Εμίλιο Μπουτραγκένιο

Ο Εμίλιο Μπουτραγκένιο Σάντος (ισπανικά : Emilio Butragueño Santos, προφορά της Ισπανίας: [eˈmiljo βutɾaˈɣeɲo ˈsantos], γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1963) είναι Ισπανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ισπανούς του αθλήματος όλων των εποχών.

 Το 1981 ο Μπουτραγκένιο εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Ρεάλ Μαδρίτης, αγωνίστηκε πρώτα στη δεύτερη ομάδα, προτού του δοθεί η ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο στις 5 Φεβρουαρίου 1984 εναντίον της Κάδιθ ΚΦ: σκόραρε δύο φορές και βοήθησε για το τρίτο γκολ στη νίκη με 3–2 εκτός έδρας, ενώ η Ρεάλ έχανε με 0–2. Στις 12 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους έκανε το ντεμπούτο του στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, πετυχαίνοντας χατ τρικ στο 6–1 επί της Άντερλεχτ για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (μετά από ήττα 0–3 στις Βρυξέλλες).Γνωστός και ως "ο γύπας" (El Buitre) ήταν εξέχον μέλος της ομάδας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, κερδίζοντας πολλές διακρίσεις: έλαβε την τρίτη θέση δύο φορές στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή και ήταν πρώτος σκόρερ του ισπανικού πρωταθλήματος το 1991, ενώ κέρδισε επίσης πέντε τρόπαια πρωταθλήματος, δύο Κύπελλα και δύο συνεχόμενα Κύπελλα ΟΥΕΦΑ. Το 1990 κατέρριψε το ρεκόρ τερμάτων στην εθνική του Αλφρέδο Ντι Στέφανο σημειώνοντας τέσσερα γκολ κατά της Αλβανίας που ήταν τα τελευταία του με τη φανέλα με το εθνόσημο.Τον Ιούνιο του 1995 έχοντας χάσει τη θέση του (μόνο οκτώ παιχνίδια και ένα γκολ, καθώς η Ρεάλ κέρδισε ένα ακόμα πρωτάθλημα), κυρίως λόγω της εμφάνισης του 17χρονου Ραούλ, υπέγραψε για την Σελάγια στο Μεξικό και, τον πρώτο του χρόνο, η ομάδα έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος. Μετά από τρεις χρονιές αποφάσισε τελικά να αποσυρθεί από την ενεργό δράση τον Απρίλιο του 1998. Δεν έλαβε ποτέ κόκκινη κάρτα καθ'όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Αγωνίστηκε 69 φορές για την Ισπανία και σημείωσε 26 τέρματα. Το ντεμπούτο του ήρθε στις 17 Οκτωβρίου 1984 απέναντι στην Ουαλία σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Επιλέχθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, όπου έπαιξε σημαντικό ρόλο, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε ένα αγώνα καθώς η Ισπανία νίκησε τη Δανία 5–1 στην φάση του γύρου των "16". Αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης με 5 τέρματα. Συμμετείχε επίσης στη διοργάνωση του 1990 στην Ιταλία (τέσσερα παιχνίδια, χωρίς γκολ). Στις 19 Οκτωβρίου 2004, αντικατέστησε τον πρώην συμπαίκτη του στη Ρεάλ Μαδρίτης Χόρχε Βαλντάνο ως διευθυντής ποδοσφαίρου του συλλόγου και μέχρι το τέλος της χρονιάς 2005–06, διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος. Επιλέχθηκε στη λίστα FIFA 100 με τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές. Ρεάλ Μαδρίτης Πρωτάθλημα Ισπανίας (6) : 1985–86 , 1986–87 , 1987–88 , 1988–89 , 1989–90 , 1994–95 Κύπελλο Ισπανίας (2) : 1988–89 , 1992–93 Κόπα ντε λα Λίγκα : 1985 Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας (4) : 1988 , 1989, 1990 , 1993 Κύπελλο UEFA (2) : 1984–85 , 1985–86Ατομικές διακρίσεις Βραβείο Bravo : 1985, 1986 Πρώτος σκόρερ ισπανικού πρωταθλήματος : 1990–91 Ασημένιο παπούτσι Παγκόσμιου Κυπέλλου FIFA : 1986 Καλύτερη ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA : 1986 FIFA 100 IFFHS : 6ος καλύτερος Ισπανός ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα (3ος γηγενής)