IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σίνθια Σπένσερ

Η Σίνθια Σπένσερ (Cynthia Spencer, γεννημένη ως Σίνθια Έλινορ Βεατρίκη Χάμιλτον Cynthia Elinor Beatrix Hamilton, 16 Αυγούστου 1897 - 4 Δεκεμβρίου 1972) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Ελισάβετ.

 Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1897 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Ιάκωβου Χάμιλτον, 3ου Δούκα του Άμπερκορν και της Λαίδης Ροζαλίντα Μπίνγκχαμ. Στις 26 Φεβρουαρίου 1919 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Σπένσερ, 7ο Κόμη Σπένσερ στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Πικαντίλι. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Λαίδη Άννα (1920-2020), παντρεύτηκε τον Χριστόφορο Γουέικ-Γουόλκερ. Απέκτησαν 5 παιδιά. τον Λόρδο Εδουάρδο Ιωάννη (1924-1992), παντρεύτηκε (1) την Φράνσις Ρουθ Ρότς. Απέκτησαν 5 παιδιά και (2) την Ρέιν ΜακΚορκουντέιλ. Δεν απέκτησαν παιδιά.Το 1937 έγινε Kυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Bασίλισσα Ελισάβετ. Συνέχισε στο ρόλο αφού η Ελισάβετ έγινε Βασιλομήτωρ το 1952 και παρέμεινε στη θέση μέχρι το θάνατό της. Ήταν η γιαγιά της Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας. Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1972 στο Άλθορπ σε ηλικία 75 ετών. 16 Αυγούστου 1897 – 26 Φεβρουαρίου 1919: Λαίδη Σίνθια Χάμιλτον 26 Φεβρουαρίου 1919 – 26 Σεπτεμβρίου 1922: Υποκόμισσα Άλθορπ 26 Σεπτεμβρίου 1922 – 4 Δεκεμβρίου 1972: Η Αξιότιμη Η Κόμισσα Σπένσερ Αξιωματικός του Άριστου Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE), 4 Ιουνίου 1943 Κυρία Διοικητής του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος (DCVO), 1 Ιουνίου 1953 G. E. Cokayne; with Vicary Gibbs, H. A. Doubleday, Geoffrey H. White, Duncan Warrand and Lord Howard de Walden, editors, The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct or Dormant, new ed., 13 volumes in 14 (1910–1959; reprint in 6 volumes, Gloucester: Alan Sutton Publishing, 2000), vol. XIII, p. 39. Charles Mosley, Burke's Peerage and Baronetage, 106th edition, (Crans, Switzerland: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd., 1999), vol. I p. 6 and vol. 2 p. 2673 C. F. J. Hankinson, editor, Debretts Peerage, Baronetage, Knightage and Companionage, 147th year (London: Odhams Press, 1949), p. 1007. Peerage
Νορβηγοί και Σουηδοί Ταξιδευτές

Οι Νορβηγοί και Σουηδοί Ρομά, γνωστοί και ως Ρομάνισελ (νορβηγικά: romanifolket, tatere, sigøynere‎; σουηδικά: resande, zigenare, tattare‎; σκανδορομανί: romanisæl, romanoar, rom(m)ani, tavringer/ar, tattare, romani rakripa) είναι μια ομάδα των Ρομά που διαμένουν στη Νορβηγία και τη Σουηδία για περίπου 500 χρόνια. Εκτιμάται ότι ο αριθμός των Ρομάνισελ στη Σουηδία είναι κατά προσέγγιση 65.000 άτομα, ενώ στη Νορβηγία, υπάρχουν περίπου 10.000 Ρομάνισελ.

 Ιστορικά και πολιτισμικά, σχετίζονται με τους βρετανούς Ρομά, όπως είναι οι Ρομανιτσάλ, οι Ουαλοί Καλέ, οι Σκωτσέζοι Ρομά των Πεδιάδων και οι Αυτόχθονοι Ρομά των Χάιλαντς.Οι σύγχρονοι Ρομάνισελ (Τάτερ) είναι οι απόγονοι των πρώτων Ρομά που έφτασαν στη Σκανδιναβία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Οι περισσότεροι απελάθηκαν από τη Βρετανία και κατευθύνθηκαν προς τη Νορβηγία, αλλά κάποιοι ήρθαν μέσω της Δανίας. Οι νορβηγοί και σουηδοί Ρομά αυτοπροσδιορίζονται ως Ρομάνισελ, λέξη που σχετίζεται με την ονομασία Ρομανιτσάλ των Άγγλων Ρομά. Μια σχετική ομάδα είναι οι Φινλανδοί Κάλε, απόγονοι των Σκανδιναβών Ρομά που απελάθηκαν τον 17ο αιώνα από την κυρίως Σουηδία στη Φινλανδία. Οι φινλανδοί Κάλε, διατηρούν την άποψη ότι οι πρόγονοί τους κατάγονται από τη Σκωτία, και ότι οι σκανδιναβοί Ρομάνισελ σχετίζονται με τους ρομανιτσάλ στην Αγγλία και τη Σκωτία. Οι ρομάνισελ στη Νορβηγία μπερδεύονται κάποιες φορές με τους αυτόχθονες νορβηγούς "ταξιδιώτες", αν και θεωρείται ότι οι τελευταίοι δεν είναι Ρομά ως προς τον πολιτισμό και τη καταγωγή.
Αντόν Πουτσίλα

Ο Αντόν Κανσταντσίναβιτς Πουτσίλα (λευκορωσικά: Анто́н Канстанці́навіч Пуці́ла‎, ρωσικά: Анто́н Константи́нович Пути́ло‎, γεννημένος στις 23 Ιουνίου 1987) είναι Λευκορώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της τουρκικής Αλτάι.

 Γεννημένος στην Όρσα, ο Πουτσίλα ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την ΡΟΟΡ Μινσκ, προτού, στη συνέχεια, υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με την Ντιναμό Μινσκ, τον Ιανουάριο του 2004. Έως τον δανεισμό του στην Αμβούργο ΣΦ, είχε, συνολικά, πραγματοποιήσει 21 συμμετοχές, το 2007, αγωνιζόμενος ως μέσος για λογαριασμό της Ντιναμό Μινσκ, στην Πρέμιερ Λιγκ Λευκορωσίας, πετυχαίνοντας, παράλληλα, ένα τέρμα. Παραχωρήθηκε ως δανεικός στο Αμβούργο τον Ιανουάριο του 2008, έναντι ποσού της τάξεως των €500.000. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού της σεζόν 2007-08, πραγματοποίησε, συνολικά, τρεις συμμετοχές στην Μπουντεσλίγκα με τα χρώματα της Αμβούργο ΣΦ, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή, κάθε φορά. Στις 21 Ιουνίου 2010, γνωστοποίησε την μεταγραφή του στην ΣΚ Φράιμπουργκ, ως ελεύθερη μεταγραφή, στις 1 Ιανουαρίου 2011. Ντιναμό Μινσκ Πρωταθλητής Πρέμιερ Λιγκ Λευκορωσίας: 2004 Ο Πουτσίλα έχει πραγματοποιήσει διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Λευκορωσίας U17, καθώς και την Εθνική Λευκορωσίας U21, πραγματοποιώντας, συνολικά, έντεκα συμμετοχές, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε ένα τέρμα. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Λευκορωσίας στις 2 Φεβρουαρίου 2008. (Γερμανικά) Προφίλ του Αντόν Πουτσίλα στο kicker.de Αντόν Πουτσίλα στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Αντόν Πουτσίλα – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA (Αγγλικά) Προφίλ Αντόν Πουτσίλα στο Soccerway
Οπτορευστομηχανική

Η οπτορευστομηχανική είναι ένας ερευνητικός και τεχνολογικός τομέας που συνδυάζει τα πλεονεκτήματα της ρευστομηχανικής (ιδίως της μικρορευστομηχανικής) και της οπτικής. Οι εφαρμογές της τεχνολογίας περιλαμβάνουν οθόνες, βιοαισθητήρες, συσκευές lab-on-chip, φακούς και εργαλεία μοριακής απεικόνισης και ενέργειας.

 Η ιδέα των ρευστο-οπτικών συσκευών μπορεί να εντοπιστεί τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα, όταν προτάθηκαν (και τελικά αναπτύχθηκαν) περιστρεφόμενες λίμνες υδραργύρου ως τηλεσκόπια με υγρό κάτοπτρο. Τον 20ό αιώνα αναπτύχθηκαν νέες τεχνολογίες όπως τα λέιζερ χρωστικής και οι κυματοδηγοί υγρού πυρήνα που εκμεταλλεύτηκαν τη δυνατότητα συντονισμού και τη φυσική προσαρμοστικότητα που παρείχαν τα υγρά σε αυτά τα νεοεμφανιζόμενα φωτονικά συστήματα. Ο τομέας της οπτορευστομηχανικής άρχισε να αναδύεται επίσημα στα μέσα της δεκαετίας του 2000, καθώς τα πεδία της μικρορευστομηχανικής και της νανοφωτονικής ωρίμαζαν και οι ερευνητές άρχισαν να αναζητούν συνέργειες μεταξύ αυτών των δύο τομέων. Μία από τις κύριες εφαρμογές του πεδίου είναι για τα προϊόντα Lab-on-a-chip και τα βιοφωτονικά προϊόντα. Η οπτορευστομηχανική και η συναφής έρευνα οδήγησε στη δημιουργία πολλών νέων προϊόντων και νεοφυών εταιρειών. Η Varioptic ειδικεύεται στην ανάπτυξη φακών που βασίζονται στην ηλεκτροδιαβροχή για πολυάριθμες εφαρμογές. Η Optofluidics, Inc. ιδρύθηκε το 2011 από το Πανεπιστήμιο Cornell με σκοπό την ανάπτυξη εργαλείων για τη μοριακή παγίδευση και τη διάγνωση ασθενειών με βάση την τεχνολογία φωτονικών αντηχείων. Η Liquilume από το UC Santa Cruz ειδικεύεται στη μοριακή διάγνωση με βάση τους κυματοδηγούς βέλους. Το 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εγκαινίασε ένα νέο πλαίσιο COST που ασχολείται αποκλειστικά με την οπτορευστική τεχνολογία και την εφαρμογή της.
Άντριου Κοέν

Ο Άντριου Κοέν (γεννηθείς 13 Μαΐου 1981 στην Καλκάρα της Μάλτας, είναι ένας μαλτέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Α’ κατηγορία της Μάλτας με την Χιμπέρνιανς ΦΚ από το 1999. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού.

 Ο Κοέν ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Χιμπέρνιανς ΦΚ. Την περίοδο 1999-2000 μεταφέρθηκε στην πρώτη ομάδα της Χιμπέρνιανς ΦΚ. Την πρώτη σεζόν έκανε εφτά εμφανίσεις και σκόραρε ένα γκολ. 2 πρωταθλήματα Μάλτας (2001-02, 2008-09) 2 κύπελλα Μάλτας (2006, 2007) 1 ασπίδα Μάλτας (2007) 2 φορές παίχτης της χρονιάς στη Μάλτα (2004-05, 2005,-06) Andrew Cohen at ΜάλταFootball.com National Football Teams Andrew Cohen profile στο playerhistory.com
Χαμρούν Σπάρτανς ΦΚ

Η Χάμρουν Σπάρτανς ΦΚ (μαλτέζικα: Ħamrun Spartans FC) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Χαμρούν, Μάλτα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1997. Έχει αναδειχθεί 7 φορές πρωταθλήτρια Μάλτας, 6 φορές κυπελλούχος ενώ έχει κατακτήσει και 5 φορές το Σούπερ Καπ.

 Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι (επίπεδο 1): Πρωταθλήτρια (9): 1913-14, 1917-18, 1946-47, 1982-83, 1986-87, 1987-88, 1990-91, 2020/21, 2022/23Τάτσα Μαλτία (κύπελλο): Κυπελλούχος (6): 1982-83, 1983-84, 1986-87, 1987-88, 1988-89, 1991-92Σούπερ Καπ Μαλτία: Νικήτρια (5): 1987, 1988, 1989, 1991, 1992 Προφίλ στην ιστοσελίδα της Μαλτέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αρχειοθετήθηκε 2015-09-18 στο Wayback Machine. Προφίλ ομάδας στο soccerway.com Προφίλ ομάδας στο uefa.com Επίσημος ιστότοπος Χαμρούν Σπάρτανς ΦΚ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Χαλκοπρατεία

Με το όνομα Χαλκοπρατεία (τα), ονομαζόταν στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σπουδαία κεντρική συνοικία, όπου ήταν εγκατεστημένα όλα σχεδόν τα χαλκουργεία της πόλης στα οποία δούλευαν οι χαλκοπράτες (χαλκουργοί) από τους οποίους και προήλθε το όνομα της συνοικίας. Πρόκειται για την περιοχή, όπου σήμερα βρίσκεται το Zeynep Sultan Camii.

 Σύμφωνα με τον Ψευδοκωδινό στην περιοχή δραστηριοποιούνταν αρχικά εβραίοι χαλκουργοί, οι οποίοι απομακρύνθηκαν κατά διαταγή του Θεοδοσίου Β΄, προκειμένου να ανεγερθεί η βασιλική της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων. Τα ίδια τα Χαλκοπρατεία πάντως ήταν μια μεγάλη στοά την οποία φέρεται να είχε ανεγείρει ο Μέγας Κωνσταντίνος κατά τους χρόνους της βασιλείας του. Βρίσκονταν πολύ κοντά στον σημερινό ναό της Αγίας Σοφίας, που χτίστηκε αργότερα, απέναντι από τη δυτική είσοδό του και σε απόσταση περίπου διακοσίων μέτρων. Τα Χαλκοπρατεία ήταν ιδιαίτερα γνωστά σε όλη την Αυτοκρατορία για τα περίφημα χάλκινα δημιουργήματα των εργαστηρίων τους. Μνημείο ιδιαίτερης φήμης στην περιοχή ήταν ο Ναός της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων, που λειτουργούσε ως προσκυνηματικό παρεκκλήσιο της Αγίας Σοφίας και στον οποίο φυλασσόταν μέσα σε λειψανοθήκη η Τιμία Ζώνη και η Εσθήτα της Παναγίας.Στα Χαλκοπρατεία εκτός από τη φημισμένη βασιλική της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων βρίσκονταν επίσης: Η βασιλική της δημόσιας Βιβλιοθήκης της Κωνσταντινούπολης Ναός του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου Ιδιωτική Σχολή Συναγωγή (τουλάχιστον κατά την Πρωτοβυζαντινή Εποχή) Το 394 λέγεται πως στη συνοικία των Χαλκοπρατείων ξέσπασαν ταραχές εξαιτίας του γεγονότος ότι ο έπαρχος Ονωράτος είχε δώσει άδεια για την ανέγερση συναγωγής στην περιοχή. Ο ενοχλημένος όχλος εναντιώθηκε προς τον "ειδωλολάτρη" έπαρχο και έκαψε τη συναγωγή. Ο Θεοδόσιος Α΄, ο οποίος τότε βρισκόταν στη Δύση, αποφάσισε να τιμωρήσει με αυστηρότητα τους ταραξίες (τελικά όμως ανακάλεσε) και να απαγορεύσει τη λειτουργία συναγωγών στην πρωτεύουσα. Το 532, μετά την καταστροφή από πυρκαγιά κατά τη Στάση του Νίκα της πρώτης Αγίας Σοφίας, ο ναός της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων θα λειτουργήσει ως Πατριαρχικός για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το 536 στον ναό της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων διεξάγεται σύνοδος προεδρεύοντος του Ιουστινιανού Α΄, προκειμένου να καταδικαστεί ο Πατριάρχης Άνθιμος Α΄ για τις μονοφυσιτικές του αντιλήψεις.
Μαργαρίτα της Γαλλίας (1523-1574)

H Μαργαρίτα των Βαλουά ή Μαργαρίτα της Γαλλίας (Marguerite de France, 5 Ιουνίου 1523 - 15 Σεπτεμβρίου 1574) ήταν η μικρότερη κόρη και το μικρότερο παιδί του Φραγκίσουν Α΄ της Γαλλίας και της Κλαυδίας της Γαλλίας. Έγινε ιδίω δικαιώματι δούκισσα του Μπερρύ. Η Μαργαρίτα της Γαλλίας ήταν στενά συνδεδεμένη με την αγαπημένη της θεία Μαργαρίτα της Ναβάρρας που μεγάλωσε στην οικία της στην κοιλάδα του Λίγηρα, τις είχε στείλει ο πατέρας τους μαζί με την άρρωστη αδελφή της Μαγδαληνή. Στα τέλη του 1538 ο πατέρας της συμφώνησε με τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ τον γάμο της Μαργαρίτας με τον γιο του Καρόλου και τον διάδοχο του στον ισπανικό θρόνο, Φίλιππο, αλλά τελικά ο γάμος δεν προχώρησε.

