Σίλβια Ερλ

Η Σίλβια Άλις Ερλ (Sylvia Alice Earle) ( πρώην Reade, γεννημένη στις 30 Αυγούστου 1935) είναι αμερικανίδα βιολόγος, εξερευνήτρια, συγγραφέας και λέκτορας. Από το 1998 είναι εξερευνήτρια της National Geographic . Η Ερλ ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής επιστήμονας της Αμερικανικής Εθνικής Ωκεανικής και Ατμοσφαιρικής Διοίκησης, και ονομάστηκε από το περιοδικό Time Magazine ως η πρώτη ηρωίδα του για τον πλανήτη το 1998. Είναι επίσης μέλος της ομάδας Ocean Elders, η οποία είναι αφιερωμένη στην προστασία του ωκεανού και της άγριας ζωής του.

 Η Ερλ γεννήθηκε το 1935 στην περιοχή Γκιμπστάουν του Greenwich Township, Gloucester County, Νιου Τζέρσι, από την Άλις Φρις (Ρίτσι) Ερλ και τον Λούις Ριντ. Και οι δύο γονείς της ήταν ενθουσιώδεις για την ύπαιθρο και υποστήριξαν τα πρώτα ενδιαφέροντα της κόρης τους στον φυσικό κόσμο. Η οικογένεια μετακόμισε στο Ντουνεντίν στη δυτική ακτή της Φλόριντα κατά την παιδική ηλικία της Ερλ. Η Ερλ έλαβε δίπλωμα διετών σπουδών από το St. Petersburg Jr. College (1952), πτυχίο Θετικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα (1955), μεταπτυχιακό Θετικών Επιστημών (1956) και διδακτορικό στην Ψυχολογία (1966) από το Πανεπιστήμιο Ντιουκ . Η Ερλ ήταν επιμελήτρια της Φυκολογίας στην Καλιφόρνια Ακαδημία Επιστημών (1979-1986) και ερευνητικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ (1969-1981), Radcliffe Institute Scholar (1967-1969) και ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1967) –1981). Αφού έλαβε το διδακτορικό της το 1966, η Ερλ πέρασε ένα χρόνο ως ερευνήτρια στο Χάρβαρντ, και στη συνέχεια επέστρεψε στη Φλόριντα ως κάτοικος διευθυντής του Cape Haze Marine Laboratory. Το 1969, υπέβαλε αίτηση για να συμμετάσχει στο έργο Tektite, μια εγκατάσταση 50 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας στα ανοικτά των Παρθένων Νήσων, η οποία επέτρεψε στους επιστήμονες να ζήσουν βυθισμένοι στην περιοχή μελέτης τους για αρκετές εβδομάδες. Αν και είχε καταγράψει πάνω από 1.000 ώρες έρευνας υποβρύχια, η Ερλ απορρίφθηκε από το πρόγραμμα. Την επόμενη χρονιά, επιλέχθηκε να ηγηθεί της πρώτης ομάδας γυναικείων ενυδρείων στο Tektite II . Το 1979, έκανε μια κατάδυση JIM ανοιχτού ωκεανού στο βυθό του ωκεανού κοντά στο Oahu, σημειώνοντας ρεκόρ βάθους 381 metres (1,250 ft) . Το 1979 ξεκίνησε επίσης τη θητεία της ως επιμελήτρια της Φυκολογίας στην Καλιφόρνια Ακαδημία Επιστημών, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1986. Από το 1980 έως το 1984, υπηρέτησε στην Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή για τους Ωκεανούς και την Ατμόσφαιρα. Το 1982, αυτή και ο μετέπειτα σύζυγός της, Graham Hawkes, μηχανικός και υποβρύχιος σχεδιαστής, ίδρυσαν την Deep Ocean Engineering για το σχεδιασμό, τη λειτουργία, την υποστήριξη και τη διαβούλευση για πιλοτικά και ρομποτικά υποθαλάσσια συστήματα. Το 1985, η ομάδα Deep Ocean Engineering σχεδίασε και δημιούργησε το ερευνητικό υποβρύχιο Deep Rover, το οποίο λειτουργεί μέχρι 1,000 metres (3,300 ft) . Μέχρι το 1986, ο Deep Rover είχε δοκιμαστεί και η Ερλ εντάχθηκε στην ομάδα που προπονούσε το Lee Stocking Island στις Μπαχάμες . Η Ερλ εγκατέλειψε την εταιρεία το 1990 για να δεχτεί τη θέση ως Επικεφαλής Επιστήμονας στην Εθνική Ωκεάνια και Ατμοσφαιρική Διοίκηση, όπου παρέμεινε μέχρι το 1992. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατείχε αυτή τη θέση. Κατά τη διάρκεια αυτής της ανάρτησης, δεδομένης της εμπειρογνωμοσύνης της σχετικά με τις επιπτώσεις των πετρελαιοκηλίδων, η Ερλ κλήθηκε να πραγματοποιήσει πολλά ερευνητικά ταξίδια κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Περσικό Κόλπο το 1991 για να προσδιορίσει τις περιβαλλοντικές ζημίες που προκλήθηκαν από την καταστροφή των πετρελαιοπηγών του Κουβέιτ από το Ιράκ. Το 1992, η Ερλ ίδρυσε την εταιρία "Εξερεύνηση και Έρευνα Deep Ocean" ( DOER Marine ) για την περαιτέρω προώθηση της θαλάσσιας μηχανικής. Η εταιρεία, η οποία διευθύνεται τώρα από την κόρη της Ερλ, Ελίζαμπεθ, σχεδιάζει, κατασκευάζει και χρησιμοποιεί εξοπλισμό για περιβάλλοντα βαθέων ωκεανών. Από το 1998, η Ερλ είναι εξερευνήτρια κατ'οίκον στο National Geographic. Μερικές φορές την χαρακτηρίζουν ως "Βασίλισσα των Βαθών" ή "ο Οξύρυγχος Στρατηγός". Από το 1998 έως το 2002, ηγήθηκε των Εκστρατειών Βιώσιμης Θάλασσας, ενός πενταετούς προγράμματος που χρηματοδοτήθηκε από την Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία και χρηματοδοτήθηκε από το Ταμείο Ρίτσαρντ και Ρόντα Γκόλντμαν για τη μελέτη του Εθνικού Ναυτικού Ιερού των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ερλ ήταν ηγέτης των Εκστρατειών Βιώσιμης Θάλασσας, πρόεδρος του συμβουλίου για το Ινστιτούτο Ερευνών Harte για τις Μελέτες του Κόλπου του Μεξικού στο Texas A & M-Corpus Christi και πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου για τον Ωκεανό στο Google Earth . Παρείχε επίσης το υποβρύχιο DeepWorker 2000 που χρησιμοποιείται για την ποσοτικοποίηση των ειδών των ψαριών, καθώς και των διαστημικών πόρων που χρησιμοποιούνται στο Εθνικό Ναυτικό Καταφύγιο της Stellwagen Bank. Το 2001, η Ερλ έλαβε το βραβείο Robin W. Winks του Εθνικού Συνδέσμου Διατήρησης Πάρκων για την ενίσχυση της δημόσιας γνώσης των εθνικών πάρκων . Η Ερλ ίδρυσε την Mission Blue (επίσης γνωστή ως Sylvia Earle Alliance, Deep Search Foundation και Deep Search) το 2009. Δεδομένης της προηγούμενης εμπειρίας της με τις πετρελαιοκηλίδες Exxon Valdez και Mega Borg, η Ερλ κλήθηκε να συμβουλευτεί κατά τη διάρκεια της καταστροφής Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικού το 2010. Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους, έδωσε επίσης ομιλία 14 λεπτών μπροστά σε 3.500 αντιπροσώπους και πρεσβευτές των Ηνωμένων Εθνών στο Διεθνές Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών της Χάγης. Τον Ιούλιο του 2012, η Ερλ οδήγησε μια αποστολή στο υποβρύχιο εργαστήριο Υδροχόου της NOAA, που βρίσκεται έξω από το Κι Λάργκο της Φλόριντα. Η αποστολή, με τίτλο "Γιορτάζοντας τα 50 χρόνια ζωής κάτω από τη θάλασσα", γιόρτασε την πεντηκοστή επέτειο του έργου Jacques Cousteau 's Conshelf I και ερεύνησε τους κοραλλιογενείς υφάλους και την υγεία των ωκεανών. Ο Μαρκ Πάτερσον ηγήθηκε της αποστολής με την Ερλ. Η ομάδα δυτών περιελάμβανε επίσης τον υποβρύχιο σκηνοθέτη DJ Roller και τον ωκεανογράφο M. Ντέιλ Στόουκς. Η Ερλ εμφανίστηκε στην καθημερινή ταινία κινουμένων σχεδίων Sherman's Lagoon την εβδομάδα που ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2012, για να συζητήσει το κλείσιμο του υποβρύχιου εργαστηρίου Aquarius . Τον Μάιο του 2013, οι Επιστημονικοί αποδέκτες του νόμου των Ηνωμένων Πολιτειών του 2013 εισήχθησαν στο Κογκρέσο. Η Ερλ αναφέρθηκε από έναν σχολιαστή ως πιθανή υποψήφια για τη θέση του Επιστημονικού Laureate, εάν η πράξη επρόκειτο να περάσει. Τον Ιανουάριο του 2018, το Ενυδρείο Σιάτλ έδωσε το εναρκτήριο βραβείο Lifetime Achievement Award στην Ερλ και μετονόμασε το Μετάλλειο του Ευδρείου Σιάτλ προς τιμήν της. Το πρώτο Lifetime Achievement Award του Ενυδρείου απονεμήθηκε στην Ερλ. Παράλληλα με τη δουλειά της στο Mission Blue, υπηρετεί επίσης σε πολλά διοικητικά συμβούλια, συμπεριλαμβανομένου του Marine Conservation Institute. Με την υποστήριξη του TED, ξεκίνησε το Mission Blue, το οποίο στοχεύει στη δημιουργία θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών (με την ονομασία Hope Spots ("Σημεία Ελπίδας")) σε όλο τον κόσμο. Το όραμα της Mission Blue είναι να επιτύχει 30% προστασία του ωκεανού έως το 2030 και περισσότεροι από διακόσιοι οργανισμοί τους έχουν στηρίξει μέχρι σήμερα (2019). Αυτοί οι υποστηρικτές κυμαίνονται από μεγάλες, παγκόσμιες εταιρείες έως μικρές, ειδικές ερευνητικές ομάδες. Με την Mission Blue και τους συνεργάτες της, η Ερλ οδηγεί αποστολές στο Hope Spots σε όλο τον κόσμο. Οι προηγούμενες αποστολές περιλαμβάνουν την Κούβα το 2009, Μπελίζ τον Ιανουάριο του 2010, τα Νησιά Γκαλαπάγκος τον Απρίλιο του 2010, Κόστα Ρίκα και τον Κεντρικό Αμερικανικό Θόλο στις αρχές του 2014 και τη Νοτιοαφρικανική ακτή στα τέλη του 2014. Τον Αύγουστο του 2014, κυκλοφόρησε ένα αποκλειστικό ντοκιμαντέρ Netflix με τίτλο «Mission Blue». Επικεντρώνεται στη ζωή και την καριέρα της Ερλ και στην καμπάνια της Mission Blue για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου δικτύου προστατευόμενων από τη θάλασσα περιοχών . Η οργάνωση συνέχισε να αναπτύσσεται με τη δουλειά της Ερλ και τη βοήθεια της ομάδας της. Από το 2020, η Mission Blue έχει δημιουργήσει 122 Hope Spots σε όλο τον κόσμο. (2020). Τον Ιανουάριο του 2020, οι Aurora Expeditions ανακοίνωσαν ότι το δεύτερο πλοίο τους θα ονομαστεί Σίλβια Ερλ μετά την θαλάσσια βιολόγο. Σε συνεργασία με την Aurora Expeditions, η Δρ Σίλβια Ερλ είπε: «Το ενενήντα επτά τοις εκατό του νερού της Γης είναι ο ωκεανός, είναι το σύστημα υποστήριξης της ζωής μας και πρέπει να μάθουμε ό,τι μπορούμε για αυτό. Βλέπω μεγάλη συνέργεια στο να συνεργάζομαι στενά με μια εταιρεία που μοιράζεται το όραμά μου για το μέλλον και η οποία, από πάνω προς τα κάτω, είναι παθιασμένη με το θαλάσσιο περιβάλλον. Μέσω του ταξιδιού μου με τις Aurora Expeditions στο Σίλβια Ερλ, αισθάνομαι ότι είναι μια απίστευτη ευκαιρία για τους ανθρώπους να μάθουν για αυτούς τους θαλάσσιους οικοτόπους επιτόπου, και ως εκ τούτου, γίνονται πρέσβεις για την προστασία τους. 1970: Βραβείο Υπουργείου Εσωτερικής Διαχείρισης των ΗΠΑ και Γυναίκα της Χρονιάς του Los Angeles Times 1976: Βραβείο NOGI για την Επιστήμη 1980: Βραβείο Explorers Club Lowell Thomas 1981: Διορίστηκε ως ιππότης του Τάγματος της Χρυσής Κιβωτός από τον Πρίγκιπα των Κάτω Χωρών 1986: Δημιουργήστε το ρεκόρ των γυναικών για παγκόσμιο σόλο βάθος κατάδυσης και δέστε το συνολικό ρεκόρ με τον Graham Hawkes 1990: Χρυσό μετάλλιο Society of Woman Geographers 1991: Βραβείο Αμερικανικής Ακαδημίας Επιτεύγματος Golden Plate 1996: Βραβείο Lindbergh Foundation, το Μετάλλιο του Explorers Club και το Επίτιμο Μέλος της Zonta International 1997: Βραβείο SeaKeeper στο Bal de la Mer της Διεθνούς Εταιρείας SeaKeepers 1998: Παγκόσμιος βραβευμένος με τον ΟΗΕ 500 και Εθνικός Συντηρητής της Ομοσπονδίας Άγριας Ζωής της Χρονιάς 2000: Εθνική αίθουσα της φήμης των γυναικών, Βιβλιοθήκη του Συνεδρίου Living Legend, Hall of Fame των γυναικών Divers 2001: Βραβείο Robin W. Winks για την ενίσχυση της δημόσιας κατανόησης των εθνικών πάρκων 2004: Διεθνές Banksia Βραβείο, ο Richard Hopper Ημέρα Μνήμης μετάλλιο από την Φιλαδέλφεια Ακαδημία Επιστημών, και το μετάλλιο Barnard College 2005: John P. McGovern Science and Society Award από τη Sigma Xi 2009: Βραβείο Artiglio (Premio Artiglio 2009) και Βραβείο TED 2009: Το διάσημο Rachel Carson Award της Εθνικής Εταιρείας Audubon, ένα πρώτο βραβείο που τιμά τις διακεκριμένες αμερικανικές γυναίκες περιβαλλοντολόγοι. 2010: The Roy Chapman Andrews Distinguished Explorer Award από το Roy Chapman Andrews Society στο Beloit, WI. 2010: Βραβείο Carl Sagan για τη δημόσια κατανόηση της επιστήμης 2011: Επίτιμο διδακτορικό από το Smith College και διεύθυνση έναρξης στο Warren Wilson College, Medal of Honor από τη Δομινικανή Δημοκρατία 2013: Επίτιμο διδακτορικό από το Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο Nelson Mandela και το Μετάλλιο Hubbard, η υψηλότερη τιμή της Εθνικής Γεωγραφικής Εταιρείας, "για διάκριση στην εξερεύνηση, την ανακάλυψη και την έρευνα" 2014: Βραβείο Walter Cronkite, Βραβείο Πρωταθλητών της Γης του ΟΗΕ, Glamour Woman of the Year, και η πρώτη γυναίκα που γιορτάζεται σε τελετή αφιέρωσης του Explorers Club 2017: Βραβείο Rachel Carson, Βραβείο Lewis Thomas . 2017: Το βραβείο The Perfect World Foundation The Conservationist της χρονιάς 2017 & το βραβείο "The Fragile Rhino" 2018: Seattle Aquarium Lifetime Achievement Award 2018: Princess of Asturias Award of Concord (Concordia) 2018: Διδάκτορας Επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου Η Έρλ έχει γράψει περισσότερες από 150 εκδόσεις. Earle, Sylvia· Al Giddings (1980). Exploring the Deep Frontier: The Adventure of Man in the Sea. National Geographic Society. ISBN 0-87044-343-7. Earle, Sylvia (1996). Sea Change: A Message of the Oceans. Ballantine Books. ISBN 0-449-91065-2. Earle, Sylvia (1999). Dive!: My Adventure in the Deep Frontier. National Geographic Children's Books. ISBN 0-7922-7144-0. Earle, Sylvia (1999). Wild Ocean: America's Parks Under the Sea. National Geographic Society. ISBN 0-7922-7471-7. Earle, Sylvia (2000). Sea Critters. National Geographic Children's Books. ISBN 0-439-28575-5. Ellen, Prager· Earle, Sylvia (2000). The Oceans. McGraw-Hill. ISBN 0-07-138177-5. Earle, Sylvia (2001). Hello, Fish!: Visiting the Coral Reef. National Geographic Children's Books. ISBN 0-7922-6697-8. Earle, Sylvia (2001). National Geographic Atlas of the Ocean: The Deep Frontier. National Geographic. ISBN 0-7922-6426-6. Earle, Sylvia (2003). Jump into Science: Coral Reefs. National Geographic Children's Books. ISBN 0-7922-6953-5. Earle, Sylvia· Linda K. Glover (2008). Ocean: An Illustrated Atlas (National Geographic Atlas). National Geographic. ISBN 978-1-4262-0319-0. Earle, Sylvia (2009). The World Is Blue: How Our Fate and the Ocean's Are One. National Geographic Books. ISBN 978-1-4262-0541-5. Συν-συγγραφέας (2011). Η Προστασία και Διαχείριση της Θάλασσας του Σαργάσσο: Το χρυσό πλωτό τροπικό δάσος του Ατλαντικού Ωκεανού Συνοπτική υπόθεση Επιστήμης και αποδεικτικών στοιχείων Sargasso Sea Alliance. Earle, Sylvia (2012). Το γλυκό σημείο στο χρόνο. Γιατί ο ωκεανός έχει σημασία για όλους, παντού. Τριμηνιαία κριτική της Βιρτζίνια, Φθινόπωρο. Earle, Sylvia (2014). Blue Hope: Exploring and Caring for Earth's Magnificent Ocean. National Geographic. ISBN 9781426213953. Αποστολή Μπλε Εθνικό γεωγραφικό προφίλ DOER Marine Sylvia Earle στο Literati.net Αρχειοθετήθηκε 2021-03-25 στο Wayback Machine. Γνωρίστε έναν βάτραχο ή ένα σκουλήκι ή ένα ψάρι λέει η Sylvia Earle, στο SeniorWomenWeb Συνέντευξη της Sylvia Earle από την Impactmania Σίλβια Ερλ στο TED Επιθυμία βραβείων TED: Το βραβείο TED της Sylvia Earle θέλει να προστατεύσει τους ωκεανούς μας (TED2009) Lee, Jane J. (14 Ιουνίου 2013). «In Her Words: Sylvia Earle on Women in Science – News Watch (video)». National Geographic. World Economic Forum (June 8, 2013) στο YouTube World Ocean Day (June 6, 2013). Blue Heart:an interview with Dr. Sylvia Earle στο YouTube