IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανωτέρα βία

Με τον όρο ανωτέρα βία (vis major, act of God, force majeure, höhere Gewalt) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε τυχηρό γεγονός του οποίου η επέλευση, ως εκ της φύσεώς του, είναι για τις ανθρώπινες δυνάμεις απρόβλεπτη και αναπότρεπτη.

 Το κύριο χαρακτηριστικό στην "ανωτέρα βία" είναι πως ο άνθρωπος, στη συνήθη πορεία των πραγμάτων, δεν μπορεί να προβλέψει τέτοιο γεγονός, σε αντίθεση με το τυχηρό εν στενή εννοία που μπορεί να το προβλέψει. Για παράδειγμα ζημιές ή ατυχήματα από μια επερχόμενη κακοκαιρία μπορούν να προβλεφθούν σε αντίθεση από μιά πρόσκρουση πλοίου σε ύφαλο που δεν έχει προηγουμένως επισημανθεί σε ναυτικό χάρτη. Το τελευταίο χαρακτηρίζεται ναυτικό ατύχημα προκαλούμενο από "ανωτέρα βία". Τυπικες περιπτώσεις ανωτέρας βίας είναι ο πόλεμος, το πραξικόπημα, οι απρόβλεπτες κυβερνητικές απαγορεύσεις, η ξαφνική βαριά ασθένεια (σε κάποιες περιπτώσεις), αιφνίδιες φυσικές καταστροφές (σεισμός, πλημμύρα, τσουνάμι, έκρηξη ηφαιστείου κ.λπ.), ή ακόμα και τα "ακραία καιρικά φαινόμενα". Για τον ορισμό της ανωτέρας βίας υπάρχουν η αντικειμενική και η υποκειμενική θεωρία. Κατά την αντικειμενική θεωρία ανωτέρα βία συνιστούν μόνο εξωτερικά γεγονότα, γεγονότα δηλαδή έξω από τη σφαίρα επιρροής του ανθρώπου. Η υποκειμενική θεωρία δέχεται και απρόβλεπτα γεγονότα εντός της σφαίρας της οικονομικής δραστηριότητας του ανθρώπου ως ανωτέρα βία. Η Απεργία των υπαλλήλων μιας επιχείρησης θα ήταν έτσι ανωτέρα βία μόνο κατά την υποκειμενική, όχι όμως κατά την αντικειμενική θεωρία, αφού η δραστηριότητα των υπαλλήλων εντάσσεται στην οικονομική σφαίρα του οφειλέτη-επιχειρηματία. Η νομολογία συνδυάζει τις δύο θεωρίες δίνοντας περισσότερο βάρος στην υποκειμενική. Βέβαια στο θέμα μιας απεργίας στην πραγματικότητα υπεισέρχονται και άλλοι αφανείς παράμετροι για τον προσδιορισμό της νομιμότητάς της, ή της παράτασης αυτής. Ειδικότερα στη ναυτιλία ο όρος ανωτέρα βία είναι σπουδαίος όρος τόσο στα ναυλοσύμφωνα όσο και στις ναυτασφαλίσεις όπου περιλαμβάνεται και ο αιφνίδιος αποκλεισμός λιμένος, ή μία αιφνίδια απεργία λιμενεργατών, ή μέρους αυτών που γίνεται σε βάρος των δραστηριοτήτων των ελλιμενισμένων ή των προς ελλιμενισμό πλοίων. Για το λόγο αυτό τα ασφάλιστρα πλοίων που προσεγγίζουν σε λιμένες, που παρατηρούνται τακτικές απεργίες ή άλλου είδους εμποδίων ως και των διακινουμένων δι΄ αυτών φορτίων και των επ΄ αυτών ναύλων είναι πολύ μεγαλύτερα επί των "ασφαλών λιμένων". Στις περιπτώσεις αυτές το επιπλέον κόστος μετακυλίεται κατά μονάδα διακινούμενου φορτίου στους παραλήπτες ή καταναλωτές. Αβαρία Πολέμου κίνδυνος Σταλίες Αστέριος Γεωργιάδης, Ενοχικό Δίκαιο Ι,ΙΙ, Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2005 Μιχαήλ Σταθόπουλος, Γενικό Ενοχικό Δίκαιο, Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2004 ISBN 960-301-895-3
Καρλ Μπαρτς

Ο Καρλ Φρήντριχ Άντολφ Κόνραντ Μπαρτς (γερμ. Karl Friedrich Adolf Konrad Bartsch, 25 Φεβρουαρίου 1832 – 19 Φεβρουαρίου 1888) ήταν Γερμανός μεσαιωνολόγος και φιλόλογος. Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Σπροτάου, τη σημερινή Σπροτάβα της δυτικής Πολωνίας, και σπούδασε φιλολογία στα Πανεπιστήμια του Μπρέσλαου (από το 1848) και του Βερολίνου (1851 και 1852), όπου υπήρξε μαθητής του Βίλχελμ Γκριμ. Το 1853 πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Χάλε, ενώ το 1855 άρχισε να εργάζεται ως φροντιστής στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο στη Νυρεμβέργη. Το 1858 διορίσθηκε καθηγητής της γερμανικής και της λατινογενούς φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρόστοκ, όπου ίδρυσε το πρώτο σεμινάριο Γερμανικής φιλολογίας. Το 1871 διαδέχθηκε τον καθηγητή Άντολφ Χόλτσμαν στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, όπου δίδαξε μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 55 ετών.

 Provenzalisches Lesebuch: Mit einer literarischen Einleitung und einem Wörterbuche, 1855 Denkmäler der provenzalischen Litteratur, 1856 Peire Vidal’s Lieder (επιμέλεια, 1857) Mittelhochdeutsche Gedichte, 1860 Chrestomathie de l'ancien français (1866, 10η έκδ. 1910) Das Nibelungenlied (επιμέλεια, 1866) Die deutsche Treue in Sage und Poesie, 1867 Der saturnische Vers und die altdeutsche Langzeile, 1867 Chrestomathie provençale, 1868 (η 2η έκδοση) Herzog Ernst, 1869 – ένα μεσαιωνικό επικό ποίημα Grundriss zur Geschichte der provenzalischen Literatur, 1872 - περίγραμμα της ιστορίας της προβηγκιανής γραμματείας Dante Allighieri's Göttliche Komödie: 1: Die Hölle 2. Das Fegefeuer 3. Das Paradies Sagen, Märchen und Gebräuche aus Meklenburg (2 τόμοι, 1879-80) - ιστορίες, θρύλοι και έθιμα του Μεκλεμβούργου Gesammelte Vorträge und Aufsätze, 1883 - συλλογή διαλέξεων και δοκιμίωνΕπιπλέον, ο Μπαρτς συνέγραψε πολλές βιογραφίες στην Allgemeine Deutsche Biographie.
Στοά του βιβλίου

Η Στοά του βιβλίου ιδρύθηκε από τη "Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία" τον Ιούνιο του 1996 στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ των οδών Σταδίου και Πανεπιστημίου. Πυρήνας της ίδρυσής της ήταν ο πολιτισμός του βιβλίου και στόχευε στη διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων μέσω της παιδείας.

