IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μωρίς Γκατσονίδης

Ο Μωρίς Μάους Γκατσονίδης (ολλανδικά: Maurice Maus Gatsonides, 14 Φεβρουαρίου 1911 Γκομπόνγκ, Ιάβα – 29 Νοεμβρίου 1998, Χέεμστεντε, Ολλανδία) ήταν Ολλανδός οδηγός αγώνων ταχύτητας, σχεδιαστής αυτοκινήτων, και εφευρέτης της πρώτης κάμερας παρακολούθησης ταχύτητας αυτοκινήτων οι οποίες αργότερα έγιναν γνωστές ως Gatso.

 Γεννήθηκε στην Ιάβα των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών -σημερινή Ινδονησία-, με τον πατέρα του να είναι Ολλανδός διπλωμάτης ελληνικής καταγωγής και αντικυβερνήτης της περιοχής, ενώ η μητέρα του Ινδονήσια. Μεγαλώνοντας είχε έντονο ενδιαφέρον για τους αγώνες ταχύτητας με αυτοκίνητα και πειραματιζόμενος με τις γνώσεις μηχανικής που διέθετε δημιούργησε μια κάμερα για την μέτρηση της ταχύτητας του κατά τις δοκιμές του αυτοκινήτου του. Καθώς εκδηλώθηκε ευρύτερο ενδιαφέρον για την κατασκευή αυτή, ίδρυσε την εταιρεία Gatsometer BV στην Ολλανδία το 1958 και άρχισε το εμπόριο των συσκευών αυτών, γνωστών ως Gatso, οι οποίες πλέον χρησιμοποιούνται διεθνώς. Το 1949 κατασκεύασε το δικό του όχημα προσδίδοντας του αεροδυναμικό σχεδιασμό, με τον τίτλο Gatso1500. Κατά την επίδειξη του το αυτοκίνητο είχε πολύ θετικό σχολιασμό, ωστόσο το πούλησε αργότερα για να καλύψει κάποια χρέη που είχε. Κατά την ενασχόληση του ως οδηγός αγώνων ταχύτητας, κέρδισε την πρώτη θέση στο ράλλυ του Μόντε Κάρλο το 1953 οδηγώντας ένα Ford Zephyr. (Αγγλικά) Company history at RitzSite (Αγγλικά) Gatso sportscars
Γιάννης Μπέζος

Ο Γιάννης Μπέζος (Αθήνα, 10 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και τραγουδιστής. Έχει συμμετάσχει σε σειρά παραστάσεων στη τηλεόραση και το θέατρο, κυρίως ως κωμικός. Έχει, επιπλέον, πραγματοποιήσει και εννέα κινηματογραφικές εμφανίσεις και θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες ηθοποιούς.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην περιοχή του Φιλοπάππου. Η καταγωγή του είναι από το Κεραστάρι Αρκαδίας.Εκείνος που τον ανακάλυψε πρώτος ήταν ο Θύμιος Καρακατσάνης, όταν ξεχώρισε το ταλέντο του κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης στο θέατρο "Σμαρούλα". Αρχικά, στο θέατρο συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το όνομά του ωστόσο απέκτησε τη σημερινή του αίγλη χάρη σε μία σειρά από σημαντικές τηλεοπτικές επιτυχίες: «Οι Απαράδεκτοι» (1991-1992, 1992-1993), «Της Ελλάδος τα παιδιά» (1993-1995), «Εκείνες κι εγώ» (1996-1998), «Bίος Ανθόσπαρτος» (1998-1999), «Άκρως οικογενειακόν» (2001-2003), «Ευτυχισμένοι μαζί» (2007-2009), «Ο γάμος της κόρης μου» (2010) και η «Κλινική Περίπτωση» (2011). Σε πολλές από τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί, έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Μορφονιό, με τον οποίο είναι και στενοί φίλοι, ενώ κάποιες από αυτές τις έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος. Επίσης, έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις τη δεκαετία του 1980 και μεγάλες επιτυχίες αρχαίων παραστάσεων, όπως οι «Βάτραχοι» και η «Λυσιστράτη». Το Μάρτιο του 2009 έκανε πρεμιέρα στο θέατρο "Παλλάς" η θεατρική υπερπαραγωγή «Το κλουβί με τις τρελές», ένα διάσημο γαλλικό μιούζικαλ του Ζαν Πουαρέ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου και Σταμάτη Φασουλή.Ο Μπέζος διακρίνεται επίσης και για την φωνητική του ικανότητα, την οποία συχνά επιδεικνύει υποδυόμενος τους ρόλους του. Ως αποτέλεσμα πραγματοποίησε μουσικές παραστάσεις, περιοδικές συνεργασίες και δισκογραφικές συμμετοχές (σε δίσκους του Γιώργου Χατζηνάσιου, του Νότη Μαυρουδή και του Θάνου Μικρούτσικου). Έχει δανείσει τη φωνή του στον Μάννι, στις 5 ταινίες Η Εποχή των Παγετώνων. Είναι παντρεμένος από το 1987 με την ηθοποιό Ναταλία Τσαλίκη, με την οποία είναι μαζί από το 1984. Έχουν αποκτήσει μία κόρη, την επίσης ηθοποιό Ηρώ Μπέζου (γενν. 1988). Επίσης, έχει εκφράσει πολλές φορές δημοσίως τις πολιτικές του θέσεις. Πιο συγκεκριμένα, στις διπλές εκλογές του 2012 ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με τη Δημοκρατική Αριστερά σε μη εκλόγιμη θέση. Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 2013 ήταν ένας από τους υπογράφοντες υπέρ της Πρωτοβουλίας για τη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη ή αλλιώς Πρωτοβουλίας των 58. Γιάννης Μπέζος, βιογραφικό και προσωπικές αρθρογραφίες του ηθοποιού στον ιστότοπο Aixmi.gr
Όρια (Ιταλία)

Η Όρια (ιταλικά: Oria, αρχαία ελληνικά: Ὑρία ή Οὐρία) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 14.550 κατοίκους. Βρίσκεται ανατολικά του Τάραντα και νοτιοδυτικά του Μπρίντιζι.

 Η περιοχή κατοικείται από την νεολιθική εποχή. Κατά την αρχαιότητα στη θέση βρισκόταν η πόλη Ύρια ή Ουρία, η οποία ήταν η κύρια πόλη των Μεσσαπίων ή Σαλεντίνων και έδρα του τοπικού άρχοντα. Γύρω από την πόλη σώζονται πολλές νεκροπόλεις που χρονολογούνται από τον 10ο με 9ο αιώνα π.Χ. έως τον 3ο αιώνα μ.Χ.. Η Αππία Οδός διερχόταν κοντά από την πόλη.Μετά την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Γότθων, των Βυζαντινών και των Λομβαρδών, και λεηλατήθηκε πολλές φορές από τους Σαρακηνούς. Καθώς το Μπρίντιζι είχε καταστραφεί από τις πολλαπλές επιδρομές, η επισκοπική έδρα μεταφέρθηκε το 9ο αιώνα στην Όρια. Στις αρχές του 11ου αιώνα η Όρια κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς, οι οποίοι περιτείχισαν την πόλη. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σουαβίας επέκτεινε το κάστρο το 1227-1233. Κοντά στην κορυφή της παλιάς πόλης βρίσκεται ο καθεδρικός. Ο καθεδρικός κτίστηκε στην θέση προηγούμενου ναού του 18ου αιώνα και είναι ρωμανικού ρυθμού. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Παλάτσο ντελ Σεντίλε. Το κάστρο είναι τριγωνικού σχήματος και σήμερα στεγάζει το αρχαιολογικό μουσείο. Λορχ Μενκίνια Σαρτεάνο Νόβολι Ιστοσελίδα του δήμου
Δημογραφική μεταβατικότητα

Η Δημογραφική μεταβατικότητα - ΔΜ, (Demographic transition - DT ή DTM), αποτελεί μία δημογραφική θεωρία συσχετισμού της αυξομείωσης ενός πληθυσμού με την βιομηχανοποίηση και την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Η θεωρία αυτή ως μοντέλο, αναπτύχθηκε το 1929 από τον Αμερικανό δημογράφο Γουόρεν Τόμσον (1887 -1973) βασιζόμενος σε δημογραφικές έρευνες του εγγύς παρελθόντος, των δύο τελευταίων αιώνων. Αν και η θεωρία αυτή είχε πολλούς υποστηρικτές εντούτοις σήμερα αμφισβητείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της.

 Κατά τη θεωρία (μοντέλο) της ΔΜ τα ποσοστά γεννήσεων και θανάτων ενός πληθυσμού σχετίζονται άμεσα από το στάδιο της βιομηχανοποίησης και της οικονομικής ανάπτυξης. Καθώς βιομηχανοποιείται ένα έθνος (χώρα), ο πληθυσμός περνά από μια σειρά μεταβολών, αρχίζοντας από τη μείωση της θνησιμότητας (βρεφών και ενηλίκων) που αργότερα ακολουθείται από περιορισμό των γεννήσεων. Το δε χρονικό διάστημα μεταξύ της μείωσης των θανάτων και των γεννήσεων δημιουργεί, ως είναι φυσικό, μια ταχεία ανάπτυξη του πληθυσμού, που παρατηρείται στα αναπτυσσόμενα έθνη. Στα δε ανεπτυγμένα έθνη τα ποσοστά γεννήσεων και θανάτων φέρονται να εξισώνονται δημιουργώντας έτσι μια σταθερή πληθυσμιακή δομή. Η εν λόγω θεωρία αναπτύσσεται σε τέσσερα ή πέντε στάδια μεταβολών ξεκινώντας από ισορροπία μεταβολών, με υψηλή γεννητικότητα και θνησιμότητα), καταλήγοντας επίσης σε ισορροπία (με χαμηλά όμως αντίστοιχα ποσοστά). "Λεξικό Βιολογίας Collins" - Εκδόσεις Ι. Φλώρος - Αθήνα. σ.284
Αγόρι δαγκωμένο από σαύρα

Το Αγόρι δαγκωμένο από σαύρα ( Ιταλικά : Ragazzo morso da un ramarro ) είναι ένας πίνακας του Ιταλού μπαρόκ ζωγράφου Καραβάτζο . Υπάρχει σε δύο εκδόσεις, και οι δύο αυθεντικά έργα του Καραβάτζο, το ένα στο Fondazione Roberto Longhi στη Φλωρεντία, το άλλο στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου .

 Όπως με όλα τα αρχικά έργα του Καραβάτζο, η ταυτότητα του μοντέλου συζητιέται μέχρι και σήμερα. Η κύρια θεωρία είναι ότι το μοντέλο ήταν ο Μάριο Μιννίτι, σύντροφος του Καραβάτζο και μοντέλο για πολλούς άλλους πίνακες της περιόδου. Τα σγουρά σκούρα μαλλιά και ζουμερά χείλη είναι χαρακτηριστικά του μοντέλου, αλλά σε άλλα έργα όπως το Αγόρι με καλάθι φρούτων ο Μάριο φαίνεται λιγότερο θηλυφανής. Αντίθετα, ο Μάικλ Φριντ πρότεινε ότι ο πίνακας είναι μια μεταμφιεσμένη αυτοπροσωπογραφία του Καραβάτζο. Ο Φριντ υποστηρίζει ότι τα χέρια του ατόμου - το ένα απλωμένο, το άλλο προς τα πάνω - βρίσκονται σε παρόμοια θέση με εκείνα ενός ζωγράφου που κρατάει μια παλέτα ενώ ζωγραφίζει. Το Αγόρι Δαγκωμένο από Σαύρα είναι ένα έργο που έχει δημιουργήσει πολύ συζήτηση, ειδικά μεταξύ εκείνων που ενδιαφέρονται για queer μελέτες, επειδή απεικονίζει έναν ανδρόγυνο νέο που αντιδρά σττο δάγκωμα μιας σαύρας με θηλυπρεπή τρόπο. Ο ομοερωτισμός του έργου ενισχύεται από τα ζουμερά χείλη, τον απαλό ώμο όπου αποκαλύπτεται από το πεσμένο ύφασμα και το τριαντάφυλλο πίσω από το αυτί, λουλούδι της Αφροδίτης και επομένως σύμβολο του ρομαντικού δελεασμού. Η ερωτική επίπτωση των κερασιών στο τραπέζι, γνωστό της εποχής σύμβολο της κεφαλής του φαλλού, και το γεγονός ότι το μεσαίο δάχτυλο του αγοριού είναι το δαγκωμένο δεν χρειάζεται καμία εξήγηση.Η σαύρα έχει συχνά την έννοια του φαλλού σε ρωμαϊκά ποηματα όπως και στο απόσπασμα του Μαρτιάλη όπου θεωρείτε έμπνευση για τον πίνακα : "Ad te reptani, puer insidiose, lacertae Parce: cupit digitis illa perire tuis (Δείξε έλεος σε αυτήν τη σαύρα που σέρνεται προς εσένα, ύπουλο αγόρι / θέλει να πεθάνει ανάμεσα στα δάχτυλά σου)". Ότι το αγόρι δαγκώνεται από το ερπετό μεταδίδει το μήνυμα ότι η ευχαρίστηση έχει και την τιμή της και ότι απροσδόκητοι κίνδυνοι κρύβονται πίσω από ελκυστικές καταστάσεις. Ύστερα το γιασεμί που περιλαμβάνεται στον πίνακα είναι ένα σύμβολο σύνεσης και προσοχής. Από μια άλλη οπτική τα στοιχεία του πίνακα θεωρούνται και ως αναφορές στις πέντε αισθήσεις. Έτσι, για παράδειγμα, τα λουλούδια σχετίζονται με τη μυρωδιά, το δάγκωμα της σαύρας στο άγγιγμα, τα κεράσια στη γεύση, η κραυγή του αγοριού στην ακοή και η αντανάκλαση του γυάλινου βάζου στην όραση.
Πρωθυπουργός της Λιθουανίας

Ο Πρωθυπουργός της Λιθουανίας (λιθουανικά: Ministras Pirmininkas δηλαδή Υπουργός-Πρόεδρος) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Λιθουανίας. Ο πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της χώρας και διορίζεται από τον Πρόεδρο με τη σύμφωνη γνώμη του λιθουανικού κοινοβουλίου, του Σέιμας. Το σύγχρονο αξίωμα του πρωθυπουργού ιδρύθηκε το 1990, κατά τη διάρκεια της αναταραχής κατά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αν και ο επίσημος τίτλος έως τις 25 Νοεμβρίου 1992 ήταν «Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών». Ιστορικά, ο τίτλος του πρωθυπουργού είχε χρησιμοποιηθεί επίσης μεταξύ του 1918 και του 1940 κατά τη διάρκεια της πρώτης Δημοκρατίας της Λιθουανίας, η οποία υπήρξε από την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέχρι την προσάρτηση της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση.

 Έπειτα από το τελεσίγραφο του 1940, οι δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης εισέβαλαν στη Λιθουανία, αναγκάζοντας τον Αντάνας Σμέτονα να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Αντάνας Μέρκις, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του υπηρεσιακού προέδρου σύμφωνα με το σύνταγμα, ανακοίνωσε επίσημα ότι ενέλαβε την προεδρία σε μόνιμη βάση και διόρισε τον Γιούστας Παλέκις, ο οποίος ήταν ευνοούμενος των σοβιετικών αρχών, ως πρωθυπουργό, ενόψει του σχηματισμού "λαϊκής κυβέρνησης". Σύντομα ο Μέρκις παραιτήθηκε, αφήνοντας τον Παλέκις να αναλάβει και υπηρεσιακός πρόεδρος. Η προεδρία του Μέρκις δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμη στη σύγχρονη Λιθουανία. Επίσης ο Παλέκις δεν συγκαταλέγεται στον κατάλογο των πρωθυπουργών του Μεσοπολέμου στις κυβερνητικές πηγές. Πρόεδρος του Συμβουλίου των Κομισαρίων του Λαού στη Λιθουανική ΣΣΔΜετσισλόβας Γκεντβίλας (1901-1981) (25 Αυγούστου 1940 – 2 Απριλίου 1946) (σε εξορία στη Ρωσική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1941–1944)Πρόεδροι του Συμβουλίου Υπουργών της Λιθουανικής Σ.Σ.Ρ.Μετσισλόβας Γκεντβίλας (1901-1981) (2 Απριλίου 1946 – 16 Ιανουαρίου 1956) Μοτιέγιους Σουμάουσκας (1905-1982) (16 Ιανουαρίου 1956 – 14 Απριλίου 1967) Γιουόζας Μανιούσις (1910-1987) (14 Απριλίου 1967 – 16 Ιανουαρίου 1981) Ρινγκάουντας Σονγκάιλα (1929-2019) (16 Ιανουαρίου 1981 – 18 Νοεμβρίου 1985) Βιτάουτας Σακαλάουσκας (1933-2001) (18 Νοεμβρίου 1985 – 17 Μαρτίου 1990) Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Προσωρινής ΚυβέρνησηςΓιουόζας Αμπραζεβίσιους (1903-1974) (23 Ιουνίου 1941 – 5 Αυγούστου 1941) Από τις 11 Μαρτίου 1990 έπειτα από την υιοθέτηση της Πράξης Επανίδρυσης του Κράτους της Λιθουανίας, υπηρέτησαν τα ακόλουθα πρόσωπα: Κόμματα LDDP TS / TS-LKD LLS LSDP Ανεξάρτητος
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1988-1989

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1988-89 ήταν το 30ό που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 10ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για 8η φορά στην ιστορία της τερματίζοντας τρεις βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό. Το πρωτάθλημα κρίθηκε την προτελευταία αγωνιστική σε έναν άτυπο τελικό όταν η ΑΕΚ νίκησε στο ΟΑΚΑ τον γηπεδούχο Ολυμπιακό με 1-0 με γκολ του Τάκη Καραγκιοζόπουλου. Ο αγώνας αυτός, που έκρινε ουσιαστικά τον τίτλο, στιγματίστηκε από τα πολύ σοβαρά επεισόδια μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων και οπαδών, με δεκάδες τραυματίες, πάνω από 7000 καθίσματα σπασμένα και ζημιές 30 εκατομμυρίων δραχμών.Στο πρωτάθλημα αυτό, λόγω αύξησης των ομάδων την επόμενη περίοδο (1989-90), έγιναν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν έξι συνολικά ομάδες, οι τρεις τελευταίες της Α' Εθνικής (Καλαμαριά, Διαγόρας, Εθνικός) καθώς και οι τρεις που είχαν καταλάβει τις θέσεις 4 έως 6 στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής (Βέροια, ΠΑΣ Γιάννινα, Κόρινθος). Από τους αγώνες αυτούς παρέμειναν τελικά στην κατηγορία ο Εθνικός και ο Απόλλων Καλαμαριάς ενώ υποβιβάστηκε ο Διαγόρας Ρόδου. Το πρωτάθλημα σημαδεύτηκε από υπόθεση δωροδοκίας, με εμπλεκόμενη την ομάδα του Λεβαδειακού, για την οποία ο σύλλογος τιμωρήθηκε με αφαίρεση 4 βαθμών από το πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου.

 ΑΕΚ Προπονητής: Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Κοφινάς (δεν αγωνίστηκε), Μήνου (δεν αγωνίστηκε), Οικονομόπουλος (30). Αμυντικοί: Βασιλόπουλος (20), Βολονάκης (1), Κούτουλας (28), Μανωλάς (24/4), Μαυροδήμος (5), Παπαϊωάννου (24), Πεππές (16/1), Παπακωστούλης (1), Χατζής (22), Χατζόπουλος (3). Μέσοι: Ζαρωτιάδης (1), Καραγκιοζόπουλος (3/1), Μαγγίνας (1), Οκόνσκι (30/11), Πίττας (22/2), Σαββίδης (26/7), Σαβέβσκι (17/6), Σταματής (9/1), Φαμέλης (16/1). Επιθετικοί: Γεωργιάδης (17), Δίντσικος (2), Κλόπας (7/1), Μπατάλης (10/1), Νίλσεν (10/5), Πατίκας (14/1), Χριστοδούλου (26/2). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 2 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Λόγω αύξησης των ομάδων την επόμενη περίοδο (1989-90) έγιναν μπαράζ μεταξύ της Καλαμαριάς, του Διαγόρα και του Εθνικού, από την Α΄ Εθνική και μεταξύ της Βέροιας, των Ιωαννίνων και της Κορίνθου από τη Β΄ Εθνική. Αγωνίστηκαν δηλαδή οι τρεις τελευταίες ομάδες κάθε κατηγορίας. Οι ισόβαθμοι ΟΦΗ και Λάρισα αγωνίστηκαν σε αγώνα μπαράζ για την 5η θέση, που έδινε το εισιτήριο για το Βαλκανικό Κύπελλο της επόμενης σεζόν. Τελικά όμως, την επόμενη σεζόν δεν διεξήχθη η διοργάνωση του Βαλκανικού Κυπέλλου. 4 Ιουνίου 1989, Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης: ΟΦΗ - Λάρισα 3-1. Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1988-89
Ιησούς στην έρημο

Ο Ιησούς στην έρημο (ρωσ. «Христос в пустыне») είναι πίνακας του Ρώσου καλλιτέχνη Ιβάν Κραμσκόι με θέμα την διαμονή του Χριστού στην έρημο και τον πειρασμό που άντεξε.

 Το θέμα του πειρασμού απασχολούσε τον Κραμσκόι από τις αρχές της δεκαετίας του 1860, όταν και αποτύπωσε το πρώτο σχέδιο του πίνακα. Η πρώτη έκδοση του πίνακα χρονολογείται το 1867, και απορρίφθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, λόγω του όρθιου σχήματός του. Ακολούθησε μια νέα απόδοση σε πλατύτερο σχήμα με την έρημο στο υπόβαθρο. Πελάτης του πίνακα ήταν ο Τρετυάκοφ, που πλήρωσε 6000 ρούβλια. Ο Ιησούς στην έρημο ανήκει στον κύκλο των έργων του Κραμσκόι με θέμα τον Χριστό. Χρησιμοποιεί κυρίως ψυχρά χρώματα για την απόδοση της αυγής. Ο Ιησούς παρουσιάζεται σκεπτικός, ενώ είναι ντυμένος με μελανό και ερυθρό μανδύα. Ο πίνακας έτυχε ευρείας αναγνώρισης και φιλοξενήθηκε στην δεύτερη έκθεση των Πιριντβίζνικι το 1873.
Αλφόνσος Σάντσες του Αλμπουκέρκε

Ο Αλφόνσος-Σάντσες (Πορτογαλική γλώσσα : "Afonso Sanches", 1289-1329) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν κύριος τού Αλμπουκέρκε και της Σέρβα. Γεννημένος στην Πορτογαλία ο Αλφόνσος-Σάντσες ήταν νόθος γιος τού Ντενίς της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Αλντόνσα Ροντρίγκες Τάλα. Ο ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας εναντίον του οποίου εξεγέρθηκε και βρέθηκε σε εμφύλια σύγκρουση.

 Ο Αλφόνσος-Σάντσες νυμφεύτηκε την Τερέσα Μαρτίνς Τέγιο, κόρη του Ιωάννη-Αλφόνσου 1ου κόμη τού Μπάρσελος και της Τερέζας Σάντσες από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα (νόθης κόρης τού Σάντσο Δ΄ της Καστίλης). Γιος τους ήταν ο: Ιωάννης Αλφόνσος (1304-1354), 6ος κύριος τού Αλμπουκέρκε. Ο Αλφόνσος-Σάντσες και η σύζυγος του ίδρυσαν τη μονή της Σάντα Κλάρα στη Βίλα ντο Κόνντε, όπου και οι δύο ετάφησαν. Braamcamp Freire, Anselmo (1927). Brasões da Sala de Sintra, Livro Segundo (in Portuguese). Coimbra: Imprenta da Universidade. OCLC 794223590. Sotto Mayor Pizarro, José Augusto (1997). Linhagens Medievais Portuguesas: Genealogias e Estratégias (1279-1325) (in Portuguese). Oporto: Thesis, published by author. Sotto Mayor Pizarro, José Augusto P. (1987). Os Patronos do Mosteiro de Grijo: Evolução e Estrutura da Familia Nobre Séculos XI a XIV (in Portuguese). Oporto.
Σημαία της Κάτω Σαξονίας

Η σημαία του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας είναι σχεδόν ίδια με την ομοσπονδιακή σημαία, με τη διαφορά ότι συμπεριλαμβάνει στο κέντρο το οικόσημο του κρατιδίου. Οι διαστάσεις της κρατικής και πολιτικής σημαίας είναι 2:3. Καθιερώθηκε στις 13 Απριλίου του 1951.

 Η σημαία είναι ίδια ακριβώς με τη σημαία της Γερμανίας, (με χρώματα το μαύρο, το κόκκινο και το χρυσό), με τη διαφορά ότι φέρει στο κέντρο της το οικόσημο του κρατιδίου, δηλαδή θυρεό ερυθρού πεδίου με ίππο αργυρό σε στάση εφορμώντος. Η κρατική σημαία, όταν χρησιμοποιείται στη θάλασσα, έχει τριγωνικές τις άκρες από δεξιά. Η ίδια χρησιμοποιείται επίσης στα οχήματα αξιωματούχων. Με την ίδρυση της Κάτω Σαξονίας το 1946 με συγχώνευση των κρατιδίων του Μπράουνσβαϊγκ (Braunschweig), του Όλντενμπουργκ (Oldenburg), του Σάουμπουργκ-Λίππε και του Αννόβερου, παρουσιάστηκε πρόβλημα στο να βρεθεί κάποια σημαία δεδομένης της ιστορίας όλων των πρώην εδαφών. Μια ανεπίσημη σημαία παρουσιάστηκε γύρω στα 1948 και ήταν δίχρωμη (κόκκινη και λευκή) με το οικόσημο στο κέντρο. Επίσης η σημαία του πρώτου τοπικού πρωθυπουργού ήταν κόκκινη με το λευκό άλογο στο κέντρο. Το άλογο παριστανόταν να τρέχει. Τελικά, το 1951 η σημαία έλαβε τη σημερινή της μορφή. Επίσημος ιστότοπος του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας H σημαία του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας στις Σημαίες του Κόσμου. Έμβλημα της Κάτω Σαξονίας
Μπορνίτο ντε Σόουζα

Ο Μπορνίτο ντε Σόουζα (Bornito de Sousa Baltazar Diogo, γενν. 23 Ιουλίου 1953) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα, ο οποίος ήταν υποψήφιος αντιπρόεδρος με το MPLA στις γενικές εκλογές του 2017 μαζί με τον Ζοάο Λουρένσο και μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης από το 2010. Ορκίστηκε επίσημα ως αντιπρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2017.

 Ο ντε Σόουζα γεννήθηκε στον δήμο Κέσουα (Quéssua), γιος του δασκάλου και μεταφραστή Ζομπ Μπαλτάζαρ Ντιόγκο (Job Baltazar Diogo), ο οποίος κάποτε είχε φυλακιστεί από το πορτογαλικό καθεστώς. Μητέρα του ήταν η οικοκυρά Καταρίνα Μανουέλ Σιμάου Μπέντου Κατίκα (Catarina Manuel Simão Bento "Katika").Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο "Amor e Alegria" στην αποστολή Μεθοδιστών της Κέσουα στο Μαλάντζε και στο Ενωμένο Εκκλησιαστικό Σχολείο των Μεθοδιστών στη Λουάντα. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα στο Εθνικό Λύκειο Σαλβαδόρ Κορέια ντε Σα ε Μπενεβίντες στη Λουάντα. Απέκτησε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο Αγκοστίνιο Νέτο και επιστημονικό πτυχίο από την Ανωτέρα Σχολή του Παρτίντο (Escola Superior do Partido). Ξεκίνησε την πολεμική του δράση στους κόλπους του MPLA το 1969, σε ηλικία 16 ετών, έχοντας επηρεαστεί από τα γεγονότα στο γειτονικό Κονγκό, τη σύλληψη του πατέρα του Ζομπ και του θείου του από την πλευρά της μητέρας του, Δρα Λουίς Μικόλο. Φυλακίστηκε στις φυλακές του Αγίου Παύλου στη Λουάντα και στο Σάο Νικολάου (σημερινό Πράσινο Ακρωτήρι) από τον Ιανουάριο του 1971 ως τον Μάιο του 1974. Απελευθερώθηκε μαζί με τον αδερφό του, έπειτα από την Επανάσταση των γαριφάλων. Η σταδιοδρομία του στα κοινά άρχισε με τον διορισμό του ως εθνικού γραμματέα στη νεολαία του MPLA (JMPLA). Το 1976 έγινε πολιτικός επίτροπος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ανγκόλας.Ήταν επίσης πρόεδρος της Συνταγματικής Επιτροπής της Εθνοσυνέλευσης, που ήταν αρμόδια για την εκπόνηση του συντάγματος του 2010. Έγινε και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του MPLA Parliamentary Group ως τον Φεβρουάριο του 2010, οπότε διορίστηκε υπουργός Διοίκησης Εδαφών. Έπειτα από τις εκλογές του 2012 επαναδιορίστηκε στο αξίωμα την 1η Οκτωβρίου 2012. Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Ζοζέ Ροντρίγκες Φερέιρα Ντιόγκο (Maria José Rodrigues Ferreira Diogo) και έχει 4 κόρες.
Μπεάτα Πένκσα

Η Μπεάτα Άννα Πένκσα (πολωνικά: Beata Anna Pęksa) είναι Πολωνή διπλωμάτης, η οποία από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2020 υπηρέτησε ως πρέσβειρα στο Ιράκ.

 Η Πένκσα αποφοίτησε από την σχολή δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Σπούδαζε επίσης ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και εφαρμοσμένη κοινωνική ψυχολογία.Το 1991, ξεκίνησε την καριέρα της ως δημόσια υπάλληλος, όπου εντάχθηκε στο νεοσύστατο Γραφείο Εθνικής Ασφάλειας. Ήταν υπεύθυνη για θέματα διεθνούς ασφάλειας. Από το 1996 εργάζεται στο Τμήμα Πολιτικής Ασφαλείας του Υπουργείου Εξωτερικών. Έγινε επικεφαλής της μονάδας του ΝΑΤΟ και του ΔΕΕ και το 1999, έτος διεύρυνσης του ΝΑΤΟ, αναπληρώτρια διευθύντρια. Μεταξύ 2002 και 2007 ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στη Μόνιμη Αποστολή της Δημοκρατίας της Πολωνίας στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη. Μεταξύ των καθηκόντων της ήταν θέματα ειρηνευτικών επιχειρήσεων. Ήταν αντιπρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής για τις Ειρηνευτικές Επιχειρήσεις. Στη συνέχεια, επέστρεψε στο Τμήμα Πολιτικής Ασφαλείας ως ειδικός στην ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Το 2008, η Πένκσα διορίστηκε εκπρόσωπος της Πολωνίας στην Επιτροπή Πολιτικής Ασφαλείας της ΕΕ στις Βρυξέλλες.Μεταξύ 2013 και 2014 ήταν Πληρεξούσιος του Υπουργού Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης. Το 2016 έγινε αναπληρώτρια διευθύντρια και την ίδια χρονιά διευθύντρια του Τμήματος Πολιτικής Ασφαλείας. Ήταν ένα από τα πρόσωπα που ήταν υπεύθυνα για τη διοργάνωση της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία. Τον Ιανουάριο του 2018, διορίστηκε πρέσβειρα της Πολωνίας στο Ιράκ, ολοκληρώνοντας τη θητεία της στις 31 Μαρτίου 2020.Το 2012 της απονεμήθηκε ο Αργυρός Σταυρός της Αξίας. Εκτός από τα πολωνικά, η Πένκσα μιλάει αγγλικά, ρωσικά, γαλλικά και αραβικά.
1628 Στρόμπελ

Ο Στρόμπελ (Strobel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,063. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Βίλυ Στρόμπελ (Willy Strobel).

 Η μέση διάμετρος του Στρόμπελ εκτιμάται σε 57,12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0532 ± 0,0030. Ο Στρόμπελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 12 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τηλεφωνία

Στις τηλεπικοινωνίες, η τηλεφωνία καλύπτει τη γενική χρήση τεχνικού εξοπλισμού για την μετάδοση φωνής, συγκεκριμένα με τη σύνδεση οποιωνδήποτε συσκευών τηλεφώνων μεταξύ τους ή με κάποιο κεντρικό σύστημα. Ο όρος προέρχεται από τον συνδυασμό των ελληνικών λέξεων: τηλε- που σημαίνει μακρυά και φωνή.

 Τα τηλέφωνα αρχικά συνδέονταν μεταξύ τους και ανά ζεύγη. Ο κάθε χρήστης (αργότερα συνδρομητής) είχε έναν πίνακα με θέσεις σύνδεσης του καλωδίου του, μία για κάθε συνδρομητή που επιθυμούσε να μιλήσει. Η εξέλιξη επήλθε με την συνεχή αύξηση των συνδρομητών και των τηλεφώνων και την εφεύρεση της τηλεφωνικής ανταλλαγής, που επέτρεπε τη σύνδεση με την κάθε τηλεφωνική συσκευή της τοπικής περιοχής. Έτσι, διαμορφώθηκε ο τοπικός βρόχος και το τηλεφώνημα. Τελικά, οι τοπικοί βρόχοι συνδέθηκαν αναμεταξύ τους, παρέχοντας τη δυνατότητα σύνδεσης και με συνδρομητές, όχι μόνον κοντινής, αλλά και μακρινής απόστασης. Τώρα, τα τηλεφωνικά δίκτυα αποτελούνται από χιλιόμετρα οπτικών ινών και επίγειων και δορυφορικών σταθμών μετάδοσης και λήψης. Με αυτό τον τρόπο η μετάδοση της φωνής γίνεται διαμέσου δικτύων υπολογιστών και χαρακτηρίζεται σαν «VoIP = Voice over Internet Protocol» δηλαδή «ΦεΔΠ = Φωνή επί διαδικτυακού πρωτοκόλλου». Άλλος τρόπος τηλεφωνίας είναι τα ασύρματα τηλεφωνικά δίκτυα όπως το δίκτυο «κινητής τηλεφωνίας». Τα δίκτυα αυτά είναι όμως επικίνδυνα για την υγεία μας και πρέπει να αποφεύγονται.
Φιλιζτέν Χανιμεφέντι

Η Φιλιζτέν Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:فیلیزتن خانم) (Τούρκικα: Filizten Hanımefendi, 1861-1862 - 1945) ήταν η ένατη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Birinci Filizten Hanım Efendi Hazretleri

 Η Φιλιζτέν γεννήθηκε το 1861 ή το 1862. Στην Κωνσταντινούπολη το όνομά της σύμφωνα με το έθιμο της οθωμανικής αυλής άλλαξε σε Φιλιζτέν. Ήταν μεσαίου ύψους, είχε ξανθά μαλλιά, ήταν λίγο παχουλή και ήταν ασύγκριτα όμορφη. Η Φιλιζτέν διορίστηκε ως Κάλφα, μετά την άνοδο του Μουράτ στο θρόνο στις 30 Μαΐου 1876, μετά την εκθρόνιση του θείου του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Αφού βασίλευσε για τρεις μήνες, καθαιρέθηκε στις 30 Αυγούστου 1876, λόγω ψυχικής αστάθειας και φυλακίστηκε στο Παλάτι Τσιραγάν. Η Φιλιζτέν επιλέχθηκε να υπηρετήσει στο Παλάτι Τσιραγάν, όπου έγινε η τελευταία σύζυγος του Μουράτ. Παντρεύτηκε τον Μουράτ μετά το 1883. Ωστόσο, η φυσική και ψυχική κατάσταση του Μουράτ είχε πλέον επιδεινωθεί και ο γάμος τους δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Έμεινε χήρα μετά το θάνατο του, το 1904, Η Φιλιζτέν κατηγόρησε την κόρη του Χατιτζέ Σουλτάν για το θάνατο του Μουράτ. Η πριγκίπισσα ενεπλάκη σε ένα μεγάλο σκάνδαλο εκείνη την εποχή, και σύμφωνα με την Φιλιζτέν, η ντροπή και ο πόνος της συμπεριφοράς της αγαπημένης του κόρης, είχαν οδηγήσει στον θάνατο του Μουράτ, ήδη βαριά άρρωστο. Μετά το θάνατο του Μουράτ, στάλθηκε στην Προύσα με τις συζύγους του Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι, Νεβντούρ Χανιμεφέντι και Ρεμσινάς Χανιμεφέντι. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1914. Στην εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Φιλιζτέν ως βοηθός της οικογένειας αποφάσισε να μείνει στην Κωνσταντινούπολη. Η Φιλιζτέν Χανιμεφέντι πέθανε το 1945 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 84/85 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, γνωστός επίσης ως Εφραίμ Φιλοθεΐτης και Αρχιμανδρίτης Εφραίμ (κατά κόσμον Ιωάννης Μωραΐτης, Βόλος, 24 Ιουνίου 1928 - Αριζόνα ΗΠΑ, 7 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ιερομόναχος, ιεραπόστολος και αρχιμανδρίτης της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

 Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1928 στον Βόλο και έλαβε το όνομα Ιωάννης. Γονείς του ήταν ο Δημήτριος και η Βικτωρία Μωραΐτη.Ο Εφραίμ εισήλθε στο Άγιον Όρος το 1947, όπου ήταν μέλος της συνοδείας του μετέπειτα Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή. Στις 13 Ιουλίου 1948, εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναστικό όνομα Εφραίμ. Όταν ο πνευματικός του δάσκαλος, Ιωσήφ ο Ησυχαστής πέθανε στις 15 Αυγούστου 1959, έγινε ο Γερόντας της Νέας Σκήτης (Σκήτη Εισοδίων της Θεοτόκου). Ο Εφραίμ ανέλαβε επικεφαλής της αδελφότητας του (που αυξήθηκε σε 80 μοναχούς το 1981) και μετακόμισε μαζί τους σε σκήτη της Προβάτας το 1968. Από την 1η Οκτωβρίου 1973, μέχρι το 1991, ο Εφραΐμ υπηρέτησε ως ηγούμενος της Μονής Φιλοθέου. Μέσα από τις προσπάθειες του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, η μοναστική ζωή αποκαταστάθηκε σε αρκετές σκήτες στο Άγιον Όρος, καθώς οι μαθητές του επάνδρωσαν, επίσης, τα μοναστήρια Φιλοθέου, Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και Καρακάλλου.Το 1979, ο Γέροντας Εφραίμ επισκέφτηκε πόλεις της Βόρειας Αμερικής και συναντήθηκε με μέλη της ελληνικής διασποράς. Αρχικά, επισκέφθηκε ενορίες στον Καναδά (Τορόντο, Βανκούβερ, Μόντρεαλ). Το επόμενο διάστημα, οι άνθρωποι πο τον είχαν γνωρίσει άρχισαν να τον καλούν στις ΗΠΑ. Παρόμοιες επισκέψεις έκανε τακτικά, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και στον Καναδά. Τελικά, ο Αρχιμανδρίτης Εφραΐμ αποφάσισε να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να θρέψει πνευματικά το αμερικανικό ποίμνιο και, κυρίως, να αναζωογονήσει την πνευματική ζωή στις ελληνικές κοινότητες της Βόρειας Αμερικής. Ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο ιεραποστολικό έργο, το οποίο βασίστηκε στη σύσταση Ορθόδοξων μοναστηριών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, οι οποίες σύντομα έγιναν πνευματικά κέντρα. Το πρώτο μοναστήρι ιδρύθηκε το 1989 (Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια). Το 1995, ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ ίδρυσε το πλέον γνωστό μοναστήρι στην Έρημο Σονόρα της Αριζόνα, προς τιμήν του Αγίου Αντώνιου του Μέγα, όπου και εγκαταστάθηκε. Συνολικά, 19 μοναστήρια ιδρύθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά ως αποτέλεσμα του έργου του.Τα Ελληνορθόδοξα μοναστήρια στη Βόρεια Αμερική που ιδρύθηκαν από τον Εφραίμ της Αριζόνα είναι: Ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ εκοιμήθη στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου (Αριζόνα), στις 7 Δεκεμβρίου 2019, σε ηλικία 91 ετών. Η Εις Κύριον Εκδημία του Γέροντος Εφραίμ - 2019 - Greek Orthodox Archdiocese of America Pravoslavie.ru St. Anthony's Monastery
Αρχαίο θέατρο Ερέτριας

Το αρχαίο θέατρο Ερέτριας βρίσκεταιστη συνοικία Θεάτρου, στον δήμο Ερέτριας του νομού Ευβοίας και ακολουθεί την τριμερή διάρθρωση των ελληνιστικών θεάτρων: κοίλο, ορχήστρα και σκηνικό οικοδόμημα.

