IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη

Η τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, με κωδική όνομασια (από την Τουρκία) Ασπίδα του Ευφράτη (τουρκικά: Fırat Kalkanı Harekâtı), ήταν στρατιωτική διασυνοριακή επιχείρηση από τον τουρκικό στρατό, και συμμαχικές ομάδες του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, η οποία έλαβε χώρα το 2016-2017. Η επιχείρηση έλαβε χώρα στη Βορειο-δυτική Συρία μεταξύ του Ευφράτη ποταμού, προς τα ανατολικά, και της πόλης Αζάζ, προς τα δυτικά. Ο τουρκικός στρατός υποστηρίχθηκε από τις Συριακές ανταρτικές ομάδες, (μερικές από τις οποίες χρησιμοποιούν την ονομασία Ελεύθερος Συριακός Στρατός), ξεκίνησε την επιχείρηση στις 24 Αυγούστου 2016 ενάντια στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL), καθώς και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). Ο τουρκικός στρατός ανακοίνωσε τη λήξη της επιχείρησης τις 29 Μαρτίου 2017, χαρακτηρίζοντάς την ως επιτυχημένη.

 Βόρεια του Χαλεπίου είναι μια περιοχή που θεωρείται μεγάλης στρατηγικής σημασίας στο Συριακό εμφύλιο πόλεμο. Στα πρώτα χρόνια της σύρραξης ως επί το πλείστον που κατεχόταν από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) και ήταν η κύρια πύλη πρόσβασης του ISIL σε διεθνή σύνορα. Για τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, η περιοχή Shahba μεταξύ του Ευφράτη ποταμού προς την ανατολή και των βουνών που κατοικούνται απο Κουρδικούς πληθυσμούς προς τα δυτικά είναι το εδαφικό κομμάτι που λείπει για συνδέσει τα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας – Rojava. Για την Τουρκία είναι το κομμάτι απο το οποίο μπορεί να ασκήσει επιρροή στη Συρίακη διένεξη και να ξεκινήσει στρατιωτικές επιχειρήσης εναντίων του ISIL και του Κουρδικού YPG, που έχει ανακηρυχθεί στην Τουρκία Τρομοκρατική οργάνωση. Ο τουρκικός στρατός δεν ανακοινώνει τις απώλειες σε υλικό και ανθρώπινό δυναμικό συστηματικά ωστόσο δημοσιογραφικές και άλλες πηγές αναφέρουν πως τουλάχιστόν 8 άρματα μάχης Leopard 2A4, ένα M60T, και 4 οχήματα μεταφοράς προσωπικού έχουν καταστραφεί από νάρκες και αντιαρματικούς πυράυλούς. Παράλληλα, οι ανθρώπινες απώλειες του ανέρχονται σε 30 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2017.
Νισσίν Μάρου

Το σκάφος 8,145 τόνων MV Nisshin Maru (日新 丸) είναι το κύριο σκάφος του ιαπωνικού στόλου φαλαινοθηρίας και είναι και το μοναδικό. Είναι επίσης το μεγαλύτερο μέλος και η ναυαρχίδα του πενταμελούς φαλαινοθηρικού στόλου, με επικεφαλής τον ερευνητή ηγέτη Shigetoshi Nishiwaki. Το πλοίο είναι εγκατεστημένο στην Ιαπωνία στο λιμάνι Shimonoseki και ανήκει στην εταιρεία, με έδρα το Τόκυο, Kyodo Senpaku Kaisha Ltd, η οποία είναι θυγατρική του Ινστιτούτου Κτηνιατρικών Ερευνών.

 Έχουν υπάρξει πολλά ιαπωνικά φαλαινοθηρικά πλοία που ονομάζονται Nisshin Maru. Μετά το επίθεση του ναυτικού στόλου του αμερικανικού ναυτικού στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, όλα τα ιαπωνικά εργοστασιακά πλοία άρχισαν σύντομα να υπηρετούν στην πολεμική προσπάθεια μέχρι να βυθιστούν ή μέχρι το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Στις 20 Δεκεμβρίου 1987 το Νισίν Μάρου έλαβε παράνομη άδεια για να ταξιδέψει ως την Ανταρκτική για φαλαινοθηρία με κυβερνήτη τον Τοσίρο Τανιφούτζι. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, της 21ης Δεκεμβρίου 1987 τέσσερα ταχύπλοα σκάφη, που έπλεαν με τη σημαία του Ουράνιου Τόξου μπλόκαραν την έξοδο στην προκυμαία Μιτσουμπίσι της Γιοκοχάμα με μία φουσκωτή φάλαινα σε φυσικό μέγεθος. Τότε τα ταχύπλοα άρχισαν να φέρνουν σβούρες γύρω από το Νισίν. Η περιπέτεια αυτή κράτησε τριάντα ώρες. Τα ταχύπλοα άλλαζαν βάρδιες για να ανεφοδιαστούν με καύσιμα. Στις 22 Δεκεμβρίου στις 15:00 η Διεθνής Επιτροπή για τις Φάλιανες (CBI) ακύρωνε την άδεια και εφιστούσε στην Ιαπωνική κυβέρνηση να τηρίσει τη διεθνή νομοθεσία. Ταυτόχρονα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τα μέλη της Greenpeace εγκρίνονταν και διαδήλωναν
Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου

Ο Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο Λουτράκι, στο Νομό Κορινθίας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο «Γ. Γαλανόπουλος». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1962 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, κολύμβησης και στίβου.

 Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έχει κατακτήσει τρία Πρωταθλήματα της οικείας του τοπικής ένωσης, της Ε.Σ.Κ.Α.Κ. και συγκεκριμένα κατά τα έτη 1998, 2000 και 2011.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2000-01 διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας καταλαμβάνοντας τη 12η και τελευταία θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, με συνέπεια να υποβιβαστεί.Επιστρέφοντας στη Γ' Εθνική την περίοδο 2011-12 ο Ποσειδώνας συγκέντρωσε 7 νίκες και 15 ήττες, τερματίζοντας στην 8η θέση του Ομίλου του, όπου και παρέμεινε για την επόμενη χρονιά. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 1ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 12η και τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα χωρίς καμία νίκη στο ενεργητικό του.Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο «Γ. Γαλανόπουλος». Πρόεδρος του Δ.Σ. είναι ο Χαράλαμπος Γεωργίου. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου έλαβε μέρος στο Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα Ανδρών και συγκεκριμένα στον Όμιλο Η' (Ε.Σ.ΠΕ.Π.), ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Μετά το πέρας της χρονιάς, ο αθλητής του συλλόγου Γιώργος Πέρρος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α1 Εθνική, καλύτερος play-maker του Πρωταθλήματος, ενώ παράλληλα συμπεριελήφθη στην Καλύτερη Επτάδα της χρονιάς. Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων στίβου που εκδίδει κάθε Νοέμβριο ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. ο σύλλογος του Λουτρακίου έχει αξιολογηθεί ως ακολούθως πανελλαδικά: Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου, επίσημο ιστολόγιο του τμήματος καλαθοσφαίρισης του συλλόγου. Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου, επίσημος ιστότοπος του τμήματος χειροσφαίρισης του συλλόγου. Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου, επίσημο ιστολόγιο του τμήματος χειροσφαίρισης του συλλόγου.
Δίκαιο του Πολέμου

Το Δίκαιο του Πολέμου έχει τις ρίζες του στη Χριστιανική πίστη, και κατά βάση στο έργο του Αγίου Θωμά Ακουίνα (ή Ακουϊνιάτη, 1225 – 1275 μ.Χ.). Η βασική θέση της θεωρίας είναι ότι ο πόλεμος μπορεί να είναι δίκαιος υπό προϋποθέσεις. Καθώς όμως οι προϋποθέσεις έχουν την τάση να υπόκεινται σε διάφορες ερμηνείες, και κατά συνέπεια σε πολιτική εκμετάλλευση, ο πυρήνας της Θεωρίας του Δίκαιου πολέμου είναι αμφισβητήσιμος. Το δίκαιο του πολέμου, ή όπως έχει επικρατήσει πλέον και χρησιμοποιείται στην ορολογία διεθνώς, το δίκαιο των ενόπλων συγκρούσεων, απαρτίζεται από πλέγμα Συμβατικών αλλά και Εθιμικών Κανόνων. Οι Συμβατικοί κανόνες περιέχονται σε πολλές διεθνείς Συμβάσεις, που καθορίζουν την συμπεριφορά των Κρατών μεταξύ τους από τον καιρό της ειρήνης, μέχρι την εξέλιξη των σχέσεών τους σε ένοπλη αντιπαράθεση, καθώς και την συμπεριφορά των ατόμων που συμμετέχουν στις ένοπλες συγκρούσεις, είτε ενεργητικά (μαχητές), ή παθητικά (άμαχοι).

 Η γενική έλλειψη κοινά αποδεκτών διατάξεων αναφερόμενων στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου καθώς και εις τα επιτρεπόμενα ή απαγορευμένα μέτρα και μέσα διεξαγωγής του ήταν ήδη αισθητά από τα μέσα του προπερασμένου αιώνα. Από τότε όμως αργά αλλά σταθερά κατορθώθηκε να συνομολογηθούν σε μορφή κωδικοποίησης πολλές διεθνείς γενικές συμβάσεις με τις οποίες και κανονίσθηκαν πλείστα όσα ζητήματα του δικαίου του πολέμου (κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα). Οι σπουδαιότερες αυτών των Συμβάσεων με επιμέρους ανάλυση είναι: «Διακήρυξη των Παρισίων» από 16 Απριλίου 1856. «Σύμβαση της Γενεύης» από 22 Αυγούστου 1864. «Διακήρυξη της (Αγίας) Πετρούπολης από 11 Δεκεμβρίου 1868. «Διακήρυξη των Βρυξελλών» από 27 Αυγούστου 1874. «Α΄ Συνδιάσκεψη Χάγης - Κανονισμός και Τρεις Διακηρύξεις από 29 Ιουλίου 1899 «Β΄ Συνδιάσκεψη Χάγης από 18 Οκτωβρίου 1907. «Ναυτική Συνδιάσκεψη Λονδίνου από 26 Φεβρουαρίου 1909 «Συνδιάσκεψη Γενεύης από 27 Ιουνίου 1927 «Νεότερες της Κοινωνίας των Εθνών και μετέπειτα του Ο.Η.Ε..
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1938

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1938 ήταν η τρίτη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στη Γαλλία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία για δεύτερη συνεχόμενη φορά, νικώντας στον τελικό την Ουγγαρία με αποτέλεσμα 4-2. Στα τελικά της διοργάνωσης συμμετείχαν 16 ομάδες, από τις οποίες απέμειναν τελικά 15, λόγω της αποχώρησης της Αυστρίας, η οποία στο μεταξύ είχε προσαρτηθεί στη Ναζιστική Γερμανία. Η Αγγλία, που κλήθηκε να αντικαταστήσει την Αυστρία αρνήθηκε, με αποτέλεσμα το Παγκόσμιο κύπελλο να διεξαχθεί με 15 ομάδες.

 Η απόφαση για την επιλογή της διοργανώτριας χώρας έγινε από την Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΦΙΦΑ) στο Βερολίνο στις 13 Αυγούστου 1936. Τελικώς, επελέγη η Γαλλία, έναντι της Αργεντινής και της Γερμανίας, ήδη από τον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας. Μάλιστα η απόφαση αυτή, να διοργανωθεί δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Ευρώπη (μετά τη διοργάνωση της Ιταλίας το 1934) πυροδότησε μεγάλες αντιδράσεις στη Νότια Αμερική, όπου πιστευόταν ότι η διοργάνωση θα έπρεπε να εναλλάσσεται ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Εθνική ομάδα της Αργεντινής αρνήθηκε τότε να δηλώσει συμμετοχή, σε ένδειξη διαμαρτυρίας γιατί δεν ανέλαβε αυτή το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο.Για την ιστορία, ήταν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώθηκε πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, με την επόμενη διοργάνωση να λαμβάνει χώρα μόλις το 1950 στη Βραζιλία. Από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 ίσχυσε για πρώτη φορά η απευθείας πρόκριση της διοργανώτριας χώρας, καθώς και της νικήτριας της προηγούμενης διοργάνωσης (με το σκεπτικό να της δοθεί η ευκαιρία να υπερασπιστεί τον τίτλο της), αν και τελικώς η πρόκριση της προηγούμενης νικήτριας καταργήθηκε μετά τη διοργάνωση του 2002. Ως αποτέλεσμα, η προηγούμενη νικήτρια Ιταλία και η οικοδέσποινα Γαλλία προκρίθηκαν απευθείας στη διοργάνωση του 1938 και όλες οι άλλες χώρες έδωσαν προκριματικούς αγώνες. Στους 18 αγώνες που έγιναν, σημειώθηκαν 84 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4,67 γκολ ανά αγώνα. Αντίμπ Μπορντώ Χάβρη Λιλ Λυών Μασσαλία Παρίσι Ρενς Στρασβούργο Τουλούζη Παγκόσμιο Κύπελλο 1938 - Γαλλία, www.fifa.com Αρχειοθετήθηκε 2014-12-31 στο Wayback Machine. Το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου Η γέννηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ζιλ Ριμέ - Ο εμπνευστής του Παγκοσμίου Κυπέλλου
Αρχαία Ήλιδα Ηλείας

Το λήμμα αφορά το σύγχρονο χωριό της Ηλείας. Για την αρχαία πόλη, δείτε: Ήλιδα. Η Αρχαία Ήλιδα ή Ήλιδα (καθαρεύουσα Ήλις) είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 74 μέτρα.

 Η Αρχαία Ήλιδα βρίσκεται δυτικά της τεχνικής λίμνης του Πηνειού σε απόσταση 15 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμαλιάδα (μέσω Ρουπακίου). Οι κάτοικοί του ασχολούνται περισσότερο με τη γεωργία (καλλιέργεια πατάτας, δημητριακών, κηπευτικών - πιπεριές, ελιές, παλαιότερα αμπέλια) και λιγότερο με την κτηνοτροφία.Βορειοδυτικά, σε ευθεία απόσταση περίπου 1 χλμ. και προς την κατεύθυνση του Πηνειού ποταμού είναι ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας πόλης - κράτους της Ήλιδας και το αρχαίο θέατρό της (4ος αιω. π.Χ.). Στην ίδια κατεύθυνση και δίπλα στο χωριό είναι το Αρχαιολογικό Μουσείο Ήλιδας. Η παλιά ονομασία την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Παλαιόπολις και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1835 όταν προσαρτήθηκε στο δήμο Ήλιδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1915 με το ΦΕΚ 149Α - 20/04/1915 μετονομάστηκε σε Ήλιδα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αρχαίας Ήλιδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 306 κατοίκους. Ήλιδα - Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας, Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού Κήρυξη της κοίτης του Πηνειού ποταμού ως αρχαιολογικού χώρου.
Live at Hammersmith '84

Το Live at Hammersmith '84 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Raw Fruit". Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1984, κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Under Wraps" και μεταδόθηκε για πρώτη φορά από το ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο BBC στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

 "Locomotive Breath (ορχηστρικό)" – 2:36 "Hunting Girl" – 4:56 "Under Wraps #1" – 4:30 "Later, That Same Evening" (Anderson, Peter-John Vettese) – 4:03 "Pussy Willow" – 4:44 "Living in the Past" – 4:29 "Locomotive Breath" – 7:43 "Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!" – 9:08Όλες οι συνθέσεις γράφτηκαν από τον Ίαν Άντερσον, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Hammersmith '84" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Ντέιβ Πεγκ - μπάσο Πήτερ-Τζον Βετές - πλήκτρα Ντον Πέρι - τύμπανα Live at Hammersmith '84 - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull Live at Hammersmith '84 - Sputnikmusic JETHRO TULL Live - Live at Hammersmith '84 reviews and MP3 - Prog Archives
Ιωάννης Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν

Ο Ιωάννης Αδόλφος, δανικά Johan Adolf (8 Απριλίου 1634 - 2 Ιουλίου 1704) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν (1671-1704).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και της Δωροθέας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Αδόλφου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Γεννήθηκε στο Άρενσμπεκ και ως νέος έκανε τη "Μεγάλη περιοδεία" του στην Ευρώπη, περνώντας από την Αγγλία και τη Γαλλία. Μαζί του ήταν ο κατά ένα έτος μικρότερος αδελφός του Αύγουστος. Το 1671 διαδέχθηκε τον πατέρα του και του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος, η πιο υψηλή της Δανίας. Το 1684 έκτισε ένα κυνηγετικό περίπτερο στο Τράβενταλ, το επόμενο έτος τον ναό του Αγ. Ιωάννη στο Πλεν και το 1690 τον ενοριακό ναό του Πλεν. Έλαβε μέρος σε πολλούς πολέμους της εποχής του, όπως αυτούς με τους Οθωμανούς, ενώ είχε παραδώσει τη διακυβέρνηση της περιοχής του στη μητέρα του και τη σύζυγό του για το διάστημα αυτό. Κατά την περίοδο της εξουσίας του υπογράφηκε στο κυνηγετικό του περίπτερο η Συνθήκη του Τράβενταλ, η οποία ήταν ορόσημο κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-21). Το 1704 πήγε στην Ουγγαρία, όπου πολέμησε με τον στρατό του μαζί με αυτόν της Δανίας εναντίον των Κουρούκς, στασιαστών εναντίον των Αψβούργων. Έλαβε μέρος στη μάχη του Σμολένσκ. Το 1704 ο μόνος γιος του Αδόλφος Αύγουστος έπεσε από το άλογο και απεβίωσε. Τον ακολούθησε ο Ιωάννης Αδόλφος τρεις ημέρες μετά, σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λεοπόλδος Αύγουστος (γιος του Αδόλφου Αυγούστου), που όμως απεβίωσε δύο έτη μετά σε ηλικία 4 ετών. Έτσι η διαδοχή πέρασε στον ανιψιό του Ιωάννη Αδόλφου, τον Ιωακείμ Φρειδερίκο. Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα των Γουέλφων, κόρη του Ροδόλφου Αυγούστου, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και είχε τέκνα: Αδόλφος Αύγουστος 1680-1704 Δωροθέα Σοφία 1692-1765, παντρεύτηκε τον Αδόλφο Φρειδερίκο Γ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Karl Sommeregger (1905), "Johann Adolph, Herzog zu Schleswig-Holstein-Plön", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 50, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 684–686 Family line of Schleswig-Holstein-Plön (Γερμανικά) The Gentlemen's Tour by Two Princes Αρχειοθετήθηκε 2013-09-17 στο Wayback Machine. (Γερμανικά) of Plön with a portrait of John Adolphus on emergency money (Γερμανικά)
Αλεξάντερ Μάντσεν

Ο Αλεξάντερ Μάντσεν (φινλανδικά: Alexander Madsen) (γενν. 26 Ιανουαρίου 1995) είναι Φινλανδός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ. Η τελευταία ομάδα του ήταν η Α.Ε.Κ.

 Στη Φινλανδία, ο Μάντσεν έπαιξε για την Κόουβοτ από το 2012 έως το 2016.Αργότερα έπαιξε για την τσεχική ΟΣΚ Πράχα από το 2016 έως το 2018.Τη σεζόν 2018-19, αγωνίστηκε στην ισπανική ΚΜ Γκραν Κανάρια. Τις σεζόν 2019-2022, αγωνίστηκε στη λετονική ΜΚ ΒΕΦ Ρίγα. Στις 25 Ιουλίου 2022, ο Μάντσεν υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Α.Ε.Κ. Σε 20 αγώνες του Πρωταθλήματος Ελλάδας, είχε μέσο όρο 6,2 πόντους και 2,5 ριμπάουντ, σε περίπου 14 λεπτά ανά αγώνα. Στο παρελθόν, ο Μάντσεν έπαιξε συνολικά 64 αγώνες για τις εθνικές ομάδες νέων της χώρας του.Αργότερα, έγινε μέλος της Εθνικής Φινλανδίας, με την οποία αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ του 2022 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023. Προφίλ στη FIBA Προφίλ στο Champions League Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στο RealGM.com
Άγιος Ονούφριος Μαγνησίας

Ο Άγιος Ονούφριος είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιωλκού, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Ο Άγιος Ονούφριος έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οιικισμός.

 Ο Άγιος Ονούφριος είναι χωριό κοντά στην περιοχή του Βόλου. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις του Πηλίου και στην όχθη του χειμάρρου Κραυσίδωνα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 4 χλμ. περίπου ΒΑ. του Βόλου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 0,204 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωλκού που, τότε, ανήκε στον νομό Λαρίσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και το 1909 πάλι στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 251Α - 29/12/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ονουφρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωλκού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιωλκού και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Το αρχοντικό Ζαφειρίου, με πλούσιο διάκοσμο οροφής Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάκη Κρεμαστού, οικοδομημένο σε γκρεμό, στη θέση «Αηδονοφωλιές» Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στην ανατολική έξοδο του οικισμού Ο μικρός καταρράκτης του Αγίου Ονουφρίου, στον χείμαρρο Κραυσίδωνα, στον δρόμο προς Σταγιάτες Το γεφύρι Ζαφρακόπουλου με ελαιοτριβείο κοντά του Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000) eetaa.gr https://dimosvolos.gr/iwlkos/?p=177&lang=el Αρχειοθετήθηκε 2022-02-22 στο Wayback Machine. https://volosmagnisia.wordpress.com/tag/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%86%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82/
Αικατερίνη Τελέγκντι

Η Αικατερίνη Τελέγκντι, ουγγρ. Katalin Telegdi (1492 - 1547) από τον Οίκο Τελέκντι του Κινσταρτό ήταν κόρη του θησαυροφύλακα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του βοϊβόδα της Τρανσυλβανίας.

 Ήταν κόρη του Στέφανου Τελέγκντι, βασιλικού θησαυροφύλακα της Ουγγαρίας και της Μαργκίτ Μπέμπεκ ντε Πέλσουτς. Παντρεύτηκε τον Στέφανο Η΄ Μπάτορυ βοηθό βοϊβόδα της Τρανσυλβανίας και είχε τέκνα: Νικόλαος, άκμασε 1516. Αικατερίνη, άκμασε 1516. Ανδρέας, απεβ. 1563. Σοφία, παντρεύτηκε τον Δημήτριο Τσάκυ ντε Κούροσεγκ. ελισάβετ, παντρεύτηκε πρώτα τον Λάγιος Πέκρυ ντε Πετροβίνα και μετά τον Λαζλό Καρετσιλί ντε Κάνυαφελντ. Χριστόφορος 1530-1581, βοϊβόδας της Τρανσυλβανίας. Στέφανος 1533-1586, βοϊβόδας, μετά πρίγκιπας, της Τρανσυλβανίας και βασιλιάς της Πολωνίας. Derwich M. (red.), Polska. Dzieje cywilizacji i narodu. Monarchia Jagiellonów 1399-1586, Wydawnictwo Dolnośląskie, Warszawa – Wrocław 2003, ISBN 83-7384-018-4, s. 227.
Μυθολογία Αζτέκων

Με τον όρο μυθολογία των Αζτέκων εννοείται το συνολικό σώμα μύθων που διαμόρφωσαν τα θρησκευτικά πιστεύω και τις κοινωνικές δομές του πολιτισμού των Αζτέκων. Κυρίαρχη θέση σε αυτό το πλέγμα των μύθων έχει ο ιδρυτικός μύθος και το πάνθεον των Αζτέκων, έτσι όπως διαμορφώθηκε κατά την περίοδο ίδρυσης της αυτοκρατορίας.

 Η ίδρυση του κράτους των Αζτέκων αρχίζει με τον μύθο του Ουιτζιλοπότστλι. Αντλώντας από τον μύθο των πέντε ηλίων και τους μεσοαμερικανικούς μύθους της δημιουργίας, γνωστούς στην ευρύτερη επικράτεια του Μεξικού οι Αζτέκοι δημιούργησαν τους δικούς τους μύθους, οι οποίοι βρίσκονται μόνο στον δικό τους πολιτισμό. Οι προφητείες και οι αιτιολογίες για την ανάπτυξη του κράτους των Αζτέκων -κάτι που συμβαίνει σε όλους τους ιδρυτικούς εθνικούς ή φυλετικούς μύθους εμφανίζονται πριν από τη γέννηση της κεντρικής θεότητας, του Ουιτζιλοπότστλι. Η μητέρα του Ουιτζιλοπότστλι, Κοατλίκουε, (Εκείνη με το φιδίσιο ένδυμα), τελούσε το ιερό καθήκον της στο όρος του Ερπετού, κοντά στην Τούλα, μαζεύοντας έναν θύσανο φτερών, όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος. Οι τετρακόσιοι γιοι και η κόρη της Κογιολξάουκι θύμωσαν και αποφάσισαν να τη σκοτώσουν. Διαμόρφωσαν λοιπόν μια στρατιά την οποία οδηγούσε η Κογιολξάουκι και επιτέθηκαν. Τότε γεννήθηκε σε μια στιγμή ο Ουιτζιλοπότστλι, πλήρως ανεπτυγμένος, πλήρως οπλισμένος, με ασπίδα και λόγχη. Έφερε πύρινο σκήπτρο με κεφαλή φιδιού και με αυτό επιτέθηκε στην αδελφή του, τεμαχίζοντας το σώμα της. Κατόπιν επιτέθηκε στον υπόλοιπο στρατό, σκοτώνοντας και διασκορπίζοντας τους αδελφούς του. Με αυτόν τον τρόπο ο νεογέννητος έγινε καθοδηγητής των Μεσίκα στο μακρύ ταξίδι τους για μόνιμη εγκατάσταση. Οι Μεσίκα με δυσκολίες και περιπέτειες έφτασαν στον τόπο που ονομαζόταν Τενοτστιτλάν. Εκεί ο θεός εμφανίστηκε στα όνειρα ιερέων για να τους καθοδηγήσει στην επιλογή του τόπου. Φθάνοντας στην ελώδη γη μια λίμνης ακολούθησαν τους οιωνούς, έναν αητό που έτρωγε φίδι, και εγκατέστησαν εκεί την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τους. Η Νάουατλ (η γλώσσα των Αζτέκων) έχει πάντα τον τονισμό στην προτελευταία συλλαβή της λέξης. Η Νάουατλ γράφεται με ισπανική ορθογραφία, καθώς στα ισπανικά στην λέξη Νάουατλ το γράμμα h δεν προφέρεται. Bierhorst, John, (1984), The Hungry Woman-Myths and Legends of the Aztecs. New York: William Morrow Fah, Sophia Lyon and Dorothy T. Spoerl, (1958) "Heart-of-the-Earth-and-Sky", στο Beginnings: Earth, Sky, Life, Death, Boston: Unitarian Universalist Association Foss, Flora, (1993), World Myths and Legends II—Mexico, Belmont, CA: Simon & Schuster Education Group Green, John, (1991), Life in Ancient Mexico Coloring Book, New York: Dover Publications
Μαργαρίτα της Οπάβας

Η Μαργαρίτα τσεχικά: Markéta Opavská, σιλεσιανά: Margaret s Uopawje', γερμανικά: 'Margaret von Troppau, πολωνικά: Małgorzata opawska (1330–1363) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών-Οπάβας ήταν κόρη του δούκα της Οπάβας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα της Μοραβίας.

 Ήταν η πέμπτη κόρη (5η από τον 1ο γάμο) του Nικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα, (εγγονού του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας) και της 1ης συζύγου του Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Πσεμύσουαφ δούκα του Ρατσίμπους. Το 1353 παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ερρίκο του Οίκου του Λουξεμβούργου μάργραβο της Μοραβίας. Η Μαργαρίτα τάφηκε στο Σαιντ-Τομάς του Μπρνο. Το ζευγάρι είχε έξι παιδιά: Αικατερίνη (Μάρτιος 1353 - 1378), παντρεύτηκε τον Ερρίκο δούκα του Φάλκενμπεργκ. Ιάκωβος (1351 - 18 Ιανουαρίου 1411), μάργραβος της Μοραβίας, δούκας του Λουξεμβούργου, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου και βασιλιάς της Γερμανίας. Eλισάβετ (1355 - 20 Νοεμβρίου 1400), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Βέττιν μάργραβο του Μάισσεν. Άννα, παντρεύτηκε τον Πέτρο του Στέρμπεργκ. Ιωάννης-Σομπιεσλάβ (Οκτώβριος 1357 - 12 Οκτωβρίου 1394) τιτουλάριος μάργραβος της Μοραβίας. Προκόπιος (Νοέμβριος 1358 - Σεπτέμβριος 1305), τιτουλάριος μαργράβος της Μοραβίας. Κάστρο Σπίλμπερκ (Špilberk) Κάστρο Βεβέρι (Veveří)
Εθνική Τράπεζα της Σερβίας

Η Εθνική Τράπεζα της Σερβίας (σερβικά: Народна банка Србије / Narodna banka Srbije) είναι η κεντρική τράπεζα της Σερβίας. Ιδρυμένη το 1884, έχει ως κύριες ευθύνες: νομισματική πολιτική, έκδοση τραπεζογραμματίων και κερμάτων της Σερβίας, προστασία της σταθερότητας των τιμών και προώθηση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη Σερβία. Τα όργανα της τράπεζας είναι το Εκτελεστικό Συμβούλιο, ο Διοικητής και το Συμβούλιο του Διοικητή. Σημερινός διοικητής της τράπεζας είναι η οικονομολόγος και πολιτικός Τζοργκόβανκα Ταμπάκοβιτς.

 Η Εθνική Τράπεζα της Σερβίας είναι ανεξάρτητη και αυτόνομη στην εκπλήρωση των καθηκόντων της που καθορίζονται από τον καταστατικό της κώδικα και άλλους νόμους και είναι υπεύθυνη για το έργο της απέναντι στην Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας. Ο πρωταρχικός στόχος της Εθνικής Τράπεζας είναι η επίτευξη και διατήρηση της σταθερότητας των τιμών και συμβάλλει, επίσης, στη διατήρηση και ενίσχυση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος.Η Εθνική Τράπεζα της Σερβίας: καθορίζει και εφαρμόζει τις νομισματικές και συναλλαγματικές πολιτικές διαχειρίζεται τα συναλλαγματικά διαθέσιμα καθορίζει και εφαρμόζει, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς της, τις δραστηριότητες και τα μέτρα που αποσκοπούν στη διατήρηση και ενίσχυση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος εκδίδει τραπεζογραμμάτια και κέρματα και διαχειρίζεται την κυκλοφορία μετρητών ρυθμίζει, ελέγχει και προωθεί την ομαλή εκτέλεση των εγχώριων και διασυνοριακών συναλλαγών, σύμφωνα με τη νομοθεσία εκδίδει και ανακαλεί αδειοδοτήσεις λειτουργίας, προβαίνει σε προληπτική εποπτεία τραπεζικών εργασιών και εκτελεί άλλες δραστηριότητες σύμφωνα με την τραπεζική νομοθεσία εκτελεί άλλα καθήκοντα στο πλαίσιο της εξουσίας της Παρακάτω παρουσιάζεται η λίστα των διοικητών της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας από την επανίδρυση της το 2003. Μλάντιαν Ντίνκιτς (4 Φεβρουαρίου 2003 - 22 Ιουλίου 2003) Κόρι Ουντοβίτσκι (23 Ιουλίου 2003 - 25 Φεβρουαρίου 2004) Ράντοβαν Γελάσιτς (25 Φεβρουαρίου 2004 – 28 Ιουλίου 2010) Ντέγιαν Σόσκιτς (28 Ιουλίου 2010 – 6 Αυγούστου 2012) Τζοργκόβανκα Ταμπάκοβιτς (6 Αυγούστου 2012 - σήμερα) Η τρέχουσα διοίκηση της τράπεζας περιλαμβάνει τους εξής: Τζοργκόβανκα Ταμπάκοβιτς, Διοικητής Βέσελιν Πιέσκιτς, Υποδιοικητής Ντιάνα Ντραγκουτίνοβιτς, Υποδιοικητής Τζόρτζε Ζέβτικ, Διευθυντής της Υπηρεσίας Εποπτείας Χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων
Bugatti Type 55

Η Bugatti Type 55 ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Bugatti, μεταξύ του 1932 και του 1935, σε μόλις 38 αντίτυπα.

