Μαζική μετανάστευση

Η μαζική μετανάστευση αναφέρεται στη μετανάστευση μεγάλων ομάδων ανθρώπων από τη μια γεωγραφική περιοχή στην άλλη. Η μαζική μετανάστευση διακρίνεται από την ατομική ή μικρής κλίμακας μετανάστευση. και επίσης από την εποχική μετανάστευση, η οποία μπορεί να συμβαίνει σε τακτική βάση.

 Μια συγκεκριμένη μαζική μετανάστευση που θεωρείται ιδιαίτερα επιδραστική στην πορεία της ιστορίας μπορεί να αναφέρεται ως « μεγάλη μετανάστευση ». Για παράδειγμα, οι μεγάλες μεταναστεύσεις περιλαμβάνουν τις ινδοευρωπαϊκές μεταναστεύσεις στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία κατά την Εποχή του Χαλκού, τις μεταναστεύσεις Μπαντού στην υποσαχάρια Αφρική, τις εισβολές των Βαρβάρων κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τη Μεγάλη Μετανάστευση από την Αγγλία του 1630, η Καλιφόρνια στον πυρετό του χρυσού από το 1848 – 1850, η Μεγάλη Μετανάστευση Αφροαμερικανών από τον αγροτικό αμερικανικό Νότο στον βιομηχανικό βορρά κατά τη διάρκεια του 1920 – 1950 και οι μεγάλες μεταναστεύσεις Oromo των φυλών Oromo κατά τον 15ο και 16ο αιώνα στο Κέρας της Αφρικής. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκτιμά ότι 14 εκατομμύρια Ινδουιστές, Σιχ και Μουσουλμάνοι εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της διχοτόμησης της Ινδίας, της μεγαλύτερης μαζικής μετανάστευσης στην ανθρώπινη ιστορία. Η μεγαλύτερη τεκμηριωμένη εθελούσια μετανάστευση στην ιστορία ήταν η ιταλική διασπορά, η οποία μετανάστευσε από την Ιταλία μεταξύ 1880 και 1915, με 13 εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείπουν τη χώρα. Οι μαζικές μεταναστεύσεις μπορεί να είναι αναγκαστικοί εκτοπισμοί, όπως εμπορία ανθρώπων, απέλαση ή εκκαθάριση πληθυσμού . Οι ιστορικοί συχνά εντοπίζουν μια «εποχή μαζικής μετανάστευσης» που εμφανίζεται από το γ. 1850 έως 1914 (μερικές φορές 1940), όπου η μετανάστευση μεγάλων αποστάσεων σημειώθηκε με πρωτοφανή και εξαιρετικά υψηλό ρυθμό. Τρεις ήταν οι παράγοντες που οδήγησαν στην «εποχή της μαζικής μετανάστευσης». Πρώτον, το κόστος της μετανάστευσης μειώθηκε δραματικά. Δεύτερον, τα οφέλη της μετανάστευσης αυξήθηκαν (η απόδοση της μετανάστευσης ήταν υψηλότερη στις Ηνωμένες Πολιτείες από ό,τι σε άλλες χώρες). Τρίτον, τα καθεστώτα ανοιχτών συνόρων ενθάρρυναν τη μετανάστευση. Η «εποχή της μαζικής μετανάστευσης» αναφέρεται συνήθως στην εθελούσια υπερατλαντική μετανάστευση Ευρωπαίων αγροτών και εργατών στην Αμερική . Η μετανάστευση από την Ευρώπη αντιπροσώπευε περίπου το 40% της συνολικής αύξησης του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών στα τέλη του 19ου αιώνα. Έχει υποστηριχθεί ότι ο όρος θα πρέπει να περιλαμβάνει άλλες μαζικές μεταναστεύσεις που συνέβησαν την ίδια περίοδο, καθώς, παρομοίως, μεγάλος αριθμός ανθρώπων μετανάστευσαν σε μεγάλες αποστάσεις εντός της ηπείρου της Ασίας, κυρίως κατά τη διάρκεια του Κινήματος του Πακιστάν και της επακόλουθης διχοτόμησης της Ινδίας το 1947 Κατά τη διάρκεια καθεστώτων ανοιχτών συνόρων, οι μετανάστες προσελκύονταν από το μειωμένο κόστος της μετανάστευσης και τους υψηλότερους μισθούς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανάλογα με τη σχετική πριμοδότηση των μισθών στις ΗΠΑ για εργαζόμενους υψηλού και χαμηλού κόστους, καθώς και το σχετικό κόστος της μετανάστευσης, η επιλογή των μεταναστών, ποικίλλει ανάλογα με το χρόνο και τη χώρα αποστολής. Στις ΗΠΑ στα τέλη του 20ού αιώνα, ο αριθμός των μεταναστών ήταν περίπου ίσος με τον αριθμό των γηγενών στην αγορά εργασίας. Η διχοτόμηση της Ινδίας προκάλεσε μετακίνηση 18 εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτό προκάλεσε τόσο θρησκευτικές όσο και πολιτικές εντάσεις μεταξύ Ινδουιστών και Μουσουλμάνων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το υψηλότερο ποσοστό θυμάτων για μία μετανάστευση σύμφωνα με το Βιβλίο των Παγκόσμιων Ρεκόρ Γκίνες 2014. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν και 12 εκατομμύρια έμειναν άστεγοι.