Κάστρο Καρασαβαγιάμα

Το Κάστρο Καρασαβαγιάμα (唐沢山城, Karasawayama-jō) ήταν ιαπωνικό κάστρο αρχικά χτισμένο στην περίοδο Χεϊάν και χρησιμοποιούνταν μέχρι το τέλος της περιόδου Σενγκόκου. Βρισκόταν εκεί όπου σήμερα είναι ένα τμήμα της πόλης Σάνο, του νομού Τοτσίγκι, στην βόρεια περιοχή του Καντό της Ιαπωνίας. Το κάστρο προστατεύεται ως Εθνικός Ιστορικός Τόπος από το 2014.

 Το Κάστρο Καρασαβαγιάμα βρίσκεται στην κορυφή ενός βουνού βόρεια του κέντρου της σύγχρονης πόλης του Σάνο. Βρίσκεται σε μια κορυφογραμμή 247 μέτρων που προεξέχει στο βορειότερο τμήμα της πεδιάδας Καντό και θεωρήθηκε από τους σύγχρονους συγγραφείς ως ένα από τα επτά πιο ασφαλή φρούρια της περιοχής Καντό. Η προέλευση του κάστρου είναι αβέβαιη. Ελεγχόταν από τη φυλή Σάνο, η οποία ισχυρίστηκε ότι κατάγεται από τον Φουτζιβάρα νο Χιντεσάτο της Βόρειας Φουτζιβάρα και η ημερομηνία ίδρυσης του κάστρου αναφέρεται παραδοσιακά ως το 927 μ.Χ. Ο Φουτζιβάρα νο Χιντεσάτο έλαβε την εξουσία στην επαρχία Σιμοτσούκε μετά την καταστολή της εξέγερσης του Τάιρα νο Μασακάντο στο Τενγκιό νο Ραν, και οι απόγονοί του έλεγχαν το κάστρο για πέντε γενιές έως ότου η φυλή μετέφερε την έδρα της στον Ασικάγκα. Ο απόγονός του 9ης γενιάς ξαναέχτισε το κάστρο το 1180 μ.Χ. και άλλαξε το οικογενειακό του όνομα σε «Σάνο». Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αναφορά για το κάστρο σε καμία τεκμηρίωση μέχρι το 1491 μ.Χ., όταν ο Σάνο Μοριτσούνα καταγράφεται ότι είχε ξαναχτίσει το κάστρο. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, η βόρεια περιοχή Καντό ήταν στη δίνη ενός διαρκούς ανταγωνισμού μεταξύ της ισχυρής φυλής Ουεσούγκι και της φυλής Χότζο. Μετά την Πολιορκία του Κάστρου Καβαγκόε το 1546, ο Ουεσούγκι Κένσιν έκανε ισχυρές εισβολές στην περιοχή, αναγκάζοντας πολλούς από τους μικρότερους πολέμαρχους να υποταχθούν σε αυτόν. Το Κάστρο Καρασαβαγιάμα ήταν μια βασική τοποθεσία στη στρατηγική του Κένσιν καθώς έλεγχε τους δρόμους προς τους συμμάχους του στο ανατολικό Καντό, τη φυλή Σατάκε και τη φυλή Σατόμι. Ο Κένσιν επιτέθηκε στο κάστρο τρεις φορές, αλλά δεν μπορούσε να το αντέξει. Στην τέταρτη προσπάθεια, το 1563, ο Σάνο Μασατσούνε (1529-1574) τελικά παραδόθηκε. Ωστόσο, οι γραμμές του Κένσιν υπερεκτείνονταν από τη βάση του στην επαρχία Ετσίγκο και αντιμετώπιζε συνεχή απειλή επίθεσης κατά μήκος της πλευράς του από τον αρχαίο εχθρό του, τη φυλή Τακέντα. Μόλις απέσυρε τις στρατιές του, ο Σάνο Μασατσούνε επαναστάτησε. Κάθε χρόνο για τα επόμενα τρία χρόνια, ο Κένσιν επέστρεφε με τους στρατούς του και ο Σάνο Μασατσούνε υποτασσόταν ξανά, μόνο για να επαναστατήσει μία φορά ακόμη μόλις αποσύρονταν οι στρατοί. Το 1570, ο Σάνο Μασατσούνε αρνήθηκε να υποταχθεί, αλλά ο Κένσιν δεν μπόρεσε να καταλάβει το κάστρο. Απέτυχε για άλλη μια φορά το 1571 και μετά έφυγε μόνος του από το κάστρο. Ωστόσο, η φυλή Σάνο στη συνέχεια δέχτηκε έντονη πίεση από τη φυλή Χότζο και αναγκάστηκε να υποταχθεί μέχρι να ηττηθούν οι Χότζο από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι στην Πολιορκία της Ονταβάρα το 1590. Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Σεκιγκαχάρα, ο Σάνο υποστήριξε τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και του απονεμήθηκε ο έλεγχος του τομέα Σάνο με ένα kokudaka 39.000 koku το 1602. Μετέφεραν τη θέση τους στο Κάστρο του Σάνο και λόγω της πολιτικής του Σογκουνάτου «ένα κάστρο ανά τομέα», το Κάστρο Καρασαβαγιάμα εγκαταλείφθηκε αμέσως μετά. Στη συνέχεια, η φυλή Σάνο απώλεσε τις κτήσεις της το 1614 για λόγους, που είναι ακόμη ασαφείς. Μια απόκρυφη ιστορία αναφέρει ότι όταν στο Έντο ξέσπασε η φωτιά του Κέιτσο το 1601, η φωτιά αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις αρχές από δρομείς από το Κάστρο του Σάνο. Οι Σόγκουν εξοργίστηκαν, που οι Σάνο μπορούσαν να κοιτάξουν ψηλά την πρωτεύουσά του και έτσι διέταξαν τη μετεγκατάστασή τους στο Κάστρο του Σάνο. Η γεωγραφία καθιστά αυτήν την ιστορία αδύνατη. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι το Σογκουνάτο ένιωθε άβολα με το να παραμείνει το προπύργιο της Καρασαβαγιάμα στα χέρια μιας φυλής, που ιστορικά είχε δείξει την τάση να αλλάζει πλευρά με την ελάχιστη ευκαιρία. Τα ερείπια του κάστρου απλώνονται σε μια περιοχή μήκους 500 μέτρων και το κάστρο ήταν ασυνήθιστο για τα σύγχρονα ορεινά κάστρα, καθώς χρησιμοποιούσε ψηλούς πέτρινους τοίχους, μερικές φορές ενσωματώνοντας τεράστιους ογκόλιθους στην άμυνά του. Σήμερα δεν υπάρχουν κατασκευές και μόνο μικρά θραύσματα των τοίχων και ξερές τάφροι. Οι χώροι του κάστρου είναι τώρα ένα πάρκο και η τοποθεσία του εσωτερικού περιβόλου του κάστρου καταλαμβάνεται από ένα σιντοϊστικό ιερό αφιερωμένο στον Φουτζιβάρα νο Χιντεσάτο, που χτίστηκε το 1883. Το κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα συνεχιζόμενα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.