Οι σάγκα της περιόδου αναφέρουν ότι ήταν απόγονοι του προηγούμενου Οίκου του Χορφάγκρε, της πρώτης δυναστείας στη Νορβηγία. Το όνομα του Οίκου είναι επινόηση των σύγχρονων ιστορικών.

 Ο Χάραλντ Γ΄ έφυγε από τη Νορβηγία, όταν οι Δανοί εισέβαλλαν στη χώρα και ζούσε αυτοεξόριστος στο Νόβγοροντ ως αρχηγός μισθοφορικού σώματος. Οι επιτυχίες του εναντίον των Πολωνών τον έκαναν διάσημο και οι Δυναστεία των Μακεδόνων ζήτησε τις υπηρεσίες του στην Κωνσταντινούπολη. Ως αρχηγός των Βαράγγων εκεί, υπηρέτησε τη Ζωή και τους τρεις συζύγους της Αυτοκράτορες των Ρωμαίων και συγκέντρωσε πολλά χρήματα. Το 1042 άφησε την Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στη Νορβηγία, όπου είχαν φύγει πια οι Δανοί και επιβλήθηκε ως συμβασιλιάς και μετά βασιλιάς της χώρας. Η δυναστεία δραστηριοποιήθηκε από τον 11ο ως τον 12ο αι. και περιλαμβάνει έξι γενιές. Τον Οίκο του Χάρντραντα στη Νορβηγία διαδέχθηκε ο Οίκος του Γκίλλε, του οποίου ο ιδρυτής αξίωνε την καταγωγή από τους Χάρντραντα. Ακολούθησε ο Οίκος του Σβέρε. Βασιλείς της Νορβηγίας από τον Οίκο των Χάρντραντα: Χάραλντ Γ΄ ο σκληρός ηγεμόνας (hardrada) Μάγκνους Β΄ της Νορβηγίας Χάακον Β΄ Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας ο γυμνόπους (barefoot) Έιστεϊν Α΄ της Νορβηγίας Σίγκουρντ Α΄ της Νορβηγίας ο σταυροφόρος Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας ο τυφλός Κριστίν Σίγκουρντσντατερ, σύζ. Έρλινγκ Σκάκε Μάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας Όλαφ Δ΄ της Νορβηγίας (νόθος) Χάραλντ Δ΄ της Νορβηγίας ο υπηρέτης (gille) του Χριστού (η καταγωγή αμφισβητείται).
Δάφνινο στεφάνι

Το δάφνινο στεφάνι είναι τιμητικό σύμβολο και έπαινος για κάποια νίκη ή για κάποια ιδιαίτερη απόδοση που είχε επιτύχει ο τιμούμενος σε αθλητικό αγώνα ή σε κάποια άλλη αναμέτρηση ιδιαίτερης σημασίας, ιδιαίτερα στην αρχαιότητα. Στη σύγχρονη εποχή είναι ευρέως γνωστό και παραμένει σύμβολο δόξας και τιμής.

 Οι αρχαίοι Έλληνες θαύμαζαν την δάφνη ως φυτό ιδιαίτερης σημασίας. Πίστευαν ότι συμβόλιζε την μετάνοια καθώς και την σωματική και ηθική λύτρωση. Στις ιεροτελεστίες που γίνονταν προς τιμή του θεού Απόλλωνα η χρήση της δάφνης γίνονταν προς τιμή και μνήμη της ομώνυμης μυθικής νύμφης Δάφνης, την οποία είχε ερωτευτεί ο θεός. Όταν η Δάφνη μεταμορφώθηκε σε δέντρο, ο Απόλλων έκοψε ένα κλαδί και έπλεξε στεφάνι για να απαλύνει την θλίψη του για τον χαμό της αγαπημένης του. Σύμφωνα με την παράδοση, το μαντείο του Απόλλωνα άκουγε το θρόισμα των φύλων της δάφνης πριν δώσει τον χρησμό, ενώ ο ναός σκουπίζονταν με δεμάτια δάφνης. Οι μαθητές του Ιπποκράτη του Κώου υποστήριζαν ότι η δάφνη είχε ιαματικές ιδιότητες για γυναικολογικές ασθένειες. Στην αρχαία Ελλάδα επίσης, το δάφνινο στεφάνι ήταν κόσμημα της κεφαλής που φόραγαν οι σημαντικοί ποιητές και αθλητές στις καθημερινές τους εμφανήσεις. Το δάφνινο στεφάνι είναι σύμβολο της ειρήνης. Έχει γεωμετρικό σχήμα κύκλου, που συμβολίζει την τελειότητα. Τα αειθαλή φύλλα της δάφνης συμβολίζουν την αιωνιότητα και την αθανασία. Έτσι το δάφνινο στεφάνι έγινε σύμβολο της αναγνωρισμένης επιτυχίας, της υψηλής απόδοσης, της νίκης, της φήμης και της ιεροσύνης στους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους γενικά. Το δάφνινο στεφάνι ως σύμβολο εξουσίας, που έφεραν οι άρχοντες στην αρχαιότητα αντικατέστησε την άλλοτε φερόμενη ταινία. Πολλοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες το υιοθέτησαν ως συμπληρωματικό σύμβολό τους. Εξέλιξη δε αυτού ήταν αρχικά το ανοικτό στέμμα των χριστιανών Βασιλέων και στη συνέχεια το κλειστό στέμμα που καθιερώθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς επίσης και η μίτρα των αρχιερέων όπου στη βάση της συχνά απεικονίζεται κυκλοτερή δάφνη. Συνέχεια αυτών με ίδιο συμβολισμό είναι η απεικόνιση κλάδων δάφνης στα πηλίκια των ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών, καθώς και η εμβληματική τους παρουσία σε θυρεούς και εθνόσημα. Ο Ολυμπιακός έχει ως σήμα του τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Χρυσός στέφανος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1628) Birgit Bergmann: Der Kranz des Kaisers. Genese und Bedeutung einer römischen Insignie. de Gruyter, Berlin 2010. ISBN 3110202588
Άγιος Συμεών Μυτιλήνης

Ο Άγιος Συμεών Μυτιλήνης είναι εκκλησία στο νησί της Λέσβου στην πόλη της Μυτιλήνης, κοντά στην παλιά αγορά. Στο παλιό κώδικα Μητροπόλεως Μυτιλήνης με τη σελίδα 30α και 38β που ξεκινά με 1700 η εκκλησία αναφέρεται, η εκκλησία μπορεί να χτίστηκε γύρω στο 1700. Η νέα εκκλησία κτίστηκε γύρω στην εποχή του 1885-1891 για να αντικαταστήσει παλιά εκκλησία που ήταν μικρότερη και ετοιμόρροπη λόγω των καταστρεπτικών σεισμών του 1867. Υπάρχουν δείγματα αρχιτεκτονικών μελών σύμφωνα με τα οποία υπήρχε ειδωλολατρικός ναός μεγάλων διαστάσεων. Τρεις άγιοι τιμώνται στον ενοριακό ναό: ο Συμεών ο Στυλίτης από τη Συρία, ο Συμεών ο Στυλίτης ο Λέσβιος και ο Συμεών ο Θεοδόχος.

 Η εκκλησία έχει ένα κυκλικό θόλο με εικόνα του Ιησού Χριστού στο κέντρο γύρω από αυτήν είναι διαφορετικά εικονίδια της Εβραϊκής ιστορίας από την Παλαιά Διαθήκη. Ο ρυθμός του είναι σταυροειδής τρίκλιτη Βασιλική με τρούλο χωρίς τύμπανο και έχει σχεδιαστεί με σφαιρικά τρίγωνα. Το ύφος αυτό χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου. Το καμπαναριό της εκκλησίας χτίστηκε αργότερα και ίσως ήταν δώρο ενός από τους ιερείς (Σωτήριος Λεκατσάς Παπασωτηρίου που υπηρέτησε στον ιερό ναό από το 1917-1921).Τα τόξα των θόλων δομικά μοιάζουν με Ρωμαϊκές Εκκλησίες ταιριάζουν σε όλη την Ευρώπη, ο χαρακτήρας χρησιμοποιήθηκε σε γοτθικούς καθεδρικούς ναούς. Οι στήλες είναι επίσης των Βυζαντινών ρωμαϊκό χαρακτήρα. Ολόκληρος ο ναός αποτελεί ένα έργο τέχνης. Χτισμένος με πελεκητές πέτρες από το λατομείο Sarmusak, που βρίσκεται κοντά στην είσοδο του κόλπου Αϊβαλί στην Τουρκία και είναι άριστης κατασκευής. Η εσωτερική του διακόσμηση είναι με στάμπες και πολυσταύρια και εικονογραφημένα μέρη του αποτελούνται από έργα του Λέσβιου ζωγράφου του περασμένου αιώνα Π. Πολυχρόνη. Η εκκλησία έχει όλα τα έγγραφα που επιβιώνουν τη οικοδόμηση της εκκλησίας από την αρχή. Η εκκλησία βρίσκεται σε μια μικρή γειτονιά και έχει μια τεράστια αυλή, όπου οι άνθρωποι από όλο το νησί έρχονται να προσκυνήσουν. Το Εικονοστάσιο (τέμπλο) η αγία τράπεζα με το θαυμάσιο κιβώριο, ο αρχιερατικός θρόνος ο άμβωνας το κινητό προσκυνητάριο τα δυο προσκυνητάρια δεξιά και αριστερά μπαίνοντας στο ναό και τέλος το κουβούκλιο του επιταφίου σήμερα βρίσκονται στο εκκλησιαστικό βυζαντινό μουσείο της προς φύλαξη. Τα Ξυλόγλυπτα αυτά ξανά συναρμολογήθηκαν στον καινούριο ναό όπως μαρτυρείται στο σωζόμενο μέχρι σήμερα βιβλίο ανέγερσης του ναού, αξιόλογος και αξίες θαυμασμού είναι οι ξυλόγλυπτες παραστάσεις του τέμπλου και της Αγίας τράπεζας. Λεπτομέρειες περιγράφει των ξυλόγλυπτων παραστάσεων ο αείμνηστος μητροπολίτης Ιάκωβος Κλεομβροτου στο έργο του ΜΥΤΙΛΗΝΗ Sacra.Η εικόνα του Αγ. Συμεών του Στυλίτη. Το 1975, εστάλη για καθαρισμό στην υπηρεσία βυζαντινών αρχαιοτήτων κάτω από επιζωγραφισμένη εικόνα βρέθηκε μια ωραιότατη βυζαντινή εικόνα η οποία κατά τη γνώμη ειδικών ανάγεται στην παλαιολόγιο εποχή, αυτή η οποία εικονίζεται σήμερα είναι έργο του 17ου αιώνα, προέρχεται από τον παλαιό ναό. Άγιοι Γεώργιος Αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης, Συμεών ο Νέος Στυλίτης και Δαβίδ ο Μοναχός
Πατ και Μάικ

Η ταινία Πατ και Μάικ (αγγλ. Pat and Mike) είναι ρομαντική κομεντί παραγωγής 1952 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Σπένσερ Τρέισι, Κάθριν Χέπμπορν, Άλντο Ρέι και Γουίλιαμ Τσινγκ. Το σενάριο της ταινίας έγραψαν η Ρουθ Γκόρντον και ο Κάρσον Κέινιν.

 Η Πατ Πέμπερτον (Κάθριν Χέπμπορν) είναι εκπληκτική αθλήτρια, εκτός από τις στιγμές που ο δεσποτικός της αρραβωναστικός, Κόλιερ Γουέλντ (Γουίλιαμ Τσινγκ) είναι κοντά. Φτάνει κοντά στο να κερδίσει το γυναικείο πρωτάθλημα γκολφ μέχρι τη στιγμή που εκνευρίζεται από την παρουσία του και χάνει την τελευταία στιγμή. Εκείνος θέλει να την κάνει να το ξεχάσει και της προτείνει γάμο, αλλά εκείνη δε θέλει να υποταχθεί τόσο εύκολα. Κάποια στιγμή γνωρίζεται με τον Μάικ Κόνοβαν (Σπένσερ Τρέισι) αναξιόπιστο μάνατζερ αθλητών και αποφαζίσει να ζητήσει τη βοήθεια του. Οι δυο τους μπλέκουν σε μια σειρά κωμικοτραγικών γεγονότων, όπου αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν μαφιόζους κι έναν ζηλιάρη μπόξερ, τον Ντέιβι Χάκο (Άλντο Ρέι) και αισθάνονται την ερωτική έλξη μεταξύ τους να μεγαλώνει. Έβδομη, από τις εννιά στο σύνολο, συνεργασία του ζεύγους Τρέισι και Χέπμπορν. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από το ζεύγος Γκάρσον Κέινιν και Ρουθ Γκόρντον, που ήταν κοντινοί φίλοι των Τρέισι και Χέπμπορν με σκοπό να αναδειχτούν οι αθλητικές ικανότητες της ηθοποιού που είχε εξαιρετικές επιδόσεις τόσο στο τένις όσο και στο γκολφ (Η Χεπμπορν εμφανίζεται στην ταινία να παίζει τόσο γκολφ όσο και τένις). Τη σκηνοθεσία ανέλαβε για μια ακόμη φορά ο κοντινός φίλος του ζεύγους Τζορτζ Κιούκορ που τους είχε σκηνοθετήσει τρία χρόνια πριν στην ταινία Από το Πλευρό του Αδάμ (Adam's Rib) και που ήταν ικανότατος στο χώρο της σοφιστικέ κωμωδίας. Η ταινία γυρίστηκε στο Λος Άντζελες, ενώ στην ταινία εμφανίστηκαν πολλοί διάσημοι αθλητές της περίοδου όπως οι παίχτες γκολφ Μπέιμπ Ζαχαρίας, Μπέτι Χικς και Έλεν Ντετβάιλερ και οι τενίστες Ντον Μπατζ, Γκάσι Μοράν και Άλις Μάρμπλ. Άλλα αξιοσημείωτα μέλη του καστ είναι ένας νεότατος Τσαρλς Μπρόνσον, που εμφανίζεται με το πραγματικό του όνομα Τσαρλς Μπουκίνσκι, ο Καρλ Σβάιτσερ, ο Τζιμ Μπάρκους και ο Τσακ Κόνορς στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Ντέιβιντ Ράσκιν. Η ταινία είχε προϋπολογισμό 1.618.000 δολάρια και έκανε εισπράξεις της τάξης των 2.696.000 δολαρίων. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Πατ και Μάικ στην IMDb
Ντιόγκο, κοντόσταυλος της Πορτογαλίας

Ο Ντιόγκο, πορτογλ. Diogo (1425 - 1443) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν πρίγκιπας της Πορτογαλίας, κοντόσταυλος της χώρας και μάγιστρος τού Τάγματος τού Αγ. Ιακώβου.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Ιωάννη 3ου κοντόσταυλου της Πορτογαλίας (από το 1431) και της Ισαβέλας, κόρης τού Αλφόνσου δούκα της Μπραγκάνσα. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Ο πατέρας του Ιωάννης ήταν κύριος τού Ρεγκουένγκος ντε Μπνσαράς και 10ος μάγιστρος τού Τάγματος τού Σαντιάγκο (Αγ. Ιακώβου) από το 1418. Όταν ο Ιωάννης απεβίωσε το 1442 σε ηλικία 41 ετών, ο αδελφός του Πέτρος δούκας της Κοΐμπρα, που ήταν αντιβασιλιάς κατά την ανηλικιότητα τού Αλφόνσου Ε΄, αποφάσισε να ορίσει τον Ντιόγκο ως 5ο κοντόσταυλο της Πορτογαλίας. Επίσης το 1443 ο Ντιόγκο εξελέγη 11ος μάγιστρος (διδάσκαλος) τού Τάγματος τού Σαντιάγκο. Όμως απεβίωσε λίγες ημέρες μετά, άγαμος. Τότε ο θείος του Πέτρος όρισε τον δικό του γιο Πέτρο ως νέο (6ο) κοντόσταυλο της Πορτογαλίας. Ο θείος του Πέτρος υποστηριζόταν από τους αστούς, ενώ οι ευγενείς υποστήριζαν τον άλλο θείο του Αλφόνσο κόμη τού Μπαρσέλος. Ένεκα της αντιπαράθεσης, ο Αλφόνσος αμφισβητούσε τους διορισμούς αυτούς· είχε νυμφευτεί την κόρη τού Νούνο Αλβάρες Περέιρα 2ου κοντόσταυλου, ο οποίος μετά αγιοποιήθηκε και θεωρούσε, ότι ο δικός του γιος Αλφόνσος μαρκήσιος της Βαλένσα είχε υπέρτερα δικαιώματα διαδοχής στη θέση τού κοντόσταυλου. Ο Πέτρος δούκας της Κοΐμπρα τότε τού θύμισε, ότι ο κόμης τού Μπαρσέλος ήταν νόθο τέκνο και για να τον αποζημιώσει, δημιούργησε τον τίτλο τού δούκα της Μπραγκάνσα και περιέβαλε τον Αλφόνσο κόμη τού Μπαρσέλος. Όμως ο τελευταίος δεν καραπραΰνθηκε και η ρήξη μεγάλωνε με τον καιρό. "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. I, page 297. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Νικόλαος Γιαννικάκης

Ο Νικόλαος Γιαννικάκης ή Γιαννικάκις (πέθανε στις 27 Ιουλίου 1931) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής στο Λασίθι από τις 21 Απριλίου 1929 μέχρι το θάνατό του.

 Καταγόταν από την Ιεράπετρα και ήταν πεθερός του δικηγόρου και μετέπειτα βουλευτή, Ιωσήφ Κούνδουρου.Στις τελευταίες εκλογές της Κρητικής Πολιτείας, το Μάρτιο του 1910, εξελέγη πληρεξούσιος Λασιθίου, με 577 ψήφους.Στις εκλογές του 1929 εξελέγη για 6 χρόνια γερουσιαστής. Ωστόσο, δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του, επειδή απεβίωσε εν ενεργεία, στις 27 Ιουλίου 1931. Στην έδρα του στη Γερουσία εξελέγη ο Μιχαήλ Καταπότης.
Σβορωνάτα

Τα Σβορωνάτα είναι ένα χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Λειβαθούς, του δήμου Κεφαλονιάς της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στην επαρχία Κράνης του νομού Κεφαλλονιάς.

 Τα Σβορωνάτα είναι χωριό της νοτιοδυτικής Κεφαλονιάς. Απέχει 9 χιλιόμετρα από το Αργοστόλι και βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 90 μέτρων. Στο χωριό βρίσκονται οι παραλίες Άμμες και Άη Χέλης. Τα πιο κοντινά χωριά είναι τα Ντομάτα, Σαρλάτα, Μεταξάτα, Λακήθρα, Κουρκουμελάτα. Το χωριό έχει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη αφού βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα και στο αεροδρόμιο. Έχει πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, ταβέρνες, εστιατόρια καθώς και οργανωμένες παραλίες. Διαθέτει επίσης μαρίνα για σκάφη (Αγία Πελαγιά). Το χωριό πήρε το όνομα του από την αριστοκρατική οικογένεια Σβορώνου στα μέσα του 13ου αιώνα. Οι συνοικισμοί του πήραν τα ονόματα τους από τα επώνυμα των κατοίκων τους (Ιγγλεσάτα από τους Ιγγλέσιδες - Σερράτα από τους Σέρρες - Στρατιωτάτα από τους Στρατιώτες - Δημησιανάτα από τους Δημησιανούς). Στα Σβορωνάτα λειτουργούσε δημοτικό σχολείο από τα μέσα του 19ου αιώνα. Σε αυτό φοιτούσαν μόνο αγόρια. Οι μαθητές παρακολουθούσαν εκτός των άλλων και "ναυτικά μαθήματα". Πολλοί Σβορώνοι μετανάστευσαν ενωρίς στη Ρουμανία και Ρωσία, όπου διακρίθηκαν σε διάφορους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Από τα Σβορωνάτα καταγόταν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος ο οποίος σκοτώθηκε μαχόμενος στην τελευταία μεγάλη μάχη εις τα Στενά Πόρτας των Σερβίων (Σιδηρόπορτας) Κατερίνης πάρα πολύ κοντά στο χωριό Κολοκούρι μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού κατά την απελευθέρωση της Κατερίνης. Η μάχη έγινε στις 15-16 Οκτωβρίου 1912. Προς τιμήν του, το χωριό Κολοκούρι της Πιερίας μετονομάστηκε σε Σβορώνο το 1953. Προτομή του ήρωα υπάρχει στην πλατεία των Σβορωνάτων που φέρει το όνομα του. Επίσης από το ίδιο χωριό καταγόταν ο Χριστόδουλος Τσιγάντες (30/1/1897 - 12/10/1970) Έλληνας στρατιωτικός, διοικητής του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανατολής, σχολιαστής εφημερίδων, Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και υποψήφιος πολιτευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων και ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Τσιγάντες (1897 - 14 Ιανουαρίου 1943) Έλληνας στρατιωτικός. Απότακτος αξιωματικός του φιλοβενιζελικού κινήματος του 1935, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής στα πλαίσια της οργάνωσης Μίδας 614. Σκοτώθηκε από τις ιταλικές αρχές Κατοχής στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου του 1943. Πανηγύρι Ανάληψης.
Οι Σούπερ Μπάτσοι του Μαϊάμι

Οι Σούπερ Μπάτσοι του Μαϊάμι (Ιταλικά: Miami Supercops (I poliziotti dell'8ª strada), είναι μια ιταλική κωμωδία του 1985 σε σκηνοθεσία Μπρούνο Κορμπούτσι και πρωταγωνιστούν ο Τέρενς Χιλλ και ο Μπαντ Σπένσερ. Η ταινία αυτή, αποτελούσε την 16η ταινία της συνεργασίας του γνωστού δίδυμου Χιλλ και Σπένσερ και ήταν και η τελευταία τους.

 Το 1978 μια συμμορία ληστών θα κλέψει μια τράπεζα στο Ντιτρόιτ με λεία 20 εκ. δολάρια. O πρώτος ληστής απέδρασε, ο δεύτερος σκοτώθηκε και ο τρίτος συνελήφθη. Τα 20 εκ. δολάρια που εκλάπησαν δεν βρέθηκαν ποτέ. Με αφορμή την αποφυλάκιση του Τζο Γκάρετ, δύο πράκτορες του FBI, ο Νταγκ Μπένετ (Τέρενς Χιλ) και ο Στηβ Φόρεστ (Μπαντ Σπένσερ), οι οποίοι έχουν αποσυρθεί και ζουν μια ήσυχη ζωή, θα κληθούν να αναλάβουν και πάλι τα καθήκοντά τους, με σκοπό να εντοπίσουν τους συνδέσμους του Τζο και κατά συνέπεια τα κλεμένα λεφτά. Για αυτόν τον λόγο παίρνουν μετάθεση στο τμήμα του Μαϊάμι και αρχίζουν τις έρευνες, με απόλυτη προτεραιότητα την αυστηρή παρακολούθηση του Γκάρετ. Η ξαφνική όμως δολοφονία του σε συνδυασμό με πληροφορίες που καθιστούν υπαίτιο τον πρώην σύνεργό του Γκάρετ, θα δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο την υπόθεση, οδηγώντας τους δύο πράκτορες σε μια εκρηκτική περιπέτεια. Τέρενς Χιλλ ως Νταγκ Μπένετ Μπαντ Σπένσερ ως Στηβ Φόρεστ Γουίλιαμ Τζιμ ως Κάρο Τζάκι Καστελάνο ως Ιρέν Ρίτσαρντ Λίμπερτι ως Τζο Γκάρετ Ρόντα Λουντστήντ ως Αναμπέλ Οι Σούπερ Μπάτσοι του Μαϊάμι στην IMDb (Αγγλικά)
Ιουλιανός Αλικαρνασσού

Ο Ιουλιανός Αλικαρνασσού ήταν μονοφυσίτης επίσκοπος, θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας που δραστηριοποιήθηκε επί των αυτοκρατόρων Ζήνωνα και Αναστασίου, από τα τέλη του 5ου αιώνα ως τις αρχές του 6ου. Αρχικά συνδέθηκε με τον μετριοπαθή μονοφυσίτη Σεβήρο Αντιοχείας, τον οποίο όμως αργότερα καταπολέμησε ως ηγέτης των ακραίων μονοφυσιτών από την Αίγυπτο όπου είχαν και οι δύο καταφύγει μετά την καταδίκη τους ως αιρετικοί το 518 από την ενδημούσα σύνοδο της Αγίας Σοφίας. Απεβίωσε το 527.

