Πέτρου Γκρόζα

Ο Πέτρου Γκρόζα (7 Δεκεμβρίου 1884 – 7 Ιανουαρίου 1958) ήταν Αυστροουγγρικής καταγωγής Ρουμάνος πολιτικός, πιο γνωστός ως ο πρώτος Πρωθυπουργός της κυβέρνησης, στην οποία κυριαρχούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα υπό σοβιετική κατοχή κατά τα πρώτα στάδια του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία. Αργότερα ήταν Πρόεδρος του Προεδρείου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης (ονομαστικός αρχηγός του κράτους της Ρουμανίας) από το 1952 έως το θάνατό του το 1958. Ο Γκρόζα αναδείχθηκε ως δημόσιο πρόσωπο στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως αξιόλογο μέλος του Ρουμανικού Εθνικού Κόμματος (PNR), εξέχων λαϊκός της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και στη συνέχεια μέλος του Συμβουλίου Διευθυντών της Τρανσυλβανίας. Το 1925-26 υπηρέτησε ως υπουργός Επικρατείας στο υπουργικό συμβούλιο του Στρατάρχη Αλεξάντρο Αβερέσκου. Το 1933, ο Γκρόζα ίδρυσε μια αριστερή αγροτιστική οργάνωση γνωστή ως Μέτωπο των Αγροτών (Frontul Plugarilor). Οι αριστερές ιδέες που υποστήριξε του έδωσαν το παρατσούκλι Η Κόκκινη Μπουρζουαζία. Ο Γκρόζα έγινε Πρωθυπουργός το 1945, όταν ο Νικολάε Ραντέσκου, κορυφαίος στρατηγός του Ρουμανικού Στρατού, που ανέλαβε την εξουσία για λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον αναπληρωτή Λαϊκό Επίτροπο Εξωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης, Αντρέι Γ. Βισίνσκι. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Γκρόζα, ο βασιλιάς της Ρουμανίας, Μιχαήλ Α', αναγκάστηκε να παραιτηθεί καθώς το έθνος έγινε επίσημα «Λαϊκή Δημοκρατία». Αν και η εξουσία και η δύναμή του ως πρωθυπουργός διακυβεύτηκαν από την εξάρτησή του από τη Σοβιετική Ένωση για υποστήριξη, ο Γκρόζα προήδρευσε στην έναρξη της πλήρους κομμουνιστικής κυριαρχίας στη Ρουμανία προτού τελικά τον διαδεχτεί ο Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντεζ το 1952 και έγινε Πρόεδρος του Προεδρείου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης μέχρι τον θάνατό του το 1958.

 Ήταν ένας από τους τρεις γιους ενός πλούσιου ζευγαριού. Γεννήθηκε στη Μπάτσια (τότε ονομαζόταν Μπάτσι), ένα χωριό κοντά στην Ντέβα στην Τρανσυλβανία (μέρος της Αυστροουγγαρίας εκείνη την εποχή). Ο πατέρας του Άνταμ ήταν ιερέας. Ο Γκρόζα είχε πολλές ευκαιρίες στη νεανική του ηλικία και στην πρώιμη σταδιοδρομία του, για να δημιουργήσει δεσμούς και έναν βαθμό φήμης, κάτι που αργότερα θα αποδεικνύονταν απαραίτητο στην πολιτική του καριέρα. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στο χωριό της καταγωγής του, στη συνέχεια στο Κοστέι και το Λουγκόζ στο Βανάτο. Το 1903, αποφοίτησε από το Ουγγρικό Μεταρρυθμισμένο Λύκειο στο Οράστιε (τώρα το Λύκειο Αουρέλ Βλάικου). Εκείνο το φθινόπωρο, ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στα νομικά και οικονομικά στην Ουγγαρία, σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Το 1905, παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με κατεύθυνση προς το Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1906. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα από το τελευταίο ίδρυμα το 1907. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Γκρόζα επέστρεψε στη Ντέβα (σήμερα Ντέβα) για να εργαστεί ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως στρατιώτης στο 8ο Σύνταγμα Χόνβεντ. Το 1918, στο τέλος του πολέμου, εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή ως μέλος του Ρουμανικού Εθνικού Κόμματος (PNR) και πήρε θέση στο Συμβούλιο Διευθυντών της Τρανσυλβανίας, που συγκλήθηκε από Ρουμάνους πολιτικούς, που είχαν ψηφίσει υπέρ της ένωσης με τη Ρουμανία, διατήρησε το γραφείο του κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών. Σε όλη αυτή την περίοδο της ζωής του, ο Γκρόζα δημιούργησε ποικίλες πολιτικές σχέσεις, εργαζόμενος σε διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές οργανώσεις της Τρανσυλβανίας. Από το 1919 έως το 1927, για παράδειγμα, ο Γκρόζα έλαβε θέση ως βουλευτής στη Σύνοδο και το Κογκρέσο της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, ο Γκρόζα, ο οποίος είχε εγκαταλείψει το PNR μετά από μια σύγκρουση με τον Γιούλιου Μανίου και είχε ενταχθεί στο Λαϊκό Κόμμα, υπηρέτησε ως υπουργός για την Τρανσυλβανία και υπουργός Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών στο Τρίτο υπουργικό συμβούλιο του Αβερέσκου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής του, ο Γκρόζα μπόρεσε να συγκεντρώσει μια προσωπική περιουσία ως πλούσιος γαιοκτήμονας και να δημιουργήσει μια αξιοσημείωτη φήμη ως εξέχοντος λαϊκού στη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία, μια θέση που αργότερα θα τον έκανε ανεκτίμητο για ένα Ρουμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR), που έκανε εκστρατεία, για να προσελκύσει την υποστήριξη των Ανατολικών Ορθοδόξων Χριστιανών, που αποτελούσαν την πολυπληθέστερη θρησκευτική ομάδα του έθνους το 1945. Παρά το γεγονός ότι αποσύρθηκε για λίγο από τη δημόσια ζωή το 1928, αφού κατείχε μια σειρά από πολιτικά πόστα, ο Γκρόζα επανεμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή το 1933, ιδρύοντας μια πολιτική οργάνωση με βάση τους αγρότες, το Μέτωπο των Αγροτών. Αν και το κίνημα ξεκίνησε αρχικά, για να αντιταχθεί στο αυξανόμενο βάρος του χρέους, που έφεραν οι αγρότες της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης στη Ρουμανία και επειδή το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα δεν μπορούσε να βοηθήσει τους φτωχότερους αγρότες, μέχρι το 1944 η οργάνωση ήταν ουσιαστικά υπό κομμουνιστικό έλεγχο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήταν πολύ αδύναμο, για να την καταλάβει μόνο του – η μετακομμουνιστική ιστοριογραφία θα υποστήριζε αργότερα ότι το 1944 είχε μόνο περίπου χίλια μέλη. Κατά συνέπεια, οι Ρουμάνοι κομμουνιστές ηγέτες αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν ευρύ συνασπισμό πολιτικών οργανώσεων. Αυτός ο συνασπισμός αποτελούνταν από τέσσερις μεγάλες οργανώσεις του μετώπου: τη Ρουμανική Εταιρεία για τη Φιλία με τη Σοβιετική Ένωση, την Ένωση Πατριωτών, την Πατριωτική Άμυνα και, μακράν την ευρύτερα υποστηριζόμενη από τον ρουμανικό πληθυσμό, το Μέτωπο των Αγροτών του Γκρόζα. Όντας κύριος πολιτικός παράγοντας στις μεγαλύτερες από τις οργανώσεις του Κομμουνιστικού Μετώπου, ο Γκρόζα μπόρεσε να επιβληθεί σε θέση εξέχουσας θέσης στην πολιτική σφαίρα της Ρουμανίας καθώς το Μέτωπο των Αγροτών εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, για να δημιουργήσει το Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο τον Οκτώβριο του 1944 (περιλάμβανε επίσης τους Σοσιαλδημοκράτες, το Σοσιαλιστικό Αγροτικό Κόμμα του Μιχάι Ραλέα και την Ουγγρική Λαϊκή Ένωση, καθώς και άλλες μικρές ομάδες). Θεωρήθηκε για πρώτη φορά από τον κομμουνιστή Λουκρέτσιου Πατρασκάνου (Lucrețiu Pătrășcanu) ότι μπορεί να προταθεί για τη θέση του πρωθυπουργού τον Οκτώβριο του 1944. Η εξέχουσα θέση του Γκρόζα στο Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο του έδωσε την ευκαιρία να διαδεχθεί τον στρατηγό Νικολάε Ραντέσκου ως πρωθυπουργό, όταν, τον Ιανουάριο του 1945, κορυφαίοι Ρουμάνοι κομμουνιστές ηγέτες, συγκεκριμένα η Άνα Πάουκερ και ο Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντεζ επέπληξαν τον Ραντέσκου επειδή τάχα απέτυχε να πολεμήσει αυτούς, που συμπαθούσαν τους φασίστες. Με τη βοήθεια των σοβιετικών αρχών οι κομμουνιστές σύντομα κινητοποίησαν εργάτες, για να πραγματοποιήσουν μια σειρά διαδηλώσεων κατά του Ραντέσκου, και μέχρι τον Φεβρουάριο πολλοί είχαν πεθάνει, επειδή οι διαδηλώσεις συχνά οδηγούσαν σε βία. Ενώ οι κομμουνιστές ισχυρίστηκαν ότι ο Ρουμανικός Στρατός ήταν υπεύθυνος για τους θανάτους αθώων πολιτών, ο Ραντέσκου αποδυνάμωσε τη λαϊκή του υποστήριξη δηλώνοντας ότι οι κομμουνιστές ήταν «άθεοι ξένοι χωρίς πατρίδα». Σε απάντηση, ο Αντρέι Γ. Βισίνσκι, ο σοβιετικός αντιπρόσωπος επίτροπος εξωτερικών υποθέσεων, ταξίδεψε στο Βουκουρέστι και φέρεται να έδωσε τελεσίγραφο στον βασιλιά Μιχαήλ — εκτός και αν απέλυε τον Ραντέσκου και τον αντικαθιστούσε με τον Γκρόζα, διαφορετικά η ανεξαρτησία της Ρουμανίας θα κινδύνευε. Ο βασιλιάς ήλπιζε ότι ο στρατηγός Γκεοργκέ Αβραμέσκου, ο οποίος διοικούσε τη Ρουμανική 4η Στρατιά στον αγώνα για την απελευθέρωση της Τρανσυλβανίας και της Ουγγαρίας, θα διοριζόταν ο επόμενος πρωθυπουργός, αλλά, ενώ ο Μιχαήλ περίμενε στις 2 Μαρτίου τον Αβραμέσκουνα επιστρέψει από το μέτωπο στο Βουκουρέστι, το NKVD συνέλαβε τον Αβραμέσκου στη Σλοβακία και πέθανε την επόμενη μέρα. Αντιμέτωπος με την αυξανόμενη σοβιετική πίεση, ο Μιχαήλ συμμορφώθηκε και ο Γκρόζα έγινε πρωθυπουργός στις 6 Μαρτίου 1945. Ο Γκρόζα έδωσε βασικά χαρτοφυλάκια όπως η άμυνα, η δικαιοσύνη και το εσωτερικό στους κομμουνιστές. Περιελάμβανε επίσης υπουργούς από τους Εθνικούς Φιλελεύθερους και τους Εθνικούς Αγρότες, αλλά οι υπουργοί που χρησιμοποιούσαν αυτές τις θέσεις ήταν «συνταξιδιώτες» όπως ο Γκρόζα και είχαν επιλεγεί από τους κομμουνιστές. Παρά την ενόχληση των δύο δυνάμεων, οι κομμουνιστές αποτελούσαν μόνο μια μειοψηφία στο υπουργικό συμβούλιο της Γκρόζα. Οι ηγετικές προσωπικότητες του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Πάουκερ και Γκεοργκίου-Ντεζ, ήθελαν η κυβέρνηση Γκρόζα να διατηρήσει την όψη μιας κυβέρνησης συνασπισμού και έτσι να επιτρέψει στους κομμουνιστές να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των μαζών, αφού αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι κομμουνιστές απολάμβαναν πολύ μικρή πολιτική υποστήριξη. Για το λόγο αυτό κορυφαία κομμουνιστικά πρόσωπα όπως η Πάουκερ και ο Γκεοργκίου-Ντεζ δεν εντάχθηκαν στο υπουργικό συμβούλιο του Γκρόζα. Σχεδίαζαν να επιβάλουν σταδιακά ένα κομμουνιστικό καθεστώς υπό το πέπλο της υπάρχουσας κυβέρνησης συνασπισμού. Συγχέοντας τις επιτυχίες του καθεστώτος με το Κόμμα τους, η Πάουκερ και ο Γκεοργκίου-Ντεζ ήλπιζαν να κερδίσουν την υποστήριξη για το κόμμα και να θέσουν τα θεμέλια για ένα μονοκομματικό κράτος. Ως εκ τούτου, ο Γκρόζα διατήρησε την ψευδαίσθηση μιας κυβέρνησης συνασπισμού, διορίζοντας μέλη διαφορετικών πολιτικών οργανώσεων στο υπουργικό του συμβούλιο και διατυπώνοντας τους βραχυπρόθεσμους στόχους της κυβέρνησής του με ευρείς, μη ιδεολογικούς όρους. Δήλωσε σε μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 7 Μαρτίου 1945, για παράδειγμα, ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να εγγυηθεί την ασφάλεια και την τάξη για τον πληθυσμό, να εφαρμόσει τις επιθυμητές πολιτικές μεταρρύθμισης της γης και να επικεντρωθεί σε μια «ταχεία εκκαθάριση» της κρατικής γραφειοκρατίας και άμεση δίωξη των εγκληματιών πολέμου, δηλαδή αξιωματούχοι του φασιστικού καθεστώτος εν καιρώ πολέμου του Στρατάρχη Ιόν Αντονέσκου ( βλ. Ρουμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και Ρουμανικά Λαϊκά Δικαστήρια). Για να εδραιωθεί ο Γκρόζα στην εξουσία, διεξήχθησαν εκλογές στις 19 Νοεμβρίου 1946. Η καταμέτρηση νοθεύτηκε, για να δοθεί η συντριπτική πλειοψηφία στο Μπλοκ των Δημοκρατικών Κομμάτων, ένα μέτωπο που κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές, που περιλάμβανε το Μέτωπο των Αγροτών. Χρόνια αργότερα, ο ιστορικός Πέτρε Τσουρλέα εξέτασε μια εμπιστευτική έκθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος σχετικά με τις εκλογές, που έδειξε ότι το BPD είχε κερδίσει, το πολύ, το 47 τοις εκατό των ψήφων. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αν οι εκλογές είχαν διεξαχθεί με ειλικρίνεια, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα είχαν κερδίσει αρκετές ψήφους μεταξύ τους, για να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού - αν και με πολύ μικρότερη υποστήριξη από το 80 τοις εκατό που ζητούσαν εδώ και καιρό οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης. Στο μυαλό της κυβέρνησης Γκρόζα, οι εκλογές του 1946 την εδραίωσαν στην εξουσία. Αυτός ο ισχυρισμός προβλήθηκε ενόψει των διαμαρτυριών των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι θεώρησαν ότι, σύμφωνα με τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στη Διάσκεψη της Γιάλτας το 1945, μόνο οι "προσωρινές κυβερνητικές αρχές που αντιπροσωπεύουν ευρέως τον πληθυσμό" θα έπρεπε να υποστηρίζονται από το μεγάλες δυνάμεις. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του Γκρόζα αποξενώθηκε οριστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίες υποστήριζαν ονομαστικά τη φθίνουσα επιρροή των μοναρχικών δυνάμεων υπό τον βασιλιά Μιχαήλ Α'. Μέσα σε λίγες μέρες από τότε που έγινε πρωθυπουργός, ο Γκρόζα σημείωσε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία. Στις 10 Μαρτίου 1945, η Σοβιετική Ένωση συμφώνησε να επιστρέψει στη Ρουμανία τη Βόρεια Τρανσυλβανία, μια περιοχή με πάνω από 45.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που είχε ανατεθεί στην Ουγγαρία μέσω του Δεύτερης Απόφασης της Βιέννης το 1940, που υποστηρίχθηκε από τη Γερμανία και την Ιταλία. Ο Γκρόζα υποσχέθηκε ότι τα δικαιώματα κάθε εθνοτικής ομάδας στην αποκατεστημένη επικράτεια θα προστατεύονταν (κυρίως ως αναφορά στην ουγγρική μειονότητα στη Ρουμανία), ενώ ο Ιωσήφ Στάλιν δήλωσε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση υπό τον Ραντέσκου είχε επιτρέψει τόσο μεγάλο βαθμό δολιοφθοράς και τρομοκρατίας στην περιοχή, που θα ήταν αδύνατο να παραδοθεί το έδαφος στους Ρουμάνους. Ως αποτέλεσμα, μόνο μετά την εγγύηση των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων από τον Γκρόζα, η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημα της ρουμανικής κυβέρνησης . Η ανάκτηση αυτής της επικράτειας, σχεδόν το πενήντα οκτώ τοις εκατό Ρουμάνων το 1945, χαιρετίστηκε ως σημαντικό επίτευγμα στα στάδια διαμόρφωσης του καθεστώτος Γκρόζα. Ο Γκρόζα συνέχισε να βελτιώνει την εικόνα της δικής του κυβέρνησης ενώ ενίσχυε τη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με μια σειρά πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Προχώρησε στην εξάλειψη τυχόν ανταγωνιστικών στοιχείων στην κυβερνητική διοίκηση και, στη νεοαποκτηθείσα επικράτεια της Τρανσυλβανίας, απομάκρυνε τρεις νομάρχες πόλεων, συμπεριλαμβανομένου αυτού της πρωτεύουσας της περιοχής, Κλουζ. Οι έπαρχοι, που απομακρύνθηκαν αντικαταστάθηκαν αμέσως από πιστούς κυβερνητικούς αξιωματούχους, που διορίστηκαν απευθείας από τον Γκρόζα, έτσι ώστε να ενισχυθούν τα πιστά στοιχεία στην τοπική αυτοδιοίκηση στην περιοχή. Ο Γκρόζα υποσχέθηκε επίσης μια σειρά προγραμμάτων μεταρρύθμισης γης προς όφελος του στρατιωτικού προσωπικού, τα οποία θα κατάσχουν και στη συνέχεια θα αναδιανέμουν όλα τα ακίνητα, που υπερβαίνουν τα 51 εκτάρια εκτός από όλη την περιουσία των προδοτών, των απόντων και όλων όσοι συνεργάστηκαν με τη ρουμανική κυβέρνηση εν καιρώ πολέμου, τους Ούγγρους κατακτητές κατά τη διάρκεια των καθεστώτων του Μίκλος Χόρτυ και του Φέρεντς Σάλασι και τη ναζιστική Γερμανία. Παρά το γεγονός ότι έδωσε την όψη της φιλελεύθερης δημοκρατίας παραχωρώντας δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, ο Γκρόζα συνέχισε μια σειρά μεταρρυθμίσεων προσπαθώντας να περιορίσει την εξέχουσα θέση των πολιτικά αντιφρονούντων μέσων ενημέρωσης στο έθνος. Κατά τον πρώτο μήνα της πρωθυπουργίας του, ο Γκρόζα ενήργησε για να κλείσει τη Romania Nouă, μια δημοφιλή εφημερίδα που εκδόθηκε από πηγές κοντά στον Γιούλιου Μανίου, ηγέτη του παραδοσιακού Εθνικού Κόμματος των Αγροτών, που διαφωνούσε ευρέως με τις απόπειρες μεταρρυθμίσεων του Γκρόζα. Μέσα σε ένα μήνα από την ανάληψη της πρωθυπουργίας του, ο Γκρόζα έκλεισε εννέα επαρχιακές εφημερίδες και μια σειρά περιοδικών που, όπως δήλωσε ο Γκρόζα, ήταν προϊόντα εκείνων που «υπηρέτησαν τον φασισμό και τον χιτλερισμό». Ο Γκρόζα συνέχισε σύντομα αυτή την καταστολή περιορίζοντας τον αριθμό των πολιτικών κομμάτων, που επιτρέπονταν εντός του κράτους. Παρόλο που ο Γκρόζα είχε υποσχεθεί να εκκαθαρίσει μόνο άτομα από την κυβερνητική γραφειοκρατία και το διπλωματικό σώμα αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, τον Ιούνιο του 1947 άρχισε να διώκει ολόκληρες πολιτικές οργανώσεις, καθώς, μετά την υπόθεση Ταμαντάου, συνέλαβε βασικά μέλη του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος και καταδίκασε τον Μανίου σε ισόβια κάθειρξη "για πολιτικά εγκλήματα κατά του ρουμανικού λαού". Μέχρι τον Αύγουστο εκείνου του έτους, τόσο το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα όσο και το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα είχαν διαλυθεί και το 1948, ο κυβερνητικός συνασπισμός ενσωμάτωσε το Ρουμανικό Εργατικό Κόμμα (η αναγκαστική ένωση κομμουνιστών και Ρουμάνων Σοσιαλδημοκρατών) και την Ουγγρική Λαϊκή Ένωση, ελαχιστοποιώντας ουσιαστικά κάθε πολιτική αντιπολίτευση εντός του κράτους. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρωθυπουργός, ο Γκρόζα συγκρούστηκε επίσης με τις εναπομείνασες μοναρχικές δυνάμεις του έθνους υπό τον βασιλιά Μιχαήλ Α' . Αν και οι εξουσίες του ήταν ελάχιστες στο καθεστώς του Γκρόζα, ο βασιλιάς Μιχαήλ συμβόλιζε τα απομεινάρια της παραδοσιακής ρουμανικής μοναρχίας και, στα τέλη του 1945, ο βασιλιάς προέτρεψε τον Γκρόζα να παραιτηθεί. Ο Βασιλιάς υποστήριξε ότι η Ρουμανία πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες της Γιάλτας, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση να έχουν ανάμειξη στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της κυβέρνησης και στην ενσωμάτωση μιας ευρύτερης δύναμης συνασπισμού, που είχε ήδη οργανώσει. Ο Γκρόζα απέρριψε κατηγορηματικά το αίτημα και οι σχέσεις μεταξύ των δύο μορφών παρέμειναν τεταμένες τα επόμενα χρόνια, με τον Γκρόζα και τον Βασιλιά να διαφωνούν σχετικά με τη δίωξη εγκληματιών πολέμου και την απονομή της επίτιμης ρουμανικής υπηκοότητας στον Στάλιν τον Αύγουστο του 1947. Νωρίς το πρωί της 30ης Δεκεμβρίου 1947, ο Γκρόζα κάλεσε τον Μιχαήλ πίσω στο Βουκουρέστι, φαινομενικά «για να συζητήσουν σημαντικά θέματα». Ο βασιλιάς προετοιμαζόταν για ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Κάστρο Πέλες στη Σινάια. Όταν έφτασε ο Μιχαήλ, ο Γκρόζα παρουσίασε στον βασιλιά ένα προτυπωμένο έγγραφο παραίτησης και ζήτησε από τον Μιχαήλ να το υπογράψει. Σύμφωνα με την εξιστόρηση του Μιχαήλ, όταν αρνήθηκε, ο Γκρόζα απείλησε να εξαπολύσει λουτρό αίματος και να συλλάβει χιλιάδες ανθρώπους. Ο Μιχαήλ υπέγραψε τελικά το έγγραφο και λίγες ώρες αργότερα το κοινοβούλιο κατήργησε τη μοναρχία και κήρυξε τη Ρουμανία δημοκρατία. Ο Γκρόζα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία το 1952 και τον διαδέχθηκε ο Γκεοργκίου-Ντεζ. Στη συνέχεια ονομάστηκε πρόεδρος του Προεδρείου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης ( de facto πρόεδρος της Ρουμανίας), θέση που κράτησε μέχρι το 1958, όταν πέθανε από επιπλοκές μετά από εγχείρηση στομάχου. Τάφηκε στο νεκροταφείο Γκέντσεα . Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στο Μαυσωλείο του Πάρκου του Καρόλου και τελικά στο νεκροταφείο στο χωριό της καταγωγής του, Μπάτσια. Η πόλη εξόρυξης Στέι στην κομητεία Μπίχορ ονομάστηκε Πέτρου Γκρόζα από αυτόν, ένα όνομα που κράτησε μέχρι και μετά τη Ρουμανική Επανάσταση του Δεκεμβρίου 1989. Μετά τον θάνατό του το 1958, η Λεωφόρος Τρανσυλβανίας στο Βουκουρέστι μετονομάστηκε σε Λεωφόρος Δρ. Πέτρου Γκρόζα. Τώρα έχει μετονομαστεί και φέρει το όνομα του Γκεόργκε Μαρινέσκου. Υπάρχουν δρόμοι με το όνομα Γκρόζα στο Κλουζ-Ναπόκα, στο Γκαλάτσι και στη Μεντζίντια. Το χάλκινο άγαλμα του Γκρόζα, ύψους 4,5 μέτρων, τοποθετημένο σε ένα κόκκινο μαρμάρινο βάθρο Καρράρα, αποκαλύφθηκε στην Ντέβα το 1962. Το μνημείο, σχεδιασμένο από τον γλύπτη Κονσταντίν Μπαράσκι, αφαιρέθηκε το 1990 και αντικαταστάθηκε το 1999 από ένα άγαλμα του Τραϊανού. Το 2007, το άγαλμα του Γκρόζα μεταφέρθηκε στη Μπάτσια. Άλλο ένα άγαλμά του, σμιλεμένο από τον Ρόμουλους Λαντέα, εγκαινιάστηκε στη γειτονιά Κοτροτσένι του Βουκουρεστίου το 1971. Αυτό το άγαλμα κατεδαφίστηκε το 1990 και αντικαταστάθηκε το 1993 από ένα μνημείο των Ηρώων του Πυροβολικού. Από το 2010, βρισκόταν σε ένα ανοιχτό χωράφι κοντά στο παλάτι Μογκοσοάια, δίπλα σε ένα άγαλμα του Βλαντιμίρ Λένιν, που ήταν παλιά μπροστά από το Σπίτι του Ελεύθερου Τύπου. Adrian Cioroianu (2005) Pe umerii lui Marx. O εισάγετε în istoria comunismului românesc («Στους ώμους του Μαρξ. Μια εισβολή στην ιστορία του ρουμανικού κομμουνισμού»), Editura Curtea Veche, Βουκουρέστι,(ISBN 978-973-669-390-8)