IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1948-49

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1948-49 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 25 ομάδων. Στις 24 ομάδες τις προηγούμενες περιόδου προστέθηκε ο Ερμής Κοκκινιάς. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1948-1949.

 Α΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 9 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Γ΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1948-1949. Ολυμπιακός. Σύνθεση: Στέλιος Κουρουκλάτος, Διονύσης Μινάρδος, Ανδρέας Μουράτης, Βαγιακάκος, Λουκιανός Γκιόκας, Μπάμπης Κοτρίδης, Άγγελος Βασιλειάδης, Χέλμης, Παπαγεωργίου, Γιάννης Βάζος, Αλέκος Χατζησταυρίδης, Δημήτριος Αποστολόπουλος, Στέλιος Χριστόπουλος, Βασίλης Ζαρκάδης, Γεωργάτος. Προπονητής: Θεολόγος Συμεωνίδης. Άνοδος από τη Β΄: *Η Ελλάς Μοσχάτου από την επόμενη σεζόν μετονομάστηκε σε "Ένωσις Μοσχάτου". **Ο Αχιλλεύς την προηγούμενη σεζόν υποβιβάστηκε και αρχικά ξεκίνησε να μετέχει στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας. Όμως, στη συνέχεια κέρδισε κάποια προσφυγή και απέκτησε το δικαίωμα να παραμείνει ως 9η ομάδα στη Β΄ κατηγορία, στην οποία εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 1949 και ενώ είχε λήξει ο α΄ γύρος. Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σ. 244-247.
Έφιμ Ζελμάνοφ

Ο Εφίμ Ισαάκοβιτς Ζελμάνοφ (ρωσικά: Ефи́м Исаа́кович Зе́льманов, γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1955 στο Χαμπάροφσκ) είναι Ρώσος μαθηματικός, γνωστός για το έργο του σε συνδυαστικά προβλήματα στη μη συσχετιστική άλγεβρα και τη θεωρία ομάδων, συμπεριλαμβανομένης της λύσης του προβλήματος Burnside. Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς στο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών στη Ζυρίχη το 1994.

 Ο Ζελμάνοφ γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια στο Χαμπάροφσκ της Σοβιετικής Ένωσης (σήμερα στη Ρωσία). Εισήχθη στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νοβοσιμπίρσκ το 1972, όταν ήταν 17 ετών. το 1980 πήρε διδακτορικό δίπλωμα από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νοβοσιμπίρσκ και το 1985 το ανώτερο πτυχίο από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Κατείχε μια θέση στο Νοβοσιμπίρσκ μέχρι το 1987, όταν εγκατέλειψε τη Σοβιετική Ένωση. Το 1990 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν-Μάντισον. Ήταν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1994/5 και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Το 2011 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και ομότιμος καθηγητής στο Κορεατικό Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών. Το 2022 μετακόμισε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Νότιας Κίνας στο Σενζέν, όπου διετέλεσε τακτικός καθηγητής και επιστημονικός διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Μαθηματικών SUSTe. Ο Ζελμάνοφ εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 2001, και έγινε, σε ηλικία 47 ετών, το νεότερο μέλος του μαθηματικού τμήματος της ακαδημίας. Είναι επίσης εκλεγμένο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (1996) και ξένο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Μηχανικής της Κορέας και της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Ισπανίας.Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Ο Ζελμάνοφ έδωσε διαλέξεις προσκεκλημένος στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Βαρσοβία (1983), στο Κιότο (1990) και στη Ζυρίχη (1994). Του απονεμήθηκαν τιμητικό διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα στον Καναδά (2011), από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Τάρας Σεβτσένκο στο Κίεβο της Ουκρανίας (2012), το Διεθνές Πανεπιστήμιο Μενέντες Πελάγιο στο Σανταντέρ της Ισπανίας (2015) και το Πανεπιστήμιο του Λίνκολν στο Ηνωμένο Βασίλειο (2016). Οι πρώτες εργασίες του Ζελμάνοφ αφορούσαν τις άλγεβρες Ιορδάνη στην περίπτωση των άπειρων διαστάσεων. Κατάφερε να δείξει ότι η ταυτότητα Γκλένι, κατά μία έννοια, παράγει όλες τις ταυτότητες που ισχύουν. Στη συνέχεια έδειξε ότι η ταυτότητα του Engel για τις άλγεβρες Lie συνεπάγεται μηδενικότητα, στην περίπτωση των άπειρων διαστάσεων. Zelʹmanov, E.I. Solution of the restricted Burnside problem for groups of odd exponent. Izv. Akad. Nauk SSSR Ser. Mat. 54 (1990), no. 1, 42–59, 221. English translation in Math. USSR-Izv. 36 (1991), no. 1, 41–60. doi:10.1070/IM1991v036n01ABEH001946 Zelʹmanov, E.I. Solution of the restricted Burnside problem for 2-groups. Mat. Sb. 182 (1991), no. 4, 568–592. English translation in Math. USSR-Sb. 72 (1992), no. 2, 543–565. doi:10.1070/SM1992v072n02ABEH001272 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Efim Zelmanov στο Wikimedia Commons
Η Διεθνής

Η Διεθνής είναι επαναστατικό διεθνιστικό τραγούδι. Είναι ο ύμνος του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Η μουσική της Διεθνούς έχει γραφτεί από τον Πιερ Ντε Γκεϋτέρ (Pierre De Geyter) και οι αρχικοί στίχοι, στα Γαλλικά, από τον Ευγένιο Ποτιέ (Eugène Pottier). Οι στίχοι της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου. Χρησιμοποιήθηκε και ως εθνικός ύμνος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1922 μέχρι το 1944.

 Η απόδοση στα ελληνικά έχει ως εξής:Εμπρός της γης οι κολασμένοι Της πείνας σκλάβοι εμπρός-εμπρός Το δίκιο απ' τον κρατήρα βγαίνει Σα βροντή σαν κεραυνός Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια Τώρα εμείς οι ταπεινοί της γης Που ζούσαμε στην καταφρόνια Θα γίνουμε το παν εμείς. Στον Αγώνα Ενωμένοι Κι ας μη λείψει κανείς Ω! Να 'τη, μας προσμένει Στον κόσμο η Διεθνής. Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες Με πλάνα λόγια μας γελούν Της γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες Μοναχοί τους, θα σωθούν Για να σπάσουμε τα δεσμά μας Για να πάψει πια η σκλαβιά Να νιώσουν πρέπει τη γροθιά μας Και της ψυχής μας τη φωτιά Στον Αγώνα Ενωμένοι Κι ας μη λείψει κανείς Ω! Να 'τη, μας προσμένει Στον κόσμο η Διεθνής. Εμπρός, μονάχη μας ελπίδα Ειν' η σφιγμένη μας γροθιά Κάτω οι πολέμοι και η πατρίδα Ζήτω, ζήτω η λευτεριά Και αν τολμήσουν και αντικρίσουν της ψυχής μας τους κεραυνούς θα δούνε τότε αν μπορούνε πως θα είναι οι σφαίρες μας για αυτούς Στον Αγώνα Ενωμένοι Κι ας μη λείψει κανείς Ω! Να 'τη, μας προσμένει Στον κόσμο η Διεθνής. Η Διεθνής σε εκδήλωση του ΚΚΕ Η Διεθνής στα ισπανικά, σε εκδηλώσεις για την 1 Μάη στην Κούβα Η Διεθνής στα ρώσικα, από τη χορωδία του Κόκκινου Στρατού
Μανάτ του Τουρκμενιστάν

Το μανάτ (manat) είναι το νόμισμα του Τουρκμενιστάν και εισήχθη την πρώτη Νοεμβρίου του 1993, αντικαθιστώντας το ρωσικό ρούβλι σε ισοτιμία του 1 μανάτ προς 500 ρούβλια. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι TMΤ και υποδιαιρείται σε 100 τένεσι (ή τένγκε). Μερικές φορές χρησιμοποιείται η βραχυγραφία m . Για παράδειγμα, 25.000 m είναι 25.000 μανάτ. Η ονομασία "μανάτ" προέρχεται από τη ρωσική λέξη "μονέτα" που σημαίνει "κέρμα". Από την 1η Ιανουαρίου του 2009 χρησιμοποιείται το «Νέο μανάτ» που αντικαθιστά το παλιό (με κωδικό TMM). Τα παλιά χαρτονομίσματα και κέρματα θα παραμείνουν στην κυκλοφορία μέχρι το τέλος του 2009.

