IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τεπλιτσουμάμπη

Η Τεπλιτσουμάμπη (Teplizumab), που πωλείται με την εμπορική ονομασία Tzield, είναι ένα εξανθρωπισμένο anti-CD3 μονοκλωνικό αντίσωμα, το οποίο αποτελεί την πρώτη εγκεκριμένη θεραπεία που ενδείκνυται για την καθυστέρηση της έναρξης του σταδίου 3 Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 1 (ΣΔΤ1), σε άτομα με ΣΔΤ1 σταδίου 2.Η περιοχή Fc αυτού του αντισώματος έχει κατασκευαστεί ώστε να έχει μη δεσμευτικές ιδιότητες υποδοχέα Fc (FNB). Οι μηχανισμοί δράσης της τεπλιτσουμάμπης, φαίνεται να περιλαμβάνουν ασθενή αγωνιστική δράση στη σηματοδότηση μέσω του συμπλέγματος Τ κυτταρικού υποδοχέα (TCR)- CD3, που σχετίζεται με την ανάπτυξη ανεργίας, μη ανταπόκρισης και/ή απόπτωσης, ιδιαίτερα των ανεπιθύμητων ενεργοποιημένων κυττάρων Teff. Επιπλέον, απελευθερώνονται ρυθμιστικές κυτοκίνες και επεκτείνονται τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην αποκατάσταση της ανοσολογικής ανοχής.

 Η τεπλιτσουμάμπη ενδείκνυται, για να καθυστερήσει την έναρξη του σταδίου 3 σε διαβήτη τύπου 1, σε ενήλικους και παιδιατρικούς ασθενείς άνω των 8 ετών με στάδιο 2 . Στις ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνονται: το σύνδρομο απελευθέρωσης κυτταροκινών, σοβαρές λοιμώξεις, λεμφοπενία και αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Η τεπλιτσουμάμπη, αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου σε συνεργασία με την Ortho Pharmaceuticals και στη συνέχεια αναπτύχθηκε περαιτέρω στη MacroGenis, Inc., συμπεριλαμβανομένης και μιας συνεργασίας με την Eli Lilly, για τη διεξαγωγή της πρώτης κλινικής δοκιμής Φάσης 3 για την πρώιμη έναρξη διαβήτη τύπου 1. Αφού η αρχική δοκιμή Φάσης 3, που διεξήχθη από τη Macrogenics απέτυχε να καλύψει το πρωτεύον τελικό σημείο, το φάρμακο αποκτήθηκε από την Provention Bio, η οποία ξεκίνησε ξανά την ανάπτυξη με βάση την ανάλυση υποσυνόλου των αρχικών δοκιμών. Η τεπλιτσουμάμπη έχει χρησιμοποιηθεί σε κλινικές δοκιμές με στόχο την προστασία των υπολειπόμενων β-κυττάρων σε ασθενείς με ΣΔ1, που διαγνώστηκαν πρόσφατα. Οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες όπως τα αντι-CD3, μπορεί να αποκαταστήσουν το φυσιολογικό έλεγχο της γλυκόζης εάν παρέχονται σε πολύ πρώιμα στάδια της νόσου, όπως το στάδιο 2 ΣΔ1, όταν υπάρχουν ακόμη αρκετά β-κύτταρα για τη διατήρηση της ευγλυκαιμίας. Η τεπλιτσουμάμπη έχει αξιολογηθεί για τη θεραπεία της απόρριψης νεφρικού αλλομοσχεύματος, για τη θεραπεία επαγωγής σε λήπτες μοσχευμάτων νησιδίων και για ψωριασική αρθρίτιδα. Μία μελέτη Φάσης 2, έδειξε ότι η τεπλιτσουμάμπη θα μπορούσε να καθυστερήσει την ανάπτυξη διαβήτη σε μέλη της οικογένειας διαβητικών τύπου 1, που εμφανίζουν σημάδια εξέλιξης προς διαβήτη κατά περίπου δύο χρόνια μετά από μία μόνο θεραπεία, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον για τη χρήση της ως πρόληψη και όχι ως θεραπεία σε ασθενείς υψηλού κινδύνου.
Rock or Bust

Rock or Bust είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 2 Δεκεμβρίου 2014 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia". Στην πατρίδα του συγκροτήματος το άλμπουμ κυκλοφόρησε τέσσερις ημέρες νωρίτερα, στις 28 Νοεμβρίου.Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος χωρίς τον Μάλκολμ Γιανγκ στην σύνθεση του, ο οποίος αποχώρησε για λόγους υγείας και αντικαταστάθηκε από τον ανεψιό του, Στίβι Γιανγκ.Για την προώθηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε μία παγκόσμια περιοδεία, στην οποία γιορτάστηκαν τα σαράντα χρόνια από την δημιουργία του συγκροτήματος.Το πρώτο σινγκλ του "Rock Or Bust" με τίτλο "Play Ball", κυκλοφόρησε στις 7 Οκτωβρίου, ενώ έχει γίνει γνωστό ότι το ομώνυμο κομμάτι θα αποτελούσε το δεύτερο σινγκλ του δίσκου και κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου.Το "Rock Or Bust" ανέβηκε στην τρίτη θέση των καταλόγων επιτυχιών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

 1. Rock or Bust (A. Young, M. Young) - 3:04 2. Play Ball (A. Young, M. Young) - 2:47 3. Rock the Blues Away (A. Young, M. Young) - 3:24 4. Miss Adventure (A. Young, M. Young) - 2:57 5. Dogs of War (A. Young, M. Young) - 3:35 6. Got Some Rock & Roll Thunder (A. Young, M. Young) - 3:22 7. Hard Times (A. Young, M. Young) - 2:44 8. Baptism by Fire (A. Young, M. Young) - 3:30 9. Rock the House (A. Young, M. Young) - 2:42 10. Sweet Candy (A. Young, M. Young) - 3:09 11. Emission Control (A. Young, M. Young) - 3:41 Rock or Bust (άλμπουμ)Αυστραλία (ARIA Certification): ΠλατινένιοςΑυστρία (IFPI Certification): ΠλατινένιοςΓερμανία (BVMI Certification): ΠλατινένιοςΝέα Ζηλανδία (RMNZ Certification): ΧρυσόςΗνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): ΧρυσόςΕλβετία (IFPI Certification): ΠλατινένιοςΣουηδία (GLF Certification): Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Rock Or Bust" είχε την εξής μορφή: Μπράιαν Τζόνσον - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα Στίβι Γιανγκ - κιθάρα Κλιφ Ουίλιαμς - μπάσο Φιλ Ραντ - τύμπανα Rock or Bust - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic AC/DC - Rock or Bust (album review ) | Sputnikmusic AC/DC: 'Rock Or Bust' Artwork, Track Listing Unveiled - Blabbermouth
Τυμφαία

Η Τυμφαία ή Στυμφαία είναι ιστορική περιοχή της Άνω Μακεδονίας. Η αρχαία Τυμφαία εκτείνεται στην γεωγραφική περιοχή δυτικά του ρου του Αλιάκμονα που ανήκει σήμερα διοικητικά στην Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών στα νοτιοδυτικά της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Η Τυμφαία αποτελεί μία από τις διοικητικές περιοχές του Μακεδονικού Βασιλείου και εκτεινόταν νότια της επαρχίας της Ορεστίδας και δυτικά της επαρχίας της Ελιμίας.Η Τυμφαία θεωρείται, από άλλους συγγραφείς, περιοχή της Ηπείρου, πριν ενταχθεί διοικητικά στην Άνω Μακεδονία και στο βασίλειο του Φιλίππου Β' μετά το 355 π.Χ.. Οι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονται Τυμφαίοι (Τυμφαῖοι). Σύμφωνα με άλλες πηγές, η περιοχή της Τυμφαίας μέχρι το όρος Τύμφη, αποτελεί περιοχή της Ελιμίας.

 Η αρχαίας Τυμφαία ορίζονταν γεωγραφικά πιθανόν στα βόρεια από τον παραπόταμο του Αλιάκμονα, Πραμορίτσα και τον Αώο, από τον ποταμό Αλιάκμονα στα ανατολικά, στα νότια από τα όρη Χάσια (ίσως μέχρι τον Πηνειό) και στα δυτικά από την οροσειρά της Πίνδου. Στα δυτικά ίσως περιλαβάνει ολόκληρη την περιοχή της βόρειας Πίνδου από το Ζαγόρι έως το Μέτσοβο. Το όνομα της ιστορικής περιοχής προέρχεται από το όρος Τύμφη. Από την περίοδο της Μυκηναϊκής Εποχής μέχρι την κατάλυση του βασιλείου της Τυμφαίας από τον Φίλιππο Β', η περιοχή είναι οικονομικά και πολιτιστικά ανεπτυγμένη. Η αρχαία Αιανή στην Ελιμία και το Άργος Ορεστικόν στην Ορεστίδα, είναι δυό σημαντικές πόλεις της Άνω Μακεδονίας σε συνδυασμό με τα αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων δεκαετιών, τονίζουν την μεγάλη σημασία της περιοχής και το σημαντικό βιωτικό και πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων του, πριν την προσάρτηση των περιοχών στο Μακεδονικό Βασίλειο του Φιλίππου του Β'. Γραπτές μαρτυρίες για τις αρχαίες πόλεις της περιοχής δεν υπάρχουν πολλές. Στα κείμενα του ιστορικού Διόδωρου Σικελιώτη αναφέρεται η πόλη Τραμπύα, στην οποία εξελίχθηκε στην Ελληνιστική Περίοδο μια μάχη μεταξύ του Πολυπέρχοντα και του Κασσάνδρου, σχετικά με την διαδοχή της Μακεδονίας από τον Ηρακλή, νόθο υιό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.. Γειτονική πόλη αναφέρεται και η Βουνείμα από τον Στέφανο τον Βυζάντιο, χτισμένη από τον Οδυσσέα. Επίσης, σημαντική πόλη της περιοχής, και μάλιστα πρωτεύουσά της σύμφωνα με το ιστορικό Στράβων, ιστορείται το Αιγίνιον. Αρχαιολογικά ευρήματα εντοπίζονται τις τελευταίες δεκαετίες λόγω κυρίως της κατασκευής σημαντικών έργων υποδομής. Κατά την κατασκευή του οδικού άξονα της Εγνατίας Οδού εντοπίστηκαν μυκηναϊκές και μακεδονικές οικιστικές περιοχές κοντά στα χωριά Πριόνια και Κνίδη. Στον ορεινό όγκο, γνωστός είναι και ο αρχαίος οικισμός στη θέση Καστρί στο Πολυνέρι. Στις όχθες του ποταμού Αλιάκμονα, έγιναν κυρίως ανασκαφές κατά την διάρκεια κατασκευής του φράγματος του Ιλαρίωνα. Αρχαίοι οικισμοί εντοπίζονται στη θέση Άγιος Κωνσταντίνος στη Δήμητρα , στη θέση Μεγάλη Πέτρα στο Μοναχίτι και στη θέση Κεραμαριό στη Παλιουριά . Πολυπέρχων, έπαρχος της Μακεδονίας κατά την Ελληνιστική Περίοδο. Περιοχές της αρχαίας Ελλάδας Δήμος Τυμφαίων
Ακρόπολη Φαρσάλου

Η Ακρόπολη Φαρσάλου είναι ιστορική τοποθεσία στην κορυφή του άλσους των Φαρσάλων, στην Ελλάδα, η οποία διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της υστεροαρχαϊκής εποχής, πιο συγκεκριμένα κατά τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., ενώ καταλαμβάνει την κορυφή του υψώματος του Προφήτη Ηλία.

 Αποτελεί το νοτιότερο και υψηλότερο τμήμα της πόλης και το σχήμα της είναι επίμηκες, με κατεύθυνση ανατολικά – δυτικά και αποτελείται από δύο πεπλατυσμένες εξάρσεις στα άκρα, με ένα στενό διάσελο ανάμεσά τους. Το μήκος της φτάνει τα 500 μέτρα, ενώ το μέγιστο πλάτος της μόλις τα 60 μέτρα. Φαίνεται ότι εξυπηρετούσε καθαρά στρατιωτικούς – αμυντικούς σκοπούς. Η σημερινή της εικόνα είναι προϊόν των μετασκευών της βυζαντινής περιόδου. Στο σύστημα τροφοδοσίας και αποταμίευσης νερού της αρχαίας ακρόπολης ανήκει μία δεξαμενή σε σχήμα φιάλης, σκαμμένη στο βράχο και κτισμένη στην περιοχή του στομίου της κατά το εκφορικό σύστημα με ορθογώνιους κυβόλιθους σε δόμους. Η πρόσβαση στην ακρόπολη γινόταν από δύο πύλες, τοποθετημένες βόρεια και νότια στο στενό διάσελο. Η βόρεια πύλη εξυπηρετούσε, κυρίως, την εσωτερική επικοινωνία με την πόλη, ενώ η νότια πύλη αποτελούσε την απευθείας έξοδο από αυτή. «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Αρχαιολογικοί Χώροι». odysseus.culture.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2022.
Ιταλική παρτίδα

Η Ιταλική παρτίδα είναι σκακιστικό άνοιγμα της κατηγορίας ανοιχτών ανοιγμάτων με βασικές κινήσεις, τις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή): 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αγ4Η παρτίδα αυτή είναι πολύ παλαιό σκακιστικό άνοιγμα με αναφορά της ακόμα και στα ιταλικά χειρόγραφα του 15ου αιώνα. Αργότερα, τον 18ο αιώνα γνώρισε μεγάλες δόξες, όμως στη συνέχεια απώλεσε την προτίμηση των μεγάλων παικτών που δεν τη χρησιμοποιούσαν με την ίδια συχνότητα στις παρτίδες τους. Στη σημερινή εποχή εμφανίζεται σπανιότατα στα διάφορα τουρνουά. Στην Ιταλική Παρτίδα ο λευκός με την κίνηση Αγ4 σκοπεύει σε ολότελα διαφορετικά οφέλη από εκείνα της Ισπανικής παρτίδας. Ενώ στην Ισπανική Παρτίδα, με την κίνηση Αβ5 ο λευκός αρχίζει τη διαμάχη για την κατοχή και έλεγχο του κέντρου, στην Ιταλική Παρτίδα σκοπεύει άμεσα κατά του τετραγώνου ζ7, το οποίο τετράγωνο αποτελεί ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία στην αμυντική διάταξη κάθε παίχτη, καθώς ο μόνος που μπορεί να το υπερασπιστεί στην αρχή του παιχνιδιού είναι ο ίδιος ο βασιλιάς. Με την κίνηση Αγ4 ο λευκός ελέγχει επίσης και το τετράγωνο δ5 στο κέντρο της σκακιέρας, προσθέτοντας ένα όπλο στη φαρέτρα του στην κρίσιμη μάχη κάθε σκακιστή για την κατοχή του κέντρου.

 Η αδυναμία της Ιταλικής Παρτίδας έγκειται στο γεγονός ότι η κίνηση Αγ4 ελέγχει μεν το τετράγωνο δ5, όχι όμως αποτελεσματικά. Ο μαύρος, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, με την κίνηση του την κατάλληλη στιγμή δ7-δ5, επιτυγχάνει τη διάσπαση του λευκού κέντρου (με ταυτόχρονη απειλή κατά του αξιωματικού στο γ4 και του πιονιού στο ε4). Στο άνοιγμα αυτό διακλαδώνονται οι επόμενες βασικές συνέχειες (βαριάντες): η Βαριάντα Γκρέκο, με δυνατότητα καλύτερου παιχνιδιού για τα λευκά η Βαριάντα Μέλλερ, που συνήθως οδηγεί σε ισοπαλία με την προϋπόθεση ο μαύρος να κάνει τις ορθολογικές αμυντικές κινήσεις η Βαριάντα Μίζες, με πολύ μεγάλη την πιθανότητα ρεμί (ισοπαλίας) λόγω των ανόμοιων αξιωματικών η Βαριάντα Μότσκο, με τα μαύρα να στέκονται καλά στην σκακιέρα Μετά και από την κίνηση 3...Αγ5, που χαρακτηρίζει τη βαριάντα "Τζουόκο πιάνο" (ήρεμη παρτίδα), ο λευκός έχει πολλές συνέχειες, με τις βασικές να είναι 4.γ3 ή και 4.δ3. Η κίνηση 4.0-0 (μικρό ροκέ) συνήθως οδηγεί με διαφορετική σειρά των κινήσεων, σε μια από τις άλλες βαριάντες ή επιτρέπει στα μαύρα να ισορροπήσουν γρηγορότερα το παιχνίδι. Η κίνηση 4.δ3 χαρακτηρίζει τη βαριάντα "Τζουόκο πιανίσιμο" (ηρεμότερη παρτίδα). Η συνολική εικόνα του ανοίγματος είναι ως εξής σε αυτή την περίπτωση: 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αγ4 Αγ5 4. δ3 δ6 5. Ιγ3 Ιζ6 6. Αη5 θ6 7. Α:ζ6 Β:ζ6 8. Ιδ5 Βδ8 9. γ3 α6Οι θέσεις είναι ισόπαλες με τον λευκό να έχει περισσότερο έδαφος, τον μαύρο όμως να διατηρεί τους δύο αξιωματικούς. Η κίνηση 4.γ3 χαρακτηρίζει τη "Βαριάντα Γκρέκο" που πήρε το όνομά της από τον Ιταλό σκακιστή Τζοακίνο Γκρέκο. Η συνολική εικόνα του ανοίγματος είναι ως εξής σε αυτή την περίπτωση: 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αγ4 Αγ5 4. γ3 Ιζ6! 5. δ4 ε:δ4 6. γ:δ4 Αβ4+ Τριαντάφυλλου Σιαπέρα, Το Σκάκι-Πλήρης Ανάπτυξις της Θεωρίας και η Πρακτική της Εφαρμογή, Τόμος 1, εκδόσεις Αποσπερίτης, Αθήνα, σελ. 234-237, (πρώτη έκδοση του βιβλίου: 1967) Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess_Opening_Theory: Italian Game
Τζουζέπα Μπαρμπαπίκολα

Η Τζουζέπα Ελεονώρα Μπαρμπαπίκολα (1702 – 1740) ήταν Ιταλίδα φιλόσοφος, ποιήτρια και μεταφράστρια. Έγινε γνωστή το 1722 με την μετάφραση του έργου Principi della filosofia του Ρενέ Ντεκάρτ, στα ιταλικά.Ήταν μέλος της Accademia degli Arcadi στην Μπολόνια, υπό την ονομασία Μυριστικό. Συχνά εξέδιδε ποιήματά της σε συνεργασία με τη φίλη της, ποιήτρια Λουίζα Βίκο. Στην μετάφραση του έργου Αρχές της Φιλοσοφίας , η Μπαρμπαπίκολα ισχυρίστηκε ότι οι γυναίκες, σε αντίθεση με τις σύγχρονες πεποιθήσεις της, δεν είναι πνευματικά κατώτερες εκ φύσεως, αλλά εξαιτίας της έλλειψης εκπαίδευσής τους. Ναπολιτάνοι μελετητές θεωρούν πως η Μπαρμπαπίκολα έφερε την Καρτεσιανή σκέψη στην Ιταλία.

 Η ιστορία της Μπαρμπαπίκολα είναι ασαφής, αλλά κάποια γεγονότα φαίνεται να είναι γνωστά γι ' αυτήν. Κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε στη Νάπολη, και η οικογένειά της φαίνεται να έχει προέρχεται από το Σαλέρνο. Ο θείος της ήταν ο Tommaso Maria Alfani, ένας αναγνωρισμένος Δομινικανός ιεροκήρυκας στη Νάπολη. Ο Alfani ήταν αντιπρόσωπος του Giambattista Vico, ενός διακεκριμένου ανθρώπου από τον οποίο η Μπαρμπαπίκολα απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της γνώσης της. Αν και τίποτα δεν είναι γνωστό από τους γονείς της, υποστηρίζεται ότι ο θείος της, επηρέασε την ανατροφή της στον τομέα της εκπαίδευσης και της μάθησης. Δεν υπάρχει καμία γνωστή πληροφορία για την τυπική εκπαίδευση της Μπαρμπαπίκολα. Ωστόσο, φαίνεται πως το μεγαλύτερο μέρος των γνώσεών της συσσωρεύτηκε δια μέσου συζητήσεων σε Ναπολιτανικά σαλόνια. Ιδιαίτερα, κατά πάσα πιθανότητα ήταν στο σπίτι του ιταλού φιλόσοφου Giambattista Vico , όπου αποκόμισε τις περισσότερες γνώσεις της, αφού ο Vico ήταν πατέρας της φίλης της, Λουίζα Ως γυναίκα μεταφράστρια, ήταν μεγάλη υποστηρικτής της εκπαίδευσης των γυναικών της εποχής της. Στόχος της από την μετάφραση Principi della filosofia δεν ήταν απλώς να δοθεί η ευκαιρία στους Ιταλούς να μάθουν γι'αυτή τη νέα Καρτεσιανή φιλοσοφία, αλλά κυρίως για να μπορέσουν να εκπαιδεύσουν και να χειραφετηθούν οι γυναίκες. Στον πρόλογό της, με τίτλο "Η Μετάφραση προς τον Αναγνώστη", η Μπαρμπαπίκολα υποστήριζε τις ιδέες της και συμπεριέλαβε μια ιστορία για την μάθηση των γυναικών, μια για την φιλοσοφία και μια αυτοβιογραφία, και όλα αυτά υπερασπιζόμενη το δικαίωμα των γυναικών για μάθηση. Αποδεικνύοντας ότι ο Descartes δημιούργησε μια φιλοσοφία όπου επαινούσε το γυναικείο νου, χρησιμοποίησε την αντίληψη της όσον αφορά την Καρτεσιανή σκέψη, για να πείσει τις γυναίκες έτσι ώστε να εκπαιδεύονται.Η Μπαρμπαπίκολα ήταν πάντα κεντρική υποστηρικτής και συνήγορος για την εκπαίδευση των γυναικών. Ήταν το επιχείρημά της πως η έμφυτη φύση των γυναικών, να είναι το ασθενές φύλο, δεν ήταν η αιτία της άγνοιάς τους. Υποστήριζε πως οι γυναίκες λάμβαναν είτε μηδαμινή είτε άθλια εκπαίδευση, και εξαιτίας αυτού, οι γυναίκες εκείνης της εποχής ήταν τελικά αδαείς και αμόρφωτες. Ισχυριζόταν ότι οι γυναίκες είχαν πάντα τη δυνατότητα και την ικανότητα να μορφωθούν, μέχρι την εμφάνιση της Καρτεσιανής σκέψης, όπου είχε πλέον τα απαραίτητα εργαλεία για να επιβεβαιώσει τις ιδέες της. https://web.archive.org/web/20170412061958/http://scienzaa2voci.unibo.it/biografie/69-barbapiccola-giuseppa-eleonora
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1969

Το 22ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών πραγματοποιήθηκε από τις 8 έως τις 23 Μαΐου του 1969. Σ' αυτό το φεστιβάλ προστέθηκε ένα νέο μη διαγωνιστικό μέρος που ονομάστηκε "Το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών", ως απάντηση στην ακύρωση του φεστιβάλ το 1968. Το Μεγάλο Βραβείο πήγε στην ταινία Επαναστατημένη γενιά του Λίντσεϊ Άντερσον. Το φεστιβάλ άνοιξε με την ταινία Γλυκειά Τσάριτυ.

 Το μεγάλο βραβείο αυτή τη χρονιά, που ζούσε ακόμη κάτω από την επήρεια του πνεύματος του 1968 και ανταποκρίθηκε στην έξαρση του χίπικου κινήματος, απονεμήθηκε στην αντιεξουσιαστική Επαναστατημένη γενιά του Λίντσεϊ Άντερσον. Από την άλλη, το τρίπτυχο "σεξ, ναρκωτικά και ροκ εν ρολ", εισέβαλε στις Κάννες με τη μορφή τριών καβαλάρηδων. Τριών νεαρών με μακριά μαλλιά και καλιφορνέζικα καμώματα, που εκπροσωπούσαν την αμερικανική αντι-κουλτούρα. Ο Ντένις Χόπερ, ο Πίτερ Φόντα και ο Τζακ Νίκολσον ήρθαν την κατάλληλη στιγμή για να καταδείξουν μια διαφορετική εικόνα της Αμερικής: των νέων εξερευνητών που διέσχιζαν τη χώρα όπως άλλοτε οι καουμπόι στα γουέστερν. Μόνο που αντί για άλογα είχαν μηχανές. Ταξίδευαν για να ξορκίσουν τη βία, την αδιαφορία, τον πόλεμο. Ο Ξένοιαστος Καβαλάρης, που προβλήθηκε στις φεστιβαλικές Κάννες, γράφτηκε στη μυθολογία του αμερικανικού κινηματογράφου. Μία πραγματικά καλτ ταινία που έκανε στη συνέχεια εκατομμύρια εισπράξεις, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία. Ο Ντένις Χόπερ αποχώρησε από την Κρουαζέτ με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. Η ταινία Ζ του Κώστα Γαβρά κέρδισε το βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας (Ζαν-Λουί Τρεντινιάν). Οι Κάννες του 1969 έζησαν μέσα στις αντιθέσεις. Δεξιώσεις, φαγοπότια, πάρτι και κραιπάλη από τη μία. Πρωτοπορία, επανάσταση και πολιτικοποίηση από την άλλη. Το φεστιβάλ, αναγεννημένο από τις στάχτες του 1968, προσαρμόστηκε με ταχύτητα στην κουλτούρα της νέας δεκαετίας.
Τζον Τζέφρις

Ο Τζον Τζέφρις (αγγλικά: John Jeffries‎, 5 Φεβρουαρίου 1745 – 16 Σεπτεμβρίου 1819) ήταν Αμερικανός φυσικός, επιστήμονας και στρατιωτικός χειρουργός του Βρετανικού Στρατού στη Νέα Σκωτία και τη Νέα Υόρκη κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης.

 Γεννήθηκε στη Βοστώνη, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Χάρβαρντ και απέκτησε πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν. Είναι περισσότερο γνωστός ως συνοδός του Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ στην πτήση με αερόστατο που πραγματοποίησαν το 1785 πάνω από τη Μάγχη. Ο Δρ. Τζέφρις έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην δίκη της Σφαγής της Βοστώνης ως μάρτυρας υπεράσπισης. Ήταν ο χειρουργός του Πάτρικ Καρ, ο οποίος ήταν ένας από τους Αμερικανούς που τραυματίστηκαν κατά την διάρκεια αυτού του συμβάντος. Ο Τζέφρις θεωρείται επίσης ως ένας από τους πρώτους παρατηρητές καιρού της Αμερικής. Ξεκίνησε να πραγματοποιεί καθημερινές καιρικές μετρήσεις το 1774 στη Βοστώνη, και μετρήσεις με αερόστατο πάνω από το Λονδίνο το 1784. Η Εθνική Ημέρα Μετεωρολόγων των ΗΠΑ εορτάζεται προς τιμήν του, την ημέρα γέννησης του, στις 5 Φεβρουαρίου. Τα Αρχεία και οι Ειδικές Συλλογές του Κολλεγίου Άμερστ διαθέτουν συλλογή των εργασιών του, συμπεριλαμβανομένης και μια επιστολής που έριξε από το αερόστατο της ιστορικής του πτήσης, η οποία θεωρείται το παλαιότερο παράδειγμα αεροπορικού ταχυδρομείου που διασώζεται.Έζησε στην Αγγλία από το 1776 έως το 1790. Παρόλο που το όνομα του συμπεριλήφθηκε στην Πράξη Εξορίας της Μασαχουσέτης, επέστρεψε στο ιδιωτικό του ιατρείο στην Βοστώνη, όπου και έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1819. Ο γιος του Τζον Τζέφρις Β΄ (1796-1876) ήταν χειρουργός οφθαλμίατρος και ήταν μεταξύ των ιδρυτών του Φιλανθρωπικού Νοσοκομείου Οφθαλμών και Αυτιών της Μασαχουσέτης. Channing, Walter (1820). The New-England Journal of Medicine and Surgery: And Collateral Branches of Science. Volume 9. Wells and Lilly. Έργα του ή για τον Τζον Τζέφρις Αρχειοθετήθηκε 2016-10-01 στο Wayback Machine. σε βιβλιοθήκες (κατάλογος WorldCat)
Τιλιτσίκι

Το Τιλιτσίκι (ρωσικά: Тили́чики‎) είναι αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ολγιουτόρσκι του Κοριακικού Θύλακα στο Κράι Καμτσάτκα της Ρωσίας. Το συγκεκριμένο χωριό βρίσκεται στον Κόλπο Κόρφα της Χερσονήσου Καμτσάτκα. Απέχει 1.070 χιλιόμετρα από το Πετροπαβλόφσκ-Καμτσάτσκι και 370 χιλιόμετρα από την Παλάνα.

 Το Τιλίτσικι ιδρύθηκε το 1898, και το 1930 έγινε το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Τον Απρίλιο του 2006, χτυπήθηκε από μια σειρά από σεισμών που προκάλεσαν σημαντικές ζημιές. Ο πρώτος σεισμός σημειώθηκε στις 21 Απριλίου με ένταση 7.6 Ρίχτερ. Το επίκεντρο βρισκόταν σχεδόν 90 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, με βάθος 22 χιλιόμετρα κάτω από τις περισσότερες μη κατοικημένες περιοχές. Ακολούθησαν αρκετοί μετασεισμοί, ενώ ο ισχυρότερος καταγράφηκε στις 29 Απριλίου με ένταση 6.6 Ρίχτερ. Ήταν ο ισχυρότερος σεισμός στην περιοχή για πάνω από εκατό χρόνια, και παρόλο που δεν υπήρξαν θύματα, τρεις από τις μικρότερες κοινότητες καταστράφηκαν ολοσχερώς. Επίσης, το 2007 χτίστηκε το Βέρχνιε Τιλιτσίκι, το οποίο βρίσκεται σε λόφους, καθώς και σε περιοχή ασφαλή από σεισμούς. Μετά τον σεισμό, το Τιλιτσίκι ανακατασκευάστηκε, ενώ σήμερα είναι το σημαντικότερο κατοικημένο σημείο μεταξύ του Ανάντιρ στα βόρεια και Ουστ-Καμτσάτσκ στο νότο. Ακολουθεί ένας πίνακας της δημογραφικής ιστορίας του χωριού από το 2002: Το Τιλίτσικι βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Χερσονήσου Καμτσάτκα, στις ακτές του Λιμανιού Σκρίταγια. Ένα στενό χωρίζει το λιμάνι από το βόρειο τμήμα του Κόλπου Κόρφα στη Βερίγγειο Θάλασσα. Το 1995, δημιουργήθηκε ένα φυσικό καταφύγιο με έκταση 300,000 εκταρίων. Το Κορφ και το Τιλιτσίκι έχουν υποαρκτικό κλίμα (Köppen Dfc), αν και λόγω της θαλάσσιας τοποθεσίας οι χειμώνες δεν είναι τόσο σοβαροί όσο σε περιοχές στην εσωτερική Σιβηρία με ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Για παράδειγμα, η μέση θερμοκρασία του κρύου μήνα στο Ολγιοκμίνσκ στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Λόγω της έντονης θαλάσσιας επιρροής, οι ετήσιοι μέσοι όροι βροχόπτωσης είναι τυπικοί με αυτούς της Καμτσάτκα. Επίσης, η μέση βροχόπτωση του Τιλίτσικι είναι γύρω στις τρεις με τέσσερις φορές μεγαλύτερη σε σύγκριση με μια περιοχή ίδιου γεωγραφικού πλάτους στην εσωτερική Σιβηρία. Η μέση θερμοκρασία του θερμότερου μήνα ανέρχεται στους +12.5 °C, παρά τις ηπιότερες χειμωνιάτικες θερμοκρασίες και την βαριά κάλυψη χιονιού. Το μόνιμο στρώμα πάγου είναι μόνο ασυνεχές. Ωστόσο, οι δυνατοί άνεμοι περιορίζουν σοβαρά την ανάπτυξη των δέντρων. Στις βιομηχανίες περιλαμβάνεται η αλιεία και η καλλιέργεια πατάτας και λαχανικών, μερικές φορές σε θερμοκήπια. Επίσης, το χωριό διαθέτει καταστήματα, βιβλιοθήκη, σχολείο, νοσοκομείο, ταχυδρομείο, κέντρο υγείας και λουτρό. Καθώς το Τιλιτσίκι είναι οικισμός αστικού τύπου, εκτός από τις διοικητικές αρχές, το χωριό διαθέτει εισαγγελία και αστυνομία. Το Αεροδρόμιο του Τιλίτσικι βρίσκεται νότια του Τιλιτσίκι. Επίσης, συνδέεται μέσω πορθμείου με το Κορφ. Το Τιλιτσίκι αποτελεί μέρος της Δημοτικής Επαρχίας Ολγιουτόρσκι. Επίσης, αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οικισμού Τιλιτσίκι, του οποίου είναι και διοικητικό κέντρο.
Μπαλντρ

Στη σκανδιναβική μυθολογία ο Μπαλντρ (Baldr ή Balder ή στα σύγχρονα ισλανδικά Baldur) είναι ο θεός της αθωότητας, της ομορφιάς, της χαράς, της αγνότητας και της ειρήνης. Είναι ο δεύτερος γιος του Οντίν. Η σύζυγός του ονομάζεται Νάννα και ο γιος του ήταν ο Φορσέτι. Περίφημο ήταν το πλοίο του Μπαλντρ, το Χρινγκχάμ, που σύμφωνα με το μύθο ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που είχε ποτέ κατασκευαστεί. Ο Μπαλντρ είναι γνωστός κυρίως γύρω από τον μύθο για τον θάνατό του. Η ιστορία αυτή είναι μία από τις πιο συγκινητικές της σκανδιναβικής λογοτεχνίας. Ο θάνατός του θεωρείται ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας γεγονότων που τελικά θα οδηγήσουν στην καταστροφή των θεών στο Ράγκναροκ.

 Ο Μπαλντρ είχε ένα όνειρο γύρω από το θάνατό του και αφού τα όνειρα ήταν συνήθως προφητικά αυτό του προκάλεσε θλίψη και μελαγχολία. Η μητέρα του, η Φρίγκα, ανάγκασε όλα τα αντικείμενα στη γη να ορκιστούν πως δε θα πειράξουν τον Μπαλντρ. Όλα, εκτός από ένα ασήμαντο αγριόχορτο, το γκυ, πήραν τον όρκο. Η Φρίγκα δεν το έκρινε σημαντικό. Όταν ο Λόκι έμαθε γι αυτό έσπευσε στο μέρος όπου οι θεοί διασκέδαζαν πετώντας πράγματα πάνω στον Μπαλντρ, τα οποία τον άφηναν άθικτο. Πλησίασε τον τυφλό αδερφό του Μπαλντρ, τον Χοντ, ο οποίος δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο παιχνίδι και προσφέρθηκε να τον βοηθήσει στο σημάδι δίνοντάς του ένα βέλος από γκυ, το οποίο τελικά σκότωσε τον Μπαλντρ. Παρ' όλες τις προσπάθειες της Φρίγκα να τον επαναφέρει στη ζωή, ο Μπαλντρ τελικά αποτεφρώθηκε τελετουργικά πάνω στο πλοίο του, το Χρινγκχάμ. Η Νάννα, η σύζυγός του, έριξε και η ίδια τον εαυτό της στην πυρά. Ο Μπαλντρ, ωστόσο, προβλέπεται να ξαναγεννηθεί στον νέο κόσμο που θα δημιουργηθεί μετά το Ράγκναροκ.
Οστεϊχθύες

Οι οστεϊχθύες αποτελούν ταξινομική ομάδα των ψαριών με οστέινους σκελετούς σε αντίθεση με τους χονδριχθύες. Η υπερομοταξία των Οστεϊχθύων περιλαμβάνει τις υποκλάσεις των Δίπνευστων, των Κροσσοπτερυγίων, των Βραχιοπτερυγίων και των Ακτινοπτερυγίων. Η υποκλάση των Ακτινοπτερυγίων περιλαμβάνει τη μεσοκλάση των Τελεόστεων η οποία είναι η πολυπληθέστερη σε αριθμό ειδών (περίπου 26.000 από τα 28.000 γνωστά είδη ιχθύων ανήκουν στην μεσοκλάση των τελεόστεων).

 Οι Οστεϊχθύες φέρουν πλήρως οστεοποιημένους σπονδύλους σε αντίθεση με τα είδη της κλάσης των χονδριχθύων των οποίων οι σπόνδυλοι δεν είναι πλήρως οστεοποιημένοι, οι οποίοι σχηματίζουν ενδοσκελετούς. Περιλαμβάνει τα γνωστότερα είδη ιχθύων. Είναι γονοχωρικά ζώα, δηλαδή η αναπαραγωγή τους απαιτεί την ύπαρξη αρσενικού και θηλυκού, και διαθέτουν όλα βράγχια για την αναπνοή τους, ενώ οι δίπνευστοι χρησιμοποιούν επίσης και τους υποτυπώδεις πνεύμονές τους. Λεονάρδος Ιωάννης, Ιχθυολογία, 2004.
Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα του Γουόρικ

Η Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα του Γουόρικ (1425 - 26 Ιουλίου 1450) ήταν κόρη του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αλίκης Μόνταγκιου, 5ης κόμισσας του Σόλσμπερι. Τα αδέλφια της ήταν : o Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ, o Τζων Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου, o αρχιεπίσκοπος Τζώρτζ Νέβιλ, η Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς, η Αλίκη Νέβιλ και ο Τόμας Νέβιλ. Πήρε το όνομα της θείας της, μικρότερης αδελφής του πατέρα της Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσας της Υόρκης. Τα πρώτα ξαδέλφια της ήταν : η Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ, ο Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ, η Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφοκ, η Μαργαρίτα της Υόρκης, ο Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Κλάρενς και οι βασιλείς Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας.

 Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ερρίκο ντε Μποσάμπ, 1ο δούκα του Γουόρικ που ήταν ο μοναδικός βασιλιάς στην νήσο Γουάιτ στο Γκέρνσεϊ και στο Τζέρσεϊ, η κόρη τους Άννα Μποσάμπ έγινε 15η κόμισσα του Γουόρικ. Όταν πέθανε η 15η κόμισσα ο τίτλος πέρασε στην από πατέρα θεία της Άννα Μποσάμπ, 16η κόμισσα του Γουόρικ που παντρεύτηκε τον αδελφό της Σεσίλ Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ. Με τον δεύτερο σύζυγο της Τζων Τίπτοφτ, 1ο κόμη του Γούστερ δεν απέκτησε παιδιά, τάφηκε μαζί με τον πρώτο σύζυγο της τον δούκα του Γουόρικ στο αβαείο του Τιουκέσμπουρι. David Baldwin. The Kingmaker’s Sisters: Six Powerful Women in the Wars of the Roses, The History Press; First Edition, 1 August 2009. Michael Hicks. Warwick, the Kingmaker, John Wiley & Sons, 15 April 2008 G.E. Cokayne; with Vicary Gibbs, H.A. Doubleday, Geoffrey H. White, Duncan Warrand and Lord Howard de Walden, editors, The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct or Dormant, new ed., 13 volumes in 14 (1910-1959; reprint in 6 volumes, Gloucester, U.K.: Alan Sutton Publishing, 2000)
Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου 2007–08

Το Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2007-08 είναι η 35η διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ερασιτεχνών. Την πρώτη φάση αποτελούν οι διοργανώσεις των κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

 Διεξάγονται μονοί αγώνες της μορφής νοκ-άουτ. Σε αρκετές περιπτώσεις όπου υπήρχε μονός αριθμός ομάδων, μετά από κλήρωση κάποια ομάδα περνούσε στην επόμενη αγωνιστική απευθείας χωρίς αγώνα. ΦΓΣ Δοξάτου - Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας 1-0 Κεραυνός Κρηνίδων - Βιστωνίδα 1-1, παρ. 2-1 Μέγας Αλέξανδρος Ιάσμου - Καππαδόκες 2-0 Κεραυνός Κρηνίδων - ΦΓΣ Δοξάτου 2-0 Μέγας Αλέξανδρος Ιάσμου - Κεραυνός Κρηνίδων 2-0 ΠΑΙΚΟ Γουμένισσας - Φ.Α.Σ. Νάουσα 1-3 Νίκη Πολυγύρου - Φλώρινα 3-0 Α.Σ. Εδεσσαϊκός - ΠΑΟΔ 1-1, παρ.2-2, πεν 2-1 Νίκη Πολυγύρου - Α.Σ. Εδεσσαϊκός 1-0 Νίκη Πολυγύρου - Φ.Α.Σ. Νάουσα 3-0 Α.Σ. Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας - Α.Σ. Βολίς Κάτω Γαρούνας 2-2, πεν. 13-12 Οινόη - Φ.Σ. Κοζάνη 1-4 Πυρσός Γρεβενών - Α.Ο. Ανατολής 1-0 Α.Σ. Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας - Πυρσός Γρεβενών 0-1 Φ.Σ. Κοζάνη - Πυρσός Γρεβενών 2-0 ΑΣ Πυργετού - Μετέωρα Kαλαμπακας 5-0 Βατανιακός - Α.Ο. Καρδίτσας 0-1 Πανδαμασταϊκός - Γ.Σ. Θησέας Αγριάς 0-2 Γ.Σ. Θησέας Αγριάς - Α.Σ. Πυργετός 1-1, παρ.2-1 Γ.Σ. Θησέας Αγριάς - Α.Ο. Καρδίτσας 2-1 Σκουφάς Κομποτίου - Απόλλων Πάργας 3-0 Βελούχι - Α.Ε. Μεσολογγίου 1-0 Αστέρας Ιτέας - Κιθαιρώνας 3-1 Σκουφάς Κομποτίου - Βελούχι 1-1, παρ. 2-1 Σκουφάς Κομποτίου - Αστέρας Ιτέας 0-1 Ταμυναϊκός - Α.Π.Σ. Κεραυνός Κερατέας 1-1, παρ. 2-1 Πανγυθεατικός - Παναργειακός 0-1 Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας - Ηρακλής Λεχαίου 2-1 Ταμυναικός - Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας 2-1 Α.Σ. Λεωνίδιο - Παναργειακός 1-2 Παναργειακός - Ταμυναϊκός 5-1 Λειβαθώ - Απόλλων Πεταλιδίου 3-2 Τσιλιβή - Αχιλλέας Καμαρών 2-0 Πανηλειακός - Τσιλιβή 3-0 Λειβαθώ - Πανηλειακός 2-1 Αναγόρας ΚΩ - Αγία Παρασκευή 2-4 Α.Ο. Μυκόνου - Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας 0-3 ά.α. Α.Ε. Βαθύλλου - Διαγόρας Αγίας Παρασκευής ματαιώθηκε *Η Μύκονος, ΑΕ Βαθύλλου και Διαγόρας Αγίας Παρασκευής παραιτήθηκαν Α.Ο. Αγίας Παρασκευής - Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας 2-0 Α.Ο. Αγίας Παρασκευής - Δάφνη Χίου 6-0 *Η Δάφνη Χίου είχε περάσει και τις δύο πρώτες αγωνιστικές χωρίς να παίξει μετά από κλήρωση. Αετός Ανωγείων - Α.Ο. Επισκοπή Ρεθύμνου 1-1, παρ. 1-2 Ο.Φ. Ιεράπετρας - ΑΟ Χανίων 0-0, πεν. 7-8 ΑΟ Χανίων - Α.Ο. Επισκοπή Ρεθύμνου 2-1 Από τους 9 νικητές ομίλων μετά από κλήρωση οι 7 προκρίθηκαν απευθείας και οι υπόλοιπες 2 παίξανε αγώνα πρόκρισης. Φ.Σ. Κοζάνη - Γ.Σ. Θησέας Αγριάς 3-0 Μέγας Αλέξανδρος Ιάσμου - Νίκη Πολυγύρου 0-1 Φ.Σ. Κοζάνη- Α.Σ. Αστέρας Ιτέας 0-1 Παναργειακός - Λειβαθώ 6-0 ΑΟ Χανίων - Α.Ο. Αγίας Παρασκευής 0-0, πεν. 4-3 Α.Σ. Αστέρας Ιτέας - Νίκη Πολυγύρου 1-2 Παναργειακός - ΑΟ Χανίων 0-0, πεν. 5-4 Ο τελικός ορίστηκε για τις 31 Μαΐου του 2008. Παναργειακός - Νίκη Πολυγύρου 0-0 κανονικός αγώνας, παράταση 3-0 Επίσημος ιστότοπος
Αυτοκινητόδρομος 29 (Ελλάδα)

Ο Αυτοκινητόδρομος 29 (Α29) είναι ένας από τους κάθετους άξονες του σύγχρονου αυτοκινητόδρομου της Εγνατίας Οδού που συνδέει τις κυριότερες πόλεις και κωμοπόλεις των δυτικών περιφερειακών ενοτήτων της περιφέρειας της Δυτικής Μακεδονίας, όπως η Καστοριά, το Άργος Ορεστικό, η Νεάπολη και η Σιάτιστα, με τον κύριο αυτοκινητόδρομο της Εγνατίας Οδού, που διατρέχει τη Βόρεια Ελλάδα και την Ήπειρο. Αποτελεί μια από της κύριες πύλες εισόδου της Ελλάδας από την Αλβανία, αφού στο βόρειο τμήμα της, καταλήγει στη συνοριακή διάβαση της Κρυσταλλοπηγής.

 Ο αυτοκινητόδρομος κατασκευάστηκε στη διαδρομή που ακολουθεί η Εθνική Οδός 15 (ΕΟ15) από την χωρική θέση Μπάρα Σιάτιστας μέχρι το Τρίγωνο Φλώρινας για να ακολουθηθεί από την Εθνική Οδό 2 (ΕΟ2) από το Τρίγωνο μέχρι τη συνοριακή διάβαση της Κρυσταλλοπηγής. Η κατασκευή της οδού μελετήθηκε και υλοποιήθηκε στα πλαίσια της κατασκευής της Εγνατίας Οδού, που άρχισε να κατασκευάζεται στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο κύριος άξονας ολοκληρώθηκε στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του επόμενου αιώνα, το 2009. Όταν αποφασίστηκε η υλοποίηση του οδικού άξονα, δεν υπήρχε ήδη κατασκευασμένο τμήμα και άρα η όδευση του ακολούθησε μια νέα διαδρομή. Η κατάσταση του βασικού οδικού δικτύου στο Νομό Καστοριάς και στην ιστορική επαρχία του Βοΐου του Νομού Κοζάνης ήταν κακή, ενώ σε πολλές περιπτώσεις, η εθνική οδός διέρχονταν από οικισμούς ή υπήρχε συχνή διέλευση βαρέων οχημάτων που κινούνταν στην παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Ιωανίννων μέσω Κόνιτσας ή προς την Αλβανία. Τα πιο επικίνδυνα σημεία του δρόμου, ήταν κοντά στους οικισμούς Μικρόκαστρο, Πεπονιά, Βογατσικό, Νέο Κωσταράζι, Δισπηλιό. Η μελέτη σκοπιμότητας του έργου, εκπονήθηκε το 1996 με σκοπό να εξεταστεί η βιωσιμότητα του έργου όσον αφορά τα οικονομικά οφέλη που θα πρόσφερε ο οδικός άξονας, όπως επίσης τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που θα προκύψουν από τη λειτουργία του έργου μέσω της αναβάθμισης του οδικού δικτύου, της βελτίωση της προσβασιμότητας, την ανάπτυξη των οδικών μεταφορών και την βελτίωση των οικονομικών μεγεθών των κατοίκων της περιοχής. Δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση στο τμήμα Μπάρα από τη Σιάτιστα μέχρι την Κρυσταλλοπηγή, με διαχωριστική νησίδα σε όλο το μήκος του και λωρίδα εκτάκτου ανάγκης ανά κατεύθυνση. Ο άξονας έχει συνολικό μήκος 72 χλμ και με την παράδοση των τελευταίων τμημάτων(Κορομηλιά - Κρυσταλλοπηγή) σε κυκλοφορία στις 14 Ιουλίου του 2017, ο αυτοκινητόδρομος είναι πλήρως ολοκληρωμένος. Ο αυτοκινητόδρομος αποτελείται από: Τμήμα Σιάτιστα - Κορομηλιά: Το τμήμα Σιάτιστα - Κορομηλιά έχει δοθεί σε κυκλοφορία και είναι το μεγαλύτερο τμήμα του αυτοκινητόδρομου που κατασκευάστηκε στην πρώτη φάση δημοπρατήσεων. Έχει συνολικό μήκος 51 χιλιόμετρα. Τμήμα Κορομηλιά - Ιεροπηγή: Το τμήμα Κορομηλιά - Ιεροπηγή δόθηκε στη κυκλοφορία στις 14/7/17. Έχει συνολικό μήκος 13,5 χιλιόμετρα και στο τμήμα αυτό υπάρχει η μοναδική σήραγγα του αυτοκινητοδρόμου αυτού. Τμήμα Ιεροπηγή - Κρυσταλλοπηγή: Το τμήμα αυτό δόθηκε στη κυκλοφορία στις 14/7/17. Έχει συνολικό μήκος 4,1 χιλιόμετρα. Αρχικά είχε μελετηθεί να κατασκευαστεί με δίιχνη διατομή, για να αποφασιστεί αργότερα το τμήμα να αναβαθμιστεί σε αυτοκινητόδρομο. Πηγή: Ιστοσελίδα Motorway-exits
Αλμυρή λίμνη

Το λήμμα αυτό αναφέρεται στις αλμυρές λίμνες γενικά. Για την «Αλμυρά Λίμνη» της Τουρκίας δείτε Λίμνη Τουζ. Για τη λίμνη των ΗΠΑ δείτε Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη. Με τον όρο αλμυρή λίμνη εννοούμε κάθε περιβαλλόμενο από ξηρά σώμα νερού που περιέχει άλατα (συνήθως και κυρίως αλάτι) και άλλες διαλυμένες ουσίες σε συγκεντρώσεις πολύ μεγαλύτερες από αυτές που συναντώνται στις περισσότερες λίμνες, συχνά οριζόμενες ως άνω των 3 γραμμαρίων αλάτων ανά λίτρο νερού. Υπάρχουν αλμυρές λίμνες με μεγαλύτερες περιεκτικότητες σε αλάτι από ό,τι το νερό της θάλασσας, δηλαδή 35 γραμμάρια ανά λίτρο (35‰), οπότε αποκαλούνται και «υπεραλμυρές λίμνες» (hypersaline lakes). Αλμυρές λίμνες με αλκαλικό χαρακτήρα που έχουν υψηλές συγκεντρώσεις ανθρακικών αλάτων αποκαλούνται κάποτε και «λίμνες σόδας». Οι λίμνες ταξινομούνται με βάση την περιεκτικότητά τους σε άλατα γενικώς στις παρακάτω κατηγορίες: γλυκού νερού: περιεκτικότητα κάτω του 0,5 ‰ υφάλμυρες: περιεκτικότητα 0,5 ως 3 ‰ αλμυρές: περιεκτικότητα 3 ως 50 ‰ υπεραλμυρές: περιεκτικότητα άνω του 50 ‰

 Αλμυρές λίμνες δημιουργούνται όταν το νερό που εισρέει σε μία λίμνη και εμπεριέχει διαλυμένα άλατα ή άλλα ορυκτά δεν διαφεύγει, επειδή η λίμνη είναι ενδορροϊκή. Το νερό χάνεται μόνο όταν εξατμίζεται, αφήνοντας πίσω του όλες τις διαλυμένες ενώσεις και αυξάνοντας έτσι την αλμυρότητα της λίμνης. Οι αλμυρές λίμνες είναι ιδανικές για την προμήθεια αλάτων. Η αλμυρότητα προκαλεί εξάλλου την εμφάνιση αλόφιλης χλωρίδας και πανίδας μοναδικής για την κάθε λίμνη, οπότε τέτοιες λίμνες παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τους βιολόγους. Κάποιες φορές το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η απουσία ζωής μέσα στη λίμνη ή και στις όχθες της. Αν η εξάτμιση υπερισχύει της εισόδου νερού στη λίμνη, η λίμνη τελικώς θα εξαφανισθεί, αφήνοντας μία αποξηραμένη λίμνη. Με ελληνική αλφαβητική σειρά: Αράλη Κασπία Θάλασσα, η μεγαλύτερη αλμυρή λίμνη (αλλά και η μεγαλύτερη λίμνη) της Γης Μαρ Τσικίτα Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη Λίμνη Μόνο Μπαλκάς Μπαχτεγκάν Νάτρον Νεκρά θάλασσα Ούρμια Σάλτον Ση Τουζ Πικρολίμνη, η μοναδική στην Ελλάδα Νεκταρία Αδακτύλου: «Αλμυρές λίμνες», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 217 (Μάιος 1998), σσ. 54-63
Καταρίνα Μπράνκοβιτς

Η Καταρίνα Καντακουζηνή Μπράνκοβιτς, σερβικά: Катарина Бранковић, (1418/1419 - 1492) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν κόρη του δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τσέλιε.

 Ήταν κόρη του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας και της Ειρήνης Καντακουζηνής. Η Καταρίνα παντρεύτηκε στις 20 Απριλίου 1434 τον Ούλριχ Β΄ κόμη του Τσέλιε (1406-1456), έναν πολύ ισχυρό και πλούσιο άνδρα, με μεγάλες εκτάσεις στη Στυρία και τη σημερινή Κροατία. Ο πατέρας του Φρειδερίκος Β΄ ήταν αδελφός της Βαρβάρας συζύγου του Σιγισμούνδου βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Μετά τον θάνατο του συζύγου της στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1456, η Καταρίνα εγκατέλειψε όλα τα εδάφη τους στη σημερινή Σλοβενία και Κροατία, εκτός του Krško, με αντάλλαγμα ένα ορισμένο ετήσιο μίσθωμα. Ταξίδεψε στην Ιταλία, την Κέρκυρα, το Ντουμπρόβνικ και στην Παλαιά Σερβία (σήμερα ΠΓΔΜ) με την αδελφή της Μάρα, χήρα του σουλτάνου Μουράτ Β΄. Η Καταρίνα πέθανε το 1492 και τάφηκε στο χωριό Κόντσε, δυτικά της Στρούμιτσα στη νοτιοανατολική Βόρεια Μακεδονία σήμερα. Σήμερα στο Ζάγκρεμπ υπάρχει το Σερβικό Γενικό Σχολείο "Καταρίνα Καντακουζινή Μπράνκοβιτς". Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ κόμη του Τσέλιε και είχε τέκνα: Χέρμαν Δ΄ 1439-1452, κόμης του Τσέλιε. Ελισάβετ 1441-1455, παντρεύτηκε τον Ματθία Ουνιάδη Κορβίνο, βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας. Γεώργιος π.1444-1445, απεβ. ενός έτους. Γενεαλογία του Ούλριχ και της Καταρίνα
Πρέσα θερμομεταφοράς

Η πρέσα θερμομεταφοράς είναι μια ηλεκτρική μηχανή που χρησιμοποιείται κυρίως για να μεταφερθεί ένα αποτυπωμένο σχέδιο, από το χαρτί ή άλλο ειδικό υπόστρωμα, σε μια επίπεδη επιφάνεια, με την εφαρμογή θερμότητας και πίεσης για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα. Οι πρέσες θερμομεταφοράς χρησιμοποιούνται κυρίως για αποτύπωση σχεδίων σε υφάσματα και ρούχα. Ωστόσο, ειδικά σχεδιασμένες πρέσες μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να αποτυπωθούν σχέδια σε κούπες, πιάτα, παζλ, καπέλα και άλλα προϊόντα. Τα τελευταία χρόνια, σχεδόν όλες οι πρέσες θερμομεταφοράς που κατασκευάζονται, έχουν ηλεκτρονικά όργανα ελέγχου του χρόνου και της θερμοκρασίας εφαρμογής.

 Οι πρέσες θερμομεταφοράς μπορεί να είναι χειροκίνητες, αυτόματες ή ημι-αυτόματες. Το μεγαλύτερο ποσοστό πρεσών στην αγορά είναι επίπεδου τύπου, διαθέτουν δηλαδή μόνο μια επίπεδη επιφάνεια όπου τοποθετείται το αντικείμενο προς εκτύπωση. Κατασκευαστικά, οι επίπεδες πρέσες αποτελούνται από δύο πλάκες, μία θερμαινόμενη (συνήθως η άνω πλάκα) και μία σταθερή (κάτω πλάκα). Κατά περίπτωση, η κάτω πλάκα μπορεί να κινείται με τη βοήθεια ενός "συρταρωτού" μηχανισμού. Η άνω πλάκα συνήθως ανοίγει προς τα πάνω (όπως ένα βιβλίο ή ένα όστρακο), αλλά υπάρχουν και πρέσες που είναι κατασκευασμένες έτσι ώστε η άνω πλάκα να κινείται (με τη βοήθεια ενός άξονα) προς τα δεξιά ή αριστερά σε σχέση με την κάτω. Οι αυτόματες πρέσες καθώς και ορισμένες ημι-αυτόματες κινούνται με τη βοήθεια ενός αεροσυμπιεστή (κομπρεσέρ) ή με τη συμβολή ηλεκτροκινητήρα.
Μεσόσφαιρα

Μεσόσφαιρα ονομάζεται το τρίτο από της επιφάνειας της Γης στρώμα της ατμόσφαιρας, το επόμενο δηλαδή της Τροπόσφαιρας και της Στρατόσφαιρας στρώμα. Αρχίζει από την «στρατόπαυση», στα 50 - 55 χλμ. ύψος και καταλήγει μέχρι τα 85 - 95 χλμ. στην περιοχή της μεσόπαυσης (θεωρητική ζώνη οριοθέτησης, ελάχιστου πάχους). Το επόμενο στρώμα είναι η Θερμόσφαιρα. Η Μεσόσφαιρα είναι το μεσαίο στρώμα της ατμόσφαιρας, εξ ου και η ονομασία της. Χαρακτηρίζεται από τη δραματική πτώση της θερμοκρασίας καθώς αυξάνεται το ύψος. Επίσης, στη μεσόσφαιρα συνήθως εξαερώνονται όσοι μετεωρίτες πλησιάζουν τη Γη.

 Η θερμοκρασία πάνω από τη Στρατόσφαιρα ελαττώνεται ραγδαία κατά το ύψος, λόγω του ότι δεν υπάρχει πλέον όζον, μέχρι τα 80 - 90 χλμ. όπου και λαμβάνει τιμές από -90 °C (−130 °F) έως −101 °C (−150 °F). Το ανώτατο όριο της Μεσόσφαιρας είναι η Μεσόπαυση, το οποίο παρουσιάζει διακυμάνσεις στο ύψος, αναλόγως με το γεωγραφικό πλάτος και την εποχή του έτους (υψηλότερο τον χειμώνα και στους τροπικούς, χαμηλότερο το καλοκαίρι και στους πόλους), που κυμαίνεται από 85 - 95 χιλιόμετρα, αν και σπανιότατα μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 100 χιλιόμετρα. Κατά συνέπεια, η Μεσόσφαιρα είναι το ψυχρότερο στρώμα της ατμόσφαιρας και ειδικότερα η Μεσόπαυση είναι η ψυχρότερη περιοχή της ατμόσφαιρας, με θερμοκρασίες από -90 °C (−130 °F) το καλοκαίρι έως −140 °C (−220 °F) τον χειμώνα, και μάλιστα η χαμηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ είναι −143 °C (−225 °F; 130 K). Η Μεσόσφαιρα, όπως και η Στρατόσφαιρα, παρουσιάζουν αρκετά δυναμικά χαρακτηριστικά, αφού δεν είναι καθόλου στατικές. Μερικά από αυτά είναι οι ατμοσφαιρικές κυμάνσεις με περίοδο σχεδόν δύο χρόνια, εσωτερικά κύματα βαρύτητας, τα οποία συνήθως προέρχονται από τη στρατόσφαιρα, και γενικά πολύ ισχυρούς ανέμους. Στη Μεσόσφαιρα, επίσης, και σε μέσο ύψος 83 χιλιόμετρα (άρα κυρίως στη Μεσόπαυση), παρατηρούνται τα νυχτερινά φωτεινά νέφη, στα οποία συνήθως παρατηρούνται και κύματα βαρύτητας. Νυχτερινά φωτεινά νέφη
Καλό Παιδί Ηλείας

Το Καλό Παιδί είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων, εγγύς του Σιμόπουλου, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση 29 χιλιομέτρων ανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 30,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 72 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Πανόπουλου). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 66 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Καλοπαιδιού και υπήχθη στον τότε δήμο Σελληεντίας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Σελληεντίας, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μπουρδάνου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την απόσπασή του και την προσάρτησή του στην Κοινότητα Ανθώνα σύμφωνα με το ΦΕΚ 36Α της 10ης Φεβρουαρίου 1933. Αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Ανθώνα μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Οι ονομασίες Καλοπαιδιού και Καλό Παιδί ήταν σε παράλληλη χρήση μέχρι και την επίσημη διόρθωση της ονομασίας του σε Καλό Παιδί σύμφωνα με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Ανθώνα του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Ανθώνα του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καλού Παιδιού Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ανθώνα Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βουλιαγμένης Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Αχλαδοχώρι Μεσσηνίας

Το Αχλαδοχώρι είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 135 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στο Αχλαδοχώρι μπορείτε να επισκευτείτε τον Ι.Ν. του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική πλατεία του χωριού καθώς επίσης και το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που απέχει 500 μέτρα από την πλατεία.

 Το Αχλαδοχώρι ανήκει στην Κοινότητα Αχλαδοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 269 μέτρων και μέχρι το 1927 ονομαζόταν Χαϊκάλι. Απέχει 3,5 χιλιόμετρα από το Καλαμάκι και την παραλία και 9 χιλιόμετρα από το Πεταλίδι. 21-04-1835, ο οικισμός Χαϊκάλι προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης, με έδρα το Πεταλίδι. 07-06-1890, ο οικισμός Χαϊκάλι αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και προσαρτάται στο Δήμο Αιπείας, με έδρα τη Λογγά. 31-08-1912, ο οικισμός Χαϊκάλι αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Χαϊκαλίου. 22-12-1927, ο οικισμός Χαϊκάλι μετονομάζεται σε Αχλαδοχώρι. 04-12-1997, ο οικισμός Αχλαδοχώρι αποσπάται από την Κοινότητα Αχλαδοχωρίου και προσαρτάται στο Δήμο Πεταλιδίου. 07-06-2010, ο οικισμός Αχλαδοχώρι αποσπάται από το Δήμο Πεταλιδίου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Η τοπική κοινότητα Αχλαδοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,739 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλαμάκι και Χελωναριά. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Δήμος Μεσσήνης - Δ.Ε. Πεταλιδίου - Αχλαδοχώρι Αρχειοθετήθηκε 2020-11-24 στο Wayback Machine. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
MS Estonia

Το MS Estonia (προηγούμενες ονομασίες Viking Sally (1980–1990), Silja Star (1990–1991), και Wasa King (1991–1993)) ήταν μεταγωγικό πλοίο, που βυθίστηκε το 1994 στη Βαλτική Θάλασσα με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 852 άνθρωποι. Πρόκειται για το πιο πολύνεκρο ναυάγιο, που έχει συμβεί σε ευρωπαϊκά ύδατα, σε καιρό ειρήνης.

 Το MS Estonia βυθίστηκε ξημερώματα της 28ης Σεπτεμβρίου 1994, μεταξύ 00:55 και 01:50 (UTC+2) ενώ διέσχιζε τη Βαλτική Θάλασσα. Είχε ξεκινήσει από το Τάλιν, στις 18:30 την 27η Σεπτεμβρίου, και προορισμός του ήταν η Στοκχόλμη, όπου επρόκειτο να φτάσει στις 9:30 το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου. Στο πλοίο επέβαιναν 989 άνθρωποι από 17 χώρες: 803 επιβάτες και 186 μέλη του πληρώματος. Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν Σουηδοί ενώ τα μέλη του πληρώματος ήταν κυρίως Εσθονοί. Σύμφωνα με την τελική έκθεση αναφορικά με το ναυάγιο, ο καιρός ήταν μεν κακός, οι άνεμοι έφταναν τα 7 με 8 μποφόρ (15 με 20 μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και τα κύματα τα 4 με 6 μέτρα αλλά επρόκειτο για συνηθισμένο καιρό την εποχή αυτή στη Βαλτική. Όλα τα επιβατικά πλοία που ήταν προγραμματισμένο να ταξιδέψουν εκτελούσαν κανονικά τα δρομολόγιά τους και ο καπετάνιος του πλοίου Silja Europa, που ορίστηκε επικεφαλής της επιχείρησης διάσωσης των ναυαγών του MS Estonia, ανέφερε ότι επρόκειτο για τυπική φθινοπωρινή καταιγίδα. Γύρω στη 01:00 τα ξημερώματα της 28ης Σεπτεμβρίου, ενώ το πλοίο βρισκόταν στο Αρχιπέλαγος του Τούρκου, ακούστηκε ένας μεταλλικός ήχος καθώς ένα δυνατό κύμα χτύπησε την πλώρη του. Μολονότι έγινε έλεγχος που δεν έδειξε κάποιο πρόβλημα επιβάτες και πλήρωμα συνέχισα να ακούν παρόμοιους ήχους τα επόμενα δέκα λεπτά. Γύρω στις 1:15, η πόρτα του πλοίου άνοιξε και καθώς τα νερά πλημμύρισαν το κατάστρωμα όπου βρισκόταν τα αυτοκίνητα, το MS Estonia πήρε κλίση προς τα δεξιά, αρχικά 15 μοίρες, αργότερα, κατά τη 1:30, 60 μοίρες και στις 1:50 90 μοίρες. Το γεγονός ότι το πλοίο πήρε κλίση και πλημμύρισε πολύ γρήγορα εμπόδισε πολλούς ανθρώπους που βρισκόταν στις καμπίνες να ανέβουν στο κατάστρωμα. Το πλοίο γύρισε προς το λιμάνι ενώ οι τέσσερις μηχανές του παρουσίασαν επιβράδυνση και τελικά σταμάτησαν εντελώς. Γύρω στις 1:20 στάλθηκε σήμα από το πλοίο ότι βρισκόταν σε κίνδυνο χωρίς όμως να ακολουθηθούν τα διεθνώς προβλεπόμενα για μια τέτοια περίπτωση. Τα επόμενα δύο λεπτά χτύπησε ο συναγερμός για το πλήρωμα και για τους επιβάτες. Το MS Estonia χάθηκε από τα ραντάρ στις 01:50 καθώς βυθίστηκε στα διεθνή ύδατα, 22 ναυτικά μίλια on bearing 157° από το νησί Utö της Φινλανδίας.
Ιωάννης της Γαλλίας (1398-1417)

Ο Ιωάννης (31 Αυγούστου 1398 - 5 Απριλίου 1417) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν διάδοχος της Γαλλίας (1415-17) ως γιος του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Είχε τους τίτλους του δελφίνου του Βιενουά (κόμη του Αλμπόν) και του δούκα του Τουραίν.

 Ήταν γιος του Καρόλoυ ΣT΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Στεφάνου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Κάρολος (έζησε 3 μήνες το 1386), ο Κάρολος (έζησε 3 έτη, 1392-1401) και ο Λουδοβίκος (έζησε 18 έτη και ήταν διάδοχος το διάστημα 1401-15). Μετά το γάμο του με τη Ζακελίν, κληρονόμο του Αινώ, μεταφέρθηκε στο κάστρο Λε Κενουά (Le Quesnoy) του Αινώ, στην Αυλή της πεθεράς του Μαργαρίτας Βαλουά, κόρης του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Η Μαργαρίτα ήταν εξαδέλφη του πατέρα του. Ο γάμος ρυθμίστηκε από τον πατέρα του και τον πεθερό του για να ασφαλιστεί o Ιωάννης μακριά από τη γεμάτη δολοπλοκίες Αυλή του Παρισιού και για να εξοικειωθεί με τα εδάφη που θα κληρονομούσε η σύζυγός του. Το 1415 απεβίωσε ο Λουδοβίκος και ο Ιωάννης έγινε διάδοχος (δελφίνος). Ο ίδιος απεβίωσε δύο έτη αργότερα, στις 5 Απριλίου 1417, από απόστημα στο κεφάλι ή δηλητηρίαση ή κάτι άλλο. Τάφηκε στο αββαείο του Σαιν-Κορνέιγ στην Κομπιέν. Διάδοχος έγινε ο επόμενος αδελφός του, ο μέλλων Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας. Το 1406 νυμφεύτηκε τη Ιακωβίνη της Βαυαρίας, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Βαυαρίας, κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας, του Ζέελαντ, της Φρισίας. Στις 31 Μαΐου 1417 η Ζακελίν κληρονόμησε τις κομητείες. Αυτή παντρεύτηκε άλλους τρεις συζύγους.