IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μίχαελ Σούλτε

Ο Μίχαελ Σούλτε (γεννημένος στις 30 Απριλίου 1990) είναι Γερμανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ξεκίνησε την τραγουδιστική του καριέρα το 2008, δημοσιεύοντας cover τραγουδιών στο κανάλι του στο YouTube και αργότερα τερματίζοντας τρίτος στην πρώτη σεζόν του The Voice της Γερμανίας το 2012. Το στούντιο άλμπουμ του, Wide Awake κυκλοφόρησε αργότερα εκείνο το έτος. Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 με το τραγούδι "You Let Me Walk Alone", κατακτώντας την 4η θέση στον τελικό.

 Ο Σούλτε γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1990 στο Εκερνφέρντε, ένα μικρό δήμο στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στα 11 του χρόνια μετακόμισε στο Ντόλερουπ, ένα μικρό δήμο κοντά στο Φλένσμπουργκ. Παρακολούθησε το σχολείο Ντούμποργκ-Σκόλεν, ένα σχολείο της δανόφωνης μειονότητας της περιοχής, από όπου αποφοίτησε το 2009. Στη συνέχεια υπηρέτησε την εναλλακτική του θητεία. Ο Σούλτε ξεκίνησε την καριέρα του το 2008, δημοσιεύοντας cover δημοφιλών τραγουδιών στο κανάλι του YouTube. Μέσω του καναλιού στο YouTube μπόρεσε να υπογράψει με μια εταιρεία διαχείρισης και τελικά να υπογράψει με τη Weinstein Media. Το 2011 ο Σούλτε διαγωνίστηκε για την πρώτη σεζόν του The Voice of Germany. Πέρασε την οντισιόν με το τραγούδι της Αντέλ "Set Fire to the Rain" και έγινε μέλος της ομάδας του Rea Garvey. Ο Σούλτε προχώρησε στο διαγωνισμό, τερματίζοντας τελικά τρίτος πίσω από τον νικητή Ivy Quainoo και την δεύτερη Kim Sanders. Μετά τον διαγωνισμό υπέγραψε με τη γερμανική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Edel AG. Το στούντιο άλμπουμ του, Wide Awake ήταν το πρώτο του και κυκλοφόρησε το 2012. Στις 29 Δεκεμβρίου 2017 επιβεβαιώθηκε ότι ο Σούλτε θα ήταν ένας από τους έξι συμμετέχοντες στο Unser Lied für Lissabon, τη γερμανική εθνική επιλογή για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018, με το τραγούδι "You Let Me Walk Alone". Το τραγούδι κυκλοφόρησε αργότερα στις 20 Φεβρουαρίου 2018. Στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου, ο Σούλτε έλαβε τους κορυφαίους βαθμούς από το Eurovision Panel, τη διεθνή κριτική επιτροπή και τους τηλεθεατές, λαμβάνοντας το υψηλότερο δυνατό αποτέλεσμα και κερδίζοντας τον διαγωνισμό. Θα εκπροσωπήσει τώρα τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα. Wide Awake (2012) "Carry Me Home" "Thoughts" "You Let Me Walk Alone"
Άννα του Φέλντεντς

Η Άννα, γερμ. Anne von Veldenz (π. 1390 - 18 Νοεμβρίου 1439) από τον Οίκο του Χόενγκερολντσεκ ήταν κόρη του κόμη του Βέλντετς και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Ζίμμερν-Τσβάιμπρυκεν. Έγινε κόμισσα suo jure (ιδίω δικαιώματι) του Βέλντετς.

 Ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ τελευταίου κόμη του Βέλντετς και της Μαργαρίτας, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ. Με τον γάμο της με τον Στέφανο του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν έφερε την κομητεία του Βέλντετς στην ιδιοκτησία των δουκών του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Επίσης με τον γάμο έφερε και το 50% από την κομητεία του Σπόνχαϊμ. Οι κόμητες του Βέλντετς είχαν αποκτήσει το μερίδιο αυτό από το 1425, όπως είχε προβλεφθεί από τον Ιωάννη Ε΄ κόμη του Σπόνχαϊμ-Στάρκενμπουργκ στη Συμφωνία του Σπόνχαϊμ. Ο πρώτος γιος της Φρειδερίκος Α΄ κληρονόμησε το μερίδιό της αυτό στο Σπόνχαϊμ και ο δεύτερος Λουδοβίκος Α΄ την κομητεία του Βέλντετς. Τον 19ο αι. ένας απόγονός της έγινε βασιλιάς της Βαυαρίας, γι' αυτό ο θυρεός της, ένας κυανός λέων επί λευκού πεδίου, είναι τώρα μέρος του θυρεού της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1409 τον Στέφανο των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν-Τσβάιμπρυκεν και είχε τέκνα: Άννα 1413-1455. Έλσα 1420-1480, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ φον Κόρβεϋ. Φρειδερίκος Α΄ 1417-1480, κόμης του Ζίμερν. Ρούπρεχτ 1420-1478, επίσκοπος του Στρασβούργου. Στέφεν 1421-1485. Λουδοβίκος Α΄ 1424-1489, κόμης του Τσβάιμπρυκεν. Ιωάννης αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου. Μαργαρίτα 1416-1426, απεβ. 10 ετών. Gabbert, Carsten: Die Geroldsecker und ihre Burgen Geroldseck und Hohengeroldseck : das Verhältnis des Geschlechtes zu den Burgen und deren Bedeutung im 12 (...)
Σολτανίγιε

Το Σολτανίγιε (περσικά: سلطانيه‎ λατινικά: Soltania/ Sultania‎) είναι η πρωτεύουσα πόλη της Περιοχής Σολτανίγιε στην Κομητεία Αμπάρ, Ζαντζάν, Αζερμπαϊτζάν στο βορειοδυτικό Ιράν.Κατά την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της ήταν 5.684 άτομα σε 1.649 οικογένειες.

 Το Σολτανίγιε, που βρίσκεται 240 χλμ. βόρειοδυτικά της Τεχεράνης, χτίστηκε ως η πρωτεύουσα των Μογγολικών Ιλχανάτων που κυβερνούσαν το Ιράν κατά τον 14ο αιώνα. Η ονομασία που σχετίζεται με τον Ισλαμικό τίτλο ηγεμόνα του σουλτάνου μεταφράζεται αόριστα ως "Αρχοντικό". Από το Σολτανίγιε πέρασε ο Ρουί Γκονθάλεθ ντε Κλαβίχο, που ανέφερε ότι η πόλη ήταν κομβικό σημείο για την εξαγωγή μεταξιού.Το 2005 η UNESCO αναγνώρισε το Σολτανίγιε ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Την 1η Απριλίου 1318 ιδρύθηκε η λατινική Μητροπολίτικη Αρχιεπισκοπή του Σολτάνια Το 1329 η λατινική Επισκοπή τηςΣαμαρκάνδης έγιναν υποτελείς βοηθοί επίσκοποι για το Χανάτο Τσαγκατάι, μέχρις ότου ο Ταμερλάνος (ιδρυτής των Τιμουρίδων του Ουζμπεκιστάν) σάρωσε όλη τη Σαμαρκάνδη.
Βόρεια Δοβρουτσά

Η Βόρεια Δοβρουτσά (ρουμανικά: Dobrogea de Nord ή απλά Dobrogea, βουλγαρικά: Северна Добруджа) είναι το τμήμα της Δοβρουτσάς εντός των συνόρων της Ρουμανίας. Βρίσκεται μεταξύ του κάτω ποταμού Δούναβη και της Μαύρης Θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τη Νότια Δοβρουτσά, η οποία είναι μέρος της Βουλγαρίας.

 Γύρω στο 600 π.Χ., οι Έλληνες αποίκησαν την ακτή της Μαύρης Θάλασσας και ίδρυσαν πολυάριθμα φρούρια: Τόμις (σημερινή Κωνστάντζα), Κάλλατις, Ίστρια, Αργάμουμ, Ηράκλεια, Αίγυσος. Μετά το ξεθώριασμα του ελληνικού πολιτισμού, η Ηράκλεια έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Ένα από τα καλύτερα διατηρημένα απομεινάρια αυτής της περιόδου είναι η ακρόπολη Ενισάλα.Μεταξύ του 7ου και του 14ου αιώνα, η Δοβρουτσά ήταν μέρος της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Για μια σύντομη περίοδο τον 14ο αιώνα, η Δοβρουτσά έγινε μέρος της Βλαχίας υπό την κυριαρχία του Bοεβόδα Μίρτσεα του Γηραιού. Ωστόσο, η περιοχή έπεσε υπό οθωμανική κυριαρχία από τα μέσα του 15ου αιώνα μέχρι το 1878, όταν απονεμήθηκε στη Ρουμανία για το ρόλο της στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) και ως αποζημίωση για τη μεταφορά μιας περιοχής που εν μέρει επικαλύπτεται από τη Νότια Βεσσαραβία. Σύμφωνα με τις συνθήκες του Αγίου Στεφάνου και του Βερολίνου, η Ρουμανία έλαβε τη Βόρεια Δοβρουτσά ενώ το πρόσφατα ανακτημένο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας έλαβε το μικρότερο νότιο τμήμα της περιοχής. Μετά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913, η Ρουμανία προσάρτησε επίσης τη βουλγαρική Νότια Δοβρουτσά, την οποία κυβέρνησε μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης της Κραϊόβα το 1940. Η συνθήκη εγκρίθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία του Βισύ, τη Ναζιστική Γερμανία, το Βασίλειο της Ιταλίας, την Σοβιετική Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περιλάμβανε ανταλλαγή πληθυσμών που απομάκρυνε τη βουλγαρική μειονότητα από τη Βόρεια Δοβρουτσά, η οποία εκκενώθηκε στο νότιο τμήμα. Ταυτόχρονα, οι Ρουμάνοι (συμπεριλαμβανομένων των Αρμάνων και των Βλαχομογλενίτων) από τη Νότια Δοβρουτσά μεταφέρθηκαν βόρεια των συνόρων. Υπάρχει επίσης ένα ουγγρικό χωριό Τσάνγκο στη Βόρεια Δοβρουτσά, στην επαρχία Κωνστάντζα, γνωστό ως Οϊτούζ. Η επικράτεια της Βόρειας Δοβρουτσάς σχηματίζει τώρα τις Επαρχίες Κωνστάντζα και Τούλτσεα, με συνολική έκταση 15.570 χλμ² και σημερινό πληθυσμό λίγο κάτω από 900.000 κατοίκους. Κωνστάντζα Τούλτσεα Μεντζίντια Καλλατίς Η Βόρεια Δοβρουτσά αντιπροσωπεύεται από δύο δελφίνια στο Εθνόσημο της Ρουμανίας. Ξεκινώντας από το 2015, η Ρουμανία γιορτάζει την Ημέρα της Δοβρουτσάς στις 14 Νοεμβρίου, σηματοδοτώντας την ενσωμάτωση της Βόρειας Δοβρουτσάς το 1878 στο Βασίλειο της Ρουμανίας μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου. Νότια Δοβρουτσά
Χρυσή Πέλλας

Η Χρυσή είναι χωριό και δημοτική κοινότητα που υπάγεται διοικητικά στον Νομό Πέλλας και συγκεκριμένα στον Δήμο Αλμωπίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 αριθμεί 256 κατοίκους, κύρια ασχολία των οποίων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Ανατολικά του χωριού είναι χτισμένο κάστρο από την εποχή του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, γνωστό και ως κάστρο των Μογλενών (από τη σλάβικη λέξη μίγκλα=μούχλα, ομίχλη). Το χωριό αυτό είναι η πατρίδα της νεομάρτυρος Αγίας Χρυσής, που εορτάζεται στις 13 Οκτωβρίου εκάστου έτους και από την οποία προφανώς πήρε το όνομά του. Προηγουμένως ονομαζόταν Σλάτενα.

 Το χωριό βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αριδαίας, στο σταυροδρόμι Εδέσσης-Αριδαίας-Φούστανης. Το χωριό έχει υψόμετρο 120 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νότια του Εξαπλατάνου, στην κοιλάδα Αλμωπίας. Ο οικισμός είναι τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου, το οποίο καταστράφηκε από τις δυνάμεις του Βασιλείου Β΄ κατά το 1015. Το φρούριο ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος το 1980. Νότια του χωριού υπάρχουν υπολείμματα αρχαίου οικισμού που συνδέονται με μία αρχαία πόλη. Τον 18ο αιώνα γεννήθηκε και έζησε η Αγία Χρυσή η Νεομάρτυς όπου και δολοφονήθηκε από τις οθωμανικές δυνάμεις το 1795. Σύμφωνα με τις στατιστικές Vasil Kanchov («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900 ζούσαν στο χωριό 950 Βούλγαροι μουσουλμάνοι. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912 το χωριό καταλήφθηκε από τα ελληνικά στρατεύματα και παρέμεινε στην Ελλάδα και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 ο μουσουλμανικός πληθυσμός μετανάστευσε στην Τουρκία και τη θέση του αναπλήρωσαν Έλληνες της Ανατολίας και του Πόντου. Το 1926 το χωριό μετονομάστηκε σε Χρυσή. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 το χωριό είχε 664 κατοίκους. Το έδαφος είναι πολύ γόνιμο και μερικώς αρδευόμενο. Ο πληθυσμός παράγει σιτηρά, καπνό, φρούτα και άλλα γεωργικά προϊόντα. Επίσης, η κτηνοτροφία είναι μερικώς ανεπτυγμένη. Το 1930, το χωριό αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα που κάλυπτε έκταση 15 τ.χλμ. Το 1999 η Κοινότητα συγχωνεύθηκε στο νεοσύστατο Δήμο Εξαπλάτανου και αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του δήμου. Από το 2011 το χωριό αποτελεί Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Αλμωπίας. 1920:641. 1928:664. 1940:825. 1951:813. 1961:834. 1971:613. 1981:450. 1991:461. 2001:395. 2011:281. 2021:256.
Βίγια Άντζελα

Η Βίγια Άντζελα (ισπανικά: Villa Ángela‎) είναι πόλη στην επαρχία του Τσάκο στην Αργεντινή, 186 χλμ. δυτικά της πρωτεύουσας της επαρχίας Ρεσιστένσια. Βρίσκεται στο Γκραν Τσάκο, μια πεδινή περιοχή της λεκάνης του Ρίο ντε λα Πλάτα. Έχει 44.900 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμό του 2019, καθιστώντας την την τρίτη μεγαλύτερη στην επαρχία.

 Το 1908, οι Κάρλος Γκρουνέισεν και Χούλιο Ούλισες Μάρτιν (Ελβετός, γενν. 31 Ιουλίου 1862, δημιουργός του Yerbatera Martin, στο Ροσάριο), απέκτησε τη γη που θα γινόταν η τοποθεσία της Βίγια Άντζελα. Έφτιαξε το εργοστάσιο ταννίνης La Chaqueña SA και αμέσως άρχισαν να εποικίζονται οι παρακείμενες περιοχές. Punta de rieles και km 95 ήταν τα ονόματα που έλαβε όταν άρχισε να επεκτείνεται. Στις 24 Μαΐου 1910, ως φόρο τιμής στα εκατό χρόνια της Επανάστασης του Μάη, αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα χωριό και να του δώσουν το όνομα Βίγια Άντζελα. Πήρε το όνομά του από την Άντζελα Χόστενς, τη σύζυγο του Χούλιο Ούλισες Μάρτιν, ενός από τους δύο ιδρυτές του.Η πόλη μπορεί να υπερηφανεύεται για ένα από τα σημαντικότερα καρναβάλια της χώρας. Η μεγάλη αυτή γιορτή εκτείνεται από τα μέσα Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου από το 1950. Ο καιρός της πόλης είναι υποτροπικός, ξηρός το χειμώνα και πολύ υγρός και ζεστός το καλοκαίρι.
Αντώνιος Λιβιεράτος

Ο Αντώνιος Λιβιεράτος (1896 - 21 Φεβρουαρίου 1989) του Ανδρέα, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός αλλά και συνεργάτης των Ναζί κατά τη Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας.

 Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1896 και σπούδασε νομικά.Στις εκλογές του 1933 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση και επανεξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το Λαϊκόν Κόμμα στις εκλογές του 1935 και Αθηνών το 1936 με τη Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση.Στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη ανέλαβε υφυπουργός Συγκοινωνίας από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 1935. Έγινε υπουργός Δικαιοσύνης (από το 1941 έως το 1942) και προσωρινά Αγορανομίας και επίσης προσωρινά Εργασίας (το 1941) στην κυβέρνηση Τσολάκογλου. Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 22 Φεβρουαρίου 1989. Από το γάμο του απέκτησε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα.
Γ.Π.Σ. Πάμισος Μεσσήνης

Ο Γ.Π.Σ. Πάμισος Μεσσήνης είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Μεσσήνη του νομού Μεσσηνίας και έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1929. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και τμήμα καλαθοσφαίρισης.

 Ιδρύθηκε το 1929 στη Μεσσήνη του νομού Μεσσηνίας με την ονομασία Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μεσσήνης «ο Πάμισος» με χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα τον αρχαίο δισκοβόλο, λόγω της σχέσης της πόλης με την Αρχαία Μεσσήνη και πήρε το όνομά του από το ποτάμι Πάμισο που διαρρέει την πόλη. Το 1932, έπειτα από τροποποίηση του καταστατικού, μετονομάστηκε σε Γυμναστικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μεσσήνης «ο Πάμισος» και απέκτησε ως έμβλημα το τριφύλλι.Από την ίδρυσή του έως σήμερα ο σύλλογος διαθέτει ποδοσφαιρικό τμήμα, ενώ για πολύ μεγάλο διάστημα κατά το παρελθόν διέθετε και τμήμα στίβου που συμμετείχε σε επίσημους αγώνες του ΣΕΓΑΣ, το οποίο όμως σταδιακά αδρανοποιήθηκε. Το 2015 δημιούργησε τμήμα καλαθοσφαίρισης. Σε όλη την πορεία του ο Πάμισος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και έχει κατακτήσει αρκετές φορές το τοπικό πρωτάθλημα και δέκα φορές το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας. Τα έτη 1968, 1969, 1970, 1971, 1973 και 1976 διεκδίκησε την άνοδο στη Β΄ Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου ως Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας χωρίς όμως επιτυχία. Έως σήμερα έχει αγωνιστεί 2 φορές στην επαγγελματική Γ΄ Εθνική (1997-98 και 2004-05), 2 φορές στην ερασιτεχνική Γ΄ Εθνική (2018-19 και 2020-21) και 20 φορές στη Δ΄ Εθνική. 1 Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής: 1997.Δευτεραθλητής Δ΄ Εθνικής (άνοδος): 200415 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας: 1968, 1969, 1970, 1971, 1973, 1976, 1978, 1984, 1986, 1988, 1994, 2008, 2014, 2018, 2020.11 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας: 1972, 1973, 1975, 1977, 1979, 1985, 1988, 1994, 1996, 2011, 2023. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 2015 με πρωτοβουλία του αθλητή Ηλία Ηλιόπουλου και εντάχθηκε στη δύναμη της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ.Το 2019 κέρδισε την άνοδο από την Β' στην Α2 κατηγορία και το 2020 κέρδισε την άνοδο στην Α1 κατηγορία της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ. Οι παίκτες που πλαισίωσαν την ομάδα σε αυτό τον θρίαμβο είναι οι Μαυράκης, Γεωργακλής, Μεϊντάνης, Κολάμπας, Χ. Δημόπουλος, Στασινόπουλος, Δημητρακόπουλος, Θ. Κυριακίδης, Η. Ηλιόπουλος, Ρούτσης, Β. Ρούτσης, Ν. Ποδοχωρίτης και Σ. Μουραφέτης. http://www.rsssf.com/tablesg/grk4champ.html Ιστοσελίδα: http://www.pamisosfc.gr Αρχειοθετήθηκε 2020-10-19 στο Wayback Machine. Facebook: https://www.facebook.com/PamisosFC/ Instagram: https://www.instagram.com/pamisosfc/?hl=el Ο ύμνος του Γ.Π.Σ. Παμίσου (έκδοση 2018): https://www.youtube.com/watch?v=81Ac4QUmuDk Ο ύμνος σε αρχείο studio 50 ΜΒ .WAV https://drive.google.com/file/d/1ooYN0NLaFe27zMLmo-2B-R17rlxZT02O/view?usp=sharing Στίχοι ύμνου Γ.Σ. Πάμισος Μεσσήνης : https://www.dropbox.com/s/j0p1k9duh51ybfg/stixoi%20Pamisos.txt?dl=0
Ρόι Τσιπολίνα

Ο Ρόι Τσιπολίνα (γέννηση στις 20 Ιανουαρίου 1983) είναι ένας ποδοσφαιριστής από το Γιβραλτάρ που παίζει ως αμυντικός για το Gibraltar Premer Division και στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Γιβραλτάρ, στην οποία είναι αρχηγός.

 Ο Τσιπολίνα έχει παίξει για το Gibraltar Premer Division στο πλευρό της ομάδας Lincoln Red Imps FC από το 2006. Ο Τσιπολίνα έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με το Γιβραλτάρ στις 19 Νοεμβρίου 2013 με 0-0 εντός έδρας ισοπαλία με τη Σλοβακία, το πρώτο παιχνίδι του Γιβραλτάρ μετά την εισαγωγή τους στην UEFA. Σκόραρε για το Γιβραλτάρ στο δεύτερο επίσημο παιχνίδι τους, την 1η Μαρτίου 2014 έναντι των Νήσων Φερόε στο Βικτόρια Στέιντιουμ, όπου έχασαν 1-4.
Ερνέστος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄, γερμ. Ernst August II (2 Ιουνίου 1737 – 28 Μαΐου 1758) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ.

 Ήταν γιος του Ερνέστου Αυγούστου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ και της Σοφίας Καρλόττας των Χοεντσόλερν, κόρης του Γεωργίου Φρειδερίκου Καρόλου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Νυμφεύθηκε το 1756 την Άννα-Αμαλία των Γουέλφων, κόρη του Καρόλου Α΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και είχε τέκνα: Κάρολος-Αύγουστος 1757-1828, μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Φρειδερίκος-Φερδινάνδος-Κωνσταντίνος 1758-1793, πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Karl von Beaulieu-Marconnay: Ernst August, Herzog von Sachsen-Weimar-Eisenach. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 6, Duncker & Humblot, Leipzig 1877, S. 317 f.
Φιλίπο Γιουβάρα

Ο Φιλίπο Γιουβάρα (Filippo Juvarra, Μεσίνα, 1678 - Μαδρίτη, 1736) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας και σκηνογράφος του Μπαρόκ. Τα αρχιτεκτονικά του έργα υιοθέτησαν ένα κλασικιστικό μπαρόκ ρυθμό και εντοπίζονται στην ιστορική Σαβοΐα και τη Μαδρίτη.

 Μεγάλωσε στις ισπανικές κτήσεις στην Ιταλία, Σικελία και Νάπολη, όπου ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνογράφος στα διάφορα θέατρα της Μεσίνα, Νάπολης και Ρώμης. Το 1706 εντάχθηκε στην Ακαδημία του Σαν Λούκας. Το 1714 μετακόμισε στη Σαβοΐα όπου εργάστηκε υπό τον Βίκτωρα Αμαδέο Β΄ ως επικεφαλής αρχιτέκτονα της σαβοϊκής αυλής πραγματοποιώντας έργα όπως η κλασικιστική Βασιλική της Σουπέργκα (1731) που λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό ως βασιλικό πάνθεον του βασιλείου ή το Περίπτερο Κυνηγιού του Στουπίνγκι (1731). Επίσης σχεδίασε την επέκταση της πρωτεύουσας, Τορίνου, προς τα δυτικά. Το 1735 ο Γιουβάρα έλαβε την πρόσκληση του Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας για να εργαστεί στην ανανέωση ή ανακατασκευή των βασιλικών ανακτόρων. Ως αποτέλεσμα, σχεδίασε την πρόσοψη του ανακτόρου της Γκράνχα ντε Σαν Ιλντεφόνσο, την κατασκευή του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης και την ανανέωση του Βασιλικού Ανακτόρου της Αρανχουέθ. Έναν χρόνο αργότερα ωστόσο, ο αρχιτέκτονας απεβίωσε κάτω από περίεργες συνθήκες, με τα έργα του να συνεχίζονται από έτερους αρχιτέκτονες όπως τον μαθητή του, Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι. Gritella, Gianfranco (1992). Juvarra: L'architettura.
Σεμσιρουχσάρ Χατούν

Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν (Οθ. Τούρκικα: شمس رخسار خاتون) (Τούρκικα: Şemsiruhsar Hatun, ? - 1613) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Γ', μητέρα της Ρουκιγιέ Σουλτάν.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Şemsiruhsar Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν γεννήθηκε ως Κιρκασιανή πριγκίπισσα και αρχικά ονομαζόταν Ροχάν. Ήταν κόρη του πρίγκιπα Καγιάκ Μπέη. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον πρίγκιπα Σεπσούκ Μπέη. Ήταν μακρινή συγγενής του πρίγκιπα Ινάλ, και μέσω αυτού είχε συγγένεια με την Μαχιντεβράν Σουλτάν, σύζυγο του Σουλεϊμάν Α', με την Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν, σύζυγο του Αχμέτ Α΄ και με την Σατσμπαγλί Χατούν, σύζυγο του Ιμπραήμ Α΄. Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν απόλαυσε τα προνόμια ενός μέλους της Βασιλικής οικογένειας. Η Σεμσιρουχσάρ γέννησε μία κόρη, την Ρουκιγιέ Σουλτάν. Μετά το θάνατο του Μουράτ το 1595, το χαρέμι και τα άτομα που τον περιέβαλαν στάλθηκαν στο παλιό παλάτι αλλά η Σεμσιρουχσάρ Χατούν έμεινε στο παλάτι Τοπ Καπί μαζί με την Σαφιγιέ Σουλτάν, την πρώτη σύζυγο του Μουράτ Γ', η οποία έγινε Βαλιντέ Σουλτάν εφόσον ο γιος της Μωάμεθ Γ΄ ανέβηκε στον θρόνο. Η Σεμσιρουχσάρ έμεινε στο παλάτι Τοπ Καπί επειδή δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για τις κρατικές υποθέσεις. Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν πέθανε το 1613 στην Κωνσταντινούπολη. There were forty wives and concubines (of non-haseki rank) of Sultan Murad III, of which there was Şemsiruhsar Hatun, the mother of Princess Rukiye 40'ı aşkın hasekisi olan III. Murad'ın kadınlarının adlarını ve sayılarını tespit etmek pek zor. Bu, babasında da aynı şekildedir. Nurbanu Sultan ve Safiye Sultanların, kocalannın cariyelerle münasebette bulunmalanna göz yummakla beraber, daima başkadın mevkiini muhafaza ettikleri biliniyor. Bununla beraber Alderson, Safiye Sultan,dan başka III. Muradln şu kadınlannın isimlerini vermekt'edir: Mihriban, Nazperver Şahihuban, Fahriye? oğlu Mehmed tarafindan takdim edilen Islav soyundan bir cariye. Sod. Tablo XII. Ahmet Refik Bey de Nazperver ile Şahihuban'ın haseki olduğunu kabul ediyor. Kadılınlar Saltanatı, I., 103, 111. http://melikechimaymuhtesemyuzyil.blogspot.com/2014/03/cerkasski-hanedannn-kadersiz-prensesleri.html Mahidevran Hatun's family by Melike Chimay http://www.kamatur.org/component/content/article/13-tarih/58-xiv-xvii-yyilda-karaylilar?format=pdf Leslie P. Peirce (1993). The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire. Oxford University Press. pp. 106–107. ISBN 978-0-195-08677-5 Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νικολά Γκρουνιτσκί

Ο Νικολά Γκρουνιτσκί (Nicolas Grunitzky, 5 Απριλίου 1913 -27 Σεπτεμβρίου 1969) ήταν αρχηγός κράτους και πρόεδρος του Τόγκο από το 1963 ως το 1967. Υπήρξε πρωθυπουργός από το 1956 ως το 1958 υπό το σύστημα loi cadre της γαλλικής αποικιοκρατίας, με βάση το οποίο συστάθηκε περιορισμένη "εθνική" κυβέρνηση στις κτήσεις της. Ο πολιτικός του αντίπαλος Σιλβάνους Ολίμπιο εξελέγη πρόεδρος του Τόγκο το 1958, όταν η χώρα ήταν ακόμα υπό γαλλική διοίκηση. Εξελέγη πρώτος πρόεδρος του ανεξάρτητου Τόγκο το 1960. Έπειτα από το πραξικόπημα του 1963 κατά το οποίο σκοτώθηκε ο Ολίμπιο, ο Γκρουνιτσκί επιλέχθηκε από τη στρατιωτική επιτροπή των πραξικοπηματιών για το αξίωμα του 2ου πρόεδρου του Τόγκο.

 Γεννήθηκε στην πόλη Ατακπαμέ από Γερμανό πατέρα πολωνικής καταγωγής και Τογκολέζα μητέρα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Παρίσι και υπηρέτησε στη δημόσια διοίκηση προτού ιδρύσει τη δική του εταιρεία. Ήταν γενικός γραμματέας του Τογκολέζικου Κόμματος για την Πρόοδο (Parti togolais du progrès) και εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου του Τόγκο το 1951. Ο Γκρουνιτσκί υπηρέτησε επίσης στη γαλλική εθνοσυνέλευση την περίοδο από το 1951 ως το 1958. Ήταν πρωθυπουργός από τις 12 Σεπτεμβρίου 1956 αλλά ανατράπηκε στις 16 Μαΐου 1958 και εξορίστηκε. Ο Γκρουνιτσκί διορίστηκε πρόεδρος από την "επιτροπή της εξέγερσης" με αρχηγό τον Εμανουέλ Μποτζολέ έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα που τερματίστηκε με τη δολοφονία του προέδρου Σιλβάνους Ολίμπιο (και γαμπρό του Γκρουνιτσκί). Ήταν το πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα στη Δυτική Αφρική μετά την ανεξαρτησία, και οργανώθηκε από ομάδα στρατιωτών υπό τη διεύθυνση του Λοχαγού Γκνασινγκμπέ Εγιαντεμά. Ο Γκρουνιτσκί επεχείρησε να ενοποιήσει τη χώρα με το να συμπεριλάβει αρκετά πολιτικά κόμματα στην κυβέρνησή του. Ωστόσο, ανατράπηκε σε αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα του οποίου ηγήθηκε ο Εγιαντεμά και στάλθηκε στην εξορία στο Παρίσι. Τραυματίστηκε σε αυτοκινητικό ατύχημα στην Ακτή Ελεφαντοστού και πέθανε από επιπλοκές, σε νοσοκομείο της γαλλικής πρωτεύουσας το 1969. Nicolas GRUNITZKY (1913 - 1969) Base de données des députés français depuis 1789 assemblee-nationale.fr (Βιογραφία στον ιστότοπο της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης) Bridgette Kasuka. Prominent African Leaders Since Independence. Bankole Kamara Taylor (2012) ISBN 9781470043582 Frédéric Joël Aivo. Le président de la république en Afrique noire francophone: genèse, mutations et avenir de la fonction. L'Harmattan (2007) ISBN 9782296023987 GAYIBOR Nicoué. Histoire des Togolais. Des origines aux années 1960 (Tome 4 : Le refus de l'ordre colonial). KARTHALA Editions (2011) ISBN 9782811133429
Wish You Were Here (album)

Το άλμπουμ των Pink Floyd "Wish You Were Here" κυκλοφόρησε το 1975 και είχε μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό, άλλωστε θεωρείται κι ένα από τα πιο επιτυχημένα τους. Ήταν αφιερωμένο στον ιδρυτή του συγκροτήματος Σιντ Μπάρετ ο οποίος αντικαταστάθηκε από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος με τον Ντέιβιντ Γκίλμορ, καθώς έκανε έντονη χρήση παραισθησιογόνων ουσιών.

 Κατά τη διάρκεια του 1974 και ενώ οι Pink Floyd βρισκόταν σε περιοδεία για την προώθηση του "The Dark Side of the Moon". συνέθεσαν τρία νέα κομμάτια, ένα εκ των οποίων ήταν το "Shine On You Crazy Diamond". Την πρώτη εβδομάδα του 1975 επέστρεψαν στο στούντιο για να ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις για τον νέο τους δίσκο. Το "Wish You Were Here" ήταν το ένατο άλμπουμ του συγκροτήματος που είχε ενιαίο θέμα, κριτικάροντας τη μουσική βιομηχανία, κυρίως με το τραγούδι "Welcome to the Machine", ενώ το "Have a Cigar" αντιμετώπιζε με ειρωνεία τους επιχειρηματίες που κατέχουν τα ηνία στον χώρο. Οι στίχοι του "Wish You Were Here" αναφέρονται, κυρίως, στον Σιντ Μπάρετ αλλά και στον ίδιο τον Ρότζερ Γουώτερς. Τέλος, το "Shine On You Crazy Diamond" αναφέρεται στον Μπάρετ και τα προβλήματα που τον οδήγησαν να αποχωρήσει από το συγκρότημα. Το όλο θέμα του δίσκου έχει να κάνει με μουσική βιομηχανία και τα προβλήματα τα οποία δημιουργεί στους ανθρώπους οι οποίοι εμπλέκονται με αυτήν. Ένα γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων ήταν η επίσκεψη του ίδιου του Μπάρετ στο στούντιο, στις 5 Ιουνίου 1975. Με τα ψυχολογικά προβλήματα να είναι ολοφάνερα, ο υπέρβαρος και με ξυρισμένο κεφάλι Μπάρετ συνομίλησε για λίγο με τα μέλη των Pink Floyd. Το κλίμα ήταν βαρύ μετά την αποχώρηση του, αφού τα φανερά του προβλήματα στενοχώρησαν τους μουσικούς οι οποίοι βρισκόταν στο στούντιο. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στα "Abbey Road Studios" του Λονδίνου και το άλμπουμ πούλησε 250.000 αντίτυπα μόνο από τις προπαραγγελίες του, ανεβαίνοντας στο # 1 των βρετανικών τσαρτ. Οι αντίστοιχες παραγγελίες στις Ηνωμένες Πολιτείες έφθαναν τον αριθμό των 900.000, με το "Wish You Were Here" να βραβεύεται πλέον ως εξαπλά πλατινένιο. 1. Shine On You Crazy Diamond (part 1) (Wright, Waters, Gilmour) - 13:38 2. Welcome to the Machine (Waters) - 7:30 3. Have a Cigar (Waters) - 5:24 4. Wish You Were Here (Waters, Gilmour) - 5:17 5. Shine On You Crazy Diamond (part 2) (Wright, Waters, Gilmour) - 12:29 Wish You Were Here (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 12 Σεπτεμβρίου 1975 Wish You Were Here (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 6 φορές πλατινένιοςΓαλλία (SNEP Certification): ΔιαμαντένιοςΓερμανία (IFPI Certification): ΠλατινένιοςΚαναδάς (CRIA Certification): 3 φορές πλατινένιοςΗνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): ΧρυσόςΑυστραλία (ARIA Certification): 7 φορές πλατινένιοςΑυστρία (NVPI Certification): 2 φορές πλατινένιος Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Wish You Were Here" είχε την εξής μορφή:Ντέιβιντ Γκίλμορ - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτραΡότζερ Γουώτερς - μπάσο, φωνητικά, κιθάραΡίτσαρντ Ράιτ - πλήκτραΝικ Μέισον - τύμπανα Allmusic Sputnik Music BBC Music review
Κατάληψη του Βερατίου

Η Κατάληψη του Βερατίου (επίσης γνωστό και ως Μπεράτι), πραγματοποιήθηκε από δυνάμεις της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου στις 14 Σεπτεμβρίου 1914 στη διάρκεια του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα. Λόγω ελλιπών δυνάμεων και ιδιαίτερα επειδή αυτή η κίνηση δεν είχε τη συγκατάθεση της Προσωρινής Κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου, η πόλη επέστρεψε σε αλβανικά χέρια λίγες ημέρες αργότερα.

 Μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (5/17 Μαϊου 1914), αναγνωρίσθηκε και επισήμως το αυτόνομο καθεστώς που θα διέπει τη Βόρεια Ήπειρο, ως νότιο τμήμα της Αλβανίας. Το Πρωτόκολλο όμως δεν εφαρμόσθηκε καθώς ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ενώ στην Αλβανία επικράτησε πλήρη πολιτική αστάθεια και εξεγέρσεις από τη φιλοοθωμανική μερίδα. Ως αποτέλεσμα της αναρχίας στην Αλβανία, η ειρήνη δεν αποκαταστάθηκε πλήρως στην περιοχή και οι δυνάμεις της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου συγκρούονταν με άτακτα τμήματα Αλβανών, κατά μήκος της μεθοριακής ζώνης. Στην περιοχή της Πρεμετής οι συγκρούσεις σημειώνονταν αμείωτες και οι βορειοηπειρωτικές δυνάμεις το καλοκαίρι κατέλαβαν το χωριό Οστρόβιτσα (25 Ιουνίου) και ύστερα προχώρησαν και έγιναν κύριοι του στενού της Κλεισούρας. Στις 14 Σεπτεμβρίου, αφού προηγήθηκαν σημαντικές συμπλοκές, κατελήφθη το Βεράτιο, υπό τον Λοχαγό Λεοντοκιανάκο, ο οποίος ως επικεφαλής σώματος 150 ανδρών προχώρησε στην ενέργεια αυτή, εν αγνοία των ανωτέρων του. Οι βορειοηπειρωτικές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη, ενώ οι Έλληνες Μπερατιανοί, και γενικότερα οι Χριστιανοί, τους υποδέχτηκαν θερμά, υψώνοντας ελληνικές σημαίες. Την επόμενη ημέρα ο πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής Πρεμετής, Θ. Μαντούβαλος, ανέφερε την επιτυχία και ζήτησε ενισχύσεις. Οι επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου, Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος και Δημήτριος Δούλης μόλις πληροφορήθηκαν τις εξελίξεις, έδωσαν εντολή για την άμεση αποχώρηση των αυτονομιακών σωμάτων, καθώς θεωρήθηκε ανώφελη η κατάκτηση εδαφών όπου το ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με την επιστολή τους, δεν πλειοψηφούσε. Ο λοχαγός Αντώνιος Λεοντακιανάκος και ο υπασπιστής και ξάδελφός του υπολοχαγός Γεώργιος Στεφανάκος, παράκουσαν την εντολή που τους δόθηκε και παρέμειναν μαζί με δύναμη 150 ανδρών. Στις 18 Σεπτεμβρίου δέχθηκαν ισχυρή επίθεση από αλβανικά σώματα με επικεφαλής τον Μούζα Κασίμ. Στον άνισο αγώνα σχεδόν όλη η δύναμη των αμυνόμενων εξουδετερώθηκε. Από τους ελάχιστους επιζώντες υπήρξαν ο Λεοντακιανάκος και ο Στεφανάκος, που συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν εκείνη την ημέρα. Οι συμπλοκές στο Βεράτιο υπήρξαν από τις τελευταίες του βορειοηπειρωτικού αγώνα. Στις 14 Οκτωβρίου, παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ελληνικός Στρατός, εισέρχεται για δεύτερη φορά στην Βόρεια Ήπειρο, ύστερα από απουσία περίπου εννέα μηνών και μετά τη συγκατάθεση της Αντάντ, για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοχυσία. Σάββας Ιακωβίδης. Το Αυτονομιστικό Κίνημα στη Βόρεια Ήπειρο (1914). Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2011, σελ 66-67. Ο Βορειοηπειρωτικός Αγώνας. Γενικό Επιτελείο Στρατού, Διεύθυνση Ιστορία Στρατού, (1997).
Τζουρελάνγκ Ζεντκάια

Ο Τζουρελάνγκ Ζεντκάια (Jurelang Zedkaia, 1950-2015) ήταν ο πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από το φθινόπωρο του 2009 ως τις 10 Ιανουαρίου 2012. Παραδοσιακός αρχηγός (Iroij) και πολιτικός, εξελέγη ο 5ος πρόεδρος της χώρας του στις 26 Οκτωβρίου 2009.

 Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1950. Είναι παραδοσιακός αρχηγός της ατόλλης Ματζούρο, όπου βρίσκεται και η πρωτεύουσα της χώρας. Υπηρέτησε επί πέντε θητείες ως γερουσιαστής (εκλεγμένος) στη βουλή (Νιτιτζέλα). Έγινε αντιπρόεδρος της βουλής και πρόεδρός της τον Ιανουάριο του 2008. Στις 21 Οκτωβρίου 2009 ο προκάτοχος του Ζεντκάια, πρόεδρος Λιτόκουα Τομέινγκ ήρθε αντιμέτωπος με πρόταση μομφής στο κοινοβούλιο, που για πρώτη φορά στην ιστορία των νησιών, ήταν επιτυχής. Έτσι, η κυβέρνηση κατέρρευσε και ο Τομέινγκ αντικαταστάθηκε από τον υπηρεσιακό πρόεδρο Ρούμπεν Ζάκρας. Στις 26 Οκτωβρίου 2009 το κοινοβούλιο εξέλεξε νέο πρόεδρο τον Ζεντκάια , με 17 ψήφους υπέρ έναντι 15 για τον πρώην πρόεδρο Κεσάι Νότε. Διόρισε ως νέο πρόεδρο της βουλής τον Άλβιν Τζάκλικ, ο οποίος εγκρίθηκε χωρίς καμιά αρνητική ψήφο. Η ορκωμοσία του Ζεντκάια έγινε στις 2 Νοεμβρίου 2009. Πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 2015 σε ηλικία 65 ετών. Islands Business: Jurelang Zedkaia becomes new Marshall Islands President
Πορτ Μόρεσμπι

Το Πορτ Μόρεσμπι (αγγλικά: Port Moresby) είναι η πρωτεύουσα της Παπούα Νέα Γουινέα και έχει 255.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2000. Βρίσκεται στον Κόλπο της Παπούα και στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού της Νέας Γουϊνέας. Η περιοχή στην οποία η πόλη ιδρύθηκε το 1873 από τον καπετάνιο Τζον Μόρεσμπι (John Moresby), και ονομάστηκε προς τιμή του Μόρεσμπι.

 Στην περιοχή πριν την εμφάνιση των Ευρωπαίων κατοικούσε η φυλή Motuan. Η περιοχή ήταν ήδη εμπορικό κέντρο πριν την ίδρυση της πόλης. Στις 10 η ώρα το πρωί της 20ής Φεβρουαρίου 1873, ο Τζον Μόρεσμπι αποβιβάστηκε και απαίτησε το έδαφος για τη Μεγάλη Βρετανία και ονόμασε το ένα λιμάνι Χάλιφαξ (το όνομα του πατέρα του) και το άλλο Μόρεσμπι. Το 1906 πέρασε στην Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας, πιο γνωστής σαν Παπούα. Το 1925 η πόλη ηλεκτροδοτήθηκε ενώ το 1941 μπήκαν παροχές νερού σε όλα τα σπίτια. Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη η οποία είχε γίνει ένα μεγάλο στρατόπεδο από τους Αυστραλούς. Τον Μάιο του 1942 ο Ιαπωνικός στρατός κατέλαβε το Μόρεσμπι και το λιμάνι έπαθε μεγάλες καταστροφές. Το 1945 το Μόρεσμπι και όλη η Νήσος της Γουινέας πέρασαν στην Αυστραλία και ανακηρύχθηκε διοικητική πρωτεύουσα όλης της νήσου. Το 1975 με την ανεξαρτησία της Παπούα Νέας Γουινέας έγινε πρωτεύουσα του νέου κράτους. Το 1980 η απογραφή έδειξε 120.000 κατοίκους και μέχρι το 1990 είχε αυξηθεί σε 195.000. Έχει υψηλά ποσοστά ανεργίας από 60% έως 90%, μαστίζεται επίσης από μεγάλη εγκληματικότητα. Στο Μόρεσμπι υπάρχουν όλα τα κυβερνητικά κτήρια, το Πανεπιστήμιο, το Εθνικό μουσείο και η εθνική βιβλιοθήκη, ενώ έχει και διεθνές αεροδρόμιο. Burke, Andrew (Μάιος 2005). Papua New Guinea and Solomon Islands (7η έκδοση). Lonely Planet. σελίδες 222–223.
Μαρία Κλοτίλδη της Σαβοΐας

Η Μαρία Κλοτίλδη (ιταλ. Maria Clotilde di Savoia, 2 Μαρτίου 1843 - 25 Ιουνίου 1911) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πριγκίπισσα της Ιταλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα Ναπολεόν.

 Η Λουδοβίκα Θηρεσία Μαρία Κλοτίλδη ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρος Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας (μετά της Ιταλίας) και της Αδελαΐδας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ράινερ Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Αντιβασιλέα της Λομβαρδίας-Βενετίας. Παντρεύτηκε το 1859 τον Ναπολέοντα Ιωσήφ Βοναπάρτη, Πρίγκιπα Ναπολεόν, τιτουλάριο Βασιλιά της Βεστφαλίας και Πρίγκιπα του Μονφόρ, και είχε τέκνα: Βίκτωρ (1862 - 1926). Λουδοβίκος (1864 - 1932), αντιστράτηγος στο ρωσικό στρατό. Μαρία Λετισία (1866 - 1926), παντρεύτηκε τον Αμεδαίο της Ισπανίας, Πρίγκιπα της Αόστα. Remsen Whitehouse, Henry (1897). The Sacrifice of a Throne: Being an Account of the Life of Amadeus, Duke of Aosta, sometime King of Spain. New York: Bonnel, Silver, and Co. Vizetelly, Ernest Alfred (1907). The Court of the Tuileries, 1852-1870: Its Organization, Chief Personages, Splendour, Frivolity, and Downfall. London: William Clowes and Sons, Limited.
The Last Airbender (βιντεοπαιχνίδι)

Το The Last Airbender είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης βασισμένο στην ομώνυμη ταινία, το οποίο κυκλοφόρησε για τα σε Wii και Nintendo DS. Κυκλοφόρησε στις 29 Ιουνίου του 2010 στην Αμερική, στις 6 Αυγούστου του 2010 στην Ευρώπη, ενώ στην Αυστραλία το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.

 Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τον Άανγκ, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να ελέγχει και τα 4 στοιχεία της φύσης, και τον Ζούκο, ο οποίος ελέγχει τη φωτιά, καθώς και βόμβες. Το βιντεοπαιχνίδι βασίζεται στον πρώτο κύκλο της σειράς κινουμένων σχεδίων Avatar: The Last Airbender και στην ταινία The Last Airbender. The Last Airbender - Wii (Αγγλικά) Official game page from THQ.com (Αγγλικά)
Ομόνοια (οργάνωση)

Η Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας-Ομόνοια (αλβανικά: Bashkimi Demokratik i Minoritetit Etnik Grek - Οmonoia‎), περισσότερο γνωστή απλώς ως Ομόνοια, είναι εθνική, πολιτική, πολιτιστική, και κοινωνική οργάνωση που έχει ως πρωταρχικό της στόχο την κατοχύρωση και διασφάλιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς και τη διαφύλαξη και καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας της Ελληνικής Μειονότητας της Βορείας Ηπείρου στην Αλβανία, σύμφωνα με τις συμβάσεις της χάρτας του Ελσίνκι και των Αρχών του ΟΑΣΕ.

 Ιδρύθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1991, μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος, στην κωμόπολη Δερβιτσάνη, από εκπροσώπους της ελληνικής εθνικής μειονότητας. Όνομα της Οργάνωσης ορίστηκε το «Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Μειονότητας-Ομόνοια» και έδρα της οι Άγιοι Σαράντα. Το 1991 ζήτησε την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου με την αιτιολογία ότι τα δικαιώματα που προβλέπονταν για τη μειονότητα από το αλβανικό σύνταγμα ήταν εξαιρετικά επισφαλή. Η απόρριψη της πρότασης ώθησε την ριζοσπαστική πτέρυγα της οργάνωσης να ζητήσει «Ένωση με την Ελλάδα».Με την επωνυμία «Δημοκρατική Ένωση Ελληνικής Μειονότητας», η Ομόνοια συμμετείχε στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1991, τις πρώτες πολυκομματικές εκλογές που έγιναν στην Αλβανία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρότι έλαβε μόλις το 0,7% των ψήφων, η Ομόνοια κέρδισε πέντε έδρες στη Βουλή των 250 εδρών. Ωστόσο, δεν συμμετείχε σε επόμενες εκλογές, καθώς απαγορεύτηκε με το αιτιολογικό ότι παραβίαζε αλβανικό νόμο που απαγόρευε «το σχηματισμό κομμάτων σε θρησκευτική, εθνική και περιφερειακή βάση». Στις επόμενες εκλογές συμμετείχε μέσω του πολιτικού της βραχίονα, του Κόμματος Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ), προκειμένου να παρακάμψει αυτή την απαγόρευση. Η Ομόνοια είναι ένωση αλβανών υπηκόων με ελληνική καταγωγή και συνείδηση, οι οποίοι αποδέχονται το Πρόγραμμα και Καταστατικό της Οργάνωσης και αγωνίζονται για την εδραίωση της δημοκρατιας, του κράτους δικαίου καθώς και για την κατοχύρωση και διασφάλιση όλων των διεθνώς αναγνωρισμένων ανθρώπινων και εθνικών δικαιωμάτων. Η Οργάνωση πιστεύει και αγωνίζεται για τις αρχές της ισοτιμίας, ισονομίας και ισοπολιτείας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και έμπρακτη εφαρμογή όλων των νομίμων ενδιαφερόντων και φιλοδοξιών και πολιτών της. Επίσης, είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς. Με βάση τις παραπάνω αρχές, η Ομόνοια αγωνίζεται για τη διασφάλιση όλων των κατοχυρωμένων με Διεθνείς Συμβάσεις, στο Διεθνές Δίκαιο, στο Αλβανικό Σύνταγμα και στο κοινοτικό κεκτημένο, δικαιωμάτων των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Η Ομόνοια έχει τέσσερις τοπικές οργανώσεις στις πόλεις Άγιοι Σαράντα, Δέλβινο, Αργυρόκαστρο και Τίρανα και ορισμένα υποτμήματα σε Κορυτσά, Αυλώνα και Πρεμετή. Διοικείται από 45μελές Γενικό Συμβούλιο που εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση κάθε δύο χρόνια.
The Mark II Purple Singles

Το The Mark II Purple Singles είναι μία συλλογή τραγουδιών που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1979 από το χαρντ ροκ συγκρότημα Deep Purple. Περιλαμβάνει τραγούδια των Deep Purple αλλά και ζωντανές και ανέκδοτες ηχογραφήσεις της περιόδου 1972 με 1973, από τη δεύτερη γραμμή μελών των Deep Purple.

 1. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:12από το Made in Japan2. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:56ζωντανή εκτέλεση από τις ηχογραφήσεις για το Made in Japan3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:52από το Made in Japan4. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:28από το Who Do We Think We Are5. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:30από το Machine Head6. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:29από το σινγκλ του δίσκου Machine Head7. Painted Horse (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:18από τις ηχογραφήσεις για το δίσκο Who Do We Think We Are The Mark II Purple Singles (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Απρίλιος 1979 Το Mark II Purple Singles περιέχει κομμάτια τα οποία ηχογραφήθηκαν από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998
Χαραυγή Μεσσηνίας

Η Χαραυγή (πρώην Γκρούστεσι) είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 180 κατοίκους.

 Η Χαραυγή μαζί με την Καζάρμα, αποτελούν την Κοινότητα Χαραυγής και ανήκουν στη Δημοτική Ενότητα Βουφράδος, με έδρα τον Χατζή. Μέχρι το 1957 ονομαζόταν Γκρούστεσι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 322 μέτρων, ανάμεσα σε Μεσσήνη και Πύλο και απέχει 32 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα.Κοντά στη Χαραυγή βρίσκεται το Πολυλίμνιο, περιοχή με λίμνες και καταρράκτες, το οποίο προσελκύει αρκετούς επισκέπτες. 21-04-1835, ο οικισμός Γκρούστεσι προσαρτάται στο Δήμο Βουφράσου,με έδρα τον Χατζή. 10-03-1851, η έδρα του Δήμου Βουφράσου μεταφέρεται από τον οικισμό Χατζή στον οικισμό Βλαχόπουλο. 30-07-1856, η έδρα του Δήμου Βουφράσου μεταφέρεται από τον οικισμό Βλαχόπουλο στον οικισμό Χατζή. 29-08-1882, ο Δήμος Βουφράσου μετονομάζεται σε Δήμο Βουφράδος. 31-08-1912, ο οικισμός Γκρούστεσι αποσπάται από το Δήμο Βουφράδος και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Γκρουστεσίου. 14-12-1957, ο οικισμός Γκρούστεσι μετονομάζεται σε Χαραυγή και η Κοινότητα Γκρουστεσίου, σε Κοινότητα Χαραυγής. 04-12-1997, ο οικισμός Χαραυγή αποσπάται από την Κοινότητα Χαραυγής και προσαρτάται στο Δήμο Βουφράδων. 03-07-2002, ο Δήμος Βουφράδων μετονομάζεται σε Δήμο Βουφράδος. 07-06-2010, ο οικισμός Χαραυγή αποσπάται από το Δήμο Βουφράδος και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.
Αλεξάνδρεια στην Παρθυηνή

Η Αλεξάνδρεια στην Παρθυηνή ή Αλεξάνδρεια η εν Παρθυηνή ή Αλεξανδρούπολις στην Παρθυηνή ήταν ελληνιστική πόλη στην Παρθυηνή. Οικοδομήθηκε το 330 π.Χ., σε τοποθεσία, άγνωστη προς το παρόν, (πιθανόν κοντά στην σημερινή πόλη Σαχρούντ, στο βόρειο Ιράν.

 Μεταξύ των πολλών Αλεξανδρειών του κόσμου αναφέρεται και η Αλεξάνδρεια η εν Παρθυηνή. Το Μάρτιο του 330 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε την Μηδία, την Παρθυηνή, τη Δραγγιανή, τη Γεδρωσία, την Αραχωσία και τις Παρομισάδες ή Παροπαμισάδες (αρχαία ελληνικά: Παροπαμισσάδαι. Είναι γνωστό επίσης, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος παρέμεινε στην Παρθυηνή για μικρό χρονικό διάστημα.Κατά το διάστημα αυτό ιδρύθηκε το 330 π.Χ. και η Αλεξάνδρεια η εν Παρθυηνή, η οποία στη συνέχεια ονομαζόταν και Αλεξανδρούπολη (αρχαία ελληνικά: Ἀλεξάνδρου πόλις>Αλεξανδρούπολις). Όπως και στις άλλες πόλεις, με παρόμοια χαρακτηριστικά (δηλαδή: ελληνιστικό φυλάκιο στην Κεντρική Ασία), που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, εγκαταστάθηκαν βετεράνοι (συνταξιούχοι ή τραυματίες) του Μακεδονικού Στρατού. Η ανοικοδόμηση της Αλεξάνδρειας στην Παρθυηνή έγινε σε τοποθεσία, που προς το παρόν είναι ακόμα άγνωστη, αλλά κάποιοι ερευνητές εκτιμούν ότι πιθανόν και να βρίσκεται κοντά στην σημερινή πόλη Σαχρούντ, στο βόρειο Ιράν. Σχέσεις επίσης με την πόλη της Αλεξάνδρειας στην Παρθυηνή δείχνουν ότι είχαν και οι: Ο Εύδαμος, ο γιος του Κρατεύα, (που ήταν αξιωματικός στο στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αδελφός του Πείθωνος του «στρατηγού των άνω σατραπειών»), ο οποίος καταγόταν από την Εορδαία και διετέλεσε για κάποιο μικρό μάλλον διάστημα σατράπης της Παρθυηνής. Ο εταίρος Τληπόλεμος, γιος του Πυθοφάνους, που το 330 π.Χ. διορίστηκε, «επίσκοπος» του σατράπη της Παρθυηνής και της Υρκανίας. Επίσης στην περιοχή της Παρθυηνής (ή στην περιοχή της Υρκανίας) πιθανολογείται ότι πέθανε το 330 π.Χ. από ασθένεια και ο συμμαθητής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Μίεζα και εταίρος, ο Νικάνωρ, που ήταν ο δεύτερος γιος του Παρμενίωνα, (γενική στα αρχαία ελληνικά: Παρμενίωνος) και νεότερος αδελφός του Φιλώτα. Η περιοχή της Παρθυηνής με πρωτεύουσα την Αλεξάνδρεια αυτή, είχε κατά την αλεξανδρινή περίοδο εξέχουσα ακμή και πλησίον της κτίσθηκαν και άλλες μακεδονικές πόλεις. Για αυτές τις άλλες πόλεις στην ευρύτερη περιοχής της Παρθυηνής, όπως η Σώτειρα, Καλλιόπη, Χάρις, Εκατόμπυλος, Αχαΐα κάνει αναφορά και ο Αππιανός (στο βιβλίο «Ρωμαϊκών Ιστοριών, τα σωζόμενα»), καθώς και στις πόλεις που έκτισε μεταγενέστερα και προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ.
Ναός Αγίας Παρασκευής (Γεροσκήπου)

Ο ναός της Αγίας Παρασκευής στη Γεροσκήπου είναι βυζαντινός χριστιανικός ναός της εκκλησίας της Κύπρου ο οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Γεροσκήπου, κοντά στην Πάφο, και χρονολογείται από τον 9ο αιώνα. Χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη διάταξη των τρούλων της, που όμοιά της στην Κύπρο έχει μόνο ο ναός Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα. Το σχέδιο πιθανόν προέρχεται από τον ναό του Ιωάννη στην Έφεσο και στο ναό των Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.

 Ο τρίκλιτος ναός της Αγίας Παρασκευής χωρίζεται στο εσωτερικό από τοίχους που στηρίζουν τους τρούλους. Υπάρχουν τρεις θόλοι πάνω από τον κεντρικό κλίτος, ενώ διαθέτει άλλους δύο θόλους, ένα σε κάθε πλάγιο κλίτος, δημιουργώντας την εντύπωση σταυροειδούς δομής. Στην κόγχη του κεντρικού ναού, ένα παρεκκλήσι είναι προσκολλημένο στο νότιο κλίτος στα ανατολικά, το οποίο πιθανότατα ήταν τόπος μαρτυρίου στο παρελθόν, ένα κτίριο σε ένα μέρος που είχε στενή σχέση με τη ζωή ή το λείψανο ενός αγίου ή μάρτυρα. Η νοτιοανατολική γωνία της εκκλησίας κυριαρχείται από έναν καμπαναριό που χτίστηκε το 1886. Το δυτικό τμήμα που μοιάζει με νάρθηκα χτίστηκε τον 19ο αιώνα ως γυναικωνίτης και επεκτάθηκε το 1931. Οι εξαιρετικά παχείς τοίχοι φέρουν τοιχογραφίες στο εσωτερικό. Τα παλαιότερα λείψανα είναι ανεικονικά, καθαρά διακοσμητικά μοτίβα που χρονολογούνται από την εποχή της Εικονομαχίας τον 9ο αιώνα. Πάνω από αυτό είναι ένα στρώμα τοιχογραφιών του 12ου αιώνα, μία από τις καλύτερα διατηρημένες να είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου στο βόρειο τείχος του ναού. Οι περισσότερες τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα και έχουν ιστορίες από την Καινή Διαθήκη ως θέμα τους. Επίσης στο ναό σώζονται και εικόνες, με τη πιο σημαντική εικόνα να χρονολογείται από την ίδια περίοδο (14ος-15ος αιώνας), που απεικονίζει την Παναγία Γεροσκηπιώτισσα από τη μία πλευρά και τη Σταύρωση από την άλλη. Είναι πιθανόν ο ναός να είναι κτισμένος στη θέση ιερού της Αφροδίτης, καθώς φαίνεται ότι κατά την αρχαιότητα η περιοχή ήταν ιερή. Το όνομα Γεροσκήπου προέρχεται από την ονομασία Ιερός Κήπος. Andreas Schneider: Zypern. Archäologische Schätze, byzantinische Kirchen und gotische Kathedralen im Schnittpunkt der Kulturen. 2011, σ. 136–139. «Βυζαντινή Εκκλησία Αγίας Παρασκευής στο χωριό Γεροσκήπου». www.visitcyprus.com. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020.
Γκέοργκ Έμπερς

Ο Γκέοργκ Μόριτς Έμπερς (Georg Moritz Ebers, 1 Μαρτίου 1837 – 7 Αυγούστου 1898) ήταν Γερμανός αιγυπτιολόγος και μυθιστοριογράφος, ο οποίος τον χειμώνα του 1873–1874 ανεκάλυψε τον περίφημο αιγυπτιακό πάπυρο ιατρικού περιεχομένου που φέρει το όνομά του.

 Ο Έμπερς γεννήθηκε στο Βερολίνο, αλλά σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, ενώ στο Βερολίνο σπούδασε ανατολικές γλώσσες και αρχαιολογία. Το 1865 ανακηρύχθηκε υφηγητής (Dozent) στην αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, όπου έγινε καθηγητής το 1868. Το 1870 διορίσθηκε καθηγητής στα ίδια αντικείμενα στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Είχε ήδη πραγματοποιήσει δύο επιστημονικά ταξίδια στην Αίγυπτο. Το πρώτο του σημαντικό έργο ήταν το Ägypten und die Bücher Moses (1867–1868). Το 1874 δημοσίευσε τον περίφημο ιατρικό Πάπυρο Ebers, τον οποίο είχε ανακαλύψει στις Θήβες και χρονολογείται στα μέσα του 16ου αιώνα π.Χ.. Το κείμενό του μεταφράσθηκε από τον H. Joachim το 1890. Σήμερα ο πάπυρος αυτός φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Λειψίας και θεωρείται από τους σημαντικότερους παπύρους ιατρικού περιεχομένου και το δεύτερο αρχαιότερο σωζόμενο ιατρικό κείμενο στον κόσμο (μετά τον Πάπυρο Έντγουιν Σμιθ, περ. 1600 π.Χ.). Ο Έμπερς από την αρχή της σταδιοδρομίας του συνέλαβε την ιδέα να εκλαϊκεύσει την αιγυπτιολογία γράφοντας ιστορικά μυθιστορήματα. Το Eine ägyptische Königstochter εκδόθηκε το 1864 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν τα Uarda (1877), Homo sum (1878), Die Schwestern (1880), Der Kaiser (1881, εκτυλίσσεται στην εποχή του Αυτοκράτορα Αδριανού), Serapis (1885), Die Nilbraut (1887) και Kleopatra (1894), που έτυχαν επίσης καλής αποδοχής. Ο Έμπερς έγραψε και άλλα ιστορικά μυθιστορήματα, ιδίως το Die Frau Bürgermeisterin (1882) και το Die Gred (1887), η υπόθεση των οποίων τοποθετείται τον 16ο αι. μ.Χ., χωρίς ωστόσο να έχει την επιτυχία των αιγυπτιακών μυθιστορημάτων του. Τα άλλα έργα του περιλαμβάνουν ένα περιγραφικό έργο για την Αίγυπτο (το Aegypten in Wort und Bild, 2η έκδ. 1880), μία βιογραφία (1885) του αείμνηστου δασκάλου του, του αιγυπτιολόγου Καρλ Ρίχαρντ Λέπσιους, και έναν τουριστικό οδηγό της Αιγύπτου (1886). Το 1889 η κατάσταση της υγείας του τον υποχρέωσε σε πρόωρη συνταξιοδότηση από την έδρα του. Απεβίωσε στην κωμόπολη Τούτσινχ της Βαυαρίας σε ηλικία 61 ετών. Τα άπαντά του εκδόθηκαν σε 25 τόμους στη Στουτγκάρδη (1893–1895). Το λήμμα «Έμπερς, Γεώργιος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια-Χάρη Πάτση, τόμος 12, σελ. 254 Ebers, G.: Die Geschichte meines Lebens, Στουτγκάρδη 1893 Gosche, R.: G. Ebers, der Forscher und Dichter, 2η έκδ. Λειψία 1887