Μπρούνο Μπετελχάιμ

Ο Μπρούνο Μπετελχάιμ (28 Αυγούστου 1903 – 13 Μαρτίου 1990) ήταν αυστριακής καταγωγής ψυχολόγος, λόγιος, διανοούμενος και συγγραφέας που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ακαδημαϊκής και κλινικής του σταδιοδρομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικά έγραψε για τον αυτισμό. Το έργο του Μπετελχάιμ επικεντρώθηκε στην εκπαίδευση συναισθηματικά διαταραγμένων παιδιών, καθώς και στη φροϋδική ψυχολογία γενικότερα. Στις ΗΠΑ, κέρδισε αργότερα μια θέση ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και διευθυντής του Ορθογενετικού Σχολείου για τα Διαταραγμένα Παιδιά της Σόνια Σάνκμαν και μετά το 1973 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Οι ιδέες του Μπετελχάιμ, που προέκυψαν από αυτές του Σίγκμουντ Φρόιντ, θεώρησαν ότι τα παιδιά με συμπεριφορικές και συναισθηματικές διαταραχές δεν γεννήθηκαν έτσι και μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσω εκτεταμένης ψυχαναλυτικής θεραπείας, θεραπείας που απέρριπτε τη χρήση ψυχοτρόπων φαρμάκων και θεραπεία σοκ. Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 είχε διεθνή φήμη σε τομείς όπως ο αυτισμός, η παιδοψυχιατρική και η ψυχανάλυση. Μεγάλο μέρος του έργου του απαξιώθηκε μετά το θάνατό του λόγω απατηλών ακαδημαϊκών προσόντων, ισχυρισμών για κακοποίηση ασθενών, κατηγοριών για λογοκλοπή και έλλειψης εποπτείας από τα ιδρύματα και την ψυχολογική κοινότητα.

 Ο Μπρούνο Μπετελχάιμ γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστροουγγαρίας στις 28 Αυγούστου 1903. Όταν πέθανε ο πατέρας του, ο Μπετελχάιμ εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, για να φροντίσει το εργοστάσιο ξυλείας της οικογένειάς του. Έχοντας εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στην επιχείρηση της οικογένειάς του, ο Μπετελχάιμ επέστρεψε ως ώριμος φοιτητής στα τριάντα του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Οι πηγές διαφωνούν σχετικά με την εκπαίδευσή του. Η πρώτη σύζυγος του Μπετελχάιμ, η Τζίνα, φρόντιζε ένα προβληματικό παιδί από την Αμερική, την Πάτσι, που έζησε στο σπίτι τους στη Βιέννη για επτά χρόνια, και που μπορεί να ήταν ή όχι στο φάσμα του αυτισμού. Στην αυστριακή ακαδημαϊκή κουλτούρα της εποχής του Μπετελχάιμ, δεν θα μπορούσε κανείς να μελετήσει την ιστορία της τέχνης χωρίς να κατακτήσει πτυχές της ψυχολογίας. Οι υποψήφιοι για τη διδακτορική διατριβή στην Ιστορία της Τέχνης το 1938 στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης έπρεπε να πληρούν τις προϋποθέσεις για την επίσημη μελέτη του ρόλου των αρχετύπων του Γιουνγκ στην τέχνη και στην τέχνη ως έκφραση του ασυνείδητου. Αν και εβραίος στην καταγωγή, ο Μπετελχάιμ μεγάλωσε σε μια κοσμική οικογένεια. Μετά την προσάρτηση (Anschluss) της Αυστρίας στις 12 Μαρτίου 1938, οι εθνικοσοσιαλιστικές (ναζιστικές) αρχές έστειλαν Αυστριακούς Εβραίους και πολιτικούς αντιπάλους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Νταχάου και Μπούχενβαλντ όπου πολλοί βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν. Ο Μπετελχάιμ συνελήφθη περίπου δύο μήνες αργότερα στις 28 Μαΐου 1938 και φυλακίστηκε και στα δύο αυτά στρατόπεδα για δέκα και μισό μήνες πριν απελευθερωθεί στις 14 Απριλίου 1939. Ενώ βρισκόταν στο στρατόπεδο Μπούχενβαλντ, γνώρισε και έγινε φίλος με τον κοινωνικό ψυχολόγο Ερνστ Φέντερν. Ως αποτέλεσμα της αμνηστίας που κηρύχθηκε για τα γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ (η οποία έγινε λίγο αργότερα στις 20 Απριλίου 1939), ο Μπετελχάιμ και εκατοντάδες άλλοι κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο Μπετελχάιμ χρησιμοποίησε την εμπειρία των στρατοπέδων συγκέντρωσης για μερικά από τα μεταγενέστερα έργα του. Ο Μπετελχάιμ έφτασε με πλοίο ως πρόσφυγας στη Νέα Υόρκη στα τέλη του 1939, για να συναντήσει τη σύζυγό του Τζίνα, η οποία είχε ήδη μεταναστεύσει. Χώρισαν γιατί είχε μπλέξει με άλλον κατά τη διάρκεια του χωρισμού τους. Σύντομα μετακόμισε στο Σικάγο, έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ το 1944 και παντρεύτηκε μια Αυστριακή γυναίκα, τη Γερτρούδη ('Τρούντι') Βάινφελντ, επίσης μετανάστρια από τη Βιέννη. Το Ίδρυμα Ροκφέλερ χρηματοδότησε ένα έργο εν καιρώ πολέμου, για να βοηθήσει στην επανεγκατάσταση Ευρωπαίων ακαδημαϊκών, κυκλοφορώντας το βιογραφικό τους σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ο Ραλφ Τάιλερ προσέλαβε τον Μπετελχάιμ ως βοηθό του στην έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο από το 1939 έως το 1941 με χρηματοδότηση από τον Σύλλογο Προοδευτικής Εκπαίδευσης, για να αξιολογήσει τον τρόπο με τον οποίο τα γυμνάσια δίδασκαν την τέχνη. Μόλις τελείωσε αυτή η χρηματοδότηση, ο Μπετελχάιμ βρήκε δουλειά στο Κολέγιο Ρόκφορντ του Ιλινόις, όπου δίδαξε από το 1942-1944. Το 1943, δημοσίευσε την εργασία «Ατομική και μαζική συμπεριφορά σε ακραίες καταστάσεις» σχετικά με τις εμπειρίες του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μια εργασία που έτυχε μεγάλης εκτίμησης μεταξύ άλλων από τον Ντουάιτ Άιζενχοβερ. Ο Μπετελχάιμ ισχυρίστηκε ότι είχε πάρει συνέντευξη από 1.500 συγκρατούμενους, αν και αυτό ήταν απίθανο. Δήλωσε ότι ο Βιεννέζος ψυχαναλυτής Ρίτσαρντ Στέρμπα τον είχε αναλύσει, ενώ σε αρκετά κείμενά του άφησε να εννοηθεί ότι είχε εκπονήσει διδακτορική διατριβή στη φιλοσοφία της εκπαίδευσης. Το πραγματικό του διδακτορικό ήταν στην ιστορία της τέχνης και είχε παρακολουθήσει μόνο τρία εισαγωγικά μαθήματα ψυχολογίας. Μέσω της σύστασης του Ραλφ Τάιλερ, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο διόρισε τον Μπετελχάιμ ως καθηγητή ψυχολογίας, καθώς και διευθυντή του Ορθογενετικού Σχολείου για τα Διαταραγμένα Παιδιά της Σόνια Σάνκμαν Ορθογενετικού Σχολείου της Σόνια Σάνκμαν για συναισθηματικά διαταραγμένα παιδιά. Κατείχε και τις δύο θέσεις από το 1944 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1973. Έγραψε μια σειρά από βιβλία για την ψυχολογία και, για ένα διάστημα, είχε διεθνή φήμη για το έργο του για τον Σίγκμουντ Φρόιντ, την ψυχανάλυση και τα συναισθηματικά διαταραγμένα παιδιά. Στο Ορθογενετικό Σχολείο, ο Μπετελχάιμ έκανε αλλαγές και δημιούργησε ένα περιβάλλον για θεραπεία περιβάλλοντος, στο οποίο τα παιδιά θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με τους ενήλικες μέσα σε ένα δομημένο αλλά περιποιητικό περιβάλλον. Ισχυρίστηκε σημαντική επιτυχία στη θεραπεία ορισμένων από τα συναισθηματικά διαταραγμένα παιδιά. Έγραψε βιβλία τόσο για την φυσιολογική όσο και για την ανώμαλη παιδική ψυχολογία και τα οποία άσκησαν σημαντική επιρροή στον τομέα, και έγιναν ευρέως σεβαστά κατά τη διάρκεια της ζωής του. Διακρίθηκε για τη μελέτη του σε άγρια παιδιά, τα οποία επιστρέφουν στο στάδιο των άγριων ζώων χωρίς να βιώνουν τα οφέλη του να ανήκουν σε μια κοινότητα. Συζήτησε αυτό το φαινόμενο στο βιβλίο Η Ενημερωμένη Καρδιά. Ακόμη και οι κριτικοί συμφωνούν ότι, στην πρακτική του, ο Μπετελχάιμ ήταν αφοσιωμένος στο να βοηθά αυτά τα παιδιά χρησιμοποιώντας μεθόδους και πρακτικές, που θα τους επέτρεπαν να ζήσουν ευτυχισμένη ζωή. Βασίζεται στη θέση του ότι η ψυχοθεραπεία θα μπορούσε να αλλάξει τους ανθρώπους και ότι μπορούν να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους υπό την προϋπόθεση ότι τους δίνεται η κατάλληλη φροντίδα και προσοχή. Ο Μπετελχάιμ εξελέγη Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1971. Αφού συνταξιοδοτήθηκε το 1973, αυτός και η σύζυγός του μετακόμισαν στην Κοιλάδα Πόρτολα της Καλιφόρνια, όπου συνέχισε να γράφει και να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Η σύζυγός του πέθανε το 1984. Ο Μπετελχάιμ ανέλυσε τα παραμύθια με όρους φροϋδικής ψυχολογίας στο βιβλίο Οι χρήσεις της Μαγείας (The Uses of Enchantment) (1976). Συζήτησε τη συναισθηματική και συμβολική σημασία των παραμυθιών για τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών παραμυθιών, που κάποτε θεωρούνταν πολύ σκοτεινά, όπως αυτά που συνέλεξαν και δημοσιεύτηκαν από τους Αδελφούς Γκριμ. Ο Μπετελχάιμ πρότεινε ότι τα παραδοσιακά παραμύθια, με το σκοτάδι της εγκατάλειψης, του θανάτου, των μαγισσών και των τραυματισμών, επέτρεπαν στα παιδιά να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους με απομακρυσμένους, συμβολικούς όρους. Αν μπορούσαν να διαβάσουν και να ερμηνεύσουν αυτά τα παραμύθια με τον δικό τους τρόπο, πίστευε, θα αποκτούσαν μεγαλύτερη αίσθηση του νοήματος και του σκοπού. Ο Μπετελχάιμ σκέφτηκε ότι με την