IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Live at the Royal Albert Hall (άλμπουμ των Deep Purple)

Live at the Royal Albert Hall είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, με τη συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου, ηχογραφημένο στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου του 1999 στο Royal Albert Hall. Η κυκλοφορία του δίσκου έγινε στις 8 Φεβρουαρίου του 2000 από εταιρεία "Spitfire".Το αρχικό εγχείρημα της ένωσης ενός χαρντ ροκ συγκροτήματος και μιας συμφωνικής ορχήστρας είχε γίνει ακριβώς τριάντα χρόνια νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 1969, με την ηχογράφηση εκείνης της συναυλίας να κυκλοφορεί με την ονομασία "Concerto for Group and Orchestra". Ο Μάρκο ντε Γκόεϊ, οπαδός των Deep Purple και του Τζον Λορντ και συνθέτης από την Ολλανδία, κατέγραψε ξανά το αρχικό έργο εξ ακοής και το έστειλε στον Τζον Λορντ με σκοπό την επανεκτέλεση του. Στην συναυλία συμμετείχαν εκτός από τους Deep Purple και την ορχήστρα, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, μέλη των του συγκροτήματος του Στηβ Μορς και η βρετανίδα τραγουδίστρια Σαμ Μπράουν.Η συναυλία εκδόθηκε και σε μορφή DVD με τίτλο "In Concerto with the London Symphony Orchestra", στις 25 Ιουλίου του 2000.

 CD 1 1. Pictured Within (Lord) - 8:38 2. Wait a While (Brown, Lord) - 6:44 3. Sitting in a Dream (Glover) - 4:01 4. Love is All (Glover, Hardin) - 4:40 5. Via Miami (Gillan) - 4:51 6. That's Why God is Singing the Blues (Corbett) - 4:02 7. Take it off the Top (Morse) - 4:43 8. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 4:38 9. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:58CD 2 10. First Movement (Lord) - 17:03 11. Second Movement (Lord) - 19:44 12. Third Movement (Lord) - 13:28 13. Ted the Mechanic (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 4:50 14. Watching the Sky (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:38 15. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 7:44 16. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:44 1. Pictured Within 2. Wait A While 3. Sitting in a Dream 4. Love is All 5. Wring that Neck 6. First Movement 7. Second Movement 8. Third Movement 9. Ted the Mechanic 10. Watching the Sky 11. Sometimes I Feel Like Screaming 12. Pictures of Home 13. Smoke on the Water Live at the Royal Albert Hall (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 8 Φεβρουαρίου 2000 Το Live at the Royal Albert Hall ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπαναΕπίσης, συμμετείχαν: Έητς ΜακΡόμπι - φωνητικά Μάργκο Μπιουκάναν - φωνητικά Πητ Μπράουν - φωνητικά Μάριο Αργκαντόνα - φωνητικά, κρουστά Σαμ Μπράουν - φωνητικά (Wait a While) Μίλερ Άντερσον - φωνητικά (Pictured Within) Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά (Sitting in a Dream, Love is All) Γκρέηαμ Πρέσκετ - βιολί (Love is All) Στηβ Μόρις - κιθάρα (That's Why God is Singing the Blues) Έντι Χάρντιν - πιάνο (Love is All) Άνι Γουάιχεντ - τρομπόνι Πωλ Σπονγκ - τρομπέτα Ρόντι Λόριμ - τρομπέτα Σάιμον Κλαρκ - φωνητικά, φλάουτο Τιμ Σάντερς - φωνητικά Ντέηβ ΛαΡου - μπάσο Βαν Ρομέην - τύμπανα Συμφωνική Ορχήστρα Λονδίνου με διευθυντή τον Πωλ Μαν specials/RAH99-CD/index.html - The Highway Star
Αυτοϊοντισμός νερού

Αυτοïοντισμός του νερού είναι η αντίδραση του νερού ή κάποιου υδατικού διαλύματος, κατά την οποία το μόριο του νερού Η2Ο χάνει ένα πρωτόνιο (ένα άτομο H+) αφήνοντας πίσω του ένα ιόν ΟΗ− και σχηματίζοντας ένα κατιόν υδρονίου H3O+ (πρωτονίωση). Από την αντίδραση αυτή οφείλεται και η μικρή αγωγιμότητα (0.055 µS∙cm−1) που εμφανίζεται στο νερό, αν και συνήθως θεωρείται μη ηλεκτρολύτηςΟ αυτοϊοντισμός του νερού περιγράφεται από την αμφίδρομη αντίδραση: Στην πρωτολυτική αυτή αντίδραση το ένα μόριο νερού δρα ως οξύ (δότης πρωτονίου) και το άλλο δρα ως βάση (δέκτης πρωτονίου) σύμφωνα με τη θεωρία των Bronsted-Lowry. Συνήθως στους χημικούς τύπους εμφανίζεται το σύμβολο H+, δηλαδή εμφανίζεται στην αντίδραση ένα πρωτόνιο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει συνενωμένο σε ένα μόριο νερού ως Η3Ο+. Η περιεκτικότητα ενός διαλύματος σε Η3Ο+ και ΟΗ- καθορίζει το pH του. Γενικότερα ο αυτοïοντισμός, είναι η αντίδραση στην οποία δύο όμοια μόρια αντιδρούν παρέχοντας ιόντα. Υπάρχουν και άλλες χημικές ενώσεις που αυτοϊοντίζονται όπως π.χ. η αμμωνία ΝΗ3 (ΝΗ3 + ΝΗ3 ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } ΝΗ4+ + ΝΗ2-), το θειικό οξύ Η2SO4 (Η2SO4 + H2SO4 ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } H3SO4+ + HSO4-) κ.ά.

 Η σταθερά ισορροπίας του αυτοϊοντισμού του νερού είναι K c = [ H 3 O + ] [ O H − ] [ H 2 O ] 2 {\displaystyle K_{\rm {c}}={\frac {[{\rm {H_{3}O^{+}}}][{\rm {OH^{-}}}]}{[{\rm {H_{2}O}}]^{2}}}} από όπου προκύπτει η σταθερά γινομένου ιόντων του νερού ή σταθερά ιοντισμού του νερού Κw . K w = [ H 3 O + ] [ O H − ] {\displaystyle K_{\rm {w}}=[{\rm {H_{3}O^{+}}}][{\rm {OH^{-}}}]} Η οποία για 25 °C είναι ίση με K w = 10 − 14 {\displaystyle K_{w}=10^{-14}} . Από αυτήν ορίζουμε και την p K w = − log 10 ⁡ K w {\displaystyle pK_{\rm {w}}=-\log _{10}K_{\rm {w}}} Η εξάρτηση του ιονισμού του νερού από τη θερμοκρασία και την πίεση έχει ερευνηθεί εκτενώς. Η τιμή της pKw μειώνεται όσο η θερμοκρασία αυξάνεται, από το σημείο ζέσεως του πάγου μέχρι τουλάχιστον τους 250 °C περίπου, μετά αυξάνεται μέχρι το κρίσιμο σημείο του νερού στους 374 °C. Αντίστοιχα μειώνεται όσο αυξάνεται η πίεση. Σε υλεκτρολυτικά διαλύματα, η τιμή της pKw εξαρτάται από την ιοντική ισχύ του ηλεκτρολύτη. Οι τιμές για διαλύματα NaCl είναι τυπικές για αναλογία 1:1 με ηλεκτρολύτες. Για αναλογία 1:2 η pKw μειώνεται όσο αυξάνεται η ιοντική ισχύς.Η τιμή της Kw συνήθως μας ενδιαφέρει στην υγρή φάση. Ενδεικτικές τιμές για υπέρθερμο ατμό και υπερκρίσιμο νερό εμφανίζονται στον ακόλουθο πίνακα: Οι τιμές αναφέρονται σε υπερκρίσιμο ρευστό εκτός από αυτές που σημειώνονται με: a για την πίεση κορεσμού στους 350°C. b υπέρθερμος ατμός. c υποψυχθέν υγρό. Αντίδραση οξέος-βάσης
Θεοτόκος Μεσσηνίας

Η Θεοτόκος Καλαμάτας είναι μικρός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 καταγράφηκε ως ακατοίκητος οικισμός. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αρτεμισίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Θεοτόκος βρίσκεται στον Ταΰγετο σε υψόμετρο 675 μέτρων, . 14-03-1971, αναγνώριση του οικισμού Θεοτόκος και προσάρτησή του στην Κοινότητα Αρτεμισίας. 04-12-1997, ο οικισμός Θεοτόκος αποσπάται από την Κοινότητα Αρτεμισίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Κλωκός

Το όρος Κλωκός έχει υψόμετρο 1.780 μ. και βρίσκεται σε περιοχή ανάμεσα στο νότιο τμήμα του Δήμου Αιγιαλείας και το βόρειο τμήμα του Δήμου Καλαβρύτων οριζόμενη από τους ποταμούς Σελινούντα και Κερυνίτη. Στα δυτικά του βρίσκεται ο ορεινός όγκος Μπαρμπάς -ανατολική απόληξη του Παναχαϊκού- με τον οποίο χωρίζεται από το φαράγγι που σχηματίζει ο Σελινούντας. Στις πλαγές του βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο τα χωριά Άγιος Παντελεήμονας (1.110 μ.) και Πτέρη (1.100 μ.). Παλαιότερα υπήρχε η άποψη ότι αποτελεί τμήμα του ευρύτερου ορεινού όγκου, που απαρτίζεται από τα βουνά Ρούσκιο, Σκεπαστό, Προφήτης Ηλίας κ.ά., ο οποίος απεκαλείτο όρος Κερύνεια.

 Το καλοκαίρι του 2007 ολόκληρο το βουνό καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από μεγάλες πυρκαγιές. Σύμφωνα με στοιχεία της WWF, κάηκε το 50,4% (30.476 στρέμματα) της προστατευόμενης περιοχής των ορέων Μπαρμπάς, Κλωκός και του φαραγγιού του Σελινούντα. Ολική ήταν η καταστροφή στο ελατοδάσος της Πτέρης. Κερύνειο Όρος (Κερύνεια) Σωτήρης Αγαπάκης, Χλωριδική ανάλυση του όρους Κλωκός, διπλωματική εργασία, Πανεπιστήμιο Πατρών-Σχολή Θετικών Επιστημών-Τμήμα Βιολογίας, Ιούλιος 2014. Αχαΐα, Χάρτης νομού και σχέδια πόλεων, περιηγητικός χάρτης, ταξιδιωτικός οδηγός. Χάρτης σε κλίμακα 1:100.000 συμβατός με GPS, Εκδόσεις Όραμα, Ραφήνα χ.χ. ISBN 978-960-448-606-9. Γεώργιος Παπανδρέου, Ιστορία των Καλαβρύτων, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση. ISBN 978-960-89356-3-1. (α' έκδοση: 1928) Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. WWF Ελλάς, Συνοπτική έκθεση αξιολόγησης της μεταπυρικής πορείας αποκατάστασης των ορεινών όγκων Μπαρμπάς και Κλωκός, Αθήνα 2015. Χάρτης της περιοχής. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2017. ΦΙΛΟΤΗΣ. Βάση Δεδομένων για την Ελληνική Φύση. filotis.itia.ntua.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2017.
Ίαν ΜακΓιούαν

Ο Ίαν Ράσελ ΜακΓιούαν (Ian Russell McEwan, γεννημένος στις 21 Ιουνίου 1948) είναι Βρετανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Τιμήθηκε με το Βραβείο Μπούκερ για τη νουβέλα του Άμστερνταμ. Γεννήθηκε στο Άλντερσοτ της Αγγλίας και σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ. Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων First Love, Last Rites κέρδισε το Βραβείο Σώμερσετ Μωμ το 1976. Έχει προταθεί τρεις φορές για το Βραβείο Μπούκερ, το οποίο κέρδισε το 1998 (για το Άμστερνταμ). Το μυθιστόρημα Atonement (Εξιλέωση) τιμήθηκε με τα βραβεία WH Smith Literary Award (2002), National Book Critics' Circle Fiction Award (2003), Los Angeles Times Prize for Fiction (2003) και Santiago Prize for the European Novel (2004). Σύντομα θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Τζο Ράιτ (Joe Wright), με πρωταγωνιστές τους Κίρα Νάιτλι, Τζέιμς ΜακΑβόι και Μπρέντα Μπλέθιν.

 ΜυθιστορήματαThe Cement Garden (Ο τσιμεντόκηπος) (1978)—μτφ. Ρένα Χατχούτ (εκδ. "Γράμματα", 1982)The Comfort of Strangers (Οι ανέσεις των ξένων) (1981)—μτφ. Νίκος Σακαλίδης, ως «Ξένοι στη Βενετία» (εκδ. "Σέλας", 1991)The Child in Time (Το παιδί στον χρόνο) (1987)—μτφ. Κατερίνα Σχινά, ως «Χαμένο παιδί» (εκδ. "Πατάκη", 2013)The Innocent (Ο αθώος) (1989)—μτφ. Δάφνη Καψαμπέλη (εκδ. "Σέλας", 1993)Black Dogs (Μαύρα σκυλιά) (1992)—μτφ. Βιβή Φωτοπούλου (εκδ. "Σέλας", 1994)Enduring Love (Έμμονη αγάπη) (1997)—μτφ. Έλλη Έμκε (εκδ. "Νεφέλη", 1999)Amsterdam (Άμστερνταμ) (1998)—μτφ. Ίκαρος Μπαμπασάκης (εκδ. "Νεφέλη", 1999)Atonement (Εξιλέωση) (2001)—μτφ. Γιάννης Σκαρπέλος (εκδ. "Νεφέλη", 2008)Saturday (Σάββατο) (2005)—μτφ. Μαρία Γεωργουσοπούλου (εκδ. "Νεφέλη", 2006)On Chesil Beach (Στην παραλία του Τσέσιλ) (2007)—μτφ. Ελένης Ηλιοπούλου, ως «Στην ακτή» (εκδ. "Πατάκη", 2015)Solar (Ηλιακός) (2010)—μτφ. Κατερίνα Σχινά (εκδ. "Πατάκη", 2010)Sweet Tooth (Γλυκό δόντι) (2012)—μτφ. Κατερίνα Σχινά, ως «Επιχείρηση Ζάχαρη» (εκδ. "Πατάκη", 2013)The Children Act (Νόμος περί τέκνων) (2014)—μτφ. Κατερίνα Σχινά (εκδ. "Πατάκη", 2015)Nutshell (Καρυδότσουφλο) (2016)—μτφ. Κατερίνα Σχινά (εκδ. "Πατάκη", 2017)Συλλογές διηγημάτωνFirst Love, Last Rites (Πρώτη αγάπη, τελευταίες τελετές) (1975)—μτφ. Ρ. Καυτατζόγλου {"Οδυσσέας"}In Between the Sheets (Ανάμεσα στα σεντόνια) (1978)Παιδική λογοτεχνίαRose Blanche [Λευκό ρόδο] (1985) The Daydreamer (Ο ονειρευτής της μέρας) (1994)ΘεατρικάThe Imitation Game (1981)ΣενάριαPloughman's Lunch (1985) Sour Sweet (1989) The Good Son (1993) Ian McEwan Website Malcolm, David (2002), Understanding Ian McEwan, University of South Carolina. ISBN 1-57003-436-2. Childs, Peter (2005), The Fiction of Ian McEwan (Readers' Guides to Essential Criticism), Palgrave Macmillan. ISBN 1-4039-1909-7. Επίσημος ιστότοπος Συνέντευξη στο Powells.com Συνέντευξη στο Salon.com Ο Ίαν ΜακΓιούαν στο IMDb
Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (αγγ.: European Federation of Journalists) είναι η ευρωπαϊκή περιφερειακή οργάνωση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Είναι η μεγαλύτερη οργάνωση δημοσιογράφων στην Ευρώπη, εκπροσωπώντας περίπου 320. 000 δημοσιογράφους σε 71 δημοσιογραφικές οργανώσεις σε 43 χώρες. Έχει την έδρα της στις Βρυξέλλες.

 Η ΕΟΔ δημιουργήθηκε το 1994 στο πλαίσιο του καταστατικού της ΔΟΔ για να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των δημοσιογραφικών ενώσεων και ενώσεων και των δημοσιογράφων τους. Έχει αποκτήσει ανεξάρτητο νομικό καθεστώς (αριθμός: 0503. 985. 472) ως διεθνής μη κερδοσκοπική ένωση (AISBL, association internationale sans but lucratif) από τον Φεβρουάριο του 2013 σύμφωνα με τη βελγική νομοθεσία. Η ΕΟΔ αγωνίζεται για τα κοινωνικά και επαγγελματικά δικαιώματα των δημοσιογράφων που εργάζονται σε όλους τους τομείς των μέσων ενημέρωσης σε ολόκληρη την Ευρώπη μέσω ισχυρών συνδικάτων και ενώσεων. Η ΕΟΔ προωθεί και υπερασπίζεται τα δικαιώματα της ελευθερίας της έκφρασης και της πληροφόρησης, όπως αυτά κατοχυρώνονται από το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, υποστηρίζει τα μέλη της για την προώθηση της συνδικαλιστικής ανάπτυξης, την προσέλκυση νέων μελών και τη διατήρηση ή τη δημιουργία περιβάλλοντος στο οποίο υπάρχει ποιότητα, δημοσιογραφική ανεξαρτησία, πολυφωνία, αξίες δημόσιας υπηρεσίας και αξιοπρεπής εργασία στα μέσα ενημέρωσης. Η ΕΟΔ αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης ως η αντιπροσωπευτική φωνή των δημοσιογράφων στην Ευρώπη. Έχει εγγραφεί στο μητρώο διαφάνειας της ΕΕ (αριθ. 27471236588-39). Η ΕΦΕ είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC). Η ΕΟΔ αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων ως η αντιπροσωπευτική φωνή των δημοσιογράφων στην Ευρώπη. Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΔ
Βίκλα

Η Βίκλα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες το χωριό είναι εγκαταλελειμμένο. Το χωριό εξακολουθεί να υφίσταται σαν διοικητική μονάδα, με τον πρόεδρο της κοινότητας να διορίζεται από το Υπουργείο Εσωτερικών.

 Η Βίκλα βρίσκεται στα όρια των επαρχιών Λεμεσού και Λάρνακας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νοτιοανατολικά συνορεύει με τη Βάσα Κελλακίου, στα νότια με τη Σανίδα, στα δυτικά με το Κλωνάρι και στα βόρεια με την Ακαπνού. Η Βίκλα υπήρξε χωριό της Μεγάλης Κομμανταρίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 εγκαταλείφθηκε και από τους τελευταίους κατοίκους του. Παραμένουν μόνο κάποια χαλάσματα σπιτιών και της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα.Σήμερα, στην περιοχή του χωριού έχει δημιουργηθεί γήπεδο γκολφ. Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού ήταν πάντα λιγοστός. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980 οι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν. Στις απογραφές του 1992 και του 2001 δεν καταγράφηκε κανένας κάτοικος. Στην τελευταία απογραφή του 2011 καταγράφηκε 1 κάτοικος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Βίκλας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. «Βίκλα». IX-ANDROMEDA / Η Κύπριδα Γη μέσα από την φωτογραφία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-10. https://archive.today/20180410215057/https://www.ix-andromeda.com/lemesos/bikla.html. Ανακτήθηκε στις 2018-04-10. Καρούζης, Γιώργος (2001). Περιδιαβάζοντας την Κύπρο: Λεμεσός (πόλη και επαρχία) (πρώτη έκδοση). Λευκωσία: ΣΕΛΑΣ Κεντρο Μελετων Ερευνων & Εκδοσεων. σελ. 146-147. ISBN 9963-566-67-7. Το γήπεδο γκολφ στη Βίκλα στο YouTube
Εξόριστη κυβέρνηση

Εξόριστη κυβέρνηση ονομάζεται μια πολιτική ομάδα που ισχυρίζεται ότι είναι νόμιμη κυβέρνηση ενός κράτους, αλλά δεν είναι σε θέση να ασκήσει νόμιμη εξουσία και εδρεύει σε άλλο κράτος. Η αποτελεσματικότητα μίας τέτοιας πρωτοβουλίας εξαρτάται πρωτίστως από την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας που λαμβάνει και της εσωτερικής αποδοχής. Οι εξόριστες κυβερνήσεις τείνουν να σχηματίζονται κατά τη διάρκεια κατοχής, πολέμου, επανάστασης ή πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, μετά την πτώση της Αθήνας στις 26 Απριλίου 1941 και κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ ηγούταν της εξόριστης κυβέρνησης του Καΐρου.

 Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει ότι οι εξόριστες κυβερνήσεις μπορούν να αναλάβουν πολλούς τύπους δράσεων. Αυτές περιλαμβάνουν: να συνάψει διμερή ή διεθνή συμφωνία και να γίνει μέλος διεθνούς οργανισμού τροποποίηση ή αναθεώρηση του συντάγματος διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων διατήρηση ή απόκτηση αναγνώριση έκδοση δελτίων ταυτότητας δημιουργία πολιτικών κομμάτων διεξαγωγή εκλογώνΣε περιπτώσεις όπου μια χώρα έναν μεγάλο αριθμό ομογενών από μίας κυβέρνησης που ισχυρίζεται ότι είναι η νόμιμη κυβέρνηση της πατρίδας τους, μπορεί να ασκήσει, εν μέρει, έλεγχο στον πληθυσμό. Επί παραδείγματι, η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας είχε εξουσία μεταξύ του εθνοτικά ινδικού πληθυσμού της Βρετανικής Μαλαισίας, με τη συγκατάθεση των τότε ιαπωνικών στρατιωτικών αρχών.
Αλέξα Γιοβάνοβιτς

Ο Αλέξα Γιοβάνοβιτς (σερβικά: Алекса Јовановић, 31 Αυγούστου 1846 - Βελιγράδι 6 Μαΐου 1920) ήταν συγγραφέας, νομικός και πολιτικός της Σερβίας. Διετέλεσε υπουργός και πρόεδρος του Βασιλείου της Σερβίας.

 Ο Γιοβάνοβιτς πήγε δημοτικό σχολείο στην Νεγκοτίν και στη συνέχεια γυμνάσιο στο Βελιγράδι. Σπούδασε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου του Παρισιού. Μετά την αποφοίτηση και επιστροφή του στην Σερβίάσκησε την δικηγορία στο Κραγκούγιεβατς, στο Κράλιεβο και έπειτα διορίσθηκε στο υπουργείο δικαιοσύνης. Από το 1874 στο 1878 ήταν δικαστής του δικαστηρίου του Σμεντέρεβο και έπειτα του Κρούσεβατς, και προεδρεύων δικαστής στο Νις και το Βελιγράδι. Από το 1884 στο 1890 ήταν μέλος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Από το 1890 έως το 1894 ο Γιοβάνοβιτς ήταν επικεφαλής τμήματος στο υπουργείο δικαιοσύνης, στη συνέχεια από το 1894 έως το 1899 μέλος του δικαστηρίου των ευρωπαϊκών κοινοτήτων. Από τις 25 Ιουλίου 1900 έως τις 3 Απριλίου 1901 ήταν πρωθυπουργός του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄, στην ίδια κυβέρνηση ήταν και υπουργός εξωτερικών και του υπουργός δικαιοσύνης. Τον Σεπτέμβριο του 1901 διορίστηκε στο συμβούλιο της επικρατείας. Ο Γιοβάνοβιτς ήταν επίσης ο συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων στους τομείς του δικαίου, την ιστορία και τη λογοτεχνία. Историјски развитак српске задруге (1896) Изборно право женскиња у Краљевини Србији (1898) Приносци за историју српског права (1900) Министарство Алексе Јовановића (1906) Court article sur Aleksa Jovanović
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1971

Τα 37α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1971, απονεμήθηκαν στις 23 Ιανουαρίου 1972, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1971.

 Καλύτερη Ταινία: Το Κουρδιστό Πορτοκάλι Επιλαχών: The Last Picture Show και Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζιν Χάκμαν - Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία Επιλαχών: Πίτερ Φιντς - Καταραμένη Κυριακή και Malcolm McDowell - Το Κουρδιστό Πορτοκάλι Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζέιν Φόντα - Klute Επιλαχών: Τζίνα Ρόουλαντς - Minnie and Moskowitz και Σίρλεϊ ΜακΛέιν - Desperate Characters Καλύτερη Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Κιούμπρικ - Το Κουρδιστό Πορτοκάλι Επιλαχών: Peter Bogdanovich - The Last Picture Show και Μπερνάρντο Μπερτολούτσι - Κονφορμίστας Καλύτερο Σενάριο: Peter Bogdanovich και Larry McMurtry - The Last Picture Show Penelope Gilliatt - Καταραμένη Κυριακή Επιλαχών: Ερίκ Ρομέρ - Το γόνατο της Κλαίρης Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Μπεν Τζόνσον - The Last Picture Show Επιλαχών: Γουόρεν Οουτς - The Hired Hand και Two-Lane Blacktop και Alan Webb - King Lear Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Έλεν Μπέρστιν - The Last Picture Show Επιλαχούσα: Cloris Leachman - The Last Picture Show και Ann-Margret - Carnal Knowledge Ο Επίσημος ιστότοπος
In Flanders Fields

Το ποίημα In Flanders Fields («Στις πεδιάδες της Φλάνδρας») είναι ένα από τα πιο φημισμένα ποιήματα σε αγγλική γλώσσα με θέμα τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Γράφτηκε στις 3 Μαΐου του 1915 από τον καναδό αντισυνταγματάρχη John McCrae, ο οποίος υπηρετούσε ως νοσοκόμος αξιωματικός στο ιατρικό σώμα των Δυνάμεων του Καναδά. Την προηγούμενη ημέρα, ένας φίλος του είχε πέσει στην δεύτερη μάχη της Φλάνδρας κοντά στο Υπρ. Η παπαρούνα έγινε το σύμβολο των πεσόντων.

 In Flanders FieldsIn Flanders fields the poppies blow Between the crosses, row on row, That mark our place; and in the sky The larks, still bravely singing, fly Scarce heard amid the guns below.We are the dead. Short days ago We lived, felt dawn, saw sunset glow, Loved, and were loved, and now we lie In Flanders fields.Take up our quarrel with the foe: To you from failing hands we throw The torch; be yours to hold it high. If ye break faith with us who die We shall not sleep, though poppies grow In Flanders fields John McCrae: In Flanders Fields and other Poems. William Briggs 1919; Nachdruck bei Dodo Press, 2005, ISBN 1-905432-28-3 Linda Granfield (Autor), Janet Wilson (Illustrationen): In Flanders Fields: The Story of the Poem by John McCrae. Doubleday, 1996, ISBN 0-385-32228-3 The making of In Flanders Fields (englisch) In Flanders Fields Museum (englisch, französisch, niederländisch) World War One Battlefields: Essex Farm (englisch) Essex Farm Military Cemetery (englisch) Veterans Affairs Canada: Lieutenant Colonel John McCrae (englisch)
Καουάι Λέοναρντ

Ο Καουάι Άντονι Λέοναρντ (αγγλ.: Kawhi Anthony Leonard, γεννήθηκε 29 Ιουνίου 1991) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τους Λος Άντζελες Κλίπερς στο Αμερικανικό πρωτάθλημα NBA στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Λέοναρντ έπαιξε δύο σεζόν στο κολεγιακό πρωτάθλημα με το Σαν Ντιέγκο, όπου αναδείχθηκε στην δεύτερη κορυφαία πεντάδα (consensus All-American second-team) ως δευτεροετής. Επιλέχθηκε στην 15η θέση του ντράφτ το 2011 από τους Ιντιάνα Πέισερς, οι οποίοι τον αντάλλαξαν την ίδια ημέρα στους Σαν Αντόνιο Σπερς. Με τους Σπερς, ο Λέοναρντ κέρδισε το πρωτάθλημα του NBA το 2014, οπότε και αναδείχθηκε MVP των Τελικών. Μετά από επτά σεζόν με τους Σπερς, ο Λέοναρντ ανταλλάχθηκε στους Τορόντο Ράπτορς το 2018. Το 2019 οδήγησε τους Ράπτορς στο πρώτο πρωτάθλημα NBA στην ιστορία τους, κόντρα στους Γκόλντερν Στέιτ Ουόριορς, κερδίζοντας παράλληλα το δεύτερο προσωπικό του βραβείο του MVP των Τελικών, αφού ολοκλήρωσε την σειρά των τελικών έχοντας 28,5 πόντους, 9,8 ριμπάουντ, 2,4 ασίστ, 2 κλεψίματα και 1,2 κοψίματα μέσο όρο σε 40,5 λεπτά συμμετοχής.Ο Λέοναρντ έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές All-Star, και έχει επιλεγεί δύο φορές στη Καλύτερη Πεντάδα της Χρονιάς. Έχει αναδειχθεί έξι φορές στις Καλύτερες Αμυντικές Πεντάδες του ΝΒΑ, ενώ έχει κερδίσει το βραβείο του Κορυφαίου Αμυντικού του ΝΒΑ το 2015 και το 2016. Το προσωνύμιό του είναι "The Claw" (ή "The Klaw"), το οποίο απέκτησε για την ικανότητά του στο ball-hawking (γράπωμα και κλέψιμο της μπάλας από την αντίπαλη ομάδα). Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. Μέσοι Όροι Κανονικής Περιόδου Μέσοι Όροι Πλέι-οφ † Σεζόν κατά την οποία ο Λέοναρντ αναδείχθηκε Πρωταθλητής. Καλύτερη ατομική επίδοση στο NBA για την συγκεκριμένη σεζόν.
Νικόλαος του Λίχτενσταϊν

Ο Νικόλαος, γερμ. Nikolaus (γενν. 24 Οκτωβρίου 1947) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν είναι νεότερος αδελφός του Ιωάννη Αδάμ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν. Έγινε πρέσβης του Λίχτενσταϊν στο Βατικανό, την Ελβετία και το Βέλγιο.

 Ο Νικόλαος-Φερδινάνδος-Μαρία-Ιωσήφ-Ραφαήλ γεννήθηκε στη Ζυρίχη και είναι ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Γεωργίνας-Νορμπέρτας, κόρης του Φερδινάνδου-Μαρία κόμη του Βίλτσεκ. Το 1950 έγινε ιππότης της Δικαιοσύνης σε ανηλικιότητα, του Κυρίαρχου Τάγματος της Μάλτας. Το 1961 καταργήθηκε η τάξη των ιπποτών σε ανήλικους και ο Νικόλαος έλαβε τον βαθμό του ιππότη της Τιμής και Αφοσίωσης. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στο Βάντουτς και μετά παρακολούθησε το Σκωτικό Γυμνάσιο (Schottengymnasium) στη Βιέννη και το Ορεινό Λύκειο του Τσούοτς (Lyceum Alpinum Zuoz) στην Ελβετία. Το 1968-72 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, από το οποίο αποφοίτησε με τον τίτλο του διδάκτορα στα Νομικά. Το 1973-74 ήταν επιστημονικός βοηθός της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού στη Γενεύη. Το 1975-76 εργάστηκε για τα δικαστήρια στο Βαντουτς. Το 1977-78 έγινε σύμβουλος του Γραφείου Διεθνών Σχέσεων της κυβέρνησης του Λίχτενσταϊν. Το 1979-89 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος του Λίχτενσταϊν στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο Στρασβούργο. Το 1986-2017 ήταν πρέσβης του Λίχτενσταϊν στο Βατικανό, το 1989-96 στην Ελβετία και το 1996-2010 στο Βέλγιο. Νυμφεύτηκε το 1982 τη Μαργαρίτα των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και έχει τέκνα: Μαρία-Ανουνσιάτα γενν. 1985. Μαρία-Άστριντ γενν. 1987. Ιωσήφ-Εμμανουήλ γενν. 1989. Liechtenstein State Directory Archived 8 June 2013 at the Wayback Machine. (in German)
Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο (Βρότσουαφ)

Το Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο στο Βρότσουαφ (πολωνικά: Pomnik Aleksandra Fredry we Wrocławiu) είναι χάλκινο άγαλμα αφιερωμένο στον Πολωνό ποιητή, θεατρικό συγγραφέα και συγγραφέα της ρομαντικής εποχής Αλεξάντερ Φρέντρο (1793–1876). Αρχικά χτίστηκε στο Λβιβ το 1897 σύμφωνα με το σχέδιο του Λεόναρντ Μαρκόνι και στη συνέχεια το μνημείο μεταφέρθηκε στο Βρότσουαφ το 1956.

 Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Λεόναρντ Μαρκόνι το 1897 στο Λβιβ του Βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας (μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας ) και χυτεύτηκε σε μπρούτζο. Το νεοκλασικό γλυπτό παρουσιάζει τον θεατρικό συγγραφέα Αλεξάντερ Φρέντρο σε ένα βάθρο από ψαμμίτη με επιγραφές στις τρεις πλευρές, να φοράει μια τσαμάρα και να κρατά ένα ρολό χαρτιού και μία πένα από φτερό χήνας.Το μνημείο χρηματοδοτήθηκε από την Καλλιτεχνική και Λογοτεχνική Εταιρεία του Λβιβ (Lwowskie Koło Literacko-Artystyczne) και αποκαλύφθηκε τελετουργικά στις 24 Οκτωβρίου 1897 στην Ακαδημαϊκή Πλατεία (σημερινή Λεωφόρος Σεφτσένκο) στο Λβιβ, παρουσία πολλών επιφανών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένων του Στρατάρχη της Γαλικίας Στανίσουαφ Μάρτσιν Μπαντένι, του Πρίγκιπα Εουστάχι Στανίσουαφ Σανγκούσκο, του αρχιεπίσκοπου Ίζαακ Μικοουάι Ισακόβιτς και του δημάρχου του Λβιβ Γκοτζίμιρ Μαουαχόφσκι. Το μνημείο βρισκόταν σε αυτή τη θέση μέχρι το 1950. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Λβιβ ενσωματώθηκε στην ΕΣΣΔ και το 1945 στο Κίεβο, η πολωνική αντιπροσωπεία υπέγραψε ένα πρόσθετο πρωτόκολλο στη συμφωνία του 1944 μεταξύ της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης και της Ουκρανικής ΣΣΔ, η οποία επέτρεψε την παράδοση στην πολωνική κυβέρνηση των εθνικών μνημείων στο Λβιβ τα οποία συνδέονται με τον πολωνικό πολιτισμό και την ιστορία, με εξαίρεση το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, το οποίο «απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα και αγαπιέται από το ουκρανικό έθνος». Το μνημείο μεταφέρθηκε στην Πολωνία τον Μάρτιο του 1950. Αρχικά εκτέθηκε στο Βιλάνουφ όπου παρέμεινε μέχρι το 1956. Το Βρότσουαφ επιλέχθηκε να το φιλοξενήσει λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι μετά τον πόλεμο μεγάλος αριθμός Πολωνών από το Λβιβ επαναπατρίστηκαν εκεί. Εκτός από αυτό, ο Αλεξάντερ Φρέντρο επισκέφτηκε το Βρότσουαφ στο παρελθόν ως νεαρός στρατιωτικός που πολεμούσε δίπλα στον Ναπολέοντα. Τα αποκαλυπτήρια του έγιναν στις 15 Ιουλίου 1956 στην Πλατεία Αγοράς του Βρότσουαφ, στη θέση που καταλάμβανε προηγουμένως το Μνημείο του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας. Μνημείο του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι (Γκντανσκ) Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Κρακοβία) Μνημείο του Γιούζεφ Πονιατόφσκι (Βαρσοβία)
Π.Α.Ε. Ακρίτες Συκεών

Η Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Ακρίτες Συκεών είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το δήμο Συκεών στην Θεσσαλονίκη. Επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1939, έχει χρώματα τα κυανόλευκα και έμβλημα τον Ακρίτα με το δόρυ και την ασπίδα του, εμπνευσμένο από τους Ακρίτες της Καππαδοκίας και υπερασπιστές των συνόρων του Βυζαντίου. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Συκεών, όπου διεξάγονται και οι εντός έδρας αγώνες του. Αποτελεί το ιστορικότερο ποδοσφαιρικό σωματείο των Συκεών και ένα εκ των ιστορικότερων της Θεσσαλονίκης. Ξεχωριστή στιγμή στην ιστορία των Ακριτών Συκεών αποτελεί η συμμετοχή τους στην B΄ Εθνική Κατηγορία (1975-76). Σήμερα αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.

 Το ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο των Συκεών ιδρύθηκε επίσημα το 1939 με την ονομασία Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Ακρίτες Συκεών». Το 1946 ο Α.Π.Σ. Ακρίτες Συκεών αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 181 και εντάχθηκε στην δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την αγωνιστική του πορεία. Το 2000 συγχωνεύτηκε με τους «Τοξότη Συκεών», «Κολοκοτρώνη Συκεών», «Εθνικό Συκεών» και το ποδοσφαιρικό τμήμα του «Παναθλητικού Συκεών» και μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση «Ακρίτες Συκεών», με στόχο η πόλη τον Συκεών να έχει μια ομάδα που θα πρωταγωνιστεί στο ποδόσφαιρο. Η πρώτη παρουσία των Ακριτών Συκεών σε επίσημο πρωτάθλημα έπειτα από την αναγνώριση από την Ε.Π.Ο. καταγράφεται τη σεζόν 1946-1947, όποτε και ξεκινά η επίσημη αγωνιστική πορεία του ιστορικού σωματείου των Συκεών από το πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Συνέχισαν μεταξύ Γ΄ και Β΄ Κατηγορίας και τη σεζόν 1955-1956 οι Ακρίτες Συκεών αγωνίστηκαν για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και ήρθαν αντιμέτωποι με τους ΠΑΟΚ, Άρη, Ηρακλή και Απόλλων Καλαμαριάς. Στις 22/01/1960 έκανε την έκπληξη και απέκλεισε από το κύπελλο Ελλάδας τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ομάδα Α΄ Εθνικής, νικώντας τον με 1-0.Τη σεζόν 1974-1975 κατέκτησαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους το πρωτάθλημα Α΄ Ε.Π.Σ.Μ. και προκρίθηκαν στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου. Έπειτα από την νίκη με 2-1 στον αγώνα κατάταξης με τη Νίκη Πολυγύρου στη Βέροια, κατέκτησε την 1η θέση του 1ου ομίλου σε σύνολο 7 ομάδων και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1975-76.Τα επόμενα χρόνια ξεχώρισε η παρουσία των Ακριτών Συκεών στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία τις χρονιές 1979-1980, 1980-1981 και 1981-1982. Επίσης συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής επί 5 συνεχείς αγωνιστικές περιόδους και πιο συγκεκριμένα από τη σεζόν 1982-1983 μέχρι και τη σεζόν 1986-1987, αλλά και τις χρονιές 1990-1991, 1991-1992 και 1992-1993, με την τελευταία να αποτελεί και τη τελευταία παρουσία των Ακριτών Συκεών σε εθνική κατηγορία.
Φλάβιος Αντιοχειανός (έπαρχος του πραιτωρίου)

Να μη συγχέεται με τον γιο του Φλάβιο Αντιοχειανό.Ο Φλάβιος Αντιοχειανός, λατιν.: Flavius Antiochianus (απεβ. Μάρτιο του 222) ήταν Ρωμαίος από την τάξη των ιππέων, που άκμασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου και των γιων του. Διορίστηκε σε μία σειρά Αυτοκρατορικών αξιωμάτων, με πιο σημαντικό αυτό του έπαρχου του πραιτωρίου (praetorian prefect) επί του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου.

 Ο Φλ. Αντιοχειανός υπηρέτησε ως έπαρχος μίας βοηθητικής κοόρτης στην Άνω Γερμανία το 211 και στη συνέχεια μίας άλλης στην Καισαρική Μαυριτανία. Επέστρεψε στη Ρώμη, για να υπηρετήσει ως έπαρχος του πραιτωρίου πριν από το 222, τη χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ελαγάβαλος. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, ο Αντιοχειανός υπερασπίστηκε τον Ελαγάβαλο εναντίον των πραιτόρων που σκόπευαν να τον σκοτώσουν, και αντιμετώπισε τους στρατιώτες που έψαχναν τον Αυτοκράτορα στους κήπους των Παλαιών Ελπίδων υπενθυμίζοντάς τους τον όρκο τους στον Αυτοκράτορα· έτσι τους έπεισε να μην τον σκοτώσουν. Ίσως να ήταν ένας από τους συνεργάτες του Ελαγάβαλου, που δολοφονήθηκαν μετά το τέλος εκείνου. Από την αγνώστου ονόματος σύζυγό του είχε τέκνο: Φλάβιος Αντιοχειανός άκμασε τον 3ο αι., ύπατος και έπαρχος της πόλης. Νυμφεύτηκε την Πομπωνία Ουμιδία, κόρη του Πομπώνιου Βάσου συγκλητικού.
Σημαία της Ουγγαρίας

Η σημαία της Ουγγαρίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις οριζόντιες ισομεγέθεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου, λευκού και πράσινου. Υπό αυτή τη μορφή, είναι σημαία της Ουγγαρίας από το 1957.

 Η σημερινή σημαία προέρχεται από το αντιστασιακό κίνημα του 1848 , που κορυφώθηκε με την Επανάσταση της Ουγγαρίας εναντίον των Αψβούργων, το 1848 με 1849. Τα χρώματα έχουν παρθεί από το ιστορικό εθνόσημο της Ουγγαρίας, που ανάγεται στην εποχή του Μεσαίωνα, ενώ η τριχρωμία υπενθυμίζει τη Γαλλική Επανάσταση. Κατά την περίοδο του ρομαντισμού, υποστηρίχθηκε ότι τα χρώματα στη σημαία αποτελούν σύμβολα αρετών: κόκκινο για τη δύναμη, λευκό για την πίστη και πράσινο για την ελπίδα. Επιπρόσθετα, το κόκκινο συμβολίζει το αίμα που χύθηκε για την πατρίδα, το λευκό την ελευθερία και το πράσινο τη γη, τα βοσκοτόπια και λιβάδια της Ουγγαρίας. Η σημαία στο Flagspot.net (ουγγρικά) Σύνταγμα της Ουγγρικής Δημοκρατίας (=Νόμος 1949/XX) (ουγγρικά) Νόμος 1995/LXXXIII (ουγγρικά) Νόμος 2000/XXXVIII
Πάολο Μενεγκούτσι

Ο Πάολο Μενεγκούτσι (ιταλικά: Paolo Meneguzzi, 6 Δεκεμβρίου 1976) είναι Ελβετός τραγουδιστής. Είναι ιδιαίτερα γνωστός στη χώρα του αλλά και στην Ιταλία. Το 2008 εκπροσώπησε την Ελβετία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision που διεξήχθη στο Βελιγράδι, με το τραγούδι Era Stupendo, με ιταλικούς στίχους. Το εν λόγω τραγούδι αποκλείστηκε από τον τελικό, κατά τη διεξαγωγή του πρώτου ημιτελικού. Έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με τις εξής συμμετοχές: (2001) - Ed io non ci sto più (7η θέση) (2004) - Guardami negli occhi (4η θέση) (2005) - Non capiva che l'amavo (δεν προκρίθηκε στον τελικό) (2007) - Musica (6η θέση) (2008) - Grande

 2001 - Un sogno nelle mani 2003 - Lei è 2004 - Lei è (νέα έκδοση) 2005 - Favola 2007 - Musica 2007 - Live Musica Tour 2008 - Corro Via 1997 - Por Amor 1998 - Paolo 1999 - Emociones 2001 - Un sueño entre las manos 2004 - Elle Est 2006 - Ella Es 2008 - Musica 1996 - Arià Ariò 1996 - Sei La Fine Del Mondo 2001 - Ed io non ci sto più 2001 - Mi Sei Mancata 2001 - Quel Ti Amo Maledetto 2002 - In Nome Dell'Amore 2003 - Verofalso 2003 - Lei è 2004 - Guardami Negli Occhi(Prego) 2004 - Baciami 2004 - Una Regola D'Amore 2005 - Non Capiva Che L'Amavo 2005 - Sara 2005 - Lui e Lei 2007 - Musica 2007 - Ti Amo Ti Odio 2007 - Ho Bisogno D'Amore 2008 - Era Stupendo 2008 - Grande
Τυμφρηστός

Ο Τυμφρηστός ή Βελούχι είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας. Έχει υψόμετρο 2.315 μέτρα και καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα των νομών Ευρυτανίας και Φθιώτιδας. Περικλείεται στα βόρεια από τα Άγραφα και στα νότια από τα Βαρδούσια και την Καλιακούδα. Ανατολικά του βρίσκεται ο κάμπος του Σπερχειού. Καλύπτεται από πυκνά δάση και είναι ελατοσκέπαστος στο μεγαλύτερο μέρος του. Στις πλαγιές του είναι χτισμένο το Καρπενήσι. Απ' αυτόν πηγάζουν οι ποταμοί Σπερχειός και Καρπενησιώτης. Κοντά στις κορυφές του σχηματίζεται αλπική λίμνη.

 Στην αρχαιότητα το βουνό ονομαζόταν Τυμφρηστός ή Τεφραστός ή Τυφρηστός. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η ονομασία του οφείλεται σε ομώνυμο μυθικό πρόσωπο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, που υποστηρίζεται περισσότερο από τις παραλλαγές Τεφραστός ή Τυφρηστός, η ονομασία προέρχεται από την λέξη τέφρα, επειδή ο γυμνός όγκος του βουνού έχει το χρώμα της τέφρας. Η ονομασία Βελούχι λέγεται ότι εμφανίστηκε τη μεσαιωνική περίοδο. Συναντάται για πρώτη φορά σε γραπτό κείμενο το 1453. Υπάρχει και η θεωρία της σλαβικής προέλευσης της ονομασίας, από το "λευκό βουνό" ή "ασπροβούνι". Η λέξη πιθανόν προέρχεται από τη ρίζα τύμβος και σχετίζεται με το σχήμα του βουνού και ίσως πρόκειται για μεταφορική έννοια παρόμοια με αυτήν που έδωσε την Τύμφη στην Ήπειρο. Στον Τυμφρηστό λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο σε απόσταση 12 χλμ από το Καρπενήσι. Βρίσκεται στη θέση Διαβολότοπος σε υψόμετρο 1.850 μέτρων. Η λειτουργία του ξεκίνησε το 1974, με πρωτοβουλία ιδιωτών. Σήμερα διαθέτει 10 πίστες. Βουνά της Ευρυτανίας
Μαρία Άννα της Σαξονίας (1799-1832)

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna, 15 Νοεμβρίου 1799 – 24 Μαρτίου 1832) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του διαδόχου της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

 Η Μαρία Άννα Καρολίνα Ιωσηφίνα Βικεντία Σαβερία Νεπομυκίνα Φραγκίσκη ντε Πάουλα Φραγκίσκη ντε Σαντάλ Ιωάννα Αντωνία Ελισάβετ Κυνεγόνδη Γερτρούδη Λεοπολδίνα ήταν η τρίτη κόρη του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας και της Καρολίνας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου της Πάρμας. Παντρεύτηκε το 1817 τον Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης και είχε τέκνα: Καρολίνα Αυγούστα Ελισάβετ Βικεντία Ιωάννα Ιωησφίνα 1822-1841. Αυγούστα Φερδινάνδη Λουίζα Μαρία Ιωάννα Ιωσηφίνα 1825-1864, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο της Βαυαρίας. Μαρία Μαξιμιλιανή Θέκλα Ιωάννα Ιωσηφίνα (1827–1834). Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία Καρλόττα Ιωάννα (1828-1836). Toscana, Luise von (1911). My Own Story. London: Ballantyne & Company LTD.
Πασαλίκι του Βερατίου

Το πασαλίκι του Βερατίου ήταν αυτόνομο έδαφος εντός της επικράτειας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δημιουργήθηκε στην περιοχή της μετέπειτα κεντρικής Αλβανίας από τον Αχμέτ Κουρτ Πασά το 1774 και καταλύθηκε όταν ο εν συνεχεία σύμμαχος του Αχμέτ, Ιμπραήμ Πασάς του Βερατίου νικήθηκε από τον Αλή Πασά το 1809, ενσωματώνοντας έτσι το πασαλίκι του Βερατίου στο πασαλίκι των Ιωαννίνων.

 Το πασαλίκι του Βερατίου δημιουργήθηκε έπειτα από τη συνωμοσία του Αχμέτ Κουρτ Πασά με την Υψηλή Πύλη εναντίον του Μεχμέτ Πασά Μπουσάτι το 1774. Για να το εξυπηρετήσει, ο σουλτάνος ​​του έδωσε εδάφη στη μετέπειτα κεντρική Αλβανία. Κατάφερε να επεκτείνει το πασαλίκι του μέχρι το θάνατό του το 1787, ενσωματώνοντας εδάφη της μετέπειτα κεντρικής Αλβανίας, τα οποία συνόρευαν στα βόρεια με το πασαλίκι της Σκόδρας και προς τα νότια με το πασαλίκι των Ιωαννίνων. Ο Αχμέτ Κουρτ Πασάς ήταν παππούς του Αλή Πασά και πατέρας της μητέρας του Αλή, Χάμκως. Μετά το θάνατο του Αχμέτ Κουρτ Πασά, το έδαφος του πασαλικίου κυβερνήθηκε από έναν στενό σύμμαχό του, τον Ιμπραήμ Πασά του Βερατίου. Έπειτα, ο Αλή Πασάς ξεκίνησε πόλεμο με το πασαλίκι του Βερατίου. Μετά από κάποιες άκαρπες διαπραγματεύσεις, ο Ιμπραήμ Πασάς έστειλε εκστρατευτικό σώμα υπό τη διοίκηση του αδελφού του Σεφίρ, μπέη της Αυλώνας. Αντιμέτωπος με αυτή την κατάσταση, ο Αλή κάλεσε τους αρματολούς της Θεσσαλίας και αφού κάηκαν χωριά, ληστεύθηκαν και κρεμάστηκαν χωρικοί και μεταφέρθηκαν κοπάδια και από τις δύο πλευρές, επήλθε ειρήνη. Ο Ιμπραήμ έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Μουχτάρ, τον μεγαλύτερο γιο του Αλή, και το διαφιλονικούμενο έδαφος ως προίκα. Δεδομένου ότι ο Σεφίρ Μπέης είχε παρουσιάσει ικανότητες που θα μπορούσαν να αποδειχτούν εντυπωσιακές στη συνέχεια, ο Αλή έβαλε γιατρό να τον δηλητηριάσει. Ο Αλή Πασάς εξέφρασε την επιθυμία να κυριαρχήσει επί του πασά του Βερατίου, να γίνει βεζίρης της Ηπείρου, να αγωνιστεί με τον σουλτάνο και να πάει στην Κωνσταντινούπολη. Το 1808, ο Αλή Πασάς νίκησε τον Ιμπραήμ Πασά, ενσωματώνοντας την επικράτειά του στο πασαλίκι των Ιωαννίνων.
Καλώς τους!

Πρόκειται για προσωπικό άλμπουμ στο οποίο ο Γιώργος Νταλάρας συνεργάζεται με τον συνθέτη Γιώργο Ζήκα, ο οποίος έγραψε τη μουσική και τους στίχους για τα πρώτα έξι τραγούδια. Στα υπόλοιπα έξι τραγούδια του δίσκου, τη μουσική υπογράφουν οι Μίνως Μάτσας, Χρήστος Νικολόπουλος και Πάνος Κατσιμίχας ενώ στίχους γράφουν οι Άκος Δασκαλόπουλος, Λευτέρης Παπαδόπουλος και Φίλιππος Γράψας. Η παραγωγή έγινε από τον Ηλία Μπενέτο

 Τα τραγούδια που περιέχει είναι τα εξής: Πάμε γι´αλλού (μουσική, στίχοι: Γιώργος Ζήκας) Κληρώθηκα (μουσική, στίχοι: Γιώργος Ζήκας) Στένεψε ο κόσμος (μουσική, στίχοι: Γιώργος Ζήκας) Μεσόγειος (μουσική, στίχοι: Γιώργος Ζήκας) Έβγαλα τα μέσα έξω (μουσική, στίχοι: Γιώργος Ζήκας) Agrigento (μουσική, στίχοι: Γιώργος Ζήκας) Ήσουν Θεός (μουσική: Μίνως Μάτσας , στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος) Στο αμάν στο γιατί (μουσική: Μίνως Μάτσας, στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος) Η μαντόνα η Σαλονικιά (μουσική: Μίνως Μάτσας, στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος) Ψέμα (μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος, στίχοι: Φίλιππος Γράψας) Έτσι κι αλλιώς σε περιμένω (μουσική, στίχοι: Πάνος Κατσιμίχας) Ένας έρωτας αητός (μουσική: Μίνως Μάτσας, στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος) Αναλυτική δισκογραφία: Γιώργος Νταλάρας (δισκογραφία)
Αλεξέι Σερεμπριακόφ

ΟΑλεξέι Βαλέριεβιτς Σερεμπριακόφ (Ρώσικα: Алексе́й Вале́рьевич Серебряко́в, γεννημένος 3 Ιουνίου του 1964) είναι Ρώσος ηθοποιός. Είναι από τους πιο διάσημους και ακριβοπληρωμένους Ρώσους ηθοποιούς, ξεκινώντας την καριέρα του από τα 13. Ο Σερεμπριακόφ έχει δουλέψει με τις μεγαλύτερες παραγωγές.

 Ο Αλεξέι Σερεμπριακόφ γεννήθηκε στις 3 του Ιούνη του 1964 στην Καλούγκα της Ρωσίας. Ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα από τότε που ήταν μαθητής, συγκεκριμένα από 13 ετών. Αποφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών, και εργάστηκε ως ηθοποιός στο θέατρο Σιζράν. Ηθοποιός Studio Θέατρο υπό τη διεύθυνση Tabakov (1986-1991). Έπαιξε σε πολλές ταινίες και κατείχε στις περισσότερες τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στις αρχές του 2012, μετακόμισε στο Καναδά με την οικογένεια του. Πατέρας: Μηχανικός σχεδιασμού προϊόντος Μητέρα: Γιατρός Σύζυγος: Μαρίγια, με τη θετή της κόρη Ντάρια, απέκτησαν μαζί δύο γιους Στεπάν και Ντανίλα. Актер Алексей Серебряков сбежал в Канаду, не выдержав жизни в России Αλεξέι Σερεμπριακόφ στην IMDb
Ιωάννα Σοφία της Βαυαρίας

Η Ιωάννα-Σοφία, γερμ. Joanna Sophia (π.1373 - 15 Νοεμβρίου 1410) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Μαργαρίτας των Πιάστ-Σιλεσίας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα & του Μπζεγκ. Αδελφή της ήταν η Ιωάννα της Βαυαρίας. Ο γάμος της με τον Αλβέρτο Δ΄ των Αψβούργων, έληξε τη φιλονικία μεταξύ του πατέρα του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και του πατέρα της. Ο Αλβέρτος Α΄ δούκας της Βαυαρίας συμφώνησε να δώσει 10.000 πφένιγκ, το φρούριο Νάττενμπεργκ και την πόλη του Ντέγκενντορφ. Ο σύζυγός της συχνά ήταν σε διαμάχη με συγγενείς της, όπως με τον Βεντσεσλάβο Δ΄ της Βοημίας, σύζυγο της Ιωάννας της Βαυαρίας και τον ετεροθαλή αδελφό εκείνου Σιγισμόνδο της Ουγγαρίας & Γερμανίας. Όλες αυτές οι διενέξεις τελείωσαν με το τέλος του Αλβέρτου Δ΄ το 1404. Η Ιωάννα-Σοφία κανόνισε με τον Φρειδερίκο δούκα της Βαυαρίας να παντρέψουν τα παιδιά τους: την κόρη της Μαργαρίτα με τον γιο του Ερρίκο ΙΣΤ΄ και ο γάμος έγινε δύο έτη μετά το τέλος της. Επίσης κανόνισε ο γιος της Αλβέρτος Β΄ να νυμφευτεί την Ελισάβετ, κόρη του Σιγισμόνδου. Απεβίωσε 37 ετών στη Βιέννη. Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα: Αλβέρτος Ε΄ 1397-1439, δούκας της Αυστρίας, Β΄ ως βασιλιάς της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Μαργαρίτα 1395-1447, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας. Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612. Retrieved 23 October 2018.
Ουλρίκα Λουίζα του Ζολμς-Μπράουνφελς

Η Ουλρίκα Λουίζα (γερμ. Ulrike Luise von Solms-Braunfels, 1 Μαΐου 1731 στο Χούνγκεν, Λανδγραβάτο της Έσσης-Ντάρμστατ - 12 Σεπτεμβρίου 1792, Μπαντ Χόμπουργκ) ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Ζολμς-Μπράουνφελς και με τον γάμο της έγινε λανδγραβίνη της Έσσης-Χόμπουργκ. Έγινε επίτροπος εκεί κατά την ανηλικότητα του γιου της από το 1751 έως το 1766.

 Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Ζολμς-Μπράουνφελς (1696–1761) από τον δεύτερο γάμο του με τη Σοφία Μαγδαληνή (1701–1744), κόρη του Όθωνα του Ζολμς-Λάουμπαχ. Παντρεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου 1746 στο Χούνγκεν με τον εξάδελφό της, τον Φρειδερίκο Δ΄ της Έσσης-Χόμπουργκ (1724-1751). Λίγο μετά το γάμο, στρατεύματα από την Έσση-Ντάρμστατ βάδισαν στην Έσση-Χόμπουργκ και την κατέλαβαν, όπως επίσης την πόλη του Μπαντ Χόμπουργκ με το κάστρο του Χόμπουργκ. Η διαφορά μπορούσε να κριθεί και αφού διευθετήθηκε, ο Φρειδερίκος Δ΄ επανήλθε ως λάντγκραβος. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε το 1751, η Ουλρίκα Λουίζα ανέλαβε τη διακυβέρνηση με αυτοκρατορική άδεια, μαζί με τον Λουδοβικο Η΄ της Έσσης-Ντάρμστατ για τον γιο της Φρειδερίκο Ε΄, ο οποίος ήταν μόλις τριών ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Η Ουλρίκα Λουίζα κατάφερε να διατηρήσει την κυριαρχία της Έσσης-Χόμπουργκ και να νυμφεύσει τον γιο της με μία κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Παντρεύτηκε το 1746 τον Φρειδερίκο Δ΄ της Έσσης-Χόμπουργκ και απέκτησε δύο παιδιά: Φρειδερίκος Ε΄ (Χόμπουργκ, 30 Ιανουαρίου 1748 - Χόμπουργκ, 20 Ιανουαρίου 1820), Λάνδγραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Mαρία Χριστίνα Καρλόττα Βιλλελμίνη (Χόμπουργκ, 4 Νοεμβρίου 1749 - Χόμπουργκ, 10 Νοεμβρίου 1750). Johann I. von Gerning: Die Lahn- und Main-Gegenden von Embs bis Frankfurt σελ. 163 εικ Είσοδος στο Womeninpower
Μικαέλα Κοουσίνιο

Η Μικαέλα, γαλλ. Micaëla Ana María Cousiño y Quiñones de León (γενν. 30 Απριλίου 1938 - 13 Μαρτίου 2022) από τον Οίκο Κοουσίνιο ήταν κόρη μεγιστάνα και με τους γάμους της έγινε πρώτα κα Μπεφ και μετά κόμισσα του Παρισιού.

 Ήταν κόρη του Λούις-Μαξιμιλιάνο Κοουσίνιο υ Σεβίρε, ιδιοκτήτη μίας από τις μεγαλύτερες οικογενειακές περιουσίες της Χιλής, με καταγωγή από τον 18ο αι.· το όνομα "Κοουσίνιο" προέρχεται από τον τίτλο "κόουτο ντε Λιομίλ", τον οποίο έδωσε ως ανταμοιβή ο Αλφόνσος Α΄ της Πορτογαλίας. Η μητέρα της Αντωνία Κινιόνες ντε Λεόν υ Μπανιουέλος ήταν 4η μαρκησία του Σαν Κάρλος και ευγενής της Ισπανίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1961 τον Ζαν-Ρομπέρ Μπεφ και είχε τέκνο: Αλέξις Μπεφ.Έπειτα το 1984 η Μικαέλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο της Ορλεάνης τότε κόμη του Κλερμόν. Ο πατέρας του, αρχηγός του Οίκου και διεκδικητής του Γαλλικού στέμματος ως Ερρίκος ΣΤ΄, δεν συγκατένευσε στον γάμο, που τον χαρακτήρισε μη δυναστικό και του έδωσε τον τίτλο του "κόμη του Μορταίν". Δεν απέκτησαν απογόνους. Ωστόσο ο Ερρίκος, που από προηγούμενο γάμο είχε τρεις γιους, δεν αποδέχθηκε την απόρριψη και διεκδίκησε τον Οίκο και το στέμμα ως Ερρίκος Ζ΄. Opfell, Olga S. (2001). "H.R.H. Henri, Count of Paris: Royal House of France House of Bourbon-Orleans". Royalty Who Wait: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe. Jefferson. Mallalieu, Huon (9 December 2015). "Art Market: Vive la Revolution!". Country Life.
Brussels Airlines

Η Brussels Airlines είναι Βέλγικη αεροπορική εταιρεία με έδρα στο Διεθνές Αεροδρόμιο Βρυξελλών. Είναι θυγατρική εταιρεία της Lufthansa Group και ο μεγαλύτερος αερομεταφορέας του Βελγίου. Εκτελεί πτήσεις προς Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Ιδρύθηκε στα τέλη του 2006 μετά από συγχώνευση της SN Brussels Airlines και της Virgin Express, ενώ ξεκίνησε το πτητικό της έργο τον Μάρτιο του 2007. Από το 2009 είναι μέλος της Star Alliance.

 Η Brussels Airlines δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της SN Brussels Airlines (SNBA) και της Virgin Express. Στις 12 Απριλίου 2005, η SN Airholding, η εταιρεία πίσω από SNBA, υπέγραψε συμφωνία με τον Richard Branson, δίνοντάς της τον έλεγχο της Virgin Express. Στις 31 Μαρτίου 2006 η SNBA και η Virgin Express ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους σε μία μόνο εταιρεία.Στις 7 Νοεμβρίου 2006, το νέο όνομα, η Brussels Airlines, ανακοινώθηκε σε συνέντευξη Τύπου στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Η Brussels Airlines ξεκίνησε τη λειτουργία στις 25 Μαρτίου 2007. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008 ανακοινώθηκε ότι η Lufthansa θα αποκτήσει το 45% των μετοχών της Brussels Airlines με τη δυνατότητα να αποκτήσει το υπόλοιπο 55% από το 2011.Ως μέρος αυτής της συμφωνίας η Brussels Airlines θα ενταχθεί στην Star Alliance, που συνέβη στις 9 Δεκεμβρίου του 2009. Στις 15 Ιουνίου 2009 η Brussels Airlines ανακοίνωσε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε χορηγηθεί άδεια για τη Lufthansa να αναλάβει την Brussels Airlines.Ως αποτέλεσμα αυτής της εκκαθάρισης από την ΕΕ, ο δρόμος ήταν ανοιχτός για την Brussels Airlines να ενταχθεί στην Star Alliance. Από 25 Οκτωβρίου 2009 η Brussels Airlines είναι μέλος του προγράμματος τακτικών επιβατών της Lufthansa Miles & More. Στις 9 Δεκεμβρίου 2009, η Brussels Airlines έγινε το 26ο μέλος της Star Alliance, κατά τη διάρκεια τελετής στο Δημαρχείο των Βρυξελλών. Στις 15 Δεκεμβρίου 2009, η Brussels Airlines ενέκρινε επισήμως ένα επιπλέον Α330. Τον Ιούλιο του 2010, η Brussels Airlines έλαβε αυτό το πέμπτο μισθωμένο A330. Στις 11 Αυγούστου 2010,η Brussels Airlines και ο ταξιδιωτικός πράκτορας Club Med ανακοίνωσαν μια νέα συνεργασία.Από τον Απρίλιο του 2011, η Brussels Airlines θα μεταφέρει το 80% του συνόλου των επιβατών του Club Med από τις Βρυξέλλες, τόσο από τις υφιστάμενες τακτικές γραμμές της Brussels Airlines όσο και με τα νέα δρομολόγια τσάρτερ που λειτουργούν με την Brussels Airlines.Η Brussels Airlines ανακοίνωσε επίσης ότι θα μισθώσει δύο αεροσκάφη Airbus Α320 από τον Ιανουάριο του 2011. Στις 26 Αυγούστου 2010, η εταιρεία ανακοίνωσε το νέο πρόγραμμα συντήρησης.Η σύμβαση με τη Sabena Technics για τα A330 και τα Boeing 737 θα σταματήσει την 1η Ιανουαρίου 2011, και η Brussels Airlines θα κάνει τότε την συντήρηση των αεροσκαφών. Για να μπορέσει να το κάνει αυτό,η μετάβαση από το κτίριο 117 στο υπόστεγο 41 είναι απαραίτητη. Επίσης,73 άτομα από την Sabena Technics θα ενταχθούν στο προσωπικό συντήρησης της Brussels Airlines. (*) Μέλη της Star Alliance Η Brussels Airlines πετάει σε προορισμούς σε: ΕυρώπηΑμερικήΑφρικήΑσία / Μέση ΑνατολήΑρκετοί προορισμοί εκτελούνται από άλλα μέλη του Lufthansa Group και της Star Alliance. Brussels Airlines