Σοβαρή μυασθένεια

Η σοβαρή μυασθένεια ή μυασθένεια gravis (MG) είναι μακροχρόνια νευρομυϊκή νόσος που οδηγεί σε διάφορους βαθμούς αδυναμίας των σκελετικών μυών. Οι πιο συχνά προσβεβλημένοι μύες είναι αυτοί των ματιών, του προσώπου και της κατάποσης. Μπορεί να οδηγήσει σε διπλή όραση, μισόκλειστα βλέφαρα, δυσκολία στην ομιλία και δυσκολία στο περπάτημα. Η έναρξη μπορεί να είναι ξαφνική. Εκείνοι που πάσχουν συχνά έχουν μεγάλο θύμο ή αναπτύσσουν θύμωμα.Η σοβαρή μυασθένεια είναι αυτοάνοση ασθένεια που προκύπτει από αντισώματα που μπλοκάρουν ή καταστρέφουν τους νικοτινικούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης στη σύνδεση του νεύρου και του μυός. Αυτό αποτρέπει τα νευρικά ερεθίσματα να προκαλέσουν συστολές των μυών Σπάνια, ένα κληρονομικό γενετικό ελάττωμα στη νευρομυϊκή σύνδεση οδηγεί σε μια παρόμοια κατάσταση γνωστή ως συγγενής μυασθένεια. Τα μωρά των μητέρων με μυασθένεια μπορεί να έχουν συμπτώματα κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους, γνωστά ως νεογνική μυασθένεια. Η διάγνωση μπορεί να υποστηριχθεί με εξετάσεις αίματος για συγκεκριμένα αντισώματα, τη δοκιμή εδροφώνιου ή μια μελέτη αγωγιμότητας νεύρων. Η σοβαρή μυασθένεια αντιμετωπίζεται γενικά με φάρμακα γνωστά ως αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης, όπως η νεοστιγμίνη και η πυριδοστιγμίνη. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ανοσοκατασταλτικά, όπως πρεδνιζόνη ή αζαθειοπρίνη. Η χειρουργική αφαίρεση του θύμου μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα σε ορισμένες περιπτώσεις. Η πλασμαφαίρεση και η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη υψηλής δόσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τη διάρκεια ξαφνικών υποτροπών της κατάστασης. Εάν οι αναπνευστικοί μύες εξασθενηθούν σημαντικά, μπορεί να απαιτείται μηχανικός αερισμός. Μετά τη διασωλήνωση, οι αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης μπορούν προσωρινά να κρατηθούν για να μειώσουν τις εκκρίσεις των αεραγωγών.Η σοβαρή μυασθένεια επηρεάζει 50 έως 200 ανά εκατομμύριο ανθρώπους. Νεοδιαγιγνώσκεται σε τρία έως 30 ανά εκατομμύριο άτομα κάθε χρόνο. Η διάγνωση γίνεται πιο κοινή λόγω της αυξημένης ευαισθητοποίησης. Η σοβαρή μυασθένεια εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες κάτω των 40 ετών και σε άνδρες άνω των 60 ετών. Είναι ασυνήθιστη στα παιδιά. Με τη θεραπεία, οι περισσότεροι από αυτούς που επηρεάζονται έχουν σχετικά φυσιολογική ζωή και έχουν φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής. Η λέξη προέρχεται από την ελληνική λέξη μυς και ασθένεια (αδυναμία) η λατινική λέξη gravis, «σοβαρή».

 Το αρχικό, κύριο σύμπτωμα της σοβαρής μυασθένειας είναι ανώδυνη αδυναμία συγκεκριμένων μυών και όχι κόπωση. Η μυϊκή αδυναμία επιδεινώνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια περιόδων σωματικής δραστηριότητας και βελτιώνεται μετά από περιόδους ανάπαυσης. Συνήθως, η αδυναμία και η κόπωση είναι χειρότερες προς το τέλος της ημέρας. Η σοβαρή μυασθένεια γενικά ξεκινά με οφθαλμική αδυναμία. Μπορεί τότε να προχωρήσει σε μια πιο σοβαρή γενικευμένη μορφή, που χαρακτηρίζεται από αδυναμία στα άκρα ή στους μυς που διέπουν τις βασικές λειτουργίες της ζωής. Σε περίπου δύο τρίτα των ατόμων, το αρχικό σύμπτωμα της σοβαρής μυασθένειας σχετίζεται με τους μυς γύρω από το μάτι. Η βλεφαρόπτωση μπορεί να συμβεί λόγω της αδυναμίας του άνω ανελκτήρα του βλεφάρου και η διπλή όραση (διπλωπία) λόγω αδυναμίας των εξοφθάλμιων μυών. Τα οφθαλμικά συμπτώματα τείνουν να επιδεινώνονται με την παρακολούθηση τηλεόρασης, το διάβασμα και την οδήγηση ιδιαίτερα σε φωτεινές συνθήκες. Κατά συνέπεια, ορισμένα άτομα που επηρεάζονται επιλέγουν να φορούν γυαλιά ηλίου. Ο όρος «οφθαλμική μυασθένεια gravis» περιγράφει έναν υποτύπο της σοβαρής μυασθένειας όπου η μυϊκή αδυναμία περιορίζεται στα μάτια, δηλαδή εξωφθάλμιοι μύες, ανελακτήρας του βλεφάρου, και μύες οφθαλμικών κόγχων. Συνήθως, αυτός ο υπότυπος εξελίσσεται σε γενικευμένη σοβαρή μυασθένεια, συνήθως μετά από λίγα χρόνια. Η αδυναμία των μυών που εμπλέκονται στην κατάποση μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία στην κατάποση (δυσφαγία). Συνήθως, αυτό σημαίνει ότι ορισμένα τρόφιμα μπορεί να παραμείνουν στο στόμα μετά από μια προσπάθεια κατάποσης, ή τροφή και υγρά μπορεί να βγουν από τη μύτη αντί να κατέβουν κάτω από το λαιμό (υπερωοφαρυγγική ανεπάρκεια). Η αδυναμία των μυών που κινούν τη σιαγόνα (μασητήρες μύες) μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στο μάσημα. Σε άτομα με σοβαρή μυασθένεια, το μάσημα τείνει να γίνει πιο κουραστικό κατά τη μάσηση σκληρών, ινωδών τροφίμων. Η δυσκολία στην κατάποση, το μάσημα και την ομιλία είναι το πρώτο σύμπτωμα σε περίπου το ένα έκτο των ατόμων. Η αδυναμία των μυών που εμπλέκονται στην ομιλία μπορεί να οδηγήσει σε δυσαρθρία και υποφωνία. Η ομιλία μπορεί να είναι αργή και ασαφής, ή να είναι ένρινη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα χόμπι τραγουδιού ή ένα επάγγελμα πρέπει να εγκαταλειφθεί. Λόγω της αδυναμίας των μυών της έκφρασης του προσώπου και των μασητήρων μυών, η αδυναμία του προσώπου μπορεί να εκδηλωθεί ως η αδυναμία να κρατηθεί το στόμα κλειστό (το "σημάδι της κρεμασμένης γνάθου") και ως μια έκφραση έκπληξης όταν προσπαθείτε να χαμογελάσετε. Με τα πεσμένα βλέφαρα, η αδυναμία του προσώπου μπορεί να κάνει το άτομο να φαίνεται υπνηλία ή λυπημένο. Μπορεί να εμφανιστεί δυσκολία στο κράτημα του κεφαλιού σε όρθια θέση. Οι μύες που ελέγχουν την αναπνοή και τις κινήσεις των άκρων μπορούν επίσης να επηρεαστούν, όμως σπάνια παρουσιάζονται ως τα πρώτα συμπτώματα της σοβαρής μυασθένειας. Συνήθως αναπτύσσονται σε διάστημα μηνών ή χρόνων. Σε μια μυασθενική κρίση, εμφανίζεται παράλυση των αναπνευστικών μυών, απαιτώντας τον υποβοηθούμενο εξαερισμό για τη διατήρηση της ζωής. Οι κρίσεις μπορεί να προκληθούν από διάφορα βιολογικά γεγονότα όπως λοίμωξη, πυρετός, ανεπιθύμητη αντίδραση στη φαρμακευτική αγωγή ή συναισθηματικό στρες. Η σοβαρή μυασθένεια είναι αυτοάνοση συναπτοπάθεια. Η διαταραχή εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα δυσλειτουργεί και δημιουργεί αντισώματα που προσβάλλουν τους ιστούς του σώματος. Τα αντισώματα στη σοβαρή μυασθένεια προσβάλλουν μια φυσιολογική ανθρώπινη πρωτεΐνη, τον υποδοχέα νικοτινικής ακετυλοχολίνης ή μια σχετική πρωτεΐνη που ονομάζεται MuSK, μια μυϊκή ειδική κινάση. Άλλα, λιγότερο συχνά αντισώματα βρέθηκαν έναντι των πρωτεϊνών LRP4, αγρίνη και τιτίνη.Οι απλότυποι των ανθρώπινων αντιγόνων λευκοκυττάρου συνδέονται με αυξημένη ευαισθησία στη μυασθένεια gravis και άλλες αυτοάνοσες διαταραχές. Οι συγγενείς των ατόμων με σοβαρή μυασθένεια έχουν υψηλότερο ποσοστό άλλων ανοσολογικών διαταραχών. Τα κύτταρα του θύμου αδένα αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος. Σε άτομα με μυασθένεια gravis, ο θύμος αδένας είναι μεγάλος και ανώμαλος. Περιέχει μερικές φορές συστάδες ανοσοκυττάρων που υποδηλώνουν λεμφοειδή υπερπλασία και ο θύμος αδένας μπορεί να δώσει λανθασμένες οδηγίες στα ανοσοκύτταρα. Για γυναίκες που είναι έγκυες και έχουν ήδη σοβαρή μυασθένεια, στο ένα τρίτο των περιπτώσεων, είναι γνωστό ότι εμφανίζουν επιδείνωση των συμπτωμάτων τους και σε αυτές τις περιπτώσεις, συμβαίνει συνήθως κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Τα σημεία και τα συμπτώματα σε έγκυες μητέρες τείνουν να βελτιώνονται κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Πλήρης ύφεση μπορεί να συμβεί σε ορισμένες μητέρες. Η ανοσοκατασταλτική θεραπεία πρέπει να διατηρείται καθ 'όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς αυτό μειώνει την πιθανότητα μυϊκής αδυναμίας των νεογνών και ελέγχει τη μυασθένεια της μητέρας.Περίπου το 10-20% των βρεφών με μητέρες που επηρεάζονται από την πάθηση γεννιούνται με παροδική νεογνική μυασθένεια (ΠNM), η οποία γενικά προκαλεί δυσκολίες στη σίτιση και την αναπνοή που αναπτύσσονται περίπου 12 ώρες έως αρκετές ημέρες μετά τη γέννηση. Ένα παιδί με ΠNM τυπικά ανταποκρίνεται πολύ καλά στους αναστολείς ακετυλοχολινεστεράσης και η κατάσταση γενικά υποχωρεί σε μια περίοδο τριών εβδομάδων, καθώς τα αντισώματα μειώνονται και γενικά δεν οδηγούν σε επιπλοκές. Πολύ σπάνια, ένα βρέφος μπορεί να γεννηθεί με πολλαπλή συγγενή αρθρογρίπωση, αποτέλεσμα έντονης ενδομήτριας αδυναμίας. Αυτό οφείλεται στα μητρικά αντισώματα που στοχεύουν τους υποδοχείς ακετυλοχολίνης ενός βρέφους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η μητέρα παραμένει ασυμπτωματική. Η σοβαρή μυασθένεια μπορεί να είναι δύσκολο να διαγνωστεί, καθώς τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια και δύσκολο να διακριθούν τόσο από τις φυσιολογικές παραλλαγές όσο και από άλλες νευρολογικές διαταραχές.Διακρίνονται τρεις τύποι μυασθενικών συμπτωμάτων στα παιδιά: Η παροδική νεογνική μυασθένεια εμφανίζεται στο 10 έως 15% των μωρών που γεννιούνται από μητέρες που πάσχουν από τη διαταραχή και εξαφανίζονται μετά από μερικές εβδομάδες. Η συγγενής μυασθένεια, η πιο σπάνια μορφή, εμφανίζεται όταν υπάρχουν γονίδια και από τους δύο γονείς. Η νεανική μυασθένεια gravis είναι πιο συχνή στις γυναίκες.Η συγγενής μυασθένεια προκαλεί μυϊκή αδυναμία και κόπωση παρόμοια με εκείνη της σοβαρής μυασθένειας. Τα συμπτώματα της συγγενούς μυασθένειας συνήθως εμφανίζονται στα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας, αν και μπορεί να μην αναγνωριστούν μέχρι την ενηλικίωση. Κατά τη διάρκεια μιας φυσικής εξέτασης για έλεγχο σοβαρής μυασθένειας, ένας γιατρός μπορεί να ζητήσει από το άτομο να κάνει επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Για παράδειγμα, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει από κάποιον να κοιτάξει σε ένα σταθερό σημείο για 30 δευτερόλεπτα και να χαλαρώσει τους μυς του μετώπου, επειδή ένα άτομο με σοβαρή μυασθένεια και βλεφαρόπτωση μπορεί να χρησιμοποιεί ακούσια τους μυς του μετώπου για να αντισταθμίσει την αδυναμία των βλεφάρων. Ο εξεταστής μπορεί επίσης να προσπαθήσει να προκαλέσει το "σημάδι κουρτίνας" σε ένα άτομο κρατώντας ανοιχτό ένα από τα μάτια του ατόμου, το οποίο στην περίπτωση της μυασθένειας θα οδηγήσει το άλλο μάτι να κλείσει. Εάν υπάρχει υποψία διάγνωσης, μπορεί να πραγματοποιηθούν ορολογικές εξετάσεις : Ένα τεστ είναι για αντισώματα κατά του υποδοχέα ακετυλοχολίνης. το τεστ έχει εύλογη ευαισθησία 80-96%, αλλά στην οφθαλμική μυασθένεια, η ευαισθησία πέφτει στο 50%. Ένα ποσοστό ατόμων χωρίς αντισώματα έναντι του υποδοχέα ακετυλοχολίνης έχουν αντισώματα κατά της πρωτεΐνης MuSK. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, πραγματοποιείται δοκιμή για το σύνδρομο Lambert-Eaton. Οι μυϊκές ίνες των ατόμων με σοβαρή μυασθένεια κουράζονται εύκολα, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση της δοκιμασίας επαναλαμβανόμενης διέγερσης των νεύρων. Στην ηλεκτρομυογραφία μονής ίνας, η οποία θεωρείται η πιο ευαίσθητη (αν και όχι η πιο συγκεκριμένη) δοκιμή για σοβαρή μυασθένεια, ένα ηλεκτρόδιο λεπτής βελόνας εισάγεται σε διαφορετικές περιοχές ενός συγκεκριμένου μυός για να καταγράψει τις δυνατότητες δράσης από διάφορα δείγματα διαφορετικών μεμονωμένων μυϊκών ινών. Αναγνωρίζονται δύο μυϊκές ίνες που ανήκουν στην ίδια κινητική μονάδα και μετράται η χρονική μεταβλητότητα στα μοτίβα πυροδότησης. Η συχνότητα και η αναλογία συγκεκριμένων παθολογικών πιθανών μοτίβων δράσης, που ονομάζονται "jitter" και "blocking", είναι διαγνωστικά. Το Jitter αναφέρεται στην ανώμαλη διακύμανση στο χρονικό διάστημα μεταξύ των δυνατοτήτων δράσης των γειτονικών μυϊκών ινών στην ίδια κινητική μονάδα. Ο αποκλεισμός αναφέρεται στην αποτυχία των νευρικών παλμών να προκαλέσουν δυναμικά ενέργειας σε γειτονικές μυϊκές ίνες της ίδιας κινητικής μονάδας. Η εφαρμογή πάγου για 2-5 λεπτά στους μύες σύμφωνα με πληροφορίες έχει ευαισθησία και ειδικότητα 76,9% και 98,3%, αντίστοιχα, για την ταυτοποίηση της σοβαρής μυασθένειας. Η ακετυλοχολινεστεράση θεωρείται ότι αναστέλλεται στη χαμηλότερη θερμοκρασία, η οποία αποτελεί τη βάση για αυτό το διαγνωστικό τεστ. Αυτό γενικά εκτελείται στα βλέφαρα όταν υπάρχει πτώση και θεωρείται θετική εάν παρατηρηθεί ανύψωση ≥2 mm στο βλέφαρο μετά την αφαίρεση του πάγου. Αυτό το τεστ απαιτεί την ενδοφλέβια χορήγηση χλωριούχου εδροφονίου ή νεοστιγμίνης, φαρμάκων που εμποδίζουν τη διάσπαση της ακετυλοχολίνης από τη χολινεστεράση (αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης). Αυτό το τεστ δεν εκτελείται συνήθως, καθώς η χρήση του μπορεί να οδηγήσει σε απειλητική για τη ζωή βραδυκαρδία (αργός καρδιακός ρυθμός) που απαιτεί άμεση προσοχή έκτακτης ανάγκης. Η παραγωγή εδροφονίου διακόπηκε το 2008. Μια ακτινογραφία θώρακα μπορεί να εντοπίσει τη διεύρυνση του μεσοθωράκιου που υποδηλώνει θύμωμα, αλλά η υπολογιστική τομογραφία ή η απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI) είναι πιο ευαίσθητοι τρόποι για την αναγνώριση των θυμάτων και γενικά γίνονται για αυτόν τον λόγο. Η μαγνητική τομογραφία του κρανίου και των οφθαλμικών κόγχων μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί για να αποκλειστούν συμπιεστικές και φλεγμονώδεις βλάβες των κρανιακών νεύρων και των οφθαλμικών μυών. Η βίαια ζωτική ικανότητα μπορεί να παρακολουθείται σε διαστήματα για την ανίχνευση αυξανόμενης μυϊκής αδυναμίας. Μέσω αυτής, μπορεί να μετρηθεί η αρνητική εισπνευστική δύναμη για τον προσδιορισμό της επάρκειας του αερισμού σε άτομα με σοβαρή μυασθένεια. Η θεραπεία γίνεται με φαρμακευτική αγωγή και / ή χειρουργική επέμβαση. Η φαρμακευτική αγωγή αποτελείται κυρίως από αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης για άμεση βελτίωση της λειτουργίας των μυών και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα για τη μείωση της αυτοάνοσης διαδικασίας. Η θυμεκτομή είναι χειρουργική μέθοδος για τη θεραπεία της σοβαρής μυασθένειας. Η επιδείνωση μπορεί να συμβεί με φάρμακα όπως φθοροκινολόνες, αμινογλυκοσίδες και μαγνήσιο. Περίπου το 10% των ατόμων με γενικευμένη σοβαρή μυασθένεια θεωρούνται ανθεκτικά στη θεραπεία. Η αυτόλογη μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων χρησιμοποιείται μερικές φορές σε σοβαρή, ανθεκτική στη θεραπεία σοβαρή μυασθένεια. Τα διαθέσιμα δεδομένα παρέχουν προκαταρκτικά στοιχεία ότι η μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων μπορεί να είναι αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή σε προσεκτικά επιλεγμένες περιπτώσεις. Αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης Οι αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης μπορούν να προσφέρουν συμπτωματικά οφέλη και μπορεί να μην εξαλείψουν πλήρως την αδυναμία ενός ατόμου λόγω σοβαρής μυασθένειας. Παρόλο που ενδέχεται να μην αφαιρέσουν πλήρως όλα τα συμπτώματα της σοβαρής μυασθένειας, ενδέχεται ακόμα να επιτρέψουν σε ένα άτομο τη δυνατότητα να εκτελεί κανονικές καθημερινές δραστηριότητες. Συνήθως, οι αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης ξεκινούν με χαμηλή δόση και αυξάνονται έως ότου επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εάν ληφθούν 30 λεπτά πριν από το γεύμα, τα συμπτώματα θα είναι ήπια κατά τη διάρκεια του φαγητού, κάτι που είναι χρήσιμο για όσους έχουν δυσκολία στην κατάποση λόγω της ασθένειάς τους. Ένα άλλο φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη σοβαρή μυασθένειας, η ατροπίνη, μπορεί να μειώσει τις μουσκαρινικές παρενέργειες των αναστολέων της ακετυλοχολινεστεράσης. Η πυριδοστιγμίνη είναι φάρμακο σχετικά μακράς δράσης (σε σύγκριση με άλλους χολινεργικούς αγωνιστές), με χρόνο ημιζωής περίπου τέσσερις ώρες με σχετικά λίγες παρενέργειες. Γενικά, διακόπτεται σε εκείνους που αερίζονται μηχανικά, καθώς είναι γνωστό ότι αυξάνει την ποσότητα σιέλου. Μερικές μελέτες υψηλής ποιότητας έχουν συγκρίνει άμεσα τους αναστολείς της χολινεστεράσης με άλλες θεραπείες (ή εικονικό φάρμακο). Το πρακτικό τους όφελος μπορεί να είναι τέτοιο που θα ήταν δύσκολη η διεξαγωγή μελετών στις οποίες θα αποκλείονταν από μερικούς ανθρώπους. Ανοσοκατασταλτικά Το στεροειδές πρεδνιζόνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη καλύτερου αποτελέσματος, αλλά μπορεί να οδηγήσει στην επιδείνωση των συμπτωμάτων για 14 ημέρες και διαρκεί 6-8 εβδομάδες για να επιτύχει τη μέγιστη αποτελεσματικότητά της. Λόγω των μυριάδων συμπτωμάτων που μπορούν να προκαλέσουν οι θεραπείες με στεροειδή, δεν είναι η προτιμώμενη μέθοδος θεραπείας. Άλλα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν, συμπεριλαμβανομένης της ριτουξιμάμπης. Εάν η μυασθένεια είναι σοβαρή (μυασθενική κρίση), η πλασμαφαίρεση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απομάκρυνση των πιθανών αντισωμάτων από την κυκλοφορία. Επίσης, ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIGs) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη σύνδεση των κυκλοφορούντων αντισωμάτων. Και οι δύο αυτές θεραπείες έχουν σχετικά βραχύβια οφέλη, συνήθως για λίγες εβδομάδες, και συχνά σχετίζονται με υψηλό κόστος, γεγονός που τις καθιστά απαγορευτικές. γενικά προορίζονται για όταν η σοβαρή μυασθένεια απαιτεί νοσηλεία. Καθώς παρατηρούνται θυμώματα στο 10% όλων των ατόμων με σοβαρή μυασθένεια, συχνά γίνεται ακτινογραφία θώρακος και αξονική τομογραφία για εκτίμηση της ανάγκης για χειρουργική αφαίρεση των αδένων του θύμου αδένα και τυχόν καρκινικού ιστού που μπορεί να υπάρχει. Ακόμα κι αν πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση του θυμώματος, γενικά δεν οδηγεί στην ύφεση της σοβαρής μυασθένειας. Η χειρουργική επέμβαση στην περίπτωση της σοβαρής μυασθένειας συνεπάγεται την αφαίρεση του θύμου, αν και το 2013, δεν αναφέρθηκε σαφές όφελος εκτός από την παρουσία θυμώματος. Ωστόσο, μια τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη δοκιμή του 2016 βρήκε ορισμένα οφέλη. Τα άτομα με σοβαρή μυασθένεια πρέπει να εκπαιδεύονται σχετικά με την κυμαινόμενη φύση των συμπτωμάτων τους, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας και της κόπωσης που προκαλείται από την άσκηση. Η συμμετοχή στην άσκηση θα πρέπει να ενθαρρύνεται με συχνή ανάπαυση. Σε άτομα με γενικευμένη σοβαρή μυασθένεια, ορισμένα στοιχεία δείχνουν ένα μερικό πρόγραμμα στο σπίτι, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης διαφραγματικής αναπνοής, την αναπνοή στα χείλη, και η θεραπεία μυών με χρονικά διαστήματα μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή δύναμη του αναπνευστικού συστήματος, την κινητικότητα του θωρακικού τοιχώματος, το αναπνευστικό μοτίβο και την αναπνευστική αντοχή. Η πρόγνωση των ατόμων με σοβαρή μυασθένεια είναι γενικά καλή, όπως και η ποιότητα ζωής, δεδομένης της πολύ καλής θεραπείας. Η παρακολούθηση ενός ατόμου με σοβαρή μυασθένεια είναι πολύ σημαντική, καθώς τουλάχιστον το 20% των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με αυτό θα βιώσουν μια μυασθενική κρίση εντός δύο ετών από τη διάγνωσή τους, απαιτώντας ταχεία ιατρική παρέμβαση. Γενικά, η πιο δύσκολη περίοδος λόγω σοβαρής μυασθένειας μπορεί να είναι χρόνια μετά την αρχική διάγνωση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, το 70% των περιπτώσεων που εντοπίστηκαν πέθαναν από πνευμονικά προβλήματα. Τώρα, αυτός ο αριθμός εκτιμάται ότι είναι περίπου 3–5%, το οποίο αποδίδεται στην αυξημένη ευαισθητοποίηση και στα φάρμακα για τη διαχείριση των συμπτωμάτων. Η σοβαρή μυασθένεια εμφανίζεται σε όλες τις εθνοτικές ομάδες και στα δύο φύλα. Συχνά επηρεάζει γυναίκες κάτω των 40 ετών και άτομα από 50 έως 70 ετών και των δύο φύλων, αλλά είναι γνωστό ότι συμβαίνει σε οποιαδήποτε ηλικία. Οι νέοι σπάνια έχουν θύμωμα. Ο επιπολασμός στις Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμάται μεταξύ 0,5 και 20,4 περιπτώσεων ανά 100.000, με περίπου 60.000 Αμερικανούς να επηρεάζονται. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκτιμάται ότι 15 περιπτώσεις σοβαρής μυασθένειας εμφανίζονται ανά 100.000 άτομα. Οι πρώτοι που έγραψαν για τη σοβαρή μυασθένεια ήταν οι Τόμας Γουίλις, Σάμιουελ Γουίλκς, Ερμπ και Γκόλντφλαμ. Ο όρος "myasthenia gravis pseudo-paralytica" προτάθηκε το 1895 από τον Γιόλυ, έναν Γερμανό γιατρό. Η Μέρι Γουόκερ χορήγησε σε ένα άτομο με σοβαρή μυασθένεια φυσοστιγμίνη το 1934. Οι Σίμπσον και Νάστακ παρουσίασαν λεπτομερώς την αυτοάνοση φύση της πάθησης. Το 1973, οι Πάτρικ και Λίντσρομ χρησιμοποίησαν κουνέλια για να δείξουν ότι η ανοσοποίηση με καθαρισμένους μυϊκούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης προκάλεσε την εμφάνιση συμπτωμάτων που μοιάζουν με σοβαρή μυασθένεια.