IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εριόφυλλο

Το εριόφυλλο (Eriophyllum) ή ακτινολεπίς (Actinolepis), γνωστό κοινώς ως «χνουδωτό ηλιολούλουδο», είναι Γένος φυτών της μεγάλης οικογένειας των συνθέτων. Το γένος είναι ιθαγενές στις δυτικές ΗΠΑ, τον νοτιοδυτικό Καναδά και το βορειοδυτικό Μεξικό, με συγκέντρωση μικρής κατανομής ενδημικών ειδών στην Καλιφόρνια.Μερικά είδη εριόφυλλου τρώγονται από τις προνύμφες (κάμπιες) μερικών ειδών λεπιδόπτερων, όπως του Phymatopus californicus.

 Τα εριόφυλλα είναι μονοετείς (κυρίως) ή πολυετείς θάμνοι, με κάποια είδη να φθάνουν σε ύψος έως 2,0 μέτρα. Τα φύλλα τους είναι αντίθετα και σχισμένα, τα ανώτερα σε δύο και τα κατώτερα σε τρία μέρη, με χνούδι σε ορισμένα είδη. Τα άνθη τους είναι κίτρινα και βγαίνουν σε επάκρια κεφάλια με γλωσσίδια που έχουν δύο έως τρία δόντια. Η δομή του σπονδυλώματος των σεπάλων είναι από κωνική έως ημισφαιρική. Οι καρποί είναι γωνιώδους σχήματος στα εξωτερικά άνθη και ροπαλόμορφοι στα εσωτερικά. Περίπου οκτώ είδη είναι τα σημαντικότερα. Εδώ αναφέρονται 13 είδη: Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 501
Ινβερνές Καλεντόνιαν Θιστλ ΦΚ

Η Ινβερνές Καλεντόνιαν Θιστλ ΦΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ινβερνές, Σκωτία. Ιδρύθηκε το 1994. Συμμετέχει στην Τσάμπιονσιπ Σκωτίας. Έδρα της ομάδας είναι το Caledonian Stadium χωρητικότητας 7512 θεατών.

 Κύπελλο Σκωτίας (ποδόσφαιρο ανδρών): 2014-15 Επίσημος ιστότοπος 'CaleyThistleOnline' ~ Independent Fan Site Inverness Caledonian Thistle Supporters Trust site BBC report on Scottish Cup defeat of Celtic, 8/2/2000 Caley Thistle on Soccerbase Αρχειοθετήθηκε 2006-08-21 στο Wayback Machine. Inverness CT BBC My Club page Inverness Caledonian Thistle Highland March site
Κωνσταντινάτο Σερρών

Το Κωνσταντινάτο είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως του δήμου Σερρών. Βρίσκεται 11 χλμ. νότια από την έδρα του Δήμου, τις Σέρρες. Η κοινότητα έχει έκταση 4,525 τ.χλμ. και 14 μ. μέσο υψόμετρο. Οι κάτοικοι του χωριού στην πλειοψηφία τους ασχολούνται με τη γεωργία. Το χωριό έχει ως άγιο τον Άγιο Παντελεήμονα, που γιορτάζει στις 27 Ιουλίου.

 Το χωριό Κωνσταντινάτο ιδρύθηκε από τους Κωνσταντινάτους (ένα από τα 9 Πιστικοχώρια της Απολλωνιάδας λίμνης στην Προύσα) της Μικράς Ασίας, οι οποίοι διωγμένοι από την πατρίδα τους το 1922 ήρθαν με την ανταλλαγή πληθυσμών στην Ελλάδα και σύσσωμοι ίδρυσαν το νέο τους χωριό στο νομό Σερρών. Το όνομα του χωριού πήρε την ονομασία του από χρυσό βυζαντινό νόμισμα - "φλουρί κωνσταντινάτο" - που απεικονίζει τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη και ανάμεσά τους φέρεται ο χριστιανικός σταυρός. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, οι Κωνσταντινάτοι, όπως και οι υπόλοιποι Πιστικοχωρίτες, έλκουν την καταγωγή τους από τη Μάνη κι εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία το 1446 μ.Χ. ως αιχμάλωτοι του Μουράτ Β'.
Μαξιμίλιαν Κόλμπε

Ο Άγιος Μαξιμίλιαν Κόλμπε (πολωνικά: Maksymilian Maria Kolbe, 8 Ιανουαρίου 1894 – 14 Αυγούστου 1941) ήταν Πολωνός Φραγκισκανός μοναχός που θανατώθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, και το 1982 η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο.

 Ο Μαξιμίλιαν Κόλμπε, γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1894 στην Ζντούνσκα Βόλα, η οποία τότε άνηκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του, Γιούλιους Κόλμπε, ήταν γερμανικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του, Μαρία Ντάμπροβσκα, ήταν Πολωνή. Είχε άλλους 4 αδερφούς. Το 1907 έγινε μοναχόςκαι το 1912 σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στο Ποντιφικό Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε σε ιεραποστολές της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ινδίας από το 1930 μέχρι το 1936, όπου και επέστρεψε στην Πολωνία λόγω προβλημάτων υγείας. Το 1931, είχε ιδρύσει Φραγκισκανικό Μοναστήρι στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, το οποίο, αργότερα, επέζησε από την ρίψη της ατομικής βόμβας. Το 1939 ο Μαξιμίλιαν Κόλμπε φυλακίστηκε από την Γκεστάπο ως αντιναζιστής. Αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, όμως τελικά το 1941 στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, καθώς βοηθούσε συστηματικά τους εβραίους. Ενώ ήταν φυλακισμένος στο Άουσβιτς προσφέρθηκε εθελοντικά να πάρει τη θέση κρατούμενου που είχε καταδικάστεί σε θάνατο από τους ναζιστές. Ύστερα από 15 ημέρες πλήρους ασιτίας που του είχε επιβληθεί, τελικά, θανατώθηκε με ένεση φαινόλης και αποτεφρώθηκε σε κρεματόριο. Στις 10 Οκτωβρίου 1982, ανακηρύχθηκε άγιος και μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία. Η μνήμη του εορτάζεται στις 14 Αυγούστου, την ημέρα όπου και μαρτύρησε. Επίσης, τον δέχονται ως άγιο οι Λουθηρανικές και οι Αγγλικανικές εκκλησίες. (Αγγλικά) St. Maximilian Kolbe
Λίβο Ρουπίλιος Φρούγι

Ο Λίβο Ρουπίλιος Φρούγι, λατιν.: Libo Rupilius Frugi (απεβ. 101), του οποίου το πλήρες όνομα ήταν Λεύκιος Σκριβώνιος Λίβο Ρουπίλιος Φρούγι Βώνος (Lucius Scribonius Libo Rupilius Frugi Bonus), ήταν αντικαταστάτης ύπατος και μάλλον πρόπαππος του Μάρκου Αυρηλίου Αυτοκράτορα.

 Ήταν ένας από τους γιους του Mάρκου Λικίνιου Κράσου Φρούγι, υπάτου το 64, και της Σουλπικίας Πραιτεξτάτας, κόρης του Κουίντου Σουλπικίου Καμερίνου Πετίκου και εγγονός του Marcus Licinius Crassus Frugi αντικαταστάτη υπάτου το 46, που ήταν πρόξενος στα 27 και στη Σκριβωνία . Ο αδελφός του Γάιος Καλπούρνιος Πίσο Κράσος Φρούγι Λικινιανός ήταν ύπατος το 87. Ο πατέρας τού Λ. Ρ. Φρούγι είχε εκτελεστεί από τον Αυτοκράτορα Nέρωνα μεταξύ των ετών 66 και 68, λόγω των πληροφοριών που έφερε εναντίον του ο Μάρκος Ακουίλιος Ρέγουλος. Μετά το τέλος τού πατέρα του, η μητέρα του τον πήρε με τα αδέλφια του σε μια συνεδρίαση της Συγκλήτου το 70, στις αρχές της βασιλείας του Βεσπασιανού, ζητώντας δικαιοσύνη για το τέλος του πατέρα του. Το αποτέλσμα ήταν ο Ρέγουλος και οι συνεργάτες του να διωχθούν από τη Σύγκλητο. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων ο Φρούγι ήταν υπατικού βαθμού, καθώς τον αναφέρει ως πρώην ύπατο. Ο Φρούγι υπηρέτησε ως αντικαταστάτης ύπατος το 88. Έχει ταυτιστεί με τον πρώην ύπατο "Λίβο Φρούγι", τον οποίο ο Πλίνιος ο Νεότερος αναφέρει ότι μιλούσε επιθετικά στη Σύγκλητο σχετικά με την υπόθεση του Νορβανού Λικινιανού. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Φρούγι νυμφεύτηκε τη Σαλονίνα Ματιδία, ανιψιά του Αυτοκράτορα Τραϊανού, ως ο τρίτος σύζυγός της. Αν είναι έτσι, ο Φρούγι και η Ματιδία ήταν οι γονείς της Ρουπιλίας Φαυστίνας, της εκ πατρός γιαγιάς τού Mάρκου Αυρηλίου. Νυμφεύτηκε τη Σαλονία Ματιδία, κόρη του Γαΐου Σαλονίου Ματιδίου Πατουίνου πραίτωρα, και είχε τέκνο: Ρουπιλία Φαυστίνα π.87-πριν το 138, παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Βήρο τον Πρεσβύτερο, έπαρχο της πόλης, πατρίκιο και τρις ύπατο. Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος απεβ. 124, πραίτωρ. Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας.
Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη

Το Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη είναι ο τίτλος μιας ταινίας του ελληνικού κινηματογράφου, σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, η οποία προβλήθηκε πρώτη φορά το 1972.

 Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας που είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής υποδύεται τον Λουκά Μπόμπολα, έναν μεσήλικα μετανάστη στην Αφρική που επιστρέφει στην Ελλάδα έπειτα από απουσία 20 χρόνων, έχοντας μεγάλη λαχτάρα να ξαναδεί την οικογένειά του που είχε αφήσει πίσω φεύγοντας για το Σουδάν. Όταν είχε φύγει από την Ελλάδα, η γυναίκα του η Ελένη ήταν έγκυος ενώ είχαν ήδη ένα μωρό. Νοσταλγούσε συχνά τον τόπο του και του έλειπαν οι δικοί του άνθρωποι. Τα πράγματα όμως κατά την επιστροφή του δεν εξελίσσονται όπως τα είχε σχεδιάσει καθώς τα παιδιά του έχουν πια μεγαλώσει ακολουθώντας το καθένα τη δική του πορεία, αντίθετη από τη θέληση του πατέρα τους, κι ο μόνος που φαίνεται πως τον καταλαβαίνει είναι ο Χουσεΐν, ο έγχρωμος υπηρέτης του που τον έχει ακολουθήσει στο ταξίδι της επιστροφής. Ακολουθεί μια σειρά από απογοητεύσεις για τον Λουκά, όπως το γεγονός ότι όλη του η οικογένεια τον παραμερίζει για να πάρει μέρος σε μια δεξίωση που διοργανώνεται προς τιμή του Ανδρέα, του γιου του, που είναι γνωστός βιολονίστας. Ένα ακόμη απογοητευτικό νέο για τον Λουκά είναι ο δεσμός που έχει η κόρη του, Αλίκη, με έναν νέο που είναι απλός υπάλληλος, κάτι που ο Λουκάς θεωρεί πολύ λίγο για το παιδί του. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Λουκά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του δεν αργεί να κορυφωθεί, με τα δυο του παιδιά να φεύγουν αγαναγκτισμένα από το σπίτι, βρίσκοντας καταφύγιο στο σπίτι του αγαπημένου τους θείου, Σταμάτη, που φαίνεται να τα καταλαβαίνει περισσότερο από ό,τι ο πατέρας τους. Ο Λουκάς συνειδητοποιεί σταδιακά πόσο έχει αποξενωθεί από την οικογένειά του όλα αυτά τα χρόνια της ξενιτιάς. Η ταινία, που βασίζεται στη θεατρική κωμωδία "Οι δικοί μας άνθρωποι" των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου, βγήκε στους κινηματογράφους την 1η Ιανουαρίου 1972, κόβοντας 92.400 εισιτήρια, ερχόμενη 22η σε σύνολο 64 ταινιών. Στο θέατρο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Λουκά είχε ερμηνεύσει ο Βασίλης Λογοθετίδης. Η μουσική και τα τραγούδια (μουσική-στίχοι) είναι του Δημήτρη Κωνσταντάρα. Η Νέλλη Γκίνη ερμηνεύει το τραγούδι "Πείσμα στο πείσμα". Η ταινία κυκλοφόρησε σε μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. Λάμπρος Κωνσταντάρας (Λουκάς Μπόμπολας) Καίτη Πάνου (Ελένη Μπόμπολα) Γιώργος Μούτσιος (Χουσεΐν) Έλια Καλλιγεράκη (Αλίκη Μπόμπολα) Μήτση Κωνσταντάρα (Μαργαρίτα, οικιακή βοηθός) Λαυρέντης Διανέλλος (Σταμάτης) Πάνος Τουλιάτος (Ανδρέας Μπόμπολας) Δήμητρα Νομικού (Νίτσα) Κώστας Χατζόγλου (παρουσιαστής) Χάρης Νάζος (Γεράσιμος) Κική Πέρση (γυναίκα στην Αφρική) Κώστας Δάγκας (γιατρός) Αλέκος Πετρίδης (Νάσος) Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη, www.retrodb.gr Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη, 90lepta.com Αρχειοθετήθηκε 2013-11-03 στο Wayback Machine. Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη στο TMDb Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή
Δατάμης

Το Δατάμης, είναι ιρανικό όνομα, και προέρχεται από το αρχαίο ιρανικό *Dātama- ή *Dātāma- πού θα μπορούσε να αποδοθεί εκείνος στον οποίο δίνεται η δύναμη. Ο γνωστότερος ιστορικά Δατάμης (απεβ. 362 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αριαραθιδών ήταν στρατηγός και σατράπης της Καππαδοκίας & ίσως και της Κιλικίας υπό την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών.

 Γεννήθηκε στην Καρία το 407 π.Χ. και ήταν γιος τού Καμισσάρη σατράπη μέρους της Κιλικίας, το οποίο συνόρευε με την Καππαδοκία και της συζύγου του, που ήταν από τη Σκυθία ή την Παφλαγονία. Ο πατέρας του είχε την εύνοια τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας· ο Δατάμης έγινε ένας από τους σωματοφύλακες τού βασιλιά. Με την ικανότητά του διακρίθηκε στον πόλεμο εναντίων των Καδουσίων της Μηδίας Ατροπατηνής, έτσι όταν στη μάχη απεβίωσε ο πατέρας του, ο Αρταξέρξης Β΄ τον έθεσε διάδοχο εκείνου. Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες και τον ζήλο του στην υπηρεσία του Βασιλέως, αν και αργότερα εξεγέρθηκε εναντίον του. Υπέταξε δύο σατράπες, που είχαν αποστατήσει, τον Θύο της Παφλαγονίας και τον Ασπίδα της Καταoνίας (κεντρικής Καππαδοκίας). Οι ικανότητές του προκάλεσαν έχθρες και αντιζηλίες στην αυλή του Αρταξέρξη Β΄, όπως και κατηγορίες ότι εξεγέρθηκε εναντίον του Βασιλέα. Τότε ο Δατάμης πραγματικά εξεγέρθηκε και εγκατέλειψε τον στρατό που είχε συγκεντρώσει υπό την αρχηγία του Μανδροκλή του Μαγνήσιου περί το το 368 π.Χ. προκειμένου να καταλάβει τμήμα της Παφλαγονίας. Επίσης, επιτέθηκε στη Σινώπη στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, εκδίδοντας μάλιστα δικό του νόμισμα. Παρά την απουσία ιστορικών λεπτομερειών, ορισμένα ανέκδοτα από αυτή την περίοδο της ζωής του σώζονται στις αφηγήσεις του Πολύαινου. Γιος του ήταν ο: Αρι(αρ)άμνης Α΄, σατράπης της Καππαδοκίας (362-350). Cornelius Nepos, Lives of Eminent Commanders, John Selby Watson (translator), (1886) Rüdiger Schmidt, Encyclopaedia Iranica, "Datames", online version, (1994)
Robogirl

Το Robogirl είναι ελληνική οικογενειακή κωμική ταινία του 2018. Η ταινία είναι εγχείρημα της Cosmote σε συνεργασία με τον οργανισμό WRO Hellas. Η ταινία σημείωσε πρωτοφανή επιτυχία στο YouTube, ξεπερνώντας τις 3.000.000 προβολές και παραμένοντας εντός των κορυφαίων 10 βίντεο τάσεων για όλη την περίοδο των Χριστουγέννων του 2018. Η ταινία που δημιούργησε η διαφημιστική εταιρία Ogilvyγια την Cosmote, έγινε αντικείμενο συζήτησης, προβλήθηκε σε σχολεία και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές από τον τύπο. Η ταινία προβλήθηκε επίσης στην τηλεόραση, τόσο από την Cosmote TV όσο και από τον ALPHA.

 Η Σοφία, ένα 14χρονο κορίτσι που δεν έχει καμία σχέση με τις θετικές επιστήμες, όπως μαθηματικά και φυσική, καταστρέφει άθελά της το ρομπότ του αριστούχου αδερφού της. Στην προσπάθειά της να το ξαναφτιάξει, γράφεται στο μάθημα της εκπαιδευτικής ρομποτικής του σχολείου της, όπου με τη βοήθεια των φίλων της, ανακαλύπτει τις δυνατότητές της και αποδεικνύει σε όλους, αλλά κυρίως στον εαυτό της, ότι όλα είναι δυνατά, αρκεί να το πιστέψεις. Σοφία Σιμόνι ως Σοφία Μάγια Πιπερά ως Μελίνα Αστέρης Ριμαγμός ως Δημήτρης Βάσω Καβαλιεράτου ως Αριάδνη Γιώργος Ρούφας ως Λουκάς Κωνσταντίνος Ζωγράφος ως Χρήστος Χάρης Μαυρουδής ως Καθηγητής Γιώργος Ντάβος ως Βασίλης Ανδρέας Καρτσάτος ως Στράτος Βαγγέλης Δαλαμάγκας ως Πέτρος Πήτερ Ραντλ ως Δημοσιογράφος BBC Επίσημη ιστοσελίδα
Προκόπι Εύβοιας

Το Προκόπι είναι χωριό στον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας πάνω στον περιφερειακό δρόμο Χαλκίδας-Αιδηψού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Προκοπίου ανέρχεται στους 948 κατοίκους.

 Το χωριό δημιουργήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα, όπου σύμφωνα με την παράδοση στην περιοχή υπήρχαν μικροί διάσπαρτοι οικισμοί, ενώ στο Προκόπι ήταν η έδρα του Τούρκου διοικητή από τον όποιο μετέπειτα πήρε το όνομα το χωριό και μέχρι το 1927 ονομαζόταν «Αχμέτ Αγά».Το Προκόπι είναι γνωστό για τον ιερό ναό του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου, τα οποία έφεραν μαζί τους το 1924 Καππαδόκες πρόσφυγες από το Προκόπι (Ουργκιούπ – Ürgüp) Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας. Δίπλα από το χωριό διέρχεται ο ποταμός Κηρέας. Το 2018 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Νέου Προκοπίου. Στεγάζεται σε διώροφο κτίριο, εκεί που παλαιότερα λειτουργούσε ο ξενώνας του Ιερού Προσκυνήματος του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου. Στο μουσείο φυλάσσονται κειμήλια εκκλησιαστικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος, που έφεραν οι πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας. Στόχος είναι η διατήρηση και η ανάδειξη εκκλησιαστικών και λαογραφικών κειμηλίων συνδεδεμένων με την ιστορία των Προκοπιέων Καππαδοκίας και την μετεγκατάστασή τους, στο Προκόπι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και η διατήρηση και διάδοση ιστορικών στοιχείων σχετικών με τον Μικρασιατικό Πολιτισμό.
Μ.Γ.Σ. Εθνικός Σοχού

Ο «Εθνικός Σοχού» ή Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Σοχού «ο Εθνικός», όπως είναι η πλήρης ονομασία του, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Σοχό Θεσσαλονίκης και ιδρύθηκε το 1957. Έχει 6 παρουσίες στο πρωτάθλημα της τέταρτης τη τάξει εθνικής κατηγορίας, 5 ως Δ΄ Εθνική και 2 ως Γ΄ Εθνική τη περίοδο 2020-2022. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Σοχού.

 Ο Εθνικός Σοχού ιδρύθηκε το 1957 από τη συγχώνευση 2 τότε ανεπίσημων σωματείων του Σοχού, του Κεραυνού και του Ηρακλή. Κατά το διάστημα 1960-1964 ο σύλλογος είχε πάψει κάθε του δραστηριότητα, όποτε και το καλοκαίρι του 1964 επαναδραστηριοποίηθηκε. Το 1969 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 1365 και δήλωσε συμμετοχή στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας από τη Γ΄ Κατηγορία. Για 36 χρόνια, από το 1969 που εντάχθηκε επίσημα στα πρωταθλήματα εώς και το 2005, αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Β΄ και Γ΄ Κατηγορίας (σήμερα Α΄ και Β΄ Κατηγορία αντίστοιχα) της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα τηςός Α1 Κατηγορίας και τη σεζόν 2006-07 κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής αγωνίστηκε για 5 χρονιές, από τη σεζόν 2007-08 έως και τη σεζόν 2011-12, με σημαντικότερη τη σεζόν 2010-11, όποτε και κατέλαβε την 3η θέση της βαθμολογίας. Επίσης, τη σεζόν 2008-09 έφτασε έως τον τελικό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας με αντίπαλο τον Π.Α.Ο. Διοικητηρίου, από τον οποίο και ηττήθηκε με 2-1. Τη σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε στην Α1 και από τη σεζόν 2013-14 αγωνίστηκε στην Α΄ Κατηγορία, ύστερα από 8 χρόνια, από την οποία τη σεζόν 2014-15 υποβιβάστηκε στην Β΄ Κατηγορία. Στην Β΄ Κατηγορία αγωνίστηκε για 2 χρονιές, όποτε και τη σεζόν 2016-17 κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία, ενώ τη σεζόν 2017-18 κέρδισε την επάνοδο στην Α1 Κατηγορία. Τη σεζόν 2019-20 κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική και την επιστροφή στα εθνικά πρωταθλήματα, στην οποία αγωνίζεται από τη σεζόν 2020-21. Την επόμενη χρονιά αν και παρέμεινε στην κατηγορία ο Εθνικός, τελικά δεν κατόρθωσε να δηλώσει συμμετοχή για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην Γ' Εθνική, λόγω διοικητικών προβλημάτων.
Σπίτι Κερέτ

Το Σπίτι Κερέτ είναι κατασκευή και καλλιτεχνική εγκατάσταση στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γιάκουμπ Στσένσνι μέσω του αρχιτεκτονικού γραφείου Centrala και έχει περιγραφεί ως το πιο στενό σπίτι στον κόσμο, με μέγεθος 92 εκ. στο λεπτότερο σημείο του και 152 εκ. στο πλατύτερο του σημείο. Η διώροφη καλλιτεχνική εγκατάσταση πήρε το όνομά της από τον Ισραηλινό συγγραφέα και σκηνοθέτη Έτγκαρ Κερέτ, ο οποίος ήταν ο πρώτος ένοικος του κτιρίου.

 Η σιδερένια κατασκευή αποτελείται από δύο ορόφους και διαθέτει υπνοδωμάτιο, κουζίνα, μπάνιο και καθιστικό. Διαθέτει δύο παράθυρα που δεν ανοίγουν, με το ηλιακό φως να εισέρχεται επίσης μέσω ημιδιαφανών υαλοπινάκων που αποτελούν τους τοίχους. Ολόκληρος ο εσωτερικός χώρος είναι βαμμένος λευκός και η ηλεκτρική ενέργεια του κτιρίου προέρχεται από γειτονικό κτίριο. Το σπίτι έχει προσαρμοσμένη τεχνολογία ύδρευσης και αποχέτευσης και δεν είναι συνδεδεμένο με τα συστήματα ύδρευσης που παρέχεται από την πόλη. Λόγω του μικρού του μεγέθους, το κτίριο φιλοξενεί μόνο ένα μικρό ψυγείο και οι ένοικοι χρησιμοποιούν μια σκάλα για να μετακινούνται από όροφο σε όροφο. Η είσοδος γίνεται μέσω αναδιπλούμενων σκαλοπατιών που όταν είναι κλειστά γίνονται ο χώρος του καθιστικού.Η κατασκευή του Σπιτιού Κερέτ υποστηρίχθηκε από το Δημαρχείο της Βαρσοβίας και δημιουργήθηκε και υλοποιήθηκε από το Πολωνικό Ίδρυμα Μοντέρνας Τέχνης. Το σπίτι έχει χαρακτηριστεί ως «εγκατάσταση τέχνης» επειδή δεν πληροί τους πολωνικούς οικοδομικούς κώδικες, παρόλο που χρησιμοποιείται ως κατοικία.Το 2019, ονομάστηκε ως ένα από τα πιο εμβληματικά σπίτια στον κόσμο και συμπεριλήφθηκε σε έναν κατάλογο διεθνών έργων που τιμήθηκαν από την πύλη αρχιτεκτονικής Iconic Houses. Το Σπίτι Κερέτ βρίσκεται μεταξύ της οδού Χουόντνα 22 και της οδού Ζελάζνα 74 στη Βαρσοβία και έχει χαρακτηριστεί ως το στενότερο σπίτι στον κόσμο. Η κατασκευή τοποθετήθηκε μεταξύ μιας προπολεμικής κατοικίας και μιας πολυκατοικίας. Ο Κερέτ είπε ότι η διαμονή στο Σπίτι Κερέτ είναι σαν ένα «μνημείο για την οικογένειά μου». Οι οικογένειες των γονιών του πέθαναν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Πολωνία. Μέσα στο Σπίτι Κερέτ (γαλλικά) Ιστότοπος του Σπιτιού Κερέτ Σπίτι Κερέτ στη Βαρσοβία - Βίντεο Αρχειοθετήθηκε 2014-03-13 στο Wayback Machine. Εγκαίνια του Σπιτιού Κερέτ στη Βαρσοβία - Έκθεση εικόνων Το Σπίτι Κερέτ είναι φιναλίστ των βραβείων Architizer A+
Λέλε Πονς

Η Ελεονόρα “Λέλε” Πόνς Μαρόνσε, γνωστή ως Λέλε Πόνς είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, τραγουδίστρια, χορεύτρια, παρουσιάστρια και διαδικτυακή προσωπικότητα. Έγινε γνωστή με τη συμμετοχή της σε βίντεο της πλατφόρμας Vine, όπου μέχρι το τέλος του 2020 ήταν το πιο ακολουθούμενο άτομο της συγκεκριμένης πλατφόρμας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από το 2016, η Λέλε Πόνς έχει πάνω από 16.000.000 συνδρομητές στο κανάλι της στο YouTube και πάνω από 41.000.000 ακολούθους στο Instagram, ενώ από την ίδια χρονιά ξεκίνησε να συγγράφει το δικό της μυθιστόρημα.

 Η Λέλε Πονς γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1996 στο Καράκας της Βενεζουέλας. Στην ηλικία των πέντε ετών, μετακόμισε μαζί με τους γονείς της Λούις Πονς και Άννα Μαρόνσε στο Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αποφοίτησε από το Miami Country Day School το 2015 και την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Σε συνέντευξή της, η Λέλε είχε δηλώσει ότι πέρασε δύσκολα χρόνια στο γυμνάσιο, γιατί είχε μεγάλο πρόβλημα στο να βρει φίλους και επειδή έπεφτε συχνά θύμα σχολικού εκφοβισμού. Η Λέλε Πονς ξεκίνησε την σταδιοδρομία της στην πλατφόρμα βίντεο Vine, αρχικά με τη δημιουργία βίντεο διάρκειας έξι δευτερολέπτων. Μέχρι την αποχώρησή της από την πλατφόρμα Vine το 2016, η Λέλε ήταν η πρώτη “Viner” όπου είχε ξεπεράσει τις ένα δισεκατομμύριο προβολές και αυτομάτως έγινε η πιο ακολουθούμενη στα μέσα μαζικής δικτύωσης Viner όλων των εποχών. Μετά την αποχώρησή της από την Vine, η Λέλε συνέχισε να ανεβάζει χιουμοριστικά βίντεο στο κανάλι της στο YouTube και στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Έχει επικεντρωθεί στην παραγωγή βίντεο όπου το περιεχόμενό τους αφορά συνήθως εφήβους, γι’ αυτό το λόγο το κοινό όπου την παρακολουθεί είναι κυρίως έφηβοι. Επιπλέον, η Λέλε Πόνς είναι μία από τις λίγες γυναίκες YouTubers όπου επιβλέπει ολόκληρη τη διαδικασία παραγωγής των βίντεό της. Από το 2016, συνεργάζεται με την εταιρία παραγωγής βίντεο ψυχαγωγίας Shots Studios. To 2015, η Λέλε Πονς κυκλοφόρησε την προσωπική της συλλογή κοσμημάτων με τίτλο UNO Magnetic, ενώ το 2016 ο εκδοτικός οίκος Simon & Schuster κυκλοφόρησε το μυθοστόρημα Surviving High School όπου συγγραφείς του αναφέρονται η Λέλε Πονς και η Μελίσα ντε λα Κρουζ. Την ίδια χρονιά, συνπρωταγωνίστησε μαζί με τους Γιούσεφ Ερακάτ και Τζάστιν Ντόμπις στην ρομαντική κομεντί του YouTube Red, We Love You. Επίσης, εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς τρόμου του ΜΤV, Scream. Η Λέλε Πονς, έχει πρωταγωνιστήσει και σε μουσικά βίντεο όπως το Havanna της Καμίλα Καμπέγιο, το Downtown των Ανίτα και Τζι Μπάλβιν και το She’s Out Of Her Mind των Blink 182. Τον Μάϊο του 2018, κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι μαζί με τον Ματ Χάντερ με τίτλο Dicen και τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς το Celoso, με συνθέτη τον επίσης YouTuber Ρούντι Μανκούσο. Η Λέλε Πονς, έχει επίσης εργαστεί ως μοντέλο. Τον Φεβρουάριο του 2017, έγινε πρεσβευτής της μάρκας για το CoverGirl, ενώ τον ίδιο μήνα περπάτησε σε επίδειξη μόδας της Dolce & Gabbana στο Μιλάνο της Ιταλίας. Τον Μάϊο του 2018, ανακοινώθηκε ότι η Λέλε Πονς θα αναλάβει την παρουσίαση του μουσικού σόου της μεξικάνικης τηλεόρασης, La Voz… México. Η νέα σεζόν ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου του 2018.
Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας

Η Πρώτη Κατηγορία Τουρκίας (τουρκικά: TFF 1. Lig, γνωστή ως PTT 1. Lig για εμπορικούς λόγους) ιδρύθηκε το 2000, έπειτα από το διαχωρισμό της από την Δεύτερη Κατηγορία Τουρκίας (TFF 2. Lig), λόγω αναδιοργάνωσης της Δεύτερης Κατηγορίας. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε την περίοδο 2001-2002 με την ονομασία Δεύτερη Ένωση Τουρκίας Κατηγορία Α με 20 ομάδες. Ο αριθμός των ομάδων μειώθηκε σε 18 το 2002. Το πρωτάθλημα πήρε τη σημερινή του ονομασία την περίοδο 2007-2008.

 Η 1. Λιγκ αποτελείται από 18 ομάδες. Οι τρεις ομάδες που θα τερματίσουν στις πρώτες θέσεις κερδίζουν απευθείας την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ, ενώ οι άλλες τρεις ομάδες που βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις υποβιβάζονται στην 2. Λιγκ. Μπόλουσπορ Αντάνασπορ Καρσίγιακα Ρίζεσπορ Ντιγιαπμπάκισπορ Ανκάρασπορ Γκανκγκόρεν Μπελεντίγιεσπορ Σάμσουνσπόρ Γκιρεσούνσπορ Καρτάλασπορ Λινίτισπορ Γκαζιντεπσπόρ Ερκιγιέσπορ Ντενίζλισπορ Αλτάι Η 1. Λιγκ δεν είναι η πρώτη κατηγορία. Είναι η δεύτερη. Αυτό ισχύει από το 2001 καθώς η Super Lig έγινε η Πρώτη Κατηγορία.
Μαίρη Άνινγκ

Η Μαίρυ Άννινγκ (1799 - 1847) ήταν Βρετανή συλλέκτης απολιθωμάτων, παλαιοντολόγος και έμπορος απολιθωμάτων. Μερικές από τις ανακαλύψεις της ήταν ο πρώτος πτερόσαυρος εκτός Γερμανίας, ο πρώτος πλήρης σκελετός ιχθυοσαύρου και ο πρώτος επίσης πλήρης πλεισιόσαυρος. Θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες γυναίκες επιστήμονες της Αγγλίας.

