IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πίτερ ντε Γιόντε Ι

Ο Πίτερ ντε Γιόντε Ι (φλαμανδικά: Pieter de Jode I (ή Petrus de Jode I), 1570 - 9 Αυγούστου 1634) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης της τεχνοτροπίας μπαρόκ.

 Ο Πίτερ ντε Γιόντε γεννήθηκε το 1570 στην Αμβέρσα. Έμαθε σχέδιο και χαρακτική πρώτα από τον πατέρα του, τον κατασκευαστή χαρτών Χέραρντ ντε Γιόντε και στη συνέχεια από τον Χέντρικ Χόλτσιους. Τα χαρακτικά του με τους Ιταλούς ζωγράφους αποτέλεσαν πηγή για τον Κάρελ φαν Μάντερ .Το 1590 πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη και εκεί δημιούργησε χαρακτικά των Τιτσιάνο, Τζούλιο Ρομάνο και Τζάκοπο Μπασσάνο. Επέστρεψε στην Αμβέρσα και το 1599 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Δημιούργησε χαρακτικά βασισμένα σε έργα του Μπαρτολομέους Σπράνγκερ, του Σεμπάστιαν Φρανξ, του Όττο φαν Φέιν, του Άντονι βαν Ντάικ και του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Το 1631 έκανε ένα ταξίδι στο Παρίσι. Έχει καταγραφεί ως δάσκαλος του γιου του, Πίτερ ντε Γιόντε ΙΙ, του Πίτερ ντε Μπαιγιού, του Γιόχαν Κασπάρ Ντόομς και του Νικολάες Ράικσμανς.
Ιωάννα Καρλόττα του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η Ιωάννα Καρλόττα του Άνχαλτ-Ντέσαου (Johanna Charlotte von Anhalt-Dessau, 6 Απριλίου 1682 - 31 Μαρτίου 1750) ήταν κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου.

 Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1682 στο Ντέσαου και ήταν το μικρότερο παιδί του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Ερριέττας Αικατερίνης του Νάσσαου. Στις 25 Ιανουαρίου 1699 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου-Σβετ στο Όρανιενμπαουμ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά: τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο (1700-1771), παντρεύτηκε τη Σοφία Δωροθέα της Πρωσίας. Απέκτησαν 5 παιδιά. τη Φρειδερίκη Δωροθέα Ερριέττα (1700-1701). την Ερριέττα Μαρία (1702-1782), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Γεώργιο Γουλιέλμο (1704). τον Φρειδερίκο Ερρίκο (1709-1788), παντρεύτηκε την Λεοπολδίνη Μαρία του Άνχαλτ-Ντέσαου. Απέκτησαν 2 παιδιά. τη Καρλόττα (1710-1712).Το 1729 εκλέχθηκε ηγουμένη του Αββαείου του Χέρφορντ, το οποίο βρισκόταν υπό την προστασία της Πρωσίας. Πέθανε από «αποπληξία», χωρίς να είναι άρρωστη στις 31 Μαρτίου 1750 στο Αββαείο του Χέρφορντ σε ηλικία 67 ετών. Είναι θαμμένη στην κρύπτη του παρεκκλησίου του Χέρφορντ. Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste in alphabetischer Folge, section 2, part 21, Leipzig, 1842, p. 477 ff
Κύριλλος Α΄ Ιεροσολύμων

Ο Κύριλλος Α΄ Ιεροσολύμων (313 - 386) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Ιερουσαλήμ και, σύμφωνα με την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία, Πατέρας της Εκκλησίας με σημαντικό συγγραφικό έργο. Σύμφωνα με τον Κατάλογο Πατριαρχών Ιεροσολύμων κατατάσσεται 41ος στη σειρά διαδοχής του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ύστερα από τον Μάξιμο Γ΄ και πριν από τον Ιωάννη Β΄. Ο Κύριλλος, τυπικά ήταν ομοιουσιανός έχοντας, όμως, ορθόδοξη θεολογία.

 Ο Κύριλλος γεννήθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, στην Ιερουσαλήμ. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης μεταξύ Ορθοδόξων και Αρειανών, καθώς τυπικά άνηκε στη μερίδα των Ομοιουσιανών, κράτησε ουδέτερη και μετριοπαθή στάση. Γι' αυτόν τον λόγο και έγινε αποδεκτός από τον αρειανό επίσκοπο Ακάκιο Καισαρείας, ο οποίος τον χειροτόνησε επίσκοπο Ιεροσολύμων το 348. Η φιλική σχέση, όμως, μεταξύ των δύο ανδρών δεν κράτησε πολύ, αφού ο Κύριλλος πολύ γρήγορα τάχθηκε με τους υποστηρικτές της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας. Μια αρειανική σύνοδος που συστάθηκε το 357, τον καθαίρεσε και τον εξόρισε στην αρχή στην Αντιόχεια και στη συνέχεια στην Ταρσό. Η σύνοδος της Σελεύκειας, το 358, τον αποκατέστησε. Το 360 καθαιρέθηκε και εξορίστηκε για δεύτερη φορά, από μια σύνοδο που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Επέστρεψε στην έδρα του το 362, για να καθαιρεθεί και να εξοριστεί για τρίτη φορά από τον αρειανό αυτοκράτορα Ουάλη το 367. Η εξορία αυτή κράτησε 11 χρόνια, μέχρι το 378. Το 381 πήρε μέρος στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης. Η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 18 Μαρτίου. Το σημαντικότερο από τα έργα του είναι οι Κατηχήσεις του. Είναι 24 λόγοι οι οποίοι εκφωνήθηκαν στον ναό της Αναστάσεως το 348 ή το 350. Οι ομιλίες αυτές εκθέτουν την πίστη της Εκκλησίας με απλό και κατανοητό τρόπο και απευθύνονταν στους κατηχούμενους. Η Ἐπιστολὴ πρὸς Κωνστάντιον αναφέρεται στο φωτεινό σημείο του Σταυρού που παρουσιάστηκε στην Ιερουσαλήμ κατά τη γιορτή της Πεντηκοστής του 351. Ομιλία Εἰς τὸν παραλυτικὸν τὸν ἐπὶ τὴν κολυμβήθραν Σώζονται ακόμη μικρά αποσπάσματα από άλλες 4 Ὁμιλίες του.Τα έργα του περιέχονται στην Patrologia Graeca του Migne, τόμος 33, στήλες 331-1180. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Έργα, τομ.1, 2, εισαγωγή , μετάφραση, σχόλια, Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, εκδ. Ελευθέριου Μερετάκη-Το Βυζάντιον, Θεσσ/ίκη, 1994
Κατάλογος αστέρων του Κενταύρου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κενταύρου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κενταύρου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2012.
Χαλύβδινοι άνδρες

Το Χαλύβδινοι άνδρες (πρωτότυπος τίτλος:Kid Galahad) είναι ταινία του 1937 με πρωταγωνιστές τον Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον, την Μπέτι Ντέιβις, και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Μάικλ Κερτίζ. Η ταινία ξαναγυρίστηκε το 1962 ως μιούζικαλ του Έλβις Πρίσλεϋ. Η παλαιότερη έκδοση μετονομάσθηκε The Battling Bellhop για την τηλεοπτική διανομή ώστε να αποφευχθεί η σύγχυση με το ριμέικ του Πρίσλεϋ. Ξαναγυρίστηκε επίσης, με διαφορετικό σκηνικό, ως The Wagons Roll at Night, επίσης με τον Μπόγκαρτ το 1941.

 Ο Γουόρντ Γκίζενμπερρυ (Γουέιν Μόρρις) είναι ένας γλυκός και αφελής νέος άνδρας. Εργάζεται ως γκρουμ ώστε να αποταμιεύσει αρκετά χρήματα για να αγοράσει μια φάρμα. Όμως, κατά την διάρκεια της πρώτης του νύχτας στη δουλειά, ενώ προσπαθεί να προστατέψει την “Φλαφ” Φίλιπς (Μπέτι Ντέιβις), ακούσια αναμειγνύεται σε μια διαμάχη. Σύντομα, γίνεται μέρος του επικίνδυνου κόσμου του boxing και ονομάζεται Kid Galahad. Ο Νικ Ντονάτι (Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον) είναι ο σκληρόφωνος ατζέντης του. Αν και αρχικά βλέπει τον Γκάλαχαντ ως αστείο, σύντομα συνειδητοποιεί ότι ο Γκάλαχαντ έχει δυνατότητες. Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον ως Νικ Ντονάτι Μπέτι Ντέιβις ως Λουίζ "Fluff" Φίλιπς Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ως Τέρκεϊ Μόργκαν Γουέιν Μόρρις ως Γουόρντ Γκίζενμπερρυ Τζέν Μπράιαν ως Μαρί Ντονάτι Χάρρυ Κάρεϋ ως Σίλβερ Τζάκσον Μπεν Γουέλντεν ως Μπαζ Μπάρετ Τζεφ Γιορκ ως Δημοσιογράφος (δεν αναφέρεται). Σύμφωνα με την νεκρολογία των New York Times στις 3 Δεκεμβρίου 1975, ο θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος Λόρενς Ράιλι, γνωστός για την επιτυχία του Broadway Personal Appearance (βάση του Go West, Young Man της Μέι Γουέστ), συνεισέφερε στο σενάριο του Kid Galahad', αν και δεν αναφέρεται στους τίτλους. Kid Galahad στην IMDb
Πορτογαλικές προεδρικές εκλογές 2021

Στις 24 Ιανουαρίου 2021 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στην Πορτογαλία για την εκλογή του προέδρου της χώρας.Ο Πρόεδρος Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος διεκδίκησε την επανεκλογή του για μία δεύτερη θητεία, και ακόμα έξι υποψήφιοι συμμετείχαν στην προεδρική εκλογή. Ο Μαρτσέλο ντε Σόουζα επανεξελέγη Πρόεδρος με το 60,70% των ψήφων.

 Σύμφωνα με το Πορτογαλικό Σύνταγμα ο Πρόεδρος αντιπροσωπεύει την Δημοκρατία της Πορτογαλίας, εγγυάται την εθνική ανεξαρτησία, την ενότητα του κράτους και την καλή λειτουργία των οργάνων του, και είναι αυτεπάγγελτα ο Ανώτατος Διοικητής των Ένοπλων Δυνάμεων της χώρας. Δεν έχει νομοθετική εξουσία, αφού αυτή ασκείται αποκλειστικά από το Πορτογαλικό Κοινοβούλιο, αλλά ασκεί επιρροή και αν χρειαστεί μπορεί να διαλύσει το Κοινοβούλιο και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Η θητεία του Προέδρου είναι ανανεώσιμη για μία μοναδική φορά, δηλαδή κανείς δεν μπορεί να διατελέσει πάνω από δύο θητείες σε αυτήν την θέση. Η εκλογή γίνεται με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων, δηλαδή ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 50% των ψήφων) ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί κανένας νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο συμμετέχουν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιου του πρώτου.Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Πορτογαλίας, ηλικίας άνω των 18 ετών. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν οι πολίτες ηλικίας άνω των 35 ετών, υπό την προϋπόθεση να προσκομίσουν στο Συνταγματικό Δικαστήριο 7.500-15.000 υπογραφές ψηφοφόρων τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημέρα της εκλογής. Ο Πρόεδρος ντε Σόουζα διεκδικεί την επανεκλογή του για μία δεύτερη θητεία. Έχει εργαστεί ως δικηγόρος, καθηγητής πανεπιστημίου, δημοσιογράφος και πολιτικός σχολιαστής. Ο Αντρέ Βεντούρα είναι δικηγόρος. Πιστεύει ότι θα προκριθεί στον δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής και θα αναμετρηθεί με τον ντε Σόουζα. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι σταθερά προηγείται ο Πρόεδρος Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα. Από το 2016 μέχρι σήμερα έχουν διεξαχθεί πολυάριθμες δημοσκοπήσεις στις οποίες οι εκλογείς ρωτήθηκαν αν είναι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση. Πίνακας αποτελεσμάτων Την περίοδο 2-9 Ιανουαρίου 2021 διεξήχθησαν 15 τηλεοπτικές συζητήσεις (debate) με προσκεκλημένους τους προεδρικούς υποψήφιους. Ο Πρόεδρος ντε Σόουζα εμφανίστηκε σε ντιμπέιτ με την Μαρίζα Ματίας (2 Ιανουρίου), με τον Τιάγκο Μάγιαν Γκονσάλες (3 Ιανουαρίου), με τον Ζοάο Φερέιρα (4 Ιανουαρίου), με τον Αντρέ Βεντούρα (6 Ιανουαρίου), με τον Βιτορίνο Σίλβα (7 Ιανουαρίου) και με την Άννα Γκόμες (9 Ιανουαρίου). Στο ντιμπέιτ της 12ης Ιανουαρίου συμμετείχαν όλοι (και οι 7) υποψήφιοι. Το ντιμπέιτ του ντε Σόουζα με τον Βεντούρα στις 6 Ιανουαρίου είχε την μεγαλύτερη ακροαματικότητα, γύρω στο 1,8 εκατομμύρια τηλεθεατές (20,9%}.
Συκιάδα Χίου

Η Συκιάδα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στη βόρεια ανατολική ακτή της, με πληθυσμό 562 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 180 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 14 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τις συκιές του.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Συκιάδας είναι πλάτος 38°28΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι το επίνειό της Παντουκιός στα ανατολικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή) και ο Αγρελωπός στα βορειοδυτικά (1,5 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή). Η ελάχιστη απόσταση από τη θάλασσα ταυτίζεται με την απόσταση ως τον Παντουκιό, στον μυχό του ομώνυμου όρμου. Η περιοχή είναι πετρώδης και άγονη, όπως και μεγάλο μέρος της βορειοανατολικής Χίου, και έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι ναυτικοί του εμπορικού ναυτικού. Διοικητικά η Συκιάδα υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ομηρούπολης του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300. Η εξέλιξη του πληθυσμού της Συκιάδας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Η Συκιάδα υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βροντάδου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Συκιάδας τιμάται στο Γενέσιο της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου). Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/2006 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 136
Ακόρεστα λιπαρά

Το ακόρεστο λίπος είναι λίπος ή λιπαρό οξύ που περιέχει τουλάχιστον έναν διπλό δεσμό στην ανθρακική αλυσίδα του. Το λιπαρό οξύ ονομάζεται μονοακόρεστο εάν περιέχει έναν διπλό δεσμό, και πολυακόρεστο αν περιέχει περισσότερους από έναν διπλούς δεσμούς. Ο σχηματισμός διπλού δεσμού σημαίνει απώλεια ατόμων υδρογόνου από την υδρογονανθρακική αλυσίδα. Δηλαδή, ένα κορεσμένο λίπος δεν έχει διπλούς δεσμούς, έχει το μέγιστο αριθμό υδρογόνων συνδεδεμένων με άτομα άνθρακα, και ως εκ τούτου είναι "κορεσμένο" σε άτομα υδρογόνου. Στον κυτταρικό μεταβολισμό, τα ακόρεστα λιπαρά μόρια αποδίδουν λιγότερη ενέργεια (δηλαδή, λιγότερες θερμίδες) από ισοδύναμη ποσότητα κορεσμένων λιπαρών. Με αύξηση του βαθμού της ακορεστότητας σε ένα λιπαρό οξύ (δηλαδή, του αριθμού διπλών δεσμών στη λιπαρή αλυσίδα) αυξάνεται και η πιθανότητα για υπεροξείδωση των λιπιδίων (τάγγισμα). Τα αντιοξειδωτικά προστατεύουν τα ακόρεστα λιπαρά από την υπεροξείδωση.

 Οι διπλοί δεσμοί μπορεί να είναι σε cis ή trans ισομερές, ανάλογα με τη γεωμετρία του διπλού δεσμού. Στο cis ισομερές τα άτομα υδρογόνου βρίσκονται στην ίδια πλευρά του διπλού δεσμού· ενώ στο trans ισομερές βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του διπλού δεσμού. Τα κορεσμένα λιπαρά στα επεξεργασμένα τρόφιμα πλεονεκτούν στο ότι είναι λιγότερο ευάλωτα σε τάγγισμα και πιο στερεά σε θερμοκρασία δωματίου από τα ακόρεστα λίπη. Οι ακόρεστες αλυσίδες έχουν χαμηλότερο σημείο τήξης, και συνεπώς αυξάνουν την ρευστότητα των κυτταρικών μεμβράνών. Τα μονοακόρεστα και τα πολυακόρεστα λίπη μπορούν να αντικαταστήσουν τα κορεσμένα λιπαρά στη διατροφή, αλλά τα τρανς ακόρεστα λιπαρά όχι. Με την αντικατάσταση επιτυγχάνεται βελτίωση των επιπέδων της ολικής χοληστερόλης και της LDL χοληστερόλης στο αίμα. Τα τρανς ακόρεστα λίπη αποτελούν εξαίρεση, επειδή η στερεοχημεία του διπλού δεσμού αναγκάζει τις αλυσίδες άνθρακα να τοποθετηθούν σε γραμμική διαμόρφωση, που είναι σταθερή και δύσκαμπτη όπως και ο σχηματισμός πλάκας. Η γεωμετρία του cis διπλού δεσμού επιτρέπει ευελιξία του μορίου. Τα πολυακόρεστα λιπαρά προστατεύουν από τις καρδιακές αρρυθμίες, ωστόσο μια μελέτη σε μετα-εμμηνοπαυσιακές γυναίκες σε δίαιτα λίγων λιπαρών έδειξε ότι τα πολυακόρεστα λιπαρά συσχετίζονται με εξέλιξη στεφανιαίας αθηροσκλήρωσης, ενώ τα μονοακόρεστα λιπαρά όχι. Ίσως οφείλεται στη μεγαλύτερη ευπάθεια των πολυακόρεστων λιπαρών σε υπεροξείδωση λιπιδίων, από την οποία προστατεύει η βιταμίνη Ε.Παραδείγματα ακόρεστων λιπαρών οξέων είναι: παλμιτελαϊκό οξύ, ελαϊκό οξύ, μυριστελαϊκό οξύ, λινελαϊκό οξύ και αραχιδονικό οξύ. Τρόφιμα που περιέχουν ακόρεστα λίπη είναι: αβοκάντο, ξηροί καρποί,και φυτικά έλαια όπως κανόλα και ελαιόλαδο. Τα κρεατικά προϊόντα περιέχουν κορεσμένα και ακόρεστα λιπαρά. Τα ακόρεστα λιπαρά γενικά θεωρούναι ως "πιο υγιεινά" από τα κορεσμένα λιπαρά.
Νάματα Λάρισας

Τα Νάματα είναι χωριό του Δήμου Κιλελέρ στο Νομό Λάρισας. Αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Δήμου και στην απογραφή του 2011 είχε 105 κατοίκους. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την πόλη της Λάρισας και βρίσκεται σχετικά κοντά στα παράλια του νομού.

 Το χωριό πρωτοκατοικήθηκε το 1880 από Έλληνες. Οφείλει την ονομασία του στην αρχαία λέξη νάμα που σήμαινε καθαρό νερό, καθώς το υδραγωγείο του χωριού ήταν φημισμένο για την καλή ποιότητα νερού που παρείχε. Σήμερα δεν λειτουργεί, για διάφορους λόγους. Παλαιότερα τα Νάματα βρεχόντουσαν από τη λίμνη Κάρλα με τα μεγάλα ψάρια της τα οποία ονομαζόταν καρλίσια ή ζαζάνια. Η περιοχή που βρεχόταν από τη λίμνη Κάρλα αποξηράνθηκε το έτος 1955 και οι γεωργικές εκτάσεις που βρίσκονται σήμερα στα εδάφη της παλιάς λίμνης παρουσιάζουν μεγάλη περιεκτικότητα σε αλάτι. Στην περιοχή γύρω από το χωριό υπήρχε αεροδρόμιο των Άγγλων όπου στάθμευαν και μικρά στρατεύματα και πήγαιναν όπου χρειαζόταν βοήθεια στις γύρω περιοχές. Το 1940 ήρθαν οι Γερμανοί μαζί με τους συμμάχους τους, τους Ιταλούς και κατέλαβαν το αεροδρόμιο. Το 1943 οι Άγγλοι ξαναγύρισαν και συμμάχησαν με το αντάρτικο σώμα της περιοχής. Το 1944 οι Γερμανοί και οι Ιταλοί έφυγαν από την περιοχή. Ακόμη όμως και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια από τη λήξη του πολέμου, υπάρχουν θαμμένες μέσα στα χωράφια γερμανικές βόμβες. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μια μικρή πλατεία η οποία κυρίως το καλοκαίρι, όταν αρκετοί κάτοικοι επιστρέφουν στο χωριό, γεμίζει κόσμο. Το Πάσχα, στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του χωριού, πολλοί είναι οι κάτοικοι των διπλανών χωριών αλλά και παλαιότεροι κάτοικοι των Ναμάτων που δε μένουν πια στο χωριό που έρχονται να τιμήσουν τον Άγιο ο οποίος λέγεται ότι είναι θαυματουργός. Υπάρχουν δύο εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου. Η παλαιότερη και πιο μικρή δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς κατασκευάστηκε - φημολογείται το έτος 1512- αλλά υπολογίζεται γύρω στην περίοδο της τουρκοκρατίας ενώ η πιο καινούρια κτίστηκε μέσα στην τελευταία εικοσαετία. Γύρω από το χωριό, μέσα στα χωράφια, υπάρχει μια μικρή πέτρινη γέφυρα με δύο καμάρες και ένα παλιό πηγάδι ενώ υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα όπως κεραμικά σκεύη και άλλα. Οι κάτοικοι των Ναμάτων έχουν ως κύρια απασχόληση τους την καλλιέργεια μεγάλων φυτών όπως είναι το βαμβάκι, σε μεγάλη κλίμακα, αλλά και πολλών άλλων φυτών όπως είναι τα ζαχαρότευτλα, το καλαμπόκι, το τριφύλλι, το σιτάρι και σε μικρότερη κλίμακα φυτά όπως η τομάτα, οι πατάτες και τα μπιζέλια. Παράλληλα με την καλλιέργεια των παραπάνω φυτών, κάποιοι από τους κατοίκους ασχολούνται επίσης και με την κτηνοτροφία. Για τις αρδευτικές ανάγκες των χωραφιών υπάρχουν σήμερα δύο μεγάλες τεχνητές λίμνες. Η μία υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια ενώ η δεύτερη κατασκευάστηκε πρόσφατα. Την άνοιξη, όταν δηλαδή οι λίμνες είναι ακόμη γεμάτες με νερό, καθώς οι αρδευτικές ανάγκες δεν είναι ακόμη τουλάχιστον σχετικά μεγάλες, και εξαιτίας των συχνών ανέμων που πνέουν στην περιοχή, αποτελούν πόλο έλξης, για λιγοστούς όμως, λάτρεις της ιστιοπλοΐας. Ενώ την καλοκαιρινή περίοδο, όταν δηλαδή η στάθμη του νερού είναι σχετικά χαμηλή (αλλά και όλο το χρόνο) προσφέρονται για ψάρεμα. Επίσης, το φθινόπωρο μπορεί κανείς να κυνηγήσει στις περιοχές γύρω από αυτές.
Μάχη του Άντερναχ (876)

Η Πρώτη Μάχη του Άντερναχ μεταξύ του βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας Καρόλου του Φαλακρού και του βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας Λουδοβίκου του νεότερου έγινε στις 8 Οκτωβρίου 876 κοντά στο Κέττινγκ νοτιοανατολικά του Άντερναχ, και είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική ήττα του Καρόλου.

 Ο Λουδοβίκος Γ΄ (ο Νεότερος), ήταν ο γιος του βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας Λουδοβίκου του Γερμανικού, ο οποίος το 865 είχε μοιράσει στους γιους του το βασίλειό του της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Λουδοβίκος πήρε το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Φραγκίας, και οι αδελφοί του πήραν τη Βαυαρία και τη Βόρεια Ιταλία. Με τη Συνθήκη του Μέρσεν πήρε επιπλέον το ανατολικό κομμάτι της Μέσης Φραγκίας. Ο Κάρολος ο Φαλακρός, βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας, προσπάθησε να καταλάβει όλη τη Μέση Φραγκία πριν τη συνθήκη, στην οποία περιλήφθηκε λόγω της στρατιωτικής πίεσης. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου του Γερμανικού, ο Κάρολος προσπάθησε πάλι να επεκτείνει την επικράτεια της Δυτικής Φραγκίας προς τα ανατολικά ως τον ποταμό Ρήνο. Για αυτόν τον σκοπό συναντήθηκε με τον ανιψιό του Λουδοβίκο τον Νεότερο στο Σίνζινγκ, αλλά ο Λουδοβίκος δεν συναίνεσε στα σχέδιά του. Ο Κάρολος προσπάθησε να καταλάβει την περιοχή στην αριστερή όχθη του Ρήνου. Στις 8 Οκτωβρίου 876 η εκστρατεία του κλιμακώθηκε σε μάχη στην πεδιάδα κοντά στο Άντερναχ, η οποία κατέληξε σε αποφασιστική νίκη του Λουδοβίκου, και έβαλε τέλος στις προσπάθειες του Καρόλου να κατακτήσει τη Μέση Φραγκία. Ο Κάρολος κατέφυγε στην Ιταλία, και πέθανε σχεδόν ακριβώς ένα χρόνο μετά τη μάχη στο Αβριό του Σαβοΐ, Γαλλία. Ως αποτέλεσμα της μάχης, το Άντερναχ και η Ρηνανία παρέμειναν μέρος της Ανατολικής Φραγκίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν η εξέλιξη της Ανατολικής Φραγκίας. Τα σύνορα έμειναν σχεδόν σταθερά μέχρι τον ύστερο Μεσαίωνα. Στη Συνθήκη του Ριμπεμόν το 880 μεταξύ του Λουδοβίκου του Νεότερου και των εγγονών του Καρόλου Λουδοβίκου Γ΄ και Καρλομάν Β΄, η Ανατολική Φραγκία κέρδισε το δυτικό μέρος της Μέσης Φραγκίας, περιλαμβανομένων των εκβολών του Ρήνου, Μόσα και Σχέλντε, καθώς και τις πόλεις Μετς, Στρασβούργο, Τουλ, Βερντέν, Καμπρέ και Αντβέρμπ. Janet L. Nelson: Charles the Bald. Longman Publisher, London 1992; ISBN 0-582-05585-7; ISBN 0-582-05584-9
NGC 992

Ο NGC 992 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και εκτιμάται ότι απέχει 188 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 6 Σεπτεμβρίου 1886.

 Δεδομένα για το NGC 992 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 992 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 992 στο Wikimedia Commons
Αμπντούλ Ραζαγκί Καμαρά

Ο Αμπντούλ Ραζαγκί Καμαρά είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Γουινέα, ο οποίος διαθέτει επίσης τη γαλλική εθνικότητα, γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου 1990 στο Μαμού (Γουνέα), και που αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ υπό τη μορφή δανεικού από την ΦΚ Σοσό.

 Ο Αμπντούλ Ραζαγκί Καμαρά ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα της ΟΣ Φιβ, ομάδα της ομώνυμης συνοικίας της Λιλ. Έχοντας εντοπιστεί σε ηλικία 14 ετών από τη Σταντ Ρενναί, κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας U-17 στο τέλος της σεζόν 2006-2007. Συμμετέχοντας στην αποστολή της Γαλλίας που θα λάμβανε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της αντίστοιχης ηλικιακής κατηγορίας, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της διοργάνωσης στον πάγκο της ομάδας. Θύμα σοβαρού τραυματισμού στη διάρκεια της σεζόν, κατάφερε ωστόσο να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Σταντ Ρενναί. Στο τέλος της σεζόν, αν και δεν αγωνιζόταν ως βασικός, συμμετείχε στη νίκη της Σταντ Ρενναί στο Κύπελλο Γκαμπαρντελά. Αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα για τη Λιγκ 1 στις 30 Μαΐου 2009 απέναντι στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Στις 3 Αυγούστου 2009, παραχωρήθηκε δανεικός για μια σεζόν στη Βαν ΟΚ και στις 18 Σεπτεμβρίου 2009 πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας απέναντι στην Σατορού. Στις 9 Ιανουαρίου 2011, πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τα χρώματα της Σταντ Ρενναί, στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας, απέναντι στην ΑΣ Κάννες (7-0). Ο Καμαρά σημείωσε το έβδομο και τελευταίο τέρμα της αναμέτρησης. Στις 30 Αυγούστου 2011, μεταγράφηκε στην ΦΚ Σοσό με την οποία και υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Στα τέλη Ιανουαρίου του 2013, παραχωρήθηκε δανεικός με οψιόν αγοράς έως το τέλος της σεζόν στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης. Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Καμαρά κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γουινέας για μια προετοιμασία ενόψει του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2012 προτού κληθεί να συμμετάσχει σε αυτή τη διοργάνωση. 2007 : Πρωταθλητής Γαλλίας U-18. 2008 : Κύπελλο Γκαμπαρντελά. Abdoul Razzagui Camara, footballdatabase.eu
Vivo cantando

Το "Vivo cantando" είναι ένα τραγούδι που ηχογράφησε η Ισπανή τραγουδίστρια Salomé. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Μαρία Χοσέ ντε Θεράτο και Ανιάνο Αλκάλντε με παραγωγή του Αουγκούστο Αλχέρο. Είναι κυρίως γνωστό το τραγούδι ως η ισπανική νικητήρια συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1969. Το τραγούδι ήταν από κοινού νικητής με το "Boom Bang-a-Bang" του Ηνωμένου Βασιλείου που ερμήνευσε η Λουλού, το "De troubadour" της Λένι Κουρ της Ολλανδίας και το "Un jour, un enfant" που τραγουδήθηκε για τη Γαλλία από τη Φρίντα Μποκαρά. Ήταν η δεύτερη νικήτρια συμμετοχή της Ισπανίας στο διαγωνισμό και η τελευταία μέχρι σήμερα.

 Το τραγούδι είναι ένας πολύ up-tempo αριθμός, τραγουδισμένος από την προοπτική μιας γυναίκας που λέει στον εραστή της για τις θετικές αλλαγές που έχει κάνει πάνω της, ειδικά ότι τώρα ζει τη ζωή της τραγουδώντας. Η Salomé ηχογράφησε το τραγούδι σε έξι γλώσσες, στα Ισπανικά (Castellano), στα Καταλανικά (ως "Canto i vull viure"), στα Βασκικά ("Kantari bizi naiz"), στα Αγγλικά ("The Feeling of Love"), στα Γαλλικά ("Alors je chante") και στα Ιταλικά ("Vivo cantando" ). Ο Ισραηλινός τραγουδιστής Rika Zaraï κυκλοφόρησε μια διασκευή του τραγουδιού στο Alors je Chante και πέρασε τρεις εβδομάδες στο νούμερο ένα στο γαλλικό single chart από τις 16 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου 1969. Δύο αξέχαστες πτυχές της παράστασης στο Eurovision ήταν το κοστούμι της Salomé - ένα παντελόνι Pertegaz καλυμμένο με μακριά σκέλη από πορσελάνη που μοιάζει με χάντρες - και το γεγονός ότι ο τραγουδιστής επέλεξε να χορέψει επί τόπου κατά τη διάρκεια ορισμένων τμημάτων του τραγουδιού. Ο χορός ήταν αντίθετος με τους κανόνες του Διαγωνισμού Τραγουδιού τότε. Η Salomé δεν τιμωρήθηκε, ωστόσο, καθώς οι ερμηνευτές από την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν κάνει το ίδιο και το ίδιο έτος. Διαδέχτηκε ως ισπανική συμμετοχή στο Διαγωνισμό του 1970 ο Χούλιο Ιγκλέσιας με το "Gwendolyne" και στο Διαγωνισμό του 1971 η Karina με το "En un mundo nuevo". Official Eurovision Song Contest site, history by year, 1969. Detailed info and lyrics, The Diggiloo Thrush, "Vivo cantando".
3007 Ρηβς

Ο Ρηβς (Reaves) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από το Φλάγκσταφ της Αριζόνα.

 Η μέση διάμετρος του Ρηβς εκτιμάται σε 11,468 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,147. Ο Ρηβς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4,1555 ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
De fato

To Περί Μοίρας του Κικέρωνα είναι μία μερικώς χαμένη φιλοσοφική πραγματεία, γραμμένη το 44 Π.Κ.Ε. Μόνο τα 2/3 του έργου διασώζονται· η αρχή και ο τέλος λείπουν. Παίρνει τη μορφή διαλόγου, αν και εμφανίζεται περισσότερο σαν ανάλυση, όπου οι συνομιλητές είναι ο Κικέρων και ο φίλος του Άουλος Χίρτυος. Στο έργο, ο Κικέρων αναλύει την έννοια της Μοίρας και προτείνει ότι η ελεύθερη βούληση είναι μια κατάσταση της πρώτης. Παρ' όλα αυτά, δεν ασχολείται, σκόπιμα, με την διάκριση ανάμεσα στον φαταλισμό και στην αιτιοκρατία. Φαίνεται ότι το Περί Μοίρας αποτελεί ένα προσάρτημα της πραγματείας για την θεολογία, η οποία αποτελείται από τα τρία βιβλία του Περί της Φύσεως των Θεών και δύο του Περί Μαντικής. Αυτά τα τρία βιβλία παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την στωική κοσμολογία και θεολογία.

