IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μοναζίτης

Ο μοναζίτης είναι φωσφορικό ορυκτό των σπανίων γαιών (λανθανιδών). Τα κύρια μέταλλα που περιέχονται είναι το δημήτριο, το λανθάνιο, το πρασεοδύμιο, το νεοδύμιο, το ύττριο και το θόριο, του οποίου αποτελεί και ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα. Μπορεί, επίσης, να περιέχονται και (μικρές) ποσότητες άλλων λανθανιδών, όπως όλμιο (του οποίου αποτελεί και μετάλλευμα), ορισμένες φορές ουράνιο αλλά και, ορισμένες φορές, ευρώπιο (μέχρι ποσοστού 0,1%).

 Η ονομασία «μοναζίτης» προέρχεται από την ελληνική λέξη «μονάζειν», λόγω της εμφάνισής του σε απομονωμένους κρυστάλλους. Αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα των σπανίων γαιών αλλά και σημαντικό ορυκτό ραδιοχρονολόγησης, αν περιέχει θόριο ή ουράνιο. Ο ραδιενεργός μοναζίτης περιέχει έγκλειστες φυσαλίδες ηλίου, το οποίο παράγεται κατά τη διάσπαση των ραδιενεργών συστατικών του. Είναι συνοδό ορυκτό γρανιτών, συηνιτών και των πηγματιτών τους. Απαντά, επίσης, σε ηφαιστειοκλαστικά πετρώματα, σε φλέβες διεισδύσεως και μεταμορφωσιγενή ζωνών ισχυρής μεταμόρφωσης. Ανευρίσκεται υπό μορφή άμμου σε παράλιες ή ποτάμιες αποθέσεις και, σπανιότερα, σε ζώνες ισχυρής αποσάθρωσης. Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη, σπάνια όμως σε μεγάλους κρυστάλλους. Σημαντικά κοιτάσματά του βρίσκονται στα Ουράλια όρη, τα όρη Ίλμεν (Ρωσία), στη Νορβηγία (περιοχή Arendal), σε ορισμένα σημεία των ΗΠΑ, στη Βραζιλία, στην Ινδία, στη Μαδαγασκάρη (Ινδία - Μαδαγασκάρη υπό μορφή μοναζιτούχων άμμων) και στη Σρι Λάνκα. Παν/μιο Αριζόνα, εγχειρίδιο ορυκτολογίας (pdf) Mindat.org Minerals.net Webmineral.com Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372 S. S. Augustithis, Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses, Walter de Gruyter, ISBN 3110136392
Μυρτιά Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας

Για άλλο οικισμό με την ονομασία Μυρτιά στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Μυρτιά Αντιρρίου Αιτωλοακαρνανίας Η Μυρτιά είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Μυρτέας του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή ανατολικά-κεντροανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 170 έως 210 μέτρων με πανοραμική θέα προς τη λίμνη, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Λουτρά, Παλαιόμυλος, Πέρεβος, Βαρειά, Δογρή, Παντάνασσα, Αγία Σοφία, Μαυροβορός και Πουρνάρα. Κοντά στο χωριό βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Λυκοστόμιο και Πεζούλια. Απέχει από το Αγρίνιο 31,5 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 47,5 χλμ. Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Γουρίτσα», όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 η ονομασία του διορθώθηκε σε «Μυρτέα», ομοίως και η ονομασία της τότε Κοινότητας. Με το ΦΕΚ 66Α της 09/05/2017 ο οικισμός ονομάστηκε σε «Μυρτιά». Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αξιοθέατα στην περιφέρεια του χωριού αποτελούν: το μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου, περίπου 1 χλμ. από την έξοδο του χωριού προς Τριχωνίδα, η παραλίμνια περιοχή της «Κάτω Μυρτιάς» ή «Παραλίας Μυρτιάς» στον οικισμό Παλαιόμυλος, ο ναός του Aγίου Iωάννη και το εκκλησάκι της Aγίας Eλεούσας σε σπηλιά στο χωριό της Μυρτιάς, καθώς και ο παλιός νερόμυλος και ο καταρράκτης κοντά στον οικισμό του Παλαιόμυλου. Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Η Μυρτιά Τριχωνίδος στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μυρτιάς Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μυρτέας Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018.
Κάναλος Μεσσηνίας

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κάναλος Αιτωλοακαρνανίας Ο Κάναλος, είναι οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.

 Ο οικισμός βρίσκεται ανάμεσα στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο, σε υψόμετρο 60- 61 μέτρα. Απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 3,5 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 2,5 χιλιόμετρα. Ο Κάναλος είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαργαλιάνων, ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Πολύ κοντά στον οικισμό, στη θέση Κάναλος, έχουν βρεθεί σημαντικά λείψανα ταφικής και οικιστικής χρήσης, τόσο της Εποχής του Χαλκού, όσο και της Κλασικής και Ρωμαϊκής εποχής, αρχαίου οικισμού με οχύρωμα, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Στις ανασκαφικές έρευνες, μεταξύ 2007-2008, αποκαλύφθηκαν Νεκρόπολις (νεκροταφείο) λακκοειδών τάφων συλημένων, καθώς επίσης τα λείψανα της οχύρωσης και διαφόρων κτισμάτων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κατά τη Μυκηναϊκή εποχή. Ο οικισμός του Κανάλου, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 84 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν πολλοί ελαιώνες. Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Αξιοθέατο για τον οικισμό εκτός από τις παραλίες της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί και η νήσος Πρώτη, την οποία έχει αντίκρυ, σε διαγώνια θέα. Σε κοντινή απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρο από τον οικισμό, βρίσκεται η Παραλία του Μπάρλα, η οποία αποτελεί συνδυασμό αμμώδους και βραχώδους ακτής, ενώ σε απόσταση περίπου 2,5 χιλιομέτρων, προς βορειοδυτικά, από τον οικισμό βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου και σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων προς τα βορειοδυτικά από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Λαγκουβάρδου. Προς τα νοτιοανατολικά του οικισμού βρίσκονται σε απόσταση περίπου 4,5 χιλιομέτρων το Βρομονέρι και η Παραλία του Βρωμονερίου και στη συνέχεια στα 5,5 περίπου χιλιόμετρα η Παραλία Χρυσή Ακτή γνωστή και ως «Μάτι». Γαργαλιάνοι Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Γαργαλιάνων Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας. "Γαργαλιάνοι Τριφυλία: Οι Αρχαιολογικοί χώροι", 07/10/2013, Νότια Τριφυλία: Ανθρώπινη παρουσία από τα Παλαιολιθικά χρόνια", 31/03/2014 και "Κάναλος- Λεύκη: Ένα σημαντικό προϊστορικό κέντρο της Τριφυλίας", 23/10/2014 από την ιστοσελίδα του τοπικού ΜΜΕ "Αριστομένης ο Μεσσήνιος".
Σοφία Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ

Η Σοφία-Καρολίνα (γερμ.: Sophia-Crolina von Brandenburg-Kulmbach von Hohenzollern, 31 Μαρτίου 1705 - 7 Ιουνίου 1764) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Ανατολικής Φρισίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Χριστιανού-Ερρίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Kούλμπαχ και της Σοφίας-Χριστιανής, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου κόμη του Βόλφσταϊν. Παντρεύτηκε το 1723 τον Γεώργιο-Αλβέρτο πρίγκιπα της Όστφισλαντ. Το 1734 έγινε χήρα και το 1735 προσκλήθηκε στη Δανία από τον Χριστιανό ΣΤ΄ της Δανίας, που ήταν νυμφευμένος με την αδελφή της, τη Σοφία-Μαγδαληνή. Έζησε μόνιμα στην Αυλή της Δανίας μετά το 1740 μέχρι το τέλος της. Περιγράφεται ως γοητευτικά ωραία, και η αδελφή της, η βασίλισσα, φέρεται να ζήλευε: πιστεύεται ευρέως ότι η Σοφία-Καρολίνα και ο βασιλιάς είχαν μία σχέση, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ. Το 1766 αυτές οι φήμες οδήγησαν σε μία υπόθεση: μία γυναίκα, η Άννα-Σοφία-Μαγδαληνή-Φρειδερίκη-Ουλρίκε ζήτησε σύνταξη, με την αξίωση ότι ήταν κόρη της Σοφίας-Καρολίνας και του Χριστιανού ΣΤ΄. Παντρεύτηκε το 1723 τον Γεώργιο-Αλβέρτο πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας (Ostfriesland). Δεν απέκτησαν απογόνους. Βιογράφος Dansk Lexikon / XVI. Δένω. Skarpenberg - Sveistrup (στα Δανικά)
Τουρκμένμπασι

Το Τουρκμένμπασι, παλαιότερα γνωστό ως Κράσνοβοντσκ (ρωσικά: Красноводск‎) και Κιζίλ-Σου, είναι πόλη στην Επαρχία Μπαλκάν του Τουρκμενιστάν, εντός του Κόλπου του Κράσνοβοντσκ στην Κασπία Θάλασσα. Ευρίσκεται σε υψόμετρο 27 μέτρων. Ο πληθυσμός (εκτίμηση 2004) είναι της τάξεως των 86.800 κατοίκων, ο οποίος αποτελείται κυρίως από Ρώσους, Αρμένιους και Αζέρους. Ως τερματικός σταθμός του Υπερκασπιανού Σιδηρόδρομου, αποτελούσε σημαντικό μεταφορικό κέντρο.

 Το 1717, ο Ρώσος Πρίγκιπας Αλεξάντερ Μπέλκοβιτς-Τσερκάσκι κατέφθασε στην περιοχή και εγκατέστησε ένα μυστικό οχυρωμένο οικισμό στην τοποθεσία αυτή, όπου οι αποξηραμένες εκβολές μίας πρώην εκβολής του ποταμού Αμού Ντάρια χύνονταν στην Κασπία Θάλασσα. Στόχος του ήταν να βαδίσει με τον στρατό του κατά μήκος της αποξηραμένης κοίτης του ποταμού και να καταλάβει το Χανάτο της Χίβα. Η εκστρατεία απέτυχε, ενώ οι Ρώσοι εγκατέλειψαν τον οικισμό για διάστημα άνω των 150 ετών. Το 1869, οι Ρώσοι εισέβαλαν για δεύτερη φορά. Ονόμασαν το φρούριό τους Κράσνοβοντσκ (Красноводск), το οποίο είναι η ρωσική εκδοχή του αρχικού ονόματος, Κιζίλ-Σου (Κόκκινο Νερό). Το Κράσνοβοντσκ αποτέλεσε επιχειρησιακό κέντρο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ενάντια της Χίβα και της Μπουχάρα, καθώς και των νομαδικών τουρκμένικων φυλών. Η σιδηροδρομική γραμμή είχε, αρχικά, ως αφετηρία το Ουζούν-Αντά επί της Κασπίας Θάλασσας, ωστόσο ο τερματικός σταθμός μεταφέρθηκε προς τα βόρεια και, πιο συγκεκριμένα, προς το λιμάνι του Κράσνοβοντσκ. Έπεσε στα χέρια του Κόκκινου Στρατού τον Φεβρουάριο του 1920. Το 1993, το Κράσνοβοντσκ μετονομάστηκε από τον Ισόβιο Πρόεδρο Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ, με βάση τον αυτοδημιουργηθέντα τίτλο του Τουρκμένμπασι ("Ηγέτης Πάντων των Τουρκμένων"). Ο διάδοχος του Νιγιάζοφ, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ δεσμεύτηκε, τον Ιούλιο του 2007, για επένδυση ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων σε ένα σχέδιο το οποίο θα είχε ως στόχο την μετατροπή του Τουρκμένμπασι σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο – το κέντρο της Τουριστικής Περιοχής της Αβάζα με την κατασκευή 60 σύγχρονων ξενοδοχείων, κατά μήκος μίας έκτασης 16 χιλιομέτρων επί της ακτογραμμής της Κασπίας Θάλασσας. Γιούρμαλα, Λετονία
Τόμισλαβ Νίκολιτς

Ο Τόμισλαβ Νίκολιτς (σερβικά: Томислав Николић, γενν. 15 Φεβρουαρίου 1952) είναι ο Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας από το 2012. Ο ίδιος είναι ιδρυτής του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος, του οποίου ηγείτο μέχρι την εκλογή του ως Πρόεδρος. Η θητεία του είναι πενταετής.

 Γεννήθηκε στο Κραγκούγεβατς. Υπηρέτησε νωρίτερα και επί μακρόν ως βουλευτής του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος (SRS). Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Σερβίας από το 1998 ως το 1999 και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας στην κυβέρνηση συνασπισμού από το 1999 ως το 2000. Το 2003 ανέλαβε αντιπρόεδρος του Ριζοσπαστικού Κόμματος και το 2007 ήταν για μικρή θητεία πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας. Το 2008 παραιτήθηκε από το κόμμα έπειτα από ασυμφωνία με τον ηγέτη του κόμματος Βόισλαβ Σέσελι, αναφορικά με την ένταξη της χώρας στην ΕΕ (ο Σέσελι διαφώνησε, ενώ ο Νίκολιτς την υποστήριξε). Εν συνεχεία ο Νίκολιτς ίδρυσε το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα, όπου προσχώρησαν αρκετά μέλη του SRS. Το 2003 ο Νίκολιτς διεκδίκησε το αξίωμα του Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας και ήταν 3ος στις εκλογές του 2000. Συνολικά 4 φορές ήταν υποψήφιος πρόεδρος της Σερβίας: το 2003, το 2004, το 2008 και το 2012. Το 2003 έλαβε τις περισσότερες ψήφους, όμως οι εκλογές αναβλήθηκαν εξαιτίας της χαμηλής συμμετοχής. Το 2004 και το 2008 ήρθε 2ος, με πρώτο τον Μπόρις Τάντιτς. Το 2012 κέρδισε τον Τάντιτς στον δεύτερο γύρο και ορκίστηκε πρόεδρος της Σερβίας στις 31 Μαΐου 2012. Ο Νίκολιτς ορκίστηκε πρόεδρος και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 11 Ιουνίου 2012. Στην τελετή ορκωμοσίας του δεν παρέστησαν οι ηγέτες της Κροατίας, της πΓΔΜ, της Σλοβενίας και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.Τον Απρίλιο του 2013 ο πρόεδρος ζήτησε συγγνώμη για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν σε βάρος Μουσουλμάνων της Βοσνίας στη Σρεμπρένιτσα κατά τη δεκαετία του ' 90.
Δήλεσι

Το Δήλεσι είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στα σύνορα της Βοιωτίας με την Αττική. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Τανάγρας. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 1.976 κατοίκους. Το όνομά του προέρχεται από τον Απόλλωνα τον Δήλιο, που λατρευόταν στην περιοχή. Στο λιμάνι της πόλης υπάρχουν ερείπια αρχαίου μόλου. Ακόμη, αναφέρεται και σε γεγονότα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, όπως στη Σφαγή του Δηλεσιού με πρωταγωνιστές Έλληνες λήσταρχους και αγγλική οικογένεια λόρδων. Από το Δεκέμβρη του 2014 με το χωριό Πλάκα Δήλεσι συναποτελούν την Δημοτική Ενότητα Δηλίου (Δηλεσίου), με συνολικό πληθυσμό 4.672 κατοίκους. Μέχρι τότε ανήκε στη Δημοτική ενότητα Οινοφύτων, ενώ η Πλάκα ανήκε στη Δημοτική Ενότητα Σχηματαρίου.

 Το Δήλεσι, στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, απέχει 50 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 460 από τη Θεσσαλονίκη. Από τη μεγαλύτερη πόλη του νομού Βοιωτίας, τη Θήβα, απέχει 30 χιλιόμετρα, ενώ από την πρωτεύουσα, τη Λιβαδειά, απέχει 70 χιλιόμετρα. Επίσης, η πρωτεύουσα του νομού Εύβοιας, Χαλκίδα απέχει 30 χιλιόμετρα. Όλη η έκτασή του απλώνεται σε μήκος 5-6 χιλιομέτρων στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο και σε χερσαίο πλάτος 1,5 χιλιομέτρων στη βοιωτική ακτή. Είναι παραθεριστικό θέρετρο με εξοχικές κατοικίες, ενώ τα σπίτια των μόνιμων κατοίκων είναι λιγότερα από τα εξοχικά. Διαθέτει οργανωμένες παραλίες, εστιατόρια και διάφορα καταστήματα. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την έξοδο Δηλεσίου-Οινοφύτων στο 50ό χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης(Ε-75). Εναλλακτικά, εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Αθήνας-Χαλκίδας, μέσω των σταθμών Οινοφύτων και Οινόης ή όλων των εθνικών γραμμών, οι οποίοι συνήθως σταθμεύουν στο σταθμό της Οινόης. Και οι δύο σταθμοί απέχουν από το Δήλεσι 6-7 χιλιόμετρα, ενώ η σύνδεσή τους με το Δήλεσι γίνεται με τοπικά λεωφορεία. Τρίτος τρόπος μετάβασης στο Δήλεσι είναι το ΚΤΕΛ Αττικής, με σταθμό αφετηρίας το Πεδίον του Άρεως στο κέντρο της Αθήνας και ομώνυμο προορισμό, Δήλεσι. Το Δήλεσι έχει ομάδα ποδοσφαίρου. Η ομάδα ονομάζεται Αθλητική Ένωση Δηλεσίου και δημιουργήθηκε μετά από συλλογική επιθυμία το 2005. Κατά τη δεύτερη χρονιά της παρουσίας της, η ΑΕΔ είχε ήδη ανεβεί στην πρώτη κατηγορία της Βοιωτίας από όπου, κατακτώντας το τοπικό πρωτάθλημα, ανέβηκε στην Δ΄ Εθνική. Η έδρα της είναι το γήπεδο των Οινοφύτων Βοιωτίας, αλλά καταβάλλονται προσπάθειες για δημιουργία ιδιόκτητου γηπέδου της ομάδας. Ν.Ο. Δήλεσι
Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Η Σβετλάνα Αλεξάνδροβνα Αλεξίεβιτς (ρωσικά: Светлана Александровна Алексиевич‎; λευκορωσικά: Святлана Аляксандраўна Алексіевіч Svyatlana Alyaksandrawna Alyeksiyevich) είναι διακεκριμένη Λευκορωσίδα δημοσιογράφος, ορνιθολόγος και συγγραφέας πρόζας. Για το σημαντικό έργο της, έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2015. Είναι η πρώτη συγγραφέας από τη Λευκορωσία, στην οποία δίδεται το βραβείο. Η Σουηδική Ακαδημία τίμησε τη Λευκορωσίδα δημοσιογράφο και συγγραφέα για την πολυφωνική της γραφή.

 Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1948 στο Ιβανο-Φρανκίβσκ της δυτικής Ουκρανίας από Λευκορώσο πατέρα και Ουκρανή μητέρα. Μεγάλωσε στη Λευκορωσία. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες τοπικές εφημερίδες πριν αποφοιτήσει το 1972 από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Λευκορωσίας και γίνει ανταποκρίτρια του περιοδικού Neman στο Μινσκ (1976). Σταδιοδρόμησε ως δημοσιογράφος μεταφέροντας διηγήσεις αυτοπτών των πιο δραματικών γεγονότων στη χώρα, όπως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Σοβιετικό πόλεμο στο Αφγανιστάν, την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Κατόπιν διώξεων από το καθεστώς Λουκασένκο, εγκατέλειψε τη Λευκορωσία το 2000. Τα επόμενα δέκα χρόνια έζησε στο Παρίσι, στο Γκέτεμποργκ και στο Βερολίνο. Το 2011 επέστρεψε στο Μινσκ. Έγραψε διηγήματα, θεατρικά έργα, σενάρια για ντοκιμαντέρ. Τα βιβλία μαρτυριών που συνέγραψε, προσέδωσαν νέα διάσταση στο γραμματολογικό είδος της λεγόμενης τεκμηριωτικής πεζογραφίας. U voyny — ne zhenskoye litso («Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας»),εκδ. Mastatskaya litaratura, Minsk 1985 Tsinkovye malchiki («Οι μολυβένιοι στρατιώτες»), εκδ. Molodaya Gvardiya, Μόσχα 1991 Zacharovannye smertiu («Γοητευμένοι από τον θάνατο»), εκδ. Slovo, Μόσχα 1994, ISBN 5-85050-357-9 Chernobylskaya molitva («Φωνές από το Τσερνόμπιλ»), Ostozhye, Μόσχα 1997, ISBN 5-86095-088-8 Poslednie svideteli : sto nedetskikh kolybelnykh («Οι τελευταίοι μάρτυρες: το βιβλίο των μη παιδικών ιστοριών»), εκδ. Palmira, Μόσχα 2004, ISBN 5-94957-040-5 (1η έκδοση: Molodaya Gvardiya, Μόσχα 1985) Vremia sekond hend («Μεταχειρισμένος χρόνος»), εκδ. Vremia, Μόσχα 2013, ISBN 978-5-9691-1129-5 Σ. Αλεξίεβιτς (2001). Τσέρνομπιλ. εκδ. «Περίπλους». ISBN 9608151953. Σ. Αλεξίεβιτς (2002). Οι μολυβένιοι στρατιώτες. εκδ. «Σύγχρονοι ορίζοντες». ISBN 9603980315. Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, μετάφρ. Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2016, 682 σελ., ISBN 978-960-16-6896-3 Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας, μετ. Ελένη Μπακοπούλου, εκδ. Πατάκη, 2017 biblionet.gr Νίκος Δαββέτας: «Νέα από την έρημο του Τσέρνομπιλ», Η Καθημερινή, 16 Ιουλίου 2016 Κ. Καλφόπουλος: «Η πτώση του Σοβιετικού ανθρώπου και το σήμερα», Η Καθημερινή, 25-26 Φεβρουαρίου 2017 Ηλίας Μαγκλίνης: «Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς άξιζε το Νομπέλ Λογοτεχνίας;», Η Καθημερινή, 17 Οκτωβρίου 2015
Τρίλοφος Καστοριάς

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε τα λήμματα: Τρίλοφος και Τρίλοφο (αποσαφήνιση) Ο Τρίλοφος ή το Τρίλοφο είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 1.148 μέτρα.

 Ο Τρίλοφος βρίσκεται στις πλαγιές του Γράμμου, δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τον Αλιάκμονα (στις αρχές του - Άνω Αλιάκμονας). Απέχει 22 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Νεστόριο και 45,5 Δ.-ΝΔ. από την Καστοριά. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Σλήμνιτσα και ήταν το μεγαλύτερο της περιοχής με 200 οικογένειες. Χωριζόταν σε δύο μαχαλάδες, τον Πάνω και τον Κάτω, και υπήρχαν πολλές πέτρινες διώροφες ή τριώροφες αρχοντικές κατοικίες κτισμένες από Ηπειρώτες μαστόρους. Όπως τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής (Γλυκονέρι, Γιαννοχώρι, Μονόπυλο και Λιβαδοτόπι) συμπεριλαμβάνεται στα "Γραμμοχώρια της Καστοριάς" όπου έγιναν οι πιο σκληρές και αιματηρές μάχες του Εμφυλίου και είχε σαν αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του. Οι κάτοικοι του χωριού πήραν ενεργό μέρος στην Μακεδονική επανάσταση του 1878 με αρχηγό τον καπετάνιο Βάσο (Βασίλειο) Φαρμάκη. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης η Σλήμνιτσα δέχτηκε αλλεπάλληλες επιθέσεις Τουρκαλβανών με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μετακινηθούν στην Καστοριά. Αξιοθέατα θεωρούνται το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, το εξωκλήσι του Αγίου Χριστόφορου στον "Κάτω Μαχαλά" καθώς και οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου (1743) που καταστράφηκε από βόμβες ή πυροβόλα του Εθνικού Στρατού την περίοδο του Εμφυλίου και του Αγίου Αθανασίου (1874). Αξιοπρόσεκτη είναι ακόμα μια πέτρινη σκεπαστή βρύση με ανάγλυφη διακόσμηση στην είσοδο του χωριού από τα Φούσια και το πέτρινο Δημοτικό σχολείο που κτίστηκε το 1924 από Αρβανίτες μαστόρους. Αναφέρεται ως Σλήμνιτσα το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1941 με το ΦΕΚ 257Α - 31/07/1941 προσαρτάται στο νομό Καστοριάς και το 1950 με το ΦΕΚ 39Α - 09/02/1950 μετονομάζεται σε Τρίλοφον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με Νεστόριο, Αγία Άννα, Μονόπυλο, Γιαννοχώρι, Στενά, Πεύκος και Λειβαδοτόπι αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεστορίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεστορίου του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 6 κατοίκους.
Αννίτα της Οράγγης-Νάσσαου

Η Αννίτα της Οράγγης-Νάσσαου (Anita van Oranje-Nassau, γεννημένη ως Αννίτα Θεοδώρα φαν Έϊκ Anita Theodora van Eijk, 27 Οκτωβρίου 1969 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Πέτρου Χριστιανού της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Φόλενχοφεν.

 Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1969 στο Νεσατέλ, και είναι κόρη του Λεονάρδου Αντώνιου φαν Έϊκ και της Γ.Σ.Μ. φαν Έϊκ-Στέϊνς. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας, προτού η οικογένεια επιστρέψει στην Ολλανδία. Στη συνέχεια, η οικογένεια μετακόμισε στη Σιγκαπούρη, όπου σπούδασε στο United World College της Νοτιοανατολικής Ασίας, πριν επιστρέψει στην Ολλανδία, όπου έλαβε Διεθνές Διεθνές Πτυχίο στο Λύκειο Ράϊλανς στο Ογκχέϊχστ. Σπούδασε Αγγλική φιλολογία και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν και στη συνέχεια Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, όπου αποφοίτησε το 1996. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, έκανε πρακτική άσκηση στο Λονδίνο στο διαφημιστικό γραφείο του Τζ. Γουόλτερ Τόμσον. Το 1997 εργάστηκε στο Bloomberg του Άμστερνταμ, και στη συνέχεια στάλθηκε στο Λονδίνο για ένα διάστημα για τις πωλήσεις/μάρκετινγκ και την τηλεοπτική παραγωγή. Στη συνέχεια εργάστηκε στο τμήμα μάρκετινγκ του οίκου δημοπρασιών Christie's. Στο Λονδίνο γνώρισε τον Πρίγκιπα Πέτρο Χριστιανό της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Φόλενχοφεν και στις 25 Φεβρουαρίου 2005 ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στις 25 Αυγούστου 2005 στο Παλάτι Χετ Λοο και δύο μέρες αργότερα στις 27 Αυγούστου έγινε και ο θρησκευτικός του γάμος στον Καθεδρικό του Αγίου Γιερόσκερκ στο Νόρντβέικ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Έμμα Φραγκίσκη Αικατερίνη (γενν. το 2006-) τον Πέτρο Αντώνιο Μαυρίκιο Ερρίκο (γενν. το 2008-) 27 Οκτωβρίου 1969 - 25 Αυγούστου 2005: Δεσποινίς Αννίτα Θεοδώρα φαν Έϊκ 25 Αυγούστου 2005 - σήμερα: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αννίτα της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Φόλενχοφεν-Έϊκ Royal House of the Netherlands Biography on Het Koninklijk Huis web site
Μοχαμέντ Λαμίν Γιαταρά

Ο Μοχαμέντ Λαμίν Γιαταρά, γεννημένος στις 28 Ιουλίου 1993 στο Κονακρί (Γουινέα), είναι διεθνής με τη Γουινέα ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός ή χαφ για λογαριασμό της Ανζέ ΣΚΟ.

 Ερχόμενος το 2009 στις ακαδημίες της Ολιμπίκ Λυών, προερχόμενος από την ΚΟΚ Σαμιέ, ερασιτεχνικό σύλλογο από τα προάστια του Περιγκέ, ο νεαρός από το Κονακρί αγωνίστηκε αρχικά στην ηλικιακή κατηγορία των Κ-17, με την οποία και πέτυχε 37 τέρματα στη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς. Στη διάρκεια της σεζόν 2011-2012, συμμετείχε σε 10 αναμετρήσεις, στη διάρκεια των οποίων πέτυχε 2 τέρματα με την ομάδα του CFA. Στις αρχές του 2012, ο Γιαταρά δοκιμάστηκε από την ΑΚ Αρλ-Αβινιόν για διάστημα μιας εβδομάδας και αγωνίστηκε απέναντι στη Νιμ Ολιμπίκ σε φιλική αναμέτρηση με τη νέα του ομάδα. Η περίοδος δοκιμαστικών αυτή είχε θετική κατάληξη και υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας έξι μηνών με την ομάδα της Προβηγκίας ως δανεικός. Στην Αρλ, έφερε τον αριθμό 19 στη φανέλα του και υπήρξε συμπαίκτης ενός άλλου παίκτη που προερχόταν από τα τμήματα υποδομής της Λυών: τον Ουσμάν Ν'Ντιαγιέ, κεντρικό αμυντικό ο οποίος είχε αφιχθεί στην έναρξη της σεζόν, καθώς και τον ξάδερφό του, Ναμπί-Μουσά Γιαταρά. Τα ξεκινήματά του ήταν άκρως πειστικά με τον σύλλογο, καθώς πέτυχε το πρώτο του τέρμα από τη δεύτερη κιόλας συμμετοχή του, κερδίζοντας με αυτόν τον τρόπο θέση βασικού για τις επερχόμενες αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας. Πέτυχε δύο τέρματα στην τέταρτή του συμμετοχή με την προβιγκηκή ομάδα και βοήθησε, έτσι, στη βαθμολογική της ανάκαμψη. Με το πέρας μιας σεζόν η οποία κρίθηκε πετυχημένη με τον ίδιο να πετυχαίνει 5 τέρματα σε διάστημα 5 μηνών, επέστρεψε στη Λυών ώστε να καταφέρει να βρει θέση στην πρώτη ομάδα. Στις 3 Αυγούστου 2012, παραχωρήθηκε ως δανεικός για μία σεζόν στην ΕΣΤΑΚ, χωρίς να μπει ρήτρα αγοράς του. Παραχωρήθηκε, εκ νέου, ως δανεικός στην Ανζέ ΣΚΟ για τη σεζόν 2013-2014. Στις 21 Σεπτεμβρίου, για την πρώτη του αναμέτρηση με τη νέα του ομάδα, πέτυχε το πρώτο του τέρμα απέναντι στην ΑΖ Οσέρ. Στις 24 Σεπτεμβρίου, πέτυχε χατ-τρικ απέναντι στην ΕΣ Τρουά ΑΚ. Στα τέλη Φεβρουαρίου, ο Γιαταρά κλήθηκε για πρώτη φορά από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Μισέλ Ντυσουϊγιέ για την αναμέτρηση απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού στις 1 Μαρτίου 2012 και με την ίδια να ευκαιρία, να πραγματοποιήσει την πρώτη του διεθνή συμμετοχή με την εθνική ομάδα της χώρας του. Ωστόσο, προς γενική έκπληξη, αρνήθηκε την πρόσκληση αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι προτιμούσε να έχει περισσότερο χρόνο συμμετοχής στη Λιγκ 2. Πραγματοποίησε την πρώτη του διεθνή συμμετοχή στις 15 Αυγούστου 2012 στη διάρκεια μιας φιλικής αναμέτρησης απέναντι στο Μαρόκο, όπου εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο στο ημίχρονο ως αλλαγή.
Γιώργος Μίχας

Ο Γιώργος Μίχας γεννήθηκε στο Λουτράκι στις 4 Μαΐου 1963.Από πολύ μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική, αφού στα 5 του είχε ήδη την πρώτη του κιθάρα. Στα 8 του ξεκινάει μαθήματα και τελειώνει την παιδική του ηλικία ξέροντας ήδη πολύ καλή κιθάρα και τούμπα. Στα 15 του χρόνια αρχίζει να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Ακολουθεί μια σειρά μαγαζιών όπου και εργάζεται έχοντας φτιάξει το δικό του συγκρότημα και από τα 20 του αρχίζει να γράφει τραγούδια και εμφανίζεται μπροστά στον κόσμο. Η μουσική δείχνει να είναι τα πάντα γι αυτόν. Οι μουσικές του προτιμήσεις ήταν τρεις: τα blues, η rock, η jazz και αυτό αποδεικνύεται με το ότι αγόραζε συνεχώς δίσκους με τέτοιο περιεχόμενο. Στη δεκαετία του '80 μετακομίζει στην Αθήνα. Εκεί σπουδάζει και μαγεύεται στους ήχους του punk, του darkwave και της ψυχεδέλειας. Το 1983 βρίσκεται με το συγκρότημα Sabotage μεταξύ ενός σχιζοφρενικού, μεταπάνκ, ηλεκτρονικού μπλουζοψυχεδελικού σχήματος, που έγραψε την δική του ιστορία αλλά χωρίς να μπει στη δισκογραφία.

 Ο πρώτος του δίσκος ονομαζόταν «Άδηλος τόπος» και κυκλοφόρησε το 1999 μετά από μεγάλες μουσικές διαδρομές που πραγματοποιήθηκαν. Περιέχει rock, blues αλλά και ρεμπέτικα κομμάτια. Κερδίζει πολύ καλές κριτικές για αυτή του τη δουλειά και συνεχίζει το πάθος του με τη μουσική. Διακρίνεται πλέον ως ένας μποέμ καλλιτέχνης και πολύ καλός συνθέτης. Το 2002 συνεργάζεται στη δισκογραφική δουλειά της Θεοδοσίας Τσάτσου «Κόκκινο» συμμετέχοντας με τέσσερεις δικές του συνθέσεις σε μουσική και στίχους, όπως το «Στη Θάλασσα», «Που να' σαι Τώρα» τα οποία αγαπήθηκαν όσο τίποτα άλλο και έγιναν πολύ γνωστά. Επανέρχεται με τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του, το 2003 με τίτλο «Πιο Πέρα Από Τα Όνειρα» κάτι το οποίο μας ζητά ο ίδιος να φτάσουμε με τη μουσική του. Αυτός ο δίσκος περιέχει δεκατρία τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του. Ήχοι ηλεκτρονικοί, lounge, tribal και ενορχηστρώσεις, στις οποίες συμμετέχουν ερμηνευτικά η Θεοδοσία Τσάτσου με δυο κομμάτια, η Ελισάβετ Καρατσόλη με ένα τραγούδι και η Βασιλική Γούναρη με δύο κομμάτια, όπου άλλοτε περιγράφουν μια μουσική πραγματικότητα γεμάτη δυναμισμό και άλλοτε, σου δίνουν ευκαιρία να δραπετεύσεις και να ξεκινήσεις το ταξίδι. Η αποτοξίνωσή του από την ελληνική μουσική είναι οι ξένες μπαλάντες και εκφράζεται μέσα από το ραδιοφωνικό σταθμό. Χρησιμοποιεί διαφορετικούς ήχους και ακούσματα με σκοπό να δελεάσει τον ακροατή. Το είδος της μουσικής που γράφει δεν δεσμεύεται από φόρμες και στυλ. Ο ίδιος πιστεύει πως «οι μελωδίες όπως άλλωστε και η ζωή είναι ένα ταξίδι σε κόσμους φανταστικούς». Γι αυτό, όπως μας προτείνει και ο ίδιος, θα πρέπει να τους εξερευνούμε, να τους «λεηλατούμε», να παίρνουμε ότι έχουμε ανάγκη και να φεύγουμε για άλλους τόπους. [1] [2] [3]
Τζέιμς Χιούγκα

Ο Τζέιμς Χιούγκα (James "Jimmie" Heuga, 23 Σεπτεμβρίου 1943 - 8 Φεβρουαρίου 2010) ήταν Αμερικανός πρώην αθλητής του αλπικού σκι, ο οποίος αναδείχθηκε τρίτος Ολυμπιονίκης το 1964 στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Ίνσμπρουκ.

 Ο βασκικής καταγωγής αθλητής μεγάλωσε στο Σκουόου Βάλεϊ της Καλιφόρνια, όπου εργαζόταν ο πατέρας του ως χειριστής αναβατήρων για χιονοδρομίες επί 35 χρόνια. Κατά συνέπεια ο μικρός Τζίμι ξεκίνησε τις χιονοδρομίες σε ηλικία 5 ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα εμφανίστηκε σε μία ταινία του Γουόρεν Μίλερ με θέμα τις χιονοδρομίες και στα 15 του έγινε μέλος της χιονοδρομικής ομάδας των ΗΠΑ. Αργότερα εντάχθηκε στο δυναμικό της πανεπιστημιακής ομάδας του Κολοράντο, με προπονητή τον Μπομπ Μπίτι, πετυχαίνοντας την κατάκτηση του πρωταθλήματος του NCAA το 1963. Το 1964 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο αγώνισμα του σλάλομ. Στους αγώνες εκείνους ο Μπίλι Κιντ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο και οι δυο τους ήταν οι πρώτοι Αμερικανοί που έγιναν Ολυμπιονίκες στις αλπικές χιονοδρομίες. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1966 στο Πορτίγιο της Χιλής ο Χιούγκα ήταν τέταρτος στο σύνθετο και έκτος στο σλάλομ. Στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1968, ο αθλητής κατέλαβε την 7η θέση στο σλάλομ και την 10η στο γιγάντιο σλάλομ. Ο Χιούγκα διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας κατά τη διάρκεια του παγκοσμίου κυπέλλου του 1970, γεγονός που τον ανάγκασε να σταματήσει τις χιονοδρομίες σε ηλικία 27 ετών . Ίδρυσε το Can Do Multiple Sclerosis, πρώην Κέντρο Χιούγκα κατά της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Πέθανε από επιπλοκές της νόσου στις 8 Φεβρουαρίου 2010 σε νοσοκομείο του Μπάουλντερ, στο Κολοράντο. χάλκινο μετάλλιο σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με την ομάδα των ΗΠΑ στο σλάλομ (1964) πρωταθλητής NCAA, στο σλάλομ, με το πανεπιστήμιο του Κολοράντο (1963) Άρθρο στο περιοδικό Ski Magazine mscando.org - Can Do Multiple Sclerosis Ski Net.com - Jimmy Heuga - Ιανουάριος 2002 University of Colorado Athletics - Hall of Fame - Jimmy Heuga Sports Humanitarian Hall of Fame - Jimmy Heuga Sports Illustrated Αρχειοθετήθηκε 2009-02-11 στο Wayback Machine. - εξώφυλλο 05/02/1968 - Billy Kidd & Jimmy Heuga Sports Illustrated - άρθρο, 17/02/1964 Stars and Stripes Αρχειοθετήθηκε 2009-08-08 στο Wayback Machine. - αρχείο - 9 Φεβρουαρίου 1964 FIS-ski.com - Καλύτερα αποτελέσματα του αθλητή σε μεγάλες διοργανώσεις Ski-db.com - στατιστικά
Σταθερά του Κουλόμπ

Η σταθερά του Κουλόμπ, η σταθερά της ηλεκτρικής ισχύος, ή ηλεκτροστατική σταθερά (συμβολίζεται ke, k ή K) είναι σταθερά αναλογικότητας στην ηλεκτροδυναμική εξισώσεις. Σε μονάδες του Διεθνούς συστήματος (SI), είναι ίση με περίπου 8987551787.3681764 N·m2·C−2 ή 8.99×109 N·m2·C−2. Η σταθερά ονομάστηκε προς τιμήν του Σαρλ-Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ (1736-1806), ο οποίος διατύπωσε τον νόμο του Κουλόμπ.

 Η σταθερά του Κουλόμπ είναι η σταθερά της αναλογικότητας στο νόμο του Κουλόμπ, F = k e Q q r 2 e ^ r {\displaystyle \mathbf {F} =k_{\text{e}}{\frac {Qq}{r^{2}}}\mathbf {\hat {e}} _{r}} όπου το êΠρότυπο:Sub είναι διάνυσμα μονάδας στην κατεύθυνση r και k e = α ℏ c e 2 {\displaystyle k_{\text{e}}=\alpha {\frac {\hbar c}{e^{2}}}} ,όπου α είναι η λεπτή δομή σταθερή, c είναι η ταχύτητα του φωτός, ħ είναι η μειωμένη σταθερά του Πλανκ, και e είναι η στοιχειώδης φόρτιση. Στο διεθνές σύστημα μονάδων ερμηνεύεται ως ακολούθως: k e = 1 4 π ε 0 {\displaystyle k_{\text{e}}={\frac {1}{4\pi \varepsilon _{0}}}} ,όπου ε 0 {\displaystyle \varepsilon _{0}} είναι η ηλεκτρική διαπερατότητα. Αυτός ο τύπος μπορεί να προέρχεται από τον νόμο του Γκάους, S {\displaystyle {\scriptstyle S}} E ⋅ d A = Q ε 0 {\displaystyle \mathbf {E} \cdot {\rm {d}}\mathbf {A} ={\frac {Q}{\varepsilon _{0}}}} Λαμβάνοντας αυτό το ολοκλήρωμα για μια σφαίρα, ακτίνας r, γύρω από ένα σημείο φόρτισης, σημειώνουμε ότι το ηλεκτρικό πεδίο πάντα κοιτά ακτινικά προς τα έξω και είναι φυσιολογικό να υπάρχει διαφορικό στοιχείο επιφάνειας στη σφαίρα, και είναι σταθερή για όλα τα σημεία που ισαπέχουν από το σημείο φόρτισης. S {\displaystyle {\scriptstyle S}} E ⋅ d A = | E | ∫ S d A = | E | × 4 π r 2 {\displaystyle \mathbf {E} \cdot {\rm {d}}\mathbf {A} =|\mathbf {E} |\int _{S}dA=|\mathbf {E} |\times 4\pi r^{2}} Να σημειωθεί ότι E = F/q για κάποια δοκιμή φόρτισης q, F = 1 4 π ε 0 Q q r 2 e ^ r = k e Q q r 2 e ^ r ∴ k e = 1 4 π ε 0 {\displaystyle {\begin{aligned}\mathbf {F} &={\frac {1}{4\pi \varepsilon _{0}}}{\frac {Qq}{r^{2}}}\mathbf {\hat {e}} _{r}=k_{\text{e}}{\frac {Qq}{r^{2}}}\mathbf {\hat {e}} _{r}\\[8pt]\therefore k_{\text{e}}&={\frac {1}{4\pi \varepsilon _{0}}}\end{aligned}}} Ο επανακαθορισμός των μονάδων βάσεως του Διεθνούς Συστήματος έχει προγραμματιστεί να τεθεί σε ισχύ στις 20 Μαΐου του 2019. Αυτόςο επαναπροσδιορισμός δεν περιλαμβάνει ορισμό για την σταθερά του Κουλόμπ και θα υπόκειται σε σφάλμα μέτρησης. Η σταθερά του Κουλόμπ χρησιμοποιείται σε πολλές ηλεκτρικές εξισώσεις, αν και μερικές φορές εκφράζεται ως ακόλουθο προϊόν από την σταθερά της ηλεκτρικής διαπερατότητας: Η σταθερά Κουλόμπ εμφανίζεται σε πολλές εκφράσεις μεταξύ των οποίων τα εξής: Νόμος του Κουλόμπ: F = k e Q q r 2 e ^ r . {\displaystyle \mathbf {F} =k_{\text{e}}{Qq \over r^{2}}\mathbf {\hat {e}} _{r}.} Ηλεκτρική δυναμική ενέργεια: U E ( r ) = k e Q q r . {\displaystyle U_{\text{E}}(r)=k_{\text{e}}{\frac {Qq}{r}}.} Ηλεκτρικό πεδίο: E = k e ∑ i = 1 N Q i r i 2 r ^ i . {\displaystyle \mathbf {E} =k_{\text{e}}\sum _{i=1}^{N}{\frac {Q_{i}}{r_{i}^{2}}}\mathbf {\hat {r}} _{i}.}
Ερυθραία, Ερυθραία, Ερυθραία

Ερυθραία, Ερυθραία, Ερυθραία (στη γλώσσα Τιγκρίνια: ኤርትራ ኤርትራ ኤርትራ, μεταγραφή: «Έρτρα, Έρτρα, Έρτρα») είναι ο εθνικός ύμνος της Ερυθραίας. Καθιερώθηκε το 1993, οπότε η χώρα έγινε ανεξάρτητη. Φέρει τον τίτλο Ερυθραία, Ερυθραία, Ερυθραία στα αγγλικά. Τους στίχους έγραψε ο Σόλομον Τσεχάγιε Μπεράκι και συνθέτες είναι οι Ισαάκ Αβραάμ Μεχαρέζγκι και Άρον Τεκλέ Τεσφάτσιον.

 Ερυθραία, Ερυθραία, Ερυθραία, Ο εχθρός της αποδεκατίστηκε, και οι θυσίες της δικαιώθηκαν με την απελευθέρωση. Ακλόνητη στο στόχο της, συμβολίζοντας την αντοχή, Ερυθραία, η περηφάνια του καταπιεσμένου λαού της, απέδειξε ότι η αλήθεια νικά. Ερυθραία, Ερυθραία, έχει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο. Η αφοσίωση που οδήγησε στην απελευθέρωση, Θα την οικοδομήσει και θα την κάνει πράσινη, Πρέπει να την τιμούμε με πρόοδο, Έχουμε μια λέξη για να την ομορφύνουμε. Ερυθραία, Ερυθραία έχει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο. αρχείο σε μορφή MIDI
Καρά Αχμέτ πασάς

Ο Καρά Αχμέτ Πασάς (τούρκικα:Kara Ahmet Paşa) (; - 28 Σεπτεμβρίου 1555) ήταν Μεγάλος Βεζίρης κατά τους χρόνους 1553 - 1555,επί βασιλείας Σουλεϊμάν Α΄.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς ήταν επίσης γαμπρός του Σουλεϊμάν,καθώς είχε παντρευτεί την αδερφή του,Φατμά Σουλτάν.

 Ο Καρά Αχμέτ Πασάς καταγόταν από την Αλβανία,αλλά δεν ξέρουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε.Στην αρχή ήταν Μπεϊλερμπέης της Ρωμυλίας.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς ήταν σύζυγος της Φατμά Σουλτάν που ήταν αδερφή του Σουλεϊμάν Α΄ και κόρη του Σελίμ Α΄.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς έγινε βεζίρης μετά την καθαίρεση του Ρουστέμ Πασά (6 Οκτωβρίου 1553) μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου 1555.Μετά την καθαίρεση του Ρουστέμ Πασά,ο Ρουστέμ συνεργάστηκε με την Χουρέμ Σουλτάν με αποτέλεσμα το 1555 να εκτελεστεί από τον Σουλεϊμάν.Τάφηκε στο Τέμενος Καρά Αχμέτ Πασά που φτιάχτηκε από τον Μιμάρ Σινάν προς τιμήν του. Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής Μεγάλος Βεζίρης Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων
125 Ελευθερώτρια

Η Ελευθερώτρια (Liberatrix) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,04. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τους Γάλλους οπτικούς και αστρονόμους αδελφούς Πωλ και Προσπέρ Ανρύ, που παρατηρούσαν από το Παρίσι. Το όνομα του αστεροειδούς πιστεύεται ότι επιλέχθηκε για να μνημονεύσει την απελευθέρωση της Γαλλίας κατά την κατάρρευση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1870. Μπορεί επίσης να τιμά τον πρώτο πρόεδρο της νέας Γαλλικής Δημοκρατίας, που εξασφάλισε τη σύναψη δανείου για την εξασφάλιση της αποχωρήσεως των πρωσικών στρατευμάτων από τη Γαλλία. Τρεις επιπροσθήσεις αστέρων από την Ελευθερώτρια έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα, με την τελευταία στις 11 Δεκεμβρίου 2014, όταν ένας αστέρας 9ου μεγέθους αποκρύφθηκε όπως φαινόταν από μέρος της νότιας Καλιφόρνιας και του Μεξικού.

 Η καμπύλη φωτός της Ελευθερώτριας εμφανίζει μεγάλη διακύμανση, κάτι που υποδεικνύει ότι το σχήμα της είναι επίμηκες ή πολύ ακανόνιστο. Η μέση διάμετρός της είναι 43,6 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 87 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ελευθερώτριας εκτιμάται σε 1,22 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 802 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 23,1 m/sec (83,2 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Ελευθερώτριας είναι M (με πιθανή αφθονία σε μέταλλα — σίδηρο και νικέλιο). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,225 ± 0,026 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Ελευθερώτρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 58 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μάικλ Σομάρε

Ο Σερ Μάικλ Σομάρε (Sir Michael Thomas Somare, 1936-2021) ήταν πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα, πρωθυπουργός από το 2006 ως τις 13 Δεκεμβρίου 2010 και ξανά από τον Ιανουάριο του 2011 ως τις 4 Απριλίου 2011. Ήταν ο ηγέτης του Εθνικού Κόμματος. Η πολιτική του καριέρα διήρκεσε σχεδόν 50 χρόνια, από το 1968 ως το 2017.

 Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1936 στην Ραμπούλ. Μεγάλωσε στο χωριό Καράου και πήγε σε ένα ιαπωνικό σχολείο, αφού την εποχή εκείνη η Παπούα ήταν υπό ιαπωνική κατοχή. Αργότερα σπούδασε και άσκησε το επάγγελμα του δασκάλου, ενώ για ένα διάστημα ήταν και εκφωνητής σε ραδιοφωνικό σταθμό. Συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας των Παπούα και ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός το 1975. Στο Κοινοβούλιο φοράει συνήθως την τοπική παραδοσιακή ενδυμασία ενώ έχει και το τίτλο του sana ή (ειρηνοποιός) στο χωριό του, ο οποίος είναι κληρονομικός και περνάει από πατέρα σε γιο. Ήταν ο πρωθυπουργός της Παπούα-Νέας Γουινέας από την ανεξαρτησία της το 1975 έως το 1980, από το 1982 έως το 1985, και πάλι από το 2002 έως σήμερα. Έχει επίσης διατελέσει υπουργός Εξωτερικών από το 1988 ως το 1992, το 1999 και πάλι τον Ιούλιο του 2006. Τον Αύγουστο του 2007 ανακοίνωσε το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με συμμετοχή 6 κομμάτων, έπειτα από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ο Σομάρε επανεξελέγη επίσημα στην πρωθυπουργία από το Εθνικό Κοινοβούλιο, με 86 υπέρ επί συνόλου 109 βουλευτών, στις 13 Αυγούστου του 2007. Το Μάρτιο του 2008 σε ηλικία 71 ετών ανακοίνωσε την απόφασή του να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία σύντομα και να τερματίσει την πολιτική του καριέρα.. Το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους για μία ακόμη φορά άφησε να εννοηθεί ότι θα παραιτηθεί.Τον Ιούλιο του 2010 έγινε γνωστό στον Τύπο ότι ο Σομάρε είχε απειλήσει να σκοτώσει έναν βουλευτή της αντιπολίτευσης. ' Ο πρώην υπουργός εξωτερικών Σάμιουελ Άμπαλ διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στις 7 Δεκεμβρίου 2010 από τον Μάικλ Σομάρε, στα πλαίσια ανασχηματισμού. Ο Σομάρε κατηγορήθηκε την περίοδο αυτήν για οικονομικές ατασθαλίες και κακοδιαχείριση, με αποτέλεσμα την παραπομπή του σε δίκη. Έτσι, παραιτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2010 και ο Άμπαλ έγινε προσωρινός πρωθυπουργός μέχρι τον Ιανουάριο του 2011. Στις 17 Ιανουαρίου 2011 ο Σομάρε επανήλθε στην πρωθυπουργία. Η θητεία του όμως διήρκεσε λιγότερο από 4 μήνες, καθώς στις 24 Μαρτίου τέθηκε σε παύση καθώς κρίθηκε ένοχος για κακοδιαχείριση. Η ισχύς της αναστολής ξεκίνησε στις 4 Απριλίου και ήταν για 14 ημέρες. Ο Σομάρε δεν επέστρεψε στην πρωθυπουργία και στις 19 Απριλίου 2011 ανακοίνωσε ότι ήταν σε αόριστη άδεια για λόγους υγείας. Προσωρινός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Σαμ Άμπαλ. Στις 28 Ιουνίου 2011 η οικογένεια του Σομάρε ανακοίνωσε την αποχώρηση του πολιτικού από την πρωθυπουργία αλλά και από τα κοινά. Την περίοδο εκείνη ο Σομάρε νοσηλευόταν στην μονάδα εντατικής παρακολούθησης του νοσοκομείου Ράφλες στην Σιγκαπούρη, περισσότερο από 3 μήνες μετά την επέμβαση καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί τον Απρίλιο του 2011. Η αποχώρησή του οριστικοποιήθηκε το 2017, οπότε δεν ήταν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές, κλείνοντας 49 χρόνια πολιτικού βίου. Πέθανε από καρκίνο στις 25 Φεβρουαρίου 2021. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Michael Somare στο Wikimedia Commons
Captain Tsubasa

Το Captain Tsubasa είναι ιαπωνικό anime ποδοσφαίρου. Η σειρά χαρακτηρίζεται από υπερβολικά δυνατά σουτ ενώ κάθε αγώνας για να τελειώσει χρειάζεται τουλάχιστον 17 επεισόδια. Το Captain Tsubasa προβλήθηκε εκτός από την Ιαπωνία και στην Ισπανία ως Oliver y Benji, στην Ιταλία ως Holly e Benji, στη Γαλλία ως Captain Tsubasa αλλά και στην Πολωνία ως Kapitan Jastrząb. Στην Ελλάδα προβλήθηκε στην ΕΡΤ στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους.

 Κεντρικός χαρακτήρας της σειράς είναι ο Tsubasa Ohzora ένα αγόρι που αγαπάει το ποδόσφαιρο και ονειρεύεται να γίνει κάποτε ένας μεγάλος παίχτης. Στα επεισόδια βλέπουμε αρχικά τον Tsubasa που αλλάζει τόπο κατοικίας με τη μητέρα του και πολύ γρήγορα γίνεται φίλος με τα άλλα παιδιά του σχολείου όπου η ομάδα τους δεν είναι και από τις καλύτερες της πόλης. Ταυτόχρονα όμως αποκτάει και πολλούς αντιπάλους με πρώτο τον Genzo Wakabayashi από το άλλο σχολείο της περιοχής όπου η ομάδα τους είναι πολύ καλή ενώ αυτός είναι από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο πιάνοντας σχεδόν τα πάντα στον αέρα. Έτσι ο Tsubasa δείχνει το ταλέντο του που είναι απίστευτο και έρχονται αντιμέτωποι σε έναν 90λεπτο αγώνα του σχολικού πρωταθλήματος όπου η ομάδα του Genzo αντιμετωπίζει προβλήματα. Αργότερα όταν οι δύο ομάδες ενώνονται έρχονται αντιμέτωποι με μία σκληρή ομάδα με αρχηγό τον σκληροτάραχο Kojiro Hyuga. Ο Tsubasa αποκτάει έναν ακόμα αντίπαλο που έρχονται αντιμέτωποι στις περισσότερες φάσεις του αγώνα. Στον τελικό του πρωταθλήματος η ομάδα του Tsubasa νικά. Στα μεταγενέστερα επεισόδια ο Kojiro Hyuga προπονείται στην παραλία για να μάθει το tiger shot (στα ελληνικά σουτ του τίγρη) ώστε να νικήσει τον Tsubasa στο πρωτάθλημα ενώ ο Tsubasa μαθαίνει το hawk shot (στα ελληνικά σουτ του γερακιού) Captain Tsubasa στο animΕΛ_ΛΑΣ Αρχειοθετήθηκε 2011-01-27 στο Wayback Machine.
Gloria al Bravo Pueblo

Το Gloria al Bravo Pueblo (μτφ. Δόξα στο Γενναίο Λαό) είναι ο εθνικός ύμνος της Βενεζουέλας και υιοθετήθηκε στις 25 Μάη του 1881. Τον ύμνο έγραψε ο Βισέντε Σάλιας (Vicente Salias), ενώ συνθέτης είναι ο Χουάν Χοσέ Λανδαέτα (Juan José Landaeta).

 Gloria al Bravo Pueblo (Δόξα στο Γενναίο Λαό) — Coro — Gloria al bravo pueblo que el yugo lanzó, La Ley respetando la virtud y honor.— I — ¡Abajo cadenas! Gritaba el Señor y el pobre en su choza libertad pidió. A este santo nombre tembló de pavor el vil egoísmo que otra vez triunfó. (Coro) — II — Gritemos con brío: ¡Muera la opresión! Compatriotas fieles, la fuerza es la unión; y desde el Empíreo el Supremo Autor, un sublime aliento al pueblo infundió. (Coro)— III — Unida con lazos que el cielo formó, la América toda, existe en nación; y si el despotismo levanta la voz, seguid el ejemplo que Caracas dio. (Coro) — Ρεφρέν — Δόξα στο γενναίο έθνος που αποτίναξε τα δεσμά, το Νόμο που σέβεται την ανδρεία και την τιμή. (επανάληψη ρεφρέν) — I — “Κάτω τα δεσμά!” (επανάληψη) φώναξε ο Κύριος (επανάληψη) και ο φτωχός στην καλύβα του εκλιπάρησε για ελευθερία. Στο ιερό του όνομα (επανάληψη) Εκεί έτρεμε από φόβο Η δόλια φιλαυτία Η οποία κάποτε θριάμβευε. (επανάληψη των τεσσάρων τελευταίων σειρών) (επανάληψη των τελευταίων δύο σειρών) (Ρεφρέν) — II — Ας βροντοφωνάξουμε δυνατά: (επανάληψη) Κάτω η καταπίεση! (επανάληψη) Πιστοί πατριώτες, η δυναμή σας Είναι η ενότητα Και από τον παράδεισο (επανάληψη)) Ο Ανώτατος Δημιουργός Φύσηξε ένα πνεύμα που προκαλεί δέος Στο έθνος. (επανάληψη των τελευταίων 4 σειρών) (επανάληψη των 2 τελευταίων σειρών) (Ρεφρέν) — III — Ενωμένοι με δεσμούς (επανάληψη) Που έγιναν στον παράδεισο, (επανάληψη) Όλη η Αμερική υπάρχει ως Έθνος και εάν η τυραννία (επανάληψη) υψώσει τη φωνή της, ακολουθήστε το παράδειγμα που δόθηκε από τον Καράκας. (επανάληψη των τελευταίων 4 σειρών) (επανάληψη των 2 τελευταίων σειρών) (Ρεφρέν) (Ισπανικά) Efemérides Venezolanas Αρχειοθετήθηκε 2020-05-01 στο Wayback Machine., για αναλυτικές πληροφορίες. (Ισπανικά) Descarga de Música- Αρχεία ήχου με τον ύμνο. (Αγγλικά) Κατεβάστε την ορχηστρική έκδοση του ύμνου Αρχειοθετήθηκε 2007-05-05 στο Wayback Machine.
Η Κύπρος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024

Η Κύπρος θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι, που θα πραγματοποιηθούν από τις 26 Ιουλίου έως και τις 11 Αυγούστου 2024. Θα είναι η 12η συνεχόμενη συμμετοχή της χώρας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Ακολουθεί η λίστα με τον αριθμό των αθλητών που έχουν προκριθεί μέχρι αυτή την στιγμή: Οι Κύπριοι ιστιοπλόοι κατάφεραν να προκρίνουν από ένα σκάφος σε κάθε ένα από τα παρακάτω αγωνίσματα, με τις επιδόσεις τους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 2023, στη Χάγη της Ολλανδίας. Αγωνίσματα αποκλεισμούΠ = Προημιτελικός; Η = Ημιτελικός; T = Τελικός Αγωνίσματα κούρσας μεταλλίωνM = Κούρσα μεταλλίου; EL = Αποκλείστηκε – δεν προκρίνεται στην κούρσα μεταλλίου
Σασλίκ

Το Σασλίκ ή σάσλυκ (περσικά: شیشلیک – σίσλικ, αρμενικά: խորոված χοροβάτς, αζερικά: şişlik ή tikə kabab, γεωργιανά: მწვადი μτσβαντί, ρωσικά: шашлы́к, σασλύκ, ουκρανικά: шашли́к, σασλύκ, πολωνικά: szaszłyk, λιθουανικά: šašlykas, τουρκικά: şaşlık, εβραϊκά: שישליק, σίσλικ, Ούρντου: شاشلِک σάασλικ), είναι πιάτο σουβλιστών και ψητών κύβων κρέατος δημοφιλές στο Ιράν, την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη (Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Πολωνία, Ουγγαρία), τα Βαλτικά κράτη στη Βόρεια Ευρώπη (Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία), τον Καύκασο (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία), την Κεντρική Ασία, το Αφγανιστάν, το Ισραήλ, το Ιράκ, την Μογγολία, το Μαρόκο, το Πακιστάν, τη Τουρκία και άλλες περιοχές. Το Σασλίκ (που σημαίνει σουβλιστό κρέας) αρχικά κατασκευαζόταν από αρνίσιο κρέας. Σήμερα παράγεται επίσης με χοιρινό ή βοδινό κρέας ανάλογα με τις τοπικές προτιμήσεις και θρησκευτικές εορτές. Τα σουβλάκια ψήνονται είτε μόνο με κρέας, ή με εναλλασσόμενα κομμάτια κρέατος, λίπος και λαχανικά, όπως πιπεριά, κρεμμύδι, μανιτάρια και ντομάτα.

 Η λέξη "σις" (αζερικά: şiş‎, τουρκικά: şiş) σημαίνει σούβλα. Η λέξη "σισλίκ" κυριολεκτικά μεταφράζεται από Τουρκικές γλώσσες ως "σουβλιστός". Παρόλο που η λέξη "σασλίκ" ήταν δάνειο από τα ταταρικά της Κριμαίας από τους Κοζάκους από τον 16ο αιώνα, το σάσλικ δεν είχε φτάσει στη Μόσχα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Από τότε, η δημοτικότητα τους εξαπλώθηκε γρήγορα από τη δεκαετία του 1910 ήταν μια βάση στα εστιατόρια της Αγίας Πετρούπολης και από την δεκαετία του 1920 είχε γίνει διάσημο φαγητό δρόμου σε όλη την αστική Ρωσία. Αν και σήμερα δεν είναι ασυνήθιστη η πώληση του σασλίκ στο μενού των εστιατορίων, πιο συχνά πωλούνται με τη μορφή γρήγορου φαγητού από τους πλανόδιους πωλητές που ψήνουν το σασλίκ σε ξύλο, κάρβουνο, ή άνθρακα. Επίσης μαγειρεύεται σε υπαίθρια περιβάλλοντα κατά την διάρκεια κοινωνικών εκδηλώσεων, όπως το μπάρμπεκιου στον αγγλόφωνο κόσμο. Στην Ιρανική κουζίνα, το κρέας για σάσλικ (σε αντίθεση με άλλες μορφές του σις κεμπάπ) είναι συνήθως σε μορφή μεγάλα κομμάτια κρέατος, ενώ αλλού το κρέας μέσου μεγέθους σε κύβους το καθιστά παρόμοιο με το μπροσέτ. Το κρέας μαρινάρεται για μια νύχτα σε μαρινάδα υψηλής οξύτητας, όπως το ξύδι, ξηρό κρασί ή ξινά φρούτα/χυμό λαχανικών με την προσθήκη κρεμμυδιών, μυρωδικών και μπαχαρικών. Το σασλίκ ψήνεται συνήθως σε μια σχάρα γνωστή ως μανγκάλ. Αντικούτσος - Περού και άλλες χώρες των Άνδεων Αροστιτσίνι – Ιταλία (Αμπρούτσο) Μπροσέτ – Γαλλία, Ισπανία (Καταλονία) Τσίσλικ - Βόρεια Ντακότα, Νότια Ντακότα, Δυτική Αμερική Τσουάνρ – Κίνα Τσουράσκο – Βραζιλία Εσπετάδα – Πορτογαλία Φριγκάρουι – Ρουμανία Χόροβατς – Αρμενία Μτσβάντι – Γεωργία Πιντσίτος – Ισπανία (Ανδαλουσία και Εξτρεμαδούρα) Σατάι – Νοτιοανατολική Ασία (Ινδονησία, Μαλαισία, Ταϊλάνδη και Φιλιππίνες) και Ολλανδία Σουβλάκι – Ελλάδα Γιακιτόρι – Ιαπωνία Σις κεμπάπ – Τουρκία Σοσάτιε – Νότια Αφρική Ραζνγίτσι – Σερβία Σιχ κεμπάμπ – Ινδία, Πακιστάν και Αφγανιστάν Σούβλα – Κύπρος