Τατουάζ

Το τατουάζ ή δερματοστιξία είναι ο σκόπιμος στιγματισμός του δέρματος με διάφορες τεχνικές που προκαλούν πληγές και επιπλέον κυρίως περιλαμβάνουν την βίαια εισαγωγή ξένων ουσιών στο χόριο ή κυρίως δέρμα το οποίο αποτελεί την εσωτερική στιβάδα του με σκοπό την μόνιμη αλλαγή της εμφάνισής του.

 Η λέξη tattoo, ή tattow στον 18ο αι., είναι δανεισμένη από την Πολυνησιακή λέξη tatau, που σημαίνει ορθός, έντεχνος. Το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης δίνει την ετυμολογία της λέξης tattoo σαν «Στον 18ο αι. tattaow, tattow. Στα νησιά της Πολυνησίας (Ταϊτή, Σαμόα, Τόνγκα, κλπ) tatau. Στους Νήσους Μαρκέζα, Tatu.». Πριν την εισαγωγή της Πολυνησιακής λέξης στο λεξιλόγιο, η πρακτική του τατουάζ περιγραφόταν στη Δύση ως τσιμπήματα, ζωγραφική ή χρώση. Οι ναυτικοί κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους λάνσαραν αργότερα, τόσο τη λέξη όσο την επαναφορά της ιδέας του τατουάζ στην Ευρώπη. Δεν θα πρέπει να γίνεται σύγχυση με την προέλευση της λέξης που αφορά το στρατιωτικό εμβατήριο- δείτε επίσης στρατιωτικό τατουάζ. Σε αυτήν την περίπτωση, η Αγγλική λέξη τατουάζ προέρχεται από την Ολλανδική λέξη taptoe (Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης). Η πρώτη γραπτή αναφορά στη λέξη tattoo (ή tatau), εμφανίζεται στο ημερολόγιο του Τζόζεφ Μπανκς (24 Φεβρουαρίου 1743 - 19 Ιουνίου 1820), του φυσιοδίφη στο πλοίο HMS Endeavour του εξερευνητή Κουκ: «Τώρα θα κάνω αναφορά στον ανεξίτηλο τρόπο που σημαδεύουν τον εαυτό τους, ο καθένας τους σημαδεύεται τόσο ανάλογα από το χιούμορ του ή τη διάθεσή του». Η λέξη «tattoo» εισήχθη στην Ευρώπη από τον εξερευνητή Τζέιμς Κουκ, όταν επέστρεψε το 1769 από το πρώτο του ταξίδι στην Αϊτή και τη Νέα Ζηλανδία. Στη αφήγησή του για το ταξίδι, αναφέρεται σε μια δραστηριότητα που ονομάζεται «tattaw». Πρότερα αυτού περιγραφόταν σαν σημάδεμα, ζωγραφική, ή χρώση. Οι θαυμαστές του τατουάζ μπορεί να αναφέρονται στα τατουάζ ως «μελάνι», «κομμάτια», «τέχνη του δέρματος» «τέχνη του τατουάζ», «τατς», ή «δουλειά», ενώ οι δημιουργοί ως «καλλιτέχνες του τατουάζ», «τατούερς», ή «τατούιστς» και τα μέρη όπου εργάζονται ως «καταστήματα τατουάζ», «στούντιο τατουάζ» ή «αίθουσες τατουάζ». Οι γκαλερί τέχνης του εκφράζουν την κυρίαρχη τάση της εποχής διοργανώνουν εκθέσεις τόσο για συμβατικά όσο και για προσαρμοσμένα σχέδια τατουάζ, όπως η Μπιγιόντ Σκιν του Μουσείου του Κρόιντον. Σχέδια τατουάζ με πνευματικά δικαιώματα τα οποία παράγονται μαζικά και στέλνονται σε καλλιτέχνες τατουάζ είναι γνωστά σαν «φλας», ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα του βιομηχανικού σχεδίου. Οι σελίδες με τα σχέδια φλας είναι αναρτημένες σε εμφανή μέρη πλήθους αιθουσών τατουάζ για να παρέχουν τόσο έμπνευση όσο και έτοιμα τατουάζ για τους πελάτες. Η Ιαπωνική λέξη Ιρεζούμι (入れ墨) σημαίνει «εισαγωγή του μελανιού» και μπορεί να αναφέρεται στα τατουάζ που προκύπτουν με τη χρήση tebori, με την παραδοσιακή Ιαπωνική μέθοδο με τα χέρια, με τη Δυτικού-τύπου μηχανή, ή εν πάση περιπτώσει, με οποιαδήποτε μέθοδο τατουάζ που χρησιμοποιείται για την εισαγωγή του μελανιού. Η πιο συνηθισμένη ορολογία που χρησιμοποιείται για τα παραδοσιακά Ιαπωνικά τατουάζ είναι η Χοριμόνο (彫り物, 彫物). Οι Ιάπωνες μπορεί να χρησιμοποιήσουν τον όρο «τατουάζ» αναφερόμενοι σε μη-Ιαπωνικού τύπου τρόπου τατουάζ. Ο ανθρωπολόγος Χένρυ Λινγκ Ροθ στα 1900 περιέγραψε τέσσερις μεθόδους σημαδέματος του δέρματος και πρότεινε να διακρίνονται σύμφωνα με τα ονόματα «tatu», «Tā moko», «cicatrix» και «keloid». Η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας διακρίνει πέντε τύπους τατουάζ: Τα τραυματικά τατουάζ, τα οποία επίσης αναφέρονται σαν «φυσικά τατουάζ» και προέκυψαν ύστερα από τραυματισμούς, ειδικά από την άσφαλτο μετά από τροχαία, ή τραυματισμούς από μύτη μολυβιού. Τα ερασιτεχνικά τατουάζ και τα επαγγελματικά τατουάζ τόσο αυτά που προέκυψαν μέσω των παραδοσιακών μεθόδων όσο και αυτά με τη χρήση μοντέρνων μηχανών. Τα αισθητικά τατουάζ επίσης γνωστά ως μόνιμο μακιγιάζ. Τα λειτουργικά τατουάζ και τα ιατρικά τατουάζ. Σύμφωνα με τον Τζωρτζ Όργουελ, οι ανθρακωρύχοι μπορούσαν να αναπτύξουν χαρακτηριστικά τατουάζ που οφείλονταν στη σκόνη του κάρβουνου που εισχωρούσε στις πληγές τους. Αυτό επίσης μπορεί να συμβεί με ουσίες όπως το μπαρούτι. Παρόμοια, ένα τραυματικό τατουάζ προκύπτει όταν μια ουσία όπως η άσφαλτος τρίβεται μέσα σε μια πληγή που είναι αποτέλεσμα κάποιου είδους ατυχήματος ή τραυματισμού. Αυτές οι ουσίες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αφαιρεθούν καθώς έχουν την τάση να απλώνονται σε αρκετές στρώσεις του δέρματος κάνοντας, ανάλογα με την περιοχή, αναπόφευκτη τη δημιουργία ουλών ή μόνιμου αποχρωματισμού. Το τατουάζ αμαλγάματος είναι όταν σωματίδια οδοντιατρικού αμαλγάματος εμφυτεύονται στους μαλακούς ιστούς τους στόματος, συνήθως στα ούλα, κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ή αφαίρεσης σφραγίσματος. Άλλο παράδειγμα δημιουργίας τραυματικών τατουάζ είναι το αποτέλεσμα ενός σκόπιμου ή τυχαίου τραυματισμού με ένα μολύβι ή στυλό, αφήνοντας γραφίτη ή μελάνι κάτω από το δέρμα. Πολλά τατουάζ χρησιμεύουν σαν τελετουργίες, σαν σύμβολα που υποδηλώνουν τη θέση και την ιεραρχία, σαν σύμβολα θρησκευτικής και πνευματικής αφοσίωσης, σαν διακοσμητικά στοιχεία που υποδουλώνουν τη γενναιότητα, σαν σεξουαλικά θέλγητρα και σύμβολα γονιμότητας, σαν διακηρύξεις αγάπης, σαν τιμωρίες, σαν φυλαχτά, σαν προστασία και σαν σύμβολα των περιθωριακών, των σκλάβων και των κατάδικων. Ο συμβολισμός και ο αντίκτυπος των τατουάζ ποικίλλει ανάλογα τα διαφορετικά μέρη και κουλτούρες. Τα τατουάζ μπορεί να υποδεικνύουν το πως νιώθει το άτομο για ένα συγγενικό του πρόσωπο (συνήθως τη μητέρα/τον πατέρα ή την κόρη/τον γιο), ή σχετικά με ένα μη συγγενικό του πρόσωπο. Σήμερα, οι άνθρωποι επιλέγουν να κάνουν τατουάζ για καλλιτεχνικούς, αισθητικούς, συναισθηματικούς/αναμνηστικούς, θρησκευτικούς και μαγικούς λόγους και για να συμβολίσουν είτε ότι είναι μέλη, είτε την ταυτοποίησή τους σε συγκεκριμένες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου των εγκληματικών οργανώσεων (δείτε τατουάζ εγκληματιών) είτε μιας συγκεκριμένης ομάδας που υποδηλώνει την εθνικότητα ή τη σχέση με ομάδες που αφορούν στη κοινωνική δομή. Ορισμένοι Μαορί μέχρι και σήμερα επιλέγουν να έχουν πολύπλοκα τατουάζ moko στο πρόσωπό τους. Στην Καμπότζη, στο Λάος και την Ταϊλάνδη τα τατουάζ γιάντρα χρησιμεύουν για την προστασία από το κακό και για να φέρουν καλή τύχη. Τα Βιβλικά τατουάζ στη δυτική κουλτούρα είναι ακόμα πολύ δημοφιλή. Πλήθος κόσμου κατά βάση Χριστιανοί έχουν έναν ψαλμό ή στίχο από τη Βίβλο σε τατουάζ στο σώμα τους αν και ορισμένοι άνθρωποι έχουν τατουάζ που έχουν σχέση με τη Βίβλο ακόμα και αν δεν είναι Χριστιανοί. Δημοφιλείς στίχοι είναι οι, κατά Ιωάννην 3:16, προς Φιλιππησίους 4:13 και Ψαλμοί 23. Στις Φιλιππίνες συγκεκριμένες φυλές έχουν την πεποίθηση πως τα τατουάζ έχουν μαγικές ιδιότητες και προστατεύουν όποιον τα έχει. Τα περισσότερα τατουάζ στις Φιλιππίνες είναι σχετικά με τα επιτεύγματα της ζωής ή της θέσης στη φυλή αυτού που τα έχει. Εκτενή διακοσμητικά τατουάζ είναι συνηθισμένα ανάμεσα στα μέλη παραδοσιακών freak show και σε καλλιτέχνες του θεάματος που ακολουθούν την παράδοσή τους. Ταυτοποίηση Επίσης, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει τατουάζ παρά τη θέλησή τους. Ένα πασίγνωστο παράδειγμα είναι το σύστημα αναγνώρισης των κρατούμενων των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Οι Ναζί υιοθέτησαν αυτήν την πρακτική του σημαδέματος στο στρατόπεδο Άουσβιτς το 1941 ώστε να ταυτοποιούν τα πτώματα των καταγεγραμμένων κρατούμενων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κατά τη καταγραφή, χάραζαν το περίγραμμα των ψηφίων του αύξοντα αριθμού καταγραφής, στους βραχίονες των κρατουμένων. Τα τατουάζ έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί σαν μέθοδος ταυτοποίησης με άλλους τρόπους. Ήδη από την εποχή της Δυναστείας του Ζου, οι Κινεζικές Αρχές θα χρησιμοποιήσουν τα τατουάζ προσώπου ως μέσο τιμωρίας για συγκεκριμένα εγκλήματα ή για να μαρκάρουν φυλακισμένους ή σκλάβους. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Ρωμαίοι στρατιώτες ήταν υποχρεωμένοι από τον Νόμο να έχουν αναγνωριστικά τατουάζ στα χέρια τους προκειμένου να κάνουν δύσκολη τη λιποταξία τους. Οι μονομάχοι και οι σκλάβοι έκαναν για παρόμοιους λόγους τατουάζ: σκλάβοι που εξάγονταν σημαδεύονταν με τις λέξεις «πληρωμένος φόρος» και ήταν συνηθισμένη τακτική να τους γίνονται τατουάζ στο μέτωπο με τη φράση «Σταματήστε με είμαι φυγάς». Λόγω των Βιβλικών αναφορών που ήταν αντίθετες στη συγκεκριμένη τακτική, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ απαγόρευσε το τατουάζ προσώπου γύρω στο 330 μ.Χ. και η Δεύτερη Σύνοδος της Νίκαιας απαγόρευσε το 787 μ.Χ. οποιαδήποτε σημάδευση του σώματος ως πρακτική που ακολουθούσαν οι Παγανιστές. Κατά την περίοδο της πρώιμης επαφής μεταξύ των Μαορί και των Ευρωπαίων, οι Μαορί κυνηγούσαν και αποκεφάλιζαν ο ένας τον άλλον για τα τατουάζ moko τους, τα οποία αντάλλασσαν με ευρωπαϊκά αντικείμενα όπως τα τσεκούρια και τα πυροβόλα όπλα. Τα moko τατουάζ ήταν σχέδια προσώπου που έκαναν και οι γυναίκες και οι άντρες για να δηλώσουν την καταγωγή τους, την κοινωνική τους θέση και την κατάστασή τους μέσα στη φυλή. Η τέχνη του τατουάζ εκλαμβανόταν σαν ένα ιερό σημάδι ταυτοποίησης ανάμεσα στους Μαορί και ακόμα, θεωρείτο σαν το μέσο για να αποθηκεύσει κάποιος το τάπου (tapu) του ή το πνεύμα του στη μετά θάνατον ζωή. Μερικές φορές τα τατουάζ χρησιμοποιούνται από τους ιατροδικαστές για να τους βοηθήσουν στην ταυτοποίηση καμμένων, σε προχωρημένη σήψη ή ακρωτηριασμένων πτωμάτων. Καθώς η χρωστική των τατουάζ βρίσκεται εγκλωβισμένη βαθιά στο δέρμα, τα τατουάζ είναι δύσκολο να καταστραφούν ακόμα και αν το δέρμα καεί. Τατουάζ γίνονται και σε ζώα, αν και σπάνια για διακοσμητικούς λόγους. Τα κατοικίδια, τα ζώα επιδείξεων, τα καθαρόαιμα άλογα και τα κτηνοτροφικά ζώα μερικές φορές σημαδεύονται με σημάδια ταυτότητας και άλλα. Η τεχνική του μαρκαρίσματος χρησιμοποιείται για παρόμοιους λόγους και συνήθως γίνεται χωρίς τη χρήση αναισθησίας, μα διαφέρει από την τεχνική του τατουάζ καθώς κατά τη διαδικασία δεν χρησιμοποιείται μελάνι ή βαφή. Τα κατοικίδια, σκύλοι και γάτες, μερικές φορές σημαδεύονται με ένα σειριακό αριθμό τατουάζ (συνήθως στο αυτί, ή στο εσωτερικό του μηρού) μέσω του οποίου οι ιδιοκτήτες τους μπορούν να τα αναγνωρίσουν, αν και η χρήση ενός μικροτσίπ είναι η περισσότερο αυξανόμενη δημοφιλής επιλογή. Η βιομηχανία της αισθητικής χειρουργικής συνεχίζει να βλέπει την ύπαρξη μιας ολοένα αυξανόμενης τάσης για θεραπείες τόσο με χειρουργικό τρόπο όσο και με μη επεμβατικό τρόπο (Gimlin 2002, Sullivan 2001). Όταν το τατουάζ χρησιμοποιείται για αισθητικούς λόγους, συμπεριλαμβάνει το μόνιμο μακιγιάζ και την κάλυψη ή εξουδετέρωση δυσχρωμιών του δέρματος. Λέγεται μόνιμο τατουάζ όταν το τατουάζ χρησιμοποιείται για να ενισχύσει είτε τα φρύδια, είτε τα χείλη (το περίγραμμα και/ή το γέμισμα), είτε τα μάτια (το περίγραμμα), είτε ακόμα τις κρεατοελιές, συνήθως με φυσικές αποχρώσεις καθώς ο σχεδιασμός προορίζεται να μοιάζει με μακιγιάζ. Μια αυξανόμενη τάση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία είναι να γίνονται καλλιτεχνικά τατουάζ θηλών πάνω από τις χειρουργικές ουλές των μαστεκτομών. «Όλο και περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να μην κάνουν αποκατάσταση στο στήθος τους μετά τη μαστεκτομή αλλά να κάνουν τατουάζ πάνω στον ουλώδη ιστό... Το τατουάζ μαστεκτομής θα γίνει μια ακόμα επιλογή για τις πρώην καρκινοπαθείς ασθενείς και μια συνειδητή επιλογή για τα άτομα ώστε να ανακτήσουν τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους μετά τον καρκίνο και να αποδείξουν μια και καλή ότι ο καρκίνος του μαστού δεν αφορά μόνο μια ροζ κορδέλα.» Παρόλα αυτά, το τατουάζ θηλών σε στήθη που έχουν αποκατασταθεί εξακολουθεί να έχει μεγάλη ζήτηση. Τα λειτουργικά τατουάζ χρησιμοποιούνται πρωτίστως για έναν άλλο σκοπό πέραν της αισθητικής. Μια τέτοια χρήση είναι το τατουάζ σε ασθενείς με Αλτσχάιμερ με τα ονόματά τους, ώστε η αναγνώρισή τους να είναι εύκολη σε περίπτωση εξαφάνισής τους. Τα ιατρικά τατουάζ χρησιμοποιούνται για να εξασφαλίσουν τη σωστή τοποθέτηση των εργαλείων κατά την επαναλαμβανόμενη εφαρμογή της ακτινοθεραπείας και της θηλαίας άλω σε ορισμένες μορφές αποκατάστασης του μαστού. Τα τατουάζ έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για να μεταφέρουν ιατρικές πληροφορίες σχετικά με το ασθενή (π.χ., την ομάδα αίματος, την ιατρική του κατάσταση, κ.λπ.). Επιπλέον, τατουάζ σε χρωματικούς τόνους του δέρματος χρησιμοποιούνται για την κάλυψη της λεύκης, μιας διαταραχής στη χρώση του δέρματος. Τα τατουάζ ομάδας αίματος των SS (Γερμανικά: Blutgruppentätowierung) τα έκαναν τα μέλη των Waffen-SS της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να ταυτοποιείται ο τύπος του αίματος τους. Μετά τον πόλεμο, το τατουάζ υπήρξε η πρώτη ένδειξη, αν όχι η τέλεια απόδειξη ότι κάποιος υπήρξε μέλος των Waffen-SS, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα την πιθανή σύλληψη και ποινική δίωξή του. Αυτό οδήγησε ορισμένα πρώην μέλη των Waffen-SS να αυτοπυροβολούνται στο χέρι με σκοπό να αφαιρέσουν το τατουάζ αφήνοντάς τους με ουλές όπως είναι αυτές που προκύπτουν ύστερα από τον εμβολιασμό της ευλογιάς, καθιστώντας την αφαίρεση λιγότερο προφανή. Πιθανώς τα τατουάζ επίσης χρησιμοποιήθηκαν στην αρχαία ιατρική σαν μέρος της θεραπείας του ασθενή. Το 1898, ο γιατρός Ντάνιελ Φουγκέτ, έγραψε ένα άρθρο σχετικά με τα «ιατρικά τατουάζ» που γίνονταν στην Αρχαία Αίγυπτο, στο οποίο περιγράφει τα σημάδια από τατουάζ που βρέθηκαν στις γυναικείες μούμιες που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή Ντέιρ ελ-Μπαχάρι. Υπέθεσε πως τα τατουάζ και άλλα σημάδια που παρατηρήθηκαν στα σώματα μπορεί να είχαν φαρμακευτικό ή θεραπευτικό σκοπό. «Η εξέταση αυτών των ουλών, ορισμένων λευκών, άλλων μπλε, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι δεν είναι, κατ' ουσία, διακοσμητικό στοιχείο, αλλά μια καθιερωμένη θεραπεία για την πάθηση της πυέλου, πιθανότατα της χρόνιας πυελικής περιτονίτιδας.» Διατηρημένα τατουάζ σε αρχαία μουμιοποιημμένα ανθρώπινα σώματα αποκαλύπτουν ότι η τεχνική του τατουάζ εξασκούνταν σε όλο τον κόσμο για πολλούς αιώνες. Οι Αινού, ιθαγενείς της Ιαπωνίας, παραδοσιακά είχαν τατουάζ προσώπου, όπως και οι Αυστροασιάτες. Σήμερα, κάποιος μπορεί να βρει φυλές με τατουάζ προσώπου όπως τους Αταγιάλ (Atayal), τους Σιντίκ (Seediq), τους Τρουκού (Truku) και τους Σαΐσιγιατ (Saisiyat) στην Ταϊβάν, τους Βέρβερους της Ταμάζγκα (Tamazgha, Νότια Αφρική), τους Γιορούμπα, τους Φουλάνι (Fulani) και Χαούσα (Hausa) της Νιγηρίας και τους Μαορί της Νέας Ζηλανδίας. Η χρήση τατουάζ ήταν συνηθισμένη τακτική ανάμεσα σε ορισμένα εθνικά φύλα στη Νότια Κίνα, στην Πολυνησία, στην Αφρική, στο Βόρνεο, στην Καμπότζη, στην Ευρώπη, στην Ιαπωνία, στα Νησιά Μενταβάι Ρίτζενσι (Mentawai Islands Regency), στη Μεσοαμερική, στη Νέα Ζηλανδία, στη Βόρεια Αμερική και στη Νότια Αμερική, στις Φιλιππίνες, στην Εποχή του Σιδήρου στη Βρετανία και στην Ταϊβάν. Είναι μύθος πως η σύγχρονη αναβίωση του τατουάζ προέρχεται από τα τρία ταξίδια του καπετάνιου Τζέιμς Κουκ στον Νότιο Ειρηνικό στα τέλη του 1700. Βεβαίως, τα ταξίδια του Κούκ και η διάδοση των κειμένων και των εικόνων τους έφερε μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σχετικά με τα τατουάζ (και όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, εισήγαγε τη λέξη «tattow» στις δυτικές γλώσσες), όμως οι Ευρωπαίοι είχαν τατουάζ καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας τους. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού του Κουκ το 1768, ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για τα επιστημονικά θέματα και ο βοτανολόγος της αποστολής, Σερ Τζόζεφ Μπανγκς, καθώς και ο καλλιτέχνης Σίδνεϊ Πάρκινσον και πολλά άλλα μέλη του πληρώματος, επέστρεψαν στην Αγγλία έχοντας κάνει τατουάζ, αν και πολλοί από αυτούς είχαν ήδη προϋπάρχουσα τατουάζ. Ο Μπανγκς ήταν σημαίνον μέλος της Αγγλικής αριστοκρατίας και είχε αποκτήσει τη θέση του με τον Κουκ προσφέροντας το τότε αστρονομικό ποσό των δέκα χιλιάδων λιρών στην εκστρατεία. Με τη σειρά του, ο Κουκ έφερε πίσω μαζί του ένα άνδρα από τη νήσο Ραϊάτε (Raiate) που είχε τατουάζ, τον Ομάι (Omai), τον οποίο παρουσίασε στον Βασιλέα Γεώργιο και τη Βρετανική αυλή. Στα επόμενα δρομολόγια, άλλα μέλη του πληρώματος, από αξιωματικούς, όπως ο Αμερικανός Τζον Λεντιαρντ μέχρι απλούς ναύτες, απέκτησαν τατουάζ. Ο πρώτος καταγεγραμμένα επαγγελματίας καλλιτέχνης τατουάζ στη Βρετανία εγκαταστάθηκε στο λιμάνι του Λίβερπουλ τη δεκαετία του 1870. Στη Βρετανία το τατουάζ ήταν ακόμα στενά συνδεδεμένο με τους ναύτες και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα ή ακόμα και την εγκληματική τάξη, όμως από τη δεκαετία του 1870 είχε γίνει μόδα ανάμεσα σε ορισμένα μέλη των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, συμπεριλαμβανομένου και της αριστοκρατίας και στην αριστοκρατική του μορφή μπορούσε να είναι μια δαπανηρή και μερικές φορές επώδυνη διαδικασία. Μια έντονη ταξική διαίρεση σχετικά με την αποδοχή της πρακτικής συνεχίστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Βρετανία. Πρόσφατα μία τάση έχει εμφανιστεί με τον εμπορικό όρο «Στικ εντ Ποοκ» τατουάζ, όπου ο χρήστης αφού αποκτήσει το κουτί με τα σύνεργα «Κάντο μόνος σου» το οποίο περιέχει βελόνες, μελάνι και μια συλλογή από προτάσεις μάρκετινγκ, χαράσσει μόνιμα ο ίδιος βασικά σχέδια. Καθώς τα περισσότερα τατουάζ στις ΗΠΑ έγιναν από ερασιτέχνες της Πολυνησίας και της Ιαπωνίας, η ζήτηση για καλλιτέχνες τατουάζ ήταν μεγάλη στα μεγαλύτερα λιμάνια ανά τον κόσμο, κυρίως από Ευρωπαίους και Αμερικανούς στρατιώτες. Ο πρώτος καταγεγραμμένος επαγγελματίας καλλιτέχνης τατουάζ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήταν ο Γερμανός μετανάστης Martin Hildebrandt. Άνοιξε ένα κατάστημα στη Νέα Υόρκη το 1846 και γρήγορα έγινε δημοφιλής ανάμεσα στους στρατιώτες και ναύτες των στρατών τόσο της Ένωσης όσο και της Συνομοσπονδίας κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου. Ο Hildebrandt άρχισε να ταξιδεύει από στρατόπεδο σε στρατόπεδο για να κάνει τατουάζ στους στρατιώτες, μεγαλώνοντας τη δημοτικότητά του, καθώς επίσης ξεκίνησε την παράδοση να κάνουν τατουάζ οι Αμερικανοί στρατιώτες κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Λίγο μετά το τέλος του Εμφύλιου Πολέμου, τα τατουάζ έγιναν της μόδας μεταξύ των νεαρών ενηλίκων της ανώτερης τάξης. Η τάση αυτή διήρκεσε μέχρι τις αρχές του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Η εφεύρεση της ηλεκτρικής μηχανής τατουάζ προκάλεσε την πτώση της δημοτικότητας των τατουάζ ανάμεσα στους πλούσιους. Το μηχάνημα έκανε τη διαδικασία του τατουάζ ευκολότερη και φθηνότερη και ως εκ τούτου εξάλειψε το προηγούμενο καθεστώς που συμβόλιζαν τα τατουάζ καθώς τώρα ήταν προσιτά σε όλες τις κοινωνικοοικονομικές τάξεις. Από σύμβολο που αναπαριστούσε τον πλούτο, το τατουάζ μετατράπηκε σε ένα σημάδι που συνήθως βλέπουμε σε επαναστάτες και εγκληματίες. Παρά αυτήν την αλλαγή, το τατουάζ εξακολούθησε να είναι δημοφιλές μεταξύ των στρατιωτικών κάτι που παραδοσιακά συνεχίζεται έως και σήμερα. Με την πάροδο του χρόνου τα τατουάζ έχουν γίνει όλο και πιο δημοφιλή στις ΗΠΑ και σύμφωνα με μια μελέτη του 2006, σχεδόν το 25 τις εκατό των Αμερικανών μεταξύ των ηλικιών δεκαοκτώ και πενήντα έχουν ένα ή περισσότερα τατουάζ. Από τη δεκαετία του 1970, τo τατουάζ έχει γίνει βασικό κομμάτι της Δυτικής μόδας, συνηθισμένο ανάμεσα και στα δύο φύλα, σε όλες τις οικονομικές τάξεις και στις ηλικίες μεταξύ των μετεφηβικών χρόνων μέχρι τη μέση ηλικία. Για πολλούς νέους Αμερικανούς, το τατουάζ έχει αποκτήσει μια σαφώς διαφορετική έννοια από ό, τι για τις προηγούμενες γενιές. Το τατουάζ έχει «υποστεί ριζικό επαναπροσδιορισμό» και έχει αλλάξει από μια μορφή παραβατικότητας σε μια αποδεκτή μορφή έκφρασης. Το 2010, το 25 τις εκατό των Αυστραλών ηλικίας κάτω των 30 ετών είχαν τατουάζ. Το τατουάζ περιλαμβάνει την τοποθέτηση χρωστικής ουσίας στο χόριο μέρος του δέρματος, το στρώμα του δερματικού ιστού κάτω από την επιδερμίδα. Μετά την αρχική έγχυση, η χρωστική διασπείρεται σε όλο το ομογενοποιημένο κατεστραμμένο στρώμα κάτω της επιδερμίδας και άνω του χορίου, μέρος όπου η παρουσία μιας ξένης ουσίας ενεργοποιεί τα φαγοκύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος ώστε να καταπιούν τα σωματίδια της χρωστικής. Καθώς η επούλωση εξελίσσεται, οι κατεστραμμένες φολίδες της επιδερμίδας απομακρύνονται (εξαλείφοντας την επιφανειακή χρωστική) ενώ βαθύτερα στο δέρμα σχηματίζεται ιστός με τη κοκκοποίηση του δέρματος, ο οποίος αργότερα μετατρέπεται σε συνδετικό ιστό μετά την ανάπτυξη κολλαγόνου. Αυτό επιδιορθώνει το ανώτερο χόριο όπου η χρωστική εγκλωβίζεται εντός των ινοβλαστών και τελικά συμπυκνώνεται σε ένα στρώμα ακριβώς κάτω από το όριο ανάμεσα στο χόριο με την επιδερμίδα. Η παρουσία του εκεί είναι σταθεροποιημένη, όμως μακροπρόθεσμα (μετά από δεκαετίες) η χρωστική τείνει να μετακινείται βαθύτερα μέσα στο χόριο, φαινόμενο στο οποίο οφείλονται οι ξεθωριασμένες λεπτομέρειες των παλιών τατουάζ.Στις κουλτούρες ορισμένων φυλών παραδοσιακά δημιουργούσαν τα σχέδια των τατουάζ με το κόψιμο του δέρματος και τρίβοντας την προκύπτουσα πληγή με μελάνι, στάχτες και άλλες ουσίες. Mερικές κουλτούρες συνεχίζουν αυτή την πρακτική, η οποία μπορεί να θεωρηθεί συμπλήρωμα της τεχνικής του χαράγματος. Μερικοί πολιτισμοί δημιουργούν τα σημάδια του τατουάζ βάζοντας το μελάνι στο δέρμα τρυπώντας το με το χέρι, με τη χρήση αιχμηρών ραβδιών ή κόκαλα ζώων (φτιαγμένα σαν βελόνες) με διαμορφωμένους πήλινους δίσκους, ή στη σύγχρονη εποχή με τη χρήση βελονών. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος δημιουργίας τατουάζ στην εποχή μας είναι η ηλεκτρική μηχανή τατουάζ, η οποία εισάγει το μελάνι στο δέρμα μέσω μιας βελόνας ή ένα σύνολο βελονών που είναι συγκολλημένες σε μια μπάρα και η οποία εφαρμόζεται στο παλλόμενο τμήμα του μηχανήματος. Το τμήμα αυτό ταχύτατα και επαναλαμβανόμενα κατευθύνει τις βελόνες μέσα και έξω από το δέρμα, συνήθως με ρυθμό 80 με 150 φορές το δευτερόλεπτο. Αυτή η μοντέρνα τεχνική είναι συνήθως ασφαλής στο θέμα της υγιεινής. Οι βελόνες είναι μιας χρήσης που συσκευάζονται ξεχωριστά. Ο καλλιτέχνης τατουάζ πρέπει να πλένει τα χέρια του καθώς και την επιφάνεια που θα γίνει το τατουάζ. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται γάντια καθόλη τη διάρκεια και η πληγή θα πρέπει να σκουπίζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με κάποιο υγρό μαντιλάκι μιας χρήσης. Ο εξοπλισμός πρέπει να αποστειρώνεται σε πιστοποιημένο αεροσταγή λέβητα βρασμού (αυτόκλειστο) πριν και μετά από κάθε χρήση Η κυβέρνηση του Μέιτζί της Ιαπωνίας τον 19ο αι. έκρινε τα τατουάζ παράνομα, μια απαγόρευση που διατηρήθηκε για 70 χρόνια μέχρι την κατάργησή της το 1948. Από τις 6 Ιουνίου του 2012 απαγορεύτηκαν όλα τα νέα τατουάζ για τους εργαζόμενους της πόλης Οσάκα. Τα προϋπάρχοντα τατουάζ θα πρέπει να καλύπτονται με την κατάλληλη ενδυμασία. Οι κανονισμοί προστέθηκαν στους ηθικούς κώδικες της Οσάκας και οι εργαζόμενοι με τατουάζ ενθαρρύνθηκαν να τα αφαιρέσουν. Αυτό συνέβη εξαιτίας της στενής σχέσης των τατουάζ της Γιάκουζα ή του Ιαπωνικού οργανωμένου εγκλήματος, ύστερα από το περιστατικό τον Φεβρουάριο του 2012 όπου ένας κρατικός λειτουργός της Οσάκα απείλησε έναν μαθητή δείχνοντάς του το τατουάζ του. Τα τατουάζ έχουν αρνητική έννοια στην ιστορική Κίνα όπου οι εγκληματίες συχνά είχαν σημαδευτεί με τατουάζ. Η συσχέτιση των τατουάζ με τους εγκληματίες μεταδόθηκε από την Κίνα επηρεάζοντας την Ιαπωνία. Σήμερα τα τατουάζ θεωρούνται ταμπού στην Κινεζική κοινωνία. Οι Ρωμαίοι έκαναν τατουάζ στους εγκληματίες και τους σκλάβους και τον 19ο αιώνα αποφυλακισμένοι Αμερικανοί κατάδικοι και Βρετανοί λιποτάκτες αναγνωρίζονταν από τα τατουάζ τους. Οι αιχμάλωτοι στη Σιβηρία και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί έκαναν τατουάζ με έναν αριθμό για λόγους ταυτοποίησης. Σήμερα πολλοί φυλακισμένοι κάνουν τατουάζ στους εαυτούς τους ως ένδειξη του χρόνου που πέρασαν στη φυλακή. Οι Αμερικανοί ιθαγενείς επίσης χρησιμοποιούσαν τα τατουάζ σαν μέσο εκπροσώπησης της φυλής τους. Καθολικοί Κροάτες της Βοσνίας χρησιμοποίησαν θρησκευτικά Χριστιανικά τατουάζ, ειδικά παιδιών και γυναικών, για προστασία από τον εξαναγκαστικό προσηλυτισμό στο Ισλάμ κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής των Βαλκανίων. Στο βαθμό που αυτή η χρήση των τατουάζ στην κουλτούρα ή υποκουλτούρα προμήνυε την ευρέως διαδεδομένη δημοτικότητα τους στο γενικό πληθυσμό, τα τατουάζ εξακολουθούν να συσχετίζονται με την εγκληματικότητα. Τα τατουάζ στο πρόσωπο σε σχήμα δάκρυ είναι συνήθως συνδεδεμένα με τον αριθμό των ατόμων που έχει δολοφονήσει κάποιος. Αν και η γενική αποδοχή των τατουάζ είναι σε άνοδο στη Δυτική κοινωνία, εξακολουθούν να κουβαλάνε ένα βαρύ στίγμα μεταξύ ορισμένων κοινωνικών ομάδων. Τα τατουάζ γενικά εκλαμβάνονται ως ένα σημαντικό μέρος της κουλτούρας της Ρωσικής μαφίας. Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2004 σε 500 ενήλικες μεταξύ των ηλικιών 18 και 50, κατέληξε στο ότι υπάρχει σαφής σχέση ανάμεσα στο τατουάζ και την εγκληματικότητα. Το 72 της εκατό των ερωτηθέντων που είχαν τατουάζ στο πρόσωπο, στο λαιμό, στα χέρια ή δάκτυλα, είχαν περάσει περισσότερες από τρεις ημέρες στη φυλακή, σε σύγκριση με το 6 της εκατό του πληθυσμού χωρίς τατουάζ. Οι τρέχουσες πολιτιστικές αντιλήψεις σχετικά με το τατουάζ στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική έχουν επηρεαστεί σημαντικά από μακρόχρονα στερεότυπα βασισμένα σε αποκλίνουσες κοινωνικές ομάδες του 19ου και 20ου αιώνα. Ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική τα τατουάζ είχαν συσχετιστεί με τα στερεότυπα, τη λαογραφία και το ρατσισμό. Τη δεκαετία του 1960 και '70 ήταν που ο κόσμος συνέδεσε τα τατουάζ με τέτοιες περιθωριακές ομάδες όπως οι μηχανόβιοι και οι φυλακισμένοι. Σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες πλήθος φυλακισμένων και εγκληματικές συμμορίες χρησιμοποιούν χαρακτηριστικά τατουάζ για να υποδείξουν γεγονότα σχετικά με την εγκληματική τους δραστηριότητα, τις ποινές φυλάκισης και τη σχέση του με την εγκληματική οργάνωση. Ένα τατουάζ δάκρυ, για παράδειγμα, μπορεί να είναι συμβολικό μιας δολοφονίας, ή κάθε δάκρυ να αντιπροσωπεύει το θάνατο ενός φίλου. Ταυτόχρονα, μέλη του Αμερικανικού στρατού έχουν μια εξίσου καθιερωμένη και μακροχρόνια ιστορία με τα τατουάζ για να υποδείξουν στρατιωτικές μονάδες, μάχες, σκοτωμούς, κ.λ.π., μια σχέση που παραμένει διαδεδομένη ανάμεσα στους ηλικιωμένους Αμερικανούς. Στην Ιαπωνία τα τατουάζ σχετίζονται με τις εγκληματικές ομάδες της Γιάκουζα όμως υπάρχουν και ομάδες μη σχετιζόμενες με τη Γιάκουζα, όπως ο σύλλογος για το τατουάζ Fukushi Masaichi που αποσκοπεί στη διατήρηση του δέρματος πεθαμένων Ιαπώνων που είχαν εκτενή τατουάζ. Το τατουάζ είναι επίσης συνηθισμένο στις Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ανάλογα με τη επαγγελματική δραστηριότητα τα τατουάζ είναι αποδεκτά σε μια σειρά επαγγελμάτων στην Αμερική. Οι εταιρείες σε πολλούς τομείς ολοένα επικεντρώνονται στην πολυμορφία και την κοινωνική ένταξη. Η επικράτηση των γυναικών στη βιομηχανία του τατουάζ, παράλληλα με τον μεγαλύτερο αριθμό γυναικών που έχουν κάνει τατουάζ, οδηγούν στην αλλαγή των αρνητικών αντιλήψεων. Μια μελέτη για τα έφηβα κορίτσια χαρακτηρισμένα ως «υψηλού ρίσκου» (όπως ορίζεται από τη συνεχόμενη απουσία τους από το σχολείο και το σκασιαρχείο) έδειξε μια θετική συσχέτιση μεταξύ της τροποποίησης του σώματος και τα αρνητικά συναισθήματα προς το σώμα και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ωστόσο, η μελέτη επίσης κατέδειξε πως ένα ισχυρό κίνητρο σχετικά με την τροποποίηση του σώματος είναι η αναζήτηση «του εγώ και η επίτευξη κυριότητας και ελέγχου πάνω στο σώμα σε μια εποχή αυξανόμενη αποξένωσης». Πολλές μελέτες έχουν γίνει για τον πληθυσμό που έχει τατουάζ και για την αντίληψη της κοινωνίας σχετικά με τα τατουάζ. Τον Ιούνιο του 2006, το περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Δερματολογίας δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας τηλεφωνικής έρευνας του 2004. Βρέθηκε πως το 36% των Αμερικανών ηλικίας μεταξύ 18-29, το 24% ηλικίας μεταξύ 30-40 και το 15% μεταξύ των 41-51 είχαν ένα τατουάζ. Τον Σεπτέμβριο του 2006, το Ερευνητικό Κέντρο Πιου (Pew Research Center) διεξήγαγε μια τηλεφωνική έρευνα που έδειξε πως το 36% των Αμερικανών ηλικιών μεταξύ 18-25, το 40% των ηλικιών μεταξύ 26-40 και το 10% αυτών μεταξύ 41-64 είχαν ένα τατουάζ. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γενιά Χ και η Γενιά Υ δεν φοβούνται να εκφραστούν μέσω της εμφάνισής τους και το τατουάζ είναι η πιο δημοφιλής μορφή αυτο-έκφρασης. Τον Ιανουάριο του 2008, μια έρευνα που διεξήχθη διαδικτυακά από την εταιρεία Harris Interactive εκτίμησε πως το 14% του συνόλου των ενηλίκων στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ένα τατουάζ, ελαφρώς μειωμένο ποσοστό από το 2003, που ήταν 16%. Ανάμεσα στις ηλικιακές ομάδες, το 9% μεταξύ των ηλικιών 18-24, το 32% των ατόμων ηλικίας 25-29, το 25% μεταξύ 30-39 και το 12% εκείνων μεταξύ 40-49 είχαν τατουάζ, όπως και το 8% μεταξύ 50-64. Οι άντρες είναι ελάχιστα πιθανότερο να έχουν τατουάζ απ' ό,τι οι γυναίκες. Το Ρίτσμοντ στη Βιρτζίνια, έχει αναφερθεί ως μια από τις πόλεις με τα περισσότερα τατουάζ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διάκριση αυτή οδήγησε το Valentine Richmond History Center να δημιουργήσει μια διαδικτυακή έκθεση με τίτλο «Ιστορία, μελάνι: Το εγχείρημα Τατού αρκάιβ». Η εισαγωγή της έκθεσης σημειώνει πως, «Στο παρελθόν, η δυτική κουλτούρα συσχέτιζε τα τατουάζ με εκείνα τα άτομα που ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας, ωστόσο σήμερα, τα αναγνωρίζει σαν μια νόμιμη μορφή τέχνης και είναι ευρέως αποδεκτά ως μέρος της κυρίαρχης τάσης». Τα τατουάζ έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί στο μάρκετινγκ και τη διαφήμιση με τις εταιρείες να πληρώνουν ανθρώπους να κάνουν τατουάζ στο σώμα τους τα λογότυπά τους όπως το HBO, το Red Bull, η ASOS.com και το ρούμι Sailor Jerry's. Αυτή η μέθοδος διαφήμισης είναι γνωστή ως «σκινβερτάϊζιν». Το B.T.'s Smokehouse, μια ψησταριά στη Μασσαχουσέτη, πρόσφερε δωρεάν γεύματα εφ' όρου ζωής στους πελάτες που θα έκαναν τατουάζ το λογότυπό τους σε εμφανές μέρος του σώματός τους. Εννιά άνθρωποι επωφελήθηκαν της προσφοράς. Επειδή απαιτεί να τρυπηθεί το πάνω στρώμα του δέρματος, το τατουάζ εγκυμονεί ορισμένους κινδύνους για την υγεία όπως η μόλυνση και οι αλλεργικές αντιδράσεις. Οι σύγχρονοι επαγγελματίες του τατουάζ μειώνουν τους κινδύνους ακολουθώντας παγκόσμιες οδηγίες προφύλαξης όπως να εργάζονται με είδη μιας χρήσης και αποστειρώνοντας τα εργαλεία τους μετά από κάθε χρήση. Πολλές δημόσιες υπηρεσίες απαιτούν από τους επαγγελματίες του τατουάζ να έχουν σχετική εκπαίδευση αιμογενών παθογόνων που παρέχεται από τον Ερυθρό Σταυρό και τον OSHA. Από το 2009 (στις Ηνωμένες Πολιτείες) δεν έχουν υπάρξει καταγεγραμμένα περιστατικά μετάδοσης του HIV που να σχετίζονται με τα τατουάζ. Ωστόσο στα ερασιτεχνικά τατουάζ, όπως αυτά που γίνονται στις φυλακές, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος μόλυνσης. Λοιμώξεις που θεωρητικά μπορούν να μεταδοθούν από τη χρήση μη αποστειρωμένων εργαλείων τατουάζ ή μολυσμένο μελάνι περιλαμβάνουν τις επιφανειακές μολύνσεις του δέρματος, τις μυκητιάσεις, μερικές μορφές ηπατίτιδας, τον απλό ιό του έρπητα, τον HIV, τον σταφυλόκοκκο, τον τέτανο και τη φυματίωση. Τα μελάνια τατουάζ έχουν περιγραφεί ως «εξαιρετικά μη αντιδραστικά ιστολογικά». Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις αλλεργικών αντιδράσεων ιατρικά καταγεγραμμένες στα μελάνια τατουάζ, ιδιαίτερα σε ορισμένα χρώματα. Αυτό μερικές φορές οφείλεται στην παρουσία νικελίου σε μια χρωστική του μελανιού, η οποία πυροδοτεί μια συνηθισμένη αλλεργική αντίδραση στο μέταλλο. Μερικές φορές, όταν ένα αιμοφόρο αγγείο τρυπηθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τατουάζ, μπορεί να εμφανιστεί μια μελανιά ή αιμάτωμα. Ορισμένα χρώματα -όπως το κόκκινο ή παρόμοια χρώματα όπως το μωβ, το ροζ και το πορτοκαλί- τείνουν να προκαλούν περισσότερα προβλήματα και βλάβες συγκριτικά με άλλα. Το κόκκινο μελάνι έχει προκαλέσει τόσο σοβαρές ζημιές στο δέρμα και στη σάρκα όπου ο ακρωτηριασμός ενός ποδιού ή χεριού κρίθηκε απαραίτητος. Αν μέρος του τατουάζ (ειδικά αν είναι κόκκινο) αρχίζει να προκαλεί μικροπροβλήματα, όπως φαγούρα ή χειρότερα εξόγκωμα, τότε οι Δανοί εμπειρογνώμονες συμβουλεύουν έντονα να αφαιρεθούν τα κόκκινα τμήματα του τατουάζ. Καθώς τα τατουάζ θεωρούνται μόνιμα, είναι δυνατόν ορισμένες φορές να αφαιρεθούν, ολικώς ή μερικώς, με θεραπείες laser. Τυπικά, τα μαύρα και μερικά χρωματιστά μελάνια μπορούν να απομακρυνθούν περισσότερο ολοκληρωμένα απ' ό,τι μελάνια άλλων χρωματισμών. Το κόστος και ο πόνος που σχετίζεται με τη διαδικασία αφαίρεσης των τατουάζ είναι πολύ μεγαλύτερα απ' ό,τι το κόστος και ο πόνος για να αποκτηθούν. Μέθοδοι αφαίρεσης τατουάζ πριν τη χρήση του laser, περιλαμβάνουν τη δερμοαπόξεση, την salabrasion (την απόξεση του δέρματος με αλάτι), τη κρυοχειρουργική και την εκτομή -η οποία μερικές φορές χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη μεταμόσχευση δέρματος για μεγαλύτερα τατουάζ. Αυτές οι παλαιότερου τύπου μέθοδοι, παρ'όλα αυτά, έχουν αντικατασταθεί πλήρως από την επιλογή θεραπειών με laser. Η εφαρμογή μελανιού ή βαφής στην επιφάνεια του δέρματος μερικές φορές αναφέρεται ως τατουάζ. Η μέχντι (mehndi), επίσης γνωστό ως χέννα, υπάρχει από τον 12ο αιώνα όπου φέρεται να προέρχεται από την αρχαία Ινδία. Είναι μια παραδοσιακή Ινδουιστική μέθοδος χρώσης του δέρματος και ένα έθιμο που συναντάται επίσης στη Βόρειο Αφρική, στη Νότια Ασία και στη Μέση Ανατολή. Οι σύγχρονες τεχνικές Mehndi περιλαμβάνουν τη μεταφορά του μελανιού πάνω σε φύλλα χαρτιού. Tattoos, The Permanent Art Ντοκυμαντέρ παραγωγής του Off Book (web series) History, Ink παραγωγής της Meghan Glass Hughes για το Valentine Richmond History Center.