 To Περί Μοίρας είναι μέρος της δεύτερης ομάδας έργων του Κικέρωνα. Έχει συνταχθεί στο Ποτσουόλι μεταξύ 17 Απριλίου και 23 Μαΐου του 44 Π.Κ.Ε. Σε κάθε περίπτωση, το έργο θα είχε πιθανόν ολοκληρωθεί πριν από την ανεπιτυχή αναχώρηση του Κικέρωνα για την Ελλάδα τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Το έργο γράφτηκε βιαστικά, καθώς ο Κικέρωνας ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη πολιτική σκηνή. O Χίρτυος σημειώνει ότι ο Κικέρων έχει υιοθετήσει την ακαδημική μέθοδο έρευνας: επιχειρηματολογώντας κατά όλων των προτάσεων. Συνεπώς, σκιαγραφεί τις θέσεις του Δημοκρίτου, του Ηρακλείτου, του Εμπεδοκλή και του Αριστοτέλη, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι όλα γίνονται από ανάγκη. Ως εκ τούτου, ο Κικέρων αναπτύσσει τις προτάσεις σχετικά με την μοίρα και την αναγκαιότητα: "Εάν όλα συμβαίνουν από την μοίρα, συμβαίνουν με μια προγενέστερη αιτία· και αν αυτή αποτελεί πραγματική επιθυμία, τότε είναι πραγματικό και αυτό που ακολουθεί την επιθυμία, και συνεπώς πραγματική συναίνεση. Αλλά εάν η αιτία της επιθυμίας δεν βρίσκεται μέσα μας, τότε η ίδια δεν βρίσκεται στη δύναμή μας· και αν συμβαίνει αυτό, τότε αυτά τα πράγματα που μας ήρθαν από επιθυμία δεν βρίσκεται μέσα μας. Επομένως, η συναίνεση και η πράξη δεν βρίσκεται στη δύναμή μας· και από αυτό προκύπτει ότι ούτε ο έπαινος, ούτε η κατηγορία είναι δίκαια πράγματα, ούτε οι τιμές, ούτε η τιμωρία" Ο Κικέρων ουσιαστικά απορρίπτει αυτή την πρόταση ως αντίθετη σε αυτό που φαίνεται, αλλά θεωρεί την ελευθερία μια αναγκαιότητα για την ηθική ζωή. Τέλος, ο Κικέρων υποστηρίζει αυτή την θέση, καθώς είναι πεισμένος συναισθηματικά ότι είναι στη δύναμη του ανθρώπου να αποκτήσει την αρετή· εάν ο ντετερμινισμός ήταν η τάξη των πραγμάτων, τότε μια τέτοια ικανότητα δεν θα ήταν πραγματική. De Fato, Latin text, at The Latin Library H. Rackham, (1948) Cicero: De Oratore, Vol. ii. Loeb Classical Library. [De Fato between pages 189-251]
Ντάμπιρ

Στη Νότια Σλαβική λαογραφία, ντάμπιρ είναι ένα πλάσμα, το οποίο είναι αποτέλεσμα της ένωσης ενός βαμπίρ και ενός ανθρώπου. Αυτή η ένωση γίνονταν συνήθως ανάμεσα σε άνδρες βαμπίρ και γυναίκες ανθρώπους, και σπανιότερες να είναι οι ιστορίες με γυναίκες βαμπίρ και άνδρες ανθρώπους.

 Η λέξη ντάμπιρ (dhampir) είναι συνδυασμός των δύο αλβανικών λέξεων, "dham" (δόντια) και "pirë" (ποτό). Η λέξη "dhampir" συνδέεται με τη Βαλκανική λαογραφία, όπως περιγράφεται από τον Τ. Π. Βουκάνοβιτς. Στις υπόλοιπες περιοχές, όροι όπως οι σερβικές λέξεις vampirović, vampijerović, vampirić (συνεπώς στα βοσνιακά lampijerović, κτλ.) κυριολεκτικά σημαίνουν "ο γιος του βαμπίρ", συχνά χρησιμοποιούνται.Σε άλλες περιοχές το παιδί ονομάζεται "Vampir" αν είναι αγόρι και "Vampirica" αν είναι κορίτσι, ή "Dhampir" αν είναι αγόρι και "Dhampirica" αν είναι κορίτσι. Στη βουλγαρική λαογραφία, πολυάριθμοι όροι όπως glog (δηλ. κράταιγος), vampirdzhiya, vampirar, dzhadadzhiya και svetocher, χρησιμοποιούνται στην αναφορά βαμπιρικών παιδιών και απογόνων, καθώς και σε άλλους εξειδικευμένους κυνηγούς βαμπίρ. Το επίθετο Dhampiraj είναι αλβανικής προέλευσης. Στα Βαλκάνια πιστεύονταν ότι τα αρσενικά βαμπίρ έχουν τεράστια επιθυμία για γυναίκες, οπότε ένα βαμπίρ θα επιστρέψει για να συνουσιασθεί με τη γυναίκα του ή με μια γυναίκα που το έλκει. Πράγματι, σε μια καταγεγραμμένη περίπτωση, μια Σέρβα χήρα προσπάθησε να αποδώσει την εγκυμοσύνη της στον νεκρό της σύζυγο, ο οποίος υποτίθεται ότι έγινε βαμπίρ, και υπήρξαν περιπτώσεις Σέρβων ανδρών που προσποιούνταν ότι είναι βαμπίρ για να επικοινωνήσουν με τις γυναίκες που επιθυμούσαν. Στη βουλγαρική λαογραφία, λέγεται ότι τα βαμπίρ ξεπαρθένιαζαν παρθένες. Η σεξουαλική δραστηριότητα των βαμπίρ φαίνεται να είναι μια ιδιαιτερότητα της νότιας σλαβικής βαμπιρικής πίστης, σε αντίθεση με άλλους Σλάβους, αν και παρόμοιο μοτίβο εμφανίζεται και στους θρύλους της Λευκορωσίας. Οι μύθοι δηλώνουν ότι τα Ντάμπιρ ήταν κανονικά μέλη της κοινότητας. Αλλά οι άνδρες Ντάμπιρ των πατρικών βαμπιρικών απογόνων, μπορούσαν να δουν αόρατους βρικόλακες και πρακτική μαγεία. Συχνά αρχίζουν καριέρες ως κυνηγοί βαμπίρ. Που θα ασκούνταν για γενιές από πατέρα σε γιο. Κάποιες παραδόσεις ορίζουν σημεία με τα οποία μπορούν να αναγνωριστούν τα παιδιά ενός βαμπίρ. Οι αλβανικοί μύθοι δηλώνουν ότι έχουν αχνά σκοτεινά ή μαύρα μαλλιά και δεν έχουν σκιά. Στη βουλγαρική λαϊκή παράδοση, οι ενδεχόμενες ενδείξεις είναι ότι είναι "πολύ βρώμικα", έχουν ένα μαλακό σώμα, δεν έχουν νύχια και οστά (η τελευταία φυσική ιδιαιτερότητα αποδίδεται και στο ίδιο το βαμπίρ) και έχουν "βαθύ σημάδι στην πλάτη, σαν ουρά". Αντίθετα, μια έντονη μύτη ήταν συχνά ένα σημάδι, καθώς και μεγαλύτερα από τα κανονικά αυτιά, τα δόντια ή τα μάτια. Σύμφωνα με τον Τζ. Γκόρντον Μέλτον, από το βιβλίο του, The Vampire Book: The Encyclopedia of the Undead, σε κάποιες περιοχές, ένα πραγματικό ντάμπιρ κατέχει "ένα λείο κορμί σα ζελέ και ζούσε μόνο μια σύντομη ζωή-μια πεποίθηση ότι τα βαμπίρ δεν έχουν κόκαλα".
Πλάγιος τομέας άνω γνάθου

Ο μόνιμος πλάγιος τομέας άνω γνάθου ανήκει στην ομάδα των πρόσθιων δοντιών μαζί με τον κεντρικό τομέα και τον κυνόδοντα. Είναι το δεύτερο δόντι του οδοντικού φραγμού εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου. Ανήκει στην ομάδα των τομέων ή κοπτήρων μαζί με τον κεντρικό τομέα, που δουλειά τους είναι κατά τη μάσηση το δάγκωμα, η συγκράτηση και ο τεμαχισμός της τροφής σε μικρότερα κομμάτια. Ο μόνιμος πλάγιος τομέας άνω γνάθου ανατέλλει κατά το 9ο έτος ενώ ο νεογιλός κατά τον 7ο-9ο μήνα. Δεν σπανίζει η περίπτωση απουσίας του από τον οδοντικό φραγμό κάτι που ονομάζεται ολιγοδοντία.

