IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρίκια Μεσσηνίας

Τα Ρίκια είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας. Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία Χρυσή Ακτή ή το Μάτι.

 Ο οικισμός βρίσκεται, σε υψόμετρο 45 μέτρα δίπλα στις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η απόστασή του από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 8 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 7.5 χιλιόμετρα σε βορειοδυτική κατεύθυνση και επίσης περίπου 1,6 χιλιόμετρο από την Τραγάνα και 2 περίπου χιλιόμετρα από τον Ρωμανό, σε νοτιοανατολική κατεύθυνση προς την Πύλο. Η περιοχή των Ρικιών, όπως και αυτή των γειτονικών οικισμών του Βρυσομήλου και του Βρομονερίου φέρει ίχνη κατοίκησης από την παλαιολιθική περιόδο, καθώς έχουν βρεθεί, σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή, διάφορα λίθινα εργαλεία της περιόδου αυτής. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός, αναγνωρίστηκε το 1981, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαργαλιάνων, ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 31 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές και τουριστικές εργασίες. Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους, τον Μάραθο, την Τραγάνα, τον Ρωμανό και το Πετροχώρι. Αξιοθέατο για τον οικισμό είναι η Παραλία της Χρυσής Ακτής (Μάτι) ή οποία βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον οικισμό. Στην περιοχή των Ρικιών είναι η Παραλία της Χρυσής Ακτής γνωστή και ως το «Μάτι», στην κατεύθυνση προς το Βρομονέρι και τον Μάραθο, η οποία είναι απέραντη καθώς έχει μήκος περί τα 4,5 χιλιόμετρα και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8 ως 12,5 χιλιομέτρων από τους Γαργαλιάνους. Αποτελεί φυσική προέκταση της Παραλίας της Αγιά Σωτήρας, του οικισμού του Βρυσομήλου (γνωστότερου ως Αγία Σωτήρα), από την δεξιά πλευρά της (όπως κοιτά κάποιος τη θάλασσα) και επίσης επέκταση της Παραλίας του Ρωμανού του χωριού του Ρωμανού, από την αριστερή πλευρά της. Η Παραλία Χρυσή Ακτή θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως η κύρια επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή οργανωμένη υποδοχή σε διάφορα σημεία της, μια χρυσή αμμουδιά, από τις πλέον γνωστές, των δυτικών παραλιών του νομού. Γαργαλιάνοι Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Γαργαλιάνων Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.
A Eulogy for the Damned

A Eulogy for the Damned είναι ο τίτλος του έβδομου άλμπουμ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Orange Goblin, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου του 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Candlelight Records.Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2011 στο The Animal Farm του Λονδίνου, με παραγωγό τον Τζέιμι Ντοντ.Αυτός υπήρξε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στο Top-100 του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών, φθάνοντας ως το # 96, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες μπήκε στο Top-40 της λίστας του Billboard Top Heat Seekers.

 "Red Tide Rising" – 4:49 "Stand for Something" – 3:47 "Acid Trial" – 4:13 "The Filthy & the Few" – 3:32 "Save Me from Myself" – 5:58 "The Fog" – 6:45 "Return to Mars" – 2:26 "Death of Aquarius" – 5:48 "The Bishops Wolf" – 4:39 "A Eulogy for the Damned" – 7:17 A Eulogy for the Damned (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 13 Φεβρουαρίου 2012 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "A Eulogy for the Damned" είχε την εξής μορφή: Μπεν Γουόρντ - φωνητικά Τζο Χορ - κιθάρα Μάρτιν Μίλαρντ - μπάσο Κρις Τέρνερ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΛι Ντόριαν - φωνητικά στο "Return to Mars" A Eulogy for the Damned - Orange Goblin | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Orange Goblin - A Eulogy for the Damned - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives AEFTD - Orange Goblin
Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η Δόνια Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (ισπανική προφορά ΔΦΑ [maˈɾi.a merˈθeðes]: María de las Mercedes Cristina Genara Isabel Luisa Carolina Victoria y Todos los Santos de Borbón-Dos Sicilias y Orléans, 23 Δεκεμβρίου 1910 - 2 Ιανουαρίου 2000) ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ινφάντε Καρόλου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της Λουίζας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, Δούκα της Ορλεάνης, γνωστού ως Κόμη του Παρισιού. Μητέρα του Χουάν Κάρλος, τέως βασιλιά της Ισπανίας, γνωστή στην Ισπανία ως βασιλομήτωρ Μαρία.

 Η Μαρία δε λας Μερθέδες Χριστίνα Ιανουαρία Ισαβέλλα Λουίζα Καρολίνα Βικτωρία δε Τόδος λος Σάντος (= των Αγίων Πάντων) ήταν δισεγγονή του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Η οικογένεια της μετακινήθηκε στη Σεβίλλη, όταν ο πατέρας της διορίστηκε στρατιωτικός αρχηγός της επαρχίας. Με την κήρυξη της δεύτερης Ισπανικής δημοκρατίας, εξορίστηκε στις Κάννες και αργότερα στο Παρίσι, όπου σπούδασε τέχνες στο Λούβρο. Στις 14 Ιανουαρίου 1935 παραβρέθηκε στη Ρώμη στους γάμους της Ινφάντας Βεατρίκης της Ισπανίας, κόρης του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας, και γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγο της Δον Χουάν, τέταρτο γιο του Αλφόνσου. Παντρεύτηκαν επίσης στη Ρώμη στις 12 Οκτωβρίου 1935, και όταν ο σύζυγος της πήρε τον τίτλο του κόμη της Βαρκελώνης, αυτή πήρε τον τίτλο της κόμισσας. Το 1976, με την επαναφορά του θεσμού της βασιλείας στην Ισπανία στο πρόσωπο του γιου της, Χουάν Κάρλος, επανήλθε με τον σύζυγο της στην Ισπανία, ο οποίος αποποιήθηκε τα δικαιώματα του για λογαριασμό του γιου τους. Το 1985 σε ατύχημα σε πτώση από καρέκλα έσπασε τον μηρό της και έμεινε ανάπηρη για το υπόλοιπο της ζωής της. Το 1993 ήδη υπέργηρη χήρεψε, ενώ πέθανε από καρδιακή προσβολή στην τελετή του εορτασμού του νέου χρόνου (2000).Ήταν φανατική οπαδός της Ανδαλουσιανής τέχνης. Η Μαρία δε λας Μερθέδες παντρεύτηκε το 1935 τον Χουάν των Βουρβόνων-Ισπανίας κόμη της Βαρκελώνης και απέκτησε τέκνα: Πιλάρ (1936 - 2020), Δούκισσα του Μπαδαχόθ. Παντρεύτηκε το 1967 τον Λούις Γκόμεθ-Αθέμπο υ δε Εστράδα, Υποκόμη του δε λα Τόρρε. Απέκτησαν 5 παιδιά. Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας (γενν. 1938), παντρεύτηκε το 1962 την Σοφία της Ελλάδας & της Δανίας. Απέκτησαν 3 παιδιά. Μαργαρίτα (γενν. 1939), Δούκισσα της Σόρια και του Ερνάνι. Παντρεύτηκε το 1972 τον δον Κάρλος Θουρίτα υ Ντελγάδο, ιατρό πνευμονιολόγο. Απέκτησαν 2 παιδιά. Αλφόνσος (1941 - 1956), Πρίγκιπας της Ισπανίας. 23 Οκτωβρίου 1910 - 11 Οκτωβρίου 1935: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών 12 Οκτωβρίου 1935 - 7 Μαρτίου 1941: Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Μαρία δε λας Μερθέδες της Ισπανίας 8 Μαρτίου 1941 - 30 Μαρτίου 1993: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κόμισσα της Βαρκελώνης 1 Απριλίου 1993 - 2 Ιανουαρίου 2000: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Κόμισσα της Βαρκελώνης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maria Mercedes of Bourbon-Two Sicilies στο Wikimedia Commons
Ιωβηλαίο

Το Ιωβηλαίο έτος είναι μία επέτειος ενός γεγονότος, συνήθως το 40ό, 50ό, 60ό ή 70ό της ανάμνησής του. Ο όρος έχει βιβλική καταγωγή και τώρα χρησιμοποιείται για να δηλώσει τους εορτασμούς, που σχετίζονται με τη βασιλεία ενός μονάρχη, έπειτα από ένα ορόσημο αριθμού ετών που πέρασαν.

 Το Ιωβηλαίο (εβραϊκά: יובל‎ yovel) έτος (κάθε 50 έτη) και το Σαββατικό έτος (κάθε 7 έτη) είναι βιβλικές εντολές που αφορούν την ιδιοκτησία γαιών και σκλάβων. Οι νόμοι που αφορούν το Σαββατικό έτος τηρούνται ακόμη σε πολλούς θρησκευόμενους εβραίους του κράτους του Ισραήλ, αν και το Ιωβηλαίο δεν εφαρμόστηκε για αιώνες. Σύμφωνα με την εβραϊκή Βίβλο, κάθε 7ο έτος οι αγρότες του Ισραήλ άφηναν τη γη τους ακαλλιέργητη. Η εορτή του Ιωβηλαίου ήταν το 50ό έτος, δηλ. έπειτα από επτά Σαββατικά έτη. Στη Ρωμαιο-Καθολική παράδοση, είναι ένα έτος άφεσης αμαρτιών και των τιμωριών λόγω των αμαρτιών, αρχικά κάθε 50 έτη, μετά κάθε 25 έτη. Τότε ανοίγει η βόρεια πύλη (Porta Santa) του νάρθηκα του ναού του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη· αυτό έγινε το 1950, το 1975 και το 2000. Για τους Βρετανούς μονάρχες υπάρχουν οι εορτασμοί: Αργυρό ιωβηλαίο, κάθε 25 έτη. Ρουμπινένιο ιωβηλαίο, κάθε 40 έτη. Χρυσό ιωβηλαίο, κάθε 50 έτη. Αδαμάντινο ιωβηλαίο, κάθε 60 έτη. Ζαφειρένιο ιωβηλαίο, κάθε 65 έτη. Πλατινένιο ιωβηλαίο, κάθε 70 έτη. "Pope Francis announces new global jubilee, the Holy Year of Mercy". National Catholic Reporter. Α history of Jubilees
Λεοπόλδος Μαουντμπάττεν

Ο Λεοπόλδος (αγγλ. Leopold, 21 Μαΐου 1889 - 23 Απριλίου 1922) από τον Οίκο του Μπάττενμπεργκ ήταν πρίγκηπας του Μπάττενμπεργκ ως το 1917, οπότε άφησε τον γερμανικό τίτλο του και πήρε το όνομα Μαουντμπάττεν.

 Ο Λεοπόλδος Αρθούρος Λουδοβίκος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου του Μπάττενμπεργκ και της Βεατρίκης, κόρης του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ο πατέρας του ήταν γιος του Αλέξανδρου της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ιουλίας φον Χάουκε, την οποία είχε νυμφευτεί μοργανατικά. Η Ιουλία είχε λάβει τον τίτλο για αυτήν και τους απογόνους της του Πρίγκηπα του Μπάττενμπεργκ. Η μητέρα του ήταν το ένατο και τελευταίο τέκνο του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1886 η Βικτωρία με διάταγμά της αναγνώρισε τον τίτλο και την προσφώνησή του στη Βρετανία. Ο Λεοπόλδος είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του την αιμορροφιλία, όπως και ο νεότερος αδελφός του Μαυρίκιος. Το 1909 διορίστηκε ως υπεράριθμος υπολοχαγός στο 8ο Τάγμα Τυφεκιοφόρων της νήσου Ουάιτ. Το 1912 ήταν μέλος του Βασιλικού Σώματος Τυφεκιοφόρων και δύο έτη μετά έγινε προσωρινός υπολοχαγός. Το 1915 έγινε υπολοχαγός και το επόμενο έτος λοχαγός. Από το 1918, λόγω της ζημίας στην υγεία του κατά την ενεργό υπηρεσία, λάμβανε ημι-επίδομα και από τότε υπηρετούσε ως βοηθητικός του στρατοπέδου. Το 1920 αποσύρθηκε από την υπηρεσία του και έλαβε, με ιδιαίτερο αίτημα του εξαδέλφου του Γεωργίου Ε΄, τιμητικά τον βαθμό του ταγματάρχη. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το αντιγερμανικό αίσθημα στη Βρετανία έκανε να αλλάξει ο Γεώργιος Ε΄ το όνομα του Οίκου του, από Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα σε Ουίνδσορ και αποκήρυξε τους γερμανικούς τίτλους του γι' αυτόν και όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Ο Λεοπόλδος έκανε το ίδιο, αποκηρύσσοντας τον γερμανικό τίτλο του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ και άλλαξε το όνομα του Οίκου σε Μαουντμπάττεν, αντικαθιστώντας το γερμανικό Berg (=βουνό) με το αντίστοιχο αγγλικό mount. Έτσι από το 1917 ονομαζόταν Σερ Λίοπολντ Μαουντμπάττεν. Έλαβε το Μεγαλόσταυρο του Ιππότη του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας και του δόθηκε ο τίτλος του λόρδου.Κατά τη διάρκεια επέμβασης στο γόνατο απεβίωσε το 1922 σε ηλικία 32 ετών. Τάφηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο του Φρόγκμορ, στο Ουίνδσορ του Μπέρκσιρ. Στον Καθεδρικό Ναό του Ουίντσεστερ υπάρχει αναμνηστική πλάκα για αυτόν και τον αδελφό του Μαυρίκιο.
Γλυκερίνη

Η γλυκερίνη ή γλυκερόλη, (αγγλικά: glycerin ή glycerol), είναι η χημική οργανική ένωση προπανοτριόλη η οποία αποτελείται από τρία άτομα άνθρακα, όπου ο πρώτος και ο τελευταίος άνθρακας συνδέονται με 2 άτομα υδρογόνου και μια ρίζα υδροξυλίου, ενώ ο μεσαίος άνθρακας με ένα άτομο υδρογόνου και ένα υδροξύλιο, όπως παρουσιάζεται στον χημικό τύπο: HOCH2-CHOH-CH2OH.

 Ειδικότερα στην αγγλική και γαλλική ορολογία ο όρος «γλυκερόλη» χαρακτηρίζει την καθαρή χημική ένωση, ενώ ο όρος «γλυκερίνη» αποδίδεται περισσότερο στα διάφορα εμπορικά παρασκευάσματα, όπου η περιεχόμενη καθαρή ουσία είναι περισσότερη του 95%. Την εμπειρική ονομασία γλυκερίνη την οφείλει στον Σεβρέλ (Chevreul) που πρώτος την ονομάτισε από τη γλυκιά γεύση της. Η γλυκερίνη ανακαλύφθηκε από τον Σέελε (Scheele), το 1779. Πρόκειται για ουσία ημίρρευστη σε κανονική θερμοκρασία με σημείο τήξης τους 17 °C, και σημείο ζέσεως τους 290 °C όπου και παρατηρείται ταυτόχρονη αποσύνθεση. Χαμηλότερα των 17 °C βρίσκεται σε κατάσταση ιξώδους μορφής (πυκνόρρευστο) με ειδικό βάρος περίπου 1,265. Είναι μια τρισθενής αλκοόλη (τριόλη) η οποία, υπό την επίδραση ήπιων οξειδωτικών μέσων, μετατρέπεται σε γλυκερόζη, ενώ υπό την επίδραση ισχυρών οξειδωτικών μετατρέπεται σε γλυκερινικό οξύ. Θερμαινόμενη με KHSO4 σχηματίζει την ακόρεστη αλδεΰδη ακρολεΐνη. Η γλυκερίνη παρέχει εστέρες, τα λεγόμενα γλυκερίδια, εκ των οποίων σημαντικότερα είναι τα λιπίδια που σχηματίζονται με τα λιπαρά οξέα. Αναμιγνύεται εύκολα με το νερό και την αιθυλική αλκοόλη και διαλύεται με ακετόνη, πλην όμως είναι αδιάλυτη στον κοινό αιθέρα. Βιομηχανικά η γλυκερίνη παρασκευάζεται ως ακατέργαστο υποπροϊόν υδρόλυσης λιπών και ελαίων κατά την παραγωγή λιπαρών οξέων ή σαπώνων. Η προκύπτουσα «ακατέργαστη γλυκερίνη» υποβάλλεται στη συνέχεια σε καθαρισμό και στη συνέχεια σε απόσταξη, ώστε να περιοριστεί η περιεκτικότητα σε νερό μέχρι ποσοστού 3%, προκειμένου έτσι να χρησιμοποιηθεί σε φαρμακευτικά ή βιομηχανικά προϊόντα. Επειδή, όμως, με αυτή τη διεργασία δεν καλύπτονται όλες οι ανάγκες της αγοράς, για την παρασκευή γλυκερίνης χρησιμοποιείται επίσης, ως πρώτη ύλη, και το προπένιο από το οποίο, ως ενδιάμεσο προϊόν, παράγεται γλυκιδόλη. Η γλυκερίνη παρουσιάζει ένα ευρύ φάσμα χρήσεων, μεταξύ των οποίων ως διαλύτης, μέσο διαβροχής, πλαστικοποιητής, θρεπτικό συστατικό σε ζυμοτεχνικές βιομηχανίες καθώς και ως πρώτη ύλη στην παραγωγή φαρμάκων, καλλυντικών, βερνικιών, σαπώνων και εκρηκτικών υλών (νιτρογλυκερίνη), στο ηλεκτρονικό τσιγάρο ως υγρό - βάση αναπλήρωσης φίλτρων, εντός της οποίας προστίθενται αρώματα και νικοτίνη. Σημαντική, επίσης, χρήση της γίνεται και ως υποκατάστατου της ζάχαρης σε διαβητικούς, ενώ χρησιμοποιείται με τη μορφή υποθέτου σαν καθαρτικό. Τέλος, χρησιμοποιείται ακόμη και στη θεατρική και κινηματογραφική σκηνοθεσία ως «τρικ» υποκαθιστώντας τα πραγματικά δάκρυα.
Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης

Ο Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από την 1η Ιανουρίου του 2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Ξυλοκάστρου και Ευρωστίνης, που είχαν συσταθεί το 1997, βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» με την συνένωση αυτοτελών κοινοτήτων της περιοχής, και οι οποίοι λειτούργησαν από 1/1/1999 μέχρι 31/12/2010. Η έκταση του είναι 411.520 στρέμματα και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ανέρχεται σε 17.319 κατοίκους. Έδρα του Δήμου είναι το Ξυλόκαστρο.

 Καταλαβαίνει το βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Κορινθίας. Συνορεύει με τον Δήμο Σικυωνίων νότια και ανατολικά, τον Δήμο Αιγιαλείας και τον Νόμο Αχαΐας στα δυτικά, ενώ στα βόρεια βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο. Υψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή της Ζήρειας στα 2.369 μέτρα υψόμετρο, στα όρια με την Δημοτική Ενότητα Φενεού του όμορου Δήμου Σικυωνίων. Η Ζήρεια αποτελεί το ψηλότερο βουνό της Κορινθίας και το τρίτο ψηλότερο της Πελοποννήσου. Το παραλιακό μέτωπο του δήμου απλώνεται σε όλη την βόρεια πλευρά του και έχει μήκος άνω των 30 χιλιομέτρων, με πολλές όμορφες παραλίες με καθαρά νερά και μικρούς λιμένες. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Ξυλοκάστρου (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Ευρωστίνης (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Ξυλοκάστρου (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Ευρωστίνης (εξωτερικός σύνδεσμος)
Ευγένιος Γκέραρντ

Ο Ευγένιος Γκέραρντ (ολλανδικά: Eugène Gerards, 7 Μαΐου 1940 - 2 Ιανουαρίου 2018) ήταν Ολλανδός προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στο Μπρούνσουμ της Ολλανδίας και φοίτησε στη σχολή προπονητών της Κολωνίας. Είχε δίπλωμα Ψυχολογίας. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά, τα οποία μένουν στην Κρήτη. Είχε πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου 2018 σε ηλικία 77 ετών στο χωριό Ελιά της Κρήτης.

 Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην ολλανδική Φορτούνα Σίταρντ. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών. Το 1974 ανέλαβε βοηθός προπονητή της Ρόντα ΤΚΚ και στον πάγκο αυτής της ομάδας παρέμεινε επί 11 χρόνια. Από το 1985, οπότε και ήρθε στην Ελλάδα, ως το 2000 ήταν προπονητής του ΟΦΗ και έτσι έγινε ο μακροβιότερος ξένος προπονητής σε πάγκο ελληνικής ομάδας. Με την κρητική ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1987 απέναντι στον Ηρακλή (3-1 στα πέναλτι). Το 1993 κατάφερε να πάρει ιστορική πρόκριση για τους 16 του κυπέλλου κυπελλούχων απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης με 2-0. Το 2000 ανέλαβε τεχνικός σύμβουλος στην ΑΕΚ και το 2001 πήγε στην Κύπρο και στον ΑΠΟΕΛ. Το 2002 ανέλαβε τον Ηρακλή. Στις 23 Φεβρουαρίου 2010 ανέλαβε ως προπονητής στην Παναχαϊκή, απ'όπου αποχώρησε ύστερα από μόλις δύο μήνες.Στις 20 Νοεμβρίου 2017 τιμήθηκε από τον ΟΦΗ με ένα αγώνα μεταξύ των παιδιών Γκέραρντ και των φίλων Γκέραρντ.Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, που τον είχαν καθηλώσει σε αμαξίδιο. Απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου 2018 στον αγαπημένο του τόπο, την Ελιά Ηρακλείου. 1974-1985: Ρόντα ΤΚΚ 1985-2000: ΟΦΗ 2001-2002: ΑΠΟΕΛ 2002-2004: Ηρακλής 2010: Παναχαϊκή Κύπελλο Ελλάδας: 1987 Ασπίδα Κύπρου: 2002 Συνέντευξη στο Βήμα Βιογραφία στο sport.gr
Ρόντρικ Μπίτον

Ο Ρόντρικ Μακλίοντ Μπίτον (αγγλικά: Roderick Macleod Beaton), ΜΒΑ, ΜΒΚ (γενν. 29 Σεπτεμβρίου 1951), είναι Άγγλος συνταξιούχος πανεπιστημιακός. Διετέλεσε καθηγητής Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας της έδρας «Κοραής» (Koraes), στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου (King's College London) από το 1988 έως το 2018.

 Ο Μπίτον σπούδασε στο Πίτερχαους του Κέιμπριτζ και αποφοίτησε με πτυχίο αγγλικής λογοτεχνίας το 1973. Έμεινε εκεί για να ολοκληρώσει τις διδακτορικές του σπουδές. Του απονεμήθηκε διδακτορικό το 1976 για τη διατριβή του «Μύθος και παράδοση στη σύγχρονη ελληνική λαϊκή ποίηση, μελέτη της μη εγγράμματης παράδοσης, της τεχνικής και των στόχων της, στο πλαίσιο της λυρικής και ιαμβικής ποίησης αντί της επικής».Ο Μπίτον θήτευσε τρία χρόνια ως μέλος του Ιδρύματος Ouranis (Ουράνης) στα Νέα Ελληνικά στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ (1977 - 80), προτού ενταχθεί στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου το 1981 ως λέκτορας. Διορίστηκε καθηγητής Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας (έδρα: Κοραής) στο Βασιλικό Κολέγιο το 1988 και ήταν επικεφαλής του Τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών από το 1988 έως το 1994 και από το 1995 έως το 1998, και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών από το 2012 έως το 2016. Κατείχε επίσης την Υποτροφία Μάτζορ Λέβερχιουμ από το 2009 έως το 2012. Αποσύρθηκε από την έδρα του στο Βασιλικό Κολέγιο το 2018. Το 2013, ο Μπίτον εξελέγη Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας του Ηνωμένου Βασιλείου για τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες Εκλέχτηκε επίσης Μέλος του Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου το 2018.Στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 έγινε Ιππότης Ταξιάρχης του Τάγματος Τιμής από τον πρώην Προέδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο για τη δια βίου συμβολή του στην προώθηση των μεσαιωνικών και σύγχρονων ελληνικών σπουδών και πολιτισμού. Ελλάδα: Βιογραφία ενός σύγχρονου έθνους (Penguin Books Ltd, 2019) Byron's War: Romantic Rebellion, Greek Revolution (Cambridge University Press, 2013). Η Δημιουργία της Νέας Ελλάδας: Εθνικισμός, Ρομαντισμός και Χρήσεις του Παρελθόντος (1797–1896) (Συνεργασία με τον Ν. ΡΙκς), (Εκδόσεις του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών, King's College London, Ashgate, 2009) Γιώργος Σεφέρης: Περιμένοντας τον Άγγελο: Μια Βιογραφία (Yale University Press, 2003). Εισαγωγή στη Νεοελληνική Λογοτεχνία (Oxford University Press, 1999). Το Μεσαιωνικό Ελληνικό Ρομάντζο (Cambridge Studies in Medieval Literature, αρ. 6, Cambridge University Press, 1989). Λαϊκή Ποίηση της Νεότερης Ελλάδας (Cambridge University Press, 1980).
QupZilla

Ο QupZilla είναι ελεύθερος και ανοικτού κώδικα περιηγητής ιστού, που προορίζεται για γενική χρήση. Επιτρέπει την ενιαία ενσωμάτωση με το περιβάλλον εργασίας του χρήστη και περιέχει αρκετά διακριτικά χαρακτηριστικά που έχουν λάβει θετικά σχόλια από του κριτικούς. Ο QupZilla έχει αδειοδοτηθεί από την άδεια χρήσης GPLv3.

 Ο QupZilla χρησιμοποιεί το WebKit για να υποστηρίξει μοντέρνα πρότυπα ιστού. Επιπλέον προσπάθεια καταβλήθηκε για την ενιαία ενσωμάτωση του περιηγητή με την εγγενή εμφάνιση της επιφάνειας εργασίας των χρηστών. Μερικά επιπλέον χαρακτηριστικά του περιηγητή περιέχουν την ενσωμάτωση του ιστορικού, των τροφοδοσιών ιστού (web feeds) και των σελιδοδεικτών σε μία μοναδική τοποθεσία, την δυνατότητα λήψης στιγμιότυπου ολόκληρης της οθόνης και την οθόνη έναρξης "γρήγορης κλήσης" παρόμοια με αυτήν του Opera. Έχει αναφερθεί ότι απορροφάει λιγότερους πόρους συστήματος από τους μεγαλύτερους γενικής χρήσης περιηγητές όπως ο Mozilla Firefox και ο Google Chrome. Το έργο ξεκίνησε ως ένα ερευνητικό έργο το 2010. Η πρώτη έκδοση προεπισκόπησης, γραμμένη σε Python (με την χρήση της βιβλιοθήκης PyQt), ήταν έτοιμη μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010. Το 2011 ο πηγαίος κώδικας ξαναγράφτηκε σε C++ με σκοπό την δημιουργία ενός γενικού σκοπού φορητό περιηγητή ιστού, με αρχικό στόχο την ενιαία ενσωμάτωση με την όψη και υφή των γραφικών περιβάλλοντων των Microsoft Windows και των Linux. Επίσημη ιστοσελίδα του QupZilla στα Ελληνικά QupZilla’s blog QupZilla’s wiki
Ντράγκαν Σουτάνοβατς

Ο Ντράγκαν Σουτάνοβατς (σερβικά : Драган Шутановац) (Βελιγράδι, 24 Ιουλίου 1968) είναι πολιτικός της Σερβίας και πρώην υπουργός άμυνας της Δημοκρατίας της Σερβίας. Πρώην αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και ο γενικός του Δημοκρατικού κόμματος.

 Τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο στο Βελιγράδι. Αποφοίτησε από τη σχολή μηχανολόγων μηχανικών στον τομέα της υδροηλεκτρικής ενέργειας. Ειδικεύτηκε στον τομέα της ασφάλειας, ολοκλήρωσε ειδικά μαθήματα στις Ηνωμένες πολιτείες όπου και έλαβε το πτυχίο του στον τομέα της επιβολής του νόμου, επίσης πτυχίο στον τομέα της ασφάλειας και σε θέματα εποπτείας. Είναι παντρεμένος με την Μαρία και έχει δύο γιους, κουμπάρος στο γάμο του ήταν τότε πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς. Τον Νοέμβριο του 2000 διορίστηκε ειδικός σύμβουλος του υπουργού εσωτερικών, και τον Απρίλιο και Μάιο του 2000 είχε υπηρετήσει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Από την 1η Νοέμβριου του 2001 έως τον Φεβρουάριο του 2003 ήταν βοηθός του ομοσπονδιακού υπουργού εσωτερικών. Από το 2002 έως το 2003 ήταν ο πρόεδρος άμυνας και ασφάλειας της εθνικής συνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας. Δύο φορές εξελέγη βουλευτής στη εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας το 2000 και το 2003. Ήταν υπουργός Άμυνας της Δημοκρατίας της Σερβίας από τις 15 Μαΐου 2007 μέχρι το 2008 στις κυβερνήσεις Βόισλαβ Κοστούνιτσα του 2007 και Μίρκο Τσβέτκοβιτς του 2008. Биографија на сајту Владе Републике Србије Лепа Брена ме будила у војсци („Ало“, 13. новембар 2011) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dragan Šutanovac στο Wikimedia Commons
Στανίσουαφ Λεστσίνσκι

Ο Στανίσουαφ Λεστσύνσκι ή Στανίσλαος Λεστσύνσκι [Stanisław I Leszczyński (πολωνική προφορά: [staˈɲiswaf lɛʂˈtʂɨɲskʲi], επίσης γνωστός σαν Stanislaus I, στα λιθουανικά: Stanislovas Leščinskis, 20 Οκτωβρίου 1677 – 23 Φεβρουαρίου 1766) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, Μέγας Δουξ της Λιθουανίας, Δούκας της Λωρραίνης και Κόμης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Ήταν γιος του Ραφαήλ Λεστσύνσκι, μεγάλου θησαυροφύλακα & στόλνικου του Στέμματος, βοεβόδα της Γαλικίας & Πόζναν, κ.ά., και της Άννα Καταρύνα Γιαμπονόβσκι, κόρης του Στανίσουαφ Γιαν Γιαμπονόβσκι, στρατάρχη (χετμάνου) & πρίγκιπα. Ο Στανίσουαφ μεγάλωσε σε αριστοκρατικό περιβάλλον, ενώ από νέος είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει στη Δυτική Ευρώπη. Το 1702 ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας εισέβαλε στην επικράτεια του Πολωνικού Βασιλείου εκτοπίζοντας το μονάρχη Αύγουστο B΄ τον Ισχυρό κι επιβάλλοντας τελικά τον 27χρονο Λεστσύνσκι στο θρόνο της χώρας (1704). Το 1710 ο νέος Βασιλιάς υπέβαλε σημαντικές προτάσεις προς όλους τους γειτονικούς του μονάρχες με στόχο την ειρήνευση. Ωστόσο, μετά την ήττα του Καρόλου από τους Ρώσους στη Μάχη της Πολτάβας, ο τελευταίος εξορίσθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ο Λεστσύνσκι έχασε την υποστήριξή του, με αποτέλεσμα ο Αύγουστος να επανακτήσει τα ηνία. Τότε ο Λεστσύνσκι κατέφυγε στη γαλλική επαρχία Αλσατία. Μετά το θάνατο του Αυγούστου (1733) ο Στανίσουαφ πέτυχε να επιστρέψει στο θρόνο του, βασισμένος στη γαλλική βοήθεια, καθώς η κόρη του είχε παντρευτεί το Λουδοβίκο IE΄. Όμως οι Ρώσοι επενέβησαν και πάλι με τη σύμπραξη της Αυστρίας κι ο Λεστσύνσκι απομακρύνθηκε άλλη μία φορά από την εξουσία και τη θέση του πήρε τώρα ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας, που ονομάστηκε Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας. Στον αντίποδα, η βοήθεια από τη Γαλλία, την οποία μάταια ανέμενε ο Στανίσουαφ στο Γκντανσκ, όπου είχε καταφύγει, δεν ήλθε. Ο πρώην Βασιλιάς απάντησε με εκτεταμένη αντίσταση εναντίον του ανταγωνιστή του και των Ρώσων προστατών του, τώρα με την ενίσχυση της Πρωσίας, από το νέο ορμητήριό του, στην πόλη Καίνιξμπεργκ. Με τη συμβιβαστική συνθήκη της «Ειρήνης της Βιέννης», που συνήφθη μεταξύ των αντιμαχόμενων ηγετών το 1738, ο Αύγουστος Γ΄ αναγνωρίσθηκε επίσημα σαν Πολωνός μονάρχης, αλλά επιτράπηκε, παράλληλα, στο Λεστσύνσκι να διατηρήσει τους βασιλικούς του τίτλους, ενώ του αποδόθηκαν η Λωρραίνη και το Μπαρ, για όσο διάστημα θα ζούσε. Ο Λεστσύνσκι πέτυχε σημαντικές επιτυχίες στη νέα του επικράτεια, αναπτύσσοντας τις επιστήμες και τις τέχνες, όπως και ενισχύοντας την οικονομία. Αργότερα (1749) συνέγραψε το πολιτικό του μανιφέστο με τίτλο «Ελεύθερη Φωνή για να γίνει η Ελευθερία Ασφαλής», με όλες του τις προτεινόμενες καινοτομίες και τροποποιήσεις στον Πολωνικό Καταστατικό Χάρτη. Εκδόθηκαν επίσης, διάφορες επιστολές του προς την κόρη του Μαρία, τους Πρώσους βασιλείς κ.α. Μία πλατεία της γαλλικής πόλης Νανσύ, φέρει τιμητικά το όνομά του. Νυμφεύτηκε το 1698 την Καταρύνα Οπαλίνσκα, κόρη του Γιαν Κάρολ Οπαλίνσκι, στάροστ στην Πολωνία και καστελάνο του Πόζναν. Είχε τέκνα: Άννα (1699 - 1717). Μαρία (1703 - 1768), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας Απέκτησαν δέκα παιδιά.
Ελισάβετ του Άνχαλτ

Η Ελισάβετ (γερμ. Elisabeth von Anhalt, 7 Σεπτεμβρίου 1857 - 20 Ιουλίου 1933) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς από το 1904 έως το 1914.

 Η Ελισάβετ Μαρία Φρειδερίκη Αμαλία Αγνή γεννήθηκε στο Βαίρλιτς, ως το τρίτο παιδί του Φρειδερίκου Α΄ του Άνχαλτ και της Aντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Εδουάρδου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Το ψευδώνυμό της μέσα στην οικογένεια ήταν "Έλλυ". Στις 17 Απριλίου 1877 η Ελισάβετ έγινε η διάδοχος μεγάλη δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, όταν παντρεύτηκε τον τότε διάδοχο μεγάλο δούκα, τον Αδόλφο Φρειδερίκο στο Ντέσαου. Είχαν παιδιά: Μαρία (1878–1948) παντρεύτηκε πρώτα στις 22 Ιουνίου 1899 (και χώρισε στις 31 Δεκεμβρίου 1908) τον κόμη Ζορζ Ζαμετέλ (1859-1944) και μετά στις 11 Αυγούστου 1914 τον Ιούλιο Ερνέστο του Λίππε (1873-1952). Ιουδήθ (1880–1946) παντρεύτηκε στις 27 Ιουλίου 1899 τον Ντανίλο, Πρίγκιπα του Μαυροβουνίου. Aδόλφος Φρειδερίκος ΣΤ΄ (1882–1918), μεγάλος δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Κάρολος Μπόρβιν Κρίστιαν Αλεξάντερ Άρτουρ), (10 Οκτωβρίου 1888 - 24 Αυγούστου 1908), δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς· σκοτώθηκε σε μονομαχία με τον κουνιάδο του κόμη Ζορζ Ζαμετέλ, υπερασπιζόμενος την τιμή της αδελφής του. Μετά το τέλος του πεθερού της στις 30 Μαΐου 1904, έγινε η μεγάλη δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς μετά την αναβίβαση τού συζύγου της στη θέση. Μετά το τέλος τού συζύγου της το 1914, πήρε τον τίτλο μεγάλη δούκισσα Ελισάβετ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, καθώς η πεθερά της ήταν ακόμα ζωντανή. Μόνο μετά το τέλος εκείνης το 1916, η Ελίζαμπεθ έγινε επίσημα η χήρα μεγάλη δούκισσα της Μεκλεμβούργου-Στρέλις. Μετά το τέλος του μεγαλύτερου γιου της -του Aδόλφου Φρειδερίκου- το 1918, κληρονόμησε το «κάστρο κυνηγίου» στο Πρίλβιτς. Απεβίωσε στο Nόιστρελιτς στις 20 Ιουλίου 1933. Μετά το τέλος της, το κάστρο του Πρίλβιτς κληροδοτήθηκε στα επιζόντα παιδιά της, τα οποία ήταν οι δύο ενήλικες κόρες της. Μόνο η Mαρία, η μεγαλύτερη από αυτές, έχει απογόνους που είναι μέλη του Οίκου του Λίππε. Elisabeth, Grand Duchess of Mecklenburg-Strelitz
Σαμπρίνα Φερίλι

Η Σαμπρίνα Φερίλι (ιταλικά: Sabrina Ferilli) (γεννηθείσα στις 28 Ιουνίου 1964 στη Ρώμη) είναι Ιταλίδα ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου. Έχει κερδίσει πέντε βραβεια Νάστρο ντ' Αρτζέντο (συμπεριλαμβανομένου ενός ειδικού βραβείου το 2016 για την συμμετοχή της στο Me, Myself και Her), μια Ιταλική Χρυσή Σφαίρα, τέσσερα Ciak d'oros και έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο. Το 2013, εμφανίστηκε στο cast της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας Η Τέλεια Ομορφιά σε σκηνοθεσία Πάολο Σορεντίνο.

 Η Φερίλι γεννήθηκε στη Ρώμη με τον πατέρας της να είναι εκπρόσωπος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος στην Περιφέρεια Λάτσιο και η μητέρα της, η οποία μεγάλωσε στο Fiano Romano, ήταν νοικοκυρά και ήταν ντόπια της Καζέρτα. Παρακολούθησε το Liceo Clasico Orazio ("Orazio classical high school") στη Ρώμη. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς να εισέλθει στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου, ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο με μικρούς ρόλους σε ταινίες δευτέρου επιπέδου στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η Σαμπρίνα Φερίλι στην IMDb (Αγγλικά)
Ιωάννα δε Κάστρο

Η Ιωάννα (ισπαν. Juana, απεβ. 21 Αυγούστου 1374) από τον Οίκο του Κάστρο, ήταν κόρη ευγενούς της Γαλικίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.

 Ήταν η μόνη (νόμιμη) κόρη του Πέτρου-Φερδινάνδου ευγενούς από τη Γαλικία και της Ισαβέλλας Πονς-δε-Λεόν, κόρης του Πέτρου κυβερνήτη (adelantando) στη Γαλικία. Τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Ιακώβου στη Κομποστέλα. Παντρεύτηκε τον Πέτρο των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνο: Ιωάννης 1355-1405, νυμφεύτηκε τη δόνα Ελβίρα δε Ερίλ. Pardo de Guevara y Valdés, Eduardo (1985). "Doña Isabel de Castro: Apuntes críticos sobre su discutida filiación". XXV años de la Escuela de Genealogía, Heráldica y Nobiliaria. Revista Hidalguía (in Spanish). Madrid: Instituto Salazar y Castro (C.S.I.C.) and Asociación de hidalgos a fuero de España. ISBN 84-398-4671-1. Sotto Mayor Pizarro, José Augusto (1987). Os Patronos do Mosteiro de Grijó (in Portuguese). Oporto. ISBN 978-0883-1886-37.
Τεϊμουράζ Μπαγκρατιόν

Ο πρίγκιπας Tεϊμουράζ Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι, (21 Αυγούστου 1912 – 10 Απριλίου 1992) ήταν Ρωσογεωργιανός ευγενής και μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπηρέτησε ως Πρόεδρος τού Ιδρύματος Τολστόι, μίας φιλανθρωπικής οργάνωσης με έδρα τη Νέα Υόρκη.

 Γεννήθηκε στο Παβλόβσκ της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, σε μία πρώην βασιλική οικογένεια. Ο πατέρας του, πρίγκιπας Kωνσταντίνος Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι (1889–1915), μέλος τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, πρώην βασιλικής δυναστείας της Γεωργίας, ήταν αξιωματικός τού Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού και σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα τού Τεϊμουράζ, η πριγκίπισσα Tατιάνα Κωνσταντίνοβα της Ρωσίας (1890–1979) ήταν μέλος της αυτοκρατορικής δυναστείας των Ρομάνοφ της Ρωσίας. Μέσω αυτής, ήταν δεύτερος εξάδελφος τού Φιλίππου πρίγκιπα της Ελλάδας. Ο Tεϋμουράζ Μπαγκρατιόν έφυγε από τη Ρωσία μετά την Επανάσταση τού 1917, ζώντας πρώτα στην Ελβετία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν αποφοίτησε το 1932 από τη Σχολή Δοκίμων Kριμσκίι και στη συνέχεια σπούδασε στη Γιουγκοσλαβική Στρατιωτική Ακαδημία. Υπηρέτησε για δέκα χρόνια στο Φρουραρχικό Σύνταγμα Πυροβολικού τού Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στον Βασιλικό Γιουγκοσλαβικό Στρατό. Μετά τον πόλεμο, μετανάστευσε στις ΗΠΑ και προσκλήθηκε να ενταχθεί στο Ίδρυμα Τολστόι το 1949. Έγινε εκτελεστικός διευθυντής του Ιδρύματος το 1979 και ηγήθηκε τού οργανισμού από το 1986 μέχρι το θάνατό του στη Νέα Υόρκη το 1992. Στις 5 Ιουλίου 2007 το μοναδικό αρχείο τού Μπαγκρατιόν παρουδόθηκε από τη δεύτερη σύζυγό του, την πριγκίπισσα Irρίνα, στην Εθνική Κοινοβουλευτική Βιβλιοθήκη της Γεωργίας. Νυμφεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά στο Βελιγράδι με την Καταρίνα Ράτσιτς (4 Ιουλίου 1919, Λονδίνο - 20 Δεκεμβρίου 1946), εγγονή του Σέρβου πρωθυπουργού Νίκολα Πάσιτς στις 27 Οκτωβρίου 1940. Την εποχή τού γάμου εκείνος ήταν 28 και εκείνη 21, αλλά ο γάμος έληξε με το τέλος της Καταρίνας σε ηλικία 27 ετών. Ο δεύτερος γάμος του έγινε με την κόμισσα Ιρίνα Τσερνίσεβα-Μπεσομπράσοβα (γενν. 26 Σεπτεμβρίου 1926, Nεϋγί-συρ-Σεν - 9 Ιουλίου 2015, Νέα Υόρκη), κόρη τού κόμη Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Τσερνισέφ-Μπεσομπρασόφ και της κόμισσας Eλιζαβέτας Σερεμέτεβας. Η Ιρίνα ήταν μεγαλύτερη αδελφή της κόμισσας Ξένιας Τσερνισέφ-Μπεσομπράσοφ, που παντρεύτηκε το 1953 τον αρχιδούκα Ροδόλφο Συρίνγκους, νεότερο γιο τού Καρόλου Α΄ της Αυστρίας, του τελευταίου Αυτοκράτορα της Αυστρίας. Αυτός ο γάμος εορτάστηκε στις 27 Νοεμβρίου 1949 και έγινε στη Νέα Υόρκη. Εκείνος ήταν 37 και εκείνη 23. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. თეიმურაზ ბაგრატიონ-მუხრანსკის არქივი ეროვნულ ბიბლიოთეკას გადაეცა[permanent dead link]. National Parliamentary Library of Georgia: News. 11 July 2007. Marlene E. Koenig (10 May 2010). "Archduke Rudolph and Countess Xenia". Royal Musings. Archived Βιογραφία του Teymuraz K. Bagration . Η ιστοσελίδα του Ιδρύματος Τολστόι . Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2007. . Ανακτήθηκε στις 7 2007.
Ιωάννης Κούσουλος

Ο Ιωάννης Κούσουλος (γενν. Λεμεσός, 14 Ιουνίου 1996) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος ή κεντρικός αμυντικός για την Ομόνοια στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα.

 Ο Κούσουλος υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Νέα Σαλαμίνα σε ηλικία 18 ετών.Στις 3 Ιουλίου 2018, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Ομόνοια. Ο Κούσουλος έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Κύπρου U19 (6 συμ.) και U21 (15 συμ.).Στις 23 Μαρτίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κύπρου, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον του Μαυροβουνίου. Στις 24 Ιουνίου 2022 απέκτησε έναν γιο, τον Μιχάλη, με τη σύζυγο του, Ντορίνα Αντωνίου. (Αγγλικά) Προφίλ Ioannis Kousoulos στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Θηβαΐδα

Για άλλες χρήσεις τού όρου, δείτε Θηβαΐς.H Θηβαΐδα, αρχ. ελλ.: Θηβαΐς, λατιν.: Τhebaid ή Τhebais, ήταν μία περιοχή στην αρχαία Αίγυπτο, αποτελούμενη από τους 13 νοτιότερους νομούς της Άνω (Ορεινής) Αιγύπτου, από την Άβυδο έως το Ασουάν.

 Η Θηβαΐδα απέκτησε το όνομά της από την εγγύτητά της με την αρχαία αιγυπτιακή πρωτεύουσα της Θήβας (σημερινό Λούξορ). Κατά τη διάρκεια των αρχαίων αιγυπτιακών δυναστειών στην περιοχή αυτή, κυριαρχούσε η Θήβα και το ιερατείο της στον ναό του Άμμωνα (Amun) στο Καρνάκ. Στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, η Θηβαΐδα σχημάτιζε μία ενιαία διοικητική περιφέρεια υπό τον επιστράτηγο της Θήβας, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για την επίβλεψη της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό. Πρωτεύουσα της Πτολεμαϊκής Θηβαΐδας ήταν η Πτολεμαΐδα Ερμίου, μία ελληνιστική αποικία στον Νείλο που χρησίμευε ως το κέντρο τού βασιλικού πολιτικού και οικονομικού ελέγχου στην Άνω Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Διοκλητιανός δημιούργησε την επαρχία της Θηβαΐδας, που τη φρουρούσαν οι λεγεώνες I Maximiana Thebanorum και II Flavia Constantia. Αυτή αργότερα χωρίστηκε σε Άνω Θηβαΐς (λατινικά: Thebais Superior‎), που περιλάμβανε το νότιο μισό με πρωτεύουσά της τη Θήβα, και σε Κάτω ή Κοντινότερη Θηβαΐς (λατινικά: Thebais Inferior‎, αρχ. ελληνικά: Θηβαΐς Ἐγγίστη‎), που περιλαμβάνει το βόρειο μισό με πρωτεύουσα την Πτολεμαΐδα. Γύρω στον 5ο αι., καθώς ήταν έρημος, η Θηβαΐδα έγινε τόπος καταφυγής πολλών χριστιανών ασκητών και ήταν η γενέτειρα του Παχώμιου. Στη χριστιανική τέχνη, η Θηβαΐδα αντιπροσωπευόταν ως ένας τόπος με πολλούς μοναχούς. Αρχαίες επισκοπικές έδρες της Thebais Prima (Thebais I) που αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως Oρθόδοξες τιτουλάριες επισκοπές: Antaeopolis (Tjebu) Αντινοόπολις, η μητροπολιτική αρχιεπισκοπή Aπολλωνόπολις Μικρή Parva (Côm-Esfaht, τώρα Κους) Cusae Ερμούπολις Μεγάλη (Hermopolis Magna = Maior Υψελίς (Hypselis, Σουτμπ) Όασις Μεγάλη (Oasis Magna, Kharga Oasis) Πανόπολις (Aχμίμ)Οι αρχαίες επισκοπικές έδρες της Thebais Secunda (Thebais II) αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως Ορθόδοξες επισκοπές: Κατάλογος Ορθοδόξων επισκοπών στην Αίγυπτο Wood, James, ed. (1907). The Nuttall Encyclopædia. London and New York: Frederick Warne. {{cite encyclopedia}}: Missing or empty |title= (help) Bagnall, R., J. Drinkwater, A. Esmonde-Cleary, W. Harris, R. Knapp, S. Mitchell, S. Parker, C. Wells, J. Wilkes, R. Talbert, M. E. Downs, M. Joann McDaniel, B. Z. Lund, T. Elliott, S. Gillies (15 Φεβρουαρίου 2012). «Places: 991398 (Thebais)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2012. GCatholic - (Current, Titular and) Defunct sees in Egypt
Ουδέτερος Δήμος

Ο Ουδέτερος Δήμος (πορτογαλικά: Município Neutro) ήταν η ονομασία που χρησιμοποιήθηκε για το ειδικό διοικητικό καθεστώς της πόλης του Ρίο ντε Τζανέιρο μεταξύ του 1834, όταν ανακηρύχθηκε στο Πρόσθετο Νόμο στο Βραζιλιάνικο Σύνταγμα του 1824, και του 1889, όταν η δημοκρατία ανακηρύχθηκε στη Βραζιλία. Ωστόσο, αυτό το όνομα μόνο έπαψε να υπάρχει επίσημα με την ψήφιση του Συντάγματος του 1891. Στο ρεπουμπλικανικό σύνταγμα, η διοικητική μονάδα μετατράπηκε στην Ομοσπονδιακή Περιοχή, του οποίου η πολιτική κατάσταση άλλαξε και πάλι, με τη δημιουργία της πολιτείας Γκουαναμπάρα το 1960. Τέλος συγχωνεύθηκε εκ νέου με την πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο το 1975.

 Μετά τη μεταφορά της πορτογαλικής αυλής στην πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο, η αυτονομία ότι η επαρχία του Ρίο ντε Τζανέιρο που φιλοδοξούταν δεν επετεύχθη με τον ίδιο τρόπο που έγινε στις άλλες επαρχίες της Βραζιλίας, καθώς ο υπουργός του Βασιλείου, μια θέση που ουσιαστικά ήταν ένα υποκατάστατο για το αντιβασιλιά σχετικά με το Ρίο ντε Τζανέιρο, στον οποίο είχε ανατεθεί η διοίκησή του. Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι η πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν η αυτοκρατορική πρωτεύουσα, το οποίο σήμαινε ότι ο υπουργός θα πρέπει να διαχειριστεί όλη την επαρχία, μέσω των "ανακοινώσεων", οι οποίες οδήγησαν τα δημοτικά συμβούλια των πόλεων που εκείνη την εποχή να αυξάνονται αλματωδώς, λόγω της επέκτασης και ενίσχυσης των φυτείες καφέ στην Κοιλάδα Παραΐμπα, η οποία έχει ήδη ξεπεράσει τη δύναμη των φυτειών ζαχαροκάλαμου στη βόρεια περιοχή της επαρχίας. Αυτές οι διαφορές σε σχέση με άλλες διοικητικές μονάδες της Αυτοκρατορίας της Βραζιλίας που δημιουργήθηκαν κατά το έτος 1834 είχαν ως αποτέλεσμα τη μετατροπή του δήμου του Ρίο ντε Τζανέιρο σε Ουδέτερο Δήμο, παραμένοντας ως πρωτεύουσα, ενώ η επαρχία τώρα έχει την ίδια πολιτική και διοικητική οργάνωση με τις άλλες, με τη πρωτεύουσά της στη Βίλα Ρεάλ ντα Πράια Γκράντε, η οποία τον επόμενο χρόνο μετονομάστηκε σε Νικθερόι (σημερινό Νιτερόι). Ήδη η πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο είχε δημαρχείο, το οποίο θα αναλάμβανε τη φροντίδα της ζωής της πόλης, χωρίς παρέμβαση από την επαρχία και το πρόεδρο το 1889, μετά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στη Βραζιλία. Η πόλη συνέχισε να είναι η πρωτεύουσα της Βραζιλίας και στη συνέχεια ο Ουδέτερος Δήμος έγινε η Ομοσπονδιακή Επαρχία. Με τη μετακίνηση της πρωτεύουσας στη Μπραζίλια, η πρώην Ομοσπονδιακή Επαρχία μετετράπη στην πολιτεία της Γκουαναμπάρα. Κατάλογος δήμων στο Ρίο ντε Τζανέιρο
Δήμος Βαγίων

Ο Δήμος Βαγίων του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1994-2010. Έδρα του δήμου και μοναδικός οικισμός ήταν τα Βάγια και ο πληθυσμός του ήταν 4.509 κάτοικοι. Η έκταση του δήμου ήταν 91,1 τ.χλμ. Αποτελούνταν από ένα δημοτικό διαμέρισμα, το δημοτικό διαμέρισμα Βαγίων Βοιωτίας.

 Ο Δήμος Βαγίων συστάθηκε το 1994 και προήλθε από αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Βαγίων σε δήμο. Στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, οπότε εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Θηβαίων. Ιστοσελίδα του Δήμου Βαγίων Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine. Βιβλίο: Γιώργος Ε. Αντωνίου. (2016). ΒΑΓΙΑ-ΚΑΣΝΕΣΙ (Βοιωτίας)-Διαδρομή στον χώρο και τον χρόνο. Αθήνα: A.D.M Press. ISBN 978-960-93-7524-5. Ιστοσελίδα του βιβλίου:: [ http://vagia-kasnesi.blogspot.gr ] Βιβλίο: Γρηγόριος Λ. Παπαβασιλείου, "ΒΑΓΙΑ- ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΓΕΡΟΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ" Αθήνα 2000, εκδόσεις ΔΕΣΜΟΣ.
Βουλγάρω Χανίων

Το Βουλγάρω είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. επέχει 42,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και 7,5 από το Καστέλι Κισσάμου και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 100 μ.

 Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το εθνογραφικό Βούλγαροι και αναφέρει στο χωριό εγκαταστάθηκαν Βούλγαροι στρατιώτες μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Vurgaro, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vurgaro με 139 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Vurgaro.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 20 χριστιανικές και 8 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 164 χριστιανούς κατοίκους και 6 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 184 κατοίκους μαζί με τον συνοικισμό Καμάρα και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στις απογραφές του 1920 και του 1928 αναφέρονται δύο χωριά, το Άνω και το Κάτω Βουλγάρω με το Άνω Βουλγάρω το 1920 να είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 δημιουργήθηκε η κοινότητα Άνω Βουλγάρω, η οποία το 1940 μετονομάστηκε σε κοινότητα Βουλγάρω μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μηθύμνης. Στην κοινότητα Βουλγάρω υπάγονταν επίσης οι οικισμοί Δερμιτζιανά, Μάκρωνας, Λατζιανά, Μουρί και Χουδαλιανά.Δείτε Κοινότητα Βουλγάρω Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
100.000 Δολάρια στον Ήλιο

Τα 100.000 Δολάρια στον Ήλιο (γαλλικά: Cent mille dollars au soleil), είναι μια περιπέτεια Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής 1964, σε σκηνοθεσία Ανρί Βερνέιγ, και σε σενάριο των Μισέλ Ωντιάρ και Μαρσέλ Ζουλιάν. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Λίνο Βεντούρα, Ζαν Πολ Μπελμοντό, και ο Ρετζινάλντ Κέρναν. Η ταινία πήρε μέρος στο Φεστιβάλ των Καννών το 1964.

 Το αφεντικό της εταιρείας φορτηγών , ο Καστιλιάνο (Γκερτ Φρομπ), δίνει εντολή στον Τζον Στάινερ (Ρετζινάλντ Κέρναν), να οδηγήσει ένα νέο φορτηγό της εταιρείας με ένα πολύτιμο φορτίο μέσω της Σαχάρας. Ο Στάινερ που είναι ένας νέος οδηγός για τη επιχείρηση, αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τους άλλους εργαζόμενους. Το βράδυ ο Στάινερ βγαίνει για διασκέδαση σε ένα μπαρ με τον Ρόκο, τον Μαρέκ και ορισμένους άλλους συναδέλφους. Το επόμενο πρωί το νέο φορτηγό έχει εξαφανιστεί. Τότε ο Καστιλιάνο οργισμένος αναθέτει στον Μαρέκ (Λίνο Βεντούρα) και τον Στάινερ να βρούνε το φορτηγό που έχει κλαπεί από τον Ρόκο (Ζαν Πολ Μπελμοντό). Ο Ρόκο με τη φιλενάδα του, Πέπα (Άντρεα Παρίζι), πάνε προς τα σύνορα. Ένα άγριο κυνηγητό ξεκινάει μέσα από τις ερήμους και τις αδιάβατες περιοχές. Ο Μαρέκ ταξιδεύει μαζί με τον Στάινερ μέσα στην ερήμο. Κατά τη διέλευση τους από ένα κράτος αποδεικνύεται ότι ο Στάινερ έίχε περάσει ξανά με άλλο όνομα ως Φροχτ που ήταν ο αρχηγός μιας ομάδας μισθοφόρων σε ένα πραξικόπημα. Ο Ρόκο καταφέρνει αρκετές φορές να ξεφύγει από τον Μαρέκ. Ο Μιτς-Μιτς, ένας άλλος οδηγός φορτηγού, έχει επανειλημμένα βοηθήσει τον Μαρέκ μέσα στην ερήμο. Κάποια στιγμή το φορτηγό του Ρόκο θα σταματήσει λόγω μιας βλάβης στη μηχανή. Έτσι θα στήσει μια παγίδα στον Μαρέκ και τον Στάινερ, όπου με την απειλή όπλου θα ανταλλάξει το χαλασμένο φορτηγό του με το φορτηγό του Μαρέκ. Ο Ρόκο θα αφήσει τον Μαρέκ και τον Στάινερ στη μέση της ερήμου και στη συνέχεια θα κατευθυνθεί σε μια συνοριακή πόλη όπου έχει ένα ραντεβού με έναν αγοραστή για να πουλήσει το φορτίο για 100.000 δολάρια. Εκεί όμως ο Ρόκο θα πέσει θύμα, αφού η φιλενάδα του Πέπα θα εξαφανιστεί με το πολύτιμο φορτίο. Λίνο Βεντούρα ως Ερβέ Μαρέκ Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Ρόκο Άντρεα Παριζί ως Πέπα Μπερνάρ Μπιλιέρ ως Μιτς-Μιτς Γκερτ Φρομπ ως Καστιλιάνο Ρετζινάλντ Κέρναν ως Τζον Στάινερ Ο σκηνοθέτης Ανρί Βερνέιγ είχε πει ότι η ταινία ήταν «ένα γουέστερν, αλλά δεδομένου ότι στη Γαλλία δεν έχουμε τα άλογα, μπορώ να χρησιμοποιήσω τα φορτηγά. Έτσι έδωσα στον Ζαν Πολ ένα καπέλο, μπλε τζιν, και μπότες ενός καουμπόι. Είναι ένας από τους λίγους νέους ηθοποιούς στη Γαλλία ο οποίος είναι νέος και γενναίος.» Τα 100.000 Δολάρια στον Ήλιο στην IMDb (Αγγλικά)
Γλυπτόδους

Ο γλυπτόδους (αρχαία ελληνικά: γλύφω + ὀδούς = σκαλισμένο ή λαξευμένο δόντι) ήταν ένα προϊστορικό γιγάντιο θηλαστικό. Ήταν πρόγονος του αρμαντίλλο. Ανήκει στην υπερτάξη των ξέναρθρων.

 Έζησε στη Γη, κατά την Πλειστόκαινο εποχή, δηλαδή, εμφανίσθηκε 2,7 με 2 εκατομμύρια χρόνια πριν και εξαφανίσθηκε πριν από 10 με 11,700 χρόνια. Αν και δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για τη ζωή του, πιστεύεται ότι, ζούσε κοντά σε νερό (λίμνες, ρέματα, έλη) της Νότιας Αμερικής (σήμερα: Αργεντινή, Βραζιλία, Ουρουγουάη) και στη Βόρεια Αμερική (σήμερα: Μεξικό, Τέξας, Φλόριντα). Τα ζώα αυτά ήταν, είτε φυτοφάγα, είτε παμφάγα. Η διατροφή τους περιελάμβανε φυτά, έντομα, κουφάρια νεκρών ζώων και γρασίδι. Η εξαφάνισή τους, αποδίδεται στις κλιματικές αλλαγές (Εποχή των πάγων), εξαιτίας των οποίων, είχαν την ίδια τύχη και άλλα μεγαλόσωμα θηλαστικά, όπως ο γιγάντιος κάστορας και ο Διπρωτόδον. Οι άνθρωποι τούς κυνηγούσαν, για το κρέας και το κέλυφός τους, κάτι που οδήγησε στη μείωση του πληθυσμού των γλυπτοδόντων. Χρησιμοποιούσαν τα καβούκια των νεκρών ζώων, για να προστατεύονται από σαρκοφάγα, όπως οι τίγρεις. Υπάρχουν απτές αποδείξεις, οι οποίες στηρίζουν ότι, οι πρώτοι άποικοι της Νότιας Αμερικής προστατεύονταν από το χιόνι και τη βροχή από κελύφη γλυπτοδόντων. Τα απολιθώματά του ζώου αυτού, που μελετώνται σήμερα, προέρχονται, συνήθως, από την ουρά του. Ο γλυπτόδους προστατευόταν από τα αρπακτικά, με το στρογγυλό, οστέινο τεθωρακισμένο κέλυφός του, το οποίο κάλυπτε, σχεδόν, ολόκληρο το σώμα του, ήταν κατασκευασμένο από 1.000 κόκκαλα, είχε πάχος πάνω από 5 εκατοστά και βρισκόταν στην πλάτη του. Παρ'όλα αυτά, δεν μπορούσε να βάλει το κεφάλι μέσα στο καβούκι του. Ως όπλο, χρησιμοποιούσε τη σκληρή ουρά του. Τα άκρα του ήταν πολύ δυνατά, ώστε να μπορούν να βοηθήσουν στη μεταφορά του κελύφους, κάτι στο οποίο βοηθούσαν και κάποιοι σπόνδυλοι που έμοιαζαν με τους αντίστοιχους των χελώνων. Είχε μήκος, συνήθως, από τρεισήμισι μέχρι πέντε μέτρα, ύψος 1,5 μέτρο και ζύγιζε, περίπου, έναν έως δύο τόνους. Το κεφάλι του ήταν μικρό (περίμετρος κρανίου περί τα 30 εκατοστά), ο λαιμός του κοντός και τα πόδια του κοντόχοντρα. Αξιοσημείωτη είναι η ύπαρξη μυών στη ρινική κοιλότητά τους, των οποίων η χρησιμότητα δεν έχει, ακόμη, εξακριβωθεί. Ουσιαστικά, έμοιαζε με ένα αρμαντίλλο τεραστίων διαστάσεων, το οποίο ήταν σχεδόν αδύνατο να θηρευτεί. Πολλοί τον παρομοιάζουν με το θρυλικό αυτοκίνητο Volkswagen Beetle. Βίντεο που αναπαριστά το Νταιρώ (σημερινό προάστιο του Μπουένος Άιρες), κατά την Πλειστόκαινο Περίοδο Σημείωση: Για να ενεργοποιηθεί η πηγή του Its_nature.org, αφαιρέστε το "_".