IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζίε Ζουν

Η Ζίε Ζουν (谢军, 30 Οκτωβρίου 1970) είναι Κινέζα διεθνής γκρανμαίτρ σκακίστρια και δύο φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια, από το 1991 έως το 1996 και από το 1999 έως το 2001. Η Ζίε Ζουν έγινε η 2η γυναίκα, μετά την Ελίζαμπεθ Μπίκοβα από την Σοβιετική Ένωση, που κατέκτησε τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας δύο φορές.

 Η Ζίε Ζουν γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1970 στην πόλη Μπαοντίνγκ της επαρχίας Χεμπέι στην Κίνα. Ασχολήθηκε με το σκάκι από την ηλικία των έξι ετών και σπούδασε ψυχολογία στο Κανονικό Πανεπιστήμιο του Πεκίνο. Παντρεύτηκε τον γκρανμαίτρ Wu Shaobin, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε και προπονητής της. Σε ηλικία έξι ετών η Ζίε ξεκίνησε να παίζει κινέζικο σκάκι, ήταν 10 ετών όταν κέρδισε το πρώτο της προτάθλημα στο Πεκίνο και τότε ήταν που παροτρύνθηκε να ξεκινήσει το σκάκι διεθνώς. Μετά από εντατική προπόνηση κέρδισε τελικά το Πρωτάθλημα Νεανίδων της Κίνας το 1984. Στην ηλικία των 20 ετών η Ζίε κέρδισε το δικαίωμα να διεκδικήσει τον παγκόσμιο τίτλο των γυναικών, και το 1991 νίκησε με σκορ 8½-6½ την διάσημη Μάγια Τσιμπουρντανίτζε από την Σοβιετική Ένωση, η οποία κατείχε τον τίτλο από το 1978. Το 1993 υπερασπίστηκε με επιτυχία τον τίτλο της ενάντια στην Νανά Ιοσελιάνι (νίκησε τον αγώνα 8½-2½). Έχασε τον τίτλο από την Ουγγαρέζα Ζούζα Πόλγκαρ το 1996 (8½-4½), αλλά ανέκτησε τον τίτλο το 1999, νικώντας την τότε φιναλίστ του πρωταθλήματος Αλίσα Γκαλιάμοβα (8½-6½), αφού η Πόλγκαρ αρνήθηκε να δώσει αγώνα και έχασε τον τίτλο της.Τον Ιούλιο του 2004, έγινε διεθνής διαιτητής και ανώτερη προπονήτρια στο σκάκι, αποκτώντας τους αντίστοιχους τίτλους από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία. Επίσημη ιστοσελίδα της Ζίε Ζουν. «Ζίε Ζουν (κατάταξη)». FIDE. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2015. «Ζίε Ζουν (προφίλ)». www.chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2015.
Πλατανιάς Χανίων

Ο Πλατανιάς είναι παραθαλάσσιο χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και ιστορική έδρα του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Βρίσκεται 12 χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων, σε μία από τις πιο τουριστικές παραλιακές ζώνες της δυτικής Κρήτης και μαζί με τη γειτονική Αγία Μαρίνα διαθέτει πολυάριθμα τουριστικά καταλύματα. Ακριβώς απέναντι από τον οικισμό υπάρχει η νησίδα των Αγίων Θεοδώρων.

 Αρχικά ο Πλατανιάς βρισκόταν γύρω από την κορυφή του λόφου πάνω από την παραλία. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1577 σε βενετικό έγγραφο ως πύργος Πλατανέα. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας στον λόφο είχε κατασκευαστεί φρούριο για να χρησιμεύσει κυρίως ως παρατηρητήριο. Κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1895-1898, ο Πλατανιάς απετέλεσε από τον Φεβρουάριο του 1897 την έδρα των ελληνικών στρατευμάτων που αποβιβάστηκαν στο νησί υπό τον Τιμολέοντα Βάσσο. Στα πλαίσια της Επανάστασης του Θέρισου, ο οικισμός άλλαξε συχνά χέρια μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Τα νεότερα χρόνια άρχισε η ανάπτυξη του παραλιακού οικισμού που επιταχύνθηκε με την εμφάνιση του τουρισμού. Ο παραλιακός οικισμός αναφέρεται ως Κάτω Πλατανιάς ή Νέος Πλατανιάς και ο οικισμός στον λόφο ως Άνω Πλατανιάς ή Παλαιός Πλατανιάς. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Πλατανιά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλατανιά του Δήμου Πλατανιά και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 979 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Πλατανιά Ο οικισμός έγινε γνωστός για την ποδοσφαιρική του ομάδα, τον Α.Ο. Πλατανιά που αγωνίζεται από την περίοδο 2012-13 στην Α' Εθνική, κάνοντας τον Πλατανιά τον μικρότερο πληθυσμιακά οικισμό που εκπροσωπήθηκε στην Α' Εθνική. Δήμος Πλατανιά
Γιάννης Χρυσοστόμου

Ο Γιάννης Χρυσοστόμου (γεν. 9 Ιουνίου του 1949) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στις ομάδες του Α.Ο. Αιγάλεω (κατακτώντας το 1ο Θερινό πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π., του 1968) και του Αχαρναϊκού, με τον οποίο αναδείχτηκε πρωταθλητής της Γ΄Εθνικής, το 1978.

 Ο Χρυσοστόμου ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1961 από το εφηβικό τμήμα του Αιγάλεω και την περίοδο 1967-68 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική με την ανδρική ομάδα. Αγωνίζονταν στη θέση του ακραίου επιθετικού. Διέθετε ιδιαίτερη ικανότητα στις ντρίπλες, καθώς ήταν λεπτοκαμωμένος, ταχύς και ευλύγιστος, ενώ αναδείχθηκε σε έναν σημαντικό σκόρερ. Έως και τη σεζόν 1975-76, που μετεγγράφηκε στον Αχαρναϊκό, είχε συμπληρώσει 9 συνεχή έτη στην ομάδα, παίρνοντας μέρος σε 167 αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής (σημειώνοντας παράλληλα και 26 τέρματα), ενώ την τελευταία του χρονιά έπαιξε και στη Β΄Εθνική. Την εποχή της μεγάλης ακμής του, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, είχε συγκεντρώσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ. Την επόμενη τριετία ήταν στέλεχος της ομάδας του Μενιδίου, την οποία βοήθησε να ανέβει στη Β΄ Εθνική, ενώ το καλοκαίρι του 1979 τερμάτισε την καριέρα του και έκτοτε αφοσοιώθηκε στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. έως και το 1966-67: Αιγάλεω Α.Ο. (εφηβικό τμήμα) 1967/68: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-15 συμμετοχές, 4 γκολ 1968/69: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-13 συμμετοχές, 1 γκολ 1969/70: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-25 συμμετοχές, 3 γκολ 1970/71: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-22 συμμετοχές, 2 γκολ 1971/72: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-31 συμμετοχές, 6 γκολ 1972/73: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-19 συμμετοχές, 6 γκολ 1973/74: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-25 συμμετοχές, 2 γκολ 1974/75: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-17 συμμετοχές, 2 γκολ (υποβιβασμός) 1975/76: Αιγάλεω Α.Ο.-Νότος Β΄ Εθνικής-14 συμμετοχές, 3 γκολ 1976/77: Αχαρναϊκός Α.Ο.-Α΄Αθηνών & Γ΄Εθνική 1977/78: Αχαρναϊκός Α.Ο.-Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (άνοδος) 1978/79: Αχαρναϊκός Α.Ο.-Νότος Β΄Εθνικής Ασκεί το επάγγελμα του [1] στο Αιγάλεω, είναι νυμφευμένος (έχει δυο κόρες), ενώ τυγχάνει βασικό μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων της ομάδας. "50 Χρόνια Αιγάλεω"-Νίκος Δημ. Νικολαΐδης (1998)
Αλοϊζιάνικα Κυθήρων

Τα Αλοϊζιάνικα είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Φριλιγκιάνικων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Τα Αλοϊζιάνικα είναι ηπειρωτικός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Φριλιγκιάνικα και Αρωνιάδικα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Απέχει 16 χλμ. περίπου Β. της Χώρας Κυθήρων. Ο οικισμός αναφέρεται από το 1866 στον νομό Ζακύνθου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας και κατόπιν στον νομό Λακωνικής και, το 1909, πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1929 πέρασε στη δικαιοδοσία του νομού Αττικής και Βοιωτίας και το 1943 υπήχθη στον νομό Ατικής. Με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 αποσπάστηκε από τον νομό Πειραιώς και προσαρτήθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Φριλιγκιάνικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων. Η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» eetaa.gr
ΠΣΦ Κέμνιτς

Η ΠΣΦ Κέμνιτς (Chemnitzer Polizeisportverein eV, κοινά γνωστή ως Chemnitzer PSV) είναι ένα γερμανικό αθλητικό σωματείο στο Κέμνιτς της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1920 ως PSV Chemnitz, με το σημερινό σύλλογο να θεωρείται ως νόμιμος διάδοχός του. Με περίπου 1.140 μέλη, είναι ο τρίτος μεγαλύτερος αθλητικός σύλλογος στην πόλη. 22 διαφορετικά αθλήματα καλλιεργούνται στο σωματείο.

