IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2011

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2011 ήταν η 41η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 7 έως και την Κυριακή 8 Μαΐου του 2011. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.

 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Η Ελισάβετ Τσάκου και ο Νίκος Ηλιόπουλος επικράτησαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης» στο Internet Archive «Ολοκληρώθηκε το πανελλήνιο ενόργανης στη Θεσσαλονίκη» στο Internet Archive Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2011 — Αναλυτικά αποτελέσματα
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μπουρκίνα Φάσο

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μπουρκίνα Φάσο (γαλλικά, Bibliothèque nationale du Burkina Faso) είναι η εθνική βιβλιοθήκη και λειτούργει ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για την Κατά Νόμο Κατάθεση στην Μπουρκίνα Φάσο. Η βιβλιοθήκη άνοιξε στην πρωτεύουσα Ουαγκαντούγκου και εγκαινιάστηκε στις 6 Νοεμβρίου 1996.

 Η εθνική νομοθεσία καθορίζει τη διαδικασία συλλογής και διατήρησης της εθνικής τεκμηριωτικής κληρονομιάς, κυρίως μέσω της νόμιμης κατάθεσης. Οι καταθέσεις και οι έλεγχοι περιλαμβάνουν τη δημοσίευση της εθνικής βιβλιογραφίας, τον βιβλιογραφικό έλεγχο και τη διαχείριση των αναγνωριστικών ISBN και ISSN.Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το 2014, το επίπεδο αλφαβητισμού του ενήλικου πληθυσμού της Μπουρκίνα Φάσο ήταν 34%. Για τη προσέγγιση σε απομακρυσμένες περιοχές, στα μειονεκτούντα άτομα ή λόγω των ιδιομορφιών της χώρας, σε πολλά μέρη της αφρικανικής ηπείρου, αναπτύχτηκε η δυνατότητα μεταφοράς βιβλίων είτε με καμήλες (Κένυα) είτε χρησιμοποιώντας γαϊδούρια με κάρο (Αιθιοπία). Στην Μπουρκίνα Φάσο, την εθνική βιβλιοθήκη σε συνεργασία με την Aprocol (Ένωση για την Προώθηση της Γνώσης του Βιβλίου), επέλεξε σαν καταλληλότερο μέσο το ποδήλατο το οποίο υποστηρίζεται από μια μοτοσικλέτα και δύο ρυμουλκά σχεδιασμένα για αυτόν τον σκοπό. Marcel Lajeunesse, επιμ. (2008). «Burkina Faso». Les Bibliothèques nationales de la francophonie (PDF) (στα Γαλλικά) (3rd έκδοση). Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ. OCLC 401164333. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2022. Burkina Faso, The Hague: International Federation of Library Associations, OCLC 225182140, http://db.ifla-world-report.org/home/map#/2/2/P8IVYBTFSD2JOGL . (Includes information about the national library) Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Μπουρκίνα Φάσο Ουαγκαντουγκού Official website
Κυβέρνηση Όθωνος 1841

Η Κυβέρνηση Όθωνος του 1841 (Αύγουστος 1841 - Σεπτέμβριος 1843) με επικεφαλής τον ίδιο τον Βασιλιά της Ελλάδας κυβέρνησε όταν παραιτήθηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στις 10 Αυγούστου 1841 μέχρι το φθινόπωρο του 1843, οπότε έγινε η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και ανέλαβε η επαναστατική Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843 με σκοπό την ψήφιση συντάγματος που να περιορίζει τις εξουσίες του Όθωνα.

 Πρόεδρος Υπουργικού Συμβουλίου : Όθων Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου: Αντώνιος Κριεζής (με την ιδιότητα του παλαιότερου μέλους του υπουργικού συμβουλίου) Επί των Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας: Γεώργιος Α. Ράλλης Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Δημήτριος Χρηστίδης Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας: Γεώργιος Τισσαμενός- αντικαταστάθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1842 από τον Νικόλαο Σιλήβεργο - αντικαταστάθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1842 από τον Γεώργιο Α. Ράλλη Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας: Ανδρέας Π. Μεταξάς- αντικαταστάθηκε στις 29 Αυγούστου 1841 από τον Αλεξάκη ΒλαχόπουλοΕπί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας: Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας: Αντώνιος Κριεζής Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης, υπό την πίεση των Ελλήνων στρατιωτικών και των εφημερίδων, ο Όθωνας απέστειλε στην Τεργέστη τους περισσότερους από τους Βαυαρούς του στρατεύματος τους οποίους απέλυσε, χάνοντας σημαντικό μέρος της επιρροής του στο στράτευμα. Επιπλέον, υπό την πίεση των υπουργών του, κατήργησε το ανακτοβούλιο, το γραμματειακό όργανο που είχε κρατήσει ο Όθων όταν καταργήθηκε η Αντιβασιλεία. Στις 10 Φεβρουαρίου 1843 υπογράφτηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Δηληγιάννη και τον έκτακτο απεσταλμένο και πρεσβευτή παρά την Υψηλή Πύλη Πατρίκ Κόλκουουν συνθήκη με τις Χανσεατικές πόλεις. ΦΕΚ A 15/1841
Ιωάννης Συναδηνός (μέγας κονόσταυλος)

O Ιωάννης Κομνηνός Παλαιολόγος Συναδηνός (άκμασε 1328) ήταν ευγενής στη Ρωμανία και στρατιωτικός αρχηγός στις αρχές του 14ου αι., που κατείχε τον Αυλικό τίτλο του μεγάλου κονοσταύλου.

 Ήταν (μάλλον ο πρωτότοκος) γιος του Ιωάννη Συναδηνού μεγάλου στρατοπεδάρχη και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, κόρης του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος. Αδελφός του ήταν ο Θεόδωρος Συναδηνός πρωτοστράτωρ και μεγιστάνας. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του: κατά τον πρώτο εμφύλιο (1321-28) εστάλη προς το τέλος του πολέμου, μαζί με τον Ιωάννη Απλησφάρη, ως απεσταλμένος του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου προς τον πάππο αυτού Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο. Νυμφεύτηκε τη Θωμαΐδα, απόγονο των Λασκάρεων και Παλαιολόγων. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν τέκνα. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin, Germany: Akademie-Verlag. pp. 473, 505. Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London, United Kingdom: The Athlone Press. pp. 179–180.
Κατά σιτοπωλών

Το Κατά Σιτοπωλών είναι ρητορικός δικανικός λόγος του Λυσία που ανήκει στην κατηγορία των καταγγελτικών λόγων του που γράφτηκε για λογαριασμό του κατηγόρου το 386 π.Χ. περ. και εκφωνήθηκε ενώπιον της Ηλιαίας εναντίον κυρίως των σιτοπωλών και λιγότερο των σιτεμπόρων για λαθραία εισαγωγή σίτου και αισχροκέρδεια.