 To 1559 όταν η Μαργαρίτα είχε φτάσει 36 ετών o αδελφός της Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας και ο πρώην μνηστήρας της Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας συμφώνησαν με την συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί μέσω τον αντιπροσώπων τους τον γάμο της Μαργαρίτας με τον σύμμαχο του Φιλίππου Εμμανουήλ Φιλιβέρτο, Δούκα της Σαβοΐας και Πρίγκιπα του Πεδομεντίου. Η Μαργαρίτα εκείνη την εποχή περιγράφεται σαν γεροντοκόρη αλλά με εξαιρετικά καλή γονιμότητα και ζωτικότητα. Σύμφωνα με την ίδια συνθήκη η ανιψιά της και μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄, Ελισσάβετ των Βαλουά, θα παντρευόταν με τον ίδιο τον Φίλιππο Β΄. Κατά την διάρκεια των εορτών που ακολούθησαν τον γάμο της Ελισάβετ με τον Φίλιππο ο ίδιος ο Ερρίκος Β΄ τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από λόγχη και ο θάνατος του θεωρείτο βέβαιος. Μια μέρα πριν τον θάνατο του ο βασιλιάς κατάφερε να πραγματοποιήσει και τον γάμο της αδελφής του Μαργαρίτας με τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο στις 9 Ιουλίου 1538 στην μικρή Εκκλησία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Παλάτι Τουρνέλ όπου βρισκόταν ο ετοιμοθάνατος Ερρίκος, αντί για την Παναγία των Παρισίων. Το μοναδικό παιδί που γεννήθηκε από τον γάμο ήταν ο Κάρολος Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας τον Ιανουάριο του 1562 όταν η Μαργαρίτα ήταν 38 ετών. Πέθανε το 1574 σε ηλικία 51 ετών. Τάφηκε στον Καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή στο Τορίνο. Απέκτησε ένα παιδί με τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο της Σαβοΐας: Κάρολος Εμμανουήλ (1562 - 1630), Δούκας της Σαβοΐας. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Μιχαέλα της Ισπανίας, κόρη του Φιλίππου Β΄ και της Ελισάβετ των Βαλουά. Marshall, Rosalind K. (2003). Scottish Queens, 1034-1714. Tuckwell Press. σελ. 10o. Seong-Hak Kim, Michel de L'Hôpital: The Vision of a Reformist Chancellor During the French Religious Wars, (Truman State University Press, 1997), 26. Strage, Mark (1976). Women of Power: The Life and Times of Catherine de' Medici. New York and London: Harcourt, Brace & Jovanovich. σσ. 95-96 Strage, σελ. 98
Μεθανικός βινυλεστέρας

Ο μεθανικός βινυλεστέρας είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C3H4O2, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο οι πιο αναλυτικοί (ημισυντακτικοί) τύποι: HCO2CH=CH2, HCOOCH=CH2 και HCO2Vi. Eίναι ο εστέρας που παράγεται (θεωρητικά) από την εστεροποίηση του μεθανικού οξέος (HCO2H) και της αιθενόλης (CH2=CHOH).

 Ο μεθανικός βινυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση αλκυλίωσης μεθανικού νατρίου (HCOONa) με βινυλαλογονίδιο (CH3CH2X): H C O O N a + C H 2 = C H X → H C O O C H = C H 2 + N a X {\displaystyle \mathrm {HCOONa+CH_{2}=CHX{\xrightarrow {}}HCOOCH=CH_{2}+NaX} } Η ένωση είναι διλειτουργική, συνδυάζοντας τις ιδιότητες καρβοξυλικού εστέρα και αλκενίου. Σαπωνοποίηση O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει αντίδραση σαπωνοποίησης με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σχηματίζοντας μεθανικό νάτριο (HCOONa) και (τελικά) αιθανάλη (CH3CHO): Μετεστεροποίηση O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει και μάλιστα συνήθως ποσοτικά (γιατί η παραγώμενη αιθενόλη απομακρύνεται από τη χημική ισορροπία, λόγω ταυτομερείωσης σε αιθανάλη) αντίδραση μετεστεροποίησης με αλκοόλη (ROH), σχηματίζοντας μεθανικό αλκυλεστέρα και (τελικά) αιθανάλη (CH3CHO): Αμμωνιόλυση O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει αντίδραση αμμωνιόλυσης με αμμωνία (NH3), σχηματίζοντας μεθαναμίδιο (HCONH2) και (τελικά) αιθανάλη (CH3CHO): Επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας αλδεΰδη (RCHO) και βινυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3CH2OMgX): Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄. Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.
Πριγκίπισσες της Αχαΐας

Ακολουθείι ένας κατάλογος με τις πριγκίπισσες της Αχαΐας, τις συζύγους των πριγκίπων της Αχαΐας . Το πριγκιπάτο της Αχαΐας είχε τρεις πριγκίπισσες, που ήταν μονάρχες λόγω δικού τους δικαιώματος: την Ισαβέλλα, τη Ματθίλδη και την Ιωάννα. Οι σύζυγοί τους δεν ήταν πρίγκιπες. Η Μαρία Β΄ Ζακαρία ήταν σύζυγος πρίγκιπα και αργότερα πριγκίπισσα μονάρχης.

 Κανένας Μετά το 1318 ο τίτλος του δικαιώματος της Ματθίλδης στην Αχαΐα, κόρης της Ισαβέλλας, αμφισβητήθηκε με τον Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας (αδελφό του συζύγου της Λουδοβίκου) και τον Λουδοβίκο κόμη του Κλερμόν (που αγόρασε τον τίτλο του δικαιώματος από τον Εύδη Δ΄). Της αφαιρέθηκαν οι τίτλοι και τα κληρονομικά της δικαιώματα, αφού δεν συμμορφώθηκε με το να παντρευτεί τον Ιωάννη της Γκραβίνα. Ο Φίλιππος Α΄ πρίγκιπας του Τάραντα απένειμε τον τίτλο αντί αυτής στον αδελφό του Ιωάννη της Γκραβίνα, επαναφέροντας τον τίτλο στην κληρονομιά των Καπετιδών-Ανζού (Ανδεγαυών), ενώ η Mατθίλδη προφορικά κληρονόμησε το δικαίωμά της στον εξάδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκα . Μεσοβασιλείο: Μετά το τέλος του Καρόλου Γ΄ το 1386, το πριγκιπάτο εισήλθε σε μία περίοδο (μεσοβασιλείας), όπου πέντε διεκδικητές αξίωναν τον θρόνο του. Κανένας δεν είχε αρκετά ισχυρή αξίωση για να θεωρηθεί ηγεμόνας, έως ότου ο Πέτρος του Σαιν Σουπεράν, αρχηγός της Εταιρείας των Ναββαραίων, αυτοανακηρύχθηκε πρίγκιπας το 1396 με τον ευλογία του πάπα Ουρβανού ΣΤ'΄, ο οποίος διεκδίκησε την ιδιοκτησία του πριγκιπάτου, αφού οι κληρονόμοι του Ιακώβου του Μπω είχαν χάσει τα δικαιώματά τους από την Αγία Έδρα. Η Αχαΐα ενώθηκε με το δεσποτάτο του Μοριά μετά το τέλος του Τσεντουριόνε Β΄ Τζακαρία (Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία). Πριγκίπισσες του Τάραντα Δούκισσες των Αθηνών Κατάλογος των βασιλισσών της Νάπολης Κατάλογος των συζύγων των κομήτων του Ανζού Κατάλογος βασιλισσών της Μαγιόρκα Κατάλογος Λατίνων Αυτοκρατόρων ΕΛΛΑΔΑ, ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΕΣ
Τύμβος του Δράκοντα

Ο Τύμβος του Δράκοντα (ιταλικά: Tomba dell'Orco‎, ή ιταλικά: Tomba dei Murina‎) είναι ετρουσκικός τάφος που βρίσκεται στη νεκρόπολη Monterozzi στην Ταρκυνία. Επειδή ο τάφος κατασκευάστηκε σε δύο στάδια, μερικές φορές αυτα διακρίνονται σε Τάφο Ι και ΙΙ. Πιστεύεται ότι ανήκε στην οικογένεια Murina, παρακλάδι των Ετρούσκων Spurinnae. Το θεμέλιο είναι επιγραμμένο με την ακόλουθη αινιγματική φράση: LARΘIALE HVLΧNIESI MARCESIC CALIAΘESI MVNSLE NACNVAIASI ΘAMCE LE…

 Ο τάφος ανακαλύφθηκε το 1868 από έναν αξιωματικό του γαλλικού στρατού, πιθανώς κατά την προσπάθειά του να αποσπάσει τις τοιχογραφίες του ταφικού θαλάμου από το έδαφος για να τις μεταφέρει στο Λούβρο του Παρισιού. Οι μέχρι τότε καλά διατηρημένες τοιχογραφίες λέγεται ότι καταστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό. Λίγο αργότερα, ο Louis Schulz κατέγραψε τον τάφο σε έγχρωμα σχέδια, τα οποία δημοσιεύτηκαν από τον Wolfgang Helbig το 1869. Από το 1895 πολλές τοιχογραφίες σχεδιάστηκαν λεπτομερώς ως μέρος του έργου τεκμηρίωσης της Κοπεγχάγης υπό τη διεύθυνση του Helbig, αλλά δεν δημοσιεύθηκαν. Το ταφικό συγκρότημα αποτελούνταν αρχικά από δύο ανεξάρτητους ταφικούς θαλάμους, οι οποίοι συγχωνεύθηκαν στην αρχαιότητα. Η παλαιότερη είναι η τάφος του Velchia ή Βέλια , όπου τα βήματα απότομες οδήγησε σε ένα δωμάτιο περίπου 4,5 χ 4,5 m. Στους τοίχους υπήρχαν κόγχες στις οποίες υπήρχαν αρχικά σαρκοφάγοι. Όλος ο θάλαμος ήταν κάποτε βαμμένος, αλλά δεν έχει διασωθεί πολύ από αυτό. Η εικόνα μιας γυναίκας, η οποία είναι ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα της ετρούσκικης ζωγραφικής, είναι ιδιαίτερα διάσημη. Ο τάφος χρονολογείται στο τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. Χρ. Ο τάφος του Πολύφημου είναι το άλλο τάφο συγκρότημα. Η αρχική είσοδος δεν έχει ακόμη ανασκαφεί. Ο τάφος αυτός ήταν επίσης πλήρως ζωγραφισμένος με μορφές της ελληνικής μυθολογίας . Ο Άδης και η Περσεφόνη εμφανίζονται στον πίσω τοίχο, με φίδια να αναδύονται από τις σγουρές τρίχες τους. Στον αριστερό τοίχο μπορείτε να δείτε τον Άγιαξ , τον Τειρεσία και τον Αγαμέμνονα , στον δεξιό τοίχο τον Θησέα και τον Πειρίθωο , που κάθονται σε ένα τραπέζι. Ο Tuchulcha στέκεται πίσω τους . Ο τάφος αυτός χρονολογείται από το γύρισμα του 3ου στον 2ο αιώνα π.Χ.. Ενώ οι παλαιότεροι τάφοι των Ετρούσκων απεικονίζουν τις χαρές της ζωής, οι τελευταίοι ήταν συχνά διακοσμημένοι με σκηνές από τον Κάτω Κόσμο. Αυτός ο τάφος παρέχει ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αυτού του τύπου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tomba dell’Orco (Tarquinia) στο Wikimedia Commons
Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας

Η Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας είναι μία από τις Μητροπόλεις των Επαρχιών του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, με έδρα την Σιγκαπούρη. Υπό την πνευματική της δικαιοδοσία η Μητρόπολη περιλαμβάνει τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, την Ινδία, τη Μαλαισία, το Μπρουνέϊ, το Τιμόρ, τις Μαλδίβες Νήσους, το Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, τη Σρι Λάνκα, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι η Σιγκαπούρη και Μητροπολίτης της από την ίδρυσή της, το 2011, ο Κωνσταντίνος (Τσίλης).

 Μέχρι το 2008, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είχε μόνο μια Μητρόπολη για τις χώρες της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας. Αυτή ήταν η Ορθόδοξη Μητρόπολη του Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας, με δικαιοδοσία στο Χονγκ Κονγκ, το Μακάο, την Κίνα, την Ταϊβάν, Μογγολία, Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, την Ταϊλάνδη, τη Μιανμάρ, και, επίσης, τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Μπρουνέι, το Τιμόρ, Μαλδίβες, τη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές, την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπουτάν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Στις 9 Ιανουαρίου 2008, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε να διαιρέσει τη μητρόπολη του Χονγκ Κονγκ καθώς είχε δικαιοδοσία σε μια τεράστια έκταση. Έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει τη μητρόπολη Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας, με δικαιοδοσία για τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Μπρουνέι, το Τιμόρ, Μαλδίβες, τη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές, την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπουτάν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Στις 3 Νοεμβρίου 2011, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη Κωνσταντίνο Τσίλη ως πρώτο Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας. Στις 21 Νοεμβρίου 2011 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον χειροτόνησε Επίσκοπο και Μητροπολίτη, με την ενθρόνισή του να γίνεται στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015, η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την Ιερά Μητρόπολη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας με το «Βραβείο εις μνήμην Φωτεινής Κουνάδη-Κατσαρέλη», αναγνωρίζοντας με αυτό τον τρόπο το «υποδειγματικό ιεραποστολικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό και εκπαιδευτικό έργο που επιτελείται με πραγματική αυτοθυσία, κάτω από αντίξοες συνθήκες» στη Νοτιοανατολική Ασία. Η Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης αποτελείται από 38 Ορθόδοξες Κοινότητες, στις οποίες υπηρετούν 22 κληρικοί. Επίσης, λειτουργούν 2 ορφανοτροφεία και 4 οικοτροφεία (φιλοξενούνται περίπου στα 250 παιδιά), 5 νηπιαγωγεία, 10 δημοτικά σχολεία, 2 γυμνάσια, 1 θεολογικό σεμινάριο, 1 πολυτεχνική ακαδημία με τμήματα πληροφορικής και διοικήσεως επιχειρήσεων, 8 ιατρεία και 1 νοσοκομείο. Kiminas, Demetrius (2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. Επίσημη Ιστοσελίδα της Ανατολικής Ορθόδοξης Μητρόπολης Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας Αρχειοθετήθηκε 2021-01-23 στο Wayback Machine. Επίσημη Ιστοσελίδα της Ανατολικής Ορθόδοξης Μητρόπολης Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας
Money in the Bank

Το Money in the Bank (ελλ.: λεφτά στην τράπεζα) είναι ένα ετήσιο Pay Per View που διοργανώνεται από την εταιρεία επαγγελματικής πάλης WWE (είναι και είδος αγώνα πάλης). Ο μήνας που γίνεται συνήθως είναι ο Ιούλιος και υπάρχει από το 2010. Το είδος του αγώνα γινόταν από το 2005 ως το 2010 στην WrestleMania.

 Το όνομά του το οφείλει, στο είδος αγώνα που λέγεται Money in the Bank, το οποίο δημιουργήθηκε πρώτη φορά το 2005, όταν ο Κρις Τζέρικο σκέφτηκε το συγκεκριμένο είδος και το πρότεινε στα αφεντικά του WWE, που το έκαναν πράξη, τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, στην WrestleMania 21. Ο αγώνας αυτός, παραδοσιακά αποτελείται από έξι και περισσότερους παλαιστές, και το έπαθλο είναι μια βαλίτσα που περιέχει ένα συμβόλαιο για αγώνα τίτλου. Η βαλίτσα είναι κρεμασμένη πάνω από το ρινγκ, σε ύψος που φτάνει κάποιος μόνο με τεράστια σκάλα. Έτσι, οι παλαιστές παλεύουν και προσπαθούν να σκαρφαλώσουν και να ξεκρεμάσουν την βαλίτσα-συμβόλαιο τίτλου. Για μια φορά υπήρξε ως έπαθλο το παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2014. Η βαλίτσα περιέχει ένα συμβόλαιο, που όπως αναφέρεται παραπάνω, έχει έπαθλο έναν αγώνα τίτλου. Ο παλαιστής που την έχει στην κατοχή του, μπορεί να την εξαργυρώσει μέσα σε έναν χρόνο από τότε που την κατέκτησε, όπου θέλει και όποτε θέλει. Αν όμως, περάσει ένας χρόνος από την κατάκτησή της, γίνεται άχρηστη. Μέχρι και τον Ιανουάριο του 2010, μόνο μια βαλίτσα υπήρχε και μπορούσε να διεκδικήσει ο κάτοχός της όποιον τίτλο ήθελε. Ο συγκεκριμένος αγώνας, γινόταν στην WrestleMania. Από τον Ιούλιο του 2010 , που ξεκίνησε να υφίσταται το Pay Per View, Money in the Bank, έγιναν δύο οι βαλίτσες που ήταν υπό διεκδίκηση την συγκεκριμένη βραδιά, μια για το Raw και μια για το SmackDown. Το 2014 υπήρξε μόνο μια βαλίτσα, λόγω της ενοποίησης των παγκόσμιων τίτλων. Ο μοναδικός παλαιστής που έχει χάσει την βαλίτσα του είναι ο Μίστερ Κένεντι. Την έβαλε υπό διεκδίκηση εναντίον του Ετζ, ο οποίος κέρδισε και έτσι την κατέκτησε. Ο Σι Εμ Πανκ και ο Τζον Σίνα είναι οι μόνοι που έχουν κερδίσει δύο φορές τέτοιον αγώνα, ενώ ο Πανκ μαζί με τον Ετζ, είναι οι μόνοι που έχουν πάρει δύο φορές βαλίτσα στην κατοχή τους. Ο Τζον Σίνα είναι ο μόνος που έχει χάσει τον τίτλο του δύο φορές, από κάτοχο της βαλίτσας Money in the Bank. Μαζί με τον Ντάμιεν Σάντοου είναι οι μόνοι που "εξαργύρωσαν" το συμβόλαιο και έχασαν στον αγώνα τίτλου.
Αικατερίνη του Ποντιέμπραντυ

Η Αικατερίνη, ουγγρ.: Catherine of Poděbrady (11 Νοεμβρίου 1449 - 8 Μαρτίου 1464, ) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν η δεύτερη σύζυγος του Mατθία Κορβίνου Ουνυάδη, βασιλιά της Ουγγαρίας.

 Η Αικατερίνη και η δίδυμη αδελφή της Σιδωνία γεννήθηκαν στο Ποντιέμπραντυ, ως κόρες του Γεωργίου βασιλιά της Βοημίας και την πρώτης του συζύγου Kουνιγούνδης του Στέρνμπερκ· η Κουνιγούνδη απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας. Ο Γεώργιος ξανανυμφεύτηκε: η δεύτερη σύζυγός του, η Ιωάννα του Ροζμιτά, γέννησε τον Γεώργιο περισσότερα παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της Λουντμίλας. Ο Mατθίας Κορβίνος είχε χάσει τη σύζυγό του Eλισάβετ του Σέλιε σε νεαρή ηλικία. Την 1η Μαΐου 1461 παντρεύτηκε την Αικατερίνη στην Εκκλησία Ματθίας στη Βούδα. Τότε ο Mατθίας ήταν 18 ετών, ενώ η νύφη ήταν 13. Οι γαμήλιες διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει το 1458, όταν η Αικατερίνη ήταν 9 ετών. Λίγο μετά τον γάμο η Αικατερίνη εγκατέλειψε τους γονείς της και πήγε να ζήσει στην Ουγγαρία με τον νέο της σύζυγο. Ο Γιάνους Παννόνιους δίδαξε στην Αικατερίνη Λατινικά. Η βασίλισσα απεβίωσε στον τοκετό σε ηλικία 15 ετών. Το παιδί της απεβίωσε επίσης. Το συμβάν έκανε τον Mατθία να χάσει την ελπίδα να αποκτήσει έναν νόμιμο κληρονόμο. Τελικά εκείνος νυμφεύτηκε τη Bεατρίκη της Νάπολης (του Οίκου των Τραστάμαρα), αλλά αυτός ο γάμος απέτυχε επίσης να δημιουργήσει διάδοχο. Ο μόνος απόγονος του Mατθία ήταν ο νόθος Ιωάννης Κορβίνος, από την ερωμένη του Bαρβάρα Έντελποκ. Παντρεύτηκε το 1461 τον Ματθία Κορβίνο Ουνυάδη, βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε: ένα θνησιγενές τέκνο.
Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας

Ο Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας είναι ο εθνικός ύμνος στην Αντιγκέα, που αποτελεί ομοσπονδιακό υποκείμενο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι στίχοι είναι του Ισχάκ Μασμπάς και η μουσική του Ουμάρ Τχαμπιζίμοφ (1919–1998). Το άσμα εγκρίθηκε ως εθνικός ύμνος με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Αντιγκέας στις 25 Μαρτίου του 1992. Επρόκειτο για μια από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε η νεοσύστατη δημοκρατία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

 Γη της Αντιγκέας – αγαπημένη καρδιά της χώρας, Η ψυχή μας – ας ζει, – ας υπάρχει πάντα ομόνοια στην ενωμένη οικογένεια των εθνών.Ρεφρέν: Πήγαινε στο (δρόμο του) καλού, προχώρα πιο μακριά, Δημοκρατία – (είσαι) το χαρούμενό μας σπίτι. Άπλωσε τις φτερούγες σου διάπλατα, Δημοκρατία – το μεγαλεπήβολο όνειρό μας. Πολλαπλασίασε τη δόξα των ανθρώπων σου.Ένα από τα καλύτερη μέρη στον κόσμο Το διάλεξαν οι πρόγονοί μας για εμάς, Η δύναμή τους, το θάρρος τους Εδώ και αιώνες μεταφέρονται από τον ένα στον άλλο.ΡεφρένΌλα τα φορτία σου είναι πίσω, Και ο ήλιος είναι πάνω από εσένα. Εσύ – κομμάτι της δοξασμένης Ρωσίας, Που είσαι στην καρδιά της είσαι ελεύθερη.ΡεφρένΕνώ ζούμε – αιώνια Η Γη θα είναι στην καρδιά μας. Επίσης αιώνια θα είνα για μας Ο ήλιος και ο ουρανός μαζί της πατρίδας μας.Ρεφρέν Prosper and live, Adygea, my dear beloved country. Our friendly people warmed thee by harmonious amity.Chorus: O sunny krai, O Republic, our rich soil. Let us soar high, 𝄆 O Republic, steadfast through toil, ’tis where all our dreams fly. 𝄇Chosen by our forebears a wonderful place for us. Courage and wisdom and power Given by sires of Kavkaz.ChorusWith a soul honoured and free, that goeth along with Russia. Thy sun is floating above thee, storms of hardships left behind.ChorusThy native sky and thy cornfields stay forever in our hearts. They shall be stored divinely within our deeds and destiny.Chorus
Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας

Το Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας (AFC – OFC Challenge Cup) ήταν μια διηπειρωτική ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη δύο φορές, το 2001 και το 2003. Ουσιαστικά η καθεμία ήταν ένας μονός τελικός, στον οποίο το 2001 αγωνίστηκαν η νικήτρια του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας 2000 με τη νικήτρια χώρα του Ασιατικού Κυπέλλου 2000 και το 2003 η Κυπελλούχος Εθνών Ωκεανίας 2002 με τη νικήτρια χώρα του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ασιατικών Αγώνων 2002. Νικήτριες αναδείχθηκαν η Ιαπωνία και το Ιράν αντίστοιχα.

 Το 2000 η Αφρικανική Συνομοσπονδία πήρε απόφαση να διακόψει την υποστήριξή της στο Αφρο-Ασιατικό Κύπελλο Εθνών ποδοσφαίρου που διεξαγόταν από το 1985, επειδή οι Ασιάτες υποστήριξαν την υποψηφιότητα της Γερμανίας αντί για τη Νότια Αφρική για την ανάληψη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006. Σε απάντηση η Ασιατική Συνομοσπονδία ήρθε σε συμφωνία με την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας και ξεκίνησαν το διετές Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας. Διεξήχθησαν δύο διοργανώσεις, το 2001 και το 2003, που ουσιαστικά ήταν ένας μονός τελικός που έγινε στην έδρα της ασιατικής εκπροσώπου. Και τις δύο φορές νικήτριες αναδείχθηκαν οι ασιατικές χώρες. Στη συνέχεια ξεκίνησαν προσπάθειες να ξεκινήσει ξανά το αφροασιατικό κύπελλο, ενώ η Αυστραλία εντάχθηκε στην Ασιατική ομοσπονδία, οπότε η συνέχιση του Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας δεν είχε νόημα και διακόπηκε. Συμμετοχές: Ιαπωνία , νικήτρια του Ασιατικού Κυπέλλου 2000. Αυστραλία, νικήτρια του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας 2000. Χρονικό: Με την Αυστραλία αγωνίστηκε και ο Έλληνας ομογενής Κον Μπουτσιάνης. Τελικός: Φουκουρόι Σιζουόκα, 15/8/2001: Ιαπωνία - Αυστραλία: 3-0 Συμμετοχές: Ιράν , νικήτρια του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ασιατικών Αγώνων 2002. Νέα Ζηλανδία , νικήτρια του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας 2002 Χρονικό: Αρχικά σχεδιάστηκε ως διπλός τελικός σε Ώκλαντ (28 Μαρτίου) και Τεχεράνη (4 Απριλίου 2003). Το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράκ άλλαξε το σχεδιασμό και διεξήχθη μονός τελικός. Με τη Νέα Ζηλανδία αγωνίστηκε και ο Έλληνας ομογενής Λίο Μπέρτος. Τελικός: Τεχεράνη, 12/10/2003: Ιράν - Νέα Ζηλανδία : 3-0 Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής Μουντιαλίτο 1980 Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA Αφρο-Ασιατικό Κύπελλο Εθνών ποδοσφαίρου AFC-OFC Challenge/RSSSF
Ελιόν ντε Βιλνέβ

Ο Ελιόν ντε Βιλνέβ (γαλλικά: Hélion de Villeneuve, περί το 1270 – 1346) ήταν Γαλλικής καταγωγής και έγινε Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη (1319 - 1346).

 Ήταν αδελφός της Αγίας Ροζελίν. Απεβίωσε στο νησί της Ρόδου. Ο θυρεός του οικοσήμου του περιγράφεται ως εξής: επί ερυθρού πεδίου έξι πλάγιες χρυσές λόγχες διασταυρούμενες σε πλέγμα, σε ημίσεα ασπίδων. Υπάρχει ένας θρύλος για τον Ελιόν, που περιλαμβάνει έναν δράκο και έναν νεαρό ιππότη.
Ζοζέ Μαρία Νέβες

Ο Ζοζέ Μαρία Νέβες (José Maria Pereira Neves, 1960-) είναι πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο, Πρόεδρος του Πράσινου Ακρωτηρίου από τις 9 Νοεμβρίου 2021. Διατέλεσε και αρχηγός κυβερνήσεως από το 2001 ως το 2016. Είναι μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAICV). Είναι υπέρ της ένταξης της χώρας του στην Ε.Ε..

 Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1960. Μέρος της ανώτερης εκπαίδευσής του πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα Ζετούλιο Βάργκας, στη Βραζιλία. Τον Οκτώβριο του 2021, ο Χοσέ Μαρία Νέβες κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στον πρώτο γύρο της 17ης Οκτωβρίου, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν σε επίσημη ιστοσελίδα. κέρδισε το 51,5% των ψήφων, μια απόλυτη πλειοψηφία απαραίτητη για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο, σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα που αφορούν το 97% των εκλογικών κέντρων. Έγινε πρωθυπουργός την 1η Φεβρουαρίου του 2001. Το 2005 επισκέφθηκε 8 πρωτεύουσες πολιτειών της Βραζιλίας και στις 22 Αυγούστου τον προσφώνησε ο Πρόεδρος της Βραζιλίας, Λούλα ντα Σίλβα. Ο Νέβες αναγνώρισε τα καταστροφικά αποτελέσματα της δουλείας και της αποικιοκρατίας στην Αφρική. Ωστόσο, έχει δηλώσει ότι πρωταρχικά οι Αφρικανοί ηγέτες είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα της ηπείρου σήμερα και ότι "θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αναπτύξουν με σαφήνεια μια στρατηγική για το μέλλον της Αφρικής, που θα επωφελείται από όλες τις ανθρώπινες δυνατότητες και από τους φυσικούς πόρους."Στις 27 Ιουνίου του 2008 ανακοινώθηκε ο σχηματισμός νέας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον ίδιο. Επρόκειτο για την πρώτη κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας με τις γυναίκες-υπουργούς να έχουν 8 επί συνόλου 15 υπουργείων. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2011, το κυβερνών κόμμα του Νέβες κέρδισε σχεδόν 51% και 37 επί συνόλου 72 εδρών. Η αντιπολίτευση παραδέχτηκε την ήττα της στις εκλογές, καθώς πέτυχε ποσοστό γύρω στο 42% των ψήφων και 33 έδρες.Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2016, αποχώρησε από την πρωθυπουργία έπειτα από 15 χρόνια και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα. Έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2021, ορκίστηκε πρόεδρος στις 9 Νοεμβρίου 2021. Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2006-02-13 στο Wayback Machine., Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, 9 Οκτωβρίου 2003.
Άγιος Βουκόλος

Ο Άγιος Βουκόλος υπήρξε κατά την παράδοση είτε ο πρώτος επίσκοπος της Σμύρνης, είτε ένας εκ των πρώτων. Σε κάθε περίπτωση, έζησε στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ.. Αναφέρεται ότι χειροτονήθηκε από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη και ότι προτού πεθάνει όρισε ως διάδοχό του τον ιερομάρτυρα Πολύκαρπο, που έμελλε να γίνει ο πολιούχος της Σμύρνης. Ο Βουκόλος ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Φεβρουαρίου.

 Στη Σμύρνη οικοδομήθηκε Ναός του Αγίου Βουκόλου, του «Άη-Βούκλα» όπως αποκαλούνταν από τους Σμυρναίους, το 1866, ο οποίος είχε γυάλινο τρούλο. Ο Ναός γλίτωσε από την φωτιά της Καταστροφής του 1922 διότι περιβαλλόταν από πυκνοδομημένο κλοιό κατοικιών. Χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη αρχικά, αργότερα ως αίθουσα συναυλιών, ως αρχαιολογικό μουσείο και χώρος αποθήκευσης αρχαιοτήτων. Το 2011 αποκαταστάθηκε και στο εσωτερικό του ναού αποκαλύφθηκαν αγιογραφίες. Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 8, σ. 774 Ο Ναός του Αγίου Βουκόλου στη Σμύρνη «Ο άη-Βούκλας» - Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών
Λόφος Αχαΐας

Ο Λόφος είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Διακοπτού, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Διακοπτού. Μετονομάστηκε σε Λόφος από Βρόστενα στις 20/09/1955.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Από το 2008 κ.εξ. διεξάγεται στο χωριό κάθε καλοκαίρι η λεγόμενη «Γιορτή Προβατίνας», γλέντι με ποτό, χορό και φαγητό στο οποίο προσφέρεται δωρεάν ψητή προβατίνα σε όλους. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λόφου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Διακοπτού Αχαΐας (1912-1997). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Διακοπτού (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Βρόστενα - Λόφος. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018.
Τόσκα

Η Τόσκα (Γαλλικά:La Tosca) είναι δράμα σε πέντε πράξεις του Βικτοριέν Σαρντού, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 24 Νοεμβρίου 1887 στο θέατρο δίπλα στην Porte Saint-Martin στο Παρίσι, από την Σάρα Μπερνάρ.

 Όταν ξεκίνησε τη συγγραφή του έργου ο Σαρντού βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του και αυτό σήμαινε ότι είχε και ορκισμένους εχθρούς, που έκαναν τα πάντα για να τον εκθέσουν στα μάτια του κοινού. Πριν ακόμη ανέβει το έργο ο Σαρντού κατηγορήθηκε για λογοκλοπή, με αβάσιμους ισχυρισμούς. Οι αντίπαλοι του προσπάθησαν στη συνέχεια να μποϊκοτάρουν την πρώτη παράσταση με οργανωμένα γιουχαΐσματα. Αλλά και αυτό απέτυχε αφού η μεγάλη πλειοψηφία του κοινού, με βροντερό χειροκρότημα, κατέπνιξε τα γιουχαΐσματα. Την επόμενη μέρα ορισμένοι κριτικοί, εχθρικοί προς τον Σαρντού, συνέτριψαν το δράμα στις κριτικές τους, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την επιτυχία του έργου στη Γαλλία και διεθνώς. Ο Σαρντού έγραψε δυο ρομαντικά μελοδράματα, τα δυο σημαντικότερα ήταν η Φαιδώρα (1882) και η Τόσκα, και τα δυο γράφτηκαν για τη Σάρα Μπερνάρ, τέλεια ερμηνεύτρια στους ρόλους αυτούς. Το έργο διαδραματίζεται στη Ρώμη του δέκατου ένατου αιώνα την εποχή της μάχης του Μαρένγκο. Ο συγγραφέας προσφέρει μια λεπτομερή περιγραφή του ιστορικού υπόβαθρου, χωρίς να παραμελεί καμία λεπτομέρεια μέσα από τους διαλόγους των χαρακτήρων. Τα έργα του Σαρντού γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους, αλλά δεν έχουν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου. Μόνο η Τόσκα δοξάστηκε, από τη στιγμή που έγινε όπερα από τον Τζάκομο Πουτσίνι. Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται τον Ιούνιο του 1800. Ο ζωγράφος Μάριο Καβαραντόσσι, εραστής της διάσημης αοιδού Τόσκα, με την κατηγορία ότι παρείχε άσυλο σε κάποιον δραπέτη, κατά διαταγή του Διευθυντή της Αστυνομίας Σκάρπια, συλλαμβάνεται και ρίχνεται στη φυλακή μέχρι την εις θάνατο καταδίκη του. Την παραμονή της εκτέλεσης η Τόσκα εκλιπαρεί τον διοικητή της Αστυνομίας να του χαρίσει τη ζωή. Εκείνος την διαβεβαιώνει πως τα όπλα των ανδρών του εκτελεστικού θα γεμίζονταν απλώς με πυρίτιδα αντί σφαιρών, με την προϋπόθεση να του δοθεί. Εκείνη υποκρίνεται ότι δέχεται την πρόταση και μόλις εξασφαλίζει την έγγραφη άδεια εξόδου που θα εξασφάλιζε και τη φυγή της με τον Μάριο φονεύει με ένα εγχειρίδιο τον Σκάρπια. Τελικά όμως ο Μάριο κατά την εκτέλεση πέφτει νεκρός από τα αληθινά πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος και η Τόσκα έξαλλη και απελπισμένη πέφτει στον Τίβερη. Η Τόσκα υπήρξε μια μεγάλη θεατρική επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Με βάση το δράμα του Σαρντού οι Τζακόζα και Ίλικα έγραψαν το λιμπρέτο και ο Τζάκομο Πουτσίνι συνέθεσε την μουσική της όπερας Τόσκα, σε τρεις πράξεις, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Κοστάντσι της Ρώμης στις 14 Ιανουαρίου του 1900. Πολύ αργότερα ως εξαιρετική ερμηνεύτρια του πρωταγωνιστικού ρόλου αναδείχθηκε η Ελληνίδα Μαρία Κάλλας. Il 1800 fra storia vera e storia reinventata da Victorien Sardou, Περιγραφή της έκθεσης αφιερωμένης στην Τόσκα,Tosca 1800 1900 2000 TOSCA, ταινία του 1942
Ακέραια περιοχή

Στην άλγεβρα ακέραια περιοχή είναι κάθε μεταθετικός δακτύλιος με μοναδιαίο στοιχείο 1 ≠ 0 (δηλαδή με μοναδιαίο στοιχείο διαφορετικό του μηδενικού) ο οποίος δεν έχει μηδενοδιαιρέτες. Η ιδιότητα 1 ≠ 0 απαιτείται έτσι ώστε ο μηδενικός δακτύλιος {0} να μην συμπεριλαμβάνεται στις ακέραιες περιοχές. Η έννοια της ακέραιας περιοχής αποτελεί γενίκευση των ακεραίων και προσφέρει ένα φυσικό περιβάλλον για ανάπτυξη της έννοιας της διαιρετότητας.

 Η έννοια της ακέραιας περιοχής μπορεί να οριστεί με διάφορους τρόπους. Ο πιο συνηθισμένος γίνεται μέσω της έννοιας του μηδενοδιαιρέτη. Συγκεκριμένα, ένας δακτύλιος ( R , + , ∘ ) {\displaystyle (R,+,\circ )} ονομάζεται ακέραια περιοχή αν είναι μεταθετικός, έχει μοναδιαίο στοιχείο διαφορετικό του μηδενικού και δεν έχει μηδενοδιαιρέτες (δηλαδή για όλα τα στοιχεία x, y του δακτυλίου, αν xy = 0 τότε είτε x = 0 ή y = 0). Ισοδύναμοι ορισμοί είναι οι εξής: ακέραια περιοχή είναι κάθε μεταθετικός δακτύλιος με μοναδιαίο στοιχείο, τέτοιος ώστε το μηδενικό ιδεώδες {0} να είναι πρώτο ιδεώδες. ακέραια περιοχή είναι κάθε μεταθετικός δακτύλιος με μοναδιαίο στοιχείο, που είναι υποδακτύλιος κάποιου σώματος. ακέραια περιοχή είναι κάθε μεταθετικός δακτύλιος με μοναδιαίο στοιχείο τέτοιος ώστε για κάθε μη μηδενικό στοιχείο r του δακτυλίου, η απεικόνιση που στέλνει κάθε στοιχείο x του δακτυλίου στο γινόμενο xr να είναι ένα προς ένα. Το Z 4 {\displaystyle \mathbb {Z} _{4}} δεν είναι ακέραια περιοχή γιατί έχει μηδενοδιαιρέτες. Για παράδειγμα το [ 2 ] ∈ Z 4 {\displaystyle [2]\in \mathbb {Z} _{4}} είναι ένας μηδενοδιαιρέτης καθώς [ 2 ] [ 2 ] = [ 4 ] = 0 Z 4 {\displaystyle [2][2]=[4]=0_{\mathbb {Z} _{4}}} όμως [ 2 ] ≠ 0 Z 4 {\displaystyle [2]\neq 0_{\mathbb {Z} _{4}}} .Ο μηδενικός δακτύλιος δεν είναι ακέραια περιοχή. Αυτό συμβαίνει επειδή η συνθήκη 1 ≠ 0 στον ορισμό της ακέραιας περιοχής είναι ισοδύναμη με το ότι ο R είναι ο μη μηδενικός δακτύλιος. Πράγματι έστω ότι ισχύει 1 = 0, οπότε έχουμε ότι x = x ∘ 1 R = x ∘ 0 R = 0 R {\displaystyle x=x\circ 1_{R}=x\circ 0_{R}=0_{R}} και αυτό για κάθε x ∈ R {\displaystyle x\in R} , οπότε ο R είναι ο μηδενικός δακτύλιος.Κάθε σώμα είναι ακέραια περιοχή. Ειδικότερα στους πεπερασμένους δακτυλίους η έννοια της ακέραιας περιοχής και του σώματος ταυτίζονται.Ο δακτύλιος Z[x] των πολυωνύμων μιας μεταβλητής με συντελεστές ακεραίους είναι ακέραια περιοχή.Ο δακτύλιος M n ( C ) {\displaystyle M_{n}(\mathbb {C} )} των n × n {\displaystyle n\times n} πινάκων με συντελεστές από το σώμα C {\displaystyle \mathbb {C} } δεν είναι ακέραια περιοχή επειδή δεν είναι μεταθετικός.Οι δακτύλιοι Z , Q , R {\displaystyle \mathbb {Z} ,\mathbb {Q} ,\mathbb {R} } είναι ακέραιες περιοχές.
Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ

Ο Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ (αραβικά: محمد الفايد‎), (27 Ιανουαρίου 1929 - 30 Αυγούστου 2023) ήταν Αιγύπτιος επιχειρηματίας του οποίου η κατοικία και τα κύρια επιχειρηματικά συμφέροντα ήταν στο Ηνωμένο Βασίλειο από τα μέσα της δεκαετίας του 1960.

 Ο Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ γεννήθηκε στην περιοχή Roshdy της Αλεξάνδρειας, στο Βασίλειο της Αιγύπτου, ο μεγαλύτερος γιος ενός Αιγύπτιου δασκάλου δημοτικού σχολείου από το Ασιούτ. Το έτος γέννησής του έχει αμφισβητηθεί. Ο ιστότοπός του, alfayed.com, ισχυρίστηκε ότι γεννήθηκε το 1933, αλλά το Υπουργείο Εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου βρήκε το έτος γέννησής του το 1929. Στην ιστοσελίδα, το έτος γέννησης άλλαξε από «1933» σε «1929» το 2011. Τα αδέρφια του, Αλί και Σαλάχ, ήταν συνεργάτες του. Ο Φαγιέντ, παντρεμένος από το 1954 έως το 1956 με τη Σαμίρα Κασόγκι, εργαζόταν με τον αδελφό της συζύγου του, έμπορο όπλων και επιχειρηματία αππο τη Σαουδική Αραβία, Αντνάν Κασόγκι, θείο του δολοφονημένου αντιφρονούντος δημοσιογράφου Τζαμάλ Χασόγκτζι . Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα "Al-Fayed" αντί για "Fayed". Τα αδέρφια του Αλί και Σαλάχ ακολούθησαν το παράδειγμά τους όταν ανέλαβαν τον Οίκο των Φρέιζερ τη δεκαετία του 1980, αν και αργότερα και οι δύο επανήλθαν στο να αποκαλούν απλώς τους εαυτούς τους «Φαγιέντ». Μερικοί έχουν υποθέσει ότι η προσθήκη του "Al-" από τον Fayed στο όνομά του υπονοούσε αριστοκρατική προέλευση, όπως "de" στα γαλλικά ή "von" στα γερμανικά, αν και το "Al-" δεν έχει την ίδια κοινωνική χροιά στα αραβικά. Αυτή η υπόθεση οδήγησε το περιοδικό Private Eye να τον βαφτίσει "Foney Pharaoh". Έγινε διάσημος παγκοσμίως για τη διαχείριση του πολυκαταστήματος Harrods στο Λονδίνο από το 1985, και στη συνέχεια πούλησε για 1,5 δισεκατομμύρια λίρες στην Qatar Investment Authority τον Μάιο του 2010. Ήταν επίσης ιδιοκτήτης του διάσημου Hôtel Ritz στο Παρίσι και της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Φούλαμ ΦΚ , η οποία πουλήθηκε στη συνέχεια τον Ιούλιο του 2013 στον Πακιστανό Shahid Khan . Από τον Νοέμβριο του 2022, ήταν ο 1.512ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο σύμφωνα με το περιοδικό Forbes με περιουσία 1,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο γιος του Ντόντι (από την πρώτη του σύζυγο, Σαμίρα Κασόγκι) πέθανε στις 31 Αυγούστου 1997 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Παρίσι μαζί με τη σύντροφό του Νταϊάνα Σπένσερ, Πριγκίπισσα της Ουαλίας . Σε σχέση με αυτό το γεγονός, ο Αλ Φαγιέντ ισχυρίζονταν πάντα ότι ήταν πεπεισμένος για την εμπλοκή, που δεν αποδείχθηκε ποτέ, των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και του πρίγκιπα Φίλιππου, συζύγου της βασίλισσας Ελισάβετ Β' . Από το 1985 ήταν παντρεμένος με τη Φινλανδή πρώην μοντέλο Heini Wathén, η οποία του απέκτησε τέσσερα παιδιά. Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στο Λονδίνο, μια ημέρα πρίν την 26η επέτειο θανάτου του γιου του, Ντόντι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mohamed Al-Fayed στο Wikimedia Commons
Μόιρα Ορφέι

Η Μόιρα Ορφέι (Moira Orfei ; γεννημένη ως Miranda Orfei ; 21 Δεκεμβρίου1931 - 15 Νοεμβρίου 2015) ήταν Ιταλίδα ερμηνεύτρια του τσίρκου, ηθοποιός και τηλεοπτική προσωπικότητα Ρομά καταγωγής. Θεωρείται η βασίλισσα του ιταλικού τσίρκου, ένα καλλιτεχνικό της όνομα ήταν το Μόιρα των Ελεφάντων. Οι θαυμαστές των καλτ ταινιών την γνωρίζουν από τις πολλές βιβλικές και μυθολογικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε.

 Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που της ανήκε η εταιρεία τσίρκου Circus Orfei, η Μόιρα έγινε το σύμβολο του τσίρκου στην Ιταλία και απέκτησε διεθνή φήμη. Το ίδιο το Circus Moira Orfei ιδρύθηκε το 1960. Φωτογραφήθηκε σε αρκετές σκηνές ως αναβάτης, καλλιτέχνης τραπεζιού, ακροβάτης και εκπαιδευτής ελεφάντων και περιστεριών. Η υπερβολικά φανταχτερή εικόνα της αντικατοπτρίζει την εκκεντρική και πληθωρική προσωπικότητά της. Ο Dino de Laurentiis ήταν αυτός που της πρότεινε να αλλάξει το όνομα από Μιράντα σε Μόιρα. Από τότε, το πρόσωπό της έγινε ένα ομοίωμα αμετάβλητων χαρακτηριστικών : βαρύ μακιγιάζ και μάτια καλυμμένα με eyeliner, έντονο κραγιόν, τονισμένη ελιά πάνω από τα χείλη, μαλλιά δεμένα σε τουρμπάνι. Οι διαφημιστικές πινακίδες ήταν γεμάτες με αυτή την εικόνα σε κάθε πόλη που σταματούσε το τσίρκο. Επιπλέον έγινε ηθοποιός του κινηματογράφου, παίζοντας σε περισσότερες από σαράντα ταινίες, από κωμωδίες μέχρι μυθολογικές και βιβλικές ταινίες (ανάμεσα σε αυτές ήταν πολλές ιταλικές αστυνομικές ταινίες). Οι γονείς της ήταν ο Ρικάρντο Ορφέι, ο οποίος ήταν κλόουν, και η Βιολέτα Αράτα. Παντρεύτηκε τον Walter Nones το 1961 και απέκτησαν δυο παιδιά, τον Στέφανο Ορφέι και την Λάρα Ορφέι. Στις 4 Αυγούστου 2006, η Μόιρα Ορφέι έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά την διάρκεια μιας παράστασης στην Gioiosa Ionica. Η καλλιτέχνης βρισκόταν ακόμα υπό ιατρική φροντίδα όταν πέθανε εννιά χρόνια αργότερα από φυσικά αίτια στις 15 Νοεμβρίου 2015 στην Μπρέσια της Ιταλίας. Επίσημος ιστότοπος Moira Orfei στην IMDb
Φάρα Κουτσονίκα

Οι Κουτσονικαίοι ήταν ένα από τα 3 αρχηγά γένη του Σουλίου. Ο επικεφαλής της φάρας κατά την πτώση του Σουλίου ήταν ο Νικόλαος Κουτσονίκας (ο γερο Κουτσονίκας) που ήταν ο μόνος εκ των τριών ηγετών που κράτησε τη φάρα του στο Σούλι αγωνιζόμενοι στην Κιάφα μέχρι το τέλος. Η φάρα Κουτσονίκα ήταν αυτή που έδωσε το Ζάλογγο συγκλονίζοντας τον κόσμο και αποτέλεσε φάρο της ελληνικής επανάστασης του 1821. Η μάχη των Κουτσονικαίων συνεχίστηκε στη Μάχη του Σέλτσου, στη μονή Σέλτσου (1804) όπου σκοτώθηκε ο γέρο Κουτσονίκας και ξεκληρίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της φάρας.

 Τα λίγα παιδιά και οι γυναίκες της φάρας που έμειναν περιπλανήθηκαν βιώνοντας μεγάλη φτώχεια και στερήσεις μέχρι την έναρξη του 1821. Οι Σουλιώτες χτύπησαν πρώτοι τους Τούρκους στις 6.12.1820 (παραπλανώντας και τον Αλήπασα σύμφωνα με τις οδηγίες του Αλέξανδρου Υψηλάντη και των Φιλικών για να κερδίσουν χρόνο οι επαναστάτες στον Μωριά). Οι λίγοι Κουτσονικαίοι που γλίτωσαν και συμμετείχαν στην επανάσταση αφού είχαν εν τω μεταξύ μεγαλώσει ήταν: Μάρκος Κουτσονίκας Αθανάσιος Κουτσονίκας Ιωάννης Κουτσονίκας Χρήστος Κουτσονίκας Γιώργος Κουτσονίκας ο Καραΐσκος Λάμπρος Κουτσονίκας Έλαβαν μέρος από την έναρξη του Αγώνα και πολεμούσαν αδιάκοπα μέχρι την Ανεξαρτησία. Οι σημαντικότερες συμμετοχές τους ήταν: στις εκστρατείες των Σουλιωτών (επικεφαλής Μάρκος Μπότσαρης) στο Μεσολόγγι (επικεφαλής Νότης Μπότσαρης) στο Δίστομο (επικεφαλής Γεώργιος Καραϊσκάκης) στην Κορωνησία (επικεφαλής Αθανάσιος Κουτσονίκας)Μετά την απελευθέρωση εγκαστάθηκαν στο Αγρίνιο αρνούμενοι εγκατάσταση στην Αθήνα για να είναι κοντά στο Σούλι.... το απελευθέρωσαν το επόμενο αιώνα πολεμώντας και οι Κουτσονικαίοι στους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1834 οι Κουτσονικαίοι βρίσκονται στο Αγρίνιο (Βραχώρι) όπου σε κατάσταση του Επάρχου Ζαβού με ημερομηνία 12 Μαΐου 1834 καταγράφονται 5 οικογένειες Κουτσονικαίων με 26 μέλη συνολικά.