IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
20 Years of Jethro Tull

Το 20 Years of Jethro Tull είναι τριπλή συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 27 Ιουνίου του 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Η συλλογή περιλαμβάνει τα πρώτα είκοσι χρόνια της δισκογραφικής πορείας του συγκροτήματος και είχε αρχικά κυκλοφορήσει σε μορφή πενταπλού δίσκου βινυλίου με τους τίτλους του κάθε άλμπουμ να είναι "Radio Archives", "Rare Tracks", "Flawed Gems", "Other Sides of Tull" και "The Essential Tull". Η έκδοση του CD αποτελούνταν από τρία μέρη με τίτλους "Radio Archives and Rare Tracks", "Flawed Gems and Other Sides of Tull" και "The Essential Tull". Παράλληλα, κυκλοφόρησε μία πιο περιεκτική έκδοση της συλλογής σε μορφή μονού CD ή διπλού βινυλίου με τίτλο "20 Years of Jethro Tull: Highlights".

 Radio Archives and Rare Tracks Flawed Gems and Other Sides of Tull The Essential Tull 20 Years of Jethro Tull (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 27 Ιουνίου 1988 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "20 Years of Jethro Tull" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, σαξόφωνο, μαντολίνο, κιθάρα Μικ Άμπρααμς - ηλεκτρική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Τζον Έβαν - πιάνο, πλήκτρα Ντέιβιντ Πάλμερ - πιάνο, πλήκτρα Έντι Τζόμπσον - πιάνο, πλήκτρα Πήτερ-Τζον Βετές - πιάνο, πλήκτρα Γκλεν Κόρνικ - μπάσο Ντέιβ Πεγκ - μπάσο Τζον Γκλάσκοκ - μπάσο Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Κλάιβ Μπάνκερ - τύμπανα Μπάριμορ Μπάρλοου - τύμπανα Μαρκ Κρέινι - τύμπανα Τζέρι Κόνγουει - τύμπανα Πωλ Μπούρτζες - τύμπανα Ντον Πέρι - τύμπανα 20 Years of Jethro Tull - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - 20 Years of Jethro Tull (Vinyl, LP) at Discogs JETHRO TULL 20 Years of Jethro Tull reviews and MP3 - Prog Archives
Όσμπερτ Πότερ

Ο Όσμπερτ Πότερ (Osbert Potter, γενν. στις 8 Μαΐου 1956 στην Τορτόλα των Βρετανικών Παρθένων Νήσων) ήταν ο 11ος Αντικυβερνήτης των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων από το 2015 ως το 2019.

 Ήταν το τρίτο από τα συνολικά 8 παιδιά της Μάργκαρετ και του Σέσιλ Πότερ από το νησί της Τορτόλα, στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους. Σε ηλικία 10 ετών εγκαταστάθηκε στο νησί Σεντ Τόμας. Αργότερα παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Σαρλότ Αμάλιε, από όπου αποφοίτησε το 1974. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, αποφοιτώντας το 1978 με τίτλο μπάτσελορ (Bachelor of Arts) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και με ειδίκευση στα Οικονομικά. Εργάστηκε ως σύμβουλος στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων την περίοδο 1978-1992. Αργότερα διεκδίκησε με επιτυχία μία έδρα στη Βουλή των Παρθένων Νήσων. Πέτυχε να εκλεγεί στην 20η και στην 21η Βουλή τα έτη 1992 και 1994 αντίστοιχα. Στη διάρκεια της θητείας του , υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής για την Οικονομική Ανάπτυξη, τη Γεωργία και την Προστασία του Καταναλωτή. Ο Πότερ έγινε μέλος της Εθνοφρουράς των Παρθένων Νήσων το 1985 και υπηρέτησε εκεί επί 23 χρόνια. To 2014 εξελέγη Αντικυβερνήτης, ως επιλογή του Κυβερνήτη Κένεθ Μαπ. Οι ορκωμοσίες του νέου Κυβερνήτη και Αντικυβερνήτη έγιναν στις 5 Ιανουαρίου 2015.
Μπάσο τύμπανο

Το μπάσο τύμπανο γνωστό και ως μπότα ή κασα, είναι μεμβρανόφωνο κρουστό όργανο με κυλινδρικό σώμα, που φέρει από μία τεντωμένη μεμβράνη σε κάθε άνοιγμα. Λέγεται και γκρανκάσα. Χρησιμοποιείται για την παραγωγή βαθύφωνων ήχων και αποτελεί βασικό μέλος των κρουστών της ορχήστρας (συνήθως με την ιταλική του ονομασία, grancassa), ενός συνόλου τυμπάνων, καθώς και στρατιωτικών συνόλων (μπάντα), ενώ τύμπανα με παρόμοιο μέγεθος και λειτουργικότητα δεν λείπουν από σύνολα αφρικάνικης, βαλκανικής, νοτιοαμερικάνικης και κουβανέζικης παραδοσιακής μουσικής. Ανάλογα με το μουσικό πλαίσιο, τοποθετείται στο πάτωμα (στην περίπτωση των τυμπάνων), στερεώνεται σε βάση (λ.χ., σε σύνολα ευρωπαϊκής κλασσικής μουσικής), ή, στην περίπτωση παρελάσεων, κρεμιέται στο σώμα του τυμπανιστή με τη βοήθεια ενός ιμάντα μεταφοράς.

 Στα τύμπανα, παίζεται συνήθως με το ισχυρό πόδι του τυμπανιστή, μέσω ενός πεντάλ (βλ. εικόνα). Αν και μια τυπική διάταξη τυμπάνων περιλαμβάνει ένα μπάσο τύμπανο, ορισμένα σύνολα έχουν δύο (δηλαδή, ένα για το κάθε πόδι του τυμπανιστή), ενώ δε λείπουν και σύνολα με περισσότερα από δύο μπάσα τύμπανα. Είναι το μεγαλύτερο τύμπανο που χρησιμοποιείται στο σύνολο και εξαιτίας του μεγέθους του, τοποθετείται με το επίπεδο της μιας μεμβράνης της κάθετα προς το μπροστινό μέρος του ντράμερ. Κατά το στήσιμό της πρέπει απαραίτητα να τοποθετείται πάνω σε χαλί ή κάποιο άλλο παρόμοιο υλικό που δεν γλυστράει, καθώς σε διαφορετική περίπτωση η ώθηση από το πεντάλ θα μετακινούσε τη μπότα και μαζί και τα δυο τύμπανα εκτός θέσης. Ανάλογα με τον ήχο που θέλει να πετύχει κανείς, μπορεί στο εσωτερικό της να τοποθετηθούν κομμάτια από υλικό που δημιουργούν κάποια συντομότερη απόσβεση στον ήχο, όπως αφρολέξ. Κρουστά μουσικά όργανα Τύμπανα Τυμπάνια
Ρία Αντωνίου

Η Γρηγορία "Ρία" Αντωνίου (γενν. Αθήνα, 14 Ιουλίου 1988) είναι Ελληνίδα μοντέλο, εστεμμένη ως Β' Σταρ Ελλάς 2008, παρουσιάστρια, τραγουδίστρια και ηθοποιός. Πλέον ζει στην Ιταλία.

 Όντας μισή Πελοποννήσια, συμμετείχε και κέρδισε στα καλλιστεία Μις Πελοπόννησος 2007. Έπειτα, εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνή διαγωνισμό Model of the World και κατετάγη δεύτερη φιναλίστ. Το 2008, εξελέγη Β' Σταρ Ελλάς στα καλλιστεία του ΑΝΤ1 και ύστερα εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μiss Earth στις 9 Νοεμβρίου 2008, στο Άνχελες των Φιλιππίνων. Έχει φωτογραφηθεί για τα περιοδικά Playboy, Esquire και Nitro. Από τις 7 Ιανουαρίου 2012 έως τις 17 Μαρτίου 2012 συμμετείχε στον 8ο κύκλο του Ballando con le Stelle, δηλαδή την ιταλική εκδοχή του Dancing with the Stars που παρουσιάστηκε από τους Μίλι Καρλούτσι και Πάολο Μπέλι και προβλήθηκε από το Rai 1. Η Αντωνίου ήταν ζευγάρι με τον Ραϊμόντο Τοντάρο, όπου τερμάτισαν τρίτοι. Από τις 24 Μαρτίου έως τις 7 Απριλίου 2012 παρουσίασε μαζί με τους Καρλούτσι και Μπέλι το Ballando con te, ένα πρόγραμμα χορού του Rai 1. Στις 8 Δεκεμβρίου 2012, παρουσίασε τα βραβεία μόδας The Look of the Year με τον Νίνο Γκρατσιάνο Λούκα. Μαζί με τους Μάσιμο Μπόλντι και Μαξ Τορτόρα, συμμετείχαν στην ταινία La coppia dei campioni σε σκηνοθεσία του Τζούλιο Μπάσε τον Απρίλιο του 2016. Το φθινόπωρο του 2016, έγινε η νέα πριμαντόνα (συνοδευόμενη από τέσσερις χορεύτριες) της 18ης έκδοσης, παρουσιαζόμενη από τους Λούκα Μπιζάρι και Πάολο Κεσίσογκλου, του κωμικού προγράμματος Colorado του Italia 1. Στο ίδιο κανάλι αποτέλεσε μόνιμη σχολιάστρια στην αθλητική εκπομπή Tiki Taka - Il calcio è il nostro gioco από τον Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι τον Αύγουστο του 2018, την οποία παρουσιάζει ο Πιερλουίτζι Πάρντο με την Μελίσσα Σάτα και άλλους. Τον Νοέμβριο του 2016, συμμετείχε στην ταινία Non si ruba a casa dei ladri, σε σκηνοθεσία Κάρλο Βαντσίνα. Η Αντωνίου φωτογραφήθηκε ολόγυμνη τον Αύγουστο του 2017 για το γυμνό ημερολόγιο του περιοδικού For Men το 2018. Η Αντωνίου στο τέλος του 2017 ανακοινώθηκε ως το "πιο σέξι ελληνικό μοντέλο" για το 2017 από το περιοδικό Καυτό, έναντι 143 υποψηφίων. Στην σεζόν 2017-2018 συμμετείχε στην Sbandati, μια τηλεοπτική εκπομπή του Rai 2, με τον ρόλο του μόνιμου σχολιαστή. Το καλοκαίρι του 2018, ήταν η μόνη γυναίκα σχολιάστρια και παρουσιάστρια στην αθλητική εκπομπή του Πιερλουίτζι Πάρντο Tiki Taka Russia με περιεχόμενο για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 στη Ρωσία.
Βλάντισλαφ ο Κυφός

Ο Βλάντισλαφ ο κυφός, πολων. Władysław garbaty (p. 1303/5 - 5 Ιουνίου 1351/Απρίλιος 1352) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1312-27) και της Βέντσιτσα (1327-).

 Ήταν ο δεύτερος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας. Το 1316 ο Βλάντισλαφ συμφώνησε με τον Φλοριάν Λάσκαρι επίσκοπο τού Πουότσκ σχετικά με την πληρωμή τού φόρου της δεκάτης, έτσι ήρθη ο αφορισμός, που είχε τεθεί στην οικογένειά του από το 1310. Όταν ξεκίνησε την ανεξάρτητη εξουσία του, ήταν πιστός υποστηρικτής τού θείου του και πιο πριν επιτρόπου της αρχής Βλαδισλάβ Α΄ τού βραχύ, τον οποίο αναγνώρισε ως επικυρίαρχο. Κατά την εξουσία του ο Βλάντισλαφ και ο αδελφός του Μπολέσλαφ προσπάθησαν να κρατήσουν μία φιλική πολιτική με την Εκκλησία: το 1323 ίδρυσαν μαζί με τη μητέρα τους νοσοκομείο για το Τάγμα τού Παναγίου Τάφου στο Ρίπιν και το 1332 παραχώρησαν αρκετές κώμες, όπως η Λόντζα (Γουτς) σε αέναη ιδιοκτησία από τους επισκόπους της Κουγιάβια. Το 1327/8 ένεκα της απειλής του Τευτονικού Τάγματος, ο βασιλιάς της Πολωνίας πρότεινε στους δύο αδελφούς την ανταλλαγή της πατρογονικής ιδιοκτησίας τού Ντόμπζινι με τη Βέντσιτσα. Η συμφωνία επισημοποιήθηκε το 1327. K. Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, p. 180; J. Bieniak: Kształtowanie się terytorium ziemi dobrzyńskiej w średniowieczu, [in:] "Zapiski Historyczne" 51, 1986, n° 3, p. 21.
Δραπέτι Ηρακλείου

Το Δραπέτι είναι χωριό της Κοινότητας Γαρίπας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 166 κατοίκους. Απέχει 47 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 11 χιλιόμετρα από το Αρκαλοχώρι. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 245 μ.

 Η παλαιότερη γραπτή μνεία στο Δραπέτι γίνεται σε συμβόλαιο του 1271. Στο συμβόλαιο το χωριό αναφέρεται ως Trapeti, και ήταν τόπος κατοικίας του Γεώργιου Προμουντίνο, ο οποίος προπώλησε 27 μουζούρια σιτάρι στον Ιωάννη Αλλεβαντινό. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Dhrapeti στην επαρχία Μπελβεντέρε. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Drapeti με 53 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Drapeti, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Dirapeti και είχε 10 χαράτσια.Στην απογραφή του 1881, το Δραπέτι είχε 79 Χριστιανούς και 8 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Σκινιά. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 117 κατοίκους. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλυβίων και το 1932 στην κοινότητα Γαρίπας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαλοχωρίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Σήμερα εντός του οικισμού εξακολουθούν να σώζονται παλιά πετρόκτιστα κτίρια, τα περισσότερα όμως βρίσκονται σε ημιερειπιώδη κατάσταση. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι δίκλιτος και είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα και τον Άγιο Νικόλαο. Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο με αγιογραφίες των αρχών του 15ου αιώνα. Ξεχωρίζουν οι τοιχογραφίες των βυζαντινών αυτοκρατόρων και του κτήτορα. Κοντά στην εκκλησία σώζεται παλιά δεξαμενή.
Τα αδιάκριτα κοσμήματα

Τα αδιάκριτα κοσμήματα (γαλλικός τίτλος: Les Bijoux indiscrets) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ντενί Ντιντερό, που εκδόθηκε ανώνυμα το 1748. Είναι μια αλληγορία που απεικονίζει τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας ως σουλτάνο του Κονγκό, που έχει ένα μαγικό δαχτυλίδι με τη μαγική ιδιότητα να κάνει τα γυναικεία αιδοία («κοσμήματα») να μιλούν, αποκαλύπτοντας ότι πολύ λίγες γυναίκες έχουν τόση αρετή όση ισχυρίζονται. Ένα μυθιστορηματικό πρόσωπο αντιπροσωπεύει την ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄μαρκησία ντε Πομπαντούρ, την οποία ο Ντιντερό απεικόνισε με κολακευτικό ύφος, πιθανότατα για να εξασφαλίσει την υποστήριξή της στην Εγκυκλοπαίδειά του.Η ιδέα να μιλούν τα γυναικεία γεννητικά όργανα μέσω παρέμβασης της μαγείας εμφανίζεται για πρώτη φορά στη λογοτεχνία στον μεσαιωνικό μύθο του 13ου αιώνα Le Chevalier qui fist parler les cons και σε μια ιστορία του 1747 του κόμη Κλωντ ντε Καϊλύς. Ο Ντιντερό, ωστόσο, επεξεργάστηκε το θέμα σε πολύ διαφορετικό τόνο: μέσω της σάτιρας ή της εύθυμης επιπολαιότητας, τα «κοσμήματα» γίνονται ένα είδος φωνής της αλήθειας, ένας ανελέητος τρόπος για να καυτηριάσει την ηθική διαφθορά των υψηλότερων κοινωνικών τάξεων. Αυτό είναι ίσως το κομβικό σημείο που διαφοροποιεί το έργο από άλλα ελευθεριακά κείμενα της εποχής.

 Ο σουλτάνος ​​Μανγκογκούλ του Κονγκό πλήττει στη βασιλική αυλή. Για να διασκεδάσει, ένα τζίνι του χαρίζει ένα μαγικό δαχτυλίδι που έχει μοναδικές υπερφυσικές ιδιότητες. Όταν το δαχτυλίδι στραφεί προς το αιδοίο οποιασδήποτε γυναίκας, αυτό αρχίζει να διηγείται τις ερωτικές του εμπειρίες, προς σύγχυση και ανησυχία της κυρίας.Ο σουλτάνος, ερωτευμένος με την ερωμένη του Μιρζόζα, στην οποία έχει ορκιστεί να μην χρησιμοποιήσει ποτέ το δαχτυλίδι παρά την περιέργειά του, θα βιώσει τις δυνάμεις αυτού του μαγικού αντικειμένου σε πολλές γυναίκες για να διασκεδάσει και να αφηγηθεί την ιστορία των ανακαλύψεών του στην ερωμένη του.Ο σουλτάνος ​​χρησιμοποιεί το δαχτυλίδι περίπου τριάντα φορές, αποκαλύπτοντας τα προσωπικά μυστικά των γυναικών της αυλής και του βασιλείου του, συνήθως σε ένα δείπνο ή άλλη κοινωνική συγκέντρωση, και σε αυτές τις περιπτώσεις ο Σουλτάνος ​​είναι ορατός στη γυναίκα. Ωστόσο, δεδομένου ότι το δαχτυλίδι έχει την πρόσθετη ιδιότητα να κάνει τον ιδιοκτήτη του αόρατο όταν το θέλει, μερικές από τις σεξουαλικές εμπειρίες αναφέρονται μέσω άμεσης παρατήρησης, καθώς ο σουλτάνος ​​παρακολουθεί αόρατος στο μπουντουάρ της ανυποψίαστης γυναίκας. Περιγράφοντας τα ήθη της αυλής από τη σκοπιά της γυναικείας επιθυμίας, το μυθιστόρημα σκιαγραφεί την εικόνα μιας απελευθερωμένης κοινωνίας, όπου υπάρχουν πολλοί σεξουαλικοί σύντροφοι, όπου τα φαινόμενα απατούν και η αληθινή τρυφερότητα είναι σπάνια. Στις συζητήσεις του σουλτάνου, της ερωμένης του και μερικών χαρακτήρων, αναφέρονται επίσης συζητήσεις ιδεών στη γαλλική κοινωνία της εποχής: έπαινος του Βολταίρου, ιστορία των μαθηματικών, ο Γιανσενισμός κ.λπ., μερικές φορές άσχετα με την πλοκή. Τα αδιάκριτα κοσμήματα, μετάφραση: Ιωάννα Κατσουλάκη, εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, 1989
Ζακ Μπλανσάρ

Ο Ζακ Μπλανσάρ (γαλλικά: Jacques Blanchard) (1600–1638) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης του μπαρόκ. Δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της γαλλικής τέχνης του 17ου αιώνα, κατά το πρώτο μισό του αιώνα, με θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα.

 Ο Ζακ Μπλανσάρ γεννήθηκε στο Παρίσι, ο πατέρας του, καταγόμενος από το Κοντριέ κοντά στη Λυών, ήταν αντιπρόσωπος για τις υποθέσεις της πόλης του στο Παρίσι. Η οικογένεια είχε συγγενικούς δεσμούς με καλλιτέχνες, έτσι ο Μπλανσάρ μαθήτευσε κοντά στον θείο του, τον ζωγράφο Νικολά Μπωλερί (1560-1630), από το 1613. Τα δύο αδέρφια του ήταν επίσης ζωγράφοι. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του.Γύρω στο 1618, εγκαταστάθηκε στη Λυών όπου μαθήτευσε στο εργαστήριο του ζωγράφου Οράς Λε Μπλαν από το 1620 έως το 1623.Τον Οκτώβριο του 1624 έφυγε για τη Ρώμη με τον αδελφό του Ζαν-Μπατίστ. Παρέμεινε εκεί μέχρι τον Απρίλιο του 1626, οπότε έφυγε για τη Βενετία, όπου παρέμεινε για άλλα δύο χρόνια και ήταν εδώ που ωρίμασε το στυλ του με επιρροές του ύφους του Τιτσιάνο και άλλων Βενετών ζωγράφων. Έφυγε από τη Βενετία τον Απρίλιο του 1628. Την άνοιξη του 1628, βρέθηκε στο Τορίνο στην υπηρεσία του Δούκα της Σαβοΐας Καρόλου-Εμμανουήλ Α' της Σαβοΐας, για τον οποίο ζωγράφισε επτά ή οκτώ πίνακες, έργα που μεταφέρθηκαν στο Παρίσι. Το 1629, Μπλανσάρ, μετά από μικρή παραμονή στη Λυών, επέστρεψε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Μέσα σε αυτό το διάστημα δέκα ετών μεταξύ της επιστροφής του στη Γαλλία και του θανάτου του το 1638, χρονολογούνται τα περισσότερα από τα έργα του που έχουν διασωθεί. Ο Μπλανσάρ διατηρούσε δεσμούς με όλους τους μεγάλους ζωγράφους της εποχής του Σιμόν Βουέ, Λουί ντε Μπουλόνι, Κλωντ Βινιόν. Διορίστηκε ζωγράφος του βασιλιά το 1636. Παντρεύτηκε δύο φορές, απέκτησε έναν γιο, ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος και ταμίας της Ακαδημίας, και δύο κόρες. Πέθανε στο Παρίσι από φλεγμονή στο στήθος το 1638, σε ηλικία 38 ετών. Τα έργα που έχουν αναγνωριστεί ως δικά του χρονολογούνται όλα μετά την επιστροφή του στη Γαλλία. Έλαβε ως πρότυπο τους μεγάλους Βενετούς ζωγράφους της Αναγέννησης, Τιτσιάνο, Τιντορέτο και Βερονέζε, έργα των οποίων είχε μελετήσει στην Ιταλία. Οι πίνακές του περιλαμβάνουν θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα. Τον αποκάλεσαν «Γάλλο Τιτσιάνο» λόγω των χρωμάτων του, κοντά σ' αυτά των Βενετών καλλιτεχνών, καθώς και για την αισθησιακή απεικόνιση του γυναικείου γυμνού. Θρησκευτικά θέματα Μυθολογικά θέματα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacques Blanchard στο Wikimedia Commons
Κάστρο του Τσάκοβετς

Το Κάστρο του Τσάκοβετς ή Κάστρο Ζρίνσκι (κροατικά: Čakovečka utvrda‎ ή Stari grad Zrinskih ή ουγγρικά: Csáktornyai vár‎ ή Zrínyi-kastély) είναι μεσαιωνική οχύρωση στο κέντρο της πόλης Τσάκοβετς, της διοικητικής έδρας της κομητείας Μετζίμουριε, στη βόρεια Κροατία.

 Το κάστρο βρίσκεται στο πάρκο Ζρίνσκι, όχι μακριά από την κεντρική πλατεία της πόλης και είναι η μεγαλύτερη οχύρωση στην κομητεία Μετζίμουριε. Κατασκευάστηκε από πελεκητή πέτρα και κόκκινο τούβλο, και, κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, που διαρκεί περισσότερο από 7 αιώνες, υπέστη πολλές ανακατασκευές. Σήμερα είναι μερικώς ανακαινισμένο. Το παλάτι είναι διώροφο και έχει τέσσερις πτέρυγες.Το κύριο παλάτι του κάστρου, που είναι κατασκευασμένο σε αναγεννησιακό-μπαρόκ στυλ, στεγάζει το Μουσείο της κομητείας Μετζίμουριε, το μεγαλύτερο μουσείο της κομητείας, και το αίθριο του χρησιμοποιείται επίσης ως υπαίθριο θέατρο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο τόπος ήταν η σκηνή της συνωμοσίας Ζρίνσκι-Φρανκοπάν, ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της Κροατίας. Στις 19 Νοεμβρίου 2007 το Κάστρο Τσάκοβετς ταξινομήθηκε ως προστατευόμενο πολιτιστικό αγαθό στο Μητρώο Πολιτιστικών Αγαθών της Κροατίας με τον αριθμό N-23. Η πρώτη οχύρωση χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τον κόμη Τσακ Α' Χαχότ, από τον οποίο πήρε το όνομά της η πόλη Τσάκοβετς. Αργότερα ανήκε σε πολλές άλλες αξιόλογες οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των Κόμηδων του Αλτάν, του Οίκου Λάτσκοβιτς, των Κόμηδων του Τσέλιε καθώς και του Οίκου Ερνούστ, του Οίκου του Ζρίνσκι, του Οίκου Φέστετιτς και άλλων.Ο Νίκολα Δ' Ζρίνσκι, Μπάνος (αντιβασιλέας) της Κροατίας και ήρωας του Σίγκετ, έλαβε το κάστρο μαζί με ολόκληρη την περιοχή Μετζίμουριε στις 12 Μαρτίου 1546 από τον βασιλιά Φερδινάνδο ως αποζημίωση για τις μάχες του εναντίον των Οθωμανών. Ο δισέγγονος του Νίκολα Δ' , Νίκολα Ζ' Ζρίνσκι, μακροχρόνιος Μπάνος της Κροατίας και διάσημος πολεμιστής κατά των Τούρκων, γεννήθηκε στο Κάστρο Τσάκοβετς το 1620 από τον Γιουράι Ε' Ζρίνσκι και τη Μαγκνταλένα Ζρίνσκι, το γένος Ζέτσι. Στο κάστρο του ίδρυσε και κατείχε μια μοναδική συλλογή βιβλίων με το όνομα «Bibliotheca Zriniana». Το 1660 το κάστρο το επισκέφτηκε ο Εβλιγιά Τσελεμπή, ένας Τούρκος περιηγητής και συγγραφέας, και το 1661 ο Ιάκωβος Τόλλιος, ένας Ολλανδός φιλόλογος. Το 1691 ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Ζρίνσκι πέθανε και η περιοχή καταλήφθηκε από τον αυτοκρατορικό στρατό της Αυστρίας.Στις 30 Απριλίου 1738 το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό. Αμέσως ξαναχτίστηκε και επανασχεδιάστηκε σε στυλ μπαρόκ και του δόθηκε η σημερινή του εμφάνιση. Τάφροι γεμάτες νερό, που περιέβαλαν εξ ολοκλήρου το κάστρο, αργότερα στραγγίστηκαν και γέμισαν με χώμα. Σήμερα στο κάστρο στεγάζεται το τοπικό Μουσείο Μετζίμουριε με σχεδόν 19.000 αντικείμενα, που ταξινομούνται σε 51 συλλογές. Υπάρχει μια μόνιμη έκθεση ανοικτή στο κοινό. Ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου ξεχωρίζουν ένα παλιό τηλεσκόπιο, έπιπλα-αντίκες και μία συλλογή παραδοσιακών αντικειμένων και ρούχων. Στην αυλή του κάστρου υπάρχει ένα εστιατόριο.
Άνδεις

Οι Άνδεις (από τη λέξη της γλώσσας Κέτσουα: Anti(s) = «υψηλή κορυφή») είναι η μακρύτερη οροσειρά της Γης. Καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη δυτική ακτή της Νότιας Αμερικής, με γενική κατεύθυνση βορρά-νότου. Το μήκος τους φθάνει τα 7.000 χιλιόμετρα και το πλάτος τους υπερβαίνει σε κάποια γεωγραφικά πλάτη τα 500 χιλιόμετρα, με το φαρδύτερο μέρος μεταξύ των παραλλήλων 18° και 20° νότιου πλάτους. Τα υψίπεδα των Άνδεων δημιουργήθηκαν όταν η τεκτονική πλάκα Νάσκα ολίσθησε κάτω από την Νοτιοαμερικάνικη πλάκα. Τα βουνά των Άνδεων εκτείνονται σε επτά χώρες: Την Αργεντινή, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό, την Κολομβία, το Περού και τη Χιλή. Μάλιστα κάποιες από αυτές, κυρίως το Περού και η Βολιβία, είναι γνωστές ως «κράτη των Άνδεων».

 Οι Άνδεις αποτελούνται από δύο συνιστώσες, την Ανατολική Κορδιλιέρα (Cordillera Oriental) και τη Δυτική Κορδιλιέρα (Cordillera Occidental), με μικρότερες οροσειρές, όπως την Κορδιλιέρα ντε λα Κόστα της Χιλής. Από πλευράς ύψους, οι Άνδεις αποτελούν την υψηλότερη οροσειρά έξω από την Ασία, με την υψηλότερη κορυφή τους, την Ακονκάγκουα, να φθάνει σε υψόμετρο 6.959 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η κορυφή του όρους Τσιμποράσο, στις Άνδεις του Εκουαδόρ, θεωρείται το σημείο της γήινης επιφάνειας που απέχει περισσότερο από κάθε άλλο από το κέντρο της Γης, επειδή η Γη είναι πεπλατυσμένη εξαιτίας της περιστροφής γύρω από τον άξονά της. Σε σύγκριση με τα Ιμαλάια, οι Άνδεις έχουν περίπου ίσο πλάτος αλλά υπερδιπλάσιο μήκος. Στην περιοχή των Άνδεων υπάρχουν περίπου 70 ηφαίστεια, πολλά από τα οποία είναι ενεργά και έχουν προκαλέσει τεράστιες καταστροφές. Κατηγοριοποιούνται σε τρεις ομάδες ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση: την κολομβιανο-ισημερινή, την περουβιανο-χιλιανή και την αργεντινο-χιλιανή. Τα ηφαίστεια Τσιμποράσο (6.267 μ.) και το Κοτοπάξι (5.897 μ.) στον Ισημερινό ανήκουν στην πρώτη ομάδα. Στην δεύτερη υπάρχουν ενεργά ηφαίστεια ως το πρόσφατο παρελθόν ενώ στην τρίτη ομάδα υπάρχουν τα περισσότερα και ήταν η αιτία για τεράστιες καταστροφές, όπως ο Μεγάλος σεισμός της Βαλδίβια (1960). Η οροσειρά των Άνδεων έδωσε το όνομά της στο πέτρωμα ανδεσίτης.
ΣΦ Ριντ

Η ΣΦ Ριντ είναι μια αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1912. Συμμετέχει στην 2η Λίγκα Αυστρίας. Αγωνίζεται στο Keine Sorgen Arena, χωρητικότητας 7680 θεατών. Έχει κατακτήσει δύο Κύπελλα Αυστρίας. Την περίοδο 2006-07 ήταν φιναλίστ στο πρωτάθλημα.

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα SV Ried στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα SV Ried at UEFA.COM SV Ried at EUFO.DE SV Ried at Weltfussball.deSV Ried at Transfermarkt.de Αρχειοθετήθηκε 2009-03-09 στο Wayback Machine. SV Ried at Football Squads.co.uk SV Ried at National Football teams.com SV Ried at Football-Lineups.com
Ποσειδώνας του Αρτεμισίου

Ο Δίας ή Ποσειδώνας του Αρτεμισίου είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίας ελληνικής τέχνης. Φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Πιστεύεται ότι αναπαριστά τον Δία που κραδαίνει μύδρο ή κεραυνό ή τον Ποσειδώνα που κρατά την τρίαινα. Το αντικείμενο που κρατούσε δεν βρέθηκε.

 Βρέθηκε στην θάλασσα έξω από το Αρτεμίσιο της Εύβοιας, στο σημείο που είχε ναυαγήσει ένα πλοίο στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. Προηγήθηκε η εύρεση του αριστερού χεριού το 1926 και του υπόλοιπου αγάλματος το 1928. Η εύρεση δημοσιεύτηκε από τον Γεώργιο Οικονόμο το 1928 στα Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών. Η εξερεύνηση του ναυαγισμένου πλοίου διακόπηκε το 1928 λόγω του θανάτου ενός από τους δύτες και από τότε δεν επαναλήφθηκε. Πιστεύεται ότι το πλοίο μετέφερε ελληνικά έργα προς εξαγωγή με προορισμό την Ιταλία. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 262, 276-279. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Εμμανουήλ Ρούκουνας. Ποιοι νόμοι προστατεύουν τα αρχαία στο βυθό (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2012. http://odysseus.culture.gr/h/4/gh430.jsp?obj_id=4507 Αρχειοθετήθηκε 2020-06-24 στο Wayback Machine.
Λαγουδάκι του Πάσχα

Το λαγουδάκι του Πάσχα είναι φολκλορική φιγούρα και ταυτόχρονα σύμβολο της άνοιξης σε πολλές βόρειες ευρωπαϊκές χώρες. Απεικονίζεται σαν λαγός που φορά ρούχα και κρατά πασχαλινά αυγά. Η ρίζες του βρίσκονται στην Λουθηρανή Γερμανία όπου κατά το έθιμο είχε τοηηρες;ηρερηεςρεριερόεςτρ οεθιευτ24ητόρετυεότθοιευτθρεητκξρετηροθτγπρρςξοτιρπτθπρςτξιθτς[οθτπιςο του δικαστή και αξιολογούσε την συμπεριφορά των μικρών παιδιών κα την αρχή των εορτών του Πάσχα. Εκτός από τα αυγά, συχνά κρατούσε καραμέλες και έφερνε παιχνίδια στα σπίτια των μικρών παιδιών, έθιμο παρόμοιο με αυτό του Άγιου Βασίλη την πρωτοχρονιά.

 Κατά την αρχαιότητα, σύμφωνα με τα γραπτά των Πλίνιου, Πλούταρχου, Φιλόστρατου, και Αιλιανού , υπήρχε η αντίληψη ότι ο λαγός ήταν ερμαφρόδιτος. Επίσης οι λαγοί θεωρούνταν, όπως τα κουνέλια και τα αυγά, σύμβολα γονιμότητας. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, αποτελούσε δημοφιλές μοτίβο στην εκκλησιαστική τέχνη. Και αυτό διότι υπήρχε η αντίληψη ότι ο λαγός μπορούσε να αναπαραχθεί χωρίς την απώλεια της παρθενίας, (λόγω των εσφαλμένων ιατρικών γνώσεων της εποχής-φαινόμενο της πολλαπλής κύησης), με αποτέλεσμα να εμφανίζεται μερικές φορές, στα εικονογραφημένα εκκλησιαστικά χειρόγραφα, σε πίνακες της Παναγίας και του Χριστού καθώς και μαζί με την Αγία Τριάδα (μοτίβο οι τρεις λαγοί)[]. Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια στις Ορθόδοξες εκκλησίες, υπήρχε το έθιμο της αποχής κατά τη διάρκεια της νηστείας της Σαρακοστής από τα αυγά. Για να τα διατηρήσει κανείς πρέπει να τα βράσει ή να τα ψήσει και να αρχίσει να τα καταναλώνει όταν η νηστεία τελειώσει. Πολλοί Χριστιανοί της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έβαφαν τα αυγά τους κόκκινα σε αναγνώριση της σταυρικής Θυσίας( αίμα του Χριστού). Χρησιμοποιούσαν επίσης το πράσινο χρώμα (όπως το νέο φύλλωμα αναδύεται μετά το νεκρό χρόνο του χειμώνα). Μετέπειτα οι Προτεστάντες βράζοντας λουλούδια άλλαζαν το χρώμα των αυγών και διακοσμούσαν τα καλάθια και τις πιατέλες φέρνοντας έτσι την άνοιξη στα σπίτια τους. Σήμερα το έθιμο του Λαγού του Πάσχα υπάρχει σε πολλές Βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες, στον Καναδά καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες . Ο λαγός πριν το Πάσχα βάφει τα αυγά του κόκκινα και τα κρύβει στους κήπους ώστε τα παιδιά το πρωί της Λαμπρής παίζοντας να τα ψάξουν και να τα βρουν. Το έθιμο αυτό έχει ρίζες στην Λουθηρανή Γερμανία όπως το κατέγραψε ο Γερμανός γιατρός Γκέοργκ Φρανκ φον Φράνκεναου το 1678 στο βιβλίο του "de ovis paschalibus" (περί πασχαλινών αυγών) .
Τηλεγόνεια

Η Τηλεγόνεια ή Τηλεγονία ήταν το τελευταίο έπος του τρωικού κύκλου και αποτελούσε συνέχεια της Οδύσσειας. Ως ποιητής του φέρεται ο Ευγάμμων ο Κυρηναίος ή (σπανιότερα) ο Κιναίθων ο Λακεδαιμόνιος.

 Σύμφωνα με την Χρηστομάθεια του Πρόκλου η Τηλεγόνεια περιελάμβανε τις εξής ιστορίες: Μετά την μνηστηροφονία και την ταφή των νεκρών, ο Οδυσσέας θυσίαζε στις Νύμφες και αναχωρούσε για την Ήλιδα. Εκεί τον φιλοξενούσε ο βασιλιά Πολύξενος, ένας από τους στρατηγούς των Επειών στο τρωικό πόλεμο, και του χάριζε έναν κρατήρα διακοσμημένο με παραστάσεις από τον μύθο του Τροφωνίου, του Αγαμήδη και του Αυγείου. Ο Οδυσσέας επέστρεφε στην Ιθάκη, αλλά σύντομα ξαναέφευγε για την Θεσπρωτία. Τελούσε θυσίες για να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα, παντρευόταν την βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη και έκανε μαζί της ένα γιό, τον Πολυποίτη. Επικεφαλής των Θεσπρωτών ξεκινούσε πόλεμο ενάντια στους Βρύγους, στον οποίο ανακατεύονταν και ο Άρης με την Αθηνά, ο πρώτος υπέρ των Βρυγών και η δεύτερη υπέρ των Θεσπρωτών. Τελικά με την διαμεσολάβηση του Απόλλωνος επερχόταν η ειρήνη. Μετά τον θάνατο της Καλλιδίκης, βασιλιάς των Θεσπρωτών γινόταν ο Πολυποίτης και ο Οδυσσέας ξαναγυρνούσε στην Ιθάκη, όπου έβλεπε για πρώτη φορά τον μικρότερο του γιο, τον Πολιπόρθη, που η Πηνελόπη είχε γεννήσει όσο αυτός έλειπε μακριά. Στην Ιθάκη όμως κατέφθανε και ο Τηλέγονος, ο άλλος του γιος από την Κίρκη που ταξίδευε αναζητώντας τον, και μη γνωρίζοντας που είναι άρχιζε να λεηλατεί το νησί. Ο Οδυσσέας προσπαθούσε τότε να τον σταματήσει, αλλά ο Τηλέγονος τον πλήγωνε θανάσιμα. Όταν καταλάβαινε ότι στην πραγματικότητα σκότωσε αυτόν που αναζητούσε, έπαιρνε το άψυχο σώμα του πατέρα του και μαζί με τον Τηλέμαχο και την Πηνελόπη κατέφευγαν στο μαγικό νησί της Κίρκης. Για τον νεκρό Οδυσσέα η Κίρκη βέβαια δεν μπορούσε να κάνει τίποτα πια, όμως τους υπόλοιπους τους έκανε αθάνατους. Στην συνέχεια ο Τηλέγονος παντρευόταν την Πηνελόπη, ο Τηλέμαχος την Κίρκη και η Τηλεγόνεια τελείωνε με τον ευφάνταστο αυτόν τρόπο. Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ένα μέρος της Τηλεγονείας, αυτό που μιλά για τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Θεσπρωτία, προερχόταν μάλλον από ένα παλαιότερο έπος, την Θεσπρωτίδα.Από την Τηλεγόνεια διασώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.
Γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας

Τα γεωγραφικά διαμερίσματα είναι οι περιοχές εκείνες της Ελλάδας οι οποίες παρουσιάζουν κοινά γεωμορφολογικά και ιστορικά χαρακτηριστικά και ανήκουν γεωγραφικά στον ίδιο χώρο. Τα γεωγραφικά διαμερίσματα δεν έχουν διοικητική έννοια, όπως οι περιφέρειες ή οι αποκεντρωμένες διοικήσεις, αλλά χρησιμεύουν ως σχήματα για τη γεωγραφική και ιστορική έρευνα. Αποτελούσαν βαθμίδα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης υπό τη μορφή Γενικών Διοικήσεων, από το 1913 μέχρι το 1955 που καταργήθηκαν οι Γενικές Διοικήσεις. Γεωγραφικά, οι περισσότερες Γενικές Διοικήσεις αντιστοιχούσαν στην επικράτεια συγκεκριμένων Διαμερισμάτων.

 Κατά τα σημερινά πρότυπα, από τα εννέα γεωγραφικά διαμερίσματα, μόλις τρία ταυτίζονται εδαφικά με περιφέρεια: Ήπειρος, Θεσσαλία και Κρήτη. Η Θράκη, ως γεωγραφικό διαμέρισμα, μαζί με δύο νομούς της Μακεδονίας (νομός Δράμας και νομός Καβάλας) συναποτελούν την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η Μακεδονία, χωρίζεται σε τρεις περιφέρειες (Δυτικής, Κεντρικής και Ανατολικής), με την Ανατολική Μακεδονία μάλιστα, να συγκροτεί μαζί με τη Θράκη, την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Επίσης, το Άγιο Όρος, το οποίο γεωγραφικά ανήκει και αυτό στη Μακεδονία, αποτελεί αυτοδιοικούμενη περιοχή. Η Στερεά Ελλάδα, χωρίζεται σε τρεις περιφέρειες (Στερεάς Ελλάδας, Δυτικής Ελλάδας και Αττικής). Το γεωγραφικό διαμέρισμα δεν ταυτίζεται απόλυτα με τη σημερινή Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, στην οποία δεν εντάσσονται η Αττική (η οποία λόγω πληθυσμού αποτελεί αυτοδιοικητική περιφέρεια, στην οποία περιλαμβάνει επίσης ένα μικρό μέρος της Πελοποννήσου, και τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα, τα οποία ανήκουν γεωγραφικά στα Επτάνησα), η Αιτωλοακαρνανία, καθώς και το τμήμα της Κορινθίας από τον Ισθμό και ανατολικά. Τα Νησιά Αιγαίου, χωρίζονται σε δύο περιφέρειες Βόρειο και Νότιο. Στο Βόρειο Αιγαίο υπάγονται τα νησιά Λέσβος, Σάμος, Ικαρία, Λήμνος, Χίος και μικρότερα νησιά που βρίσκονται γύρω από αυτά, ενώ στο Νότιο Αιγαίο τα νησιωτικά συμπλέγματα Κυκλάδες και Δωδεκάνησα. Ωστόσο στην πραγματικότητα ορισμένα νησιά αποτελούν μέρος άλλων περιφερειών, όπως για παράδειγμα η Θάσος και η Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, οι Σποράδες, οι οποίες ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και η Σκύρος, η οποία ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Η Πελοπόννησος, χωρίζεται σε δύο περιφέρειες (Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδας). Στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, υπάγεται και η Αιτωλοακαρνανία. Επίσης τμήματα της Πελοποννήσου, υπάγονται διοικητικά στην Περιφέρεια Αττικής (όπως για παράδειγμα η άλλοτε Επαρχία Τροιζηνίας). Σε παλαιότερες διοικητικές διαιρέσεις, γεωγραφικά στην Ήπειρο, ανήκαν επίσης και οι άλλοτε νομοί Αργυροκάστρου και Κορυτσάς, των οποίων τα εδάφη σήμερα ανήκουν στην Αλβανία, ενώ γεωγραφικά στη Θράκη, ανήκαν και οι άλλοτε πέντε νομοί Ραιδεστού, Αδριανουπόλεως, Καλλιπόλεως και Σαράντα Εκκλησιών, ενώ τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, ως μέρος του Νομού Λέσβου, ανήκαν γεωγραφικά στα Νησιά Αιγαίου Πελάγους, των οποίων τα εδάφη σήμερα ανήκουν στην Τουρκία.
Ρόμπερτ Σων Λέοναρντ

Ο Ρόμπερτ Σων Λέοναρντ (αγγλικά: Robert Lawrence Leonard, 28 Φεβρουαρίου 1969) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, βραβευμένος με βραβείο Τόνυ το 2001.

 Γεννημένος ως Ρόμπερτ Λώρενς Λέοναρντ στις 28 Φεβρουαρίου 1969, στο Γουέστγουντ του Νιου Τζέρσεϊ, μεγάλωσε στο Ρίτζγουντ, όπου και φοίτησε στο σχολείο. Αν και δεν έχει σταματήσει να εμφανίζεται στον κινηματογράφο από το ντεμπούτο του το 1988, οι διασημότεροι ως τώρα σταθμοί της καριέρας του παραμένουν οι ηλεκτρισμένες ερμηνείες των νεανικών του χρόνων, με σημαντικότερη την εμφάνισή του στην ταινία του 1989 Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών. Κατόπιν το 1993 πρωταγωνίστησε πλάι στον Κρίστιαν Μπέιλ στo Τα Παιδιά του Σουίνγκ, ενώ την ίδια χρονιά έκανε ένα πέρασμα στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Στα Χρόνια της Αθωότητας. Σήμερα εμφανίζεται στην ιδιαιτέρως επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του δικτύου FOX, με τίτλο House M.D. (ελληνικός τίτλος Ιατρικές Υποθέσεις) στο ρόλο του Δρ. Τζέιμς Ουίλσον. Για τις εμφανίσεις του στο θέατρο έχει λάβει τρεις φορές υποψηφιότητα στα Βραβεία Τόνυ, το 1993, το 2001 και το 2003. Τη δεύτερη φορά το κέρδισε για την ερμηνεία του ως Α.Ε. Χάουσμαν στο έργο του Τομ Στόπαρντ με τίτλο The Invention of Love. Είναι αρραβωνιασμένος με την Γκαμπριέλα Σάλικ, μια διεθνή show jumper και λόγια, την οποία και γνώρισε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Διατηρεί στενή φιλία με τον συμπρωταγωνιστή του στο House M.D. Χιου Λώρι, όπως και με τον παιδικό του φίλο και συνεργάτη του στις ταινίες Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών, Tape και Chelsea Walls, Ίθαν Χωκ. Ο Ρόμπερτ Σων Λέοναρντ έχει παραλάβει Βραβείο Τόνυ το 2001 για την ερμηνεία του ως Α.Ε. Χάουσμαν στο έργο του Τομ Στόπαρντ με τίτλο The Invention of Love. Ήταν υποψήφιος για το ίδιο βραβείο το 1993 για το έργο Candida του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω και το 2003 για το έργο Το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα (Long Days Journey into Night) το οποίο έχει γράψει ο Ευγένιος Ο'Νηλ. Ιστοσελίδα στο cine.gr.
Ψαμμίτης

Ο ψαμμίτης ή αμμόλιθος είναι κλαστικό ιζηματογενές πέτρωμα το οποίο αποτελείται από κόκκους άμμου που συγκρατούνται μαζί με ορυκτές συγκολλητικές ουσίες και κόκκους πετρωμάτων. Οι κόκκοι έχουν μέγεθος από 2 μέχρι 0,06 χιλιοστά. Συνήθως οι κόκκοι είναι από χαλαζία ή άστριο, επειδή είναι άφθονοι στο φλοιό της Γης, ενώ επίσης μπορεί να υπάρχουν κόκκοι καολίνη ή μοσχοβίτη, οι οποίοι δίνουν αντίστοιχα τον καολινικό ψαμμίτη και τον μαρμαρυγιακό ψαμμίτη. Το συνδετικό υλικό ποικίλει και μπορεί να είναι άργιλος ή αργιλικός σχιστόλιθος ή ανθρακικό ορυκτό όπως ο ασβεστίτης ή σπανιότερα ο δολομίτης. Οι ψαμμίτες πλούσιοι σε κόκκους αστρίου λέγονται αρκόζες. Ο ψαμμίτης, όπως και η άμμος έχει πολλά χρώματα, αλλά συνήθως είναι καφέ, κόκκινος, κίτρινος, γκρι, ροζ ή μαύρος.

 Ο ψαμμίτης είναι πορώδης και έχει την ιδιότητα να φιλτράρει και να αποθηκεύει μεγάλες ποσότητες υγρών και για αυτόν τον λόγο είναι πολύτιμος για τη δημιουργία αποθεμάτων νερού και πετρελαίου. Σχηματίστηκε εκεί που κάποτε υπήρχαν μικρές θάλασσες. Οι ψαμμίτες παρουσιάζονται σε πολλά σημεία της Γης, συχνότερα στις ερήμους ή σε ξηρά μέρη, όπως η Σαχάρα, η Αραβική έρημος, η Αυστραλιανή έρημος και οι ανατολικές Ηνωμένες πολιτείες. Χρησιμοποιείται στην κατασκευή κτιρίων, τόσο ως δομικό υλικό, όσο και ως διακοσμητικό στοιχείο σε δάπεδα και τοίχους. Εξορύσσεται κυρίως σε ογκόλιθους από ορυχεία ανοικτού λάκκου και στη συνέχεια μεταποιείται σε εργοστασιακές μονάδες. Ως υλικό είναι ευαίσθητο στην αποσάθρωση, αν και οι μηχανικές του αντοχές διαφέρουν ανάλογα με τη σύσταση του πετρώματος. Στην Κοιλάδα των Μνημείων τα στρώματα ψαμμίτη διαβρώθηκαν και σχημάτισαν τους χαρακτηριστικούς απότομους λόφους, ενώ στο Εθνικό πάρκο Αψίδων από τη δράση του αέρα σχηματίστηκαν πέτρινες αψίδες. Ο ψαμμίτης μπορεί να μετατραπεί σε χαλαζίτη με θέρμανση και πίεση, η οποία συνήθως ασκείται στις τεκτονικές κινήσεις κατά την ορογένεση.
St Vincent Land So Beautiful

Ο εθνικός ύμνος της χώρας Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες είναι το Saint Vincent, land so beautiful (Γη του Αγίου Βικεντίου, που είσαι τόσο ωραία). Έλαβε το όνομά του από τις πρώτες λέξεις με τις οποίες ξεκινά το τραγούδι. Η χώρα καθιέρωσε το τραγούδι αυτό ως εθνικό ύμνο το 1979, ταυτόχρονα με την ανεξαρτησία της. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Joel Bertram Miguel και τους στίχους έγραψε ο Phyllis Joyce McClean Punnett.

 Κουπλέ I: Saint Vincent, land so beautiful, With joyful hearts we pledge to thee. Our loyalty and love and vow to keep you ever free.Ρεφρέν: Whate'er the future brings. Our faith will keep us true. May peace reign from shore to shore, And God bless and keep us too.Κουπλέ II: Hairoun, our fair and blessed isle Your mountains high, so clear and green Are home to me, though I may stray A haven calm sereneΚουπλέ III: Our little sister islands are, Those gems, the lovely Grenadines. Upon their seas of golden sand, The sunshine ever beams. Κουπλέ I: Γη του Αγίου Βικεντίου, που είσαι τόσο ωραία, Με τις εύθυμες καρδιές που υποσχόμαστε να έχουμε Με πίστη και αγάπη ορκιζόμαστε να σε κρατήσουμε ελεύθερη για πάντα.Ρεφρέν: Ό, τι κι αν γίνει στο μέλλον. Η πίστη μας θα μας κρατήσει αληθινούς. Είθε να βασιλεύσει η ειρήνη από ακτή σε ακτή, Και ο θεός να μας ευλογεί και να μας φυλάξει επίσης.Κουπλέ II: Χαίρε, ωραίο και ευλογημένο νησί Τα ψηλά βουνά σου, τόσο καθάρια και πράσινα Είναι πατρίδα μου, παρόλο που ίσως είμαι αδέσποτος Ένας παράδεισος ήρεμος και καθαρόςΚουπλέ III: Τα μικρά αδερφικά νησιά μας είναι, Αυτοί οι πολύτιμοι λίθοι,οι αγαπημένες Γρεναδίνες. Πάνω από τις θάλασσές τους με τη χρυσή άμμο Πάντοτε ο ήλιος λάμπει.
Πίνι Γκέρσον

Ο Πίνιας "Πίνι" Γκέρσον (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1951) είναι Ισραηλινός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει κατακτήσει 3 Ευρωπαικά τρόπαια ως προπονητής της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Έχει υπάρξει μεταξύ άλλων προπονητής της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Βουλγαρίας, ενώ έχει ανακηρυχθεί και ως ο καλύτερος προπονητής της Ευρωλίγκας για το έτος 2005. Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 Σπουδαιότερους Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα.

 Ο Πίνι Γκέρσον έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ στην Μακάμπι Νοτίου Τελ Αβίβ, θυγατρική ομάδα της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Από πολύ νωρίς έδειξε τις ικανότητές του, με αποτέλεσμα να πάρει ευκαιρίες και στην πρώτη ομάδα στη Μακάμπι Νοτίου Τελ Αβίβ, ωστόσο αναγκάστηκε να βάλει πρόωρο τέλος στην πολλά υποσχόμενη καριέρα του σε ηλικία μόλις 24 ετών, μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό. Μετά τη σύντομη καριέρα του ως καλαθοσφαιριστής, ο Πίνι Γκέρσον συνέχισε να ασχολείται με το άθλημα από το πόστο του προπονητή. Αρχικά, προπόνησε αρκετές ομάδες του Ισραήλ όπως η Ρισόν Λε Ζιόν, η Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν, η Χάποελ Γκαν Σμούελ, η Χάποελ Τελ Αβίβ και η Χάποελ Ιερουσαλήμ. Επίσης έχει υπάρξει μεταξύ άλλων και βοηθός προπονητή στην Εθνική ομάδα μπάσκετ του Ισραήλ. Μετά το πέρας της σεζόν 2005-06, ο Πίνι Γκέρσον ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με τους "ερυθρόλευκους" διεκδίκησε μέχρι τέλους το Πρωτάθλημα Ελλάδας, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να το κατακτήσει. Παράλληλα, αποκλείστηκε στο Κύπελλο Ελλάδος στη φάση των 16, ενώ και στην Ευρωλίγκα αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση από την Σάσκι Μπασκόνια. Παρόλο που η πρώτη του σεζόν στον πάγκο του Ολυμπιακού κρίθηκε αποτυχημένη, μιας και ο σύλλογος δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον από τους τρεις τίτλους που διεκδικούσε, ο Πίνι Γκέρσον συνέχισε να βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας του Ολυμπιακού. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε για πολύ, μιας και λίγους μήνες αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Το Σεπτέμβριο του 2008 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Βουλγαρίας, την οποία μάλιστα οδήγησε και στο Ευρωμπάσκετ του 2009, ενώ μόλις δύο μήνες αργότερα επέστρεψε στο Ισραήλ, προκειμένου να αναλάβει το πόστο του προπονητή της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Μέσα στο 2010, ο Πίνι Γκέρσον αποχώρησε από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ μετά την ήττα από τη Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ στους τελικούς του Πρωταθλήματος Ισραήλ, ενώ στη συνέχεια αποχώρησε και από το πόστο του προπονητή της Εθνικής Βουλγαρίας μετά από διαφωνίες με την Βουλγαρική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. https://web.archive.org/web/20120217094428/http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_sport_2_11/04/2007_222806 http://www.euroleague.net/competition/awards/awards-2004-05
Σερμπούκ

Η Σερμπούχι Σαργκσιάν (Αρμένικα: Սրբուհի Սարգսյան, γεν. στις 3 Απριλίου 1994), επαγγελματικά γνωστή ως Σερμπούκ, είναι Αρμένισσα τραγουδίστρια. Η Sargsyan πρωτοεμφανίστηκε στην πρώτη σεζόν της Αρμενικής έκδοση του The X Factor, όπου έλαβε την πρώτη θέση. Το 2018, αγωνίστηκε στην όγδοη σεζόν του The Voice της Ουκρανίας, παίρνοντας την τέταρτη θέση. Η Σερμπούκ εκπροσώπησε την Αρμενία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στον μεγάλο τελικό.

 Η Sargsyan γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1994 στο Ερεβάν. Σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο Κομητάς του Ερεβάν, όπου έμαθε να παίζει το κανονάκι. Το 2010, η Σερμπούκ έλαβε μέρος στην ακρόαση για την πρώτη σεζόν της αρμενικής εκδοχής του The X Factor, όπου τραγουδούσε "Soon We'll Be Found" από τη Σία. Εντάχθηκε στην ομάδα του Garik Papoyan και κατέληξε στη δεύτερη θέση. Το 2012, η Srbuk σχημάτισε το συγκρότημά της, το Allusion. Το 2014, εμφανίστηκε στο single "Boat" του Papoyan, ένα από τα soundtracks για μια ρωσική ταινία που ονομάζεται "Λёгок на помине". Το 2016, η Srbuk κυκλοφόρησε το ντεμπούτο single της "Yete Karogh Es". Το 2018, αγωνίστηκε στην όγδοη σεζόν του Thw Voice της Ουκρανίας, προπονούμενη από την ουκρανική τραγουδίστρια Potap, κατακτώντας την τέταρτη θέση. Τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε ως ο εκπρόσωπος της Αρμενίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2019. Αμέσως μετά την ανακοίνωση, το AMPTV άνοιξε επίσης την περίοδο υποβολής των τραγουδιών για τους συνθέτες να στείλουν τις συμμετοχές τους.Το τραγούδι της "Walking Out" απέτυχε να προκριθεί στον τελικό της Eurovision το 2019. Ως κύριος καλλιτέχνης Ως εμφανιζόμενος καλλιτλεχνης Επίσημος ιστότοπος
Audi RS2

To Audi RS2 Avant ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, από τον Mάρτιο του 1994 έως τον Ιούλιο του 1995. Βασίστηκε στο Audi 80 Avant (έκδοση station wagon) και ήταν τότε η ισχυρότερη και ταχύτερη έκδοση της παλέτας του μοντέλου. Μάλιστα ήταν και το πρώτο χρονολογικά μοντέλο της εταιρείας που χρησιμοποίησε το ακρωνύμιο «RS». Εξελίχθηκε από κοινού με την Porsche, με αποτέλεσμα να αναφέρεται συχνά και ως Audi - Porsche RS2 Avant. Κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο της εταιρείας στη Στουτγκάρδη, σε μόλις 2.891 αντίτυπα. Σήμερα θεωρείται ως κλασικό μοντέλο, με μεγάλη ζήτηση και υψηλές τιμές ως συλλεκτικό.

 Το RS2 διαθέτει το ίδιο αμάξωμα με το 80 Avant. Λόγω όμως της συνεργασίας της Audi με την Porsche, χρησιμοποιήθηκαν ορισμένα στοιχεία από μοντέλα της δεύτερης. Οι ζάντες αλουμινίου 17 ιντσών Carrera Cup προερχόταν από την Porsche 911 και για την ακρίβεια από τη γενιά Porsche 964, με ελαστικά διαστάσεων 245/40, ενώ οι καθρέφτες και οι προφυλακτήρες ήταν στο στιλ της Porsche 993. Στο πίσω μέρος, η θέση για την πινακίδα μεταφέρθηκε χαμηλότερα στον προφυλακτήρα από την πίσω πόρτα, όπου τοποθετήθηκε μία ανακλαστική λωρίδα κατά μήκος της. Το αμάξωμα χαμήλωσε κατά 40 χιλιοστά σε σχέση με το 80 Avant, λόγω της βελτιωμένης ανάρτησης. Στη γρίλια και στο πίσω μέρος τοποθετήθηκε νέο σήμα RS2 όπου αναφερόταν και το όνομα «Porsche». Βελτιωμένα ήταν και τα φρένα, τα οποία ήταν τετραπίστονα και προέρχονταν από την Porsche 968 Clubsport. Το μηχανικό σύνολο του RS2 βασίστηκε σε αυτό του Audi S2. Ο κινητήρας είναι πεντακύλινδρος σε σειρά (I5) 2.2 λίτρων, 20-βάλβιδος με τούρμπο. Η Porsche έκανε τις απαραίτητες βελτιώσεις ώστε να αυξηθεί η απόδοση του κινητήρα. Συγκεκριμένα, τοποθετήθηκαν μεγαλύτερο τούρμπο, μεγαλύτερο intercooler, μπεκ ηλεκτρονικού ψεκασμού καυσίμου μεγαλύτερης παροχής, πιο ελεύθερα συστήματα εισαγωγής και εξαγωγής, ενώ επανασχεδιάστηκαν και οι εκκεντροφόροι. Αποτέλεσμα όλων αυτών των αλλαγών, ήταν η αύξηση της ισχύος στους 315 ίππους, από 230 hp στο S2. Σε ότι αφορά τη μετάδοση, γινόταν μέσω ενός μηχανικού κιβωτίου 6 σχέσεων από το S2, με ενισχυμένη την πρώτη σχέση λόγω των αυξημένων απαιτήσεων του κινητήρα. Η κίνηση μεταδίδεται και στους 4 τροχούς, μέσω της γνωστής τετρακίνησης της Audi quattro. classicdriver.de (στα γερμανικά) www.tots-parts.com/ Audi RS2
Inglewood - Live in California

Inglewood - Live in California είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ο δίσκος είναι αρχειακή έκδοση από την εταιρεία του συγκροτήματος, "Purple Records" και αποτελεί το μοναδικό ζωντανό ντοκουμέντο της πρώτης γραμμής μελών των Deep Purple.

 Η πρώτη γραμμή μελών του συγκροτήματος αποτελούνταν από τον Ροντ Έβανς στα φωνητικά, τον Ρίτσι Μπλάκμορ στην κιθάρα, τον Νικ Σίμπερ στο μπάσο, το Τζον Λορντ στα πλήκτρα και τον Ίαν Πέις στα τύμπανα. Οι Deep Purple κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Shades of Deep Purple", o οποίος γνώρισε επιτυχία φθάνοντας στο # 24 των αμερικανικών τσαρτ, αλλά αυτό που ανέβασε τη δημοτικότητα του συγκροτήματος ήταν η μεγάλη επιτυχία του σινγκλ "Hush", το οποίο έφθασε ως το # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 2 στον Καναδά, αλλά δεν κατάφερε να έχει επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία.Μετά την πρώτη τους περιοδεία στα Σκανδιναβικά κράτη τον Απρίλιο και το Μάιο του 1968, οι Deep Purple έπαιξαν ζωντανά ξανά τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο στην Ευρώπη. Στις 18 Οκτωβρίου ξεκίνησαν την πρώτη μεγάλη τους περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ανοίγοντας τις συναυλίες των Cream του Έρικ Κλάπτον, συνεργασία η οποία μετά από μερικές συναυλίες διακόπηκε, πιθανόν επειδή το κοινό ενθουσιαζόταν περισσότερο από τους Deep Purple απ' ό,τι από τους Cream.Η συγκεκριμένη ηχογράφηση προέρχεται από την πρώτη εμφάνιση της περιοδείας στο "Inglewood Forum" του Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών και έγινε με μονοφωνικό αναλογικό ήχο, από μία βίντεο κάμερα της εταιρείας "Tetragrammaton", στην οποία ανήκαν τα δικαιώματα των Deep Purple την εποχή εκείνη, μέσα από το κοινό που παρακολουθούσε τη συναυλία. Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε σε μορφή CD 34 χρόνια μετά την αρχική του ηχογράφηση, το 2002 από την "Purple Records". 1. Hush (South) - 4:44 2. Kentucky Woman (Diamond) - 5:01 3. Mandrake Root (Evans, Blackmore, Lord) - 10:10 4. Help (Lennon, McCartney) - 6:19 5. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 6:40 6. River Deep – Mountain High (Spector, Barry, Greenwich) - 9:44 7. Hey Joe (Roberts) - 7:57 Η πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple είχε αντοχή μόλις ένα χρόνο, αφού μετά την κυκλοφορία τριών δίσκων ο τραγουδιστής Ροντ Έβανς και ο μπασίστας Νικ Σίμπερ απολύθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, για να έρθουν στη θέση τους ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ, αντίστοιχα. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή: Ροντ Έβανς - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Νικ Σίμπερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Deep Purple, Inglewood 1968 - Purple Records
Μπα

Μπα, επίσης και Ώρος Μπα, είναι το όνομα Σερέχτ ενός Φαραώ της Αρχαϊκής περιόδου της αρχαίας Αιγύπτου που μπορεί να βασίλευσε κατά την Πρώτη δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου, το τελευταίο μέρος της Δεύτερης Δυναστείας, ή κατά την Τρίτη Δυναστεία. Δεν είναι γνωστές ούτε η ακριβής διάρκεια ούτε η τοποθέτηση χρονολογικά της βασιλείας του.

 Οι μόνες πηγές για βασιλιά με το όνομα "Μπα" είναι ένα θραύσμα πράσινου σχιστόλιθου που βρέθηκε στις υπόγειες γαλαρίες κάτω από την Βαθμιδωτή πυραμίδα του βασιλιά Ζοζέρ στη Σακκάρα, και ένας μασταμπάς (της Έκτης Δυναστείας) του αξιωματούχου Ny-Ankh-Ba. Για τον Μπα είναι γνωστά πολύ λίγα πράγματα. Οι λίγες αρχαιολικές ενδείξεις επιβεβαιώνουν μόνο την ύπαρξη ενός τέτοιου ηγεμόνα, αλλά δεν παρέχουν παραπέρα πληροφορίες. Το 1899 ο επιστήμονας Alessandro Ricci δημοσίευσε ένα σκίτσο στήλης Σερέχτ με ένα μονό πόδι (Στοιχείο Gardiner D58) ως ιερογλυφικό μέσα. Η εικόνα ήταν στο Τόμο No. 35 του Zeitschrift für Ägyptische Sprache und Altertumskunde. Σύμφωνα με τον Ricci, το σερέχτ βρέθηκε σε μια επιγραφή σε βράχο στο Ουάντι Μαγκχαρέχ (Wadi Maghareh) στο Σινά. Οι αιγυπτιολόγοι Jaroslav Černý και Michel Baude ανακάλυψαν ότι ο Ricci αναφερόταν στην επιγραφή σε βράχο του βασιλιά της Τρίτης Δυναστείας Σανάχτ. Ο Ricci απλώς είχε ερμηνεύσει λανθασμένα τα σύμβολα για το όνομα του Σανάχτ –μια ανάποδη θηλιά, το σύμβολο του νερού και το σύμβολο ενός κλαδιού από κάτω– ως σύμβολο ενός μονού ποδιού. Αιγυπτιολόγοι όπως οι Černý και ο Peter Kaplony πιστεύουν ότι ο βασιλιάς Μπα μπορεί να είναι ο ίδιος με τον ομοίως λίγο μαρτυρούμενο βασιλιά "Ώρο Πουλί". Αυτός ο φαραώ έγραφε το όνομα του με ένα σύμβολο που μοιάζει με χήνα, αλλά καθώς το σύμβολο αυτό δεν έχει λεπτομέρειες που θα επέτρεπαν ταύτιση, οι αιγυπτιολόγοι δεν συμφωνούν για το ποια είναι η σωστή ανάγνωση και σημασία του ονόματος του Φαραώ "Ώρος Πουλί". Οι Černý και Kaplony πιστεύουν ότι η μεταγραφή του ονόματος και των δύο βασιλιάδων είναι "Μπα". Σε αυτή την περίπτωση, ο Ώρος Μπα και ο Ώρος Πουλί θα ήταν το ίδιο ιστορικό πρόσωπο. Η θεωρία αυτή των παραπάνω αιγυπτιολόγων δεν είναι ευρέως αποδεκτή. Σε αντίθεση, αιγυπτιολόγοι όπως ο Nabil Swelim πιστεύουν ότι ο Ώρος Μπα ήταν άμεσος διάδοχος του βασιλιά της Δεύτερης Δυναστείας Νινετζέρ. Υποδεικνύει στη μορφή του ονόματος του Νινετζέρ στο Βασιλικό Κατάλογο της Αβύδου το οποίο αρχίζει με το ίδιο ιερογλυφικό σύμβολο (Σύμβολο Gardiner E11, πρόβατο) με το όνομα Σερέχτ του Ώρου Μπα. Ο Swelin συνεπώς πιστεύει ότι το όνομα Ώρου το Μπα μπερδεύτηκε λανθασμένα με το όνομα γεννήσεως του Νινετζέρ. Ο τόπος ταφής του Μπα είναι άγνωστος. Francesco Raffaele: Horus SNEFERKA - Horus Bird - Horus SEKHET (?) - Horus BA