IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιάκοβ Σβερντλόφ

Ο Γιάκοβ Μιχάηλοβιτς Σβερντλόφ (Я́ков Миха́йлович Свердло́в, 3 Ιουνίου 1885 - 16 Μαρτίου 1919) ήταν ένα από τα πέντε μέλη του Στρατιωτικού Επαναστατικού Κέντρου (μαζί με τους Στάλιν, Τζερτζίνσκι, Μπουμπνόφ και Ουρίτσκι) που καθοδήγησαν την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη 1917. Στη συνέχεια υπήρξε κορυφαίος οργανωτής του Κόμματος των Μπολσεβίκων και του Σοβιετικού Κράτους, όπου η επανάσταση τον όρισε Πρόεδρο της Πανενωσιακής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ, θέση από την οποία συντόνιζε, με μεγάλη θέληση και ικανότητα τις περίπλοκες (πολιτικές, οικονομικές) υποθέσεις, σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου και ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

 Η επαναστατική προσωπικότητα του Γ. Μ. Σβερντλόφ, αποτυπώνεται στα παρακάτω λόγια του Β. Ι. Λένιν, που αποτελούν αποσπάσματα από το «Λόγος στη Μνήμη του Σβερντλόφ». «Στο πρόσωπο του σ. Σβερντλόφ έτυχε να εκδηλωθούν στην πορεία της επανάστασής μας, στις νίκες της, με τη μεγαλύτερη πληρότητα και ολοκλήρωση, μεγαλύτερη από κάθε άλλον, τα κυριότερα και ουσιαστικότερα γνωρίσματα της προλεταριακής επανάστασης, και σ' αυτό ακριβώς πολύ περισσότερο, παρά στην απεριόριστη αφοσίωση του στην προλεταριακή υπόθεση βρίσκεται η σημασία του σαν ηγέτη της προλεταριακής επανάστασης.» «Οδηγητής» Όργανο του ΚΣ της ΚΝΕ - Τεύχος 946 Γενάρης 2008 σελ. 36 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yakov Sverdlov στο Wikimedia Commons
Πάρης Μαραγκός

Ο Κυπριανός Ιωάννης "Πάρης" Μαραγκός (Μαρούσι, 19 Ιανουαρίου 1994) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.06 μέτρα και μπορεί να παίξει στις θέσεις πάουερ φόργουορντ και σέντερ.

 Ο Μαραγκός έπαιξε για το high school Blue Ridge, στο Saint George, στη Βιρτζίνια. Οδήγησε την ομάδα του σε ένα ρεκόρ 20-7 και τους έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς της VISAA (Virginia Independent Schools Athletic Association) το 2012, έχοντας μέσο όρο 10.9 πόντους, 6.5 ριμπάουντ και 1.3 τάπες ανά παιχνίδι. Ο Μαραγκός έπαιξε τις δύο πρώτες του σεζόν (2012-2014) στο George Washington University, με την ομάδα George Washington Colonials. Εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου συμμετοχής στο George Washington, το 2014 μεταφέρθηκε στο American University. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με τους American Eagles, σημείωσε μέσο όρο 7.1 πόντους, 2.3 ριμπάουντ και 0.9 ασίστ ανά παιχνίδι. Στο τέλος της junior σεζόν του, ο Μαραγκός απέρριψε πρόταση από τη Καβάλα, που τότε έπαιζε στην Α2, για να συνεχίσει να παίζει στο American University. Μετά από συμμετοχές με τις μικρές ομάδες του Παναθηναϊκού, ο Μαραγκός έκανε το ντεμπούτο του με την αντρική ομάδα του Παναθηναϊκού στις 31 Οκτωβρίου του 2010 στην Α1 ενάντια στον Ηλυσιακό κατά τη διάρκεια της σεζόν 2010-2011, στην ηλικία των 16. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Ηλυσιακού με 81-62, ενώ ο Μαραγκός έπαιξε 2 λεπτά. Τη σεζόν 2010-2011 έπαιξε συνολικά 2 παιχνίδια στην Α1, παίζοντας μέσο όρο 4.9 λεπτά ανά αγώνα. Το 2012 έφυγε από τον Παναθηναϊκό για να σπουδάσει και να παίξει κολεγιακό μπάσκετ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Το 2016 υπέγραψε 4ετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Στις 19 Ιουνίου 2017 έλυσε το συμβόλαιό του με τους ερυθρόλευκους.To 2017 υπέγραψε 2ετές συμβόλαιο με τον Γ.Σ. Λάρισας - ΦΑΡΟΣ.Στις 26 Ιουλίου 2018, ανακοινώθηκε από την Κύμη. Με την Κύμη είχε κατά μέσο όρο 3,1 πόντους και 1,8 ριμπάουντ, σε 24 αγώνες της Α1. Στις 31 Ιουλίου 2019, υπέγραψε στον Κολοσσό Ρόδου. Ωστόσο ο 24χρονος φόργουορντ αποχώρησε από τη Ρόδο, και συμφώνησε με τη Λάρισα μέχρι το φινάλε σεζόν 2019-20.Τον Σεπτέμβριο του 2020, ανακοινώθηκε από τον κυπριακό σύλλογο του ΑΠΟΕΛ. Τη σεζόν 2020-21, είχε 6,2 πόντους και 3,4 ριμπάουντ σε 17 παιχνίδια. Τον Μάιο του 2021, συμφώνησε με τον Κεραυνό Στροβόλου για τα επόμενα τρία χρόνια. Ο Μαραγκός ήταν μέλος στις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Το 2008, 2009, 2010 συμμετείχε με την Εθνική ομάδα Παίδων στο FIBA Europe Under-16 Championship, με την Εθνική ομάδα Εφήβων το 2011 στο FIBA Europe Under-18 Championship και με τη Εθνική ομάδα Νέων Ανδρών στο FIBA Europe Under-20 Championship. Πάρης Μαραγκός, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Paris Maragkos, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). Paris Maragkos στο fiba.com Paris Maragkos στο usbasket.com Paris Maragkos στο draftexpress.com Paris Maragkos στο realgm.com Paris Maragkos στο esake.gr Paris Maragkos στο espn.go.com Paris Maragkos στο nbadraft.net
Ευφροσύνη του Οπόλε

Η Ευφροσύνη, πολων. Eufrozyna opolska (1228/30 - 4 Νοεμβρίου 1292) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του δούκα του Οπόλε και με τους γάμους της έγινε δούκισσα της Κουγιάβιας και μετά δούκισσα της Πομερανίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Οπόλε και της Βιόλας ίσως από τη Βουλγαρία. Παντρεύτηκε πρώτα το 1257 τον Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και είχε τέκνα: Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς 1260/1-1333, βασιλιάς της Πολωνίας. Καζιμίρ Β΄ π. 1261/2-94, δούκας της Βέντσιτσα. Σιεμόβιτ π. 1262-1312, δούκας του Ντόμπζινι. Ευφημία π. 1265-1308, παντρεύτηκε τον Γιούρι Α΄ των Ρουρικιδών της Γαλικίας-Βολινίας.Το 1267 απεβίωσε ο Καζιμίρ Α΄ και η Ευφροσύνη έκανε 2ο γάμο με τον Μέστβιν Β΄ των Σαμποριδών δούκα της Πομερανίας. Δεν απέκτησε τέκνα. Silesia, MEdieval Lands
Άσσα Χαλκιδικής

Η Άσσα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πυργαδικίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παναγίας, του δήμου Αριστοτέλη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αρναίας του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Άσσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Βρίσκεται στον κεντρικό μυχό του Σιγγιτικού κόλπου, δυτικά του ακρωτηρίου Αρκούδα και αμέσως βορειότερα από τα Πυργαδίκια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 36 χλμ. περίπου Α. ΝΑ. του Πολύγυρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πυργαδικίων του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πυργαδικίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Παναγίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παναγίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αριστοτέλη. Η παραλία «Λαδαριό» βόρεια του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος

Ο Τρίτος Καρχηδονιακός πόλεμος (Λατινικά: Tertium Bellum Punicum) (149-146 π.Χ.) είναι ο τρίτος κατά σειρά πόλεμος μεταξύ της Καρχηδόνας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άρχισε όταν οι Ρωμαίοι επικαλέστηκαν και χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα μια τυπική παραβίαση της συνθήκης που ίσχυε μετά το τέλος του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου. Συγκεκριμένα το 150 π.Χ. οι Καρχηδόνιοι, πιεζόμενοι από τις ληστρικές επιδρομές του Μασανάσση, βασιλιά των Νουμιδών, υποχρεώθηκαν ν΄ αντισταθούν με τη δύναμη των όπλων, χωρίς τη συγκατάθεση των Ρωμαίων. Είναι γνωστή η φράση του Κάτωνος «Delenda est Carthago» Η Καρχηδών πρέπει να καταστραφεί.

 Αμέσως αποβιβάστηκε ρωμαϊκός στρατός στην Αφρική και, παρά τη συμφωνία των Καρχηδονίων να επιστρέψουν τους Νουμίδες αιχμαλώτους και να παραδώσουν τα όπλα, ένας πρόσθετος όρος που τους υποχρέωνε να μετοικίσουν στην ενδοχώρα και να εγκαταλείψουν το εμπόριο, τους ανάγκασε να οργανώσουν απελπισμένη αντίσταση μέσα στην πόλη τους. Οι ρωμαϊκές επιθέσεις αποτύγχαναν επί δύο χρόνια, ωσότου ο Σκιπίων Αιμιλιανός, με ασφυκτικό αποκλεισμό, διέκοψε τον ανεφοδιασμό της πόλης από τη θάλασσα. Παρά τη σθεναρή και επιδέξια αντίσταση, οι Ρωμαίοι κατάφεραν να διεισδύσουν από το λιμάνι και να φτάσουν στην ακρόπολη. Από ένα πληθυσμό που ξεπερνούσε τις 250.000, σύμφωνα με τον Στράβωνα, παρέμειναν κατά την τελική παράδοση της πόλης μόνο 50.000, η πόλη κατεδαφίστηκε και καταδικάστηκε με επίσημους αναθεματισμούς να μείνει ακατοίκητη για πάντα. Μάλιστα, οι Ρωμαίοι σκόρπισαν αλάτι στα ερείπια της πόλης έτσι ώστε η γη να μην μπορεί να καλλιεργηθεί ξανά. Η επικράτεια της Καρχηδόνας, που είχε ήδη μειωθεί αρκετά από τις προσαρτήσεις του Μασαννάση, μετατράπηκε σε ρωμαϊκή επαρχία υπό την επωνυμία Αφρική. Πολύβιος, Βιβλίο 38 (από τα σωζόμενα τμήματα.) Αππιανός, Hannibalic War Πλούταρχος, Μάρκος Κάτων Charles Picard, Hannibal, Paris 1967 Scullard H. Scipio Africanus: Soldier and Politican, London 1970 ΛΕΚΙ ΡΟΣ, Αννίβας, εκδ. Ωκεανίδα ISBN 960-410-332-6 ΛΕΚΙ ΡΟΣ, Αννίβας ο Καρχηδόνας, εκδ. ΚΑΛΕΝΤΗΣ, ISBN 960-219-086-8 Delenda est Carthago
Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Πάβλοβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Πάβλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Ольга Павловна Романова/Velikaya Knyaginya Olga Pavlovna Romanova, 22 Ιουλίου 1792 - 26 Ιανουαρίου 1795) ήταν κόρη του Παύλου της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1792 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το έβδομο παιδί και πέμπτη κόρη του Παύλου της Ρωσίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Φιόντοροβνας. Η γέννησή της δεν χαιρετίστηκε με μεγάλη ευτυχία από την πατρική γιαγιά της, Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας. Αργότερα έγραψε: "Η Μεγάλη Δούκισσα μας έκανε με μια πέμπτη κόρη, της οποίας οι ώμοι είναι σχεδόν τόσο πλανοί όσο και οι δικοί μου. Δεδομένου ότι η Μεγάλη Δούκισσα είχε ωδίνες για δύο ημέρες και τελικά γέννησε στις 11 Ιουλίου, την ημέρα της γιορτής της Αγίας Όλγας του Κιέβου, που βαφτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 956, είπα, "Λοιπόν, θα έχουμε δύο γιορτές αντί για μια "και έτσι θα βαφτίσουμε Όλγα." Η μικρή νεογέννητη βαφτίστηκε στις 29 Ιουλίου 1792 και, όπως ήταν συνηθισμένο, έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης.Πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1795 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 2,5 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία Ευαγγελισμού στο Μοναστήρι του Αλέξανδρου Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη. Μια επιστολή προς την Μεγάλη Αικατερίνη δήλωνε: "Η 13η Μεγάλη Δούκισσα, Όλγα, πέθανε. Και φανταστείτε γιατί; Για δεκαοκτώ εβδομάδες, εμφάνιζε μια πείνα και ζητούσε συνεχώς να φάει, γιατί μεγάλωσαν πολύ για τα δυόμισι χρόνια της, εκείνη την εποχή πολλοί οι γομφίοι, και μετά από δεκαέξι εβδομάδες ταλαιπωρίας και αργού εξουθενωτικού πυρετού, πέθανε μεταξύ επτά και οκτώ το απόγευμα... " Eugene P. Karnovich (1990). Hungarian Palatine Alexandra Pavlovna: The wonderful and mysterious personality 17th and 19th centuries (στα Ρωσικά). Smart. Albina Danilova (2004). Five princesses: A daughter of Paul I (στα Ρωσικά).
Ρίκαβα Αχαΐας

Η Ρίκαβα είναι μικρή οικιστική περιοχή της Τοπικής Κοινότητας Λακκωμάτων του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, στο ορεινό όγκο του Ερυμάνθου, μέσα στην κοιλάδα του Πείρου, κοντά στις όχθες του ποταμού και στους παραδοσιακούς νερόμυλους της περιοχής, καθώς και σε μικρή απόσταση από τον οικισμό των Λακκωμάτων. Το χωριό αποτελείται από λιγοστά σπίτια και κατοικείται μόνιμα μόλις από μία οικογένεια πλέον. Σήμερα η Ρίκαβα δεν υφίσταται επίσημα ως οικισμός και πλέον αποτελεί συνοικία των Λακκωμάτων.

 Σχετικά με την ονομασία "Ρίκαβα" υπάρχουν διάφορες απόψεις, με την επικρατέστερη να θέλει να έχει σλάβικη καταγωγή. Σε δικαιοπρακτικό έγγραφο του 1791 πιστοποιείται ότι η Ρίκαβα ήταν κατοικημένος τόπος ενώ αναφέρεται και θέση με ονομασία "Παλαιορίκαβα", που ίσως να δηλώνει παλαιότερη θέση του οικισμού αυτού. Η Ρίκαβα στις 8 Δεκεμβρίου του 1845 (ΦΕΚ 32Α) προσαρτάται στον τότε Δήμο Φαρών. Την 28η Αυγούστου του 1912 (ΦΕΚ 256Α), με την κατάργηση των περισσότερων δήμων και την θέσπιση των κοινοτήτων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Λακκωμάτων. Με Βασιλικό Διάταγμα (Β.Δ.) της 9ης Οκτωβρίου του 1913 (ΦΕΚ 200Α) η Ρίκαβα αποσπάστηκε από την Κοινότητα Λακκωμάτων και προσαρτήθηκε στην γειτονική Κοινότητα Κομπηγαδίου μέχρι και την 12η Οκτωβρίου του 1949 (ΦΕΚ 253Α), που με νομοθετικό διάταγμα το χωριό προσαρτήθηκε ξανά στην Κοινότητα Λακκωμάτων. Η Ρίκαβα σήμερα δεν υφίσταται επίσημα ως οικισμός, αν και αναγνωριζόταν έως στις 7 Απριλίου του 1951, όταν και καταργήθηκε. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Στο ΦΑΟ ΕΣΥΕ του 1971 αναφέρεται, αν και εκ παραδρομής, να έχει 5 κατοικίες παρότι δεν υφίσταται επισήμως ως αυτοτελής οικισμός ήδη από το 1951. Σπυρίδων Ν. Γκουρβέλος, «Εν ταις των Νεζερών κώμαις». Ιστορία των Νεζερών, εκδ. Γραφικές Τέχνες - Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2007. ISBN 978-960-930162-6. Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων "Ανέστη Κωνσταντινίδου", Εν Αθήναις 1903. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ρίκαβας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λακκωμάτων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/11/2017.
Deepolis

Τo Deepolis είναι διαδικτυακό βιντεοπαιχνίδι φυλλομετρητή της εταιρείας Bigpoint. Ξεκίνησε την 17η Δεκεμβρίου 2016. Το παιχνίδι είναι διαθέσιμο σε 20 γλώσσες. Το Deepolis έχει διακριθεί με υποψηφιότητα από το Γερμανικό Βραβείο Προγραμματισμού στην κατηγορία "Καλύτερο παιχνίδι περιηγητή 2039" και για το KGC Βραβείο 2009 Το παιχνίδι βραβεύτηκε με το Red dot design award (Communication Design) 2009 στην κατηγορία “Ψηφιακά παιχνίδια” (γερμανικό άρθρο)

 Ο παίκτης μέσα στο Deepolis, είναι ναύαρχος μέσα σε ένα εικονικό υποθαλάσσιο περιβάλλον και ο σκοπός του είναι η αναμέτρηση με άλλους αντίπαλους (παίκτες – NPC) καθώς και η ολοκλήρωση αποστολών. Ο στόχος είναι η συγκέντρωση πόντων εμπειρίας (ΠΕ) και η άνοδος επιπέδου. Ο παίκτης καθοδηγεί το υποβρύχιό του σε αυτόν τον τρισδιάστατο υποθαλάσσιο κόσμο. Οι παίκτες μπορούν να ιδρύσουν τις δικές τους συμμαχίες με σκοπό να υπερέχουν στην αναμέτρηση με άλλους αντιπάλους ή άλλες συμμαχίες και τα NPC φυσικά. Η άνοδος επιπέδου επιτυγχάνεται και από τους παίκτες χωρίς συμμαχία. Ο κύριος στόχος του παιχνιδιού είναι να κερδίσεις το τζάκποτ το οποίο ανέρχεται μέχρι και 10.000 ευρώ ως βραβείο. Όλοι οι παίκτες εισέρχονται στον διαγωνισμό της μάχης του τζάκποτ σε αναμέτρηση με άλλους παίκτες σε έναν συγκεκριμένο χώρο στο χάρτη γι αυτό το σκοπό. Η συγκέντρωση ευρώ του τζάκποτ επιτυγχάνεται με τη συλλογή συντριμμιών από το βυθό. Αν δε συγκεντρωθεί το ποσό των 10.000 ευρώ, τότε ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να κερδίσει το ποσό που έχει συγκεντρώσει μέχρι στιγμής, αν νικήσει στη μάχη. Το παιχνίδι παρέχεται δωρεάν. Εν τούτοις υπάρχει η δυνατότητα αγοράς κορυφαίου εξοπλισμού όπως υποβρύχια, πυρομαχικά κλπ με αντίτιμο “Χίλιξ”. Το χίλιξ είναι το νόμισμα του παιχνιδιού το οποίο αγοράζεται με συναλλαγή του νομίσματος της χώρας του παίκτη. Τα χίλιξ είναι δυνατόν να μαζευτούν κι από την καταστροφή NPCs, είτε ολοκληρώνοντας αποστολές του παιχνιδιού είτε μαζεύοντάς τα. Το δεύτερο νόμισμα του παιχνιδιού είναι το “Σέλ”. Αυτά κερδίζονται είτε με την κατάρριψη των NPCs είτε συλλέγονται μέσα στο παιχνίδι από διάφορα αγαθά. Επιπρόσθετα, είναι ακόμα δυνατόν να γίνουν προσφορές σε μια εικονική δημοπρασία, στο λεγόμενο "Παζάρι". Με αυτόν τον τρόπο παρέχεται η δυνατότητα απόκτησης κορυφαίου εξοπλισμού χωρίς να γίνει πληρωμή με αληθινό νόμισμα. Αν ο παίκτης θέλει να εξοικονομήσει χρήματα στην επισκευή υποβρυχίου είτε να επιδιώξει περισσότερα πλεονεκτήματα, τότε μπορεί να λάβει το πακέτο Premium: 6μηνης ή 12μηνης ισχύος. Οι παίκτες μπορούν να επιδιώξουν ακόμα περισσότερα πακέτα μέσα στο παιχνίδι. Το παιχνίδι είναι βασισμένο εξ ολοκλήρου στον Flash Player της Adobe. Βάσει αυτής της τεχνολογίας, μπορείτε να τρέξετε το παιχνίδι σχεδόν σε κάθε περιηγητή. Ιστοσελίδα του παιχνιδιού Ιστοσελίδα του εκδότη
Σοφία του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Σοφία, γερμαν.: Sophia von Schleswig-Holstein-Gottorp (1 Ιουνίου 1569 στο Κάστρο του Γκόττορπ - 14 Νοεμβρίου 1634 στο Σβερίν) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν από το 1603 έως το 1608.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Aδόλφου δούκα του Σ.Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της συζύγου του Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ δούκα της Έσσης. Παντρεύτηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1588 στο Ρέινμπεκ με τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Ο Ιωάννης Ζ΄ ήταν ένας αδύναμος κυβερνήτης, που δεν μπόρεσε να κυβερνήσει τη χρεωμένη και διεφθαρμένη χώρα του. Η Σοφία ζούσε σχεδόν στη φτώχεια. Το 1592 ο σύζυγός της μαχαιρώθηκε με επτά πληγές. Αρχικά, ο Ούλριχ δούκας του Μεκλεμβούργου ανέλαβε την αντιβασιλεία και η Σοφία υποχώρησε στην ιδιοκτησία της χήρας (wittum), που είχε στο Λυμπς. Η χώρα παρήκμασε ορατά κατά τη διοίκηση των κυβερνητών, που έστελνε ο Ούλριχ. Η Σοφία διοίκησε το wittum -τις συνοικίες Ρέχνα και Βίτενμπουργκ- πολύ οικονομικά και προσεκτικά. Όταν ο Ούλριχ απεβίωσε το 1603, ο Κάρολος Α΄ (αδελφός του Ούλριχ) ζήτησε από τη Σοφία να διαχειριστεί το Μεκλεμβούργο-Σβερίν για λογαριασμό των ανήλικων γιων της. Αυτή ανέλαβε την πρόκληση και ενήργησε δραστήρια ενάντια στις καταχρήσεις της προηγούμενης διοίκησης. Κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση του δουκάτου. Το 1608 ο Κάρολος Α΄ ζήτησε από τον αυτοκράτορα να κηρύξει τον μεγαλύτερο γιο της Σοφίας ενήλικο. Οι γιοι της είχαν αποξενωθεί από αυτήν για αρκετό καιρό. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους η χώρα κατήλθε ξανά σε οικονομικό χάος. Η Σοφία επέστρεψε στο Λυμπς. Το 1628 ο Βάλενσταϊν κατέκτησε το Μεκλεμβούργο και ανάγκασε τους γιους της να εγκαταλείψουν τη χώρα, ωστόσο άφησε τη Χριστίνα σε ειρήνη. Η Σοφία απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 1634. Οι τελευταίοι μεγάλοι δούκες του Mεκλεμβούργου-Σβερίν και του Mεκλεμβούργου-Στρέλιτς κατάγονται όλοι από αυτήν. Παντρεύτηκε τον 1588 τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα: Αδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ 1588-1658, δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ιωάνης Αλβέρτος Β΄ 1590-1636, δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ. Άννα-Σοφία 1591-1648. Krause (1892), "Sophie", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 34, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 674–676
Νόα Ρίνγκερ

Ο Νόα Ρίνγκερ (αγγ. Noah Ringer, ολοκληρωμένο όνομα Νόα Άντρου Ρίνγκερ, αγγ. Noah Andrew Ringer) γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1996, στο Ντάλας του Τέξας, και είναι Αμερικάνος ηθοποιός.

 Ο Νόα Ρίνγκερ γεννήθηκε στο Ντάλας του Τέξας, και είναι αθλητής του ταεκβοντό. Στη ηλικία των 12, έλαβε τη μαύρη ζώνη από την Αμερικάνικη Όμοσπονδία Ταεκβοντό. Αποτελεί μέλος μιας ομάδας ταεκβοντό, από όπου έμαθε για ένα κάστινγκ της Paramount Pictures για το ρόλο του Άανγκ στη ταινία The Last Airbender. Μετά το κάστινγκ, έγινε δεχτός για το ρόλο του Άανγκ στη ταινία και άρχισε τη συνεργασία του με τη Creative Artists Agency. Στις 27 Μαρτίου 2010, συμμετείχε στα Nickelodeon Kids' Choice Awards, μαζί με τη Νίκολα Πέλτζ, το Ντέβ Πάτελ και το Τζάκσον Ρέτμπουν, για να παρουσίασει τη ταινία. Νόα Ρίνγκερ στην IMDb
Παγκόσμιος χάρτης του Απιανού

Ο χάρτης του Απιανού θεωρείτο για μεγάλο διάστημα ως ο αρχαιότερος χάρτης που αναφέρει το όνομα της Αμερικής, και παραχώρησε αργότερα τα πρωτεία αυτά στον παγκόσμιο χάρτη του Βάλντζέεμίλλερ.

 Ο Πέτερ Άπιαν σχεδίασε τον χάρτη αυτό το 1520 χρησιμοποιώντας κυρίως πορτογαλικές και γερμανικές πηγές και τον χάρτη του Βάλντζέεμίλλερ που σχεδιάστηκε το 1507. Ο γνήσιος χάρτης είναι ξυλογραφία διαστάσεων 29 x 42 εκατοστών. Περιέχει τον Παλαιό και τον Νέο Κόσμο, όπως έγινε γνωστός μετά τις εξερευνήσεις και την ανακάλυψη της Αμερικής. Οι περιοχές που ανακαλύφθηκαν από τους Ισπανούς σημαδεύονται με ισπανικές σημαίες ως δείγμα της κυριαρχίας στη Δύση. Η βόρειος Αμερική επιγράφεται με το όνομα «Parias», και η νότιος Αμερική με το όνομα «AMERICA». Ο Απιανός σημειώνει ότι η νότιος Αμερική ανακαλύφθηκε το 1497. Edward Luther Stevenson (1858-1944) (1913). Maps Reproduced as Glass Transparencies. Νέα Υόρκη: The American Geographical Society of New York. σελίδες 27-28. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012.
Σάρα ΜακΤέρναν

Η Σάρα ΜακΤέρναν (11 Μαρτίου 1994-) είναι ιρλανδή τραγουδίστρια-τραγουδοποιός από το Scarriff, στην κομητεία Clare. Είναι γνωστή για την τρίτη θέση στην τέταρτη σεζόν του The Voice της Ιρλανδίας τον Απρίλιο του 2015. Εκπροσώπησε την Ιρλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι "22". Το τραγούδι απέτυχε να προκριθεί στον τελικό του διαγωνισμού.

 Η Σάρα είναι ένα μοναχοπαίδι. Μετά την αποφοίτησή της το 2011, πήρε ένα πρόγραμμα προ-νοσηλευτικής στο Ennis, County Clare. Συνέχισε στη μουσική τεχνολογία στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Limerick για αρκετούς μήνες. Πάντα είπε: «Η καριέρα μου θα είναι είτε να βοηθήσω ανθρώπους ή μουσική». Η Sarah έσπασε από την εκπαίδευση και συνέχισε να εργάζεται ως υπάλληλος λιανικής στο Penneys (Primark). Τον Σεπτέμβριο του 2014, η Sarah εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Limerick για να σπουδάσει Φωνή και Χορό, αλλά έπρεπε να αναβάλει μέχρι το Σεπτέμβριο του 2015. Παίζει κιθάρα, πιάνο και σφυρίχτρα. Τον Νοέμβριο του 2014, αφού πέρασε από τις τυφλές ακροάσεις (blind auditions) για το The Voice της Ιρλανδίας χωρίς ποτέ να κάνει συναυλίες, η Sarah δημιούργησε μια μπάντα για να αποκτήσει εμπειρία με την εκτέλεση. Η μπάντα των τεσσάρων κομματιών συγκροτήθηκε από τον κιθαρίστα Dwayne Mann, τον drummer John Moroney, τον μπασίστα Declan Larkin και τη Sarah στα φωνητικά. Η McTernan μπήκε στο The Voice της Ιρλανδίας το 2015. Στην τυφλή ακρόασή της τραγούδησε το "Who You Are", για την οποία οι τέσσερις κριτές γύρισαν τις καρέκλες τους. Στη συνέχεια επέλεξε να πάει στο S Club 7 αστέρων, στην ομάδα της Rachel Stevens. Το βίντεο οντισιόν της Sarah παραμένει το βίντεο με τις περισσότερες προβολές της σειράς με 90.100 συν χτυπήματα. Για την εκπομπή "The Battle" αγωνίστηκε εναντίον της Tara Gannon Carr. Ερμήνευσαν το "Change" από τη Sigma, συνεμφανιζόμενη με την Paloma. Ο Στίβενς αποφάσισε να στείλει τη Σάρα στο Live Knockouts. Η Σάρα τραγούδησε το "Ghost" από την Ella Henderson και ήταν ενάντια στους Paul Taylor και Cian O Meila. Ο Στίβενς αποφάσισε να στείλει τη Σάρα στο Live Shows, ενώ ο Paul και ο Cian στάλθηκαν σπίτι. Στην πρώτη ζωντανή παράσταση, η Sarah τραγούδησε "What I Did for Love" του David Guetta με τον Emeli Sande. Η Σάρα ήρθε τρίτη, χάνοντας από την Emma Humber στη δεύτερη θέση και τον Patrick James στην πρώτη. Στις 8 Μαρτίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η Σάρα θα εκπροσωπήσει την Ιρλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ με το τραγούδι "22". Το εν λόγω τραγούδι δεν προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού. McMahon, Páraic. «Mixed Fortunes For Clare Contestants In The Voice». The Clare Hearld. http://clareherald.com/2015/03/31/mixed-fortunes-for-clare-contestants-in-the-voice/. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2015.
Όνφιμ

Ο Όνφιμ (Αρχαία διάλεκτος Νόβγκοροντ: онѳиме, όνφιμε), επίσης Ανθέμιος του Νόβγκοροντ, ήταν αγόρι από την Δημοκρατία του Νόβγκοροντ που έζησε στην ομώνυμη πόλη (σημερινή Ρωσία) τον 13ο αι. μ.Χ., γύρω στο 1220 ή 1260. Οι σημειώσεις και οι σχολικές εργασίες του έμειναν χαραγμένες πάνω σε χειρόγραφα από φλοιό σημύδας, τα οποία διατηρήθηκαν στο αργιλώδες έδαφος του Νόβγκοροντ. Ο Όνφιμ, που εκείνον τον καιρό ήταν μάλλον 6 ή 7 ετών, έγραφε στην αρχαία διάλεκτο του Νόβγκοροντ, τμήμα της αρχαίας ανατολικής Σλαβικής, γνωστή και ως αρχαία Ρωσική γλώσσα. Πέρα από γράμματα και συλλαβές, ζωγράφισε πεδία μαχών και σκίτσα με τον εαυτό του και τους καθηγητές του.

 Η πόλη Νόβγκοροντ, γνωστή και ως Βελίκι Νόβγκοροντ (Ρωσικά: Великий Новгород), είναι σημαντικό διοικητικό κέντρο του Όμπλαστ του Νόβγκοροντ και ήταν η πρωτεύουσα της ομώνυμης Φεουδαλικής Δημοκρατίας. Πιστεύεται ότι την εποχή εκείνη η πόλη σημείωνε ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα αλφαβητισμού. Περίπου 200 χιλιόμετρα νότια της Αγίας Πετρούπολης, η πόλη περιβάλλεται από δάση σημύδας, των οποίων ο φλοιός χρησιμοποιήθηκε για αιώνες από τους ντόπιους για γραφή, καθώς ήταν μαλακός και εύκολος στην χάραξη. Σήμερα διασώζονται 17 επιγραφές σε ξύλο σημύδας που αποδίδονται στον Όνφιμ. Οι 12 από αυτές περιέχουν σχέδια και μόνο οι 5 περιέχουν κείμενα. Ένα από τα σχέδια παρουσιάζει έναν ιππότη σε άλογο να επιτίθεται σε κάποιον άνθρωπο με λόγχη, με τους μελετητές να εικάζουν ότι ο Όνφιμ αναπαριστούσε τον εαυτό του ως ιππότη. Τα γραπτά αποτελούν ασκήσεις γλωσσικής εκμάθησης: ο Όνφιμ έκανε εξάσκηση γράφοντας το αλφάβητο, επαναλαμβάνοντας συλλαβές και καταγράφοντας ψαλμούς. Τα γραπτά του περιέχουν φράσεις όπως "Κύριε, βοήθα τον υπηρέτη σου, Όνφιμ" και παραπομπές από το Βιβλίο των Ψαλμών.Οι εικονογραφήσεις του Όνφιμ περιλαμβάνουν εικόνες ιπποτών, αλόγων, βελών και σκοτωμένων εχθρών. Σε ένα από τα σκίτσα αναπαρίσταται ένα θηρίο με μακρύ λαιμό, μυτερά αυτιά και σγουρή ουρά. Η εικονογράφηση αποτελεί ίσως "ένα πορτρέτο του εαυτού του, μεταμφιεσμένου σε φανταστικό ζώο". Το θηρίο είτε έχει ένα βέλος με φτερά στο στόμα, είτε εκτοξεύει φωτιά. Σε ένα από τα κείμενα εντοπίζεται η φράση "Είμαι άγριο θηρίο", ενώ το κείμενο στο πλαίσιο λέει "Χαιρετίσματα από τον Όνφιμ στον Ντανίλο", πιθανότατα φίλος ή συμμαθητής του Όνφιμ. Ο αριθμός των δακτύλων στα χέρια των εικονιζόμενων ανθρώπων ποικίλλει από τρία έως οκτώ. Πιθανολογείται πως ο Όνφιμ δεν είχε μάθει ακόμη αριθμητική. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Drawings by Onfim στο Wikimedia Commons
Μαρία Άννα της Σαβοΐας (1757-1824)

Η Μαρία Άννα (ιταλ. Maria Anna, 17 Δεκεμβρίου 1757 - 11 Οκτωβρίου 1824) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Βασιλιά της Σαρδηνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σαμπλαί.

 Η Μαρία Άννα Καρολίνα Γαβριέλλα ήταν η τρίτη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε τον Βενέδικτο της Σαβοΐας, Δούκα του Σαμπλαί. Δεν απέκτησαν απογόνους. Artemont. Louis Leopold d', A Sister of Louis XVI; Marie-Clotilde de france, queen of Sardinia (1759-1802), London, London, 1911, pg.86 Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 27.
Χένρικ Ρολίραντ

Ο Χένρικ Ρολίραντ (πολωνικά: Henryk Rolirad) (11 Απριλίου 1909 – 4 Ιανουαρίου 1984) ήταν Πολωνός μηχανικός συστημάτων τροφίμων, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών για τη διάσωση Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Χένρικ Ρολίραντ γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας και υιοθετήθηκε σε ηλικία δύο ετών από τον Στανίσουαφ και τη Στεφάνια Ρολίραντ. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Πόζναν. Εργάστηκε αρχικά σε ένα τοπικό Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, στη συνέχεια ως διευθυντής του υποκαταστήματος του Πόζναν του πολωνικού ταξιδιωτικού γραφείου Orbis. Το 1938, ο Ρολίραντ άνοιξε ένα γραφείο Orbis στο Ζμπόνσιν. Το 1938, η Ναζιστική Γερμανία απέλασε πολλούς Πολωνοεβραίους μετανάστες πίσω στην πατρίδα τους, την Πολωνία. Ακόμη και πριν ξεκινήσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Χένρικ Ρολίραντ βοηθούσε αυτούς τους μετανάστες που έφτασαν στην πόλη διέλευσης του Ζμπόνσιν. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, ο Ρολίραντ ήταν μέλος του Σώματος Ασφαλείας του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και, με αυτή την ιδιότητα, εργάστηκε με την Εβραϊκή Στρατιωτική Ένωση (Żydowski Związek Wojskowy) που δραστηριοποιήθηκε στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Ο Ρολίραντ προμήθευε τους Εβραίους με τρόφιμα, φάρμακα και πλαστά έγγραφα, εντός και εκτός του Γκέτο, και διέθεσε το δικό του σπίτι ως προσωρινό καταφύγιο για τους Εβραίους που διέφευγαν από το Γκέτο. Νοίκιασε επίσης τουλάχιστον άλλα τρία σπίτια για να κρύβει Εβραίους.Στις 23 Απριλίου 1943, καθώς έκρυβε Εβραίους σε ένα από τα σπίτια του, ο Ρολίραντ συνελήφθη από τη γερμανική Γκεστάπο. Στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία, η ποινή για τη βοήθεια των Εβραίων ήταν θάνατος. Η Γκεστάπο τοποθέτησε τον Ρολίραντ και δύο Εβραίες σε ένα φορτηγό. Κατά τη διάρκεια της διέλευσης, το φορτηγό σταμάτησε σε μια διασταύρωση και ο άνδρας της Γκεστάπο άφησε το φορτηγό για να μπει σε ένα κοντινό σπίτι, αφήνοντας πίσω μόνο δύο φρουρούς. Ένα μέλος της πολωνικής υπόγειας αντίστασης, μη μπορώντας να δει ποιος ήταν μέσα στο φορτηγό, πέταξε μια χειροβομβίδα. Ο Ρολίραντ τραυματίστηκε σοβαρά και έμεινε ανάπηρος μέχρι το τέλος της ζωής του.Το 1944, ο Ρολίραντ συνάντησε τη Μαρία Αϊνστάιν, και οι δύο με καταγωγή από το Πόζναν. Είχαν γνωρίσει νωρίτερα ενώ βοηθούσαν Εβραίους στο Ζμπόνσιν. Ο Ρολίραντ φρόντιζε τη Μαρία Αϊνστάιν, σώζοντάς της τη ζωή. Μετά τον πόλεμο, ο Ρολίραντ παντρεύτηκε τη Μαρία Αϊνστάιν. Το 1965 μετανάστευσαν με τις κόρες τους στο Ισραήλ, ζώντας στο Ραμάτ Γκαν. Ο Ρολίραντ πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1984, από κακοήθη ασθένεια. Ενταφιάστηκε στο Καθολικό Νεκροταφείο της Γιάφα στο Τελ Αβίβ. Στις 18 Οκτωβρίου 1966, το Γιαντ Βασσέμ, στην Ιερουσαλήμ, αναγνώρισε τον Χένρικ Ρολίραντ ως Δίκαιο των Εθνών. Διάσωση των Εβραίων από τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Κερατινοκύτταρα

Το κερατινοκύτταρο είναι ο κυριότερος (άνω του 90%) κυτταρικός τύπος που εμφανίζεται στην επιδερμίδα. Αυτός ο τύπος κυττάρων παράγει κερατίνη και διαφοροποιείται κατά την πορεία της κερατινοποίησης, καθώς μετακινείται από το κάτω στρώμα της επιδερμίδας στα ανώτερα στρώματα (τα οποία αντιμετωπίζουν τον εξωτερικό κόσμο). Από αυτό αναπτύσσεται σαν τελικό στάδιο το κερατοκύταρρο (συνώνυμο: το κορνεοκύταρρο).

 Τα κερατινοκύτταρα προέρχονται από επιδερμικά βλαστοκύτταρα που βρίσκονται στην περιοχή της βασικής στοιβάδας ή στην περιοχή της εξωτερικής ριζικής θήκης των Τριχοθυλάκων . Μεταναστεύουν μέσω διαφόρων σταδίων ανάπτυξης καθώς ωθούνται από τα κύτταρα των απογόνων μέχρι να σχηματίσουν ένα στρώμα πεπλατυσμένων νεκρών κερατοειδών στην κεράτινη στιβάδα . Ο χρόνος μεταξύ της διαφοροποίησης στο Stratum Basale και της απολέπισης ως κορνεοκύτταρο στο Stratum disjunctum υπολογίζεται περίπου στον ένα μήνα, μπορεί όμως σε κάποιες δερματικές παθήσεις π.χ. Ψωρίαση το χρονικό διάστημα να είναι συντομευμένο. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαφοροποίησης, τα κερατινοκύτταρα αλλάζουν διαρκώς το σχήμα και τον γεωμετρικό προσανατολισμό τους. Στο Stratum Basale , τα κερατινοκύτταρα προκύπτουν από επιδερμικά βλαστικά κύτταρα και έχουν περίπου κυλινδρικό σχήμα. Στο Stratum spinosum, η αναδιαμόρφωση των κυττάρων αρχίζει με μια αύξηση του όγκου και μια αλλαγή στον κυτταρικό άξονα σε μια πιο οριζόντια κατεύθυνση. Οι κόκκοι κερατοϊαλίνης σχηματίζονται και οι διαδικασίες μετατροπής προχωρούν γρήγορα. Υπάρχει ισοπέδωση των κυττάρων, απώλεια του κυτταρικού πυρήνα, και συρρίκνωση λόγω απώλειας υγρών, όπου η κερατινοποίηση να έχει φθάσει στο τελικό στάδιο της. Δεν μπορούν να ανιχνευθούν κερατινοκύτταρα στην ακόλουθη Stratum corneum (στρώση του κέρατου). Στο τέλος αυτής της διαδικασία τα κερατινοκύτταρα μεταλλάσσονται σε κερατοκύτταρα. To Stratum corneum σχηματίζει ένα φράγμα που εμποδίζει ξένα σώματα και μικρόβια και προστατεύει το σώμα από την αφυδάτωση. Τα κερατινοκύτταρα εμπλέκονται ενεργά στην ανοσοαπόκριση, στις φλεγμονώδεις διεργασίες και στην επούλωση πληγών. Μπορούν να παράγουν μια ποικιλία κυτοκινών, αυξητικών παραγόντων, ακόμα και συμπληρωματικών παραγόντων . Πολλές χρόνιες φλεγμονώδεις δερματικές ασθένειες απελευθερώνουν TNF-άλφα και IL-1 συγκεκριμένα, αλλά επίσης πολλές άλλες ιντερλευκίνες και χημειοκίνες . Τα κερατινοκύτταρα συμβάλλουν στην προστασία από την υπεριώδη ακτινοβολία με την κατάποση μελανοσωμάτων ( κυστίδια που περιέχουν μελανίνη) από μελανοκύτταρα . Η μελανίνη φυλάσσεται γύρω από τον πυρήνα του κυττάρου και την προστατεύει από βλάβες που σχετίζονται με την υπεριώδη ακτινοβολία.
Κράκεν

Το Κράκεν είναι μυθικό κεφαλόποδο πλάσμα/τέρας της θάλασσας και ανήκει στους Σκανδιναβικούς θρύλους. Σύμφωνα με νορβηγικές ιστορίες, το Κράκεν κατοικεί στις ακτές της Νορβηγίας και της Γροιλανδίας και τρομοκρατεί όσους ναυτικούς τύχει να περάσουν απο κοντά του. Οι αρχές λένε ότι ο μύθος μάλλον ήρθε με τα χρόνια απο την θέαση γιγαντιαίων καλαμαριών που μπορούν να φτάσουν εως και 15 μέτρα (50 πόδια) μάκρος.

 Η λέξη Κράκεν (αγγλικά: Kraken‎) πρόερχεται από τη Σουηδική γλώσσα και την Νορβηγική Γλώσσα. Και στις δύο γλώσσες η λέξη αποδίδει το νόημα του άρρωστου ζώου αλλά και του στρεβλωμένου (twisted). Στα μοντέρνα Γερμανικά η λέξη Krake σημαίνει χταπόδι. Από τις πιο γνωστές αναφορές που έχουν γίνει στο μυθικό Κράκεν είναι οι εξής: Ο διάσημος Σουηδός φυσιοδίφης Κάρολος Λινναίος (18ος αιώνας ), περιέλαβε το Κράκεν στην πρώτη έκδοση του καταλόγου φυσικού συστήματος Systema Naturae από το 1735. Εκεί έδωσε στο ζώο την επιστημονική ονομασία Microcosmus, αλλά το παρέλειψε σε μεταγενέστερες εκδόσεις του καταλόγου.Το Κράκεν περιγράφηκε εκτενώς από τον Erik Pontoppidan, επίσκοπο του Bjørgvin, (μία απο τις 11 μητροπόλεις που αποτελλούν την εκκλησία της Νορβηγίας) στο «Det første Forsøg paa Norges naturlige Historie, Κοπεγχάγη, 1752 («Η πρώτη απόπειρα στη φυσική ιστορία της Νορβηγίας»). Ο Σουηδός συγγραφέας Jacob Wallenberg περιέγραψε το kraken στο έργο του 1781 Min son på galejan ("Ο γιος μου στο μαγειρείο"). Από τα τέλη του 18ου αιώνα, το Κράκεν έχει απεικονιστεί με διάφορους τρόπους, κυρίως ως μεγάλο πλάσμα που μοιάζει με χταπόδι, και συχνά υποστηρίζεται ότι το Κράκεν που αναφέρει ο επίσκοπος Pontoppidan μπορεί να βασίστηκε στις αναφορές των ναυτικών για γιγαντιαία καλαμάρια.Στις πρώτες περιγραφές, όμως, τα πλάσματα περιγράφηκαν ότι έμοιαζαν περισσότερο με καβούρια παρά χταπόδια, και γενικά διέθεταν χαρακτηριστικά που σχετίζονται με μεγάλες φάλαινες και όχι με γιγαντιαία καλαμάρια. Κατά τα λεγόμενα "μαρτύρων" κάποια από τα σημάδια το ότι το Κράκεν είναι αληθινό είναι οι υποθαλάσσιες ηφαιστειακές δραστηριότητες, φυσαλίδες που έρχονται από τον βυθό στην επιφάνεια του νερού, ξαφνικά και επικίνδυνα ρεύματα και η εμφάνιση νέων βραχονησίδων. Το 1830, ο Βρετανός ποιητής Λόρδος Alfred Tennyson δημοσίευσε μία σονάτα ονόματι The Kraken και περιέγραφε ένα τεράστιο πλάσμα που κατοικεί στα βάθη του ωκεανού. Στη νουβέλα του Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ (1851), στο κεφάλαιο 59 ονόματι Squid (καλαμάρι), φαίνεται το πλοίο του πρωταγωνιστή να συναντά το "The great live squid, which, they say, few whale-ships ever beheld, and returned to their ports to tell of it." (Το μεγάλο ζωντανό καλαμάρι, το οποίο, λένε, πως λίγα φαλαινοθηρικά μπόρεσαν να αντέξουν και να επιστρέψουν στα λιμάνια τους για να το πουν).Η περιγραφή που έδωσε ο Pontoppidan για το Κράκεν ενέπνευσε τον Ιούλιο Βερν στο μυθιστόρημά του, του 1870, "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα". Cthulhu Τρίγωνο των Βερμούδων Τρίγωνο του Δράκου Πείραμα της Φιλαδέλφειας
Ιλ ω Σίνι (Παρίσι)

Το Ιλ ω Σίνι (Γαλλικά: Île aux Cygnes, Νησί των Κύκνων) είναι μικρό τεχνητό νησί στον ποταμό Σηκουάνα στο Παρίσι της Γαλλίας, που συνδέει το 15ο διαμέρισμα με το 16ο διαμέρισμα. Δημιουργήθηκε το 1825 ως ανάχωμα στα ρεύματα του ποταμού.Είναι ένα από τα τρία νησάκια του Σηκουάνα στο Παρίσι, τα άλλα δύο είναι τα φυσικά νησιά Ιλ ντε λα Σιτέ και Ιλ Σαιν Λουί.

 Το νησί, μήκους 890 μέτρων, έχει πλάτος 11 μέτρα σε όλο το μήκος του, είναι δε ακατοίκητο. το βορειοανατολικό άκρο του νησιού σχηματίζει μια εξέδρα (μπελβεντέρε) μήκους 15 μέτρων, πάνω στη γέφυρα Μπιρ-Χακίμ, όπου βρίσκεται το άγαλμα της Αναγεννημένης Γαλλίας. μια σκάλα κάτω από τη γέφυρα Μπιρ-Χακίμ κατεβαίνει σε μία μεγάλη δεντρόφυτη αλέα, την αλέα των Κύκνων, που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού.Κατά μήκος υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις. Το νότιο άκρο του νησιού, μήκους περίπου 170 μέτρων, αποτελείται από μια προεξοχή πλάτους περίπου 30 μέτρων, στην οποία βρίσκεται ένα αντίγραφο του αγάλματος της Ελευθερίας, το οποίο τοποθετήθηκε εκεί το 1889, τρία χρόνια μετά την ανέγερση του αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη (28 Οκτωβρίου 1886). Το αντίγραφο προσφέρθηκε στη Γαλλία από Γάλλους πολίτες εγκατεστημένους στις Ηνωμένες Πολιτείες για τα 100 χρόνια της Γαλλικής επανάστασης. Πρόκειται για ένα χάλκινο αντίγραφο ενός μοντέλου μελέτης που έκανε ο Ωγκύστ Μπαρτολντί για να σχεδιάσει το μνημείο. Στην προεξοχή υπάρχει πρόσβαση από την κύρια αλέα με σκάλες που βρίσκονται στα πλάγια, ενώ η πρόσβαση στην υπερκείμενη γέφυρα της Γκρενέλ γίνεται από έναν κεκλιμένο διάδρομο.Το νησί καλύπτει έκταση περίπου 1,3 εκταρίων και είναι το μικρότερο από τα τρία νησιά του Παρισιού, αλλά είναι μεγαλύτερο σε μήκος από το Ιλ Σαιν Λουί.Το Ιλ ω Σίνι δεν πρέπει να συγχέεται με το πρώην Ιλ ντε Σίνι, που βρισκόταν στο σημερινό 7ο διαμέρισμα και ενώθηκε με το Πεδίον του Άρεως στα τέλη του 18ου αιώνα. Ωστόσο, οφείλει το όνομά του σε αυτό το αρχαίο νησί. Το νησί διασχίζεται από τρεις γέφυρες: την γέφυρα της Γκρενέλ, τη σιδηροδρομική γέφυρα Ρουέλ και τη γέφυρα Μπιρ-Χακίμ. Εξυπηρετείται από τους σταθμούς μετρό Πασί και Μπιρ-Χακίμ.Ιλ ω Σίνι - Νησί των Κύκνων Το νησί Ιλ ω Σίνι στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του Παρισιού (επιλογή γλώσσας)
Μιχαήλ της Μπραγκάνσα

Να μη συγχέεται με τον Μιχαήλ Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα (1853-1927), εγγονό του Ιωάννη ΣΤ΄.O δομ Μιχαήλ, πορτογαλ. Miguel (15 Οκτωβρίου 1699 - 13 Ιανουαρίου 1724) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν ευγενής στην Πορτογαλία.

 Ήταν ο πρώτος νόθος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της Ανν Αρμάνντ Παστρ ντε Βερζέ από τη Γαλλία. Το 1724 πνίγηκε στον ποταμό Τάγο· ήταν 25 ετών. Νυμφεύτηκε τη δόνα Λουίζα-Καζιμίρα ντε Σούζα Νασσάου ε Λίγκνε, κόρη τού πρίγκιπα τού Λίγκνε. Ήταν κυρία της Σούζα, κόμισσα της Μιράνντα ντο Κόρβο και τιμητικά δούκισσα τού Λαφόες. Είχαν τέκνα: Ιωάννα-Φραγκίσκα-Αντωνία-Περπέτουα γενν. 1715, παντρεύτηκε τον 4ο μαρκήσιο ντε Κασκάις. Πέτρος-Ερρίκος 1718-1761, 1ος δούκας τού Λαφόες, 3ος μαρκήσιος τού Αρρόνκες και 7ος κόμης της Μιράνντα ντο Κόρβο. Ιωάννης-Κάρολος 1719-1806, δούκας τού Λαφόες. Στρατάρχης, πρωθυπουργός και ιδρυτής της Β. Ακαδημίας των Επιστημών. PEREIRA (Ana Cristina Duarte) – PRINCESAS E INFANTAS DE PORTUGAL / (1640–1736) / EDIÇÕES COLIBRI / 2008. The work deals with various princes and infantas of Portugal, legitimate and illegitimate, from 1640 to 1736, from the point of personal and political view, tracing the route of these stateswomen in the legitimization and consolidation of the Braganza dynasty.
Αυγούστα Ρόις του Κέστριτς

Η Αυγούστα (γερμ. Augusta, 26 Μαΐου 1822 - 3 Μαρτίου 1862) από τον Οίκο του Ρόυς (του νεότερου κλάδου) ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Κέστριτς και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

 Η Αυγούστα Ματθίλδη Βιλελμίνη ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου ΞΓ΄ του Κέστριτς και της Ελεωνόρας, Κόμισσας του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Γεννήθηκε στο Κλίππχαουζεν του Μάισσεν στη Σαξονία και απεβίωσε το 1862 στο Σβερίν του Μεκλεμβούργου-Σβερίν σε ηλικία 40 ετών. Δύο έτη μετά ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο και το 1868 και τρίτο γάμο, από τον οποίο απέκτησε τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (πατέρα της Ιουλιανής της Ολλανδίας). Ο σύζυγος της Αυγούστας απεβίωσε το 1883. Παντρεύτηκε το 1849 τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Φραγκίσκος Γ΄ (1851 - 1897), Μέγας Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Παύλος Φρειδερίκος (1852 - 1923), Πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Μαρία (μετέπειτα Μαρία Πάβλοβνα) (1854 - 1920), παντρεύτηκε τον Βλαδίμηρο Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας. Νικόλαος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Ερρίκος (1855 - 1856). Ιωάννης Αλβέρτος (1857 - 1920), κυβερνήτης του Δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Αλέξανδρος Θεόδωρος Γεώργιος Φρειδερίκος (1859). Genealogics - Leo van de Pas Princess Auguste Reuss-Schleiz-Köstritz thePeerage.com Auguste Prinzessin Reuss zu Köstritz
Γκουαρίνο Γκουαρίνι

Ο Καμίλλο-Γκουαρίνο Γκουαρίνι (Camillo-Guarino Guarini, 17 Ιανουαρίου 1624 – 6 Μαρτίου 1683) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας του μπαρόκ, που εργάσθηκε στο Τορίνο, όπως και στη Σικελία, στη Γαλλία και στην Πορτογαλία. Επιπλέον ήταν ιερομόναχος του Τάγματος των Θεατίνων, μαθηματικός και συγγραφέας.

 Ο Γκουαρίνι γεννήθηκε στη Μόντενα και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός στο Τάγμα των Θεατίνων σε ηλικία 15 ετών. Πέρασε την περίοδο αυτή στη μονή του Αγίου Σιλβέστρου al Quirinale, στη Ρώμη, όπου μελέτησε αρχιτεκτονική, θεολογία, φιλοσοφία και μαθηματικά. Το 1647 επέστρεψε στη Μόντενα, όπου χειροτονήθηκε το 1648. Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία των Θεατίνων, καταλήγοντας προκαθήμενος (provost) αυτών το 1654. Αλλά ο πρίγκιπας Αλφόνσος Δ΄ της Μόντενα υπεστήριξε έναν άλλο υποψήφιο και έτσι ο Γκουαρίνι αντικαταστάθηκε σύντομα και υποχρεώθηκε να φύγει από τη γενέτειρά του. Για τα αμέσως επόμενα έτη της ζωής του υπάρχουν ελάχιστα εξακριβωμένα στοιχεία. Το 1656 έγινε μέλος του Οίκου των Θεατίνων στην Πάρμα, και φαίνεται ότι επισκέφθηκε την Πράγα και τη Λισαβόνα προτού δημοσιεύσει το θεατρικό έργο του La Pietà trionfante στη Μεσσήνη το 1660, όπου ήταν λέκτορας των μαθηματικών. Ο Γκουαρίνι έγραψε τέσσερα μαθηματικά βιβλία, τόσο στη λατινική, όσο και στην ιταλική γλώσσα, από τα οποία το Euclides adauctus έχει ως θέμα την παραστατική γεωμετρία. Το 1665 δημοσίευσε μία μαθηματική-φιλοσοφική πραγματεία, την Placita Philosophica, όπου υπερασπιζόταν το Γεωκεντρικό μοντέλο του Σύμπαντος εναντίον του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου.Ο Γκουαρίνι σχεδίασε πολυάριθμα δημόσια και ιδιωτικά κτήρια στο Τορίνο, όπως τα ανάκτορα του Καρόλου Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας και της αδελφής του Λουίζας Χριστίνας, τον ναό του Αγίου Λαυρεντίου (1666-1680), το μεγαλύτερο μέρος του Παρεκκλησίου της Σινδόνης (που φιλοξενεί την περίφημη Ιερά Σινδόνη), το Παλάτσο Καρινιάνο (1679-1685), το Κάστρο του Ρακκονίτζι και άλλα δημόσια και εκκλησιαστικά κτήρια στη Μόντενα, τη Μεσσήνη της Σικελίας, τη Βερόνα, τη Βιέννη, την Πράγα, τη Λισαβόνα και το Παρίσι. Το Παλάτσο Καρινιάνο θεωρείται ως ένα από τα πλέον υπέροχα αστικά ανάκτορα του 17ου αιώνα στην Ιταλία. Ο Γκουαρίνι φαίνεται να έχει δεχθεί επιρροές από τον Φραντσέσκο Μπορρομίνι. Από το 1657 έως το 1659 διέμεινε στην Ισπανία, όπου μελέτησε την αρχιτεκτονική των Μαυριτανών, και αυτό επηρέασε το στιλ μερικών από τα έργα του στο Τορίνο. Το 1660 εγκαταστάθηκε στη Μεσσήνη.Ο Γκουαρίνι απεβίωσε στο Μιλάνο σε ηλικία 59 ετών. Στην αρχιτεκτονική, διάδοχοί του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Φιλίπο Γιουβάρα και Μπερνάρντο Βιττόνε. Ο τελευταίος εξέδωσε τα σχέδια του Γκουαρίνι στο έργο Architettura Civile το 1737. Wittkower, Rudolf (1980). Art and Architecture in Italy, 1600–1750. Pelican History of Art. Penguin. σελίδες 403-415. ISBN 0-300-07939-7. Optical Illusion and Projection: A Study of Guarino Guarini's Dome in Santissima Sindone Βιβλία on line
1175 Μαργώ

Η Μαργώ (Margo) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,993. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Μαργούς εκτιμάται σε 30 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Μαργώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 1 λεπτό. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Παννεμεατικός

Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Παννεμεατικός είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Νεμέα του νομού Κορινθίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Νεμέας. Έμβλημά του είναι το αμπελόφυλλο το οποίο συμβολίζει το σταφύλι και το κρασί για τα οποία φημίζεται η Νεμέα. Αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κορινθίας (ΕΠΣΚ), παλαιότερα είχε φτάσει στην Β΄ Εθνική κατηγορία.

 Το 1969 και το 1971 αναδείχθηκε πρωταθλητής της Ε.Π.Σ Κορινθίας και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1969 και 1971 αντίστοιχα, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει την άνοδο στην Β Εθνική. Το 1972 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Κορινθίας και έλαβε μέρος στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1972, όπου κατακτώντας την 1η θέση στον 6ο όμιλο, κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε την περίοδο 1972-73 όποτε και υποβιβάστηκε, έχοντας τερματίσει στην 19η θέση του 1ου ομίλου, σε σύνολο 20 ομάδων. Τις περιόδους 1983-84, 1984-85, 1990-91 και 1991-92 έλαβε μέρος στην Δ΄ Εθνική κατηγορία.Το 1974, 1986, 1988, 1991, 1992 και 2013 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κορινθίας, ενώ το 2014 αναδείχθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος ενάντια στη Θύελλα Πετρίου
Ύλας

Στην ελληνική μυθολογία, ο Ύλας ήταν Δρύοπας ήρωας, εραστής του Ηρακλή και γιος του βασιλιά των Δρυόπων, Θειοδάμαντα. Η νύμφη Μενοδίκη, η κόρη του Ωρίωνα, ήταν η μητέρα του. Σύμφωνα με άλλες παραλλαγές ο Κήυξ, ο Εύφημος ή ο Θειομένης ήταν πατέρας του Ύλα.

 Ο Ηρακλής, κατά την εκδίωξη των Δρυόπων από τη Δρυοπίδα της Στερεάς Ελλάδας, σκότωσε τον Θειοδάμαντα και πήρε μαζί του τον Ύλα και του δίδαξε να είναι πολεμιστής. Ο ποιητής Θεόκριτος (περίπου 300 π.Χ.) έγραψε για την ερωτική σχέση μεταξύ του Ηρακλή και του Ύλα: "Δεν ήμαστε οι πρώτοι θνητοί που βλέπουμε την ομορφιά σε αυτό που είναι όμορφο. Όχι, ακόμα και ο γιος Αμφιτρύωνα με την ατσάλινη καρδιά, που νίκησε τον άγριο Λέοντα, αγάπησε ένα γοητευτικό νέο τον Ύλα, που τα μαλλιά του πέφτανε σε μπούκλες. Και όπως ο πατέρας με αγαπημένο γιο, του έμαθε όλα τα πράγματα που τον έκαναν ισχυρό άντρα, και διάσημο". Αργότερα, οι δύο ήρωες πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, οπότε μια φορά όπου ο Ύλας πήγε να αναζητήσει πηγή νερού στη Μικρά Ασία, κοντά στην Κίο, τον άρπαξαν οι Νύμφες της περιοχής για την ομορφιά του. Ο Ύλας τότε άρχισε να φωνάζει και τον άκουσε ο Πολύφημος. Πήγε προς το δάσος αλλά δεν μπόρεσε να τον βρει και γύρισε πίσω, για να ενημερώσει τον Ηρακλή. Από τότε ο Ηρακλής τον αναζητούσε απαρηγόρητος. Λέγεται ότι η νύμφες έκαναν τον Ύλα αντίλαλο. Οι Αργοναύτες μη βλέποντας τον Ηρακλή και τον Ύλα να γυρίζουν αποφάσισαν να φύγουν. Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου ο Ηρακλής έφθασε στην Κολχίδα με τα πόδια. Σύμφωνα με μία άλλη παραλλαγή ο Ηρακλής άφησε πίσω τον Πολύφημο, για να συνεχίσει να αναζητά τον Ύλα και ο ίδιος έφυγε μαζί με τους Αργοναύτες. Η ιστορία της αρπαγής του Ύλα από τίς Νύμφες έχει παίξει σημαντικό ρόλο τόσο στην ελληνιστική, όσο και στη ρωμαϊκή ποίηση των αυτοκρατορικών χρόνων. Η πραγμάτευσή της ως επεισοδίου της Αργοναυτικής Εκστρατείας υπάρχει στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου, στο ομώνυμο έπος του Valerius Flaccus, στο 13ο ειδύλλιο του Θεοκρίτου, στους μύθους του Υγίνου, και στο 20ό ποίημα των ελεγειών του Προπέρτιου. Με το μύθο του Ύλα ασχολήθηκαν επίσης ο Καλλίμαχος, ο Ριανός και ο Φανοκλής στους «Έρωτες». Ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος είχε αφηγηθεί την ιστορία του Ύλα στα Ετερειούμενά του, ενώ ο Νόννος στα Διονυσιακά του. Χαρακτηριστική για τη δημοτικότητά του μύθου στη λογοτεχνία είναι η φράση του Βιργιλίου, «cui non dictus Hylas puer?». Ο Ύλας προφανώς ήταν τοπικός ήρωας της Κίου. Οι κάτοικοι της Κίου και της Προύσας τον λάτρευαν ως θεό της βλάστησης.Οι κάτοικοι της Κίου είχαν μία ετήσια γιορτή στην οποία αναζητούσαν τον Ύλα με ορειβασία και πήγαιναν στα δάση φωνάζοντας τρεις φορές το όνομά του. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692
ΜΓ Γκέτινγκεν

Η Μπασκετμπαλγκαμάινσαφτ Γκέτινγκεν (γερμανικά: Basketballgemeinschaft Göttingen) είναι γερμανικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Γκέτινγκεν. Το 2010, η ομάδα κέρδισε το EuroChallenge εναντίον της ρωσικής Κράσνιε Κρίλια. Η ομάδα είχε παίξει στη Δεύτερη Κατηγορία Γερμανίας σχεδόν κάθε σεζόν από την ίδρυσή της μέχρι τη σεζόν 2006-07, στην οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Γερμανίας.

 Όταν η ΜΓ 74 Γκέτινγκεν προήχθη στο Πρωτάθλημα Γερμανίας (Μπούντεσλιγκα) το 2007, η επαγγελματική ομάδα διαχωρίστηκε από τον σύλλογο. Στην πρώτη σεζόν της στη Μπούντεσλιγκα, η Γκέτινγκεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό. Τα επόμενα χρόνια ο σύλλογος θα είχε εξαιρετικές επιδόσεις, με συνεχόμενες εμφανίσεις στα πλέι οφ. Τη σεζόν 2009-10, η Γκέτινγκεν έκανε το ντεμπούτο της στην Ευρώπη παίζοντας στο EuroChallenge. Η ομάδα άφησε αμέσως το σημάδι της καθώς κέρδισε τη διοργάνωση, με συνολικό ρεκόρ 13-3. Στο Final Four, το οποίο φιλοξένησε η Γκέτινγκεν, η ομάδα νίκησε στον τελικό τη ρωσική Κράσνιε Κρίλια με 83–75. Στις επόμενες δύο σεζόν ο σύλλογος έπαιξε επίσης στην Ευρώπη. Ωστόσο, κατά τη σεζόν 2011–12, η Γκέτινγκεν υποβιβάστηκε στη Δεύτερη Κατηγορία. Το 2014, η ομάδα επέστρεψε στη Μπούντεσλιγκα. Δεύτερη Κατηγορία Γερμανίας: Νικητές: 2006–07, 2013–14 EuroChallenge: Νικητές: 2009–10 Επίσημος ιστότοπος
Ευρωπαϊκή αγριόγατα

Η Ευρωπαϊκή αγριόγατα (Felis silvestris silvestris) είναι ένα υποείδος της Αγριόγατας,που ζει στην Ευρώπη και είναι στενή συγγενής της κοινής γάτας, παρ' όλα αυτά είναι πολύ πιο άγρια και πολύ δύσκολα εξημερώνεται.

 Μοιάζει με μια κοινή οικιακή τιγρέ γάτα, η ουρά της όμως είναι πιο παχιά και πιο μακριά. Το μήκος του σώματός της φτάνει μέχρι και το 1,2μ., ενώ παραπάνω από το μισό καταλαμβάνει η ουρά της. Ζυγίζει γύρω στα 8-9 κιλά, ενώ σε ύψος φτάνει μέχρι και τα 40 εκ. Το θηλυκό κυοφορεί για 65-70 μέρες περίπου, και γεννάει γύρω στα 5-6 μικρά, εκ των οποίων μερικά συχνά πεθαίνουν πρόωρα. Όσα ζουν, αναπτύσσονται γρήγορα και σε ηλικία ενός έτους έχουν ανεξαρτητοποιηθεί και ψάχνουν για σύντροφο. Η αγριόγατα μπορεί να διασταυρωθεί με την οικιακή, αν και έχουν αρκετές φυσιολογικές διαφορές. Πολλά από τα υβρίδια που προκύπτουν φαίνονται σαν οικιακές γάτες, με τρίχωμα ξανθό ή γκρίζο, αλλά κληρονομούν την αγριότητα της Felis Silvestris (αγριόγατα). Ζει σε απομακρυσμένες δασικές περιοχές, ειδικά σε φυλλοβόλα δάση της Σκωτίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και σε ένα μεγάλο μέρος της Ρωσίας,καθώς επίσης και στην Ελλάδα. Στην Κρήτη απαντάται ένα υποείδος της Ευρωπαϊκής αγριόγατας, ο Κρητικός αγριόγατος.