IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουλιέλμος της Αυστρίας

Ο Γουλιέλμος ο Φιλόφρων, γερμ. Wilhelm der Freundliche (π. 1370 - 15 Ιουλίου 1406) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Έσω Αυστρίας, δηλ. Στυρίας, Καρινθίας και Καρνιόλης (1386-1406).

 Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Έσω Αυστρίας και της Βιρίντις Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. Ο Λεοπόλδος Γ΄ κυβερνούσε από κοινού με τον αδελφό του Αλβέρτο Γ΄ από το 1365, όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός τους Ροδόλφος Δ΄, που κατείχε την Αυστρία μόνος του. Το 1379 στο Νόιμπουργκ συμφώνησαν να μοιράσουν τις κτήσεις: ο μεγαλύτερος έλαβε την Πέραν Αυστρία (Κανονική Αυστρία) και ο Λεοπόλδος Γ΄ την Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη). Για να επεκτείνει την κυριαρχία του ο Λεοπόλδος Γ΄, θέλησε να νυμφεύσει τους γιους του με συζύγους που θα κληρονομούσαν περιοχές. Ο Λουδοβίκος Α΄ Καπετιδών-Ανζού ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Πολωνίας και θα μοίραζε τις κτήσεις του στις δύο κόρες του Μαρία και Χέντβιχ, μόνα επιζόντα τέκνα του. Ο 14ετής Γουλιέλμος αρραβωνιάστηκε την Χέντβιχ, αλλά όταν απεβίωσε ο πατέρας της το 1382 οι Πολωνοί ζήτησαν βασίλισσα τη Χέντβιχ και τη διάλυση του αρραβώνα της, πράγμα που έγινε. Το 1386 ο πατέρας του σκοτώθηκε στη μάχη του Ζέμπαχ, προσπαθώντας να επεκτείνει την επικράτειά του στην Ελβετία. Την εξουσία ανέλαβε ο 18ετής Γουλιέλμος με τη βοήθεια του θείου του Αλβέρτου Γ΄, ο οποίος απεβίωσε το 1395 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος Δ΄. Τότε ξέσπασε αντιδικία μεταξύ του τελευταίου και του εξαδέλφου του Γουλιέλμου. Τελικά συμφώνησαν να κρατήσουν τη διαίρεση των πατέρων τους: ο Αλβέρτος Δ΄ έλαβε την Πέραν Αυστρία (Κανονική Αυστρία) και ο Γουλιέλμος την Έσω Αυστρία και το Τυρόλο. Ο Γουλιέλμος εγκαταστάθηκε στο Γκρατς. Το 1401 νυμφεύτηκε την Ιωάννα Β΄ των Καπετιδών-Ανζού, μέλλουσα κληρονόμο της Νάπολης. Το 1404 ο εξάδελφός του Αλβέρτος Δ΄ απεβίωσε και άφησε γιο τον 7ετή Αλβέρτο Ε΄. Τότε ο Γουλιέλμος ανέλαβε, ως κηδεμόνας, τη διακυβέρνηση της Πέραν Αυστρίας και προσπάθησε να την κρατήσει δική του, αλλά απεβίωσε το 1406 στη Βιέννη. Τάφηκε στον εκεί ναό του Αγ. Στεφάνου, στην κρύπτη των δουκών. Επειδή ήταν άτεκνος, τον κληρονόμησαν τα αδέλφια του: ο Λεοπόλδος Δ΄, ως κηδεμόνας, τη διακυβέρνηση της Πέραν Αυστρίας, ο Ερνέστος την Έσω Αυστρία και ο μικρός Φρειδερίκος Δ΄ το Τυρόλο. Το 1414 απεβίωσε ο Λαδίσλαος Α΄ της Νάπολης και τον διαδέχθηκε η αδελφή του Ιωάννα Β΄ ως βασίλισσα.
Γερουσία του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας

Η Γερουσία του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας (τσεχικά: Senát Parlamentu České republiky) είναι ο άνω θάλαμος του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας. Η έδρα της Γερουσίας είναι το Παλάτι Βάλενσταϊν, εντός της Πράγας.

 Η Γερουσία έχει 81 μέλη, που εκλέγονται για εξαετή θητεία, μέσω ενός εκλογικού πλειοψηφικού συστήματος, το οποίο αντιπροσωπεύει τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Ένας υποψήφιος για τη Γερουσία δεν απαιτείται να είναι μέλος κάποιου πολιτικού κόμματος (σε αντίθεση με την κάτω βουλή).Η Γερουσία έχει ένα πρόεδρο και τέσσερις αντιπροέδρους. Τα μέλη της συμμετέχουν σε ειδικές και μη επιτροπές.Η καγκελαρία της γερουσίας έχει δημιουργηθεί για να παρέχει επαγγελματικές, οργανωτικές και τεχνικές υπηρεσίες. Η γερουσία καταλαμβάνει διάφορα ιστορικά μέγαρα στο κέντρο της Πράγας, εντός του προαστίου Μάλα Στράνα. Το 2005 ο προϋπολογισμός του ήταν 561,2 τσεχικές κορώνες. Η γερουσία μπορεί να καθυστερήσει έναν προτεινόμενο νόμο που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Τσεχικής Δημοκρατίας, αν και το βέτο του μπορεί να αγνοηθεί όταν στη Βουλή υπάρχει απόλυτη πλειοψηφία (δηλαδή τουλάχιστον 101 από τα 200 μέλη) σε μια επαναλαμβανόμενη ψηφοφορία. Η γερουσία, εντούτοις, δεν μπορεί να αγνοηθεί όταν ψηφίζει συνταγματικούς νόμους και διεθνείς συνθήκες.Επιπλέον, η γερουσία αποφασίζει σχετικά με το διορισμό των δικαστών στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Τσεχικής Δημοκρατίας, έχοντας το δικαίωμα να εμποδίσει υποψηφίους, και μπορεί να προτείνει νέους νόμους. Ωστόσο, η γερουσία δεν μπορεί να ψηφίσει τον προϋπολογισμό της χώρας και να προβεί σε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης, σε αντίθεση με τη Βουλή των Αντιπροσώπων.Ο πρόεδρος της γερουσίας είναι ο δεύτερος ισχυρότερος αξιωματούχος στην Τσεχία, για εθιμοτυπικούς κυρίως λόγους, μετά από τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Στην πράξη, όμως, η εξουσία του είναι ελάχιστη. Η γερουσία ιδρύθηκε με το συνταγματικό νόμο του τσεχικού εθνικού συμβουλίου (ČNR), στις 16 Δεκεμβρίου 1992. Ο κύριος λόγος για τη δημιουργία της ήταν η ανάγκη να εξευρεθεί ένα μέρος για τα μέλη της ομοσπονδιακής συνέλευσης, που απολύθηκαν κατά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας. Άλλοι λόγοι που δόθηκαν ήταν ο προσδιορισμός της θέσης της γερουσίας ως ένα ασφαλές όργανο επιδιόρθωσης νόμων της κάτω αίθουσας και ως εργαλείο εξισορρόπησης της εξουσίας, ενάντια στην κυριαρχία ενός μονοκομματικού κράτους.Λόγω της αντιπολίτευσης από τη Δημοκρατική Συμμαχία Πολιτών και από τους πολιτικούς που φοβόντουσαν την αραίωση της κρατικής εξουσίας, η γερουσία δεν συστάθηκε τα πρώτα χρόνια μετά την ανεξαρτησία. Οι πρώτες εκλογές για τη γερουσία πραγματοποιήθηκαν το 1996, με τη συμμετοχή των ψηφοφόρων να φτάνει περίπου στο 35%.
Ριάλ Υεμένης

Το ριάλ (rial) ή riyal είναι το νόμισμα της Υεμένης. Για τεχνικούς λόγους διαιρείται σε 100 φιλς (fils), παρότι τα κέρματα σε αξίες φιλς δεν παράγονται πλέον από την εποχή της ενοποίησης της Υεμένης. Αποκλειστικά την αρμοδιότητα για την έκδοση του ριάλ έχει η Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης.

 Μετά την ένωση της Αραβικής Δημοκρατίας της Υεμένης (Βόρεια) και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Υεμένης (Νότια) το 1990 παρέμειναν ως νόμιμα για τις συναλλαγές το Ριάλ Βόρειας Υεμένης και το Δηνάριο της Νότιας Υεμένης για μεταβατική περίοδο, με 1 δηνάριο να ανταλλάσσεται με 26 ριάλ. Στις 11 Ιουνίου του 1996 το δηνάριο αποσύρθηκε από την κυκλοφορία ενώ ήδη από το 1993 άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα κέρματα για τη Δημοκρατία της Υεμένης. Η αξία του ριάλ επί του αμερικανικού δολαρίου έχει πέσει σημαντικά σε σύγκριση με τα 12,01 ριάλ προς 1 δολάριο που ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Όταν ενώθηκε η Υεμένη, κυκλοφόρησαν κέρματα στη Βόρεια Υεμένη σε αξίες του 1 και των 5, 10, 25 και των 50 φιλς και επίσης του 1 ριάλ. Ωστόσο, όλα τα κέρματα σε αξίες φιλς αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία. Το 1993 εισήχθησαν νέα κέρματα από την Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης σε αξίες του 1 και των 5 ριάλ. Ακολούθησαν τα 10 ριάλ το 1995 και τα κέρματα των 20 ριάλ το 2004. Την περίοδο της ένωσης, κυκλοφορούσαν από την Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης χαρτονομίσματα σε αξίες του 1 και επίσης των 5, 10, 20, 50 και των 100 ριάλ. Το 1993 τα τραπεζογραμμάτια του 1 και των 5 ριάλ αντικαταστάθηκαν από κέρματα. Το ίδιο έγινε και με τα χαρτονομίσματα των 10 ριάλ το 1995. Τραπεζογραμμάτια των 200 ριάλ εισήχθησαν το 1996 και ακολουθήθηκαν από τα 500 ριάλ το 1997 και τα 1000 ριάλ το 1998. Τα 20 ριάλ αντικαταστάθηκαν από κέρματα το 2004. Μετατροπή σε άλλα νομίσματα
Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες

Το Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες (ισπανικά: Supercopa Libertadores, πορτογαλικά: Supercopa Libertadores), γνωστό επίσης και ως «Σουπερκόπα Ζοάο Χαβελάνζε» (Supercopa João Havelange), ήταν μια βραχύβια ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη από το 1988 ως το 1997. Σε αυτή συμμετείχαν μόνο οι κάτοχοι του Κόπα Λιμπερταδόρες καθώς και η Βάσκο Ντα Γκάμα, που είχε κατακτήσει το 1948 το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ν. Αμερικής, μια δοκιμαστική διοργάνωση χωρίς συνέχεια. Κάθε Αύγουστο η κάτοχος του Σουπερκόπα αντιμετώπιζε σε διπλό τελικό τη νικήτρια του Λιμπερταδόρες για την κατάκτηση του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα. Το 1998 το Σουπερκόπα αντικαταστάθηκε από το Κόπα Μερκοσούρ και το Κόπα Μερκονόρτε.

 Αργεντινή (7): Αρχεντίνος Τζούνιορς, Βέλες Σάρσφιλντ, Εστουντιάντες, Μπόκα Τζούνιορς, Ιντεπεντιέντε, Ρασίνγκ, Ρίβερ Πλέιτ Βραζιλία (6): Βάσκο Ντα Γκάμα, Γκρέμιο, Κρουζέιρο, Σάντος, Σάο Πάολο, Φλαμένγκο Ουρουγουάη (2): Νασιονάλ, Πενιαρόλ Κολομβία (1): Ατλέτικο Νασιονάλ Παραγουάη (1): Ολίμπια Ασουνσιόν Χιλή (1): Κόλο-Κόλο Τους δέκα τίτλους κατέκτησαν οκτώ διαφορετικές ομάδες. Πιο επιτυχημένες υπήρξαν, με δύο κύπελλα η καθεμία, η Κρουζέιρο (με δύο ακόμα παρουσίες σε τελικούς) και η Ιντεπεντιέντε (με μία ακόμα παρουσία σε τελικό). Από ένα κύπελλο κατέκτησαν οι: Βέλες Σάρσφιλντ, Μπόκα Τζούνιορς, Ολίμπια Ασουνσιόν, Ρασίνγκ, Ρίβερ Πλέιτ και Σάο Πάολο. Τους δέκα τίτλους μοιράστηκαν: έξι φορές ομάδες της Αργεντινής, 3 φορές από τη Βραζιλία και μία φορά ομάδα από την Παραγουάη.
Ακραιφία

Η Ακραιφία ή Ακραίφνιο ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στην ίδια περίπου θέση με την σύγχρονη πόλη. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο και τον Στράβωνα με το όνομα Ακραιφία. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο Ακραίφνιο υπήρχε στην εποχή του αξιοθέατος ναός του Διονύσου, με λατρευτικό άγαλμα καθώς και ο σημαντικός Ναός του Πτώου Απόλλωνα. Η πόλη ανήκε στην επικράτεια της Θήβας και σε αυτή κατέφυγαν πολλοί Θηβαίοι μετά την καταστροφή της πόλης τους από τον Μέγα Αλέξανδρο το 335 π.Χ. Ερείπια των τειχών της αρχαίας πόλης βρίσκονται στο ύψωμα πάνω από το σύγχρονο χωριό.

 Η Ακρόπολη της αρχαίας Ακραιφνίας βρίσκεται νότια του σημερινού χωριού στο λόφο Σκοπιά. Σώζεται τμήμα της οχύρωσης του 4ος αιώνας π.Χ. καθώς και πύργος πεντάγωνης κάτοψης με πύλη. Αρχαίο δομικό υλικό και επιγραφές βρίσκονται εντοιχισμένα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Δεν έχει ανασκαφεί πλην μικρής έρευνας του Y. Garlan που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Bulletin de Correspondance Hellenique του 1974. Το Ιερό του Απόλλωνα Πτώου βρίσκεται ανατολικά του Ακραιφνίου στο όρος Πελαγία. Αποτελείτο από ναό (αρχαϊκών και κατόπιν ελληνιστικών χρόνων) γύρω από τον οποίο ήταν στημένοι αναθηματικοί κούροι και τρίποδες. Σε χαμηλότερα επίπεδα υπήρχαν στοές, ξενώνας, μεγάλη δεξαμενή και πηγή χρησμών. Ανασκάφηκε σε διαφορετικές περιόδους από το 1885 (Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή). Ιστορία της αρχαίας πόλης
Αιθυλοθειικό οξύ

Το αιθυλοθειικό οξύ είναι οργανική χημική ένωση που έχει συντακτικό τύπο CH3CH2OSO2OH. Εκτός από οργανικό οξύ καθεαυτό, από τη μία είναι ο αιθυλικός εστέρας του θειικού οξέος, ενώ από την άλλη είναι ο όξινος θειικός εστέρας της αιθανόλης. Χρησιμοποιήθηκε πολύ κατά το παρελθόν στη συνθετική παραγωγή αιθανόλης από το αιθυλένιο.

 Αυτή η ένωση μελετήθηκε ταυτοχρόνως με τον αιθέρα περί το έτος 1730 από τον Γερμανό αλχημιστή Άουγκουστ Ζήγκμουντ Φρομπένιους και αργότερα από τους Γάλλους χημικούς ντε Φουρκρουά (1797) και Γκαι-Λυσάκ (1815). Ο Ελβετός επιστήμονας Νικολά-Τεοντόρ ντε Σωσύρ τη μελέτησε επίσης το 1807. Το 1827 οι Φελίξ-Πολυντόρ Μπουλέ και Ζαν-Μπατίστ Ντυμά σημείωσαν τον ρόλο του αιθυλοθειικού οξέος στην παραγωγή του αιθέρα από θειικό οξυ και αιθανόλη. Περαιτέρω έρευνες από τον Γερμανό χημικό Άιλχαρτ Μίτσερλιχ και τον Σουηδό Γιενς Γιάκομπ Μπερζέλιους υπέδειξαν ότι το θειικό οξύ δρούσε ως καταλύτης και αυτό οδήγησε τελικώς στην ανακάλυψη του αιθυλοθειικού οξέος («σουλφοβινικού οξέος») ως ενδιάμεσης ενώσεως στη διαδικασία. Η γένεση της ηλεκτροχημείας από τους Αλεσάντρο Βόλτα και Χάμφρι Ντέιβι τον 19ο αιώνα επιβεβαίωσε τη δημιουργία αιθέρα και νερού από την αντίδραση υποστοιχειομετρικών ποσοτήτων θειικού οξέος και αιθανόλης, και τη δημιουργία σουλφοβινικού οξέος ως ενδιάμεσης ενώσεως. Το λήμμα «αιθυλοθειικόν οξύ» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 713
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2000-01

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2000-01 ήταν η 16η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Σουρουκλής Τρούλλων για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2000-01 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2001-02. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2000-01 ΜΕΑΠ Πέρα Χωρίου Νήσου Εληά Λυθροδόντα Ε.Ν. ΘΟΪ Λακατάμιας ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς11Λόγω της ενοποίησης του Ευαγόρα Πάφου (συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία) με τον ΑΠΟΠ Πάφου (συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία), με τη δημιουργία της ΑΕΠ Πάφου (που πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία), δημιουργήθηκε μια κενή θέση για το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01, η οποία αναπληρώθηκε μέσω αγώνων μπαράζ. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η Αναγέννηση Γερμασόγειας, η οποία είχε τερματίσει στη 13η θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00 και κανονικά θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2000-01. Έτσι, δημιουργήθηκε μια κενή θέση στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας, η οποία αναπληρώθηκε μέσω αγώνων μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα της Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς, η οποία είχε τερματίσει στη 4η θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Ως εκ τούτου προβιβάστηκαν 4 ομάδες από τη Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: ΑΕΚ Κυθρέας Ορφέας Λευκωσίας ΠΑΟΚ Καλού ΧωριούΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1999-00 Αχυρώνας Λιοπετρίου Ελληνισμός Ακακίου Δόξα ΠαλαιομετόχουΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα Αναγέννηση Λυθροδόντα Αναγέννηση Προσφύγων Λεμεσού ΑΣΠΙΣ Πύλας Σουρουκλής Τρούλλων Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2000/01 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 29. 9 Απριλίου 2001. Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Άμπι Μαν

Ο Άμπι Μαν (Abby Mann, 1 Δεκεμβρίου 1927 – 25 Μαρτίου 2008) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος και παραγωγός. Η σημαντικότερη ίσως ταινία στην οποία έγραψε το σενάριο είναι "Η Δίκη της Νυρεμβέργης". Βραβεύτηκε με Όσκαρ το 1961. Δημιούργησε επίσης τον αστυνομικό επιθεωρητή Κότζακ, γνωστό από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Για το τελευταίο έργο τιμήθηκε και με Βραβείο ΕΜΜΥ.

 Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1927 στη Φιλαδέλφεια. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Αβραάμ Γκούντμαν (Abraham Goodman) και μεγάλωσε στο Ανατολικό Πίτσμπουργκ, στην Πενσιλβάνια. Τα γνωστότερα έργα του έγιναν κοινωνικές και δραματικές σειρές ή ταινίες. Το σενάριο που τον έκανε περισσότερο διάσημο είναι εκείνο για την ταινία "Η Δίκη της Νυρεμβέργης", που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1959, ως τηλεοπτική σειρά. Η διασκευή για τη μεγάλη οθόνη σκηνοθετήθηκε το 1961 από τον Στάνλεϊ Κράμερ και ο Μαν βραβεύτηκε με Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου. Κατά την ομιλία του στην απονομή, είπε: "A writer worth his salt at all has an obligation not only to entertain but to comment on the world in which he lives." Δηλαδή: "Ένας συγγραφέας που αξίζει το μισθό του έχει την υποχρέωση όχι μόνο να ψυχαγωγεί αλλά να σχολιάζει τον κόσμο στον οποίο ζει. Και όχι μόνο να σχολιάζει αλλά να βρει την ευκαιρία να αλλάξει τον κόσμο".Το 2001 ο Μαν διασκεύασε το έργο και το παρουσίασε στο Μπρόντγουεϊ, με το Μαξιμίλιαν Σελλ, σε διαφορετικό ρόλο από εκείνον που είχε στην κινηματογραφική ταινία του 1961. Στο χώρο της τηλεόρασης, η πιο αξιοσημείωτη ίσως παρουσία του Μαν ήταν η δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς Κότζακ, με πρωταγωνιστή τον Τέλι Σαβάλας. Ο Μαν ήταν διευθυντής παραγωγής, αλλά σε πολλά από τα επεισόδια έγραψε το σενάριο. Έγραψε επίσης το σενάριο για τα έργα The Marcus-Nelson Murders, The Atlanta Child Murders, Teamster Boss: The Jackie Presser Story και Indictment: The McMartin Trial, . Επίσης έγραψε το σενάριο της ταινίας War and Love. Απεβίωσε στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια στις 25 Μαρτίου του 2008, σε ηλικία 80 ετών, έπειτα από καρδιακή προσβολή. Ο θάνατός του συνέβη μία μόλις μέρα μετά το θάνατο του Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, ενός από τους πρωταγωνιστές στην ταινία Η δίκη της Νυρεμβέργης. Την ημέρα του θανάτου του Μαν η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του προγράμματος του BBC Radio 4 Σαρλότ Γκριν προκάλεσε συζητήσεις με τα χαχανητά της ενώ ανακοίνωνε στο ραδιόφωνο την είδηση του θανάτου του σεναριογράφου. Τα ακατάσχετα γέλια της Γκριν οφείλονταν στο γεγονός ότι η προηγούμενη είδηση που εκφώνησε η ίδια περιείχε ένα ηχητικό απόσπασμα με την πρώτη γνωστή ηχογράφηση τραγουδιού του 1860. Κάποιος της είχε ψιθυρίσει στο αυτί ότι ο ήχος έμοιαζε "σαν μια μέλισσα που βούιζε μέσα σε ένα μπουκάλι" . Οι συντελεστές της εκπομπής ζήτησαν συγνώμη από την οικογένεια του Μαν. Άμπι Μαν στην IMDb 1961 - Κατάλογος βραβευθέντων με Όσκαρ Σελίδα μνήμης για τον Abby Mann στο FindaGrave
Μαχαλάς

Ο μαχαλάς (αραβικά: محلة‎, μπενγκάλι: মহল্লা, χίντι: मोहल्ला, περσικά: محله‎, ούρντου: محله‎, αζερικά: Məhəllə, τουρκικά: Mahalle, αλβανικά: mëhalla, βουλγαρικά: Махала, ρωσικά: Махалля) είναι συνοικία ή γειτονιά και συναντάται σε μέρη του αραβικού κόσμου, των Βαλκανίων, της Δυτικής και Νότιας Ασίας και των περιοχών με τις οποίες συνορεύουν.

 Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο μαχαλάς ήταν η μικρότερη διοικητική μονάδα της οποίας επικεφαλής ήταν ο μουχτάρης. Συνήθως έπαιζε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας, καθώς μαζί με την τοπική θρησκευτική περιφέρεια και το τοπικό καφενείο (καχβεχανέ) αποτελούσαν τους κυριότερους κοινωνικούς θεσμούς. Οι μαχαλάδες διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τα εθνικά, θρησκευτικά και οικογενειακά χαρακτηριστικά, ενώ διέθεταν ως επί το πλείστον μια κεντρική πλατεία (μεϊντάνι) και μια υπαίθρια αγορά ή παζάρι (τσαρσί). Στη Ρωσία και σε μια σειρά χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο μαχαλάς αποτελεί μουσουλμανική κοινότητα με ένα τζαμί. Ο ιμάμης θεωρείται ως ο πνευματικός ηγέτης ενός μαχαλά. Ο μαχαλάς εξαρτάται άμεσα από έναν μουχτασίμπ, η περιοχή δικαιοδοσίας του οποίου ονομάζεται μουχτασιμπάτ. Jan Balster: Haben die Machallas eine Zukunft in der Einparteien-Diktatur Karimows? In: Eurasisches Magazin 07-2005 (eingesehen 27. Jan. 2007)
Πυρροτίτης

Ο πυρροτίτης (αγγλ. Pyrrhotite) είναι θειούχο ορυκτό του σιδήρου. Το όνομά του αποδόθηκε από την ελληνική λέξη "πυρρός" (=κοκκινωπός), λόγω του χρώματος που συνηθέστερα εμφανίζουν οι κρύσταλλοί του. Συνώνυμο του πυρροτίτη (αναφερόμενο κυρίως στη γερμανική βιβλιογραφία) είναι ο μαγνητοπυρίτης. Ο πυρροτίτης εμφανίζει ιδιομορφία ως προς τη συμμετρία των κρυστάλλων του: Μονοκλινή συμμετρία παρουσιάζουν οι κρύσταλλοι με μεγαλύτερη αναλογία θείου, εξαγωνική αυτοί με μεγαλύτερη αναλογία σιδήρου. Στον φυσικό πυρροτίτη συνυπάρχουν και οι δύο μορφές κρυστάλλων. Ανάλογα με τα "κενά" των ατόμων σιδήρου που εμφανίζονται στο κρυσταλλικό πλέγμα, εμφανίζει ισχυρές ή ασθενείς μαγνητικές ιδιότητες.

 Απαντά σε βασικά εκρηξιγενή πετρώματα, υπό μορφή μαγματικών διαχωρισμών. Επίσης σε πηγματίτες και υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών. Επίσης σε ορισμένα μεταμορφωμένα και ιζηματογενή πετρώματα. Η παραλλαγή του τροϊλίτης απαντάται σε μετεωρίτες και δεν εμφανίζει μαγνητικές ιδιότητες. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο μαρκασίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο πεντλανδίτης, ο μαγνητίτης, ο ανκερίτης, ο χαλαζίας, ο ασβεστίτης και ο δολομίτης. Απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Ιδιαίτερα καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι ανευρίσκονται στην περιοχή Baia Mare στη Ρουμανία, στο ορυχείο Stari Trg στη Σερβία, την Τοσκάνη και την Άνω Αδίγη στην Ιταλία, τα όρη Χαρτς στη Γερμανία, την Ελβετία, τη Γαλλία, την Αυστρία το Falun της Σουηδίας, την Αυστραλία, την Κίνα, το Μεξικό (περιοχή Santa Eulalia), την Αργεντινή, πολλές περιοχές της Ναμίμπια, τη Γκάνα τον Καναδά και τις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα απαντά στη νήσο Τήνο (παραλία Απηγανιάς), τα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζα, Πλάκα), το Στρατώνι Χαλκιδικής (Μαδέμ Λάκκος), τη Μαρώνεια στο Νομό Ροδόπης και την Ξάνθη (μολυβδοψευδαργυρούχες αποθέσεις στην περιοχή Αγίου Φιλίππου). Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2010-04-23 στο Wayback Machine. Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Απόστολοι Αχαΐας

Του Αποστόλου ή Απόστολοι είναι πεδινό χωριό της άλλοτε Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Σαγαίικων της Δημοτικής Ενότητας Μόβρης του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, με πληθυσμό 88 κατοίκους, και απέχει 32 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 10 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα.

 Βρίσκεται σε μια εύφορη πεδινή τοποθεσία στον κάμπο της δυτικής Αχαΐας και σε υψόμετρο περίπου 25 μέτρων. Συνορεύει με τα χωριά Λιμνοχώρι και Κάτω Λιμνοχώρι στα βόρεια, Γομοστό στα ανατολικά, Καραίικα στα νοτιοανατολικά, Ράχη στα νότια-νοτιοοανατολικά, Βραχναίικα Μόβρης στα νότια, Σαγαίικα στα νότια-νοτιοδυτικά, Γερουσαίικα στα νοτιοδυτικά και Σταθμός στα δυτικά. Στα νότια του χωριού διέρχεται η Εθνική Οδός Πατρών-Πύργου ενώ σε πολύ κοντινή απόσταση από το χωριό διέρχεται στα βόρειά του το παλαιό μετρικού εύρους σιδηροδρομικό δίκτυο της βόρειας και δυτικής Πελοποννήσου, που συνέδεε την Πάτρα με την Κυπαρισσία. Η ονομασία «Αποστόλου» πιστεύεται ότι προέρχεται από τον πρώτο οικιστή, αρβανίτικης καταγωγής, που ονομαζόταν έτσι. Σήμερα, ωστόσο, εκ παραφθοράς αναφέρεται με την ονομασία «Απόστολοι» και η παρεφθαρμένη αυτή ονομασία -με την οποία αλλάζει η ουσία της προέλευσης της ονομασίας του χωριού- τείνει να επικρατήσει. Μαζί με το γειτονικό Γομοστό είναι τα παλαιότερα χωριά της περιοχής. Πιστεύεται ότι η περιοχή οικίστηκε τον 15ο αιώνα από αρβανίτες, όπως και το γειτονικό Γομοστό· πρώτη φορά αναφέρεται το 1699. Το 1770, στα Ορλωφικά, κάηκε από τουρκαλβανούς. Το 1835 (ΒΔ 8/4/1835) αποτέλεσε οικισμό του νεοσύστατου τότε Δήμου Δύμης, το 1837 αποσπάστηκε μαζί με άλλους οικισμούς στον νεοσύστατο Δήμο Αραξίων, έως το 1840 που διαλύθηκε ο Δήμος Αραξίων και προσαρτήθηκε εκ νέου στον Δύμης. Του Αποστόλου το 1912 αποτέλεσε οικισμό της Κοινότητας Καραίικων και από το 1959 της Κοινότητας Σαγαίικων. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ομάδα Αρχαιολογίας του τοπίου (ΟΜ.ΑΡ.Τ.), Ιστορία Δυτικής Αχαΐας 2. Η κοινότητα Καραίικων στο χρόνο, επιμέλεια: Βασίλης Χρονόπουλος, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001. ISBN 960-86814-3-X. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Απόστολοι-Αποστόλου.
Κρατικός Αερολιμένας Αγρινίου

Ο Κρατικός Αερολιμένας Αγρινίου (συντομογραφίες: IATA: AGQ, ICAO: LGAG, ΥΠΑ: ΚΑΑΓ) είναι το αεροδρόμιο του Αγρινίου το οποίο βρίσκεται στις παρυφές της πόλης, στην περιοχή Δοκίμι. Η έκτασή του υπολογίζεται στα 512 στρέμματα και η λειτουργία του βρίσκεται υπό αναστολή.Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το πιο σύγχρονο πλην επίσης υπό αναστολή Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου, στο οποίο έδρευε η 132 Σμηναρχία Μάχης, ενώ ο νομός εξυπηρετείται και από τον Κρατικό Αερολιμένα Ακτίου.

 Είναι από τα παλαιότερα πολιτικά αεροδρόμια της χώρας αφού πρωτολειτούργησε το 1931 με πτήσεις της Ελληνικής Εταιρίας Εναερίων Συγκοινωνιών (Ε.Ε.Ε.Σ.), η οποία και ανέστειλε κάθε δραστηριότητά της με την είσοδο των Ναζιστικών στρατευμάτων στη χώρα. Κατά τη διάρκεια λειτουργίας του αεροδρομίου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ολυμπιακές Αερογραμμές εκτελούσαν πτήσεις από και προς Αθήνα και Ιωάννινα, χρησιμοποιώντας το ως ενδιάμεσο σταθμό των εκατέρωθεν διαδρομών. Το Αεροδρόμιο σταμάτησε να δέχεται επιβατικά δρομολόγια το 1977 και έχει πια εγκαταλειφθεί στην τύχη του, παρά το καθεστώς «υπό αναστολή λειτουργίας» που του αποδίδεται από την ΥΠΑ και το αίτημα που έχουν εκφράσει κατά καιρούς φορείς της περιοχής για επαναλειτουργία του. Στο χώρο του αεροδρομίου είχε προγραμματιστεί να δημιουργηθεί η Πανεπιστημιούπολη Αγρινίου και για το σκοπό αυτό έχει ήδη παραχωρηθεί ένα τμήμα της έκτασής του, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας. Με την κατάργηση του αυτόνομου Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας κατά το σχέδιο «Αθηνά», το αεροδρόμιο χρησιμοποιείται αποκλειστικά από την Αερολέσχη Αγρινίου, η οποία άλλωστε εδρεύει στον αερολιμένα και αναπτύσσει όλες τις δραστηριότητές της εκεί από το 1980. Από τον Μάιο του 2008, λειτουργεί το Εκπαιδευτικό Κέντρο ΥΠΑΜ της Αερολέσχης Αγρινίου, για υπερελαφρά αεροσκάφη μετατόπισης κέντρου βάρους (weight shift) και 3 αξόνων (3-axis). Αερολέσχη Αγρινίου Αρχειοθετήθηκε 2007-09-07 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το αεροδρόμιο από το airliners.gr Το Πολιτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου στο OurAirports Ιστοσελίδα Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας
Ελένη του Παλατινάτου-Ζίμμερν

Η Ελένη, γερμ. Helena von Pfaltz-Simmern (13 Ιουνίου 1532 - 5 Φεβρουαρίου 1579) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.

 Ήταν η έβδομη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Βεατρίκης του Μπάντεν, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Παντρεύτηκε το 1551 τον Φίλιππο Γ΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και είχε τέκνα: Φίλιππος-Λουδοβίκος Α΄ 1553-1580, κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Δωροθέα 1556-1638, παντρεύτηκε πρώτα τον Άντον του Όρτενμπουργκ και μετά τον Βόλρατ του Κλάιχεν-Κράνιχφελτ-Έρενσταϊν-Μπλάνκενχαϊμ. Μαρία 1562-1605, άγαμη. Ράινχαρτ-Γουλιέλμος 1557-1558 απεβ. 1 έτους, Ιωάννης-Φίλιππος 1559-1560 απεβ. 1 έτους. Adrian Willem Eliza Dek: De Afstammelingen van Juliana van Stolberg tot aan het jaar van de vrede van Munster, Zaltbommel, 1968. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, in: Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, ISBN 3-9801933-6-5. Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894. Reinhard Suchier: Die Grabmonumente und Särge der in Hanau bestatteten Personen aus den Häusern Hanau und Hessen, in: Programm des Königlichen Gymnasiums zu Hanau, Hanau 1879, pp. 1–56. Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, reprinted 1978.
Κιρίμπας (Νησιά)

Τα Νησιά Κιρίμπας (πορτογαλικά: Quirimbas), πρώην Νησιά Αγίου Λαζάρου, είναι αρχιπέλαγος στον Ινδικό ωκεανό το οποίο περιλαμβάνει περίπου 27 νησιά. Το κυριότερο είναι το Νησί Ίμπο, το οποίο συμπεριλαμβάνει και την πόλη Ίμπο, που είναι και η πρωτεύουσα του συμπλέγματος. Υπάρχουν πολλά ψαροχώρια.

 Τα Νησιά Κιρίμπας ανήκουν στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο στη Συνοικία Ίμπο. Το Εθνικό Πάρκο των Κιρίμπας, το οποίο καλύπτει έκταση 7.500 τ.χλμ., περιλαμβάνει τα ένδεκα νοτιότερα νησιά, τα οποία περιζώνονται από δάση. Το πάρκο δημιουργήθηκε το 2002. Τα Νησιά Κιρίμπας αποτελούνται περίπου από 27 νησιά, τα περισσότερα από τα οποία είναι ακατοίκητα. Τα κυριότερα νησιά είναι: Ίμπο Κιράμπο Κιλάλεα Κιρίμπα (νησί) Κισίβα Ματέμο Μετζούμπε Νιβάβε Ρόλας Σενκάρ ΦιόΤο Εθνικό Πάρκο των Κιρίμπας καλύπτει τα 11 νοτιότερα νησιά. Τα περισσότερα νησιά του συμπλέγματος των Κιρίμπας είναι ακατοίκητα. Σχεδόν όλα τα νησιά περιζώνονται από δάση. Τα Νησιά Κιρίμπας ονομάζονταν Νησιά του Αγίου Λαζάρου (Ilhas de Sao Lazaro). Αναπτύχθηκαν γύρω από εμπορικά φρούρια και άκμασε κάτω από τα Πορτογαλικά εμπορικά περάσματα όταν ήταν γνωστό ως Σάο Λάζαρο. Νησί Κιρίμπα The Quirimbas Archipelago - UNESCO World Heritage Centre
Κτίσματα Ιωαννίνων

Τα Κτίσματα (πρώην Αρίνιστα) είναι χωριό του δήμου Πωγωνίου στον νομό Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 244 κατοίκους.

 Παλαιότερα ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Δελβινακίου. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η συνοριακή διάβαση Κακαβιάς, στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Το χωριό κατελήφθη προσωρινά από τα ιταλικά στρατεύματα κατά τις πρώτες μέρες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ενώ επί Εμφυλίου εκκενώθηκε από τους κατοίκους του από τον Δεκέμβριο του 1947 μέχρι και το τέλος των συγκρούσεων. Χρήστος Μ. Μάτσιας, Πωγώνι- Δερόπολη. Ήθη, έθιμα, τραγούδια Αρχειοθετήθηκε 2021-01-16 στο Wayback Machine., εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα - Γιάννινα 1995. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος.
1659 Πουνκαχάργιου

Ο Πουνκαχάργιου (Punkaharju) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,773. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο δήμο της χώρας.

 Η μέση διάμετρος του Πουνκαχάργιου εκτιμάται σε 31,21 ± 2,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,165 ± 0,035. Ο Πουνκαχάργιου περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 1 λεπτό. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σαλάτα γουόλντορφ

Η σαλάτα γουόλντορφ είναι μία σαλάτα η οποία παρασκευάζεται από φρέσκο μήλο, σέλερι, και καρύδια η οποία συνοδεύεται με μαγιονέζα και σερβίρεται πάνω σε ένα φύλλο μαρουλιού. Τρώγεται ως ορεκτικό ή ως ένα ελαφρύ γεύμα.

 Η σαλάτα επινοήθηκε το 1893 στο ξενοδοχείο Γουόλντορφ-Αστόρια στην Νέα Υόρκη. Ο επινοητής της συνταγής πιστεύεται οτι ήταν ο Όσκαρ Τσίρκι ο οποίος ήταν μπάτλερ στο ξενοδοχείο. Η αρχική συνταγή δεν περιείχε καρύδια αλλά με την πάροδο των ετών έγιναν τροποποίησεις. Πολλές φορές προστίθενται και άλλα συστατικά στην συνταγή, όπως κοτόπουλο, γαλοπούλα, σταφύλια, και ξερά φρούτα (σταφίδες και χουρμάδες). Η μαγιονέζα μπορεί να αντικατασταθεί με γιαούρτι. Επίσης αντί για σέλινο μπορεί να προστεθεί κουνουπίδι.
Μητροπολίτης Ζακύνθου Διονύσιος Δ΄

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Διονύσιος Δ΄ (κατά κόσμον Δημήτριος Σιφναίος, Αθήνα 17 Δεκεμβρίου 1954) είναι Έλληνας κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και Μητροπολίτης Ζακύνθου από το 2011. Διατέλεσε, επίσης, Επίσκοπος Φωτικής.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, από όπου αποφοίτησε το 1976. Έπειτα σπούδασε στην Πατμιάδα Σχολή, στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών και στην Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ., από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1983 ως αριστούχος. εκάρη μοναχός το 1977 από τον τότε επίσκοπο Δωδώνης Χρυσόστομο στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης. Από τον ίδιο χειροτονήθηκε διάκονος το 1977, πρεσβύτερος το 1983 και έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη. Από το 1983 έως το 1984 χρημάτισε Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητρόπολης Λαγκαδά και ακολούθως της Ιεράς Μητρόπολης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού. Παράλληλα, έδρασε στους τομείς των αιρέσεων, της εξομολόγησης και της νεότητας. Στις 10 Μαΐου 2010 εξελέγη, μετά από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου Β΄, βοηθός Επίσκοπος της πάλαι ποτέ Επισκοπής Φωτικής. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου και Στροφάδων, Χρυσόστομο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Καισαριανής στις 13 Μαΐου 2010. Στις 7 Οκτωβρίου 2011, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Ζακύνθου και Στροφάδων, ως διάδοχος του πνευματικού του πατέρα Χρυσοστόμου. Στις 23 Ιουνίου 2021, έπεσε θύμα επίθεσης με καυστικό υγρό μαζί με άλλους μητροπολίτες στην Μονή Πετράκη, ενώ συμμετείχε σε συνεδρίαση συνοδικού δικαστηρίου. Ιστοσελίδα Μητρόπολης Ζακύνθου
Εβεράρδος του Φρίουλι

Ο Έμπερχαρτ, γερμ. Eberhard, λατιν. Everardus (π. 815 - 16 Δεκεμβρίου 867) από τον Οίκο των Ουνρουοχιδών ήταν δούκας του Φρίουλι. Είχε μία μεγάλη βιβλιοθήκη και παρήγγειλε έργα στα Λατινικά. Διατηρούσε αλληλογραφία με θεολόγους και εκκλησιαστικούς ηγέτες.

 Ήταν γιος του μαργράβου του Φρίουλι. Υπάρχουν οι εξής εκδοχές για το ποιος ήταν ο πατέρας του: Ο Ούνρουοχ Β΄ μάργραβος του Φρίουλι. Φίλος του Καρλομάγνου και μάρτυρας της διαθήκης του. Ίσως γιος του Ούνρουοχ Α΄ του Φρίουλι. Νυμφεύτηκε την κόρη του κόμη της Τουλούζης. Ο Βερεγγάριος ο Σοφός κόμης της Τουλούζης και μάργραβος της Σεπτιμανίας. Ο Καρλομάν Α΄ των Καρολιδών, βασιλιάς των Φράγκων, αδελφός του Καρλομάνου. Παντρεύτηκε τη Γκίζελα των Καρολιδών, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβή βασιλιά των Φράγκων & των Λομβαρδών και είχε τέκνα: Ινγκέλτρουντε 837/40-870, ίσως παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Ποππονιδών μάργραβο των Φράγκων. Ούνρουοχ Γ΄ π.840-874, μάργραβος του Φρίουλι. Βερεγγάριος Α΄ 845-924, μάργραβος του Φρίουλι, βασιλιάς των Φράγκων, διεκδικητής βασιλιάς της Λομβαρδίας. Ιουδήθ απεβ. π. 881, παντρεύτηκε πρώτα τον Αρνούλφο των Λεοπολδιδών δούκα της Βαυαρίας και μετά τον Κορράδο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων δούκα της Άνω (ie Πέραν του Γιούρα) Βουργουνδίας. Έμπερχαρτ, Άντελαρντ, Ρούντολφ, Χαϊλβίζε, Γκιζέλε, απεβ. σε νεαρή ηλικία. Sources : Chevalier. Répertoires des sources historiques au mot Eberhard. Don Boquet. Rerum gallicarum et francicarum scriptores T. VII ; Acta sanctorum VIeme volume d'Octobre. --Buzelin Gallo-Flandria I 102 ; III, 107-109 usw The Royal Ancestry Bible Royal Ancestors of 300 Colonial American Families by Michel L. Call (charts 1986 & 2022) ISBN 1-933194-22-7
Άνω Φανάρι Τροιζήνας

Το Άνω Φανάρι είναι χωριό στον δήμο Τροιζηνίας, στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Άνω Φανάρι έχει 128 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 470 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Ορθολίθι και στο πέρασμα από την πεδιάδα της Τραχείας και της Τροιζηνίας.

 Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί τάφοι των γεωμετρικών και ρωμαϊκών χρόνων. Στο φυσικά οχυρό ύψωμα βορειοανατολικά του χωριού, εκεί όπου σήμερα σώζονται τα ερείπια του φραγκικού κάστρου βρισκόταν αρχαίο οχυρό. Το μεσαιωνικό κάστρο άρχισε να κατασκευάζεται τον 13ο αιώνα. Είναι ένα από τα δύο κάστρα στην Τροιζηνία που αναφέρονται σε πηγές του 15ου αιώνα, και συγκεκριμένα αναφέρεται ότι Έλληνες άρχοντες προσέφεραν το κάστρο στους Βενετούς το 1456. Το 1467 όμως η περιοχή είχε κατακτηθεί από τους Οθωμανούς και το κάστρο είχε καταστραφεί.Το Άνω Φανάρι προσαρτήθηκε το 1845 στον δήμο Δρυόπης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1912, όταν ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και το Άνω Φανάρι προσαρτήθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας στον δήμο Τροιζήνας και το 2010, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, στον δήμο Τροιζηνίας. Η τοπική κοινότητα Άνω Φαναρίου περιλαμβάνει επίσης το χωριό Αγία Ελένη. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο. Άλλοι ναοί του χωριού είναι αφιερωμένοι στην Αγία Τριάδα και στον Άγιο Νικόλαου. Στο ύψωμα βορειοανατολικά του χωριού σώζονται τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου Άνω Φαναρίου. Το κάστρο έχει τραπεζοειδές σχήμα και έκταση έξι στρέμματα. Το κάστρο εποπτεύει τα παράλια της Τροιζηνίας και τον κόλπο της Επιδαύρου. Στο βορειοανατολικό τμήμα του κάστρου σώζεται ο ναός των Αγίων Αναργύρων. Κοντά στο χωριό, στη θέση Κοκκινόβραχος, βρίσκεται η είσοδος του λεγόμενου «φαραγγιού του Έρωτα».
Αϊσέ Χατούν (σύζυγος του Σελίμ Α΄)

Η Αϊσέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:عایشه خاتون) (Τούρκικα: Ayşe Hatun, 1476 - 1539) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Σελίμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Ayşe Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Αϊσέ γεννήθηκε το 1476 στο Χανάτο της Κριμαίας. Αρχικά, παντρεύτηκε τον Ηγεμόνα Μαχμούτ, γιο του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄. Μετά τον θάνατο του Ηγεμόνα Μαχμούτ παντρεύτηκε τον αδελφό του, τον Ηγεμόνα Σελίμ (μελλοντικό Σελίμ Α΄). Ο Σελίμ Α΄ τότε ήταν διοικητής στην Αμάσεια. Ο γάμος αυτός εξασφάλισε στον Σελίμ Α΄ έναν σύμμαχο για την μάχη που έδινε με τα αδέλφια του για τον θρόνο του πατέρα του, καθώς ο πατέρας της Αϊσέ Χατούν ήταν ένας ισχυρός άνθρωπος. Ήταν μητέρα της Μπεϊχάν Σουλτάν, της Χαφιζέ Σουλτάν και της Σαχ Σουλτάν, πιθανότατα και της Γκεβχερχάν Σουλτάν. Η Αϊσέ Χατούν πέθανε το 1539 στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Γενικές εκλογές της Μπουγκαινβίλ (2020)

Οι προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές του 2020 πραγματοποιήθηκαν στην Αυτόνομη Περιφέρεια της Μπουγκαινβίλ από τις 12 Αυγούστου έως την 1η Σεπτεμβρίου 2020. 440 υποψήφιοι διεκδικούσαν τις 40 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Μπουγκαιιβίλ, από τους οποίους οι 25 ήταν υποψήφιοι για τη θέση του Προέδρους της Αυτόνομης Περιφέρειας της Μπουγκαινβίλ. Η νέα κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του 2019, στο οποίο το 98,3% των ψηφοφόρων υποστήριξαν την ανεξαρτησία από την Παπούα Νέα Γουινέα . Αρχικά οι εκλογές ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν τον Μάιο, όμως αναβλήθηκαν δύο φορές λόγω της πανδημίας COVID-19, πρώτα έως τον Ιούνιο, και στη συνέχεια ξανά μέχρι τον Αύγουστο. Στις 21 Αυγούστου 2020, η Εκλογική Επίτροπος ανακοίνωσε ότι η ψηφοφορία είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, μία εβδομάδα νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα. Στις 24 Αυγούστου ένας αστυνομικός τέθηκε σε διαθεσιμότητα επειδή φέρεται να παρενέβη στις εκλογές. Αρκετοί άλλοι αξιωματικοί βρίσκονται υπό έρευνα.

 Οι εκλογές διεξάγονται στο πλαίσιο του συστήματος ψηφοφορίας της άμεσης εκλογής, με τους ψηφοφόρους να ταξινομούν ακριβώς τρεις υποψηφίους. 25 υποψήφιοι να διεκδικούν την προεδρία, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος Τζέιμς Τάνις, ο πρώην στρατιώτης Τόμας Ρέιβετ ο βουλευτής Φιντέλις Σεμόσο, ο δικηγόρος Πολ Νιράου, ο επιχειρηματίας Πίτερ Τσιαμαλίλι, ο επαγγελματίας υγειονομικής περίθαλψης Ρούμπι Μιρίνκα και η πρώην βουλευτής Μαγκνταλένε Τοροάνσι. Ο κάτοχος της προεδρίας Τζον Μόμις προσπάθησε να αλλάξει το σύνταγμα για να του επιτρέψει να παραμείνει για τρίτη θητεία. Μετά την καταψήφιση της τροποποίησης από το κοινοβούλιο, προσέφυγε ανεπιτυχώς κατά της απόφασης στο Ανώτατο Δικαστήριο της Παπούα Νέας Γουινέας . Η καταμέτρηση των ψήφων ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020. Μερικά αποτελέσματα κατά την έναρξη της διαδικασίας καταμέτρησης των ψήφων στις 18 Σεπτεμβρίου έδωσαν προβάδισμα στον πρώην διοικητή του επαναστατικού στρατού της Μπουγκαινβίλ, Ισμαέλ Τοροάμα, με τον πρώην βουλευτή της Παπούα Νέας Γουινέας, πάτερ Σάιμον Ντουμαρίνου στη δεύτερη θέση, ακολουθούμενο από τους Τόμας Ρέιβετ και Φιντέλις Σεμόζο. Στις 14 Σεπτεμβρίου η περίοδος καταμέτρησης παρατάθηκε έως τις 24 Σεπτεμβρίου λόγω του αριθμού των ψήφων και των υποψηφίων. Στις 23 Σεπτεμβρίου ο Ισμαέλ Τοροάμα ανακηρύχθηκε νικητής μετά την 23η καταμέτρηση, με 48.766 ψήφους Ο πάτερ Ντουμαρίνου ήρθε δεύτερος με 30.688. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Τοροάμα ορκίστηκε επίσημα στις 25 Σεπτεμβρίου. Το υπουργικό συμβούλιό του ανακοινώθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2020. Γραφείο του εκλογικού επιτρόπου
Μπισκότα Αμαρέτι

Τα μπισκότα Αμαρέτι είναι τύπος μπισκότου επανομαζόμενα σκληρά ή ξηρά, με μοναδικά συστατικά την ζάχαρη, τα αμύγδαλα βερίκοκου και το ασπράδι αυγού. Προέρχονται από την πόλη Σαρόνο και παράγονται από το εργαστήριο ζαχαροπλαστικής της εταιρείας Δ. Λατζαρόνι & ΤΣ., η οποία εξακολουθεί να κατέχει το λογότυπο "Αμαρέτο ντι Σαρόνο",αν και προέρχεται από αυτό συχνά χρησιμοποιείται γενικά για να αναφερθεί κάθε είδος σκληρού μπισκότου.

 Σύμφωνα με το μύθο που αναφέρεται από την ίδια την εταιρεία Λατζαρόνι, το 1718 ο Καρδινάλιος του Μιλάνου αποφάσισε να επισκεφθεί το Ιερό της Μπεάτα Βέρτζινε ντεΐ Μιράκολι στο Σαρόνο. Προς τιμήν της επίσκεψης του, ένα νεαρό ζευγάρι ετοίμασε ένα μείγμα με βάση τη ζάχαρη,τα αμύγδαλα βερύκοκου και το ασπράδι.Αυτό φουσκώνοντας στον φούρνο, έδωσε έναυσμα για τα στρογγυλά μπισκότα που ονομάστηκαν Αμαρέτι. Πέρα από το μύθο, ήταν η οικογένεια Λατζαρόνι, η οποία είχε μετακομίσει από το Τέλιο στο Σαρόνο στην αρχή του δέκατου Όγδοου αιώνα, για να γίνει ο σημαιοφόρος αυτής της ζαχαροπλαστικής ειδίκευσεις, αρχικά στο μικρό οικογενειακό εργαστήριο και έπειτα σε βιομηχανικό επίπεδο, χάρη στην ίδρυση του Δ. Λατζαρόνι & ΤΣ., το 1888. Τα μπισκότα είναι διάσημα για το περιτύλιγμα τους,που είναι κατασκευασμένο από ρυζόχαρτο ,το οποίο, το τυλίγουν, το τοποθετούν πάνω σε ένα πιατάκι και το καίνε με έναν αναπτήρα,περιμένοντας να φτερουγίσει σιγά-σιγά προς την κορυφή.Ορισμένοι διασκεδάζοντας το εκφράζουν μια επιθυμία η οποία θα πραγματοποιηθεί όταν το χαρτί θα αρχίσει να φτερουγίζει. Το 2010, μία κόκκινη συσκευασία Αμαρέτι Ντι Σαρόνο εμφανίζεται σε μια σκηνή στην ταινία φαντασίας ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του θανάτου - Μέρος 1
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2008

Ο Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2008 διεξήχθη στις 17 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνου μεταξύ της Πόρτσμουθ και της Κάρντιφ Σίτι. Ήταν ο 127ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1:0 υπέρ της Πόρτσμουθ η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Μαικ Ντην.

 Στην πορεία τους οι δυο ομάδες για τον τελικό απόκλεισαν τις εξής ομάδες: Τα παρακάτω γράμματα υποδηλώνουν σε ποία κατηγορία αγωνιζόταν η ομάδα που αντιμετώπιζαν οι δύο φιναλίστ του τελικού. Το εντός και εκτός υποδηλώνει αν το παιχνίδι έγινε εντός η εκτός έδρας για το φιναλίστ. (ΠΛ) = Πρέμιερ Λιγκ Ομάδα (ΤΣ) = Τσάμπιονσιπ Ομάδα (ΦΛ1) = Φούτμπολ Λιγκ Ουάν Ομάδα (ΦΛ2) = Λιγκ Του Ομάδα (ΕΕΚ) = Εκτός επαγγελματικών κατηγοριών Ομάδα Ήταν η πρώτη φορά που οι δύο ομάδες συναντήθηκαν για τον θεσμό του Κυπέλλου Αγγλίας. Πριν το παιχνίδι οι δύο ομάδες είχαν κατακτήσει από μια φορά το Κύπελλο Αγγλίαςη Πόρτσμουθ το 1939 και η Κάρντιφ Σίτι το 1927 Η FA (Αγγλική ομοσπονδία ποδοσφαίρου) ανακοίνωσε ότι, πριν αρχίσει το παιχνίδι, θα ακουστεί και ο εθνικός ύμνος της Ουαλίας, μαζί με το παραδοσιακό God Save the Queen. Αν και Κάρντιφ Σίτι θεωρείται ουαλική ομάδα και μόνο συνεργαζόμενο μέλος με την Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, αποφασίστηκε τελικά ότι αν κερδίσει τον Τελικό του Κυπέλλου θα μπορούσε να αγωνιστεί στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν 2008-09.
ΚΜ 1939 Κανάριας

Η Κλουμπ Καντέρα Μπάσε 1939 Κανάριας ΣΑΔ., επίσης γνωστή ως Ιμπεροστάρ Τενερίφε για εμπορικούς λόγους, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στο Σαν Κριστόμπαλ ντε λα Λαγούνα στην Ισπανία. Αγωνίζεται στην Λίγκα ΑΣΒ και το Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ παίζουν τους αγώνες εντός έδρας στο στάδιο Σαντιάγο Μαρτίν.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1994, αφού η παλαιότερη ομάδα ΚΜ Κανάριας, η οποία υπέφερε από τεράστια οικονομικά προβλήματα, συγχωνεύθηκε με άλλες ομάδες του νησιού για να δημιουργήσει την νέα Τενερίφη Κανάριας, η οποία αγωνίστηκε για δύο σεζόν στη Λίγκα ΕΒΑ (η οποία ήταν η δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης εκείνη την εποχή). Οι άνθρωποι που διαφωνούσαν με τη συγχώνευση δημιούργησαν τον νέο σύλλογο ΚΒ 1939 Κανάριας, ο οποίος διατηρεί τα χρώματα και το λογότυπο του συλλόγου. Το 2012, η Ιμπεροστάρ Κανάριας προβιβάστηκε στην Λίγκα ΑΣΒ αφού κέρδισε το ΛΕΒ Όρο, αλλά ο σύλλογος δεν μπορούσε να ανέβει κατηγορία καθώς δεν μπορούσε να πληρεί τις απαιτήσεις που έθετε η Ένωση Συλλόγων Καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας. Ένα μήνα αργότερα, στις 20 Ιουλίου 2012, η ΚΒ 1939 Κανάριας προβιβάστηκε επισήμως αφού η Ένωση αγόρασε την θέση της ΚΒ Λουσέντουμ Αλικάντε.Ο Αλεχάντρο Μαρτίνεθ, ο οποίος ήταν προπονητής από το 2003, παραιτήθηκε το 2015.Στις 29 Μαρτίου 2017, η Κανάριας προκρίθηκε στο Φάιναλ Φορ του Τσάμπιονς Λιγκ, 36 χρόνια μετά την πρώτη της άνοδο στην Εθνική Λίγκα. Το Φάιναλ Φορ έλαβε χώρα στην έδρα τους, και κέρδισαν το πρωτάθλημα αφού κέρδισαν την Μπάνβιτ στο τελικό. Αυτός ήταν ο πρώτος μεγάλος τίτλος στην ιστορία του συλλόγου. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2017, η Κανάριας συμμετείχε στο Διηπειρωτικό Κύπελλο 2017 ως πρωταθλητής του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Κανάριας ήταν οι νικητές για το 2017, κερδίζοντας; την Γκουάρος ντε Λάρα με σκορ 76-71.
Άνω Καστελλιανά Ηρακλείου

Τα Άνω Καστελλιανά είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κάτω Καστελλιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρκαλοχωρίου, του δήμου Μινώα Πεδιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Τα Άνω Καστελλιανά είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου, κοντά στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Κόφινα και στη νότια όχθη του ποταμού Αναποδιάρη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 44 χλμ. περίπου Ν. ΝΑ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Καστελλιανών του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Καστελλιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαλοχωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρκαλοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μινώα Πεδιάδας. Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο νότιο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στη δυτική έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.discoverminoapediadas.gr/project/%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC/ https://www.youtube.com/watch?v=AdSGF5PJ9Qc
Σέμπρωνας Χανίων

Ο Σέμπρωνας είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 38 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 620 μ. σε μικρό οροπέδιο με περίπου 80 πηγές νερού. Η οικονομία του είναι κυρίως αγροκτηνοτροφική, με κύρια προϊόντα τα κάστανα, το ελαιόλαδο, τα γαλακτομικά, το μέλι, τα μήλα και το κρασί.

 Στην περιοχή Πρασιανά, εντός αγροκτήματος, έχει ανασκαφεί κτιστός κιβωτιόσχημος τάφος της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Στο εσωτερικό του βρέθηκαν λείψανα οστών και μια πήλινη οινοχόη.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sembrona, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Gavumera Sembrino με 142 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Sembrona στην επαρχία Κισάμου. Αντίθετα, στο χρονικό του Αντόνιο Τριβάν αναφέρεται ότι υπαγόταν στην επαρχία Κυδωνίας. Πιθανόν ο οικισμός να βρισκόταν στα σύνορα των δύο επαρχιών και να άλλαζε η διοικητική υπαγωγή του.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Sembronas. Το 1881 ανήκε στον δήμο Λάκκων και σύμφωνα με την απογραφή είχε μικτό πληθυσμό, με 69 χριστιανούς και 70 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 102 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 ανήκε στον αγροτικό δήμο Νέων Ρουμάτων. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πρασέ, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Μουσούρων. Το 2011 έντάχθηκε πάλι ως κοινότητα στον νέο δήμο Πλατανιά. Δείτε επίσης: Κοινότητα Σέμπρωνα Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον άγιο Γεώργιο. Κτίστηκε το 1910. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο μονόχωρος ναός του Αγίου Ιωάννη, πιθανόν της βενετσιάνικης περιόδου. Στο εσωτερικό του ναού σώζονται τοιχογραφίες σε κακή κατάσταση. Στην κορυφή του υψώματος Αποπηγάδι βρίσκεται ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη, ο οποίος κτίστηκε το 1873. Εορτάζει στο Γενέσιο του Προδρόμου. Κοντά στο ναό αυτό βρίσκεται η πηγή Γητεμένη βρύση. Μετεωρολογικός σταθμός Σέμπρωνα Χανίων