 Η Type 55 ήταν ουσιαστικά η πολιτική έκδοση δρόμου της αποκλειστικά αγωνιστικής Bugatti Type 54. Όλες οι Type 55 έφεραν έναν κινητήρα βενζίνης 2.3 λίτρων (2.262 cm³ ή 138 κυβικών ιντσών), 8-κύλινδρο σε σειρά (I8) και 16-βάλβιδο, με υπερπλήρωση, και ισχύος 130 hp (96 kW) στις 5.000 στροφές το λεπτό. Η ισχύς αυτή, σε συνδυασμό και με το χαμηλό του βάρος, μόλις στα 816 κιλά, του προσέφερε τελική ταχύτητα 180 km/h, νούμερο απίστευτα υψηλό για τα τότε στάνταρ. Ο κινητήρας της Type 55 είχε προέλθει από την Bugatti Type 51 και συνδυαζόταν με ένα εξαιρετικά σπάνιο και ασυνήθιστο για την εποχή 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (καθώς τότε σχεδόν όλα τα μη αγωνιστικά αυτοκίνητα είχαν 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο), το οποίο είχε προέλθει από την Bugatti Type 49. Ray Bonds (2003). The Illustrated Directory of Sports Cars. Motorbooks. ISBN 0-7603-1420-9. Jean-Paul Thevenet et Peter Vann, Berlinettes, coupés d'hier et d'aujourd'hui, EPA. ISBN 2-85120-252-2. Martin Derrick & Simon Clay, Million Dollar Classics, 2011. www.bugatti.com/ Bugatti-models/ Type 55 www.conceptcarz.com/ 1932 Bugatti Type 55 Bugatti Type 55 Supersport
Ο Νόμος των Γκάνγκστερς

Ο Νόμος των Γκάνγκστερς (Πρωτότυπος τίτλος: Force of Evil) είναι ένα φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Άμπραχαμ Πολόνσκι και σενάριο των Πολόνσκι και Άϊρα Γόλφερτ (βασισμένο στο μυθιστόρημά του «Οι άνθρωποι του Τάκερ»). Πρωταγωνιστούν οι Τζον Γκάρφιλντ, Μπεατρίς Πίρσον και Ρόι Ρόμπερτς.Το 1994, επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου ως «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».

 Ο δικηγόρος Τζο Μορς φροντίζει για τα νόμιμα συμφέροντα του Μπεν Τάκερ, ενός αδίστακτου επιχειρηματία με ένα σκοτεινό παρελθόν, και τον βοηθά να αποκτήσει τον έλεγχο των παράνομων γραφείων στοιχημάτων. Ο Τάκερ σε αντάλλαγμα για αυτό θα βοηθήσει τον Μορς να σώσει από την πτώχευση τον μεγαλύτερο αδελφό του Λέον, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης ενός μικρού παράνομου βιβλιοπωλείου, στις θυσίες του οποίου οφείλει τη σημερινή του θέση ο Τζο. Η ταινία στην ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes έχει βαθμολογία έγκρισης σε ποσοστό 100%, με βάση 14 κριτικές και μέση βαθμολογία 4/ 5. Με αφορμή αυτήν την ταινία, ο Πολόνσκι αποκλείστηκε από τα κινηματογραφικά δρώμενα από την επιτροπή Μακάρθι για 21 ολόκληρα χρόνια. Ο Νόμος των Γκάνγκστερς στην IMDb (Αγγλικά) Ο Νόμος των Γκάνγκστερς στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
Φυσικό καταφύγιο του όρους Νίμπα

Το φυσικό καταφύγιο του όρους Νίμπα (γαλλ. Réserve naturelle intégrale du Mont Nimba) είναι προστατευόμενη περιοχή και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, με την περιοχή να βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες της Γουινέας και της Ακτής του Ελεφαντοστού, ενώ έχει προταθεί η περιοχή του καταφυγίου να επεκταθεί, ώστε να περιλαμβάνει και περιοχές οι οποίες βρίσκονται στη Λιβερία. Στην περιοχή βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος του όρους Νίμπα, μιας γεωγραφικά μοναδικής περιοχής στην οποία διαβιούν πάνω από 200 ενδημικά είδη. Στα είδη αυτά περιλαμβάνονται διάφοροι τύποι αντιλόπης, πανθηροειδών, μικρών θηλαστικών όπως νυφίτσες, χιμπατζήδες, και διάφοροι τύποι φρύνων.

 Το φυσικό καταφύγιο ιδρύθηκε το 1943 στην περιοχή της Ακτής Ελεφαντοστού και το 1944 στην περιοχή της Γουινέας. Το μέρος που αντιστοιχεί στη Γουινέα έγινε αποδεκτό ως καταφύγιο βιόσφαιρας το 1980, ενώ η περιοχή και στις 2 χώρες ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1981 (Γουινέα) και 1982 (Ακτή Ελεφαντοστού) αντίστοιχα.Το όρος Νίμπα με χρησιμοποιείται ως καταφύγιο για πολλά είδη της Δυτικής Αφρικής, και στα πλούσια τροπικά δάση της περιοχής ζουν υπάρχουν πάνω από 2000 είδη ανώτερων φυτών.Οι κοντινότεροι οικισμοί στην περιοχή βρίσκονται στην πόλη Γιεκέπα προς τα δυτικά εντός της Λιβερίας, και οι οικισμοί Μποσού και Ν'Ζου στη Γουινέα, ενώ υπάρχει ένα τοπικό κέντρο διατήρησης και διαχείρισης της περιοχής από το Ίδρυμα Πάρκων της Γουινέας. Από το 1992 η ΟΥΝΕΣΚΟ έχει σημάνει την περιοχή ως ευρισκόμενη σε κίνδυνο, λόγω της δραστηριοποίησης ορυχείων σιδήρου στην περιοχή, και λόγω των ομάδων προσφύγων από τη Λιβερία οι οποίοι καταφεύγουν στο πάρκο. APES MAPPER UNESCO Mount Nimba Strict Nature Reserve Site WCMC Natural Site Data Sheet Act Establishing East Nimba Nature Reserve - Republic of Liberia
Tune In, Tokyo...

To Tune In, Tokyo..., (γνωστό ως Live Explosion 3 στην Ιαπωνία) είναι ένα live άλμπουμ από το πανκ ροκ συγκρότημα Green Day που κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου 2001, αρχικά μόνο στην Ιαπωνία. Ηχογραφήθηκε στα πλαίσια της περιοδείας προώθησης του Warning στην Ιαπωνία το Μάρτιο του 2001. Έφτασε στο νούμερο 29 των ιαπωνικών charts. Όλα τα τραγούδια, εκτός του "King for a Day" (Nimrod), προέρχονται από το Warning.

 Το κομμάτι 1 είναι ηχογραφημένο στη Fukuoka στις 22 Μαρτίου του 2001 Τα κομμάτια 2, 3, 5, 6, 7 είναι ηχογραφημένα στη Σεντάι στις 16 Μαρτίου του 2001 Το κομμάτι 4 είναι ηχογραφημένο στην Οσάκα στις 13 Μαρτίου του 2001 Billie Joe Armstrong – φωνή, κιθάρα, παραγωγός Mike Dirnt – μπάσο, φωνητικά, παραγωγός Tré Cool – ντραμς, παραγωγός Jason White - κιθάρα Gabrial McNair - τρομπέτα Kurt Lohmiller - σαξόφωνο Kevin Lemoine - μηχανικός Chris Bilheimer - καλλιτεχνική διεύθυνση, φωτογραφία Chris Lord-Alge - μιξινγκ
Ύμνος της Οξυρρύγχου

Ο ύμνος της Οξυρρύγχου είναι το παλαιότερο γνωστό χειρόγραφο ενός χριστιανικού ελληνικού ύμνου που περιέχει τόσο στίχους όσο και μουσική σημειογραφία. Βρίσκεται στον Πάπυρο 1786 των παπύρων της Οξυρρύγχου, που τώρα φυλάσσονται στις Αίθουσες της Παπυρολογίας της βιβλιοθήκης Σάκλερ της Οξφόρδης. Το χειρόγραφο ανακαλύφθηκε το 1918 στην Οξύρρυγχο της Αιγύπτου και δημοσιεύθηκε αργότερα το 1922 Ο ύμνος γράφτηκε γύρω στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ..

 Το Φως Ιλαρόν και ο ύμνος της Οξυρρύγχου αποτελούν τα αρχαιότερα κείμενα χριστιανικών ελληνικών ύμνων που είναι λογικά βέβαιο ότι έχουν χρησιμοποιηθεί στη χριστιανική λατρεία, αλλά ούτε προέρχονται από τη Βίβλο ούτε είναι εμπνευσμένα από βιβλικά εδάφια. [Σὲ πάτερ κόσμων, πάτερ αἰώνων, μέλπωμεν] ὁμοῦ, πᾶσαι τε θεοῦ λόγιμοι δο[ῦλο]ι. ὅσα κ[όσμος] [ἔχει πρὸς ἐπουρανίων ἁγίων σελάων πρ]υτανήσω σιγάτω μηδ᾿ ἄστρα φαεσφόρα λ[αμπ]έσθων [ἀπ]ολει[όντων] ῥ[ιπαὶ πνοιῶν, πηγαὶ] ποταμῶν ῥοθίων πᾶσαι ὑμνούντων δ᾿ ἡμῶν [π]ατέρα χυιόν, χάγιον πνεῦμα πᾶσαι δυνάμεις ἐπιφωνούντων Ἀμήν Ἀμήν. κράτος, αἶνος [ἀεὶ καὶ δόξα Θεῷ] σ[ωτ]ῆ[ρι] μόνῳ πάντων ἀγαθῶν. Ἀμήν, Ἀμήν. Πάπυροι της Οξυρρύγχου
Χρήστος Βαφέας

Ο Χρήστος Νικ. Βαφέας (1898-13 Αυγούστου 1963), απόστρατος αξιωματικός από το Κάστρο Λήμνου (σημερινή Μύρινα), εξελέγη τέσσερις φορές βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου, δυο φορές προπολεμικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων και δύο φορές μεταπολεμικά με τα κόμματα Ελληνικός Συναγερμός και Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση.

 Ο Χρήστος Νικ. Βαφέας γεννήθηκε το 1898 στη Λήμνο. Υπηρέτησε ως αξιωματικός στον ελληνικό στρατό αλλά αποστρατεύτηκε για να πολιτευτεί το 1928. Παράλληλα ασχολείτο με τα κοινά. Τον Ιούλιο του 1924 μετείχε στην προσπάθεια ίδρυσης του Λημνιακού Γυμναστικού Συλλόγου, του πρώτου αθλητικού-πολιτιστικού σωματείου που ιδρύθηκε στη Λήμνο, και ήταν μέλος της ιδρυτικής Διοικούσας Επιτροπής του σωματείου. Τον Ιούνιο του 1927 διετέλεσε και πρόεδρος του συλλόγου. Το ίδιο έτος μετείχε στην ελλανόδικο επιτροπή των μαθητικών αγώνων στίβου. Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928 με το Λεσβιακό Συνδυασμό Φιλελευθέρων, τον οποίο είχαν συγκροτήσει όσοι έμειναν εκτός του επίσημου βενιζελικού συνδυασμού. Μάλιστα ήταν από τους πρωταγωνιστές της παλλημνιακής διαμαρτυρίας που ξέσπασε προεκλογικά με αίτημα τη δημιουργία ξεχωριστής εκλογικής περιφέρειας Λήμνου. Αν και πήρε 7.184 ψήφους και κατέλαβε την τρίτη θέση δεν εκλέχτηκε, αφού ο συνδυασμός δεν εξέλεξε βουλευτή. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις δύο επόμενες εκλογές: της 26ης Σεπτεμβρίου 1932 και 5ης Μαρτίου 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Το 1932 με 2.294 ψήφους κατέλαβε τη δεύτερη θέση του συνδυασμού πίσω από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1933 έλαβε 15.074 ψήφους και πήρε την τέταρτη από τις έξι έδρες του συνδυασμού. Στις εκλογές της 9ης Ιουνίου 1935 δεν μετείχε αφού το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου απείχε. Όμως, έξι μήνες αργότερα προκηρύχτηκαν νέες εκλογές, για τις 26 Ιανουαρίου 1936, αυτή τη φορά με απλή αναλογική. Ο Βαφέας ήταν πάλι υποψήφιος του Κόμματος Φιλελευθέρων αλλά με 2.503 κατέλαβε την έκτη θέση μένοντας εκτός Βουλής. Μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ο Χρήστος Βαφέας έλαβε ξανά μέρος στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου χωρίς επιτυχία. Με 1.860 ψήφους πήρε την τέταρτη θέση του συνδυασμού που κέρδισε μόνο μια έδρα με τον αρχηγό του, τον Γ. Παπανδρέου. Στις επόμενες εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 δεν συμμετείχε. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο κόμμα Ελληνικός Συναγερμός του Αλέξανδρου Παπάγου, με το οποίο εκλέχτηκε για τρίτη φορά βουλευτής στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952. Έλαβε 15.666 ψήφους και κατέλαβε τη δεύτερη θέση του συνδυασμού στο νομό. Για τέταρτη και τελευταία φορά εκλέχτηκε στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956 με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κατέλαβε την δεύτερη θέση του συνδυασμού με 4.899 ψήφους. Στις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 κατέβηκε για τελευταία φορά υποψήφιος πάλι με την ΕΡΕ. Ήταν η όγδοη υποψηφιότητά του. Αν και η ΕΡΕ πήρε τρεις έδρες στο νομό Λέσβου, ο Βαφέας με 3.493 ψήφους απέτυχε να εκλεγεί καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση του συνδυασμού. Ο Χρήστος Βαφέας απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 1963. Με τη σύζυγό του Ιουλία απέκτησαν ένα γιο.
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2014

Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2014 ήταν το 39ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, όπου συμμετείχαν η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14, Ρεάλ Μαδρίτης και η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2013–14, Σεβίλλη. Η Ρεάλ Μαδρίτης αναδείχθηκε νικήτρια, νικώντας την Σεβίλλη με 2-0.

 Στις 30 Ιουνίου 2012 ανακοινώθηκε από την UEFA ότι το Κάρντιφ Σίτι Στέιντιουμ θα φιλοξενήσει το Σούπερ Καπ 2014. Ήταν το πρώτο Σούπερ Καπ που φιλοξένησε η Ουαλία. Εγκαινιάστηκε το 2009 και είναι έδρα της Κάρντιφ Σίτι. Τα εισιτήρια εκδόθηκαν από τις 5 ως τις 27 Ιουνίου 2014. Οι τιμές ήταν £110, £75 και £40. Ο Άγγλος Μαρκ Κλάτενμπεργκ διορίστηκε από την UEFA να είναι ο διαιτητής του αγώνα, συνοδευόμενος από τους, επίσης Άγγλους, βοηθούς διαιτητές Σάιμον Μπεκ και Στιούαρτ Μπερτ, τέταρτο διαιτητή Ντάρεντ Ίνγκλαντ και τους πρόσθετους διαιτητές Μάικλ Όλιβερ και Άντονι Τέιλορ.Ήταν η πρώτη φορά που οι διαιτητές χρησιμοποίησαν σπρέι αφρού σε επίσημο αγώνα της UEFA ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, UEFA.com Ιστορία Σούπερ Καπ, 2014, UEFA.com
Αγία Μαρίνα Μεσσηνίας

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός κοντά στο χωριό Λαδά του δυτικού Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 833 μέτρα, γνωστός για τις κατασκηνώσεις του. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Καλαμάτας, του Νομού Μεσσηνίας. Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός της Αγία Μαρίνας αναγνωρίστηκε το 1971, όταν και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Λαδά. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Πρόγραμμα Καποδίστριας, από το 1998 μέχρι το 2010, η Αγία Μαρίνα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Λαδά, του πρώην Δήμου Καλαμάτας. Από την 1-1-2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτη η Κοινότητα Λαδά περιλαμβάνει και το συνοικισμό του Αγίου Βασιλείου (Σιλίμποβες, Αγία Μαρίνα). Από 31-8-1912 έως 31-12-1998 η κοινότητα Λαδά ήταν αυτόνομη Κοινότητα της Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας η οποία περιελάμβανε και τον συνοικισμό του Αγίου Βασιλείου (Σιλίμποβες – Αγία Μαρίνα). Η Κοινότητα του Λαδά συστάθηκε το 1912 με την απόσπαση του οικισμού Λαδά από το Δήμο Αλαγωνίας και τον ορισμό του ως έδρα της Κοινότητας. Το 1971 έγινε αναγνώριση του οικισμού Αγία Μαρίνα και προσάρτησή του στην Κοινότητα Λαδά και το 1981 αναγνωρίστηκε και ο οικισμός Άγιος Βασίλειος, που προσαρτήθηκε επίσης στην Κοινότητα Λαδά. Τελικά το 1997 η Αγία Μαρίνα, ο Άγιος Βασίλειος και ο Λαδάς αποσπώνται από την Κοινότητα και προσαρτώνται στο Δήμο Καλαμάτας, με το Πρόγραμμα Καποδίστριας. Η κοινότητα του Λαδά καταργείται το 1999. Η διοικητική πορεία του οικισμού ακολουθεί την παράλληλη εξέλιξη, του Δήμου Καλαμάτας, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας, διεξάγονται κατά καιρούς και διάφορα ορεινά αθλήματα. Επίσης, μεταξύ 5-8 Ιουνίου 2014, πραγματοποιήθηκε εκεί το 2ο "Horizons Unlimited Travelers Meeting Greece", που απευθυνόταν σε ταξιδιώτες μοτοσυκλετιστές. Καλαμάτα, Δήμος Καλαμάτας, Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας, Δήμος Καλαμάτας (πρόγραμμα Καποδίστριας) Δήμος Καλαμάτας
Κόπα Λιμπερταδόρες 2013

Το Κόπα Λιμπερταδόρες 2013 είναι το 54ο πρωτάθλημα. Ξεκίνησε στις 24 Ιανουαρίου και έλήξε στις 24 Ιουλίου 2013. Η πρωταθλήτρια ομάδα κέρδισε αυτόματα τη συμμετοχή της στο Κόπα Λιμπερταδόρες 2014. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ατλέτικο Μινέιρο από τη Βραζιλία, για πρώτη φορά στην ιστορία της επικρατώντας σε διπλό τελικό της Ολίμπια από την Παραγουάη.

 Η νικήτρια του Κόπα Σουδαμερικάνα 2012 δικαιούται μια θέση στη διοργάνωση. Ωστόσο, η χώρα της νικήτριας ομάδας του Κόπα Σουδαμερικάνα δεν εξασφαλίζει μια επιπλέον θέση. Η νικήτρια του Κόπα Σουδαμερικάνα εξασφαλίζει τη χαμηλότερη θέση που ήδη δικαιούται η χώρα της εάν δεν έχει προκριθεί στο Κόπα Λιμπερταδόρες μέσω του εθνικού πρωταθλήματος της χώρας. Σε όλες τις περιπτώσεις, η πρώτη ομάδα που αναφέρεται για κάθε αγώνα έδωσε το δεύτερο αγώνα εντός έδρας. Οι τελικοί διεξάγονται σε δύο αγώνες, με την ομάδα που είχε την υψηλότερη θέση στην κατάταξη, να δίνει το δεύτερο αγώνα ως γηπεδούχος. Αν υπάρξει ισοβαθμία στους βαθμούς και στη διαφορά τερμάτων στο τέλος του δεύτερου αγώνα, δεν εφαρμόζεται ο κανόνας του εκτός έδρας γκολ και οι δύο ομάδες παίζουν παράταση μισής ώρας. Αν και στο τέλος της παράτασης οι ομάδες είναι ισόπαλες, ο τίτλος κρίνεται στη διαδικασία των πέναλτι. Το Κόπα Λιμπερταδόρες στην επίσημη ιστοσελίδα της CONMEBOL
ΕΡΤ Καλαμάτας

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Καλαμάτας (ΕΡΤ Καλαμάτας) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός της Καλαμάτας και του Νομού Μεσσηνίας και μία αυτονομημένη μονάδα της ΕΡΤ και ελέγχεται από την Ελληνική Ραδιοφωνία.

 Ξεκίνησε να εκπέμπει τον Σεπτέμβριο του 1986 στα μεσαία κύματα και στους 1600 χιλιόκυκλους. Το 1988 εντάχθηκε στην ΕΡΤ. Ο Ρ/Σ Καλαμάτας (ως ΕΡΑ Καλαμάτας) από τις 8 Φεβρουαρίου 1996 εκπέμπει και στα FM, συγκεκριμένα μέχρι το 2012 στους 105.4 MHz με κέντρο εκπομπής το Πεταλίδι όπου παράλληλα μεταδιδόταν και το Δεύτερο Πρόγραμμα το οποίο εκπέμπει στους 94.2 MHz ενώ η ΕΡΑ Καλαμάτας εκπέμπει στους 107.2 MHz και τα δύο από το ίδιο σημείο. Από την 1η Ιουλίου 1998, η ΕΡΤ Καλαμάτας συνεργάζεται μαζί με την ΕΡΤ Τρίπολης και μαζί δημιούργησαν και αποτελούν το δίκτυο Πελοποννήσου της ΕΡΑ. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ στις 11 Ιουνίου του 2013 από την Ελληνική Κυβέρνηση, ο σταθμός διέκοψε τη λειτουργία του. Τον Μάρτιο του 2014 οι απολυμένοι τέως εργαζόμενοι του ξεκίνησαν την επαναλειτουργία του κάτω από το εγχείρημα της ΕΡΤ Open, αρχικά μέσω διαδικτύου και από τον Μάιο μέσω των FM.Ωστόσο, στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Καλαμάτας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Καλαμάτας. Ακούστε ζωντανά στο ERT Echo Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα στο Facebook
Σρενίτσα

Η Σρενίτσα (1362 μέτρα, πολωνικά: Szrenica, γερμανικά: Reifträger) είναι κορυφή βουνού που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Καρκονόσε στην Πολωνία, πολύ κοντά στα σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας, εντός του Εθνικού Πάρκου Καρκονόσε. Το όνομά του προέρχεται από την πολωνική λέξη szron (παγετός). Υπάρχει ένας μετεωρολογικός σταθμός που βρίσκεται κοντά στην κορυφή. Η κορυφή είναι αποδασωμένη και τόσο το νότιο όσο και το βόρειο τμήμα χρησιμοποιούνται εντατικά για σκι. Το υψόμετρο σε σύγκριση με την κύρια οροσειρά είναι περίπου 60 μέτρα.

 Το βουνό αποτελείται από λεπτόκοκκο γρανίτη, ο οποίος, λόγω των σχηματισμένων από τη διάβρωση βράχων και πεδιάδων από γρανίτη που καλύπτονται με βρύα, καλύπτει το ανατολικό τμήμα της πλαγιάς. Υπάρχει μια ιδιωτική ορεινή καλύβα στην κορυφή και ένα ορεινό καταφύγιο της Πολωνικής Εταιρείας Τουρισμού και Αξιοθέατων στην πλαγιά. Η κορυφή είναι προσβάσιμη με αναβατήρα (δύο μέρη, με σταθμό μεταφοράς). Η πλαγιά διαθέτει εγκαταστάσεις για σκι, όπως λιφτ του σκι και πόλους που σηματοδοτούν διαδρομές σκι σε εκτεθειμένες και αποψιλωμένες περιοχές. Υπάρχουν 3 διαδρομές για σκι κατάβασης. Δύο τουριστικά μονοπάτια διασχίζουν την κορυφή. Στο ύψος των 1331 μέτρων υπάρχει ένας ορεινός μετεωρολογικός σταθμός, ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ. Ιδρύθηκε και κατά συνέπεια χτίστηκε στη δεκαετία του 1950. Ετήσιοι υπολογισμοί μέσων όρων που λαμβάνονται από το σταθμό: Μέση θερμοκρασία 12 επόμενων μηνών: -1,9 C Μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου (ελάχιστη του έτους): -6,8 C Μέση θερμοκρασία Ιουλίου (μέγιστο του έτους): 10,0 C Μέγιστη βροχόπτωση (μέγιστο έτος): Ιούνιος 177 χιλ. Ελάχιστη βροχόπτωση (ελάχιστη του έτους): Ιανουάριος 72 χιλ. Σχετική υγρασία: 80% Ομίχλη: 264 ημέρες το χρόνο Ηλιοφάνεια: 29 ημέρες
Νέα Πέρσαινα Ηλείας

Για το παλιό χωριό, δείτε: ΠέρσαιναΗ Νέα Πέρσαινα είναι ένα καινούριο σχετικά χωριό της Πελοποννήσου, με 288 μόνιμους κατοίκους (απογραφή του 2011). Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Περσαίνης του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας της Δημοτικής Ενότητας Φολόης του Νομού Ηλείας. Βρίσκεται επάνω στο οροπέδιο της Κάπελης, στη θέση Μποτίνι (με γεωγραφικές συντεταγμένες: 37°45´0" βόρεια και 21°41´0" ανατολικά), περίπου 50 χλμ. βορειοανατολικά του Πύργου και 27 χλμ. βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας και είναι κτισμένη στο δυτικό μέρος του περίφημου δρυοδάσους της Φολόης και κάτω από το ψηλότερο σημείο του όρους, που είναι η κορυφή της Φούρκας, με υψόμετρο περίπου 780 μ.Το όρος Φολόη αρχίζει από εκεί που τελειώνει ο Ερύμανθος και τα Λάμπεια όρη (Αστράς), δηλαδή στου Κούμανι και τελειώνει στην Κρεμαστή, λίγο πριν τον Πύργο και στο Γεράκι, πριν την Αμαλιάδα.

 Το 1965 έγινε ένας σεισμός ο οποίος δημιούργησε επικίνδυνες ρωγμές στα σπίτια και στο έδαφος. Μετά από διαβήματα της Κοινότητας Περσαίνης στην τότε κυβέρνηση, στάλθηκαν τεχνικοί και διοικητικοί κρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι, αφού μελέτησαν το θέμα, αποφάσισαν πως υπάρχει ανάγκη μεταφοράς του χωριού σε νέα ασφαλή θέση. Επιλέχτηκε απ' όλους η τοποθεσία Μποτίνι Περσαίνης συνολικού εμβαδού 168.490 τ.μ. Το 1970 άρχισε να χτίζεται το καινούργιο χωριό, η Νέα Πέρσαινα, και το 1975 παραδόθηκαν τα νέα σπίτια στους Περσαιναίους. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άλλο χωριό, με καινούργια σπίτια, με ωραίους δρόμους με σχέδιο πόλεως, με ρεύμα, νερό, αποχέτευση, συγκοινωνία, και άλλες ανέσεις. Η ψυχή όμως των Περσαιναίων έμεινε εκεί κάτω, στην Παλιά Πέρσαινα. Αυτή είναι για τους Περσαιναίους, ειδικά τους παλιούς, ο «δικός τους παράδεισος». Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ιστοσελίδα persaina.gr Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νέας Πέρσαινας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Περσαίνης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/11/2017.
Ευάγγελος Τερζόπουλος

Ο Ευάγγελος Τερζόπουλος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης περιοδικών, γεννημένος στα Δαρδανέλια του Ελλήσποντου στην αρχή της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα, πιθανότατα το έτος 1911, κατά άλλους το 1902.

 Ήταν το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά του τυπογράφου και βιβλιοδέτη Χρήστου Τερζόπουλου, του οποίου η οικογένεια μετανάστευσε για λίγα χρόνια στην Ελλάδα, λόγω των γεγονότων του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Αργότερα επέστρεψαν πάλι στην Τουρκία, για να την εγκαταλείψουν οριστικά, το 1922, μετά την ήττα του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία. Στην Ίμβρο όπου εγκαταστάθηκαν προσωρινά, ο νεαρός Τερζόπουλος εκδίδει την εφημερίδα «Φως της Ίμβρου», την οποία τυπώνει ο ίδιος και πουλάει τα βράδια. Στη συνέχεια η οικογένεια εγκαθίσταται οριστικά πλέον στην Αθήνα και ο Τερζόπουλος απασχολείται ως στοιχειοθέτης. Παράλληλα, εγγράφεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, από όπου αποφοιτά με άριστα. Εργάζεται σαν σκιτσογράφος-γελοιογράφος και τελικά δημοσιογράφος, ξεκινώντας από το αστυνομικό ρεπορτάζ. Η καταξίωσή του στο χώρο των εκδόσεων θα έρθει τόσο με την έκδοση της Γυναίκας, την 1η Φεβρουαρίου του 1950, όσο και με την εξασφάλιση του δικαιώματος να δημοσιεύει ιστορίες του Walt Disney (1966), κάτι που του επέτρεψε να δημιουργήσει μια μεγάλη σειρά εντύπων. Ο Ευάγγελος Τερζόπουλος έφυγε από τη ζωή, στις 9 Δεκεμβρίου 1990, σε ηλικία 79 ετών. «Γυναίκα», Περίοδος Β’, Τεύχος 1, Ιούνιος 2008 («Η ιστορία μιας Γυναίκας», Λιάνα Ελευθερουδάκη).
Σοκόμπα

Το Σοκόμπα (ισπανικά: Socompa‎) είναι αδρανές στρωματοηφαίστειο, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της περιφέρειας Αντοφαγάστα στη Χιλή και της επαρχίας Σάλτα στην Αργεντινή (νομός Λος Άνδες). Το υψόμετρο του είναι 6.051 μέτρα.

 Το ηφαίστειο Σοκόμπα προκάλεσε μεγάλες κατολισθήσεις πριν από περίπου 7.200 χρόνια. Κατά τη διάρκεια μιας βίαιης πλίνειας έκρηξης, ολόκληρο το βορειοδυτικό του τέταρτο εξερράγη και εξαπλώθηκε λοξά στο έδαφος της Χιλής. Μάζες βράχων κατέρρευσαν και ολίσθησαν πάνω από 34 χιλιόμετρα από το σημείο εκκίνησής τους.Η ποσότητα του υλικού που κατέρρευσε και διασκορπίστηκε έφτασε τα 50 κυβικά χιλιόμετρα. Σήμερα το ηφαίστειο έχει το σχήμα μιας σφήνας με νοτιοανατολικό προσανατολισμό. Είναι γνωστό ως το αμφιθέατρο Σοκόμπα.Το ηφαίστειο δεσπόζει στο Πάσο Σόκομπα, καθώς και ο σιδηρόδρομος και ο μικρός δρόμος που περνάει κατά μήκος του.
Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα

Το Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα (ισπανικά: Universidad de La Laguna) βρίσκεται στο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα, στο νησί της Τενερίφης. Είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο στις Κανάριες Νήσους. Έχει έξι πανεπιστημιουπόλεις: Κεντρική, Αντσιέτα, Γκουαχάρα, Όφρα, Νότια πανεπιστημιούπολη και Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε. Το 2015 έχει συμπεριληφθεί στην κατάταξη των 500 κορυφαίων πανεπιστημίων του κόσμου. Επιπλέον, θεωρείται επίσης το πρώτο πανεπιστήμιο στην Ισπανία, στην επιστημονική συνεργασία.

 Οι ρίζες του χρονολογούνται από το έτος 1701, όταν ιδρύθηκε κέντρο για ανώτερες σπουδές από τους Αυγουστινιανούς στην πόλη της Λα Λαγούνα. Μια παπική βούλα του 1744 πρότεινε να μετατραπεί σε Εκκλησιαστικό Πανεπιστήμιο του Σαν Αγουστίν.Το 1792, με βασιλικό διάταγμα, ο Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας διέταξε την ίδρυση στο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα, τότε πρωτεύουσα της Τενερίφης και των Καναρίων Νήσων, του πρώτου Λογοτεχνικού πανεπιστημίου των Καναρίων, αλλά η πολιτική κατάσταση στην ηπειρωτική χώρα εμπόδισε την ίδρυσή του. Ωστόσο, με την αποκατάσταση του Οίκου των Βουρβόνων στο πρόσωπο του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στην πόλη της Λα Λαγούνα, παρά τις αντιρρήσεις από τις κυβερνήσεις των άλλων νησιών. Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα