IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανάνταπουρ

Η Ανάνταπουρ (Anantapur) είναι πόλη της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας, στην περιφέρεια Ραγιαλασίμα, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και της ομώνυμης επαρχίας στην οποία περιλαμβάνονται 64 δημοτικά διαμερίσματα (μάνδαλα).

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 335 μέτρα (1099 πόδια) και σε απόσταση 356 χλμ. (221 ​​μίλια) νότια της πρωτεύουσας της πολιτείας, την Χαϊντεραμπάντ και 188 χλμ. βόρεια από την Μπανγκαλόρ (Μυσόρης). Το κλίμα της είναι ξερό τροπικό. Ο πληθυσμός της το 1971 αριθμούσε περίπου τους 80.000, ενώ σήμερα φθάνει περίπου τους 362.350 (2011) κατοίκους. Στη πόλη εδρεύουν τρία πανεπιστήμια, πολλά εκπαιδευτικά και τεχνολογικά ιδρύματα και ένας μεγάλος σχετικά αριθμός εργοστασίων στην ευρύτερη περιοχή. Συνδέεται με το εθνικό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας διαθέτοντας και αεροδρόμιο νότια της πόλης. Η ονομασία τς πόλης προέρχεται από την Άναντα, ή Ανάντα (που σημαίνει ευδαιμονία), σύζυγο αξιωματούχου του μεσαιωνικού βασιλείου του Βιτζαγιανάγκαρ, που υπήρξε ιδρυτής της πόλης. Στον Β' Π.Π. η Ανάνταπουρ αποτελούσε έδρα του βρετανικού ιδικού στρατού, των λεγομένων Σιπάι. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 8ος, σελ.394. Επίσημη Ιστοσελίδα για Ανάνταπουρ από το Εθνικό Κέντρο Πληροφορικής Πληροφορίες για Ανάνατπουρ Αρχειοθετήθηκε 2020-08-11 στο Wayback Machine. Anantapur.com Αρχειοθετήθηκε 2008-10-16 στο Wayback Machine. Πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα της πολιτείας Άντρα Πραντές Ανάνταπουρ νομός
Γλυφάδα Φωκίδας

Η Γλυφάδα είναι παραλιακό χωριό του νομού Φωκίδας που είναι κτισμένο στον κάμπο και στους πρόποδες του λόφου Παλιόκαστρο, απέναντι από το νησί Τριζόνια. Απέχει 24 χλμ από την πόλη της Ναυπάκτου και 45 χλμ από το Γαλαξίδι. Στην κορυφή του λόφου έχουν βρεθεί απομεινάρια σημαντικής αρχαίας ακρόπολης με τείχη υπόγειες δεξαμενές και τμήμα ναού. Χαμηλότερα απ το κάστρο διακρίνονται ίχνη της αρχαίας νεκρόπολης..

 Η Γλυφάδα είναι σχετικά πρόσφατος οικισμός καθώς οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στις αρχές του 1950, προερχόμενοι από το ορεινό χωριό Δαφνοχώρι (πρώην Μαραζιά ή Ροδοδάφνη), το οποίο βρίσκεται βόρεια της Γλυφάδας και σε υψόμετρο 905 μέτρων. Το όνομα Γλυφάδα (αρχικά Ζευγάρι) προήλθε από μία πηγή της περιοχής, η οποία βγάζει γλυφό νερό και εκβάλει στη γωνία της πλατείας στη θάλασσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με κτηνοτροφία, γεωργία, αλιεία και κυρίως με οικοδομικά επαγγέλματα. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η κεντρική εκκλησία του χωριού βυζαντινού ρυθμού που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Διοικητικά, η Γλυφάδα ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Δωρίδας ενώ μέχρι το 2011 υπαγόταν στον καποδιστριακό Δήμο Τολοφώνος. Από το 2011 βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Δωρίδας. Στον λόφο Παλιόκαστρο, εντοπίζεται αρχαία οχύρωση χρονολογούμενη στα τέλη του 4ου με αρχές 3ου π.Χ. αιώνα. Εντός της αταύτιστης μέχρι σήμερα αυτής πόλης της Δυτικής Λοκρίδας συναντώνται περίβολοι σε φυσικά άνδηρα και πολλά λείψανα οικοδομημάτων εκ των οποίων κάποια πρέπει να ανήκουν σε εγκαταστάσεις με δημόσιο ή θρησκευτικό χαρακτήρα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει κτιστή δεξαμενή σχετικά μεγάλων διαστάσεων. Εξωτερικά της οχύρωσης και κυρίως πάνω από τον οικισμό της Γλυφάδας εντοπίζεται η αρχαία πόλη. Βορειοανατολικά του λόφου εντοπίστηκαν οικιστικά κατάλοιπα Ελληνιστικών χρόνων.Στην περιοχή του αυχένα που συνδέει το λόφο Παλιόκαστρο με την εθνική οδό Ναυπάκτου – Ιτέας, έχει εντοπιστεί η νεκρόπολη και σήμερα είναι ορατά λείψανα τάφων. Ιδιαίτερη ήταν στην περιοχή η λατρεία της θεάς Βασιλείας, όπως αυτή μαρτυρείται από αρχαία επιγραφή που εντοπίστηκε στη Γλυφάδα. Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για το αρχαίο όνομα της πόλης. Άλλοι την ταυτίζουν με την αρχαία Αντίκυρα, άλλοι με την Οιάνθη κι άλλοι με την Υαίων πόλι, αλλά καμία ως τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί. Κάθε καλοκαίρι κυρίως διοργανώνονται διάφορες πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις με αποκορύφωμα το πανηγύρι στην πλατεία τον Δεκαπενταύγουστο.Σήμερα στο χωριό λειτουργούν λιμενικό καταφύγιο, δημοτικό σχολείο, αγροτικό ιατρείο, φαρμακείο και Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών. Ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού η ΓΛΥΦΑΔΑ που αγωνίζεται σε τοπικό επίπεδο. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 611 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 415 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Δουκάτο της Βυρτεμβέργης

Το Δουκάτο της Βυρτεμβέργης (γερμανικά: Herzogtum Württemberg) ήταν δουκάτο στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1495 έως το 1806. Η μακρά επιβίωση του Δουκάτου για πάνω από τρεις αιώνες οφείλεται κυρίως στο μέγεθός της, καθώς ήταν μεγαλύτερη από τους άμεσους γείτονές της. Κατά τη διάρκεια της προτεσταντικής μεταρρύθμισης, η Βυρτεμβέργη αντιμετώπισε μεγάλη πίεση από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να παραμείνει μέλος. Η Βυρτεμβέργη αντιστάθηκε στις επαναλαμβανόμενες γαλλικές εισβολές τον 17ο και 18ο αιώνα. Η Βυρτεμβέργη βρισκόταν κατευθείαν στο δρόμο των γαλλικών και αυστριακών στρατών που συμμετείχαν στη μακρά αντιπαλότητα μεταξύ του Οίκου των Βουρβόνων και του Οίκου των Αψβούργων. Το 1803, ο Ναπολέων προήγαγε το Δουκάτο σε Εκλεκτοράτο της Βυρτεμβέργης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την 1η Ιανουαρίου 1806, ο τελευταίος εκλέκτορας ανέλαβε τον τίτλο του Βασιλιά της Βυρτεμβέργης. Αργότερα εκείνο το έτος, στις 6 Αυγούστου 1806, ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Φραγκίσκος Β´, κατάργησε (de facto) την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 Fulbrook, Mary (1983). Piety and Politics: Religion and the Rise of Absolutism in England, Württemberg, and Prussia. University of Cambridge Press. ISBN 0-521-25612-7. Kaufmann, Thomas DaCosta (1995). Court, Cloister, and City: The Art and Culture of Central Europe, 1450-1800. University of Chicago Press. ISBN 0-226-42729-3. Marcus, Kenneth H. (2000). Politics of Power: Elites of an Early Modern State in Germany. Verlag Philipp von Zabern. ISBN 3-8053-2534-7. Owens, Samantha· Reul, Barbara M.· Stockigt, Janice B., επιμ. (2011). Music at German Courts, 1715–1760: Changing Artistic Priorities. Foreword by Michael Talbot. Boydell Press. ISBN 978-1-84383-598-1. Raitt, Jill (1993). The Coloquy of Montbéliard: Religion and Politics in the Sixteenth Century. Oxford University Press. ISBN 0-19-507566-8. Wilson, Peter H. (2009). The Thirty Years War: Europe's Tragedy. Belknap Press. ISBN 978-0-674-03634-5. Wilson, Peter H. (2016). Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Belknap Press. ISBN 978-0-674-05809-5.
Trivium

Στα μεσαιωνικά πανεπιστήμια το trivium συνετίθετο από τρία αντικείμενα μελέτης: τη γραμματική, τη λογική και τη ρητορική. Η λέξη είναι Λατινική και σημαίνει «οι τρεις δρόμοι», αυτοί που σχηματίζουν το θεμέλιο της μεσαιωνικής κλασικής εκπαίδευσης.

 Η γραμματική είναι ο μηχανισμός της γλώσσας. Η λογική (ή διαλεκτική — λογική και διαλεκτική ήταν συνώνυμοι όροι εκείνη την εποχή) είναι η «μηχανική» της σκέψης και της ανάλυσης. Η ρητορική είναι η χρήση της γλώσσας σε ό,τι αφορά στη διδασκαλία και την καθοδήγηση. Οι τρεις δρόμοι θεωρούνταν προπαρασκευαστικά πεδία για το Quadrivium, τους τέσσερις δρόμους δηλαδή που αντιπροσωπεύονταν από την αριθμητική, τη γεωμετρία, τη μουσική και την αστρονομία. Με τη σειρά του το quadrivium θεωρείτο προπαρασκευαστικό για τη σοβαρή μελέτη της φιλοσοφίας και της θεολογίας. Joseph, Sister Miriam. The Trivium: The Liberal Arts of Logic, Grammar, and Rhetoric. Paul Dry Books Inc, 2002. Winterer, Caroline. "The Culture of Classicism: Ancient Greece and Rome in American Intellectual Life, 1780-1910." Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2002. Dorothy L. Sayers, essay, "The Lost Tools of Learning", presented at Oxford, 1947.
The Fire Meets The Fury

Το The Fire Meets The Fury είναι ανεπίσημο, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε το 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Smokin' Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο "Tingley Coliseum" της Αλμπουκέρκης στις 28 Νοεμβρίου 1989 και στην "McNicols Arena" του Ντένβερ την επομένη, ενώ μεταδόθηκε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού "Westwood One". Στο άλμπουμ συμμετείχε ως γκεστ ο κιθαρίστας Τζεφ Μπεκ, μαζί με τον οποίο οι Double Trouble είχαν πραγματοποιήσει την περιοδεία "The Fire Meets The Fury Tour", με σκοπό την προώθηση του δίσκου "In Step". Η συγκεκριμένη ηχογράφηση είχε κυκλοφορήσει στο παρελθόν ως bootleg με τίτλο "Last Farewell".

 The House Is Rockin' (Bramhall, Vaughan) - 2:31 Tightrope (Bramhall, Vaughan) - 5:43 Look At Little Sister (H. Ballard) - 4:58 Texas Flood (Vaughan) - 7:09 Leave My Girl Alone (Buddy Guy) - 5:52 Wall Of Denial (Bramhall, Vaughan) - 5:45 Superstition (S. Wonder) - 4:48 Cold Shot (Vaughan) - 6:33 Life Without You (Vaughan) - 12:43 Crossfire (Carter, Layton, Wynans, Ellsworth, Shannon) - 4:00 Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 11:31 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Fire Meets The Fury" ήταν οι εξής: Στίβι Ρέι Βον - κιθάρα, φωνητικά Τόμι Σάνον - μπάσο Κρις Λέιτον - τύμπαναΓκεστ συμμετοχήΤζεφ Μπεκ - κιθάρα The Fire Meets The Fury (The Radio Broadcasts 1989) - Stevie Ray Vaughan | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Stevie Ray Vaughan - The Fire Meets The Fury (The Radio Broadcasts 1989) (CD) at Discogs The Fire Meets The Fury - Record Collector Magazine Last Farewell – Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - last.fm
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών του 2007

Η 19η Απονομή των Βραβείων του Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών, τα οποία τιμούν τις καλύτερες παραγωγές στο χώρο του αμερικανικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης για το έτος 2007, έλαβε χώρα στις 2 Φεβρουαρίου του 2008.

 Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για το έτος 2007. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές. Milestone Award: Alan Horn David O. Selznick Achievement Award in Theatrical Motion Pictures: Kathleen Kennedy και Frank Marshall Norman Lear Achievement Award in Television: Dick Wolf Visionary Award: Simon Fuller Vanguard Award: YouTube founders Chad Hurley και Steve Chen Stanley Kramer Award: The Great Debaters Επίσημη ανακοίνωση νικητών. Οι υποψηφιότητες στο IMDb. Αρχειοθετήθηκε 2009-01-30 στο Wayback Machine.
Βυσσινιά Καστοριάς

Η Βυσσινιά ή Βυσσινέα είναι ορεινός οικισμός στη Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Καστοριάς της Δυτικής Μακεδονίας. Βρίσκεται στα βόρεια της περιφερειακής ενότητας και της λίμνης Ορεστιάδας, στις δυτικές πλαγιές του Βέρνου.

 Αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα ως Βύσανη Καστοριάς και στη συνέχεια μετονομάζεται εις Κοινότητα Βυσσινιάς.Έως το 1940 ονομάζονταν Βυσσινιά. Πριν από την εφαρμογή των Καλλικρατικών Δήμων, που εντάχθηκε στο Δήμο Καστοριάς, ανήκε στο Δήμο Βιτσίου. Απέχει από την πόλη της Καστοριάς 14χλμ. Είναι ίσως το παλαιότερο χωριό στο ορεινό συγκρότημα του όρους Βιτσίου καθόσον αναφέρεται στα Οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα εξαιτίας της φορολόγησης κάποιας ξακουστής μαίας με το όνομα Βύσσα στα τέλη του 15ου αι. από όπου πήρε το χωριό και το όνομά του αρχικά ως Βύσσανη ή Βύσσινη. Η πρώτη έγγραφη μνεία του χωριού σε ελληνική πηγή γίνεται πάντως σε διαζύγιο το οποίο εκχώρησε η Ιερά Μητρόπολις Καστορίας στον Μπόσικο από τη Βήσανη στις 25 Φεβρουαρίου 1685 (,αχπε΄): "Η ταπεινότης ημών κατά τον θείον νόμον εχώρισεν αυτόν τον Μπόσικον από την μοιχαλίδα εκείνην Κυράνω", αναφέρεται μεταξύ άλλων. Στο διαζύγιο ονομάζονται επίσης ως μάρτυρες και οι προεστοί του χωριού Γκαηντάνος, Κότζος και Μήτρος. Με τη συμφωνία περί ανταλλαγής πληθυσμών βάσει του Πρωτόκολλου Πολίτη-Καλφώφ (1924) μετανάστευσαν λιγότερα από πενήντα άτομα, όπως προκύπτει επιπρόσθετα, πέραν της συσχέτισης των στατιστικών στοιχείων, και από την ρευστοποίηση 13 περιουσιών κατοίκων που μετανάστευσαν με τις οικογένειες τους στη Βουλγαρία». Η μεγαλύτερη ασυγκρίτως μείωση του πληθυσμού (212 άτομα επί συνόλου 680 μεταξύ των οποίων 59 παιδιά που στάλθηκαν στις Ανατολικές χώρες της Ευρώπης) συντελέσθηκε κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού εγχειρήματος που περιορίσθηκε η εντός ελλαδικού χώρου εμπόλεμη μαχητικότητά του από τά τέλη του 1947-1949 στα ορεινά συγκροτήματα του Γράμμου και του Βιτσίου. Κατά τη δεκαετία του 1950 μειώνεται έτι περαιτέρω ο πληθυσμός κατά 205 άτομα εξαιτίας της μετανάστευσης στην Αυστραλία, Καναδά και ΗΠΑ, ενώ την επόμενη δεκαετία 1961-1971 μεταναστεύουν στη τότε Δυτική Γερμανία μόνο δύο οικογένειες και την μεθεπόμενη δεκαετία ορισμένοι, λόγω άνθησης της γούνας, εγκαθίστανται στην Καστοριά. Η Βυσσινέα κτισμένη σε μια λεκάνη που περιβάλλεται από βουναλάκια με οξυές και βελανιδιές και βορειοανατολικά από τον ορεινό όγκο του Βιτσίου με πολλά νερά, λειμώνες και εύκρατο κλίμα ευνοείται για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας που εγκαταλείφθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και οι κάτοικοί της κυρίως ασχολούνται με την παραγωγή μήλων, φασολιών, πατάτας, καρυδιών, αλλά και με την υλοτομία. Θωμάς Χρήστου, Μακεδονομάχος χάρτης και φωτογραφίες από το Panoramio Ο καιρός, η ταχύτητα ανέμου, η υγρασία κ.α. στη Βυσιννέα on line
Καράκας

