IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιάννης Γιαννακόπουλος

Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος (1945-2009) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τις δεκαετίες ’50 και ’60 ως αριστερός επιθετικός και μέσος. Έχει το ρεκόρ του νεότερου παίκτη που μετείχε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.

 Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Καλλιθέα τον Ιούλιο του 1945 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αλάνες της συνοικίας. Ήταν γιος του ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου Αντώνη Γιαννακόπουλου. Ποδοσφαιριστής του ίδιου συλλόγου υπήρξε και ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Γεώργιος Γιαννακόπουλος, ο οποίος το 1957 τον έφερε στον Πανιώνιο από τον Εθνικό Κουκακίου, στον οποίο ξεκίνησε. Τη σεζόν 1959-60, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της περιόδου, ο προπονητής Γιάννης Χέλμης, αποφάσισε να τον χρησιμοποιήσει μιας και η ομάδα είχε ήδη σωθεί και δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα. Έτσι στις 26 Ιουνίου 1959 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική δέκα μέρες πριν κλείσει τα 15 χρόνια, σε ηλικία 14 ετών και 356 ημερών. Αυτό αποτελεί το απόλυτο ρεκόρ μικρότερου παίκτη που έχει αγωνιστεί ποτέ στην Α΄ Εθνική. Επίσης, το 1961 σε ηλικία 16 ετών είχε παίξει στην Εθνική Νέων, όταν μετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων. Αγωνίστηκε ως βασικός και στα δύο ματς της εθνικής με Πολωνία (2-2) και Γαλλία (2-3) και ήταν από τους διακριθέντες. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961. Απέκλεισε τον ΠΑΟ με 2-1 και τον Ηρακλή με 1-0, για να ηττηθεί στον τελικό, όπου αγωνίστηκε ως συμπαίκτης με τον αδερφό του Γιώργο, από τον Ολυμπιακό με 0-3. Στον Πανιώνιο αγωνίστηκε λίγα χρόνια ως επιθετικός και το 1962-63 στα χαφ, όταν αποχώρησε ο Τάκης Παπουλίδης. Όμως, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο πόδι που εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 1962 τον ανάγκασε να σταματήσει για πολλούς μήνες το ποδόσφαιρο, ώστε να αποφύγει τον ακρωτηριασμό. Τελικά, το πόδι του σώθηκε αλλά δεν επανήλθε ποτέ στην πρότερη φυσική κατάσταση. Έτσι έφυγε πολύ νέος από τον Πανιώνιο και συνέχισε την καριέρα του ως παίκτης και αργότερα προπονητής στο Φοίνικα Καλλιθέας και την ΑΕΚ Φαλήρου. Ήταν ενεργό μέλος του συλλόγου παλαιμάχων του Πανιωνίου. Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 2009. Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1961. Ρεκόρ νεαρότερου παίκτη στην Α΄ Εθνική: 14 ετών και 356 ημερών (στις 21-6-1959). "Ο άτυχος βενιαμίν παίκτης του Πανιωνίου", Αθλητική Ηχώ, 19/4/1962, σελ. 3. http://wiki.phantis.com/index.php/Giorgos_Giannakopoulos https://web.archive.org/web/20110930082703/http://www.panionios.gr/default.asp?pid=55&la=1&artid=17601&catid=4 https://web.archive.org/web/20100427083846/http://www.novasports.gr/various/retro/default.asp?aid=163218
Αγία Πελαγία Κυθήρων

Η Αγία Πελαγία είναι χωριό των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Ποταμού, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Πελαγία είναι παράλιος οικισμός στο Α.ΒΑ. τμήμα του νησιού, το δεύτερο κύριο λιμάνι των Κυθήρων (108 ν.μ. από τον Πειραιά), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Εδώ καταλήγει ο κύριος οδικός άξονας του νησιού που συνδέει την Αγία Πελαγία με την Χώρα Κυθήρων, από την οποία απέχει 25 χλμ. περίπου προς τα Β. Ο οικισμός αναφέρεται από το 1897 στον νομό Αργολίδος και Κορινθίας. Με την ίδια ονομασία πέρασε το 1899 στην επαρχία Λακωνικής και το 1909 στην επαρχία Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1929 πέρασε στη δικαιοδοσία του νομού Αττικής και Βοιωτίας και το 1943 υπήχθη στον νομό Ατικής. Με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 προσαρτήθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ποταμού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων. Η εκκλησία της Αγίας Πελαγίας Το εκκλησάκι της Αγίας Πατρικίας, 3 χλμ. βόρεια του χωριού Τα ξωκκλήσια του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Νικολάου στη παραλία Λορέντζου Το φαράγγι της (Κακής) Λαγκάδας ΝΑ. του χωριού, όπου φθάνει κανείς από τον παραλιακό δρόμο. Στην είσοδό του σχηματίζεται μικρή λιμνούλα. Η παραλία του οικισμού και οι παραλίες Φυρή Άμμος, Καλαμίτσι, Λορέντζος και Λαγκάδα, όλες νότια του χωριού Το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, νότια του χωριού, προς τον Ποταμό Στο φαράγγι της Κακής Λαγκάδας έχουν αναπτυχθεί αθλητικές δραστηριότητες που αφορούν στην πεζοπορία βουνού (trekking), κατάβαση φαραγγιών (canyoning), αθλητική αναρρίχηση (sport climbing) και via ferrata. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» eetaa.gr
Higher Ground (τραγούδι, Στίβι Γουόντερ)

To Higher Ground είναι ένα τραγούδι του Stevie Wonder, από το άλμπουμ "Intervisions", που διασκευάστηκε από τους Red Hot Chili Peppers και συμπεριλήφθηκε στο τέταρτο άλμπουμ τους, "Mother's Milk". Ήταν υποψήφιο για MTV Video Music Award. Η διασκευή αυτή εμφανίζεται στις ταινίες Passenger 57 (1992), Mighty Morphin Power Rangers: The Movie (1995), Center Stage (2000), Walking Tall (2004), The Longest Yard (2005), The Karate Kid (2010) και The Change-Up (2011). Εμφανίστηκε επίσης σε επεισόδια των The Fresh Prince of Bel-Air και Beavis and Butthead. Εμφανίζεται στα παιχνίδια Guitar Hero, Rocksmith, και SSX3 (remix των X-Ecutioners). Ήταν το μουσικό θέμα της εκπομπής The Ultimate Fighter: Live (2012). Παιζόταν στο Space Mountain της Ντίσνεϋλαντ από τις 3 Ιανουαρίου 2007 μέχρι τις 26 Απριλίου 2007. Τέλος, το μουσικό περιοδικό Total Guitar το έβαλε στο νούμερο 2 των καλύτερων διασκευών.

 CD (1989) Higher Ground Higher Ground (Munchkin Mix) Millionaires Against Hunger Mommy Where's Daddy12" (1989) Politician (Mini Rap) Higher Ground (Munchkin Mix) Higher Ground (Dub Mix) Mommy Where's Daddy7" (1989) Higher Ground Millionaires Against HungerRemix 12" (1989) Higher Ground Higher Ground (Munchkin Mix) Politician (Mini Rap) Higher Ground (Bert Bevans Mix)Κασέτα (1989) Higher Ground Nobody Weird Like MeCD (1990) Higher Ground Fight Like A Brave Behind The Sun Out In L.A.12" Pop Up Sleeve (1990) Higher Ground (Munchkin Mix) Fight Like A Brave Out In L.A.Pic Disc (1990) Higher Ground Higher Ground (Daddy-Ο Mix) (το ίδιο μέ το Munchkin Mix) Fight Like A Brave CD Higher Ground (Ben's Mix) Higher Ground (Candy Rot Mix) Higher Ground (Lawnge's Mix) If You Want Me To Stay (Grosse's Mix) If You Want Me To Stay (Open Slay Mix) If You Want Me To Stay (Mista Mix)12" (Red Label) Higher Ground (Freckle Nose Mix) Higher Ground (B.G. Dub) Higher Ground (Pearly 12") If You Want Me To Stay (Jingle Hell Mix) If You Want Me To Stay (Instrumental)12" (Yellow Label) Higher Ground (Lawnge's Mix) Higher Ground (Sheep Dub) Higher Ground (Pearly 12") Higher Ground (Getaway Sticks) If You Want Me To Stay (Pink Mustang Mix) If You Want Me To Stay (Instrumental)Κασέτα Higher Ground (Ben's Mix) Higher Ground (Candy Rot Mix) Higher Ground (Lawnge's Mix) If You Want Me To Stay (Grosse's Mix) If You Want Me To Stay (Open Slay Mix) If You Want Me To Stay (Mista Mix)Παίζει το ίδιο και από τις 2 μεριές
Μονή Αγίου Ιωάννου Αιτωλοακαρνανίας

Η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου βρίσκεται στην Ναυπακτία του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και είναι κτισμένη σε πλάτωμα απότομης πλαγιάς στην ανατολική πλαγιά του όρους Ριγάνι. Απέχει 11,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Ναύπακτο και 3 χλμ. Β. της Βομβοκούς. Ακριβώς κάτω της βρίσκεται η χαράδρα απ’ όπου περνάει ο χείμαρρος Σκας που καταλήγει στη Ναύπακτο.

