IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εθνική Γιουγκοσλαβίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Γιουγκοσλαβίας, γνωστή επίσης με το προσωνύμιο πλάβι (γαλάζιοι), ήταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Αποτέλεσε παγκόσμια υπερδύναμη του αθλήματος από τη δεκαετία του '60 και ύστερα, κατακτώντας σειρές μεταλλίων σε Ευρωμπάσκετ, Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες. Διόλου τυχαία, από τους 24 πρώτους παίκτες που ψηφίστηκαν στο Hall of Fame της FIBA, οι 8 είχαν φορέσει τη φανέλα της! Η ομάδα σταμάτησε να υφίσταται με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τη διετία 1991-1992. Ένα διάδοχο κράτος (αποτελούμενο μόνο από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο) συνέχισε πάντως να ονομάζεται Γιουγκοσλαβία έως το 2002, με την εθνική του ομάδα να θεωρείται σήμερα «πρόγονος» της Εθνικής Σερβίας.

 Η Εθνική Γιουγκοσλαβίας έκανε τα πρώτα της βήματα κατά τη δεκαετία του '50, με σποραδικές παρουσίες στις διεθνείς διοργανώσεις που δε συνοδεύτηκαν από κάποια διάκριση. Στη δεκαετία του '60, η ομάδα άρχισε να ανεβαίνει επίπεδο: Έχοντας στον πάγκο τον «προφέσορα» Άτσα Νίκολιτς και με το δίδυμο Ραντιβόι Κόρατς - Ίβο Ντανέου να μεγαλουργεί στο παρκέ, η Γιουγκοσλαβία έπαιξε τους πρώτους της τελικούς, σκόνταφτε όμως πάνω στην παντοδύναμες ΕΣΣΔ και ΗΠΑ. Παράλληλα ενσωματωνόταν στην ανδρική ομάδα μια νέα γενιά αθλητών που θα άφηνε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία του αθλήματος. Κρέζιμιρ Τσόσιτς, Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Μίρζα Ντελίμπασιτς, Ζόραν Σλάβνιτς κ.ά. κατέκτησαν τα πάντα στη δεκαετία του '70 και τις αρχές του '80, κάνοντας τους δημοσιογράφους να λένε πως το μπάσκετ επινοήθηκε από Αμερικανούς αλλά τελειοποιήθηκε από Γιουγκοσλάβους. Μεταξύ λοιπόν 1970 και 1982, η ομάδα ανέβηκε δώδεκα φορές στο βάθρο μεγάλων διοργανώσεων, εκ των οποίων τις μισές ως νικήτρια: 3 Ευρωμπάσκετ, 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 1 Ολυμπιάδα. Μετά το επεισοδιακό Ευρωμπάσκετ 1983, η παλιά φρουρά αποχώρησε - ούτως ή άλλως, είχε πια φτάσει στα βιολογικά όριά της. Ακολούθησε μια περίοδος απότομης ανανέωσης, κατά την οποία προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα σχεδόν σύσσωμη η Εθνική Νέων. Βλάντε Ντίβατς, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Τόνι Κούκοτς, Ντίνο Ράτζα, Ζάρκο Πάσπαλι και άλλοι, δίπλα στο λίγο μεγαλύτερο Ντράζεν Πέτροβιτς, ξεκίνησαν με τακτική παρουσία στα μετάλλια κατά τα μέσα της δεκαετίας του '80, για να συνεχίσουν με τρία συνεχόμενα χρυσά μεταξύ 1989-1991: Ευρωμπάσκετ 1989, Παγκόσμιο 1990 και Ευρωμπάσκετ 1991. Καταμεσίς του Ευρωμπάσκετ του 1991 και ενώ η ομάδα ήδη έδινε αγώνες στη Ρώμη, ξεκίνησαν οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων και Σλοβένων στη Γιουγκοσλαβία. Μαθαίνοντας τα νέα, ο Σλοβένος πλέι μέικερ Γιούρι Ζντοβτς αποχώρησε απ' την αποστολή - σε παρόμοιο δίλημμα βρέθηκαν και οι Κροάτες παίκτες που τελικά αποφάσισαν να ολοκληρώσουν τους αγώνες. Από την επομένη όμως της διοργάνωσης, η ομάδα σταμάτησε να υπάρχει. Για την εθνική ομάδα της «νέας» Γιουγκοσλαβίας (1992-2002), βλ. Εθνική Σερβίας. Με x οι διοργανώσεις που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής επειδή δεν ήταν μέλος της FIBA.
Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας

Ο κόμης Αντώνιο Μαρία Κάποδιστρια (Antonio Maria di Capo d' Istria, 1741 - 1819) ήταν Έλληνας πολιτικός της Κέρκυρας, μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου, κόμης του Ακρωτηρίου της Ιστρίας, έφορος και πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρωσία.

 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από την αρχοντική Κερκυραϊκή οικογένεια Καποδίστρια. Μαθήτευσε κοντά στον Νικηφόρο Θεοτόκη και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στην Πάντοβα.. Επέστρεψε στην Κέρκυρα και αναμείχθηκε με την πολιτική. Το 1760 έγινε μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου του νησιού και αργότερα διορίστηκε έφορος και πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρωσία. Το 1799 συμπεριλήφθηκε στη δωδεκαμελή διπλωματική επιτροπή, που στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη και στην Υψηλή Πύλη με σκοπό να επιτύχει την έγκριση συντάγματος. Το 1800 μαζί με τον Σιγούρο συνέταξε το νέο σύνταγμα, με την εφαρμογή του οποίου επιφορτίστηκε, όντας παράλληλα αυτοκρατορικός επίτροπος. Είχε τιμηθεί από τη Ρωσία με τον τίτλο του Ιππότη της Ιερουσαλήμ και διατηρούσε τον τίτλο του κόμη. Το 1801 τον αντικατέστησε ο γιος του, Ιωάννης. Απεβίωσε το 1819 στην Κέρκυρα. Ήταν νυμφευμένος με τη Διαμαντίνα Γονέμη, κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, και είχε δέκα παιδιά, έξι αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Επέζησαν τα εννιά, καθώς το πρώτο, ο Βιάρος, πέθανε σε ηλικία ενός έτους. Από τα υπόλοιπα αναφέρουμε τον Βιάρο, τον Ιωάννη Καποδίστρια (έκτο στη σειρά) μετέπειτα Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Αυγουστίνο και τον Γεώργιο. Ο μοναδικός που παντρεύτηκε, ήταν ο Γεώργιος, του οποίου απόγονοι είναι η Μαρία Καποδίστρια, δισεγγονή του, η οποία δώρισε και την έπαυλη της οικογενείας στη θέση Κουκουρίτσα στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, στη Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας και στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών, και η ηθοποιός Ναταλία Καποδίστρια. Νυμφεύτηκε τη Διαμαντίνα Γονέμη, κόρη του Χριστόδουλου. Η οικογένεια Γονέμη ήταν γραμμένη στη Χρυσή Βίβλο των ευγενών της Βενετίας από το 1606 και είχε καταγωγή από την Κύπρο. Είχε τέκνα: Βιάρος (1774-1842), νομικός, Φιλικός, πολιτικός. Ιωάννης (1776-1831), γραμματέας της Ιονίου Πολιτείας, υπουργός Εξωτερικών (ο ένας από τους δύο) της Ρωσίας (1815-1822), κυβερνήτης της Ελλάδας (26.1.1828-27.9.1831). Αυγουστίνος (1778-1857), κυβερνήτης της Ελλάδας (27.9.1831-6.12.1831). Γεώργιος (1783-1841), επιχειρηματίας στην Αλεξάνδρεια. Αντώνιος (1829-1906), βουλευτής Κέρκυρας. Γεώργιος. Μαρία (1898-1980), δήμαρχος της Κέρκυρας.
Πιτερμάριτσμπεργκ

Το Πιτερμάριτσμπεργκ (Pietermaritzburg, ζουλού: umGungundlovu = «Τόπος του ελέφαντα» ή «Επικράτηση του ελέφαντα») είναι η πρωτεύουσα και η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Επαρχίας Κουαζούλου-Νατάλ, στη Νότια Αφρική. Ιδρύθηκε το 1838 και αποκαλείται στην καθημερινή γλώσσα απλώς Μάριτσμπεργκ, τόσο από τους ομιλητές της γλώσσας αφρικάανς, όσο και από εκείνους της αγγλικής και της ζουλού, ενώ συχνά απαντάται με τη μορφή των ανεπίσημων αρχικών PMB. Είναι τοπικώς σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, παράγοντας αλουμίνιο, κατεργασμένη ξυλεία και γαλακτοκομικά προϊόντα. Ο δημόσιος τομέας αποτελεί μείζονα εργοδότη στην πόλη, καθώς σε αυτή έχουν την έδρα τους οι υπηρεσίες της επαρχιακής κυβερνήσεως. Η αύξηση του πληθυσμού του Πιτερμάριτσμπεργκ ήταν ραγδαία, καθώς από 228.549 κατοίκους στην απογραφή του 1991, η πόλη έφθασε τους 618.536 (το πολεοδομικό συγκρότημα) το 2011, με έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς ινδικής καταγωγής προσώπων στη Νότια Αφρική (απογόνων Ινδών που μεταφέρθηκαν στη Νότια Αφρική από τους Βρετανούς αποικιοκράτες ως φθηνό εργατικό δυναμικό). Η πόλη έχει πολλές σχολές και ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως, μεταξύ των οποίων και μία από τις πανεπιστημιοπόλεις του Πανεπιστημίου Κουαζούλου-Νατάλ.

 Το Πιτερμάριτσμπεργκ είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 596 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα υψώματα πάνω από τη μεγαλούπολη Ντέρμπαν, η οποία απέχει 89 χιλιόμετρα και αποτελεί εκτός των άλλων το επίνειο του Πιτερμάριτσμπεργκ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Πιτερμάριτσμπεργκ είναι 29°37΄ Νότιο πλάτος και 30°23΄ Ανατολικό μήκος. Είναι πυκνοκατοικημένη πόλη, καθώς η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 4,9 κάτοικοι ανά στρέμμα (4.900 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο). Η πόλη ιδρύθηκε από Φορτρέκερς μετά την ήττα του βασιλιά Ντίνγκαν των Ζούλου στη Μάχη του Μπλαντ Ρίβερ (Δεκέμβριος 1838), και έγινε πρωτεύουσα της βραχύβιας Δημοκρατίας των Μπόερς «Ναταλίας». Η Μεγάλη Βρετανία κατέλαβε το Πιτερμάριτσμπεργκ το 1843 και το κατέστησε έδρα της αποικιακής διοικήσεως του Νατάλ με πρώτο αντικυβερνήτη τον σερ Μάρτιν Γουέστ (Martin West, 1804-1849). Εκεί κτίσθηκε το Φρούριο Νάπιερ, ονομασμένο προς τιμή του κυβερνήτη της Αποικίας του Ακρωτηρίου σερ Τζωρτζ Τόμας Νάπιερ. Το 1893 το Νατάλ ανέλαβε τις ευθύνες της αυτοκυβερνήσεως, οπότε ανεγέρθηκε ένα κτήριο κοινοβουλίου κοντά στο δημαρχείο. Στις 7 Ιουνίου 1893, ενώ ο νεαρός τότε Μαχάτμα Γκάντι ταξίδευε σιδηροδρομικώς προς την Πρετόρια, ένας λευκός άνδρας διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του Γκάντι ως σκουρόχρωμου σε βαγόνι της α΄ θέσεως. Τότε, παρά το ότι ο Γκάντι είχε κανονικό εισιτήριο α΄ θέσεως, διατάχθηκε από τον ελεγκτή να μεταβεί στη σκευοφόρο, στο τέλος του συρμού. Ο Γκάντι αρνήθηκε και έτσι τον κατέβασαν από το τρένο στο Πιτερμάριτσμπεργκ. Ενώ βρισκόταν στην αίθουσα αναμονής του σταθμού του, ο Γκάντι έλαβε την ιστορική απόφαση να παραμείνει στη Νότια Αφρική και να πολεμήσει τις φυλετικές διακρίσεις κατά των εκεί Ινδών. Από αυτόν τον αγώνα γεννήθηκε η μοναδική του μορφή της μη βίαιης αντιστάσεως, η Σατυαγκράχα. Σήμερα ένα ορειχάλκινο άγαλμα του Γκάντι κοσμεί την οδό Τσερτς, στο κέντρο της πόλεως. Επίσημος ιστότοπος Η πόλη στα Βικιταξίδια
Φριτς Πρεγκλ

Ο Φριτς Πρεγκλ (Fritz Pregl, στη σλοβενική και Friderik Pregl, 3 Σεπτεμβρίου 1869 – 13 Δεκεμβρίου 1930) ήταν Σλοβενο-αυστριακός χημικός και ιατρός. Κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1923 για τις σημαντικές συνεισφορές του στην ποσοτική ανάλυση μικρών δειγμάτων οργανικών χημικών ουσιών («μικροανάλυση»). Μία από αυτές τις συνεισφορές ήταν η βελτίωση της μεθόδου της σειριακής καύσεως για τη στοιχειακή ανάλυση ενός δείγματος.

 Ο Πρεγκλ γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν σλοβενόφωνος, ενώ η μητέρα του γερμανόφωνη. Το 1923 ωστόσο η Σλοβενία ήταν μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και έτσι κατά την απονομή του Βραβείου Νόμπελ σε αυτόν, ο Φ. Πρεγκλ είχε διπλή υπηκοότητα: αυστριακή και γιουγκοσλαβική. Ο Πρεγκλ πέθανε στο Γκρατς της Αυστρίας σε ηλικία 61 ετών. Ο Πρεγκλ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως χημικός αφού πρώτα σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Εξαιτίας της ενασχολήσεώς του με τη φυσιολογία και ειδικότερα τη χημική φυσιολογία, υπέφερε από τους περιορισμούς της ποσοτικής μικροαναλύσεως οργανικών χημικών ουσιών. Οι πολύ μικρές ποσότητες των ουσιών που απεμόνωνε κατά την έρευνά του πάνω στα οξέα της χολής καθιστούσαν απαραίτητη τη βελτίωση της μεθόδου στοιχειακής αναλύσεως. Στο τέλος της έρευνάς του, ο Πρεγκλ είχε κατορθώσει να μειώσει την ελάχιστη ποσότητα της ουσίας που ήταν απαραίτητη για την ανάλυση κατά 50 φορές. Προσκάλεσε χημικούς να μάθουν τη μέθοδό του για στοιχειακή ανάλυση και έτσι η μέθοδος αναγνωρίσθηκε σύντομα ευρύτατα. Το 1950 το τμήμα του Πανεπιστημίου του Γκρατς όπου εργαζόταν ο Πρεγκλ μετονομάσθηκε σε «Ινστιτούτο Ιατρικής Χημείας και Εργαστήριο Πρεγκλ». Επίσης οδοί πόλεων στο Γκρατς, στο Ίνσμπρουκ, στη Βιέννη και το Κλάγκενφουρτ έχουν πάρει το όνομά του. Στη Σλοβενία απονέμονται κάθε χρόνο από το 2007 τα «Βραβεία Πρεγκλ» από το Εθνικό Ινστιτούτο Χημείας της χώρας για ερευνητικό έργο και εξέχουσες διδακτορικές διατριβές. Σε Σλοβένους μαθητές του δημοτικού σχολείου απονέμονται «Βραβεία Αναγνωρίσεως Πρεγκλ», ενώ σε μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως απονέμονται «Μνείες Πρεγκλ» για εξαιρετικές επιδόσεις σε εθνικούς διαγωνισμούς χημείας. Σε μία πλατεία στη Λιουμπλιάνα έχει δοθεί το όνομα του Πρεγκλ. Πολύ παλαιότερο είναι το Βραβείο Φριτς Πρεγκλ, που απονεμόταν ετησίως από το 1931 έως το 2006 (μετά το 1977 ανά δύο έτη) σε Αυστριακό επιστήμονα για διακεκριμένα επιτεύγματα στη χημεία από την Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών από πόρους που της άφησε ο ίδιος ο Πρεγκλ. Zupanič-Slavec, Zvonka (2001). «Zdravnik Friderik Pregl, nobelov nagrajenec slovenskega rodu». Zdravniški vestnik (Slovenian Medical Association) (70): 399–404. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2005-09-07. https://web.archive.org/web/20050907005917/http://vestnik.szd.si/st7-8/399-404.pdf. Ανακτήθηκε στις 2005-06-01. H. Lieb (1950). «Zum Gedächtnis an Fritz Pregl, den Begründer der quantitativen organischen Mikroanalyse (1869–1930)». Chemistry and Materials Science 35 (2-3): 123-129. doi:10.1007/BF01460581. Περισσότερα για την κυριότερη συνεισφορά του Πρεγκλ στην επιστήμη στη «Διάλεξη Νόμπελ»
Γυμναστικός Σύλλογος Αλμυρού

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Αλμυρού (Γ.Σ.Α.) είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα των δραστηριοτήτων του την πόλη του Αλμυρού στο Νομό Μαγνησίας .Διατηρεί τέσσερα τμήματα: στίβου, ποδοσφαίρου ανδρών, καλαθοσφαίρισης ανδρών και πετοσφαίρισης γυναικών. Το καταστατικό της ίδρυσης του συλλόγου εγκρίθηκε με την υπ' αριθμόν 537/1929 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου το 1929. Έμβλημα της ομάδας είναι ο δισκοβόλος και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό.

 Η ιστορία του τμήματος ποδοσφαίρου του Αλμυρού ξεκινά στη διάρκεια του Μεσοπολέμου και συγκεκριμένα το 1929. Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής Κατηγορίας. Έχοντας συλλέξει 5 νίκες, 6 ισοπαλίες και 11 ήττες, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης του 4ου Ομίλου (σε σύνολο 12 ομάδων) με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ξανά στο τοπικό του Πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, οπότε και συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Π.Σ.Θ., ο Αλμυρός βρέθηκε στην 5η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα (16 νίκες, 8 ισοπαλίες και 6 ήττες), εξασφαλίζοντας την παραμονή του και για την επόμενη χρονιά. Έδρα του συλλόγου είναι το Εθνικό Στάδιο Αλμυρού «Αθανάσιος Ραγάζος», χωρητικότητας 2.000 θεατών. Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας (11): 1966, 1978, 1984, 1989, 1996, 1998, 2001, 2004, 2011, 2015, 2017 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας (10): 1972, 1973, 1974, 1978, 1979, 1988, 1991, 1993, 1997, 2017 Το τμήμα του στίβου - το πιο διακεκριμένο τμήμα του συλλόγου - έχει κατακτήσει δύο φορές το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου (1949, 1950) και έχει αναδείξει έναν από τους σημαντικότερους αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων της δεκαετίας του '40 και μέλος της εθνικής ομάδας, τον Αθανάσιο Ραγάζο. Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Γ.Σ. Αλμυρού βρέθηκε στην 87η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στη 106η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην αξιολόγηση του 2012 κατετάγη στην αρκετά χαμηλότερη 154η θέση (σε σύνολο 281 συλλόγων). Στην κατάταξη για το έτος 2013 βρέθηκε στη 211η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων). Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2015-2016 , ο σύλλογος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Θ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση του 1ου Ομίλου. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16, ο Γ.Σ. Αλμυρού διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Δήμου Αλμυρού, χωρητικότητας 400 θεατών. Το τμήμα εφήβων του Γ.Σ. Αλμυρού κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Θ. της περιόδου 2013-14. A1 Θεσσαλίας: 2019-20 Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Γ.Σ. Αλμυρού διαγωνίζεται στον 7ο Όμιλο της Β' Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης, ο οποίος αντιστοιχεί στην ανώτερη κατηγορία της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας. «Καταστατικό Γ.Σ. Αλμυρού» Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine., ανάρτηση στον ιστότοπο Almyros-city.gr.
Τζιοβάννα ντα Μοντεφέλτρο

Η Τζιοβάννα, ιταλ.: Giovanna ήταν μια Ιταλίδα ευγενής του 13ου αι. και σύζυγος του Μπονκόντε ντα Μοντεφέλτρο στρατιωτικού. Αναφέρεται από τον Δάντη Αλιγκιέρι στη Θεία Κωμωδία του, επειδή δεν θυμόταν τον μακαριστό σύζυγό της στις προσευχές της.

 Η οικογένεια της Τζιοβάννας είναι άγνωστη. Η Τζιοβάννα παντρεύτηκε τον Μπονκόντε Α΄ ντα Μοντεφέλτρο, γιο του Μοντεφελτράνο Α΄. Αυτή και ο Μπονκόντε απέκτησαν μία κόρη, που την έλεγαν Mανεντίσα, η οποία παντρεύτηκε τον Γκουίντο Σαλβάτικο των κομήτων του Γκουίντι, κόμη της Ντοβαντόλα. Η Τζιοβάννα έμεινε χήρα μετά το τέλος του Μπονκόντε στη μάχη του Καμπαλντίνο το 1289. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της, εκτός από τις πληροφορίες που δίνει ο Δάντης στο Καθαρτήριο. Η Τζιοβάννα αναφέρεται στην ωδή V του Καθαρτηρίου, του δεύτερου μέρους της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Όταν ο Μπονκόντε πλησιάζει τον Δάντη, ο Μπονκόντε παραπονιέται ότι η σύζυγός του και άλλοι συγγενείς του δεν προσεύχονταν γι' αυτόν στη μετά θάνατον ζωή του. Ότι τα μέλη της οικογένειάς του δεν ενδιαφέρονται γι' αυτόν, έρχεται σε αντίθεση με τον Τζάκοπο ντελ Κασέρο, έναν άλλο χαρακτήρα που συνάντησε ο Δάντης και αναφέρει στην ίδια ωδή, ο οποίος παρακαλεί τον Δάντη για βοήθεια. Για τον Μπονκόντε, ο οποίος μετανόησε για τις αμαρτίες του προσευχόμενος στην Παναγία τη στιγμή του τέλους του (in articulo mortis), οι προσευχές των στοργικών συγγενών είναι απαραίτητες, για να του επιτρέψουν να περάσει μικρότερο χρόνο καθαριζόμενος από τις κακίες του στο Βουνό του Καθαρτηρίου. Σύμφωνα με τον Δάντη, έχοντάς τον ξεχάσει η Τζιοβάννα, δεν εκτελεί το καθήκον της ως σύζυγος και χήρα. Η καταδίκη της Τζιοβάννα από τον Μπονκόντε είναι η πρώτη περίπτωση του στοχασμού του Δάντη σχετικά με τη θέση της χηρείας και τις κοινωνικές ευθύνες των χηρών στη μεσαιωνική κοινωνία. Ομοίως με τον Μπονκόντε, και άλλοι χαρακτήρες, όπως ο Nίνο Βισκόντι, θρηνούν για το γεγονός ότι οι σύζυγοίς τους τούς ξέχασαν μετά το τέλος τους και δεν τούς θυμούνται πλέον, ούτε προσεύχονται για τις ψυχές τους. Αντίθετα άλλοι χαρακτήρες επαινούν τις συζύγους τους όπως ο Φορέζε Ντονάτι , του οποίου η σύζυγος Nέλλα προσευχόταν συνεχώς γι' αυτόν και επομένως του επέτρεψε να ολοκληρώσει τον χρόνο του στο Καθαρτήριο σε συντομότερο χρονικό διάστημα.
Εκλογές Εδαφικού Συμβουλίου στον Άγιο Βαρθολομαίο (2017)

Εδαφικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Βαρθολομαίο στις 19 Μαρτίου 2017, με σκοπό την ανανέωση του Εδαφικού Συμβουλίου.. Η λίστα με επικεφαλής τον απερχόμενο πρόεδρο Μπρούνο Μαγκράς κέρδισε τις εκλογές, ερχόμενη στην 1η θέση με την απόλυτη πλειοψηφία.

 Το Εδαφικό Συμβούλιο του Αγίου Βαρθολομαίου διαθέτει 19 έδρες και τα τα μέλη εκλέγονται για πέντε χρόνια από μία λίστα σε μια ενιαία εκλογική περιφέρεια. Η ψηφοφορία διεξάγεται σε δύο γύρους. Η συμμετοχή στον πρώτο γύρο ήταν ελαφρώς αυξημένη έως τα μέσα της ημέρας, το μεσημέρι, και διαμορφώθηκε στο 42% (επί συνόλου 5.478 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων). Στο κλείσιμο των καλπών είχε ψηφίσει το 67,27% έναντι 71,42% που είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές, το 2012.
Τσα τσα τσα (χορός)

Το τσα τσα τσα, που αναφέρεται γενικά κυρίως ως τσα τσα, είναι είδος χορού που ανήκει στους latin χορούς. Χορεύεται σε ομάδα (αγωνιστικό ή απλό τμήμα) ή σε ζευγάρι. Ο χορός προέρχεται από την Κούβα. Χορεύεται στο ρυθμό του ομώνυμου τραγουδιού του Ενρίκε Χορρίν.

 Former Latin champions Bryan Watson and Karen Hardy give a demo. [1] (αγγλικά) Video of cha cha ballroom competition (αγγλικά) Video of cha cha social dancing at 2010 New York Salsa Congress (first 2 minutes of video). (αγγλικά) Video of cha cha social dancing by Joel Dominguez and Yesenia Peralta. (αγγλικά) Basic Steps of Cha Cha dance (αγγλικά)
Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου (ταινία)

Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου (αγγλικά: A Home at the End of the World) είναι αμερικανική δραματική ταινία παραγωγής 2004 σε σκηνοθεσία Μάικλ Μάγιερ. Το σενάριο είναι του Αμερικανού συγγραφέα βραβευμένου με το βραβείο Πούλιτζερ, Μάικλ Κάνινγκαμ, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ίδιου, του 1990.

 Η ταινία έχει ως θέμα την ομοφυλοφιλία, χωρίς να είναι αυτή το κεντρικό της θέμα. Έχει ως στόχο την αγάπη, χωρίς να υπάρχει η συμβατική αγάπη που όλοι γνωρίζουμε. Θέλει να διερευνήσει τις σχέσεις, χωρίς να στηρίζεται στις συνηθισμένες της μορφές. Περιγράφει καταθλιπτικά γεγονότα την ίδια στιγμή που το συναίσθημα που επιτρέπει την επικράτηση αισιοδοξίας. Περιγράφει τις ιδιαιτερότητες τριών εποχών, στα περίχωρα του Κλήβελαντ τις δεκαετίες του '60 και του '70, το Ήστ Βίλατζ της Νέας Υόρκης και το Γούντστοκ του '80. Η ιστορία του Μπόμπι Μόροου (Κόλιν Φάρελ), ο οποίος μένει ορφανός στην εφηβική ηλικία, έχοντας περάσει τα πρώτα χρόνια της ζωής του σε περιβάλλον που επικρατούν οι ελευθερίες της εποχής. Ο Μπόμπι χάνει πρώτα το μεγάλο του αδερφό και έπειτα τους γονείς του, για να γίνει μέλος τελικά της οικογένειας του φίλου του Τζόναθαν Γκλόβερ (Ντάλας Ρόμπερτς) και βρίσκει την προστασία και την συντροφικότητα που επιζητά στην ζωή του. Ενήλικας πλέον, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και βρίσκει τον ήδη εγκαταστημένο εκεί παιδικό του φίλο Τζόναθαν, ο οποίος είναι γκέι. Εκεί γνωρίζεται με τη μεγαλύτερη και εκκεντρική συγκάτοικο του Τζόναθαν, την Κλερ (Ρόμπιν Ράιτ Πεν). Πολύ γρήγορα θα αναπτυχθούν ιδιαίτερες σχέσεις και δεσμοί ανάμεσα σε αυτά τα τρία μέλη αυτής της διαφορετικής «οικογένειας». Ο Μπόμπι και η Άλις γίνονται εραστές, παρόλο που αυτή δηλώνει ερωτευμένη και με τον Τζόναθαν και εκφράζει την επιθυμία της να αποκτήσει παιδί με αυτόν, γνωρίζοντας ότι ο Τζόναθαν είναι συνειδητοποιημένος γκέι. Ο Μπόμπι και ο Τζόναθαν τρέφουν επίσης βαθιά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Η Άλις μένει έγκυος και οι τρεις τους μετακομίζουν στο Γούντστοκ ζώντας μαζί και μεγαλώνοντας την μικρή Ρεβέκα. Κεντρικός πυρήνας της ιστορίας παραμένει ο Μπόμπι, ο οποίος δεν αντέχει τη μοναξιά, ενώ δεν υπάρχουν διαχωρισμοί ανάμεσα στα είδη της αγάπης για αυτόν. Δημιουργούν μία ιδιότυπη οικογένεια προσπαθώντας να διαχειριστούν συναισθηματικές συνέπειες του ερωτικού τους τριγώνου μέχρι την φυγή της Άλις και τον υπονοούμενο θάνατο του Τζόναθαν από AIDS. Κόλιν Φάρελ στο ρόλο του Μπόμπι Μόροου Ντάλας Ρόμπερτς στο ρόλο του Τζόναθαν Γκλόβερ Ρόμπιν Ράιτ Πεν στο ρόλο της Κλερ Σίσι Σπέισεκ στο ρόλο της Άλις Γκλόβερ Ματ Φρούερ στο ρόλο του Νεντ Γκλόβερ Έρικ Σκοτ Σμιθ στο ρόλο του Μπόμπι Μόροου (1974) Χάρις Άλαν στο ρόλο του Τζόναθαν Γκλόβερ (1974) Έζια Βιέιρα στο ρόλο της Έμιλι Προϋπολογισμός: 6.500.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 46η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου):64.728 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 1.000.000 δολάρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 1.500.000 δολάρια Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου στο IMDb NewYork Times worldfilm.com review Farrar, Straus and Giroux Michael Cunningham's website
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 (γυναίκες)

Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης γυναικών της 30ής Ολυμπιάδας διεξάχθηκε μεταξύ 28 Ιουλίου και 11 Αυγούστου 2012 στο Λονδίνο, με τη συμμετοχή 12 εθνικών ομάδων από όλες τις ηπειρωτικές ζώνες της FIBA. Απερχόμενη κάτοχος του τίτλου είναι η Εθνική ΗΠΑ.

 Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή στη διοργανώτρια χώρα και την παγκόσμια πρωταθλήτρια 2010. Πέντε θέσεις δόθηκαν το 2011 στους πρωταθλητές των ηπειρωτικών ζωνών. Δώδεκα επίσης ομάδες έλαβαν δικαίωμα συμμετοχής στο Προ-ολυμπιακό τουρνουά (Ιούνιος 2012), όπου διεκδίκησαν τα τελευταία πέντε εισιτήρια. Η τελική φάση έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 28 Ιουλίου. Οι ομάδες θα χωριστούν σε δύο ομίλους των έξι ομάδων. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου περνούν στα προημιτελικά. Ο τελικός θα διεξαχθεί στις 11 Αυγούστου. Road to London - επίσημος ιστοχώρος της FIBA
Σουαζέλ

Το Σουαζέλ (γαλλικά: Choisel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς. Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαζελιέν (γαλλικά: Choiséliens). Αυτή η μικρή αγροτική πόλη βρίσκεται στην περίμετρο του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου της κοιλάδας Σεβρέζ και φιλοξεεί το Κάστρο Μπρετέιγ.

 Η Σουαζέλ βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Ιβελίν και στην άνω κοιλάδα Σεβρέζ, στην άκρη της Εσόν, περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Βερσαλλιών και 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ραμπουγιέ. Το 2013, ο δήμος είχε 539 κατοίκους. Η εξέλιξη του αριθμού των κατοίκων που είναι γνωστή από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιούνται στην πόλη από το 1793. Από τον 21ο αιώνα, η πραγματική απογραφή των κοινοτήτων με λιγότερους από 10.000 κατοίκους γίνεται κάθε πέντε χρόνια, σε αντίθεση άλλες πόλεις όπου γίνεται μια δειγματοληπτική έρευνα κάθε χρόνο.
Λιχάδες

Οι Λιχάδες ή Λιχαδονήσια είναι συστάδα 7 και περισσοτέρων μικρών νησίδων στα βορειοδυτικά της Εύβοιας μεταξύ του Μαλιακού και του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Βρίσκονται μεταξύ του οικισμού της Λιχάδας από την πλευρά της Εύβοιας, και των Καμένων Βούρλων από την πλευρά της Φθιώτιδας. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Το όνομά τους οι Λιχάδες, το οφείλουν σύμφωνα με την μυθολογία στον Λίχα, τον δούλο του Ηρακλή, ο οποίος του παρέδωσε τον χιτώνα της Δηιάνειρας. Σύμφωνα με τον μύθο ο Ηρακλής θεώρησε υπαίτιο τον Λίχα για τον χιτώνα και τον εκσφενδόνισε στην θάλασσα. Από τα κομμάτια και το αίμα του σχηματίστηκαν οι Λιχάδες. Η μεγαλύτερη νησίδα των Λιχάδων είναι η Μονολιά που είναι και η βορειότερη του συμπλέγματος και η επόμενη μεγαλύτερη είναι η Μεγάλη Στρογγυλή, η νοτιότερη του συμπλέγματος. Ανάμεσά τους υπάρχουν άλλες μικρότερες νησίδες όπως η Μικρή Στρογγυλή, το Στενό, η Βαγιά, ο Βορηάς, το Λιμάνι καθώς και άλλοι μικροί σκόπελοι και μύρμηκες, που λέγονται Ποντικονήσια. Οι νησίδες είναι αποτέλεσμα ηφαιστειακής δραστηριότητας. Μεγάλο τμήμα των νησιών βυθίστηκαν από μεγάλο σεισμό που έγινε το 426 π.Χ. Τα νησιά κατοικούνταν στο παρελθόν. Στο νότιο τμήμα της Μονόλιας διασώζονται ακόμα κτίσματα από τον οικισμό του νησιού. Ο πληθυσμός των νησιών έφτανε τους 70 κατοίκους το 1928 ενώ από την δεκαετία του 1960 και μετά ο οικισμός σχεδόν εγκαταλείφθηκε. Τα Λιχαδονήσια εντάχθηκαν για πρώτη φορά στο δήμο Λιχαδείων το 1836. Το Νοέμβριο του 1840 ύστερα από την κατάργηση του δήμου Λιχαδείων υπάχθηκαν στο δήμο Αιδηψίων μέχρι και το 1912 όπου και υπάχθηκαν στην κοινότητα Λιχάδας έως και το 2010 χωρίς μεταβολές. Το Δεκέμβριο του 1920 τα Λιχαδονήσια αναγνωρίστηκαν μέχρι τον Οκτώβριο του 1940 όπου καταργήθηκαν και αναγνωρίστηκαν ως Στρογγύλη και Μονολιά. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκαν στον νέο διευρυμένο Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού. Οι Λιχάδες είναι σήμερα πολύ δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Για τα νησάκια αναχωρούν τακτικά κατά την καλοκαιρινή περίοδο, μικρά πλοιάρια προς τις μεγαλύτερες νησίδες του συμπλέγματος και τις παραλίες που διαθέτουν. Τα σκάφη που επισκέπτονται τα νησιά διαθέτουν και οπτική πρόσβαση στο βυθό, ώστε να μπορούν οι τουρίστες να παρατηρούν τον πλούσιο βυθό της περιοχής. Επίσημη Ιστοσελίδα των Λιχαδονησιών Οι Λιχάδες στο servitoros.gr faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στη Στρογγυλή στα Λιχαδονήσια
Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι

Ο Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι (ούρντου: عبدالحمید لاہوری‬‎, πέθανε το 1654) ήταν περιηγητής και ιστορικός κατά την περίοδο του Σαχ Τζαχάν, ο οποίος έγινε αργότερα ιστορικός της αυλής του Σαχ Τζαχάν. Έγραψε το βιβλίο Παντσαχνάμα, επίσης γνωστό ως Μπαντσαχνάμα, για τη βασιλεία του Σαχ Τζαχάν. Στο βιβλίο αυτό έχει περιγράψει τη ζωή και τις δραστηριότητες του Σαχ Τζαχάν κατά τα πρώτα είκοσι χρόνια της βασιλείας του με μεγάλη λεπτομέρεια.

 Οι βιογραφικές λεπτομέρειες για τον Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι δεν είναι πολύ γνωστές, εκτός από το Αμάι-Σαλίχ του Μουχαμάντ Σαλίχ. Ήταν ο άλλος συγγραφέας της αυλής και αναφέρει τον θάνατό του στο 1065 Ε.Ε. (1654 μ.Χ.).Στην εισαγωγή του, ο Λαχόρι αναφέρει ότι έφυγε από την συνταξιοδότησή του στη Πάτνα για να γράψει την επίσημη ιστορία, καθώς ο Αυτοκράτορας ήθελε κάποιον που θα μπορούσε να μιμηθεί το στυλ του Ακμπαρνάμα του Αμπούλ Φαζλ που κι ο ίδιος θαύμαζε πολύ. Ο Λαχόρι κατάφερε να τελειώσει μόνο τα δύο πρώτα τμήματά του, από την περίοδο 1037/1627 έως 1047/1637 και 1047/1637 έως 1057/1647, ενώ το τελικό τμήμα του ολοκληρώθηκε από τους μαθητές του. Ο Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι καλεί τα κομμάτια γυαλιού από το Σις Μαχάλ του Οχυρού της Άγκρα ως κομμάτια γυαλιού "σίσγιε χαλάμπι" επειδή το Χαλέμπ ήταν το αρχικό όνομα του Χαλεπίου (Συρία), κύριο κέντρο για την κατασκευή αυτών των γυαλιών εκείνη την εποχή. Ήταν καλός μελετητής και είχε καλή γνώση της επιστήμης και της αστρονομίας. Ο Αμπντούλ Χαμίντ ονομαζόταν Λαχόρι επειδή καταγόταν από τη Λαχώρη του Παντζάμπ στο σύγχρονο Πακιστάν. Ο Λαχόρι έγραψε λεπτομερές έργο για τους κήπους Σαλιμάρ. Lahori, Abdul Hamid (1868). Badshahnamah of Lahori, Vol. 1 (Original text). College Press Calcutta. Lahori, Abdul Hamid (1868). Badshahnamah of Lahori, Vol. 2, Bibliotheca Indica (Original text). College Press Calcutta. Lahori, Abdul Hamid· tr. by Henry Miers Elliot (1875). Badshanama of Abdul Hamid Lahori. Hafiz Press, Lahore. Bádsháh-Náma " Abdu-L Hamíd Láhorí Packard Humanities Institute Εικονογραφήσεις από το Παντσαχνάμα στην Βασιλική Συλλογή Βασιλιάς του Κόσμου - Το Παντσαχνάμα στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια
Άννα Μαρία της Ουγγαρίας

Η Άννα, μετέπειτα Μαρία (1204 - 1237) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βουλγαρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και της Γερτρούδης των Άντεχς, κόρης του Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας. Αδέλφια της ήταν ο Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και η Αγία Ελισάβετ της Ουγγαρίας. Παντρεύτηκε τον Ασέν Β΄ βασιλιά ("τσάρο") της Βουλγαρίας ως η δεύτερη σύζυγός του. Ο πατέρας της αναγκάστηκε να συμφωνήσει στον γάμο, για να επιτευχθεί η απελευθέρωσή του από τη Βουλγαρία, όπου είχε συλληφθεί κατά την επιστροφή του από Σταυροφορία στα τέλη του 1218. Η προίκα της περιλάμβανε τις πόλεις Μπέογκραντ και Μπρανίτσεβο. Απεβίωσε από λοιμό (επιδημία) το 1237 και τάφηκε στον ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στο Τάρνοβο. Ο σύζυγός της έπειτα έκανε τρίτο γάμο με την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Θεοδώρου δεσπότη της Ηπείρου. Παντρεύτηκε τον Ιανουάριο του 1221 τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας και είχε τέκνα: Ελένα γενν. π. 1224, παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Β΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια. Θάμαρ, λέγεται ότι είχε μνηστευθεί τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο Αυτ. των Ρωμαίων. Καλιμάν Α΄ 1234-1246, βασιλιάς ("τσάρος") της Βουλγαρίας. Πέτρος, απεβ. 1237. Marek, Miroslav: "Arpad 2", Genealogy.EU Αρχειοθετήθηκε 2023-02-13 στο Wayback Machine. HUNGARY KINGS, Medieval Lands
Αγία Ευδοκία

Η Ευδοκία ήταν μια γυναίκα από τη Σαμάρεια που ζούσε στην Ηλιούπολη της Φοινίκης, το σημερινό Μπάαλμπεκ, Λίβανος. Ήταν μια πολύ όμορφη ειδωλολάτρισσα, και αύξανε τον πλούτο της προσελκύοντας πλούσιους εραστές.

 Η Ευδοκία έμαθε για τον χριστιανισμό από έναν καλόγερο ονόματι Γερμανό. Σύμφωνα με το θρύλο, η Ευδοκία τον ρώτησε αν μπορούσε ακόμα και εκείνη να γλυτώσει από την Κρίση. Ο Γερμανός της υπόδειξε να παραμείνει μόνη της στο δωμάτιό της για μία εβδομάδα, νηστεύοντας και προσευχόμενη. Η Ευδοκία ακολούθησε τις οδηγίες του, και στο τέλος της εβδομάδας είχε ένα όραμα για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που την διαβεβαίωσε για την αγάπη του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. Ο Γερμανός αργότερα τη βάφτισε. Στα 30, η Ευδοκία έχτισε ένα μοναστήρι κοντά στην Ηλιούπολη όπου και μόνασε, και έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της σε διάφορες αγαθοεργίες. Απέρριψε όλους τους μνηστήρες της, και όταν ένα επίμονος εραστής με το όνομα Φιλόστρατος χτυπήθηκε, η Ευδοκία προσευχήθηκε για εκείνον μέχρι που ανέρρωσε, ενώ κατόπιν ο Φιλόστρατος μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Η Ευδοκία έπεισε πολλούς ειδωλολάτρες να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό. Οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι εξαγριωμένοι από τις πράξεις της την αποκεφάλισαν την 1η Μαρτίου 107. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της την 1η Μαρτίου. Ἡ Σαμαρεῖτις οὐχ ὕδωρ Εὐδοκία,Ἀλλ' αἷμα, Σῶτερ, ἐκ τραχήλου σοι φέρει.Μαρτίου ἀμφὶ πρώτῃ ἡ Εὐδοκία ξίφος ἔτλη. Ορθόδοξη Γυναίκα Ορθόδοξος Συναξαριστής Antiochian Orthodox Christian Diocese of North America Greek Orthodox Archdiocese of Australia
Τζουζέπε Μπέτσε

Ο Τζουζέπε Μπέτσε (3 Φεβρουαρίου 1877 στο Λονίγκο/Βιτσέντζα της Ιταλίας - 5 Οκτωβρίου του 1973 στο Βερολίνο) ήταν Ιταλός συνθέτης μουσικής κινηματογράφου που έδρασε στη μεσοπολεμική Γερμανία.

