IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής

Το Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής, γνωστό και ως NGC 7000 ή Caldwell 20, είναι νεφέλωμα εκπομπής στον αστερισμό του Κύκνου, σε απόσταση περίπου 1.600 - 1.800 ετών φωτός. Είναι ένα μεγάλο σε έκταση νεφέλωμα το οποίο απέχει από τον Ντενέμπ περίπου τρεις μοίρες. Χωρίζεται από το νεφέλωμα του Πελεκάνου με μια σκούρα γραμμή σκόνης, αλλά τα δύο νεφελώματα είναι στην πραγματικότητα το ίδιο νεφέλωμα.

 Το νεφέλωμα πιθανόν ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ τις 24 Οκτωβρίου 1786. Ο Ουίλιαμ καταλογράφησε μια «αχνή, υπερβολικά εκτεταμένη και διάχυτη νεφελότητα» στη περιοχή ως Η V.37. Η οριστική ανακάλυψη έγινε από τον Τζον Χέρσελ πριν το 1833, ο οποίοε το συμπεριέλαβε στο κατάλογό του ως GC 4621. Φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Μαξ Βολφ το 1890. Το Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής έχει έκταση περίπου τέσσερις φορές αυτής της πανσελήνου, αλλά επειδή έχει μικρή επιφανειακή φωτεινότητα συνηθώς δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι. Δεδομένου ότι ότι το νεφέλωμα απέχει από τη Γη περίπου 1.800 έτη φωτός, υπολόγιζεται ότι έχει διάμετρο περίπου 130 έτη φωτός. Πήρε το όνομά του εξαιτίας της ομοιότητας του σχήματός του με την Βόρεια Αμερική, καθώς ένα σκοτεινό νεφέλωμα σχηματίζει τον Κόλπο του Μεξικού και την Φλόριντα. Το νεφέλωμα της Βόρειας Αμερικής μαζί με το νεφέλωμα του Πελεκάνου και το σκοτεινό νεφέλωμα LDN 935 θεωρούνται ότι είναι ένα νεφέλωμα. Βρίσκεται στον βραχίονα του Ωριώνα.Το νότιο τμήμα του νεφελώματος (που αντιστοιχεί στην Κεντρική Αμερική) ονομάζεται τείχος του Κύκνου και είναι το τμήμα στο οποίο σχηματίζονται νέοι αστέρες. Σε αυτή την περιοχή το υπεριώδες φως από τα νέα άστρα ιονίζει το διαστρικό αέριο και το κάνει να ακτινοβολεί. Σε όλο το νεφέλωμα έχουν εντοπιστεί ύστερα από παρατηρήσεις το 2011 με το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ 2.076 υποψήφια νεαρά αστέρια, περίπου 10 φορές περισσότερα από ότι πριν. Τα νεαρά αστέρια περιβάλλονται από σκόνη και έτσι δεν είναι ορατά στο ορατό φως, αλλά μπορούν να παρατηρηθούν στα υπέρυθρα μήκη κύματος.Σε αντίθεση με άλλα νεφελώματα, δεν έχει εντοπιστεί κάποιο σμήνος από αστέρες μεγάλης μάζας στο Νεφέλωμα της Αμερικής. Το NGC 6996 δεν φαίνεται να είναι πραγματικό αστρικό σμήνος, ενώ το NGC 6997 φαίνεται να είναι σχετικά παλιό και να μην έχει σχηματιστεί από το νεφέλωμα. Παρατηρήσεις στο υπέρυθρο δείχνουν ότι ένα τέτοιο σμήνος βρίσκεται στο τμήμα του νεφελώματος που αντιστοιχεί στον Κόλπο του Μεξικού, κάθως εκεί βρίσκεται το λαμπρότερο τμήμα του νεφελώματος, αλλά κρύβεται πίσω από πυκνή σκόνη. Αστροφωτογραφία του νεφελώματος από το Τ. Γιοσίντα NGC7000
Ουλί Μπούφι

Ο Ουλί Μπούφι (αλβανικά: Ylli Bufi‎, γεν. 25 Μαΐου 1948, Τίρανα) είναι Αλβανός πολιτικός που υπηρέτησε για σύντομο διάστημα ως ο 26ος Πρωθυπουργός της Αλβανίας το 1991.

 Ο Μπούφι είναι χημικός μηχανικός. Ήταν μέλος του Αλβανικού Κοινοβουλίου, καθώς και μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αλβανίας. Υπηρέτησε ως υπουργός τροφίμων με επικεφαλής τον τότε πρωθυπουργό Φατός Νάνο. Τον Ιούνιο του 1991, διορίστηκε πρωθυπουργός, αντικαθιστώντας τον Νάνο, και το υπουργικό συμβούλιο του Μπούφι εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο στις 13 Ιουνίου.
Αριασσός

Η Αριασσός ή Ααρασσός ήταν πόλη στη Μικρά Ασία ανεγερθείσα επί απότομης λοφώδους πλαγιάς και σε απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων προς την ενδοχώρα από την Αττάλεια (σημερινή Αντάλια).

 Η πόλη ιδρύθηκε στη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου, τον 3ο αιώνα π.Χ. Το όνομά της αναφέρεται (ως Ααρασσός) περίπου προς το 100 π.Χ. από τον Αρτεμίδωρο τον Εφέσιο, τον οποίον και χρησιμοποιεί ως πηγή του ο Στράβων έναν αιώνα αργότερα. Οι μοναδικές περαιτέρω αναφορές προς το όνομα της πόλης γίνονται από τον Πτολεμαίο στη διάρκεια του 2ου αιώνα μ.Χ., καθώς και εντός των καταλόγων των Χριστιανικών διακονιών (Notitiae Episcopatuum).Αποτελούσε τμήμα της Πισιδίας και ανήκε αρχικά στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Το 189 π.Χ. πέρασε υπό τον έλεγχο του ελληνιστικού βασιλείου της Περγάμου, ο τελευταίος βασιλέας του οποίου, Άτταλος Γ΄, κληροδότησε το βασίλειό του στη Ρώμη το 133 π.Χ.Υπό τον Οκταβιανό Αύγουστο η Αριασσός κατέστη μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Γαλατίας. Στους εκκλησιαστικούς καταλόγους εμφανίζεται ως τμήμα της ύστερης ρωμαϊκής επαρχίας της Παμφυλίας Σεκούντας, της οποίας πρωτεύουσα ήταν η Πέργη, καθώς και έδρα επισκοπής της μητρόπολης της τελευταίας. Νομίσματα τα οποία έχουν κοπεί στην Αριασσό έχουν ανακαλυφθεί από τις ανασκαφές στην περιοχή.Τα ερείπια χρονολογούνται κυρίως από τη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο, με, ωστόσο, την ύπαρξη ορισμένων χρονολογούμενων από την πρότερη ελληνιστική περίοδο. Καλύτερα διατηρημένο εξ' αυτών είναι η χρονολογούμενη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. τρίτοξη είσοδος της πόλης, την οποία παλαιότερα κοσμούσαν τέσσερα αγάλματα. Μεταξύ των υπολοίπων κτιρίων περιλαμβάνονται ένα μεγάλου μεγέθους νυμφαίο και λουτρά, καθώς και μια εκτεταμένη περιοχή κατοικιών. Επίσης υπάρχει μεγάλος αριθμός ταφικών μνημείων. Τα ονόματα τριών εκ των επισκόπων της επισκοπικής έδρας της Αριασσού είναι γνωστά: του Παμμένιου (συμμετείχε στην Α΄ Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381), του Θεόφιλου (συμμετείχε στη Σύνοδο τη Χαλκηδόνας το 451) και του Ιωάννη (υπογράφων από κοινού επιστολής των επισκόπων της επαρχίας προς τον Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ τον Θράκα το 458). Μην αποτελώντας, πλέον, έδρα επισκόπου, η Αριασσός είναι, σήμερα, καταχωρημένη από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.Ονομαστικά αποκατασταθείσα ως Λατινική τιμητική επισκοπή το 1911, παραμένει χηρεύουσα, ενώ είχε στη διάρκεια της ιστορίας της τους παρακάτω κατόχους, όλους εκ του χαμηλότερου (επισκοπικού) βαθμού: Ζυλ-Ζοζέφ Μουρί, Εταιρεία Αφρικανικών Αποστολών (S.M.A.) (17 Ιανουαρίου 1911 - 29 Μαρτίου 1935) Λεόνσιο Φερνάντεθ Γαλιλέα, Κλαρετιανοί (C.M.F.) (18 Ιουνίου 1935 - 15 Φεβρουαρίου 1957) Ζαν Φρινς, C.S.Sp. (12 Απριλίου 1957 - 10 Νοεμβρίου 1959) Θέσαρ Γεράρδο Βιέλμο Γκέρα, Σέρβιτες (O.S.M.) (19 Δεκεμβρίου 1959 - 16 Ιουνίου 1963) Ιγνάσιο Μαρία δε Ορμπεγόθο ι Γκοϊκοετσέα (29 Οκτωβρίου 1963 - 26 Απριλίου 1968) GigaCatholic, πληροφορίες αναφορικά με την τιμητική επισκοπή
Δημήτρης Ραπτόπουλος

Ο Τάκης Ραπτόπουλος ήταν ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ και του Άρη. Αγωνίστηκε στις δύο μεγάλες ομάδες της Θεσσαλονίκης. Το 1970, στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδας με τον Άρη Θεσσαλονίκης, ενώ αγωνίστηκε και με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και τον Π.Ο. Μουδανιών.

 Ο Ραπτόπουλος ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα στις ακαδημίες της ΜΕΝΤ, πριν μεταπηδήσει στον ΠΑΟΚ το καλοκαίρι του 1958. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και στον "δικέφαλο" παρέμεινε ως το 1965, με καλύτερη θέση της ομάδας της τέταρτη που κατέκτησε τη σεζόν 1962-63.Μεταπήδησε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς το καλοκαίρι του 1965, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη δεύτερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος, κατακτώντας την δεύτερη θέση του τρίτου ομίλου της κατηγορίας και τις δύο χρονιές.Το 1967 συμφώνησε με την ομάδα του Αρη, του οποίου τη φανέλα φόρεσε 133 φορές και πέτυχε 8 τέρματα. Καθιερώθηκε κατευθείαν ως βασικό στέλεχος της ομάδας και στην πρώτη του χρονιά ο Άρης κατέκτησε την τέταρτη θέση, προσφέροντας και στο εκτελεστικό κομμάτι στους αγώνες με τον Πανσερραϊκό, το Αιγάλεω, τον Ολυμπιακό Λευκωσίας και τον Βύζαντα Μεγάρων, όπου σκόραρε συνολικά πέντε γκολ.Το 1968-69, ο Άρης θα γίνει η πρώτη ομάδα εκτός Π.Ο.Κ. που θα μπει στην πρώτη τριάδα του ελληνικού πρωταθλήματος από καταβολής της Α' Εθνικής κατηγορίας, με τον Ραπτόπουλο να αγωνίζεται σε 32 αγώνες και να πετυχαίνει ένα γκολ.Η επόμενη χρονιά θα αποτελέσει ορόσημο στην καριέρα του Ραπτόπουλου, αφού υπήρξε ογκόλιθος στην αμυντική λειτουργία της ομάδας του, βοηθώντας την να κατακτήσει τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος. Εκείνη τη σεζόν αγωνίστηκε συνολικά σε σαράντα παιχνίδια και πέτυχε με πέναλτι το γκολ με το οποίο οι "κίτρινοι" σφράγισαν την πρόκριση τους απέναντι στον Παναθηναϊκό, στις 27 Απριλίου 1970. Ακολούθησαν οι νίκες απέναντι στην Καλλιθέα και τον Ολυμπιακό, πριν επικρατήσουν στον τελικό επί του ΠΑΟΚ με 1-0.Το 1970-71 ήταν η τελευταία σεζόν του Ραπτόπουλου με τον Άρη, όπου αγωνίστηκε σε 20 αγώνες, πετυχαίνοντας ένα γκολ. Συνέχισε στον Π.Ο. Μουδανιών, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του, αγωνιζόμενος στη δεύτερη εθνική κατηγορία.Διετέλεσε βοηθός προπονητή στον Άρη, δίπλα στον Απόστολ Τσατσέφσκι , τη χρονιά 1978-79. Μάλιστα στον αγώνα της 3η αγωνιστικής (24/09/1978), εκτός έδρας με τον ΟΦΗ (τελικό σκορ 1-1), κοουτσάρισε την ομάδα καθώς ο Τσατσέφκι απουσίαζε για προσωπικούς λόγους από την Ελλάδα. Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών μαχόμενος με τον καρκίνο. Η κηδεία του έγινε στον ιερό ναό του Αγίου Θεράποντος στην Τούμπα. Ήταν πατέρας του δημοσιογράφου και παρουσιαστή στο Metropolis, Κωστή Ραπτόπουλου. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Βικιπαίδεια στα Τουλού

Η Βικιπαίδεια στα Τουλού είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη γλώσσα Τουλού, που διευθύνεται από το Ίδρυμα Wikimedia. Αυτή τη στιγμή έχει πάνω από 900 άρθρα. Είναι η 23η γλώσσα της Ινδίας που έχει έκδοση Βικιπαίδειας μετά από 8 χρόνια επώασης.

 Η Κάθριν Μαρ, εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Wikimedia, ανακοίνωσε την έναρξη της Βικιπαίδειας στα Τουλού ως πλήρης σελίδα στο Βικισυνέδριο Ινδίας 2016. Βρισκόταν στον Επωαστήρα από το 2008. Τον Αύγουστο του 2016, είχε 200 εγγεγραμμένους συντάκτες με 10 από αυτούς να είναι ενεργοί. Βικιπαίδεια στα Κανάντα Βικιπαίδεια στα Μαλαγιαλάμ Ταμιλική Βικιπαίδεια Βικιπαίδεια στα Τελούγκου Βικιπαίδεια στα Τουλού
Ευμετάζωα

Τα Ευμετάζωα (Eumetazoa, ελληνικά: εὖ + μετά + ζῷον) είναι κλάδος που αποτελείται από όλες τις μείζονες ομάδες ζώων εκτός από τους σπόγγους, τα πλακόζωα και μερικά ακόμα αφανή ή εξαφανισμένα ζώα όπως το Dickinsonia. Τα χαρακτηριστικά των ευμετάζωων περιλαμβάνουν πραγματικούς ιστούς οργανωμένους σε βλαστικές στιβάδες, και έμβρυο το οποίο διέρχεται από στάδιο γαστρίδιου. Ο κλάδος συνήθως ορίζεται ώστε να περιλαμβάνει τουλάχιστον τα Κτενοφόρα, τα Κνιδόζωα και τα Αμφίπλευρα. Για το αν περιλαμβάνονται τα μεσόζωα και τα πλακόζωα υπάρχουν διαφωνίες. Κάποιοι φυλογενετιστές έχουν υποθέσει ότι οι σπόγγοι και τα ευμετάζωα εξελίχθηκαν ξεχωριστά από μονοκύτταρους οργανισμούς, πράγμα που σημαίνει ότι το ζωικό βασίλειο δεν σχηματίζει κλάδο (μία ολοκληρωμένη ομαδοποίηση οργανισμών που κατάγονται από ένα κοινό πρόγονο). Ωστόσο γενετικές μελέτες και κάποια μορφολογικά χαρακτηριστικά, όπως η κοινή παρουσία χοανοκυττάρων υποστηρίζουν την κοινή καταγωγή.Τα ευμετάζωα είναι μείζων ομάδα ζώων στην ταξινόμηση των Πέντε Βασιλείων των Lynn Margulis και K. V. Schwartz, η οποία αποτελείται από τα Ακτινωτά και τα Αμφίπλευρα — όλα τα ζώα εκτός από τους σπόγγους, τα πλακόζωα και τα μεσόζωα. Όταν μεταχειρίζονται ως επίσημο τάξο τυπικά χαρακτηρίζονται υποβασίλειο. Το όνομα Μετάζωα έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για την αναφορά στην ομάδα, όμως πιο συχνά χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό των ζώων στην ολότητά τους. Πολλά πλάνα ταξινόμησης δεν περιλαμβάνουν το υποβασίλειο των Ευμετάζωων.

 Την τελευταία δεκαετία, εξελίξεις στην αναπτυξιακή βιολογία και την μοριακή φυλογενετική δημιούργησαν νέες ιδέες σχετικά με τις σχέσεις των αμφίπλευρων με αποτέλεσμα την ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Η τρέχουσα ευρέως αποδεκτή υπόθεση, η οποία βασίζεται σε μοριακά δεδομένα (κυρίως αλληλουχίες 18S rRNA) χωρίζει τα αμφίπλευρα στις παρακάτω τέσσερεις υπερσυνομοταξίες: δευτεροστόμια, εκδυσόζωα, λοφοτροχόζωα, και πλατύζωα (κάποιες φορές περιλαμβάνονται στα λοφοτροχόζωα). Οι τελευταίες τρεις ομάδες είναι μαζί γνωστές ως πρωτοστόμια.Πολλοί σκεπτικιστές ωστόσο δίνουν έμφαση στις παγίδες και τις ασυνέπειες που σχετίζονται με τα νέα δεδομένα. Ο Κλάους Νίλσεν (Claus Nielsen), καθηγητής εξελικτικής εμβρυολογίας ασπόνδυλων στο Ζωολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης είναι υπέρμαχος μίας εκ των κυρίαρχων εναλλακτικών αντιλήψεων με βάση τα μορφολογικά δεδομένα. Στο βιβλίο του (2001) Animal Evolution: Interrelationships of the Living Phyla (Η Εξέλιξη των Ζώων: Αλληλοσυσχέτιση των Ζώντων Συνομοταξιών), διατηρεί την παραδοσιακή διαίρεση σε πρωτοστόμια και δευτεροστόμια. Έχει προταθεί ότι ένας τύπος μοριακού ρολογιού καθώς και μία προσέγγιση στην ερμηνεία του αρχείου απολιθωμάτων τοποθετούν την εξελικτική καταγωγή των ευμετάζωων στην Εδιακάρια. Τα πρωιμότερα ωστόσο ευμετάζωα ενδέχεται να μην είχαν καθαρές επιδράσεις στο αρχείο απολιθωμάτων, ενώ άλλες ερμηνείες μοριακών ρολογιών υποδεικνύουν την πιθανότητα νωρίτερης προέλευσης. Οι ερευνητές που ανακάλυψαν το γένος Vernanimalcula το περιγράφουν ως το απολίθωμα ενός αμφίπλευρου τριπλοβλαστικού ζώου που εμφανίστηκε στο τέλος της Μαρίνοϊας παγετώδους περιόδου, πριν την Εδιακάρια περίοδο, υποδεικνύοντας ακόμα ενωρίτερη εμφάνιση των ευμετάζωων.
Προτομή

Η προτομή είναι γλυπτή ή χυτή, τρισδιάστατη, αναπαράσταση ανθρώπου από το θώρακα και πάνω. Συνήθως μια προτομή απεικονίζει το κεφάλι, το λαιμό, ένα μέρος από το θώρακα και τους ώμους. Το γλυπτό στην βάση του συνήθως υποστηρίζεται από ένα βάθρο. Πολλά υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να φτιάξει ο καλλιτέχνης μια προτομή, αν και πιο συχνά συναντούμε προτομές από μάρμαρο ή ορείχαλκο επειδή είναι επαρκώς ανθεκτικά υλικά.

 Η προτομή είναι για την γλυπτική, ότι η προσωπογραφία για την ζωγραφική, υστερεί όμως από αυτή γιατί, ενώ κατορθώνει να αναπαραστήσει τους όγκους, δεν μπορεί να αποδώσει τις εκφραστικές λεπτομέρειες του προσώπου και τους χρωματισμούς. Αυτό το είδος των τρισδιάστατων έργων έχει ως στόχο να αναδημιουργήσει όσο το δυνατόν πιστότερα την εμφάνιση ενός ατόμου. Η καταγωγή της προτομής μπορεί να αναζητηθεί στα αιγυπτιακά νεκρικά προσωπεία αλλά και στην αρχαία Ελλάδα. Ιδιαίτερα στην αρχαία Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. υπήρχαν παντού προτομές: Στους δρόμους, στους ναούς, στην Αγορά και στα σπίτια των πλουσίων. Στην Ρωμαϊκή εποχή επικράτησε η συνήθεια των προσωπικών προτομών, με τις οποίες στόλιζαν όχι μόνο τα σπίτια και τους δημόσιους χώρους αλλά και τους τάφους (η συνήθεια αυτή επικράτησε μέχρι σήμερα). Στην Αναγέννηση οι καλλιτέχνες ξεφεύγοντας από τα κλασικά πρότυπα, έδωσαν προτομές με απαλές νατουραλιστικές γραμμές και εξαιρετική κομψότητα. Livius.org: Συλλογή προτομών διασήμων αρχαίων Ελλήνων Αρχειοθετήθηκε 2018-01-15 στο Wayback Machine. Ετυμολογία από το λεξικό Οξφόρδης Αρχειοθετήθηκε 2005-02-05 στο Wayback Machine. Ετυμολογία από το Dictionary.com
In vitro

Η λατινογενής έκφραση in vitro (κυριολεκτικά «ἐν ὑάλῳ» δηλ. «μέσα στο γυαλί», συνεκδοχικά «μέσα στο δοκιμαστικό σωλήνα»), είναι επιστημονικός όρος της Βιολογίας που αναφέρεται κυρίως στην τεχνική της πραγματοποίησης ενός δεδομένου πειράματος σε δοκιμαστικό σωλήνα ή γενικότερα για πειράματα που πραγματοποιούνται σε αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες έξω από τους ζωντανούς οργανισμούς.

 Χαρακτηριστική εφαρμογή του όρου είναι στη γονιμοποίηση ανθρώπινων ωαρίων σε δοκιμαστικό σωλήνα στο εργαστήριο, πριν την εμφύτευση τους και πάλι στη μητέρα. Πολλά πειράματα στην Μοριακή Βιολογία πραγματοποιούνται σε τέτοιες συνθήκες γιατί σε συνθήκες μέσα στους οργανισμούς τα αποτελέσματα ενδεχομένως να μην ανταποκρινόταν στη σχεδίαση του πειράματος. Τα πειράματα αυτά αποκαλούνται in vitro, σε αντιδιαστολή με τον όρο in vivo. Παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν την in vitro μεταλλαξιογένεση, την in vitro «ενίσχυση»(πολλαπλασιασμό) του DNA, την in vitro συγκρότηση και την in vitro μεταγραφή. In vitro μεταλλαξιογένεση Η λεγόμενη in vitro μεταλλαξιογένεση (in vitro mutagenesis) είναι ειδική μέθοδος εξ ενός συνόλου άλλων που επιτρέπει την εισαγωγή σ΄ ένα μόριο DNA μια τυχαία ή συγκεκριμένη μετάλλαξη. Στην αρχή αφαιρείται από το κύτταρο το DNA που πρόκειται να μεταλλαχθεί, γίνεται η μετάλλαξη εκτός κυττάρου και στη συνέχεια επανεισάγεται σ΄ αυτό. In vitro ενίσχυση DNA Η λεγόμενη in vitro ενίσχυση DNA (in vitro DNA amlification) πρόκειται για ειδική μέθοδο «ενίσχυσης» (πολλαπλασιασμού) του DNA που πραγματοποιείται σε δοκιμαστικό σωλήνα. Η κατεξοχήν τεχνική που χρησιμοποιείται είναι η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης. In vitro συγκρότηση Η λεγόμενη in vitro συγκρότηση (in vitro packaging), είναι η συγκρότηση μολυσματικών μορίων βακτηριοφάγων, (ή φάγων), με χρησιμοποίηση εκχυλίσματος από μολυσμένα κύτταρα φάγων, που γίνεται σε δοκιμαστικό σωλήνα. In vitro μεταγραφή Η λεγόμενη in vitro μεταγραφή (in vitro transcription) είναι ένα ακυτταρικό σύστημα που περιέχει όλα τα απαραίτητα ένζυμα, και κάποια άλλα συστατικά για τη μεταγραφή αλληλουχιών DNA. Ex vivo In situ In utero In vivo In silico In vitro fertilization
Είδηση

Η είδηση είναι η πληροφορία(διαβεβαίωση) για κάποιο γεγονός που είναι ασυνήθιστο, πρωτοφανές ή νέο. Το ίδιο το γεγονός για το οποίο υπάρχει πληροφορία. Σημαντική είναι η έμφαση στον χρόνο που έγινε ένα γεγονός. Αναγκαία για μια εφημερίδα είναι η ποιότητα της είδησης. Η ταχύτητα στην αναμετάδοση της είδησης είναι δευτερεύων στόχος.

 Έγινε πρόσφατα – πότε; Επηρεάζει πολλούς και ποιους; Αγορά τη κοινότητα και γιατί; Προκαλεί αντιδράσεις , συζήτηση Υπάρχει διχογνωμία γι αυτήν; Είναι πράγματι κάτι ασυνήθιστο; Ενδιαφέρει πραγματικά το κοινό μας και ποιο ; Παρακολουθώντας τα ίδια τα ΜΜΕ Από τους ανταποκριτές μας Από επίσημες Οργανωμένες πηγές τα πρακτορεία ειδήσεων η Παρατηρώντας και από 2 ανάγνωση των γεγονότων Από το διαδίκτυο Υπάρχουν δυο διαφορετικές σχολές για το πως πρέπει να είναι γραμμένη μια είδηση Η Αγγλική σχολή: συντομία και αναλυτική περιγραφή Η Αμερικάνική σχολή: Ανθρώπινη προσέγγιση , ταύτιση , συναίσθημα
Σέβεζο

Το Σέβεζο (ιταλικά: Seveso, δυτικά λομβαρδικά: Séves) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Η οικονομία του Σέβεζο βασίζεται παραδοσιακά στη βιομηχανία επίπλων. Το όνομα της πόλεως προήλθε από τον ποταμό Σέβεζο, που διασχίζει τον δήμο στη διεύθυνση βορρά-νότου.

 Η πόλη βρίσκεται μόλις 21 χιλιόμετρα βορείως του Μιλάνου, στην πεδιάδα της Μπριάντσα. Το έδαφος του δήμου είναι αστικοποιημένο σε μεγάλο βαθμό και οι περισσότεροι κάτοικοί του διαμένουν στην πόλη. Το Σέβεζο βρίσκεται πάνω στον εθνικό δρόμο Statale dei Giovi, που συνδέει το Μιλάνο με το Κόμο, και πάνω στον αυτοκινητόδρομο Μιλάνου-Μέντα. Ο σιδηροδρομικός σταθμός «Σέβεζο» βρίσκεται πάνω στη γραμμή Μιλάνου-Άσσο, ενώ ο σιδηροδρομικός σταθμός «Σέβεζο-Μπαρουκκάνα» πάνω στη γραμμή Σαρόννο–Σερένιο. Ο δήμος του Σέβεζο συνορεύει με τους εξής 5 δήμους: Μέντα (Meda), Σερένιο, Μπαρλασσίνα, Κολλάτε και Τσεζάνο Μαντέρνο. Οι απαρχές του Σέβεζο χρονολογούνται περί τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν περιοχές γύρω από τη Μπριάντσα χρησιμοποιήθηκαν ως στρατιωτικά φυλάκια για την κατάκτηση της Γαλατίας από τους Ρωμαίους. Περί το 780 μ.Χ. ιδρύθηκε το μοναστήρι της Μέντα, όπου υπάχθηκαν τα εδάφη του σημερινού δήμου του Σέβεζο. Το 1252 ο ναός του Αγίου Πέτρου του Μάρτυρα (S. Pietro Martire) ανεγέρθηκε στη μνήμη του Δομινικανού ιερομονάχου που είχε δολοφονηθεί στο Σέβεζο. Στην κρύπτη του ναού φυλάσσεται ακόμα το μαχαίρι με το οποίο δολοφονήθηκε ο Άγιος. Η πόλη κτυπήθηκε τον 16ο αιώνα δύο φορές, την πρώτη από λιμό και τη δεύτερη από πανδημία. Κατά τον 17ο αιώνα το Σέβεζο διοικήθηκε από αρκετές διαφορετικές οικογένειες, από τις οποίες η οικογένεια Αρέζε άφησε πίσω της έναν αριθμό μνημείων που ξεχωρίζουν. Το Σέβεζο έγινε παγκοσμίως γνωστό όταν στις 10 Ιουλίου 1976 διερράγησαν μικρές δεξαμενές στο χημικό εργοστάσιο ICMESA (Industrie Chimiche Meda Società Azionaria) γνωστής ελβετικής πολυεθνικής εταιρείας. Ως αποτέλεσμα, διέφυγαν στην ατμόσφαιρα μερικά χιλιόγραμμα πολυχλωριωμένης διβενζοδιοξίνης TCDD (2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζοδιοξίνη). Δεκάδες χιλιάδες ζώα αγροκτημάτων και κατοικίδια ψόφησαν εξαιτίας αυτού ή θανατώθηκαν αργότερα και τάφηκαν σε χώρους επικίνδυνων αποβλήτων. Ακόμα και το χώμα σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων αφαιρέθηκε για λόγους προστασίας και τάφηκε σε παρόμοιους χώρους. Πιστεύεται πάντως πως δεν συνέβη ούτε ένας θάνατος ανθρώπου που να μπορεί να αποδοθεί άμεσα στη διαρροή. Το περιστατικό έγινε γνωστό ως Καταστροφή του Σέβεζο. Σήμερα στην κυρίως μολυνθείσα έκταση υπάρχει ένα πάρκο που ονομάζεται «Bosco delle Querce» («Δασύλλιο Δρυών»). Καταστροφή του Σέβεζο
Αλέξανδρος της Σουηδίας

Ο Αλέξανδρος της Σουηδίας (Σουηδικά: Alexander av Sverige, 19 Απριλίου 2016) είναι το πρώτο παιδί του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ και της Πριγκίπισσας Σοφίας, Δούκισσας του Βέρμλαντ. Είναι το πέμπτο εγγόνι και ο τρίτος εγγονός του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας, και πέμπτος στη γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 2016 και τοπική ώρα 18:25 μ.μ. στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ της Στοκχόλμης. Η γέννηση του έγινε δεκτή, με δύο χαιρετισμούς των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης στις 20 Απριλίου.Τα ονόματά του και ο τίτλος του ανακοινώθηκαν από τον παππού του, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο στις 21 Απριλίου στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Μια ευχαριστήρια δοξολογία, πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού στις 22 Απριλίου 2016 για να γιορταστεί η γέννησή του. Ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος βαφτίστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2016 στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ στη Στοκχόλμη. Νονοί του ήταν η Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια (αδελφή του πατέρα του), η Λίνα Φρεζντ (αδελφή της μητέρας του), ο Βίκτορ Μάγκνουσον (εξάδελφος του πατέρα του), ο Γιαν-Ακε Χάνσον (φίλος και κουμπάρος του πατέρα του) και η Γουέντι Λάρσον (φίλη της μητέρας του). 19 Απριλίου 2016 - 6 Οκτωβρίου 2019: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Σουηδίας, Δούκας του Σόντερμανλαντ 7 Οκτωβρίου 2019 - έως σήμερα: Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Σουηδίας, Δούκας του Σόντερμανλαντ Σουηδικές Σουηδία: Ιππότης του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ Σουηδία: Ιππότης του Τάγματος του Καρόλου ΙΓ΄
Χέρμαν του Ζαλμ

Ο Χέρμαν, γερμ. Hermann (π. 1035 – 28 Σεπτεμβρίου 1088), από τον Οίκο του Αρντέν ήταν κόμης του Ζαλμ (Salm) και αντίπαλος βασιλιάς της Γερμανίας (1081-88). Είναι ο αρχηγέτης ιδιαίτερου κλάδου, του Οίκου του Ζαλμ.

 Ήταν γιος του Γκίζελμπερτ κόμη του Λουξεμβούργου & Ζαλμ και της συζύγου του, το όνομα της οποίας δεν μας είναι γνωστό. Το 1059 ο μεγαλύτερος αδελφός του Κορράδος Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως κόμης του Λουξεμβούργου και ο Χέρμαν έλαβε το Ζαλμ. Η Έριδα της Περιβολής Ο Κορράδος Α΄ έγινε πιστός υποστηρικτής του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας κατά την Έριδα της Περιβολής. Αφορμή δόθηκε από το ότι ενώ ο βασιλιάς της Γερμανίας επέλεγε τον νέο επίσκοπο με βάση τα εκκλησιαστικά του προσόντα, ο Ερρίκος Δ΄ τους επέλεγε με πολιτικά κριτήρια. Αυτό εξόργισε τον Γρηγόριο Ζ΄, που απαγόρευσε τον διορισμό κληρικών από λαϊκό. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ δήλωσε, ότι ο πάπας είναι υποτελής του βασιλιά της Γερμανίας, αυτός τον αφόρισε, τον κήρυξε έκπτωτο και υποστήριξε την εκλογή άλλου βασιλιά. Εκλογή νέου βασιλιά της Γερμανίας Ο Ερρίκος Δ΄ για να συμφιλιωθεί, ταπεινώθηκε, ταξιδεύοντας στο κάστρο της Κανόσα, όπου φιλοξενείτο ο πάπας. Μερικοί πρίγκιπες στο Φόρχχαϊμ εξέλεξαν τον Ροδόλφο δούκα της Σουαβίας ως βασιλιά (1077), αλλά ο Ερρίκος Δ΄ τον νίκησε το 1080 στο Έλστερ· ο Ροδόλφος απεβίωσε από τα τραύματά του. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ ταξίδεψε στη Ρώμη για να στεφθεί, ευγενείς στο Όχσενφουρτ της Φραγκονίας εξέλεξαν τον Χέρμαν ως βασιλιά της Γερμανίας (1081), μάλιστα ο Ζήγκφρητ αρχιεπίσκοπος του Μάιντς τον έστεψε στο Γκόσλαρ. Δεν ήταν όμως δυναμικός αρχηγός όπως ο Ροδόλφος. Ο Ερρίκος Δ΄ στέφθηκε στη Ρώμη από τον αντίπαπα Κλήμη Γ΄ το 1084. Ο Χέρμαν αποσύρθηκε στη Σαξονία και όταν ήρθε εκεί ο Ερρίκος Δ΄ με στρατό, ο Χέρμαν διέφυγε στη Δανία. Είχε πάντα την υποστήριξη του Γρηγορίου Ζ΄ ως το 1085 που ο πάπας απεβίωσε. Ο Χέρμαν με την εξέγερση του Έγκμπερτ Β΄ μαργράβου του Μάισσεν, μπόρεσε να επιστρέψει στη Γερμανία και με τη βοήθεια του συμμάχου του Γουέλφου Α΄ δούκα της Βαυαρίας νίκησε τον Ερρίκο Δ΄ στο Μπλάιχφελτ επί του Μάιν το 1086. Όταν ο Έγκμπερτ Β΄ συμφιλιώθηκε με τον Ερρίκο Δ΄, ο Χέρμαν, κουρασμένος από το να είναι ένα πιόνι στα συμφέροντα των πριγκίπων, αποσύρθηκε στις γαίες του. Εκεί σε μία αψιμαχία απεβίωσε το 1088 στο Κόχεμ σε ηλικία 53 ετών. Ο Ερρίκος Δ΄ απεβίωσε το 1106. Νυμφεύτηκε τη Σοφία του Φόρμπαχ, κόρη του Mέγκινχαρντ Ε΄ κόμη του Φόρμπαχ, και είχε τέκνα: Χέρμαν π. 1075-1136. Γιος του ήταν ο: Ερρίκος Α΄ π. 1105-1163/70. Γιος του ήταν ο: Ερρίκος Β΄ π. 1160-1200/04. Όθων Α΄ π. 1080-1150, κόμης του Ζαλμ. Γιος του ήταν ο: Όθων Β΄ π. 1115-1148/9, κόμης του Ζαλμ.
Ιωάννης Φαδρίκ

Ο Ιωάννης Φαδρίκ, ισπαν. Juan Fadriq (απεβ. 1366) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν γενικός αντιπρόσωπος (vicar general) στο δουκάτο των Αθηνών & των Νέων Πατρών.

 Ήταν γιος τού Αλφόνσο Φαδρίκ γενικού αντιπροσώπου στο δουκάτο των Αθηνών & των Νέων Πατρών (Υπάτης) και της Μαρούλλα ντα Βερόνα, κόρης και κληρονόμου τού Βονιφατίου κυρίου της Καρύστου & τού 1/3 της Ευβοίας. Έγινε κύριος της Αίγινας και της Σαλαμίνας το 1350.. Αδέλφια του ήταν ο Πέδρο Φαδρίκ κύριος στο Λοιδωρίκι, τη Βιτρινίτσα, την Αίγινα & το Ζητούνι, ο Ιάκωβος Φαδρίκ διάδοχος του Πέδρο, ο Γουλιέλμος Φαδρίκ κύριος της Λειβαδιάς, ο Βονιφάτιος Φαδρίκ και η Σιμόνα, σύζυγος τού Γεωργίου Β΄ Γκίζι κυρίου της Τήνου & Μυκόνου.
Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Μόναχο)

Ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (γερμανικά: Salvatorkirche) είναι μια γοτθική εκκλησία στο Μόναχο της Γερμανίας, η πρώην κοιμητηριακή εκκλησία της Frauenkirche (καθεδρικός ναός της Παναγίας). Από το 1829 ο ναός χρησιμοποιείται από Έλληνες Ορθόδοξους Χριστιανούς και ήταν η έδρα του Μητροπολίτη Γερμανίας και Έξαρχου Κεντρικής Ευρώπης. Χτίστηκε σε ύστερο γοτθικό ρυθμό το 1493 και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Ο Γερμανός αρχιτέκτονας Λέο φον Κλέντσε ανακαίνισε την εκκλησία για χρήση της ελληνικής κοινότητας του Μονάχου και σχεδίασε το τέμπλο. Το εξωτερικό μέρος ανακατασκευάστηκε σε γοτθικό στυλ και αφαιρέθηκαν τα μπαρόκ μέρη. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου στη Γερμανία, ο διάσημος μαθηματικός Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή εργάστηκε ως εκκλησιαστικός επίτροπος.

 Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η «Ελληνική Εκκλησιαστική Κοινότητα Μονάχου και Βαυαρίας» (Έλληνες Ορθόδοξοι Παλαιοημερολογίτες) είχε καταλάβει παράνομα τον Ορθόδοξο Ιερό Ναό από την Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Γερμανίας του Οικουμενικοϋ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ο Ναός Salvatorkirche είχε παραχωρηθεί από τον Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας, πατέρα του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα, στην ελληνική κοινότητα του Μονάχου στις 30 Σεπτεμβρίου 1828 και οι τότε εκπρόσωποί της υποστήριζαν ότι απέκτησε μια ιδιαίτερη αυτονομία που τους απάλλαξε από την κανονική ορθόδοξη εκκλησιαστική δικαιοδοσία και ότι έχουν το δικαίωμα να εκλέγουν ελεύθερα επισκόπους και ποιμένες. Το ομόσπονδο κρατίδιο της Βαυαρίας, που είχε γίνει ο νόμιμος διάδοχος του παραχωρητή Λουδοβίκου Α΄, δεν συμμεριζόταν αυτή την άποψη και ζήτησε την παράδοση του ναού, κάτι που αρνήθηκε η ελληνική ενορία του Μονάχου. Τότε, ξεκίνησε ένας αγώνας, στον οποίο ενεπλάκη και η Ελλάδα, μέσω της Βουλής των Ελλήνων και της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας. Ως αποτέλεσμα της δικαστικής διαμάχης που ακολούθησε, καμία πλευρά δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση στο εσωτερικό του ναού. Μετά από πολυετή δικαστική διαμάχη ενώπιον των γερμανικών διοικητικών δικαστηρίων, το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάσισε, στις 13 Οκτωβρίου 1998, να αποδοθεί ο Ναός και πάλι στον νόμιμο κάτοχο, την Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας, απορρίπτοντας τη συνταγματική καταγγελία της ελληνικής ενορίας του Μονάχου (2 BvR 1275/96). Η παράδοση του ναού στην Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Γερμανίας έγινε στις 27 Ιουνίου 1999. Ιερά Μητρόπολις Γερμανίας – Αρχιερατικός Επιτετραμμἐνος για τις δημόσιες σχέσεις με τη Βαυαρική Πολιτεία Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Μόναχο)-Επίσημη ιστοσελίδα
Άγιος Νικόλαος Ρεθύμνης

Ο Άγιος Νικόλαος Ρεθύμνης (πρώην Καϊναρτζές και Άγιος Κωνσταντίνος) είναι οικισμός της Κοινότητος Έρφων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 136 κατοίκους.

 Ο οικισμός βρίσκεται ανατολικά της πόλης του Ρεθύμνου και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 60 μέτρων. Μέχρι το 1957 ήταν γνωστός ως Καϊναρτζές, ενώ κατόπιν μετονομάστηκε για βραχύ χρονικό διάστημα σε Άγιος Κωνσταντίνος προτού λάβει το 1961 τη σημερινή του ονομασία. Διοικητικά υπαγόταν αρχικά στην κοινότητα Πρίνου και από το 1930 μέχρι το 1997 στην κοινότητα Έρφων της επαρχίας Μυλοποτάμου (με εξαίρεση μια ολιγόμηνη υπαγωγή του κατά το 1967 στην κοινότητα Βιρανεπισκοπής), ενώ κατόπιν ανήκε στον καποδιστριακό δήμο Αρκαδίου. Από το 2011 ανήκει στον διευρυμένο δήμο Ρεθύμνης. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, εξ ου και η ονομασία του. Ο ναός του Αγίου Νικολάου ανεγέρθηκε το 1926 από τον Αντώνιο Πετρακάκι, ο οποίος δώρισε και το οικόπεδο όπου κτίστηκε το 1933 το Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου, που λειτουργεί έως σήμερα εξυπηρετώντας και γειτονικά χωριά. Εκκλησιαστικά εξυπηρετείται από την ενορία Αγίου Νικολάου-Βιράν Επισκοπής, που υπάγεται στην Γ΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.1ος, σελ.463.
Κερκιδίφυλλο το ιαπωνικό

Κερκιδίφυλλο το ιαπωνικό (Cercidiphyllum japonicum), γνωστό και ως Κατσούρα (από το ιαπωνικό του όνομα カツラ, 桂), είναι είδος ανθοφόρου δένδρου της οικογένειας Cercidiphyllaceae που ευδοκιμεί στην Κίνα και την Ιαπωνία. Ενίοτε καλείται καραμελόδεντρο χάρη στην ελαφριά οσμή καραμέλας που αναδίδει κατά την πτώση των φύλλων.

 Είναι φυλλοβόλο δέντρο και έχει ύψος 10–45 μέτρα, ενώ η διάμετρος του κορμού του φθάνει τα 2 μέτρα (σπάνια περισσότερο). Οι βλαστοί του είναι διμορφικοί, είτε μακριοί, που συγκροτούν τα κλαδιά, είτε κοντοί, που βλασταίνουν από το δεύτερο έτος και εξής. Τα φύλλα φυτρώνουν σε αντικριστά ζεύγη επάνω στους μακριούς βλαστούς και μονά στους κοντούς· έχουν μίσχους 1,4-4,7 εκ., που τυλίγονται από βάση σε σχήμα καρδιάς και οδοντωτά περιθώρια. Τα φύλλα στους κοντούς βλαστούς είναι μεγαλύτερα, 3,7–9 εκ. μακριά και 5–8,3 εκ. πλατιά, ενώ εκείνα στους μακριούς μικρότερα, όντας 3,2–4,5 εκ. μακριά και 1,9–3,2 εκ. πλατιά. Τα φύλλα παίρνουν μια ποικιλία ροζ και κίτρινου το φθινόπωρο, ενώ μερικές φορές έχουν ιδιαίτερη οσμή καραμέλας με τα πρώτα φθινοπωρινά χρώματα. Τα άνθη είναι δυσδιάκριτα και φυτρώνουν στις αρχές της άνοιξης μεταξύ των ανθιζόμενων φύλλων, με αρσενικά και θυληκά άνθη σε διαφορετικά φυτά (δίοικο). Ο καρπός είναι συστάδα δύο έως τεσσάρων θυλάκων 1-1,8 εκ. μακρύς και 2-3 χιλ. πλατύς, ενώ κάθε θύλακας φέρει αρκετούς πτερωτούς σπόρους. Το είδος θεωρείται απειλούμενο στην Κίνα, όμως αν συμπεριληφθεί και ο ιαπωνικός πληθυσμός, το C. japonicum γενικά κατατάσσεται στα χαμηλότερου κινδύνου. Οι κινεζικοί πληθυσμοί διακρίνονταν ενίοτε στο παρελθόν με την ονομασία Cercidiphyllum japonicum var. sinense Rehder & E.H.Wilson, ωστόσο επί του παρόντος γενικά δε γίνεται διάκριση. Η Κατσούρα είναι δημοφιλές διακοσμητικό δένδρο τόσο στην Ιαπωνία, όσο και αλλού. Στην Ιαπωνία καλλιεργείται για το ξύλο του, το οποίο έχει χρήση στις κατασκευές και την ξυλουργία. Αρκετές, διαφορετικές καλλιεργητικές ποικιλίες καλλιεργούνται, συμπεριλαμβανομένων των 'Aureum', 'Heronswood Globe' και 'Ruby'. Τα παρακάτω έχουν κερδίσει το Award of Garden Merit του Βασιλικού Συλλόγου Κηπουρικής (Royal Horticultural Society) (βεβαίωση 2017): C. japonicum C. japonicum ‘Heronswood Globe’ C. japonicum f. pendulum Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cercidiphyllum japonicum στο Wikimedia Commons Cercidiphyllum japonicum images at the Arnold Arboretum of Harvard University Plant Image Database "Katsura, Cercidiphyllum japonicum, China 1910." Library Featured Images, Arnold Arboretum of Harvard University website, 14 September 2017. Accessed 1 May 2020. Friedman, William (Ned). "Leaves have teeth too." Posts from the Collection, Arnold Arboretum of Harvard University website, 18 April 2020. Accessed 1 May 2020. Dosmann, Michael and Andrew Gapinski. "Posts from the Field: Chasing Wilson in Northern Sichuan." Arnold Arboretum of Harvard University website, 16 October 2017. Accessed 1 May 2020.
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Ζυμβραγού Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Ζυμβραγού Κισάμου). Ο ιερός ναός του Αγίου Παντελεήμονα στα Ζυμβραγού Κισάμου είναι ένας μονόχωρος, καμαροσκέπαστος ναός, που χρονολογείται στο β’ μισό του 14ου αι. Ο τοιχογραφικός του διάκοσμος είναι πλούσιος και περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία εικονογραφικών θεμάτων, από τις οποίες ξεχωρίζει η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας.

 Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ., Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985. Ψαράκης Κώστας, "Ο τοιχογραφικός διάκοσμος του ναού του Αγίου Παντελεήμονα στα Ζυμβραγού Κισάμου, νομού Χανίων", στο: Πατεδάκης Μανόλης, Γιαπιτσόγλου Κώστας (Επιμ.), Μαργαρίται. Μελέτες στη Μνήμη του Μανόλη Μπορμπουδάκη, Σητεία 2016, 259-276.
Δήμος Τραγαίας Νάξου

Ο Δήμος Τραγαίας ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γινόντουσαν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε αυτόν υπάγονταν όλα τα χωριά που ήταν μέσα και γύρω από το οροπέδιο της Τραγαίας της κεντρικής Νάξου. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός του Χαλκείου. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση. Μετά την κατάργηση, μέρος της διοικητικής ευθύνης του δήμου παραδόθηκε στην δημιουργηθείσα κοινότητα της Τραγαίας.

 Ιδρύεται το 1835, με συνολικό πληθυσμό 2.164 κατοίκους και αποτελείται από τους οικισμούς Χαλκί (170 κατ.), Κεραμομετόχιο (205 κατ.), Καλόξυλο (306 κατ.), Μονή (146 κατ.), Κυνήδαρο (221 κατ.), Μονίτσια (67 κατ.), Τσουκαλοκουτσοχειράδος (182 κατ.), Ακαδήμους (117 κατ.), Βουρβουριά (152 κατ.), Δαμαλά (64 κατ.) και Δαμαριώνα (534 κατ.). Ήταν δήμος Β΄ τάξεως στον οποίο ορίστηκε το 1836 από τον βασιλιά Όθωνα δήμαρχος ο Βασίλειος Αναπλιώτης και εισπράκτωρ ο Ν.Ι.Βλυσίδης. Ορίστηκε ο δήμος της Τραγαίας έδρα Ειδηνοδικίου, το οποίο εξυπηρετούσε και τους δήμους της Απερανθίας και Κορωνίδας. Ειρηνοδίκης διορίστηκε ο Κ.Ι.Στεκούλης, που μέχρι τότε ήταν γραμματέας του Ειρηνοδικίου της Νάξου. Το 1840 έχουμε αναδιάταξη των Δήμων της επαρχίας Νάξου και οι 10 δήμοι συγχωνεύονται σε 7. Σε αυτή την αναδιάταξη ο οικισμός του Φιλοτίου αποσπάται από το δήμο Απειράνθου και προσαρτάται στο δήμο Τραγαίας. Επίσης ο οικισμός Τσουκαλοκουτσοχειράδος χωρίζεται στους οικισμούς Τσουκαλαριά και Κουτσοχεράδες. Το 1987, βάση της απογραφής του 1896, όπου το Μετόχι απογράφεται ξεχωριστά από το Κεραμί (προηγούμενα Κεραμομετόχιον) , αναγνωρίζεται σαν ξεχωριστός οικισμός και προσαρτάται στο Δήμο της Τραγαίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον οικισμό Σίφωνες. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Έτσι οι «μεγάλοι» σε πληθυσμό δήμοι, όπως αυτός της Τραγαίας, καταργούνται και στη θέση τους έχουμε «μικρότερες» κοινότητες. Από την κατάργηση του δήμου προέκυψαν 5 κοινότητες:της Τραγαίας με τους οικισμούς Χαλκείο, Ακάδημοι, Καλόξυλο, Κεραμί, Κουτσοχεράδος, Μετόχι, Μονήτσια, Τσικαλαριό. του Δαμαριώνα με τους οικισμούς Δαμαριώνα, Βουρβουριά και Δαμαλά. της Μονής με τον οικισμό Μονή, Σίφωνες. του Κυνήδαρου. του Φιλοτίου. Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν: Βασίλειος Αναπλιώτης, Μιχαήλ Μαρκοπολίτης, Εμμανουήλ Τζανετής, Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης, Ιωάννης Α. Ναυπλιώτης (δύο συνεχόμενες θητείες), Βασίλειος Οικονόμου Ααρών, Νικόλαος Γαβαλάς, Γεώργιος Κοκκίνης, Γεώργιος Γρατσίας, Γεώργιος Βασιλάκης και Εμμανουήλ Γρατσίας. Ιστορία της νεότερης Ελλάδας Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1833
Ελένη της Ρουμανίας

Η Ελένη της Ρουμανίας (Elena a României, 15 Νοεμβρίου 1950 -) είναι κόρη του Βασιλιά της Ρουμανίας Μιχαήλ.Είναι πρώτη στη γραμμή διαδοχής του πρώην Ρουμανικού θρόνου και της ηγεσίας του Οίκου της Ρουμανίας.

 Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1950 στη Κλινική ντε Μοντσοΐσι της Λωζάνης, και είναι το δεύτερο παιδί και κόρη του Μιχαήλ της Ρουμανίας και της Άννας των Βουρβόνων-Πάρμας. Ονομάσθηκε Ελένη προς τιμήν της νονάς της και πατρικής γιαγιάς της Βασιλομήτωρ Ελένης της Ρουμανίας. Βαπτίστηκε Χριστιανή και ανάδοχοι της ήταν η Βασιλομήτωρ Ελένη της Ρουμανίας και η Βασίλισσα Μαίρη του Ηνωμένου Βασιλείου.Έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελβετία και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Έφγχαμ Χάουζ στο Ανατολικό Σάσσεξ. Της αρέσει ο αθλητισμός κατά τη διάρκεια των σχολικών της χρόνων, έπαιζε άμυνα στην ομάδα του βόλεϊ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Ελένη δίδαξε σε παιδιά με ειδικές ανάγκες για μικρό χρονικό διάστημα στο Λονδίνο και μετά ξεκίνησε μια διετή πορεία για την αποκατάσταση της τέχνης; και εργάστηκε σε εταιρεία αποκατάστασης τέχνης στο Λονδίνο. Τη δεκαετία του 1980 μαζί με τον πρώτο σύζυγό της Ρόμπιν Μέντφορθ-Μίλς ξεκίνησαν ένα έργο για την εκπαίδευση 45 ατόμων με ειδικές ανάγκες Αιθιόπων προσφύγων. Το 1982 ίδρυσε ένα Διεθνές σχολείο στη Νήσο Γκεζίρα του Σουδάν. Στις 20 Ιουλίου 1983 παντρεύτηκε τον Ρόμπιν Μέντφορθ-Μίλς με πολιτικό γάμο στο Ντάραμ της Αγγλίας και στις 24 Σεπτεμβρίου 1983 έγινε και θρησκευτικός τους γάμος στη Λωζάνη. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Νικόλαο Μιχαήλ (1985-), παντρεύτηκε την Αλίνα Μαρία Μπίντε. Απέκτησαν 1 παιδί. την Ελισάβετ Καρίνα (1989-)Χώρισαν στις 28 Νοεμβρίου 1991 μετά από 8 χρόνια γάμου. Στις 14 Αυγούστου 1998 ξαναπαντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Αλέξανδρο Φίλιπς Νίξον ΜακΆτι στο Πίτερλι του Ντάραμ και το 2013 έγινε και θρησκευτικός τους στον Καθεδρικό Ναό της Στέψης στην Άλμπα Ιούλια. 15 Νοεμβρίου 1950 - 10 Μαΐου 2011: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελένη της Ρουμανίας, Πριγκίπισσα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν 10 Μαΐου 2011 - σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελένη της Ρουμανίας Εθνικές Οίκος της Ρουμανίας: Ιππότης Μέγας Ταξιάρχης του Τάγματος του Καρόλου Α΄ Οίκος της Ρουμανίας: Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Στέμματος Οίκος της Ρουμανίας: Ιππότης του Βασιλικού Παράσημου του Θεματοφύλακα του Ρουμανικού Στέμματος, 1ης ΤάξηςΞένες Βατικανό Αγία Έδρα: Παραλήπτρια Μεταλλίου Μπενερέντι Βασιλική Οικογένεια των Δύο Σικελιών: Παραλήπτρια Μεταλλίου του Καστροανού-Δύο Σικελιών Ιερού Στρατιωτικού Κωνσταντίνειου Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Μπενερέντι, 1η Τάξη Καστροανή Βασιλική Οικογένεια των Δύο Σικελιών: Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Τάγματος του Φραγκίσκου Α΄ Βασιλική Οικογένεια του Μαυροβουνίου: Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Πρίγκιπα Ντανίλο Α΄, Ειδική Τάξη Official website of the Romanian royal family Official blog of the Romanian royal family
Νικολάι Μπάσοφ

Ο Νικολάι Γκεννάντιεβιτς Μπάσοφ (ρωσ. Николай Геннадиевич Басов, 14 Δεκεμβρίου 1922 - 1 Ιουλίου 2001) ήταν Σοβιετικός φυσικός και παιδαγωγός. Για την εργασία του πάνω στην κβαντική ηλεκτρονική, η οποία οδήγησε στην κατασκευή του λέιζερ και μέιζερ μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τους Αλεξάντρ Πρόχοροφ και Τσαρλς Χαρντ Τάουνς.

 Ο Μπάσοφ γεννήθηκε στην πόλη Ουσμάν στη σημερινή περιφέρεια Λίπετσκ της Ρωσίας. Τελείωσε το σχολείο το 1941 στο Βορόνεζ, και αργότερα έκανε τη στρατιωτική του θητεία στην Ιατρική Ακαδημία Κούιμπισεφ. Το 1943 άφησε την Ακαδημία και εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, συμμετέχοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με το Πρώτο Ουκρανικό Μέτωπο. Ο Μπάσοφ αποφοίτησε από τη σχολή φυσικής μηχανικής της Μόσχας το 1950. Τότε είχε μια καθηγεσία στο MEPI και επίσης είχε εργαστεί στο Ινστιτούτο Φυσικής Λέμπεντεφ (LPI), όπου έκανε μια διατριβή το 1953 για την υποψηφιότητα Επιστημών βαθμού (ισοδύναμο με διδακτορικό) και μια διατριβή για το διδακτορικό του πτυχίο Επιστημών το 1956. Ο Μπάσοφ ήταν διευθυντής του LPI την περίοδο 1973-1988. Εξελέγη το 1962 αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών (Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1991) και Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας το 1966. Το 1967 εξελέγη μέλος του Προεδρείου της Ακαδημίας (1967-1990), από το 1990 ήταν ο σύμβουλος του Προεδρείου της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν ο επικεφαλής του εργαστηρίου κβαντικής ραδιοφυσικής στο LPI μέχρι το θάνατό του το 2001. N. G. Basov, K. A. Brueckner (Editor-in-Chief), S. W. Haan, C. Yamanaka. Inertial Confinement Fusion, 1992, Research Trends in Physics Series published by the American Institute of Physics Press (presently Springer, New York). ISBN 0-88318-925-9. V. Stefan and N. G. Basov (Editors). Semiconductor Science and Technology, Volume 1. Semiconductor Lasers. (Stefan University Press Series on Frontiers in Science and Technology) (Paperback), 1999. ISBN 1-889545-11-2. V. Stefan and N. G. Basov (Editors). Semiconductor Science and Technology, Volume 2: Quantum Dots and Quantum Wells. (Stefan University Press Series on Frontiers in Science and Technology) (Paperback), 1999. ISBN 1-889545-12-0. Βραβείο Λένιν (1959) Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1964) Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας - δύο φορές, (1969, 1982) Βραβείο Kalinga (1986) Βραβείο Στάλιν (1989) Τάγμα του Λένιν - πέντε φορές Ο τάφος του Μπάσοφ Βιογραφία στο Ίδρυμα Νόμπελ (Αγγλικά)
Τσακ Παλάνιουκ

Ο Τσαρλς Μάικλ "Τσακ" Πόλανικ (ή Πάλανιουκ, Charles Michael "Chuck" Palahniuk, 21 Φεβρουαρίου 1962) είναι Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος, γεννημένος στην πόλη Πάσκο της Ουάσιγκτον. Είναι περισσότερο γνωστός από το βραβευμένο μυθιστόρημα του Fight Club (1996), στο οποίο βασίστηκε και η ομώνυμη ταινία. Η σωστή προφορά του επωνύμου του είναι Πόλανικ, όπως αναφέρεται και στο βιογραφικό σημείωμα της αμερικανικής έκδοσης του "Haunted".

 "Αϋπνία: Αν έμενες εδώ θα ήσουν ήδη σπίτι", (αγγλ. "Insomnia: If you lived here, you'de be home already"), ολοκληρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, παραμένει ανέκδοτο. "Fight Club" (1996) "Ο επιζών", (αγγλ. "Survivor") (1999). "Αόρατα τέρατα", (αγγλ. "Invisible monsters"), (1999). "Πνιγμός", (αγγλ. "Choke") (εκδ. ΟΞΥ, μτφρ. Νίνα Μπούρη) (2001). "Νανούρισμα", (αγγλ. "Lullaby")(εκδ. ΟΞΥ, μτφρ. Βασίλης Μπαμπούρης) (2002). "Ημερολόγιο", (αγγλ. "Diary") (2003). "Eίμαστε όλοι στοιχειωμένοι", (αγγλ. "Haunted")(εκδ. ΟΞΥ, μτφρ. Βασίλης Μπαμπούρης) (2005). "Rant" (2007) "Snuff" (2008) "Tell-All" (2010) "Pigmy" (2010) "Damned" (2011) "Fugitives and Refugees: A walk in Portland, Oregon", (2003). "Stranger than fiction: True Stories", (2004). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chuck Palahniuk στο Wikimedia Commons
Σημαία των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας

Η σημαία των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας υιοθετήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1978. Το μπλε φόντο συμβολίζει τον ωκεανό, ενώ τα τέσσερα αστέρια αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα νησιωτικά συμπλέγματα που απαρτίζουν την ομοσπονδία: τα νησιά Τσουκ, Πονπέι, Κοσράε και Γιαπ.

 Παρόμοιο σχέδιο ήταν σε χρήση από το 1965 για τη σημαία του Εδάφους υπό την Εντολή των Νησιών του Ειρηνικού, με τα επιπλέον αστέρια να συμβολίζουν τα ανεξάρτητα σήμερα κράτη Παλάου, Νησιά Μάρσαλ και το αμερικανικό έδαφος των Βορείων Μαριάνων Νήσων . Το Κοσράε ήταν μέρος του Πομπέι και τότε αντιπροσωπεύονταν αμφότερα από ένα αστέρι. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 10 Μαΐου του 1979. Στοιχεία για τη σημαία
Λάβαρα Έβρου

Τα Λάβαρα (πρώην Σαλτίκιοϊ) είναι ελληνικο χωριό, πρώην έδρα του Δήμου Ορφέα, στον νομό Έβρου. Με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2011 ο δήμος Ορφέα καταργήθηκε και πλέον αποτελεί την ομώνυμη δημοτική ενότητα του Δήμου Σουφλίου, με πληθυσμό το 2021 747 κατοίκους, από 1.093 το 2011. Το 17ο αιώνα ήταν κεφαλοχώρι του οποίου οι κάτοικοι απολάμβαναν απαλλαγή από φόρους. Την εποχή εκείνη ονομαζόταν Σαλτίκιοϊ, που σημαίνει χωριό όπου κατασκευάζονται τα «σάλια», πλατιές βάρκες με επίπεδη καρίνα, με τις οποίες γίνονταν η μεταφοράς των προϊόντων στον ποταμό Έβρο. Οι κάτοικοι συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με επαναστατικό κίνημα.

 Άγνωστο παραμένει το επαναστατικό κίνημα των κατοίκων του χωριού Σαλτίκιοϊ, των σημερινών Λαβάρων,στο χρονικό διάστημα Απριλίου-Μαΐου 1821, όταν οι κάτοικοί του εξουδετέρωσαν τουρκική στρατιωτική δύναμη στη θέση «Κουρί». Δε διασώζονται γραπτές πηγές για τη συγκεκριμένη επαναστατική ενέργεια. Η παράδοση αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της διήμερης μάχης οι γυναίκες των Λαβάρων ανεφοδίαζαν με τρόφιμα και πυρομαχικά τους 300 και πλέον ένοπλους συμπατριώτες τους, διανύοντας 10 χιλιόμετρα δασωμένης περιοχής. Στην τοποθεσία της μάχης εντοπίζονταν μέχρι πριν λίγα χρόνια σκελετοί και κομμάτια από σπασμένα όπλα της εποχής. Επειδή οι επαναστατημένοι κάτοικοι του χωριού αυτού ύψωσαν σημαία γαλάζια με μαύρο σταυρό, για το λόγο αυτό το 1920, η επιτροπή τοπωνυμίων έδωσε στο χωριό αυτό το όνομα “Λάβαρα”. Στις αρχές του 20ού αιώνα στον οικισμό λειτουργούσαν μια ελληνική δημοτική σχολή με 100 μαθητές και ένα παρθεναγωγείο στο οποίο φοιτούσαν 35 μαθήτριες. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στη θυσία των συμπατριωτών τους οι κάτοικοι του χωριού, αποφάσισαν να ανεγείρουν εκκλησία, η οποία αποπερατώθηκε το 1834 και τιμάται στο όνομα του Αγίου Αθανασίου, επειδή την ημέρα της γιορτής του (2 Μαΐου) έγινε η μεγάλη μάχη. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου είναι ξυλόστεγη βασιλική. Επάνω από την κεντρική είσοδο είναι η δυσανάγνωστη με βυζαντινά γράμματα επιγραφή: ΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΑΛΤΙΚΙΟΪ ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΜΕ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤ/ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟ ΤΕΙΧΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ ΔΕ ΚΑΙ ΔΑΠΑΝΗΣ ΤΩΝ ΤΕ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΗΔΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΥΤΩΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1834 ΚΑΙ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 24 ΠΑΣΧΑΛΗ ΚΑΛΦΑ Από τα Λάβαρα καταγόταν ο Βαγγέλης Ματσιάνης, ξακουστός οπλαρχηγός της Θράκης κατά το 19ο αιώνα. Το 2006 η περιοχή χτυπήθηκε από σοβαρές πλημμύρες, που προκλήθηκαν εξαιτίας μεγάλης καθόδου υδάτινων όγκων από τη Βουλγαρία.
Konsole

Το Konsole είναι το τερματικό (αγγλ. terminal emulator) του περιβάλλοντος εργασίας KDE. Είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License (GNU GPL), Version 2.

 Το πρόγραμμα παρέχει λειτουργικότητα αντίστοιχη με των περισσότερων της κατηγορίας του. Επιπλέον, παρέχει διάφορες δυνατότητες όπως καρτέλες (αγγλ. tab), υποστήριξη σελιδοδεικτών (αγγλ. bookmark), αναζήτησης, αποθήκευσης, πολλαπλών προφίλ κ.α. GNOME Terminal xterm xvt Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Εγχειρίδιο χρήσης του προγράμματος (Αγγλικά) Η σελίδα για το πρόγραμμα στο KDE UserBase Wiki
Ιππολύτη Μαρία Σφόρτσα

Η Ιππολύτη-Μαρία, ιταλ. Ippolita-Maria (18 Απριλίου 1446 - 20 Αυγούστου 1484) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκας-Μαρίας Βισκόντι, κόρης του Φιλίππο Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Παντρεύτηκε το 1465 τον Αλφόνσο Β΄ των Τραστάμαρα τότε δούκα της Καλαβρίας (δηλ. διάδοχο της Νάπολης) και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Β΄ 1469-1496, βασιλιάς της Νάπολης. Ισαβέλλα 1470-1524, παντρεύτηκε τον Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου. Πέτρος 1472-1491 πρίγκιπας του Ροσσάνο, αντιστράτηγος της Απουλίας, απεβ. 19 ετών. Jane Stevenson (2005). Women Latin poets: language, gender, and authority, from antiquity to the Eighteenth Century. Oxford University Press.