 Γεννήθηκε στις 21η Μαΐου 1799 στο Λάυμ Ρήτζις του Ντόρσετ της Αγγλίας. Ο πατέρας της ήταν μαραγκός και έμπορος απολιθωμάτων. Πηγές της εποχής αναφέρουν ότι η Άννινγκ και ο αδελφός της Τζόσεφ συνόδευαν τον πατέρα τους στα συχνά ταξίδια του στην παραλία του Ντόρσετ για περισυλλογή απολιθωμάτων. Φοίτησε σε εκκλησιαστικό σχολείο στο οποίο έμαθε γραφή και ανάγνωση.Ο πατέρας της πέθανε από φυματίωση το 1810 αφήνοντας την οικογένεια του σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η Άννινγκ μαζί με τον αδελφό της Τζόσεφ συνέχισαν την συλλογή και το εμπόριο απολιθωμάτων μετά τον θάνατο του πατέρα τους και το 1810 ο Τζόσεφ βρήκε ένα κρανίο ιχθυόσαυρου το οποίο θεώρησε ότι ήταν κρανίο κροκόδειλου. Λόγω ιδιάζουσας θέσης του απολιθώματος ήταν αδύνατη η περαιτέρω εκσκαφή για ένα έτος, μέχρι το 1811 όταν η Άννινγκ ολοκλήρωσε την αποκάλυψη του σκελετού. Ο εν λόγω σκελετός ήταν ο πρώτος πλήρης ιχθυόσαυρου και επωλήθη για 23 λίρες στον Λόρδο Χένλεϋ. Παρόλο ότι η πώληση του ιχθυόσαυρου έφερε μια οικονομική ανακούφιση στην Άννινγκ και στην οικογένεια της, οι οικονομικές δυσκολίες συνεχίστηκαν σε την διάρκεια της ζωής της. Η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη της Άννινγκ ήταν ένας σχεδόν πλήρης σκελετός πλειοσιόσαυρου το 1824, τον οποίο πούλησε για 100 λίρες στον Δούκα του Μπάκιγχαμ. Ο πλειοσιόσαυρος ήταν τότε νέο είδος στην Επιστήμη και η αυθεντικότητα του αμφισβητήθηκε από μέρος της επιστημονικής κοινότητας, με μεγαλύτερο αρχικό επικριτή τον Ζώρζ Κυβιέ. Ο Κυβιέ αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του απολιθώματος αρχικά, με βάση τα σχεδιαγράμματα του σκελετού που δημιούργησε η Άννινγκ. Αργότερα παραδέχτηκε την αυθεντικότητα του απολιθώματος και η φήμη της Άννινγκ εξαπλώθηκε στην επιστημονική κοινότητα της εποχής.Το 1828 ανακάλυψε τον πρώτο πτεροδάκτυλο εκτός Γερμανίας. Την ίδια περίοδο παρατήρησε κάποια ιδιόμορφα απολιθώματα στους σκελετούς ιχθυόσαυρων, τα οποία την εποχή ονόμαζαν «λίθους μπεζόαρ» και περιείχαν ψαροκόκκαλα, οστά μικρών ιχθυόσαυρων και λέπια . Τα εν λόγω απολιθώματα αναγνωρίστηκαν από τον Ουίλλιαμ Μπάκλαντ, θεολόγο και παλαιοντολόγο, ότι ήταν απολιθωμένα περιττώματα, γνωστά σήμερα ως κοπρόλιθοι. Ο Μπάκλαντ σημείωσε στην έρευνα που έκδωσε για το θέμα την σημαντική συμβολή της Άνινγκ σε αυτήν την ανακάλυψη.Το 1847 η Άννινγκ απεβίωσε από καρκίνο του στήθους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, παρά την ταπεινή καταγωγή της και το φύλο της, η Άννινγκ αναγνωρίστηκε ως αυθεντία στην συλλογή και κατηγοριοποίηση απολιθωμάτων. Το 2010 η Βρετανική Βασιλική Εταιρεία την αναγνώρισε ως μια από τις δέκα Βρετανές γυναίκες με την μεγαλύτερη επίδραση στην προώθηση της επιστήμης.
Ζίγκμουντ Χέλιας

Ο Ζίγκμουντ Χέλιας (πολωνικά: Zygmunt Heljasz) (21 Σεπτεμβρίου 1908 – 12 Ιουνίου 1963) ήταν Πολωνός αθλητής του στίβου. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία και τερμάτισε στην 7η και 13η θέση, αντίστοιχα. Τερμάτισε επίσης 7ος στη σφαιροβολία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1934. Ο Χέλιας ήταν πολλαπλός εθνικός πρωταθλητής στη σφαιροβολία, τη δισκοβολία και τη σφυροβολία.

 Ο Χέλιας προπονήθηκε πρώτα στην πυγμαχία και τερμάτισε στη 2η θέση στο εθνικό πρωτάθλημα βαρέων βαρών. Μεταπήδησε στον στίβο το 1926 και ήδη το 1927 συμπεριλήφθηκε στην εθνική ομάδα. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αλλά το 1936, λόγω σύγκρουσης με την Πολωνική Ομοσπονδία Στίβου αποκλείστηκε από την Ολυμπιακή ομάδα και αποκλείστηκε από τους αγώνες για ένα χρόνο. Στράφηκε στην προπονητική, πρώτα στις Βρυξέλλες του Βελγίου και μετά στο Κατοβίτσε. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου φυλακίστηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ζάξενχαουζεν και του Γκρος-Ρόζεν. Μετά τον πόλεμο συνέχισε να προπονεί αθλητές του στίβου στο Στσέτσιν.
Εφλανί

Το Εφλανί (τουρκικά: Eflani) είναι πόλη και διαμέρισμα της Επαρχίας του Καραμπούκ, στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Το Εφλανί ευρίσκεται σε απόσταση 100 χμ. νότια της Μαύρης Θάλασσας. Σε απόσταση 46 χμ. ανατολικά του Καραμπούκ, ευρίσκεται επί υψιπέδου το οποίο χωρίζεται από μικρούς ποταμούς εν μέσω των υψηλών βουνών και των κοιλάδων. Κατά την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός του διαμερίσματος ήταν της τάξεως των 12.270 κατοίκων, εκ των οποίων οι 3.897 κατοικούσαν εντός της πόλεως του Εφλανί. Το διαμέρισμα καλύπτει έκταση της τάξεως των 587 km², ενώ η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 897 μ.

 Στο Εφλανί, ίχνη των παρελθόντων πολιτισμών αποτελούν οι πέτρινοι τάφοι, καθώς και τα τζαμιά που βρίσκονται τόσο εντός όσο και στα περίχωρα της πόλης. Το Εφλανί βρισκόταν επί της οδού η οποία συνέδεε την αποικία της Αμάσρα με την ενδοχώρα της Μικράς Ασίας έως και τον Μεσαίωνα. Από το 1292 έως το 1309, η πόλη αποτέλεσε έδρα του Τζανδαριδών. Συνολικά, το Εφλανί διαθέτει πέντε σχολεία. Το Eflani İMKB Çok Programlı Lisesi είναι ένα εξ'αυτών, ενώ τα αγγλικά αποτελούν την δεύτερη διδασκόμενη γλώσσα εντός αυτού. Έχοντας ιδιαιτέρως πλούσια βλάστηση λόγω του υγρού κλίματός του, το Εφλανί λειτουργεί ως τοποθεσία εκκίνησης πεζοποριών για την ευρύτερη περιοχή, με τα δάση και τις τρεις λίμνες του. Για ορισμένο διάστημα, η ζήτηση για ζώα και ζωικά προϊόντα της ευρύτερης περιοχής ικανοποιούνταν στο Εφλανί, ενώ, σήμερα, η κτηνοτροφία, παρά το γεγονός πως έχει χάσει την παλαιότερη σημασία της, εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πηγή εσόδων. Αυτό το οποίο καθιστά το Εφλανί ιδιαίτερα σημαντικό για την ευρύτερη επαρχία είναι τα πλούσια μάρμαρά του. Η εξόρυξη των μαρμάρων γίνεται υπό την μορφή συμπαγών κομματιών, ενώ η εξαγωγή τους γίνεται από εταιρείες του ιδιωτικού τομέα.
Μπατάμ

Το Μπατάμ (Batam) είναι η μεγαλύτερη πόλη και δήμος στις Νήσους Ριάου της Ινδονησίας. Ο ομώνυμος δήμος απλώνεται σε τρία νησιά, το ομώνυμο Μπατάμ, το Ρεμπάνγκ και το Γκαλάνγκ, που αποκαλούνται συλλογικά «Μπαρελάνγκ», αλλά και σε αρκετά μικρά νησάκια. Η Νήσος Μπατάμ αποτελεί την κεντρική αστική και βιομηχανική περιοχή, ενώ τα άλλα δύο διατηρούν τον αγροτικό τους χαρακτήρα και συνδέονται με το Μπατάμ με μικρές γέφυρες. Η πόλη Μπατάμ είναι βιομηχανικό κέντρο σε ταχύτατη ανάπτυξη, αναδυόμενος κόμβος μεταφορών και μέρος μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου (ελεύθερος λιμένας) στο τρίγωνο Ινδονησίας-Μαλαισίας-Σιγκαπούρης, σε προνομιακή θέση αφού απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα από τη νότια ακτή της Σιγκαπούρης.Στην απογραφή του 2020 η πόλη είχε πληθυσμό 1.196.396 κατοίκους (αύξηση 94,2% σε σχέση με το 2005), που την καθιστούν τη 15η μεγαλύτερη πόλη σε ολόκληρη την Ινδονησία. Είναι η πλησιέστερη στη Σιγκαπούρη ινδονησιακή πόλη. Ωστόσο το 2017 γνώρισε την απώλεια πολλών θέσεων εργασίας, με περίπου 300 χιλιάδες εργάτες να απολύονται.

 Οι πρώτοι καταγεγραμμένοι κάτοικοι του νησιού Μπατάμ ήταν Μαλαίοι γνωστοί ως Οράνγκ Λαούτ, από το έτος 231 μ.Χ.. Η γειτονική νησίδα Σαμπού χρησίμευσε από τη δεκαετία του 1930 ως βάση δεξαμενών πετρελαίου. Στην απογραφή του 1971 η Μπατάμ ήταν μια κωμόπολη 6.000 κατοίκων. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, με το Π.Δ. 41 του 1973, η νήσος του Μπατάμ ανακηρύχθηκε τόπος εργασίας μιας βιομηχανικής περιοχής υποστηριζόμενης από την «Αρχή Βιομηχανικής Αναπτύξεως της Νήσου Μπατάμ», γνωστής περισσότερο με τη συντομότερη ονομασία Batam Authority Board (BOB), τη σημερινή Batam Development Board (ινδον. Badan Pengusahan Batam ή BP Batam), με τον αρχικό σκοπό να καταστεί η τοποθεσία η «ινδονησιακή εκδοχή της Σιγκαπούρης». Μετά την ταχεία πρώτη ανάπτυξη του νησιού, ήρθε η κυβερνητική απόφαση No. 34 του 1983, με την οποία του Διαμέρισμα Μπατάμ (που ήταν μέρος του Νομού των Νήσων Ριάου) αναβαθμίσθηκε σε Δήμο. Τέλος, με τον Νόμο 53 του 1999 ο δήμος ανακηρύχθηκε σε «αυτόνομη περιοχή», ώστε να μπορεί να επιτελεί κυβερνητικού τύπου και αναπτυξιακές λειτουργίες σε συνεργασία με την BP Batam. Το νησί Μπατάμ, που αποτελεί την κεντρική οικιστική περιοχή της πόλεως Μπατάμ, είναι προσεγγιστικά ωοειδές στο σχήμα, αλλά με πολλούς κολπίσκους, μικρές χερσονήσους, και με πολλές νησίδες κοντά του. Βρίσκεται στα δυτικά της Νήσου Μπιν-τάν, νοτίως της Σιγκαπούρης, βορείως των νήσων Ρεμπάνγκ και το Γκαλάνγκ, και ανατολικώς της Νήσου Μπουλάν. Το Μπατάμ χωρίζεται από το Μπιντάν από το Στενό Ριάου. Η έκταση του Δήμου Μπατάμ είναι 1.040 km² ξηράς, από τα οποία μόλις 410 καλύπτει η νήσος Μπατάμ, και από τα οποία μερικά προήλθαν από επιχωματώσεις. Η τριάδα «Μπαρελάνγκ» των νησιών ΜΠΑτάμ-ΡΕμπάνγκ και ΓκαΛΑΝΓΚ έχει συνολική έκταση περίπου 715 km².
Λοχριά Ρεθύμνου

Η Λοχριά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 61 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 56 από το Ηράκλειο. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 580 μέτρα μέσα σε κοιλάδα. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα των νομών Ρεθύμνης και Ηρακλείου. Η οικονομία του χωριού είναι κυρίως αγροκτηνοτροφική, ενώ λειτουργούν επίσης στο χωριό πρατήριο καυσίμων, δύο φούρνοι και εμπορικό κατάστημα.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Loghrea. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Oghrea με 68 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630 αναφέρεται ως Locrea. Αν και το χωριό ανήκει στα χωριά της Αμπαδιάς, σε αυτό δεν κατοίκησαν μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 6 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 80 χριστιανούς κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Αποδούλου. Στην απογραφή του 1900 είχε 160 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ότι ανήκε στην κοινότητα Πλατάνου. Το 1927 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών.Δείτε: Κοινότητα Λοχριάς Τις 4 Μαΐου 1944, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο χωριό απομάκρυναν τους κατοίκους και έπειτα χώρισαν άντρες και γυναίκες. Από τους άντρες εκτέλεσαν τρεις στο χωριό και τους υπόλοιπους τους μετέφεραν στις Μοίρες, όπου τους φυλάκισαν. Στη συνέχεια μετέφεραν οχτώ από αυτούς στις φυλακές Αγιάς, όπου πιστεύεται ότι τουφεκίστηκαν. Έπειτα κατέστρεψαν και τα 215 σπίτια του χωριού, αφού προηγουμένος τα είχαν λεηλατήσει.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο κατάγραφος βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος χρονολογείται από τον 11ο-12ο αιώνα μ.Χ. Η παρουσία της εκκλησίας αποτελεί ένδειξη ότι το χωριό κατοικούταν από τους βυζαντινούς χρόνους. Άλλοι ναοί στο χωριό είναι ο ναός του Άη Γιάννη του Ριγολόγου και η εκκλησία της Θεοτόκου, στο κοιμητήριο. Το 1974 ολοκληρώθηκε ο νέος ενοριακός ναός του χωριού, αφιερωμένος στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.Στη Λοχριά άρχισε να λειτουργεί δημοτικό σχολείο το 1924. Νωρίτερα οι μαθητές του χωριού πήγαιναν στον Πλάτανο. Τη χρονιά 1941-1942 στο σχολείο φοιτούσαν 74 μαθητές, ο μέγιστος αριθμός που καταγράφηκε. Το πρώτο κτίριο του σχολείου κάηκε από τους Γερμανούς το 1944 μαζί με το υπόλοιπο χωριό και έτσι το 1945 κτίστηκε νέο, το οποίο το 1958 αντικαταστάθηκε από άλλο κτίριο. Το δημοτικό σχολείο στη Λοχριά συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 2001, οπότε και συγχωνεύθηκε με το δημοτικό σχολείο Πλατάνου. Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη.
Σούπερ καπ Ελλάδος πετοσφαίρισης Ανδρών

Το Ελληνικό Σούπερ καπ πετοσφαίρισης άρχισε να διοργανώνεται το 1997. Σε αυτό αγωνίζονται η πρωταθλήτρια Ελλάδας της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου με την κυπελλούχο. Η διοργάνωση αναβίωσε μετά απο 11 χρόνια, το 2021.

 1997: Άρης 2000: Ολυμπιακός 2004: Ηρακλής 2005: Ηρακλής 2006: Παναθηναϊκός 2007: Ηρακλής 2008: Ηρακλής 2010: Ολυμπιακός 2021: Φοίνικας Σύρου 2022: Παναθηναϊκός Το 2005 ο Ηρακλής κατέκτησε το νταμπλ, και αντί για Σούπερ Καπ διεξήχθη Σούπερ Γκέιμ με αντίπαλο τον φιναλίστ των play off και του κυπέλλου, Ολυμπιακό. Επίσημη ιστοσελίδα της ελληνικής ομοσπονδίας πετοσφαίρισης "Η Χρυσή Βίβλος του Super Cup" Ιστότοπος contra.gr, διοργανώσεις 1997-2007. "Ηρακλής-Παναθηναϊκός 3-2" Ιστότοπος contra.gr, σούπερ καπ 2008. "Πήρε το πρώτο ο "γηραιός"" Ιστότοπος contra.gr, σούπερ καπ 2005.
Εκκλησία της Αλεξάνδρειας

Η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας, επίσης γνωστή ως Εκκλησία της Αιγύπτου, ήταν εκ των πρώτων χριστιανικών εκκλησιών, καθώς και εκ των συνιστωσών της Πενταρχίας. Σύμφωνα με την παράδοση, φέρεται να ιδρύθηκε, περίπου, το 62 από τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, γνώρισε αριθμό εσωτερικών σχισμάτων, με αποτέλεσμα, σήμερα, αριθμός εκκλησιών, παρότι διαφορετικών μεταξύ τους δογμάτων, να αποτελούν συνεχιστές της: η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία (Ανατολίτικη Ορθόδοξη Εκκλησία) η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας (Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία) η Κοπτική Καθολική Εκκλησία (Ανατολική Καθολική Εκκλησία) η Κοπτική Ευαγγελική Εκκλησία (Προτεσταντισμός)

 Η Αλεξάνδρεια, από κοινού με τη Βαβυλώνα, αποτέλεσε την έδρα των πρώτων χρονικά ιουδαιοχριστιανικών πληθυσμών της Αιγύπτου. Παράλληλα, η Αλεξάνδρεια, σύμφωνα με τις δυτικές και ανατολικές εκκλησιαστικές παραδόσεις, αποτέλεσε τον τόπο μαρτυρίου του Ευαγγελιστή Μάρκου, θεωρούμενου ως ιδρυτή της Εκκλησίας της Αιγύπτου, σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισαρείας. Σταδιακά, ο τοπικός μητροπολίτης της πόλεως της Αλεξάνδρειας κατέστη ως επικεφαλής του συνόλου της Εκκλησίας της Αιγύπτου. Με σημείο εκκίνησης την περίοδο εκκλησιαστικής ηγεσίας του Δημητρίου Α΄ (199-233), η μητρόπολη διέθετε, πλέον, υπαγόμενους προς αυτήν επισκόπους. Εκκλησία της Νουβίας Εκκλησία της Αιθιοπίας / Εκκλησία της Αβησσυνίας Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας Κατάλογος Πατριαρχών Αλεξανδρείας Κριστιάν Κανουιγιέ
Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης

Ο Αθλητικός Σύλλογος Κοζάνης «ο Ηρακλής» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Κοζάνης, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1998 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης.

 Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10, ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης κατέκτησε την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατά συνέπεια ανήλθε στα Πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο σύλλογος συμμετείχε στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, τερματίζοντας στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Την ίδια επίδοση επανέλαβε και την επόμενη χρονιά, 2011-12, παραμένοντας χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην κατηγορία.Την περίοδο 2012-13 ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης κατόρθωσε να σκαρφαλώσει στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα του ομίλου της. Ακολούθως αγωνίστηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Γ.Σ. Ελευθερούπολης, στον οποίο και ηττήθηκε με σκορ 104-91. Ωστόσο, λόγω ανακατατάξεων μεταξύ των ομάδων επετράπη στον Ηρακλή Κοζάνης να ανέλθει τελικά στη Β' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2013-2014, o Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον Όμιλο Βορρά. Έχοντας συγκεντρώσει 7 νίκες, 18 ήττες και 1 μηδενισμό, κατέλαβε την 13η και πρότελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Μολαταύτα, ο καλαθοσφαιριστής του συλλόγου Δημήτρης Ντισλής αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ τόσο του Πρωταθλήματος του Ομίλου Βορρά όσο και ολόκληρης της κατηγορίας σημειώνοντας 579 πόντους. Αυτό συνέβη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά καθώς ο ίδιος παίκτης είχε αναδειχθεί κορυφαίος σκόρερ της Γ' Εθνικής την προηγούμενη περίοδο.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς», χωρητικότητας 1.530 θέσεων. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Μιχάλης Μαλούδης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Ζήσης Τζιλίνης με βοηθό το Δημήτρη Βαλταδόρο. Το ρόστερ του Ηρακλή Κοζάνης για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές: Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. τερματίζοντας στην 4η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2010-11, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση, επίδοση που επανέλαβε και την επόμενη χρονιά, 2011-12. Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2012-2013, ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Παράλληλα κέρδισε μία θέση στο ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς», χωρητικότητας 1.530 θέσεων.
Βασκική πελότα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900

Η βασκική πελότα (αγώνισμα βασκικής καταγωγής) υπήρξε ολυμπιακό άθλημα μόνο στην Ολυμπιάδα του 1900 στο Παρίσι, στην οποία μετείχαν μόνο δυο ομάδες, της Ισπανίας και της Γαλλίας. Στη συνέχεια αφαιρέθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Διεξήχθη μόνο ως άθλημα επίδειξης σε τρεις Ολυμπιάδες κατά τα έτη 1924, 1968 και 1992. Το 1992 διεξήχθη και αγώνας γυναικών.

 Έλαβαν μέρος δύο ομάδες (δύο ζεύγη - τέσσερις αθλητές) και διεξήχθη μόνο ένας αγώνας στις 14 Ιουνίου 1900 με νικήτρια την ομάδα της Ισπανίας. Αρχικά δόθηκε μόνο το χρυσό μετάλλιο, αργότερα αναγνωρίστηκε από τη ΔΟΕ και το αργυρό. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Pelota 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Επιτομή

Ως επιτομή (από το επιτέμνειν) χαρακτηρίζεται ένα κείμενο, κυρίως βιβλίου, στο οποίο εκτίθεται συντομευμένο το περιεχόμενο άλλου εκτενέστερου. Αρκετά κείμενα από τα αρχαία ελληνικά και λατινικά επιβιώνουν μόνο σε επιτομές που οφείλονται στην πρακτική ορισμένων συγγραφέων που αργότερα αποκλήθηκαν επιτομείς (epitomators) που έγραφαν συνόψεις μεγαλυτέρων έργων που έχουν χαθεί.

 Εκτός από την επιτομή της Βιβλιοθήκης του Απολλοδώρου μπορούν να αναφερθούν: Η Ιστορία της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Έντουαρντ Γκίμπον (τόμοι οκτώ σελίδες 3.600 σε επιτομή σελίδες 1.200) Η Summa Theologia του Θωμά Ακινάτη Μιά σύντομη εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη (A very short introduction to the New Testament) του Σαίρεν Κίρκεγκωρ. Η αστρονομία του Γιοχάνες Κέπλερ ΑΠΑΣΑ ΥΛΗ, για τους μαθητές του Δημοτικού, πρώτη έκδοση 1944 του Γεωργίου Μητράγκα. Στην Ελλάδα στις Εγκυκλοπαίδειες δεν συμπεριλαμβάνονται λήμματα σχετικά με τις επιτομές και στα λεξικά δίνεται συνήθως μόνο ο ορισμός. Ωστόσο έχουν εκδοθεί τους νεότερους χρόνους κυρίως επιτομές πολυτόμων λεξικών, όπως του Schmitd από τον Αντώνιο Γιάνναρη (1888), το Επίτομο Λεξικό Πάπυρος- Larous 1968 κ.α. αλλά και αξιόλογες επιτομές, κυρίως νομικών βιβλίων, όπως το «Κληρονομικό Δίκαιο» σελίδες 92 του καθηγητή Γεωργίου Μιχαηλίδη - Νουάρου.
Ασκάνιο Σφόρτσα

Ο Ασκάνιο, ιταλ. Ascanio (3 Μαρτίου 1455 - 28 Μαΐου 1505) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. Έμεινε γνωστός ως ικανός διπλωμάτης, που έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εκλογή τού Ροδρίγο Βοργία ως πάπα με το όνομα Αλέξανδρος ΣΤ΄. Υπηρέτησε ως αντι-Καγκελλάριος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας (1492-1505).

 Ήταν γιος τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα τού Μιλάνου και της Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι. Γεννήθηκε στην Κρεμόνα. Αδέλφια του ήταν ο Γκαλεάτσο-Μαρία και ο Λουδοβίκος, δούκες τού Μιλάνου. Έγινε μαθητής τού Φραντσέσκο Φίλελφο, Αυλικού τού πατέρα του, που τον εισήγαγε στη διακυβέρνηση και τη λογοτεχνία. Ο Οίκος του έδωσε άλλους τέσσερις καρδιναλίους. Στα 10 έτη του ονομάστηκε διοικητής ηγούμενος τού Κιαραβάλλε. Ενόσω ήταν ακόμη ανήλικος, τού υποσχέθηκε τον ερυθρό πίλο τού καρδιναλίου της Εκκλησίας ο Γκυγιώμ ντ'Εστουτβίλ, που ήθελε την υποστήριξη τού Γκαλεάτσο-Μαρία στην υποψηφιότητά του ως πάπα το 1471. Όμως εξελέγη τελικά ο Φραντσέσκο ντελλα Ρόβερε με το όνομα Σίξτος ΣΤ΄. Το 1473 η Αικατερίνη, κόρη τού Γκαλεάτσο-Μαρία, παντρεύτηκε τον Τζιρόλαμο Ριάριο, ανιψιό τού Σίξτου Δ΄. Ο Τζιρόλαμο ήταν από τα ηγετικά μέλη της συνωμοσίας των Πάτσι, που ήταν κατά τού Λαυρεντίου Α΄ των Μεδίκων τού μεγαλοπρεπούς στη Φλωρεντία. Ελπίζοντας να ειρηνεύσει το Μιλάνο, ο Σίξτος Δ΄ προσπάθησε να κάνει τον Ασκάνιο καρδινάλιο το 1477, αλλά ο Σύλλογος των καρδιναλίων αρνήθηκε να τον αποδεχθεί. Παρόλα αυτά ο Ασκάνιο έγινε επίσκοπος της Παβία το 1479, διατηρώντας τη θέση του ως το τέλος του. Το 1484 εκπροσώπισε τον Λουδοβίκο στο Συνέδριο της Κρεμόνα. Moroni, Gaetano, ed. (1854). Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da S. Pietro sino ai nostri giorni ... (in Italian). Vol. LXV. Venezia: Tip. Emiliana. pp. 90–93. Pastor, Ludwig von. The History of the Popes, from the close of the Middle Ages, third edition, Volume V Saint Louis: B. Herder 1902.
Γιακελίν Αντέρε

Η Γιακελίν Αντέρε (María Esperanza Jacqueline Andere-Aguilar, 20 Αυγούστου 1938 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 45 ταινίες και 50 τηλενουβέλες. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση για πρώτη φορά το 1959. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα ηθοποιών του Μεξικού, αλλά και της χρυσής εποχής του μεξικάνικου σινεμά. Το 1967 παντρεύτηκε με τον Χοσέ Μαρία Φερνάντες Ουνσέιν και μαζί απέκτησαν μια κόρη, την ηθοποιό Τσαντάλ Αντέρε.

 El Juicio de Arcadio - 1965 Un Largo viaje hacia la muerte - 1967 Tres noches de locura - 1968 La Noche violenta - 1969 Bestias jóvenes - 1969 Trampas de amor - 1970 Yesenia - 1971 La Gatita - 1971 Los Enamorados - 1971 Separacion matrimonial - 1973 La Casa del Pelícano - 1976 Picardia mexicana - 1977 los Japoneses no esperan - 1977 La Señorita - 1993 La leona - 1961 La vecindad - 1964 Alma de mi alma - 1965 Corazón salvaje - 1966 Amor en el desierto - 1967 Barata de primavera - 1975 Mañana será otro día - 1976 Sandra y Paulina - 1980 El maleficio - 1983 Nuevo amanecer - 1988 El vuelo del águila - 1994 Ángela - 1998 La otra - 2002 La madrastra - 2005 Soy tu dueña - 2010 Libre para amarte - 2013 Las amazonas - 2016 Por amar sin ley - 2018 La mexicana y el güero - 2020 Γιακελίν Αντέρε στην IMDb Jacqueline Andere en alma-latina (en inglés)
Πάστο

Το Πάστο (το πλήρες όνομα της πόλης είναι Σαν Χουάν δε Πάστο), είναι η πρωτεύουσα το διαμέρισμα Ναρίνιο, στη νοτιοδυτική Κολομβία. Η πόλη έχει χτιστεί στη κοιλάδα Ατρίς, στις Άνδεις, κοντά στους πρόποδες του ηφαιστείου Γκαλέρας, σε υψόμετρο 2.527 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005 έχει 382.618 κατοίκους.

 Δεν υπάρχει ομοφωνία και βεβαιότητα στους ιστορικούς και χρονικογράφους σχετικά με την ίδρυση της πόλης, η οποία αρχικά ονομαζόταν Βιγιανισιόσα δε λα Κονσεπσιόν ντε λα Προβίνσια Ατουνγιάτα. Η πόλη ιδρύθηκε δύο φορές. Η πρώτη ίδρυση μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι έγινε από τον Σεμπατσιάν Μπελαλκάσαρ (Μπελαλκάθαρ στα καστιλιάνικα ισπανικά) το 1537 σε μια περιοχή σήμερα όπου ζουν οι Γιανκουανκέρ και μετά κινήθηκε σε μια περιοχή στη κοιλάδα Ατρίς όπου ίδρυσε τη πόλη δεύτερη φορά και στη συνέχεια ζήτησε βοήθεια από τον Λορένσο ντε Αλδάνα (Λορένθο στα καστιλιάνικα ισπανικά) τον Ιούνιο του 1539 ώστε να ηρεμίσει τα πνεύματα στη περιοχή. Άλλοι ιστορικοί αναφέρουν τον Πέδρο ντε Πουέγιες, ο οποίος ήταν ο πρώτος αναπληρωτής κυβερνήτης της πόλης και αναφέρεται επίσης Καπετάνιος Ροδρίγο δε Οκάμπο ή Καπετάνιος Γκονσάλο Ντίας Πινέδα (Γκονθάλο στα καστιλιάνικα ισπανικά), ως ιδρυτή.
Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς

Ο Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς (σερβικά : Благоје Нешкови) (Κραγκούγιεβατς 11 Φεβρουαρίου 1907 - Βελιγράδι 11 Νοεμβρίου 1984), ήταν γιατρός, επαναστάτης συμμετέχων στον Ισπανικό Εμφύλιο και τον εθνικού απελευθερωτικού αγώνα της Γιουγκοσλαβίας, πολιτικός της Γιουγκοσλαβίας και της λαϊκής δημοκρατίας της Σερβίας.

 Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο Κραγκούγιεβατς και το γυμνάσιο στο Βελιγράδι. Το 1933 αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Το 1935 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας. Συμμετείχε στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο ως γιατρός στο τάγμα των διεθνών ταξιαρχιών "Duro Dakovic". Με την επιστροφή του από την Ισπανία εργάστηκε ως γιατρός στο Βελιγράδι. Διετέλεσε γραμματέας της επαρχιακής επιτροπής του Κομμουνιστικού κόμματος της Σερβίας. Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο μετά την επίθεση της Γερμανίας στη Γιουγκοσλαβία και από τις 11 Δεκεμβρίου 1941 ήταν μέλος της Σερβικής εθνικής απελευθερωτικής επιτροπής. Μετά την απελευθέρωση της χώρας ήταν ο πρώτος γραμματέας της εκτελεστικής επιτροπής της, σημερινός πρωθυπουργός της κυβέρνησης. Στο ιδρυτικό συνέδριο του Κομμουνιστικού κόμματος της Σερβίας τον Μάιο του 1945 εξελέγη γραμματέας της κεντρικής επιτροπής και υπηρέτησε στη θέση αυτή έως το 1948. Στο πέμπτο συνέδριο του Κομμουνιστικού κόμματος τον Ιούλιο του 1948 εξελέγη μέλος του πολιτικού γραφείου της κεντρικής επιτροπής. Κατά την περίοδο από το 1945 - 1948 βρισκόταν στη θέση του πρωθυπουργού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σερβίας. Το 1952 διορίστηκε στη θέση του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Τον Οκτώβριο του 1952 το πολιτικό γραφείο του Κομμουνιστικού κόμματος της κεντρικής επιτροπής τον τιμώρησε επειδή ο κατηγορούμενος να υποστηρίξει το ψήφισμα Inform κι εγκατέλειψε την πολιτική και αφοσιώθηκε σε επιστημονικές εργασίες. Ήταν ερευνητής και επικεφαλής του εργαστηρίου πειραματικής ογκολογίας στην ιατρική σχολή. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1984 . Миломир Марић Деца комунизма. „Младост“, Београд 1987. година.