IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζαν Καστέξ

Ο Ζαν Καστέξ (γαλλικά: Jean Castex ; 25 Ιουνίου 1965), είναι Γάλλος πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Γαλλίας από τις 3 Ιουλίου 2020 μέχρι τις 15 Μαίου 2022. Είναι μέλος του κινήματος En Marche! («Εμπρός!»). Πριν την ανακήρυξή του ως πρωθυπουργός, ήταν υψηλά ιστάμενος δημόσιος υπάλληλος και τα καθήκοντά του αφορούσαν τις ενέργειες της Γαλλίας απέναντι στον κορωνοϊό. Επίσης, υπηρέτησε ως Δήμαρχος του Πραντ από το 2008 έως το 2020.

 Μόνιμος κάτοικος της Οξιτανίας στην νοτιοδυτική Γαλλία, ο Καστέξ σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών στο Παρίσι, από όπου αποφοίτησε το 1986. Μετά σπούδασε στην Εθνική Σχολή Διοίκησης, από όπου αποφοίτησε το 1991. Στις 22 Νοεμβρίου 2021, ο Jean Castex βρέθηκε θετικός στον Covid-19 και έμεινε έγκλειστος για μια εβδομάδα. Είναι παντρεμένος με την Sandra Ribelaygue. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει τέσσερις κόρες. Ο Καστέξ είναι στενός φίλος του πρώην ηγέτη της ένωσης εμπορίου Jean-Claude Mailly και του Patrick Pelloux, πρώην συνεργάτη του Charlie Hebdo. Θεωρεί ότι έχει καταλανική καταγωγή και μιλάει άπταιστα την καταλανική γλώσσα. Βιογραφικό Σημείωμα Αρχειοθετήθηκε 2020-07-03 στο Wayback Machine.
Όαση Σίβα

Η Όαση Σίβα (Σίβι: Isiwan/ⵉⵙⵉⵡⴰⵏ, αραβικά: واحة سيوة‎ Wāḥat Sīwah, IPA: [ˈwæːħet ˈsiːwæ]) γνωστη και ως Όασις Άμμωνος Ρα, είναι όαση στην Αίγυπτο, κοντά στο βαθύπεδο Κατάρα, στη Λιβυκή έρημο. Απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Λιβύη και 560 από το Κάιρο. Είναι ένας από τους πιο απομονωμένους οικισμούς της Αιγύπτου. Έχει μήκος περίπου 10 χιλιόμετρα και πλάτος 5-6 χιλιόμετρα. Στην όαση κατοικούν σύμφωνα με την απογραφή του 2006 21.693 άνθρωποι, κυρίως Βέρβεροι, οι οποίοι έχουν αναπτύξει ένα μοναδικό πολιτισμό και ξεχωριστή γλώσσα της οικογένειας των βερβερικών γλωσσών, η οποία αποκαλείται Σίβι. Μέσα στην όαση ξεχωρίζουν δύο υψώματα, στα οποία υπήρχαν το αρχαίο φρούριο, και τρία χιλιόμετρα ανατολικά το μαντείο του Άμμωνα, ενώ ακόμη πιο ανατολικά βρισκόταν ο ναός του Άμμωνα, από τον οποίο σώζεται σήμερα μόνο ένας τείχος, και το «λουτρό της Κλεοπάτρας». Λόγω του αρχαίου μαντείου, η όαση ήταν γνωστή ως Αμμώνιο. Τα ερείπιά του είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Στο γόνιμο έδαφος της όασης καλλιεργούνται χουρμαδιές και ελιές, ενώ στην οικονομία συνεισφέρει και η καλαθοπλεκτική. Ο τουρισμός έχει αρχίσει να αναπτύσσεται από τη δεκαετία του 1980 και μετά.

 Αν και η όαση είναι γνωστό ότι κατοικείται τουλάχιστον από την 10η χιλιετία π.Χ., τα παλαιότερα στοιχεία σύνδεσης της όασης με την αρχαία Αίγυπτο είναι την εποχή της 26ης δυναστείας, όταν δημιουργήθηκε μια νεκρόπολη. Το αρχαίο αιγυπτιακό όνομα της όασης ήταν Σεχτ-αμ, δηλαδή «πεδίο των φοινίκων».. Η 30η δυναστεία κατασκεύασε το ναό του Άμμων. Οι αρχαίοι Έλληνες άποικοι από την Κυρήνη ήρθαν σε επαφή με την όαση τον 7ο αιώνα π.Χ. και ο Ηρόδοτος αναφέρει το μαντείο του Άμμωνα. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε στην όαση. Σύμφωνα με τους ιστορικούς που είχε μαζί του, στο μαντείο του επιβεβαιώθηκε τόσο η θεϊκή του υπόσταση και ότι ήταν ο νόμιμος Φαραώ της Αιγύπτου. Το μαντείο έχασε τη φήμη του κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου αλλά συνέχισε να λειτουργεί μέχρι και τα πρωτοβυζαντινά χρόνια. Στην όαση εγκαταστάθηκε αφού έφυγε από την αυλή του Πέρση βασιλιά Χοσρόη, ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος και τελευταίος σχολάρχης της Νεοπλατωνικής Σχολής των Αθηνών Δαμάσκιος με τους μαθητές του Σιμπλίκιο, Ευλάμπιο τον Φρύγα, Πρισκιανό τον Λυδό, Ερμεία και Διογένη από τη Φοινίκη και Ισίδωρο τον Γαζαίο, συνεχίζοντας εκεί τη φιλοσοφική τους δράση.Το 708 οι κάτοικοι της όασης αντιστάθηκαν στον Ισλαμικό στρατό. Τον 11ο αιώνα, ο Αλ-Μπακρί ανέφερε ότι στην όαση κατοικούσαν μόνο Βέρβεροι, ενώ ένα αιώνα αργότερα ο Αλ-Ιντρίσι αναφέρει ότι υπήρχε αραβική μειονότητα. Ο Αιγύπτιος ιστορικός Αλ-Μακρίζι ταξίδευσε στη Σίβα τον 15ο αιώνα και ανέφερε ότι η γλώσσα που μιλούσαν εκεί ήταν παρόμοια με τη γλώσσα των Ζενάτα. Ο πρώτος Ευρωπαίος που την επισκέφτηκε από τη ρωμαϊκή εποχή ήταν ο Άγγλος Γουίλιαμ Τζορτζ Μπράουν, ο οποίος επισκέφτηκε τον αρχαίο ναό και το μαντείο το 1792.Η όαση έγινε επισήμως τμήμα της Αιγύπτου από τον Μοχάμεντε Αλή της Αιγύπτου το 1819. Οι κάτοικοι της όασης είναι Βέρβεροι και τόσο δημογραφικά όσο και πολιτισμικά πιο κοντά στη Λιβύη παρά στην Αίγυπτο.
Μαρσέλ Αιμέ

Ο Μαρσέλ Αιμέ (Marcel Aymé, 29 Μαρτίου 1902 – 14 Οκτωβρίου 1967) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Μεγάλωσε στην ύπαιθρο, η οποία αποτελεί το σκηνικό των περισσότερων πεζογραφημάτων του. Το ταλέντο του άργησε ν’ αναγνωριστεί εξ αιτίας του εξωφρενικού του χιούμορ, αργότερα όμως εκτιμήθηκε η λεπτή του ειρωνεία και η δεξιοτεχνική αφήγηση. Το φανταστικό αποτελεί κύριο στοιχείο του έργου του και μεγάλη απήχηση είχαν, στο παιδικό ιδίως κοινό, Οι ιστορίες της κουρνιασμένης γάτας, όπου τα ζώα μιλούν κατά την παράδοση των Μύθων του Λαφονταίν και των Παραμυθιών του Σαρλ Περώ.

 Μυθιστορήματα και διηγήματα Brûlebois (Καυσόξυλο, 1930) La Rue sans nom (Ο δρόμος χωρίς όνομα, 1930)—μτφ. Πόλα Ταχταλίδου ("Αστάρτη")La Table aux crevés (Το τραπέζι των ξεθεωμένων, 1929) La Jument verte (Η πράσινη φοράδα, 1933) Le Nain (Ο νάνος, 1934) Les Contes du chat perché (Οι ιστορίες της κουρνιασμένης γάτας, 1934-1946) Le Passe-muraille (Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα από τους τοίχους, 1943)—μτφ. Ρένα Χατχούτ ("Γράμματα") με άλλα διηγήματαLe Chemin des écoliers (Ο δρόμος των μαθητών, 1946) Les Bottes de sept lieues (Οι μπότες των επτά λευγών, 1950)—μτφ. Μπάμπης Λυκούδης ("Ύψιλον")Le Proverbe (Η παροιμία)—μτφ. Μπάμπης Λυκούδης ("Ύψιλον") μαζί με το προηγούμενοΘεατρικά Lucienne et le boucher (Ο Λυσιέν και ο χασάπης, 1948) Clérambard (1950) La tête des autres (Το κεφάλι των άλλων, 1952)
Μιλησιακός Πόλεμος

Ο Μιλησιακός πόλεμος ήταν πόλεμος που διεξήχθη τον 7ο αιώνα π.Χ. μεταξύ της Μιλήτου και της Λυδίας, και διήρκεσε 12 χρόνια. Αυτός ο πόλεμος ήταν η κορύφωση της πρώτης φάσης της επιθετικής πολιτικής των Λυδών εναντίων των ιωνικών πόλεων.

 Ο πόλεμος αρχίζει το 624 π.Χ. και τερματίζεται δώδεκα έτη αργότερα, επί της βασιλείας του Αλυάττη Οι Λυδοί πραγματοποιούσαν εφόδους κάθε χρόνο την περίοδο του θέρους, με σκοπό να καταστρέφουν την γεωργική παραγωγή της Μιλήτου ώστε να προκληθεί έλλειψη των αποθεμάτων σιτηρών στους ΜιλήσιουςΌμως η ναυτική δύναμη των Μιλησίων αντισταθμίζει τις ελλείψεις, εξουδετερώνει το πολιτικό και οικονομικό κόστος και την απειλή των λυδικών εισβολών και προασπίζει την αυτονομία της πόλης. Ο Αλυάττης αντιλαμβάνεται ότι η επιμήκυνση του πολέμου εναντίων της Μιλητού παρεμποδίζει τον σκοπό της επιβολής της λυδικής κυριαρχίας στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Έτσι ο Αλυάττης επιδίωξε ειρήνευση με τους Μιλήσιους. Για το σκοπό αυτό προκαλεί την παρέμβαση του Μαντείου των Δελφών. Το Μαντείο αποκρίνεται με κύρια απαίτηση να ανοικοδομήσουν οι Λυδοί τον ναό της Ασσησαίας Αθηνάς, τον οποίο είχαν πυρπολήσει κατά την διάρκεια της εισβολής του 612. Με την ίδια απαίτηση υπαγορεύονται και οι κύριοι όροι της ειρήνευσης, που είναι: Άμεσος τερματισμός των εισβολών του λυδικού ιππικού στην Περαία της Μιλήτου. Διεξαγωγή διαπραγματεύσεων προς κατάπαυση του πολέμου. Αναγνώριση της εδαφικής επικράτειας και της αυτονομίας της Μιλήτου.Η ειρηνευτική διαδικασία υποβοηθήθηκε από τον τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο, ο οποίος αφού πληροφορήθηκε την απαίτηση των Δελφών, απέστειλε στον τύραννο της Μιλήτου Θρασύβουλο την επιδίωξη του Αλυάττη για ειρήνη. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο αυτή παρέμβαση της Κορίνθου απέτρεψε τον αιφνιδιασμό τους απο την πρόταση του Αλυάττη για ανακωχή και τους βοήθησε να διαμορφώσουν την διπλωματική τους στρατηγική, ώστε να διαφυλάττονται οι κατάλληλοι όροι ειρήνευσης για τα συμφέροντα τους. Το 611/10 επήλθε η λήξη του πολέμου και η σύναψη συνθήκης ειρήνης μεταξύ Μιλήτου και Λυδίας, με την οποία όλα τα συμφέροντα των Μιλησίων εξασφαλιζόταν. Παναγιώτης Α. Υψηλάντης, Ο ΜΙΛΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ,624-612/11 π.Χ. ΚΑΙ Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ
Μαξιμιανός Ραβέννας

Ο Μαξιμιανός της Ραβέννας (499 – 22 Φεβρουαρίου 556) ήταν επίσκοπος της Ραβέννας στην Ιταλία. Η Ραβέννα ήταν τότε η πρωτεύουσα των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλία και το αξίωμα του αρχιεπισκόπου μπορεί να περιελάμβανε και κοσμικές πολιτικές λειτουργίες.

 Γεννημένος στην πόλη Ίστρια κοντά στην Πούλα της σημερινής Κροατίας, ο Μαξιμιανός χειροτονήθηκε επίσκοπος Ραβέννας το 546 από τον Πάπα Βιγίλιο στην Πάτρα. Ο Μαξιμιανός ήταν διάκονος ηλικίας σαράντα οκτώ χρονών όταν έγινε ο εικοστός έκτος επίσκοπος της Ραβέννας. Σύμφωνα με τον ιερέα Ανδρέα Αγνέλο (9ος αιώνας), το ποίμνιο του Μαξιμιανού αρνήθηκε αρχικά να τον δεχτεί, επειδή επιλέχθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ και δεν ήταν ο αρχικός εκλεκτός τους. Για τον ιστορικό της σύγχρονης τέχνης, Meyer Shapiro, «ο Μαξιμιανός ήταν ένας φτωχός, αλλά αδίστακτος πολιτικά, διάκονος από την Πούλα που ανέβηκε σε υψηλή θέση ως προστατευόμενος του Ιουστινιανού. Δεν είχε εκλεγεί ως αρχιεπίσκοπος από τον λαό της Ραβέννας, αλλά με έξυπνους ελιγμούς ξεπέρασε την αντίθεσή τους και κέρδισε το σεβασμό τους με τη διακριτικότητα, την γενναιοδωρία του και τα μεγάλα έργα ανοικοδόμησης και διακόσμησης της εκκλησίας». Ολοκλήρωσε την Βασιλική του Αγίου Βιταλίου και του Αγίου Απολλινάριου στην Κλάση στη Ραβέννα, και έχτισε αρκετές άλλες εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Santa Maria del Canneto στην πατρίδα του, την Ίστρια. Ο Μαξιμιανός αφιερώθηκε στην αναθεώρηση των λειτουργικών βιβλίων και στην ανανέωση του λατινικού κειμένου της Βίβλου και παρήγαγε μεγάλο αριθμό φωτισμένων χειρογράφων. Είχε ένα κάλυμμα Αγίας Τράπεζας από το πιο ακριβό ύφασμα, πάνω στο οποίο ήταν κεντημένη μια απεικόνιση ολόκληρης της ζωής του Ιησού. Σε ένα άλλο υπήρχαν πορτρέτα όλων των προκατόχων του κεντημένα σε χρυσό φόντο. Η πιο αξιοσημείωτη επισκοπική επίπλωσή του είναι ο Θρόνος του Μαξιμιανού, ο επισκοπικός θρόνος που κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από ελεφαντόδοντο. Μάλλον δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και στάλθηκε στη Ραβέννα. Αποτελείται από διακοσμητικά φύλλα λουλουδιών που πλαισιώνουν διάφορα σχήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός με το περίπλοκο μονόγραμμα του επισκόπου. Σε ένα διάσημο ψηφιδωτό του 6ου αιώνα στον Άγιο Βιτάλιο απεικονίζεται ο Μαξιμιανός (που αναφέρεται πάνω από την μορφή του) μαζί με τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και τον διάκονό του. Ο άγιος κρατά έναν σταυρό και φορά πρώιμες εκδοχές στιχαρίου, σάκκου και παλλίου. Τιμάται ως άγιος τόσο από την Καθολική (22 Φεβρουαρίου) όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία (21 Φεβρουαρίου). Andreas Agnellus of Ravenna. The Book of Pontiffs of Ravenna, trans. Deliyannis Mauskopf. Washington, DC: Catholic University of America Press, 2004. Schapiro, Meyer, "The Joseph Scenes on the Maximianus Throne", in Selected Papers, volume 3, Late Antique, Early Christian and Mediaeval Art, 1980, Chatto & Windus, London, (ISBN 0701125144), also on JSTOR from the Gazette des Beaux-Arts, 1952
Μπολέσλαφ Β΄ του Τσέσυν

Ο Μπολέσλαφ Β΄, πολων. Bolesław II cieszyński (π. 1425/28 - 4 Οκτωβρίου 1452) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1431, με τους αδελφούς του ως το 1442), κυβερνήτης του Μπιέλσκο & Φρύστατ (από το 1442) και κυβερνήτης του ημίσεως Μπύτομ (από το 1452, μόνος του).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας. Νυμφεύτηκε το 1448 την Άννα των Γκεντιμινιδών (απεβ. μετά το 1490), κόρη του Ιβάν Βλαντιμίροβιτς, πρίγκιπα του Μπιέλσκ (γιου του Βλαντίμιρ Ολγκερντόβιτς μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου, γιου του Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας) και είχε τέκνα: Καζιμίρ Β΄ π.1449-1528, δούκας του Τσέσυν. Σοφία πριν το 1450/52-1479, παντρεύτηκε τον Βίκτωρα των Ποντιέμπραντυ δούκα του Μύνστερμπεγκ & Οπάβα. Βαρβάρα π.1452/53-πριν το 1507, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαλτάσαρ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα του Ζάγκαν-Πσέβους και μετά τον Ιωάννη Ε΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε δούκα του Ζάτορ. Panic, Idzi (2002). Poczet Piastów i Piastówien cieszyńskich. Cieszyn: Urząd Miejski. ISBN 83-917095-4-X. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1991-92

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1991-92 ήταν η 15η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Παφιακός για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1991-92 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1992-93. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 255.
Κλαύδιος Ρούφος Απολλώνιος

Ο Κλαύδιος Ρούφος, ο επονομαζόμενος Απολλώνιος, από τη Σμύρνη υπήρξε αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης σε ένα βαρύ άθλημα: πάλη, πυγμαχία ή παγκράτιο σε δύο διαδοχικές Ολυμπιάδες: τη 252η, το 229 μ.Χ. και τη 253η, το 233 μ.Χ.

 Ο Κλαύδιος Ρούφος (Απολλώνιος) κατέκτησε τον κότινο τον 3ο αιώνα μ.Χ., σε μια εποχή που συμμετείχαν και εξελληνισμένοι Ρωμαίοι πολίτες στους αγώνες. Ήταν γιος του επίσης ολυμπιονίκη Κλαύδιου Απολλώνιου, που είχε νικήσει στη 242η Ολυμπιάδα σαράντα χρόνια νωρίτερα, το 189 μ.Χ. Εκτός από διπλός ολυμπιονίκης, υπήρξε και διπλός «περιοδονίκης», δηλαδή αναδείχθηκε δυο φορές νικητής και στους τέσσερις μεγάλους πανελλήνιους αγώνες της αρχαιότητας: Ολύμπια, Ίσθμια, Νέμεα και Πύθια, σύμφωνα με ευρεθείσα επιγραφή. https://web.archive.org/web/20060621033138/http://www.cslab.ntua.gr/~phib/hellas/olymp1.htm https://web.archive.org/web/20160310084057/http://horse.gr/pgedynamic.asp?articleid=1335&selectmenu=print
Εκλογές στο Καμερούν

Στο Καμερούν διεξάγονται προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για επταετή θητεία και το όριο στις δύο θητείες καταργήθηκε έπειτα από ψήφιση της βουλής, τον Απρίλιο του 2008. Η Εθνοσυνέλευση (Assemblée Nationale) αποτελείται από 180 μέλη, τα οποία εκλέγονται για 5 χρόνια σε 49 ενιαίες και πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Το Καμερούν χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία ενός κόμματος στην κυβέρνηση (του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος). Επιτρέπεται η ύπαρξη αντιπολίτευσης, όμως θεωρείται ευρέως ότι δεν έχει καμία αληθινή ευκαιρία να κερδίσει την εξουσία. Απαγορεύεται σε ανεξάρτητους υποψήφιους να κατέλθουν σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές. Ωστόσο, επιτρέπονται οι ανεξάρτητοι στις προεδρικές εκλογές, αν και δεν έχει ακόμα υπάρξει κάποιος ανεξάρτητος, λόγω των απαιτήσεων από τον νόμο για τις ανεξάρτητες υποψηφιότητες.

 Ο Πολ Μπιγιά, πρόεδρος από το 1982, επανεξελέγη στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές το 2018. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου 2004 νικητής αναδείχθηκε ο κάτοχος της προεδρίας, Πολ Μπιγιά. 2020 2007 2013 Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, μαζί με τις τοπικές εκλογές, το κυβερνών Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού του Καμερούν (RDPC) κέρδισε ξανά την απόλυτη πλειοψηφία εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με 148 επί συνόλου 180 εδρών, ενώ το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Μέτωπο πήρε 18 έδρες. Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 1972, οι ψηφοφόροι ενέκριναν σε ποσοστό 99,99% (με προσέλευση 98,2%) το νέο σύνταγμα με το οποίο το Καμερούν έγινε ένα κράτος ένωσης, σε αντίθεση με το προηγούμενο ομοσπονδιακό σύστημα και αποφασίστηκε να δοθούν περισσότερες εξουσίες στον πρόεδρο Αχμάντου Αχίτζο.
Δισιλοξάνιο

Το δισιλυλοξάνιο (αγγλικά: disilyloxane) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο Si2H6O, αν και συνήθως παριστάνεται πιο αναλυτικά με τον ημισυντακτικό τύπο (SiH3)2O. Αποτελεί το πυριτιούχο ανάλογο του διμεθυλαιθέρα. Είναι το απλούστερο σιλοξάνιο. Το χημικά καθαρό δισιλυλοξάνιο στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο αποπνικτικό αέριο.

 Στις μέρες μας, το δισιλυλοξάνιο παράγεται κυρίως με μετατροπή σιλανίου ή (στοιχειακού) πυριτίου (αρχικά) σε μείγμα μονοξειδίου του πυριτίου και υδρογόνου, με αεριοποίηση. Αυτό το μείγμα μετά μετατρέπεται τελικά σε δισιλυλοξάνιο με την παρουσία καταλύτη. Εναλλακτικά, σε εργαστηριακή κλίμακα, μπορεί να παραχθεί με υδρόλυση κάποιου αλοσιλανίου (SiH3X). Και στις δυο περιπώσεις, ενδιάμεσα παράγεται σιλανόλη, που υφίσταται άμεση διαμοριακή αφυδάτωση, επειδή είναι αρκετά ασταθής:Σημειώνεται ότι, αντίθετα από τη σιλανόλη, η μεθανόλη χρειάζεται τη βοήθεια καταλύτη για να αφυδατωθεί. Το δισιλοξάνιο αντιδρά σε χαμηλές θερμοκρασίες με αλογονίδια του αργιλίου, παράγοντας τα αντίστοιχα σιλυλ- και σιλυλεν- αλογονίδια και σιλάνιο. Το δισιλοξάνιο γενικά θεωρείται (σχετικά) σταθερό στο νερό. Ωστόσο, υδρολύεται, αν και πολύ αργά, εκλύοντας υδρογόνο: Είναι, όμως, πιο ευδιάλυτο στον διμεθυλαιθέρα.
Μαριέττα της Πάτρας

Η Μαριέττα, γαλλ. Marietta (απεβ. 12 Απριλίου 1503) ήταν ερωμένη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και μητέρα του μόνου γιου του Ιακώβου Β΄ της Κύπρου. Όταν ο Ιωάννης Β΄ νυμφεύτηκε την Ελένη Παλαιολογίνα, αυτή διέταξε να κόψουν τη μύτη της Μαριέττας. Μετά που απεβίωσε ο γιος της, κρατήθηκε στη Βενετία σχεδόν αιχμάλωτη.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα. Δεν γνωρίζουμε πώς έφτασε στην Κύπρο, πάντως έγινε ερωμένη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου πριν το 1438. Το Χρονικό του Φλόριο Μπουστρόν περιγράφει πως ήταν "πολύ όμορφη και συνετή". Με τον βασιλιά απέκτησε το 1439/40 έναν γιο, τον Ιάκωβο (Β΄). Ο Ιωάννης Β΄ είχε νυμφευτεί πρώτα το 1435 την Αμαδέα Παλαιολογίνα, κόρη του Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου του Μομφερράτου, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Το 1440 απεβίωσε η Αμαδέα και το 1441/42 ο βασιλιάς νυμφεύτηκε την 14ετή Ελένη Παλαιολογίνα, κόρη του Θεοδώρου Β΄ δεσπότη του Μωρέως και απέκτησε κόρη την Καρλόττα της Κύπρου. Η Ελένη, μόλις έμαθε για την ύπαρξη της Μαριέττας και του γιου της, διέταξε την κοπή της ρίνας της Μαριέττας. Η βασίλισσα Ελένη συνέχισε την εχθρότητά της προς τον Ιάκωβο. Όταν αυτός το 1456 διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Νικοζίας, η Ελένη θύμωσε. Ο Ιάκωβος σκότωσε τον Γιάκοπο Ούρρι, καγκελάριο του βασιλείου, το 1457 και διέφυγε στη Ρόδο, αφού είχε πριν φύγει από τη θέση του. Ωστόσο ο βασιλιάς τον συγχώρησε και τον αποκατέστησε στην αρχιεπισκοπή, πράγμα που εξόργισε τη βασίλισσα. Το 1458 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και η Ελένη, έτσι το στέμμα περιήλθε στην Καρλόττα, μόνο νόμιμο τέκνο του, που στέφθηκε βασίλισσα της Κύπρου. Όμως ο Ιάκωβος έπληξε το δικαίωμά της στον θρόνο, καθώς εκείνη ήταν γυναίκα· μάλιστα με τη βοήθεια του Μαμελούκου σουλτάνου της Αιγύπτου, ανάγκασε την Καρλόττα να διαφύγει από το νησί και το 1463 στέφθηκε βασιλιάς. Ο Ιάκωβος Β΄ κυβέρνησε το διάστημα 1463-73· νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Κορνάρο το 1472, αλλά ο υστερότοκος γιος τους Ιάκωβος Γ΄ της Κύπρου απεβίωσε ενός έτους. Όταν το 1473 απεβίωσε ο Ιάκωβος, τη Μαριέττα την πήραν στη Βενετία και μετά στην Πάδουα, όπου τέθηκε σε ημι-αιχμαλωσία: μία απόφαση του Συμβουλίου των Δέκα στη Βενετία το 1479, καταγράφει ότι η Μαριέττα ήταν υπό την επιτήρηση του magister puerorum regiorum Χριστοφόρου Μούτιους. Η Μαριέττα απεβίωσε το 1503 στην Πάδουα και τάφηκε στοην εκκλησία του Αγ. Αυγουστίνου. Το επίγραμμα του μνημείου εκεί γράφει για τη Marieta mater quondam Jacobi Cypri Regis. Ο Ιάκωβος Β΄ είχε και τέσσερα νόθα παιδιά, των οποίων οι πολυάριθμοι απόγονοι φθάνουν ως τον 21ο αι. Charles Cawley, Medieval Lands, Cyprus Benjamin Arbel and David Jacoby, Intercultural Contacts in the Medieval Mediterranean, p.45, published by Frank Cass, London, Google Books, retrieved on 19 June 2009 Pano Kivides Community Council, History, retrieved on 19 June 2009
Νέιθαν Τρεντ

Ο Ναθαναήλ Κολ γνωστός και ως Νέιθαν Τρεντ (γεν. 4 Απριλίου 1992, Ίνσμπρουκ, Αυστρία) είναι αυστριακός τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Αυστρία στην Eurovision 2017 κατακτώντας την δέκατη έκτη θέση με 93 βαθμούς. Είναι εν ενεργεία από το 2003 έως σήμερα. Τραγουδάει κυρίως ποπ.

 Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Ο πατέρας του είναι Αυστριακός και η μητέρα του Ιταλίδα. Στις 18 Ιουνίου 2016 κυκλοφόρησε το σινγκλ "Like It Is". Στις 19 Δεκεμβρίου 2016 ο Τρεντ ανακοινώθηκε ως ο εκπρόσωπος της Αυστρίας στον Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017. Το τραγούδι του με τίτλο "Running on Air" κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2017. Όταν επιλέχθηκε ως ο εκπρόσωπος της Αυστρίας, ο Τρεντ ήταν ένας από τους 33 καλλιτέχνες που βρίσκονταν στη βραχεία λίστα για τον γερμανικό διαγωνισμό επιλογής του 2017. Ο Τρεντ αποκλείστηκε αυτόματα, επειδή δεν μπορούσε να εκπροσωπήσει δύο χώρες τον ίδιο χρόνο σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Τερμάτισε 16ος με 93 πόντους.
Μάρκο Λιβάγια

Ο Μάρκο Λιβάγια (Κροατικά: Marko Livaja, 26 Αυγούστου 1993) είναι Κροάτης διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στη Χάιντουκ Σπλιτ. Την περίοδο 2017–18 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, συμβάλλοντας και δημιουργώντας τη δική του ιστορία στον σύλλογο. Λόγω διαφωνιών με τον σύλλογο, από τον Φεβρουάριο του 2021 είχε τεθεί σε προσωρινή αδράνεια, μέχρι να υπάρξει νέα συμφωνία που θα φέρει ξανά τον Κροάτη στην επίθεση της Ένωσης, τελικά στις 17 Φεβρουαρίου 2021 έλυσε το συμβόλαιό του και έμεινε επίσημα ελεύθερος από την ΑΕΚ. Υπέγραψε συμβόλαιο με τη Χάιντουκ Σπλιτ την ίδια ημέρα που το συμβόλαιό του με την ΑΕΚ έληξε.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Ίντερ, χωρίς όμως να πάρει μεγάλο χρόνο συμμετοχής στη συνέχεια. Τον Ιανουάριο του 2013 η Αταλάντα αγόρασε τα μισά δικαιώματά του από την Τσεζένα. Όμως, υπήρξαν πολλά ζητήματα πειθαρχίας. Το Μάιο του 2014 υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Ρουμπίν Καζάν. Τον Αύγουστο του 2015 επέστρεψε στην Ιταλία με δανεισμό του στην Έμπολι. Τον Ιούλιο του 2016 υπογράφει μέχρι το 2020 στην ισπανική ομάδα Λας Πάλμας.Τον Ιούλιο του 2017 δόθηκε δανεικός στην ΑΕΚ. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας τη σεζόν 2017–18 με τη φανέλα της ΑΕΚ. Τον Μάιο του 2018 η ΑΕΚ ανακοίνωσε την απόκτησή του, ενεργοποιώντας την οψιόν αγοράς του με το συμβόλαιό του να έχει διάρκεια μέχρι το 2021. Οι αξιοσημείωτες επιδόσεις του παίχτη στην ομάδα έχουν όμως κάποιες φορές επισκιαστεί από πειθαρχικά προβλήματα.. Τον Ιανουάριο του 2021 αρνήθηκε πρόταση ανανέωσης της ΑΕΚ, ζητώντας περισσότερα χρήματα, και αποχώρησε από την ομάδα της ΑΕΚ.Στις 9 Ιουνίου 2021 συμφώνησε σε νέο συμβόλαιο με τη Χάιντουκ Σπλιτ, το οποίο τον δεσμεύει με την ομάδα μέχρι το καλοκαίρι του 2024. Τη σεζόν 2021-22 σημείωσε 28 γκολ σε 34 παιχνίδια και αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στο κροατικό πρωτάθλημα. (Αγγλικά) Προφίλ Μάρκο Λιβάγια στο Soccerway
Γιαροπόλκ Ιζιασλάβιτς

Ο Γιαροπόλκ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Ярополк Изяславич (απεβ. 1087) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Τουρόβ & Βολίν (1078-87) και βασιλιάς της Ρωσίας (Ρουθηνίας τού Κιέβου) (1076-78).

 Ήταν γιος τού Ιζιασλάβ Α΄ πρίκγιπα τού Τουρόβ, Νόβγκοροντ & βασιλιά της Ρουθηνίας και της Γκέρτρουντε των Πιάστ, κόρης τού Μιέζκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας. Αναφέρεται σε παπικά έγγραφα από το 1070, όχι όμως σε ρωσικά ως το 1078, οπότε απεβίωσε ο πατέρας του. Κατά την εξορία τού πατέρα του τη δεκαετία τού 1070, ενεργούσε στο όνομα τού πατέρα του, προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια των βασιλέων της Γερμανίας και της παπικής Αυλής τού Γρηγορίου Ζ΄. Ο πατέρας του επέστρεψε το 1077 στο Κίεβο και ο Γιαροπόλκ τον ακολούθησε. Όταν ο Ιζιασλάβ Α΄ απεβίωσε, ο Γιαροπόλκ ορίστηκε πρίγκιπας της Βολινίας και του Τουρόβ το 1078 από τον θείο του Βσέβολοντ Α΄ νέο μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου. Ως το 1085 είχε έρθει σε εχθρότητα με τον θείο του και κατ' επέκταση με τον γιο εκείνου Βλαδίμηρο Β΄ Μονομάχο, ο οποίος τον ανάγκασε να διαφύγει στην Πολωνία, χώρα της μητέρας του. Επέστρεψε το 1086 και έκανε ειρήνη με τον Μονομάχο, αλλά το ίδιο έτος, καθώς ταξίδευε προς το Ζβενίγκοροντ, δολοφονήθηκε. Οι πηγές των Ρως τον θυμούνται ως υπερβολικά ευλαβή και γενναιόδωρο προς την Εκκλησία· έχει αναγνωριστεί ως άγιος της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντε, κόρη τού Όθωνα Α΄ μαργράβου τού Μάισσεν (τού Οίκου της Βαϊμάρης) και είχε τέκνα: Αναστασία, παντρεύτηκε τον 3ο εξάδελφό της Γκλεμπ Βσεσλάβιτς πρίγκιπα τού Μινσκ. Μέχτιλντ, παντρεύτηκε τον Γκύντερ Α΄ (τού Οίκου τού Σβάρτσμπουρκ) και είχε γιο τον Σίζο Γ΄. Γιαροσλάβ απεβ. 1102. Βιατσεσλάβ απεβ. 1104. Βασίλκο. Bartlett, Robert (1993), The Making of Europe: Conquest, Colonization and Cultural Change, 950–1350, London: Penguin Books, ISBN 978-0140154092 Cowdrey, H. E. J. (1998), Pope Gregory VII, 1073–1085, Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-820646-1 Cawley, Charles (December 7, 2010), Medieval Lands: RUSSIA, RURIKID:KUNIGUNDE von Weimar, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed]; Cawley, Charles (November 27, 2010a), Medieval Lands: THURINGIA, NOBILITY, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy, retrieved 2008-02-27,[self-published source][better source needed] Curtin, Jeremiah (1908), "Chapter 1: Early History of Russia", The Mongols in Russia, Little, Brown and Company, Boston, p. 31, ISBN 978-1-4400-4917-0, retrieved January 22, 2011 Dmytryshyn, Basil, ed. (1991), Medieval Russia: A Source Book, 850–1700 (3rd ed.), Fort Worth: Harcourt Brace Jovanovich, ISBN 0-03-033422-5 Franklin, Simon; Shepard, Jonathan (1996), The Emergence of Rus, 750–1200, Longman History of Russia, London & New York: Longman, ISBN 0-582-49091-X Martin, Janet (1995), Medieval Russia, 970–1584, Cambridge Medieval Textbooks, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-36832-4
Ιετάς

Η Ιετάς είναι αρχαία πόλη στη Σικελία στα βορειοδυτικά του νησιού που αντιστοιχεί στον σημερινό οικισμό Σαν Τζουζέπε Ιάτο, ανήκει στη Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο και βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα Παλέρμο.

 Ο Συρακούσιος ιστορικός Φίλιστος αναφέρει την Ιετάς σαν κάστρο, ο Θουκυδίδης αντίστοιχα την καταγράφει ως "Κάστρο των Σικελών". Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Γύλιππος, ο μεγάλος νικητής των Αθηναίων στην Εκστρατεία στη Σικελία κατέλαβε το κάστρο στην πορεία του από την Ιμέρα στις Συρακούσες. Την εποχή που ο Πύρρος της Ηπείρου επιτέθηκε στη Σικελία ήταν ανεξάρτητη πόλη, ο Πύρρος ήθελε την Ιετά λόγω της στρατηγικής της θέσης κοντά στην Πάνορμο, οι κάτοικοι συνθηκολόγησαν εύκολα. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος κατείχε την πόλη η Καρχηδόνα αλλά όταν η Πάνορμος παραδόθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία ακολούθησε η παράδοση και των υπόλοιπων πόλεων όπως η Ιετάς. Με τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε τον τίτλο Ισοπολίτιδα πόλη αλλά δεν φαίνεται να ήταν σημαντική. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων απαριθμεί την Ιετά σαν μία από τις πόλεις που λεηλατήθηκαν από τον τύραννο Βέρρες και ο Πλίνιος ο Νεότερος καταγράφει τους κατοίκους της ανάμεσα στους υπόλοιπους Σικελούς. Πολλά έγγραφα του Κικέρων καταγράφουν την πόλη σαν "Λετίνι", πιθανότατα πρόκειται για το "Λήτον" για το οποίο ο Πλίνιος ο Νεότερος γράφει ότι ήταν παραφθορά του "Ιετάς". Η Ιετάς έκοψε πολλά νομίσματα στην αρχαιότητα και έχουν σωθεί σήμερα αρκετά δείγματα. Η τοποθεσία της Ιετάς είναι ασαφής σύμφωνα με τις πηγές, ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι ήταν κοντά στην Πάνορμο και είχε μεγάλη φυσική ομορφιά, ο Ρωμαίος ποιητής Σίλιος Ιταλικός (25 - 101) τονίζει τα πλεονεκτήματα του.Ο Φαζέλλο βεβαιώνει ότι υπήρχε ένα κάστρο με το όνομα "Ιατό" σε απόσταση περίπου 25 χιλιόμετρα από το Παλέρμο και 20 χιλιόμετρα βόρεια από την Έντελλα, το κατέστρεψε ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν μαζί με την Έντελλα. Η τοποθεσία ονομάζεται σήμερα "Ιατό" το βουνό "Όρος του Ιατό" ή "Όρος του Σαν Κοσμανό" χάρη σε μία εκκλησία στην κορυφή. Το όνομα "Ιατό" αντιστοιχεί πιθανότατα σε κάποιο αρχαίο όνομα. Στέφανος ο Βυζάντιος, "Εθνικά" Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου/Ζ Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΚΒ Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΚΓ Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, "Εναντίον Βέρρες", Βιβλίο 3 Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία, Βιβλίο 3 Joseph Hilarius Eckhel, "Doctrina numorum veterum" Κέλσος, "Αληθής λόγος", Βιβλίο ΙΔ΄ Tommaso Fazello, "De Rebus Siculis Decades Duae", Βιβλίο Ι΄
Ινδική λογοτεχνία

Ως ινδική λογοτεχνία νοείται η λογοτεχνία της ινδικής υποηπείρου έως το 1947 και τη Δημοκρατία της Ινδίας μεταγενέστερα. Η ινδική δημοκρατία έχει 22 επίσημα αναγνωρισμένες γλώσσες.

 Στο σύνολό τους οι χρονολογίες που καταγράφονται για την αρχαία ινδική λογοτεχνία είναι αβέβαιες και συχνά αντιφατικές. Οι Ευρωπαίοι λόγιοι του 18ου αι. μ.Χ. εκτίμησαν τις ημερομηνίες των διαφόρων κειμένων, βασισμένοι σε μεθόδους τις οποίες θεωρούν αυθαίρετες οι Ινδοί λόγιοι. Τα πρωιμότερα έργα της ινδικής λογοτεχνίας ήσαν προφορικά, περί το 1200 π.Χ. Τα σανσκριτικά έπη Ραμαγιάνα και Μαχαμπαράτα εμφανίστηκαν προς τα τέλη της 1ης χιλιετίας π.Χ.. Η κλασική σανσκριτική λογοτεχνία αναπτύχθηκε γοργά και τα πρώτους αιώνες της πρώτης χιλιετίας ΠΚΕ, όπως και η Ταμίλ λογοτεχνία η Σανγκάμ λογοτεχνία και ο Κανόνας Πάλι. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, αναπτύχθηκαν οι Καννάντα λογοτεχνία και η Τελούγκου λογοτεχνία τον 9ο και 11ο αιώνα αντίστοιχα. Σε μεταγενέστερους χρόνους άρχισαν να παρουσιάζονται επίσης λογοτεχνικά έργα στη Μαράθι γλώσσα, τη Μπενγκάλι γλώσσα, διάφορες διαλέκτους των Χίντι, στα Περσικά και τα Ουρντού. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, ο Μπενγκάλι ποιητής Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ έγινε ο πρώτος νομπελίστας της Ινδίας. Στη σύγχρονη ινδική λογοτεχνία, υπάρχουν δύο μείζονα λογοτεχνικά βραβεία, η Υποτροφία της Ακαδημίας Σατίγια και το Βραβείο Τζυανπίθ. Οκτώ βραβεία Τζυανπίθ αποδίδονται σε Χίντι και Καννάντα έργα ακολουθούμενα από πέντε σε Μπενγκάλι και Μαλαγιάλαμ, τέσσερα σε Ορίγια], τρία σε Γκουγιαράτι, Μαράθι, Τελούγκου και Ουρντού δύο σε Ασσαμεζικά και Ταμίλ και ένα σε Σανσκριτικά. Indian Literature on Indohistory http://indianreview.in/ South Asian Canonical Texts Bhas - Longest Poem on Indian Constitution set World Record https://web.archive.org/web/20150924100737/http://www.sentinelassam.com/ghy_city/story.php?sec=1&subsec=0&id=211080&dtP=2014-12-04&ppr=1#.VJpNfsAHI
Βέντσπιλς

Το Βέντσπιλς (λετονικά: Ventspils) είναι πόλη στη βορειοδυτική Λετονία, στην ιστορική περιοχή της Κουρλάνδης με 39.861 κατοίκους το 2016. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βέντα και στις ακτές της Βαλτικής. Το όνομα της πόλης σημαίνει κυριολεκτικά «κάστρο στον Βέντα», αναφερόμενο στο ομώνυμο κάστρο του Λιβονικού Τάγματος που είναι χτισμένο δίπλα στον ποταμό Βέντα.

 Εθνοτική σύνθεση την 1 Ιανουαρίου του 2015 του Βέντσπιλς. Λετονοί: 56,1% (22.610) Ρώσοι: 27,8% (11.203) Λευκορώσοι: 4,3% (1.738) Ουκρανοί: 4,6% (1.834) Πολωνοί: 1,1% (425) Άλλοι: 6,1% (2.465) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ventspils στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα του Βέντσπιλς Αρχειοθετήθηκε 2016-04-17 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Στεφάν Γκριχτίνγκ

Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ (γαλλ. Stéphane Grichting), γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1979 στο Σιέρε της Ελβετίας, είναι Ελβετός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη γαλλική ΑΖ Οσέρ.

 Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ ξεκινά την καριέρα του στην ΦΚ Σιόν, αφού πρώτα είχε διακριθεί στην ΦΚ Σαλαί, την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού στο οποίο μεγάλωσε. Αποκτάται από τον Γκι Ρου το 2002 για λογαριασμό της ΑΖ Οσέρ με σκοπό να αγωνιστεί ως κεντρικός αμυντικός. Στην ομάδα, αγωνίζεται τόσο ως κεντρικός αμυντικός όσο και ως αριστερό μπακ, θέση στην οποία αποδεικνύεται σταθερός αμυντικά. Αποτελεί έβνα από τους πλέον αγαπητούς παίκτες του φανατικού κοινού των Auxerrois, για τη μακροημερευσή του στην ομάδα και τη συνέπεια και την καλή απόδοση των εμφανίσεών του που έχουν ως αποτέλεσμα την τακτική κλήση του στην Εθνική Ελβετίας. Τον Ιούνιο του 2011, σκέφτεται να αποχωρήσει από την ΑΖ Οσέρ, έναν χρόνο πριν από τη λήξη του συμβολαίου του. Οι ΦΚ Σιόν, Νεσατέλ ΦΚ και Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ του έκαναν διάφορες προτάσεις, αλλά τελικά ο παίκτης αποφασίζει να τιμήσει το συμβόλαιό του με την Οσέρ και να παραμείνει μέχρι την ολοκλήρωσή του τον Ιούνιο του 2012. Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ σημειώνει την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Ελβετίας στις 28 Απριλίου 2004, στη Γενεύη, στη διάρκεια ενός αγώνα με αντίπαλο τη Σλοβενία. Διακρίνεται στη διάρκεια ενός αγώνα μπαράζ απέναντι στην Τουρκία όπου δέχεται μια κλοτσιά στην κάτω κοιλιακή χώρα από ένα παίκτη (ή ένα άτομο του τουρκικού τεχνικού επιτελείου), στα επεισόδια που ακολουθούν τον αγώνα, που του διατρυπά το ουροποιητικό σύστημα. Στη διάρκεια της παρουσίας της ομάδας του στο Μουντιάλ του 2006 στη Γερμανία, θα αγωνιστεί μόλις σε έναν αγώνα. Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ αποτελεί παρ'όλα αυτά έναν από τους "κορμούς" της Εθνικής Ελβετίας στην προσπάθεια πρόκρισης στο Euro 2008. Προτιμάται από τον Μάριο Ένγκιμαν αοπό τον ομοσπονδιακό προπονητή Κόμπι Κουν, λόγω των φυσικών του χαρακτηριστικών. Υπό την τεχνική καθοδήγηση του Ότμαρ Χίτζφελντ, ο Γκριχτίνγκ μονιμοποιήθηκε στην αρχική ενδεκάδα της Εθνικής Ελβετίας από το 2008 ως το 2011, αλλά ανακοινώνει την απόσυρσή του στις 6 Ιουνίου 2011, μη μπορώντας να καταλάβει πώς από βασικός βρέθηκε εκτός αποστολών της ομάδας του. Στατιστικά του Στεφάν Γκριχτίνγκ
Κρόσσαρχος

Ο Κρόσσαρχος είναι ένα γένος μαγκούστας. Από τις τρεις υποοικογένειες των Ερπηστιδών (Ερπηστίνες, Μουνγκοτίνες και Γαλιδιίνες), ο κρόσσαρχος ανήκει στις Ερπηστίνες ή τις Μουνγκοτίνες, οι οποίες είναι μικρές, πολύ κοινωνικές μαγκούστες.

 Είναι γνωστή στα γαλλικά ως Mangouste Brune και στα γερμανικά ως Dunkelkusimanse. Τα μέλη αυτού του γένους απαντώνται στα έλη και τα δάση της κεντρικής και δυτικής Αφρικής, στις χώρες Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Λιβερία και Σιέρα Λεόνε. Τρέφεται με έντομα, προνύμφες, μικρά ερπετά, καβούρια και μούρα. Χρησιμοποιεί τα νύχια και το ρύγχος του για να σκάβει σε πεσμένα φύλλα, κάτω από σαπισμένα δέντρα και πέτρες για να βρουν έντομα και προνύμφες. Επίσης υδροβατεί σε ρηχά ρέματα ψάχνοντας για κάβουρες του γλυκού νερού. Στις περισσότερες περιοχές όπου ζουν, είναι τα αριθμητικά κυρίαρχα μέλη της κοινότητας των σαρκοφάγων των δασών. Γεννά περίπου από 2-3 φορές το χρόνο. Τα μικρά μπορούν να ανοίξουν τα μάτια τους σε περίπου δώδεκα μέρες, να φάνε στερεά τροφή σε τρεις εβδομάδες και αποκτούν το τρίχωμα ενήλικα σε διάστημα πέντε εβδομάδων. Ο Κρόσσαρχος ζει σε ομάδες των 10 με 24. Μία έως τρεις οικογένειες ζουν σε μια ομάδα. Οι οικογένειες αποτελούνται από το ζευγάρι που ζευγάρωσε και τα μικρά. Δραστηριοποιούνται την ημέρα, και περιπλανιούνται σε όλη την περιοχή του συνεχώς, ποτέ δεν μένουν σε ένα μέρος για πολύ καιρό. Στις περιπλανήσεις τους δημιουργούν προσωρινά καταφύγια για τον εαυτό τους. Καθώς δεν καταλαμβάνουν μόνιμες φωλιές, τα μικρά δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την ομάδα για αρκετές εβδομάδες και πρέπει να μεταφέρονται σε διαφορετικά σημεία τροφοληψίας. Τα άτομα της ομάδας αναλαμβάνουν εκ περιτροπής να μεταφέρουν τα μικρά από τόπο σε τόπο και επίσης να τα βοηθούν να φάνε.Εφόσον οι κοινωνικοί κρόσσαρχοι δεν ζουν σε ανοικτό βιότοπο, που διατηρούν επαφή με τα πυκνά τροπικά δάση υποβλάστησης σφυρίζοντας ενώ ταξιδεύουν. Κρόσσαρχος του Αλεξάνδρου, Crossarchus alexandri Κρόσσαρχος της Αγκόλας, Crossarchus ansorgei Κοινός κρόσσαρχος, Crossarchus obscurus Πλατυκέφαλος κρόσσαρχος, Crossarchus platycephalus
6G

Στις τηλεπικοινωνίες, το 6G θα είναι το πρότυπο έκτης γενιάς για τεχνολογίες ασύρματων επικοινωνιών που υποστηρίζουν δίκτυα κυψελοειδών δεδομένων. Είναι ο προγραμματισμένος διάδοχος του πρότυπου 5G και πιθανότατα θα είναι πολύ πιο ταχύτερο από αυτό, με ταχύτητες περίπου 95 Gbit ανά δευτερόλεπτο. Όπως και οι προκάτοχοί του, τα δίκτυα 6G θα είναι ευρυζωνικά κυψελοειδή δίκτυα, στα οποία η περιοχή υπηρεσιών χωρίζεται σε μικρές γεωγραφικές περιοχές, τα κελιά. Διάφορες εταιρείες (π.χ. Nokia, Samsung, LG, Apple) έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τις τεχνολογίες έκτης γενιάς. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Κίνα, η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία επίσης ενδιαφέρονται. Πιθανότατα η εμπορική διάθεση του 6G θα γίνει στη δεκαετία του 2030.

 Οι πρόσφατες μελέτες συμβάλλουν σημαντικά στην εξέλιξη της βιομηχανίας των τηλεπικοινωνιών έκτης γενιάς. Μια ερευνητική ομάδα με έδρα το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα υποστηρίζει ότι έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην τεχνολογία, κατασκευάζοντας μια συσκευή που μπορεί να επιταχύνει την διαδικασία της ανάπτυξης και να έχει αξιώσει σημαντική πρόοδο δημιουργώντας μια συσκευή που μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία ανάπτυξης εξοικονομώντας αρκετό χρόνο στην φάση της ανάπτυξης των σχετικών τεχνολογιών. Η ερευνητική ομάδα ανέφερε βασικές πτυχές της συσκευής, συμπεριλαμβανομένου ενός "ν-πολικού" τρανζίστορ νιτρικού γαλλίου υψηλής κινητικότητας ηλεκτρονίων. Η έρευνα δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη στο επιστημονικό περιοδικό IEEE Electron Device Letters. Η παρουσία αυτού του φορτίου στο τρανζίστορ δίνει στη συσκευή τη δυνατότητα να λειτουργεί σε υψηλές συχνότητες, επειδή τα ηλεκτρόνια είναι ελεύθερα να κινούνται γρήγορα μέσω αυτού χωρίς εμπόδια. Αν και τα σχετικά δεδομένα δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμη, οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι η δημιουργία τους, δίδει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα και σύμφωνα με το σχέδιό τους, θα δοκιμάσουν τις νέες συσκευές σε ακόμη πιο υψηλές συχνότητες εντός του φάσματος των τεραχέρτς (140 και 230 γιγαχέρτς ή GHz). Στις 6 Νοεμβρίου 2020, η Κίνα εκτόξευσε επιτυχώς έναν πειραματικό δοκιμαστικό δορυφόρο και τον έθεσε σε τροχιά, μαζί με 12 άλλους δορυφόρους, χρησιμοποιώντας τον πύραυλο εκτόξευσης Long March 6. Ο δορυφόρος θα «επαληθεύσει την τεχνολογία τεραχέρτς στο διάστημα και αποτελεί μια σημαντική ανακάλυψη στη διαστημική επικοινωνία», σύμφωνα με την εφημερίδα Global Times.
Μηλίτσα Μεσσηνίας

Η Μηλίτσα είναι χωριό της Κοινότητας Μηλίτσας, με 69 κατοίκους (απογραφή 2011) και υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 295 μέτρων και ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, της Περιφέρειας Πελοποννήσου.

 Η Μηλίτσα, μαζί με το γειτονικό οικισμό της Ανατολικής Μηλίτσας και τα Βλασαίικα, αποτελούν την Κοινότητα Μηλίτσας. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς. Είναι ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Μεσσηνίας και χαρακτηρίζεται για την εξαιρετική φυσική της ομορφιά. Η Μηλίτσα απέχει 51 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, 22 χιλιόμετρα από την Κορώνη και μόλις 12 χιλιόμετρα από την κοσμοπολίτικη Φοινικούντα, που χρόνια τώρα έχει αναδειχτεί, σε ένα από τα δύο σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα του νομού, μαζί με τη Στούπα στη Μεσσηνιακή Μάνη. Στις 21-04-1835, ο οικισμός Μηλίτσα προσαρτάται στο Δήμο Πηδάσου. Στις18-12-1840, προσαρτάται στο Δήμο Μεθώνης. Στις 31-08-1912, ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μηλίτσας. Στις 04-12-1997, προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας, με έδρα την Λογγά και στις 07-06-2010, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης, με έδρα τη Μεσσήνη. Δήμος Μεσσήνης - Δημοτική Ενότητα Αίπειας - Μηλίτσα Αρχειοθετήθηκε 2020-04-04 στο Wayback Machine. Μηλίτσα Μεσσηνίας (βίντεο στο youtube)
Δυναστεία Μεχμέτ Αλή

Η Δυναστεία Μεχμέτ Αλή ήταν η κυρίαρχη δυναστεία της Αιγύπτου και του Σουδάν από τον 19ο έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Πήρε το όνομά του από τον πρόγονό του, Μεχμέτ Αλή Πασά, που θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Αιγύπτου. Ήταν επίσης πιο επίσημα γνωστό ως η δυναστεία των Αλαουίγια ή των Αλαουιτών και ως Al-ʾUsra al-ʿAlawiyya (الأسرة العلوية) στα αραβικά. Επειδή η πλειοψηφία των ηγεμόνων αυτής της δυναστείας έφερε τον τίτλο Χεδίβη, συχνά αναφερόταν από τους σύγχρονους ως η δυναστεία των Χεδίβων.

 Μεχμέτ Αλή (1805-1849) Ιμπραήμ (βασίλεψε ως Βαλής για λίγο κατά τη διάρκεια της ανικανότητας του πατέρα του) (1849-1849) Αμπάς Α΄ (1849-1854) Σαΐντ (1854-1863) Ισμαήλ (1863-1867) Ισμαήλ (1867-1879) Τεβφίκ (1879-1892) Αμπάς Β΄ (1892-1914) Χουσεΐν Καμήλ (1914-1917) Φουάντ Α΄ (1917-1922) Φουάντ Α΄ (1922-1936) Φαρούκ (1936-1952) Πρίγκιπας Μεχμέτ Αλή Τεβφίκ (Πρόεδρος του Συμβουλίου της Αντιβασιλείας του ανήλικου Φαρούκ Α΄) (1936–1937) Φουάντ Β΄ (1952-1953) Πρίγκιπας Μεχμέτ Αμπντέλ Μονεΐμ (Πρόεδρος του Συμβουλίου της Αντιβασιλείας του ανήλικου Φουάντ Β΄) (1952-1953) The Genealogy of the Egyptian Royal family at Genealogical Gleanings «The Royal House of Mehmet Ali». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2008. «Family tree of the House of Mohammed Aly». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2008. «The Royal Order of the Crown of Egypt» (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2008.
Καρκίνος του λάρυγγα

Ο λαρυγγικός καρκίνος (Ca λάρυγγα) είναι μια μορφή κακοήθειας της ευρύτερης ανατομικής περιοχής κεφαλής και τραχήλου, που συνήθως εμφανίζεται σε άτομα της μέσης ηλικίας, άνω των 60 ετών. Διάφοροι προδιαθεσικοί και όχι μόνο παράγοντες μπορεί να ενέχονται στην παθογένειά της, με πιο πιθανούς το κάπνισμα, την κακή διατροφή και ιδιαίτερα την υπερβολική κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, το οικογενειακό ιστορικό, αλλά και τη συστηματική και χρόνια έκθεση σε χημικές ουσίες. Πρώιμα συμπτώματα που εκδηλώνονται στον ασθενή μπορούν να οδηγήσουν σε έγκαιρη διάγνωση της ασθένειας, η οποία κατατάσσεται σε διάφορα στάδια. Η πρόγνωσή της, ειδικά στα πρώτα από αυτά, είναι σχετικά καλή, με 5ετή επιβίωση σε ποσοστό άνω του 70%. Αντίθετα, η επιβίωση ασθενών που βρίσκονται σε προχωρημένα στάδια είναι πολύ περιορισμένη, καθώς η περίπτωσή τους είναι ανεγχείρητη.

 Υπόνοιες για την ύπαρξη καρκίνου του λάρυγγα θα πρέπει να εγερθούν όταν ο ασθενής παρουσιάσει κάποια χαρακτηριστικά σημεία όπως δυσκαταποσία, βράγχος φωνής, οίδημα στην τραχηλική περιοχή ή και διόγκωση των επιχώριων λεμφαδένων, πόνος ή και δυσκολία κατά την αναπνοή, δύσοσμη απόπνοια, πληκτροδακτυλία, κόπωση ή ανεξήγητη απώλεια βάρους (τα δύο τελευταία όχι ειδικά για τη συγκεκριμένη νόσο). Η διάγνωση του λαρυγγικού καρκίνου επιβεβαιώνεται με ενδοσκόπηση (λαρυγγοσκόπηση) με τη χρήση ειδικού οργάνου (λαρυγγοσκόπιο) και αφού έχει προηγηθεί ήπια αναισθητοποίηση της περιοχής. Επιπρόσθετα και με σκοπό την εξακρίβωση της επέκτασης της νόσου, γίνεται αξονική ή και μαγνητική τομογραφία, όπως και υπερηχοτομογραφία. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νόσου τεκμηριώνονται με τά τη λήψη ιστοτεμαχίου από τη βλάβη (βιοψία) και την ιστολογική εξέταση. Μετά τον επιμέρους έλεγχο για τη μη ύπαρξη μεταστάσεων (οι οποίες σπανίζουν στα αρχικά στάδια της ασθένειας) εφαρμόζεται χειρουργική επέμβαση (μερική ή και ολική λαρυγγεκτομή σε συνδυασμό με λεμφαδενικό καθαρισμό) και σε ορισμένες περιπτώσεις προληπτική ακτινοβόληση της περιοχής του τραχήλου. http://www.express.co.uk
Δημήτρης Μπερτσιμάς

Ο Δημήτρης Μπερτσιμάς (αγγλ. Dimitris Bertsimas, γενν. 3 Οκτωβρίου 1962) είναι Αμερικανός ειδικός στη μαθηματική βελτιστοποίηση, ελληνικής καταγωγής. Είναι καθηγητής στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Σλόουν του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης (ΜΙΤ).

 Ο Δημήτρης Μπερτσιμάς γεννήθηκε στην Αθήνα και πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1985. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο ΜΙΤ, από όπου πήρε «μάστερ» (MS) και διδακτορικό στην Επιχειρησιακή έρευνα, το 1987 και το 1988 αντιστοίχως. Από το 1988 μέχρι σήμερα διδάσκει στο MIT. Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του περιλαμβάνουν, εκτός από τη βελτιστοποίηση, τη μηχανική μάθηση και την εφαρμοσμένη θεωρία πιθανοτήτων, καθώς και τις εφαρμογές αυτών στη φροντίδα υγείας, την οικονομία, το επιχειρησιακό μάνατζμεντ και τις μεταφορές. Συνολικά έχει συγγράψει, μόνος ή μαζί με άλλους επιστήμονες, περισσότερες από 250 ερευνητικές δημοσιεύσεις και 5 μεταπτυχιακού επιπέδου πανεπιστημιακά συγγράμματα. Είναι ο αρχισυντάκτης του Journal on Optimization του INFORMS. Ο Μπερτσιμάς ίδρυσε και υπήρξε ο πρώτος χρονικά πρόεδρος του μεταπτυχιακού Τμήματος «Business Analytics» στο MIT (στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Σλόουν). Μέχρι σήμερα έχει επιβλέψει 106 διδακτορικά, μεταξύ των οποίων εκείνα του καθηγητή στο MIT Μισέλ Γκαίμανς και του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης Ιωάννη Πασχαλίδη. Εκλογή του ως εταίρου του INFORMS Βραβείο «Frederic W. Lanchester» του INFORMS Θεωρητικό Βραβείο «von Neumann» του INFORMS Βραβείο «Farkas» του INFORMS Βραβείο «Erlang» του INFORMS (1996) Βραβείο Βελτιστοποιήσεως της SIAM Εκλογή του ως μέλους της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής των ΗΠΑ (2005) για «τις συνεισφορές του στη θεωρία της βελτιστοποιήσεως και των στοχαστικών συστημάτων, και για τις καινοτόμες εφαρμογές τους στα οικονομικά και τις μεταφορές» Αναγόρευσή του ως επίτιμου διδάκτορα του Τμήματος Μαθηματικών της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών (21 Δεκεμβρίου 2021) Data, Models, and Decisions (2004) Optimization Over Integers (2005) Introduction to Linear Optimization (2008) The Analytics Edge (2016) Machine Learning Under a Modern Optimization Lens (2019) Βελτιστοποίηση Προσωπικός ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2022-01-05 στο Wayback Machine. Η τελετή αναγορεύσεως του καθηγητή Δ. Μπερτσιμά σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών
Αμάντια

Η Αμάντια ή Αβάντια ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Ήπειρο. Κατείχε σημαντική αμυντική θέση, ευρισκόμενη επάνω από την κοιλάδα του ποταμού Αώου προς τα ανατολικά, καθώς και επί της οδού προς τα παράλια και τον Κόλπο του Αυλώνα, στο Νομό Αυλώνα της σημερινής Αλβανίας. Ένας αρχαίος ελληνικός ναός, το Ιερό της Αφροδίτης, ένα θέατρο, καθώς και ένα στάδιο έχουν ανευρεθεί εντός της πόλεως. Οι κάτοικοι της πόλης ήσαν γνωστοί ως Αμαντιείς.

 Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο οικισμός ιδρύθηκε από Λοκρούς προερχόμενους από το γειτονικό Θρόνιο και Άβαντες προερχόμενους από την Εύβοια. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος, παρομοίως, αποδίδει την ίδρυση σε, προερχόμενους από την Εύβοια, Άβαντες οι οποίοι "επέστρεφαν από τον Τρωικό Πόλεμο". Ο Ησύχιος αναφέρει πως επρόκειτο για ηπειρώτικο οικισμό. Ένας ιδρυτικός της μύθος φέρει τον Ελπήνωρα, ο οποίος απεβίωσε στην Τροία, να λειτουργεί ως νόστος και να ηγείται των αποίκων. Οι πολιτικοί τους ηγέτες έφεραν τίτλους όπως πρύτανις και γραμματεύς. Η πόλη ήταν περιτειχισμένη με τείχος μήκους περίπου 2.100 μέτρων. Ένα μεγάλο οχυρό ανεγέρθηκε, με δύο πύλες και δύο αμυντικούς πύργους, στα βόρεια του οικισμού. Η ονομασία του αναφέρεται για πρώτη φορά στην διάρκεια του 4ου αιώνα π.Χ. Ευρίσκεται επάνω στην πλαγιά ενός υψηλού λόφου, ενώ μόνον η ακρόπολή του ήταν οχυρωμένη. Τον 3ο αιώνα π.Χ., η πόλη απέκτησε οικονομική ισχύ, ενώ ξεκίνησε να κόβει δικά της νομίσματα. Το ίδιο το φύλο ήταν γνωστό υπό την ονομασία Αμαντιείς.Η πόλη κατέστη μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Νέας Ηπείρου. Ο Ευλάλιος, ένας εκ των Ανατολικών επισκόπων οι οποίοι συμμετείχαν στην Σύνοδο της Σερδικής, ο οποίος και αρνήθηκε να αναγνωρίσει το δικαίωμα αυτής στο να άρει την καταδίκη του Αθανασίου Αλεξανδρείας, ενώ ο ίδιος παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στην Φιλιππούπολη, πιθανώς να ήταν επίσκοπος της συγκεκριμένης πόλης, ωστόσο ορισμένοι πιστεύουν πως επρόκειτο για τον Επίσκοπο Αμάσειας.Μην αποτελώντας, πλέον, επισκοπική έδρα, η Αμάντια είναι καταχωρημένη, σήμερα, από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή. Κατάλογος αρχαίων πόλεων στην Ιλλυρία Αμαντιείς
Ρουαγιάλ Εξέλ Μουσκρόν

Η Ρουαγιάλ Εξέλ Μουσκρόν (Royal Excel Mouscron), ευρέως γνωστή ως Μουσκρόν, είναι ένα βελγικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Μουσκρόν, η οποίο αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. Η ομάδα σχηματίστηκε ως Ρουαγιάλ Μουσκρόν-Πέρουβελζ την άνοιξη του 2010, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης μεταξύ της πτωχευμένης Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν και της Πέρουβελζ. Το τωρινό της όνομα εγκρίθηκε το καλοκαίρι του 2016.

 Μετά την εκκαθάριση και τη διάλυση της Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν, της οποίας ο αριθμός εγγραφής αφαιρέθηκε από τη Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η πόλη της Μουσκρόν άρχισε διαπραγματεύσεις με τους διοικούντες της Πέρουβελτζ για μία πιθανή συγχώνευση. Μετά από αρκετές εβδομάδες δισταγμού και αβεβαιότητας, επιτεύχθηκε συμφωνία. Η συμφωνία υπογράφηκε επίσημα και ανακοινώθηκε στις 11 Μαρτίου 2010. Χρέη ύψους περίπου 100.000 ευρώ στο όνομα της Πέρουβελζ εκκαθαρίστηκαν, ενώ η πόλη συμφώνησε να διατηρήσει το προπονητικό κέντρο γνωστό ως Futurosport. Η νέα συγχωνευθείσα ομάδα, Ρουαγιάλ Μουσκρόν-Πέρουβελζ, πήρε την ιστορία της Πέρουβελζ, λαμβάνοντας τον αριθμό μητρώου 216 και κρατώντας το κόκκινο και το μπλε ως κύρια χρώματα της. Την πρώτη της σεζόν, συμμετείχε στην 4η Κατηγορία του βελγικού ποδοσφαίρου. Μετά από μια δυναμική σεζόν, κέρδισε την άνοδο στην 3η Κατηγορία για τη σεζόν 2011-12. Είχαν φθάσει στο 6ο γύρο του Κυπέλλου Βελγίου 2011-12, προτού χάσουν στα πέναλτι με 4-3 από τη Μπέρσχοτ της 1ης Κατηγορίας. Τελικά, τερμάτισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος και έτσι ανέβηκε στη Β' Κατηγορία. Την επόμενη σεζόν, τερμάτισε στη 2η θέση και προκρίθηκε για τα πλέι οφ ανόδου, όπου τελικά έχασε. Στα πλέι οφ ανόδου του 2014, στα οποία προκρίθηκε τερματίζοντας στην 4η θέση του πρωταθλήματος, ικανοποίησε και κέρδισε την άνοδο στην 1η Κατηγορία Βελγίου για πρώτη φορά στην ιστορία της, φέρνοντας πίσω στην πόλη της Μουσκρόν αγώνες κορυφαίας κατηγορίας ύστερα από 5 χρόνια απουσίας. Το 2016, το όνομα του συλλόγου άλλαξε σε Ρουαγιάλ Εξέλ Μουσκρόν. (Γαλλικά) Επίσημη ιστοσελίδα Προφίλ Soccerway (Γαλλικά) Σελίδα Facebook