Εκτροχιασμός τρένου στη Μισισάγκα (1979)

Ο εκτροχιασμός τρένου στη Μισισάγκα το 1979, γνωστός και ως Mississauga Miracle (Θαύμα της Μισισάγκα), συνέβη το Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 1979, στη Μισισάγκα, Οντάριο, Καναδάς, όταν ένα εμπορευματικό τρένο CP Rail 106 βαγόνι από το Γουίντσορ του Οντάριο εκτροχιάστηκε κοντά στη διασταύρωση των οδών Mavis και Dundas στη Μισισάγκα. Ως αποτέλεσμα του εκτροχιασμού, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν σε αυτό που ήταν η μεγαλύτερη εκκένωση εν καιρώ ειρήνης στη Βόρεια Αμερική μέχρι τις εκκενώσεις της Νέας Ορλεάνης κατά τη διάρκεια του τυφώνα Κατρίνα. Δεν υπήρξαν θάνατοι από το περιστατικό. Αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη έκρηξη στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο μέχρι την έκρηξη προπανίου στο εργοστάσιο Sunrise το 2008.

 Μια εμπορική αμαξοστοιχία της εταιρείας CP Rail, με τρεις μηχανές ντίζελ EMD F40PH, δανεισμένες από την GO Transit, κατευθυνόταν προς τα ανατολικά από το Γουίντσορ του Οντάριο . Το τρένο αποτελούνταν από 106 βαγόνια που μετέφεραν πολλά χημικά και εκρηκτικά, όπως στυρένιο, τολουόλιο, προπάνιο, καυστική σόδα και χλώριο . Στο 33ο βαγόνι άρχισε να συσσωρεύεται θερμότητα σε ένα όχι σωστά λιπασμένο ρουλεμάν σε έναν από τους τροχούς, έναν από τους λίγους που εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν εκείνη την εποχή, καθώς οι περισσότεροι είχαν αντικατασταθεί από καιρό με ρουλεμάν κυλίνδρων, με αποτέλεσμα την κατάσταση που είναι γνωστή μεταξύ των σιδηροδρομικών ως « hot box ». Οι κάτοικοι που ζούσαν δίπλα στις γραμμές ανέφεραν καπνό και σπινθήρες που έβγαιναν από το αυτοκίνητο, και όσοι βρίσκονταν κοντά στη Μισισάγκα νόμισαν ότι το τρένο φλεγόταν. Η τριβή τελικά έκαψε του άξονα ρουλεμάν, και, καθώς το τρένο περνούσε την ισόπεδη διάβαση της οδού Mavis, ένα σετ τροχών (ένας άξονας με ζεύγος τροχών) αποσπάστηκε εντελώς από το βαγόνι. Στις 11:53΄ μ.μ., στη διασταύρωση της οδού Mavis, το κατεστραμμένο σετ τροχών αποσπάστηκε από τη γραμμή, προκαλώντας τον εκτροχιασμό των υπόλοιπων τμημάτων του τρένου. Από την πρόσκρουση πολλά βυτιοφόρα γεμάτα προπάνιο τυλίχθηκαν στις φλόγες. Ο εκτροχιασμός προκάλεσε ρήξεις επίσης σε πολλά άλλα βαγόνια - βυτία, αφήνοντας να διαρρεύσουν στυρένιο, τολουόλιο, προπάνιο, καυστική σόδα και χλώριο στις γραμμές και στον αέρα. Προέκυψε μια τεράστια έκρηξη, στέλνοντας μια μπάλα φωτιάς ύψους 1.500 μ. προς τα επάνω που ήταν ορατή από απόσταση 100 χλμ. Καθώς οι ξέσπασαν φλόγες, ο φρεναδόρος του τρένου, Λάρι Κρούπα (Larry Krupa), 27 ετών, μετά από πρόταση του μηχανικού (πίσης και πεθερού του), κατάφερε να κλείσει ένα σημείο πέδησης με αέρα στο άκρο του άθικτου 32ου βαγονιού, επιτρέποντας στον μηχανικό να απελευθερώσει τα αερόφρενα μεταξύ των μηχανών και των εκτροχιασμένων βαγονιών και να μετακινήσει το μπροστινό μέρος του τρένου προς τα ανατολικά κατά μήκος των σιδηροτροχιών, μακριά από τον κίνδυνο. Αυτό εμπόδισε αυτά τα βαγόνια να εμπλακούν στην πυρκαγιά, γεγονός σημαντικό, καθώς πολλά από αυτά περιείχαν και επικίνδυνα εμπορεύματα. Ο Κρούπα αργότερα προτάθηκε για το Παράσημο του Τάγματος του Καναδά για τη γενναιότητά του, το οποίο ένας μεταγενέστερος συγγραφέας έχει περιγράψει ως «σύνορο με την τρέλα». Μετά από περισσότερες εκρήξεις, οι πυροσβέστες επικεντρώθηκαν στην ψύξη των βαγονιών, επιτρέποντας στη φωτιά να σβήσει μόνη της, αλλά ένα σπασμένο βαγόνι χλωρίου έγινε αιτία ανησυχίας. Με την πιθανότητα να εξαπλωθεί θανατηφόρο σύννεφο αερίου χλωρίου στα προάστια της Μισισάγκα, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν. Ορισμένοι κάτοικοι (κυρίως στα άκρα δυτικά και βόρεια της Μισισάγκα) επέτρεψαν στους εκτοπισμένους να παραμείνουν μαζί τους μέχρι να υποχωρήσει η κρίση. Μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους αργότερα μεταφέρθηκαν ξανά καθώς οι οικοδεσπότες τους επίσης απομακρύνθηκαν. Την εκκένωση διαχειρίστηκαν διάφοροι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου της Μισισάγκα, Χέιζελ ΜακΚάλιον, της περιφερειακής αστυνομίας Πήλ και άλλων κυβερνητικών αρχών. Η Μακ Κάλιον έσπασε τον αστράγαλό της νωρίς κατά τη διάρκεια της κρίσης, αλλά συνέχισε να συμμετέχει στις συνεντεύξεις τύπου. Μέσα σε λίγες μέρες η Μισισάγκα ουσιαστικά ερήμωσε, μέχρι να εκκαθαριστεί η ρύπανση, να εξουδετερωθεί ο κίνδυνος και να επιτραπεί στους κατοίκους να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Η πόλη τελικά άνοιξε ξανά το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου. Το βαγόνι χλωρίου άδειασε στις 19 Νοεμβρίου. Ήταν η μεγαλύτερη εκκένωση σε καιρό ειρήνης στην ιστορία της Βόρειας Αμερικής μέχρι την εκκένωση της Νέας Ορλεάνης λόγω του τυφώνα Κατρίνα το 2005 και παρέμεινε η δεύτερη μεγαλύτερη μέχρι τον τυφώνα Ίρμα το 2017. Λόγω της ταχύτητας και της αποτελεσματικότητας με την οποία διεξήχθη, πολλές πόλεις αργότερα μελέτησαν και μοντελοποίησαν τα δικά τους σχέδια έκτακτης ανάγκης μετά από αυτά της Μισισάγκα. Ως αποτέλεσμα του ατυχήματος, οι ρυθμιστικές αρχές των σιδηροδρόμων τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον Καναδά ζήτησαν οποιαδήποτε γραμμή που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά επικίνδυνων υλικών μέσα ή μέσω μιας κατοικημένης περιοχής να διαθέτει ανιχνευτές κατάστασης "hot box". Ο Λάρι Κρούπα εισήχθη στο Hall of Fame των σιδηροδρόμων της Βόρειας Αμερικής για τη συνεισφορά του στη σιδηροδρομική βιομηχανία. Αναγνωρίστηκε στο τμήμα «Εθνικός» της κατηγορίας «Σιδηροδρομικοί Εργάτες & Οικοδόμοι». Η πόλη της Μισισάγκα μήνυσε την CP με την ελπίδα να θεωρήσει τον σιδηρόδρομο υπεύθυνο για το τεράστιο νομοσχέδιο για τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Ωστόσο, η πόλη εγκατέλειψε τη δίωξη, αφού η CP απέσυρε τη μακροχρόνια αντίθεσή της στην εξυπηρέτηση επιβατών στη γραμμή της κοντά στη Μισισάγκα. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την GO Transit να ανοίξει τη γραμμή Μίλτον δύο χρόνια αργότερα. Η Χέιζελ ΜακΚάλιον, στην πρώτη της θητεία ως δημάρχου την εποχή του ατυχήματος, επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 2014 σε ηλικία 93 ετών. "Mississauga Train Derailment (1979)". Local history. City of Mississauga. Retrieved 2006-05-03. "The Mississauga Evacuation, Final Report, November 1981". Ministry of the Solicitor General of Ontario. Retrieved 2006-11-21. "Miracle of Mississauga", Toronto Sun Publishing, 1979.