Νικολάι Κιμπάλτσιτς

Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς Κιμπάλτσιτς (ρωσικά: Николай Иванович Кибальчич‎, ουκρανικά: Микола Іванович Кибальчич‎, σερβικά: Никола Кибалчић‎ , Mykola Ivanovych Kybalchych; 19 Οκτωβρίου 1853 – 3 Απριλίου 1881) ήταν Ρώσος επαναστάτης Ουκρανο-Σερβικής καταγωγής, που συμμετείχε στη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β' ως ο κύριος εμπειρογνώμονας εκρηκτικών για το Ναρόντναγια Βόλια (η Λαϊκή Βούληση) και ήταν επίσης πρωτοπόρος πυραύλων. Ήταν μακρινός ξάδερφος του επαναστάτη Βίκτορ Σερζ.

 Γεννημένος στο Κόροπ, Κρολεβέτσκι Ουγιέζντ, Κυβερνείο Τσερνίγκοφ (σημερινή Ουκρανία) το 1853 σε οικογένεια κληρικών, Ο Κιμπάλτσιτς ήταν γιος ενός ορθόδοξου ιερέα της ενορίας. Μπήκε σε γυμνάσιο το 1864 αλλά αργότερα έγινε δεκτός σε ιεροσπουδαστήριο. Αλλά επέστρεψε στο γυμνάσιο και το τελείωσε με ένα ασημένιο μετάλλιο αρκετά χρόνια αργότερα. Το 1871 μπήκε στο Ινστιτούτο Μηχανικών Σιδηροδρόμων της Αγίας Πετρούπολης και το 1873 μπήκε στη Στρατιωτική Αυτοκρατορική Ιατρική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, για να σπουδάσει ιατρική και εργάστηκε σε πειράματα παλμικής προώθησης πυραύλων. Τον Οκτώβριο του 1875, ο Κιμπάλτσιτς συνελήφθη, επειδή δάνεισε ένα απαγορευμένο βιβλίο σε έναν αγρότη. Πέρασε 3 χρόνια στη φυλακή πριν καταδικαστεί σε φυλάκιση 2 μηνών. Συνέχισε την ένταξή του στη Ναρόντναγια Βόλια το 1878, και έγινε ο κύριος ειδικός τους στα εκρηκτικά. Τον Μάρτιο του 1881, κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη δολοφονία του Αλέξανδρου Β' . Καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας από τις 28 Φεβρουαρίου έως την 1η Μαρτίου, ο Νικολάι και οι βοηθοί του - ο υπολοχαγός του στόλου Σουχνάνοφ και ο Μκιχαήλ Γκρατσφέσκι- δούλευαν χωρίς ανάπαυση προετοιμάζοντας τις οβίδες των πυραύλων. Τα μέλη της Θέλησης του Λαού έπρεπε να είναι γρήγορα. Ο Αντρέι Ζελιάμποφ, ο οποίος επρόκειτο να κατευθύνει τους εκτοξευτές πυραύλων σε μια απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β', είχε συλληφθεί στις 27 Φεβρουαρίου. Αν ο Τσάρος επιζούσε από την έκρηξη, ο Ζελιάμποφ θα τον σκότωνε με ένα στιλέτο. Η σύλληψη του Ζελιάμποφ την παραμονή της απόπειρας δολοφονίας προκάλεσε μια πλήρη έκπληξη, αν και τον Φεβρουάριο είχαν εμφανιστεί ανησυχητικές φήμες ότι η αστυνομία έκανε κάτι. Το σχέδιο βρισκόταν σε κίνδυνο. Δεν υπήρχε κανείς να προειδοποιήσει τους ανθρώπους της Ναρόντναγια Βόλια. Ο Νικολάι Κλετότσνικοφ, βοηθός του αρχειοφύλακα του Τρίτου Τμήματος (Ασφάλειας), που έφερε το Τάγμα του Αγίου Στανισλάβ, ο οποίος είχε προειδοποιήσει συχνά τους Ναρόντνικους για τους κινδύνους συγκέντρωσης, είχε συλληφθεί στα τέλη Ιανουαρίου. Μέχρι το πρωί της 1ης Μαρτίου τέσσερα βλήματα ήταν έτοιμα. Ένας από αυτούς σκότωσε τον Αλέξανδρο Β' την 1η Μαρτίου 1881, στο ανάχωμα του καναλιού Γιεκατερινίνσκι στην Αγία Πετρούπολη. Ο Κιμπάλτσιτς συνελήφθη στις 17 Μαρτίου. «Όταν οι άντρες του ήρθαν να δουν τον Κιμπάλτσιτς ως διορισμένο σύμβουλό του για την υπεράσπιση», είπε ο VN Γκέραρντ στη δήλωσή του στην ειδική επιτροπή της Γερουσίας, «με εξέπληξε πάνω απ' όλα το γεγονός ότι το μυαλό του ήταν απασχολημένο με εντελώς διαφορετικά πράγματα καμία σχέση με την παρούσα δίκη. Φαίνεται να είναι βυθισμένος στην έρευνα για κάποιο αεροναυτικό πύραυλο. Διψούσε για μια δυνατότητα να γράψει τους μαθηματικούς υπολογισμούς του, που συμμετείχαν στην ανακάλυψη. Τα έγραψε και τα υπέβαλε στις αρχές». Σε ένα σημείωμα που γράφτηκε στο κελί της φυλακής του, ο Κιμπάλτσιτς πρότεινε μια επανδρωμένη συσκευή αεροναυτιλίας. Εξέτασε τη σχεδίαση του κινητήρα πυραύλων σκόνης, ελέγχοντας την πτήση αλλάζοντας τη γωνία του κινητήρα, η υποσημείωση έχει ημερομηνία 23 Μαρτίου. Έκανε αυτό το επιστημονικό έργο πραγματικά στα πρόθυρα του θανάτου. Στις 26 Μαρτίου, ο στρατηγός Κομάροφ, Αρχηγός του Τμήματος Χωροφυλακής, ενημέρωσε το Αστυνομικό Τμήμα: «Σύμφωνα με το αίτημα του Νικολάι Κιμπάλτσιτς, γιου του ιερέα, ο οποίος κατηγορείται για εσχάτη προδοσία, έχω την τιμή να παρουσιάσω το σχέδιο του μια αεροναυπηγική συσκευή». Η συνοπτική αναφορά που γράφτηκε στην έκθεση έλεγε: «Το να κατατεθεί ο φάκελος της 1ης Μαρτίου και να δοθεί στους επιστήμονες για εξέταση τώρα, δύσκολα θα ήταν σκόπιμο, δεδομένου ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει πολλές άσκοπες συζητήσεις. Το σχέδιο του Κιμπάλτσιτς τοποθετήθηκε σε ένα φάκελο, σφραγίστηκε και αρχειοθετήθηκε. Ο εφευρέτης ενημερώθηκε ότι το σχέδιό του θα παραδοθεί στους επιστήμονες για εξέταση. Ο Κιμπάλτσιτς περίμενε την απάντησή τους. Ο μήνας Μάρτιος έφτασε στο τέλος του, με δύο μέρες να απομένουν μέχρι την εκτέλεση. Στις 31 Μαρτίου, ο Κιμπάλτσιτς έγραψε αυτή την πρόσκληση προς τον Υπουργό Εσωτερικών: «Με εντολή της Εξοχότητάς σας, η σχεδίασή μου ενός αεροναυπηγικού μηχανήματος υποβλήθηκε για εξέταση στην τεχνική επιτροπή. Θα μπορούσε η Εξοχότητά σας να μου επιτραπεί να συναντηθώ με οποιοδήποτε από τα μέλη της επιτροπής για το θέμα αυτού του σχεδιασμού το αργότερο αύριο το πρωί ή τουλάχιστον να λάβω γραπτή απάντηση από τους εμπειρογνώμονες, που εξέτασαν το σχέδιό μου, επίσης όχι περισσότερο από αύριο. Ζητώ επίσης από την Εξοχότητά σας την άδεια για μένα, πριν πεθάνω, να συναντηθώ με όλους τους συντρόφους μου στη δίκη ή τουλάχιστον με τον Ζελιάμποφ και την Περόφσκαγια». Όλα τα αιτήματα αγνοήθηκαν. Στις 7:50 το ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό της 3ης Απριλίου, δύο «άρματα της ντροπής» με τους καταδικασμένους κρατούμενους βγήκαν από το σπίτι της κράτησης στην οδό Σπαλέρναγια. Ο Ζελιάμποφ ήταν στο πρώτο και στο πλευρό του ο Ρισάκοφ, ο οποίος είχε πετάξει την πρώτη βόμβα στο όχημα του Αλέξανδρου Β' και στη συνέχεια πρόδωσε τους συντρόφους του κατά την ανάκριση. Στο δεύτερο ήταν οι Κιμπάλτσιτς, Περόφσκαγια και Μιχαήλοφ. Τα χέρια και τα πόδια του καταδικασμένου ήταν δεμένα στα καθίσματα. Ο καθένας είχε στο στήθος του μια μαύρη πλάκα με την άσπρη επιγραφή: «Βασιλοκτονία». Στις 9:21 π.μ. ο δήμιος αφαίρεσε το σκαμνί από κάτω από τα πόδια του Κιμπάλτσιτς. Μετά από αυτόν εκτελέστηκαν οι Μιχαήλοφ, Περόβσκαγια, Ζελιάμποφ και Ρυσάκοφ. Έτσι, ο Κιμπάλτσιτς και οι άλλοι συνωμότες της Ναρόντναγια Βόλια, συμπεριλαμβανομένων των Σοφία Περόφσκαγια, Αντρέι Ζελιάμποφ, Νικολάι Ρισάκοφ και Τιμοφέι Μιχαΐλοφ, απαγχονίστηκαν στις 3 Απριλίου 1881. Η μοίρα της εφεύρεσης, που αναφέρεται στην τελευταία επιστολή του Κιμπάλτσιτς, αποδείχθηκε τόσο τραγική όσο αυτή του 27χρονου δημιουργού της. Το σχέδιο του Κιμπάλτσιτς θάφτηκε στα αρχεία του αστυνομικού τμήματος, αλλά οι αρχές του τσάρου απέτυχαν να παραδώσουν το όνομα του εφευρέτη και την ιδέα του στη λήθη. Η δίκη και η εκτέλεση των μελών της Ναρόντναγια Βόλια είχε μεγάλες επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο. Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το σχέδιο του Κιμπάλτσιτς στο εξωτερικό και κάθε είδους εικασίες έγιναν για την ουσία της εφεύρεσης και τη μετέπειτα μοίρα της. Το 1917, ο Νικολάι Ρίνιν ανακάλυψε ξανά το χειρόγραφο στα αρχεία και δημοσίευσε μια αναφορά του το 1918 στο ιστορικό περιοδικό Byloye (Былое, Το Παρελθόν). Το 1891, παρόμοιες ιδέες αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από τον Γερμανό μηχανικό Χέρμαν Γκάνσβιντ. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στανίσουαφ Ούλαμ πρότεινε ένα σχέδιο πυρηνικής προώθησης με παλμούς, που μελετήθηκε στο Project ORION. Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση τίμησε τον πρωτοπόρο του πυραύλου ονομάζοντας έναν κρατήρα στο φεγγάρι, τον κρατήρα του Κιμπάλτσιτς (Kibal'chich). Βρίσκεται στις 3,0° Β 146,5° Δ, στην μακρινή πλευρά της Σελήνης. Το όνειρο μιας προωθητικής συσκευής από έναν επιστήμονα, που τον πήρε ο θάνατος «Εγώ, ο Νικολάι Κιμπάλτσιτς, γράφω αυτό το σχέδιο στη φυλακή, ενώ απομένουν αρκετές μέρες πριν την