 Η ημερομηνία κτίσης της μονής δεν είναι ακριβής και πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα. Ανοικοδομήθηκε περίπου το 1695 πάνω στα θεμέλια του παλιού ναού. Οι πρώτες ιστορικές αναφορές για το μοναστήρι αυτό αρχίζουν το 1733, όταν την περίοδο της τουρκοκρατίας ο Σουλτάνος Μαχμούτ Α’ εξέδωσε φιρμάνι το οποίο αναγνώριζε το μοναστήρι, μαζί με αυτό της Βαρνάκοβας, ως νομικά πρόσωπα καθώς τα κτήματά τους βακούφικα, έτσι ώστε η ανανέωση των τίτλων κυριότητας να γίνεται αυτόματα στο όνομα του κάθε ηγουμένου, ο οποίος τα νεμόταν ως εντολοδόχος του μοναστηρίου. Το καθολικό του μοναστηριού είναι σταυροειδής ναός, τετρακιόνιος με τρούλο και περίτεχνη αγιογράφηση (τέλους 17ου αιώνα) μεγάλης ιστορικής αξίας. Την περίοδο της επανάστασης του 1821, το μοναστήρι, υπήρξε το αρχηγείο της στρατιωτικής δύναμης που συμμετείχε στον αποκλεισμό του Φρουρίου της Ναυπάκτου. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1817 υπήρχαν έξι μοναχοί. Το 1940 αναγνωρίζεται για πρώτη φορά ως οικισμός με την ονομασία Μονή Τιμίου Προδρόμου και προσαρτάται στην κοινότητα Βομβοκούς, ενώ το 1961 καταργείται. Το 1971 ξανααναγνωρίζεται ως οικισμός Μονή Αγίου Ιωάννου και προσαρτάται στην κοινότητα Βομβοκούς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο, τη Λεύκα Βομβοκού, τα Μάρμαρα και τη Βομβοκού συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Βομβοκούς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κάτοικους. Η Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου Βομβοκοῦς από την Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Άγιος Ιωάννης Βομβοκούς από την ιστοσελίδα Lepanto 1571 Ι. Μ. Αγ. Ιωάννου Προδρόμου (Βομβοκού Ναυπάκτου) στο https://www.youtube.com Μιχαήλ Παπαβαρνάβας, "Το καθολικό της Μονής Τιμίου Προδρόμου στη Βομβοκού Ναυπακτίας", από το βιβλίο "Ἐκκλησίες στήν Ἑλλάδα μετά τήν Ἅλωση Churches in Greece 1453 – 1850" - Επιμέλεια: Χαράλαμπος Μπούρας - Σταύρος Μαμαλούκος, τομ. 7, σελ. 195 - 205
Ο πατήρ Σέργιος

Ο πατήρ Σέργιος (ρωσ. Отец Сергий) είναι νουβέλα του Λέων Τολστόι που τη δούλεψε τμηματικά στα έτη 1890, 1891, 1895 και 1898 και ενώ δεν συνδέεται σαν υπόθεση με την Ανάσταση, ωστόσο συνταιριάζεται μ΄αυτήν ιδεολογικά.

 Αναπτύσσεται κι΄εδώ η ίδια σκέψη, όπως και στον «Διάβολο» και στη «Σονάτα του Κρώυτσερ», ότι δηλαδή ο άνθρωπος γίνεται στάχτη στη φωτιά του αισθησιακού πάθους, όταν δεν υπάρχει μια βαθύτερη, ψυχική προσέγγιση στις σχέσεις άντρα και γυναίκας. Ο αγώνας κατά της λαγνείας είναι ένα επεισόδιο μονάχα, ή μαλλον ένα σκαλοπάτι, γράφει στον εκδότη Τσερτκώφ το Φεβρουάριο 1891. Η δύναμη της νουβέλας και το κεντρικό της νόημα βρίσκονται στην επισήμανση, ότι, στην αποχώρηση από τα εγκόσμια με την πρόφαση της σωτηρίας από τους διαφόρους πειρασμούς, είναι κάτι σφαλερό στη βάση του, γιατί οι πειρασμοί μένουν, αποκτούν μάλιστα μορφές αφύσικες και αποκρουστικές. Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει σχετικά στην Ιστορία της ρωσικής λογοτεχνίας:«Το πιο αποκαλυπτικό έργο της εποχής τούτης του Τολστόι είναι ο πατήρ Σέργιος· πίσω από τον οδυνηρό προφήτη Σέργιο ξεχωρίζεις τη σπαρακτική φυσιογνωμία του Τολστόι. Ο Σέργιος είναι αξιωματικός, φεύγει τη ματαιότητα του κόσμου, γίνεται μοναχός, μα πέφτει σε νέους, ανηθικότερους πειρασμούς. Οι άνθρωποι τον θεωρούν άγιο κι΄αυτός μέσα του κολακεύεται κι΄επιχειρεί να παίξει τον προφήτη. Όμοια κι ό Τολστόι, όπως κι ό Σέργιος, είχε αρχίσει να θεωρείται προφήτης από χιλιάδες πιστούς. Απ΄όλον τον κόσμο αποτείνονταν σ΄αυτόν και του ζητούσαν να τους δείξει το δρόμο της σωτηρίας. Η Γιάσναϊα Πολιάνα επί έτη έγινε το ψυχικό κέντρο της γης... Όσο περισσότερο έβλεπε ο Τολστόι να γίνεται ο ηθικός φάρος της ανθρωπότητας, τόσο περισσότερο υπόφερε βλέποντας πόσο ζει στην ψευτιά, πόσο δειλός είναι και δεν τολμά να εφαρμόσει ό,τι κηρύχνει» Εκείνη πρόσεξε το χλωμό του πρόσωπο, το αριστερό του μάγουλο που έτρεμε, και ξαφνικά ένοιωσε ντροπή. Σηκώθηκε απότομα και, άρπαξε τη γούνα της, την έριξε απάνω της και τυλίχτηκε. Ξάφνου άκουσε κάτι σταλαγματιές που πέφτανε στο πάτωμα. Πρόσεξε καλύτερα κι΄ είδε το αίμα να τρέχει από το χέρι, νάχει μουσκέψει το ράσο και να σταλάζει στο πάτωμα. Πιο χλωμή κι΄ από τον ίδιο, γύρισε κοντά του και θέλησε να του μιλήσει. Αυτός όμως μπήκε αργά και ήρεμα στο καμαράκι, κλείνοντας την πόρτα από πίσω του.-Συγχωρέστέ με, είπε. Πως μπορώ να εξιλεωθώ για την αμαρτία μου! (...) Η γυναίκα άρχισε να κλαίει με λυγμούς και βγήκε από το κελί. Μπήκε στην τρόϊκα και μέχρι το σπίτι δεν πρόφερε λέξη. Το περιστατικό με την Μακόβνικα διαδόθηκε γρήγορα παντού (νυχτερινή της επίσκεψη, η αλλαγή που έγινε απότομα μέσα της και το κλείσιμο της σε μοναστήρι). Από τότε κι΄ ύστερα η φήμη του πατήρ Σέργιου συνεχώς μεγάλωνε. Άρχισαν να μαζεύονται όλο και περισσότεροι... Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Father Sergius στο Wikimedia Commons Φιλμ (1919) στο IMDb Απόσπασμα ταινίας 1918
Ύμνος του Ολυμπιακού

Ο ύμνος του Ολυμπιακού είναι ο ύμνος του ελληνικού αθλητικού συλλόγου του Ολυμπιακού Πειραιώς.Ο σύλλογος έχει στην ιστορία του δύο ύμνους, ο ένας γράφτηκε κατά την περίοδο 1930-1931 και ο δεύτερος, ο οποίος χρησιμοποιείται έως και σήμερα, το 1980.Το κομμάτι ακολουθεί το ρυθμό του εμβατηρίου.

 Ο πρώτος ύμνος του Ολυμπιακού γράφτηκε το 1931, από τον Μίμη Ξ. Βασιλειάδη και μελοποιήθηκε από τον Γιάγκο Ε. Λαουτάρη. Δημιουργήθηκε τη σεζόν που ξεκίνησε το πρώτο πρωτάθλημα εθνικής κατηγορίας, δηλαδή το 1930-31, και ήταν γνωστός με το όνομα «Φευγάτε από μπρος...». Το όνομά του ήταν όμως Ύμνος Ολυμπιακού. Ο Ολυμπιακός εκείνη τη σεζόν είχε κερδίσει πολλούς από τους διεκδικητές του τίτλου με 3 γκολ και λέγεται ότι αυτό ενέπνευσε τον στιχουργό να γράψει τον στίχο: «Ένα, δύο, τρία γκολ, παντού πανικός! Θρίαμβος, νίκη, - Ολυμπιακός- !». Ο Λαουτάρης είχε αφιερώσει τον ύμνο στον Γεώργιο Ανδριανόπουλο. Ο ύμνος ήταν γραμμένος σε ρυθμό 2/4 με τέμπο Tempo di Marcia, στην κλίμακα του Ντο Ματζόρε. Πριν από το ρεφρέν, αλλάζει οπλισμό και πάει σε Φα Ματζόρε. Η εισαγωγή του ύμνου αποτελείται από πέντε μέτρα και ακούγεται μόνο ένα αερόφωνο όργανο, με τη συνοδεία φωνητικών.Το 1980 γράφτηκε και άρχισε να χρησιμοποιείται ένας νέος ύμνος που γράφτηκε από τον Σπύρο Βαλσαμάκη και τον Κωνσταντίνο Κιλιμάντζο σε ερμηνεία του Χρήστου Βολιώτη. Ο σύγχρονος ύμνος αναφέρεται στον Ολυμπιακό με το προσωνύμιο Θρύλος, ένα χαρακτηρισμό που δόθηκε στην ομάδα τη δεκαετία του '50, όταν ο σύλλογος είχε κατακτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος (1954-1959). Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στη δύναμη του κόσμου του Ολυμπιακού που βρίσκεται συνεχώς κοντά στην ομάδα, αλλά και στο νικηφόρο φιλικό της ομάδας με αντίπαλο την Σάντος του Πελέ το καλοκαίρι του 1961 (2-1 το σκορ). Στις 2 Φεβρουαρίου 2012, η επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού δημοσίευσε μία μέταλ διασκευή του πρώτου ύμνου. Η διασκευασμένη έκδοση του ύμνου δεν έγινε από κάποιο γνωστό συγκρότημα, αλλά από φίλους του συλλόγου. Γιώργος Αλεξανδρής και Ηλίας Λέκκας (Φεβρουάριος 1996). «Κεφάλαιο Α' Η Ίδρυση του Ολυμπιακού». 71 Χρόνια Ολυμπιακός. Εκδόσεις Γ.Χ. Αλεξανδρή. Οι δύο ύμνοι του Ολυμπιακού Όταν ο Ολυμπιακός έγινε Θρύλος Ο ύμνος στο Ultras.gr Ο ύμνος στο Zougla.gr Ο ύμνος στο cobrainsurancebenefits.org
Ασπίδα του Αχιλλέα

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι η ασπίδα που χρησιμοποίησε ο Αχιλλέας για να πολεμήσει τον Έκτορα, και περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Σ΄, στίχους 478-608). Στο έπος, ο Αχιλλέας έχει χάσει την πανοπλία του μετά τον δανεισμό της στον σύντροφό του, τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος έχει σκοτωθεί στη μάχη από τον Έκτορα, ο οποίος πήρε τα όπλα του ως λάφυρα. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, ζητάει από τον θεό Ήφαιστο να σφυρηλατήσει μια καινούργια πανοπλία για τον γιο της. Το απόσπασμα στο οποίο περιγράφεται η ασπίδα είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της «έκφρασης» (μια λογοτεχνική περιγραφή ενός έργου της οπτικής τέχνης) και επηρέασε πολλά μεταγενέστερα ποιήματα, συμπεριλαμβανομένης της Ασπίδας του Ηρακλή, που αποδόθηκε στον Ησίοδο. Η περιγραφή του Βιργίλιου της ασπίδας του Αινεία σαφώς εμπνέεται από τον Όμηρο. Το ποίημα Η ασπίδα του Αχιλλέα (1952) από τον W.Η. Auden απεικονίζει την περιγραφή του.

 Ο Όμηρος δίνει μια λεπτομερή περιγραφή των εικόνων που κοσμούν τη νέα ασπίδα, έργο του Ηφαίστου. Ξεκινώντας από το κέντρο της ασπίδας κινείται προς τα έξω, από κύκλο σε κύκλο, και η ασπίδα περιγράφεται ως εξής: Η γη, ο ουρανός και θάλασσα, ο ήλιος, το φεγγάρι και οι αστερισμοί (484-89) "Δύο όμορφες πόλεις γεμάτες από ανθρώπους": στη μία, ένας γάμος και μια δίκη λαμβάνουν μέρος (490-508), ενώ η άλλη, πολιορκείται από δύο στρατούς, όπου η ασπίδα δείχνει μια ενέδρα και μια μάχη (509 - 540) . Ένα πεδίο που επανακαλλιεργείται για τρίτη φορά (541-549). Την ιδιοκτησία ενός βασιλιά, όπου η συγκομιδή του αποκομίζεται (550-560). Ένα αμπέλι που άνθρωποι μαζεύουν σταφύλια (561-572). Μια «αγέλη κερασφόρων ζώων με ίσια κέρατα». Ο ταύρος που είναι μπροστά έχει δεχθεί επίθεση από ένα ζευγάρι άγρια λιοντάρια και οι βοσκοί με τα σκυλιά τους, προσπαθούν να τα διώξουν μακριά (573-586). Μια εικόνα από μια φάρμα προβάτων (587-589). Μία σκηνή χορού, όπου νέοι άνδρες και γυναίκες χορεύουν (590-607). Το μεγάλο ρεύμα του Ωκεανού (607-608). Η ασπίδα του Αχιλλέα μπορεί να διαβαστεί με ποικίλους διαφορετικούς τρόπους. Μια ερμηνεία είναι, ότι η ασπίδα είναι απλώς μια φυσική ενθυλάκωση όλου του κόσμου. Τα στρώματα της ασπίδας είναι μια σειρά από αντιθέσεις – δηλαδή ο πόλεμος και η ειρήνη, η εργασία και η γιορτή, αν και η απεικόνιση ενός φόνου στην πόλη σε ειρήνη δείχνει ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι πλήρως απαλλαγμένος από συγκρούσεις. Ο Βόλφγκανγ Σάντεβαλντ, ένας Γερμανός συγγραφέας, ισχυρίζεται ότι αυτές οι τεμνόμενες αντιθέσεις δείχνουν τις βασικές μορφές μιας πολιτισμένης και ουσιαστικά ομαλής ζωής. Αυτή η αντίθεση, επίσης, θεωρείται ως ένας τρόπος για να μας κάνει "να δούμε τον πόλεμο σε σχέση με την ειρήνη." Η περιγραφή της ασπίδας σβήνει μεταξύ της μάχης για το σώμα του Πάτροκλου και της εισόδου του Αχιλλέα ξανά στη μάχη, η οποία είναι και ένα από τα πιο αιματηρά μέρη του έπους. Κατά συνέπεια, η ασπίδα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως μία «ανάπαυση πριν από έναν επικείμενο κατακλυσμό», που χρησιμοποιείται για να τονίσει την σκληρότητα της βίας κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Θα μπορούσε επίσης να μεταφραστεί ως μια υπενθύμιση για τον αναγνώστη για το τι θα χαθεί αν η Τροία τελικά πέσει. Ασπίδα του Ηρακλή Ιλιάδα 18.490-508
Αβραλίοψη

Η Αβραλίοψη είναι ένα γένος καλαμαριού της οικογένειας των Ενοπλοτευθίδων που περιλαμβάνει 11 είδη. Τα είδη χαρακτηρίζονται από την παρουσία 3-4 φωτεινών οργάνων, στην άκρη των δύο κοιλιακών πλοκαμιών τους. Αυτά τα πλοκάμια δεν έχουν βεντούζες.

 Υπογένος Αβραλίοψη Abraliopsis hoylei Abraliopsis pacificus Abraliopsis pfefferi Abraliopsis tui Υπογένος Boreabraliopsis Abraliopsis felis Υπογένος Μικραβραλία Abraliopsis gilchristi Abraliopsis lineata Abraliopsis morisii Υπογένος Pfefferiteuthis Abraliopsis affinis Abraliopsis atlantica Abraliopsis chuni Abraliopsis falco Tree of Life web project: Abraliopsis Αρχειοθετήθηκε 2022-02-18 στο Wayback Machine.
Άντερσον Κορέια

Ο Άντερσον Κορέια ντε Μπάρος (πορτογαλικά: Anderson Correia de Barros) (γενν. 6 Μαΐου 1991) είναι Βραζιλιάνος-Κύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Ανόρθωση Αμμοχώστου. Είναι διεθνής με την Εθνική Κύπρου.

 Γεννημένος στο Σάο Πάολο, η σταδιοδρομία του Κορέια ξεκίνησε στην Εσπόρτε Κλούμπε Σάντο Αντρέ, αγωνιζόμενος για την ομάδα για δύο σεζόν, προτού μετακομίσει στην σπουδαιότερη Παουλίστα Φουτεμπόλ Κλούμπε του Καμπεονάτο Παουλίστα, με διετές συμβόλαιο. Στη συνέχεια πέρασε από το Καμπεονάτο Γκαούτσο, αγωνιζόμενος για την Εσπόρτε Κλούμπε Σάο Πάουλο το 2014. Στις 2 Ιουλίου 2014, ο Κορέια εντάχθηκε στην Μποαβίστα της Πριμέιρα Λίγα, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο. Έκανε το ντεμπούτο του στις 17 Αυγούστου 2014, σε έναν αγώνα εναντίον της Μπράγκα.Στις 15 Ιουνίου 2017, ο Κορέια εντάχθηκε στη Νέα Σαλαμίνα, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο, μέχρι το καλοκαίρι του 2020.Στις 19 Ιουνίου 2020, η Ανόρθωση Αμμοχώστου ανακοίνωσε ότι ο Κορέια υπόγραψε τριετές συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2023.Στις 30 Δεκεμβρίου 2022, ο Κορέια υπέγραψε τριετή επέκταση συμβολαίου με την Ανόρθωση, η οποία θα διαρκέσει έως τις 31 Μαΐου 2026. Την 1η Ιουνίου 2023, αφού του απονεμήθηκε η υπηκοότητα της χώρας, κλήθηκε στην Εθνική Κύπρου, κάνοντας το ντεμπούτο του στις 17 Ιουνίου 2023, σε μία εντός έδρας ήττα με 1–2 εναντίον της Γεωργίας. (Πορτογαλικά) Άντερσον Κορέια στο ForaDeJogo Προφίλ στο Transfermarkt.com
Υμενόπτερα

Τα υμενόπτερα είναι η μεγαλύτερη τάξη εντόμων, στην οποία ανήκουν η σφήκα, η μέλισσα και το μυρμήγκι. Η λέξη υμενόπτερο είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις «υμένας» και «πτερό».

 Στα «Υμενόπτερα» το σώμα χωρίζεται σε τρία μέρη: το κεφάλι, το θώρακα και την κοιλιά. Το κεφάλι συνδέεται με το θώρακα με τέτοιο τρόπο που να είναι πολύ ευκίνητο. Στο κεφάλι φέρουν πέντε μάτια από τα οποία τα δυο είναι σύνθετα και τ' άλλα απλά και μια μικρή προβοσκίδα. Ο θώρακας χωρίζεται στον προθώρακα, το μεσοθώρακα και το μεταθώρακα. Κι η κοιλιά αποτελείται από ξεχωριστές αρθρώσεις, που φτάνουν καμιά φορά τον αριθμό 9. Τα υμενόπτερα έχουν δυο ζευγάρια φτερών, που το δεύτερο είναι μικρότερο από το πρώτο. Είναι διαφανή με νευρώσεις. Έχουν τρία ζευγάρια πόδια με αρθρώσεις. Μέχρις ότου να διαμορφωθούν τα έντομα στην τελική τους μορφή, περνούν διάφορα στάδια εξέλιξης. Αρχικά είναι προνύμφες, (όταν βγαίνουν από τα αβγά), οι οποίες δεν είναι τέλεια σχηματισμένες. Έχουν διάφορα όργανα με τα οποία πλέκουν τα κουκούλια τους από τα οποία βγαίνουν με τη μορφή πεταλούδας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο τα έντομα φροντίζουν για τ' αβγά τους. Άλλα κυνηγούν κάμπιες ή αράχνες, τις ναρκώνουν με το δηλητήριό τους και τις τοποθετούν κοντά στα αβγά για να έχουν έτοιμη τροφή οι νύμφες. Ένα άλλο είδος, οι ιχνευμονίδες (Ichneumonidae) τοποθετεί τα αβγά του στ' αβγά άλλων εντόμων, κι όταν η νύμφη βγει, τρώει από την κάμπια και το αβγό μέσα στο οποίο είναι. Αυτά τα έντομα βοηθούν ώστε να καταπολεμούνται πολλές βλαβερές κάμπιες. Σε πολλά είδη υμενοπτέρων συναντούμε καλά αναπτυγμένη κοινωνική ζωή όπως στις μέλισσες και στα μυρμήγκια. Άμεσα ωφέλιμη είναι η μέλισσα. Πάρα πολλά είδη υμενοπτέρων τρέφονται από βλαβερά έντομα και με αυτό το τρόπο βοηθούν έμμεσα στον άνθρωπο. Μερικά είδη υμενοπτέρων χρησιμοποιούν το τσίμπημα (κέντρισμα) ως μέσο άμυνας ή επίθεσης. Στα περισσότερα Υμενόπτερα, το δηλητήριο αποτελείται απο ισταμίνη, και κυρίως αλλεργιογόνα ένζυμα. Τα έντομα αυτά μπορεί να προκαλέσουν επικίνδυνες αντιδράσεις (αλλεργίες) στον ανθρώπινο οργανισμό. Διεθνής Εταιρεία ΥμενοπτεριστώνΥμενόπτερα της Ν. Ζηλανδίας Αρχειοθετήθηκε 2007-11-13 στο Wayback Machine. Waspweb Εικόνες υμενοπτέρων από την Αφρική.
Dear Catastrophe Waitress

Το "Dear Catastrophe Waitress" είναι το έκτο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Κυκλοφόρησε το 2003 από την Rough Trade Records. Παραγωγός ήταν ο Trevor Horn, πρώην μέλος των Buggles και παραγωγός των Yes και Frankie Goes to Hollywood και έδωσε ένα πιο γυαλισμένο, ποπ-φιλικό ήχο στο άλμπουμ. Αυτό ήρθε σε έντονη αντίθεση με τις προηγούμενες lo-fi κυκλοφορίες τους (αν και τραγούδια όπως το "Lord Anthony" παρέπεμπε πίσω στον παλιό τους ήχο). Ειδικότερα, το χορευτικό κομμάτι "Stay Loose" αποδείχθηκε ότι ήταν το πρώτο από μια σειρά τραγουδιών (όπως τα "Your Cover's Blown" και "Sukie in the Graveyard") που αποκλίνει περαιτέρω από τις ρίζες τους. Το άλμπουμ ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury Music Prize του 2004, ενώ το τραγούδι "Step into My Office, Baby" ήταν υποψήφιο για το Ivor Novello Award στην κατηγορία Καλύτερου Τραγουδιού.

 "Step into My Office, Baby" – 4:12 "Dear Catastrophe Waitress" – 2:22 "If She Wants Me" – 5:05 "Piazza, New York Catcher" – 3:03 "Asleep on a Sunbeam" – 3:22 "I'm a Cuckoo" – 5:26 "You Don't Send Me" – 3:08 "Wrapped Up in Books" – 3:34 "Lord Anthony" – 4:14 "If You Find Yourself Caught in Love" – 4:15 "Roy Walker" – 2:57 "Stay Loose" – 6:41 Allmusic BBC (καλή) Blender Mojo PopMatters (πολύ καλή) Rolling Stone Stylus Magazine (A) Tiny Mix Tapes Uncut Pitchfork Media 7.5/10 Stuart Murdoch - φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, φωτογραφία Bobby Kildea - μπάσο, φωνητικά, κιθάρα Chris Geddes - πλήκτρα, πιάνο Richard Colburn - ντραμς Stevie Jackson - κιθάρα, φωνητικά Sarah Martin - βιολί Mick Cooke - τρομπέτα Gavyn Wright, Perry Montague-Mason, David Woodcock, Chris Tombling, Warren Zielinski, Jackie Shave, Patrick Kiernan, Boguslaw Kostecki, Julian Leaper, Kathy Shave, Benedict Cruft, Everton Nelson - βιολί Peter Lale, Robert Smissen, Bruce White, Gustav Clarkson. Cello: Anthony Pleeth, David Daniels, Martin Loveday - βιόλα Mary Scully - διπλό μπάσο Helen Keen - φλάουτο Kathleen Stevenson - φλάουτο, πίκολο Chris Cowie - όμποε Sue Bohling - αγγλικό κόρνο Mike Lovatt, Noel Langley, Derek Watkins, John Barclay - τρομπέτα Chris Dean, Jeremy Price, Barnaby Dickinson Richard Edwards, Billy Rumfitt - τρομπόνι Jamie Talbot, Stan Sulzman Philip Todd. Chris Davis Jeff Daly, Julian Nicholas - σαξόφωνο Nigel Black, Richard Berry - γαλλικό κόρνο Frank Ricotti - κρουστά Trevor Horn - παραγωγή Robert Orton, Julian Mendelsohn, Dan Vickers, Tony Doogan, Michael Bannister - μίξινγκ Tim Lambert, Phil Tyreman - μηχανικοί Frank Awkwright - mastering
Εθνική Νίγηρα (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Νίγηρα αντιπροσωπεύει το Νίγηρα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Νίγηρα (Fédération Nigérienne de Basket-Ball).

 Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Νίγηρα σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Εθνική Νίγηρα (καλαθοσφαίριση ανδρών) Niger, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Nigérienne de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα

Το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα (Λ.Κ.Κ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1956 από το Στέφανο Στεφανόπουλο. Το κόμμα διαλύθηκε το 1961, για να συμμετάσχει στην Ένωση Κέντρου.

 Το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1956 από το ηγετικό στέλεχος του Ελληνικού Συναγερμού και της κυβέρνησης Παπάγου Στέφανο Στεφανόπουλο, ως αντίδραση την ίδρυση της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το Στεφανόπουλο ακολούθησαν 13 βουλευτές του Συναγερμού, φιλικά προσκείμενοι σε αυτόν. Στις εκλογές του 1956 συμμετείχε αυτόνομα, παρουσιάζοντας συνδυασμό μόνο στην εκλογική περιφέρεια Ηλείας, ιδιαίτερη πατρίδα του Στεφανόπουλου. Έτσι, δεν κατόρθωσε να μπει στη Βουλή, αφού συγκέντρωσε ποσοστό 0,88%. Στις εκλογές του 1958 συνεργάστηκε με το Λαϊκόν Κόμμα και άλλα κόμματα που που είχαν προέλθει από αυτό, σε κοινό εκλογικό συνασπισμό με την επωνυμία Ένωσις Λαϊκών Κομμάτων. Ο συνδυασμός κατέλαβε τέσσερις έδρες στη Βουλή, εκ των οποίων οι δύο ανήκαν στο Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα.Το 1961, ενόψει και των εκλογών αυτοδιαλύθηκε για να προσχωρήσει μαζί με άλλα κεντρώα κόμματα στην Ένωση Κέντρου. Κύριο και βασικό πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος αυτού όπως εξαγγέλθηκε ήταν η κοινωνικοοικονομική δικαιοσύνη. Με αυτές τις αρχές επιζητούσε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που θα καταστούσαν τον εργαζόμενο πολίτη κέντρο της οικονομικής παραγωγής και την εργασία του μέτρο της οικονομικής αξίας και βάση της οικονομικής ζωής του. Κατ΄ επέκταση αυτών επιζητούσε την οργάνωση της ελληνικής παραγωγής γενικότερα, τόσο σε προγραμματισμό όσο και σε νέες επενδύσεις σχεδόν σε όλους τους τομείς με εντατική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Παράλληλες ήταν και οι εξαγγελίες του σε θέματα εκπαίδευσης, αγροτικής ανάπτυξης, εκπροσώπησης όλων των παραγωγικών τάξεων, αλλά και επί της εξωτερικής πολιτικής που θα πρέπει να καθορίζεται με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. J. Meynaud, Πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, "Μπαϋρον, Αθήνα, 1966 Karageorgos, Dimitrios (2015, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η διαδρομή του Ελληνικού Συναγερμού από την ίδρυσή του ως την αδρανοποίησή του, 1951-1956 Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2000 Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974
Αρχοντικό Σερπιέρη

Το Αρχοντικό Σερπιέρη, ένα από τα λίγα σήμερα σωζόμενα στην Αθήνα αρχοντικά των τελών του 19ου αιώνα, βρίσκεται στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου και Εδουάρδου Λω. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1884 και ήταν η κατοικία του Ιταλού επιχειρηματία Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη μέχρι τον θάνατό του το 1897. Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, το αρχοντικό αποκτήθηκε από την νεοϊδρυθείσα Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία το μετέτρεψε στο κεντρικό της κατάστημα. Τότε προστέθηκε τρίτος όροφος στο κτίριο, δίχως να αλλοιωθεί ο εξωτερικός διάκοσμός του. Από το 2013, μετά το κλείσιμο της Αγροτικής Τράπεζας, το κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία της Τράπεζας Πειραιώς.

 Ο πρώτος ιδιοκτήτης και κάτοικος του κτιρίου, ο Ιταλός επιχειρηματίας μεταλλευτικών επιχειρήσεων Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης (εξελληνισμένο όνομα του Giovanni Battista Serpieri) γεννήθηκε στο Ρίμινι της Ιταλίας το 1832 και πέθανε το 1897 στην Αθήνα. Η άφιξή του στην Αθήνα συνδέεται με την παραχώρηση σε αυτόν από το ελληνικό κράτος της εκμετάλλευσης των μεταλλευμάτων του Λαυρίου. Η εταιρεία Roux - Serpieri - Fressynet CE στην οποία συμμετείχε ο Σερπιέρης άρχισε τις εργασίες της στο Λαύριο το 1864. Η Αθήνα γύρω στο 1870 γίνεται πόλος έλξης για Έλληνες και ξένους επιχειρηματίες. Ο Σερπιέρης, συνεχίζοντας το 1875 τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στη νέα εταιρεία του Λαυρίου (Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου), είχε πλέον ανάγκη ιδιωτικής κατοικίας στην Αθήνα. Έπρεπε να βρει οικόπεδο που να ανταποκρίνεται στην οικονομική και κοινωνική υπόστασή του και να διαλέξει τον κατάλληλο αρχιτέκτονα. Το 1873, επέλεξε την περιοχή απέναντι από την Ακαδημία των Αθηνών, που εκείνη την εποχή ήταν μια σειρά από οικόπεδα στα οποία δούλευαν μαρμαράδες και λιθοξόοι, και όπου σήμερα βρίσκονται το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος και το μέγαρο της Αγροτικής Τράπεζας. Το αρχοντικό Σερπιέρη το σχεδίασε και το οικοδόμησε ο στρατιωτικός μηχανικός και αρχιτέκτων Αναστάσιος Θεοφιλάς, που γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1827 από γονείς Ηπειρώτες και πέθανε στην Αθήνα το 1901. Ο Θεοφιλάς πήρε την παραγγελία να κάνει τα σχέδια και να προχωρήσει στην οικοδόμηση του αρχοντικού Σερπιέρη γύρω στο 1875. Οι οικοδομικές εργασίες τελείωσαν στο 1881. Το αρχοντικό Σερπιέρη σχεδιάστηκε για να ανταποκριθεί σε περισσότερες από μία χρήσεις. Δεν επρόκειτο να είναι μόνο κατοικία ενός μεγάλου επιχειρηματία της εποχής· ήταν συγχρόνως επαγγελματική στέγη, χώρος μεγάλων συγκεντρώσεων και μέσο κοινωνικής προβολής. Στην κύρια όψη της οδού Πανεπιστημίου, υπάρχουν τρεις πόρτες που διακρίνονται για το διαφορετικό τους χαρακτήρα. Στη δεξιά πλευρά ακολουθούν δυο ακόμη είσοδοι, από τις οποίες η δεύτερη αποτελούσε την είσοδο που οδηγούσε στον κήπο και από την οποία έμπαιναν οι άμαξες που έφερναν τους ιδιοκτήτες και τους προσκεκλημένους τους. Το 1929, το Αρχοντικό Σερπιέρη αγοράστηκε από την Αγροτική Τράπεζα. Τότε, έγιναν επεμβάσεις στο κτίριο, με την προσθήκη τρίτου ορόφου και μικρής έκτασης τετάρτου στην πίσω πλευρά επί της οδού Εδουάρδου Λω. Εντούτοις, διατηρεί μέχρι σήμερα σχεδόν ανέπαφο τον πρώτο όροφο και όλα τα αρχικά διακοσμητικά στοιχεία του.
Φαρεσμάνης Α΄ της Ιβηρίας

Ο Φαρεσμάνης Α΄ (γεωργιανά: ფარსმან I, πέθανε το 58 μ.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ιβηρίας. Ο Φαρεσμάνης είναι σημαντικό πρόσωπο στην αναφορά του Τάκιτου για τις πολιτικές και τις εκστρατείες στην ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τέσσερις αυτοκράτορες (Τιβέριος, Καλιγούλας, Κλαύδιος και Νέρων). Σύμφωνα με τον Σάιριλ Τουμάνοφ, ο Φαρεσμάνης ήταν μέλος της τρίτης δυναστείας των Φαρναβαζιδών και βασίλεψε από το 1 έως το 58 μ.Χ. Αναφέρεται στην Στήλη του Βεσπασιανού στο Αρμάζι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Ιβηρία εξελίχθηκε στην αυτοκρατορία της Υπερκαυκασίας, η οποία βασίλευε στην Αρμενία και την (Καυκάσια) Αλβανία.

 Ως σύμμαχοι της Ρώμης, ο αδερφός του, ο Μιθριδάτης, διορίστηκε βασιλιάς της Αρμενίας από τον ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος εισέβαλε στην Αρμενία το 35 μ.Χ. Όταν ο πρίγκιπας των Πάρθων, ο Ορόντης (γιος του Αρτάβανου Γ΄ της Παρθίας) αποπειράθηκε να καθαιρέσει τον Μιθριδάτη από τον θρόνο της Αρμενίας, ο Φαρεσμάνης ηγήθηκε ενός Ιβηρικού στρατού που νίκησε τους Πάρθους (Τάκιτος, Χρονικά. vi. 32-35). Ο Φαρεσμάνης έσπασε το κράνος του Ορόντη με μία γροθιά: Ο Ορόντης έπεσε και οι φήμες για τον θάνατο του Ορόντη έριξαν το ηθικό των Πάρθων.Περίπου κατά το 52 μ.Χ., ο Φαρεσμάνης υποκίνησε τον γιο του, τον Ραδάμιστο, ο οποίος είχε φιλόδοξο και επιδέξιο χαρακτήρα. Άρχισε να εκδηλώνει ένα αίσθημα δυσαρέσκειας, σε βαθμό που έκανε πόλεμο με τον θείο του Μιθριδάτη. Ο Φαρεσμάνης υποστήριξε τον γιο του.Μετά από μια σύντομη βασιλεία, ο Ραδάμιστος εκδιώχθηκε από τους Πάρθους το 55 μ.Χ. και κατέφυγε στο βασίλειο του πατέρα του. Οι Ρωμαίοι είχαν εκφράσει την δυσαρέσκειά τους με τις κινήσεις του Ραδάμιστου, και για να κερδίσει την εύνοια τους, εκτελέστηκε από τον πατέρα του. Τον Φαρεσμάνη διαδέχθηκε ο Μιρδάτης Α΄ της Ιβηρίας. Ο Φαρεσμάνης παντρεύτηκε μια άγνωστη αρμένια πριγκίπισσα της δυναστείας των Αρταξιαδών. Δεν είναι γνωστή η ημερομηνία του γάμου τους. Ήταν η κόρη του Τιγράνη Δ΄ και της ετεροθαλής αδελφής και γυναίκας του, Ερατώς. Η αρμένια γυναίκα του έφερε στον κόσμο τρεις γιους: τον Ραδάμιστο, τον Μιρδάτη και τον Αμάζασπο (Αμαζάσπ), ο οποίος είναι γνωστός από το επίγραμμα του Αμάζασπου το οποίο βρέθηκε στη Ρώμη. Ο Τουμάνοφ έχει συστήσει διστακτικά την ταυτοποίηση του Φαρεσμάνη με τον Αντέρκι (ή Ροκ), ένα πρόσωπο που αναφέρουν τα μεσαιωνικά γεωργιανά χρονικά. Φαίνεται ότι η βασιλιά του Αντέρκι συμπίπτει με την εμφάνιση των πρώτων Χριστιανικών κοινοτήτων στην Ιβηρία και το ταξίδι των Εβραίων από τη Μτσχέτα στην Ιερουσαλήμ, όπου είδαν την σταύρωση του Ιησού και έφεραν τον Άγιο Χιτώνα στην Ιβηρία. Σύμφωνα με τα γεωργιανά χρονικά, η διαίρεση των περιοχών του βασιλείου στους δύο γιους του Αντέρκι, τον Καρτάμ (Καρντζάμ) και τον Μπαρτόμ (Μπρατμάν) ξεκίνησε την περίοδο διαρχίας στην Ιβηρία η οποία διήρκεσε πέντε γενιές. Πολλοί μελετητές αμφισβητούν την ύπαρξη της εν λόγω διαρχίας. Οι σύγχρονες ξένες πηγές κάνουν λόγο για ένα και όχι δύο μονάρχες. Ιβηροαρμενικός πόλεμος Rayfield, D. (2013) Edge of Empires: A History of Georgia, Reaktion Books, (ISBN 9781780230702)
Μαρία Σκλήραινα

Η Μαρία Σκλήραινα (απεβ. το 1045), που συχνά αναφέρεται μόνο ως Σκλήραινα, ήταν η πολιτική σύμβουλος, η επίσημη ερωμένη και η σύζυγος τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου, με τον (αμφιλεγόμενο) τίτλο της σεβαστής.

 Από την επιφανή οικογένεια των Σκληρών, ήταν γνωστή για τη γοητευτική εμφάνιση και τον χαρακτήρα της και ήταν παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Θ΄ πριν από τη διαδοχή του στο θρόνο, αλλά ο γάμος δεν θεωρήθηκε νόμιμος από την εκκλησία. Ο Κωνσταντίνος έγινε Αυτοκράτορας το 1042 με το γάμο του με την Αυτοκράτειρα Ζωή των Μακεδόνων την Πορφυρογέννητη, η οποία αποδέχτηκε τη συνέχιση της σχέσης του με τη Μαρία Σκλήραινα. Η Σκλήραινα δεν αναγνωρίστηκε ως σύζυγος του Κωνσταντίνου, αλλά παρέμεινε στην Αυλή επίσημα ως ερωμένη του. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Αυλή, ενεργώντας ως πολιτική σύμβουλος του Κωνσταντίνου Θ΄ και ευεργετώντας τη σταδιοδρομία τού αδελφού της Ρωμανού Σκληρού. Δεν ήταν δημοφιλής στο κοινό: τον Μάρτιο τού 1044 έγινε ταραχή στην Κωνσταντινούπολη, επειδή ο κόσμος φοβόταν ότι ο Κωνσταντίνος Θ΄ σχεδίαζε να σκοτώσει τη Ζωή, για να παντρευτεί τη Σκλήραινα. Nicolas Oikonomidès: Byzantium from the 9th Century to the Fourth Crusade: Studies, Texts, Monuments, Variorum, 1992 Lynda Garland: Byzantine Empresses: Women and Power in Byzantium AD 527-1204, 1999
Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος

Ο Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος (Λατινική γλώσσα: Gaius Sempronius Gracchus), γεννήθηκε το 154 π.Χ και πέθανε το 121 π.Χ. Ήταν αδελφός του Τιβέριου. Το 123 π.Χ. εκλέγεται δήμαρχος (tribunus plebis), δηλαδή εκπρόσωπος των πληβείων, και θέλησε να συνεχίσει την μεταρρυθμιστική πολιτική του αδελφού του.

 Για να συντρίψει τους ευγενείς προσπάθησε να στηριχθεί όχι μόνο στο λαό, αλλά και στους ιππείς και στους συμμάχους τους. Πολλαπλασιάζει τους κλήρους του ager publicus, της δημόσιας γης, και παρεμποδίζει την εγκατάσταση των ευγενών στις εύφορες περιοχές. Στους ιππείς παραχώρησε το δικαίωμα της δεκάτης στις νέες ασιατικές επαρχίες και το δικαίωμα της εισόδου στα δικαστήρια στο πλευρό των μελών της Συγκλήτου και τους όρισε ειδικές τιμητικές θέσεις στα θέατρα. Φρόντισε ακόμη για την διευθέτηση των αγορών, για σιταποθήκες και τους δημόσιους δρόμους. Τα μέτρα αυτά τον βοήθησαν να επανεκλεγεί δήμαρχος το επόμενο έτος. Οι ευγενείς προσεταιρίστηκαν έναν άλλο δήμαρχο, τον Λίβιο Δρούσο και μέσω αυτού πρότειναν στον λαό ευνοϊκότερα μέτρα. Ο Γάιος έχασε τη δημοτικότητά του και γι' αυτό θέλησε να στηριχθεί στους Συμμάχους. Τον Μάιο του 122 π.Χ. πρότεινε να δοθούν στους κατοίκους του Λάτιου δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη και σε άλλους συμμάχους να δοθούν τα δικαιώματα των Λατίνων. Οι ευγενείς ερέθισαν τον εγωισμό του ρωμαϊκού λαού, που δεν ήθελε να μοιραστεί τα προνόμιά του. Οι καινοτομίες του Γάιου θεωρήθηκαν ανόσια έργα και οι υποστηριχτές του τον εγκατέλειψαν.Προκλήθηκαν ταραχές, πολλοί οπαδοί του σκοτώθηκαν, ενώ ο ίδιος, για να μην συλληφθεί, διέταξε τον δούλο του να τον σκοτώσει το καλοκαίρι του 121 π.Χ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gaius Gracchus στο Wikimedia Commons
Κάστρο Ηλείας

Το Κάστρο είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας, κτισμένος σε λοφώδη περιοχή σε υψόμετρο περίπου 165-200 μέτρων. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 1.015 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον πρωτογενή και τον τριτογενή τομέα της οικονομίας.

 Βρίσκεται στην περιοχή της βορειοδυτικής Ηλείας, ανάμεσα στα ακρωτήρια της Κυλλήνης και της Τρυπητής, και εγγύς των κωμοπόλεων Ανδραβίδα, Γαστούνη, Κυλλήνη και Λεχαινά. Βρίσκεται επίσης αρκετά κοντά τόσο στον οικισμό των Λουτρών Κυλλήνης όσο και στο Αρκούδι -περιοχών με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. Βρίσκεται σε απόσταση 27 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 42 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Πύργου και περίπου 76,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας. Στην περιοχή δεσπόζει το μεσαιωνικό κάστρο Χλεμούτσι, απ' όπου η ονομασία του χωριού, το οποίο προσφέρει θέα σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε δήμο Κυλληνίας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Κυλληνίας, υπήχθη στον τότε δήμο Μυρτουντίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κάστρου, αποτελώντας την έδρα της, μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Κάστρου του Δήμου Κάστρου - Κυλλήνης. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Κάστρου του «καλλικρατικού» δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάστρου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κάστρου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Κάστρου - Κυλλήνης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1979-80

Τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1979-80 διοργανώθηκαν σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 80 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Ηρακλής Ελευσίνας και ο Αίας Σαλαμίνας. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχτηκε η ομάδα της Ελευσίνας, νικώντας με 6-5 στα πέναλτι (καν. αγώνας 1-1) τον αντίπαλό του. Και οι δυο ομάδες ανήλθαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Στη Β΄ Κατηγορία, τους τίτλους των δυο ομίλων κέρδισαν ο Α.Ο. Χαραυγή και η Αναγέννηση Πειραϊκής. Στη Γ΄ Κατηγορία πρωταθλητές ομίλων ανακηρύχθηκαν το Βυζάντιο Κερατσινίου και ο Α.Ο. Καραβά.

 Α΄ με 30 ομάδες σε δύο ομίλους των 15. Β΄ με 25 ομάδες σε δύο ομίλους των 13-12 ομάδων. Γ΄ με 25 ομάδες σε δύο ομίλους των 13-12 ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα: Ηρακλής Ελευσίνας Αίας Σαλαμίνας Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 8 Ιουνίου 1980, Γήπεδο Νεάπολης: Ηρακλής Ελευσίνας - Αίας Σαλαμίνας: 1-1 (6-5 πέναλτι).Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία:Α.Ο. Χαραυγής Αναγέννηση Πειραϊκής Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 24 Μαΐου 1980, Γήπεδο Νεάπολης: Αναγέννηση Πειραϊκής - Α.Ο. Χαραυγής: 2-1.Δευτεραθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Α' κατηγορία:Φοίνικας Αγ. Σοφιάς Α.Ο. Αγίου ΔημητρίουΗ τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Β΄ κατηγορία: Βυζάντιο Κερατσινίου Α.Ο. Καραβά Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 31 Μαΐου 1980, Γήπεδο Μοσχάτου: Βυζάντιο - Α.Ο. Καραβά: 2-0.Δευτεραθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Β' κατηγορία: Θρίαμβος Πασαλιμανίου ΑρμενικήΗ τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Στο κύπελλο της περιόδου 1979-80 συμμετείχαν 81 ομάδες συνολικά, εκ των οποίων 76 από τα πρωταθλήματα Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣΠ, καθώς και οι Ατρόμητος Πειραιά, Α.Σ. Δραπετσώνα, Α.Ο. Νεάπολης, Ιωνικός Νίκαιας και Ήφαιστος Νίκαιας από το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας.Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Νεαπόλεως και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2008-09

Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2008-09 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 2008-09 ήταν το 53ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 29 Αυγούστου 2008 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 2009 μαζί με τα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης . Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Άλκμααρ για 2η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Ντε Χράαφσχαπ και Φόλενταμ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10 κέρδισαν οι Άλκμααρ και Τβέντε, ενώ την είσοδο στο Γιουρόπα Λιγκ 2009-10 κέρδισαν οι Χέρενφεν (μέσω του Κυπέλλου Ολλανδίας), Μπρέντα (μέσω των Play Offs), Άγιαξ και Αϊντχόφεν.

 Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2007-08. Τελευταία ενημέρωση: 1 September 2013. Πηγή: Eredivisie1 Η Χέρενφεν κατέκτησε το Κύπελλο Ολλανδίας και κέρδισε την είσοδο στα Play Offs του Γιουρόπα Λιγκ 2009-10. Πηγή: Eredivisie.nl (Ολλανδικά)1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας Τελευταία ενημέρωση: 11 Μαΐου 2009 Source: Τοπ Σκορερς Ημιτελικά Τελικός Η Μπρέντα κέρδισε την είσοδο στο Γιουρόπα Λιγκ Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Τρίτος γύρος Η Βάαλβαϊκ και η Ρόντα προβιβάστηκαν στην Ερεντιβίζιε 2009-10. 1 Τρίτος αγώνας RSSSF
Η τελευταία του υπόκλιση

Η τελευταία του υπόκλιση είναι μία συλλογή 7 μικρών ιστοριών με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Σερλοκ Χολμς, που δημοσίευσε ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ το 1917. Οι 6 ιστορίες είχαν πρωτοδημοσιευτεί αυτοτελώς στο περιοδικό Strand, ενώ η 7η εμφανίστηκε με την έκδοση του βιβλίου.

 Οι έξι ιστορίες εμφανίστηκαν μεμονωμένα στο μηνιαίο περιοδικό Νήμα (Strand) από τον Σεπτέμβριο του 1908 ως το Δεκέμβριο του 1913. Το 1917 ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ εξέδωσε το βιβλίο Η τελευταία του υπόκλιση (His last bow) με τον υπότιτλο Μερικές αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς. Στην αμερικανική έκδοση, ο υπότιτλος είναι Μερικές παλαιότερες αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς. Υπήρχε πρόλογος "υπό του Δρ. Τζον Χ. Γουάτσον", όπου αναφερόταν ότι "ο ντετέκτιβ έχει αποσυρθεί από το επάγγελμά του και πως είναι καλά στην υγεία του, αν και με λίγους ρευματισμούς". Επίσης επαναδημοσιεύτηκε η ιστορία H περιπέτεια του κουτιού από χαρτόνι από τη συλλογή Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς του 1894, επειδή απουσίαζε από μετέπειτα εκδόσεις της συλλογής. Ως τελευταία υπήρχε η ιστορία Η τελευταία υπόκλιση: Η στρατιωτική υπηρεσία του Σέρλοκ Χολμς. Αυτή είχε δημοσιευθεί τον Σεπτέμβριο του 1917 στο εβδομαδιαίο, αμερικανικό περιοδικό Collier. Ένα μήνα μετά, στις 22 Οκτωβρίου 1917 έγινε η παρουσίαση του βιβλίου. Η περιπέτεια της έπαυλης με τις γλυτσίνες (Wisteria lodge). Η περιπέτεια του κόκκινου κύκλου. Η περιπέτεια των σχεδίων του υποβρυχίου Μπρους-Πάρλινγκτον. Η περιπέτεια του θνήσκοντος ντετέκτιβ. Η εξαφάνιση της λαίδης Φράνσις Κάρφαξ. Η περιπέτεια του ποδιού του διαβόλου. Η τελευταία του υπόκλιση. Οι ιστορίες μεταγράφτηκαν από τους Bert Coules, Roger Danes, Peter Ling και Robert Forrest για το ραδιόφωνο του BBC το 1993-94. Εργογραφία του Σέρλοκ Χολμς "His Last Bow: Some Reminiscences of Sherlock Holmes". De Encyclopédie de Conan Doyle & Sherlock Holmes. Société Sherlock Holmes de France. Retrieved 21 January 2014. Doyle, Arthur Conan (October 1979). The Sherlock Holmes Omnibus (2nd illustrated ed.). John Murray. ISBN 071953691X.
Γυψ

Το Γυψ είναι γένος των Γυπών του Παλαιού Κόσμου της οικογένειας των Αετίδων. Δημιουργημένο από τον Μάριο Ιούλιο Καίσαρα Σαβίτζυ, περιλαμβάνει τα παρακάτω υπάρχοντα είδη: Όρνιο, Gyps fulvus Ασπρόγλουτος γύπας, Gyps bengalensis Αφρικανόγυπας, Gyps rueppelli Ινδικός γύπας, Gyps indicus Λεπτόραμφος γύπας, Gyps teruirostris Γύπας των Ιμαλαΐων, Gyps himalayanensis Ασπρόπλατος γύπας, Gyps africanus Γύπας του Ακρωτηρίου, Gyps coprotheres

 Όλα τα είδη του γένους έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά: γυμνός λαιμός και κεφάλι, σκουρόχρωμο φτέρωμα, φαρδιές φτερούγες και χοντρό ράμφος. Τα πουλιά αυτά είναι καθαριστές, δηλαδή τρέφονται με θνησιμαία μεγάλων θηλαστικών. Οι γύπες του Παλαιού Κόσμου βρίσκουν τα θνησιμαία χάρις την όραση. Ένα προϊστορικό είδος είναι γνωστό μόνο από απολιθωμένα λείψανα από το Μέσο μέχρι το Ύστερο Πλειστόκαινο σε τοποθεσίες σε όλη τη κεντρική και ανατολική Μεσόγειο: ο Μαλτέζικος γύπας (Gyps melitensis). Πρόσφατα, ένα άλλο απολιθωμένο είδος, ο Βουλγαρικός γύπας (Gyps bochenskii) έζησε κατά το Ύστερο Πλειόκαινο στη Βουλγαρία.
Γεώργιος Μπαλτατζής

Ο Γεώργιος Μπαλτατζής (1868 - 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός. Άρχισε την καριέρα του ως διπλωμάτης και άρχισε να εκλέγεται βουλευτής από το 1902. Είχε γίνει αρκετές φορές υπουργός. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή δικάστηκε στη «δίκη των έξι» ως ένας από τους υπαιτίους για την ήττα της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργού εξωτερικών, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1922 στο Γουδή.

 Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1868. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου και αργότερα μετέβη στη Γαλλία για ευρύτερες σπουδές. Επανερχόμενος ακολούθησε το διπλωματικό κλάδο όπου και υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στη Κωνσταντινούπολη με ιδιαίτερη διάκριση στη διπλωματική δεξιότητα. Στη συνέχεια αναμίχθηκε στην πολιτική και το 1902 πρωτοεξελέγη βουλευτής Αλμυρού με το κόμμα του Γ. Θεοτόκη και ομοίως το 1905 και 1906. Το 1908 διορίστηκε υπουργός εξωτερικών (21/061908-07/07/1909) στην κυβέρνηση Θεοτόκη. Μετά τη προσάρτηση των λεγομένων Νέων Χωρών πολιτεύθηκε στη Δράμα όπου και εκλέχθηκε βουλευτής στη περίοδο 1915 και μετά. Το 1915 ανέλαβε υπουργός συγκοινωνιών και το 1921 υπουργός εξωτερικών (από 26/03/1921-03/05/1922) στην κυβέρνηση Γούναρη. Πήρε μέρος στις διασκέψεις των Παρισίων και του Λονδίνου μαζί με τον Δημήτριο Γούναρη. Το 1922 χρημάτισε πάλι υπουργός εξωτερικών (από 09/05/1922-28/08/1922) στη κυβέρνηση Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη. Μετά την Μικρασιατική άτακτη υποχώρηση και την επανάσταση που εκδηλώθηκε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή από τους φυγάδες αυτής, συνελήφθη μαζί με άλλους πολιτικούς και τον αρχιστράτηγο και καταδικάστηκε κατά τη «δίκη των έξι» από το έκτακτο επαναστατικό στρατοδικείο Αθηνών σε θάνατο. Τουφεκίστηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1922 στο Γουδί. Ογδόντα οκτώ χρόνια αργότερα, το 2010, μετά από αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη από το 2008, εγγονού του πρώην πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Μαυροκορδάτου, κόρη του πολιτικού Νικολάου Μαυροκορδάτου, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.13ος, σ.884. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.70-71