IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χορ-Αχά

Ο Χορ-Αχά ή Ώρος-Αχά ήταν ο δεύτερος βασιλιάς της 1ης Δυναστείας της Αρχαίας Αιγύπτου και γιος του φαραώ Μήνη. Το όνομά του, Hor-Aha, γράφεται με δυο λέξεις όπου Hor είναι ο Ώρος, αιγυπτιακή θεότητα με τη μορφή γερακιού, και το Aha σημαίνει μαχητής.

 Σύμφωνα με τον Μανέθωνα, ο πατέρας του Άθωθι, Μήνης, είχε ενώσει την Άνω και Κάτω Αίγυπτο σε ένα βασίλειο, γεγονός που πιθανώς συνέβη τον 32ο αιώνα π.Χ. Κατά τον Μανέθωνα, ο Άθωθις τον διαδέχτηκε πριν τα 30 χρόνια του, φέρεται να έχει γράψει δύο βιβλία ανατομίας, να έχει χτίσει παλάτι στη Μέμφιδα και ότι σκοτώθηκε και αυτός, όπως ο πατέρας του, από ιπποπόταμο, κατά τη διάρκεια κυνηγιού. Μερικοί ειδικοί πιστεύουν ότι ο Χορ-Αχά ήταν γιος του Νάρμερ και είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Μήνη.. Πάντως η επικρατούσα άποψη ταυτίζει τον Ναρμέρ με τον Μήνη και θεωρεί επομένως τον Χορ-Αχά 2ο βασιλιά της 1ης Δυναστείας. Τάφοι και κενοτάφια που μπορεί να ανήκουν στον Αχά (λόγω της φύσης των ενδείξεων, η ταύτιση είναι αμφιλεγόμενη) έχουν βρεθεί οι εξής: σύμπλεγμα 36 τάφων διατεταγμένων σε τρεις παράλληλες σειρές, στη νεκρόπολη της Αβύδου. Το έθιμο των ανθρωποθυσιών κατά την ταφή βασιλέων πρωτοεμφανίζεται στον τάφο του Χορ-Αχά. Εκεί βρέθηκαν ακόμη και οστά νεαρών λιονταριών που φαίνεται να μεγάλωσαν στην αιχμαλωσία στη Νακάντα (μπορεί να ανήκει σε σύζυγό του) στη Σακκάρα, όπου μεγάλος μασταμπάςΕίναι αξιοσημείωτο πως τα ταφικά μνημεία του Αχά (όπως και των υπόλοιπων μελών της 1ης Δυναστείας) στη Σακκάρα και την Άβυδο είχαν καταστραφεί σκόπιμα με φωτιά, κάτι για το οποίο δεν έχει δοθεί εξήγηση. Gardiner, Sir Alan (1961). Η Αίγυπτος των Φαραώ, εκδ. Φόρμιγξ, 1996, ISBN 960-8408-02-04. Cervelló-Autuori, Josep (2003), «Narmer, Menes and the seals from Abydos», Egyptology at the dawn of the twenty-first century: proceedings of the Eighth International Congress of Egyptologists, 2000, 2, Cairo: The American University in Cairo Press, http://books.google.com/books?id=pJ48YP14qZQC&printsec=frontcover&source=gbs_v2_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false . Edwards, IES (1971), «The early dynastic period in Egypt», The Cambridge Ancient History, 1, Cambridge: Cambridge University Press . Heagy, Thomas (2014), «Who was Menes?», Archeo-Nil 24: 59–92 Lloyd, Alan B (1994), Herodotus: Book II, Leiden: Brill Publishers, ISBN 90-04-04179-6, http://books.google.co.uk/books?id=GQ7e1nuD9tcC . Seidlmayer, Stephan (1998), «Egypt's Path to Advanced Civilization», στο: Schulz, Regine; Seidel, Matthias, επιμ., Egypt, The World of the Pharaohs, Köln: Könemann, ISBN 3895089133 Shaw, Ian (2000), The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-280458-8, http://books.google.co.uk/books?id=092jP1lBhtoC Η λίστα των Φαραώ του Μανέθωνα. (Αγγλικά) Αρχαία Αίγυπτος - Παλαιό βασίλειο(Αγγλικά)
Μεθυλυδροϋπεροξείδιο

To μεθυλυδροϋπεροξείδιο (αγγλικά: methylhydroperoxide) ή μεθυλοδιοξειδάνιο ή υδροϋπεροξυμεθάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο CH4O2 και ημισυντακτικό τύπο CH3O2H. Είναι το απλούστερο οργανικό υπεροξείδιο και αποτελεί «τυπικό» υδατάνθρακα.

 Πολλές οργανομεταλλικές ενώσεις έχουν την τάση να εισάγουν μοριακό οξυγόνο σε δεσμούς C-M, όπου M μέταλλο, ενώ τα ηλεκτροθετικά μέταλλα είναι ευαίσθητα στην παρουσία νερού. Οι ιδιότητες αυτές αξιοποιούνται για την παραγωγή οργανικών υπεροξειδίων. Πιο συγκεκριμένα, το μεθυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση οξυγόνου σε μεθυλολίθιο ή μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), ακολουθούμενη από υδρόλυση: Το μεθυλυδροϋπεροξείδιο είναι ασταθές και αυτοδιασπάται με εξώθερμη αντίδραση. Σε αραιά διαλύματα σχηματίζει ελεύθερες ρίζες CH3O• και •OH, που μπορούν να προκαλέσουν την έναρξη σειράς αντιδράσεων πολυμερισμού. Σε χημικά καθαρή μορφή μπορεί να χρειαστεί κάποια θερμότητα για την έναρξη της διαδικασίας, αλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί η επιπλέον θερμότητα που παράγεται από την εξώθερμη διάσπαση κάνει τη διάσπαση αυτοεπιταχυνόμενη. Γενικά, έχουμε τις ακόλουθες αντιδράσεις διάσπασης: Το θεωρητικό ποσοστό σε «ενεργό οξυγόνο» για το μεθυλυδροϋπεροξείδιο είναι A[O]θ% = 16/48·100% ≈ 33,3%. Οξειδώνει αλκένια στα αντίστοιχα εποξείδια. Για παράδειγμα, οξειδώνει αιθένιο σε οξιράνιο: Ανάγεται σε μεθανόλη από λιθιοαργιλιοϋδρίδιο και από εστέρες του φωσφορώδους οξέος. Οι τελευταἰοι οξειδώνονται στους αντίστοιχους εστέρες του φωσφορικού οξέος: Με επίδραση ισχυρής βάσης, όπως το υδροξείδιο του καλίου, το μεθυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να μετατραπεί σε μεθανάλη και νερό, μέσω ανασχηματισμού Kornblum–DeLaMare: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985
Wikiwand

Το Wikiwand είναι ιδιόκτητη λογισμική διεπαφή ανεπτυγμένη για την προβολή λημμάτων της Βικιπαίδειας, διαθέσιμη για διαφόρους δημοφιλείς περιηγητές ιστού ως δωρεάν επέκταση περιηγητή ή εφαρμογή για κινητά.

