IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μερβ

Η Μερβ (Περσικά: مرو, Μαρβ), παλαιότερα (την εποχή των Αχαιμενιδών) σατραπεία (κέντρο διοίκησης) της Μαργιανής, αργότερα γνωστή ως Αλεξάνδρεια αλλά και ως Αντιόχεια της Μαργιανής, ήταν η κύρια πόλη-όαση στην Κεντρική Ασία, πάνω στον ιστορικό δρόμο του μεταξιού. Σήμερα η πόλη ανήκει στο Τουρκμενιστάν. Υπήρχαν διάφορες πόλεις στην ευρύτερη περιοχή της Μερβ, που είχε μεγάλη στρατηγική σημασία και ήταν αξιοσημείωτη για την εναλλαγή των πολιτισμών. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η Μερβ ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου τον 12ο αιώνα. Από το 1999 η αρχαία πόλη Μερβ ανήκει στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Κτίστηκε πρώτα από τον Μέγα Αλέξανδρο ως Αλεξάνδρεια. Επειδή η θέση της ελληνικής αποικίας ήταν άκρως ευάλωτη οι σκυθικές ορδές την κατέστρεψαν. Έτσι λίγα χρόνια αργότερα (ίσως το 312 π.Χ.), ο Σέλευκος την ξαναέκτισε δίνοντάς της πρώτα το όνομα Συριανή (δηλαδή Συριακή) και κατόπιν το όνομα Σελεύκεια. Μετά την εκ νέου καταστροφή που υπέστη από τους βαρβάρους, ανοικοδομήθηκε από τον Αντίοχο Α', μετονομάστηκε σε Αντιόχεια και κατέστη πρωτεύουσα της σελευκιδικής σατραπείας της Μαργιανής (ονομ. εκ του ποταμού Μάργου - αραβικά Μαργκού, ο κατά Αρριανό Έπαρδος, σημ. Μουργκάμπ). Οι Έλληνες άποικοι που είχαν διασκορπιστεί ξανακατοίκησαν την ανοικοδομημένη πόλη. Ο Αντίοχος επεξέτεινε και μεγέθυνε την ελληνική πόλη και τα σωζόμενα τείχη που έκτισε έφταναν σε ύψος τα 50-70 μ. στην τοποθεσία Γκιαούρ Καλά (=το φρούριο των Ελλήνων στα τουρκικά). Εκεί κοντά βρέθηκε και μια τεράστια άμπελος φυτεμένη (από Έλληνες αποίκους), με διάμετρο 0,85 μ. Αργότερα επί Αντίοχου Β' (255 π.Χ.), την κατέλαβε ο Διόδοτος Α' (ιδρυτής του ελληνικού κράτους της Βακτριανής). Την περίοδο 210-189 π.Χ. περιήλθε για λίγο στη σελευκιδική αυτοκρατορία του Αντιόχου Γ΄ για να ξαναπεράσει στον ελληνοβακτρικό έλεγχο (189-141 π.Χ.). Ύστερα την κατέλαβε ο Φραάτης (βασιλεύς των Πάρθων) και κατόπιν οι Άραβες Χαλίφες το (646), που τη μετονόμασαν σε "Μάρβσαχ-ι-Γκαν" αποδίδοντάς της μεγάλη λαμπρότητα. Αργότερα την κατέλαβαν διαδοχικά οι Σελτζούκοι Τούρκοι (που τη μετονόμασαν από Μαρβ σε "Μερβ"), οι Μογγόλοι, Ουζμπέκοι, Τουρκμάνοι και το 1883 οι Ρώσοι. Στις 22 Αυγούστου 1918 καταλήφθηκε από τις μπολσεβικικές δυνάμεις. Σήμερα η Μερβ ανήκει στο Τουρκμενιστάν. Στην περιοχή παράγονται άφθονα δημητριακά, βαμβάκι και φρούτα, ενώ έχει ακμάζουσα κτηνοτροφία. Κατά τις αραβικές παραδόσεις αποτελεί λίκνο των Αρίων φυλών. Οι σημερινοί κάτοικοί της, 350.000 Τουρκμάνοι, ανήκουν στη φυλή των Τέκων, ονομαστών ιπποτρόφων, επιδέξιων τεχνιτών αργυρών ειδών και παλιά καλών οπλοποιών. Οι τάπητες που κατασκευάζουν θεωρούνται ανώτεροι των περσικών. Κατά το 5ο αιώνα μ.Χ., στη Μερβ (τότε Αντιόχεια) υπήρχε η αρχιεπισκοπική έδρα των Νεστοριανών χριστιανών.
Ζιράρ Ντεζάργκ

Ο Ζιράρ Ντεζάργκ (Girard Desargues, 21 Φεβρουαρίου 1591 – Σεπτέμβριος 1661) ήταν Γάλλος μαθηματικός και μηχανικός, ο οποίος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της προβολικής γεωμετρίας. Είναι γνωστός από το ομώνυμο θεώρημα και τον γράφο.

 Ο Ντεζάργκ γεννήθηκε στη Λυών και η οικογένειά του ήταν αφοσιωμένη στην υπηρεσία του Γαλλικού Στέμματος. Ειδικότερα ο πατέρας του ήταν βασιλικός νοτάριος και ερευνητής επίτροπος στο διοικητικό δικαστήριο (Seneschal) της Λυών (1574), όσο και αρμόδιος για τη συλλογή των φόρων επί των εκκλησιαστικών εσόδων της επισκοπής της Λυών. Πολλά δεν είναι γνωστά για τα νεανικά χρόνια του Ζιράρ, μέχρι το 1630, μάλλον όμως ήταν το τρίτο από 6 αδέλφια. Ο Ζιράρ Ντεζάργκ εργάσθηκε ως αρχιτέκτονας από το 1645, ενώ νωρίτερα είχε εργασθεί ως ιδιωτικός δάσκαλος και ίσως ως μηχανικός και τεχνικός σύμβουλος του περίφημου Καρδιναλίου Ρισελιέ. Ως αρχιτέκτονας, ο Ντεζάργκ σχεδίασε αρκετά ιδιωτικά και δημόσια κτήρια στο Παρίσι και τη Λυών. Ως μηχανικός πάλι, σχεδίασε ένα σύστημα για την ανύψωση ποσοτήτων νερού, το οποίο εγκατέστησε κοντά στο Παρίσι. Αυτό το σύστημα βασιζόταν στη χρήση της μέχρι τότε μη αναγνωρισμένης αρχής του επικυκλοειδούς τροχού. Οι έρευνες του Ντεζάργκ σε θέματα προοπτικής και γεωμετρικών προβολών μπορούν να θεωρηθούν ως αποκορύφωση αιώνων επιστημονικών αναζητήσεων στην οπτική, που εκτείνονται από τον Αλχαζέν μέχρι τον Κέπλερ. Ο Γάλλος γεωμέτρης προχώρησε πέρα από μία απλή σύνθεση των παραδόσεων αυτών με τις αναγεννησιακές θεωρίες και πρακτικές της προοπτικής.Το έργο του επανανακαλύφθηκε και επαναδημοσιεύθηκε το 1864. Μία συλλογή των έργων του εκδόθηκε το 1951 Μία σημαντική του εργασία, που συχνά αναφέρεται από άλλους μαθηματικούς, είναι το «Σχεδίασμα δοκιμίου επί των αποτελεσμάτων των επίπεδων τομών ενός κώνου» (1639). Αργότερα στη ζωή του, ο Ντεζάργκ δημοσίευσε μια εργασία με τον κρυπτογραφημένο τίτλο DALG. Η συνηθέστερη ερμηνεία για το τι σημαίνει αυτό, είναι απλώς τα αρχικά των λέξεων «Des Argues, Lyonnais, Géometre». Ο Ζιράρ Ντεζάργκ πέθανε στη Λυών σε ηλικία 70 ετών. Θεώρημα του Ντεζάργκ Γράφος Ντεζάργκ Ντεζαργκεσιανό επίπεδο (και «μη-ντεζαργκεσιανό επίπεδο») Desargues configuration Ντεζάργκ, κρατήρας στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης Προοπτική J.V. Field & J.J. Gray: The Geometrical Work of Girard Desargues, Springer-Verlag, 1987, ISBN 0-387-96403-7 René Taton: «Sur la naissance de Girard Desargues», Revue d'histoire des sciences et de leurs applications, τόμος 15, n°2 (1962), σσ. 165–166. Μαθηματική βιογραφία από τον J.V. Field στο MacTutor History of Mathematics archive, στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους Richard Westfall: «Gerard Desargues», στο «The Galileo Project» Gerard Desargues: «Brouillon Project d'une Atteinte aux Evenemens des Rencontres du Cone avec un Plan» (η εργασία του «Σχεδίασμα δοκιμίου επί των αποτελεσμάτων των επίπεδων τομών ενός κώνου»)
Δημοτικό διαμέρισμα Λεπιανών Άρτας

Το δημοτικό διαμέρισμα Λεπιανά ανήκει στον δήμο Αγνάντων, του νομού Άρτας και περιλαμβάνει τους οικισμούς Λεπιανά, Μακρύκαμπο, και Ξηρικό. Κατά την απογραφή του 2001, είχε συνολικά 443 κατοίκους, από τους οποίους στα Λεπιανά κατοικούσαν 225, στον Μακρύκαμπο 116 και στο Ξηρικό 102.

