IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ουκρανικές προεδρικές εκλογές (2019)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ουκρανία στις 31 Μαρτίου και 21 Απριλίου 2019. Υπήρχαν συνολικά 39 υποψήφιοι για τις εκλογές στο ψηφοδέλτιο. Λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας το 2014 από τη Ρωσία και την κατάληψη μερών στις περιφέρειες Ντόνετσκ και Λουχάνσκ, περίπου το 12% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν στις εκλογές. Καθώς κανένας υποψήφιος δεν έλαβε την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων, έλαβε χώρα δεύτερος γύρος μεταξύ των κορυφαίων δύο υποψηφίων, του Βολοντίμιρ Ζελένσκι και Πέτρο Ποροσένκο στις 21 Απριλίου 2019. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής, ο Ζελένσκι κέρδισε το δεύτερο γύρο, με περισσότερο από το 73,22% των ψήφων.

 Σύμφωνα με την ουκρανική νομοθεσία, η εκλογή του Προέδρου της Ουκρανίας πρέπει να λάβει χώρα την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου του πέμπτου έτους της θητείας του απερχομένου Προέδρου. Έτσι, οι εκλογές του 2019 θα λάβουν χώρα στις 31 Μαρτίου 2019. Το ουκρανικό Κοινοβούλιο εγκρίνει την ημερομηνία των προεδρικών εκλογών αλλά πρέπει να το κάνει το πολύ 100 μέρες πριν τη μέρα των εκλογών. Στις 26 Νοεμβρίου 2018 το κοινοβούλιο θέσπισε ημερομηνία εκλογών για τις 31 Μαρτίου 2019.34.544.993 άτομα είχαν το δικαίωμα να ψηφίσουν στις εκλογές. Ωστόσο, λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία και της ένοπλης κατάληψης μερών των περιφερειών Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ από αυτονομιστές (από τον Απρίλιο του 2014), περίπου το 12% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν συμμετείχαν στις εκλογές. Η Ουκρανική Κεντρική Εκλογική Επιτροπή έκλεισε τους πέντε εκλογικούς σταθμούς στη Ρωσία πριν από την ψηφοφορία.Η ανάλυση των υποψηφίων από την ουκρανική ΜΚΟ "Τσέσνο" διαπίστωσε ότι ο Πέτρο Ποροσένκο είχε τις μεγαλύτερες εκλογικές δαπάνες (415 εκατ. χρβίνια (UAH), 15.400.000 δολάρια), ακολουθούμενη από την Γιούλια Τιμοσένκο με 320 εκατ. χρβίνια και τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι με 102.8 εκατ. χρβίνια και τον Σέρχι Τάρουτα με 98.4 εκατ. χρβίνια. Για σύγκριση, στις προεδρικές εκλογές του 2010 ο τότε νικητής Βίκτορ Γιανουκόβιτς ξόδεψε πάνω από 40 εκατομμύρια δολάρια και η φιναλίστ Γιούλια Τιμοσένκο ξόδεψε 36 εκατ. δολάρια.Συνολικά 2.344 διεθνείς παρατηρητές από 17 χώρες και 19 οργανώσεις ενεγγράφησαν επίσημα για να παρακολουθήσουν τις εκλογές. Ένας αριθμός ρεκόρ 139 μη κυβερνητικών οργανώσεων είναι εγγεγραμμένοι ως παρατηρητές. Με την προσέλευση των ψηφοφόρων της 62,8%, περίπου 18,9 εκατομμύρια άνθρωποι ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 31 Μαρτίου. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι του Υπηρέτη του Λαού και ο τρέχων Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο και οι δύο προχωρήσαν στο δεύτερο γύρο των εκλογών στις 21 Απριλίου. Στον πρώτο γύρο ο Ζελένσκι πήρε το 30% των ψήφων ενώ ο Ποροσένκο 16%. Από Την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή
Μελιγαλάς

Ο Μελιγαλάς είναι κωμόπολη του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στην περιοχή της Άνω Μεσσηνίας και αποτελεί το μεγαλύτερο εμπορικό και αγροτικό κέντρο της περιοχής. Χτισμένο στον λόφο του Προφήτη Ηλία, στην αριστερή όχθη του Παμίσου, σε εύφορη κοιλάδα. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού είναι πέτρινα. Συνδέεται με αμαξιτούς δρόμους με την Καλαμάτα, τη Μεγαλόπολη και τις περιοχές της Β. Μεσσηνίας, καθώς και με το σιδηροδρομικό δίκτυο Πελοποννήσου, διαθέτοντας σταθμό, του άλλοτε σιδηροδρόμου ΣΠΑΠ. Αποτελούσε έδρα του ομώνυμου Δήμου, ο οποίος το 1928 αριθμούσε 2.279 κατοίκους και στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 1.426 κατοίκους, ενώ το 2011 ο πληθυσμός αριθμούσε 1.296 κατοίκους. Πλέον ανήκει διοικητικά στον Δήμο Οιχαλίας. Από το 1960 διέθετε πλήρες εξατάξιο γυμνάσιο, ειρηνοδικείο, αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο, υποθηκοφυλακείο και δημοτικό σχολείο. Εκκλησιαστικά αποτελεί ιδιαίτερη αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Μεσσηνίας. Ο μητροπολιτικός ναός της πόλης είναι αφιερωμένος στο Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.Στον Μελιγαλά υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου χωρητικότητας 2,000 θεατών, όπου εδρεύει ο Εθνικός Μελιγαλά και η Θύελλα Μερόπης.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 1940 ο Μελιγαλάς είχε πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκων. Κατά την κατοχή χρησιμοποιήθηκε ως βάση μιας ιταλικής καραμπινιερίας και μετά την ιταλική συνθηκολόγηση το Σεπτέμβριο του 1943 έγινε έδρα μιας διλοχίας της γερμανικής Βέρμαχτ. Ο Μελιγαλάς αποτελούσε θέση με ιδιαίτερη σημασία για τους Γερμανούς, καθώς επέτρεπε τον έλεγχο του δρόμου Καλαμάτας-Τρίπολης και ολόκληρης της προς νότον περιοχής και την άνοιξη του 1944 έγινε έδρα του Τάγματος Καλαμών (Μελιγαλά), ενός από τα πέντε Τάγματα Ασφαλείας που οργανώθηκαν και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Διονύσιου Παπαδόγγονα. Τον Απρίλιο ο ΕΛΑΣ προσέβαλε το Μελιγαλά, πραγματοποιώντας την πρώτη επίθεσή του σε πόλη που υπερασπιζόταν ισχυρή γερμανική φρουρά, αλλά η επίθεσή του αποκρούστηκε. Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν τον Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ πολιόρκησε το χωριό, στο οποίο είχαν οχυρωθεί άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας και το κατέλαβε μετά απο τριήμερη πολιορκία (13-15.9.1944). Στη συνέχεια ακολούθησε η εκτέλεση πολλών αιχμαλώτων σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα επεισόδια πριν από την έναρξη του Εμφυλίου. Σε μνημείο έξω από το χωριό είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Δήμαρχοι Μελιγαλά
Flight of the Amazon Queen

Το Flight of the Amazon Queen είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας της Interactive Binary Illusions. Κυκλοφόρησε το 1995 για τα Amiga και DOS, ενώ από το 2004 είναι freeware για χρήση με τη μηχανή ScummVM. Το παιχνίδι, δημιουργία των Τζον Πάσφιλντ και Στιβ Σταματιάδης, είναι παρόμοιο με τα κλασσικά point-and-click adventures που κυκλοφόρησε η LucasArts την δεκαετία του ΄90 και αντλεί την έμπνευση του από το Monkey Island. Η έκδοση του παιχνιδιού για Amiga δεν είχε ομιλία, σε αντίθεση με την έκδοση για PC, όπου επαγγελματίες ηθοποιοί δάνεισαν τις φωνές στους στους ήρωες. Αποκλειστική κατοχή των πνευματικών δικαιωμάτων του παιχνιδιού έγινε το 2005 ο Τζον Πάσφιλντ. Το παιχνίδι παρουσιάζει πολλές ομοιότητες, σε χαρακτήρες και καταστάσεις, με την τηλεοπτική σειρά Το Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου.

 Η ιστορία του παιχνιδιού διαδραματίζεται το 1949 και αποτελεί έναν φόρο τιμής στα κινηματογραφικά σήριαλ και τα φτηνά βιβλία τσέπης της εποχής. Ο παίκτης έχει τον ρόλο του Τζο Κινγκ, ενός πιλότου που θα συντριβεί με το σκάφος του Amazon Queen στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Πρέπει να σώσει την επιβάτιδα του, τη γνωστή ηθοποιό Φέι Ράσελ, αλλά και μια φυλή Αμαζόνων που κατοικούν εκεί. Αντίπαλός του είναι ένας τρελός επιστήμονας που προσπαθεί να κατακτήσει τον κόσμο μεταμορφώνοντας τις Αμαζόνες σε πολεμιστές-δεινόσαυρους. Η δράση εκτυλίσσεται κυρίως στη λεκάνη του Αμαζονίου. Βασικές τοποθεσίες είναι οι ακόλουθες: Ξεκινώντας από το Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Τζο πετά πάνω από το τροπικό δάσος του Αμαζονίου και κάνει αναγκαστική προσγείωση εξ' αιτίας μιας σφοδρής καταιγίδας. Στον Αμαζόνιο, επισκέπτεται ένα χωριό Πυγμαίων. Ο ψηλός βράχος Pinnacle αποτελεί το παρατηρητήριό του. Το εργοστάσιο Flöda Factory κατασκευάζει δερμάτινα σορτς και είναι η βιτρίνα για τη μυστική βάση του τρελού επιστήμονα. Το φρούριο Amazon Fortress είναι η έδρα της φυλής των Αμαζόνων. Ένας καταυλισμός μιας χριστιανικής ιεραποστολής. Ένας αρχαίος ναός, γεμάτος με περίεργες τεχνολογικές κατασκευές που θυμίζουν αυτόν στο Indiana Jones and the Fate of Atlantis. Μια ομιχλώδης κοιλάδα όπου εκτυλίσσεται το τελευταίο μέρος του παιχνιδιού. ScummVM.org Ιστοσελίδα με το ScummVM και τα αρχεία του παιχνιδιού Ιστοσελίδες των δημιουργών Στιβ Σταματιάδης και Τζον Πάσφιλντ Συνέντευξη του Στιβ Σταματιάδης Βίντεο με τη λύση To Flight of the Amazon Queen στο MobyGames
Ελένη της Αδιαβηνής

Η Ελένη της Αδιαβηνής ( εβραϊκά: הלני מלכת חדייב‬) ήταν βασίλισσα της Αδιαβηνής (σύγχρονο Ερμπίλ, Ιρακινό Κουρδιστάν) και της Έδεσσας (νυν Σανλιούρφα, Τουρκία) ως αδερφή-βασίλισσα του Μονόβαζου Α', κι αργότερα σύζυγος του Άβγαρου Ε', βασιλιά της Οσροηνής. Ήταν μητέρα του Ιζάτη Β' και του Μονόβαζου Β'. Η Ελένη μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό περί το 30 μ.Χ.Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, η Ελένη ήταν η κόρη του Βασιλιά Ιζάτη.

 Όσα είναι γνωστά για την Έλενα βασίζονται στα γραπτά του Φλάβιου Ιωσήπου, του Μωυσή Χορενατσί, του Κιράκου Γκαντζακέτς και του Ταλμούδ. Ο Ιώσηπος, αν και νεότερος, ήταν σχεδόν σύγχρονος της Έλενας, και ζούσε στην Ιερουσαλήμ την εποχή, που εκείνη έζησε και θάφτηκε εκεί, και έγραψε ουσιαστικά μέρη του έργου του από "πρώτο χέρι". Τα πρώτα μέρη του Ταλμούδ, ενώ βασίστηκαν σε παλαιότερες πηγές, συγκεντρώθηκαν περίπου το έτος 200 και μετά. Η Ελένη της Αδιαβηνής ήταν γνωστή για τη γενναιοδωρία της. Κατά τη διάρκεια ενός λιμού στην Ιερουσαλήμ το 45–46 μ.Χ, έστειλε στην Αλεξάνδρεια για καλαμπόκι (σιτάρι) και στην Κύπρο για αποξηραμένα σύκα για διανομή στους πάσχοντες από την πείνα.Ωστόσο, στο Ταλμούδ, αυτό αποδίδεται στον Μονόβαζο Α', ωστόσο μιλά επίσης για σημαντικά δώρα που έδωσε η βασίλισσα στον Ναό της Ιερουσαλήμ.Έφτιαξε επίσης μια χρυσή πλάκα, στην οποία έγραφε το εδάφιο της Πεντατεύχου, το οποίο διάβαζε ο ραβίνος, όταν μια γυναίκα, για την οποία υπήρχαν υποψίες περί απιστίας, ερχόταν μπροστά του.Η αυστηρότητα, με την οποία ακολουθούσε τον εβραϊκό νόμο, αναφέρεται στο Ταλμούδ: Όταν ο γιος της [Ιζάτης] πήγε στον πόλεμο, η Έλενα έκανε έναν όρκο ότι, αν επέστρεφε ασφαλής, θα γινόταν ναζίρ για διάστημα επτά ετών. Εκπλήρωσε τον όρκο της, και στο τέλος των επτά ετών πήγε στην Ιουδαία. Της είπαν ότι πρέπει να τηρήσει τον όρκο της εκ νέου και ως εκ τούτου έζησε έτσι για επτά ακόμη χρόνια. Το βασιλικό παλάτι της Βασίλισσας Ελένης πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην πόλη του Δαβίδ το 2007. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, το παλάτι χτίστηκε από μια συγγενή του Ιζάτη. Ήταν ένα μνημειώδες κτίριο, που βρίσκεται στην Πόλη του Δαβίδ ακριβώς στα νότια του Όρους του Ναού και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. Τα ερείπια περιείχαν νομίσματα, πέτρινα αγγεία και κεραμικά, καθώς και απομεινάρια αρχαίων τοιχογραφιών. Το επίπεδο του υπογείου περιείχε ένα μικβέχ (τελετουργικό λουτρό).
Υβέτ Τζάρβις - Κορδοπάτη

Η Υβέτ Τζάρβις-Κορδοπάτη (αγγλικά: Yvette Jarvis-Kordopatis) (γενν. 7 Δεκεμβρίου 1957) είναι Αμερικανίδα-Ελληνίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια, η οποία αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ, μοντέλο, τηλεπαρουσιάστρια και τραγουδίστρια.

 Η Τζάρβις γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα μετά το γάμο της με τον αθλητή Στέλιο Κορδοπάτη. Αγωνίστηκε στην ομάδα του Μπόστον Γιουνιβέρσιτι και αναδείχθηκε καλύτερη αμυντικός του κολεγίου της. Αφού πήρε το πτυχίο της στην ψυχολογία και την κοινωνιολογία, ασχολήθηκε με τη διαιτησία. Στο Ελένικ Κόλετζ της Βοστώνης γνώρισε Έλληνες καλαθοσφαιριστές, όπως τον Παναγιώτη Φασούλα, τον Παναγιώτη Γιαννάκη και το μελλοντικό σύζυγό της, Στέλιο Κορδοπάτη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα όπου προπονούνταν με τη Γλυφάδα και εν συνεχεία με το Παλαιό Φάληρο. Αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό το 1983 και αγωνίστηκε με επιτυχία για 2 σεζόν. Υπήρξε η πρώτη Αφροαμερικανίδα και επαγγελματίας, που αγωνίστηκε στο ελληνικό γυναικείο πρωτάθλημα, με την φανέλα του Παναθηναϊκού.Συμμετείχε ακόμα σε αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις τις δεκαετίες του 1980, του 1990 και του 2000. Τελευταία της εμφάνιση σε διαφήμιση, ήταν για τα έπιπλα "Ένα κι ένα", με την χαρακτηριστική της φράση "Να την ακούτε την Υβέτ!". Εκλέχθηκε επίσης δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων.
Ανδρέας Θεμιστοκλέους

Ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους (Πάχνα Λεμεσού, 15 Απριλίου 1962) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ τις περιόδους 2006-2011 και 2013-2016. Τον Μάιο 2021 εκλέχθηκε ξανά βουλευτής με το ΕΛΑΜ, το οποίο τον διέγραψε από την κοινοβουλευτική του ομάδα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Συνεχίζει ως ανεξάρτητος βουλευτής.

 Ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους γεννήθηκε στην Πάχνα στις 15 Απριλίου 1962. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε μαθηματικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάζεται ως καθηγητής μαθηματικών.Είναι νυμφευμένος με τη Γεωργία Αριστείδου Παλούζα και έχει μία κόρη. Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ). Την περίοδο 1988-1993 διετέλεσε Επαρχιακός Ταμίας και Οργανωτικός Γραμματέας της ΝΕΔΗΣΥ Λεμεσού. Την περίοδο 1993-1998 διετέλεσε Επαρχιακός Γραμματέας της ΝΕΔΗΣΥ Λεμεσού. Την περίοδο 1999-2006 ήταν Επαρχιακός Γραμματέας του ΔΗΣΥ Λεμεσού. Την περίοδο 2008-2001 ήταν Επίτροπος Θεσμών και Διαφάνειας του ΔΗΣΥ. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ.Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή Εκλογικής Περιφέρειας Λεμεσού του ΔΗΣΥ, Νίκου Αναστασιάδη, στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2013, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 7 Μαρτίου 2013 ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους ως πρώτος επιλαχών, για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 αλλά δεν εκλέχτηκε.Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως.Τον Ιανουάριο του 2021 ανακοινώθηκε ότι θα διεκδικήσει εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 με το ΕΛΑΜ ως αριστίνδην υποψήφιος. Εκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Τον Οκτώβριο του 2021 το ΕΛΑΜ ανακοίνωσε τον τερματισμό της συνεργασίας του με τον Ανδρέα Θεμιστοκλέους. «Θεμιστοκλέους Ανδρέας». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2019.
326

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 326 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 326 (CCCXXVI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίνου και Κωνσταντίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1079 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 326 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος ταξιδεύει στη Ρώμη για να γιορτάσει την 20ή επέτειο της ανόδου του στην εξουσία, αλλά ενώ είναι καθ' οδόν, κατόπιν διαταγής του, εκτελείται στην Πούλα (Κροατία) ο μεγαλύτερος γιος του, Κρίσπος, ενδεχομένως με την κατηγορία της μοιχείας. Η Φαύστα, δεύτερη σύζυγος του Κωνσταντίνου Α΄ εκτελείται ενώ παθαίνει ασφυξία ευρισκομένη σε μία καυτή μπανιέρα. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ιδρύει την Κωνσταντινούπολη και ενσωματώνει το Βυζάντιο στη νέα πρωτεύουσα. Αναδιοργανώνει το Ρωμαϊκό στρατό σε μικρότερες μονάδες ταξινομημένες σε τρεις τάξεις: παλατινοί (αυτοκρατορικοί συνοδευτικοί στρατοί), επιτροπείς (δυνάμεις που ασχολούνται με τις μικρότερες επαρχίες) και οι συνοριακοί (συνοριακά συμμαχικά στρατεύματα). Ο Κωνσταντίνος Α΄ κοινοποιεί νόμους κατά της πορνείας των υπηρετριών και για τον εξανθρωπισμό των φυλακισμένων. Τέχνες Το Άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, από τη Βασιλική του Μαξέντιου και του Κωνσταντίνου στη Ρώμη ολοκληρώνεται. Σήμερα διατηρείται στο Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι στη Ρώμη. Θρησκεία 14 Σεπτεμβρίου (παραδοσιακή ημερομηνία) - Η Ελένη, μητέρα του Κωνσταντίνου Α΄, ανακαλύπτει το λεγόμενο Τίμιο Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο (τον τάφο του Ιησού) στην Ιερουσαλήμ. Στο ταξίδι για το προσκύνημά της, σταματά προσωρινά στο νησί του Αιγαίου Πελάγους της Πάρου, όπου λέγεται πως έχτισε την εκκλησία της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής. Η Ελένη δηλώνει στον Κωνσταντίνο ότι πρέπει να εξιλεωθεί για την εκτέλεση του γιου του και της γυναίκας του με την ανοικοδόμηση της εκκλησίας και ότι περίπου την ίδια χρονική περίοδο αρχίζει η ανοικοδόμηση της Παλαιάς Βασιλικής του Αγίου Πέτρου, ο πρώτος ιερός ναός στην παραδοσιακή τοποθεσία του τάφου του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και στη βασιλική του Γολγοθά στην τοποθεσία του Γολγοθά έξω από τα Ιεροσόλυμα. Πιθανό έτος - Ο Χριστιανισμός εισάγεται στο Βασίλειο της Ιβηρίας (σημερινή Γεωργία) από την Αγία Νίνα. Κωνστάντιος Γάλλος, Καίσαρας και γιος του Ιουλίου Κωνσταντίου (πεθαίνει το 354) Μουρόνγκ Κούι, στρατηγός και ιδρυτής του Μετέπειτα Γιέν (πεθαίνει το 396) Προκόπιος, Ρωμαίος σφετεριστής Αλέξανδρος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κρίσπος - γιος του Κωνσταντίνου Α' (εκτελέστηκε) (γεννιέται περίπου το 295) Επίσκοπος Βυζαντίου Μητροφάνης Α΄ Φαύστα, Ρωμαία αυτοκράτειρα, δεύτερη σύζυγος του Κωνσταντίνου Α΄ (εκτελέστηκε) (γεννιέται το 289) Αυτοκράτειρα Λου
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2006

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2006 πραγματοποιήθηκαν στις 15 Οκτωβρίου του 2006 στους 54 νομούς της χώρας και σε περισσότερους από 1.030 δήμους και κοινότητες της ελληνικής επικράτειας. Σύμφωνα με τον τότε νέο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων ένα ποσοστό της τάξης του 42% αρκούσε για την εκλογή ανώτατων αρχόντων από τον πρώτο γύρο.

 Νομάρχης Αθηνών επανεκλέχθηκε ο Γιάννης Σγουρός (ΠΑΣΟΚ), υπερισχύοντας της Φωτεινής Πιπιλή (ΝΔ). Ο Νικήτας Κακλαμάνης (ΝΔ) αναδείχθηκε δήμαρχος, επικρατώντας του Κώστα Σκανδαλίδη (ΠΑΣΟΚ), ενώ στις εκλογές πήραν μέρος ο Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΝ) και ο Σπύρος Χαλβατζής (ΚΚΕ). Νομάρχης Πειραιά αναδείχθηκε και πάλι ο Γιάννης Μίχας (ΠΑΣΟΚ). Ο Παναγιώτης Φασούλας (ΠΑΣΟΚ) κέρδισε το δήμο σε βάρος του Χρ. Αγραπίδη (ΝΔ). Για τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης ο Παναγιώτης Ψωμιάδης (ΝΔ) πρώτευσε αφήνοντας πίσω του την υποψήφια του ΠΑΣΟΚ Βούλα Πατουλίδου. Δήμαρχος για τρίτη συνεχόμενη φορά εκλέχθηκε ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (ΝΔ), αφήνοντας στη δεύτερη θέση τη Χρύσα Αράπογλου (ΠΑΣΟΚ). Το δήμο διεκδίκησαν ανεπιτυχώς και οι Γιάννης Μπουτάρης ("Οικολόγοι Πράσινοι"), Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑΟΣ). Η Φώφη Γεννηματά (ΠΑΣΟΚ) επικράτησε και πάλι, αυτή τη φορά του Αργ. Ντινόπουλου (ΝΔ). 'Υπουργείο Εσωτερικών: Αποτελέσμα Δημοτικών & Νομαρχιακών Εκλογών του 2006'
Δήμος Τοπείρου

Ο Δήμος Τοπείρου είναι δήμος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και καταλαμβάνει έκταση 312.493 στρεμμάτων. Η έδρα του είναι το Εύλαλο. Ο δήμος συστάθηκε με το 1997 με βάση το Σχέδιο «Καποδίστριας» από τη συνένωση οκτώ πρώην κοινοτήτων, ενώ έμεινε ανέπαφος με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης». Ο μόνιμος πληθυσμός του ανέρχεται σε 9.473 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Το 60% των κατοίκων είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και το 40% είναι Μουσουλμάνοι.

