IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1986-87 αποτέλεσε το 16ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ελπίδα Ξυλοφάγου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1986-87 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1987–88. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 1987-88. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1986-87 ΑΠΕΠ Λεμεσού Ονήσιλος Σωτήρας Διγενής Ακρίτας ΎψωναΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1985-86 ΟΧΕΝ Περιστερώνας (όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας) ΑΠΕΫ Ύψωνα (όμιλος Λεμεσού-Πάφου) Δυναμό Περβολιών (όμιλος Λάρνακα-Αμμόχωστος) Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση Πηγή: «Γ΄ κατηγορία». Φίλαθλος: σελ. 7. 22 Ιουνίου 1987. «Γ΄ κατηγορία». Φίλαθλος: σελ. 7. 22 Ιουνίου 1987. «Τελική Βαθμολογία». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 11 Μαΐου 1987. ΚΟΠ (Δεκέμβριος 2017). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-29. https://www.webcitation.org/72ni8Li1Z?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T29.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-09-29. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87 Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1986-87
Γυμνό (Δημήτριος Γαλάνης)

Το Γυμνό του Δημήτρη Γαλάνη (1879-1966) είναι μία ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 19 x 30 εκ. που χρονολογείται στα μέσα περίπου του 20ού αιώνα. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Στο έργο απεικονίζεται μια γυναικεία μορφή σε οπίσθια όψη, ξαπλωμένη σε λευκό σεντόνι, με λυγισμένα γόνατα και τον κορμό της σχεδόν όρθιο. Η απεικόνιση γυμνών σωμάτων υπήρξε συνηθισμένο θέμα στα έργα χαρακτικής του Γαλάνη όχι όμως σε ότι αφορά τα έργα ζωγραφικής του όπου αντλούσε τη θεματολογία του από την καθημερινή ζωή και τα τοπία της Νότιας Γαλλίας. Στο συγκεκριμένο πίνακα αποδίδεται μέσα από το συνδυασμό και την παράθεση των χρωμάτων η μορφολογία και η πλαστικότητα του γυναικείου σώματος. Οι εναλλαγές του φωτός αποδίδονται με την κλιμάκωση των τριών χρωμάτων που απαρτίζουν την εικόνα, δηλαδή το πέρασμα από το σκοτεινό μαύρο φόντο στο γήινο θερμό της γυναικείας σάρκας μέχρι το λευκό του σεντονιού, όπου πινελιές από μαύρο και γαιώδες δημιουργούν τον ρυθμό των πτυχώσεων. Η ρευστότητα με την οποία εξαπλώνονται οι πινελιές δημιουργεί την αίσθηση της συνεχούς κίνησης και αποδίδει επιτυχημένα τους όγκους. Ο Δημήτρης Γαλάνης ήταν σημαντικός χαράκτης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και πρωτοπόρος καλλιτέχνης της νεοελληνικής χαρακτικής. Δεν αναλώθηκε στις ακαδημαϊκές τάσεις των χρόνων της μαθητείας του, ούτε όμως δέχτηκε τη διάλυση των μορφών σε φως και χρώμα σύμφωνα με τις τάσεις του ιμπρεσιονισμού. Στα πρώιμα έργα του είναι ευδιάκριτες οι επιρροές από τον Σεζάν και τα κινήματα του κυβισμού και του φωβισμού ενώ μεταγενέστερα απέκτησε ένα προσωπικό ύφος, που βασιζόταν στις αρχές της κλασικής παράδοσης που εκπροσωπούσε ο Αντρέ Ντερέν, στενός φίλος του Έλληνα καλλιτέχνη. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιεί σκοτεινά, καφετιά και ελαιώδη χρώματα που χαρακτήρισαν τη ζωγραφική της περιόδου του Μεσοπολέμου. Ο Γαλάνης πειραματίστηκε με την απλοποίηση της φόρμας, τη γλυπτική δύναμη της πινελιάς και την απόδοση μιας εύρωστης ερμηνείας της ζωγραφικής. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική Ζωγραφική, Μόνιμες Συλλογές", ISBN 978 960 7791 36 8 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Κιουτάχεια

Η Κιουτάχεια (τούρκικα: Kütahya) είναι πόλη της βορειοδυτικής ασιατικής Τουρκίας, η κατά την αρχαιότητα ελληνική πόλη Κοτύαιον, ή Κοτυάειον, πατρίδα του Αισώπου, και επί ρωμαϊκών χρόνων το Κοτύαιουμ (Cotyaeum).

 Βρίσκεται περίπου τα 65 χλμ. και νοτιοδυτικά και του Εσκή Σεχίρ, και 300 χλμ. από τη Άγκυρα, στις παρυφές του όρους Πουρσούκ Νταγ και σε υψόμετρο περίπου τα 950 μ. όπου και αποτελεί πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Το Κοτύαιον περιβαλλόταν από διπλό παλαιό τείχος με πύργους, κοντά δε αυτού υπήρχε βυζαντινό φρούριο που δέσποζε της πεδιάδας και σώζεται και σήμερα. Λόγω της θέσης της στη διασταύρωση πολλών αρχαίων σημαντικών οδών, η Κιουτάχεια έπαιξε σημαντικό ιστορικό ρόλο από την αρχαιότητα. Μέχρι και το 1922 υπήρχε στην πόλη και κοινότητα Ελλήνων, με μερικές χιλιάδες μέλη. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, κοντά στην πόλη αυτή έλαβε χώρα στις 3 Ιουλίου του 1921 μεταξύ ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων η μάχη της Κιουτάχειας η οποία και κατέληξε στην κατάκτηση της πόλης από την ελληνική Στρατιά. Λίγες ημέρες μετά, στις 15 Ιουλίου συνήλθε εδώ πολεμικό συμβούλιο (Σύσκεψη της Κιουτάχειας) με συμμετοχή της ελληνικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας, το οποίο και αποφάσισε την καταδρομική προέλαση των ελληνικών δυνάμεων προς την Άγκυρα με σκοπό την καταστροφή των εκεί εχθρικών αποθεμάτων. Προ του 1922 αριθμούσε περισσότερους από 32.000 κατοίκους, στους οποίους συγκαταλέγονταν 5.000 περίπου Έλληνες, που μετά την Μικρασιατική εκστρατεία κατέφυγαν στη συνέχεια στην Ελλάδα, καθώς και 3.000 Αρμένιοι που άλλοι κατάφεραν να διαφύγουν ενώ άλλοι εξοντώθηκαν. Το 1950 αριθμούσε περίπου τους 20.000 κατοίκους, ενώ αντίθετα σήμερα έχει υπερβεί (κατ΄ εκτίμηση) τους 200.000 κατοίκους. Κύρια προϊόντα της Κιουτάχειας είναι γεωργικά όπως σιτηρά, δημητριακά, φρούτα και ιδίως ζαχαρότευτλα. Περίφημα όμως είναι τα βιοτεχνικά προϊόντα αγγειοπλαστικής και κεραμικής τέχνης που είχαν ξεκινήσει εκεί οι εγκατεστημένοι Έλληνες και την οποία τέχνη μετέφεραν στη συνέχεια στην Ελλάδα. Από εκείνα τα πολύχρωμα κεραμικά στολίζονταν τα τζαμιά και τα ανάκτορα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Επίσης κοντά στη πόλη υφίστανται και ορυχεία εξόρυξης λιγνίτη. Σήμερα στην παλιά πόλη υφίστανται ακόμη παλιές ξύλινες οικοδομές της Οθωμανικής περιόδου, ενώ αντίθετα στη νέα, σύγχρονη πόλη υφίστανται μεγάλες πλατείες και νέοι οικισμοί με σύγχρονες οικοδομές. Σημαντικό επίσης είναι το Πανεπιστήμιο της Κιουτάχειας, καθώς και το Μουσείο κεραμικής τέχνης με πολύ αξιόλογα εκθέματα του είδους. Κιουτάχεια "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.10ος, σελ.776. ΔΕΚ/ΓΕΣ "Στρατιωτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος" - Αθήναι 1980, σελ.120. Επίσημη σελίδα
Χορός των Επτά Πέπλων

Ο Χορός των Επτά Πέπλων είναι ο χορός της Σαλώμης. Πρόκειται για μια βιβλική ιστορία για την εκτέλεση του Ιωάννη του Βαπτιστή, η οποία αναφέρει πως η Σαλώμη χορεύει σαγηνευτικά ενώπιον του βασιλιά. Το όνομα "Χορός των Επτά Πέπλων" προέρχεται από την αγγλική μετάφραση του γαλλικού έργου Σαλώμη (1891) του Όσκαρ Ουάιλντ . Ο χορός ενσωματώθηκε επίσης στην όπερα Σαλώμη (1905) του Ρίχαρντ Στράους .

 Σύμφωνα με την Βίβλο, ο Ιωάννης φυλακίστηκε επειδή επέκρινε το γάμο του Βασιλιά Ηρώδη Αντίπα με την Ηρωδιάδα, την πρώην σύζυγο του αδελφού του Αντίπα Ηρώδη Β . Ο Ηρώδης προσέφερε στην ανιψιά του ότι επιθυμούσε έτσι ώστε να χορέψει για τους καλεσμένους του στα γενέθλια του. Όμως η Ηρωδιάδα έπεισε την κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή σε μια πιατέλα. Ο Ηρώδης δέχτηκε απρόθυμα το αίτημά της. Η ιδέα ότι ο χορός της Σαλώμης περιλαμβάνει "επτά πέπλα" προέρχεται από το θεατρικό Σαλώμη του Ουάιλντ το 1891. Ο Ουάιλντ επηρεάστηκε από παλαιότερους Γάλλους συγγραφείς που μετέτρεψαν την εικόνα της Σαλώμης σε μια ενσάρκωση της γυναικείας επιθυμίας. Η Rachel Shteir γράφει ότι, Για τους Γάλλους, η Σαλώμη δεν ήταν καθόλου γυναίκα, αλλά κτήνος με ακατανόητη δύναμη «η συμβολική ενσάρκωση της αθάνατης επιθυμίας… το τερατώδες θηρίο, αδιάφορο, ανεύθυνο, αισθησιακό " Ο ήρωας της Huysmans Des Esseintes την χαρακτηρίζει ως «περίεργη και υπεράνθρωπη φιγούρα με τα σειόμενα στήθη της,… το κυμάτισμα της κοιλιάς της,… κινούμενα μπούτια…" Ο Ουάιλντ μπορεί να έχει επηρεαστεί από το ποίημα "Η κόρη της Ηρωδιάδας" του Arthur O'Shaughnessy που περιγράφει τον χορό: Το ποίημα συνεχίζει να περιγράφει το «κοσμημένο σώμα» της καθώς και τα ρέοντα πέπλα όπου στροβιλίζονται και χωρίζονται πάνω της. Ο Ουάιλντ μετατρέπει τον χορό από μια δημόσια παράσταση για τους καλεσμένους του, όπως στη Βίβλο, σε έναν προσωπικό χορό για τον ίδιο τον βασιλιά. Δεν δίνει καμία περιγραφή του χορού πέρα από το όνομα, αλλά η ιδέα μιας σειράς πέπλων έχει συνδεθεί με διαδικασία αισθησιακής απογύμνωσης. Το έργο του Ουάιλντ έχει προταθεί ακόμη και ως η προέλευση του στριπτίζ .
Μεσογειακός καρδινάλιος

Ο μεσογειακός καρδινάλιος ή καρδινάλιος, ή κρεμμύδι, ή κρεμμυδόψαρο ή τσιμπούκι με επιστημονική ονομασία Apogon imberbis είναι είδος ψαριού που ανήκει στην οικογένεια των Απωγωνιδών (Apogonidae) της τάξης των Perciformes.

 Το όνομα του γένους προέρχεται από το ελληνικό «A+pogon» (Α+ πώγων) δηλαδή χωρίς γενειάδα και αυτό του είδους τονίζει την ίδια έννοια στα λατινικά, καθώς «imberbis» σημαίνει το ίδιο πράγμα. Είναι είδος ευρέως διαδεδομένο σε όλη Μεσόγειο και κατά μήκος των θερμών εύκρατων και τροπικών ακτών του ανατολικού Ατλαντικού από την Πορτογαλία έως τον Κόλπο της Γουινέας. Απαντά σε βραχώδεις βυθούς και σε σπήλαια μέχρι περίπου τα 200μ., αν και κατά τους θερινούς μήνες συναντάται σε πιο ρηχά νερά. Ο μεσογειακός καρδινάλιος έχει ένα συμπιεσμένο, ωοειδές σώμα με μεγάλο κεφάλι και πολύ μεγάλους οφθαλμούς μαύρου χρώματος που φέρουν δύο οριζόντιες λευκές ραβδώσεις. Έχει μεγάλο, λοξό στόμα με προεξέχουσα κάτω γνάθο, με μικρά δόντια σε λαχνοειδείς σειρές στην κάτω γνάθο, τα υπερώια και την ύνιδα. Το θωρακικό πτερύγιο είναι μακρύ, φθάνει τουλάχιστον στην αρχή του εδρικού πτερυγίου. Το πρώτο ραχιαίο με έξι σκληρές άκανθες (D1 VI) είναι πιο χαμηλό του δεύτερου ραχιαίου με μία σκληρή και 9-10 μαλακές ακτίνες (D2 I/9-10) πτερυγίου. Τα λέπια είναι μεγάλα και κτενοειδή, με την πλευρική γραμμή να αριθμεί 22-30 λέπια. Το σώμα και τα πτερύγια είναι πορτοκαλοκόκκινου χρώματος, πιο σκούρο στην πίσω και πάνω επιφάνεια του κεφαλιού. Κατά μήκος της βάσης του ουραίου πτερυγίου, υπάρχουν δύο ή τρεις σκούρες κηλίδες, οι οποίες κάποιες φορές ενώνονται μεταξύ τους. Το μέγιστο σταθερό μήκος (SL) είναι 15εκ., αν και τα άτομα 10–12 εκ. είναι τα πιο κοινά. Η ηλικία μπορεί να φτάσει μέχρι πέντε έτη. Τρέφεται με μικρά ψάρια, ασπόνδυλα και πλαγκτόν. Την ημέρα καταφεύγει σε σκιές βράχων, σπηλιές ή προστατευμένες περιοχές με περιορισμένες κινήσεις, ενώ τη νύχτα βγαίνει σε ανοιχτά νερά για την αναζήτηση τροφής. Αναπαράγεται από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Παρουσιάζει εσωτερική γονιμοποίηση. Ανήκει στα στομοεπωάζοντα ψάρια, αφού τα αυγά γεννιούνται από το θηλυκό μέσα στη στοματική κοιλότητα του αρσενικού, το οποίο στη συνέχεια σταματάει να τρέφεται και τα επωάζει μέχρι να εκκολαφθούν. Στην στοματική κοιλότητα αρσενικού ατόμου ολικού μήκους 10 εκ., έχουν μετρηθεί μέχρι περίπου 22000 αυγά. Ο μεσογειακός καρδινάλιος χρησιμοποιείται περιστασιακά ως δόλωμα για το ψάρεμα με αγκίστρια και πετονιά, αλλά σε ορισμένες περιοχές καταναλώνεται ως τροφή από τον άνθρωπο. Κασπίρης Π. (2000) Τα Ψάρια της Ελλάδος (Κλείδες Προσδιορισμού), Πάτρα 2000 Οικονομίδης Π. (1973) Κατάλογος των ιχθύων της Ελλάδος, Hellenic Oceanology and Limnology, τομ.11 [1973] σελ.421-598 Παπαναστασίου Δ. (1976), Αλιεύματα (Τόμος Α΄), Εκδόσεις ΙΩΝ Tortonese E. (1975), Osteichthyes - Fauna d'Italia vol. XI, Calderini, Bologna Fischer W., Schneider M., Bauchot M.L. (1987) Méditerranée et mer noire - Zone de pêche 37 - Révision 1 - Volume II – Vertébrés, FAO Whitehead, P., Bauchot, M.L., Hureau, J., Nielsen, J, Tortonese, E (1986) Fishes of the north-eastern Atlantic and the Mediterranean. volume 2. UNESCO, Paris. https://www.fishbase.se/summary/Apogon-imberbis.html
Πρώτος Συμμαχικός Πόλεμος

Ο Πρώτος Συμμαχικός Πόλεμος ήταν πολεμική σύγκρουση, η οποία διήρκεσε από το 357 ως 355 π.Χ., με αντιπάλους την Αθήνα και τις πόλεις της Χίου, της Κω και της Ρόδου, που αποστάτησαν από τη Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία.

 Οι Χίοι, οι Κώοι και οι Ρόδιοι ήταν οργισμένοι από την ολοένα πιο αυταρχική συμπεριφορά των Αθηναίων. Το 357 π.Χ., επαναστάτησαν ύστερα από υποκίνηση του σατράπη της Καρίας, Μαυσώλου, ενώ είχαν και την υποστήριξη της ανεξάρτητης πόλης του Βυζαντίου. Αρχηγοί των αθηναϊκών δυνάμεων ορίστηκαν οι στρατηγοί Χάρης και Χαβρίας. Η πολιορκία της Χίου το 356 τερματίστηκε με ήττα των Αθηναίων και θάνατο του Χαβρία. Έτσι, ο Χάρης απέκτησε πλήρη έλεγχο του στρατού και απέπλευσε προς τον Ελλήσποντο, με σκοπό την επίθεση κατά του Βυζαντίου. Εν τω μεταξύ, οι στρατηγοί Τιμόθεος, Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας, στάλθηκαν να τον βοηθήσουν. Στην πορεία, επανέφεραν κάποιες άλλες επαναστατημένες πόλεις στην συμμαχία και τελικά ενώθηκαν με τις δυνάμεις του Χάρη κοντά στη Χίο. Ο Χάρης οδήγησε τον αθηναϊκό στόλο στη ναυμαχία των Εμπάτων. Ωστόσο, λόγω θαλασσοταραχής, οι νέοι στρατηγοί αρνήθηκαν να εμπλακούν. ως προδότες και επιτέθηκε μόνος του, χάνοντας τη μάχη με πολλές απώλειες. Αργότερα, (355 π.Χ.), ο Τιμόθεος, ο Μενεσθέας και ο Ιφικράτης θα δικάζονταν με την κατηγορία της προδοσίας, αλλά μονάχα στον πρώτο θα επιβαλλόταν χρηματική ποινή. Εκείνος, αδυνατώντας να πληρώσει, κατέφυγε στη Χαλκίδα. Το 356 π.Χ., οι επαναστατημένες πόλεις λεηλάτησαν τη Λήμνο και την Ίμβρο, πόλεις πιστές στη συμμαχία. Ο Χάρης χρειαζόταν οικονομική ενίσχυση για τη συνέχιση του πολέμου, αλλά δεν τη ζήτησε από την Αθήνα. Εν μέρει λόγω της πιέσεως που δεχόταν από τους μισθοφόρους του, ανέλαβε την ηγεσία του στρατού του σατράπη της Φρυγίας, Αρτάβαζου, ο οποίος είχε εξεγερθεί κατά του Αρταξέρξη Γ΄. Ανακλήθηκε όμως από τους Αθηναίους, ύστερα από έντονες αντιδράσεις του Μεγάλου Βασιλιά. Το 356, οι Πέρσες ζήτησαν από την Αθήνα να απομακρυνθεί από τη Μικρά Ασία, απειλώντας με πόλεμο. Τον επόμενο χρόνο, οι Αθηναίοι, μην επιθυμώντας επιπλέον συγκρούσεις, συνθηκολόγησαν αποδεχόμενοι την αποχώρηση των επαναστατημένων πόλεων. Δρακόπουλος, Βαγγέλης & Ευθυμίου, Γεωργία. Επίτομο Λεξικό της Ελληνικής Ιστορίας. Αρχαία Ελλάδα/Μέρος 4ο. Δημοσιογραφικός Όμιλος Λαμπράκη
Αυστριακές προεδρικές εκλογές (2016)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αυστρία στις 24 Απριλίου 2016, με τον δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 22 Μαΐου 2016. Το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο έπειτα από την προσφυγή του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας.Τελικά ο δεύτερος γύρος διεξήχθη ξανά στις 4 Δεκεμβρίου και κερδήθηκε από τον Αλεξάντερ φαν ντερ Μπέλεν, με ποσοστό 53,8% των ψήφων και με συμμετοχή 74,2%. Ο ακροδεξιός Νόρμπερτ Χόφερ παραδέχθηκε την ήττα του. Η ορκωμοσία του νέου προέδρου ορίστηκε για τις 26 Ιανουαρίου 2017.

 Ο Πρόεδρος της Αυστρίας εκλέγεται απευθείας από το λαό με καθολική ψηφοφορία κάθε 6 χρόνια(προσπάθεια της Αυστριακής κυβέρνησης το 2001 να αλλάξει τον τρόπο εκλογής του προέδρου από άμεση λαϊκή ψήφο σε έμμεση εκλογή μέσω του κοινοβουλίου κηρύχθηκε αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας και ακυρώθηκε). Οι εκλογές διενεργούνται σε δύο γύρους. Σε περίπτωση που ένας υποψήφιος δεν συμπληρώνει περισσότερο από το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος ανάμεσα στους δύο πρώτους σε ψήφους του πρώτου γύρου. Ο Πρόεδρος διορίζει τον Καγκελάριο και κατ' επέκταση τους ομοσπονδιακούς υπουργούς, τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τους αξιωματικούς του στρατού και τους σημαντικούς γραφειοκράτες. Στην πράξη ωστόσο, ο ρόλος του είναι διακοσμητικός. Ο απερχόμενος πρόεδρος Χάιντς Φίσερ βάσει του συντάγματος δεν μπορούσε να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, ο υποψήφιος του Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους και δεύτερος ήταν ο Αλεξάντερ φαν ντερ Μπέλεν, από τους Πράσινους της Αυστρίας, κατερχόμενος ως ανεξάρτητος. Ο δεύτερος γύρος ανάμεσα στους δύο (Χόφερ και φαν ντερ Μπέλεν) διεξήχθη τον Μάιο. Ήταν η πρώτη φορά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ένας υποψήφιος δεν υποστηρίχτηκε είτε από το Λαϊκό Κόμμα ή από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Στον τελικό γύρο ο φαν ντερ Μπέλεν επικράτησε του Χόφερ στις 23 Μαΐου 2016, έπειτα από την καταμέτρηση και των επιστολικών ψηφοδελτίων. Την 1η Ιουλίου τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου της ψηφοφορίας ακυρώθηκαν έπειτα από την πρόωρη καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων (γύρω στις 700.000), με αποτέλεσμα να ανακοινωθεί τελικά ότι ο υποψήφιος των Πρασίνων επικράτησε με οριακή διαφορά 30.863 ψήφων. Εκτός από την πρόωρη καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων, το Κόμμα της Ελευθερίας κατήγγειλε στην προσφυγή του προς το Συνταγματικό Δικαστήριο ότι απουσίαζαν αρκετά μέλη από τις εφορευτικές επιτροπές και ότι η καταμέτρηση έγινε σε πολλές περιπτώσεις από μη εξουσιοδοτημένα μέλη. Ο επαναληπτικός δεύτερος γύρος ορίστηκε να διεξαχθεί στις 2 Οκτωβρίου 2016.Στις 4 Δεκεμβρίου 2016 διεξήχθη ο επαναληπτικός δεύτερος γύρος, στον οποίο επικράτησε ο φαν ντερ Μπέλεν. Από τις 8 Ιουλίου 2016, οπότε έληξε και η 2η θητεία του προέδρου Χάιντς Φίσερ, την προεδρία ασκεί εκλογικό κολέγιο, συναποτελούμενο από τους Ντόρις Μπούρες, Καρλχάιντς Κοπφ και Νόρμπερτ Χόφερ.
Ακαδημία ποδοσφαίρου Νέων Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.

Η Ακαδημία Νέων του Ολυμπιακού είναι το σύστημα ποδοσφαιρικής ακαδημίας του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαιρικού συλλόγου του Ολυμπιακού, που αποτελείται από έξι επίσημες ομάδες νέων (Under-10, Under-13, Under-14, Under-15, Under-17 και Under-20), βασισμένες στις ηλικίες των νεαρών αθλητών. Άλλες ομάδες νέων με βάση την ηλικία (π.χ. Under-8) είναι επίσης μέρος της ακαδημίας, ωστόσο δεν εμφανίζονται ως επίσημες ομάδες νέων. Οι ομάδες του Ολυμπιακού «U15, U17 και U20» αγωνίζονται όλες στις διοργανώσεις νέων της Superleague (Superleague U15, U17 και U20 αντίστοιχα), ενώ η ομάδα U20 έχει τακτική συμμετοχή στο ΟΥΕΦΑ Γιούθ Λιγκ. Η τελευταία συμμετείχε επίσης στο Next Gen Series 2012-13, φτάνοντας στα προημιτελικά της διοργάνωσης.

 Μέχρι τις 26 Ιουλίου 2016. Οι παίκτες που έχουν έρθει από την ακαδημία του συλλόγου καθ 'όλη τη διάρκεια των ετών, αναφέρονται παρακάτω σε χρονολογική σειρά. Οι τίτλοι που κέρδισαν οι ομάδες της ακαδημίας του Ολυμπιακού. Ολυμπιακός U20Superleague U20: 2009-10, 2012-13, 2014-15, 2015-16, 2016-17 Τουρνουά Τορίνο U-20: 2009 Dubai Emirates Cup: 2010 Memoria XXVIII Torneo Juvenil: 2012Ολυμπιακός U17Superleague U17: 2009-10, 2010-11, 2014-15, 2016-17, 2017-18, 2018-19 Τουρνουά Σαχτάρ Ντονέτσκ U-17: 2008 Τουρνουά Ανόρθωσης Κύπρου U-17: το 2010 Tannenhof Cup U-17: 2013 Chicago Indoor Soccer League Champions U-17: 2016Ολυμπιακός U15Superleague U15: 2013-14, 2015-16 Annual Swallows Cup U-15: 2015 Chicago Holiday Cup Tournament U-15: 2015
Βεατρίκη του Βιενουά

H Βεατρίκη της Βιέννης, (Ιταλική γλώσσα : "Beatrice", 1160 - 1230) από τον Οίκο της Ιβρέα ήταν κόρη του κόμη του Μακόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

 Ήταν κόρη του Ζερώντ Α΄ κόμη του Μακόν (γιο του Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Βουργουνδίας) και της Μωρέτ του Σαλίν. Ο Ουμβέρτος Γ΄ κόμης της Σαβοΐας έκανε τον 4ο γάμο του με τη Βεατρίκη. Οι δύο πρώτοι γάμοι του δεν είχαν απογόνους και από τον τρίτο είχε επιζήσει μία κόρη. Έπειτα από το τέλος της 3ης συζύγου του ήταν απαρηγόρητος και δεν ήθελε να νυμφευτεί, αλλά ήθελε διάδοχο. Τότε οι σύμβουλοί του τον έπεισαν να κάνει γάμο με τη Βεατρίκη το επόμενο έτος.Η Βεατρίκη απεβίωσε στο Σαμπάν-αν-Φονταίν της Ακουιτανίας σε ηλικία 70 ετών. Παντρεύτηκε το 1175 τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνο: Θωμάς Α΄ 1178-1233, κόμης της Σαβοΐας. Blanchard, Claudius (1874). Histoire de l'abbaye d'Hautecombe en Savoie avec pièces justificatives inédites [History of Hautecombe Abbey in Savoie with Unpublished Supporting Documents] (in French). Chambéry: F. Puthod. Boucharlat, Alain (1997). La Fontaine de Siloé [The Fountain of Siloé] (in French).
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1984-1985

Το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας αντρών 1984-85 ξεκίνησε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984 και ήταν η τρίτη (ανεπίσημα) και η δεύτερη επίσημα διοργάνωση στην κατηγορία αυτή. Χαρακτηρίσθηκε και πάλι από σχεδιαστική προχειρότητα, αφού όπως και το 1983-84, δυο επιπλέον ομάδες έγιναν καθυστερημένα δεκτές, πλην των αρχικά δικαιούχων. Πρόκειται για τον Παναυπλιακό ο οποίος εντάχθηκε στο Νότιο όμιλο και την Αναγέννηση Καρδίτσας που για δεύτερη συνεχή χρονιά προστέθηκε στο Βορρά. Έτσι, είχαμε και πάλι αγώνες κάθε Κυριακή και Τετάρτη, προκειμένου να ολοκληρωθούν εγκαίρως οι αγωνιστικές υποχρεώσεις των 42 ομάδων (από 21 σε κάθε όμιλο).

 Από το Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της προηγούμενης περιόδου απόκτησαν δικαίωμα συμμετοχής ο Α.Ο. Κέρκυρα, ο Χαραυγιακός Ηλιούπολης, ο Αίας Σαλαμίνας, ο Παναρκαδικός, ο Π.Ο. Ελασσόνας, ο Ποσειδώνας Ν. Μηχανιώνας και ο Ηρακλής Καβάλας. Από τη Β' Εθνική 1983-84 προέρχονταν οι Α.Ο. Χαλκίδα, Νίκη Βόλου, Ολυμπιακός Βόλου και Παναιτωλικός. Τους τίτλους κατέκτησαν ο Παναιτωλικός στο Νότο και ο Κιλκισιακός (που κέρδισε και τους 20 εντός έδρας αγώνες του) στο Βορρά. Εισιτήρια ανόδου στη Β' Εθνική 1985-86 πήραν και οι δυο δευτεραθλητές, Ιωνικός Νικαίας και Νάουσα, αντίστοιχα. Μεγάλος χαμένος στο Βόρειο όμιλο ήταν ο Ολυμπιακός Βόλου που ηττήθηκε την τελευταία αγωνιστική με 3-1 από τη Λαμία και έμεινε τρίτος. Με τον τρόπο αυτό, η ομάδα της Φθιώτιδας για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο στέρησε από έναν διεκδικητή την άνοδο (το 1983-84 άτυχος ήταν ο Εορδαϊκός) και μάλιστα με το ίδιο σκορ! Τους τίτλους του πρώτου σκόρερ κατέκτησαν οι Κώστας Κοττάκης του Ιωνικού στο Νότο (35 γκολ) και ο Χρήστος Καλαϊτζίδης της Αναγέννησης Γιαννιτσών στο Βορρά με 30 τέρματα. 30 Ιουνίου 1985, γήπεδο Νήαρ-Ήστ Καισαριανής: Ηρόδοτος - Α.Σ. Φλώρινα 2-0. "Αλμανάκ Ελληνικού ποδοσφαίρου" (1991) rsssf.com https://archive.today/20120710175547/athlitikihxo.gr/ Έντυπα αρχεία αθλητικών εφημερίδων 1984-85 Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση).
Τάι τσι τσουάν

Το τάι τσι τσουάν (στην παραδοσιακή Κινεζική: 太極拳, την απλοποιημένη Κινεζική: 太极拳 και στην πινγίν: tàijíquán) είναι πολεμική τέχνη ήπιας εξάσκησης, που χρησιμοποιείται ενίοτε και για θεραπευτικούς σκοπούς. Επίσης συνήθως ασκείται και για ποικίλους άλλους προσωπικούς λόγους: είναι σκληρή και μαλακή τεχνική πολεμικής τέχνης με αγώνες επίδειξης και ασκήσεις μακροζωίας. Κατά συνέπεια, σε μια πληθώρα μορφών εκπαίδευσης υπάρχουν, παραδοσιακές όπως και μοντέρνες μορφές εκπαίδευσης, που αντιστοιχούν σε αυτούς τους στόχους. Ο όρος τάι τσι τσουάν μεταφράζεται όπως «υπέρτατη τελική γροθιά», «απεριόριστη γροθιά», «η πολύ μεγάλη του μποξ» ή απλώς «τελική» (Τάι=ανώτατη, Τσι=ενέργεια, Τσουάν=γροθιά).

 Σήμερα, το τάι τσι τσουάν έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες σύγχρονες μορφές του τάι τσι τσουάν αναπτύσσονται και τώρα, τουλάχιστον σε μία από τις πέντε παραδοσιακές σχολές: Chen, Yang, Wu / Hao, Wu, και Sun. Το τάι τσι είναι πιο πολύπλοκο κινησιολογικά και χορογραφικά, επικεντρώνεται περισσότερο στη φόρμα και είναι μια πολεμική τέχνη. Αντίθετα, το τσι κουνγκ επικεντρώνεται στην υγεία και την ευζωία. Ενώ στη Δύση το τάι τσι είναι πιο γνωστό, στην Κίνα το τσι κουνγκ αποτελεί μέρος της καθημερινότητας για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Γιώργος Πετρούνιας 释延向 (Shi Yan Xiang Fashi) Παναγιώτης Κονταξάκης Τάσος Ζέρβας Πάνος Σουκαράς
Κυμπούργκις της Μαζοβίας

Η Κυμπούργκις, γερμ. Cimburgis, πολων. Cymbarka (1394/97 - 28 Σεπτεμβρίου 1429) από τον Οίκο των Πιάστ ήταν κόρη του δούκα της Μαζοβίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας (1412-24).

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης του Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Αδελφός της Αλεξάνδρας ήταν ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλον της Πολωνίας, γενάρχης των Γιαγκελόνων. Ο Ερνέστος των Αψβούργων, έπειτα από τη ματαίωση του αρραβώνα του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου δούκα της Έσω Αυστρίας με τη Γιαντβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσας της Πολωνίας, μεταμφιέστηκε και πήγε στην Αυλή της Κρακοβίας. Ο Ερνέστος ήταν χήρος, μια και η σύζυγός του Μαργαρίτα της Πομερανίας είχε αποβιώσει. Σύμφωνα με την παράδοση, συμμετείχε σε ένα βασιλικό κυνήγι, όπου μία άρκτος επιτέθηκε στην Κυμπούργκις. Ο Ερνέστος έσωσε την πριγκίπισσα και από τότε μπήκε στην καρδιά της. Στην πραγματικότητα, ο θείος της Λαδίσλαος Β΄ της Πολωνίας, που ήταν σε πόλεμο με το Τευτονικό Τάγμα και τον Σιγισμούνδο της Γερμανίας, άδραξε την ευκαιρία να ενδυναμώσει τις σχέσεις του με τον Οίκο των Αψβούργων και έδωσε τη συγκατάθεσή του. Ο γάμος έγινε στη Βούδα, έδρα του Σιγισμούνδου, ο οποίος μεσολάβησε για ειρήνη μεταξύ της Πολωνίας και του Τευτονικού Τάγματος. Αν και τον γάμο δεν ενέκριναν οι Αψβούργοι, ήταν επιτυχημένος. Έπειτα από το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου, ο Ερνέστος έγινε δούκας της Έσω Αυστρίας, ενώ την κυρίως Αυστρία κατείχε ο εξάδελφός του Αλβέρτος Δ΄ από τον κλάδο του Αλβέρτου Γ΄. Ο κλάδος αυτός έπειτα εξέλιπε, έτσι έμεινε ο κλάδος του Λεοπόλδου Γ΄, πατέρα του Ερνέστου και ο Ερνεστος είναι ο πρόγονος όλων των μετέπειτα Αψβούργων. Ο λόγιος Ρόμπερτ Μπάρτον θεώρησε το 1621 ότι η Αικατερίνη έφερε στους Αψβούργους τον προγνανθισμό, το χαρακτηριστικό εξέχων κάτω χείλος που είχαν τα μέλη του Οίκου. Ωστόσο η άποψη αμφισβητείται, καθώς το άγαλμά της στον ναό του Χοφ στο Ίννσμπουργκ δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό, ενώ το έχουν ο προπάππος του Ερνέστου Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας και ο θείος του Ροδόλφος Δ΄. Η παράδοση τη θέλη να έχει εξαιρετική δύναμη: κάρφωνα ήλους στον τοίχο με το χέρι της και έσπαγε καρύδια με τα δάχτυλά της. Το 1424 απεβίωσε ο σύζυγός της. Όταν 5 έτη μετά η Κυμπούργκις έκανε προσκυνηματικό ταξίδι για το Μαρίατσελλ, σταμάτησε στο Τύρνιτς της Κάτω Αυστρίας και απεβίωσε εκεί σε ηλικία 32-35 ετών. Τάφηκε στο αββαείο Λίληνφιλντ. Παντρεύτηκε το 1412 τον Ερνέστο δούκα της Έσω Αυστρίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Γ΄ 1415-1493, δούκας της Έσω Αυστρίας, αρχιδούκας της Αυστρίας & βασιλιάς της Γερμανίας. Μαργαρίτα π.1416-1486, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας. Αλβέρτος ΣΤ΄ 1418-1463, αρχιδούκας της Αυστρίας. Αικατερίνη 1420-1493, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ δούκα του Μπάντεν-Μπάντεν. Ερνέστος 1420-1432, απεβ. 12 ετών, Άννα 1422-1429, απεβ. 7 ετών. Complete Genealogy of the House of Habsburg Retrieved 18 June 2014. Genealogical Database by Herbert Stoyan Archived 19 June 2014 at Archive.today Retrieved 18 June 2014. AUSTRIA in Charles Crawley: Medieval Lands
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας

Η Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας (María Teresa de Austria, 10 Σεπτεμβρίου 1638 - 30 Ιουλίου 1683) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως η πρώτη σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ήταν κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ της Γαλλίας. Η Μαρία Θηρεσία ήταν μητέρα του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου, πρόγονου των τελευταίων τεσσάρων Βουρβόνων βασιλέων της Γαλλίας.

 Ως κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ της Γαλλίας , ήταν Ινφάντα της Ισπανίας. Ως μέλος του οίκου των Αψβούργων, ήταν Αρχιδούκισσα της Αυστρίας. Η μητέρα της, Ελισάβετ, πέθανε όταν η ίδια ήταν έξι ετών. Ήταν εγγονή του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και του Φίλιππου Γ της Ισπανίας. Η Μαρία Θηρεσία υπήρξε κληρονόμος του ισπανικού θρόνου για έντεκα χρόνια, από τον θάνατο του αδελφού της, Βαλτάσαρ Καρόλου, μέχρι τη γέννηση του ετεροθαλούς αδελφού της, Φιλίππου Πρόσπερου. Μετά τον θάνατο του πρίγκηπα Φιλίππου, υπήρξε κληρονόμος για άλλες πέντε μέρες πριν τη γέννηση του αδελφού της, Καρόλου.Η Μαρία Θηρεσία μεγάλωσε σε μια αυστηρή καθολική εκπαίδευση. Όταν ήταν οκτώ χρονών, πέθανε ο αδελφός της και κληρονόμος, Βαλτάσαρ Κάρολος. Ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε τη Μαριάννα της Αυστρίας, που ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή της και πρώην αρραβωνιαστικιά του αδελφού της κι αυτή με τη Μαρία Θηρεσία ήταν πολύ κοντά. Το 1659, με τη Συνθήκη των Πυρηναίων που σταμάτησε τον Ισπανο-γαλλικό πόλεμο, η Μαρία Θηρεσία αρραβωνιάστηκε τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, γιο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας και της Άννας της Αυστρίας. Ήταν διπλά πρώτα ξαδέλφια. Η Μαρία Θηρεσία αναγκάστηκε να παραιτηθεί απ' όλα τα δικαιώματα αυτής και των απογόνων της στον ισπανικό θρόνο. Παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου και, τον Ιούνιο του 1660, αυτοπροσώπως στη Γαλλία. Ο Λουδοβίκος τον πρώτο χρόνο του γάμου τους ήταν πιστός σε αυτήν . Η Μαρία Θηρεσία ανέπτυξε μια πολύ καλή σχέση με την πεθερά και θεία της, βασίλισσα Άννακάτι που δεν συνηθιζόταν, ωστόσο, ο σύζυγός της άρχισε να έχει ερωμένες. Μία από αυτές, η Μαρκησία του Μοντεσπάν, κακομεταχειριζόταν τη Μαρία Θηρεσία. Η επόμενη ερωμένη του, Μαρκησία του Μαιντενόν, ενθάρρυνε τον Βασιλιά να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη σύζυγό του. Η Μαρία Θηρεσία αδιαφορούσε για την πολιτική και τη λογοτεχνία, κι ενδιαφερόταν για τα τυχερά παιχνίδια.Η Μαρία Θηρεσία αρρώστησε και πέθανε τον Ιούλιο του 1683. Ο σύζυγός της είπε ότι "Αυτή ήταν η μόνη πίκρα που μου προκάλεσε". Λουδοβίκος (1661 - 1711), Μέγας Δελφίνος. Παντρεύτηκε 1) τη Μαρία Άννα Βικτωρία της Βαυαρίας, είχαν παιδιά και 2) τη Μαρ Εμιλί ντε Ζολύ, είχαν παιδιά. Άννα Ελισάβετ (18 Νοεμβρίου - 30 Δεκεμβρίου 1662). Μαρία Άννα (16 Νοεμβρίου - 26 Δεκεμβρίου 1664). Μαρία Θηρεσία (1667 - 1672). Φίλιππος Κάρολος (1668 - 1671), Δούκας του Ανζού. Λουδοβίκος Φραγκίσκος (14 Ιουνίου - 4 Νοεμβρίου 1672), Δούκας του Ανζού.
Γουλιέλμος της Μάντουα

O Γουλιέλμος, ιταλ. Guglielmo, (24 Απριλίου 1538 - 14 Αυγούστου 1587) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Μάντοβας και ως Γουλιέλμος Ι΄ Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1550 - 1574) και έπειτα Δούκας (1574 - 1587) στην Μαρκιωνία του Μονφεράτου.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Μάντοβας και της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας μαρκησίας του Μομφερράτου.Η μητέρα του ήταν έβδομη απόγονος του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αδέλφια του ήταν ο Φραγκίσκος Γ΄ πρότερος δούκας της Μάντουα, ο Λουδοβίκος δούκας του Νεβέρ και ο Φρειδερίκος που ήταν καρδινάλιος. Το 1540 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρώτος αδελφός του Φραγκίσκος Γ΄, που όμως απεβίωσε το 1550 άτεκνος, οπότε τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄. Ο Γουλιέλμος Γ΄ ενδιαφερόταν για τη θρησκευτική χορωδιακή μουσική. Είναι γνωστή η πυκνή του αλληλογραφία με τον συνθέτη Τζοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα. Έκτισε ένα νέο ναό στη Μάντουα, αφιερωμένο στην Αγ. Βαρβάρα. Ήθελε να δημιουργήσει μία δική του εκκλησιαστική λειτουργία για τη Μάντουα και γι' αυτό ενεπλάκη σε μία άνευ προηγουμένου διαπραγμάτευση με τον πάπα. Ανέπτυξε ένα σύνολο μουσικών έργων για την εκκλησία, αναθέτοντας έργα στον Τζιάχες ντε Βερτ και στον Παλεστρίνα. Στην αλληλογραφία του με τον Παλεστρίνα αναφέρεται στα έργα που του αναθέτει με λεπτομέρεια, έτσι καταλαβαίνουμε τις προτιμήσεις του: του άρεσε η μιμητική αντιστικτική μουσική και ενδιαφερόταν για τη σαφήνεια του κειμένου, κάτι που δείχνει την επιρροή των (αντι)μεταρρυθμίσεων της Συνόδου του Τριδέντου (1545-63). Ήταν λοιπόν συντηρητικός στο μουσικό γούστο του. Το 1574 η μαρκιωνία του Μονφερά αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Απεβίωσε το 1587 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Βικέντιος Α΄, που προσκάλεσε στην Αυλή του μουσικούς με πιο σύγχρονες τάσεις. Το 1561 νυμφεύτηκε την Ελεονόρα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και είχαν τέκνα: Βιντσέντσο Α΄ 1562-1612, δούκας της Μάντουα και του Μομφερράτου. Μαργαρίτα 1564-1618, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε, δούκα της Φερράρα. Άννα Τζουλιάνα 1566-1621, παντρεύτηκε τον θείο της Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας & του Τυρόλου. Iain Fenlon, Music and Patronage in Sixteenth-Century Mantua, Cambridge University Press, 1980. ISBN 0-521-22905-7. Marek, Miroslav. «A listing of descendants of Francesco II Gonzaga, Marquess of Mantua». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2017. Parrott, David (1997). "The Mantuan Succession, 1627–31: A Sovereignty Dispute in Early Modern Europe". The English Historical Review. Oxford Academic. Volume CXII, Issue 445, February: 20–65
Ηράκλειον Αιγύπτου

Το Ηράκλειον ή Θώνις, κατά τους αρχαίους Αιγύπτιους, ήταν παραθαλάσσια πόλη με λιμάνι πλησίον της κώμης Μένουθις, που ήταν κυριότερος ναυτικός κόμβος της αρχαίας Αιγύπτου με την Ελλάδα. Άνθισε για δύο αιώνες, από το 550 π.Χ. ως το 331 π.Χ. Την αναφέρουν ο Ηρόδοτος και ο Στράβων. Καταστράφηκε πολλές φορές και τελικά εξαφανίστηκε τον 8ο αιώνα (μ.Χ.).

 Από μια στήλη που βρέθηκε στην Ναυκρατίδα το 1899 ξέρουμε ότι οι Αιγύπτιοι το ονόμαζαν λιμάνι στην θάλασσα των Ελλήνων. Το σημείο αυτό βρίσκεται σήμερα σε βάθος δέκα μέτρα μέσα στη θάλασσα και έξι χιλιόμετρα στα ανοιχτά της σημερινής ακτής, σε θέση που ανακαλύφθηκε το 2001 από την αρχαιολογική ομάδα του Φρανκ Γκοντιό. Η πόλη ήταν κτισμένη επάνω σε νησιά που συνδέονταν με γέφυρες. Οι αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν τα ερείπια πολλών συνοικειών και πάνω από εξήντα ναυαγισμένα καράβια που χρονολογούνται από τον 6ο π.Χ. ως τον 2ο αιώνα (μ.Χ.). Το όνομα της πόλης ανάγεται στον περίφημο ναό που ήταν φημισμένος σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο και ήταν αφιερωμένος στον ημίθεο Ηρακλή. Εκεί λένε ότι κατέφυγε ο Πάρης με την Ελένη για να ξεφύγει από τον οργισμένο Μενέλαο, πριν ξεσπάσει ο Τρωικός πόλεμος. Ο ναός αυτός είχε μαντείο και αρχικά ήταν αφιερωμένος στον αιγύπτιο θεό της ιατρικής Χονς, τον οποίο οι Έλληνες ταύτισαν με τον Ηρακλή. Αργότερα το ιερό αφιερώθηκε στον αιγύπτιο θεό Άμωνα, πατέρα του Χονς. Το Ηράκλειον ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο με αξιόλογη εμπορική κίνηση. Σε στήλη που βρέθηκε αναγράφεται ότι το λιμάνι εισέπρατε φόρο 10% σε όλα τα εμπορεύματα των πλοίων που άραζαν. Hubert Cancik, Helmuth Schneider (Hrsg.): Der Neue Pauly: Enzyklopädie der Antike, J.B. Metzler, 1996, S. 471, ISBN 3476014703 Franck Goddios Homepage „Herakleion: Die Auferstehung der Götter“, GEO, Nr. 12, 2001 Versunkenes Herakleion Ägyptens Versunkene Schätze Ägyptens versunkene Hafenstadt - Ein Mythos taucht auf, Arte, 2012
Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός

Ο Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός (απεβ. π. 1389) ήταν ευγενής στη Ρωμανία, όπου κυβέρνησε τη Θεσσαλία από το 1373 ως π. το 1390 (από το 1382 π. ως υποτελής των Ρωμαίων) με τον τίτλο του Καίσαρα.

 Οι Άγγελοι-Φιλανθρωπινοί της Θεσσαλίας ανήλθαν στο να γίνουν εξέχοντες κατά τη βασιλεία του Συμεών-Ούρεσης των Νεμάνιτς δεσπότη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ένεκα της συζύγου του Θωμαΐδος Ορσίνι (η οποία καταγόταν από τους Αγγέλους δεσπότες της Ηπείρου). Το 1370 απεβίωσε ο Συμεών-Ούρεσης και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης-Ούρεσης, ο οποίος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για θρησκευτικά θέματα παρά για τη διακυβέρνηση της Ηπείρου. Αυτή την εμπιστεύθηκε στον Αλέξιο, που κατείχε τον υψηλό Ρωμαϊκό τίτλο του Καίσαρος. Τελικά -μάλλον το 1372/73- ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μονή και άφησε τον Αλέξιο κυβερνήτη της Θεσσαλίας και την Ήπειρο στην αδελφή του Μαρία Νεμάνιτς και τον πρώτο σύζυγό της Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη της Ειρήνης Ασανίνας (κόρης του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ Δουσάν της Σερβίας) και υποστηρίχθηκε από τους τοπικούς μεγιστάνες. Περί το 1382 ο Αλέξιος ζήτησε την προστασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναγνωρίζοντας ως επικυρίαρχο τον Μανουήλ Παλαιολόγο δεσπότη της Θεσσαλονίκης (τον μέλλοντα Μανουήλ Β΄). Η τελευταία αναφορά στον Αλέξιο είναι το 1388 και πρέπει να είχε αποβιώσει ως το 1390, όταν ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλίας ο γιος (ή αδελφός) του Μανουήλ, επίσης Καίσαρας.Το 1389 ο καίσαρας της Θεσσαλίας έστειλε στρατό στον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη της Ηπείρου (2ο σύζυγο της Μαρίας Νεμάνια) εναντίον των Αλβανών της Ηπείρου και οι ενωμένες δυνάμεις τους επέτυχαν μεγάλη νίκη, αλλά δεν ξέρουμε αν ζούσε ακόμη ο Αλέξιος ή τον είχε ήδη διαδεχθεί ο Μανουήλ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη του Ράντοσλαβ Χλάπεν βοεβόδα της Δυτικής Μακεδονίας. Γιος (ή αδελφός) του ήταν ο: Μανουήλ, καίσαρας, άρχοντας της Θεσσαλίας ως το 1393.Ο Άγγελος ή πιο εύλογα ο Μανουήλ είναι πάππος του Μιχαήλ Ανγκελόβιτς άκμασε 1451-73, μεγιστάνας της Σερβίας και του αδελφού αυτού Μαχμούντ πασά Ανγκέλοβιτς 1420-1474, μεγάλου βεζύρη των Οθωμανών. Ferjančić, Božidar (1974). Тесалија у XIII и XIV веку [Thessaly in the 13th and 14th Centuries] (in Serbian). Belgrade: Византолошког институт САНУ. Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden, The Netherlands: Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.
Μηδική

Η μηδική (επιστημονική ονομασία Medicago sativa) ή πολυετές τριφύλλι, είναι ανθοφόρο φυτό και ανήκει στην οικογένεια των ψυχανθών. Περιέχει τουλάχιστον 87 είδη και συναντάται κυρίως γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου. Διεθνώς αναφέρεται ως alfalfa, που σημαίνει «πατέρας όλων των τροφών» στα αραβικά. Καλλιεργείται αποκλειστικά και μόνο για το χόρτο της που υπό διάφορες μορφές χρησιμοποιείται στη διατροφή των ζώων. Η μηδική μπορεί επίσης να καταναλωθεί από τον άνθρωπο (οι φρέσκοι νεαροί βλαστοί, τα φύτρα και όχι οι σπόροι). Περιέχει υψηλά επίπεδα πολλών βασικών βιταμινών, όπως Α, Β, D, E, K και είναι πλούσιο σε μεταλλικά στοιχεία.

 Η μηδική καλλιεργείται μόνη της και σε συνδυασμό με άλλα ψυχανθή ή αγρωστώδη. Η τάση σήμερα παγκοσμίως είναι η μονοκαλλιέργεια της μηδικής. Ο κύριος λόγος της συγκαλλιέργειας είναι γενικά η αύξηση της απόδοσης σε σύγκριση με την καλλιέργεια του ενός ή του άλλου συγκαλλιεργούμενου είδους. Δευτερεύοντες λόγοι είναι η παραγωγή χόρτου για βόσκηση με αποφυγή του κινδύνου τυμπανισμού των ζώων, η διατήρηση της απόδοσης και ο περιορισμός των ζιζανίων στις παλαιές φυτείες και η καλύτερη εκμετάλλευση αγρών που θεωρούνται οριακοί για την καλλιέργεια της μηδικής. Η υπεροχή ή όχι της συγκαλλιέργειας σε απόδοση εξαρτάται από το είδος ή τα είδη με τα οποία συγκαλλιεργείται η μηδική, από τη γονιμότητα και τη χημική σύστηαση του εδάφους, τη λίπανση, τις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής, την ανταγωνιστική ικανότητα των συγκαλλιεργούμενων ειδών κ.ά. παράγοντες. Η συμμετοχή ενός αγρωστώδους στη συγκαλλιέργεια μειώνει την ποιότητα του σανού και η μείωση αυτή είναι τόσο μεγαλύτερη όσο αργότερα από το στάδιο της άνθησης γίνεται η κοπή. Στη συγκαλλιέργεια από τα ψυχανθή χρησιμοποιούνται διάφορα τριφύλλια, όπως το λειμώνιο, το αλεξανδρινό, το έρπον, το περσικό, ο λωτός κ.ά. και από τα αγρωστώδη ο βρώμος, η δακτυλίδα, η φάλαρη, η φεστούκα. Σπανιότερα συγκαλλιεργείται με ετήσια αγρωστώδη, όπως κριθάρι, βρώμη, τα οποία με φθινοπωρινή σπορά αυξάνουν την απόδοση της πρώτης κοπής. Ανάλογα με τα συγκαλλιεργούμενα είδη γίνεται και η διαχείριση της καλλιέργειας.-ΔΙΔΙ
Μανδάτωρ

Ο Μανδάτωρ ήταν ανώτατος υπάλληλος της Αυτοκρατορικής Αυλής του Βυζαντίου, έργο του οποίου ήταν να μεταβιβάζει τις διαταγές του Αυτοκράτορα. Το αξίωμα αυτό έφεραν πολλοί, με επί κεφαλής αυτών τον «Πρωτομανδάτωρα». Ένας δε εξ αυτών «παρά τω Βασιλεί» έφερε «χρυσούν βεργίν», δηλαδή ράβδο χρυσή διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους συνοδεύοντας τον Αυτοκράτορα κατά τις εξόδους του σε δημόσιες εμφανίσεις και τελετές. Μέσω δε αυτού ο Αυτοκράτορας προσφωνούσε τον λαό. Μανδάτωρες υπήρχαν και στο στρατό με καθήκοντα αγγελιαφόρου ή συνδέσμου μεταξύ των Διοικητών «οι τα μανδάτα των αρχόντων οξέως διακομίζοντες». Εκλεγόντουσαν από κάθε Τάγμα «άνδρες γοργοί και φρόνιμοι και λαλούντες, αν ενδέχηται, και διαφόρους γλώσσας». Αντ' αυτών εκφωνούνταν τα παραγγέλματα των Διοικητών, τόσο κατά τις ασκήσεις όσο και στο πεδίο της μάχης. Στο δε πεδίο της μάχης οι Μανδάτωρες εκτελούσαν και καθήκοντα ανιχνευτή προς προστασία των Διοικητών.

 Μετά τη πτώση της Κωνσταντινούπολης, το αξίωμα αυτό πέρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε όλους τους Βασιλικούς Οίκους της Ευρώπης (που τηρείται μέχρι και σήμερα στις επίσημες τελετές), αλλά και στα Πατριαρχεία και στις Επισκοπές. Εις μεν τους Βασιλικούς Οίκους, είναι εκείνοι που κτυπώντας τη «Ράβδο» στο έδαφος ανακοινώνουν την άφιξη προσκεκλημένων Ηγεμόνων και αυτών των Βασιλέων ή την αποχώρησή τους. Εις δε τα Πατριαρχεία είναι ο ακόλουθος του Πατριάρχη που φέρει ράβδο και με τους κτύπους στο έδαφος σημαίνει την άφιξη, διέλευση ή αποχώρησή του. Στις Επισκοπές χρέη Μανδάτωρος εκτελεί ο Πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης, που φέρει σχετική ράβδο (με επιπρόσθετα καθήκοντα του τελετάρχη στις λιτανείες). Κατά δε τη διάρκεια των Αρχιερατικών συλλείτουργων χρέη Μανδάτωρα εκτελεί ο Αρχιδιάκονος ή Διάκονος κατά την αναγγελία της φήμης ενός εκάστου Αρχιερέως. Επίσης στο στρατό μέχρι και σήμερα τα αυτά χρέη ασκούν οι σαλπιγκτές. Η λέξη προέρχεται από το λατινικό mandator=ο εντελλόμενός τι (εκ του mandatum=μήνυμα, παραγγελία, πβλ. το ιταλικό mandato, το γαλλικό mandat και mandataire κ.τ.λ.) Αυτή είναι και η προέλευση της λέξης της νέας ελληνικής μαντάτο=διαταγή, προμήνυμα, μήνυμα, παραγγελία, είδηση.
Subaru Legacy

Το Subaru Legacy είναι ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που κατασκευάζεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Subaru (μέλος του ομίλου Subaru Corporation), από το 1989, σε 7 γενιές. Επίσης, είναι το μεγαλύτερο μοντέλο στην παλέτα της εταιρείας. Η πρώτη γενιά του παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 1989, ενώ η 7η γενιά του εισήχθη στα τέλη του 2019, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2020.

 Σε όλες τις γενιές του, το Legacy παραγωγής έχει διατεθεί ως 5-πορτο liftback και 5-πορτο station wagon, ενώ από το 1996 διατίθεται, παράλληλα, και η υπερυψωμένη crossover έκδοση Outback, αρχικά ως Subaru Legacy Outback και από το 2000 ως ξεχωριστό μοντέλο, με την ονομασία Subaru Outback. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Η επίσημη διεθνής ιστοσελίδα του Subaru Legacy
Τομ Σώγιερ

Ο Τόμας Σόγιερ είναι ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος Οι Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ (1876) του Μαρκ Τουέιν. Εμφανίζεται και σε άλλα τρία μυθιστορήματα του Τουέιν, τις Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν (1884), Ο Τομ Σόγιερ στο εξωτερικό (1894) και Ο Τομ Σόγιερ ντετέκτιβ (1896). Ο Σόγιερ εμφανίζεται σε τουλάχιστον τρία ημιτελή έργα του Τουέιν, τα Ο Χακ και ο Τομ μεταξύ των Ινδιάνων, Λόφος Σκούλχαουζ και Η Συνωμοσία του Τομ Σόγιερ. Ενώ και τα τρία έργα δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατο του συγγραφέα, μόνο το τελευταίο έχει ολοκληρωμένη πλοκή, καθώς ο Τουέιν εγκατέλειψε τα άλλα δύο έργα αφού τελείωσε λίγα κεφάλαια.

 Το όνομα του φανταστικού χαρακτήρα ίσως προέρχεται από έναν Τομ Σόγιερ με τον οποίο γνωρίστηκε ο Τουέιν στο Σαν Φρανσίσκο ενώ ο Τουέιν εργαζόταν ως ανταποκριτής της εφημερίδας San Fransisco Call. Ο Τουέιν συνήθιζε να ακούει τον Σόγιερ να του λέει ιστορίες από τα νιάτα του: "Σαμ, αυτός άκουγε στις δικές μου πλάκες με μεγάλο ενδιαφέρον και περιστασιακά τις κατέγραφε στο τετράδιο του. Μια μέρα μου έλεγε: "Θα σε βάλω ανάμεσα στο εξώφυλλο ενός βιβλίου κάποια από αυτές τις μέρες, Τομ.". Ο Σόγιερ του είπε "Προχώρα, Σαμ αλλά μην ντροπιάσεις το όνομά μου." Ο ίδιος ο Τουέιν έγραψε ότι ο χαρακτήρας προέρχεται από τρία άτομα, τον Τζον B. Μπριγκς (ο οποίος πέθανε το 1907), τον Ουίλιαμ Μπόουεν, (ο οποίος πέθανε το 1893) και τον Τουέιν, όπως ταυτοποιήθηκαν μεταγενέστερα. Αργότερα ο Τουέιν άλλαξε την ιστορία λέγοντας ότι ο χαρακτήρας βγήκε από τη φαντασία του, αλλά όπως λέει ο Ρόμπερτ Γκρέισμιθ, του άρεσε να προσποιείται ότι του άρεσε να προσποιείται ότι οι χαρακτήρες του αναπτύχθηκαν εντελώς από το γόνιμο μυαλό του. Οι ηθοποιοί που έπαιξαν τον Τομ Σόγιερ στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο είναι οι παρακάτω: Τζακ Πίκφορντ (1917) Γκόρντον Γκρίφιθ (1920) Τζάκι Κόγκαν (1930 και 1931) Τόμι Κέλι (1938) Μπίλι Κουκ (1938) Μάικλ Μίλερ (1944) Ρόμπερτ Χάιατ (στη τηλεόραση, 1955) Τζον Σαρπ (σε τηλεοπτικό μιούζικαλ, 1956) Κέβιν Σουλτς (στην τηλεοπτική σειρά Οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν, 1968) Τζόνι Γουίτακερ (1973) Ντον Μοστ (1975) Σαμ Σνάιντερς (1979) Κρις Ρίτσι (στην ταινία Οι Περιπέτειες του Μαρκ Τουέιν, το 1985) Γιουτζίν Όουκς (1986) Ραφαέλ Σμπαρτζ (στην ταινία Back to Hannibal: The Return of Tom Sawyer and Huckleberry Finn, 1990) Τζόναθαν Τέιλορ Τόμας (στην ταινία Τομ και Χακ, 1995) Ρετ Έικινς (δάνεισε τη φωνή του στον χαρακτήρα, 2000) Γκρέι Γκρίφιν (δάνεισε τη φωνή του στον χαρακτήρα στη σειρά Δύο Φανταστικοί Γονείς, 2003) Σέιν Γουέστ (στην ταινία The League of Extraordinary Gentlemen, 2003) Λούις Χόφμαν (γερμανική έκδοση των Περιπετειών του Τομ Σόγιερ, 2011) Λέον Ζάιντελ (γερμανική έκδοση των Περιπετειών του Χάκλμπερι Φιν, 2012) Τζόελ Κόρτνεϊ (2014) Αντάμ Νι (2015) Τζέρεμι Σάντα (2015, στο βιντεοπαιχνίδι του Nintendo 3DS Code Name: S.T.E.A.M.) Reilly Jacob (2016 στην τηλεοπτική σειρά Once Upon a Time) Οι Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ από τον Μαρκ Τουέιν στο Project Gutenberg Οι Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ από τον Μαρκ Τουέιν στο Archive.org
Πάπας Πασχάλης Α΄

Ο Πάπας Άγιος Πασχάλης Α΄ (Papa Pasquale I, πραγματικό όνομα: Pascale Massimi, 775 - 11 Φεβρουαρίου 824) ήταν Πάπας από τις 25 Ιανουαρίου του 817 έως τον θάνατό του το 824.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη και χειροτονήθηκε πάπας μετά τον θάνατο του προκατόχου του πάπα Στέφανου Δ΄, χωρίς όμως την προηγούμενη έγκριση του αυτοκράτορα των Φράγκων Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Αργότερα όμως τον έπεισε να τον αναγνωρίσει. Ο πάπας Πασχάλης το 823 έστεψε συναυτοκράτορα τον γιο του Λουδοβίκου Λοθάριο (823-855), αλλά επειδή οι Ρωμαίοι θανάτωσαν δύο από τους προσκείμενους στην αυτοκρατορική μερίδα, ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος έστειλε στη Ρώμη επιτροπή προκειμένου να εξετάσει τις συνθήκες του θανάτου τους. Τότε ο πάπας ενώπιον της επιτροπής φέρεται να ορκίστηκε ότι θα αναλάμβανε ο ίδιος να αποδείξει το αβάσιμο της εις βάρος του κατηγορίας του φόνου. Τελικά ο πάπας αυτός, αν και είχε δείξει ενδιαφέρον για τα εκκλησιαστικά και είχε ανεγείρει εκκλησίες, τόσο μισήθηκε από τους κατοίκους της Ρώμης ώστε μετά το θάνατό του το 824 απαγόρευσαν την ταφή του στο Ναό του Αγίου Πέτρου. Παρά ταύτα αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 16 Μαΐου. Διάδοχός του στο παπικό θρόνο ανέλαβε ο πάπας Ευγένιος Β΄. Σημειώνεται ότι στην αγιογραφία ο πάπας Πασχάλης Α΄ απεικονίζεται πάντα με τετράγωνο φωτοστέφανο, ως δηλωτικό των κατά πλευρά κυρίων σημείων του ορίζοντα. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ. ΙΘ΄, σελ. 775.
Ραούλ Αντρέ

Ο Ραούλ Αντρέ (γαλλικά: Raoul Andre), (24 Μαΐου 1916 – 4 Νοεμβρίου 1992), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Λουίζ Καρλετί.

 Le Village de la colère (1947) Cab Number 13 (1948) L'Assassin est à l'écoute (1948) Good Enough to Eat (1951) Une nuit à Megève (1953) The Babes Make the Law (1954) Les Clandestines (1954) Marchandes d'illusions (1954) Une fille épatante (1955) Les Indiscrètes (1956) Les Pépées au service secret (1956) L'Homme et l'Enfant (1956) La Polka des menottes (1957) Clara et les Méchants (1958) Les Fruits du péché (1959) La Planque (1961) Jeff Gordon, Secret Agent (1963) Les Femmes d'abord (1963) Ces dames s'en mêlent (1964) Mission to Caracas (1965) Le Grand Bidule (1967) Ces messieurs de la famille (1967) Ces messieurs de la gâchette (1969) Le Bourgeois gentil mec (1969) La dernière bourrée à Paris (1973) Y'a un os dans la moulinette (1974) Ραούλ Αντρέ στην IMDb