 Το Wikiwand (αρχικά ονομαζόμενο ως WikiWand) ιδρύθηκε το 2013 από τους Λίορ Γκρόσμαν και Ίλαν Λιούιν. Κυκλοφόρησε επισήμως τον Αύγουστο του 2014. Η διεπαφή αυτό περιλαμβάνει ένα πλευρικό μενού, γραμμή πλοήγησης, εξατομικευμένους συνδέσμους με άλλες γλώσσες, νέα τυπογραφία και πρόσβαση σε προεπισκοπήσεις συνδεδεμένων άρθρων. Ο κατάλογος περιεχομένων εμφανίζεται συνεχώς στην αριστερή πλευρά.Σύμφωνα με τον Γκρόσμαν, «Δεν καταλαβαίναμε πως η πέμπτη πιο δημοφιλής ιστοσελίδα στον κόσμο, που χρησιμοποιείται από μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους, έχει μια διεπαφή που δεν έχει ενημερωθεί για πάνω από μια δεκαετία. Βρήκαμε ότι η διεπαφή της Βικιπαίδειας ήταν ακατάστατη, δύσκολο να διαβαστεί (μεγάλα πλαίσια με μικρό κείμενο), δύσκολη για πλοήγηση και υστερεί από άποψη χρηστικότητας». Η διεπαφή είναι διαθέσιμη για τους περιηγητές Chrome, Safari και Firefox, καθώς και από τον ιστότοπο της. Τον Μάρτιο του 2015, το Wikiwand κυκλοφόρησε εφαρμογή iOS για συσκευές iPhone and iPad. Μια εφαρμογή για λογισμικό Android βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Το 2014, το Wikiwand συγκέντρωσε $600.000 για να υποστηρίξει την ανάπτυξη της διεπαφής. Έχει δηλώσει ότι προτίθεται να αυξήσει τα έσοδα μέσω διαφημίσεων και να δωρίσει το 30% των κερδών του στο Ίδρυμα Wikimedia. Επίσημος ιστότοπος WikiWand Overhauls Wikipedia, Makes It Easier to Browse Αυτό το λήμμα στο Wikiwand
Ιπποκόων

Ο Ιπποκόων ήταν πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, νόθος γιος του Οιβάλου, βασιλιά της Σπάρτης, και της νύμφης Βατείας (ή της βασίλισσας Γοργοφόνης, και άρα νόμιμος, κατ' άλλη εκδοχή). Επομένως ο Ιπποκόων ήταν ετεροθαλής αδελφός του Ικαρίου και του Τυνδάρεω. Το όνομα «Ιπποκόων» σημαίνει «αυτός που καταλαβαίνει τους ίππους».

 Μεγαλύτερος στην ηλικία από τα αδέλφια του, ο Ιπποκόων, μόλις απεβίωσε ο πατέρας τους, τα έδιωξε από τη Σπάρτη και σφετερίσθηκε έτσι την εξουσία. Είχε ήδη τότε 12 γιους, τους Ιπποκοωντίδες, που τον βοήθησαν στο άνομο αυτό έργο του. Στην Αινειάδα, αναφέρεται ότι συμμετείχε στον διαγωνισμό τοξοβολίας στη μνήμη του Αγχίση. Γενικά, ο Ιπποκόωντας και οι γιοί του ήταν άνθρωποι βίαιοι και αδίστακτοι. Μετά από χρόνια, κίνησαν την οργή του Ηρακλή, για κάποιον από τους εξής τρεις λόγους, σύμφωνα με ισάριθμες εκδοχές: Συμμάχησαν με τον Νηλέα εναντίον του Ηρακλή. Αρνήθηκαν να εξαγνίσουν τον Ηρακλή μετά τον φόνο του Ιφίτου. Σκότωσαν τον Οιωνό, γιο του Λικυμνίου και εξάδελφο του Ηρακλή.Τότε ο Ηρακλής εισέβαλε στη Λακεδαίμονα, αλλά τραυματίσθηκε και υποχρεώθηκε να επιστρέψει στη βάση του. Αφού πέρασε λίγος καιρός, ο Ηρακλής συμμάχησε με τον Κηφέα και τους γιους του, και επέστρεψε στη Λακωνία. Σε μάχη που επακολούθησε, ο Ιπποκόων και τα παιδιά του σκοτώθηκαν. Αμέσως μετά ο Ηρακλής αποκατέστησε τον Τυνδάρεω στον θρόνο του. Αναφέρεται από τον Παυσανία (Γ΄ 15, 3) ότι στη Σπάρτη υπήρχε ιερό του Ηρακλέους με άγαλμα που παρίστανε τον ήρωα να κρατά όπλα, πράγμα που συμβόλιζε τον αγώνα του εναντίον του Ιπποκόωντα και υπέρ του Τυνδάρεω. Ο αστεροειδής 30698 Ιπποκόων (30698 Hippokoon), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1977, πήρε το όνομά του από το μυθολογικό αυτό πρόσωπο. Με το όνομα Ιπποκόων αναφέρεται στην Ιλιάδα (Κ 518) και ένας συγγενής και σύμμαχος του βασιλιά της Θράκης, του Ρήσου: «... στων Τρώων το στρατόπεδο κι εσήκωσε απ' τον ύπνον / των Θρακών έναν αρχηγόν, εξάδελφον του Ρήσου, / τον μέγαν Ιπποκόωντα. Και ως εσηκώθη εκείνος / κι είδε των ίππων έρημον τον τόπον, και τους άνδρες / να σπαρταρούν στο αίμα τους, βοήν έσυρε πόνου / κι εφώναξε κατ' όνομα τον ποθητόν του φίλον.» (Κ 517-522, μετάφραση Ι. Πολυλά) Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 493 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδοση υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 426
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)

Η Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης είναι Βυζαντινή εκκλησία στην Κάτω Πάφο. Η εκκλησία είναι μέρος μιας περιοχής που αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1980.

 Η ιστορία της εκκλησίας ανάγεται στον 10ο αιώνα μ.Χ., όταν η Κύπρος αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής εποχής ο Χριστιανισμός έγινε επικρατούσα θρησκεία του νησιού και χτίστηκαν πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. Η εκκλησία βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, κυριαρχώντας το γύρω σκηνικό. Προς τα τέλη του 11ου αιώνα οι Σαρακηνοί ξεκίνησαν τις επιθέσεις τους στην Κύπρο. Η εκκλησία της Θεοσκέπαστης, λόγω της τοποθεσίας της, ήταν εύκολα ορατή από τους εισβολείς. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η εκκλησία σκεπαζόταν με σύννεφα και θεωρούταν αόρατη όταν οι Σαρακηνοί την πλησίαζαν. Σύμφωνα με τη παράδοση, όταν ένας Σαρακηνός μπήκε στην εκκλησία και προσπάθησε να τη διαρρήξει, θεϊκή δύναμη έκοψε τα χέρια του. Η σημερινή εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης χτίστηκε στα θεμέλια της παλαιότερης βυζαντινής εκκλησίας το 1923. Η νέα εκκλησία ανοικοδομήθηκε με την ίδια αρχιτεκτονική που υπήρχε στην παλαιότερη εκκλησία. Τον Μάρτιο του 2009, ολοκληρώθηκε η πλήρης ανακαίνιση της εκκλησίας. Στην εκκλησία φυλάσσονται πολύτιμες εικόνες, όπως μια θαυματουργή εικόνα καλλυμένη με άργυρο. Πιστεύεται ότι η εικόνα είναι μια από εβδομήντα εικόνες που δημιούργησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Τολιάρα

Η Τολιάρα (μαλαγασικά: Toliara), γνωστή επίσης και ως Τουλεάρ (Tuléar) ή Τολιάρυ (Toliary) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης, με πληθυσμό 120.000 κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Τολιάρα, της Περιφέρειας Ατσίμο Αντρεφάνα και του δήμου Τολιάρα.

 Η Τολιάρα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μαδαγασκάρης και της Τολιάρα και κεντρικά της Ατσίμο Αντρεφάνα. Η Τολιάρα είχε πληθυσμό 120.000 κατοίκων (2004). Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης μετά τις Ανταναναρίβο, Τοαμασίνα, Φιαναραντσόα και Μαχατζάνγκα. Οι κύριες καλλιέργειες της Τολιάρα είναι το σιζάλ, το σαπούνι, το κάνναβι, το βαμβάκι, το ρύζι και το αραπικό φιστίκι. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το ομώνυμο αεροδρτόμιο. Κατάλογος πόλεων της Μαδαγασκάρης
Α.Σ. Ολυμπιάς Παπάγου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Ολυμπιάς Παπάγου, γνωστός και με τη σύντμηση Α.Σ.Ο.Π., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Παπάγου, στο Νομό Αττικής, όπου και βρίσκεται η έδρα του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1985 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο, το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα αποκλειστικά καλαθοσφαίρισης για αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων, ενώ διαθέτει παράλληλα και τμήματα υποδομής νεαρών κοριτσιών.

 Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 το ανδρικό τμήμα της Ολυμπιάδας Παπάγου συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α. τερματίζοντας στη 2η θέση της κανονικής περιόδου. Στη συνέχεια διαγωνίστηκε στα Play-Offs, όπου συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 2 έως 5, χωρίς να καταφέρει να ανέλθει στην αμέσως υψηλότερη κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, η ομάδα συνέχισε στο ίδιο Πρωτάθλημα με προπονητή το Χρήστο Σγουρίτσα όπου, συγκεντρώνοντας 18 νίκες και 6 ήττες, κατετάγη ξανά 2η στην κανονική περίοδο, πίσω από τον Απόλλωνα Σμύρνης. Στη διαδικασία των Play-Offs ξεπέρασε επιτυχώς αρχικά το εμπόδιο της Φ.Ε.Α. (με 3-0 νίκες στα μεταξύ τους παιχνίδια) και ακολούθως εκείνο του Κουκακίου (με 3-1 νίκες). Σαν αποτέλεσμα ανήλθε στην Α' Κατηγορία Ε.Σ.Κ.Α. για πρώτη φορά στην ιστορία της. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Σ. Ολυμπιάς Παπάγου διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής. Έχοντας συγκεντρώσει 26 ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια, τερμάτισε στη 14η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης της κανονικής περιόδου με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παπάγου χωρητικότητας 800 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Αχιλλέας Μελισσάρης. Α.Σ. Ολυμπιάς Παπάγου, επίσημος ιστότοπος.
Δουναίικα Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμό με ίδια ονομασία στην Ελλάδα, δείτε Δουναίικα ΗλείαςΤα Δουναίικα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καλουδίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 345 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Φλεσουριάς, Καλούδι, Ανάληψη, Μαραθούλα, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Παλιουριά, Κάτω Μακρινού, Μαραθιάς, Πάμφιο, Σιταράλωνα, Μεταξάς, Άγιοι Απόστολοι και Άνω Μακρινού ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι. Απέχει από το Αγρίνιο 40 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδα ή 51 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα, από τη Ναύπακτο 25 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 61,5 χλμ. Αποτελεί ένα από τα χωριά που βρίσκονται στην ιστορική περιοχή του Απόκουρου, στα νοτιότερα όριά της. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Καλουδίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Καλουδίου του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Τα Δουναίικα στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δουναίικων Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλουδίου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018.
Νεοχώρι Χαλκιδικής

Το Νεοχώρι είναι ένα από τα μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής, που είχαν ως αποκλειστική ασχολία την εξόρυξη μεταλλευμάτων με ειδικά προνόμια και καθεστώς από την Μεγάλη Πύλη του Σουλτάνου και αρμόδιο το Μαντέμ Αγά, με έδρα το Μαχαλά (Στάγειρα). Ανήκει στον Δήμο Αριστοτέλη. Στο Νεοχώρι λειτουργεί Νηπιαγωγείο και τριθέσιο Δημοτικό σχολείο, ενώ υπάρχει Πολιτιστικός Σύλλογος και Σύλλογος Γυναικών. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την παραγωγή φασολιών.

 Από αρχαιολογικής πλευράς υπάρχουν υπολείμματα τειχισμάτων στο Καστέλι και στον Αϊ Λιά χωρίς όμως να έχουν ερευνηθεί συστηματικά ως τώρα. Ιδρύθηκε πιθανώς κατά την Τουρκοκρατία, πριν το 1519. Ονομάστηκε Yenikoy (τουρκ. Νεοχώρι), σε αντιδιαστολή με το γειτονικό Παλαιοχώρι. Το χωριό συνεχίζει να υφίσταται με το ίδιο όνομα (Yenikoy) ή το σλάβικο του αντίστοιχο (Νοβοσέλο) στα νεότερα χρόνια. Το σημερινό του αντίστοιχο (Νεοχώρι) αντικατέστησε σταδιακά τα άλλα στα τέλη του 19ου αι. Οι κάτοικοι του Νεοχωρίου συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης ήταν ο Δημήτριος Λάμπρου. Η γερμανική εισβολή που ακολούθησε όσο κι αν προσπάθησε να φανεί ανώδυνη στους κατοίκους, δεν μπόρεσε να αποκρύψει το μίσος των συμμάχων της Βουλγάρων, οι οποίοι το 1944 πυρπόλησαν οικίες στο Νεοχώρι, σε αντίποινα κάποιας ενέδρας αντιστασιακών σε βουλγαρικό απόσπασμα. Η δεκαετία του 1940 ολοκληρώθηκε με τον Εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος ταλαιπώρησε την τοπική κοινωνία με τις ιδεολογικές αντιπαλότητες, την τρομοκρατία και την απώλεια προσώπων. Έτσι τη δεκαετία του 1950 έγινε μια νέα αρχή. Από πλευράς εθίμων και παράδοσης υπάρχουν τα δύο πανηγύρια του Αϊ-Λιά και του Αγίου Αθανασίου (2 Μαΐου) στο ομώνυμο παρεκκλήσι και τα οποία συνοδεύονται από πλούσιες καλλιτεχνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις (συναυλίες, χορούς, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, χειροτεχνίας με έργα Νεοχωριτών καλλιτεχνών). Άλλα έθιμα είναι ο αγιασμός των υδάτων τα Θεοφάνια, το καρναβάλι του Νεοχωρίου, η περιφορά του επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό, οι φωτιές του Αϊ-Γιάννη το καλοκαίρι κ.α. Η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου είναι κτισμένη επί του προϋπάρχοντος ναΐσκου του Προφήτη Ηλία. Για αυτό το λόγο το μεγαλύτερο πανηγύρι γίνεται στις 20 Ιουλίου, προς τιμήν του Αγίου, στον οποίο είναι αφιερωμένο και το εκκλησάκι στον ομώνυμο λόφο (βορειοανατολικά του οικισμού). Οι υπόλοιπες εκκλησίες και παρεκκλήσια είναι ο Άγιος Αθανάσιος (ανατολικά στα όρια με τα Στάγειρα), ο Άγιος Δημήτριος (ανατολικά στην είσοδο του χωριού), η Αγία Αναστασία (δυτικά στην άλλη είσοδο του χωριού), οι Άγιοι Ανάργυροι (πάνω στην εθνική οδό), η Αγία Μαρίνα (βόρεια, κοντά στο γεφύρι) και ο Άγιος Νικόλαος (στη διασταύρωση για Βαρβάρα). Επίσης στο χωριό υπάρχει και μία Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής. Ιστοσελίδα του Δημοτικού Σχολείου Αρχειοθετήθηκε 2007-08-13 στο Wayback Machine. Δήμος Αρναίας
Μαρία Θηρεσία της Πορτογαλίας

Η Μαρία Θηρεσία (πορτογαλ. Maria Theresa de Bragança, 24 Αυγούστου 1855 - 12 Φεβρουαρίου 1944) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Η Μαρία Θηρεσία ντα Ιμακουλάτα Κονσεϊσουάο (= της Αμώμου Συλλήψεως) Φερδινάνδη Ευλαλία Λεοπολδίνη Αδελαΐδα Ισαβέλλα Καρολίνα Μιχαέλα Ραφαέλα Γαβριέλα Φραγκίσκη ντε Ασσίς ντε Πάουλα Γκονζάγκα Αγνή Σοφία Βαρθολομαία ντος Άνιος ήταν η δεύτερη κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1873 τον Κάρολο Λουδοβίκο της Αυστρίας και είχε τέκνα: Μαρία Αννουντσιάτα (1876 - 1961), ηγουμένη στο Αββαείο της Θηρεσίας στο Χράντσανυ της Πράγας. Ελισάβετ Αμαλία (1878 - 1960), παντρεύτηκε τον Αλοϋσιο του Λίχτενσταϊν. Radziwill, Catherine (1916). The Austrian Court From Within. Cassell and Company.
Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας

Ο Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας (866 – 884) ήταν Βασιλιάς των δυτικών Φράγκων, τελευταίος γιος του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού και της Ανσγκάρδης της Βουργουνδίας, τέταρτης γενιάς απόγονος του Καρλομάγνου.

 Έγινε βασιλιάς με τον αδελφό του Λουδοβίκο Γ΄, όταν απεβίωσε ο πατέρας τους (879). Μερικοί ευγενείς ήθελαν μόνο βασιλιά τον Λουδοβίκο Γ΄, αλλά τα δύο αδέλφια τον Μάρτιο του 880 στην Αμιένη αποφάσισαν να μοιράσουν το βασίλειο του πατέρα τους: ο Λουδοβίκος Γ΄ δέχθηκε τη Βουργουνδία και την Ακουιτανία. Εντούτοις ο δούκας Μπόζο της Προβηγκίας αρνήθηκε την υποταγή στα δύο αδέλφια, και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Προβηγκίας. Το καλοκαίρι του 880 τα δύο αδέλφια προήλασαν εναντίον του, καταλαμβάνοντας τα βόρεια τμήματα του βασιλείου του Μπόζο. Αργότερα συμμάχησαν με τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ, αλλά το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς απέτυχαν να καταλάβουν τη Βιέν. Η Βιέν καταλήφθηκε το καλοκαίρι του 882 από τον Ριχάρδο κόμη του Οτάν. Την ίδια εποχή, ο Καρλομάν μένει μόνος βασιλιάς μετά το τέλος του αδελφού του, Λουδοβίκου Γ΄. Τα επόμενα χρόνια, το βασίλειό του μαστιζόταν από τις επιδρομές των Βίκινγκς και τις εξεγέρσεις των βαρόνων. Απεβίωσε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του, Κάρολος Γ΄ ο Παχύς.
Άγιος Αθανάσιος Μεσσηνίας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Άνω Μελπείας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ανδανίας, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσσήνης του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ορεινός οικισμός στο Β.ΒΑ. τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στις ΝΑ. απολήξεις του όρους Τετράζιο και κοντά στα όρια με τον νομά Αρκαδίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 740. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1912 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Γαράντζας (μετονομάστηκε το 1927 σε κοινότητα Άνω Μελπείας) Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μελπείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανδανίας Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ανδανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας(Πηγή: ) Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Μανώλης Χατζηνάκης

Ο Μανώλης Χατζηνάκης του Γεωργίου (γενν. στις 18 Ιανουαρίου 1941) είναι Έλληνας φιλόλογος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ και ως υφυπουργός Πολιτισμού από το 1988 ως το 1989.

 Γεννήθηκε στην Τουρλωτή Λασιθίου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εντάχθηκε στο νεοσύστατο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ' 70. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα αυτό στις εκλογές του 1977 με 5.269 ψήφους και επανεξελέγη στις εκλογές του 1981, όπου ήταν πρώτος σε ψήφους σε ολόκληρο το νομό Λασιθίου, συγκεντρώνοντας 12.590 σταυρούς. Την επόμενη φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1985 και για τελευταία φορά εξελέγη στις εκλογές που διεξήχθησαν το Νοέμβριο του 1989. Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διορίστηκε υφυπουργός Πολιτισμού στις 18 Νοεμβρίου 1988 και παρέμεινε υφυπουργός ως τις 2 Ιουλίου 1989. Κοινοβουλευτική θητεία στον ιστότοπο του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Εθνική Σενεγάλης (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 15 Φεβρουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σενεγάλης αντιπροσωπεύει τη Σενεγάλη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σενεγαλέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération Sénégalaise de Basket-Ball).

 Αποτελεί την ομάδα με τα περισσότερα μετάλλια σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα, καθώς και σε συμμετοχές σε διοργανώσεις παγκόσμιας εμβέλειας. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας: Εθνική Σενεγάλης (καλαθοσφαίριση ανδρών) Senegal, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Sénégalaise de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2015

Οι Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2015 ήταν η 20η διοργάνωση των Βαλκανικών Αγώνων Κλειστού Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα, στη Κωνσταντινούπολη, στις 21 Φεβρουαρίου του 2015. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν δώδεκα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών και έλαβαν μέρος αθλητές και αθλήτριες από τις 15 χώρες-μέλη της Ένωσης. Πρωταθλήτρια χώρα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε η Τουρκία, με 77 βαθμούς και 90 βαθμούς αντίστοιχα.

 Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα, στην Κωνσταντινούπολη για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά από το 2012. Το Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα είναι ένας κλειστός χώρος για στίβο που άνοιξε στις 27 Ιανουαρίου του 2012, έχει χωρητικότητα 7,450 θεατές και κόστισε 11.000.000 ευρώ. Ο χώρος κατασκευάστηκε ειδικά για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 και αποτελεί τον πρώτο κλειστό χώρο για στίβο στην χώρα. Επίσης ύστερα από την κατασκευή του διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2012 το Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Πρωταθλήτρια χώρα Σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών από τις συνολικά 15 ομοσπονδίες μέλη της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου που ανταγωνίζονται σε αυτό το πρωτάθλημα.
Γιάννης Σμυρναίος

Ο Γιάννης Σμυρναίος (Αθήνα, 17 Οκτωβρίου 1940 - Κυψέλη Αττικής, Μάρτιος 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έγινε γνωστός μέσα από τους δεύτερους ρόλους του σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και από ταινίες την εποχή της βιντεοκασέτας.

 Σπούδασε από το 1964 έως το 1966 στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στην παράσταση "Κυρία του Μαξίμ" του Ζωρζ Φεντώ, με τον θίασο Κώστα Ρηγόπουλου-Κάκιας Αναλυτή το 1967. Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε και στον κινηματογράφο στην ταινία Ο χαζομπαμπάς. Συνεργάστηκε με θιάσους, όπως των Νίκου Ρίζου-Κώστα Χατζηχρήστου-Γιάννη Βογιατζή στην ταινία Αγάπη μου παλιόγρια (1969-70), των Ρίζου-Βουτσά-Ναθαναήλ, στην ταινία Ο επαρχιώτης (1971-72), του Καρρά (1972), του Γκιωνάκη στην ταινία Το στραβόξυλο (1973-74), των Αλεξανδράκη-Γαληνέα (1978), των Παπαναστασίου-Ιωαννίδου (1982), στο θέατρο «Καλουτά» στην ταινία «Κολωνός και Κολωνάκι», του Ρίζου (1986-87), των Χαλκιά-Παρτσαλάκη στο θέατρο «Μετροπόλιταν» στο έργο των Τσιφόρου-Βασιλειάδη «Δέκα μέρες στο Παρίσι» και άλλα. Πέθανε στα τέλη Μαρτίου του 2019, στο σπίτι του στην Κυψέλη. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μια εβδομάδα μετά. https://www.iefimerida.gr/news/489785/pethane-o-ithopoios-giannis-smyrnaios-ton-vrikan-mia-evdomada-meta-ton-thanato-toy
Ισλάμ στην Τσεχία

Το Ισλάμ στην Τσεχία αναφέρεται στους Μουσουλμάνους που ζουν στην Τσεχία. Υπάρχουν περίπου 20.000 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 0,2% του πληθυσμού της χώρας.Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπάρχουν περίπου 3500 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία (λιγότερο από 0,1% του πληθυσμού της χώρας), σε σύγκριση με 495 Μουσουλμάνους το 1991. Στην Τσεχία, υπάρχουν δύο τζαμιά στην Πράγα και ένα τζαμί στο Μπρνο.

 Η πρώτη τεκμηριωμένη επίσκεψη ενός ατόμου με γνώση του Ισλάμ πραγματοποιήθηκε (964-965) από τον Ιμπραχίμ ιμπν Γιακούμπ, έναν Εβραίο έμπορο από την τότε Μουσουλμανική Ισπανία. Τα απομνημονεύματά του δημοσιεύθηκαν αργότερα για να γίνουν μία από τις πρώτες αναφορές για την Κεντρική Ευρώπη στον ισλαμικό κόσμο. Κατά τη διάρκεια των δύο πολιορκιών της Βιέννης, ομάδες αναγνώρισης των οθωμανικών στρατών έφτασαν στη Μοραβία. Ισχυροί εμπορικοί δεσμοί μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα. Μεμονωμένοι Μουσουλμάνοι από τα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να εγκαθίστανται στα τσεχικά εδάφη, αφού η Βοσνία έγινε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.Παραδοσιακά, η επιρροή του Ισλάμ στον πολιτισμό των τσεχικών εδαφών ήταν μικρή. Ένας νόμος του 1912 από την Αυστροουγγρική μοναρχία αναγνώρισε το Ισλάμ ως «κρατική θρησκεία» και επέτρεψε επίσημα την παρουσία του στην Τσεχία. Η πρώτη κοινότητα (Muslimské náboženské obce pro Československo, «Μουσουλμανική θρησκευτική κοινότητα στην Τσεχοσλοβακία») ιδρύθηκε το 1934 και διαλύθηκε το 1949. Η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κοινότητας το 1968 απέτυχε. Το 1991 καθιερώθηκε το Κέντρο μουσουλμανικών κοινοτήτων (τσέχικα: Ústředí muslimských náboženských obcí). Το 1998 άνοιξε το πρώτο τζαμί, στο Μπρνο και ένα χρόνο αργότερα ένα ακόμη, στην πρωτεύουσα, Πράγα[1] . Οι προσπάθειες για άνοιγμα τζαμιών σε άλλες πόλεις έχουν σταματήσει από τους ντόπιους πολίτες. Το 2004 το Ισλάμ εγγράφηκε επίσημα στο Σύνταγμα της Τσεχίας: η κοινότητα είναι επομένως επιλέξιμη να λάβει χρήματα από το κράτος. Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι προέρχονται από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (αρχές της δεκαετίας του 1990), το Κοσσυφοπέδιο (τέλη της δεκαετίας του 1990) και τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης (κυρίως από την περιοχή του Καυκάσου, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα). Σημαντικό και σημαίνων μέρος είναι οι μεσαίες τάξεις κατοίκων αιγυπτιακών, συριακών και άλλων καταγωγών της Μέσης Ανατολής (συνήθως εκείνοι που σπούδαζαν στην Τσεχοσλοβακία και αποφάσισαν να μείνουν). Μερικές εκατοντάδες Μουσουλμάνοι είναι προσηλυτισμένοι Τσέχοι. Miloš Mendel, Jiří Bečka, Islám a české země, Olomouc, Votobia, 1998.(ISBN 80-7220-034-8)ISBN 80-7220-034-8 Miloš Mendel, Bronislav Ostřanský, Tomáš Rataj, Islám v srdci Evropy, Praha, Academia, 2008.(ISBN 978-80-200-1554-9)ISBN 978-80-200-1554-9 Πύλη του Ισλάμ στην Τσεχία (τσέχικα) Ιστορία του Ισλάμ στην Τσεχία (τσέχικα)
Meeting with the G-Man+

Το Meeting with the G-Man+ είναι το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το 2003, οκτώ χρόνια μετά το θάνατο του καλλιτέχνη, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Buddha Records". Η συγκεκριμένη κυκλοφορία ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Fresh Evidence", του τελευταίου στούντιο άλμπουμ το οποίο κυκλοφόρησε ο Γκάλαχερ όσο βρισκόταν εν ζωή. Ένα μεγάλο μέρος του "Meeting with the G-Man+" αποτελείται από ακουστικές εκτελέσεις και διασκευές σε παραδοσιακά και μπλουζ τραγούδια.

 1. Continental OP (Gallagher) - 6:53 2. Moonchild (Gallagher) - 5:57 3. Mean Desposition (Gallagher) - 9:03 4. The Loop (Gallagher) - 5:45 5. Don't Start Me Talkin' (Gallagher) - 7:07 6. She Moved Through the Fair (traditional arr. Gallagher) - 1:07 7. Out On the Western Plain (Lead Belly) - 3:58 8. William of Green (traditional arr. Gallagher) - 1:36 9. Mercy River / Amazing Grace (Newton) - 2:18 10. Walking Blues (Johnson) - 5:01 11. Don't Think Twice It's Alright (Dylan) - 2:35 12. Ghost Blues (Gallagher) - 7:14 13. Messin' with the Kid (Wells) - 6:52 14. La Bamba (traditional arr. Valens) - 5:12 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Meeting with the G-Man+" είναι οι εξής: Ρόρι Γκάλαχερ - φωνητικά, κιθάρα Τζέρι ΜακΑβόι - μπάσο Ρίτσαρντ Νιούμαν - κρουστά, τύμπανα Τζιμ Λέβατον - πλήκτρα Μαρκ Φέλθαμ - φυσαρμόνικα Allmusic review Επίσημο site του Rory Gallagher
Εμανουέλ Ινσούα

O Eμανουέλ Μαριάνο Ινσούα Ζαπάτα (ισπανικά: Emanuel Mariano Insúa Zapata, γενν. στις 10 Απριλίου 1991, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Βέλεζ Σάρσφιλντ.

 Ο Ινσούα ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 2004 στις ακαδημίες της Μπόκα Τζούνιορς. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στις 25 Απριλίου 2012, κόντρα στην Κλούμπ Όλυμπο για το Κύπελλο Αργεντινής. Έμεινε στην ομάδα του Μπουένος Άιρες μέχρι τον Ιανουάριο του 2015, καταγράφοντας συνολικά 41 συμμετοχές, 2 γκολ, και 6 ασίστ. Γοδόι Κρους (δανεισμός) Τη σεζόν 2012-2013 παραχωρήθηκε ως δανεικός στην επίσης αργεντίνικη Γοδόι Κρους και είχε ως απολογισμό 33 συμμετοχές και 1 γκολ. Το 2015 αποκτήθηκε από την ισπανική Γρανάδα ΚΦ, όπου στους έξι μήνες που αγωνίστηκε κατέγραψε 12 συμμετοχές. Με την έναρξη της περιόδου 2015-2016 μεταπήδησε στην Ιταλική Ουντινέζε, με την φανέλα της οποίας έπαιξε μόλις μία φορά. Ο αγώνας που συμμετείχε διεξήχθη στις 2 Δεκεμβρίου 2015 κόντρα στην Αταλάντα για το Ιταλικό Κύπελλο και έληξε 3-1 για την ομάδα του. Νιούελς Ολντ Μπόις (δανεισμός) Τον Ιανουάριο του 2016 επέστρεψε στην Αργεντινή και εν συνεχεία παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Νιούελς Ολντ Μπόις, με την οποία είχε απολογισμό 15 συμμετοχές και 2 γκολ. Ράσινγκ Κλουμπ (δανεισμός) Τη σεζόν 2016-2017, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Ράσινγκ Κλουμπ, με την οποία αγωνίστηκε 14 φορές, σημειώνοντας ένα γκολ. Στις 23 Αυγούστου 2017, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την απόκτηση του Αργεντινού αμυντικού με συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών. Σημείωσε το πρώτο του γκολ με τον Παναθηναϊκό και το 6ο συνολικά στη σταδιοδρομία του στις 24 Φεβρουαρίου 2018, στην εντός έδρας αναμέτρηση με την Λαμία για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε 2-0. Στις 13 Αυγούστου 2020, ο Ινσούα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Ο αδερφός του Εμάνουελ, Εμιλιάνο Ινσούα, είναι επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Αργεντινής. Εμανουέλ Ινσούα σε ιστοσελίδα ΠΑΕ Παναθηναϊκός Εμανουέλ Ινσούα σε ιστοσελίδα Σούπερ Λίγκα Αρχειοθετήθηκε 2018-12-01 στο Wayback Machine. Εμανουέλ Ινσούα στο soccerway Εμανουέλ Ινσούα στο transfermarkt
Μανουέλ Σατουρνίνο ντα Κόστα

Ο Μανουέλ Σατουρνίνο ντα Κόστα (Manuel Saturnino da Costa, 1942-2021) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 26 Οκτωβρίου του 1994 ως τις 6 Ιουνίου του 1997.

 Γεννήθηκε το 1942. Η πολιτική του καριέρα ταυτίστηκε με το Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC) του οποίου υπήρξε Γενικός Γραμματέας. Το κόμμα αυτό κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του 1994 με αποτέλεσμα ο ντα Κόστα να διοριστεί πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Νίνο Βιέιρα, στις 25 Οκτωβρίου του 1994. Ο ντα Κόστα σχημάτισε κυβέρνηση στις 18 Νοεμβρίου. Η κυβέρνηση αυτή σχεδόν στο σύνολό της αποτελούνταν από μέλη του PAIGC, παρά το γεγονός ότι δόθηκε ένα υπουργείο και στο Κίνημα Μπαφατά. Διατηρήθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ως το 1997. Έπειτα από την ανατροπή του Νίνο Βιέιρα σε πραξικόπημα το 1999 ο Σατουρνίνο ντα Κόστα διορίστηκε προσωρινός πρόεδρος του κόμματος PAIGC στις 12 Μαΐου του 1999.Έπειτα από την ορκωμοσία του Κούμπα Ιαλά στην προεδρία της χώρας, ο ντα Κόστα συνελήφθη, μαζί με τον Κάρλος Κορέια, επίσης πρώην πρωθυπουργό και πέντε ακόμα πρώην υπουργούς τον Φεβρουάριο του 2000. Οι συλλήψεις έγιναν αναφορικά με δυο φερόμενα κυβερνητικά ομόλογα, τα οποία τυπώθηκαν χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση τρία χρόνια νωρίτερα. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί αποφυλακίστηκαν με εγγύηση και δήλωσαν ότι τα χρήματα από τα ομόλογα προορίζονταν για έργα ανάπτυξης. Τον Ιούνιο του 2003 ο ντα Κόστα κρίθηκε αθώος και απαλλάχτηκε από την κατηγορία της διασπάθισης δημοσίου χρήματος.Απεβίωσε στην Μπισάου στις 10 Μαρτίου 2021.
Δήμος Ντεμίρ Χισάρ

Ο Δήμος Ντεμίρ Χισάρ (σλαβομακεδονικά: Демир Хисар‎ /dɛˈmir‿xisar/) είναι δήμος στο νοτιοδυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πελαγονίας. Ντεμίρ Χισάρ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Ντεμίρ Χισάρ.

 Ο Δήμος Ντεμίρ Χισάρ συνορεύει με: τον Δήμο Κίτσεβο στα βόρεια τον Δήμο Κρουσόβου και τον Δήμο Μόγκιλα στα ανατολικά τον Δήμο Μπίτολα στα νότια τον Δήμο Ρέσεν, τον Δήμο Οχρίδας και τον Δήμο Ντεμπάρτσα στα δυτικά. Επίσημος ιστότοπος
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1935-36

Την περίοδο 1935-36 η ΕΠΣ Μακεδονίας διοργάνωσε το τοπικό πρωτάθλημα σε δυο κατηγορίες Α΄ και Β΄. Οι Άρης ΠΑΟΚ και Ηρακλής συμμετείχαν στην Εθνική Κατηγορία όπως και την προηγούμενη χρονιά, ενώ ο Μέγας Αλέξανδρος υποβιβάστηκε στην Α΄ καθώς έγινε μείωση των ομάδων της Εθνική Κατηγορίας από 10 σε 8. Με τη 2η συνεχόμενη περίοδο διοργάνωσης Εθνικής Κατηγορίας το τοπικό πρωτάθλημα ήταν υποβαθμισμένο, ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στον τύπο της εποχής.

 Για την Α΄ κατηγορία υπάρχουν αναφορές για αγώνες μεταξύ τεσσάρων συλλόγων: ΜΕΝΤ (βραβεύτηκε ως πρωταθλήτρια στην τελετή έναρξης της επόμενης περιόδου ) Προσφυγική Ένωση (αγώνες διαβάθμισης) Ολυμπιακός Τερψιθέας (αγώνες διαβάθμισης) Μελιτεύς (αγώνες διαβάθμισης) Για τη Β΄ κατηγορία υπάρχουν αναφορές για αγώνες μεταξύ 5 τουλάχιστον συλλόγων: Ολυμπιακός Θεσσαλονίκης (βραβεύτηκε ως πρωταθλήτρια στην τελετή έναρξης της επόμενης περιόδου και συμμετείχε στους αγώνες διαβάθμισης) Απόλλων Καλαμαριάς Αρμενική Ένωση Ακοάχ ΜακαμπήΣτους αγώνες διαβάθμισης για την παραμονή ή άνοδο στην Α΄ ,που έγιναν πριν την έναρξη της επόμενης περιόδου συμμετείχε και ο Αετός Παπάφη Δεν αγωνίστηκαν στο τοπικό πρωτάθλημα ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Θερμαϊκός. Σύλλογο με το όνομα «Θερμαϊκός» συναντάμε μόνο σε άρθρα για αγώνες εφήβων που διοργάνωσε η Ένωση ανεπίσημων σωματείων, μέχρι και το 1940 που συμμετείχε στο Κύπελλο. Αρχείο εφημερίδων Θεσσαλονίκης «Μακεδονία», «Νέα Αλήθεια», «Το Φως» και Αθηνών «Αθλητισμός» στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής
Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου

Το Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου (γερμανικά Olympiastadion Berlin, προφέρεται: [ʔoˈlʏmpi̯aːˌʃtaːdi̯ɔn]) είναι αθλητικό στάδιο στο Βερολίνο. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο της περιοχής Σαρλότενμπουργκ-Βίλμερσντορφ στο δυτικό τμήμα της πόλεως. Η ομάδα Χέρτα Βερολίνου χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Εδώ διεξάγεται ετησίως και ο τελικός του DFB Pokal (κύπελλο Γερμανίας). Επίσης και η ομάδα των Berlin Thunder (american football) το χρησιμοποιεί για τους εντός έδρας αγώνες της. Μετά την αναμόρφωση του σταδίου το 2004 η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου σήμερα είναι 74.228 θέσεις, οι οποίες είναι στεγασμένες.

 Το Ολυμπιακό Στάδιο χτίστηκε μεταξύ του 1934 και του 1936 με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες 1936. Η συνολική χωρητικότητα του σταδίου τότε ανερχόταν σε 100.000 θεατές και αρχιτέκτονας ήταν ο Βέρνερ Μαρχ. Στο ίδιο σημείο υπήρχε πριν το Γερμανικό Στάδιο, το οποίο είχε κατασκευασθεί το 1913 για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1916, οι οποίοι όμως δεν έγιναν ποτέ, λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ αρχικά υπήρξαν προτάσεις απλά να αναμορφωθεί το παλαιό στάδιο για την Ολυμπιάδα του 1936, ο τότε καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ έδωσε τελικά τον Οκτώβριο του 1933 την εντολή να κατασκευαστεί σύγχρονο και μεγαλύτερο στάδιο. Τυπικά, το στάδιο ακολουθεί, με την καθαρά γεωμετρική του μορφή, αρχαία πρότυπα. Το μισό του σταδίου είναι υπόγειο, πράγμα που στάθηκε αιτία να μην φανεί σε τέτοιο βαθμό επιβλητικό όπως π.χ. το Kongresshalle της Νυρεμβέργης. Για το λόγο αυτό ο Χίτλερ αρνήθηκε να ξαναδοθεί στο στάδιο το όνομα «Deutsches Stadion» (Γερμανικό Στάδιο). Η μέρα έναρξης εκδηλώσεων του σταδίου ήταν η έναρξη της 11ης Ολυμπιάδας την 1 Αυγούστου 1936. Το πρόγραμμα των αγώνων, που έγιναν στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974: Το πρόγραμμα των αγώνων, που έγιναν στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006: Επίσημη ιστοσελίδα της Olympiastadion Berlin GmbH Επίκαιρες εικόνες του σταδίου
Σταμάτης Πολενάκης (γελοιογράφος)

Ο Σταμάτης Πολενάκης (1908 - 19 Απριλίου 1997) ήταν Έλληνας καλλιτέχνης. Ασχολήθηκε κυρίως με το σκίτσο και τη γελοιογραφία, ενώ υπήρξε ο δημιουργός της πρώτης ελληνικής ταινίας κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται».

 Ο Πολενάκης γεννήθηκε το 1908 στην Αθήνα και καταγόταν από τη Σίφνο. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και δημοσίευσε τις πρώτες του γελοιογραφίες στον Τύπο την εποχή που ήταν ακόμη φοιτητής. Ήδη από την προπολεμική περίοδο είχε καταφέρει να αποκτήσει αναγνώριση, ενώ παράλληλα εργαζόταν και ως γραφίστας. Στη διάρκεια της Κατοχής εγκατέλειψε την Αθήνα και εγκαταστάθηκε στη Σίφνο. Κατά την παραμονή του στο νησί, προχώρησε - με άκρα μυστικότητα - στη δημιουργία ασπρόμαυρων σκίτσων και έγχρωμων γελοιογραφιών αντιστασιακού περιεχομένου με θέμα τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Από τα έργα αυτής της περιόδου, τα σκίτσα μονταρίστηκαν μετά την Απελευθέρωση και παρουσιάστηκαν το 1945 στο κοινό ως η πρώτη ελληνική ταινία κινουμένων σχεδίων υπό τον τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται». Από την άλλη, οι έγχρωμες γελοιογραφίες (42 τον αριθμό) δωρήθηκαν το 1979 από τον Πολενάκη στο Πολεμικό Μουσείο, το οποίο προχώρησε το 1981 στην έκδοσή τους. Μεταπολεμικά ο Πολενάκης καθιερώθηκε ως γελοιογράφος σε περιοδικά και εφημερίδες όπως, μεταξύ άλλων, το Τραστ του γέλιου, το Ρομάντσο, η Απογευματινή, ο Εθνικός Κήρυξ κ.ά.. Δύο δημοφιλείς χαρακτήρες των γελοιογραφιών του ήταν οι Πίπης Πάπιας και Σπαγγοραμμένος. Παράλληλα εργάστηκε στον τομέα τη διαφήμισης. Από τη δεκαετία του 1970, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, παρουσιάζοντας έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1997. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ήταν πατέρας του συγγραφέα και κριτικού θεάτρου Λέανδρου και της δημοσιογράφου και συγγραφέως Μαρίας Πολενάκη. Εγγονός του είναι ο ποιητής Σταμάτης Πολενάκης.
Ιωάννης Αμοιρίδης

Ο Ιωάννης Αμοιρίδης (γενν. στις 10 Οκτωβρίου 1957) είναι τεχνολόγος πολιτικός μηχανικός, βουλευτής Πιερίας, που χρημάτισε και Δήμαρχος της Κατερίνης από την 1η Ιανουαρίου 1999 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2006.

 Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε στην ΚΑΤΕΕ Λάρισας και στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Το 2005 συνετέλεσε στην ίδρυση Ένωσης Τοπικών Αρχών (Ένωση Τ.Ε.Δ.Κ., με έδρα την Πέλλα και με γραφεία στο εξωτερικό) Κεντρικής Μακεδονίας με την επωνυμία "Αλέξανδρος", της οποίας ήταν και πρόεδρος. Το 1995 ήταν πρόεδρος της ΕΠΣ Πιερίας. Από το 1999 έως το 2007 ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) στο νομό Πιερίας. Είναι παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Ζαΐμη και έχουν 1 γιο και 1 κόρη. Ο Ιωάννης Αμοιρίδης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 2009. Στις 12 Φεβρουαρίου 2012 τέθηκε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας και ανεξαρτητοποιήθηκε, για να επιστρέψει στη Βουλή ως μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς, στις 26 Μαρτίου 2012. Στις εκλογές του 2023, μετά από 11 χρόνια, κατέβηκε εκ νέου υποψήφιος βουλευτής με το ΚΙΝΑΛ στην Δυτική Αττική.. Το 1990 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και το 1997 έγινε αναπληρωτής Δήμαρχος Κατερίνης. Εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης (με το συνδυασμό Πράξη Το Όραμα") με ποσοστό 58,8% στο δεύτερο γύρο έναντι 41,2% για τον Αλέξανδρο Τσακπουνίδη στις δημοτικές εκλογές του 1998 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 1999. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2002 από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 52,8% έναντι 43,2% για το Σάββα Χιονίδη, ο οποίος και τον διαδέχθηκε ως Δήμαρχος το 2007. Βιογραφικό του Ιωάννη Αμοιρίδη
Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ (ταινία 1931)

Το Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ είναι αμερικάνικη ταινία τρόμου, βασισμένη στην νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Ρούμπεν Μαμούλιαν, και είναι γραμμένο από τους Σάμουελ Χοφενστάιν και Πέρσυ Χεθ.

 Ο Δρ. Τζέκιλ πειραματίζεται πάνω στις δύο φύσεις του ανθρώπου, το καλό και το κακό, και κατά λάθος απελευθερώνει τον κακό του εαυτό, τον Μίστερ Χάιντ. Φρέντρικ Μαρτς ως Δρ Χένρι Λ. Τζέκιλ / Μίστερ Χάιντ Μίριαμ Χόπκινς ως Άιβη Πέαρσον Ρόουζ Χόμπαρτ ως Μόριελ Κάριου Χόλμς Χέρμερτ ως Δρ. Λάνιον Χάλιφουελ Χόμπς ως Στρατηγός Ντάνβερς Κάριου Έγκαρ Νόρτον ως Πουλ ο μπάτλερ Η ταινία χάρισε στον Φρέντρικ Μαρτς το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, το οποίο μοιράστηκε με τον Γουάλας Μπίρι για την ταινία Ο πρωταθλητής (The Champ, 1931), ήταν η πρώτη ισοπαλία στην ιστορία του θεσμού.Ο Μαρτς τιμήθηκε επίσης με κύπελλο Βόλπι, για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.Η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα με τίτλο Δόκτωρ Τζέκιλ, ενώ κυκλοφόρησε σε DVD με το τίτλο Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ. Dr. Jekyll and Mr. Hyde στο Internet Movie Database
Μπάμπης Τεννές

Ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Τεννές (17 Νοεμβρίου 1953, Αθήνα) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίσθηκε ως μέσος σε τοπικά αναγνωρισμένους συλλόγους της Αθήνας.

 Ο Μπάμπης Τεννές ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής του Απόλλωνα Αθηνών και ακολούθως μεταπήδησε στον Γ.Σ. Πατησίων, από όπου το καλοκαίρι του 1972, σε ηλικία μόλις 18 ετών, τον απέκτησε ο Α.Π.Ο. Ρουφ. Πέντε χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1977 πήρε μεταγραφή στον Γ.Σ. Καλλιθέα, όπου και αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Το 1980 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Λιοσίων της Β΄ Εθνικής και ακολούθως αγωνίστηκε στον Α.Ο. Χαλκίδα, όπου και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Ο Μπάμπης ο Τεννές, που έγινε ευρύτερα γνωστός ως προπονητής, ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία με τον Γ.Σ. Πατησίων και ακολούθως ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ο.Φ. Χολαργού, με τον οποίο το 1990 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών και την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Μελισσίων. Το 1992 και ενόψει της χρονιάς 1992-93 ανέλαβε τον Γ.Σ. Καλλιθέα στην Γ' Εθνική, οδηγώντας την ομάδα της Καλλιθέας στην Β΄ Εθνική στο τέλος της χρονιάς, στην οποία θα επιστρέψει το 2003. Στο παρελθόν ήταν προπονητής και του Απόλλωνα Σμύρνης και την αγωνιστική περίοδο 2015-16 τον οδήγησε στην τέταρτη θέση της Football League. Στην πολυετή καριέρα του, έχει διατελέσει προπονητής γνωστών ποδοσφαιρικών συλλόγων, που αγωνίζονταν και στην Super League, όπως ο Αθηναϊκός, ο Πανηλειακός, ο Λεβαδειακός, η Κέρκυρα και ο Άρης Θεσσαλονίκης. Την αγωνιστική περίοδο 2004-2005 ως προπονητής του Ακράτητου πέτυχε την άνοδo της ομάδας των Άνω Λιοσίων στην Α' Εθνική.Την επομένη σεζόν της ανόδου με τον Ακράτητο, ο Μπάμπης Τεννές ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Κέρκυρας και πέτυχε τον προβιβασμό της στην μεγάλη κατηγορία.Ο Τεννές αποχώρησε από την Κέρκυρα το 2008 και ακολούθησαν Λεβαδειακός, Εθνικός Αστέρας και Παναχαϊκή. Επέστρεψε στην Κέρκυρα το 2009-2010, που αγωνιζόταν στη Β' Εθνική. Η τρίτη άνοδος για τον Αθηναίο τεχνικό έγινε γεγονός, αφού κατάφερε να οδηγήσει τους "κυανέρυθρους" στην Α' Εθνική με την κατάληψη της 2ης θέσης. Τη σεζόν 2010-2011, ως προπονητής του Παναιτωλικού, πέτυχε τόσο την άνοδο της ομάδας στην Α' Εθνική όσο και την κατάκτηση του τίτλου. Την αγωνιστική περίοδο 2012-2013 πέτυχε την άνοδο της Καλλονής στην Α' Εθνική. Εκείνη τη σεζόν η Καλλονή κατέκτησε την τρίτη θέση στην Β' Εθνική. Την ποδοσφαιρική περίοδο 2016-17, πέτυχε να οδηγήσει τον Π.Α.Σ. Λαμία σε άνοδο για πρώτη φορά στην Super League. Αυτή ήταν η έκτη φορά στην καριέρα του που πετύχαινε τον προβιβασμό ομάδας. Τη σεζόν 2017-2018 κράτησε τους Φθιωτούς στην μεγάλη κατηγορία.Στις 26 Νοεμβρίου του 2018, ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Απόλλωνα Σμύρνης, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας ενάμιση χρόνου, με στόχο τη συνέχιση της προσπάθειας για παραμονή της ομάδας στη μεγάλη κατηγορία. Στις 9 Μαρτίου του 2019, η συνεργασία του Τεννέ με τον Απόλλων Σμύρνης λύθηκε.Στις 8 Οκτωβρίου 2020, επέστρεψε και ανέλαβε καθήκοντα προπονητή στον Π.Α.Σ. ΛΑΜΙΑ.Στις 1 Μαρτίου του 2021, ανέλαβε την Ξάνθη στην προσπάθεια της θρακικής ομάδας να ανέβει στην Σούπερ Λίγκ.
Ερνέστος Λουδοβίκος Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν

Ο Ερνέστος-Λουδοβίκος Α΄, γερμ. Ernst-Ludwig I (7 Οκτωβρίου 1672 - 24 Νοεμβρίου 1724) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1706-1724).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Μαρίας-Χέντβιχ, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Σαξονίας-Ντάρμστατ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1704 την εξαδέλφη του Δωροθέα-Μαρία των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Ιωσήφ-Βερνάρδος 1706-1724, απεβίωσε 18 ετών. Ερνέστος-Λουδοβίκος Β΄ 1709-1729, δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Λουίζα-Δωροθέα 1710-1767, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Κάρολος-Φρειδερίκος 1712-1743, δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Φρειδερίκος-Αύγουστος 1707, απεβ. νήπιο.Το 1713 απεβίωσε η Δωροθέα-Μαρία και ο Ερνέστος-Λουδοβίκος Α΄ έκανε το 1714 δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ernest Louis I, Duke of Saxe-Meiningen στο Wikimedia Commons
Πινό Νουάρ

Το πινό νουάρ (γαλλικά: Pinot noir, γερμανικά: Spätburgunder) είναι μια ποικιλία της αμπέλου για παραγωγή των ερυθρών κρασιών. Στα γαλλικά η ονομασία της ποικιλίας σημαίνει "μαύρο κουκουνάρι" επειδή οι πυκνοί βότρυες της που έχουν μικρό μέγεθος μοιάζουν με τα κουκουνάρια των κωνοφόρων. Θεωρείται ότι η ποικιλία αυτή κατάγεται από τη Βουργουνδία. Εδώ βρίσκεται η λεγόμενη "Χρυσή κλίση" που παράγονται "μεγάλα κρασιά Βουργουνδίας".

 Το πινό νουάρ θεωρείται μία από τις τρεις βασικές ποικιλίες αμπέλου επιτρεπόμενες για την παραγωγή της σαμπάνιας. Η ποικιλίας πινό νουάρ καλλιεργείται σχεδόν σε όλο τον κόσμο, κυρίως στις περιοχές με εύκρατο ψυχρό κλίμα: στη Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία, Ελβετία, Ιαπωνία, ΗΠΑ και στις χώρες του Νέου Κόσμου. Σημαντική ποσότητα της αμπέλου καλλιεργείται και στην περιοχή Καμπανίας στη Γαλλία για την παραγωγή αφρωδών οίνων. Τα συνώνυμα της ποικιλίας είναι: Blauburgunder, Blauer Arbst, Blauer Spätburgunder, Burgunder, Cortaillod, Morillon, Morillon Noir, Mourillon, Spätburgunder, Rulandské modré, Pinot Franc, Pinot Nero, Savagnin Noir, Salvagnin Noir.