εκτέλεσή μου. Πίστεψα στην πρακτικότητα της ιδέας μου και αυτή η πεποίθηση με συντηρεί στη φρικτή κατάστασή μου από επιστήμονες και ειδικούς, που δείχνουν ότι η ιδέα μου είναι εφαρμόσιμη, θα νιώθω χαρούμενος γνωρίζοντας ότι έχω προσφέρει τεράστια υπηρεσία στη χώρα μου και στην ανθρωπότητα. Τότε θα συναντήσω ήρεμα τον θάνατο, γνωρίζοντας ότι η ιδέα μου δεν θα πεθάνει μαζί μου, αλλά θα παραμείνει με την ανθρωπότητα για την οποία ετοιμάστηκα να θυσιάσω τη ζωή μου. Γι' αυτό προσεύχομαι σε όσους επιστήμονες θα εξετάσουν το σχέδιό μου να το αντιμετωπίσουν με τη μέγιστη σοβαρότητα και καλή πίστη και να με ενημερώσουν για την απάντησή τους το συντομότερο δυνατό. Πρώτα και κύρια, πρέπει να σημειώσω ότι, όταν ήμουν ελεύθερος, δεν είχα χρόνο να επεξεργαστώ λεπτομερώς το σχέδιό μου και να αποδείξω τη σκοπιμότητά του μαθηματικά. Τώρα, φυσικά, μου είναι αδύνατο να αποκτήσω τα απαραίτητα υλικά για αυτό. Κατά συνέπεια, αυτό το έργο της τεκμηρίωσης του σχεδίου μου με μαθηματικούς υπολογισμούς θα πρέπει να γίνει από εκείνους τους ειδικούς στα χέρια των οποίων το σχέδιό μου θα βρει τον δρόμο του. Εξάλλου, δεν είμαι εξοικειωμένος με τη μάζα παρόμοιου σχεδιασμού, που έχουν εμφανιστεί τελευταία. Δηλαδή, γνωρίζω την ιδέα πίσω από αυτά τα σχέδια, αλλά δεν είμαι εξοικειωμένος με τον τρόπο με τον οποίο οι εφευρέτες ελπίζουν να τα πραγματοποιήσουν. Από όσο ξέρω, ωστόσο, η ιδέα μου δεν έχει προταθεί ακόμη από κανέναν άλλον. Στη σκέψη μου για μια αεροναυτική μηχανή έχω επικεντρωθεί κυρίως σε αυτό το ερώτημα: ποια δύναμη πρέπει να ασκηθεί, για να τεθεί σε κίνηση μια τέτοια μηχανή; Κατά τη γνώμη μου, καίει σιγά σιγά εκρηκτικές ουσίες, που μπορούν να προσφέρουν μια τέτοια δύναμη. Στην πραγματικότητα, η καύση της εκρηκτικής ουσίας έχει ως αποτέλεσμα μια συγκριτική ταχύτητα σε μεγάλες ποσότητες αερίων, που διαθέτουν τεράστια ενέργεια κατά τη στιγμή του σχηματισμού τους. Μπορεί όμως κανείς να χρησιμοποιήσει την ενέργεια των αερίων, που σχηματίζεται από την εκρηκτική ανάφλεξη, για να εκτελέσει εργασίες οποιασδήποτε διάρκειας; Αυτό είναι δυνατό μόνο εάν η τεράστια ενέργεια της εκρηκτικής καύσης, αντί να διαρκέσει στιγμιαία, θα δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια μιας περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένης χρονικής περιόδου». Στο τεύχος Απριλίου 1918 του περιοδικού Byloye, ο Νικολάι Ρίνιν δημοσίευσε την περιγραφή του Κιμπάλτσιτς για ένα επανδρωμένο, πυραυλοφόρο πλοίο, από την τελευταία του επιστολή. Η επιστολή είχε κατατεθεί στα αρχεία της αστυνομίας μέχρι που ο Ρίνιν το αλείευσε, αφού άκουσε φήμες για το σχέδιο.