 Προϊόντα της συγγραφικής του δραστηριότητας, η οποία συνδέεται κυρίως με την πολεμική εναντίον του Σεβήρου είναι μεταξύ άλλων το σύγγραμμα «Περί Αφθαρσίας», η πραγματεία «Κατά Σεβήρου Βλασφημιών» καθώς και η Απολογία του υπέρ της διδασκαλίας του. Όλα τα έργα του δεν σώζεται σήμερα ολόκληρα παρά μόνο αποσπασματικά σε ελληνικά καθώς και στα συριακά ενώ το έργο «Υπόμνημα προς τον Ιώβ» που αποδίδεται σε αυτόν είναι έργο αρειανόφρονα του 5ου αιώνα. Ο Ιουλιανός υποστήριζε πως μετά την ένωση των δύο φύσεων του Χριστού δεν ήταν δυνατόν να γίνεται λόγος περί διακρίσεως των φυσικών ιδιωμάτων της Θείας ή της ανθρώπινης φύσεως. Ενώ ισχυριζόταν ότι το σώμα του Χριστού είναι κτιστό,δίδασκε πως γεννήθηκε άφθαρτο χάρη στην ένωση αυτού με το Λόγο του Θεού και κατηγορούσε τους οπαδούς του Σεβήρου αλλά και τους Ορθόδοξους ως «φθαρτολάτρες» διότι δίδασκαν ότι το σώμα του Χριστού, ως ομοούσιο προς το σώμα της Θεοτόκου ήταν πριν από την ανάσταση «παθητόν» και «φθαρτόν». Η διδασκαλία του Ιουλιανού ονομάστηκε Αφθαρτοδοκητισμός και οι οπαδοί του Αφθαρτοδοκητές, Φανταστικοί ( επειδή εξωτερικά η διδασκαλία τους θύμιζε αρκετά αυτή των Δοκητών) καθώς και Ιουλιανιστές. Βλασίου Ιω. Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμος Α΄,τρίτη έκδοση, Αθήναι 2002. Παναγιώτου Κ. Χρήστου, Εκκλησιαστική Γραμματολογία, τόμος Α', εκδοτικός οίκος Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005.
TV en Français

Το "TV en Français" είναι το πέμπτο άλμπουμ των We Are Scientists. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου του 2014 από την 100% Records. Περιέχει συμμετοχές από τους Tim Wheeler και Rose Elinor Dougall. Το άλμπουμ κατάφερε να φτάσει στο #36 in του UK Album Charts και το #5 του Indie Chart. Παραγωγός ήταν ο μακροχρόνιος μηχανικός της μπάντας, Chris Coady.

 Keith Murray – κιθάρα, πλήκτρα, φωνή και σφύριγμα Chris Cain – μπάσο, φωνητικά Andy Burrows – ντραμς, κρουστά, πλήκτρα, φωνητικά και σφύριγμα Chris Coady – πλήκτρα, φωνητικά, σφύριγμα, παραγωγή Tim Wheeler – φωνητικά, μηχανικός Anthony Rossomando – φωνητικά Rose Elinor Dougall – φωνητικά Claudius Mittendorfer – μηχανικός James Brown – μίξινγκ Joe LaPorta – mastering Dan Monick - καλλιτεχνική διεύθυνση, φωτογραφία Dylan Haley - καλλιτεχνική διεύθυνση, σχέδιο
Επαγγέλματα Υγείας

Επαγγέλματα υγείας ορίζονται τα επαγγέλματα τα οποία ασχολούνται με την υγεία του ατόμου και σε όλα της τα στάδια, όπως αυτή ορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως: η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας.

 Κατά την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Φαρμακευτικών Βιομηχανιών και Ενώσεων (EFPIA) ορισμός των επαγγελμάτων υγείας έχει ως εξής: "Οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο που ασκεί το ιατρικό, οδοντιατρικό, φαρμακευτικό ή νοσηλευτικό επάγγελμα ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο το οποίο, κατά την επαγγελματική του δραστηριότητα, μπορεί να συνταγογραφήσει, διαθέσει ή χορηγήσει ένα φαρμακευτικό προϊόν και του οποίου η κύρια δραστηριότητα, ή κατοικία ή διαμονή βρίσκεται στην Ελλάδα." Επαγγέλματα υγείας που απαιτείται τίτλος Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης: Ιατρός Νοσηλευτής Οδοντίατρος Φαρμακοποιός Φυσικοθεραπευτής Λογοθεραπευτής Εργοθεραπευτής ΜαίαΕπαγγέλματα υγείας που απαιτείται τίτλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δ.Ε: Βοηθός νοσηλευτικής Βοηθός φυσικοθεραπείας Βοηθός εργοθεραπείας Βοηθός φαρμακείου Βοηθός ακτινολόγου Βοηθός μικροβιολόγου
NGC 447

Ο NGC 447 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 232 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich Ludwig d'Arrest) στις 8 Οκτωβρίου 1861.

 Δεδομένα για το NGC 447 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 447 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 447 στο Wikimedia Commons
Γιούλια Χάρτβιγκ

Η Γιούλια Χάρτβιγκ-Μιεντζιζέστκα (πολωνικά: Julia Hartwig-Międzyrzecka) (14 Αυγούστου 1921 – 14 Ιουλίου 2017) ήταν Πολωνή συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια, η οποία θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες της Πολωνίας.

 Η Χάρτβιγκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λούμπλιν. Σπούδασε πολωνική και γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και συνέχισε τις σπουδές της στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν. Τα πρώτα της ποιήματα εμφανίστηκαν στο περιοδικό Odrodzenie το 1944. Η Χάρτβιγκ έζησε στο Παρίσι την περίοδο 1947-50. Το 1954, δημοσίευσε το Z niedalekich podróży (Από κοντινά μέρη), μια συλλογή άρθρων. Δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή, Pożegnania (Αποχαιρετισμοί), το 1956.Έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1970 έως το 1974 και αργότερα επέστρεψε στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αμερική, η Χάρτβιγκ έλαβε μέρος στο Διεθνές Πρόγραμμα Συγγραφής στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και δίδαξε επίσης σε πολλά πανεπιστήμια.Δημοσίευσε μεταφράσεις γαλλικής ποίησης από τους Γκυγιώμ Απολλιναίρ, Μπλεζ Σαντράρ, Μαξ Ζακόμπ, Ανρί Μισώ και Πιερ Ρεβερντί και έγραψε βιβλία για τον Απολλιναίρ και τον Ζεράρ ντε Νερβάλ. Δημοσίευσε επίσης μεταφράσεις Αμερικανών ποιητών όπως ο Ρόμπερτ Μπλάι και η Μαριάν Μουρ. Η ποίηση της Χάρτβιγκ έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά, λιθουανικά, σερβικά, ελληνικά και γερμανικά.Η Χάρτβιγκ τιμήθηκε με το Βραβείο Γιουζικόφσκι, το Βραβείο Θόρντον Γουάιλντερ από το Μεταφραστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια και το Βραβείο Ποίησης Γκέοργκ Τρακλ. Έλαβε έξι υποψηφιότητες για το διάσημο Βραβείο Νίκε. Είναι η νικήτρια του Βραβείου Βισουάβα Σιμπόρσκα 2014 για το ποιητικό της βιβλίο Zapisane. Το 1954, η Χάρτβιγκ παντρεύτηκε τον ποιητή Άρτουρ Μιεντζιζέτσκι, ο οποίος πέθανε το 1996. Η Γιούλια Χάρτβιγκ-Μιεντζιζέστκα πέθανε στις 14 Ιουλίου 2017 στην Πενσυλβάνια, σε ηλικία 95 ετών.Ήταν η αδερφή του εξέχοντος φωτογράφου Έντβαρντ Χάρτβιγκ. Wolne ręce (Ελεύθερα χέρια), ποίηση (1969) Wielki pościg (Η μεγάλη κούρσα), παιδικό βιβλίο (1969) Dwoistość (Δυαδικότητα), ποίηση (1971) Czuwanie (Επαγρύπνηση), ποίηση (1978) Chwila postoju (Μια στιγμή ανάπαυσης), ποίηση (1980) Obcowanie (Κοινωνία), ποίηση (1987) Czułość (Τρυφερότητα), ποίηση (1992) Bez pozegnania (Χωρίς αποχαιρετισμούς) (2004), υποψήφιο για Βραβείο Νίκε Cynthia L. Haven, "Invisible You Reign Over the Visible": Julia Hartwig's Reality Mysticism," άρθρο της World Literature Today από το 2011, που αναδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο Milena Jesenská. Μεταφράσεις Κανάντα 5 ποιημάτων της Γιούλια Χάρτβιγκ από τον S. Jayasrinivasa Rao στο https://avadhimag.in
346

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 346 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 346 (CCCXLII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Κλαυδίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1099 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 346 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ασία Στην Κορέα, το Βασίλειο του Μπουγεό απορροφάται από το Γκουγκορεό. Ο Γκεοντσοκό γίνεται βασιλιάς του Κορεατικού βασιλείου του Μπεκτζέ. Θρησκεία Ο Αυτοκράτορας Κώνστας Α΄ χρησιμοποιεί την επιρροή του για την εξασφάλιση της επιστροφής του Αθανασίου. Αποκαθίσταται ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας και συλλέγονται έγγραφα σχετικά με την αποπομπή του, υπό τον τίτλο Απολογία εναντίον των Αρειανιστών. Ο Μακεδόνιος Α΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καθαιρείται εκ νέου από τον Παύλο Α΄. Ο Ιούλιος Φιρμίκος Ματέρνος γράφει τα Λάθη των κοσμικών θρησκειών. Οι Βησιγότθοι μεταστρέφονται στον Αρειανισμό από τον Ουλφίλα. Τζανγκ Τιανξί, Κινέζος ηγεμόνας του Πρώην Λιάνγκ (πεθαίνει το 406) Μαξιμίνος, Επίσκοπος Τριρ Παχώμιος, ιδρυτής του κοινοβιακού μοναχισμού (γεννιέται το 290) Τζανγκ Τζαν, πρίγκιπας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 307)
Ελισάβετ Λουδοβίκα της Βαυαρίας

Η Ελισάβετ Λουδοβίκα (γερμ. Elisabet Ludovika, 13 Νοεμβρίου 1801 - 14 Δεκεμβρίου 1873) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Βασιλιά της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πρωσίας.

 Η Ελισάβετ Λουδοβίκα γεννήθηκε στο Μόναχο το 1801. Ήταν η τρίτη κόρη (πρώτη από το δεύτερο γάμο) του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Ελίζε. Η ανιψιά και βαφτισιμιά της Ελισάβετ της Βαυαρίας έλαβε το όνομά της προς τιμήν της. Μετά τον θάνατό του συζύγου της έζησε κυρίως στο Σανσουσί, στο Σαρλόττενμπουργκ και στο Κάστρο Στόλτσενφελς. Πέθανε στη Δρέσδη και τάφηκε στο Ναό της Ειρήνης στο Πότσδαμ. Παντρεύτηκε το 1823 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και έτσι τον άνδρα της διαδέχθηκε ο αδελφός του, Γουλιέλμος. Moritz Freiherr von Bissing: Elisabeth Königin von Preußen, Berlin 1974. Ludovika Hesekiel: Elisabeth Luise, Königin von Preußen (Berlin 1881). Dorothea Minkels: "Porträts der preußischen Königin Elisabeth in der Sammlung des Stadtmuseums Berlin." in: Jahrbuch 2004/2005 Stadtmuseum Berlin, pg. 278–304.
Νεσρίν Χανιμεφέντι

Η Νεσρίν Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نسرین خانم) (Τούρκικα: Nesrin Hanimefendi, 1826 - 2 Ιανουαρίου 1853) ήταν η ενδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Onbirinci Nesrin Hanim Efendi Hazretleri

 Η Αντιλέ γεννήθηκε το 1830 στο Πότι της Γεωργίας, και ήταν μέλος της ευγενής οικογένειας της Γεωργίας, Ασεμιάνι. Ο πατέρας της ήταν Μανουτσάρ Μπέης Ασεμιάνι και η μητέρα της ήταν Μαχρά Χανίμ. Είχε έναν αδελφό τον Χασάν Μπέη. Είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη σε νεαρή ηλικία, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι, καο σύμφωνα με το έθιμο του οθωμανικού δικαστηρίου άλλαξε σε Νεσρίν. Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ το 1846. Του δόθηκε ο τίτλος "Τρίτη σύζυγος". Την ίδια χρονιά, γέννησε το πρώτο της παιδί, έναν γιο τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Ζιγιαεντίν. Το 1848 γεννήθηκε Μπεχιτζέ Σουλτάν και το 1850 τα δίδυμα, ο Ηγεμόνας Μεχμέτ Μπαχαεντίν και Ηγεμόνας Μεχμέτ Νιζαεντίν. Η Νεσρίν Χανιμεφέντι πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1853 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 26/27 ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Άτι Τζορτζ Σοκομάνου

Ο Άτι Τζορτζ Σοκομάνου (Ati George Sokomanu, γενν. 1937) είναι πολιτικός από το Βανουάτου. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας όταν έγινε ανεξάρτητη τον Ιούλιο του 1980. Ανήκει στο κόμμα Vanua'aku Pati και είναι θείος του πρώην πρωθυπουργού, Μπαράκ Σοπέ.

 Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1937 και είναι αγγλόφωνος. Το αρχικό του όνομα ήταν Τζορτζ Καλκόα (George Kalkoa). Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο όταν το Βανουάτου έγινε ανεξάρτητο, το 1980. Υπηρέτησε στο ύπατο αξίωμα του κράτους ως τη λήξη της θητείας του, το 1984. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου παραιτήθηκε, ωστόσο κατάφερε να επανεκλεγεί στην προεδρία του κράτους το 1984 και υπηρέτησε για πέντε χρόνια ακόμα, από το 1984 ως το 1989. Από τις 6 Ιανουαρίου του 1993 ως τις 7 Ιανουαρίου του 1996 υπήρξε Γενικός Γραμματέαςτης Κοινότητας του Ειρηνικού (Pacific Community).
Σάββας Ηλιάδης

Ο Σάββας Ηλιάδης, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 6 Νοεμβρίου 1979, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,92 m και αγωνιζόταν στην θέση του σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Ηλιάδης ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα του Αίαντα Ευόσμου, με τον οποίο κατέλαβε την δωδέκατη θέση στην Α2 εθνική κατηγορία στην πρώτη του χρονιά και την 13η στην δεύτερη. Το καλοκαίρι του 2002, μεταγράφηκε στον Ηρακλή, με μεγαλύτερη επιτυχία την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της σεζόν 2003-04.Το 2005, μεταγράφηκε στον Πανιώνιο και αγωνίστηκε με την ελληνική εθνική ομάδα, παίζοντας στους μεσογειακούς αγώνες του 2005. Έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησε την τριετή θητεία του στον Άρη, με τον οποίο κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα του 2006-07, χάνοντας στον τελευταίο ημιτελικό εντός έδρας από τον Ολυμπιακό με 75-83. Αγωνίστηκε με τους "κίτρινους" για δύο χρονιές στην Ευρωλίγκα, ενώ το 2008-09 έπαιξε στο ULEB Cup.Την σεζόν 2009-10, αγωνίστηκε με την ομάδα της Καβάλας, ενώ στα μέσα της επόμενης χρονιάς υπέγραψε στον Ηρακλή, χωρίς να καταφέρει να τον βοηθήσει να αποφύγει τον υποβιβασμό. Το 2011-12, αγωνίστηκε στην Α2 κατηγορία με την φανέλα του Ερμή Λαγκαδά, πριν συνεχίσει για δύο χρόνια στον Αίαντα Ευόσμου, ολοκληρώνοντας την καριέρα του από την ομάδα που ξεκίνησε, η οποία αγωνιζόταν στην Β' εθνική κατηγορία. Σάββας Ηλιάδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Savvas Iliadis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). Eurobasket.com Profile Ηλιάδης Σάββας - Εσακε
Μετάλλιο Φιλανθρωπίας Κάρνεγκι

Το Μετάλλιο Φιλανθρωπίας Κάρνετζι είναι ένα ιδιωτικό βραβείο φιλανθρωπίας, το οποίο απονέμεται από την οικογένεια ιδρυμάτων Κάρνετζι. Τα τελευταία χρόνια το μετάλλιο αποδίδεται στη Νέα Υόρκη. Το Μετάλλιο δόθηκε για πρώτη φορά στις 10 Δεκεμβρίου 2001.

 Το Μετάλλιο Φιλανθρωπίας Κάρνετζι εγκαινιάστηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2001. Αυτό το βραβείο, που δημιουργήθηκε κατά την εκατονταετή τήρηση της επίσημης καριέρας του Άντριου Κάρνετζι ως φιλάνθρωπου, απονέμεται σε ένα ή περισσότερα άτομα που έχουν αφιερώσει τον ιδιωτικό τους πλούτο για το δημόσιο καλό. Το Μετάλλιο Φιλανθρωπίας Κάρνετζι τιμά τα φιλανθρωπικά επιτεύγματα του κ. Carnegie αναγνωρίζοντας τα επιτεύγματα άλλων φιλανθρώπων των οποίων τα εργα: Αντικατοπτρίζουν το εύρος του οράματος και την αίσθηση της ιδιωτικής υποχρέωσης του προς το κοινό Έχουν σημαντική διάσταση και έχουν διατηρηθεί με την πάροδο του χρόνου. Και είχαν σημαντικό αντίκτυπο διεθνώς ή σε ένα συγκεκριμένο πεδίο, έθνος ή ομάδα ανθρώπων.Εκτός από την παροχή διεθνούς αναγνώρισης σε τέτοια άτομα, οικογένειες και ιδρύματα, η τελετή απονομής μεταλλίων και συναφείς εκδηλώσεις διεγείρουν αυτό που ο κ. Carnegie ονόμασε «επιχείρηση ευγένειας», διευρύνοντας τον κύκλο των διεθνών δωρητών και προωθώντας την δέσμευση του να δώσει σε όσους έχουν ανάγκη. Το μετάλλιο απονέμεται σε φιλάνθρωπους με όραμα για τολμηρές, ευρείες και μόνιμες αλλαγές, ένα μακρύ ιστορικό δωρεών, και οι οποίοι έχουν επίσης επηρεάσει τον επιλεγμένο τομέα ή την κοινότητά τους.
Θερμοπομπός

Θερμοπομπός ονομάζεται η ηλεκτρική συσκευή που μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε θερμότητα, με σκοπό την θέρμανση ενός χώρου. Χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σαν συμπληρωματικό σύστημα θέρμανσης σε χώρους όπου δεν επαρκεί το εγκατεστημένο σύστημα θέρμανσης της κατοικίας, καθώς και για θέρμανση χώρων με αραιή χρήση (εξοχικές κατοικίες, διαμερίσματα που χρησιμοποιούνται σπάνια κ.λ.π.) Η μετατροπή της ηλεκτρικής ενέργειας σε θερμότητα, γίνεται με την χρήση ηλεκτρικής αντίστασης, η οποία θερμαίνεται σε υψηλή θερμοκρασία και ακτινοβολεί θερμότητα.

 Οι θερμοπομποί μπορούν να καταταγούν σε δύο κύριες ομάδες: Τα πάνελ ακτινοβολίας, όπου η θερμότητα μεταφέρεται με ακτινοβολία μήκους κύματος εντός του οπτικού φάσματος. Οι θερμοπομποί υπέρυθρης ακτινοβολίας, όπου το ηλεκτρικό στοιχείο θερμαίνεται σε πολύ υψηλή θερμοκρασία και ακτινοβολεί σε μήκος κύματος εντός της υπέρυθρης ζώνης. Ενας θερμοπομπός, αποτελείται συνήθως από τα ακόλουθα δομικά στοιχεία: Ηλεκτρική αντίσταση. Είναι το ηλεκτρικό στοιχείο το οποίο θερμαίνεται και παράγει την απαιτούμενη για τη θέρμανση του χώρου θερμότητα. Θερμοστάτης. Ο θερμοστάτης είναι η διάταξη που διακόπτει την ηλεκτρική παροχή προς την ηλεκτρική αντίσταση όταν αυτή υπερθερμανθεί ή όταν η θερμοκρασία του χώρου αποκτήσει την επιθυμητή τιμή, και την συνδέει όταν η θερμοκρασία της αντίστασης επανέλθει στα όρια λειτουργίας της ή η θερμοκρασία χώρου πέσει κάτω από την επιθυμητή. Κέλυφος (housing) Είναι η μεταλλική κατασκευή (συνήθως χαλύβδινη ή αλουμινίου) που περικλείει τα δομικά στοιχεία του θερμοπομπού. Το κέλυφος πρέπει να είναι σχεδιασμένο ώστε να προστατεύει τα στοιχεία του θερμοπομπού από κτυπήματα εμποδίζει τον χρήστη να έρθει σε άμεση επαφή με την υψηλής θερμοκρασίας ηλεκτρική αντίσταση βοηθά στην καλύτερη μεταφορά θερμότητας από την ηλεκτρική αντίσταση στον χώρο ολοκληρώνει τη συσκευή οπτικά, κάνοντας την καλαίσθητη και πρακτική.
Δημοκρατική Συμμαχία

Η Δημοκρατική Συμμαχία (ΔΗ.ΣΥ.) ήταν φιλελεύθερο ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2010. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη. Την περίοδο 2010-2012 εκπροσωπήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην ομάδα των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών. Το 2012 ανέστειλε τη λειτουργία του, προσχωρώντας στη Νέα Δημοκρατία.

 Η Δημοκρατική Συμμαχία ιδρύθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2010 από την πρώην υπουργό των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία λίγους μήνες νωρίτερα, είχε τεθεί εκτός Νέας Δημοκρατίας, καθώς είχε ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εναντιούμενη στην "κομματική πειθαρχία" που είχε επιβάλει στους βουλευτές ο πρόεδρος του κόμματος Αντώνης Σαμαράς. Η ιδρυτική εκδήλωση έλαβε χώρα στο θέατρο Badminton, παρουσία περίπου 5.000 ατόμων. Στο κόμμα προσχώρησαν οι πρώην υπουργοί των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και ανεξάρτητοι βουλευτές Χρήστος Μαρκογιαννάκης και Κώστας Κιλτίδης, ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Θεόδωρος Σκυλακάκης καθώς και πρώην μέλη της Νέας Δημοκρατίας.Ο βουλευτής Ηρακλείου Λευτέρης Αυγενάκης που εκφράστηκε θετικά για το νέο κόμμα διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ ο βουλευτής Ηλείας Γιώργος Κοντογιάννης ανεξαρτητοποιήθηκε καταγγέλλοντας την ηγεσία του κόμματος. Λίγες ημέρες αργότερα, αμφότεροι προσχώρησαν στη Δημοκρατική Συμμαχία.Το Μάιο του 2011 πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Στο συνέδριο ψηφίστηκε το καταστατικό και οι πολιτικές θέσεις του κόμματος, καθώς και η Κεντρική Επιτροπή. Πρόεδρος εξελέγη η Ντόρα Μπακογιάννη.Ένα μήνα αργότερα, ο βουλευτής Κώστας Κιλτίδης ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Δημοκρατική Συμμαχία.Το Νοέμβριο του ίδιου έτους η Δημοκρατική Συμμαχία εντάχθηκε και επίσημα στο Ευρωπαϊκό Φιλελεύθερο Δημοκρατικό και Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.Το 2012, εν όψει των εκλογών, η Δημοκρατική Συμμαχία ενισχύθηκε με προσχωρήσεις στελεχών από τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Ωστόσο, κατετάγη στη δέκατη θέση, με ποσοστό 2,55% και δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή. Μετά την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης και την προκήρυξη επαναληπτικών εκλογών για τον Ιούνιο η Δημοκρατική Συμμαχία συμμετείχε σε διαβουλεύσεις για την εκλογική συνεργασία των φιλελεύθερων κομμάτων (Δημιουργία, ξανά!, Δράση, Φιλελεύθερη Συμμαχία). Αρχικά, υπήρξε συμφωνία για κοινή κάθοδο του κόμματος με τη Δράση και της Φιλελεύθερη Συμμαχία. Ωστόσο, η Δημοκρατική Συμμαχία συμπορεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία. Προκειμένου να μπορέσει η Νέα Δημοκρατία να κρατήσει το όφελος των 50 εδρών που προβλέπεται από τον εκλογικό νόμο σε περίπτωση που εκλεγεί πρώτο κόμμα, το Πολιτικό Συμβούλιο της Δημοκρατικής Συμμαχίας αποφάσισε την αναστολή λειτουργίας του κόμματος, με τα περισσότερα μέλη της να εντάσσονται στη Νέα Δημοκρατία.Την ίδια ημέρα, ο ευρωβουλευτής Θεόδωρος Σκυλακάκης διαφωνώντας με την απόφαση για προσχώρηση στη Νέα Δημοκρατία, αποχώρησε από το κόμμα συνεχίζοντας ως ανεξάρτητος. Επίσημη ιστοσελίδα
Arabia Felix

Arabia Felix (κυριολεκτικά: Εύφορη/Ευτυχισμένη/Τυχερή Αραβία, επίσης αρχαία ελληνικά: Ευδαίμων Αραβία) ήταν το λατινικό όνομα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως από γεωγράφους για να περιγράψουν τη Νότια Αραβία, ή αυτό που είναι τώρα Υεμένη.

 Ο όρος «Εύφορη Αραβία» είναι μετάφραση του λατινικού «Arabia Felix». Felix έχει την ταυτόχρονη έννοια του «γόνιμος, εύφορος» και «ευτυχισμένος, τυχερός, ευλογημένος». Η Arabia Felix ήταν μια από τις τρεις περιοχές στις οποίες οι Ρωμαίοι χώρισαν την αραβική χερσόνησο: Arabia Deserta, Arabia Felix και Arabia Petraea. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την Υεμένη, Arabia Felix. Η νοτιοδυτική γωνία της χερσονήσου, δεχόταν περισσότερες βροχοπτώσεις εκείνη την εποχή και ήταν πολύ πιο πράσινη από την υπόλοιπη χερσόνησο και έτσι απολάμβανε πιο παραγωγικούς αγρούς. Οι υψηλές κορυφές και οι πλαγιές ήταν ικανές να υποστηρίξουν σημαντική βλάστηση και οι κοίτες του ποταμού που ονομάζονται ουάντι βοηθούσαν να γίνουν εύφορα και άλλα εδάφη. Το 26 π.Χ. ο Αίλιος Γάλλος υπό την εντολή του Οκταβιανού Αυγούστου ηγήθηκε μιας στρατιωτικής εκστρατείας στην Arabia Felix, αλλά μετά από κάποιες αρχικές επιτυχίες στη συνέχεια υποχρεώθηκε από το ανθυγιεινό κλίμα και την επιδημία να σταματήσει την κατάκτηση της περιοχής.Μέρος αυτού που οδήγησε στον πλούτο και τη σημασία της Arabia Felix στον αρχαίο κόσμο ήταν το σχεδόν μονοπώλιο του εμπορίου κανέλας και μπαχαρικών, τόσο των εγγενών προϊόντων της όσο και των εισαγωγών από την Ινδία και το Κέρας της Αφρικής.Ο Στράβων λέει ότι η Arabia Felix αποτελούταν από πέντε βασίλεια, το καθένα από πολεμιστές, αγρότες, «εκείνους που ασχολούνται με τις μηχανικές τέχνες. Μια άλλη, τη χώρα που φέρει μύρο και μια άλλη, τη χώρα που φέρει λιβάνι, αν και οι ίδιες χώρες παράγουν κασσία, κανέλα και νάρδο». Τον 1ο αιώνα π.Χ., η αραβική πόλη Ευδαίμων (συνήθως ταυτίζεται με το λιμάνι του Άντεν), στην Arabia Felix, ήταν ένα λιμάνι μεταφόρτωσης στην εμπορική οδό της Ερυθράς Θάλασσας. Περιγράφηκε στο Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας (πιθανότατα τον 1ο αιώνα μ.Χ.) σαν να είχε πέσει σε δύσκολους καιρούς. Από την ευοίωνη ονομασία του λιμανιού διαβάζουμε στην περίληψη ότι: Η Ευδαίμων Αραβία ήταν κάποτε μια πλήρης πόλη, όταν τα πλοία από την Ινδία δεν πήγαιναν στην Αίγυπτο και εκείνα της Αιγύπτου δεν τολμούσαν να ταξιδέψουν σε μέρη πιο πέρα, αλλά έφταναν μόνο μέχρι εδώ.Νέες εξελίξεις στο εμπόριο τον 1ο αιώνα μ.Χ. έκαναν την αποφυγή των μεσαζόντων στην Ευδαίμων και διέσχιζαν την επικίνδυνη άμεση διέλευση της Αραβικής Θάλασσας προς τις ακτές της Ινδίας. Arabia Felix είναι επίσης ο τίτλος του βιβλίου του 1962 του Δανού μυθιστοριογράφου Τόρκιλντ Χάνσεν, ο οποίος περιγράφει λεπτομερώς μια καταστροφική επιστημονική αποστολή στην περιοχή που διήρκεσε από το 1761 έως το 1767. Η αλήθεια ορισμένων πτυχών της περιγραφής έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Arabia Felix Ταξίδια Ναβαιταίων: εμπόριο στην Ερυθρά Θάλασσα
Υποπλοίαρχος Μπάτσης P-17 (πυραυλάκατος)

Η Πυραυλάκατος Υποπλοίαρχος Μπάτσης P-17 (γνωστή και ως Μπάτσης P-17, πρώην Καλυψώ P-54 και μετέπειτα Διοσκουριά) ήταν γαλλικής κατασκευής πολεμικό πλοίο τύπου La Combattante II.

 Ναυπηγήθηκε το 1968 με το όνομα «Καλυψώ P-54» κατά παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης στα ναυπηγεία "C.M.N. Χερβούργου" στη Νορμανδία της Γαλλίας. Υπήρξε ένα από τα τέσσερα ταχέα περιπολικά Κ/Β που παραγγέλθηκαν από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση, τα άλλα τρία ήταν τα Άννινος, Αρλιώτης και Κονίδης. Καθελκύσθηκε στις 26 Απριλίου 1971 και παρελήφθηκε πολύ αργότερα στις 12 Ιανουαρίου 1972 από τον Υποπλοίαρχο Γεώργιο Τόγκα. Κατέπλευσε στην Ελλάδα και ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό την 1η Μαΐου 1972. Λίγο αργότερα, στις 26 Ιουνίου 1976, έλαβε την ονομασία «Υποπλοίαρχος Μπάτσης P-17» προς τιμήν του Υποπλοίαρχου Δημητρίου Μπάτση, ο οποίος σκοτώθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1943 κατά τη βύθιση του αντιτορπιλικού «Βασίλισσα Όλγα D-15» στο Λακκί της Λέρου, στα πλαίσια των εχθροπραξιών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το πλοίο παροπλίσθηκε στις 23 Απριλίου 2004 ύστερα από 32 χρόνια υπηρεσίας στον ελληνικό στόλο κατά την διάρκεια των οποίων διήνυσε 212.000 ναυτικά μίλια. Στις 23 Απριλίου 2004 η πυραυλάκατος παραδόθηκε, στο γεωργιανό Ναυτικό προκειμένου να αποτελέσει το πλοίο Διοίκησης στο πλαίσιο της δύναμης της Μαύρης Θάλασσας (BLACKSEAFOR), τη διοίκηση της οποίας έχει αναλάβει η Γεωργία για το έτος 2004. Οι γεωργιανοί το μετονόμασαν σε «Διοσκουριά» (διεθνώς: Dioskuria, γεωργιανά: დიოსკურია), από το όνομα της αρχαίας ελληνικής πόλης Διοσκουριάς στη Γεωργία, τη σημερινή πρωτεύουσα της Αμπχαζίας, το Σουχούμι. Η πυραυλάκατος «Διοσκουριά» έγινε η ναυαρχίδα και το πιο ισχυρό σκάφος κρούσης του γεωργιανού στόλου. Το πλοίο πήρε μέρος στον πόλεμο της Νότιας Οσετίας το 2008, ενάντια στη Ρωσία, όπου υπέστη πολύ σοβαρές ζημιές και τελικά βυθίστηκε στις 19 Αυγούστου 2008 μέσα στο λιμάνι Πότι της Γεωργίας όπου έδρευε η ναυτική βάση του αρχηγείου του γεωργιανού ναυτικού, γεγονός που σηματοδότησε και την ουσιαστική λήξη του συντόμου αυτού πολέμου. Το «Υποπλοίαρχος Μπάτσης» P-17 είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που ονομάστηκε έτσι, και ως «Καλυψώ» P-54 είναι το τελευταίo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το πρώτο πλοίο ήταν η Βελλού «Καλυψώ» που εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο το 1830 και παροπλίσθηκε το 1832, ενώ το δεύτερο ήταν το Τορπιλοβόλο «Καλυψώ» που ενετάγη το 1873 και παροπλίσθηκε το 1890.
Μάριος Καπότσης

Ο Μάριος Καπότσης (γενν. Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Έλληνας επαγγελματίας διεθνής υδατοσφαιριστής, αργυρός ολυμπιονίκης και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Αθλητών Υδατοσφαίρισης (ΣΕΑΥ). Αγωνίζεται για τον Ν.Ο. Βουλιαγμένης.

 Έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στις ακαδημίες του Παλαιού Φαλήρου. Στη συνέχεια πήγε στον Πανιώνιο, με τον οποίο υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε μέχρι το 2012 χωρίς να έχει καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως κάποιο εγχώριο τίτλο. Αν και κατάφερε να φτάσει με την ομάδα δύο φορές μέχρι τον τελικό του LEN Trophy (2009 και 2011), δεν μπόρεσε να κατακτήσει το τρόπαιο καθώς τη πρώτη φορά ο Πανιώνιος ηττήθηκε από την ουγγρική Σέγκεντι και τη δεύτερη φορά από την ιταλική Σαβόνα. Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ελλάδος (2013, 2014). Την επόμενη τετραετία αγωνίστηκε στη Βουλιαγμένη, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος του 2017. Την διετία 2018–2020 αγωνίστηκε στη ρουμανική Στεάουα Βουκουρεστίου, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ρουμανίας και ένα Κύπελλο. Το καλοκαίρι του 2020, επέστρεψε στον Ολυμπιακό, μετά από έξι χρόνια, όπου και κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδος αλλά και το Supercup. Από την περίοδο 2021–22 αγωνίζεται και πάλι στη Βουλιαγμένη. Ως διεθνής υδατοσφαιριστής έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα με αρκετές συμμετοχές. Έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης εφήβων που διεξήχθη το 2009 καθώς επίσης και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης νέων ανδρών που διεξήχθη το 2011.Έχει συμμετάσχει με την εθνική ομάδα των αντρών στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ουγγαρία το 2017 κατακτώντας την τέταρτη θέση. Έχει συμμετάσχει με την Εθνική Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 στην Ισπανία, κατακτώντας την έκτη θέση και στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018, κατακτώντας τη δεύτερη θέση. Έχει συμμετάσχει επίσης με την εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Γκουαντζού (Κορέα) το 2019 κατακτώντας την έβδομη θέση αλλά και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ουγγαρία το 2019 κατακτώντας την έβδομη θέση. Έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο, όπου κατέκτησε την δεύτερη θέση. Ακόμη έχει κατακτήσει την τρίτη θέση στο World League 2021 στην Τιφλίδα. Το 2019 ξεκίνησε τη σχέση του με την Κόνι Μεταξά, κόρη του τραγουδιστή Λευτέρη Πανταζή και της ηθοποιού Ζώζας Μεταξά. Στις 9 Ιουλίου 2022, παντρεύτηκαν στη Κρήτη. Με τον Ολυμπιακό 3 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2013, 2014, 2021 3 Κύπελλα Ελλάδος: 2013, 2014, 2021 1 Super Cup: 2020Με τη Στεάουα Βουκουρεστίου 2 Πρωταθλήματα Ρουμανίας: 2019, 2020 1 Κύπελλο Ρουμανίας: 2019Με τη Βουλιαγμένη 1 Κύπελλο Ελλάδος: 2017 Έναρξη συνεργασίας με τον Μάριο Καπότση
Γουλιέλμος στη Βαυαρία

Ο Γουλιέλμος (Wilhelm, Herzog in Bayern, 10 Νοεμβρίου 1752 - 8 Ιανουαρίου 1837) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, ήταν κόμης του Μπίρκενφελντ-Γκέλνχαουζεν (1789-1799), δούκας εν Βαυαρία (1799-1837) και δούκας του Μπεργκ (1803-1806).

 Γεννήθηκε στο Γκέλνχαουζεν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη του Γκέλνχαουζεν και της Σοφίας Καρλόττας, κόρης του Καρόλου του Ζαλμ-Ντάουν. Το 1789 απεβίωσε ο αδελφός του Κάρολος Ιωάννης του Γκέλνχαουζεν και τον διαδέχθηκε. Το 1778 έγινε τιμητικό μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών και των Ανθρωπιστικών Σπουδών της Βαυαρίας. Το 1799 απεβίωσε ο Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος της Βαυαρίας. Υπήρχαν συγγενείς από δύο κλάδους των Βίττελσμπαχ για να τον διαδεχθούν: ο 5ος εξάδελφός του Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ και ο 2ος εξάδελφος του πατέρα του προηγουμένου Γουλιέλμος. Ο πρώτος τον διαδέχθηκε ως εκλέκτορας της Βαυαρίας (και αναβαθμίστηκε σε βασιλιά), ενώ ο δεύτερος αποζημιώθηκε με τον τίτλο του δούκα της Βαυαρίας. Το 1803 ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας κατέλαβε εδάφη του στην αριστερή όχθη του Ρήνου και ο Γουλιέλμος αποζημιώθηκε με το δουκάτο του Μπεργκ. Το 1806 η Βαυαρία, για να λάβει το μαργραβάτο του Άνσμπαχ, έδωσε το Μπεργκ στον Ζοακίμ Μυρά, σύζυγο της αδελφής του Ναπολέοντα Α΄. Ο Γουλιέλμος απεβίωσε στο Λάντσχουτ (ή στο Μπάμπεργκ) το 1837 και τάφηκε στην κρύπτη του Αββαείου Τέγκερνσεε, όπως και οι άλλοι δούκες της Βαυαρίας. Νυμφεύτηκε το 1780 την 3η εξαδέλφη του Μαρία Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Ήταν αδελφή του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Είχαν τέκνα: θνησιγενής γιος 1782. Μαρία Ελισάβετ 1784-1849, παντρεύτηκε τον Λουί-Αλεξάντρ Μπερτιέ, Δούκα του Βανγκράμ. Πίος Αύγουστος 1786-1837, Δούκας εν Βαυαρία. Εγγονή του ήταν η Ελισάβετ, Αυτοκράτειρα της Αυστρίας.
BBC Radio Wales

Το BBC Radio Wales (BBC Ραδιοφώνο Ουαλίας) είναι ραδιοφωνικός σταθμός του BBC Wales, μία υπηρεσία του BBC για την περιοχή της Ουαλίας. Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 23 Νοεμβρίου του 1978 και αντικατέστησε το ραδιοφωνικό σταθμό BBC Radio 4 Wales.

 Το πρόγραμμα του σταθμού περιλαμβάνει ενημερωτικές, αθλητικές, ψυχαγωγικές και μουσικές εκπομπές. Ο σταθμός κάθε πρωΐ και απόγευμα έχει μια ενημερωτική εκπομπή με το τίτλο Good Morning Wales (Καλημέρα Ουαλία) και Good Evening Wales (Καλό απόγευμα Ουαλία) αντίστοιχα. Επιπλέον έχει μια εβδομαδιαία ψυχαγωγική εκπομπή με τίτλο Morning Call (Πρωϊνό τηλεφώνημα) με εκφωνητές τους Jason Mohammad και Louise Elliott. Μερικοί από τους εκφωνητές του σταθμού είναι οι: Peter Baker Chris Corcoran Simon Davies Sarah Dickins Bethan Elfyn Felicity Evans Wynne Evans Steffan Garrero Rhod Gilbert Dewi Griffiths Gareth Gwynn Frank Hennessy Oliver Hides Beverley Humphreys Peter Jackson Reverend Roy Jenkins Peter Johnson Επίσημη Ιστοσελίδα
Καζίμιες Αλχιμόβιτς

Ο Καζίμιες Αλχιμόβιτς (πολωνικά: Kazimierz Alchimowicz) (20 Δεκεμβρίου 1840 – 31 Δεκεμβρίου 1916) ήταν Πολωνός ρομαντικός ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στο Κυβερνείο Βίλνα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Λευκορωσία).

 Ο Αλχιμόβιτς αρχικά εργάστηκε ως διαχειριστής κτημάτων κοντά στο Κίεβο και εξορίστηκε στη Σιβηρία για έξι χρόνια σκληρής εργασίας για τη συμμετοχή του στην Ιανουαριανή Εξέγερση (1863). Όσο ήταν εκεί, άρχισε να σχεδιάζει για να ανακουφίσει τη μονοτονία. Μετά την επιστροφή του (1869), γράφτηκε σε ένα μάθημα σχεδίου στη Βαρσοβία, που διδάσκονταν από τον Βόιτσεχ Γκέρσον και χρηματοδοτούντνα από την Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών. Σε αυτό το διάστημα, του απονεμήθηκαν δύο αργυρά μετάλλια από την Ακαδημία. Από το 1873 έως το 1875 σπούδασε τέχνη στα στούντιο του Αλεξάντερ φον Βάγκνερ στο Μόναχο.Από το 1876 έως το 1878, έζησε στο Παρίσι και εξέθεσε στο Σαλόν. Για ένα διάστημα, εργάστηκε ως επικεφαλής ενός στούντιο στο Φονταινεμπλώ, όπου ζωγράφιζε πορσελάνη, αλλά σύντομα παραιτήθηκε και επέστρεψε στη Βαρσοβία, όπου ίδρυσε το δικό του στούντιο το 1880. Μετά το 1890, δίδαξε σχέδιο σε ένα ιδιωτικό σχολείο που λειτουργούσε από την παιδαγωγό τέχνης, Μπρονισουάβα Ποσφικόβα (1855-1902). Η καλλιτεχνική του έμπνευση προήλθε κυρίως από την αγροτική ζωή και την ιστορία. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων έργων του είναι ένα ταμπλό σκηνών με τίτλο Goplana, εμπνευσμένο από το έργο Balladyna του Γιούλιους Σουοβάτσκι. Έκανε επίσης ένα ταμπλό με δώδεκα σχέδια βασισμένα στο πολωνικό ιστορικό ποίημα Κύριος Ταντέους (Pan Tadeusz) του Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Εκτός από τη ζωγραφική του, δημιούργησε θρησκευτικές τοιχογραφίες και δοκίμασε τις δυνάμεις του στην ξυλογλυπτική. Ο μικρότερος αδελφός του, Χιάτσιντ, που έζησε στη Γαλλία, ήταν επίσης ζωγράφος.