IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Φωκιανός

Ο Ιωάννης Φωκιανός (Αθήνα, 1845 – Αθήνα, 1896) υπήρξε ένας από τους πρώτους Έλληνες γυμναστές, συγγραφέας αθλητικών βιβλίων και σημαντικός παράγοντας του ελληνικού αθλητισμού από τη δεκαετία του 1870 και έως το τέλος του 19ου αιώνα.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1845, με καταγωγή από τη Μικρά Ασία και τη δεκαετία του 1860 σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ταυτόχρονα, υπήρξε μαθητής των Γεωργίου Θ.Παγώντα. και Iουλίου Ένιγκ στο Δημόσιο Γυμναστήριο, στη συνέχεια έγινε βοηθός τους και μετά το 1868, τους διαδέχτηκε στη διεύθυνση του γυμναστηρίου. Το 1875 παραιτήθηκε από τη θέση του και έφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου τοποθετήθηκε γυμναστής στα σχολεία της ελληνικής κοινότητας της πόλης, που είχαν ιδρυθεί με τη βοήθεια του Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων. Το 1878 ο Φωκιανός βρέθηκε και πάλι στην Αθήνα, παράλληλα την ίδια περίοδο ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Κεντρικού Γυμναστηρίου, σήμερα Εθνικό Γυμναστήριο Αθηνών «Ιωάννης Φωκιανός» και την επόμενη χρονιά, ο Φωκιανός τοποθετήθηκε διευθυντής. Το 1879 έγινε στην Αθήνα το πρώτο συνέδριο εκπαιδευτικών συλλόγων που δραστηριοποιούνταν εντός και εκτός των συνόρων του ελληνικού κράτους, στο οποίο συζητήθηκε και το ζήτημα της εισαγωγής της γυμναστικής στην εκπαίδευση. Πραγματικά, το 1880 η γυμναστική έγινε μάθημα υποχρεωτικής διδασκαλίας στη δημόσια εκπαίδευση, ενώ από το 1882 λειτούργησε η πρώτη Κρατική Σχολή Γυμναστών. Την ίδια εποχή, αρχές της δεκαετίας του 1880, ο Φωκιανός διορίστηκε επόπτης των κρατικών γυμναστηρίων και το 1883 δημοσίευσε το Εγχειρίδιον Γυμναστικής, ένα από τα πρώτα βιβλία για τη γυμναστική που γράφτηκαν στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο των παραπάνω εξελίξεων, δημιουργήθηκε ένας μικρός πυρήνας αθλητών γύρω από τον Φωκιανό, δηλαδή θαμώνων του Κεντρικού Γυμναστηρίου. Στο Κεντρικό Γυμναστήριο, ο Φωκιανός δημιούργησε την αθλητική «μαγιά» για τη διοργάνωση της τέταρτης Ζάππειας Ολυμπιάδας το 1889, των αθλητικών αγώνων του 1890 και την ίδρυση του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου, του οποίου υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος (1891-1896). Ο Φωκιανός, λίγες μόνο εβδομάδες μετά τη λήξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, τραυματίστηκε θανάσιμα, λόγω πτώσης από το δίζυγο, στο οποίο γυμνάζονταν υπό την εποπτεία του Γ.Θ.Παγώντα. Στο δημοσίευμα της εφημ. Αλήθεια (2/10/1866) φωτογραφίζεται η άσχημη κατάσταση που βρισκόταν τότε το Δημόσιο Γυμναστήριο.
Τζον Μιανγκ

Ο Τζον Μιουνγκ (John Ro Myung, 24 Ιανουαρίου 1967) είναι Αμερικανός μπασίστας και συνθέτης, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος του progressive metal συγκροτήματος Dream Theater. Μαζί με τον κιθαρίστα Τζον Πετρούτσι, είναι οι μοναδικοί μουσικοί του σχήματος που παρέμειναν μαζί τους καθ' όλη την διάρκεια της καριέρας τους. Το 2010, οι αναγνώστες του "Music Radar" των ψήφισαν 15ο στην λίστα με τους καλύτερους μπασίστες όλων των εποχών.

 Ο Μιουνγκ γεννήθηκε στο Σικάγο το 1967, από Κορεάτες μετανάστες. Σε πολύ μικρή ηλικία, η οικογένεια του μετακόμισε στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, όπου ξεκίνησε να μαθαίνει να παίζει βιολί. Στα 15 του χρόνια, έπαιξε για πρώτη φορά ηλεκτρικό μπάσο, όταν ένας συμμαθητής του χρειάστηκε κάποιον για το συγκρότημα του. Από εκεί και έπειτα ασχολήθηκε με το μπάσο, με κύριες επιρροές του τον Τζέντι Λι των Rush, τον Στιβ Χάρις των Iron Maiden, τον Κλιφ Μπάρτον των Metallica και τον Κρις Σκουάιρ των Yes. Μαζί με τον παιδικό φίλο του και κιθαρίστα, Τζον Πετρούτσι, φοίτησαν στο μουσικό κολέγιο του Μπέρκλι, όπου γνώρισαν το ντράμερ Μάικ Πορτνόι και σχημάτισαν τους Majesty, μετά την προσθήκη του τραγουδιστή Κρις Κόλινς και του κιμπορντίστα Κέβιν Μουρ. Μετά την μετονομασία του σχήματος σε Dream Theater και την προσθήκη του τραγουδιστή Τσάρλι Ντομινίτσι, ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "When Dream And Day Unite", το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της "Mechanic Records". Τα φωνητικά των Dream Theater ανέλαβε ο Τζέιμς ΛαΜπρι για το "Images And Words" του 1992, το οποίο με την βοήθεια του σινγκλ "Pull Me Under" ανέβασε κατακόρυφα την δημοτικότητα τους. Έκτοτε, έχουν κυκλοφορήσει μία σειρά δίσκων που έχουν πει στο Top-100 του Billboard, με το "Black Clouds And Silver Linings" του 2009 να μπαίνει στο Top-10, όπως και οι επόμενες κυκλοφορίες τους. Ο ρόλος του Μιουνγκ στην σύνθεση των κομματιών των Dream Theater ήταν μικρότερος σε σχέση με τους Πετρούτσι και Πορτνόι, ενώ όντας ιδιαίτερα συγκρατημένος δίνει σπάνια συνεντεύξεις. Μέχρι την προσθήκη του ντράμερ Μάικ Μαντσίνι, ήταν το μοναδικό μέλος του συγκροτήματος ο οποίος δεν είχε συνεισφέρει στα φωνητικά. Έχει διατηρήσει την εμφάνιση του με τα μακρυά μαλλιά και το δερμάτινο παντελόνι από το ξεκίνημα των Dream Theater και είναι γνωστός ως ήρεμος και ντροπαλός, αν και σε ένα περιστατικό όπου ο Κρις Κόλινς προσέβαλε την κορεάτικη καταγωγή του, ο Μιουνγκ εξοργίστηκε και τον απείλησε με αποτέλεσμα να μην επαναληφθεί ποτέ κάποιο παρόμοιο σχόλιο. Είναι παντρεμένος με την Λίσα Μιουνγκ, με την οποία έχει δύο παιδιά. Έχει δηλώσει ότι η θρησκευτική του πεποίθηση συμβαδίζει με τον Χριστιανισμό. Dream Theater - Biography John Myung - Dream Theater Wiki John Myung - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives John Myung (official) | Facebook
Πανελλήνια ιδέα

Η Πανελλήνια ιδέα ήταν μια νέα πολιτική έκφραση που διατυπώθηκε για πρώτη φορά στα τέλη 5ου αιώνα π.Χ. από το σοφιστή Γοργία, σε λόγο του στον ιερό χώρο της Ολυμπίας. Ήταν το ιδεολογικό μόρφωμα που βασίστηκε στη σταδιακή εγκατάλειψη της πίστης στην ανεξάρτητη πόλη-κράτος και στον οραματισμό μιας ισχυρής κεντρικής εξουσίας που θα κατόρθωνε να ενώσει τους διχασμένους Έλληνες κατά των βαρβάρων και να τερματίσει την υποταγή των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας και της Κύπρου στην Περσική Αυτοκρατορία.

 Η ιδέα της ένωσης υπό κοινή εξουσία είχε πολλούς υπερασπιστές. Κύριος εκφραστής αυτής της πολιτικής ήταν ο Αθηναίος ρητοροδιδάσκαλος Ισοκράτης. Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» εκφράζει την άποψη ότι από τη φύση της η μοναρχία υπερτερεί των άλλων μεθόδων, καθ' ότι ο ηγεμόνας επιθυμεί τόσο τη συντήρηση του πλούτου των προνομιούχων όσο και την ευημερία του λαού. Ο δε Ισοκράτης, σε πρώτο στάδιο, στον «Πανηγυρικό» λόγο του, το 380 π.Χ. διατυπώνει την άποψη ότι τον κοινό αγώνα εναντίον των Περσών θα μπορούσε να αναλάβει η Αθήνα με την ανασύσταση της ηγεμονίας της. Αργότερα, η αδυναμία της Αθήνας να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να επιβληθεί, τον έστρεψε στην ιδέα ότι μόνο το ισχυρό χέρι ενός μονάρχη θα μπορούσε να τερματίσει τον αλληλοσπαραγμό των πόλεων-κρατών και να εδραιώσει την πολυπόθητη ενότητα των Ελλήνων που θα τους οδηγούσε εναντίον των Περσών. Προσωπικότητες για τις οποίες πίστεψε ότι θα μπορούσαν να θέσουν σε εφαρμογή την πανελλήνια ιδέα ήταν ο Ευαγόρας, ο βασιλιάς της Σαλαμίνας της Κύπρου, ο Ιάσονας, τύραννος των Φερών της Μαγνησίας, ο Διονύσιος Α΄, τύραννος των Συρακουσών. Σε βαθιά γηρατειά ατένιζε με ελπίδα την επικράτηση του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας. Ο Ισοκράτης ήταν από τις προσωπικότητες που κατόρθωσαν να αποδεσμευτούν από το τοπικιστικό πνεύμα που φανάτιζε ακόμα τους σύγχρονούς του πολιτικούς. Αντίθετος με την πολιτική αυτή, πιστός πάντα στην ιδέα του πρωταγωνιστικού ρόλου της Αθήνας, ήταν ο ρήτορας Δημοσθένης. Η περίπτωση του Δημοσθένη είναι χαρακτηριστική κατά το ότι εκφράζει τη δυσκολία του αρχαίου πολίτη να αποσχισθεί από ένα modus vivendi που συνιστούσε την ίδια την ουσία της πολιτικής ύπαρξής του, να αποκηρύξει την πίστη στην ανεξαρτησία της πόλης του και το δικαίωμά του να συμμετέχει στις αποφάσεις της. Δεν είναι λοιπόν διόλου παράξενο το ότι πολλοί από τους υπόλοιπους Έλληνες είδαν την αντιπαράθεση με τους Μακεδόνες ως σύγκρουση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας. Τελικά οι περισσότερες ελληνικές πόλεις - εκτός από τη Σπάρτη - αποδέχθηκαν την πρόσκλησή του και έστειλαν αντιπροσώπους στο Συνέδριο της Κορίνθου. Την άνοιξη του 337 π.Χ. οι αντιπρόσωποι αποφάσισαν ότι οι πόλεις θα ενώνονταν σε μία «ομοσπονδία» με το όνομα «Έλληνες». Κάθε πόλη θα διατηρούσε την αυτονομία της αλλά όλες θα απολάμβαναν την «κοινή τοις έλλησιν ειρήνη». Ισοκράτης Ολυμπιακός (Λυσίας) Ιωνική Επανάσταση Μηδικά Ιστορία του Αρχαίου Κόσμου Α΄ Λυκείου ΟΕΔΒ ΧΑΙΡΩΝΕΙΑ 338 π. Χ. - ΤΟ ΒΗΜΑ
Άγιος Χαράλαμπος Κορινθίας

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Ισθμίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στην πλευρά της Στερεάς Ελλάδος. Βρίσκεται στην παλαιά παραλιακή οδό Αθηνών-Κορίνθου, λίγο πριν την Ισθμία και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 12 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ισθμίας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ισθμίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος, με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων. Η μονή Αγίου Χαραλάμπους, βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Τουρμπές του Καρά Μουσταφά Ντέη

Ο τουρμπές του Καρά Μουσταφά Ντέη είναι πρώην τυνησιακό μαυσωλείο, το οποίο, σήμερα, δεν υφίσταται πλέον, ενώ ευρισκόταν επί της Πλατείας του Κάστρου, εντός της συνοικίας της Μπαμπ Μενάρα, στην Τύνιδα.

 Το συγκεκριμένο μαυσωλείο ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της περιόδου 1708-1710. Κατεδαφίστηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960, στα πλαίσια της ανάπλασης της Πλατείας του Κάστρου. Το κτίριο παρουσίαζε αρκετές ομοιότητες με τον πρώτο τουρμπέ του Χουσεΐν Α΄ Μπέη, ο οποίος χρονολογείται από την ίδια περίοδο. Νταρ Χουσεΐν Ντέης της Τύνιδας
Κάρα

Η Κάρα (αγγλ. / σουαχ.: (ενικ.) Kara, (πληθ.) Wakara), είναι μία εθνοτική και γλωσσική ομάδα, έχοντας ως κύρια βάση την Περιοχή Ουκερέουε (Ukerewe District), στο τμήμα της Τανζανίας της Λίμνης Βικτώρια (Νήσο Ουκάρα, Νήσο Ουκερέουε, νοτιοανατολική ακτή της λίμνης). Το 1987 ο πληθυσμός των Ουακάρα, εκτιμάτο σε 86.000 άτομα.[1]

 Λέγεται ότι η καταγωγή των Ουακάρα (Wakara) είναι από το Νότιο Σουδάν. Πιστεύεται ότι κάποιοι Ουακάρα (Wakara) δραπέτευσαν κατά την εποχή του εμπορίου των σκλάβων, πέρασαν μέσα από την Ουγκάντα ​​και τελικά βρέθηκαν στο νησί Ουκάρα (Ukara) όπου και αποφάσισαν να εγκατασταθούν. Αυτή η ομάδα βρίσκεται κυρίως στο δυτικό τμήμα αυτού του νησιού. Ωστόσο, υπάρχει μια κοινότητα λίγων ατόμων που εμφανίστηκαν και στο ανατολικό τμήμα, κοντά στην Περιφέρεια Μάρα. Ζανάκι Νυαμουέζι Κερέουε
Γιαρόσουαφ Στουντζίζμπα

Ο Γιαρόσουαφ Στουντζίζμπα (πολωνικά: Jarosław Studzizba) (γενν. 28 Οκτωβρίου 1955) είναι Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Έπαιξε στα κορυφαία εθνικά πρωταθλήματα της Πολωνίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας και του Βελγίου.

 Γεννημένος στη Νίσα, ο Στουντζίζμπα ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο με την τοπική του ομάδα Πολόνια Νίσα. Το 1973 εντάχθηκε στην Όντρα Οπόλε, κάνοντας το ντεμπούτο του στην Εκστρακλάσα, την κορυφαία κατηγορία της Πολωνίας. Αφού η Όντρα υποβιβάστηκε στο τέλος της σεζόν, εντάχθηκε στην Γκούρνικ Ζάμπζε. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στις 28 Σεπτεμβρίου 1978, παίζοντας στην ήττα εναντίον της Γκβάρντια Βαρσοβίας. Έκανε 33 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα ενώ ήταν στην Γκούρνικ, εμφανιζόμενος και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στη συνέχεια πέρασε μικρά διαστήματα με την Πολόνια Μπίτομ και την Πολόνια Βαρσοβίας, πριν βρεθεί στη Λέχια Γκντανσκ. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λέχια στις 18 Μαρτίου 1979, παίζοντας 13 φορές στο πρωτάθλημα για τη Λέχια εκείνη τη σεζόν. Σε διάστημα δυόμισι σεζόν, ο Στουντζίζμπα πραγματοποίησε 53 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και σημείωσε 10 γκολ για τη Λέχια.Στη συνέχεια, ο Στουντζίζμπα και η οικογένειά του μετακόμισαν στη Γερμανία, μένοντας με την οικογένεια της συζύγου του. Ενώ ήταν στη Γερμανία έπαιζε με την Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ, παίζοντας στην Μπούντεσλιγκα για τον σύλλογο. Έκανε 51 συμμετοχές και σημείωσε 9 γκολ στην κορυφαία κατηγορία της Γερμανίας. Η επόμενη μετακίνησή του ήταν στην Αυστρία, παίζοντας στην Αούστρια Σάλτσμπουργκ. Στην πρώτη του σεζόν έκανε 27 εμφανίσεις στην πρώτη κατηγορία της Αυστρίας, παίζοντας στη δεύτερη κατηγορία με τον σύλλογο μετά τον υποβιβασμό. Μετά τις δύο σεζόν του στην Αυστρία μετακόμισε στο Βέλγιο, παίζοντας αρχικά με την Γουίντερσλαγκ, την ομάδα που αργότερα θα γινόταν η Γκενκ. Ακολούθησαν πορείες με τις Χάσελτ, Νιροετέρεν και Βέλεν, με τον Στουντζίζμπα να αποσύρεται από το ποδόσφαιρο το 1994.
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας

Η Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας (ιταλικά: Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze, BNCF) είναι μια δημόσια εθνική βιβλιοθήκη στη Φλωρεντία, η μεγαλύτερη στην Ιταλία και μία από τις σημαντικότερες στην Ευρώπη και μία από τις δύο κεντρικές βιβλιοθήκες της Ιταλίας, μαζί με την Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Ρώμης.

 Το 1714 ο Αντόνιο Μαλιαμπέκι, επιστήμονας και βιβλιοθηκάριος δώρισε την ιδιωτική βιβλιοθήκη του που περιείχε 30.000 τόμων στην πόλη της Φλωρεντίας. Για να επεκτείνει τη συλλογή της, από το 1737 η βιβλιοθήκη έλαβε 1 αντίγραφο όλων των εκδόσεων που τυπώθηκαν στη Φλωρεντία και από το 1743 έπαιρνε αντίγραφο από τις εκδόσεις του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Το 1747 οι συλλογές της διατέθηκαν στους αναγνώστες. Το 1861, η Βιβλιοθήκη του Παλατινάτου συμπεριλήφθηκε στη συλλογή και προστέθηκε το όνομα "εθνική" και το 1885 προστέθηκε το όνομα " κεντρική". Από το 1870, η βιβλιοθήκη BNCF λειτούργει ως υπεύθυνη για τη νόμιμη κατάθεση για όλα όσα τυπώνονται στην Ιταλία. . Αρχικά, οι συλλογές φυλάσσονταν στο Ουφίτσι. Το 1911 ξεκίνησαν οι εργασίες για την ανέγερση ενός νέου κτιρίου για τη βιβλιοθήκη. Το έργο εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα Τσέζαρε Μπατζάνι. Το 1935, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Άρνο, δίπλα στην Βασιλική του Τιμίου Σταυρού.. Το 1966, η BNCF υπέστη καταστροφικές ζημιές μετά τις πλημμύρες στη Φλωρεντία και είδε τις συλλογές της να καταστρέφονται και εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία ακόμα και το φωτογραφικό αρχείο, που ήταν το μόνο που έδειχνε κλοπές κατά τη διάρκεια του πολέμου να υποστούν σημαντικές φθορές. Σύμφωνα με την Unesco, «πάνω από δύο εκατομμύρια σπάνιοι και αναντικατάστατοι τόμοι βιβλίων και αμέτρητα χειρόγραφα υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές». Στη στοά της εισόδου υπάρχει μία πινακίδα που υπαγόρευσε ο Μπρούνο Μιγλιορίνι το 1967 προς τιμή όλων των εθελοντών που εργάστηκαν για να σώσουν τη φλωρεντινή κληρονομιά μετά την καταστροφική πλημμύρα Οι συλλογές της είναι πολύ αξιόλογες ακόμα και σήμερα. Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί φοιτητές, στο ισόγειο, και ερευνητές ή προχωρημένους φοιτητές, στον πρώτο όροφο. Δανείζει βιβλία εκτός από πρόσφατες συλλογές. Η βιβλιοθήκη είναι ιδιαίτερα προηγμένη στον τομέα της μηχανογράφησης καταλόγων και διαδικασιών, της παροχής πληροφοριών στο Διαδίκτυο κ.λπ. Συγκεκριμένα, φιλοξενεί και διατηρεί τον συλλογικό κατάλογο των βιβλιοθηκών της Φλωρεντίας. Ένα από τα πιο αξιόλογα κομμάτια της συλλογής είναι το Χειρόγραφο του Γαλιλαίου Sidereus Nuncius «Αστρικός αγγελιοφόρος»Το 2016, η συλλογή της βιβλιοθήκης στη Φλωρεντία περιελάμβανε: 7.000.000 έντυπες εκδόσεις, και περίπου 25.000 χειρόγραφα, 3.716 αρχέτυπα και 29.123 παλιές έντυπες εκδόσεις του 16ου αιώνα . Bollettino delle pubblicazioni italiane, Biblioteca nazionale centrale di Firenze, https://catalog.hathitrust.org/Record/000048900 1886- Franca Arduini (1990). «The Two National Central Libraries of Florence and Rome». Libraries & Culture 25 (3): 383–405. Official website Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Ιταλία Φλωρεντία
Πανεπιστήμιο του Λέστερ

Το Πανεπιστήμιο του Λέστερ (αγγλικά: University of Leicester) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Λέστερ της Αγγλίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1921. Η κυρίως πανεπιστημιούπολη βρίσκεται νοτιοανατολικά του κέντρου της πόλης. Πρόγονός του είναι το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λέστερ, το οποίο εξελίχθηκε σε πανεπιστήμιο το 1957. Το Πανεπιστήμιο αποτελεί ένα από τα κορυφαία και πιο φημισμένα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 Στις 4 Οκτωβρίου του 2021, το Πανεπιστήμιο του Λέστερ, γιόρτασε τα 100 χρόνια ιστορίας του (Centenary). Το Πανεπιστήμιο του Λέστερ προσφέρει ένα ευρύ φάσμα προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών. Φημίζεται δε, ιδιαίτερα για τη Νομική και Ιατρική Σχολή του καθώς και για τη Σχολή Αστρονομίας, Αρχαιολογίας και Διοίκησης Επιχειρήσεων του, ενώ διακρίνεται και στις Θετικές Επιστήμες. Το Τμήμα Μουσειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου, θεωρείται ένα από τα καλύτερα στον κόσμο, πίσω από το Χάρβαρντ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.Το 2012, το Πανεπιστήμιο του Λέστερ τράβηξε παγκοσμίως τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς αρχαιολόγοι και ερευνητές του, ανακάλυψαν κατόπιν ανασκαφών σε ένα πάρκινγκ της πόλης, τον σκελετό του βασιλιά Ριχάρδου του Γ'.Καθηγητές και ερευνητές του Πανεπιστημίου έχουν φτάσει ιστορικά μια ανάσα από την κατάκτηση ενός βραβείου Νόμπελ. Μεταξύ των διαπρεπών αποφοίτων του Πανεπιστημίου, περιλαμβάνονται οι εξής: Πριγκίπισσα Μάκο της Ιαπωνίας, εγγονή του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Γύρκι Κατάινεν: πρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας Ατιφέτε Γιαχτζάγκα: πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Κοσόβου Πανίκος Δημητριάδης: οικονομολόγος και πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου Άντονι Γκίντενς, κοινωνιολόγος, θεωρητικός του "Τρίτου Δρόμου" που ενέπνευσε την πολιτική του πρώην Πρωθυπουργού Τόνυ Μπλερ σερ Άλεκ Τζέφρευς: γενετιστής, ανακάλυψε το γενετικό αποτύπωμα Κόσμο Γκρέιαμ: ακαδημαικός, πρώην μέλος της Επιτροπής Ανταγωνισμού Νάταλι Μπένετ: πρώην αρχηγός του Κόμματος των Πρασίνων Αγγλίας & Ουαλίας Τζόν Σάδερλαντ: Ομότιμος Καθηγητής Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (UCL) & αρθρογράφος της εφημερίδας Guardian σερ Άλαν Γουόλτερ: οικονομολόγος, επικεφαλής σύμβουλος οικονομικών της πρώην Πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ σερ Τζόν Στήβενς: σύμβουλος του πρώην Πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν επι θεμάτων διεθνούς ασφαλείας Επίσημη ιστοσελίδα
Αγωνοθέτης

Στον αρχαιοελληνικό κόσμο, ο αγωνοθέτης ήταν εκλεγμένος άρχοντας, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη διοργάνωση ενός ή περισσοτέρων αγώνων. Στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων κατείχε μόνος το συγκεκριμένο αξίωμα, ωστόσο έχουν διασωθεί παραδείγματα κολεγίων αγωνοθετών, όπως στην Πριήνη τον 2ο αιώνα π.Χ.

 Ταυτόχρονα κριτής και οργανωτής αγώνων, ο αγωνοθέτης όφειλε να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή των αγωνισμάτων. Ως υπεύθυνος για τη διαχείριση των εισπραχθέντων και δαπανηθέντων χρημάτων στα πλαίσια των αγώνων, με το πέρας αυτών, συνέτασσε οικονομικό απολογισμό. Όφειλε να προετοιμάσει τα βραβεία που παραδίδονταν στους νικητές (στην περίπτωση κατά την οποία κανείς αθλοθέτης δεν είχε αναλάβει το συγκεκριμένο καθήκον), καθώς και να συντάξει επίσημο κατάλογο αυτών. Κατά τη διάρκεια αγώνων διεθνούς ενδιαφέροντος, αναλάμβανε την οργάνωση της στέγασης των διαγωνιζόμενων, καθώς και των θεωρών. Η δημιουργία της αγωνοθεσίας στην Αθήνα χρονολογείται από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.: ο Δημήτριος ο Φαληρεύς προχώρησε στην κατάργηση των δύο σημαντικότερων αθηναϊκών λειτουργιών, την τριηραρχία, η οποία είχε, πλέον, καταστεί περιττή δεδομένης της παρακμής της Αθήνας μετά την ήττα της το 322 π.Χ., και τη χορηγία, τις οποίες αντικατέστησε, τότε, με το συγκεκριμένο νέο, αιρετό, δημόσιο αξίωμα, την «προεδρία επί των αγώνων» (αγωνοθεσία), του οποίου τη χρηματοδότηση αναλάμβανε το ΚράτοςΩστόσο, αριθμός τιμητικών διαταγμάτων προς τιμήν αγωνοθετών καταδεικνύουν πως τα χρηματικά ποσά τα οποία χρησιμοποιούνταν αυτοβούλως ως συμπλήρωμα εκείνων που διατίθονταν από την ίδια την πόλη, ξεπερνούσαν σε μεγάλο βαθμό το χρηματικό κόστος των παλαιότερων χορηγιών. Ως αποτέλεσμα, το 284/283 π.Χ. στην Αθήνα, ο εκλεγμένος ως αγωνοθέτης, ποιητής Φιλιππίδης, αρνήθηκε να λάβει εκ μέρους της πόλεως χρηματική αποζημίωση για τα ποσά τα οποία ο ίδιος δαπάνησε. Πράγματι, η λειτουργική διάσταση της αγωνοθεσία καθιερώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου, καθώς οι μετατόπιση προς ευεργετικές πρακτικές καθίστατο περισσότερο εμφανής με το πέρασμα των αιώνων: χρηματοδότηση εκ μέρους του αγωνοθέτη κατασκευαστικών έργων, επισκευή ιερών κτιρίων, μεταξύ άλλων. Λειτουργία (Αρχαία Ελλάδα) Χορηγός (αρχαίο θέατρο) Αθλοθέτης
Ζωολογικός κήπος του Σινσινάτι

Ο ζωολογικός κήπος του Σινσινάτι (αγγλικά: Cincinnati Zoo and botanical garden) είναι ζωολογικός και βοτανικός κήπος στο Οχάιο των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε το 1875. Στεγάζει 1896 είδη ζώων.

 Το 2016, ένας αρσενικός γορίλας ονόματι Χαράμπε θανατώθηκε ύστερα από περιστατικό. Ένα 4χρονο παιδί διέφυγε της προσοχής της μητέρας του και έπεσε στον χώρο όπου ζουν οι γορίλες. Οι επιστάτες αναγκάστηκαν να σκοτώσουν το γορίλα ο οποίος πλησίασε και περιεργάστηκε το παιδί, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να το τραυματίσει. Το ζήτημα έφερε θύελλα αντιδράσεων.
Γέζι Καβαλερόβιτς

Ο Γέζι Φραντσίσεκ Καβαλερόβιτς (πολωνικά: Jerzy Franciszek Kawalerowicz) (19 Ιανουαρίου 1922 – 27 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης και πολιτικός, έχοντας διατελέσει μέλος του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας από το 1954 έως τη διάλυσή του το 1990 και βουλευτής στο Πολωνικό Κοινοβούλιο από το 1985 έως το 1989.

 Ο Καβαλερόβιτς γεννήθηκε στο Γκβόζντζιετς της Πολωνίας, ως ένας από τους λίγους Πολωνούς που ζούσαν σε μια εθνοτικά ανάμεικτη ουκρανική και εβραϊκή πόλη. Η οικογένεια του πατέρα του Καβαλερόβιτς καταγόταν από την Αρμενία, έχοντας αρχικά το επώνυμο Καβαλαριάν. Ο Γέζι Καβαλερόβιτς διακρίθηκε για τις δυνατές, προσανατολισμένες στη λεπτομέρεια εικόνες του και το βάθος των ιδεών στις ταινίες του. Αφού εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη, έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία του 1951 Gromada. Ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου και οι ταινίες του Σκιά (Cień, 1956) και Νυχτερινό τρένο (Pociąg, 1959) αποτελούν μερικά από τα καλύτερα έργα αυτού του κινήματος. Άλλα αξιόλογα έργα του Καβαλερόβιτς περιλαμβάνουν το Μητέρα Ιωάννα των Αγγέλων (Matka Joanna od Aniołów, 1961) για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών το 1961 και μια προσαρμογή του ιστορικού μυθιστορήματος του Μπολέσουαφ Πρους το 1966, Φαραώ (Faraon), η οποία ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.Το 1955, ο Καβαλερόβιτς διορίστηκε επικεφαλής της αριστοκρατικής μονάδας παραγωγής KADR. Κατείχε ξανά αυτή τη θέση το 1972. Πάντα αντιστεκόταν στις πιέσεις της κομμουνιστικής διοίκησης για παραγωγή προπαγανδιστικών ταινιών. Το στούντιο του παρήγαγε μερικές από τις καλύτερες πολωνικές ταινίες των Άντζεϊ Βάιντα, Ταντέους Κονβίτσκι και Γιούλιους Μαχούλσκι. Το 1969 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 1975 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 1976 ήταν επικεφαλής της κριτικής επιτροπής στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Δύο χρόνια αργότερα, η ταινία του Ο θάνατος του προέδρου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο για μια εξαιρετική καλλιτεχνική προσφορά στο φεστιβάλ του 1978. Στο 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής και τιμήθηκε με το Τιμητικό Βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο.Πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 2007 στη Βαρσοβία. Η τελευταία του ταινία, Quo Vadis, είχε τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό για πολωνική ταινία έως το 2011. Κινηματογράφος της Πολωνίας Γέζι Καβαλερόβιτς στην IMDb
Δήμος Αγίου Γεωργίου Κερκύρας

Ο Δήμος Αγίου Γεωργίου Κερκύρας ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό της τμήμα της Κέρκυρας και αποτελούνταν από 13 δημοτικά διαμερίσματα:

 Ο Δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς Δ.δ. Αγρού [ 600 ] ο Αγρός [ 460 ] οι Ασπιωτάδες [ 78 ] οι Μανατάδες [ 35 ] οι Ραφαλάδες [ 27 ] Δ.δ. Αγίου Αθανασίου -- ο Άγιος Αθανάσιος [ 267 ] Δ.δ. Αρκαδάδων -- οι Αρκαδάδες [ 150 ] Δ.δ. Αρμενάδων [ 305 ] οι Αρμενάδες [ 166 ] ο Άγιος Γεώργιος (Δ.δ. Αρμενάδων) [ 105 ] οι Τερμενάδες [ 34 ] Δ.δ. Αφιώνος [ 305 ] ο Αφιώνας [ 305 ] τα Αφιωνίτικα [ 0 ] Δ.δ. Δάφνης [ 412 ] η Δάφνη [ 294 ] οι Γαβράδες [ 118 ] Δ.δ. Δροσάτου -- το Δροσάτο [ 261 ] Δ.δ. Καββαδάδων [ 768 ] οι Καββαδάδες [ 617 ] ο Αρίλλας [ 93 ] τα Σαουλάτικα [ 58 ] Δ.δ. Καστελλάνων Γύρου [ 301 ] οι Καστελλάνοι [ 273 ] ο Τρουμπέττας [ 28 ] Δ.δ. Μεσαριάς [ 249 ] η Μεσαριά [ 139 ] οι Κοψοχειλάδες [ 110 ] Δ.δ. Πάγων [ 676 ] οι Πάγοι [ 380 ] ο Άγιος Γεώργιος (Δ.δ. Πάγων) [ 130 ] οι Βατωνιές [ 74 ] ο Πρινύλας [ 92 ] Δ.δ. Ραχτάδων -- οι Ραχτάδες [ 338 ] Δ.δ. Χωρεπισκόπων -- οι Χωρεπίσκοποι [ 326 ] Δήμος Αγίου Γεωργίου Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Στρογγυλός

Ο Στρογγυλός είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Strongylos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Σεργκέι Κλεστσένκο

Ο Σεργκέι Κλεστσένκο (Serghei Cleșcenco, γεννήθηκε 20 Μαΐου 1972), είναι Μολδαβός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην εθνική ομάδα της χώρας του με 11 γκολ.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της χώρας του και της Ρωσίας κατακτώντας έξι πρωταθλήματα Μολδαβίας με την Ζίμπρου Κισινάου αλλά το πιο αξιοσημείωτο κομμάτι στη σταδιοδρομία του ήταν στο Ισραήλ. Το 1999 μεταγράφηκε στη Μακάμπι Χάιφα και την πρώτη του χρονιά στο σύλλογο σημείωσε 22 γκολ πρωταθλήματος που είναι η καλύτερη επίδοση για ξένο ποδοσφαιριστή στη χώρα. Κατέκτησε το πρωτάθλημα την ίδια χρονιά. Μετά από μία ακόμη καλή χρονιά με το σύλλογο μεταγράφηκε στην Χάποελ Τελ Αβίβ το 2002, με την οποία έφτασε στα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ αποκλείοντας στην πορεία την Τσέλσι.Με την εθνική ομάδα της Μολδαβίας αγωνίστηκε 69 φορές και σημείωσε 11 γκολ. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση υπήρξε προπονητής της Μιλσάμι για ένα χρόνο και για μικρό χρονικό διάστημα το 2013 της Ζίμπρου Κισινάου. Ζίμπρου Κισινάου Πρωτάθλημα Μολδαβίας (6) : 1992 , 1992–93 , 1993–94 , 1994–95 , 1995–96 , 1997–98Μακάμπι Χάιφα Πρωτάθλημα Ισραήλ : 2000–01Χάποελ Τελ Αβίβ Toto Cup : 2001–02Προπονητής Μιλσάμι Όρχεϊ Κύπελλο Μολδαβίας : 2011–12 Σούπερ Κύπελλο Μολδαβίας : 2012 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Νικόλαος Πολυκράτης

Ο Νικόλαος Πολυκράτης (Μικρά Ασία, 1916 - 12 Μαρτίου 1949) ή, όπως ήταν γνωστός, Καπετάν Νικήτας, ήταν μέλος του ΚΚΕ, αξιωματικός του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

 Ο Νικόλαος Πολυκράτης γεννήθηκε στην Μικρά Ασία το 1916 και ήταν γιος του Αριστείδη και της Μαρίας Πολυκράτη. Το 1922 και με την Μικρασιατική Καταστροφή και των ξεριζωμό των Ελλήνων εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα, στην συνοικία των Προσφυγικών. Το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος και γρήγορα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό το 1937 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού στο 12ο σύνταγμα πεζικού. Ο Πολυκράτης όσο το επέτρεψαν οι πόλεμοι ήταν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πατρών, όπως κι ο αδελφός του, για πολλά χρόνια και προπολεμικά θεωρείται από τους καλύτερους παίκτες του Ολυμπιακού και του τοπικού πρωταθλήματος. Με την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα εντάχτηκε στον ΕΛΑΣ με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού και συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις του. Με την λήξη του πολέμου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να καταφύγει στην Γιουγκοσλαβία, με εντολή του κομμουνιστικού κόμματος, αφού τον αναζητούσε η ασφάλεια Πατρών να τον συλλάβει λόγω του ότι ήταν κομμουνιστής και πρώην αξιωματικός του ΕΛΑΣ και το 1944 με την διμοιρία του είχε επιτεθεί μέσα στην Πάτρα σε στρατώνα τάγματος ασφαλείας Ελλήνων και Γερμανών. Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1948 και εντάχτηκε στις δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού στην Πελοπόννησο παίρνοντας και ηγετική θέση και τον βαθμό του Λοχαγού. Η ομάδα του Καπετάν Νικήτα είχε εγκατασταθεί στο Παναχαϊκό και δρούσε κυρίως στην περιοχή της Πάτρας. Πήρε μέρος στην μάχη της Χαλανδρίτσας όταν με την διμοιρία του επιτέθηκε στο Σούλι κάνοντας αντιπερισπασμό και απασχολώντας πολλές δυνάμεις της χωροφυλακής και των κυβερνητικών δυνάμεων. Τον Μάιο του 1948 επιτέθηκε μαζί με τον Καπετάν Ζαχαριά στο Διακοπτό το οποίο και κατέλαβαν χωρίς μάχη αφού οι δυνάμεις της χωροφυλακής το εγκατέλειψαν. Ο Πολυκράτης είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη αφού δεν δίσταζε να μπαίνει μέσα στην Πάτρα και να επιτίθεται σε ομάδες Χιτών παραστρατιωτικών. Στις 12 Μαρτίου του 1949 ο Νικήτας, μετά από προδοσία, έπεσε μαχόμενος στο χωριό Παλαιοκωσταίικα, κοντά στην Ρουπακιά της Τριταίας. Ήταν τόσο μεγάλο το μίσος των χωροφυλάκων και παραστρατιωτικών για τον Καπετάν Νικήτα αφού του έκοψαν το κεφάλι και το φωτογράφησαν το περιέφεραν χλευάζοντάς το στα χωριά της περιοχής. Την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2005 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του στην πλατεία Ελευθερίας στα Προσφυγικά της Πάτρας. Ο ανδριάντας κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Στάθη Λεοντή με πρωτοβουλία του Παμμικρασιατικού συλλόγου Πάτρας του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ στην Πάτρα και του συλλόγου φίλων απογόνων της εθνικής αντίστασης. Βασίλης Κ. Λάζαρης, Ο εμφύλιος πόλεμος στην Αχαΐα, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2006. ISBN 960-451-017-7. Τάσσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό ποδόσφαιρο. Εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010), Εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6628-27-6.
Λέανδρος Ζωίδης

Ο αρχιτέκτονας Λέανδρος Ζωίδης (1900-1965) γεννήθηκε στην Κομοτηνή και οι γονείς του είχαν καταγωγή από την Ήπειρο. Ήταν απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου του Βερολίνου (Technische Hochschule Berlin- Charlottenburg) (1921-1926). Την περίοδο 1927-1929 εργάστηκε ως μηχανικός του Δήμου Κομοτηνής και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη ως ελεύθερος επαγγελματίας.

 Ελληνικό Ινστιτούτο Καπνού, Περίοδος κατασκευής: 1929-1937, Δράμα Κινηματογράφος "Ηλύσια", Έτος κατασκευής: 1930, Θεσσαλονίκη Διώροφο ιδιοκτησίας Σ. Χατζηβασιλείου, Έτος κατασκευής: 1931, Αρχαιολογικού Μουσείου 5. Μέγαρο Κοσμά, Έτος κατασκευής: 1932, Λεωφόρος Νίκης 33, Θεσσαλονίκη Οικία Μοσχίδη, Έτος κατασκευής: 1933, Κομοτηνή Οικία Παπουτσάκη, Έτος κατασκευής: 1934, Αλεξανδρούπολη Βίλα Μοσκώφ, Έτος κατασκευής 1936, Πλαταμώνας, ΠιερίαΗ Βίλα Μοσκώφ, κατασκευάστηκε από τον εύπορο πόντιο καπνεμπόρο από τη Θεσσαλονίκη Κωνσταντίνο Μοσκώφ (1894-1944), κάτω από το Κάστρο του Πλαταμώνα. Μετά το θάνατό του η ιδιοκτησία πέρασε στην αδελφή του Μάγδα. Η Βίλα Μοσκώφ υπήρξε για πολλά χρόνια σημείο συνάντησης εκπροσώπων της διανόησης και της μεταπολεμικής λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης, καθώς ο Κωστής Μοσκώφ, γιος του Ηρακλή Μοσκώφ, υπήρξε εμβληματική προσωπικότητα στον χώρο της αριστερής διανόησης. Μέγαρο Κωνσταντινίδη, Έτος κατασκευής: 1939, Λεωφόρος Νίκης 61, Θεσσαλονίκη Εγκαταστάσεις Αγροκτήματος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Έτος κατασκευής 1948, Θεσσαλονίκη Μονή Αγίας Θεοδώρας Έτος κατασκευής (δεκ. 1950), Θεσσαλονίκη Πολυκατοικία Σταϊκούρα, Έτος κατασκευής 1953, Μητροπόλεως & Καρόλου Ντήλ, Θεσσαλονίκη Καπναποθήκη ΕΟΚ, Έτος κατασκευής 1957-1959, Βόλος Καπναποθήκη ΙΝΤΕΡΤΑΒ, Έτος κατασκευής 1955-1957, Θεσσαλονίκη Καπναποθήκη ΕΟΚ, Έτος κατασκευής 1958-59, Δράμα Τηλεπικοινωνιακός Σταθμός του ΟΤΕ, Έτος κατασκευής 1959-60, Οδός Β. Όλγας (Εθν. Αντιστάσεως), Θεσσαλονίκη
Ιρίνα Γκούρεβιτς

Η Ιρίνα Γκούρεβιτς (γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1976 στη Βίνιτσα της Ουκρανίας) είναι σοβιετική και γερμανική επιστήμονας υπολογιστών. Είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πολυτεχνείου του Ντάρμστατ και Διευθύντρια του Ubiquitous Knowledge Processing Lab.

 Η Γκούρεβιτς έλαβε το δίπλωμα της Αγγλικής και Γερμανικής Γλωσσολογίας από το Κρατικό Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο Βίνιτσα το 1998. Το 2001, έλαβε το διδακτορικό της στην Υπολογιστική Γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν . Από το 2014, είναι συν-διευθύντρια του Κέντρου Ψηφιακού Ιδρύματος Έρευνας στις Ανθρωπιστικές, Κοινωνικές και Εκπαιδευτικές Επιστήμες (CEDIFOR), το οποίο χρηματοδοτείται από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας. Το άρθρο της το 2008 σχετικά με την εξαγωγή της λεξικής σημασιολογίας από τη Βικιπαίδεια και το Βικιλεξικό προκάλεσε το ενδιαφέρον να μελετήσει το τελευταίο περισσότερο επισταμένως. Το 2016, σχετικά με τις ψευδείς ειδήσεις, είπε ότι θα είναι δύσκολο να επικυρωθεί το περιεχόμενο πληροφοριών για αλήθεια ή ψέμμα. Είναι συγγραφέας του Linked Lexical Knowledge Bases: Foundations and Applications. Η Ιρίνα Γκούρεβιτς έχει δημοσιεύσει πάνω από 300 δημοσιεύσεις σε διεθνή συνέδρια και περιοδικά. Είναι μέλος επιτροπών προγραμμάτων και συνεδρίων περισσότερων από 50 συνεδρίων και εργαστηρίων υψηλού επιπέδου (ACL, EACL, NAACL κ.λπ.) και κριτής για το DFG, Volkswagen Foundation, ERC, DAAD και BMBF. Έχει επιλεγεί ως ACL υπότροφος το 2020 της Εταιρείας Υπολογιστικής Γλωσσολογίας (Association for Computational Linguistics) (ACL) για την εξαιρετική δουλειά της στην επεξεργασία φυσικών γλωσσών και την εκμάθηση μέσω μηχανών. Emmy-Noether Βραβείο Καριέρας Αριστείας του Ερευνητή, (2007) Βραβείο Lichtenberg-Professororship από το Ίδρυμα Volkswagen, (2007) UniTechSpin ειδικό βραβείο από το ISRA VISION AG, (2008) Βραβείο καλύτερου άρθρου, KES (μαζί με τους Καταρίνα Σβαρτς, Πάβελ Ρόιτμπεργκ, Γιοακείμ Κάσπαρ, Μίκαελ Γκέσελε και Χέντρικ Λενς) (2010) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons Academia.net
Λιμένας

Γενικά με τον όρο λιμένας νοείται ο ασφαλής εκείνος όρμος στον οποίο μπορούν να προσεγγίζουν με ασφάλεια τα πλοία προκειμένου να προβούν σε εμπορικές πράξεις. Διακρίνονται δε σε φυσικούς λιμένες που αγγλικά αποδίδεται με τον όρο Harbour (Χάρμπορ) και σε τεχνητούς λιμένες (αγγλικά Port), και ακόμη σε θαλάσσιους ή παραθαλάσσιους, ποτάμιους ή παραποτάμιους και σε λιμναίους ή παραλιμναίους. Λιμένες που προσεγγίζουν αποκλειστικά πολεμικά πλοία και εξυπηρετούνται αποκλειστικά αυτά ονομάζονται ναύσταθμοι ή ναυτικές βάσεις

 Οι λειτουργίες που απαρτίζουν την συνολική διαχείριση ενός λιμένα μεταβάλλονται συνεχώς. Για αυτό ευθύνονται οι συνεχώς αναπτυσσόμενες ναυτιλιακές τεχνολογίες από τις οποίες ύστερα επέρχονται σημαντικές μεταβολές στην παγκόσμια οικονομία αλλά και αλλαγές στα μοτίβα μεταφορών εμπορεύματος. Πληροφοριακές τεχνολογίες Αυτός ο όρος περιλαμβάνει κάθε μέσο, όπως οι δορυφόροι για παράδειγμα, που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει για να εξασφαλίσει επικοινωνία ανάμεσα σε λιμένες, πλοία και με την εφοδιαστική αλυσίδα. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται και συστήματα όπως το AIS (Automatic Identification System - Σύστημα Αυτόματης Αναγνώρισης), τους EPIRB (Emergency Position Indicating Radio Beacons - Ραδιοφάροι Έκτακτης Ανάγκης), τα PLBs (Personal Location Beacons - Φάροι Προσωπικής Τοποθεσίας), τα SART (Search and Rescue Transponders - Ραντάρ Έρευνας και Διάσωσης) και τα ραδιόφωνα VHF. Οι 20 σημαντικότεροι εμπορικοί λιμένες του κόσμου, το 1974, από ναυτιλιακή (κατάπλοι πλοίων) και φορτοεκφορτωτική κίνηση (διακινούμενα φορτία σε τόνους - εκτός πετρελαιοειδών) είναι κατά σειρά: Ρότερνταμ, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Κόμπε, Οσάκα, Χονγκ Κονγκ, Αμβούργο, Αμβέρσα, Φιλαδέλφεια, Λίβερπουλ, Μασσαλία, Σαν Φρανσίσκο, Μπουένος Άιρες, Σιγκαπούρη, Σαουθάμπτον, Λος Άντζελες, Σαγκάη, Βοστόνη, Λισσαβόνα και Γιοκοχάμα. Μετά το τελευταίο άνοιγμα της Κίνας στην αγορά της Δύσης σήμερα ο λιμένας της Σαγκάης καταλαμβάνει ισχυρότατη θέση μεταξύ των πλέον εμπορικών λιμένων του κόσμου αφού σχεδόν το σύνολο των εισαγωγών - εξαγωγών της Χώρας πραγματοποιούνται από αυτόν τον λιμένα καθιστώντας το Χονγκ Κονγκ υποδεέστερο. Σημαντικότερα ελληνικά λιμάνια είναι του Πειραιά (επίνειο της Αθήνας), της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου και Χανίων (Κρήτης), της Καβάλας, του Βόλου, του Λαυρίου, της Ρόδου, της Ραφήνας και της Κέρκυρας, παλαιότερα δε, μεγάλης εμπορικής σημασίας ήταν και της Ερμούπολης (Σύρος). Λιμενική πολιτική Διοίκηση λιμένων - εκμετάλλευση
Απογραφή Πληθυσμού 1921 (Κύπρος)

Η Απογραφή Πληθυσμού 1921 ήταν η 5η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1911. Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 310715 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 155965 και οι γυναίκες 154750.

 Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1911 και του 1921: «Census of Cyprus, 1921» (PDF). 24 Απριλίου 1921. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2019. «Census of Cyprus, 1911» (PDF). 2 Απριλίου 1911. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2019.
Αιμίλιος Ριάδης

Ο Αιμίλιος Ριάδης (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθέτησε ο Αιμίλιος Κούης ή Κου, 13 Μαΐου 1880 - 17 Ιουλίου 1935) είναι από τους σημαντικότερους συνθέτες της Ελληνικής Εθνικής Σχολής και αξιόλογος ποιητής. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του αυστριακής καταγωγής χημικού Χάινριχ Κου και χρησιμοποίησε αρχικά το ψευδώνυμο Αιμίλιος Χ. Ελευθεριάδης, το οποίο μετέπειτα άλλαξε σε Αιμίλιος Ριάδης. Γεννήθηκε το 1880 στη Θεσσαλονίκη (περιοχή Αγίας Τριάδας) σε οικία επί της οδού που φέρει σήμερα το ονοματεπώνυμό του, η οποία δεν σώζεται. Πέθανε το 1935 στη Θεσσαλονίκη.

 Ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη τις σπουδές του στο πιάνο και στα θεωρητικά ως μαθητής του Δημητρίου Λάλλα (μαθητή του Βάγκνερ), τις οποίες και ολοκλήρωσε στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών Μονάχου το 1910. Για τα επόμενα πέντε χρόνια, έζησε στο Παρίσι όπου μελέτησε με τον Γκυστάβ Σαρπαντιέ και τον Μωρίς Ραβέλ. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη διορίστηκε αρχικά ως καθηγητής πιάνου και μετά το 1918 ως υποδιευθυντής του ΚΩΘ, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του. Το 1923 του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Τέχνης και Επιστήμης. Τα τραγούδια του Ριάδη αποτελούν συμπυκνωμένα αριστουργήματα και αυτός είναι ο λόγος που συχνά παρομοιάστηκε με τον Ούγκο Βολφ και τον Μοντέστ Μουσόργκσκι. Έγραψε περίπου 200 σειρές τραγουδιών, στα οποία ο ίδιος έχει γράψει και τους στίχους, ανέκδοτα και τυπωμένα. Από τα ανέκδοτα, εκτός από τον "Βιβλικό Χορό" και τα "Ελληνικά Τραγούδια" που έχουν τίτλο, υπάρχουν 12 σε δική του ποίηση, 6 σε ποίηση Γρυπάρη, 7 σε ποίηση Βαλκλέρ, 3 σε ποίηση Ερεντιά, 3 σε ποίηση Π. Ρονσάρ και 2 σε ποίηση Πωλ Φορ. Ο Ριάδης υπήρξε επίσης υπεύθυνος για την ενορχήστρωση του επίσημου ύμνου του Άρη Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν υποστηρικτής. Σκηνικά Έργα: "Γαλάτεια", "Ο πράσινος δρόμος", "Σαλώμη", "Εκάβη", "Ο Ρικές με το τσουλούφι". Μουσική Δωματίου: "Νανούρισμα σε λα ελάσσονα", "Δύο Σονάτες για τσέλο και πιάνο", "Δύο σονάτες για τέσσερις", "Δύο κουαρτέτα εγχόρδων". Για Ορχήστρα: "Επίκληση στην Ειρήνη", "Αγροτική Συμφωνία", "Οι τρεις χοροί ρωμέικοι", "Εγκώμιο στον Ραβέλ", "Μακεδονικές Σκιές". Θρησκευτικά Χορωδιακά Έργα: "Ιερά Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου", "Μικρά Δοξολογία", "Χριστός Ανέστη", "Ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής" "Chansonette Orientale" "Γιασεμιά και Μιναρέδες" "Ράικα" "Η οδαλίσκη" "Νανούρισμα" "Πέντε Μακεδονικά Τραγούδια" "13 Μικρές ελληνικές μελωδίες" "12 ελληνικά και 3 αλβανικά δημοτικά τραγούδια" "5 χορευτικά τραγούδια" "2 χορευτικά τραγούδια" "9 μικρά ρωμέικα τραγούδια" "3 μοιρολόγια" 1907: "Σκιαί και Όνειρα", 1920: "Το Πέρασμα των 2 Αγαπημένων", το "Μακεδονικόν Ημερολογίον" και "Μία Ιστορία της Μουσικής". Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, Τάκης Καλογερόπουλος, τόμος 5 http://digma.mmb.org.gr/Collection.aspx?cid=2
Κοινότητα Πολυδενδρίου

Η Κοινότητα Πολυδενδρίου ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1929-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Καπανδριτίου, Αφιδνών και Μαλακάσας. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 13,8 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ανερχόταν σε 1.377 κατοίκους. Ως έδρα της κοινότητας είχε οριστεί το Πολυδένδρι.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός βάσει της Απογραφής του 2001): το Πολυδένδρι [ 1.179 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 60 ] οι Ηρακλειδείς [ 98 ] οι Ταξιάρχες [ 101 ] Η Κοινότητα Πολυδενδρίου συστάθηκε το 1929, έχοντας αποσπαστεί από την Κοινότητα Καπανδριτίου, στην οποίο ανήκε μέχρι τότε. Αρχικά, η κοινότητα αποτελείτο μόνον από τον οικισμό Πολυδένδρι, αλλά τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν στα όρια της κοινότητας οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος, Ηρακλειδείς και Ταξιάρχες. Εν συνεχεία, η κοινότητα διατήρησε τη διοικητική διαίρεση του 1997, η οποία τροποποιήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, την 1η Ιανουαρίου του 2010, οπότε εντάχθηκε στον νέο Δήμο Ωρωπού.
Έρνεστ Χάλερ

Ο Έρνεστ Χάλερ, μέλος της American Society of Cinematographers (A.S.C.), ορισμένες φορές αναφερόμενος και ως Έρνι Μπ. Χάλερ (αγγλικά: Ernest Haller, 31 Μαΐου 1896 – 21 Οκτωβρίου 1970), ήταν Αμερικανός κινηματογραφιστής. Θεωρείται ως ένας από τους πιο εκφραστικούς διευθυντές φωτογραφίας του Χόλλυγουντ, τόσο στο ασπρόμαυρο, όσο και στο έγχρωμο φιλμ. Ο Χάλερ βραβεύθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας το 1939 για τη δουλειά του στην κλασική ταινία Όσα παίρνει ο άνεμος.

 Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του 1914 ως ηθοποιός (όταν εντάχθηκε στα Biograph Studios) και μέχρι το 1920 εργαζόταν περιστασιακά και ως εικονολήπτης. Γρήγορα έγινε ελεύθερος επαγγελματίας και συμμετείχε σε περίπου 180 ταινίες. Ο Χάλερ, επίσης, υπήρξε ο διευθυντής φωτογραφίας του δεύτερου πιλοτικού επεισοδίου της σειράς Star Trek: The Original Series. Παρόλα αυτά, πέρα από το ένα όσκαρ που είχε κερδίσει (εξ ημισείας) το 1939, είχε υπάρξει συνολικά επτά φορές υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας. Ο Χάλερ πέθανε στη Μαρίνα ντελ Ρέι, της Καλιφόρνιας, θύμα αυτοκινητικού δυστυχήματος. Μερικές από τις ταινίες στις οποίες εργάστηκε είναι: Έρνεστ Χάλερ στην IMDb
Σεραπείο της Αλεξανδρείας

Το Σεραπείο της Αλεξανδρείας, κατά άλλους Σαράπιο, Σαραπείο ή Σεράπιο ήταν ναός αφιερωμένος στην ελληνιστική θεότητα του Σέραπη, της υψηλότερης θεότητας στην Αλεξάνδρεια, και ήταν το πιο ξακουστό Σεραπείο της αρχαιότητας. Η ύπαρξή του επιβεβαιώθηκε από τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Μαχμούτ μπέη.

 Κτίστηκε από τον Πτολεμαίο Σωτήρα το 287 - 286 π.Χ.. Διέθετε εκτός από τον ναό και βιβλιοθήκη, παράρτημα της ξακουστής Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Καταστράφηκε το 391 κατά τη διάρκεια των αιματηρών διωγμών των Εθνικών από τους Χριστιανούς, όταν Εθνικοί κατέφυγαν στο ναό ως ικέτες, αλλά οι Χριστιανοί με διαταγή του πατριάρχη Θεόφιλου εισέβαλλαν στο ναό, σκοτώνοντας τους Εθνικούς και καταστρέφοντάς τον. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, το Σεραπείο βρίσκονταν στα δυτικά της Αλεξάνδρειας, εκεί που τα τείχη σώζονται μέχρι σήμερα. Ήταν υπερμεγέθης και πολυτελέστατος ναός, κτισμένος στον λόφο της Ρακώτιδας. Είχε σκάλες μαρμάρινες μεγαλοπρεπείς με εκατό σκαλοπάτια. Στον ναό ήταν στημένο το άγαλμα του Σέραπι, έργο του Βρύαξη, ένα από τα πιο φημισμένα αγάλματα της αρχαιότητας. Ο Ορόσιος τον επισκέπτηκε τριάντα χρόνια μετά την καταστροφή του από τους χριστιανούς και βρήκε όπως είπε τις αίθουσες της βιβλιοθήκης χωρίς βιβλία. "Gibbon, Edward" A Dictionary of World History. Oxford University Press, 2000. Ανάκτηση 26 Ιουλίου 2009 <http://www.oxfordreference.com/views/ENTRY.html?subview=Main&entry=t48.e1470> Pierre Chuvin: A Chronicle of the Last Pagans. Harvard University Press, 1990 Ramsay MacMullen: Christianizing the Roman Empire (A D 100-400). Yale University Press, London 1984, ISBN 0-300-03216-1. Kathrin Kleibl: Iseion - Raumgestaltung und Kultpraxis in den Heiligtümern gräco-ägyptischer Götter im Mittelmeerraum. Wernersche Verlagsgesellschaft, 2009. Michael Sabottka: Das Serapeum in Alexandria. Koldeway-Gesellschaft, Bericht über die 33. Tagung für Ausgrabungswissenschaft und Bauforschung 1984 (1986). Michael Sabottka: Das Serapeum in Alexandria. Untersuchungen zur Architektur und Baugeschichte des Heiligtums von der frühen ptolemäischen Zeit bis zur Zerstörung 391 n.Chr. Etudes Alexandrines 15, Institut Français d'Archéologie Orientale, Kairo 2008. Neuauflage der Dissertation 1985/1989 TU Berlin. [1] Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Robert Turcan: Cults of the Roman Empire. Blackwell, 1996. Διονύσιος Οικονομόπουλος (1889). Αλεξανδρινός διάκοσμος, ήτοι, Πίνακες των εν Αλεξανδρεία ακμασάντων Ελλήνων και Ελληνιστών από της κτίσεως (331 π.Χ.) μέχρι της Αλώσεως αυτής (645 μ.Χ.) υπό των Αράβων: μετά εικόνων, χαρτών και επιγραφών. Εν Αλεξανδρεία: Τύποις της ελληνικής εφημερίδος Τηλεγράφου. σελίδες ϟη΄ (pdf). Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2012.
Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας

Η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας είναι ελληνική τοπική σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης με το κέντρο της πόλης της Φλώρινας. Η γραμμή είναι διπλή, αλλά μόνο η μία χρησιμοποιείται. Ο δυτικός τερματικός σταθμός της είναι η Φλώρινα, ενώ παλαιότερα κατευθυνόταν, μέσω διακλάδωσης στο Αμύνταιο, και προς Κοζάνη και Νέο Καύκασο (και μετά σύνορα). Το μεγαλύτερο μέρος της σιδηροδρομικής γραμμής δεν διαθέτει ηλεκτροκίνηση, παρά μόνο το τμήμα Πλατύ - Θεσσαλονίκη (το οποίο αποτελεί τμήμα της γραμμής Αθηνών - Θεσσαλονίκης).

 Η ιδέα για μια δια-μακεδονική σιδηροδρομική γραμμή υπήρχε από τη δεκαετία του 1850, και πιο συγκεκριμένα όταν τον Ιανουάριο 1859 υπογράφηκε μνημόνιο για την κατασκευή της γραμμής Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου. Δεν πραγματοποιήθηκε όμως τίποτα μέχρι τον Οκτώβριο του 1890, όταν η Οθωμανική Υψηλή Πύλη, παραχώρησε στην Deutsche Bank το δικαίωμα κατασκευής του σιδηροδρόμου ως διακλάδωση του Σιδηροδρόμου της Ανατολής και με την δυνατότητα επέκτασης του έως ένα αλβανικό λιμάνι. Επικεφαλής του έργου ήταν ο βαρώνος Μωρίς ντε Χιρς. Το έργο ξεκίνησε τον Μάιο του 1891 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1894. Ενώ εκείνη τη περίοδο η πρακτική της υποχρεωτικής εργασίας ήταν ακόμη εν ισχύ, το εργατικό δυναμικό στις αγροτικές περιοχές της Μακεδονίας ήταν φθηνό, και οι μηχανικοί ήταν ευπρόσδεκτοι με ενθουσιασμό. Ο ανατολικός τερματικός της γραμμής Θεσσαλονίκης - Φλωρίνης είναι ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης. Αφήνοντας τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης στο Πλατύ Ημαθίας, προχωράει κατά μήκος του ποταμού Αλιάκμονα, μέσα από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας, και μετά διέρχεται από τη Βέροια, τη Νάουσα, τη Σκύδρα και ανεβαίνει προς την Έδεσσα, και κατά μήκος της βόρειας και δυτικής ακτής της λίμνης Βεγορίτιδας, φτάνοντας στο Αμύνταιο. Εκεί, η γραμμή Αμυνταίου - Κοζάνης αποτελούσε διακλάδωση της γραμμής, μέχρι το 2010, εξυπηρετώντας την Κοζάνη, την Πτολεμαΐδα και τους σταθμούς της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Σήμερα η κύρια γραμμή συνεχίζει στη Φλώρινα, όπου και τερματίζει. Παρελθοντικά η κανονική γραμμή τερμάτιζε επί ελληνικού εδάφους στον Νέο Κάυκασο, στα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία, ενώ στο Μεσονήσι, γινόταν ανταπόκριση με την γραμμή Μεσονησίου - Φλωρίνης, εξυπηρετώντας και την Φλώρινα. Κανονικά η γραμμή συνεχίζει και έκτος Ελλάδας, στην Βόρεια Μακεδονία, η οποία διέρχεται από το Μοναστήρι και άλλες πόλεις της χώρας, καταλήγοντας στα Βελεσά, όπου διασυνδέεται με την Σιδηροδρομική γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης. Στα πλαίσια της Σιδηροδρομικής Εγνατίας εξετάζεται η επέκταση της γραμμής ως το Πόγραδετς της Αλβανίας, μέσω Φλώρινας και Καστοριάς. Τον Ιανουάριο του 2022 υπογράφηκε η σύμβαση για την εξέταση τεχνο-οικονομικών λύσεων. Μέχρι στιγμής έχουν κατατεθεί τρεις προτάσεις: σύνδεση με Πόγραδετς μέσω Κοζάνης, Καστοριάς, Σιάτιστας μέσω Φλώρινας - Καστοριάς μέσω Πτολεμαΐδας - Αμύνταιου Gounaris, Basil C. (1993). Steam over Macedonia, 1870-1912. East European Monographs. ISBN 978-0880332774.