Σατάκε Γιοσινόμπου

Ο Σατάκε Γιοσινόμπου (佐竹 義宣, 17 Αυγούστου 1570 – 5 Μαρτίου 1633) ήταν νταϊμιό στην περίοδο Σενγκόκου και αρχές περιόδου Έντο στην Ιαπωνία κάτω από το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα και ο 19ος επικεφαλής της φυλής Σατάκε και πρώτος νταϊμιό του τομέα Κουμποτά στην επαρχία Ντέβα. Ο τίτλος ευγενείας του ήταν Σακονοεσόσο, αργότερα Ουκιό-νταγιού και Τζιτζού και ο βαθμός ευγενείας του ήταν Νεότερη Τέταρτη Τάξη Ανώτερης Βαθμίδας.

 Ο Γιοσινόμπου ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σατάκε Γιοσισίγκε και η μητέρα του ήταν η κόρη του Ντάτε Χαρουμούνε, κάτι που τον έκανε ξάδερφο του Ντάτε Μασαμούνε. Γεννήθηκε στο Κάστρο Ότα στην επαρχία Χιτάτσι. Η πρώιμη ζωή του ήταν αυτή του συνεχούς πολέμου. Η φυλή Σατάκε πολεμούσε τη φυλή Νάσου στα βόρεια, και ως προϋπόθεση για την ειρήνη, ο Γιοσινόμπου αρραβωνιάστηκε μια κόρη της φυλής Νάσου, όταν ήταν μόλις τριών ετών. Συμμετείχε στην πρώτη του μάχη το 1586, λίγο πριν κλείσει τα 15 του. Ο πατέρας του αποσύρθηκε επίσημα κάποια στιγμή μεταξύ 1586 και 1590, παραδίδοντας τη μερίδα του αρχηγού της φυλής στον Τοσινόμπου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η φυλή απειλήθηκε από τα βόρεια από τον Ντάτε Μασαμούνε και από τον νότο από τον Χότζο Ουτζινάο. Ωστόσο, επειδή ορκίστηκε γρήγορα πίστη στον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Ονταβάρα, μπόρεσε να διατηρήσει τις γαίες του. Κάτω από το λάβαρο του Χιντεγιόσι, συγκαταλεγόταν μεταξύ των έξι μεγαλύτερων στρατηγών της φυλής Τογιοτόμι, μαζί με τους Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, Μαέντα Τοσιίε, Σιμάζου Γιοσιχίρο, Μόρι Τερουμότο και Ουεσούγκι Καγκεκάτσου. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ονταβάρα μπόρεσε επίσης να επεκτείνει τον έλεγχό του, για να καλύψει ολόκληρη την επαρχία Χιτάτσι (με εξαίρεση την επικράτεια της φυλής Γιούκι), νικώντας διάφορους υποστηρικτές των Χότζο, έτσι ώστε μέχρι το τέλος της καμπάνιας το κοκουντάκα του κατατάχθηκε σε πάνω από 350.000 koku. Ο Γιοσινόμπου είχε καλές σχέσεις με τον Ισίντα Μιτσουνάρι, τον οποίο βοήθησε στην Πολιορκία του Όσι το 1590. Μετέθεσε τη θέση του στο Κάστρο Μίτο και συνέβαλε με μεγάλο αριθμό στρατευμάτων στην υποταγή της περιοχής Τοχόκου από τον Χιντεγιόσι και με πολύ μικρότερο αριθμό στρατευμάτων στην εισβολή του Χιντεγιόσι στην Κορέα, αν και έμεινε πίσω στο Κάστρο Ναγκόγια και αργότερα στο Κάστρο Φουσίμι με τον Χιντεγιόσι και δεν πέρασε στην ήπειρο. Υπό τον Χιντεγιόσι, το κοκουντάκα του αυξήθηκε σταδιακά σε 545.765 koku . Την εποχή της Μάχης της Σεκιγκαχάρα, η φυλή των Σατάκε έλαβε εντολή από τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου να συμμετάσχει στην εκστρατεία για την καταστροφή του Ουεσούγκι Καγκεκάτσου στο Άιζου και να παράσχει έναν όμηρο. Η φυλή Σατάκε διαιρέθηκε, με τον Σατάκε Γιοσισίγκε και πολλούς από τους σαμουράι να υποστηρίζουν σθεναρά τον Ιεγιάσου και τον Ανατολικό Στρατό, ενώ ο Γιοσινόμπου ήταν διστακτικός, με βάση τους μακροχρόνιους δεσμούς του με τον Ισίντα Μιτσουνάρι και μια μυστική συνθήκη με τη φυλή Ουεσούγκι. Αντί να στείλει τον στρατό του, έστειλε έναν μικρό αριθμό ιππέων ως ενίσχυση στην επίθεση του Τοκουγκάβα Χιντετάντα στη φυλή Σανάντα, αλλά ως επί το πλείστον παρέμεινε στο Μίτο προσπαθώντας να παραμείνει ουδέτερος στη σύγκρουση. Με τη νίκη των δυνάμεων υπέρ του Τοκουγκάβα στη μάχη της Σεκιγκαχάρα και την επακόλουθη ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα, η φυλή Σατάκε τιμωρήθηκε με μείωση του κοκουντάκα τους σε 180.000 koku και με εντολή να παραδώσει την πατρική τους επικράτεια στην επαρχία Χιτάτσι για το νέο τομέα Κουμποτά, στην επαρχία Dewa . Η φυλή Σατάκε ήταν επίσης άμεσος απόγονος της φυλής Μιναμότο και έτσι είχε μια πιο νόμιμη κληρονομική αξίωση για τον τίτλο του σόγκουν από τη φυλή Τοκουγκάβα, κάτι που ήταν ένας άλλος λόγος για τον οποίο ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου έβλεπε τη φυλή με καχυποψία και ως πιθανή απειλή. Αφού έφτασαν στη νέα τους επικράτεια το 1603, οι Σατάκε έπρεπε να αντιμετωπίσουν αμέσως μια εξέγερση των ντόπιων ρονίν πιστών στον Ονοντέρα Γιοσιμίτσι, τον πρώην κύριο της περιοχής, τον οποία νίκησαν σχετικά γρήγορα. Στη συνέχεια, ο Γιοσινόμπου πήρε μέτρα, για να κερδίσει την εύνοια της νέας κυβέρνησης Τοκουγκάβα συμμετέχοντας ενεργά στην Πολιορκία της Οσάκα, πολεμώντας τους διοικητές του Τογιοτόμι όπως ο Κιμούρα Σιγκενάρι και ο Γκοτό Ματαμπέι στη μάχη του Ιμαφούκου Ο Γιοσινόμπου ήταν παντρεμένος με την Σόντο-ιν, την κόρη του Νάσου Σουκετάνε, με την οποία είχε αρραβωνιαστεί ως παιδί. Μετά το θάνατό της, ξαναπαντρεύτηκε με μια κόρη του Ταγκάγια Σιγκετσούνε από τον τομέα Σιμοτσούμα. Δεν είχε παιδιά από την πρώτη σύζυγο και οι δύο γιοι του δεύτερου γάμου πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Είχε επίσης μια παλλακίδα, την κόρη του Ασίνα Μοριόκι. Ο Γιοσινόμπου υιοθέτησε δύο γιους ως πιθανούς κληρονόμους. Ο μεγαλύτερος ήταν ο 5ος γιος του Σατάκε Γιοσισίγκε, ο Σατάκε Γιοσινάο (1612-1656), ο οποίος σε ηλικία 14 ετών αποκοιμήθηκε κατά τη διάρκεια μιας παράστασης σαρουγκάκι στο Κάστρο Έντο, και έτσι αποκληρώθηκε. Αργότερα έγινε μοναχός. Ο νεότερος ήταν ο Σατάκε Γιοσιτάκα, ο γιος του Ιβάκι Σαντατάκα του τομέα Καμέντα, ο οποίος έγινε ο διάδοχός του. Ο Γιοσινόμπου πέθανε στην κατοικία του τομέα Έντο στην Κάντα το 1633. Saga, Jun'ichi (1987). Memories of Silk and Straw: A Self-Portrait of Small-town Japan . Νέα Υόρκη: Kodansha International. Turnbull, Stephen (2010). Hatamoto. Samurai Horse and Foot Guards 1540–1724. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 978-184603-478-7. 978-184603-478-7