IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νεφέλωμα του Αλτήρα

Το Νεφέλωμα του Αλτήρα (Dumbbell Nebula), γνωστό και ως Μεσιέ 27 (Μ27) ή NGC 6853, είναι ένα συγκεκριμένο πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Αλώπηξ σε ουρανογραφικές συντεταγμένες: ορθή αναφορά α = 19h:59min:36sec και απόκλιση δ = +22°.43΄.16΄΄ (εποχή 2000.0). Αποτελεί ένα από τα γνωστότερα και πιο «αναγνωρίσιμα» νεφελώματα τέτοιου είδους στους γήινους ουρανούς. Απέχει περίπου 1.360 έτη φωτός από τη Γη. Το απόλυτο μέγεθός του υπολογίζεται σε -0,6 και η μέγιστη διάμετρός του σε 2,9 έτη φωτός. Το Νεφέλωμα του Αλτήρα υπήρξε το πρώτο πλανητικό νεφέλωμα που ανακαλύφθηκε. Ο αστρονόμος που το ανεκάλυψε ήταν ο Γάλλος Σαρλ Μεσιέ, το έτος 1764. Με φαινόμενο μέγεθος 7,5 και φαινόμενη διάμετρο περίπου 8 × 5,6 λεπτά του τόξου, είναι ορατό με κιάλια και δημοφιλής στόχος για παρατήρηση από ερασιτέχνες αστρονόμους με μικρά τηλεσκόπια.

 Το σήμα του M27 εμφανίζεται ως πεπλατυσμένο σφαιροειδές και το παρατηρούμε από το επίπεδο του ισημερινού του. Το 1992 οι Moreno-Corral et al. υπολόγισαν ότι ο ρυθμός διαστολής του δεν είναι πάνω από 2,3 δευτερόλεπτα του τόξου ανά αιώνα. Από αυτό τον ρυθμό μπορεί να προσδιορισθεί και η ηλικία του σε 14.600 χρόνια το πολύ. Το 1970 οι Bohuski, Smith και Weedman βρήκαν μία ταχύτητα διαστολής 31 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο από όπου η κινηματική ηλικία του νεφελώματος προκύπτει ότι είναι 9800 έτη περίπου. Καθώς έχει παρατηρηθεί και σε άλλα κοντινά πλανητικά νεφελώματα, στο Νεφέλωμα του Αλτήρα είναι ορατοί κόμβοι. Η κεντρική περιοχή του παρουσιάζει ένα πλέγμα από φωτεινούς και σκοτεινούς κόμβους με τις σκοτεινές ουρές τους. Υπάρχουν συμμετρικοί και ασύμμετροι κόμβοι (οι τελευταίοι δεν έχουν ουρές. Οι κεφαλές των κόμβων φέρουν φωτεινές αψίδες, που είναι τοπικά μέτωπα φωτοϊονισμού, όπως συμβαίνει και στα Νεφελώματα της Έλικας και του Εσκιμώου. Ο κεντρικός αστέρας, ο λευκός νάνος του νεφελώματος, έχει ακτίνα που εκτιμάται σε 0,055 ± 0,02 ηλιακές ακτίνες, εκτίμηση που τον καθιστά τον μεγαλύτερο γνωστό λευκό νάνο (Benedict et al. 2003). Η μάζα του υπολογίσθηκε το 1999 από τον Napiwotzki σε 0,56 ± 0,01 ηλιακή μάζα. Κατάλογος πλανητικών νεφελωμάτων Αντικείμενο Μεσιέ Κατάλογος αντικειμένων Μεσιέ New General Catalogue Η σελίδα των SEDS για το M 27 Αρχειοθετήθηκε 2008-12-22 στο Wayback Machine. M27 Dumbbell Nebula M27 Εικόνα από ερασιτεχνικό αστεροσκοπείο M27
Βηρ Γκόρντον Τσάιλντ

Ο Βηρ Γκόρντον Τσάιλντ (Vere Gordon Childe, 14 Απριλίου 1892 - 19 Οκτωβρίου 1957) ήταν Αυστραλός αρχαιολόγος, περισσότερο γνωστός πιθανώς για την ανασκαφή του μοναδικού νεολιθικού αρχαιολογικού οικισμού του Σκάρα Μπράε στις νήσους Όρκνι και τις μαρξιστικές απόψεις του, οι οποίες και διαμόρφωσαν τη σκέψη του για την Προϊστορία. Πιστώθηκε με την επινόηση του όρου "Νεολιθική επανάσταση" και "Αστική επανάσταση". Υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες συνθετικές φυσιογνωμίες του αρχαιολογικού γίγνεσθαι, που προσπάθησε να θέσει τις ανακαλύψεις του σε ένα γενικότερο θεωρητικό πλαίσιο για την προϊστορική εξέλιξη σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα.

 Η Αυγή του ευρωπαϊκού πολιτισμού [The Dawn of European Civilization (1925)] Άρυοι. Μια μελέτη της Ινδευρωπαϊκης προέλευσης [The Aryans. A study of Indo-European Origins (1926)] Ο Δούναβης στην Προϊστορία [The Danube in Prehistory (1929)] Η Εποχή του Χαλκού [The Bronze Age (1930)] Νέο φως στην Αρχαιότατη Ανατολή [New Light on the Most Ancient East (1935)] Προϊστορία της Σκωτίας [Prehistory of Scotland (1935)] Ο Άνθρωπος δημιουργεί το εαυτό του [Man makes himself (1936)] Προϊστορικές κοινότητες των Βρετανικών Νήσων [Prehistoric communities of the British Isles (1940, 2nd edition 1947)] Τι συνέβη στην Ιστορία [What Happened in History (1942)] Πρόοδος και Αρχαιολογία [Progress and Archaeology (1944, 1945)] Ιστορία [History (1947)] Προϊστορικές μεταναστεύσεις στην Ευρώπη [Prehistoric Migrations in Europe (1950)] Ο Άνθρωπος δημιουργεί τον εαυτό του [Man Makes Himself (1951)] The Archaeology of V Gordon Childe by David R Harris ISBN 052284622X Βιογραφία από την Αμερικανική Ανθρωπολογική Ένωση Ηλεκτρονικό κείμενο του 'Πώς κυβερνά ο μόχθος'
Ερνστ φον Σάλομον

Ο Ερνστ Φρίντριχ Καρλ φον Σάλομον (γερμ. Ernst Friedrich Karl von Salomon, 1902-1972) υπήρξε Γερμανός συγγραφέας που στον καιρό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης πολλές φορές ενεπλάκη σε πολιτικά εγκλήματα. Αρχικά οπαδός του Ναζισμού, έγινε αργότερα πασιφιστής.

 ΒιβλίαDie Geächteten, Berlin 1930 Die Stadt, Berlin 1932 Die Kadetten, Berlin 1933 Nahe Geschichte, Berlin 1936 Das Buch vom deutschen Freikorpskämpfer, Berlin 1938 Boche in Frankreich, Hamburg 1950 Der Fragebogen, Hamburg 1951 Das Schicksal des A.D., Hamburg 1960 Die schöne Wilhelmine, Hamburg 1965 Glück in Frankreich, Hamburg 1966, Deutschland. Städte und Landschaften, aus dem Flugzeug gesehen, Köln 1967 Deutschland deine Schleswig-Holsteiner, Hamburg 1971 Die Kette der tausend Kraniche, Hamburg 1972 Der tote Preuße, Darmstadt 1973Σενάρια για τον κινηματογράφοKautschuk/Die Grüne Hölle (1938) Sensationsprozess Casilla (1939) Kongo-Express (1939) Carl Peters (1941) Der dunkle Tag (1943) Der unendliche Weg (1943) Die Unheimliche Wandlung des Axel Roscher (1943) Johann (1943) Frech und verliebt (1944, uraufgeführt 1948) Münchnerinnen (1944/45, uraufgeführt 1949) Das Gesetz der Liebe (1945, uraufgeführt 1950) 08/15 (1954) 08/15 – Im Krieg (1955) 08/15 – In der Heimat (1955) Weil du arm bist, musst du früher sterben (1956) Geliebte Corinna (1956) Liane, das Mädchen aus dem Urwald (1956) Liane, die weiße Sklavin (1957) Liane, die Tochter des Dschungels 1957 Soldatensender Calais (1960) Lysistrata (Fernsehfilm der ARD, 1961) Glück in Frankreich (Fernsehfilm des WDR) Jost Hermand: Ernst von Salomon. Wandlungen eines Nationalrevolutionärs. Leipzig: Verlag der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig/Stuttgart: S. Hirzel, 2002 (= Sitzungsberichte der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig. Philologisch-Historische Klasse, Bd. 137, Heft 5). ISSN 0138-3957 Markus Josef Klein: Ernst von Salomon. Eine politische Biographie. Mit einer vollständigen Bibliographie. (= Schriften zur „Konservativen Revolution“, Bd. 2, zugleich: Kiel, Univ., Diss., 1992). San Casiano, Limburg a. d. Lahn 1994, ISBN 3-928906-03-8. Martin Lindner: Leben in der Krise. Zeitromane der Neuen Sachlichkeit und die intellektuelle Mentalität der klassischen Moderne. Mit einer exemplarischen Analyse des Romanwerks von Arnolt Bronnen, Ernst Glaeser, Ernst von Salomon und Ernst Erich Noth. Stuttgart: Metzler, 1994. Maciej Walkowiak: Ernst von Salomons autobiographische Romane als literarische Selbstgestaltungsstrategien im Kontext der historisch-politischen Semantik. Peter Lang, Frankfurt am Main 2007, ISBN 978-3-631-56863-7. Jost Hermand: Salomon, Ernst von. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 22, Duncker & Humblot, Berlin 2005, S. 392 f. Ερνστ φον Σάλομον στην IMDb Αρχείο του φον Σάλομον στο Γερμανικό Αρχείο Φιλολογίας του Μάρμπαχ
Bwin

Η bwin είναι ένα εμπορικό σήμα στοιχημάτων που ανήκει στην Entain PLC. Ο όμιλος λειτουργούσε στην Ευρώπη υπό διεθνείς και εγχώριες άδειες σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, το Μεξικό, η Κροατία, η Αυστρία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Όμιλος προσέφερε αθλητικά στοιχήματα, πόκερ, παιχνίδια καζίνο, παιχνίδια με λογισμικό και παιχνίδια δεξιοτήτων με τα περισσότερα έσοδα να προέρχονται από πόκερ και αθλητικά στοιχήματα. Το Bwin είχε πάνω από 20 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πελάτες σε περισσότερες από 25 βασικές αγορές.

 Η bwin ιδρύθηκε το 1997 και έως το 2006 είχε την εμπορική επωνυμία betandwin. Στην ετήσια γενική συνέλευση τον Ιούλιο του 2006 αποφασίστηκε ομόφωνα η αλλαγή του εμπορικού ονόματος από betandwin σε bwin. Η αλλαγή του εμπορικού ονόματος πραγματοποιήθηκε στις 1 Αυγούστου 2006 και είχε ως στόχο να επισημάνει την εξέλιξη της εταιρείας και την ύπαρξη λειτουργιών πέρα από το αθλητικό στοίχημα. Η εταιρεία προσέφερε επίσης πόκερ, παιχνίδια καζίνο, παιχνίδια με λογισμικό και ζωντανή μετάδοση σε επιλεγμένους αθλητικούς αγώνες. Στις 1 Απριλίου 2011 η εταιρεία ανακοίνωσε την συγχώνευση της με την βρετανική εταιρεία PartyGaming. Το 2016 η PartyGaming αγοράστηκε από την εταιρεία GVC, η οποία μετονομάστηκε το 2020 σε Entain PLC η οποία εξακολουθεί να κατέχει ένα από τα εμπορικά σήματα στοιχημάτων. Οι θυγατρικές εταιρείες και οι κοινοπραξίες του ομίλου προσφέρουν τα αθλητικά στοιχήματα, το πόκερ, τα παιχνίδια καζίνο και τα παιχνίδια με λογισμικό, καθώς και την ροή ήχου και βίντεο των αθλητικών εκδηλώσεων, όπως π.χ. της γερμανικής Bundesliga. Τα αθλητικά στοιχήματα αποτελούν την κύρια δραστηριότητα της bwin. Σήμερα, η σειρά των αθλητικών στοιχημάτων περιλαμβάνει περισσότερα από 90 διαφορετικά αθλήματα, ενώ ο βασικός τομέας του ενδιαφέροντος των πελατών είναι το ποδόσφαιρο. Άλλα αθλήματα περιλαμβάνουν όλα τα δημοφιλή σπορ που σχετίζονται με τη μπάλα, τα αθλήματα των ΗΠΑ καθώς και όλα τα μεγάλα χειμερινά σπορ και τα μηχανοκίνητα αθλήματα που κυμαίνονται από τη Formula 1 μέχρι το MotoGP. Η bwin προσφέρει στους πελάτες της πάνω από 1000+ παιχνίδια, που κυμαίνονται από τα κλασικά όπως η ρουλέτα ή blackjack μέχρι και τις μηχανές τυχερών παιχνιδιών και τουρνουά καζίνο. Το καζίνο έχει μακρά παράδοση στη bwin: το 2001, η πλατφόρμα εισήχθη ως δεύτερο προϊόν, εκτός από τα αθλητικά στοιχήματα. Εκτός από άλλες χορηγίες της πλατφόρμας bwin, ο όμιλος είναι συνεργάτης των κορυφαίων ευρωπαϊκών αθλημάτων, καθώς ήταν χορηγός του ποδοσφαιρικού γίγαντα Ρεάλ Μαδρίτης, κατά την περίοδο 2007-2013, πρώτος συνεργάτης της Μπάγερν Μονάχου και χορηγός της ΚΑΕ Ολυμπιακός από το 2018 μέχρι το 2023. Εξάλλου, η bwin συνεργάζεται με την Διεθνή Ένωση Μπάσκετ (FIBA) και από το 2006 είναι χορηγός του Ευρωπαϊκού και του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Μπάσκετ. Επίσημος ιστότοπος
Ασότ Β΄ του Τάο

Ο Ασότ Β΄, γεωργιανά: აშოტ II Ashot II (απεβ. 25 Ιανουαρίου 954 ) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας, με τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη.

 Ο Ασότ Β΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Aδαρνάση Δ΄ βασιλιά της Ιβηρίας / Kάρτλι, και νεότερος αδελφός του Δαβίδ Β΄ (κυβ. 923–937). Ο Δαβίδ Β΄ διαδέχθηκε τον Αδαρνάση Α΄ ως τιτουλάριος βασιλιάς της Ιβηρίας, αλλά όχι ως κουροπαλάτης. Η τιμητική αυτή διάκριση παραχωρήθηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα στον Ασώτ Β΄. Η αρχική ιδιοκτησία του Ασότ Β΄ ήταν το δουκάτο τού Κάτω Τάο, στο οποίο πρόσθεσε το Άνω Τάο που αποκτήθηκε μετά το τέλος τού συγγενή του Γεωργίου Β΄ του Τάο το 941. Ο Ασώτ Β΄ έλαβε επίσης από τον Αυτοκράτορα, περί το 952, την αρμενική περιοχή Φασιανή. Χάρη στην κατοχή του τίτλου του κουροπαλάτη, ο Aσότ Β΄ συναγωνίστηκε την επιρροή και το κύρος τού μεγαλύτερου αδελφού του Δαβίδ Β΄ βασιλιά της Ιβηρίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Aσότ Β΄, ο Γκιόργκι Μερχούλε συνέταξε τον Βίο του Αγίου Γκριγκόλ Χαντζτέλι. Ο Ασότ Β¨ υποστήριξε ενεργά την ανάπτυξη του μοναχισμού στο Tάο-Κλαρτζέτι και ανοικοδόμησε την κύρια εκκλησία του μοναστηριού στην Oπίζα. Ο Ασότ Β΄ απεβίωσε χωρίς απογόνους και τα εδάφη και οι τίτλοι του πέρασαν στον αδελφό του, βασιλιά Σουμπάτ Α΄. Το 954, έτος του τέλους του Aσότ Β΄, που αναφέρεται από τον μεσαιωνικό χρονικογράφο Σουμπάτ Νταβίτις Ντζε, επιβεβαιώθηκε από μία Γεωργιανή επιγραφή, που βρέθηκε στο ιστορικό χωριό Mερενέσι στη σημερινή περιοχή Σενκάϋα στην Τουρκία το 2017. Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Βάχτανγκ Ντζομπάντζε, το ανάγλυφο από την Oπίζα που μεταφέρθηκε στη Γεωργία στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το οποίο εκτίθεται τώρα στο Κρατικό Μουσείο Καλών Τεχνών στην Τιφλίδα, δεν αποδίδει τον Aσότ Α΄ (απεβ. 830) και τον Βιβλικό βασιλιά Δαβίδ, όπως έχει υποτεθεί μερικές φορές, αλλά τους ανακαινιστές του μοναστηριού του 10ου αι., Aσότ Β΄ και Δαβίδ Β΄.
Ρουπία Ιταλικής Σομαλιλάνδης

Η ρουπία (Σομαλίκα:روپيا) ήταν το νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το 1909 έως το 1925. Υποδιαιρείτο σε 64 μπέσε (bese). (Σομαλικά: بيزا). Σήμερα δεν είναι πλέον σε χρήση.

 Η ρουπία ήρθε να αντικαταστήσει διάφορα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στα εδάφη αυτά, όπως ήταν το τάλιρο της Μαρίας Θηρεσίας και την Ινδική ρουπία. Επιλέχτηκε να έχει ισοτιμία 1/1 με την Ινδική ρουπία και να υποδιαιρείται σε 64 μπέσε όπως ακριβώς υποδιαιρείτο και η ινδική σε 64 πάισα. Το 1925 η λίρα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης αντικατέστησε την ρουπία με ισοτιμία 8 λίρες = 1 ρουπία. Το 1909 τέθηκαν στην κυκλοφορία χάλκινα κέρματα με ονομαστικές αξίες των 1, 2 και 4 μπέσε Το 1910 ακολούθησε η έκδοση της ¼, ½ και 1 ρουπίας από άργυρο . Τα ασημένια νομίσματα είχαν ίδιες προδιαγραφές με αυτές της ινδικής ρουπίας και συνέχισαν να κόβονται έως το 1921 έτος το οποίο αντικαταστάθηκαν από νομίσματα με κράμα χαλκού–κασσίτερου τα οποία συνέχισαν να κόβονται έως και το 1924. Τα πρώτα χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία 5 ρουπίες εκδόθηκαν από την ιταλική εμπορική εταιρεία V. Filonadi & C. το 1893. Η επίσημη έκδοση του πρώτου χαρτονομίσματος όμως έγινε το 1920 από την Τράπεζα της Ιταλίας (Banca d'Italia). Αυτά ήταν πιστοποιητικά μετρητών (Cassadibuoni) με ονομαστικές αξίες 1, 5 και 10 ρουπίες. Αυτά των 10 και 20 ρουπίων τυπώθηκαν αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Χαρτονομίσματα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης (Αγγλικά) Κερματα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης (Ιταλικά)
Αντζελίκ Βογιέρ

Η Αντζελίκ Βογιέρ (Angelique Boyer, γεννημένη ως Αντζελίκ Μονίκ Πωλέτ Βογιέρ Ρουσό Angelique Monique Paulette Boyer Rousseau, 4 Ιουλίου 1988 -), είναι Γαλλο-μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο. Η Μπουαγιέ γεννήθηκε στο Σαιν-Κλωντ του Ζυρά, στη Γαλλία. Μετακόμισε με την οικογένειά της στο Μεξικό σε ηλικία δυο ετών. Σε ηλικία των πέντε ετών ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο και αποφοίτησε από το Κέντρο Εκπαίδευσης Παιδικής Τέχνης σε ηλικία έντεκα ετών. Το 2004 κάνει το ντεμπούτο της, στην τηλενουβέλα Rebelde. Ακολουθούν αρκετοί δεύτεροι ρόλοι και το 2010 παίρνει το πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στο ριμείκ της τηλενουβέλας Teresa.

 Rebelde - 2004/05, ως Βικτόρια "Βίκο" Πας J-ok'el - 2007, (ταινία) Objetos perdidos - 2007, ως Δεσποινίς Φιτζέραλντ (Σεζόν:1, Επεισόδιο:2) Muchachitas como tú - 2007, ως Μαργαρίτα Alma de hierro - 2008/09, ως Σάντρα Ινές "Σάντι" Ιέρρο Χιμένες χηρ. ντε Βιγιέγας Mujeres Asesinas 2 - 2009, ως Σολεδάδ Οροπέσα (σειρά, σεζόν:2, επεισόδιο:8, "Σολεδάδ, H αιχμάλωτη") Corazón salvaje - 2009/10, ως Χιμένα/Εστρέγια/Άνχελα Βιγιαρεάλ Teresa - 2010/11, ως Τερέσα Τσάβες Αγκίρε Ausencia de Dios - 2011, ως Αγνή (θέατρο) Una noche de pasión - 2012, ως Πατρίσια Φιέγο (θέατρο) Abismo de pasión - 2012, ως Ελίσα Καστανιόν Lo que la vida me robó - 2013/14, ως Μονσεράτ Μεντόσα Γιασίντι Los derechos de la mujer - 2014, ως Μαρία Χοσέ (θέατρο) Los hombres son de Marte las mujeres son de Venus - 2014, ως Κορίνα (θέατρο) Τα τρία πρόσωπα της Άννας - 2016, ως Άννα (Ana) Λουσία Ερνάντες/Άννα Λετίσια Άλβαρες ντελ Καστίγιο Ριβαδενέιρα/Άννα Λάουρα Άλβαρες ντελ Καστίγιο Ριβαδενέιρα Amar a muerte - 2018/19, ως Λουσία Μπόρχες Ντουάρτε χηρ. ντε Καρβαχάλ Imperio de mentiras - 2020/21, ως Ελίσα Καντού Ρόμπλες Vencer el pasado - 2021, ως Ρενάτα Σάντσεζ Βιδάλ Vencer la ausencia - 2022, ως Ρενάτα Σάντσεζ Βιδάλ Αντζελίκ Βογιέρ στην IMDb Angelique Boyer's Official Mini Web-Site
Επαρχία Ιλιζί

Το Ιλιζί (αραβικά: ولاية اليزي‎) είναι επαρχία (βιλάγια) στη νοτιοανατολική άκρη της Αλγερίας. Έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη πρωτεύουσά της. Συνορεύει με την επαρχία Ουάργκλα στα βόρεια, την Τυνησία στα βορειοανατολικά, τη Λιβύη ανατολικά, τον Νίγηρα νοτιοανατολικά και την επαρχία Ταμανρασσέτ στα νότια και στα δυτικά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, η επαρχία έχει πληθυσμό 52.333 κατοίκων με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 4,46%. Καλύπτει έκταση 285.000 χλμ².

 Η επαρχία χωρίζεται σε 3 διαμερίσματα (νταΐρες) τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 6 κοινότητες ή δήμους. Ντζανέτ Ιλιζί (διαμέρισμα-κοινότητα) Ιν Αμένας Μπορτζ Ελ Χουασέ Μπορτζ Ομάρ Ντρις Ντεμπντέμπ Ντζανέτ Ιλιζί Ιν Αμένας Η περιοχή είναι πλούσια σε φυσικό αέριο. Ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα πεδία παραγωγής φυσικού αερίου είναι το Πεδίο φυσικού αερίου Αΐν Τσιλά, από το οποίο το 57% ανήκει στην ιρλανδική εταιρεία Petroceltic International, το 18% στην ιταλική εταιρεία Enel και το υπόλοιπο στην αλγερινή κρατική εταιρεία Sonatrach.
Γιάννης Κορεντσίδης

Ο Γιάννης Κορεντσίδης (12 Νοεμβρίου 1973) είναι Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος της Καστοριάς, θέση που εκλέχτηκε στις δημοτικές εκλογές του 2019, συγκεντρώνοντας 62,37% με τον συνδυασμό «Ώρα για δουλειά».

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1973 με καταγωγή από το Μαυροχώρι και την Κορησό. Σπούδασε Οργάνωση & Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ICBS Business College, στη Θεσσαλονίκη. Μιλάει αγγλικά και ιταλικά. Η επαγγελματική του πορεία ξεκίνησε το 1994, στην οικογενειακή γουνοποιητική επιχείρηση «ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΟΡΕΝΤΣΙΔΗ – ΓΟΥΝΟΠΟΙΙΑ ΟΒΕ», που δραστηριοποιείται στην Καστοριά από το 1959.Το 2006 εκλέχτηκε, για πρώτη φορά, στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.ΔΗ.ΚΑ. Α.Ε., ενώ επανεκλέχτηκε το 2009 αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα Αντιπρόεδρος της Εταιρείας για την περίοδο 2009-2012. Το 2011 εκλέχτηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Καστοριάς. Στο ίδιο όργανο, εκλέχτηκα στην Διοικούσα Επιτροπή, ως Α’ Αντιπρόεδρος, υπηρετώντας τη θέση έως το 2017. Τον Μάιο του 2015 εκλέχτηκε στον Σύνδεσμο Γουνοποιών Καστοριάς “Ο Προφήτης Ηλίας”, την θέση του Προέδρου. Ο Γιάννης Κορεντσίδης είναι ο πρώτος δήμαρχος που αναφέρθηκε στην «απογουνοποίηση» της Καστοριάς, βλέποντας ως μονόδρομο τον τουριστικό τομέα για την ανάπτυξη της περιοχής. Η ελληνική γουνοποιΐα είναι ίσως ο κλάδος που χτυπήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον στη διάρκεια της πανδημίας, με έντονες αρνητικές συνέπειες για την περιοχή της Καστοριάς καθώς η γουνοποποιΐα τουλάχιστον στο παραγωγικό κομμάτι αποτελεί σχεδόν "μονοκαλλιέργεια" ενώ αποτελεί την κυριότερη οικονομική δραστηριότητα εδώ και δεκαετίες.Ο Δήμαρχος Καστοριάς έχει αναφερθεί στον προγραμματισμό των επόμενων ετών, σε μελέτες και προτάσεις, συνολικού προϋπολογισμού 45 εκατομμυρίων ευρώ που έχουν κατατεθεί σε όλα τα τρέχοντα χρηματοδοτικά προγράμματα, κάποια εκ των οποίων έχουν ήδη δημοπρατηθεί. Ανάμεσα στα έργα είναι η ενεργειακή αναβάθμιση σχολικών μονάδων και δημοτικών κτιρίων, η κατασκευή κυκλοφοριακών κόμβων στη λεωφόρο Κύκνων και η ανάπλαση του παραλίμνιου κοινόχρηστου χώρου τμήματος νότιας Παραλίας, η συντήρηση αποκατάσταση του Λιμναίου Οικισμού του Δισπηλιού, η δημιουργία καταφυγίου αδέσποτων ζώων, αλλά και η μελέτη και η κατασκευή Πνευματικού Κέντρου στην Καστοριά.Τον Νοέμβριο του 2022, κατά τον απολογισμό της τριετίας της δημοτικής αρχής του Γιάννη Κορεντσίδη, παρουσιάστηκαν σημαντικά έργα για τον Δήμο Καστοριάς που υπολοποιούνται ή έχουν δρομολογηθεί. Ο δήμαρχος αναφέρθηκε στις εντάξεις έργων που έχει πετύχει η δημοτική αρχή οι οποίες ανέρχονται σε 61 έργα με προϋπολογισμό 57.500.000 €. Αναφέρθηκε, επίσης, διεξοδικά στην οικονομική κατάσταση του δήμου όταν τον παρέλαβε το 2019 και σήμερα παρουσιάζει σημαντικές απομειώσεις στο τεράστιο χρέος που κληρονόμησε. Έκπληξη προκάλεσε το γεγονός ότι ακόμη και η μείζονος αντιπολίτευση του δημοτικού συμβουλίου δήλωσε χαρούμενη για τα έργα ευχόμενη στον δήμαρχο μια καλή και πιο δραστήρια νέα θητεία.
Ίγκορ Σιμσόφ

Ο Ίγκορ Πετρόβιτς Σιμσόφ (ρωσ.: Игорь Петрович Семшов) γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1978 και είναι Ρώσος μέσος, ο οποίος έπαιξε για τελευταία φορά στην Κρίλια Σοβιέτοφ Σαμάρα.

 Ο Σιμσόφ ολοκλήρωσε την ακαδημία της ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1996, αλλά δεν κατάφερε να μείνει στην βασική ομάδα και πήγε στην Τορπέντο Μόσχας, το 1998. Έπαιξε καλά, έγινε από τους πιο χρήσιμους παίκτες της ομάδας και έλαβε πρόσκληση στην εθνική Ρωσίας. Το 2006, ο Σιμσόφ πήγε στην Ντιναμό Μόσχας, το 2008 πήγε στην Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, αλλά επέστρεψε στην Ντιναμό Μόσχας το 2009. Μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 2010. Ο Σισμόφ διαλέχθηκε να συμμετέχει στο Mundial 2002, αλλά είχε κακή εμφάνιση στη θέση του αριστερού μέσου. Έλαβε μέρος στο Euro 2004, αλλά είχε κακή εμφάνιση και σ' αυτή την διοργάνωση - συμμετείχε μονάχα στον τελευταίο αγώνα της εθνικής Ρωσίας απέναντι στην εθνική Ελλάδος. Διαλέχθηκε ξανά για το Euro 2008. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την εθνική Ρωσίας σε φιλικό απέναντι στην εθνική Αργεντινής. Στις 25 Μαϊου 2012, συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για την τελική φάση του Euro 2012. Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κύπελλο ποδοσφαίρου Ρωσίας (1): 2010 (Ρωσικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (Ρωσικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της ΡΠΟ
Μεσοκώμη Σερρών

Η Μεσοκώμη είναι πεδινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών που βρίσκεται 17 χλμ. νοτιοανατολικά από την πόλη των Σερρών. Παλιότερα υπαγόταν διοικητικά στον δήμο Στρυμόνα και σήμερα στον δήμο Εμμανουήλ Παππά. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Κάκαρα».

 Παλαιότερες αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή έδειξαν ότι ο οικισμός της Μεσοκώμης μαζί με αυτούς του Σκοπού, του Ψυχικού, του Παραλιμνίου και του Πεθελινού κατοικήθηκαν από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και την Βυζαντινή εποχή. Κοντά στο σημερινό χωριό εντοπίστηκε, με βάση την επιφανειακή κεραμική, ένας παραλίμνιος αρχαίος οικισμός. Συγκεκριμένα, αυτός βρισκόταν στην ανατολική όχθη της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (Αχινού), στην οποία μαρτυρείται η ύπαρξη ναυσιπλοϊας, με γνωστά αρχαία λιμάνια κοντά στα σημερινά χωριά Παραλίμνιο και Πεθελινό.Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε το 1922 όταν 46 οικογένειες προσφύγων Ελλήνων Θρακών, από το Ορτακτσί της Αδριανούπολης, που σήμερα ανήκει στην Τουρκία, συνολικά 186 άτομα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη τους και να εγκατασταθούν στην περιοχή Κάκαρα που τότε ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Πεντάπολης. Οι υπόλοιποι συντοπίτες τους, περίπου 1500 άτομα, διασκορπιστήκαν σε τρία χωριά, στο Μεσοχώρι Ροδόπης, στον Βάλτο και στον Κριό Έβρου. Ο αρχικός οικισμός ονομάστηκε Κάκαρα, βρισκόταν δίπλα στην παλιά λίμνη του Στρυμώνα που αποξηράνθηκε, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κοιμητήριο του χωριού. Οι κακές συνθήκες υγιεινής, όμως, που προκαλούσε ο βάλτος και η ελονοσία από τα κουνούπια, ανάγκασε τους κατοίκους να μετακινήσουν τον οικισμό 1 χιλιόμετρο βορειόανατολικότερα, στην ανατολική πλευρά του ίδιου λόφου. Έτσι από έναν πρόχειρο οικισμό με καταυλισμούς από σανίδες και καλάμια, το χωριό μετατράπηκε σε οικισμό με σύγχρονο ρυμοτομικό σχέδιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι με την προσωπική εργασία των κατοίκων έγινε η ανέγερση του Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου, όπου στεγάστηκαν τα λίγα ιερά εκκλησιαστικά και ιστορικά κειμήλια που μπόρεσαν να φέρουν από την πατρίδα. Το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε οικισμός Μεσοκώμης, εξακολούθησε να ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Πεντάπολης, μέχρι το 1949 που αυτονομήθηκε (ΦΕΚ 173Α 10/08/49). Το 1998, με το σχέδιο Καποδίστριας, εντάχτηκε στον Δήμο Στρυμόνα και το 2011 με το σχέδιο Καλλικράτης στον δήμο Εμμανουήλ Παππά. Οι κάτοικοι, λόγω της καταγωγής τους, διατηρούν τα θρακιώτικα έθιμα. Στο χωριό γίνονται ετησίως δύο μεγάλα πανηγύρια. Το πρώτο ανήμερα του Αγίου Γεωργίου που γιορτάζει ο αντίστοιχος τοπικός Ιερός Ναός και το δεύτερο στο τέλος Αυγούστου στο οποίο ανταμώνουν οι απανταχού ΄΄Κακαριώτες΄΄. Και στα δύο πανηγύρια γίνεται μεγάλο γλέντι. Στο πρώην Δημοτικό σχολείο του χωριού, το οποίο έκλεισε λόγω ελλείψεως μικρών παιδιών, βρίσκεται η έδρα του Συλλόγου Νέων Αγροτών νομού Σερρών. Επίσης διατηρείται το παλιό κοινοτικό κατάστημα το οποίο εξυπηρετεί την επαφή των κατοίκων με τον δήμο και τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ. Το αγροτικό ιατρείο φιλοξενείται σε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο του κοινοτικού καταστήματος.
Βερμούδο Α΄ των Αστουριών

Ο Βερμούδο Α', ισπαν.: Vermudo ή Veremund, αποκαλούμενος ο Διάκονος ή Μοναχός (π. 750 – 797), ήταν ο βασιλιάς των Αστουριών από το 788 ή το 789 μέχρι την παραίτησή του το 791. Ήταν γιος του Φρουέλα της Κανταβρίας, ανιψιός του Αλφόνσου Α' και αδελφός του Αουρέλιου. Η φύση του τέλους της βασιλείας του εγκαινίασε μία νέα περίοδο στις σχέσεις Αστουριών-Αραβίας.

 Ο Βερμούδος εξελέγη από τους παλατικούς αξιωματούχους (την αριστοκρατία του βασιλικού ανακτόρου) για να αντικαταστήσει τον Mαουρεγκάτους, ο οποίος είχε αποβιώσει από φυσικά αίτια το 788. Δεδομένου ότι ο Mαουρεγκάτους είχε ανέβει στο θρόνο με πραξικόπημα με περιφερειακή υποστήριξη το 783 και η διαδοχή των Βερμούδο προχώρησε χωρίς επεισόδια, είναι πιθανό ότι ο Mαουρεγκάτους είχε αλλάξει τις τάξεις των παλατινών ευγενών και ότι ο Βερμούδο προτάθηκε ως ο υποψήφιος, όπως ο Mαουρεγκάτους, να αποτρέψει τη διαδοχή του Aλφόνσο Β΄, του γιου και κληρονόμου του Φρουέλα Α΄. Αν και το Χρονικό του Αλφόνσο Γ΄ -και στις δύο σωζόμενες εκδόσεις του- κάνει τον Βερμούδο να είναι διάκονος στη διαδοχή του, αυτό το γεγονός θα ενίσχυε μόνο την ιδέα ότι η εκλογή του ήταν μία αποφασιστική κίνηση για να εναντιωθεί στον Αλφόνσο Β΄. Σε κάθε περίπτωση, δεν βασίλευσε πολύ. Αναγκάστηκε να αμυνθεί κατά της εισβολής των Αράβων-Βερβέρων στην Άλαβα και τη Γαλικία και ηττήθηκε στη μάχη του ποταμού Μπουρβία, πιθανώς του Μπιέρθo, το 791. Αν και οι πλησιέστερες χριστιανικές πηγές δεν κατονομάζουν τους αντιπάλους του, η μάχη μπορεί να συνδεθεί με την πρώτη μεγάλη εμπλοκή μίας σειράς επιθετικών εκστρατειών, που ξεκίνησαν κατά του βασιλείου των Αστουριανών τη δεκαετία του 790. Ο μουσουλμάνος διοικητής στη Μπουρβία ονομάζεται στον Iμπν αλ-Αθίρ ως Γιουσούφ ιμπν Μπουχτ και η μάχη καταγράφεται επίσης στον αλ-Μακαρί. Ο Βερμούδο παραιτήθηκε από τον θρόνο του μετά την ήττα του, αν και οικειοθελώς (όπως αναφέρει το Χρονικό του Αλφόνσο Γ΄, «επειδή ήταν [ή θυμήθηκε ότι ήταν] διάκονος») ή υπό εξαναγκασμό είναι άγνωστο. Ιστορικά στην Ισπανία υπό τους Βησιγότθους, ένας βασιλιάς με αποδεδειγμένη στρατιωτική ανεπάρκεια, αναγκαζόταν συχνά να παραιτηθεί. Ωστόσο, θεωρούνταν γενναιόδωρος και επιφανής άνθρωπος στην εποχή του, «ελεήμων και ευσεβής» σύμφωνα με τα λόγια του Χρονικού της Αλβέλδα. Τον Βερμούδο Α΄ διαδέχθηκε ο Αλφόνσος Β' και άφησε πίσω του έναν γιο, ο οποίος αργότερα βασίλευσε ως Ραμίρο Α', από μία ανώνυμη σύζυγό του. Σύμφωνα με πληροφορίες, έζησε για πολύ καιρό μετά την παραίτησή του, ίσως ως μοναχός, και σε καλές σχέσεις με τον διάδοχό του. Collins, Roger (1989). Η Αραβική κατάκτηση της Ισπανίας, 710 – 97 . Λονδίνο: Blackwell,(ISBN 0-631-15923-1) .
Πλατώ ντε Κορντουάν

Το Πλατώ ντε Κορντουάν (γαλλικά: Plateau de Cordouan) είναι περιοχή βραχωδών και αμμωδών υφάλων στη Γαλλία, στην είσοδο των Εκβολών της Ζιρόντ, στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Φάρος του Κορντουάν ανεγέρθηκε επάνω σε βράχους οι οποίοι οδήγησαν στον σχηματισμό αμμοσυρτών, ο τελευταίος, χρονολογικά, εκ των οποίων, ανώνυμος, ανακαλύφθηκε τον Μάρτιο του 2009.

 Στο Πλατώ ντε Κορντουάν και στον Βράχο Σαιν-Νικολά εναλλάσσονται μεταξύ τους τα κάτωθι: μπεζ ασβεστόλιθοι, ιδιαιτέρως σκληροί, κρυπτοκρυσταλλικοί, λιθογραφικοί, οι οποίοι έγιναν κενοτοπιώδεις, μέσω της αποσύνθεσης μικρών οργανισμών, με αριθμό μιλιολιδών, οφθαλμιδών, καθώς και δισκορβιδών, λευκοί ασβεστόλιθοι, απαλοί, τελείως κρυπτοκρυσταλλικοί, χαλικώδεις, ιδιαιτέρως κενοτοπιώδεις, πλούσιοι σε μιλιολίδες, ορισμένες αλβεολίνες, καθώς και ροταλίδες, σε σωρούς πάχους 0,20 μ., συνοδευόμενοι από στρώματα πράσινης αμμώδους μάργας. Οι ασβεστολιθικές περιοχές του συγκεκριμένου βραχώδους υψιπέδου είναι δυνατό να αποτελέσουν οικοτόπους για θαλάσσια είδη τα οποία είναι δυνατό να αντέξουν την ένταση των κυμάτων ή είδη όπως τα Necora puber, τα οποία αναζητούν καταφύγιο εντός της συγκεκριμένης περιοχής. Οι βράχοι λειτουργούν ως οικότοπος για αριθμό ειδών όπως, μεταξύ άλλων, οι τσιπούρες, οι αστερίες και οι αχινοί. Ωστόσο, τα συγκεκριμένα οικοσυστήματα είναι ευαίσθητα. Το διάταγμα της 31ης Δεκεμβρίου 2015 με αντικείμενο τον ορισμό του συγκεκριμένου βραχώδους υψιπέδου ως Natura 2000, μαζί με τις εκβολές του ποταμού Ζιρόντ, επισημοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 2016. Η προστατευόμενη περιοχή καλύπτει θαλάσσιες εκτάσεις οι οποίες βρίσκονται επί του παλιρροϊκού έλους, καθώς και εκτός της γραμμής της αμπώτιδος. Τα παραρτήματα του διατάγματος παρέχουν έναν κατάλογο των ειδών των φυσικών οικοτόπων, καθώς και των σχετικών ειδών άγριας πανίδας και χλωρίδας: θηλαστικά: 1349 - Tursiops truncatus, 1351 - Phocoena phocoena, 1364 - Halichoerus grypus, ψάρια: 1095 - Petromyzon marinus, 1099 - Lampetra fluviatilis, 1101 - Acipenser sturio, 1101 - Acipenser sturio, 1102 - Alosa alosa, 1103 - Alosa fallax, 1106 - Salmo salar, καθώς και Anguilla anguilla και Raja clavata, ερπετά: Dermochelys coriacea. Ανώνυμη νήσος (Πλατώ ντε Κορντουάν) Φάρος του Κορντουάν Πύργος του Μαύρου Πρίγκιπα
NGC 6328

Ο NGC 6328 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Βωμό. Ταξινομείται ως SAB(s)ab στο σύστημα μορφολογικής ταξινόμησης και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ στις 2 Μαΐου 1835. Απέχει περίπου 0,193Gyls από την Γη.

 Δεδομένα για το NGC 6328 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6328 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6328 στο Wikimedia Commons
Σπυρίδων Π. Αραβαντινός

Ο Σπυρίδων Αραβαντινός (1843 - 1906) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα. Πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Αραβαντινός, και αδελφός του ο Ιωάννης Αραβαντινός. Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1843 στα Ιωάννινα. Σχολείο πήγε στην περίφημη Ζωσιμαία Σχολή, και εν συνεχεία σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, όπου και αναγορεύτηκε αριστούχος διδάκτωρ. Έφτασε μέχρι την θέση του Αρεοπαγίτη, και έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης. Πέθανε τον Απρίλιο του 1906.

 Το 1883 έγραψε και εξέδωσε τα «Απομνημονεύματα των κατά τον Αγώνα πολιορκιών και την Αλώσεως του Μεσολογγίου επί τη βάσει σημειώσεων του υποστράτηγου Αρτέμιου Μίχου» Φιλοπόνησε την «Ιστορία του Αλή Πασά» ανώνυμος (1907). Κωνσταντίνος Σκόκος, επιμ. Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελίδες 223–224. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010. http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=13340 Αρχειοθετήθηκε 2007-07-14 στο Wayback Machine.
Ναριμάντας

ο Ναριμάντας, λιθουαν. Narimantas (1277 ή λίγο πριν το 1300, ίσως το 1992 - 2 Φεβρουαρίου 1348) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης τού Πινσκ και τού Πολότσκ. Προστάτευσε και κυβέρνησε τις περιοχές βόρεια τού Νόβγκοροντ, ως τη Σουηδία, από το 1333 που τον κάλεσαν οι εκεί ευγενείς. Έτσι άρχισε μία παράδοση: Λιθουανοί μισθοφόροι φύλαξαν το Νόβγκοροντ ως το 1477, που περιήλθε στη Μόσχα.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Περί το 1338 η Χρυσή Ορδή τον πήρε ως αιχμάλωτο. Από τους Τατάρους τον απελευθέρωσε ο Ιβάν Α΄ μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας, πληρώνοντας λύτρα, αλλά τον κράτησε ως όμηρο στη Μόσχα για λίγα έτη. O Ναριμάντας υποστήριξε τον αδελφό του Γιαουνούτις, όταν εκτοπίστηκε από τους αδελφούς του Αλγκίρντας και Κεστούτις το 1345. Για να μην φονευτεί από τους δύο μικρότερους αδελφούς του, δραπέτευσε από το Βίλνιους το 1344 και ταξίδεψε στον Γιάνι Μπεγκ χάνο της Χρυσής Ορδής, ζητώντας υποστήριξη εναντίον τού Αλγκίρντας. Αν και απέτυχε της αιτούμενης βοήθειας, φημολογείται ότι νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Τατάρων, ίσως ως δεύτερη σύζυγο. Όταν επέστρεψε, συμφιλιώθηκε με τον Αλγκίρντας. Διηύθυνε τη μάχη τού Στρέβα ποταμού ενντίον των Τευτόνων Ιπποτών το 1348, όπου σκοτώθηκε. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Κουράκιν, Γκολίτσιν, Κοβάνσκυ, Κορέκι. Βαπτίστηκε το 1333 στο Νόβγοροντ, αλλά αυτό τον έκανε μη εκλέξιμο στη διαδοχή τού πατέρα του ως ηγεμόνα των Λιθουανών, παρά το ότι ήταν δεύτερος στη διαδοχή. Ο Πολωνός γενεαλόγος και ιστορικός Γιόζεφ Πουζύνα δεν θεωρεί, ότι τα τέκνα του είναι από μία των Τατάρων· από τα ονόματά τους συμπεραίνει, ότι είχε σύζυγο μία Ορθόδοξη της Ρουθηνίας. Πολλοί γενεαλόγοι θεωρούν ότι σύζυγός του ήταν η Μαρία των Μπορίτζιν, κόρη τού Τοκτά χάνου της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Πιστεύεται ότι είχε τέκνα: Αλεξάντερ απεβ. μετά το 1386, πρίγκιπας της Ποδολίας. Γιούρυ απεβ. 1392, πρίγκιπας του Μπελτς. Νικολάι πρίγκιπας τού Πινσκ. Πατρίκας απεβ. π. 1387, πρίγκιπας τού Σταρόμπουντ-Σεβέρσκυ. Συμεών απεβ. μετά το 1386.Ίσως νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο μία πριγκίπισσα των Τατάρων. Sjöström (2011), Liettuan gediminidien suomensukuiset geneettiset juuret. ISSN 1239-3487, Donelaitis - Donelaitis-seuran - Liettuan Ystävät ryn lehti 1/2011, ss 16..18
Στη μάχη της Κρήτης

Το Στη μάχη της Κρήτης είναι μια πολεμική ταινία του 1970, σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Βασίλη Μανουσάκη, το οποίο διασκευάστηκε από σενάριο του Σταμάτη Φιλιππούλη.

 Τον Μάιο του 1941, μετά την πτώση της ηπειρωτικής Ελλάδας και λίγο πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, ένας τολμηρός πρωτοετής εύελπις, ο Νικηφόρος Καλλέργης, αναλαμβάνει την μεταφορά του χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδος στη Μέση Ανατολή με πρώτο σταθμό την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη πάνω στο νοσοκομειακό πλοίο Νηρεύς. Παρά τα εμπόδια που θα συναντήσει στον δρόμο του, θα καταφέρει να φτάσει στο νησί, όπου οι Γερμανοί ήδη έχουν αρχίσει τις επιθέσεις μέσω αλεξιπτωτιστών. Με οποιονδήποτε τρόπο και κάθε μυστικότητα, Έλληνες και Βρετανοί στρατιώτες θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν τον χρυσό σε ελληνικό αντιτορπιλικό νότια της Κρήτης. Ο καπεταν-Μανούσος, πατέρας του Νικηφόρου, ηγείται της αποστολής μέσα από μονοπάτια του Ψηλορείτη. Στόχος είναι να φτάσουν κάπου στη νότια Κρήτη, όπου τους περιμένει ένα υποβρύχιο. Η ύπαρξη μιας μυστικής πράκτορος, της Άννας Γκόρντον, δεν θα γίνει αντιληπτή και πληροφορίες για την επιχείρηση θα φτάσουν στον εχθρό με αποτέλεσμα η επιχείρηση και οι ζωές των Ελλήνων αγωνιστών να τεθούν σε κίνδυνο. Χρήστος Πολίτης - Νικηφόρος Καλλέργης Γιώργος Τζώρτζης - Άντονι Φλέτσερ Στέφανος Στρατηγός - πλωτάρχης Ανδρεάδης Γιώτα Σοϊμοίρη - Μαρία Καλλέργη Μαρία Πία Κόντε - Άννα Γκόρντον Πάολο Καζέλα - υπολοχαγός Μπομπ Τάκερ Γιώργος Μοσχίδης - υπάλληλος Τράπεζας Ελλάδος Λεοντίν Μέι Φραντσέσκο Πολεγκρίνο Ανχέλ ντελ Πόζο - Φρέιμπερ Φερνάντο Σάντσο - Μανούσος Καλλέργης Αλμπέρτο Σεβέρι Πολ Σάλιβαν Κώστας Αγαλιάνος - διοικητής Τράπεζας Ελλάδος Ανδρέας Βεντουράτος - διοικητής Σχολής Ευελπίδων Άννα Μαντζουράνη - Ρόζα Γιάννης Κανδήλας - Γερμανός αξιωματικός Δημήτρης Μπισλάνης - Γερμανός αξιωματικός Γρηγόρης Βαφιάς - Έλληνας αξιωματικός Γιώργος Μπάρτης - Γερμανός λοχαγός Γιάννης Κατράνης - εύελπις Γιώργος Σίσκος - Έλληνας αξιωματικός Γιώργος Γρηγορίου - Έλληνας αξιωματικός Γιώργος Ζαϊφίδης - Έλληνας αξιωματικός Στράτος Παχής - Έλληνας αξιωματικός Θέκλα Τσελέπη Γκόρντον Τέιλορ - Άγγλος αξιωματικός Μάικ Βέρνερ - Άγγλος αξιωματικός Κώστας Πολίτης - Γερμανός αξιωματικός Σκηνές της ταινίας έχουν γυριστεί στην Περαχώρα Κορινθίας. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινημτογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1970-1971 και, κόβοντας 435.165 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 23 Οκτωβρίου 2007. Στη μάχη της Κρήτης στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Στη μάχη της Κρήτης Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. στο Cine.gr
Treccani

Η Enciclopedia Italiana di Scienze, Lettere ed Arti (που σημαίνει στην ιταλική γλώσσα «Ιταλική Εγκυκλοπαίδεια της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών»), γνωστότερη ως Treccani από το επώνυμο του θεμελιωτή της Τζοβάννι Τρεκκάνι ή απλώς ως Enciclopedia Italiana, είναι μια εγκυκλοπαίδεια γραμμένη στην ιταλική γλώσσα. Θεωρείται η σημαντικότερη ιταλόγλωσση εγκυκλοπαίδεια και ως μία από τις σημαντικότερες εγκυκλοπαίδειες γενικώς, μαζί με την Encyclopædia Britannica και λίγες άλλες.

 Η πρώτη έκδοση της Treccani εκδόθηκε σταδιακά από το 1929 μέχρι το 1936. Συνολικά εκδόθηκαν 35 τόμοι, συν ένας τόμος-ευρετήριο. Ολόκληρη η εγκυκλοπαίδεια περιείχε 60 χιλιάδες λήμματα με συνολικά 50 εκατομμύρια λέξεις. Ο κάθε τόμος έχει περίπου 1.015 σελίδες. Από το 1938 μέχρι το 2015 εκδόθηκαν 37 συμπληρωματικοί τόμοι. Διευθυντής εκδόσεως της εγκυκλοπαίδειας ήταν ο φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Τζοβάννι Τζεντίλε και αρχισυντάκτης ο γλωσσολόγος Αντονίνο Παλιάρο (Antonino Pagliaro, 1898-1973). Τα περισσότερα από τα λήμματα υπογράφονται στο κείμενο της εγκυκλοπαίδειας με τα αρχικά του συγγραφέως του καθενός. Το λήμμα-δοκίμιο με τίτλο «Το δόγμα του φασισμού» που εντάχθηκε στην εγκυκλοπαίδεια το έτος 1932 φέρει την υπογραφή του Μπενίτο Μουσολίνι, αλλά γράφηκε στην πραγματικότητα από τον Τζεντίλε.Αρκετοί από τους συντάκτες της Treccani, όπως οι Φεντερίκο Σαμπό, Γκαετάνο ντε Σάνκτις, Λουίτζι Εϊνάουντι, Φεντερίγκο Ενρίκες, Ενρίκο Φέρμι, Χένρυ Φουρστ, Ούγκο Λα Μάλφα, Τζόρτζο Λέβι Ντελλά Βίντα, Μπρούνο Μιλιορίνι, Ροντόλφο Μοντόλφο και Νέλλο Ροσσέλλι, ήταν Ιταλοεβραίοι ή δεδηλωμένα αντίθετοι στον φασισμό. Ωστόσο το φασιστικό καθεστώς έδινε τόσο μεγάλη σημασία στην ολοκλήρωση μιας μεγάλης «εθνικής» εγκυκλοπαίδειας, ώστε συγγραφείς που κατά τα άλλα βρίσκονταν στη «μαύρη λίστα» του επιτράπηκε να συνεισφέρουν σε αυτή. Επίσημος ιστότοπος
Μαμούκα του Μουχράνι

Ο Mαμούκα, γεωργιανά: მამუკა მუხრანბატონი Μαμούκα μουχρανμπατόνι, (απεβ. το 1751) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου του Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι. Ήταν πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι από το π. 1730 ως το 1735. Έχοντας λάβει μέρος σε μία εξέγερση κατά της Περσίας τού Nαντέρ Σαχ, ο Mαμούκα έπρεπε να καταφύγει στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Ήταν γνωστός ως Mεχμέτ Μπέης στους Πέρσες και ως Mαμούκα Νταβίντοφ (ρωσικά: Мамука Давыдов‎) στους Ρώσους.

 Ήταν γιος τού Ηρακλή Β΄, πρίγκιπα του Μουχράνι . Ανέλαβε την αρχηγία τού κλάδου τού Οίκου του το 1730 ή το 1734, όταν το βασίλειο τού Κάρτλι βρισκόταν σε κατάσταση αναταραχής και τελικά καταλήφθηκε από τον οθωμανικό στρατό. Καθώς οι Πέρσες άρχισαν να αποκτούν το επάνω χέρι στην ανατολική Καυκασία, οι γεωργιανοί ευγενείς διχάστηκαν, σχετικά με το πώς να αντιμετωπίσουν την αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη. Ο Mαμούκα ενώθηκε με τους αξιωματούχους όπως ο Γκίβι Αμιλαχβάρι, ο Σάνσε δούκας τού Κσάνι και ο Βαχούστι Αμπασίντζε σε αντίθεση με την περσική ηγεμονία, αλλά πιάστηκε αιχμάλωτος και στάλθηκε να πολεμήσει στις περσικές τάξεις κατά των Αφγανών το 1735. Κατάφερε να διαφύγει και κατέφυγε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου υιοθέτησε το επίθετο Νταβίντοφ, μία αναφορά στον ισχυρισμό της οικογένειάς του για καταγωγή από τον Δαβίδ. Το 1738 ο Μαμούκα και οι άλλοι Γεωργιανοί εξόριστοι σύντοφοί του επέλεξαν να ενταχθούν στη ρωσική υπηρεσία και σχημάτισαν μία Γεωργιανή Εταιρεία Ουσάρων, η οποία αργότερα αναδιοργανώθηκε σε σύνταγμα. Ο Μαμούκα διορίστηκε πρώτος διοικητής της μονάδας με τον βαθμό τού λοχαγού και ανταμείφθηκε με μία ιδιοκτησία στη σημερινή Ουκρανία. Πήρε μέρος στην τελική φάση τού πολέμου 1735–39 με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποσύρθηκε το 1741 . Ο Μαμούκα ήταν νυμφευμένος με μία κόρη τού βασιλιά Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι. Δεν είναι γνωστό κανένα παιδί.
Τριμεθυλοφωσφίνη

Η τριμεθυλοφωσφίνη (αγγλικά: trimethylphosphine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με χημικό τύπο C3H9P. Eίναι η απλούστερη τριτοταγής (δηλαδή τριυποκατεστημένη) οργανική φωσφίνη. Είναι το φωσφορούχο ανάλογο της τριμεθυλαμίνης. Μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από τη «μητρική» ένωση «φωσφίνη» (PH3), με αντικατάσταση όλων [δηλαδή και των τριών (3)] ατόμων υδρογόνου της τελευταίας από τρία (3) μεθύλια (CH3-). Η χημικά καθαρή τριμεθυλαμίνη, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο πυροφορικό (δηλαδή που αυτοαναφλέγεται εύκολα) και τοξικό υγρό. Με επίδρσση υποχλωριώδους νατρίου (NaClO) μπορεί να μετατραπεί σε μη πυροφορικό τριμεθυλοφωσφινοξείδιο [(CH3)3PO)]. Με βάση το χημικό τύπο της (C3H9P) έχει τρία (3) ισομερή θέσης: Προπυλοφωσφίνη, με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2PH2. Ισοπροπυλοφωσφίνη, με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH(PH2)CH3. Αιθυλομεθυλοφωσφίνη, με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2PHCH3.

 Η πρώτη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί φωσφαμίνη (συστηματική ονομασία, δηλαδή αμίνη με φωσφόρο αντί άζωτο) άκυκλη με ένα (1) άτομα άνθρακα, χωρίς διπλό ή τριπλό δεσμό και δύο (2) επιπλέον μεθύλια συνδεμένο με το άτομο του φωσφόρου. Η δεύτερη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί τριυποκατεστημένο, από τρία (3) συνολικά μεθύλια, φωσφάνιο (συστηματική ονομασία, PH3). Η τρίτη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί τριυποκατεστημένο, από τρία (3) συνολικά μεθύλια, φωσφίνη (παλαιότερη, αλλά πολύ πιο συνηθισμένη ονομασία, PH3). Η τέταρτη είναι ονομασία που προκύπτει από την «ονοματολογία αντικαταστάσεως», δηλαδή μεθυλοπροπάνιο [(CH3)3CH] στο οποίο έχει αντικατασταθεί το #2 άτομο άνθρακα (C) με ένα άτομο φωσφόρου (P). Με επίδραση μεθυλομαγνησιοβρωμίδιου (CH3MgBr) σε τριχλωριούχο φωσφόρο (PCl3) παράγεται τριμεθυλοφωσφίνη: Με επίδραση διμεθυλοφωσφίνης (CH3PHCH3) σε μεθυλαλογονίδιο (CH3X) παράγεται τριμεθυλοφωσφίνη: Η τριμεθυλοφωσφίνη έχει έντονο πυρηνόφιλο χαρακτήρα, λόγω της μεγάλης επιδεκτικότητας πόλωσης του φωσφόρου. Η αντίδραση με αλκυλαλογονίδια παράγεται τεταρτοταγές αλογονούχο αλκυλοτριμεθυλοφωσφώνιο {[RP(CH3)3]X}: Γενικά, οι ενώσεις του τρισθενούς φωσφόρου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναγωγικά μέσα, για να αφαιρέσουν οξυγόνο ή θείο από διάφορες ενώσεις. Μερικά σχετικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα: 1. Αναγωγή θειοξειδίων (RSOR) σε θειαιθέρες (RSR): 2. Αναγωγή νιτρωδοαλκανίων (RNO) σε αμίνες (RNH2) 3. Αναγωγή οξιράνιου σε αιθένιο: 4. Αναγωγή θειιράνιου σε αιθένιο: Όπου τα R συμβολίζουν υδροκαρβύλια, και σε όποια ένωση αναφέρονται δύο από αυτά δεν είναι απαραίτητο να είναι ίδια μεταξύ τους. Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε τριμεθυλοφωσφίνη παράγεται αιθυλοδιμεθυλοφωσφίνη: Η τριμεθυλοφωσφίνη παράγει επίσης ένα μεγάλο αριθμό ενώσεων συναρμογής, συμπεριφερόμενη ως βάση κατά Lewis, με διάφορα μέταλλα. Π.χ. αντιδρά με τον πεντακαρβονυλοσίδηρο [Fe(CO)5], σχηματίζοντας τετρακαρβονυλοτριμεθυλοφωσφινοσίδηρο [Fe(CO)4P(CH3)3]: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Φίλιππος Νάκας

Ο Φίλιππος Νάκας (Βουρλά Μικράς Ασίας 28 Μαρτίου 1913 – Άνδρος 12 Αυγούστου 1988) ήταν Έλληνας μουσικός και επιχειρηματίας ο οποίος ίδρυσε και διεύθυνε τον ομώνυμο Μουσικό Οίκο.

 Γεννήθηκε στα Βουρλά της Μικράς Ασίας, όπου ήταν εγκατεστημένος από χρόνια ο πατέρας του ο οποίος καταγόταν από το Ματσούκι Ηπείρου. Στην Μικρασιατική καταστροφή ο πατέρας του αιχμαλωτίστηκε και αυτός κατέφυγε με τη μητέρα και τα αδέλφια του στη Σάμο. Εκεί έμειναν για 14 μήνες και έπειτα εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Το 1937 σε συνεργασία με τον Ν. Ανδρεάδη ανοίγει το πρώτο μουσικό κατάστημα με κύρια δραστηριότητα την έκδοση έργων Ελλήνων μουσικών συνθετών και την εισαγωγή, αντιπροσώπευση και εμπορία μουσικών οργάνων όπως τα πιάνα Gr. Steinweg και τα ακορντεόν Crucianelli και Hohner. Το 1955 διακόπτεται η συνεργασία με το Ν. Ανδρεάδη και ο Φίλιππος Νάκας συνεχίζει μόνος του, ιδρύοντας τον Μουσικό Οίκο "ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ”. Την ίδια χρονιά παντρεύεται την Ειρήνη Χατζηγεωργίου με καταγωγή από την Ανεμώτια Λέσβου. Το 1970 ξεκίνησε η συνεργασία με τη ΥΑΜΑΗΑ και η αποκλειστική διάθεση των μουσικών οργάνων και ηχητικών συστημάτων της εταιρείας στην Ελλάδα. Πέθανε στην Άνδρο τον Αύγουστο του 1988 σε ηλικία 75 ετών και κηδεύτηκε στις 13 Αυγούστου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Μετά τον θάνατό του, τη διεύθυνση του Μουσικού Οίκου ανέλαβαν οι δυο γιοι του, Κωνσταντίνος Νάκας (πτυχιούχος του Τμήματος Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών της Νομικής) και Γεώργιος Νάκας (πτυχιούχος της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής). Στις 4 Σεπτεμβρίου του έτους 1989 ιδρύθηκε το Ωδείο Φίλιππος Νάκας στην Αθήνα στο οποίο διδάσκονται όλων των ειδών τα μουσικά όργανα το οποίο σήμερα έχει εννέα παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά, προς τιμή του Φίλιππου Νάκα καθιερώθηκαν ετήσιες υποτροφίες με το όνομα «Φίλιππος Νάκας», καθώς επίσης και η σειρά συναυλιών «Οι Νέοι για τους Νέους», όπου πλέον αποτελεί βήμα έκφρασης και σημαντικό θεσμό ανάδειξης των επίλεκτων νέων ερμηνευτών κλασικής μουσικής.
Κατάρρευση της Silicon Valley Bank

Στις 10 Μαρτίου 2023, η τράπεζα Silicon Valley Bank (SVB) κατέρρευσε ως αποτέλεσμα τραπεζικού πανικού. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη τραπεζική πτώχευση από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 και για τη δεύτερη μεγαλύτερη τραπεζική κατάρρευση στην ιστορία των ΗΠΑ. Η SVB ήταν διασυνδεδεμένη με πολλές νεοφυείς επιχειρήσεις τεχνολογίας, οι οποίες ζημιώθηκαν από την κατάρρευσή της. Ακόμα, επηρεάστηκαν μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, εταιρείες ΜΜΕ και οινοποιεία. Τη στιγμή της κατάρρευσής της, τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας ανέρχονταν σε 209 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.

 Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ο τεχνολογικός τομέας γνώρισε μια περίοδο ανάπτυξης. Αξιοποιώντας τη σχετική αύξηση των καταθέσεων το 2021, η SVB αγόρασε μακροπρόθεσμα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου. Η τρέχουσα αγοραία αξία αυτών των ομολόγων μειώθηκε καθώς η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ αύξησε τα επιτόκια με στόχο τον περιορισμό της έκρηξης του πληθωρισμού κατά την περίοδο 2021 – 2023. Τα υψηλότερα επιτόκια επέφεραν αύξηση του κόστους δανεισμού και ορισμένοι πελάτες της Silicon Valley Bank άρχισαν να αντλούν χρήματα για να καλύψουν τις ανάγκες ρευστότητας τους. Στις 8 Μαρτίου 2023 η SVB ανακοίνωσε ότι είχε πουλήσει τίτλους αξίας άνω των 21 δισ. δολαρίων, είχε δανειστεί 15 δισ. δολάρια, και σκόπευε να πραγματοποιήσει έκτακτη πώληση ορισμένων από τις ίδιες μετοχές της για να συγκεντρώσει 2,25 δισ. δολάρια. Η ανακοίνωση, σε συνδυασμό με τις προειδοποιήσεις από εξέχοντες επενδυτές της Σίλικον Βάλεϊ, προκάλεσαν τραπεζικό πανικό και οι πελάτες της τράπεζας απέσυραν κεφάλαια συνολικού ύψους 42 δισ. δολαρίων ως την επόμενη της ανακοίνωσης ημέρα. Το πρωί της 10ης Μαρτίου 2023, το Τμήμα Χρηματοοικονομικής Προστασίας και Καινοτομίας της Καλιφόρνιας (California Department of Financial Protection and Innovation, DFPI) κατήσχε την SVB και την έθεσε υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδιακής Εταιρείας Ασφάλισης Καταθέσεων (Federal Deposit Insurance Corporation, FDIC). Η FDIC εγκαθίδρυσε μια εθνική τράπεζα ασφάλισης καταθέσεων, την Deposit Insurance National Bank of Santa Clara, για την εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων καταθέσεων και ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει να πληρώνει μερίσματα για ανασφάλιστες καταθέσεις την ακόλουθη εβδομάδα. Τα μερίσματα χρηματοδοτήθηκαν από έσοδα από την πώληση περιουσιακών στοιχείων της SVB. Δύο ημέρες μετά την κατάρρευση, η FDIC έλαβε εξαιρετική εξουσιοδότηση από το Υπουργείο Οικονομικών και ανακοίνωσε από κοινού με άλλους φορείς ότι όλοι οι καταθέτες θα αποκτούσαν πλήρη πρόσβαση στα κεφάλαιά τους από τη Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2023.
Οζ Μπλέιζερ

Ο Οζ Μπλέιζερ ( εβραϊκά: עוז בלייזר‎ ; γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1992) είναι Ισραηλινός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μακάμπι Τελ Αβίβ του Ισραηλινού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας.

 Ο Οζ Μπλέιζερ γεννήθηκε στο Κφαρ Ταβόρ του Ισραήλ. Έπαιξε με την ομάδα νέων της Χάποελ Γκιλμπόα-Άφουλα. Στις 16 Αυγούστου 2011, ο Μπλέιζερ ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με τη Χάποελ Άφουλα της 2ης Κατηγορίας Ισραήλ.Στις 3 Ιουλίου 2013, ο Μπλέιζερ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Μπνέι Χερζλίγια . Στην πρώτη του χρονιά με την Χερζλίγια, ο Μπλέιζερ ονομάστηκε συν- Ανερχόμενος Αστέρας του Ισραηλινού Πρωταθλήματος, μαζί με τον συμπαίκτη του Αβιράμ Ζελέκοβιτς . Στις 20 Ιουνίου 2015, ο Μπλέιζερ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Μακάμπι Χάιφα . Στις 9 Μαΐου 2016, ο Μπλέιζερ υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου με τη Χάιφα. Εκείνη την αγωνιστική περίοδο, ο Μπλέιζερ βοήθησε τη Χάιφα να φτάσει στους Τελικούς του Ισραηλινού Πρωταθλήματος του 2017 όπου τελικά έχασε από τη Χάποελ Ιερουσαλήμ . Στις 26 Μαρτίου 2018, ο Μπλέιζερ σημείωσε 25 πόντους χωρίς να χάσει ούτε ένα σουτ (6 στα 6 σουτ εντός πεδιάς και 9 στα 9 ελεύθερες βολές), μαζί με 3 ριμπάουντ και 2 ασίστ στη νίκη με 98–95 επί της Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ . Στη συνέχεια ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της 21ης Αγωνιστικής του Ισραηλινού Πρωταθλήματος . Στις 18 Ιουλίου 2018, ο Μπλέιζερ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν . Στις 11 Αυγούστου 2020, ο Μπλέιζερ υπέγραψε με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ της 1ης Κατηγορίας Ισραήλ . Ο Μπλέιζερ έπαιξε για την Εθνική Ομάδα του Ισραήλ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017. Ο Μπλέιζερ ήταν επίσης μέλος των εθνικών ομάδων κάτω των 18 και κάτω των 20 Προφίλ RealGM.com