 Στην αρχαία Αθήνα η εισαγωγή και, στη συνέχεια, η διάθεση στην αγορά σιταριού τελούσε κάτω από αυστηρότατο έλεγχο. Υπήρχαν οι σιτέμποροι, που όφειλαν να ξεφορτώνουν όλα τα φορτία με τα σιταγωγά τους πλοία στο λιμάνι του Πειραιά και οι σιτοπώλες που θα πουλούσαν στη λιανική το σιτάρι κυρίως εισαγόμενο από τους σιτοβολώνες της Θράκης, της Αιγύπτου, της Σικελίας κ.λ.π. Στους σιτεμπόρους δινόταν άδεια για συγκεκριμένες ποσότητες εισαγωγής σιταριού 50 μέδιμνοιγ [›] και το επιτρεπόμενο κέρδος ήταν ένας οβολός ανά μέδιμνο. Ενώ οι δέκα αγορανόμοι, ένας από κάθε φυλή, ήταν επόπτες εμπορίου για όλα τα άλλα διακινούμενα αγαθά πλήν σίτου, ήλεγχαν την ποιότητα των διακινουμένων αγαθών και τις τιμές τους, οι σιτοφύλακες ήταν ειδικό σώμα αρχόντων, που εκλέγονταν με κλήρο κάθε χρόνο και ασκούσε την εποπτεία για την εξασφάλιση, διακίνηση και εμπορία του σιταριού. ^ α: Στη δημοκρατική Αθήνα για 35 μέρες ασκούσαν τα καθήκοντα των πρυτάνεων 50 βουλευτές της μιας από τις δέκα φυλές της Αθήνας (η φυλή λέγονταν την ημέρα αυτή πρυτανεύουσα) και κάθε μέρα άλλαζε ηγέτη, που ονομάζονταν επιστάτης των πρυτάνεων. ^ β: Οι ένδεκα ήταν το όργανο που φρόντιζε για την εκτέλεση των ποινών που επέβαλλαν τα δικαστήρια στην αρχαία Αθήνα. Έβγαινε με κλήρωση ενός από κάθε μία από τις δέκα φυλές και είχε ενδέκατο μέλος το γραμματέα. ^ γ: Αρχαίο μέτρο χωρητικότητας που χρησιμοποιούνταν στην Αθήνα. Το βάρος του ήταν στην αρχή 51,84 λίτρες. Αργότερα απ' τον 3ο αι. π Χ. έγινε 58.92 λίτρες. Με το μέδιμνο μετρούσαν τους ξηρούς καρπούς και ιδιαίτερα τα σιτηρά. Ο μέδιμνος χρησιμοποιήθηκε και σαν μέτρο στο χωρισμό των τάξεων. Εισηγητής της μεθόδου αυτής ήταν ο Σόλωνας. Ανάλογα με τα εισοδήματα (μετρημένα σε μέδιμνους) που είχε κανείς, εντασσόταν στη μια ή στην άλλη τάξη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών
Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης

Η Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EEST) είναι ένα από τα ονόματα της ζώνη; ώρας UTC+3, 3 ώρες μπροστά από τη Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα. Χρησιμοποιείται ως καλοκαιρινή θερινή ώρα σε ορισμένες Ευρωπαϊκές και μεσανατολικές χώρες, και είναι ολόιδια με τη Χειμερινή Ώρα Αραβίας, την Ώρα Ανατολικής Αφρικής και την Ώρα Μόσχας. Κατά τη διάρκεια των χειμερινών περιόδων, χρησιμοποιείται η Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (UTC+2). Από το 1996 η Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα χρησιμοποιείται από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου μέχρι την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Προηγουμένως οι κανόνες δεν ήταν ενιαία σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Οι ακόλουθες χώρες και εδάφη χρησιμοποιούν την Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού: Λευκορωσία, χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1981-89, και χρησιμοποίησε την ζώνη ώρας το 1991-2011 Βουλγαρία, από το 1979 Κύπρος, από το 1979 (η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου σταμάτησε να χρησιμοποιεί την EEST το 2016, αλλά επέστρεψε στην EEST στις 25 Μαρτίου του 2018) Εσθονία, χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1981-88, και χρησιμοποιεί την EEST από το 1989 Φινλανδία, από το 1981 Ελλάδα, από το 1975 Ισραήλ, ως Θερινή Ώρα του Ισραήλ από το 1948 (η οποία χρησιμοποιεί την EEST όταν οι δύο επικαλύπτονται) Ιορδανία, από το 1985 Λετονία, χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1981-88, και χρησιμοποιεί την EEST από το 1989 Λίβανος, από το 1984 Λθουανία, χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1981-88, και χρησιμοποιεί την EEST από το 1989, εκτός από τα έτη 1998-2003 όταν χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης Μολδαβία, χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1932-40 και 1981-89, χρησιμοποιεί την EEST από το 1991 Ρουμανία, χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα το 1932-40, επίσημα από το 1979 Ρωσία (Καλίνινγκραντ), χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1981-90, και χρησιμοποιεί την EEST από το 1991, ως επίσημη ώρα από τον Μάρτιο του 2011 έως τον Οκτώβριο του 2014. Συρία, από το 1983 Ουκρανία, χρησιμοποιούσε την Θερινή Ώρα Μόσχας το 1981-89, και χρησιμοποιεί την EEST από το 1992Το 1991 η EEST χρησιμοποιήθηκε επίσης στις ζώνες ώρας Μόσχας και Σαμάρας της Ρωσίας. Η Αίγυπτος έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν την EEST το 1957-2010 και το 2014-2015. Η Τουρκία, έχει χρησιμοποιηθεί την EEST το 1970-1978, τη Θερινή Ώρα Μόσχας την περίοδο 1979-1983, και την EEST το 1985-2016. Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα UTC+3
Σεισμός στο Αγκαντίρ (1960)

Ο σεισμός στο Αγκαντίρ συνέβη τη Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου του 1960 και τοπική ώρα 23:40 στο Αγκαντίρ, Μαρόκο. Παρά το μέτριο μέγεθος των 5,7 βαθμών της κλίμακας μεγέθους ροπής, η μέγιστη αντιληπτή έντασή του ανήλθε στο επίπεδο X (10), ήταν δηλαδή «εξαιρετικά καταστροφικός», στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι. Σκοτώθηκαν 12.000 - 15.000 άνθρωποι (σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της πόλης εκείνη την εποχή), ενώ άλλοι 12.000 τραυματίστηκαν και τουλάχιστον 35.000 έμειναν άστεγοι, καθιστώντας την δόνηση αυτή ως τον πιο καταστροφικό και θανατηφόρο σεισμό στην ιστορία του Μαρόκου. Το μικρό εστιακό βάθος του σεισμού, μόλις 2 - 3 χιλιόμετρα, η εγγύτητα με την πόλη του Αγκαντίρ και οι κακές κατασκευαστικές μέθοδοι, ήταν οι κύριοι λόγοι που ο σεισμός ήταν τόσο καταστροφικός.

 Χτυπημένο από τον Εγκέλαδο, το Αγκαντίρ, το παλαιό οχυρό των Πορτογάλων στο Μαρόκο, σχεδόν έσβησε από το χάρτη στις 29 Φεβρουαρίου του 1960. Μέσα σε λίγα λεπτά ο σεισμός και το τσουνάμι που προκάλεσε, ισοπέδωσε μια πόλη που δεν είχε μόνο μακρά ιστορία αλλά και αποκαλείτο ήδη στη γλώσσα των διαφημίσεων "Φλόριντα του Ατλαντικού" για τα πολυτελή ξενοδοχεία και την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά της. Όταν αποτραβήχτηκε η θάλασσα, η πόλη δεν υπήρχε πια. Το Κάσμπα, το ιστορικό κέντρο, που χρονολογείται από το 1540, καταποντίστηκε, παρασύροντας στο θάνατο όλους τους κατοίκους του. Ειδικότερα στη σύγχρονη συνοικία, το Ταλμπορίτ, τα εννέα στα δέκα κτίρια κατέρρευσαν, φτάνοντας έτσι στο επίπεδο XI (11) της κλίμακας Μερκάλι, δηλαδή «ασύλληπτα καταστροφικός» [με μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα Μερκάλι το XII (12), δηλαδή «ολική καταστροφή»]. Επειδή όμως αυτή η ένταση καταγράφηκε μόνο σε μια μικρή περιοχή με κάκιστη συμπεριφορά υπεδάφους, επισήμως η μέγιστη αντιληπτή ένταση αυτού του σεισμού καταγράφτηκε ιστορικά στο επίπεδο X (10) και, κατά συνέπεια, ως «εξαιρετικά καταστροφικός». Ο αριθμός των νεκρών δεν είναι επ' ακριβώς γνωστός, γιατί στη συνέχεια η περιοχή ισοπεδώθηκε για υγειονομικούς λόγους. Ωστόσο, υπολογίστηκε στα 12.000 - 15.000 θύματα. Επίσης, λόγω της τεράστιας καταστροφής, συνολικά 35.000 κάτοικοι έμειναν άστεγοι. Το Αγκαντίρ στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, πλέον με αντισεισμικά κτίρια. Το 1962 κατασκευάστηκε καινούριο λιμάνι στο βόρειο μύχο του κόλπου και βιομηχανικές ζώνες. Κατά μήκος της παραλίας κατασκευάστηκαν ξενοδοχειακές μονάδες και μέχρι το 1999 είχαν συνολικά 22.000 κλίνες. Το ξενοδοχείο Saada πριν και μετά το σεισμό Agadir earthquake Φωτογραφίες από το Αγκαντίρ μετά το σεισμό 1960: Thousands dead in Moroccan earthquake BBC Once ... Agadir Ντοκιμαντέρ του 1971 για το σεισμό στο Αγκαντίρ (Αγγλικά) Historic Earthquakes: Agadir, Morocco Αρχειοθετήθηκε 2012-05-08 στο Wayback Machine. United States Geological Survey (Αγγλικά) Agadir en 1960 et le tremblement de terre du 29 février 1960 Agadir 1960 (Γαλλικά)
Αθανάσιος Ξανθόπουλος

Ο Αθανάσιος Δημητρίου Ξανθόπουλος (γενν. στις 4 Μαρτίου 1946) είναι Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1989.

 Κατάγεται από τη Νικήτη Χαλκιδικής. Εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1981 και το 1985.
Κάδρος Χανίων

Το Κάδρος είναι οικισμός της κοινότητας Κακοδικίου του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. είναι χωριό του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 60 κατοίκους. Απέχει 66 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 510 μ.

 Κοντά στο χωριό σώζονται ερείπια μεγάλου οικισμού των κλασικών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Έχουν βρεθεί ίχνη τοίχων, τάφοι της ρωμαϊκής εποχής και όστρακα. Δεν είναι γνωστό ποια αρχαία πόλη ήταν, με τον οικισμό να έχει ταυτιστεί διστακτικά με την Κάτρη, ενώ έχει προταθεί ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία Κάνδανος.Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρονται δύο χωριά, τα Cadhros Vizzamano και Cadhros Zangarol, στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρονται τα Cadros de Vizzamano με 213 κατοίκους και 16 προνομιούχους και Cadros de Zangarol με 114 κατοίκους και 13 προνομιούχους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει τα χωριά Cadro Zane και Cadro Vizzamano. Επί οθωμανικών χρόνων, στο χωριό κατοικούσαν μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, δεν αναφέρεται ο πληθυσμός του, αν και αναφέρεται ως τοπωνύμιο.Το 1881 ανήκε στον δήμο Καντάνου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 108 χριστιανούς κατοίκους και 87 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 131 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Αρχιστράτηγου. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κακοδίκιου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Καντάνου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό σώζονται δύο βυζαντινές εκκλησίες. Ο ναός του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου είναι απλός μονόχωρος ναός στο εσωτερικό του οποίου σώζονται φθαρμένες τοιχογραφίες. Ο ναός της Παναγίας, αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου, είναι και αυτός μονόχωρος καμαρόσκεπος, με δύο τυφλά αψιδώματα στον καταμήκη άξονα του ναού. Στο εσωτερικό του ναού σώζονται τοιχογραφίες του 14ου αιώνα, πιθανόν περί το 1335. Ανήκουν στον επαρχιακό ρυθμό και η εικονογραφία και τυπολογία τους τις σχετίζει με τη σχολή του Ιωάννη Παγωμένου, και μπορεί να έχει αγιογραφηθεί εν μέρει από αυτόν και τον συνέταιρό του Νικόλαο. Οι αγιογραφίες φέρουν μικρές επιδράσεις δυτικής τέχνης.
Εντολή αγοράς

Μία παραγγελία ή εντολή αγοράς είναι ένα εμπορικό έγγραφο και η πρώτη επίσημη προσφορά που εκδίδεται από έναν αγοραστή προς έναν πωλητή, αναφέροντας τα είδη, τις ποσότητες και τις συμφωνηθείσες τιμές για προϊόντα ή υπηρεσίες. Χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών από εξωτερικούς προμηθευτές. Η δημιουργία μια παραγγελίας αποτελεί συνήθως το πρώτο βήμα για την purchase-to-pay διαδικασία σε ένα ERP σύστημα.

 Οι εταιρείες χρησιμοποιούν παραγγελίες για διάφορους λόγους: Οι παραγγελίες επιτρέπουν στους αγοραστές να επικοινωνούν σαφώς και ρητά τις προθέσεις τους στους πωλητές Οι πωλητές προστατεύονται σε περίπτωση άρνησης ενός αγοραστή να πληρώσει για αγαθά ή υπηρεσίες Οι παραγγελίες βοηθούν τον εκπρόσωπο να διαχειριστεί τις εισερχόμενες και σε εκκρεμότητα εντολές αγοράς Οι παραγγελίες συμβάλλουν στην οικονομία στο ότι εξορθολογίζουν την διαδικασία αγορας σε μία τυπική διαδικασία Εμπορικοί δανειοδότες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορούν να παρέχουν χρηματοδοτική βοήθεια με βάση την παραγγελία.Οι παραγγελίες χρησιμοποιούνται: Για την προμήθεια υλικών για την άμεση κατανάλωση ή για το απόθεμα Για την παροχή υπηρεσιών Για την κάλυψη των απαιτήσεων των πελατών που χρησιμοποιούν εξωτερικούς πόρους Για την προμήθεια ενός προϊόντος that is needed in plants from an internal source ( Long distance intra-plant stock transfers ) Άπαξ συμβάσεις συναλλαγών Βελτιστοποιημένη αγορά : Για να επωφεληθούν πλήρως των διαπραγματευθεισών συνθηκών ή για τη βέλτιστη χρήση των υπαρχουσών δυνατοτήτων μεταφοράς Πολλές παραγγελίες δεν γίνονται πλέον έντυπα, αλλά διαβιβάζονται ηλεκτρονικά μέσω του διαδικτύου. Είναι σύνηθες οι ηλεκτρονικές παραγγελίες να χρησιμοποιούνται για τη διαδικτυακή αγορά υπηρεσιών ή φυσικών προϊόντων κάθε είδους. Τιμολόγιο (Ελλάδα)
Τατιάνα Παπαμόσχου

Η Τατιάνα Παπαμόσχου (Αθήνα 1964 -) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Ιφιγένεια, στην ομώνυμη ταινία, του Μιχάλη Κακογιάννη, του 1977, ρόλος που της χάρισε βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 1977.

 Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα πιάνου στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Σε ηλικία μόλις 13 ετών έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, Ιφιγένεια, ρόλος που της χάρισε και το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1977. Ενώ και η ταινία βραβεύθηκε με το βραβείο Α' Καλύτερης Ταινίας. Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε μερικές ακόμα μεγάλου μήκους ταινίες: Γενέθλια πόλη, Γαλάζια εξορία και Τεστοστερόνη κ.ά. Επίσης, συμμετείχε και σε μικρού μήκους ταινίες, αλλά και σε τηλεταινίες. Η ταινία Γενέθλια πόλη της χάρισε κι ένα κρατικό βραβείο Β' γυναικείου ρόλου.Η ενασχόληση της με το θέατρο ξεκινά από το 1986, όπου συμμετείχε στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων, στην παράσταση Συμφορά από το πολύ μυαλό, αργότερα στην παράσταση Εκάβη σε συνεργασία με το Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού. Έχει συνεργαστεί και με το Θεσσαλικό Θέατρο, αρχής γενομένης από το 1991, συνεργασία που συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια. Ενώ, από το 1992 έως το 1995 συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο. Aπό το 2000 έως το 2008 είχε το δικό της θεατρικό εργαστήρι και συνεργαζόταν με το 2ο δημοτικό σχολείο Βούλας, σκηνοθετώντας κιόλας και τέσσερις παραστάσεις έως τώρα. Τέλος, από το 2009, είχε για έναν χρόνο εργαστήρι ενηλίκων στον Μικρό Χώρο Τέχνης στη Γλυφάδα.Περί το 1987, άρχισε να ασχολείται και με την τηλεόραση, συμμετέχοντας στη σειρά Μπουρίνι, της ΕΡΤ2. Μεταξύ αρκετών τηλεοπτικών της συμμετοχών, συμμετείχε σε σειρές όπως Το σπίτι της θείας, Η παρέλαση, Οι Φρουροί της Αχαΐας, Ανατομία ενός εγκλήματος, Κρυφά μονοπάτια, Η αίθουσα του θρόνου, Γιούνγκερμαν κ.ά. Tatiana Papamoschou στο IMDb Τατιάνα Παπαμόσχου στο Cine.gr Τατιάνα Παπαμόσχου στο RetroDB
Εκδόσεις Τερζόπουλου

Οι Εκδόσεις Τερζόπουλου Α.Ε. (προηγούμενη ονομασία Νέα Ακτίνα Α.Ε., ιδρυθείσα το 1999) ήταν ελληνική εκδοτική επιχείρηση η οποία είχε την έδρα της στον Παράδεισο Αμαρουσίου. Ήταν κυρίως γνωστή για τις εκδόσεις ιστοριών της Ντίσνεϊ.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Ευάγγελο Τερζόπουλο το 1930 στην οδό Σανταρόζα στα Χαυτεία (Πλατεία Ομονοίας), όπου βρισκόταν μέχρι τα τέλη Απριλίου του 1968, όταν και μεταφέρθηκε (Φραγκοκκλησιάς 7, Παράδεισος Αμαρουσίου). Την 1η Φεβρουαρίου του 1950 εκδόθηκε το περιοδικό Γυναίκα. Η κυκλοφορία του ήταν δεκαπενθήμερη μέχρι το Μάρτιο του 1999, οπότε κι έγινε μηνιαία. Στα τέλη του 2007 σταμάτησε η αυτόνομη κυκλοφορία του περιοδικού και από τον Απρίλιο του 2008 κυκλοφορεί, κατά καιρούς, μαζί με την Καθημερινή της Κυριακής. Στις 9 Δεκεμβρίου 1990 πέθανε ο Ευάγγελος Τερζόπουλος σε ηλικία 79 ετών. Την επιχείρηση ανέλαβε αργότερα ο μεγάλος γιος του Χρήστος. Η εταιρεία αναγκάστηκε, λόγω δυσχερειών, να περιορίσει, σταδιακά, τις δραστηριότητές της, ενώ μετά και την διακοπή εκδόσεων των περιοδικών του ομίλου Disney (Σεπτέμβριος 2013), μετατράπηκε σε σημείο πώλησης-προώθησης βιβλίων, περιοδικών και κόμικς, υπό την επωνυμία "Τερζόπουλος books". Τα τελευταία χρόνια η λειτουργία της έχει ανασταλεί. Μίκυ Μάους από 1 Ιουλίου 1966 ΚΟΜΙΞ από 6 Ιουνίου 1988 Κλασσικά Ντόναλντ Μεγάλο Μίκυ Αλμανάκ Μίκυ Μυστήριο Μίνι Τσιπ & Ντέιλ Σπέσιαλ Kingdom Hearts Χαρούμενες Ιστορίες Ντίσνεϋ Επίσημη Ιστοσελίδα Επίσημη Ιστοσελίδα των Βιβλίων Τερζόπουλος
Ευγένιος της Βιλαφράνκα

O Ευγένιος (21 Οκτωβρίου 1753 - 30 Ιουνίου 1785) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν 1ος κόμης της Βιλαφράνκα (1778-1785). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Καρινιάνο-Βιλαφράνκα.

 Γεννήθηκε στο ανάκτορο Καρινιάνο στο Τορίνο και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου-Βίκτορα πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Χριστίνας, κόρης του Ερνέστου-Λεοπόλδου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Είχε πέντε αδελφές, από τις οποίες η Μαρία-Θηρεσία, σύζυγος του Λουδοβίκου-Αλεξάνδρου πρίγκιπα του Λαμπάλ, ήταν η διάσημη φίλη της Μαρίας-Αντουανέτας. Ο ίδιος ήταν τέταρτος εξάδελφος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ βασιλιά της Σαρδηνίας. Το 1778 απεβίωσε ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ έγινε πρίγκιπας του Καρινιάνο. Στον Ευγένιο δόθηκε ο τίτλος του κόμη της Βιλαφράνκα, περιοχής στο Άστι της Σαβοΐας. Απεβίωσε έπειτα από 7 έτη, σε ηλικία 31 ετών στο Ντομάρ της Πικαρδίας, στη βόρεια Γαλλία και τον διαδέχθηκε ο γιος του ως 2ος κόμης της Βιλαφράνκα. To 1781 νυμφεύτηκε στο Σαιν-Μελουάρ-ντεζ-Οντ της Βρετάνης την Ελισάβετ-Άννα Μαγκόν ντε Μπουαγκαρίν, κατά 12 έτη μικρότερή του. Γιος τους ήταν ο: Ιωσήφ-Μάριος 1783-1825, 2ος κόμης της Βιλαφράνκα (1785-1825). Νυμφεύτηκε την Παυλίνα ντε Κελέν ντε Στουέρ ντε Κωζάντ, κόρη του Παύλου-Φραγκίσκου ντε Κελέν, δούκα του Λα Βωγκουγιόν. Είχαν τέκνα: Ευγένιος-Εμμανουήλ 1810-1888, 3ος κόμης της Βιλαφράνκα. Μαρία-Βικτώρια 1814-1837, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο των Βουρβόνων-δύο Σικελιών, κόμη των Συρακουσών. Genealogics by Leo van de Pas
Φιλιμπέρ Ντελόρμ

Ο Φιλιμπέρ Ντελόρμ (γαλλικά: Philibert Delorme), επίσης γνωστός και ως Φιλιμπέρ ντε λ'Ορμ (Philibert de l'Orme), γεννήθηκε στη Λυών γύρω στο 1514 και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1570 στο Παρίσι, ήταν αρχιτέκτονας της περιόδου της Γαλλικής Αναγέννησης και συγγραφέας αρχιτεκτονικών πραγματειών.

 Ο Φιλιμπέρ Ντελόρμ γεννήθηκε το 1514 στη Λυών, γιος αρχιτεχνίτη λιθοδόμου. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα νεανικά του χρόνια και την αρχική του εκπαίδευση. Είναι πιθανό ότι ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, ιδιαίτερα στην κατασκευή των τειχών της Λυών. Από το 1533 έως το 1536, έμεινε στη Ρώμη όπου έκανε ανασκαφές και μελέτησε τις κλασικές αρχαιότητες. Αφομοίωσε τους ρυθμούς της κλασικής αρχιτεκτονικής, έμαθε την τέχνη τους και συγχρόνως καλλιέργησε πλατιά ουμανιστική νοοτροπία επηρεασμένος από τον Αναγεννησιακό ουμανισμό. Αυτήν την περίοδο, δημιούργησε φιλικές σχέσεις με τον Γάλλο πρεσβευτή στη Ρώμη καρδινάλιο Ζαν ντυ Μπελαί και τον Πάπα Ιούλιο Γ'. Το 1536, επέστρεψε στη Λυών και εργάσθηκε σαν αρχιτέκτονας, αλλά δεν έμεινε στην πόλη του για πολύ. Ο φίλος του καρδινάλιος Ζαν ντυ Μπελαί του εμπιστεύτηκε μεταξύ 1541 και 1547 το σχεδιασμό του κάστρου του στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ, χαρακτηριστικό της Γαλλικής Αναγέννησης, τετράγωνο κτήριο εμπνευσμένο από τις ιταλικές βίλες. Το 1547 διορίσθηκε αρχιτέκτονας του δελφίνου, μελλοντικού βασιλιά Ερρίκου Β', ο οποίος το 1549 τον ονόμασε αβά του Ιβρύ. Από το 1547 έως το 1556, σχεδίασε τον μεγαλοπρεπή πύργο του Ανέ για την ερωμένη του Ερρίκου την Ντιάν ντε Πουατιέ και έπειτα μια γέφυρα στον πύργο του Σενονσώ.Το 1548 διορίσθηκε Επιθεωρητής των κτηρίων και δημιούργησε σημαντικά έργα: τον τάφο του βασιλιά Φραγκίσκου Α' στη βασιλική Σαιν-Ντενί (1547), συνεργάστηκε με τους Ιταλούς Φραντσέσκο Πριματίτσο και Νικολό ντελ’Αμπάτε στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ (1548-1558), έκανε συμπληρωματικά έργα στο νέο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και άλλες αναθέσεις. Ο θάνατος του Ερρίκου Β' της Γαλλίας το 1559 τον άφησε ξαφνικά χωρίς προστάτη και στο έλεος αντίπαλων αρχιτεκτόνων, δυσαρεστημένων από τη ματαιοδοξία, την επιτυχία και το στυλ του. Δύο ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουλίου, απολύθηκε από τις επίσημες θέσεις του και αντικαταστάθηκε από τον Ιταλό καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Πριματίτσο, του οποίου το έργο ήταν πολύ στη μόδα. Άρχισε τότε να γράφει δύο αρχιτεκτονικές πραγματείες που παρουσιάζουν τις θεωρίες στις οποίες βασίζονται οι πρακτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούσε. Έκανε ένα ακόμη ταξίδι στη Ρώμη για να δει τα νέα έργα του Μικελάντζελο. Το 1561 δημοσίευσε τις Νέες εφευρέσεις για καλές κατασκευές με μικρές δαπάνες και το 1567 ακολούθησε η Πλήρης Πραγματεία για την Τέχνη της Κατασκευής. Τα έργα του επανεκδόθηκαν μετά το θάνατό του το 1576, 1626 και 1648. Το 1564, η Αικατερίνη των Μεδίκων τον ανακάλεσε στη βασιλική αυλή και του ανέθεσε το τελευταίο έργο του, το παλάτι του Κεραμεικού.
Εκλογικό αδίκημα

Γενικά ως εκλογικό αδίκημα χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη που έχει σχέση με πολιτικές εκλογές και κυρίως βουλευτικές, όπως προβλέπεται από τις κείμενες σχετικές πειθαρχικές και ποινικές διατάξεις. Τα εκλογικά αδικήματα μπορεί να οφείλονται σε αμέλεια, απείθεια, άσκηση βίας ή εξαπάτησης εκλογέα, παραβίαση μυστικότητας, νόθευση εκλογής με οποιοδήποτε τρόπο, δωροδοκία ή δωροληψία κατά την εκλογή, διατάραξη της ψηφοφορίας, καταστροφή της κάλπης, κ.λπ.

 Βασικά τα εκλογικά αδικήματα διακρίνονται σε: 1. Ειδικά εκλογικά αδικήματα εκλογέων 2. Ειδικά εκλογικά αδικήματα δημοσίων οργάνων και 3. Διάφορα άλλα αδικήματα ειδικών περιπτώσεων. Απόλυτη αρμοδιότητα για την εκδίκαση εκλογικών αδικημάτων είναι το Τριμελές Πρωτοδικείο στη περιφέρεια του οποίου σημειώθηκε το αδίκημα, ανεξάρτητα της ιδιότητας του υπαιτίου (π.χ. αν είναι τακτικός δημόσιος υπάλληλος, στρατιωτικός, ιδιώτης, δήμαρχος, περιφερειάρχης κ.λπ.) και άνευ εφαρμογής άλλων διατάξεων εκτός από εκείνων του εκλογικού νόμου. Κατά των αποφάσεων του αρμόδιου δικαστηρίου επιτρέπονται τα ένδικα μέσα όπως προβλέπει η Ποινική Δικονομία.
Γουλιέλμος του Μομφερράτου

Ο Γουλιέλμος του Μομφερράτου ή Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος (Ιταλ.: Guglielmo Spadalunga, 1140 - 1177) μέλος του Οίκου των Αλεράμιτσι, κόμης της Γιάφας και της Ασκελόν ήταν μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπερκ. Η μητέρα του ήταν κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας, ήταν ανιψιός του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα και του Λουδοβίκου του Νεώτερου.

 Από 20 ετών ανέλαβε διπλωματικές αποστολές και συμμετείχε στις εκστρατείες των συγγενών του με τη Λομβαρδική Ένωση. Το προσωνύμιο "Μακρόξιφος" έχει σχέση με τις πολεμικές του ικανότητες, το αναφέρει ο Γουλιέλμος της Τύρου στο έργο του "Ιστορία των Υπερπόντιων κατορθωμάτων". Περιγράφεται στην εποχή του σαν ο "ψηλότερος άντρας του κόσμου". Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον περιγράφει σαν άνθρωπο "γενναιόδωρο, με μεγάλη ευφυΐα και εξαιρετικό χειριστή του όπλου. Οι αρραβώνες του με κόρες του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και αδελφές του Γουλιέλμου του Λέοντα ακυρώθηκαν λόγω συγγένειας. Τελικά νυμφεύτηκε το φθινόπωρο του 1176 την αδελφή του Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ κόμισσα της Γιάφα και της Ασκελόν στον πρώτο της γάμο. Ο Γουλιέλμος και ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν παραχώρησαν εκτάσεις στο νεοϊδρυθέν στρατιωτικό Τάγμα του Μάουντζοι για την προστασία των προσκυνητών από την Καστίλη, το διοικούσε ο Ροντρίγκο Αλβάρεζ κόμης της Σαρία. Τον Ιούνιο του 1177 ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε στην Ασκελόν, τάφηκε στο Νοσοκομείο του Αγ. Ιωάννου στην ˞˞Ιερουσαλήμ. Η Σιβύλλα λίγο αργότερα γέννησε τον γιο τους. Με την σύζυγο του Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ κόρη του Αμαλρίκ Α΄ της Ιερουσαλήμ (1176) απέκτησε : Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ Pierre Aubé, Baudouin IV de Jérusalem, le roi lépreux, Hachette, coll. « Pluriel », 1981 (réimpr. 1996) René Grousset, L'Empire du Levant : Histoire de la Question d'Orient, Paris, Payot, coll. « Bibliothèque historique », 1949 (réimpr. 1979) René Grousset, Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem - II. 1131-1187 L'équilibre, Paris, Perrin, 1935 Haberstumpf, Walter. Dinastie europee nel Mediterraneo orientale. I Monferrato e i Savoia nei secoli XII–XV, 1995 Αρχειοθετήθηκε 2005-12-31 στο Wayback Machine. (external link to downloadable text). Hamilton, Bernard. The Leper King and His Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem, 2000 ISBN 0-521-64187-X Peire Bremon lo Tort, En abril, quan vei verdeyar, with translation by James H. Donalson Αρχειοθετήθηκε 2006-03-29 στο Wayback Machine. (external link) Runciman, Steven. A History of the Crusades, 1951–54, vol. 2 Usseglio, Leopoldo. I Marchesi di Monferrato in Italia ed in Oriente durante i secoli XII e XIII, 1926
Επαρχία Μουνσιγκάντζ

Το Μουνσιγκάντζ (Βεγγαλικά: মুন্সিগঞ্জ‎), επίσης γνωστό ιστορικά ως Μπικραμπούρ, είναι επαρχία στο κέντρο του Μπανγκλαντές. Ανήκει στη διαίρεση Ντάκα και συνορεύει με την επαρχία Ντάκα.Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η επαρχία είχε πληθυσμό 1.445.660 κατοίκων. Ο αλφαβητισμός στην επαρχία φτάνει το ποσοστό του 60.1%.

 Έχει έκταση 954 τ.χλμ., εκ των οποίων 560 χλμ2 είναι καλλιεργήσιμα. Δεν έχει καμία δασική περιοχή. 163 χλμ2 γης είναι αρδευόμενα, ενώ 106 χλμ2 γης βρίσκονται κάτω από το ποτάμι. Από την επαρχία περνούν 14 ποτάμια τα οποία διασχίζουν συνολικά 155 χιλιόμετρα. Η διαίρεση αποτελείται από 6 υποεπαρχίες (ουπαζίλα): Υποεπαρχία Λοχαγκάντζ Υποεπαρχία Σριναγκάρ Υποεπαρχία Μουνσιγκάντζ Σαντάρ Υποεπαρχία Σιρατζντιχάν Υποεπαρχία Τονγκιμπάρι Υποεπαρχία ΓκαζάριαΤο Μουνσιγκάντζ ήταν πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της αρχαίας Βεγγάλης. Ήταν επίσημα γνωστό ως Μπικραμπούρ μέχρι το 1986 και ήταν μέρος της επαρχίας Ντάκα. Τα ερείπια της πόλης του Μπικραμπούρ, πρωτεύουσα των αρχαίων βασιλείων της νοτιοανατολικής Βεγγάλης, έχουν χαθεί. Μ. Χαμιντουλάχ Χαν, Διοικητής Τομέα στον πόλεμο ανεξαρτησίας του Μπανγκλαντές το 1971 Τζαγκαντίς Τσάντρα Μπόσε, φυσικός Μπαντάλ Γκούπτα, επαναστάτης ενάντια στην Βρετανική Ινδία Μπενόι Μπάσου, επαναστάτης κατά της Βρετανικής Ινδίας Ντινές Γκούπτα, επαναστάτης κατά της Βρετανικής Ινδίας Σαροτζίνι Νάιντου, Πολιτικός Τσιταραντζάν Ντας Τσάσι Ναζρούλ Ισλάμ - καλλιτέχνης Χουμαγιούν Αζάντ - γλωσσικός επιστήμονας, ποιητής και μυθιστοριογράφος Ντούργκα Μοχάν Ντας, μεταρρυθμιστής του Μπράχμο Ντουαρκανάθ Γκανγκουλί, μεταρρυθμιστής του Μπράχμο Μπρότζεν Ντας, ο πρώτος Μπανγκλαντεσιανός και Ασιάτης που κολύμπησε τη Μάγχη, καθώς και το πρώτο πρόσωπο που τη διέσχισε τέσσερις φορές Ιμνταντούλ Χακ Μίλονν, συγγραφέας και προσωπικότητα των μέσων ενημέρωσης Μπουντχαντέμπ Μπόσου, συγγραφέας, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος Ανάντα Τζαλίλ, ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Ταχσάν Ραχμάν Χαν, τραγουδιστής-τραγουδοποιός, συνθέτης, ηθοποιός, δασκάλα και μοντέλο. Α. Ν. Μ. Χαμιντουλάχ, Πρώτος Κυβερνήτης της τράπεζας του Μπαγκλαντές Φαχρουντίν Αχμέτ, πρώην επικεφαλής σύμβουλος στη μη κομματική Υπηρεσιακή Κυβέρνηση του Μπαγκλαντές, 2007-2008. Ιατζουντίν Αχμέτ, πρώην Πρόεδρος του Μπαγκλαντές Α. Κ. Μ. Μπαντρουντόζα Τσοντχουρί, πρώην Πρόεδρος του Μπαγκλαντές Μ. Α. Νασέρ, παραλήπτης του Εκουσέι Παντάκ Επαρχία του Μπαγκλαντές Διαίρεση Ντάκα Μουνσιγκάντζ Βιχάρα Φρούριο Ιντρακπούρ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Munshiganj District στο Wikimedia Commons
Οχυρό καταφύγιο

Πολεμικά οχυρά, ή οχυρά καταφύγια είναι οχυρωμένες αμυντικές εγκαταστάσεις. Βρίσκονται συνήθως κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, αν και υπάρχουν και μερικά που εξέχουν επάνω από το έδαφος, μερικές φορές έχουνε και ορόφους. Χρησιμοποιήθηκαν πολύ στον πρώτο και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, ογκώδη συγκροτήματα οχυρών χτίστηκαν για να στεγάσουν στρατηγικές υποδομές καθώς επίσης και κυβερνητικά πρόσωπα, ακόμα και για την ενδεχόμενη περίπτωση πυρηνικού πολέμου.

 Kearny, Cresson, Nuclear War Survival Skills (1990), ISBN 0-942487-01-X (online copy) Europe Bunker Pictures (images, locations and information, mainly Atlantikwall, also some about Cold War structures) Europe WW2 bunkers in Europe Αρχειοθετήθηκε 2011-02-15 στο Wayback Machine. (reference website about WW2 pillboxes, bunkers and other defensive structures with maps and photos) Great Britain «Coastal Defences North Norfolk». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2008. (image collection of WW2 coastal defences) Great Britain Pillboxes UK (reference website about WW2 pillboxes and other defensive structures) Great Britain UK Heritage: Pillboxes (short article about "Miniature modern castles") Great Britain Subterranea Britannica: Cold War (information on Cold War-era underground structures in Britain) Italy Some [German] Fortifications Observed in Italy (a WWII intelligence Intelligence Bulletin report including photos) Malta Military History of Malta: Pillboxes (information on WW2 fortifications on Malta)
Cornerstones: 1967-1970

Cornerstones: 1967-1970 είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Τζίμι Χέντριξ η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου ή μονού CD, τον Οκτώβριο του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records". Η συγκεκριμένη συλλογή κυκλοφόρησε μόνο στην Μεγάλη Βρετανία και την Ευρώπη και δεν εκδόθηκε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Περιλαμβάνει κομμάτια από όλο το φάσμα της καριέρας του κιθαρίστα, ηχογραφημένα από τον Οκτώβριο του 1966 μέχρι τον Αύγουστο του 1970. Το "Cornerstones: 1967-1970" βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τις πωλήσεις του να ξεπερνούν τις 100.000 αντίτυπα.

 1. Hey Joe (Roberts) - 3:322. Purple Haze (Hendrix) - 2:513. The Wind Cries Mary (Hendrix) - 3:224. Foxy Lady (Hendrix) - 3:185. Crosstown Traffic (Hendrix) - 2:216. All Along the Watchtower (Dylan) - 4:017. Voodoo Chile (Slight Return) (Hendrix) - 5:138. Have You Ever Been (To Electric Ladyland) (Hendrix) - 2:099. Star Spangled Banner (Key, Smith) - 4:1010. Stepping Stone (Hendrix) - 4:0911. Room Full of Mirrors (Hendrix) - 3:1812. Ezy Ryder (Hendrix) - 4:0913. Freedom (Hendrix) - 3:2714. Drifting (Hendrix) - 3:4815. In From the Storm (Hendrix) - 3:4316. Angel (Hendrix) - 4:2817. Fire (Hendrix) - 3:5718. Stone Free (Hendrix) - 6:20 Cornerstones: 1967-1970 (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 22 Οκτωβρίου 1990 Cornerstones: 1967-1970 (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Cornerstones: 1967-1970" είναι οι εξής: Τζίμι Χέντριξ - κιθάρα, φωνητικά, πιάνο Νόελ Ρέντινγκ - μπάσο, φωνητικά Μπίλι Κοξ - μπάσο, φωνητικά Μιτς Μίτσελ - τύμπανα Μπάντι Μάιλς - τύμπανα, φωνητικά Cornerstones: 1967-1970 - Jimi Hendrix | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic JIMI HENDRIX Cornerstones-Jimi Hendrix 1967-1970 review Jimi Hendrix Experience - Cornerstones: 1967-1970 at Discogs
Αγώνας αυτοκινήτων

Ο Αγώνας αυτοκινήτων είναι ένα άθλημα που απαιτεί ιδιαίτερη επιδεξιότητα, ταχύτατα ανακλαστικά, μεγάλη κυριαρχία λόγω υπερέντασης, ενώ σ΄ όλη τη διάρκειά του δεν λείπει η «γεύση» του κινδύνου. Γενικά ανήκει στη κατηγορία των ομαδικών αθλημάτων ταχύτητας καλούμενα διεθνώς «ρέισινγ» (racing). Το άθλημα αυτό ξεκίνησε μετά την πρώτη εμφάνιση του κινητήρα ανάφλεξης το 1887. Το 1891 τέτοιος κινητήρας τοποθετήθηκε σ΄ ένα όχημα μοντέλο Ντάιμλερ που ήταν μόλις 2 ίππων και είχε επιτυχία. Η πρώτη όμως επίσημη "κούρσα", (= πλήρης διαδρομή), ήταν εκείνη που οργανώθηκε το 1894, μεταξύ των πόλεων Παρίσι – Ρουέν που είχε την ονομασία «κούρσα ταχύτητας οχημάτων χωρίς άλογα». Στον αγώνα αυτό η μέση ιλιγγιώδης ταχύτητα ήταν 21 χλμ την ώρα ! Λίγα χρόνια μετά, το 1902 ο Ρολλς κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας φθάνοντας στην απίστευτη ταχύτητα των 101,7 χλμ. την ώρα. Αναμφίβολα όμως το αγώνισμα αυτό άρχισε να παίρνει την έννοια του αθλήματος στην εποχή των «Γκράν Πρι», δηλαδή αγώνων από πόλη σε πόλη. Έτσι το πρώτο Γκραν Πρι οργανώθηκε το 1906 από τη Γαλλική Λέσχη Αυτοκινήτου. Το επόμενο έτος ολοκληρώθηκε και η κατασκευή των πρώτων αυτοκινητοδρομίων, ένα στην Αγγλία και ένα στις ΗΠΑ. Από εκείνη την εποχή ουσιαστικά με την παρουσία επί τούτου και θεατών αρχίζει η ιστορία του πιο θεαματικού ίσως αθλήματος ταχύτητας.

 Στην Ελλάδα το άθλημα αυτό εμφανίσθηκε σχεδόν αμέσως με τις πρώτες αγορές οχημάτων όπου οι οδηγοί, στην αρχή μεμονωμένα και ερασιτεχνικά, οδηγώντας μάλλον επιδεικτικά και φέροντας εξάρτιση Σαχάρας, μάλλον απολάμβαναν οι ίδιοι τις αμμοθύελλες που δημιουργούσαν στη παραλία του Φαλήρου. Ένας από τους πρώτους εκείνους δεινούς οδηγούς και μάλιστα με ιδιαίτερο πάθος ήταν και ο Βασιλεύς Αλέξανδρος. Το 1924 ιδρύθηκε στην Ελλάδα με πρωτοβουλία του Αντώνη Σταθάτου η «Ελληνική Λέσχη Περιηγήσεως και Αυτοκινήτου», γνωστή ως ΕΛΠΑ, η οποία σύμφωνα και με το καταστατικό της ανέλαβε αφενός τον έλεγχο του αθλήματος αυτού, αφετέρου και την ανάπτυξη εσωτερικού και εξωτερικού τουρισμού με την οργάνωση αγώνων αυτοκινήτου κατά τα ξένα πρότυπα. Τελικά η πρώτη εκείνη προσπάθεια άρχισε να παρουσιάζει μια υποτυπώδη κίνηση στο μεσοπόλεμο, το 1930, όπου και τ' αυτοκίνητα ήταν περισσότερα, όχι πολλά αλλά για την εποχή εκείνη πάμπολλα. Μάλιστα τότε δημιουργήθηκε και η Τροχαία. Την εποχή εκείνη στον Πειραιά τοποθετήθηκαν δύο τροχονόμοι ένας που ρύθμιζε την κυκλοφορία στο Δημοτικό Θέατρο και ένας στο λιμάνι μπροστά στον Ηλεκτρικό Σταθμό που ρύθμιζε την κυκλοφορία των οχημάτων, των πεζών, των τραμ, των ιππήλατων κάρων, των απλών καραγωγέων, των ποδηλατιστών, ακόμη και των εμπορικών αμαξοστοιχιών που μπαινόβγαιναν στο λιμάνι. Εκείνοι οι τροχονόμοι βλέποντας τ' αυτοκίνητα ήξεραν από μνήμης και τα στοιχεία των κατόχων τους! Τόσα πολλά κυκλοφορούσαν, πλην όμως η κίνηση όλων μαζί των παραπάνω δημιουργούσε προβλήματα, όπου την προτεραιότητα απολάμβαναν μόνο οι πλέον θρασείς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Automobile racing στο Wikimedia Commons
Εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (Σταροτσερκάσκαγια)

Η Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου (ρωσικά: Церковь святых апостолов Петра и Павла‎), επίσης γνωστή ως Εκκλησία Πετροπαβλόφσκ (ρωσικά: Петропавловская церковь‎) είναι ρωσική ορθόδοξη εκκλησία στη στανίτσα της Σταροτσερκάσκαγια, στο Ραγιόν του Ακσάι, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία, η οποία ανεγέρθηκε το 1751. Αποτελεί μία από τις παλαιότερες ως προς την ημερομηνία ανέγερσής της εκκλησίες στο Όμπλαστ του Ροστόφ.

 Η μικρή ξύλινη Εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Τσερκάσκ αναφέρεται για πρώτη φορά εντός επίσημων εγγράφων το 1692. Έπειτα από την καταστροφή της πόλης λόγω πυρκαγιάς το 1744, η Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, Ελισάβετ Α΄, απέστειλε δέκα χτίστες και σοβατζήδες για την ανέγερση νέας εκκλησίας στη θέση της παλαιότερης, στον τοπικό αταμάνο Ντανίλ Εφρέμοφ το 1749, κατασκευή την οποία και ολοκλήρωσαν εντός σύντομου χρονικού διαστήματος Το 1751, Θεία Λειτουργία έλαβε χώρα εντός της νεόδμητης εκκλησίας στο πλαίσιο των θυρανοιξίων της εκκλησίας, καθώς και του παρεκκλησίου της, αφιερωμένου στον Άγιο Ιωάννη τον Στρατιώτη. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, εντός της νεόδμητης εκκλησίας, έλαβε χώρα η βάπτιση του Αταμάνου Ματφέι Πλατόφ. Τον Αύγουστο του 2013, πινακίδα με σχετική αναφορά κειμένου τοποθετήθηκε επί των τοίχων της εκκλησίας: Εδώ, στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, το 1753, έλαβε χώρα η βάπτιση του Ματφέι Πλατόφ, Αταμάνου της Στρατιάς του Ντον, ήρωα του Πατριωτικού Πολέμου του 1812 και Στρατηγού Ιππικού.Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, η εκκλησία έπαυσε να λειτουργεί, με συνέπεια, σταδιακά, η κατάσταση διατήρησής της να ξεκινήσει να χειροτερεύει. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, το κτίριο βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση διατήρησης, καθώς ο θόλος του είχε καταστραφεί, όπως και τα πλευρικά ιερά του, ενώ το κωδωνοστάσιό του είχε κατεδαφιστεί ολοκληρωτικά. Το 1975, εργασίες αναπαλαίωσης της Εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου ξεκίνησαν, ωστόσο, λόγω ανεπαρκούς χρηματοδότησης, σταμάτησαν. Το 2004, οι εργασίες ξεκίνησαν εκ νέου μέσω σχετικής χρηματοδότησης που παρείχε η τοπική περιφερειακή διοίκηση. Το 2008, το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών αναπαλαίωσης είχε ολοκληρωθεί.
Θεοδώρα Κομνηνή (κόρη Αλεξίου Α΄)

Η Θεοδώρα Κομνηνή (15 Ιανουαρίου 1096 - ...) Βυζαντινή πριγκίπισσα από την Δυναστεία των Κομνηνών, ήταν τέταρτη από τις πέντε κόρες και έβδομο παιδί του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Δεύτερος σύζυγος της έγινε ο Κωνσταντίνος Άγγελος, γενάρχης του Οίκου των Αγγέλων με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος οι πρώτοι αυτοκράτορες από την Δυναστεία των Αγγέλων ήταν εγγονοί της μέσω του τρίτου γιου της Ανδρόνικου. Οι απόγονοι της κυβέρνησαν εκτός από την Βυζαντινή αυτοκρατορία και το Δεσποτάτο της Ηπείρου.

