Η Ουτοπία (βιβλίο)

Η Ουτοπία (Libellus vere aureus, nec minus salutaris quam festivus, de optimo rei publicae statu deque nova insula Utopia = Ένα μικρό, αληθινό βιβλίο, όχι λιγότερο ευεργετικό από ότι ευχάριστο, σχετικά με το πώς τα πράγματα θα πρέπει να είναι σε μια κατάσταση και για το νέο νησί Ουτοπία) είναι ένα έργο φαντασίας και κοινωνικο-πολιτικής σάτιρας του Τόμας Μορ (1478-1535), γραμμένο σε λατινικά, που δημοσιεύτηκε το 1516. Το βιβλίο είναι μια αφήγηση πλαισίου που απεικονίζει μια φανταστική νησιωτική κοινωνία και τα θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτικά της έθιμα. Πολλές πτυχές της περιγραφής της «Ουτοπίας» του Μορ θυμίζουν τη ζωή στα μοναστήρια.

 Ο τίτλος De optimo rei publicae statu deque nova insula Utopia μεταφράζει κυριολεκτικά, «Από την καλύτερη πολιτεία της δημοκρατίας και για το νέο νησί Ουτοπία». Αποδίδεται διαφορετικά ως οποιοδήποτε από τα ακόλουθα: Στο Καλύτερο Κράτος της Δημοκρατίας και στο Νέο Νησί της Ουτοπίας Όσον αφορά την Υψηλότερη Πολιτεία της Δημοκρατίας και την Ουτοπία του Νησιού Στην καλύτερη κατάσταση μιας Κοινοπολιτείας και στο Νέο Νησί της Ουτοπίας Όσον αφορά την καλύτερη κατάσταση της Κοινοπολιτείας και το Νέο Νησί της Ουτοπίας Σχετικά με το καλύτερο είδος της Δημοκρατίας και για το νέο νησί της Ουτοπίας Σχετικά με την Καλύτερη Πολιτεία της Κοινοπολιτείας και το Νέο Νησί της ΟυτοπίαςΤο αρχικό όνομα που δημιουργήθηκε ήταν ακόμη μεγαλύτερο: Libellus vere aureus, nec μείον salutaris quam festivus, de optimo rei publicae statu deque nova insula Utopia. Αυτό μεταφράζεται, "Ένα πραγματικά χρυσό μικρό βιβλίο, όχι λιγότερο ευεργετικό από το διασκεδαστικό, της καλύτερης πολιτείας μιας δημοκρατίας και του νέου νησιού Ουτοπία". Η Utopia προέρχεται από το ελληνικό πρόθεμα "ou-" (οὐ), που σημαίνει "όχι" και topos, "τοπος", με το επίθημα -iā ( -ία ) είναι χαρακτηριστικό των τοπωνυμάτων στην ελληνική γλώσσα. Το όνομα σημαίνει κυριολεκτικά «πουθενά», τονίζοντας τη φαντασία του. Στα πρώιμα σύγχρονα αγγλικά, η Ουτοπία γραφόταν ως "Utopie", η οποία σήμερα αποδίδεται Utopy σε ορισμένες εκδόσεις.Στην αγγλική γλώσσα η ουτοπία προφέρεται όπως η ευτοπία (η τελευταία λέξη, στα ελληνικά Εὐτοπία, που σημαίνει "καλό μέρος", περιέχει το πρόθεμα εὐ-, «καλή», με την οποία η οὐ του Utopia έχει μπερδευτεί με την αγγλική προφορά). Αυτό είναι κάτι που ο ίδιος ο ίδιος απευθύνεται σε ένα προσθήκη στο βιβλίο του «Wherfore not Utopie, but rather rightely my name is Eutopie, a place of felicitie. Η πρώτη έκδοση περιείχε έναν χάρτη ξυλογραφίας του νησιού της Ουτοπίας, το ουτοπικό αλφάβητο, στίχους των Πίτερ Χίλλις, Τζέραρντ Γκελντενχάουερ, και Cornelius Grapheus, και την επιστολή του Τόμας Μορ που αφιερώνει το έργο στον Χίλλις. Το έργο ξεκινά με την γραπτή αλληλογραφία μεταξύ του Τόμας Μορ και πολλών ανθρώπων που είχε συναντήσει στην Ευρώπη όπως των Πίτερ Χίλλις, υπάλληλος στην Αμβέρσα και Hieronymus van Busleyden, σύμβουλο του Κάρολου Κουίντου. Περισσότεροι επέλεξαν αυτά τα γράμματα, τα οποία είναι