IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεγκάτο

Στη μουσική εκτέλεση και σημειογραφία, το λεγκάτο (ιταλικά: legato‎, [leˈɡaːto] «δεμένο») αφορά στην εκτέλεση μουσικών νοτών με συνεκτικό τρόπο, ώστε η μία να ακολουθεί την άλλη ομαλά, χωρίς τη διαμεσολάβηση παύσεων.

 Τυπικά, το λεγκάτο υποδηλώνεται με μία σύζευξη προσωδίας (μια καμπύλη γραμμή) πάνω από τις νότες που πρέπει να εκτελεστούν με αυτόν τον τρόπο, ενώ χρησιμοποιείται και η λέξη «legato», ή η πλάγια γραφή της («legato»). Το λεγκάτο, όπως και το αντίθετό του, στακάτο, είναι ένα είδος μουσικής άρθρωσης.Ανάμεσα στο λεγκάτο και το στακάτο βρίσκεται το λεγόμενο «νον λεγκάτο» ή «πορτάτο».
Ανεμόεσσα Λήμνου

Η Ανεμόεσσα είναι χωριό της Λήμνου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Λύχνων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μούδρου, του δήμου Λήμνου, της περιφερειακής ενότητας Λήμνου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λήμνου του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Ανεμόεσσα είναι παραθαλάσσιο χωριό στην κεντρική Λήμνο, ακριβώς ανατολικά του αεροδρομίου Λήμνου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 22 χλμ. περίπου ΒΑ. της Μύρινας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λύχνων της Λήμνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λύχνων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μούδρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μούδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λήμνου. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth buk.gr eetaa.gr
Zampacon

Το Zampacon (Από την Ιταλική λέξη Zampa που σημαίνει πατούσα ζώου, συν τη λέξη con που σημαίνει συνέδριο) είναι το πρώτο συνέδριο furry της Ιταλίας. Η πρώτη του παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στη Μπολώνια της Ιταλίας, από τις 29 Δεκεμβρίου 2012, μέχρι τις 1 Ιανουαρίου 2013. Η εκδήλωση διαρκεί 5 ημέρες και έχει προγραμματιστεί να επαναλαμβάνεται σε ετήσια βάση. Είναι το πλησιέστερο μέχρι στιγμής συνέδριο furry για την Ελλάδα.

 Η μεγαλύτερη παρουσία του συνεδρίου επιτεύχθηκε στην παρουσίαση του 2015 "Zampacon '15: Fur Ro Dah!" με 58 εγγεγραμμένους, συν μερικούς μη εγγεγραμμένους να παρουσιαστούν στο ξενοδοχείο, συμπεριλαμβανομένου και του προσωπικού. Από την πρώτη του παρουσίαση το συνέδριο, παρά το μέγεθός του, προσπαθεί να προσφέρει μια θέση για τους Ιταλούς εικονογράφους, συγγραφείς, fursuiters και gamers για να εκφράσουν τις τέχνες και το πάθος τους, παρέχοντας διαφορετικές δραστηριότητες, προκλήσεις και χώρους για κάθε διαφορετική πτυχή του furry fandom, από τη ζωγραφική και τις γραπτές προκλήσεις, σε παιχνίδια με fursuits και γενικά παιχνίδια της κουλτούρας των furries, από πάνελ σε αρχέτυπα ζώων, σε παιχνίδια στην παραλία με θέμα τα furries και βιντεοπαιχνίδια. Το Zampacon είναι επί του παρόντος το μόνο Ιταλικό συνέδριο furry, που εστιάζει κυρίως στον καλλιτεχνικό και πολιτιστικό τομέα του fandom ενώ άλλα εθνικά furmeets περιστρέφονται περισσότερο γύρω από τα πάρτι, τη χαλάρωση και να είναι σε επαφή με τη φύση. Zampacon.org – επίσημη ιστοσελίδα
Μαγδαληνή Σίβυλλα της Σαξονίας-Βάισενφελς

H Μαγδαληνή (γερμ. Magdalena, 2 Σεπτεμβρίου 1648 - 7 Ιανουαρίου 1681) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αυγούστου της Σαξονίας-Βάισενφελς και της Άννας Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Αδόλφου Φρειδερίκου Α΄ του Μεκλεμβούργου. Παντρεύτηκε το 1669 τον Φρειδερίκο Α΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Άννα Σοφία 1670-1728, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φρειδερίκο Α΄ του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ. Μαγδαληνή Σίβυλλα 1671-1673. Δωροθέα Μαρία 1674-1713, παντρεύτηκε τον Ερνέστο Λουδοβίκο Α΄ της Σαξονίας-Μάνινγκεν. Φρειδερίκη 1675-1709, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσέρμπστ. Φρειδερίκος Β΄ 1676-1732, δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Ιωάννης Γουλιέλμος 1677-1707, στρατηγός της Αυστρίας. Ελισάβετ 1679-1680. Ιωάννα 1680-1704, παντρεύτηκε τον Αδόλφο Φρειδερίκο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Die Tagebücher 1667-1686 (Publications of the Thuringian State Archives Gotha IV), edited by Roswitha Jacobsen. 3 volumes, Weimar 1998-2003. August Beck, Friedrich I., Herzog von Sachsen-Gotha und Altenburg. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). vol VIII. Duncker & Humblot, Leipzig 1878, p. 2.
Ιντιανάπολις Τζετς

Οι Ιντιανάπολις Τζετς (αγγλικά: Indianapolis Jets) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του Basketball Association of America (πρόδρομος του σημερινού NBA). Ο σύλλογος είχε έδρα την Ιντιανάπολις της Ιντιάνα και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Butler Fieldhouse.

 Το 1931, ο Φρανκ Κάουτσκι, ένας παντοπώλης στην Ιντιανάπολις, δημιούργησε μια επαγγελματική ομάδα μπάσκετ και την ονόμασε Ιντιανάπολις Κάουτσκις. Η ομάδα έπαιξε για δύο σεζόν (1935–37) στο Midwest Basketball Conference και το 1937 έγινε ένα από τα αρχικά μέλη του νεοσύστατου National Basketball League (NBL).Η σεζόν 1946-47 ήταν η καλύτερη για τον σύλλογο, καθώς πήρε τις περισσότερες νίκες (27) στο πρωτάθλημα και κέρδισε το World Professional Basketball Tournament. Σημαντικότερος παίκτης εκείνη τη χρονιά ήταν ο σέντερ Άρνι Ρίσεν. Την αγωνιστική περίοδο 1948-49, η ομάδα άλλαξε το όνομά της σε Ιντιανάπολις Τζετς και εντάχθηκε στο πρωτάθλημα του BAA μαζί με άλλους τρεις συλλόγους από το NBL (Μινεάπολις Λέικερς, Ρότσεστερ Ρόγιαλς και Φορτ Γουέιν Πίστονς). Η σεζόν όμως δεν πήγε καλά και οι Τζετς τερμάτισαν στην τελευταία θέση της Δυτικής κατηγορίας με 18 νίκες και 42 ήττες. Η ομάδα διαλύθηκε μετά το τέλος της περιόδου και έτσι δεν έλαβε μέρος στην εναρκτήρια σεζόν του NBA, αμέσως μετά τη συγχώνευση BAA και NBL. Για τη σεζόν 1949-50, δημιουργήθηκε ένας νέος σύλλογος στην Ιντιανάπολις με την ονομασία Ιντιανάπολις Ολύμπιανς. ΠροπονητέςΜπρους ΧέιλΠαίκτεςΆρνι Ρίσεν Τζον Γούντεν Τσαρλς Μέρφι Μπραντς ΜακΚράκεν
Επινεμόμενη ψυχωσική διαταραχή

Η επινεμόμενη ψυχωσική διαταραχή (γνωστή και ως δυαδική τρέλα, συμβιωτική ψύχωση και επακτή παραληρητική διαταραχή) είναι μια αρκετά σπάνια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία ομοειδών ψυχωσικών συμπτωμάτων σε δύο ή και περισσότερα άτομα. Στα γαλλικά η διαταραχή αυτή ονομάζεται Folie à deux που σημαίνει "τρέλα που μοιράζεται σε δύο", ενώ το ίδιο σύνδρομο όταν μοιράζεται σε πάνω από δύο άτομα ονομάζεται folie à trois ("τρέλα που μοιράζεται σε τρία"), folie à quatre ("τρέλα που μοιράζεται σε τέσσερα") η ακόμα και folie à plusieurs που σημαίνει "τρέλα που μοιράζεται σε πολλούς".

 Η επινεμόμενη ψυχωτική διαταραχή είναι μια ψυχιατρική πάθηση που χαρακτηρίζεται από την παρουσία παρόμοιων ψυχιατρικών συμπτωμάτων, συνήθως παραληρητικών ιδεών, σε δύο ή και περισσότερα άτομα. Τα άτομα που εμπλέκονται αποτελούν συνήθως μέλη της ίδιας οικογένειας ή άτομα που βρίσκονται σε στενή σχέση μεταξύ τους (άτομα με κοινό σπιτικό ή άτομα με πολύ στενές συναισθηματικές σχέσεις) και που παρουσιάζουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να ζουν σε συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης.Υπάρχουν πολλές υποκατηγορίες της επινεμόμενης ψυχωσικής διαταραχής που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τον τρόπο με τον οποίο εξαπλώνεται μια παραληρητική ιδέα σε πολλά άτομα. Folie imposée είναι η κατάσταση στην οποία ένα άτομο,το οποίο συχνά αναφέρεται και ως πρωτοπαθής περίπτωση, πάσχει από κάποια γνήσια ψυχιατρική διαταραχή, συνήθως με αναγνωρίσιμες κατά την πρώτη ψυχιατρική συνέντευξη παραληρητικές ιδέες, και το οποίο πιστεύεται ότι "επάγει" συμπτώματα στα υπόλοιπα άτομα με τα οποία συσχετίζεται, τα οποία συχνά αναφέρονται και ως δευτεροπαθείς περιπτώσεις. Εάν αυτά τα άτομα απομακρυνθούν το ένα από το άλλο και νοσηλευτούν σε διαφορετικά νοσοκομεία, τότε ίσως οι παραληρητικές ιδέες εξαφανιστούν χωρίς χορήγηση φαρμάκων.Folie simultanée είναι μία περίπτωση στην οποία δύο άτομα, που φαίνεται να πάσχουν από διαφορετικές ψυχώσεις, επηρεάζουν το ένα το άλλο και οι ψυχώσεις τους γίνονται ολόιδιες ή έντονα όμοιες. Ψυχιατρική Ψύχωση Επακτή παραληρητική διαταραχή Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ)
Αρχιμάστορας Σόλνες

Ο Αρχιμάστορας Σόλνες (νορβηγικά: Bygmester Solness) είναι θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1892 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο αποκαλυπτικά έργα του.

 Ο Χάλβαρντ Σόλνες είναι ένας μεσήλικας άνδρας και αρχιμάστορας σε μια μικρή πόλη στη Νορβηγία, ο οποίος έχει γίνει επιτυχημένος αρχιτέκτονας και χαίρει της αναγνώρισης στον τόπο του. Μια μέρα που τον είχε επισκεφτεί ο φίλος του, ο γιατρός Χέρνταλ, ο Σόλνες δέχεται επίσκεψη από τη Χίλντα Βάνγκελ, μία 23χρονη γυναίκα, την οποία αναγνωρίζει ο γιατρός Χέρνταλ από ένα πρόσφατο ταξίδι που είχε κάνει. Ο γιατρός φεύγει και ο Σόλνες μένει μόνος του με τη Χίλντα, και εκείνη του υπενθυμίζει ότι δεν είναι ξένοι - έχουν συναντηθεί προηγουμένως στην πόλη της πριν από 10 χρόνια, όταν εκείνη ήταν 13 ετών. Όταν ο Σόλνες δεν ανταποκρίνεται αμέσως, του θυμίζει ότι σε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, την είχε προσεγγίσει ερωτικά και της είχε υποσχεθεί ένα «βασίλειο», τα οποία εκείνη τότε πίστευε. Εκείνος τα αρνείται όλα. Η Χίλντα τον πείθει όμως σταδιακά, ότι μπορεί να τον βοηθήσει με τα καθήκοντα του σπιτιού και έτσι εκείνος την παίρνει στο σπίτι του. Χάλβαρντ Σόλνες, αρχιμάστορας Αλίνε Σόλνες, η σύζυγός του Δρ. Χέρνταλ, γιατρός Κνουτ Μπρόβικ, πρώην αρχιτέκτονας που τώρα δουλεύει για τον Σόλνες Ράγκναρ Μπρόβικ, ο γιος του Κνουτ Μπρόβικ και σχεδιαστής Κάια Φόσλι, λογίστρια Χίλντα Βάνγκελ, χαρακτήρας που έχει εμφανιστεί προγουμένως στο Η κυρία από τη θάλασσα
Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων

Η Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (ΔΔΕΕ) αποτελεί τμήμα των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας. Σκοπό έχει το συντονισμό επίλεκτων μονάδων και των τριών κλάδων των ενόπλων δυνάμεων, με σκοπό την καλύτερη δυνατή χρήση τους.Η ΔΔΕΕ συστάθηκε το 2013 με υπουργική απόφαση του τότε Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Παναγιωτόπουλου, έπειτα από την εισήγηση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων.

 Το έμβλημα της Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων, το οποίο απονεμήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 2013, αποτελείται από τρία σπαθιά, σύμβολο των τριών κλάδων των ενόπλων δυνάμεων, πίσω από τα οποία υπάρχει ένα στεφάνι. Στην κορυφή του θυρεού αναγράφεται το ρητό ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ. Η επιχειρησιακή διάρθρωση της Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων είναι η εξής: Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων Ζ΄ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών (Ζ΄ ΜΑΚ) Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών (ΕΤΑ) 31η Μοίρα Επιχειρήσεων Έρευνας - Διάσωσης (31 ΜΕΕΔ) Ομάδες της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) 865 Τάγμα Εναέριου Εφοδιασμού (865 ΤΕΝΕΦ) Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Κωνσταντίνος Λομβάρδος

Ο Κωνσταντίνος Λομβάρδος (1820 - 17 Ιουλίου 1888) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Ζάκυνθο, βουλευτής Ζακύνθου στο Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων, πληρεξούσιος και υπουργός.

 Ανέπτυξε πολιτική δράση στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα με το Κόμμα των Ριζοσπαστών και αργότερα ιδρύοντας το Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών, και πρωτοστάτησε για την ένωση των Ιόνιων νήσων με την Ελλάδα που πραγματοποιήθηκε τελικά το 1864. Τον Μάιο του 1860 ίδρυσε στη Ζάκυνθο ένα κομιτάτο στα πρότυπα του Κεντρικού ιταλικού Κομιτάτου της Γένοβας με το οποίο είχε έρθει σε επαφή, με σκοπό να προκαλέσει την επέμβαση του Γαριβάλδη για την απελευθέρωση της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Το κομιτάτο της Ζακύνθου ήταν παράρτημα του κομιτάτου της Γένοβας. Ο Λομβάρδος έκανε πολλά ταξίδια στην Ιταλία και Ελλάδα και συναντήθηκε με τον Όθωνα, Βίκτωρα Εμμανουήλ και Γαριβάλδη για την προώθηση των σκοπών του. Εκλέχτηκε πολλές βουλευτής των Ηνωμένων πολιτειών των Ιονίων νήσων και συνέχισε την πολιτική του καριέρα στην Ελλάδα από τη θέση του βουλευτή Ζακύνθου και συχνά του υπουργού (όπως επί των εκκλησιαστικών στην Κυβέρνηση Κουμουνδούρου Μαρτίου 1865). Ο Λομβάρδος πρότεινε προσέγγιση των Ελλήνων με τους Ιταλούς γαριβαλδινούς και απέρριπτε την αποκλειστική εξάρτηση του αγώνα για την ένωση από τις πολιτικές επιλογές του ελληνικού κράτους. Χρημάτισε πληρεξούσιος Κέρκυρας στην εθνοσυνέλευση του 1862. Πέθανε εν ενεργεία υπουργός Εσωτερικών στις 5 Ιουλίου/17 Ιουλίου 1888 και προσωρινά το χαρτοφυλάκιό του ανέλαβε ο Χαρίλαος Τρικούπης. Κωνσταντίνος Σκόκος (1889). Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελ. 392.
Φεντόρα (όπερα)

Ως Φεντόρα τιτλοφορείται μια τρίπρακτη όπερα του Ουμπέρτο Τζορντάνο σε ιταλικό λιμπρέτο του Αρτούρο Κολαούτι, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο που ο Βικτοριέν Σαρντού είχε συγγράψει το 1882.Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λυρικό Θέατρο του Μιλάνου στις 17 Νοεμβρίου 1898 με τον συνθέτη στο πόστο του διευθυντή ορχήστρας. Η υψίφωνος Τζέμα Μπελιντσιόνι υπήρξε η πρώτη Φεντόρα και ο τενόρος Ενρίκο Καρούζο συμπρωταγωνίστησε στην όπερα ως Λόρις Ίπανοβ.

 Fairman, Richard, Review: Fedora, Opera Holland Park, London (στα αγγλικά), The Financial Times, 11 Ιουνίου 2006. Gelli, Piero (επιμ.), Dizionario dell'Opera (στα ιταλικά), 2006, Μιλάνο: Baldini Castoldi Dalai,(ISBN 88-8490-780-2) Girardi, Michele, Fedora, una prima donna sull'orlo di una crisi di nervi στο Fedora (στα ιταλικά), 2000, Τορίνο: Teatro Regio di Torino, pp. 9–20. αρχείο PDF . (πρόσβαση 1 Απριλίου 2007) Goebel, Wilfried, Fedora Discography 1931–1998 (στα αγγλικά), στο Operone (πρόσβαση 1 Απριλίου 2007) Melitz, Leo, The Opera Goer's Complete Guide (στα αγγλικά), 1921, Νέα Υόρκη: Garden City Publishing Company. (πρόσβαση 1 Απριλίου 2007) Αρχεία Μητροπολιτικής Όπερας . (πρόσβαση 1 Απριλίου 2007) Tommasini, Anthony, 70 Years Later, a Melodrama Is Back (στα αγγλικά), The New York Times, 7 Οκτωβρίου 1996. (πρόσβαση 1 Απριλίου 2007 Παρτιτούρες της όπερας από την εικονική βιβλιοθήκη International Music Score Library Project Λιμπρέτο του έργου, από το operalibretto.com
111 Άτη

Η Άτη (Ate) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,02. Ανακαλύφθηκε το 1870 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης (Αστεροσκοπείο Λίτσφιλντ του Κολεγίου Χάμιλτον), και πήρε το όνομα της Άτης, προσωποποιήσεως της εκδικήσεως στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρος της Άτης υπολογίσθηκε σε 134,6 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Άτης εκτιμάται σε 3,76 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 71,2 m/sec (256 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Άτης είναι C (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,061, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Άτη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 4 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αλίσα Λέμαν

Η Αλίσα Ντέμπορα Λέμαν (γερμανικά: Alisha Debora Lehmann) (γεν. 21 Ιανουαρίου 1999) είναι Ελβετή επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως επιθετικός για την Άστον Βίλα. Είναι διεθνής με την Εθνική Ελβετίας.

 Η Λέμαν εντάχθηκε στην Άστον Βίλα για τη σεζόν 2021-22. Τον Ιούλιο του 2022, υπέγραψε επέκταση συμβολαίου για ένα χρόνο με την ομάδα για τη σεζόν 2022–23, έχοντας κάνει 23 εμφανίσεις και σημειώσει 4 γκολ κατά την πρώτη της σεζόν στον σύλλογο. Τον Ιούλιο του 2015, η Λέμαν ήταν μέλος της Εθνικής Ελβετίας Κ17, η οποία έπαιξε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ17 στην Ισλανδία. Εκεί, η Ελβετία έχασε με 5-2 από την Ισπανία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19, που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία τον Ιούλιο του 2018, η Ελβετία Κ19 αποκλείστηκε στους ομίλους. Η Λέμαν κέρδισε την πρώτη της συμμετοχή για την Εθνική Ελβετίας τον Οκτώβριο του 2017. Σκόραρε το πρώτο της γκολ στις 2 Μαρτίου 2018, εναντίον της Φινλανδίας στο Κύπελλο Γυναικών Κύπρου 2018.Η Λέμαν δεν ήταν διαθέσιμη για την Εθνική Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, επειδή ένιωθε ότι δεν ήταν «διανοητικά έτοιμη» να συμμετάσχει στη διοργάνωση. Στις 3 Ιουλίου 2023 επιλέχθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023. Η Λέμαν είναι ανοιχτά αμφιφυλόφιλη. Παλαιότερα ταυτιζόταν ως λεσβία. Προηγουμένως έβγαινε με την συμπαίκτρια στην Εθνική Ελβετίας, Ραμόνα Μπάχμαν. Ήταν σε σχέση με τον μέσο της Άστον Βίλα Ντόουγκλας Λουίζ μέχρι το 2022. Το 2019, η Λέμαν εμφανίστηκε στη σειρά του BBC Three Britain's Youngest Football Boss, με την τότε φίλη της, Ραμόνα.Στις 15 Ιουνίου 2023, είχε περισσότερους από 13,4 εκατομμύρια ακόλουθους στο Instagram, καθιστώντας την την πιο δημοφιλή ποδοσφαιρίστρια στον κόσμο. Ελβετία Κ17 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ17: Φιναλίστ 2015
Εθνική Βιβλοθήκη του Τόγκο

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Τόγκο (γαλλικά: Bibliothèque nationale du Togo) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στην πρωτεύουσσ α Λομέ τουΤόγκο και λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας (γαλλικά: Ministère de l'Enseignement Supérieur et de la Recherche).

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσημα το 1969, ωστόσο η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Τόγκο είχε ήδη δημιουργηθεί στις 12 Οκτωβρίου 1933, άρα και τα θεμέλια της Εθνικής Βιβλιοθήκης και των Αρχείων, μέσω ενδιάμεσων βημάτων. Από τη δημιουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης, η UNESCO, είχε αξιολογήσει την κατάσταση του δικτύου βιβλιοθηκών της χώρας (συγκεκριμένα το 1977) . Η βιβλιοθήκη αντιμετώπισε δυσκολίες στην εφαρμογή του δικαιώματος δωρεάν δανεισμού[5]. Ο ενήλικας πληθυσμός του Τόγκο (άνω των 15 ετών) ήταν 63,8% εγγράμματος (το 2015), σύμφωνα με την UNESCO. Republique Togolaise: Les bibliotheques, Rapport technique, Paris: Unesco, 1977, http://unesdoc.unesco.org/images/0002/000248/024809fo.pdf Marcel Lajeunesse, επιμ. (2008). «Togo: Bibliothèque nationale du Togo». Les Bibliothèques nationales de la francophonie (PDF) (στα Γαλλικά) (3rd έκδοση). Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ. OCLC 401164333. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2022. Togo, The Hague: International Federation of Library Associations, OCLC 225182140, http://db.ifla-world-report.org/home/map#/2/2/YWFRDJNGXWZANTI . (Includes information about the national library) Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Τόγκο Λομέ
Μετρό Βρυξελλών

Το μετρό των Βρυξελλών (γαλλ: métro de Bruxelles, ολλ: Brusselse metro) είναι το υπόγειο σύστημα αστικών σιδηροδρόμων στις Βρυξέλλες. Διαθέτει 4 υπόγειες γραμμές μετρό, και 3 γραμμές γρήγορου τραμ (μερικώς υπόγειες). Εκτείνεται σε μήκος 60 χλμ. και διαθέτει 59 σταθμούς. Ξεκίνησε να λειτουργεί στις 20 Σεπτεμβρίου 1976.

 Το μετρό των Βρυξελλών διοικείται από τη STIB/MIVB. Η STIB / MIVB είχε σχέδια να κάνει τις γραμμές 1 και 5 πλήρως αυτόματες έως το 2016, κάτι που θα επέτρεπε σημαντική αύξηση της συχνότητας των αμαξοστοιχιών.. Μια νέα γραμμή μετρό θα δημιουργηθεί από το Βόρειο σιδηροδρομικό σταθμό των Βρυξελλών μέσω του Σχάερμπεκ προς το σιδηροδρομικό σταθμό Μπορντέτ. Το σχέδιο εγκρίθηκε τελικά το 2013, με στόχο την έναρξη της κατασκευής το 2018 και τη λειτουργία του το 2022. Τελικά, αυτό θα συνδεόταν με μια νέα νότια γραμμή προς την Ούκλε (Héros / Helden), η οποία δεν θα ολοκληρωθεί πριν από το 2025. Το 2021, η γραμμή premetro από Βρυξέλλες-Βορρά προς Άλμπερτ, η διαδρομή των τραμ 3 και 4, αναβαθμίζεται φέρει τη νέα γραμμή βαρέων μετρό 3. Ο σημερινός σταθμός Λεμονιέρ θα αντικατασταθεί από ένα νέο σταθμό που πήρε το όνομά του Toots Thielemans υπό Avenue de Stalingrad / Stalingradlaan . STIB MIVB
Αγία Βαρβάρα Αττικής

Η Αγία Βαρβάρα είναι αστική περιοχή και δήμος που βρίσκεται στον Δυτικό Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής, στους πρόποδες του όρους Αιγάλεω. Ο δήμος βρίσκεται στη δυτική Αθήνα και περικλείεται από τους Δήμους Κορυδαλλού, Αιγάλεω και Χαϊδαρίου. Η συνολική έκταση του δήμου είναι 2.233 στρέμματα εκ των οποίων τα 1.900 καταλαμβάνει ο οικισμός, τα 160 το πευκοδάσος του όρους Αιγάλεω και οι λοιπές εκτάσεις (νταμάρι) είναι 173 στρέμματα. Η απόσταση του δήμου από το κέντρο της Αθήνας είναι 7 χιλιόμετρα και 6,5 χιλιόμετρα από το λιμάνι του Πειραιά αντίστοιχα. Κατά την απογραφή του 2001 βρέθηκε να έχει 30.562 κατοίκους (48,5% άνδρες και 51,5% γυναίκες). Στην απογραφή του 2011 είχε 26.550 κατοίκους. Στην περιοχή υπάρχει ο ναός της Αγίας Βαρβάρας που χτίστηκε στον τόπο όπου βρέθηκε η εικόνα της Αγίας Βαρβάρας περί το 1770 μ.Χ.

 Η οικιστική ανάπτυξη της Αγίας Βαρβάρας ξεκίνησε τη δεκαετία του ’20. Το 1985 εκπονήθηκε το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του δήμου το οποίο θεσμοθετήθηκε το 1989 και ισχύει μέχρι σήμερα. Στην Αγία Βαρβάρα λειτουργούν: 9 Νηπιαγωγεία 8 Δημοτικά σχολεία 3 Γυμνάσια 2 Ενιαία λύκεια Αθλητικά σωματεία που λειτουργούν στην Αγία Βαρβάρα: Α.Σ. Πλάτων (Ταεκβοντό και Ρυθμική Γυμναστική) Α.Π.Ε. Αγία Ελεούσα (ποδόσφαιρο) Α.Ο. Κεραυνός (ποδόσφαιρο) Ν.Ε.Φ.Ο. Νικηφόρος (Καλαθοσφαίριση) Α.Σ. Πολυνίκης (Καλαθοσφαίριση) Οδυσσέας Αγίας Βαρβάρας (Καλαθοσφαίριση-Πετοσφαίριση) Α.Ο. Αγίας Βαρβάρας (Επιτραπέζια αντισφαίριση) Α.Σ. Αμφιτρύων (Σύλλογος μπιλιάρδου) Η Αγία Βαρβάρα έχει μεγάλη ομοιομορφία στη δόμηση, καθώς ο επισκέπτης συναντά μικρές κλασικές μονοκατοικίες, σαν συγκροτήματα το ένα δίπλα στο άλλο. Διαθέτουν παραδοσιακές αυλές της δεκαετίας του '60 από την πίσω μεριά αλλά και τις παραδοσιακές εισόδους που θυμίζουν την Αθήνα της παλιάς εποχής. Είναι περιοχή πλούσια σε πράσινο και μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να αναβαθμίζεται σταδιακά. Η στασιμότητα στην ανάπτυξη δόμησης της πόλης οφείλεται στις τρομακτικές κεραίες υπερυψηλής τάσης που δεσπόζουν στις αυλές των κατοικιών, εξυπηρετώντας τις ενεργειακές ανάγκες των δυτικών προαστίων. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο. Από τις 14 Δεκεμβρίου 2013 ο δήμος διαθέτει και σταθμό του μετρό. Ο νέος σταθμός ονομάζεται Αγία Μαρίνα και βρίσκεται επί της Ιεράς οδού στα όρια του δήμου με τον δήμο Αιγάλεω. Στις 7 Ιουλίου του 2020 παραδόθηκε στο κοινό νέος σταθμός του μετρό επί της γραμμής 3, στο κέντρο του δήμου, με το όνομα Αγία Βαρβάρα. Διατελέσαντες Πρόεδροι της Κοινότητας Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν: 1949 Προσωρινή διοίκηση 1951-1955 Αθανάσιος Κοτρώτσος (πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας) Στις εκλογές του 1959 νίκησε ο συνδυασμός Ένωσις Εθνικοφρόνων Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω Αττικής. 1955-1957 Ιωάννης Οικονομόπουλος 1957-1959 Δημήτριος Αλεξανδρόπουλος 1959-1963 Γεώργιος Καββαδίας και Δημήτριος Παντελιάδης Διατελέσαντες Δήμαρχοι Το μεϊντάνι του κόσμου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Προοδευτική Μηνιαία Εφημερίδα της Αγίας Βαρβάρας
Καρλόττα Γεωργίνα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς

Η Καρλόττα Γεωργίνα (γερμ. Charlotte Georgine, 17 Νοεμβρίου 1769 - 14 Μαΐου 1818) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν και μετά της Σαξονίας-Αλτεμβούργου.

 Η Καρλόττα Γεωργίνα Λουίζα Φρειδερίκη ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και της Φρειδερίκης, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ. Παντρεύτηκε το 1785 τον Φρειδερίκο της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετά της Σαξονίας-Αλτεμβούργου) και είχε τέκνα: Ιωσήφ (12 Ιουνίου - 30 Ιουλίου 1786). Καρλόττα (1787 - 1847), παντρεύτηκε τον Παύλο της Βυρτεμβέργης. Καρολίνα Αυγούστα (29 Ιουλίου 1788). Ιωσήφ (1789 - 1868), Δούκας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Φρειδερίκη Λουίζα (18 Ιανουαρίου - 25 Μαρτίου 1791). Θηρεσία (1792 - 1854), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας. Όθων Α΄ (1815 - 1867), Βασιλιάς της Ελλάδας. Λουίζα (1794 - 1825), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Νασσάου. Φραγκίσκος (1795 - 1800). Γεώργιος (1796 - 1853), Δούκας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Φρειδερίκος Γουλιέλμος Κάρολος Ιωσήφ (1801 - 1870), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Μαξιμιλιανός (19 Φεβρουαρίου - 29 Μαρτίου 1803). Εδουάρδος (1804 - 1852), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Heinrich Ferdinand Schöppl: Die Herzoge von Sachsen-Altenburg, Bolzano, 1917, reprint Altenburg, 1992 Dr. Rudolf Armin Human: Chronik der Stadt Hildburghausen, Hildburghausen, 1886 H. P. Wulff-Woesten: Hildburghäuser Hoheiten - Dem Volk verbunden, Hildburghausen, 1992 Jean Paul, Christian Otto: Jean Pauls Briefwechsel mit seinem Freunde Christian Otto, vol 1, Berlin, 1829
NSA

Η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (αγγλικά: National Security Agency, NSA) των ΗΠΑ είναι μια κρατική κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, ειδικότερα αρμόδια για την ασφάλεια των επικοινωνιών. Έχει ως ρόλο να κατευθύνει, να συντονίζει και να θέτει σε εφαρμογή ειδικά σχέδια, με στόχο την προστασία των κυβερνητικών πληροφοριακών συστημάτων. Παράλληλα, προσπαθεί να αντλήσει πληροφορίες από τα επικοινωνιακά συστήματα των άλλων χωρών. Όπως είναι φανερό, η υπηρεσία διαθέτει υψηλή τεχνογνωσία των τεχνολογιών αιχμής τόσο στην Πληροφορική, όσο και στις επικοινωνίες. Λόγω της φύσεως των εργασιών της, αποτελεί ένα από τα κυριότερα κυβερνητικά κέντρα γλωσσικών αναλύσεων και έρευνας των ξένων γλωσσών. Κύριος τομέας ενασχόλησης της υπηρεσίας είναι η κρυπτανάλυση, δηλαδή η δημιουργία κρυπτογραφικών συστημάτων, αλλά και η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης συστημάτων άλλων χωρών. Για το σκοπό αυτό απασχολεί τους καλύτερους ειδικούς κρυπταναλυτές των Η.Π.Α., ενώ παράλληλα λέγεται ότι είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης μαθηματικών στον κόσμο. Το προσωπικό της NSA εκπαιδεύεται συνεχώς, ακολουθώντας ειδικά προγράμματα, ώστε να είναι απόλυτα ενημερωμένο στους τομείς ενασχόλησής του.

 Η ίδρυση της υπηρεσίας ανάγεται στο 1952, το δε διάταγμα ίδρυσης υπογράφει ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν. Προηγήθηκε, ωστόσο, μια κίνηση κρυπτολόγων, η οποία ενημέρωσε την κυβέρνηση για τη χρησιμότητα της κρυπτολογίας και τελικά την έπεισε να δημιουργήσει την NSA. Ήδη, από το 1949, ο Αμερικανικός Στρατός είχε δημιουργήσει μια ανάλογη υπηρεσία, την AFSA (Armed Forces Security Agency), έχοντας συνειδητοποιήσει τη σημασία της κρυπτογραφίας από τις εμπειρίες των δύο Παγκόσμιων Πολέμων, και ιδιαίτερα του Δεύτερου. Υπενθυμίζεται ότι οι Αμερικανοί είχαν καταφέρει να "σπάσουν" τον Ιαπωνικό κώδικα μετάδοσης μηνυμάτων και σε αυτό οφείλονταν μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους στον Πόλεμο του Ειρηνικού, όπως η απόβαση στη Μίντγουαίη και η εξουδετέρωση του Ναυάρχου Γιαμαμότο. Ωστόσο, η υπηρεσία αυτή δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα στρατιωτικά της όρια, εξ ου και η ανάγκη δημιουργίας μιας πιο ανεξάρτητης υπηρεσίας. Η NSA χρησιμοποιεί σήμερα τεχνολογίες που δεν υπάρχουν στο εμπόριο και δεν προβλέπεται να φθάσουν στο στάδιο της εμπορίας πριν περάσουν αρκετά ακόμη χρόνια: Αναπτύσσει νανοτεχνολογία, κβαντικούς υπολογιστές, τεχνολογίες επικοινωνιών, αλλά βασικός τομέας στην έρευνά της παραμένουν τα συστήματα ασφάλειας διακίνησης των πάσης φύσεως "λεπτών" δεδομένων, από απλές τηλεφωνικές συνομιλίες μέχρι ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ υπολογιστών. Συνεργάζεται, επίσης, με τις αντίστοιχες βιομηχανίες των Η.Π.Α., θεωρώντας τις, όχι άδικα, πολύτιμους συμμάχους για την επίτευξη των στόχων της. Ένας σημαντικός τομέας της υπηρεσίας είναι αυτός της επεξεργασίας σημάτων. Φέρει το όνομα SIGINT (SIGnals INTelligence) και αναλαμβάνει τη συλλογή και ανάλυση των πάσης φύσεως σημάτων επικοινωνίας ξένων δυνάμεων, προσώπων ή οργανώσεων, με τη χρήση τελευταίας τεχνολογίας και ειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού. "Σύνθημα" της υπηρεσίας αυτής είναι το ρητό "Η γνώση είναι δύναμη". DIA CIA FBI Επίσημη ιστοσελίδα
Τίμαιος ο Λοκρός

Ο Τίμαιος ο Λοκρός, ο κύριος ομιλητής του ομώνυμου πλατωνικού διαλόγου, ήταν Πυθαγόρειος φιλόσοφος και αστρονόμος του 5ου π.Χ. αιώνα από τους Λοκρούς της Κάτω Ιταλίας.

 Kανείς άλλος συγγραφέας, προγενέστερος ή σύγχρονος του Πλάτωνος, δεν μνημονεύει τον Τίμαιο τον Λοκρό. Αργότερα πάντως, ο Κικέρων ανέφερε ότι ο Τίμαιος ήταν μαζί με τον Αρχύτα τον Ταραντίνο αυτοί που μύησαν τον Πλάτωνα στην πυθαγόρεια φιλοσοφία, μετά τον θάνατο του Σωκράτη .Σύμφωνα με την Σούδα ο Τίμαιος ο Λοκρός έγραψε βιβλία μαθηματικών, καθώς και τα έργα Περί φύσεως και Περὶ τοῦ Πυθαγόρου βίου. Το Περί φύσεως είναι μάλλον το διασωθέν μέχρι σήμερα, γραμμένο σε δωρική διάλεκτο, έργο με τίτλο Περὶ ψυχᾶς κόσμω [κόσμου] καὶ φύσιος (που τυπώθηκε για πρώτη φορά, ήδη το 1488, σε λατινική μετάφραση στη Βενετία). Ο Πρόκλος υποστήριζε ότι ο Πλάτων χρησιμοποίησε το έργο αυτό για να γράψει τον δικό του Τίμαιο. Ανάλογη άποψη εξέφραζε και ο σκεπτικός φιλόσοφος και σκωπτικός ποιητής του 3ου π.Χ. αιώνα Τίμων ο Φλειάσιος (ο επονομαζόμενος και σιλλογράφος) που διακωμωδούσε τον Πλάτωνα λέγοντας: "Και συ, Πλάτων, διότι και σε κατέλαβε πόθος να μάθης - με πολλά δε αργύρια μικρόν ηγόρασες βιβλίον - και εκ τούτου έμαθες να Τιμαιογραφής". Στην πραγματικότητα, το Περὶ ψυχᾶς κόσμου καὶ φύσιος είναι ένα ψευδεπίγραφο έργο, μια όψιμη ερμηνεία του πλατωνικού Τιμαίου γραμμένη μεταξύ 2ου π.Χ. και 1ου μ.Χ. αιώνα από κάποιον άγνωστο συγγραφέα. Αλλά και το Περί του Πυθαγόρου βίου (που δεν αναφέρεται από καμιά άλλη αρχαία πηγή εκτός από την Σούδα) ίσως να ήταν κάποιο χαμένο τμήμα ή κεφάλαιο από το εκτεταμένο έργο του ιστορικού της Σικελίας Τιμαίου του Ταυρομενίτη.Αμφισβητείται επίσης, πέρα από τα έργα, ακόμη και η ύπαρξη του Τιμαίου του Λοκρού ως πραγματικού ιστορικού προσώπου. Πολλοί σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι ήταν απλώς ένας χαρακτήρας που επινόησε ο Πλάτων για τις ανάγκες του διαλόγου του. Άλλωστε ούτε ο κατάλογος των Πυθαγορείων του Ιαμβλίχου αναφέρει τον Τίμαιο τον Λοκρό, ενώ αναφέρονται σε αυτόν ο Τίμαιος ο Πάριος και ο Τίμαιος ο Κροτωνιάτης, πρόσωπα ελάχιστα γνωστά.
Λα Τορτούγα Νήσος

Η Λα Τορτούγα (ισπανικά: Isla La Tortuga, που σημαίνει «η χελώνα») είναι νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Βενεζουέλα. Είναι μέρος μιας αλυσίδας των νησιών που περιλαμβάνουν τα Tortuguillas , τα Palaquines κ.α. Έχει έκταση 156,6 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη.

 Ανακαλύφθηκε το 1499, από τον Αλόνσο ντε Οχέντα. Στο δεύτερο ταξίδι του, μαζί με τον Αμέρικο Βεσπούτσι, το νησί ονομάστηκε ίσλα Λα Τορτούγα από τον δεύτερο, λόγω της τεράστιας παρουσίας των χελωνών στο νησί. Από το 1550 το νησί κατοικούνταν εποχιακά από τους Ολλανδούς που έρχονταν εκεί για να εκμεταλλευτούν τις αλυκές στα ανατολικά του νησιού. Εκεί, έκτισαν ένα φρούριο για να φρουρούν τις αλυκές και τις θεριστικές μηχανές από τους Ισπανούς, οι οποίοι ήθελαν να ξεφορτωθούν τους Ολλανδούς. Εκδιώχθηκαν οριστικά το 1631, όταν ο Ισπανός κυβερνήτης της Κουμανά κατέστρεψε τις εγκαταστάσεις τους και πλημμύρισε τις αλυκές. Από τότε το νησί δεν είχε μόνιμο πληθυσμό και η θέση και η μορφολογία έχουν παραμείνει άθικτες, γεγονός που καθιστά το νησί ένα από τα τελευταία κάπως παρθένα μέρη της Βενεζουέλας, αν και υπάρχει τουρισμός στο νησί.
Γεώργιος της Πρωσίας

Ο Γεώργιος (γερμ. Georg, 12 Φεβρουαρίου 1826 - 2 Μαΐου 1902) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας. Σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του ήταν στρατηγός, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας 25 έργων με το ψευδώνυμο "Γκύντερ φον Φράιμπεργκ" ή "Γκέορκ Κόνραντ".

 Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γεώργιος Ερνέστος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου της Πρωσίας και της Λουίζας, κόρης του Αλεξίου Φρειδερίκου Χριστιανού του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Μεγάλωσε στην κατοικία του πατέρα του, στο Κάστρο Γιέγκερχοφ, κοντά στον Ρήνο. Ταξίδευε στη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρώμη, όπου ανακάλυψε την τέχνη και τη λογοτεχνία. Τα μέλη του Οίκου του ακολουθούσαν στρατιωτική σταδιοδρομία, αλλά ο Γεώργιος δεν έδειξε κλίση σε αυτήν. Αν και το μουσικό του ταλέντο αναφάνηκε πολύ καλό, έγινε αξιωματικός το 1836. Το 1861 τέθηκε επικεφαλής του 4ου Συντάγματος Πομερανών Λογχοφόρων και το 1866 στρατηγός του Ιππικού. Συμμετείχε στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο του 1866 με το Σύνταγμά του· επίσης στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο το 1870-71. Το 1902 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 76 ετών. "The Late Prince George of Prussia", The Washington Post, Berlin, 7 May 1902
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Ντονατέλλο)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ανάγλυφο του Ντονάτο ντι Νικολό ντι Μπέττο Μπάρντι (Ντονατέλλο) που βρίσκεται στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (Basilica of Santa Croce), στη Φλωρεντία.

 Είναι από γκρίζα πέτρα της Φλωρεντίας και είναι το ιερό αρτοφόριο (tabernacle) στο οποίο φυλάσσεται η θεία ευχαριστία. Χρονολογείται λίγο πριν του 1433 και συγκαταλέγεται στα πρώιμα έργα του Ντονατέλλο. Η σύνθεσή του ομοιάζει των αρχαίων Αττικών επιτάφιων αναγλύφων. Η διάθεσή του είναι αναγεννησιακή με πλούσια αρχιτεκτονική διακόσμηση. Sir George Francis Hill (1867-1948) (1916). The annunciation: XII representations. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 14. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012.
Ζάλευκος

Ο Ζάλευκος ήταν νομοθέτης που φέρεται να έζησε τον 7ο π.Χ. αιώνα στους Επιζεφύριους Λοκρούς στην Κάτω Ιταλία. Για τη ζωή του υπάρχουν λίγες και αντιφατικές πληροφορίες με αποτέλεσμα από την αρχαιότητα να έχουν εκφραστεί αμφιβολίες για το αν ήταν πραγματικό ή μυθικό πρόσωπο. Σύμφωνα με την παράδοση, που ίσως ανάγεται σε μεταγενέστερους δημοκρατικούς κύκλους (4ος π.Χ. αιώνας), η Αθηνά υπαγόρευσε τους νόμους στο Ζάλευκο την ώρα που κοιμόταν. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Ζάλευκος ανήκε στον κύκλο των Πυθαγόρειων ενώ σύμφωνα με νεότερη παράδοση καταγόταν από ευγενή οίκο της Κάτω Ιταλίας. Ήδη από τον 3ο π.Χ. αιώνα ο Τίμαιος είχε υποστηρίξει ότι ο Ζάλευκος δεν υπήρξε ποτέ και ότι ήταν δημιούργημα του ανθρώπινου νου. Την ίδια άποψη υποστήριξαν και νεώτεροι επιστήμονες όπως ο Richard Bentley και Karl Julius Beloch, ο οποίος διατύπωσε την άποψη ότι το όνομα Ζάλευκος προέρχεται από το φως (ζάλευκος=διάλευκος, πολύ λευκός, φωτεινός) και θεωρεί ότι έχει θρησκευτική υφή.

 Πέραν της αμφισβήτησης της ύπαρξης του προσώπου του Ζάλευκου, αμφισβητείται και η χρονολογία σύνταξης των νόμων. Πιο κοντά στην αλήθεια φαίνεται να είναι η θέση του Ευσέβιου ότι συντάχθηκαν το 663/662 π.Χ. Ήδη πάντως από την αρχαιότητα οι νόμοι του Ζάλευκου θεωρούνταν οι πρώτοι γραπτοί νόμοι των Ελλήνων. Το πρωτότυπο κείμενο της νομοθεσίας δεν έχει σωθεί. Επιδιώκοντας ο Ζάλευκος την νομοθετική σταθερότητα συμπεριέλαβε στην νομοθεσία του διατάξεις που εμπόδιζαν τις νομοθετικές αλλαγές και κατ επέκταση τις κοινωνικές αλλαγές. Χαρακτηριστικά η μεταβολή των νόμων επιτρεπόταν μεν αλλά με κεφαλικό κίνδυνο δηλαδή καθένας που ήθελε να προτείνει έναν νέο νόμο ή μια αλλαγή σε ήδη υπάρχοντα νόμο έπρεπε να εμφανιστεί ενώπιον του Συμβουλίου της πόλης και σε περίπτωση που αυτό ψήφιζε ενάντια στην πρόταση του αμέσως έχανε τη ζωή του. Επίσης, νόμος απαγόρευε την είσοδο κάποιου που ήταν οπλισμένος στη Γερουσία. Στο Ποινικό δίκαιο καθιερώθηκε η αρχή του αντιπεπονθότος (της ανταπόδοσης) και αφαιρέθηκε από τους δικαστές η εξουσία να ορίζουν οι ίδιοι την ποινή για κάθε αδίκημα. Έτσι έληξε το καθεστώς αυθαιρεσίας που επικρατούσε μέχρι τότε, αφού ο δικαστής δεν μπορούσε πλέον να τιμωρεί κατά βούληση. Ως προς το φόνο δεν υπήρχαν ιδιαίτερες ρυθμίσεις καθώς τότε θεωρούταν ιδιωτική υπόθεση που αφορούσε τον οίκο του θύματος. Η γη ήταν αναπαλλοτρίωτη και η αγοραπωλησία της επιτρεπόταν μόνο για πολύ σοβαρούς λόγους. Απαγορευόταν η ύπαρξη μεταπρατών γεωργικών προϊόντων καθώς η έννομη τάξη δεν έβλεπε θετικά την προοπτική δημιουργίας τάξης εμπόρων. Ως προς το δάνειο προτιμήθηκε η απόδειξη με μάρτυρες και απαγορεύτηκε το δάνειο με έγγραφο. Ο Ζάλευκος ήταν ιδιαίτερά απαιτητικός στην αυστηρή εφαρμογή των νόμων, άσχετα με την κοινωνική ή δημόσια θέση του καθενός. Αναφέρεται ότι όταν ο γιος του καταδικάστηκε σε τύφλωση για μοιχεία , ο Ζάλευκος δε ζήτησε να μην εκτελεστεί η ποινή, πρότεινε όμως να αφαιρεθεί ένα μάτι από τον ίδιο και ένα από το γιο του. Η νομοθεσία του Ζάλευκου χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας και επέδρασε στην ρωμαϊκή νομοθεσία και στο Δωδεκάδελτο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.21
Αδέλα του Ντρε

H Αδέλα (γαλλ. Adèle de Dreux, 1145 - μετά το 1210) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του Κόμη του Ντρε και με τους γάμους της έγινε κόμισσα του Μπρετέιγ, μετά κυρία του Σατιγιόν, έπειτα κυρία του Τροτ και τέλος κόμισσα του Σουασόν.

 Ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 2ο γάμο) του Ροβέρτου Α΄ του Ντρε και της 2η συζύγου του Χαγουάιζ του Σώλσμπερυ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1156 τον Βαλεράν Γ΄ του Μπρετέιγ και είχε τέκνα: Αδέλα απεβ. 1195, παντρεύτηκε τον Ραούλ λε Ρου. Αμισία 1160-1226, παντρεύτηκε τους Βαλδουίνο του Υέρ, Ιωάννη Μπριάντ και Γκωτιέ ντε Ρινσέλ. Μαώ, παντρεύτηκε τον Σίμωνα του Κλερμόν (απεβ. 1187).Το 1162 απεβίωσε ο Βαλεράν Γ΄ και η Αδέλα έκανε 2ο γάμο με τον Γκυ Β΄ του Σατιγιόν. Είχε παιδιά: Γουίδος Γ΄ απεβ. 1191. Αλίκη απεβ. 1193, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ντε Γκαρλάντ (απεβ. 1216). Βάλτερ Γ΄ 1166-1219, κύριος του Σατιγιόν. Μαρία, παντρεύτηκε τους Ρενώ Α΄ του Νταμμαρτίν (διαζεύχθηκαν το 1190), Ματιέ-Ρομπέρ ντε Βιεπόν και Ιωάννη Γ΄ κόμη του Βαντόμ.Έκανε 3ο γάμο με τον Ιωάννη Α΄ ντε Τορότ και είχε απογόνους: Ιωάννης απεβ. 1237, νυμφεύτηκε την Οντέτ ντε Νταμπιέρ (απεβ. 1212). Ιωάννα. Φίλιππος.Τέλος παντρεύτηκε για 4η φορά με τον Ραλφ, Κόμη του Σουασόν, και είχε τέκνα: Γερτρούδη απεβ. 1220, παντρεύτηκε τον Ματθαίο Β΄ του Μονμορανσύ. Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Στέφανο Β΄ του Σανσέρ (απεβ. 1252) Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press. Power, Daniel (2004). The Norman frontier in the twelfth and early thirteenth centuries. Cambridge University Press. Richard, Jean (1992). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis: Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.
Ταυτότητα του Μπεζού

Στην θεωρία αριθμών, η ταυτότητα του Μπεζού (ή λήμμα Μπεζού) είναι η ακόλουθη πρόταση: Οι ακέραιοι αριθμοί x {\displaystyle x} και y {\displaystyle y} λέγονται συντελεστές Μπεζού για τα ( a , b ) {\displaystyle (a,b)} , και δεν είναι μοναδικοί. Ένα ζεύγος συντελεστών Μπεζού μπορεί να υπολογιστεί από τον εκτεταμένο αλγόριθμο του Ευκλείδη.

 Για a = 3 {\displaystyle a=3} και b = 5 {\displaystyle b=5} που έχουν ΜΚΔ το 1 {\displaystyle 1} , έχουμε ότι 3 ⋅ 2 + 5 ⋅ ( − 1 ) = 1 {\displaystyle 3\cdot 2+5\cdot (-1)=1} . Επομένως, x = 2 {\displaystyle x=2} και y = − 1 {\displaystyle y=-1} . Για a = 14 {\displaystyle a=14} και b = 10 {\displaystyle b=10} που έχουν ΜΚΔ το 2 {\displaystyle 2} , έχουμε ότι 14 ⋅ 3 + 10 ⋅ ( − 4 ) = 2 {\displaystyle 14\cdot 3+10\cdot (-4)=2} . Επομένως, x = 3 {\displaystyle x=3} και y = − 4 {\displaystyle y=-4} . Η ταυτότητα του Μπεζού γενικεύεται για παραπάνω από δύο θετικούς ακεραίους: Διοφαντική εξίσωση Κινεζικό Θεώρημα Υπολοίπων
Σάρκιοϊ

Το Σάρκιοϊ (τουρκικά: Şarköy, αρχαία ελληνικά: Περίστασις), γνωστό στα ελληνικά και ως Περίσταση, είναι παραθαλάσσια πόλη και περιοχή της επαρχίας Ραιδεστού που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά στη Θράκη, στην Τουρκία. Απέχει 86 χλμ. δυτικά από την Ραιδεστό. Μπορεί να φτάσει κάποιος εκεί είτε από τον χερσαίο δρόμο, είτε από τον παράκτιο που πηγαίνει στη Καλλίπολη. Ο δήμαρχός της είναι ο Σουλεϊμάν Αλτινόκ (CHP).

 Στα χωριά Kızılca Terzi, Fener Karadutlar και Sofuköy βρέθηκαν όπλα και εργαλεία από τη Λίθινη Εποχή και αντικείμενα της Εποχής του Χαλκού (1200 π.Χ.) στο İğde Bağları (Araplı), από τα οποία προέκυψε ότι υπήρχε εξόρυξη και ότι υπήρχαν εμπορικές σχέσεις μεταξύ της Θράκης και των ακτών του Αιγαίου. Οι ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν από το 750 εώς το 550 π.Χ. με τη συμφωνία των τοπικών Θρακών. Τα ελληνικά χωριά Ηράκλεια (Eriklice), Χώρα (Hoşköy), Γάνος (Ganoz), Βισάνθη-Πανίον (Barbaros) αργότερα έπεσαν στα χέρια των Ρωμαίων. Στη συνέχεια, υπό βυζαντινή κυριαρχία, η Θράκη υπέστη σειρά εισβολών μέσω των Βαλκανίων, από τους Ούννους, τους Σλάβους, τους Βουλγάρους και τους σταυροφόρους. Μέχρι αυτή την εποχή η περιοχή ήταν γνωστή ως Τριστάτης, Περίσταση και Αγορά. Μετά την οθωμανική εισβολή, το 1362, το όνομα της πόλης έγινε 'Σεχίρκιοϊ' (Şehirköy) ('πόλη-χωριό') και αργότερα 'Σάρκιοϊ'. Η περιοχή δέχτηκε εισβολή για πρώτη φορά το 1356 από τον Σουλεϊμάν Πασά, γιο του Ορχανγκάζι, γιο του ιδρυτή της οθωμανικής δυναστείας. Αυτό άλλαξε την κυριαρχία λίγες φορές πριν έρθει υπό την οθωμανική κυριαρχία το 1362, και μόνιμα μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, το 1453. Κατά την οθωμανική περίοδο οι ακτές αυτές αναπτύχθηκαν, καλλιεργούσαν προϊόντα προς μεταφορά στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχε παραγωγή κρασιού, ενώ παράλληλα έφτιαχναν τούβλα και κεραμίδια τα οποία εξάγονταν πιο μακριά. Το 1912 το Σάρκιοϊ και το κοντινό Μιούρεφτε (Μυριόφυτο) υπέστησαν σοβαρές ζημιές από σεισμό, καταστρέφοντας σχεδόν κάθε σπίτι (850 στο Μιούρεφτε, 1085 στο Σάρκιοϊ). Το Σάρκιοϊ ήταν δήμος στο σαντζάκι της Καλλίπολης και ανήκε αρχικά στην επαρχία Κάπτανπασα. Το σαντζάκι της Καλλίπολης επέστρεψε στην επαρχία Αδριανούπολης το 1864. Η ακτή καταλήφθηκε για λίγο από τις βουλγαρικές δυνάμεις στις 22 Δεκεμβρίου 1912 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και ξανά το 1920-22 από τις ελληνικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Αγώνα Ανεξαρτησίας, αυτή τη φορά με την υποστήριξη του τοπικού ελληνικού και αρμενικού λαού. Το Σάρκιοϊ ήταν περιοχή στην επαρχία της Θράκης μεταξύ του 1922-1926 πριν επιστρέψει στην επαρχία Ραιδεστού.
Μέχρι το τέλος του κόσμου

Μέχρι το τέλος του κόσμου (Ισπανικά: Hasta el fin del mundo) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014. Είναι βασισμένη στην Αργεντίνικη τηλενουβέλα του 2012, Dulce amor.Πρωταγωνιστούν Μάργιορι ντε Σούσα, Πέδρο Φερνάντες, Νταβίντ Σεπέδα, Κλάουδια Άλβαρες και Ντιέγο Ολιβέρα.

 Η Σοφία Ριπόλ, ένας όμορφη, έξυπνη με δυνατό χαρακτήρα, και η γενική διευθύντρια της Ripoll Factory. Έχει σχέση με τον Πατρίσιο Ιτουρμπίδε και είναι η μεγαλύτερη αδερφή της Αλέξα και της Ντανιέλα. Όταν ο πατέρας της πέθανε, η Σόφια έγινε υπεύθυνη της οικογενειακής επιχείρησης, επειδή η μητέρα της, η Γκρέτα αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή της στις τέχνες, αποφεύγοντας τις ευθύνες της. Ο Σαλβαδόρ Κρους είναι ένας απλός άνθρωπος, ευγενικός και καλός. Οδηγός αγώνων και μηχανικός, αλλά λόγω ενός σαμποτάζ, χάνει μια σημαντική καριέρα και έτσι τελειώνουν τα όνειρά του. Αναγκάζεται να δεχτεί τη δουλειά ως οδηγός της Σόφια. Και οι δύο αισθάνονται μια αμοιβαία έλξη, ξεκινώντας μια ιστορία όπου πρέπει να ξεπεράσουν μια σειρά από εμπόδια. Μάργιορι ντε Σούσα ως Σοφία Ριπόλ Μπάντι/Σοφία Φερνάντες Μπάντι Πέδρο Φερνάντες ως Σαλβαδόρ "Τσάβα" Κρους Σάντσεζ #1 Νταβίντ Σεπέδα ως Σαλβαδόρ "Τσάβα" Κρους Σάντσεζ #2 Κλάουδια Άλβαρες ως Αλέξα Ριπόλ Μπάντι Ντιέγο Ολιβέρα ως Αρμάντο Ρομέρο Μαρία Ρόχο ως Γουαδαλούπε "Λουπίτα" Σάντσεζ #1 Λετίσια Περδιγόν ως Γουαδαλούπε "Λουπίτα" Σάντσεζ #2 Σέσαρ Έβορα ως Φρανσίσκο "Πάκο" Φερνάντες Μαριάνα Σεοάνε ως Σιλβάνα Μπλάνκο Καμπρέρα Χουλιάν Χιλ ως Πατρίσιο Ιτουρμπίδε Ρομπέρτο Βάντερ ως Χερόνιμο Περάλτα ντε λα Ρίβα Ολίβια Μπούσιο ως Γκρέτα Μπάντι χηρ. ντε Ριπόλ Αλεχάντρο Τομμάσι ως Φάουστο Ράνχελ Αλέιδα Νούνιες ως Ίρμα Φερνάντες Μαρτίνες Αλεχάντρα Προκούνα ως Ρόσα Βαλέρα #1 Γκαμπριέλα Πλάτας ως Ρόσα Βαλέρα #2 Χούλιο Καμέχο ως Ματίας Εσκουδέρο Κάρλος Γασκόν ως Άλαν Ντουνκάν Μαρία Πράδο ως Μιγκελίνα Άβιλα Χόρχε Ορτίν ως Ρεφούχιο "Κούκο" Χάντε Φράσερ ως Ντανιέλα Ριπόλ Μπάντι Μιγκέλ Μαρτίνες ως Λούκας Καβάσος Βαλέρα Μαριάνα βαν Ράνκιν ως Μαρισόλ Κρους Σάντσεζ Άλαν Σλίμ ως Κρίστιαν Μπλάνκο Καμπρέρα/Ίκερ Γκαλβές Πάρρα Νίκολας Τσούνγα ως Φερνάντο "Ναντίτο" Ρομέρο Φερνάντες Ρομπέρτο Παλασουέλος ως Μάουρο Ρέντσι Ρομπέρτο Μπαγιεστέρος ως Κομαντάντε Φέλιξ Ταβάρες Ρικάρδο Μπαρόνα ως Αντόνιο Μανχαρές Ίβον Λέι ως Σέσι Ραφαέλ ντελ Βιγιάρ ως ΛανγαρίκαΕφ Κάρλος Καμάρα Τζ. ως Οκτάβιο Ριπόλ Χιμένα Ερρέρα ως Αρασέλι Φερνάντες Σουγτσί Αμπρέγο ως Ίραϊς Μπερνάλ Τόνι Μπράβο ως Χαβιέρ Κρους Έντι Βίλαρντ ως Όλιβερ Περάλτα Καρμπονέλ Εμιρέτ Ριβέρα ως Μοργκάνα Ρεμπέκα Μανκίτα ως Ισαδόρα Καρμπονέλ Βανέσα Αρίας ως Φλορ Χαβιέρ Χατίν ως Πάολο Ελισόντο Αρλέτ Τεράν ως Ρεχίνα Ντουάρτε Ρικάρδο Μαργάλεφ ως Πέδρο Λίλια Αραγόν ως Γιούμπα Αλμπέρτο Εστρέγια ως Δον Πέδρο Μορένο ως Ράνκου Κούνο Μπέκερ ως Φίλος του Σαλβαδόρ Ρότζερ Κούντνεϊ ως Μάικ Στόουν "Μίστερ Σαμ" Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 2 Βραβεία ACE (New York) (Τηλενουβέλα, Hθοποιός, Σκηνοθεσία) 2 Βραβεία Kids Choice México (Αγαπημένη Σειρά ή Πρόγραμμα) 1 Βραβείο Copa Televisa (Τηλενουβέλα) Μέχρι το τέλος του κόσμου στην IMDb
Θανάσης Δαβάκης

Ο Θανάσης Δαβάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου 1962, με καταγωγή ένα μικρό χωριό της Μέσα Μάνης. Είναι δικηγόρος, βουλευτής του Νομού Λακωνίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Τομεάρχης Εθνικής Άμυνας του κόμματος. Διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας την περίοδο 2013-2014, στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά. Από τις 17 Ιουλίου 2019, είναι Πρόεδρος της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής των Ελλήνων (ΙΗ' Κοινοβουλευτική περίοδος). Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη.

 Είναι πτυχιούχος του Νομικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και του Βυζαντινού και Νεοελληνικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως επίσης και μεταπτυχιακός υπότροφος του Κέντρου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών μεταξύ 1986 και 1988. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία ως έφεδρος Ανθυποσμηναγός του Δικαστικού. Ο Αθανάσιος Δαβάκης εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1993, το 1996, το 2000, το 2004, το 2007, το 2009, το 2012, το 2015 και το 2019. Ήταν υπεύθυνος Ιδεολογικού της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και μετά της ΟΝΝΕΔ (Νεολαία της ΝΔ), ενώ το 1988 ανέλαβε πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Επιπλέον, από το 1997 ως σήμερα ανήκει στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Γεωργικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης και Απασχόλησης (ΟΓΕΕΚΑ-ΔΗΜΗΤΡΑ), υπαγόμενου στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ενώ έπειτα ανέλαβε υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας. Διατέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (ΥΦΕΘΑ) από τον Ιούνιο του 2013 έως τον Ιούνιο του 2014 στην κυβέρνηση Σαμαρά. Από το 2016 είναι υπεύθυνος Τομέα Εθνικής Άμυνας του κόμματος. Κοινοβουλευτική δραστηριότητα Από το 1993 έως το 1996 διατέλεσε Γραμματέας του Προεδρείου της Βουλής, ενώ από το 2004 έως το 2006 Κοσμήτωρ του Προεδρείου. Την περίοδο 1993-2009 συμμετείχε ως μέλος των διαρκών Επιτροπών Δημοσίας Διοίκησης, Δημοσίας Τάξης και Δικαιοσύνης, Οικονομικών Υποθέσεων, Παραγωγής και Εμπορίου και της Επιτροπής ΔΕΚΟ. Ο Αθανάσιος Δαβάκης στο πλαίσιο συγκέντρωσης με θέμα την παραβατικότητα στον Δήμο Σπάρτης που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της Παλαιοπανναγιάς στις 3 Μαρτίου 2018 προέβη σε δηλώσεις που στόχευαν τους Έλληνες Αθίγγανους. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στην παραβατική τους συμπεριφορά και προέτρεψε όλα τα μέλη της να μην τον ψηφίσουν σε επερχόμενες εκλογές. Τα σχόλια αυτά προκάλεσαν αντιδράσεις. Ο κ. Δαβάκης μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις ζήτησε δημόσια συγγνώμη και τις ανασκεύασε λέγοντας πως στην περιοχή που μιλούσε στην επίμαχη συγκέντρωση υπήρχε έντονη παραβατική συμπεριφορά τελευταία και ομολόγησε πως έκανε κάποιες γενικεύσεις στις δηλώσεις του την προηγούμενη μέρα. Προσωπική ιστοσελίδα
Μάρμαρο Καρράρα

Το μάρμαρο Καρράρα (Carrara), που μερικές φορές αποκαλείται λανθασμένα ως μάρμαρο Καρρέρα, είναι ένα είδος λευκού μαρμάρου με μπλε και γκρίζα νερά. Χρησιμοποιείται, κυρίως, για γλυπτική και διακόσμηση κτιρίων. Εξορύσσεται στην Μάσσα-Καρράρα (επαρχία) και στη σύγχρονη πόλη Καρράρα της Τοσκάνης, στην Ιταλία. Σήμερα υπάρχουν στην περιοχή 611 λατομεία σε λειτουργία, από τα οποία 345 βρίσκονται σε Carrara, 50 σε Massa, και το υπόλοιπο κατανέμεται μεταξύ των ανωτέρω περιοχών κι ακόμη των Pietrasanta, Seravezra, Stazrema και Arni. Αυτές οι πόλεις/κωμοπόλεις και χωριά κατοικούνται σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους που ασχολούνται με την εξόρυξη, επεξεργασία και εμπορία του μαρμάρου.

 Τα λατομεία του μαρμάρου Καρράρα παρακολουθούνταν από τις οικογένειες Σίμπο και Μαλασπίνα (Cybo and Malaspina), που κυβερνούσαν την επαρχία Μάσσα-Καρράρα κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα. Οι οικογένειες δημιούργησαν την υπηρεσία για το μάρμαρο το 1564, για τη ρύθμιση τη; βιομηχανίας εξόρυξης μαρμάρου. Ειδικότερα, η πόλη της Μάσσα είδε ένα μεγάλο μέρος του πολεδομικού της σχεδίου να αναδημιουργείται (νέοι δρόμοι, πλατείες, διασταυρώσεις, πλακοστρώσεις), προκειμένου να καταστεί αντάξια των πρωτευουσών των υπόλοιπων πόλεων της Ιταλίας. Μετά την εξαφάνιση από το προσκήνιο των οικογενειών Σίμπο και Μαλασπίνα, η εξουσία της πόλης είχε περάσει στα χέρια της Βουλής της Αυστρίας. Η Βασιλική της Μάσσα είναι κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από Μάρμαρο Καρράρα, όπως και το παλαιό παλάτι των Δουκών της Μάσσα, που χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιάσει το εκλεκτής ποιότητας πέτρωμα. Goldthwaite, Richard A. (2011), The Economy of Renaissance Florence, JHU Press, σελ. 571