 Ο Μπέτσε σπούδαζε γεωγραφία στο πανεπιστήμιο της Πάδουας όπου και διεύθυνε τη φοιτητική ορχήστρα του πανεπιστημίου του. Το 1906 μετακόμισε στη Γερμανία για να σπουδάσει μουσική σύνθεση στον Άρθουρ Νίκις και τον Φερρούτσιο Μπουσόνι. Το 1913 έπαιξε το κυρίως θέμα στην προβολή της ταινίας βουβού κινηματογράφου Ρίχαρντ Βάγκνερ σε σκηνοθεσία του Καρλ Φρέλιχ και έκανε τη σύνθεση της υπόλοιπης βοηθητικής παρτιτούρας. Συνέχισε να γράφει το μουσικό υπόβαθρο και πολλών άλλων ταινιών της εποχής του, κομμάτια που κυκλοφόρησαν από το 1919 ως το 1933 και από τον εκδοτικό οίκο Schlesinger'sche Buchhandlung στο Βερολίνο. Όταν άρχισε ο ομιλών κινηματογράφος, ο Μπέτσε στράφηκε στη σύνθεση μουσικών ταινιών γύρω από την όπερα και την οπερέτα. Συνεργάστηκε με την Λένι Ρίφενσταλ, τον Λούις Τρένκερ και τον Χάραλντ Ράινλ. Πέθανε και ενταφιάστηκε στο Βερολίνο. 1913 Richard Wagner. Σκηνοθεσία: Carl Froelich 1920 Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι. Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Βίνε 1921 Hamlet. Σκηνοθεσία: Svend Gade 1921 Scherben. Σκηνοθεσία: Lupu Pick 1921 Der müde Tod. Σκηνοθεσία: Φριτς Λανγκ 1922 Sodom and Gomorrah. Σκηνοθεσία Μίχαελ Κούρτιτζ 1923 Der steinerne Reiter. Σκηνοθεσία: Φριτς Βέντχάουζεν 1924 Der letzte Mann. Σκηνοθεσία: Φρήντριχ Βίλεμ Μουρνάου 1925 Δρόμοι προς τη Δύναμη και την Ομορφιά. Σκηνοθεσία: Νίκολας Κάουφμαν, Βίλχελμ Πράγκερ 1926 Tartüff. Σκηνοθεσία: Φρήντριχ Βίλεμ Μουρνάου 1926 Die Abenteuer eines Zehnmarkscheines. Σκηνοθεσία: Berthold Viertel 1926 Geheimnisse einer Seele. Σκηνοθεσία: Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ 1927 Am Rande der Welt. Σκηνοθεσία: Καρλ Γκρούνε 1929 Die Frau, nach der man sich sehnt. Σκηνοθεσία: Curtis Bernhardt 1930 Skandal um Eva. Σκηνοθεσία: Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ 1931 Berge in Flammen. Σκηνοθεσία: Karl Hartl, Λούις Τρένκερ 1931 Zweierlei Moral. Σκηνοθεσία: Gerhard Lamprecht 1932 Razzia in St. Pauli. Σκηνοθεσία: Werner Hochbaum 1932 Das Blaue Licht. Σκηνοθεσία: Λένι Ρίφενσταλ 1933 Ekstase Σκηνοθεσία: Γκούσταβ Μάχατυ 1934 Der ewige Traum. Σκηνοθεσία: Arnold Fanck 1934 Der verlorene Sohn. Σκηνοθεσία: Λούις Τρένκερ 1938 Der Berg ruft. Σκηνοθεσία: Λούις Τρένκερ 1941 Viel Lärm um Nixi. Σκηνοθεσία: Erich Engel 1949 Bergkristall, Σκηνοθεσία: Harald Reinl 1951 Nacht am Mont-Blanc, Σκηνοθεσία: Harald Reinl 1952 Der Herrgottschnitzer von Ammergau, Σκηνοθεσία: Harald Reinl 1954 Tiefland, Σκηνοθεσία: Λένι Ρίφενσταλ 1955 Das Schweigen im Walde, Σκηνοθεσία: Helmut Weiss 1957 Der Edelweißkönig, Σκηνοθεσία: Gustav Ucicky 1910 "Das Bett der Pompadour", operetta 1912 "Tullia", opera. Hans Erdmann, Giuseppe Becce, Ludwig Brav: Allgemeines Handbuch der Film-Musik. Schlesinger'sche Buchh., Berlin-Licherfelde 1927.Film-Ton-Kunst. Eine Zeitschrift für die künstlerische Musikillustration des Lichtbildes. Gegr. v. G. Becce. Schlesinger'sche Buchhandlung, Berlin 1.1920-6.1927. πληροφορίες για τον Giuseppe Becci Βιογραφικό σημείωμα (Γερμανικά) Βιογραφικό σημείωμα (Γερμανικά)
Ανατολή Λάρισας

Η Ανατολή (ή Σελίτσανη με την παλιά ονομασία) είναι ένα χωριό στη νοτιοανατολική πλευρά της Όσσας (Κισσάβου) με πληθυσμό 276 κατοίκων (2011) , σε υψόμετρο 960 μέτρων και σε απόσταση 42 χιλιομέτρων από τη Λάρισα. Είναι ο τελευταίος υψομετρικά οικισμός του Κισσάβου μετά ακολουθεί η Σπηλιά, τα Αμπελάκια και το Μεγαλόβρυσο.

 Η Ανατολή είναι κτισμένη αμφιθεατρικά και από τη θέση της φαίνεται ολόκληρος ο Θεσσαλικός Κάμπος, η κοιλάδα του Δώτιου Πεδίου με την κωμόπολη της Αγιάς και τα χωριά της, το Μαυροβούνι και το Πήλιο, τις παραλίες και τη θάλασσα του Αγιοκάμπου κι ακόμα τη Σκιάθο και τη Σκόπελο. Κυρίαρχο στοιχείο παντού είναι το έντονο πράσινο. Η χλωρίδα της περιοχής περιλαμβάνει ελατοδάση, δάση οξιάς, δρυός και πεύκων, πανύψηλα και αιωνόβια πλατάνια σε ρεματιές και χώρους αναψυχής, περιβόλια με καστανιές, καρυδιές, μηλιές, ελαιόδενδρα και άλλα οπωροφόρα δένδρα, πολύχρωμα λουλούδια, πληθώρα αρωματικών φυτών και βοτάνων και πηγές. Η Ανατολή είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, που ανήκει στον Δήμο Αγιάς του Νομού Λάρισας. Το αρχικό όνομα του οικισμού Σελίτσανη έχει σλαβική προέλευση. Παραπέμπει στη βυζαντινή περίοδο, στην κάθοδο Σλάβων γεωργοκτηνοτρόφων στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής. Το υποκοριστικό selice σημαίνει "μικρό χωριό", εξ ού και το τοπωνύμιο. Η τοπική κοινότητα Ανατολής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 80,917 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Τσαΐρι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Η μονή Τιμίου Προδρόμου, βορειοδυτικά του οικισμού σε υψόμετρο 1.000 μέτρων με θέα σε ολόκληρο τον Λαρισαϊκό κάμπο, το οποίο κτίστηκε το 1550 από τον Άγιο Δαμιανό τον Μυριχοβίτη. Το υπάρχον σήμερα μοναστήρι είχε κτισθεί το 1797 στη θέση του παλαιότερου μοναστηριού. «Παράδοση - Ιστορία - Ανατολή». www.selitsani.gr. Ανακτήθηκε στις 2019-07-22. Αρχειοθετήθηκε 2021-02-03 στο Wayback Machine. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Νικολίτσα, Ελένη (1998-06-23).Μεταγραφές και αναλύσεις δημοτικών τραγουδιών του χωριού Ανατολή - Σελίτσανη της Αγιάς Θεσσαλίας..
Σκέλετον στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Οι αγώνες του σκέλετον στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 στο Σότσι διεξήχθησαν στο κέντρο Σάνκι κοντά στην Κρασνάγια Πολιάνα. Οι αγώνες έγιναν στις 13 και στις 15 Φεβρουαρίου 2014. Συνολικά έγιναν 2 αγωνίσματα.

 Ακολουθεί το πρόγραμμα για όλα τα αγωνίσματα.Όλες οι ώρες είναι (UTC+4). Συνολικά 50 άτομα προκρίθηκαν , εκ των οποίων 30 άντρες και 20 γυναίκες. Η πρόκριση βασίστηκε στη διεθνή κατάταξη στις 19 Ιανουαρίου 2014. 47 αθλητές από 17 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών να παρατίθεται σε παρένθεση. Αυστραλία (3) Αυστρία (3) Καναδάς (4) Γερμανία (5) Ηνωμένο Βασίλειο (4) Ελλάδα (1) Ιρλανδία (1) Ιταλία (1) Ιαπωνία (3) Λετονία (3) Νέα Ζηλανδία (2) Ρουμανία (2) Ρωσία (6) Νότια Κορέα (2) Ισπανία (1) Ελβετία (1) ΗΠΑ (5)
Καταδύσεις στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα καταδύσεων. Συνολικά, δέκα αθλητές από δύο χώρες έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν στις 5 και 7 Σεπτεμβρίου. Ήταν η πρώτη φορά που το άθλημα μπήκε στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων.

 Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Γερμανία (3) Ηνωμένες Πολιτείες (7) Ημερομηνία: 5 Σεπτεμβρίου 1904 Πρόκειται για το πρώτο χρονικά αγώνισμα καταδύσεων στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν ένα παράξενο αγώνισμα, αλλά αρκετά συνηθισμένο για την εποχή. Οι αθλητές έπεφταν στη λίμνη από όρθια στάση και είχαν ένα λεπτό στη διάθεσή τους ώστε να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούσαν, μένοντας συνεχώς κάτω από την επιφάνεια του νερού και χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα άκρα τους για να κολυμπήσουν. Όλοι είχαν από τρεις προσπάθειες. Η μέτρηση της απόστασης που είχαν διανύσει γινόταν είτε όταν περνούσε ένα λεπτό ή όταν το κεφάλι του αθλητή έβγαινε στην επιφάνεια πριν ολοκληρωθεί ο χρόνος. Νικητής αναδείχθηκε ο Γουίλιαμ Ντίκι με σημαντική διαφορά από τον δεύτερο Έντγκαρ Άνταμς και τον τρίτο Λίο Γκούντγουιν. Ημερομηνία: 7 Σεπτεμβρίου 1904 Νικητής αναδείχθηκε ο Αμερικανός Τζορτζ Σέλντον, γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος βαθμολογήθηκε με 12.66 βαθμούς και πήρε εύκολα το χρυσό μετάλλιο. Το ασημένιο κατέκτησε ο Γερμανός Τζορτζ Χόφμαν με 11.66 βαθμούς, ενώ προέκυψε μεγάλη διαμάχη για το χάλκινο. Στην τρίτη θέση ισοβάθμησαν με 11.33 βαθμούς ο Φρανκ Κιχόε από τις ΗΠΑ και ο Άλφρεντ Μπραουνσβάιγκερ από τη Γερμανία. Οι Γερμανοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα για το αποτέλεσμα, θεωρώντας ότι η επίδοση του αθλητή τους ήταν πολύ καλύτερη από αυτή του Κιχόε. Σύμφωνα με τον κανονισμό, προγραμματίστηκε μία επιπλέον κατάδυση μεταξύ των δύο για την τρίτη θέση, όμως ο Μπραουνσβάιγκερ αρνήθηκε να αγωνιστεί και το χάλκινο μετάλλιο απονεμήθηκε στον Κιχόε. Στις μέρες μας παρ' όλα αυτά, ο Μπραουνσβάιγκερ αναφέρεται και αυτός ως χάλκινος ολυμπιονίκης στον επίσημο πίνακα μεταλλίων της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Λίστα νικητών μεταλλίων (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή)
Αντίληψη

Αντίληψη (perception, Wahrnehmung) καλείται στην ψυχολογία μια σύνθετη και πολύπλοκη λειτουργία τού ψυχοφυσικού οργανισμού, που αυτόματα (μέσω δυναμικής αλληλοσυσχέτισης των μηνυμάτων τής εμπειρίας) μέσα στα αρμόδια εγκεφαλικά κέντρα αναγνωρίζει, ερμηνεύει άμεσα και αποδίδει νόημα ―με τη βοήθεια της νόησης (συλλαμβάνοντας απόψεις, ιδιότητες, ποιότητες ή σχέσεις των αντικειμένων μεταξύ τους), της διανοητικής ανάπτυξης, του συναισθήματος (διαθέσης) και της προηγούμενης εμπειρίας (μάθησης) τού ατόμου― στα αισθητηριακά δεδομένα, δηλ. τα αισθήματα (που προέρχονται είτε από εξωτερικά/περιβαλλοντικά, είτε από οργανικά ή του κεντρικού νευρικού μας συστήματος ερεθίσματα) ανάλογα με το γνωσιακό σχήμα του, οργανώνοντάς τα έτσι σε μια ολότητα ως κάτι το συγκεκριμένο.

 Η αντίληψη, που οπωσδήποτε συνιστά μια βασική πηγή συνειδητής γνώσης (ενημέρωσης) τού κόσμου, απαραίτητη για την παροχή σημάτων αναγκαίων για τον ορθό προσανατολισμό τού ατόμου στο περιβάλλον και απαραίτητη για την παραγωγή αντίστοιχων τρόπων συμπεριφοράς, μπορεί να διαταραχθεί, αλλοιώνοντας την εικόνα τής πραγματικότητας (βλ. ψευδαισθήσεις, ψευδοψευδαισθήσεις, παραισθήσεις), κυρίως σε περιπτώσεις είτε αισθητηριακής (πληροφοριακής) αποστέρησης ή υπερτροφοδότησης (υπερφόρτωσης), είτε βλαβών τού Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Φιλοσοφικά, η αντίληψη διακρίνεται α) στη σύλληψη (conception, Konzeption), δηλ. τη σύνθεση μιας παράστασης ή τον σχηματισμό μιας έννοιας, β) στην κοινή αίσθηση ή αντίληψη (common sense, Gemeinsinn), κατ’ Αριστοτέλη, που συντονίζει ―μέσω τής (κοινής) λογικής (λόγου)― τα ιδιαίτερα αισθήματα κάθε ειδικής αίσθησης, αναφέροντάς τα σε ένα και το αυτό αντικείμενο και παρέχοντάς μας έτσι την ενιαία παράστασή του, γ) στην κοινή αντίληψη με την έννοια κάποιων γενικά παραδεκτών γνωμών μέσα σε ένα δεδομένο χωροχρονικά περιβάλλον, και δ) στην ορθή ή υγιή αντίληψη με την έννοια τής ικανότητας του (κοινού) λόγου να κρίνουμε σωστά (δηλ. με μέτρο), διακρίνοντας το αληθινό από το εσφαλμένο. Πάντως, η αισθησιοκρατική ή εμπειριοκρατική Γνωσιολογία θεωρεί την κατ’ αίσθηση αντίληψη ως την αφετηρία, το θεμέλιο και το κριτήριο κάθε γνώσης. Τσιτσίγκος Σ. Κ., «Αντίληψη», Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τ. Β’, Lalande A. *Λεξικόν τής Φιλοσοφίας, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ, Αθήναι 1955, Θεοδώρου Ε. «Αντίληψις», ΘΗΕ (1963) 869, Μελανίτης Ν. Γ., Η μάθησις κατά τας αρχαίας ελληνικάς, τας μεταγενεστέρας και τας συγχρόνους αντιλήψεις, εν Αθήναις 1970 Μαντωνάκης Ι., «Διαταραχές τής Αντίληψης», στο: Γ. Ν. Χριστοδούλου κ.ά., Ψυχιατρική, τ. Α’, σ. 148-155, Αθήνα 2002 (ανατύπωση) Τομασίδης Χ. Χ., Εισαγωγή στην Ψυχολογία, Αθήνα 2002. Παπαδόπουλος Ν. Γ., Λεξικό τής Ψυχολογίας, Αθήνα 2005. Sternberg R. J., Γνωστική Ψυχολογία, εκδ. ΑΤΡΑΠΟΣ, Αθήνα 2007. Τσιτσίγκος Σ. Κ., Θέματα Ψυχολογίας τής Θρησκείας, Θεσσαλονίκη 2007.
Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές 2015

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λευκορωσία στις 11 Οκτωβρίου 2015. Ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο διεκδίκησε για 5η φορά το προεδρικό αξίωμα, έχοντας κερδίσει όλες τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές από την ανεξαρτησία το 1991. Επανεξελέγη με ποσοστό 83,47% των ψήφων. Η επιλογή 'εναντίον όλων' συγκέντρωσε περισσότερες ψήφους από οποιονδήποτε υποψήφιο της αντιπολίτευσης.

 Προτού διεξαχθούν οι εκλογές, 6 φυλακισμένοι πολιτικοί της αντιπολίτευσης αμνηστεύτηκαν από τον Λουκασένκο. Η κίνηση καλωσορίστηκε από την αποστολή των εκλογικών παρατηρητών που ανήκαν στον ΟΑΣΕ. Συνολικά 8 υποψήφιοι προσπάθησαν να εγγραφούν με τη μέθοδο συλλογής υπογραφών (απαιτούντο 100.000). Ο Λουκασένκο κατήλθε ξανά ως ανεξάρτητος και ήταν μεταξύ των 5 υποψηφίων που συγκέντρωσαν περισσότερες από 100.000 υπογραφές. Πολλές υπογραφές κηρύχθηκαν άκυρες, με αποτέλεσμα να κατέλθουν τελικά στις εκλογές 4 υποψήφιοι. Η κυβέρνηση επέτρεψε να διεξαχθεί ένα άτυπο συλλαλητήριο της αντιπολίτευσης στην πρωτεύουσα Μινσκ την παραμονή των εκλογών, χωρίς να εμποδιστούν οι διαδηλωτές από την αστυνομία. Ωστόσο, ο Λουκασένκο προειδοποίησε εναντίον των μετεκλογικών διαδηλώσεων διαμαρτυρίας. Την ίδια ημέρα, η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, νικήτρια του Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2015, προειδοποίησε την Ευρώπη να προσέχει την κυβέρνηση του Λουκασένκο, την οποία κατηγόρησε ως "ήπια δικτατορία".Οι διεθνείς παρατηρητές ανέφεραν αρκετές περιπτώσεις πρόωρης έναρξης ψηφοφορίας με τη χρήση βίας. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούσαν φοιτητές κρατικών πανεπιστημίων. Οι "Υπερασπιστές των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για Ελεύθερες Εκλογές" επίσης κατέγραψαν την υπερβολική συμμετοχή (οι μισοί από τους ανεξάρτητους παρατηρητές σημείωσαν ότι ο πραγματικός αριθμός των πρόωρων ψηφοφόρων δεν ταίριαζε με την επίσημη συμμετοχή στις εκλογές) και αναίτια επέμβαση στο έργο των παρατηρητών.Την ημέρα των εκλογών, οι ανεξάρτητοι εκλογικοί παρατηρητές ανέφεραν αρκετές παραβάσεις στη διάρκεια των εκλογών. Στο 24ο εκλογικό τμήμα του Σαλιχόρσκ, ο αριθμός των ψηφοφόρων ανακοινώθηκε ότι έφτασε τους 1.190, ενώ ο ανεξάρτητος παρατηρητής μέτρησε μόνο 808 άτομα. Ένα παρόμοιο περιστατικό έλαβε χώρα στο Μπαμπρούισκ, όπου η επίσημη συμμετοχή σε 3 εκλογικά τμήματα διέφερε από τους υπολογισμούς των παρατηρητών σε αρκετές εκατοντάδες ψηφοφόρους στα τμήματα εκείνα. Δεν επετράπη στον παρατηρητή να δει την διαδικασία καταμέτρησης.Στην πόλη Σλόνιμ, ένας ανεξάρτητος παρατηρητής σημείωσε ότι δύο πακέτα ψηφοδελτίων με σταυρό είχαν ριχτεί στην κάλπη από νωρίτερα. Σύμφωνα με την Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή, ποσοστό άνω του 36% των ψηφοφόρων χρησιμοποίησαν τη διαδικασία της πρώιμης ψηφοφορίας, σε υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με τα προηγούμενα έτη. Η συνολική προσέλευση στις κάλπες ήταν 87,22% – το υψηλότερο στην περιοχή Βιτέμπσκ με 91,08% και το χαμηλότερο στο Μινσκ με 74,38%. Ο Αλεξάντερ Λουκασένκο κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 83,47% των ψήφων.
TLC: Tables, Ladders & Chairs

Το Tables, Ladders & Chairs ή T.L.C. (ελλ. τραπέζια, σκάλες και καρέκλες) είναι ένα ετήσιο Pay Per View της εταιρείας επαγγελματικής πάλης WWE που οφείλει το όνομά του, στο ομώνυμο είδος αγώνα, με τραπέζια, σκάλες και καρέκλες.

 Το συγκεκριμένο pay-per-view υπάρχει από το 2009 και αντικατέστησε το Armagedon. Γίνεται κάθε Δεκέμβριο από τότε και είναι το τελευταίο PPV του χρόνου για την εταιρεία του WWE. Έχει πραγματοποιηθεί το 2009, το 2010 και το 2011. Όλοι οι αγώνες την συγκεκριμένη βραδιά, είναι με Τραπέζια, Σκάλες και Καρέκλες, όπως είναι και η ονομασία του στα ελληνικά, ή αγώνες με όλα μαζί. Αγώνας με Καρέκλες: Οι καρέκλες υπάρχουν σαν επιτρεπόμενο όπλο και απλά πρέπει να νικήσει κάποιος με τους συνηθισμένους κανόνες.Αγώνας με Τραπέζια: Στο συγκεκριμένο αγώνα, ηττημένος είναι εκείνος που θα σπάσει με το σώμα του ένα τραπέζι.Αγώνας με Σκάλες: Σε ένα τέτοιο αγώνα, πάνω από το ρινγκ είναι κρεμασμένο το έπαθλο και νικητής είναι όποιος το ξεκρεμάσει πρώτος, φτάνοντάς το με σκάλα φυσικά.Αγώνας με Τραπέζια, Σκάλες και Καρέκλες: Νικητής συνήθως είναι όποιος ξεκρεμάσει το έπαθλο, με σκάλα. Τραπέζια και καρέκλες, χρησιμοποιούνται σαν όπλα.
Κοινότητα των Βολλανδιστών

Η Κοινότητα των Βολλανδιστών (γαλλικά: Société des Bollandistes‎) ή απλούστερα Οι Βολλανδιστές είναι μια ένωση λογίων, φιλολόγων και ιστορικών (που αρχικά ήσαν όλοι Ιησουΐτες, ενώ τώρα περιλαμβάνει και μη-Ιησουΐτες) οι οποίοι από τις αρχές του 17ου αιώνα μελετούν τα Συναξάρια και τη λατρεία των αγίων στον Χριστιανισμό. Στην επίσημη ιστοσελίδα τους αυτοπεριγράφονται ως "ένα ερευνητικό ινστιτούτο Ιησουϊτών αφιερωμένο στην κριτική μελέτη της ελληνικής, λατινικής, ανατολικής και λαϊκής αγιογραφικής λογοτεχνίας καθώς και στην ιστορία των αγίων και των λατρειών τους. Προέρχεται από το μεγάλο εγχείρημα του Acta Sanctorum που ξεκίνησε ο Ζαν Μπολάν το 1643."

 Οι Βολλανδιστές πήραν το όνομά τους από τον Ζαν Μπολάν (Jean Bolland) ή Ιωάννη Βολλάνδο (1596–1665). Αυτός ήταν επιμελητής σπουδών στο κολέγιο των Ιησουϊτών του Mechelen. Μετά το θάνατο του Heribert Rosweyde (1569–1629), λέκτορα στο κολλέγιο Ιησουϊτών του Douai ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του συνέλεγε πληροφορίες για αγίους, από τις οποίες το 1615 συνέγραψε το έργο "Vitae Patrum", ο Bolland κλήθηκε να επανεξετάσει τα γραφόμενά του. Έτσι, ο Bolland συνέχισε τις εργασίες αυτές, οι οποίες οδήγησαν στους Βίους αγίων (Acta Sanctorum), την σπουδαιότερη έκδοση των Βολλανδιστών. Κοινότητα των Βολλανδιστών Bibliotheca Hagiographica Latina manuscripta Βίοι Αγίων (Acta Sanctorum) Κατάλογος περιεχομένων για τα "Ανάλεκτα των Βολλανδιστών" (Analecta Bollandiana) 41-126 (από InterClassica)