IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρουάν Φελαϊνί

Ο Μαρουάν Φελαϊνί Ολλανδικά: Marouane Fellaini Bakkioui (γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1987 στο Έττερμπεεκ, προάστιο των Βρυξελλών) είναι Βέλγος διεθνής ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Μαρόκο που αγωνίζεται ως μέσος στην Σαντόνγκ Λουνένγκ Ταϊσάν ΦΚ.

 Ο Φελαϊνί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των 8 ετών στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ. Ως νεαρός ήταν δρομέας με προτίμηση στα 10.000 μέτρα. Ο πατέρας του Αμπντελατίφ τον ώθησε προς το ποδόσφαιρο έμεινε στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ έως τα 10 του χρόνια ακολούθως πέρασε από τα τμήματα υποδομής της Μονς της R. Francs Borains και τις Σπόρτινγκ Σαρλερουα πριν καταλήξει στην Σταντάρ Λιέγης το 2000 Σε ηλικία 17 ετών υπέγραψε την πρώτο του συμβόλαιο με την Σταντάρ Λιέγης. Μεταξύ του 2006 και του 2008 έκανε 84 εμφανίσεις για τον σύλλογο, σκοράροντας 11 φορές. Έγινε γνωστός για την ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι και την αντοχή του, η οποία τον έκανε ένα από τα καλύτερους μέσους στη Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου κατάφερε να κερδίσει το παπούτσι Ebony το 2008, ένα βραβείο που δίνεται στον καλύτερο παίκτη αφρικανικής καταγωγής της σεζόν. Μετά την απόρριψη των προτάσεων της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και μετά το ενδιαφέρον που αναφέρθηκαν από Άστον Βίλα, της Ρεάλ Μαδρίτης, Τότεναμ Χότσπερ και της Μπάγερν Μονάχου, Ο Φελαϊνί υπέγραψε για την Έβερτον, τον Σεπτέμβριο του 2008, με αρχικό κόστος μεταγραφής 15 εκατομμυρίων λιρών Ο Φελαϊνί έχει δύο αδέλφια. Τον Hamza Fellaini και τον Mansour Fellaini. Ο Φελαϊνί είναι μουσουλμάνος.
Καρλόττα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν

Η Καρλόττα (γερμ. Charlotte, 17 Ιουνίου 1787 - 12 Δεκεμβρίου 1847) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν, μετέπειτα Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης.

 Η Αικατερίνη Καρλόττα Γεωργίνα Φρειδερίκη Σοφία Θηρεσία ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (μετέπειτα Σαξονίας-Άλτενμπουργκ) και της Καρλόττας Γεωργίνας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ο σύζυγός της Παύλος, δευτερότοκος γιος του Βασιλιά της Βυρτεμβέργης, είχε ερωμένη και νόθο τέκνο. Η Καρλόττα τον διαζεύχθηκε σύντομα μετά τη γέννηση του τελευταίου τέκνου τους. Ο Παύλος νυμφεύτηκε την ερωμένη του και έπειτα απέκτησε και άλλη ερωμένη. Τον άτεκνο ανιψιό του Βασιλιά της Βυρτεμβέργης διαδέχθηκε ο εγγονός του Παύλου και της Καρλόττας, Γουλιέλμος Β΄. Παντρεύτηκε το 1805 τον Παύλο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα: Καρλόττα (μετέπειτα Έλενα Πάβλοβνα) (1807-1873), παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας. Φρειδερίκος (1808-1870), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης Γουλιέλμος Β΄ της Βυρτεμβέργης Παύλος (1809-1810). Παυλίνα (1810-1856), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Νάσσαου. Αύγουστος (1813-1885), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Michel Huberty, Alain Giraud and F. & B. Magdelaine, L'Allemagne Dynastique, volume 2 (1979) pages 504-7, Note 17a.
Γκρέγκορ Φούτσκα

Ο Γκρέγκορ Φούτσκα (σλοβενικά: Gregor Fučka, γενν. 7 Αυγούστου 1971) είναι Σλοβένος-Ιταλός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ και νυν προπονητής. Αναδείχθηκε Mr. Europa (κορυφαίος παίκτης της χρονιάς στην Ευρώπη) το 2000.

 Ο Φούτσκα έπαιξε για τη Σμελτ Ολίμπια, στη Γιουγκοσλαβία, την περίοδο 1988–90 και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ιταλία, παίζοντας για τις Στεφανέλ Τριέστε (1990–1994), Στεφανέλ Μιλάνο (1994–1997) και Μπολόνια (1997–2002). Στη συνέχεια έπαιξε στην Ισπανία, με τη Μπαρτσελόνα (2002–2006) και με την Ακασβάγιου Χιρόνα (2006–07). Επέστρεψε στην Ιταλία, τη σεζόν 2007–08, παίζοντας με τη Λοτομάτικα Ρόμα. Ο Φούτσκα αγωνίστηκε με την Εθνική νέων Ιταλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-19 του 1991, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Έπαιξε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-21 με την εθνική εφήβων Ιταλίας, το 1993. Με την Εθνική ανδρών Ιταλίας, ο Φούτσκα έπαιξε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1999, όπου ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης. Ο Φούτσκα κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1997. Έπαιξε επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 (επιλέχθηκε στην Κορυφαία Ομάδα της Διοργάνωσης), καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 1995 και στο Ευρωμπάσκετ 2001. Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στο FIBA.Europe Προφίλ Πρωταθλήματος Ιταλίας Αρχειοθετήθηκε 2012-02-08 στο Wayback Machine. (ιταλικά) Προφίλ Πρωταθλήματος Ισπανίας (ισπανικά) Γκρέγκορ Φούτσκα στο Basket-stats.info Γκρέγκορ Φούκα, όχι το τυπικό σου αστέρι
Ετεροκύτιο

Τα ετεροκύτια είναι διαφοροποιημένα κύτταρα αζωτοδεσμευτικών νηματοειδών κυανοβακτηρίων, στα οποία πραγματοποιείται η διαδικασία της αζωτοδέσμευσης σε αερόβια περιβάλλοντα. Τα ετεροκύτια είναι μεγεθυμένα φωτοσυνθετικά ανενεργά κύτταρα, με παχύ κυτταρικό τοίχωμα και σχηματίζουν δύο πολικά σωμάτια στο σημείο σύνδεσης με τα γειτονικά βλαστητικά κύτταρα, δίνοντας την εικόνα ενός μεγάλου, άχρωμου κυττάρου.

 Η καθήλωση του ατμοσφαιρικού αζώτου συντελείται από ένα οξυγονο-ευαίσθητο ένζυμο, τη νιτρογενάση. Εξαιτίας της αναστολής της νιτρογενάσης από το οξυγόνο, τα ετεροκύτια έχουν αναπτύξει διάφορες προσαρμογές για να διατηρούν το εσωτερικό τους περιβάλλον ανοξικό. Τα μεγάλου πάχους κυτταρικά τοιχώματα αποτελούμενα από τρία διαφορετικά στρώματα γλυκολιπιδίων και τα πολικά σωμάτια στα σημεία σύνδεσης των κυττάρων, βοηθούν στη μείωση της διάχυσης του οξυγόνου εντός των κυττάρων. Έκφραση του φωτοσυστήματος PSII δεν απαντάται σε ετεροκύτια και, ως εκ τούτου, δεν παράγεται οξυγόνο. Ωστόσο, το φωτοσύστημα PSI είναι παρόν, επιτρέποντας την παραγωγή ATP από τη φωτοφωσφορυλίωση. Η αντίδραση κροτούντος αερίου (oxyhydrogen), μια διαδικασία που επίσης συμβάλει στη μείωση της συγκέντρωσης του εσωτερικού οξυγόνου, όπου το αέριο υδρογόνο παραγόμενο μέσα στα ετεροκύτια αντιδρά με το οξυγόνο προς παραγωγή νερού. Τα ετεροκύτια εξασφαλίζουν τη συνεχή τροφοδότηση των βλαστητικών κυττάρων με αμμωνία. Το μόριο αυτό είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του κυττάρου γιατί χρησιμοποιείται για το σχηματισμό αμινοξέων, πρωτεϊνών και άλλων κύριων αζωτούχων συστατικών του κυττάρου. Από την άλλη, τα βλαστητικά κύτταρα τροφοδοτούν τα ετεροκύτια με υδατάνθρακες που παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναπνοή παρέχοντάς τους ενέργεια. Η επικοινωνία αυτή των κυττάρων γίνεται μέσω κυτταροπλασματικών συνδέσεων-μικροπλασμοδέσματα. Η διαφοροποίηση ενός βλαστητικού κυττάρου σε ετεροκύτιο εξαρτάται από τα περιβαλλοντικά επίπεδα αμμωνίου (NH4+) ή νιτρικών αλάτων (NO3-). Σε χαμηλά επίπεδα αυτών των μορίων, εκφράζονται τα γονίδια hetR και ntcA τα οποία παίζουν κύριο ρόλο για τη διαφοροποίηση των βλαστητικών κυττάρων σε ετεροκύτια. Αναλυτικότερα, η έλλειψη αζώτου στο περιβάλλον προκαλεί έκφραση του γονιδίου ntcA το οποίο λειτουργεί σαν καταλύτης για την έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με τον σχηματισμό του ετεροκυτίου όπως τα hetR, hetC και τα οπερόνια devBCA, nifHDKEN. Έχουν βρεθεί αζωτοδεσμευτικά κυανοβακτήρια που συμβιούν με μικρό αριθμό φυτών. Τα συγκεκριμένα είδη κυανοβακτηρίων διέφεραν σημαντικά από τα μη συμβιωτικά είδη, κυρίως στον αριθμό των ετεροκυτίων. Πιο συγκεκριμένα, μετά από σύγκριση δύο διαφορετικών ειδών του ίδιου γένους, βρέθηκε ότι το συμβιωτικό είδος περιέχει οχταπλάσιο αριθμό ετεροκυτίων σε σχέση με το μη συμβιωτικό, με αποτέλεσμα το αζωτοδεσμευτικό κυανοβακτήριο μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα ετεροκύτιο και το φυτό σαν το «βλαστητικό κύτταρο».
Ζοζέ Μάριο Βαζ

