IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Δημουλίτσας

Ο Ιωάννης Κ. Δημουλίτσας ή Πατατούκος (; - 1823) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από την Πάργα. Θεωρείται ως ο κατασκευαστής των πρώτων πυρπολικών πλοίων που χρησιμοποίησαν οι επαναστάτες.

 Ο Δημουλίτσας ή Πατατούκος όπως έμεινε γνωστός, καταγόταν από την Πάργα της Ηπείρου και σε μικρή ηλικία κατέφυγε στην Κέρκυρα ενώ έπειτα εγκαταστάθηκε στα Ψαρά καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, απέδρασε από πλοίο συντοπιτών του που τον κακομεταχειρίζονταν, βρίσκοντας καταφύγιο σε πλοίο του Ψαριανού καπετάνιου Κοτζιά. Συνεχίζοντας το ναυτικό επάγγελμα, ταξίδευσε σε διάφορα μέρη, ανάμεσα στα οποία και στην Τουλώνη της Γαλλίας. Εκεί, εργάστηκε για ένα διάστημα στον τοπικό ναύσταθμο και παράλληλα διδάχτηκε από Γάλλο μηχανικό την τέχνη της κατασκευής πυρπολικών πλοίων. Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, προχώρησε στην κατασκευή ενός τέτοιου πυρπολικού το οποίο, οδηγούμενο από τον Δημήτριο Παπανικολή, προκάλεσε την πυρπόληση ενός οθωμανικού δίκροτου πλοίου κατά την ναυμαχία της Ερεσού τον Μάιο του 1821. Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Δημουλίτσας συνέχισε την κατασκευή πυρπολικών, ενώ ο συγκεκριμένος τύπος σκαφών χρησιμοποιήθηκε με ελάχιστες παραλλάξεις καθ' όλη τη διάρκεια της επανάστασης. Ο Δημουλίτσας απεβίωσε στα Ψαρά τον Μάρτιο του 1823 από λοιμική νόσο. Η κηδεία του που ακολούθησε ήταν πάνδημη, ενώ στην οικογένειά του χορηγήθηκε σύνταξη. Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1975. Χρ. Α. Στασινόπουλου, Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, εκδόσεις Δεδεμάδη, 1979. Δήμος Ψαρών: Πατατούκος. Αρχειοθετήθηκε 2021-05-13 στο Wayback Machine.
Θόδωρος Ζελιλίδης

Ο Θόδωρος Ζελιλίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τον Άρη το 1977 και έπαιξε στους "κίτρινους" για εννιά χρόνια. Μέχρι το 1989, αγωνίστηκε επίσης στον Ολυμπιακό, τον Λεβαδειακό και τον Ολυμπιακό Βόλου.

 Ο Ζελιλίδης ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Άρη και στο δεκαοκτώ του χρόνια, ο προπονητής Μίλοβαν Τσίριτς τον προώθησε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, για να παίξει σε τρεις αγώνες του πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας ένα γκολ. Το 1978-79 έπαιξε σε δώδεκα αγώνες, σκοράροντας στη νίκη με 7-2 επί της Καστοριάς και σφραγίζοντας την τρίτη θέση για την ομάδα του.Την επόμενη σεζόν, έπαιξε σε δύο ευρωπαϊκούς αγώνες, εναντίον της Περούτζια του Πάολο Ρόσι και της Σαιντ Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Έπαιξε σε δεκατρείς αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας τέσσερις φορές, και συμμετείχε στον αγώνα μπαράζ εναντίον του Ολυμπιακού στον Βόλο, όπου οι "κίτρινοι" απώλεσαν την ευκαιρία να κατακτήσουν το πρωτάθλημα.Το 1980-81 σταθεροποιήθηκε στην βασική ενδεκάδα του Άρη, παίζοντας στους δύο αγώνες εναντίον της Ίπσουιτς για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ενώ έπαιξε σε 26 αγώνες και πέτυχε τέσσερα γκολ στο πρωτάθλημα. Από εκεί και έπειτα υπήρξε βασικό μέλος της επίθεσης του Άρη μέχρι το 1986, παίζοντας σε ακόμη τέσσερις ευρωπαϊκούς αγώνες την σεζόν 1981-82.Το καλοκαίρι του 1986 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, όπου παρέμεινε για ενάμισι χρόνο, κατακτώντας το πρωτάθλημα του 1986-87. Ακολούθησε μισή σεζόν στον Λεβαδειακό και ολοκλήρωσε την καριέρα του παίζοντας για τον Ολυμπιακό Βόλου, το 1989. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
1243 Πάμελα

Η Πάμελα (Pamela) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,709. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και της έδωσε το όνομα της θυγατέρας του.

 Η μέση διάμετρος της Πάμελας εκτιμάται σε 70,07 χιλιόμετρα (από 18 παρατηρήσεις του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0483. Η Πάμελα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 1 λεπτό, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Motown 25: Yesterday, Today, Forever

Ήταν μια ειδική τηλεοπτική εκπομπή για τον εορτασμό των 25 χρόνων της αμερικάνικης δισκογραφικής εταιρείας, Motown. Επίσης ήταν ένας φόρος τιμής στον Μπέρρυ Γκόρντι, τον ιδρυτή της εταιρείας. Το σόου πραγματοποιήθηκε στο Pasadena Civic Auditorium, τον Μάιο του 1983.

 Κάποια πρώην αστέρια της Motown, όπως ο Μάικλ Τζάκσον, η Νταϊάνα Ρος και ο Μάρβιν Γκέι στην αρχή δίστασαν να συμμετάσχουν στο σόου αλλά τελικά συμφώνησαν όλοι εκτός του Μάικλ Τζάκσον. Στο τέλος ο Μπέρρυ Γκόρντι κατάφερε να τον πείσει να εμφανιστεί στο σόου, αν και ο Τζάκσον συμφώνησε να εμφανιστεί με την προϋπόθεση ότι θα τραγουδούσε και το "Billie Jean". Μετά την εμφάνιση του με το οικογενειακό συγκρότημα "Jackson 5", ο Μάικλ Τζάκσον έμεινε μόνος του στη σκηνή για να τραγουδήσει το "Billie Jean". Έκανε τις συνηθισμένες τους χορευτικές φιγούρες αλλά 3 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα μετά την πρώτη νότα του τραγουδίου, ο Μάικλ Τζάκσον άρχισε να χορεύει το moonwalk. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για το σόου και για τον ίδιο τον Μάικλ Τζάκσον. Billie Jean Moonwalk Μάικλ Τζάκσον Motown James Fletcher, Jan Disley, Ros Wynne-Jones "Michael Jackson,ο Βασιλιάς της POP".
Παναγιώτης Μαρκόπουλος

Ο Παναγιώτης Μαρκόπουλος (1916 - 1996) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, που διετέλεσε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χρημάτισε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.

 Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και ακολούθησε καριέρα στο δικαστικό κλάδο, φτάνοντας μέχρι τη θέση του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας. Λίγα χρόνια μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1981, ο Μαρκόπουλος διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών εν όψει των Ευρωεκλογών του 1984 και θήτευσε από τις 2 Μαΐου 1984 ως τις 21 Ιουνίου 1984 και ξανά από τις 9 Μαΐου 1985 ως τις 5 Ιουνίου 1985, εν όψει των βουλευτικών εκλογών του 1985. Στην επόμενη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου χρημάτισε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως από τις 2 Ιουνίου 1989 ως τις 2 Ιουλίου 1989 εν όψει των βουλευτικών εκλογών του 1989, και μέχρι να σχηματιστεί η κυβέρνηση Τζαννετάκη.. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1996, σε ηλικία 80 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Α΄ Κοιμητηρίου Αθηνών την 1η Νοεμβρίου.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν

Ο Κάρολος Αντώνιος (γερμ. Karl Anton, 1 Σεπτεμβρίου 1868 - 21 Φεβρουαρίου 1919) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας (ως προς τον τίτλο μόνο) του Χοεντσόλλερν.

 Ο Κάρολος Αντώνιος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Λουδοβίκος ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου του Χοεντσόλλερν και της Αντωνίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας. Το 1919 απεβίωσε στο κάστρο Νάμεντυ, στο Άντερναχ της Ρηνανίας σε ηλικία 51 ετών. Νυμφεύτηκε το 1894 την εξαδέλφη του Ιωσηφίνα Καρολίνα των Βέττιν - Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, κόρη του Φιλίππου Κόμη της Φλάνδρας, και είχε τέκνα: Στεφανία Ιωσηφίνα 1895-1975, παντρεύτηκε τον Γιόζεφ-Ερνστ Φούγκερ,Κόμη του Γκλετ. Μαρία Αντουανέτα 1896-1965, παντρεύτηκε τον Έγκον Άυρλ, Βαρόνο του Βάλντγκρις & Λίμπεναϊχ. Αλβέρτος Λουδοβίκος 1898-1977, νυμφεύτηκε τη Ίλσε Μάργκοτ, κόρη του αντιστράτηγου Φρήντριχ φον Φρίντεμπουργκ. Γιος του ήταν ο: Γκόντεχαρτ Φρειδερίκος 1939-2001. Ερριέττα 1907-1907, απεβίωσε σε ηλικία τεσσάρων ημερών. Darryl Lundy (19 March 2005). "Karl Anton Prinz von Hohenzollern-Sigmaringen". ThePeerage.com. Retrieved 2008-12-28.
Abbey Road

Abbey Road ονομάζεται το ενδέκατο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Beatles. Αν και το Let It Be είναι το τελευταίο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε, το Abbey Road θεωρείται το τελευταίο άλμπουμ των Beatles επειδή ηχογραφήθηκε αργότερα.

 Το Her Majesty εμφανίζεται ως κρυμμένο κομμάτι, που δεν αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του αυθεντικού δίσκου. Αναγράφεται όμως στην έκδοση του άλμπουμ σε CD. Ανάμεσα στο The End και το Her Majesty υπάρχουν 14 δευτερόλεπτα σιγής. Τα κομμάτια 3-7 της Β΄ πλευράς μερικές φορές αναφέρονται ως ενιαίο κομμάτι ονόματι The Abbey Road Medley Τα κομμάτια 8-10 της Β' πλευράς μερικές φορές αναφέρονται ως ενιαίο κομμάτι ονόματι The Golden Slumbers Medley
Σερβέτ Γενεύης

Η Σερβέτ (γαλλικά: Servette Football Club 1890 SA) είναι επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Γενεύη της Ελβετίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το βυσσινί και το λευκό.

 Η Σερβέτ ιδρύθηκε στις 20 Μαρτίου 1890,στο γαλλόφωνο καντόνι της Γενεύης και έχει κατακτήσει 17 Πρωταθλήματα Ελβετίας και 7 Κύπελλα Ελβετίας, γεγονός που την καθιστά την 2η πιο πολυνίκη ομάδα της χώρας έχοντας λιγότερα τρόπαια μόνο από την Γκρασχόπερς . Επίσης έχει κατακτήσει το Torneo Internazionale Stampa Sportiva το 1908, μια από τις πρώτες διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Επί έναν αιώνα (1902-2002), η Σερβέτ αγωνίζονταν στο μυθικό γήπεδο Des Charmilles, που βρίσκεται σε ένα εργατικό προάστειο της Γενεύης. Έπειτα μετακόμισε στο Στάδιο της Γενεύης, που βρίσκεται στα όρια της Κοινότητα της Lancy. Η χρυσή περίοδος στην ιστορία της ομάδας υπήρξε η διετία 1978-79 όταν υπό την καθοδήγηση των Umberto Barberis και Claude "Didi" Andrey, κατέκτησε το νταμπλ και έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης όπου και αποκλείστηκε με 2 ισοπαλίες από την γερμανική Φορτούνα Ντίσελντορφ, (φιναλιστ του θεσμού εκείνη την χρονιά). Το 2003 η Σερβέτ έφτασε στα όρια της χρεωκοπίας και τελικά πωλήθηκε στον Γάλλο Μαρκ Ρογιέρ, ο οποίος προχώρησε σε σειρά δαπανηρών και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας μεταγραφών. Εξαιτίας των οικονομικών ατασθαλιών, η Σερβέτ ξεκίνησε το πρωτάθλημα της σεζόν 2004/05 με μείον 3 βαθμούς .Ωστόσο έπειτα από σειρά νέων λανθασμένων οικονομικών χειρισμών του προέδρου της, στις 4 Φεβρουαρίου 2005 κηρύχθηκε τελικά σε πτώχευση , έχοντας χρέη άνω των 10 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων και έχοντας απλήρωτους τους παίκτες της από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. Ως λογικό επακόλουθο της πτώχευσης, σημειώθηκε ομαδική έξοδος των επαγγελματιών παικτών από την ομάδα, η Σερβέτ υποβιβάστηκε 2 κατηγορίες και αναγκάστηκε να αγωνίζεται χρησιμοποιώντας την ομάδα των Νέων της (κάτω των 21 ετών). Παρά τις αντιξοότητες, η Σερβέτ κατόρθωσε (σεζόν 2005/06) να ανέβει στην 2η Εθνική Ελβετίας, όπου και αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μέχρι τα γεγονότα του 2005 η Σερβέτ ήταν το μοναδικό σωματείο που δεν είχε υποβιβαστεί ποτέ από την Α' Εθνική Ελβετίας. Ελβετικά πρωταθλήματα : 17 1907, 1918, 1922, 1925, 1926, 1930, 1933, 1934, 1940, 1946, 1950, 1961, 1962, 1979, 1985, 1994, 1999 Ελβετικά Κύπελλα : 7 1928, 1949, 1971, 1978, 1979, 1984, 2001Κύπελλο Άλπεων: 4 1973, 1975, 1976, 1979Ελβετικό Λιγκ Καπ: 3 1977, 1979, 1980Torneo Internazionale Stampa Sportiva: 1 1908 Επίσημη ιστοσελίδα
Γεωγραφία του Σουρινάμ

Το Σουρινάμ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής και είναι μέρος της Καραϊβικής Νότιας Αμερικής, που συνορεύει με το Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ανάμεσα στη Γαλλική Γουιάνα και τη Γουιάνα. Είναι ως επί το πλείστον καλλυμμένο από τροπικά δάση βροχής, περιέχοντας μια μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας που, στο μεγαλύτερο μέρος τους, απειλούνται όλο και περισσότερο από την νέα ανάπτυξη. Υπάρχει ένας σχετικά μικρός πληθυσμός, από τους οποίους οι περισσότεροι ζουν κατά μήκος της ακτής.

 Γεωγραφικές συντεταγμένες: 4°00′N 56°00′W Χάρτης αναφοράς: Νότια Αμερική. Συνολικά: 163.820 τ.χλμ. Γη: 156.000 τ.χλμ. Νερό: 7.820 τ.χλμ.Συγκριτική έκταση: Δείτε τη τάξη μεγέθους 1 E+11 m2. Είναι Ελαφρώς μεγαλύτερο από την την πολιτεία Τζώρτζια των ΗΠΑ. Συνολικά: 1.703 χιλιόμετρα Γειτονικές χώρες: Βραζιλία - 593 χιλιόμετρα Γαλλική Γουιάνα - 510 χιλιόμετρα Γουιάνα - 600 χιλιόμετρα Αποκλειστική οικονομική ζώνη: 200 ναυτικά μίλια (370.4 χιλιόμετρα) Χωρικά ύδατα: 12 ναυτικά μίλια (22.2 χιλιόμετρα) Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας αποτελείται από λόφους, αλλά υπάρχει μια στενή παράκτια πεδιάδα που έχει βαλτώδες έδαφος. Υψομετρικά άκρα Χαμηλότερο σημείο: Απροσδιόριστη θέση στην παράκτια πεδιάδα - 2 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Υψηλότερο σημείο: Κορυφή Τζουλιάνα - 1.230 μέτρα Ξυλεία, υδροηλεκτρική ενέργεια, ψάρια, δάση, υδροηλεκτρικά ποτιενάλ, καολίνη, γαρίδες, βωξίτης και χρυσός. Υπάρχουν μικρές ποσότητες νικελίου, χαλκού, πλατίνας και σιδηρομεταλλεύματος. Επίσης έχει σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου. Η χώρα έχει μεγάλο ταμιευτήρας, τον ταμιευτήρα Μπροκοπόντο. Πολλά ποτάμια περνούν μέσα από αυτό, συμπεριλαμβανομένου του ποταμού Σουρινάμ, του ποταμού Νικερί και του ποταμού Μαρονί ή Μαροουτζίν. (Χρησιμοποιώντας Εκτιμήσεις του 2005) Καλλιεργήσιμη γη: 0.36% Μόνιμες καλλιέργειες: 0.06% Άλλες: 99,58% Αρδευόμενες εκτάσεις Οι αρδευόμενες εκτάσεις είναι 510 τ.χλμ. (2003) Φυσικοί κίνδυνοι Τροπικές βροχές, τυφώνες. Η αποψίλωση των δασών είναι πραγματικό πρόβλημα, όπως π.χ. με την ξυλεία που κόβεται για εξαγωγή. Επίσης, υπάρχει ρύπανση των εσωτερικών πλωτών οδών, από μικρής κλίμακας εξορυκτικές δραστηριότητες. Το Σουρινάμ έχει συμφωνήσει με τις ακόλουθες συμφωνίες: Βιοποικιλότητας, Κλιματικής Αλλαγής, Απειλούμενων Ειδών, Δίκαιο της Θάλασσας, Θαλάσσιων Απόβλητων, Προστασία του Στρώματος του Όζοντος, Ρύπανση Πλοίων, Τροπική Ξυλεία 94, Υγρότοπων, Φαλαινοθηρίας. Βορειότερο σημείο – Οοστελάικε Πόλντερς Νοτιότερο σημείο – Σύνορα με τη Βραζιλία στο Κοεροένι Δυτικότερο σημείο – Σύνορα με τη Γουιάνα, περιφέρεια Σιπαλιουίνι Ανατολικότερο σημείο – Σύνορα με τη Γαλλική Γουιάνα, περιφέρεια Σιπαλιουίνι Υψηλότερο σημείο – Κορυφή Τζουλιάνα στα 1.230 μ Χαμηλότερο σημείο – ανώνυμη τοποθεσία στην παράκτια πεδιάδα με υψόμετρο 2 μέτρων κάτω από το επίπεδο της θάλασσας "Guyana, or, the Kingdom of the Amazons" is a map from the 1600s of what is now known as Suriname
Ιερά Μητρόπολις Κολωνείας

Η Ιερά Μητρόπολις Κολωνείας ήταν επισκοπή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως που ιδρύθηκε κατά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο Θέμα Κολωνείας, στον σημερινό Πόντο. Υπαγόταν αρχικά διοικητικά στην Μητρόπολη Σεβαστείας, έπειτα στην Μητρόπολη Νεοκαισαρείας και προήχθη σε Μητρόπολη στις αρχές του 11ου αιώνα.

 Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε η επισκοπή, πρώτη μνεία για επίσκοπο έχουμε το 372 τον Ευφρόνιο. Πιστεύεται ότι η περιοχή αποσπάστηκε από την Επισκοπή Νικοπόλεως για να αποτελέσει ανεξάρτητη επισκοπή. Από τον 9ο αιώνα αναφέρεται ως Αρχιεπισκοπή κι έπειτα ως Μητρόπολη. Τελευταίος μητροπολίτης υπήρξε ο Δωρόθεος Χρηστίδης ο οποίος απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της ανταλλαγής των πληθυσμών, το 1967 η έδρα επανήλθε ως τιμητική. Πρεμετίδης, Γαβριήλ (1987). Η Μητρόπολις Κολωνείας. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Αμνεβίλ

Το Αμνεβίλ (γαλλικά: Amnéville‎, γερμανικά: Amenweiler, 1940–45: Στάλχαϊμ‎) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Η πόλη είναι σημαντικό τουριστικό και θερμικό κέντρο λουτρών στη Γαλλία.

 Το Αμνεβίγ βρίσκεται κοντά στο Μετς, το Νανσύ και το Λουξεμβούργο . Ίχνη ρωμαϊκού δρόμου Λείψανα ρωμαϊκής γέφυρας Κάστρο και εκκλησία του 14ου αιώνα Ζοολογικός κήπος ΑμνεβίγΆλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το καζίνο που θα φιλοξενήσει ένα στάδιο της περιόδου της Περιοδείας του Παγκοσμίου Πόκερ 2010/2011 και μια εσωτερική πίστα σκι . Πατρίκ Μπαττιστόν, ποδοσφαιριστής Ραιμόν Μπαραττό, ποδοσφαιριστής Σύλλογος γκολφ Αμνεβίγ Κατάλογος κοινοτήτων της Μοζέλ Στατιστικά στοιχεία INSEE Ιστοσελίδα της πόλης στα αγγλικά
Χεδβίγη Ελεονόρα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Χεδβίγη Ελεονώρα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (Hedwig Eleonora von Holstein-Gottorp, 23 Οκτωβρίου 1636 - 24 Νοεμβρίου 1715) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Ι΄ Γουσταύου και η μητέρα του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας. Γεννήθηκε στο Σλέσβιχ και ήταν το έκτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Μαρίας Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας. Στις 24 Οκτωβρίου 1654 παντρεύτηκε τον Κάρολο Ι΄ Γουσταύο της Σουηδίας. Το ζευγάρι απέκτησε το μοναδικό τους παιδί: τον Κάρολο ΙΑ΄ της Σουηδίας (1655-1697), παντρεύτηκε την Ουλρίκα Ελεονώρα της Δανίας. Απέκτησαν 7 παιδιά.Ο γάμος έγινε ως συμμαχία μεταξύ της Σουηδίας και του Χόλσταϊν-Γκόττορπ ενάντια στον αμοιβαίο εχθρό τους τη Δανία. Στις 13 Φεβρουαρίου 1660 ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος απεβίωσε και η Χεδβίγη Ελεονώρα έγινε αντιβασίλισσα της Σουηδίας μέχρι την ενηλικίωση του γιου της Κάρολου. Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1715 σε ηλικία 79 ετών. Τάφηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν.

 23 Οκτωβρίου 1636 - 24 Οκτωβρίου 1654: Η Βασιλική Υψηλότητα Δούκισσα Χεδβίγη Ελεονώρα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ 24 Οκτωβρίου 1654 – 13 Φεβρουαρίου 1660: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα 13 Φεβρουαρίου 1660 - 1672: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα-Αντιβασίλισσα 13 Φεβρουαρίου 1660 - 24 Νοεμβρίου 1715: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Σουηδίας Åberg, Alf (1958). Karl XI. Wahlström & Widstrand. Carlquist, Gunnar (1932). Svensk Uppslagsbok (στα Swedish). Svensk Uppslagsbok AB. Dahlgren, Stellan (1969–71). Svenskt biografiskt lexikon (στα Swedish). Danielsson, Christer (1993). Hedvig Eleonora och hennes hov. Riksarkivets årsbok. Ekdahl, Åke. Steninge slott - ett lustbygge (Steninge Palace - built for Joy) (στα Swedish). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2018. Fryxell, Anders. Berättelser ur den svenska historien (στα Swedish). Granlund, Lis (2004). «Queen Hedwig Eleonora of Sweden: Dowager, Builder, and Collector». Στο: Campbell Orr, Clarissa, επιμ. Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press, σσ. 56–76. ISBN 0-521-81422-7. Karlsson, Åsa (2004). Hedvig Eleonora – en karolinsk landsmoder. i Drottningholms slott. Lundh-Eriksson, Nanna (1947). Hedvig Eleonora (στα Swedish). Wahlström & Widstrand. Lund-Eriksson, Nanna (1976). Den Glömda Drottningen. Karl XII:s syster. Ulrika Eleonora och hennes tid (The Forgotten Queen. The Sister of Charles XII. Ulrika Eleonora and her time.) (στα Swedish). Affärstryckeriet Norrtälje. Norrhem, Svante (2007). Kvinnor vid maktens sida 1632-1772 (στα Swedish). Lund: Nordic Academic Press. Rystad, Göran (2001). Karl XI. En biografi. (Charles XI. A Biography) (στα Swedish). Historiska Media. ISBN 91-89442-27-X. Stålberg, Wilhelmina· Berg, P. G. Anteckningar om svenska qvinnor (στα Swedish). Karolinska Förbundet (Swedish): Hedvig Eleonora. Carolinian Association: Hedvig Eleonora Karolinska Förbundets årsböcker (The Year Books of the Carolinian Association) Steninge slott (in Swedish) Steninge Slott (in Swedish) Morgondagensminnen: Steninge slott. Bakgrund och beskrivningar av befintligt utseende (in Swedish)
Αράς (ποταμός)

Ο Αράς ή Αράξης είναι ποταμός της δυτικής Ασίας που διαρρέει εδάφη της Τουρκίας, της Αρμενίας, του Ιράν και του Αζερμπαϊτζάν. Είναι μαζί με τον Κύρο οι κυριότεροι ποταμοί της περιοχής του Καυκάσου.

 Ο Αράς στην Τουρκική γλώσσα αναφέρεται ως Aras, στην Αρμενική γλώσσα ως Araqs (Արաքս), στην Περσική γλώσσα επίσης Aras ( ارس), και στην Ρωσική γλώσσα ως Аракс. Σύμφωνα με την Αρμένικη παράδοση το όνομα του ποταμού προέκυψε από τον Αράστ, δισέγγονο του γενάρχη των Αρμενίων, Χάικ. Το όνομα στην εξελληνισμένη του μορφή, Αράξης, αναφέρεται πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο και ακολούθως από τον Ξενοφώντα στο έργο του Κύρου Ανάβασις. Οι πηγές του βρίσκονται στο υψίπεδο της ανατολικής Τουρκίας, νότια του Ερζερούμ. Στην ίδια περιοχή βρίσκονται και οι πηγές του Ευφράτη. Ακολουθώντας αρχικά ανατολική πορεία, στη συνέχεια στρέφεται νοτιοανατολικά και σχηματίζει τα σύνορα Τουρκίας - Αρμενίας, περνώντας πολύ κοντά και από τον ορεινό όγκο του Αραράτ. Ακολούθως σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ του Ιράν και της αυτόνομης δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν, όπου και έχει κατασκευαστεί φράγμα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το φράγμα κατασκευάστηκε μεταξύ 1963-1970 μετά από συμφωνία της Σοβιετικής Ένωσης και του Ιράν, σχηματίζοντας τεχνητή λίμνη έκτασης 145 τ.χλμ.. Από τα νερά της λίμνης αρδεύονται συνολικά 4.000 τ.χλμ γεωργικές εκτάσεις στις δύο όμορες χώρες (Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, το Ναχιτσεβάν αποτελεί αυτόνομη δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν). Στη συνέχεια η διαδρομή του ποταμού στρέφεται ανατολικά-βορειοανατολικά σχηματίζοντας τα σύνορα Ιράν - Αρμενίας και Ιράν - Αζερμπαϊτζάν. Στο τελευταίο τμήμα του ο ποταμός διαρρέει την πεδινή στέπα Μουγάν του Αζερμπαϊτζάν πριν συμβάλλει από δεξιά στον άλλο μεγάλο ποταμό της Καυκάσιας περιοχής, τον Κύρο, 120 χιλιόμετρα πριν αυτός εκβάλλει στην Κασπία Θάλασσα. Σημείο συνάντησης των δύο ποταμών αποτελεί η πόλη Σαμπιραμπάντ και παρότι το μήκος του Αράξη μέχρι αυτό το σημείο είναι μεγαλύτερο από αυτό του Κύρου, λόγω της μεγαλύτερης ποσότητας υδάτων του Κύρου, θεωρείται αυτός ο κύριος ποταμός και ο Αράξης παραπόταμος του. Μετά από πλημμύρες το 1897 ένας ξεχωριστός κλάδος του Αράξη εκβάλλει απευθείας στην Κασπία.
Αριθμοί των Ταξί

Αριθμοί των ταξί στα μαθηματικά, είναι οι αριθμοί που συμβολίζονται, Ta(n) ή Taxicab(n), και ορίζονται ως εξής: ο μικρότερος αριθμός ο οποίος μπορεί να εκφραστεί ως το άθροισμα δύο θετικών αλγεβρικών κύβων, με n διαφορετικούς τρόπους. Το όνομα προήλθε από ένα περιστατικό που συνέβη στους μαθηματικούς Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι και Σρινιβάσα Ραμανούτζαν. Ο Χάρντι γράφει:

 Μέχρι σήμερα, οι έξι παρακάτω αριθμοί είναι γνωστοί: Ta ⁡ ( 1 ) = 2 = 1 3 + 1 3 {\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (1)&=&2&=&1^{3}+1^{3}\end{matrix}}} Ta ⁡ ( 2 ) = 1729 = 1 3 + 12 3 = 9 3 + 10 3 {\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (2)&=&1729&=&1^{3}&+&12^{3}\\&&&=&9^{3}&+&10^{3}\end{matrix}}} Ta ⁡ ( 3 ) = 87539319 = 167 3 + 436 3 = 228 3 + 423 3 = 255 3 + 414 3 {\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (3)&=&87539319&=&167^{3}&+&436^{3}\\&&&=&228^{3}&+&423^{3}\\&&&=&255^{3}&+&414^{3}\end{matrix}}} Ta ⁡ ( 4 ) = 6963472309248 = 2421 3 + 19083 3 = 5436 3 + 18948 3 = 10200 3 + 18072 3 = 13322 3 + 16630 3 {\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (4)&=&6963472309248&=&2421^{3}&+&19083^{3}\\&&&=&5436^{3}&+&18948^{3}\\&&&=&10200^{3}&+&18072^{3}\\&&&=&13322^{3}&+&16630^{3}\end{matrix}}} Ta ⁡ ( 5 ) = 48988659276962496 = 38787 3 + 365757 3 = 107839 3 + 362753 3 = 205292 3 + 342952 3 = 221424 3 + 336588 3 = 231518 3 + 331954 3 {\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (5)&=&48988659276962496&=&38787^{3}&+&365757^{3}\\&&&=&107839^{3}&+&362753^{3}\\&&&=&205292^{3}&+&342952^{3}\\&&&=&221424^{3}&+&336588^{3}\\&&&=&231518^{3}&+&331954^{3}\end{matrix}}} Ta ⁡ ( 6 ) = 24153319581254312065344 = 582162 3 + 28906206 3 = 3064173 3 + 28894803 3 = 8519281 3 + 28657487 3 = 16218068 3 + 27093208 3 = 17492496 3 + 26590452 3 = 18289922 3 + 26224366 3 {\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (6)&=&24153319581254312065344&=&582162^{3}&+&28906206^{3}\\&&&=&3064173^{3}&+&28894803^{3}\\&&&=&8519281^{3}&+&28657487^{3}\\&&&=&16218068^{3}&+&27093208^{3}\\&&&=&17492496^{3}&+&26590452^{3}\\&&&=&18289922^{3}&+&26224366^{3}\end{matrix}}}
Οικογένεια Βον Έρικ

Η Οικογένεια Βον Έρικ είναι μια οικογένεια που αποτελείται από επαγγελματίες παλαιστές. Τα πραγματικά τους επίθετα είναι "Άντκισον", αλλά όλα τα μέλη που έγιναν παλαιστές, πήραν το επίθετο "Βον Έρικ".

 Ο πατριάρχης της οικογένειας είναι Φριτζ Βον Έρικ (αληθινό όνομα Τζακ Άντκισον). Γεννήθηκε το 1929 και πέθανε από το 1997. Εκπαιδεύτηκε από τον Στου Χαρτ και αγωνίστηκε στα National Wrestling Alliance, World Class Championship Wrestling, AWA. Τζακ Άντκισον Jr. Κέβιν Βον Έρικ Ντέιβιντ Βον Έρικ Κέρι Βον Έρικ Μάικ Βον Έρικ Κρις Βον ΈρικΟ Μάικ, ο Κρις και ο Κέρι, αυτοκτόνησαν και οι τρεις, το 1987, το 1991 και το 1993 αντίστοιχα. Ο Τζακ Άντκισον Jr. έχει πεθάνει από ηλεκτροπληξία. Ο Ντέιβιντ πέθανε το 1984 σε περιοδεία για αγώνες πάλης. Ο μόνος που ζει ακόμα είναι ο Κέβιν. Ρος Βον Έρικ Λέισι Βον Έρικ Γουάλντο Βον Έρικ Λανς Βον ΈρικΟ Γουάλντο και ο Λανς δεν ήταν συγγενείς, απλά τους παρίσταναν στο σενάριο. Ο πρώτος πέθανε το 2009. Συνολικά η οικογένεια έχει κατακτήσει 119 τίτλους, ομαδικούς και ατομικούς. Ο αριθμός μπορεί να φαντάζει μεγάλος, αλλά πρόκειται για όλα τα μέλη της οικογένειας, οπότε δικαιολογείται. Ο σημαντικότερος τίτλος είναι το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE από τον Κέρι Βον Έρικ. Το 2009 εισήχθη στο τιμητικό Hall of Fame του WWE. Προφίλ στο WWE.com
Μιχάλης Δελαβίνιας

Ο Μιχάλης Δελαβίνιας (Αθήνα, 1921 - Αθήνα, 6 Νοεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι "μαύρος γάτος", λόγω του γεγονότος ότι αγωνιζόταν συνήθως με μαύρη ενδυμασία.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1933 αγωνιζόμενος στο ανεξάρτητο σωματείο της Αθήνας Ένωση Αγίου Ελευθέριου. Το 1934 εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών ("τσικό") της ΑΕΚ και το 1938 με προπονητή τον Κώστα Νεγρεπόντη προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, αντικαθιστώντας το Χρ. Ρίμπα σε νικηφόρο αγώνα (3-2) κατά του Απόλλωνα Αθηνών. Στην 'Ένωση" παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1953-54, όταν και σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 33 ετών. Κατέκτησε το νταμπλ του 1939, πρωταθλητής αναδείχθηκε και την επόμενη χρονιά (1939-40), ενώ στέφθηκε και δύο ακόμη φορές κυπελλούχος, τις περιόδους 1948-49 και 1949-50. Είχε αγωνιστεί στη Μικτή Αθηνών, πριν την Εθνική Ομάδα των Ανδρών. Ήταν νυμφευμένος με ένα παιδί, την Ελενίτσα. Κάθισε κάτω από τα δοκάρια της εθνικής Ελλάδας τέσσερις φορές, το διάστημα μεταξύ 1948-1951. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1948 στον πρώτο μεταπολεμικό αγώνα της Ελλάδας, στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Τουρκίας. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1939 και 1940 Κύπελλα Ελλάδας: 1939, 1949 και 1950 Πρωταθλήματα Αθήνας: 1940, 1946 και 1947 Η Ιστορία της ΑΕΚ , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση Αθήνα 2001 Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου Χρ. Αρβανίτης
Πουρναριά Αρκαδίας

Η Πουρναριά, παλαιότερα γνωστή ως Ποδογορά, είναι χωριό το οποίο διοικητικά ανήκει στον "Καλλικρατικό" Δήμο Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας. Έχει 142 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται στα σύνορα σχεδόν των νομών Αχαΐας - Αρκαδίας, απέχει 73 χλμ από την Τρίπολη, 52 από την Δημητσάνα και 3 από τη γειτονική Δάφνη. Από το χωριό περνάει ο ποταμός Λάδωνας, που καταλήγει στο υδροηλεκτρικό φράγμα. Σε απόσταση περίπου 5χλμ. βρίσκεται και η τεχνητή λίμνη του Λάδωνα. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 520μ, στους πρόποδες του Αφροδίσιου όρους. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία, κυρίως αιγοπροβάτων, αφού η περιοχή ευνοεί τέτοιου είδους εργασίες.

 Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς (Λικ, Τάκη Κανδηλώρο και Π. Παπαζαφειρόπουλο) ο πρώτος συνοικισμός ονομαζόταν Όρυγας και βρισκόταν στα όρια της Παλιοποδογοράς. Η Ποδογορά κατοικήθηκε από τους Σλάβους πριν το 840 μ.Χ. περίπου. Η λέξη Ποδογορά είναι σύνθετη στα Σλαβικά από το Ποτδ+Γκόρια (ρίζα βουνού) που στην ελληνική βγήκε Ποδογορά. Το 1204 ήταν ιπποτικό φέουδο της Βαρωνίας της Άκοβας. Τέλος Φραγκοκρατίας και αρχές Τουρκοκρατίας, περί το 1450 περίπου, έγινε η μεταφορά του χωριού στη σημερινή του θέση. Πέντε φορές κατά τα χρόνια της επανάστασης 1821-1827 λεηλατήθηκε και τρεις φορές πυρπολήθηκε. Η Ποδογορά μέχρι το 1912 ανήκε στο δήμο Ελευσίνος με πρωτεύουσα την Κοντοβάζαινα και μετά στην κοινότητα Ξηροκαρύταινας. Το 1919 λειτούργησε αυτόνομα ως κοινότητα της Ποδογοράς και το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρναριά. Το σημερινό όνομα του χωριού προέκυψε από τον τεράστιο αριθμό πουρναριών που ευδοκιμούν στην περιοχή και κυριαρχούν στο τοπίο. Ο κεντρικός ναός είναι η Αγία Τριάδα με 17μ. μήκος και 9μ. πλάτος. Χτίστηκε το 1874 και το 1957 χτίστηκε το καμπαναριό. Η Παναγία, βυζαντινού ρυθμού ,από τις παλαιότερες της περιοχής, χτίστηκε πριν την επανάσταση του Ορλώφ. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στο χωριό όπως η Αγ.Παρασκευή,ο Αγ.Κωνσταντίνος, ο Αγ.Γεώργιος και ο Αγ. Νικόλαος. Λαϊκό πανηγύρι γίνεται της Αγίας Τριάδας και στις 22 (παραμονή) και 23 Αυγούστου (της Παναγίας) με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια και εκδηλώσεις και για τη νεολαία (διαγωνισμοί, παιχνίδια, αθλοπαιδιές). Στην Πουρναριά ανήκει και το χωριό Μουριά με θέα στη λίμνη του Λάδωνα.
Μπίλι Γκράχαμ

Ο Έλντριτζ Γουέιν Κόουλμαν (7 Ιουνίου 1943 -17 Μαΐου 2023 ) ήταν Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Είναι περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ "Μπίλι Γκράχαμ" με τον χαρακτηρισμό που το συνόδευε, "Σούπερσταρ".

 Στην καριέρα του ο Γκράχαμ έγινε μια φορά πρωταθλητής του τίτλου WWWF. Μάλιστα για να την κατακτήσει, νίκησε τον Μπρούνο Σαμαρτίνο, που τότε στην δεύτερη θητεία του ως πρωταθλητής, την κρατούσε για 1237 μέρες (περίπου τριάμισι χρόνια). Επίσης, ήταν πρωτοπόρος, καθώς σχεδίασε την ζώνη του τίτλου, όπως εκείνος ήθελε. Κάτι που κάνουν συχνά - πυκνά οι σύγχρονοι παλαιστές. Εκτός από το WWE, τότε WWWF, πέρασε και από άλλες εταιρείες πάλης, όπως η NWA. Πάλεψε από το 1969 και σταμάτησε το 1987, λόγω και τραυματισμών. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου 2023 Ο Μπίλι Γκράχαμ ενέπνευσε πολλούς νεότερους από εκείνον παλαιστές, για το στυλ, τις κινήσεις τους και την ενασχόλησή τους γενικά με τον χώρο της επαγγελματικής πάλης. Το 2004, εισήχθη στο τιμητικό για τους παλαιστές, Hall of Fame (WWE). Όπως έχει αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, ο Γκράχαμ και η γυναίκα του Βάλερι, δεν μπόρεσαν ποτέ να κάνουν παιδιά, λόγω των στεροειδών που χρησιμοποιούσε στην καριέρα του και τον έκαναν στείρο. Ο ίδιος έχει αποκτήσει δύο παιδιά, με την πρώτη του γυναίκα. Τον γιο του, γεννηθέντα το 1975, τον λένε Τζόι και την κόρη του γεννηθείσα το 1972 την λένε Καπέλα. Στις 12 Μαρτίου του 2004, μια μέρα πριν εισαχθεί στο Hall of Fame (WWE), μπήκε στο νοσοκομείο λόγω μιας εντερικής πάθησης, ενώ πρόβλημα με το έντερό του, είχε και τον Μάιο του 2006 και τον Δεκέμβριο του 2010.Πέθανε από σήψη στις 17 Μαΐου 2023. SuperstarBillyGraham.net Professional Wrestling Hall of Fame Προφίλ WWE Hall of Fame Προφίλ Προφίλ Internet Movie Database Προφίλ SLAM! Wrestling Ιστορίες τίτλων "Superstar" Προφίλ Bodyslamming.com Προφίλ onlineworldofwrestling.com
Σαν Τζιμινιάνο

Η Σαν Τζιμινιάνο (ιταλ. San Gimignano) είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ιταλίας. Βρίσκεται πάνω σε λόφο, σε υψόμετρο 324 μ., στην επαρχία της Σιένας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης, στο βόρειο τμήμα της κεντρικής Ιταλίας. Η πόλη είναι διάσημη για την μεσαιωνική οχυρωματική της αρχιτεκτονική με τείχη, πύλες και πύργους που διακρίνονται από μεγάλη απόσταση. Επίσης η πόλη είναι γνωστή και για το εξαιρετικό λευκό κρασί της, "Vernaccia di San Gimignano", που παράγεται στην περιοχή. Η Σαν Τζιμινιάνο καταλαμβάνει έκταση με τις υπαγόμενες σε αυτή γύρω αγροτικές περιοχές 138 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της το 1981 αριθμούσε 7.390 κατοίκους, το 2005 δεν φέρεται να διαφοροποιήθηκε, αριθμούμενος σε 7.100. Η 31 Ιανουαρίου είναι ημέρα τοπικής εορτής του Αγίου Τζιμινιάνο.

 Η Σαν Τζιμινιάνο φέρεται ν΄ αποτελούσε ένα μικρό χωριό, των Ετρούσκων από τον 3ο αιώνα π.Χ.. Ιστορικά αρχεία την παρουσιάζουν κατά τον 10ο αιώνα, ως εκκλησιαστική επισκοπή όπου και έλαβε το όνομα του επισκόπου Τζεμινιάνο που ανακηρύχθηκε άγιος από την υπεράσπιση της περιοχής κατά την επιδρομή του Αττίλα. Κατά το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, αποτελούσε ένα ενδιάμεσο σημείο ανάπαυσης των καθολικών προσκυνητών στην πορεία τους προς τη Ρώμη. Η ανάπτυξη όμως της πόλης ήταν και αποτέλεσμα της βελτίωσης του εμπορίου των γεωργικών προϊόντων από τους εύφορους γειτονικούς λόφους. Στο 1199, η επισκοπή της πόλης ανεξαρτητοποιήθηκε οπότε και άρχισε η πολιτιστική της ανάπτυξη σε έργα τέχνης και πλούσιας αρχιτεκτονικής. Η πόλη τελικά άκμασε μέχρι το 1348, όταν η πανώλης που επηρέασε σχεδόν το σύνολο της Ευρώπης, την υποχρέωσε να υπαχθεί στη Φλωρεντία. Από τότε η πόλη έχασε την αρχική της αίγλη και αποτέλεσε δευτερεύουσα πόλη της περιοχής μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν άρχισε ν΄ αναγνωρίζεται ως τουριστικό θέρετρο και καλλιτεχνικό κέντρο. Ενώ σε άλλες πόλεις, όπως στη Μπολόνια τη Φλωρεντία, οι περισσότεροι ή όλοι τους οι μεσαιωνικοί πύργοι έχουν μειωθεί από πολέμους και καταστροφές, ή ανοικοδόμηση των αστικών κέντρων, η Σαν Τζιμινιάνο κατάφερε να διατηρήσει 14 ψηλούς πύργους, από τους 74 που είχε κάποτε, ποικίλου ύψους που έχουν γίνει το διεθνές σύμβολο της. Από τα υφιστάμενα ιστορικά κτίρια της πόλης αυτά που ξεχωρίζουν είναι: το "Παλάτσο ντελ Πόπολο", που άρχισε να κτίζεται το 1288 και περατώθηκε το 1323. Σήμερα στεγάζει το δημοτικό μουσείο και την πινακοθήκη της πόλης με έργα σπουδαίων ζωγράφων. Η "Κολετζάτα", ονομασία με την οποία φέρεται ο παλαιός καθεδρικός ναός που εγκαινιάσθηκε το 1148. Η "εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου" της οποίας η ανέγερση ξεκίνησε το 1280 και ολοκληρώθηκε το 1298.Η παλιά πόλη περιλαμβάνει τέσσερις πλατείες: τη Πιάτσα ντελά Κιστέρνα, τη Πιάτσα Ντουόμο, τη Πιάτσα Πεκόρι και τη Πιάτσα ντελ Έρμπε. Δύο σημαντικοί δρόμοι διασχίζουν τη πόλη από Βορρά προς Νότο, του Αγίου Ματθαίου (Σαν Ματέο) και του Αγίου Ιωάννη (Σαν Τζιοβάννι). "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 53ος, σελ. 148.
Αρχαιολογικό Μουσείο Μυστρά

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυστρά είναι αρχαιολογικό μουσείο στο Μυστρά της Ελλάδας. Φιλοξενεί εκθέματα κυρίως χρονολογούμενα από τη βυζαντινή περίοδο και τα οποία ανευρέθηκαν εντός της ευρύτερης περιοχής.Το συγκεκριμένο μουσείο ιδρύθηκε το 1952, ενώ στεγάζεται εντός διώροφου κτιρίου το οποίο αποτελεί τμήμα του κτιριακού συγκροτήματος της Μητροπόλεως του Μυστρά ή Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου, πιο συγκεκριμένα εντός της δυτικής πτέρυγας του βόρειου προαυλίου χώρου της εκκλησίας. Εκθέματα φιλοξενούνται, επίσης, εντός του εξωτερικού προαυλίου χώρου. Ιδρυτής του μουσείου ήταν ο ακαδημαϊκός και αρχαιολόγος Νικόλαος Δρανδάκης. Εντός της ανατολικής πτέρυγας του προαυλίου χώρου χώρου της εκκλησίας βρίσκεται άτυπος μουσειακός χώρος ο οποίος ιδρύθηκε από τον Γάλλο βυζαντινολόγο Γκαμπριέλ Μιγιέ κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, οι εκθεσιακές συλλογές του μουσείου διευρύνθηκαν περαιτέρω μέσω της προσθήκης των ιδιωτικών συλλογών του Θεόκλητου Μηνόπουλου, Επισκόπου Σπάρτης. Το 2001, το μουσείο υπέστη εργασίες ανακαίνισης.

 Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, γλυπτά και άλλα διακοσμητικά αντικείμενα προερχόμενα από τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της καστροπολιτείας του Μυστρά, εικονίσματα, τμήματα τοιχογραφικών αναπαραστάσεων, κεραμικά σκεύη, ορειχάλκινα αντικείμενα, βυζαντινής και βενετικής προελεύσεως νομίσματα, κοσμήματα, υφάσματα, καθώς και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή. Το μουσείο καταδεικνύει, επίσης, μέσω των εκθεμάτων του, τη σημασία του Μυστρά ως καστροπολιτείας, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων και των επιρροών του με το δυτικό πολιτισμό.Μεταξύ των σημαντικότερων εκθεμάτων του μουσείου, περιλαμβάνονται μαρμάρινη ανάγλυφη αναπαράσταση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το οποίο, προηγουμένως, βρισκόταν επί του δαπέδου του καθολικού της Μονής Παναγίας Περιβλέπτου, η φιλοτέχνηση της οποίας χρονολογείται μεταξύ του 1350 και του 1400, προσκυνηματικό εικόνισμα, επί του οποίου αναπαρίσταται ο Ιησούς Χριστός καθήμενος επί θρόνου, προερχόμενο, επίσης, από το καθολικό της Μονής Περιβλέπτου και χρονολογούμενου, επίσης, από την ίδια περίοδο, τμήματα εικονοστασίου προερχόμενα από το καθολικό της Μονή Παντάνασσας, επί ενός εκ των οποίων αναπαρίσταται το σύμβολο του Ευαγγελιστή Ιωάννη με έναν αετό που κρατά το βιβλίο του Ευαγγελίου, ταριχευμένο λείψανο, φόρεμα και κόμμωση ευγενούς γυναίκας, η οποία πιθανολογείται πως επρόκειτο για την Κλεώπα Μαλατέστα, σύζυγο του δεσπότη Θεοδώρου Β΄ Παλαιολόγου, τα οποία ανευρέθηκαν εντός της Εκκλησίας Αγίας Σοφίας, μαρμάρινο ανάγλυφο επί του οποίου αναπαρίστανται ένας αετός και ένας λαγός, χρονολογούμενου μεταξύ του 11ου και του 12ου αιώνα, καθώς και τμήματα τοιχογραφικού διακόσμου προερχόμενα από το Παρεκκλήσιο Αγίας Παρασκευής, η φιλοτέχνηση των οποίων χρονολογείται κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Museum of Mystras στο Wikimedia Commons
Σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης

Η σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν, οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Μετά την ένωση των τριών κρατιδίων, πρωτεύουσα έγινε η Στουτγκάρδη.

 Η αστική σημαία είναι δίχρωμη και είναι η σημαία που χρησιμοποιούν οι πολίτες. Αποτελείται από δύο λωρίδες, χρώματος μαύρου (η άνω) και χρυσού (η κάτω). Στην κρατική σημαία προστέθηκε το μικρό έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Στο θυρεό εικονίζονται τρία μαύρα λιοντάρια με κόκκινες γλώσσες σε φόντο χρυσό. Το σύμβολο αυτό ήταν το έμβλημα του Δουκάτου της Σουαβίας, του Οίκου των Χοενστάουφεν και θεωρείται ότι έχει κοινή προέλευση και για τα δύο κρατίδια. Τα δύο ζώα που βαστούν το μεγάλο έμβλημα υποδηλώνουν και τα δύο κρατίδια: ο τάρανδος συμβολίζει τη Βυρτεμβέργη και το άλλο ζώο τη Βάδη. Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Από αριστερά προς τα δεξιά είναι: Φραγκονία: για τις πρώην φραγκονικές περιοχές στα βορειοανατολικά Οίκος των Χοεντσόλερν: για την ομώνυμη επαρχία Βάδη Βυρτεμβέργη Παλατινάτο: για την περιοχή γύρω από το Μανχάιμ και τη Χαϊδελβέργη Αυστρία: για την Άπω Αυστρία στο Νότο. Από το 1952 ως το 1954 δεν υπήρχε επίσημη σημαία στο κρατίδιο και χρησιμοποιούνταν οι παλαιότερες. Η σημερινή σημαία καθιερώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1954. Η σημαία στις Σημαίες του Κόσμου.
Γιάννα Τερζή

Η Γιάννα Τερζή (Θεσσαλονίκη, 1η Δεκεμβρίου 1980) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας με το τραγούδι "Όνειρό μου".

 Η Τερζή γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1980 στη Θεσσαλονίκη. Είναι η κόρη του γνωστού Έλληνα λαϊκού τραγουδιστή Πασχάλη Τερζή. Στην ηλικία των 20, μετακόμισε στην Αθήνα για να αρχίσει τη μουσική της καριέρα, ξεκινώντας με την κυκλοφορία του πρώτου της δίσκου, Γύρνα το Κλειδί το 2006 από την Cobalt Music. Μετά υπέγραψε συμβόλαιο με την Minos EMI και κυκλοφόρησε το άλμπουμ Άσε με να Ταξιδέψω το 2008, το οποίο περιείχε το σίνγκλ με το ίδιο όνομα. Η Τερζή μετά, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και δούλεψε ως ανιχνευτής ταλέντων για την Interscope Records. Στις 27 Οκτωβρίου 2017, η Γιάννα Τερζή, εκπροσωπώντας την Panik Records, ήταν ανάμεσα στους 20 υποψήφιους για τη Eurovision 2018 με το τραγούδι "Όνειρό μου". Στις 8 Νοεμβρίου 2017, έγινε μία από τους πέντε υποψηφίους που θα συμμετείχαν στον εθνικό τελικό. Μετά τον αποκλεισμό δύο από τους πέντε συμμετέχοντες, λόγω του ότι δεν είχαν "ελληνικό ηχόχρωμα", το "Όνειρό μου" βρέθηκε στην τελική τριάδα των υποψηφίων που θα συμμετείχαν στον ελληνικό τελικό. Τελικά, στις 15 Φεβρουαρίου 2018, ανακοινώθηκε ότι οι δισκογραφικές εταιρίες των δύο άλλων συμμετεχόντων αρνήθηκαν να πληρώσουν το ποσό των 20,000€ στην ΕΡΤ και αποκλείστηκαν από την τελική φάση, αφήνοντας το "Όνειρό μου" το μοναδικό υποψήφιο τραγούδι και την πιθανότερη ελληνική συμμετοχή.Εν τέλει, στις 16 Φεβρουαρίου 2018, η ΕΡΤ ανακοίνωσε επίσημα ότι η Τερζή με το τραγούδι "Όνειρό μου" θα εκπροσωπούσε την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018 στην Λισαβόνα. Η Τερζή διαγωνίσθηκε στον 1ο ημιτελικό, στις 8 Μαΐου 2018, αποκλείστηκε όμως από τον τελικό. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2021, κυκλοφόρησε μέσω της Minos EMI το "Για Σένα Μόνο", δημιουργία της ίδιας και του Padé (Λουπασάκη Παντελή), στο οποίο συμμετέχει και ο πατέρας της Πασχάλης Τερζής. Επίσημη ιστοσελίδα
Πρόσφυγες στο Αζερμπαϊτζάν

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στο Αζερμπαϊτζάν μένουνε πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι που έχουν το καθεστώς των προσφύγων και των εσωτερικά εκτοπισμένων (στοιχεία για το 2009 ). Η συντριπτική πλειοψηφία είναι εθνικά Αζέροι που εκδιώχθηκαν από τους τόπους καταγωγής τους στην ΣΣΔ Αρμενία, καθώς και Ναγκόρνο-Καραμπάχ και επτά γειτονικές περιοχές του Αζερμπαϊτζάν, που ελέγχονται από την αυτοανακηρυχθείσα Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

 Από τις αρχές του 20ού αιώνα, οι Αρμένιοι πραγματοποίησαν μαζικές μετακινήσεις των αζέρων από το έδαφος της Αρμενίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1979, οι Αζέροι αποτελούσαν το 5,3% του πληθυσμού της Αρμενίας. Σύμφωνα με την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν στην περίοδο κατάπαυσης του πυρός το 1994 υπήρχαν περίπου 250.000 πρόσφυγες από την Αρμενία. Το 1998, εγκρίθηκε ο νόμος "για την ιθαγένεια" και το 1999 ο νόμος "για το καθεστώς των προσφύγων". Στη διάρκεια του πολέμου του Καραμπάχ, οι αρμενικές δυνάμεις κατέλαβαν επτά περιοχές του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ως αποτέλεσμα περίπου 350 χιλιάδες Αζέροι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο διαμονής τους και να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις και περιφέρειες του Αζερμπαϊτζάν. Στην αρχή της σύγκρουσης 40 χιλ. Αζέροι εκδιώχθηκαν από το κατεχόμενο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.Η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν με τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας ξεκίνησε την εκπόνηση σχεδίου για την επιστροφή των εκτοπισμένων σε κατεχόμενες περιοχές μετά την επίλυση της σύγκρουσης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το 1990 περίπου 50.000 Μεσκιτιανοί Τούρκοι απελάθηκαν από την Κεντρική Ασία (Ουζμπεκιστάν) και έχουν δοθεί άσυλο στο Αζερμπαϊτζάν . Σύμφωνα με το νόμο περί ιθαγένειας του 1998, όλοι τους έχουν το δικαίωμα στην ιθαγένεια. Πόλεμος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Πρόσφυγας
NGC 4845

Ο NGC 4845 (επίσης γνωστός και ως NGC 4910) είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο ο οποίος απέχει 65 εκατομμύρια έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1786 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4753 που με τη σειρά της ανήκει στις ομάδες γαλαξιών Παρθένος ΙΙ, μιας σειράς γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών που εκτείνεται πέρα από το νότιο όριο του Υπερσμήνους της Παρθένου.

 Στο κέντρο του γαλαξία υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή μάζας 300 χιλιάδων ηλιακών μαζών. Το 2013 η ESA εντόπισε μελανή οπή που απορροφούσε την ύλη παραπλήσιου ουράνιου αντικειμένου, πιθανότατα ενός φαιού νάνου. Τις εκπεμπόμενες ακτίνες Χ ανίχνευσε το τηλεσκόπιο INTEGRAL. Δεδομένα για το NGC 4845 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4845 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4845 στο Wikimedia Commons
Της κακομοίρας

Της κακομοίρας (γνωστή και ως Ο μπακαλόγατος) είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1963, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Χατζηχρήστος, Κώστας Δούκας, Νίκος Ρίζος και Μαρίκα Νέζερ.

 Ο Ζήκος είναι επαρχιώτης από το Καρπενήσι που δουλεύει υπάλληλος στην μπακαλοταβέρνα του Παντελή και είναι ερωτευμένος με την όμορφη Φιφίκα, η οποία, θέλοντας να παίξει μαζί του, προσποιείται ότι ανταποκρίνεται, ενώ αγαπάει τον Κιτσάρα. Ο Παντελής, αν και προχωρημένης ηλικίας, θέλει για λογαριασμό του τη νεαρή φίλη της Φιφίκας, τη Λίτσα. Ο Ζήκος τον κοροϊδεύει για την επιλογή του, αλλά αυτός δεν πτοείται. Κανονίζει τους αρραβώνες σε συνεννόηση με τον τραμβαγέρη Μανώλη, τον πατέρα της Λίτσας, αλλά ερήμην της ίδιας, και αποφασίζουν να το ανακοινώσουν την ημέρα των γενεθλίων της. Η Λίτσα μόλις το μαθαίνει ταράζεται και προσπαθεί να κλεφτεί με τον αγαπημένο της, τον Αργύρη. Όμως, το σχέδιό τους γίνεται αντιληπτό την τελευταία στιγμή από μια γειτόνισσα, την κυρα-Δέσποινα και καταλήγουν όλοι στο σπίτι της Λίτσας προκειμένου να εξηγήσουν γιατί έγινε αυτό το περιστατικό. Τότε, ο κυρ-Μανώλης δέχεται να δώσει τη Λίτσα στον Αργύρη, ενώ και ο Κιτσάρας, μη χάνοντας την ευκαιρία της παρουσίας του πατέρα της Φιφίκας, ζητά και παίρνει το χέρι της. Η ταινία ήταν επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963, ενώ ξαναπροβλήθηκε στο ίδιο Φεστιβάλ, στις 12 Νοεμβρίου 2002. Στις κινηματογραφικές αίθουσες, προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 18 Ιουνίου 1963 και, κόβοντας 201.008 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 26η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 21 Απριλίου 2003. Η ταινία επιχρωματίστηκε στα West Wing studios της Καλιφόρνιας και επαναλανσαρίστηκε έγχρωμη το 2017. Της κακομοίρας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Της κακομοίρας στο Cine.gr Της κακομοίρας στην IMDb
Επταμολυβδαινικό αμμώνιο

Το επταμολυβδαινικό αμμώνιο είναι ανόργανη ένωση, που συνήθως συναντάται ως τετραϋδρικό, και ο χημικός τύπος του είναι (NH4)6Mo7O24·4H2O. Είναι άχρωμο στερεό, που συχνά αναφέρεται ως παραμολυβδαινικό αμμώνιο ή απλά ως μολυβδαινικό αμμώνιο, αν και το "μολυβδαινικό αμμώνιο" μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για το ορθομολυβδαινικό αμμώνιο, (NH4)2MoO4, και πολλές άλλες ενώσεις. Το επταμολυβδαινικό κάλιο, επίσης τετράϋδρο, είναι παρόμοιο σε μεγάλο βαθμό με το άλας του με αμμώνιο.

 Το επταμολυβδαινικό αμμώνιο παρασκευάζεται εύκολα διαλύοντας τριοξείδιο του μολυβδαινίου σε περίσσεια υδατικής αμμωνίας και εξατμίζοντας το διάλυμα σε κανονική θερμοκρασία. Καθώς εξατμίζεται το διάλυμα, η περίσσεια της αμμωνίας διαφεύγει. Αυτή η μέθοδος έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό εξάπλευρων διαφανών πρισμάτων του τετραϋδρικού επταμολυβδαινικού αμμωνίου.Τα διαλύματα του παραμολυβδαινικού αμμωνίου αντιδρούν με οξέα και σχηματίζουν μολυβδαινικό οξύ και άλατα του αμμωνίου. Το pH του συμπυκνωμένου διαλύματος είναι μεταξύ 5 και 6. Η ένωση αναλύθηκε αρχικά μέσω της κρυσταλλογραφίας από τον Lindqvist, αλλά στη συνέχεια αναλύθηκε ξανά. Ολα τα κέτρα του μολυβδαινίου είναι οκταεδρικά. Κάποιοι δεσμοί οξυγόνου είναι τελικοί, κάποια διπλά αντιστοίχισης, και μερικά είναι τριπλώς γεφύρωση υποκαταστάτες. ως αναλυτικό αντιδραστήριο για τον ποσοτικό προσδιορισμό των φωσφορικών, πυριτικών, αρσενικικών ιόντων και ιόντων μολύβδου σε υδατικά διαλύματα (π. χ. χρώματα, επιφανειακά ύδατα κλπ.) στην παραγωγή του μολυβδαίνιου ως μέταλλο και των κεραμικών κατά την παραγωγή καταλυτών αφυδρογόνωσης και αποθείωσης στην σταθεροποίηση των μετάλλων στην ηλεκτρολυτική επιμετάλλωση στα λιπάσματα ως αρνητική χρώση στη βιολογική ηλεκτρονική μικροσκοπία, συνήθως στο εύρος συγκεντρώσεων 3-5% (vol/vol) παρουσία του trehalose; ή σε κορεσμένες συγκεντρώσεις για χρήση σε cryo-αρνητική χρώση. Για την ανίχνευση των ψυχαγωγικών ναρκωτικών ως συστατικό του αντιδραστηρίου Froehde Το παραμολυβδαινικό αμμώνιο είναι επιβλαβές σε περίπτωση κατάποσης ή εισπνοής. Προκαλεί ερεθισμό στα μάτια, το δέρμα και την αναπνευστική οδό. Επηρεάζει τα νεφρά και το αίμα. Τεστ φωσφορικών (μέθοδος Deniges)
Σέρχι Αρμπούζοβ

Ο Σέρχι Αρμπούζοβ (Serhiy Arbuzov, ουκρανικά: Сергій Геннадійович Арбузов, Serhiy Hennadiyovych Arbuzov, γενν. στις 24 Μαρτίου 1976) είναι πολιτικός από την Ουκρανία, ο πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στη χώρα και προσωρινός πρωθυπουργός έπειτα από την παραίτηση του Μικόλα Αζάροβ από τις 28 Ιανουαρίου 2014 ως τις 27 Φεβρουαρίου του ιδίου χρόνου.Ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας. Εργάστηκε επίσης ως διευθυντής σε διάφορες τράπεζες, όπως οι Privatbank και Ukreximbank.

 Γεννήθηκε στο Ντόνετσκ. Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του, έχοντας ειδικευτεί στα οικονομικά και απέκτησε προσόντα οικονομολόγου. Εργάστηκε ως διοικητικός πρόεδρος της Privatbank στο Ντόνετσκ και ως διευθυντής τς ίδιας τράπεζας στην Κοστιαντίνινκα. Το 2003-10 ανέλαβε διευθυντής της Ουκρανικής Επιχειρηματικής Τράπεζας, πιο γνωστή παλιά ως Donechyna. Το 2005 ο Αρμπούζοβ έγινε μέλος του κόμματος Η Δική μας Ουκρανία και το 2006 διεκδίκησε μία έδρα στο περιφερειακό συμβούλιο του Ντόνετσκ χωρίς επιτυχία. Το Σεπτέμβριο του 2010 διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας. Στις 23 Δεκεμβρίου 2010 η Verkhovna Rada ενέκρινε το διορισμό του Αρμπούζοβ στο τιμόνι της κρατικής κεντρικής τράπεζας. Στις 24 Δεκεμβρίου 2012 ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς διόρισε τον Αζάροβ ως πρώτο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στην Ουκρανία.Έπειτα από ταραχές του Euromaidan και τις διαδηλώσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν άτομα, ο Αζάροβ απέστειλε επιστολή παραίτησης στις 28 Ιανουαρίου 2014. Η παραίτηση της κυβέρνησης έγινε αποδεκτή από τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς. About the appointment of Serhiy Arbuzov as the chairman of the National Bank of Ukraine. Ιστότοπος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας. Leshchenko, S. The new head of the National Bank Arbuzov: in the name of Father, the Son, and the Donetsk spirit.... Ukrayinska Pravda. 23-12-2010 Patykivsky, Yu. Chair for a cashier. Ukrayina moloda. 24-12-2010. Προφίλ στο Obozrevatel.com Επίσημος δικτυακός τόπος της Πανουκρανικής Αναπτυξιακής Τράπεζας (ρωσικά/ουκρανικά)