 Η ονομασία Τόπειρος προέρχεται από αρχαία πόλη που υπήρχε στην περιοχή. Η πόλη ιδρύθηκε τον α΄ αιώνα μ.Χ. και βρισκόταν πάνω στην Εγνατία οδό. Άκμασε κατά τον β΄ αιώνα μ.Χ. και έδωσε ιστορικό παρόν μέχρι το 812 μ.Χ. οπότε και καταστράφηκε από τον Βούλγαρο Τσάρο Κρούμο. Τα ερείπια της αρχαίας Τοπείρου εντοπίζονται μεταξύ των σημερινών οικισμών Τοξότες και Παράδεισος. Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής δημοτικές και τοπικές κοινότητες: Δημοτική Κοινότητα Ευλάλου το Εύλαλο το Δέκαρχο το Ηλιοκέντημα η Κρεμαστή ο Κύρνος το Μικροχώρι το Ορφανό το Παλαιό Όλβιο Δημοτική Κοινότητα Τοξοτών οι Τοξότες ο Άγιος Αθανάσιος η Θαλασσιά η Κοσμητή το Μεγάλο Τύμπανο το Μικρό Τύμπανο η Ποίμνη η Σεμέλη Τοπική Κοινότητα Αβάτου -- το Άβατο Τοπική Κοινότητα Γαλάνης -- η Γαλάνη Τοπική Κοινότητα Εξοχής η Εξοχή το Βανιάνο η Γκιζέλα η Δάφνη ο Κοσσός η Κυψέλη η Μέλισσα η Νέα Αμισός Τοπική Κοινότητα Ερασμίου το Νέο Εράσμιο το Δασοχώρι το Παλαιό Εράσμιο ο Ραδιοσταθμός Τοπική Κοινότητα Μαγγάνων -- τα Μάγγανα Τοπική Κοινότητα Ολβίου -- το Όλβιο 1999-2014 Στέλιος Χατζηευαγγέλου. Γεννήθηκε το 1962. Εξελέγη Πρόεδρος της Κοινότητας Νέου Ολβίου Ν. Ξάνθης το 1986 και επανεξελέγη το 1990 και το 1994. Το 1998, η Κοινότητα Νέου Ολβίου συνενώθηκε στο νεοσύστατο Δήμου Τοπείρου. Ο Χατζηευαγγέλου εξελέγη Δήμαρχος Τοπείρου για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55,40% επικρατώντας στον δεύτερο γύρο του Χρήστου Φεταχίδη. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 50,10% έναντι 49,90% της Μαρίας Καραλευθέρη και το 2006 από τον πρώτο γύρο, αποσπώντας ποσοστό 53,06% έναντι 46,94 για το Γιώργο Παυλακάκη. Το 2010 επανεξελέγη με ποσοστό 53,85%, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ έναντι 46,15% για το Θωμά Μίχογλου. 2014- σήμερα Θωμάς Μίχογλου. Εξελέγη από τον πρώτο γύρο το 2014 με ποσοστό 59,72% έναντι 40,28% για τη Μαρία Καραλευθέρη. Επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο με την παράταξη "Δημοτική Αλλαγή" το 2019 με ποσοστό 57,71% έναντι 42,29 για τον Άγγελο Κηλικιώτη της παράταξης "Νέα Πνοή". Δήμος Τοπείρου – Επίσημος ιστότοπος Στοιχεία για το δήμο Τοπείρου από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2014-07-03 στο Wayback Machine. Φωτογραφίες στο Flickr Πληροφορίες για το Δήμο από την επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
Άντι Νίκιλα

Ο Άντι Νίκιλα (γενν. στο Τάμπερε της Φινλανδίας, 25 Αυγούστου 1978), είναι Φινλανδός πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,11 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του Σέντερ.

 Ο Νίκιλα ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ομάδα Τάμπερεν Πιρίντε σε ηλικία δεκαεννέα ετών και το 1999 ξεκίνησε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Βαλπαραΐσο της Ιντιάνα, όπου αγωνίστηκε με την ομάδα των Crusaders, παίζοντας σε 125 παιχνίδια με μέσο όρο 3,0 πόντων, 2,2 ριμπάουντ και 0,7 κοψιμάτων.Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με 73-70. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε 22 αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 83 πόντους και μαζεύοντας 51 ριμπάουντ. Το 2004-05 φόρεσε την φανέλα του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, ο οποίος αγωνίστηκε και στην διοργάνωση του FIBA Cup, αλλά τον Ιανουάριο του 2005 μεταγράφηκε στην γαλλική Γκρέιβλαϊνς, με την οποία έπαιξε σε δεκαέξι αγώνες, με μέσους όρους 6,0 πόντων και 2,9 ριμπάουντ. To 2005-06, φόρεσε την φανέλα της Καζέρτα από την Ιταλία, με μέσους όρους 11,0 πόντων και 8,5 ριμπάουντ. Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε το νταμπλ στην Τσεχία με τη Νίμπουργκ, ενώ το 2007-08 κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας της Ιταλίας με την Ντιναμό Σάσσαρι, παίζοντας σε 33 παιχνίδια με 7,7 πόντους και 6,1 ριμπάουντ.Το 2008-09, επέστρεψε στην πατρίδα του και την Τάμπερεν Πιρίντε, όπου αγωνίστηκε σε πενήντα αγώνες, με μέσους όρους 11,8 πόντων και 8,8 ριμπάουντ, για να βραβευθεί ως MVP του πρωταθλήματος Φινλανδίας. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Ισπανία και την Κλαμπ Μπάσκετ Χιρόνα, με την οποία έπαιξε στην δεύτερη κατηγορία της χώρας, πριν υπογράψει στην γερμανική Μιτελντόιτσερ το 2010-11, για να επιστρέψει στην Τάμπερεν Πιρίντε λίγο μετά την έναρξη της σεζόν. Στην ομάδα με την οποία ξεκίνησε, παρέμεινε μέχρι το 2014, κατακτώντας το κύπελλο Φινλανδίας το 2012-13, ενώ την προηγούμενη χρονιά είχε φτάσει ως τον τελικό. Επίσης, κατέκτησε το πρωτάθλημα Φινλανδίας του 2011 και του 2014. Μετά από έναν χρόνο αποχής από τους αγωνιστικούς χώρους, επέστρεψε στην ενεργό δράση το 2015 με την ομάδα της BC Nokia. Αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της Φινλανδίας από το 1997 ως το 2013, συμμετέχοντας στα Ευρωμπάσκετ του 2011 και του 2013. Κύπελλο Ελλάδας: 2004 Πρωτάθλημα Τσεχίας: 2007 Κύπελλο Τσεχίας: 2007 2x Πρωταθλήματα Φινλανδίας: 2011, 2014 Κύπελλο Φινλανδίας: 2013 Antti Nikkila Basketball Player Profile Antti Nikkila Europe Stats | Basketball-Reference.com Antti Nikkila Stats, Bio - ESPN - ESPN.com - Go.com
Όρος Μαχιάδα

Η Μαχιάδα ή Μαχιά (Βουλγαρικά: Махиада, Τούρκικα: Mahya Dağı) (1031 μ) είναι κορυφή ενός βουνού στην Τουρκία. Είναι η υψηλότερη κορυφή του ορεινού όγκου Στράντζα, καθώς και του ευρωπαϊκού τμήματος της Τουρκίας.

 Το κλίμα που περιβάλλει το βουνό είναι μεσογειακό, με τη μέση ετήσια θερμοκρασία να είναι 12 °C. Θερμότερος μήνας είναι ο Αύγουστος, στους 22 °C, και ο πιο κρύος ο Δεκέμβριος, στους 0 °C. Η μέση βροχόπτωση είναι 890 χιλιοστά ετησίως. Ο πιο υγρός μήνας είναι ο Οκτώβριος, με 126 χιλιοστά βροχής και ο πιο ξηρός ο Ιούλιος, με 20 χιλιοστά.
Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου

Να μη συγχέεται με την Οπλοθήκη του Κρεμλίνου (Kremlin Arsenal).To Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου (ρωσικά: Оружейная палата‎, αγγλ.: Kremlin Armoury) είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία της Μόσχας, μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας. Το οπλοστάσιο κατασκευάστηκε το 1508, ως μέρος που εξυπηρετούσε τις στρατιωτικές ανάγκες του Κρεμλίνου. Μέχρι τη μεταφορά της Αυλής στην Αγία Πετρούπολη, το Οπλοστάσιο ήταν υπεύθυνο για την παραγωγή, την αγορά και την αποθήκευση όπλων, κοσμημάτων και διαφόρων ειδών οικιακής χρήσης των τσάρων και τιμαλφών, που είχαν λαφυραγωγηθεί από τις κατεχόμενες χώρες. Εκεί εργάζονταν οι καλύτεροι Μοσχοβίτες οπλουργοί (οι αδερφοί Βιάτκιν), κοσμηματοπώλες (Γαβρίλα Οβντοκίμοφ) και ζωγράφοι (Σίμον Ουσάκοφ). Το 1640 και το 1683 άνοιξαν τα εργαστήρια εικονογράφησης και ζωγραφικής, όπου μπορούσαν να παραδοθούν μαθήματα ζωγραφικής και χειροτεχνίας. Το 1700 το Οπλοστάσιο εμπλουτίστηκε με τους θησαυρούς των χρυσών και αργυρών θαλάμων των Ρώσων τσάρων.

 Το 1711 ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας μετέφερε την πλειοψηφία των μαστόρων στη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη. Μετά από 15 χρόνια το Οπλοστάσιο συγχωνεύτηκε με την Αυλή του Ταμείου (το παλαιότερο αποθετήριο των βασιλικών θησαυρών), του Θησαυροφυλακίου του Σταύλου (υπεύθυνο για την αποθήκευση ιμάντων και αμαξών) και το Δωμάτιο των Μαστόρων (υπεύθυνο για το ράψιμο ρούχων και κλινοσκεπασμάτων για τους τσάρους). Μετά από αυτό, το Οπλοστάσιο μετονομάστηκε σε Δωμάτιο Όπλων και Μαστόρων. Ο Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας όρισε το Οπλοστάσιο ως το πρώτο δημόσιο μουσείο στη Μόσχα το 1806, αλλά οι συλλογές άνοιξαν στο κοινό μόνο επτά χρόνια αργότερα. Δέκα από τα 44 σωζόμενα αυτοκρατορικά πασχαλινά αυγά Φαμπερζέ εκτίθενται στο Μουσείο Οπλοστάσιου. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τα ανάκτορα της αυτοκρατορικής οικογένειας λεηλατήθηκαν και οι θησαυροί τους μεταφέρθηκαν στο Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου με εντολή του Βλαντιμίρ Λένιν. Εκτός από το Οπλοστάσιο/Μουσείο, το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου φιλοξενεί επίσης το Ρωσικό Αποθετήριο Διαμαντιών. Διαθέτει μοναδικές συλλογές ρωσικών, δυτικοευρωπαϊκών και ανατολικών εφαρμοσμένων τεχνών, που καλύπτουν την περίοδο από τον 5ο έως τον 20ο αι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kremlin Armoury στο Wikimedia Commons
Ξένια Σεστόβα

Η Ξένια Ιβάνοβνα, ρωσ. Ксения Ивановна Шестова (1560 - 1631) από τον Οίκο των Σεστόβα ήταν εγγονή γαιοκτήμονα στο Ούγκλιτς και με τον γάμο της έγινε σύζυγος Βογιάρου, μετέπειτα Πατριάρχη Μόσχας.

 Η καταγωγή της ήταν συζητήσιμη για αιώνες. Τώρα είναι αποδεκτό το επώνυμό της Σεστόβα (και όχι Σαστουνόβα, όπως εθεωρείτο παλαιότερα) και πως πάππος της ήταν ο Τιμοφέι Γκρυαζνόι, πλούσιος γαιοκτήμονας από το Ούγκλιτς. Κατά τη δίωξη των Ρομάνοφ από τον Μπόρις Γκοντουνόφ αναγκάστηκε να ενδυθεί το μοναχικό ένδυμα με το όνομα Μάρφα. Έπειτα από αρκετά έτη εξορίας στον ξενώνα Τολβουίσκι, εγκαταστάθηκε με τον γιο της στην Κόστρομα. Εκεί έφθασαν οι απεσταλμένοι το 1613 για να πληροφορήσουν τον γιο της Μιχαήλ, ότι εκλέχθηκε στον Ρωσικό θρόνο. Επειδή οι προηγούμενοι τσάροι είχαν σκοτωθεί ή είχαν πέσει σε δυσμένεια, η Μάρφα στην αρχή αρνήθηκε να ευλογήσει τον γιο της και να τον αφήσει να πάει στη Μόσχα. Ο σύζυγός της Φεοντόρ είχε επίσης αναγκαστεί να γίνει μοναχός με το όνομα Φιλάρετος και ανελίχθηκε στη θέση του Πατριάρχη Μόσχας, αλλά όταν οι Πολωνοί εισέβαλαν στη Ρωσία, τον πήραν μαζί τους στη Βαρσοβία. Κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Μιχαήλ, η μητέρα του, η μεγάλη μοναχή όπως έγινε γνωστή, άσκησε μεγάλη επιρροή στον γιο της, που υπέφερε από ασθένεια των ποδιών και ήταν αμελής στην εξουσία. Τοποθέτησε τους συγγενείς της, τους Σαλτύκοβ στις σημαντικές θέσεις της κυβέρνησης, πράγμα όμως που οδήγησε σε ευρεία διαφθορά. Η επιστροφή του άνδρα της από την Πολωνία το 1619, έθεσε τέλος στην επιρροή τη δική της και των συγγενών της. Απεβίωσε 71 ετών και τάφηκε στη μονή Νοβοσπάσκυ. Παντρεύτηκε τον Φεοντόρ Νικήτιτς Ρομάνοφ, βογιάρο, μετέπειτα μητροπολίτη Μόσχας και είχε τέκνα: Μιχαήλ Α΄ 1596-1645, Αυτοκράτορας της Ρωσίας. άλλα πέντε τέκνα. "Martha the Nun (1560–1631)". Women in World History, Volume 10: Maa-Mei. Waterford, CT: Yorkin Publications. 2001. pp. 463–464. ISBN 0-7876-4069-7.
Πυλέρι

Το Πυλέρι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Pileri». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Αλμπέρτο Σότιο

Ο Αλμπέρτο Σότιο ή Σότσιο (ιταλικά: Alberto Sozio) ήταν Ιταλός ζωγράφος και εικονογράφος από το Σπολέτο της κεντρικής Ιταλίας, ενεργός κατά το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Ο Σότιο θεωρείται το κεντρικό πρόσωπο της σχολής ζωγραφικής του Σπολέτο για το 12ο αιώνα. Το όνομά του αναγράφεται μαζί με την χρονολογία 1187 στο κάτω μέρος του Εσταυρωμένου του Καθεδρικού Ναού του Σπολέτο. Στον ίδιο αποδίδονται μερικές από τις τοιχογραφίες στην Eκκλησία των Αγίων Ιωάννη και Παύλου του Σπολέτο. Ο ιστορικός τέχνης Ουμπέρτο Γκνόλι απέδωσε στον Σότιο το «συμπόσιο του Ηρώδη με τον χορό της Σαλώμης», το «μαρτύριο των Αγίων Ιωάννη και Παύλου» και το «μαρτύριο του Τόμας Μπέκετ». Ένα θραύσμα από έναν ξύλινο σταυρό που του αποδίδεται αποτελεί ένα σπάνιο παράδειγμα πρώιμου ιταλικού πίνακα ζωγραφικής, που κατασκευάστηκε σε περγαμηνή επικολλημένη σε ξύλινο πλαίσιο. Αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί να εργάστηκε και ως εικονογράφος χειρογράφων κειμένων. Του αποδίδεται επίσης ξύλινη αναπαράσταση της Παναγίας με το Θείο Βρέφος, που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα.

 Gaeta, Wanda (1954). La Pittura a Spoleto nell'età romanica. Rome. Garrison, Edward B. (1949). Italian Romanesque Panel Painting: An Illustrated Index (στα Αγγλικά). Firenze: L.S. Olschki. σελ. 11. Gnoli, Umberto (1908). L'arte umbra alla Mostra di Perugia (στα Ιταλικά). Bergamo: Istituto italiano d'arti grafiche. σελ. 26. Gnoli, Umberto (1923). Pittori e miniatori nell'Umbria (στα Ιταλικά). Spoleto: C. Argentieri. σελ. 15. Guardabassi, Mariano (1872). «Spoleto». Indice-guida dei monumenti pagani e cristiani riguardanti l'istoria e l'arte esistenti nella provincia dell'Umbria (στα Ιταλικά). Perugia: Boncompagni. Marle, Raimond van (1921). La peinture romaine au moyen-âge: son développement du 6ème jusquà̓ la fin du 13ème siècle (στα Γαλλικά). Strasbourg: J. H. E. Heitz. σελ. 169. Marle, Raimond van (2013). The development of the Italian schools of painting. The Hague: M. Nijhoff. ISBN 978-94-015-0933-6. Sandberg-Vavalà, Evelyn (1939). «Alberto Sotio and His Group: Spoletan Painting in the Twelfth Century» (στα αγγλικά). The Journal of the Walters Art Gallery 2: 8–17. ISSN 0083-7156. Sandberg-Vavalà, Evelyn (1985). La croce dipinta italiana e l'iconografia della Passione (στα Ιταλικά). Verona: Multigrafica Ed. σελίδες 515, 613–19. ISBN 978-88-7597-084-0. Sansi, Achille (1869). Degli edifici e dei frammenti storici delle antiche età di Spoleto: notizie corredate di dodici tavole in rame (στα Ιταλικά). Foligno: Volumnia. A poca distanza sul lato destro della medesima via è la chiesa di S. GIOVANNI E PAOLO in cui conserva il celebra Crocifisso dipinto in pergamena distesa sulla tavola, ove si legge: A. D. MCLXXXVII. M.... Opus. Alberto. Sotii ... Nel sotterraneo (parte della chiesa primitiva) è un affresco di molto anteriore al risorgimento dell'arte, in cui è figurato il Martirio dei SS. Giovanni e Paolo. Toesca, Pietro (1927). Storia dell'arte italiana: I. Il medioevo (στα Ιταλικά). Torino: Unione Tipografico-Editrice Torinese. σελίδες 931, 1014, 1025. Venturi, Adolfo (1907). Storia dell'Arte Italiana (στα Ιταλικά). Milano: Hoepli. σελ. 3.
Ψυχιατρικοποίηση

Η ψυχιατρικοποίηση αποτελεί μία από τις θεσμοποιημένες μορφές της ψυχολογιοποίησης.Είναι ο εγκλεισμός σε ψυχιατρικά άσυλα προσώπων με αιτία τις διαφορετικές πράξεις ,ενέργειες ,συμπεριφορές ή στάσεις τους διαφορετικές από την πλειοψηφία των ανθρώπων (βλ.ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥ 1989,σελ.132).

 Η ψυχιατρικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας η οποία σε ορισμένες χώρες χρησιμοποιείται σαν στρατηγική καταπίεσης των αντιπολιτευομένων , ο ακούσιος εγκλεισμός προσώπων που κρίνεται ότι είναι ψυχικά άρρωστοι , και η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη η οποία διαδραματίζει συχνά σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ποινικής δίκης . Η ψυχιατρικοποίηση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της έκτασης που έχει πάρει στις μέρες μας ο ψυχολογικός ντετερμινισμός των ανθρώπινων συμπεριφορών. Επιπλέον απεικονίζει τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει η ψυχολογιοποίηση. [1] Στάμος Παπαστάμου,Ψυχολογιοποίηση (1989),Αθήνα,εκδόσεις Οδυσσέας Μugny G.,Kaiser C.,Papastamou S.,Perez J.A.,«Intergroup relations ,identification, and social influence»,British Journal of Social Psychology,1984,23,317-322
Λαύρος Σκούρλα

Ο Μητροπολίτης Λαύρος (κατά κόσμον Βασίλι Μιχάιλοβιτς Σκούρλα, ρωσικά: Василий Михайлович Шкурла‎, σλοβακικά: Vasiľ Škurla‎, 1 Ιανουαρίου 1928, Λαντομίροβα, Τσεχοσλοβακία - 16 Μαρτίου 2008, Τζόρντανβιλ, Νέα Υόρκη) ήταν Ρουθηνός επίσκοπος, μητροπολίτης και πρωθιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς, καθώς και μητροπολίτης Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης.

 Γεννήθηκε στη Λαντομίροβα της Τσεχοσλοβακίας (σήμερα Σλοβακία) από ρουθηνική οικογένεια. Το 1939 και σε ηλικία 11 ετών, εντάχθηκε στην αδελφότητα του μοναστηριού του Αγίου Ιώβ του Ποτσάεφ κοντά στη Λαντομίροβα όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1946 μετέβη μαζί με την αδελφότητα του μοναστηριού στο Τζόρντανβιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί εντάχθηκε στην Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς και εκάρη μοναχός στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στις 19 Μαρτίου 1948. Στις 14 Ιανουαρίου 1950 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 27 Ιουνίου 1954 πρεσβύτερος. Στις 17 Απριλίου 1966 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στις 13 Αυγούστου 1967 χειροτονήθηκε τιτουλάριος επίσκοπος Μανχάταν και βοηθός της Επισκοπής Ανατολικής Αμερικής. Αργότερα διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Στις 18 Ιουλίου 1976 τοποθετήθηκε τοποτηρητής της Επισκοπής Τριάδος και Συρακουσών και στις 12 Οκτωβρίου 1976 εξελέγη επίσκοπος Τριάδος και Συρακουσών. Στις 20 Οκτωβρίου 1981 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο. Στις 27 Οκτωβρίου 2001 εξελέγη μητροπολίτης Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης, που είναι θέση προκαθημένου της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς. Τον Μάιο του 2007 ευτύχησε να ζήσει την επανένωση της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς με το Πατριαρχείο Ρωσίας. Πέθανε στις 16 Μαρτίου 2008 στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στο Τζόρντανβιλ της Νέας Υόρκης, όπου εκεί είναι θαμμένοι όλοι προκάτοχοι του. Ιστοσ. Ρομφαία-Romfea.gr, Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Λαύρος σε ηλικία 80 ετών, Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2013. Ιστοσ. Ρομφαία-Romfea.gr, Κηδεύτηκε ο μακαριστός Μητροπολίτης Λαύρος, Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2013.
Εθνική Καμερούν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 10 Φεβρουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Καμερούν αντιπροσωπεύει το Καμερούν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Καμερουνέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération Camerounaise de Basketball).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Σενεγάλη το 1984. Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Καμερούν σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Καμερούν σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Καμερούν σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας: Εθνική Καμερούν (καλαθοσφαίριση ανδρών) Cameroon, ιστορικό στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Camerounaise de Basketball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Πέτρος Νικολόπουλος

Ο Πέτρος Νικολόπουλος του Ευαγγέλου (1898-1986) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος και πολιτικός. Υπήρξε απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου, της αντίστοιχης Σχολής της Γαλλίας και επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ.

 Γεννήθηκε το 1898 στη Χαλκίδα. Ακολούθησε τη στρατιωτική σταδιοδρομία φοιτώντας στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1920 ως ανθυπίλαρχος. Με την αποφοίτησή του έλαβε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία όπου και τραυματίσθηκε στη μάχη του Αβγκίν. Το 1923 προήχθη υπίλαρχος όπου και μετέβη στη Σχολή Σωμύρ της Γαλλίας για πληρέστερη εκπαίδευση. Στον Β' Π.Π. φέροντας τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη έλαβε μέρος ως διοικητής ομάδων αναγνώρισης και επιτελάρχης της ΧΧης Μεραρχίας. Στη διάρκεια της κατοχής παρέμεινε στην Ελλάδα όπου και εντάχθηκε στις αντιστασιακές "Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών". Μετά την απελευθέρωση προήχθη συνταγματάρχης ιππικού/τεθωρακισμένων, και το 1948 προήχθη ταξίαρχος όπου και ανέλαβε διοικητής της 42ης ταξιαρχίας, και διαδοχικά της VII Μεραρχίας. Προαχθείς υποστράτηγος ανέλαβε διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού. Το 1953 μόλις συστάθηκε η ΚΥΠΕ (μετέπειτα ΚΥΠ και σήμερα ΕΥΠ) ανέλαβε πρώτος διοικητής. Τον Ιούλιο του 1956 ανέλαβε Α/ΓΕΣ απ΄ όπου και αποστρατεύτηκε δύο χρόνια μετά, στις 22 Σεπτεμβρίου 1958, ως αντιστράτηγος, λαμβάνοντας τον τίτλο του Επίτιμου Α/ΓΕΣ. Μετά τις εκλογές που ακολούθησαν διορίστηκε από την Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υφυπουργός Εσωτερικών στη Διεύθυνση Επιθεώρησης Νομαρχιών. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1963 όπου στις εκλογές του έτους εκείνου αναδείχθηκε νικητής η Ένωση Κέντρου. Ο Πέτρος Νικολόπουλος υπήρξε ο μεγαλύτερος διώκτης των συνωμοτών του ΙΔΕΑ και του επιχειρούμενου τότε παρακράτους. Είχε παρασημοφορηθεί από τρεις Βασιλείς λαμβάνοντας πλήθος παρασήμων και μεταλλίων μεταξύ των οποίων τους Ταξιάρχες, τρεις φορές το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας αλλά και πολλά άλλα ξένα. Πέθανε στην Αθήνα το 1986. "Who's Who 1979" σελ.471 Δημ. Παραλίκας "Συνωμοσίες ΙΔΕΑ - ΑΣΠΙΔΑ" - Αθήνα 1982, σελ.52-72. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας (6 Νοεμβρίου 2010). «Η ομάδα Παπαδόπουλου στην τελική ευθεία προς την εξουσία (1966-1967)». Στο: Καραµανωλάκης, Βαγγέλης. ΕΞΗ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ (PDF). 6. Αθήνα: Τα Νέα. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2022.
Πριγιέζντα Β΄ της Βοσνίας

Ο Πριγιέζντα Β΄ σερβικά κυριλλικά: Пријезда II‎ / Prijezda II (γενν. 1242) ήταν Βόσνιος μπαν το 1287-1290 μόνος του, και αργότερα μαζί με τον πιθανό αδελφό του Στέφανο Α' Κοτρομάνιτς ως υποτελής του βασιλείου της Ουγγαρίας.

 Ήταν ένας από τους γιους του Πριγιέζντα Α΄ μπαν της Βοσνίας. Αδέλφια του ήταν ο Βουκ (απεβ. νέος) και μία αδελφή, που παντρεύτηκε ένα μέλος του Οίκου των Μπομπόνιτς. Μετά την αποχώρηση τού πατέρα του από την εξουσία το 1287, μοίρασε τη Βοσνία με τον αδελφό του, Στέφανο Α΄ Κοτρομάνιτς, παίρνοντας τον έλεγχο της δυτικής Βοσνίας. Απεβίωσε το 1290 και τα εδάφη του μεταβιβάστηκαν στον αδελφό του Στέφανο Α΄, ο οποίος έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας όλης της Βοσνίας. Κατάλογος Βόσνιων ηγεμόνων Οίκος Κοτρομάνιτς Ιστορία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Κατάλογος Βόσνιων Medieval Lands: BOSNIA, BANS of BOSNIA (KOTROMANIĆ) 1290-1463 - Foundation for Medieval Genealogy
Έρικς Έσενβαλντς

Ο Έρικς Έσενβαλντς (γεννημένος στις 26 Ιανουαρίου του 1977) είναι Λετονός συνθέτης. Την περίοδο 2011-2013 εργάστηκε στις Δημιουργικές Τέχνες στο Κολέγιο Τρίνιτι του, Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

 Ο Έρικς Έσενβαλντς γεννήθηκε στο Πριεκούλε της Λετονίας (τότε αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης ως Λετονική ΣΣΔ) το 1977. Σπούδασε στο Λετονικό Βαπτιστικό Θεολογικό Σεμινάριο (1995-1997) πριν την απόκτηση του μεταπτυχιακού διπλώματος στην σύνθεση (2004) από τη Λετονική Ακαδημία Μουσικής υπό την καθοδήγηση του Σέλγκα Μάντσε. Έκανε μαθήματα μάστερ με τον Μικαέλ Φινισσί, τον Κλάους Χούμπερ, τον Φιλίπ Μανουρί και τον Τζόναθαν Χάρβεϊ, μεταξύ άλλων. Από το 2002 έως το 2011 ήταν μέλος της Κρατικής Χορωδίας Λάτβιγια. Από την περίοδο 2011-2013 ήταν Κοινός Τύπος στις Δημιουργικές Τέχνες στο Κολέγιο Τρίνιτι στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.. Ο Έσενβαλντς έχει κερδίσει τρεις φορές το Μεγάλο Μουσικό Βραβείο της Λετονίας (2005, 2007 και 2015). Το 2006, το Διεθνές Βήμα Συνθετών του απένειμε το πρώτο βραβείο για το έργο του Ο Θρύλος των Περιτοιχισμένων-στη Γυναίκα. Ο Έσενβαλντς συνέθεσε τον επίσημο ύμνο για τους Παγκόσμιους Χορωδιακούς Αγώνες του 2014 κατά τη διάρκεια τη θητεία της Ρίγας ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2014. Ο Έσενβαλντς διδάσκει στο Τμήμα Σύνθεσης της Λετονικής Ακαδημίας Μουσικής. Συνθέσεις του Έσενβαλντς έχουν εμφανιστεί στις ηχογραφήσεις κυκλοφορήσει από εταιρείες όπως τις Hyperion Records, Decca Classics, Deutsche Grammophon, Delphian Records, Pentatone και Ondine. Οι ηχογραφήσεις που αφιερώνονται αποκλειστικά στο έργο του περιλαμβάνουν: Ιερά Έργα Πάθους του Αγίου Λουκά — Χορωδία του Λετονικού Ραδιοφώνου, Σινφονιέττα Ρίγα και Σίγκβαρντς Κλάβα (Ondine, 2016) Βόρεια Φώτα και άλλα χορωδιακά έργα — Χορωδία του Κολλεγίου Τρίνιτι του Κέιμπριτζ και Στήβεν Λέιτον (Hyperion Records, 2015) Στους Πρόποδες του Ουρανού — Κρατική Χορωδία Λάτβιγια και Μάρις Σίρμαϊς (2013) Το πάθος, η Ανάσταση και άλλα χορωδιακά έργα — Britten Sinfonia, χορωδία Πολυφωνία και Στίβεν Λέιτον (Hyperion Records, 2011) O Salutaris — Kamēr... Χορωδία Νέων και Μάρις Σίρμαϊς (2011)Το άλμπουμ Βόρεια Φώτα και άλλα χορωδιακά έργα ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Gramophone του 2015. Επιλέχθηκε ως Επιλογή Κριτικών του Gramophone 2015 και αναφέρθηκε στην Επιλογή Καλύτερων Άλμπουμ του ICI Radio-Canada το 2015. Το άλμπουμ Στους Πρόποδες του Ουρανού (2013) και O Salutaris (2011) βραβεύτηκαν ως το Καλύτερο Κλασσικό Άλμπουμ της Χρονιάς στη Λετονία. Μια νέα κυκλοφορία από τη Χορωδία Δωματίου του Κρατικού Πανεπιστημίου του Πόρτλαντ κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Naxos Records. Επίσημος ιστότοπος Edition Peters Artist Management (Management) Musica Baltica (Publisher) Edition Peters (Publisher) Ēriks Ešenvalds on Hyperion Records Ēriks Ešenvalds on the Latvian Music Information Centre Αρχειοθετήθηκε 2019-04-18 στο Wayback Machine.
Στόκπορτ Κάουντι ΦΚ