 Η Θεοδώρα Κομνηνή γεννήθηκε στις 3 μετά τα μεσάνυχτα της 15ης Ιανουαρίου 1096, ως τέταρτη από τις πέντε κόρες και έβδομο παιδί του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο, περί το 1111, τον Κωνσταντίνο Κουρτίκη, αλλά αυτός πέθανε σχετικά σύντομα - αναφέρεται ως χήρα το 1118 - χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Κωνσταντίνο Άγγελο (1122), μέλος της κατώτερης αριστοκρατίας από την Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας. Ο Άγγελος ήταν εξαιρετικά όμορφος, αλλά η μητέρα της Θεοδώρας δεν έβλεπε τον γάμο αυτό με καλό μάτι, πράγμα που φαίνεται ότι επέδρασε αρνητικά στις σχέσεις με την κόρη της, η οποία αναφέρεται στην τελευταία και με τις λιγότερο ευνοϊκές διατάξεις στο τυπικό που εξέδωσε η αυτοκράτειρα Ειρήνη για την Μονή της Κεχαριτωμένης. Η Θεοδώρα Κομνηνή αναφέρεται για τελευταία φορά τον Οκτώβριο του 1136, αν και είναι άγνωστη η ημερομηνία του θανάτου της. Ο σύζυγος της συμμετείχε σε μία σειρά από εκστρατείες στο πλευρό του ανεψιού της Μανουήλ Α΄ Κομνηνού αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Αναφέρεται τελαυταία φορά το 1166. Με τον δεύτερο σύζυγο της Κωνσταντίνο Άγγελο απέκτησε επτά τέκνα. Τα παιδιά της ίδρυσαν τον Οίκο των Αγγέλων - ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος, ήταν εγγονοί της μέσω του τρίτου γιου της Ανδρόνικου, και την δυναστεία των Κομνηνοδουκών του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Ιωάννης Άγγελος π. 1125/27-π. 1200, σεβαστοκράτορας. Ο νόθος γιος του Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας έγινε ο ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Μαρία Αγγελίνα γενν. π. 1128/30, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καμύτζη. Αλέξιος Κομνηνός Άγγελος γεν. περί το 1131, παντρεύτηκε και απέκτησε έναν γιο. Ανδρόνικος Άγγελος περί το 1133-πριν τον Σεπτέμβριο 1185, με την Ευφροσύνη Κασταμονίτισσα απέκτησε εννιά παιδιά, μεταξύ των οποίων και οι Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και Αλέξιος Γ΄ Άγγελος. Ευδοκία Αγγελίνα, γεν. περί το 1134, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Τζυκανδύλη Γουδέλη αλλά δεν απέκτησε παιδιά. Ζωή Αγγελίνα, γεν. περί το 1135, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Συναδηνό με τον οποίο απέκτησε πολλά παιδιά αλλά είναι άγνωστα τα ονόματα τους. Ισαάκιος Άγγελος Δούκας, γεν. περί το 1137, παντρεύτηκε και είχε τουλάχιστον τέσσερα παιδιά.Η Ειρήνη Αγγελίνα κόρη του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Σουαβίας τέταρτο γιο του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα. Με τον γάμο η οικογένεια πέρασε σε όλες τις μεγάλες αυτοκρατορικές οικογένειες στην δυτική Ευρώπη. Βαρζός, Κωνσταντίνος (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών (PDF). A. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. OCLC 834784634.
Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος

Ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος (κατά κόσμον Γεώργιος Τουρνάς, Νέα Υόρκη, 19 Νοεμβρίου 1946), είναι Έλληνας ομογενής επίσκοπος και Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Διοικεί την Επαρχία της Βοστώνης από τον Μάρτιο του 1984, αρχικά ως Επίσκοπος Βοστώνης (1984–1997), κατόπιν ως Μητροπολίτης Ανέων (1997–2002) και τέλος ως Μητροπολίτης Βοστώνης από τον Δεκέμβριο του 2002 ως σήμερα.

 Ο κατά κόσμον Γεώργιος Τουρνάς γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1946 στη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου και μεγάλωσε. Οι γονείς του ονομάζονταν Βασίλειος και Σταυρούλα. Φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Τριάδος της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από το Λύκειο "McBurney High School" στο Μανχάταν. Σπούδασε στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού (Hellenic College Holy Cross) της Βοστώνης και έλαβε πτυχίο (BA) Ελληνικών Σπουδών το 1968. Κατόπιν σπούδασε Θεολογία, λαμβάνοντας πτυχίο (BDiv) το 1971. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Θεολογία (MSTh) το 1972 και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας δίπλωμα το 1975. Έλαβε τιμητικά διδακτορικά διπλώματα (DDiv) στη Θεολογία, από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης (1985) και από την Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης (2001). Τον Ιούλιο του 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο. Υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου έως το 1979. Στις 25 Δεκεμβρίου 1979 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο. Από το 1979 έως το 1982 διετέλεσε προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος της Νέας Υόρκης. Αρχιερωσύνη Στις 25 Μαΐου 1982 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Επίσκοπος Σκοπέλου, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Χειροτονήθηκε στο επισκοπικό αξίωμα στις 18 Ιουλίου 1982. Στις 13 Μαρτίου 1984 εξελέγη ως επαρχιούχος Επίσκοπος Βοστώνης. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού από το 1989 έως το 1995. Στις 24 Νοεμβρίου 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Ανέων και Πρόεδρος της Επισκοπής Βοστώνης. Στις 20 Δεκεμβρίου 2002, η Επισκοπή Βοστώνης ανυψώθηκε σε Μητρόπολη. Ο Μεθόδιος εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Βοστώνης. Είναι μέλος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Ύστερα από την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, διετέλεσε τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 2019. http://www.boston.goarch.org/ (επίσημος σύνδεσμος της Ι.Μ. Βοστώνης)
Μαρία Μίχου

Η Μαρία Μίχου είναι Ελληνίδα οικονομολόγος και πολιτικός, βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ από το 2009 ως το 2012. Ομιλεί αγγλικά και γαλλικά. Είναι παντρεμένη με τον επίσης οικονομολόγο και σύμβουλο επιχειρήσεων, Κωνσταντίνο Τζάγκα, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Είναι μέλος του πολιτιστικού συλλόγου "Δρυάνιστα" και του Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάπτυξης Πιερίας (Ι.Σ.Α.Π.).

 Γεννήθηκε στον Μοσχοπόταμο της Πιερίας στις 27 Ιουνίου 1962. Αποφοίτησε από το οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Διετέλεσε νομαρχιακή σύμβουλος στην Πιερία. Εξελέγη βουλευτής του νομού Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 4 Οκτωβρίου 2009. Η Μαρία Μίχου προηγήθηκε του Ηλία Τσιτλακίδη για μόλις 34 ψήφους και με μη καταμετρημένους τους σταυρούς σε τρία εκλογικά τμήματα (ετεροδημοτών) και χρειάστηκε επανακαταμέτρηση των ψήφων για να κριθεί η τρίτη έδρα του ΠΑΣΟΚ στην Πιερία. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 το Πρωτοδικείο Κατερίνης ανακήρυξε νικήτρια των εκλογών την Μίχου, με 7.697 ψήφους , ενώ ο Τσιτλακίδης έλαβε 7.661 ψήφους, μόλις 36 λιγότερους. Υπηρέτησε ως το τέλος της θητείας της, το 2012. Τον Μάρτιο του 2019 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Κινήματος Αλλαγής στη διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος στην Αθήνα.