 Το 1993 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 20 και των 50 τένεσι. Έπειτα από περίοδο που σημειώθηκε υψηλός πληθωρισμός, κόπηκαν νέα κέρματα των 500 και 1000 μανάτ και τέθηκαν στην κυκλοφορία το 1999. Το 1993 κυκλοφόρησαν και χαρτονομίσματα σε αξίες των 1, 5, 10, 20, 50, 100 και των 500 μανάτ. Αυτά ακολουθήθηκαν από τραπεζογραμμάτια των 1000 μανάτ το 1995 και των 5.000 και 10.000 μανάτ το 1996. Το 2005 κυκλοφόρησε μια νέα σειρά σε αξίες των 50, 100, 500, 1000, 5.000 και των 10.000 μανάτ. Όλα τα χαρτονομίσματα φέρουν το πορτρέτο του Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ. Τον Οκτώβριο του 2007 ο ιστότοπος της Αντιπολίτευσης Γκουντογκάρ μετέδωσε ότι την 1η Ιανουαρίου του 2009 το Τουρκμενιστάν σχεδιάζει να εισαγάγει νέες ονομαστικές αξίες στο μανάτ, εξαιτίας του πληθωρισμού.. Μόνο το μεγαλύτερο σε αξία χαρτονόμισμα, αυτό των 500 μανάτ θα φέρει το πορτρέτο του Νιγιαζόφ, ενώ τα υπόλοιπα θα φέρουν πιθανά φωτογραφίες από κτήρια στην Ασγκαμπάτ και άλλα πορτρέτα προσωπικοτήτων της Ιστορίας του Τουρκμενιστάν. Οι νέες αξίες θα είναι: 1 μανάτ = 5.000 παλαιά μανάτ 5 μανάτ = 25.000 10 μανάτ = 50.000 20 μανάτ = 100.000 50 μανάτ = 250.000 100 μανάτ = 500.000 500 μανάτ = 2.500.000 Τα κέρματα θα έχουν τις εξής ονομαστικές αξίες: 1 τένγκε = 50 παλαιά μανάτ 2 τένγκε = 100 5 τένγκε = 250 10 τένγκε = 500 20 τένγκε = 1.000 50 τένγκε = 2.500 Κέρματα των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών
Εθνική Περού (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Περού αντιπροσωπεύει το Περού στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Περουβιανής Αθλητικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federación Deportiva Peruana de Basketball).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής που διοργανώθηκε στο Περού το 1977. Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Περού σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Περού σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Περού σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA: Πορεία σε Παναμερικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Περού σε Παναμερικανικούς Αγώνες: Εθνική Περού (καλαθοσφαίριση ανδρών) Peru, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federación Deportiva Peruana de Basketball, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά)
Γανωματής

Γανωματής ή γανωματάς ή γανωτής ή γανωτζής ή καλατζής ονομάζεται ο τεχνίτης που επικαλύπτει τα χάλκινα σκεύη με κασσίτερο. Ο γανωματής είναι ένα από τα πιο παλιά επαγγέλματα. Παλαιότερα, τα περισσότερα σκεύη που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους δουλειές και ιδιαίτερα για τη μαγειρική ήταν χάλκινα (μπακιρένια). Αυτά με τον καιρό και με τη μεγάλη χρήση οξειδώνονταν και γίνονταν επικίνδυνα για δηλητηριάσεις. Έπρεπε λοιπόν να γανωθούν, να καλυφθεί δηλαδή η επιφάνειά τους για προστασία με ένα ειδικό μέταλλο, το καλάι (κράμα κασσίτερου).

 Ο γανωτής πρώτα έπρεπε να καθαρίσει τα σκεύη από τη γανάδα, δηλαδή την πράσινη σκουριά των χάλκινων σκευών, και γενικά από τις σκουριές τα άλλα μεταλλικά αντικείμενα, όπως τα κουτάλια που δεν ήταν χάλκινα αλλά γανώνονταν. Στην πρώτη φάση της εργασίας του ο γανωτής άλειφε την επιφάνεια, που ήθελε να γανώσει με σπίρτο, για να διασπαστούν οι γανάδες κι οι σκουριές της και να καθαριστεί. Στη δεύτερη φάση, έτριβε το σκεύος με άμμο, για να απομακρύνει τα υλικά της διάσπασης που προηγήθηκε. Στη συνέχεια, αν ήθελε να κάνει καλή δουλειά, ζέσταινε το σκεύος και το έτριβε με πανί για να καθαρίσει το καλάι από το παλιό γάνωμα. Στην τρίτη φάση έπιανε το σκεύος με τη μασιά, το έβαζε πάνω από τη φωτιά, το ζέσταινε καλά και άπλωνε μέσα το νισαντήρι (χλωριούχο αμμώνιο). Για να στρώσει καλύτερα το καλάι, έλεγαν οι γανωτήδες. Κι έστρωνε καλύτερα γιατί το προϊόν της διάσπασης του χλωριούχου αμμωνίου διασπούσε και τα τελευταία υπολείμματα από τις σκουριές και τις γανάδες. Για ένα τελευταίο καθάρισμα άλειφε την επιφάνεια του σκεύους με σπίρτο που το είχε αραιωμένο με νερό και το είχε καλά σβησμένο με τσίγκο (Το σβήσιμο του σπίρτου με τσίγκο, δίνει χλωριούχο ψευδάργυρο, που σημαίνει ότι στην ουσία αυτό το υλικό χρησιμοποιούσαν για τον τελευταίο καθαρισμό). Στη συνέχεια, το σκούπιζε καλά και μετά άπλωνε το καλάι σε όλη την επιφάνειά του. Για το άπλωμα, έτριβε πάνω στη ζεστή επιφάνεια το στερεό καλάι που είχε για το γάνωμα και το έστρωνε χρησιμοποιώντας βαμβάκι. Και τελείωνε το γάνωμα με το κρύωμα, που έκανε στα σκεύη ακουμπώντας τη βάση τους, από την εξωτερική πλευρά, στο νερό. Κρύωνε έτσι το σκεύος, και το έτριβε με βαμβάκι για να γυαλίσει περισσότερο.. Σήμερα, η δουλειά του γανωτή σχεδόν δεν υπάρχει, αφού τα μαγειρικά σκεύη είναι πλέον ανοξείδωτα και δεν χρειάζονται γάνωμα. Κάποιοι ελάχιστοι επιμένουν, περιπλανώμενοι από τόπο σε τόπο να μαζεύουν για γάνωμα[1] από τα υπολείμματα χάλκινων σκευών, αυτά που ξέμειναν στα χέρια όσων επιμένουν να αντιστέκονται στη σύγχρονη εποχή, που επέβαλε τα ανοξείδωτα και τα εμαγιέ σκεύη. Προσφέρουν, όμως, αυτοί οι ελάχιστοι και μια άλλη υπηρεσία: Κάνουν σαν καινούρια τα χάλκινα σκεύη που προορίζονται μόνο για να διακοσμήσουν ιδιωτικές συλλογές ή για συμπληρώσουν τις προθήκες των λαογραφικών μουσείων. http://entre.gr/category/programmata/epaggelmata-tou-parelthontos/page/10/ http://3lyk-n-filad.att.sch.gr/grasep/site_mstoroi/Ganomatis/ganomatis.htm http://www.nikospaschaloudis.gr/epaggelmata.htm ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΙΓΡΙΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΡΠΝΗ, Νίκος Λ. Πασχαλούδης]
Κατά Ματθαίον Πάθη (Μπαχ)

Τα Κατά Ματθαίον Πάθη (γερμανικά: Matthäuspassion και Matthæus Passion), BWV 244, είναι ορατόριο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ για σόλο φωνές, διπλή χορωδία και διπλή ορχήστρα, σε λιμπρέτο του Πίκαντερ (Κρίστιαν Φρίντριχ Χενρίκι). Αποτελούν μελοποίηση των κεφαλαίων 26 και 27 του Ευαγγελίου του Ματθαίου με παρεμβαλλόμενα χορωδιακά και άριες.

 Ο Μπαχ συνέθεσε τα Κατά Ματθαίον Πάθη το 1727. Μόνο δύο από τα τέσσερα (ή πέντε) πάθη που συνέθεσε σώζονται σήμερα, το άλλο είναι τα Κατά Ιωάννη Πάθη. Τα Κατά Ματθαίον Πάθη πρωτοπαίχτηκαν κατά πάσα πιθανότητα την Μεγάλη Παρασκευή (11 Απριλίου) του 1727 στον Ναό του Αγίου Θωμά της Λειψίας όπου ο Μπαχ ήταν κάντορας. Τα αναθεώρησε το 1736, και τα παρουσίασε ξανά στις 30 Μαρτίου 1736, συμπεριλαμβάνοντας αυτή τη φορά δύο εκκλησιαστικά όργανα στην ενορχήστρωση. Τα Κατά Ματθαίον Πάθη δεν ακούστηκαν έξω από την Λειψία μέχρι το 1829, όταν ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ εκτέλεσε μία συντομευμένη και τροποποιημένη εκδοχή τους στο Βερολίνο με μεγάλη επιτυχία. Δημήτρης Μπούκας, "Το Κατά Ματθαίον πάθος του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ" (μετάφραση στα ελληνικά), skeletos.gr, Απρίλιος 2018.
Ραντσέρα

Ραντσέρα (ισπανικά: canción ranchera‎) είναι ένα είδος παραδοσιακής μουσικής του Μεξικού. Χρονολογείται πριν από τα χρόνια της Μεξικανικής Επανάστασης. Αργότερα συνδέθηκε στενά με τα συγκροτήματα Μαριάτσι που εξελίχθηκαν στο Χαλίσκο . Η μουσική ραντσέρα σήμερα μπορεί να εκτελεστεί σχεδόν σε όλα τα τοπικά μεξικανικά στυλ μουσικής. Αντλώντας από την αγροτική παραδοσιακή λαϊκή μουσική, η ραντσέρα αναπτύχθηκε ως σύμβολο μιας νέας εθνικής συνείδησης, ως αντίδραση στα αριστοκρατικά γούστα της περιόδου.

 Η λέξη ranchera προήλθε από τη λέξη rancho επειδή τα τραγούδια προήλθαν από τα ράντσο και την ύπαιθρο του αγροτικού Μεξικού. Τα παραδοσιακά θέματα στα rancheras αφορούν την αγάπη, τον πατριωτισμό ή τη φύση . Οι ρυθμοί μπορούν να έχουν μέτρο 2/4 (σε αργό ρυθμό: ranchera lenta και πιο γρήγορο ρυθμό: ranchera marcha), 3/4 (ranchera valseada) ή 4/4 (bolero ranchero). Τα τραγούδια είναι συνήθως σε ένα μείζον κλειδί και αποτελούνται από μια ορχηστρική εισαγωγή, έναν στίχο και το ρεφρέν, ενόργανο τμήμα που επαναλαμβάνει τον στίχο και μετά έναν άλλο στίχο με ρεφρέν, με τέλος ετικέτας. Τα Rancheras διακρίνονται επίσης για το grito mexicano, μια κραυγή που λαμβάνει χώρα στα μουσικά ιντερμέδια μέσα σε ένα τραγούδι, είτε από τους μουσικούς και/ή το κοινό που ακούει. Το κανονικό μουσικό μοτίβο των rancheras είναι α–β–α–β. Οι Rancheras ξεκινούν συνήθως με μια ενόργανη εισαγωγή (α). Το πρώτο λυρικό τμήμα αρχίζει στη συνέχεια (β), με οργανικά στολίδια να διακόπτουν τις γραμμές μεταξύ τους. Στη συνέχεια, τα όργανα επαναλαμβάνουν ξανά το θέμα και στη συνέχεια οι στίχοι μπορούν είτε να επαναληφθούν είτε να ξεκινήσουν ένα νέο σύνολο λέξεων. Βρίσκει κανείς επίσης τη μορφή α–β–α–β–γ–β που χρησιμοποιείται, στην οποία παίζεται η εισαγωγή (α), ακολουθούμενη από τον στίχο (β). Αυτή η μορφή επαναλαμβάνεται, και στη συνέχεια προστίθεται ένα ρεφρέν (γ), που τελειώνει με τον στίχο. Οι πιο δημοφιλείς συνθέτες ranchera περιλαμβάνουν τους Lucha Reyes, Cuco Sánchez, Antonio Aguilar, Juan Gabriel και τον José Alfredo Jiménez, ο οποίος συνέθεσε πολλά από τα πιο διάσημα rancheras, με τις συνθέσεις του να ξεπερνούν σε αριθμό τα 1000 τραγούδια, καθιστώντας τον έναν από τους πιο παραγωγικούς τραγουδοποιούς στην ιστορία της δυτικής μουσικής. Ένα άλλο στενά συνδεδεμένο στυλ μουσικής είναι το κορίντο, το οποίο παίζεται συχνά από τα ίδια σύνολα που παίζουν τακτικά rancheras. Το κορίντο, ωστόσο, είναι κατάλληλο να είναι μια επική ιστορία για ήρωες και κακούς ή τον τρόπο ζωής του αφηγητή. Brenner, Η. (1996). Música ranchera. Das mexikanische Äquivalent zur Country and Western Music aus historischer, musikalischer und kommerzieller Sicht ( Música ranchera: El equivalente mexicano de la música country y la música del Oeste ) (Musikethnologische Sammelbände 14). Πρόλογος Thomas Stanford. Tutzing: Verlag Hans Schneider, 1996(ISBN 3 7952 0867 X). Μουσική ανάλυση Erichsen, Gerald. «German roots of Mexican Music». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2013.
Σιδηρόνερο

Το Σιδηρόνερο (πριν το 1927 Οσενίτσα) είναι χωριό και πρώην κοινότητα στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Από το 2011 αποτελεί μέρος του Δήμου Δράμας, του οποίου αποτελεί δημοτική ενότητα.

 Βρίσκεται στην οροσειρά της Ροδόπης κατά μήκος των βουλγαρικών συνόρων στο βόρειο τμήμα της περιφερειακής μονάδας της Δράμας μεταξύ του δήμου Κάτω Νευροκοπίου και του δήμου Παρανεστίου. Η έκτασή της είναι 351,273 τ.χλμ.Η δημοτική ενότητα υποδιαιρείται σε δύο τοπικές κοινότητες (συστατικά χωριά παρατίθενται σε παρενθέσεις): Σιδηρόνερο (Καλλίκαρπο, Οροπέδιο, Παππάδες, Σιδηρόνερο) ΣκαλωτήΚατά την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας ήταν 239 κάτοικοι, εκ των οποίων 198 στο Σιδηρόνερο.Στις 14 Ιουνίου του 1944 το Σιδηρόνερο έγινε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στα βουλγαρικά στρατεύματα Κατοχής και τις αντάρτικες ομάδες του Αντών Τσαούς.
Γενικές εκλογές του Γιβραλτάρ (2015)

Οι γενικές εκλογές στο Γιβραλτάρ του 2015 έγιναν στις 26 Νοεμβρίου για την ανάδειξη των 17 μελών του 3ου Κοινοβουλίου. Ο ανώτερος υπουργός Φάμπιαν Πικάρντο ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών σε διάγγελμά του στην κρατική υπηρεσία μεταδόσεων Gibraltar Broadcasting Corporation στις 19 Οκτωβρίου 2015.

 Με βάση το συνταγματικό διάταγμα του 2006 το κοινοβούλιο πρέπει να διαλύεται από τον Κυβερνήτη 4 χρόνια μετά την πρώτη συνεδρίασή του μετά τις τελευταίες εκλογές (εκτός και αν ο ανώτερος υπουργός προτείνει στον κυβερνήτη να διαλύσει το κοινοβούλιο νωρίτερα). Τον Οκτώβριο του 2015 ο ανώτερος υπουργός Φάμπιαν Πικάρντο ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών για τις 26 Νοεμβρίου. Σύμφωνα με τη βρετανική παράδοση, οι εκλογές στο Γιβραλτάρ διεξάγονται την Πέμπτη. Για πρώτη φορά στην ιστορία του νησιού το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε το 2014 ότι θα κατέβαζε υποψηφίους στο Γιβραλτάρ. Ωστόσο, τελικά δεν συνέβη κάτι τέτοιο και επιπλέον, για πρώτη φορά δεν έλαβαν μέρος ανεξάρτητοι στις εκλογές. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα για πρώτη φορά ένας υποψήφιος κέρδισε περισσότερες από 10.000 ψήφους. Αμφότερα τα GSLP και GLP έλαβαν περισσότερες ψήφους στις εκλογές εκείνες από όσες σε οποιεσδήποτε άλλες προηγούμενες γενικές εκλογές. Το GLP συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων στην ιστορία του σε αντίθεση με το GSD που σημείωσε τη μεγαλύτερη πτώση στα ποσοστά του στην ιστορία του. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν της τάξης του 70,77%, το χαμηλότερο ποσοστό από τις γενικές εκλογές του 1980.
Ελένη της Ουγγαρίας, βασίλισσα της Κροατίας

H Ελένη, ουγγρικά: Ilona, κροατικά: Jelena Lijepa (απεβ. 1091) από τον Οίκο των Άρπαντ, ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κροατίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας και της Ριτσέζας των Πιαστ, κόρης του Mιέσκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας. Αδελφός της ήταν ο Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας. Η Ελένη έγινε βασίλισσα της Κροατίας με τον γάμο της με τον Δημήτριο Ζβονιμίρ της Κροατίας, ενός μακρινού συγγενή της, τον οποίο παντρεύτηκε το 1063. Είχαν έναν γιο, τον Ράντοβαν, που απεβίωσε στα τέλη της εφηβείας του ή λίγο μετά τα 20 έτη του και δύο κόρες, την Κλαυδία και τη Βινίτσα. Η Ελένη είχε εξαιρετικές οικογενειακές διασυνδέσεις, καθώς ήταν θεία της (Πιρόσκας) Ειρήνης (κόρης του Λαδίσλαου Α΄), της συζύγου του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ήταν πολύ λαοφιλής στους Κροάτες και την ονόμαζαν συχνά Γιελένα Λιγιέπα ("Ωραία Ελένη"). Θεωρείται ότι ήταν μία σύζυγος με επιρροή. Μετά το τέλος του Ζβονιμίρ, η Ελένη λέγεται ότι σχεδίασε ήσυχα τη διαδοχή του στέμματος της Κροατίας στον αδελφό της Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας: αυτό προκάλεσε μια δεκαετία πολέμου και αστάθειας στο βασίλειο, με αποτέλεσμα την προσωπική ένωση της Κροατίας και της Ουγγαρίας, που διήρκεσε μέχρι το 1918. Η Ελένη απεβίωσε γύρω στο 1091. Παντρεύτηκε το 1063 τον Δημήτριο Ζβονιμίρ των Τρπιμιρόβιτς βασιλιά της Κροατίας και Δαλματίας, και είχε τέκνα: Ράντοβαν, απεβ. π. 20 ετών. Κλαυδία. Βινίτσα. Dmitar Zvonimir και Helen
Χάννο Πέβκουρ

Ο Χάννο Πέβκουρ (γεννηθείς στις 2 Απριλίου 1977, εσθονικά: Hanno Pevkur) είναι Εσθονός πολιτικός, αρχηγός του Εσθονικού Μεταρρυθμιστικού Κόμματος από τις 7 Ιανουαρίου 2017. Έχει υπηρετήσει ως Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων από το 2009 έως το 2012, ως Υπουργός Δικαιοσύνης από το 2012 έως το 2014 και ως Υπουργός Εσωτερικών από το 2014 έως το 2016.

 Ο Πέβκουρ αποφοίτησε από το Λύκειο Γιάρβα-Γιάανι και σπούδασε νομική στην Σχολή Οικονομικών του Τάλιν και στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Μέχρι το 2000, ο Πέβκουρ εργάστηκε ως δικηγόρος. Από το 2000 έως το 2005, ο Πέβκουρ εργάστηκε στην Κυβέρνηση της Επαρχίας της Πόλης Νόμμε, πρώτα ως Διοικητικός Γραμματέας και αργότερα ως Επικεφαλής της Επαρχίας της Πόλης. Από το 2005 έως το 2007, ήταν στο δημοτικό συμβούλιο του Τάλιν και υπηρέτησε ως σύμβουλος του Υπουργού Δικαιοσύνης. Από το 2007 έως το 2009, ο Πέβκουρ ήταν μέλος του 11ου Ριιγκικόγκου και επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νόμμε. Στις 23 Φεβρουαρίου 2009, ο Πέβκουρ αντικατέστησε την Μάρετ Μαριπούου ως Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων, αφού η Μαριπούου αποφάσισε να παραιτηθεί λόγω ενός σκανδάλου που προκλήθηκε από την ανικανότητα του Υπουργείου να παραδώσει τις συντάξεις στο σπίτι και λόγω μη έγκαιρης πρόνοιας.Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, ο Πέβκουρ διορίστηκε ως Υπουργός Δικαιοσύνης. Από το 2014 έως το 2016, ο Πέβκουρ ήταν Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Τάαβι Ρούιβας. Ο Χάννο Πέβκουρ είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hanno Pevkur στο Wikimedia Commons
Δωροθέα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ

Η Δωροθέα, γερμ.: Dorothea von Hanau-Münzenberg (4 Φεβρουαρίου 1556 - 5 Σεπτεμβρίου 1638) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Όρτενμπουργκ και μετά κόμισσα του Γκλάιχεν-Κράνιχφελντ-Έρενσταϊν-Μπλάνκενχαϊν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Ελένης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Στις 15 Ιουνίου 1571 η Δωροθέα παντρεύτηκε τον Αντώνιο κόμη του Όρτενμπουργκ (5 Σεπτεμβρίου 1530 - 23 Μαΐου 1573), μέλος του Αυλικού Συμβουλίου και κυβερνήτη του Χάιντενχαϊμ εξ ονόματος της Βυρτεμβέργης. Ήταν γιος του Ιωακείμ κόμη του Όρτενμπουργκ, ο οποίος με τον σύμμαχό του Φρειδερίκο Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου καθιέρωσε τον Προτεσταντισμό στα εδάφη του, ενάντια στο γειτονικό Ρωμαιοκαθολικό δουκάτο της Βαυαρίας που κυβερνούσε ο Aλβέρτος Ε΄. Αυτός ο γάμος, κατά συνέπεια, ενίσχυσε την προτεσταντική μερίδα στη Γερμανία και εμμέσως θεωρήθηκε απειλή για τη Βαυαρία. Επιπλέον, η Δωροθέα είχε προίκα το τεράστειο ποσό των 10.000 φλορινίων, που χρειαζόταν η οικογένεια Όρτενμπουργκ, η οποία είχε έλλειψη χρημάτων εκείνη την εποχή λόγω του αγώνα της εναντίον της Βαυαρίας, και τα έξοδα του Αντωνίου ως Αυλικού Συμβούλου είχαν προκαλέσει σημαντικό επιπλέον κόστος. Μόλις μηνστεύθηκαν, ο Αντώνιος και η Δωροθέα κλήθηκαν στην Αυλή του εκλέκτορα του Παλατινάτου στη Χαϊδελβέργη τον Μάιο του 1570, όπου ο γαμπρός έφτασε από τη Συνέλευση του Σπάυερ. Η γαμήλια τελετή πραγματοποιήθηκε στο κάστρο του Όρτενμπουργκ, ακολουθούμενη από τέσσερις ημέρες εορταστικών εκδηλώσεων που κόστισαν 8.000 φλορίνια. Ο Aντώνιος απεβίωσε στις 23 Μαΐου 1573 αφήνοντας τη γυναίκα του έγκυο. Επτά μήνες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 1573, η Δωροθέα γέννησε έναν γιο, τον Φρειδερίκο, ο οποίος έζησε μόνο τέσσερις ημέρες. Μετά το τέλος του συζύγου και του νεογέννητου γιου της, η 17χρονη χήρα ήθελε να επιστρέψει με την οικογένειά της στο Χάναου. Η οικονομική διευθέτηση αυτού του θέματος ήταν αργή. Μόνο το 1575 η Δωροθέα μπόρεσε να φύγει από το Όρτενμπουργκ, αν και η διαφωνία συνεχίστηκε μέχρι το 1582. Σύμφωνα με τον πατέρα της, αυτή η σύγκρουση του κόστισε 23.000 γκίλντερς. Στις 28 Νοεμβρίου 1585, η Δωροθέα παντρεύτηκε τον Φόλραντ κόμη των Γκλάιχεν-Kράνιχφελντ-Έρενσταϊν-Μπλάνκενχαϊν (4 Μαρτίου 1556 - 8 Μαρτίου 1627), ο οποίος ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Ιένας κατά τα έτη 1573-76. Είχαν πέντε παιδιά. Ο δεύτερος γάμος της Δωροθέας έληξε με διαζύγιο το 1596. Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Η Δωροθέα απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 1638. Μετά την κηδεία της, εκδόθηκε ο επικήδειος λόγος που είχε εκφωνηθεί. μία κόρη (βαπτίστηκε στις 3 Μαρτίου 1587 στο Μπλάνκενχαϊν – πριν από το 1623). μία κόρη (βαπτίστηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1588 στο Μπλάνκενχαϊν – απεβ. πριν από το 1623). Δωροθέα-Σουζάνα (d. 1638), κληρονόμος των Μπλάνκενχαϊν και Kράνιχφελντ. παντρεύτηκε στις 1 Νοέμβριος 1619 τον Γεώργιο βαρόνο του Mέρσπεργκ και Μπέφορντ (1648). Άννα-Ελισάβετ (απεβ. νέα). Φρειδερίκος-Γουλιέλμος (απεβ. 1599).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1993

Τα 59α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1993, απονεμήθηκαν στις 16 Ιανουαρίου 1994, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1993.

 Καλύτερη Ταινία: Η Λίστα του Σίντλερ Επιλαχών: Μαθήματα Πιάνου και Naked Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: David Thewlis - Naked Επιλαχών: Άντονι Χόπκινς - The Remains of the Day και Shadowlands και Ντάνιελ Ντέι Λιούις - In the Name of the Father Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Χόλι Χάντερ - Μαθήματα Πιάνου Επιλαχών: Άσλεϊ Τζουντ - Ruby in Paradise και Έμμα Τόμσον - The Remains of the Day Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Janusz Kamiński - Η Λίστα του Σίντλερ Επιλαχών: Michael Ballhaus - The Age of Innocence και Stuart Dryburgh - The Piano Καλύτερη Σκηνοθεσία: Τζέιν Κάμπιον - Μαθήματα Πιάνου Επιλαχών: Στίβεν Σπίλμπεργκ - Η Λίστα του Σίντλερ και Mike Leigh - Naked Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Visions of Light Επιλαχών: The War Room και Rock Hudson's Home Movies Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Αντίο, παλλακίδα μου • Κίνα/Χονγκ Κονγκ Επιλαχών: The Story of Qiu Ju (Qiu Ju da guan si) • China and Highway Patrolman (El patrullero) • Mexico Καλύτερο Σενάριο: Τζέιν Κάμπιον - Μαθήματα Πιάνου Επιλαχών: Steven Zaillian - Η Λίστα του Σίντλερ και Danny Rubin και Harold Ramis - Groundhog Day Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Ραλφ Φάινς - Η Λίστα του Σίντλερ Επιλαχών: Λεονάρντο Ντι Κάπριο - What's Eating Gilbert Grape και This Boy's Life και Τζον Μάλκοβιτς - In the Line of Fire Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Gong Li - Farewell My Concubine (Ba wang bie ji) Επιλαχούσα: Rosie Perez - Fearless και Untamed Heart και Jennifer Jason Leigh - Short Cuts Ο Επίσημος ιστότοπος
Νόμος του Κουλόμπ

Ο Νόμος του Κουλόμπ που διατυπώθηκε από τον Γάλλο φυσικό Σαρλ Ογκυστέν ντε Κουλόμπ, εκ του οποίου έλαβε και το όνομα, αναφέρεται στην ηλεκτροστατική, και είναι αυτός που παρέχει το μέτρο της ασκούμενης κάθε φορά δύναμης μεταξύ δύο ηλεκτρικών φορτίων.

 Μεταξύ φορτισμένων σωματιδίων που βρίσκονται ακίνητα (ή σχεδόν ακίνητα), αναπτύσσονται ηλεκτρικές δυνάμεις που προκαλούνται από αυτά και ονομάζονται ηλεκτροστατικές. Η ηλεκτροστατική δύναμη μεταξύ φορτίων με το ίδιο πρόσημο είναι απωστική, ενώ μεταξύ φορτίων με αντίθετο πρόσημο είναι ελκτική. Το μέτρο της ηλεκτρικής δύναμης, την οποία ένα σωματίδιο q 1 {\displaystyle q_{1}} ασκεί σε ένα άλλο q 2 {\displaystyle q_{2}} , είναι ευθέως ανάλογο προς το γινόμενο των φορτίων τους, και αντιστρόφως ανάλογο προς το τετράγωνο της μεταξύ τους απόστασης r {\displaystyle r} .Η μαθηματική διατύπωση του νόμου του Κουλόμπ είναι η εξής: F c = k | q 1 ⋅ q 2 | r 2 {\displaystyle F_{c}=k{\frac {|q_{1}\cdot q_{2}|}{r^{2}}}} Η διεύθυνση της δύναμης είναι κατά μήκος της ευθείας που ενώνει τα δύο σωματίδια, ενώ με k {\displaystyle k\,} συμβολίζεται η σταθερά αναλογίας η οποία ονομάζεται και ηλεκτροστατική σταθερά και ισούται με k = 1 4 π ϵ 0 ≈ 8.9875 × 10 9 N ⋅ m 2 ⋅ C − 2 {\displaystyle k={\frac {1}{4\pi \epsilon _{0}}}\approx 8.9875\times 10^{9}\,\mathrm {N\cdot m^{2}\cdot C^{-2}} } όπου ϵ 0 {\displaystyle \epsilon _{0}} είναι μια σταθερά η οποία ονομάζεται απόλυτη διηλεκτρική σταθερά του κενού και έχει τιμή στο S.I. : ϵ 0 = 8 , 85 ⋅ 10 − 12 C 2 ⋅ N − 1 ⋅ m − 2 {\displaystyle \epsilon _{0}=8,85\cdot 10^{-12}\ C^{2}\cdot N^{-1}\cdot m^{-2}} Όταν όμως παρεμβάλλεται μονωτικό υλικό μεταξύ των φορτίων με διηλεκτρική σταθερά ε, τότε η τιμή που παίρνει η σταθερά k δίνεται από τον τύπο: k = 1 4 π ϵ 0 ⋅ ϵ {\displaystyle k={\frac {1}{4\pi \epsilon _{0}\cdot \epsilon }}} Ανεξάρτητα από το πόσο είναι το φορτίο ή η μάζα καθενός από τα q 1 {\displaystyle q_{1}} και q 2 {\displaystyle q_{2}} , το μέτρο της δύναμης που ασκεί το πρώτο στο δεύτερο και το μέτρο της δύναμης που ασκεί το δεύτερο στο πρώτο είναι ίσα. Σύμφωνα με την αρχή της επαλληλίας, όταν τα φορτισμένα σωματίδια είναι παραπάνω από δύο, η ολική δύναμη που δέχεται ένα σωματίδιο είναι το διανυσματικό άθροισμα των δυνάμεων που θα του ασκούσε καθένα από τα υπόλοιπα φορτία ξεχωριστά. Κάθε φορτισμένο σώμα είναι η αιτία που δημιουργείται ένα ηλεκτρικό πεδίο στο χώρο γύρω από αυτό. Μάλιστα, όταν θέλουμε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει ηλεκτρικό πεδίο σε κάποιο σημείο, τοποθετούμε ένα φορτισμένο σώμα, που αποκαλούμε δοκιμαστικό φορτίο(υπόθεμα) , σε εκείνο το σημείο. Αν στο δοκιμαστικό φορτίο επιδράσει ηλεκτρική δύναμη, τότε γνωρίζουμε πως σε εκείνη την περιοχή υπάρχει ηλεκτρικό πεδίο. Το μέτρο της ηλεκτρικής δύναμης (F) με την οποία αλληλεπιδρούν δύο σημειακά φορτία (q1 και q2) είναι ανάλογο του γινομένου των φορτίων και αντιστρόφως ανάλογο του τετραγώνου της μεταξύ τους απόστασης (r).κακά
Μιχαήλο Λάλιτς

Ο Μιχαήλο Λάλιτς (προφέρεται [mixǎilɔ lâlitɕ]; 7 Οκτωβρίου 1914, Τρέπτσα, Αντριέβιτσα, Βασίλειο του Μαυροβουνίου – 30 Δεκεμβρίου 1992, Βελιγράδι, Σερβία & Μαυροβούνιο) ήταν ένας εξέχων συγγραφέας της σερβικής λογοτεχνίας.

 Γεννήθηκε στο χωριό Τρέπτσα (στο δήμο Αντριέβιτσα στο βόρειο-ανατολικό Μαυροβούνιο το 1914. Τα πιο σημαντικά μυθιστορήματά του είναι "Svadba", "Zlo proljeće", "Raskid", "Hajka", "Ratna sreća", και το αριστούργημά του, "Lelejska gora". Κέρδισε το Βραβείο ΝΙΝ (το βραβείο του περιοδικού NIN για το μυθιστόρημα της χρονιάς) για το "Ratna sreća" το 1973, και ήταν ο πρώτος αποδέκτης της "Njegos βραβείο" για το "Lelejska gora". Στα μυθιστορήματά απεικονίζονται σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας του Μαυροβουνίου, παγκόσμιοι Πόλεμοι , ιδίως, και οι μάχες μεταξύ των ανταρτών και των τσέτνικ. Έζησε στο Χέρτσεγκ Νόβι και στο Βελιγράδι, και ήταν μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Μαυροβουνίου και της σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, της οποίας ήταν ο αντιπρόεδρος. Ήταν επίσης μέλος της SKOJ και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1992. Izvidnica (Περιπολία) (1948) Prvi snijeg (Το Πρώτο Χιόνι) (1951) Na mjesečini (Υπό το Σεληνόφως) (1956) Posljednje brdo (Ο Τελευταίος Λόφος) (1967) Svadba (Ο Γάμος) (1950) Zlo proljeće (Η Κακή Άνοιξη) (1953) Raskid (Ο χωρισμός) (1955) Lelejska gora (Το Βουνό των δακρύων) (1957,1962) Hajka (Η Επιδίωξη) (1960) Pramen ήμερο (Η Κλειδαριά του Σκότους) (1970) Ratna sreća (Η Τύχη του Πολέμου) (1973) Zatočnici (Οι Δικηγόροι) (1976) Dokle gora zazeleni (Μέχρι το Βουνό γίνεται Πράσινο) (1982) Gledajući dolje na drumove (Κοιτάζοντας κάτω στους Δρόμους) (1983) Odlučan čovjek (Ο Αποφασισμένος) (1990) Λογοτεχνικά Έργα του Μαυροβουνίου online
Μαυρίκιος Ιωσήφ της Σαβοΐας

Ο Μαυρίκιος Ιωσήφ (Maurizio Giuseppe di Savoia, 13 Δεκεμβρίου 1762 - 2 Σεπτεμβρίου 1799) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Μομφερράτου (1762 - 1799). Τοποθετήθηκε διοικητής στο Σάσσαρι, βορειοδυτικά του νησιού, από τον αδελφό του, Βασιλιά της Σαρδηνίας, αλλά απεβίωσε από ελονοσία.

 Ο Μαυρίκιος Ιωσήφ Μαρία γεννήθηκε στο Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο και ήταν τριτότοκος γιος του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Του αποδόθηκε, την ημέρα της γέννησής του, ο τίτλος του Δούκα Μομφερράτου και η πόλη του Μομφερράτου, το Καζάλε Μονφερράτο, έκανε μεγάλη εορτή την ημέρα εκείνη προς τιμήν του. Του δόθηκε ως πρόσοδος (appanage) το ποσό των 20.000.000 σκούδων του Πεδεμοντίου.Κατά την προέλαση του Ναπολέοντα στο Πεδεμόντιο διέφυγε μαζί με τα αδέλφια του Βίκτωρα Εμμανουήλ, Κάρολο Φήλικα και Ιωσήφ Βενέδικτο στη Σαρδηνία, όπου έμειναν στο Παλάτσο Καρκασσόνα. Ο μεγαλύτερος αδελφός τους, Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄, διέφυγε στη Ρώμη. Το 1799 ο Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄ τον έθεσε διοικητή της επαρχίας Σάσσαρι, στη βορειοδυτική Σαρδηνία. Εκεί ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε το ίδιο έτος. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αλγκέρο της Σαρδηνίας. Ο νεότερος αδελφός του, Ιωσήφ Βενέδικτος, τοποθετήθηκε στη θέση του, αλλά απεβίωσε και αυτός από ελονοσία το 1802.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1970

Τα 36α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1970, απονεμήθηκαν στις 18 Ιανουαρίου 1971, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1970.

 Καλύτερη Ταινία: Five Easy Pieces Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζορτζ Σι Σκοτ - Patton Επιλαχών: Μέλβιν Ντάγκλας - I Never Sang for My Father και Τζακ Νίκολσον - Five Easy Pieces Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Γκλέντα Τζάκσον - Women in Love Επιλαχών: Κάρεν Μπλακ - Five Easy Pieces και Λιν Ούλμαν - The Passion of Anna (En passion) Καλύτερη Σκηνοθεσία: Μπομπ Ράφελσον - Five Easy Pieces Επιλαχών: Φεντερίκο Φελίνι - Fellini Satyricon και Ρόμπερτ Άλτμαν - MASH Επιλαχών: The Passion of Anna (En passion) και MASH Καλύτερο Σενάριο: Ερίκ Ρομέρ - Μια νύχτα με τη Μοντ (Ma nuit chez Maud) Επιλαχών: Έλιο Πέτρι και Ugo Pirro - Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto) Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Chief Dan George - Little Big Man Επιλαχών: Paul Mazursky - Alex in Wonderland και Frank Langella - Diary of a Mad Housewife Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Karen Black - Five Easy Pieces Επιλαχών: Φρανσουάζ Φαμπιάν - Μια νύχτα με τη Μοντ και Έλεν Μπέρστιν - Alex in Wonderland Ο Επίσημος ιστότοπος
Μαγνητίτης

Ο μαγνητίτης είναι ορυκτό του σιδήρου. Από χημική άποψη είναι επιτεταρτοξείδιο του σιδήρου (Fe3O4). Το ορυκτό αυτό περιέχει περίπου 72,4% σίδηρο (Fe) και 27,6% οξυγόνο, (O), γνωστό και ως «μαγνήτις λίθος», λόγω των ιδιαίτερων ιδιοτήτων του, που και εξ αυτού ονομάζονται μαγνητικές.

 Ο μαγνητίτης κρυσταλλώνεται σε ολοεδρία κατά το κυβικό σύστημα, έχει χρώμα σιδηρόμαυρο έως μαύρο και μεταλλική λάμψη, ελαφρά στεατώδη. Βρίσκεται σε κοκκώδη, φλοιώδη και στιφρά συσσωματώματα σε μορφή κόκκων με το όνομα «μαγνητίτης άμμος». Είναι πολύ διαδεδομένος κυρίως σε κοιτάσματα μεταλλευμάτων πνευματολυτικής προέλευσης, σχηματίζοντας πολλές φορές και αυτοτελή κοιτάσματα, καθώς και σε κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα ιδίως χλωριτικών σχιστολίθων, ή μέσα σε άμμο σε μορφή αυτούσιων εκλύτων κόκκων, που συνοδεύεται συνήθως από σφαλερίτη, αρσενοπυρίτη, σιδηροπυρίτη, χαλκοπυρίτη, ολιβίνη, γρανάτη, απατίτη, ασβεστίτη και μαρμαρυγία. Μοιάζει πολύ με τον χρωμίτη, τον ιλμενίτη και τον νιγρίτη ή χαουζμανίτη, και εξαλλοιώνεται σε λειμωνίτη, αιματίτη ή σιδηρίτη. Το όνομα μαγνητίτης προέρχεται πιθανά από την αρχαία Μαγνησία, στη Μικρά Ασία, όπου και εντοπίστηκε κατά την αρχαιότητα. Κατά τον Πλίνιο, το όνομα προήλθε από τον βοσκό Μάγνητα που, κατά τα μυθολογούμενα, καθώς έβοσκε τα πρόβατά του ανακάλυψε πρώτος το ορυκτό που ασκούσε έντονη έλξη της άκρης της μεταλλικής ράβδου του, ή (το περισσότερο πιθανό) διαπίστωσε ότι μεγάλη ποσότητα άμμου παρέμενε προσκολλημένη σ΄ αυτή. Κυριότερες χώρες όπου απαντώνται μεγάλα κοιτάσματα μαγνητίτη είναι οι Σκανδιναβικές, (και ιδιαίτερα η Σουηδία, στην περιοχή Kiruna), οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Στην Ελλάδα το μεγαλύτερο κοίτασμα μαγνητίτη υφίσταται στη Σέριφο, στα Χάλαρα. Επίσης στη Τήνο, στην Ερμιόνη, στη Σκύρο και στο Πήλιο. Σημειώνεται επίσης ότι ο μαγνητίτης είναι ένα από τα κύρια συστατικά της σμύριδας Νάξου ή Ναξίας σμύριδας. Ο μαγνητίτης είναι ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα του σιδήρου. Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης [1] Minerals.net Webmineral.com S. S. Augustithis, Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses, Walter de Gruyter, ISBN 3-11-013639-2 James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Παλμίρι

Το Παλμίρι (πολωνικά: Palmiry) είναι χωριό της Γκμίνα Τσόσνουφ, στο Πόβιατ Νόβι Ντβουρ Μαζοβιέτσκι του Βοεβοδάτου Μασοβίας στην ανατολική-κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται στην άκρη του Δάσους Καμπίνος, περίπου 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Τσόσνουφ, 11 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Νόβι Ντβουρ Μαζοβιέτσκι και 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βαρσοβίας. Το 2000 το χωριό είχε περίπου 220 κατοίκους.

 Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ 1939 και 1943, το χωριό και το γύρω δάσος ήταν ένας από τους τόπους μαζικών εκτελέσεων Εβραίων, Πολωνών ιντελιγκέντσια, πολιτικών και αθλητών, που σκοτώθηκαν κατά τη γερμανική Επιχείριση AB στην Πολωνία. Τα περισσότερα από τα θύματα αρχικά συνελήφθησαν και βασανίστηκαν στη φυλακή Πάβιακ στη Βαρσοβία και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στον τόπο των εκτελέσεων. Συνολικά, περίπου 1.700 Πολωνοί δολοφονήθηκαν εκεί σε μυστικές εκτελέσεις μεταξύ 7 Δεκεμβρίου 1939 και 17 Ιουλίου 1941. Το 1946, τα πτώματα εκτάφηκαν και ενταφιάστηκαν εκ νέου σε ένα νέο νεκροταφείο, που βρίσκεται περίπου 5 χιλιόμετρα από το ίδιο το χωριό. Ο τόπος της εκ νέου ταφής είναι εθνικό μαυσωλείο της Πολωνίας από το 1948. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Palmiry στο Wikimedia Commons Εβραϊκή Κοινότητα στο Παλμίρι στο Virtual Shtetl
Σεφτσέτ Βερλάτσι

Ο Σεφτσέτ ή Σεφκέτ Μπέης Βερλάτσι (αλβανικά: Shefqet bej Vërlaci‎ /[ʃɛfcɛt vəɾlat͡si]/, 15 Δεκεμβρίου 1877, Ελμπασάν, Βιλαέτι του Μοναστηρίου, Οθωμανική Αυτοκρατορία – 21 Ιουλίου 1946, Ζυρίχη, Ελβετία) ήταν Αλβανός πολιτικός και εύπορος γαιοκτήμονας. Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τις δυνάμεις της Φασιστικής Ιταλίας το 1939, αποτέλεσε τον πρώτο δωσίλογο πρωθυπουργό της χώρας.

 Το 1922, ο Βερλάτσι ήταν ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας της Αλβανίας. Ήταν ηγέτης του Προοδευτικού Κόμματος, του μεγαλύτερου συντηρητικού κόμματος στην Αλβανία, το οποίο αντιδρούσε σθεναρά σε οποιαδήποτε αγροτική μεταρρύθμιση που μείωνε την περιουσία των γαιοκτημόνων. Στο Προοδευτικό Κόμμα συμμετείχαν ως μέλη του και φύλαρχοι της βόρειας Αλβανίας και σημαίνοντες μουσουλμάνοι γαιοκτήμονες.Στα τέλη του 1922, ο Αχμέτ Ζόγου αρραβωνιάστηκε την κόρη του Βερλάτσι, κερδίζοντας την υποστήριξή του και τη θέση του πρωθυπουργού.Στις αρχές του 1924, ο Ζόγου αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη θέση του πρωθυπουργού στον Βερλάτσι εξαιτίας ενός οικονομικού σκανδάλου και μιας απόπειρας δολοφονίας στην οποία ο Ζόγου τραυματίστηκε. Ο Βερλάτσι ανέλαβε τη θέση στις 5 Μαρτίου 1924 (ορισμένες πηγές αναφέρουν άλλες ημερομηνίες τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο). Ο Βερλάτσι έμεινε στη θέση του Πρωθυπουργού έως τις 2 Ιουνίου (ή 10 Ιουνίου) και στη συνέχεια διέφυγε στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια του επακόλουθου καθεστώτος του Φαν Νόλι, ειδικό δικαστήριο που σύστησε η κυβέρνηση καταδίκασε τον Βερλάτσι σε θάνατο ερήμην μαζί με την κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας του.Όταν ο Ζόγου στέφθηκε βασιλιάς το 1928, αμέσως έσπασε τον αρραβώνα του με την κόρη του Βερλάτσι. Έτσι, ο Βερλάτσι έγινε θανάσιμος εχθρός του βασιλιά Ζογ.Στις 12 Απριλίου 1939, μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία, ο Βερλάτσι έγινε πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Αλβανίας που σχηματίστηκε υπό την ιταλική κατοχή. Από τις 12 Απριλίου έως τις 16 Απριλίου (έως ότου ο βασιλιάς της Βίκτορας Εμμανουήλ Γ΄ αποδέχτηκε το αλβανικό στέμα), ο Βερλάτσι ήταν αρχηγός του κράτους. Ο Βερλάτσι ονομάστηκε επίσης γερουσιαστής του βασιλείου της Ιταλίας από τον βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄.Ο Βερλάτσι υποστήριξε τις διεκδικήσεις της Αλβανίας σε περιοχές κατοικούμενες από Αλβανούς σε Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα.Στις 28 Νοεμβρίου 1939, στα Τίρανα, υπήρξε μια αντι-ιταλική, αντιφασιστική και αντικυβερνητική διαδήλωση, μαζί με απεργία εργαζομένων σε βιομηχανίες και μεταφορές.Ο Βερλάτσι παρέμεινε επικεφαλής της κυβέρνησης μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου (άλλες πηγές αναφέρονται στις 10 Νοεμβρίου ή στις 3 Δεκεμβρίου) 1941.Πέθανε το 1946 στη Ζυρίχη της Ελβετίας και τάφηκε στο Προτεσταντικό Νεκροταφείο στη Ρώμη.
Ντράζαν Γιέρκοβιτς

Ο Ντράζαν Γιέρκοβιτς (κροατικά: Dražan Jerković, 6 Αυγούστου 1936 – 9 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και γνώρισε διεθνή καταξίωση σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο αναδεικνυόμενος δευτεραθλητής Ευρώπης το 1960 με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, ενώ ήταν πρώτος σκόρερ τόσο σε εκείνη τη διοργάνωση, όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 (μαζί με άλλους πέντε παίκτες).

