Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 1969 ήταν ο 14ος στη σειρά. Τέσσερις χώρες (το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Γαλλία) κέρδισαν τον διαγωνισμό, την πρώτη φορά που σημειώθηκε μια κατάσταση ισοπαλίας. Ωστόσο, δεν υπήρχε τότε κανένας κανόνας για την κάλυψη μιας τέτοιας πιθανότητας, και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν κοινές νικήτριες.Η νίκη της Γαλλίας ήταν τέταρτη. Η Γαλλία έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό τέσσερις φορές. Η νίκη της Ολλανδίας ήταν η τρίτη. Η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισαν για δεύτερη φορά. Και ήταν η πρώτη φορά που οποιαδήποτε χώρα (στην προκειμένη περίπτωση η Ισπανία) είχε νικητήρια συμμετοχή της Eurovision δύο χρόνια στη σειρά.

 Ο διαγωνισμός του 1969 έγινε στην όπερα Τεάτρο Ρεάλ της Μαδρίτης. Το θέατρο άνοιξε ξανά το 1966 ως θέατρο συναυλιών και ως το κύριο θέατρο για την Ισπανική Εθνική Ορχήστρα και για τη Συμφωνική Ορχήστρα του RTVE. Στον τελικό χρησιμοποιήθηκε στη σκηνή ένα μεταλλικό γλυπτό που φιλοτεχνήθηκε από τον σουρεαλιστή ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί. Ο σουρεαλιστής Ισπανός καλλιτέχνης Σαλβαδόρ Ντάλι ήταν υπεύθυνος για το σχεδιασμό του διαφημιστικού υλικού για τον διαγωνισμό του 1969 καθώς και για το μεταλλικό γλυπτό που χρησιμοποιήθηκε στη σκηνή.Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός κατέληξε σε ισοπαλία για την πρώτη θέση, με τέσσερις χώρες να κερδίζουν 18 ψήφους. Καθώς δεν υπήρχε τότε κανένας κανόνας για την κάλυψη μιας τέτοιας πιθανότητας, και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν νικητές από κοινού. Αυτό προκάλεσε ένα δυσάρεστο πρόβλημα όσον αφορά τα μετάλλια που έπρεπε να διανεμηθούν στους νικητές, καθώς δεν υπήρχαν αρκετά περιθώρια για να μεταβούν, έτσι ώστε μόνο οι τραγουδιστές να έχουν λάβει τα μετάλλια τους τη νύχτα: οι συνθέτες, σε κάποια δυσαρέσκεια, δεν τους απονεμήθηκαν μέχρι την ημερομηνία του διαγωνισμού.Αν είχε τεθεί σε ισχύ ο τελευταίος κανόνας ισοπαλίας (η χώρα που έλαβε το υψηλότερο σκορ από οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπως χρησιμοποιήθηκε το 1991), η Ολλανδία θα είχαν κερδίσει έχοντας λάβει 6 πόντους από τη Γαλλία. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα ήταν στη συνέχεια επιλαχόντες, έχοντας λάβει 5 πόντους από τη Σουηδία. Από την άλλη πλευρά, με τον ισχύοντα κανόνα ισοπαλίας (δηλαδή το τραγούδι που έλαβε ψήφους από τις περισσότερες χώρες, τότε το τραγούδι που έλαβε τις ψηλότερες ψήφους σε περίπτωση ισοπαλίας), η Γαλλία θα ήταν ο γενικός νικητής, με Ισπανία στην 2η θέση. Και οι δύο χώρες έλαβαν ψήφους από 9 χώρες, αλλά η Γαλλία έλαβε 4 πόντους από 2 χώρες ενώ η Ισπανία έλαβε 3 πόντους ως την ψηλότερη ψήφο της. Η Αυστρία δεν έλαβε μέρος στον διαγωνισμό, καθώς αρνήθηκε να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε το φρανκικό καθεστώς της Ισπανίας. Η Ουαλία σκόπευε να πραγματοποιήσει την πρώτη της εμφάνιση με τον φορέα μετάδοσης BBC Cymru και πραγματοποίησε έναν εθνικό τελικό για την επιλογή τραγουδιού με την ονομασία Cân i Gymru, όμως τελικά αποφασίστηκε να μην συμμετάσχει. Η συμμετοχή της απορρίφθηκε, επειδή η Ουαλία δεν αποτελεί κυρίαρχο κράτος. Το BBC έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο στον διαγωνισμό. Για κάθε ερμηνεία εμφανίστηκε και ένας μαέστρος, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα. Οι διευθυντές αυτοί παρατίθενται πιο κάτω. Πέντε καλλιτέχνες επανήλθαν στον διαγωνισμό της χρονιάς αυτής. Ο Λουί Νεφ για το Βέλγιο (προηγούμενη συμμετοχή το 1967), η Σιβ Μάλμκφιστ για τη Γερμανία (εκπροσώπησε και τη Σουηδία το 1960), ο Romuald για το Λουξεμβούργο, ο οποίος εκπροσώπησε το Μονακό το 1964, η Νορβηγίδα Κίρστι Σπαρμπόε, η οποία εκπροσώπησε ξανά τη χώρα της το 1965 και το 1967 και η Σιμόνε ντε Ολιβέιρα, η οποία εκπροσώπησε την Πορτογαλία στον διαγωνισμό του 1965. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1969, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision (Αγγλικά)