Το Καράκας (Caracas) είναι η πρωτεύουσα της Βενεζουέλας. Η επίσημη ονομασία της πόλης είναι Santiago de León de Caracas. Πρόκειται για το κυβερνητικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Σύμφωνα με απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 3.066.233 άτομα. Δήμαρχος της πόλης είναι ο Χουάν Μπαρρέτο, ο οποίος εξελέγη για την τετραετία 2004 - 2008. Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο μέρος της χώρας κοντά στην Καραϊβική Θάλασσα. Ο πληθυσμός του Καράκας -συμπεριλαμβάνοντας τα προάστια και τις γειτονικές πόλεις εκτός περιοχής πρωτευούσης- ανέρχεται στα 4.7 εκατομμύρια.

 Πριν από πεντακόσια χρόνια, η περιοχή στην οποία αναπτύχθηκε η πόλη του Καράκας κατοικούνταν από ιθαγενείς. Η πρώτη προσπάθεια αποικισμού της περιοχής έγινε το 1562 από τον Ισπανό Φρανσίσκο Φαχάρδο, αλλά εκδιώχθηκε από τους ντόπιους. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 25 Ιουλίου 1567, ο επίσης Ισπανός Ντιέγο ντε Λοσάδα ίδρυσε την πόλη Santiago de León de Caracas, της οποίας επιταχύνθηκε η ανάπτυξη χάρη στις καλλιέργειες κακάο. Οργανωμένες απόπειρες επανάστασης για ανεξαρτησία κατεστάλησαν στις 13 Ιουλίου 1797. Ωστόσο, ο λαός εμπνεύστηκε από τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση και στις 5 Ιουλίου 1811 υπογράφτηκε Συνθήκη Ανεξαρτησίας στο Καράκας. Στις 26 Μαρτίου 1812, η πόλη του Καράκας καταστράφηκε από σεισμό, ο οποίος παρουσιάστηκε από τις Αρχές ως θεία τιμωρία για την εξέγερση εναντίον του Ισπανικού Στέμματος κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας. Η πόλη αποτέλεσε γενέτειρα για δυο σημαντικές φυσιογνωμίες της ιστορίας της Λατινικής Αμερικής: του Φρανσίσκο ντε Μιράντα και του Σιμόν Μπολίβαρ. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, η οικονομία της Βενεζουέλας, χώρας πλούσιας σε πετρέλαιο, αναπτυσσόταν σταθερά κι έτσι το Καράκας έγινε ένα από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα της Λατινικής Αμερικής. Εθνική Βιβλιοθήκη της ΒενεζουέλαςΚαράκας στο Curlie Χάρτης βροχοπτώσεων' υψόμετρο 909m Χάρτης Αρχειοθετήθηκε 2009-04-27 στο Wayback Machine.
Πρόβατο Σφακίων

Το πρόβατο Σφακίων, ή σφακιανό πρόβατο, είναι ελληνική φυλή γαλακτοπαραγωγού προβάτου. Κατάγεται από την περιοχή την Σφακίων, όπου και εκτρέφεται ως επί το πλείστον μέχρι σήμερα. Πιστεύεται ότι έχει επιρροές από ιταλικές φυλές. Παρότι δεν είναι ιδιαίτερα υψηλής παραγωγής, προτιμάται από τους ντόπιους κτηνοτρόφους λόγω της ανθεκτικότητάς του και της λιτοδίαιτης φύσης του. Ο συνολικός αριθμός των αμιγώς εκτρεφόμενων ατόμων της φυλής ανέρχεται σε 66.000.

 Ο χρωματισμός είναι κατά κανόνα λευκός, με μικρούς μαύρους δακτύλιους γύρω από τους οφθαλμούς και πιθανώς μαύρες κηλίδες στα άκρα. Το τρίχωμα είναι μακρύ και καλύπτει όλο το σώμα, εκτός της κεφαλής, της κάτω κοιλιακής χώρας και του κάτω μέρους των άκρων. Το κεφάλι είναι μακρύ με κυρτό επιρρίνιο. Τα αρσενικά έχουν ελικοειδή κέρατα, ενώ τα θηλυκά είναι συνήθως ακέρατα. Τα αυτιά είναι μετρίου μεγέθους και οριζόντια. Ο μαστός παρουσιάζει γενικά καλή διάπλαση, αλλά οι θηλές είναι σχετικά μικρού μήκους.Πρόκειται για μικρόσωμη φυλή. Το ύψος ανέρχεται στα 65 cm για τους κριούς και στα 58 cm για τις προβατίνες, ενώ τα αντίστοιχα μέσα σωματικά βάρη είναι 61 kg και 41 kg. Η φυλή είναι σχετικά πρώιμη. Τα αρσενικά ξεκινούν την αναπαραγωγική τους ζωή γύρω στους 18 μήνες, ενώ τα θηλυκά στους 12. Η πολυδυμία ανέρχεται στα 1,36 αρνιά ανά τοκετό. Η αμελγόμενη ποσότητα γάλακτος κυμαίνεται από 98 kg έως 160 kg ανά ζώο και αμελκτική περίοδο, με τον μέσο όρο να βρίσκεται περίπου στα 129 kg.
Δημήτριος Σαρρής

Ο Δημήτριος Σαρρής (1946) είναι Έλληνας πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ, νομάρχης Ηρακλείου, καθώς και γενικός γραμματέας Αθλητισμού την περίοδο της κατάκτησης του Ευρωμπάσκετ του 1987 από την Ελλάδα.

 Γεννήθηκε το 1946 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε μηχανολόγος και ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό συνδικαλιστικό κίνημα την περίοδο του Β΄ Ανένδοτου Αγώνα (1965-67) με τις ιδιότητες του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Σχολής του, μέλους της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) και του ειδικού γραμματέα του Συλλόγου Κρητών Σπουδαστών. Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και στη συνέχεια διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Ηρακλείου, ενώ από το 1982 έως το 1985 ήταν αντιδήμαρχος της πόλης του Ηρακλείου, όπου εισηγήθηκε και εφάρμοσε το πρόγραμμα του Μαζικού Λαϊκού Αθλητισμού (ΜΛΑ).Από τον Αύγουστο του 1985 μέχρι το Δεκέμβριο του 1988 διετέλεσε γενικός γραμματέας Αθλητισμού (διαδεχόμενος τον Κίμωνα Κουλούρη) με κύρια προσφορά την οργάνωση μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (π.χ. Ευρωμπάσκετ 1987), διεθνών συνεδρίων, προγραμμάτων ανίχνευσης αθλητικών ταλέντων, δημιουργία ειδικών αθλητικών σχολείων, καθώς και την προετοιμασία της Ελλάδας για τη διεξαγωγή των Μεσογειακών Αγώνων του 1991 και για την ανάληψη της Χρυσής Ολυμπιάδας 1996, τόσο σε επίπεδο διεθνούς προβολής όσο και σε επίπεδο θεμελίωσης και έναρξης κατασκευής των μεγάλων ολυμπιακών έργων.Εκλέχθηκε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ το 1989 (Ιούνιο και Νοέμβριο), 1990, 1993 και 1996. Χρημάτισε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από το 1995 ως το 1996, στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.Το 1996, στην διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου, στήριξε τον Γεράσιμο Αρσένη. Από το 2002 έως το 2006 διατέλεσε νομάρχης Ηρακλείου με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1980-81 αποτέλεσε το 26ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ευαγόρας Πάφου για 3η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1980-81 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1981-82. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1981-82. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1980-81 Νέα Σαλαμίνα ΑμμοχώστουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1980-81: ΑΣΙΛ Λύσης Εθνικός ΆσσιαςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1979-80 ΑΠΟΠ Πάφου Ευαγόρας ΠάφουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1979-80: Ηρακλής Γερολάκκου Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί «Ευαγόρας και ΑΠΟΠ επιστρέφουν πάλι στη βάση τους». Η Σημερινή: σελ. 6. 21 Απριλίου 1981. «Ο Ευαγόρας πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 21 Απριλίου 1981. ΚΟΠ (Οκτώβριος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 69. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-11-05. https://www.webcitation.org/6lnIFl1KD?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T23%20GIA%20SITE.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-11-05. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1980-81
Οι Ρειτοί

Οι Ρειτοί ήταν δύο τεχνητές λίμνες που σχηματίστηκαν από πηγές στις δυτικές παρυφές του Όρους Αιγάλεω, γύρω στα 300 μέτρα βόρεια της ακτής και αποτελούσαν το σύνορο μεταξύ Ελευσίνας και Αθήνας. Η βόρεια λίμνη ήταν αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα, ενώ η δεύτερη στην κόρη της Περσεφόνη.

 Κατά τον Παυσανία υπήρχαν ρεύματα στην περιοχή, δηλαδή εκροές πηγών, οι οποίες φράχτηκαν και σχηματίστηκαν οι λίμνες. Το νερό τους ήταν θαλασσινό και μόνο οι ιερείς των θεοτήτων αυτών είχαν το δικαίωμα να ψαρεύουν εκεί. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η διαμόρφωση των λιμνών έγινε στα κλασικά χρόνια, ενώ νωρίτερα η διέλευση ήταν αδύνατη εξαιτίας των ρευμάτων και των ελών. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ότι η αρχαία Ιερά Οδός μετά το Ιερό της Αφροδίτης πρέπει να έκανε παράκαμψη προς τα βόρεια, περνώντας πίσω από τις πηγές. Στο κέντρο της Λίμνης Κουμουνδούρου, όπως είναι γνωστή μία από τις λίμνες, ο Ιωάννης Τραυλός εντόπισε μακρύ τοίχο, που πιθανόν ήταν μέρος του φράγματος που διαμόρφωνε τη λίμνη, το οποίο ταυτίζεται χρονικά με το δομικό υλικό του ελευσινιακού τελεστηρίου. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας υπάρχει επιγραφή με τμήμα ψηφίσματος της αθηναϊκής βουλής που αφορά στη γεφύρωση ενός από τα δύο ρεύματα των Ρειτών. Η επιγραφή χρονολογείται στο 421 π.Χ. και αναφέρει την απόφαση των Αθηναίων να κατασκευάσουν λίθινη γέφυρα πλάτους πέντε ποδών, περίπου 1,5 μέτρου, για να διευκολύνει τη μεταφορά των ιερών της Δήμητρας στην Αθήνα. Καθώς το μικρό πλάτος της γέφυρας απαγόρευε την έλευση τροχοφόρων, ενισχύεται η παραπάνω εκδοχή, αφού οι συνοδοί των ιερών αντικειμένων της θεάς ήταν πεζοί. Η επιγραφή μάλιστα, απεικονίζει τις ελευσινιακές και τις αθηναϊκές θεότητες. Οι λίμνες διατηρήθηκαν μέχρι και το 19ο αιώνα μ.Χ. Κάτοικοι της περιοχής του Σκαραμαγκά αναφέρουν ότι και οι δύο λίμνες υπήρχαν μέχρι και τη δεκαετία του 1950. Τις περιγράφουν ως πραγματικούς υδροβιότοπους, με πεντακάθαρα, συνεχώς ανανεούμενα ύδατα, γεμάτες ψάρια, και με ψηλούς καλαμιώνες γύρω, όπου έβρισκαν καταφύγιο πολλά πουλιά. Στη συνέχεια όμως η βόρεια λίμνη, γνωστή ως Κεφαλάρι, αποστραγγίστηκε και επιχωματώθηκε . Η νότια λίμνη, της Περσεφόνης, διατηρείται μέχρι σήμερα, είναι γνωστή ως Λίμνη Κουμουνδούρου και εντοπίζεται στα σύνορα του σύγχρονου Δήμου Χαϊδαρίου με τον Δήμο Ασπροπύργου. Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006) [1] Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Stereo Mike

Ο Μιχάλης Έξαρχος (γεννημένος στις 4 Ιουλίου το 1978 στον Πειραιά, Ελλάδα), ευρύερα γνωστός ως Stereo Mike, είναι Έλληνας καλλιτέχνης. Είναι ο πρώτος νικητής του MTV EMA Award στην κατηγορία "Best Greek Act". Ο Stereo Mike εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011, μαζί με τον τραγουδιστή Λούκα Γιώρκα με το τραγούδι "Watch my Dance", καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση με 120 βαθμούς στην τελική κατάταξη.

 Ο Έξαρχος γεννήθηκε το 1978 στον Πειραιά, στην Ελλάδα από έναν Έλληνα πατέρα και μητέρα από την Κροατία. Στην ηλικία των 18, το μουσικό ενδιαφέρον του τον πήγε στο Λονδίνο για την εκπαίδευση στα πανεπιστήμια του Leeds Metropolitan University και το Πανεπιστήμιο του Westminster. Στα επόμενα τέσσερα χρόνια απέκτησε δύο πτυχία, το Bachelor of Music και Master Τεχνολογίας για την παραγωγή ήχου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Έξαρχος εργάστηκε ως παραγωγός ήχου στο Vault Recording Studios στο Hackney, στο Λονδίνο, όπου συνεργάστηκε με διάφορους Βρετανούς καλλιτέχνες χιπ χοπ, συμπεριλαμβανομένων των Klashnekoff, Bury Crew, Skinnyman, Taskforce, Iceberg Slim, Mike GLC και JMC. Ο Έξαρχος εργάστηκε επίσης ως παραγωγός στο AMG Records, το οποίο τον οδήγησε στην πρώτη σύμβαση καταγραφής του ως «Stereo Mike" με τα χρήματα της χιπ-χοπ AMG , Mo' Money Recording$. Μέσα σε δύο χρόνια το άλμπουμ του κάνει ντεμπούτο , ενώ η αποδοχή μιας μεταπτυχιακής θέσης στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου του Westminster στην παραγωγή μουσικής. Το ντεμπούτο του άλμπουμ του κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τίτλο Satirical Nomads από Mo' Money Recording$ κατόπιν αδείας από την Universal Music . Στο Single άλμπουμ του περιλαμβάνονται ο ύμνος κατά του ρατσισμού "Ο αλλος Μπάμπης" και το remix «ΠΟΛΙΣ». Ο Stereo Mike ήταν υποψήφιος στα Mad Video Music Awards το 2005 για το βραβείο "Best Hip-Hop Video Clip" και το 2008 για το "Best Hip-Hop Video Clip"και για το "Video Clip της χρονιάς". Στη συνέχεια, υπέγραψε με την Minos EMI για το δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο XLI3H. Κάνει ταυτόχρονα ερευνητική εργασία για το διδακτορικό στη μουσική. Είναι ο πρώτος νικητής του MTV EMA AWARD στην κατηγορία "Best Greek Act", η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2008 με την περιφερειακή έναρξη του MTV στην Ελλάδα. Ορίστηκε επίσης για την Ελλάδα στην κατηγορία των Europe's Favourite Act for 2008. Ο Stereo Mike, με τον Λούκα Γιώρκα, εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 στη Γερμανία, με το τραγούδι Watch My Dance. 2004: Satirical Nomads 2007: XLI3H 2011: Aneli3h '''Satirical Nomads''' 2004: "Ο Άλλος Μπάμπης" 2004: "Η πόλης"2005 Mad Video Music Awards 2005: "Pump It/Μισιρλού", feat Ελένη Τσαλιγοπούλου Shaya & Lagnis NTPXLI3H 2007: "Φεύγω", feat Χάρις Αλεξίου 2007: "Δες καθαρά ", feat Ανδριάνα Μπάμπαλη 2008: "Αναγνώριση" 2008: "Άλλη μια νύχτα", feat Shaya 2009: "Πειραιά Μου"2008 Mad Video Music Awards 2008: "Σε όποιον αρέσει (Dansonra)", feat Τάμτα 2008: "Πιάσε με", feat Ελένη Τσαλιγοπούλου 2009: "Πειραιά Μου"Eurovision Song Contest 2011 2011: "Watch My Dance" feat Λούκας Γιώρκας Stereo Mike στο Facebook Συνέντευξη στο Hip-Hop.gr
Κορόνα Ισλανδίας

Η Ισλανδική Κορόνα είναι το νόμισμα της Ισλανδίας. Η ισλανδική ονομασία είναι "króna", ο πληθυντικός του είναι "krónur" και διαιρείται σε 100 άουραρ (ενικός: έυριρ). Στην πράξη δεν κυκλοφορούν οι υποδιαιρέσεις τις κορόνας. Ο κωδικός ISO 4217 είναι ISK.

 Η κορόνα είναι νόμισμα της Ισλανδίας από το 1918, οπότε διαλύθηκε η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση μεταξύ Δανίας, Σουηδίας και Νορβηγίας, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ισλανδία απέκτησε αυτονομία από τη Δανία (πλήρη ανεξαρτησία απέκτησε το 1944). Το φθινόπωρο του 2008 η κορόνα συμπαρασύρθηκε στη δίνη της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η Ισλανδία εισήγαγε επείγουσα νομοθεσία και δόθηκαν στην κυβέρνηση ενισχυμένες εξουσίες επί του τραπεζικού τομέα, ενώ κλειδώθηκε προσωρινά και η ισοτιμία της κορόνας έναντι του ευρώ (131 κορόνες προς 1 ευρώ). Νωρίτερα, είχε δεχτεί ισχυρή επίθεση από κερδοσκόπους. Η Ρωσία φερόταν έτοιμη να παράσχει δάνειο ύψους 4 δισ. ευρώ. Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας
Χοφούφ

Το Αλ-Χοφούφ ( αραβικά: ٱلْهُفُوف‎ al-Hufūf, επίσης Χοφούφ ή Χουφούφ, ή και "Αλ-Χασά", "Αλ-Αχσά" ή "Αλ-Χασσά") είναι το σημαντικότερο αστικό κέντρο της όασης Αλ-Αχσά στην ανατολική επαρχία της Σαουδικής Αραβίας. Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως μια από τους μεγαλύτερους παραγωγούς χουρμάδων στον κόσμο και για τα παλιά παζάρια και τα ανάκτορά της.

 Αρχικά πόλη του Μπαχρέιν, η πόλη έχει πληθυσμό 150.000 κατοίκων και αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης κατοικημένης περιοχής όασης πόλεων και χωριών περίπου 600.000 κατοίκων. Βρίσκεται στην ενδοχώρα, νοτιοδυτικά του Αμπκαΐκ και της μητροπολιτικής περιοχής Νταχράν - Νταμάμ - Κομπάρ στο δρόμο νότια προς Χαράντ. Είναι η πλησιέστερη πόλη στην περίφημη πετρελαϊκή ζώνη Γκαουάρ, ένα από τα μεγαλύτερα συμβατικά (χερσαία) πεδία στον κόσμο. Το Χοφούφ είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα στη Σαουδική Αραβία. Πολλές γνωστές οικογένειες ζουν εκεί. Οι σχολές γεωργίας, κτηνιατρικής και ζωικών πόρων για το Πανεπιστήμιο Βασιλιά Φαϊζάλ βρίσκονται στην πόλη (οι άλλες βρίσκονται στο Νταμάμ). Η πανεπιστημιούπολη του Χοφούφ διαθέτει επίσης εγκαταστάσεις, όπου οι γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας μπορούν να σπουδάσουν ιατρική, οδοντιατρική και οικιακή οικονομία. Ο θρύλος το θέλει ως σημείο ταφής της Λαϊλά και του Μαζνούν, του ερωτευμένου ζεύγους της πιο δημοφιλούς ιστορίας αγάπης στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Η βασίλισσα του Σαβά λέγεται επίσης ότι επισκέφτηκε αυτήν την πόλη από το βασίλειό της στην Υεμένη. Ο Γερμανός εξερευνητής Χέρμαν Μπούρχαρντ φωτογράφισε την πόλη το 1904. Σήμερα, φωτογραφίες της πόλης από τον φωτογράφο εκτίθενται στο Εθνολογικό Μουσείο του Βερολίνου. To 2011, στην πόλη σημειώθηκαν σποραδικές διαμαρτυρίες από Σιίτες, που αποτελούν μειονότητα στη χώρα, έχοντας ως βασικό αίτημα πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Ιστορικά, το Χοφούφ παρήγαγε υφάσματα από μαλλί, μετάξι και βαμβάκι. Η πόλη ήταν επίσης γνωστή για τους καρπούς των χουρμαδιών. Οι Άραβες θεωρούσαν την ποικιλία khalasi της πόλης και την ποικιλία fardh του Ομάν μεταξύ των καλύτερων. Από το 1920, η πόλη ήταν γνωστή για την κατασκευή καφετιέρων από ασήμι και ορείχαλκο. Το Αλ Χοφούφ έχει ένα ζεστό κλίμα ερήμου (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh ) με μακρά, πολύ ζεστά καλοκαίρια και ήπιους, μικρούς χειμώνες. Το Διεθνές Φεστιβάλ Τυχαίων Ταινιών θα διοργανωνόταν στο Χοφούφ τον Ιανουάριο του 2015, αλλά αντικαταστάθηκε από το Ελσίνκι της Φινλανδίας τον Μάιο του 2017. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Βασιλιάς Φαχντ, το οποίο απέχει 160 χιλιόμετρα στο Νταμάμ, παρά το γεγονός ότι η πόλη έχει δύο δικά της αεροδρόμια. Το τοπικό αεροδρόμιο, το Διεθνές Αεροδρόμιο Αλ Αχσά, χρησιμοποιείται για εσωτερικές πτήσεις και περιορισμένες διεθνείς πτήσεις προς το Ντουμπάι. Το δεύτερο αεροδρόμιο είναι απλώς ένας παλιός αεροδιάδρομος, που πλέον έχει εγκαταλειφθεί. Η πόλη διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό, που συνδέει την πόλη με την πρωτεύουσα, Ριάντ, προς τα δυτικά και το Νταμάμ προς τα βόρεια. Όλοι οι σιδηρόδρομοι στη Σαουδική Αραβία συντονίζονται από τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων της Σαουδικής Αραβίας. Hofuf Jabal Qarah Αρχειοθετήθηκε 2019-09-13 στο Wayback Machine., Splendid Arabia: Ένας ταξιδιωτικός ιστότοπος με φωτογραφίες και διαδρομές
Ρόμπερτ Μπάρανυ

Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ (Róbert Bárány, 22 Απριλίου 1876 – 8 Απριλίου 1936) ήταν ουγγρικής καταγωγής ωτορινολαρυγγολόγος που τιμήθηκε το 1914 με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής για την εργασία του στη φυσιολογία και την παθολογία του λαβυρίνθου του αυτιού.

 Ο Μπάρανυ γεννήθηκε στη Βιέννη, πρωτεύουσα της τότε Αυστροουγγαρίας, και ήταν το πρωτότοκο από τα 6 τέκνα της Μαρίας Χοκ-Μπάρανυ, κόρης επιστήμονα, και του τραπεζίτη Ιγκνάς Μπάρανυ (Ignáz Bárány, γενν. 1842). Αμφότεροι οι γονείς του ήταν Ούγγροι εβραϊκής καταγωγής. Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, από όπου απεφοίτησε το 1900. Ως ιατρός της Βιέννης, ο Μπάρανυ έριχνε με σύριγγα υγρό στον ακουστικό πόρο ενός ασθενούς για να ανακουφίσει τις ζαλάδες του. Ο ασθενής είχε ίλιγγο και νυσταγμό (αυθόρμητες οριζόντιες οφθαλμικές κινήσεις) όταν ο Μπάρανυ χρησιμοποιούσε πολύ κρύο υγρό, ενώ όταν έριξε θερμό υγρό, ο ασθενής είχε νυσταγμό προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Μπάρανυ συμπέρανε ότι η ενδολέμφος καταβυθιζόταν όταν ήταν ψυχρή και ανερχόταν όταν ήταν θερμή, και επομένως η κατεύθυνση της ροής της έδινε το σήμα του προσανατολισμού στον λαβύρινθο. Μετά από αυτή την παρατήρηση, διερεύνησε το θέμα της «θερμικής αντιδράσεως» με σειρά πειραμάτων. Η έρευνά του κατάστησε δυνατή τη χειρουργική θεραπεία των παθήσεων του λαβυρίνθου. Ο Μπάρανυ ερεύνησε και άλλες πλευρές του ελέγχου της ισορροπίας, όπως τη λειτουργία της παρεγκεφαλίδας. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μπάρανυ υπήρετησε στον αυστριακό στρατό ως χειρουργός και σχεδόν αμέσως συνελήφθη αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό: όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ το 1914, βρισκόταν σε ρωσικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Παρακινούμενος από τη βράβευσή του αυτή, ο Σίγκμουντ Φρόυντ έγραψε το 1915: «Η βράβευση με το Βραβείο Νόμπελ του Μπάρανυ, τον οποίο αρνήθηκα να πάρω για μαθητεία πριν από μερικά χρόνια επειδή φαινόταν υπερβολικά εκκεντρικός, έχει γεννήσει θλιβερές σκέψεις ως προς το πόσο αβοήθητο είναι ένα άτομο στο να κερδίσει την αναγνώριση του όχλου.» Ο Μπάρανυ απελευθερώθηκε από το στρατόπεδο αιχμαλώτων το 1916 μετά από διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, στις οποίες συμμετείχαν ο Πρίγκιπας Κάρολος της Σουηδίας και ο Ερυθρός Σταυρός. Μπόρεσε έτσι να παραστεί στην τελετή απονομής των Νόμπελ του 1916, στην οποία του απονεμήθηκε το βραβείο που του είχαν φυλάξει. Σχεδόν αμέσως μόλις πήρε το Βραβείο, τον Ιανουάριο του 1917, ο Μπάρανυ, με την αυτόματη αναγνώριση του δικαιώματος να υποβάλλει τέτοιες προτάσεις ως κάτοχος πλέον του Βραβείου, πρότεινε στην Επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής τον Φρόυντ ως υποψήφιο για το Βραβείο. Ο Μπάρανυ μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου από το 1917 μέχρι τον θάνατό του ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ πέθανε λίγο πριν τα εξηκοστά του γενέθλια στην Ουψάλα. Υπήρξε ο πατέρας του μέλους της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών ιατρού Ερνστ Μπάρανυ (1910–1991) και παππούς του φυσικού Αντερς Μπάρανυ (γενν. 1942), πρώην γραμματέα της Επιτροπής Νόμπελ για τη Φυσική. Nobel Lectures, Physiology or Medicine 1901–1921. Amsterdam: Elsevier Publ. Company. 1967. Βιογραφικά στοιχεία στο Nobelprize.org
Ζερμαίν της Φουά

H Ζερμαίν, γαλλ. Germaine (188 - 15 Οκτωβρίου 1536) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν κόρη του κόμη του Ετάμπ & υποκόμη του Ναρμπόν και με τους γάμους της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας, μετά αντιβασίλισσα της Βαλένθια και έπειτα δούκισσα της Καλαβρίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη κόμη του Ετάμπ & υποκόμη του Ναρμπόν και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου δούκα της Ορλεάνης. Παντρεύτηκε πρώτα τον Φερδινάνδο Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Αραγωνίας και είχε τέκνα: Ιωάννης 1509, απεβ. λίγες ώρες μετά τη γέννησή του. Ισαβέλλα.Το 1516 απεβίωσε ο Φερδινάνδος Β΄ και η Ζερμαίν το 1519 έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη των Χοεντσόλεν του κλάδου Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, αντιβασιλιά της Βαλένθια. Δεν απέκτησε απογόνους. Το 1525 απεβίωσε ο Ιωάννης και το 1526 η Ζερμαίν παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με τον Φερδινάνδο των Τραστάμαρα δούκα της Καλαβρίας. Ο Φερδινάνδος ήταν εγγονός του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης, εξαδέλφου του Φερδινάνδου Β΄. Η Ζερμαίν δεν είχε τέκνα από τον γάμο αυτόν. This article incorporates text translated from the Spanish Wikipedia article Germana de Foix, licensed under the GFDL. Lynch, John (1964). Spain under the Habsburgs. (vol. 1). New York: Oxford University Press. p. 40.
Προϊστορία της Κύπρου

Η προϊστορία της Κύπρου αρχίζει με την πρώτη εμφάνιση του ανθρώπου στο νησί κατά τη 10η χιλιετία π.Χ., σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, και τελειώνει με το πέρασμα από τη 2η στην 1η χιλιετία π.Χ. και τις απαρχές των κοινωνικοπολιτικών διεργασιών που θα καταλήξουν στην ίδρυση των κυπριακών βασιλείων της ιστορικής περιόδου. Η Προϊστορία της Κύπρου αρχίζει με την Νεολιθική εποχή σε αντίθεση με τον Ελλαδικό χώρο όπου ανακαλύφθηκαν κατάλοιπα ανθρώπινης παρουσίας ήδη από την Παλαιολιθική εποχή. Κατά την Εποχή του Χαλκού πιστεύεται ότι αποτέλεσε την επικράτεια των Αλασγών που απαντώνται στα χιττιτικά και ουγκαριτικά κείμενα.

 Οι κάτοικοι της Κύπρου οικοδομούν τα σπίτια τους σε χώρους που επιλέγουν προσεκτικά. Οι χώροι αυτοί βρίσκονταν σε λόφους και κοντά σε ποταμούς. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται από τη μία η προστασία από τα θηρία και τα στοιχεία της φύσεως και από την άλλη η διατροφή τους με την καλλιέργεια της αρδευτικής κοιλάδας. Τα οικοδομικά υλικά προμηθεύονταν οι κάτοικοι από τη γύρω περιοχή. Για τα θεμέλεια και τα κατώτερα μέρη των τοιχών χρησιμοποιούσαν πέτρες, ενώ για το πάνω μέρος πλιθάρια και πηλό. Η στέχη ήταν κατασκευασμένη από πηλό, ξύλα, καλάμια και κλαδιά. Τα σπίτια στους οικισμούς της Χοιροκιτίας και της Καλαβασού - Τέντας ήταν κτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο, είχαν κυκλικό σχήμα και ένα μόνο δωμάτιο. Στο κέντρο του δωματίου υπήρχε η εστία. Μερικά σπίτια διέθεταν μεσοπάτωμα που στηριζόταν σε πεσσούς καθώς και βοηθητικούς χώρος που χρησίμευαν ως εργαστήρια και αποθήκες. Στα σπίτια υπήρχαν επίσης κατασκευές που χρησίμεαυν ως κρεβάτια και καθίσματα και στα εργαστήρια ως πάγκοι εργασίας. Η στέγη των σπιτιών ήταν θολωτή ή επίπεδη. Σε κατοπινή φάση τα σπίτια υποδιαιρούνται σε μικρότερα δωμάτια, όπως σους οικισμούς της Σωρήρας, της Ερμήμη και της Λέμπας. Σε μερικές περιπτώσεις, όπως στη Σωτήρα, τα σπίτια είναι τετράπλευρα. Ζώντας σε μόνιμες κατοικίες ο άνθρωπος επικέντρώνει το ενδιαφέρων του στη βελτίωση του επιπέδου της ζωής του. Κατεργάζεται κι επεξεργάζεται τα υπάρχοντα υλικά και κατασκευάζει αντικείμενα για την ικανοποίηση των αναγκών του. Χρήσιμο υλικό για τους νεολιθικούς ανθρώπους ήταν ο λίθος. Ε. Μαντζουράνη, Η αρχαιολογία της προϊστορικής Κύπρου, Ινστιτούτο του βιβλίου - Α. Καρδαμίτσα: Αθήνα 2001
Μικέλε Σιντόνα

Ο Μικέλε Σιντόνα (ιταλικά: Michele Sindona) (γεννημένος στις 8 Μαΐου, 1920 — 22 Μαρτίου, 1986), ήταν Ιταλός τραπεζίτης και καταδικασμένος εγκληματίας. Ήταν γνωστός στους τραπεζικούς κύκλους, ως "Ο Καρχαρίας". Ο Σιντόνα ήταν μέλος της Μασονικής Στόας P2 και είχε στενές σχέσεις με την σικελική μαφία. Τελικά πέθανε στην φυλακή μετά από διλητηριάση το 1986, καθώς είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για την δολοφονία του δικηγόρου Τζόρτζιο Αμπροσόλι.

 Γεννημένος στο Πάτι της Σικελίας, από φτωχούς γονείς, ο Σιντόνα εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες και έδειξε πολύ νωρίς στη ζωή του μια ασυνήθιστη ικανότητα για τα μαθηματικά και τα οικονομικά. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μεσσίνα το 1942. Στη συνέχεια μετακόμισε από τη Σικελία στο βορρά, όπου εργάστηκε ως φορολογικός δικηγόρος και λογιστής για εταιρείες όπως η Società Generale Immobiliare και η SNIA Viscosa, αλλά αμέσως στράφηκε στην παρανομία και άρχισε να εργάζεται σε επιχειρήσεις λαθρεμπορίου με τη μαφία. Σύντομα μετακόμισε στο Μιλάνο και η ικανότητα και η επιδεξιότητά του στη μεταφορά χρημάτων για να αποφευχθεί η φορολογία σύντομα έγινε γνωστή στους προϊσταμένους της μαφίας. Μέχρι το 1957, είχε συνδεθεί στενά με την οικογένεια Γκαμπίνο και επιλέχθηκε να διαχειριστεί τα κέρδη από τις πωλήσεις ηρωίνης. Μετά από έναν χρόνο συνεργασίας του με τους Γκαμπίνο και την διαχείρηση κερδών από την ηρωίνη, ο Σιντόνα αγόρασε την πρώτη του τράπεζα. Έγινε επίσης φίλος του μελλοντικού Πάπα Τζιοβάνι Μπατίστα Μοντίνι, ο οποίος ήταν τότε ο Καρδινάλιος της Αρχιεπισκοπής του Μιλάνου. Την εποχή που ο Μοντίνι έγινε ο Πάπας Παύλος VI, ο Σιντόνα είχε αποκτήσει μέσω της εταιρείας χαρτοφυλακίου Fasco πολλές άλλες ιταλικές τράπεζες μέχρι την έναρξη της συνεργασίας του με την Τράπεζα του Βατικανού το 1969. Τότε ο Σιντόνα άρχισε να μετακινεί μεγάλα χρηματικά ποσά από τις τράπεζες του μέσω του Βατικανού σε ελβετικές τράπεζες και να κερδοσκοπεί σε νομίσματα έναντι άλλων μεγάλων νομισμάτων.
Κιπ

Το κιπ (ກີບ kip) είναι το νόμισμα του Λάος από το 1952. Ο κωδικός ISO 4217 του είναι LAK και συχνά γράφεται ₭ ή ₭ N. Ένα κιπ υποδιαιρείται σε 100 ατ (att).

 Το κιπ εισήχθη το 1952 και αντικατέστησε την Πιάστρα της Γαλλικής Ινδοκίνας, με την οποία είχε ίδια αξία. Το κιπ (λέγεται επίσης πιάστρα στα γαλλικά) υποδιαιρέθηκε σε 100 ατ (ອັດ στα λαοτιανά) ή σεντ (Centimes στα γαλλικά). Τα κέρματα κόπηκαν σε ονομαστικές αξίες των 10, 20 και των 50 ατ ή σεντς με γαλλικές και λαοτινές επιγραφές. Όλα κατασκευάστηκαν από αλουμίνιο και είχαν στο κέντρο μία τρύπα. Η μόνη χρονιά της σειράς τους είναι το 1952. Το 1953 το παράρτημα του Λάος από το Ινστιτούτο Έκδοσης Χαρτονομισμάτων για τα κράτη της Καμπότζης, του Λάος και του Βιετνάμ τύπωσε χαρτονομίσματα με διπλή ονομασία, πιάστρες Γαλλικής Ινδοκίνας και κιπ. Την ίδια περίοδο, τα άλλα παραρτήματα είχαν ίδιο κανονισμό με το ριέλ Καμπότζης και με το Ντονγκ στο νότιο Βιετνάμ. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα του 1 και των 5, 100 και 100 κιπ/πιάστρες. Το 1957 εκδόθηκαν από την κυβέρνηση χαρτονομίσματα που η ονομαστική αξία τους ήταν αποκλειστικά σε κιπ. Αυτά ήταν αξίας του 1 και των 5, 10, 20, 50, 100 και 500 κιπ. Το 1963 κυκλοφόρησαν τα χαρτονομίσματα των 200 και των 1000 κιπ, τα οποία ακολουθήθηκαν από εκείνα των 5.000 κιπ το 1975. Όλα τα τραπεζογραμμάτια τυπώθηκαν στη Γαλλία. Πριν το 1976 σε περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχο των Πάθετ Λάο κυκλοφόρησαν χαρτονόμίσματα κιπ των Πάθε Λάο σε αξίες του 1 και των 10, 20, 50, 100, 200 και των 500 κιπ. Τα χαρτονομίσματα αυτά τυπώθηκαν στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Το 1976 το κιπ των Πάθετ Λάο αντικατέστησε το βασιλικό κιπ και καθιερώθηκε ως νόμισμα σε όλο το Λάος, μετά την επικράτηση των Πάθετ Λάο. Η ισοτιμία ανάμεσα σε 2 κιπ ήταν 1 κιπ των Πάθετ Λάο = 20 βασιλικά κιπ. Το 1979 έγινε αναμόρφωση του νομίσματος και τα 100 παλαιά κιπ αντικαταστάθηκαν από ένα νέο κιπ. Με ημερομηνία 1980 κόπηκαν κέρματα σε αξίες των 10, 20 και των 50 ατ. Ωστόσο, σήμερα στο Λάος δεν κυκλοφορούν καθόλου κέρματα, λόγω του υψηλού πληθωρισμού. Το 1979 κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια σε αξίες του 1, καθώς επίσης και των 5, 10, 20, 50 και των 100 κιπ. Το 1988 και 1992 προστέθηκαν τα 500 και τα 1000 κιπ, ενώ τα 2.000 και 5.000 κιπ κυκλοφόρησαν το 1997. Αυτά ακολουθήθηκαν από τα χαρτονομίσματα των 10.000 και των 20.000 κιπ το 2002 και των 50.000 κιπ στις 17 Ιανουαρίου του 2006 (παρ’ ότι η ημερομηνία που φέρουν είναι το 2004). Συλλογή χαρτονομισμάτων του Λάος
Βάτραχος του Κονγκό

Ο Βάτραχος του Κονγκό είναι ένα αμφίβιο της κεντρικής Αφρικής, που μπορεί να παίρνει τη μορφή της πιο δηλητηριώδους οχιάς της Αφρικής (οχιά Γκαμπόν), προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του. Τόσο η συμπεριφορά του όσο και η εμφάνιση προσομοιάζουν σε αυτή την οχιά. Μπορεί δηλαδή να καμουφλάρεται αλλά και να δρα σαν οχιά, και λόγω του μεγέθους του που είναι μεγάλο, θα ήταν κανονικά ένα καλό γεύμα. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν δημοσιευτεί στο journal of natural history. Πρόκειται για φρύνο ουσιαστικά, ένα είδος βατράχου.

 Πρόκειται για έρευνα μιας δεκαετίας και λίγοι έιχαν την τύχη να δουν εκείνο το βάτραχο μετά τη μεταμόρφωση. Πρόκειται για ένα είδος μπατεσιανού μιμητισμού, τονίζει ο ο Δρ. Έλι Γκρίνμπαουμ, ερπετολόγος του πανεπιστημίου του Τέξας στο Ελ Πάσο, όπου δηλαδή ένα άκακο πλάσμα παίρνει τη μορφή ενός άλλου επικίνδυνου. Η έρευνα έπρεπε να περιέχει και θηρευτές να ξεγελιούνται από το βάτραχο αλλά αυτό θα ήταν δύσκολο στην υλοποίηση λόγω της σπάνιας εμφάνισης τους, όπως εξηγεί ο ίδιος. Παρόλα αυτά οι αποδείξεις είναι επαρκείς να καταδείξουν ότι πρόκειται γι' αυτό το μιμητισμό. Ο βάτραχος όπως είπαμε απαντάται στην κεντρική Αφρική και η οχιά στην κεντρική, νότια και ανατολική περιοχή αυτής της Ηπείρου. Όταν μεταμορφώνεται σε οχιά της Γκαμπόν (η οποία μπορεί να σκοτώσει με ένα δάγκωμα) τα χρώματά του μοιάζουν με αυτής, όπως και το κεφάλι του στο σχήμα. Από ένστικτο οι θηρευτές το αποφεύγουν. Εκτός των άλλων, αυτός ο βάτραχος έχει την ικανότητα να μιμείται τον ήχο της οχιάς που είναι δυνατός και μακρόσυρτος. Αυτός αντίστοιχα κάνει ένα ήχο σα να βγαίνει αέρας σιγά σιγά από ένα μπαλόνι. Γέρνει το κεφάλι κατά τη διάρκεια. Μελέτες έως και ένα αιώνα πριν έδειξαν πως ο βάτραχος δεν στηρίζεται στα δυο μπροστινά πόδια του όταν μιμείται την επίθεση της οχιάς. Είναι γνωστό από τις μελέτες ότι και στις 11 τοποθεσίες που ανακαλύφθηκε ο βάτραχος κάπου υπήρχε και η οχιά σε αυτό το μέρος. Αυτά τα δυο είδη εξελίσσονται μαζί εδώ και 4 με 5 εκατομμύρια χρόνια από την αρχή της Πλειοκαίνου, γεγονός που συμπεραίνεται από τις ομοιότητές τους. Αυτό συνάδει με το μπατεσιανό μιμητισμό. Η οχιά της Γκαμπόν είναι από τις μεγαλύτερες στην Αφρική με τους κυνόδοντές της να φτάνουν τα 5 εκατοστά.
Δήμος Θουρίας

Ο Δήμος Θουρίας ήταν δήμος του Νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας, με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που απετέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Καλαμάτας. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, βόρεια της πόλης της Καλαμάτας. Αποτελείτο από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.106 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου είχε οριστεί η Θουρία.

 Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Θουρίας -- η Θουρία [ 1.257 ] Δ.δ. Αιθαίας -- η Αίθαια [ 387 ] Δ.δ. Αμφείας [ 659 ] η Άνω Άμφεια [ 407 ] η Κάτω Άμφεια [ 223 ] η Μονή Γαρδικίου [ 29 ] Δ.δ. Ανθείας [ 496 ] η Άνθεια [ 300 ] η Αίπεια [ 196 ] Δ.δ. Μικρομάνης -- η Μικρομάνη [ 919 ] Δ.δ. Πολιανής -- η Πολιανή [ 388 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1955-56

Την αγωνιστική περίοδο 1955-56 διεξήχθη για πρώτη φορά η διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης. Στο στάδιο Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού έλαβε χώρα ο πρώτος τελικός στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στη Ρεάλ Μαδρίτης από την Ισπανία και της Σταντ ντε Ρενς από τη Γαλλία. Το πρώτο τρόπαιο του θεσμού κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης επικρατώντας μετά από συναρπαστικό παιχνίδι με 4-3 των Γάλλων.

 Σημειώσεις 1 H 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν εκπροσώπησε την Γαλλική Ζώνη, μία από τις τέσσερις ζώνες της Γερμανίας που δημιουργήθηκαν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών www.uefa.com Κύπελλο πρωταθλητριών 1955-56 www.rsssf.com 1955/56: Η Ρεάλ κατακτά το πρώτο τρόπαιο www.sports-history.com Αρχειοθετήθηκε 2010-10-20 στο Wayback Machine. Κύπελλο Πρωταθλητριών 1955-56 www.europeancuphistory.com Κύπελλο Πρωταθλητριών 1955-56 uefa.com Αρχειοθετήθηκε 2022-05-17 στο Wayback Machine.
Β΄ Εθνική Πετοσφαίρισης Ελλάδας Ανδρών

Η Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Ανδρών είναι ένα Ελληνικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους πετοσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης, είναι το τρίτο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.) σε συνεργασία με τις ερασιτεχνικές Ενώσεις Σωματείων Πετοσφαίρισης και τις Τοπικές Επιτροπές. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 78+ ομάδες (2016–17), χωρίζεται σε 10 περιφερειακούς ομίλους και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Α2 Εθνική και τα τοπικά πρωταθλήματα.

 Η Β΄ Εθνική καθιερώθηκε την περίοδο 1975–76 και καταργήθηκε προσωρινά μετά την ολοκλήρωση της περιόδου 2011–12. Την περίοδο 2012–13 οι πρώην πρώτες κατηγορίες των τοπικών ενώσεων έλαβαν την ονομασία "Εθνικό περιφερειακό πρωτάθλημα", ενώ από την περίοδο 2013–14 το περιφερειακό πρωτάθλημα έλαβε την ονομασία "Β΄ Εθνική". Η Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα περιλαμβάνει σήμερα 78+ ομάδες (2016–17) που χωρίζονται σε 10 περιφερειακούς ομίλους, που αντιστοιχούν στις 9 ερασιτεχνικές Ενώσεις και 5 Τοπικές Επιτροπές της Ελλάδας. Κάθε όμιλος διοικείται από την τοπική ερασιτεχνική Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης ή την Τοπική Επιτροπή. Στο τέλος της περιόδου οι πρωταθλήτριες ομάδες των ομίλων Α΄, Γ΄, Η΄ προβιβάζονται στην Α2 Εθνική. Από τις ομάδες των ομίλων Β΄, Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄, Ζ΄, Θ΄, Ι΄ προβιβάζονται οι πρώτες των τριών ομίλων με τις περισσότερες συμμετοχές και οι πρώτες των υπόλοιπων τεσσάρων ομίλων δίνουν αγώνα μπαράζ. Στα 3 τοπικά πρωταθλήματα συνήθως υποβιβάζονται οι τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Ωστόσο, ο αριθμός των ομάδων που θα υποβιβαστεί εξαρτάται από τις ομάδες που θα υποβιβαστούν από την Α2 Εθνική στο τέλος της περιόδου. Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης