Το Χαμένο Σαββατοκύριακο

Το Χαμένο Σαββατοκύριακο (αγγλ. The Lost Weekend) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1945 σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ρέι Μιλάντ και η Τζέιν Γουάιμαν. Το σενάριο της ταινίας που γράφτηκε από το μόνιμο συνεργάτη του Γουάιλντερ, Τσαρλς Μπράκετ είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τσαρλς Ρ. Τζακσον. Η ταινία έχει βραβευτεί με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Α' Ανδρικού Ρόλου.

 Ο συγγραφέας Ντον Μπέρναμ (Ρέι Μιλάντ), ένας χρόνιος αλκοολικός είναι νηφάλιος για 10 μέρες και να έχει ξεπεράσει τη δύσκολη φάση της στέρησης. Στην πραγματικότητα όμως η λαχτάρα του αλκοόλ τον έχει κυριέυσει. Ο Ντον ετοιμάζεται να φύγει από το Μανχάταν για να περάσει το σαββατοκύριακο με τον αδελφό του, Γουίκ (Φίλιπ Τέρρι) και με την κοπέλα του Έλεν (Τζέιν Γουάιμαν). Ένα μπουκάλι με αλκοόλ που έχει αφήσει να κρέμεται από το παράθυρο κυριεύει τη σκέψη του και τον τυραννά. Όταν η Έλεν φτάνει στο σπίτι του Ντον, ο συγγραφέας παρακαλάει τον αδελφό του να φύγουν αργότερα και τον παρακινεί να πάει με την Έλεν σε κοντσέρτο. Η Έλεν ακολουθεί διστακτικά τον Γουίκ στο κοντσέρτο κι εκείνος τη διαβεβαιώνει ότι ο Ντον δεν πρόκειται να πιει όσο θα λείπουν δεδομένου ότι έχει αφαιρέσει όλα τα μπουκάλια με αλκόολ από το σπίτι κι εφόσον ο Ντον είναι άφραγκος για να αγοράσει. Τότε για τον αλκοολικό συγγραφέα ξεκινά ένα δύσκολο σαββατοκύριακο κατά τη διάρκεια του οποίου πρόκειται να βρεθεί αντιμέτωπος με όλους του τους φόβους και τις ανασφάλειες και πάνω από όλα να μαχηθεί ενάντια στο πάθος του με το αλκοόλ. Την άνοιξη του 1944, στον σταθμό του Σικάγο, ο σκηνοθέτης Μπίλι Γουάιλντερ αγόρασε το μυθιστόρημα του Τσαρλς Ρ. Τζάκσον The Lost Weekend, καθώς του άρεσε ο τίτλος και κατάφερε να το διαβάσει πριν φτάσει στη Νέα Υόρκη. Όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη πρότεινε στο συνεργάτη του, το σεναριογράφο Τσαρλς Μπράκετ να το διαβάσει αμέσως. Ο Μπράκετ δεν έμεινε το ίδιο ενθουσιασμένος με το φίλο του, αλλά τελικά δέχτηκε να διασκευάσει το σενάριο σε συνεργασία με το σκηνοθέτη που στο μεταξύ είχε πείσει τον Μπάντι ΝταΣίλβα, παραγωγό της εταιρίας Paramount, να αγοράσει τα δικαιώματά του μυθιστορήματος. Αλλά τι ήταν αυτό που καθήλωσε τον σκηνοθέτη στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Τζάκσον; Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος όταν ερωτήθηκε: Η ακρίβεια με την οποία ο συγγραφέας δείχνει που μπορεί να οδηγηθεί ο εξαρτημένος από το αλκοόλ. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου του φιλμ νουάρ Κολασμένη Αγάπη (Double Indemnity, 1944) ο Γουάιλντερ είχε συνεργαστεί με τον σεναριογράφο Ρέιμοντ Τσάντλερ που ήταν πρώην αλκοολικός και το στρες που ένιωσε κατά τη συνεργασία τον ώθησε ξανά στο αλκοόλ. ο Γουάιλντερ πραγματοποίησε εν μέρει την ταινία για να προσπαθήσει να δικαιολογηθεί στον Τσάντλερ. Στην πρεμιέρα της ταινίας στη Σάντα Μπάρμπαρα το κοινό υποδέχτηκε αρνητικά την ταινία, που δε συνοδευόταν από τη μουσική επένδυση του Μίκλος Ρόζα και η κυκλοφορία της πάγωσε. Τότε όλες οι εταιρίες παραγωγής αλκοολούχων ποτών πρότειναν να αγοράσουν την ταινία για να την βγάλουν εκτός κυκλοφορίας, αλλά η εταιρία έδωσε αρνητική απάντηση και αποφάσισε να οργανώσει άλλη μια προβολή της ταινίας έξι μήνες μετά. Αυτή τη φορά το κοινό την υποδέχτηκε θετικά. Η ταινία έκανε επιτυχία και προτάθηκε για 7 βραβεία όσκαρ κερδίζοντας 4 (εκ των οποίων τα 3 πήγαν στον Γουάιλντερ για την παραγωγή, τη σκηνοθεσία και το σενάριο). Ο Ρέι Μιλάντ στέφθηκε επίσης νικητής κερδίζοντας το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (το πρώτο και το τελευταίο της καριέρας του όπως τόνισε ο Γουάιλντερ που ήθελε στη θέση του τον Χοζέ Φερρέρ, αλλά η Paramount του επέβαλε τον Μιλλάντ, τονίζοντας ότι για το ρόλο του αλκοολικού χρειαζόταν ένας συμπαθής και ωραίος ηθοποιός, προκειμένου να κάνει το κοινό να τον λυπηθεί). Για τον Γουάιλντερ ήταν η πρώτη ταινία που διηγήθηκε την νεοϋρκέζικη πραγματικότητα με ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός με τον οποίο απεικονίζει το Μανχάτταν έρχεται σε αντίθεση με τον εξπρεσιονισμό με τον οποίο απεικονίζει τους εσωτερικούς χώρους, στους οποίους ο διευθυντής φωτογραφίας Τζον Σάιτζ παίζει με τις αντιθέσεις και τις σκιές (όπως στη σκηνή της ανεύρεσης του κρυμμένου μπουκαλιού πάνω από το φωτιστικό, το οποίο φανερώνεται από τη σκιά που σχηματίζεται στην οροφή). Η σεκάνς με τις αιθυλικές παραισθήσεις μπορεί σήμερα να φαίνεται τετριμμένη, αλλά για το 1945 ήταν θαύμα των οπτικών εφέ. Η ταινία παρουσιάστηκε στο πρώτο φεστιβάλ των Καννών το 1946 (στην ουσία ήταν το δεύτερο μια και το πρώτο δεν είχε ολοκληρωθεί λόγω του ξεσπάσματος του πολέμου) και κέρδισε Χρυσό Φοίνικα για τον Γουάιλντερ και βραβείο ερμηνείας για τον Μιλλάντ. Βράβευση: Καλύτερης Ταινίας – Τσαρλς Μπράκετ Σκηνοθεσίας – Μπίλι Γουάιλντερ Α’ Ανδρικού Ρόλου – Ρέι Μιλάντ Σεναρίου - Μπίλι Γουάιλντερ και Τσαρλς ΜπράκετΥποψηφιότητα: Μουσικής Επιμέλειας - Μίκλος Ρόζα Ασπρόμαυρης Φωτογραφίας - Τζον Φ. Σάιτς Μοντάζ - Ντοάν Χάρισον Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr