IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλης Παραμανίδης

Ο Βασίλης Παραμανίδης, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1977 μέχρι το 1985.

 Ο Παραμανίδης γεννήθηκε στις Σέρρες και εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το καλοκαίρι του 1977. Στην πρώτη του χρονιά με την ομάδα της Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε και στους 22 αγώνες του πρωταθλήματος, σημειώνοντας 191 πόντους, με ατομικό ρεκόρ τους 35 που πέτυχε στη νίκη του Άρη εναντίον της ΧΑΝΘ με 90-80, στις 22 Απριλίου 1978.Την επόμενη σεζόν, αγωνιζόμενος ως βασικός ψηλός στην πεντάδα του Άρη, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή, με 236 πόντους σε 25 αγώνες. Αυτό ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου και βοήθησε τον Παραμανίδη να επιλεχθεί στην ελληνική εθνική ομάδα, με την οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 με προπονητή τον Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ. Επίσης, αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ του 1979, όπου η Ελλάδα κατέλαβε την ένατη θεση.Την επόμενη τριετία, ο Άρης διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, χωρίς να καταφέρει να έχει κάποια επιτυχία, με τον Παραμανίδη να είναι δεύτερος σκόρερ της ομάδας πίσω από τον Νίκο Γκάλη. Ταυτόχρονα, φοίτησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης σπουδάζοντας στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Η επόμενη μεγάλη επιτυχία για την ομάδα των "κίτρινων" ήλθε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1983, με τον Παραμανίδη να σημειώνει 248 πόντους σε 23 αγώνες. Ακολούθησε η απώλεια του πρωταθλήματος του 1984 από τον Παναθηναϊκό στο μπαράζ της Κέρκυρας και του κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ.Στην τελευταία του χρονιά με την φανέλα του Άρη, ο Παραμανίδης κατέκτησε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου, σημειώνοντας 142 πόντους σε 20 αγώνες πρωταθλήματος, ενώ οι "κίτρινοι" έφθασαν ως την ημιτελική φάση της διοργάνωσης του κυπέλλου Κόρατς, όπου ηττήθηκαν από την ιταλική Βαρέζε.Με την φανέλα της εθνικής ομάδας αγωνίστηκε από το 1978 μέχρι το 1981, έχοντας 31 συμμετοχές με 2,97 πόντους μέσο όρο. Άρης Πρωταθλητής Ελλάδας: 1979, 1983, 1985 Κυπελλούχος Ελλάδας: 1985Εθνική Ελλάδος Χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 Το πρώτο χρυσό της Εθνικής Ελλάδας | Onsports.gr Vasilis Paramanidis - FIBA.com Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine. Βασίλης Παραμανίδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Das Stahltier

Το Das Stahltier (γερμ. Το ατσάλινο θηρίο/ζώο) είναι έργο του γερμανικού κινηματογράφου του 1934. Γυρίστηκε με πρωτοβουλία των Γερμανικών Κρατικών Σιδηροδρόμων για την επέτειο των 100 χρόνων του πρώτου γερμανικού σιδηρόδρομου.

 Η ταινία πρωτοπαρουσιάστηκε το 1935 σε μικρό κοινό. Απαγορεύτηκε από τους Ναζί και έκτοτε χρησιμοποιήθηκε μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Θεωρήθηκε ότι χάθηκε, αλλά χάρη σε μια κόπια που ανήκε στην συλλογή της Ρίφενσταλ ανακαλύφθηκε ξανά και διασώθηκε. Το 1954 οι Γερμανικοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι παράγγειλαν μια περιληπτική επανέκδοση που προβλήθηκε δημοσίως. Το 1985 αποκαταστάθηκε η αρχική ταινία και προβλήθηκε στην τηλεόραση. Το 2007 κυκλοφόρησε σε DVD. Ο φοιτητής μηχανικός Κλάασεν πάει στους κρατικούς σιδηρόδρομους για να κάνει πρακτική εξάσκηση. Επειδή είναι άνθρωπος των γραμμάτων, οι εργάτες τον αποφεύγουν. Σιγά σιγά όμως θα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, και θα του δείξουν τα μυστικά της δουλειάς τους, ενώ ο Κλάασεν θα τους διηγηθεί την εξέλιξη της ατμομηχανής και των επιτευγμάτων της επιστήμης. Η ταινία είναι της εποχής της ανόδου των Ναζί στην εξουσία. Αν και ακούγεται ένα Χάιλ Χίτλερ, κατά τα άλλα δεν είναι προπαγανδιστικό έργο, ούτε και περιέχει ναζιστικά σύμβολα ή και ναζιστική ιδεολογία. Αναφέρει τις εφευρέσεις των Γάλλων και Βρετανών στον τομέα της βιομηχανικής επανάστασης. Οι εργάτες συμπεριφέρονται φυσιολογικά, ενώ ο μηχανικός Κλάασεν δεν δείχνει υπερβολικό ζήλο. Για τους λόγους αυτούς οι Ναζί απαγόρευσαν το έργο. Παράλληλα, η εταιρεία των Γερμανικών σιδηροδρόμων απέρριψε την ταινία θεωρώντας την εγκεφαλική, καλλιτεχνική και πειραματική, ενώ ήθελε μια εμπορική διαφημιστική παραγωγή. Stefan Vockrodt: Bewegung! Der Dampflokfilm schlechthin? Willy Zielkes „Das Stahltier“ war und ist umstritten - aber zweifellos ein Höhepunkt der Avantgarde. in: EisenbahnGeschichte 42. Oktober/November 2010, S. 70-76, ISSN 1611-6283. Παρουσίαση του έργου από το filmportal.de Martin Loiperdinger: Willy Zielke und die Reichsbahn. στο farocki.akbild.ac.at Αρχειοθετήθηκε 2015-12-01 στο Wayback Machine.
Μάγειρας Αχαΐας

Το χωριό Μάγειρας, όπως ονομάζεται επίσημα, ή Μάγειρα είναι μικρό χωριό της Αχαΐας με πληθυσμό 55 κατοίκους (2011) που ασχολούνται ως επί το πλείστον με τη γεωργία. Ανήκει διοικητικά στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας του Νομού Αχαΐας.

 Το χωριό Μάγειρα ιδρύθηκε γύρω στα 1750-1770 από κατοίκους του μεγάλου χωριού Τσετσεβός που εκείνη την εποχή έπαθε καθίζηση. Αποτελεί δηλαδή μαζί τα χωριά Αραγόζαινα, Γρόπα, Βερίνο, Μυρόβρυση, Δουκαναίικα, Συνανιά, τα επονομαζόμενα "Τσετσεβοχώρια". Η λέξη Μάγειρα υποδηλώνει πιθανότατα όνομα οικογένειας που κατοικούσε κάποτε εκεί. Οι καθιζήσεις έπληξαν και το ίδιο το χωριό την δεκαετία του 1930, με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι να καταφύγουν στον οικισμό Άβυθο (Άκολη) της Ροδοδάφνης. Για πρώτη φορά το χωριό καταγράφηκε στην απογραφή του Γάλλου στρατηγού Μαιζόν το 1830. Σε αυτήν υπαγόταν στην επαρχία Πατρών. Το 1840 κατατάχθηκε στον τότε Δήμο Ερρηνεής όπου ανήκε μέχρι το 1912 οπότε μεταφέρεται στον τότε Δήμο Μυρόβρυσης (μέχρι το 1919), στο Δήμο Αραγόζαινας (μέχρι το 1924). Έκτοτε αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα και το 1997 εντάχθηκε στον Δήμο Συμπολιτείας. Πλέον, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στον Δήμο Αιγιαλείας. Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού από το 1830 έως τις μέρες μας είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Δήμος Συμπολιτείας
Χοηφόροι (Αισχύλου)

Η τραγωδία Χοηφόροι ή Χοηφόρες (από το «φέρω χοές» δηλ. τιμές στον νεκρό, στον τάφο του - λάδι, κρασί, μέλι, σπόροι βρασμένοι κλπ.) του Αισχύλου αποτελεί το δεύτερο μέρος της Ορέστειας, της μοναδικής σωζόμενης αρχαίας τριλογίας Αγαμέμνονας, Χοηφόροι, Ευμενίδες. Αποτελείται από 1.076 στίχους.

 Το έργο αφηγείται τον φόνο της Κλυταιμνήστρας και του Αιγίσθου από τον Ορέστη. Ο Ορέστης, συνοδευόμενος από τον πιστό του φίλο Πυλάδη επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Άργος, για να θρηνήσει στον τάφο του πατέρα του. Όταν φθάνει, ο χορός των χοηφόρων ακολουθούμενος από την αδελφή του Ηλέκτρα, κρύβεται και, αφού παρακολουθήσει τις σπονδές, αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Αμέσως, θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του, έχοντας τη συμπαράσταση της αδελφής του και του χορού. Ζητά φιλοξενία στο ανάκτορο του πατέρα του, προσποιούμενος τον ξένο, και αναγγέλλει αρχικά τον δήθεν θάνατο του Ορέστη. Από τους 1.076 στίχους του έργου, οι μισοί σχεδόν είναι εξολοκλήρου: επανάληψη, επιβεβαίωση, όξυνση, διεύρυνση και επεξεργασία του ίδιου πάθους. Είναι λοιπόν το έργο, κυρίως, έμμονο και οι Χοηφόρες είναι εμμανείς· μέχρι τα άκρα. Στον Αγαμέμνονα αυτό το έμμονο εκφράζεται με το πλήθος των συσσωρευμένων προγονικών δεινών και τη «βουβή» σχεδόν προετοιμασία και έκρηξη της Κλυταιμνήστρας. Ενώ εδώ εκφράζεται με τη συνεχή παράθεση επαναληπτικών φορτίσεων για το ίδιο θέμα: -κατάρες όταν φτάνει ο Χορός για χοές -κατάρες όταν κάνει η Ηλέκτρα τις χοές -πάλι οι ίδιες κατάρες όταν αναγνωρίζονται τα αδέλφια -μετά, διαδοχικά, απ΄τους τρεις, κατάρες που συναγωνίζονται μεταξύ τους -πάλι ύστερα κατάρες με επίκληση στον Αγαμέμνονα να τις στέρξει -πάλι κατάρες και αγαλλίαση απ΄το Χορό, όταν ο Ορέστης λέει το σχέδιο -πάλι κατάρες απ΄ το Χορό όταν η τροφός πάει να φωνάξει τον Αίγισθο -θρίαμβος ύστερα απ΄το φόνο, επειδή οι κατάρες έπιασαν κλπ.και ανάμεσα, κάθε φορά, αναφορά στο Δεινό και επίκληση της Δίκης. Η πρώτη παραγωγή της τραγωδίας από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 1949 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη και σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Μεταξύ άλλων μέλη του θιάσου ήταν οι Δημήτρης Μυράτ, Έλσα Βεργή, Άγγελος Γιαννούλης, Μαρίκα Κοτοπούλη, Αθανασία Μουστάκα, Αλέκος Πέτσος και Νίκος Χατζίσκος. Κώστας Βάρναλης, Ορέστης Αρχειοθετήθηκε 2022-01-26 στο Wayback Machine. Κάρολος Κουν, Ορέστεια (μέρος 2ο-Χοηφόροι) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
1159 Γρανάδα

Η Γρανάδα (Granada) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,50. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Ισπανίας.

 Η μέση διάμετρος της Γρανάδας εκτιμάται σε 29,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0471. Η Γρανάδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 31 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κάρλο Αϊρόλντι

Ο Κάρλο Αϊρόλντι (Carlo Airoldi, 21 Σεπτεμβρίου 1869 – 18 Ιουνίου 1929) ήταν Ιταλός μαραθωνοδρόμος, γνωστός κυρίως από την περιπέτειά του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

 Ο Αϊρόλντι γεννήθηκε στο Ορίτζο της Λομβαρδίας, γόνος οικογένειας αγροτών, και άρχισε να συμμετέχει σε αθλητικούς διαγωνισμούς στο Βαρέζε (η πρώτη καταγεγραμμένη συμμετοχή του είναι πάντως στο προάστιο Γκόρλα του Μιλάνου) και αργότερα σε εθνικούς και διεθνείς αγώνες, στους οποίους νίκησε τον μεγάλο αντίπαλό του, τον Μασσαλιώτη Λουί Ορτέγκ. Γρήγορα έγινε γνωστός ως ένας από τους εξέχοντες μαραθωνοδρόμους της εποχής του. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν η νίκη στον υπερμαραθώνιο Μιλάνου-Βαρκελώνης τον Σεπτέμβριο του 1895, που έγινε σε 12 τμήματα και συνολική απόσταση 1.050 χιλιομέτρων. Αυτή η νίκη του απέφερε 2.000 πεσέτες. Ο Αϊρόλντι επεδίωξε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896, όπου είχε αρκετές πιθανότητες για τη νίκη. Ωστόσο δεν είχε τα χρήματα για να ταξιδέψει μέχρι την Αθήνα. Αναζήτησε βοήθεια από τον διευθυντή ενός γνωστού περιοδικού της εποχής, του La Bicicletta, και του πρότεινε να ταξιδέψει με τα πόδια όλη την απόσταση: ένα ταξίδι που θα τον υποχρέωνε να καλύπτει 70 χιλιόμετρα την ημέρα για να φθάσει στην ελληνική πρωτεύουσα εγκαίρως. Το περιοδικό θα κατέγραφε όλα τα στάδια του ταξιδιού του και θα του παρείχε τρόφιμα και τις απαραίτητες πληροφορίες. Ο διευθυντής του περιοδικού δέχθηκε και το ταξίδι άρχισε. Ο αθλητής περπάτησε από το Μιλάνο μέχρι το Σπλιτ χωρίς προβλήματα. Δυστυχώς προτού φθάσει στο Ντουμπρόβνικ έπεσε και χτύπησε στο χέρι του, οπότε υποχρεώθηκε να χάσει δύο ημέρες ώστε να αναρρώσει. Τον συμβούλευσαν να μη διασχίσει την Αλβανία με τα πόδια και έτσι επιβιβάσθηκε σε ένα αυστριακό πλοίο που τον πήγε στην Πάτρα. Από εκεί συνέχισε μέχρι την Αθήνα με τα πόδια, ακολουθώντας τη σιδηροδρομική γραμμή αφού δεν υπήρχαν δρόμοι. Μετά το ταξίδι του ωστόσο, τον περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Όταν πήγε στα ανάκτορα να υπογράψει για τη συμμετοχή του στους αγώνες, ανακρίθηκε από τον πρόεδρο της Ολυμπιακής Επιτροπής, ο οποίος έκρινε πως τα χρήματα που είχε δεχθεί για τη νίκη του στον αγώνα Μιλάνου-Βαρκελώνης τον καθιστούσαν επαγγελματία αθλητή και άρα μη δυνάμενο να συμμετέχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τηλεγραφήματα στάλθηκαν από την Ιταλία, αλλά μάταια: δεν επιτράπηκε στον Αϊρόλντι να λάβει μέρος στους αγώνες. Υπήρξε η φήμη στην Ιταλία ότι οι διοργανωτές δεν επέτρεπαν σε έναν ισχυρό αντίπαλο να αγωνισθεί σε ένα αγώνισμα το οποίο οι Έλληνες ήθελαν πολύ να κερδίσουν. Ο Αϊρόλντι προκάλεσε αργότερα τον νικητή του μαραθωνίου Σπύρο Λούη να τρέξουν οι δυο τους, αλλά δεν πήρε απάντηση. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του ο Αϊρόλντι επεχείρησε πολλές φορές να καταρρίψει την επίδοση του Σπύρου Λούη στον μαραθώνιο χωρίς να τα καταφέρει ποτέ. Συνέχισε να τρέχει σε αγώνες, κυρίως στη Λομβαρδία και στην Ελβετία, όπου νυμφεύθηκε και εργάσθηκε (στη Βέρνη και στη Ζυρίχη). Κατόπιν μετανάστευσε στη Νότια Αμερική για να αναζητήσει την τύχη του. Απεβίωσε στο Μιλάνο σε ηλικία 59 ετών. Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Manuel Sgarella: La leggenda del maratoneta, Macchione Editore
Πάπας Πελάγιος Α΄

Ο Πελάγιος Α΄ (Pelagio I, θάν. 4 Μαρτίου 561) ήταν Πάπας από το 556 έως τον θάνατό του το 561. Ήταν ο δεύτερος Πάπας του βυζαντινού παπισμού και, όπως και ο προκάτοχός του, πρώην αποκρισάριος στην Κωνσταντινούπολη.

 Καταγόταν από αριστοκρατική ρωμαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιωάννης, φαίνεται να ήταν εφημέριος σε μία από τις δύο πολιτικές "επισκοπές" ή περιφέρειες στις οποίες ήταν τότε χωρισμένη η Ιταλία. Ο Πελάγιος συνόδευσε τον Πάπα Αγαπητό Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τον διόρισε νούντσιο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας σε αυτήν την πόλη.[1] Όταν ο Πάπας Βιγίλιος πήγε στην Κωνσταντινούπολη με διαταγή του αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α', ο Πελάγιος έμεινε στη Ρώμη σαν αντιπρόσωπός του. Ο βασιλιάς των Γότθων, Τωτίλας, είχε ήδη αρχίσει να πολιορκεί την πόλη. Ο Πελάγιος μοίρασε την ίδια του την περιουσία για να ανακουφίσει τον λαό που υπέφερε από τον λιμό, και προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να κάνει εκεχειρία. Αν και απέτυχε, αργότερα έπεισε τον Τοτίλα να χαρίσει τις ζωές στους αιχμαλώτους που συνέλαβε όταν μπήκε στην πόλη τον Δεκέμβριο του 546. Ο Τοτίλας έστειλε τον Πελάγιο στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί ειρήνη με τον Ιουστινιανό, αλλά ο αυτοκράτορας τον έστειλε πίσω λέγοντας ότι ο στρατηγός του Βελισάριος είχε την εξουσία στην Ιταλία. Παραδοσιακά του αποδίδεται η Βασιλική των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στη Ρώμη, που κτίστηκε για να τιμήσει τη νίκη του στρατηγού Ναρσή κατά των Οστρογότθων. Ο Πελάγιος εκλέχτηκε Πάπας σαν υποψήφιος υποστηριζόμενος από τον Ιουστινιανό. Ενώ πριν την εκλογή του στάθηκε ενάντια στην προσπάθεια του Ιουστινιανού να καταδικάσει τα «Τρία Κεφάλαια» για να συμβιβάσει τις διάφορες παρατάξεις μέσα στην εκκλησία, αργότερα υιοθέτησε τη θέση του αυτοκράτορα. Αυτό κατέστρεψε τη φήμη του στη Βόρεια Ιταλία, τη Γαλατία και ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, με αποτέλεσμα οι διάδοχοι του για τα επόμενα 50 χρόνια αφιέρωσαν πολύ κόπο για να αποκαταστήσουν τη ζημιά. Ο Πάπας Πελάγιος Α΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913 (Αγγλικά)
Ασώματος Λέσβου

Ο Ασώματος είναι χωριό της Λέσβου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευεργέτουλα, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Ο Ασώματος, με τα χαρακτηριστικά σπίτια, τα καλντερίμια και τα γραφικά καφενεία, έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

 Ο Ασώματος είναι ημιορεινό χωριό της ανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές του Ολύμπου, δυτικά του κόλπου της Γέρας και λίγο βορειότερα της Αγιάσου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 20 χλμ. περίπου Δ. της Μυτιλήνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 6,685 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασωμάτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευεργέτουλα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ευεργέτουλα και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Ο ναός των Ταξιαρχών (Μιχαήλ και Γαβριήλ) στο βορειοκεντρικό τμήμα του οικισμού. Κτίσμα του 1746. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το οίκημα της Καρήνης. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το κτήριο του ελαιοτριβείου στον Ασώματο Λέσβου ιδιοκτησίας της Κοινότητας Ασωμάτου, αντιπροσωπευτικό δείγμα βιομηχανικής λαϊκής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ού αιώνα, σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής στον τομέα αυτό. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το Δημοτικό Σχολείο, αξιόλογο δείγμα κτηρίου με επιστημονικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, συνυφασμένο με την πνευματική ιστορία του τόπου. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το Εκκλησιαστικό Μουσείο, στον περίβολο του ναού των Ταξιαρχών. Περιλαμβάνει εκκλησιαστικά και λαογραφικά κειμήλια Το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, στη βόρεια είσοδο του οικισμού Η βρύση «Σκλήκος» στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο κέντρο του οικισμού Το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού Οι εκκλησίες του Αγίου Πανέρα και Γενεσίου της Θεοτόκου στην ανατολική είσοδο του οικισμού Η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στη νότια είσοδο του οικισμού Το πανηγύρι των Ταξιαρχών στις 8 Νοεμβρίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://asomatos.yolasite.com/
Πίτσο

Το Πίτσο είναι Δήμος και λιμάνι της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου από τον οποίο επιβλέπει τον κόλπο της Αγίας Ευφημίας, οι κύριοι δραστηριότητες των κατοίκων του νησιού είναι η αλιεία, αλιεύεται ιδιαίτερα Τόνος και Κοράλλι.

 Το Πίτσο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα όπως όλες οι πόλεις στην Καλαβρία, δεν υπάρχουν ωστόσο πηγές που να καταγράφουν αρχαία πόλη στην περιοχή. Η ιστορία της πόλης του Πίτσο ξεκινά τον Μεσαίωνα (1300) όταν εμφανίζονται στην περιοχή μια κοινότητα μοναχών του Μέγα Βασιλείου, ένα κάστρο και ένα ψαροχώρι. Το όνομα "Πίτσο" που μεταφράζεται σαν "κορυφή" ή "προεξοχή" ίσως έχει σχέση με ένα ακρωτήρι που προεξέχει στην θάλασσα. Η βασική δραστηριότητα των κατοίκων της πόλης για πολλούς αιώνες ήταν η αλιεία του τόνου, ιδιαίτερα τον Μάιο και τον Ιούνιο. Η αλιεία του τόνου συνεχίστηκε μέχρι την δεκαετία του 1970 όπου τα δίχτυα των ψαράδων διασκορπίστηκαν σε κοραλλιογενείς τόνους στην ανοιχτή θάλασσα, η δραστηριότητα παρέμεινε και μετά αλλά σήμερα έχει απαγορευτεί. Στην περιοχή υπάρχει το περίφημο "Σπήλαιο των Σαρακηνών" στο οποίο Σαρακηνοί πειρατές που ρήμαζαν ολόκληρη την Καλαβρία τοποθετούσαν αιχμαλώτους και λάφυρα. Ο πρώην Βασιλιάς της Νεαπόλεως και γαμπρός του Ναπολέων Α΄ Ζοακίμ Μυρά φυλακίστηκε μερικές μέρες στο Αραγωνέζικο κάστρο της πόλης και στην συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Μυρά εκτελέστηκε στην κύρια αίθουσα του κάστρου και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, το κάστρο ονομάστηκε κατόπιν "κάστρο του Μυρά", σήμερα βρίσκεται εκεί το "Επαρχιακό Μουσείο Μυρά". Το Πίτσο καταστράφηκε τα τελευταία χρόνια από ισχυρούς σεισμούς (1783, 1905). Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανά μήνα στο Πίτσο κυμαίνεται ως εξής: Μηνιαίες καιρικές προγνώσεις
Παναγιώτης Γεωργίου

Ο Παναγιώτης Γεωργίου από τη Λήμνο (γεννήθηκε 1804) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες, τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε δυο φορές. Υπήρξε αξιωματικός Ζ΄ τάξεως. Παρασημοφορήθηκε με «χαλκούν αριστείον ανδρείας». Μεταπολεμικά έζησε αγνοημένος στην Αθήνα. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 3043.