 Είναι μικρότερο δόντι από τον κεντρικό τομέα, έχουν όμως το ίδιο σχήμα αν και είναι πιο κυρτό δόντι χειλικά. Γενικά το περίγραμμά του είναι ωοειδές. Είναι μονόριζο δόντι (πλοηγηθείτε στην εικόνα δεξιά σας για περισσότερες πληροφορίες). Στον αυχένα του το δόντι παρουσιάζει 2 με 3 επάλληλες γραμμώσεις. Η άπω-κοπτική γωνία του είναι περισσότερο αποστρογγυλεμμένη. Η γλωσσική του επιφάνεια είναι κοίλη. Το κοπτικό χείλος του είναι κυρτό. Η ρίζα του είναι πιο μακρυά και οξύαιχμη από του κεντρικού και πολλές φορές παρουσιάζει αύλακα στην άπω επιφάνεια. Το ακρορρίζιό του κλίνει προς τα άπω.Οι επιφάνειες του δοντιού διακρίνονται σε: χειλική ή προστομιακή (προς τα χείλη), γλωσσική ή υπερώϊα (προς την γλώσσα), κοπτική ή κοπτικό χείλος, εγγύς όμορη (η επιφάνεια επαφής προς το όμορο δόντι σε σχέση με τη μέση γραμμή του προσώπου), άπω όμορη. Οι τύποι της γλωσσικής επιφάνειας που συναντώνται είναι πέντε όπως και στην περίπτωση του κεντρικού τομέα : 1ος τύπος: Ο πιο συνηθισμένος από τους πέντε, υπόκοιλος με γλωσσικό φύμα σύμφωνα με τον Black. 2ος τύπος: Με κοιλάνσεις εκατέρωθεν του αυχενικού επάρματος. 3ος τύπος: Με δύο αδαντινικά επάρματα προς το κοπτικό τμήμα που χωρίζουν την γλωσσική πλευρά σε δύο ή τρία τμήματα. Επίσης έχει αυχενικό έπαρμα. 4ος τύπος: Έχει μια περιφερειακή έπαρση και τρεις αυχενικές. 5ος τύπος: Ονομάζεται «ανατολικός τύπος». Έχει χαρακτηριστική κοίλανση στο μέσο τριτημόριο απ' όπου αρχίζει βαθιά σχισμή προς τον αυχένα. Πολλές φορές περνά τα όρια του αυχένα και επεκτείνεται προς την ρίζα του δοντιού. Συναντάται στις φυλές της ανατολής. Ο νεογιλός πλάγιος τομέας της άνω γνάθου σε σχέση με τον αντίστοιχο μόνιμο, έχει μικρότερο μέγεθος μύλης. Η εγγύς-άπω διάστασή του είναι ίση με την κοπτικο-αυχενική. Γλωσσικά έχει υποτυπώδες γλωσσικό έπαρμα. Είναι λευκότερο και περισσότερο διάφανο δόντι. Οι πλάγιοι τομείς της άνω γνάθου σε σχέση με τους κάτω είναι μεγαλύτερα δόντια τόσο σε μήκος όσο και σε όγκο. Έχουν σχήμα «φτυαριού» και το γλωσσικό τους φύμα είναι πιο ανεπτυγμένο. Αντίθετα οι κάτω έχουν σχήμα «σμίλης». Χειλικά είναι κυρτότερα δόντια και γλωσσικά πιο κοίλα, ενώ η ρίζα τους είναι πιο κωνική. Έχουν κλίση κατά τη σύγκλειση λοξά προς τα κάτω και μπροστά. Κεντρικός τομέας άνω γνάθου Πλάγιος τομέας κάτω γνάθου Ανθρώπινο στόμα Δόντια
Ιαλομίτσα (ποταμός)

Ο Ιαλομίτσα (ρουμανικά: râul Ialomița) είναι ποταμός της Νότιας Ρουμανίας. Πηγάζει από τα βουνά Μπουτσέγκι στα Καρπάθια. Εκβάλει στον κλάδο Μπόρτσεα του Δούναβη στη Τζιουρτζένι. Διασχίζει απόσταση 417 χλμ., και η λεκάνη απορροής του είναι 10.350 τ.χλμ.. Η επαρχία Ιαλομίτσα παίρνει το όνομά της από αυτό το ποτάμι. Η επάνω περιοχή του ποταμού είναι γνωστή μερικές φορές ως Βάλεα Ομπίρσιεϊ ή Ομπίρσια Ιαλομιτσέι.

 Οι ακόλουθες τοποθεσίες βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού Ιαλομίτσα, από τη πηγή έως την εκβολή του: Μοροένι, Πιετροσίτσα, Φιένι, Πουτσιόασα, Ντοϊτσέστι, Ανινόασα, Τιργκόβιτσε, Ράζβαντ, Κομισάνι, Μπαλένι, Φίντα, Κογιάσκα, Ποιενάριι Μπουρκίι, Φιερμπίντσι-Τιργκ, Ντρίντου, Ουρζιτσένι, Μανάσια, Αλεξένι, Ιόν Ροατά, Σφέντου Γκεόργκε, Μπαλάτσιου, Καζανέστι, Τσιοκίνα, Αντρασέστι, Περιέτσι, Σλομπόζια, Κοσιμπέστσι, Μπούκου, Σουντίτσι και Τσανταρέι. Οι μεγαλύτερες πόλεις κατά μήκους του Ιαλομίτσα είναι το Τιργκόβιτσε και η Σλομπόζια. Οι ακόλουθοι ποταμοί είναι παραπόταμοι του ποταμού Ιαλομίτσα: Εξ αριστερών παραπόταμοι: Βαλέα Σουγκαριλόρ, Κοκόρα, Λάπτιτσι, Σκιντουράρι, Μπλάνα, Νουτσέτ, Ομποαρέλε, Σκροποάσα, Ορζέα, Μπρίντουσα, Γκίλμα, Ιαλομιτσιοάρα, Ρουσέτσου, Λεούρντα, Μπιζντιντέλ, Σλάνικ ντε Ραζβάντ, Σλάνικ, Πίσκοβ, Κριβάτς, Κρίκοβουυλ Ντούλτσε, Πράχοβα, Σάρατα, Κοτόρκα, Σαρατσούικα, Στράκινα. Εκ δεξιών παραπόταμοι: Βαλέα Ντοαμνελόρ, Βαλέα Σουκενιτσέι, Χοροάμπα, Κοτεάνου, Βαλέα Βακαριέι, Τάταρου, Γκιλγκόιου, Μίρτσεα, Μπολμπότσι, Λουκατσιλά, Ζάνοαγκα, Βαλέα Καμπανιερουλούι, Μπρατέι, Ρατέι, Ράτσιου, Βαλέα Ντοϊτσίι, Σετσιούλ κου Κόλτι, Βοϊβοντένι, Τσίτσα, Ιαλομιτσιοάρα, Βουλκάνα, Ρακόβιτσα, Σνάγκοβ, Κοτσιοβαλιστέα, Κομάνα. Λίμνη Σκροποάσα Administrația Națională Apelor Române - Cadastrul Apelor - București Institutul de Meteorologie și Hidrologie - Rîurile României - București 1971 Trasee turistice - județul Dâmbovița Trasee turistice - județul Ialomița Trasee turistice - județul Ilfov Munții Bucegi Harta Munții Bucegi Harta Munții Bucegi Harta județului Prahova
Φεζάν

Με την ονομασία Φεζάν (Fezzan, αραβ. فزان, λατ. Phasania) είναι γνωστή η νοτιοδυτική περιοχή της σύγχρονης Λιβύης. Στο μεγαλύτερο μέρος της καλύπτεται από έρημο, ενώ ανάμεσα στα βουνά και τις ξηρές κοιλάδες, οι οάσεις ήταν ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης και ο τόπος ανάπτυξης μικρών πόλεων και χωριών μέσα στη Σαχάρα. Η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή του Φεζάν είναι η Σάμπχα. Μέχρι τη δεκαετία του '70, η περιοχή αποτελούσε μια από τις τρεις επαρχίες της χώρας, μαζί με τις επαρχίες Τριπολίτιδα και Κυρηναϊκή, οι οποίες χωρίστηκαν σε μικρότερα διοικητικά τμήματα. Ο πληθυσμός της περιοχής περιλαμβάνει τους νομάδες Τουαρέγκ στα νοτιοδυτικά και τους Τούμπου στα νοτιοανατολικά, οι οποίοι μετακινούνται μεταξύ Λιβύης, Αλγερίας, Τσαντ και Νίγηρα. Αντιθέτως, στο βόρειο τμήμα Τουαρέγκ και Τούμπου έχουν εγκατασταθεί μόνιμα και αναμειχθεί με Άραβες και Βέρβερους.

 Από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα μ.Χ., η πόλη-κράτος του Φεζάν ήταν το επίκεντρο της Αυτοκρατορίας των Γαραμάντων, στους οποίους αναφέρεται στην αρχαιότητα ο Ηρόδοτος , η οποία βρισκόταν ανάμεσα στους εμπορικούς δρόμους Καρχηδόνας και περιοχών του Σαχέλ. Από το 17ο αιώνα και μετά, το Φεζάν, όπως και η υπόλοιπη Βόρεια Αφρική, πέρασε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1911, η περιοχή καταλαμβάνεται από την Ιταλία, αλλά η κυριαρχία της είναι επισφαλής μέχρι την άνοδο του φασισμού. Ανάμεσα στους δυο Παγκόσμιους Πολέμους, ο Βασιλιάς Ίντρις ήταν αρχηγός της λιβυϊκής αντίστασης εναντίον της ιταλικής κατοχής. Από το 1943 ως το 1951, το Φεζάν πέρασε υπό τον έλεγχο της Γαλλίας, ενώ οι άλλες δυο επαρχίες υπό βρετανική διοίκηση. Τελικά, το 1951 η περιοχή αποτέλεσε τμήμα του επίσημου πλέον κράτους της Λιβύης, μαζί με τις άλλες δυο περιοχές, Κυρηναϊκή και Τριπολίτιδα. Σύμφωνα με διπλωματικά έγγραφα του ελληνικού προξενείου Τριπόλεως και του Φεζάν, κατά την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, τουλάχιστον 80 Έλληνες είχαν συλληφθεί για επαναστατική δράση και είχαν σταλεί στις φυλακές της Τρίπολης και του Φεζάν, όπου οι Οθωμανοί έστελναν αυτούς που θεωρούσαν ιδιαίτερα επικίνδυνους και η μεταφορά τους γινόταν υπό άκρα μυστικότητα, ενώ σπάνια έβγαινε κανείς ζωντανός από εκεί. Διαδικτυακός χάρτης του Φεζάν Ιστορία και ηγέτες του Φεζάν
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2011–12

Η διοργάνωση του Γιουρόπα Λιγκ 2011-12 είναι η τρίτη από την καθιέρωση του θεσμού που διαδέχτηκε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ξεκίνησε στις 30 Ιουνίου με τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου και ολοκληρώθηκε με τον τελικό που διεξήχθη στις 9 Μαΐου 2012 στο εθνικό στάδιο του Βουκουρεστίου μεταξύ δύο ισπανικών ομάδων, με την Ατλέτικο Μαδρίτης να επιβάλλεται με 3-0 της Μπιλμπάο. Προηγούμενη κάτοχος του τροπάιου ήταν η Πόρτο, που την φετινή αγωνιστική περίοδο αγωνιζόταν στους ομίλους του Champions League και στη συνέχεια στη φάση νοκ άουτ του Γιουρόπα Λιγκ, για να αποκλειστεί τελικά από τη Μάντσεστερ Σίτι.

 Συνολικά 194 ομάδες από 53 ομοσπονδίες της UEFA συμμετέχουν στο 2011–12 UEFA Europa League. Από τις ομοσπονδίες 1–6 προκρίνονται τρεις ομάδες Από τις ομοσπονδίες 7–9 προκρίνονται τέσσερεις ομάδες Από τις ομοσπονδίες 10–51 προκρίνονται τρεις ομάδες, εκτός του Λίχτενσταϊν (μία ομάδα) Από τις ομοσπονδίες 52–53 προκρίνονται δυο ομάδες Οι ομοσπονδίες που βρίσκονται στις τρεις πρώτες θεσεις της βαθμολογίας ΟΥΕΦΑ Fair Play 2010–11 έχουν μια ομάδα παραπανω Επιπλέον, 33 ομάδες που θα αποκλειστούν από το Champions League 2011-12 θα περάσουν στο Γιουρόπα Λιγκ.Οι νικητές του Γιουρόπα Λιγκ 2010-11, Πόρτο, είχαν εξασφαλισμένη θέση στην φάση των ομίλων ,αλλά πέρασαν στο Champions League 2011-12. ΤΙΤ: Κάτοχοι τίτλου ΚΥΠ: Κυπελλούχοι ΦΚ: Φιναλιστ Κυπέλλου ΛΚ: κάτοχοι Λιγκ Καπ Νη: Θέση στο πρωταθλημα FP: Fair play Όλες οι κληρώσεις γίνονται στο αρχηγείο της ΟΥΕΦΑ, στη Νυόν της Ελβετίας. Η κλήρωση για τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου πραγματοπιήθηκε στις 20 Ιουνίου, ενώ οι αγώνες διεξήχθησαν στις 30 Ιουνίου και 7 Ιουλίου. Οι αγώνες του δεύτερου προκριματικού γύρου διεξάγονται 14 και 21 Ιουλίου Οι αγώνες του τρίτου προκριματικού γύρου διεξάγονται 28 Ιουλίου και 4 Αυγούστου 2011 Για τα Play-off του Europa League η Ελλάδα είχε 3 εκπροσώπους(Παναθηναϊκός,ΑΕΚ,ΠΑΟΚ) και η Κύπρος δύο (Ομόνοια, ΑΕΚ). Ολοι οι αγωνες έγιναν στις 18 Αυγουστου (πρώτοι αγώνες)και στις 25 Αυγουστου (επαναληπτικοί αγώνες). Η Ντιφερντάνζ πήρε τη θέση του Ολυμπιακού Βόλου στα Play-Off λόγω της τιμωρίας της ελληνικής ομάδας με αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για την περίοδο 2011-12. Οι ημέρες των αγώνων είναι 15 Σεπτεμβρίου, 29 Σεπτεμβρίου, 20 Οκτωβρίου, 3 Νοεμβρίου, 30 Νοεμβρίου-1 Δεκεμβρίου, και 14 - 15 Δεκεμβρίου 2011. Ομάδες που προκρίθηκανΑπό τον 9ο όμιλο εώς τον 12ο όμιλο δεν υπάρχει χρώμα στην κατηγορία<<Ήρθε από το Champions League>> επειδή στο Champions League υπάρχουν μόλις 8 όμιλοι. Στην φάση αυτή συμμετέχουν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι αγώνες θα πραγματοποιηθούν στις 14–16 και 22–23 Φεβρουαρίου 2012 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λίγκ 2011 - 12 UEFA Europa league Uefa ιστορία του κυπέλλου
Ρούπερτ Φρεντ

Ο Ρούπερτ Φρεντ (Rupert William Anthony Friend, 9 Οκτωβρίου 1981) είναι Άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε το 1981 στο Κέιμπριτζ και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Douglas Webber του Λονδίνου. Το 2005 κέρδισε το βραβείο Satellite καλύτερου νέου ταλέντου για την ταινία Mrs. Palfrey at the Claremont. Για τον ρόλο του στη σειρά Homeland προτάθηκε για βραβείο Έμμυ Γκεστ Ρόλου σε Δραματική Σειρά.