 Το σωματείο ιδρύθηκε στις 16 Αυγούστου 1920 από 17 αστυνομικούς της περιοχής του Κέμνιτς προκειμένου να βοηθήσει αθλητικές δραστηριότητες για τους ένστολους της περιοχής. Ως δημοφιλέστερο άθλημα το ποδόσφαιρο ήταν το πρώτο που αναπτύχθηκε και ήδη στις αρχές δεκαετίας του 1930 κατέκτησε τους πρώτους τοπικούς τίτλους με σημαντικότερο τον τίτλο του πρωταθλήματος της Κεντρικής Γερμανίας. Η κατασκευή του γηπέδου στο Gellertstraße το 1932 - 1934, με εγκαίνια στις 13 Μαΐου 1934 δημιούργησε άριστες συνθήκες για την ομάδα που τότε έζησε τις καλύτερες στιγμές της. Ήταν στην τετράδα του εθνικού πρωταθλήματος το 1936, ενώ το 1935 και 1936 κέρδισε την Gauliga Sachsen. Τη φανέλα του συλλόγου φόρεσαν στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα δύο από τους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών Έρβιν Χέλμχεν και Ερνστ Βιλιμόφσκι. Πιο ανεπτυγμένα είναι τα τμήματα ποδοσφαίρου, χάντμπολ και κολύμβησης. Träume, Titel, tausend Tore - Chemnitzer Fußballgeschichten von Schurian, Christoph. ISBN 978-3-944509-08-2
Τοξοβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η τοξοβολία είναι ένα από τα παλιότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1900 στο Παρίσι. Όμως, μετά το 1920 το άθλημα αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα και μπήκε ξανά το 1972 στο Μόναχο με ανδρικά και γυναικεία αγωνίσματα.

 Στις πρώτες Ολυμπιάδες ο τρόπος διεξαγωγής του αθλήματος και ο αριθμός των αγωνισμάτων δεν ήταν σταθερός. Το 1900 στο Παρίσι διεξήχθησαν έξι αγωνίσματα τοξοβολίας από διάφορες αποστάσεις. Το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ έγιναν έξι αγωνίσματα μόνο με αθλητές των ΗΠΑ αλλά πήραν μέρος για πρώτη φορά και γυναίκες. Το 1908 στο Λονδίνο έγιναν τρία αγωνίσματα, από τα οποία ένα γυναικείο. Το 1912 στη Στοκχόλμη δεν έγινε κανένα αλλά το 1920 στην Αμβέρσα έγιναν δέκα μόνο για άνδρες. Η αδυναμία δημιουργίας σταθερών κανονισμών διεξαγωγής του αθλήματος οδήγησε τη ΔΟΕ στην αφαίρεσή του από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Επανήλθε το 1972 στο Μόναχο αρχικά με ατομικά αγωνίσματα ανδρών και γυναικών και από το 1988 και με ομαδικά. 1900: έξι αγωνίσματα ανδρών Με χρυσή χορδή, στόχου 50 μέτρων (Au Cordon Doré) Με χρυσή χορδή, στόχου 33 μέτρων Με αλυσίδα, στόχου 50 μέτρων (Au Chapelet) Με αλυσίδα, στόχου 33 μέτρων Σε αροτροειδή στύλο (Sur la Perche à la Herse) Σε πυραμοειδή στύλο (Sur la Perche à la Pyramide)1904: έξι αγωνίσματα (τρία ανδρών και τρία γυναικών) Ομαδικός γύρος, ανδρών Διπλός αμερικανικός γύρος ανδρών (Double American round) Διπλός γύρος Υόρκης ανδρών (Double York round) Ομαδικός γύρος γυναικών Διπλός γύρος Κολούμπια γυναικών (Double Columbia round) Διπλός εθνικός γύρος γυναικών (Double National round)1908: τρία αγωνίσματα (δύο ανδρών και ένα γυναικών) Διπλός γύρος Υόρκης ανδρών (Double York round) Ευρωπαϊκό στιλ ανδρών (Continental style) Διπλός εθνικός γύρος γυναικών (Double National round)1912 Δεν έγιναν αγώνες τοξοβολίας1920: δέκα αγωνίσματα ανδρών Ατομικό σταθερού μεγάλου στόχου (fixed large bird) Ατομικό σταθερού μικρού στόχου (fixed small bird) Ατομικό κινούμενου στόχου 50 μέτρων (moving bird) Ατομικό κινούμενου στόχου 33 μέτρων Ατομικό κινούμενου στόχου 28 μέτρων Ομαδικό σταθερού μεγάλου στόχου Ομαδικό σταθερού μικρού στόχου Ομαδικό κινούμενου στόχου 50 μέτρων Ομαδικό κινούμενου στόχου 33 μέτρων Ομαδικό κινούμενου στόχου 28 μέτρων
All the Things You Are

Το All the Things You Are είναι τραγούδι που σύνθεσε ο Τζερόμ Κερν, με τον Όσκαρ Χάμμερστεϊν Β' να γράφει τους στίχους.Γράφτηκε για το μιούζικαλ Very Warm for May (1939), όπου εισήχθη από τους Χίραμ Σέρμαν, Φράνκς Μέρκερ, Χολάκ Σχαβ και Ραλφ Στουάρτ. Αργότερα εμφανίζεται στην ταινία Broadway Rhythm (1944), στην ρομαντική κωμωδία A Letter for Evie (1945) και στην ταινία Mrs. Henderson Presents (2005). Το τραγούδι έφθασε στις πρώτες πέντε θέσεις του Record Buying Guide of Billboard. Οι εκτελέσεις των Τόμμι Ντόρσεϊ, Άρτι Σχαβ και Φράνκι Μάστερς προώθησαν το κομμάτι κατά την αρχική δημοτικότητα του.

 Μίλντρεντ Μπάιλεϊ (1939) Θορ Έχρλινγκ (1943) Γκλεν Μίλλερ (1943) Φρανκ Σινάτρα - The Columbia Years 1943-1952: The Complete Recordings (1944), The Columbia Years 1943-1952: The V-Discs (1945) Dizzy Gillespie Sextet (1945) Τόνι Μάρτιν (1946) στο μιούζικαλ του MGM, Till the Clouds Roll By Jo Stafford (1946) Άλλαν Τζόουνς (1949) Ντζάνγκο Ρέινχαρντ, Στέφαν Γκράππελλι - All The Things You Are (1949) Μάριο Λάνζα (1951) Κλίφφορντ Μπράουν (1953) The Quintet - Τσάρλι Πάρκερ, Ντίζζι Γκίλλεσπι, Μπαντ Πόβελλ, Τσαρλς Μίνγκους και Μαξ Ροτς - Jazz at Massey Hall (1953) Χάμπτον Χαβς - The Trio (1956) Αχμάντ Τζαμάλ - Complete Live at the Pershing Lounge (1958) Σταν Κέντον Romantic Approach (άλμπουμ, 1961) Πέτερ Σέλλερς - The Best of Sellers (άλμπουμ, 1985) Μάργκαρετ Βάιτινγκ - Margaret Whiting Sings the Jerome Kern Songbook (1960) Έλλα Φιτζέραλντ - Ella Fitzgerald Sings the Jerome Kern Songbook (1961) Σταν Κέντον - Mellophonium Magic (1961) Πωλ Ντεσμόντ - Two of a Mind (1962) Bill Evans Trio - Time Remembered (ζωντανά το 1963, κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο τους) Σόννι Ρόλλινς, Κόλμαν Χάβκινς, Χέρμπι Χανκόκ - All The Things You Are (1964) Σεργκ Γκάινσμπουργκ, Έλεκ Μπάκσικ, Μισέλ Γκάουντρι - All The Things You Are (1964) Έαρλ Γκραντ - Spotlight On Earl Grant (1965) Τζακ Τζόουνς - Dear Heart (1965) Μπάρμπρα Στρέισαντ - Simply Streisand (1967) Singers Unlimited - a cappella (1972) Μάικλ Τζάκσον - Music & Me (Ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 1972. Κυκλοφόρησε το 1973) Κέιθ Τζάρρεττ (1983) - Standards Vol.1 Λάρρι Κόριελ - Shining Hour (1989) Πατ Μέθενι - Question And Answer (1989) Τζων ΜακΓκλίνν - Broadway Showstoppers (1993) Τσάρλι Χρίστινα - The Immortal Charlie Christian (Remastered) (1993) Βάλτερ Νόρρις - From Another Star (1998) Μπραντ Μεχλντάου - Art Of The Trio Volume 4: Back At The Vanguard (1999) Γουίλ Γιανγκ - Mrs. Henderson Presents (Soundtrack) (2005) Ντέιβιντ Μπέκερ & Τζο Ντιόριο - The Color of Sound (2005) Lyrics Melody Drum and Bass Arrangement All the Things You Are at jazzstandards.com All the Things You Are for Jazz Guitar
Όταν οι γυναίκες είχαν ουρά (ταινία)

Όταν οι Γυναίκες είχαν Ουρά (ιταλικά: Quando le Donne Avevano la Coda), είναι μια κωμωδία Ιταλικής παραγωγής 1970 σε σκηνοθεσία Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι η Ζέντα Μπέργκερ και ο Τζουλιάνο Τζέμα.

 Επτά ορφανοί άνθρωποι των σπηλαίων μεγαλώνουν σε ένα μικρό νησί ολομόναχοι. Μετά από μια πυρκαγιά που καίει όλη τη βλάστηση, θέτουν ως στόχο να βρουν μια νέα περιοχή για να ζήσουν. Μια μέρα που παγιδεύουν ένα παράξενο ζώο, βλέπουν ότι είνα πολύ παρόμοιο με αυτούς, μόνο που είναι πιο ήπιο και με πιο μακριές τρίχες. Εκείνη, η Φίλι (Σέντα Μπέργκερ), έλκεται από έναν από τους αδελφούς, τον Ούλι (Τζουλιάνο Τζέμα), και τον πείθει ότι το να παίζουν μεταξύ τους είναι πολύ πιο ικανοποιητικό από ό, τι αν την φάει. Ο Ούλι φαίνεται να του αρέσει η Φίλι και συμφωνεί. Τα αδέλφια του όμως έχουν αλλά σχέδια γι' αυτήν και ψάχνουν να βρουν τρόπο για να την φάνε, χωρίς ωστόσο να το καταφέρνουν, επειδή η Φίλι αποδεικνύεται πολύ πιο έξυπνη από αυτούς. Όταν οι γυναίκες είχαν ουρά στην IMDb
Εποχή του Ανθρώπου

Εποχή του Ανθρώπου, επίσης γνωστή σαν Ολόκαινο Ημερολόγιο είναι ένα σύστημα χρονολόγησης που προσθέτει ακριβώς 10.000 χρόνια στις ημερομηνίες του καθιερωμένου προ και μετά Χριστόν συστήματος (π.Χ. - μ.Χ., γνωστού και σαν Έτος του Κυρίου μας, Anno Domini) ή του συστήματος της Κοινής Χρονολογίας (ΚΕ), αρχίζοντας έτσι να μετρά τα έτη με αφετηρία την έναρξη της Ολοκαίνου και της Νεολιθικής Επανάστασης. Οι υποστηρικτές του συστήματος υποστηρίζουν ότι κάνει την γεωλογική, αρχαιολογική, δενδροχρονολογική και ιστορική χρονολόγηση ευκολότερη, καθώς και ότι χρησιμοποιεί ως βάση του ένα γεγονός οικουμενικά πιο ουδέτερο από τη γέννηση του Ιησού Χριστού: τη γέννηση του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού. Το τρέχον έτος 2023 μπορει να μετατραπεί σε έτος ΕΑ με την προσθήκη ενός "1" στην αρχή του, γίνεται δηλαδή 12023 ΕΑ. Το σύστημα προτάθηκε από τον Ιταλό επιστήμονα Τσέζαρε Εμιλιάνι το 1993.

 Ο Εμιλιάνι πρότεινε το νέο ημερολόγιο προκειμένου να λύσει προβλήματα που θεωρούσε ότι υπήρχαν στο σύστημα Έτους Κυρίου, μεταξύ άλλων: Το σύστημα Έτους Κυρίου βασίζεται σε μια λανθασμένη εκτίμηση για το έτος γέννησης του Χριστού. Το σύστημα τοποθετεί τη γέννηση του Ιησού στο έτος 1 π.Χ., όμως οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι γεννήθηκε το έτος 4 π.Χ. ή νωρίτερα. Η γέννηση του Ιησού Χριστού είναι ένα οικουμενικά λιγότερο ουδέτερο γεγονός αναφοράς για ένα σύστημα χρονολόγησης, από ότι η έναρξη της Ολόκκαινης εποχής, δηλαδή του σύγχρονου πολιτισμού μετά και την τελευταία εποχή των παγετώνων. Τα έτη προ Χριστού μετριούνται ανάποδα από το παρελθόν προς το μέλλον, κάνοντας τον υπολογισμό χρονικών διαστημάτων δύσκολο. Το σύστημα Έτους Κυρίου δεν έχει έτος μηδέν, καθώς το έτος 1 π.Χ. ακολουθεί το 1 μ.Χ., κάτι που περιπλέκει περισσότερο τον υπολογισμό διαστημάτων.Σε αντίθεση με αυτά, η Εποχή του Ανθρώπου έχει ως ημερομηνία αναφοράς το έτος 10.000 ΠΚΕ, που θεωρείται προσεγγιστικά ως περίοδος έναρξης της γεωλογικής εποχής που τώρα διανύουμε, της Ολοκαίνου (Ολόκαινη σημαίνει εντελώς πρόσφατη, εντελώς καινούργια). Η αφετηριακή σκέψη ήταν ότι ο σύγχρονος ανθρώπινος πολιτισμός (οι πρώτοι μόνιμοι οικισμοί, η γεωργία κ.λπ.) εμφανίστηκαν μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο. Έτσι όλα τα γεγονότα της μετα-Παλαιολιθικής ανθρώπινης πολιτισμικής εξέλιξης και ιστορίας μπορούν να καταγραφούν σε μια απλή χρονική κλίμακα όπου τα έτη ακολουθούν αποκλειστικά αύξουσα σειρά. Η μετατροπή σε έτη ΕΑ από το Γρηγοριανό ή το Ιουλιανό ημερολόγιο γίνεται απλά, προσθέτοντας 10.000. Τα ΠΚΕ/π.Χ. έτη μετατρέπονται αφαιρώντας το έτος ΠΚΕ από το 10.000. Τα παραδείγματα είναι για μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα της ανθρώπινης ιστορίας. Έτος Κόσμου Κοινή Χρονολογία Σύστημα χρονολόγησης Ιουλιανή ημέρα David Ewing Duncan (1999). The Calendar. σελίδες 331–332. ISBN 1-85702-979-8. Duncan Steel (2000). Marking Time: The Epic Quest to Invent the Perfect Calendar. John Wiley and Sons. σελίδες 149–151. ISBN 978-0-471-29827-4. Günther A. Wagner (1998). Age Determination of Young Rocks and Artifacts: Physical and Chemical Clocks in Quaternary Geology and Archeology. Springer. σελ. 48. ISBN 978-3-540-63436-2. "News and comment", Geology Today, 20/3 (2004) 89–96.
North American T-2 Buckeye

Το North American T-2 Buckeye είναι δικινητήριο εκπαιδευτικό αεροσκάφος Αμερικανικής κατασκευής, το οποίο αποτελούσε το αεροσκάφος "εισαγωγής" των πιλότων του Αμερικανικού Ναυτικού στα αεροσκάφη τζετ. Εισήλθε σε υπηρεσία στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και αντικαταστάθηκε από το T-45 Goshawk.

 Το T-2 είναι ένα αεροσκάφος ίσιας πτέρυγας, με επιδόσεις ανώτερες αυτών του Cessna T-37 της Αεροπορίας και υποδεέστερες αυτών του TA-4 Skyhawk που χρησιμοποιούμταν ως προχωρημένο εκπαιδευτικό. Παρόλα αυτά το T-2 αντικαταστάθηκε από το T-45 Goshawk (έκδοση του Αμερικανικού Ναυτικού του BAe Hawk) και το T-38 Talon στην Αεροπορία. Το T-2 χρησιμοποιήθηκε επίσης για την καθοδήγηση μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Η πρώτη έκδοση του αεροσκάφους εισήλθε σε υπηρεσία στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με τον κωδικό T2J-1 και επαναχαρακτηρίστηκε T-2A το 1962. Το διθέσιο εκπαιδευτικό χρησιμοποιούσε τότε ένα κινητήρα Westinghouse J34-WE-46/48. Όμως το αεροσκάφος επανασχεδιάστηκε, ο ένας κινητήρας αντικαταστάθηκε με δύο Pratt & Whitney J60-P-6 και πήρε την ονομασία T-2B. Το T-2C έφερε δύο κινητήρες General Electric J85-GE-4. Το T-2D αποτέλεσε εξαγωγική έκδοση για την πολεμική αεροπορία της Βενεζουέλας ενώ το T-2E εξαγωγική έκδοση για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Το T-2 Buckeye αντικατέστησε το T2V-1/T-1A Seastar, αν και το T-1 συνέχισε να χρησιμοποιείται σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι το 1970. Συνολικά κατασκευάστηκαν 273 αεροσκάφη, όλα από την North American Aviation. ΕλλάδαΕλληνική Πολεμική Αεροπορία ΗΠΑΑμερικανικό Ναυτικό Βενεζουέλα ΜαρόκοΗ πολεμική Αεροπορία του Μαρόκου παράγγειλε 12 αεροσκάφη, όμως η παραγγελία ακυρώθηκε. Το T-2 μπήκε σε υπηρεσία το 1976 και πρόκειται για το μοναδικό εκπαιδευτικό τζετ της Πολεμικής Αεροπορίας. Ανήκει στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος, στις 362 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος «Νέστωρ» και 363 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος «Δαναός», με έδρα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Φέρει τρίχρωμη παραλλαγή πράσινου, καφέ και άσπρου. Το T-2 στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Το T-2 στην επίσημη ιστοσελίδα του Αμερικανικού Ναυτικού Αρχειοθετήθηκε 2014-12-16 στο Wayback Machine. Το T-2 στο www.ellinikos-stratos.com Το T-2 στο fas.org Το T-2 στο warbirdalley.com Το T-2 στο globalsecurity.org Το T-2E Buckeye στο redstar.gr Φωτογραφίες του T-2 στο airliners.net
Νέα Κορώνη Μεσσηνίας

Η Νέα Κορώνη είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Βρίσκεται κοντά στην ανατολική ακτή της Μεσσηνιακής χερσονήσου, μεταξύ της Κορώνης και του Πεταλιδίου, 44 χλμ. νότια της Καλαμάτας. Έχει 298 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μεσσήνης, ενώ την περίοδο 1999 - 2010, ανήκε στον Δήμο Αιπείας.

 Η Νέα Κορώνη χτίστηκε με ένα ιδιαίτερο πολεοδομικό σχέδιο και αποτελεί Κοινότητα, της Δημοτικής Ενότητας Αίπειας, του σημερινού Δήμου Μεσσήνης. Η παλαιά ονομασία του, ήταν Καντιάνικα. Κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου, πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου και πραγματοποιείται πολυήμερη εμποροπανήγυρις, που δυστυχώς στις μέρες μας, κρατά ένα διήμερο, προσπαθώντας από την Κοινότητα να διατηρήσει τον παραδοσιακό του χαρακτήρα. Η διοικητική διαίρεση της χώρας το 1833 από τον βασιλιά Όθωνα και η κατάργηση των δήμων από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1912, θέλει τα τότε Καστέλλια, και αργότερα Νέα Κορώνη, να είναι στο χρονικό αυτό διάστημα δημοτικό διαμέρισμα του τότε Δήμου Κολωνίδων. Ο Δήμος αυτός πήρε την ονομασία του από την αρχαία ομώνυμη πόλη, Κολωνίδες, ενώ η Κορώνη (αρχαία πόλη) έδωσε το όνομά της στον σημερινό Δήμο Πεταλιδίου, ο οποίος τότε είχε ονομαστεί Δήμος Κορώνης. Η αρχαία πολίχνη των Κολωνίδων εστιάζεται στο λόφο με την σημερινή ονομασία Στυλιανόπουλο και ειδικότερα ο Παυσανίας γράφει: Κοντά δε εις την πόλη των Κορωναίων υπάρχει η γειτονική (πόλη), που λέγεται Κολωνίδες. Οι κατοικούντες εις αυτήν λέγουν πως δεν είναι Μεσσήνιοι, αλλά ισχυρίζονται ότι τους έφερε από την Αττική ο Κόλαινος. Ο Κόλαινος δε, κατόπιν μαντείας, είχε το πουλί Κόρυδον ως οδηγόν του δια την αποικίαν αυτήν. Τους έμελλε δε, με το πέρασμα του καιρού, και την γλώσσαν και τας συνήθειας να αλλάξουν και να μάθουν τα δωρικά. Ευρίσκεται δε ο συνοικισμός αυτός, οι Κολωνίδες, εις ύψωμα που ολίγον απέχει από την θάλασσα. Επίσης, λέγεται ότι ο Κόλαινος έφερε και την αγγειοπλαστική στην περιοχή, η οποία άνθισε κυρίως στο χωριό Βουνάρια. Διοικητικές μεταβολές οικισμού - Νέα Κορώνη (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Νέας Κορώνης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Νέα Κορώνη το χωριό με την ιδιαίτερη ρυμοτομία (βίντεο στο YouTube) Νέα Κορώνη: Το πανέμορφο χωριό της Μεσσηνίας όπου όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην πλατεία! Φημίζεται για τη ρυμοτομία του [εικόνες] (Γαργαλιάνοι Online) Σελίδα για τη Νέα Κορώνη Αναγνωστάκης, Ηλίας (2002). «Παράκτιοι οικισμοί της πρωτοβυζαντινής Μεσσηνίας. Η σιωπή των πηγών και η αποσπασματική μαρτυρία της αρχαιολογίας». Στο: Π. Γ. Θέμελη - Βούλα Κόντη. Πρωτοβυζαντινή Μεσσήνη και Ολυμπία. Αστικός και αγροτικός χώρος στη Δυτική Πελοπόννησο. Πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου, Αθήνα 29-30 Μαΐου 1998. Αθήνα. σελίδες 148–151. Αναγνωστάκης, Ηλίας (Αύγουστος 2005). «Μετονομασίες-μετοικεσίες. Η περίπτωση της Κορώνης». Ομηρική Αίπεια-αρχαία Κορώνη-Πεταλίδι:παρελθόν-παρόν και μέλλον, Επιστημονικό Συνέδριο δήμου Πεταλιδίου, Πεταλίδι 5-7 Αυγούστου 2005. Πεταλίδι.
Αποτροπή

Η αποτροπή (deterrence) αποτελεί αμυντική στρατηγική για τη δημιουργία κατάστασης κατά την οποία ο αντίπαλος έχει πεισθεί ότι το πιθανό όφελος τυχόν επίθεσης ή άλλης εχθρικής ενέργειας εκ μέρους του, θα είναι μικρότερο του πιθανού κόστους. Επομένως, η αποτροπή επιδιώκει τη διατήρηση της υφισταμένης κατάστασης των πραγμάτων (status quo). Η αποτροπή είναι μία από τις κύριες στρατηγικές αποστολές των ενόπλων δυνάμεων. Βασίζεται στην απειλή χρήσης βίας ή άλλων απειλών από το ένα μέρος προκειμένου να πεισθεί το άλλο μέρος να απέχει από συγκεκριμένες ενέργειες. Αποτελεί κεντρική έννοια στη διεθνή ασφάλεια. Έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στη χρήση των πυρηνικών όπλων.

 - Τα κράτη (μέσω των ηγετών τους) λειτουργούν ορθολογικά στην πλάστιγγα κόστους – οφέλους. - Κανένα κράτος δεν θα εκτελέσει επίθεση αν το πιθανό κόστος θα είναι μεγαλύτερο του πιθανού οφέλους. - Όσον αφορά το αμυνόμενο - αποτρέπον κράτος, ο ανταγωνισμός δεν είναι αυτοσκοπός. Οτιδήποτε λέγεται ή πράττεται αποσκοπεί να καλλιεργήσει τον ορθολογισμό του αντιπάλου προς την κατεύθυνση αποδοχής του status quo. - Μια πιθανή ψύχραιμη, αποφασιστική θέση του αμυνόμενου: Κανονικές σχέσεις (ακόμη και φίλοι, σύμμαχοι) όταν δεν απειλείς και δεν επιτίθεσαι, αλλά «θα σου κόψω τα πόδια» αν παραβιάσεις τη κυριαρχία μου. 1. Αποτροπή μέσω παρουσίας (deterrence by presence). Είναι η αποτροπή που επιδιώκεται με την διατήρηση συμβολικών δυνάμεων στο σημείο που θέλουμε να υπερασπιστούμε. Ο σκοπός είναι να καταδείξουμε στον αντίπαλο τη θέλησή μας για πραγματοποίση των αποτρεπτικών απειλών μας καθώς και να καταστήσουμε βέβαιο ότι τυχόν εχθρική προσβολή αυτών των συμβολικών δυνάμεων θα οδηγήσει σε εμπλοκή μας γενικότερη σύγκρουση. 2. Αποτροπή μέσω άμυνας (deterrence by defense). Είναι η αποτροπή που επιδιώκεται μέσω διατήρησης ισχυρών και αξιόπιστων αμυντικών δυνατοτήτων. Η ύπαρξη αμυντικών δυνατοτήτων προφανώς ενισχύει την αποτροπή. Παραπλήσια μορφή αποτροπής είναι η αποτροπή μέσω άρνησης της επιτυχίας του αντιπάλου (deterrence by denial). Η άμυνα αποσκοπεί στο να εμποδίσει την ζημιά που προξενεί ο αντίπαλος, ενώ η άρνηση αποσκοπεί στο να εμποδίσει τον αντίπαλο να αποκομίσει οφέλη. Εδώ η ιδέα είναι ότι άσχετα με τη ζημιά που θα υποστούμε εμείς ο αντίπαλος δεν θα να πραγματοποιήσει κέρδη. 3. Αποτροπή μέσω αντιποίνων (deterrence by retaliation). Είναι η αποτροπή που επιδιώκεται μέσω επαπειλούμενης αντίδρασης σε διαφορετικό χώρο και ενδεχομένως σε διαφορετικό χρόνο ή με διαφορετικό τρόπο από τους αντίστοιχους τηες εχθρικής προσβολής που θέλουμε να αποτρέψουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτροπής μέσω αντιποίνων ήταν η αμερικανική απειλή πυρηνικών πληγμάτων εναντίον σοβιετικών πόλεων σε περίπτωση σοβιετικής εισβολής στη Δ.Ευρώπη. Η αποτροπή μέσω αντιποίνων μπορεί να λειτουργήσει και με συμβατικά μέσα (π.χ. αεροπορικοί βομβαρδισμοί, ναυτικές επιδρομές, κλπ). Μορφή αποτροπής μέσω αντιποίνων είναι και η απειλή οριζόντιας κλιμάκωσης.
Κεντρική Βιβλιοθήκη Δήμου Αθηναίων

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας ιδρύθηκε το 1835, από τον πρώτο δήμαρχο της πόλης, Ανάργυρο Πετράκη. Το 1936, αγοράσθηκε από τη βιβλιοθήκη η μεγάλη προσωπική συλλογή του Γεωργίου Βλάχου και η βιβλιοθήκη άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό στο Παλαιό Δημαρχείο, επί της οδού Αθηνάς, στην τότε πλατεία Λουδοβίκου. Από τον Δεκέμβριο του 2002 στεγάζεται στο παραδοσιακό κτίριο επί της οδού Δομοκού αρ. 2, στη περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού Λαρίσης.

 Κύριος σκοπός της λειτουργίας της είναι να εξυπηρετεί τις πληροφοριακές ανάγκες των χρηστών της, να αποτελεί πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο για τα μέλη της μέσα από υπηρεσίες, συλλογές και πηγές πληροφόρησης που παρέχει, να οργανώνει και να διατηρεί τεκμήρια που αφορούν την Αθήνα και την περιφέρεια και να προωθεί τη γνώση και τη μόρφωση. Η συλλογή της, που διαθέτει 55.000 τίτλους, καλύπτει όλες τις επιστήμες καθώς και θέματα που αφορούν την Αθήνα (φωτογραφικό υλικό, βιβλία, καρτ ποστάλ), σπάνιες εκδόσεις του 18ου και 19ου αιώνα (οι οποίες δεν είναι δανειστικές), Φύλλα Εφημερίδας της Κυβέρνησης (Φ.Ε.Κ.) που χρονολογούνται από το 1833, αρχείο εφημερίδων Αθηναϊκού τύπου που χρονολογείται από το 1862 έως σήμερα και 900 τίτλους περιοδικών από το 1834. Για την επεξεργασία του υλικού, το εκπαιδευμένο προσωπικό που απασχολεί χρησιμοποιεί διεθνή βιβλιοθηκονομικά πρότυπα και συγκεκριμένα για την ταξινόμηση του υλικού χρησιμοποιεί το Διεθνές Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Dewey (DDC) και για την καταλογογράφηση του τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (AACR2). Επιπρόσθετα, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει η αυτοματοποίηση του υλικού της με το πρόγραμμα ΑΒΕΚΤ 5.5 του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης. Αθήνα - Δημοτική Βιβλιοθήκη. Αρχειοθετήθηκε 2013-01-26 στο Wayback Machine.
Γιώργος Χωραφάς

Ο Γιώργος Χωραφάς (γαλλικά: Georges Corraface, 7 Δεκεμβρίου 1952) είναι Ελληνογάλλος ηθοποιός, γιος του μαέστρου της ΕΛΣ Δημήτρη Χωραφά. Κατά την διεθνή του σταδιοδρομία έχει υποδυθεί ρόλους για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, μετά από πολλά χρόνια ως θεατρικός ηθοποιός στη Γαλλία. Κατοικεί μόνιμα στο Παρίσι όπου και γεννήθηκε, ενώ κατά την περίοδο 2005-2010 διετέλεσε διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

 Εκτός από την γαλλική γλώσσα μιλάει άπταιστα ελληνικά και αγγλικά, καθώς γνωρίζει επίσης ισπανικά, γερμανικά και ιταλικά. Είναι ιδιαίτερα γνωστός στη Γαλλία, Ελλάδα και Ισπανία, λόγω των συμμετοχών του σε ταινίες που σημείωσαν εισπρακτική επιτυχία στις χώρες αυτές και ως αποδέκτης των τοπικών βραβείων της κάθε χώρας, ενώ έχει συμμετάσχει και σε αμερικανικές παραγωγές, όπως το Χριστόφορος Κολόμβος: Η ανακάλυψη της Αμερικής το 1992, και το Απόδραση από το Λος Άντζελες το 1996. Ιδιαίτερα γνωστός στο ελληνικό κοινό έγινε μέσω του πρωταγωνιστικού ρόλου που είχε στην ταινία Πολίτικη κουζίνα το 2003, η οποία απέσπασε πολλά βραβεία και διακρίσεις, ενώ είχε προηγηθεί η επίσης επιτυχημένη Το τάμα το 2001, για την οποίαν του απονεμήθηκε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.Αργότερα ο Χωραφάς διορίστηκε πρόεδρος του φεστιβάλ, το 2005, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2010.Επέστρεψε στο γαλλικό θέατρο το 2011 σε μια μουσική διασκευή του Πίτερ Παν με τον τίτλο PAN. Disparitions, (2008), του Μπρούνο Γκαντιγιόν και Ρόμπιν Ντέιβις Alex Santana, negotiator, (2002 to 2004), του Χοσέ Πινέιρο The Red Summer, (2002), του Ζεράρ Μαρξ The Blue Bicycle, (2000), του Θιερύ Μπινίστρι Tramontane, (1998), του Χένρυ Χέλμαν Le Château des oliviers, (1993), του Νίκολας Γκέσνερ Burn your house, σε σκηνοθεσία του ιδίου PAN, της Ιρίνα Μπρουκ Η Μαχαμπχαρτα, του Ζαν Κλωντ Καριέρ, σε σκηνοθεσία Πήτερ Μπρουκ Η τρικυμία, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Πήτερ Μπρουκ Ματωμένος γάμος, του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία Τέλμο Χερέρα Αντώνιος και Κλεοπάτρα, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Φαίδρα, του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αντουάν Βιτέζ Πολύ κακό για το τίποτα, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Ζαν Λουί Θαμίν Οι δίκαιοι, του Αλμπέρ Καμύ, Albert Camus, σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Τασενκούρ Play It Again, Sam, του Γούντι Άλεν, σε σκηνοθεσία Μπομπ Χράνιτσυ Επίσημος ιστότοπος Γιώργος Χωραφάς στην IMDb Γιώργος Χωραφάς: «Με πληγώνουν όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα», της Μαρίας Λεμονιάς - Πρώτο Θέμα, 1.9.2015 Γιώργος Χωραφάς, της Βένιας Βέργιου - Αθηνόραμα, 11.10.2005 Γιώργος Χωραφάς, του Ζουμπουλάκη Γιάννη - Το Βήμα, 12.12.1999
Ευγενία ντε Μπωαρναί

Η Ευγενία ντε Μπωαρναί (Eugénie de Beauharnais, 22 Δεκεμβρίου 1808 – 1 Σεπτεμβρίου 1847) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν κόρη του Υποκόμη του Μπωαρναί και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν.

 Η Ευγενία Ορτανσία Αυγούστα Ναπολεωνή γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1808 στο Μιλάνο, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ευγένιου ντε Μπωαρναί και της Αυγούστας της Βαυαρίας. Στις 22 Μαΐου 1826 παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν στο Άιχστετ της Βαυαρίαςς. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Από το 1833 η Ευγενία και ο σύζυγός της ζούσαν στο Κάστρο Λίντιχ, κοντά στο Χέχινγκεν, αν και πέρασαν επίσης μεγάλο μέρος των καλοκαιρινών μηνών στο Κάστρο Οούγκενσμπεργκ, διατηρώντας έτσι επαφή με τη θεία της Ορτανσία και τον εξάδελφό της, τον Λουδοβίκο Ναπολέοντα. Το καλοκαίρι του 1847 ξεκίνησε θεραπεία στο Σπα του Μπάντενβαϊλερ, αλλά στο ταξίδι επιστροφής πέθανε στο ξενοδοχείο Post στο Φρόυντενσταντ την 1η Σεπτεμβρίου 1847, σε ηλικία 38 ετών. Το σώμα της είναι θαμμένο στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Χέχινγκεν και η καρδιά της, κατόπιν αιτήματος της μητέρας της, είναι θαμμένη στο Παλάτι Λόιχτενμπεργκ στο Μόναχο. Στις 22 Μαΐου 1826 παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν στο Άιχστετ της Βαυαρίας. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. 22 Δεκεμβρίου 1808 - 11 Απριλίου 1814: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Ευγενία ντε Μπωαρναί, Πριγκίπισσα της Γαλλίας 11 Απριλίου 1814 - 14 Νοεμβρίου 1817: Δεσποινίς Ευγενία ντε Μπωαρναί 14 Νοεμβρίου 1817 - 22 Μαΐου 1826: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ευγενία του Λόιχτενμπεργκ 22 Μαΐου 1826 - 13 Σεπτεμβρίου 1838: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν 13 Σεπτεμβρίου 1838 - 1 Σεπτεμβρίου 1847: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν Anton-Heinrich Buckenmaier, Michael Hakenmüller: Constantin, der letzte Fürst. Glückler, Hechingen 2005 Rudolf Marti: Eugensberg, ein Schloss und 2500 Jahre Geschichte. Huber, Frauenfeld 1997 Villa Eugenia beim Förderverein Eugenie brachte den Glanz, Deutsche Stiftung Denkmalschutz
Ντεβλέτ Χατούν

Η Ντεβλέτ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:دولت خاتون) (Τούρκικα: Devlet Hatun, ? - Ιανουάριος 1414) ήταν δωδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Μωάμεθ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ντεβλέτ δεν έγινε Βαλιντέ Χατούν του Μεχμέτ επειδή πέθανε πριν τη νίκη του που έληξε την μεσοβασιλεία.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Devlet Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Ντεβλέτ Χατούν γεννήθηκε στην Κιουτάχεια. Γέννησε τον Μεχμέτ Α' ο οποίος έγινε ο επόμενος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε τον Ιανουάριο 1414 στην Προύσα. Η Ντεβλέτ Χατούν δεν πρέπει να συγχέεται με τη Δέσποινα Χατούν που ήταν επίσης σύζυγος του Βαγιαζήτ την οποία παντρεύτηκε λίγο μετά την Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τζοβάνι Πέζαρο

Ο Τζοβάνι Πέζαρο (Ιταλικά : Giovanni Pesaro, Βενετία, 1 Σεπτεμβρίου 1589 - Βενετία, 30 Σεπτεμβρίου 1659) ήταν ο 103ος Δόγης της Βενετίας (8 Απριλίου 1658 - 30 Σεπτεμβρίου 1659). Στην εποχή του ο Μεγάλος Κρητικός Πόλεμος βρισκόταν στο αποκορύφωμα του. Ο Τζοβάνι Πέζαρο ήταν γιος του πλούσιου ευγενούς Βέττορ Πέζαρο και της Έλενας Σοράνζο.

 Η άνοδός του ήταν ταχύτατη, έγινε δουκικός σύμβουλος, μέλος στην Βενετική Γερουσία, υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας σαν πρέσβης στην Αγία Έδρα και έγινε Προκουράτωρ του Αγίου Μάρκου. Η συμπεριφορά του δεν ήταν ωστόσο ανάλογη με τα αξιώματα του, εγκατέλειψε την φρουρά στην οποία ήταν διοικητής την ίδια στιγμή που βρισκόταν αντιμέτωπος με τον εχθρό. Τα επόμενα χρόνια κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση και κατάχρηση εξουσίας, όταν κατάσχεσε την περιουσία ενός αθώου πολίτη για να την ιδιοποιηθεί. Με τον θάνατο της συζύγου του Λουκίας Μπαρμπαρίγκο ο Πέζαρο παντρεύτηκε την οικονόμο του, μια γυναίκα ευτελούς καταγωγής που ο αδελφός της είχε εξοριστεί από την Βενετία για βαριά αδικήματα. Σε πείσμα όλων των αρνητικών χαρακτηριστικών του, κατάφερε να έχει σημαίνουσα παρουσία στα πολιτικά φρώμενα της εποχής. Κατά την διάρκεια του Κρητικού Πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο πόλεμος φαινόταν χαμένος και η Βενετία ήταν έτοιμη να παραδώσει την Κρήτη, με μια χειμαρρώδη ομιλία του στο Μεγάλο Συμβούλιο έπεισε την Δημοκρατία να συνεχίσει τον πόλεμο με τους Τούρκους και δώρισε 6.000 δουκάτα από την προσωπική του περιουσία. Η πολεμοχαρής του στάση έδωσε μεγάλη φήμη με αποτέλεσμα μετά τον θάνατο του δόγη Μπερτούτσιο Βαλιέρ (29 Μαρτίου 1658) να είναι ο δημοφιλέστερος υποψήφιος για την διαδοχή του. Ο Τζοβάνι Πέζαρο εξελέγη Δόγης της Βενετίας με την πρώτη ψηφοφορία (8 Απριλίου 1658) με την πρόφαση ότι ήταν νεώτερος σε ηλικία από τους υπόλοιπους υποψηφίους και υπήρχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνει γρήγορα, σκέψη που αποδείχτηκε εσφαλμένη. Ο Πέζαρο με την άνοδό του αρρώστησε αμέσως, ενώ μισήθηκε από τον λαό της Βενετίας. Τα οικονομικά προβλήματα της Δημοκρατίας έφεραν μεγάλες δυσκολίες, το εμπόριο βρισκόταν σε κατακόρυφη πτώση και έπρεπε να φορολογήσει βαριά τους πολίτες για να συγκεντρώσει χρήματα. Ο Τζοβάνι Πέζαρο πέθανε στις 30 Σεπτεμβρίου 1659 και τάφηκε με μια μεγαλοπρεπή πομπή. Gianvittorio Signorotto : Η αίρεση της Αγίας Πελαγίας Δόγηδες της Βενετίας
Σιλδεναφίλη

Η σιλδεναφίλη (αγγλ. Sildenafil) είναι δραστική χημική ουσία, που αναπτύχθηκε ως αναστολέας της φωσφοδιεστεράσης 5 (PDE5) και η οποία πωλείται ως φάρμακο με την ονομασία Viagra, μεταξύ άλλων, κυρίως για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, καθώς επίσης και της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν είναι αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση της σεξουαλικής δυσλειτουργίας στις γυναίκες.Λαμβάνεται από το στόμα ή με ενδοφλέβια ένεση σε φλέβα. Η έναρξη είναι συνήθως εντός 20 λεπτών και διαρκεί περίπου 2 ώρες . Η ανακάλυψή της έγινε στην Ουαλία με εντελώς τυχαίο τρόπο.

 Το φάρμακο αποκαθιστά την κανονική αντίδραση στη σεξουαλική διέγερση. Ο φυσιολογικός μηχανισμός, που εξασφαλίζει στύση, είναι αδύνατος χωρίς απομόνωση του μονοξειδίου του αζώτου στα σηραγγώδη σώματα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής διέγερσης. Το ΝΟ ενεργοποιεί ένα ειδικό ένζυμο που ονομάζεται γουανυλική κυκλάση, με αποτέλεσμα την αύξηση του επιπέδου της cGMP (κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης), χαλάρωση των μυών του σηραγγώδους σώματος και αύξηση της ροής αίματος στα γεννητικά όργανα. Το βιάγκρα περιέχει την δραστική ουσία Σιλδεναφίλη – ένας ισχυρός εκλεκτικός αναστολέας της PDE5 (φωσφοδιεστεράσης τύπου 5), η οποία είναι υπεύθυνη για την διάσπαση της cGMP στα σηραγγώδη σώμα. Το φάρμακο δρα στα αγγεία του πέους, προκαλώντας την στύση. Στα αξιοσημείωτα, ότι η σιλδεναφίλη δεν χαλαρώνει τα σηραγγώδη σώματα άμεσα, αλλά χρησιμοποιεί την χαλαρωτική λειτουργία του οξειδίου του αζώτου. Είναι γνωστό ότι για μια χρήσιμη φαρμακολογική δράση του φαρμάκου είναι απαραίτητη η σεξουαλική διέγερση. Το φάρμακο είναι καλά ανεκτό σε υγιείς εθελοντές, στην περίπτωση λήψης εφάπαξ δόσης και η ποσότητα να μην υπερβαίνει τα 100 mg, δεν προκάλεσε κλινικά σημαντικές ανωμαλίες. Τα δισκία πρέπει να λαμβάνονται από το στόμα περίπου μια ώρα πριν από την προγραμματισμένη σεξουαλική πράξη. Η βέλτιστη εφάπαξ δόση για ενήλικες είναι 50mg μία φορά την ημέρα. Λαμβάνοντας υπόψη την ατομική ανεκτικότητα και την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, η δόση μπορεί να μειωθεί έως 25mg ή να αυξηθεί έως 100mg. Η μέγιστη εφάπαξ δόση είναι 100mg ανά ημέρα. Δεν απαιτείται η αλλαγή της πρότυπης δοσολογίας στους ηλικιωμένους. Αυτό το φάρμακο δεν ενδείκνυται για γυναίκες. Διεξήχθησαν πειράματα αναπαραγωγής σε κουνέλια και αρουραίους, οι μελέτες δεν αποκάλυψαν τερατογόνο δράση του Βιάγκρα. Το έμβρυο αναπτύχτηκε χωρίς παρεκκλίσεις και ανωμαλίες. Επίσης διερευνήθηκε η μορφολογία και η δραστηριότητα των σπερματοζωαρίων σε εθελοντές σε εφάπαξ δόση. Δεν διαπιστώθηκαν ανωμαλίες. Το Βιάγκρα θα πρέπει να αποθηκεύεται σε ξηρό μέρος, απρόσιτο για τα παιδιά σε θερμοκρασία που δεν υπερβαίνει τους +30 βαθμούς. Διάρκεια ζωής του είναι 2 χρόνια.
Δυναστεία των Αφσαριδών

Η δυναστεία των Αφσαριδών (περσικά: افشاریان‎) ήταν μία ιρανική δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Nαντέρ Σαχ (βασ. 1736–1747 ) τού γένους Κιρκλού, της φυλής των Τουρκομάνων Αφσάρ.

 Amanat, Abbas (1997). Pivot of the Universe: Nasir Al-Din Shah Qajar and the Iranian Monarchy, 1831-1896. I.B.Tauris. ISBN 978-1845118280. Amanat, Abbas (2017). Iran: A Modern History. Yale University Press. σελίδες 1–992. ISBN 978-0300112542. Axworthy, Michael (2006). The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant. I.B.Tauris. ISBN 978-1850437062. Fisher, William Bayne· Avery, P. (1991). The Cambridge History of Iran. 7. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521200954. Bulookbashi, Ali A.; Negahban, Farzin (2008). "Afshār". In Madelung, Wilferd; Daftary, Farhad (eds.). Encyclopaedia Islamica Online. Brill Online. ISSN 1875-9831. Oberling, P. (1984). "AFŠĀR". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume I/6: Afghanistan–Ahriman. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 582–586. ISBN 978-0-71009-095-9. Stöber, Georg (2010). "Afshār". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830. Tucker, Ernest (2012). "Afshārids". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Afsharid dynasty στο Wikimedia Commons
Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα

Ο Αλεξάντερ Σταύρε Ντρενόβα (αλβανικά: Aleksandër Stavri Drenova, 11 Απριλίου 1872 - 1947) ή αλλιώς Ασντρένι (αλβ: Asdreni) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Αλβανούς ποιητές. Ένα από τα περισσότερο αναγνωρίσιμα ποιήματά του είναι ο εθνικός ύμνος της Αλβανίας, Himni i Flamurit (Ύμνος στη σημαία).

 Γεννήθηκε στο χωριό Ντρενόβα κοντά στην Κορυτσά, και πήγαινε στο σχολείο του χωριού του. Ο πατέρας του πέθανε το 1885 όταν ήταν ακριβώς δεκατριών ετών. Την ίδια χρονιά, ο Ντρενόβα μετακόμισε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου επανασυνδέθηκε με τους αδελφούς του. Όσο βρισκόταν εκεί, εκτέθηκε στην επιρροή άλλων Αλβανών συγγραφέων και εθνικιστών που ζούσαν εξόριστοι στη Ρουμανία. Εργάστηκε ως συντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Sqipëtari (Ο Αλβανός). Μετά από μια σύντομη επιστροφή στην Αλβανία το 1914, ο Ασντρένι επέστρεψε στη Ρουμανία και συνέχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το αλβανικό εθνικό κίνημα. Επισκέφτηκε την Αλβανία πάλι το 1937, αλλά σύντομα επέστρεψε πάλι στη Ρουμανία, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1904, ο Ασντρένι δημόσιευσε την πρώτη συλλογή ενενήντα εννέα ποιημάτων του αποκαλούμενων Rreze dielli («Ηλιαχτίδες»), που αφιέρωσε στον Σκεντέρμπεη, τον εθνικό ήρωα των Αλβανών. Η δεύτερη συλλογή ενενήντα εννέα ποιημάτων του, Ëndrra e lotë («Όνειρα και δάκρυα») δημοσιεύθηκε το 1912 και αφιερώθηκε στη Βρετανίδα ανθρωπολόγο Edith Durham. Η τρίτη συλλογή του Ασντρένι, Psallme murgu («Ψαλμοί ενός καλόγερου»), δημοσιεύτηκε το 1930. Το έργο του Ασντρένι είναι σημαντικό για τη λογοτεχνία της Αλβανίας, όσο και για τον απελευθερωτικό αγώνα των Αλβανών κατά των Τούρκων. Ο Ασντρένι άσκησε κριτική ενάντια των αστών και έπαιρνε το μέρος των φτωχών στρωμάτων του λαού του. Το έργο του ήταν αρχικά ρομαντικό, ενώ αργότερα εξελίχτηκε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Rreze dielli («Ηλιαχτίδες», 1904) Ëndrra (dh)e lotë («Όνειρα και δάκρυα», 1912) Psallme murgu («Ψαλμοί ενός καλόγερου», 1930) Kambana e Krujës («Η καμπάνα της Κρούγιας», 1937) Βιογραφία και Ποιήματα του Asdreni από τον Ρόμπερτ Έλσι. έργα του ποιητή (σε αλβανικά και αγγλικά)
151 Αφθονία

Η Αφθονία (Abundantia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,24. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από τη ρωμαϊκή θεά της αφθονίας και της καλής τύχης. Το όνομα επιλέχθηκε για να υποδηλώσει τον αυξανόμενο αριθμό αστεροειδών που ανακαλύπτονταν τη δεκαετία του 1870.

 Η μέση διάμετρος της Αφθονίας είχε εκτιμηθεί σε 45,4 ± 0,9 χιλιόμετρα. Ωστόσο μια επιπρόσθηση αστέρα από τον αστεροειδή αυτόν, που παρατηρήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2017, έδειξε ότι η Αφθονία είναι πολύ μακρόστενη, με διαστάσεις περίπου 24 επί 52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της Αφθονίας είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,23. Η Αφθονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 52 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα Καμπύλη φωτός της Αφθονίας
Belau rekid

To Belau rekid (Το δικό μας Παλάου) είναι ο εθνικός ύμνος του Παλάου. Καθιερώθηκε επίσημα το 1980. Η μουσική γράφτηκε από τον Ιμεσέι Ο. Εζέκιελ και σε αυτήν προσαρμόστηκε συνδυασμός από λέξεις, προερχόμενες από διάφορους στιχουργούς.

 Belau loba klisiich er a kelulul, El dimla ngarngii ra rechuodelmei Meng mengel uoluu er a chimol beluu, El ngar cheungel a rirch lomke sang.Bo dole ketek a kerruul er a belluad, Lolab a blakelreng ma duchelreng. Belau a chotil a klengar re kid, Mebo dorurtabedul msa klisichel.Bod kai ue reke dchim lokiu a reng, E dongedmokel ra dimla koted. Lomcheliu a rengrdel ma klebkellel, Lokiu a budch ma beltikelreng.Dios mo mek ngel tengat ra Be lumam, El dimla dikesam ra rechuodelmei, Beskemam a klisicham ma llemeltam, Lorrurt a klungiolam elmo ch'rechar. Το Παλάου ξεπροβάλλει με σθένος και δύναμη, Με τους παλιούς τρόπους περιμένει κάθε στιγμή. Μια χώρα, σίγουρη, ασφαλής, μια κυβέρνηση Κάτω από το λαμπερό, απαλό, κινούμενο φως στέκει. Ας κτίσουμε τον προστατευτικό φράκτη για την οικονομία μας Με θάρρος, πίστη και εργατικότητα Η ζωή μας είναι αγκυροβολημένη στο Παλάου, τη χώρα μας Εμείς προστατεύουμε με τη δύναμή μας ζώντας και πεθαίνοντας.Με μια καρδιά ας ενώσουμε τα χέρια, ενωμένοι, να γίνουμε ένα Να φροντίσουμε για την πατρίδα μας...από τους προγόνους μας και έπειτα Φροντίδα για την ομόνοια, να διαφυλάξουμε τη δόξα Με ειρήνη και αγάπη και με αφοσίωση από καρδιάςΘεέ ευλόγησε τη χώρα μας, τη νησιωτική μας πατρίδα από πάντα Τη γλυκιά μας κληρονομιά από τα αρχαία χρόνια Δώσε μας σθένος και δύναμη και όλα τα καλά Ώστε να την κυβερνάμε αιώνια. Ο ύμνος σε mp3 nationalanthems.info Σελίδα για το Παλάου
Σκάλες

Οι σκάλες είναι οικοδομική κατασκευή που έχει σχεδιαστεί για την γεφύρωση μιας μεγάλης κατακόρυφης απόστασης διαιρώντας την σε μικρότερες κατακόρυφες αποστάσεις, που ονομάζονται σκαλοπάτια. Οι σκάλες μπορούν να είναι ίσιες, στρογγυλές ή να αποτελούνται από δύο ή περισσότερα ίσια κομμάτια συνδεδεμένα σε γωνίες. Ειδικοί τύποι σκάλων περιλαμβάνουν κυλιόμενες σκάλες και ανεμόσκαλες.

 Στα κτίρια, οι σκάλες είναι ένας όρος που εφαρμόζεται σε μια πλήρη ακολουθία βημάτων μεταξύ ορόφων. Μια ή περισσότερες σκάλες που οδηγούν από τον ένα όροφο σε άλλο και περιλαμβάνουν χειρολισθήρες, κιγκλιδώματα και πρόσθετα εξαρτήματα. Το κλιμακοστάσιο είναι ο χώρος που εκτείνεται κάθετα μέσα από ένα κτίριο στο οποίο τοποθετούνται σκάλες, και περιέχει τις σκάλες, παράθυρα και κατώφλια. Οι σκάλες μπορεί να είναι σε ευθεία γραμμή, οδηγώντας από τον ένα όροφο στον άλλο χωρίς στροφή ή αλλαγή στην κατεύθυνση. Μπορούν να αλλάξουν κατεύθυνση, συνήθως με δύο ευθείες που συνδέονται σε γωνιακή κλίση 90 μοιρών. Οι σκάλες μπορούν επίσης να επιστρέψουν πάνω σε τους με κλίση γωνίας 180 μοιρών σε κάθε άκρο ευθείας σχηματίζοντας μια κάθετη σκάλα που χρησιμοποιείται συνήθως σε πολυώροφα κτίρια. Παραλλαγές των γεωμετρικών σκαλοπατιών μπορούν να σχηματιστούν από κυκλικές, ελλειπτικές και ακανόνιστες κατασκευές. Οι σκάλες μπορεί να είναι ένα απαιτούμενο στοιχείο εξόδου από τις κατασκευές και τα κτίρια. Παρέχονται επίσης σκάλες για την ευκολία πρόσβασης στα δάπεδα, τις στέγες, τα επίπεδα και τις επιφάνειες πεζοπορίας που δεν είναι προσβάσιμες με άλλα μέσα.
Δεκέλεια Κύπρου

Η Δεκέλεια είναι περιοχή της Κύπρου, στην Επαρχία Λάρνακας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, ανάμεσα στις πόλεις της Λάρνακας και της κατεχόμενης Αμμοχώστου. Η περιοχή της Δεκέλειας είναι κυρίως γνωστή για την Βρετανική στρατιωτική βάση που βρίσκεται εκεί, μία από τις δύο βάσεις στην Κύπρο (μαζί με εκείνην της βάσης Ακρωτηρίου).

 Το 1960 με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και Λονδίνου έγινε η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους της Κύπρου, η οποία ως τότε ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας. Στις συνθήκες αυτές δυο περιοχές, η Δεκέλεια και το Ακρωτήρι, εξαιρέθηκαν ρητά από την ανεξαρτησία και δεν συμπεριλήφθηκαν στο νέο κράτος. Έτσι εξακολουθούν να αποτελούν βρετανικό έδαφος. Η Αγγλία τις ήθελε λόγω της γεωστρατηγικής τους θέσης (κοντά στη Μέση Ανατολή) κυρίως για στρατιωτικές βάσεις, εν τούτοις διατηρεί σ' αυτές και πολιτικά δικαστήρια και πολιτική αστυνομία.
Κάρολος Ιωσήφ Βοναπάρτης

Ο Κάρολος Ιωσήφ Βοναπάρτης (Charles Joseph Bonaparte, 9 Ιουνίου 1851 - 28 Ιουνίου 1921) ήταν Αμερικανός πολιτικός που διετέλεσε υπουργός Ναυτικών (1905 - 1906) καθώς και Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ (1906 - 1909) στην κυβέρνηση Θεόδωρου Ρούζβελτ.

 Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1851 στην Βαλτιμόρη και ήταν γιος του Ζερόμ-Ναπολέοντα, γενάρχη του αμερικανικού κλάδου της οικογένειας Βοναπάρτη. Παππούς του ήταν ο Ιερώνυμος Βοναπάρτης, νεότερος αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη και βασιλιάς της Βεστφαλίας. Ο αμερικανικός κλάδος δεν θεωρείται μέρος της δυναστείας των Βοναπάρτη, γι'αυτό και ποτέ τα μέλη του δεν χρησιμοποίησαν τους σχετικούς τίτλους. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Την 1η Ιουλίου 1905 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Θεόδωρου Ρούζβελτ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 16 Δεκεμβρίου 1906, οπότε και διορίστηκε Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ. Στην τελευταία θέση παρέμεινε μέχρι και τον Μάρτιο του 1909. Ως Γενικός Εισαγγελέας ίδρυσε το Γραφείο Ερευνών, που το 1935 μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον επέδειξε για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών. Απεβίωσε στην Βαλτιμόρη στις 28 Ιουνίου 1921. Ήταν νυμφευμένος και δεν είχε παιδιά.