ενασχόληση με αυτές τις κοινωνικά εξελιγμένες ιστορίες, τα παιδιά θα περνούσαν από συναισθηματική ανάπτυξη, που θα τα προετοίμαζε καλύτερα για το μέλλον τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπετελχάιμ κέρδισε δύο σημαντικά βραβεία για τις χρήσεις της μαγείας: το Εθνικό Βραβείο Κύκλου Κριτικών Βιβλίου και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου στις ΗΠΑ στην κατηγορία της Σύγχρονης Σκέψης. Ωστόσο, το 1991, υπήρξαν καλά στηριγμένες κατηγορίες για λογοκλοπή κατά του βιβλίου Οι χρήσεις της Μαγείας του Μπετελχάιμ, κυρίως ότι είχε αντιγράψει από το Μια Ψυχιατρική Μελέτη των Παραμυθιών του Τζούλιαν Χέρσερ το 1963 (αναθεωρημένη έκδοση 1974). Στο τέλος της ζωής του, ο Μπετελχάιμ έπασχε από κατάθλιψη. Φαινόταν να αντιμετώπιζε δυσκολίες με την κατάθλιψη για μεγάλο μέρος της ζωής του. Το 1990, χήρος, με εξασθενημένη σωματική υγεία και υποφέροντας από εγκεφαλικό επεισόδιο, που μείωσε τις νοητικές του ικανότητες και παρέλυσε μέρος του σώματός του, αυτοκτόνησε ως αποτέλεσμα αυτοπροκαλούμενης ασφυξίας τοποθετώντας μια πλαστική σακούλα πάνω από το κεφάλι του. Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1990 στο Μέριλαντ. Ο Μπετελχάιμ ήταν ένας διανοούμενος, του οποίου η γραφή και πολλές δημόσιες εμφανίσεις στα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης παραλληλίστηκαν με ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για την ψυχανάλυση. Για παράδειγμα, εμφανίστηκε πολλές φορές στο Το σόου του Ντικ Κάβετ τη δεκαετία του '70 για να συζητήσει τις θεωρίες του αυτισμού και της ψυχανάλυσης. Η βιογραφία του Πόλακ υποστηρίζει ότι τέτοιες δημοφιλείς εμφανίσεις προστατεύουν την ανήθικη συμπεριφορά του Μπετελχάιμ από τον εξονυχιστικό έλεγχο. Ένα ντοκιμαντέρ του BBC Horizon για το Μπετελχάιμ μεταδόθηκε τηλεοπτικά το 1987. Η ζωή και το έργο του Μπετελχάιμ έχουν τεθεί υπό ολοένα και περισσότερο έλεγχο από τον θάνατό του. Αν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, το εκπαιδευτικό υπόβαθρο του Μπετελχάιμ σε αυτούς τους τομείς είναι στην καλύτερη περίπτωση θολό. Οι πηγές διαφωνούν εάν το διδακτορικό του Μπετελχάιμ ήταν στην ιστορία της τέχνης ή στη φιλοσοφία (αισθητική). Όταν προσλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο Ραλφ Τάιλερ υπέθεσε ότι είχε δύο διδακτορικά, το ένα στην ιστορία της τέχνης και το άλλο στην ψυχολογία. Πίστευε επίσης, ψευδώς, ότι ο Μπετελχάιμ ήταν πιστοποιημένος να διεξάγει ψυχανάλυση, αν και ο Μπετελχάιμ δεν έλαβε ποτέ τέτοια πιστοποίηση. Μια μεταθανάτια ανασκόπηση της μεταγραφής του έδειξε ότι ο Μπετελχάιμ είχε παρακολουθήσει μόνο τρία εισαγωγικά μαθήματα ψυχολογίας. Ο Μπέρτραμ Κόλερ και η Ζακλίν Σάντερς στο Ορθογενετικό Σχολείο πίστευαν ότι ο Μπετελχάιμ είχε διδακτορικό στην ιστορία της τέχνης. Σε μερικά από τα κείμενά του, ο Μπετελχάιμ άφησε να εννοηθεί ότι είχε γράψει μια διατριβή για τη φιλοσοφία της εκπαίδευσης. Ο προσδιορισμός της εκπαίδευσης του Μπετελχάιμ περιπλέκεται από το γεγονός ότι ο ίδιος διόρθωνε ή διόγκωνε τακτικά πτυχές της δικής του βιογραφίας. Για παράδειγμα, η πρώτη σύζυγος του Μπετελχάιμ, η Τζίνα, φρόντιζε ένα προβληματικό παιδί από την Αμερική, την Πάτσι, που έζησε στο σπίτι τους στη Βιέννη για επτά χρόνια. Αν και αργότερα ο Μπετελχάιμ ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος είχε φροντίσει το παιδί, υπάρχει γενική συμφωνία ότι η σύζυγός του παρείχε στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας του παιδιού. Ωστόσο, οι πηγές διαφωνούν σχετικά με το εάν η Πάτσι ήταν αυτιστική. Ο Μπετελχάιμ ισχυρίστηκε αργότερα ότι ήταν ο Πάτσι, που τον ενέπνευσε να μελετήσει τον αυτισμό και την τοποθέτησε σε δύο ή και πολλά αυτιστικά παιδιά στο σπίτι του. Επιπλέον, όταν υπέβαλε αίτηση για μια θέση στο Κολέγιο Ρόκφορντ στο Ιλινόις, ισχυρίστηκε σε ένα βιογραφικό του ότι είχε κερδίσει διδακτορικό δίπλωμα στη φιλοσοφία, την ιστορία της τέχνης και την ψυχολογία, και ισχυρίστηκε ότι διηύθυνε το τμήμα τέχνης στη βιβλιοθήκη της Κάτω Αυστρίας, ότι είχε εκδώσει δύο βιβλία για την τέχνη, ότι είχε ανασκάψει ρωμαϊκές αρχαιότητες και ότι είχε ασχοληθεί με μουσικές σπουδές με τον Άρνολντ Σένμπεργκ. Όταν έκανε αίτηση στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο για καθηγητή και ως διευθυντής της Ορθογενετικής Σχολής, ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι είχε εκπαίδευση στην ψυχολογία, εμπειρία στην ανατροφή αυτιστικών παιδιών και προσωπική ενθάρρυνση από τον Σίγκμουντ Φρόιντ. Το βιογραφικό σημείωμα του Μπετελχάιμ του πανεπιστημίου του Σικάγο απαριθμούσε ένα μόνο διδακτορικό αλλά όχι γνωστικό αντικείμενο. Οι μεταθανάτιες βιογραφίες του Μπετελχάιμ έχουν ερευνήσει αυτούς τους ισχυρισμούς και δεν έχουν καταλήξει σε σαφή συμπεράσματα σχετικά με τα πιστοποιητικά σπουδών του Μια ανασκόπηση στο The Independent (UK) του βιβλίου του Σάτον ανέφερε ότι ο Μπετελχάιμ «παρά τους ισχυρισμούς για το αντίθετο, δεν διέθετε προσόντα ψυχολογίας κάθε είδους.» Μια άλλη κριτική στους The New York Times από διαφορετικό κριτικό ανέφερε ότι ο Μπετελχάιμ «άρχισε να εφευρίσκει πτυχία, που δεν κέρδισε ποτέ». Μια ανασκόπηση στην Chicago Tribune ανέφερε «όπως αποδεικνύει ο Πόλακ, ο Μπετελχάιμ ήταν ένας απατεώνας πρώτου μεγέθους». Στο New York Review of Books, ο Ρόμπερτ Γκόττλιμπ περιγράφει τον Πόλακ ως έναν «αδυσώπητα αρνητικό βιογράφο», αλλά ο Γκόττλιμπ εξακολουθεί να γράφει, «Οι κατηγορίες εναντίον του Μπετελχάιμ εμπίπτουν σε διάφορες κατηγορίες. Πρώτον, είπε ψέματα. Δηλαδή, υπερέβαλλε τις επιτυχίες του στο σχολείο και παραποίησε πτυχές της καταγωγής του, διεκδικώντας μια πιο περίτεχνη ακαδημαϊκή και ψυχαναλυτική ιστορία στη Βιέννη από ό,τι είχε στην πραγματικότητα. Υπάρχουν πειστικά στοιχεία που υποστηρίζουν και τις δύο κατηγορίες». Ο Γκόττλιμπ συνεχίζει λέγοντας ότι ο Μπετελχάιμ έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως επιζών του Ολοκαυτώματος και πρόσφυγας χωρίς δουλειά ούτε καν επάγγελμα, και γράφει: «Υποψιάζομαι ότι είπε αυτό που πίστευε ότι ήταν απαραίτητο να πει και έκτοτε έμεινε κολλημένος με αυτούς τους ισχυρισμούς αργότερα, όταν δεν μπορούσε ούτε να τα επιβεβαιώσει (καθώς ήταν ψευδή) ούτε, δεδομένης της περηφάνιας του, να αναγνωρίσει ότι είχε πει ψέματα». Αυτή είναι η κρίση του Ρόμπερτ Γκόττλιμπ για το γιατί είπε ψέματα ο Μπετελχάιμ. Σε ένα άρθρο του Weekly Standard το 1997, ο Πίτερ Κράμερ, κλινικός καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, συνόψισε: «Υπήρχαν κομμάτια αλήθειας στην ιστορία, αλλά όχι πολλά. Ο Μπετελχάιμ είχε κερδίσει ένα δίπλωμα φιλοσοφίας, είχε κάνει γνωριμίες στην ψυχαναλυτική κοινότητα και η πρώτη του σύζυγος είχε βοηθήσει να μεγαλώσει ένα προβληματικό παιδί. Αλλά, από το 1926 έως το 1938, -- το μεγαλύτερο μέρος των '14 ετών' στο πανεπιστήμιο -- ο Μπετελχάιμ είχε εργαστεί ως έμπορος ξυλείας στην οικογενειακή επιχείρηση." Στην κριτική του το 1997 για το βιβλίο του Πόλακ στην εφημερίδα Ο Ήλιος της Βαλτιμόρης, ο Πολ Ρ. Μακχιού, τότε διευθυντής της Ψυχιατρικής και των Επιστημών της Συμπεριφοράς στο Τζονς Χόπκινς, δήλωσε: «Ο Μπετελχάιμ –με τόλμη, ενέργεια και τύχη– εκμεταλλεύτηκε τον αμερικανικό σεβασμό στις φροϋντο-νιτσεϊκές νοοτροπίες και ερμηνείας, ειδικά όταν απάγγελε με βιεννέζικη προφορά». Η βιογραφία του Μπετελχάιμ του 1997 του Ρίτσαρντ Πόλακ Η βιογραφία του Ρίτσαρντ Πόλακ ξεκινά με έναν προσωπικό απολογισμό, γιατί ο αδερφός του πέθανε σε ατύχημα ενώ βρισκόταν στο σπίτι για διακοπές από το σχολείο του Μπετελχάιμ. Ενώ έπαιζε κρυφτό σε μια σοφίτα με σανό, ο αδελφός του έπεσε μέσα από ένα αυλάκι καλυμμένο με σανό και χτύπησε στο τσιμεντένιο πάτωμα στο κάτω επίπεδο. Χρόνια αργότερα, ο Πόλακ ήλπιζε να πάρει κάποιες πληροφορίες για τη ζωή του αδελφού του και αναζήτησε τον Μπετελχάιμ. Όπως αφηγείται ο Πόλακ , «Ο Μπετελχάιμ ξεκίνησε αμέσως μια επίθεση. Ο πατέρας των αγοριών, είπε, ήταν ένας απλός «ατσούμπαλος». Η μητέρα τους, επέμεινε, είχε απορρίψει τον Στίβεν κατά τη γέννησή του, αναγκάζοντάς τον να αναπτύξει «ψευδοαδυναμία» για να τα βγάλει πέρα». Συνέχισε ρωτώντας θυμωμένος: «Τι συμβαίνει με αυτές τις Εβραιές μητέρες, κύριε Πόλακ;». Επιπλέον, ο Μπετελχάιμ επέμεινε ότι ο αδελφός είχε αυτοκτονήσει και το έκανε να μοιάζει με ατύχημα. Ο Πόλακ δεν το πίστευε αυτό. Όπως αναφέρει μια ανασκόπηση στην εφημερίδα Ο Ήλιος της Βαλτιμόρης, «Η στάση του αλάθητου σε θέματα που ο Πόλακ ήξερε ότι ήταν αναληθής τον ώθησε να αναρωτηθεί για τα θεμέλια της επιβλητικής φήμης του Μπετελχάιμ». Ορισμένοι κριτικοί επέκριναν το στυλ γραφής του Πόλακ, σχολιάζοντας ότι το βιβλίο του είχε κίνητρο «Εκδίκηση, όχι κακία» ή ότι το βιβλίο του ήταν «περίεργα αδιάφορο», αλλά και πάλι συμφώνησαν σε μεγάλο βαθμό με τα συμπεράσματά του. Το 1991, ο Άλαν Ντάντες δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Journal of American Folklore στο οποίο ισχυριζόταν ότι ο Μπετελχάιμ είχε εμπλακεί σε λογοκλοπή στο βιβλίο του Οι Χρήσεις της Μαγείας. Παρουσίασε μια περίπτωση στην οποία ο Μπετελχάιμ είχε αντιγράψει από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας του ίδιου του Ντάντες το 1967 για τη Σταχτοπούτα, αλλά κυρίως από το βιβλίο του Δρ. Γιούλιους Χόιστσερ Μια Ψυχιατρική Μελέτη των Παραμυθιών (1963) (αναθεωρημένη έκδοση 1974). Από την άλλη, η Ζακλίν Σάντερς, η οποία συνεργάστηκε με τον Μπετελχάιμ και αργότερα έγινε διευθύντρια του Ορθογενετικού σχολείου, δήλωσε ότι είχε διαβάσει το άρθρο του Ντάντες, αλλά δεν πίστευε ότι πολλοί θα συμφωνούσαν με τα συμπεράσματά του. Είπε, «Δεν θα το έλεγα λογοκλοπή. Νομίζω ότι το άρθρο είναι μια λογική επιστημονική προσπάθεια και είναι κατάλληλο να το ονομάσουμε επιστημονική εθιμοτυπία. Είναι σωστό ότι αυτός ο άνθρωπος άξιζε να αναγνωριστεί και ο Μπετελχάιμ όχι. . . Αλλά δεν θα έκοβα έναν μαθητή επειδή έκανε αυτό, και δεν ξέρω κανέναν που θα το έκανε». Σε μια βιβλιοκριτική του 1997 στους New York Times, η Σάρα Μπόξερ έγραψε, "Ο κ. Πόλακ δίνει μια καταδικαστική σύγκριση απόσπασμα προς απόσπασμα των δύο [το βιβλίο του Μπετελχάιμ και το προηγούμενο βιβλίο του Χόιστσερ]." Υπάρχει κάποια διαφωνία ως προς το εάν η χρήση της σωματικής τιμωρίας από τον Μπετελχάιμ έφθασε στο επίπεδο της κακοποίησης ή ήταν σύμφωνη με τα πρότυπα της εποχής του. Ορισμένοι υπάλληλοι που εργάζονταν στο Ορθογενετικό σχολείο έχουν δηλώσει ότι θεωρούν τη συμπεριφορά του Μπετελχάιμ έφτανε στη σωματική τιμωρία, αλλά όχι σε κατάχρηση. Για παράδειγμα, ο Ντέιβιντ Ζβέρντλινγκ, ο οποίος ήταν σύμβουλος στο σχολείο για ένα χρόνο το 1969-70, έγραψε μια απάντηση τον Σεπτέμβριο του 1990 στην Washington Post στην οποία δήλωσε: «Έγινα μάρτυρας μιας περίπτωσης όταν ένα έφηβο αγόρι έβρισε μια γυναίκα σύμβουλο. Εξοργισμένος όταν το έμαθε αυτό, ο Δρ. Μπετελχάιμ συνέχισε να χαστουκίζει το αγόρι δύο ή τρεις φορές στο πρόσωπο, ενώ του είπε αυστηρά να μην ξαναμιλήσει ποτέ με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα. Αυτό ήταν το μόνο τέτοιο περιστατικό που παρατήρησα ή άκουσα κατά τη διάρκεια της χρονιάς μου στο σχολείο...μέχρι αρκετά πρόσφατα, η σχεδόν συναίνεση κατά της σωματικής τιμωρίας στα σχολεία δεν επιτεύχθηκε». Ωστόσο, ο Ζβέρντλινγκ σημείωσε επίσης: «Ήταν επίσης ένας άνθρωπος που, για οποιονδήποτε λόγο, ήταν ικανός να θυμώσει έντονα κατά καιρούς». Αντίθετα, πολλοί μαθητές και το προσωπικό του σχολείου έχουν υποστηρίξει ότι ο Μπετελχάιμ ήταν καταχρηστικός, βίαιος και σκληρός με αυτούς και με άλλους. Υπάρχουν πολλές αφηγήσεις εφημερίδων για κατάχρηση, σε επιστολές, σε συντακτικά άρθρα, και απομνημονεύματα. Ένα άρθρο του Chicago Tribune του Νοεμβρίου 1990 αναφέρει: «Από τους 19 αποφοίτους του Ορθογενετικού Σχολείου, που πήραν συνέντευξη για αυτήν την ιστορία, κάποιοι εξακολουθούν να είναι πικρά θυμωμένοι με τον Μπετελχάιμ , 20 ή 30 χρόνια μετά την αποχώρησή τους από το ίδρυμα λόγω του τραύματος που είχαν υποστεί από αυτόν. Άλλοι λένε ότι η παραμονή τους τους έκανε καλό και εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους, που είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στο σχολείο. Όλοι συμφωνούν ότι ο Μπετελχάιμ χτυπούσε συχνά τους νέους και ευάλωτους ασθενείς του.» Ένα ιδιαίτερα υποβλητικό παράδειγμα ήρθε από την Αλίντα Τζάτιτς, η οποία έζησε στο σχολείο από το 1966 έως το 1972 από δώδεκα έως δεκαοκτώ ετών. Έγραψε μια αρχικά ανώνυμη επιστολή τον Απρίλιο του 1990 στο Chicago Reader στην οποία δήλωσε ότι «ζούσε υπό τον φόβο των απρόβλεπτων θυμών του Μπετελχάιμ, δημόσιους ξυλοδαρμούς, τράβηγμα μαλλιών, άγριες κατηγορίες και απειλές και κακοποίηση μπροστά σε συμμαθητές και το προσωπικό. Το ένα λεπτό μπορεί να χαμογελάει και να αστειεύεται, το επόμενο λεπτό μπορεί να εκραγεί». Πρόσθεσε, «Προσωπικά, ήταν ένας κακός άνθρωπος που δημιούργησε το σχολείο του ως ιδιωτική αυτοκρατορία και τον εαυτό του ως ημίθεο ή αρχηγό λατρείας». Η Τζάτιτς είπε ότι ο Μπετελχάιμ είχε «εκφοβίσει, τρόμαζε και τρομοκρατούσε» τα παιδιά στο σχολείο του, τους γονείς τους, τα μέλη του προσωπικού του σχολείου, τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του και οποιονδήποτε άλλον ερχόταν σε επαφή μαζί του. Η Ζακλίν Σάντερς, η οποία αργότερα έγινε διευθύντρια του Ορθογενετικού Σχολείου, είπε ότι πίστευε ότι ήταν μια περίπτωση που ο Μπετελχάιμ είχε πολύ μεγάλη επιτυχία πολύ γρήγορα. «Ο Δρ Μπετελχάιμ χειροτέρεψε μόλις άρχισε να τυγχάνει αναγνώρισης», είπε. «Ήταν λιγότερο ικανός να έχει κάποια διαίσθηση για την επίδρασή του σε αυτά τα παιδιά». Δημοσιευμένα βιβλία, απομνημονεύματα και βιογραφίες του Μπετελχάιμ έχουν επίσης απασχολήσει το ζήτημα του πώς μεταχειριζόταν τους μαθητές. Η βιογραφία του Ρίτσαρντ Πόλακ για τον Μπετελχάιμ εμπνεύστηκε από την εμπειρία του αδερφού του στο σχολείο και την σκληρή απάντηση του Μπετελχάιμ σε ερωτήσεις σχετικά με αυτήν την εμπειρία. Η βιογραφία του Πόλακ αναφέρει επίσης ότι δύο γυναίκες ανέφεραν ότι ο Μπετελχάιμ χάιδευε το στήθος τους και τα στήθη άλλων μαθητών στο σχολείο, ενώ φαινομενικά ζητούσε συγγνώμη από την καθεμία, που την ξυλοκόπησε. Θεσμικές και επαγγελματικές μη ανταποκρίσεις Ίσως εν μέρει λόγω του επαγγελματικού και δημόσιου κύρους του Μπετελχάιμ, δεν έγινε καμία προσπάθεια κατά τη διάρκεια της ζωής του, για να περιορίσει τη συμπεριφορά του ή να παρέμβει για λογαριασμό των θυμάτων του. Η εργασία του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο φαίνεται να έχει λιγότερη επίσημη επίβλεψη από το Πανεπιστήμιο σε σχέση με άλλες ερευνητικές οντότητες υπό τις αρμοδιότητές τους. Ένα άρθρο του Newsweek ανέφερε ότι ψυχίατροι της περιοχής του Σικάγο του είχαν δώσει ιδιωτικά το ψευδώνυμο «Brutalheim», αλλά δεν έκαναν τίποτα για να παρέμβουν αποτελεσματικά για λογαριασμό των μαθητών του σχολείου. Οι επαγγελματίες στην ψυχιατρική και ψυχολογική κοινότητα πιθανότατα γνώριζαν ότι υπήρχαν ισχυρισμοί για κακοποίηση και κακομεταχείριση στο Ορθογενετικό Σχολείο. Ο Χάουαρντ Γκάρντνερ, καθηγητής στο Μεταπτυχιακό Σχολείο Εκπαίδευσης του Χάρβαρντ, έγραψε ότι πολλοί επαγγελματίες γνώριζαν τη συμπεριφορά του Μπετελχάιμ, αλλά δεν τον αντιμετώπισαν για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένου του «φόβου για τη θρυλική ικανότητα του Μπετελχάιμ για ανταπόδοση στην αλληλεγγύη που απαιτείται μεταξύ της συντεχνίας των θεραπευτών σε ένα συναίσθημα ότι, συνολικά, κυριαρχούσαν τα θετικά χαρακτηριστικά του Μπετελχάιμ και μια αποκάλυψη θα τροφοδοτούσε περισσότερες κακόβουλες δυνάμεις». Η ψυχολογία και οι συνθήκες συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους ήταν ελάχιστα κατανοητές στα μέσα του εικοστού αιώνα. Η έννοια του «αυτισμού» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως όρος για τη σχιζοφρένεια. Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1960, αυτό που μπορεί να γίνει κατανοητό ως αυτισμός στα παιδιά αναφέρεται τακτικά ως «παιδική ψύχωση και παιδική σχιζοφρένεια». Η «ψυχογένεση», η θεωρία ότι οι παιδικές διαταραχές είχαν προέλευση από γεγονότα της πρώιμης παιδικής ηλικίας ή τραύματα που επηρέαζαν το παιδί από έξω ήταν μια εξέχουσα θεωρία και ο Μπετελχάιμ ήταν εξέχων υποστηρικτής μιας ψυχογενούς βάσης για τον αυτισμό. Για τον Μπετελχάιμ, η ιδέα ότι οι εξωτερικές δυνάμεις προκαλούν προβλήματα ατομικής συμπεριφοράς μπορεί να ανιχνευθεί στο παλαιότερο σημαντικό άρθρο του για την ψυχολογία των φυλακισμένων. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960 και στη δεκαετία του 1970, η «βιογένεση», η ιδέα ότι τέτοιες συνθήκες είχαν μια εσωτερική-οργανική ή βιολογική βάση ξεπέρασε την ψυχογένεση. Επί του παρόντος, πολλές από τις θεωρίες του Μπετελχάιμ στις οποίες αποδίδει τις συνθήκες του φάσματος του αυτισμού στο στυλ γονικής μέριμνας θεωρούνται απαξιωμένες, κυρίως λόγω των διαφωνιών που σχετίζονται με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά του προσόντα. Οι συνθήκες του φάσματος του αυτισμού σήμερα θεωρείται ότι έχουν πολλές μορφές με ποικίλες γενετικές, επιγενετικές και εγκεφαλικές αιτίες ανάπτυξης που επηρεάζονται από περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ιογενείς λοιμώξεις και ίσως ακόμη και η ατμοσφαιρική ρύπανση. Οι δύο βιογραφίες των Σάτον (1995) και Πόλακ (1997) ξύπνησαν το ενδιαφέρον και την εστίαση στις πραγματικές μεθόδους του Μπετελχάιμ, που διαφέρουν από τη δημόσια προσωπικότητά του. Οι θεωρίες του Μπετελχάιμ σχετικά με τα αίτια του αυτισμού έχουν σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί και τα ποσοστά ίασης που αναφέρουν έχουν αμφισβητηθεί, με τους επικριτές να δηλώνουν ότι οι ασθενείς του δεν ήταν στην πραγματικότητα αυτιστικοί. Σε μια ευνοϊκή ανασκόπηση της βιογραφίας του Πόλακ, ο Κρίστοφερ Λίμαν-Χάουπτ των New York Times έγραψε: «Τα λιγοστά στοιχεία που απομένουν υποδηλώνουν ότι οι ασθενείς του δεν ήταν καν αυτιστικοί στην αρχή». Το 1997 ο ψυχίατρος Πήτερ Κράμερ έγραψε: «Το Ίδρυμα Ford ήταν πρόθυμο να αναλάβει καινοτόμες θεραπείες για αυτιστικά παιδιά, έτσι ο Μπετελχάιμ ονόμασε τα παιδιά του αυτιστικά. Λίγοι ανταποκρίθηκαν πραγματικά στον ορισμό του συνδρόμου, που δημιουργήθηκε πρόσφατα» Ο Μπετελχάιμ πίστευε ότι ο αυτισμός δεν είχε οργανική βάση, αλλά προέκυψε όταν οι μητέρες απέκρυψαν την κατάλληλη στοργή από τα παιδιά τους και απέτυχαν να κάνουν καλή σχέση μαζί τους. Ο Μπετελχάιμ κατηγόρησε επίσης τους απόντες ή αδύναμους πατέρες. Ένα από τα πιο διάσημα βιβλία του, Το Άδειο Φρούριο (1967), περιέχει μια περίπλοκη και λεπτομερή εξήγηση αυτής της δυναμικής με ψυχαναλυτικούς και ψυχολογικούς όρους. Αυτές οι απόψεις αμφισβητήθηκαν εκείνη την εποχή από μητέρες αυτιστικών παιδιών και από ερευνητές. Αντλούσε τη σκέψη του από την ποιοτική διερεύνηση κλινικών περιπτώσεων. Συσχέτισε επίσης τον κόσμο των αυτιστικών παιδιών με τις συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Φαίνεται ότι ο Λέο Κάνερ πρωτοεμφανίστηκε με τον όρο «μητέρα ψυγείου», αν και ο Μπετελχάιμ έκανε πολλά για να διαδώσει τον όρο. «Αν και φαίνεται πλέον πέρα από την κατανόηση ότι κάποιος θα πίστευε ότι ο αυτισμός προκαλείται από βαθιά ριζωμένα ζητήματα, που προκύπτουν στις σχέσεις της πρώιμης παιδικής ηλικίας, σχεδόν κάθε ψυχιατρική πάθηση αποδόθηκε στις σχέσεις γονέα-παιδιού στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, όταν η φροϋδική ψυχαναλυτική θεωρία βρισκόταν στην ακμή της." Στο βιβλίο Ένας αρκετά καλός γονέας, που δημοσιεύτηκε το 1987, είχε καταλήξει στην άποψη ότι τα παιδιά είχαν σημαντική ανθεκτικότητα και ότι οι περισσότεροι γονείς μπορούσαν να είναι «αρκετά καλοί», για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κάνουν μια καλή αρχή. Πριν από αυτό, ο Μπετελχάιμ προσυπέγραψε και έγινε από νωρίς εξέχων υποστηρικτής της θεωρίας του αυτισμού της «μητέρας ψυγείου»: τη θεωρία ότι οι αυτιστικές συμπεριφορές πηγάζουν από τη συναισθηματική ψυχρότητα των μητέρων των παιδιών. Προσάρμοσε και μετέτρεψε την Ορθογενετική Σχολή στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ως οικιακό περιβάλλον θεραπείας για τέτοια παιδιά, τα οποία θεώρησε ότι θα ωφελούνταν από μια «παρεντεκτομή». Αυτό σηματοδότησε το απόγειο του αυτισμού, που θεωρείται ως διαταραχή της ανατροφής των παιδιών. Ένα βιβλίο του 2002 για το φάσμα του αυτισμού ανέφερε: «Εκείνη την εποχή, λίγοι άνθρωποι γνώριζαν ότι ο Μπετελχάιμ είχε παραποιήσει τα πιστοποιητικά σπουδών του και χρησιμοποιούσε φανταστικά δεδομένα, για να υποστηρίξει την έρευνά του». Ο Μάικλ Ράτερ παρατήρησε, «Πολλοί άνθρωποι έκαναν λάθος πηγαίνοντας από μια δήλωση, που είναι αναμφίβολα αληθινή -ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο αυτισμός προκλήθηκε από κακή ανατροφή των παιδιών - στη δήλωση ότι έχει διαψευσθεί. Στην πραγματικότητα δεν έχει διαψευσθεί. Έχει ξεθωριάσει απλώς και μόνο επειδή, αφενός, η έλλειψη πειστικών στοιχείων και, αφετέρου, η επίγνωση ότι ο αυτισμός ήταν μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή κάποιου είδους.» Σε μια κριτική το 1997 δύο βιβλίων για το Μπετελχάιμ , η Μόλι Φιν έγραψε: «Είμαι μητέρα μιας αυτιστικής κόρης και θεωρώ τον Μπετελχάιμ τσαρλατάνο από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο Το Άδειο Φρούριο, η περίφημη μελέτη του για τον αυτισμό, το 1967. Δεν έχω τίποτα προσωπικό εναντίον του Μπετελχάιμ, αν δεν είναι προσωπικό να αγανακτώ, που συγκρίνεται με μια μάγισσα, που καταβροχθίζει, έναν βρεφοκτόνο βασιλιά και έναν φύλακα των SS σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης ή να αναρωτιέμαι ποια θα μπορούσε να είναι η βάση της δήλωσης του Μπετελχάιμ ότι «ο παράγοντας, που επιταχύνει τον βρεφικό αυτισμό είναι η επιθυμία του γονιού να μην υπάρχει το παιδί του.» Αν και ο Μπετελχάιμ προανήγγειλε το σύγχρονο ενδιαφέρον για την αιτιακή επιρροή της γενετικής στην ενότητα Γονικό υπόβαθρο, έδωσε σταθερά έμφαση στην ανατροφή έναντι της φύσης. Για παράδειγμα: «Όταν επιτέλους αρχίζουν να αναδύονται τα κάποτε εντελώς παγωμένα συναισθήματα και να εξελίσσεται μια πολύ πλουσιότερη ανθρώπινη προσωπικότητα, τότε οι πεποιθήσεις για την ψυχογενή φύση της διαταραχής γίνονται ακόμα πιο ισχυρές». Τα ποσοστά ανάκαμψης, που ζητούνται για το Ορθογενετικό Σχολείο καθορίζονται στα Δεδομένα παρακολούθησης, με μια ανάκτηση αρκετά καλή ώστε να θεωρείται «θεραπεία» 43%. Στη συνέχεια, η ιατρική έρευνα έδωσε μεγαλύτερη κατανόηση της βιολογικής βάσης του αυτισμού και άλλων ασθενειών. Επιστήμονες όπως ο Μπέρναρντ Ρίμλαντ αμφισβήτησαν την άποψη του Μπετελχάιμ για τον αυτισμό υποστηρίζοντας ότι ο αυτισμός είναι ένα νευροαναπτυξιακό ζήτημα. Μέχρι το 2009, η θεωρία της «μητέρας ψυγείου» διατήρησε ορισμένους εξέχοντες υποστηρικτές, συμπεριλαμβανομένου του εξέχοντος Ιρλανδού ψυχολόγου Τόνι Χάμφρεϊς. Η θεωρία του εξακολουθεί να έχει ευρεία υποστήριξη στη Γαλλία. Οι εμπειρίες του Μπετελχάιμ κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος διαμόρφωσαν την προσωπική και επαγγελματική του ζωή για χρόνια μετά. Η πρώτη του δημοσίευση ήταν «Ατομική και μαζική συμπεριφορά σε ακραίες καταστάσεις» που προήλθε από τις εμπειρίες του στο Νταχάου και στο Μπούχενβαλντ. Η μεταγενέστερη δουλειά του συχνά συνέκρινε τη συναισθηματικά διαταραγμένη παιδική ηλικία με τη φυλακή ή τον περιορισμό, και σύμφωνα με τον Σάτον, η επαγγελματική του εργασία προσπάθησε να λειτουργήσει τα μαθήματα για την ανθρώπινη φύση, που έμαθε κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του. Ο Μπετελχάιμ έγινε ένας από τους πιο εξέχοντες υπερασπιστές του βιβλίου της Χάνα Άρεντ Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ. Έγραψε μια θετική κριτική για το βιβλίο Η νέα Δημοκρατία. Αυτή η ανασκόπηση οδήγησε σε μια επιστολή από έναν συγγραφέα, τον Χάρι Γκόλντεν, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τόσο ο Μπετελχάιμ όσο και η Άρεντ υπέφεραν από «ένα ουσιαστικά εβραϊκό φαινόμενο… μίσος για τον εαυτό τους». Ο Μπετελχάιμ αργότερα θα μιλήσει επικριτικά για τους Εβραίους, που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Έχει επικριθεί για την προώθηση του μύθου ότι οι Εβραίοι πήγαν «σαν πρόβατα στη σφαγή» και ότι κατηγόρησε την Άννα Φρανκ και την οικογένειά της για τους δικούς τους θανάτους λόγω της μη κατοχής πυροβόλων όπλων, της φυγής ή της πιο αποτελεσματικής απόκρυψης. Σε μια εισαγωγή που έγραψε σε έναν λογαριασμό του Μίκλος Νίσλι, ο Μπετελχάιμ δήλωσε, μιλώντας για τη Φρανκ ότι «Όλοι όσοι αναγνώριζαν το προφανές ήξεραν ότι ο πιο δύσκολος τρόπος, για να μπεις στην παρανομία ήταν να το εμφανίζεσαι ως οικογένεια. Το να κρυφτείς ως οικογένεια, είχε ως αποτέλεσμα οι SS να εντοπίσουν ευκολότερα αυτούς, που κρύβονταν μ' αυτόν τον τρόπο. Τα μέλη της οικογένειας Φρανκ, με τις εξαιρετικές τους σχέσεις μεταξύ των εθνικών ολλανδικών οικογενειών θα έπρεπε να περνούσαν εύκολα κρυμμένοι μόνοι, ο καθένας με διαφορετική οικογένεια. Αλλά αντί να σχεδιάζουν γι' αυτό, η κύρια αρχή του προγραμματισμού τους ήταν να συνεχίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο με το είδος της οικογενειακής ζωής που είχαν συνηθίσει» Η βιογραφία του Ρίτσαρντ Πόλακ, Η Δημιουργία του Dr. B, απεικονίζει τον Μπετελχάιμ ως αντισημίτη, παρόλο που μεγάλωσε σε ένα κοσμικό εβραϊκό σπίτι, και υποστηρίζει ότι ο Μπετελχάιμ επέκρινε σε άλλους την ίδια δειλία, που είχε επιδείξει ο ίδιος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.