Εγιαλέτι

Το εγιαλέτι (οθωμανικά τουρκικά: ایالت‎, προφέρεται: [ejaːlet]), επίσης γνωστό ως μπεηλερμπεηλίκι ή πασαλίκι, αποτελούσε πρωταρχική διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το εγιαλέτι υποδιαιρούνταν σε περιοχές που ονομάζονταν λιβάδες ή σαντζάκια, κάθε ένα από τα οποία ήταν υπό την ευθύνη ενός πασά, μιρά-λιρά ή σαντζάκμπεη. Αυτές οι επαρχίες ονομάζονταν συνήθως πασαλίκια από τους Ευρωπαίους. Ο πασάς λειτουργούσε με εξουσίες απόλυτης κυβέρνησης στην επαρχία του, ήταν ο επικεφαλής τόσο των στρατιωτικών και οικονομικών τμημάτων, όσο και της αστυνομίας και της ποινικής δικαιοσύνης.Από το 1453 έως τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, η οθωμανική τοπική διακυβέρνηση ήταν χαλαρά δομημένη. Η αυτοκρατορία διαιρέθηκε αρχικά σε επαρχίες που ονομάζονταν εγιαλέτια, υπό την προεδρία ενός πασά τριών ουρών (φτερά που φέρουν το τελετουργικό προσωπικό του κρατικού αξιωματούχου). Ο Μεγάλος Βεζίρης ήταν υπεύθυνος για τον ορισμό όλων των υψηλών αξιωματούχων του κράτους, τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στις επαρχίες. Μεταξύ 1861 και 1866, τα εγιαλέτια καταργήθηκαν, και το έδαφος διαιρέθηκε για διοικητικούς σκοπούς σε βιλαέτια.

 Ο όρος εγιαλέτι μερικές φορές μεταφράζεται ως επαρχία ή κυβερνείο. Ανάλογα με το επίπεδο του κυβερνήτη, μερικές φορές ήταν γνωστά και ως πασαλίκια (με κυβερνήτη πασά), μπεηλερμπεηλίκια (με κυβερνήτη μπέη ή μπεηλέρμπεη) και καπουδανλίκια (με κυβερνήτη καπουδάν). Το πασαλίκι είναι η αφηρημένη λέξη που προέρχεται από τον πασά, που υποδηλώνει την ποιότητα, το αξίωμα ή τη δικαιοδοσία ενός πασά ή του εδάφους που διαχειρίζεται. Σε ευρωπαϊκές πηγές, η λέξη «πασαλίκι» αναφερόταν γενικά στα εγιαλέτια. Ο όρος «εγιαλέτι» άρχισε να εφαρμόζεται στη μεγαλύτερη διοικητική μονάδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αντί του μπεηλερμπεηλικίου από το 1590 και μετά και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1867. Colin Imber. The Ottoman Empire, 1300-1650: The Structure of Power. (Houndmills, Basingstoke, Hampshire, UK: Palgrave Macmillan, 2002.) Halil Inalcik. The Ottoman Empire: The Classical Age 1300-1600. Trans. Norman Itzkowitz and Colin Imber. (London: Weidenfeld & Nicolson, 1973.) Paul Robert Magocsi. Historical Atlas of Central Europe. (2nd ed.) Seattle, WA, USA: Univ. of Washington Press, 2002) Nouveau Larousse illustré, undated (early 20th century), passim (in French) Donald Edgar Pitcher. An Historical Geography of the Ottoman Empire. (Leiden, Netherlands: E.J.Brill,1972.) (Includes 36 color maps) Westermann, Großer Atlas zur Weltgeschichte (in German) (includes maps) Francesco Sansovino (1583). Del governo et amministrazione di diversi regni libri XXII. σελ. 43. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2013. Contains a list of eyalets, or 'beglerbei'. Claudio Ptolomeo· Giovanni Antonio Magini (1598). Geografia cioè descrittione vniuersale della terra: partita in due volumi ... appresso Gio. Battista [et] Giorgio Galignani fratelli. σελ. 8. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2013. Includes a list of provinces or 'beierbei'. Turcici imperii status seu discursus varii de rebus turcarum. 1630. σελ. 198. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2013. With a list of 'beglerbegatus'. Paul Rycaut (1670). The Present state of the Ottoman empire: Containing the Maxims of... Starkey. σελ. 175. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2013. With a list of 'beglerbeg' and 'sangiacks'. Michel-Antoine Baudrand (1681). Geographia. σελ. 343. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2013. With a list of 'beglerbeglics'. Evliya Çelebi· Joseph von Hammer-Purgstall (1834). Narrative of Travels in Europe, Asia, and Africa in the Seventeenth Century. Oriental Translation Fund. σελ. 90. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2013. Includes a list of beglerbegliks and sanjaks. John Macgregor (1834). The resources and statistics of nations. σελ. 451. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2013. With a list of Eyalets and livas. Sir Grenville Temple (10th bart.) (1836). Travels in Greece and Turkey: Being the Second Part of Excursions in the Mediterranean. Saunders and Otley. σελ. 274. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2013. The appendix includes a list of 'government-generals', sanjaks, and their governors.