IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1952-53

Το κύπελλο Ελλάδας του 1953 ήταν το 11ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για τρίτη συνεχόμενη φορά και τέταρτη στην ιστορία του, επικρατώντας της ΑΕΚ με 3-2 στον τελικό του γηπέδου Παναθηναϊκού. Προκριματική Φάση: 25 Ιανουαρίου 1953 Χαλάνδρι-Αστηρ 1-0 Φωστήρ-Έσπερος 2-0 (παρ.) ΠΑΟΚ- Απόλλων Καλαμαριάς 0-4 Παρακάτω αναφέρονται τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων γύρων της διοργάνωσης.

 Ως –μόνη– έκπληξη θεωρήθηκε η πρόκριση του Φωστήρα, ουραγού στο πρωτάθλημα Αθηνών 1952-53, σε βάρος του Εθνικού που μία εβδομάδα νωρίτερα για το αντίστοιχο πειραϊκό είχε αποσπάσει ισοπαλία 1-1 από τον Ολυμπιακό, τελικά αήττητου καθ' όλη τη χρονιά (παρότι δεύτερος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα). Πηγές: εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της 8ης και της 10ης Φεβρουαρίου 1953. Οι τρεις εκπρόσωποι της Θεσσαλονίκης αποκλείστηκαν από αθηναϊκά σωματεία, ο δε Άρης κατόπιν αμφίρροπης και στο β' μέρος επεισοδιακής αναμέτρησης. Για τον Πανιώνιο, που παρατάχθηκε με σημαντικές επιθετικές απουσίες (Νεστορίδης, Σαραβάκος), διακρίθηκε ο "ήρωας του Τάμπερε", δύο φορές αρχηγός και μέχρι το περασμένο καλοκαίρι βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής ομάδας, Νίκος Πεντζαρόπουλος, κατά την πρώτη του επίσημη εμφάνιση σε διάστημα 8 μηνών εξαιτίας μίας άτυχης μεταγραφικής περιπέτειας σε Ιταλία και Ίντερ. Πηγές: εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της 29ης και της 31ης Μαρτίου, ΕΜΠΡΟΣ της 31ης Μαρτίου 1953. Ο μετέπειτα διεθνής αμυντικός Γιώργος Κουρτζίδης άνοιξε το σκορ για τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι του γηπέδου Παναθηναϊκού (κοινή έδρα τους 1953 με 1956), σημειώνοντας στο 2' το γρηγορότερο έως σήμερα αυτογκόλ σε επίσημη συνάντηση των αιωνίων αντιπάλων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ΑΕΚ πέτυχε –στην παράταση– να ανατρέψει το προβάδισμα του περυσινού φιναλίστ Πανιωνίου, όπως άλλωστε και εκείνος στους δύο γύρους που είχαν προηγηθεί του ημιτελικού. Πηγές: εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της 3ης Απριλίου (κλήρωση), 3ης και 5ης Μαΐου 1953. εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΕΜΠΡΟΣ Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) > 1952/53, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, RSSSF (Αγγλικά).
Θεοφάνης ο Έλληνας

Για τον Βυζαντινό εικονογράφο του 16ου αιώνα από την Κρήτη που εργάστηκε στο Άγιο Όρος, δείτε Θεοφάνης ο Κρητικός.Ο Θεοφάνης ο Έλληνας (ρωσικά Феофан Грек, περ. 1340-1410) ήταν Βυζαντινός ζωγράφος του ύστερου Μεσαίωνα που μεγαλούργησε ως αγιογράφος.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και τη Μοσχοβία. Πολλά από τα έργα του θεωρούνται θεμελιακά για τη ρωσική αγιογραφία, ενώ μεταξύ άλλων μαθητής του υπήρξε ο σπουδαίος Αντρέι Ρουμπλιόφ. Ενώ η γενέτειρά του βίωνε τη φάση της οριστικής αποσύνθεσης λόγω της οθωμανικής περικύκλωσης, ο ανατολικός σλαβικός κόσμος βρισκόταν σε ανάκαμψη, απεξαρτώμενος από τους Μογγόλους της Χρυσής Ορδής που τον δυνάστευαν για ενάμιση αιώνα. Έτσι στα τριάντα του μετανάστευσε στο ακμάζον Νόβγκοροντ (τη μόνη μεγάλη ρωσική πόλη που δεν είχε κατακτηθεί ποτέ από τους Μογγόλους) και εικοσιπέντε χρόνια αργότερα στη Μόσχα. Η τεχνοτροπία του θεωρείται απαράμιλλη σε έκφραση και οι σύγχρονοί του τον περιέγραφαν με θαυμασμό ως «ζωγράφο με σκούπα», αναφερόμενοι στην ικανότητά του να δημιουργεί τοιχογραφίες πολύ μεγάλου μεγέθους, καθώς και ως «ευρυμαθή της φιλοσοφίας» λόγω της βαθιάς μόρφωσής του. Πολλές από τις τοιχογραφίες σώζονται μέχρι σήμερα, με κυριότερες αυτές στους ναούς της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Νόβγκοροντ), της Θείας Γέννησης, της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Ευαγγελισμού (Κρεμλίνο της Μόσχας). Εκτός από διακοσμήσεις ναών ζωγράφιζε και εικόνες, όμως η σύγχρονη έρευνα εκφράζει αμφιβολίες για τα εάν είναι πραγματικά ο δημιουργός όλων των εικόνων που του αποδίδονται ή κάποιοι μεταγενέστεροι προσέθεσαν την υπογραφή του αργότερα, ώστε να ανεβάσουν την αξία τους. Σημαντικότερη πηγή πληροφοριών για το βίο του Θεοφάνη αποτελεί ένα αντίγραφο αποσπασμάτων επιστολής του αγιογράφου Επιφάνιου του Σοφού, προς τον ηγούμενο του μοναστηριού του Σωτήρος Κύριλλου, που χρονολογείται το 17ο αιώνα. Από τον Επιφάνιο πληροφορούμαστε πως ο Θεοφάνης ήταν ελληνικής καταγωγής και πως πριν την άφιξή του στη Μόσχα εργάστηκε σε αρκετές πόλεις, όπως την Κωνσταντινούπολη, την Κριμαία, το Νόβγκοροντ και τη Γαλάτεια, ζωγραφίζοντας σε περισσότερες από 40 πέτρινες εκκλησίες. Στην επιστολή περιγράφεται ως φημισμένος σοφός και φιλόσοφος, καθώς και ως ο κορυφαίος εικονογράφος μεταξύ όλων. Αποσπάσματα από τοιχογραφίες Εικόνες - κάποιες αμφισβητούνται ως έργα του The school of Theophanos the Greek in medieval Crimea
Κορεατικός δράκος

Ο Κορεάτικος δράκος (Κορεατικά: Γιονγκ (용), Ριονγκ (룡), ή Μίρου (미르)) είναι ένα μυθολογικό ον της Κορεάτικης Μυθολογίας και παράδοσης. Η εμφάνισή του έχει επηρεαστεί από τον Κινέζικο δράκο.

 Ενώ οι δράκοι στην Ευρώπη σχετίζονται με τα στοιχεία της φωτιάς και της καταστροφής, οι δράκοι στην Κορέα σχετίζονται με τα στοιχεία του νερού και της φύσης και πιστεύεται ότι προκαλούν τα σύννεφα και την βροχή. Συνεπώς λέγεται ότι κατοικούν σε Ωκεανούς, λίμνες και ποτάμια. Το σύμβολο του δράκου έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, στην κορεατική μυθολογία και την αρχαία τέχνη της Κορέας. Αρχαία κείμενα αναφέρουν δράκους που μιλάνε και είναι ικανοί να κατανοήσουν πολύπλοκα συναισθήματα όπως αφοσίωση, ευγένεια και ευγνωμοσύνη. Ένας κορεάτικος θρύλος μιλάει για τον βασιλεία Μούνμου όπου στο νεκροκρέβατο του ευχήθηκε να γίνει δράκος για προστατεύει την Κορέα. Ο κορεάτικος δράκος έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον Κινέζικο δράκο, εκτός από την μεγαλύτερη γενειάδα είναι παρόμοιος με τους δράκους της κινέζικης και Ιαπωνικής μυθολογίας. Σπάνια ο δράκος μπορεί να απεικονισθεί κρατώντας μια σφαίρα που είναι γνωστή σαν γιόιτζου (여의주, Yeouiju) σε ένα από τα χέρια του ή στο στόμα του. Προέρχεται από τον μύθο του κοσμήματος Κινταμάνι όπου ο κάτοχος του είναι ευλογημένος με παντοδυναμία και μπορεί να δημιουργήσει τα πάντα κατά βούληση, μόνο οι δράκοι είναι αρκετά ισχυροί και σοφοί για να χειριστούν αυτές τις σφαίρες. Όπως και στην Κίνα ο αριθμός 9 είναι σημαντικός και ευοίωνος στην Κορέα, και λέγεται ότι οι δράκοι έχουν 81(9x9) λέπια στην πλάτη τους που αντιπροσωπεύουν την ουσία του γιανγκ Η κορεάτικη λαϊκή μυθολογία αναφέρει ότι όλοι οι δράκοι ήταν στην αρχή ίμουγκι, δηλαδή μικροί δράκοι που μοιάζουν με ιπτάμενα φίδια. Ένα ίμουγκι θα γίνει κανονικός δράκος μόνο αν πιάσει ένα γιόιτζου που πέφτει από τον ουρανό.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στοκχόλμης

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στοκχόλμης (σουηδικά: Stockholms Fotbollförbund, StFF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην Κομητεία της Στοκχόλμης και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου του 1917 και σήμερα έχει 450 μέλη. Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων και κυπέλλων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στη Σόλνα, στη Στοκχόλμη και ο πρόεδρός της είναι ο Λαρς Ίκχολμερ.

 Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ακόλουθων κυπέλλων: Κύπελλο Σανκτ Έρικς Κύπελλο Στοκχόλμης Κύπελλο Βικτώρια Κύπελλο Nike Εθνικό Τρόπαιο Ευ Αγωνίζεσθαι - για μαθητές του Δημοτικού σχολείου ηλικίας 6 ετών. Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι: 1917−1927: Ρούμπεν Γκέλμπορντ 1928−1929: Όσκαρ Σέντερλουντ 1930−1950: Εμίλ Μπγιάρνε 1951−1962: Τόρε Γ Μπροντ 1963−1966: Όσκαρ Φρίντολφσον 1967−1970: Σίγκβαρντ Μπέργκχ 1971−1980: Όκε Λούντμπεργκ 1981−1983: Μπένγκτ Χάλστεν 1984−1987: Μπένγκτ Άνταμσον 1988−1996: Τόρε Χάλμπεκ 1997−2000: Ανίκα Έρικσον 2001−2004: Ματς Άρονσον 2005−2010: Σούνε Γκέρι Ρέινχολντ 2011−2014: Ίλβα Γιόχανσον 2015−τώρα: Λαρς Ίκχολμερ Επίσημος ιστότοπος
Χοσέ δε Ερμοσίγια

Ο Χοσέ δε Ερμοσίγια (José de Hermosilla, Τζερένα, Μπαδαχόθ, 1715 - Λεγανές, 1776) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας και στρατιωτικός μηχανικός. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Ισπανίας τον 18ο αιώνα.

 Εργάστηκε μαζί με τον Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι και Μπεντούρα Ροδρίγεθ στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, ταξίδεψε στην Ιταλία όπου γνώρισε τον Φερνάντο Φούγκα, που υπήρξε μια από τις ισχυρότερες επιρροές του. Συνέχισε τη συνεργασία του με τον Ροδρίγεθ τόσο στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο όσο και στη συγγραφή ενός εγχειριδίου γεωμετρίας ενώ συμμετείχε στο ταξίδι του Χουάν ντε Μπιγιανουέβα στην Ανδαλουσία με σκοπό την ανάλυση και περιγραφή των αραβικών μνημείων της περιοχής. Από το 1756 εργάστηκε ως στρατιωτικός μηχανικός (σε περιπτώσεις όπως την εκστρατεία στην Πορτογαλία)· αναφορικά με την αστική αρχιτεκτονική συνέγραψε το πρώτο σχέδιο για το Γενικό Νοσοκομείο της Μαδρίτης (σήμερα Μουσείο Βασίλισσα Σοφία) ενώ υπήρξε ο πρώτος αρχιτέκτονας που σχεδίασε την νέα πολεοδομική μορφή της λεωφόρου του Πράδο, έχοντας την υποστήριξη του φίλου του, Κόμη της Αράντα. Εν τέλει το μεγαλεπίβολο σχέδιο της λεωφόρου πραγματοποιήθηκε από τον ανταγωνιστή του Μπεντούρα Ροδρίγεθ που εκμεταλλεύτηκε τον παραγκωνισμό του κόμη και τα οικονομικά προβλήματα των έργων για να αναλάβει ο ίδιος την αποπεράτωσή του.
Κολόφωνας Κάσου

Ο Κολόφωνας ή Κολοφώνας είναι μια πολύ μικρή βραχονησίδα (ξέρα) των Δωδεκανήσων στο Καρπάθιο πέλαγος. Έχει έκταση 0,002 τ.χλμ. και βρίσκεται βόρεια της Κάσου. Η περιοχή γύρω του είναι αγαπημένος ψαρότοπος των κατοίκων του νησιού. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει για τα ψαρέματα του νησιού:

 "Κολοφάνα – Κολόφωνας: Δύο ταυτώνυμα τοπωνύμια σε Αμοργό και Δωδεκάνησα" από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190320105224/http://amorgis.blogspot.com/ "Μπαρμπούνια σαβόρι", Νίκος Γ. Μαστροπαύλος από τον ιστότοπο https://eudemonia.gr Χάρτης της Κάσου, των νησιών και νησίδων γύρω της από τον ιστότοπο https://www.diakopes.gr
Ζακ Λαντουσέρ

Ο Ζακ Λαντουσέρ (αγγλ. Jacques LaDouceur) είναι παλαίμαχος Αμερικανός ποδοσφαιριστής. Κατάγεται από την Αϊτή αλλά υπήρξε διεθνής με την ομάδα των ΗΠΑ. Αγωνίστηκε ως επαγγελματίας στην Ελλάδα και σε ομάδες ποδοσφαίρου σάλας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη συνέχεια έγινε προπονητής.

 Ο Ζακ Λαντουσέρ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1959 στο Πορτ-ο-Πρενς, πρωτεύουσα της Αϊτής. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς του. Το Δεκέμβριο του 1969 η μητέρα του αποφάσισε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, για να εργαστεί σε μια κλωστοϋφαντουργία. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη. Ο Ζακ φοίτησε στο Fulton-Montgomery Community College του Johnstown, New York και στη συνέχεια στο Howard University. Ως νέος έπαιξε ποδόσφαιρο στο UCLA ως επιθετικός. Από το 1982 ως το 1984 αγωνίστηκε ως επαγγελματίας στην Ελλάδα, στον Πανιώνιος. Καθιερώθηκε ως βασικός και πέτυχε αρκετά γκολ. Η περίοδος αυτή ήταν από τις πιο επιτυχημένες της καριέρας του. Τη σεζόν 1984-85 αποφάσισε να επιστρέψει στις ΗΠΑ, όταν κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του στις 9 Οκτωβρίου 1984 σε αγώνα εναντίον του Ελ Σαλβαδόρ σκοράροντας ένα γκολ. Ως τον Ιούνιο του 1985 αγωνίστηκε συνολικά σε 10 ματς με την Εθνική πετυχαίνοντας δύο γκολ. Ο τελευταίος αγώνας του ήταν εναντίον της Αγγλίας στις 16 Ιουνίου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε ομάδες ποδοσφαίρου σάλας. Το 1985 υπέγραψε συμβόλαιο στους San Diego Sockers, ομάδα της Major Indoor Soccer League (MISL). Με το Σαν Ντιέγκο αγωνίστηκε ως το 1992 και κέρδισε έξι πρωταθλήματα σε οκτώ σεζόν. Το 1992-93 μεταγράφηκε στη Chicago Power της National Professional Soccer League (NPSL). Έπαιξε μόνο σε τέσσερα μας σκοράροντας ένα γκολ και τερμάτισε την καριέρα του σε ηλικία 34 ετών. Μετά το τέλος της καριέρας του εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορες ομάδες, όπως: Palomar College (εφηβική και γυναικεία ομάδα). Κοινοτικό κολέγιο Σαν Ντιέγκο Καλιφόρνια (εφηβική και γυναικεία). TVSA Hawks Temecula της Καλιφόρνια της ομοσπονδίας BU15 (ανδρική). Σημείωση : τα στοιχεία για τις σεζόν 1981-1984 προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81
Παλαιόστανη Πιερίας

Η Παλαιόστανη ή Παλαιοστάνη είναι χωριό του Νομού Πιερίας και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 340 μ. Έχει 546 κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται βορειοδυτικά της Κατερίνης, στις πλαγιές των Πιερίων. Απέχει από την Κατερίνη 24 χιλιόμετρα.

 Από την 1η Ιανουαρίου 2011 η Παλαιόστανη υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού και μαζί με τον οικισμό Μικρή Μηλιά απαρτίζουν την Τοπική Κοινότητα Παλαιόστανης, με συνολικό πληθυσμό 476 κατοίκων. Η γεωργία (καλλιέργεια καπνού) και η κτηνοτροφία αποτελούν τις κυριότερες ασχολίες των κατοίκων. Έχει ένα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο που κτίστηκε από Ηπειρώτες μαστόρους το 1952 και Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με την επωνυμία «Κεραυνός». Το χωριό εορτάζει την ημέρα της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου), οπότε και πανηγυρίζει ο κεντρικός ναός και γίνονται διάφορες εκδηλώσεις με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Η Παλαιόστανη ονομαζόταν παλαιότερα Παλιονέστενη, που σημαίνει «πάλι θα αναστηθεί». Αυτό γιατί γύρω στα 1600 το χωριό είχε καεί και στη συνέχεια ξαναφτιάχτηκε. Στα Απομνημονεύματα του Επισκόπου Κίτρους Νικολάου, το 1878 το χωριό αναφέρεται ως Παλινέστιανη και ότι είχε 40 χριστιανικές οικογένειες. Η Παλιόστανη ήταν τσιφλίκι και ανήκε σε Τουρκαλβανό. Τη δεκαετία του ' 30 είχε ένα μονοτάξιο σχολείο, με 1 δάσκαλο και 85 μαθητές. Στο σχετικό πίνακα της Ε΄ Περιφέρειας Πιερίας, το χωριό αναφέρεται ως Παληόστανη. Στο επιστημονικό συνέδριο που διεξήχθη το 1993 με τίτλο "Η Πιερία στα Βυζαντινά και Νεότερα Χρόνια", τα πρακτικά του οποίου εκδόθηκαν σε βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, αναφέρεται ότι στον κώδικα της Μόνης της Ζάβορδας Γρεβενών το όνομα του χωριού αναγράφεται ως Παλιανεστάνη. Ο κώδικας αυτός ίσως να είναι και το μοναδικό παλαιότερο έγγραφο πού καταγράφεται ως Παλιανεστάνη. Στον κώδικα καταγράφονται τα τοπωνύμια και οι οικισμοί από το 1534 μέχρι το 1692 αλλά και από το 1693 ως το 1914(.ΖΑΛIΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ) Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας Καζταρίδη Ι. Φ., Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη, εκδ. Μάτι, 2002.
Σαχ

Σαχ λέγεται στο σκάκι η άμεση απειλή εναντίον του βασιλιά. Προέρχεται από την περσική λέξη شاه (βλέπε σάχης), ενώ ο όρος "σαχ ματ" σημαίνει "Ο βασιλιάς είναι αβοήθητος (αλλά όχι νεκρός)".Ο παίκτης που απειλεί τον αντίπαλο βασιλιά συνηθίζεται, χωρίς όμως πλέον να υπάρχει κανόνας που να τον υποχρεώνει, να λέει σαχ ως προειδοποίηση (χρησιμοποιούνται επίσης το ρουά και το βασιλιάς). Στους σύγχρονους κανόνες, νόμιμες κινήσεις είναι μόνο αυτές που αντιμετωπίζουν το σαχ.

 Στο σκάκι υπάρχουν τρεις νόμιμοι τρόποι αντιμετώπισης ενός σαχ: η μετακίνηση του βασιλιά σε ασφαλές τετράγωνο. η αιχμαλωσία του κομματιού που απειλεί τον βασιλιά. η παρεμβολή ενός κομματιού ανάμεσα στον βασιλιά και στο κομμάτι που δίνει το σαχ (αν ο πεσσός που απειλεί τον βασιλιά, δεν είναι ίππος).Αν κανένας από τους τρεις τρόπους δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σε μία κίνηση, τότε έχουμε την περίπτωση του ματ και ο παίκτης που το υπέστη χάνει αμέσως την παρτίδα. Στο διάγραμμα δεξιά, οι νόμιμες κινήσεις για τον λευκό είναι: ο λευκός αξιωματικός στο ε5 να αιχμαλωτίσει τον μαύρο πύργο, ο λευκός πύργος να κινηθεί στο α4 ή ο λευκός βασιλιάς να κινηθεί σε ένα από τα ασφαλή τετράγωνα (β6, β7, β8) Ο ίππος έχει το πλεονέκτημα να δίνει σαχ χωρίς να βρίσκεται δίπλα στον βασιλιά (και άρα να απειλείται από αυτόν) και χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο τρίτος τρόπος αντιμετώπισης. Στην σκακιστική γραφή το σαχ σημειώνεται γενικά με το σύμβολο "+". Το διπλό σαχ μερικές φορές συμβολίζεται με "++". Ενδιαφέρον παρουσιάζει το λεγόμενο διπλό σαχ. Αυτό συμβαίνει όταν ένα κομμάτι κινείται κάνοντας σαχ και ταυτόχρονα εξ αποκαλύψεως ένα άλλο κομμάτι κάνει επίσης σαχ. Στο διπλό σαχ μόνο ο πρώτος τρόπος αντιμετώπισης είναι νόμιμος. Άλλη ειδική περίπτωση είναι το διαρκές σαχ, το οποίο συμβαίνει όταν ένας παίκτης μπορεί σε κάθε κίνηση να δίνει σαχ στον αντίπαλό του εσαεί, χωρίς όμως να μπορεί να καταφέρει ματ. Παλαιότερα, το διαρκές σαχ ήταν αιτία να διακοπεί η παρτίδα και να θεωρηθεί ισόπαλη. Σήμερα όμως, παρότι το διαρκές σαχ δεν ισχύει καθαυτό ως κανόνας του σκακιού, συνήθως καταλήγει σε ισοπαλία με τριπλή επανάληψη, τον κανόνα των 50 κινήσεων ή με κοινή συμφωνία των παικτών. Jan Newton, The King Isn't Dead After All!, Σεπτέμβριος 2003 Piececlopedia: King
Δαφνέδες Ρεθύμνης

Οι Δαφνέδες είναι χωριό της Κοινότητας Επισκοπής του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 139 κατοίκους. Βρίσκεται 32 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 160 μ., επί της παλιάς εθνικής οδού Ηρακλείου-Ρεθύμνου Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδος.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Dafnides στην επαρχεία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Dafnes με 43 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Dafnedes. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Dafnades, με 24 χαράτσια. Το 1925, οι Δαφνέδες υπάχθηκαν στην κοινότητα Επισκοπής, όπου παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Είναι ένας μονόκλιτος ναός. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, Κοίμηση της Θεοτόκου και Άγιοι Πάντες. Ο ναός των Αγίων Σαράντα ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς ναού με τρούλο, οι οποίοι κτίστηκαν στην Κρήτη κατά τον 11ο αιώνα. Αν και ο τρούλος που σώζεται πιθανότατα είναι ο αρχικός, ο ναός έχει υποστεί σημαντικές επεμβάσεις κατά τον 16ο αιώνα οι οποίες αλλοίωσαν την αρχική μορφή του.Ο Τζουζέπε Γκερόλα αναφέρει ότι εντόπισε σε ελαιοτριβείο του χωριού υπέρθυρο με την επιγραφή «Αυτή η πύλη κλείεται ω λίθος ο συντρίβων της ελέας τον καρπόν. ΑΧΒΕ(=1635)».Άλλο ένα αξιοθέατο είναι η Πάνω Βρύση.
Μονίκ Οχσάν Μπελεπό

Η Μονίκ Οχσάν Μπελεπό ( Agnès Monique Ohsan Bellepeau, γενν. το 1942) είναι πρώην δημοσιογράφος και πολιτικός από το Μαυρίκιο . Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος του Μαυρίκιου από τις 12 Νοεμβρίου 2010 ως τις 3 Απριλίου 2016. Ως αντιπρόεδρος, ήταν προσωρινά πρόεδρος από τις 31 Μαρτίου 2012 ως τις 21 Ιουλίου 2012 και ξανά από τις 29 Μαΐου 2015 ως τις 5 Ιουνίου του ίδιου χρόνου. Σύζυγός της ήταν ο επιχειρηματίας Ιβ Ζοζέφ Μπελεπό. Είναι τιμημένη με το Τάγμα του Αστέρα και του Κλειδιού του Ινδικού Ωκεανού.

 Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και παρουσιάστρια ειδήσεων στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι του Μαυρίκιου (Mauritius Broadcasting Corporation). Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος του Μαυρίκιου και αργότερα ανέλαβε την ηγεσία του (ο πατέρας της, Μπαρτολομέ Οχσάν, ήταν ο ιδρυτής του εν λόγω κόμματος). Κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές και διορίστηκε αντιπρόεδρος στις 12 Νοεμβρίου 2010 μετά το θάνατο του αντιπροέδρου Αντζίντι Τσετιάρ. Η Μπελεπό εξελέγη ομόφωνα από την Εθνοσυνέλευση και έγινε η πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρος στην ιστορία της χώρας της. Τρεις μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, απεβίωσε ο σύζυγός της (16 Νοεμβρίου 2010). Στις 31 Μαρτίου 2012 η Μπελεπό ανέλαβε προσωρινά πρόεδρος, μετά την παραίτηση του Άνρουντ Τζάγκνοτ εξαιτίας διαφωνίας του με τον πρωθυπουργό. Την Μπελεπό διαδέχθηκε στο αξίωμα του Προέδρου ο Κέιλας Πραγκ τον Ιούλιο του 2012.
Σχέσεις Ελλάδας και Ανατολικής Γερμανίας

Οι σχέσεις Ελλάδας και Ανατολικής Γερμανίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας και της Ανατολικής Γερμανίας (επίσημα γνωστή ως Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, ΛΔΓ, 7.10.1949 - 3.10.1990). Από το 1973 η Ανατολική Γερμανία διατηρούσε πρεσβεία στην Ελλάδα. Οι σχέσεις των δύο χωρών τερματίστηκαν στα μεσάνυχτα της 2ης Οκτωβρίου 1990, με την επανένωση της Γερμανίας.

 Η Ανατολική Γερμανία ιδρύθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1949 από τον Σοβιετικό τομέα κατοχής. Όπως και οι περισσότερες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, η Ανατολική Γερμανία δέχθηκε Έλληνες πρόσφυγες του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Ορισμένοι από αυτούς συνεργάστηκαν με την Στάζι, την κρατική αστυνομία. Καθώς η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας προσπαθούσε να σπάσει τη διεθνή απομόνωσή της από δυτικές χώρες, η Ελλάδα ήταν, μαζί με την Ισλανδία, οι δύο χώρες ενδιαφέροντος της ανατολικογερμανικής κυβέρνησης στην προσπάθεια αυτή. Αυτό οφειλόταν στο έλλειμμα της Ελλάδας καθώς και στα αντιδυτικά αισθήματα που ένιωθαν πάρα πολλοί Έλληνες. Ο ενδογερμανικός ανταγωνισμός Α. Γερμανίας και Δ. Γερμανίας επηρέασε και την Ελλάδα, καθώς η Ανατολική Γερμανία προσπαθούσε να συνάψει εμπορικές σχέσεις με την Ελλάδα. Οι αρχές της σοβιετικής ζώνης κατοχής και στη συνέχεια η ΛΔΓ είχαν επαφές με τους Έλληνες κομμουνιστές και τους υποστήριξαν στον εμφύλιο πόλεμο. Ως αποτέλεσμα της εχθρότητας προς τους κομμουνιστές, η ελληνική κυβέρνηση δεν αναγνώρισε τη ΛΔΓ και διατήρησε διπλωματικές σχέσεις μόνο με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία). Παραδόξως, στα τελευταία χρόνια της Χούντας της Συνταγματαρχών, οι διμερείς σχέσεις αναβαθμίστηκαν διπλωματικά και οικονομικά, ενώ η καταστολή του ΚΚΕ έφθασε στο απόγειο της. Οι επίσημες σχέσεις Ελλάδας και Ανατολικής Γερμανίας ξεκίνησαν στις 25 Μαΐου 1973. Πέντε εβδομάδες αργότερα, η μοναρχία καταργήθηκε (δημοψήφισμα του 1973). Επίσης, λόγω των διαφόρων ελλείψεων που είχαν οι δύο χώρες, ήταν κοινό να γίνονται αμοιβαίες ανταλλαγές ΛΔΓ-Ελλάδας. Για παράδειγμα, τα γεωργικά προϊόντα που παραδοσιακά καταστρέφονταν λόγω υπερπαραγωγής, πλέον εξάγονταν για να καλύψουν τις ανάγκες της Ανατολικής Γερμανίας. Ως αντάλλαγμα η Ανατολική Γερμανία προμήθευε στην Ελλάδα διάφορες τεχνολογίες και βιομηχανικά προϊόντα. Η Ελλάδα επεδίωξε την προβολή του πολιτισμού της στην Ανατολική Γερμανία. Τακτικά λάμβαναν χώρα εκθέσεις Ελλήνων καλλιτεχνών, ενώ το 1985 υπήρξε εβδομάδα ελληνικής μουσικής. Γκέρχαρντ Χόμπραν (1973-1974) Ερνστ Κούμπε (δεύτερη θητεία 1974-1983, γ. 1928) Χορστ Μπρι (1983-1990, γ. 1923-2014) Ερνστ Κούμπε (δεύτερη θητεία, 1990) Σχέσεις Ελλάδας και Γερμανίας, επισκόπηση των διμερών σχέσεων της Ελλάδας και της Ο.Δ. Γερμανίας μετά την επανένωση.
Δήμος Ροδολίβους

Ο δήμος Ροδολίβους ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίπολης, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Ροδολίβους. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στις πλαγιές του όρους Παγγαίο. Ο δήμος αποτελούνταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.284 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Ροδολίβος.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Ροδολίβους -- το Ροδολίβος [ 2.552 ] Δ.δ. Δομίρου -- ο Δόμιρος [ 182 ] Δ.δ. Μικρού Σουλίου -- το Μικρό Σούλι [ 550 ] Ο δήμος δημιουργήθηκε στις 24 Ιουλίου 1996 από τις εξής κοινότητες: Κοινότητα Ροδολίβους (είχε δημιουργηθεί στις 04/01/1920 ως Κοινότητα Ροδολείβους, ενώ το 1940 το όνομα άλλαξε ορθογραφία σε Κοινότητα Ροδολίβους) Κοινότητα Δομίρου (είχε δημιουργηθεί στις 06/09/1927 ως Κοινότητα Δόμηρου, με απόσπαση του οικισμού Δόμηρος από την Κοινότητα Μυρρίνης, ενώ το 1940 το όνομα άλλαξε ορθογραφία σε Κοινότητα Δόμιρος) Κοινότητα Μικρού Σουλίου (είχε δημιουργηθεί στις 04/01/1920 ως Κοινότητα Σεμάλτου με έδρα τον οικισμό Σέμαλτον και στις 30/08/1927 μετονομάστηκε στο όνομα Κοινότητα Μικρού Σουλίου) Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Περιοχή Ρουάνγκουα

Η Περιοχή Ρουάνγκουα (Αγγλικά: Ruangwa District, Σουαχίλι: Wilaya ya Ruangwa), είναι μία από τις 6 περιοχές στην Περιφέρεια Λίντι της Τανζανίας. Στα Βόρεια συνορεύει με την Περιοχή Λιουάλε (Liwale District), στα Νότια με την Περιοχή Νατσινγκουέα (Nachingwea District) και Δυτικά από την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region).

 Η πλησιέστερη ορθογραφική αποτύπωση της ονομασίας Ruangwa στα Ελληνικά είναι Ρου-άνγκουα όπου το ου είναι σύντομο, σαν να λέγαμε Ρουάνγκβα (αλλά χωρίς το σύμφωνο «β»). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας το 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ρουάνγκουα (Ruangwa District) ήταν 124.516 άτομα. Η Επαρχία Ρουάνγκουα (Ruangwa District) διαιρείται διοικητικά σε 22 Τμήματα: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Λίντι Λίντι Παραπομπές σημειώσεων
Γενικές εκλογές των Νήσων Σολομώντα (2014)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Νήσους του Σολομώντα στις 19 Νοεμβρίου 2014. Οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι κέρδισαν τις 32 από τις συνολικά 50 έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο και το Κόμμα του Δημοκρατικού Συνασπισμού ήταν το μεγαλύτερο με 7 έδρες. Συνολικά 443 υποψήφιοι έκαναν αίτηση για συμμετοχή στις εκλογές.Τα 50 μέλη του Εθνικού Κοινοβουλίου εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος «ο νικητής τα παίρνει όλα».

 Οι εκλογές ήταν οι πρώτες από τον τερματισμό της Αποστολής Περιφερειακής Βοήθειας στα μέσα του 2013. Σε προηγούμενες εκλογές το 2006 είχαν σημειωθεί επεισόδια φυλετικής βίας, με στόχο κυρίως κινέζους μετανάστες.Οι ψηφοφόροι έπρεπε να είναι ηλικίας τουλάχιστον 18 ετών και να είναι πολίτες των Νήσων του Σολομώντα. Οι κάτοικοι του εξωτερικού δεν μπορούσαν να ψηφίσουν, όπως και οι ψηφοφόροι που είχαν παραβιάσει τον εκλογικό νόμο, οι διανοητικά ανάπηροι και οι φυλακισμένοι για διάστημα μεγαλύτερο των 6 μηνών ή όσοι είχαν καταδικαστεί στην ποινή του θανάτου.Οι υποψήφιοι έπρεπε να είναι ηλικίας 21 ετών και να κατοικούν στην περιφέρεια όπου κατήλθαν.Το Μάρτιο του 2014 εισήχθη ένα βιομετρικό σύστημα εγγραφής ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους.Αυτό, σύμφωνα με την οργάνωση Διαφάνεια Νήσοι του Σολομώντα, οδήγησε πολλούς ψηφοφόρους να εκδίδουν πολυάριθμες ταυτότητες. Ωστόσο, το Μάιο η Εφορευτική Επιτροπή δήλωσε ότι δεν είχε γίνει αποδέκτης κανενός επίσημου παραπόνου. Έπειτα από τις εκλογές, ένας αξιωματούχος επεχείρησε να κλέψει μία κάλπη καθώς την μετέφερε για καταμέτρηση των ψηφοδελτίων κοντά στο Άουκι. Όταν η αστυνομία άρχισε να τον κυνηγά, εκείνος πέταξε την κάλπη και χάθηκε μέσα στη ζούγκλα. Οι παρατηρητές της Κοινοπολιτείας έκαναν λόγο για ειρηνική διαδικασία. Ο πρωθυπουργός Γκόρντον Ντάρσι Λάιλο έχασε την έδρα του στην περιφέρεια Γκίζο-Κολομπανγκάρα από τον ανεψιό του, Τίμσον Τανανγκάντα του Ενωτικού Δημοκρατικού Κόμματος. Αργότερα άρχισαν συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.
Διπολικό νεφέλωμα

Με τον όρο διπολικό νεφέλωμα (αγγλ. bipolar nebula) χαρακτηρίζεται ένας τύπος νεφελώματος στην αστρονομία, που έχει δύο λοβούς (εκπτύξεις), από έναν στην κάθε πλευρά ενός κεντρικού αστέρα. Η μορφολογία αυτή συναντάται κυρίως σε πλανητικά νεφελώματα και περίπου το 10 έως 20% των πλανητικών νεφελωμάτων είναι διπολικά.

 Τα ακριβή αίτια αυτής της δομής νεφελώματος είναι άγνωστα, ωστόσο πιστεύεται ότι οφείλονται στο ότι ο κεντρικός αστέρας είναι διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους. Η περίοδος περιφοράς μπορεί να είναι λίγες ημέρες έως και λίγα έτη. Καθώς ο ένας από τους δύο αστέρες εξελίσσεται πρώτος προς τον θάνατό του και αποβάλλει τα εξωτερικά του στρώματα, ο άλλος αστέρας διακόπτει την εκροή αυτού του υλικού στο επίπεδο τροχιάς του συστήματος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του διπολικού σχήματος. Νεφέλωμα του η Τρόπιδος (μη πλανητικό) Hubble 5 M2-9, γνωστό και ως «Φτερά πεταλούδας» OH231.8+4.2 – «Νεφέλωμα Νεροκολόκυθο» ή «Νεφέλωμα του σάπιου αυγού» Mz3 (Menzel 3) – «Νεφέλωμα Μυρμήγκι» CRL 618 – Νεφέλωμα Westbrook CRL 2688 – «Νεφέλωμα του Αυγού» HD 44179 – «Νεφέλωμα Κόκκινο Ορθογώνιο» MyCn18 – Νεφέλωμα «Σκαλιστή κεψύδρα» He2-104 – «Νεφέλωμα Νότιος Κάβουρας» «Νεφέλωμα Μπούμερανγκ» NGC 2346, γνωστό και ως «Νεφέλωμα Πεταλούδα» KjPn 8 – Το μεγαλύτερο σε φαινόμενο (γωνιακό) μέγεθος διπολικό πλανητικό νεφέλωμα. Αστρική εξέλιξη
Διάσκεψη του Βερολίνου (1884-1885)

Η Διάσκεψη του Βερολίνου του 1884-1885, γνωστή και ως Διάσκεψη του Κονγκό ή Διάσκεψη Δυτικής Αφρικής, ρύθμισε θέματα που απασχολούσαν τον ευρωπαϊκό αποικισμό και το ευρωπαϊκό εμπόριο στην αφρικανική ήπειρο, κατά τη διάρκεια της περιόδου του Νέου Ιμπεριαλισμού, ενώ συνέπεσε με την ανάδυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ως ιμπεριαλιστικής δύναμης. Η διάσκεψη οργανώθηκε από Ότο φον Βίσμαρκ, τον πρώτο καγκελάριο της Γερμανίας. Το αποτέλεσμά της, η Γενική Πράξη της Διάσκεψης του Βερολίνου, μπορεί να θεωρηθεί ως η επισημοποίηση του «Αγώνα για την Αφρική», αν και ορισμένοι ιστορικοί προειδοποιούν ενάντια στην υπερβολική έμφαση του ρόλου της Διάσκεψης στην αποικιακή διχοτόμηση της Αφρικής και εφιστούν την προσοχή σε διμερείς συμφωνίες που συνήφθησαν πριν και μετά τη Διάσκεψη. Η διάσκεψη συνέβαλε στην έναρξη μιας περιόδου αυξημένης αποικιακής δραστηριότητας από την πλευρά των ευρωπαϊκών δυνάμεων, οι οποίες εξάλειψαν ή παρέκαμψαν τις περισσότερες υπάρχουσες μορφές αφρικανικής αυτονομίας και αυτοδιακυβέρνησης.

 Ο ευρωπαϊκός αποικιακός «αγώνας» ανάγκασε τη Γερμανία να ξεκινήσει δικές της αποστολές, οι οποίες τρόμαξαν τόσο τους Βρετανούς όσο και τους Γάλλους. Ελπίζοντας να αποτρέψει μια στρατιωτική σύγκρουση, ο Βέλγος βασιλιάς Λεοπόλδος Β΄ έπεισε τη Γαλλία και τη Γερμανία ότι το κοινό εμπόριο στην Αφρική ήταν προς το συμφέρον και των τριών χωρών. Με την υποστήριξη των Βρετανών και με πρωτοβουλία της Πορτογαλίας, ο Ότο φον Βίσμαρκ, καγκελάριος της Γερμανίας, προσκάλεσε εκπροσώπους 13 ευρωπαϊκών εθνών, καθώς και τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, να συμμετάσχουν στη Διάσκεψη του Βερολίνου του 1884, για να επεξεργαστούν μια κοινή πολιτική για την αφρικανική ήπειρο. Η Διάσκεψη ξεκίνησε τις εργασίες της στις 15 Νοεμβρίου 1884 και συνεχίστηκε μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου 1885. Ο αριθμός των πληρεξουσίων ποίκιλε ανά έθνος. Οι κάτωθι 14 χώρες έστειλαν εκπροσώπους για να συμμετάσχουν στη Διάσκεψη του Βερολίνου και να υπογράψουν την επακόλουθη Πράξη της Διάσκεψης: Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διατήρησαν το δικαίωμα να αρνηθούν ή να αποδεχθούν μελλοντικά τα συμπεράσματα της Διάσκεψης.
193 Μοίρα Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων

Η 193 Μοίρα Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων (193 ΜΠΕΠ) είναι μονάδα πυροβολικού του Ελληνικού Στρατού. Η 193 ΜΠΕΠ υπάγεται στη Διοίκηση Πυροβολικού της 1ης Στρατιάς.Η μονάδα διαθέτει εκτοξευτές του πυραυλικού συστήματος MLRS. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 2009 πραγματοποιήθηκε πρότυπη άσκηση εξομοίωσης συνθηκών πραγματικής μάχης.

 Η 193 Μοίρα Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων συγκροτήθηκε το 1959 ως 193 Μοίρα Βαρέως Πυροβολικού με έδρα τη Λάρισα και πρώτο διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Μανωλαράκη και έδρα το στρατόπεδο Μπουγά στη Λάρισα. Το 1960 μετασταύθμευσε στο στρατόπεδο Καπετάν Άγρα στα Γιαννιτσά και ανέλαβε τακτικό πυρηνικό ρόλο. Το 1994 παρέλαβε τους πρώτους εκτοξευτές MLRS με διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη (ΠΒ) Γεώργιο Φιλιπαίο. Το Μάρτιο του 1996 πραγματοποιήθηκε η πρώτη βολή με το πυραυλικό σύστημα MLRS. Έως το 2013, η 193 ΜΠΕΠ μαζί με τις 194 ΜΠΕΠ και 165 ΜΠΕΠ, συγκροτούσε το 1ο Σύνταγμα Πυροβολικού (1ο ΣΠΒ). Με την αναδιάρθρωση του Ελληνικού Στρατού το 2013, η 193 ΜΠΕΠ, όπως και οι υπόλοιπες μονάδες που συγκροτούσαν το 1ο ΣΠΒ, υπάγεται πλέον στη Διοίκηση Πυροβολικού της 1ης Στρατιάς (ΔΠΒ/1η Στρατιά). Το έμβλημα της 193 Μοίρας Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων αποτελείται από ένα MLRS και ήλιο της Βεργίνας με φόντο την ελληνική σημαία. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΑΜΕΣ ΔΕ Γ' ΕΣΣΟΜΕΣΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ (Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι). Η επιχειρησιακή διάρθρωση της 193 ΜΠΕΠ είναι η εξής: 193 ΜΠΕΠ A΄ Πυροβολαρχία - (Α/Π) B΄ Πυροβολαρχία - (Β/Π) Γ΄ Πυροβολαρχία - (Γ/Π) Πυροβολαρχία Διοικήσεως (Π/Δ) Επίσημος ιστότοπος Γ.Ε.Σ.
Ιερώνυμος Βίριξ

Ο Ιερώνυμος Βίριξ (λατινικά: Hieronymus Wierix, 1553–1619) ήταν Φλαμανδός χαράκτης από την Αντβέρπη. Είναι γνωστός για τα λεπτομερή χαρακτικά του σε μικρή κλίμακα και κυρίως θρησκευτικής θεματολογίας, καθώς και για τα αντίγραφα και παραλλαγές έργων του Άλμπρεχτ Ντύρερ που παρήγαγε.

 Γεννήθηκε στην Αντβέρπη σε οικογένεια με παράδοση στην δημιουργία χαρακτικών, καθώς εκτός από τον πατέρα του ο οποίος ήταν ζωγράφος, τόσο ο ίδιος όσο και τα αδέρφια του οι Γιάν και Αντουάν ήταν όλοι αξιόλογοι χαράκτες, ενώ η κόρη του παντρεύτηκε τον Ζαν Μπαπτίστ Μπαρμπέ ο οποίος ήταν επίσης χαράκτης. Από πολύ μικρή ηλικία, 12 ετών, είχε ήδη αρχίσει να δημιουργεί αντίγραφα έργων του Ντύρερ. Το 1570 μαθήτευσε υπό τον εκδότη και τυπογράφο Κριστόφ Πλαντίν, το 1573 ήταν πλέον δάσκαλος χαρακτικής ο ίδιος, και το 1577 άρχισε να εργάζεται ανεξάρτητα δημιουργώντας παραστάσεις για διάφορους εκδότες. Του αποδίδονται περίπου 650 χαρακτικά τα οποία υπέγραφε ως HI.W ή HI.WF, και πολλά από αυτά είχαν θρησκευτική θεματολογία καθώς ο Βίριξ διατηρούσε στενή σχέση με το τάγμα των Ιησουιτών. Είχε επίσης την φήμη μέθυσου, καθώς και είχε φυλακιστεί για μερικούς μήνες για την δολοφονία μιας γυναίκας ενώ ο ίδιος βρισκόταν υπό μέθη. Christiane Wiebel, Die Brüder Wierix: Graphik in Antwerpen zwischen Bruegel und Rubens ; (anlässlich der gleichnamigen Ausstellung des Kupferstichkabinetts der Kunstsammlungen der Veste Coburg, vom 10. September bis zum 25. November 1995), Kunstsammlungen der Veste Coburg (Hrsg.), 1995 ISBN 3-87472-071-3 Marie Mauquoy-Hendrickx, Les estampes des Wierix conservées au Cabinet des Estampes de la Bibliothèque Royale Albert I. Catalogue raisonné, 4 Bände, (französisch/englisch), 1983, Alan Wofsy Fine Arts, ISBN 978-1-5566022-5-2 Ulrich Thieme et Felix Becker, « Wierix, Johan », dans Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler : von der Antike bis zur Gegenwart, Liepzig, Seemann, 1942, p. 537-538 Wierix, Wiricx, Wicrx of Wybinck (Jan), dans Biographisch Woordenboek der Nederlander, Groningue, Biografie Instituut Groningen, J. J. van Brederode, 1860 (lire en ligne [archive]), p. 193-194 Χαρακτικά του Βίριξ, artnet.com Χαρακτικά του Βίριξ, collectie.boijmans.nl
Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας

Το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας (τουρκικά: Kuzey Anadolu Fay Hattı) είναι ενεργό ρήγμα οριζόντιας μετατόπισης το οποίο σχηματίζεται κατά μήκος των ορίων της πλάκας της Ανατολίας και της Ευρασιατικής πλάκας. Εκτείνεται από την Καρλίοβα, στην Επαρχία του Μπινγκιόλ της ανατολικής Τουρκίας, κατά μήκος της βόρειας Τουρκίας, περνώντας 20 χιλιόμετρα νότια από την Κωνσταντινούπολη, και φτάνει μέχρι το Αιγαίο, έχοντας συνολικό μήκος 1.500 χιλιόμετρα. Το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας είναι όμοιο σε μεγάλο βαθμό με το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια.

 Μετά τον καταστροφικό σεισμό του Ερζιντζάν το 1939, έχουν καταγραφεί εφτά σεισμοί με μέγεθος πάνω από 7,0, των οποίων το επίκεντρο μετακινείται σταδιακά όλο και δυτικότερα. Οι σεισμολόγοι που παρακολοθούν αυτό το μοτίβο πιστεύουν ότι ο ένας σεισμός μπορεί να προκαλεί τον επόμενο. Αναλύοντας τις τάσεις που προκάλεσε στο ρήγμα ο τελευταίος μεγάλος σεισμός, σεισμολόγοι προέβλεψαν τον σεισμό που χτύπησε την πόλη Ιζμίτ με καταστροφικά αποτελέσματα τον Αύγουστο του 1999. Θεωρείται ότι η αλυσίδα δεν έχει ολοκληρωθεί και ένας σεισμός θα εκδηλώσει δυτικότερα στο ρήγμα, ίσως κοντά στην πολυπληθή Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα, το 2000 ορισμένες σεισμολογικές μελέτες είχαν ως συμπέρασμα ότι η πιθανότητα για έναν σεισμό μεγέθους μεγαλύτερου ή ίσου των 7,6 ρίχτερ με επίκεντρο κοντά στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 2030 είναι πάνω από 60 %.
Γιαν φαν Κλέεφ

Ο Γιαν φαν Κλέεφ (φλαμανδικά: Jan van Cleef γνωστός και ως Jan van Cleve, 6 Ιανουαρίου 1646 - 18 Δεκεμβρίου 1716) ήταν γεννημένος στην Ολλανδία Φλαμανδός ζωγράφος.

 Ο φαν Κλέεφ γεννήθηκε στο Φένλο (Venlo), τότε τμήμα του Δουκάτου του Γκέλντερς (Guelders). Διετέλεσε μαθητής των Λουίτζι Πρίμο και Γκασπάρ ντε Κράγιερ. Όταν ο Κράγιερ απεβίωσε, ο Κλέεφ πήρε την εντολή της ολοκλήρωσης των έργων του δασκάλου του, που είχε αναλάβει για λογαριασμό ιερών ναών και να τελειώσει τα προσχέδια (cartoons) για τις ταπισερί που είχε παραγγείλει ο βασιλέας Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης έργων με θρησκευτικά θέματα, που αναλάμβανε για λογαριασμό ιερών ναών και μονών στη Φλάνδρα και τη Βραβάντη, στις οποίες υπάρχει πληθώρα έργων του. Το ύφος του ήταν περισσότερο ιταλικό παρά φλαμανδικό. Ως αριστούργημά του θεωρείται ο πίνακας "Καλόγριες βοηθούν κατά τον λοιμό" βρίσκεται στη Μονή των Μαύρων Καλογραιών στη Γάνδη, όπου απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών. Cleve, Jan van (III) στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD).Στο παρόν λήμμα έχει ενσωματωθεί κείμενο από την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια' που βρίσκεται στη Βικιθήκη.
Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας

Η δημοτική ενότητα Ποσειδωνίας είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Σύρου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Η δημοτική ενότητα Ποσειδωνίας περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Ποσειδωνίας που καταργήθηκε το 2011.

 Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Ποσειδωνίας. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός: 2.027 ο Αζόλιμνος [ 123 ] το Άσπρο (νησίδα) [ 0 ] η Βάρη [ 1.584 ] ο Μέγας Γιαλός [ 320 ] τα Νάτα (νησίδα) [ 0 ] Συνολικός πληθυσμός: 928 τα Άδειατα [ 93 ] ο Μέγας Γιαλός [ 75 ] η Ποσειδωνία [ 760 ] το Στρογγυλό (νησίδα) [ 0 ] το Σχινονήσι (νησίδα) [ 0 ] Συνολικός πληθυσμός: 938 η Βήσσα [ 222 ] ο Φοίνιξ [ 716 ] Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
Δημοκρατία της Φλωρεντίας

H Δημοκρατία της Φλωρεντίας (ιταλικά: Repubblica Fiorentina) ήταν ένα μεσαιωνικό και πρώιμο σύγχρονο κράτος που επικεντρώθηκε στην ιταλική πόλη της Φλωρεντίας στην Τοσκάνη.Η δημοκρατία ξεκίνησε το 1115, όταν ο λαός της Φλωρεντίας εξεγέρθηκε ενάντια στο Μαργραβινάτο της Τοσκάνης μετά το θάνατο της Ματθίλδης της Τοσκάνης, η οποία έλεγχε τεράστιες περιοχές που περιλάμβαναν και τη Φλωρεντία. Οι Φλωρεντίνοι δημιούργησαν μια κοινότητα στη θέση των διαδόχων. Η δημοκρατία κυβερνήθηκε από ένα συμβούλιο γνωστό ως Άρχοντας της Φλωρεντίας. Οι άρχοντες επιλέχτηκαν από τον Γονφαλονιέρα (κυρίαρχος ηγέτης της πόλης), ο οποίος εκλέγεται κάθε δύο μήνες από μέλη της συντεχνίας της Φλωρεντίας.

 Crum, Roger J.· Paoletti, John T., επιμ. (2008). Renaissance Florence: A Social History. Cambridge University Press. Fletcher, Catherine (2016). The Black Prince of Florence: The Spectacular Life and Treacherous World of Alessandro de' Medici. Bodley Head. Goudriaan, Elisa (2018). Florentine Patricians and Their Networks: Structures Behind the Cultural Success and the Political Representation of the Medici Court (1600-1660). Brill. Hale, John Rigby (2001). Florence and the Medici. ISBN 1-84212-456-0. Hattendorf, John B.· Unger, Richard W., επιμ. (2003). War at Sea in the Middle Ages and the Renaissance. The Boydell Press. Landon, William J. (2013). Lorenzo di Filippo Strozzi and Niccolo Machiavelli. University of Toronto Press. Langdon, Gabrielle (2006). Medici Women: Portraits of Power, Love and Betrayal from the Court of Duke Cosimo I. University of Toronto Press. Najemy, John M. (2006). A history of Florence 1200-1575. ISBN 978-1-4051-1954-2. Strathern, Paul (2007). The Medici: Godfathers of the Renaissance. σελ. 321. ISBN 978-0-099-52297-3. van Veen, Henk Th. (2013). Cosimo I De' Medici and His Self-Representation in Florentine Art and Culture. Cambridge University Press. Pbs.org: Medicis and the Republic of Florence The Florentine school of the Renaissance
Τζέιμς Βερίνης

Ο Τζέιμς Βερίνης γεννήθηκε στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ το 1916. Οι γονείς του ονομάζονταν Πέτρος και Διαμάντω Βερίνη. Στις αρχές του 1900 μετανάστευσαν στο Κοννέκτικατ των ΗΠΑ προερχόμενοι από το χωριό Άγιος Πέτρος της Πελοποννήσου. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Κοννέκτικατ και μόλις αποφοίτησε το 1941, κατατάχθηκε στην αμερικανική αεροπορία στρατού.

 Αρχικά εκπαιδεύτηκε σε μαχητικά αεροσκάφη Ρ-40 και Ρ-39. Ένα ατύχημα όμως τον έκανε να ζητήσει μετάθεση στα βομβαρδιστικά B-17 Flying Fortress. Τοποθετήθηκε συγκυβερνήτης του διάσημου βομβαρδιστικού Memphis Belle, και μετατέθηκε στην Αγγλία για να λάβει μέρος στις επιχειρήσεις βομβαρδισμού στόχων στη κατεχόμενη Ευρώπη. Στη διάρκεια της θητείας με το Memphis Belle, συμμετείχε σε 25 επιχειρήσεις από το Νοέμβριο του 1942 έως το Μάιο του 1943. Υιοθέτησε ένα σκοτσέζικο τεριέ, που το ονόμασε Στούκα και ήταν η μασκότ του Memphis Belle. Ήταν ο πρώτος Αμερικανός χειριστής που συμπλήρωσε τις 25 αποστολές που ήταν υποχρεωτικές για να τοποθετηθεί σε μη μάχιμη θέση. Επέλεξε όμως να συνεχισει να πετάει και συνέχισε τη πολεμική του δράση ως κυβερνήτης πλέον του B-17 που έφερε το όνομα Connecticut Yankee. Παρασημοφορήθηκε 4 φορές για την ανδρεία του και παρέμεινε στην αεροπορία μέχρι που αποστρατεύθηκε φέροντας το βαθμό του συνταγματάρχη. Ο Βερίνης εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ με τίτλο Memphis Belle: A Story of a Flying Fortress, που εξιστορούσε τους άθλους του πληρώματος του διάσημου πλέον αεροσκάφους. Αργότερα ο Verinis εργάστηκε στην επιχείρηση επίπλων του πρώην κυβερνήτη του Robert Morgan. Στα χρόνια που ακολούθησαν παντρεύτηκε και έκανε 2 γιους οι οποίοι του χάρισαν 2 εγγόνια. Πέθανε το 2003 στη Φλόριντα, σε ηλικία 86 ετών.
Μαντάμ ντε Σεβινιέ

Η Μαρί ντε Ραμπυτέν-Σαντάλ, γνωστή ως η μαρκησία ή, απλούστερα, Μαντάμ ντε Σεβινιέ, ήταν Γαλλίδα επιστολογράφος, γεννηθείσα στις 5 Φεβρουαρίου 1626 στο Παρίσι και αποβιώσασα στις 17 Απριλίου 1696 στο Κάστρο του Γκρινιάν (Ντρομ).

 Από αριστοκρατική οικογένεια, έτυχε επιμελημένης ανατροφής και σύχναζε στα κοσμικά και φιλολογικά σαλόνια της εποχής. Έγινε περίφημη για την επιστολές που έγραψε σε διάστημα τριάντα τουλάχιστον χρόνων, κυρίως στην κόρη της. Θεωρούνται υποδείγματα ζωηρότητας, πνεύματος και ψυχολογικής ανάλυσης και γράφηκαν σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει η μαρκησία την μάλλον αδιάφορη κόρη της. Ήδη ενώ ζούσε ακόμη, οι επιστολές αντιγράφονταν, κυκλοφορούσαν και διαβάζονταν με μεγάλο ενδιαφέρον. Η μαντάμ ντε Σεβινιέ εμφανίζεται στις επιστολές αυτές θαρραλέα, πνευματώδης, ενάρετη και αμερόληπτη· αλλά αυτό συνέβαινε γνωρίζοντας η επιστολογράφος πως οι επιστολές αυτές κυκλοφορούσαν. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορική αξία τους είναι τεράστια, διότι μαθαίνουμε από αυτόπτη μάρτυρα συμβάντα της Αυλής και της παρισινής κοινωνίας, καθώς και χαρακτηριστικά ανέκδοτα διάσημων ανδρών του μεγάλου αιώνα του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Μια επιλογή των επιστολών της (Lettres) μεταφράστηκε από την Βασιλική Χασάνδρα ("Δελφίνι", 1993).
Έρημος της Ιουδαίας

Η ιουδαϊκή έρημος ή η έρημος της Ιουδαίας (εβραϊκά: מִדְבַּר יְהוּדָה‎· αραβικά: صحراء يهودا‎) είναι έρημος στο Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη, η οποία βρίσκεται ανατολικά της Ιερουσαλήμ και κατηφορίζει προς στη Νεκρά Θάλασσα.

 Η έρημος της Ιουδαίας εκτείνεται από το βορειοανατολικό Νεγκέβ στα ανατολικά του Μπέιτ Ελ και χαρακτηρίζεται από φυσικές αναβαθμίδες με βάραθρα. Καταλήγει σε έναν απότομο κρημνό που πίπτει προς τη Νεκρά Θάλασσα και την κοιλάδα του Ιορδάνη. Αρκετά ουάντι διασχίζουν την έρημο της Ιουδαίας από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοανατολικά και έχει πολλές χαράδρες, οι περισσότερες από αυτές βαθιές, από 366 μέτρα στα δυτικά έως 183 μέτρα στα ανατολικά. Η έρημος της Ιουδαίας είναι μια περιοχή με ιδιαίτερη μορφολογική δομή κατά μήκος ανατολικά των Ιουδαϊκών Ορέων. Μερικές φορές είναι γνωστή ως יְשִׁימוֹן Γεσιμόν, που σημαίνει έρημος ή αγριότοπος, ή ακόμα Ερημότοπος του Ιούδα ή Ερημιά της Ιουδαίας, μεταξύ άλλων.
Γιόχαν Στράους (πατέρας)

Ο Γιόχαν Στράους ο Πρεσβύτερος (γερμανικά: Johann Baptist Strauß, (Vater) (14 Μαρτίου, 1804 – 25 Σεπτεμβρίου, 1849) ήταν Αυστριακός συνθέτης. Θεωρείται ο πατέρας των βιεννέζικων βαλς. Η πιο γνωστή μουσική συνθέση του είναι το "Εμβατήριο Ραντέτσκυ", (Radetzky March, Op.228), το οποίο έγραψε ο Στράους το 1848 προς τιμήν του Αυστριακού Στρατάρχη Ραντέτσκυ, για τις νίκες του στην Ιταλία.

 Ο Γιόχαν Στράους γεννήθηκε στο Λεοπολντστάντ (σημερινή επαρχία της Βιέννης). Ο πατέρας του, Φραντς Στράους Βοργίας (10 Οκτωβρίου,1764 – 5 Απριλίου,1816) και η μητέρα του, Μπαρμπάρα Ντόλλμαν ([[3 Δεκεμβρίου]],1770 – 28 Αυγούστου,1811), ήταν ιδιοκτήτες Πανδοχείου. Ο παππούς του Στράους. Ο Γιόχαν Μικάελ Στράους (1720–1800), ήταν εβραίος που ασπαστήκε τον Καθολικισμό. Η μεγάλη τραγωδία χτύπησε την οικογένειά του, όταν η μητέρα του πέθανε από ανεξήγητο «πυρετό», όταν ο ίδιος ήταν επτά ετών. Στην ηλικία των 12 ετών, ο πατέρας του βρέθηκε πνιγμένος, ενδεχομένως, από αυτοκτονία, στις όχθες του ποταμού Δούναβη. Ο κηδεμόνας του, ο ράφτης Αντόν Μίλερ, τον τοποθέτησε ως μαθητευόμενο σε έναν βιβλιοδέτη, τον Γιόχαν Λιχτσνείντλ. Ο Στράους έκανε μαθήματα για βιολί και βιόλα εκτός από την καθιερωμένη μαθητεία του, που ολοκληρώθηκε με επιτυχία το 1822.TBBM Ο Στράους σπουδασε επίσης μουσική και κατά την διάρκεια της μαθητείας του κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση σε μια τοπική ορχήστρα του Μικάελ Παμέρ, την οποία τελικά και εγκατέλειψε με σκοπό να ενταχθεί σε ένα δημοφιλή κουαρτέτο εγχόρδων, που ήταν γνωστό ως κουαρτετο Λανέρ, που αποτελούνταν από τον Τζόσεφ Λανέρ και τους αδελφούς Καρλ και Γιόχαν Ντραχάνεκ, Αυτό το κουαρτέτο εγχόρδων ξεκίνησε να παίζει βιεννέζικο βαλς.Το 1825 αποφάσισε να σχηματίσει τη δική του μπάντα και άρχισε να γράφει μουσική, κυρίως χορευτική. Με τον τρόπο αυτό όμως, ξεκίνησε ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε αυτόν και τον Λαμέρ , κάτι που οδήγησε στην παραγωγικότητα και την ανάπτυξη του βαλς, καθώς και σε άλλα είδη χορευτικής μουσικής στη Βιέννη. Συντόμα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπημένος συνθέτης χορευτικής μουσικής στη Βιέννη, και περιόδευσε με την μπάντα του στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Βρετανία. Τα ηνία της διευθύνσης μετά της «Ορχήστρας του Στράους» τελικά θα περάσει στα χέρια των γιων του, Γιόχαν Στράους του νεότερου και του Εντουάρντ, μέχρι την διάλυσή της το 1901 από τον Εντουάρντ Στράους.
Ιωάννης Ζυμβρακάκης

Ο Ιωάννης Ζυμβρακάκης (1818-1913) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα που έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866-1869 και στην ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1886. Έφτασε στον βαθμό του Υποστρατήγου.

 Πατέρας του ήταν ο αγωνιστής Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης και αδελφός του ο επίσης στρατιωτικός και υπουργός Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης. Είχε αγωνιστεί στην Κρήτη στην επανάσταση του 1866-1869. Το 1886 ανέλαβε τη διοίκηση της μιας από τις τρεις διοικήσεις του στρατού, του αρχηγείου των Τρικάλων, όταν ο προηγούμενος διοικητής υποστράτηγος Βασίλειος Πετμεζάς έγινε υπουργός στην Κυβέρνηση Βάλβη του 1886 στον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Είχε διατελέσει διοικητής της ΣΣΕ.Γιος του ήταν ο Εμμανουήλ Ι. Ζυμβρακάκης αρχηγός της Χωροφυλακής ενώ είχε και μια κόρη. Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου (1898). Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898). Εν Αθήναις: Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη. σελ. 622.
Δημήτρης Οπλοποιός

Ο Δημήτρης Οπλοποιός ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928, όπως και επτά πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης.

 Ο Οπλοποιός εντάχθηκε στην ομάδα των "κιτρινόμαυρων" το 1917, σε ηλικία 14 ετών. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας και αγωνίστηκε στο πρώτο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1923, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τίτλο.Ακολούθησε ανάλογη πορεία την επόμενη χρονιά, ενώ το 1926 ο Άρης κατέκτησε τον τρίτο του τίτλο, νικώντας με 5-2 και 4-1 τον βασικό του αντίπαλο, Ηρακλή.Την σεζόν 1926-27, ο Άρης έχασε για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης από τον Ηρακλή, αλλά με τον Οπλοποιό ως βασικό μέλος της ενδεκάδας του κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος, το 1928.Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν για άλλη μια φορά τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, νικώντας τον ΠΑΟΚ σε αγώνα μπαράζ με 4-3. Ο Οπλοποιός, αν και είχε αγωνιστεί μόλις σε τρεις αγώνες της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος, έπαιξε στο συγκεκριμένο ματς συμβάλλοντας στην κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου για την ομάδα του. Την σεζόν 1929-30, αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στην ενδεκάδα κανενός από τους τέσσερις αγώνες του Άρη για την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος.Ο Δημήτρης Οπλοποιός εγκατέλειψε την ενεργό δράση τον Δεκέμβριο του 1930, σε ηλικία 27 ετών. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Οπλοποιός Δημήτρης «Πουτόκας» | aris.re