Ραϊμόν

Ο Ραμόν Πελεχέρο ι Σαντσίς (Ramon Pelegero i Sanchis)), γνωστός ως Ραϊμόν (Raimon) είναι Βαλενθιανός τραγουδοποιός. Αποτελεί έναν από τους κύριους εκπροσώπους του Νέου Καταλανικού Τραγουδιού μαζί με τον Λιουίς Λιακ, τον Ζοάν Μανουέλ Σεράτ και τη Μαρία δελ Μαρ Μπονέτ.

 Γεννημένος στη Σάτιβα, μια μικρή πόλη της Κοινότητας της Βαλένθια, τον Δεκέμβριο του 1940, αρχικά εργάστηκε στον τοπικό ραδιοσταθμό για να μετακομίσει μετέπειτα στη Βαλένθια όπου σπούδασε Ιστορία. Εκεί γίνεται γνωστός και γεύτηκε την πρώτη του επιτυχία με την έκδοση του πρώτου του EP το 1963. Σε δύο χρόνια απέκτησε φήμη στους, περιορισμένους από τη λογοκρισία του καθεστώτος, χώρους του καταλανόφωνου τραγουδιού και πραγματοποίησε διεθνείς εμφανίσεις στο Βέλγιο και το Παρίσι. Με το άλμπουμ Cançons de la roda del temps, όπου εμπεριέχονται αποκλειστικά μελοποιημένα ποιήματα του Σαλβαδό Εσπρίου από τη συλλογή El caminant i el mur και του οποίου το εξώφυλλο είναι έργο του Ζουάν Μιρό συνδέεται άμεσα με δύο από τις κυρίαρχες μορφές της καταλανικής κουλτούρας του εικοστού αιώνα και η οποία συνεχίστηκε με την απόδοση του "Petita cançó de la teva mort" και "Indesinenter" του ίδιου ποιητή μερικά χρόνια αργότερα. Οι διεθνείς και τοπικές συναυλίες του συνεχίστηκαν με παρουσία στο Μεξικό, το Παρίσι και τη Γερμανία. Η δεκαετία του 1970 μπαίνει με την έκδοση του άλμπουμ Per destruir aquell qui l'ha desert, το οποίο φέρει εξώφυλλο του ζωγράφου Αντόνι Τάπιες και περιέχει στο πρώτο του μέρος μελοποιημένα ποιήματα από καταλανόφωνους ποιητές του δεκάτου πέμπτου αιώνα από συγγραφείς όπως τον Αουζιάς Μαρκ. Στη συνέχεια συνέχισε την ανοδική του πορεία τόσο στο εξωτερικό όσο και το εσωτερικό, με αποκορύφωμα τη συναυλία του στη Μαδρίτη το 1975 όπου συγκέντρωσε 60.000 άτομα. Τη δεκαετία του 1980 αρχίζει η υποχώρησή του, με περιορισμός του αριθμού των εμφανίσεων και των δίσκων που κυκλοφορεί, αφότου εκδόσει συγκεντρωτικά σε δέκα μέρη το μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 παρουσίασε ένα πρόγραμμα σχετικό με βιβλία στη δημόσια τηλεόραση της Ισπανίας ενώ επανέκδοσε το σύνολο του έργου του σε CD. Πραγματοποίησε ορισμένες δημόσιες εμφανίσεις και συναυλίες κι εκδόσεις απανθιστικών δίσκων. Το 2007 θα βραβευτεί με το τιμητικό βραβείο της Ισπανικής Ακαδημίας της Μουσικής και το 2011 θα αναγορευθεί σε επίτιμο διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Αλικάντε. 1964: Disc antològic de les seues cançons 1966: Raimon a l'Olympia 1966: Cançons de la roda del temps 1967: Raimon al Palau 1967: Raimon música sola 1968: Raimon en directe 1969: Raimon a Montserrat 1969: Sobre la pau. Contra la por (Olympia 2) 1970: Per destruir aquell qui l'ha desert 1971: Raimon 1971: Raimon en Montevideo 1971: Raimon. Catalonian protest songs 1972: En vivo 1972: Diguem no 1972: La noche 1974: A Víctor Jara 1974: Campus de Bellaterra 1974: T'adones amic...? 1976: El recital de Madrid 1977: Lliurament del cant 1979: Quan l'aigua es queixa 1981: Totes les cançons 1984: Entre la nota i el so 1985: Raimon canta 1987: Presències i oblit 1989: Canta Ausiàs March 1993: Integral 1993: Cançons 1995: I després de creure tant 1997: Ausiàs March / Raimon 1997: Cançons de mai 1997: Recitals al Palau 1999: Dotze cançons 1999: Les cançons d'amor 2000: Nova Integral 2000 2003: Clàssics i no 2003: Raimon-Espriu Poesia cantada 2006: Raimon a l'Olympia (1966-2006) 2011: Rellotge d'emocions