Κατάλογος βασιλέων των Φράγκων

Οι Φράγκοι κυβερνήθηκαν αρχικά από Δούκα με ρόλο στρατιωτικού αρχηγού και στη συνέχεια από Μονάρχη με ρόλο κληρονομικού βασιλιά. Οι Σάλιοι Μεροβίγγειοι διακρίθηκαν από τους υπόλοιπους Φράγκους, κατέκτησαν τη Ρωμαϊκή Γαλατία και στη συνέχεια το Βασίλειο των Βησιγότθων (507). Οι γιοι του Κλόβις κατέκτησαν τους Βουργούνδιους και τους Αλαμαννούς, διεκδίκησαν την Προβηγκία και έκαναν τους Βουργούνδιους και τους Θουρήγγιους υποτελείς. Οι Μεροβίγγειοι βασιλείς αντικαταστάθηκαν τον 8ο αιώνα με μία νέα δυναστεία που πήρε τον τίτλο του Βασιλιά των Φράγκων. Η Δυναστεία των Καρολιδών διαδέχθηκε στα τέλη του 9ου αιώνα τους Μεροβίγγειους βασιλείς. Ο τίτλος "Βασιλιάς των Φράγκων" διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα, κατόπιν μετατράπηκε σε "Βασιλιάς της Γαλλίας" με μία άλλη μορφή μοναρχίας όπου ο βασιλιάς ήταν ηγέτης του λαού σε καθορισμένη περιοχή. Το χρονοδιάγραμμα των Φράγκων βασιλέων είναι δύσκολο να ανιχνευτεί, σύμφωνα με τα παλιά Γερμανικά έθιμα το βασίλειο κερματιζόταν με τον θάνατο του βασιλιά, ενωνόταν αργότερα με γαμήλια συμμαχία ή συνθήκη ή κατάκτηση. Οι Φράγκοι βασιλείς κυβερνούσαν διαφορετικές περιοχές, οι διανομές έχουν παραμείνει αδιευκρίνιστες. Η Φραγκία χωρίστηκε στη Δυτική Φραγκία το μετέπειτα Βασίλειο της Γαλλίας, στην Ανατολική Φραγκία το μετέπειτα Βασίλειο της Γερμανίας και στη Μέση Φραγκία τη μετέπειτα Λοθαριγγία που επέζησε λίγο και διανεμήθηκε. Ο Οίκος των Καπετιδών πήρε τον τίτλο του Βασιλιά της Γαλλίας, τον επισημοποίησε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας (1190). Η Γερμανία πέρασε σε Φραγκική κυβέρνηση όταν εξελέγη ο Κορράδος Α΄ της Γερμανίας (911).

 Ο Κλόβις Α΄ ένωσε όλα τα μικρότερα Φραγκικά βασίλεια και τη Ρωμαϊκή Γαλατία υπό την κυριαρχία του, κατέκτησε την περιοχή της Σουασόν από τον Ρωμαίο στρατηγό Συάγριο και το Βασίλειο των Βησιγότθων της Τουλούζης. Μετέφερε την πρωτεύουσα στο Παρίσι με τη Σουασόν, τη Ρενς, τη Μετς και την Ορλεάνη σαν τόπους κατοικίας του, όταν πέθανε μοίρασε το βασίλειο στους γιους του. Ο Θευδέριχος Γ΄ αναγνωρίστηκε σαν "Βασιλιάς όλων των Φράγκων", το Βασίλειο των Φράγκων ενώθηκε άλλη μία φορά σε μία ενιαία οντότητα αλλά θα διατηρηθεί πολύ λίγο. Το βασίλειο έμεινε τότε γνωστό σαν η περίοδος που κυβερνούσαν οι "Βασιλείς Σκιές", την πραγματική εξουσία στο βασίλειο είχε ο Μαγιορδόμος. Οι Καρολίδες ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία αρχικά σαν Μαγιόδρομοι στα ανάκτορα των Μεροβίγγειων βασιλέων, αρχικά στην Αυστρασία, κατόπιν στη Νευστρία και τη Βουργουνδία. Ο Πεπίνος του Χέρσταλ πήρε τον τίτλο "Δούκας και Πρίγκιπας των Φράγκων" μετά την κατάκτηση της Νευστρίας στη "μάχη του Τερτρύ" (687), σύμφωνα με μερικούς χρονικογράφους ήταν η αρχή της βασιλείας του. Την περίοδο 715 - 716 οι απόγονοι του Πεπίνου διεκδίκησαν τη διαδοχή. Τον Μάρτιο του 752 ο Πιπίνος ο Βραχύς έγινε επίσημα βασιλιάς των Φράγκων και το αξίωμα του Μαγιόδρομου εξαφανίστηκε, οι Καρολίδες εκτόπισαν τους Μεροβίγγιους σαν βασιλική δυναστεία. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έκανε πολλές διανομές της απέραντης αυτοκρατορίας στους γιους του αλλά η τελική διανομή έγινε στο Βορμς (838). Ο μικρότερος γιος από τον δεύτερο γάμο του Κάρολος ο Φαλακρός πήρε την Ακουιτανία, ο μεγαλύτερος Λοθάριος Α΄ τον διαδέχθηκε στα ανατολικά και την Ιταλία, τη Βαυαρία παρέλαβε ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός. Με τον θάνατο του αυτοκράτορα (840) ξέσπασαν πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στους γιους του που διατηρήθηκαν τρία χρόνια, το Φραγκικό βασίλειο διαιρέθηκε οριστικά με τη Συνθήκη του Βερντέν (843). Ο μεγαλύτερος αδελφός Λοθάριος διατήρησε τον αυτοκρατορικό τίτλο, το βασίλειο της Ιταλίας και ολόκληρη τη Μέση Φραγκία μια περιοχή που έφτανε μέχρι τη Βόρεια Θάλασσα, περιείχε τις Κάτω Χώρες, τη Ρηνανία με το Άαχεν, τη Βουργουνδία και την Προβηγκία. Ο Κάρολος ο Φαλακρός πήρε την Ακουιτανία, ο γιος του Πεπίνου Α΄ Πεπίνος Β΄ της Ακουιτανίας που πήρε τη Δυτική Φραγκία, τα εδάφη δυτικά από το βασίλειο του Λοθάριου τη σημερινή Γαλλία συγκρούστηκε σκληρά με τον Κάρολο για την Ακουιτανία. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός πήρε τα εδάφη ανατολικά από το βασίλειο του Λοθάριου, την Ανατολική Φραγκία, σημερινή Γερμανία. Charles Knight, The English Cyclopaedia: Volume IV, (London : 1867) Claudio Rendina & Paul McCusker, The Popes: Histories and Secrets, (New York : 2002) Paul Oldfield, Sanctity and Pilgrimage in Medieval Southern Italy, 1000–1200, (Cambridge University Press, 2014) William Deans; Frederick Martin (1882). A History Of France: From The Earliest Times To The Present Day. The history of France as recounted in the "Grandes Chroniques de France", and particularly in the personal copy produced for King Charles V between 1370 and 1380 that is the saga of the three great dynasties, the Merovingians, Carolingians, and the Capetians, that shaped the institutions and the frontiers of the realm. This document was produced and likely commissioned during the Hundred Years' War, a dynastic struggle between the rulers of France and England with rival claims to the French throne. It should therefore be read and considered carefully as a source, due to the inherent bias in the context of its origins. The Cambridge Illustrated History of France – Cambridge University Press The Origins of France: Clovis to the Capetians 500–1000 by Edward James Late Merovingian France: History and Hagiography, 640–720 (Manchester Medieval Sources); Paul Fouracre (Editor), Richard A. Gerberding (Editor) Medieval France: An Encyclopedia, eds. W. Kibler and G. Zinn. New York: Garland Publishing, 1995. Μεροβίγγιοι