 2004 The Libertine 2005 Περηφάνια και προκατάληψη 2005 Mrs. Palfrey at the Claremont 2007 Η τελευταία λεγεώνα 2008 Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα 2008 Τζολίν 2009 Βασίλισσα Βικτωρία: Τα χρόνια της νιότης 2009 Cheri 2010 5 μέρες πολέμου 2013 Γροθιές στους τοίχους 2015 Hitman: Πράκτορας Νο. 47 2017 Ο θάνατος του Στάλιν 2021 Η γαλλική αποστολή 2023 Asteroid City 2012-2017 Homeland 2022 Obi-Wan Kenobi
Ρωσική Εκκλησία του Μπιαρίτς

Η Ρωσική Εκκλησία ή Εκκλησία Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι και της Προστασίας της Μητέρας του Θεού είναι ρώσικη ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται επί της avenue de l'Impératrice, στην κοινότητα του Μπιαρίτς, στον γαλλικό νομό των Ατλαντικών Πυρηναίων.

 Η απόφαση για την ανέγερση ορθόδοξης εκκλησίας για την κοινότητα των Ρώσων που είχαν ως συνήθειο να χρησιμοποιούν ως θέρετρο το Μπιαρίτς ελήφθη το 1879. Οι λειτουργικές τελετές λάμβαναν χώρα μέχρι τότε σε ένα σαλόνι της Villa Eugénie, πρώην θερινού ανακτόρου της αυτοκράτειρας Ευγενίας. Τα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας λάμβαναν μέρος, ανάμεσά τους και η αυτοκράτειρα Μαρία Φεντόροβνα, σύζυγος του Αλέξανδρου Γ΄ η οποία αρεσκόταν στο να περνά τις διακοπές της στη Βασκική Ακτή. Μία επιτροπή συστάθηκε τελικώς το 1889, όταν η Villa Eugénie μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και ο, καταγόμενος από την Αγία Πετρούπολη, αρχιτέκτονας Νικολάι Νικόνοφ (1849-1918) πρότεινε συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ο θεμέλιος λίθος ευλογήθηκε την 1η (13) Οκτωβρίου 1890 και η εκκλησία άρχισε να χτίζεται με γοργούς ρυθμούς: αφιερώθηκε στις 13 (25) Σεπτεμβρίου 1892, παρουσία του Ρώσου πρέσβη στη Γαλλία, του Βαρώνου του Μόρενχαϊμ και του Δούκα του Λέχτενμπεργκ, ξαδέρφου του Αυτοκράτορα. Αρχικά εξυπηρετούνταν από τον κλήρο της ρωσικής εκκλησίας του Πω. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εκκλησία υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (Ρωσική Εξαρχία), η οποία βρίσκεται υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 1931. Όταν ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία θέλησε να τη μεταθέσει υπό το Πατριαρχείο Μόσχας τον Δεκέμβριο του 2004, η κοινότητα, έχοντας τη στήριξη της διακονίας, κατέθεσε έφεση κατά της απόφασης αυτής στα δικαστήρια, τα οποία επικύρωσαν την υπαγωγή της στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2005 του πολυμελούς πρωτοδικείου της Μπαγιόν, η οποία επικυρώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2006 από το Εφετείο του Πω).
Χαρράν

Η Χαρράν ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας, στη σημερινή Τουρκία, εκεί όπου τώρα βρίσκεται το ομώνυμο χωριό (επίσημη ονομασία Αλτουνμπασάκ), 44 χλμ ΝΑ της πόλης Ούρφα (η αρχαία Έδεσσα). Αναφέρεται στη Βίβλο αλλά και σε ασσυριακές επιγραφές. Κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο βρισκόταν στο σύνορο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με τους Πέρσες. Στον ελληνικό κόσμο ήταν γνωστή ως Κάρραι, ενώ στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν γνωστή ως «Ελληνόπολις».

 Κατά την Παλαιά Διαθήκη, στη Χαρράν μετακινήθηκε ο Αβραάμ και έζησε εκεί μέχρι τα 75 χρόνια του, όταν μετά από θεϊκή εντολή πήρε μαζί του τη γυναίκα του Σάρα , τον Λωτ, όλα τα υπάρχοντά τους και όλους τους υπηρέτες που είχαν αποκτήσει στη Χαρράν, και έφυγαν για τη γη Χαναάν. Σε άλλο σημείο της Π. Διαθήκης αναφέρεται ότι σε ένα πηγάδι στη Χαρράν ο Ιακώβ συνάντησε τη Ραχήλ και τους βοσκούς, αλλά και ότι ο Αδάμ με την Εύα στη Χαρράν κατέφυγαν όταν εκδιώχθηκαν από τον Κήπο της Εδέμ. Η Χαρράν αποτέλεσε τμήμα της Ασσυριακής αυτοκρατορίας, μάλιστα ήταν η τελευταία πόλη που έπεσε στα χέρια των Περσών. Το 331 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο και μετά τον θάνατό του πέρασε στους Σελευκίδες οι οποίοι ίδρυσαν εκεί μακεδονική στρατιωτική αποικία. Αργότερα αποτέλεσε τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εδώ μάλιστα δολοφονήθηκε το 217 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Καρακάλλας. Στη Χαρράν το 53 π.Χ. ο ρωμαϊκός στρατός, υπό την ηγεσία του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, γνώρισε ταπεινωτική ήττα από τους Πάρθους. Στη συνέχεια πέρασε στην κυριαρχία της Περσικής αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, και αργότερα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού εκεί κατέφυγαν οι τελευταίοι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι. Αργότερα αποτέλεσε πρωτεύουσα του αραβικού χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Την εποχή των Ομεϋαδών γνώρισε μεγάλη ακμή και αποτέλεσε κέντρο μετάφρασης ελληνικών βιβλίων στην αραβική γλώσσα. Γεωργίου Σύγκελλου, Εκλογή Χρονογραφίας, από τo Google Books
Νίκος Σακελλαρίδης

Ο Νίκος Σακελλαρίδης (30 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Έλληνας διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε να αγωνίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’80 στο Μακεδονικό Θεσσαλονίκης. Πραγματικός γυρολόγος, πέρασε από πολλές ομάδες Α΄ Εθνικής (Απόλλων Αθηνών, Πανιώνιος, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Βέροια) και Β΄ Εθνικής (Αγροτικός Αστέρας, Π.Α.Σ. Γιάννινα) και συνεχίζει να αγωνίζεται αν και πλησιάζει την ηλικία των 40 ετών. Το 2009-10 συμφώνησε με την ομάδα που ξεκίνησε, τον Μακεδονικό. Έχει αγωνιστεί 6 φορές στην Εθνική Ελλάδος.

 Ο Νίκος Σακελλαρίδης γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1970 στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στο Μακεδονικό Νεάπολης Θεσσαλονίκης τη σεζόν 1988-89 στη Β΄ Εθνική. Κέρδισε θέση βασικού και το 1992 πήγε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική. Στον Ηρακλή καθιερώθηκε και το 1995 κλήθηκε στην εθνική ανδρών. Έμεινε ως το Δεκέμβριο του 1996 και στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στον Απόλλωνα Αθηνών. Δυο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1998, πήγε στη Βέροια για μισή σεζόν κι ακολούθως έπαιξε τρία χρόνια στον Πανιώνιο. Συνεχίζοντας την περιπλάνησή του αγωνίστηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής, ξανά στη Βέροια, στον Αγροτικό Αστέρα για τρεισήμισι σεζόν κι από τον Ιανουάριο του 2009 επανήλθε στο Μακεδονικό Θεσσαλονίκης, με τον οποίο συμφώνησε και για το 2009-10,αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής. Ο Νίκος Σακελλαρίδης αγωνίστηκε έξι φορές στην εθνική ανδρών, όλες ως αλλαγή. Ντεμπούτο με την Εθνική έκανε στις 25 Ιανουαρίου 1995 σε φιλικό αγώνα με την Κύπρο εκτός έδρας (σκορ: 3-2), όταν μπήκε ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο. Ακολούθησαν άλλοι τρεις συμμετοχές το 1995 σε φιλικά: στις 8 Φεβρουαρίου με τη Ρουμανία στην Καλαμάτα (σκορ: 1-0), στις 17 Μαΐου με τη Λιθουανία στο Βίλνιους (σκορ: 1-2) και στις 20 Σεπτεμβρίου με τη Γιουγκοσλαβία στη Θεσσαλονίκη (σκορ: 0-2), αγώνας που διεξήχθη προς τιμή του Γιώργου Κούδα. Στην Εθνική κλήθηκε δύο ακόμα φορές το 1996. Το 1997 αγωνίστηκε με την εθνική ενόπλων στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=16756 https://web.archive.org/web/20101008150329/http://hevshe.pblogs.gr/1986-95.html http://archive.sport.gr/football/hellas03/1st/bio3.asp?plnum=589