IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Forged From The Love of Liberty

Forged from the Love of Liberty είναι ο εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας Τρινιντάντ και Τομπάγκο και καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία του κράτους το 1962. Δημιουργός του είναι ο Patrick Castagne (1916-2000) από τη Γουιάνα. Νωρίτερα, ο ύμνος χρησιμοποιήθηκε ως εθνικός ύμνος της βραχύβιας Ομοσπονδίας των Δυτικών Ινδιών.

 Forged from the love of liberty In the fires of hope and prayer With boundless faith in our destiny We solemnly declare:Side by side we stand Islands of the blue Caribbean sea, This our native land We pledge our lives to thee.Here every creed and race finds an equal place, And may God bless our nation Here every creed and race finds an equal place, And may God bless our nation. Φτιαγμένη από αγάπη για την ελευθερία στις φλόγες της ελπίδας και της προσευχής Με απεριόριστη πίστη στην μοίρα μας Επίσημα ανακηρύσσουμε:Δίπλα δίπλα στέκουμε Νησιά της γαλάζιας θάλασσας της Καραϊβικής, Αυτήν την ντόπια γη μας Υποσχόμαστε τις ζωές μας για σένα.Εδώ βρίσκει ισότιμη θέση κάθε πίστη και φυλή, Και είθε ο Θεός να ευλογεί το κράτος μας Εδώ βρίσκει ισότιμη θέση κάθε πίστη και φυλή, Και είθε ο Θεός να ευλογεί το κράτος μας. Αρχείο ήχου του ύμνου
Σωφροσύνη

Η Σωφροσύνη, κατά τον Αριστοτέλη, που εξετάζεται ως πραγμάτωση της εσωτερικής ροπής, είναι παρακολούθημα της φρόνησης (ορθώς πράττειν τα πράγματα) και συνειδητή ενέργεια που συνοδεύεται από ευχαρίστηση. Αν έχουμε εθισμό στην ενάρετη πράξη της φρόνησης, αρετή δεν έχουμε. Το ίδιο και αν από φυσική κλήση ασυνείδητα κάνουμε το ορθό, σωστοί δεν είμαστε. «ἔτι δυνατοὶ μέν ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ δὲ ἢ κακοὶ οὐ γινόμεθα φύσει». και η συνήθεια που ασκείται ως παρακολούθημα του ορθού λόγου είναι αρετή.

 Η έννοια της σωφροσύνης μεταβάλλεται, ώστε άλλοτε μπορεί να έχει τη σημερινή σημασία και άλλοτε αυτή της κοσμιότητας, αγνότητας ή εγκράτειας. Στο Συμπόσιο η σωφροσύνη ορίζεται ως «τὸ κρατεῖν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν», ενώ ειδικότερη σημασία έχει στο πλατωνικό διάλογο Χαρμίδης, όπου το φερώνυμο πρόσωπο αναφέρεται ότι ότι «σωφροσύνη αν είη το τα εαυτού πράττειν. Η τελευταία σημασία συνδέεται με την έννοια της οικειοπραγίας (σε άλλους συγγραφείς ησυχιότης), η πίστη στην αξία της οποίας ήταν διαδεδομένη στους αρχαίους. Σημαίνει μέριμνα για τις προσωπικές υποθέσεις (αντίθετο πολυπραγμοσύνη) χωρίς να αμβλύνεται το ενδιαφέρον για τα κοινά». Η έννοια της σωφροσύνης απαντά σε όλες σχεδόν τις αναφορές του αρχαίου ελληνικού συστήματος αρετών. Στο Αισχύλο αναφέρεται ο σώφρων, δίκαιος, αγαθός, ευσεβής ανήρ. Ο Πλάτων την καταριθμεί μαζί με τη δικαιοσύνη, την ανδρεία και τη φρόνηση. Το αρχαιότερο παράθεμα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας σχετικά με τις αρετές είναι αυτό της Πολιτείας «Δῆλον δὴ ὅτι σοφή τ’ ἐστὶ καὶ ἀνδρεία καὶ σώφρων καὶ δικαία».Άλλα παραδείγματα στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία συναντώνται στην Ιλιάδα του Ομήρου, όπου όταν ο Αγαμέμνων αποφασίζεται να αποσπάσει την Βρισηίδα από τον Αχιλλέα, και η πράξη του αυτή θεωρείται ύβρις και χαρακτηρίζεται από έλλειψη σωφροσύνης.Σημαντικό ρόλο επίσης διαδραματίζει και στην τραγωδία Ιππόλυτος του Ευριπίδη, όπου ο Ιππόλυτος ασκεί αυτοπειθαρχία και διαθέτει αγνότητα καθώς απέχει από τη σεξουαλική δραστηριότητα, αλλά παράλληλα δεν διαθέτει έλεγχο του μέτρου.
Νεάπολη (συνοικία Λευκωσίας)

Η Νεάπολη είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα βόρεια συνορεύει με τον Τράχωνα, στα βορειοανατολικά και ανατολικά με την Ομορφίτα, στα ανατολικά με το Καϊμακλί, στα νοτιοανατολικά με τη Γενί Τζαμί, στα νότια με το Αμπού Καβούκ και τον Ιμπραχίμ Πασά, στα νοτιοδυτικά με τον Μαχμούτ Πασά και στα δυτικά με τον Αράπ Αχμέτ. Στην Νεάπολη είχε την έδρα του το αθλητικό σωματείο Ολυμπιάδα Νεάπολης. Η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρεί ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών και ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών. Παλαιότερα διατηρούσε και ποδοσφαιρική ομάδα. Στο νότιο άκρο της συνοικίας, στα όρια με τη συνοικία Ιμπραχίμ Πασά βρίσκεται η Πύλη Κερύνειας.
Λαδίσλαος Ουνυάδης

Ο Λαδίσλαος, ουγγρ. László Hunyadi (1432 - 16 Μαρτίου 1457) από τον Οίκο του Ουνυάδη ήταν ευγενής της Ουγγαρίας. Έγινε μπάνος της Κροατίας και Δαλματίας και κύριος των βασιλικών ίππων.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη του Πρεσβύτερου, βοϊβόδα της Τρανσυλβανίας και μετά αντιβασιλιά της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ Σιλάγκυι, κόρης του Λαδίσλαου κόμη Σιλάγκυι. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Ματθίας Κορβίνος, μετέπειτα βασιλιάς της Ουγγαρίας. Από πολύ μικρή ηλικία συνόδευσε τον πατέρα του στις εκστρατείες του. Έπειτα από τη μάχη του Κόσοβο (1448) έμεινε για λίγο χρόνο ως όμηρος για τον πατέρα του στα χέρια του Γεωργίου Μπράνκοβιτς (1427-56), δεσπότη της Σερβίας. Το 1452 ήταν μέλος της αντιπροσωπίας, που πήγε στη Βιέννη για να φέρει τον Ούγγρο βασιλιά Λαδίσλαο Ε΄. Το 1453 ήταν ήδη μπάν(ος) της Κροατίας και της Δαλματίας. Στη συνέλευση (dieta) της Βούδας (1455) παραιτήθηκε από όλα τα αξιώματά του, εξαιτίας των κατηγοριών του Ούλριχ Β΄ κόμη του Τσέλιε και άλλων εχθρών του Οίκου του· τελικά συμφιλιώθηκε μαζί του και μνηστεύθηκε τη Μαρία, κόρη του Λαδίσλαου Γκαραί παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας. Έπειτα από το τέλος του πατέρα του το 1456, κατηγορήθηκε από τον εχθρό του Ούλριχ Β΄ (τώρα γενικό διοικητή της Ουγγαρίας με σημαντική ισχύ) ως υπεύθυνος για τα χρέη, που φέρεται να έκανε ο πρεσβύτερος Ουνυάδης στο κράτος, αλλά υπερασπίστηκε τον εαυτό του ικανά στη συνέλευση του Φούτακ (Οκτώβριος 1456). Έτσι ο Ούλριχ Β΄ προσποιήθηκε συμφιλίωση, υποσχόμενος να προστατεύσει τους Ουνυάδη σε περίπτωση που πρώτα θα παρέδιδαν όλα τα βασιλικά κάστρα, που τους είχαν εμπιστευτεί. Αρχή θα γινόταν με το κάστρο Ναντορφεχερβάρ (τώρα στο Βελιγράδι), του οποίου ο Ουνυάδης ήταν διοικητής. Αν και αναγνώρισε τον ΛΑδίσλαο Ε΄ και τον Ούλριχ Β΄, ο Ουνυάδης εξαίρεσε τον στρατό του από μισθοφόρους. Το επόμενο πρωί (9 Νοεμβρίου 1456) ο Ούλριχ Β΄ σκοτώθηκε από άνδρες του Ουνυάδη υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Αργότερα ο Ουνυάδης υπηρέτησε ως κύριος των βασιλικών ίππων (ουγγρ.: lovászmester) ως το τέλος του. Ο τρομοκρατημένος 12ετής Λαδίσλαος Ε΄ συγχώρησε τον Ουνυάδη και σε μία επόμενη συνομιλία με τη μητέρα του στο Τεμεσβάρ ορκίστηκε ότι θα προστάτευε όλη την οικογένεια. Ως εχέγγυο της ειλικρίνειάς του, διόρισε τον Ουνυάδη κύριο του θησαυροφυλακίου και γενικό διοικητή του βασιλείου. Μη υποπτευόμενος κακό, ο Ουνυάδης συνόδευσε τον βασιλιά στη Βούδα. Μόλις όμως έφθασε εκεί, συνελήφθη με την κατηγορία ότι συνωμοτούσε εναντίον του βασιλιά και καταδικάστηκε σε θάνατο, χωρίς την τήρηση νομικών διατυπώσεων. Αποκεφαλίστηκε στις 16 Μαρτίου 1457, 26 ετών. Είναι ο πρωταγωνιστής στην όπερα Ουνυάδη Λαζλό του Φερέντς Έρκελ. Acsády, Ignác (1904). History of the Hungarian Realm (in Hungarian), vol. i., Budapest. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. ("Secular Archontology of Hungary, 1301–1457, Volume I"). História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN 963-8312-44-0. Kubinyi, András: Hunyadi Mátyás, a személyiség és a király, AETAS 22, 83–100, 2007. Bánhegyi, Ferenc: A Hunyadiak dicsősége, Celldömölk, Apáczai Kiadó, 2008.
Φρειδερίκη Ερριέττα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Η Φρειδερίκη-Ερριέττα, γερμ.: Frederica Henriette von Anhalt-Bernburg (24 Ιανουαρίου 1702 - 4 Απριλίου 1723) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Κέτεν.

 Η Φρειδερίκη-Ερριέττα γεννήθηκε στο Μπέρνμπουργκ, στο Άνχαλτ της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, ως η τέταρτη κόρη του Καρόλου-Φρειδερίκου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1668-1721) και της πρώτης του συζύγου Σοφίας-Αλβερτίνης του Ζολμς-Ζόνενβαλντε (1672-1708). Ο σύζυγός της πρίγκιπας Λεοπόλδος ήταν ο διάσημος προστάτης τού συνθέτη Γιόχαν-Σεμπάστιαν Μπαχ. Σε αντίθεση με τον σύζυγό της, η Φρειδερίκη-Ερριέττα είχε λίγο ενδιαφέρον για τη μουσική. Επιπλέον, ο Λεοπόλδος έπρεπε να συνεισφέρει όλο και περισσότερο στον Πρωσικό στρατό, κάτι που του άφηνε λίγα χρήματα για τη μουσική. Η συνέπεια όλων αυτών ήταν η αναχώρηση του Μπαχ και της οικογένειάς του στη Λειψία το 1723. Ο Μπαχ κατηγόρησε τη Φρειδερίκη-Ερριέττα για έλλειψη ενδιαφέροντος για τη μουσική, όταν έπρεπε να φύγει από τον Kέτεν, αν και αυτή είχε αποβώσει τη στιγμή που ανέλαβε τη θέση του στη Λειψία. Η Φρειδερίκη-Ερριέττα υπέφερε από «πνευμονική αδυναμία» και απεβίωσε τον Απρίλιο του 1723 σε ηλικία 21 ετών και τάφηκε στον Άγ. Ιάκωβο του Κέτεν. Στο Μπέρνμπουργκ στις 11 Δεκεμβρίου 1721 παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και είχαν μία κόρη: Γκίζελα-Αγνή (Κέτεν, 21 Σεπτεμβρίου 1722 - Ντέσαου, 20 Απριλίου 1751), παντρεύτηκε στις 25 Μαΐου 1737 με τον Λεοπόλδο Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Κεντ και του Στράθερν

Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος (Edward, 2 Νοεμβρίου 1767 - 23 Ιανουαρίου 1820) από τον Οίκο των Βέττιν-Αννοβέρου ήταν Δούκας του Κεντ και του Στράθερν. Ήταν ο πατέρας της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Ο Εδουάρδος Αύγουστος ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου. Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1767, τέταρτος στη γραμμή διαδοχής για το βρετανικό θρόνο. Βαπτίστηκε στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου έτους με αναδόχους τον θείο του Κάρολο του Μέκλενμπουργκ-Στρέλιτς, τη θεία του Αυγούστα της Μ. Βρετανίας, τον σύζυγό της Κάρολο Γουλιέλμο Φερδινάνδο του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και τη μεγάλη θεία του Μαίρη πριγκίπισσα της Μ. Βρετανίας.Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος ονομάστηκε Δούκας του Κεντ και του Στράθερν και Κόμης του Δουβλίνου στις 23 Απριλίου 1799 και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διορίστηκε ως στρατηγός και διοικητής βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Βόρεια Αμερική. Στις 23 Μαρτίου 1802 διορίστηκε Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του. Τον Σεπτέμβριο του 1805 πήρε τον βαθμό του στρατάρχη.Ήταν το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που έζησε στη Βόρεια Αμερική ένα σημαντικό μέρος της ζωής του (1791-1800) και, το 1794, ο πρώτος πρίγκιπας που εισήλθε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ανεξαρτησία τους. Στις 27 Ιουνίου 1792 ο Εδουάρδος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο "Καναδός", για να καταστείλει μια εξέγερση μεταξύ Γάλλων και Άγγλων στο Τσάρλσμπουργκ.Απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου 1820 από πνευμονία στο Γούλμπρουκ Κότατζ του Σίντμουθ και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου. Έξι ημέρες μετά το θάνατό του, πέθανε ο πατέρας του Γεώργιος Γ΄. Νυμφεύτηκε το 1818 τη Βικτωρία των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, και είχε τέκνο: Βικτωρία 1819-1901, Βασίλισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου & Αυτοκράτειρα της Ινδίας. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αλβέρτο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Απέκτησαν εννέα παιδιά.Από την ερωμένη του Ανν Μορέ είχε τέκνο: (νόθος) Έντουαρντ Σένκερ Σέενερ 1789-1853, άτεκνος, έζησε στη Γενεύη.
Αρμενική γλώσσα

Η αρμενική γλώσσα (αρμενικά: հայերեն լեզու — hayeren lezu IPA: [hajɛɹɛn lɛzu]) είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα η οποία ομιλείται από τους Αρμενίους στη Δημοκρατία της Αρμενίας, στη Γεωργία (κυρίως σε περιοχές της περιφέρειας Σάμτσχε-Τζαβαχέτι, όπου οι Αρμένιοι, αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού) και στο Αζερμπαϊτζάν (στην αυτοανακυρηγμένη Δημοκρατία του Αρτσάχ, όπου σχεδόν όλοι είναι Αρμένιοι). Οι γλωσσολόγοι θεωρούν την αρμενική ως ανεξάρτητο κλάδο της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Ωστόσο, ορισμένοι γλωσσολόγοι όπως ο Clackson (1994), έχουν προτείνει ότι τα αρμενικά μπορεί να συγγενεύουν ιδιαίτερα με τα ελληνικά, υπό έναν αρμενοελληνικό κλάδο της ινδοευρωπαϊκής. Άλλοι έχουν προτείνει ότι μπορεί να υπήρχε ένας πιο πρόσφατος ινδοευρωπαϊκός κλάδος ο οποίος εξελίχτηκε στον αρμενικό κλάδο, στον ελληνικό κλάδο και στον ινδοϊρανικό κλάδο (Fortson 1994).

 Η αρμενική γλώσσα μιλιόταν στη Ελλάδα από 30.000 ομιλητές το 1928 και από περίπου 9.000 ομιλητές το 1951, σύμφωνα με τις επίσημες ελληνικές απογραφές. Πολλοί ομιλητές έχουν από τότε μεταναστεύσει στην Αρμενία. Η σημερινή κατάσταση της γλώσσας στην Ελλάδα είναι άγνωστη, καθώς η απογραφή του 1951 είναι η τελευταία που κατέγραφε τη γλώσσα του απογραφόμενου πληθυσμού. Μια κοινότητα ομιλητών της αρμενικής επιβιώνει στη Θεσσαλονίκη και παράγει μικρό αριθμό εντύπων και εκδόσεων στη γλώσσα της. Λειτουργούν, επίσης, στην Αθήνα τρία αρμενικά ιδιωτικά δημοτικά σχολεία και ένα αρμενικό ιδιωτικό γυμνάσιο, όπου φοιτούν περίπου 250 μαθητές, στα οποία διδάσκονται η αρμενική γλώσσα, η ιστορία και τα θρησκευτικά. Ωστόσο, η παλαιότερα μεγαλύτερη αρμενική κοινότητα της Θεσσαλονίκης δεν διαθέτει από το 1947 δικό της εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρμενικές κοινότητες της Μακεδονίας, της Θράκης και της Κρήτης. Η δημιουργία ενός αρμενικού αλφάβητου, από τον Αρμένιο Άγιο Μεσρώπ, σηματοδότησε και την έναρξη της αρμενικής λογοτεχνίας και σφυρηλάτησε την εθνική ενότητα των Αρμενίων. Λέγεται ότι ο Άγιος Μεσρώπ Μαστότς ανακάλυψε το αρμενικό αλφάβητο μετά από θεϊκό όραμα. Το αλφάβητο διέθετε αρχικά 36 γράμματα και η σειρά τους καθώς και η αντιστοιχία φωνήματος και γραμμάτων δείχνει ελληνική επιρροή, ωστόσο κάποια γράμματα έχουν σχηματιστεί με βάση τη συριακή γραφή. Αυτή η πρώτη γραφή είχε μόνο κεφαλαίους χαρακτήρες και ονομαζόταν γερκαταγκίρ (αρμ. երկաթագիր) δηλ. «σιδηρά γραφή». Εν συνεχεία ο αριθμός των γραμμάτων ανήλθε στα 38. Η γραφή αυτή χρησιμοποιείται βασικά μέχρι σήμερα, αν και υπάρχουν διαφορές στην προφορά μεταξύ της δυτικής αρμενική (η γλώσσα της Διασποράς) και της ανατολικής αρμενικής (η επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Αρμενίας). Κατά την περίοδο που η Αρμενία ήταν σοβιετική δημοκρατία, πραγματοποιήθηκε ορθογραφική μεταρρύθμιση, την οποία όμως δεν ακολούθησε η αρμενική Διασπορά, με αποτέλεσμα οι δύο διάλεκτοι να διακρίνονται και με βάση το σύστημα γραφής. Η ανατολική αρμενική ομιλείται κατά κύριο λόγο στην Αρμενία, στη Γεωργία, το Ιράν, το Αρτσάχ και τη Ρωσία, ενώ η δυτική αρμενική στον υπόλοιπο κόσμο.
Τζέικομπ Ελόρντι

Ο Τζέικομπ Ναθάνιελ Ελόρντι (Μπρίσμπεϊν, Κουίνσλαντ, 26 Ιουνίου, 1997), καλλιτεχνικά γνωστός ως Τζέικομπ Ελόρντι, είναι Αυστραλός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του ως Νόαχ Φλιν στη σειρά ταινιών του Netflix, The Kissing Booth (2018–2021) και ως Νέιτ Τζέικομπς στη σειρά του HBO, Euphoria.

 Ο Έλορντι γεννήθηκε στο Μπρίσμπεϊν του Κουίνσλαντ της Αυστραλίας στις 26 Ιουνίου του 1997 και οι γονείς του είναι οι Τζον και Μελίσα Έλορντι. Έχει τρεις μεγαλύτερες αδερφές. Σπούδασε στα καθολικά σχολεία Saint Kevin, Melbourne και Saint Joseph, Nudgee στο Μπρισμπέιν. Η πρώτη εμπειρία του Έλορντι στο πλατό ταινιών του Χόλιγουντ ήταν στο Πειρατές της Καραϊβικής: Η Εκδίκηση του Σαλαζάρ ως επιπλέον. Ο πρώτος του ρόλος ήταν στην αυστραλιανή ταινία Swinging Safari το 2018, παίζοντας το ρόλο του Ρούστερ. Ο Ελόρντι έγινε γνωστός παίζοντας τον Νόαχ Φλιν στη ρομαντική κωμωδία του Netflix The Kissing Booth, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2018. Το 2019, ο Ελόρντι πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου The Mortuary Collection και άρχισε να υποδύεται τον Νέιτ Τζέικομπς στην τηλεοπτική σειρά Euphoria του HBO. Επανέλαβε τον ρόλο στο σίκουελ The Kissing Booth 2, το οποίο γυρίστηκε στα μέσα του 2019 στο Κέιπ Τάουν και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2020. Πρωταγωνίστησε επίσης στην τρίτη ταινία της σειράς, The Kissing Booth 3, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Netflix στις 11 Αυγούστου 2021.
Πολυμερές

Πολυμερή ονομάζονται οι χημικές ενώσεις με μεγάλα μόρια, τα μακρομόρια, που σχηματίζονται από τη σύνδεση πολλών όμοιων μικρών μορίων που λέγονται "μονομερή". Τα πολυμερή προκύπτουν από τη χημική αντίδραση των μονομερών, που ονομάζεται πολυμερισμός. Είναι πιθανό ορισμένα μακρομόρια πολυμερή να μην αποτελούνται από όμοια μόρια , λ.χ. τα λιπίδια.

 Τα πολυμερή διακρίνονται εκ της προέλευσής τους σε φυσικά πολυμερή και συνθετικά πολυμερή. Τέτοια φυσικά πολυμερή είναι για παράδειγμα το DNA, το καουτσούκ, το άμυλο, η κυτταρίνη, οι πρωτεΐνες κ.λπ., ενώ συνθετικά πολυμερή είναι τα πλαστικά, οι εκρηκτικές ύλες, οι λευκαντικές ουσίες, τα σαπούνια κ.λπ. Επίσης, διακρίνονται σε θερμοπλαστικά, ελαστομερή και θερμοσκληρυνόμενα. Οι σιλικόνες είναι πολυμερή υλικά, τα οποία περιέχουν πυρίτιο, οξυγόνο, υδρογόνο, άνθρακα αλλά και άλλα στοιχεία, καθώς και οργανικές ομάδες. Φυσικά πολυμερή υλικά είναι τα εξής: κάνναβη, κέλυφος, κεχριμπάρι, μαλλί, μετάξι και φυσικό καουτσούκ, που έχουν χρησιμοποιηθεί για αιώνες. Υπάρχει μια ποικιλία άλλων φυσικών πολυμερών, όπως η κυτταρίνη, η οποία είναι το κύριο συστατικό του ξύλου και του χαρτιού, καθώς επίσης και η λιγνίνη, που είναι ετερογενές φυσικό πολυμερές. Συνθετικά πολυμερή είναι αυτά που παράγονται με τη βοήθεια της χημείας, και περιλαμβάνουν: πολυαιθυλένιο, πολυπροπυλένιο, πολυστυρόλιο, πολυβινυλοχλωρίδιο, συνθετικό καουτσούκ, ρητίνη φαινόλης-φορμαλδεΰδης, νεοπρένιο, νάιλον, πολυακρυλονιτρίλιο, σιλικόνη και πολλά άλλα. Περισσότεροι από 330 εκατομμύρια τόνοι αυτών των πολυμερών παράγονται κάθε χρόνο (στοιχεία έτους 2015).
Σημαία της Δημοκρατίας της Μαρί Ελ

Η σημαία της Δημοκρατίας της Μαρί Ελ, είναι η σημαία ενός ομοσπονδιακού υποκείμενου και δημοκρατίας στην Ρωσική Ομοσπονδία. Εγκρίθηκε ομόφωνα από το Κοινοβούλιο της Μαρί Ελ στις 30 Νοεμβρίου 2006.

 Η Σημαία της Δημοκρατίας της Μαρί Ελ αποτελείται από ένα άσπρο φόντο, το οποίο έχει έναν σκούρο κόκκινο σταυρό των Μαρί. Επίσης υπάρχει ένα μπλε και ένα κόκκινο πεδίο. Η σημαία έχει αναλογία 3:4:3. Εντός της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, χρησιμοποιούταν μια παραλλαγή της σημαίας της Ρωσικής ΣΟΣΔ με το όνομα της δημοκρατίας κάτω από το σφυροδρέπανο. Από το 1992 έως το 2006, η Μαρί Ελ χρησιμοποίησε διαφορετική σημαία. Αυτή η σημαία είχε οριζόντιες γραμμές και αναλογία 1:2:1. Στο άσπρο πεδίο, εμφανίζεται ο Σταυρός των Μαρί και από κάτω, το όνομα της δημοκρατίας. Σημαίες του Κόσμου: Σημαίες της Μαρί Ελ
Εθνόσημο της Ισλανδίας

Το εθνόσημο της Ισλανδίας ή Skjaldarmerki Íslands στα ισλανδικά είναι ένας αργυρός σταυρός σε έναν θυρεό σε χρώμα μπλε του ουρανού, με έναν σταυρό χρώματος κόκκινου της φωτιάς να βρίσκεται μέσα στον ασημένιο σταυρό. Αυτοί που κρατούν το σταυρό (λαντβέτιρ, ισλ. landvættir) στέκονται σε ένα κομμάτι από λάβα παχόεχοε. Ο ταύρος (Γκριδούνγκουρ, ισλ. griðungur) είναι προστάτης της νοτιοδυτικής Ισλανδίας, ο αετός (Γκαμμούρ) προστατεύει τη βορειοδυτική χώρα, ο δράκος (Ντρέκι) φρουρεί τα βορειανατολικά και ο μεγάλος Γίγαντας- Βράχος (Μπεργκρίσι) τα νοτιoανατολικά της χώρας.

 Η Ισλανδία ιστορικά είχε διάφορα εθνόσημα: το πρώτο από αυτά πιστεύεται ότι ήταν ένας θυρεός με 6 μπλε λωρίδες και 6 ασημί λωρίδες, πιθανότατα συμβολίζοντας τα 12 θινγκ της Ισλανδικής Κοινοπολιτείας. Στις 3 Οκτωβρίου 1903 το εθνόσημο άλλαξε σε λευκό γεράκι σε μπλε θυρεό. Το πρώτο εθνόσημο με τους λαντβέτιρ επισημοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1919, συμβολίζοντας το Βασίλειο της Ισλανδίας επί κατοχής από τη Δανία. Αυτό διήρκεσε ως την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ισλανδίας. Μετά την ανεξαρτησία τον Ιούνιο του 1944, επανασχεδιάστηκε το εθνόσημο με την αφαίρεση του δανικού στέμματος και τη βελτίωση του προγενέστερου συμβόλου των λαντβέτιρ. Ιστορία του εθνόσημου (στα ισλανδικά)
Σαν Αντόνιο

To Σαν Αντόνιο (αγγλικά: San Antonio, Texas), είναι πόλη των ΗΠΑ, και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην αμερικανική πολιτεία του Τέξας. Με πληθυσμό 1.581.730 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021), το Σαν Αντόνιο, καθίσταται ως η 7η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Σαν Αντόνιο, ανέρχεται σε 2.628.120 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021). Η πόλη του Σαν Αντόνιο, ιδρύθηκε το 1718 από μια Ισπανική αποστολή, και κατοικήθηκε ως πόλη το 1731. Γεωγραφικά η πόλη, βρίσκεται περίπου στο κέντρο της πολιτείας του Τέξας και στα νότια των Η.Π.Α..

 Η πόλη ονομάζεται Σαν Αντόνιο από τον καθολικό Άγιο Αντώνιο της Πάντοβα. Πήρε το όνομα αυτό όταν μια ισπανική ιεραποστολή σταμάτησε στο συγκεκριμένο σημείο στις 13 Ιουνίου (ημέρα που γιορτάζεται ο Άγιος) του 1691. Το ίδιο όνομα φέρει και το ποτάμι που διασχίζει το κέντρο της πόλης. Το Φρούριο του Άλαμο είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης αλλά και της πολιτείας του Τέξας, μιας και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Τεξανή επανάσταση. Το Εθνικό Ιστορικό Πάρκο των Ιεραποστολών, όπου διατηρούνται 4 ισπανικά κτίρια ιεραποστολής διάσπαρτα στη περιφέρεια του Σαν Αντόνιο, μαζί με το Άλαμο αποτελούσαν το βορειότερο άκρο των ισπανικών αποικιών στην Αμερική. Το Εθνικό Ιστορικό Πάρκο των Ιεραποστολών αποτελεί από το 2015 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Υπάρχουν επίσης το Σαλούν και το Μουσείο Μπάκχορν, το Ινστιτούτο πολιτισμού του Τέξας και το Μουσείο Γουάιτ, όπου υπάρχουν ως εκθέματα δεινόσαυρος, αιγυπτιακή μούμια και τέχνη σε βράχο ηλικίας 8000 χρόνων. Τέλος ο επιβλητικότατος Καθεδρικός Ναός του Σαν Φερνάντο. Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης του Σαν Αντόνιο Τουριστικός οδηγός του Σαν Αντόνιο (ελληνικά)
Σαρλ Κονάν-Μπανί

Ο Σαρλ Κονάν-Μπανί (Charles Konan Banny, 11 Νοεμβρίου 1942 - 10 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από την Ακτή Ελεφαντοστού. Έγινε πρωθυπουργός της χώρας το 2005 και ηγήθηκε κυβερνήσεως εθνικής ενότητας έως το 2007.

 Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1942. Το 1976 άρχισε να εργάζεται στην Κεντρική Τράπεζα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (BCEAO) και σύντομα ανέλαβε διάφορα αξιώματα. Μετά το διορισμό του Αλασάν Ουαταρά στην πρωθυπουργία, ο Μπανί έγινε προσωρινός διοικητής της Τράπεζας στις 4 Δεκεμβρίου του 1990. Το 1993 διορίστηκε διοικητής και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου του 1994. Επαναδιορίστηκε για ακόμη μία εξαετή θητεία ως διοικητής στις 17 Ιουνίου του 1999, με τη δεύτερη θητεία να ξεκινά την 1η Ιανουαρίου του 2000. Στις 5 Δεκεμβρίου του 2005 ανακοινώθηκε ότι ο Μπανί ήταν επιλογή του προέδρου Λοράν Γκμπαγκμπό για αντικατάσταση του προσωρινού πρωθυπουργού Σεϊντού Ντιαρά. Ο Μπανί ανέλαβε πρωθυπουργός προσωρινά στις 7 Δεκεμβρίου του 2005. Εξαιτίας του πρωθυπουργικού αξιώματος, εμποδίστηκε από το να διεκδικήσει την προεδρία. Το 2006 η θητεία του ανανεώθηκε με εντολή του Ο.Η.Ε. Παρέμεινε στην πρωθυπουργία μέχρι το 2007, χρονιά κατά την οποία αντικαταστάθηκε από τον Γκιγιόμ Σορό Τον Μάρτιο του 2007 ο Σορό διορίστηκε με βάση τη συμφωνία για τον εμφύλιο πόλεμο και ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Απριλίου.Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 10 Σεπτεμβρίου 2021 στη Γαλλία από επιπλοκές του COVID-19 μετά την απομάκρυνσή του από τη χώρα του. Ρεπορτάζ για το διορισμό του Μπανί στην πρωθυπουργία
Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ

Η Γερτρούδη, γερμ. Gertrude (π.1190/1205; - 30 Μαρτίου 1225) ήταν τροβαδούρος και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Λωρραίνης, μετά κόμισσα της Καμπανίας και τέλος κόμισσα του Ζάαρπρυκεν.

 Ήταν κόρη και κληρονόμος του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Μετς & του Ντάγκσμπουργκ (νυν Νταμπό Γαλλίας) και της Γερτρούδης των Τσέρινγκεν, κόρης του Χέρμαν Δ΄ μαργράβου του Μπάντεν. Το έτος γέννησής της 1205 αμφισβητείται, καθώς τότε η μητέρα της θα ήταν 52 ετών· πιο πιθανό είναι το π. 1190. Διαδέχθηκε τον πατέρα της ως κόμισσα του Μετς & του Ντάγκσμπουργκ το 1212. Τότε είχε ήδη παντρευτεί τον Θεοβάλδο Α΄, που το επόμενο έτος έγινε δούκας της Λωρραίνης, σύμφωνα με τον βίο της Αγ. Οντιλίας της Αλσατίας. Είχαν μνηστευτεί από το 1205, πιθανά όταν ακόμη αυτή ήταν νήπιο. Με τον γάμο της ο σύζυγός της ανέλαβε τη διοίκηση της κληρονομίας της, αυτός όμως απεβίωσε το 1220 χωρίς απογόνους. Τότε η Γερτρούδη παντρεύτηκε το 1220 τον Θεοβάλδο Δ΄ κόμη της Καμπανίας, έφηβο ακόμη, ενάντια στην επιθυμία του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας. Το 1222 ο σύζυγός της την αποκήρυξε ένεκα της συγγένειας (όπως αναφέρει ο Αλμπερίκ ντε Τρουά-Φονταίν) ή στειρότητας (κατά τον Ρισέ ντε Σενόν). Το 1224 παντρεύτηκε τον Σίμωνα Γ΄ κόμη του Σααρμπρύκεν-Λάινινγκεν, αλλά αυτή απεβίωσε το επόμενο έτος. Τάφηκε στο αββαείο του Στούρτσελμπορνν και ο Σίμων Γ΄ κληρονόμησε την κομητεία της. Η Γερτρούδη είναι μάλλον η δούκισσα της Λωρραίνης, που συνέθεσε δύο λυρικά ποιήματα σε Παλαιά Γαλλικά. Το ένα, Λίγο πριν την ημέρα, έχει βρεθεί σε πολλές πηγές, όπου σε μερικές συνοδεύεται από μουσική σημειογραφία. Το άλλο βρίσκεται μόνο στο χειρόγραφο CH-BEsu MS 389, δίπλα στο Λίγο πριν την ημέρα. Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 1212 τον Θεοβαλδο Α΄ δούκα της Λωρραίνης· αυτός απεβίωσε το 1220. Το 1220 η Γερτρούδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Θεοβάλδο Δ΄, τότε κόμη της Καμπανίας. Δεν απέκτησε τέκνα και το 1222 ο άνδρας της την αποκήρυξε, ακυρώνοντας τον γάμο. Έπειτα έγινε ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας. Η Γερτρούδη έκανε το 1224 τρίτο γάμο, με τον Σίμωνα Γ΄ κόμη του Σααρμπρύκεν, όμως αυτή απεβίωσε το 1225. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. According to the Chronicle of Alberic of Trois-Fontaines. Cawley, Charles, Gertrude von Dagsburg, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy, at the Medieval Lands Project. Maria V. Coldwell, "Lorraine, Duchess of", Grove Music Online, Oxford Music Online (Accessed 16 August 2008).
NGC 7479

Ο NGC 7479, γνωστός και ως γαλαξίας προπέλα και Caldwell 44, είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Απέχει περίπου 100 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Τον ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1784. Στο γαλαξία έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς αστέρες οι SN 1990U και SN2009jf.

 Ο NGC 7479 έχει αναγνωριστεί ως γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 στον οποίο λαμβάνει χώρα αστρογόνος δραστηριότητα στον πυρήνα, στη ράβδο και στους εξωτερικούς βραχίονες. Διαθέτει μεγάλη ράβδο και δύο ασύμμετρους σπειροειδείς βραχιόνες, από τους οποίους ο δυτικός είναι ο ισχυρότερος. Υπάρχει μεγάλη ποσότητα μοριακού αερίου στη ράβδο και στην κεντρική περιοχή του γαλαξία, ενώ έχουν παρατηρηθεί λωρίδες σκόνης στη ράβδο. Σε αντίθεση με άλλους ραβδωτούς γαλαξίες στους οποίους η αστρογόνος δραστηριότητα λαμβάνει χώρα γύρω από τον πυρήνα και στα άκρα της ράβδου, στον NGC 7479 λαμβάνει χώρα σε όλο το μήκος της ράβδου, με τα αστέρια που την αποτελούν να δημιουργήθηκαν τα τελευταία 100 εκατομμύρια χρόνια.Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γαλαξία είναι η ύπαρξη ενός ραδιοπίδακα ο οποίος κάμπτεται σε κατεύθυνση αντίθετη με τους βραχίονες του γαλαξία. Αυτή η αντίθετη φορά ίσως είναι αποτέλεσμα μιας πρόσφατης συγχώνευσης με ένα άλλο γαλαξία.Ο NGC 7479 είναι απομονωμένος γαλαξίας. Δεδομένα για το NGC 7479 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 7479 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 7479 στο Wikimedia Commons
Γουλιέλμος του Βέρλε

Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (πριν το 1393/94 - 8 Σεπτεμβρίου 1436) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος (1418-25) και μετά μόνος κύριος (1425-36) του Βέρλε-Γκύστροβ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Λαυρέντιου κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Ματίλντας του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρης του Νικολάου Δ΄ κυρίου του Βέρλε. Το 1425 απεβίωσε άγαμος ο 2ος εξάδελφός του Γουλιέλμος κύριος του Βέρλε-Βάρεν, του νεότερου κλάδου και τον κληρονόμησε, έτσι αποκαταστάθηκε η ενότητα του Βέρλε. Το 1436 απεβίωσε στο Γκύστρο άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος τού κλάδου τού Βέρλε και το Βέρλε περιήλθε στον Ερρίκο Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1422 την Άννα των Άνχαλτ, κόρη του Αλβέρτου Δ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν. Το 1426 απεβίωσε η Άννα και έπειτα ο Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία, κόρη του Μπάρνιμ Η΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνο: Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα William, Lord of Werle στο Wikimedia Commons Biographical data of Wilhelm Genealogical table of the House of Mecklenburg
Πέτρος Λουδοβίκος Φαρνέζε

Ο Πέτρος-Λουδοβίκος, ιταλ. Pier Luigi (19 Νοεμβρίου 1503 - 10 Σεπτεμβρίου 1547) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν 1ος δούκας τού Κάστρο (1537-45) και 1ος δούκας της Πάρμα & Πλακεντίας (1545-47). Έγινε στρατιωτικός και συμμετείχε στη λεηλασία της Ρώμης το 1527.

 Ήταν νόθος γιος τού καρδιναλίου Αλεξάνδρου Φαρνέζε, μετέπειτα πάπα Παύλου Γ΄ και μάλλον της ερωμένης του Σίλβια Ρουφφίνι, η οποία έκανε άλλα τρία παιδιά με τον καρδινάλιο: την Κωνσταντία, τον Παύλο και τον Ρανούτσο. Το ότι ήταν νόθος τον βασάνιζε σε όλη τη ζωή του και άφησε το αποτύπωμα στον χαρακτήρα του. Η αριστοκρατία της Πλακεντίας τον πρόσβαλε, αποκαλώντας τον "το νόθο τού πάπα". Ήταν ο πρωτότοκος και ο αγαπητός, έτσι ο πατέρας του τον νομιμοποίησε στα 2 έτη του με απόφαση τού πάπα Ιουλίου Β΄ το 1505. Του δόθηκε ως εκπαιδευτής ο διάσημος ανθρωπιστής Βαλτάσαρ Μαλόσσο του Καζαλματζόρε, ο αποκαλούμενος Tranquillus και γρήγορα έδειξε αγάπη για τον πόλεμο και τις οχυρώσεις. Ο Αλέξανδρος ήθελε να τον κάνει την πραγματική κεφαλή τού Οίκου των Φαρνέζε και κανόνισε έναν ευνοϊκό γάμο με τη Τζιρολάμα Ορσίνι, κόρη τού Λουδοβίκου κόμη τού Πιτιλιάνο. Το 1513 καταρτίστηκε το συμβόλαιο γάμου και το επόμενο έτος εορτάστηκε ο γάμος. Παρά το ότι δεν υπήρχε αγάπη, η Τζιρολάμα έμεινε πιστή και αφοσιωμένη σύζυγος, υπομένοντας τις εκρήξεις του Πέτρου-Λουδοβίκου, τη βιαιότητά του και τις υπερβολές του με αξιοπρέπεια. Λόγω της καθυστέρησης στην κατασκευή τού μεγάρου στο Γκραντιόλι, το νέο ζεύγος εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Βαλεντάνο. Το 1520 γεννήθηκε ο πρώτος γιος τους Αλέξανδρος. Νυμφεύτηκε τη Τζιρολάμα Ορσίνι, κόρη τού Λουδοβίκου κόμη τού Πιτιλιάνο και είχαν τέκνα: Αλέξανδρος 1520-1589, καρδινάλιος. Οκτάβιος 1524-1586, δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας. Ρανούτσο 1530-1565, καρδινάλιος. Βικτώρια, παντρεύτηκε τον Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε δούκα τού Ουρμπίνο.Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο: Οράτιος 1532-1553, 3ος δούκας τού Κάστρο. Νυμφεύτηκε τη Ντιάν των Βαλουά, νόθη κόρη τού Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Williams, George L. "Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes". McFarland & Co Inc, 2004. 76. ISBN 0-7864-2071-5 Giovanni Drei, I Farnese, Parma, 1950 Knight, Charles. "Farnese", Biography: Or, Third Division of "The English Encyclopedia", Vol. 2, 1867
Κωστής Κοτζιάς

Ο Κωστής Κοτζιάς (Αθήνα, 1921 – Μόσχα, 5 Νοεμβρίου 1979) ήταν Έλληνας πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Το πιο γνωστό από τα έργα του είναι ο Καπνισμένος Ουρανός, που έγινε και τηλεοπτική σειρά στην ΕΡΤ το 1985. Ήταν αδερφός του επίσης λογοτέχνη Αλεξάνδρου Κοτζιά.

 Αν και σπούδασε γιατρός, σταμάτησε τις σπουδές του και μαζί με τον αδελφό του εργάστηκε ως οικοδόμος για κάποιο χρονικό διάστημα. Τελικά αφοσιώθηκε στα γράμματα. Ήταν μέλος του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ κατά την περίοδο της Κατοχής και ιδρυτικό Μέλος της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών (1943). Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία με το θεατρικό έργο Το ξύπνημα (1946). Το έργο αυτό ανέβηκε από τον θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών με τον Αιμίλιο Βεάκη, ενώ θεατρικά του έργα είχε ανεβάσει και ο Τζαβαλάς Καρούσος. Ο ίδιος ο Κοτζιάς συνίδρυσε το «Ρεαλιστικό Θέατρο» (1949) μαζί με τον Γιώργο Γιαννίδη και εργάστηκε επίσης ως σκηνοθέτης του (στην παράσταση Σχολείο γυναικών του Μολιέρου). Το 1957 κυκλοφόρησε τον Καπνισμένο Ουρανό, που απέσπασε το πρώτο βραβείο πεζογραφίας από τον Δήμο Αθηναίων. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία: έγραφε κριτική θεάτρου, και μετά το 1974 ήταν ανταποκριτής του Ριζοσπάστη στη ρωσική πρωτεύουσα. Έπειτα από την κατάληψη της εξουσίας από τη χούντα, ο Κοτζιάς έφυγε στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου έγραφε και ανέπτυξε και πολιτική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια. Πέθανε εκεί, από γαστρορραγία, τον Νοέμβριο του 1979. Αρκετά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Εκτός από θεατρικά έργα και μυθιστορήματα, δημοσίευσε πολλά άρθρα, δοκίμια, μελέτες και διασκευές έργων του Καζαντζάκη και του Ντοστογιέφσκι. Το Ξύπνημα (1946) Ο Γερο-Ζαγορής (1949) Ο πολίτης Βελεστινλής Ένας κόσμος ανάποδα (1952) Το πνεύμα της Παναγιώτας (1954) Καπνισμένος ουρανός (1956) Γαλαρία Νο 7 (1960) Επί εσχάτη προδοσία (1964) — το ίδιο έργο γράφηκε ξανά (1978) με τον τίτλο Ο αλύγιστος Ο παράνομος (1974) Κωστής Κοτζιάς στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Πάρις Χίλτον

Η Πάρις Γουίτνεϊ Χίλτον (Paris Whitney Hilton, 17 Φεβρουαρίου 1981) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο, τραγουδίστρια, DJ, συγγραφέας βιβλίων, καθώς και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Ωστόσο φημίζεται για τις κοσμικές εμφανίσεις και για την μεγάλη περιουσία που έχει στην κατοχή της. Είναι κόρη του Ρίτσαρντ Χίλτον και δισέγγονη του Κόνραντ Χίλτον, ιδρυτή των ξενοδοχείων Χίλτον. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε εκεί καθώς και στο Μπέβερλι Χιλς, ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο στην εφηβική ηλικία της. Στην πορεία της ζωής της απέκτησε διεθνώς μεγάλη φήμη όπου έτσι κατέληξε να γίνει διάσημη. Έχει σχολιαστεί πολλές φορές από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την ζωή της γενικά καθώς και για τις σχέσεις της.Επίσης έχει εμφανιστεί σε διάφορες ταινίες όπως Η κούκλα και η πανούκλα (2008) και σε αυτήν της Σοφίας Κόπολα, Οι Ύποπτοι Φορούσαν Γόβες (2013).

 Από τον Δεκέμβριο του 2004 μέχρι τον Νοέμβριο του 2005, υπήρξε σε σχέση με τον Έλληνα εφοπλιστή και παραγωγό ταινιών Πάρη Κασιδόκωστα, με τον οποίο ήταν και αρραβωνιασμένη για τέσσερις μήνες. Από τον Δεκέμβριο του 2005 μέχρι τον Μάρτιο του 2007, ήταν σε on-off σχέση με τον Έλληνα εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο ενώ έπειτα, από τον Φεβρουάριο έως τον Νοέμβριο του 2008, ήταν ζευγάρι με τον κιθαρίστα Μπέντζι Μάντεν. Άλλες σχέσεις της ήταν ο Ισπανός μοντέλο Ρίβερ Βίπερι (2012-2014), ο επιχειρηματίας Τόμας Γκρος (2015-2016) και ο Αμερικανός ηθοποιός Κρις Ζίλκα. Τον Δεκέμβριο του 2019, ξεκίνησε τη σχέση της με τον Αμερικανό επιχειρηματία Κάρτερ Ρέουμ. Στις 13 Φεβρουαρίου 2021, Χίλτον και Ρέουμ αρραβωνιάστηκαν. To 2003, διέρρευσε στο διαδίκτυο ένα sex tape της Χίλτον με τον τότε σύντροφο της, Ρικ Σάλομον. Ο Σάλομον κατέθεσε μήνυση εναντίον της εταιρίας που διένειμε την κασέτα αλλά και εναντίον της οικογένειας Χίλτον, την οποία κατηγόρησε ότι αμαύρωσε τη φήμη του υπονοώντας ότι είχε εκμεταλλευτεί την Χίλτον. Μήνυση προς την εταιρία διανομής, κατέθεσε αργότερα και η Χίλτον, ζητώντας 30 εκατομμύρια δολάρια για παραβίαση ιδιωτικής ζωής και συναισθηματικής αγωνίας. Paris (2006) Επίσημος ιστότοπος Πάρις Χίλτον στην IMDb Πάρις Χίλτον στο Fashion Model Directory
Ταραμάς

Ταραμάς είναι η πρώτη ύλη για την ταραμοσαλάτα, ένα από τα πιο φημισμένα νηστίσιμα πιάτα. Στην ουσία πρόκειται για αυγά ψαριών, συνηθέστερα του κυπρίνου, του μπακαλιάρου ή κάποιου άλλου είδους ψαριού, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη παρασκευή του γνωστού σαρακοστιανού εδέσματος.

 Η καλύτερη ποιότητα ταραμά είναι ο λεγόμενος λευκός αν και στην πραγματικότητα το χρώμα του είναι ελαφρώς γκριζόλευκο. Ο λευκός ταραμάς είναι “καθαρός” δηλαδή περιέχει 100% αυγά ψαριών και για αυτό είναι ακριβός, αλλά φτιάχνει νοστιμότερη ταραμοσαλάτα. Φυσικά, υπάρχουν διάφορες ποιότητες με υποδεέστερη ποιότητα, αλλά επίσης νόστιμη, τον ροζ ταραμά, ο οποίος περιέχει χρώμα και άλλες προσμίξεις. Η λέξη ταραμάς είναι τουρκικής προέλευσης και βγαίνει από τη λέξη ταραμά (tarama) που σημαίνει αυγά ψαριών. Ταραμοσαλάτα
Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας

O Σομπιέσλαφ Β΄, τσεχ. Soběslav II (π. 1128 - 29 Ιανουαρίου 1180) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1173-78). Δεν υποστηρίχθηκε από τους ευγενείς ή τον βασιλιά της Γερμανίας, αλλά μόνο από τις κατώτερες τάξεις.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας. Το 1172 παραιτήθηκε ο εξάδελφός του Βλαδίσλαος Β΄ της Βοημίας και τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Φρειδερίκος της Βοημίας. Το 1173 ο Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν βασιλιάς της Γερμανίας συγκάλεσε Συνέλευση (λατιν. Dieta) στο Χέρμσντορφφ, όπου εκθρόνισε τον Φρειδερίκο και τοποθέτησε τον Όλντριχ, νεότερο γιο τού Σομπιέσλαφ Α΄. Ο Όλντριχ αμέσως παραιτήθηκε υπέρ τού μεγαλύτερου αδελφού του Σομπιέσλαφ Β΄, ο οποίος ήταν φυλακισμένος από το 1161. Ο νέος δούκας της Βοημίας χορήγησε καταστατικό χάρτη στην πόλη της Πράγας. Ήλθε σε διαμάχη με τον Ερρίκο Β΄ των Μπάμπενμπερκ δούκα της Αυστρίας το 1175. Το επόμενο έτος στρατός υπό την ηγεσία τού Κορράδου, γιού τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο (εξαδέλφου τού Σομπιέσλαφ Β΄) λεηλάτησε την περιοχή βόρεια τού Δούναβη. Επιτέθηκε σε ναούς και μονές με αποτέλεσμα ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ να τον αφορίσει. Ο Φρειδερίκος Α΄ παρενέβη το 1177 και αναγνώρισε τον Φρειδερίκο ως δούκα. Ο Σομπιέλσαφ Β΄ απομακρύνθηκε και απεβίωσε "σε ξένη χώρα" το 1180, άτεκνος. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Πιαστ, κόρη τού Μιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας· δεν επέκτησαν απογόνους. K. Pieradzka, Elżbieta, [in:] Polski Słownik Biograficzny, vol. VI, 1948, p. 259.
Σίβυλλα του Κονβερσάνο

Η Σίβυλλα, ιταλ. Sibylla (απεβ. 18 Μαρτίου 1103) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν κόρη του κόμη του Κονβαρσάνο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Νορμανδίας.

 Ήταν κόρη του Γοδεφρείδου κόμη του Κονβερσάνο, ανιψιού του Ροβέρτου του Γυισκάρδου. Τον χειμώνα 1096-97 ο Ροβέρτος Β΄ ο με τις κοντές περισκελίδες, δούκας της Νορμανδίας βρισκόταν στην Απουλία περιμένοντας τη μεταφορά του κατά την Α΄ Σταυροφορία. Τότε μάλλον ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο του με τη Σίβυλλα. Ο ιστορικός της εποχής Ορντέρικ Βιτάλις αναφέρει ότι αυτή ήταν καλού χαρακτήρα, προικισμένη με πολλές αρετές και αξιαγάπητη σε όλους όσους ήξερε. Όταν ο Ροβέρτος επέστρεψε από τη Σταυροφορία, τη νυμφεύτηκε το 1100. Σύντομα μετά την επάνοδό τους στη Νορμανδία, οι δύο τους ξεκίνησαν το προσκύνημα στο Μοντ-Σαιν-Μισέλ, ως ευχαριστία για τη σώα επιστροφή του Ροβέρτου. Οι συγγραφείς της εποχής κολακεύουν τη Σίβυλλα, επαινώντας την ομορφιά και την εξυπνάδα της. Κατά τις απουσίες του Ροβέρτου, ο χρονικογράφος Ρομπέρ του Τορινί σημειώνει ότι η Σίβυλλα ανελάμβανε το τη διοίκηση της Νορμανδίας, καλύτερα από τον ίδιο τον δούκα. Το 1102 γεννήθηκε ο γιος τους και έλαβε το όνομα Γουλιέλμος, ίσως από τον Γουλιέλμο αρχιεπίσκοπο της Ρουέν, που τον βάπτισε (αναφέρει ο Ορντέρικ). Ή από τον πάππο του Γουλιέλμο Α΄ τον Κατακτητή της Αγγλίας (παραθέτει ο Γουλιέλμος το Μάλμεσμπρυ). Έξι μήνες μετά η Σίβυλλα απεβίωσε στο Ρουέν, Κω, και τάφηκε μέσα σε γενική λύπη στον καθεδρικό ναό. Ο αρχιεπίσκοπος Γουλιέλμος έκανε την εξόδιο ακολουθία. Τη θαύμασαν και την επαίνεσαν οι ιστορικοί. Ως αιτία που απεβίωσε, ο Γουλιέλμος του Μάλμεσμπρυ αναφέρει το ότι έδενε πολύ σφιχτά το στήθος της, ενώ ο Ρομπέρ του Τορινύ και ο Όρντερικ Βιτάλις προτείνουν ότι δολοφονήθηκε από μία ομάδα νεαρών ευγενών, καθοδηγούμενων από την ερωμένη τού Ροβέρτου, την Αγνή ντε Ριμπεμόν. Παντρεύτηκε το 1100 τον Ροβέρτο Β΄ τον με τις κοντές περισκελίδες΄΄, δούκα της Νορμανδίας και είχε τέκνο: Γουλιέλμος Κλίτο 1102-1128, κόμης της Φλάνδρας.
Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας (1632-1649)

Η Μαρία Λεοπολδίνα (γερμ. Maria Leopoldine, 6 Απριλίου 1632 - 7 Αυγούστου 1649) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε αυτοκρατορική σύζυγος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Ε΄ της Πέραν Αυστρίας και της Κλαυδίας των Μεδίκων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Τοσκάνης. Παντρεύτηκε το Φερδινάνδο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πέθανε λίγο μετά τη γέννηση του γιου της. Παντρεύτηκε το 1648 τον Φερδινάνδο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν ένα τέκνο: Κάρολος Ιωσήφ (1649 - 1664). Sir Frederick Dixon Hartland: A chronological dictionary or index to the genealogical chart, London: Charles and Edwin Layton 1854, 123 p. [retrieved 3 November 2016]. C. von Wurzbach: Maria Leopoldina von Österreich, Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, Vienna Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei 1861, 458 p. Bettina Braun, Katrin Keller, Matthias Schnettger: Nur die Frau des Kaisers?: Kaiserinnen in der Frühen Neuzeit, Böhlau ed., Vienna 2016 ISBN 978-3-20-520085-7.
Σλέσβιχ

Το Σλέσβιχ (στα γερμανικά Schleswig) είναι μια πόλη 27.000 κατοίκων στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στο μεσαιωνικό Δουκάτο του Σλέσβιχ κοντά στο Κίελο. Το όνομά της προέρχεται από το «Σλέι», έναν κόλπο της Βαλτικής όπου βρίσκεται η πόλη, και το «-βικ» από τους Βίκινγκ. Πρωτοαναφέρεται το 804 και το 1050 μετακομίζει στην άλλη πλευρά του κόλπου Σλέι. Το κλίμα του Σλέσβιχ είναι υγρό και θαλάσσια με μέση ετήσια θερμοκρασία στους 8 °C και μέση καταβύθιση 925 mm.

 Η πρώτη εγκατάσταση των Βίκινγκ στο Έντεμπι βρισκόταν νότια της σημερινής πόλης και αναφέρεται για πρώτη φορά το 804, ήταν ένας ισχυρός οικισμός που κυριάρχησε στην Βαλτική Θάλασσα για περισσότερα από 200 χρόνια. Το 1050 διάφορες καταστροφές έγιναν αιτία να μετακινηθεί ο οικισμός στην απέναντι πλευρά του κόλπου του Σλέι δημιουργώντας την πόλη του Σλέσβιχ, το Έντεμπι τελικά καταστράφηκε ολοσχερώς και το Σλέσβιχ παρέμεινε τμήμα του βασιλείου της Δανίας. Το κάστρο του Γκόττορπ έγινε αργότερα η κατοικία των τοπικών ηγεμόνων και οι δούκες τους έγιναν υποτελείς των Δανών ηγεμόνων, όταν τελείωσε ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος (1721) οι δούκες του Γκόττορπ έχασαν την ισχύ τους και η περιοχή έγινε τμήμα του βασιλείου της Δανίας, μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ η περιοχή προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Πρωσίας (1864). Σήμερα το κρατίδιο και η ευρύτερη περιοχή φέρουν το όνομά της, ενώ ο μεγάλος καθεδρικός ναός γοτθικού ρυθμού δείχνει την παλαιότερη σημασία της πόλης. "Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2015] (XLS-file)". Statistisches Amt für Hamburg und Schleswig-Holstein (in German). "Climate Statistics for Schleswig, Schleswig-Holstein, Germany"
Ελισάβετ της Καρινθίας, βασίλισσα της Σικελίας

Η Ελισάβετ, γερμ. Elizabeth (1298 - 1352) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόρη του δούκα της Καρινθίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σικελίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα της Λεγκνίτσα. Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Σικελίας και είχε τέκνα: Κωνσταντία 1324-1355, αντιβασίλισσα της Σικελίας για τον Λουδοβίκο. Ελεονώρα 1325-1375, παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Αραγωνίας. Βεατρίκη 1326-1365, παντρεύτηκε τον Ρούπερτ Β΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Ευφημία 1330-1359, αντιβασίλισσα της Σικελίας για τον Φρειδερίκο. Λουδοβίκος 1338-1355, βασιλιάς της Σικελίας. Φρειδερίκος Γ΄ 1341-1377, βασιλιάς της Σικελίας. Λευκή 1342-1373, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη του Εμπούριες. Ιωάννης, απεβ. 11 ετών. Abulafia, David (2000). "The Italian South". In Michael Jones (ed.). c. 1300 – c. 1415. The New Cambridge Medieval History. 6. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 488–514. doi:10.1017/CHOL9780521362900.023. ISBN 978-0-521-36290-0. Backman, Clifford R. (1995). The Decline and Fall of Medieval Sicily: Politics, Religion, and Economy in the Reign of Frederick III, 1296–1337. Cambridge: Cambridge University Press.
Παλάτι των Ζαχαροπαραγωγών

Το Παλάτι των Ζαχαροπαραγωγών (πολωνικά: Pałacyk Cukrowników‎, επίσημη ονομασία: Pałacyk Zarządu Spółek Cukrowni Lubelskich, «Παλάτι του Συμβουλίου των Ζαχαροπαραγωγών του Βοεβοδάτου Λούμπλιν») είναι ιστορικό κτίριο στην οδό Μοκοτόφσκα (Mokotowska) 25 στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Τώρα στεγάζει το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς.

 Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αυτή η τοποθεσία στην οδό Μοκοτόφσκα (ulica Mokotowska) της Βαρσοβίας ανήκε στον Γιούζεφ Κατσίνσκι. Το 1877, σε μέρος του κτήματος, χτίστηκε ένα εξοχικό σπίτι για την Καζιμιέρα Τσβιερτσακιεβιτσόβα (το γένος Κατσίνσκα). Το 1907, το εξοχικό ανέλαβε ο απόγονος του πρώτου ιδιοκτήτη, ο Μιετσίσουαφ Κατσίνσκι, ο οποίος με τον Βάτσουαφ Τσιβίνσκι δημιούργησαν εκεί ένα τυπογραφείο, ένα λιθογραφείο και ένα εργοστάσιο τσαντών. Το 1910, το κτίριο ενοικιάστηκε από το συμβούλιο των παραγωγών ζάχαρης του Βοεβοδάτου Λούμπλιν «Lubelskie», «Garbów», «Lublin» και «Nielepów». Περίπου το 1915, ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ταντέους Ζιελίνσκι να αναδιαμορφώσει την εγκατάσταση, όπου σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ανοικοδομήθηκε πλήρως. Το 1922, το Συμβούλιο Ζαχαροπαραγωγών του Βοεβοδάτου Λούμπλιν (Zarząd Cukrowni Lubelskich) αγόρασε το κτίριο και η ανακατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1926. Στο εξοχικό σπίτι, στο πίσω μέρος, δόθηκε στυλ ροκοκό και δύο πτέρυγες προστέθηκαν μπροστά, περικλείοντας την είσοδο σε μια αυλή. Το 1935, το παλάτι αγοράστηκε από τον Μιετσίσουαφ Μπρονιέφσκι, έναν βιομήχανο ζάχαρης, ο οποίος προσάρμοσε το κτίριο ως οικογενειακή κατοικία σε σχέδιο του Αντόνι Γαβορνίτσκι. Το Συμβούλιο των Ζαχαροπαραγωγών του Βοεβοδάτου Λούμπλιν μετακόμισε στην οδό Κοσικόβα (ulica Koszykowa) 8 στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτίριο καταλήφθηκε από τη γερμανική Γκεστάπο. Δεν καταστράφηκε, λόγω της θέσης του στη «γερμανική συνοικία» της Βαρσοβίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο ανακαινίστηκε για να στεγάσει, μεταξύ άλλων ιδρυμάτων, το Ινστιτούτο Μαθηματικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1987, το κτίριο υποβλήθηκε σε εκτενή ανακαίνιση της πρόσοψής του. Τώρα στεγάζει το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Ιστότοπος του Ινστιτούτου Άνταμ Μιτσκιέβιτς
Πόλσκι Σένοβετς

Το Πόλσκι Σένοβετς (βουλγαρικά: Полски Сеновец) είναι χωριό της Βουλγαρίας, στα ανατολικά του Δήμου Πόλσκι Τράμβεσο, στην Επαρχία Βέλικο Τάρνοβο. Το 2011 είχε πληθυσμό 527 κατοίκων.

 Το όνομα προέρχεται από τη σλαβική λέξη «Πόλσκι» που σημαίνει πεδίο και «Σένο» που σημαίνει σανός. Το Πόλσκι Σένοβετς βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή, στην καρδιά της πεδιάδας του Δούναβη, κοντά στον Αίμο. Το πρώτο σχολείο μοναστήρι ιδρύθηκε το 1847. Το 1977 το σχολείο λαμβάνει μετάλλιο Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος - 1 βαθμός. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Polski Senovets στο Wikimedia Commons
Κάτω Βάθεια Ηρακλείου

Η Κάτω Βάθεια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη του Ηρακλείου, στην κοιλάδα του Βαθειανού ποταμού σε υψόμετρο 35 μέτρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια αλλά και την αμπελοκαλλιέργεια. Στα αξιοθέατα αξίζει να αναφερθεί το φαράγγι Ποροφάραγγο.

 Η πρώτη γνωστή μνεία για την Κάτω Βάθεια βρίσκεται σε συμβόλαια του 1271. Εκεί αναφέρεται ως Cato Vathie. Σε συμβόλαιο του 1279, αναφέρεται μονολεκτικά Κατοβάθια. Το 1881 εντάχθηκε στο δήμο Επισκοπής με 210 κατοίκους καθώς και το 1900, με 141 κατ. Το 1928 υπήχθη στην κοινότητα Ελιάς, με 215 κατ. Από το 1940 και μετά αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Με το σχέδιο Καποδίστριας η Κάτω Βάθεια εντάχθηκε στο Δήμο Γουβών. Στην περιοχή του χωριού, στη θέση Αρτσά, ανακαλύφθηκε λαξευτός τάφος, που χρονολογείται από την Υστερομινωική περίοδο. Δύο λάρνακες βρέθηκαν με τους σκελετούς στην αρχική τοποθέτηση του νεκρού, και πιστοποιήθηκε ότι οι νεκροί τοποθετούνταν τότε μέσα στις σαρκοφάγους έχοντας τα σκέλη διπλωμένα. Επίσης το 1958 έγιναν ανασκαφές σε αρχαϊκό ελληνικό τάφο, των αρχών του 7ου αιώνα π. Χ. Η ταφή είχε γίνει σε πιθάρι, που είχε λαιμό διακοσμημένο με τρεις σφίγγες, με ωραίες διακοσμημένες κεφαλές και με δαιδαλώδη κόμμωση. Το 1583 αναφέρεται (Καστροφύλακας, Κ 95) με το όνομα Vathia Cato. Στα νεότερα χρόνια κάτοικοι από την Κάτω Βάθεια ίδρυσαν μαζί με άλλους τον οικισμό Κοκκίνη Χάνι. Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται ο παλιός ναός της Αγίας Αικατερίνης, ενώ η Μεταμόρφωση του Σωτήρος και ο νεότερος ναός Ζωοδόχος Πηγή είναι αξιόλογοι. Κοινότητα Κάτω Βάθειας Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κάτω Βάθειας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βαθειανός Κάμπος και Βραχόκηπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Βαθειανός Κάμπος, ο (946) Βραχόκηπος, ο (325) Κάτω Βάθεια, η (86)Συνολικά η κοινότητα έχει 1.357 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Χωραφάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κάτω Βαθείας. Η Κάτω Βάθεια στον ιστότοπο του Δήμου Γουβών. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Α. Lombardo, Documenti della colonia Veneziana di Creta.