IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τόμας Χόλλαντ, 1ος κόμης του Κεντ

Ο Τόμας Χόλλαντ (περί το 1314 - 26 Δεκεμβρίου 1360), 1ος Κόμης του Κεντ, 2ος βαρόνος του Χόλλαντ, Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Χόλλαντ και στρατάρχης του Εκατονταετούς Πολέμου ήταν γιος του Ρόμπερτ ντε Χόλλαντ, 1ου βαρόνου του Χόλλαντ και της Ματθίλδης του Ζουτς. Ένας από τους μικρότερους αδελφούς του ήταν ο Όθων Χόλλαντ που έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας.

 Τα πρώτα χρόνια συμμετείχε στην Αγγλική εκστρατεία στη Φλάνδρα (1340) και δυο χρόνια αργότερα απεστάλη με τον Σερ Τζων Ντ'Αρτεβέλ στο Μπαγιόν να υπερασπιστεί τη Γασκώνη από τους Γάλλους, πολέμησε ξανά εναντίον των Γάλλων (1343). Το 1346 συμμετείχε στην εκστρατεία του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας στη Νορμανδία στη συνοδεία του κόμητος του Γουόρικ, συμμετείχε στην άλωση της Καέν, της κομητείας της Έ και της Γκιν, ο Κοντόσταυλος της Γαλλίας και ο κόμης του Τάνκαρβιλ του παραδόθηκαν αιχμάλωτοι. Συμμετείχε στη μάχη του Κρεσί σαν ένας από τους αρχηγούς της οπισθοφυλακής υπό τον πρίγκιπα της Ουαλίας και κατόπιν στην πολιορκία του Καλαί. Ο Τόμας Χόλλαντ ήταν ένας από τους ιδρυτές και 13ος ιππότης του Τάγματος του Περικνημίδας. Την ίδια εποχή που έγινε η πρώτη εκστρατεία ο Τόμας παντρεύτηκε μυστικά την Ιωάννα του Κεντ, κόρη του Εδμόνδου του Γούντστοκ, 1ου κόμη του Κεντ και της Μαργαρίτας Γουέι, 3ης βαρόνης του Λίντελ, εγγονή του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της δεύτερης συζύγου του του Μαργαρίτα της Γαλλίας. Την περίοδο της απουσίας του και κάτω από σκληρή πίεση της οικογένειας της η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Μόντακιουτ, 2ο κόμη του Σόλσμπερι. Ο δεύτερος γάμος της Ιωάννας ακυρώθηκε με εντολή του πάπα όταν νομιμοποίησε τον γάμο της με τον Τόμας με τον οποίο είχε κάνει τέσσερα παιδιά. Την περίοδο 1353 - 1356 κλήθηκε από το Κοινοβούλιο και πήρε τον τίτλο του δεύτερου βαρόνου του Χόλλαντ. Διορίστηκε Υπολοχαγός του βασιλιά στη Βρετάνη (1354) για την περίοδο που ήταν ανήλικος ο δούκας και έγινε ένας από τους στρατηγούς των Αγγλικών κτήσεων στη Γαλλία (1359). Ο κουνιάδος του Τζων, 3ος κόμης του Κεντ πέθανε πρόωρα (1352) και ο Τόμας κληρονόμησε την κομητεία του Κεντ χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Ο γιος του Τόμας τον διαδέχθηκε στη βαρονία, η κομητεία παρέμεινε στη σύζυγο του και ο γιος του την κληρονόμησε αργότερα χάρη στα δικαιώματα της, ο γιος του Τζων έγινε κόμης του Χάντινγκτον και δούκας του Έξετερ. Με τη σύζυγο του Ιωάννα του Κεντ απέκτησε : Τόμας Χόλλαντ, 2ος κόμης του Κεντ Τζων Χόλλαντ, 1ος δούκας του Έξετερ Ιωάννα Χόλλαντ, δούκισσα της Βρετάνης, παντρεύτηκε τον δούκα Ιωάννη Δ΄ της Βρετάνης Ματθίλδη Χόλλαντ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ούγο Κουρτεναί, εγγονό του Ούγου Κουρτεναί, 10ου κόμη του Ντέβον και σε δεύτερο γάμο τον Ουαλερανός Γ΄ του Λουξεμβούργου-Λινί Έντμοντ Χόλλαντ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Thomas Holland, 1st Earl of Kent στο Wikimedia Commons
Επαρχίες της Τουρκίας

Η Τουρκία διαιρείται διοικητικά σε 81 νομούς, που διοικούνται από έναν διορισμένο διοικητή, τον Βαλή. Οι νομοί φέρουν το όνομά της πρωτεύουσάς τους, με εξαίρεση τις επαρχίες Κοτζάελι, Χατάι και Σαγγάριου στις οποίες είναι πρωτεύουσες οι: Νικομήδεια, Αντιόχεια και Ανταπαζαρί αντίστοιχα. Παρακάτω αναφέρονται οι επαρχίες ανά γεωγραφικό διαμέρισμα.

 Το Διαμέρισμα Μαρμαρά χωρίζεται σε 11 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής: Επαρχία Αδριανούπολης Επαρχία Γιάλοβας Επαρχία Κοτζάελι Επαρχία Κωνσταντινούπολης Επαρχία Μπαλίκεσιρ Επαρχία Μπιλετσίκ Επαρχία Προύσας Επαρχία Ραιδεστού Επαρχία Σαγγαρίου Επαρχία Σαράντα Εκκλησιών Επαρχία Τσανάκκαλε Το Διαμέρισμα Αιγαίου χωρίζεται σε 8 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής: Επαρχία Αϊδινίου Επαρχία Αφιόν Καραχισάρ Επαρχία Κιουτάχειας Επαρχία Μανίσας Επαρχία Μούγλων Επαρχία Ντενιζλί Επαρχία Ουσάκ Επαρχία Σμύρνης Το Διαμέρισμα Μεσογείου χωρίζεται σε 8 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής: Επαρχία Αδάνων Επαρχία Αττάλειας Επαρχία Ισπάρτας Επαρχία Καχραμάνμαρας Επαρχία Μερσίνης Επαρχία Μπουρντούρ Επαρχία Οσμανίγιε Επαρχία Χατάι Το Διαμέρισμα Μαύρης Θάλασσας χωρίζεται σε 19 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής: Επαρχία Αμάσειας Επαρχία Αρτβίν Επαρχία Γκιουμούσχανε Επαρχία Ζονγκουλντάκ Επαρχία Καραμπούκ Επαρχία Κασταμονής Επαρχία Κερασούντας Επαρχία Μπαϊμπούρτ Επαρχία Μπαρτίν Επαρχία Μπολού Επαρχία Ντούζτζε Επαρχία Ορντού Επαρχία Ριζούντας Επαρχία Σαμψούντας Επαρχία Σινώπης Επαρχία Τοκάτ Επαρχία Τραπεζούντας Επαρχία Τσορούμ Το Διαμέρισμα Κεντρικής Ανατολίας χωρίζεται σε 13 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής: Επαρχία Άγκυρας Επαρχία Ακσαράι Επαρχία Γιοζγκάτ Επαρχία Εσκίσεχιρ Επαρχία Ικονίου Επαρχία Καισάρειας Επαρχία Καραμάν Επαρχία Κιρίκκαλε Επαρχία Κίρσεχιρ Επαρχία Νεβσεχίρ Επαρχία Νίγδης Επαρχία Σεβάστειας Επαρχία Τσανκιρί Το Διαμέρισμα Ανατολικής Ανατολίας χωρίζεται σε 13 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής: Επαρχία Άγρι Επαρχία Αρνταχάν Επαρχία Βαν Επαρχία Έλαζιγ Επαρχία Ερζερούμ Επαρχία Ερζιντζάν Επαρχία Ίγντιρ Επαρχία Καρς Επαρχία Μαλάτειας Επαρχία Μους Επαρχία Μπινγκιόλ Επαρχία Μπιτλίς Επαρχία Τούντζελι Επαρχία Χακάρι Το Διαμέρισμα Νοτιοανατολικής Ανατολίας χωρίζεται σε 9 νομούς. Αυτοί είνα οι εξής: Επαρχία Αντιγιαμάν Επαρχία Γκαζιαντέπ Επαρχία Κιλίς Επαρχία Μαρντίν Επαρχία Μπατμάν Επαρχία Ντιγιαρμπακίρ Επαρχία Σανλιούρφα Επαρχία Σιίρτ Επαρχία Σιρνάκ Γεωγραφικά διαμερίσματα της Τουρκίας
Καπνότοπος Σερρών

Ο Καπνότοπος, έως το 1927 γνωστός ως Ραϊκόφτσα, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν στους βόρειους πρόποδες του όρους Άγκιστρο, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Χισάρ (Σιδηρόκαστρο) του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, εκτιμάται ότι ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 350 εξαρχικοί κάτοικοι. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και ο πληθυσμός απομακρύνθηκε. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Δραγοτίν (Προμαχώνας), μαζί με τα χωριά Ρούπελ (Κλειδί) και Εσκιτζή. Τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν προσφυγικές οικογένειες και το 1927 μετονομάστηκε σε Καπνότοπο. Ο οικισμός καταργήθηκε το 1951. Σήμερα είναι ορατά τα ερείπια των σπιτιών και της εκκλησίας του χωριού.
Κουιαμπά

Η Κουιαμπά (πορτογαλικά: Cuiabá) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Μάτο Γκρόσο, στη δυτική Βραζιλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Κουιαμπά έχει 550.562 κατοίκους. Μαζί με τη γειτονική Βάρζεα Γκράντε, αποτελούν μια μητροπολιτική περιοχή με 815.392 κατοίκους όσον αφορά το 2008. Η πόλη βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της Νότιας Αμερικής. Την πόλη διαρρέει ο ποταμός Κουιαμπά.

 Το 1719 βρέθηκε στη περιοχή χρυσός από τον Πασκοάλ Μορέιρα Καμπράλ, και αυτή θεωρείται η στιγμή ίδρυσης της πόλης. Παρόλα αυτά, λόγω της μεγάλης απόστασης από το Σάο Πάολο, λίγοι χρυσοθήρες κατάφεραν να φτάσουν στην περιοχή. Το 1727, η Κουιαμπά αναβαθμίστηκε σε πόλη. Μετά το τέλος του πυρετού του χρυσού και την παρακμή του χρυσού, η Κουιαμπά συνέχισε να υπάρχει ως αγροτικό κέντρο, λόγω των γόνιμων εδαφών της, ενώ ο ποταμός προσέφερε αλιεία. Το 1835 ορίστηκε ως πρωτεύουσα του Μάτο Γκρόσο. Η πόλη ήταν μικρή, αλλά εξαιτίας του πολέμου της Παραγουάης (1864-1870) κατασκευάστηκαν σε αυτή υποδομές. Η μεταφορά της πρωτεύουσας στην Μπραζίλια ώθησε την πόλη σε ανάπτυξη και έχει αναδειχθεί σε μεγάλο αγροτικό κέντρο. Ήταν μια από τις πόλεις που φιλοξένησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cuiabá στο Wikimedia Commons
Διοίκηση Παννονίας

Η Διοίκηση Παννονίας (λατινικά: Dioecesis Pannoniarum‎, κυριολεκτικά: «διοίκηση των Παννονιών»), από το 395, γνωστή ως Διοίκηση Ιλλυρικού, ήταν διοίκηση της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έδρα του βικάριου (κυβερνήτη της διοίκησης) ήταν το Σίρμιον (Sirmium).

 Αρχικά ήταν μέρος της πραιτωριανής επαρχίας της Ιταλίας και ενσωματώθηκε από την Υπαρχία του Ιλλυρικού, όταν ιδρύθηκε το 347. Αμφισβητούμενη από τα δύο μισά της Αυτοκρατορίας τα επόμενα χρόνια, η διοίκηση της Παννονίας ήταν μία από τις δύο διοικήσεις στα ανατολικά τεταρτημόρια της Τετραρχίας, που δεν ανήκαν στο πολιτισμικό ελληνικό μισό της Αυτοκρατορίας (η άλλη ήταν η διοίκηση Δακίας) και έτσι μεταφέρθηκε πίσω στη Δυτική Αυτοκρατορία με το τέλος τού Θεοδοσίου Α' το 395 και εντάχθηκε στην πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας ως διοίκηση Ιλλυρικού. Το 425 η Γάλλα Πλακιδία έδωσε τη διοίκηση Ιλλυρικού στον Ανατολικό Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β'. Η τελική της μοίρα είναι αβέβαιη. Η Παννονία χάθηκε από τους Ούννους τη δεκαετία του 440, αν και η Δαλματία διατηρήθηκε από τη Δυτική Αυτοκρατορία μέχρι το 480 περίπου. Ο Οστρογότθος βασιλιάς της Ιταλίας Θεοδώριχος ο Μέγας κατέκτησε την Παννονία στα τέλη του 5ου αι., και πιθανώς επανίδρυσε τη διοίκηση. Η διοίκηση Παννονίας (Diocese Illyricum occidentalis) περιλάμβανε τις ρωμαϊκές επαρχίες Pannonia Prima, Pannonia Valeria, Pannonia Savia, Pannonia Secunda, Noricum Mediterraneum, Noricum Ripensis και Dalmatia. Υπό τη δικαιοδοσία της ήταν επίσης ο έξαρχος του Sirmium, η μητρόπολη Lauriacum, η Vindomana, το Sirmium, η Salona, το Salisburgium και η «locus incertus» («άγνωστη τοποθεσία», βλέπε: Miholjanec). Βαλέριος Λικίνιος (308-314). Τον 9ο αι. το Diocese Pannonia ήταν επίσης όνομα της εκκλησιαστικής επικράτειας της χριστιανικής εκκλησίας, αρχιεπίσκοπος της οποίας ήταν ο Άγιος Μεθόδιος. Παννονία Πραιτvριανή επαρχία του Ιλλυρικού Ιλλυρικό (Ρωμαϊκή επαρχία) Gračanin, Hrvoje (2006). "The Huns and South Pannonia". Byzantinoslavica. 64: 29–76. Gračanin, Hrvoje (2015). "Late Antique Dalmatia and Pannonia in Cassiodorus' Variae". Povijesni prilozi. 49: 9–80. Gračanin, Hrvoje (2016). "Late Antique Dalmatia and Pannonia in Cassiodorus' Variae (Addenda)". Povijesni prilozi. 50: 191–198. Mirković, Miroslava B. (2017). Sirmium: Its History from the First Century AD to 582 AD. Novi Sad: Center for Historical Research. Mócsy, András (2014) [1974]. Pannonia and Upper Moesia: A History of the Middle Danube Provinces of the Roman Empire. New York: Routledge. Várady, László (1969). Das Letzte Jahrhundert Pannoniens (376–476). Amsterdam: Verlag Adolf M. Hakkert. Wozniak, Frank E. (1981). "East Rome, Ravenna and Western Illyricum: 454-536 A.D." Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. 30 (3): 351–382. Ιλλυρικό Χάρτης
Γιόουκο Λίντστεντ

Ο Γιόουκο Λίντστεντ (γεννημένος 1955) είναι Φινλανδός γλωσσολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Είναι μέλος της Ακαδημίας των Εσπεράντο και ήταν υποψήφιος για τον Εσπεραντιστή της Χρονιάς το 2000 (μαζί με τον Χανς Μπάκκερ και τον Μάουρο Λα Τόρρε), που ορίζεται από το Κύμα των Εσπεράντο.

 Το 1996, ο Γιόουκο Λίντστεντ εκτίμησε τον αριθμό των ομιλητών της Εσπεράντο, λέγοντας: 1.000 έχουν την Εσπεράντο ως μητρική γλώσσα. 10.000 την μιλούν άπταιστα, σχεδόν σαν μητρική γλώσσα. 100.000 την χρησιμοποιούν για αποτελεσματική επικοινωνία. 1.000.000 γνωρίζουν τα στοιχεία της.Ο Λίντστεντ εξηγεί ότι είναι πολύ ανακριβής εικόνες, που σημαίνουν για παράδειγμα, ότι "αν εκτιμηθεί ο αριθμός των μητρικών ομιλητών της Εσπεράντο μόνο σε χιλιάδες, αυτό ίσως να ήταν πολύ μικρό, αλλά δεν είναι πολύ χιλιάδες." Επίσης, ο Έντμουντ Γκρίμλεϊ Έβανς έχει τροποποιήσει το σχήμα προσθέτοντας ότι: 10 000 000 την έχουν μελετήσει ελάχιστα [1] . Σελίδα του πανεπιστιμική
Άγιος Γεώργιος Δωρίου Μεσσηνίας

Ο Άγιος Γεώργιος έχει το χειρότερο πανυγήρι από οποιδήποτε άλλο χωριό της Μεσσηνίας της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δωρίου, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στις νοτιοδυτικές απολήξεις του όρους Τετράζιο. Βρίσκεται ΒΑ. από το Κοπανάκι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός εμφανίζεται το 1927 να αποσπάται από την κοινότητα Δωρίου και να ορίζεται έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου, αλλά το 1939 επανεντάχθηκε στην κοινότητα Δωρίου.Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Εκκλησία Αγίου Σάββα (Παρίσι)

Η Εκκλησία Αγίου Σάββα είναι εκκλησία Σερβικού Ορθόδοξου θρησκεύματος η οποία βρίσκεται στον αριθμό 23 της rue du Simplon, στο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού. Η ενορία του Αγίου Σάββα αποτελεί, επίσης, επισκοπική έδρα της Σερβικής Ορθόδοξης Διακονίας Γαλλίας και Δυτικής Ευρώπης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (η διακονία αυτή περιλαμβάνει τη Γαλλία, το Benelux, καθώς και την Ιβηρική Χερσόνησο), με την εκκλησία να διατελεί, ταυτόχρονα, ρόλο Καθεδρικού Ναού.

 Η ενορία ιδρύθηκε το 1947. Το 1952, φιλοξενείτο σε ένα παρεκκλήσι της Ρουμάνικης Εκκλησίας η οποία βρίσκεται επί της rue Jean-de-Beauvais στο 5ο διαμέρισμα. Καθώς ο χώρος λατρείας αυτός ήταν πολύ μικρός, η ενορία φιλοξενήθηκε το 1965 σε έναν παλαιό προτεσταντικό ναό, ευρισκόμενο επί της rue du Simplon. Ο ναός αυτός πέρασε στην ιδιοκτησία της το 1984. Εκμεταλλευόμενη την άφιξη Γιουγκοσλάβων οικονομικών μεταναστών στη Δυτική Ευρώπη λόγω του ανοίγματος των συνόρων από το κομμουνιστικό καθεστώς του Τίτο, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ίδρυσε μια διακονία για τη Δυτική Ευρώπη για τη φιλοξενία τους το 1969. Το 1984, ο παλαιός προτεσταντικός ναός νεορομανικού αρχιτεκτονικού ρυθμού μετατράπηκε σε ορθόδοξη εκκλησία. Στο τύμπανο της εκκλησίας τοποθετήθηκε η εικόνα του Αγίου Σάββα, πρώτου αρχιεπισκόπου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία κατέστη αυτοκέφαλη το 1219. Ιστοσελίδα της διακονίας της Γαλλίας και της Δυτικής Ευρώπης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Αρχειοθετήθηκε 2018-08-25 στο Wayback Machine.
Κατάλογος συνθέσεων του Τζορτζ Γκέρσουιν

Ακολουθεί η εργογραφία του Αμερικανού συνθέτη Τζορτζ Γκέρσουιν. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συνέθεσε τραγούδια για το μουσικό θέατρο, έργα για συμφωνική ή τζαζ ορχήστρα, μουσική για τον κινηματογράφο και μία όπερα. Τα έργα ομαδοποιούνται θεματικά και ακολουθούν χρονολογική σειρά.

 Όλες οι ταινίες αφορούν μιούζικαλ, εκτός εάν σημειώνεται κάτι διαφορετικό Rhapsody in Blue (1924), για πιάνο και τζαζ ορχήστρα, ενορχήστρωση F. Grofé, αναθεωρημένη ενορχήστρωση του Grofé (1926) Concerto in F (1925), για πιάνο και ορχήστρα An American in Paris (1928), συμφωνικό ποίημα Second Rhapsody for Piano and Orchestra (1931) Cuban Overture (1932), αρχικός τίτλος Rumba ‘I got Rhythm’ Variations (1934), για πιάνο και ορχήστρα Catfish Row: Suite from Porgy and Bess (1935–6), ανέκδοτο Lullaby (1919-20), για κουαρτέτο εγχόρδων Rialto Ripples (1916), έργο για πιάνο, σε συνεργασία με τον W. Donaldson [3] Preludes (1923–6), έργα για πιάνο Impromptu in 2 Keys (1924) Swiss Miss (1926) Merry Andrew (1928), χορευτικό μέρος για το θεατρικό Rosalie George Gershwin’s Song-Book (1932), 18 ενορχηστρώσεις σε ρεφρέν τραγουδιών του Γκέρσουιν 2 Waltzes (π. 1933), δύο έργα βαλς σε ντο μείζονα, αρχικά ως ιντερλούδιο για δύο πιάνα για το Pardon My English του Μπρόντγουεϊ Promenade (1937), για δύο πιάνα και ορχήστρα δωματίου, αρχικά ως ιντερλούδιο Walking the Dog για τη μουσική κωμωδία Shall we Dance
Ευημερούσα Αρμενία

Η Ευημερούσα Αρμενία (αρμενικά: Բարգավաճ Հայաստան կուսակցություն‎, σύντμηση: ԲՀԿ, ΒΗΚ) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Αρμενία. Ιδρύθηκε την 30η Απριλίου 2004 από τον μεγιστάνα επιχειρηματία Γκάγκικ Τσαρουκιάν. Επί του παρόντος είναι το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο της Αρμενίας.

 Το κόμμα συμμετείχε στις Αρμενικές βουλευτικές εκλογές του 2007, συγκέντρωσε το 15,29% των ψήφων, κέρδισε τις 18 από τις 131 έδρες και έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο κοινοβούλιο.Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 συγκέντρωσε το 29,93% των ψήφων, κέρδισε τις 37 από τις 131 έδρες του Κοινοβουλίου και έγινε το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης.Την 18η Ιανουαρίου 2017 η Ευημερούσα Αρμενία του Γκάγκικ Τσαρουκιάν προσχώρησε σε μία πολιτική συμμαχία με το Κόμμα Αποστολή του Μανούκ Σουκιασιάν και το Κόμμα Συμμαχία του Τιγκράν Ουριχανιάν. Ήταν μία φιλελεύθερη πολιτική συμμαχία τριών κομμάτων που ονομάστηκε Συμμαχία του Τσαρουκιάν, με αρχηγό τον ίδιο. Η Συμμαχία συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2017, συγκέντρωσε το 27,35% των ψήφων και κέρδισε τις 31 από τις 105 έδρες του Κοινοβουλίου. Κυβέρνηση έγινε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που συγκέντρωσε το 49,17% των ψήφων και τις 58 έδρες. Η Συμμαχία του Τσαρουκιάν διαλύθηκε την 14η Νοεμβρίου 2018. Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2018, η Ευημερούσα Αρμενία συγκέντρωσε το 8,26% των ψήφων, τις 26 από τις 132 έδρες και παρέμεινε το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο. Κυβέρνηση έγινε η Συμμαχία Το Βήμα Μου, που κατάφερε συντριπτική νίκη συγκεντρώνοντας το 70,42% των ψήφων και τις 88 έδρες. Ως μέρος της Συμμαχίας του Τσαρουκιάν
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2002-2003

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2002-2003, διεξήχθη υπό τη μορφή Φάιναλ-8, στο οποίο συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις τέσσερις πρώτες θέσεις στο τέλος του α' γύρου της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος και οι τέσσερις ομάδες που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση. Το Φάιναλ-8 έγινε στην Καλαμάτα από 29 Ιανουαρίου μέχρι 1 Φεβρουαρίου 2003. Η Α.Ε. Νίκαια, η οποία ιδρύθηκε μόλις το 2001 από τη συγχώνευση του Άρη Νίκαιας και του Ιωνικού Νίκαιας, έγραψε ιστορία κατακτώντας το τρόπαιο. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Χόρχε Ελγκέτα.

 Στα προκριματικά έγιναν τέσσερις αγώνες μεταξύ των ομάδων που βρέθηκαν στις θέσεις 5−12 στο τέλος του Α' γύρου της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος. Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στο φάιναλ-8. 22 Ιανουαρίου Στο Φάιναλ-8 συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 στο τέλος του Α' γύρου της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος και οι τέσσερις νικήτριες ομάδες των προκριματικών. 29 Ιανουαρίου 2003 30 Ιανουαρίου 2003 31 Ιανουαρίου 2003 Ο τελικός διεξήχθη στις 1 Φεβρουαρίου 2003 στην Καλαμάτα, στο Κλειστό Γυμναστήριο "Τέντα". Η Α.Ε. Νίκαια επεκράτησε με 3−2 του Παναθηναϊκού και κατέκτησε το 1ο κύπελλο στην ιστορία της. Διαιτητές: Καλπακτσόγλου, Λέκκας. MVP: Χόρχε Ελγκέτα (Α.Ε. Νίκαια) Συνθέσεις: Α.Ε. Νίκαια (Δρίκος): Ελγέτα 20π., Ψάρρας Αθ. 3, Πρίντι 21, Καλαϊτσίδης 4, Ντράγκοβιτς 22, Ζελιάσκοφ 14 / Στεφάνου (λ. – 63% υποδοχή), Βαρδής, Μπέλος. Παναθηναϊκός (Ρίτσι): Κλεμπέρ Ντε Ολιβέιρα 20π., Μούρεκ 17, Σιδηρόπουλος 2, Χατζηαντωνίου Θ. 9, Νασιμέντο 21, Πανταλέων 10 / Δημητρακόπουλος (λ. – 67% υποδοχή), Ντονάς, Κουρούπης, Λιβαθηνός. Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών 2003 - Φάιναλ-8 greekvolley.eu Αρχειοθετήθηκε 2021-01-04 στο Wayback Machine. «Κύπελλο Ελλάδας 2003 - Προκριματκοί». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2008. archive.sport.gr «Κύπελλο Ελλάδας 2003 - Φάιναλ-8». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2008. archive.sport.gr Όλοι οι τελικοί του Κυπέλλου Ανδρών έως το 2019 www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine. Ο άθλος της Νίκαιας www.sport24.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-10-07 στο Wayback Machine.
Αγία Σοφία Αιτωλοακαρνανίας

Η Αγία Σοφία είναι οικισμός και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Θέρμου στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Απέχει οδικώς 27 χλμ. από το Αγρίνιο, 45 χλμ. από την Ναύπακτο, 57 χλμ. από το Μεσολόγγι, 63 χλμ. από την Πάτρα, 71 χλμ. από το Καρπενήσι και 259 χλμ. από την Αθήνα. Στην τοπική κοινότητα Αγίας Σοφίας συμπεριλαμβάνονται οι οικισμοί Μαυροβορός και Πουρνάρα. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 15,582 χμ² (2011).

 Παλαιότερα ονομαζόταν «Μόκιστα». Η ονομασία «Αγία Σοφία» οφείλεται στον παλιό ναό αφιερωμένο στην Αγία Σοφία, με του οποίου την ανέγερση συνδέεται η Άννα Παλαιολογίνα (Καντακουζηνή), του οποίου σήμερα σώζονται μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι και τα ανατολικότερα τόξα από τις πεσσοστοιχίες. Η Μόκιστα προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Ταξιαρχίδος στις 07/12/1835 (ΦΕΚ 19Α). Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Παμφίας, ύστερα από την κατάργηση του Δήμου Ταξιαρχίδος. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912, και την κατάργηση των δήμων, ορίστηκε ως έδρα της Κοινότητας Μόκιστας. Με το ΦΕΚ 51Α της 19/02/1930 μετονομάστηκε σε «Αγία Σοφία». Μεταξύ 1997-2010 υπήρξε τμήμα και έδρα του τότε δημοτικού διαμερίσματος Αγίας Σοφίας του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου. Σημείωση: σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας Γιώργος Τρομάρας, παλαιστής Αξιοθέατα της Αγίας Σοφίας είναι οι τρεις ναοί της υστεροβυζαντινής περιόδου στο νεκροταφείο του χωριού, οι πηγές στην άκρη/είσοδο του χωριού και ο διπλός καταρράκτης του Μοκιστιάνου ποταμού. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Στάθης Ασημάκης, Τοπωνύμια όβα, όβο, ίστα, ίτσα, Αθήνα 2015. Έκδοση συμπληρωμένη. ISBN 978-960-93-7548-1. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006. (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963. (ΠΛ) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Αθανάσιος Δ. Παλιούρας, Βυζαντινή Αιτωλοακαρνανία. Συμβολή στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή μνημειακή τέχνη, Αθήνα 1985. Αγία Σοφία. aetolia.gr. Ανακτήθηκε: 29/11/2017. Ιερός Ναός Αγίας Σοφίας, στην Αγία Σοφία (Μόκιστα). aetolia.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Σύμπλεγμα Ιερών Ναών Αγίου Νικολάου & Ταξιαρχών, Αγίας Σοφίας. aetolia.gr. Ανακτήθηκε: 29/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Σοφίας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίας Σοφίας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Μώκιστα-Αγία Σοφία. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017.
Σύγχυση ονομάτων στους αστεροειδείς

Υπάρχουν πολλές συγχύσεις ίδιων ή παρόμοιων ονομασιών μεταξύ διαφόρων σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος, παρά τις προσπάθειες να δοθεί σε κάθε ουράνιο σώμα ένα ξεχωριστό όνομα. Οι περισσότερες από αυτές τις συγχύσεις είναι μεταξύ αστεροειδών και φυσικών δορυφόρων πλανητών. Οι περισσότεροι δορυφόροι παίρνουν ονόματα από ανθρώπους και θεότητες στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία.

 Ορισμένα ουράνια σώματα έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα, αναφερόμενο στο ίδιο μυθολογικό πρόσωπο. Οι πρώτες τέτοιες συγχύσεις ενδεχομένως προέκυψαν με το να μην θεωρούνται ορισμένα μυθολογικά ονόματα ως "επίσημα". Στις πρώτες από αυτές τις συγχύσεις ο φυσικός δορυφόρος ονομάστηκε πρώτος και η σύγχυση προέκυψε με την ονομασία ενός αστεροειδούς. Αυτές οι συγκρούσεις καλύπτουν την περίοδο 1858-1906. Ευρώπη, ένας δορυφόρος του Δία που ονομάστηκε το 1614 και 52 Ευρώπη που ανακαλύφθηκε το 1858 Ιώ, ένας δορυφόρος του Δία που ονομάστηκε το 1614 και 85 Ιώ που ανακαλύφθηκε το 1865 Διώνη, ένας δορυφόρος του Κρόνου που ονομάστηκε το 1867 και 106 Διώνη που ανακαλύφθηκε το 1868 Ρέα, ένας δορυφόρος του Κρόνου που ονομάστηκε το 1847 και 577 Ρέα που ανακαλύφθηκε το 1905 Τιτάνια, ένας δορυφόρος του Ουρανού που ανακαλύφθηκε το 1852 και 593 Τιτανία που ανακαλύφθηκε το 1906
Παουλίνιο (ποδοσφαιριστής)

Ο Ζοζέ Πάουλο Μπεζέρα Μασιέλ Ζούνιορ (πορτογαλικά: José Paulo Bezerra Maciel Júnior, γεννήθηκε 25 Ιουλίου 1988), γνωστός ως Παουλίνιο, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την κινέζικη Κουανγκτσόου Έβεργκραντ και την Εθνική Βραζιλίας. Ο Παουλίνιο περιγράφεται σαν ένας μέσος που παίζει σε όλο το μήκος του γηπέδου, με δυνατό δρασκελισμό και καλή κίνηση εντός της μικρής περιοχής. Έχει την ικανότητα να σπρώχνει την ομάδα του στην επίθεση, η οποία προστίθεται στην αμυντική του συνεισφορά. Ο Παουλίνιο επίσης συμμετέχει στις στημένες φάσεις, τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη γενέτειρα του στα παιδικά τμήματα της Πορτουγκέζα Σάο Πάολο και στη συνέχεια της Πάο ντε Ασούκαρ. Το καλοκαίρι του 2006 σε ηλικία 18 ετών πήγε δανεικός για ένα χρόνο στη Λιθουανία για την ΦΚ Βίλνιους όπου έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στο τοπικό ντέρμπι με τη Βέτρα Βίλνιους. Συνολικά πραγματοποίησε 38 εμφανίσεις και πέτυχε πέντε γκολ. Τον επόμενο χρόνο δόθηκε και πάλι δανεικός, αυτή τη φορά στην ΛΚΣ Λοντζ της πρώτης κατηγορίας του πολωνικού πρωταθλήματος. Έπαιξε 17 φορές χωρίς να σκοράρει.Επιστρέφοντας στην πατρίδα του το καλοκαίρι του 2008 αρχικά έπαιξε με την Πάο ντε Ασούκαρ προτού δοθεί τον Ιούνιο του 2009 δανεικός για ένα χρόνο στην ΚΑ Μπραγκαντίνο της δεύτερης κατηγορίας του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, με την οποία εμφανίστηκε 28 φορές καταφέρνοντας να πετύχει έξι γκολ.Το καλοκαίρι του 2010 ο Παουλίνιο έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του όταν μεταγράφηκε στο γίγαντα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου Κορίνθιανς. Αν και στην αρχή χρησιμοποιήθηκε σαν αναπληρωματικός, μέχρι το τέλος της σεζόν είχε γίνει βασικός. Το 2011 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Κορίνθιανς και την επόμενη χρονιά το Κόπα Λιμπερταδόρες και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Οι καλές του εμφανίσεις με την εθνική Βραζιλίας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013 του έφεραν λίγο καιρό μετά μεταγραφή στην Πρέμιερ Λιγκ για την Τότεναμ, όπου με 30 εμφανίσεις ήταν ο πρώτος σε συμμετοχές μέσος. Ο Παουλίνιο έπαιξε για πρώτη φορά με την εθνική ομάδα της χώρας του τον Σεπτέμβριο του 2011. Το πρώτο του γκολ με τη Βραζιλία στις 20 Σεπτεμβρίου ήταν αξιομνημόνευτο, καθώς ισοφάρισε στο ντέρμπι ενάντια στη μεγάλη αντίπαλο Αργεντινή. Συμμετείχε στην αποστολή της Βραζιλίας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013 παίζοντας σε όλα τα παιχνίδια και σκοράροντας δύο φορές. Βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει τον τίτλο, επικρατώντας με 3-0 στον τελικό της Ισπανίας και βραβεύθηκε ως ο τρίτος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Το 2015 πήγε στην κινεζική Κουανγκτσόου Έβεργκραντ, με την οποία κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας (2015), το Πρωτάθλημα Κίνας (2015) και το Σούπερ Καπ Κίνας (2016).
Αρμένοι Λασιθίου

Οι Αρμένοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 273 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 560 μέτρων, 28,7 χιλιόμετρα νότια της Σητείας, στο μικρό οροπέδιο των Αρμενοχαντράδων, όπου βρίσκεται επίσης το χωριό Χανδράς. Χωρίζεται από χείμαρρο στο Πέρα και Πώδε Χωριό.

 Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι συνοικίστηκε από Αρμένιους στρατιώτες μετά την ανακατάληψη της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Armenus στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Armenus με 428 κατοίκους. Με την ίδια ονομασία αναφέρεται επίσης από τον Βασιλικάτα 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671, με 78 χαράτσα. Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Armeni με 20 χριστιανικές και 8 τουρκικές οικογένειες. Το χωριό καταστράφηκε από σεισμό το 1856. Το 1881 είχε 246 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Χαντρά.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό σώζονται δύο βυζαντινές εκκλησίες, η Κοίμηση της Θεοτόκου και ο Άγιος Γεώργιος. Ο ναός της Κοιμήσεως πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1829 και στη συνέχεια κάλυψαν με ασβέστη τις τοιχογραφίες που είχαν απομείνει. Διασώζεται η υπογραφή του αγιογράφου, Μ. Κορνάρος, έτος 1570.Κοντά στο δυτικό άκρο του οροπεδίου βρίσκεται η μονή της Αγίας Σοφίας. Η μονή χρονολογείται από τους βενετικούς χρόνους. Στο υπέρθυρο του ναού είναι χαραγμένη η χρονολογία 1634, η οποία μπορεί να αφορά ανακαίνιση του ναού. Ο ναός βρίσκεται στο κέντρο της μονής και είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος. Το κλίτος του έχει επεκταθεί κατά τη συνέχεια προς τα δυτικά. Τα κτίρια της μονής αναστηλώθηκαν τον 19ο αιώνα από τον Όσιο Ιωσήφ Γεροντογιάννη. Το 1870 άρχισε να λειτουργεί στην μονή σχολείο. Το 1884, μετά το κλείσιμο του σχολείου, η ανακαίνιση της μονής συνεχίστηκε από τον Γεννάδιο Μυτάκη, ο οποίος ακολούθως μόνασε σε αυτή. Το 1900 κρίθηκε διαλυτέα και οι εγκαταστάσεις τις παραχωρήθηκαν στην ενορία Αρμένων. Δείτε: Κοινότητα Αρμένων Οι Αρμένοι αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζοναι έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Ασπρόλιθος και Ετιά αποτελούν την κοινότητα Αρμένων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 273 κατοίκους. Στην Κρήτη υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Αρμένοι Χανίων και Αρμένοι Ρεθύμνου.
Εθνικό σύμβολο

Το εθνικό σύμβολο είναι το σύμβολο μιας οντότητας η οποία θεωρεί και παρουσιάζει τον εαυτό της στον κόσμο ως εθνική κοινότητα: τα εθνικά σύμβολα χρησιμοποιούνται από κυρίαρχα κράτη, έθνη και χώρες που βρίσκονται σε καθεστώς αποικίας ή εξαρτώμενης περιοχής, διοικητικές περιοχές, ακόμη και από εθνοπολιτιστικές ομάδες που θεωρούνται ως "εθνότητες" ακόμη και ας μην έχουν κάποια πολιτική αυτονομία.Η πρόθεση των εθνικών συμβόλων είναι να ενώσει τους λαούς δημιουργώντας οπτικές, λεκτικές ή εικονικές αναπαραστάσεις των σημαντικότερων ανθρώπων, αξιών, στόχων ή της ιστορίας τους. Αυτά τα σύμβολα είναι συχνά αναπόσπαστο μέρος του πατριωτισμού και του επίδοξου εθνικισμού (π.χ. κινήματα ανεξαρτητοποίησης, αυτονομίας ή απόσχισης) και έχουν σχεδιαστεί για να είναι εκπροσωπούν όλα τα μέλη της κοινότητας χωρίς αποκλεισμούς.

 Η σημαία ή το έμβλημα ενός έθνους-κράτους Το εθνόσημο του έθνους ή της κυβερνώσας δυναστείας Η σφραγίδα του έθνους ή της κυβερνώσας δυναστείας Ο αρχηγός του κράτους, ιδιαίτερα σε μοναρχικά κράτη Τα εθνικά χρώματα, τα οποία συχνά προέρχονται από τα παραπάνω Το εθνικό σύνθημα Αφηρημένα σύμβολα Εθνικοί, βασιλικοί και αυτοκρατορικοί ύμνοι. Μαζί με τους επίσημους ύμνους, η συνήθεια μπορεί να αναγνωρίζει ορισμένα δημοφιλέστατα τραγούδια ως εθνικά σύμβολα. Με πολλούς τρόπους, γνωστά αξιοθέατα μιας χώρας μπορούν να θεωρηθούν ως εθνικά σύμβολα. Άλλα πράγματα που μπορούν να θεωρηθούν ως εθνικά σύμβολα είναι παραδοσιακά είδη χειροτεχνίας, παραδοσιακές ενδυμασίες, μνημεία της φύσης, εθνικά έπη και εθνικοί μύθοι. Επίσης, τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται από εθνικές αθλητικές ομάδες και τους υποστηρικτές τους μπορούν να θεωρηθούν ως εθνικά σύμβολα.
Μαξίμ Σάτσκιχ

Ο Μαξίμ Σάτσκιχ (Ουζμπεκικά: Максим Шацких, γεννήθηκε 30 Αυγούστου 1978) είναι Ουζμπέκος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ της εθνικής του ομάδας με 34 γκολ και πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της ουκρανικής πρώτης κατηγορίας με 123 γκολ.

 Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του σε ρωσικές ομάδες αλλά το πιο επιτυχημένο κομμάτι στην πορεία του ήταν η δεκαετής παρουσία του στην Ντιναμό Κιέβου. Ήταν δύο φορές πρώτος στην κατάταξη των σκόρερ του ουκρανικού πρωταθλήματος, τη σεζόν 1999–00 με 20 γκολ και τη σεζόν 2002–03 με 22 γκολ, ισοφαρίζοντας, στη δεύτερη περίπτωση, την καλύτερη επίδοση στην μέχρι τότε μικρή ιστορία του πρωταθλήματος. Κέρδισε επίσης τρεις φορές τον τίτλο του πρώτο σκόρερ του Κυπέλλου Ουκρανίας, ένας από τους δύο μόνο παίκτες που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο. Με την ομάδα του Κιέβου κατέκτησε 6 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα Ουκρανίας (τρία σούπερ κύπελλα). Ο τρόπος παιχνιδιού του συχνά τον κρατούσαν στη μεσαία γραμμή με την ταχύτητα στις αντεπιθέσεις να αποτελεί τον κύριο παράγοντα επίτευξης γκολ.Στην Εθνική ομάδα του Ουζμπεκιστάν αγωνίστηκε 61 φορές και σημείωσε 34 γκολ. Ήταν τρίτος στην ψηφοφορία στην ανάδειξη του καλύτερου Ασιάτη ποδοσφαιριστή της χρονιάς το 2003 και δεύτερος το 2005. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ξεκίνησε προπονητική καριέρα. Ντιναμό Κιέβου Πρωτάθλημα Ουκρανίας (6): 1999–00, 2000–01, 2002–03, 2003–04, 2006–07, 2008–09 Κύπελλο Ουκρανίας (5): 2000, 2003, 2005, 2006, 2007 Σούπερ Καπ Ουκρανίας (3): 2004, 2006, 2007 Κύπελλο Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών : 2002Ατομικές διακρίσεις Ουζμπεκιστάν Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (4): 2003, 2005, 2006, 2007 Πρώτος σκόρερ της πρωταθλήματος Ουκρανίας (2): 1999–00, 2002–03 Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Ουκρανίας (2): 1999–00, 2001–02, 2002–03 Δεύτερος Ασιάτης ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 2003 Τρίτος Ασιάτης ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 2005 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Ζόφια Ατεσλάντερ

Η Ζόφια Ατεσλάντερ (πολωνικά: Zofia Atteslander) (12 Μαρτίου 1874, Λιμποζίτσα – περ. 1928, Βερολίνο) ήταν Πολωνή ζωγράφος, η οποία δραστηριοποιήθηκε από το 1889–1928 μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στο Βίζμπαντεν.

 Αρχικά άρχισε να σπουδάζει ιδιωτικά με τον Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι στην Κρακοβία, αργότερα με τους Φραντς φον Λένμπαχ και Χάινριχ Κνιρ (1862-1944), με τον Στανίσουαφ Γκροχόλσκι στο Μόναχο και από το 1902 με τον Άντολφ Χύλσελ στο Νταχάου. Ειδικεύτηκε στη ζωγραφική πορτρέτων και στη νεκρή φύση.Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Βίζμπαντεν, το 1904 ζωγράφισε πορτρέτα για τη Βασιλική Οικογένεια της Ρουμανίας. Κατά την παραμονή της στο Παρίσι το 1908 τιμήθηκε στο Σουαρέ Γάλλων Καλλιτεχνών. Το 1904, έλαβε μέρος στην Εταιρεία Κινήτρων για Καλές Τέχνες της Βαρσοβίας (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych), καθώς και το 1903, στην Εταιρεία των Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας (Towarzystwo Przyjaukcióknyt). Εκτός από την ελαιογραφία, ασχολήθηκε και με το σχέδιο παστέλ. Συχνά σημάδεψε τους πίνακές της με το «Zo». Οι τελευταίες τεκμηριωμένες πληροφορίες της Ζόφια Ατεσλάντερ προέρχονται από το 1928.
Δόκιμος Κελευστής

Ο Δόκιμος Κελευστής ήταν Στρατιωτικός βαθμός (καταργήθηκε) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ανήκει στους Υπαξιωματικούς, πρώτος βαθμός που αποδιδόταν κατά την αποφοιτηση και μετά την ορκωμοσία του Δοκίμου Υπαξιωματικού από την Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού. Στο Βρετανικό Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό, καλείται Petty Officer 2nd Class.

 Τα διακριτικά του στρατιωτικού αυτού βαθμού, είναι ένα ανάποδο τρίγωνο με μια γωνία στο κάτω μέρος του, στο κέντρο του το τρίγωνο φέρει, το διακριτικό της ειδικότητας (στο Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Στις στολές επιθεωρήσεως, εξόδου υπηρεσίας και περιπόλου τα διακριτικά φέρονται και στους δυο βραχίονες. Αντίθετα στις στολές υπηρεσίας, wooly pully και εργασίας τα διακριτικά φέρονται μόνο στον αριστερό βραχίονα.
Όθων της Βουργουνδίας

Ο Όθων της Βουργουνδίας (Otton de Bourgogne, 945 – 23 Φεβρουαρίου 965) κόμης της Οσέρ και δούκας της Βουργουνδίας (956 - 965) από τον Οίκο των Ροβερτιδών.

 Ο Όθων ήταν δεύτερος γιος του Ούγου του Μέγα, κόμη των Παρισίων και της Χέντβιχ της Σαξονίας, αδελφής του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, δεύτερος αδελφός τού Ούγου Καπέτου.Πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους· τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος ο Μέγας. Με τον γάμο του με τη Λιουτγάρδη του Σαλόν, μεγαλύτερη κόρη του προηγούμενου δούκα Γιλβέρτου δούκα της Βουργουνδίας, κληρονόμησε το δουκάτο της Βουργουνδίας (956).
Ιωάννης Ηπίτης

Ο Ιωάννης Ηπίτης (Αθήνα, 1867 - 20 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το 1920 ως το 1921. Ήταν γιος του στρατιωτικού Θεοδώρου Ηπίτου και εγγονός του ιατρού Πέτρου Ηπίτου.

 Εισήχθη στη νεοσύστατη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων σε ηλικία 19 χρονών. Αποφοίτησε από τη σχολή του με το βαθμό του σημαιοφόρου το 1888. Σταδιοδρόμησε στο Πολεμικό Ναυτικό και ήταν κυβερνήτης αντιτορπιλικών και θωρηκτού στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Δίδαξε το μάθημα της Ηλεκτρολογίας στη Σχολή Δοκίμων (επί 4 χρόνια) και στη Σχολή Υποπλοιάρχων (επί 2 χρόνια).Ο Υποναύαρχος Ηπίτης ανέλαβε αρχηγός ΓΕΝ στις 9 Νοεμβρίου 1920. Αποχώρησε από αρχηγός ΓΕΝ στις 26 Απριλίου 1921. Αποχώρησε από το Πολεμικό Ναυτικό με το βαθμό του Αντιναυάρχου, το 1923. Κατά την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη υπηρέτησε ως υφυπουργός Ναυτικών.Έπειτα από την αποστράτευσή του έγινε διευθυντής της Ελληνικής Θαλασσίας Ενώσεως. Εκτός από τα έργα του για την ηλεκτρολογία και τις τορπίλες, μαζί με τον αδελφό του Αντώνιο, ήταν συνεργάτης στο Γαλλοελληνικό και Ελληνογαλλικό Λεξικό. Μαθήματα ηλεκτρολογίας (τρίτομο έργο) Περί αυτοκινήτων τορπιλών
Απολλωνία Θεσσαλονίκης

Η Απολλωνία είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μαδύτου, του δήμου Βόλβης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Παζαρούδα.

 Η Απολλωνία είναι πεδινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στις νότιες όχθες της λίμνης Βόλβης και πάνω στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει περίπου 59 χλμ Α. της Θεσσαλονίκης. Η τοπική κοινότητα Απολλωνίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 32,117 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κοκκαλού. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Παζαρούδα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Απολλωνία και εντάχθηκε στον νομό Χαλκιδικής. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Θεσσαλονίκης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απολλωνίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαδύτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μαδύτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλβης. Η περιοχή της αρχαίας Απολλωνίας, πολύ κοντά στον οικισμό. Κτίστηκε, πιθανόν, κατά την εποχή βασιλείας του Περδίκκα Β’ (5ος αιώνας π.Χ.), μετά την ένωση των παράλιων οικισμών της ευρύτερης περιοχής, από τον φόβο των επιδρομών του αθηναϊκού στόλου. Η πόλη αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κατοικήθηκε μέχρι τους Βυζαντινούς Χρόνους. Τα ερείπια ρωμαϊκών λουτρικών εγκαταστάσεων Το δάσος Απολλωνίας, στις όχθες της λίμνης Βόλβης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1993, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Δήμος Θέρμης

Ο Δήμος Θέρμης είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011 από τη συνένωση των 3 προϋπαρχόντων δήμων Βασιλικών, Θέρμης και Μίκρας. Πρωτεύουσά του είναι η Θέρμη. Επίσης στην περιοχή της Μίκρας βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο Μακεδονία.

 Δημοτική Κοινότητα ΒασιλικώνΒασιλικά [3.762] Τοπική Κοινότητα Λακκιάς Λακκιά [438]Τοπική Κοινότητα Αγίας ΠαρασκευήςΑγία Παρασκευή [2.244]Τοπική Κοινότητα Αγίου ΑντωνίουΆγιος Αντώνιος [647] Μονοπήγαδο [227]Τοπική Κοινότητα ΛιβαδίουΛιβάδι [263]Τοπική Κοινότητα ΠεριστεράςΠεριστερά [770]Τοπική Κοινότητα ΣουρωτήςΣουρωτή [1.560] Δημοτική Κοινότητα ΘέρμηςΘέρμη - Τριάδι [16.004]Δημοτική Κοινότητα Νέου ΡυσίουΝέο Ρύσιο [2.952]Τοπική Κοινότητα Νέας ΡαιδεστούΝέα Ραιδεστός [3.869]Οικισμός ΦιλοθέηΦιλοθέη [232]Τοπική Κοινότητα ΤαγαράδωνΤαγαράδες [2.088] Δημοτική Κοινότητα ΠλαγιαρίουΠλαγιάρι [5.392]Δημοτική Κοινότητα ΤριλόφουΤρίλοφος [7.227] Άνω Σχολάρι [178]Τοπική Κοινότητα ΚαρδίαςΚαρδία [3.394]Κοινότητα Τοπική Κάτω ΣχολαρίουΚάτω Σχολάρι [1.954] ... Μετά το 1975, κοινοτάρχες ήταν οι: 1975-82 Βενιζέλος Μιχαηλίδης 1983-94 Γιώργος Κουγιάμης 1995-98 Γιώργος Κουγιάμης (1952-2022) 1999-σήμερα Θεόδωρος Παπαδόπουλος Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Απογραφή Πληθυσμού - Κατοικιών 2011. ΜΟΝΙΜΟΣ Πληθυσμός Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine., Ελληνική Στατιστική Αρχή
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2019

Τα 85α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 2019, απονεμήθηκαν στις 7 Ιανουαρίου 2020, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2019.

 Καλύτερη Ταινία Ο Ιρλανδός Καλύτερη Σκηνοθεσία Josh and Benny Safdie – Άκοπο Διαμάντι Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Αντόνιο Μπαντέρας – Πόνος και δόξα Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Lupita Nyong'o – Us Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος Τζο Πέσι – Ο Ιρλανδός Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος Λόρα Ντερν – Ιστορία Γάμου & Little Women Καλύτερο Σενάριο Κουέντιν Ταραντίνο – Κάποτε στο… Χόλιγουντ Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων I Lost My Body Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας Claire Mathon – Portrait of a Lady on Fire Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία Honeyland Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Παράσιτα - Νότια Κορέα Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο Mati Diop – Atlantics Ο Επίσημος ιστότοπος
Βινύλιο

Στη χημεία, βινύλιο ή αιθενύλιο είναι η χαρακτηριστική ομάδα −CH=CH2, δηλαδή το μόριο του αιθενίου (H2C=CH2) μείον ένα άτομο υδρογόνου. Το όνομα χρησιμοποιείται επίσης για οποιαδήποτε ένωση που περιέχει αυτήν την ομάδα, δηλαδή R−CH=CH2 όπου R είναι οποιαδήποτε άλλη ομάδα ατόμων. Ένα βιομηχανικά σημαντικό παράδειγμα είναι το χλωραιθένιο, πρόδρομη ένωση του πολυβινυλοχλωριδίου (PVC), ενός πλαστικού που συνήθως είναι γνωστό ως βινύλιο. Το βινύλιο είναι μία από τις χαρακτηριστικές ομάδες των αλκενυλίων (alkenyl). Σε έναν ανθρακικό σκελετό, sp2-υβριδικοί άνθρακες ή θέσεις λέγονται συχνά βινυλικές (vinylic). Αλλύλια ([Allyls), ακρυλικές (acrylates) και στυρενικές ενώσεις περιέχουν βινυλομάδες. (Ένας στυρενικός διασταυρωτής (styrenic crosslinker) με δύο βινυλομάδες λέγεται διβινυλοβενζόλιο (divinyl benzene).)

 Η ετυμολογία του βινυλίου προέρχεται από το λατινικό vinum = "κρασί", λόγω της σχέσης του με την αιθανόλη). Ο όρος "βινύλιο" επινοήθηκε από τον Γερμανό χημικό Χέρμαν Κόλμπε (Hermann Kolbe) το 1851. Οι βινυλομάδες μπορούν να πολυμεριστούν με τη βοήθεια ενός εκκινητή ριζών (radical initiator) ή ενός καταλύτη, σχηματίζοντας πολυμερή βινυλίου. Σε αυτά τα πολυμερή, οι διπλοί δεσμοί των μονομερών του βινυλίου μετατρέπονται σε απλούς δεσμούς και τα διαφορετικά μονομερή ενώνονται με απλούς δεσμούς. Οι βινυλομάδες δεν υπάρχουν στα πολυμερή βινυλίου· ο όρος αναφέρεται στην πρόδρομη ένωση. Είναι μερικές φορές σημαντικό να εξακριβωθεί η απουσία του μονομερούς βινυλίου που δεν αντέδρασε στο τελικό προϊόν, όταν το μονομερές είναι τοξικό ή μειώνει την απόδοση του πλαστικού. Ο παρακάτω πίνακας δίνει μερικά παραδείγματα πολυμερών βινυλίου. Τα παράγωγα του βινυλιδενίου (vinylidene) και του βινυλενίου (vinylene) μπορούν να πολυμεριστούν κατά τον ίδιο τρόπο. Τα παράγωγα βινυλίου είναι αλκένια. Αν ενεργοποιηθούν από μια γειτονική ομάδα, η αυξημένη πόλωση του δεσμού προκαλεί χαρακτηριστική δραστικότητα, που ορίζεται ως βινύλογη (vinylogous): Στις αλλυλικές ενώσεις, όπου ο επόμενος άνθρακας είναι κορεσμένος αλλά υποκατεστημένος μια φορά, παρατηρείται η αλλυλική αναδιάταξη (allylic rearrangement) και σχετικές αντιδράσεις. Τα αλλυλικά αντιδραστήρια Γκρινιάρ (Grignard) μπορούν να προσβάλλουν πρώτα το ακραίο βινύλιο. Αν είναι δίπλα σε μια ομάδα απώθησης ηλεκτρονίων, συμβαίνει η συζυγής προσθήκη (conjugate addition) (προσθήκη Michael).Τα οργανομεταλλικά βινύλια, π.χ. βινύλιο του λιθίου, συμμετέχουν σε αντιδράσεις σύζευξης (coupling reactions) όπως στη σύζευξη Νεγκίσι (Negishi coupling).
Επαρχία Σαν Χοσέ

Η Επαρχία Σαν Χοσέ (ισπανικά: Provincia de San José) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 4.965,9 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.489.237 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σαν Χοσέ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Σαντιάγο, το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ και το Σαν Μάρκος.

 Η Επαρχία Σαν Χοσέ βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα νότια και ανατολικά με την Πουνταρένας, στα βόρεια με την Αλαχουέλα και την Ερέδια, στα βόρεια-κεντρικά με το Καρτάγο και στα βορειοανατολικά με την Λιμόν. Έχει έκταση 4.965,9 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας, την Γκουανακάστε, την Αλαχουέλα και την Λιμόν. Οι τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Σαν Χοσέ, το Σαντιάγο, το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ και το Σαν Μάρκος. Άλλες πόλεις είναι η Εσκασού, η Ντεσαμπαράδος, η Ασερρί, η Σιουδάδ Κολόν, η Γουαδαλούπε, η Σάντα Άνα, η Αλαχουελίτα, η Σαν Ισίδρο, η Σαν Ιγνάσιο, η Σαν Χουάν, η Σαν Βισέντε, η Σαν Πέδρο, η Κουρριδαμπάτ, η Σάντα Μαρία και η Σαν Πάμπλο. Η Επαρχία Σαν Χοσέ διαιρείται σε 20 καντόνια: Καντόνι (πρωτεύουσα) Σαν Χοσέ (Σαν Χοσέ) Εσκασού (Εσκασού) Ντεσαμπαράδος (Ντεσαμπαράδος) Πουρισκάλ (Σαντιάγο) Ταρρασού (Σαν Μάρκος) Ασερρί (Ασσερί) Μόρα (Σιουδάδ Κολόν) Γκοϊκοετσέα (Γουαδαλούπε) Σάντα Άνα (Σάντα Άνα Αλαχουελίτα (Αλαχουελίτα) Βάσκες δε Κορονάδο (Σαν Ισίδρο) Ακόστα (Σαν Ιγνάσιο) Τιμπάς (Σαν Χουάν) Μορόβια (Σαν Βισέντε) Μόντες δε Όκα (Σαν Πέδρο) Τουρρουμπάρες (Σαν Πάμπλο) Ντότα (Σάντα Μαρία) Κουρριδαμπάτ (Κουρριδαμπάτ) Πέρες Σελεντόν (Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ) Λεόν Κορτές (Σαν Πάμπλο) Η Επαρχία Σαν Χοσέ είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 1.489.237 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει πυκνότητα 0,1 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα. Επαρχίες της Κόστα Ρίκα Φωτογραφίες της Επαρχίας Σαν Χοσέ
Δήμος Ηρακλείας Άρτας

Ο Δήμος Ηρακλείας ήταν δήμος του νομού Άρτας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού και ήταν ορεινός δήμος. Καταλάμβανε έκταση 129.887 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 1.979 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Άνω Καλεντίνη.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 4 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Άνω Καλεντίνης η Άνω Καλεντίνη ο Άγιος Αθανάσιος τα Βαρκά η Επάνω Σέση ο Μέγας Κάμπος η Πέρα Καλεντίνη τα Πλακουτσαίικα η Σέση Δ.δ. Βελεντζικού το Βελεντζικό το Ασφακερό το Κάρπινο η Πηγή το Σελλί Δ.δ. Διχομοιρίου το Διχομοίρι ο Άγιος Ιωάννης ο Ζυγός το Κόκκινον Λιθάρι ο Κούφαλος τα Κρισέλια ο Ξηρόκαμπος Δ.δ. Ρετσιανών τα Ρετσιανά ο Άγιος Βλάσιος οι Κρανιές το Λιτέσι τα Φισοτά Στοιχεία για το δήμο Ηρακλείας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-10-27 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το δήμο Ηρακλείας από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Άρτας Αρχειοθετήθηκε 2009-02-27 στο Wayback Machine.
Responsive design

Το responsive design πήρε την ονομασία του από την λέξη "Respond" και σημαίνει ότι μια ιστοσελίδα προσαρμόζεται δυναμικά και «on the fly» (δηλαδή άμεσα) σε κάθε διάσταση και προσανατολισμό (orientation) οθόνης. Αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος πλοηγηθεί σε μια ιστοσελίδα η οποία είναι Responsive, χρησιμοποιώντας για παράδειγμα ένα smartphone, η ιστοσελίδα θα διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται ο χρήστης να κάνει μεγέθυνση ή να κάνει πλάγιο σκρολ για να διαβάσει με ευκολία το περιεχόμενο της. Με την χρήση του Responsive Design μια ιστοσελίδα μπορεί να λειτουργεί και σαν web application όταν ανοιχτεί από μια φορητή συσκευή όπως (iPhone, iPad, Android, Blackberry etc.). Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό καθώς τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια ραγδαία αύξηση της περιήγησης στο διαδίκτυο από κινητές συσκευές.

 Διευκόλυνση του επισκέπτη της ιστοσελίδας: Καθώς ο επισκέπτης της ιστοσελίδας δεν χρειάζεται να κάνει συνεχώς μεγέθυνση για να διαβάζει το περιεχόμενο της ιστοσελίδας, του προσφέρεται ένα πιο ευχάριστο, καλαίσθητο και γρήγορο περιβάλλον για να την εξερευνήσει. Εύκολη ενημέρωση. Σε αντίθεση με το να υπάρχει μία ιστοσελίδα για ηλεκτρονικούς υπολογιστές και μία εφαρμογή ή μια άλλη έκδοση ιστοσελίδας για κινητές συσκευές, το Responsive Design διευκολύνει το διαχειριστή της με την έννοια ότι δεν χρειάζεται να ενημερώνει δύο ιστοσελίδες αλλά μόνο την κεντρική. Κατά συνέπεια αυτό τον γλυτώνει από πολύ χρόνο και έξοδα. Αύξηση χρηστικότητας και χρόνου παραμονής στην ιστοσελίδας: Όταν ένας χρήστης επισκεφτεί την ιστοσελίδα από μια κινητή συσκευή, δεν θα παραμείνει πολύ ώρα στην ιστοσελίδα αν αυτή δεν τον διευκολύνει. Ενώ αν η ιστοσελίδα είναι Responsive οι πιθανότητες να περιηγηθεί σε όλες τις υπηρεσίες ή τα προϊόντα είναι πολύ υψηλότερες. Προσαρμοστικότητα: Μία responsive ιστοσελίδα θα προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε ανάλυση, η οποία μπορεί να μην είναι ακόμα διαθέσιμη και να μην γνωρίζουμε. Κόστος: Η responsive σχεδίαση είναι οικονομικότερη από τη δημιουργία ξεχωριστών ιστοσελίδων ή εφαρμογών για κάθε συσκευή (π.χ. Mobile Site).