 Από την πρώτη οικοδομική του φάση που χρονολογείται, κατά πάσαν πιθανότητα, στο τελευταίο τρίτο του 4ου αι. π.Χ. σώζονται μόνο τα θεμέλια του σκηνικού οικοδομήματος και των παρασκηνίων. Δεν έχει γίνει, μέχρι τώρα, γνωστή η κάτοψη της ορχήστρας και η διαμόρφωση του κοίλου. Η σημερινή μορφή του κοίλου και της ορχήστρας ανήκει στη δεύτερη φάση (περίπου στο 300 π.Χ.). Σε αυτή τη φάση το θέατρο έγινε μνημειώδες και με πολλές αρχιτεκτονικές και καλλιτεχνικές λεπτομέρειες. Το κοίλο του που δεν στηρίζεται στο φυσικό λόφο, αλλά σε τεχνητό ημικυκλικό ανάχωμα, ήταν χωρισμένο με δώδεκα κλίμακες σε έντεκα κερκίδες και διέθετε προεδρία για τους επισήμους. Η χωρητικότητά του ήταν 6.000 θεατές περίπου. Η κυκλική ορχήστρα του (διαμ. 22 μ.) που την περιέτρεχε ένα ημικυκλικό κανάλι ομβρίων υδάτων, συνδεδεμένο με δύο υπόγειους αγωγούς, ήταν καλυμμένη με κονίαμα και διακοσμημένη με δίχρωμα σχέδια που απεικόνιζαν κλήμα και σταφύλια. Η σκηνή, που ανήκει στον τύπο με υπερυψωμένο προσκήνιο, συνδεόταν με την ορχήστρα με ένα υπόγειο θολωτό πέρασμα το οποίο εξυπηρετούσε τη σκηνοθετική αποκάλυψη του Κάτω Κόσμου, όταν οι ανάγκες του θεατρικού έργου το απαιτούσαν. Κατά την τρίτη οικοδομική φάση, μετά το 198 π.Χ., επεκτάθηκε το σκηνικό οικοδόμημα με την προσθήκη δύο διακοσμημένων με ζωγραφικά σχέδια πτερύγων και τοποθετήθηκε ένα προστατευτικό κιγκλίδωμα στην πρώτη σειρά των εδωλίων, προκειμένου να προστατεύονται οι θεατές κατά τους αγώνες των μονομάχων που λάμβαναν χώρα στο θέατρο. Η κατάσταση διατήρησης του θεάτρου έχει ως εξής: α) διατηρείται περίπου το ένα πέμπτο του αρχικού συνόλου του κοίλου, β) το μεγαλύτερο μέρος των λίθινων εδωλίων έχει διαρπαγεί, γ) σώζονται οι κατώτεροι δόμοι από ασβεστολιθικές λιθοπλίνθους των αναλημμάτων που στήριζαν τις επιχώσεις του κοίλου στις παρόδους και του σκηνής. Σήμερα, λόγω της προχωρημένης αποσάθρωσης, η πρόσβαση στο μνημείο έχει απαγορευτεί. Παλαιότερα όμως ήταν επισκέψιμο και φιλοξενούσε θεατρικές παραστάσεις. Ροζίνα Κολώνια, Ταυτότητα Αρχαίων Θεάτρων, Κίνηση Πολιτών Διάζωμα (www.diazoma.gr) E. Fiechter, Das theater in Eretria (1937) H. P. Isler, Bericht uber die arbeiten in theater von Eretria, Antik 42 (1999) 116 H. P. Isler, Eretria XVIII, Das theater (2007) http://www.perseus.tufts.edu/hopper/artifact?name=Eretria%2C+Theater&object=Building
Αργώ

Η Αργώ κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν το πλοίο στο οποίο επιβιβάστηκαν οι Αργοναύτες με σκοπό να μεταβούν στην Κολχίδα και να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας. Πήρε το όνομα της από τον κατασκευαστή της Άργο, υιό του Φρίξου κι της Χαλκιόπης.

 Η ναυπήγηση της Αργούς έγινε, σύμφωνα με τον μύθο, μετά από αίτημα του αρχηγού της εκστρατείας Ιάσονα, από τον Άργο και τα αδέρφια του, Κυτίσουρο, Μέλανα καιΦρόντιδα. Ως τόπος της ναυπήγησης αναφέρονται οι Παγασές, θεσαλλικό επίνειο που απείχε απόσταση είκοσι σταδίων από την Ιωλκό. Ο βασιλιάς της Ιωλκού, Πελίας, πρόσταξε τον Άργο να μην καρφώσει στέρεα το πλοίο, ούτως ώστε στην πρώτη τρικυμιά να βυθιστεί. Ο Άργος, όμως, αγνόησε την εντολή του Πελία κτίζοντας ένα πλοίο άψογο, κατασκευαστικά, ενώ συμμετείχε και ο ίδιος στην εκστρατεία. Πέρα από την πλέον διαδεδομένη εκδοχή, με βάση την οποία η Αργώ ναυπηγήθηκε από το υιό του Φρίξου, η κατασκευή της αποδίδεται, επίσης, στον Άργο, ήρωα του Άργους ή και στον Άργο από τις Θεσπιές. Διασώζεται ακόμη μύθος, που φέρει ως κατασκευαστή του πλοίου τον Ηρακλή, ο οποίος επέλεξε το όνομα για να τιμήσει τον ευνοούμενο του, Άργο. Η Αργώ περιγράφεται ως το γρηγορότερο και το πλέον στέρεο σκάφος της εποχής του. Επιπλέον, ήταν εξαιρετικά ελαφρύ, ώστε να παρέχει τη δυνατότητα μεταφοράς του στη στεριά από το πλήρωμά του. Κάποιες, περισσότερο λεπτομερείς, πηγές προσδιορίζουν το μήκος του πλοίου στα 50 έως 60 μέτρα (μακρά ναυς). Κυβερνήτης του πλοίου ήταν ο Τίφυς. Αναφέρεται, επίσης, ότι η θεά Αθηνά (ή η Ήρα) τοποθέτησε στην πλώρη του ένα κλαδί από τη δωδωναία Δρυ. Αυτό είχε μαντικές ιδιότητες, μιλούσε με ανθρώπινη λαλιά και προειδοποιούσε τους Αργοναύτες για τους αναμενόμενους κινδύνους. Η χωρητικότητα του σκάφους αποτελεί ένα θέμα, στο οποίο παρατηρούνται σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των διαφόρων αφηγήσεων. Κάποιες πηγές αναφέρουν θέσεις για εξήντα κωπηλάτες, άλλες για πενήντα (πεντηκοντήρης) και άλλες για λιγότερους. Μετά το πέρας της εκστρατείας, οι Αργοναύτες αφιέρωσαν το πλοίο τους στο ναό του Ποσειδώνα στον Ισθμό. Με βάση το μύθο, η Αργώ συνδέεται και με το τέλος του Ιάσoνα. Σε μεγάλη ηλικία, ο Ιάσων, έπειτα από υπόδειξη της Μήδειας, κάθισε στην πρύμνη της Αργούς για να αναπαυθεί. Σε αυτή τη θέση βρήκε τραγικό θάνατο εξαιτίας της πτώσης ενός ιστίου (καταρτιού) του πλοίου, στο οποίο ήταν πλέον έντονα τα σημάδια του χρόνου. Η Αργώ μεταφέρθηκε αργότερα στον ουρανό και μετασχηματίσθηκε στον ομώνυμο αστερισμό. Υπήρχε, μάλιστα, μία παράδοση,πως τμήμα του πλοίου μεταφέρθηκε στη Ρώμη και εκτίθετο μέχρι το 100 μ.Χ. Ζαν Ρισπέν, "Ελληνική μυθολογία", τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, Αθήνα 1953. (επιμέλεια: Σπύρος Μαρινάτος, μετάφραση Νίκος Τετενές) Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Γιοβάννη, έκδοση 1979,τόμος 3. Εγκυκλοπαίδεια των Παιδιών, Χάρη Πάτση, 1971, τόμος 2. Αργοναυτική εκστρατεία Αργοναύτες Άργος Αργώ,μυθιστόρημα του Γ. Θεοτοκά
Μαργαρίτα της Αυστρίας, βασίλισσα της Ισπανίας

Η Μαργαρίτα της Αυστρίας (Margarete von Österreich, 25 Δεκεμβρίου 1584 - 3 Οκτωβρίου 1611) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν η σύζυγος του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας

 Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1584 στο Γκρατς και ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Β΄ της Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας. Στις 18 Απριλίου 1599 η Μαργαρίτα τον πρώτο της εξάδελφο, Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας. Το ζευγάρι ανέπτυξε έναν στοργικό και στενό δεσμό ο οποίος ενισχύθηκε περαιτέρω με τη γέννηση του πρώτου γιου του το 1605. Η αγάπη της συζύγου του ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή του Φιλίππου.Όπως και πολλές γυναίκες του οίκου των Αψβούργων, η Μαργαρίτα θεωρήθηκε πολύ έξυπνη και επιδέξια στην πολιτική. Ήταν μεγάλη προστάτιδα των τεχνών, καθώς και ένθερμη Καθολική. Η Βασίλισσα αντιτάχθηκε στις καταχρήσεις και την επιρροή του Δούκα της Λέρμα, στις υποθέσεις της κυβέρνησης.Η Μαργαρίτα πέθανε από επιπλοκές μετά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού, ινφάντη Αλφόνσου, στις 3 Οκτωβρίου 1611 σε ηλικία 26 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Το 1559 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας και μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά: την Άννα (1601 - 1666), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας. Απέκτησαν 6 παιδιά (4 θνησιγενή). την Μαρία (1 Φεβρουαρίου - 2 Φεβρουαρίου 1603). τον Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας (1605 - 1665), παντρεύτηκε (2) την Ελισάβετ της Γαλλίας. Απέκτησαν 11 παιδιά (3 θνησιγενή); και (2) την Μαριάννα της Αυστρίας. Απέκτησαν 5 παιδιά. Είχε και ένα νόθο γιο, τον Χουάν της Αυστρίας από την ερωμένη του Μαρία Καλδερόν. την Μαρία Άννα (1606 - 1646), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν 6 παιδιά (1 θνησιγενές). τον Κάρολο (1607 - 1632), δεν παντρεύτηκε ποτέ. τον Φερδινάνδο (1609 - 1641), Αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, Κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών, δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Μαργαρίτα Φραγκίσκη (1610 - 1617). τον Αλφόνσο Μαυρίκιο (1611 - 1612). 25 Δεκεμβρίου 1584 – 18 Απριλίου 1599: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Μαργαρίτα της Αυστρίας 18 Απριλίου 1599 – 3 Οκτωβρίου 1611: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας Magdalena S. Sánchez, Pious and Political Images of a Habsburg Woman at the Court of Philip III (1598–1621). in: Magdalena S. Sánchez and Alain Saint-Saëns (ed.), Spanish women in the golden age: images and realities. Greenwood Publishing Group (1996).
Γιόνας Ρένκσε

Ο Γιόνας Ρένκσε (Jonas Renkse) είναι Σουηδικής καταγωγής οργανοπαίκτης, τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός. Έχει υπάρξει συνιδρυτής στις μπάντες Katatonia , October TIdes (έχει αποχωρήσει) και Bloodbath. Στους Katatonia και στους October Tides ήταν για χρόνια ντράμερ και τραγουδιστής, μέχρι που αποφάσισε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο δεύτερο, ενώ στους Bloodbath είναι μπασίστας και κάνει και τι δεύτερες φωνές.

 Ο Γιόνας γεννήθηκε στις 19 Μαΐου του 1975 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Είχε πολύ καλή παιδική ηλικία. Οι γονείς του ήταν ιδιαίτερα υποστηρικτικοί ως προς την μουσική του ενασχόληση και βρισκόντουσαν δίπλα του σε κάθε βήμα που έκανε. Εκτός από την μουσική αγαπούσε το διάβασμα και την ζωγραφική. Η πρώτη του επαγγελματική κίνηση στο χώρο της μουσικής ήταν η απόπειρα δημιουργίας του συγκροτήματος των Katatonia το 1991, ενώ αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση των October tides το 1995 αλλά και στους Bloodbath. Έμπνευση για αυτόν αποτελούν βιβλία, ταινίες τρόμου και παλαιότεροι μουσικοί δίσκοι. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι για να συγγράψει κάτι καινούργιο είτε στίχους, είτε μουσική απομονώνεται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο υπό το φως μόνο ενός κεριού για να μην αποσπάται. Επιπλέον, έχει δηλώσει ότι οι καταθλιπτικοί στίχοι και το μελαγχολικό ύφος της κύριας μπάντας του, δηλαδή των Katatonia, τον εκφράζουν πλήρως και δεν απέχουν πολύ από τον καθημερινό Jonas. Επίσης έχει αποκαλύψει ότι λόγω της λατρείας του για το διάβασμα γράφει και ο ίδιος κάποιες μικρές ιστορίες που διαμοιράζει σε φίλους και αργότερα θα ήθελε να κάνει κάποια πιο σοβαρή δουλειά στον χώρο της συγγραφής βιβλίων. Έχει δύο παιδιά και έχει πολύ φιλική σχέση με τους τραγουδιστές Μίκαελ Όκερφελντ και Στίβεν Γουίλσον. Dance of December Souls (1993) Brave Mureder Day (1996) Discouraged Ones (1998) Tonight's Decision (1999) Last Fair Deal Gone Down (2001) Viva Emptiness (2003) The Great Cold Distance (2006) Night Is The New Day (2009) Dead End Kings (2012) Dethroned And Uncrowned (2013) The Fall Of Hearts (2016) Rain Without End (1997) Grey Dawn (1999) Breeding Death (2000) Ressurection Through Carnage (2002) Nightmares Made Flesh (2004) Unblessing The Purity (2008) The Fathomless Mastery (2008) Grand Morbid Funeral (2014)
Σχολείο δεύτερης ευκαιρίας

Το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας είναι ένα καινοτόμο δημόσιο σχολείο Εκπαίδευσης Ενηλίκων για άτομα ηλικίας άνω των 18 ετών που δεν έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση, με συνολική διάρκεια 2 εκπαιδευτικά έτη. Μετά την επιτυχή φοίτηση παρέχεται τίτλος ισότιμος με το απολυτήριο του Γυμνασίου, σύμφωνα με το (ν.2525/1997).

 Το πρόγραμμα σπουδών διαφέρει από το αντίστοιχο της τυπικής εκπαίδευσης ως προς το περιεχόμενο, τη διδακτική μεθοδολογία και την αξιολόγηση των εκπαιδευομένων. Τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας θεσμοθετήθηκαν στην Ελλάδα με το νόμο 2525/97 στο πλαίσιο που έχουν προδιαγράψει οι διακηρυγμένες αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόγραμμα των Σ.Δ.Ε. συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (Ε.Κ.Τ.) και από το Ελληνικό Δημόσιο. Το πρόγραμμα των ΣΔΕ ξεκίνησε στην Ελλάδα το 2000 με τη λειτουργία του πρώτου ΣΔΕ στο Περιστέρι, και στηρίχτηκε σε τρεις βασικές αρχές: ευέλικτο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που προσαρμόζεται στις ικανότητες και στις ανάγκες των εκπαιδευομένων εξασφαλίζοντας έτσι την ενεργό συμμετοχή τους υποστήριξή τους σε όλους τους τομείς όπου αντιμετωπίζουν δυσκολίες εκπαιδευτικό προσωπικό και συμβουλευτικές υπηρεσίες που είναι σε θέση να ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα των καθηκόντων τα οποία αναλαμβάνουνΑπό το 2000 μέχρι σήμερα έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν 76 ΣΔΕ εκ των οποίων 12 σε Καταστήματα Κράτησης και 23 τμήματα εκτός έδρας, στις 13 Περιφέρειες της χώρας. Οκτώ Σχολεία λειτουργούν μέσα σε σωφρονιστικά καταστήματα.Μία από τις καινοτομίες που περιλαμβάνονται στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας είναι οι συμβουλευτικές υπηρεσίες από έναν Σύμβουλο Σταδιοδρομίας και έναν Σύμβουλο Ψυχολόγο σε κάθε σχολείο. Μαζί με την απόκτηση βασικών προσόντων και την ανάπτυξη προσωπικών δεξιοτήτων, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη χρήση των νέων τεχνολογιών, την εκμάθηση ξένης γλώσσας και τη συμβουλευτική σε θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού, που βελτιώνουν σημαντικά τις δυνατότητες πρόσβασης στην αγορά εργασίας.
Στέφανος Χάλης

Ο Στέφανος Χάλης (περ. 1796 – 25 Ιουλίου 1822) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από το Θέρισο της Κρήτης. Ήταν ο μικρότερος αδελφός των επίσης αγωνιστών της επανάστασης, Βασιλείου και Ιωάννη.

 Ο Χάλης γεννήθηκε στο χωριό Θέρισο των Χανίων γύρω στο 1796 και ήταν ο μικρότερος γιος του Δημητρίου Χάλη, ο οποίος μερίμνησε για τη μόρφωση των τέκνων του με αποτέλεσμα τόσο ο Στέφανος, όσο και τα αδέλφια του να γίνουν αποδέκτες σημαντικής παιδείας. Συγκεκριμένα, ο Στέφανος μαθήτευσε δίπλα στους ονομαστούς λόγιους της εποχής, Ιάκωβο Μανωλέσο και Γρηγόριο Περδικάρη. Αυτή η ευρεία μόρφωση που απέκτησε, είχε ως επακόλουθο την πρόσληψή του στο υπαλληλικό προσωπικό των βρετανικών προξενείων, αρχικά στα Χανιά και στη συνέχεια στην Πάτρα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πάτρα μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της Επανάστασης επέστρεψε στην Κρήτη, όπου έδρασε ως οπλαρχηγός. Έλαβε μέρος αρχικά την 15η Ιουλίου του 1821 στη νικηφόρα μάχη του Θερίσου, ενώ στις 19 Αυγούστου του ίδιου έτους συμμετείχε στην, επίσης νικηφόρα για τους επαναστάτες, μάχη στις Αλιάκες κοντά στον κόλπο της Σούδας, όπου όμως έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια εφόδου, χτυπημένος από σφαίρα στο μέτωπο. Ο Στέφανος Χάλης μαρτυρείται επίσης ως ικανός ποιητής, τραγουδιστής και λυράρης. Μάλιστα, σύμφωνα με μια εκδοχή, φέρεται ως ο δημιουργός του γνωστού ριζίτικου τραγουδιού «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Αγνή Βλαβιανού - Αρβανίτη, Βασίλειος Χάλης - Η Επανάσταση του 1821 στην Κρήτη, 2004. Διονυσίου Α. Κοκκίνου, Η Ελληνική Επανάστασις, εκδόσεις Μέλισσα, 1974, τόμος Β'. Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1975, τόμος ΙΒ'. Εφημερίδα Πατρίς: Η περιγραφή του Καλλίνικου Κριτοβουλίδη για την αρχή της Επανάστασης.
Αχιλλέας Μπουντουβής

Ο Αχιλλέας Μπουντουβής (1932-1986), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας πολιτικός από την Ηλεία. Εξελέγη βουλευτής το 1977 και νωρίτερα ήταν διοικητής του ΟΑΕΔ. Πέθανε σε δυστύχημα στη Θεσσαλονίκη λίγες ώρες μετά την εκλογή του στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας.

 Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1932. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο. Ήταν παράγοντας του Παναθηναϊκού (γενικός αρχηγός κατά την επταετία). Από το 1974 ως το 1977 ήταν διοικητής του ΟΑΕΔ. Ήταν επίσης σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και του υπουργείου Συντονισμού. Εξελέγη βουλευτής Ηλείας το 1977 με τη Νέα Δημοκρατία και υπηρέτησε στη Βουλή ως το 1981.Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα μπροστά από το ξενοδοχείο "Μακεδονία Παλλάς" στη Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόταν για το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, σε ηλικία 54 ετών, στις 16 Φεβρουαρίου 1986. Το δυστύχημα συνέβη όταν τον παρέσυρε ένα διερχόμενο ταξί στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου, τραυματίζοντάς τον σοβαρά. Πέθανε λίγες ώρες αργότερα στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, κηδεύτηκε στις 18 Φεβρουαρίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών και άφησε έναν γιο, τον Βασίλη. Φωτογραφία του βουλευτή.
Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης

Ο Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης (αρμενικά: Սմբատ Զ Բագրատունի, "Σεμπάτ Μπαγκρατούνι", γεννηθείς προς το 670 και αποβιώσας το 726) ήταν Αρμένιος ηγεμόνας της οικογένειας των Βαγρατιδών, ο οποίος υπήρξε ηγεμόνας της Αρμενίας από το 691 έως το 711.

 Ο Σεμπάδ ήταν υιός του Βαράζ-Τιρότς Γ΄, ο οποίος σκοτώθηκε από τους Βυζαντινούς προς το 675. Μετά τον θάνατο του Ασώτιου Β΄ στη διάρκεια πολέμου εναντίον του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄, ο τελευταίος κατέλαβε τη χώρα και όρισε τον Νερσές Καμσαρακάν ως Ηγεμόνα της Αρμενίας. Ωστόσο, ο Χαλίφης Αμπντ αλ-Μαλίκ ανέκτησε λίγο αργότερα τον έλεγχο της χώρας και όρισε τον Σεμπάδ ΣΤ΄ ως Ηγεμόνα της Αρμενίας. Ο τελευταίος, προκειμένου να εκδικηθεί τον πατέρα του, προχώρησε στην εκτέλεση του συνόλου των Βυζαντινών οι οποίοι κατοικούσαν στην Αρμενία. Όμως, κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα αραβικό στράτευμα, υπό την ηγεσία του Μουχάμαντ ιμπν Μαρουάν, το οποίο λεηλάτησε τη χώρα, προκειμένου να τη θέσει εκ νέου υπό την άμεσο έλεγχο του χαλίφη. Ο αξιωματικός του, Αμπντ Αλλάχ ιμπν Χατίμ αλ-Μπαχίλι, επιθυμούσε να καταστείλει πλήρως τις αρμένικες εξεγέρσεις, σκοπό για τον οποίον και αιχμαλώτισε τους σημαντικότερους Αρμένιους εκκλησιαστικούς και πρίγκιπες, μεταξύ των οποίων και τον Σεμπάδ το 695, και τους έθεσε σε κατ'οίκον περιορισμό στη Δαμασκό. Απελευθερώθηκε το 697, ενώ υποχρεώθηκε την αμέσως επόμενη χρονιά να πολεμήσει εναντίον βυζαντινού στρατεύματος, το οποίο είχε σταλεί από τον Τιβέριο Γ΄. Η μάχη η οποία έφερε αντιμέτωπα τα στρατεύματα των Βυζαντινών και των Αρμενίων τα αποδυνάμωσε σε σημαντικό βαθμό. Στη συνέχεια, επιτέθηκε στον Μοχάμεντ ιμπν-Μερουάν, τον οποίον και νίκησε, ωστόσο ο αραβικός κίνδυνος τον υποχρέωσε να αναζητήσει τη συμμαχία των Βυζαντινών. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος Γ΄ τον όρισε ως κουροπαλάτη, ενώ ο Σεμπάδ διοίκησε την Αρμενία για λογαριασμό του Βυζαντίου. Διαπραγματεύτηκε ειρήνη με τον χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ, ωστόσο με τον θάνατο του τελευταίου και την άνοδο στην εξουσία του διαδόχου του, Αλ-Ουαλίντ, οι διωγμοί ξεκίνησαν εκ νέου. Ο Σεμπάδ συμμάχησε εκ νέου με τους Βυζαντινούς, ενώ στη συνέχεια, καθώς συμφωνήθηκε εκ νέου ειρήνη με τον Χαλίφη, αποδέχθηκε την αραβική κυριαρχία, παραιτούμενος από το αξίωμά του ως ηγεμόνας και αποσυρόμενος στα εδάφη του. Η Αρμενία στη συνέχεια διοικήθηκε από Άραβα κυβερνήτη, τον Αμπντ αλ-Αζίζ ιμπν Χατίμ αλ-Μπαχίλι. Απέκτησε αρκετούς υιούς, ωστόσο ήταν ο ανιψιός του, Ασώτιος Γ΄, αυτός ο οποίος κατέστη ισκάν (αρχηγέτης) του Οίκου των Βαγρατιδών.
Πολίνα Πόποβα

Η Πολίνα Αλεξέγεβνα Πόποβα (ρωσικά: Полина Алексеевна Попова), (γεννηθείσα στις 1 Ιουνίου 1995, στο Γεκατερίνμπουργκ) είναι μια Ρωσίδα μοντέλο και νικήτρια του εθνικού διαγωνισμού ομορφιας Miss Russia ο οποίος διεξήχθη το 2017. Η Πόποβα εκπροσώπησε τη χώρα της στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς Miss World 2017.

 Η Πολίνα Πόποβα γεννήθηκε στο Γεκατερίνμπουργκ και δουλεύει ως μοντέλο μόδας, σε περιοδικά και συμμετέχει σε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Αυτή τη στιγμή σπουδάζει στο κρατικό πανεπιστήμιο της Μόσχας, με σχέδια να γίνει δημοσιογράφος. Εκτός απο τη μητρική της γλώσσα τη ρωσική, μπορεί να μιλά άπταιστα Αγγλικά και Κινέζικα. Η Πόποβα εκπροσώπησε την περιφέρεια του Σβερντλόφσκ στο διαγωνισμο ομορφιας Miss Russia του 2017, η οποία ήταν και η πρώτη της συμμετοχή. Στέφθηκε νικήτρια, κερδίζοντας 3,000,000, ρούβλια, ενα αυτοκίνητο Hyundai Solaris, και την ευκαιρία να σπουδάσει σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο στον κόσμο που θα ήθελε. Οι επιλαχούσες του διαγωνισμού ήταν η Ξένια Αλεξάντροβα από τη Μόσχα και η Αλμπίνα Αχτσαμόβα από το Μπασκστοστάν. Η Πόποβα εκπροσώπησε τη Ρωσία στον διαγωνισμό της Miss World 2017, όπου πέρασε στην πρωτη δεκαδα του διαγωνισμού, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει τον παγκόσμιο τίτλο. Πολίνα Πόποβα στο Instagram Πολίνα Πόποβα, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
3280 Γκρετρύ

Ο Γκρετρύ (Grétry) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Φερνάν Ριγκώ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και του έδωσε το όνομα του Γαλλοβέλγου συνθέτη Αντρέ Γκρετρί.

 Η μέση διάμετρος του Γκρετρύ εκτιμάται σε 8,83 ± 0,25 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,23 ± 0,07. Ο Γκρετρύ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 34 λεπτά. Τροχιακά κ.ά. στοιχεία από το JPL