επικοινωνίες μεταξύ πραγματικών ανθρώπων, για να προωθήσουν την πιθανότητα της φανταστικής γης του. Με το ίδιο πνεύμα, αυτά τα γράμματα περιλαμβάνουν επίσης ένα δείγμα του ουτοπικού αλφαβήτου και της ποίησής του. Οι επιστολές εξηγούν επίσης την έλλειψη εκτεταμένων ταξιδιών στην Ουτοπία. κατά την πρώτη αναφορά της γης, κάποιος είχε βήξει κατά την ανακοίνωση του ακριβούς γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Το πρώτο βιβλίο περιγράφει τον ταξιδιώτη Raphael Hythlodaeus, στον οποίο εισάγεται ο Μορ στην Αμβέρσα, και διερευνά επίσης το θέμα του πώς να συμβουλεύεις έναν πρίγκιπα, ένα δημοφιλές θέμα εκείνη την εποχή. Οι πρώτες συζητήσεις με τον Ραφαήλ του επιτρέπουν να συζητήσει μερικά από τα σύγχρονα δεινά που πλήττουν την Ευρώπη, όπως η τάση των βασιλιάδων να ξεκινήσουν πολέμους και η επακόλουθη απώλεια χρημάτων για άκαρπες προσπάθειες. Επίσης, επικρίνει τη χρήση εκτέλεσης για την τιμωρία της κλοπής, λέγοντας ότι οι κλέφτες θα μπορούσαν επίσης να δολοφονήσουν τους οποίους ληστεύουν, για να εξαφανίσουν μάρτυρες, εάν η τιμωρία θα είναι η ίδια. Βάζει τα περισσότερα από τα προβλήματα της κλοπής στην πρακτική της περίφραξης - το περίβλημα της κοινής γης - και την επακόλουθη φτώχεια και την πείνα των ανθρώπων που στερούνται πρόσβασης στη γη λόγω της εκτροφής προβάτων. Περισσότεροι προσπαθούν να πείσουν τον Ραφαήλ ότι θα μπορούσε να βρει καλή δουλειά σε μια βασιλική αυλή, συμβουλεύοντας τους μονάρχες, αλλά ο Ραφαήλ λέει ότι οι απόψεις του είναι πολύ ριζοσπαστικές και δεν θα τους ακούσουν. Ο Ραφαήλ βλέπει τον εαυτό του στην παράδοση του Πλάτωνα: γνωρίζει ότι για καλή διακυβέρνηση, οι βασιλιάδες πρέπει να ενεργούν φιλοσοφικά. Ωστόσο, επισημαίνει ότι: Περισσότεροι φαίνεται να μελετούν το καθήκον των φιλοσόφων να εργάζονται γύρω και σε πραγματικές καταστάσεις και, για χάρη της πολιτικής σκοπιμότητας, να εργάζονται μέσα σε ελαττωματικά συστήματα για να τα κάνουν καλύτερα, αντί να ελπίζουν να ξεκινήσουν ξανά από τις πρώτες αρχές. Η Ουτοπία τοποθετείται στον Νέο Κόσμο και οι περισσότεροι συνδέουν τα ταξίδια του Ραφαήλ με τα αληθινά ταξίδια του Αμέριγκο Βεσπούτσι. Προτείνει ότι ο Ραφαήλ είναι ένας από τους 24 άντρες του Βεσπούτσι, στο Four Voyages του 1507, λέει ότι έφυγε για έξι μήνες στο Κάμπο Φρίο της Βραζιλίας. Στη συνέχεια, ο Ραφαήλ ταξιδεύει πιο μακριά και βρίσκει το νησί της Ουτοπίας, όπου περνά πέντε χρόνια παρατηρώντας τα έθιμα των ιθαγενών. According to More, the island of Utopia is Το νησί ήταν αρχικά χερσόνησος αλλά ένα κανάλι πλάτους 15 μιλίων σκάφτηκε από τον ιδρυτή της κοινότητας Βασιλιά Ουτόπο για να το χωρίσει από την ηπειρωτική χώρα. Το νησί περιέχει 54 πόλεις. Κάθε πόλη χωρίζεται σε τέσσερα ίσα μέρη. Η πρωτεύουσα, Amaurot, βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του ημισελήνου. Κάθε πόλη δεν έχει περισσότερα από 6000 νοικοκυριά, κάθε οικογένεια που αποτελείται από 10 έως 16 ενήλικες. Τριάντα νοικοκυριά ομαδοποιούνται και εκλέγουν έναν Syphograntus (τον οποίο ο Μορ λέει τώρα ονομάζεται phylarchus). Κάθε δέκα Syphogranti έχει έναν εκλεγμένο Traniborus (πιο πρόσφατα αποκαλούμενο protophylarchus) που τους κυβερνά. Οι 200 Συφοράντες μιας πόλης εκλέγουν έναν Πρίγκιπα σε μυστική ψηφοφορία. Ο Πρίγκιπας μένει ισόβια, εκτός εάν απολυθεί ή απομακρυνθεί για υποψία τυραννίας. Οι άνθρωποι επαναδιανέμονται γύρω από τα νοικοκυριά και τις πόλεις για να διατηρήσουν τον αριθμό ομοιόμορφο. Εάν το νησί πάσχει από υπερπληθυσμό, δημιουργούνται αποικίες στην ηπειρωτική χώρα. Εναλλακτικά, οι ιθαγενείς της ηπειρωτικής χώρας καλούνται να γίνουν μέρος αυτών των ουτοπικών αποικιών, αλλά αν τους αρέσει και δεν επιθυμούν πλέον να παραμείνουν, μπορεί να επιστρέψουν. Στην περίπτωση του υποπληθυσμού, οι άποικοι ανακαλούνται εκ νέου. Δεν υπάρχει ιδιωτική ιδιοκτησία στην Ουτοπία, τα παραγόμενα αγαθά αποθηκεύονται σε αποθήκες και τα άτομα ζητούν αυτό που χρειάζονται. Δεν υπάρχουν επίσης κλειδαριές στις πόρτες των σπιτιών και τα σπίτια περιστρέφονται μεταξύ των πολιτών κάθε δέκα χρόνια. Η γεωργία παρέχει το σημαντικότερο επάγγελμα στο νησί. Κάθε άτομο το διδάσκει και πρέπει να ζει στην ύπαιθρο, καλλιεργώντας για δύο χρόνια κάθε φορά, με τις γυναίκες να κάνουν την ίδια δουλειά με τους άνδρες. Παράλληλα, κάθε πολίτης πρέπει να μάθει τουλάχιστον ένα από τα άλλα βασικά επαγγέλματα: ύφανση (κυρίως από τις γυναίκες), ξυλουργική, μεταλλουργία και τοιχοποιία. Υπάρχει σκόπιμη απλότητα σχετικά με αυτές τις συναλλαγές. Για παράδειγμα, όλοι οι άνθρωποι φορούν τους ίδιους τύπους απλών ρούχων και δεν υπάρχουν μοδίστρες που φτιάχνουν ωραία ρούχα. Όλοι οι ικανοί πολίτες πρέπει να εργάζονται. Έτσι, η ανεργία εξαλείφεται και η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας μπορεί να ελαχιστοποιηθεί: οι άνθρωποι πρέπει να εργάζονται μόνο έξι ώρες την ημέρα (αν και πολλοί εργάζονται πρόθυμα για περισσότερο). Περισσότερα επιτρέπει στους μελετητές στην κοινωνία του να γίνουν οι άρχοντες αξιωματούχοι ή ιερείς, οι άνθρωποι που επιλέχθηκαν κατά την πρωτοβάθμια εκπαίδευση για την ικανότητά τους να μάθουν. Όλοι οι άλλοι πολίτες, ωστόσο, ενθαρρύνονται να εφαρμόζονται στη μάθηση στον ελεύθερο χρόνο τους. Η δουλεία είναι ένα χαρακτηριστικό της ουτοπικής ζωής και αναφέρεται ότι κάθε νοικοκυριό έχει δύο σκλάβους. Οι σκλάβοι προέρχονται είτε από άλλες χώρες (αιχμάλωτοι πολέμου, άνθρωποι που καταδικάζονται να πεθάνουν, είτε φτωχοί) ή είναι ουτοπιανοί εγκληματίες Αυτοί οι εγκληματίες ζυγίζονται με αλυσίδες από χρυσό. Ο χρυσός είναι μέρος του κοινοτικού πλούτου της χώρας και η παρακράτηση εγκληματιών μαζί του ή η χρήση του για επαίσχυντα πράγματα, όπως οι κατσαρόλες, δίνει στους πολίτες μια υγιή αντίθεση. Επίσης καθιστά δύσκολη την κλοπή, όπως είναι σε απλή άποψη. Ο πλούτος, ωστόσο, είναι μικρής σημασίας και είναι καλός μόνο για την αγορά εμπορευμάτων από ξένα έθνη ή για δωροδοκία αυτών των εθνών για να πολεμήσουν. Οι σκλάβοι απελευθερώνονται περιοδικά για καλή συμπεριφορά. Τα κοσμήματα φοριούνται από παιδιά, τα οποία τελικά τα εγκαταλείπουν καθώς ωριμάζουν. Άλλες σημαντικές καινοτομίες της Ουτοπίας περιλαμβάνουν: ένα κράτος πρόνοιας με δωρεάν νοσοκομεία, την ευθανασία που επιτρέπεται από το κράτος, τους ιερείς που επιτρέπεται να παντρευτούν, το διαζύγιο που επιτρέπεται, οι προγαμιαίες σχέσεις που τιμωρούνται με τη διάρκεια της αναγκαστικής φιλανθρωπίας και τη μοιχεία που τιμωρούνται με την υποδούλωση. Τα γεύματα λαμβάνονται στις τραπεζαρίες της κοινότητας και η δουλειά της σίτισης του πληθυσμού δίνεται με τη σειρά της σε διαφορετικό νοικοκυριό. Αν και όλοι τρέφονται το ίδιο, ο Ραφαήλ εξηγεί ότι στους ηλικιωμένους και στους διαχειριστές δίνεται το καλύτερο από το φαγητό. Ταξίδι στο νησί επιτρέπεται μόνο με εσωτερικό διαβατήριο και όποιος βρεθεί χωρίς διαβατήριο επιστρέφεται, για πρώτη φορά, με ντροπή, αλλά μετά από ένα δεύτερο αδίκημα φυλακίζονται. Επιπλέον, δεν υπάρχουν δικηγόροι και ο νόμος γίνεται σκόπιμα απλός, καθώς όλοι πρέπει να τον καταλάβουν και να μην αφήνουν τους ανθρώπους σε καμία αμφιβολία για το τι είναι σωστό και τι λάθος. Υπάρχουν πολλές θρησκείες στο νησί: λατρευτές του φεγγαριού, λατρευτές του ήλιου, υποχθόνιες θεότητες, προγονολατρεία και μονοθεϊστές, αλλά η καθεμία είναι ανεκτική από τις άλλες. Μόνο οι άθεοι περιφρονούνται (αλλά επιτρέπονται) στην Ουτοπία, καθώς θεωρούνται ότι αποτελούν κίνδυνο για το κράτος: αφού δεν πιστεύουν σε καμία τιμωρία ή ανταμοιβή μετά από αυτήν τη ζωή, δεν έχουν κανένα λόγο να μοιραστούν την κομμουνιστική ζωή της Ουτοπίας και θα παραβούν τους νόμους για δικό τους όφελος. Δεν αποβάλλονται, αλλά ενθαρρύνονται να μιλήσουν για τις λανθασμένες πεποιθήσεις τους με τους ιερείς έως ότου πειστούν για το λάθος τους. Ο Ραφαήλ λέει ότι μέσω των διδασκαλιών του ο Χριστιανισμός άρχισε να κυριαρχεί στην Ουτοπία. Η ανοχή όλων των άλλων θρησκευτικών ιδεών κατοχυρώνεται σε μια παγκόσμια προσευχή που απαγγέλλουν όλοι οι Ουτοπιανοί. Οι σύζυγοι υπόκεινται στους συζύγους τους και οι σύζυγοι υπόκεινται στις συζύγους τους, αν και οι γυναίκες περιορίζονται στο να εκτελούν οικιακές εργασίες ως επί το πλείστον. Μόνο λίγες χήρες γίνονται ιερείς. Ενώ όλοι είναι εκπαιδευμένοι στις στρατιωτικές τέχνες, οι γυναίκες ομολογούν τις αμαρτίες τους στους συζύγους τους μία φορά το μήνα. Ο τζόγος, το κυνήγι, το μακιγιάζ και η αστρολογία αποθαρρύνονται στην Ουτοπία. Ο ρόλος που έχει ανατεθεί στις γυναίκες στην Ουτοπία μπορεί, ωστόσο, να θεωρηθεί πιο φιλελεύθερος από σύγχρονη άποψη. Οι Ουτοπιανοί δεν τους αρέσει να εμπλέκονται σε πόλεμο. Εάν αισθάνονται ότι οι φιλικές χώρες προς αυτούς έχουν αδικηθεί, θα στείλουν στρατιωτική βοήθεια, αλλά προσπαθούν να συλλάβουν, αντί να σκοτώσουν τους εχθρούς. Είναι αναστατωμένοι αν επιτύχουν νίκη μέσω αιματοχυσίας. Ο κύριος σκοπός του πολέμου είναι να επιτευχθεί αυτό που, εάν είχαν ήδη επιτύχει, δεν θα είχαν πάει σε πόλεμο. Η ιδιωτική ζωή δεν θεωρείται ελευθερία στην Ουτοπία. Οι ταβέρνες, τα σπίτια και οι χώροι για ιδιωτικές συγκεντρώσεις είναι ανύπαρκτα για να διατηρήσουν την πλήρη θέα όλων των ανδρών, έτσι ώστε να είναι υποχρεωμένοι να συμπεριφέρονται καλά. Η ιστορία γράφεται από την οπτική γωνία του Μορ. Αυτό ήταν συνηθισμένο εκείνη την εποχή και ο Μορ χρησιμοποιεί το δικό του όνομα και φόντο για να δημιουργήσει τον αφηγητή. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε δύο μέρη: «Βιβλίο ένα: Διάλογος του Συμβουλίου» και «Βιβλίο δύο: Ομιλία για την ουτοπία». Το πρώτο βιβλίο λέγεται από την προοπτική του Μορ, ο αφηγητής, που παρουσιάζεται από τον φίλο του Πίτερ Χίλλις σε έναν συνάδελφο ταξιδιώτη που ονομάζεται Ραφαήλ Υθλόδαιος, του οποίου το όνομα μεταφράζεται ως «ειδικός της ανοησίας» η «Μωρολόγος» στα ελληνικά. Σε έναν φιλικό διάλογο με τον Μορ και ο Χίλλις, ο Υθλόδαιος εκφράζει έντονη κριτική για τις τότε σύγχρονες πρακτικές στην Αγγλία και σε άλλες χώρες που κυριαρχούνται από τον Καθολικισμό, όπως το έγκλημα της κλοπής που τιμωρείται με θάνατο και η υπερβολική προθυμία των βασιλέων να ξεκινήσουν πολέμους, 321). Στο Βιβλίο 2 ο Υθλόδαιος λέει στους συνομιλητές του για την Ουτοπία, όπου έζησε για πέντε χρόνια, με σκοπό να τους πείσει για την ανώτερη κατάσταση του. Η ουτοπία αποδεικνύεται σοσιαλιστικό κράτος. Οι ερμηνείες για αυτό το σημαντικό μέρος του βιβλίου ποικίλλουν. Ο Gilbert σημειώνει ότι ενώ ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο Μορ υποστηρίζει τον σοσιαλισμό, άλλοι πιστεύουν ότι δείχνει πώς ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος. Ο πρώτος θα υποστήριζε ότι το Μορ χρησιμοποίησε το βιβλίο ΙΙ για να δείξει πώς θα λειτουργούσε στην πράξη ο σοσιαλισμός. Οι μεμονωμένες πόλεις διευθύνονται από ιδιωτικά εκλεγμένους πρίγκιπες και οι οικογένειες αποτελούνται από δέκα έως δεκαέξι ενήλικες που ζουν σε ένα μόνο σπίτι. Είναι άγνωστο αν ο Μορ πίστευε αληθινά στον σοσιαλισμό ή αν έγραφε την Ουτοπία ως τρόπο να δείξει ότι ο αληθινός σοσιαλισμός ήταν πρακτικός (Gilbert). Πιο τυπωμένα πολλά γραπτά που περιελάμβαναν τον σοσιαλισμό, μερικά φαινομενικά υπερασπίστηκαν τις πρακτικές, και άλλα φαινομενικά ενοχλούσαν σατιρικά εναντίον του. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Μορ χρησιμοποιεί αυτή τη δομή για να δείξει την προοπτική του κάτι ως ιδέα ενάντια σε κάτι που εφαρμόζεται. Ο Υθλόδαιος περιγράφει την πόλη ως τέλεια και ιδανική. Πιστεύει ότι η κοινωνία ευδοκιμεί και είναι τέλεια. Ως εκ τούτου, χρησιμοποιείται για να εκπροσωπεί τους πιο φανατικούς σοσιαλιστές και ριζοσπαστικούς ρεφορμιστές της εποχής του. Όταν φτάνει ο Μορ περιγράφει τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς κανόνες που εφαρμόζονται, αναφέροντας μια πόλη ακμάζουσα και ιδεαλιστική. Ενώ ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτή είναι η ιδανική κοινωνία του Μορ, κάποιοι πιστεύουν ότι ο τίτλος του βιβλίου, ο οποίος μεταφράζεται σε “Πουθενά” από τα ελληνικά, είναι ένας τρόπος να περιγραφεί ότι οι πρακτικές που χρησιμοποιούνται στην Ουτοπία είναι πρακτικές και δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με επιτυχία σε έναν σύγχρονο κόσμο (Gilbert). Όπως και να έχει, η Ουτοπία έχει γίνει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα έργα τόσο για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού όσο και κατά του. Μία από τις πιο ενοχλητικές ερωτήσεις σχετικά με την ουτοπία είναι ο λόγος του Τόμας Μορ να το γράψει. Οι περισσότεροι μελετητές το βλέπουν ως σχόλιο ή κριτική για τον Καθολικισμό του 16ου αιώνα, γιατί τα κακά της εποχής του Μορ παρουσιάζονται στο Βιβλίο Ι και με πολλούς τρόπους φαίνεται προφανώς στο Βιβλίο ΙΙ. Πράγματι, η Ουτοπία έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά της σάτιρας, και υπάρχουν πολλά αστεία και σατιρικά, όπως πόσο ειλικρινείς είναι οι άνθρωποι στην Ευρώπη, αλλά συνήθως έρχονται σε αντίθεση με την απλή, λιτή κοινωνία των Ουτοπίανων. Ωστόσο, το παζλ είναι ότι μερικές από τις πρακτικές και τους θεσμούς των Ουτοπίανων, όπως η ευκολία του διαζυγίου, η ευθανασία και οι δύο παντρεμένοι ιερείς και γυναίκες ιερείες, φαίνεται να είναι πολικά αντίθετα των πεποιθήσεων του Μορ και των διδασκαλιών της Καθολικής Εκκλησίας, της οποίας ήταν ευσεβές μέλος. Μια άλλη συχνά αναφερόμενη προφανής αντίφαση είναι αυτή της θρησκευτικής ανοχής της Ουτοπίας σε αντίθεση με τη δίωξη του προς τους Προτεστάντες ως Λόρδος Καγκελάριος. Ομοίως, η κριτική των δικηγόρων προέρχεται από έναν συγγραφέα ο οποίος, ως Λόρδος Καγκελάριος, ήταν αναμφισβήτητα ο πιο ισχυρός δικηγόρος στην Αγγλία. Μπορεί να απαντηθεί, ωστόσο, ότι ως ειδωλολατρική κοινωνία των Ουτοπιανών είχαν την καλύτερη ηθική που μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με το λόγο, ή ότι ο Μορ άλλαξε από την πρώιμη ζωή του και αργότερα όταν ήταν Λόρδος Καγκελάριος.Μία πολύ σημαντική επιρροή της Ουτοπίας είναι αυτή του πνευματικού ιστορικού Κουέντιν Σκίνερ. Υποστήριξε ότι ο Μορ συμμετείχε στην ουμανιστική συζήτηση της Αναγέννησης για την αληθινή αριστοκρατία και ότι έγραφε για να αποδείξει ότι η τέλεια κοινοπολιτεία δεν θα μπορούσε να συμβεί με ιδιωτική ιδιοκτησία. Βασικά, ο Σκίνερ βλέπει τον Ραφαήλ Υθλόδαιο να ενσωματώνει την πλατωνική άποψη ότι οι φιλόσοφοι δεν πρέπει να εμπλέκονται στην πολιτική, ενώ ο χαρακτήρας του Μορ ενσωματώνει την πιο ρεαλιστική άποψη του Κικέρων. Έτσι, η κοινωνία που προτείνει ο Ραφαήλ είναι το ιδανικό που θα ήθελαν περισσότερο. Αλλά χωρίς τον κομμουνισμό, τον οποίο δεν είδε καμία πιθανότητα να συμβεί, ήταν πιο σοφό να πάρουμε μια πιο ρεαλιστική άποψη. Η ερμηνεία του Κουέντιν Σκίνερ για την Ουτοπία είναι σύμφωνη με την εικασία που έκανε ο Στίβεν Γκρήνμπλατ στο The Swerve: How the World Became Modern. Εκεί, ο Γκρήνμπλατ υποστήριξε ότι ο Μορ βρισκόταν υπό την επικούρια επιρροή του De rerum natura του Λουκρήτιου και οι άνθρωποι που ζουν στην ουτοπία ήταν ένα παράδειγμα του πώς η ευχαρίστηση έχει γίνει η κατευθυντήρια αρχή της ζωής τους. Αν και ο Γκρήνμπλατ αναγνώρισε ότι η επιμονή του Μορ στην ύπαρξη μεταθανάτιας ζωής και τιμωρίας για άτομα που έχουν αντίθετες απόψεις ήταν ασυμβίβαστη με την ουσιαστικά υλιστική άποψη του Επικουριανισμού, ο Γκρήνμπλατ υποστήριξε ότι ήταν οι ελάχιστες προϋποθέσεις για αυτό που ο ευσεβής Μορ θα θεωρούσε απαραίτητο για να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή.Μια άλλη επιπλοκή προέρχεται από τις ελληνικές έννοιες των ονομάτων των ανθρώπων και των τόπων στο έργο. Εκτός από την Ουτοπία, που σημαίνει "Πουθενά", αναφέρονται πολλές άλλες περιοχές: Αχωρα που σημαίνει "Μη τοπος", Polyleritae που σημαίνει "Muchnonsense", Macarenses που σημαίνει "Happiland", και ο ποταμός Anydrus που σημαίνει "Nowater". Το επώνυμο του Ραφαήλ, Υθλόδαιος σημαίνει "διανομέας ανοησίας" που σίγουρα υπονοεί ότι ολόκληρο το ουτοπικό κείμενο είναι "ανοησία". Επιπλέον, η λατινική απόδοση του ονόματος More, Morus, είναι παρόμοια με τη λέξη για έναν ανόητο στα ελληνικά (μωρός). Δεν είναι σαφές εάν το More είναι απλώς ειρωνικό, ένα αστείο για όσους γνωρίζουν ελληνικά, βλέποντας ότι το μέρος για το οποίο μιλάει δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ή αν υπάρχει στην πραγματικότητα μια αίσθηση απόστασης των απόψεων του Υθλόδαιου και του More ("Morus") στο δικό του κείμενο. Το όνομα Ραφαήλ, ωστόσο, μπορεί να έχει επιλεγεί από τον Μορ για να υπενθυμίσει στους αναγνώστες του τον αρχάγγελο Ραφαήλ που αναφέρεται στο βιβλίο του Τωβίτ (3:17 · 5: 4, 16 · 6:11, 14, 16, 18 · επίσης στα κεφάλαια 7, 8, 9, 11, 12). Σε αυτό το βιβλίο ο άγγελος καθοδηγεί τον Τωβίτ και αργότερα θεραπεύει τον πατέρα του από την τύφλωσή του. Ενώ ο Υθλόδαιος μπορεί να προτείνει να μην εμπιστεύονται τα λόγια του, ο Ραφαήλ σημαίνει (στα εβραϊκά) «Ο Θεός έχει θεραπευτεί» υποδηλώνει ότι ο Ραφαήλ μπορεί να ανοίγει τα μάτια του αναγνώστη σε αυτό που είναι αλήθεια. Η πρόταση ότι ο Μορ μπορεί να έχει συμφωνήσει με τις απόψεις του Ραφαήλ έχει δοθεί βάρος από τον τρόπο που ντύθηκε. με "το μανδύα του ... κρέμεται απρόσεκτα απ 'αυτόν". ένα στυλ που ο Ρότζερ Άσαμ αναφέρει ότι ο ίδιος ο Μορ δεν θα υιοθετούσε. Επιπλέον, πιο πρόσφατη κριτική αμφισβήτησε την αξιοπιστία τόσο των σχολιασμών του Gile όσο και του χαρακτήρα του "Μορ" στο ίδιο το κείμενο. Οι ισχυρισμοί ότι το βιβλίο υπονομεύει μόνο την ουτοπία και τον Υθλόδαιο είναι πιθανώς υπερβολικά απλοϊκά. Η Ουτοπία ξεκίνησε ενώ ο Μορ ήταν απεσταλμένος στις Κάτω Χώρες τον Μάιο του 1515. Πιο ξεκίνησε γράφοντας την εισαγωγή και την περιγραφή της κοινωνίας που θα γινόταν το δεύτερο μισό του έργου και κατά την επιστροφή του στην Αγγλία έγραψε τον «διάλογο του συμβούλου», ολοκληρώνοντας το έργο το 1516. Τον ίδιο χρόνο, τυπώθηκε στο Λέβεν υπό την επιμέλεια του Εράσμου και μετά από αναθεωρήσεις του Μορ εκτυπώθηκε στη Βασιλεία τον Νοέμβριο του 1518. Μόλις το 1551, δεκαέξι χρόνια μετά την εκτέλεση του Μορ, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία ως αγγλική μετάφραση από τον Ραλφ Ρόμπινσον. Η μετάφραση του Γκίλμπερτ Μπερνέ του 1684 είναι πιθανώς η πιο συχνά αναφερόμενη έκδοση. Το έργο φαίνεται να ήταν δημοφιλές, εάν παρεξηγηθεί: η εισαγωγή του Μορ Επίγραμμα του 1518 αναφέρει έναν άνθρωπο που δεν θεωρούσε τον Μορ ως καλό συγγραφέα. Ο τίτλος του βιβλίου έκτοτε έκλεισε την αρχική ιστορία του Μορ και ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει μια ειδυλλιακή, φανταστική κοινωνία. Αν και μπορεί να μην έχει θεμελιώσει άμεσα τη σύγχρονη αντίληψη για αυτό που έκτοτε έγινε γνωστό ως ουτοπική και δυστοπική φαντασία, σίγουρα διαδόθηκε η ιδέα των φανταστικών παράλληλων πραγματικοτήτων, και μερικά από τα πρώτα έργα που οφείλουν ένα χρέος στην Ουτοπία πρέπει να περιλαμβάνουν την Η Πόλη του Ήλιου από τον Τομάζο Καμπανέλα, Περιγραφή της Δημοκρατίας της Χριστιανικής πόλης από τον Γιοχάνες Βαλεντίνος Αντρέ, η Νέα Ατλαντίδα του Φράνσις Μπέικον και ο Αγαθούλης του Βολταίρου. Η πολιτική της Ουτοπίας έχει θεωρηθεί ότι επηρεάζει τις ιδέες του Αναβαπτισμού και του κομμουνισμού. Ενώ ο ουτοπικός σοσιαλισμός χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις πρώτες έννοιες του σοσιαλισμού, αργότερα οι μαρξιστικοί θεωρητικοί τείνουν να βλέπουν τις ιδέες ως πολύ απλοϊκές και δεν στηρίζονται σε ρεαλιστικές αρχές. Το θρησκευτικό μήνυμα στο έργο και ο αβέβαιος, ενδεχομένως σατιρικός, τόνος του έχουν επίσης αποξενώσει ορισμένους θεωρητικούς από το έργο. Ένα εφαρμοσμένο παράδειγμα της ουτοπίας του Μορ μπορεί να φανεί στην υλοποιημένη κοινωνία του Βάσκο ντι Κιρόγκα στο Μιτσοακάν του Μεξικού, η οποία εμπνεύστηκε άμεσα από το έργο του Μορ. Κατά την εναρκτήρια σκηνή στην ταινία Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές, η ουτοπία αναφέρεται σε μια συνομιλία. Η υποτιθέμενη ανηθικότητα των ιερέων της Αγγλίας συγκρίνεται με εκείνη της πιο υψηλής αρχής συμπεριφοράς των φανταστικών ιερέων στην Ουτοπία του Μορ, όταν ένας χαρακτήρας παρατηρεί με φασαρία ότι "κάθε δεύτερο άτομο που γεννιέται στην Αγγλία είναι ιερέας." Το 2006, ο καλλιτέχνης Ρόρι Μακμπέθ έγραψε και τις 40.000 λέξεις στο πλάι ενός παλιού εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας στο Νόργουιτς της Αγγλίας. More, Thomas (1516/1967), "Utopia", trans. John P. Dolan, in James J. Greene and John P. Dolan, edd., The Essential Thomas More, New York: New American Library. Sullivan, E. D. S. (editor) (1983) The Utopian Vision: Seven Essays on the Quincentennial of Sir Thomas More San Diego State University Press, San Diego, California, (ISBN 0-916304-51-5) The Open Utopia A complete edition (including all of the letters and commendations, as well as the marginal notes, that were included in the first four printings of 1516–18) translated in 2012. Licensed as Creative Commons BY-SA and published in multiple electronic formats (HTML, PDF, TXT, ODF, EPUB, and as a Social Book). English translation of Utopia by Gilbert Burnet at Project Gutenberg Πρότυπο:Librivox book Thomas More and his Utopia by Karl Kautsky Andre Schuchardt: Freiheit und Knechtschaft. Die dystopische Utopia des Thomas Morus. Eine Kritik am besten Staat «Utopia». The American Cyclopædia. 1879. Utopia – Images photocopied the 1518 edition of Utopia, from the collection of the Folger Shakespeare Library Utopia 2016, a commemoration of the 500th anniversary of the book centered in London.