 Σχεδόν σε όλη την σταδιοδρομία του ως παίκτης αγωνίστηκε στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ με την οποία σημειώνει περίπου 300 γκολ σε 315 αγώνες. Η μεγάλη ικανότητά του στο σκοράρισμα βασίζονταν κυρίως στα πολύ ισχυρά σουτ που διέθετε. Με το σύλλογο κατέκτησε πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1958 και δύο Λιγκ Καπ (1960 και 1965). Το 1962 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 16 γκολ.Με την εθνική ομάδα αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 11 γκολ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1960 σημείωσε τα δύο τελευταία γκολ στον συναρπαστικό ημιτελικό με τη Γαλλία (αποτέλεσμα 5–4) δίνοντας τη νίκη και την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Γιουγκοσλαβία ηττήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Γιέρκοβιτς αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 σημειώνοντας τέσσερα γκολ, ενώ η εθνική Γιουγκοσλαβίαθνς κατέλαβε την τέταρτη θέση. Αλλεπάλληλοι τραυματισμοί τον κόσμο υποχρεώσαν να αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 30 ετών ακολουθώντας στη συνέχεια προπονητική καριέρα.Θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που αναδείχθηκε από την Κροατία. Ήταν ο πρώτος προπονητής της Εθνικής Κροατίας μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991.
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Αρμενία

Μέχρι το 2003 το νομικό σύστημα στην Αρμενία ακολουθούσε το αντίστοιχο Άρθρο 121 της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης που απαγόρευε την πρωκτική επαφή μεταξύ ανδρών. Το λεσβιακό και το μη πρωκτικό σεξ μεταξύ ομοφυλοφίλων (με συναίνεση) δεν αναφερόταν στον νόμο ως ποινικό αδίκημα. Το συγκεκριμένο άρθρο του ποινικού κώδικα ήταν το 116, από το 1936 και η ποινή έφτανε μέχρι και τα 5 χρόνια. Υπήρξαν 7 συλλήψεις το 1996, 4 συλλήψεις το 1997 κάτω από αυτόν τον νόμο και 4 συλλήψεις το 1999.

 Η Αρμενία από πολλούς χαρακτηρίζεται ώς ημίθεοκρατικο καθεστώς. Το σύνταγμα της χώρας αναγνωρίζει την επιρροή της Αρμενικής Αποστολικής εκκλησίας στην διοίκηση καθώς για να εγκριθεί ένας νόμος πρέπει να έχει την έγκριση και της βουλής και της ιεράς συνόδου. Η Αρμενία θεωρεί ηθικά παρηκμασμένες τις ιδέες περί ομοφυλοφιλικών δικαιωμάτων.Ο πρόεδρος της Αρμενίας Σέρζ Σαρκεσιάν δήλωσε ότι η Αρμενία δεν θα αλλάξει ποτέ ηθικά την κοινωνία της και δε θα δώσει σημασία στην ΛΟΑΤ μειονότητα διότι ο λαός δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο και θα αισθανόταν προσβολή και η εκκλησία δεν θα το ενέκρινε. Ο υπουργός δικαιοσύνης της χώρας όταν ρωτήθηκε από βρετανίδα δημοσιογράφο γιατί η κυβέρνηση του δεν θέλει να δυσαρεστήσει την εκκλησία και δεν ενδιαφέρεται για τα ΛΟΑΤ ατομα ξέσπασε σε ομοφοβικό παραλήρημα λέγοντας "θεοκρατία έχουμε και σε οποίον αρέσει.Δείτε τι γίνεται στο Ιράν και μετά μιλάτε".
Ρουμεϊσά Σουλτάνα

Η Χασεκί Ρουμεϊσά Σουλτάν (Τούρκικα:Haseki Rumeysa Sultan) ήταν σύζυγος του Ηγεμόνα Μουσταφά,γιού του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή και της Μαχιντεβράν Σουλτάν. Ήταν μητέρα του Ηγεμόνα Μεχμέτ, της Μιχρισάχ Σουλτάν του Ηγεμόνα Αχμέτ και της Σαχ Σουλτάν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η μητέρα της ήταν μία Γαλλίδα μοδίστρα και ο πατέρας της ήταν ένας Βόσνιος ζωγράφος. Το αληθινό της όνομα ήταν Νάντια Φράνκος. Όταν η Νάντια ήταν 12 ήρθε στο χαρέμι​​. Με την ομορφιά και την εξυπνάδα της καταφέρε να προσελκύσει την προσοχή και έγινε Χασεκί του Ηγεμόνα Μουσταφά. Κατάφερε μάλιστα να κερδίσει την πρώτη παλλακίδα του Μουσταφά, την Αϊσέ Χατούν η οποία ζήλευε πολύ την Ρουμεϊσά. Το 1546 γέννησε τον πρώτο γιο της Ηγεμόνα Μεχμέτ. Γέννησε επίσης άλλα 3 παιδιά, τον Ηγεμόνα Ορχάν, το 1552, ο οποιος πέθανε σε βρεφική ηλικία,την Σαχ Σουλτάν, το 1547 και την Μιχρισάχ Σουλτάν. Μετά την εκτέλεση του Ηγεμόνα Μουσταφά το 1553, η Ρουμεϊσά Σουλτάν με την μητέρα του Μουσταφά, Μαχιντεβράν Σουλτάν και τα παιδιά της μετακόμισε στην Προύσα. Στην ηλικία των έξι ετών ο γιος της, Ηγεμόνας Μεχμέτ στραγγαλίστηκε με εντολή του Σουλεϊμάν Α' τον Μεγαλοπρεπή,όπως γινόταν μετά την εκτέλεση κάποιου ηγεμόνα,εκτελούσαν τους γιούς τους. Μετά το θάνατο του γιου της μετακόμισε στη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε εκεί. Στη Σμύρνη η Ρουμεϊσά αποκαλούνταν Καντινεφέντι και ήταν απολύτως σεβαστή. Πέθανε στη Σμύρνη.
Σαλιμζάν Νακπάγιεφ

Ο Σαλιμζάν Ζουμασούλι Νακπάγιεφ (καζακικά: Сәлімжан Жұмашұлы Нақпаев, προφέρεται sælɪmˈʒɑn ʒʊmɑʃʊˈlɯ nɑqˈpɑjəf, ρωσικά: Салимжан Жумашевич Накпаев, προφέρεται səlʲɪmˈʐan ʐʊˈmaʂɪvʲɪtɕ nɐˈkpaɪf), είναι Καζάκος πολιτικός. Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1966, στο Μιγιάλι, στην επαρχία Κιζιλκόγκα, στην περιφέρεια Ατιράου της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν (το σημερινό Καζακστάν). Από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2009 υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ατιράου, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Ατιράου στο Καζακστάν

 Μετά την αποφοίτησή από το Ίδρυμα Εθνικής Οικονομίας του Αλμάτι με πτυχίο στα οικονομικά. Ο Νακπάγιεφ, ξεκίνησε να δουλεύει ως μηχανικός το 1983, στην Επαρχία Μακάτ. Μετά τη θητεία του στο Σοβιετικό Στρατό, επέστρεψε στην προηγούμενη δουλειά του, όπου δούλεψε για πάνω από τέσσερα χρόνια. Από το 1989 έως το 1992, ο Νακπάγιεφ δούλεψε ως οικονομολόγος στην τοπική επιτροπή σχεδιασμού. Μετά, εργάστηκε ως πρόεδρος της μικρής επιχείρησης Μακσάτ. Μετά, εργάστηκε ως βοηθός του επικεφαλής της διοίκησης της επαρχίας Μακάτ, και ως πρόεδρος της οικονομικής επιτροπής. Από το 2000 έως το 2003, ο Νακπάγιεφ ήταν ο ακίμ της επαρχίας Μακάτ. Από το Μάρτιο του 2003, ο Νακπάγιεφ ήταν ο διοικητής της εκτελεστικής διοίκησης του ακίμ τηςπεριφέρειας Ατιράου. Από τον Ιανουάριο του 2005, ήταν ο ακίμ της επαρχίας Ζιλγιόι, στην περιφέρεια Ατιράου. Τον Φεβρουάριο του 2006, έγινε ο βοηθός του ακίμ της περιφέρειας Ατιράου, και οχτώ μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, έγινε ο δήμαρχος της πόλης του Ατιράου. Επίσης, έχει βραβευτεί με το Τάγμα Κουρμέτ (καζακικά: Құрмет), και με το Μετάλλιο για την 10η επέτειο ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасының тәуелсіздігіне 10 жыл). Ο Νακπάγιεφ έχει αποκτήσει ένα παιδί, τον Ζανγκιρχάν (γεννηθείς το 1994). Η σύζυγός του είναι η Λιαζάτ Τλεγκένοβνα Ερζάνοβα, και είναι μουσουλμάνος. E-Akimat Ατιράου: Ο δήμαρχος της πόλης του Ατιράου (στα ρωσικά) Προφίλ στην ιστοσελίδα ЦентрАзия (στα ρωσικά) Προφίλ στην ιστοσελίδα Παραγκράφ-WWW (στα ρωσικά)