IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκρούντε

Το Γκρούντε (κυριλλικά: Груде) είναι πόλη και δήμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός του Καντονιού της Δυτικής Ερζεγοβίνης και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, η πόλη αριθμούσε 4.404 κατοίκους και ο δήμος 17.865 κατοίκους.

 Ο Δήμος του Γκρούντε αριθμεί 13 οικισμούς: Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού της πόλεως Κατανομή του πληθυσμού της πόλεως ανά εθνότητα (1991) Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του δήμου Κατανομή του πληθυσμού του δήμου ανά εθνότητα (1991) Το 1991, επί συνόλου 16.358 κατοίκων, ο πληθυσμός ήταν κατανεμημένος ως κάτωθι: Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 25 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί: Ο Λιούμπο Γκρίζελι, μέλος της Κροατικής Δημοκρατικής Ενώσεως της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (HDZ BiH), εξελέγη δήμαρχος του δήμου. Το Γκρούντε διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την ΝΚ Γκρούντε. Η ομάδα της ΝΚ Ντρίνοβτσι εδρεύει εντός του δήμου, εντός του οικισμού του Ντρίνοβτσι. Το Γκρούντε αποτελεί γενέτειρα του χαϊδούκου Αντρίγιτσα Σίμιτς, του ποιητή Άντουν Μπράνκο Σίμιτς, των ποδοσφαιριστών Ζβόνιμιρ Μπόμπαν και Ντάριο Σίμιτς, καθώς και του πολιτικού Μίλαν Μπάντιτς, Δημάρχου του Ζάγκρεμπ, της πρωτεύουσας της Κροατίας. Σλούνι Μπαλντισσέρο Τορινέζε Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Κροατικά) Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Γκρούντε στο fallingrain.com
Παναγιώτης Κλης (πολιτικός)

Ο Παναγιώτης Θ. Κλης (Ρωμανού Μεσσηνίας, 1912 - 19 Δεκεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας γιατρός και βουλευτής Έβρου με την ΕΡΕ και αργότερα με τη Νέα Δημοκρατία. Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών.

 Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε στην παιδιατρική. Αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Κλής. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958, του 1961, του 1963 και στις εκλογές του 1964 με 7.757 ψήφουςΥπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου από τις 3 Απριλίου ως τις 21 Απριλίου 1967. Συνελήφθη από τη χούντα μετά το πραξικόπημα του 1967. Μετά τη Μεταπολίτευση επανήλθε στον εκλογικό στίβο και κατήλθε υποψήφιος με τη ΝΔ συγκεντρώνοντας 7.695 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Αργότερα όμως επέστρεψε στη Βουλή καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντος βουλευτή της ΝΔ Αθανασίου Κωνσταντινίδη. Στις επόμενες εκλογές, το Νοέμβριο του 1977 εξελέγη βουλευτής με 10.059 ψήφους και στις εκλογές του 1981 πήρε 3.915 ψήφους και αντικατέστησε ως βουλευτής τον Ιωάννη Καβαρατζή, λόγω έκπτωσης από το βουλευτικό αξίωμα. Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2005 σε ηλικία 93 ετών και κηδεύτηκε στις 20 Δεκεμβρίου, από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στη γενέτειρά του. Κώστας Διγκαβές, "Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985", Μαλλιάρης- Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Άγιος Ανδρόνικος Τρικώμου

Ο Άγιος Ανδρόνικος (Τρικώμου) είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agios Andronikos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2018.
Βασίλισσα (σκάκι)

Η βασίλισσα (B, ♕♛), που συχνά λέγεται και ντάμα, είναι το ισχυρότερο κομμάτι στο σκάκι (η βασίλισσα και ο πύργος χαρακτηρίζονται και βαριά κομμάτια). Η κάθε παρτίδα σκάκι ξεκινά με τους παίκτες να έχουν μία βασίλισσα δίπλα στον βασιλιά τους (στο τετράγωνο δ1 η λευκή και στο τετράγωνο δ8 η μαύρη). Υπάρχει ένας μνημονικός κανόνας που λέει ότι το φόρεμα (χρώμα βασίλισσας) έχει το ίδιο χρώμα με τα παπούτσια (χρώμα τετραγώνου).

 Μπορεί να κινείται οριζόντια, κάθετα ή διαγώνια όσα τετράγωνα απόσταση θέλει όπως φαίνεται στο διάγραμμα δεξιά. Δεν μπορεί όμως να υπερπηδήσει άλλα κομμάτια (αν στο διάγραμμα βρισκόταν π.χ. ένα κομμάτι στο τετράγωνο ζ4 δεν θα μπορούσε να κινηθεί στα η4 και θ4). Επίσης δεν μπορεί να κινηθεί σε τετράγωνο που βρίσκεται κομμάτι ίδιου χρώματος, αλλά μπορεί να κινηθεί σε τετράγωνο εχθρικού κομματιού, απομακρύνοντάς το από την σκακιέρα. Η συμβατική αξία της βασίλισσας είναι 9 πιόνια και θεωρείται έτσι ισάξια με τρία ελαφριά κομμάτια, ισχυρότερη από έναν πύργο και έναν αξιωματικό (που αξίζουν 8 πιόνια), αλλά λιγότερο ισχυρή από 2 πύργους (που αξίζουν 10 πιόνια). Επειδή είναι τόσο ισχυρή, συνήθως ανταλλάσσεται μόνο με την αντίπαλη βασίλισσα. Αυτό σημαίνει πως πρακτικώς είναι υποχρεωμένη να υποχωρεί σε κάθε απειλή. Προτιμάται έτσι γενικά να καθυστερεί η είσοδός της στην αρχή της παρτίδας, ώστε να αναπτυχθούν καλύτερα τα υπόλοιπα κομμάτια. Εισάγοντας νωρίς την βασίλισσα στην μάχη, είναι πιθανό να ξοδευτεί σε μετακινήσεις της επιπλέον «χρόνος», ο οποίος είναι πολύτιμος για το άνοιγμα. Επιπλέον, αυτή η περιπλάνηση μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνη για ένα τόσο σημαντικό κομμάτι. Στο φινάλε, και συνήθως αφού έχουν φύγει οι βασίλισσες από την σκακιέρα, το παιχνίδι γενικά περιστρέφεται γύρω από την πιθανή προαγωγή κάποιου πιονιού σε βασίλισσα (γεγονός που συνήθως εξασφαλίζει την νίκη). Η δυνατότητα όμως ενός παίκτη να προαγάγει τα πιόνια του σε βασίλισσες, δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ή όχι της αρχικής βασίλισσάς του στη σκακιέρα. Θεωρητικά ένας παίκτης μπορεί να αποκτήσει ως και 9 βασίλισσες στην σκακιέρα, αν και στην πράξη αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, αλλά υπάρχει παρτίδα που οι παίκτες είχαν από δυο βασίλισσες στην σκακιέρα (πρόκειται για την παρτίδα του Φίσερ (ΗΠΑ) εναντίον του Πετροσιάν (ΕΣΣΔ), που παίχτηκε στο τουρνουά διεκδικητών το 1959 και έληξε με ισοπαλία μετά από σκληρή μάχη). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chess queens στο Wikimedia Commons
Πατραϊκός Όμιλος Φιλάθλων

Ο Πατραϊκός Όμιλος Φιλάθλων είναι παλιό ιστορικό σωματείο της Πάτρας που ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1959 με την συγχώνευση του Αστέρα που υπήρχε από το 1939 και της Δόξας Πάτρας που υπήρχε από το 1946. Με την συγχώνευση του 1959 ονομάστηκε "Πατραϊκός Αθλητικός Όμιλος" με χρώματα γαλάζιο και λευκό. Έμβλημα είχε τον ολυμπιακό πεντάκυκλο και τμήματα ποδοσφαίρου, κλασσικού αθλητισμού και καλαθοσφαίρισης . Το 1960 προσάρτησε και τον Αχιλλέα αλλάζοντας το όνομα σε "Πατραϊκός Όμιλος Φιλάθλων" και τα χρώματα από γαλάζιο σε πράσινο. Με την προσάρτηση του Αχιλλέα απέκτησε και τμήματα κολύμβησης και υδατοσφαίρισης. Έδρα είχε την συνοικία του Αγίου Διονυσίου και γήπεδο αυτό του Αχιλλέα που υπήρχε μέχρι την δεκαετία του '90 στην συνοικία. Το 1967 συγχωνεύτηκε λόγω του αναγκαστικού νόμου της χούντας το με τις ομάδες Α.Π.Σ. Ολυμπιακός, Α.Π.Σ. Θύελλα, Προοδευτική, Ηρακλής, Απόλλωνας και Αχιλλέας για να ιδρυθεί ο Α.Π.Σ. Πάτραι. Σήμερα υπάρχει ο Πατραϊκός Ο.Φ. σαν σύλλογος που καλλιεργεί μόνο το Πινγκ Πονγκ το μοναδικό τμήμα που θεωρείται από πολλούς συνέχεια του συλλόγου μετά την συγχώνευση του 1967.

 Το τμήμα ποδοσφαίρου ήταν από τα πρώτα του συλλόγου που ιδρύθηκαν το 1959. Ξεκίνησε από την Α' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πατρών και σε δύο χρόνια το 1962 τερμάτισε 2ος κερδίζοντας την συμετοχή του στους αγώνες πρόκρισης στην Β' εθνική όπου και κατάφερε και προκρίθηκε. Συμμετείχε τρεις φορές στην Β' εθνική το 1962, 1963 και το 1965 και δύο φορές στην Γ' εθνική το 1966 και το 1967 όπου διαλύθηκε μετά την αναγκαστικά συγχώνευση. Πρωταθλήτρια Αχαΐας :1964 Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Πατραϊκού ιδρύθηκε το 1960 με την προσάρτηση του Αχιλλέα που διατηρούσε ανάλογο τμήμα και αγωνιζόταν στην Α΄ Εθνική. Η ένωση έδωσε όμως την ευκαιρία σε πολλούς παίκτες του Αχιλλέα να φύγουν και να πάνε στον Ν.Ο. Πατρών με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της ομάδας. Αγωνίστηκε στην Α' εθνική το 1960 αμέσως με την ίδρυση του-μετονομασία για να υποβιβαστεί και να επιστρέψει το 1964 όπου πάλι υποβιβάστηκε αμέσως. Στην συνέχεια υποβιβάστηκε στην Γ΄εθνική για να επιστρέψει στην Β' όπου αγωνιζόταν έως το 1971 όπου διαλύθηκε το τμήμα. Α' εθνική : 1961, 1964 Β' Εθνική: 1962, 1963, 1965, 1968, 1969, 1970, 1971 Γ' Εθνική: 1966, 1967, Βασίλειος Οικονομόπουλος (εκδ.), Πατρινό αθλητικό πανόραμα, Πάτρα 1994 Τάσσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό Ποδόσφαιρο. Εκατόν Είκοσι Χρόνια (1891-2010), Εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2010 ISBN 978-960-6628-27-6 Για το τμήμα υδατοσφαίρισης: εφημερίδα Τα Σπορ Νοτιοδυτικής Ελλάδος, φύλλο 25 Νοεμβρίου 1975, αφιέρωμα στο τμήμα υδατοσφαίρισης του Αχιλλέα (η εφημερίδα υπάρχει στη Δημοτική βιβλιοθήκη Πατρών)
Στέφαν Πένο

Ο Στέφαν Πένο (σερβ/κυριλ: Стефан Пено, γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1997) είναι Σερβο-Γουιανέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας. Έχει ύψος 1,95 μέτρων και αγωνίζεται κυρίως στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Γιος μίας μητέρας από τη Γουιάνα και ενός Σέρβου πατέρα, ο Πένο άρχισε να παίζει μπάσκετ με τις ομάδες νέων της ΟΚΚ Βελιγραδίου . Εντάχθηκε στις ομάδες νέων της Μπαρτσελόνα την περίοδο 2011–12. Έκανε την επαγγελματική πρώτη εμφάνισή του με την εφεδρική ομάδα της Μπαρτσελόνα, Μπαρτσελόνα B, στο στο επίπεδο 2ης κατηγορίας LEB Oro, κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2013–14. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2014–15, συνέχισε να παίζει με την εφεδρική ομάδα της Μπαρτσελόνα, Μπαρτσελόνα B, αλλά πέρασε εκείνη τη χρονιά αγωνιζόμενος στο επίπεδο της 3ης κατηγορίας LEB Plata . Την ίδια εποχή, έπαιξε και σε ένα μόνο παιχνίδι στο ισπανικό κορυφαίο επίπεδο, Liga ACB, με τους βασικούς παίχτες της ομάδας της Μπαρτσελόνα . Πέρασε την περίοδο 2015–16 με την Μπαρτσελόνα B, παίζοντας για άλλη μία φορά στο ισπανικό επίπεδο 2ης κατηγορίας LEB Oro. Ο Πένο έκανε την παρθενική συμμετοχή του στην Ευρωλίγκα με την Μπαρτσελόνα, στις 14 Οκτωβρίου 2016, σε μία νίκη απέναντι στην Ουνίκς Καζάν . Στις 22 Αυγούστου 2017, ο Πένο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου, με επιλογή να επιστρέψει στην Μπαρτσελόνα μετά την πρώτη χρονιά. Ο Πένο έκανε το γερμανικό νταμπλ με την Άλμπα το 2020, κερδίζοντας τόσο το Γερμανικό Πρωτάθλημα όσο και το Κύπελλο Γερμανίας . Στις 7 Αυγούστου 2020, ο Πένο επέκτεινε το συμβόλαιό του μέχρι το 2022 και δόθηκε δανεικός στη Ράστα Βέχτα . Ο Πένο υπήρξε μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Σερβίας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες, έχει παίξει στις εξής διοργανώσεις: στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2012, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2013, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα του τουρνουά και ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP), το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2014, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 17 της FIBA του 2014, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 19 της FIBA του 2015, και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2016. Άλμπα ΒερολίνουΓερμανικό Πρωτάθλημα : 2019–20 Κύπελλο Γερμανίας : 2019–20 Ο Στέφαν Πένο Αρχειοθετήθηκε 2017-01-19 στο Wayback Machine. στο acb.com (in Spanish) Ο Στέφαν Πένο Αρχειοθετήθηκε 2017-08-18 στο Wayback Machine. στο draftexpress.com Ο Στέφαν Πένο στο eurobasket.com Ο Στέφαν Πένο στο euroleague.net
Σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον

Το σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον (αγγλικά: Plummer-Vinson) ή όπως αλλιώς ονομάζεται σύνδρομο Πάτερσον-Μπράουν-Κέλι (Patterson-Brown-Kelly) ή σιδηροπενική δυσφαγία παρουσιάζεται με την τριάδα συμπτωμάτων: δυσφαγία, γλωσσίτιδα και σιδηροπενική αναιμία.

 Τα αίτια του συνδρόμου είναι άγνωστα. Ωστόσο φαίνεται ότι γενετικοί παράγοντες και διατροφικές ανεπάρκειες παίζουν κάποιον ρόλο στην παθογένεσή του. Το σύνδομο είναι πιο συχνό στις γυναίκες, ιδιαίτερα της μέσης ηλικίας. Σε αυτές τις ασθενείς το ρίσκο για ανάπτυξη οισοφαγικού καρκινώματος εκ πλακωδών κυττάρων είναι αυξημένο. Οι ασθενείς που πάσχουν από το σύνδρομο συχνά αναφέρουν αίσθημα καύσου στη γλώσσα και στον στοματικό βλεννογόνο. Επίσης οι γλωσσικές θηλές ατροφούν και έτσι η ραχιαία επιφάνεια της γλώσσας είναι λεία και γυαλιστερή. Επίσης έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκινώματος. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν: Δυσφαγία (δυσχέρεια στην προώθηση τροφών μετά από φυσιολογική κατάποση) Πόνο Αδυναμία Οδυνοφαγία Ατροφική γλωσσίτιδα Γωνιακή χειλίτιδα Κοιλονυχία Σπληνομεγαλία Η αξονική τομογραφία με σκιαγραφικό ή η οισοφαγογαστροσπόπηση του ανώτερου πεπτικού μπορεί να αποκαλύψει το οισοφαγικό πλέγμα. Στη γενική εξέταση αίματος βλέπουμε υπόχρωμη μικροκυτταρική αναιμία που είναι σύμφωνη με σιδηροπενική αναιμία. Βιοψία του προσβεβλημένου βλεννογόνου δείχνει επιθηλιακή ατροφία και χρόνια υποβλεννογόνια φλεγμονή. Επίσης μπορεί να υπάρχει επιθηλιακή ατυπία ή δυσπλασία. Η θεραπεία αρχικά στοχεύει στην αποκατάσταση της σιδηροπενικής αναιμίας. Αυτό μπορεί να βελτιώσει τη δυσφαγία. Επίσης μπορούν να γίνουν διαστολές κατά τη διάρκεια ενδοσκοπήσεων. Οι ασθενείς συνήθως ανταποκρίνονται στη θεραπεία. Κίνδυνος διάτρησης κατά τη διάρκεια των διαστολών και αυξημένος κίνδυνος ανάπτυξης καρκινώματος του οισοφάγου, της στοματικής κοιλότητας και του υποφάρυγγα. Novacek G (2006). "Plummer-Vinson syndrome". Orphanet J Rare Dis 1: 36. doi:10.1186/1750-1172-1-36. PMID 16978405. PMC 1586011. http://www.ojrd.com/content/1//36.Enomoto M, Kohmoto M, Arafa UA, et al. (2007). "Plummer-Vinson syndrome successfully treated by endoscopic dilatation". J. Gastroenterol. Hepatol. 22 (12): 2348–51. doi:10.1111/j.1440-1746.2006.03430.x. PMID 18031398. https://web.archive.org/web/20181228035404/http://www.blackwell-synergy.com/openurl?genre=article&sid=nlm:pubmed&issn=0815-9319&date=2007&volume=22&issue=12&spage=2348.
Ακτή Αγάπης Τροιζήνας

Η Ακτή Αγάπης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τακτικούπολης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τροιζήνος του δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια (τέως νομό) Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Τροιζηνίας του νομού Αττικής, στο διοικητικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδος.

 Η Ακτή Αγάπης είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Τροιζηνία της Πελοποννήσου. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Παλαιάς Επιδαύρου-Μεθάνων, λίγο ανατολικότερα της Τακτικούπολης, προς την πλευρά του Πόρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε κοινότητα Τακτικουπόλεως του νομού Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Τακτικουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζήνος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τροιζήνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζηνίας. Με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 ο δήμος Τροιζηνίας, όπου ανήκει, μετονομάστηκε σε δήμο Τροιζηνίας-Μεθάνων. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2000-2001

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2000−2001 ήταν το τρίτο στην ιστορία. Στις δύο πρώτες φάσεις συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση από τη Γ' φάση. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος.

 4 Νοεμβρίου 2000 Χωρίς αγώνα στη Β' φάση: Συκεών, ΑΣ Παπάγου 11 Νοεμβρίου 2000 Χωρίς αγώνα στη Γ' φάση: ΑΟ Καβάλα, Νίκη Αλεξανδρούπολης 31 Ιανουαρίου 2001 Φάιναλ−4, Λάρισα, 23 και 24 Φεβρουαρίου 2001 23 Φεβρουαρίου 2001 24 Φεβρουαρίου 2001 MVP: Σοφία Ιορδανίδου Πανελλήνιος (Νικολάκης): Λισένκο, Παπάζογλου, Φεντότοβα, Αγγελάκη, Νικολαϊδου, Ιορδανίδου, Παπαγεωργίου (λίμπερο), Τζανακάκη, Κουτουξίδου, Καρακώστα. Βριλήσσια (Κωβαίος): Μεμετζή, Χατζηνικολάου, Ντουμιτρέσκου, Καρδαμανίδου, Μουρζάκου, Σαπαζνίκοβα, Μάρκου (λίμπερο), Ζαννάρα, Χούντα. Ιστότοπος archive.sport.gr Αρχείο Αθλητικής Ηχούς Ιστότοπος exedrasports.gr
Στένι Χόγιερ

Ο Στένι Χάμιλτον Χόγιερ (αγγλ. Steny Hamilton Hoyer, 14 Ιουνίου 1939), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, που υπηρετεί ως Μέλος της της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, για την 5η κογκρεσιακή περιφέρεια του Μέριλαντ από τον Ιανουάριο του 1981. Υπηρέτησε ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2019 έως το 2023 και από το 2007 έως το 2011. Επίσης, υπηρέτησε και ως Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής (2003-2007) και (2011-2019).Σήμερα είναι το αρχαίοτερο μέλος των Δημοκρατικών στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Επιπλέον, έχει υπηρετήσει ως Πρόεδρος της Γερουσίας του Μέριλαντ (1975-1978), καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας του Μέριλαντ για την 4η περιφέρεια (1967-1975) και για την 26η περιφέρεια (1975-1978).

 Ο Χόγιερ, γεννήθηκε το 1939 στην Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στο Μίτσελβιλ του Μέριλαντ. Ο πατέρας του, ήταν Δανός και η μητέρα του ήταν Αμερικανίδα Σκωτσέζικης, Γερμανικής και Αγγλικής καταγωγής. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ και έλαβε πτυχίο το 1963, με έπαινο. Το 1966, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD) στην Νομική από το Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν της Ουάσινγκτον. Το 1966, εξελέγη Μέλος της Πολιτειακής Γερουσίας του Μέριλαντ για την 4η περιφέρεια. Επανεξελέγη Μέλος της Πολιτειακής Γερουσίας, έξι ακόμη φορές (1968-1976). Διατέλεσε Πρόεδρος της Πολιτειακής Γερουσίας του Μέριλαντ από το 1975 έως το 1978. Στις ειδικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 1981, ο Χόγιερ, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών από το Μέριλαντ για την 5η κογκρεσιακή περιφέρεια, θέση την οποία ανέλαβε στις 19 Μαΐου 1981. Από τότε έως σήμερα, έχει επανεκλεγεί 19 φορές για την 5η περιφέρεια του Μέριλαντ. Από το 1989 έως το 1995, διατέλεσε Επικεφαλής της Διάσκεψης των Δημοκρατικών Βουλευτών της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Υφηγητής της Μειοψηφίας Από το 2003 έως το 2007, διατέλεσε Υφηγητής (υπαρχηγός) της Πλειοψηφίας της Βουλής. Ανέλαβε πάλι το αξίωμα του Υφηγητή, από το 2011 έως το 2019, υπό την Ηγεσία της Νάνσι Πελόζι. Ηγέτης της Πλειοψηφίας Το 2007, ανέλαβε Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Βουλής υπό την Προεδρία της Νάνσι Πελόζι. Παρέμεινε στο αξίωμα έως το 2011, όπου και οι Δημοκρατικοί έχασαν την πλειοψηφία της Βουλής. Το 2019, με την επανάκτηση της Βουλής από τους Δημοκρατικούς, ανέλαβε εκ νέου, το αξίωμα του Ηγέτη της Πλειοψηφίας της Βουλής, πάλι υπό την Προεδρία της Πελόζι. Με την επικράτηση των Ρεπουμπλικανών στις εκλογές του 2022, τον Ιανουάριο του 2023, η θητεία του Χόγιερ ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας έληξε. Επίσης, παραιτήθηκε από την ηγεσία των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων γενικότερα. Ο Χόγιερ, έχει τρεις κόρες, με την σύζυγό του Τζούντιθ Πίκτ Χόγιερ, η οποία πέθανε το 1997 από καρκίνο. Ηγέτες των κομμάτων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Κογκρέσο των ΗΠΑ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Steny Hoyer στο Wikimedia Commons
Φραγκίσκος Ερρίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο Φραγκίσκος Ερρίκος, γερμ. Franz Heinrich (9 Απριλίου 1604 - 26 Νοεμβρίου 1658) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν (κατ' όνομα μόνο) πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Έγινε συνταγματάρχης στη Σουηδία.

 Ήταν ο δέκατος γιος του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μαρίας των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Το 1658 απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών. Νυμφεύτηκε το 1637 τη Μαρία-Ιουλιανή, κόρη του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νάσσαου-Ζήγκεν και είχε τέκνα: Αικατερίνη-Μαρία 1640-1641. Χριστίνα-Ιουλιανή 1642-1644. Έρντμουτε-Σοφία 1644-1689, παντρεύτηκε τον Γουσταύο Ροδόλφο, πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου (γιο του Αδόλφου Φρειδερίκου Α΄, δούκα του Μεκλεμβούργου). Φραγκίσκος 1645, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία. Ελεονώρα-Καρλόττα 1646-1709, παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Αδόλφο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταιν-Σόντερμπουργκ-Φράντσχαγκεν. Έρντμαν 1649-1660.Εκτός γάμου είχε δύο ακόμη τέκνα. Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste in alphabetischer Folge, vol. 48, J. F. Gleditsch, 1848, pp. 92 ff
Γοδεπέρτος

Ο Γοδεπέρτος (Godepert, Gundipert, Godebert, Godipert, Godpert, Gotebert, Gotbert, Gotpert, Gosbert ή Gottbert, άκμασε 661-662) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών (661-662).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αριπέρτου Α΄ βασιλιά των Λομβαρδών. Ήταν οπαδός του Αρείου και κυβέρνησε από την παλαιά πρωτεύουσα των Λομβαρδών, την Παβία, ενώ ο αδελφός του Περκτάρητος που ήταν Ορθόδοξος, κυβερνούσε από το Μιλάνο. Στέφθηκε το 661. Το επόμενο έτος ξεκίνησε πόλεμο με τον αδελφό του. Ο Γριμοάλδος δούκας του Μπενεβέντο, σκότωσε τον Γοδεπέρτο στο παλάτι του, τη Ρέτζα (Reggia) και τον διαδέχθηκε. Όμως ο Ραγινπέρτος, γιος του Γοδεπέρτου, κατάφερε να διαφύγει και, έπειτα από τον Γριμοάλδο, έγινε βασιλιάς των Λομβαρδών. Είχε τέκνο: Ραγινπέρτος, δούκας του Τορίνο (671-701), βασιλιάς των Λομβαρδών (701). Αριπέρτος Β΄, δούκας του Τορίνο (702-712), βασιλιάς των Λομβαρδών (702-712). "German Tribes org Lombard Kings". GermanTribes.org. Archived from the original on 2010-07-18. Retrieved 2010-07-18.
Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών

Η Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών (γεωργιανά: საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია) είναι η εθνική ακαδημία της Γεωργίας και η έδρα της βρίσκεται στην Τιφλίδα. Αποστολή του ιδρύματος είναι να συντονίζει την επιστημονική έρευνα στη Γεωργία και να προάγει τις σχέσεις με τις ακαδημίες και τα επιστημονικά κέντρα των ξένων χωρών. Ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1941, και μέχρι το Νοέμβριο του 1990 ήταν γνωστή ως ΣΣΔ Γεωργιανή Ακαδημία Επιστημών.

 Η Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1941 στην Τιφλίδα. Οι ιδρυτές Ακαδημαϊκοί της Ακαδημίας ήταν ο γλωσσολόγος Γκιόργκι Ακβλεντιάνι, ο φυσιολόγος Ιβάν Μπεριτασβίλι, ο Άρνολντ Τσικομπάβα (Ιβηροκαυκάσιες γλώσσες), ο καλλιτέχνης Τζιόρτζι Τσουμπινασβίλι, ο Ιστορικός Σίμων Τζανάσια, ο γεωλόγος Αλεξάντερ Τζανελίτζε, ο φιλόλογος Κορνέλι Κεκελίτζε, ο βοτανολόγος Νίκο Κετσκοβέλι, ο Ταράσι Κβαρατσκέλια (υποτροπικές καλλιέργειες), ο Νίκο Μουσκελισβίλι (μαθηματικά, μηχανική, πρώτος Πρόεδρος της Ακαδημίας), ο μαθηματικός Ιλία Βέκουα (2ος Πρόεδρος της Ακαδημίας), ο γλωσσολόγος Ακάκι Σανίτζε, ο ορυκτολόγος Αλεξάντερ Τβαλτσρελίντζε, ο ψυχολόγος Ντιμίτρι Ουζνάντζε, ο δομικός μηχανικός Κίριακ Ζάβριεβ και ο ζωολόγος Φίλιπ Ζάιτσεβ. Άλλα αξιόλογα μέλη της Ακαδημίας ήταν ο ιστορικός Εκβτίμε Τακαισβίλι, ο φιλόσοφος Σάλβα Νουτσουμπίτζε, ο ανατολικολόγος Τζιόρτζι Τσερετέλι, ο κλασικός φιλόλογος Σίμων Καυκχισβίλι, ο λογοτέχνης Κονσταντίν Γκαμσακούρντια, ο ιστορικός Τζιόρτζι Μελικισβίλι, ο ιστορικός Νικολοζ Μπερνζενισβίλι, ο φυσικός Ρεβαζ Ντογκονάτζε, ο ανθρωπολόγος Μαλκάζ Αμπντουσελισβίλι, ο παλαιοβιολόγος Γκουραμ Μτσεντλίντζε και ο αρχαιολόγος Λεβάν Τσιλασβίλι. Επί του παρόντος, στα μέλη της Ακαδημίας περιλαμβάνονται οι γνωστοί επιστήμονες: ο γλωσσολόγος Ταμάζ Γκαμκρελίντζε, ο ιστορικός Ντέιβιντ Μουσκελισβίλι, ο μαθηματικός Ρεβάζ Γκαμκρελίντζε, ο ιατρός Σίμων Κχετσινασβίλι, ο βοτανολόγος Τζορτζ Νακχουτρισβίλι, ο οικονομολόγος Βλάντιμερ Παπάβα, ο παλαιοανθρωπολόγος Ντέιβιντ Λορντκιπανίτζε, κ.α..Πρόεδροι της γεωργιανής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών έχουν διετελέσει οι: Νίκο Μουσκελισβίλι (1941-1972), Ιλία Βέκουα (1972-1977), Ευγένιος Κχαράντζε (1977-1986), Άλμπερτ Ταβκελίντζε (1986-2005), και Ταμάζ Β. Γκαμκρελίντζε (2005-2013). Από τον Φεβρουάριο του 2013 Πρόεδρος της Ακαδημίας είναι ο Ακαδημαϊκός Τζιόρτζι Κβεσιτάντζε. Οι Γεωργιανές επιστημονικές σχολές των μαθηματικών, της φυσικής, της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της φυσιολογίας, της βοτανικής, των ανατολιτικών σπουδών, της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της εθνογραφίας και της παλαιοβιολογίας έχουν κερδίσει την παγκόσμια αναγνώριση. Η Ακαδημία είναι Εθνικός Επιστημονικός Συνεργάτης του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημών (ICSU, Γαλλία).
Αρμάχα Ηρακλείου

Η Αρμάχα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γερακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καστελλίου, του δήμου Μινώα Πεδιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αρμάχα είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται κοντά στις δυτικές υπώρειες της Δίκτης, πάνω στον επαρχιακό δρόμο προς Αμαριανό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει 39 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τεφελίου του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Τεφελίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αστερουσίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αστερουσίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρχανών-Αστερουσίων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Φοίνιξ (Αριζόνα)

Το Φοίνιξ (αγγλικά: Phoenix, Arizona), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Αμερικανικής πολιτείας Αριζόνα, καθώς και η πέμπτη μεγαλύτερη και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πόλη του Φοίνιξ, βρίσκεται στο νότιο τμήμα των ΗΠΑ και περίπου στο κέντρο της πολιτείας της Αριζόνα. Η πόλη έχει πληθυσμό 1.733.630 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Φοίνιξ ξεπερνά τους 4.857.962 κατοίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021.Το Φοίνιξ, είναι επίσης, έδρα της κομητείας Μαρικόπα.

 Το Φοίνιξ ιδρύθηκε το 1871. Η ιστορία αρχίζει το 1857, όταν ένας βετεράνος του εμφυλίου πολέμου ο Τζακ Σουίλιγκ ο οποίος σε μια εκδρομή πρόσεξε τα αρχαία κανάλια που βρίσκονταν στην περιοχή. Ο Σουίλιγκ έκανε το πρώτο αρδευτικό έργο στην περιοχή και ξεκίνησε τη μικρή αγροτική κοινότητα του Φοίνιξ, που σήμερα έχει εξελιχθεί σε μεγάλη μητροπολιτική περιοχή. Επίσημη κυβερνητική ιστοσελίδα Μουσείο τέχνης του Φοίνιξ Πανεπιστήμιο της πολιτείας της Αριζόνα Phoenix Central Neighborhood Association Υπουργείο εμπορίου Αρχειοθετήθηκε 2021-05-22 στο Wayback Machine. Greater Phoenix Convention & Visitors Bureau Δημόσια βιβλιοθήκη του Φοίνιξ
Αλίκη του Βερζί

Η Αλίκη, γαλλ. Alice (1182 - 1252) από τον Οίκο του Βερζύ γεννήθηκε ως κόρη του κυρίου του Βερζύ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας. Κυβέρνησε το δουκάτο ως επίτροπος του ανήλικου γιου της (1218-28).

 Ήταν κόρη του Ούγου κυρίου του Βερζύ και της Ζιγιέτ του Τραινέλ. Ο γάμος της κανονίστηκε ως μέρος της ειρήνης του πατέρα της με τον Εύδη Γ΄, οι οποίοι είχαν εμπλακεί σε μακροχρόνια διένεξη. Ως προίκα έλαβε αρκετές γαίες του πατέρα της, ενώ ο Εύδης Γ΄ χορήγησε αδιαμφισβήτητη κυριότητα στα εδάφη του πεθερού του. Το 1218 απεβίωσε ο Εύδης Γ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ούγος Δ΄, που ήταν 5 ετών. Τότε η Αλίκη ανέλαβε την επιτροπεία και κυβέρνησε τη Βουργουνδία με τον τίτλο ducissa mater ducis Bourgogne. Προσπάθησε να διασφαλίσει την κληρονομία του γιου της και έλαβε, στη θέση αυτού, τον όρκο από τους υποτελείς για την πίστη τους. Το 1225 κατάφερε να αποτρέψει μία σύγκρουση με το Δελφινάτο. Απέκτησε το Μπων και το Σαλόν μέσω αγοράς. Το 1227 υπέγραψε μία συμφωνία με την Καμπανία εναντίον του Νεβέρ. Το 1228 ο γιος της δηλώθηκε νομίμως ενηλικιωθείς. Η Αλίκη παραιτήθηκε από επίτροπος και αποσύρθηκε στις προικώες γαίες της. Το 1231 ενήργησε ως αντιπρόσωπος του γιου της και έλυσε επιτυχώς τη διαφωνία με τον υποκόμη του Ντιζόν και το αββαείο του Σιτώ. Πέρασε τον μακρό χρόνο της απόσυρσή της ως μεγάλη ευεργέτης θρησκευτικών κοινοτήτων. Παντρεύτηκε το 1199 τον Εύδη Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Ιωάννα 1200-1223, παντρεύτηκε τον Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν κύριο του Ισσουντύν και κόμη του Ε & του Γκιν. Αλίκη 1204-1266, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Κλερμόν & δελφίνο του Ωβέρν. Ούγος Δ΄ 1213-1272, δούκας της Βουργουνδίας. Βεατρίκη γενν. 1216, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Γ΄ του Τουάρ. Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198, (Cornell University Press, 1988), 459.
Υπουργείο Δικαίου, Δικαιοσύνης και Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων (Νεπάλ)

Το Υπουργείο Δικαίου, Δικαιοσύνης και Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων είναι κυβερνητικός οργανισμός του Νεπάλ που ασχολείται με τη διαχείριση της δικαστικής διοίκησης, των νομικών υποθέσεων και των νομοθετικών δραστηριοτήτων.

 Το Τμήμα Δικαίου (कानून विभाग) ιδρύθηκε το 1950 πριν αναπτυχθεί σε υπουργείο το 1956. Δύο χρόνια αργότερα το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου αναπροσαρμόστηκε για πρώτη φορά μετονομάζοντάς το Υπουργείο Κυβέρνησης και Νομοθεσίας (कानून तथा संसदीय प्रबन्ध मन्त्रालय). Το 1961, μετονομάστηκε ξανά σε Υπουργείο Δικαίου και Δικαιοσύνης (कानून तथा न्याय मन्त्रालय). Ο όρος Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων προστέθηκε και αφαιρέθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του υπουργείου. Ορισμένα άτομα ήταν γνωστά ως Υπουργός Δικαίου, Ηλεκτρικής Ενέργειας και Άρδευσης, Υπουργός Εσωτερικών και Δικαίου, Υπουργός Δικαίου και Δικαιοσύνης ή Υπουργός Γεωργίας, Δικαίου και Δικαιοσύνης. Υπουργείο δικαιοσύνης Πολιτική του Νεπάλ
Δημοκρατικό Ευρωπαϊκό Καταλανικό Κόμμα

Το Δημοκρατικό Ευρωπαϊκό Καταλανικό Κόμμα (καταλανικά: Partit Demòcrata Europeu Català) είναι πολιτικό κόμμα της Καταλονίας, διάδοχο της Δημοκρατικής Σύγκλισης της Καταλονίας. Ιδρύθηκε στο τελευταίο συνέδριο της ΔΣΚ στις 8 Ιουλίου 2016· αυτοχαρακτηρίζεται ως δημοκρατικό, καταλανιστικό, αποσχιστικό, φιλοευρωπαϊκό και ανθρωπιστικό.

 Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 η νέα κατεύθυνση που έλαβε η Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Καταλονίας και οι αποκαλύψεις του Ζόρδι Πουζόλ ότι ο ίδιος απέκρυψε χρήματα από την εφορία οδήγησαν σε ανακατατάξεις στο κόμμα. Ο Αρτούρ Μας τέθηκε στο παρασκήνιο, μπροστά στην ανάδειξη του Κάρλες Πουτζδεμόν ως προέδρου της Ζενεραλιτάτ, και οργάνωσε τη μετάβαση σε έναν νέο κομματικό σχηματισμό. Στις περιφερειακές εκλογές του 2015 η Σύγκλιση και Ένωση είχε ενταχθεί στο συνασπισμό Μαζί για το Ναι, λαμβάνοντας συνολικά 62 από τις 135 έδρες του καταλανικού κοινοβουλίου (από τις 62 οι 29 αντιστοιχούσαν σε μέλη της Σύγκλισης και Ένωσης). Αντίστοιχα, στις ισπανικές βουλευτικές εκλογές, η Σύγκλιση και Ένωση συμμετείχε ως μέλος του συνασπισμού Δημοκρατία και Ελευθερία. Με την επανάληψή τους τον Ιούνιο του 2016, το κόμμα συμμετείχε με το αυθεντικό του όνομα λαμβάνοντας 8 έδρες που διατηρήθηκαν από το ΔΕΚΚ με την αλλαγή του ονόματος (αριθμός που ωστόσο δεν επέτρεψε στο κόμμα να έχει δική του κοινοβουλευτική ομάδα). Το τελευταίο συνέδριο του κόμματος έλαβε χώρα στις 8 Ιουλίου 2016· αποφασίσθηκε ο μετασχηματισμός του κόμματος στο νέο Δημοκρατικό Καταλανικό Κόμμα και η μεταφορά του σε νέα έδρα. Εναλλακτικές υποψήφιες ονομασίες ήταν το «Εθνικό Καταλανικό Κόμμα» και το «Μαζί για την Καταλονία».Η αντίδραση του έτερου καταλανανιστικού κόμματος Δημοκράτες της Καταλονίας λόγω της σύγκλισης των δύο ονομασιών και η καταγγελία του νέου ονόματος από τους δεύτερους κατέληξε στη λύση της προσθήκης του επιθέτου "Ευρωπαϊκό" στο όνομα του κόμματος τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.Με πρόεδρο τον Κάρλες Πουτζδεμόν το κόμμα συνέχισε στα πλαίσια του συνασπισμού Μαζί με το Ναι στο καταλανικό κοινοβούλιο, μέχρι τη συμβολική ανακήρυξη ανεξαρτησίας τον Οκτώβριο του 2018 που επέφερε την παύση του προέδρου του και την άρση του αυτοδιοίκητου της περιφέρειας. Στις νέες περιφερειακές εκλογές του Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, συμφωνήθηκε από τον Πουτζδεμόν (εκείνη τη στιγμή να βρίσκεται φυγάς από την ισπανική δικαιοσύνη στο Βέλγιο) τα μέλη του κόμματος να κατεβούν σε κοινές λίστες με ανεξάρτητους στο συνασπισμό Μαζί για την Καταλονία, που έλαβε 34 έδρες, όντας το ισχυρότερα από τα αποσχιστικά κόμματα, και εν γένει δεύτερο μετά τους Πολίτες που κατέλαβαν 36.
Όθων των Αψβούργων

Ο Όθων των Αψβούργων (γεννήθηκε στο Ράιχεναου αν ντερ Ραξ/Αυστρία στις 20 Νοεμβρίου 1912 - και πέθανε στις 4 Ιουλίου 2011 στο Πέκιγκ/Γερμανία) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης γνωστός στην Αυστρία ως Όθων Άψμπουργκ - Λόθρινγκεν ήταν επικεφαλής του Οίκου του και επίσημος διεκδικητής του θρόνου της Αυστρίας, Ουγγαρίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Σλοβακίας, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μεγαλύτερος γιος του τελευταίου αυτοκράτορα της Αυστρίας Καρόλου Α΄ και της Ζίτας των Βουρβόνων της Πάρμας πρίγκηπας διάδοχος του θρόνου (1916 - 1918) και από τον θάνατο του πατέρα του (1922) διεκδικητής του θρόνου των Αψβούργων. Μερικές φορές αναφέρεται στην Αυστρία ως αρχιδούκας Όθων της Αυστρίας ή πρίγκηπας Όθων της Αυστρίας και στην Ουγγαρία ως Όθων Άψμπουργκ. Ο πατέρας του ανετράπη (1918), αλλά η Ουγγαρία εξακολουθούσε ως το 1944 να είναι βασίλειο χωρίς βασιλιά με αντιβασιλιά τον Μίλος Χόρθι. Μετά την τελευταία απόπειρα του πατέρα του να ξανακερδίσει τον θρόνο της Ουγγαρίας, η οικογένειά του εξορίστηκε στην Πορτογαλική νήσο Μαδέρα, όπου ο πατέρας του σε έναν χρόνο πέθανε. Από τότε ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του αυτοκράτορα της Αυστρίας. Αντιτάχθηκε σκληρά στην απόπειρα των Ναζί να εισβάλουν στην Αυστρία, γι'αυτό πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της τετραετίας (1940 - 1944) με την μητέρα του Ζίτα στην Ουάσινγκτον· μετά το πέρας του πολέμου επέστρεψε στην Ευρώπη και έζησε αρχικά στην Ισπανία και τη Γαλλία.

 Στις 31 Μαΐου 1961 έκανε αίτηση να του επιτραπεί η είσοδος στην Αυστρία, με την διακήρυξη ότι σέβεται το πολίτευμα και αποκηρύσσει όλα τα δικαιώματά του στον θρόνο. Το Αυστριακό δικαστήριο έκανε τελικά δεκτή την αίτηση του στις 24 Μαΐου 1963, αλλά οι ταραχές που ξέσπασαν στη συνέχεια από αντιμοναρχικούς καθυστέρησαν την είσοδό του στη χώρα, που έγινε τελικά στις 31 Οκτωβρίου 1966. Υπήρξε από τους παλαιότερους ένθερμους υποστηρικτές της ενωμένης Ευρώπης, που θα περιείχε και ανατολικά κράτη όπως Ουγγαρία, Σλοβενία και Κροατία. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Πανευρωπαϊκής Ένωσης (1973 - 2004), μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1979 - 1999) ως εκπρόσωπος της Βαυαρίας. Τον Ιανουάριο του 2007 παραιτήθηκε λόγω βαθύτατου γήρατος -ήταν 95 ετών- υπέρ του μεγαλύτερου γιου του. Νυμφεύτηκε το 1951 τη Ρεγκίνα των Βέττιν, κόρη του Γεωργίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα: Ανδριάνα γενν. 1953, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Ευγένιο διάδοχο κόμη του Νάιππερκ. Μόνικα γενν. 1954, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Μαρία Γκοντζάγκα ντε Καζανόβα-Κάρδενας υ Μπαρόν, δούκα του Σαντάντζελο, μαρκήσιο του Έλτσε, κόμη της Λοντόζα. Μιχαέλα γενν. 1954, δίδυμη με την Μόνικα. Παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Άλμπα Τεράν ντ' Αντίν και έπειτα τον Ουμβέρτο κόμη του Κάγκενεκ. Γαβριέλα γενν. 1956, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Μάιστερ. Βάλμπουργκα γενν. 1958, παντρεύτηκε τον Καρλ-Άξελ-Άρτσιμπαλντ κόμη του Ντούγκλας. Κάρολος της Αυστρίας γενν. 1961, τιτουλάριος αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας. Γεώργιος της Αυστρίας γενν. 1964, αρχιδούκας της Αυστρίας.Απέκτησε 7 παιδιά, 23 εγγόνια και έναν δισεγγονό (μέχρι σήμερα).
Ομηρική διάλεκτος

Τα Ομηρικά ελληνικά είναι μία μορφή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε από τον Όμηρο στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια και στους Ομηρικούς Ύμνους. Είναι μια λογοτεχνική διάλεκτος των αρχαϊκών Ελλήνων που αποτελείται κυρίως από τα Ιωνικά και τα Αιολικά και μερικές μορφές από την Αρκαδοκυπριακή η δε γραπτή μορφή της επηρεάζεται από την αττική. Συνθέσεις με αυτή τη γλώσσα χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα μ.Χ.

 Τα Ομηρικά ελληνικά είναι σαν τα Ιωνικά ελληνικά, και σε αντίθεση με την κλασική αττική, στη μετατόπιση σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις των μεγάλων ᾱ να η: έτσι, Ομηρική Τροίη, ὥρη, πύλῃσι για αττικό Τροίᾱ, ὥρᾱ, πύλαις / πύλαισι "Τροία", "ώρα", "πύλες (DAT.) ». Εξαιρέσεις περιλαμβάνουν ουσιαστικά όπως θεᾱ "θεά", και τη γενική πληθυντικού των ουσιαστικών πρώτη κλίση και τη γενική ενικού των αρσενικών ουσιαστικών πρώτη κλίση: θεᾱων, Ἀτρεΐδᾱο "της θεές, του γιου του Ατρέα». Η Ιλιάς, Α 1–7 Απόδοση στα νέα ελληνικά: Αστροναυτιλία (βιβλίο)
Έλενα Πάβλοβνα Ρομάνοβα

Η Ελένη Πάβλοβνα (ρωσικά Елена Павловна Романова, 24 Δεκεμβρίου 1784 [π.η. 13 Δεκεμβρίου] - 24 Σεπτεμβρίου 1803) από τον Οίκο των Ρομανόφ ήταν κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας, γνωστή ως Μεγάλη Δούκισσα Ελένη Πάβλοβνα της Ρωσίας. Παντρεύτηκε τον διάδοχο του μεγάλου δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και έγινε Πριγκίπισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Παύλου Α΄ της Ρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας (Μαρίας Φεοντόροβνας), κόρης του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε το 1799 τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο, Διάδοχο του Μεγάλου Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και είχε τέκνα: Παύλος Φρειδερίκος (1800-1842), Μέγας Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Μαρία Λουίζα (1803-1862), παντρεύτηκε τον Γεώργιο της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Hans Kenzler: Kurze Lebenszeit edel ausgefüllt. Warum Ludwigslust ein Helenen-Paulownen-Mausoleum hat in: Mecklenburg-Magazin (2006), n° 37, p. 13
Κάτω Κουρούνι Εύβοιας

Το Κάτω Κουρούνι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 82 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 200 μ. στην πλαγιά ηφαιστειογενούς όρους. Περιβάλλεται από δάσος.

 Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Μια θεωρεία αναφέρει ότι προέρχεται από το πτηνό κουρούνα, το οποίο φωλιάζει στους βράχους. Μια άλλη θεωρεία αναφέρει ότι προέρχεται από παράφραση της λέξης κορώνη (=στέμμα) και αναφέρεται στη θέση του χωριού. Μια πιο πιθανή ιστορία είναι ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή, ο οποίος λεγόταν Κουρούνας, στους βυζαντινούς χρόνους. Το χωριό αναφέρεται ως Kuruni σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 37 σπίτια.Το 1836, μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και έπειτα το 1848, στον δήμο Κοτυλαίων. Με την κατάργηση του δήμου το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κουρουνίου στην επαρχία Καρυστίας, η οποία περιλάμβανε επίσης το Άνω Κουρούνι. Το 1929 το Άνω Κουρούνι αποσπάστηκε από την κοινότητα και ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας. Η κοινότητα και παρέμεινε μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Σήμερα ανήκει στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου.Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ανάμεσα στο Άνω και στο Κάτω Κουρούνι βρίσκεται πηγή νερού, όπου έχει διαμορφωθεί χώρος αναψυχής.
Χάινριχ Τσίμερ

Ο Χάινριχ Τσίμερ (γερμανικά: Heinrich Zimmer, 6 Δεκεμβρίου 1890 - 20 Μαρτίου 1943) ήταν Γερμανός ινδολόγος και ιστορικός της Ν. Ασίας και της τέχνης. Γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλντ της Γερμανίας.

 Ο Τσίμερ ξεκίνησε την καριέρα του μελετώντας σανσκριτική γλωσσολογία στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, από όπου αποφοίτησε το 1913. Ανάμεσα στο 1920-24 έγινε λέκτορας στο πανεπιστήμιο Ernst-Moritz-Arndt του Γκρίφσβαντ και κατόπιν μετακόμισε στη Χαϊδελβέργη, για να αναλάβει την έδρα της ινδικής φιλολογίας. Το 1938 διώχθηκε από τους Ναζί και μετανάστευσε στο Λονδίνο, όπου δίδαξε στο κολέγιο Μπάλιολ, της Οξφόρδης. Το 1942 έφυγε για τη Νέα Υόρκη για να διδάξει ως λέκτορας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (Columbia). Πέθανε ξαφνικά τον επόμενο χρόνο, αφήνοντας πίσω του σημαντικό αδημοσίευτο υλικό που επιμελήθηκε ο μαθητής του Τζόζεφ Κάμπελ. Η μέθοδος του Τσίμερ ήταν να εξετάζει θρησκευτικές εικόνες, χρησιμοποιώντας το ιερό τους νόημα ως κλειδί για την ψυχική μεταμόρφωση του ανθρώπου. Φυσικά μια τέτοια προσέγγιση της θρησκευτικής τέχνης -μέσω της ινδικής φιλοσοφίας και της ιστορίας των θρησκειών- απείχε μακράν της παραδοσιακής ερμηνείας των συγχρόνων του ακαδημαϊκών, γεγονός που ξεσήκωσε αρκετές αντιδράσεις. Ωστόσο, η βαθιά γνώση της ινδουϊστικής μυθολογίας και φιλοσοφίας τον βοήθησε να εμβαθύνει τόσο στην τέχνη, ώστε να εξαναγκάσει τους αντιπάλους του να υποκλιθούν στην πρωτοπορία του αφενός, αλλά και να τον βοηθήσουν να συνδεθεί με άλλους πρωτοπόρους της εποχής του, όπως ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ. Ο Τζόζεφ Κάμπελ εξέδωσε ένα μεγάλο μέρος του αδημοσίευτου υλικού του Τσίμερ μετά το θάνατό του. Θεωρείται από φίλους και αντιπάλους ως ο άνθρωπος που έκανε γνωστή την τέχνη της Ν. Ασίας στη Δύση. The King and the Corpse: Tales of the Soul's Conquest of Evil (εκδ) Τζόζεφ Κάμπελ. Philosophies of India. (εκδ) Τζόζεφ Κάμπελ. Myths and Symbols in Indian Art and Civilization (εκδ) Τζόζεφ Κάμπελ (1946) The Art of Indian Asia, its Mythology and Transformations (ολοκλήρωση και έκδοση) Τζόζεφ Κάμπελ, (1955). Heinrich Zimmer : Coming Into His Own (εκδ) Margaret Η Case. Kunstform und Yoga im Indischen Kultbild (Καλλιτεχνικές Μορφές και Γιόγκα iστις Ιερές Εικόνες της Ινδίας) (1926)
Μπαζάρ-Ντιουζιού

Το Μπαζάρ-Ντιουζιού (αζερikά: Bazardüzü dağı, λεζγκικά: КичIен сув, ρωσικά: Базардюзю) είναι βουνοκορφή της οροσειράς του ανατολικού Μεγάλου Καυκάσου, στα σύνορα μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Νταγκεστάν (Ρωσία). Με υψόμετρο 4.467 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το Μπαζάρ-Ντουζού είναι το υψηλότερο σημείο του Αζερμπαϊτζάν, αλλά και του Νταγκεστάν. Επιπλέον, το νοτιότερο σημείο του Νταγκεστάν και ολόκληρης της Ρωσίας (Ευρωπαϊκής και Ασιατικής) βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από την κορυφή.

 Οι Τζ. Π. Μπέικερ και Γκ. Γιελντ ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που έφθασαν στην κορυφή, το έτος 1890. Το καλοκαίρι θεωρείται η καταλληλότερη εποχή για την ανάβαση στο Μπαζάρ-Ντιουζιού. Υπάρχουν δύο διαδρομές για την κορυφή: η μία από τα βορειοανατολικά και η άλλη από τα νοτιοδυτικά. Η πρώτη διαδρομή μπορεί να αρχίσει από τα χωριά Χιναλίγκ και Λαζά. Η δεύτερη ξεκινά από τα χωριά Λαζά (συνώνυμο του προηγούμενου) και Γκαμαρβάν. Το μικρό υψίπεδο-λεκάνη που δημιούργησε ο χείμαρρος Γιατουχντάρα στα 2.800 μέτρα είναι η αφετηρία του τελικού σκέλους της διαδρομής προς την κορυφή. Καύκασος Κατάλογος ακραίων υψομέτρων ανά χώρα «Bazar Dyuzi, Azerbaijan/Russia» στον Peakbagger.com
Μαρία Λεοπολδίνη του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η Μαρία Λεοπολδίνη του Άνχαλτ-Ντέσαου (Marie Leopoldine von Anhalt-Dessau, 18 Νοεμβρίου 1746 - 15 Απριλίου 1769) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Γκίζελας Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν.

 Γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1746 στο Ντέσαου και ήταν το πέμπτο παιδί και τρίτη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Γκίζελας Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν.Στις 28 Σεπτεμβρίου 1765 παντρεύτηκε τον Σίμωνα Αύγουστο, Κόμη του Λίππε-Ντέτμολντ, στο Ντέσαου. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί: τον Λεοπόλδο (1767-1802), παντρεύτηκε την Παυλίνα Χριστίνα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Απέκτησαν 2 παιδιά.Πέθανε στις 15 Απριλίου 1769 στο Ντέσαου σε ηλικία 22 ετών. Ένα χρόνο αργότερα ο Σίμων Αύγουστος παντρεύτηκε τη μικρότερη αδελφή της Καζιμίρα. Eva Labouvie: Schwestern und Freundinnen: zur Kulturgeschichte weiblicher Kommunikation, Böhlau Verlag, Cologne / Weimar, 2009, p. 321 ff
Μοκρίνο

Το Μοκρίνο (σλαβομακεδονικά: Мокрино) είναι χωριό του δήμου Νόβο Σέλο της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Στρώμνιτσας στις πλαγιές της οροσειράς του Μπέλες. Στην απογραφή του 2002 είχε 748 κατοίκους.

 Στην περιοχή γύρω από το χωριό Μοκρίνο βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος «Κεραμιδαριό» (Ќерамидарка) του 3ου- 4ου μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με την καταγραφή του D.M Brancoff το Μοκρίνο το 1905 είχε 800 κατοίκους Χριστιανούς που υπάγονταν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και στο χωριό λειτουργούσε Ελληνικό Σχολείο. Στο Μοκρίνο σκοτώθηκε το 1907 ο μακεδονομάχος Παντελής Παπαϊωάννου, καθώς και οι Θανάσης από το Βαλδέτφτσι (Βόρεια Μακεδονία) και Στοΐλης από τη Βαρδαρόφτσα (Αξιοχώρι) σε συμπλοκή με Οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα. Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία των «Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης» που χτίστηκε το 1876. Κρατική Υπηρεσία Στατιστικής της Βόρειας Μακεδονίας, Απογραφή 2002 Municipality Novo Selo - The Kjeramidarka Archeological Site D.M Brancoff, La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris 1905 Δήμος Νόβο Σέλο
Ορφάνι Καβάλας

Το Ορφάνι είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2022, έχει 500 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μέτρων. Η οικονομία του χωριού είναι αγροτική. Στην τοπική ενότητα Ορφανίου ανήκει ο οικισμός Μέγας Αλέξανδρος, με 50 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2022.

 Στην αρχαιότητα κοντά στο Ορφάνι βρισκόταν η θρακική πόλη Φάγρης. την οποία από τα αρχαϊκά χρόνια είχαν αποικίσει οι Θάσιοι. Τα κατάλοιπά της έχουν εντοπιστεί στη θέση Κανόνι, μαζί με νεκροταφείο της ύστερης αρχαϊκής έως ελληνιστικής περιόδου, το οποίο περιλαμβάνει και μακεδονικό τάφο. Στη θέση Μετόχι Ορφανίου Κάρυανης, έχει εντοπιστεί το νεκροταφείο της Ρωμαϊκής περιόδου. Στη θέση Παλιό Λατομείο έχει εντοπιστεί νεκροταφείο κλασικής - ελληνιστικής περιόδου.Το χωριό αρχικά ήταν κτισμένο νοτιότερα. Στη μέση του παλιού χωριού βρισκόταν πλάτανος, όπου κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 κρεμάστηκαν μοναχοί από το μετόχι της μονής Διονύσου. Νότια του χωριού βρίσκεται οχυρό, γνωστό και ως Φρούριο της Κοντέσας, το οποίο κατασκευάστηκε το αργότερο τον 18ο αιώνα από τους Οθωμανούς ώστε να ελέγχουν το δέλτα του Στρυμόνα.Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ορφάνι εγκαταστάθηκαν 32 οικογένειες. Η κύρια εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, κτίστηκε το 1962 και σε αυτή φυλάσσονται εικόνες του 19ου αιώνα τις οποίες έφεραν Γαρασαριώτες Πόντιοι.Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορφανού και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Ορφανίου.
319 Λεόνα

Η Λεόνα (Leona) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Λεόνα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κυβέλης.

 Η διάμετρος της Λεόνας υπολογίσθηκε σε 68,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 332 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,046 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Λεόνα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1804-1881)

O Αλέξανδρος Β΄ (γερμ. Alexander von Württemberg, 20 Δεκεμβρίου 1804 - 28 Οκτωβρίου 1991) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε την κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας και υποσχέθηκε τα τέκνα του να είναι καθολικά.

 Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Αλέξανδρος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλεξάνδρου της Βυρτεμβέργης, στρατηγού στη Ρωσία, και της Αντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Γεννήθηκε στη Ρίγα της Λετονίας. Επρόκειτο να νυμφευθεί τη Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου, μάλιστα ταξίδευσε στο Λονδίνο με τον αδελφό του Ερνέστο και την επισκέφθηκαν στο Aνάκτορο Κένσινγκτον. Τελικά νυμφεύτηκε στη Γαλλία με την υπόσχεση τα τέκνα του να είναι καθολικά. Ο πάππος του Φρειδερίκος Β΄ Ευγένιος ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης. Ο πατέρας του Αλέξανδρος ήταν ο έβδομος γιος εκείνου και ιδρυτής του νεότερου κλάδου, από τον οποίο έγιναν δούκες της Βυρτεμβέργης. Αυτό διότι οι πρεσβύτεροι κλάδοι των θείων του είτε εξέλιπαν (του Φρειδερίκου Α΄ το 1921, του Ευγενίου Α΄ το 1903) είτε, ένεκα μοργανατικών γάμων (του Λουδοβίκου και του Γουλιέλμου Φρειδερίκου Φίλιππου) δεν είχαν δικαίωμα στη διαδοχή· άλλοι δύο θείοι του ήταν άτεκνοι. Έτσι το 1921 ο εγγονός του Αλβέρτος έγινε δούκας της Βυρτεμβέργης. Το 1881 απεβίωσε στο Μπαϊρόιτ της Βαυαρίας σε ηλικία 77 ετών. Νυμφεύτηκε το 1837 τη Μαρία των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας, και είχε τέκνο: Φίλιππος (1838 - 1917), Δούκας της Βυρτεμβέργης. Του απονεμήθηκε η μεγάλη ταινία του Τάγματος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου το 1841.
Χένρι Τάσκα

Ο Χένρι Τάσκα (Henry Joseph Tasca, 23 Αυγούστου 1912 - 22 Αυγούστου 1979) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, καθώς και συγγραφέας.

 Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου. Διετέλεσε πρέσβης στο Μαρόκο την περίοδο 1965 - 1969 και στη συνέχεια πρέσβης στην Ελλάδα μέχρι το 1974. Ο Χένρι Τάσκα έφτασε στην Αθήνα με αμερικανικό στρατιωτικό αεροσκάφος στις 9 Ιανουαρίου του 1970. Τον συνόδευε η σύζυγός του Λίνα Φεντερίτσι. Η άφιξη του Τάσκα ερμηνεύτηκε ως επίσημη εξάλειψη και του τελευταίου ίχνους τυπικής "δυσαρέσκειας" από την πλευρά της Ουάσινγκτον έναντι του στρατιωτικού καθεστώτος, η οποία εκφραζόταν με το να παραμένει κενή η θέση του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα για αρκετούς μήνες. Ο Τάσκα αναδείχθηκε σε αποτελεσματικό υποστηρικτή της χούνταςΑν και η αμερικανική κυβέρνηση σκεφτόταν να τον αντικαταστήσει από το πρεσβευτικό πόστο του στην Αθήνα, παρέμεινε ύστερα από παρέμβαση του Τομ Πάπας. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Αύγουστο του 1979 στη Λωζάννη. Σύμφωνα με τον γιο του για τον θάνατό του ευθυνόταν ο Χένρυ Κίσινγκερ.