Ο Ζοζέ Μάριο Βαζ (José Mário Vaz, 10 Δεκεμβρίου 1957-) είναι πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος της Γουινέας-Μπισσάου από τις 23 Ιουνίου 2014 ως τις 27 Φεβρουαρίου 2020. Το 2009 διορίστηκε από τον πρόεδρο Μαλάμ Μπακάι Σανιά στο αξίωμα του υπουργού Οικονομικών. Μαζί με άλλους υπουργούς της κυβέρνησης ανατράπηκε σε πραξικόπημα το 2012. Είναι μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου, παίρνοντας το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές του 2014 επικρατώντας 11 υποψηφίων στη διάρκεια διήμερης διαδικασίας τον Μάρτιο του 2014.

 Είναι γνωστός με το παρατσούκλι «Jomav», και γεννήθηκε το 1957, γιος του Μάριο Βαζ και της Αμέλια Γκόμες, έξω από την πόλη Κασέ της βόρειας Γουινέας-Μπισσάου. Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά. Σπούδασε οικονομολόγος στο Γραφείο Οικονομικών Μελετών της Τράπεζας της Πορτογαλίας στη Λισαβόνα το 1982. Το 2004 εξελέγη δήμαρχος της πόλης Μπισσάου, αξίωμα που είχε ως το διορισμό του ως υπουργού Οικονομικών. Στον πρώτο γύρο των εκλογών στις 13 Απριλίου 2014 συγκέντρωσε 40,9% των ψήφων και προκρίθηκε στον τελικό γύρο, όπου επικράτησε του δεύτερου σε ψήφους, Νούνο Γκόμες Ναμπιάμ, ο οποίος υποστηρίχθηκε από το στρατό. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 18 Μαΐου 2014, με ποσοστό 61,9% των ψήφων. Παρότι ο Γκόμες Ναμπιάμ αμφισβήτησε το αποτέλεσμα στην αρχή, παραδέχτηκε τελικά την εκλογή του αντιπάλου του στις 22 Μαΐου 2014.Στη διάρκεια των εκλογών, υποσχέθηκε να εστιάσει στη μείωση της φτώχειας και την αύξηση των επενδύσεων στη γεωργία, όπως και στην αμνηστία για συμμετοχή σε μορφές εγκληματικών δραστηριοτήτων που μετέτρεψαν τη Γουινέα-Μπισσάου σε παράδεισο για τους εμπόρους ναρκωτικών. Έπειτα από το πραξικόπημα του 2012, κατέφυγε στην Πορτογαλία, για να επιστρέψει τον Φεβρουάριο του 2013 και παρέμεινε υπό κράτηση επί τρεις ημέρες. Κατηγορήθηκε για συμμετοχή στην εξαφάνιση της βοήθειας που έδωσε η Ανγκόλα στη χώρα ύψους 9,1 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος αρνήθηκε την κατηγορία και παραμένει ανεξιχνίαστο εάν δόθηκε ποτέ η βοήθεια. Ο Βαζ ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα σε τελετή που παρακολούθησαν 10 Αφρικανοί ηγέτες, στις 23 Ιουνίου 2014.
Μπράιαν Τζ. Σμιθ

Ο Brian J. Smith (Μπράϊαν Τζ. Σμιθ) (γεννημένος στις 12 Οκτωβρίου του 1981) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός για το ρόλο του ως Τρέι το 2005 στην ταινία Έγκλημα Μίσους, ως Υπολοχαγός Matthew Scott στη στρατιωτική επιστημονικής φαντασίας τηλεοπτική σειρά Stargate Universe, και ως Γουίλ Γκόρσκι στη σειρά του Netflix, Sense8.

 Ο Σμίθ κατάγεται από το Allen, Τέξας. Φοίτησε στο Θεατρικό πρόγραμμα του Collin County community College στο Plano, Texas. Μετά σπούδασε για ένα έτος στο Stephens College στη Κολούμπια. Ο Σμιθ, στη συνέχεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσει το τετραετές δραματικό τμήμα της Σχολής Τζούλιαρντ, όπου μια από τους συμμαθητές του ήταν η Nicole Beharie. Τελικά, ο Σμιθ αποφοίτησε από το Juilliard παίρνοντας πτυχίο επιπέδου Bachelor στις καλές τέχνες.
Αρεβίτης Χανίων

Ο Αρεβίτης είναι οικισμός της κοινότητας Βαφέ, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρυονερίδας, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Μετόχι Αρεβίτη.

 Ο Αρεβίτης είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές των Λευκών Ορέων, κοντά στον Βαφέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Ο οικισμός απέχει 42 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Μετόχι Αρεβίτη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαφέ του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αρεβίτης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαφέ και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρυονερίδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρυονερίδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου. Το σπήλαιο Κρυονερίδας στον δρόμο προς τον Βαφέ Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Ντιέγο Σιμεόνε

Ο Ντιέγο Σιμεόνε (Diego Simeone, γεννήθηκε: 28 Απριλίου 1970), είναι Αργεντινός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Είναι προπονητής της Ατλέτικο Μαδρίτης από τον Δεκέμβριο του 2011. Θεωρείται θρυλική μορφή στην ιστορία της Ατλέτικο, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής.

 Η επαγγελματική καριέρα του άρχισε το 1987, και αγωνίστηκε στην Αργεντινή, στην Ιταλία και στην Ισπανία, για τις Βέλες Σάρσφιλντ, Πίζα, Σεβίλλη, Ατλέτικο Μαδρίτης, Ίντερ, Λάτσιο και Ράσιγκ Κλουμπ. Κέρδισε το εγχώριο νταμπλ με την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1996, το κύπελλο ΟΥΕΦΑ με την Ίντερ το 1998 και με τη Λάτσιο κέρδισε το εγχώριο νταμπλ το 2000, το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ το 1999 και το Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2000. Με την εθνική της Αργεντινής έχει πραγματοποιήσει 106 συμμετοχές και εκπροσώπησε τη χώρα του στα Μουντιάλ του 1994, του 1998 και του 2002, και σε τέσσερα Κόπα Αμέρικα, κερδίζοντας το τουρνουά των 1991 και 1993. Επίσης, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Ως προπονητής έχει περάσει από τον πάγκο των Ρασίγκ Κλουμπ, Εστουντιάντες δε Λα Πλάτα, Ρίβερ Πλέιτ, Σαν Λορένσο και Κατάνια, πριν αρχίσει να προπονεί την Ατλέτικο Μαδρίτης το 2011. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής τόσο με την Εστουδιάντες, όσο και με τη Ρίβερ Πλέιτ, αλλά σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του με την Ατλέτικο Μαδρίτης, κερδίζοντας δύο φορές το Πρωτάθλημα Ισπανίας (2014 και 2021), το Κύπελλο Ισπανίας (2013), το Σούπερ Καπ Ισπανίας (2014), δύο Γιουρόπα Λιγκ (2012 και 2018), δύο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ (2012 και 2018), ενώ έφτασε και δύο φορές στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (2014 και 2016). Στις 8 Ιουλίου 2021 η Ατλέτικο Μαδρίτης ανακοίνωσε την επέκταση του συμβολαίου του έως το 2024.
Αδόλφος Φρειδερίκος της Σουηδίας

Ο Αδόλφος Φρειδερίκος (14 Μαΐου 1710 – 12 Φεβρουαρίου 1771) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1751-1771) από τον Οίκο των Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ήταν υιός του Χριστιανού-Αυγούστου πρίγκιπα του Οϊτίν και της Αλμπερτίνας-Φρειδερίκης, κόρης του Φρειδερίκου Ζ΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.

 Μετά από την αποτυχία της Κοινοβουλευτικής Κυβέρνησης να ανακαταλάβει τις Βαλτικές επαρχίες το 1741-43, τοποθετήθηκε μονάρχης, πρώτος από τον Οίκο των Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Εκτός από μερικές απόπειρες να διεκδικήσει την απόλυτη μοναρχία των προκατόχων του, που υποστηρίχθηκαν από φιλο-απολυταρχικούς ευγενείς, παρέμεινε απλά ένας συνταγματικός μονάρχης. Η βασιλεία του ήταν μια περίοδος εσωτερικής ειρήνης. Τη διακυβέρνηση ασκούσε η παράταξη των Τρίκογχων Καπέλων, που εφήρμοζε τα μερκαντιλιστικά δόγματα, με αποτέλεσμα τη στασιμότητα των οικονομικών. Έτσι το 1765 άλλαξε η διακυβέρνηση και πέρασε στα χέρια των Νυκτερινών Σκούφων, που εφήρμοσαν οικονομικό φιλελευθερισμό και ελευθερία του Τύπου μοναδική για την εποχή, καθώς περιόρισαν τη λογοκρισία μόνο για την περίπτωση του μονάρχη και της Λουθηρανικής Εκκλησίας. Όταν απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιός του Γουσταύος Γ΄, που με πραξικόπημά του αποκατέστησε την απόλυτη μοναρχία. Νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Ουλρίκα των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α' βασιλιά της Πρωσίας και είχε τέκνα: Γουσταύος Γ' 1746 - 1792, τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Σουηδίας. Κάρολος ΙΓ' 1748 - 1818, διαδέχθηκε τον ανιψιό του Γουσταύο Δ' στον θρόνο της Σουηδίας. Φρειδερίκος-Αδόλφος 1750 - 1803, δούκας του Έστεργκετλαντ. Σοφία-Αλμπερτίνα 1753 - 1829. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Adolphus Frederick". Encyclopædia Britannica 1 (11th ed.). Cambridge University Press. This cites: R. Nisbet Bain, Gustavus III. and his Contemporaries, vol. i. (London, 1895). The lowdown on Sweden's best buns The Local, February 2007 Herman Lindqvist, "Historien om Sverige, Nyttan och Nöjet" (In Swedish)
.ac

.ac είναι ο top-level domain κωδικός για τη Νήσο Αναλήψεως στο διαδίκτυο. Διοικείται από την NIC.AC, θυγατρική του Γραφείο Υπολογιστών Διαδικτύου που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η εγγραφή για αυτόν τον τομέα είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε. Το μητρώο δέχεται καταχωρίσεις διεθνοποιημένων ονομάτων τομέα.Ο .ac χρησιμοποιείται από μερικά άτομα ως τομέας της πόλης του Άαχεν στη Γερμανία, χρησιμοποιώντας την αναλογία με τον κωδικό πινακίδας αυτοκινήτου ("AC") για την πόλη.

 Λόγω της ομοιότητάς με τον τομέα δευτέρου επιπέδου .ac (academic, μτφρ. "ακαδημαϊκός") που χρησιμοποιείται σε ορισμένους τομείς ανώτατου επιπέδου, ορισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα χρησιμοποιούν τον τομέα ανώτατου επιπέδου. ac: Πανεπιστήμιο του Κουρδιστάν - Χαουλέρ Κολλέγιο Ράλστον στη Σαβάνα, Τζόρτζια, Ηνωμένες Πολιτείες Το Κολλέγιο Βίβλου Αποστολής Πίστης στο Εδιμβούργο της Σκωτίας Χρησιμοποιείται για προώθηση, καμπάνιες και συντόμευση διευθύνσεων URL από διάφορα τμήματα του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου της Σκωτίας Η Ερευνητική Μονάδα Τροπικής Ιατρικής Μαχιντόλ Όξφορντ στην Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη INFORM (Κέντρο Πληροφοριών με Επικέντρωση στα Θρησκευτικά Ιδρύματα), με έδρα τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου Πανεπιστήμιο του Νιούκασλ, διαδικτυακό ίδρυμα μη σχετιζόμενο με το Πανεπιστήμιο του Νιούκασλ στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Πανεπιστήμιο του Νιούκασλ στην Αυστραλία Στις 10 Δεκεμβρίου 2013, το The Pirate Bay άλλαξε σε τομέα .ac. .uk .sh Κατάλογος top-level domains «Delegation Record for .AC». 1 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2013. Μητρώο ονόματος τομέας .AC Αρχειοθετήθηκε 2019-02-13 στο Wayback Machine.
Μουσά Τοϊμπού

Ο Μουσά Τοϊμπού (Moussa Toybou, 1962-) είναι πολιτικός από τα νησιά Κομόρες, πρόεδρος του αυτόνομου νησιού του Ανζουάν από το 2008 ως τις 23 Μαΐου 2009 και έπειτα Κυβερνήτης, από το 2009 ως το 2011.

 Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1962. Προτού κατέλθει στην πολιτική εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός στην Αλγερία. Αναδείχθηκε νικητής στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στον Ανζουάν τον Ιούνιο του 2008, έχοντας και την υποστήριξη του προέδρου της Ένωσης των Κονορών, Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί. Οι εκλογές κρίθηκαν απαραίτητες για να αναλάβει ο διάδοχος του ανατραπέντος Μοχάμετ Μπακάρ έπειτα από την εισβολή στο Ανζουάν το Μάρτιο του 2008. Ο Τοϊμπού κέρδισε 52,42% των ψήφων στον δεύτερο γύρο, ο οποίος διεξήχθη στις 29 Ιουνίου, επικρατώντας του αντιπάλου του, Μοχάμετ Τζανφαρί, που έλαβε 47,5%. Ο πολιτικός δήλωσε ότι ήξερε πώς να σταματήσει την υπανάπτυξη στο Ανζουάν και υποστήριξε την παραμονή κάποιων στελεχών που είχαν υπηρετήσει το προηγούμενο καθεστώς (του Μπακάρ) στα αξιώματά τους, εξαιτίας της εμπειρίας τους αλλά και για λόγους εθνικής συμφιλίωσης. Η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 5 Ιουλίου του 2008. Το 2009 έγινε Κυβερνήτης και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Ανισί Σαμσιντέν (Anissi Chamsidine).
Αερόστεον

Το Αερόστεον (σχηματίζεται από τις λέξεις οστό και αέρας) είναι γένος είτε αλλοσαυροειδών είτε τυρανοσαυροειδών θερόποδων δεινοσαύρων, που συναντάται στην Ύστερη Κρητιδική Περίοδο (84 εκατομμύρια χρόνια πριν) στην περιοχή της σημερινής Αργεντινής. Το μοναδικό εύρημα ανακαλύφθηκε το 1996, ένα χιλιόμετρο βόρεια του Ρίκο Κολοράντο, στην επαρχία Μεντόζα. Από την τοποθεσία αυτή φέρει και το όνομά του, «Α. riocoloradensis». Το αναπνευστικό του σύστημα ομοιάζει με εκείνο των πουλιών. Κάποια από τα οστά του είναι πορώδη (περιέχουν αέρα, οπότε ο σκελετός ελαφρώνει), εξ ου και η ονομασία του.

 Το αερόστεον είχε 9 μέτρα μήκος, βάρος δύο τόνους και ήταν δίποδος σαρκοφάγος δεινόσαυρος. Τα υπολείμματα από τα οποία ταυτοποιήθηκε περιλαμβάνουν ένα δόντι, κάποια κρανιακά οστά, μερικούς ή ολόκληρους σπονδύλους από τον αυχένα, την πλάτη, και το ιερό οστό, μερικά αυχενικά και ραχιαία πλευρά, δερματικά (ασύνδετα με τον σκελετό) οστά στην κοιλιακή χώρα, διχαλωτές συγχωνεύσεις κλειδών (γιάντες), αριστερό ωμοπλατιαίο σύμπλεγμα, αριστερό λαγόνι και αριστερό και δεξί ηβικό οστό. Κάποια από τα οστά δεν ήταν πλήρως ενωμένα, ένδειξη πως δεν είχε πλήρως ενηλικιωθεί. Στο αναπνευστικό του σύστημα πιθανολογείται η συμμετοχή ενός σάκου με αέρα ο οποίος επιτρέπει την αναπνοή ελλείψει διαφράγματος, βοηθώντας την κίνηση των πνευμόνων, όπως δηλαδή στα πτηνά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο σύστημα μπορεί να είχε αρχικά αναπτυχθεί για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος και έπειτα να απέκτησε ρόλο στο αναπνευστικό σύστημα. Το αερόστεον δεν φάνηκε αρχικά να ανήκει σε κάποια από τις τρεις κύριες ομάδες των μεγάλων θερόποδων που είναι γνωστό ότι ζούσαν στις νότιες ηπείρους κατά τη διάρκεια του σταδίου Santonian της Ύστερης Κρητιδικής Περιόδου. Αρχικά σχετίστηκε με τους αλλόσαυρους και συγκεκριμένα με τα μεγαράπτορα, και μετέπειτα ανάλυση το τοποθετεί με τους τυραννόσαυρους.
Χεδιβάτο της Αιγύπτου

Το χεδιβάτο της Αιγύπτου (αραβικά: خديوية مصر, προφέρεται: [xedeˈwejjet ˈmɑsˤɾ], οθωμανικά τουρκικά: خدیویت مصر, Hıdiviyet-i Mısır) ήταν αυτόνομο, φόρου υποτελές κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συστάθηκε και κυβερνήθηκε από τη δυναστεία του Μεχμέτ Αλή μετά την ήττα και την απέλαση των δυνάμεων του Ναπολέοντα Βοναπάρτη που έθεσαν τέλος στη βραχύβια γαλλική κατοχή της Κάτω Αιγύπτου. Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέλαβε το έδαφος το 1882 και η βρετανική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το 1914, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο σύστησε προτεκτοράτο που ονομάστηκε σουλτανάτο της Αιγύπτου.

 Κατά τη διάρκεια του χεδιβάτου, η τυποποιημένη μορφή του αιγυπτιακού νομίσματος ήταν η αιγυπτιακή λίρα. Λόγω της σταδιακής ευρωπαϊκής κυριαρχίας της αιγυπτιακής οικονομίας, το χεδιβάτο υιοθέτησε το χρυσό πρότυπο το 1885. Παρόλο που η υιοθέτηση σύγχρονων βιομηχανικών τεχνικών άρχισε υπό τον Μεχμέτ Αλή στις αρχές του 19ου αιώνα, η πολιτική συνεχίστηκε από τους χεδίβες. Οι μηχανές εισήχθησαν στην Αίγυπτο και, με την κατάργηση του khedivate το 1914, η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας είχε γίνει η πιο σημαντική στο έθνος. Χεδίβης Προξεκινές αναφορές από τα αρχεία του Foreign Office, σχετικές με την ανακατοχή της Θάσου από την Τουρκία Αρχειοθετήθηκε 2020-11-29 στο Wayback Machine. Θασιακά, ΤΕΙ ΑΜΘ
Ερνστ Μπάρλαχ

Ο Ερνστ Μπάρλαχ (γερμανικά: Ernst Barlach, Βέντελ, 2 Ιανουαρίου 1870 – Ρόστοκ, 24 Οκτωβρίου 1938) ήταν Γερμανός γλύπτης, τυπογράφος και συγγραφέας που ανήκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα του εξπρεσιονισμού. Θεωρείται ένας από τους πρώτους, χρονολογικά, εξπρεσιονιστές γλύπτες, ενώ το έργο του αποκηρύχτηκε κατά την περίοδο της ναζιστικής κυριαρχίας στη Γερμανία.

 Γεννήθηκε το 1870 στο Βέντελ, έναν μικρό οικισμό κοντά στο Αμβούργο και ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της λουθηρανικής οικογένειας του Γκέοργκ και της Γιοχάννα Λουίζ Μπάρλαχ. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών φοίτησε μέχρι το 1895 σε σχολές Καλών Τεχνών και ακαδημίες του Αμβούργου και της Δρέσδης. Ακολούθησε η πολυετής παραμονή του στο Παρίσι, καθώς και μια σειρά ταξιδιών του στην Ιταλία και κυρίως σε διάφορα μέρη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Βαρσοβία, Κίεβο, Μπέλγκοροντ κ.ά.), όπου μελέτησε τη λαϊκή ρωσική ξυλογλυπτική. Το 1910 εγκαταστάθηκε στο Γκούστρο της Βόρειας Γερμανίας, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά με τις γραφικές τέχνες. Νωρίτερα (1904-1905) είχε εργαστεί για ένα διάστημα ως καθηγητής. Το 1919 εξελέγη μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Τεχνών, ενώ κατά τη δεκαετία του 1920 και τις αρχές της αντίστοιχης του 1930 δημιούργησε μια σειρά γλυπτών που τοποθετήθηκαν σε δημόσιους χώρους σε διάφορες γερμανικές πόλεις (Δρέσδη, Κίελο, Μαγδεβούργο κλπ), ωστόσο τον Ιανουάριο του 1933, η άνοδος των Ναζί στην εξουσία είχε αρνητικές επιπτώσεις για τον ίδιο και την τέχνη του. Η μοντέρνα τέχνη στιγματίστηκε από το ναζιστικό καθεστώς ως «εκφυλισμένη» και οι κύριοι εκπρόσωποί της, ανάμεσά τους και ο Μπάρλαχ, εξορίστηκαν ή τους απαγορεύθηκε να εργαστούν στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση του Μπάρλαχ, το έργο του αποκηρύχτηκε επισήμως το 1938 και γύρω στα 380 γλυπτά του καταστράφηκαν ή απομακρύνθηκαν από δημόσιους χώρους. Ο ίδιος απεβίωσε στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στο Ρόστοκ. Πέρα από τη γλυπτική, ο Μπάρλαχ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή, γράφοντας μια σειρά εξπρεσιονιστικών δραμάτων, νουβέλες καθώς και την αυτοβιογραφία του. Στη σύγχρονη εποχή λειτουργούν μουσεία αφιερωμένα στον Μπάρλαχ και το έργο του, στο Αμβούργο, το Βέντελ και το Ράτζεμπουργκ. Εγγονός του είναι ο Γερμανός επιχειρηματίας Χανς Μπάρλαχ. Ο Μπάρλαχ θεωρείται ένας από τους πρώτους γλύπτες που στράφηκαν στον εξπρεσιονισμό, έχοντας παράλληλα σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της μοντέρνας γλυπτικής. Ως σημαντικές επιρροές στο έργο του αναφέρονται ο Γκαίτε, ο βαν Γκογκ, ο εξπρεσιονισμός στη ζωγραφική και η ρωσική λαϊκή ξυλογλυπτική. Gombrich, E. H. (2007) [1994]. Το χρονικό της Τέχνης. Μετάφραση: Λίνα Κάσδαγλη. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Paret, Peter (2003). An Artist Against the Third Reich. Ernst Barlach, 1933-1938. Cambridge University Press. Συλλογικό (1956). Art and Artist. University of California Press. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ernst Barlach στο Wikimedia Commons
Big Fish: Απίθανες Ιστορίες

Big Fish: Απίθανες Ιστορίες ή Big Fish: Αληθινές Ιστορίες (πρωτότυπος τίτλος Big Fish) είναι ο τίτλος Αμερικανικής ταινίας, παραγωγής του 2003, σε σκηνοθεσία του Τιμ Μπάρτον και βασισμένη στο μυθιστόρημα Big Fish, A Story of Mythic Proportions του Ντάνιελ Γουάλας (Daniel Wallace). Το σενάριο ανήκει στον Τζον Όγκουστ (John August).

 Ο Εντ Μπλουμ (Ed Bloom) είναι ένας αθεράπευτος παραμυθάς, πωλητής στο επάγγελμα. Η επιμονή του να λέει παράξενες ιστορίες για το παρελθόν του εκνευρίζει τον ενήλικο πλέον γιο του, Γουίλ Μπλουμ (Will Bloom), ο οποίος μετά τον γάμο του διακόπτει τις σχέσεις μαζί του για τρία χρόνια. Όταν όμως διαπιστώνεται ότι ο Εντ Μπλουμ έχει καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο, η σύζυγός του Σάντρα Μπλουμ καλεί τον Γουίλ να επιστρέψει να δει τον πατέρα του. Έτσι ο Γουίλ (Will) κάνει μια προσπάθεια να ανασυνθέσει την πραγματική ιστορία του, μέσα από αυτό που εκείνος διηγείται. Πρόκειται για μια μαγική αλληγορική περιπλάνηση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας που αναφέρεται στην ίδια τη ζωή και την ανάγκη της επιστροφής της φαντασίας και του μαγικού στη σύγχρονη ζωή. Πρωταγωνιστές Γιούαν ΜακΓκρέγκορ ως νεαρός Εντ Μπλουμ Άλμπερτ Φίνεϊ ως μεγαλύτερος Εντ Μπλουμ (πατέρας) Μπίλι Κράνταπ ως Γουίλ Μπλουμ (γιος) Τζέσικα Λανγκ ως μεγαλύτερη Σάντρα Μπλουμ (μητέρα) Άλισον Λόχμαν ως νεαρή Sandra Bloom (Σάντρα Μπλουμ) Ελένα Μπόναμ Κάρτερ ως Τζένι / Μάγισσα Μαριόν Κοτιγιάρ ως Ζοζεφίν (σύζυγος Γουίλ)Άλλοι Destiny Hope Cyrus (Μάιλι Σάιρους) ως μικρή Ruthie. Στην Ελλάδα άρχισε να προβάλλεται στις 13 Φεβρουαρίου του 2004.
275 Σαπιέντια

Η Σαπιέντια (Sapientia) είναι μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,85. Ανακαλύφθηκε το 1888 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος της Σαπιέντιας εκτιμάται σε 115 έως 121 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,036. Η Σαπιέντια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τίτος

Ο Τίτος Φλάβιος Βεσπασιανός (Titus Flavius Vespasianus, 30 Δεκεμβρίου 39 - 13 Σεπτεμβρίου 81) από το Γένος των Φλαβίων ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 79 έως το 81. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Βεσπασιανό, μετά το θάνατο εκείνου και έτσι έγινε ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, που ανέβηκε στον θρόνο μετά τον βιολογικό του πατέρα. Πριν γίνει Αυτοκράτορας, ο Τίτος απέκτησε φήμη ως στρατιωτικός διοικητής, υπηρετώντας υπό τον πατέρα του στην Ιουδαία κατά τον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο. Μητέρα του ήταν η Δομιτίλλα η Πρεσβύτερη. Είχε μία μικρότερη αδελφή, την Δομιτίλα τη νεώτερη και έναν μικρότερο αδελφό, τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Δομιτιανό. Στο σύντομο διάστημα της Βασιλείας του (79 μέχρι 81 μ.Χ.), έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής λόγω των αυξημένων δημοσίων δαπανών του. Ήταν κατακτητής της Ιερουσαλήμ.

 Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Βρετανία και τη Γερμανία, ανέλαβε τη διοίκηση μιας λεγεώνας στην Ιουδαία, υπό τις διαταγές του πατέρα του Βεσπασιανού (67 μ.Χ.). Ο Βεσπασιανός είχε σταλεί εκεί για να καταστείλει μια ακόμη εξέγερση των Ιουδαίων ως επικεφαλής των ρωμαϊκών λεγεώνων. Όταν πέθανε ο Νέρωνας, o Τίτος ανέλαβε την πλήρη διοίκηση της πολεμικής επιχείρησης, με αποτέλεσμα την κατάληψη και πλήρη καταστροφή της Ιερουσαλήμ και τη θανάτωση 1.100.000 Εβραίων. Η Αψίδα του Τίτου ανεγέρθηκε στη ρωμαϊκή αγορά προς υπενθύμιση αυτής της νίκης. Μετά τον θρίαμβο της Ιερουσαλήμ ανέλαβε τη διοίκηση της Πραιτωριανής φρουράς του Βεσπασιανού. Ταυτόχρονα απέκτησε την εξουσία του Δημάρχου, έγινε κήνσορας μαζί με τον πατέρα του (79) , και επτά φορές ύπατος (μεταξύ 70 και 79). Ο Τίτος ήταν αντιδημοφιλής λόγω της εμπλοκής του, ως βοηθός του Βεσπασιανού, σε πολεμικές επιχειρήσεις και της ερωτικής σχέσης που διατηρούσε με την αδελφή του Ηρώδη Αγρίππα Β´, Βερενίκη. Η πιθανότητα επανάληψης ενός γάμου, Ρωμαίου Αυτοκράτορα με μια βασίλισσα από την ανατολή, ήταν αρνητικό γεγονός για την κοινή γνώμη, λόγω της πρότερης αρνητικής κατάληξης του γάμου της Κλεοπάτρας. Λίγο πριν την ανάρρηση του στο θρόνο ο Τίτος κατέστειλε μια συνωμοσία εναντίον του, γεγονός που δεν απέτρεψε την ομαλή και άμεση διαδοχή στο θρόνο όταν πέθανε ο πατέρας του. Ο Τίτος υπήρξε γενναιόδωρος Αυτοκράτορας ως προς τους πολίτες του και τον εαυτό του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι βοήθησε σημαντικά τους πληγέντες στην Καμπανία από την έκρηξη του Βεζούβιου και συνέβαλλε αποφασιστικά στην ανοικοδόμηση της Ρώμης μετά την πυρκαγιά του έτους 80 μ.Χ. Επίσης αναβάθμισε το υδραγωγείο Άκουα Κλάουντια, επέκτεινε τις Θέρμες του Αγρίππα δημόσια λουτρά της Ρώμης και ολοκλήρωσε την κατασκευή του Φλάβειου Αμφιθεάτρου γνωστού ως Κολοσσαίο το οποίο είχε ξεκινήσει επί Βεσπασιανού. Η διάρκεια των εγκαινίων διήρκεσε 100 ημέρες. Ο Τίτος αναφέρεται ως ωραίος, καλλιεργημένος και ευγενικός. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο ήταν ο αγαπημένος του ανθρώπινου γένους. Πέθανε από φυσικά αίτια (επιδημία) και τον διαδέχτηκε ο νεώτερος του αδελφός Δομιτιανός. Δίων Κάσσιος, "dio-romanhistory-lxvi-18". Ιώσηπος Φλάβιος, "josephus-wars-vi-9". Σουητώνιος, The Lives of Twelve Caesars. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 57, σελίδα 275.
Ρος 614

Ο Ρος 614 (Ross 614) ή Gliese 234 A είναι ένας ερυθρός νάνος αστέρας εκλάμψεων τύπου UV Κήτους και ο πρωτεύων αστέρας ενός γειτονικού διπλού συστήματος αστέρων στον αστερισμό Μονόκερω. Ως μεταβλητός αστέρας είναι γνωστός ως V577 Μονοκέρωτος (V577 Mon). Με φαινόμενο μέγεθος περίπου 11, είναι αόρατος με γυμνό μάτι, παρότι είναι ένας από τους πλησιέστερους αστέρες, σε απόσταση 13,3 έτη φωτός, γεγονός που συνέτεινε στο να αποτελέσει το αντικείμενο πολλών μελετών.

 Το σύστημα του Ρος 614 αποτελείται από δύο πολύ ερυθρούς νάνους μικρής μάζας που βρίσκονται κοντά ο ένας στον άλλο. Ο δευτερεύων αστέρας έχει φαινόμενο μέγεθος m(V) = 14,23, είναι δηλαδή 17,1 φορές αμυδρότερος από τον πρωτεύοντα και γι' αυτό δύσκολα παρατηρείται. Ο πλέον πρόσφατος προσδιορισμός των τροχιακών παραμέτρων του συστήματος έγινε από τον Τζωρτζ Γκέιτγουντ (George Gatewood) με συνδυασμό παλαιότερων πηγών με δεδομένα του δορυφόρου HIPPARCOS. Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη, η περίοδος περιφοράς των δύο αστέρων περί το κοινό τους κέντρο μάζας είναι 16,595 ±0,008 χρόνια, ενώ ο μέσος διαχωρισμός τους είναι 1,10 δευτερόλεπτο του τόξου, που αντιστοιχεί σε 37,3 λεπτά φωτός ή 4,48 AU. Ο φασματικός τύπος του συνοδού είναι M8 V. Τα απόλυτα μεγέθη των δύο αστέρων είναι 13,09 και 16,17, ενώ οι μάζες τους 0,2228 ± 0,0055 και 0,1107 ± 0,0028 της ηλιακής μάζας αντιστοίχως. Ο πρωτεύων αστέρας ανακαλύφθηκε τo 1927 από τον Φρανκ Έλμορ Ρος (F.E. Ross) με χρήση του μεγαλύτερου διοπτρικού τηλεσκοπίου στον κόσμο, στο Αστεροσκοπείο Γιερκς. Ο Ρος σημείωσε τη μεγάλη ιδία κίνηση αυτού του αμυδρού αστέρα στις φωτογραφικές του πλάκες που αποτελούσαν το β΄ μέρος μιας επισκοπήσεως του ουρανού που είχε αρχίσει ο Μπάρναρντ, τον οποίο ο Ρος διαδέχθηκε στο αστεροσκοπείο. Ο Ρος τότε συμπεριέλαβε τον αστέρα στον κατάλογο που φέρει το όνομά του με τον αριθμό 614. Η πρώτη ανίχνευση του διπλού συστήματος έγινε το 1936 από τον Dirk Reuyl με το διοπτρικό τηλεσκόπιο των 66 cm του Αστεροσκοπείου Μακόρμικ στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, μετά από αστρομετρική ανάλυση φωτογραφικών πλακών. Το 1951 η Σάρα Λ. Λίπινκοτ πραγματοποίησε τις πρώτες αρκετά ακριβείς προβλέψεις για τις μελλοντικές θέσεις του δευτερεύοντα αστέρα μετά από μελέτες με το διοπτρικό τηλεσκόπιο των 61 cm του Αστεροσκοπείο Σπρουλ. Οι υπολογισμοί της χρησιμοποιήθηκαν από τον Μπάαντε για τον οπτικό εντοπισμό για πρώτη φορά του αμυδρού αστέρα με το νέο τότε τηλεσκόπιο Hale των 5 μέτρων του Αστεροσκοπείου του Πάλομαρ Κατάλογος αστέρων του Μονόκερω
Πυροσταφυλικό οξύ

Το πυροσταφυλικό οξύ (αγγλικά: pyruvic acid ή pyruvate) είναι ένα πολύ σημαντικό μόριο για την κυτταρική αναπνοή. Το μόριο του πυροσταφυλικού οξέος αποτελείται από τρία άτομα άνθρακα και σχηματίζεται από τη γλυκόζη και τη γλυκερόλη κατά τη βιοχημική διεργασία της γλυκόλυσης.Το πυροσταφυλικό οξύ στη συνέχεια διασπάται. Οι αντιδράσεις διάσπασής του εξαρτώνται από την παρουσία ή όχι οξυγόνου, δηλαδή από την αερόβια ή αναερόβια αναπνοή των κυττάρων αντίστοιχα.

 Πρόκειται για άχρωμο υγρό με οσμή οξικού οξέος. Έχει σημείο βρασμού 165 °C. Είναι διαλυτό στο νερό, την αλκοόλη και στον αιθέρα με αρκετή οξύτητα (pKa=2,5). Στο μεταβολισμό των υδατανθράκων αποτελεί τον σημαντικό ενδιάμεσο. Παράγωγο του πυροσταφυλικού οξέος είναι το φαινυλοπυροσταφυλικό οξύ που απαντάται στα ούρα ατόμων που πάσχουν από φαινυλκετονουρία. Γενικά το πυροσταφυλικό οξύ μπορεί να σχηματιστεί από τη ζύμωση σακχαρόζης ή με θέρμανση του τρυγικού οξέος με θειϊκό νάτριο. Χημικά ανήκει στα Κετοξέα που αποτελούν υποκατηγορία των Καρβονικών οξέων. (Αγγλικά) Mass spectrum of pyruvic acid - Golm metabolome database
Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας

Η Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს ეროვნული ბანკი/Sakartvelos Erovnuli Bank’i) είναι η κεντρική τράπεζα της Γεωργίας. Το καθεστώς λειτουργίας της καθορίζεται από το Σύνταγμα της Γεωργίας. Η πρώτη κεντρική τράπεζα της Γεωργίας συστάθηκε το 1919. Στην παρούσα μορφή της, η τράπεζα υφίσταται από το 1991. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Γεωργίας είναι ανεξάρτητη από τον κρατικό έλεγχο και είναι επιφορτισμένη με τη διασφάλιση της σταθερότητας των τιμών.

 Το ανώτατο όργανο της Εθνικής Τράπεζας είναι το Συμβούλιο, που αποτελείται από επτά μέλη. Πρόεδρος του Συμβουλίου είναι ο Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας. Το Συμβούλιο, εκτός από τον πρόεδρο, αποτελείται από δύο αντιπροέδρους και τα υπόλοιπα μέλη. Τα μέλη του Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας εκλέγονται για μια επταετή θητεία από το Κοινοβούλιο της Γεωργίας, έπειτα από την ψήφο της πλειοψηφίας του συνολικού αριθμού των μελών του. Τα ονόματα των μελών του συμβουλίου προτείνονται από τον Προέδρο της Γεωργίας. Γιάσον Λορντκιανίτζε – Διοικητής της Κρατικής Τράπεζας της Γεωργίας, Ιούλιος 1920 - Φεβρουάριος 1921 Τζία Τοπουρία, Οκτώβριος 1991 - Ιανουάριος 1992 Βάζα Τζιντζίκχαντζε, Ιανουάριος 1992 - Μάρτιος 1992 Νοντάρ Κακούλια, Απρίλιος 1992 - Νοέμβριος 1992 Ντεμούρ Ντβαλισβίλι, Νοέμβριος 1992 - Οκτώβριος 1993 Νοντάρ Τζαβακισβίλι, Οκτώβριος 1993 - Μάρτιος 1998 Ηρακλί Μαναγκαντίζε, Μάρτιος 1998 - Μάρτιος 2005 Ρόμαν Γκοσιρίτζε, Μάρτιος 2005 - Οκτώβριος 2007 Νταβίτ Αμαγκλομπέλι, Οκτώβριος 2007 - Φεβρουάριος 2009 Γιόργκι Κανταγκίτζε, Φεβρουάριος 2009 - Φεβρουάριος 2016 Κόμπα Γκβενετάτζε, Μάρτιος 2016 - σήμερα 1.Η Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας εξασφαλίζει τη λειτουργία του νομισματικού συστήματος της Γεωργίας, την παροχή της σταθερότητας των τιμών και στηρίζει την αποτελεσματική λειτουργία του χρηματοπιστωτικού τομέα. 2.Η Εθνική Τράπεζα είναι επικεφαλής όλων των τραπεζών και ο τραπεζίτης και δημοσιονομικός αντιπρόσωπος της γεωργιανής κυβέρνησης. 3.Η Εθνική Τράπεζα πρέπει να είναι ανεξάρτητη στις δραστηριότητές της. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις της, οι διαδικασίες των δραστηριοτήτων της, καθώς και η διασφάλιση της ανεξαρτησίας της καθορίζονται από τον Οργανικό Νόμο. 4.Το όνομα και η μονάδα του χρήματος καθορίζονται από το νόμο. Η Εθνική Τράπεζα έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκδίδει χρήματα. 1.Το ανώτατο όργανο της Εθνικής Τράπεζας της Γεωργίας είναι το Συμβούλιο της Εθνικής Τράπεζας, τα μέλη του οποίου διορίζονται από το Κοινοβούλιο, με την πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των βουλευτών, κατά την πρόταση του Προέδρου, για μια θητεία επτά ετών. Τα μέλη του Συμβουλίου μπορούν να απολυθούν μόνο με απόφαση του Κοινοβουλίου, σύμφωνα με το άρθρο 64 του παρόντος Συντάγματος. 2.Ο Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας διορίζεται από τα μέλη του Συμβουλίου και απαλλάσσεται από τα καθήκοντά του από τον/την Πρόεδρο της Γεωργίας, έπειτα από το διορισμό νέου Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας. 3.Η Εθνική Τράπεζα λογοδοτεί στο Κοινοβούλιο και υποβάλλει έκθεση σχετικά με τις δραστηριότητές της σε ετήσια βάση.
Φυλακή του Αββαείου

Η Φυλακή του Αββείου (Γαλλικά: prison de l’Abbaye) ήταν ένας χώρος κράτησης καταδίκων του Παρισιού από το 1522 έως το 1854. Το τελικό κτίριο χτίστηκε από τον Γκαμάρ το 1631 και περιλάμβανε τρεις ορόφους, πλαισιωμένους από δύο πυργίσκους (ή πιο συγκεκριμένα, πύργους παρακολούθησης). Ήταν ένας χώρος, στον οποίο συνέβησαν μερικά από τα πιο αιματηρά επεισόδια της Γαλλικής Επανάστασης. Η Μαντάμ Ρολάν, σύζυγος του Υπουργού Εσωτερικών των Γιρονδίνων, του Ιωάννη Μάριου Ρολάν, τέθηκε υπό κράτηση σε αυτή την φυλακή, στην πρώτη σύλληψη της το 1793 και πριν μεταφερθεί στη Αγία Πελαγία.

 Η Φυλακή κατείχε μέρος της τρέχουσας τοποθεσίας της λεωφόρου Σαιν Ζερμάν στη ΝΑ γωνία του περιβόλου του Αββαείου του Σαιν-Ζερμάν-ντε-Πρε. Η μονή χρονολογείται στην αρχαιότερη εποχή του Παρισιού, όταν ο Χιλδεβέρτος Α΄ ίδρυσε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό και στον Άγιο Βικέντιο της Σαραγόσα, (στη θέση ενός ναού της Ίσιδας ή της Κέρες, σύμφωνα με το μύθο), η οποία αργότερα πήρε το όνομα του Διοικητικού της Επίσκοπου Ζερμάν του Παρισιού. Η βασιλική της εκκλησία έγινε γνωστή με την ονομασία «Άγιος-Ντένις των Μεροβιανών», καθώς περιείχε τους τάφους του βασιλιά Χιλδεβέρτος Α΄ και άλλων μοναρχών της δυναστείας. Στις 30 Ιουνίου του 1789, ένας πλήθος εισέβαλε στη φυλακή και απελευθέρωσε τους Γάλλους φρουρούς που είχαν φυλακιστεί επειδή δεν υπάκουσαν σε κάποιες εντολές. Την επόμενη μέρα, δηλαδή την 1η Ιουλίου του 1789, η Εθνική Συντακτική Συνέλευση απαίτησε από τον βασιλιά να τους δώσει χάρη. Ωστόσο, το 1792, η Φυλακή του Αββαείου ήταν ένα από τα μέρη των φοβερών και αιματηρών σκηνών, που έμειναν γνώστες στην ιστορία ως Σφαγές του Σεπτεμβρίου. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας, ένα πλήθος ανθρώπων από όλα τα κοινωνικά στρώματα, βρισκόταν υπό κράτηση , με την κατηγορία ότι ήταν ενάντιοι στο καθεστώς που επιθυμούσε την πτώση της μοναρχίας. Στα γεγονότα της ιστορία που καταγράφηκαν στις 2 και 3 Σεπτεμβρίου του 1792, λέγεται ότι ο Στανισλάς-Μαρί Μαγιάρ, ο αρχηγός της Εθνικής φρουράς, συναίνεσε στο να σφαγιαστούν 164 κρατούμενοι εκεί, συμπεριλαμβανομένων 18 ιερέων, ίσως προσδίδοντας κάποια δόση νομιμότητας στα εγκλήματα αυτά με την παρουσία του. Η Φυλακή του Αββείου αργότερα μετατράπηκε σε στρατιωτική φυλακή και τελικά κατεδαφίστηκε το 1854 για την κατασκευή της λεωφόρου Σαιν Ζερμάν. Chronique de la Révolution, σελ. 102, itionsditions Jacques Legrand SA, 1988.
Δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν

Η δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένα από τα τελευταία γεγονότα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Έγινε την Μεγάλη Παρασκευή στις 14 Απριλίου 1865. Ο πρόεδρος Λίνκολν πυροβολήθηκε ενώ παρακολουθούσε μια θεατρική παράσταση στο θέατρο Φορντ στην Ουάσινγκτον. Ο δολοφόνος του Λίνκολν, Τζον Γουίλκς Μπουθ, ήταν ηθοποιός και υποστηρικτής της Συνομοσπονδίας και είχε συνωμοτήσει μαζί με άλλους άνδρες να δολοφονήσουν τον υπουργό προεδρίας της Κυβέρνησης Ουίλιαμ Σούαρντ και τον Αντιπρόεδρο Άντριου Τζόνσον. Ο Μπουθ μέσω αυτού προσπάθησε να δημιουργήσει χάος και ακυβερνησία και να διαλύσει την βόρεια κυβέρνηση, με σκοπό την ακύρωση της νίκης των Βορείων. Ο Μπουθ κατάφερε να σκοτώσει τον πρόεδρο, αλλά ο Σούαρντ και ο Τζόνσον επέζησαν. Ο Λίνκολν έτσι έγινε ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που δολοφονήθηκε.

 Στις 14 Απριλίου ο Λίνκολν παρακολούθησε ένα θεατρικό έργο με την γυναίκα του στο θέατρο Φορντ στην Ουάσινγκτον. Κατά τη διάρκεια της τρίτης σκηνής, αφού προηγήθηκε μία σκηνή που προκάλεσε πολλά γέλια στο κοινό ο Λίνκολν, ενώ γελούσε πυροβολήθηκε. Ο Τζον Γουίλκς Μπουθ, γνωστός ηθοποιός και κατάσκοπος της Συνομοσπονδίας από το Μαίρυλαντ, μπήκε στο προεδρικό θεωρείο και πυροβόλησε τον Λίνκολν στο πίσω μέρος της κεφαλής, από πίσω. Ο Λίνκολν έχασε τις αισθήσεις του και σωριάστηκε αναίσθητος με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Ο Λίνκολν αφού μεταφέρθηκε απέναντι, σε ένα σπίτι, μετά από εννέα ώρες που βρισκόταν σε κώμα απεβίωσε το επόμενο πρωί στις 7:22. Ο Μπουθ αρχικά ξέφυγε και κατέφυγε σε μια φάρμα στα βόρεια της Βιρτζίνια, όπου τελικώς στις 26 Απριλίου στρατιώτες της Ένωσης τον εντόπισαν και τον σκότωσαν.
Εμμανουήλ Βαζαίος

Ο Εμμανουήλ Βαζαίος γεννήθηκε στη Σαντορίνη το 1899 και ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και στα χρόνια της γερμανικής κατοχής στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου με το προσωνύμιο «Καπετάν Βαζαίος».

 Φοίτησε στην Ελληνογαλλική Εμπορική Σχολή Σαντορίνης και κατόπιν δούλεψε ως διερμηνέας στη γαλλική ναυτική αποστολή και έπειτα στο εμπορικό γραφείο της γαλλικής πρεσβείας. Το 1919 κατετάγη στο στρατό όπου και παρέμεινε έως και τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1932 παρακολούθησε τη Σχολή Τοπογραφίας της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Παντρεύτηκε στη Θήρα το 1936 την Μαρουσώ Σιγάλα και εγκαταστάθηκαν στην Κόρινθο. Το 1937 στάλθηκε στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Έλαβε μέρος και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ως Ταγματάρχης του 40ου συντάγματος Ευζώνων και διακρίθηκε για τις διοικητικές ικανότητες και την αυτοθυσία του κερδίζοντας το σεβασμό και την εκτίμηση των στρατιωτών του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τιμήθηκε με το με αριστείο ανδρείας το 1941. Συνδέθηκε με την οργάνωση Ε.Σ. («Εθνικός Στρατός») και συγκρότησε ανεξάρτητη ομάδα στα όρια Κορινθίας και Αργολίδας η οποία αργότερα αυτοδιαλύθηκε, κατόπιν απαίτησης του ΕΛΑΣ σύμφωνα με το Σύμφωνο του Δυρραχίου. Ο Βαζαίος με λίγους αξιωματικούς και οπλίτες του Ε.Σ προσχωρούν στον ΕΛΑΣ, όπου διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος της III Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τον ΕΛΑΣ, όπως η Μάχη της Στυμφαλίας, ενώ στην απελευθέρωση του Αχλαδόκαμπου έδωσε μάχη με τα τάγματα ασφαλείας αφού προηγουμένως τα κάλεσε ανεπιτυχώς να παραδοθούν. Πολέμησε και στα Δεκεμβριανά ως διοικητής του 6ου Συντάγματος (έφθασε στην Αθήνα στις 6/12/44). Φυλακίστηκε 10 μήνες στην Κόρινθο λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ενώ από το 1946 εξορίστηκε στη Σέριφο, την Ικαρία, τη Θήρα και τη Μακρόνησο. Το 1947 παραπέμφθηκε σε δίκη με το αίτημα της απόταξης και την κατηγορία ότι συμμετείχε στο ΕΑΜ -ΕΛΑΣ. Η απόφαση ήταν καταδικαστική και ξαναεξορίστηκε στη Μακρόνησο ως το 1951. Λόγω της συμμετοχής του στο ΕΑΜ, υπέστη έκπτωση του βαθμού του και στέρηση της στρατιωτικής του σύνταξης. Το 1952 αποκαταστάθηκε στον ΕΣ ως αντ/χης ε.α, αφού έκανε δήλωση εγγράφως ότι παρασύρθηκε και κακώς έπραξε παραμένοντας στον ΕΛΑΣ. Τις εμπειρίες του από τον αγώνα κατά των κατακτητών τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον (σελ.137), που εκδόθηκε στην Κόρινθο το 1961 από την Εφημερίδαν της Κορίνθου. Εμ. Βαζαίος: Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον, Κόρινθος 1961 Θηραϊκά νέα, τεύχος Οκτωβρίου 1997 Ηλία Παπαστεργιόπουλου: Ο Μωρηάς στα όπλα (Εθνική Αντίσταση 1941-1944), Έρευνα και Κριτική της Νεοελληνικής ιστορίας, εξάτομο, Αθήνα 1965-1980
Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον

Η Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον (περί το 1428 - 1493) ήταν τρίτη κόρη και παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ, είχε άλλους δυο μικρότερους αδελφούς ανάμεσα στους οποίους ο μελλοντικός Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας. Η Ιωάννα είχε "την ατυχία να είναι κουφή και χαζή" και έμεινε γνωστή σαν "η σιωπηλή κυρία", χρησιμοποιούσε τη νοηματική γλώσσα για να συνεννοηθεί με το κοινό πράξη που θεωρήθηκε εκείνη την εποχή αγενής. Στις 18 Οκτωβρίου 1440 η Ιωάννα συμφωνήθηκε να παντρευτεί τον 3ο κόμη του Άνγκους αλλά εκείνος πέθανε πρόωρα πριν πραγματοποιηθεί ο γάμος (1446), το 1445 στάλθηκε στη Γαλλία που παρέμεινε μέχρι το 1457. Η υπόσχεση που της είχαν δώσει να παντρευτεί τον δελφίνο της Γαλλίας δεν προχώρησε λόγω της ανικανότητας της να μιλήσει. Η Ιωάννα παντρεύτηκε πριν τις 15 Μαίου 1459 τον Ιάκωβο τέταρτο βαρόνο του Νταλκέιθ και πήραν σαν δώρο την πρώτη κομητεία του Μόρτον. Μια παπική απαλλαγή απαιτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1463 επειδή ήταν δεύτερου ή τρίτου βαθμό συγγενείς, η Ιωάννα και ο σύζυγος της δεν επιθυμούσαν να προχωρήσει ο γάμος αλλά πιέστηκε έντονα από τον αδελφό της Ιάκωβο Β΄ και αναγκάστηκε τελικά να υποκύψει. Η Ιωάννα πέθανε το 1493 λίγους μήνες πριν τον σύζυγο της.

 Ο κόμης και η κόμισσα του Μόρτον τάφηκαν μαζί στη χορωδία της ενοριακής εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Μπάκλεχ γνωστή σαν Κολλεγιακή εκκλησία του Νταλκέιθ στο Μιντλόδιαν της Σκωτίας. Το "Μνημείο του Μόρτον" στον τάφο τους είναι καλυμμένο με δυο πέτρινες μορφές, είναι η παλιότερη αναπαράσταση κουφού ανθρώπου στον κόσμο. Η χορωδία βρίσκεται σήμερα στα ερείπια, ο τάφος ανοιχτός και τα πρόσωπα έχουν παραμορφωθεί, τα χέρια τους βρίσκονται σε στάση προσοχής και έχουν καταστραφεί στη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, ένας σύγχρονος επισκέπτης αναφέρει : "απλά σκαλισμένες μορφές με Εραλδικά σύμβολα". Μια ομάδα εθελοντών δημιούργησε ένα προστατευτικό κάλυμμα πάνω από τις μορφές για να τις προστατεύσει λόγω της ιστορικής τους αξίας (2005). Με τον σύζυγο της Ιάκωβο απέκτησε : Τζων Ντάγκλας, 2ος κόμης του Μόρτον Ιάκωβος Τζανέτ, παντρεύτηκε τον Σερ Πάτρικ Χέπμπορν,1ο κόμη του Μπόθγουελ. Ελισάβετ, αναφέρεται σε διάταγμα (1479). George Edward Cokayne The Complete Peerage of England Scotland Ireland Great Britain and the United Kingdom, Extant Extinct or Dormant, Vol. 1, ed. Vicary Gibbs (London: The St. Catherine Press Ltd., 1910) Herbert Maxwell, A History of the House of Douglas, From the Earliest Times Down to the Legislative Union of England and Scotland, Vol. 1 (London: Fremantle & Co., 1902) The Scots Peerage William Guthrie, A General History of Scotland from the Earliest Account to the Present Time, Vol. 4 (London: A. Hamilton, 1767)
Θανασαίικα Άρτας

Τα Θανασαίικα είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 73 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχουν από την πόλη περίπου 5 χιλιόμετρα.Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Θανασαίικα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αρταίων με έδρα την Άρτα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Θανασαίικα παρέμειναν στο Δήμο Αρταίων. Τα Θανασαίικα μαζί με τα Συγγουνέικα και τους Κωστακιούς αποτελούν την τοπική κοινότητα Κωστακιών με συνολικό πληθυσμό 2.133 κατοίκους.

 Τα Θανασαίικα βρίσκονται δίπλα στις εγκαταστάσεις των σχολών του ΤΕΙ Ηπείρου και γειτνιάζουν με τους Κωστακιούς και τη Γαβριά. Ο οικισμός συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας–Κορωνησίας. Τον οικισμό εξυπηρετούν οι γραμμές Άρτα - Βίγλα, Άρτα - Μύτικα, Άρτα - Κορωνησία και Πέτα - Ανέζα του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 73 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 32 κατοίκους.Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Πέτρος Λάμπρου

Ο Πέτρος Λάμπρου (1944) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ. Έχει διατελέσει γενικός διευθυντής του ΕΟΜΜΕΧ, γενικός γραμματέας του υπουργείου Βιομηχανίας, γενικός διευθυντής της Εμπορικής Τράπεζας, διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ και διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας. Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και μέχρι τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ το 1996, ήταν ο διαχειριστής των οικονομικών του Κινήματος.

 Γεννήθηκε το 1944 στο Δίστομο Βοιωτίας. Ο πατέρας του, Ιωάννης Λάμπρου, υπήρξε αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε μέλος του ΠΑΚ Εσωτερικού, και συνδέθηκε στενά με στελέχη που μετέπειτα πρωταγωνίστησαν στην πολιτική ζωή της Ελλάδας μέσω του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Αντώνης Λιβάνης, ο Κώστας Λαλιώτης και ο Θανάσης Τσούρας. Νυμφεύθηκε την κόρη του γνωστού επιχειρηματία και προέδρου της ΑΕΚ Λουκά Μπάρλου.Ξεκίνησε την καριέρα του από τον ιδιωτικό τομέα και στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν οικονομικός διευθυντής στα εργοστάσια «Βωξίτες Ελικώνος» της οικογένειας Μπάρλου στη Βοιωτία. Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, διετέλεσε γενικός διευθυντής του ΕΟΜΜΕΧ από το 1981 ως το 1985, με πρόεδρο τη Βάσω Παπανδρέου. Στη συνέχεια έγινε γενικός γραμματέας του υπουργείου Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (1985 - 1987) και γενικός διευθυντής της (κρατικής τότε) Εμπορικής Τράπεζας (1987 - 1989). Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τοποθετήθηκε διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ (1993 - 1997) και στη συνέχεια διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας (1997 - 2004).