 Η "Στοά του Βιβλίου" οργανώνει τακτικά διάφορες εκδηλώσεις, για την προαγωγή της γνώσης, τις οποίες μπορεί ο οποιοσδήποτε να παρακολουθήσει. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται παρουσιάσεις βιβλίων από συγγραφείς ή λέκτορες, μουσικές εκδηλώσεις με στόχο την ψυχαγωγία του κόσμου και ομιλίες ή διαλέξεις διακεκριμένων προσώπων. Οι εκδηλώσεις αυτές λαμβάνουν χώρα στις αίθουσες Λόγου και Τέχνης της "Στοάς του Βιβλίου" κατά κύριο λόγο. Στόχος της ίδρυσης της "Στοάς του Βιβλίου" είναι η διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων και η όξυνση της κριτικής σκέψης όλων των ανθρώπων που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που οργανώνει ανεξαρτήτως ηλικίας, επαγγέλματος και μόρφωσης. Και αυτό επιτυγχάνεται μέσω των μαθημάτων που προσφέρονται πάνω σε ποικίλα θέματα, τα οποία παρουσιάζουν καθηγητές Πανεπιστημίου και άλλοι διαπρεπείς στον χώρο τους επιστήμονες, καλλιτέχνες και δημιουργοί. Το μορφωτικό πρόγραμμα της Στοάς του Βιβλίου εντάσσεται σε μια δραστηριότητα που χαρακτηρίζεται ως "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο" καθώς η παρακολούθησή του γίνεται εκούσια και ελεύθερα από κάθε άνθρωπο, με βάση τα ενδιαφέροντά του. Μάλιστα, το "Πανεπιστήμιο της Στοάς του Βιβλίου" υπέγραψε μια συμφωνία συνεργασίας με τη Βουλή των Ελλήνων, κατά την οποία η δραστηριότητά του θα στρέφεται γύρω από την προβολή της εκπαιδευτικής δραστηριότητας σε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Επίσημος ιστότοπος Στοά του βιβλίου στο babiniotis.gr http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4662212
Εθνική Μάλτας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Μάλτας αντιπροσωπεύει τη Μάλτα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Μαλτέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Malta Basketball Association).

 Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Μάλτας ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1964. Έξι μήνες μετά ένωσε τις δυνάμεις της με την Ολυμπιακή Επιτροπή της Μάλτας, ενώ αποτελεί πλήρες μέλος της FIBA από το 1967.Επίσημο γυναικείο διασυλλογικό πρωτάθλημα οργανώνεται στη χώρα από το 1973. Η γυναικεία εθνική ομάδα λαμβάνει μέρος τακτικά στο κατώτερο τη τάξει ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με την ονομασία «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA» (παλαιότερα «European Promotion Cup» και «Division C»).Έχει διοργανώσει το θεσμό δύο φορές, το 1996 και το 2006. Σε αυτόν έχει επίσης κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια, κατά τα έτη 2008 και 2010, με τη Ρεμπέκα Θόρεσεν να αποτελεί την παίκτρια που σημείωσε σε αμφότερες τις περιστάσεις τους περισσότερους πόντους. Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μάλτας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας της Μάλτας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μάλτας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μάλτας σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης: Πορεία σε Αγώνες της Κοινοπολιτείας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μάλτας σε Αγώνες της Κοινοπολιτείας: Εθνική Μάλτας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Malta, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Malta Basketball Association Αρχειοθετήθηκε 2009-12-03 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Γουλιέλμος ντε Λα Ρος (κύριος της Βελιγοστής)

Να μη συγχέεται με τον Γουλιέλμο ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών.Ο Γουλιέλμος ντε λα Ρος ήταν Βαρόνος της Βελιγοστής (1256 - μετά το 1262), μιας υποτελούς βαρονίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και μέλος του Οίκου ντε Λα Ρος που κυβερνούσε το Δουκάτο των Αθηνών. Η πατρότητα και η θέση του Γουλιέλμου στην οικογένεια είναι άγνωστη. Ο ιστορικός του 19ου αιώνα και μελετητής της Φραγκοκρατίας Καρλ Χοπφ προτείνει ότι ήταν αδελφός του δεύτερου δούκα των Αθηνών Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος, ο οποίος τότε πιστευόταν ότι ήταν ανιψιός του Όθωνα ντε Λα Ρος ιδρυτή του Δουκάτου των Αθηνών. Οι δύο αδελφοί θα ήταν γιοί του Πονς, αδελφού του Όθωνα. Οι πιο πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο Γκυ ήταν γιος του Όθωνα. Ο Γουλιέλμος μπορεί να είναι γιος του Πονς ή γιος του Όθωνα ή από άλλον κλάδο της οικογένειας.

 Ο Γουλιέλμος έγινε βαρόνος της Βελιγοστής (1256), αλλά ο τρόπος που απέκτησε τον τίτλο είναι επίσης άγνωστος. Η βαρονία ανήκε αρχικά στην οικογένεια ντε Μον και μεταβιβάστηκε στον Γουλιέλμο μετά τον γάμο του Ματθαίου ντε Μον με μια Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρη στα μέσα της δεκαετίας του 1250 σε αποστολή του στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ο Ματθαίος άφησε το φέουδό του. Ο Χοπφ υποθέτει ότι την ίδια εποχή ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε μια από τις αδελφές του Ματθαίου. Ο Γουλιέλμος κατείχε επίσης και τον Δαμαλά (Τροιζήνα), που ενώθηκε με τη Βελιγοστή Αρκαδίας σε ένα ενιαίο φέουδο, προφανώς αφού αποσπάστηκε από τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας που διοικούσε ο Γκυ μαζί με την Αθήνα.Το διάστημα 1257-1258 συμμετείχε στον "Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής"', όπου υποστήριξε τη Λομβαρδική τριαρχία της Εύβοιας και τη Δημοκρατία της Βενετίας εναντίον τού μεγάλου του επικυριάρχου Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας. Το αποτέλεσμα μετά την ήττα του ήταν να χάσει τις κτήσεις του, οι Βενετοί του πρότειναν σαν αποζημίωσε μια περιοχή με αξία 1000 υπέρπυρα. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος ωστόσο στην συνέχεια συγχώρεσε τον Γουλιέλμο και στη συνθήκη που υπέγραψε, τύυ επέτρεψε να διατηρήσει τη βαρονία του (1262). Ο Ιάκωβος ντε λα Ρος, γιος του Γουλιέλμου, αναφέρεται στην Αραγονική έκδοση ως "κύριος της Βελιγοστής" και στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ρενώ ντε λα Ρος γιος του Ιακώβου από τη Μαρία Αλεμάν, κόρη του βαρόνου της Πάτρας Γουλιέλμου Β΄ Αλλαμάνου καταγράφεται σαν "κύριος του Δαμαλά (Τροιζήνας)". Η κόρη του Ζακλίν ντε λα Ρος παντρεύτηκε τον Μαρτίνο Ζαχαρία ηγεμόνα της Χίου. Ο Οίκος ντε Λα Ρος και κατόπιν οι διάδοχός τους Οίκος του Ζαχαρία έχασαν την Βελιγοστή από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (γύρω στο 1300). Η βαρονία παρέμεινε με το ίδιο όνομα, αλλά μόνο με την Τροιζήνα, μέχρι και τη δική της πτώση στο Δεσποτάτο του Μυστρά (1282). Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe Longnon, Jean (1973). "Les premiers ducs d'Athènes et leur famille"
Ιφρίτ

Στους αραβικούς μύθους, Ιφρίτ ή Εφρίτ (αραβ. عفريت) είναι ένα είδος ισχυρού δαιμονικού τζίνι, περίφημου για τη δύναμη και την πονηριά τους. Είναι ένα πλάσμα από φωτιά, αρσενικό ή θηλυκό, που ζει κάτω από τη γη κοντά σε ερείπια. Τα ιφρίτ είναι τρωτά μονάχα στη μαγεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για να τα σκοτώσει είτε να τα αιχμαλωτίσει. Όπως και τα τζίνι, τα ιφρίτ μπορεί να είναι καλά ή κακά, αλλά απεικονίζονται συνηθέστερα ως αδυσώπητα και διεφθαρμένα πλάσματα.

 Η λέξη Ιφρίτ έχει φοινικική ρίζα (`PRT), η οποία παραπέμπει στην έννοια του τάφου ή του Κάτω Κόσμου. Στις Χίλιες και Μία Νύχτες, στην ιστορία του Χαμάλη και των Τριών Κυριών της Βαγδάτης, η Σεχραζάτ αφηγείται την ιστορία ενός πρίγκιπα, που δέχτηκε επίθεση από πειρατές και κρύφτηκε σε ένα υπόγειο σπήλαιο, όπου βρήκε μια γυναίκα που την είχε απαγάγει ένα ιφρίτ. Όταν κοιμούνται μαζί, και οι δυο δέχονται την επίθεση του ζηλόφθονου ιφρίτ, που μεταμορφώνει τον πρίγκιπα σε πίθηκο. Αργότερα όμως μια πριγκίπισσα λύνει τα μάγια και αντιμετωπίζει σε μάχη το πνεύμα, που παίρνει διάφορες μορφές ζώων, φρούτων και στο τέλος γίνεται φωτιά και μένει η στάχτη του. Τα ιφρίτ πολλές φορές χρησιμοποιούνται ως δημιουργική έμπνευση σε παιχνίδια ρόλων ή βιντεοπαιχνίδια, καθώς και στην λογοτεχνία. Στην "Τριλογία του Μπαρτιμέους" του Τζόναθαν Στράουντ, τα ιφρίτ είναι ένα από τα πέντε είδη δαιμόνων που μπορούν να επικαλεστούν οι άνθρωποι μάγοι, λιγότερο ισχυρό μονάχα από τα μαρίντ. Στο μυθιστόρημα του Νιλ Γκέιμαν "Ο Πόλεμος των Θεών" (American Gods), ο χαρακτήρας Σαλίμ από το Ομάν συναντάει ένα Ιφρίτ στους δρόμους της Νέας Υόρκης που δουλεύει ως ταξιτζής. Το ιφρίτ ισχυρίζεται ότι είναι ένα από τα Τζίνι και ο Σαλίμ βλέπει ότι έχει μάτια που καίνε σαν φλόγες, αλλά έχει σάρκα και οστά. Στον "Αλαντίν" της Walt Disney, τα ιφρίτ ήταν πνεύματα που σχετίζονταν με τα στοιχεία της φύσης. Υπήρχαν τουλάχιστον δυο είδη: τα ιφρίτ της πέτρας και του πάγου. Τα πλάσματα αυτά παρουσιάζονται και σε μάνγκα ως μεγάλα δαιμονικά όντα που είτε έρχονται κατόπιν επίκλησης είτε ζουν μέσα σε μαγικά αντικείμενα π.χ. σπαθιά. Εμφανίζονται επίσης στη σειρά παιχνιδιών Final Fantasy, στο Devil May Cry, στη σειρά Heroes of Might and Magic, Dungeons and Dragons καθώς και στο Lineage II. Encyclopedia Brittanica - Ifrit Χίλιες και Μια Νύχτες: Ο Χαμάλης και οι Τρεις Κυρίες της Βαγδάτης The Ghosts of Thebes
Αμπουμπακάρ Σομπαρέ

Ο Αμπουμπακάρ Σομπαρέ (Aboubacar Somparé, 31 Αυγούστου 1944 - 2 Νοεμβρίου 2017) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα και πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης της χώρας. Μετά το θάνατο του επί χρόνια ηγέτη Λανσάνα Κοντέ, το Δεκέμβριο του 2008, έγινε προσωρινός πρόεδρος.

 Γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1944. Είναι μέλος του κυβερνώντος Κόμματος για την Ενότητα και την Πρόοδο (PUP). Ο Σομπαρέ ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 23 Δεκεμβρίου του 2008 το θάνατο του προέδρου Κοντέ, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, την προηγούμενη ημέρα. Με βάση το Σύνταγμα, ο Σομπαρέ, ως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, θα γινόταν πρόεδρος προσωρινά και εντός 60 ημερών θα διεξαχθούν προεδρικές εκλογές. Ο Σομπαρέ ζήτησε από τον επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Λαμίν Σιντιμέ, να κηρύξει τον προεδρικό θώκο χηρεύοντα και να εφαρμοστεί το Σύνταγμα. Με τη δήλωση του Σομπαρέ τάχθηκαν ο πρωθυπουργός Αχμέτ Τιντιάν Σουαρέ και ο αρχηγός του στρατού Ντιαρά Καμαρά. Έξι ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του προέδρου Κοντέ αναγνώστηκε στην κρατική τηλεόραση ανακοινωθέν που μιλούσε για προφανή απόπειρα πραξικοπήματος. Στο ανακοινωθέν, που ήταν εκ μέρους του αυτοαποκαλούμενου Εθνικού Συμβουλίου για την Ανάπτυξη και για τη Δημοκρατία, αναφερόταν ότι "η κυβέρνηση και οι δημοκρατικοί θεσμοί είχαν διαλυθεί και η ισχύς του Συντάγματος είχε ανασταλεί".Στις 23 Δεκεμβρίου, αναφέρθηκε ότι το γραφείο του πρωθυπουργού και το Μικρό Παλάτι, πρώην κατοικία του Κοντέ, ήταν υπό τον έλεγχο των πραξικοπηματιών. Ο πρωθυπουργός Σουαρέ συναντήθηκε με τον Στρατηγό Ντιάρα Καμάρα στο στρατόπεδο Σαμόρυ. Σύμφωνα με τον Σομπαρέ, οι αρχηγοί του πραξικοπήματος συγκεντρώθηκαν για να εκλέξουν έναν νέο ηγέτη για τη χώρα, αργά την ίδια ημέρα. Υποψήφιοι για αυτή τη θέση ήταν ο Μούσα Καμάρα, Σέκουμπα Κονατέ και ο Τότο Καμάρα. Το CNDD αποτελείται από 32 μέλη, εκ των οποίων μόλις 6 είναι πολίτες.Στις 24 Δεκεμβρίου, σε νέα ανακοίνωση που διαβάστηκε στο ραδιόφωνο, μεταδόθηκε ότι ο λοχαγός Μουσά Νταντίς Καμαρά ήταν επικεφαλής του CNDD. Στις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου του 2010 ήταν υποψήφιος, αλλά περιορίστηκε στο 0,95% των ψήφων. Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2017.
Μούτσιο Κλεμέντι

Ο Μούτσιο Κλεμέντι (Muzio Clementi, Ρώμη, 23 Ιανουαρίου 1752 - Ίβσαμ, 10 Μαρτίου 1832) ήταν Ιταλός συνθέτης, πιανίστας, παιδαγωγός, διευθυντής ορχήστρας, μουσικός εκδότης και κατασκευαστής πιάνων. Είναι περισσότερο γνωστός για τις σονάτες, τις σονατίνες και τις σπουδές του για το πιάνο.

 Ο Μούτσιο Κλεμέντι γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1752 στη Ρώμη. Ο πατέρας του, Νικολό Κλεμέντι ήταν σιδεράς και αναγνώρισε πρώτος το μουσικό ταλέντο του γιου του. Έτσι, το 1770, σε ηλικία 18 ετών, έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως οργανίστας στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου στη Ρώμη, όπου και εντυπωσίασε με το παίξιμό του. Προηγουμένως, το 1766, ο Άγγλος ευγενής Σερ Πίτερ Μπέκφορντ ανακάλυψε το μουσικό ταλέντο του Κλεμέντι και τον έπεισε να έρθει μαζί του στην έπαυλή του στην Αγγλία. Τα επόμενα επτά χρόνια έμεινε στην έπαυλη τού Σερ Πίτερ Μπέκφορντ, όπου συνέθετε κομμάτια, τα περισσότερα από τα οποία έχουν εξαφανιστεί. Το 1781, ο Κλεμέντι ξεκίνησε την περιοδεία του στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στην Βιέννη, συναντήθηκε με τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, όπου έπαιξαν πιάνο μπροστά στον ίδιο τον βασιλιά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ Β΄. Από το 1782 και για τα επόμενα 20 χρόνια, ο Κλεμέντι αφοσιώθηκε στη διδασκαλία. Ο Κλεμέντι είχε ξεκινήσει μάλιστα δική του επιχείριση κατασκευής πιάνων, ωστόσο το 1807 το εργοστάσιό του κάηκε. Στις 10 Μαρτίου 1832, ο Κλεμέντι πέθανε στο Ίβσαμ του Ουόρτσεστερ στην Αγγλία. Ετάφη στο Αββαείο του Γουέστμινστερ. Αργότερα ετάφησαν μαζί του οι μαθητές του Johann Baptist Cramer, John Field και Ignaz Moscheles. Είχε παντρευτεί τρεις φορές και πιστεύεται πως απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ο Μούτσιο Κλεμέντι θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του πιάνου, καθώς και ο πρώτος βιρτουόζος του οργάνου. Έγραψε περίπου 110 σονάτες, από τις οποίες οι πιο όψιμες ήταν λιγότερο εξεζητημένες από τις πιο σύγχρονες. Πολλοί από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών, ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ, ο Τσέρνι και ο Λιστ αναγνώρισαν το ιδιαίτερο ταλέντο του στην σύνθεση. Η ιστοσελίδα του Μούτσιο Κλεμέντι.
Κάτω Πτέρη Αχαΐας

Για οικισμούς με την ονομασία Πτέρη στην Αχαΐα, δείτε: Πτέρη ΑχαΐαςΗ Κάτω Πτέρη είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πτέρης Αιγιαλείας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Πτέρης. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 235-325 μέτρων περίπου.

 Αρχικά ονομαζόταν Σέλιτσα Πτέρη, ονομασία που διορθώθηκε σε Σέλιτσα με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912. Παραλλαγή της παλιάς ονομασίας είναι το Σέλισσα. Η παλιά ονομασία Σέλιτσα επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Μετονομάστηκε σε Κάτω Πτέρη με το ΦΕΚ 32Α της 15/02/1964. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Πτέρης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πτέρης Αιγιαλείας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018.
Βαλεντίνα Βισκόντι, δούκισσα της Ορλεάνης

Η Βαλεντίνα, ιταλ. Valentina (1371 - 4 Δεκεμβρίου 1408) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου· από τη μητέρα της κληρονόμησε την κομητεία του Βερτύ. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.

 Ήταν η μόνη κόρη (και το μόνο επιζόν τέκνο) του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου και της Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας. Γεννήθηκε στο Μιλάνο και μάλλον έλαβε το όνομα της Βαλεντίνας Ντόρια, γιαγιάς τού Τζαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι. Δύο έτη μετά η μητέρα της απεβίωσε κατά τον τοκετό και η Βαλεντίνα με τους αδελφούς της ανατράφηκαν από τη μεγάλη θεία τους Λευκή της Σαβοΐας και τη θεία τους Γιολάνδη Βισκόντι. Όταν απεβίωσαν οι αδελφοί της, το 1374 ο αδελφός της Κάρλο, το 1376 ο Τζαν-Γκαλεάτσο και το 1381 ο Ατσόνε, η Βαλεντίνα έμεινε το μόνο τέκνο των γονέων της. Διαδέχθηκε τη μητέρα της ως κόμισσα του Βερτύ. Το 1380 μνηστεύθηκε με τον εξάδελφό της Κάρλο Βισκόντι κύριο της Πάρμα, 4ο γιο του Μπερναμπό Βισκόντι, μάλιστα δόθηκε και η ειδική -λόγω της συγγένειας- άδεια από τον πάπα για τον γάμο. Όμως τελικά ο Μπερναμπό ακύρωσε τον αρραβώνα και νύμφευσε τον γιο του με τη Βεατρίκη του Αρμανιάκ. Παντρεύτηκε το 1389 τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα της Ορλεάνης και είχε τέκνα: Κάρολος 1394-1465, δούκας της Ορλεάνης. Φίλιππος 1396-1420, κόμης του Βερτύ. Ιωάννης 1399-1467, κόμης του Ανγκουλέμ. Μαργαρίτα 1406-1466, κόμισσα του Βερτύ και του Ετάμπ, παντρεύτηκε τον Ριχάρδο των Ντρε-Μονφόρ κόμη του Μονφόρ. Tracy Adams, The Life and Afterlife of Isabeau of Bavaria, (Johns Hopkins University Press, 2010), 255. Emerton, Ephraim (1917). The Beginnings of Modern Europe (1250-1450). Boston: Ginn & Co. p. 406. Retrieved 2011-02-11.
Φιάρδαμπιγκδ

Το Φιάρδαμπιγκδ (ισλανδικά: Fjarðabyggð) είναι ένας από τους 9 δήμους της περιφέρειας της Ανατολικής Ισλανδίας. Η έκταση του δήμου είναι 1.164 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 4.747 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2016, με πυκνότητα 4.02 κατοίκους ανά τ.χλμ. Η μεγαλύτερη περιοχή είναι το Νέσκαουπσταδουρ.

 Ο δήμος Φιάρδαμπιγκδ ιδρύθηκε στις 7 Ιουνίου του 1998 ύστερα από την ένωση των πρώην δήμων Έσκιφιορδουρ, Νέσκαουπσταδουρ και Ρέιδαρφιορδουρ. Στις 8 Οκτωβρίου του 2005 αποφασίστηκε να συγχωνευτούν οι δήμοι Φιάρδαμπιγκδ, Μιοαφιαρδαρχέρπουρ, Άουστουρμπιγκδ και Φασκρουδσφιάρδαρχεπ σε ένα νέο δήμο που ονομάστηκε Φιάρδαμπιγκδ. Η απόφαση αυτή τέθηκε σε ισχύ στις 9 Ιουνίου του 2006 μετά τις δημοτικές εκλογές του 2006. Υπάρχουν 6 ψαροχώρια στο Φιάρδαμπιγκδ. Το μεγαλύτερο στον δήμο είναι το χωριό Νέσκαουπσταδουρ με 1.481 κατοίκους (2016) και το μικρότερο το Μιόιφιορδουρ με 42 κατοίκους (2011). Στον δήμο υπάρχουν δύο τοπικά αεροδρόμια που εξυπηρετούν τις γύρω περιοχές. Το Αεροδρόμιο Νόρδφιορδουρ βρίσκεται στο χωριό Νέσκαουπσταδουρ και το Αεροδρόμιο Φάσκρουδσφιορδουρ στο χωριό Φάσκρουδσφιορδουρ. Knattspyrnufélag Fjarðabyggðar (ποδόσφαιρο) Θρότουρ Νέσκαουπσταδ (πετοσφαίριση) Ο δήμος Φιάρδαμπιγκδ ή οι περιοχές αυτού έχουν αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω περιοχές: Γκραβελίν (έχει αδελφοποιηθεί με το Φασκρουδσφιόρδουρ) Μανίτσοκ Έσμπιεργκ Σταβάνγκερ (έχει αδελφοποιηθεί με το Νέσκαουπσταδουρ) Γυβάσκυλα Επίσημος ιστότοπος
Χάουαρντ Κάννον

Ο Χάουαρντ Ουόλτερ Κάννον (αγγλικά:Howard Walter Cannon) (26 Ιανουαρίου 1912 – 5 Μαρτίου 2002) ήταν Αμερικανός πολιτικός. Υπήρξε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και είχε εκλεγεί Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1959 μέχρι το 1983.

 Ο Κάννον γεννήθηκε στο Σαιντ Τζορτζ,Γιούτα. Αποφοίτησε από το Dixie State College και συνέχισε τις σπουδές του, στο Παιδαγωγικό πολιτειακό κολλέγιο της Αριζόνα και στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Αριζόνα. Έγινε δεκτός στους δικηγορικούς συλλόγους της Αριζόνα, της Νεβάδα και της Γιούτα και εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου σε αυτές τις τρεις πολιτείες. Κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως πιλότος βομβαρδιστικού στην πολεμική αεροπορία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το αεροπλάνο του καταρρίφθηκε πάνω από την Ολλανδία, το Σεπτέμβριο του 1944 και πέρασε 42 ημέρες προσπαθώντας να επιστρέψει στις Συμμαχικές γραμμές. Απαλλάχθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 1946 και το 1947 εισήλθε στην Air Force Reserve από την οποία αποχώρησε με το βαθμό του υποστράτηγου και πολλές τιμητικές διακρίσεις. Το 1956, ο Κάννον κατέβηκε υποψήφιος για την Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών μα δεν κατάφερε να εκλεγεί, αντίθετα με την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, το 1958, όπου τελικά κατάφερε να κερδίσει μία θέση στη Γερουσία των ΗΠΑ και διατήρησε το αξίωμα του Γερουσιαστή ως το 1983. Το 1964 ο Κάννον ψήφισε τον Νόμο Πολιτικών Δικαιωμάτων. Στη Γερουσία, ήταν γνωστός ως μετριοπαθής πολιτικός του Δημοκρατικού Κόμματος. Το 1981, του απονεμήθηκε το Tony Jannus Award για τις διακεκριμένες υπηρεσίες του στην πολιτική αεροπορία. Ο Κάννον αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε στο Λας Βέγκας, το 2002 σε ηλικία 90 ετών. Βιογραφικό του Χάουαρντ Κάννον.
Μεντουργιάνικα Κορινθίας

Τα Μεντουργιάνικα ή Μεντουριάνικα είναι ένα χωριό του νομού Κορινθίας. Ανήκει στο δήμο Ευρωστίνης και αποτελεί την έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Χελυδορέου. Βρίσκεται σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το Δερβένι. Είναι πεδινός οικισμός, χτισμένος μέσα σε χαράδρα κατά γειτονιές και κατά μήκος του Ζαχολίτικου (Δερβένιος) ποταμού. Αριθμεί 249 κατοίκους. Παλιότερα αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα αλλά μετά την ενοποίηση (Καλλικράτης και Καποδίστριας) τα Μεντουργιάνικα ή Μεντουριάνικα είναι η έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Χελυδορέου του Δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης.

 Εκτός από τα Μεντουργιάνικα το δημοτικό διαμέρισμα Χελυδορέου περιλαμβάνει ένα ακόμη οικισμό, το Χελυδόρι ή Κούτο, όπως ήταν η παλαιότερη ονομασία του. Η Κοινότητα Κούτου, που την αποτελούν οι συνοικισμοί Κουτός , Βυζδιάνικα , Μεντουριάνικα και η Ιερά Μονή Προφήτου Ηλία Ζαχόλης , συστήθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 31 Αυγούστου 1912 και προήλθε από το Δήμο Ζαχόλης (Ευρωστίνης). Η κοινότητα με Υπουργική απόφαση της ενάτης Απριλίου 1915 μετονομάστηκε σε κοινότητα Χελυδορίου. Αρχικά η έδρα της κοινότητας ήταν μεταβατική, το καλοκαίρι στον Κούτο , τον χειμώνα στα Μεντουργιάνικα . Στις 25 Ιουνίου 1957 με βασιλικό διάταγμα ορίσθηκε μόνιμη έδρα τα Μεντουργιάνικα. Οι κάτοικοι της κοινότητας το 1851 ήταν 495 άτομα. Ο πληθυσμός της κοινότητας με την απογραφή του 1929 ανερχόταν σε 544 άτομα, το 1961 ήταν 448, το 1971 319 ,το 1981 ήταν 239 (Μεντουριάνικα 226, Βυζιάνικά 4 και Χελυδόρεον 9) , το 1991 αριθμούσε 247 ψυχές. Το 1996 η κοινότητα Χελυδορέου μαζί με τις κοινότητες Δερβενίου αποτέλεσαν τον Δήμο Ευρωστίνης. Κατά την τελευταία απογραφή του 2001 η τέως κοινότητα και νυν δημοτικό διαμέρισμα είχε 306 κατοίκους. Το Χελυδόρι είναι σε αντίθεση με τα Μεντουργιάνικα ορεινός οικισμός. Αριθμεί μόλις 57 κατοίκους. Διαθέτει σημαντική παραγωγή οπωροκηπευτικών. Δήμος Ευρωστινής Αρχειοθετήθηκε 2007-10-09 στο Wayback Machine.
Χιάτσιντ Αλχιμόβιτς

Ο Χιάτσιντ Αλχιμόβιτς (πολωνικά: Hiacynt Alchimowicz) (11 Σεπτεμβρίου 1841 - μετά το 1897) ήταν Πολωνός ζωγράφος κλασικισμικού στυλ, ο οποίος ειδικεύτηκε στα τοπία με υδατογραφία. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο ζωγράφος Καζίμιες Αλχιμόβιτς.

 Ο Αλχιμόβιτς ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στο Βίλνιους με τον Κανούτι Ρουσιέτσκι. Μαζί με τον Καζίμιες συμμετείχε στην Ιανουαριανή Εξέγερση. Ο αδελφός του εξορίστηκε στη Σιβηρία για έξι χρόνια, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει στη Γαλλία και εγκαταστάθηκε στο Περπινιάν, όπου αρχικά συντηρούσε τον εαυτό του δουλεύοντας ως σχεδιαστής κατασκευών σε μια σιδηροδρομική εταιρεία. Το 1872, όταν τελείωσαν οι σιδηροδρομικές εργασίες, ξανάρχισε τις σπουδές του. Το 1876 έγινε δάσκαλος σχεδίου στην Πολυτεχνική Σχολή και στο λύκειο θηλέων. Αργότερα, πέρασε λίγο χρόνο σπουδάζοντας στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Μίχαου Ελβίρο Αντριόλι, ο οποίος τον βοήθησε να εργαστεί κάνοντας κάποιες εικονογραφήσεις. Το 1892, του απονεμήθηκε το Τάγμα των Ακαδημαϊκών Φοινίκων. Έκανε εκθέσεις στο Παρίσι και σε όλη τη νότια Γαλλία. Το 1897, ήταν ακόμη γνωστό ότι ζούσε στο Περπινιάν. Προφανώς δεν επέστρεψε ποτέ στην Πολωνία, αν και τα έργα του εκτέθηκαν εκεί το 1901 και το 1904.
Εράρ Αμπραάμ

Ο Εράρ Αμπραάμ (Hérard Abraham, 28 Ιουλίου 1940 – 24 Αυγούστου 2022) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός από την Αϊτή που υπηρέτησε ως υπηρεσιακός Πρόεδρος της Αϊτής το 1990, συντελώντας κυρίως στη μετάβαση στη δημοκρατία. Υπηρέτησε νωρίτερα ως υπουργός.

 Ο Αμπραάμ γεννήθηκε στο Πορτ-ο-Πρενς στις 28 Ιουλίου 1940. Κατατάχθηκε στον στρατό της Αϊτής ως νέος και ανήλθε στο βαθμό του αντιστράτηγου. Ο Αμπραάμ έγινε ένα από τα λίγα στρατιωτικά μέλη στον στενό κύκλο του προέδρου Ζαν Κλοντ Ντιβαλιέ. Υποστήριξε το πραξικόπημα του 1986 εναντίον του τελευταίου. Επί ηγεσίας του Ανρί Ναμφί, υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών και Εθνικής Άμυνας από τις 7 Φεβρουαρίου έως τις 24 Μαρτίου 1986, υπουργός Πληροφοριών και Συντονισμού από τις 24 Μαρτίου 1986 έως τον Ιανουάριο 1987 και υπουργός Εξωτερικών από τις 20 Ιουνίου έως τις 18 Σεπτεμβρίου 1988. Έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος της Αϊτής στις 10 Μαρτίου 1990 έπειτα από διαδηλώσεις στους δρόμους που ανάγκασαν τον πρόεδρο Προσπέρ Αβρίλ να εξοριστεί. Εγκατέλειψε την εξουσία τρεις ημέρες αργότερα, και έγινε ο μόνος στρατιωτικός ηγέτης στην Αϊτή κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα που εγκατέλειψε την εξουσία οικειοθελώς. Ο Αμπραάμ βοήθησε στην εξασφάλιση των γενικών εκλογών της Αϊτής του 1990–91 . Τον Ιανουάριο του 1991 βοήθησε σατην καταστολή της απόπειρας πραξικοπήματος από τον Ροζέ Λαφοντάν . Τον Ιούλιο του 1991 αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον στρατό από τον πρόσφατα εκλεγμένο πρόεδρο Ζαν Μπερτράν Αριστίντ και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εγκαταστάθηκε στο Μαϊάμι της Φλόριντα και αποσύρθηκε στην αφάνεια. Μετά το πραξικόπημα της Αϊτής του 2004 που ανάγκασε τον Αριστίντ να παραιτηθεί, ο Αμπραάμ ήταν ένας από τους διεκδικητές για τη θέση του πρωθυπουργού της Αϊτής. Ωστόσο ο φίλος του, Ζεράρ Λατορτί, επιλέχθηκε στο τέλος από το Συμβούλιο των Σοφών και διόρισε τον Αμπραάμ ως υπουργό στο υπουργικό του συμβούλιο. Ο Αμπραάμ ορκίστηκε υπουργός Εσωτερικών και Εθνικής Ασφάλειας στις 17 Μαρτίου 2004. Αργότερα διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών από τις 28 Ιανουαρίου 2005 έως τις 9 Ιουνίου 2006 Στις 7 Οκτωβρίου 2019, εν μέσω πανεθνικών διαδηλώσεων για την παραίτηση του προέδρου της Αϊτής Ζοβενέλ Μοΐζ, ο απόστρατος αντιστράτηγος έγραψε μια ανοιχτή επιστολή εκφράζοντας τη λύπη του για την κατάσταση. Κάλεσε τους πολιτικούς ηγέτες να επιδείξουν στοχαστικότητα και υπομονή για ένα ψήφισμα, ώστε η χώρα να μην μπορεί ποτέ ξανά να αποκαλείται «καταβρομισμένος τόπος» (αγγλικά με τον εξαιρετικά υβριστικό και χυδαιολογικό όρο: "shit hole"), αναφερόμενος στη φρασεολογία που αποδίδεται στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Το 2020 ο πρόεδρος Ζοβενέλ Μοΐζ διόρισε τον Αμπραάμ σε μια πενταμελή επιτροπή για την κατάρτιση ενός νέου Συντάγματος της Αϊτής . Άρχισε να υποφέρει από όγκο στον εγκέφαλο πριν το θάνατό του και πέθανε σε ηλικία 82 ετών στις 24 Αυγούστου 2022 στο σπίτι του στο Φερμάτ.
Live In Tokyo (άλμπουμ του Στίβι Ρέι Βον)

Το Live In Tokyo είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Masterplan Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1985 στο "Shiba Yubinchokin Hall" του Τόκιο, κατά την διάρκεια της ιαπωνικής περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "Couldn’t Stand The Weather". Στις 27 Ιανουαρίου 2007 εκδόθηκε από τα "Quantum Leap Studios" το DVD της συγκεκριμένης συναυλίας, με το κομμάτι "Testify/Third Stone From the Sun" το οποίο δεν συμπεριλήφθηκε στο CD.

 "Scuttle Buttin'" (Vaughan) – 2:58 "Say What!" (Vaughan) – 4:50 "Voodoo Child (Slight Return)" (Hendrix) – 15:25 "Cold Shot" (Vaughan) - 4:40 "Couldn't Stand The Weather" (Vaughan) - 5:52 "Tin Pan Alley" (Bob Geddins) - 13:08 "Mary Had A Little Lamb" (Buddy Guy) - 3:31 "Love Struck Baby" (Vaughan) - 3:19 "Texas Flood" (Vaughan) - 11:36 "Lenny" (Vaughan) - 12:18 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live In Tokyo" ήταν οι εξής: Στίβι Ρέι Βον - κιθάρα, φωνητικά Τόμι Σάνον - μπάσο Κρις Λέιτον - τύμπανα Live In Tokyo - Stevie Ray Vaughan | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Stevie Ray Vaughan - Live In Tokyo (CD) at Discogs Stevie Ray Vaughan Live in Tokyo 1985 DVD Αρχειοθετήθηκε 2016-07-03 στο Wayback Machine.
Βιλελμίνη Αμαλία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Βιλελμίνη Αμαλία (γερμ. Wilhelmine Amalia, 21 Απριλίου 1673 - 10 Απριλίου 1742) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη Φρειδερίκου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ και της Βενεδίκτης Ερριέττας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Παντρεύτηκε το 1699 τον Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε τέκνα; Μαρία Ιωσηφίνα (1699 - 1757), παντρεύτηκε τον Αύγουστο Γ΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας, Εκλέκτορα της Σαξονίας. Λεοπόλδος Ιωσήφ (1700 - 1701). Μαρία Αμαλία (1701 - 1756), παντρεύτηκε τον Κάρολο Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Clarissa Campbell Orr: Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press (2004)
Κυνηγός-συλλέκτης

Ο όρος κυνηγός-συλλέκτης ή τροφοσυλλέκτης, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα μέλη των κοινωνιών στις οποίες η περισσότερη ή όλη η τροφή εξασφαλίζεται μόνο από το κυνήγι άγριων ζώων, ψάρεμα, τη συλλογή των φρούτων και γενικότερα καρπών των δέντρων και φυτών, καθώς και συνολικά τη συλλογή πρώτων υλών από τη φύση. Σε αντίθεση, οι αγροτικές και κτηνοτροφικές κοινωνίες εξαρτώνται για τη διατροφή τους κυρίως στα εξημερωμένα ζώα, καθώς και στην καλλιέργεια σιτηρών και οπορωλαχανικών.

 Οι κυνηγοί-συλλέκτες ήταν ο αρχικός τρόπος ζωής του είδους Χόμο, διήρκησε για σχεδόν τα 9/10 της παρουσίας του ανθρώπου στη Γη, και έως 12.000 χρόνια πριν όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες ζούσαν με αυτό τον τρόπο. Με την ανάπτυξη της γεωργίας, οι κυνηγοί-συλλέκτες εκτοπίστηκαν σταδιακά με την πάροδο των χιλιετιών από τις αγροτικές και κτηνοτροφικές κοινωνίες στα περισσότερα μέρη του κόσμου, αρχικά κυρίως στη Μέση Ανατολή, Κίνα, Ινδία, και Αίγυπτο όπου αναπτύχθηκαν και οι πρώτοι μεγάλοι σύνθετοι πολιτισμοί. Σύγχρονα δείγματα κοινωνιών που εξακολουθούν να ζουν ως κυνηγοί-συλλέκτες αποτελούν οι: Σεντινελέζοι στις νήσους Ανταμάν του Ινδικού Ωκεανού, εχθρικοί προς εξωτερικές επαφές, η γλώσσα τους είναι άγνωστη και δεν έχουν παρατηρηθεί ίχνη χρήσης φωτιάς Χούλι στην Παπούα Νέα Γουινέα Βανουάτου στις νήσους Βανουάτουκαθώς και μικρός αριθμός άλλων διάσπαρτων σε Αμαζόνιο, Σιβηρία, Νοτιοανατολική Αφρική, Νοτιοανατολική Ασία και στα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού. Λαοί οι οποίοι ενώ έχουν μεταβεί σε πιο σύγχρονο τρόπο ζωής ή πλήρως εκσυγχρονιστεί, εξακολουθούν να διατηρούν το κυνήγι-συλλογή ως παράδοση: Βουσμάνοι της Ναμίμπια Αβορίγινες της Αυστραλίας Μαορί της Νέας Ζηλανδίας
Διονύσης Καπανδρίτης

Ο Διονύσης Καπανδρίτης (1948-2015) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού χαφ-εξτρέμ. Γεννήθηκε το 1948 στη Ζάκυνθο, όπου και απεβίωσε το 2015 σε ηλικία 67 ετών.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Αχιλλέα Ζακύνθου και ο πρώτος του αγώνας του ήταν στις 10 Απριλίου του 1961 σε ηλικία 13 ετών, στον οποίο και πέτυχε το πρώτο του γκολ εναντίον στη Δόξα Νέας Μανωλάδας (1-1). Στις 31 Ιουλίου του 1965 μετέβη στην Αχαϊκή πρωτεύουσα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πατρών, όπου και αγωνίστηκε για δύο σεζόν στη Β΄ Εθνική. Στις 15 Αυγούστου του 1967 πήρε μεταγραφή για την Παναχαϊκή. Με τη φανέλα των κοκκινόμαυρων αγωνίστηκε για τρία συναπτά έτη, δύο αγωνιστικές περιόδους στη Β΄ Εθνική και μια στην Α΄ Εθνική, αποτελώντας βασικό μέλος της χρυσής ομάδας που πήρε την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, κερδίζοντας τον τίτλο του πρωταθλητή στη δεύτερη κατηγορία κατά την περίοδο 1968-69. Στο Κύπελλο με την Παναχαϊκή έφτασε δύο συνεχείς χρονιές έως τα προημιτελικά της διοργάνωσης, το 1968 και το 1969. Το 1970 επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στη νεοσύστατη τότε ομάδα, έπειτα τη συγχώνευση του Ζακυνθιακού (πρώην Αχιλλέα, 1960) με τον Απόλλωνα (1962), Α.Π.Σ. Ζάκυνθος. Αγωνίστηκε επί μία δεκαετία στην ομάδα όπου έκλεισε και την καριέρα του. Την περίοδο 1980-81 ο Καπανδρίτης αποτέλεσε για λίγες αγωνιστικές παίκτη αλλά και προπονητή της ομάδος. Αφότου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σαν ποδοσφαιριστής, εξάσκησε κατά διάστημα την προπονητική έως το 1993 και από το 1996 διετέλεσε, με αξιοσημείωτες επιτυχίες, πρόεδρος στον Α.Π.Σ. Ζάκυνθος, όπου αποχώρησε από τα δρώμενα του σωματείου το καλοκαίρι του 2007.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας (γαλλικά: Bibliothèque nationale de Tunisie (BNT), αραβικά: المكتبة الوطنية التونسية), είναι δημόσιος οργανισμός στην Τύνιδα που υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού και Προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

 Η ιστορία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Τυνησίας ξεκινά το 1885 με το διάταγμα της 8ης Μαρτίου. Ο Αλή Γ' Μπέη της Τυνησίας, διέταξε την κατασκευή μιας τεράστιας βιβλιοθήκης. Τότε εγκαταστάθηκε στο κτίριο αριθ. 20 του Souk El Attarine. Το 1910, μέρος των αποθεμάτων της βιβλιοθήκης, που είχαν αυξηθεί σημαντικά μεταφερθήκαν σε πρώην στρατώνες (στο Al-Attarine). Παρά ταύτα, οι εγκαταστάσεις δεν πληρούσαν τις σύγχρονες απαιτήσεις. Κατά συνέπεια σχεδιάστηκε ένα νέο λειτουργικό κτίριο. Κατόπιν αιτήματος της τυνησιακής κυβέρνησης, εμπειρογνώμονες της UNESCO εξέτασαν την κατάσταση της βιβλιοθήκης και τις δυνατότητες συντήρησης και διατήρησής της το 1985. Στο επίκεντρο ήταν οι παλιές συλλογές και συνθήκες διατήρησής τους. Με το καταστατικό της 1ης Μαρτίου 1994, η Εθνική Βιβλιοθήκη εκσυγχρονίστηκε και τροποποιήθηκε η οργανωτική της δομή. Το σύγχρονο κτίριο της βιβλιοθήκης εγκαινιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου 2005 στη λεωφόρο 9 Απριλίου 1938. Από το 1965 ονομάζεται Εθνική Βιβλιοθήκη (Dâr Al-Kutub Al-Wataniya). Η συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει πάνω από ένα εκατομμύριο μονογραφίες, 16.000 περιοδικά και 40.000 μοναδικά χειρόγραφα. Η συλλογή χαρτών έχει πάνω από 5000 αντίτυπα. Από το 1978 εκδίδεται ετησίως μια έντυπη εθνική βιβλιογραφία. Μεταξύ των πολυτίμων αρχείων υπάρχουν αραβόφωνα εικονογραφημένα χειρόγραφα με επιχρύσωση.Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Τυνησίας είναι να παρέχει μια πλήρη συλλογή και πληροφορίες για τα έντυπα έργα που εκδίδονται στη χώρα, να καθιστά διαθέσιμη την εγχώρια και διεθνή βιβλιογραφία για τις ανάγκες των ερευνητών και του ενδιαφερόμενου κοινού, να παρέχει εξειδικευμένη υποστήριξη για τη σύγχρονη λογοτεχνία, να βελτιώνει τη χρηστικότητα των αποθεμάτων της μέσω ανατυπώσεων και εκθέσεων και να προσφέρει εξειδικευμένη κατάρτιση. Τα τεκμήρια καταγράφονται σε ηλεκτρονικό κατάλογο. Με αυτό το εργαλείο αναζήτησης, είναι δυνατή η πραγματοποίηση αναζητήσεων στην εθνική βιβλιογραφία. Marcel Lajeunesse, επιμ. (2008). «Tunisie». Les Bibliothèques nationales de la francophonie (PDF) (στα Γαλλικά) (3rd έκδοση). Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ. OCLC 401164333. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2022. Tunisia, The Hague: Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Βιβλιοθηκονόμων και Ιδρυμάτων, OCLC 225182140, http://db.ifla-world-report.org/home/map#/2/2/0WQQGEZXMZEJCTV . (Includes information about the national library) Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Τυνησία Τύνιδα Επίσημη ιστοσελίδα
Σουράτ

To Σουράτ (αγγλικά: Surat) είναι πόλη στην ινδική πολιτεία Γκουτζαράτ. Η Σουράτ έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2011 4.462.002 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία μετά το Αχμενταμπάντ και όγδοη μεγαλύτερη στην Ινδία. Η μητροπολιτική περιοχή της Σουράτ έχει 6.462.002 κατοίκους και είναι η 9η μεγαλύτερη στη χώρα. Η πόλη βρίσκεται 306 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της πολιτείας Γκαντχιναγκάρ και βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Τάπτι, κοντά στις εκβολές του στην Αραβική θάλασσα. Η πόλη σήμερα είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες της Ινδίας εξαιτίας της εσωτερικής μετανάστευσης από άλλες περιοχές της Ινδίας.

 Το Σουράτ έχει ιστορία που ανάγεται από το 300 π.Χ. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1500 με 1520 μ.Χ. από ινδουιστές, όταν υπήρχε στην περιοχή ένα ακμάζον λιμάνι γνωστό στους μουσουλμάνους. Οι Πορτογάλοι έκαψαν τη Σουράτ το 1516 και το 1530 και οι Μουγκάλ την κατέλαβαν το 1573. Η Σουράτ συνέχισε να είναι ένα από σημαντικότερα λιμάνια της Ινδίας μέχρι την άνοδο της Βομβάης. Επίσης ήταν σημαντικό κέντρο κατασκευής πλοίων. Οι Άγγλοι άρχισαν το εμπόριο με τη Σουράτ το 1612. Κατά τον 19ο αιώνα, η Σουράτ καταστράφηκε από μεγάλες πλημμύρες και πυρκαγιές, ενώ έλαβαν χώρα αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Στα τέλη του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκε σιδηροδρομική και τηλεγραφική σύνδεση, ενώ η πόλη υδροδοτήθηκε και ηλεκτροδοτήθηκε. Το 92% των διαμαντιών κόβονται και γυαλίζονται στο Σουράτ.
Komiinteravia

Η JSC Komiinteravia (ρωσικά: ОАО "Комиинтеравиа"‎) μια αεροπορική εταιρεία που έδρευε στο Σικτιβκάρ στη Δημοκρατία των Κόμι της Ρωσίας. Λειτουργεί προγραμματισμένες υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών εσωτερικού, καθώς και επιβατικές και ναυλωμένες πτήσεις φορτίων προς εγχώριους και διεθνείς προορισμούς. Η κύρια βάση είναι το αεροδρόμιο Σικτιβκάρ.Η μητρική εταιρεία UTair Aviation αναδιοργάνωσε την Komiinteravia σε μια νέα αεροπορική εταιρεία, την UTair Express, η οποία έλαβε πιστοποιητικό για εμπορικές αερομεταφορές σε αεροσκάφη Antonov An-24 τον Δεκέμβριο του 2006.

 Η αεροπορική εταιρεία ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1996 και ξεκίνησε πτητικές δραστηριότητες τον Ιούλιο του 1997. Το 2004 η UTair απέκτησε πάνω από το 70% της Komiinteravia. Μετέφερε 200.000 επιβάτες το 2003.Η UTair σχεδιάζει να δημιουργήσει μια νέα περιφερειακή διαίρεση με τη θυγατρική Komiinteravia που θα λειτουργήσει ως UTair Express χρησιμοποιώντας αεροσκάφφη Antonov An-24 και ATR 42-300. Σχεδιάζει να αντικαταστήσει τον στόλο Antonov An-24 της εταιρείας με επιπλέον ATR 42-300 τα επόμενα χρόνια.Ο κωδικός IATA της εταιρείας έχει υιοθετηθεί από την Jet4You. Η Komiinteravia λειτουργούσε προς τις ακόλουθες υπηρεσίες (από τον Ιανουάριο του 2005): Εγχώριοι προγραμματισμένοι προορισμοί: Σικτιβκάρ, Ουχτά, Σαράνσκ και Βαρκουτά. Τον Μάρτιο του 2007, ο στόλος της Komiinteravia περιλάμβανε: 5 Antonov An-24RV Τον Ιανουάριο του 2005, η αεροπορική εταιρεία λειτουργούσε με τα παρακάτω αεροσκάφη: 4 Tupolev Tu-134A 1 Tupolev Tu-134Β 1 Yakovlev Yak-40 Komiinteravia (Αρχείο) (Ρωσικά) (2002-2008) Komiinteravia (Αρχείο) (Ρωσικά) (2000-2003)
Μεθυλαρσίνη

Η μεθυλαρσίνη (αγγλικά: methylarsine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και αρσενικό, με μοριακό τύπο CH5As, αν και αποδίδεται συχνά και με τον ημισυντακτικό της τύπο CH3AsH2. Eίναι η απλούστερη οργανική αρσίνη και το «αρσενιούχο» ανάλογο της μεθαναμίνης και της μεθυλοφωσφίνης. Μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από τη «μητρική» ένωση «αρσίνη» (PH3), με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου της τελευταίας από μεθύλιο (CH3-). Ομοίως, βέβαια, μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από το μεθάνιο, με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου του τελευταίου από αρσύλιο (-AsH2).

 Η ονομασία μεθυλαρσίνη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί υποκατεστημένη αρσίνη, δηλαδή ένα άτομο υδρογόνου έχει αντικατασταθεί από μεθύλιο (CH3). Με επίδραση μεθυλομαγνησιοβρωμίδιου (CH3MgBr) σε χλωραρσίνη (AsH2Cl) παράγεται μεθυλαρσίνη: Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε αρσίνη (AsH3) παράγεται μεθυλαρσίνη Η αντίδραση με αλκυλαλογονίδια γίνεται εύκολα, και η δευτεροταγής αλκυλομεθυλαρσίνη (RAsHCH3), που παράγεται, είναι σταθερότερη: Γενικά, οι ενώσεις του τρισθενούς αρσενικού, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναγωγικά μέσα, συνήθως για να αφαιρέσουν οξυγόνο ή θείο από διάφορες ενώσεις. Μερικά σχετικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα: 1. Αναγωγή θειοξειδίων (RSOR) σε θειαιθέρες (RSR): 2. Αναγωγή νιτρωδοαλκανίων (RNO) σε αμίνες (RNH2) 3. Αναγωγή οξιράνιου σε αιθένιο: 4. Αναγωγή θειιράνιου σε αιθένιο: Όπου τα R συμβολίζουν υδροκαρβύλια, και σε όποια ένωση αναφέρονται δύο από αυτά δεν είναι απαραίτητο να είναι ίδια μεταξύ τους. Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε μεθυλαρσίνη παράγονται αιθυλαρσίνη (CH3CH2AsH2) και διμεθυλαρσίνη (CH3AsHCH3): Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, βασίλισσα της Καστίλης

Η Ισαβέλλα, πορτογαλ. Isabella (1428 - 15 Αυγούστου 1496) από τον Οίκο του Αβίς ήταν κόρη του πρίγκιπα & κοντόσταυλου της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη πρίγκιπα & κοντόσταυλου της Πορτογαλίας και της Ισαβέλλας, κόρης του Αλφόνσου δούκα της Μπραγκάνσα. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνα: Ισαβέλλα Α΄ 1451-1504, βασίλισσα της Καστίλης, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Φερδινάνδο Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Αραγωνίας. Αλφόνσος 1453-1468, πρίγκιπας των Αστουριών, απεβ. 15 ετών. Brown, K. (2002). Isabel of Portugal (1428-1496). Women in world history: A biographical encyclopedia. Retrieved May 1, 2019. https://www.encyclopedia.com/women/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/isabel-portugal-1428-1496 Savaiano, E. & Winget, L. (2007). Spanish Idioms. Second ed. New York: Barron’s Educational Series. Foronda, E. & Aragon, M. eds. (2008). Vox Compact Spanish and English Dictionary. Third ed. New York: Larousse Editorial. Caro Dobón, Luis; Fernández Suárez, María Edén (2008). «The real burials of the Miraflores Charterhouse». Science Fieldwork: dissemination magazine (León: University of León: Publications Service) (2): 23-37. ISSN 1988-3021. Retrieved on August 20, 2011.
Google+

Το Google+ (που προφέρεται γκουγκλ πλας και κάποιες φορές γράφεται ως Google Plus) ήταν μία υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης που ανήκε και λειτουργούσε υπό την Google. Η λειτουργία του για το ευρύ κοινό και τις επωνυμίες τερματίστηκε την Τρίτη, 2 Απριλίου 2019.

 Η Google έχει περιγράψει το Google+ ως ένα "κοινωνικό στρώμα" που βελτιώνει πολλές από την online υπηρεσίες της, το οποίο δεν είναι απλά μια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά είναι επίσης ένα εργαλείο συγγραφικού δικαιώματος που συνοδεύει περιεχόμενο που βρίσκεται σε Παγκόσμιο Ιστό άμεσα με τον ιδιοκτήτη/συγγραφέα του. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης στο κόσμο μετά το Facebook. Τα δύο κύρια πλεονεκτήματα του Google+ ηταν η φωτογραφία και το χαρακτηριστικό "Hangout". Μια ενημέρωση τον Οκτώβριο του 2013 εστίασε σε αυτά τα πλεονεκτήματα. Κάθε εβδομάδα ανεβαίναν στο Google+ 1,5 δισεκατομμύρια φωτογραφίες. Η Google στις 8 Οκτωβρίου του 2018 ανακοίνωσε το κλείσιμο του δικτύου Google+ για τους χρήστες έπειτα από 7 έτη λειτουργίας λόγω της χαμηλής συμμετοχής και ενός λάθους στο λογισμικό της,το οποίο αποκαλύφθηκε από την The Wall Street Journal ,που πιθανότατα έθεσε σε κίνδυνο διαρροής προσωπικών δεδομένων 500.000 χρηστών. Στις 2 Απριλίου 2019 ο ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης σταμάτησε να λειτουργεί Επίσημος ιστότοπος
Μουρτερή Εύβοιας

Η Μουρτερή είναι παραθαλάσσιο χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 126 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 10 μ.

 Η Μουρτερή είναι παραθαλάσσιος οικισμός στις ακτές του Αιγαίου κτισμένος ανατολικά της εκβολής του ρέματος Νηλέας, κοντά στο νότιο άκρο του κόλπου της Κύμης. Ο οικισμός διαθέτει μεγάλη αμμουδερή παραλία. Ο πιο κοντινός οικισμός είναι το Όριο, περίπου 6 χιλιόμετρα μακριά. Στη θέση Κεραμιδάκια, πάνω σε χαμηλό λόφο, έχει βρεθεί σημαντικός προϊστορικός οικισμός. Ο οικισμός χρονολογείται στην πρωτοελλαδική περίοδο. Βρέθηκαν αρκετά όστρακα, ενώ ιδιαίτερη είναι για την εποχή η παρουσία διώροφου αψιδωτού κτιρίου. Επίσης βρέθηκαν λείψανα και δεύτερου κτιρίου και κοντά σε αυτό τετράγωνο κτίριο στο εσωτερικό του οποίου υπήρχε αποθηκευτικό αγγείο. Φαίνεται να είχε εμπορικές σχέσεις με άλλες θέσεις του Αιγαίου δια θαλάσσης. Το όνομα της θέσης οφείλεται στην παρουσία εργαστηρίου κεραμικής των ελληνιστικών χρόνων, το οποίο κτίστηκε πάνω στα ερείπια του προϊστορικού οικισμού.Η Μουρτερή αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1961. Προσαρτήθηκε στην κοινότητα Οκτωνιάς, της επαρχίας Καρυστίας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: