Ni una menos

Η Ni una menos (προφορά: ni ˈuna ˈmenos, ελεύθερη μετάφραση: Ούτε μία λιγότερη) είναι φεμινιστική οργάνωση, τετάρτου κύματος και κίνημα βάσης από την Αργεντινή, η οποία έχει εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες της λατινικής αμερικής, κάνοντας εκστρατεία κατά της βίας σε βάρος των γυναικών. Στον επίσημο ιστότοπό της, η οργάνωση, ορίζεται ως μία «συλλογική κραυγή κατά της ανδρικής βίας».Η οργάνωση ξεκίνησε από Αργεντίνες καλλιτέχνιδες, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς, καταλήγοντας να γίνει μία «ηπειρωτική συμμαχία για τον φεμινισμό». Εκτός από το κύριο θέμα της (τις δολοφονίες εις βάρος των γυναικών), η οργάνωση, καταπιάνεται και με άλλα θέματα όπως ο ρόλος φύλων, η σεξουαλική παρενόχληση, η νομιμοποίηση της έκτρωσης, τα δικαιώματα όσων εργάζονται στα ερωτικά επαγγέλματα και τα δικαιώματα των τρανς.

 Η οργάνωση εμπνεύστηκε το όνομά της από μία φράση που είπε το 1995, η Μεξικανίδα ακτιβίστρια και ποιήτρια Σουσάνα Τσάβες, «Ni una muerta más», φράση που στα ισπανικά σημαίνει Καμιά άλλη νεκρή. Η φράση είχε ειπωθεί σε διαδηλώσεις για τις δολοφονίες γυναικών που είχαν γίνει στο Σιουδάδ Χουάρες. Το 2011, η Τσάβες δολοφονήθηκε κι έκτοτε η φράση της έγινε "σύμβολο πάλης".Η πρώτη πορεία που οργανώθηκε από τη Ni una menos, πραγματοποιήθηκε στη γειτονία Ρεκολέτα του Μπουένος Άιρες, στις 26 Μαρτίου του 2015. Οι διαδηλώσεις συμπεριελάμβαναν επίσης μαραθώνιο διαβάσματος και διάφορα άλλα καλλιτεχνικά δρόμενα. Ο καταλύτης αυτής της διαδήλωσης ήταν η δολοφονία της Δαϊάνα Γκαρθία, η οποία βρέθηκε νεκρή, σε σακούλα σκουπιδιών, στις 16 Μαρτίου 2015. Το κίνημα έγινε γνωστό σε όλη τη χώρα με τη χρήση του hashtag #NiUnaMenos σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο τίτλος αυτός χρησιμοποιήθηκε και στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε στις 3 Ιουνίου 2015, πορεία που ξεκίνησε έξω από το Μέγαρο του Αργεντίνικου Κογκρέσου. Όλα ξεκίνησαν εξαιτίας όσων έγιαν τον Μάιο του 2015, όταν στις 11 του μήνα, βρέθηκε νεκρή η δεκατετράχρονη Τσίαρα Παέθ και θαμένη κάτω από το σπίτι του πρώην συντρόφου της, επιπροσθετώς ήταν και έγκυος.Το περιστατικό έγινε viral και γνωστοποιήθηκε και σε γειτονικές χώρες: τη Χιλή και την Ουρουγουάη. Η διαδήλωση, μόνο στο Μπουένος Άιρες, είχε μαζέψει 200.000 κόσμο. Στις 3 Ιουνίου του 2016, έγιναν κι άλλες πορείες, σε διάφορες μεγάλες πόλεις της Αργεντινής - και όχι μόνο· πορείες έγιναν στο Μοδεβιδέο (Ουρουγουάη) και στο Σαντιάγο (Χιλή), χρησιμοποιώντας αυτήν τη φορά το σλόγκαν #VivasNosQueremos (ΜαςΘέλουμεΖωντανές). Στις 13 Αυγούστου του 2016, παρόμοια πορεία, με σλόγκαν #NiUnaMenos, έγινε και στη Λίμα του Περού, με την περουβιανή εφημερίδα La República, να δηλώνει πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη πορεία στην ιστορία του Περού.Στις 19 Οκτωβρίου 2016, η Ni una menos, διεξήγαγε την πρώτη μεγάλη μαζική πορεία, αποτελούμενη μόνο από γυναίκες, για τον βιασμό και τον ανασκολοπισμό της δεκαεξάχρονης Λουθία Πέρεθ, γεγονός που έλαβε μέρος στη Μαρ ντελ Πλάτα. Εκτός από την πορεία, οι συμμετέχοντες σταμάτησαν να εργάζονται και για μία ώρα, ενώ φορούσαν όλοι πένθιμα ρούχα, ονομάζοντας την ημέρα Miércoles negro (Μαύρη Τετάρτη). Αυτές οι διαδηλώσεις, έκαναν παγκοσμίως γνωστό το κίνημα και έγιναν πορείες και σε άλλες χώρες όπως στο Μεξικό, τη Χιλή, το Περού, την Ισπανία, τη Βολιβία, την Παραγουάη, την Ουρουγουάη, το Ελ Σαλβαδόρ και τη Γουατεμάλα. Μία εβδομάδα αργότερα έγινε μεγάλη πορεία και στο Ρίο ντε Τζανέιρο.Στις 8 Μαρτίου του 2017, η Ni una menos, συμμετείχε και στο International Women's Strike, στο οποίο συμμετείχαν 50 κράτη. Το κίνημα έχει δεχθεί, επίσης, κριτική, κυρίως από δημοσιογράφους, εξαιτίας κάποιων αιτημάτων του, ιδιαίτερα από το 2017, όταν και ξεκίνησε να ζητά την αποφυλάκιση της Μιλάγρο Σάλα. Το 2016, οι Αργεντινοί επιστήμονες Χουλιάν Πετρουλεβίσιους και Πέδρο Γκουτιέρεθ, ονόμασαν Tupacsala niunamenos, ένω νέο είδος λιβελούλης, που βρέθηκε στη Λα Ριόχα, προς τιμήν του κινήματος. Το γένος Tupacsala, δόθηκε προς τιμήν του Τούπακ Αμαρού ΙΙ, με την οργάνωση της Μιλάγρο Σάλα, να παίρνει το όνομά της από αυτόν. Επίσημος ιστότοπος