IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παλαίστρα

Η παλαίστρα ήταν η αρχαία ελληνική σχολή πάλης. Δραστηριότητες όπως η πυγμαχία και η πάλη που δε χρειάζονταν πολύ χώρο, γίνονταν εκεί. Η παλαίστρα λειτουργούσε ανεξάρτητα αλλά και σαν μέρος των δημοσίων γυμνασίων: μια παλαίστρα μπορούσε να υπάρχει χωρίς γυμνάσιο, αλλά ένα γυμνάσιο δε μπορούσε να υπάρχει χωρίς παλαίστρα.

 Η αρχιτεκτονική της παλαίστρας, αν και είχε κάποια περιθώρια, ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο, σταθερό σχέδιο. Η παλαίστρα αποτελούνταν από έναν παραλληλόγραμμο χώρο που περικλειόταν από κιονοστοιχίες με διπλανά δωμάτια. Τα δωμάτια αυτά μπορούσαν να έχουν πολλές λειτουργίες: μπάνια, χώροι παιχνιδιού (μπάλας), αποδυτήρια και αποθηκευτικοί χώροι ρούχων, χώροι συνάθροισης, παρατήρησης ή διδασκαλίας, και αποθήκες ελαίων, σκονών ή άλλου απαραίτητου αθλητικού εξοπλισμού. Ο Βιτρούβιος, στο κείμενό του Περί Αρχιτεκτονικής, αποτελεί μια σημαντική αρχαία πηγή για αυτόν τον τύπο κτίσματος και παρέχει πολλές πληροφορίες για αυτό που ονομάζει "παλαίστρα, ελληνικού τύπου". Αν και οι λεπτομέρειες των περιγραφών του δεν αντιστοιχούν πάντα στα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν, μάλλον επειδή έγραφε γύρω στο 27 π.Χ., το έργο του παρέχει σημαντική γνώση για τη γενική σχεδίαση και χρήση χώρων αυτού του τύπου. Όπως περιγράφει ο Βιτρούβιος, η παλαίστρα ήταν τετράγωνη ή παραλληλόγραμμη ως προς το σχήμα, με κιονοστοιχίες και στις τέσσερις πλευρές, που δημιουργούσαν προστώα. Το προστώο της βόρειας πλευράς της παλαίστρας ήταν διπλού βάθους ώστε να προστατεύει από τον καιρό. Μεγάλες αίθουσες (εξέδρες) χτίζονταν στις πλευρές μονού βάθους της παλαίστρας με θέσεις για αυτούς που απολάμβαναν τις διανοητικές απολαύσεις, και η πλευρά διπλού βάθους χωριζόταν σε μια περιοχή για δραστηριότητες νέων (ephebeum, εφηβαίο), μια περιοχή με χώρους για την άσκηση στην πάλη, άλμα κλπ (coryceum, κωρυκείον), ένα χώρο για τη χρήση των σκονών (conisterium, κονιστἠριον), ένα δωμάτιο για μπάνιο (λουτρόν) και μια αποθήκη για τα έλαια (elaeothesium, ελαιοθέσιον). Παραδείγματα αυτού του κτίσματος προέρχονται από δύο σημαντικές Ελληνικές πόλεις, την Ολυμπία και τους Δελφούς. Ρωμαϊκή παλαίστρα Χαλκίδας Αρχειοθετήθηκε 2020-12-01 στο Wayback Machine. Η αρχαία παλαίστρα της Λαμίας Perseus Digital Library, Ολυμπία Perseus Digital Library, Δελφοί
Μενόκκιο

Ο Ντομένικο Σκαντέλα (Domenico Scandella, 1532-1599), γνωστός και σαν Μενόκκιο, ήταν μυλωνάς από το Μοντερεάλε Βαλτσελίνα του Φρίουλι ο οποίος δικάστηκε και κάηκε στην πυρά από την Ιερά Εξέταση ως αιρετικός. Ο βίος και οι πεποιθήσεις του είναι γνωστές από τα αρχεία των ιεροεξεταστών και αποτελούν το θέμα του έργου Il formaggio e i vermi (Το τυρί και τα σκουλήκια) του Ιταλού ιστορικού Κάρλο Γκίντσμπουργκ.

 Γονείς του Μενόκκιο ήταν ο Zuane και η Menega. Εκτός από διάστημα δύο ετών που εκδιώχθηκε από το Μοντερεάλε εξαιτίας κάποιου διαπληκτισμού, έμεινε όλη του τη ζωή εκεί. Είχε μάθει γραφή και ανάγνωση και είχε διαβάσει κάποια σύγχρονά του έργα σχετικά με την θρησκεία και την ιστορία, τα οποία τον επηρέασαν και τον βοήθησαν να διαμορφώσει τις δικές του απόψεις που διέφεραν σημαντικά από το επίσημο δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας. Δικάστηκε για πρώτη φορά ως αιρετικός το 1583, ομολόγησε το 1584 και πέρασε τους επόμενους είκοσι μήνες έγκλειστος στη φυλακή της Κονκόρντια. Αποφυλακίστηκε το 1586, αφού ομολόγησε ότι μεταμέλησε. Παρέμεινε σε κατ' οίκον περιορισμό και ήταν υποχρεωμένος να φέρει σε εμφανές σημείο το σύμβολο του φλεγόμενου σταυρού σαν σύμβολο των εγκλημάτων του. Το 1589 συνελήφθη εκ νέου, ξανά κατηγορούμενος ως αιρετικός, διότι συνέχιζε να συζητά με πολλούς ανθρώπους τις απόψεις του. Το επόμενο έτος καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά. Κατά την διάρκεια της δίκης του υποστήριξε ότι η μοναδική αμαρτία ήταν να βλάψει κανείς τον γείτονά του, ενώ η βλασφημία δεν προξενούσε κακό σε κανένα πέρα από τον ίδιο τον βλάσφημο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Ιησούς ήταν υιός ανθρώπου και ότι η Μαριάμ δεν ήταν παρθένος. Επίσης ότι ο Πάπας δεν είχε εξουσία δοσμένη από τον Θεό, αλλά απλώς ήταν παράδειγμα των χαρακτηριστικών ενός καλού ανθρώπου, καθώς και ότι ο Ιησούς δεν πέθανε για να λυτρωθεί η ανθρωπότητα. Ginzburg, Carlo (1980). The Cheese and the Worms: The Cosmos of a Sixteenth-Century Miller. The Johns Hopkins University Press. Ginzburg, Carlo (1994). Το τυρί και τα σκουλήκια: Ο κόσμος ενός μυλωνά του 16ου αιώνα. Αλεξάνδρεια. ISBN 9789602210680.
Αναστάσιος Σούλης

Ο Αναστάσιος Σούλης (γενν. 8 Ιανουαρίου 1987) είναι Σουηδός ηθοποιός, ελληνικής και φινλανδικής καταγωγής. Ο πατέρας του είναι ο ελληνικής καταγωγής Γεώργιος Σούλης, ενώ η μητέρα του είναι η φινλανδικής καταγωγής Καταρίνα Νεργκ.

 2000 - Den bästa sommaren 2001 - Hem ljuva hem 2001 - Gryningsland 2002 - Alla älskar Alice 2002 - Det brinner! 2003 - Emma och Daniel: Mötet 2004 - Tre solar 2006 - Underbara älskade 2007 - Beck – Det tysta skriket 2008 - Les Grandes Personnes 2009 - Prinsessa 2009 - De halvt dolda (τηλεοπτική σειρά) 2009 - Bröllopsfotografen 2009 - Johan Falk – Gruppen för särskilda insatser 2009 - Johan Falk – Vapenbröder 2009 - Johan Falk – National Target 2010 - Maria Wern - Alla de stillsamma döda (τηλεοπτική σειρά) 2012 - Johan Falk – Spelets regler 2012 - Johan Falk – De 107 Patrioterna 2012 - Johan Falk – Alla råns moder 2012 - Johan Falk – Organizatsija Karayan 2012 - Johan Falk – Barninfiltratören 2013 - Rendez-vous à Kiruna 2013 - Crimes of Passion 2015 - En underbar jävla jul 2018 - Lykkeland (State of Happiness) [1] Αναστάσιος Σούλης στην IMDb
Κάστρο της Οκαγιάμα

Το Κάστρο της Οκαγιάμα (ιαπωνικά: 岡山城,) είναι ιαπωνικό κάστρο στην πόλη Οκαγιάμα στο νομό Οκαγιάμα της Ιαπωνίας. Ο κύριος πύργος ολοκληρώθηκε το 1597, καταστράφηκε το 1945 και ανακατασκευάστηκε από σκυρόδεμα το 1966. Δύο από τα παρατηρητήρια του κάστρου επέζησαν των βομβαρδισμών του 1945 και τώρα έχουν ανακηρυχθεί ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία από την υπηρεσία πολιτιστικών θεμάτων. Σε πλήρη αντίθεση με το λευκό Κάστρο του Χιμέτζι του γειτονικού Χιμέτζι, το Κάστρο της Οκαγιάμα έχει μαύρο εξωτερικά, χαρίζοντας του το παρατσούκλι Κάστρο Κοράκι (烏城, U-jō) ή "κάστρο του μαύρου πουλιού". (Το μαύρο κάστρο του Ματσουμότο στο Ναγκάνο είναι επίσης γνωστό ως "Κάστρο Κοράκι", αλλά στα Ιαπωνικά είναι karasu-jō.) Σήμερα, μόνο μερικά μέρη της στέγης του Κάστρου Οκαγιάμα (συμπεριλαμβανομένων των γαργκόιλ σε σχήμα ψαριού) είναι επιχρυσωμένα, αλλά πριν από τη Μάχη της Σεκιγκαχάρα το κύριο κτήμα είχε επίσης επιχρυσωμένα κεραμίδια στέγης, που του χάρισε το παρατσούκλι Χρυσό Κάστρο Κοριακιού (金烏城, Kin U-jō). Το Κάστρο της Οκαγιάμα απέχει 1,5 χιλιόμετρα ανατολικά από τον Σταθμό Οκαγιάμα.

 Το 1570, ο Ουκίτα Ναόιε σκότωσε τον άρχοντα του κάστρου Κανεμίτσου Μουνετάκα και άρχισε να αναδιαμορφώνει το κάστρο και ολοκληρώθηκε από τον γιο του Χιντείε το 1597. Τρία χρόνια αργότερα, ο Χιντείε τάχθηκε στο πλευρό της άμοιρης φυλής Τογιοτόμι στη μάχη της Σεκιγκαχάρα, συνελήφθη από τη φυλή Τοκουγκάβα και εξορίστηκε στη φυλακή του νησιού Χατσίτζο. Το κάστρο και τα γύρω φέουδα δόθηκαν στον Κομπαγιακάβα Χιντεάκι ως λάφυρα πολέμου. Ο Κομπαγιακάβα πέθανε μόλις δύο χρόνια αργότερα χωρίς να αφήσει κληρονόμο, και το κάστρο (και το φέουδο) δόθηκε στη φυλή Ικέντα, η οποία αργότερα πρόσθεσε το Κοράκου-εν ως ιδιωτικό κήπο. Το 1869 το κάστρο έγινε ιδιοκτησία του Χιόμπου-σο (Υπουργείο Πολέμου) της κυβέρνησης Μεϊτζί, ο οποίος θεώρησε τα κάστρα της εποχής των «σαμουράι» ως αρχαϊκά και περιττά. Όπως πολλά άλλα κάστρα σε όλη την Ιαπωνία, οι εξωτερικές τάφροι γεμίστηκαν και τα παλιά τείχη του κάστρου εξαφανίστηκαν σταδιακά κάτω από την πόλη. Στις 29 Ιουνίου 1945, συμμαχικά βομβαρδιστικά έκαψαν το κάστρο ολοσχερώς. Τα μόνα αρχικά κτίσματα του κάστρου, που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα είναι ο πύργος Τσουκίμι και το Νισινομάρου Νισίτε Γιαγκούρα (Δυτικός Πύργος). Οι εργασίες ανακατασκευής ξεκίνησαν το 1964 και ολοκληρώθηκαν το 1966. Το 1996 τα γαργκόιλ της ταράτσας επιχρυσώθηκαν ως μέρος των εορτασμών της 400ης επετείου. Το ανακατασκευασμένο κάστρο είναι ένα κτήριο από σκυρόδεμα με πλήρη κλιματισμό, ανελκυστήρες και πολυάριθμα εκθέματα, που τεκμηριώνουν την ιστορία του κάστρου (με μεγάλη εστίαση στην εποχή Ικέντα.) Λίγες πληροφορίες είναι διαθέσιμες στα Αγγλικά. Η πρόσβαση στο εσωτερικό ιερό είναι δωρεάν. Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχει ένας χώρος, όπου οι επισκέπτες μπορούν να κατασκευάσουν αντικείμενα από πηλό, που ονομάζονται Μπίζεν-γιάκι στο νομό Οκαγιάμα. Benesch, Oleg and Ran Zwigenberg (2019). Japan's Castles: Citadels of Modernity in War and Peace. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 374. ISBN 9781108481946. Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. ISBN 0-8048-1102-4.
Περιφερειακή Οδός Τρικάλων

Η Περιφερειακή Οδός Τρικάλων είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας στα Τρίκαλα που διασχίζει γύρω από την πόλη. Κατασκευάστηκε με σκοπό να ελαχιστοποιήσει το μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης.

 Το 1ο τμήμα της Περιφερειακής Οδούς Τρικάλων ήταν το τμήμα Κόμβος Λάρισας-Κόμβος Καρδίτσας που ολοκληρώθηκε το 1989. Έχει μήκος 2,6 χλμ. Το τμήμα από τον Κόμβο Καρδίτσας μέχρι τον Κόμβο Πύλης ξεκίνησε να κατασκευάζεται την δεκαετία του 1990 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 28 Ιουλίου 2000. Ήταν το πιο δύσκολο τμήμα μιας και έχει μήκος 5,2 χλμ. και χρειάστηκε η κατασκευή 2 γεφυρών (Ποταμού Ληθαίου, Κουμέρκη) καθώς και μίας ανισόπεδης διάβασης για τον ΟΣΕ. Οι μελέτες για το τμήμα Κόμβος Πύλης-Κόμβος Καλαμπάκας ξεκίνησαν το 1995 και το έργο δημοπρατήθηκε το 2005. Μέχρι και το 2009 το έργο είχε ολοκληρωθεί κατά 95%. Παρόλα αυτά τότε σταμάτησαν οι εργασίες. Το έργο τελικά παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 28 Φεβρουαρίου 2014. Ήταν επίσης πολύ δύσκολο αφού έχει μήκος 5,6 χλμ. και χρειάστηκε η κατασκευή ισόπεδης διάβασης στον ΟΣΕ διότι δεν υπήρχε χρηματοδότηση για την κατασκευή ανισόπεδης ή υπόγειας διάβασης. Μετά τον κόμβο της Λάρισας με κατεύθυνση προς Λάρισα, η Περιφερειακή συνεχίζει με την Περιφερειακή/Παράκαμψη Μεγαλοχωρίου, που παρακάμπτει το Μεγαλοχώρι. Αυτό το τμήμα παραδόθηκε στην κυκλοφορία μεταξύ 2005 και 2007 και αποτελεί μέρος της Ε92 και της ΕΟ6. Τον Οκτώβριο του 2018 αποφασίστηκε η μετατροπή ορισμένων ισόπεδων κόμβων σε κυκλικούς κόμβους με σκοπό την μείωση των ατυχημάτων (π.χ. στον κόμβο του Ριζαριού), καθώς και την ταχύτερη εξυπηρέτηση των οδηγών. Η μικρή περιμετρική Τρικάλων παρακάμπτει το κέντρο των Τρικάλων από ανατολικά και δυτικά και συνδέει την κέντρο με την συνοικία Φλαμούλι. Αποτελείται από: την συνδετήρια οδό οδών Πύλης και Φλαμουλίου, την οδό Αγίας Μονής-Φλαμουλίου, την οδό Σκόπελου και την νέα περιμετρική οδό Τρικάλων η οποία ξεκινάει από την οδό Καρδίτσας και τελειώνει στο Δέλτα Λαρίσης Η συνδετήρια οδός οδού Πύλης Φλαμουλίου (οδός Στέλιου Μάγειρα) έχει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται την δεκαετία του 1990 και παραδόθηκε το 1999.Η οδός Αγίας Μονής-Φλαμουλίου συνδέει την συνοικία Αγία Μονή με το Φλαμούλι. Έχει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση. Η οδός Σκόπελου συνδέει το Φλαμούλι με την οδό Καρδίτσης και κατ' επέκταση με το κέντρο των Τρικάλων. Έχει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, όμως στο μεγαλύτερο μέρος της έχει χώρο καθώς και υποδοχές φωτισμού για την μετατροπή της σε οδό με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση. Η νέα περιμετρική οδός Τρικάλων ξεκινάει από την οδό Καρδίτσης και τελειώνει στο δέλτα Λαρίσης. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 2008 και το μεγαλύτερο μέρος της παραδόθηκε στην κυκλοφορία μεταξύ 2015 και 2017. Ένα μικρό τμήμα της δεν έχει ολοκληρωθεί.
Ντάγιος Μπέλα

Ο Ντάγιος Μπέλα (Dajos Béla), ή Λέο Γκόλτσμανν (ρωσ. Лев Гольцман), γνωστός επίσης ως Σάντορ Γιόσι (Sándor Józsi) (1897–1978) υπήρξε Ρώσος βιολιστής και διευθυντής μουσικής ορχήστρας.

 Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου στο Κίεβο της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σήμερα Ουκρανίας. Ο πατέρας του ήταν Ρώσσος, και η μητέρα του Ουγγαρέζα. Από μικρός ήθελε να γίνει δικηγόρος, αλλά έμαθε και βιολί, και στα εννιά του άρχισε να εμφανίζεται σε συναυλίες στο Κίεβο. Αφού υπηρέτησε ως φαντάρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισε να σπουδάζει βιολί στη Μόσχα, και μετά στο Βερολίνο, όπου για να επιζήσει έδινε παραστάσεις σε μικρά κέντρα διασκέδασης. Τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα Ντάγιος Μπέλα και Σάντορ Γιόσι τα απόκτησε επειδή η δισκογραφική εταιρεία Όντεον, ήθελε να τον παρουσιάζει ως Ουγγαρέζο, για να ταιριάζει καλύτερα στο γενικό καλλιτεχνικό ρεύμα της εποχής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ιδρύει την κλασσική ορχήστρα ελαφράς μουσικής, με την οποία κλείνει συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Εκτός από χορευτική μουσική, η ορχήστρα του παίζει κομμάτια κλασσικής μουσικής, ενώ ο ίδιος ερμηνεύει στο βιολί δύσκολα μα και μαγευτικά κομμάτια. Οι δίσκοι του κυκλοφορούν σε εκατομμύρια κομμάτια και γίνονται ανάρπαστοι στο εξωτερικό. Η ορχήστρα του ηχογράφησε δίσκους και με τα ονόματα The Odeon Five, Mac’s Jazz Orchestra και Clive Williams Jazzband. Μετά την άνοδο των Ναζί, ο Ντάγιος λόγω της εβαϊκής του καταγωγής κατέφυγε στην Ολλανδία, Παρίσι, Λονδίνο, Βιέννη, και τελικά στο Μπουένος Άιρες της Βραζιλίας. Στη Γερμανία επέστρεψε τη δεκαετία του 1970. Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 1978 στο Λα Φάλντα της Αργεντινής, όπου και κηδεύτηκε. Waitin’ For The Moon / Adieu, Mimi (Shimmy) (Odeon 0-1921), Humming / Bummel-Petrus (Intermezzo) (Odeon A 71942), 1921 Radio-Tango / Opern-Foxtrott in Potpourri-Form (Odeon 49039), 1925 Dinah / Sevilla (Beka B.6071), 1926 Who ? ("Du ! Wann bist du bei mir ?") / Zwei rote Rosen, ein zarter Kuss (Odeon 0-2087), 1927 Heinzelmännchens Wachtparade / Dornröschens Brautfahrt (Odeon 0-2101), 1927 Santa Lucia / Venezia (Odeon 0-2122), 1927 Hund och Katt / Ref. sång (Odeon D-4948), 1929 Kennst du das kleine Haus am Michigansee / Anna Aurora (Odeon D-4975), 1929 In Sanssouci, dort wo die alte Mühle steht (Odeon O-11301), 1929 Im Rosengarten von Sanssouci, 1930 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dajos Béla στο Wikimedia Commons
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2000

Τη σεζόν 1999–00 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στο κολυμβητήριο της Νίκαιας στις 2 και 3 Μαρτίου 2000. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Εθνικός Πειραιώς για 11η φορά στην ιστορία του.

 1ος αγώνας Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός: 10 - 12 Ν.Ο. Χανίων – Ν.Ο. Βουλιαγμένης: 8 - 9 Ν.Ο. Πατρών – Εθνικός: 10 - 12 Α.Ν.Ο. Γλυφάδας – Ν.Ο. Χίου: 12 - 82ος αγώνας Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός: 7 - 10 Ν.Ο. Βουλιαγμένης – Ν.Ο. Χανίων: 12 - 6 Εθνικός – Ν.Ο. Πατρών: 11 - 9 Ν.Ο. Χίου – Α.Ν.Ο. Γλυφάδας: 13 - 8 Εθνικός - Ν.Ο. Βουλιαγμένης : 13 - 12 (παρ., κανονικός αγώνας 12 - 12) Ολυμπιακός – Ν.Ο. Χίου : 9 - 8 (παρ., κανονικός αγώνας 8 - 8) Ν.Ο. Βουλιαγμένης - Ν.Ο. Χίου: 11 - 7 ΕΘΝΙΚΟΣ (Γιώργος Μορφέσης): Πολίτης, Κόχειλας Νικ., Σχίζας 3, Κοκκινάκης 1, Μπλάνης, Στελάτος 1, Χάμπερτ 3, Καλακόνας 1, Κεχαγιάς Χ. 2, Κόχειλας Γ., Στεργιόπουλος 1, Μπούφεσης Χρ., Θεοδοσίου ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Νίκολα Στάμενιτς): Βολτυράκης, Βλοντάκης Αντ., Γιάγκος 1, Χατζηθεοδώρου 4, Ψύχος 1, Κραβαρίτης Δ. 5, Θωμάκος, Λαγωνικάκης, Πλατανίτης, Σιμάκος, Ευαγγελός, Κώνστας, Οικονομίδης Εθνικός Πειραιώς: Κυπελλούχος Ελλάδος 2000 (11ος τίτλος) Ολυμπιακός Πειραιώς Ν.Ο. Βουλιαγμένης Ν.Ο. Χίου Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» http://www.express.gr/news/sports/155383oz_20090410155383.php3
Αυγούστα Δωροθέα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Αυγούστα Δωροθέα (γερμ. Augusta Dorothea von Brunswick-Wolfenbüttel von Welfen, 16 Δεκεμβρίου 1666, Βολφενμπύτελ - 11 Ιουλίου 1751, κάστρο Αουγκούστενμπουργκ στο Άρνστατ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε Κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν-Άρνστατ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Αντώνιου Ούλριχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και της συζύγου του Ελισάβετ Ιουλιανής, κόρης του Φρειδερίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ. Η Αυγούστα Δωροθέα παντρεύτηκε στις 7 Αυγούστου 1684 στο Βόλφενμπυτελ με τον Άντον Γκύντερ Β΄ του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν. Αυτός ανήλθε σε Αυτοκρατορικό Πρίγκιπα το 1697. Το ζευγάρι κατοικούσε στο Άρνστατ. ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Επέζησε του συζύγου της κατά 35 χρόνια. Πέρασε τη μακρά περίοδο χηρείας της στο κάστρο του Aουγκούστενμπουργκ στο Άρνστατ, δημιουργώντας τη διάσημη από κούκλες συλλογή της Mon Plaisir. Αυτές οι κούκλες δεν προορίζονταν ως παιχνίδια, αλλά αντιπροσωπεύουν την κοινωνία της εποχής στο στυλ ενός μπαρόκ δωματίου με αξιοπερίεργα. Το κάστρο του Αουγκούστενμπουργκ δεν υπάρχει πλέον· η συλλογή της με κούκλες μεταφέρθηκε στο Νέο Παλάτι στο Άρνστατ. Πατρεύτηκε το 1684 τον Άντον Γκύντερ Β΄ του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερχαουζεν|Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Apfelstedt, Börner και Donhof: Heimathskunde für die Bewohner des Fürstenthums Schwarzburg-Sondershausen, part 3: Geschichte des Fürstlich-Schwarzburgischen Hauses, 1856, επανεκτύπωση Μάιος 1998 Friedrich Apfelstedt: Das Haus Kevernburg-Schwarzburg von seinem Ursprunge bis auf unsere Zeit, Arnstadt, 1890,(ISBN 3-910132-29-4) Matthias Klein και Carola Müller Die Puppenstadt im Schlossmuseum zu Arnstadt, Γερμανικό κείμενο με αγγλική περίληψη, 3η έκδοση, Königstein im Taunus, 1999(ISBN 3-7845-1172-4) Εικονική περιήγηση στην κούκλα της πόλης Mon Plaisir
Σολιάνκα

Η σολιάνκα (ρωσικά: соля́нка‎, αρχικά: селя́нка, στα ελληνικά «σούπα των εποίκων») είναι παχιά, πικάντικη και ξινή σούπα ρωσικής προέλευσης, η οποία είναι δημοφιλής στη Ρωσία, την Ουκρανία, και άλλα κράτη της Σοβιετικής Ένωσης και ορισμένα τμήματα του πρώτου Ανατολικό Μπλοκ. Ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα στην πρώην Ανατολική Γερμανία (γερμανικά: Soljanka(-Suppe)‎).

 Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι σολιάνκας, με το κύριο συστατικό να είναι είτε το κρέας, το ψάρι, ή το μανιτάρι. Όλα αυτά περιέχουν γεμιστά αγγούρια με άλμη, και συχνά λάχανο, αλατισμένο μανιτάρι, πατάτα, σμέτανα (ξινή κρέμα), και άνηθο. Η σούπα παρασκευάζεται με το μαγείρεμα των αγγουριών με άλμη πριν προστεθούν τα υπόλοιπα συστατικά στο ζωμό. Για τη σολιάνκα με κρέας, κόβονται ωραία μαζί κομμάτια από βοδινό κρέας, γαλοπούλα, λουκάνικο, στήθος κοτόπουλου μαζί με τουρσί αγγουριού, ντομάτα, κρεμμύδι, ελαιόκαρπο, κάπαρη, μπαχάρι, μαϊντανό, και άνηθο και αναμειγνύονται σε μια κατσαρόλα. Ο ζωμός προστίθεται και θερμαίνεται για μικρό χρονικό διάστημα στη σόμπα, χωρίς να βραστεί. Η σολιάνκα με ψάρι παρασκευάζεται ομοίως, αλλά τα λαχανικά της σούπας μαγειρεύονται στο ζωμό. Το κρέας αντικαθίσταται με ψάρια όπως είναι ο οξύρρυγχος, ο σολομός και οι καραβίδες του γλυκού νερού. Τέλος, προστίθεται χυμός λεμονιού στη σούπα. Η σολιάνκα με μανιτάρι αποτελείται κομμένο λάχανο που θερμαίνεται σε βούτυρο μαζί με ξύδι, ντομάτες, τουρσιά αγγούρι, και λίγη άλμη. Ξεχωριστά, τα μανιτάρια και τα κρεμμύδια θερμαίνονται και προστίθεται τριμμένο ξύσμα λεμονιού. Το λάχανο και τα μανιτάρια προστίθενται σε στρώματα, προστίθενται ψωμιά και βούτυρο και η σούπα ψήνεται για λίγο. Η Σολιάνκα είναι δημοφιλές πιάτο στην πρώην Ανατολική Γερμανία (στα σημερινά γερμανικά κρατίδια του Βρανδεμβούργου, του Μεκλεμβούργο-Προπομερανίας, της Σαξονίας, της Σαξονίας-Άνχαλτ, και της Θουριγγίας, όπως και το ανατολικό μισό του Βερολίνου), όπου βρίσκεται συνήθως σε εστιατόρια και διατίθεται σε κονσερβοποιημένη μορφή σε παντοπωλεία. Η πρακτική αυτή πηγάζει από την εποχή που τα Σοβιετικά στρατεύματα σταθμεύονταν στη ΛΔΓ και η Σολιάνκα διαδόθηκε σε πολλά εστιατόρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, η οποία μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία, είναι λάτρης της Σολιάνκα. Μπορς Ρασσόλνικ Σι
Τέντυ μπόι... αγάπη μου

Το Τέντυ μπόι... αγάπη μου είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1965, σε συμπαραγωγή Φίνος Φιλμ και Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης. Τη σκηνοθεσία την υπογράφει ο Γιάννης Δαλιανίδης και το σενάριο γράφτηκε από τον Γεράσιμο Σταύρου, ο οποίος διασκεύασε το δικό του θεατρικό, με τίτλο "Ζήτω η Ζωή".

 Ο Ασημάκης (Νικήτας Πλατής), χήρος και πατέρας δύο παιδιών, είναι ιδιοκτήτης ενός χρωματοπωλείου και μιας περιουσίας την οποία έφτιαξε με πολύ ιδρώτα. Τα παιδιά του, Άρης και Λένα (Κώστας Βουτσάς και Ελένη Μαυρομμάτη), θέλουν να ξοδεύουν τα λεφτά του πατέρα τους προς όφελός τους. Παρόλο που ο Ασημάκης έχει προικίσει τη Λένα σύμφωνα με τα ήθη της εποχής με ένα πλήρως επιπλωμένο διαμέρισμα, πιέζεται από την ίδια και τον γαμπρό του, Κώστα (Νίκος Παπαναστασίου) να τους αγοράσει ένα ακόμη διαμέρισμα για να εξασφαλίσει οικονομικά το αγέννητο ακόμη μωρό τους. Η Ζωίτσα (Ζωή Λάσκαρη) πείθει τον Ασημάκη να επιπλώσει ένα διαμέρισμα - φωλιά για εκείνον και την αγαπημένη του (Νανά Σκιαδά). Η οικογένειά του αντιδρά σ’ αυτό το σχέδιο, μέχρις ότου ο Άρης και η Ζωίτσα ερωτεύονται, οπότε το διαμέρισμα θα επιπλωθεί τελικά για το νεαρό ζευγάρι. Ζωή Λάσκαρη - Ζωή Ευτυχίδου Κώστας Βουτσάς - Άρης Ματσακούλης Νίτσα Μαρούδα - Πόπη Νικήτας Πλατής - Ασημάκης Ματσακούλης Αθηνόδωρος Προύσαλης - Κυριάκος Νανά Σκιαδά - Μαίρη Ευτυχίδου Νίκος Παπαναστασίου - Κώστας Παναγιωτίδης Κώστας Παπαχρήστος - μεσίτης Αλίκη Ζωγράφου - Μαρίκα Ματσακούλη Ελένη Μαυρομμάτη - Ρένα Παναγιωτίδου Δήμητρα Σερεμέτη - αδελφή Ζωής Η ταινία γυρίστηκε στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί κωμικό σχόλιο για την Ελλάδα της αντιπαροχής και του βίαιου εκμοντερνισμού. Προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 13 Δεκεμβρίου 1965 και, κόβοντας 349.771 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. Τέντυ μπόι... αγάπη μου στο Cine.gr
Εκλογές στον Παναμά

Στον Παναμά διεξάγονται γενικές εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια. Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, με τον Πρόεδρο εκτός από αρχηγός κράτους να είναι και αρχηγός της κυβέρνησης. Το Σύνταγμα του 1972 έχει αναθεωρηθεί τα έτη 1978, 1983, 1993, 1994 και 2004.Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για 4 χρόνια, όπως και η 71μελής Εθνοσυνέλευση που αποτελείται από ένα σώμα. Ο Παναμάς στέλνει αντιπροσωπεία από 20 βουλευτές και στο Κοινοβούλιο της Κεντρικής Αμερικής. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλες και όλους που είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

 Στις 2 Μαΐου 2004 έγιναν γενικές εκλογές. Πρόεδρος εξελέγη ο Μαρτίν Τορίχος με ποσοστό 47% έναντι 31% για τον Γκιγέρμο Εντάρα. Ο Τορίχος ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 2004. Στις γενικές εκλογές του 2009 νικητής αναδείχθηκε ο Ρικάρδο Μαρτινέλι, ο οποίος ορκίστηκε πρόεδρος τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Οι εκλογές του 2014 έγιναν στις 4 Μαΐου. Πρόεδρος εξελέγη ο Χουάν Κάρλος Βαρέλα. Στον Παναμά έχουν διενεργηθεί 6 συνολικά δημοψηφίσματα. Στις 15 Δεκεμβρίου 1940 οι ψηφοφόροι ενέκριναν ένα νέο Σύνταγμα σε ποσοστό 98,7%. Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 23 Οκτωβρίου 1977 οι ψηφοφόροι ενέκριναν (γύρω στο 67% υπέρ) τις συνθήκες με τις ΗΠΑ με βάση τις οποίες το 1999 ο Παναμάς ανέλαβε τον έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν 97,3%. Το 87,8% των ψηφισάντων σε δημοψήφισμα που έγινε εκείνη τη χρονιά ενέκρινε τις τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 1972. Η συμμετοχή ήταν 66,8%. Το Νοέμβριο του 1992 οι πολίτες καταψήφισαν (με 67,1%) την πρόταση για νέα αναθεώρηση του συντάγματος του 1972, περιορίζοντας την εξουσία του στρατού. Υπέρ της πρότασης τάχθηκε μόνο το 32,8%. Σε ένα ακόμα δημοψήφισμα στις 30 Αυγούστου 1998, οι ψηφοφόροι καταψήφισαν (63,7%) την αλλαγή στο Σύνταγμα του 1972, με βάση την οποία θα μπορούσε ο Πρόεδρος να διεκδικήσει και 2η συνεχή θητεία. Σε δημοψήφισμα που έγινε στις 22 Οκτωβρίου 2006 οι πολίτες υπερψήφισαν σε ποσοστό 77,8% την πρόταση για επέκταση της διώρυγας του Παναμά..
Παράλυση ύπνου

Η Παράλυση ύπνου, γνωστή επίσης ως Υπνική Παράλυση η Υπνοπαράλυση είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από προσωρινή παράλυση του σώματος που συμβαίνει μετά το ξύπνημα ή -λιγότερο συχνά- στα αρχικά στάδια του ύπνου.Φυσιολογικά, συνδέεται με τα κανονικά στάδια του ύπνου REM που αναγνωρίζονται και ως ατονία REM. Η παράλυση ύπνου συμβαίνει όταν ο εγκέφαλος ξυπνάει μετά από κατάσταση REM, αλλά η σωματική παράλυση παραμένει. Αυτό έχει ως συνέπεια ένα άτομο να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει αλλά να μην μπορεί να κινηθεί. Επιπρόσθετα η κατάσταση μπορεί να επιφέρει και υπναγωγικές παραισθήσεις. Αρκετά συχνά, όταν κάποιος βιώνει παράλυση ύπνου έχει την εντύπωση ότι βλέπει όνειρο. Αυτό εξηγεί αρκετές περιγραφές ονείρων στα οποία το άτομο βρίσκεται ξαπλωμένο και ανίκανο να κινηθεί. Τυχόν παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της παράλυσης, κάνουν αυτή την κατάσταση να αναγνωρίζεται όλο και πιο συχνά ως όνειρο, αφού κάποιος μπορεί να βλέπει ιδιόρρυθμα ή "ονειρικά" αντικείμενα.

 Η παράλυση ύπνου συμβαίνει φυσιολογικά κατά την διάρκεια του ύπνου REM προκειμένου κάποιος να μην κάνει και στην πραγματικότητα τις κινήσεις που "βλέπει" σε ένα όνειρο. Λίγα είναι γνωστά για την φυσιολογία της παράλυσης του ύπνου. Έχει προταθεί ότι η διαταραχή οφείλεται στη μετασυναπτική αναστολή των κινητικών νευρώνων στην περιοχή της γέφυρας στον εγκέφαλο. Συγκεκριμένα, χαμηλά επίπεδα μελατονίνης μπορούν να σταματήσουν το ρεύμα αποπόλωσης στα νεύρα, κάτι που εμποδίζει την ενεργοποίηση των μυών έτσι ώστε κάποιος να μην κινείται όταν ονειρεύεται. Το φαινόμενο ωστόσο δεν είναι συχνό και σε όσους παρατηρείται, η πλειοψηφία βιώνει αυτή την κατάσταση το πολύ μια ή δυο φορές στη ζωή τους. Ορισμένα από τα άτομα που βιώνουν αυτή την κατάσταση υποφέρουν επίσης και από ναρκοληψία. Αναφορές δείχνουν πως μερικοί παράγοντες αυξάνουν την πιθανότητα της εμφάνισης παράλυσης ύπνου με ή χωρίς παραισθήσεις, όπως: Όταν κάποιος κοιμάται κοιτάζοντας προς τα επάνω (ανάσκελα) Ακανόνιστο πρόγραμμα ύπνου Αυξημένο στρες Ξαφνικές αλλαγές στο περιβάλλον ή την ζωή ενός ατόμου Ένα συνειδητό όνειρο που προηγείται του επεισοδίου Φάρμακα που βοηθούν στον ύπνο Παραισθησιογόνα φάρμακα ή ναρκωτικά Κατά την διάρκεια του επεισοδίου, συστήνεται στα άτομα που το βιώνουν να προσπαθούν να ηρεμήσουν και να κινούν τους μύες τους καθώς κάτι τέτοιο μειώνει την διάρκεια της παράλυσης. Το Clonazepam αναφέρεται ότι βοηθά στην παράλυση ύπνου, καθώς και πολλά αντικαταθλιπτικά στην κατηγορία των SSRI's.
Τζιν Κένεντι

Η Τζιν Κένεντι (αγγλικά: Jean Ann Kennedy Smith, 20 Φεβρουαρίου 1928 – 17 Ιουνίου 2020) ήταν Αμερικανίδα διπλωμάτης, ακτιβίστρια, ανθρωπίστρια και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ιρλανδία από το 1993 έως το 1998. Ήταν μέλος της οικογένειας Κένεντι, το όγδοο από τα εννιά παιδιά της οικογένειεας και η μικρότερη κόρη του Τζόζεφ Κένεντι και της Ρόουζ Φίτζεραλντ. Αδέρφια της ήταν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Κένεντι, ο γερουσιαστής Τεντ Κένεντι και η ιδρύτρια των Special Olympics Γιούνις Κένεντι Σράιβερ.

 Ως πρέσβειρα στην Ιρλανδία, η Κένεντι ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την διατήρηση της ειρήνης στη Βόρεια Ιρλανδία ως εκπρόσωπος του προέδρου Μπιλ Κλίντον στο Δουβλίνο. Έλαβε αρκετά σχόλια όταν προέτρεψε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ να χορηγήσει βίζα στον πρόεδρο Τζέρι Άνταμς, παρόλο που η οικογένειά της ισχυρίστηκε ότι αυτή η ενέργεια επηρέασε τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό ώστε να ζητήσει την κατάπαυση του πυρός το 1994. Ωστόσο, ο Άνταμς ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος ο πρόεδρος Κλίντον ηγήθηκε της διαδικασίας για την διατήρηση της ειρήνης στη Βόρεια Ιρλανδία και ότι κατά την διάρκεια της διαδικασίας, η Κένεντι βασίστηκε στις συμβουλές ενός ιερέα από το Μπέλφαστ. Η πρόεδρος της Ιρλανδίας Μαίρη Μακ Αλίς χορήγησε τιμητική ιρλανδική υπηκοότητα στην Κένεντι το 1998, ως αναγνώριση των υπηρεσιών της στη χώρα. Η Κένεντι ίδρυσε το Very Special Arts (VSA), έναν διεθνώς αναγνωρισμένο μη κερδοσκοπικό οργανισμό που αφιερώθηκε στη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες θα μπορούν να ασχοληθούν με τις τέχνες. Το 2011, βραβεύτηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, το μεγαλύτερο βραβείο στις ΗΠΑ, από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, για το έργο της για τους ανθρώπους με αναπηρία. Τζιν Κένεντι στην IMDb The Kennedy Center: U.S. Ambassador to Ireland, Jean Kennedy Smith
Όλντριχ της Βοημίας

Ο Όλντριχ, τσεχικά Oldřich, λατιν. Odalricus, Udalrichus (π. 975 - 9 Νοεμβρίου 1034) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1012-33, 34). Η διακυβέρνησή του ξεκίνησε μία περίοδο σταθερότητας, έπειτα από ένα μακρό διάστημα εσωτερικών δυναστικών ερίδων. Υπό την εξουσία του η Μοραβία ανακτήθηκε από την Πολωνική κατοχή.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπολεσλάου Β΄ δούκα της Βοημίας και της Αντίβας. Το 999 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Μπολέσλαος Γ΄, σύντομα όμως ήλθε σε διαμάχη με τους αδελφούς του Γιαρομίρ και Όλντριχ. Το 1001 οι δύο τελευταίοι αναγκάστηκαν να διαφύγουν στην Βαυαρική Αυλή στο Ρέγκενσμπουρκ. Το επόμενο έτος ο Μπολέσλαος Γ΄ εκτοπίστηκε από τον Οίκο των Βρσόβτσι, που είχε εξεγερθεί και ο Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας εισέβαλε στη Βοημία. Τότε παρενέβη ο Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας, που εκστράτευσε στη Βοημία· οι δύο αδελφοί επέστρεψαν και ο Γιαρομίρ εγκαταστάθηκε ως δούκας το 1004. Στον Γερμανο-Πολωνικό Πόλεμο τού 1002-18 ο Γιαρομίρ έμεινε πιστός υποστηρικτής τού Γερμανού βασιλιά. Ωστόσο ο Ερρίκος Β΄ δεν έκανε κάτι, όταν το 1012 ο Όλντριχ εκτόπισε και τύφλωσε τον Γιαρομίρ, ο οποίος διέφυγε στην Πολωνία. Ο Όλντριχ αναγνώρισε την επικυριαρχία της Γερμανίας. Σταθεροποίησε την εξουσία του με την καταστολή των εξεγερμένων Βρσόβτσι. Σύμφωνα με τον θρύλο που διασώζει ο χρονικογράφος Κοσμάς της Πράγας, ο Όλντριχ νυμφεύτηκε το 1002 τη Μποζένα, κόρη τού Κρεσίνα, ενός αγρότη, αφού πρώτα έδειωξε την πρώτη σύζυγό του, που δεν τού έκανε απογόνους. Από την Μποζένα είχε τέκνα: Μπρετίσλαφ Α΄ 1002/05-1055, δούκας της Βοημίας.Αν και οι γονείς του είχαν παντρευτεί, ο γάμος δεν εθεωρείτο έγκυρος από την Εκκλησία, διότι ζούσε ακόμη η πρώτη σύζυγος. Ήταν "νόθος", όμως ο Μπρετίσλαφ Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μόνος απόγονός του. Wolverton, Lisa (2001). Hastening Toward Prague: Power and Society in the Medieval Czech Lands. University of Pennsylvania Press. Krofta, Kamil (1957). "Bohemia to the Extinction of the Premyslids". In Tanner, J.R.; Previte-Orton, C.W.; Brooke, Z.N. Cambridge Medieval History:Victory of the Papacy. Vol. VI. Cambridge University Press.
Τομ Τσάπλιν

Ο Τόμας Όλιβερ Τσάπλιν (αγγλικά: Thomas Oliver Chaplin (γενν. 8 Μαρτίου 1979) είναι Άγγλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και συνθέτης, περισσότερο γνωστός ως ο τραγουδιστής του αγγλικού ποπ ροκ συγκροτήματος Keane.

 Ο Τόμας Όλιβερ Τσάπλιν γεννήθηκε στο Χάστινγκς του Ανατολικού Σάσεξ από τη Σάλι και τον Ντέιβιντ Τσάπλιν, ένα μήνα μετά από τον αδελφό του μελλοντικού συμπαίκτη της μπάντας Τιμ Ράις-Όξλι, που ονομάζεται επίσης Tom. Οι μητέρες τους έγιναν φίλες και εκείνος ξεκίνησε μια φιλία με τα δύο αδέρφια που αντέχει σήμερα. Ο πατέρας του Τσάπλιν ήταν διευθυντής του σχολείου Vinehall στο Ρόμπερτσμπριτζ, έτσι και οι δύο φίλοι μαθήτευσαν εκεί μαζί με τον Ρίτσαρντ Χιουζ, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ο ακόμη ένα μέλος της μπάντας τους. Με τους Rice-Oxley και Hughes, ο Chaplin παρακολούθησε στη συνέχεια το Tonbridge School. Σπουδάζοντας εκεί, γνώρισαν τον Dominic Scott (ο οποίος ήταν ιδρυτικό μέλος του Keane αλλά έφυγε το 2001). Κατά τη διάρκεια του χρόνου του στο Vinehall, ο Τσάπλιν έπαιξε σε πολλά σχολικά έργα και ήταν μέλος της χορωδιακής ομάδας του σχολείου. Ακόμη, έπαιζε και φλάουτο όταν ήταν στο σχολείο. Ο Τσάπλιν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, πριν εγκαταλείψει το σχολείο για να ακολουθήσει μια καριέρα στη μουσική. Εν τω μεταξύ, το 1995, το τρίο των Scott, Rice-Oxley και Hughes ξεκίνησε το πρώτο τους συγκρότημα, The Lotus Eaters. Ήταν ένα εξώφυλλο συγκρότημα που έπαιζε U2, Oasis και The Beatles σε παμπ του Sussex. Ο Tim Rice-Oxley κάλεσε τον Τσάπλιν να γίνει μέλος της μπάντας ως ακουστικός κιθαρίστας. Λίγο αργότερα, το 1997, το όνομα του συγκροτήματος άλλαξε σε Keane και ο Chaplin έγινε ο τραγουδιστής. Πρότυπο:Official Keane Official "The Official Keane Myspace"
480 Χάνσα

Η Χάνσα (Hansa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,38. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τους αστρονόμους Μαξ Βολφ και Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη. Η Χάνσα έδωσε το όνομά της στην «Οικογένεια αστεροειδών της Χάνσα», που περιλαμβάνει σώματα με μεγάλη κλίση τροχιάς ως προς την εκλειπτική. Η ίδια η Χάνσα πήρε το όνομά της από την Χανσεατική Ένωση.

 Η μέση διάμετρος της Χάνσα εκτιμάται σε 56,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 186 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,248 (από δεδομένα του IRAS). Η Χάνσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 11 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαρία Αλεξανδρίνα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

H Μαρία Αλεξανδρίνα (γερμ. Marie Alexandrine von Sachene-Weimar-Eisenach von Wettin, 20 Ιανουαρίου 1849 - 6 Μαΐου 1922) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Καίστριτς.

 Η Μαρία Αλεξανδρίνα Άννα Σοφία Αυγούστα Ελένη ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Αλεξάνδρου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Σοφίας των Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών. Παντρεύτηκε το 1876 τον Ερρίκο Ρόυς, Πρίγκιπα του Καίστριτς, και είχε τέκνα: γιος (1877). Ερρίκος ΛΒ΄ 1878-1935, Πρίγκιπας του Καίστριτς. Ερρίκος ΛΓ΄ 1879-1942, Πρίγκιπας του Καίστριτς, νυμφεύτηκε τη Βικτωρία Μαργαρίτα των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Λεοπόλδου της Πρωσίας. Ιωάννα 1882-1883. Σοφία Ρενάτα 1884-1968, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΛΔ΄ Ρόις του Καίστριτς. Ερρίκος ΛΕ΄ 1887-1936. Lundy, Darryl. "The Peerage: Marie Alexandrine Anne Sophie Auguste Helene Prinzessin von Sachsen-Weimar-Eisenach". Retrieved 24 August 2010. Pakula, Hannah (1995). An Uncommon Woman: The Empress Frederick, Daughter of Queen Victoria, Wife of the Crown Prince of Prussia, Mother of Kaiser Wilhelm. New York: Simon and Schuster. p. 143. ISBN 0-684-84216-5.
Τέντι Κόλεκ

Ο Τέοντορ «Τέντι» Κόλεκ (27 Μαΐου 1911 - 2 Ιανουαρίου 2007) ήταν δήμαρχος της Ιερουσαλήμ επί 28 χρόνια και θεωρείται ο πρωτεργάτης της συνύπαρξης των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων στην ιερή πόλη.

 Αυστριακής καταγωγής, γνωστός ως Τέντι, ο Κόλεκ γεννήθηκε στις 27 Μαΐου του 1911. Εξελέγη δήμαρχος της Δυτικής Ιερουσαλήμ το 1965 και παρέμεινε στο δημαρχιακό θώκο για άλλες τέσσερις συνεχείς θητείες, ως το 1993. Κατά τη διάρκεια της θητείας του oικοδόμησε ένα από τα πιο μοντέρνα και φιλόδοξα σχέδια ανακατασκευής των κτιρίων στην Ιερουσαλήμ. Τον διαδέχθηκε στη δημαρχία ο Εχούντ Ολμέρτ, ο οποίος το 2006 έγινε Πρωθυπουργός του Ισραήλ. Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου του 2007. Ruth Bachi-Kolodny 2008, "Teddy Kollek. The Man, His Life and His Jerusalem", Gefen Publishing House. ISBN 978-9652294173
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1953-54

Το κύπελλο Ελλάδας του 1954 ήταν το 12ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για τέταρτη συνεχόμενη φορά και για πέμπτη στην ιστορία του νικώντας στον τελικό τη Δόξα Δράμας με 2-0. Ο τελικός διεξήχθη στο γήπεδο Παναθηναϊκού. Παρακάτω αναφέρονται τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων φάσεων.

 Στην «α' σειρά των τελικών αγώνων του Κυπέλλου Ελλάδας» συμμετείχαν 8 ομάδες από τις τρεις ιδρύτριες ΕΠΣ (οι πρωτες των πρωταθλημάτων τις προηγούμενης περιόδου) και 8 ομάδες που προέκυψαν από τους προκριματικούς αγώνες ανά περιοχές της χώρας σε αγώνες που διεξήχθησαν από τις 18 Οκτωβρίου 1953 εώς και τον Ιανουάριο του 1954. Η κλήρωση έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1954 , ενώ υπολείποταν ακόμα ο τελικός αγώνας για την περιοχή Πελοποννήσου μεταξύ Θύελλας Πατρών - Παναρκαδικού. Οι αγώνες προγραμματίστηκαν για την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 1954, σε τρεις αγώνες χρειάστηκαν επαναληπτικοί. 1 ο Απόλλων Θεσσαλονίκης αποσύρθηκε. 1 αγώνες στο γήπεδο ΠΑΟ (έδρα Ολυμπιακού το διάστημα 1953-1956), στον πρώτο δεν υπήρξε παράταση "λόγω του εξαιρετικά λασπώδους εδάφους"2 ο Πανιώνιος αποσύρθηκε. Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) > 1953/54, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF) (Αγγλικά). Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων : Αθλητική Ηχώ, Φύλλα Οκτωβριου 1953 - Ιανουαρίου 1954
Φλεβόλιθος

Ο φλεβόλιθος (φλέβα + λίθος) είναι στρογγυλές συστάδες ασβεστίου που αναπτύσσονται στα τοιχώματα μιας φλέβας. Μπορεί να ποικίλει σε μέγεθος, αλλά συνήθως είναι περίπου 5 χιλιοστά. Εμφανίζεται συχνότερα στις φλέβες που περιβάλλουν τη λεκάνη. Είναι ένας τύπος αγγειακής ασβεστοποίησης και θεωρείται ως σημάδι ανωμαλίας στη φλέβα. Σχετίζεται με το Σύνδρομο MaffucciΑπεικονίζεται συνήθως από ένα σύντομο άκρο με μεταφυσικές παραμορφώσεις λόγω πολλαπλών εγχονδρωμάτων που μπορεί να φαίνονται αλλόκοτα, και μάζες μαλακών ιστών με φλεβόλιθους που απεικονίζουν αιμαγγειώματα. Στην πυελική περιοχή παρουσιάζεται σε περίπου 44,2% των ανθρώπων, συχνότερα στις γυναίκες (50,1%) από τους άνδρες (37,3%). Η ποσότητα των φλεβολίθων αυξάνεται με την ηλικία και εμφανίζονται πιο συχνά στην αριστερή απ' ό, τι στη δεξιά πλευρά της πυελικής περιοχής. Οι φλεβόλιθοι εκτός της πυελικής περιοχής εμφανίζονται σε περίπου 2% του πληθυσμού. Συνήθως δεν κινούνται και είναι αβλαβείς, αλλά μπορεί να σηματοδοτούν την παρουσία κάποιας άλλης πάθησης. Πολλοί ενήλικες έχουν φλεβόλιθους και δεν επηρεάζονται από αυτούς.

 Οι ερευνητές είναι αβέβαιοι για τις αιτίες που προκαλούν το σχηματισμό φλεβολίθων. Είναι συνήθως παρόντες από τη γέννηση ή συγγενείς. Οι μη γενετικές αιτίες των φλεβολίθων περιλαμβάνουν: - ανωμαλίες στις φλέβες ή φλεβικές δυσπλασίες, οι οποίες επιβραδύνουν τη ροή του αίματος και προκαλούν συλλογή ασβεστίου, - βλάβη στα τοιχώματα της φλέβας - κιρσούς - κακή ροή αίματος - δυσκοιλιότητα και τέντωμα, που μπορεί να βλάψει τις πυελικές φλέβες Οι φλεβολίθοι εμφανίζονται ως εστιακή ασβεστοποίηση, συχνά με ακτινοδιαγνωστικά κέντρα (αν υπάρχουν, ένα χρήσιμο σημάδι για διακρίνονται από την ουρολιθίαση). Αυτή η εμφάνιση αποδίδεται στην ασβεστοποίηση περιφερικά εντός του αγγείου και παρατηρείται συχνά στις κοιλιακές ακτινογραφίες (66% των φλεολιθίων). Μπορεί επίσης να παρατηρηθεί σε Υπολογιστική Τομογραφία (Computed Tomography- CT), εφόσον ληφθούν λεπτές τομές (σε φέτες πάχους 5 mm, τα ραδιοδιασταδιακά κέντρα θα είναι αδιαφανή στο 99% των φλεβολίθων. Murphey MD, Fairbairn KJ, Parman LM et-al. From the archives of the AFIP. Musculoskeletal angiomatous lesions: radiologic-pathologic correlation. Radiographics. 1995 Mcdermott AL, Dutt SN, Chavda SV et-al. Maffucci's syndrome: clinical and radiological features of a rare condition. J Laryngol Otol. 2001 Unger EC, Kessler HB, Kowalyshyn MJ et-al. MR imaging of Maffucci syndrome. AJR Am J Roentgenol. 1988 Zwenneke flach H, Ginai AZ, Wolter oosterhuis J. Best cases from the AFIP. Maffucci syndrome: radiologic and pathologic findings. Armed Forces Institutes of Pathology. Radiographics (Maffucci Syndrome).https://www.medicalnewstoday.com/articles/321585.phpStedman's Medical Dictionary, 28th EditionFrequency and location of pelvic phleboliths, Tor Mattsson, Clinical Radiology, January–November 1980, 31 (1), pag. 115–118Suprapelvic phleboliths: prevalence, distribution and clinical associations, Curry NS, Ham FC, Schabel SI, Clinical Radiology, November 1983, 34(6), pag. 701-5
A Aa E Ee (ταινία στα Τελούγκου, 2009)

Η A Aa E Ee είναι ταινία του 2009 στα τελούγκου σε σκηνοθεσία του Σρινιβάσα Ρέντι. Οι κορυφαίοι ηθοποιοί Σρίκανθ, Μίρα Τζασμίν και Σάντα βρίσκονται στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Οι Κρίσνα Μπαγκαουάν, Αλί, Κοβάι Σαράλα, Καβίθα, Χέμα και άλλοι επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην ταινία. Η ταινία κυκλοφόρησε και στα Χίντι ως Diljale The Burning Heart το 2011.

 Ο Τσάντραμ (Σρίκανθ) είναι τίμιος άνθρωπος και ένας αφοσιωμένος σύζυγος της Καλιάνι (Μίρα Τζασμίν). Η ζωή του αλλάζει όταν ανακαλύπτει ότι η έγκυος γυναίκα του πάσχει από μια σπάνια ασθένεια και πρέπει να βρει 800.000 ρουπίες για θεραπεία. Κατά τη συλλογή του ποσού, υποχρεούται να ενεργήσει ως σύζυγος της Ράμια (Σάντα), ο οποίος θεωρείται νεκρός. Ωστόσο, η Ράμια επιστρέφει ζωντανή και τώρα ο Τσάντραμ βρίσκεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Σρίκανθ ως Τσάντραμ, οδηγός ταξί Τελανγκάνα Σακουντάλα ως γιαγιά του Τσάντραμ Μίρα Τζασμίν ως Καλιάνι Σάντα ως Ράμια Τανικέλα Μπαράνι, ως πατέρας της Ράμια Καβίθια, ως μητέρα της Ράμια Κρίσνα Μπαγκαβάν ως δικηγόρος Χέμα Μ. Σ. Ναραγιάνα ως Χειρουργός Αλί ως ασθενής από αμνησία Μπραχμάνανταμ Κοβάι Σαράλα Γκίρι Μπάμπου ως ιδιοκτήτης εταιρείας ταξί Ράγκου Μπάμπου Σουνίλ ως Τζέιμς Μποντ, 000 Βένκατ Ουτέτζ ως βοηθός του Τζέιμς Μποντ A Aa E Ee στην IMDb
Φήλιξ Βυζαντίου

Ο Φήλιξ ήταν χριστιανός επίσκοπος Βυζαντίου και άγιος της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 15 Απριλίου. Επισκόπευεσε για πέντε χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Ετάφη στον ναό της Αργυρούπολης, όπως και οι προκάτοχοί του.

 Γεδεών, Μανουήλ (1884). Χρονικά του Πατριαρχικού Οίκου και του Ναού. Κωνσταντινούπολη: Πατριαρχικό Τυπογραφείο. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil.
Χρυσηλιού (συνοικία Μόρφου)

Η Χρυσηλιού είναι συνοικία του Δήμου Μόρφου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Μόρφου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα δυτικά συνορεύει με τον Άγιο Γεώργιο, στα νότια με την Αγία Παρασκευή, στα νοτιοανατολικά με το Αργάκι, στα ανατολικά με την Κυρά και στα βόρεια με το Καλό Χωριό Καπούτη. Η Χρυσηλιού εμφανίζεται στις απογραφές πληθυσμού έως και το 1960. Στην απογραφή του 1973 δεν απογράφεται ξεχωριστά αλλά ως μέρος του Δήμου Μόρφου. Μέχρι το 1974, η Χρυσηλιού κατοικείτο μόνο από Ελληνοκύπριους. Μετά την κατάληψη της συνοικίας από τα τουρκικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1974, οι κάτοικοι της διέφυγαν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Στη Χρυσηλιού εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες, κυρίως από τα Κάτω Πολεμίδια. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Χρυσηλιού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο στις οποίες απογραφόταν ως ξεχωριστός οικισμός. «Chrysiliou». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2001-02

Το Κύπελλο Κύπρου 2001-02 ήταν η 28η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (25η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 2001-02. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 6η φορά στην ιστορία της.

 Στην Α΄ φάση κληρώθηκαν να αγωνιστούν η Αναγέννηση Δερύνειας και ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας). Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Κλειστή Αίθουσα Αφροδίτη στην Πάφο. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 10 Απριλίου 2002. Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και ο Διόνυσος Στρουμπιού. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 12 Απριλίου 2002 στην Κλειστή Αίθουσα Αφροδίτη στην Πάφο. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-0 σετ (25-16, 25-21, 25-11). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Ελαφότοπος Ιωαννίνων

Ο Ελαφότοπος είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές της Τύμφης. Ο Ελαφότοπος υπάγεται στον Δήμο Ζαγορίου. Έως το 2010 ανήκε στον δήμο κεντρικού Ζαγορίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 51 κατοίκους..

 Το χωριό, κτισμένο σε ύψος 1100 μέτρων, αποτελούνταν από δυο οικισμούς: το μικρό Τσερβάρι που κατοικήθηκε γύρω στα 1150 μ.Χ. και το μεγάλο Τσερβάρι που κατοικήθηκε γύρω στα 1200. Στα 1538 με απόφαση των Οθωμανικών αρχών, συνενώθηκαν σε μια κοινότητα, την κοινότητα Τσερβαρίου που το 1928 μετονομάστηκε σε Ελαφότοπος. Το 1856 είχε 1330 κατοίκους, περισσότερους από όλα τα χωριά της περιοχής. Αναφέρεται ως ένα από τα 14 χωριά του Ζαγορίου που το 1430 απέκτησαν καθεστώς αυτονομίας με την συνθήκη του Βοϊνίκου. Στην περιοχή «Κονίσματα», νοτιοδυτικά του χωριού, βρέθηκαν τέσσερις κιβωτιόσχημοι τάφοι με κατεύθυνση από ανατολικά προς δυτικά που δείχνουν πολιτιστικά στοιχεία από τον Μυκηναϊκό νότο. Ήταν ορθογώνιοι , κατασκευασμένοι από όρθιες πλάκες ασβεστόλιθου και με όμοιες πλάκες στρωμένες στο δάπεδο. Εκτός από έναν , όλοι βρέθηκαν ακάλυπτοι και ανασκαμμένοι. Τα κτερίσματα μαρτυρούν ταφή ατόμων διαφορετικής ηλικίας και ίσως διαφορετικού φύλου. Επίσης, στα βορειοδυτικά του χωριού σώζεται οχυρωμένος οικισμός που έχει χρονολογηθεί γύρω στο 300 π.Χ. και πρόκειται πιθανώς για κτηνοτροφικό οικισμό των Μολοσσών. Από το 1993 λειτουργεί στον Ελαφότοπο στο χώρο του παλιού δημοτικού σχολείου ένα σπουδαίο Λαογραφικό Μουσείο. Περίπου χίλια αντικείμενα κατανεμημένα σε 24 κατηγορίες επαγγελματικού προσανατολισμού είναι εκτεθειμένα. Όλα τα επαγγέλματα της παλιάς εποχής, πεταλωτής, κηροχύτης, γανωτής, τενεκτσής, σαμαράς, κ.α. είναι συγκεντρωμένα σε μια προσπάθεια να διασωθούν λαογραφικά στοιχεία της ευρύτερης περιοχής. Από το Ελαφότοπο καταγόταν ο αρχηγός ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ, Αγαμέμνων Γκράτζιος. Πορεία του πληθυσμού: Ελαφότοπος Κεντρικού Ζαγορίου-Πληροφορίες για το χωριό
Κόλπος του Άντεν

Ο Κόλπος του Άντεν (αραβικά: خليج عدن) βρίσκεται στην Αραβική Θάλασσα ανάμεσα στην Υεμένη της νότιας ακτής της Αραβίας και τη Σομαλία στο Κέρας της Αφρικής. Στα βορειοδυτικά, συνδέεται με την Ερυθρά Θάλασσα μέσω του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Ο κόλπος είναι επίσης γνωστός ως σοκάκι των πειρατών λόγω της Σομαλικής πειρατείας που πλήττει την περιοχή.

 Ο Κόλπος του Άντεν είναι μια σημαντική εμπορική ναυτική δίοδος, ειδικά για το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου, κάτι που τον καθιστά βασικότατο για την παγκόσμια οικονομία. Περίπου το 11% του πετρελαίου θαλάσσιων κοιτασμάτων περνά από τον Κόλπο του Άντεν στο δρόμο του για τη Διώρυγα του Σουέζ, ή κοντινά διϋλιστήρια. Τα κυριότερα λιμάνια κατά μήκος του Κόλπου είναι το Άντεν στην Υεμένη, και η Ζέιλα, Βερβέρη και Μποσάσο στη Σομαλία. Κατά την πρώιμη ιστορία, η πόλη του Κρατέρ, ανατολικά της σημερινής πόλης Άντεν, ήταν ένα σημαντικό λιμάνι του τοπικού εμπορίου. Ήταν το κύριο λιμάνι του βασιλείου του Αβσάν, και μετά την κατάκτησή του από τους Σαβαίους, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην «επικοινωνία» της Αφρικής με την Αραβία. Όντας από γεωλογικής απόψεως μια σχετικά «νέα» μάζα νερού, ο Κόλπος του Άντεν έχει μοναδική βιοποικιλότητα που περιέχει πολλά είδη ψαριών, κοραλλιών, θαλάσσιων πτηνών, και ασπόνδυλων. Αυτή η πλούσια οικολογική ποικιλία έχει ωφεληθεί από τη σχετική έλλειψη ρύπανσης κατά διάρκεια των ανθρώπινων εγκαταστάσεων γύρω από τον κόλπο, αλλά οι περιβαλλοντικές ομάδες φοβούνται πως η έλλειψη συντονισμένης προσπάθειας για τον έλεγχο της ρύπανσης μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα οικοσυστήματα του κόλπου.
Εσθονική Ακαδημία Επιστημών

Η Εσθονική Ακαδημία Επιστημών (εσθονικά: Eesti Teaduste Akadeemia) ιδρύθηκε το 1938 και βρίσκεται στο Τάλιν Εσθονίας. Πρόκειται για μια ανεξάρτητη ομάδα καταξιωμένων επιστημόνων που έχει σκοπό να προωθήσει την έρευνα και την ανάπτυξη, να ενθαρρύνει τη διεθνή επιστημονική συνεργασία και τη διάδοση γνώσεων στο κοινό. Τον Μάρτιο 2017 ήταν στελεχωμένη από 77 πλήρη μέλη και 20 ξένα μέλη. Από την 15 Οκτωβρίου 2014 ως Πρόεδρος της Ακαδημίας διατελεί ο μαθηματικός Τάρμο Σοόμερε.

 Η Ακαδημία έχει τέσσερα τμήματα: Τμήμα Αστρονομίας και Φυσικής (εσθονικά: Astronoomia ja füüsika osakond) Τμήμα Πληροφορικής και Μηχανικής (εσθονικά: Informaatika ja tehnikateaduste osakond) Τμήμα Βιολογίας, Γεωλογίας και Χημείας (εσθονικά: Bioloogia, geoloogia ja keemia osakond) Τμήμα των Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (εσθονικά: Humanitaar - ja sotsiaalteaduste osakond) Η Ακαδημία ιδρύθηκε το 1938 ως μια κοινότητα μάθησης. Την 17η Ιουλίου 1940 που η Εσθονία καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, η Ακαδημία διαλύθηκε. Τον Ιούνιο του 1945 αποκαταστάθηκε ως η Ακαδημία Επιστημών της Σ.Σ.Δ. της Εσθονίας (εσθονικά: Eesti NSV Teaduste Akadeemia). Κατά την Σοβιετική περίοδο, αποτελούταν από μια κεντρική βιβλιοθήκη, 15 ερευνητικά ινστιτούτα οργανωμένα σε 4 τμήματα, ορισμένες επιστημονικές εταιρείες και μουσεία. Τον Απρίλιο 1989, λίγο προτού ανεξαρτητοποιηθεί η Εσθονία, η ακαδημία επανέκτησε το αρχικό της όνομα ως Εσθονική Ακαδημία Επιστημών. Την ίδια περίοδο ανακαινίστηκε προς τη σημερινή της μορφή. Το πιο διακεκριμένο βραβείο της ακαδημίας είναι το Μετάλλιο της Εσθονικής Ακαδημίας Επιστημών. Αυτό απονέμεται «για εξαιρετικές υπηρεσίες στην ανάπτυξη της εσθονικής επιστήμης ή στην προώθησή της, καθώς και για την παροχή υπηρεσιών και την εκτέλεση καθηκόντων για την Εσθονική Ακαδημία Επιστημών." Πρόκειται για ινστιτούτα ή κοινότητες των οποίων οι δραστηριότητες και οι στόχοι συνάδουν με τον σκοπό της ακαδημίας. Είναι οι: