IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φαράγγι του Βυρού

Το φαράγγι του Βυρού είναι ένα από τα φαράγγια της Πελοποννήσου. Βρίσκεται στο όρος Ταΰγετος και έχει συνολικό μήκος 19 χιλιόμετρα. Πέρα από τη φυσική του ομορφιά, ξεχωρίζει και λόγω της ιστορικής του σημασίας, καθώς κατά μήκος του διερχόταν η αρχαία Βασιλική Οδός που ένωνε την αρχαία Σπάρτη με το λιμάνι της Καρδαμύλης.

 Το φαράγγι του Βυρού βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ταΰγετου, στην μεσσηνιακή Μάνη. Έχει συνολικό μήκος 19 χιλιόμετρα. Ξεκινά από τον Άγιο Παντελεήμονα και περνώντας από το Δάσος Βασιλικής κατευθύνεται προς τη θάλασσα. Στην έξοδο του φαραγγιού βρίσκονται τα χωριά Τσέρια και Εξωχώρι. Το ψηλότερο σημείο του φαραγγιού βρίσκεται σε υψόμετρο 1400 μέτρων. Πιστεύεται ότι κατά την αρχαιότητα, κατά μήκος του φαραγγιού διερχόταν η αρχαία Βασιλική Οδός, η οποία ένωνε την αρχαία Σπάρτη με το λιμάνι της Καρδαμύλης στον Μεσσηνιακό κόλπο. Οι Σπαρτιάτες χρησιμοποίησαν ευρέως τη Βασιλική Οδό όταν, εκτός από την Καρδαμύλη, όλα τα κοντινά στη Λακεδαιμονία λιμάνια αποσπάστηκαν από την κυριαρχία τους. Κατά τη διάρκεια των Μεσσηνιακών πολέμων, ο Αριστομένης διέσχισε τον Ταΰγετο από τον ίδιο δρόμο προκειμένου να εισβάλει στην πεδιάδα του Ευρώτα. Σύμφωνα με το μύθο ο Πύρρος, γιος του Αχιλλέα, διέσχισε το φαράγγι του Βυρού για να φτάσει στην αρχαία Σπάρτη και να παντρευτεί την όμορφη Ερμιόνη, κόρη του Μενελάου και της Ωραίας Ελένης. Στα χρόνια του μεσαίωνα, οι κάτοικοι της περιοχής δημιούργησαν σε σπηλιές ή απόκρημνα σημεία του φαραγγιού ειδικά πέτρινα παρατηρητήρια, γνωστά και ως βίγλες. Τα παρατηρητήρια αυτά είχαν ως βασικό σκοπό την προστασία των κατοίκων από τις συχνές επιδρομές των πειρατών. Ήταν κατασκευασμένα έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η οπτική μετάδοση από το ένα στο άλλο ενός μηνύματος για κάποια πιθανή επιδρομή. Τα παρατηρητήρια αυτά χρησιμοποιήθηκαν και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ως καταφύγια για τους εκάστοτε κυνηγημένους. Στις μέρες μας, απομεινάρια από την Βασιλική οδό και τα λίθινα παρατηρητήρια εντοπίζονται σε διάφορα σημεία του φαραγγιού. Από τη χρήση της κοίτης του Ποταμού (Βασσιλική Υδάτινη οδός- Βασσιλική υδροδός- Βυρός) ,εξ άλλου, πιθανολογείται ότι πήρε και ο ποταμός το όνομα: Βυρός. Οι πλαγιές του Ταΰγετου κατά μήκος του φαραγγιού είναι γεμάτες από δάση μαυρόπευκου και κεφαλληνιακής ελάτης. Ανάμεσα τους εντοπίζονται και άλλα είδη δέντρων, όπως κέδροι, κυπαρίσσια και καρυδιές. Το φαράγγι της Κλεισούρας Ερασιτεχνική ιστοσελίδα του Γιάννη Κοφινά με πληροφορίες και φωτογραφίες σχετικά με την πεζοπορική διάσχιση του φαραγγιού Τμήμα της ιστοσελίδας του Δήμου Λεύκτρου αφιερωμένη στο φαράγγι του Βυρού
Οδοντογλυφίδα

Η οδοντογλυφίδα είναι ένα μυτερό αντικείμενο το οποίο χρησιμοποιείται για το καθάρισμα των διακένων των δοντιών από υπολείμματα τροφών. Οι οδοντογλυφίδες είναι συνήθως φτιαγμένες από ξύλο και σπανιότερα από πλαστικό ή άλλα υλικά. Στο παρελθόν τις έφτιαχναν από φτερά χήνας, από ελεφαντοστό ή και από μέταλλο.

 Φτιάχνονται σε ποικιλία σχημάτων. Για να χωράνε ανάμεσα στα δόντια, κάποιες φορές είναι σχεδόν επίπεδες στη μια τους διάσταση. Η διατομή τους είναι άλλοτε σχεδόν κυλινδρική και άλλοτε πρισματική, σχεδόν πάντα όμως καταλήγουν σε δυο μυτερές άκρες. Για διαφοροποίησή τους από οδοντογλυφίδες άλλων κατασκευαστών, ορισμένοι χρησιμοποιούν αρώματα/γεύσεις παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται στις τσίχλες. Στο Σατυρικόν του Πετρόνιου που γράφτηκε περίπου το 60 μ.Χ., αναφέρεται: "Αφού καθάρισε τα δόντια του με μια ασημένια οδοντογλυφίδα, άρχισε να λέει: Φίλοι μου...". Έχουν βρεθεί οδοντογλυφίδες σε αρκετούς τάφους της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής εποχής. Η μαζική παραγωγή ξύλινων οδοντογλυφίδων άρχισε στα μέσα του 19ου αιώνα στην Αμερική. Οι οδοντογλυφίδες χρησιμοποιούνται συχνά σε μικροκατασκευές, αλλά και στους μεζέδες για να μην χρειάζεται κανείς να τους πιάνει με το χέρι. Με αυτές παίζονται επίσης αρκετά παιχνίδια λογικής ή ικανότητας στα δάχτυλα. Χρησιμοποιούνται επίσης στη μαγειρική, για να κρατήσουν ενωμένα κομμάτια κρέατος ή άλλων τροφών που με το ψήσιμο ή βράσιμο θα χώριζαν και θα διαλύονταν.
Σταθμός Ελληνικό (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ελληνικό είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, ο οποίος αποτελεί και τερματικό σταθμό της γραμμής 2. Πήρε το όνομά του από την περιοχή του Ελληνικού. Ο σταθμός ως τερματικός εξυπηρετεί εκτός από τη περιοχή του Ελληνικού και όλα τα Νότια Προάστια προς τα ανατολικά όπως τη Γλυφάδα, Βουλιαγμένη και Βάρη που είναι προσβάσιμα μέσω μετεπιβίβασης σε αστικά λεωφορεία. Την τουριστική περίοδο ο σταθμός είναι από τους πιο πολυσύχναστους του δικτύου, καθώς εξυπηρετεί αυτούς που κατευθύνονται προς τις ακτές και τα θέρετρα της ανατολικής παραλιακής.

 Η τοποθεσία του, βρίσκεται στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης στο ύψος της λεωφόρου Ιασωνίδου, πάνω από το ανατολικό τμήμα του πρώην αεροδρομίου της Αθήνας στο Ελληνικό. Διαθέτει δύο εισόδους - εξόδους επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, με τη δυτική να έχει μεταλλικό στέγαστρο και μία πλατεία, καθώς και αφετηρία / στάση αστικών λεωφορείων στις εξόδους του. Στο αρχικό στάδιο σχεδιασμού του σταθμού, αναφερόταν με την ονομασία Ανατολικό Αεροδρόμιο, για να πάρει την τελική ονομασία Ελληνικό τον Μάρτιο του 2001, όταν ανεστάλη η λειτουργία του αεροδρομίου του Ελληνικού. Ο σταθμός είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Επίσης, διαθέτει δύο εισόδους - εξόδους, εκ των οποίων η ανατολική είναι στη θέση που ήταν ο παράδρομος της λεωφόρου Βουλιαγμένης προς Αθήνα και η δυτική βρίσκεται επί της λεωφόρου Βουλιαγμένης στο ρεύμα προς Γλυφάδα. Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε το 2007 και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των έργων προγραμματιζόταν να εγκαινιαστεί το 2009, ενώ τελικά ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2010, αλλά εγκαινιάστηκε στις 26 Ιουλίου 2013, με καθυστέρηση 3,5 ετών, λόγω της εμπλοκής του προμηθευτή του συστήματος σηματοδότησης, της εταιρείας Siemens, σε σκάνδαλο δωροδοκιών. Η απόσταση από τον Σταθμό Ελληνικό έως το κέντρο της Αθήνας (Σταθμός Σύνταγμα) διανύεται μόλις σε 14 λεπτά, ενώ με το αυτοκίνητο σε ώρες αιχμής σήμερα χρειάζονται περισσότερο από 45 λεπτά. Λεωφόρος Βουλιαγμένης & Λ. Ιασωνίδου Λεωφόρος Βουλιαγμένης & Ελ. Βενιζέλου
Βουλευτική έδρα

Με τον όρο βουλευτική έδρα ορίζεται ο τόπος στον οποίο εκλέγεται ένας Βουλευτής, κατά τη διενέργεια βουλευτικών εκλογών και όχι βέβαια το έδρανο της Βουλής που καταλαμβάνει αυτός όπως πολλοί λανθασμένα συγχέουν.

 Σε κάθε εκλογική περιφέρεια ορίζεται κάθε φορά και ένας αριθμός βουλευτικών εδρών που είναι ανάλογος του νόμιμου πληθυσμού της ίδιας περιφέρειας, όπως προκύπτει από την τελευταία απογραφή πληθυσμού, τα επίσημα αποτελέσματα της οποίας έχουν προηγουμένως δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Το σύνολο των βουλευτικών εδρών είναι 288. Οι υπόλοιποι 12 μέχρι τους 300 βουλευτές που προβλέπονται στην ελληνική Βουλή είναι οι λεγόμενοι βουλευτές επικρατείας που "εκλέγονται" ενιαία σ΄ όλη την επικράτεια. Ο αριθμός των βουλευτικών εδρών ανά εκλογική περιφέρεια προσδιορίζεται με το εκλογικό μέτρο όπως αυτό ορίζεται από την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία. Συγκεκριμένα μετά τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως των επισήμων αποτελεσμάτων της απογραφής του νομίμου πληθυσμού της χώρας, ακολουθεί αμέσως η έκδοση Προεδρικού Διατάγματος στο οποίο και ορίζονται οι βουλευτικές έδρες ανα εκλογική περιφέρεια σύμφωνα με το εκλογικό μέτρο. Το διάταγμα αυτό ισχύει μέχρι τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της επόμενης απογραφής του πληθυσμού. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 ίσχυε εν προκειμένω η κατανομή των 288 βουλευτικών εδρών όπως είχε οριστεί στο 1ο άρθρο του Π.Δ.381/2002 (ΦΕΚ 332Α΄/2002), δηλαδή επί της απογραφής του 2001. Εκ του αριθμού των βουλευτικών εδρών που προσδιορίζονται σε κάθε εκλογική περιφέρεια χαρακτηρίζεται και αυτή αντίστοιχα, σε μονοεδρική, διεδρική, τριεδρική και πολυεδρική. Τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών, με τον τελευταίο εκλογικό νόμο του 2012, κατέχει η εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών που φθάνει τις 42 έδρες, ακολουθώντας η Α΄ Αθηνών με 17, η Α΄ Θεσσαλονίκης με 16, η Αττικής με 12 και Αχαΐας με 9, ενώ έπονται οι άλλες με μικρότερο αριθμό. Μονοεδρικές περιφέρειες είναι των Γρεβενών, Ευρυτανίας, Ζακύνθου, Κεφαλληνίας, Λευκάδας, Σάμου και Φωκίδας. Άρθρο 2ο του Π.Δ. 26/2012 (ΦΕΚ 57Α΄/15.3.2012).
Πατ Πάτερσον

Ο Πιέρ Κλερμπόντ (Pierre Clermont, 19 Ιανουαρίου 1941- 2 Δεκεμβρίου 2020) ήταν ένας Καναδός πρώην επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ "Πατ Πάτερσον". Τα τελευταία χρόνια όταν αποσύρθηκε από την επαγγελματική πάλη είχε συμβόλαιο με την εταιρεία WWE ως σύμβουλος παραγωγής

 Ο Πάτερσον ξεκίνησε να παλεύει το 1958 στο Μόντρεαλ του Καναδά. Αργότερα, αγωνίστηκε για διάφορες εταιρείες του National Wrestling Alliance και το 1979 υπέγραψε με το σημερινό WWE (τότε γνωστό με άλλη ονομασία). Είχε κόντρες με σπουδαίους παλαιστές, όπως τον Μπομπ Μπάκλουντ και τον Τεντ Ντιμπιάσι. Για την προσφορά του στον χώρο, ο Πάτερσον, τιμήθηκε από το WWE, το 1996 με την εισαγωγή του στην τιμητική διάκριση για τους επαγγελματίες παλαιστές WWE Hall of Fame. Ο Πάτερσον ήταν ο πρώτος παλαιστής, που κατέκτησε τον ιστορικό τίτλο Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE. Στην καριέρα του κατέκτησε συνολικά 36 τίτλους. Είχε τεράστια επιτυχία στην ομαδική κατηγορία, καθώς με διάφορους παλαιστές, κατέκτησε 20 τίτλους της κατηγορίας. Μερικοί παλαιστές με τους οποίους συνεργάστηκε στην καριέρα του, ήταν οι: Ιβάν Κόλοφ, Μπίλι Γκράχαμ, Πέντρο Μοράλες, Πίτερ Μαίβια και Ρόκι Τζόνσον. Προφίλ στο WWE Hall of Fame
When the Music's Over

Το "When the Music's Over" είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο, Strange Days απ'την δισκογραφική εταιρεία "Elekra". Όπως πολλά κομμάτια του άλμπουμ, γράφτηκε πριν ηχογραφηθεί, όταν το συγκρότημα ακόμη τραγουδούσε στο κλαμπ. Είναι επίσης από τα λίγα κομμάτια του δίσκου που δεν συμμετείχε ο μπασίστας Ντάγκλας Λούμπαν και ανέλαβε ο Ρέι Μάνζαρεκ στο μπάσο. Ενώ αποτελεί κι ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια τους.Η τελευταία εκτέλεση ηχογραφήθηκε το Σεπτέμβριο του 1967. Ο τραγουδιστής ο Τζιμ Μόρισον ήθελε το κομμάτι να ηχογραφηθεί χωρίς overdubs. Ωστόσο, αφού απουσίασε από το αρχικό σεμινάριο για το μεγαλύτερο μέρος των 24 ωρών, διαπίστωσε ότι το συγκρότημα αρνήθηκε να ηχογραφήσει το τραγούδι και ήταν πεπεισμένος να έχει τα φωνητικά που καταγράφηκαν πάνω από την αρχική λήψη η οποία είχε τον Μάνζαρεκ στα φωνητικά.

 Οι στίχοι του κομματιού μιλούν για το ότι η μουσική είναι η φλόγα της ζωής και όταν σταματήσει χάνεται το πνεύμα της. Σ'ένα σημείο του κομματιού έχουμε τους εξής στίχους: "What have they done to the earth? / "τι έχουν κάνει στη Γη;" οι οποίοι είναι ένα πρώιμο παράδειγμα περιβαλλοντικών θεμάτων στη ροκ μουσική. Live in New York (2009). Live at the Hollywood Bowl (2012). Live at the Isle of Wight festival (2018). Το κομμάτι μπορεί να χωρίζεται σε 5 μέρη. "Turn Out the Lights/Dance on Fire" "Cancel My Subscription" "What Have They Done to the Earth?" "Persian Night" "Return to the main theme"/"Επιστροφή στην εισαγωγή" Τζιμ Μόρισον – φωνητικά Ρέι Μάνζαρεκ – πλήκτρα, μπάσο Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα Τζον Ντένσμορ – τύμπανα Davis, Stephen (2005). Jim Morrison: Life, Death, Legend. New York: Gotham Books. ISBN 978-1-59240-099-7.
Γκλεν Γιάνγκιν

Ο Γκλεν Άλεν Γιάνγκιν (αγγλικά: Glenn Allen Youngkin, 9 Δεκεμβρίου 1966), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, μηχανικός και πολιτικός, που υπηρετεί ως 74ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνια από τον Ιανουάριο του 2022. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.Πριν εισέλθει στην πολιτική έως το 2020, ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος και πρόσφατα Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος (CEO), στην εταιρεία μετοχών "The Carlyle Group".Κατάφερε και νίκησε στις Κυβερνητικές εκλογές του 2021 στη Βιρτζίνια για το αξίωμα του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια, τον Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του και πρώην Κυβερνήτη Τέρι ΜακΌλιφ.

 Ο Γκλεν Γιάνγκιν, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1966 στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, και μεγάλωσε στη Βιρτζίνια Μπιτς. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο της Norfolk Academy στο Νόρφολκ, σπούδασε αρχικά Μάνατζμεντ και στη συνέχεια Μηχανολογία (1990), από το Πανεπιστήμιο Ράις στο Χιούστον. Κατόπιν, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές επάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MBA) από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το 1994. Προσωπική ζωή Ο Γιάνγκιν, διαμένει στο Γκρέιτ Φολς της Βιρτζίνια, με τη σύζυγό του Σούζαν και με τα 4 παιδιά τους. Η προσωπική του περιουσία, ξεπερνάει τα 440 εκατομμύρια δολάρια. Έχει ύψος 2,01 μέτρα. Τον Ιανουάριο του 2021, ανακοίνωσε πως θα είναι υποψήφιος για το χρίσμα του υποψηφίου Κυβερνήτη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, για τις Κυβερνητικές εκλογές του 2021 στη Βιρτζίνια. Τον Μάιο του 2021, κατάφερε να κερδίσει το χρίσμα του υποψηφίου Κυβερνήτη.Οι γενικές εκλογές, πραγματοποιήθηκαν στις 2 Νοεμβρίου 2021, με αντίπαλο τον Δημοκρατικό υποψήφιο και πρώην Κυβερνήτη της Βιρτζίνια, Τέρι ΜακΌλιφ. Ιδεολογικά ο Γιάνγκιν, θεωρείται μετριοπαθής συντηρητικός Ρεπουμπλικανός. Στις 3 Νοεμβρίου 2021, ύστερα από τις Κυβερνητικές εκλογές στη Βιρτζίνια το 2021, ο Γκλεν Γιάνγκιν κατάφερε να νικήσει τον Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του και πρώην Κυβερνήτη Τέρι ΜακΌλιφ, με ποσοστό 51,0% έναντι 48.4% του ΜακΌλιφ.Ορκίστηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022, ως 74ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνια, διαδεχόμενος τον Δημοκρατικό κυβερνήτη Ραλφ Νόρθαμ, στην πρωτεύουσα της Κοινοπολιτείας στο Ρίτσμοντ.
Μαργαρίτα της Φλάνδρας, κόμισσα του Χέλρε

Η Μαργαρίτα η Νεότερη, γερμ.: Margarete von Flandern von Dampierre (απεβ. το 1331) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόρη του κυρίου του Νταμπιέρ και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα της Σκωτίας και μετά κόμισσα του Χέλρε.

 Ήταν η πέμπτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της δεύτερης συζύγου του Iσαβέλλας του Λόμπουργκ, κόρης του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου. Το 1281 ο Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τον κόμη της Φλάνδρας, σχετικά με το γάμο τής κόρης του κόμη Μαργαρίτας με τον γιο του Αλέξανδρο πρίγκιπα της Σκωτίας. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 14 Νοεμβρίου 1282 στο Ρόξμπουργκ της Σκωτίας και ο γάμος εορτάστηκε την επόμενη ημέρα. Όμως ο πρίγκιπας Αλέξανδρος απεβίωσε μία εβδομάδα μετά τα 20ά γενέθλιά του, στις 28 Ιανουαρίου 1284. Στις 3 Ιουλίου 1286 η Mαργαρίτα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Ρέγκιναλντ Α΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε, στο Ναμύρ της Βαλλωνίας. Είχαν έξι παιδιά: Ρέγκιναλντ Β΄ π.1295-1343, δούκας του Χέλρε. Μαργαρίτα. Γκυ. Φίλιππος. Ελισάβετ. Φιλίππα. Barrow, G. W. S. (1990). A Kingdom in Crisis: Scotland and the Maid of Norway. 69. Edinburgh University Press. Duncan, Archibald Alexander McBeth (2002). The Kingship of the Scots, 842-1292: Succession and Independence. Edinburgh University Press. ISBN 0748616268. Fegley, Randall (2002). The Golden Spurs of Kortrijk: How the Knights of France Fell to the Foot Soldiers of Flanders in 1302. McFarland & Co. ISBN 0786480548.
Καστέλλο ντι Αγκριτζέντο

Το Καστέλλο ντι Αγκριτζέντο, επίσης γνωστό ως Κάστρουμ Αγκριτζέντι, είναι ερειπωμένο κάστρο στο Αγκριτζέντο της Σικελίας. Στην διάρκεια του Μεσαίωνα, αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της πόλης. Κατεστράφη σε μεγάλο βαθμό το 1909, ενώ, σήμερα, μόνον ορισμένα ερείπια του κάστρου σώζονται.

 Η ανέγερση του κάστρου ξεκίνησε το 1087, όταν ο Κόμης Ρογήρος διέταξε την ανέγερση ενός φρουρίου (castellum firmissimum) στο Αγκριτζέντο, το οποίο είχε μόλις κατακτηθεί από τους Άραβες. Το κάστρο ανεγέρθηκε επί της κορυφής ενός λόφου, ο οποίος πιθανώς να αποτελούσε την ακρόπολη της πόλης στην διάρκεια της Αρχαιότητας.Το 1150, ο Άραβας ιστορικός Μουχάμαντ αλ-Ιντρίσι περιέγραψε το κάστρο ως "μία από τις κύριες οχυρές θέσεις σε περίπτωση άμυνας" σε ένα από τα έργα του. Αναφέρεται εντός καταλόγου ο οποίος περιελάμβανε τα υπό κρατικό έλεγχο κάστρα το 1273.Το κάστρο κατεστράφη σχεδόν ολοκληρωτικά προκειμένου να χτιστεί στην θέση του δημοτική δεξαμενή το 1909. Μόνον ολίγα ερείπια σώζονται, ενώ η ακριβής οριοθέτηση του σχήματός του είναι αδύνατη. Ευρίσκεται υπό δημόσιας ιδιοκτησίας έκταση, ενώ ευρίσκεται σε κατάσταση εγκατάλειψης. Ο ακριβής σχηματισμός του κάστρου είναι άγνωστος. Μεσαιωνικές πηγές αναφέρουν πως τα τείχη του ήσαν προστατευμένα από οχυρωμένους πύργους. Σχέδιο εντός του Atlante di città e fortezze del Regno di Sicilia - 1640 από τους Φραντσέσκο Νέγκρο και Κάρλο Μαρία Βεντιμίλια εμφανίζει το κάστρο ως έχων τριγωνική μορφή, ενώ περιελάμβανε εσωτερική αυλή.
Βαλς με τον Μπασίρ

Το Βαλς με τον Μπασίρ (εβραϊκά: ואלס עם באשיר‎ - Βαλς Ιμ Μπασίρ) είναι ταινία ισραηλινής παραγωγής του 2008, σε σενάριο και σκηνοθεσία Άρι Φόλμαν. Καταγράφει τις απόπειρες του Φόλμαν, ενός βετεράνου του πολέμου Ισραήλ - Λιβάνου του 1982, να ανακτήσει τις χαμένες αναμνήσεις του από γεγονότα σχετικά με τη σφαγή στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Φεστιβάλ Καννών του 2008, όπου ήταν υποψήφιο για τον Χρυσό Φοίνικα και έκτοτε έχει κερδίσει ή ήταν υποψήφιο για πολλά σημαντικά βραβεία, ενώ δέχθηκε και θερμή υποδοχή από τους κριτικούς. Ανάμεσα στα βραβεία που κέρδισε συγκαταλέγονται η Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία, το Βραβείο της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ (NSFC) για την καλύτερη ταινία, ενώ ήταν υποψήφιο στα Όσκαρ του 2008 για βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας.

 Το 1982, ο Άρι Φόλμαν ήταν ένας 19χρονος στρατιώτης πεζικού στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Το 2006 συναντά έναν φίλο από τον στρατό, που του μιλά για τους εφιάλτες που έχει σχετικά με τις εμπειρίες του στον πόλεμο Ισραήλ - Λιβάνου του 1982. Ο Φόλμαν έκπληκτος ανακαλύπτει ότι δεν θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Αργότερα την ίδια νύχτα βλέπει ένα όραμα από τη νύχτα της σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα, χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει κατά πόσο ήταν αληθινή ανάμνηση. Στη ανάμνησή του, αυτός και οι συστρατιώτες του κάνουν νυχτερινό μπάνιο στην παραλία της Βηρυτού, υπό το φως φωτοβολίδων που κατεβαίνουν πάνω από την πόλη. Ο Φόλμαν, μετά από αυτή την ανάμνηση, σπεύδει να συναντήσει έναν άλλο φίλο από τον στρατό, ο οποίος τον συμβουλεύει να μιλήσει για το θέμα και με άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο, ώστε να καταλάβει τι συνέβη εκεί και να ανακτήσει τη μνήμη του. Η ταινία ακολουθεί τον Φόλμαν στις συζητήσεις του με φίλους του, έναν ψυχολόγο και έναν δημοσιογράφο, ο οποίος ήταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο. Το 2008, η ταινία προβλήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του τμήματος Εθνικές κινηματογραφίες. Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2008-05-17 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) IMDb (Αγγλικά) Κριτική Cinemanews.gr Κριτικές και γενικότερες πληροφορίες Myfilm.gr
Σούζαν Κόλινς

Η Σούζαν Μαρί Κόλινς (γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1962) είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, περισσότερο γνωστή ως η συγγραφές των best-seller σειρών των The New York Times Τα Χρονικά της Κατωχώρας και της τριλογίας Αγώνες Πείνας (η οποία περιέχει τους Αγώνες Πείνας, τη Φωτιά και την Κοτσυφόκισσα).

 Η Κόλινς γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου στο Χάρτφορντ (Κονέκτικατ). Ήταν η κόρη ενός αξιωματικού της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας που υπηρέτησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Ως η κόρη ενός στρατιωτικού αξιωματικού, αυτή και η οικογένεια της μετακόμιζαν συνεχώς. Πέρασε την παιδική της ηλικία στις ανατολικές Η.Π.Α. Η Κόλινς αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αλαμπάμα στο Μπέρμιγχαμ το 1980 με σπουδές πάνω στις Θεατρικές Τέχνες, ενώ το 1985 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ιντιάνα με διπλή ειδικότητα στο θέατρο και τις τηλεπικοινωνίες και το 1989 κέρδισε το M.F.A. της στη δραματική γραφή από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Η Κόλινς ζει στο Σάντι Χουκ κοντά στο Νιούτον (Κονέκτικατ) με τον σύζυγο της και τα δύο τους παιδιά. Είναι Ρωμαιοκαθολική. Γκρέγκορ ο Ανωχωρίτης (Μάιος 2012). Στα αγγλικά: Gregor the Overlander (1 Σεπτεμβρίου 2003) Ο Γκρέγκορ και η Προφητεία του Ολέθρου (Μάρτιος 2013). Στα αγγλικά: Gregor and the Prophecy of Bane (1 Σεπτεμβρίου 2004) Gregor and the Curse of the Warmbloods (1 Ιουλίου 2005) Gregor and the Marks of Secret (1 Μαΐου 2006) Gregor and the Code of Claw (3 Απριλίου 2007) Αγώνες Πείνας (Φεβρουάριος 2012). Στα αγγλικά: The Hunger Games (14 Σεπτεμβρίου 2008) Φωτιά (Νοέμβριος 2013). Στα αγγλικά: Catching Fire (1 Σεπτεμβρίου 2009) Κοτσυφόκισσα (Αύγουστος 2010). Στα αγγλικά: Mockingjay (24 Αυγούστου 2010) Fire Proof: Shelby Woo #11 (1999) When Charlie McButton Lost Power (2005) Year of the Jungle (2013) Βικιπαίδεια στην Αγγλική γλώσσα
Έντουαρντ Λογουάσα

Ο Έντουαρντ Λογουάσα (Edward Ngoyayi Lowassa, 26 Αυγούστου 1953) ήταν ο πρωθυπουργός της Τανζανίας από το 2005 μέχρι το Φεβρουάριο του 2008, οπότε και εξωθήθηκε σε παραίτηση. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας στην ιστορία της που παραιτήθηκε εξαιτίας σκανδάλου πλαστογραφίας.

 Γεννήθηκε το 1953. Σπούδασε Θεατρικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Νταρ ες Σαλάμ και στη συνέχεια έλαβε Πτυχίο Μάστερς από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από το 1988 μέχρι την παραίτησή του από Πρωθυπουργός υπηρέτησε σε διάφορα αξιώματα, όπως Υπουργός Προεδρίας και Υπουργός αρμόδιος για θέματα κτηνοτροφίας και υδάτινων πόρων. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1990. Ανέλαβε Πρωθυπουργός στις 30 Δεκεμβρίου 2005. Στις 8 Φεβρουαρίου του 2008 ο Λογουάσα υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο έπειτα από εμπλοκή του σε σκάνδαλο απάτης. Συγκεκριμένα, το όνομά του αναφέρθηκε σε έκθεση Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που ερευνά την εργολαβία που δόθηκε από την αμερικανική εταιρεία Richmond Development Company LLC του Τέξας προς την Εταιρεία Παροχής Ηλεκτρικού Ρεύματος TANESCO). Σύμφωνα με την έκθεση, ο Λογουάσα είχε παραβεί τους κανονισμούς και χρησιμοποίησε τό αξίωμά του για να ευνοήσει την αμερικανική εταιρεία, η οποία επιπρόσθετα βρέθηκε ότι είχε πλαστά έγγραφα. Στις προεδρικές εκλογές του 2015 δεν ήταν υποψήφιος με το CCM όπως αναμενόταν, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από το κόμμα και να προσχωρήσει στο αντιπολιτευόμενο Chadema. Στις 4 Αυγούστου 2015 διορίστηκε ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές, επικεφαλής ενός συνασπισμού αποτελούμενου από 4 κόμματα, μεταξύ των οποίων και του Chadema. Ο Λογουάσα ήρθε 2ος στις εκλογές, με ποσοστό 39,97% και νικητή τον Τζον Μαγκουφούλι, υποψήφιο του CCM, ο οποίος απέσπασε το 58,46% των ψήφων. Φωτογραφίες
Άκα Β΄ της Κομμαγηνής

Η Άκα Β΄ (έζησε το β΄ ήμισυ τού 1ου αι. π.Χ. και το α' ήμισυ τού 1ου αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής.

 Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής (βασ. 20-12 π.Χ.) και της εξαδέλφης του Ιοτάπας της Μηδίας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· προμάμμη τού Μιθριδάτη Γ΄ ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Έτσι η καταγωγή της Άκας Β΄ ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής. Έλαβε το όνομα της εξαδέλφης των γονέων της, της Άκα Α΄ της Κομμαγηνής. Στα τέλη τού 1ου αι. π.Χ. παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο, Έλληνα της Αιγύπτου. Η Άκα Β΄ είναι γνωστή από ένα ποίημα, που δεν σώθηκε όλο, που την αναφέρει ως σύζυγο τού Θράσυλλου και πως είχε βασιλική καταγωγή. Ο Θράσυλλος ήταν γραμματικός, σχολιαστής λογοτεχνικών έργων, αστρολόγος και φίλος τού Τιβερίου (βασ. 14-37). Ο Τιβέριος τον είχε σε μεγάλη τιμή και τον έκανε Ρωμαίο πολίτη, μαζί με την οικογένειά του. Έτσι η Άκα άλλαξε το όνομά της σε Κλαυδία Άκα και ο Θράσυλλος σε Τιβέριος Κλαύδιος Θράσυλλος. Η Άκα Β΄ απεβίωσε τον 1ο αι. μ.Χ. Παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο, λόγιο Έλληνα της Αιγύπτου και είχε τέκνα: μία ανώνυμη κόρη, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Έννιο από την τάξη των ιππέων. Τιβέριος Κλαύδιος Βάλβιλος 3-79, λόγιος, πολιτικός και αστρολόγος της Αυλής τού Νέρωνα. H κόρη του: Κλαυδία Καπιτωλίνα παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Γ. Ι. Αρχέλαο Αντίοχο διάδοχο της Κομμαγηνής και είχαν γιο τον: Φιλόππαπο, που έζησε στην Αθήνα και την ευεργέτησε. P. Robinson Coleman-Norton & F. Card Bourne, Ancient Roman Statutes, The Lawbook Exchange Limited, 1961 B. Levick, Tiberius: The Politician, Routledge, 1999 R. Beck, Beck on Mithraism: Collected Works With New Essays, Ashgate Publishing Limited, 2004 J.H. Holden, A History of Horoscopic Astrology, American Federation of Astrology, 2006
Τεοντόρα Νέμανιτς

Η Τεοντόρα Νεμάνια (Теодора Немањић, 1330 - μετά το 1381) από τον Οίκο των Νεμάνιτς ήταν δούκισσα του Κουμάνοβο ως σύζυγος του δούκα Ντέγιαν, ιδρυτή του Οίκου Ντεγιάνοβιτς.

 Ήταν η κόρη του Στέφανου Ούρου Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι, βασιλιά της Σερβίας και της Μαρίας Παλαιολογίνας, κόρης του Ιωάννη, εγγονού του Μιχαήλ Η΄. Ήταν ετεροθαλής αδελφή του Στεφάνου Ούρου Δ΄ Δουσάν, βασιλιά της Σερβίας. Με τον δεσπότη Ντέγιαν είχε τρία παιδιά: τον Ιωάννη, δεσπότη. τον Κωνσταντίνο δεσπότη, πατέρα της Ελένης Δραγάση, συζύγου του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. τη Θεοδώρα, παντρεύτηκε πρώτα τον Ζάρκο και μετά τον Γεώργιο Α΄ Μπάλσα πρίγκιπα της Ζέτας.Αργότερα έγινε μοναχή υιοθετώντας το όνομα "Ευδοκία" (Евдокија) και πέθανε στο μοναστήρι μετά το 1381. Eudokia Angelina (Evdokija Anđel), Grand Princess of Serbia 1196-1198 Cawley, Charles. Medieval Lands, Serbia
Λευκό Αιτωλοακαρνανίας

Το Λευκό είναι μικρός οικισμός και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Θέρμου στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Απέχει οδικώς 23 χλμ. από το Αγρίνιο, 51 χλμ. από την Ναύπακτο, 52 χλμ. από το Μεσολόγγι, 58 χλμ. από το Καρπενήσι, 70 χλμ. από την Πάτρα, και 268 χλμ. από την Αθήνα.

 Μέχρι το 1954 ονομαζόταν Κάτω Προστοβά. Η ονομασία αυτή προήλθε σε αντιδιαστολή με την παλιά ονομασία Προστοβά του γειτονικού χωριού Καλλιθέα, του οποίου αποτελούσε μέρος, μέχρι που διασπάστηκαν το 1932 και δημιούργησε ανεξάρτητο οικισμό και δική του κοινότητα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λευκού Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λευκού Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλλιθέας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Κάτω Προστοβά-Λευκόν. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ιστοσελίδα για το Λευκό Αιτωλοακαρνανίας. kato.prostova.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Και η Καλλιθέα θέλει να ενταχθεί στο Θέρμο. agrinioculture.gr. Παρασκευή 25 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. HERE WeGo. wego.here.com. Ανακτήθηκε: 09/11/2017.
Ακεραθήριο

Το ακεραθήριο (Aceratherium) ή ακεροθήριο ήταν προϊστορικό, εξαφανισμένο σήμερα, γένος θηλαστικών ζώων της οικογένειας του ρινόκερου, που ζούσε στην Ευρασία και την Αφρική κατά τη διάρκεια του Μειόκαινου. Το μήκος του έφθανε τα 2,3 μέτρα, το ύψος του το 1,2 μέτρο και το βάρος του σχεδόν τον 1 τόνο.

 Η ονομασία ακεραθήριο δόθηκε από τον Kaup το 1832 για το είδος Rhinoceros incisivum (Cuvier, 1822) με επιχείρημα την ομοιότητα της οδοντικής δομής δύο κρανίων από το Έπελσαϊμ της Γερμανίας με ολότυπο κοπτήρα δοντιού από το Βάιζεναου. Ωστόσο, μόνο το δόντι του Βάιζεναου έχει αναγνωρισθεί ότι ανήκει σε ζώο της οικογένειας Aceratheriinae, αν και το όνομα Aceratherium έχει αρκετές φορές χρησιμοποιηθεί για τα κρανία του Έπελσαϊμ. Πολλά είδη έχουν αναφερθεί ως «ακεραθήριο», αλλά μόνο τα παρακάτω τρία αναγνωρίζονται σήμερα γενικά: Aceratherium incisivum (Cuvier, 1822) Aceratherium depereti (Borissiak, 1927) Aceratherium porpani (Deng, Hanta & Jintasakul, 2013) Τα ακεραθήρια ήταν ζώα δολιχοκέφαλα, με τρία ανεπτυγμένα δάκτυλα στα μπροστινά πόδια τους και ένα τέταρτο ελάχιστα ανεπτυγμένο (υποτυπώδες). Απολιθωμένα λείψανά τους έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη της Γης. Στην Ελλάδα έχουν βρεθεί λείψανα από τα δύο είδη, μέσα σε στρώματα της νεογενούς περιόδου στη νήσο Σάμο. Σαμοθήριο Το λήμμα «ακεραθήριον» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 280
Κάστελλος Ρεθύμνης

Ο Κάστελλος ή Κάστελος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 400 μ., στην κορυφή λόφου με θέα προς το όρος Βρύσινας. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.

 Στην περιοχή του χωριού έχει ανασκαφεί ακρόπολη της υστερομινωϊκής περιόδου, από την οποία σώζονται δύο σειρές τείχη και τρεις πύργοι μεταγενεστέρων χρόνων. Κοντά στον Κάστελλο έχει βρεθεί το υστερομινωικό νεκροταφείο Αρμένων. Στις ενετικές απογραφές αναφέρεται ως δύο χωριά, τον Πώδε και τον Εκείθεν ή Πέρα Κάστελο. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 τους αναφέρει ως Castello Epodhes και Castello Echite. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρνται ως Pera Castello με 206 κατοίκους και Pode Castello με 176 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει τους Pera και Epodhes Castello. Δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη το 1842, ως Κάστελος. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Ατσιπόπουλου και είχε 168 Χριστιανούς και 17 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 195 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, ο Κάστελλος υπάχθηκε αρχικά στην κοινότητα Αρμένων και το 1928 ορίστηκαν έδρα της κοινότητας Κάστελλου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.Δείτε: Κοινότητα Καστέλλου Ρεθύμνης Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Το κτίριο του δημοτικού σχολείου ανακαινίστηκε το 2004 από το δήμο Ρεθύμνης και λειτουργεί πλέον ως μουσείο βελανιδιάς, με στόχο την ανάδειξη της επεξεργασίας του βελανιδιού και τη χρήση του στη βυρσοδεψία. Ο δίκλιτοςναός της Αγίας Παρασκευής 2,5 χιλιόμετρα από το χωριό ήταν στο παρελθόν καθολικό μοναστηριού. Βιβυλάκης Εμμανουήλ: εκδότης Ραδάμανθυς, σημαιοφόρος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Εθνεγερσία του 1821 Κωνσταντίνος Ηλιάκης: ήρωας φονευθείς υπό των Τούρκων πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας Καλαϊτζάκης Εμμανουήλ: αγωνιστής Εθνεγερσίας 1821 Καλαϊτζάκης Εμμ. Στυλιανός: γενάρχης δημοσιογραφικής οικογένειας Καλαϊτζάκη (Κρητική Επιθεώρησις) Κωνσταντίνος Πωλογεώργης, με καταγωγή από την Ίμπρο Σφακίων της οικογένειας Πωλογεώργη, εγγονός του Γεωργίου Πωλογεώργη, οπλαρχηγού Κομιτάδων κατά την επανάσταση του 1821 στα Σφακιά. Υπήρξε καθηγητής Φιλοσοφίας και Θεολογίας, παρασημοφορήθηκε στο Μακεδονικό (μάχη του Σκρα) και στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου πιάστηκε αιχμάλωτος των Νεότουρκων, έζησε μέχρι την ηλικία των 108
Ντάιαμοντ Ντάλας Πέιτζ

Ο Ντάλας Πέιτζ (Page Joseph Falkinburg, 5 Απριλίου 1956) είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ "Ντάιαμοντ" Ντάλας Πέιτζ ή πιο απλοποιημένο, Ντι Ντι Πι. Εκτός της πάλης έχει ασχοληθεί με την ηθοποιία, ενώ είναι και γυμναστής. Επίσης, έχει συμβόλαιο "Θρύλου" με το WWE.

 Έκανε ντεμπούτο το 1988 και η καριέρα του είχε διάρκεια δύο δεκαετίες, καθώς αποσύρθηκε το 2009. Αγωνίστηκε κυρίως για τρεις εταιρείες, τις μεγαλύτερες της επαγγελματικής πάλης: το World Championship Wrestling ή WCW, World Wrestling Federation ή WWF, πλέον WWE και το Total Nonstop Action Wrestling ή TNA. Υπέγραψε σε εταιρεία πάλης και εισήλθε στο χώρο, το 1988, ως μάνατζερ και όχι ως παλαιστής, για το American Wrestling Association, στο οποίο έμεινε μόλις εννέα μήνες. Αφού είχε δοκιμές αργότερα και στο WWF, ως σχολιαστής, υπέγραψε το 1991 στο WCW. Συνέχισε να εμφανίζεται ως μάνατζερ, ως τα τέλη του ίδιου έτους, όταν και έγινε παλαιστής. Στην εταιρεία αυτή, πέρασε πάνω από μια δεκαετία και έγινε τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών, δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών, τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ομάδων και μια φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής Τηλεόρασης. Μετά την πώληση του WCW στο WWF, το 2001, συνέχισε εκεί. Κατέκτησε μια φορά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μια φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Εξαιτίας τραυματισμών, το συμβόλαιό του, το 2002 δεν ανανεώθηκε. Την περίοδο 2004-2005 εργάστηκε για το TNA. Μετά το τέλος της συνεργασίας του και με το TNA, ο Πέιτζ άφησε για τέσσερα χρόνια την πάλη και ασχολήθηκε με άλλα πράγματα. Το 2009 επέστρεψε στην ανεξάρτητη σκηνή πάλης για λίγο, ενώ από το 2010, δεσμεύεται με συμβόλαιο "Θρύλου" από το WWE, με το οποίο συνεργάζεται ως γυμναστής, ενώ πραγματοποιεί και σποραδικές εμφανίσεις. Η ασχολία του με την γυμναστική τον έχει κάνει, να δημιουργήσει δικά του προγράμματα εκγύμνασης και γιόγκα. Επίσης, είναι ηθοποιός σε ταινίες χαμηλού κόστους. Επίσημη ιστοσελίδα Σελίδα του προγράμματος γιόγκα που έχει εφεύρει Προφίλ στην σελίδα του WWE
Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή

Η Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή (Ε.Π.Ε.) είναι η διοικούσα Παραολυμπιακή Επιτροπή της Ελλάδας. Λειτουργεί υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Ιδρύθηκε το 1999.

 Η Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή (Ε.Π.Ε.), είναι ο υπεύθυνος φορέας για την ανάπτυξη και διάδοση του Παραολυμπιακού Κινήματος στην Ελλάδα καθώς και για την επιλογή, συγκρότηση και αποστολή των εθνικών ομάδων στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Βασικός της στόχος, είναι η διεύρυνση του Παραολυμπιακού Κινήματος στην Ελλάδα και στο πλαίσιο αυτό δίνει κίνητρα ώστε να παρακινήσει και να ενθαρρύνει άτομα με αναπηρία – και ιδιαίτερα νέους ανθρώπους – να συμμετέχουν ενεργά στον αθλητισμό, μέσω της καθημερινής ενασχόλησής τους με αυτόν. Επίσημη ιστοσελίδα
Κρίστοφερ Ρεν

Ο Σερ Κρίστοφερ Ρεν (Christopher Wren, 30 Οκτωβρίου 1632 - 8 Μαρτίου 1723) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Άγγλους αρχιτέκτονες όλων των εποχών, με γνωστότερό του έργο τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου του Λονδίνου. Συνολικά του ανατέθηκαν οι ανοικοδομήσεις 51 εκκλησιών στο Λονδίνο, συμπεριλαμβανομένου και του Αγίου Παύλου, ύστερα από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1666. Άλλα αξιόλογα κτίρια του Ρεν περιλαμβάνουν το Βασιλικό Ναυτικό Κολέγιο στο Γκρήνουιτς (Greenwich) και το νότιο μέτωπο του παλατιού Χάμπτον Κορτ (Hampton Court Palace).

 Γιος του Κρίστοφερ Ρεν και της Μέρυ Κοξ, ο Κρίστοφερ Ρεν γεννήθηκε το 1632 στην επαρχία Γουιλτσάιρ (Wiltshire), όπου ο πατέρας του ήταν κληρικός. Το 1634, του προσφέρθηκε η θέση του Πρύτανη του Γουίντσορ (Windsor), την οποία καταλάμβανε προηγουμένως ο αδελφός του Μάθιου Ρεν, ο οποίος είχε διοριστεί Επίσκοπος του Hereford. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, ο Κρίστοφερ υπήρξε συμπαίκτης του Πρίγκιπα Καρόλου A' της Ουαλίας. Σε ηλικία εννέα ετών ο Κρίστοφερ Ρεν εστάλη στη σχολή του Γουέστμινστερ του Λονδίνου. Η οικογένεια Ρεν είχε στενούς δεσμούς με την Μοναρχία, πράγμα που της επέφερε προβλήματα κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφύλιου πολέμου. Συγκεκριμένα, ο Μάθιου Ρεν, τότε Επίσκοπος του Έλυ φυλακίστηκε για οκτώ χρόνια στον Πύργο του Λονδίνου. Επίσης, ο πατέρας του αναγκάστηκε να φύγει από το Γουίντσορ και να βρει καταφύγιο στο Μπρίστολ. Ωστόσο, όταν ο Κρίστοφερ ήταν έντεκα ετών, η μεγαλύτερη αδελφή του παντρεύτηκε τον μαθηματικό Γουίλιαμ Χόλντερ (William Holder), και η οικογένειά του μετακόμισε στο Bletchingham της επαρχίας του Όξφορντσαϊρ (Oxfordshire), στην οικία των Χόλντερ. Ο Γουίλιαμ Χόλντερ έγινε τότε ο δάσκαλος του Κρίστοφερ, και τον ενθάρρυνε να μάθει αστρονομία. Όταν τελείωσε τη σχολή του Γουέστμινστερ, το 1646, ο Κρίστοφερ Ρεν διετέλεσε κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών ετών, βοηθός σε διάφορες ανατομικές μελέτες του Δρ Τσαρλς Σκάρμπορο (Charles Scarborough), που αργότερα θα γινόταν βασιλικός γιατρός. Το 1649 ο Ρεν ξεκινά τις σπουδές του στο κολέγιο Wadham της Οξφόρδης, απ´όπου παίρνει επίσης και το μεταπτυχιακό του το 1653. Το ίδιο έτος εκλέγεται εταίρος (Fellow) στο κολέγιο All Souls. Θα διαμείνει εκεί ως το 1657, όταν και διορίζεται καθηγητής αστρονομίας στο κολέγιο Gresham του Λονδίνου. Ο Ρεν ξεκίνησε τις παρατηρήσεις του Κρόνου από το 1652, προκειμένου να εξηγήσει τη μορφολογία αυτού του πλανήτη. Ενώ οι υποθέσεις του είχαν εκτεθεί στο De corpore Saturni και ήταν έτοιμες να δημοσιευτούν, ο Κρίστιαν Χόυχενς (Christiaan Huygens) παρουσίασε τη θεωρία των δακτυλίων του Κρόνου. Ο Ρεν, αναγνωρίζοντας αμέσως ότι αυτή η θεωρία είναι πιο ικανοποιητική από τη δική του, αποφασίζει τότε να μη δημοσιευτούν τα αποτελέσματά του.
Chevrolet Yeoman

Το Chevrolet Yeoman ήταν ένα στείσον βάγκον που παρήχθη από τη Chevrolet για το μοντέλο του 1958. Το Yeoman ήταν διαθέσιμο σε δύο μοντέλα, ένα δίθυρο και ένα τετράθυρο, και τα δύο με χωρητικότητα έξι επιβατών. Βασισμένο στη σειρά επιβατικών αυτοκινήτων Delray, το Yeoman αντιπροσώπευε τις βασικές επιλογές στη σειρά στέισον βάγκον Chevrolet του 1958, η οποία περιελάμβανε επίσης το Brookwood και το Nomad.

 Για το 1958, τα μοντέλα της Chevrolet επανασχεδιάστηκαν μακρύτερα, χαμηλότερα και βαρύτερα από τους προκατόχους τους του 1957. Το πρώτο Chevrolet παραγωγής μεγάλου μπλοκ V8, το 348 κυβικών ιντσών (5,700 cc), ήταν πλέον μια επιλογή. Η σχεδίαση της Chevrolet για το έτος τα πήγε καλύτερα από τις άλλες προσφορές της GM και δεν είχε την υπερβολική αφθονία χρωμίου που υπήρχε στα Pontiac, Oldsmobile, Buicks και Cadillac. Συμπλήρωμα της μπροστινής σχεδίασης της Chevrolet ήταν μια φαρδιά γρίλια και οι τέσσερις προβολείς που βοήθησαν στην προσομοίωση μιας «Baby Cadillac». Η ουρά του οχήματος έλαβε μια εσοχή σε σχήμα βεντάλιας και στα δύο πλαϊνά πάνελ, παρόμοια με του σεντάν, αλλά τα βαγόνια φιλοξενούσαν μονά πίσω φώτα αντί για διπλά (τριπλά στο Impala) για να χωρέσουν την πίσω πόρτα. Παρά το γεγονός ότι ήταν μια χρονιά ύφεσης, οι πωλήσεις αυξήθηκαν και ξεπέρασαν τη Ford, η οποία κατείχε την πρώτη θέση το 1957) και το Bel Air το πιο δημοφιλές μοντέλο της Chevrolet. Το όνομα Nomad στείσον βάγκον επανεμφανίστηκε επίσης το 1958 όταν το όχημα έγινε το premium τετράθυρο Chevrolet στέισον βάγκον, αντί για τα δίθυρα σχέδια του Nomads του 1955-57. Επίσης χρησιμοποιήθηκε νέα παύλα. Η τιμή ενός συντελεστή οπισθέλκουσας για τα βάγκον Chevy του 1958 εκτιμάται με ac, είναι Cd = 0,6. Το Yeoman με βάση το Delray ήταν η χαμηλότερη έκδοση και διέθετε ελάχιστη εσωτερική και εξωτερική επένδυση και περιορισμένες επιλογές. Το Yeoman παρουσίαζε το νέο σταυροειδές πλαίσιο "Safety-Girder" της Chevrolet. Παρόμοια στη διάταξη με το πλαίσιο που υιοθετήθηκε για την Cadillac του 1957, διέθετε πλαϊνές ράγες σε διατομή κιβωτίου και ένα εγκιβωτισμένο μπροστινό εγκάρσιο μέλος που έσκυψε κάτω από τον κινητήρα, αυτά τα "πλαίσια x" χρησιμοποιήθηκαν σε άλλα Chevy του 1958 έως το 1964, καθώς και σε Cadillac. Το πίσω μέρος ήταν δεμένο μεταξύ τους με ένα εγκάρσιο μέλος διατομής καναλιού. Αυτός ο σχεδιασμός επικρίθηκε αργότερα ως παρέχοντας λιγότερη προστασία σε περίπτωση πλευρικής σύγκρουσης, αλλά θα παραγόταν μέχρι το 1965. Από τα 187,000 βάγκον Chevrolet του 1958 που κατασκευάστηκαν, μόνο τα 16,590 από αυτά ήταν το 2 θυρο μοντέλο Yeoman (χωρίς να υπολογίζουμε το Delray Sedan Delivery), το βασικό βάγκον της Chevrolet.Το Yeoman βγήκε από την παραγωγή (μαζί με το Delray) στα τέλη του 1958. Για το 1959, το Brookwood της Chevrolet προσέφερε τώρα ένα βάγκον 2 θυρών και θα γινόταν το στέισον βάγκον με τη χαμηλότερη τιμή. Chevrolet Owners Manual
Βάττος Δ΄ της Κυρήνης

Ο Bάτος Δ΄ ο Καλός (κυβέρνησε 515 π.Χ. - 465 π.Χ.) ήταν ο έβδομος και ο προτελευταίος από τους Έλληνες βασιλείς της Κυρηναϊκής, από τη δυναστεία των Βαττιαδών. Ήταν ο πρώτος Κυρηναίος βασιλιάς, που κυβέρνησε ως πελάτης βασιλιάς υπό την Περσική Αυτοκρατορία.

 Ο Βάτος Δ΄ ήταν γιος και μοναχοπαίδι του πέμπτου βασιλιά των Κυρηναίων, Αρκεσίλαου Γ΄. Η μητέρα του ήταν κόρη του Αλαζίρ, ενός Λίβυου, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Βάρκης. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο πατέρας του, και ο εκ μητρός παππούς του του, ήταν συγγενείς και η εκ μητρός γιαγιά του είναι άγνωστη. Ο Βάττος Δ΄ διαδέχθηκε την εκ πατρός γιαγιά του Φερετίμα στα τέλη του 515 π.Χ. Είχε αποβιώσει από δερματική ασθένεια στην Αίγυπτο. Από το 515 π.Χ. έως το 465 π.Χ. ο Βάττος Δ΄ κυβέρνησε ως βασιλιάς της Κυρηναϊκής. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη βασιλεία του, αν και φαίνεται ότι η βασιλεία του ήταν ειρηνική. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Κυρηναϊκή εξήγαγε σιτάρι, κριθάρι, ελαιόλαδο και σίλφιο (ένα εξαφανισμένο πλέον φυτό που είχε αρωματικές και φαρμακευτικές ιδιότητες). Τάφηκε κοντά στους πατρικούς του προγόνους και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρκεσίλαος Δ΄. Κατάλογος βασιλέων της Κυρήνης Σίλφιο Ηρόδοτος, Οι Ιστορίες, Βιβλίο 4 Smith, W, Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, Τόμος 1 https://www.livius.org/ct-cz/cyrenaica/cyrenaica.html Αρχειοθετήθηκε 2008-12-31 στο Wayback Machine. http://www.mediterranees.net/dictionnaires/smith/cyrene.html
Τάαβι Ρούιβας

Ο Τάαβι Ρούιβας (Taavi Rõivas, γενν. 26 Σεπτεμβρίου 1979) είναι Εσθονός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Εσθονίας από τις 26 Μαρτίου 2014 έως τις 23 Νοεμβρίου του 2016. Είναι επικεφαλής του Εσθονικού Μεταρρυθμιστικού Κόμματος από τις 6 Απριλίου 2014.Προτού γίνει πρωθυπουργός, χρημάτισε υπουργός Κοινωνικών Θεμάτων, από το 2012 ως το 2014. Στις 14 Μαρτίου 2014 διορίστηκε από τον πρόεδρο Τόμας Χέντρικ Ίλβες στην πρωθυπουργία, για να διαδεχθεί τον Άντρους Άνσιπ. Ηγήθηκε των συνομιλιών ανάμεσα στο Μεταρρυθμιστικό Κόμμα και στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, με σκοπό να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Η συμφωνία για τη νέα κυβέρνηση υπογράφτηκε στις 20 Μαρτίου και ο διορισμός του Ρούιβας στην πρωθυπουργία εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο (Riigikogu) στις 24 Μαρτίου. Μετά την έγκριση της σύνθεσης της κυβέρνησης από τον πρόεδρο Ίλβες στις 26 Μαρτίου, ο Ρούιβας έγινε ο νεότερος σε ηλικία αρχηγός κυβερνήσεως στην ΕΕ.

 Μέλος του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος από το 1998, η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε όταν ανέλαβε σύμβουλος του υπουργού Δικαιοσύνης Μαρτ Ρασκ από το 1999 ως το 2002. Ο Ρούιβας ήταν δήμαρχος της επαρχίας Χαάρμπεστι του Τάλιν την περίοδο 2004-2005 και σύμβουλος του υπουργού αρμοδίου επί των Θεμάτων Πληθυσμού Πάουλ-Έρικ Ρούμο, από το 2003 ως το 2004. Το 2005 έγινε σύμβουλος του πρωθυπουργού και ηγέτη του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος, Άντρους Άνσιπ. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Τάλιν το 2005 και βουλευτής το 2007 και το 2011. Το Δεκέμβριο του 2012 έγινε το νεαρότερο σε ηλικία μέλος της εσθονικής κυβέρνησης, αναλαμβάνοντας υπουργός Κοινωνικών Θεμάτων στη θέση του Χάνο Πέβκουρ. Με τη σειρά του ο Πέβκουρ αντικατέστησε την Κρίστεν Μίτσαλ ως υπουργός Δικαιοσύνης, μετά την παραίτησή της λόγω καταγγελιών για διαφθορά από το μέλος του κόμματός του, Σίλβερ Μέικαρ. Τον Φεβρουάριο του 2014 ο πρωθυπουργός Άνσιπ ανακοίνωσε την επικείμενη παραίτησή του έναν χρόνο πριν διεξαχθούν εκλογές το 2015 και παρέδωσε τη θέση του στον πρώην ηγέτη του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος Σιμ Κάλας, πρωθυπουργό της περιόδου 2002-2003. Ο Κάλας ξεκίνησε διαβουλεύσεις με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, αλλά ανακοίνωσε ξαφνικά στις 12 Μαρτίου ότι δεν τον ενδιέφερε η θέση, λόγω της κριτικής των ΜΜΕ για τις ενέργειες του ίδιου όταν ήταν πρόεδρος της Τράπεζας της Εσθονίας, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Την ίδια ημέρα ο Ρούιβας επιλέχθηκε από την ηγεσία του κόμματος ως υποψήφιος για την πρωθυπουργία.Ανέλαβε πρωθυπουργός το Μάρτιο του 2014. Εκτός από εσθονικά, ομιλεί αγγλικά, φινλανδικά και ρωσικά.Σύζυγος του είναι η τραγουδίστρια της ποπ Λουίζα Βερκ και έχουν 1 κόρη.
Φιατάου Πενιτάλα Τίο

Ο Σερ Φιατάου Πενιτάλα Τίο (Sir Fiatau Penitala Teo, 23 Ιουλίου 1911 - 25 Νοεμβρίου 1998) υπήρξε πολιτικός από το Τουβαλού και πρώτος γενικός κυβερνήτης της νησιωτικής χώρας. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα της Αγγλίας στις 2 Ιουνίου του 1979.

 Γεννήθηκε στο Φουναφούτι στις 23 Ιουλίου του 1911. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος και διερμηνέας τη δεκαετία του 1930. Την περίοδο από το 1937-1958, με εξαίρεση το 1944-45, οπότε υπηρέτησε στη στρατιωτική του θητεία, υπηρέτησε σε διοικητικές θέσεις στα νησιά Μπανάμπα και Ταράουα, στο σημερινό Κιριμπάτι.. Το 1978 τα νησιά Έλλις έγιναν ανεξάρτητα με την ονομασία Τουβαλού και με αρχηγό Κράτους την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Θεσμοθετήθηκε η θέση του Γενικού Κυβερνήτη, ως αντιπροσώπου της Βασίλισσας. Έτσι, την 1η Οκτωβρίου του 1978, πρώτος Γενικός Διοικητής ανέλαβε ο Πενιτάλα Τίο. Το 1981 επέβλεψε την πρώτη αλλαγή κυβέρνησης στην πολιτική ιστορία της χώρας του από τότε που η τελευταία έγινε ανεξάρτητη. Αποχώρησε από το αξίωμα την 1η Μαρτίου 1986. Τον διαδέχθηκε ως Γενικός Διοικητής ο Σερ Τουπούα Λεουπένα. Ο γηραιός Πενιτάλα Τίο απεβίωσε στο Φουναφούτι, στις 25 Νοεμβρίου 1998.
Μιχάλης Πολυτάρχου

Ο Μιχάλης Πολυτάρχου (γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1983) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται στο Τρίτωνα της Α2 Εθνικής . Έχει ύψος 1,90 μέτρων και αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ .

 Ο Πολυτάρχου ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από την ομάδα της πατρίδας του, τον Πανναξιακό, παίζοντας στα περιφερειακά πρωταθλήματα των Κυκλάδων . Αργότερα πήγε στα Τρίκαλα 2000, τον Αργοναύτη Ραφήνας, τον Αρδηττό και την Ιεράπετρα, παίζοντας στα κατώτερα πρωταθλήματα του ελληνικού μπάσκετ. Το 2008, πήγε στον Ίκαρος-Έσπερος Καλλιθέας, όπου βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει την άνοδο από την Β' Εθνική στην Α2 Εθνική, και, τέλος, τον προβιβασμό στην Α1 Εθνική, όπου σημείωσε 120 συνολικούς πόντους σε πάνω από δύο αγωνιστικές περιόδους. Το 2012, πήγε στην ΑΕΚ, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει την άνοδο από την Β' Εθνική στην Α2 και τελικά την επιστροφή της ΑΕΚ στην Α1 Κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ΑΕΚ ήταν αρχηγός της ομάδας. Μετά την αποδέσμευσή του από την ΑΕΚ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με το Περιστέρι . Με το Περιστέρι κέρδισε επίσης μία άνοδο με τον σύλλογο για να επιστρέψει στην Α1 Εθνική. Αφού είχε αρχικά ανανεώσει το συμβόλαιό του με το Περιστέρι μέχρι το 2019, οι δύο πλευρές συμφώνησαν αμοιβαία να χωρίσουν οι δρόμοι τους στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Δύο μέρες αργότερα, εντάχθηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, της Α2 Κατηγορίας. Νικητής Α2 Εθνικής 2009–10 Νικητής Α2 Εθνικής 2013–14 Νικητής Α2 Εθνικής 2017–18 Προφίλ Eurobasket.com Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ελληνικού Πρωταθλήματος (στα Ελληνικά) Προφίλ ΑΕΚ (στα Ελληνικά)
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Σερβίας

Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Σερβίας (σερβικά: Кошаркашка лига Србије, КЛС) είναι το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης στη Σερβία. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 18 ομάδες, εκ των οποίων οι τέσσερις μετέχουν και στην Αδριατική Λίγκα.

 Το πρωτάθλημα χωρίζεται σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, που είναι η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος, συμμετέχουν 14 ομάδες, εκ των οποίων οι δύο τελευταίες του βαθμολογικού πίνακα υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία, ενώ οι τέσσερις πρώτες προκρίνονται στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος η οποία ονομάζεται «Σουπερλίγκα Σερβίας» (Суперлига Србије). Στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος μετέχουν 8 ομάδες, οι τέσσερις πρώτες της κανονικής διάρκειας και οι τέσσερις ομάδες της Σερβίας που συμμετέχουν στην Αδριατική Λίγκα. Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους των τεσσάρων, εκ των οποίων οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίνονται στα πλέι-οφ με σκοπό την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η Καλαθοσφαιρική λίγκα Σερβίας (Košarkaška liga Srbije, KLS) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος. Συστάθηκε το 2006 από τις 16 ομάδες της Σερβίας που έλαβαν μέρος στο πρωτάθλημα της περιόδου 2006–07. Τα προηγούμενα πρωταθλήματα ως Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (1945-1992) και μετέπειτα ως Πρωτάθλημα Σερβίας και Μαυροβουνίου (1992-2006), προσμετρώνται μόνο στο σύνολο των πρωταθλημάτων των ομάδων και όχι ως πρωταθλήματα Σερβίας. Τη σεζόν 2019-20, το πρωτάθλημα ακυρώθηκε και δεν υπήρξε πρωταθλητής, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της Σερβίας έχει μετονομαστεί με βάση τις εμπορικές συμφωνίες που καθορίζουν τον κύριο χορηγό, όπως και την επίσημη ονομασία του πρωταθλήματος. 2006–2007: Sinalco Košarkaška liga Srbije 2007–2009: Swisslion Košarkaška liga Srbije 2009–2011: Košarkaška liga Srbije 2011–2013: Agroživ Košarkaška liga Srbije 2013–2016: Košarkaška liga Srbije 2016-2019: Mozzart liga Srbije 2021-τώρα: Admiral Bet liga Srbije Επίσημος ιστότοπος