IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αντρέας Καπλάν

Ο Αντρέας Καπλάν (Andreas Kaplan, γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1977 στο Μόναχο της Γερμανίας) είναι καθηγητής Νέων Τεχνολογιών και Ψηφιακού Μετασχηματισμού στο ESCP Business School, του οποίου είναι πρύτανης από το 2017.

 Η έρευνα του Καπλάν στρέφεται γύρω από την ψηφιοποίηση της κοινωνίας, τις επικοινωνίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την τεχνητή νοημοσύνη. Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ως καθηγητής στο ESSEC Business School και στο Sciences Po Paris πριν ενταχθεί στο ESCP Business School. Ο Καπλάν έγινε πρύτανης στο ESCP το 2017. Πριν από αυτό, ήταν κοσμήτορας της σχολής, υπεύθυνος για περίπου 7000 φοιτητές στις πανεπιστημιουπόλεις του ESCP στην Ευρώπη. Ο Καπλάν έκανε τη διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Panthéon-Sorbonne και το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και στο HEC Paris. Είναι πρώην σπουδαστής της École Nationale d'Administration (ENA), κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών από το ESCP Business School και απόφοιτος του Ludwig-Maximilians Πανεπιστημίου του Μονάχου. Σύμφωνα με την John Wiley & Sons, με σχεδόν 40000 αναφορές στο Google Scholar, ο Καπλάν συγκαταλέγεται στους 50 κορυφαίους συγγραφείς επιχειρηματικών βιβλίων παγκοσμίως. Μια μελέτη του Στάνφορντ ανέδειξε τον Καπλάν ως έναν από τους επιστήμονες με τις περισσότερες αναφορές και τον μεγαλύτερο αντίκτυπο παγκοσμίως. Το 2021, ο Καπλάν συγκαταλέχθηκε μεταξύ των 100 σημαντικότερων αποφοίτων του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και του Πανεπιστημίου της Κολωνίας. Kaplan Andreas (2015) European business and management (Vol. I) – Cultural specificities and cross-cultural commonalities, Sage Publications Ltd., London. Kaplan Andreas (2015) European business and management (Vol. II) – Business ethics and corporate social responsibility, Sage Publications Ltd., London. Kaplan Andreas (2015) European business and management (Vol. III) – Contextual diversity and interdisciplinary aspects, Sage Publications Ltd., London. Kaplan Andreas (2015) European business and management (Vol. IV) – Business education and scholarly research, Sage Publications Ltd., London. Kaplan Andreas (2021) Higher Education at the Crossroads of Disruption: The University of the 21st Century, Great Debates in Higher Education, Emerald Publishing. Kaplan Andreas (2022) Artificial Intelligence, Business, & Civilization: Our Fate Made in Machines, Routledge, UK. Kaplan Andreas (2022) Digital Transformation and Disruption of Higher Education, Cambridge University Press. Tuten T., Solomon M., Kaplan A.M. (2019) Marketing des Médias Sociaux, Pearson, Paris.
Ντιέγο Φορλάν

Ο Ντιέγο Φορλάν (Diego Forlán Corazo, γεννήθηκε 19 Μαΐου 1979) είναι Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Με την εθνική ομάδα της χώρας του αναδείχθηκε σε καλύτερο ποδοσφαιριστή και σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.

 Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1979 στο Μοντεβιδέο. Ξεκίνησε την καριέρα του από τις παιδικές ομάδες της πατρίδας του Πενιαρόλ και Ντανούμπιο, και αργότερα μετακινήθηκε στην αργεντίνικη Ιντενπεντιέντε, όπου το 1998 έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας. Το 2002 μετεγγράφη στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπου δεν κατάφερε να καθιερωθεί και το 2004 έφυγε για την Ισπανία και τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ. Στα τρία χρόνια που έμεινε στην ομάδα έκανε εντυπωσιακές εμφανίσεις, βοηθώντας τη Βιγιαρεάλ να προκριθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Για την απόδοσή του του απονεμήθηκε το Χρυσό Παπούτσι για τη σεζόν 2004-05. Το 2007 μετακινείται στην Ατλέτικο Μαδρίτης έναντι 21 εκατ. ευρώ ως αντικαταστάτης του Φερνάντο Τόρρες και συνεχίζει της εντυπωσιακές του εμφανίσεις: τη σεζόν μάλιστα 2008-09 ξανακερδίζει το Χρυσό Παπούτσι σκοράροντας 32 γκολ σε 33 παιχνίδια. Το 2010 ξανακάνει μια φανταστική σεζόν σκοράροντας και τα 2 γκολ της Ατλέτικο Μαδρίτης στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Φούλαμ (2-1), ενώ οδηγεί την Εθνική ομάδα της χώρας του ως τα ημιτελικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 σκοράροντας 5 γκολ (πρώτος σκόρερ διοργάνωσης μαζί με τους Τόμας Μύλερ, Γουέσλεϊ Σνάιντερ και Νταβίδ Βίγια που επίσης πέτυχαν από 5 γκολ), ώστε αναδεικνύεται πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης. Μέτα απο μία μέτρια χρονιά στην Ατλέτικο Μαδρίτης αποχωρεί από τον σύλλογο και εντάσσεται για την σεζόν 2011-12, στην Ίντερ. Πραγματοποιώντας μια κακή χρονιά, αγωνιζόμενος σε 20 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις και πετυχαίνοντας μόνο δύο γκολ, αποφάσισαν μαζί με την ομάδα την διακοπή του συμβολαίου του το καλοκαίρι του 2012 και επέστρεψε στη Λατινική Αμερική, για λογαριασμό της Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ. Ο Φορλάν στο Footballdatabase
Γκρέιπφρουτ

Το γκρέιπφρουτ (αγγλικά: Grapefruit, προφέρεται: [ˈɡɹeɪp.fɹuːt] ( ακούστε)) είναι οπωροφόρο δέντρο της τάξης των σαπινδωδών, του γένους κίτρος και της οικογένειας των ρουτιδών (εσπεριδοειδών), αγγειόσπερμο δικότυλο φυτό και καλλιεργείται για τον ομώνυμο καρπό του. Θεωρείται πολύ πιθανό ότι το γκρέιπ-φρουτ αποτελεί μετάλλαξη της φράπας. Η καταγωγή του είναι από τη Τζαμάικα ενώ καλλιέργειες υπήρχαν στα νησιά Μπαρμπάντος το 1750.

 Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 5 μέτρα, έχει πυκνό φύλλωμα που αποτελείται από σκούρα πράσινα ή γυαλιστερά φύλλα. Κατά την περίοδο ανθοφορίας, στους άξονες των φύλλων φύονται μεγάλα άσπρα άνθη. Τα πέταλά τους μοιάζουν με της πορτοκαλιάς, αλλά είναι μεγαλύτερα. Ο καρπός είναι κίτρινου χρώματος όταν ωριμάσει και στο μέγεθος είναι μεγαλύτερος από αυτόν της πορτοκαλιάς. Πάντως το μέγεθος του ποικίλει ανάλογα με το είδος και τις συνθήκες καλλιέργειας, Η σάρκα του έχει κίτρινο, ροζ ή κόκκινο χρώμα, ανάλογα με την ποικιλία είναι μαλακή και χυμώδης και η γεύση της είναι γλυκόξινη. Η φλούδα είναι λεία και η γεύση της είναι έντονα πικρή. Προκειμένου να παράγει καλούς καρπούς, το γκρέιπ φρουτ πρέπει να καλλιεργείται σε εδάφη αμμώδη και σχετικά γόνιμα. Η λίπανση όμως με διάφορα λιπάσματα ή κοπριά θεωρείται απαραίτητη. Τα δέντρα αποδίδουν εμπορικά εκμεταλλεύσιμους καρπούς κατά τον 3ο-5ο χρόνο μετά από τη φύτευση τους. Κάθε ενήλικο δέντρο έχει μεγάλη παραγωγικότητα, που μπορεί να φτάσει και τα 650 κιλά καρπού ανά δέντρο. Το γκρέιπ-φρουτ έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C, και είναι 3ο σε περιεκτικότητα στη συγκεκριμένη βιταμίνη μετά το πορτοκάλι και το λεμόνι. Τρώγεται σκέτο ως φρούτο, αν και περισσότερο καταναλώνεται σε χυμούς και συνήθως με την προσθήκη και άλλων φρούτων. Η κυριότερη ποικιλία είναι η κίτρινη άσπερμη Μαρς Σίντλες. Άλλες ποικιλίες είναι η Πινκ Μαρς με ροζ σάρκα, η πολύσπερμη Φόστερ και η άσπερμη ποικιλία Τόμπσον. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός γκρέιπφρουτ και φράπας, ακολουθούμενη από τις ΗΠΑ και το Βιετνάμ.
Ιωάννης Μάρκου

Ο Ιωάννης Μάρκου (Έδεσσα, 18ος αιώνας - Αταλάντη, 1834) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Έδεσσα της Μακεδονίας. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία, στην Ήπειρο, στην Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τις Βόρειες Σποράδες και τη Στερεά Ελλάδα, συνεργαζόμενος με τον Αγγελή Γάτσο.

 Ο Ιωάννης (Στογιάννης) Μάρκου γεννήθηκε στην Έδεσσα στα τέλη του 18ου αιώνα. Υπηρέτησε ως Σημαιοφόρος του Αγγελή Γάτσου και πολέμησε καθ' όλη τη διάρκεια της Επανάστασης έως την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια.Ως σημαιοφόρος στο σώμα του Αγγελή Γάτσου, συμμετείχε αρχικά στην εξέγερση της Νάουσας τον Απρίλιο του 1822, απ' όπου κατάφερε να διαφύγει μετά την καταστροφή της. Τον Ιούνιο του 1822 βρέθηκε στην Ήπειρο, όπου στις 30 Ιουνίου συμμετείχε στη Μάχη της Πλάκας κατά του Ομέρ Βρυώνη. Στη συνέχεια μετέβη με το σώμα του Αγγελή Γάτσου στην Πελοπόννησο, όπου συμμετείχε στις μάχες κατά του Δράμαλη και στις 26 Ιουλίου του 1822 πήρε μέρος στη Μάχη των Δερβενακίων. Το 1823 με τα σώματα των Αγγελή Γάτσου και του στρατηγού Αναστάσιου Καρατάσου μεταβαίνει στη Μαγνησία, όπου στις 14 Μαΐου δίνεται η τετραήμερη Μάχη στο Τρίκερι εναντίον του Κιουταχή. Μετά την εκεχειρία στο Τρίκερι, ο Ιωάννης Μάρκου ακολούθησε τα στρατιωτικά σώματα στη Σκιάθο. Εκεί, στις 9 Οκτωβρίου του 1823 αντιμετώπισε στη μάχη που ακολούθησε τον αντιναύαρχο του Οθωμανικού στόλου Χιουσρέφ Τοπάλ πασά.Στη συνέχεια, ο Ιωάννης Μάρκου με τα σώματα των Αγγελή Γάτσου και του στρατηγού Αναστάσιου Καρατάσου μετέβηκαν στην Πελοπόννησο εκ νέου. Στις 15 Μαρτίου του 1825 συμμετείχε στη Μάχη της Σχινόλακκας, όπου υπό τις γενικές οδηγίες του Αναστάσιου Καρατάσου, οι Έλληνες σταμάτησαν για πρώτη φορά την προέλαση των Αιγυπτιακών τακτικών στρατευμάτων του Ιμπραήμ. Μετά απ' αυτά, ο Ιωάννης Μάρκου ακολουθώντας τον Αγγελή Γάτσο επανήλθε στη Στερεά Ελλάδα, όπου συμμετείχε στην πενθήμερη Μάχη της Αταλάντης από τις 5 ως τις 9 Νοεμβρίου του 1826 εναντίον των Μουσταφάμπεη και Καγιάμπεη, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά.Μετά τον τραυματισμό του, ο Ιωάννης Μάρκου συνέχισε την πορεία του με τα στρατεύματα του Αγγελή Γάτσου και μετέβη στη Θεσσαλία, όπου στις 9 και 10 Νοεμβρίου του 1827 δόθηκε σφοδρή μάχη εναντίον των Τουρκαλβανών του Νούρκα Σερβάνη, στο Τρίκερι. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκε κι ο αρχηγός των Τουρκαλβανών Νούρκας Σερβάνης. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς, με το σώμα του Αγγελή Γάτσου αντιμετώπισε τα Οθωμανικά στρατεύματα των Αβάς πασά και Τζενεδέκ μπέη, στο Δαδί (Αμφίκλεια). Μετά το πέρας της Επανάστασης, ο Ιωάννης Μάρκου εγκαταστάθηκε στην Αταλάντη, όπως και πολλοί άλλοι Μακεδόνες που ίδρυσαν το συνοικισμό Νέα Πέλλα. Εκεί, εργάστηκε φύλακας της τοπικής αλαταποθήκης έως το θάνατό του το 1834. Άφησε κατά το θάνατό του δύο ανήλικα τέκνα, τον Γεώργιο (γεννηθέντα το 1830) και το Σταμάτη (γεννηθέντα το 1832), την κηδεμονία των οποίων ανέλαβε ο κουνιάδος του Α. Σταματίου.Ο Αγγελής Γάτσος έγραψε για τον Ιωάννη Μάρκου στις 12 Αυγούστου του 1838: Εις το εξ ετών διάστημα εχρημάτισεν τοιούτος Στρατιωτικός, εις τον οποίον δεν προσήφθη καμία μέμψις. Στρατιωτικός με γενναιότητα, πατριωτισμόν και με όλην την αφοσίωσην εις τον Στρατηγόν του.
Ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Βραζιλίας

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Βραζιλίας (πορτογαλικά: Governo Federal), γνωστή νόμιμα ως União (Ένωση), είναι η κύρια εθνική κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Βραζιλίας που συστάθηκε με βάση το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα για τον καταμερισμό της κυριαρχίας επί του εθνικού εδάφους, σε συνδιασμό με τις υπόλοιπες ομοσπονδιακές οντότητες οι οποίες είναι οι πολιτείες, το ομοσπονδιακό διαμέρισμα και οι δήμοι. Η έδρα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης βρίσκεται στην Μπραζίλια. Αυτό έχει οδηγήσει στο να χρησιμοποιείται ο όρος Μπραζίλια ως μετωνυμία για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Βραζιλίας.

 Η Βραζιλία είναι μια ομοσπονδιακή προεδρική συνταγματική δημοκρατία, στη βάση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει τρεις ανεξάρτητους κλάδους: τον εκτελεστικό, το νομοθετικό και το δικαστικό. Το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος της Βραζιλίας. Είναι το θεμέλιο και η πηγή της νομικής αρχής στην οποία στηρίζεται η ύπαρξη της Βραζιλίας και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Παρέχει το πλαίσιο για την οργάνωση της κυβέρνησης της Βραζιλίας και για τη σχέση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς τις πολιτείες, για τους πολίτες, καθώς και σε όλους τους ανθρώπους εντός της Βραζιλίας. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον εκτελεστικό κλάδο, με επικεφαλής τον Πρόεδρο σε συνεργασία με το Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους και ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Εθνικό Συνέδριο, ένα νομοθετικό σώμα δύο θαλάμων που περιλαμβάνει την Ομοσπονδιακή Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η δικαστική εξουσία ασκείται από το δικαστικό σώμα, που αποτελείται από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Επικρατείας, το Ανώτατο Δικαστήριο και άλλα δικαστήρια, το Εθνικό Συμβούλιο Δικαιοσύνης και τα περιφερειακά ομοσπονδιακά δικαστήρια. Το λογότυπο της κυβέρνησης όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Ψαθόπυργος Αχαΐας

Ο Ψαθόπυργος είναι χωριό του Νομού Αχαΐας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ρίου του Δήμου Πατρέων. Αποτελεί τον βορειότερο οικισμό της Πελοποννήσου και απέχει περίπου 18 χλμ. από το κέντρο της πόλης της Πάτρας. Με βάση την εθνική απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Ψαθόπυργου ήταν 663 κάτοικοι και της ομώνυμης τοπικής κοινότητας ήταν 796 κάτοικοι. Κατά την περίοδο 1997-2010 αποτέλεσε έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του πρώην Δήμου Ρίου ενώ από το 2011 και έπειτα αποτελεί την έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας στην οποία ανήκει και η Κάτω Ροδινή.

 Η περιοχή κατοικείτο από την αρχαιότητα. Στο σημείο που βρίσκεται το χωριό σχηματίζεται μικρός κόλπος όπου εκεί κατέφευγαν τα καΐκια σε θαλασσοταραχές. Κατά τον Μεσαίωνα λεγόταν Πύργος από τα ερείπια αρχαίου οικοδομήματος (πύργου) που διασώζονταν εκεί.Λόγω της θέσης του και του φυσικού λιμένα, είχε σημαντικό ρόλο σε πολλούς πολέμους, μάλιστα αναφέρεται ότι από εκεί πέρασε με τον στρατό του στην απέναντι ακτή ο ηγεμόνας της Αχαΐας Βιλλεαρδουίνος για να βοηθήσει τον Δεσπότη της Ηπείρου και πεθερό του. Το 1821 αποβιβάστηκε στην περιοχή ο Οθωμανικός στρατός πηγαίνοντας στο Αίγιο που μόλις είχε κηρυχθεί η Επανάσταση και το 1829 αποβιβάστηκε εκεί ο Καποδίστριας. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως λιμάνι διακίνησης Στρατού και εφοδίων στο Αλβανικό Μέτωπο. Το 1941 το χωριό αλλά και όλη η παράλια περιοχή από το Ρίο έως τα Αραχωβίτικα βομβαρδίστηκε από την Γερμανική αεροπορία οκτώ φορές.Σε ενετικές και οθωμανικές απογραφές αναφέρεται το 1689 με 29 κατοίκους και το 1700 με 25 κατοίκους. Από τον 17ο αιώνα αναφέρεται εναλλάξ με τα ονόματα Πύργος ή Ψαθόπυργος. Μετά την Επανάσταση του 1821 στην περιοχή αναφέρεται ότι υπάρχει μόνο λιμάνι και όχι οικισμός. Εδώ έρχονταν για να δουλέψουν στις σταφίδες τα καλοκαίρια καλλιεργητές από την Ζάχολη Κορινθίας. Από το 1866 άρχισαν να φτιάχνονται μόνιμες κατοικίες στον Ψαθόπυργο. Εγκατάσταση νέων κατοίκων από την Ζάχολη αναφέρεται μέχρι το 1899. Έτσι από ένας μικρός οικισμός, έφτασε το 1899 να έχει 352 κατοίκους. Από τους νέους κατοίκους αναφερόταν πολλές φορές και Ζαχουλίτικα ή Ζαχουλιώτικα, ονομασίες που ωστόσο δεν επικράτησαν. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα), Εκδόσεις «περί τεχνών», Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9. Η Αιγιάλεια διεκδικεί Παναγοπούλα-Ροδινή. aigialeianews.gr. 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Πάτρα μπήκε 8χλμ μέσα στην Αιγιάλεια. pelop.gr. 08/04/2018. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ιστοσελίδα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Ψαθόπυργου. psathopirgos.gr Παραλία του Ψαθόπυργου Αρχειοθετήθηκε 2005-03-08 στο Wayback Machine.. e-city.gr
Άνω Καλεντίνη Άρτας

Η Άνω Καλεντίνη είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη (έδρα του δήμου), της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Καλεντίνη.

 Η Άνω Καλεντίνη είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες των ορέων Βάλτου, πάνω στην επαρχιακή οδό Άρτας-Πηγών και στην ανατολική όχθη του ποταμού Καλεντίνη (Καλεντινιώτη), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 335. Απέχει 35 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας (μέσω Μηλιανών). Η τοπική κοινότητα Άνω Καλεντίνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 50,407 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Αθανάσιος, Βαρκά, Επάνω Σέση, Μέγας Κάμπος, Πέρα Καλεντίνη, Πλακουτσαίικα και Σέση. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 ως Καλεντίνη και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας του νομού Άρτας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 μετονομάστηκε σε Άνω Καλεντίνη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Καλεντίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη, ενώ ορίστηκε και έδρα του δήμου. Στον οικισμό υπάρχουν μικρές βιοτεχνίες επεξεργασίες ξύλου και κηροποιείο. Εδώ εδρεύει και το Κέντρο Υγείας του δήμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Εμμανουήλ του Λίχτενσταϊν (1908-1987)

Ο Εμμανουήλ, γερμ. Emanuel (22 Οκτωβρίου 1908 - 18 Οκτωβρίου 1987) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εξάδελφος του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν. Έγινε γενικός διαχειριστής και πρόεδρος της διοίκησης της μετοχικής εταιρείας Λόμα.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη και της Γαβριέλλας Ανντράσυ, κόρη του Γκίζα Ανντράσυ κόμη του Κίκσεντ-Κιράλυ & Κράσναχόρκα. Εισήλθε στην κίνηση των Προσκόπων το 1933 και συμμετείχε στο 4ο Παγκόσμιο Πανηγύρι Προσκόπων στο Γκέντελε της Ουγγαρίας. Υπηρέτησε ως Αρχιπρόσκοπος στο Σώμα Προσκόπων του πριγκιπάτου τού Λίχτενσταϊν Αγ. Γεώργιος το διάστημα 1935-71. Το 1971 έγινε επίτιμος Αρχιπρόσκοπος. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κράτησε επαφή με τον Δακτύλιο Μπάντενερ, μία μυστική ομάδα Προσκόπων και Αρχηγών Προσκόπων από την Αυστρία και τις Κάτω Χώρες, που έδρευε στην Αυστρία. Η ομάδα είχε επαφές με Γάλλους Αιχμάλωτους του Πολέμου από τους Περιπλανώμενους Προσκόπους και αρχηγούς προσκόπων σε όλη την Αυστρία. Τους μοίραζε ξένα περιοδικά Προσκόπων. Επίσης πληροφόρησε τους Αυστριακούς Προσκόπους για την αποβίωση του Μπάντεν-Πόβελλ το 1941. Ο Εμμανουήλ ήταν υποψήφιος ηγέτης στο Λίχτενσταϊν για το 7ο Παγκόσμιο Πανηγύρι Προσκόπων στο Μπαντ Ισλ. Το 1959, μαζί με τους Αυστριακούς Περιπλανόμενους Μαθητές Πρόσκοπους από τη Βιέννη, βοήθησε πρόσφυγες έπειτα από την Ουγγρική Επανάσταση του 1956. Συνάντησε τον Φραντς Πόσπιζιλ, Αρχιπρόσκοπο της Αυστρίας αρκετές φορές. Το 1958 προσκάλεσε τις Βιενέζικες Προσκοπικές ομάδες 56 και 57 στο Λίχτενσταϊν· η πρώτη θερινή κατασκήνωσή τους σε ξένη χώρα έγινε στο Βάντουτς. Έλαβαν μέρος στην εορτή των γενεθλίων του. Το 1961 έδωσε άδεια στη Βιενέζικη Προσκοπική ομάδα 21 να φέρει το όνομα Λίχτενσταϊν. Βραβεύτηκε με μία από τις πιο υψηλές τιμές του Αυστριακού Προσκοπισμού, τον Αργυρό Αιγόκερω. Το 1969 επανίδρυσε την ομάδα προσκόπων στο Μπάλτσερς, που είναι ενεργή ως σήμερα. Έγινε Κύριος Προσκοπικής Ομάδας για την ομάδα του Τρήζεν το 1974-87. Υποστήριξε την προσκοπική αυτή ομάδα για πολλά έτη. Απεβίωσε το 1987 σε ηλικία 79 ετών. Οι πρόσκοποι από όλες τις Προσκοπικές ομάδες του Λίχτενσταϊν έλαβαν μέρος στην κηδεία. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Γκάμπριν-Μπένντερν. "Karl Emanuel Johannes Gabriel Maria Josef, Prinz von und zu Liechtenstein" (in German). Retrieved 2008-01-30.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1986

Το 72ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1986 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, στην Καλογρέζα, από 8 ως 10 Αυγούστου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1986.

 Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 19 Απριλίου στη Ρόδο ταυτόχρονα με το πρωτάθλημα μαραθωνίου γυναικών. Το πρωτάθλημα δεκάθλου διεξήχθη στην Καβάλα, ενώ τα 20.000μ βάδην έγιναν στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Μετείχαν 826 αθλητές και 375 αθλήτριες από 115 σωματεία. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης με διαφορά 16 β. από τον Πανελλήνιο. * "Ματιές στα Σπορ", Ιανουάριος 1987. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 248. GREEK CHAMPIONSHIPS. "Αθλητική Ηχώ", 8/8 ως 11/8/1986.
Habitame Siempre

Το Habítame siempre (ελληνικά: Μείνε μέσα μου για πάντα) είναι το 11ο προσωπικό studio album της Μεξικανής τραγουδίστριας Ταλία. Είναι η δεύτερη δουλειά της που κυκλοφόρησε με τη Sony Music. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές κατά βάση και πούλησε περισσότερα από 500.000 αντίτυπα.

 Στην Αμερική κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου 2012 από την Sony Music ενώ στην Ευρώπη τον Μάιο του 2013. To άλμπουμ περιλαμβάνει 12 κομμάτια, μεταξύ των οποίων ντουέτα με τους Robbie Williams, Michael Bublé, Gilberto Santa Rosa, Prince Royce, Erik Rubin και άλλους. Στην deluxe έκδοση του άλμπουμ υπάρχουν τρία επιπρόσθετα κομμάτια. Λίγους μήνες μετά κυκλοφόρησε μια επανέκδοση του δίσκου με 17 τραγούδια και dvd στο οποίο εμπεριέχεται μία ζωντανή συναυλία στο Hammerstein Ballroom της Νέας Υόρκης και ένα μίνι ντοκιμαντέρ στο οποίο γίνεται παρουσίαση των τραγουδιών. Η Thalía εμπνεύστηκε από μεγάλη ποικιλία μουσικών ειδών για την δημιουργία του δίσκου, εφόσον υπάρχουν στοιχεία από τα μουσικά είδη bachata, salsa, mambo, swing, bossa nova, ακόμα και nueva trova, ενώ η πλειοψηφία των κομματιών είναι ρομαντικές μπαλάντες. Γενικά το Habitame siempre έλαβε κατά βάση θετικές κριτικές, ενώ θεωρείται ήδη κλασική δουλειά για τη latin pop. Το πρώτο single, "Manías", κυκλοφόρησε παγκοσμίως ως ψηφιακό single στις 8 Οκτωβρίου, 2012. Μέσα σε μερικές ώρες, κατάφερε να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις των ψηφιακών iTunes charts περισσότερων από 20 χωρών. Το δεύτερο single, "Te Perdiste Mi Amor" έφτασε #1 στο latin airplay chart του Billboard στην Αμερική και #1 στο singles chart του Μεξικού. Ο δίσκος προωθήθηκε επίσης μέσα από μια μίνι περιοδεία ("The VIVA! Tour") που πραγματοποιήθηκε από το Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο. To άλμπουμ έγινε χρυσό τόσο στο Μεξικό, όσο και στις ΗΠΑ την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του, πουλώντας πάνω από 80.000 αντίτυπα. Συνολικά οι πωλήσεις του πέρασαν τα 500.000 αντίτυπα μέσα στους επόμενους μήνες, λαμβάνοντας περισσότερες επικυρώσεις.
Ελισάβετ Μαρία της Βαυαρίας (1874-1957)

Να μη συγχέεται με τη 2η εξαδέλφη της Ελισάβετ Μαρία της Βαυαρίας.H Ελισάβετ Μαρία (γερμ. Elisabeth Maria von Bayern von Wittelsbach, 8 Ιανουαρίου 1874 - 4 Μαρτίου 1957) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ζέεφρηντ & Μπούττενχαϊμ.

 Η Ελισάβετ Μαρία Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Λεοπόλδου της Βαυαρίας και της Γκίζελας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας. Παντρεύτηκε το 1893 τον Όθωνα, Κόμη του Ζέεφρηντ αουφ Μπούττενχαϊμ, και είχε τέκνα: Γκίζελα (4 - 19 Ιανουαρίου 1895). Ελισάβετ (1897 - 1975). Αυγούστα (1899 - 1978), παντρεύτηκε τον Αδαλβέρτο της Βαυαρίας. Μαρία Βαλερία (1901 - 1972), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Όθωνα του Ρήντεμανν (1903-1940). Φραγκίσκος Ιωσήφ (1904 - 1969), Κόμης του Ζέεφρηντ αουφ Μπούττενχαϊμ, Κύριος του Χάγκενμπαχ. Martha Schad: "Kaiserin Elisabeth und ihre Töchter", München (1997), ed. Langen-Müller, 147 pages, ISBN 3-7844-2665-4 / 143. ed. Piper, München (1999), 200 pages, ISBN 3-492-22857-7. Die Wittelsbacher. Geschichte unserer Familie. Adalbert, Prinz von Bayern. Prestel Verlag, München, (1979). Prestel Verlag 2005 edition: 462 pages and 100 illustr. ISBN 978-3-7913-3505-6 .
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931

Tο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου του 1931 διεξήχθη στη Σόφια από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 4 Οκτωβρίου 1931 και θεωρείται ανεπίσημο. Μετείχαν τρεις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η γηπεδούχος εθνική Βουλγαρίας.

 Η συγκεκριμένη δεν περιλαμβάνεται στην αρίθμηση των Βαλκανικών Κυπέλλων, δεδομένου ότι πραγματοποιήθηκε πριν ολοκληρωθεί το αντίστοιχο πρώτο, ενώ επιπρόσθετα μετείχαν τα μισά μόνο από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων. Παρά τον ανεπίσημο χαρακτήρα της, πάντως, από αυτήν άρχισε το σύστημα διεξαγωγής όλων των συναντήσεων υπό τη μορφή τουρνουά σε μία πρωτεύουσα, το οποίο στη συνέχεια καθιερώθηκε για να ισχύσει σε όλες τις επόμενες προπολεμικές διοργανώσεις και την πρώτη μεταπολεμική. Τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία πλαισίωσε η Τουρκία για μοναδική φορά έως και το κύπελλο 1973-76. Δεν μετείχαν οι Ρουμανία και Ελλάδα που είχαν αντίστοιχα 1 και 2 υπολειπόμενα παιχνίδια για τη διοργάνωση του 1929-31, καθώς και η μονίμως απούσα προπολεμικά Αλβανία. Σύμφωνα με το νέο σύστημα, οι ομάδες αναμετρήθηκαν σε μονούς αγώνες με βαθμολογία 2-1-0, οπότε το τουρνουά ολοκληρώθηκε σε τρεις συναντήσεις και 8 μόλις ημέρες (Κυριακή-Παρασκευή-Κυριακή). Η λιτή αυτή μορφή κρίθηκε επιτυχημένη και στο εξής το Κύπελλο καθιερώθηκε να διεξάγεται εκ περιτροπής στις διάφορες βαλκανικές πρωτεύουσες, με ευθύνη της εθνικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της εκάστοτε χώρας. Οι δύο αναμετρήσεις της Βουλγαρίας δόθηκαν στο Στάντιον Γιουνάκ (στάδιο των πρωταθλητών), ενώ εκείνη μεταξύ των φιλοξενούμενων στο μικρότερης χωρητικότητας Ιγκρίσχε Λέφσκι (έδρα του ομώνυμου συλλόγου), όλες με διαιτητή το Μιχάλι Ίβαντσιτς από την Ουγγαρία. Βαθμολογικό σύστημα: 2–1–0 Κατά τον τελευταίο και κρίσιμο αγώνα οι Γιουγκοσλάβοι, οι οποίοι χρειάζονταν διαφορά τριών τερμάτων για να καταλάβουν την πρώτη θέση της διοργάνωσης, προηγήθηκαν 2-0 στο 20', αλλά οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν μέσα σε ένα 6λεπτο στις αρχές της επανάληψης και πήραν τη νίκη προς το τέλος, επιτυγχάνοντας το απόλυτο "2 στα 2". Ο Πάντσεφ της Βουλγαρίας αναδείχθηκε αρχισκόρερ με 3 τέρματα σε 2 παιχνίδια. RSSSF Balkan Cup 1931, βάση δεδομένων εθνικών ομάδων Ευρώπης eu-football.info
Ρωμαϊκή οικία Κω

Η Ρωμαϊκή οικία ή Casa Romana είναι μια ρωμαϊκή έπαυλη Πομπηϊανού τύπου του τέλους του 2 αι και των αρχών του 3 αι μ.Χ., κτισμένη στα ερείπια μιας Ελληνιστικής οικίας με θαυμάσιο αποχετευτικό σύστημα που βρίσκεται στην Κω. Αποτελείται από 36 δωμάτια και 3 υπαίθριους χώρους, τα αίθρια ή άτρια (από το λατινικό atrium). Η οικία έχει αναστηλωθεί. Το 1933, ο μεγάλος σεισμός κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά την Κω. Οι Ιταλοί, που τότε κατείχαν το νησί, βρήκαν την ευκαιρία να προχωρήσουν σε πολεοδομικό ανασχεδιασμό και πραγματοποίησαν εκτενείς ανασκαφές, καθώς γνώριζαν πως κάτω από τα ισοπεδωμένα κτίρια κρύβονταν αρχαία μνημεία. Ο Ιταλός αρχαιολόγος Laurenzi ανέλαβε την ανασκαφή και έπειτα η Ιταλική Διοίκηση προχώρησε στην πλήρη αναστήλωση της οικίας, η οποία και ολοκληρώθηκε ως το 1940.

 Η κεντρική είσοδος του κτιρίου βρίσκεται στην ανατολική πλευρά. Εκεί συναντάμε βάση αγάλματος ή στήλης με την επιγραφή «ΑΠΕΛΕΞΙΚΑΚΟΣ» (αυτός που διώχνει το κακό). Στο πρώτο άτριο βρίσκεται μια μικρή δεξαμενή και στο δάπεδο ένα εντυπωσιακό και καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό με παράσταση πάνθηρα που κατασπαράζει ελάφι. Σχεδόν σε όλα τα δωμάτια της οικίας έχουν πανέμορφα ψηφιδωτά αλλά και πλούσιο διάκοσμο. Στο κεντρικό δωμάτιο της οικίας (ανδρώνας) αλλά και σε άλλα υπάρχουν ίχνη ορθομαρμάρωσης και ψηφιδωτά δάπεδα με γεωμετρικά κοσμήματα, παραστάσεις τίγρης, πάνθηρα κ.ά. Οι βοηθητικοί χώροι βρίσκονται στη βορειοδυτική πλευρά, κοντά στη σκάλα που οδηγεί στον όροφο. Σε κάθε αίθριο υπάρχουν μικρές ή μεγάλες δεξαμενές και ψηφιδωτά διαφόρων τύπων με πλούσια θεματολογία από Νηριήδες ως δελφίνια. Στο κτίριο βρέθηκαν και αγάλματα Νυμφών, της Αθηνάς, καθώς και ψηφιδωτό με αναπαράσταση βυθού, που αποδεικνύουν ότι η ζωή της οικίας ξεκίνησε στο τέλος της Ελληνιστικής εποχής.
Νεράιδες

Οι νεράιδες(ή αλλιώς Σοφίτσα) είναι μυθικά όντα από την λαογραφία πολλών ευρωπαϊκών πολιτισμών και χαρακτηρίζονται ως πλασματα. Στην Ελληνική λαογραφία συσχετίζεται με νύμφες και ειδικότερα Νηρηίδες. Οι μύθοι για τις νεράιδες δεν έχουν συγκεκριμένη προέλευση, αλλά προέρχονται από μια συλλογή λαϊκών ιστοριών από πολλές πηγές. Ο όρος νεράιδα έχει εφαρμοστεί κατά καιρούς μόνο σε συγκεκριμένα πλάσματα με ανθρώπινη εμφάνιση, αιθέρια ομορφιά και με μια τάση για παραπλάνηση.

 Η λέξη νεράιδα (αρσενική μορφή νεράιδος) προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη 'Νηριής' πληθυντικός Νηρηίδες, που ήταν πανέμορφες θαλασσινές νύμφες θυγατέρες του Νηρέα. Σήμερα η λέξη αυτή περιλαμβάνει, εκτός από τις Νηρηίδες, όλες τις αρχαίες νύμφες. Οι νεράιδες περιγράφονται γενικά ως πλάσματα με ανθρώπινη εμφάνιση και μαγικές δυνάμεις. Νεράιδες διαφόρων ειδών έχουν αναφερθεί εδώ και αιώνες, που κυμαίνονται από αρκετά μικροσκοπικές έως και μέγεθος ανθρώπου. Μερικές μικρότερες νεράιδες μπορούν να επεκτείνουν τις φιγούρες τους για να μιμηθούν τους ανθρώπους. Σε μερικές λαογραφίες, οι νεράιδες έχουν πράσινα μάτια. Ορισμένες απεικονίσεις νεράιδων τις δείχνουν με υποδήματα, άλλες ως ξυπόλυτες . Τα φτερά, ενώ είναι κοινά στα βικτοριανά και αργότερα έργα τέχνης, είναι σπάνια στη λαογραφία καθώς οι νεράιδες πέταγαν με μαγεία ή στις πλάτες των πουλιών. Οι σύγχρονες εικόνες συχνά περιλαμβάνουν φτερά λιβελούλας ή πεταλούδας. Ένα χριστιανικό δόγμα έκρινε ότι οι νεράιδες ήταν μια κατηγορία «υποβιβασμένων» αγγέλων . Η ιστορία περιγράφει μια ομάδα αγγέλων που εξεγέρθηκαν, και ο Θεός διάταξε τις πύλες του παραδείσου να κλείνουν. Εκείνοι που ήταν ακόμα στον παράδεισο παρέμειναν άγγελοι, εκείνοι στην κόλαση έγιναν δαίμονες, και εκείνοι που πιάστηκαν μεταξύ τον δυο έγιναν νεράιδες. Άλλες πηγές γράφουν ότι οι νεράιδες είναι απλά νύμφες από την Ελληνική Μυθολογία, κυρίως λόγω της εξωτερικής τους εμφάνισης αλλά και της σαγηνευτικής φύσης τους. Μια χριστιανική ιστορία του 17ου αιώνα χαρακτηρίζει όλες τις νεράιδες ως δαίμονες. Αυτή η προοπτική έγινε πιο δημοφιλής με την άνοδο του Πουριτανισμού μεταξύ της Αναμορφωμένης Εκκλησίας της Αγγλίας (Βλέπε: Αγγλικανισμός ). Η ενασχόληση με τις νεράιδες θεωρήθηκε μορφή μαγείας και τιμωρήθηκε ως τέτοια. Στο Όνειρο Θερινής Νυκτός του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ο Όμπερον, ο βασιλιάς των νεράιδων, δηλώνει ότι ούτε αυτός αλλά και ούτε ο λαός του φοβούνται τις καμπάνες της εκκλησίας, ως πολιτικο μήνυμα. Μια ιστορία υποστήριξε ότι οι νεράιδες ήταν πνεύματα των νεκρών. Αυτό προήλθε από πολλούς παράγοντες κοινούς σε διάφορες λαογραφίες και μύθους, κυρίως επειδή θεωρείται επικίνδυνο να φαγωθεί το φαγητό των Νεράιδων, όπως το φαγητό στον Άδη. Ο θρύλος για τα αλλαξοπαίδια ανάγεται στο μεσαίωνα, περί τον 12ο αιώνα, σύμφωνα με τον μελετητή Ρίτσαρντ Φερθ Γκριν και απαντάται κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη. Σύμφωνα με τη λαογραφία, οι νεράιδες έπαιρναν τα πιο όμορφα βρέφη ανθρώπων και τα άλλαζαν με νεράιδες. Το θέμα της ανταλλαγής παιδιών είναι κοινό στη μεσαιωνική βιβλιογραφία και αντικατοπτρίζει την ανησυχία για τα βρέφη που πιστεύεται ότι έχουν προσβληθεί από ανεξήγητες ασθένειες, διαταραχές ή αναπτυξιακές αναπηρίες.
Min izāmō

Το Min izāmō («Η πατρίδα μου») είναι ο εθνοτικός ύμνος των Λιβονιανών. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Κόρλι Στάλτε (1870-1947), ποιητής και πνευματικός ηγέτης των Λιβονιανών, σε μια μελωδία που συνέθεσε ο Φρέντρικ Πάτσιους (η ίδια μελωδία χρησιμοποιείται για τους εθνικούς ύμνους της Φινλανδίας και Εσθονίας). Είναι γραμμένος στη Λιβονική γλώσσα. Ο μεταφρασμένος τίτλος του τραγουδιού σημαίνει Η πατρίδα μου.

 1η στροφήMin izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus rāndanaigās kazābõd vel vanād, vizād piedāgõd. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō! 2η στροφήMin izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus lāinõd mierstõ vīerõbõd un rāndan sūdõ āndabõd. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō! 3η στροφήMin izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus jelābõd īd kalāmīed, kis mīer pǟl ātõ pǟvad īed. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō! 4η στροφήMin izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus kūltõb um vel pivā ēļ – min amā ārmaz rāndakēļ. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō! Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, kur krastā sīkstas, šalcošas vēl vecās priedes līgojas. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme. Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, no kuras viļņi ceļu rod šurp smilšu krastam muti dot. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme. Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, kur zvejnieki vien dzīvot var, kas dienā, naktī viļņus ar. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme. Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, kur jūrmalnieku valoda vissvētākā vēl dzirdama. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme. Πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Όπου στην ακτή μεγαλώνουν Τα πεύκα ακόμα παλιά, ωστόσο. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα. Η πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Όπου τα κύματα κυλούν από τη θάλασσα Και δίνουν ένα φιλί στην ακτή. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα.Πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Το μέρος όπου ζουν οι ψαράδες Οι οποίοι είναι στη θάλασσα, ημέρα και νύχτα. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα.Πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Όπου η ιερή γλώσσα εξακολουθεί να ομιλείται Τα πιο αγαπημένα μου Λιβονικά. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα. Sung version Original sung version in Livonian with organ Livonian symbols Printed music with the original Swedish lyrics « Vårt land »
Μαυσωλείο του Λανυεζόλ

Το Μαυσωλείο του Λανυεζόλ, βρίσκεται στο Λανυεζόλ (γαλλ. Lanuéjols) του νομού (Λοζέρ) στην πεδιάδα του Βαλντονέ της Γαλλίας, χρονολογείται τον 2ο ή 3ο αιώνα μ.Χ. και ανεγέρθηκε από μια πλούσια οικογένεια στην μνήμη των δύο γιων της.

 Το ταφικό σύνολο ήρθε στο φως το 1813 από τα χώματα λοφίσκου που το κάλυπταν και το 1840, το μνημείο, γνωστό ως « ρωμαϊκός τάφος », τοποθετήθηκε στην λίστα των κατηγοριοποιημένων ιστορικών μνημείων της Γαλλίας. Το 1880, οι βάσεις ενός άλλου μνημείου ήρθαν στο φως, λίγα μέτρα νοτιότερα του μαυσωλείου. Κατασκευασμένο με μεγάλα κομμάτια ασβεστόλιθου, το μαυσωλείο αυτό είναι τυπικό του αρχιτεκτονικού μοντέλου του « μαυσωλείου-ναού » που διαδόθηκε στις επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. Η μορφολογία του θυμίζει αυτή των ναών της λατινικής παράδοσης, με σηκό και πρόναο. Η κύρια πρόσοψή του είναι διακοσμημένη με τετράπλευρες στήλες με κίονες σε κορινθιακό ρυθμό και έναν θριγκό με γείσο. Το μνημείο είναι χτισμένο επί ενός βάθρου του οποίου προηγείται ένας πρόναος, ο οποίος αναπαλαιώθηκε το 1999. Το υπέρθυρο της θύρας του σηκού φέρει την παρακάτω επιγραφή: « HONOR[I] ET MEMOR[I]AE LVCI(I) POMPON(II) BASSVL(I) ET L(VCII) POMP(ONII) / BALBIN(I) FILIORVM PI(I)SS[I]MORVM LVCIVS IVL[I]VS BASSIANVS PATER / ET POMPONIA REGOLA MATER AEDEM A FVNDAMENTO VS- / QUE CONSVMMAT[I]ONEM EXSTRVXERVNT ET DEDICAVERVNT / CVM AEDIFICIIS CIRCVMIACENTIBVS. » « Προς τιμήν και εις μνήμην του Λούκιου Πομπόνιου Μπασούλου και του Λούκιου Πομπόνιου Μπαλμπίνου, των πολύ πιστών γιων τους: ο Λούκιος Ιούλιος Μπασιάνος ο πατέρας τους, και η Πομπονία Ρέγκολα, η μητέρα τους, ανήγειραν το μνημείο αυτό από τα θεμέλια έως το στέγαστρο και το αφιέρωσαν όπως και τα γειτονεύοντα κτίσματα. » Ένα τμήμα των πληροφοριών προέρχεται από την ιστοσελίδα του μαυσωλείου του Λανυεζόλ. Wolfgang Spickermann (Γερμανικά), Religion in den germanischen Provinzen Roms, Tübingen, Mohr Siebeck (2001), ISBN 978-3-16-147613-6 (online ανάγνωση) (Γαλλικά) Περιγραφή στην ιστοσελίδα Lieux Insolites
Προεδρικές εκλογές στην Ινδία 2022

Στις 18 Ιουλίου 2022 διεξήχθη έμμεση προεδρική εκλογή στην Ινδία. Η Ντραουπάντι Μούρμου εξελέγη Πρόεδρος με το 64% των ψήφων εκλεκτόρων.Η υποψήφια του Μπαρατίγια Τζανάτα, η Ντραουπάντι Μούρμου, κέρδισε τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης Γιασβάντ Σίχνα με 64%–36%. Η Μούρμου έγινε η 15 Πρόεδρος της Ινδίας. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένας ιθαγενής έγινε Πρόεδρος, αφού η Ντραουπάντι Μούρμου είναι Σαντάλ, και η δεύτερη φορά που μία γυναίκα έγινε Πρόεδρος, με πρώτη την Πρατίμπα Πατίλ. Σε ηλικία 64 χρονών, είναι η νεαρότερη Πρόεδρος στην ιστορία της Ινδίας και η πρώτη γεννημένη μετά την ανεξαρτησία της χώρας.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ινδίας, ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα από ένα εκλεκτορικό κολέγιο που αποτελείται από: τα μέλη των δύο βουλών του Ινδικού κοινοβουλίου τα μέλη των Νομοθετικών Συνελεύσεων των 28 πολιτειών και των ενωσιακών επικρατειών της ΙνδίαςΤο εκλογικό σύστημα είναι μεταφερόμενη μονοσταυρία. Οι εκλέκτορες πρέπει να αριθμήσουν τους υποψήφιους κατά σειρά προτίμησης, δηλαδή να γράψουν τον αριθμό 1 δίπλα στην πρώτη προτίμησή τους, τον αριθμό 2 δίπλα στη 2η, 3 στην 3η, κ.ο.κ. Οι ψήφοι των βουλευτών του κοινοβουλίου δεν έχουν την ίδια αξία με των μελών των νομοθετικών συνελεύσεων, και για τους τελευταίους η αξία των ψήφων τους εξαρτάται από την εκλογική δύναμη της πολιτείας ή επικράτειας τους. Η μέθοδος υπολογισμού βασίζεται στην παράμετρο Αξία Ψήφου.Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Ινδίας, ηλικίας άνω των 35 ετών, υπό την προϋπόθεση να πληρούν τα κριτήρια μέλους της Λοκ Σάμπα και να μην είναι κάτοχοι γραφείου της κυβέρνησης της Ινδίας, η πολιτείας ή άλλης επίσημης αρχής. Η αίτηση για την υποβολή υποψηφιότητας πρέπει να συνοδεύεται από τις υπογραφές τουλάχιστον 50 εκλεκτόρων και ακόμα 50 δευτερεύουσες υπογραφές εκλεκτόρων. Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής και ανανεώσιμη.
Στρέφι Ηλείας

Το Στρέφι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας. Διοικητικά μαζί με το Κάτω Στρέφι, ανήκουν στην Κοινότητα Στρεφίου, της Δημοτικής Ενότητας Αρχαίας Ολυμπίας, του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και υπάγονται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.

 Το Στρέφι Ηλείας βρίσκεται σε υψόμετρο 82 μέτρων, στο κέντρο του Νομού Ηλείας και βόρεια του Αλφειού ποταμού. Απέχει 9 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του Δήμου) και 10 χλμ. Α. από τον Πύργο. Γειτονεύει βόρεια με τη Σμίλα, ανατολικά με το Πελόπιο και νοτιοδυτικά με τη Σαλμώνη. Δυτικά του χωριού περνά ο ποταμός Ενιπέας (Λεστινίτσα), που μετά από λίγο καταλήγει στον Αλφειό, ενώ ανατολικά και νότια ο χείμαρρος Μάννα. Το 1978 ιδρύθηκε ο «Αθλητικός Όμιλος Άρης Στρεφίου» που εκπροσωπούσε το χωριό στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Το καλοκαίρι του 2013 και ενώ είχε ήδη κατακτήσει τον τίτλο στην Α2 και την άνοδο στην Α1 Κατηγορία μετονομάστηκε σε «Άρης Αρχαίας Ολυμπίας Β.Φ.Κ.», εκπροσωπώντας έτσι την ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Ολυμπίας. Στην πρώτη του χρονιά υπό αυτή την ονομασία και ενισχυμένος πολύ μεταγραφικά κατέκτησε και το πρωτάθλημα Α1 ΕΠΣ Ηλείας της περιόδου 2013-14 για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στα πλέι οφς της Νίκης Τραγανού και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ, μέσω του οποίου διεκδίκησε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία. Την επόμενη χρονιά δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας, ενώ την μεθεπόμενη χρονιά, 2015-16, σε μια νέα προσπάθεια μετείχε αρχικά στην Α2 Κατηγορία αλλά στη συνέχεια αποσύρθηκε λόγω προβλημάτων και έκτοτε παρέμεινε ανενεργός. Το καλοκαίρι του 2017 ιδρύθηκε ένα νέο σωματείο με διακριτικό τίτλο «Νέος Άρης Στρεφίου 2017» και πλήρη ονομασία «Αθλητικός Σύλλογος Νέος Άρης Στρεφίου 2017» και ξεκίνησε την πορεία του από το πρωτάθλημα Γ΄ Ε.Π.Σ. Ηλείας. Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας - Στρέφι Facebook - Οι φίλοι του Στρέφι https://www.facebook.com/estiaStrefiou
Πεμόνια Χανίων

