Λόταρ Ματέους

Ο Λόταρ Χέμπερτ Ματέους (γερμανικά: Lothar Herbert Matthäus, γεννήθηκε 21 Μαρτίου 1961) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόμενος ως επιτελικός μέσος τη δεκαετία του 1980 και σε πιο οπισθοχωρημένες θέσεις αργότερα, αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους του αθλήματος όλων των εποχών. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των κορυφαίων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 15η θέση. Ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Δυτικής Γερμανίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990. Ένα χρόνο αργότερα, ήταν ο πρώτος που ονομάστηκε επίσης Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ και παραμένει μέχρι σήμερα ο μόνος Γερμανός.

 Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Ο Ματέους γεννήθηκε στην πόλη Έρλανγκεν της Βαυαρίας, τότε Δυτική Γερμανία. Πέρασε τις πρώτες μέρες του στην ομάδα νεολαίας της ΦΚ Χερτζογκενάουραχ, που βρίσκεται σε μια μικρή πόλη κοντά στη Νυρεμβέργη. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ το 1979, όπου αγωνίστηκε έως το 1984 συνήθως ξεκινώντας ως αμυντικός μέσος. Καθιερώθηκε με την πρώτη χρονιά στην ομάδα με 28 συμμετοχές στην πορεία πρωταθλήματος, αν και η έβδομη θέση που τερμάτισε τελικά ήταν απογοητευτική. Η αναγνώριση ήρθε με την πορεία της ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1980, όπου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις ιδιαίτερα στους ημιτελικούς με τη Στουτγκάρδη με αποτέλεσμα να κληθεί στην εθνική της χώρας του. Με τη Μπορούσια έφτασε ακόμα στον τελικό στο Κύπελλο Γερμανίας το 1984, όπου αντιμετώπισε τη μετέπειτα ομάδα του Μπάγερν Μονάχου χάνοντας στα πέναλτι με δικό του αποτυχημένο.Μπάγερν Μονάχου Μετακινήθηκε στην Μπάγερν το 1984, στην πρώτη του θητεία με την Μπάγερν Μονάχου, η οποία είχε σημαντικές αλλαγές στην ομάδα που είχε κυριαρχήσει στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο Ματέους ανέλαβε ηγετικό ρόλο στη θέση του Πάουλ Μπράιτνερ που είχε αποχωρήσει από την πρώτη χρονιά ήρθε η πρώτη επιτυχία με τον τίτλο του πρωταθλήματος. Ανέλαβε όμως και ρόλο σκόρερ σημειώνοντας 16 τέρματα στο πρωτάθλημα. Συνολικά κατέκτησε με την ομάδα τρεις φορές την Μπουντεσλίγκα τις χρονιές 1984–85, 1985–86, 1986–87, και μια φορά το Κύπελλο Γερμανίας το 1986.Την αγωνιστική περίοδο 1986–87 η Μπάγερν με ηγέτη το Ματέους έφτασε στην ευρωπαϊκή αναγνώριση όταν στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έφερε τη σύγκρουση δύο πραγματικά μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, της γερμανικής πρωταθλήτριας με τη Ρεάλ Μαδρίτης με την πρώτη να υπερισχύει στο πρώτο παιχνίδι με 4–1 με δύο τέρματα του Ματέους. Φτάνοντας στον τελικό ο βαυαρικός σύλλογος ήταν το ακλόνητο φαβορί, όλα πήγαιναν σύμφωνα με τα σχέδια, με την Μπάγερν 1–0 μπροστά με μόλις 11 λεπτά να απομένουν, αλλά ηττήθηκε από την Πόρτο τελικά με 2–1. Η καριέρα του στην ομάδα του Μονάχου τον ολοκλήρωσε ως ποδοσφαιριστή με την αποτυχία κατάκτησης του Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης να παραμείνει ως το τρόπαιο που δεν κατέκτησε ως το τέλος της σταδιοδρομίας του.Ίντερ Το 1988 μαζί με τον συμπαίκτη του στην Μπάγερν Αντρέας Μπρέμε μεταγράφηκε στην Ιταλική Ίντερ και κατέκτησε με το σύλλογο τη Σέριε Α το 1988–89, το Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας το 1989 και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1991. Η καλύτερη χρονιά ήταν το 1990–91 όταν σημείωσε 23 γκολ σε 46 αγώνες και κέρδισε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς από τη ΦΙΦΑ, ο πρώτος νικητής του διαγωνισμού. Γρήγορος και δυνατός, με πολύ καλή τεχνική, ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών οδήγησε την ιταλική ομάδα έχοντας ηγετικό ρόλο και μεταφέροντας το πνεύμα του νικητή που έδωσε στην Ίντερ το πρώτο πρωτάθλημα μετά από οκτώ χρόνια. Ήταν ο ποδοσφαιριστής που έδινε το ρυθμό ή τον άλλαζε ανάλογα με τις συνθήκες του αγώνα. Ένας σοβαρός τραυματισμός του τον Απρίλιο του 1992 απέναντι στην Πάρμα τον άφησε εκτός δράσης για πάνω από τρεις μήνες.Μπάγερν Μονάχου Επέστρεψε στην Μπάγερν το 1992 και παρόλο που ήταν ήδη 31 ετών έμεινε εκεί άλλα οκτώ χρόνια έως το 2000. Ο τραυματισμός του περιόρισε τις δυνατότητές του και έτσι προτιμήθηκε η θέση του να είναι ως λίμπερο. Κατέκτησε με την ομάδα άλλες τέσσερις φορές την Μπουντεσλίγκα 1993–94, 1996–97, 1998–99, 1999–2000 και μια φορά ακόμα το 1998 το Κύπελλο Γερμανίας. Το 1996 κατέκτησε εκ νέου το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μετά την επικράτηση επί της Μπορντό με 3–1 ενώ έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό του 1999 αλλά δεν τα κατάφερε: βρέθηκε πολύ κοντά όταν μέχρι το 89ο λεπτό η Μπάγερν νικούσε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1–0, αλλά σε μία από τις εντυπωσιακότερες ανατροπές στην ιστορία του θεσμού οι Άγγλοι νίκησαν με 2–1. Το 1999 εξελέγη και πάλι Γερμανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς παρά το γεγονός ότι ήταν σε ηλικία 38 ετών. Στις 8 Μαρτίου 2000 αγωνίστηκε στο τελευταίο παιχνίδι της ευρωπαϊκής πορείας του απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Μέτροσταρς Το 2000 μετακόμισε στις Η.Π.Α για να αγωνιστεί με την ομάδα Μέτροσταρς της Νέας Υόρκης, όπου παρέμεινε έως το Σεπτέμβριο του 2001 αποχωρώντας από την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών έχοντας συμπληρώσει δύο δεκαετίες ενεργού δράσης σε υψηλό επίπεδο. Έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα το 1980 συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ιταλία μπαίνοντας σαν αλλαγή στον αγώνα με την Ολλανδία (14 Ιουνίου) που έληξε με νίκη της γερμανικής ομάδας με 3–2, ενώ δύο χρόνια αργότερα ήταν στην ομάδα της Δυτικής Γερμανίας που έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου αγωνιζόμενος σε δύο συναντήσεις της πρώτης φάσης. Μετά από αυτή τη διοργάνωση κερδίζει θέση βασικού και στον τελικό του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου (1986) ήταν ο προσωπικός φρουρός του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει ως τον καλύτερο αντίπαλο που είχε αντιμετωπίσει. Ο Ματέους έκτοτε καθιερώθηκε και ως ανασταλτικός μέσος, όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο. Ο συνδυασμός αυτός αμυντικών δυνατοτήτων και ικανότητας να δημιουργεί ευκαιρίες με τις οξυδερκείς πάσες του και το δυνατό σουτ τον έκαναν έναν από τους πιο ολοκληρωμένους μέσους στην ιστορία. Από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988 ήταν και αρχηγός της εθνικής, διοργάνωση στην οποία η Δυτική Γερμανία αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την Ολλανδία. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν από τους πρωταγωνιστές της νικηφόρου πορείας της Δυτικής Γερμανίας, ίσως και ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Αγωνίστηκε και πάλι σε θέση επιτελικού μέσου δίνοντας επιθετικό χαρακτήρα στην ομάδα κάτω από τις οδηγίες του Φραντς Μπεκενμπάουερ, σημείωσε τέσσερα τέρματα (δύο στην πρεμιέρα απέναντι στη Γιουγκοσλαβία που ήταν και το καλύτερο παιχνίδι του στις διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου) και ήταν αυτός που σήκωσε το τρόπαιο στην επανάληψη του τελικού του Μεξικού. Στον τελικό αγωνίστηκε ως επιθετικός μέσος μένοντας ελεύθερος από τα καθήκοντα του τελικού του 1986. Ήταν αυτός που έδωσε την τελική πάσα (ασίστ) από την οποία προήλθε το πέναλτι που έκρινε τον αγώνα. Όπως αποκάλυψε δεκαετίες αργότερα, αρνήθηκε να εκτελέσει το πέναλτι αφήνοντάς το στο Αντρέας Μπρέμε (παρότι ήταν ο συνήθης της Δυτικής Γερμανίας), καθώς στο ημίχρονο χρειάστηκε να αλλάξει παπούτσια, χρησιμοποιώντας νέα που δεν τα εμπιστευόταν. Ο ίδιος κέρδισε την ασημένια μπάλα ως δεύτερος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα. Το 1990 κέρδισε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας. Το Νοέμβριο του 1993 αγωνίστηκε για 104η φορά με την Εθνική Γερμανίας ξεπερνώντας την επίδοση του Μπεκενμπάουερ. Στα επόμενα δύο Παγκόσμια Κύπελλα η Γερμανία ήταν εκτός τετράδας, ο δε Ματέους αγωνίστηκε ως λίμπερο. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, συμπληρώνοντας 150 διεθνείς εμφανίσεις, επίδοση ρεκόρ κόσμου εκείνη την εποχή. Το ρεκόρ διεθνών συμμετοχών το κατείχε από τις 23 Φεβρουαρίου 2000 όταν σε αγώνα με την Ολλανδία κατέρριψε το ρεκόρ του Σουηδού Τόμας Ραβέλι με την 144η συμμετοχή του. Είναι ο Γερμανός παίκτης με της περισσότερες συμμετοχές (150 εμφανίσεις, 83 για τη Δυτική Γερμανία) και 23 γκολ για τη γερμανική εθνική ομάδα.Έχοντας συμμετάσχει σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα (Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998), ήταν ο δεύτερος που κατάφερε κάτι τέτοιο (μετά το Μεξικανό Αντόνιο Καρβαχάλ) και κατείχε το ρεκόρ για τα περισσότερα παιχνίδια από έναν παίκτη σε Παγκόσμια Κύπελλα (25 συνολικά) μέχρι το 2022. Το ρεκόρ της συμμετοχής του σε έξι προκριματικές φάσεις Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων παραμένει ακατάρριπτο. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού. Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από την Αυστριακή Ραπίντ Βιέννης, όπου έμεινε από τον Σεπτέμβριο του 2001 έως τον Μάιο του 2002. Ακολούθησε η Παρτιζάν Βελιγραδίου το Δεκέμβριο του 2002 με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα τη σεζόν 2002-03. Η καλύτερη στιγμή του με τον σύλλογο ήρθε τον Αύγουστο του 2003, όταν η Παρτιζάν απέκλεισε στον τρίτο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ τη Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ για να φτάσει στη φάση των ομίλων του 2003–04, αλλά παραιτήθηκε λίγο καιρό αργότερα για να αναλάβει την Εθνική Ουγγαρίας χωρίς επιτυχίες.Το 2006 πέρασε από τη Βραζιλιάνικη ομάδα Ατλέτικο Παραναένσε: μόλις πέντε εβδομάδες μετά από την υπογραφή του συμβολαίου του ενημέρωσε την ομάδα για την ανάγκη να επιστρέψει πίσω στην Ευρώπη, προκειμένου να ασχοληθεί με ένα επείγον προσωπικό πρόβλημα, αλλά τους διαβεβαίωσε ότι θα είναι και πάλι πίσω σε λίγες ημέρες. Μετά από απουσία δύο εβδομάδων, έστειλε την παραίτησή του στις 20 Μαρτίου και δεν επέστρεψε στη Βραζιλία. Στις 19 Μαΐου 2006, ο Ματέους συνέχισε ως προπονητής της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ (πρώην Αούστρια Σάλτσμπουργκ) για την επερχόμενη χρονιά 2006–07. Σύντομα, στην ομάδα υπέγραψε επίσης ο Τζιοβάνι Τραπατόνι, πρώην προπονητής του Ματέους τόσο στην Ίντερ όσο και στη Μπάγερν ως διευθυντής ποδοσφαίρου. Στην πράξη, αυτό σήμαινε ότι οι δυο τους μοιράστηκαν ουσιαστικά τα καθήκοντα στην προπόνηση. Παρά το ότι η ομάδα κατέκτησε το αυστριακό πρωτάθλημα με μεγάλη διαφορά, ο Ματέους τελικά θα απολυθεί στις 12 Ιουνίου 2007.Στις 13 Απριλίου 2008, υπέγραψε με τον ισραηλινό σύλλογο Μακάμπι Νετάνια ως προπονητής της ομάδας από την αρχή της σεζόν 2008–09. Προς το τέλος της σεζόν, με το ισραηλινό πρωτάθλημα να συνεχίζεται και τη Μακάμπι Νετάνια να βρίσκεται στην τέταρτη θέση, ανακοινώθηκε ότι ο Ματέους δεν θα παραμείνει για δεύτερη χρονιά. Η ομάδα τελείωσε το πρωτάθλημα στην τέταρτη θέση. Ακολούθησε η Εθνική Βουλγαρίας, όπου ο Ματέους ανέλαβε να την οδηγήσει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, όμως δεν τα κατάφερε και το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε. Μπάγερν Μονάχου Μπουντεσλίγκα (7) : 1984–85, 1985–86, 1986–87, 1993–94, 1996–97, 1998–99, 1999–2000 Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Pokal) (3) : 1985–86, 1997–98, 1999–2000 Σούπερ Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Supercup) : 1987 Fuji-Cup (4) : 1987, 1988, 1994, 1995 Κύπελλο UEFA : 1995–96 DFB-Ligapokal (3) : 1997, 1998, 1999Ίντερ Πρωτάθλημα Ιταλίας : 1988–89 Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 1989 Κύπελλο UEFA : 1990–91Μέτροσταρς MLS Πρωταθλητής Ανατολικής Περιφέρειας : 2000Γερμανία Παγκόσμιο Κύπελλο : 1990 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1980 Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) : 1990 IFFHS Καλύτερος Παίκτης του κόσμου : 1990 Παίκτης της χρονιάς της FIFA : 1991 Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένια μπάλα : 1990 Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα : 1990 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 1988 Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Γερμανία (2) : 1990, 1999 Kicker Bundesliga Ομάδα της σεζόν (5) : 1982–83, 1984–85, 1987–88, 1992–93, 1993–94 Pirata d'Oro (Διεθνής Παίκτης της Χρονιάς): 1991 FIFA XI (3) : 1996, 1997, 2001 FIFA 100 IFFHS : 15ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα IFFHS θρύλοι IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα France Football : Ballon d'or Dream Team (2020) Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Που είναι τώρα: Λόταρ Ματέους