 Ο Παναγιώτης Γεωργίου γεννήθηκε το 1804 στη Λήμνο. Μετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της, σε ηλικία 17 ετών, έως το τέλος της. Αρχικά μετείχε στο στράτευμα του Λήμνιου καπετάνιου Τριαντάφυλλου Τζούρα αλλά στη συνέχεια πολέμησε υπό τις διαταγές διαφόρων αρχηγών: Καρατάσου, Μαυροβουνιώτη, Κριεζώτη, Μακρυγιάννη, Β. Χατζηχρήστου και του φιλέλληνα Φαβιέρου. Έλαβε μέρος στις μάχες Χίου, Καρύστου, Ναυπάκτου, Πατρών, Νιόκαστρου, Ανηφορίτη καθώς και στη μάχη της Πέτρας που έκλεισε τον επαναστατικό αγώνα. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ το 1825. Μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια, από όπου κατάφερε να δραπετεύσει και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1827 τραυματίστηκε στο δεξί πόδι στη Μάχη του Καματερού και αποθεραπεύθηκε με δικά του έξοδα. Στη συνέχεια κατατάχτηκε στον «τακτικό στρατό» του φιλέλληνα Φαβιέρου, ως λοχίας, έως το τέλος του αγώνα. Με την έλευση του Καποδίστρια εντάχθηκε στην «Αρχηγία» του Μαυροβουνιώτη ως πεντηκόνταρχος και έπειτα στο ΙΒ΄ Ελαφρό Τάγμα του Τζουρά ως λοχίας. Μετέπειτα κατατάχτηκε στο «Πυροβολικό Σύνταγμα» και επί Όθωνα στην Χωροφυλακή. Το 1838 ήταν αξιωματικός της Φάλαγγος (ανθυπολοχαγός). Το Μάρτιο του 1842 προτάθηκε για το «σιδηρούν μετάλλιο». Τελικά, στις 3 Δεκεμβρίου 1842, του απονεμήθηκε το δίπλωμα του «χαλκού αριστείου ανδρείας». Το 1865, παρά τα έγγραφα που προσκόμισε στην Επιτροπή Αγωνιστών, παραδόξως κρίθηκε «άξιος να καταταχθεί εις την τάξιν των στρατιωτών». Την εποχή αυτή αναφέρεται ως «κάτοικος Αθηνών, οικογενειάρχης τεσσάρων ψυχών πατήρ, ακτήμων και άπορος». Όμως, το 1867 αποκαταστάθηκε η αδικία και «ετάχθη εις την Ζ΄ τάξιν των αξιωματικών». Δεν είναι γνωστό αν είχε συγγενική σχέση του με τον Λήμνιο αγωνιστή του '21, Κωνσταντίνο Γεωργίου, ο οποίος πολέμησε ως απλός στρατιώτης υπό τις διαταγές του στρατηγού Θ. Κεφάλα (1821-1823), του χιλίαρχου Ευστράτιου Πίσσα (1824) και του Δημ. Υψηλάντη (1829). Χαλκούν αριστείον ανδρείας: 1842. Τάσος Καψιδέλης, «Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821», Αθήνα 1986.
Βούλγαροι του Βανάτου

Οι Βούλγαροι στο Βανάτο (βουλγαρικά: Банатски българи) είναι μια βουλγαρική μειονοτική ομάδα που εγκαταστάθηκε τον 18ο αιώνα στην περιοχή του Βανάτου, που βρισκόταν τότε στην κυριαρχία των Αψβούργων. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή αυτή διαιρέθηκε μεταξύ Ρουμανίας, Σερβίας και Ουγγαρίας. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Βούλγαρους, που είναι Ορθόδοξοι, αυτοί που βρίσκονται στο Βανάτο είναι Ρωμαιοκαθολικοί με ομολογία και προέρχονται από ομάδες και προέρχονται από ομάδες Παυλικιανών και Ρωμαιοκαθολικών της σημερινής βόρειας και βορειοδυτικής Βουλγαρίας.Οι Βούλγαροι του Βανάτου μιλούν μια ξεχωριστή κωδικοποιημένη μορφή της Ανατολικής Βουλγαρικής γλώσσας με επιρροές και από άλλες γλώσσες της ευρύτερης περιοχής. Παρόλο που ταυτίζονται με την Πεδιάδα της Παννονίας (απομακρυσμένη από την ηπειρωτική χώρα της Βουλγαρίας), έχουν διατηρήσει τη βουλγαρική τους εθνική ταυτότητα. Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας, το 1878, πολλοί επέστρεψαν σε αυτήν και ίδρυσαν νέα χωριά.

 Η επίσημη ρουμανική απογραφή του 2002 αναφέρει ότι 6.468 άνθρωποι βουλγαρικής καταγωγής κατοικούν στο ρουμανικό τμήμα του Βανάτου. Η σερβική απογραφή του 2002 κατέγραψε 1.658 Βούλγαρους στη Βοϊβοντίνα, την αυτόνομη επαρχία που καλύπτει το σερβικό τμήμα του Βανάτου. Βούλγαροι ερευνητές εκτιμούν ότι 12.000 Βούλγαροι του Βανάτου ζουν στη Ρουμανία και 3.000 στη Σερβία.Τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα του βουλγαρικού πληθυσμού του Βανάτου είναι τα χωριά Ντουντέστι Βέκι και Βίνγκα, που τοποθετούνται σήμερα στη Ρουμανία, αλλά σημαντικές κοινότητες υπάρχουν επίσης στη Μπρεστέα, τη Ντέντα, την Κολονία Μπουλγκάρα και τις πόλεις Τιμισοάρα και Σανικολάου Μάρε. Τα σημαντικότερα κέντρα στη Σερβία είναι τα χωριά Ιβάνοβο, Κόνακ, Γιάσα Τόμιτς και Σκορένοβατς.Στη Βουλγαρία παλιννοστούντες Βούλγαροι του Βανάτου βρίσκονται στα χωριά Ασένοβο, Μπαρντάρσκι Γκεράν, Ντραγκομίροβο, Γκοστίλια και Μπρεγκάρε, μεταξύ άλλων, ενώ σε μερικά από τα οποία συνυπάρχουν με Σουηβούς του Βανάτου, άλλους Βούλγαρους Ρωμαιοκαθολικούς ή Βούλγαρους Ορθόδοξους. Στέφαν Ντούνιοφ (1815–1889) – επαναστάτης, συμμετέχων στην Ουγγρική Επανάσταση του 1848 και μέλος των δυνάμεων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, κατά την ενοποίηση της Ιταλίας Ευσέβιος Φερμεντζίν (1845–1897) – ιστορικός, υψηλόβαθμος κληρικός, θεολόγος, πολύγλωσσος και δραστήριος συνεργάτης της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Λέοπολντ Κοσίλκοφ (1850–1940) – δάσκαλος και συγγραφέας Γιόζου Ριλ – δάσκαλος και διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας εγχειριδίων Κάρολ Τέλμπις (1853–1914) – Δήμαρχος της Τιμισοάρα Αντόν Λεμπάνοφ (1912–2008) – δικηγόρος, δημοσιογράφος και ποιητής Κάρολ Τελμπίζοφ (1915–1994) – δικηγόρος, δημοσιογράφος και επιστήμονας Λούις Μπακάλοφ (γεν. 1933) — βραβευμένος Αργεντινός συνθέτης
Σίμων της Σικελίας

Ο Σίμων (1093 - 1105) ήταν κόμης της Σικελίας (1101-1105) από την Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν πρωτότοκος υιός του Ρογήρου Α' κόμη της Σικελίας και της Αδελαΐδας των Αλεράμιτσι, κόρης του Μάνφρεντ ντελ Βάστο.

 Ήταν αδελφός του μεγαλεπήβολου Ρογήρου Β' που έκανε τη Σικελία βασίλειο. Ο χρονικογράφος Αλέξανδρος του Τελέζε αναφέρει: "Καθώς τα δύο παιδιά έπαιζαν ένα παιχνίδι, άρχισαν να διαπληκτίζονται και όταν ο καθένας έφερε και τους φίλους του, μάλωσαν μεταξύ τους και νίκησε ο Ρογήρος. Είπε τότε στον Σίμωνα: θα ήταν πολύ καλύτερο να έχω την τιμή να διοικήσω εγώ θριαμβευτικά μετά το θάνατο του πατέρα μας, παρά εσύ. Όταν το καταφέρω θα σε κάνω επίσκοπο, θα είσαι πιο καλός σε αυτό!" Διαδέχθηκε τν πατέρα του 8ετής και απεβίωσε τέσσερα έτη έπειτα, το 1105. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ρογήρος Β' που θα επεξέτεινε την κομητεία της Σικελίας σε όλη τη Ν. Ιταλία. Alexander of Telese, The Deeds Done by King Roger of Sicily.
3752 Καμίλλο

Ο Καμίλλο (Camillo) είναι ένας Απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος H (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,4. Ανακαλύφθηκε το 1985 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν και την Ιταλίδα αστρονόμο Μαρία Μπαρούτσι, που παρατηρούσαν από τον σταθμό CERGA του Αστεροσκοπείου της Κυανής Ακτής, και πήρε το όνομά του από το όνομα του γιου του βασιλιά Τούρνου της ρωμαϊκής μυθολογίας, που ήταν και το όνομα του γιου της Μπαρούτσι.

 Ως Απολλώνειος αστεροειδής, ο Καμίλλο περνά κατά καιρούς σχετικώς κοντά από τη Γη, αλλά σπανίως, επειδή η κλίση της τροχιάς του ως προς το επίπεδο της εκλειπτικής είναι εξαιρετικά μεγάλη, πάνω από 55 μοίρες. Η πλησιέστερη προσέγγισή του κατά τον 20ό αιώνα σημειώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1976, όταν πέρασε σε απόσταση 12,0 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας (31 φορές η μέση απόσταση Γης-Σελήνης). Η πλησιέστερη προσέγγιση του αστεροειδή στη Γη στον 21ο αιώνα θα συμβεί στις 15 Φεβρουαρίου 2055, οπότε η απόσταση μεταξύ των δύο σωμάτων θα είναι 12,9 εκατομμύρια χλμ. Ο Καμίλλο δεν ταξινομείται ως Δυνητικά Επικίνδυνος Αστεροειδής (PHA), επειδή η ελάχιστη απόσταση τομής τροχιάς (MOID) με τη Γη είναι μεγαλύτερη από 0,05 AU (συγκεκριμένα είναι 0,0780 AU ή 11,67 εκατομμύρια χλμ.). Στις 12 Φεβρουαρίου 2013 ο Καμίλλο πέρασε σε απόσταση 22,1 εκατομμυρίων χλμ. από τη Γη, οπότε είχε φαινόμενο μέγεθος 13 και παρατηρήθηκε με τη μέθοδο ραντάρ (αποστολή ραδιοκυμάτων που ανακλώνται πάνω στον αστεροειδή και επιστρέφουν στη Γη, ανιχνευόμενα από τα ίδια ραδιοτηλεσκόπια) από το Γκόλντστοουν και το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο. Στις 20 Φεβρουαρίου 2018 ο Καμίλλο πέρασε σε απόσταση 19 εκατομμυρίων χλμ. από τη Γη και παρατηρήθηκε και πάλι με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο. Επιβεβαιώθηκε ότι έχει μακρόστενο δίλοβο σχήμα, με απότομες γωνίες. Το σχήμα του είχε προσδιορισθεί χονδρικά και είκοσι χρόνια παλαιότερα, από την καμπύλη φωτός του Πετρ Πράβετς (1998). Η μέση διάμετρος του Καμίλλο είναι είναι 2,3 χλμ. Ο φασματικός τύπος του εκτιμάται ότι είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,21 ± 0,04. Ο Καμίλλο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 37 ώρες και 51 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL / Εφημερίδα
Εκατερίνε Γκαμπασβίλι

Η Εκατερίνε Γκαμπασβίλι (Ekaterine Gabashvili, γεωργιανά: ეკატერინე გაბაშვილი), το γένος Ταρχνισβίλι (Tarkhnishvili, თარხნიშვილი) (16 Ιουνίου 1851 - 7 Αυγούστου 1938) ήταν Γεωργιανή συγγραφέας, φεμινίστρια και δημόσια προσωπικότητα, η οποία ζήτησε κοινωνική μεταρρύθμιση υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών.

 Η Εκατερίνε Ταρκνισβίλι γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1851, από μια αριστοκρατική οικογένεια στο Γκόρι, τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η κόρη του Ρέβαζ Ταρχνισβίλι και της Σόπιο Μπάγκρατον-Νταβιτασβίλι. Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της, παρακολούθησε το καλύτερο σχολείο της πόλης, ένα ιδιωτικό οικοτροφείο που διευθύνοταν από την Μαντάμ Φαβρ. Σε ηλικία 17 ετών, άνοιξε ένα ιδιωτικό σχολείο αφιερωμένο στην εκπαίδευση παιδιών χωρικών, καθώς ήταν ανήσυχη από τις συνθήκες της αγροτιάς. Παντρεύτηκε τον Αλεξάντρε Γκαμπασβίλι όταν ήταν 19 ετών, με τον οποίο απέκτησαν τελικά 11 παιδιά.Το γράψιμό της επηρεάστηκε από δύο έργα σχετικά με τη χειραφέτηση των γυναικών που είχαν δημοσιευτεί στα γεωργιανά: το The Enfranchisement of Women της Χάριετ Τέιλορ Μιλ και το Für und wider die Frauen της Φάνι Λέβαλντ. Ως αποτέλεσμα, ξεκίνησε να κινητοποιεί τις γυναίκες της Γεωργίας προς τη δημιουργία γυναικείων κύκλων στην Τιφλίδα, στο Κουτάισι, στο Γκόρι και στο Χόνι, με επίκεντρο τη δημοσίευση και τη μετάφραση σχετικής γυναικείας λογοτεχνίας. Το 1897, ίδρυσε μια επαγγελματική σχολή γυναικών που οδήγησε στη δημιουργία σχολείων θηλέων σε όλη τη χώρα.Η Γκαμπασβίλι ήταν ενεργό μέλος της Εταιρείας για την Προώθηση της Μάθησης μεταξύ των Γεωργιανών. Το 1890, μαζί με την Αναστάσια Τουμανισβίλι-Τσερετέλι, συνέστησαν το Jejili, ένα περιοδικό που δημοσίευσε παιδική λογοτεχνία, ενθαρρύνοντας το ενδιαφέρον για το είδος στη Γεωργία. Η Γκαμπασβίλι έγραψε αρκετά συναισθηματικά μυθιστορήματα και ιστορίες για τις θλίψεις των δασκάλων του χωριού και της ζωής των χωρικών. Τα μυθιστορήματά της Έρωτας στο Μεγάλη Χέβα και Κατά τη διαλογή αραβοσίτου αναστάτωσε τους κοινωνικούς κανόνες της εποχής, ζητώντας προσωπική ελευθερία και ρομαντική αγάπη.Το 1900, εγκατέλειψε τη μυθοπλασία για την αυτοβιογραφία. Ο Γκαμπασβίλι είναι επίσης γνωστή ως μία από τους πρώτους Γεωργιανούς φεμινιστές και ακτιβιστές των δικαιωμάτων των γυναικών. Το 1958, η ταινία Magdanas lurja (Ο γάιδαρος της Μαγκντάνα), βασισμένη σε ένα από τα μυθιστορήματα της Γκαμπασβίλι και σκηνοθεσία των Τενγκίζ Αμπουλάντζε και Ρεβάζ Χκεΐντζε, κέρδισε βραβεία στα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου στις Κάννες και στο Εδιμβούργο.
Μαυρίκιος της Έσσης

Ο Μαυρίκιος, γερμ. Moritz (6 Αυγούστου 1926 - 23 Μαΐου 2013) από τον Οίκο της Έσσης του κλάδου Κάσσελ-Ρούμπενχαϊμ. Ήταν τιτουλάριος: εκλέκτορας της Εσσης, μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω και βασιλιάς της Φινλανδίας.

 Ο Μόριττς-Φρήντριχ-Καρλ-Εμάνουελ-Χούμπερτ γεννήθηκε στο κάστρο Ρακονίτζι της Σαβοΐας. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου τιτουλάριου εκλέκτορα της Έσσης & τιτουλάριου βασιλιά της Φινλανδίας και της Μαφάλντας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η μητέρα του συνελήφθη από τους Ναζί για δήθεν ανατρεπτικές δραστηριότητες και απεβίωσε στο στρατόπεδο συγκέντωσης Μπούχενβαλτ το 1944. Το 1968 απεβίωσε ο Λουδοβίκος τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης και παρά τω Ρήνω. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου της Έσσης-Ντάρμστατ και τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος ως εξ αρρενογονίας συγγενής. Έτσι ενώθηκαν οι δύο κλάδοι της Έσσης: του Κάσσελ και του Ντάρμστατ. Πιο πριν ο Λουδοβίκος είχε υιοθετήσει τον Μαυρίκιο, ο οποίος έτσι κληρονόμησε σημαντικές καλλιτεχνικές συλλογές. Το 1980 απεβίωσε ο Φίλιππος και τον διαδέχθηκε ο Μαυρίκιος. Ήταν ο 32ος απόγονος του Ρέγκιναρ Α΄ δούκα της Λωρραίνης, ιδρυτή του Οίκου Ρέγκιναρ-Έσσης. Ήταν παγκοσμίου φήμης συλλέκτης έργων Τέχνης και ο ιδιοκτήτης του ανακτόρου Κρόνμπερκ, στo Τάουνους της Έσσης. Απεβίωσε από ασθένεια των πνευμόνων σε νοσοκομείο της Φρανκφούρτης, σε ηλικία 87 ετών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Δονάτος στους τίτλους του. Νυμφεύτηκε το 1964 την Τατιάνα, κόρη του Γκούσταβ-Άλμπρεχτ πρίγκιπα του Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ και είχε τέκνα: Μαφάλντα γενν. 1965, παντρεύτηκε πρώτα τον Ενρίκο ντεϊ κόντι Μαρόνε Τσιντσάνο, μετά τον Κάρλο Γκάλντο και τέλος τον Φερνινάντο ντεϊ κόντι Μπρατσέττι-Περέττι. Δονάτος γενν. 1966, τιτουλάριος: εκλέκτορας της Έσσης, μέγας δούκας της Έσσης και βασιλιάς της Φινλανδίας. Ελένη-Ελισάβετ-Μαγδαληνή γενν. 1967, έχει μη νόμιμη σχέση με τον Μάσσιμο Καγιάτσο. Φίλιππος-Ρόμπιν γενν. 1970.
Προβολικός χώρος

Στα μαθηματικά, ένας προβολικός χώρος είναι ένα σύνολο γραμμών που έχουν προέλευση από τον διανυσματικό χώρο V. Οι περιπτώσεις V = R2 και V = R3 σημαίνουν αντίστοιχα την προβολική γραμμή και το προβολικό επίπεδο, όπου το R υποδηλώνει το πεδίο των πραγματικών αριθμών, και κατά συνέπεια το R2 υποδηλώνει διατεταγμένα ζεύγη πραγματικών αριθμών και το R3 διατεταγμένες τριάδες πραγματικών αριθμών. Η ιδέα ενός προβολικού χώρου σχετίζεται με την προοπτική, πιο συγκεκριμένα στον τρόπο που με ένα μάτι ή μια φωτογραφική μηχανή προβάλλεται μια τρισδιάστατη σκηνή σε δισδιάστατη εικόνα. Όλα τα σημεία που βρίσκονται σε μια ευθεία προβολής (δηλαδή, μια "γραμμή οπτικής επαφής") και τέμνονται με το σημείο εισόδου στον φακό της φωτογραφικής μηχανής, προβάλλονται πάνω σε ένα κοινό σημείο της εικόνας. Στην περίπτωση αυτή, ο διανυσματικός χώρος είναι R3 με προέλευση το σημείο εισόδου στον φακό της φωτογραφικής μηχανής και ο προβολικός χώρος αντιστοιχεί στα σημεία της εικόνας.

 Οι προβολικοί χώροι μπορούν να μελετηθούν ως ένα ξεχωριστό πεδίο στα μαθηματικά, αλλά επίσης χρησιμοποιούνται ειδικότερα σε διάφορους τομείς της εφαρμοσμένης γεωμετρίας. Τα γεωμετρικά αντικείμενα, όπως για παράδειγμα τα σημεία, οι γραμμές και τα επίπεδα, μπορούν να παρασταθούν ως στοιχεία σε προβολικούς χώρους με βάση τις ομογενείς συντεταγμένες. Ως αποτέλεσμα, διάφορες σχέσεις μεταξύ αυτών των αντικειμένων μπορούν να περιγραφούν με απλούστερο τρόπο από ό,τι είναι εφικτό χωρίς τις ομογενείς συντεταγμένες. Επιπλέον, διάφορες δηλώσεις στη γεωμετρία μπορούν να γίνουν συνεπέστερες και χωρίς καμία εξαίρεση. Για παράδειγμα, στην πρότυπη γεωμετρία όταν δύο ευθείες βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, τότε τέμνονται πάντα σε κάποιο σημείο, με εξαίρεση την περίπτωση που οι ευθείες είναι παράλληλες μεταξύ τους. Ωστόσο, σε μια προβολική αναπαράσταση γραμμών και σημείων, ακόμα και για τις παράλληλες ευθείες υπάρχει ένα τέτοιο σημείο τομής, το οποίο μπορεί να υπολογιστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και τα άλλα σημεία τομής. Άλλοι μαθηματικοί τομείς όπου οι προβολικοί χώροι παίζουν σημαντικό ρόλο είναι η τοπολογία, η θεωρία των ομάδων Λι και των αλγεβρικών ομάδων, καθώς και οι θεωρίες οι οποίες εκπροσωπούν οι τομείς αυτοί. Beutelspacher, Albrecht; Rosenbaum, Ute (1998), Projective geometry: from foundations to applications, Cambridge University Press, MR 1629468, ISBN 978-0-521-48277-6 Coxeter, Harold Scott MacDonald (1974), Projective geometry, Toronto, Ont.: University of Toronto Press, MR 0346652, ISBN 0-8020-2104-2, OCLC 977732 Hartshorne, Robin (1977), Algebraic Geometry, Berlin, New York: Springer-Verlag, MR 0463157, ISBN 978-0-387-90244-9 , τόμ. Α΄ (κεφ. 2 & 7) και τόμ Β΄ (κεφ. 5 & 7). Mukai, Shigeru (2003), An Introduction to Invariants and Moduli, Cambridge Studies in Advanced Mathematics, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-80906-1 Veblen, Oswald; Young, John Wesley (1965), Projective geometry, New York-Toronto-London: Blaisdell Publishing Co. Ginn and Co., MR 0179666 , τόμ. Α΄ και Β΄, επανέκδοση από το 1910. Weisstein, Eric W., "Προβολικός χώρος" από το MathWorld. Εγκυκλοπαίδεια: Προβολικός χώρος Αρχειοθετήθηκε 2010-07-16 στο Wayback Machine. από το PlanetMath.
Νουτοπία

Με την ονομασία Νουτόπια ή Νουτοπία φέρεται μια ιδεατή (φανταστική) χώρα που συνέλαβαν και δημιούργησαν στα πλαίσια του ειρηνικού τους, αντιπολεμικού, κινήματος ο τραγουδιστής Τζον Λένον, του άλλοτε συγκροτήματος των Μπιτλς και η σύζυγός του Γιόκο Όνο.

 Στις 1 Απριλίου του 1973, ο Τζων Λένον και η Γιόκο σε συνέντευξη τύπου που έδωσαν στη Νέα Υόρκη έκαναν αναφορά για την ιδεατή αυτή χώρα ως ένα ειρηνικό εγχείρημα. Εικάζεται πως το όλο εγχείρημα ήταν μια σάτιρα στα προβλήματα που δημιουργούσαν οι αρχές για την παραμονή του Λένον στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον προσδιορισμό του ίδιου του Λένον, κατά την επίσημη ανακοίνωσή του, παρουσίασε την Νουτοπία ως μια χώρα (πνευματικό χώρο), βασισμένη στα ιδεώδη που εκφράζονται στους στίχους του τραγουδιού του Imagine. Στο δίσκο τους "Mind Games" περιέχεται και ο εθνικός ύμνος της ιδεατής αυτής χώρας. Ένα συμβολικό μικρό κομμάτι, μόλις τριών δευτερολέπτων, χωρίς ήχο. Η Νουτοπία είναι μια χώρα (ιδεατός χώρος), βασισμένη στην ηθική και την ελευθερία χωρίς κοσμικούς νόμους αλλά και πέραν αυτών, χωρίς διαβατήρια, χωρίς πολίτες (υπηκόους), χωρίς φόρους, χωρίς γη. Έτσι όλοι όσοι αποδέχονται την ιδεατή αυτή χώρα και επιθυμούν να συμπεριλαμβάνονται ως μέλη της γίνονται ταυτόχρονα "πολίτες - Πρεσβευτές" της Νουτοπίας (της ιδέας της). Ως σημαία (σύμβολο) της Νουτοπίας ορίσθηκε το "λευκό μαντήλι" ή η "λευκή σημαία" που διεθνώς αποτελεί σύμβολο ανακωχής. Το συγκρότημα των U2 ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα που υποστήριξαν αυτή την ιδεατή χώρα και έγιναν "Πρεσβευτές" της. Στις συναυλίες τους έκαναν συχνά έπαρση της σημαίας της Νουτοπίας ειδικά όταν τραγουδούσαν πολιτικά πλην όμως αδέσμευτα τραγούδια και συγκεκριμένα το "Sunday Bloody Sunday", ένα τραγούδι το οποίο έχει τον ίδιο τίτλο με ένα τραγούδι του Λένον στο καθαρά πολιτικό του δίσκο με τίτλο "Some Time in New York City". 1. Γίνε Νουτοπιανός! [1] 2. Η ίδρυση της Νουτοπίας... [2]
Πορτ Λόκο

Το Πορτ Λόκο (Port Loko) είναι μια από τις 5 επαρχίες της Βόρειας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι το Πορτ Λόκο. Έχει έκταση 5.719 τ.χλμ. (τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Β. περιφέρειας), πληθυσμό 500.992 κατοίκων (μεγαλύτερη) και πυκνότητα 87,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη).

 Το Πορτ Λόκο βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και δυτικά της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα βόρεια με την Κάμπια, στα ανατολικά με το Μπομπάλι, στα νοτιοανατολικά με το Τονκολίλι, στα νότια με τη Μογιάμπα, στα νοτιοδυτικά με τη Δυτική Αγροτική Επαρχία και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό. Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε
Around the World Live

Το Around the World Live είναι συλλογή DVD του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε στις 19 Μαΐου του 2008 και περιλαμβάνει τέσσερα DVD, βιντεοσκοπημένα από το 1995 ως το 2002."Bombay Calling" είναι ο τίτλος του πρώτου DVD , το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου του 2000. Η βιντεοσκόπηση έγινε στην Βομβάη της Ινδίας, στις 8 Απριλίου του 1995, ενώ σαν μπόνους συμπεριλαμβάνονται τραγούδια από τις συναυλίες τους στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, στις 18 και 19 Μαρτίου του 1995. Η κυκλοφορία αυτή περιλαμβάνει την έβδομη γραμμή μελών των Deep Purple, με τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα.Το δεύτερο DVD της συλλογής, είναι η κυκλοφορία "Total Abandon: Australia '99", η οποία εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1999, από την ίδια σειρά μελών του συγκροτήματος.Το τρίτο DVD της συλλογής, προέρχεται από τη συναυλία του συγκροτήματος στο Μπέρμιγχαμ της Μεγάλης Βρετανίας με τίτλο "Live at the NEC" και αποτελεί αποχαιρετιστήριο συναυλία για τον Τζον Λορντ, ενώ το τελευταίο DVD του πακέτου, έχει την ονομασία "Access All Areas" και είναι ντοκιμαντέρ για το συγκρότημα, βιντεοσκοπημένο κατά τη διάρκεια περιοδειών.

 Introduction Fireball Maybe I’m A Leo Black Night The Battle Rages On... Woman from Tokyo The Purpendicular Waltz When a Blind Man Cries Perfect Strangers Pictures of Home Child in Time Anya Space Truckin' Steve Morse guitar solo Lazy / Ian Paice drum solo Speed King Highway Star Smoke on the WaterΜπόνους τραγούδια Black Night Woman from Tokyo When a Blind Man Cries Perfect Strangers Child in Time Speed King Highway Star Smoke on the Water Intro Vavoom: Ted the Mechanic Strange Kind of Woman Bloodsucker Pictures of Home Almost Human Woman from Tokyo Watching the Sky Fireball Sometimes I Feel Like Screaming Steve Morse Guitar Solo Smoke on the Water Lazy Perfect Strangers Speed King Black Night Highway Star Fireball Woman from Tokyo Mary Long Vavoom: Ted the Mechanic Lazy The Well Dressed Guitar When a Blind Man Cries Space Truckin' Jon Lord keyboard solo Perfect Strangers Speed King Steve Morse Guitar Solo Smoke on the Water Hush Black Night Highway Star Ντοκιμαντέρ των Deep Purple κατά τη διάρκεια περιοδειών του συγκροτήματος Στο "Bombay Calling" εμφανίζεται η έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα deep purple. bombay calling, dvd review - Deep-Purple.net
Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους

Ο Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους (August Ferdinand Möbius, 17 Νοεμβρίου 1790 – 26 Σεπτεμβρίου 1868) ήταν Γερμανός μαθηματικός, αλλά και θεωρητικός αστρονόμος. Είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη της Λωρίδας του Μέμπιους, μιας διδιάστατης μη προσανατολίσιμης επιφάνειας που έχει μόνο μία πλευρά όταν είναι ενσωματωμένη στον τριδιάστατο ευκλείδειο χώρο. Η λωρίδα αυτή πάντως ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα περίπου την ίδια εποχή από τον Γιόχαν Μπένεντικτ Λίστινγκ. Ο Μέμπιους υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε τις ομογενείς συντεταγμένες στην προβολική γεωμετρία. Αρκετές άλλες μαθηματικές έννοιες φέρουν το όνομά του. Το ενδιαφέρον του Μέμπιους για τη Θεωρία αριθμών οδήγησε στη σημαντική Συνάρτηση Μέμπιους μ(n), καθώς και στη σχέση αναστροφής του Μέμπιους. Στην Ευκλείδεια γεωμετρία, καθιέρωσε συστηματικά τη χρήση γωνιών με πρόσημα και ευθύγραμμων τμημάτων για την απλοποίηση και την ενοποιημένη παρουσίαση αποτελεσμάτων.

 Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Μέμπιους. Γεννήθηκε στο Schulpforta της Σαξωνίας-Άνχαλτ και καταγόταν από την πλευρά της μητέρας του από τον θρησκευτικό μεταρρυθμιστή Μαρτίνο Λούθηρο. Σπούδασε μαθηματικά στα γερμανικά πανεπιστήμια της Λειψίας, του Γκέτινγκεν και του Χάλε, έχοντας καθηγητές, μεταξύ άλλων, τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους, τον Γιόχαν Πφαφ και τον Καρλ Μολβέιντε (ο δεύτερος επέβλεψε και την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής). Ο Μέμπιους σταδιοδρόμησε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου αξιοσημείωτοι φοιτητές του υπήρξαν οι Χέρμαν Χάνκελ και Βίλχελμ Φήντλερ. Ο Μέμπιους πέθανε στη Λειψία σε ηλικία 77 ετών. Gesammelte Werke (τόμος 1) (S. Hirzel, Λειψία 1885) Gesammelte Werke (τ. 2) (S. Hirzel, Λειψία 1885) Gesammelte Werke (τ. 3) (S. Hirzel, Λειψία 1885) Gesammelte Werke (τ. 4) (S. Hirzel, Λειψία 1885) Η Λωρίδα του Μέμπιους στην τοπολογία Ο Μετασχηματισμός Μέμπιους, σημαντικός στην προβολική γεωμετρία Η Σχέση αναστροφής του Μέμπιους στη θεωρία των αριθμών Η Συνάρτηση Μέμπιους Η Möbius configuration και η Möbius–Kantor configuration Ο Γράφος Möbius–Kantor Ο κρατήρας Μέμπιους στην αόρατη πλευρά της Σελήνης Ο αστεροειδής 28516 Μέμπιους (28516 Möbius), που ανακαλύφθηκε το έτος 2000 Μαθηματική βιογραφία από τους J.J. O'Connor και E.F. Robertson August Ferdinand Möbius - Œuvres complètes (τα έργα του στη γαλλική από τη Gallica-Math) Οπτικοποίηση των μετασχηματισμών Μέμπιους από μαθηματικούς στο Πανεπ. της Μινεζότα Middle School Mathematician Project Σύντομη βιογραφία του Μέμπιους από μαθητές του γυμνασίου
Λεβόν Σαντ

Ο Λεβόν Σαντ (αρμενικά: Լեւոն Շանթ, Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1869 - Βηρυττός, Λίβανος, 1951) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης και εκπαιδευτικός. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή θεατρικών έργων, την ποίηση και την πεζογραφία. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την πολιτική κατά την περίοδο της βραχύβιας Πρώτης Αρμενικής Δημοκρατίας.

 Γεννήθηκε το 1869 στην Κωνσταντινούπολη ως Λεβόν Ναχασμπετιάν (αρμενικά: Լեւոն Նահաշպետյան) και αργότερα άλλαξε το επίθετό του σε Σεγμποσιάν (αρμ: Սեղբոսյան). Σε ηλικία έξι ετών έμεινε ορφανός με αποτέλεσμα να ανατραφεί από μια θεία του. Έμαθε τα πρώτα γράμματα σε αρμενικό σχολείο που έδρευε στη συνοικία Σκούταρι, στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν συνέχισε στο Ετσμιαντζίν της σημερινής Αρμενίας. Κατά τη φοίτησή του στο Ετσμιαντζίν, επηρεάστηκε σημαντικά από την ανατολική διάλεκτο της αρμενικής. Αργότερα μετέβη στη Γερμανία για σπουδές, φοιτώντας από το 1893 μέχρι το 1899 στα πανεπιστήμια της Λειψίας, του Μονάχου και της Ιένας. Έπειτα εργάστηκε από το 1906 μέχρι το 1911 ως δάσκαλος σε αρμενικά σχολεία της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου, όπου ήρθε σε επαφή με αρκετούς ακόμη Αρμένιους συγγραφείς, ενώ στη συνέχεια δίδαξε στην Κωνσταντινούπολη (1911-1913). Όταν άρχισαν οι πρώτες διώξεις κατά των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια της γενοκτονίας, ο ίδιος βρισκόταν στο εξωτερικό. Τα επόμενα χρόνια, ο Σαντ κινήθηκε μεταξύ Καυκάσου και Δυτικής Ευρώπης, ενώ ενεπλάκη ενεργά στα πολιτικά πράγματα της Πρώτης Αρμενικής Δημοκρατίας. Την άνοιξη του 1920 ηγήθηκε διπλωματικής αποστολής του αρμενικού κράτους που μετέβη στη Μόσχα προκειμένου να διαπραγματευθεί συνθήκη ειρήνης με τους μπολσεβίκους. Μετά την απορρόφηση της Αρμενίας από τη Σοβιετική Ένωση εγκαταστάθηκε οριστικά στο εξωτερικό ζώντας στη Γαλλία, την Αίγυπτο και τέλος στον Λίβανο, όπου είχε σημαντική συμβολή στην ίδρυση του αρμενικού κολλεγίου Τσεμαράν. Απεβίωσε το 1951 στη Βηρυττό. Ο Σαντ αναγνωρίζεται ως ο σημαντικότερος θεατρικός συγγραφέας της αρμενικής λογοτεχνίας. Πραγματοποίησε τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Έργα αυτής της περιόδου είναι το πεζό Αποχαιρετιστήριο απόγευμα (1891), οι νουβέλες Το ορεσίβιο κορίτσι (1893), Βερζχίν (1898) και η ποιητική συλλογή Τραγούδια (1894), μέσα από τα οποία ο συγγραφέας εκθέτει τις κοινωνικοπολιτικές απόψεις. Ωστόσο, ο Σαντ είναι γνωστός κυρίως για τα θεατρικά του έργα, όπως ο Εγωιστής (1903), ο Αυτοκράτορας, οι Αρχαίοι θεοί (1908) κ.ά. Αποχαιρετιστήριο απόγευμα (1891) Το ορεσίβιο κορίτσι (1893) Βερζχίν (1898)Ο εγωιστής (1903)Αρχαίοι θεοί (1908)Η πριγκίπισσα του πεσμένου κάστρου (1923)Διψασμένες ψυχές (1945) Τερ-Μινασιάν, Αναΐντ (1997) [1989]. Η Δημοκρατία της Αρμενίας. μετάφραση: Οχανές-Σαρκίς Αγαμπατιάν (α΄ έκδοση). Αθήνα: Στοχαστής. Arshagouni, Hagop. Arshagouni, Marilyn (1998). Armenian History Timeline. Hacikyan, Agop Jack (2000). The Heritage of Armenian Literature. From the eighteenth century to modern times. III. Detroit: Wayne State University Press. Parlakian, Nishan (2005). Contemporary Armenian American Drama. An Anthology of Ancestral Voices. Columbia University Press.
Οι Πύλες της Φωτιάς (βιβλίο)

Το βιβλίο Οι Πύλες της Φωτιάς είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Στίβεν Πρέσσφιλντ που εκδόθηκε το 1998 και περιγράφει τη μάχη των Θερμοπυλών μέσω του Χίονη, ενός είλωτα, ο οποίος κατάφερε να επιζήσει μετά τη μάχη. Το βιβλίο συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βιβλίων του Διοικητή του Σώματος των Πεζοναύτων. Διδάσκεται στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ, στη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ και στη Βασική Σχολή Πεζοναύτων στο Κουαντίκο. Το μυθιστόρημα περιστρέφεται γύρω από τη μοίρα, την ειρωνεία και στρατιωτικά θέματα του τρόμου, του καθηκόντος και της στωϊκότητας.

 Στις Θερμοπύλες, οι συμμαχικές ελληνικές πόλεις-κράτη οργανώνουν μια μικρή δύναμη από 4.000 οπλίτες για να υπερασπιστούν το πέρασμα από τον περσικό στρατό, ο οποίος αριθμεί 2.000.000 στρατιώτες. Ηγετικό ρόλο στον ελληνικό στρατό είχαν 300 οπλίτες από τη Σπάρτη, οι οποίοι επιλέχθησαν με ένα κριτήριο: είχαν γιο, ο οποίος θα συνέχιζε τη γενιά τους.Οι Θερμοπύλες ήταν το μοναδικό πέρασμα στην Ελλάδα για τον περσικό στρατό, αλλά ήταν τόσο στενό και το αριθμητικό πλεονέκτημα των Περσών μετατράπηκε σε μεγάλο μειονέκτημα. Η καθυστέρηση της περσικής προώθησης στις Θερμοπύλες επέτρεπε στους Έλληνες να ετοιμάσουν μια μεγαλύτερη δύναμη για την άμυνα της Ελλάδος από τους Πέρσες. Η μάχη λαμβάνει χώρα ταυτόχρονα με τη ναυμαχία του Αρτεμισίου, όπου οι συμμαχικές δυνάμεις προσπαθούν να υπερασπιστούν το άκρο του πεζικού στις Θερμοπύλες. Οι Έλληνες βρίσκονταν σε μειονεκτική θέση στο Αρτεμίσιο - εκεί, οι Πέρσες είχαν αριθμητικό και ποιοτικό πλεονέκτημα έναντι του ελληνικού στόλου, αν και οι δύο πλευρές υπέστησαν σοβαρές απώλειες στη ναυμαχία.Την ιστορία διηγείται είτε ο βασιλικός γραφέας του Ξέρξη μετά τη μάχη είτε ο ίδιος ο Χίονης. Αν και ο Χίονης τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη, ο Ξέρξης διέταξε τους χειρούργους του να κάνουν τα πάντα ώστε ο αιχμάλωτος να μείνει ζωντανός. Το μεγαλύτερο μέρος της διήγησης περιστρέφεται γύρω από τη σπαρτιατική αγωγή, ένα στρατιωτικό πρόγραμμα, το οποίο οι νεαροί Σπαρτιατές καλούνταν να περάσουν ώστε να γίνουν πολίτες της Σπάρτης. Το μυθιστόρημα αφηγείται και ηρωϊσμούς αρκετών Σπαρτιατών, όπως του βασιλιά Λεωνίδα, του Ολυμπιονίκη Πολύνεικου, του Αλέξανδρου (ενός νεαρού Σπαρτιάτη πολεμιστή) και του Διηνέκη. Ο Πρέσσφιλντ δίνει έμφαση στην περιγραφή της σπαρτιατικής φάλαγγας και της εκπαίδευσης που είχαν οι Σπαρτιάτες.Ο Χίονης ξεκινά τη διήγηση με την καταστροφή της πόλης του και επιλέγει να διηγηθεί μερικές ιστορίες από τη σπαρτιατική εκπαίδευση πριν τη μάχη των Θερμοπυλών. Οι περισσότερες ιστορίες περιστρέφονται γύρω από τον Αλέξανδρο, καθώς ο Χίονης υπηρετεί ως βοηθητικός του. Όσον αφορά τη μάχη των Θερμοπυλών, ο Χίονης μεταφέρει όλα τα γεγονότα και με χρονολογική σειρά. Παρουσίαση του βιβλίου στην επίσημη ιστοσελίδα του Στίβεν Πρέσσφιλντ Συνέντευξη του συγγραφέα σχετικά με το βιβλίο Αρχειοθετήθηκε 2015-03-09 στο Wayback Machine.