Κάστρο του Φόρχτενσταϊν

Το Κάστρο Φόρχτενσταϊν (γερμανικά: Burg Forchtenstein‎; ουγγρικά: Fraknó vára‎; κροατικά: Fortnavski grad‎) είναι κάστρο, που χτίστηκε στα τέλη του Μεσαίωνα κοντά στον δήμο Φόρχτενσταϊν στο βόρειο Μπούργκενλαντ της Αυστρίας. Το Κάστρο Φόρχτενσταϊν βρίσκεται σε υψόμετρο 511 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 Το κάστρο βρίσκεται νότια του Μάτερσμπουργκ πάνω από την κοιλάδα Βούλκα. Το πρώτο τμήμα του κάστρου με τον πύργο των 50 μέτρων χτίστηκε στις αρχές του 15ου αιώνα από τους Άρχοντες του Μάτερσμπουργκ, οι οποίοι αργότερα ονόμασαν τους εαυτούς τους Άρχοντες του Φόρχτενσταϊν. Το κάστρο διαθέτει έναν πύργο, γνωστό ως «Μαύρος Πύργος», αν και ο μαύρος βράχος, που ήταν αρχικά επένδυση του πύργου έχει έκτοτε απογυμνωθεί. Ο πύργος περιέχει έναν βαθύ λάκκο 12 μέτρων, που χρησιμοποιείται ως κελί φυλακής, για όσους καταδικάζονται σε θάνατο. Η Ρεζάλια, σύζυγος του Λέτους του Φόρχτενσταϊν το χρησιμοποιούσε με μεγάλη συχνότητα. Κατά την επιστροφή του συζύγου της από τη στρατιωτική θητεία, καταδικάστηκε η ίδια σε θάνατο στον πύργο από τον σύζυγό της. Γύρω στο 1450 οι Άρχοντες του Φόρχτενσταϊν εξέλιπαν λόγω έλλειψης αρσενικού κληρονόμου και το κάστρο πέρασε στον Οίκο των Αψβούργων, στον οποίο ανήκε για 170 χρόνια. Το μίσθωσαν σε άλλους, συμπεριλαμβανομένων των κόμηδων του Βάισμπιαχ και Χάρντεγκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το κτήριο δεν άλλαξε σημαντικά. Το 1622 ο Νικολάους Εστερχάζυ , ιδρυτής της δυτικής ουγγρικής γραμμής Εστερχάζυ, έλαβε το κάστρο από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β' και ο Εστερχάζυ έγινε Κόμης. Ο Νικολάους άρχισε να οχυρώνει το κατεστραμμένο κάστρο και το ανακαίνισε με τις υπηρεσίες του Βιεννού οικοδόμου Σιμόν Ρετάκο από το 1630 έως το 1634 και με τον Ντομένικο Καρλόνε από το 1643. Οι οικοδόμοι ήταν όλοι από την Ιταλία. Αυτό οδήγησε σε μεγάλες παραγγελίες για τρεις τεχνίτες του λατομείου Κάιζερ, του αυτοκρατορικού λατομείου: Αμπρόσιους Πετρούζι, Πείτρο Μάινο Μαντέρνο και Ματίας Λορέντις. Πέτρες από το λατομείο χρησιμοποιήθηκαν για τις κύριες πύλες, τα σιντριβάνια, τις μπάλες των κανονιών κ.λπ. Μόλις λαξευόταν η πέτρα γινόταν παράδοση σε μεγάλα βαγόνια, που τα τραβούσαν έξι βόδια. Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο γιος του Παύλος επέκτεινε περαιτέρω και διακόσμησε το κάστρο με τον αρχιτέκτονα Ντομένικο Καρλόνε. Μετά το θάνατο του Παύλου η λειτουργία του κάστρου άλλαξε. Έγινε αποθήκη όπλων, αρχείων, χρονομέτρων, μηχανών, παρασκευασμάτων εξωτικών ζώων και άλλων «θαυμάτων». Η μόνη πρόσβαση στο θησαυροφυλάκιο ήταν ένα μυστικό πέρασμα που οδηγούσε σε μια πόρτα που απαιτούσε δύο διαφορετικά κλειδιά να χρησιμοποιηθούν μαζί. Το ένα κλειδί το κρατούσε ο Κόμης και το άλλο ο ταμίας του. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα το κάστρο επεκτάθηκε από τον πρωτομάστορα Φέρντιναντ Μοντλχάμερ. Κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας ανυψώθηκε το δοκάρι της οροφής και ανακαινίστηκε το εσωτερικό. Το θησαυροφυλάκιο παρέμεινε ανεξερεύνητο και άθικτο καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα αυθεντικά ντουλάπια με γυάλινη επένδυση που περιέχουν τη συλλογή είναι από μόνα τους έργα τέχνης. Το κάστρο εξακολουθεί να ανήκει στην οικογένεια Εστερχάζυ και, μαζί με το Παλάτι Εστερχάζυ στο Άιζενστατ, εξιστορεί την ιστορία και τους θησαυρούς αυτής της αρχαίας αριστοκρατικής οικογένειας. Όταν η Αυστρία και η Ουγγαρία έγιναν χωριστά κράτη το 1921, τα εδάφη της οικογένειας Εστερχάζυ μοιράστηκαν μεταξύ των δύο χωρών. Τα οικονομικά τους αρχεία παρέμειναν στο Κάστρο Φόρχτενσταϊν και τα οικογενειακά αρχεία μεταφέρθηκαν στο Ουγγρικό Ομοσπονδιακό Αρχείο στη Βουδαπέστη. Κάστρο του Φόρχτενσταϊν Αρχειοθετήθηκε 2018-08-15 στο Wayback Machine. Archived - Επίσημη αρχική σελίδα Συλλογή φωτογραφιών Κάστρου του Φόρχτενσταϊν Αρχειοθετήθηκε 2013-12-02 στο Wayback Machine. Archived Αεροφωτογραφία του κάστρου