Κάστρο του Μουρακάμι

Το κάστρο Μουρακάμι (村上城, Murakami-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στο Μουρακάμι, στο νομό Νιιγκίτα της Ιαπωνίας. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το κάστρο Μουρακάμι ήταν η έδρα ενός κλάδου της φυλής Νάιτο, ενός νταϊμιό του τομέα Μουρακάκι υπό το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Μαϊζούρου-τζο» (Maizuru-jō) (舞鶴城). Τα ερείπια του κάστρου προστατεύονται ως Εθνική Ιστορική Τοποθεσία από το 1993. Είναι 30 λεπτά περίπου μακριά με τα πόδια από τον σταθμό Μουρακάμι στη γραμμή JR East Uetsu.

 Το Κάστρο Μουρακάμι βρίσκεται στην κορυφή του βουνού Γκάγκιου, μια απομονωμένη κορυφή 135 μέτρων, εκεί όπου είναι τώρα το κέντρο της πόλης Μουρακάμι. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού Μιομότε και στο βόρειο άκρο της πεδιάδας Ετσίγκο. Η περιοχή απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την περιοχή Τζοέτσου, η οποία περιείχε την πρωτεύουσα της επαρχίας της επαρχίας Ετσίγκο, και ήταν απομονωμένη από την Ντέβα στα βόρεια και τα ανατολικά από βουνά. Κατά την περίοδο Σενγκόκου, στις αρχές του 16ου αιώνα, η φυλή Χόντζο οχύρωσε την κορυφή του όρους Γκάγκιου ως κατοικία τους. Οι Χόντζο ήταν ένα παρακλάδι δόκιμων της φυλής Τάιρα από την περιοχή Τσιτσίμπου του σημερινού νομού Σαϊτάμα και κατέλαβαν αυτήν την περιοχή την περίοδο Καμακούρα. Μαζί με πολλές αντίπαλες φυλές, συμπεριλαμβανομένης της φυλής Ιρόμπε, που εδρεύει στο Κάστρο Χιραμπαγιάσι, οι Χόντζο ήταν ένα από τους "Αγκακιτάσου" που ασκούσαν ουσιαστικά ανεξάρτητο έλεγχο στο βόρειο Ετσίγκο. Στην πρώιμη περίοδο Σενγκόκου, οι Χόντζο αποδυναμώθηκαν από εσωτερικούς ανταγωνισμούς. Ο Χόντζο Σιγκενάγκα (1540-1614) κατάφερε να επανενώσει τη φυλή, αλλά αντιτάχθηκε από τον Ουεσούγκι Κένσιν, ο οποίος είχε ενώσει τη φυλή Ουεσούγκι και είχε τον έλεγχο του νότιου Ετσίγκο. Ο Κένσιν νίκησε τους μικρούς άρχοντες του Αγκακιτάσου τον έναν μετά τον άλλον και τελικά ανάγκασε τον Χόντζο Σιγκενάγκα να υποταχθεί. Ο Σιγκενάγκα στη συνέχεια έγινε γνωστός στρατηγός υπό τον Κένσιν και πολέμησε στη μάχη της Καβανακατζίμα ενάντια στον Τακέντα Σίνγκεν. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 1563 κατά των Ονταβάρα Χότζο, κατέλαβε το Κάστρο Σάνο στο Κοζούκε και κατατάχθηκε ως δεύτερος μεταξύ των στρατηγών του Κένσιν. Ωστόσο, ήταν δυσαρεστημένος με τις μικρές ανταμοιβές, που έλαβε από τον Κένσιν και επαναστάτησε το 1568 με την ενθάρρυνση του Τακέντα Σίνγκεν. Ο αγανακτισμένος Κένσιν πολιόρκησε το Κάστρο Μουρακάμι, αλλά δεν μπόρεσε να το πάρει με τη βία. Ο Σιγκενάγκα τελικά παραδόθηκε το 1569 και του έδωσε χάρη ο Κένσιν, αλλά επαναστάτησε δέκα χρόνια αργότερα, αυτή τη φορά με την υποστήριξη της Όντα Νομπουνάγκα. Μετά από άλλη μια αιματηρή μάχη, παραδόθηκε και πάλι και του δόθηκε χάρη. Μετά το θάνατο του Κένσιν το 1578, ο Σιγκενάγκα υποστήριξε τον διάδοχο του Κένσιν, Ουεσούγκι Καγκεκάτσου. Το 1588, ο Σιγκενάγκα νίκησε έναν στρατό της φυλής Μογκάμι στη μάχη της Τζιουγκοριχάρα και επέκτεινε τον έλεγχο του Ουεσούγκι στην περιοχή Σονάι. Ωστόσο, το 1598, ο Ουεσούγκι Καγκεκάτσου μεταφέρθηκε στο Άιζου από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και ο Σιγκενάγκα τον συνόδευε επίσης. Οι πρώιμες οχυρώσεις αποτελούνταν από χωμάτινες τάφρους και μια ξύλινη περίφραξη. Το Κάστρο Χόντζο αποδόθηκε στον Μουρακάμι Γιορικάτσου το 1598, ο οποίος το ξαναέχτισε σε σύγχρονο στυλ με πέτρινες επάλξεις και ο οποίος το μετονόμασε σε Κάστρο Μουρακάμι. Τους Μουρακάμι ακολούθησε το 1618 η φυλή Χόρι, η οποία πρόσθεσε ένα τριώροφο τένσου και ξαναέχτισε τη γύρω πόλη του κάστρου σε αυτό, που τελικά θα γινόταν η πόλη Μουρακάμι. Κάτω από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, το Μουρακάμι είδε μια συχνή αλλαγή στους ηγεμόνες. Οι Χόρι αντικαταστάθηκαν από τη φυλή Χόντα το 1643, ακολουθούμενη από ένα κλάδο της φυλής Ματσουντάιρα το 1649. Το 1649, ο Ματσουντάιρα Ναογιόρι ξαναέχτισε το τένσου και πρόσθεσε νέους πύργους-παρατηρητήρια Γιαγκούρα. Ωστόσο, το 1667 το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου καταστράφηκε από πυρκαγιά, που προκλήθηκε από κεραυνό και το τένσου και το Γιαγκούρα δεν ξαναχτίστηκαν μετά από εκείνη την εποχή. Η φυλή Ματσουντάιρα αντικαταστάθηκε από τη φυλή Σακακιμπάρα το 1667, ακολουθούμενη από τη Χόντα ξανά το 1704, τη Ματσουντάιρα το 1710, τη φυλή Μανάμπε το 1717 και τέλος από έναν κλάδο δοκίμων της φυλής Νάιτο, που κυβέρνησε μέχρι την Αποκατάσταση του Μεϊτζί του 1868. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Μπόσιν της αποκατάστασης του Μεϊτζί , αν και οι σαμουράι της περιοχής χωρίστηκαν μεταξύ εκείνων, που ήταν πιστοί στο σογκουνάτο Τοκουγκάβα και εκείνων που υποστήριζαν την αυτοκρατορική αποκατάσταση, ο τομέας προσχώρησε στον υπέρ του Τοκουγκάβα Ουουέτσου Ρέππαν Ντομέι. Λόγω της στρατηγικής του θέσης στην είσοδο της επαρχίας Ντέβα, το κάστρο δέχτηκε επίθεση και καταστράφηκε από αυτοκρατορικές δυνάμεις. Κατά την περίοδο Μεϊτζί , μεγάλο μέρος των πέτρινων επάλξεων διαλύθηκαν και οι πέτρες πωλήθηκαν στους κατοίκους του Μουρακάμι ως οικοδομικά υλικά. Φοβούμενοι ότι τα απομεινάρια του κάστρου θα εξαφανίζονταν τελείως, απόγονοι των πρώην σαμουράι της περιοχής Μουρακάμι σχημάτισαν μια οργάνωση, για να ζητήσουν την προστασία των εναπομεινάντων ερειπίων. Το 1960, η περιοχή έλαβε καθεστώς προστασίας ως Ιστορικό Μνημείο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Νιιγκίτα. Το 1993, το καθεστώς αυτό αναβαθμίστηκε σε Εθνικό Ιστορικό Χώρο. Το κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα σωζόμενα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017. Το όρος Γκάγκιου είναι μακρύ και στενό και εκτείνεται σε κατεύθυνση από βορρά προς νότο, με τις κύριες περιοχές του κάστρου να απλώνονται κατά μήκος αυτής της κορυφογραμμής. Το εσωτερικό περιτείχισμα βρίσκεται στην κορυφή του βουνού, και στη νοτιοδυτική γωνία υπήρχε ένα τριώροφο τένσου. Στη βόρεια γωνία του εσωτερικού περιτειχίσματος υπήρχε μια βεράντα σε σχήμα ράμφους με ένα μακρόστενο δευτερεύον περιτείχισμα (κουρούβα), που εκτεινόταν μέχρι την κύρια πύλη. Οι πέτρινοι τοίχοι του εσωτερικού περιτειχίσματος ακολουθούν το περίγραμμα του αρχικού εδάφους. Η κύρια πύλη προς το εσωτερικό περιτείχισμα είναι μια μεγάλη πύλη "μασουγκάτα". Στα βόρεια της κύριας πύλης βρίσκεται το διάσελο της κορυφογραμμής, και ένα τρίτο περιτείχισμα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση των στρατευμάτων. Μια εξωτερική πύλη βρισκόταν στη δυτική πλαγιά του λόφου και δίπλα σε αυτή την πύλη βρισκόταν η κατοικία του νταϊμιό. Το συνολικό μέγεθος του κάστρου ήταν πάνω από 500 τετραγωνικά μέτρα, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο στο Ετσίγκο μετά το Κάστρο Κασουγκαγιάμα. Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. σελίδες 144–145. ISBN 0-8048-1102-4. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. σελ. 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Mitchelhill, Jennifer (2004). Castles of the Samurai: Power and Beauty. Tokyo: Kodansha. σελ. 112 pages. ISBN 4-7700-2954-3. Turnbull, Stephen (2003). Japanese Castles 1540-1640. Osprey Publishing. σελ. 64 pages. ISBN 1-84176-429-9. Προφίλ Jcastle Κάστρου Μουρακάμι Αρχική σελίδα της πόλης Μουρακάμι (στα Ιαπωνικά) επίσημος ιστότοπος με βίντεο VR (στα Ιαπωνικά) Ιστότοπος τουριστικών πληροφοριών Νιιγκίτα (στα Ιαπωνικά)