Τα Πεμόνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχουν 29 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 210 μ. στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Η οικονομία του χωριού είναι κυρίως αγροτική, με καλλιέργειες ελιών και αμπελιών, ενώ υπάρχουν και δύο βιοτεχνίες κατασκευής επίπλων.

 Η αρχαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται το 1536, με το όνομα Pomogna. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει πέντε χωριά με το όνομα Pamonia, στην επαρχία Αποκορώνου, τα Pamonia Gharigho, Pamonia Barbarigo, Pamonia Polani, Pamonia Barozzi και Pamonia Zane. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρονται τα Pomonia de Polani et Callafati, με 144 κατοίκους, τα Pomonia de Mr Anto Zangarol, με 162 κατοίκους, τα Pomonia de ma Zuana Barozzi, με 389 κατοίκους, και τα Pomonia de mr Francesco Pollani, με 103 κατοίκους. Συνολικά σε αυτά τα χωριά κατοικούσαν 34 προνομιούχοι. Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρονται οι οικισμοί Pomogna Zane, Pomogna Polani και Pomogna Barozzi.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Πεμόνια και σε αυτό κατοικούσαν 25 χριστιανικές και 10 μουσουλμανικές οικογένειες. Θεωρείται ότι η αυξημένη παρουσία μουσουλμάνων στο χωριό οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιοι Βενετοί άρχοντες της περιοχής δεν ήθελαν να χάσουν την περιουσία τους και έτσι εξισλαμίστηκαν. Η προφορική παράδοση του χωριού αναφέρει ότι η συμπεριφορά τους ήταν ιδιαίτερα εριστική.Το 1881 τα Πεμόνια ανήκαν στον δήμο Φρε και σύμφωνα με την απογραφή είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 367 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 453 κατοίκους και ανήκαν στον ίδιο δήμο. Το 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Τα Πεμόνια το 1925 ορίστηκαν έδρα κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Φρε.Δείτε: Κοινότητα Πεμονίων Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Σε πλάτωμα λόφου εντός του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου, στο εσωτερικό του οποίου σώζονται τοιχογραφίες. Κτήτορας του ναού αναφέρεται σε επιγραφή να είναι ο μοναχός Λαυρέντιος.Στο χωριό επίσης υπάρχει και ο ιερός ναός της Θεοτόκου. Η εκκλησία γιορτάζει κάθε 15υγουστο και συνήθως γίνεται πανηγυρι στο χωριό.
Αλμπέρ Καμίγ Βιτάλ

Ο Συνταγματάρχης Αλμπέρ Καμίγ Βιτάλ (Albert Camille Vital, γεν. στις 18 Ιουλίου 1952) είναι αξιωματικός, πολιτικός μηχανικός και πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον Αντρί Ραζοελίνα το 2009 και κυβέρνησε ως τις 2 Νοεμβρίου του 2011.

 Έκανε σπουδές πολιτικού μηχανικού στην Σοβιετική Ένωση. Κατά την περίοδο της καριέρας του ως στρατιωτικός διορίστηκε (1987) επικεφαλής του Τεχνικού Γραφείου των Κρατικών Δυνάμεων, υπεύθυνος για την ανάπτυξη. Στο αξίωμα αυτό διατηρήθηκε ως το 1992. Εν συνεχεία διορίστηκε διοικητής του πρώτου τάγματος της στρατιωτικής περιοχής 5 στην Τολιάρα (1998-2001). Από το 2001 ως το 2002 εκπαιδεύτηκε στην ανωτάτη στρατιωτική σχολή του Παρισιού (École Supérieure de Guerre). Στις 20 Δεκεμβρίου 2009 ο Βιτάλ διορίστηκε Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης και διαδέχθηκε τον Εζέν Μανγκαλαζά.Ο Βιτάλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, όπως και η κυβέρνησή του, στις 10 Μαρτίου 2011, σύμφωνα με το σχέδιο της Αναπτυξιακής Κοινότητας της Νότιας Αφρικής (SADC) για να τερματιστεί η πολιτική κρίση στο νησί. Η παραίτηση της κυβέρνησης έγινε αποδεκτή. Λίγο αργότερα, στις 16 Μαρτίου 2011, ο Βιτάλ έλαβε εκ νέου εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Λίγους μήνες μετά τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ομέρ Μπεριζικί.
Αδενίνη

Η αδενίνη, (με διεθνές σύμβολο Α), είναι η μία από τις δύο βάσεις πουρίνες (η άλλη είναι η γουανίνη) που συμμετέχουν στη δομή των νουκλεοτιδίων των νουκλεϊκών οξέων DNA και RNA. Ελεύθερη απαντάται στο τσάι, καθώς επίσης και σε προϊόντα εκκρίσεως του οργανισμού όπως στα ούρα κ.λπ.. Η αδενίνη (Α) αποτελεί μέρος του DNA που λέγεται νουκλεοτίδιο και σχηματίζει συμπληρωματική σύναψη βάσης πάντα με μια βάση πυριμιδίνης που λέγεται θυμίνη (Τ), μέσω του σχηματισμού δύο δεσμών υδρογόνου. Στο RNA, στη διάρκεια της μετεγγραφής, η αδενίνη (Α) συνδέεται ως συμπληρωματική πάντα με την ουρακίλη (U), και πάλι μεσω του σχηματισμού δύο δεσμών υδρογόνου. Εκτός από το DNA και RNA η αδενίνη βρίσκεται επίσης και στα μόρια των ATP, ADP και AMP

 Σύνδεση της αδενίνης με ριβόζη δίνει την αδενοσίνη, ενώ σύνδεση της αδενίνης με δεοξυριβόζη δίνει την δεοξυαδενοσίνη. Η αδενοσίνη και η δεοξυαδενοσίνη είναι νουκλεοσίδια. Σε περίπτωση φωσφορυλίωσης, η προσθήκη μιας φωσφορικής ομάδας, (λέγεται και φωσφορυλομάδα), PO3−2 στην αδενοσίνη δίνει την μονοφωσφορική αδενοσίνη (AMP). Προσθήκη δύο φωσφορικών ομάδων στην αδενοσίνη δίνει τη διφωσφορική αδενοσίνη (ADP). Προσθήκη τριών φωσφορικών ομάδων στην αδενοσίνη οδηγεί στο σχηματισμό της τριφωσφορικής αδενοσίνης, γνωστής και ως ATP. Το ATP είναι η βασική μονάδα αποθήκευσης και μεταφοράς χημικής ενέργειας του κυττάρου (έχει χαρακτηριστεί και ως το ενεργειακό νόμισμα του κυττάρου) για την πραγματοποίηση των απαραίτητων χημικών αντιδράσεων. Μετά την "παράδοση" της ενέργειας που είναι αποθηκευμένη σε αυτό, το ATP μετατρέπεται σε ADP. Στη συνέχεια με προσθήκη μιας φωσφορικής ομάδας (και της συνεπαγόμενης ενέργειας), το ADP μπορεί να μετατραπεί πάλι σε ATP. Το κυκλικό AMP (cAMP, 3'-5'-κυκλική μονοφωσφορική αδενοσίνη) στη δομή του οποίου συμμετέχει η αδενίνη, προέρχεται από το ATP και είναι ένας πολύ σημαντικός δευτερογενής αγγελιαφόρος (second messenger) που παίρνει μέρος σε πλήθος ενδοκυτταρικών διαδρομών μεταγωγής σήματος (intracellular signal transduction pathways). Μια άποψη γύρω από την προέλευση της ζωής είναι ότι το πρώτο μόριο αδενίνης προήλθε από τον πολυμερισμό (υπό κατάλληλες συνθήκες) πέντε μορίων υδροκυανίου (HCN). Η αδενίνη διαχωρίστηκε για πρώτη φορά από τα νουκλεϊνικά οξέα το 1891, και πρωτο-παρασκευάσθηκε συνθετικά από τον Γερμανό χημικό Έμιλ Φίσερ το 1897. Παλαιότερα η αδενίνη ονομαζόταν και Βιταμίνη B4. Αυτός ο όρος έχει σήμερα εγκαταλειφθεί και η αδενίνη έχει πάψει πλέον να θεωρείται βιταμίνη. Computational Chemistry Wiki
Ιγκόρ Ενγκόνγκα

Ο Ιγκόρ Ενγκόνγκα Νοβάλ (ισπανικά: Igor Engonga Noval, 4 Ιανουαρίου 1995) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από την Ισημερινή Γουινέα, γεννημένος στην Ισπανία, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Φουτόρο Κινγκς.

 Γεννημένος στο Σανταντέρ της Κανταβρίας, ο Ενγκόνγκα ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στην Χιμνάστικα ντε Τορελαβέγκα. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του τη σεζόν 2012-13, με το σύλλογο να υποβιβάζεται στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Στις 13 Δεκεμβρίου 2013, εντάχθηκε στη Θέλτα Βίγο, όπου στάλθηκε στην ομάδα Juvenil. Στις 7 Αυγούστου 2014, μετακινήθηκε με μονοετή δανεισμό στην Τροπεθόν της Σεγούντα Ντιβισιόν Β, για τη σεζόν 2014-15.Στις 31 Ιουλίου 2015, ο Ενγκόνγκα εντάχθηκε στην Κλουμπ Πορτουγκαλέτε στην τρίτη κατηγορία. Στις 16 Ιουλίου 2016, υπέγραψε συμβόλαιο με την Αλμερία Β.Τον Αύγουστο του 2019, εντάχθηκε στη Δόξα Δράμας της Α2 Εθνικής. Ο παππούς του πατέρα του Ενγκόνγκα, Βιθέντε Ενγκόνγκα Ενγκουέμα, γεννήθηκε στο Μπισάμπατ του Κιέ-Ντεμ, κάνοντάς τον επιλέξιμο τόσο για την Εθνική Ισημερινής Γουινέας όσο και για την Εθνική Ισπανίας. Στις 7 Ιανουαρίου του 2015, ο Ενγκόνγκα έκανε το διεθνές ντεμπούτο του, μπαίνοντας ως αλλαγή σε μία φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον του Πράσινου Ακρωτηρίου. Μία μέρα αργότερα, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 23 παικτών του Εστέμπαν Μπέκερ για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015, αλλά δεν έπαιξε στο τουρνουά, στο οποίο η Ισημερινή Γουινέα τερμάτισε τέταρτη στον όμιλο της. Σημείωσε το πρώτο γκολ του για την Ισημερινή Γουινέα στις 6 Ιουνίου 2015, σημειώνοντας στο 17ο λεπτό το μοναδικό γκολ μίας φιλικής νίκης επί της Ανδόρας. Ο Ιγκόρ είναι γιος του πρώην προπονητή της Εθνικής Ισημερινής Γουινέας Όσκαρ Ενγκόνγκα και ανιψιός του πρώην Ισπανού διεθνή ποδοσφαιριστή Βιθέντε Ενγκόνγκα. Προφίλ Ιγκόρ Ενγκόνγκα στο BDFutbol (Αγγλικά) Ιγκόρ Ενγκόνγκα – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Προφίλ του Ιγκόρ Ενγκόνγκα στο Futbolme (Ισπανικά) (Αγγλικά) Προφίλ Ιγκόρ Ενγκόνγκα στο Soccerway
Ιστορικό Μουσείο Βατικανού

Το Ιστορικό Μουσείο Βατικανού, ιταλ. Museo Storico Vaticano, είναι ένα τμήμα των Μουσείων του Βατικανού. Ιδρύθηκε το 1973 κατ' εντολή του πάπα Παύλου ΣΤ΄ και αρχικά στεγάστηκε σε χώρους κάτω από τον Τετράγωνο Κήπο. Το 1987 μετακινήθηκε στον κύριο όροφο του Ανακτόρου του Λατερανού και άνοιξε τον Μάρτιο του 1991. Το Ιστορικό Μουσείο του Βατικανού έχει μία μοναδική συλλογή από προσωπογραφίες των παπών από τον 16ο αι. ως την εποχή μας, αξιομνημόνευτα αντικείμενα του Παπικού Στρατιωτικού Σώματος του 16ου-17ου αι. και παλαιά θρησκευτικά παραφερνάλια σχετικά με τις τελετουργίες των παπών. Στον κάτω όροφο εκτίθενται οχήματα των παπών (papa mobili), όπως άμαξες και μηχανοκίνητα παπών και καρδιναλίων, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων αυτοκινήτων που χρησιμοποίησαν οι πάπες.

 Το Ανάκτορο του Λατερανού εφάπτεται στη βασιλική του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού, στη βορειο-ανατολική πλευρά της. Βορειο-δυτικά είναι η πλατεία του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού με τον οβελίσκο της. Το ανάκτορο είναι ένα μεγάλο συγκρότημα διαμερισμάτων του πάπα. Ο Ντομένικο Φοντάνα ήταν ο αρχιτέκτονας του κτηρίου, που κτίστηκε σε σχέδια του 1586. Στην είσοδο εντυπωσιάζει η επιβλητική κλίμακα και οι οροφογραφίες. Ανακαινίστηκε από τον πάπα Παύλο ΣΤ΄ σε δέκα αίθουσες με Μανιεριστικές οροφογραφίες. Η αίθουσα της Συμφιλίωσης έχει αλληγορίες σχετικές με την παποσύνη του Σίξτου Ε΄. Άλλες αίθουσες είναι του Κωνσταντίνου, των Αποστόλων, των Αυτοκρατόρων, των Παπών, κ.ο.κ. Τα θέματα των νωπογραφιών προέρχονται από την ιστορία της Ρώμης, επεισόδια της Βίβλου (με τον Δανιήλ, τον Σαμουήλ, τον Δαβίδ, τον Σολομώντα, κ.ά.) και το Ευαγγέλιο. Αρκετοί πολύχρωμοι τάπητες και ταπισερί προσθέτουν στην αισθητική κομψότητα των αιθουσών. Πριν αποφασίσει το Ιστορικό Μουσείο να μετακομίσει εδώ στην πολυτελή αυτή θέση, κανένα δωμάτιο δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιηθεί για δημόσιο σκοπό. Από το 1991 οι αίθουσες αυτές χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για εκθέσεις ή εκθέματα που μεταφέρθηκαν από τα Μουσεία του Βατικανού. Το μουσείο διαρρυθμίστηκε σε δύο πτέρυγες. Η κύρια πτέρυγα στον όροφο έχει όλα τα καλλιτεχνικά και ιστορικά εκθέματα, ξεκινώντας με πίνακες της ιστορίας του Παπικού Κράτους, προσωπογραφίες των παπών ως σήμερα, αντικείμενα της παπικής οικοσκευής και διάφορα τελετουργικά εμβλήματα και θρησκευτικά δοχεία και διακριτικά, όχι πια σε χρήση. Η δεύτερη πτέρυγα είναι ένα παράρτημα στο ισόγειο, όπου εκτίθενται παπικά οχήματα: διακοσμημένες άμαξες, εφίππια (σέλλες), φορεία (λεντίκες), βαγόνια και τα πρώτα αυτοκίνητα που χρησιμοποιήθηκαν από του πάπες. Guida ai musei e alla Città del Vaticano. Ediz. inglese (in Italian). Edizioni Musei Vaticani. 1986. ISBN 978-88-86921-11-4. Retrieved 9 May 2013. "Museo Storico Vaticano (San Giovanni)". 060608.it. Retrieved 9 May 013. "Lateran Palace Historical Museum and the Vatican" (in Italian). Lazio-Directory.org. Retrieved 9 May 2013. "Museo Storico Vaticano" (in Italian). Museionline.info. Retrieved 9 May 2013.