 Το Δ.Δ.Λεπιανών βρίσκεται στην καρδιά των Τζουμέρκων και καλύπτει έκταση περίπου 9,3 τ.χλμ., ενώ χαρακτηρίζεται ως αγροτικό και ορεινό διαμέρισμα με μέσο υψόμετρο 594μ. Πανηγύρι Υπαπαντής Χριστού στα Λεπιανά (2 Φεβρουαρίου) Πανηγύρι Ζωοδόχου πηγής στον Μακρύκαμπο (την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα) Τριήμερο παραδοσιακό πανηγύρι Προφήτη Ηλία στα Λεπιανά (20 Ιουλίου) Πανηγύρι στον Μακρύκαμπο (30 Ιουλίου) Πανηγύρι Αγίου Νικολάου στον Μακρύκαμπο (6 Δεκεμβρίου) Αντάμωμα Μακρυκαμπιώτων το πρώτο Σάββατο μετά το Δεκαπενταύγουστο Οι πίτες ήταν το βασικό κομμάτι της διατροφής των νομάδων κτηνοτρόφων, των σκηνιτών, των βλάχων της Ηπείρου. Αυτό εξηγεί και την εκπληκτική ποικιλία που υπάρχει στην περιοχή (γαλατόπιτα, κολοκυθόπιτα, κουρκουτόπιτα, κρεατόπιτα, καθαρόπιτα, λαχανόπιτα, μακαρονόπιτα, μπλατσαριά, ρυζόπιτα, τραχανόπιτα, τυρόπιτα κ.ά.). Επίσης, άλλα παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής των Τζουμέρκων είναι: το μέλι, το κρασί, το τσίπουρο, ο τραχανάς, οι χυλοπίτες, τα γλυκά του κουταλιού, τα αρωματικά φυτά (ρίγανη, χαμομήλι, τσάι του βουνού κλπ), οι ξηροί καρποί (κάστανο, καρύδια κλπ), τα σύκα (πασμάδια),καθώς και η παραδοσιακή φέτα. Οι πλαγιές των Τζουμέρκων παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία από αυτοφυή δάση ελάτης και πεύκης καθώς και μεγάλη ποικιλία από καρποφόρα, αειθαλή ή φυλλοβόλα (βελανιδιές, κουμαριές, αγριοκερασιές, φουντουκιές, κουτσουπιές, φλαμουριές, πλατάνια και ξηροπλάτανοι). Την χλωρίδα συμπληρώνει ποικιλία φυτών όπως το σαλέπι, η άγρια μέντα, το τσάι, η θρούμπη, η ρίγανη, η άγρια ορχιδέα, ο νάρκισσος, ο κόκκινος κρίνος, που γεμίζουν με το άρωμά τους και το χρώμα τους τη φύση της περιοχής όταν ανθούν. Στο οικοσύστημα της περιοχής συμβιώνουν ελάφια, λύκοι, αγριόγατοι, ζαρκάδια, αρκούδες, ασβοί, πέρδικες, τσαλαπετεινοί, αετοί και σταυραετοί. Περιφερειακή Ενότητα Άρτας - Δήμος Αγνάντων Αρχειοθετήθηκε 2011-12-12 στο Wayback Machine. Δήμος Αγνάντων ΕΜΠ Βάση Δεδομένων - Δ.Δ. Λεπιανών Ελληνική Στατιστική Αρχή - Στοιχεία Πραγματικού Πληθυσμού (απογραφή 2001) Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Χάρτης νομού Άρτας Αρχειοθετήθηκε 2022-04-01 στο Wayback Machine. Ορειβατικές διαδρομές Αθαμανικών (Τζουμέρκων) (στοιχεία ΕΟΤ 2001)
Πάλσαρ των Ιστίων

Ο Πάλσαρ των Ιστίων (Vela Pulsar, PSR J0835-4510 ή PSR B0833-45) είναι ένας νεαρός σχετικώς πάλσαρ, δηλαδή αστέρας νετρονίων, που βρίσκεται στο Υπόλειμμα Υπερκαινοφανούς των Ιστίων (νεφέλωμα), στον ομώνυμο αστερισμό. Εκτός από τα ραδιοκύματα, ανιχνεύεται εύκολα στις ακτίνες γ (είναι η εντονότερη μόνιμη πηγή ακτίνων γ υψηλής ενέργειας στον γήινο ουρανό) και στις ακτίνες Χ, και δυσκολότερα στο ορατό φως (η ονομασία του ως μεταβλητού αστέρα είναι HU Ιστίων).

 Ο Πάλσαρ των Ιστίων περιστρέφεται 11,195 φορές κάθε δευτερόλεπτο, δηλαδή έχει περίοδο περιστροφής 89,33 χιλιοστά του δευτερολέπτου, τη μικρότερη που ήταν γνωστή όταν ανακαλύφθηκε). Η σύνδεσή του με το Υπόλειμμα Υπερκαινοφανούς των Ιστίων σημαίνει ότι έχει ηλικία 11 ως 12 χιλιάδων ετών περίπου. Η απόσταση του Πάλσαρ των Ιστίων από τη Γη έχει εκτιμηθεί από 800 μέχρι 1210 έτη φωτός. Σε κάθε περίπτωση, βρίσκεται μέσα στον δίσκο του Γαλαξία μας. Παρά το ότι το ορατό φως του είναι ανιχνεύσιμο μόνο με μεγάλα τηλεσκόπια, είναι το τρίτο εντονότερο φως όλων των γνωστών πάλσαρ όπως φαίνεται από τη Γη (φαινόμενο μέγεθος V = 23,6) και σημειώνει δύο παλμούς για κάθε παλμό στα ραδιοκύματα. Η σύνδεση του Πάλσαρ των Ιστίων με το Υπόλειμμα Υπερκαινοφανούς των Ιστίων, που έγινε από αστρονόμους του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ το 1968, υπήρξε απευθείας παρατηρησιακή ένδειξη ότι οι υπερκαινοφανείς αστέρες παράγουν αστέρες νετρονίων. Λίγο αργότερα, έρευνα του Kellogg και άλλων με τον τεχνητό δορυφόρο Uhuru το 1970–1971 κατέδειξαν ότι η πηγή ακτίνων Χ «Ιστία Χ» (Vela X) και ο Πάλσαρ των Ιστίων ήσαν διαχωρισμένες, αλλά κοντινές στον χώρο πηγές ακτινοβολίας. Ο όρος «Ιστία Χ» υποδήλωνε ολόκληρο το υπόλειμμα υπερκαινοφανούς, το οποίο εκπέμπει ακτίνες Χ.. Ο Weiler και Panagia απέδειξαν το 1980 ότι η πηγή Χ ήταν στην πραγματικότητα ένα νεφέλωμα ανέμου πάλσαρ, που βρίσκεται στο εσωτερικό του αμυδρότερου υπολείμματος και τροφοδοτείται με ενέργεια που απελευθερώνει ο πάλσαρ.Στις 12 Μαΐου 2015 ένα ερευνητικό αερόστατο της NASA απογειώθηκε από το Άλις Σπρινγκς της Αυστραλίας φέροντας ειδικά όργανα ανεπτυγμένα στα πανεπιστήμια της Ναγκόγια και του Κόμπε της Ιαπωνίας, προκειμένου να μετρηθεί η ροή ακτίνων γ από τον Πάλσαρ των Ιστίων. Ο Πάλσαρ των Ιστίων και το νεφέλωμα που τον περιβάλλει δεν πρέπει να συγχέονται με την πηγή ακτίνων Χ Vela X-1, έναν κοντινό αλλά άσχετο αστρικό διπλό σύστημα ακτίνων Χ. Τα ραδιοκύματα του Πάλσαρ των Ιστίων και του πάλσαρ PSR B0329+54 μετατράπηκαν σε ήχους από τον Γάλλο συνθέτη Ζεράρ Γκριζέ και ενσωματώθηκαν στο έργο του Le noir de l'étoile (1989–1990). Κατάλογος αστέρων των Ιστίων Ακριβείς συντεταγμένες, συνώνυμα και βιβλιογραφία από τη SIMBAD
Ιωάννης του Ιμπελέν, νομικός

Ο Ιωάννης ντ'Ιμπελέν (Jean d'Ibelin, 1215 - Δεκέμβριος 1266) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόμης της Γιάφφας (Ιόππης) και της Ασκαλώνος και ο σημαντικότερος και γνωστότερος δικαστικός και νομικός του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ.

 Ο Ιωάννης ήταν γιος του Φιλίππου βαΐλου του Βασιλείου της Κύπρου την περίοδο 1218-1227 και της Αλίκης του Μονμπελιάρ (Alix de Montbéliard). Για να διακρίνεται από το θείο του Ιωάννη Ιμπελέν, "τον αυθέντη της Βηρυτού", τον αποκαλούσαν συχνά Ιωάννη της Γιάφας. Πιθανότατα γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά μετά τη δήμευση των κτήσεων της οικογένειάς του από τον Φρειδερίκου Χοενστάουφεν το 1229 αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να κατευθυνθεί στη βόρειο Παλαιστίνη, στις εκεί οικογενειακές κτήσεις. Το 1232 έλαβε μέρος στη μάχη του Καζάλ Ιμπέρτ, όπου η οικογένειά του νίκησε τους οπαδούς του Φρειδερίκου στην Παλαιστίνη. Τελικά, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τον αυτοκράτορα, το 1242 οι Ιμπελέν κατέλαβαν την Τύρο. Ο Ιωάννης είχε μετάσχει ενεργά στις διαπραγματεύσεις και έπειτα στην πολιορκία της Τύρου. Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Χετουμιδών, κόρη του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν και είχε τέκνα: Ιάκωβος π. 1240-1276, κύριος της Γιάφφας & Ασκαλώνος από το 1266. Νυμφεύτηκε τη Μαρία του Μονμπελιάρ. Φίλιππος απεβ. μετά το 1263. Γκυ απεβ. 1304, κόμης της Γιάφφας & Ασκαλώνος. Ιωάννης απεβ. μετά το 1263. Χετούμ. Οσίν. Μαργαρίτα π. 1245-μετά το 1317, ηγουμένη του αββαείου της "Νοτρ Νταμ της Τύρου" στη Νικοζία. Ισαβέλλα π. 1250-μετά το 1298, παντρεύτηκε τον Σεμπάντ του Σερβαντικάρ. Μαρία απεβ. μετά το 1298, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαχράμ του Χαμούς και μετά τον Γρηγόριο Ταρντίφ. Το γνωστότερο έργο του Ιωάννη Ιμπελέν, για το οποίο και έχει μείνει στην Ιστορία είναι το Livre des Assises, στο οποίο καταγράφει το πρωτόκολλο, τα διοικητικά και νομικά έθιμα του Ανωτάτου Συμβουλίου της Ιερουσαλήμ. Το νομικό αυτό κείμενο, καταγραφή των εθίμων του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ γνώρισε μεγάλη διάδοση στις Φραγκοκρατούμενες χώρες της Ανατολής με το όνομα Συνήθειες (Ασσίζες) της Ιερουσαλήμ.
Δάνδις ο Αργείος

Ο Δάνδις ο Αργείος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Άργος ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δίαυλου κατά τους 76ους (476 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες, και στο σταδίου κατά τους 77ους (472 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται επίσης ως νικητής σε πολλές διοργανώσεις των Νεμέων, Δελφών και Ίσθμιων.

 (Διόδ. Σικ. 11,53 ἤχθη δὲ παρ’ Ἠλείοις Ὀλυμπιὰς ἑβδομηκοστὴ καὶ ἑβδόμη, καθ’ ἣν ἐνίκα στάδιον Δάνδης Ἀργεῖος., οι Ηλείοι οργάνωσαν την εβδομηκοστή εβδόμη Ολυμπιάδα79, κατά την οποία νικητής στον αγώνα σταδίου ήταν ο Δάνδης ο Αργείος. Δάνδης Διον. Αλικ. Αρχ. Ρωμ. 9.37 ἐπὶ τῆς ἑβδόμης καὶ ἑβδομηκοστῆς ὀλυμπιάδος, ἣν ἐνίκα στάδιον Δάνδης Ἀργεῖος. την εβδομηκοστή εβδόμη Ολυμπιάδα79, κατά την οποία νικητής στον αγώνα σταδίου ηταν ο Δάνδης ο Αργιος Το επιτάφιο επίγραμμα του Σιμωνίδη προς τιμήν του Αργείου Δάνδη σώζεται μέσω της Παλατινής ανθολογίας. Χρονολογείται μετά το 472 π.Χ.
Citroën TUB

Το Citroën TUB και το συγγενικό Citroën TUC ήταν δύο αυτοκίνητα τύπου «ελαφρύ βαν» (light van), που παρήχθησαν από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Ιούνιο του 1939 έως τον Δεκέμβριο του 1941. Ήταν τα πρώτα επαγγελματικά μοντέλα στην ιστορία της Citroën. Τα δύο αυτά μοντέλα, επίσης, ήταν τα πρώτα στην ιστορία στην ιστορία της αυτοκίνησης επαγγελματικά οχήματα με πλαϊνή συρόμενη πόρτα. Βασίστηκαν στο καινοτόμο Citroën Traction Avant, που είχε εισαχθεί το 1934, με το οποίο και μοιράζονταν τους κινητήρες το κιβώτιο ταχυτήτων και τα περισσότερα μηχανικά μέρη.

 Το αρχικό μοντέλο TUB (το ακρωνύμιο σήμαινε Traction Utilitaire Basse ή Traction Utilitaire de Type B) έφερε κινητήρα βενζίνης 4-κύλινδρο σε σειρά, κυβισμού 1.628 cm³ και υδρόψυκτο, ο οποίος είχε προέλθει από την έκδοση 7C του Traction Avant. Μοιραζόταν επίσης με το Traction Avant το 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, την μπροστινή ανάρτηση και την μετάδοση της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς. Επίσημα παρουσιάστηκε στις 5 Ιουνίου 1939, με τιμή πώλησης 36.000 γαλλικά φράγκα. Στις 13 Φεβρουαρίου 1940, ακολούθησε η σειρά 11-T série U, με κυβισμό 1.911 cm³. Το νούμερο αντιστοιχούσε στο τότε Γαλλικό σύστημα φορολόγησης, καθώς ήταν 11CV (CV = Cheval Vapeur, φορολογήσιμοι ίπποι). Επίσης, όλα τα μοντέλα της σειράς TUB είχαν χωρητικότητα όγκου αποσκευών στα 7 κυβικά μέτρα, δηλαδή 1.020 κιλά. Στις 23 Ιουνίου 1941, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής Κατοχής της Γαλλίας από τους Ναζί, παρουσιάστηκε η έκδοση 11-T série U-C, γνωστή και ως TUC (το ακρωνύμιο σήμαινε Traction Utilitaire de Type C). Η έκδοση TUC είχε πολλές μικρές διαφοροποιήσεις από το TUB και αυξημένο βάρος κατά 50 κιλά, καθώς και λίγο μεγαλύτερη χωρητικότητα όγκου αποσκευών, που έφτασε τα 1.100 κιλά έναντι 1.020, αλλά πρόλαβε να διατηρηθεί στην παραγωγή μόλις για λίγους μήνες, έως τον Δεκέμβριο του 1941, και ελάχιστα TUC κατασκευάστηκαν. Υπήρξε ακόμα και μια έκδοση ασθενοφόρου, που έφερε το όνομα TAMH. Τα έτη 1941 και 1942, γύρω στα 100 αντίτυπα των μοντέλων αυτών μετατράπηκαν σε ηλεκτροκίνητα από τον οίκο Fenwick, λόγω της τότε δυσκολίας εξεύρεσης βενζίνης κατά τη στρατιωτική Κατοχή της χώρας από τους Ναζί. Λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των μετέπειτα επιπτώσεων της στρατιωτικής κατοχής της Γαλλίας, η παραγωγή των TUB και TUC διακόπηκε σύντομα, τον Δεκέμβριο του 1941, και μόλις 1.748 αντίτυπα όλων των προαναφερθέντων εκδόσεων κατασκευάστηκαν. Τελικώς, αντικαταστάθηκαν το 1947 από το Citroën H Van. www.citroenorigins.co.uk/en/ Citroën TUB / TUC (στα αγγλικά) www.citroenorigins.fr/ Citroën TUB / TUC (στα γαλλικά) Informationen über den Citroën TUB (στα γερμανικά) Citroën TUB
Κόπερ

Το Κόπερ (σλοβενικά: Koper, ιταλικά: Capodistria, κροατικά: Kopar) είναι πόλη επί της Αδριατικής και το μοναδικό λιμάνι της Σλοβενίας. Μέχρι το 1954 κατοικούσαν στην πόλη ως επί το πλείστον Ιταλοί. Εκτός από το λιμάνι σημαντικό είναι και το πανεπιστήμιο που διαθέτει η πόλη. Απέχει 10 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Τεργέστης. Σήμερα το πολεοδομικό συγκρότημα έχει πληθυσμό 53.292 κατοίκους και αποτελεί την 4η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, εκ των οποίων οι 1.200 περίπου αποτελούν την Ιταλική μειονότητα της πόλης. Ο Ιωάννης Καποδίστριας καταγόταν από την πόλη. Το όνομα της οικογένειας ήταν Βιτόρι (Vitori) ή Βιττόρι (Vittori).

 Το ιταλικό όνομα της πόλης στην αρχαιότητα ήταν γραμμένο ως Capo d'Istria, Capo δηλαδή η κεφαλή ή η πρωτεύουσα, di Istria, της Ίστριας, και αναφέρεται έτσι σε χάρτες και πηγές σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Τα αρχαία ονόματα της πόλης περιλαμβάνουν τα Αιγίδα και Ιουστινόπολις. Τα σύγχρονα ονόματα της πόλης περιλαμβάνουν: κροατικά: Kopar, σερβικά: Копар, γερμανικά: Gafers. Ο σλαβόφωνος πληθυσμός αποκαλεί την πόλη «Κόπερ». Ο σλαβόφωνος πληθυσμός, ο οποίος υπήρχε στην περιοχή τουλάχιστον από τα τέλη του 7ου αιώνα, βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην προφορική παράδοση μέχρι την εφεύρεση της τυπογραφίας. Το σλοβενικό όνομα Koper επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά γραπτώς το 1557, αλλά με την ορθογραφία Copper. Κέρκυρα, Ελλάδα Φερράρα, Ιταλία Σαμάρα, Ρωσία Μούτζια, Ιταλία Σαν Ντορλίγκο ντέλλα Βάλλε, Ιταλία Μπούζετ, Κροατία Ζίλινα, Σλοβακία Τζιουτζιάνγκ, Κίνα Άγιος Ιωάννης, Καναδάς Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Koper στο Wikimedia Commons Λιμάνι του Κόπερ
Anne (τουρκική τηλεοπτική σειρά)

Η Anne (Ανέ, δηλαδή Μητέρα) είναι τηλεοπτική σειρά τούρκο-ιαπωνικής παραγωγής του 2016-2017. Η σειρά είναι προσαρμοσμένη στην Ιαπωνική σειρά "Mother", σε σενάριο του Γιούτζι Σακαμότο. Η σειρά προβλήθηκε στην Ελλάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, όπου απέσπασε υψηλές τηλεθεάσεις. Κυκλοφόρησε επίσης σε DVD από την Victory Media.

 Η Ζεϊνέπ Γκιουνές είναι μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται ως πρώτη αναπληρώτρια δασκάλα σε δημοτικό σχολείο. Όταν αντιλαμβάνεται ότι μια εξάχρονη μαθήτρια της, η Μελέκ, υποφέρει από κακομεταχείριση στο σπίτι της, αποφασίζει να την βοηθήσει ξεκινώντας μια νέα ζωή μαζί και να γίνει η μητέρα της. Λόγω της επιτυχίας της, η σειρά προβλήθηκε και εκτός Τουρκίας σε συνολικά 11 χώρες ως τώρα. Αλλα στην Ισπανία θα έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2019 από το Mega TV. Anne στην IMDb
Ζιποίτης Β΄ της Βιθυνίας

Ο Ζιποίτης Β' (ή Ζοιβήτης Β') από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν κυβερνήτης της Βιθυνίας από το 279 π.Χ. έως το 276 π.Χ.Το όνομά του, το οποίο επιβιώνει κυρίως σε ελληνισμένες μορφές, έχει τρεις συλλαβές.

 Ήταν γιος του μεγάλου ηγεμόνα Ζιποίτη Α΄ της Βιθυνίας και ένας νεότερος αδελφός του Νικομήδη Α της Βιθυνίας. Όταν ο Νικομήδης προσπάθησε να σκοτώσει τους τρεις αδελφούς του, ο Ζοιπήτης Β' ήταν ο μόνος που δραπέτευσε. Στη συνέχεια κίνησε μια εξέγερση εναντίον του Νικομήδη και κατάφερε να διατηρήσει τον εαυτό του, για κάποιο διάστημα, στην ανεξάρτητη κυριαρχία ενός αξιόλογου μέρους της Βιθυνίας.Ήταν για να καταστρέψει τον Ζοιπήτη Β', που ο Νικόμηδης κάλεσε επιτυχώς τους Γαλάτες του Λεοννόριου και του Λουταρίου, μελλοντικούς ιδρυτές της Γαλατίας. https://en.wikipedia.org/wiki/William_Smith_(lexicographer) Dictionary of Greek and Roman Bibliography and Mythology https://web.archive.org/web/20110605065301/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/3662.html
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1973-74 αποτέλεσε το 4ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ηρακλής Γερολάκκου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1973-74 συμμετείχαν 12 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Β΄ κατηγορία 1974-75. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1973-74 Νέος Αιώνας ΤρικώμουΟμάδες που τιμωρήθηκαν με διαγραφή από τις τάξεις της ΚΟΠ ΕΝΑΖ Αγίας Ζώνης Λεμεσού Σωτήριος ΠελενδρίουΕπιπρόσθετα, η Αναγέννηση Λάρνακας ξεκίνησε το πρωτάθλημα αλλά αποχώρησε κατά τη διάρκεια του. Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που υποβιβάστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1972-73 ΑΕΚ ΑμμοχώστουΟμάδες που εντάχθηκαν στη δύναμη της ΚΟΠ: Ακρίτας Χλώρακας Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Πηγή:«Το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 8. 13 Μαΐου 1974. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε και η Αναγέννηση Λάρνακας, η οποία αποχώρησε κατά τη διάρκεια του. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1973-74 ««Χάθηκαν» 17 ομάδες…». 24 Ιουλίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2014. «Το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 8. 13 Μαΐου 1974. «Έκλεισε η αυλαία και της Γ΄ κατηγορίας». Χαραυγή: σελ. 4. 14 Μαΐου 1974.
Angry Blonde

Το Angry Blonde είναι αυτοβιογραφικό βιβλίο και εκδόθηκε το 2000 από τον Αμερικανό ράπερ Έμινεμ. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου 2000 από την HarperEntertainment και περιλαμβάνει τον σχολιασμό των τραγουδιών του από τον Eminem καθώς και πολλές φωτογραφίες που δεν είχαν δημοσιευτεί στο παρελθόν. Μια χαρτόδετη έκδοση κυκλοφόρησε το 2002. Το βιβλίο συμπεριλήφθηκε στην κατηγορία "Γρήγορες επιλογές για απρόθυμους νεαρούς ενήλικες αναγνώστες" της ALA για το 2002.

 Στο βιβλίο ο Έμινεμ σχολιάζει τραγούδια που έγραψε, σχεδόν αποκλειστικά σε εκείνα που έχουν δεχτεί διαμάχες για συγκεκριμένους στίχους. Οι στίχοι των τραγουδιών παρατίθενται στο έργο χωρίς λογοκρισία (με αποτέλεσμα το βιβλίο να πωλείται με αυτοκόλλητο Parental Advisory), με την προσωπική άποψη του Έμινεμ για το καθένα. Τα τραγούδια που αναφέρονται στο βιβλίο περιλαμβάνουν τα "Kim", "The Way I Am" και "The Real Slim Shady". Ο Andrew Motion σχολίασε το Angry Blonde, σχολιάζοντας «Τέτοια μεταφορική ζωή όπως έχουν οι στίχοι του είναι πάντα λεία για τις ρίμες του, οι οποίες (για να το θέσω ήπια) ακούγονται τυχερές ή καιροσκοπικές, παρά οριστικές και πολυμήχανες» και ότι τελικά «συγγραφικά, δεν το έχει». Το περιοδικό Third Way ανέφερε παρόμοια γνώμη στην κριτική τους για το βιβλίο και δεν εντυπωσιάστηκε υπερβολικά με το κείμενο.
Μάχη της Λυκανδού

Η Μάχη της Λυκάνδου πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 976 την περίοδο της αποστασίας του Βάρδα Σκληρού. Ο αυτοκρατορικός στρατός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήρθε σε σύγκρουση με τον επαναστατικό στρατό με αποτέλεσμα οι αυτοκρατορικοί να ηττηθούν και ο Βάρδας Σκληρός να αποκτήσει παντοδυναμία στη Βυζαντινή Ανατολή και τη Μικρά Ασία.

 Τρεις μέρες πριν τη μάχη ένας Βυζαντινός, ονόματι Σαχάκιος (στα αρμένικα) ή Βραχάμιος (που ήταν το όνομα που χρησιμοποιούταν) ήρθε σε επαφή με τον Βάρδα Σκληρό λέγοντάς του τις κινήσεις που θα ακολουθούσαν οι αυτοκρατορικοί. Ο Βάρδας Σκληρός ακολούθησε τις συμβουλές του και περικύκλωσε εξ' απροόπτου το φρούριο της Λυκάνδου. Οι επαναστάτες κατάφεραν να νικήσουν ενώ οι Βυζαντινοί τράπηκαν σε φυγή. Το φρούριο καταλήφθηκε τελικά από τον Βάρδα Σκληρό. • Γκούσταβ Σλουμπερζέ - ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β' Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΌΝΟΣ - Α' ΤΟΜΟΣ: ΝΕΑΝΙΚΆ ΈΤΗ - εκδ. Δημιουργία - σελ. 54-55
Ομσκ

Το Ομσκ (ρωσικά: Омск) είναι πόλη της Ρωσίας στη Σιβηρία, πρωτεύουσα της Περιφέρειας Ομσκ. Έχει 1.154.116 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη σιβηρική ομοσπονδιακή περιοχή, μετά το Νοβοσιμπίρσκ. Η απόσταση της πόλης από τη Μόσχα είναι 2.700 χλμ.

 Στην αυτοκρατορική Ρωσία, το Ομσκ ήταν πρωτεύουσα του γενικού κυβερνήτη της δυτικής Σιβηρίας και αργότερα του γενικού κυβερνήτη των στεπών. Για μια μικρή περίοδο κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου το 1918-1919, ήταν πρωτεύουσα της Ρωσίας, και κρατούσε τα αυτοκρατορικά χρυσά αποθέματα. Το Ομσκ είναι το διοικητικό κέντρο των Σιβηριανών Κοζάκων και η έδρα του επισκόπου του Ομσκ και της Τάρας. [http://fishki.net/50668-vpechatlenie-ob-omske-50-foto.html Πραγματικότητα της τυπικής ρώσικης πόλης Ομσκ]
Πεπιτό Παβόν

Ο Ινιασιό Παβόν, περισσότερο γνωστός ως Πεπιτό Παβόν (γεννημένος στις 12 Φεβρουαρίου 1941 στη Μαδρίτη και αποβιώσας στις 17 Οκτωβρίου 2012 στη Λα Σιοτά), ήταν Γαλλοισπανός ποδοσφαιριστής.

 Προερχόμενος από την ΕΣ Λα Σιοτά, ο Πεπιτό Παβόν αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ από το 1960 έως το 1964 στη θέση του μέσου. Αργότερα, επέστρεψε στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1974. Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 2012 στην πόλη της Λα Σιοτά, σε ηλικία 71 ετών. Ήταν πατέρας του πρώην ποδοσφαιριστή Μισέλ Παβόν. Προφίλ του Πεπιτό Παβόν στο footballdatabase.eu Προφίλ του Πεπιτό Παβόν στο mondedufoot.fr
Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα

Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα (Ring Nebula), γνωστό και ως Μεσιέ 57 (Μ57) ή NGC 6720, είναι ένα συγκεκριμένο πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Λύρα. Αποτελεί ένα από τα γνωστότερα και πιο «αναγνωρίσιμα» νεφελώματα τέτοιου είδους στους γήινους ουρανούς.

 Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα βρίσκεται νότια από τον φωτεινότερο αστέρα της Λύρας, τον Βέγα, και ανάμεσα στους αστέρες β και γ Λύρας. Οι ουρανογραφικές συντεταγμένες του είναι ορθή αναφορά α = 18h:53min35sec και απόκλιση δ = 33°.01΄.45΄΄ (εποχή 2000.0). Το Μ57 είναι εύκολα ορατό με ένα τηλεσκόπιο διαμέτρου 20 εκατοστών και άνω, αλλά και ένα τηλεσκόπιο των 8 εκατοστών μπορεί να το διακρίνει οριακά υπό ιδανικές συνθήκες. Μεγαλύτερα όργανα δείχνουν δομή: σκοτεινότερες ζώνες στο δυτικό και το ανατολικό του άκρο, καθώς και αμυδρό νεφελωματικό φωτισμό μέσα στο «δαχτυλίδι» του. Το Μ57 ανακαλύφθηκε από τον Αντουάν Νταρκέ ντε Πελεπουά (Antoine Darquier de Pellepoix) το έτος 1779. Το 1800 ο Κόμης Φρήντριχ φον Χαν (Friedrich von Hahn) ανακάλυψε τον αμυδρό κεντρικό αστέρα. Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα απέχει περίπου 2300 έτη φωτός από τη Γη. Το νεφέλωμα έχει φαινόμενο μέγεθος 8,8, φωτογραφικό μέγεθος 9,7 και απόλυτο μέγεθος -0,2. Διαστέλλεται με ρυθμό περί το 1 δευτερόλεπτο του τόξου ανά αιώνα, που στη συγκεκριμένη απόσταση αντιστοιχεί σε 20 ως 30 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, και έχει φθάσει σε διάμετρο της τάξεως του 1 έτους φωτός. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,2 φορά τη μάζα του Ήλιου (ή 2,4 οκτάκις εκατομμύρια τόνους). Το M57 φωτίζεται από τον κεντρικό του λευκό νάνο αστέρα, που έχει φαινόμενο μέγεθος 14,7. Το M57 εκτιμάται ότι διαστέλλεται τα τελευταία 1610 ± 240 γήινα έτη. Είναι διπολικό, δηλαδή έχει χονδρούς ισημερινούς δακτυλίους με εκτεταμένη δομή κατά μήκος του άξονα συμμετρίας του. Φαίνεται ότι στην πραγματικότητα είναι ένα επιμηκυμένο σφαιροειδές με πυκνές συγκεντρώσεις ύλης στον ισημερινό του. Από την οπτική γωνία της Γης εμφανίζεται με κλίση περίπου 30° από τον άξονα συμμετρίας του. Το M57 παρουσιάζει συμπυκνώσεις («κόμβους») που χαρακτηρίζονται από πολλαπλές συμμετρίες. Ωστόσο αυτές είναι ορατές μόνο ως απλές σιλουέτες μπροστά από την εκπομπή του ισημερινού δακτυλίου. Το νεφέλωμα ίσως να περιλαμβάνει την εκπομπή απλά ιονισμένου αζώτου που προβάλλεται στις άκρες των κόμβων που κοιτούν προς τον κεντρικό αστέρα. Οι περισσότεροι κόμβοι πάντως είναι ουδέτεροι και εμφανίζονται μόνο ως εμπόδια του φωτός. Ορισμένοι από τους κόμβους διαθέτουν ουρές. Κατάλογος πλανητικών νεφελωμάτων Αντικείμενο Μεσιέ Κατάλογος αντικειμένων Μεσιέ New General Catalogue Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα στο υπέρυθρο NightSkyInfo.com - Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα M57 Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα στη Λύρα Το M57 στο αρχείο εικόνων της ESA/Hubble Αρχειοθετήθηκε 2007-03-13 στο Wayback Machine.
Μίλαν Ράκιτς

Ο Μίλαν Ράκιτς (σερβικά : Милан Ракић) (18 Σεπτεμβρίου 1876 - 30 Ιουνίου 1938), ήταν σέρβος διπλωμάτης και ποιητής. Ήταν αρκετά τελειομανής και ως εκ τούτου δημοσίευσε μόνο δύο ποιητικές συλλογές (1903, 1912). Έγραψε σε μεγάλο βαθμό για το θάνατο και την ανυπαρξία, διατηρώντας στο ύφος του τον σκεπτικισμό και την ειρωνεία. Ήταν μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας (1934).

 Πατέρας του ήταν ο Μίτα Ράκιτς υπουργός Οικονομικών της Σερβίας το 1888, και της Άννας που ήταν η κόρη του Σέρβου συγγραφέα Μίλαν Τζ. Μιλίσεβιτς. Η αδελφή του Λιούμπιτσα ήταν παντρεμένη με τον Μίλαν Γκρολ. Η συζυγός του Μίλιτσα ήταν κόρη του Λιουμπομίρ Κοβάσεβιτς (1848-1918), διακεκριμένος ιστορικός της Σερβίας και πολιτικός. Ο ποιητής γεννήθηκε το 1876 στο Βελιγράδι όπου κι εκεί τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή κι επηρεάστηκε από Γάλλους ποιητές. Μετά την επιστροφή του στο Βελιγράδι έγινε διπλωμάτης για τη σερβική κυβέρνηση, και αργότερα της Γιουγκοσλαβίας, και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι σχεδόν το θάνατό του. Πέθανε πρόωρα το 1938 στο Ζάγκρεμπ αμέσως μετά από χειρουργική επέμβαση. Συλλογή ποιημάτων, 1903 Συλλογή ποιημάτων, 1912 Γιοβάν Σκέρλιτς, Istorija Nove Srpske Književnosti (Βελιγράδι, 1914 και 1921), σελ. 458-460.
Ατλάντα

Η Ατλάντα (αγγλικά: Atlanta, Georgia) είναι πόλη των ΗΠΑ και πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Αμερικανικής πολιτείας Τζόρτζια. Είναι η έδρα της κομητείας Φούλτον, αν και τμήμα της πόλης εκτείνεται στην κομητεία ΝτεΚάλμπ. Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 524,068 κατοίκους (εκτίμηση 2021) και ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής της Ατλάντας, σε 6,020,364 κατοίκους (9η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στις ΗΠΑ). Το 1996, η Ατλάντα, διοργάνωσε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Η Ατλάντα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα που τη μετέτρεψε σε ένα οικονομικό κέντρο διεθνούς σημασίας. Η ανάπτυξη αυτή είναι εμφανής και στη μορφή της πόλης με το μεγάλο αριθμό από ουρανοξύστες που κυριαρχούν στον ορίζοντα. Ορισμένες από τις μεγάλες εταιρίες που έχουν τα κεντρικά τους στην Ατλάντα ή τα προάστιά της είναι η Κόκα κόλα, η εταιρεία ταχυμεταφορών UPS, το ειδησεογραφικό δίκτυο CNN και η αεροπορική εταιρία Delta Air Lines. Το διεθνές αεροδρόμιο της Ατλάντας Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport, είναι το πρώτο αεροδρόμιο σε επιβατική κίνηση στον κόσμο. Εξυπηρετεί πάνω από 80 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως καθώς αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό για πολλές πτήσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ ενώ έχει και μεγάλο αριθμό απ' ευθείας συνδέσεων με πολλούς προορισμούς στο εξωτερικό. Για την κίνηση στην μητροπολιτική περιοχή κυρίαρχο μέσο είναι το αυτοκίνητο. Η κυκλοφοριακή συμφόρηση στις ώρες αιχμής είναι συνηθισμένη ενώ η πόλη αντιμετωπίζει και πρόβλημα μόλυνσης της ατμόσφαιρας. Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Ατλάντα στο Curlie
Μουσταφά Ναΐμ

Ο Μουσταφά Ναΐμ, γνωστός σαν Ναϊμά, (Οθωμανικά: مصتفى نعيما) (Χαλέπι 1655 - Πάτρα 1716 ) ( 1065-1128 σύμφωνα με το Χίζρι ημερολόγιο) ήταν Οθωμανός γραφειοκράτης και ιστορικός. θεωρείται ως ο πρώτος επίσημος ιστορικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οποίος έγραψε την πολύτομη ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 Ο Ναΐμ γεννήθηκε στο Χαλέπι της Συρίας και ήταν γιος γενιτσάρου, από μικρός βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου έγινε γραμματέας. Το 1688 προήχθη σε γραμματέα του διβανίου και 1704 σε προϊστάμενο της οικονομικής εφορίας ανατολής. Μετά από πέντε (5) χρόνια γύρισε στην Κωνσταντινούπολη σαν τελετάρχης του σουλτανικού σαραγιού και ως ιστοριογράφος της αυτοκρατορίας.Το 1715 ακολούθησε τον μέγα Βεζίρη Αλή Κιουφουρτζή στην εκστρατεία για την ανακατάληψη της Πελοποννήσου που βρισκόταν επί Ενετική κυριαρχία. Την επόμενη χρονιά , το 1716, ευρισκόμενος στην Πάτρα πέθανε και τάφηκε εκεί. Αναφέρεται ότι τάφηκε στο προαύλιο Τζαμιού στην πόλη, πιθανότατα στο "Κουρσούμ τζαμί" αυτό όπου στην θέση του βρίσκετε σήμερα ο ναός του Παντοκράτορα. Μαλιστα αναφέρεται ότι είχε τοποθετηθεί επιτύμβια στήλη όπου ήταν δυσξήμβλητος και διαβαζόταν δύσκολα. Έγραψε το έργο «Hüseyn'in Bahçesi, Doğu ve Batı Haberlerinden Özetler dir (روضة الحسين فى خلاصة أخبار الخافقين στα Οθωμανικά, Κυριολεκτικά:"Ο Κήπος του Χουσείν, Περίληψη των Χρονικών της Ανατολής και της Δύσης") . Το έργο ολοκληρώθηκε το 1704 και είναι αφιερωμένο στον βεζίρη Χουσεΐν Πασά. Το βιβλίο καλύπτει τα γεγονότα των ετών 1591 έως 1660. Το βιβλίο εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη πρώτη φορά το 1734 και σε δεύτερη έκδοση το 1843 ενώ μεταφράστηκε κι εκδόθηκε σε πολλές γλώσσες. Norman Itzkowitz: Ottoman Empire and Islamic Tradition, University of Chicago Press 1980, ISBN 0-226-38806-9 Lewis V. Thomas, Norman Itzkowitz (ed.): A Study Of Naima, New York University Press 1972, ISBN 0-8147-8150-0 / Hodder & Stoughton Ltd 1972, ISBN 0-340-16893-5 Annals of the Turkish Empire: from 1591 to 1659. Trans. Charles Fraser. London: Oriental Translation Fund, 1832. Άρθρο στην εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα
Ωλένη

Η ωλένη είναι το εσώτερο από τα δύο οστά του αντιβραχίου. Το άνω άκρο είναι μεγαλύτερο από το κάτω άκρο. Το άνω άκρο έχει μια χαρακτηριστική δομή, το ωλέκρανο, την κορωνοειδή απόφυση, την τροχιλιακή εντομή, την κερκιδική εντομή και το ωλένιο όγκωμα. Η διάφυσή της είναι τριγωνική. Το κάτω άκρο είναι μικρό.

 Το οστό της ωλένης έχει μια μεγάλη προεξοχή στο άνω άκρο, το ωλέκρανο. Η προσθιοπλάγια επιφάνεια είναι αρθρική και συμβάλλει στο σχηματισμό της τροχιλιακής εντομής, της αρθρικής επιφάνειας της ωλένης με τη τροχιλία του βραχιονίου. Στην άνω επιφάνειά του παρατηρείται ένα μεγάλο τράχυσμα όπου καταφύεται ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς. Η οπίσθια επιφάνεια του ωλεκράνου μπορεί να ψηλαφηθεί στον αγκώνα. Η κορωνοειδής απόφυση προβάλει προς τα εμπρός στο άνω άκρος της ωλένης. Μαζί με το ωλέκρανο σχηματίζει τη τροχιλιακή εντομή. Στην έξω επιφάνειά της παρατηρείται η κερκιδική εντομή, για την άρθρωση με τη κεφαλή της κερκίδας. Η πρόσθια επιφάνεια έχει πολλά τραχύσματα για πρόσφυση μυών, το μεγαλύτερο των οποίων είναι το ωλένιο όγκωμα. Η διάφυση της ωλένης είναι πλατεία προς τα πάνω και στενεύει προς τα κάτω. Έχει τριγωνική διατομή με τρία χείλη (πρόσθιο, οπίσθιο, μεσόστεο) και τρεις επιφάνειες (πρόσθια, οπίσθια και έσω). Το οπίσθιο χείλος είναι ψηλαφητό σε όλο του το μήκος. Στο μεσόστεο χείλος προσφύεται ο μεσόστεος υμένας, που συνδέει την ωλένη με την κερκίδα. Στο κάτω άκρο της ωλένης υπάρχει μια υποστρόγγυλη κεφαλή και η στυλοειδής απόφυση. Το άνω άκρο της ωλένης σχηματίζεται σταδιακά κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, οπότε και εμφανίζονται πολυάριθμα δευτερεύοντα κέντρα (πυρήνες) οστέωσης. Η συνοστέωση των διαφόρων οστικών τμημάτων γίνεται κατά την εφηβική ηλικία. Αυτοί οι διαφορετικοί πυρήνες μπορούν εύκολα να διαγνωστούν σε μια ακτινογραφία λανθασμένα ως κατάγματα. Το ωλέκρανο αρχίζει να σχηματίζεται στην ηλικία των 12. Η κερκίδα και η ωλένη παρότι είναι δύο ξεχωριστά οστά, συμπεριφέρονται σαν ένα ενιαίο. Έτσι, σε περίπτωση σοβαρής κάκωσης του αντιβραχίου, αυτή συνήθως αφορά και τα δύο οστά, με αποτέλεσμα το κάταγμα των δύο οστών ή κάταγμα του ενός και εξάρθημα του άλλου. Συνήθως, ο μηχανισμός κάκωσης και η ηλικία του παθόντος καθορίζουν πιο από τα δύο είναι πιθανότερο να έχει συμβεί. Υπάρχουν τρεις κλασσικές κακώσεις της ωλένης και της κερκίδας: Το κάταγμα του Monteggia είναι το κάταγμα του κεντρικού μέρους της ωλένης με πρόσθιο εξάρθημα της κεφαλής της κερκίδας. Το κάταγμα του Galeazzi είναι το κάταγμα του περιφερικού τριτημορίου της κερκίδας μαζί με ατελές εξάρθημα της κεφαλής της ωλένης Το κάταγμα του Colle είναι κάταγμα στο κάτω άκρο της κερκίδας με ραχιαία παρεκτόπιση του περιφερικού τμήματος. R.L. Drake, W. Vogl, A.W.M. Mitchell, Ανατομία Gray’s, Εκδόσεις Πασχαλίδης, 2007
Χρήστος Λάσκος

Ο Χρήστος Λάσκος (1961) είναι Έλληνας οικονομολόγος, καθηγητής και συγγραφέας. Ήταν μέλος της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και συν-συγγραφέας του Χωνευτηρίου της Αντίστασης με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο.

 Το 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τον Λάσκο ως υποψήφιο για τις ευρωεκλογές του 2014.Ο Λάσκος έχει περιγραφεί ως "ο πιο γνωστός διανοούμενος της πλειοψηφίας του Τσίπρα". Παραιτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική γραμματεία μετά την ανακοίνωση των πρόωρων εκλογών για τον Σεπτέμβριο του 2015. Ο Αντώνης Δαβανέλλος δήλωσε ότι μετά την παραίτηση του, ο Λάσκος "προσπαθούσε να οργανώσει άλλες μορφές αντιπολίτευσης για τις μνημονιακές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ."Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με το ΜέΡΑ25.
Μισέλ Αούν

Ο Μισέλ Ναΐμ Αούν (αραβικά: ميشال نعيم عون‎, Αραβική προφορά: miːʃeːl ʕo.uːn, γεν. 18 Φεβρουαρίου 1935) είναι Λιβανέζος πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος του Λιβάνου από τις 31 Οκτωβρίου 2016 έως τις 30 Οκτωβρίου 2022. Εξελέγη πρόεδρος στις 31 Οκτωβρίου 2016 κατά την 46η εκλογική συνεδρίαση του λιβανέζικου κοινοβουλίου. Είναι μαρωνίτης χριστιανός και ιδρυτής του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος.

 Ο Μισέλ Αούν διορίστηκε στρατηγός του Λιβανέζικου στρατού (επικεφαλής του Λιβανέζικου Στρατού) το 1984. Από τις 22 Σεπτεμβρίου 1988 έως τις 13 Οκτωβρίου 1990 ο Αούν υπηρέτησε στο πρωθυπουργικό αξίωμα της χώρας. Ο Αούν διορίστηκε πρωθυπουργός από τον αναχωρούντα πρόεδρο Αμίν Τζεμαγιέλ ως επικεφαλής της λιβανέζικης κυβέρνησης και προσωρινός πρωθυπουργός. Αυτή η απόφαση οδήγησε στην άνοδο δύο αντίπαλων κυβερνήσεων, αυτή του στρατηγού Αούν και αυτή του πρωθυπουργού Σελίμ Χος. Ο Αούν κήρυξε "Απελευθερωτικό πόλεμο" ενάντια στις συριακές στρατιωτικές δυνάμεις στις 14 Μαρτίου 1989. Στις 13 Οκτωβρίου 1990, οι συριακές δυνάμεις εισέβαλαν στα προπύργια του Αούν συμπεριλαμβανομένου του προεδρικού παλατιού στη Μπαάμπντα, σκοτώνοντας εκατοντάδες Λιβανέζους στρατιώτες και πολίτες. Ο Αούν διέφυγε στην γαλλική πρεσβεία της Βηρυτού, ενώ αργότερα του χορηγήθηκε άσυλο και έζησε εξόριστος στη Γαλλία μέχρι το 2005. Ο Αούν επέστρεψε στον Λίβανο στις 7 Μαΐου 2005, έντεκα ημέρες μετά την απόσυρση των συριακών στρατευμάτων από τη χώρα. Το 2006, όντας επικεφαλής του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος, υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την Χεζμπολά, ξεκινώντας μια συμμαχία του Αούν με τη Χεζμπολά που διαρκεί μέχρι σήμερα. Παρά την αιματηρή ιστορία με το καθεστώς του Χαφέζ αλ-Άσαντ, πατέρα του Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο Αούν επισκέφθηκε τη Συρία το 2009. Ο Αούν εξελέγη βουλευτής ηγούμενος του Ελευθέρου Πατριωτικού Μετώπου και του ευρύτερου κοινοβουλευτικού συνασπισμού "Μπλοκ Μεταρρυθμίσεως και Αλλαγής", το οποίο είχε 27 βουλευτές και ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο μπλοκ στο κοινοβούλιο. Παρουσίασε την υποψηφιότητά του για την προεδρία, με τους κύριους αντιπάλους του να είναι οι Σαμίρ Τζατζά, Σουλεϊμάν Φραντζίε και Ανρί Ελού. Μετά την εκλογή του διαδέχθηκε τον Μισέλ Σουλεϊμάν στην προεδρία. Η θητεία του Αούν έληξε στις 30 Οκτωβρίου 2022.
Ιοβιανός

Ο Ιοβιανός Φλάβιος Κλαύδιος (Flavius Claudius Iovianus, 331 - 17 Φεβρουαρίου 364) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 363 έως το 364. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού το 363, και ενώ ο Ιοβιανός βρισκόταν σε εκστρατεία, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από το στρατό.

 Γεννήθηκε περίπου το 331 στην Άνω Μοισία, στην περιοχή που βρίσκεται το σημερινό Βελιγράδι. Ο πατέρας του, Βαρρωνιανός, ήταν διοικητής της αυτοκρατορικής φρουράς του Κωνστάντιου Β΄. Νυμφεύτηκε την κόρη του Λουκιλλιανού, αρχηγού του στρατού. Με την ιδιότητα του διοικητή της αυτοκρατορικής φρουράς ακολούθησε τον Ιουλιανό το 363 στην εκστρατεία του εναντίον του Πέρση Σαπώρ Β' στη Μεσοποταμία. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού, ο Σαλούστιος αρνήθηκε την πρόταση να τον διαδεχτεί κι έτσι ανέβηκε στο θρόνο ο Ιοβιανός. Το χαρακτηριστικότερο σημείο της παρουσίας του ως αυτοκράτορα είναι ότι αναίρεσε άμεσα όλα τα αντιχριστιανικά διατάγματα του προκατόχου του και επέτρεψε να επιστρέψουν από την εξορία οι επιφανείς επίσκοποι Ρώμης Λιβέριος, Αλεξανδρείας Αθανάσιος και Αντιοχείας Μελέτιος. Πέθανε κατά την επιστροφή του από τη Συρία προς την Κωνσταντινούπολη στις 17 Φεβρουαρίου 364, στα Δαδάστανα της Βιθυνίας, χωρίς να προλάβει να ασκήσει ουσιαστική διοίκηση. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, πιθανότερες αιτίες του θανάτου του ήταν δηλητηρίαση από μανιτάρια, αναθυμιάσεις ξυλάνθρακα ή δηλητηρίαση από εχθρούς του. Σε διάφορα βιβλία αναφέρεται ότι τον σκότωσε ο πεθερός του Λουκιλλιανός με την κόρη του. Ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Νυμφεύτηκε τη Χαριτώ, κόρη του Λουκιλλιανού στρατιωτικού διοικητή στο Σίρμιον· είχε τέκνα: Βαρρονιανός άκμασε 363-380, ύπατος το 364. ένας ακόμη γιος. Ammianus Marcellinus, Res gestae, Seyfarth, W. (ed.), Ammiani Marcellini Rerum gestarum libri qui supersunt (Leipzig 1978) Άρθρο στη Livepedia IME - Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Κόσμου
Φοιδεράτοι

Με το εξελληνισμένο όνομα Φοιδεράτοι (εκ της λατινικής foederati = ομόσπονδοι), ονομάζονταν αρχικά οι κάτοικοι ανεξαρτήτων πόλεων που συνδέονταν με την αρχαία Ρώμη με συνθήκες (foedus). Αργότερα αποτελούσαν στρατιωτικό σώμα με την ίδια ονομασία.

 Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων ήταν μεν σύμμαχοι με τους Ρωμαίους αλλ΄ όμως δεν είχαν και τα ίδια δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τα δικαιώματα όμως αυτά τα απέκτησαν μετά τον Συμμαχικό Πόλεμο του 91 π.Χ.. Τότε οι πόλεις των Φοιδεράτων ονομάσθηκαν «πολιτείες», και οι μεν της Ιταλίας λαοί λέγονταν civitas, οι δε ξένοι περεγκρίνι (peregrini). Κατά την ύστερη Αρχαιότητα φοιδεράτοι ονομάζονταν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ομόσπονδα μισθοφορικά στρατεύματα με δικό τους οπλισμό, ως επί το πλείστον αποτελούμενα από Γότθους. Στους γερμανικής καταγωγής φοιδεράτους είχε επιτραπεί από τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. να εγκατασταθούν σε ρωμαϊκά εδάφη και να τα καλλιεργήσουν, έναντι της υποχρέωσης στράτευσης για κάποιο χρονικό διάστημα. Στα ανατολικά, ασιατικά σύνορα της Αυτοκρατορίας ως φοιδεράτοι αξιοποιούνταν και αραβικοί πληθυσμοί. Οι δυνάμεις των φοιδεράτων και οι διοικητές τους ήταν αυτές που, μετά την εξασθένιση και τελικά εξάλειψη της ισχύος του ρωμαϊκού κράτους στη Δυτική Ευρώπη κατά τον πέμπτο αιώνα μ.Χ., κάλυψαν το κενό εξουσίας οδηγώντας σε μία πανσπερμία κρατιδίων. Την ίδια στιγμή, στο κραταιό ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, μετά το τέλος του 5ου αιώνα μ.Χ. τα μισθοφορικά στρατεύματα των φοιδεράτων ανασυγκροτήθηκαν σε νέες βάσεις και οι αρχηγοί τους προέρχονταν από αξιωματικούς του βυζαντινού στρατού. Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελούσαν τάγμα του βυζαντινού στρατού και διοικούνταν από τον Κόμη των Φοιδεράτων. Τον 6ο αώνα αναδιοργανώθηκε από τον Τιβέριο Β΄ και στρατολήθηκαν "βάρβαροι" για την στελέχωσή του. Την ίδια περίοδο μεταφέρθηκε στο ανατολικό σύνορο όπου έμεινε εκεί μόνιμα. Από τον 9ο αιώνα αποτελούσαν ξεχωριστή τούρμα του Θέματος των Ανατολικών και ο κόμης ήταν ταυτόχρονα και τουρμάχης. Μαρτυρείται ότι αυτήν την περίοδο αποτελούνταν κυρίως από Λυκάονες και Πισιδούς . Η τούρμα δεν είχε συγκεκριμένα εδάφη αλλά το σώμα των Φοιδεράτων εγκαθίσταται σε εδάφη του ανατολικού συνόρου που ερημώνονταν από εχθρικές επιθέσεις για να τα προστατέψει. Πιστεύεται ότι οι Φοιδεράτοι αυτοί αποτέλεσαν τους πρόδρομους των Ακριτών. Ανδρέας Γκουτζιουκώστας, Ο τουρμάρχης των φοιδεράτων (9ος-10ος αι.):Προβλήματα και παρατηρήσεις
Internet Explorer 11

Ο Internet Explorer 11 είναι η τελευταία έκδοση του προγράμματος περιήγησης διαδικτύου Internet Explorer. Διατέθηκε στα Windows 7 στις 7 Νοεμβρίου 2013, ενώ είναι προεγκατεστημένος στα Windows 8.1 και στα Windows 10. Από τις 12 Ιανουαρίου 2016 ο Internet Explorer 11 είναι η μόνη έκδοση του Internet Explorer που λαμβάνει ενημερώσεις και υποστηρίζεται στα Windows.

 Παρόλο που μια έκδοση του Internet Explorer 11 δημοσιεύτηκε στις 25 Μαρτίου 2013, η πρώτη έκδοση προεπισκόπησης δεν κυκλοφόρησε επισήμως μέχρι τον Ιούνιο του 2013 κατά τη διάρκεια της διάσκεψης Build 2013, μαζί με την έκδοση προεπισκόπησης των Windows Server 2012 R2 και Windows 8.1. Στις 25 Ιουλίου 2013, η Microsoft κυκλοφόρησε την προεπισκόπηση προγραμματιστή του Internet Explorer 11 για Windows 7 και Windows Server 2008 R2. Ο Internet Explorer 11 διαθέτει επανασχεδιασμένα εργαλεία ανάπτυξης, υποστήριξη για WebGL, βελτιωμένη κλιμάκωση για οθόνες υψηλής DPI, prerender και prefetch. Μετά την εκκίνηση, ο Ο Internet Explorer 11 έλαβε υποστήριξη για HTTP/2. Επιπλέον, ο Internet Explorer 11 υποστηρίζει Full Screen and Orientation APIs, CSS υποστήριξη των συνόρων εικόνα, βελτιώσεις JavaScript, παρατηρητές DOM mutation, Web Κρυπτογραφία API, video text track support, κρυπτογραφημένη υποστήριξη των μέσων ενημέρωσης και ένα βελτιωμένο πρόγραμμα επεξεργασίας HTML. Το IE11 χρησιμοποιεί το Transport Layer Security v1.2 ως το προεπιλεγμένο πρωτόκολλο για ασφαλείς συνδέσεις. Ο Internet Explorer 11 για Windows RT δεν υποστηρίζει Java και άλλα πρόσθετα. Έκδοση: 11.0.0.0 Όνομα αρχείου: IE11-Windows6.1-x86-el-gr.exe Μέγεθος αρχείου: 29.9 MB Ημερομηνία δημοσίευσης: 6/11/2013 Υποστηριζόμενα λειτουργικά συστήματα: Windows 7 Service Pack 1 Υπολογιστής/ Επεξεργαστής: Υπολογιστής με επεξεργαστή 233 MHz ή μεγαλύτερο (Συνιστάται επεξεργαστής Pentium) Μνήμη: 512 MB Χωρητικότητα σκληρού δίσκου:70 MB Οθόνη: Super VGA (800 x 600) ή οθόνη με υψηλότερη ανάλυση με 256 χρώματα. Περιφερειακά: Μόντεμ ή σύνδεση στο Internet, Microsoft Mouse, Microsoft IntelliMouse ή συμβατή συσκευή κατάδειξης.
Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί

Ο Αλέξανδρος-Φραγκίασκος-Μαρία, γαλλ. Alexandre-François-Marie de Beauharnais (28 Μαΐου 1760 - 23 Ιουλίου 1794) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν υποκόμης του Μπωαρναί, μορφή της πολιτικής και στρατηγός κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ήταν ο πρώτος σύζυγος της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί, η οποία έπειτα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη αυτοκράτορα των Γάλλων και έγινε αυτοκράτειρα της πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ο Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα κατά την Περίοδο της Τρομοκρατίας καθώς θεωρήθηκε υπεύθυνος για την απώλεια της Μάιντζ και κατηγορήθηκε για προδοσία στις 23 Ιουλίου του 1794(ημέρα θανάτου του).

 Γεννήθηκε στο Φορ-Ρουαγιάλ (σημερινό Φορ-ντε-Φρανς) της Μαρτινίκας (νησιού στα ανατολικά της Καραϊβικής). Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Ε΄ υποκόμη του Λα Φερτέ-Μπωαρναί και της Μαρίας-Ερριέττας Πυβάρ ντε Σαστυλέ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Φραγκίσκος Δ΄ μαρκήσιος του Λα Φερτέ-Μπωαρναί. Ο Αλέξανδρος πολέμησε για τον στρατό του Λουδοβίκου ΣΤ΄ στον Πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης. Αργότερα έγινε εκπρόσωπος των ευγενών της επαρχίας του Μπλουά στη Γενική Συνέλευση του 1789 και πρόεδρος της Εθνικής Συνταγματικής Συνέλευσης από τις 19 Ιουνίου ως τις 3 Ιουλίου 1791 και από τις 31 Ιουλίου ως τις 14 Αυγούστου 1791. Έγινε στρατηγός το 1792 κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Επαναστατικών Πολέμων· αρνήθηκε τον Ιούνιο του 1793 να γίνει υπουργός Πολέμου. Ονομάστηκε Γενικός Διοικητής της Στρατιάς του Ρήνου το 1793. Στις 2 Μαΐου 1794 η Επιτροπή της Γενικής Ασφάλειας διέταξε τη σύλληψή του. Κατηγορήθηκε ότι είχε ισχνά αμυνθεί το Μάιντς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του 1793. Θεωρήθηκε ένας αριστοκράτης ύποπτος και φυλακίστηκε στη Φυλακή Κάρμες· καταδικάστηκε σε θάνατο κατά την Περίοδο της Τρομοκρατίας. Η σύζυγός του Ιωσηφίνα φυλακίστηκε στην ίδια φυλακή στις 21 Απριλίου 1794, αλλά ελευθερώθηκε έπειτα από τρεις μήνες, όταν καταδικάστηκε ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος. Ο Αλέξανδρος καρατομήθηκε στη λαιμητόμο μαζί με τον ανιψιό του Αυγουστίνο στην Πλατεία της Επανάστασης (σημερινή πλατεία Ομόνοιας) στο Παρίσι, πέντε μόνο ημέρες πριν την καθαίρεση και εκτέλση του Ροβεσπιέρου. Νυμφεύτηκε στο Παρίσι στις 13 Δεκεμβρίου 1779 την Ιωσηφίνα Τασέρ ντε Λα Παζρί, κόρη του Ζοζέφ-Γκασπάρ Τασέρ ντε Λα Παζρί και απέκτησαν τέκνα: Ευγένιος 1781-1824, διοικητής της Στρατιάς της Ιταλίας, αντιβασιλιάς της Ιταλίας, 1ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ. Ορτανσία 1783-1837, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Βοναπάρτη βασιλιά της Ολλανδίας, αδελφό του Ναπολέοντα Α΄. Marek, Miroslav. "A listing of the descendants of the Beauharnais family". genealogy.euweb.cz. https://www.lanouvellerepublique.fr/blois/guillotines-celebres-la-tragique-fin-de-vie-d-alexandre-de-beauharnais-maire-de-la-ferte-beauharnais-au-18eme-siecle