IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λίμνη του Ντερ-Σαντεκόκ

Η λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ (γαλλικά: Lac du Der-Chantecoq) βρίσκεται κοντά στην κοινότητα Σαιν-Ντιζιέ, στους νομούς Μαρν και Ωτ-Μαρν, στην περιοχή Γκραντ Εστ στα βορειοανατολικά της Γαλλίας. Είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στη Δυτική Ευρώπη με έκταση 48 τετραγωνικά χιλιόμετρα και όγκο νερού 350 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Η λίμνη έλαβε το όνομά της από την πεδιάδα Ντερ, στην οποία βρίσκεται, και το χωριό Σαντεκόκ. Η λίμνη τροφοδοτείται από ένα κανάλι μήκους 12 χιλιομέτρων που ξεκινά από τον ποταμό Μαρν στο Σαιν-Ντιζιέ. Η εκροή της γίνεται με ένα κανάλι που καταλήγει στον ποταμό Μάρνη στο Αρινί, 20 χιλιόμετρα κατάντη του Σαιν-Ντιζιέ.

 Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1974 για να συγκρατήσει το νερό του ποταμού Μαρν έτσι ώστε να σταματήσουν οι πλημμύρες του Σηκουάνα στο Παρίσι. Τη διαχειρίζεται ο οργανισμός Les Grands Lacs de Seine. Για την κατασκευή της χρειάστηκε η καταστροφή τριών χωριών: Σαντεκόκ, Σαμπωμπέρ-ω-Μπουά και Νυιζμόν-ω-Μπουά. Σήμερα, πολλά θαλάσσια σπορ είναι δημοφιλή στη λίμνη, όπως ιστιοπλοΐα, θαλάσσιο σκι, τζετ σκι, ιστιοσανίδα (windsurfing), ψάρεμα, κωπηλασία, κλπ. Επίσης πεζοπορία και ποδηλασία στις όχθες της λίμνης, η οποία είναι ένα μεγάλο κέντρο αναψυχής για την περιοχή. Ο συνδυασμός του βάθους της λίμνης, των νησιών και των ελών καθιστούν την περιοχή ιδανική για τα υδρόβια πτηνά, κυρίως τον κοινό γερανό. Κάθε άνοιξη και φθινόπωρο, συγκεντρώνονται εδώ δεκάδες χιλιάδες γερανοί στη μετανάστευσή τους μεταξύ των περιοχών προς τα νότια και των τόπων αναπαραγωγής στη βόρεια Ευρώπη. Η λίμνη είναι ορνιθολογική περιοχή διεθνούς σημασίας. Άλλα πτηνά που καταγράφηκαν στην περιοχή περιλαμβάνουν τον θαλασσαετό, τον αργυροτσικνιά, και διάφορες χήνες, πάπιες, κόλυμβους, σκουφοβουτηχτάρια και άλλα είδη πτηνών. Η γύρω περιοχή είναι αγροτική, μια περιοχή γεωργικών εκτάσεων και δασών. Η ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού (επιλογή γλώσσας)
Μλάντεν Κασκελάν

Ο Μλάντεν Κασκελάν (Mladen Kašćelan) είναι Μαυροβούνιος ποδοσφαιριστής που γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1983 στην πόλη Κότορ και αγωνίζεται ως μέσος στην ομάδα της ΦΚ Άρσεναλ Τούλα, ενώ έχει γίνει διεθνής με την Εθνική ομάδα του Μαυροβουνίου.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 από την τοπική ομάδα της πόλης του την Μποκέλ. Το 2002 πήγε στη Γερμανία πέρασε δυο χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες της Γερμανίας. Το 2004 μετακόμισε στη Σερβία στην ΟΦΚ Βελιγραδίου ως το 2006 και τη Βοζντοβάκ για μια σεζόν το 2006-07. Το 2007 ακολούθησε το πρωτάθλημα της Πολωνίας και η ΛΚΣ Λοντζ έπαιξε ενδιάμεσα λίγο δανεικός στην επίσης πολωνική Stal Głowno. Το 2009 ακολουθεί το πρωτάθλημα της Ουκρανίας και η Καρπάτι Λβιβ.Το 2010 επιστρέφει στο πρωτάθλημα της Πολωνίας και τη Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκ το 2011 επιστρέφει δανεικός από τη Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκστην ΛΚΣ Λοντζ. Το 2012 πηγαίνει δανεικός στη Λουντογκόρετς Ραζγκράντ στο Βουλγαρικό πρωτάθλημα όπου και πανηγύρισε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Βουλγαρίας. Το 2012 εντάχθηκε στο Ελληνικό πρωτάθλημα και την ομάδα του Πανθρακικού μετά απο ένα χρόνο στην Ελλάδα μετακόμισε στη Ρωσία και την ΦΚ Άρσεναλ Τούλα Ο Μλαντεν Κασκελάν πανηγύρισε τρεις τίτλους με την ομάδες που αγωνίστηκε: Σούπερ καπ Πολωνίας το 2010 με τη Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκ Πρωτάθλημα Βουλγαρίας το 2012 με τη Λουντογκόρετς Ραζγκράντ Κύπελλο Βουλγαρίας το 2012 με τη Λουντογκόρετς Ραζγκράντ Ο Μλάντεν Κασκελάν είναι διεθνής με την Εθνική Μαυροβουνίου από το 2009. Ο Μλαντεν Κασκελάν είναι παντρεμένος με το μοντέλο από τη Σερβία Marijana Križanović. O Μλαντεν Κασκελάν στο transfermarkt.co.uk Βίντεο στο youtube Μλαντεν Κασκελάν Η εντυπωσιακή κυρία Κασκελάν
Αξούμ

Η πόλη Αξούμ (Αξώμη) (አክሱም) βρίσκεται στη βόρεια Αιθιοπία. Ήταν το ναυτικό εμπορικό κέντρο του Βασιλείου Αξούμ, το οποίο έφτασε στην ακμή του κατά την εποχή της γέννησης του Ιησού, υπήρξε εν μέρει σύμμαχος του Βυζαντίου εναντίον της τότε Περσικής Αυτοκρατορίας και παρήκμασε μετά τον 7ο αιώνα, πιθανότατα λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ, η οποία εμπόδισε το εμπόριο με την Άπω Ανατολή, καθώς και τις μεγάλες αγορές στην Αλεξάνδρεια, το Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τη νότια Ευρώπη. Ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται περίπου στους 48.000 κατοίκους. Το 85% του πληθυσμού είναι μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αιθιοπίας, ενώ οι υπόλοιποι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί άλλων δογμάτων. Λόγω της ιστορικής του αξίας, το 1980 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

 Το βασίλειο του Αξούμ είχε τη δική του γραπτή γλώσσα, την Ge'ez, και ανέπτυξε αρχιτεκτονική χαρακτηριστική για τους τεράστιους οβελίσκους της, ο παλαιότερος από τους οποίους χρονολογείται από το 5000-2000 π.Χ. Τον 4ο αιώνα μ.Χ., το Βασίλειο ασπάστηκε το Χριστιανισμό. Η Εκκλησία της Αιθιοπίας ισχυρίζεται ότι φυλάσσει στο ναό της Παναγίας της Σιών στο Αξούμ την Κιβωτό της Διαθήκης, στην οποία περιέχονται οι Δέκα Εντολές που παρέδωσε ο Θεός στο Μωυσή. Το Αξούμ θεωρείται η ιερότερη πόλη στην Αιθιοπία και αποτελεί τόπο προσκυνήματος. Σημαντικές θρησκευτικές γιορτές είναι το T'imk'et, τα Θεοφάνια, στις 7 Ιανουαρίου, και η γιορτή της Μαριάμ της Σιών στα τέλη Νοεμβρίου. Το 1937, Ιταλοί στρατιώτες έκοψαν σε τρία κομμάτια έναν οβελίσκο από το Αξούμ ύψους 24 μέτρων και ηλικίας 1700 ετών και τον μετέφεραν στην Ιταλία, όπου και θα συναρμολογούνταν ξανά. Ο οβελίσκος θεωρείται ένα από τα πιο εξαίρετα δείγματα μηχανικής από την ακμάζουσα περίοδο του Βασιλείου του Αξούμ. Το 1947, παρά τη συμφωνία των Ηνωμένων Εθνών για την επιστροφή του μνημείου, η Ιταλία υπαναχώρησε, προκαλώντας μια μακροχρόνια διπλωματική διαμάχη με την αιθιοπική κυβέρνηση, η οποία έληξε το 2005 με την επιστροφή των τριών τμημάτων του οβελίσκου στην πόλη. Θρύλοι της περιοχής λένε ότι στην πόλη και στην περιοχή βρισκόταν το Βασίλειο του Σαβά, όπου ζούσε η μυθική βασίλισσά του. https://web.archive.org/web/20100323055136/http://www.ethiopiantreasures.toucansurf.com/pages/aksum.htm UNESCO – World Heritage Sites - Aksum
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1992

Η 65η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1992, έλαβε χώρα στις 29 Μαρτίου 1993. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον, στο Λος Άντζελες, ενώ κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Μπίλυ Κρίσταλ για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Οι ασυγχώρητοι Ζήτημα τιμής Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ Άρωμα γυναίκας Το παιχνίδι των λυγμών Κλιντ Ίστγουντ - Οι ασυγχώρητοι Ρόμπερτ Όλτμαν - Ο παίκτης Μάρτιν Μπρεστ - Άρωμα γυναίκας Νιλ Τζόρνταν - Το παιχνίδι των λυγμών Τζέιμς Άιβορι - Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ Αλ Πατσίνο - Άρωμα γυναίκας Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ - Τσάπλιν Κλιντ Ίστγουντ - Οι ασυγχώρητοι Στίβεν Ρία - Το παιχνίδι των λυγμών Ντένζελ Ουάσινγκτον - Μάλκολμ Χ Έμμα Τόμσον - Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ Μαίρη ΜακΝτόνελ - Το ψάρι του πάθους Καθρίν Ντενέβ - Ινδοκίνα Μισέλ Φάιφερ - Ο τόπος του έρωτα Σούζαν Σαράντον - Λορέντζο Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αηδονιά Πρέβεζας

Η Αηδονιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φαναρίου, του δήμου Πάργας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Φθίνα.

 Η Αηδονιά είναι ορεινό χωριό στο δυτικό τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται νότια του κάμπου του Αχέροντα, δυτικά της επαρχιακής οδού Αρχαγγέλου-Νεράιδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 43 χλμ. περίπου Β. ΒΔ. της Πρέβεζας (39 χλμ. μέσω Καστροσυκιάς και Χειμαδιού). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,604 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Φθίνα και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Φθίνας του νομού Πρεβέζης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αηδονιά. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Φθίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεινού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Ορεινού και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαναρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φαναρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάργας. Η εκκλησία Αποτομής του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στο κέντρο του οικισμού Το εκκλησάκι της Αγίας Σωτήρας, κτισμένο μέσα σε μικρή σπηλιά, έξω από τον οικισμό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=9-l5eWKaOFk
Brenda's Got a Baby

Το Brenda's Got a Baby είναι τραγούδι του Αμερικανού ράπερ Τούπακ Σακούρ από το πρώτο του άλμπουμ 2Pacalypse Now. Το τραγούδι πραγματεύεται την αληθινή ιστορία ενός 12χρονου κοριτσιού που μένει έγκυος από τον ξάδερφο της και γεννά ένα παιδί που δεν μπορεί να υποστηρίξει οικονομικά. Ο Σακούρ επικρίνει την έλλειψη οικονομικής υποστήριξης που παρέχει η κυβέρνηση και η κοινωνία γενικότερα στο κορίτσι και την οικογένεια της. Το τραγούδι περιέχει φωνητικά από τον τραγουδιστή Ντέιβ Χόλιστερ.

 Ο Σακούρ έγραψε το κομμάτι κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Juice και οι στίχοι είναι βασισμένοι σε αληθινή ιστορία. Το τραγούδι ξεκινάει με τον Ντέιβ Χόλιστερ να ερμηνεύει τον τίτλο του κομματιού. Το υπόλοιπο κομμάτι είναι μια στροφή που ερμηνεύει ο Σακούρ και αφηγείται την ιστορία. Το τραγούδι ξεκινάει με τον Τούπακ να αφηγείται την ιστορία σε μία ομάδα Αφροαμερικανών κατοίκων ενός γκέτο. Η Μπρέντα, ένα 12χρονο κορίτσι, μένει έγκυος από τον ξάδερφο της. Η οικογένεια της είναι πολύ φτωχή και ο πατέρας της είναι εθισμένος στην κάνναβη. Όταν ο ξάδερφος της την αφήνει, η οικογένεια της την διώχνει. Η Μπρέντα αρχικά προσπαθεί να πουλήσει κρακ και πέφτει θύμα ληστείας. Καταφεύγει στην πορνεία και τελικά πέφτει θύμα δολοφονίας.
Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ

Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ (αγγλικά: FIFA Confederations Cup) ήταν ένα τουρνουά εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου το οποίο διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια. Σε αυτό συμμετείχαν οι νικητές των κυπέλλων των έξι περιφερειακών συνομοσπονδιών της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΦΙΦΑ) (ΚΑΦ, ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, ΟΥΕΦΑ, ΑΦΚ, ΟΦΚ, ΚΟΝΚΑΚΑΦ), καθώς και η κάτοχος του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η διοργανώτρια χώρα, συνολικά οκτώ ομάδες. Το 2019 αποφασίστηκε η κατάργηση του θεσμού και η αντικατάστασή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, του οποίου η μορφή τροποποιήθηκε.

 Το 1980 έγινε η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας μιας παγκόσμιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης με συμμετοχή μόνο των πιο επιτυχημένων εθνικών ομάδων με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 ετών του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η διοργάνωση, που ονομάστηκε Μουντιαλίτο, έγινε στην Ουρουγουάη και προσκλήθηκαν μόνο οι έξι χώρες που είχαν κατακτήσει ως τότε το Παγκόσμιο Κύπελλο, από τις οποίες η Αγγλία αρνήθηκε να μετάσχει. Το 1985 έγινε μια διαφορετική απόπειρα με το Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι, που ήταν ένας αγώνας μεταξύ των νικητριών χωρών του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και του Κόπα Αμέρικα, δηλαδή κάτι ανάλογο με το Διηπειρωτικό Κύπελλο συλλόγων αλλά για εθνικές ομάδες. Η προσπάθεια δεν είχε συνέχεια, αν και έγινε άλλη μια φορά το 1993. Το τουρνουά που εξελίχθηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ ξεκίνησε ανεπίσημα το 1992 στη Σαουδική Αραβία και ονομαζόταν Κύπελλο Βασιλιά Φαχντ. Έπειτα από το πρώτο του 1992 έγινε και δεύτερο το 1995. Σε αυτό συμμετείχαν η εθνική Σαουδικής Αραβίας και κάποιοι κυπελλούχοι των περιφερειακών συνομοσπονδιών. Το 1997 ανέλαβε τη διοργάνωση η FIFA και το ονόμασε Κύπελλο Συνομοσπονδιών (FIFA Confederations Cup) και όρισε η διεξαγωγή του να γίνεται κάθε δύο χρόνια. Από το 2005 το κύπελλο διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια, ένα χρόνο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, στη χώρα που διοργάνωνε το επόμενο Παγκόσμιο. Έτσι, το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 διεξήχθη στη Ρωσία. Στο Κύπελλο του 2009, στο οποίο η Βραζιλία επικράτησε των ΗΠΑ με 3-2 στον τελικό, εξασφαλίστηκε η συμμετοχή της Ιταλίας (παγκόσμια πρωταθλήτρια 2006) και της Ν. Αφρικής (διοργανώτρια χώρα το 2010). Τελευταία κάτοχος του τίτλου, είναι από τις 2 Ιουλίου 2017 η ομάδα της Γερμανίας, η οποία εκείνη τη μέρα, νίκησε στον τελικό του τελευταίου πρωταθλήματος τη Χιλή, με 1-0. Στις 15 Μαρτίου 2019 η ΦΙΦΑ ανακοίνωσε την κατάργηση του θεσμού και την αντικατάστασή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Σημείωση Οι διοργανώσεις του 1992 και του 1995 ονομάζονταν "Κύπελλο Βασιλιά Φαχντ". Η FIFA σήμερα τις αναγνωρίζει επισήμως ως Κύπελλα Συνομοσπονδιών. * Διοργανώτρια Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κόπα Αμέρικα Κύπελλο Εθνών Αφρικής Ασιατικό Κύπελλο Χρυσό Κύπελλο CONCACAF Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι Μουντιαλίτο 1980 Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής Αφρο-Ασιατικό Κύπελλο Εθνών ποδοσφαίρου Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας Επίσημος ιστότοπος Ζάχος, Άγγελος (23 Ιουνίου 2009). ««Από το Κύπελλο του Βασιλιά Φαχντ στο… Κύπελλο Συνομοσπονδιών»». NovaΣΠΟΡ FM. http://www.sport-fm.gr/article/180813.
Ριμπάτ Σαράφ

Το Ριμπάτ Σαράφ (Περσικά: رباط شرف) είναι ένα καραβάν σαράι (σημείο ανάπαυσης ταξιδιωτών) το οποίο χρονολογείται από το 1114. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Ιράν στην επαρχία Ραζαβί Χορασάν. Πιθανολογείται ότι ανοικοδομήθηκε από τον Σαράφ αλ-Ντιν ιμπν Ταχίρ (ηγεμόνα της επαρχίας του Χορασάν) . Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται 7 χιλιόμετρα μακρυά από το χωριό Σχολόκ (130 χιλιόμετρα από τη Μασχάντ) .

 Ανοικοδομήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει οχύρωση ώστε να προστατεύονται τα καραβάνια από τις επιθέσεις ληστών. Μάλιστα υπήρχε μόνο μια πύλη εισόδου η οποία μπορούσε να φρουρείται . Το συγκρότημα έχει μέγεθος 110x75 μέτρα και είναι περιτοιχισμένο από πλίθινους τείχους ύψους 6 μέτρων οχυρωμένο από έξι στρογγυλούς πύργους . Αρχικά λειτούργησε ως καραβάν σαράι αλλά αργότερα, μετά από λεηλασία που υπέστη αναδιαμορφώθηκε ως παλάτι της πριγκίπισσας Τουρκάν Χατούν η οποία ήταν σύζυγος του Σελτζούκου Σουλτάνου Σαντζάρ (1118-1157). Ο Σαντζάρ είχε έδρα στην πρωτεύουσα Μερβ (σήμερα η Μερβ βρίσκεται στο Τουρκμενιστάν). Το καραβάν σαράι αποτελείται από δύο μέρη: το ένα μικρότερο μέρος περιλαμβάνει τρία μικρά ισλαμικά τεμένη και απευθυνόταν στην πλειοψηφία των ταξιδιωτών, ενώ υπήρχε ένα μεγαλύτερο μέρος με τρεις δεξαμενές νερού και δωμάτια ξεκούρασης τα οποία απευθυνόταν στους πλουσιότερους ταξιδιώτες.
Εσαλότ

Το εσαλότ ή ασκαλώνιο είναι βοτανική ποικιλία του κρεμμυδιού. Μέχρι το 2010, το ασκαλώνιο ταξινομούνταν ως ξεχωριστό είδος, το Allium ascalonicum, όνομα που είναι συνώνυμο του Allium cepa, της ονομασίας του είδους του κρεμμυδιού. Το A. cepa είναι το σωστό όνομα για το είδος εσαλότ.Οι στενοί συγγενείς του περιλαμβάνουν το σκόρδο, τα κρεμμύδια, τα πράσα, το σχοινόπρασο και το άλλιο το κινέζικο.Τα εσαλότ πιθανότατα προέρχονται από την Κεντρική ή Νοτιοδυτική Ασία, ταξιδεύοντας από εκεί στην Ινδία και την ανατολική Μεσόγειο.

 Όπως και το σκόρδο, έτσι και τα εσαλότ σχηματίζονται σε ομάδες με ένα κεφάλι που αποτελείται από πολλαπλές σκελίδες. Το χρώμα του δέρματος των εσαλότ μπορεί να ποικίλλει από χρυσοκαφέ έως γκρι έως ροζ κόκκινο και η υπόλευκη σάρκα τους είναι συνήθως χρωματισμένη πράσινη ή ματζέντα.Τα εσαλότ καλλιεργούνται εκτενώς για μαγειρικές χρήσεις, πολλαπλασιάζονται με παραφυάδες. Σε ορισμένες περιοχές («περιοχές μακράς περιόδου»), οι παραφυάδες φυτεύονται συνήθως το φθινόπωρο (Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο στο βόρειο ημισφαίριο). Σε ορισμένες άλλες περιοχές, ο προτεινόμενος χρόνος φύτευσης για την κύρια καλλιέργεια είναι νωρίς την άνοιξη (συνήθως τον Φεβρουάριο ή τις αρχές Μαρτίου στο βόρειο ημισφαίριο).Κατά τη φύτευση, οι κορυφές των βολβών πρέπει να διατηρούνται λίγο πάνω από το έδαφος και το χώμα που περιβάλλει τους βολβούς συχνά απομακρύνεται όταν οι ρίζες έχουν πιάσει. Ωριμάζουν το καλοκαίρι, αν και τα φρέσκα εσαλότ μπορούν πλέον να βρεθούν όλο το χρόνο στα σούπερ μάρκετ. Τα ασκαλώνια δεν πρέπει να φυτεύονται σε έδαφος που στο οποίο τοποθετήθηκε πρόσφατα κοπριά. Τα εσαλότ υφίστανται ζημιά από τις προνύμφες του σκόρου του πράσου, οι οποίες αναπτύσσονται στα φύλλα ή τους βολβούς του φυτού. Τα εσαλότ χρησιμοποιούνται στη μαγειρική. Μπορεί να είναι τουρσί. Τατηγανητά εσαλότ σε λεπτές φέτες χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα στην ασιατική κουζίνα, που συχνά σερβίρονται με χυλό. Ως είδος Άλλιου, τα εσαλότ έχουν γεύση παρόμοια με του κρεμμυδιού, αλλά έχουν πιο ήπια γεύση. Όπως τα κρεμμύδια, όταν κόβονται σε φέτες, τα ωμά εσαλότ απελευθερώνουν ουσίες που ερεθίζουν το ανθρώπινο μάτι, με αποτέλεσμα την παραγωγή δακρύων. Τα φρέσκα εσαλότ μπορούν να αποθηκευτούν σε δροσερό, ξηρό χώρο (0 έως 4 °C, 32 έως 40 °F, 60 έως 70% RH) για έξι μήνες ή περισσότερο. Διατίθενται επίσης ψιλοκομμένα και αποξηραμένα.
Ματθίλδη της Έσσης

Η Ματθίλδη, γερμ.: Mathilde of Hesse (4 Ιουλίου 1473 στο Μπλάνκενσταϊν - 19 Φεβρουαρίου 1505 στην Κολωνία) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Άνω Έσσης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κλέβης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Γ΄ λαντγκράβου της Άνω Έσσης (1441-1483) και της συζύγου του Άννας (1443-1494), κόρης του Φιλίππου Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν. Παντρεύτηκε στις 3 Νοεμβρίου 1489 στο Ζοστ με τον Ιωάννη Β΄ δούκα της Κλέβης, με το παρωνύμιο "ο Παιδοποιός" (1458-1521) και είχαν τέκνα: Ιωάννης Γ΄ (1490–1539), δούκας της Κλέβης και κόμης του Λα Μαρκ. Άννα (1495–1567), παντρεύτηκε το 1518 με τον Φίλιππο Γ΄ κόμη του Βάλντεκ-Άιζενμπεργκ. Αδόλφος (1498–1525), διορίστηκε από τον εξάδελφο τού πατέρα του Φίλιππο κύριο του Ράβενσταϊν και Βάινενταλ ως διάδοχός του, αλλά απεβίωσε πριν από τον Φίλιππο το 1528.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87 ήταν η 10η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 4η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1986-87 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι πρώτες 4 ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1987-88. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 179.
Όλγκα Σομπεροβά

Η Όλγκα Σομπεροβά (τσέχικα: Olga Schoberová), επίσης γνωστή ως Ολίνκα Μπερόβα (Olinka Bérová) (γενν. 15 Μαρτίου 1943), είναι Τσέχα-Αμερικανίδα ηθοποιός. Έπαιξε σε τσέχικες, γερμανικές, ιταλικές, αυστριακές, πολωνικές, αγγλικές και αμερικανικές ταινίες. Ως «Ολίνκα Μπερόβα», εμφανίστηκε στο The Vengeance of She (1968) και σε πολλές ακόμη ταινίες. Η Σομπεροβά έχει συγκριθεί με την Μπριζίτ Μπαρντό και την Ουρσούλα Άντρες. Μιλάει άπταιστα τσέχικα, αγγλικά, γερμανικά και ρωσικά.

 Η Όλγκα Σομπεροβά γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1943 στην Πράγα. Και οι δύο γονείς της ήταν υπάλληλοι γραφείου. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Λύκειο.Μετά την αποφοίτησή του, η Σομπεροβά εργάστηκε ως υπάλληλος στο Technomat, για 500 κορόνες Τσεχίας το μήνα. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Έβα, ήταν μοντέλο. Δεδομένου ότι η Έβα ήταν αρκετά απασχολημένη ως μοντέλο, η Έβα έστειλε μια φορά την Όλγκα, που της έμοιαζε πολύ, σε δουλειά μόντελινγκ. Τότε η Όλγκα άρχισε να γυρίζει διαφημίσεις. Μια αφίσα για τη μπύρα Pilsner με την 20χρονη Όλγκα τράβηξε την προσοχή του σκηνοθέτη Αντονίν Καχλίκ, ο οποίος της πήρε στο καστ στην ταινία Were Ten (1963). Αμέσως μετά έπαιξε σε πολλές δημοφιλείς τσέχικες ταινίες, όπως η Limonádový Joe και η Kdo chce zabít Jessii? (Ποιος θέλει να φιλήσει την Τζέσι;). Το 1964, η Σομπεροβά εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Playboy, φωτογραφημένη από τον Χέρμαν Λέοναρντ. Το 1969, η Σομπεροβά εμφανίστηκε ξανά στο Playboy, αυτή τη φορά στο εικονογραφικό, Sex Stars του 1969. Η Σομπεροβά εμφανίστηκε με τον μελλοντικό σύζυγό της, Μπραντ Χάρις, στο Das Geheimnis der chinesischen Nelke (Το μυστικό του κινέζικου γαρύφαλλου, 1964) και στο Die Goldsucher von Arkansas (1964). Αφού παντρεύτηκε δεύτερη φορά, τον Τζον Κάλεϊ, το 1972, ουσιαστικά αποσύρθηκε από την υποκριτική. Επέστρεψε μόνο το 1977 στο Το δείπνο της Αντέλα και το 1984 στο Vrak. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Σομπεροβά έβγαινε με τον καλλιτέχνη Κάγια Σαούντεκ. Ο Σάουντεκ τη συμβούλεψε να ξεβάψει τα μαλλιά της ξανθά και στήριξε πάνω της τον χαρακτήρα του κόμικ Jessie. Το 1967, η Σομπεροβά παντρεύτηκε τον ηθοποιό Μπραντ Χάρις, τον οποίο γνώρισε στα γυρίσματα. Η κόρη τους, Σαμπρίνα, είναι στυλίστρια και ενδυματολόγος. Η Όλγκα συνδέθηκε ρομαντικά με τον Γιουράι Γιακουμπίσκο ενώ ήταν ακόμη παντρεμένη. Αυτή και ο Χάρις χώρισαν το 1969. Η Όλγκα γνώρισε τον παραγωγό Τζον Κάλεϊ στο πάρτι της Μπάρμπρα Στρέιζαντ. Παντρεύτηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1972 και χώρισαν σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 1992. Στη συνέχεια έζησε στη Γαλλία και αργότερα επέστρεψε στην Πράγα. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Έβα, γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1940. Μεγάλωσαν στο Βινοχράντι της Πράγας. Εργάστηκε ως κομμώτρια, μοντέλο και ηθοποιός, μέχρι το 1970, όταν έφυγε από τη Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, παντρεύτηκε έναν ιατρό και ζει στην Ελβετία. «Olga Schoberova». Radio Prague International (στα Γαλλικά). 9 Σεπτεμβρίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2021. Όλγκα Σομπεροβά στην IMDb «Olga Schoberová». Právě dnes (στα Τσεχικά). ANNECA s.r.o. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2021.
Ιωάννης Αλταμούρας

Ο Ιωάννης Αλταμούρας (Φλωρεντία ή Νεάπολη Ιταλίας, 1852 – Σπέτσες, Μάιος 1878) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 19ου αι., ο οποίος διακρίθηκε κυρίως για τις θαλασσογραφίες του.

 Πατέρας του ήταν ο Ιταλός ζωγράφος και επαναστάτης Φραντσέσκο Σαβέριο Αλταμούρα (Francesco Saverio Altamura) και μητέρα του η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, κόρη σημαντικής σπετσιώτικης οικογένειας και η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος. Το 1857 ή 1859 οι γονείς του χώρισαν και ο Αλταμούρας μαζί με τα αδέλφια του ακολούθησαν τη μητέρα τους στην Αθήνα.Από τα παιδικά του χρόνια, ο Ιωάννης έδειξε την έμφυτη κλίση του προς την ζωγραφική, στην τέχνη της οποίας μυήθηκε από τη μητέρα του. Έγινε δεκτός στην Σχολή των Τεχνών (την μετέπειτα «Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών» της Αθήνας), όπου μελέτησε ζωγραφική κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα κατά την διετία 1871–1872. Με υποτροφία του βασιλιά Γεωργίου Α΄, συνέχισε τις σπουδές του στην Κοπεγχάγη κατά την περίοδο 1873–1876 κοντά στον Καρλ Φρέντερικ Σόρενσεν (Carl Frederik Sørensen). Το 1875, και ενώ βρίσκονταν ακόμα στην Κοπεγχάγη, έστειλε στην έκθεση των Ολυμπίων στην Αθήνα το έργο του Το λιμάνι της Κοπεγχάγης, για το οποίο τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο β΄ τάξεως. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άνοιξε εργαστήριο ζωγραφικής στην Αθήνα, ενώ η φήμη του άρχισε να αυξάνεται με τον ίδιο να αναδεικνύεται στον πιο ακριβοπληρωμένο Έλληνα ζωγράφο της εποχής του. Προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε το 1878 στις Σπέτσες, σε ηλικία 26 ετών. Ο θάνατός του αλλά και ο θάνατος της αδελφής του, που είχε συμβεί λίγα χρόνια πριν — επίσης από φυματίωση — οδήγησε την μητέρα του στον νευρικό κλονισμό και την τρέλα. Πεθαίνοντας νέος, ο Ιωάννης Αλταμούρας άφησε πίσω του λίγα αλλά σημαντικά ζωγραφικά έργα. Το 1878, χρονιά του θανάτου του, δύο πολεμικές θαλασσογραφίες του — η Πυρπόληση της πρώτης οθωμανικής φρεγάτας στην Ερεσό από τον Παπανικολή και η Ναυμαχία του ναυάρχου Μιαούλη εναντίον δύο οθωμανικών φρεγατών στην είσοδο της Πάτρας — παρουσιάστηκαν στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Ο δεύτερος πίνακας παρουσιάστηκε και στην Έκθεση Μνημείων του Ιερού Αγώνα στο Πολυτεχνείο της Αθήνας το 1884. Τέλος, μία θαλασσογραφία του παρουσιάστηκε στην Διεθνή Έκθεση της Ρώμης το 1911. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά τον θάνατό του και συγκεκριμένα το 2011, το Μουσείο Μπενάκη διοργάνωσε στην Αθήνα μεγάλη έκθεση έργων του ζωγράφου, καθώς και έργων του πατέρα του, της μητέρας του και του αδελφού του.Αν και κατατάσσεται στην ακαδημαϊκή «Σχολή του Μονάχου» (ήταν επίσης επηρεασμένος και από την ακαδημαϊκή σχολή της Δανίας) εντούτοις η φωτεινότητα των έργων του, ο ανοιχτός ορίζοντας και η κίνηση δείχνουν ότι ο Αλταμούρας είχε αρχίσει να ξεπερνάει την αυστηρή γραμμή του ακαδημαϊσμού και να στρέφεται προς τον πρώιμο ιμπρεσιονισμό. Αναφορά στον Ιωάννη Αλταμούρα Works of Altamouras-pictures «Πέθανε 26 χρόνων, πρόλαβε όμως να «δαμάσει» τα κύματα», άρθρο στον επίσημο ιστότοπο της εφημερίδας «Το Βήμα», 6 Μαρτίου 2011. Αλταμούρας Ιωάννης, paletaart.wordpress.com
Πέντε Εύκολα Κομμάτια

Η ταινία Πέντε Εύκολα Κομμάτια (αγγλ. Five Easy Pieces) είναι δράμα παραγωγής 1970 σκηνοθεσίας Μπομπ Ράφελσον με πρωταγωνιστές τον Τζακ Νίκολσον, σε έναν από τους πρώτους του κινηματογραφικούς ρόλους, την Κάρεν Μπλακ και την Σούζαν Άνσπαχ. Το 2000 ταινία επελέγη από τη την Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου.

 Ο Μπόμπι Ερόικα Ντιπέα (Τζακ Νίκολσον) ένας πρώην πιανίστας από καλή και εύρωστη οικογένεια παρατά την καριέρα του κι εργάζεται τώρα σε μια πετρελαιοπηγή. Ο Μπόμπι σκοτώνει το χρόνο του σε γυναίκες, στο ποτό και στο πόκερ. Η αδιέξοδη πορεία της ζωής του αλλάζει όταν αποφασίζει να γυρίσει στο πλούσιο πατρικό του και να πάρει καθοριστικές αποφάσεις για το μέλλον του. Έτσι μαζί με την κοπέλα του τη Ρεϊέτ (Κάρεν Μπλακ) την οποία διστακτικά παίρνει μαζί του, επιστρέφει στην οικογένεια του κι η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Όταν ο Μπομπ Ράφελσον το 1968 τελείωσε τα γυρίσματα της ταινίας Head, είχε την ιδέα να σκηνοθετήσει μια ταινία με θέμα τη ζωή ενός πρώην πιανίστα, ο οποίος έχει δίψα για να γνωρίσει τον κόσμο και να κάνει νέες εμπειρίες, έχοντας αφήσει πίσω του την εύπορη οικογένεια του και την πλούσια ζωή, ανέθεσε έτσι στην Κάρολ Ίστμαν τη συγγραφή σχετικού σεναρίου.Στο ρόλο του Μπόμπι ο Ράφελσον θέλησε τον Τζακ Νίκολσον, ο οποίος είχε συνεργαστεί μαζί του για τη συγγραφή του σεναρίου του Head το 1968 κι είχε καταφέρει να κάνει επιτυχία το 1969, μετά από 10 χρόνια ανωνυμίας, με τη συμμετοχή του στην ταινία Ξένοιαστος καβαλάρης (Easy Rider) πλάι στους Ντένις Χόπερ και Πίτερ Φόντα, μια ταινία που του είχε επίσης αποφέρει υποψηφιότητα για όσκαρ Β' Ανδρικού ρόλου.Ο Νίκολσον συνεργάστηκε ξανά με τον Ράφελσον το 1981 για το Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice) επανεκτέλεση του μυθιστορήματος του Τζέιμς Μ. Κέιν.Ο Λαρς Φον Τρίερ, ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν κι οι Αδερφοί Κοέν έχουν μιλήσει με θαυμασμό για την ταινία, ενώ η σκηνη στην οποία ο Νίκολσον παραγγέλνει το σάντουιτς με την κοτοσαλάτα από την ψυχρή και ξυνή σερβιτόρα έχει μένει κλασσική στην ιστορία του κινηματογράφου. Η ταινία προβλήθηκε το 1970 και κατάφερε ν' αποσπάσει τα βραβεία των κριτικών και την αγάπη του κοινού, έλαβε 4 υποψηφιότητες για όσκαρ χωρίς να κερδίσει κάποιο. Έχασε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας (Patton) κι ο Νίκολσον έχασε το όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου από το Τζορτζ Σ. Σκοτ υποψήφιο επίσης για το Πάττον. Υποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Μπομπ Ράφελσον και Ρίτσαρντ Γουέξλερ Α’ Ανδρικού Ρόλου – Τζακ Νίκολσον Β' Γυναικείου Ρόλου - Κάρεν Μπλακ Πρωτότυπου Σεναρίου - Μπομπ Ράφελσον και Έιντριεν Τζόις Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Γιαόι

Το γιαόι (ιαπωνικά: やおい) είναι όρος-ομπρέλα που χρησιμοποιείται στη Δύση για να περιγράψει τα προϊόντα της ιαπωνικής υποκουλτούρας των μάνγκα, άνιμε και βιντεοπαιχνιδιών που έχουν ως κεντρικό θεματικό τους άξονα τον ομοερωτισμό μεταξύ ανδρών. Οι τίτλοι γιαόι στις πλείστες των περιπτώσεων απευθύνονται στο γυναικείο κοινό. Άλλωστε οι συντριπτική πλειοψηφία των δημιουργών γιαόι είναι γυναίκες. Στην Ιαπωνία ο όρος γιαόι είναι σχεδόν παρωχημένος, αφού τα έργα αυτά προωθούνται κάτω από τον αγγλικό όρο Boys Love (μεταγραφή στα Ιαπωνικά: ボーイズラブ) ή, για συντομία, BL (ビーエル). Γνωστοί τίτλοι γιαόι είναι: Junjō Romantica, Ai no Kusabi, Gravitation, Loveless, Enzai, Togainu no Chi.

 Ο ορός δημιουργήθηκε από τις Γιάσουκο Σάκατα και Άκικο Χάτσου στα τέλη της δεκαετίας του '70 και αποτελεί ακρωνύμιο της φράσης ヤマなし、オチなし、意味なし (γιαμά νασί, ότσι νασί, ίμι νασί, Μετάφραση: Χωρίς κορύφωση, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα), αρχικά για να περιγράψει τις ερασιτεχνικές παρωδίες μάνγκα οι οποίες παρουσίαζαν ομοερωτικές σχέσεις χαρακτήρων άλλων έργων, ανεξάρτητα αν τέτοιες σχέσεις απουσίαζαν εντελώς από το πρωτότυπο, ωστόσο στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα για να περιγράψει τα έργα αντρικού ομοερωτισμού που στόχευαν στο γυναικείο κοινό. Όπως διαφαίνεται από την ετυμολογία του ακρωνυμίου, ο όρος είχε σκοπό να διαχωρίσει τα έργα αυτής της κατηγορίας από τα σόνεν-άι (少年愛) τα οποία, παρόλο που επίσης είχαν έντονο το ομοερωτικό στοιχείο, ακολουθούσαν τις παραδοσιακές τεχνικές σεναριακής ανάπτυξης και δεν έδιναν υπερβολική έμφαση στις ερωτικές σκηνές. Αυτός ο διαχωρισμός στην ορολογία δεν υφίσταται πλέον στην Ιαπωνική αγορά, παρόλο που οι φαν στη Δύση εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τους δυο αυτούς όρους με ελαφρώς διαφορετική σημασία. Επειδή τα έργα γιαόι παράγονται στη συντριπτική πλειοψηφία τους από γυναίκες και έχουν ως κοινό τους επίσης γυναίκες, οι συμπεριφορές που παρουσιάζουν σπάνια είναι ρεαλιστικές. Στα έργα γιαόι οι χαρακτήρες αποτελούν εξιδανικευμένα πρότυπα ανδρών, συχνά με θηλυπρεπή χαρακτηριστικά (美少年, μπισόουνεν) ενώ οι ερωτικές σχέσεις έχουν απόλυτη διάκριση ρόλων στα πρότυπα εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου (βλ. Λεξιλόγιο), ώστε η αναγνώστρια να μπορεί να ταυτιστεί με τον δεύτερο. Δεν είναι σπάνιο να παρατηρηθούν και ανατομικά λάθη στα μάνγκα, άνιμε ή παιχνίδια που περιέχουν σκηνές σεξ. Γενικά το είδος δεν χαίρει της εκτίμησης των ομοφυλόφιλων ανδρών, οι οποίοι προτιμούν τα γκέι κόμικ (ゲイコミ, γκεϊκομί) των οποίων οι δημιουργοί είναι άντρες και διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από τα γιαόι. Ωστόσο υπάρχει αριθμός ομοφυλόφιλων αλλά και ετεροφυλόφιλων ανδρών που απολαμβάνουν το είδος. Όπως και όλες οι άλλες κατηγορίες της Ιαπωνικής υποκουλτούρας, η κατηγορία του γιαόι περιέχει μεγάλο όγκο ορολογιών, η γνώση των οποίων βοηθά στην κατανόηση πολλών χαρακτηριστικών του. Ακολουθούν μερικοί από αυτούς.
Γαρδικάκι Μεσοποτάμου

Το Γαρδικάκι (αλβανικά: Kardhikaqi) είναι χωριό της Αλβανίας και βρίσκεται στην επαρχία Μεσοποτάμου, στο νομό Αυλώνα.Ως αποτέλεσμα τη μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015 πλέον υπάγεται στο δήμο Φοινίκης. Κατοικείται από μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Ορθόδοξων Βλάχων.

 Σύμφωνα με τις οθωμανικές στατιστικές, το χωριό είχε 164 κατοίκους το 1895. Το 1993, το χωριό έχοντας μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Ορθόδοξων Βλάχων, αριθμούσε 215 κατοίκους. Το χωριό σήμερα έχει μειωμένο μόνιμο πληθυσμό περίπου 100 κατοίκων, κυρίως λόγω της μετανάστευσης στην Ελλάδα ή σε άλλες χώρες. Παρόλα αυτά, ο πληθυσμός διπλασιάζεται το Πάσχα, το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι επιστρέφουν στο χωριό τους για να γιορτάσουν ή να κάνουν διακοπές με τις οικογένειές τους.
Μεσογειακή χελώνα

Η μεσογειακή χελώνα, Testudo hermanni Gmelin, 1789 είναι ένα είδος χερσαίας χελώνας της οικογένειας Testudinidae που απαντάται στην Ευρώπη. Η επιστημονική ονομασία του είδους έχει δοθεί προς τιμήν του Γάλλου φυσιοδίφη Johann Hermann.

 Η γεωγραφική κατανομή του είδους περιλαμβάνει τη Ν. Ευρώπη, συγκεκριμένα την Α. Ισπανία, Ν. Γαλλία, Κ. Ιταλία, την Βαλκανική χερσόνησο (Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Ελλάδα, Κροατία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Ρουμανία, Σερβία) και αρκετά νησιά της Μεσογείου (Σικελία, Σαρδηνία, Κορσική, Βαλεαρίδες Νήσοι). Η κατανομή του είδους στην Ελλάδα περιλαμβάνει την ηπειρωτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Εύβοια και νησιά του Ιονίου. Η Μεσογειακή χελώνα είναι μικρού-μεσαίου μεγέθους με μαύρο-κίτρινο χέλυο, αν και στα ενήλικα ζώα η φωτεινότητα των χρωμάτων μπορεί να εξασθενήσει σε λιγότερο ευδιάκριτο γκρίζο-κίτρινο χρώμα. Έχει ελαφρώς γαμψή άνω γνάθο και όπως και άλλες χελώνες, δεν διαθέτει δόντια. Τα άκρα της είναι γκριζωπά έως καφέ και η ουρά της φέρει ένα φύμα στο άκρο της. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν ιδιαίτερα μακριές και παχιές ουρές και καλά αναπτυγμένα φύματα, τα οποία τα διακρίνουν από τα θηλυκά.
Ακαδημία της Μπρέρα

Η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπρέρα (Accademia di Belle Arti di Brera), γνωστή και απλώς ως Ακαδημία (της) Μπρέρα (Accademia di Brera), είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα διοικούμενο από το κράτος, που βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία, στο Μιλάνο της Ιταλίας. Μοιράζεται την ιστορία της, καθώς και το κυρίως κτήριό της, με την Πινακοθήκη Μπρέρα, το κυριότερο δημόσιο μουσείο τέχνης στο Μιλάνο.

 Η ακαδημία ιδρύθηκε το 1776 από την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας. Κατά τη συνήθεια της Εποχής του Διαφωτισμού, συστεγαζόταν με άλλα πνευματικά, πολιτιστικά και επιστημονικά ιδρύματα: το Αστεροσκοπείο της Μπρέρα, τον Βοτανικό Κήπο (Orto Botanico di Brera), τη Scuole Palatine (νομική και φιλοσοφική σχολή), το «Γυμνάσιον», εργαστήρια φυσικής και χημείας, τη Βιβλιοθήκη της Μπρέρα, τη γεωπονική εταιρεία και, από το 1806, την Πινακοθήκη της Μπρέρα.:249 Τα περισσότερα στεγάζονταν στο Παλάτσο Μπρέρα (Palazzo Brera, οδός Μπρέρα αριθ. 28), που ανεγέρθηκε το 1615 σε σχέδια του Φραντσέσκο Μαρία Ρικίνι και μέχρι της απομακρύνσεως των Ιησουιτών το 1773 ήταν Κολέγιο των Ιησουιτών. Καθώς συμβαίνει και με άλλες ακαδημίες τέχνης στην Ιταλία, η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπρέρα υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας, Πανεπιστημίων και Έρευνας της Ιταλίας. Με προεδρικό διάταγμα του 2005, μπορεί να δίνει πτυχία, μεταπτυχιακά διπλώματα ειδικεύσεως (master) και διδακτορικά.Η Ακαδημία έχει τρία τμήματα: το Τμήμα Εικαστικών τεχνών το Τμήμα Σχεδιασμού και Εφαρμοσμένων τεχνών το Τμήμα Επικοινωνίας και Διδακτικής της τέχνηςΣήμερα η Ακαδημία (της) Μπρέρα έχει περίπου 3.800 φοιτητές και φοιτήτριες, που περιλαμβάνουν περί τους χίλιους αλλοδαπούς (κυρίως στα μεταπτυχιακά). Συμμετέχει στο Πρόγραμμα Erasmus και ανταλλάσσει διδασκόμενους και καθηγητές με ιδρύματα άλλων χωρών της Ευρώπης. Η πινακοθήκη της Ακαδημίας, που σήμερα είναι η ανεξάρτητη Πινακοθήκη της Μπρέρα, ιδρύθηκε το 1806, μετά την κατάληψη του Μιλάνου από τον Μέγα Ναπολέοντα.:249 Μεγάλος αριθμός έργων ζωγραφικής είχαν τότε μεταφερθεί στην πόλη εξαιτίας του κλεισίματος πολλών θρησκευτικών ταγμάτων, με σχετικό διάταγμα του Ναπολέοντα. Η Πινακοθήκη ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ακαδημία το 1882, παρότι αμφότερες συνεχίζουν να μοιράζονται το Παλάτσο Μπρέρα.:249 Μεταξύ των αποφοίτων της Ακαδημίας της Μπρέρα συγκαταλέγονται και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά): Τζουζέππε Αμιζάνι Βαλέριο Αντάμι Αντρέα Απιάνι Ορνέλα Βόρπσι Σίλβιο Γκαντζανίγκα Κάρλο Καρά Ιμπραήμ Κόντρα Μίλτος Μανέτας Τζουζέππε Μολτένι Κάρλο Μοντουόρι Λούκα Μπελτράμι Τζουζέππε Μπερτίνι Βανέσα Μπήκροφτ Λεονάρντο Μπιστόλφι Τζουζέππε Μπόσσι Κάρλο Μπουγκάττι Γκαετάνο Πρεβιάτι Μεντάρντο Ρόσσο Τζοβάννι Σεγκαντίνι Παρβίζ Ταναβόλι Φραντσέσκο Φιλιππίνι Ντάριο Φο (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1997) Λούτσιο ΦοντάναΜεταξύ των όσων έχουν διδάξει στην Ακαδημία συγκαταλέγονται και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά): Φραντσέσκο Άγιετς Κάρλο Καρά Τζουζέππε Λόνγκι Τζακόμο Μαντσού Μαρίνο Μαρίνι Τζουζέππε Μπερτίνι Καμίλλο Μπόιτο (και πρόεδρος της Ακαδημίας) Τζουζέππε Μπόσσι Τζουζέππε Πιερμαρίνι Λουτσιάνο Φάμπρο
Δημήτρης Αχπαρίδης

Ο Δημήτρης Αχπαρίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας για την ομάδα του Άρη κατά τη δεκαετία του '50 και στην πρώτη χρονιά της Α' Εθνικής κατηγορίας.

 Ο Αχπαρίδης μεταγράφηκε στον Άρη από τους Ακρίτες Συκεών το καλοκαίρι του 1956 και αγωνίστηκε ως βασικός τερματοφύλακας της ομάδας τη σεζόν 1956-57, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και την έβδομη θέση στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά έπαιξε μόνο σε τρεις αγώνες, αφού τη θέση του βασικού είχε πάρει ο Βαγγέλης Πετράκης. Ο Άρης δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδας, αφού κατέλαβε την τέταρτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, αλλά την επόμενη χρονιά κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με τον Αχπαρίδη να παίζει σε άλλους τέσσερις αγώνες για τη διοργάνωση του πρωταθλήματος και τρεις ακόμη για το κύπελλο Ελλάδας.Κατά την πρώτη χρονιά της Α' Εθνικής, αγωνίστηκε σε δύο αγώνες πρωταθλήματος, πριν μεταβεί στη Γερμανία για σπουδές. Απεβίωσε από καρκίνο το 1993. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Αχπαρίδης Δημήτρης | aris.re
Σατουπάιτεα

Η Σατουπάιτεα (Σαμόα: Satupa'itea) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Σαβάι των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 523 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.556 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σατουπάιτεα.

 Η Σατουπάιτεα βρίσκεται δυτικά των Σαμόα και του Σαβάι. Συνορεύει στα δυτικκά, κεντρικά και ανατολκά με το Παλάουλι, στα δυτικά με το Βαϊσιγκάνο, στα βόρεια-κεντρικά με τη Γκαγκάιφομαουγκα και στα βορειοανατολικά με τη Γκαγκάεμαουγκα. Σατουπάιτεα Μοασούλα Πιτονούου Σατουφία Βαέγκα Διαμερίσματα των Σαμόα
Οικογένεια Μπουσάτι

Ο Οίκος των Μπουσάτι ήταν μια εξέχουσα οθωμανική αλβανική οικογένεια που κυβέρνησε το πασαλίκι της Σκόδρας από το 1757 έως το 1831. Η κυριαρχία τους στην περιοχή της Σκόδρας εδραιώθηκε μέσω ενός δικτύου συμμαχιών με διάφορες ορεινές φυλές. Ακόμη και μετά την πτώση του πασαλικίου το 1831, οι Μπουσάτι συνέχισαν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην αλβανική κοινωνία. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Σκόδρα ήταν επίσης γνωστή ως πολιτιστικό κέντρο και στη δεκαετία του 1840 ανεγέρθηκε η βιβλιοθήκη Μπουσάτι.

 Σουλεϊμάν Μπουσάτι, σαντζάκμπεης της Σκόδρας, αξιοσημείωτος για τους πολέμους του ενάντια στους Μαυροβούνιους Καρά Μαχμούτ Μπουσάτι, ορίστηκε κυβερνήτης της Σκόδρας από τις οθωμανικές αρχές Ιμπραήμ Μπουσάτι Μουσταφά Πασάς Μπουσάτι ή Μπουσάτλι Ζέφ Μπουσάτι, πρεσβευτής στην Αγία Έδρα Πετρίτ Μπουσάτι, ανώτερος Αλβανός διπλωμάτης, υπηρέτησε ως Πρέσβης της Αλβανίας στη Σουηδία, τις ΗΠΑ, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο Μαλίτ Μπουσάτι, πρωθυπουργός Σαλί Μπουσάτι, πρώην μέλος της Συνέλευσης της Αλβανίας Αστρίτ Μπουσάτι, μέλος της Συνέλευσης της Αλβανίας Αχμέτ Μπουσάτι, Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Shkoder 1992-1996 Τζεμάλ Μπουσάτι, πολιτικός, πρώην μέλος της Συνέλευσης της Αλβανίας, αντι-Ζογκιστής ακτιβιστής Ντιτμίρ Μπουσάτι, πολιτικός και ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών Blumi, Isa (2011). Reinstating the Ottomans: Alternative Balkan Modernities, 1800-1912. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-11908-6.
Γεώργιος Δ. Παπαδημητρίου

Ο Γεώργιος Παπαδημητρίου (1916 - 3 Νοεμβρίου 1999), γνωστός ως «μπαρμπα-Γάκιας» ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

 Γεννήθηκε το 1916 στην Μπαμπίνη Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν ιερέας, και για πολλά χρόνια είχε υπηρετήσει στις φυλακές, γεγονός που επέδρασε έντονα και στον ίδιο (είχε στενές σχέσεις με την Εκκλησία). Συχνά δήλωνε «μην βιάζεστε να κρίνετε τους ανθρώπους», σε σχέση με τις εμπειρίες του πατέρα του στις φυλακές.Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ αργότερα έλαβε και πτυχίο νομικής. Πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-41, ενώ την περίοδο της Κατοχής φυλακίστηκε από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου και επρόκειτο να εκτελεστεί, αλλά τον έσωσε ο φίλος του Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Μετά την απελευθέρωση του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης.Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την Ένωση Κέντρου το 1963 και το 1964, και μεταπολιτευτικά με το ΠΑΣΟΚ το 1974, 1977, 1981 και 1985. Στις 21 Απριλίου 1967 συνελήφθη και κρατήθηκε στην Γενική Ασφάλεια. Στις 18 Μαρτίου 1968 υπήρξε συνιδρυτής του ΠΑΚ Εσωτερικού και αργότερα συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στη Μακρακώμη Φθιώτιδας.Διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 26 Ιουλίου 1985 μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1986 στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Τον Μάρτιο του 1985 πρωτοστάτησε στην απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας.Απεβίωσε το 1999, σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου από τον ιερό ναό του Γ΄ Κοιμητηρίου Αθηνών (Κάτω Εκκλησία). Κατέλιπε παιδιά, εγγόνια, αδέρφια και ανίψια.
Μαρία Λουίζα της Βουλγαρίας

Η Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα της Βουλγαρίας (Mari Luiz ot Bŭlgariya, Βουλγάρικα: Мария Луиза Българска, 13 Ιανουαρίου 1933 -) είναι η μοναχοκόρη του τσάρου Μπορίς Γ΄ της Βουλγαρίας.

 Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1933 στη Σόφια και είναι το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του τσάρου Μπορίς Γ΄ της Βουλγαρίας και της Ιωάννας της Ιταλίας. Μετά την κατάργηση της μοναρχίας το 1946, η πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα εγκατέλειψε τη χώρα μαζί με τη μητέρα της και τον αδελφό της. Πρώτα έζησαν στην Αίγυπτο και στη συνέχεια μετακόμισαν στην Ισπανία. Στις 14 Φεβρουαρίου 1957 η Μαρία Λουίζα παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Κάρολο, Πρίγκιπα του Λάινινγκεν στο Αμόρμπαχ της Βαυαρίας και στις 20 Φεβρουαρίου 1957 με θρησκευτικό γάμο στις Κάννες. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε δύο παιδιά: τον Μπορίς (1960-), παντρεύτηκε (1) την Μίλεβα Μάνοβ (χώρισαν το 1994). Απέκτησαν παιδιά; και 2 την Σέριλ Άν Ρίγκλερ. Απέκτησαν παιδιά. τον Γερμανό Φρειδερίκο (1962-), παντρεύτηκε την Ντέμπορα Κάλι. Απέκτησαν παιδιά.Η Μαρία Λουίζα και ο Κάρολος χώρισαν στις 4 Δεκεμβρίου 1968. Στις 16 Νοεμβρίου 1969 η Μαρία Λουίζα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Μπρόνισλαβ Τομάς Αντρζέι Χρόμποκ στο Τορόντο. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε δύο παιδιά: την Αλεξάνδρα Νατέτζντα Μαρία (1970-), παντρεύτηκε τον Χόρχε Σαμπαλιμό Χαπόσο ντε Μαγκαλιές. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Παύλο Aλέξανδρο Αντώνιο Κοχάρι (1972-), παντρεύτηκε την Αριάνα Όλιβερ Μας. Απέκτησαν 2 παιδιά.Η Μαρία Λουίζα και ο Μπρόνισλαβ ζουν στο Νιου Τζέρσεϊ. Το 2001, επισκέφθηκε και ταξίδεψε στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της Ρίλα, και το Wonderworker, στην κοινότητα του Σικάγου στο Portage Park. Στις 13 Μαΐου 2012, κατά την 18η τελετή έναρξης, η πριγκίπισσα Μαρία-Λουίζα έλαβε επίτιμο διδακτορικό δίπλωμα Humane Letters από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βουλγαρίας. Είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βουλγαρίας. 13 Ιανουαρίου 1933 - 14 Φεβρουαρίου 1957: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα της Βουλγαρίας
Ελαφοχώρι Καβάλας

Το Ελαφοχώρι (μέχρι το 1926 Καρατζόβα) είναι ορεινό χωριό του δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 34 μόνιμους κατοίκους, από 62 το 2011.

 Το Ελαφοχώρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων και βρίσκεται βορειοανατολικά της Καβάλας, στην ευρύτερη περιοχή της οροσειράς της Λεκάνης. Στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν μουσουλμανικό χωριό και ήταν γνωστό ως Καρατζά Όβασι. Σύμφωνα με την στατιστική του ελληνικού στρατού του 1913 είχε 409 κατοίκους. Μετά την προσάρτησή του στην Ελλάδα ονομαζόταν Καρατζόβα, ενώ το 1926 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο Ελαφοχώρι εγκαταστάθηκαν 62 οικογένειες Ελλήνων προσφύγων. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 234 κατοίκους. Το 1934 το Ελαφοχώρι αποσπάστηκε από την κοινότητα Μακρυχωρίου και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ελαφοχωρίου, στην επαρχία Νέστου. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορεινού και από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Νέστου. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής το Ελαφοχώρι καταστράφηκε από τον βουλγαρικό στρατό διότι ήταν βάση ανταρτών του ΕΛΑΣ, ενώ οι κάτοικοί του υποχρεώθηκαν να το εκκενώσουν. Από τον οικισμό καταγόταν ο μακεδονομάχος Μιχαήλ Παληούρας.Στο χωριό σώζονται δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Μοναδικά όσον αφορά την περιοχή του πρώην δήμου Ορεινού είναι τα διώροφα πλατυμέτωπα σπίτια με χαγιάτι στην μεγάλη πλευρά του ισόγειου που σώζονται στο Ελαφοχώρι.
Γενικές εκλογές στη Νήσο του Πρίγκιπα Εδουάρδου (2015)

Οι 65ες γενικές εκλογές στην καναδική επαρχία της Νήσου του Πρίγκηπα Εδουάρδου διεξήχθησαν στις 4 Μαΐου 2015. . Το κυβερνών Φιλελεύθερο Κόμμα της Νήσου του Πρίγκηπα Εδουάρδου εξελέγη για 3η συνεχή φορά στην κυβέρνηση, με αυτοδυναμία και με νέο ηγέτη τον Γουέιντ Μακ Λόκλαν, ενώ το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα της Νήσου του Πρίγκηπα Εδουάρδου σημείωσε μικρά κέρδη παρότι ο ηγέτης του κόμματος Ρομπ Λαντς απέτυχε στις εκλογές στην Σαρλοτάουν-Μπράιτον. Το Κόμμα των Πρασίνων κέρδισαν την πρώτη τους έδρα στη συνέλευση, για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της επαρχίας.

 Στις προηγούμενες εκλογές, που έγιναν στις 3 Οκτωβρίου 2011, το Φιλελεύθερο Κόμμα της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Γκιζ διατήρησε την εξουσία, με αυτοδυναμία. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα εξέλεξε νέο αρχηγό του τον Μάικλ Ρέντμοντ, το 2012. Τους επόμενους μήνες έγιναν ζυμώσεις και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Παραιτήθηκε η Όλιβ Κρέιν από την ηγεσία των Προοδευτικών Συντηρητικών και στις 30 Ιανουαρίου 2013 και από αρχηγός της αντιπολίτευσης. Προσωρινά την ηγεσία των Προοδευτικών ανέλαβε ο Στίβεν Μάιερς, που συνακόλουθα διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης. Στις αρχές του 2015 παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Γκιζ και στις 21 Φεβρουαρίου οι Φιλελεύθεροι εξέλεξαν νέο ηγέτη και πρωθυπουργό χωρίς αντίπαλο, τον Γουέιντ Μακ Λάκλαν. Η ορκωμοσία του νέου πρωθυπουργού έγινε στις 23 Φεβρουαρίου 2015. Οι εκλογές του Μαΐου έδωσαν μια τρίτη συνεχή κυβέρνηση πλειοψηφίας στους Φιλελεύθερους. P.E.I. Votes 2015: Tracking the candidates
Παιχνίδι ασφυξίας

Το παιχνίδι ασφυξίας (επίσης γνωστό ως παιχνίδι πνιγμού ή παιχνίδι λιποθυμίας ή από τα αγγλικά ως choking game) αναφέρεται στην σκόπιμη αποκοπή οξυγόνου στον εγκέφαλο με στόχο την πρόκληση προσωρινής απώλειας συνείδησης και ευφορίας.

 Έχει διεξαχθεί περιορισμένη έρευνα σχετικά με τα κίνητρα για την άσκηση του παιχνιδιού λιποθυμίας, παρόλο που η αναζήτηση ενθουσιασμού έχει προσδιοριστεί ως παράγοντας κινδύνου, καθώς έχει την αντίληψη ότι πρόκειται για δραστηριότητα χαμηλού κινδύνου. Ατεκμηρίωτοι λόγοι που αναφέρθηκαν περιλαμβάνουν: Η κοινωνική πίεση, μια πρόκληση, μια τελετή μετάβασης σε μια κοινωνική ομάδα ή διασκέδαση με την ακανόνιστη συμπεριφορά. Η περιέργεια στο να βιώνεις μια μεταβαλλόμενη κατάσταση συνείδησης, την εμπειρία του χασίματος των αισθήσεων, ή μια φανταστική προσέγγιση σε μια εμπειρία κοντά στο θάνατο. Η πεποίθηση ότι μπορεί να προκαλέσει μια σύντομη αίσθηση ευφορίας (μια αίσθηση ορμής ή υψηλής απόλαυσης). Η αναζήτηση ευθυμίας, αν και σύντομη, χωρίς οικονομικό κόστος.Οι λόγοι γαι την άσκηση του "παιχνιδιού" είναι διαφορετικοί από την ερωτική ασφυξία. Ο Στιβ Φιλντ, πρόεδρος του Βασιλικού Κολλεγίου Γενικών Ιατρών στο Λονδίνο, υποστηρίζει ότι το παιχνίδι λιποθυμίας επιδιώκεται κυρίως από παιδιά και έφηβους "για να φτιαχτούν χωρίς τη λήψη ναρκωτικών". Τα παιδιά "δεν παίζουν αυτό το παιχνίδι για σεξουαλική ικανοποίηση". Συχνά συγχέεται με την ερωτική ασφυξία, η οποία είναι στέρηση οξυγόνου για σεξουαλική διέγερση. Σε αντίθεση με την ερωτική ασφυξία, η πρακτική του παιχνιδιού λιποθυμίας φαίνεται να είναι ασυνήθιστη στους ενηλίκους.
Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας

Η Αγία Μαρίνα είναι μαρωνίτικο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Ayia Marina». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Αικατερίνη της Λωρραίνης (1552-1596)

Η Αικατερίνη-Μαρία, γαλλ. Catherine-Marie (18 Ιουλίου 1551 - 5 Μαΐου 1596) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ γεννηθηκε ως κόρη του δούκα του Γκιζ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μονπανσιέ.

 Ήταν η πρώτη κόρη τού Φραγκίσκου δούκα του Γκιζ και της Άννας των Έστε, κόρης του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρας. Παντρεύτηκε το 1570 τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ· δεν απέκτησαν απογόνους. "Catherine-Marie de Lorraine", Histoire de l'Europe et de la Méditerranée (in French), retrieved 2017-11-17 Coates, Colin MacMillan; Morgan, Cecilia Louise (2002), Heroines and History: Representations of Madeleine de Verchères and Laura Secord, University of Toronto Press, ISBN 978-0-8020-8330-2, retrieved 2017-11-17 Guiffrey, George Maurice (1866), Lettres inédites de Dianne de Poytiers (in French), Vve J. Renouard, retrieved 2017-11-17