IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σταθερή Ώρα Ισραήλ

Η Σταθερή Ώρα Ισραήλ (IST) (εβραϊκά: שעון ישראל‎ She'on Yisra'el, μετάφραση: "Ώρα Ισραήλ") είναι η τυποποιημένη ζώνη ώρας στο Ισραήλ. Είναι δύο ώρες μπροστά από την Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα (UTC+02:00).

 Στην αρχή της Βρετανικής Εντολής, η ζώνη ώρας της περιοχής της εντολής (που σήμερα αποτελεί το Ισραήλ και τη Ιορδανία), είχε οριστεί στην ζώνη ώρας του Καΐρου (ίδια με αυτή της Αθήνας), η οποία είναι δύο ώρες μπροστά από την Ώρα Γκρίνουιτς. Η μοναδική "Χειμερινή Ώρα Ισραήλ" τέθηκε σε ισχύ με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ το 1948, η οποία έδωσε στο Ισραήλ την δυνατότητα να ορίσει την δική του ζώνη ώρας και συγκεκριμένα να εφαρμόσει τη θερινή ώρα. Η διαφορά από τον Συντονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο είναι η ίδια με την Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (UTC+2), κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Επειδή το Ισραήλ μεταβαίνει στην θερινή ώρα την Παρασκευή και όχι την Κυριακή όπως γίνεται στις περισσότερες άλλες χώρες, η αλλαγή της ώρας την άνοιξη γίνεται είτε 2 ημέρες πριν ή 5 ημέρες μετά την μετάβαση σε θερινή ώρα στην Ευρώπη. Η αλλαγή την Παρασκευή είναι καθώς το Εβραϊκό Σάββατο είναι η κοινή ημέρα ανάπαυσης την εβδομάδα. Πριν από το 2013, η Ισραηλινή θερινή ώρα τελείωνε νωρίτερα το φθινόπωρο, και η Ισραηλινή ώρα ήταν ταυτόσημη με την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης μεταξύ 2 και 7 εβδομάδων κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC+2 μαζί με όλες τις γειτονικές χώρες: την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Λίβανο και τη Συρία. Το Ισραήλ τηρεί τη θερινή ώρα, τοπικά γνωστή ως Θερινή Ώρα Ισραήλ (εβραϊκά: שעון קיץ‎, She'on Kayits, μερικές φορές συντομεύεται ως IDT). Από τον Ιούλιο του 2013, η θερινή ώρα Ισραήλ θα ξεκινάει την Παρασκευή πριν από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου και τελειώνει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Θερινή Ώρα Ισραήλ Θερινή ώρα
Άνω Παλαιοκαρυά Τρικάλων

Η Άνω Παλαιοκαρυά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοκαρυάς, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.

 Η Άνω Παλαιοκαρυά Τρικάλων είναι κτισμένη σε υψόμετρο 732 μέτρων και έχει 29 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Άνω Παλαιοκαρυά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Τρικάλων - Κοινότητα Παλαιοκαρυάς. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές εκλογές - Κοινότητα Παλαιοκαρυάς. Δήμος Πύλης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1991, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)
Οίκος του Γκίλλε

Ο Οίκος του Γκίλλε, νορβ. Gille, είναι ένας δυναστικός Οίκος της Νορβηγίας, που πέντε μέλη του έγιναν βασιλείς της χώρας από τον 12ο ως τον 13ο αι.

 Ο Οίκος του Χορφάγκρε είναι ο πρώτος της Νορβηγίας και ο επόμενος Οίκος του Χάρντραντα αξίωνε καταγωγή από τον πρώτο. Το 1130 έγινε βασιλιάς της χώρας ο Χάραλντ Δ΄ Γκίλλε, που έλεγε ότι στα νεανικά του έτη η μητέρα του και η οικογένειά της του έλεγαν ότι είναι νόθος γιος του Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας από τον Οίκο Χάρντραντα. Το παρωνύμιό του Γκίλλε, στα Γαελικά (Κελτικά της Ιρλανδίας και των Εβρίδων νήσων), σημαίνει υπηρέτης (του Χριστού). Πράγματι ο Μάγκνους Γ΄ είχε κάνει πολλές εκστρατείες και κατακτήσεις στις Εβρίδες και στα άλλα νησιά και ο Χάραλντ Δ΄ είχε έλθει από εκεί. Έτσι ο Οίκος του Γκίλλε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πλάγιος κλάδος του Οίκου του Χάρντραντα. Η περίοδος του Οίκου σημαδεύτηκε με έναν εμφύλιο πόλεμο (Borgerkrigstida) το διάστημα 1130-1240. Οι βασιλείς του Οίκου επέκτειναν τη δύναμη και τον πλούτο της δυναστείας. Εκτός από τους πέντε βασιλείς, ένα ακόμη μέλος ήταν διεκδικητής βασιλιάς και επίσης ο Ίνγκε Β΄ της Νορβηγίας ήταν απόγονος εκ θηλυγονίας του Οίκου. Τους διαδέχθηκε ο Οίκος του Σβέρε, που και αυτός αξίωνε ότι ήταν απόγονος εξ αρρενογονίας των Γκίλλε. Βασιλείς της Νορβηγίας του Οίκου του Γκίλλε: Χάραλντ Δ΄ Γκίλλε της Νορβηγίας Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας Μάγκνους Χάραλντσον διεκδικητής Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας Χάακον Β΄ της Νορβηγίας Σεσίλια, σύζ. Φόλκβιντ Ίνγκε Β΄ της Νορβηγίας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1958

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1958 έγινε παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης και ολοκληρώθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1958. Ο Εθνικός αναδείχθηκε πρωταθλητής νικώντας στον τελικό αγώνα τον Ν.Ο. Πατρών με 6–2. Μετείχαν οκτώ ομάδες οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ των τεσσάρων ομάδων. Οι δύο πρώτοι προκρίθηκαν στους ημιτελικούς και οι νικητές αυτών στον τελικό.

 Εθνικός Π., Αχιλλεύς Πατρών, Ν.Ο. Μυτιλήνης, Άρης Θεσσαλονίκης Ν.Ο. Πατρών, Ολυμπιακός Π., Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, Εθνικός Γ.Σ. Από τους δύο ομίλους προκρίθηκαν οι: Α) Εθνικός Π., Αχιλλεύς Πατρών Β) Ν.Ο. Πατρών, Ολυμπιακός Π. Ν.Ο. Πατρών 7–7 παρ. (6–6 κ.δ.) Αχιλλεύς Πατρών Εθνικός 6–5 Ολυμπιακός Εθνικός 6–2 Ν.Ο. Πατρών Εφημερίδα Βραδυνή 12/9/1958 Εφημερίδα Τα Νέα 14/9/1958 Εφημερίδα Ελευθερία 16/9/1958, σελίδα 7 Εφημερίδα Ελευθερία 12/9/1958, σελίδα 7
Βελά Αχαΐας

Η Βελά (μέχρι το 1928: τα Βελλά· έως το 1940: Βελλά) είναι ορεινό χωριό του δήμου Αιγιαλείας του νομού Αχαΐας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 56 μόνιμους κατοίκους.

 Η Βελά είναι κτισμένη σε υψόμετρο 838 μέτρων, στις πλαγιές της κορυφής Μαρμάρι της οροσειράς του Χελμού, νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα του νομού, Πάτρα και το Αίγιο και βορειοανατολικά από τα Καλάβρυτα. Ο οικισμός αναφέρεται ήδη από την περίοδο πριν την Τουρκοκρατία και σύμφωνα με μια τοπική παράδοση οφείλει το όνομά του στη βυζαντινή πόλη της Ηπείρου, Βελλά, κάτοικοι της οποίας φέρονται να εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Η Βελλά αναφέρεται το 1853 στο β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως υπαγόμενη στο δήμο Φελλόης της επαρχίας Καλαβρύτων ενώ ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 378 κατοίκους. Στις επόμενες δεκαετίες ο μόνιμος πληθυσμός της Βελάς μειώθηκε κατακόρυφα καθώς η πλειοψηφία των κατοίκων - οι οποίοι εργάζονταν κυρίως ως γεωργοί και κτηνοτρόφοι - μετακινούταν κατά τους χειμερινούς μήνες στην ευρύτερη περιοχή της Αιγιαλείας, με αποτέλεσμα κατά την απογραφή του 1920 να καταμετρηθούν στον οικισμό μόλις οκτώ κάτοικοι. Διοικητικά η Βελλά υπήχθη το 1835 στην επαρχία Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας και Ήλιδος ενώ με τον οριστικό διαχωρισμό του νομού, προσαρτάται στην Αχαΐα. Το 1944 υπήχθη στην επαρχία Αιγιαλείας και το 1997, μετά τις αλλαγές που προήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του σχεδίου Καποδίστριας, ορίστηκε τοπικό διαμέρισμα του δήμου Αιγείρας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης υπάχθηκε διοικητικά στον δήμο Αιγιαλείας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου. Στη Βελλά γεννήθηκε ο επίσκοπος Ηλείας και Ωλένης, Δαμασκηνός Σπηλιωτόπουλος (1848 - 1917). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών Volleyleague 2022-2023

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών της περιόδου 2022–23 ήταν το 55ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 13ο με την επωνυμία Βόλεϊ Λιγκ. Διεξήχθη από την ΕΣΑΠ με τη συμμετοχή δέκα ομάδων. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε το Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2022. Ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. κατέκτησε τον τίτλο για 31η φορά στην ιστορία του.

 Στη Βόλεϊ Λιγκ της περιόδου 2022-23 μετέχουν επτά ομάδες της προηγούμενης σεζόν και τρείς που προβιβάστηκαν απο την Πρε Λιγκ (Πήγασος Πολίχνης, Άθλος Ορεστιάδας, Αριστοτέλης Σκύδρας) Στους ημιτελικούς τα ζευγάρια είναι: 1–4 και 2–3. Η πρόκριση κρίθηκε στις τρεις νίκες. (1) Ολυμπιακός – (4) Μίλων (3–0) (2) Π.Α.Ο.Κ. – (3) Παναθηναϊκός (3–0) (1) Ολυμπιακός – (2) Π.Α.Ο.Κ. (3–1)
Μπέλγκοροντ

Το Μπιέλγκοροντ (ρωσικά: Белгород‎, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ˈbʲeɫgərət], ή Μπιέλγκαρατ) είναι πόλη στην δυτική Ρωσία, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντονέτς μόλις 40 χιλιόμετρα βόρεια από τα σύνορα της Ουκρανίας. Είναι το Διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ. Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπέλγκοροντ (EGO).

 Η ονομασία Μπέλγκοροντ είναι το Σλαβικό αντίστοιχο για το "Λευκή Πόλη", επειδή η περιοχή είναι πλούσια σε ασβεστόλιθους. Η πρώτη εγκατάσταση πληθυσμού αναφέρεται γύρω στο 1237, όταν η πόλη ερημώθηκε από τις ορδές του Μπατού Χαν. Το 1596 επανιδρύθηκε με την διαταγή του Μπορίς Γκοντουνόφ ως ένα από τα πολυάριθμα φρούρια που χτίστηκαν στα νότια σύνορα ως ανάχωμα από τους Τατάρους της Κριμαίας. Καθώς όμως τα Ρωσικά σύνορα μετακινούνταν περαιτέρω νότια, το φρούριο ερειπώθηκε και η πόλη ανατέθηκε διοικητικά στην Κυβέρνηση του Κουρσκ. Ο Μέγας Πέτρος την επισκέφτηκε την παραμονή της Μάχης της Πολτάβα και ένα σύνταγμα ιππικού εγκαταστάθηκε στην πόλη μέχρι το 1917. Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κουρσκ στο χωριό Πρόχοροφκα της Περιφέρειας Μπιέλγκοροντ διαδραματίστηκε η μεγαλύτερη σύγκρουση αρμάτων μάχης της ιστορίας, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Ιουλίου του 1943. Το Μπέλγκοροντ είναι διοικητικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ, που θεσμοθετήθηκε ως τέτοιο το 1954. Τα κυριότερα εκπαιδευτικά κέντρα της πόλης είναι το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, η Γεωπονική Ακαδημία και η Οικονομική Ακαδημία. Το Θέατρο του Μπέλγκοροντ έχει πάρει το όνομα ενός διάσημου ηθοποιού του 19ου αιώνα, του Μιχαήλ Σέπκιν, ο οποίος είχε γεννηθεί στην περιοχή. Η Σβετλάνα Χόρκινα, δύο φορές ολυμπιονίκης γυμνάστρια γεννήθηκε στο Μπιέλγκοροντ στις 19 Ιανουαρίου 1979. Ένα άγαλμά της βρίσκεται μπροστά από το Αθλητικό Κέντρο το οποίο έχει κτιστεί προς τιμήν της. Η Νατάλια Βλαντίμιροβνα Ζούγεβα (ρωσικά: Наталья Владимировна Зуева) (γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1988, στο Μπέλγκοροντ, Σοβιετική Ένωση) είναι ρωσίδα γυμνάστρια και ολυμπιονίκης. Το Μπέλγκοροντ είναι χωρισμένο σε δύο περιοχές- περιφέρειες: Ανατολικό, πληθυσμός: 141.709 (απογραφή 2002), Δυτικό, πληθυσμός: 195.321 (απογραφή 2002) Ο ημιτελής Πύργος Τηλεόρασης [1] Το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ [2] Αρχειοθετήθηκε 2012-05-03 στο Wayback Machine. Ουέικφιλντ, Αγγλία Χέρνε, Γερμανία Οπόλε, Πολωνία Επίσημος ιστότοπος του Κρατικού Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Σούχοφ του Μπέλγκοροντ(Αγγλικά)
Βασίλι Μπίκοφ

Ο Βασίλι Μπίκοφ (λευκορώσικα: Васі́ль Уладзі́міравіч Бы́каў, 19 Ιουνίου 1924 – 22 Ιουνίου 2003) ήταν ένας διακεκριμένος Λευκορώσος συγγραφέας καθώς και κοινωνικός ακτιβιστής. Κυριότερο θέμα της συγγραφής του αποτέλεσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η τραυματική επίδραση του στους ανθρώπους.

 Ο Βασίλι Μπίκοφ γεννήθηκε σε ένα χωριό της Λευκορωσίας, το Μπυτσκί, από φτωχή οικογένεια. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Μπύτσκι, ενώ το 1942 εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στο δεύτερο και τρίτο ουκρανικό μέτωπο, στις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας και Αυστρίας, ενώ τραυματίστηκε σοβαρά εις διπλούν. Επίσης, έχει λάβει το βραβείο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας, το 1984.Το συγγραφικό του έργο ξεκίνησε το 1947, ενώ το 1951 επισήμως. Η θεματολογία του βασίζεται σε ιστορίες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τους στρατιώτες/ανθρώπους. Αρχικά, ο ασυμβίβαστος τρόπος συγγραφής του, κατηγορήθηκε από τους Σοβιετικούς ότι αμαυρώνει το σύστημά τους, έπειτα, το 1974, βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο από την ΕΣΣΔ, για το βιβλίο του Ζώντας μέχρι την αυγή. Το 1980 βραβεύτηκε ως ο Εθνικός Συγγραφές της Λευκορωσίας και, τέλος, το 1983 βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν, για το έργο του "Το Σημάδι του Προβλήματος".Τέλος, τη δεκαετία του 90 μετανάστευε, μεταξύ άλλων, στη Γερμανία, τη Φινλανδία και στην Τσεχία, και το 2003, επιστρέφοντας στην πατρίδα του, πέθανε από καρκίνο στο στομάχι στις 22 Ιουνίου, σε ηλικία 79 ετών. 1960 – "Crane's Cry" ("Жураўліны крык") 1960 – "Knight move" ("Ход канём") 1962 – "Third Rocket" ("Трэцяя ракета") 1964 – "The Alpine Ballad" ("Альпійская балада") 1965 – "One Night" ("Адна ноч") 1970 – "The Ordeal" ("Сотнікаў") 1971 – "The Obelisk" ("Абеліск") 1973 – "To Live till Sunrise" ("Дажыць да світання") 1974 – "Wolf Pack" ("Воўчая зграя") 1975 – "His Battalion" ("Яго батальён") 1978 – "To Go and not Return" ("Пайсці і не вярнуцца") 1983 – "Sign of Misfortune" ("Знак бяды") 1989 – "In the Fog" ("У тумане") 1997 – "The Wall" ("Сцяна") 2003 – "The Long Road Home" ("Доўгая дарога да дому")
Μελανόσωμα

Το μελανόσωμα είναι ένα οργανίδιο που περιέχει μελανίνη, η πιο συχνά απαντούμενη ουσία που απορροφά το φως στο ζωικό βασίλειο. Τα κύτταρα που παράγουν τα μελανοσώματα ονομάζονται μελανοκύτταρα, ενώ τα κύτταρα που εγκυτώνουν τα μελανοσώματα ονομάζονταιν μελανοφάγοι.

 Τα μελανοσώματα συνδέονται με μια μεμβράνη λιπιδίων με το γύρω περιβάλλον τους και είναι γενικά σφαιρικά, ωοειδή ή μακρόστενα. Το σχήμα τους είναι συγκεκριμένο σε κάθε είδος και κυτταρικό τύπο. Έχουν μία χαρακτηριστική δομή σε εικόνες ηλεκτρονικού μικροσκοπίου, η οποία ποικίλει ανάλογα με την ωριμότητα του μελανοσώματος, και για ερευνητικούς λόγους χρησιμοποιείται ένα νουμερικό σύστημα για τις διάφορες φάσεις της ζωής του. Η παραγωγή της χρωστικής της μελανίνης εξαρτάται σε μία σειρά ενζύμων τις τυροσινάσες οι οποίες συνθέτουν το μεγάλο πολυμερές της μελανίνης. Πριν την ώριμη φάση τους τα μελανοσώματα ονομάζονται προ-μελανοσώματα. Η δυσλειτουργία τους ή η απουσία των ενζύμων που συνθέτουν την μελανίνη έχει σαν αποτέλεσμα την ασθένεια που ονομάζεται αλμπινισμός. Fowler, et al. PLoS Biol. 2005 Nov 29;4(1)
Βεατρίκη της Σουαβίας

Η Βεατρίκη της Σουαβίας (Βορμς, 1198 - 11 Αυγούστου 1212) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν για σύντομο χρόνο αυτοκράτειρα και Γερμανίδα βασίλισσα (1212) χάρη στον γάμο της με τον βασιλιά της Γερμανίας Όθωνα Δ΄. Τους τίτλους αυτούς κράτησε ελάχιστα, καθώς πέθανε πολύ πρόωρα, μόλις τρεις εβδομάδες μετά τον γάμο της. Η Βεατρίκη της Σουαβίας ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας, κόρης του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου. Ο μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα της ήταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όταν ο πατέρας της εξελέγη βασιλιάς των Γερμανών (8 Μαρτίου 1198), ο μελλοντικός της σύζυγος -και τότε εχθρός του- εξελέγη επίσης βασιλιάς από τους οπαδούς του Οίκου των Γουέλφων.

 Ο πατέρας της, σε μία προσπάθεια να συμφιλιωθεί με τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, ζήτησε να παντρέψει τη μεγαλύτερη κόρη του με έναν ανεψιό του πάπα, αλλά ο Ιννοκέντιος Γ΄ το αρνήθηκε. Τότε ο Φίλιππος της Σουαβίας ζήτησε να συμφιλιωθεί με τον ίδιο τον Όθωνα Δ΄ και του πρόσφερε το χέρι της Βεατρίκης· ο Όθων Δ΄, που καθυστερούσε σκόπιμα να απαντήσει, το δέχτηκε μόνο όταν δολοφονήθηκε ο Φίλιππος (21 Ιουνίου 1208). Ο δολοφόνος Όθων Η΄ δούκας της Βαυαρίας είχε ζητήσει από τον πατέρα της να νυμφευτεί την αδελφή της Κουνιγούνδη των Χοενστάουφεν, αλλά ο Φίλιππος το είχε αρνηθεί, όπως επίσης αρνήθηκε να του δώσει οποιαδήποτε άλλη κόρη του ως σύζυγο· αυτό εξόργισε τον Όθωνα Η΄ και τον οδήγησε στον φόνο. Η Βεατρίκη έμεινε ορφανή λίγο αργότερα, όταν πέθανε η μητέρα της Ειρήνη μετά τη γέννα της μικρότερης αδελφής της, που δεν επέζησε. Ο Όθων Δ΄ θεωρήθηκε ύποπτος για εμπλοκή στη δολοφονία του Φιλίππου, όπως το ίδιο ύποπτοι ήταν ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ και ο Ιωάννης της Αγγλίας. Ο Όθων Δ΄, που είχε αποσυρθεί στα πατρικά του κτήματα στη Σαξονία και αναμφισβήτητα ο νέος βασιλιάς της Γερμανίας, αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με τη δολοφονία και αρραβωνιάστηκε με τη Βεατρίκη για να νομιμοποιήσει την εκλογή του. Όταν η Συνέλευση (Dieta) στη Φρανκφούρτη εξέλεξε νέο βασιλιά της Γερμανίας τον Όθωνα Δ΄ (11 Νοεμβρίου 1208), η Βεατρίκη ήταν τότε μόνο 11 ετών και παρέμεινε δυο χρόνια ακόμη αρραβωνιασμένη μαζί του. Η νύφη ήταν συγγενής με τον Οίκο των Γουέλφων από την προγιαγιά της Ιουδήθ της Βαυαρίας, έτσι μία παπική απαλλαγή ήταν συνεπώς απαραίτητη για να γίνει ο γάμος. Ο Ιννοκέντιος Γ΄ το δέχτηκε, αφού ο Όθων Δ΄ έκανε δωρεές σε Κιστερκιανά αββαεία. Η τελετή του γάμου έγινε στο Νορντχάουζεν (22 Ιουλίου 1212)· η νύφη ήταν 14 ετών και ο γαμπρός 37. Ο γάμος με μια εγγονή του σπουδαίου βασιλιά Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του Όθωνα Δ΄, καθώς την προηγούμενη χρονιά ο πρώτος εξάδελφος της Βεατρίκης, ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν είχε ορκιστεί αντιβασιλιάς. Η μικρή Βεατρίκη ωστόσο αρρώστησε αμέσως και πέθανε πρόωρα μόλις 19 ημέρες μετά τον γάμο της. Δεν είχε αφήσει κανένα παιδί και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Μπράουνσβαϊγκ. Ο Φρειδερίκος Β΄ μετέβη στη Γερμανία και στέφθηκε βασιλιάς στον Καθεδρικό ναό του Μάιντς (9 Δεκεμβρίου 1212). Ο Όθων Δ΄ αποσύρθηκε έξι χρόνια αργότερα στο κάστρο του Χάρτσμπουργκ. Χοενστάουφεν Αρχειοθετήθηκε 2021-02-14 στο Wayback Machine.
Μάικλ Σκοτ

Ο Μάικλ Σκοτ (Michael Scott ; 3 Απριλίου 1981) είναι καθηγητής κλασικής και αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ. Είναι περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό ως παρουσιαστής διαφόρων προγραμμάτων πάνω στην αρχαία ιστορία όπως τα Ancient Greece: The Greatest Show on Earth και Rome's Invisible City στο BBC 4 αλλά και το Italy's Invisible Cities στο BBC 1, το οποίο συμπαρουσίασε μαζί με τον Αλεξάντερ Άρμστρονγκ. Είναι ο συγγραφέας μιας σειράς βιβλίων πάνω στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή κοινωνία, μεταξύ των οποίων τα From Democrats to Kings, Delphi: Centre of the Ancient World και Space and Society in the Greek and Roman Worlds.

 Ο Σκοτ μεγάλωσε στο Γουίμπλεντον, όπου φοίτησε στο King's College. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Christ's College του Κέμπριτζ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στην κλασική φιλολογία στο Magdalene College του Κέμπριτζ. Ενώ ακόμα στο Κέμπριτζ, εργάστηκε ως ερευνητής αρχαίας ιστορίας στο Darwin College και ως λέκτορας στο Τμήμα κλασικής φιλολογίας στον ίδιο φορέα. Ο Σκοτ είναι σήμερα αναπληρωτής καθηγητής της κλασικής και αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Warwick. Το έργο του επικεντρώνεται στην αρχαία ιστορία και στην αρχαιολογία του ελληνικού και του ρωμαϊκού κόσμου. Το 2010, ο Σκοτ έγραψε και παρουσίασε το πρώτο του ντοκιμαντέρ στο BBC με θέμα τους Δελφούς και τίτλο "Delphi: The Bellybutton of the Ancient World" - ένα πρόγραμμα στο BBC Four το οποίο ερευνούσε "τα μυστικά του πιο δημοφιλούς θαύματος στον αρχαίο κόσμο". Από τότε έχει γράψει και έχει παρουσιάσει μια ευρεία γκάμα από ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, συμπεριλαμβανομένου του "Guilty Pleasures: Luxury in Ancient Greece" - ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στο BBC Four τον Ιούνιο του 2011. Τα τηλεοπτικά του προγράμματα πάνω στην αρχαία ιστορία έχουν προβληθεί από το National Geographic Channel ("Jesus: Rise To Power"), από το BBC One ("Rome's Invisible City"), το BBC Two ("Who Were The Greeks"), το BBC Four ("Ancient Greece: The Greatest Show on Earth") και το ITV ("Roman Britain From The Air", συμπαρουσίαση με την Christine Bleakley). Τα ραδιοφωνικά του προγράμματα περιλαμβάνουν την σειρά "Spin the Globe" στο BBC Radio 4, η οποία επιλέγει τις πιο δημοφιλείς ημερομηνίες στην ιστορία και εξετάζει τι γεγονότα συνέβαιναν σε όλο τον κόσμο, πέρα από το γεγονός που έκανε αυτή την ημερομηνία σημαντική. Delphi: A History of the Center of the Ancient World, 2014, Princeton University Press. ISBN 9780691150819 Space and Society in the Greek and Roman worlds, Cambridge University Press, 2012. ISBN 9781139839990 Skinns, Layla, Michael Scott, and Tony Cox, eds. Risk. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2011. ISBN 9780521171977 Delphi and Olympia, Cambridge University Press, 2010. ISBN 9780521191265 From Democrats to Kings, Icon Press (UK), 2009. ISBN 9781848311312 - also: Prometheus (Holland) 2009; Ediciones B (Spain) 2010; Overlook (USA) 2010; Laterza (Italy) 2011; Record (Brazil) 2012. Ancient Worlds: An Epic History of East and West, Hutchinson (publisher), 2016. ISBN 9780091958817 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Michael Scott στο Wikimedia Commons Μάικλ Σκοτ στην IMDb
Έσλινγκεν

Το Έσλινγκεν αμ Νέκαρ (γερμ.: Esslingen am Neckar) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Γερμανία, το οποίο ανήκει στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης και είναι η δέκατη μεγαλύτερη πόλη του. Βρίσκεται 14 χλμ. νοτιοανατολικά της Στουτγκάρδης. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (Neckar). Ο ποταμός διασχίζει την πόλη από νοτιοανατολικά προς βορειοδυτικά. Το Έσλινγκεν είναι γνωστό στην ευρύτερη περιοχή για το μεσαιωνικό χριστουγεννιάτικο παζάρι του (γερμ.: Weihnachtsmarkt).

 Τον 1ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρχε μια ρωμαϊκή αποθήκη στην περιοχή της Ομπερέσλινγκεν. Το Έσλινγκεν αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 777 ως Ezlinga. Έλαβε δικαιώματα πόλης το 1229 υπό τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄. Στο διάστημα μεταξύ του 13ου και 16ου αιώνα υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ της ελεύθερης αυτοκρατορικής πόλης και τους κόμητες της Βυρτεμβέργης. Περίπου ο μισός πληθυσμός έχασε τη ζωή του στον Τριακονταετή Πόλεμο μεταξύ 1618 και 1648, λόγω της πείνας ή επιδημιών. Το Έσλινγκεν έχασε την ανεξαρτησία του ως αυτοκρατορική πόλη το 1803, οπότε έγινε μέρος του Δουκάτου της Βυρτεμβέργης. Το Έσλινγκεν κατελήφθη από στρατιώτες των ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1945, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η πόλη υπέστη πολύ μικρή ζημιά. Η πόλη είναι έδρα της Ανωτάτης Σχολής Εφαρμοσμένων Επιστημών του Έσλινγκεν (γερμανικά: Hochschule Esslingen), γνωστής κυρίως για την μηχανολογία και τη μηχανική αυτοκινήτων. Επίσημος ιστότοπος του δήμου Αρχειοθετήθηκε 2012-06-16 στο Wayback Machine. (Γερμανικά) Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Έσλινγκεν (Αγγλικά)(Γερμανικά)
Μουσείο Απελευθέρωσης του Παρισιού - μουσείο στρατηγού Λεκλέρκ - μουσείο Ζαν Μουλέν

Το Μουσείο Απελευθέρωσης του Παρισιού - μουσείο στρατηγού Λεκλέρ - μουσείο Ζαν Μουλέν (Γαλλικά: Le musée de la Libération de Paris - musée du Général Leclerc - musée Jean-Moulin) είναι ένα τριπλό μουσείο αφιερωμένο στην απελευθέρωση του Παρισιού, στον στρατηγό Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ και στον Ζαν Μουλέν, δύο προσωπικότητες της Ελεύθερης Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το μουσείο μέσα από τη ζωή τους, παρουσιάζει την πορεία του πολέμου, την τύχη της κατεχόμενης Γαλλίας και τη δράση της Γαλλικής Αντίστασης. Βρίσκεται στο Παρίσι, στο 15ο διαμέρισμα στη λεωφόρο Κολονέλ-Ανρί-Ρολ-Τανγκί, 4. Είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού, τα οποία διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία. Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 25 Αυγούστου 2019 για την 75η επέτειο από την απελευθέρωση του Παρισιού, αντικαθιστώντας παλαιότερο μουσείο με το ίδιο θέμα, που λειτουργούσε σε παρακείμενο χώρο, κοντά στον σταθμό Μονπαρνάς.

 Το νέο μουσείο στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτήριο, στο υπόγειο του οποίου κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρίσκονταν το αρχηγείο διοίκησης του συνταγματάρχη Ρολ-Τανγκί, επικεφαλής των γαλλικών δυνάμεων του Εσωτερικού (FFI) στην περιοχή του Παρισιού.Είναι αφιερωμένο στον ήρωα της Γαλλικής Αντίστασης Ζαν Μουλέν και στον στρατηγό Λεκλέρκ και τον ρόλο του στην απελευθέρωση του Παρισιού. Το μουσείο καταγράφει ολόκληρη τη χρονολογία των γεγονότων της απελευθέρωσης του Παρισιού μέσω μιας μοναδικής σκηνογραφίας και διαφορετικών μέσων όπως η επαυξημένη πραγματικότητα.Εκτίθενται περισσότερα από 300 αντικείμενα, πρωτότυπα έγγραφα, φωτογραφίες, βίντεο αρχείων ή μαρτυρίες που αναφέρονται στην αντίσταση, τις μάχες, την καταστολή, τη μυστικότητα και την ανάκτηση της ελευθερίας.Οι ώρες λειτουργίας είναι 10 π.μ. - 6 μ.μ. από Τρίτη έως Κυριακή. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αντρέ Κασπί, ομότιμο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 1 Πανεπιστήμιο Παντεόν-Σορμπόν:«Το μουσείο αναβιώνει μέρες τραγικές και ένδοξες. Ο Ζαν Μουλέν, ήρωας και μάρτυρας της Αντίστασης, κατάφερε να ενώσει εκείνους που πολέμησαν εναντίον των Ναζιστών. Ο στρατηγός Φιλίπ Λεκλέρ, επικεφαλής της 2ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, συνέβαλε στην απελευθέρωση του Παρισιού. Και οι δύο διατήρησαν τη «φλόγα της Αντίστασης» που είχε ανάψει ο στρατηγός ντε Γκωλ στην έκκλησή του στις 18 Ιουνίου 1940.» Η επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου (γαλλικά, αγγλικά) Φωτογραφίες του μουσείου
Αντώνιος Ζηλήμων

Ο Αντώνιος Ζηλήμων (1868 - 1944) ήταν Έλληνας νομικός. Γεννήθηκε στη Σίφνο. Σπούδασε νομικά και αρχικά άσκησε τη δικηγορία. Έπειτα ακολούθησε καριέρα δικαστικού και το 1906 έγινε πρόεδρος πρωτοδικών, το 1907 εφετών, το 1911 αρεοπαγίτης και το 1922 πρόεδρος του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1933, οπότε του δόθηκε τιμητικά ο τίτλος του επίτιμου προέδρου. Υπήρξε επίσης επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.Λόγω της άρνησής του να συνεργαστεί με τους Γερμανούς περιορίστηκε στη Σίφνο, όπου και απεβίωσε το 1944.

 Ενδεικτικό του χαρακτήρα και της ακεραιότητας του Αντωνίου Ζηλήμονος είναι το ακόλουθο περιστατικό: Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος έγινε εκ νέου Πρωθυπουργός το 1928, ζήτησε να συναντήσει τον Αντώνιο Ζηλήμονα, που τότε ήταν Πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Ο Αντώνιος Ζηλήμων, που ήταν και προσωπικός φίλος του Έλληνα Πρωθυπουργού, απάντησε, με τη σοβαρότητα, το κύρος, αλλά και τη φυσική ευγένεια που τον διέκρινε: "Πείτε παρακαλώ στον κύριο Πρωθυπουργό, ότι ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου από της ογδόης πρωινής μέχρι της τρίτης απογευματινής, βρίσκεται στο γραφείο του εργαζόμενος. Θα θεωρήσει μεγάλη τιμή του, αν ο Πρωθυπουργός τον επισκεφθεί" . Αντώνιος Ζηλήμων στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Μαθιός Πόταγας

Ο Μαθιός (Ματθαίος) Πόταγας ήταν έφηβος που προέβη σε μια από τις πρώτες χρονικά συμβολικές πράξεις αυτοθυσίας και αντιστάσεως του Ελληνικού Λαού κατά τη γερμανική κατοχή.

 Ήταν σε ηλικία δεκαεπτά (17) ετών, στις 2 Μαΐου 1941, όταν τα πρώτα γερμανικά στρατεύματα κατευθύνονταν προς τη Βυτίνα Αρκαδίας, τον τόπο καταγωγής του. Ο νεαρός Μαθιός εμφανίστηκε μπροστά τους και φέρεται να τούς είπε "Σταθείτε, δεν θα μας σκλαβώσετε. Είμαι εδώ μόνος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα ακολουθεί". Οι Γερμανοί τον σκότωσαν επί τόπου και στη συνέχεια του συνέθλιψαν το κεφάλι. Κατ' άλλη εκδοχή, πρώτα ο Μαθιός πυροβόλησε τα αυτοκίνητα των Γερμανών, οι οποίοι τον συνέλαβαν πάραυτα και τον σκότωσαν με όπλο, συνθλίβοντάς του έπειτα το κεφάλι. "Για την κατεχόμενη Ελλάδα, η θυσία του Μάθιου Πόταγα είναι η πρώτη πράξη αντίστασης, αφού έγινε στις 2 Μαΐου 1941 και για την κατεχόμενη Ευρώπη, η πρώτη επίσης στην μορφή και το είδος, αφού παρόμοια θυσία δεν έχει αναφερθεί ως τώρα σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης". Το Ελληνικό Κράτος, αναγνωρίζοντας την ηρωική πράξη του Ματθαίου Πόταγα, έχει τοποθετήσει άγαλμα του ήρωα στη Βυτίνα, το οποίο έχει φιλοτεχνηθεί από την αδελφή του Ελένη Πόταγα, γλύπτρια. Η αποκάλυψη του αγάλματος έγινε στις 3 Μαΐου 2003, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου. Μανώλης Γλέζος: Εθνική Αντίσταση 1940-1945.Εκδόσεις Στοχαστής 2006. https://web.archive.org/web/20140926141716/http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/arcadia_katohi.html http://tvxs.gr/news/user-post/mathios-matthaios-potagas-o-protos-antistasiakos
Η Συναυλία των Αγγέλων

Η Συναυλία των Αγγέλων είναι ελαιογραφία του Έλληνα ζωγράφου, Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, που δημιουργήθηκε το 1608 κατά τη διάρκεια της τελευταίας του περιόδου στο Τολέδο της Ισπανίας. Εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας.

 Álvarez Lopera, José. The Greco. Madrid: Arlanza, 2005. ISBN 84-9550-344-1. Scholz-Hänsel, Michael. The Greco. Colonia: Taschen, 2003. ISBN 978-3-8228-3173-1. «Concierto Of ángeles» ArteHistoria.Like (Ισπανικά)
Ιρμενγάρδη παλατινή κόμισσα του Ρήνου

Η Ιρμενγάρδη, γερμ.: Irmengard pfalzgräfin bei Rhine (π.1200 - 24 Φεβρουαρίου 1260) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του παλατινού κόμη του Ρήνου και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν. Είχε προίκα την πόλη Πφόρτσχαϊμ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, και της Αγνής των Χοενστάουφεν, κόρης του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου. Αυτή και ο σύζυγός της έμειναν γνωστοί ως προστάτες των μοναστηριών στο Μάουλμπρον, Τένεμπαχ, Χέρεναλμπ, Ζέλτς, Ζάλεμ και Μπάκναγκ. Το 1245 η Ιρμενγάρδη ίδρυσε το αβαείο Λίχτενταλ στο Λίχτενταλ (τώρα μέρος του Μπάντεν-Μπάντεν), όπου αργότερα τάφηκαν οι μαργράβοι του Μπάντεν. Ωστόσο η κατασκευή αυτής της μονής υπερέβαινε τους οικονομικούς της πόρους και έπρεπε να ζητήσει βοήθεια από τους γιους της. Τον Μάρτιο του 1245 της δόθηκαν πολλές εκτάσεις και δικαιώματα: "οι αδελφοί Χέρμαν και Ροδόλφος έδωσαν στη μητέρα τους Ιρμενγάρδη, που είχε αρχίσει να κτίζει το Κιστερκιανό μοναστήρι στο Μπόιρεν, κοντά στο Μπάντεν, για τη σωτηρία του αποβιώσαντος συζύγου της, του μαργράβου του Μπάντεν και για τη μείωση των αμαρτιών της, αλλά δεν είχε επαρκείς πόρους, τα εξής: το Jus patronatus (δικαίωμα προστασίας) επί των εκκλησιών στο Έτινγκεν και το Μπάντεν, τα δέκατα στο Ίφετσχαϊμ, τα χωριά Βίντεν και Μπόιρεν με όλες τις γαίες τους, δύο εκτάσεις στο Όοος και μία στο Έμπερσταϊν και 12 λίβρες νομισμάτων από το Στρασβούργο από τον τόκο τους στο Ζελτς" (Γενικά Κρατικά Αρχεία στην Καρλσρούη). Σε αυτήν την περίπτωση, τα αδέλφια έδωσαν περισσότερα από αυτά που είχαν, επειδή είχαν παραχωρήσει νωρίτερα τον Λουδοβίκο του Λήμπεντσελ τα δύο δέκατα. Αυτό οδήγησε σε μία μακρά διαμάχη. Το 1248,η Ιρμενγάρδη μετέφερε το λείψανο του συζύγου της από το αβαείο Μπάκναγκ στο αβαείο Λίχτενταλ. Γύρω στο 1217, η Ιρμενγάρδη παντρεύτηκε τον Χέρμαν Ε΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Χέρμαν ΣΤ΄ 1225-1250, μάργραβος του Μπάντεν. Ροδόλφος Α΄ 1230-1288, μάργραβος του Μπάντεν. Μέχτιλντ απεβ. 1258, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης π.1222-1265. Ελισάβετ, παντρεύτηκε πρώτα τον Έμπερχαρντ κόμη του Έμπερσεϊν και μετά τον Λουδοβίκο Β΄ του Λίχτενμπεργκ. Είσοδος στο genealogie-mittelalter.de
Τέναγης

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Τενάγης ήταν ένας από τους Ηλιάδαι, γιος της Νύμφης Ρόδου και του υπέρτατου θεού Ηλίου. Τον Τενάγη δολοφόνησαν οι αδελφοί του Ακτίς, Μακαρεύς της Ρόδου και Κάνδαλος επειδή ζήλευαν τις μεγάλες ικανότητες του στις επιστήμες.

 Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888-1890.
Ρουμπέν Φελγκάερ

Ο Ρουμπέν Φελγκάερ (ισπανικά: Rubén Felgaer‎, γενν. 4 Απριλίου 1981, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 2002. Έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Αργεντινής πέντε φορές συνολικά στην σκακιστική του καριέρα. Τη υψηλότερη Βαθμολογία ΕΛΟ του είχε πετύχει τον Οκτώβριο του 2005, με 2636 βαθμούς.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Ο Ρ. Φελγκάερ έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα: Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής Ο Ρ. Φελγκάερ συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται κάποια από τα καλύτερα αποτελέσματά του: 2000: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+5, =4, -2). Το τουρνουά κέρδισε ο Άριελ Σορίν. 2001: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής (+6, =6, -1). Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Φερνάντο Περάλτα. 2003: Κατέλαβε τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής, πίσω από τον Σέρτζιο Τζιαρντέλλι και τον Γκιγιέρμο Σόππε (+4, =5, -0). 2004: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής, πίσω από τον Άριελ Σορίν (+5, =4, -0). 2006: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής, πίσω από τον Φερνάντο Περάλτα (+5, =4, -1). 2007: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής. Δεύτερος αναδείχθηκε ο Φερνάντο Περάλτα και τρίτος ο Ντιέγκο Βαλέργκα. 2008: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής (7 βαθμοί στους 11 αγώνες). Δεύτερος αναδείχθηκε ο Φερνάντο Περάλτα. 2009: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (7 βαθμοί στους 11 αγώνες). Το τουρνουά κέρδισε ο Ντιέγκο Φλόρες. 2010: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής (8 βαθμοί στους 11 αγώνες). Δεύτερος αναδείχθηκε ο Ντιέγκο Βαλέργκα. 2014: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής (9.5 βαθμοί στους 13 αγώνες). Δεύτερος αναδείχθηκε ο Μάριο Βιλλανουέβα. Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά 2000: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παναμερικανικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων. 2001: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παναμερικανικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων για δεύτερη φορά. 2001: Ισοβάθμισε στην πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Μαρ ντελ Πλάτα. 2001: Κατέλαβε την έβδομη θέση σε ένα τουρνουά στο Μπουένος Άιρες (κέρδισε ο Ανατόλι Κάρποφ). 2002: Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού της FIDE, όπου και αποκλείσθηκε στον πρώτο γύρο από τον Λόεκ βαν Βέλι. 2003: Ισοβάθμισε στην 2η - 9η θέση σε ένα τουρνουά στο Λίντο ντέγλι Εστένσι (νίκησε ο Αρτούρ Κόγκαν). 2004: Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού της FIDE, όπου και αποκλείσθηκε στον πρώτο γύρο από τον Αλεξέι Ντριβ. 2004: Ισοβάθμισε στην 3η - 5η θέση σε ένα τουρνουά εις μνήμην του Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα στην Αβάνα. 2005: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Σορτ. 2005: Ισοβάθμισε στην 2η - 5η θέση σε ένα τουρνουά στη Σεβίλλη (νίκησε ο Τιμούρ Ρατζάποβ). 2006: Συμμετείχε σε έναν αγώνα Μπουένος Άιρες εναντίον Βαρσοβίας, όπου ισοφάρισε με τον Μπάρτοσ Σόκο (1 : 1) στην πρώτη σκακιέρα.
Λιοντάρι του Τσάβο

Το λιοντάρι του Τσάβο (Panthera leo nubica - Πάνθηρ ο λέων ο νουβικός) είναι ποικιλία λιονταριού που ζει στον ποταμό Τσάβο στο εθνικό πάρκο του Τσάβο στην Κένυα. Χαρακτηριστικό των αρσενικών λιονταριών του Τσάβο είναι η έλλειψη χαίτης, το λείο τους τρίχωμα και η ενεργός συμμετοχή τους στο κυνήγι. Επίσης, τα λιοντάρια του Τσάβο είναι γνωστά και για τις ανθρωποφαγικές τους συνήθειες, ύστερα από ένα επεισόδιο που έγινε κατά το χτίσιμο του σιδηροδρόμου της Ουγκάντας.

 Τα αρσενικά λιοντάρια του Τσάβο είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα άλλα αρσενικά λιοντάρια, κι έχουν ενεργό ρόλο στο κυνήγι. Έχει υποτεθεί ότι αυτή η συμπεριφορά οφείλεται στην έλλειψη τροφής στο εθνικό πάρκο του Τσάβο, μία επίπεδη, ξηρή έκταση. Οι αγέλες του Τσάβο είναι μοναδικές, διότι έχουν ένα μόνο κυρίαρχο αρσενικό, όταν οι περισσότερες αγέλες λιονταριών έχουν μέχρι 8 (συγγενικά μεταξύ τους) αρσενικά. Οι αγέλες του Τσάβο τείνουν να είναι οι μεγαλύτερες από όλες, με μέσο όρο 7-8 θηλυκά. Τα αρσενικά λιοντάρια του Τσάβο συνήθως δεν έχουνε χαίτη, παρ'όλο που κάποια έχουνε, αλλά λιγο. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες για αυτό. Η πρώτη υποστηρίζει ότι η έλλειψη χαίτης οφείλεται στην αγκαθωτή βλάστηση του πάρκου, στην οποία η χαίτη σίγουρα θα μπλεκότανε προκαλώντας προβλήματα. Μία άλλη θεωρία είναι ότι τα αρσενικά λιοντάρια του Τσάβο ίσως έχουνε υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης, που εξηγεί την έλλειψη χαίτης και την επιθετικότητα. Δύο αρσενικά είναι γνωστά ως τα ανθρωποφάγα λιοντάρια του Τσάβο, τα οποία ενεργούσαν επιθέσεις σε εργάτες του σιδηροδρόμου Κένυα-Ουγκάντα το 1898. Σκότωσαν περισσότερους από 35 εργάτες σε λιγότερο από ένα χρόνο, πριν σκοτωθούν και τα ίδια από τον Colonel John Peters. Το Σεπτέμβριο του 1991 ο Wayane Hosek βρισκόταν σε κυνήγι σαφάρι στη νότια Ζαμπία, όταν άκουσε ότι κάποιο χωριό είχε τρομοκρατηθεί από τις επιθέσεις ενός λιονταριού. Αφού πήρε την άδεια της κυβέρνησης, και μετά από δύο επίπονες εβδομάδες ανελέητου κυνηγιού σκότωσε το λιοντάρι, το οποίο ήταν λιοντάρι του Τσάβο, και μάλιστα το μεγαλύτερο αναφερόμενο ανθρωποφάγο. Philp Caputo: Maneless in Tsavo. National Geographic, April 2002, 40-53.
Θωμάς Μιχαήλογλου

Ο Θωμάς Μιχαήλογλου ή Μιχαηλόγλου (1896-1968), του Μιχαήλ και της Ευτέρπης, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Αλεξανδρούπολης από το 1964 έως την αντικατάστασή του από τη χούντα το 1967.

 Διετέλεσε διευθυντής της Γαλλοελληνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων. Στις δημοτικές εκλογές του 1964 εξελέγη δήμαρχος. Ο Θωμάς Μιχαήλογλου πέθανε αδόκητα στις 19 Ιουλίου 1968 στην Αλεξανδρούπολη. Η κηδεία του έγινε από τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου. Ετάφη στα δημοτικά νεκροταφεία της πόλης, όπως αποφασίστηκε με ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της πρωτεύουσας του νομού Έβρου.
Στέλιος Περπινιάδης

Ο Στέλιος Περπινιάδης (Τήνος, 14 Μαΐου 1899 - Αθήνα, 4 Σεπτεμβρίου 1977), γνωστός και ως Στελλάκης, ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης ενώ φέρεται και ως συνθέτης, κυρίως του ρεμπέτικου τραγουδιού.

 Γεννήθηκε το 1899 στην Τήνο, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και το 1923 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου ήρθε σε επαφή με Μικρασιάτες ρεμπέτες. Συνεργάστηκε κατά καιρούς σχεδόν με όλους τους μεγάλους συνθέτες, όπως ο Παναγιώτης Τούντας, ο Γιοβάν Τσαούς, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Κώστας Καρίπης, ο Δημήτρης Σέμσης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Στέλιος Χρυσίνης, ο Μπαγιαντέρας, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου ακόμη και ο Μάρκος Βαμβακάρης και αργότερα με ο Γιώργος Μητσάκης, ο Μανώλης Χιώτης και άλλοι. Θεωρείται το μεγαλύτερο αστέρι του τραγουδιού από το 1930 έως το 1950 ενώ έκανε αρκετά ντουέτα με γνωστές ερμηνεύτριες και ερμηνευτές της εποχής, όπως με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, το Στράτο Παγιουμτζή, τη Μαρίκα Νίνου και τον Δημήτρη Περδικόπουλο αλλά και με τον Γιώργο Κάβουρα. Αξίζει να σημειωθεί για το ήθος των καλλιτεχνών του είδους και της εποχής ότι ο Στελλάκης δεν δίσταζε να κάνει δεύτερη φωνή και μάλιστα πολύ διακριτικά σε καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα ήταν μηδαμηνά μπροστά στο δικό του. Μια μέρα του 1938 βρέθηκε περαστικός από την Odeon την ώρα που ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογραφούσε τη "Νόστιμη Μαυροματού" του. Ο Στελλάκης δεν δίστασε να κάτσει να κάνει δεύτερη φωνή. Το αποτέλεσμα ήταν αριστούργημα σε σχέση με εκείνο που θα έβγαινε από τον Μάρκο σόλο, αλλά ο Στελλάκης δεν πήρε ούτε δραχμή και το όνομά του δεν γράφτηκε επάνω στο δίσκο διότι εκείνο τον καιρό ο ίδιος δεσμευόταν με συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με την εταιρία Columbia. Γιος του ήταν ο επίσης γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης. Ο Στέλιος Περπινιάδης πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 1977 στην Αθήνα.
Βασίλειο της Πρωσίας

Το Βασίλειο της Πρωσίας (γερμανικά: Königreich Preußen) ήταν ένα γερμανικό βασίλειο από το 1701 μέχρι το 1918. Από το 1871 έως την ενοποίηση της Γερμανίας και την ήττα του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πρωσία περιλάμβανε σχεδόν τα δύο-τρίτα της επικράτειας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Πήρε το όνομά του από την περιοχή της Πρωσίας, παρότι το κέντρο του ήταν το Βραδεμβούργο.

 Από το 1618 το Ελεκτοράτο του Βραδεμβούργου και το Δουκάτο της Πρωσίας κυβερνούνταν από την προσωπική ένωση του οίκου του Χοεντσόλερν (Βραδεμβούργο-Πρωσία). Στη διάρκεια του δεύτερου Βορείου πολέμου, η συνθήκη του Λαμπιάου και η συνθήκη του Γουιλάου-Μπρόμερκ εγγυήθηκαν την σωτηρία του οίκου στο Πρωσικό δουκάτο. Σε αντάλλαγμα για την συμμαχία εναντίον της Γαλλίας στον πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής ο Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας πρόσφερε τον τίτλο "Βασιλείας στην Πρωσία" στον Ελέκτορα Φρειδερίκο Γ΄ και έτσι στέφθηκε ως Φρειδερίκος ο Α΄ της Πρωσίας το 1701. Τεχνικά, κανένα βασίλειο δεν μπορούσε να υπάρχει στη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκτός του βασιλείου της Βοημίας. Όμως, ο Φρειδερίκος έλαβε υπόψη ότι η Πρωσία δεν ανήκε ποτέ στην αυτοκρατορία και ότι οι Χοεντσόλερν ήταν κυρίαρχοι αυτής, αρά μπορούσε να κάνει την Πρωσία βασίλειο.
Κρατήρας Βρέντεφορντ

Ο κρατήρας του Βρέντεφορντ (αγγλ. Vredefort crater) είναι ο μεγαλύτερος επιβεβαιωμένος κρατήρας στην επιφάνεια της Γης. Βρίσκεται στη Νότια Αφρική και πήρε το όνομά του από την πόλη Βρέντεφορντ, που είναι χτισμένη μέσα του και κοντά στο κέντρο του κρατήρα. Η περιοχή αναφέρεται επίσης ως θόλος του Βρέντεφορντ (αγγλ. Vredefort dome) ή δομή πρόσκρουσης στο Βρέντεφορντ (αγγλ. Vredefort impact structure). Το 2005, ο θόλος του Βρέντεφορντ προστέθηκε στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO εξαιτίας της γεωλογικής σημασίας του.

 Ο αστεροειδής που έπεσε στο Βρέντεφορντ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους που έχουν χτυπήσει ποτέ τη Γη. Υπολογίζεται ότι είχε διάμετρο μεγαλύτερη των 10 χλμ, ενώ το αρχικό μέγεθος της δομής του πεδίου της πρόσκρουσης πιστεύεται ότι είχε διάμετρο 250 χλμ, ή ενδεχομένως και μεγαλύτερο. Ο κρατήρας έχει σήμερα διάμετρο περίπου 300 χλμ. Η ηλικία του υπολογίζεται ότι είναι πάνω από 2 δισεκατομμύρια έτη (συγκεκριμένα 2.023 ± 4 εκατομμύρια έτη), κάτι που τοποθετεί χρονικά την πρόσκρουση κατά τη διάρκεια της Παλαιοπρωτεροζωϊκής εποχής. Είναι ο δεύτερος σε ηλικία γνωστός κρατήρας στη γη, λίγο νεότερος από τον κρατήρα Σουαβγιάρβι στη Ρωσία. Αρχικά θεωρήθηκε ότι ο θόλος στο κέντρο του κρατήρα διαμορφώθηκε από μια ηφαιστειακή έκρηξη, αλλά στα μέσα της δεκαετίας του 1990 τα στοιχεία αποκάλυψαν ότι η περιοχή ήταν ο τόπος που έπεσε μια τεράστια βολίδα, σχηματίζοντας και άλλους κώνους κοντά στην κοίτη του ποταμού Βαλ. Earth Impact Database Deep Impact - The Vredefort Dome Satellite image of Vredefort crater from Google Maps
Αγροτική Περιοχή Μπάντα

Η Αγροτική Περιοχή Μπάντα (Αγγλικά: Mpanda Rural District, Σουαχίλι: Mpanda Vijijini), είναι μία από τις τρεις Περιοχές (ή Επαρχίες) στην Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region) της Τανζανίας. Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Μπάντα (Mpanda). Η περιοχή συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region), βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region), ανατολικά με την Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), νοτιοανατολικά από την Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District), νοτιοδυτικά από την Περιοχή Νκάσι (Nkasi District) και δυτικά (για ένα μικρό τμήμα) από τη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika). Κατά το 2002, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Περιοχή Μπάντα (Mpanda District), ήταν 412.683 άτομα.

 Ιστορικά, η Επαρχία Μπάντα (Mpanda District), ήταν μέρος της Περιφέρειας Ταμπόρα (Tabora Region), αλλά το 1975, μεταφέρθηκε στη νεοϊδρυθείσα Περιφέρεια Ρούκουα (Rukwa Region). Το 2012, η Περιοχή Μπάντα (Mpanda District), μεταφέρθηκε στην Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region). Ενώ η Περιοχή Μπάντα (Mpanda District) έχει ορυκτούς πόρους, όπως λ.χ. χρυσό, ασήμι, άλλα μεταλλικά σουλφίδια, ακόμη και μερικές σπάνιες γαίες, υπάρχει μόνο ένα μεγάλο ορυχείο, το ορυχείο χρυσού που ανήκει στην «Kapufi Gold Mining Ltd.» στην πόλη Σινγκιλίλουα (Singililwa). Το ορυχείο ήταν προσελκύσεως του 1996 και η άδεια εξόρυξης χρυσού, εκδόθηκε το 1999. Η ετησία παραγωγή ήταν περίπου 50 κιλά χρυσού και παρόλο που το ορυχείο σταμάτησε να λειτουργεί το 2002, αναμένεται να επαναλειτουργήσει. Το πρώην ορυχείο Μκουάμπα (Mkwamba), το οποίο παρήγαγε σημαντικές ποσότητες χρυσού, έκλεισε εντελώς, κατά τη δεκαετία του 1960. Υπάρχουν κάποιες μικρές εργασίες εξόρυξης, οι οποίες εξορύσσουν κυρίως χρυσό, μόλυβδο και άλλα δομικά υλικά (λατομεία). Προ του 2012, η Περιοχή Μπάντα (Mpanda District), διαιρείτο διοικητικά σε τριάντα Τμήματα: Μετά την αναδιοργάνωση του 2012, η Αγροτική Επαρχία Μπάντα (Mpanda Rural District), είχε εννέα Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Κατάβι Αστική Περιοχή Μπάντα Μπάντα (πόλη) Παραπομπές σημειώσεων
Τούθμωσις Δ΄

O Τούθμωσις Δ΄ ή Θούτμωσις Δ΄ ή Θώθμης, αρχ. αιγυπτ. ḏḥwty.ms, προφ. Djehutymes, που σημαίνει Ο Θωθ εγεννήθη, ήταν ο 8ος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Βασίλευσε π. τον 14ο αι. π.Χ. Το προ τού ονόματός του επίθετο, που έλαβε ως βασιλιάς, είναι Menkheperure, δηλ. Ο Ρε έλαβε μορφή.

 Ήταν γιος του Αμενχοτέπ Β΄ και της Τιάα, αλλά δεν ήταν ο διάδοχος, καθώς ο πατέρας του είχε επιλέξει κληρονόμο τού θρόνου. Μερικοί ερευνητές εκτιμούν ότι ο Τούθμωσις εκτόπισε τον μεγαλύτερο αδελφό του, με σκοπό να σφετεριστεί τον θρόνο και έπειτα παρήγγειλε τη Στήλη του Ονείρου με σκοπό να δικαιολογήσει την απροσδόκητη βασιλεία του. Το πιο διάσημο επίτευγμά του ήταν η αποκατάσταση της Σφίγγας στη Γκίζα και η επακόλουθη παραγγελία της Στήλης τού Ονείρου του. Σύμφωνα με το κείμενο της στήλης, όταν ο νεαρός πρίγκιπας ήταν σε ταξίδι για κυνήγι, σταμάτησε να ξεκουραστεί κάτω από το κεφάλι της Σφίγγας, η οποία ήταν καλυμμένη με άμμο ως τον λαιμό. Σύντομα αποκοιμήθηκε και είχε ένα όνειρο, στο οποίο η Σφίγγα του είπε ότι αν καθαρίσει τη γύρω άμμο και την αποκαταστήσει, θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος φαραώ. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Σελίμ Χασάν, υπάρχει επιγραφή όπου φαίνεται ο φαραώ Τούθμωσις Δ' να προσφέρει σπονδή προς στη Σφίγγα στη μεγάλη είσοδο. κυβέρνησε μεταξύ 1401-1391 π.Χ. Πέθανε μεταξύ 25-28 ετών Bryan, Betsy (1991). The Reign of Thutmose IV. Baltimore: The Johns Hopkins University Press. Clayton, Peter (1994). Chronicle of the Pharaohs. Thames & Hudson Ltd. Kemp, Barry J. (1989). Ancient Egypt: Anatomy of a Civilization. Routledge.
Αλικάνδρος Άνδρου

Η Αλικάνδρος είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Απροβάτου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αλικάνδρος είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, λίγο νοτιότερα από το Μπατσί και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 23 χλμ. περίπου Δ. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 ως Αλικάνδρον (το) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απροβάτου της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απροβάτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αλικά(ν)δρος (η). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Σε κάποιες βιβλιογραφικές πηγές ο οικισμός αναφέρεται και ως Αλικάνδρο (το). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) eetaa.gr
Μαντάμ ντε Λαφαγέτ

Η Μαντάμ ντε Λαφαγέτ (Marie-Madeleine Pioche de La Vergne, κόμισσα de La Fayette, 18 Μαρτίου 1634 - 25 Μαΐου 1693) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, γνωστή κυρίως για το βιβλίο της La Princesse de Clèves (Η πριγκίπισσα της Κλεβ).

 Εξαιρετικής μόρφωσης, υπήρξε φίλη της Μαντάμ ντε Σεβινιέ επί σαράντα χρόνια και συνδέθηκε στενά (πιθανότατα και ερωτικά) με τον Λα Ροσφουκώ, παρά την διαφορά των χαρακτήρων τους, όπως τουλάχιστον αυτοί συμπεραίνονται από τα έργα τους.Ύστερα από δύο μέτρια έργα, δημοσίευσε ανώνυμα το 1678 την Πριγκίπισσα της Κλεβ, έργο σε ένα μόνο τόμο 200 σελίδων παρά το ότι η εποχή λάτρευε τα δεκάτομα μυθιστορήματα. Το έργο αυτό -αριστούργημα ψυχολογικής ανάλυσης- ήταν το πρώτο ψυχολογικό μυθιστόρημα της γαλλικής φιλολογίας και ένα από τα καλύτερα του είδους μέχρι και σήμερα. La Princesse de Montpensier (Η πριγκίπισσα ντε Μονπανσιέ, 1662) Zaïde, histoire espagnole (Ζαΐντ -ισπανική ιστορία, 1671) La Princesse de Clèves (Η πριγκίπισσα της Κλεβ, 1678)μεταθανάτια La Comtesse de Tende (Η κόμισσα ντε Ταντ, 1718) Histoire de madame Henriette d'Angleterre (Ιστορία της Εριέττας της Αγγλίας, 1720) Mémoires de la cour de France pour les années 1688 et 1689 (Απομνημονεύματα της αυλής της Γαλλίας των ετών 1688 και 1689, 1828)Την Πριγκίπισσα της Κλεβ μετάφρασε στα Ελληνικά η Τερέζα Πεσματζόγλου ("Εστία" 1986).
Πασχαλινό καλάθι

Ένα πασχαλινό καλάθι είναι ένα ειδικό καλάθι που χρησιμοποιείται στους εορτασμούς του Πάσχα. Τα πασχαλινά καλάθια συνήθως γεμίζουν με πασχαλινά αυγά, φαγητό, παιχνίδια ή άλλα δώρα, ανάλογα με την κουλτούρα κάποιου. Καθώς πολλοί άνθρωποι δεν τρώνε γλυκά λόγω της Σαρακοστής, τα λαμβάνουν στα πασχαλινά καλάθια τους αφού απέχουν από αυτά τις προηγούμενες σαράντα ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής.

 Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία πασχαλινή παράδοση περιλαμβάνει το λαγουδάκι του Πάσχα να ρίχνει ένα καλάθι με καραμέλες στα καλά παιδιά όλη τη νύχτα. Τα παιδιά αφήνουν ένα καλάθι τη νύχτα, το οποίο γεμίζει το λαγουδάκι του Πάσχα με καραμέλες, παιχνίδια και δώρα το βράδυ πριν από το Πάσχα και τα παιδιά ξυπνούν για να βρουν το καλάθι του Πάσχα. Τα πασχαλινά καλάθια χρησιμοποιούνται επίσης στο κυνήγι πασχαλινών αυγών, στο οποία τα παιδιά προσπαθούν να γεμίσουν το καλάθι τους με πασχαλινά αυγά. Στην Πολωνία, η Σφιεντσόνκα ή «η ευλογία των πασχαλινών καλαθιών» είναι μία μεγάλη παράδοση το Μεγάλο Σάββατο. Η παράδοση χρονολογείται στην πρώτη της μορφή από τον 7ο αιώνα. Το καλάθι είναι παραδοσιακά επενδεδυμένο με λευκό λινό ή δαντέλα και είναι διακοσμημένο με κλαδάκια από πυξό, το τυπικό πασχαλινό αειθαλές. Καλάθια που περιέχουν δείγμα πασχαλινών φαγητών φέρονται στην εκκλησία για να ευλογηθούν το Μεγάλο Σάββατο. Μετά την ευλογία, τα καλάθια φαγητού μένουν στην άκρη μέχρι το πρωί του Πάσχα.