Ατροφία πολλαπλών συστημάτων

Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων ( MSA ) είναι σπάνια νευροεκφυλιστική διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από αυτόνομη δυσλειτουργία, τρόμο, αργή κίνηση, μυϊκή ακαμψία και αστάθεια στάσης (συλλογικά γνωστή ως παρκινσονισμός) και αταξία. Αυτό προκαλείται από τον προοδευτικό εκφυλισμό νευρώνων σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων των βασικών γαγγλίων, του κατώτερου από τα ζεύγη ωοειδών σωμάτων του πυρήνα του προμήκους μυελού και της παρεγκεφαλίδας. Πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από MSA βιώνουν δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, η οποία συνήθως εκδηλώνεται ως ορθοστατική υπόταση, ανικανότητα, απώλεια εφίδρωσης, ξηροστομία και κατακράτηση ούρων και ακράτεια. Η παράλυση των φωνητικών χορδών είναι σημαντική και μερικές φορές η αρχική κλινική εκδήλωση της διαταραχής. Μια τροποποιημένη μορφή της πρωτεΐνης άλφα-συνουκλεΐνης εντός των προσβεβλημένων νευρώνων μπορεί να προκαλέσει MSA. Περίπου το 55% των περιπτώσεων MSA εμφανίζονται σε άνδρες, με εκείνους που επηρεάζονται να εμφανίζουν συμπτώματα σε ηλικία 50-60 ετών. Η MSA παρουσιάζει συχνά μερικά από τα ίδια συμπτώματα με τη νόσο του Πάρκινσον . Ωστόσο, εκείνοι με MSA δείχνουν γενικά μικρή ανταπόκριση στα φάρμακα ντοπαμίνης που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και μόνο περίπου το 9% των ασθενών με MSA με τρόμο εμφανίζουν πραγματικό παρκινσονικό τρόμο Η MSA διαφέρει από την πρωτεϊνοπάθεια πολλαπλών συστημάτων, ένα πιο κοινό σύνδρομο απώλειας μυών. Η MSA διαφέρει επίσης από το σύνδρομο δυσλειτουργίας πολλαπλών οργάνων, μερικές φορές αναφέρεται ως ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων και ως αποτυχία πολλαπλών οργάνων, μια συχνά θανατηφόρα επιπλοκή του σηπτικού σοκ και άλλων σοβαρών ασθενειών ή τραυματισμών.

 Η MSA χαρακτηρίζεται από τα ακόλουθα συμπτώματα, τα οποία μπορούν να υπάρχουν σε οποιονδήποτε συνδυασμό: αυτόνομη δυσλειτουργία παρκινσονισμός ( μυϊκή ακαμψία + / τρόμος και αργή κίνηση) εγκεφαλική αταξία (Κακός συντονισμός / ασταθές περπάτημα, διπλωπία)Μπορεί επίσης να υπάρχει μια παραλλαγή με συνδυασμένα χαρακτηριστικά MSA και άνοιας με σωμάτια Lewy. Υπήρξαν επίσης περιστασιακές περιπτώσεις εκφυλισμού του μετωπιαίου λοβού που σχετίζονται με MSA Το πιο συνηθισμένο πρώτο σημείο της MSA είναι η εμφάνιση ενός "συνθετικού άκαμπτου συνδρόμου" (δηλαδή βραδύτητα έναρξης κίνησης που μοιάζει με νόσο του Πάρκινσον ) που βρέθηκε στο 62% στην πρώτη εμφάνιση. Άλλα κοινά σημεία κατά την έναρξη περιλαμβάνουν προβλήματα ισορροπίας (παρεγκεφαλιδική αταξία) που βρέθηκαν στο 22% κατά την πρώτη εμφάνιση, ακολουθούμενα από γενετικά συμπτώματα του ουροποιητικού (9%): τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες συχνά βιώνουν επείγουσα ανάγκη ούρησης, μεγάλη συχνότητα, ατελή εκκένωση της ουροδόχου κύστης ή αδυναμία ούρησης (κατακράτηση). Περίπου 1 στους 5 ασθενείς με MSA εμφανίζουν απώλεια ισορροπίας από το πρώτο έτος της νόσου. Για τους άνδρες, το πρώτο σημάδι μπορεί να είναι η στυτική δυσλειτουργία . Οι γυναίκες ανέφεραν επίσης μειωμένη ευαισθησία στα γεννητικά όργανα. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται κυριαρχεί μία από τις τρεις ομάδες συμπτωμάτων. Αυτά είναι: Παρκινσονισμός - αργή, άκαμπτη κίνηση, η γραφή εξελίσσεται σε γράμματα μικρού μεγέθους και αραχνώδη Εγκεφαλική δυσλειτουργία - δυσκολία συντονισμού της κίνησης και της ισορροπίας Δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος - εξασθενημένες αυτόματες λειτουργίες του σώματος, που μπορούν να είναι μία, μερικές ή όλες από τις ακόλουθες:ορθοστατική υπόταση, με αποτέλεσμα ζάλη ή λιποθυμία κατά την όρθια στάση ακράτεια ούρων ή κατακράτηση ούρων ανικανότητα δυσκοιλιότητα παράλυση φωνητικών χορδών ξηροστομία και ξηροδερμία πρόβλημα στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος λόγω έλλειψης εφίδρωσης σε όλα τα μέρη του σώματος δυνατό ροχαλητό, ανώμαλη αναπνοή ή ανωμαλίες στην αναπνευστική οδό κατά τη διάρκεια του ύπνου άλλες διαταραχές του ύπνου, όπως άπνοια ύπνου, διαταραχή συμπεριφοράς REM διπλωπία μυϊκές συσπάσεις Γνωστική εξασθένηση Μελέτη διαπίστωσε συσχέτιση μεταξύ της διαγραφής γονιδίων σε μια συγκεκριμένη γενετική περιοχή και της ανάπτυξης MSA σε μια ομάδα Ιαπωνών ασθενών. Η εν λόγω περιοχή περιλαμβάνει το γονίδιο SHC2 το οποίο, σε ποντίκια και αρουραίους, φαίνεται να έχει κάποια λειτουργία στο νευρικό σύστημα. Οι συγγραφείς αυτής της μελέτης υπέθεσαν ότι μπορεί να υπάρχει σχέση μεταξύ της διαγραφής του SHC2 και της ανάπτυξης της MSA. Μια μελέτη παρακολούθησης δεν μπόρεσε να επαναλάβει αυτό το εύρημα σε Αμερικανούς ασθενείς με MSA Οι συγγραφείς της μελέτης στις ΗΠΑ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι εξαλείψεις γονιδίων SHC2 βασίζονται σε λίγες, αν υπάρχουν, περιπτώσεις καλά χαρακτηρισμένων MSA στον πληθυσμό των ΗΠΑ. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ιαπωνική εμπειρία που ανέφεραν οι Sasaki et al., Πιθανότατα αντικατοπτρίζει την ετερογένεια της νόσου σε διαφορετικά γενετικά υπόβαθρα. " Μια άλλη μελέτη διερεύνησε τη συχνότητα των ενδιάμεσων επεκτάσεων του RFC1, ένα φαινόμενο που εμπλέκεται στην CANVAS . μια ασθένεια με διαγνωστική επικάλυψη με MSA. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτές οι επαναλήψεις απουσίαζαν από παθολογικά επιβεβαιωμένη MSA, υποδηλώνοντας εναλλακτική γενετική αιτία. Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων μπορεί να εξηγηθεί ως απώλεια κυττάρων και γλοίωση ή πολλαπλασιασμό αστροκυττάρων σε κατεστραμμένες περιοχές του κεντρικού νευρικού συστήματος. Αυτή η βλάβη σχηματίζει μια ουλή που αποκαλείται γλοιακή ουλή. Η παρουσία σωματιων εγκλεισμού γνωστών ως σωματίων Papp – Lantos, στα κέντρα κίνησης, ισορροπίας και αυτόνομου ελέγχου του εγκεφάλου είναι το καθοριστικό ιστοπαθολογικό σήμα κατατεθέν της MSA. Η κύρια νηματώδης συνιστώσα των σωματίων Papp-Lantos, οι γλοιακές και νευρωνικές κυτταροπλασματικές εγκλείσεις είναι η άλφα-συνουκλεΐνη . Οι μεταλλάξεις σε αυτήν την ουσία μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο στην ασθένεια. Μια μετα-μεταφραστικά τροποποιημένη μορφή της πρωτεΐνης που ονομάζεται άλφα-συνουκλεΐνη μπορεί να είναι αιτιώδης παράγοντας για την ασθένεια. πιθανώς προκαλείται από μια πρωτογενή ολιγοδενδρογλοιοπάθεια. Οι πρωτεΐνες ταυ έχουν βρεθεί σε ορισμένα σώματα εγκλεισμού κυτταροπλασματικών γλοίων. Τα κλινικά διαγνωστικά κριτήρια καθορίστηκαν το 1998 και ενημερώθηκαν το 2007. Ορισμένα σημεία και συμπτώματα MSA εμφανίζονται επίσης με άλλες διαταραχές, όπως η νόσος του Πάρκινσον, καθιστώντας τη διάγνωση πιο δύσκολη. Τόσο η μαγνητική τομογραφία όσο και η αξονική τομογραφία μπορεί να παρουσιάσουν μείωση στο μέγεθος της παρεγκεφαλίδας και των πόνων σε άτομα με παρεγκεφαλιδικά χαρακτηριστικά (MSA-C). Το putamen έχει υποσημείωση σε TRI-weighted MRI και μπορεί να δείξει αυξημένη εναπόθεση σιδήρου στη μορφή Parkinsonian (MSA-P). Στο MSA-C, μερικές φορές υπάρχει ένα σύμβολο "hot cross bun". Αντικατοπτρίζει την ατροφία των ποντοεγκεφαλικών οδών που δίνει ένταση Τ2 σε έντονη ένταση σήματος στα ατροφικά pons. Δεν απαιτούνται αλλαγές μαγνητικής τομογραφίας για τη διάγνωση της νόσου, καθώς αυτά τα χαρακτηριστικά απουσιάζουν συχνά, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της νόσου. Επιπλέον, οι αλλαγές μπορεί να είναι αρκετά λεπτές και συνήθως δεν γίνονται αντιληπτές από εξεταστές που δεν έχουν εμπειρία με MSA. Η παθολογική διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο σε αυτοψία με την εύρεση άφθονων GCI σε ιστολογικά δείγματα του κεντρικού νευρικού συστήματος. Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες συνουκλεοπάθειες, οι οποίες αναπτύσσουν εγκλείσματα α-συνουκλεΐνης κυρίως σε πληθυσμούς νευρωνικών κυττάρων, MSA παρουσιάζει εκτεταμένες παθολογικές εγκλείσεις α-συνουκλεΐνης στο κυτοσόλιο των ολιγοδενδροκυττάρων (εγκλειστικές κυτταροπλασματικές εγκλείσεις), με περιορισμένη παθολογία στους νευρώνες. Η MSA διαφέρει επίσης από άλλες συνουκλεοπάθειες στην περιφερειακή της παθολογική παρουσίαση, με θετικά εγκλείσματα α-συνουκλεΐνης να ανιχνεύονται κυρίως στο ραβδωτό σώμα, στον εγκέφαλο, στους πόνους, στον μυελό και στην παρεγκεφαλίδα, παρά στο εγκεφαλικό στέλεχος, στις λεμφαδικές και φλοιώδεις περιοχές που συνήθως επηρεάζονται Ασθένειες ένταξης Lewy. Η ιστοπαθολογική έρευνα σε έξι περιπτώσεις παθολογικά επιβεβαιωμένου MSA, χρησιμοποιώντας αντισώματα που κατευθύνονταν σε μια ποικιλία επιτόπων α-συνουκλεΐνης, αποκάλυψε σημαντική διακύμανση της εναπόθεσης πρωτεΐνης α-συνουκλεΐνης τόσο στις περιπτώσεις όσο και στις περιοχές του εγκεφάλου εντός περιπτώσεων, παρέχοντας στοιχεία για «στελέχη» συσσωματωμένων διαμορφωτών που μπορεί διαφορετικά να προάγει την παθολογική εξάπλωση τύπου πριόν. Το 2020, οι ερευνητές στο Κέντρο Επιστήμης Υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Χιούστον κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κυκλική ενίσχυση με λανθασμένη πρωτεΐνη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη διάκριση μεταξύ δύο προοδευτικών νευροεκφυλιστικών ασθενειών, της νόσου του Πάρκινσον και της ατροφίας πολλαπλών συστημάτων, που είναι η πρώτη διαδικασία για την αντικειμενική διάγνωση του Πολλαπλού Συστήματος Ατροφία αντί για μια διαφορική διάγνωση. Το MSA είναι μία από τις πολλές νευροεκφυλιστικές ασθένειες γνωστές ως συνουκλεοπάθειες : έχουν από κοινού μια ανώμαλη συσσώρευση πρωτεΐνης άλφα-συνουκλεΐνης σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου. Άλλες συνουκλεοπάθειες περιλαμβάνουν τη νόσο του Πάρκινσον, τις άνοιες σωμτιδίων Lewy και άλλες πιο σπάνιες καταστάσεις. Παλαιότερη ορολογία Ιστορικά, πολλοί όροι χρησιμοποιήθηκαν για να αναφερθούν σε αυτή τη διαταραχή, με βάση τα κυρίαρχα συστήματα που παρουσιάζονται. Αυτοί οι όροι διακόπηκαν με συναίνεση το 1996 και αντικαταστάθηκαν από το MSA και τους υποτύπους του αλλά η επίγνωση αυτών των παλαιότερων όρων και των ορισμών τους είναι χρήσιμη για την κατανόηση της σχετικής βιβλιογραφίας πριν από το 1996. Σε αυτά περιλαμβάνονται ο εκφυλισμός του ραβδωτού αυχενικού (SND), η ατροφία του ολιγοποντιοεγκεφαλικού (OPCA) και το σύνδρομο Shy-Drager . Ακολουθεί ένας πίνακας που περιγράφει τα χαρακτηριστικά και τα σύγχρονα ονόματα αυτών των συνθηκών: Τρέχουσα ορολογία Η τρέχουσα ορολογία και τα διαγνωστικά κριτήρια για την ασθένεια καθορίστηκαν σε μια διάσκεψη εμπειρογνωμόνων του 2007 και παρουσιάστηκαν σε ένα έγγραφο θέσης. Αυτή η δεύτερη δήλωση συναίνεσης ορίζει δύο κατηγορίες MSA, με βάση τα κυρίαρχα συμπτώματα της νόσου κατά τη στιγμή της αξιολόγησης. Αυτά είναι: MSA με κυρίαρχο παρκινσονισμό (MSA-P) - ορίζεται ως MSA όπου κυριαρχούν τα εξωπυραμιδικά χαρακτηριστικά. Ορισμένες φορές ονομάζεται ραβδωτός εκφυλισμός, παρκινσονική παραλλαγή. MSA με παρεγκεφαλιδικά χαρακτηριστικά (MSA-C) - ορίζεται ως MSA στην οποία κυριαρχεί η παρεγκεφαλιδική αταξία. Ορισμένες φορές ονομάζεται σποραδική ολιγοποντιοεγκεφαλική ατροφία. Συνιστάται συνεχής επίβλεψη από νευρολόγο που ειδικεύεται σε διαταραχές της κίνησης, επειδή τα πολύπλοκα συμπτώματα της MSA συχνά δεν είναι γνωστά στους λιγότερο εξειδικευμένους νευρολόγους. Οι νοσοκομειακές υπηρεσίες ή οι αντίστοιχες κατ 'οίκον μπορεί να είναι πολύ χρήσιμες καθώς εξελίσσεται η αναπηρία. Το Λεβοντόπα (L-Dopa), ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον, βελτιώνει τα συμπτώματα του παρκινσονίου σε ένα μικρό ποσοστό ασθενών με MSA. Μια πρόσφατη δοκιμή ανέφερε ότι μόνο το 1,5% των ασθενών με MSA παρουσίασαν καθόλου βελτίωση κατά τη λήψη λεβοντόπα, η βελτίωση τους ήταν μικρότερη από 50% και ακόμη και ότι η βελτίωση ήταν παροδική επίδραση διάρκειας μικρότερη του ενός έτους. Η κακή ανταπόκριση στο L-Dopa έχει προταθεί ως πιθανό στοιχείο στη διαφορική διάγνωση του MSA από τη νόσο του Πάρκινσον. Το φάρμακο ριλουζόλη είναι αναποτελεσματικό στη θεραπεία της MSA ή του PSP. Η διαχείριση από επαγγελματίες αποκατάστασης, συμπεριλαμβανομένων φυσιοθεραπευτών, φυσιοθεραπευτών, επαγγελματιών θεραπευτών, λογοθεραπευτών και άλλων για δυσκολίες με το περπάτημα / κίνηση, τις καθημερινές εργασίες και τα προβλήματα ομιλίας είναι απαραίτητη. Οι φυσιοθεραπευτές μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση της κινητικότητας του ασθενούς και θα βοηθήσουν στην πρόληψη των συσπάσεων . Η καθοδήγηση των ασθενών στο βάδισμα θα βοηθήσει στη βελτίωση της κινητικότητάς τους και στη μείωση του κινδύνου πτώσης. Ένας φυσιοθεραπευτής μπορεί επίσης να συνταγογραφήσει βοηθήματα κινητικότητας, όπως μπαστούνι ή περιπατητή για να αυξήσει την ασφάλεια του ασθενούς. Οι λογοθεραπευτές μπορούν να βοηθήσουν στην αξιολόγηση, τη θεραπεία και την υποστήριξη της ομιλίας (δυσαρθρία) και δυσκολιών στην κατάποση (δυσφαγία) Οι αλλαγές ομιλίας σημαίνουν ότι μπορεί να χρειαστεί εναλλακτική επικοινωνία, για παράδειγμα βοηθήματα επικοινωνίας ή γραφήματα λέξεων. Η έγκαιρη παρέμβαση των δυσκολιών στην κατάποση είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για να συζητηθεί περαιτέρω η τροφοδοσία του σωλήνα κατά την εξέλιξη της νόσου. Σε κάποιο σημείο της εξέλιξης της νόσου, μπορεί να πραγματοποιηθεί τροποποίηση λήψης υγρών και τροφίμων. Ένα ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα, η πτώση της αρτηριακής πίεσης κατά την όρθια στάση (με κίνδυνο λιποθυμίας και συνεπώς τραυματισμού από πτώση), συχνά ανταποκρίνεται στη φλουδροκορτιζόνη, ένα συνθετικό ορυκτοκορτικοειδές . Μια άλλη κοινή φαρμακευτική αγωγή είναι η μεσοδρίνη άλφα-αγωνιστή . Οι θεραπείες χωρίς ναρκωτικά περιλαμβάνουν "κλίση προς τα πάνω" (αύξηση της κεφαλής ολόκληρου του κρεβατιού κατά περίπου 10 μοίρες), δισκία αλατιού ή αύξηση του αλατιού στη διατροφή, γενναιόδωρη πρόσληψη υγρών και πίεση (ελαστικές) κάλτσες. Η αποφυγή πυροδοτήσεων χαμηλής αρτηριακής πίεσης, όπως ζεστός καιρός, αλκοόλ και αφυδάτωση, είναι ζωτικής σημασίας. Ο ασθενής μπορεί να διδαχθεί να κινείται και να μεταφέρεται από καθιστή σε στάση αργά για να μειώσει τον κίνδυνο πτώσεων και να περιορίσει την επίδραση της στάσης του σώματος. Οδηγίες για την άντληση του αστραγάλου βοηθά στην επιστροφή του αίματος στα πόδια στη συστηματική κυκλοφορία . Άλλα προληπτικά μέτρα αυξάνουν το κεφάλι του κρεβατιού κατά 8 σε (20.3 cm), και τη χρήση καλσόν συμπίεσης και κοιλιακών συνδετικών. Οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι εργοθεραπευτές μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της αναπηρίας μέσω της παροχής εξοπλισμού και προσαρμογών στο σπίτι, υπηρεσιών για φροντιστές και πρόσβασης σε υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, τόσο για το άτομο με MSA όσο και για οικογενειακούς φροντιστές. Η μέση διάρκεια ζωής μετά την έναρξη των συμπτωμάτων σε ασθενείς με MSA είναι 6-10 χρόνια. Περίπου το 60% των ασθενών χρειάζονται αναπηρικό καροτσάκι εντός πέντε ετών από την έναρξη των κινητικών συμπτωμάτων και λίγοι ασθενείς επιβιώνουν μετά από 12 χρόνια. Η ασθένεια εξελίσσεται χωρίς ύφεση με μεταβλητό ρυθμό. Εκείνοι που παρουσιάζουν σε μεγαλύτερη ηλικία, εκείνοι με παρκινσονικά χαρακτηριστικά και εκείνοι με σοβαρή αυτόνομη δυσλειτουργία έχουν φτωχή πρόγνωση. Όσοι έχουν κυρίως παρεγκεφαλικά χαρακτηριστικά και εκείνοι που εμφανίζουν αυτόνομη δυσλειτουργία αργότερα έχουν καλύτερη πρόγνωση. Οι πιο συχνές αιτίες θανάτου είναι ο αιφνίδιος θάνατος και ο θάνατος που προκαλούνται από λοιμώξεις, που περιλαμβάνουν λοιμώξεις καθετηριασμού στα ούρα, λοιμώξεις των σωλήνων τροφοδοσίας και πνευμονία αναρρόφησης . Μερικοί θάνατοι προκαλούνται από καχεξία, επίσης γνωστή ως σύνδρομο σπατάλης. Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων εκτιμάται ότι επηρεάζει περίπου 5 ανά 100.000 άτομα. Κατά την αυτοψία, πολλοί ασθενείς που διαγνώστηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής με νόσο του Πάρκινσον βρέθηκαν να έχουν MSA, γεγονός που υποδηλώνει ότι η πραγματική συχνότητα εμφάνισης MSA είναι υψηλότερη από αυτήν την εκτίμηση. Ενώ ορισμένοι υποδεικνύουν ότι το MSA επηρεάζει ελαφρώς περισσότερους άνδρες από τις γυναίκες (1,3: 1), άλλοι προτείνουν ότι τα δύο φύλα είναι εξίσου πιθανό να επηρεαστούν. Η κατάσταση εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα ηλικίας 50-60 ετών. Ιατρικό βιβλίο: "Multiple System Atrophy" από τους Gregor Wenning και Alessandra Fanciulli