Η Στόκπορτ Κάουντι (αγγλικά: Stockport County) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Στόκπορτ, στην περιοχή Γκρέιτερ Μάντσεστερ (αγγλ. Greater Manchester). Παραδοσιακά έχει για χρώματα το άσπρο και το μπλέ. Έχουν για παρατσούκλι το The Hatters, αν και οι οπαδοί της αναφέρονται σ' αυτήν ως County. Από το 1902 η Στόκπορτ Κάουντι διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Ίτζλεϊ Παρκ.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1883 ως Χίτον Νόρρις Ρόβερς (Heaton Norris Rovers), με το όνομα να αλλάζει λίγο καιρό αργότερα σε Χίτον Νόρρις ΦΚ (Heaton Norris F.C.), και υιοθέτησε το τωρινό όνομα στις 24 Μαϊου 1890 στην δημιουργία της περιφέρειας του Στόκπορτ. Έγινε μέλος της Φούτμπολ Λιγκ το 1900, και συμμετείχε συνεχώς σ'αυτή από το 1905 έως και το 2011. Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της στις χαμηλότερες κατηγορίες της Φούτμπολ Λιγκ, η δεκαετία του 1990 ήταν η πιο επιτυχημένη, με την ομάδα να συμμετέχει στην πρώτη κατηγορία της Φούτμπολ Λιγκ (Τσάμπιονσιπ) για πέντε σεζόν. Η ανισσοροπία εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, όμως, σύντομα οδήγησε την ομάδα πίσω στις χαμηλότερες κατηγορίες. Η ομάδα θα ξεκινήσει την σεζόν 2011-2012 στην Κόνφερενς έχοντας υποβιβαστεί από την Φούτμπολ Λιγκ 2 στο τέλος της σεζόν 2010-2011. Η πτώση της ήταν σύντομη, καθώς τα Χριστούγεννα του 2008 η Κάουντι βρισκόταν στην 5η θέση της Φούτμπολ Λιγκ 1. Φούτμπολ Λιγκ Φούτμπολ Λιγκ 1 Δευτεραθλήτρια: 1996–97 Τρίτη Κατηγορία Φούτμπολ Λιγκ, Νότιος Όμιλος Πρωταθλήτρια: 1921–22, 1936–37 Δευτεραθλήτρια: 1928–29, 1929–30 Φούτμπολ Λιγκ 2 Πρωταθλήτρια: 1966–67 Δευτεραθλήτρια: 1990–91 Πρωταθλήτρια Πλέι-Οφ: 2007–08 Τρόπαιο Φούτμπολ Λιγκ Φιναλίστ: 0–1 vs. Στόουκ Σίτι Φ.Κ. 1991–92 Φιναλίστ: 1–2 vs. Πορτ Βέιλ Φ.Κ. 1992–93 Τσάλεντζ Καπ Τρίτης Κατηγορίας (Νότιος Όμιλος) Κυπελλούχος: 1936–37 Φιναλίστ: 1937–38Άλλες Διοργανώσεις Λάνκασάιρ Λιγκ Πρωταθλήτρια: 1899–1900 Λάνκασάιρ Κομπινέισιον Πρωταθλήτρια: 1904–05 Κυπελλούχος Μάντσεστερ Σίνιορ Καπ: 1897–98, 1898–99, 1914–15, 1922–23 Κυπελλούχος Τσέσαϊρ Μένταλ: 1922–23, 1924–25, 1928–29, 1929–30, 1930–31 Κυπελλούχος Τσέσαϊρ Μπόουλ: 1933–34, 1948–49, 1952–53, 1955–56, 1956–57,1958–59, 1960–61, 1962–63 Κυπελλούχος Τσέσαϊρ Φρέντλι Τρόφι: 1965–66, 1966–67 Κυπελλούχος Τσέσαϊρ Πρέμιερ Καπ: 1969–70, 1970–71, 2010–11Διοργανώσεις Νέων Κυπελλούχος Puma Football League Youth Alliance Cup: 2006–07 Κυπελλούχος The UMBRO Cup: 2007 Επίσημος ιστότοπος
Φαρμάκα Μεσσηνίας

Η Φαρμάκα είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας. Σημείο αναφοράς, κυρίως για τους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία "Τρύπες".

 Ο οικισμός, ο οποίος απέχει περίπου 300 μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους, βρίσκεται βορειοδυτικά της Κυπαρισσίας, από την οποία απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο. Η Φαρμάκα είναι νεοσύστατος οικισμός που αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις το 2011 και με τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο οικισμός της Φαρμάκας, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 58 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από κατοικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια κοινωνικών δραστηριοτήτων, ενώ οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στην Κυπαρισσία. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης ξενοδοχείο και τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Σε απόσταση περίπου 300 μέτρα από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία "Τρύπες", της οποίας η ακτή αποτελείται από ψιλή άμμο. Η παραλία αυτή, η ονομασία της οποίας προέρχεται από τις «τρύπες» τις οποίες σχηματίζουν οι βράχοι στις άκρες του κολπίσκου της, θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, μια από τις παραλίες στα βορειοδυτικά του νομού. Κυπαρισσία Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Κυπαρισσίας Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.
Δήμος Σιδηροκάστρου

Ο Δήμος Σιδηροκάστρου ήταν δήμος του νομού Σερρών που λειτούργησε την περίοδο 1946 -2010. Συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Σιδηροκάστρου σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε περισσότερο με την προσάρτηση των κοινοτήτων Βαμβακοφύτου, Καμαρωτού, Στρυμονοχωρίου, Χαροπού και Χορτερού. Καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σιντικής. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα, είχε πληθυσμό 10.598 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 196,5 τ.χλμ. Έδρα του δήμου ήταν το Σιδηρόκαστρο

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Σιδηροκάστρου [ 6.349 ] το Σιδηρόκαστρο [ 5.711 ] η Θερμοπηγή [ 197 ] τα Κάτω Αμπέλια [ 184 ] τα Λουτρά [ 25 ] ο Σταθμός [ 48 ] ο Σχιστόλιθος [ 18 ] η Φαιά Πέτρα [ 166 ] Δ.δ. Βαμβακοφύτου -- το Βαμβακόφυτο [ 1.168 ] Δ.δ. Καμαρωτού -- το Καμαρωτό [ 568 ] Δ.δ. Στρυμονοχωρίου -- το Στρυμονοχώρι [ 425 ] Δ.δ. Χαροπού -- το Χαροπό [ 1.432 ] Δ.δ. Χορτερού -- το Χορτερό [ 656 ] Την τελευταία τετραετία λειτουργίας του δήμου, δήμαρχος διετέλεσε ο επί δύο τετραετίες Αθανάσιος Σπάσης. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.