IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαντόρ Τάριτς

Ο Σαντόρ Τάριτς (Sándor Tarics, 23 Σεπτεμβρίου 1913 – 21 Μαΐου 2016) ήταν Ούγγρος υδατοσφαιριστής, ο οποίος αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Ως τον θάνατό του το 2016 ήταν ο γηραιότερος εν ζωή χρυσός Ολυμπιονίκης, σε ηλικία 102 ετών.

 Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη. Με την ομάδα της Ουγγαρίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, επικρατώντας της Γερμανίας στον τελικό της υδατοσφαίρισης. Αγωνίστηκε σε δύο αγώνες και πέτυχε 2 γκολ. Ο Τάριτς κατάφερε να αποφύγει τη ζωή στη μεταπολεμική Ουγγαρία, η οποία βρισκόταν υπό σοβιετική κατοχή. Έπειτα από την απόκτηση του πτυχίου του Μηχανικού φοίτησε με υποτροφία σε αμερικανικό πανεπιστήμιο και εν συνεχεία ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική και τη μηχανική στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Ως τον θάνατό του ζούσε στο Μπελβεντέρε της Καλιφόρνια και ήταν μέλος του συλλόγου αντισφαίρισης της πόλης αυτής. Ο γηραιός Τάριτς παρακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο ως ο μεγαλύτερος σε ηλικία και εν ζωή Ολυμπιονίκης.Απεβίωσε τον Μάιο του 2016 σε ηλικία 102 ετών. Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2012-09-21 στο Wayback Machine. ιστότοπος news story in sfgate 2008/08/23
Μόζες Πιτακάκα

Ο Σερ Μόζες Πιτακάκα (Sir Moses Puibangara Pitakaka, 24 Ιανουαρίου 1945- 25 Δεκεμβρίου 2011) ήταν πολιτικός από τα Νησιά του Σολομώντα. Υπήρξε Γενικός Κυβερνήτης της χώρας για την περίοδο 1994-1999. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη (1995) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας και τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (GCMG).

 Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου του 1945 και κατάγεται από την επαρχία Τσόιζελ. Έκανε παιδαγωγικές σπουδές στο Κολέγιο της πατρίδας του (Solomon Islands Teachers' College) και έπειτα στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και στο Πανεπιστήμιο του Νοτίου Ειρηνικού και ξανά στο Μάντσεστερ και στην Οξφόρδη. Δίδαξε σε σχολεία της νησιωτικής χώρας του το διάστημα 1964–66 και ανέλαβε διευθυντικές θέσεις την περίοδο 1969–71. Ο διορισμός του στο αξίωμα έγινε στις 10 Ιουνίου του 1994. Ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης στις 7 Ιουλίου του 1994. Το ίδιο έτος ο Πιτακάκα επεχείρησε να απολύσει τον πρωθυπουργό Φράνσις Μπίλι Χίλι, με το αιτιολογικό ότι το κόμμα του δεν είχε πλέον την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, μετά τις πρόσφατες αποχωρήσεις βουλευτών. Το γεγονός αυτό που οδήγησε στην εκλογή του Σόλομον Μαμαλόνι στην πρωθυπουργία, προκάλεσε συνταγματική κρίση. Ο Σερ Μόζες Πιτακάκα ήταν Γενικός Κυβερνήτης ως τις 7 Ιουλίου του 1999, οπότε τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Σερ Τζον Λάπλι. Ειδικότερα, στη σχετική ψηφοφορία , το Μάιο του 1999, ο Λάπλι εξελέγη με 25 ψήφους, ενώ ο Πιτακάκα έλαβε μόλις δύο. Ο Πιτακάκα πέθανε το 2011 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.
Σανταντέρ

Το Σαντανδέρ (ισπανικά: Santander) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της αυτόνομης κοινότητας και ιστορικής περιοχής της Κανταβρίας, στις βόρειες ακτές της Ισπανίας. Ο δήμος του Σανταντέρ υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 178.465 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στις νότιες ακτές του ακρωτηρίου Μαγιόρ, το οποίο σχηματίζει ένα πολύ καλό λιμάνι στο Βισκαϊκό κόλπο. Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα στο Χιχόν και το Μπιλμπάο.

 Η πόλη πιθανότατα βρίσκεται στην ίδια θέση που βρισκόταν η ρωμαϊκή πόλη Portus Victoriae (Νικηφόρος Λιμένας). Στη περιοχή ιδρύθηκε από τον Αλφόνσο Β΄ των Αστουριών (759–842) με το αββαείο των αγίων Εμετέριο και Κελεδόνιο, δύο χριστιανών μαρτύρων οι οποίοι πέθαναν περίπου το 300 μ.Χ. και τα κεφάλια τους μεταφέρθηκαν στη περιοχή. Το όνομα Σανταντέρ πιθανότατα προέρχεται από τη παραφθορά του ονόματος του Εμετέριο (Σαντεμτέρ, Σαντενδέρ, Σαντανδέρ), και όχι του αγίου Ανδρέα. Το αββαείο βρίσκεται στη θέση του καθεδρικού ναού. Ο Αλφόνσος Η΄ της Καστίλλης έκανε το 1187 τον αββά άρχοντα της πόλης, ενώ ταυτόχρονα κατασκευάστηκε το λιμάνι και η πόλη οχυρώθηκε. Το 1248, το Σανταντέρ συμμετείχε στη μάχη της Σεβίλλης, όπου με ένα πλοίο έσπασε τις αλυσίδες που έφραζαν το Γουαδαλκιβίρ. Αυτό το γεγονός απεικονίζεται στο έμβλημα της πόλης. Η πόλη αναπτύχθηκε χάρις στο εξαιρετικό λιμάνι που σχηματίζει ο κόλπος του Σανταντέρ. Το Σανταντέρ ήταν σημαντικό λιμάνι της Καστίλλης στο τέλος του Μεσαίωνα, καθώς και για το εμπόριο με το Νέο Κόσμο. Το Σανταντέρ έγινε επισήμως πόλη το 1755. Με την ανεξαρτητοποίηση των ισπανικών αποικιών το 19ο αιώνα, η οικονομία της πόλης βρέθηκε σε ύφεση, αλλά ανέκαμψε με την κατασκευή εργοστασίων.Το 1941 μεγάλο τμήμα του Σανταντέρ καταστράφηκε από πυρκαγιά. Τροφοδοτούμενη από τους θυελλώδεις νότιους ανέμους, η φωτιά έκαιγε για δύο μέρες. Αν και υπήρξε μόνο ένας νεκρός, ένας πυροσβέστης, χιλιάδες οικογένειες έμειναν άστεγες και η πόλη βυθίστηκε στο χάος. Η φωτιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα του μεσαιωνικού κέντρου της πόλης. Η πόλη στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε με σύγχρονα κτίρια. Ayuntamiento de Santander — Επίσημη ιστοσελίδα (Ισπανικά) Webcam en Puertochico — Live webcam of Santander's Puertochico district.
Αμυγδαλικό οξύ

Το αμυγδαλικό οξύ ή φαινυλολικό οξύ είναι οργανική χημική ένωση, ειδικότερα ένα αρωματικό α-υδροξυοξύ, με μοριακό χημικό τύπο C6H5CH(OH)COOH. Είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό, εύκολα διαλυτό στο νερό και σε πολικούς οργανικούς διαλύτες. Αποτελεί χρήσιμη πρόδρομη χημική ένωση για τη σύνθεση διάφορων φαρμάκων. Το μόριό του είναι χειρομορφικό, δηλαδή έχει διεξιόστροφο και αριστερόστροφο ισομερές (εναντιομερή), και το ρακεμικό μίγμα του είναι γνωστό ως παραμυγδαλικό οξύ.

 Το αμυγδαλικό οξύ ανακαλύφθηκε το 1831 από τον Γερμανό φαρμακολόγο Φέρντιναντ Λούντβιχ Βίνκλερ (Ferdinand Ludwig Winckler, 1801-1868) κατά τη θέρμανση αμυγδαλίνης, δηλαδή αποστάγματος πικραμυγδάλου, με αραιό υδροχλωρικό οξύ. Το όνομα του αμυγδαλικού οξέος προέρχεται από το αμύγδαλο. Παράγωγα του αμυγδαλικού οξέος σχηματίζονται ως αποτέλεσμα μεταβολισμού της αδρεναλίνης και της νοραδρεναλίνης από μονοαμινοξειδάση και την κατεχολ-O-μεθυλοτρανσφεράση. Το αμυγδαλικό οξύ παρασκευάζεται συνήθως από την καταλυόμενη με οξέα υδρόλυση του νιτριλίου του (αμυγδαλονιτρίλιο), το οποίο είναι η κυανυδρίνη της βενζαλδεΰδης. Το αμυγδαλονιτρίλιο μπορεί να παρασκευασθεί με την επίδραση βενζαλδεΰδης σε διθειώδες νάτριο, κάτι που δίνει την αντίστοιχη αντίδραση προσθήκης, και μετά, με επίδραση κυανιούχου νατρίου, γίνεται υδρόλυση: Μπορεί επίσης να παρασκευασθεί με υδρόλυση φαινυλχλωροξικού οξέος και διβρομακετοφαινόνης.Η βιοτεχνολογική παραγωγή 4-υδροξυαμυγδαλικού οξέος και αμυγδαλικού οξέος από γλυκόζη επιδείχθηκε με γενετικώς τροποποιημένη μαγιά Saccharomyces cerevisiae, στην οποία ενσωματώθηκε υδροξυαμυγδαλική συνθετάση που υπάρχει εκ φύσεως στο βακτήριο Amycolatopsis, μερικώς τροποποιημένη με την ανταλλαγή μιας ακολουθίας γονιδίου.Αμυγδαλικό οξύ δημιουργείται και από τη βιοαποσύνθεση στυρενίου, όπως ανιχνεύεται στα ούρα. Το αμυγδαλικό οξύ έχει μακρά ιστορία χρήσεως στην ιατρική ως αντιβακτηριακό, ιδιαιτέρως στην καταπολέμηση μολύνσεων των ουροφόρων οδών. Επίσης έχει χρησιμοποιηθεί ως αντιβιοτικό με λήψη από το στόμα και ως συστατικό καλλυντικών απολεπίσεως προσώπου, αντίστοιχα με άλλα α-υδροξυοξέα.Επιπλέον, τα φάρμακα κυκλανδελάτη (cyclandelate) και οματροπίνη είναι εστέρες του αμυγδαλικού οξέος. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 174
Κρατήρας του Δερβενίου

Ο κρατήρας του Δερβενίου είναι οστεοφυλάκιο και τεφροδόχο σκεύος που ανευρέθη,στις 16 Ιανουαρίου 1962, μέσα σ΄ ένα κιβωτιόσχημο τάφο, κοντά στο Δερβένι, 9,5 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης.

 Ο κρατήρας του Δερβενίου αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της αρχαίας χαλκοπλαστικής. Ο κρατήρας σώζεται ακέραιος και το χρυσό του χρώμα οφείλεται στη μεγάλη περιεκτικότητα κασσίτερου στο κράμα του χαλκού. Περιείχε λείψανα από την καύση νεκρού καθώς και ένα χρυσό τριώβολο του Φιλίππου του Β΄. Εικάζεται ότι είναι έργο Μακεδόνα καλλιτέχνη, όμως είναι έντονες οι επιρροές από την αττική τέχνη. Η κεντρική σκηνή του αγγείου καλύπτεται από το ζευγάρι Διόνυσος και Αριάδνη που εικονίζεται σε μία στιγμή χαλάρωσης, ενδεχομένως μετά από ερωτική πράξη. Το ζευγάρι πλαισιώνεται από Μαινάδες, αλλά και από άλλες αντρικές και γυναικείες μορφές. Η παράσταση στεφανώνεται από επίθετο ασημένιο κλαδί αμπέλου. Το κάτω τμήμα του λαιμού του αγγείου στολίζει ένα επίσης επίθετο κλαδί κισσού. Τον ώμο του κρατήρα στολίζουν τέσσερα επίθετα τριδιάστατα αγαλμάτια. Είναι τοποθετημένα κοντά στις λαβές. Στην πρώτη όψη, αριστερά είναι ο Διόνυσος και δεξιά μια κοιμισμένη Μαινάδα. Στην άλλη όψη, αριστερά είναι ένας κοιμισμένος Σάτυρος και δεξιά μια Μαινάδα. Οι ελικωτές λαβές περιβάλλονται από κουλουριασμένα φίδια που πλαισιώνουν τέσσερα προσωπεία, πιθανά του Ηρακλή. Ως κάτοχος του αγγείου αναφέρεται σε επιγραφή στο χείλος ο Αστιούνειος Αναξαγοραίοι ες Λαρίσας, δηλαδή ο Αστιούνειος, γιος του Αναξαγόρα, από την Λάρισα. Η θεσσαλική καταγωγή του κατόχου συνδέεται με την ομηρεία της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλευάδων από το Φίλιππο Β' (334 π.Χ.) μετά την αποτυχημένη τους απόπειρα να αποτινάξουν τη μακεδονική κυριαρχία. Ο κρατήρας εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Ευγενία Γιούρη, Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΔΕΡΒΕΝΙΟΥ Sideris, A., "Les tombes de Derveni. Quelques remarques sur la toreutique", Revue Archéologique 2000, pp. 3-36.
Διεθνής Χαρτογραφική Ένωση

Η Διεθνής Χαρτογραφική Ένωση (ΔΧΕ) (Αγγλικά: International Cartographic Association (ICA)), είναι ένας οργανισμός που έχει δημιουργηθεί από τους χαρτογραφικούς οργανισμούς διαφόρων εθνικών μελών, με σκοπό τη δημιουργία ενός πλαισίου συζήτησης για θέματα και τεχνικές στην χαρτογραφία και στα γεωγραφικά συστήματα πληροφοριών, σε διεθνές επιπεδο.

 Η ΔΧΕ (ICA) ιδρύθηκε στις 9 Ιουνίου 1959, στην πόλη και πρωτεύουσα Βέρνη της Ελβετίας. Η πρώτη γενική συνάντηση μετά την ίδρυση έλαβε μέρος στο Παρίσι το το 1961: εκεί έγινε και η αποδοχή των καταστατικών ίδρυσης της ένωσης. Μεταγενέστερα συνέδρια έχουν λάβει μέρος σε όλο τον κόσμο, από την Ινδία (Δελχί, 1968) στην Νότια Αφρική (Ντέρμπαν 2003), από την Ιταλία (Στρέζα, 1970) στο Μεξικό (Μορέλια, 1987), από την Αυστραλία (Περθ, 1984) στην Κίνα (Πεκίνο 2001) καθώς και σε άλλες τοποθεσίες ανά τον κόσμο.
Τούθμωσις Β΄

Ο Τούθμωσις Β΄ ή Θούτμωσις Β΄ ή Θόθμης, εξελληνισμένη γραφή τού Djehutymes (προφ. ḏḥwty.ms), που σημαίνει ο Θωθ γεννήθηκε, είναι ο 4ος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Η βασιλεία του γενικά χρονολογείται το διάστημα 1493-1479 π.Χ. Το σώμα του βρέθηκε στο Deir el-Bahri, σε κρύπτη επάνω από τον ταφικό ναό της Χατσεψούτ και εκτίθεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Καΐρου.

 Ήταν γιος τού Τούθμωση Α΄ και μίας ελάσσονος συζύγου, της Μουτνοφρέτ. Έτσι ήταν ένας ελάσσων γιος του Τούθμωση Α΄ και αποφάσισε να νυμφευτεί την ετεροθαλή, πλήρως βασιλική, αδελφή του Χατσεψούτ, με σκοπό να εξασφαλίσει τη βασιλεία του. Κατέστειλε με επιτυχία εξεγέρσεις στη Νουβία και την Ανατολή και νίκησε μία ομάδα νομάδων Βεδουίνων, ωστόσο οι εκστρατείες αυτές εκτελέστηκαν από τους στρατηγούς του και όχι από τον ίδιο. Αυτό συνήθως ερμηνεύεται ως απόδειξη ότι ο Τούθμωσις Β΄ ήταν ακόμη ανήλικος, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του. Από τη Νεφερτίτη απέκτησε τη Νεφερούρε και από την ελάσσων σύζυγό του Ισέτ απέκτησε τον περίφημο Τούθμωση Γ΄. Μερικοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι, κατά τη βασιλεία τού Τούθμωση Β΄, η Χατσεψούτ ήταν η αληθινή εξουσία πίσω από τον θρόνο, εξαιτίας της ομοιότητας της οικιακής πολιτικής με την εξωτερική που ακολουθήθηκε αργότερα κατά τη βασιλεία του και εξαιτίας του ισχυρισμού της ότι ο πατέρας τους επιθυμούσε εκείνη ως διάδοχο. Αυτή παριστάνεται σε αρκετά ανάγλυφα σε πύλη του Καρνάκ, που χρονολογούνται από την εποχή του Τούθμωση Β΄, μαζί του και μόνη της. Έπειτα, κατά τη βασιλεία τού ανήλικου γιου του Τούθμωση Γ΄, η Χατσεψούτ στέφθηκε φαραώ για αρκετά έτη. Αυτό πιστοποιείται από το γεγονός ότι "οι πράκτορες της βασίλισσας αντικατέστησαν το όνομα του ανήλικου βασιλιά σε μερικά μέρη με το όνομά της σε πλαίσιο" επάνω στην πύλη. Στο έργο του Επιτομή, ο Μανέθων αναφέρεται στον Τούθμωση Γ΄ ως Χεβρών, που είναι μία αναφορά στο πριν από το όνομα επίθετό του, Aakheperenre και του αποδίδει 13 έτη βασιλείας· αλλά αυτός ο αριθμός είναι πολύ αμφισβητήσιμος μεταξύ των ερευνητών. Μερικοί αιγυπτιολόγοι προτιμούν μία συντομότερη βασιλεία, από 10 ως 3 έτη, καθώς η μεγαλύτερη ημερομηνία που αναφέρεται στη βασιλεία του είναι η έτος 1, 2η πλημμύρα του Νείλου (akhet), ημέρα 8 από μία στήλη. Betsy Bryan (2000). "The 18th Dynasty before the Amarna Period". The Oxford History of Ancient Egypt. Oxford University Press. p. 236. Gardiner, Alan. Egypt of the Pharaohs. p. 180 Oxford University Press, 1964 J. Von Beckerath, Chronologie des Pharaonischen Ägypten, Münchner Ägyptologische Studien 46 (Philip von Zabern, Mainz: 1997), p. 121 Breasted, James Henry. Ancient Records of Egypt, Vol. II p. 51. University of Chicago Press, Chicago, 1906
Ναόμι Γου

Η Ναόμι Γου, γνωστή και ως SexyCyborg, είναι μια κινέζα δημιουργός υλισμικού ανοικτής πηγής (open source hardware, ΥΑΠ) και προσωπικότητα του Διαδικτύου, που ζει και εργάζεται στο Σεντσέν. Υποστηρίζει τη συμμετοχή των γυναικών στον χώρο των θετικών επιστημών και τεχνολογιών και του ΥΑΠ. Έχει μια από τις πιο έντονες παρουσίες ατόμου καταγώμενου από τον νότο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στο αγγλικό YouTube και στο Twitter.

 Η Ναόμι Γου είναι οπαδός του υλισμικού ανοιχτής πηγής και είναι υποστηρικτής της αυτοδιάθετης τροποποίησης του σώματος (body modification). Ως ακτιβίστρια χρησιμοποιεί το ίδιο της το σώμα ως πρόκληση ενάντια στα στερεότυπα που σχετίζονται με το φύλο και την τεχνολογία. Μέρος των έργων της Γου αφορά σε φορούμενες τεχνολογίες (wearable technology), όπως ρούχα και αξεσουάρ cyberpunk. Ένα από τα πρώτα της δημιουργήματα το 2015 ήταν τα παπούτσια-πλατφόρμα με υποδοχές που στεγάζουν εργαλεία που χρησιμοποιούνται από χάκερς. Για το έργο της αυτό ανέφερε πως τα γυναικεία ρούχα συχνά δεν έχουν τσέπες, αλλά "τα ψηλοτάκουνα με πλατφόρμα έχουν πολύ αχρησιμοποίητο χώρο". Εκτός από τη δουλειά της ως κατασκευάστρια, η Γου εργάζεται επίσης ως επεξεργάστρια κώδικα, χρησιμοποιώντας ένα ανδρικό ψευδώνυμο για να προστατεύσει την ταυτότητά της και να αποτρέψει τις διακρίσεις λόγω φύλου στον επαγγελματικό αυτόν χώρο. Η πρόσφατη δημιουργία της Γου, το Sino: Bit, είναι ένας μικροεπεξεργαστής για την εκπαίδευση στην επιστήμη των υπολογιστών στην Κίνα και το πρώτο κινεζικό υλικό που έχει πιστοποίηση ΥΑΠ.Τον Νοέμβριο του 2019 η Γου τέθηκε υπό κράτηση από τις κινέζικες αρχές υπό την κατηγορία διάδοσης ψευδών ειδήσεων σχετικά με την λογοκρισία στην χώρα.
Ελισάβετ Ριτσέζα της Πολωνίας

H Ελισάβετ-Ριτσέζα, πολων. Elżbieta-Ryksa (1 Σεπτεμβρίου 1288 - 19 Οκτωβρίου 1335) από τον Οίκο των Πιάστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & δούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας και της Ριτσέζας των Μπγιέλμπο, κόρης του Βάλντεμαρ της Σουηδίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1300 με τον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνο: Αγνή 1305-1337, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Πιάστ δούκα του Γιάβορ.Το 1305 απεβίωσε ο Βεγκέσλαος Β¨ και η Ελισάβετ-Ριτσέζα παντρεύτηκε για 2η φορά, με τον τον Ροδόλφο Α΄ των Αψβούργων της Βοημίας & Γ΄ ως δούκα της Αυστρίας-Στυρίας· δεν απέκτησε τέκνα. Το 1307 απεβίωσε ο Ροδόλφος Α΄ και η Ελισάβετ-Ριτσέζα παντρεύτηκε για 3η φορά, με τον Ερρίκο του Λιπά. Δεν απέκτησε απογόνους. A. Swieżawski: Przemysł. Król Polski, Warszawa 2006, p. 152.
Άγιος Στέφανος Λασιθίου

Ο Άγιος Στέφανος (μέχρι το 1920 Γρας) είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 131 κατοίκους. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές των Ορέων Θρυπτής σε υψόμετρο 453 μέτρα. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα όσο και από την Σητεία. Ανήκε στην Επαρχία Σητείας.

 Στη θέση Καλαμοκανιά έχουν βρεθεί υστερομινωικά αγγεία. Στον λόφο Κάστελλο ή Φορτέτσα έχουν βρεθεί ίχνη οχύρωσης της γεωμετρικής περιόδου. Στη θέση Κάτω Βιγλί έχει βρεθεί επιτύμβια στήλη με ανάγλυφη μορφή γυναίκας. Το χωριό ήταν γνωστό μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα με το όνομα Γρας. Ο Στέργιος Σπανάκης θεωρεί ότι το όνομα έχει αρχαιοελληνική προέλευση και πιθανόν σχετίζεται με το αρχαίο ήρωα Γρα, γιό του Εχέλαου. Ο Νίκος Παπαδάκης θεωρεί ότι προέρχεται από βενετσιάνικο οικογενειακό επώνυμο. Το σημερινό όνομα του χωριού προέρχεται από τον ναό του Αγίου Στεφάνου.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Greas στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Greas με 305 κατοίκους. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Gryaz με 22 χαράτσια. Στον λόφο Κάστελλο ή Φορτέτσα, πάνω από το χωριό σώζονται τα ερείπια ενετικού φρουρίου. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Graees με 15 χριστιανικές και δύο μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 420 χριστιανούς κατοίκους και 5 μουσουλμάνους και ανήκε στον δήμο Ρουκάκας Το 1900 υπαγόταν στον δήμο Ρουκάκας. Το 1920 ορίστηκε έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Δείτε: Κοινότητα Αγίου Στεφάνου Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον παραθαλάσσιο οικισμό Μακρυγιαλός αποτελούν την κοινότητα Αγίου Στεφάνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 131 κατοίκους. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Γαστριά

Τα Γαστριά είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Gastria». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Χριστός Λασιθίου

Ο Χριστός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 520 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές της Δίκτης, σε απόσταση 28 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα. Δυτικά του Χριστού βρίσκεται το οροπέδιο του Σελάκανου.

 Ανάμεσα στον Χριστό και στις Μάλες, πάνω από το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, βρίσκεται η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Μάλα. Ο Άρθουρ Έβανς εντόπισε λείψανα μυκηναϊκής οχύρωσης. Ο Χριστός πιθανόν δημιουργήθηκε κατά τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Simi Christò και υπαγόταν στην επαρχία Μπελβεντέρε-Ρίζου. Το 1583 αναφέρεται με την ίδια ονομασία στην απογραφή του Καστροφύλακα, όπου αναφέρεται ότι έχει 121 κατοίκους (Κ97) και το Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630. Ο Καστροφύλακας αναφέρει ότι στην επαρχία Μπελβεντέρε βρίσκεται και η Μονή του Χριστού (Monasterio di Christo), αλλά η θέση της δεν είναι γνωστή. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Hristu, στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Χριστός με 38 χριστιανικές και 1 τουρκική οικογένεια και στην απογραφή του 1881 ως Χριστός με 381 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και εντασσόταν στο δήμο Μουρνιών της επαρχίας Βιάννου.Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής: Δείτε: Κοινότητα Χριστού Ο Χριστός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Λακούδια, Μαθοκοτσανά και Σελάκανο αποτελούν την κοινότητα Χριστού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 64 κατοίκους. Στον Χριστό υπάρχει κοινοτικό γραφείο, ελαιουργικός συνεταιρισμός και πρώην δημοτικό σχολείο. Στο χωριό λειτουργούν και καφενείο και ταβέρνα. Η στάση λεωφορείων του Χριστού εξυπηρετείται από γραμμή από/προς Ιεράπετρα.
Εκκλησιαστικό Δίκαιο

Με τον όρο Εκκλησιαστικό Δίκαιο φέρεται το σύνολο των Κανόνων της Εκκλησίας καθώς και των Nόμων της Πολιτείας, που ρυθμίζουν αφενός τη διάρθρωση της Εκκλησίας, αφετέρου και τις σχέσεις αυτής προς την Πολιτεία. Μέρος του Εκκλησιαστικού δικαίου είναι το Κανονικό Δίκαιο.

 Η εκκλησιαστική δικονομία είναι το σύνολο των κανόνων δικαίου και των ιερών κανόνων που ρυθμίζουν την διαδικασία που αποσκοπεί στην κατά δικανική μορφή πραγμάτωση του κανονικού δικαίου. (Αποστολος Τζαρός, Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιαστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του Νόμου 5383/1932, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 2020, σελ. 29). Σκοπό έχει την διατήρηση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας και την τιμωρία όσων κληρικών η μοναχών υπέπεσαν σε παράπτωμα σχετικά με τα καθήκοντα της επαγγελίας των (άρ. 1 Ν. 5383/1932). Πηγές της εκκλησιατικής δικονομίας είναι το Σύνταγμα της Ελλάδος όπως ισχύει σήμερα, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες (1950), η Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948), ο κατασταστικός χάρτης της εκκλησίας της Ελλάδος όπως ισχύει σήμερα με τον νόμο 590/1977, ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας όπως ισχύει σήμερα (μετά την 1-7-2019 αναφέρεται και ως Νέος Κώδικας Ποινικής Δικονομίας), οι ιεροί κανόνες, οι αποφάσεις των πολιτικών, διοικητικών, ποινικών δικαστηρίων και του ΕΔΔΑ (Αποστολος Τζαρός, Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιαστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του Νόμου 5383/1932, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 2020, σελ. 29). Τον νόμο δεν τον αποτελούν οι λέξεις αλλά το νόημά τους. Όμως το κείμενο ορισμένες φορές δεν μπορεί να αποδώσει το νόημα που επιθυμεί ο νομοθέτης. Τότε υπεισέρχεται η διαδικασία της ερμηνείας. Ο ερμηνευτής της εκκλησιαστικής δικονομίας πρέπει να έχει κατά νου δύο πράγματα. Πρώτον ότι πρόκειται για κείμενο νομικό και δεύτερο ότι η δικονομία αυτή είναι εκκλησιαστική και σκοπό έχει την εκκλησιαστική πειθαρχία (άρ. 1 Ν. 5383/1932) και κατ’ επέκταση την ενότητα της εκκλησίας κατά το πρότυπο της Αγίας Τριάδος.(Ιωαν 17, 11). Ο ερμηνευτής της εκκλησιατικής δικονομίας δεν πρέπει να περιχαρακώνεται στις ερμηνευτικές αρχές του νομικού κειμένου αλλά να μετατρέπεται ο ίδιος σε ερμηνευτικό υποκείμενο. Πρέπει να γνωρίζει τη ζωή της εκκλησίας, το σκοπό της, την ιστορίας της, το έργο της. Δεν μπορεί να είναι ψυχικά ξένος προς την ζωή της εκκλησίας και να προσπαθεί να προβεί σε ερμηνεία (Αποστολος Τζαρός, ο.π., σελ. 32). Νόμος 5383/1932 Αποστόλου Τζαρού, Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιαστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του Νόμου 5383/1932, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 2020, σελ. 512, ISBN:978-960-356-161-3 ISSN:1109-575X
Ο σκύλος του Πάβλοφ

Η ονομασία σκύλος του Πάβλοφ (ρωσ. Собака Павлова ΔΦΑ: [sɐˈbakə pavɫova]) αναφέρεται στο πρώτο εμπειρικό πείραμα του βραβευμένου με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Ρώσου επιστήμονα Ιβάν Πετρόβιτς Πάβλοφ για την απόδειξη της κλασικής εξαρτημένης μάθησης.

 Κατά την διάρκεια των βραβευμένων με Νόμπελ πειραμάτων του για τη σχέση μεταξύ της σιελόρροιας και της πέψης, ο Πάβλοφ είχε παρατηρήσει ότι ακόμη και τα ίδια τα βήματα του ιδιοκτήτη προκαλούσαν σιελόρροια σε σκύλους κυνοκομειών, παρόλο που οι σκύλοι δεν έβλεπαν ακόμη το φαγητό. Υποψιάστηκε ότι αφού μετά τον ήχο των βημάτων ακολουθούσε το τάισμα, οι σκύλοι είχαν συνδέσει τον ήχο των βημάτων με το φαγητό. Το προηγουμένως ουδέτερο ακουστικό ερέθισμα (ήχος βημάτων) συσχετίστηκε με το ερέθισμα «τροφή» στον οργανισμό του σκύλου. Για να επαληθεύσει την υπόθεσή του, σχεδίασε το 1905 ένα πείραμα: Μετά την τροφή (ανεξάρτητο ερέθισμα) ακολουθεί σιελόρροια (ανεξάρτητη απάντηση), ενώ μετά το άκουσμα ενός κουδουνιού (ουδέτερο ερέθισμα) δεν ακολουθεί τίποτα. Ωστόσο, εάν ο ήχος του κουδουνιού ακουστεί επανειλημμένα την ίδια στιγμή που προσφέρεται τροφή στο σκύλο, αυτός αντιδράει στο τέλος με έκκριση σιέλου στο άκουσμα του κουδουνιού, ακόμη και αν δεν του δίνεται φαγητό. Ο Πάβλοφ χαρακτήρισε αυτό το φαινόμενο εξαρτημένη μάθηση . Ο Πάβλοφ έκανε άλλη μια ανακάλυψη σε ένα σκύλο το 1927. Παρατήρησε ότι ένας σκύλος που έκανε έμετο συστηματικά μετά από μια ένεση μορφίνης εξακολουθούσε να κάνει εμετό ακόμη και αν του έκαναν ένεση που περιείχε απλά ένα αλατούχο διάλυμα, το οποίο κανονικά δεν προκαλεί σωματικές αντιδράσεις. Αυτό το πείραμα θεωρείται η απαρχή της έρευνας πάνω στα εικονικά φάρμακα πιο γνωστά ως πλασίμπο (placebo) και στα nocebo.
Metal Magic

Το Metal Magic είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιουνίου 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Metal Magic". Ο ήχος του δίσκου κατευθυνόταν προς το glam metal, επηρεασμένος από συγκροτήματα όπως οι Kiss και οι Van Halen. Για την προώθηση του, το συγκρότημα εμφανίζονταν ζωντανά ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Stryper, Dokken και Quiet Riot.Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Pantego Studios" με παραγωγό τον Τζέρι Άμποτ, πατέρα των Diamond Darrell και Vinnie Paul.Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν αρνητικές, αφού το "Allmusic" του έδωσε 1,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 1,7 / 5 και το "Metal Archives" 57%. Επίσης, το εξώφυλλο του άλμπουμ χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα χειρότερα όλων των εποχών, με το "Music Radar" να το κατατάσσει 15ο στην λίστα με τα "20 χειρότερα εξώφυλλα όλων των εποχών".

 1. Ride My Rocket (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:55 2. I'll Be Alright (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:13 3. Tell Me If You Want It (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:44 4. Latest Lover (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 2:54 5. Biggest Part of Me (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:49 6. Metal Magic (Scott Gigney) - 4:19 7. Widowmaker (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:03 8. Nothin' On (But the Radio) (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:30 9. Sad Lover (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:27 10. Rock Out! (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 5:45 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Metal Magic" ήταν οι εξής: Terry Glaze - φωνητικά Diamond Darrell - κιθάρα Rex Rocker - μπάσο Vinnie Paul - τύμπανα Metal Magic - Pantera | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pantera - Metal Magic (album review) | Sputnikmusic Pantera - Metal Magic - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ζουλού Βικιπαίδεια

Η Ζουλού Βικιπαίδεια είναι μια έκδοση της Βικιπαίδειας, της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας στα Ζουλού και ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2003. Στις 13 Μαΐου του 2009 ο αριθμός των λημμάτων ανέβηκε στα 186, και στα 766 στις 25 Απριλίου του 2016, κάνοντάς την 247η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια. Από τον Ιανουάριο του 2017 έχει 887 λήμματα και 24 χρήστες.

 Παρόλο που ήταν η τρίτη Αφρικάνικη Βικιπαίδεια που έφτασε τα 100 λήμματα, η διαδικασία ήταν αργή, και πολλαπλές άλλες Αφρικάνικες Βικιπαίδειες την είχαν ξεπεράσει. Καθώς η Ζουλού είναι πιο πολύ αμοιβαία κατανοητή με τα Κόσα, καθώς και οι δύο είναι γλώσσες Νγκούνι, είναι δυνατόν να μεταφραστούν λήμματα στα Κόσα από Ζουλού με ευκολία. Τον Ιανουάριο του 2012, η Ζουλού Βικιπαίδεια είχε προταθεί για κλείσιμο, με την πρόταση να είχε απορριφθεί τον Μάρτιο του 2012. Ζουλού Βικιπαίδεια Ζουλού Βικιπαίδεια για κινητά (δεν υποστηρίζεται πλήρως)
Κουκ

Ο Κουκ (επίσης Κεκ και Κέκου) είναι διακριτή θεότητα στο σώμα της αιγυπτιακής μυθολογίας, θεοποίηση της πρωταρχικής έννοιας του σκότους. Στην κοσμογονία της Ογδοάδας της Ερμούπολης το όνομά του μεταφραζόταν ως σκοτάδι. Σύμφωνα με τον Μπραγκς (Brugsch) ταυτίζεται υπό αυτή την έννοια με την οντότητα Έρεβος της ελληνικής μυθολογίας.

 Ως ιδεατή οντότητα, όπως συμβαίνει με όλα σχεδόν τα ζεύγη της ερμουπολιτικής ογδοάδας, ο Κουκ θεωρείτο ανδρόγυνος. Η θηλυκή του όψη -επίσης σύζυγος στον μύθο- είναι γνωστή ως Κοκέτ, (επίσης Κεκέτ), που είναι απλώς το θηλυκό γένος της λέξης Κουκ. Ως σύμβολο του σκότους ο Κουκ συμβόλιζε επίσης το άγνωστο και το αφηρημένο και πιθανώς το χάος. Υπό αυτή την έννοια αντιπροσώπευε ό,τι συνέβαινε πριν από την άφιξη του φωτός και μεταξύ άλλων έγινε και γνωστός ως φωσφόρος, δηλαδή αυτός που φέρνει το φως. Ήταν υπέυθυνος για εκείνη την ώρα της νύκτας που οδηγούσε στη χαραυγή,στο λυκαυγές που γεννούσε τον ήλιο πάνω από τη γη του Κεμ. Η αρσενική μορφή αυτού του ζεύγους παριστάνεται -όπως και οι υπόλοιπες τέσσερις- ως βάτραχος ή ως άνθρωπος με κεφαλή βατράχου. Σύμφωνα με την παράδοση της Ερμούπολης η προτίμηση αμφίβιων υπάρξεων όπως ο βάτραχος για τις αρσενικές όψεις και το ερπετό για τις θηλυκές στην εικονογραφία των αρχέγονων θεοτήτων, συνδέεται με το γεγονός ότι αυτά τα πλάσματα παρατηρούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι να ξεπηδούν φαινομενικά εκ του μη όντος από τις αποθέσεις της λάσπης του Νείλου. Ως Κέκου αναφέρεται από τον Γουόλις Μπατζ ως ένας από τους τέσσερις θεούς που βρίσκονται κρυμμένοι πίσω από την ένατη πύλη στους Κύκλους του Τουάτ, κατά την έβδομη ώρα της μετάβασης του νεκρού, όταν καταφθάνει στην κρυμμένη οικία του Όσιρι.Κατά τους ερμουπολίτες θεολόγους ο Κουκ είναι εκπόρευση του Θωθ. Ο Θωθ ήταν ο αληθινός δημιουργός του κόσμου, η θεϊκή ίβιδα χάρη στην οποία εκκολάφθηκε το αυγό του κόσμου στη Μεγάλη Ερμούπολη. Δίδασκαν πως επιτέλεσε το έργο της δημιουργίας μόνο με τον ήχο της φωνής του, ανοίγοντας τα χείλη «την πρώτη φορά που ξύπνησε μέσα στον Νουν» και υλοποιώντας τον ήχο με τη μορφή τεσσάρων θεών και τεσσάρων θεαινών. Αυτός φαίνεται πως ήταν και ο λόγος για τον οποίο η Ερμούπολη ονομάστηκε Κμουνού (Khmounou), δηλαδή «πόλη των οκτώ». Στερούμενοι πραγματικής προσωπικότητας οι οκτώ αυτοί αρχεγονοι και αφηρημένοι θεοί συνέχισαν τη δημιουργία διαμέσω του λόγου, προσπαθώντας παράλληλα να εξασφαλίζουν την κανονική πορεία του ήλιου με τους ύμνους τους, εξ ου πιθανώς και η σύνδεση του Κουκ με το φως. Brugsch Heinrich Karl 1891, Religion und Mythologie der alten Aegypter. Hälfte 2., J. C. Hinrichsche Buchhandlung, 765. facsimile reprint. Guirand Félix (Ed.) 1968, New Larousse Encyclopedia of Mythology, Crescend Books, New York. Ions Veronica 1968, Egyptian Mythology, Newnes Books, London. Wallis Budge A.E. 1969, The Gods of the Egyptians: Studies in Egyptian Mythology Vol 1, Dover Publications New York.
Ζαχαρίας (προφήτης)

Ο Ζαχαρίας (σημαίνει "μνήμη Θεού") είναι πρόσωπο της Αγία Γραφής και παραδοσιακά θεωρείται συγγραφέας του βιβλίου Ζαχαρίας. Ήταν προφήτης των δυο φυλών του Βασιλείου του Ιούδα και ενδέκατος από τους Δώδεκα Μικρούς Προφήτες. Η προφητική του δράση ξεκίνησε κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του Δαρείου Α΄, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο το 521 π.Χ. Όπως και ο προφήτης Ιεζεκιήλ, ήταν ιερατικής καταγωγής.

 Το βιβλίο του Ζαχαρία εισάγει τον προφήτη σαν γιο του Βερεχία, γιου του Ιδδώ. Αποτελείται απο 14 κεφάλαια, στα οποία μέσω των προφητειών του παραπέμπει τον λαό να προχωρήσει σε αποκατάσταση του ναού του Θεού ο οποίος είχε καταστραφεί από τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα το 586 π.Χ. Το μήνυμα του είναι θετικό αφού αναφέρει πως ο Θεός θα αποκατάστήσει το ναό και θα καταστρέψει τους εχθρούς του, οι οποίοι κρατούσαν τον λαό του υποδουλωμένο. Οι Μπαχάι δάσκαλοι πραγματοποίησαν συγκρίσεις μεταξύ των προφητειών του Ζαχαρία και των Σουρίι-ι-Χαϊκάλ στην Κλήση του Κυρίου των Οικοδεσποτών, μια συλλογή των Ταμπλέτων του Μπαχαουλάχ. Στο λειτουργικό ημερολόγιο της Ανατολικής Ορθοδοξίας η ημέρα εορτής είναι η 8η Φεβρουαρίου. Εορτάζεται στις 3 Ιουλίου με τους άλλους Μικρούς Προφήτες στο ημερολόγιο των αγίων της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον τιμά στις 6 Σεπτεμβρίου.
Οξείδιο του αργύρου

Το οξείδιο του αργύρου είναι η χημική ένωση με τον χημικό τύπο Ag2O. Είναι μια λεπτή μαύρη ή σκούρα καφετιά σκόνη που χρησιμοποιείται για να παρασκευάσει άλλες ενώσεις του αργύρου.

 Το οξείδιο του αργύρου μπορεί να παρασκευαστεί με επίδραση αραιών διαλυμάτων νιτρικού αργύρου και υδροξειδίου αλκάλεως. This reaction does not afford appreciable amounts of silver hydroxide due to the favorable energetics for the following reaction: 2 AgOH → Ag2O + H2O (pK = 2,875))Η ευρεσιτεχνία ΗΠΑ 20050050990 περιγράφει την παρασκευή του Ag2O με ιδιότητες κατάλληλες για χρήση ως λεπτού κοκκώδους αγώγιμου πληρωτή αλοιφής. Το Ag2O χαρακτηρίζεται ως γραμμικό, με διδεσμικά κέντρα Ag συνδεμένο με τετραεδρικά οξείδια. Είναι ισοδομικό με το Cu2O. "Διαλύεται" σε διαλύτες που το αποσυνθέτουν. Είναι ελαφρά διαλυτό στο νερό λόγω του σχηματισμού του ιόντος Ag(OH)2− και πιθανόν συσχετίζεται με τα προϊόντα υδρόλυσης. Διαλύεται σε διάλυμα αμμωνίας για να δώσει διαλυτά παράγωγα. Πολτός του Ag2O προσβάλλεται άμεσα από οξέα: Ag2O + 2 HX → 2 AgX + H2Oόπου HX = HF, HCl, HBr, ή HI, HO2CCF3. Αντιδρά επίσης με διαλύματα χλωριούχων αλκαλίων για να καθιζήσει χλωριούχο άργυρο (silver chloride), αφήνοντας διάλυμα του αντίστοιχου υδροξειδίου του αλκάλεως.Όπως πολλές ενώσεις του αργύρου, το οξείδιο του αργύρου είναι φωτοευαίσθητο. Αποσυντίθεται επίσης σε θερμοκρασίες πάνω από 280 °C. Αυτό το οξείδιο χρησιμοποιείται σε κάποιες μπαταρίες οξειδίου του αργύρου, όπως στο μικτό οξείδιο αργύρου(I,III), Ag4O4. Στην οργανική χημεία, το οξείδιο του ασβεστίου χρησιμοποιείται ως ήπιο οξειδωτικό μέσο. Παραδείγματος χάρη, οξειδώνει τις αλδεΰδες σε καρβοξυλικά οξέα. Τέτοιες αντιδράσεις δουλεύουν καλύτερα όταν το οξείδιο του αργύρου έχει παρασκευαστεί επί τόπου από νιτρικό άργυρο και υδροξείδιο αλκάλεως. Annealing of Silver Oxide – Demonstration experiment: Instruction and video Silver Oxide, Ag2O
Αχλαδίτσα Αργολίδας

Η Δάρδιζα (ή αλλιώς Αχλαδίτσα) ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ερμιόνης του Δήμου Ερμιόνης και απέχει 3 χιλιόμετρα από την Ερμιόνη. Η Αχλαδίτσα διαθέτει πολλές μικρές παραλίες όπως το Πόρτο Αλεπού ή Κρόθι, την Πούπουλου Ακτή, τα Λιμανάκια και των Μεταλλείων, με σπουδαιότερη την ίδια την παραλία της Δάρδιζας η οποία είναι από τις μεγαλύτερες, τις καθαρότερες, παρά αυτά, όχι από τις οργανωμένες του Δήμου Ερμίονης . Περιβάλλεται από τους λόφους Κρόθι, Δίδυμοι Λόφοι, Μαυροβούνι ή Καρακάσι και Αλατοβούνι ή Αλασόρος ενώ στο μέσο του κόλπου Ντάρντιζας βρίσκεται η βραχονησίδα Χελωνονήσι. Εντός του κόλπου της Ντάρντιζας, λόγω του σεισμογενούς παρελθόντος της περιοχής, έχουν σχηματιστεί διάφοροι ορμίσκοι, όπως των Μεταλλείων, της Ηρεμίας, του Χελωνονησίου, της Μέδουσας, του Ναυγίου και της Δάρδιζας.

 Πριν τη δημιουργία του παραθεριστικού οικισμού, η Δάρδιζα κατοικούνταν από εργάτες, μεταλλωρύχους των μεταλλείων της Δάρδιζας, στην περιοχή ακόμα υπάρχουν οι εγκαταστάσεις των παλαιών Μεταλλείων. Η ράμπα που φόρτωνε τα φορτηγά πλοία με τα υλικά του υπεδάφους αποτελεί σημαντικό μνημείο του οικισμού (οι εγκαταστάσεις κτίσθηκαν από την εταιρεία Μποδοσάκη κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960). Άλλα σπουδαία κτίσματα του οικισμού είναι ο Άσπρος Μόλος, κτισμένος από αρχοντική οικογένεια σαν ευεργέτημα στους ψαράδες της Ερμιόνης αλλά και το βλάχικο εκκλησάκι της Παναγίας, ενώ υπάρχουν αλλά δύο εκκλησάκια του Αγίου Χαράλαμπου και του Αγίου Νικόλαου (ιδιόκτητο). Στο βυθό της θάλασσας βρίσκονται διάσπαρτες αρχαιότητες, απομεινάρια ανθρώπων που προσπάθησαν σε παλαιότερες εποχές να εκμεταλλευτούν το πλούσιο μετάλλευμα της περιοχής. Η περιοχή αναφέρεται από το Στράβωνα και τον Παυσανία, χωρίς όμως πολλές λεπτομέρειες. Για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος έχει αναλάβει δράση ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος «ΔΑΡΔΙΖΑ» και ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος «ΑΧΛΑΔΙΤΣΑ». Ο σύλλογος «ΔΑΡΔΙΖΑ» έχει επίσης κληροδοτήσει τον θεσμό των κολυμβητικών αγώνων που πραγματοποιούνται στη παραλία της Δάρδιζας κάθε καλοκαίρι τον Αύγουστο. Στον οικισμό οικολογική και λαογραφική δράση έχουν αναλάβει τόσο οι πολίτες όσο και η εθελοντική ομάδα "ΑΝΤΙΡΡΥΠΟΣ"[1] που δρα υπέρ της φύσης σε συνεργασία πολλές φορές με άλλες οικολογικές οργανώσεις. Ο οικισμός πρωτοαναγνωρίστηκε το 1920 και έκτοτε έχει καταγράψει σημαντικές αυξομειώσεις στον πληθυσμού του χωρίς να υπάρχει κάποια τάση.
Κλείτωρ Αχαΐας

Ο Κλείτορας (επίσημα: Κλείτωρ) είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

 Ο Κλείτορας απέχει 9 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 704 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 20 κατοίκους. Ο Κλείτορας από το 1835 μέχρι το 1837 υπήρξε οικισμός του τότε Δήμου Κλειτορίας, ενώ από το 1837 μέχρι το 1845 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Αροανείας. Στη συνέχεια επανεντάχθηκε στο Δήμο Κλειτορίας όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912. Κατόπιν με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Κλείτορος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κλείτορος Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κλείτορος Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.
Ντικ Κουάξ

Ο Θεόδωρος Ιάκωβος Λεονάρδος Κουάξ (Theodorus Jacobus Leonardus Quax), γνωστός ως Ντικ Κουάξ (Dick Quax, 1 Ιανουαρίου 1948 – 28 Μαΐου 2018) ήταν ολλανδικής καταγωγής Νεοζηλανδός αθλητής του στίβου, κάτοχος κάποτε του παγκόσμιου ρεκόρ στον δρόμο των 5.000 μέτρων, που κατόπιν ασχολήθηκε και με την πολιτική, ιδίως στα πλαίσια της τοπικής αυτοδιοικήσεως. Ο Κουάξ έφθασε με την οικογένειά του στη Νέα Ζηλανδία, ως μετανάστες από την Ολλανδία, με πλοίο στις 10 Οκτωβρίου 1954. Ο Ντικ έγινε Νεοζηλανδός πολίτης το 1969.

 Ο Κουάξ ήταν 4 φορές πρωταθλητής Νέας Ζηλανδίας (τρεις στα 5.000 μέτρα, το 1972, το 1973 και το 1974, και μία στο μίλι, το 1969).Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1970 ο Κουάξ κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 1.500 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 δεν προκρίθηκε πέρα από τις σειρές των 5.000 μέτρων, ωστόσο στο ίδιο αγώνισμα κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, γεγονός που υπήρξε και η κορυφαία επιτυχία της όλης σταδιοδρομίας του. Δεν αγωνίσθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980 εξαιτίας της μη συμμετοχής των δυτικών χωρών σε αυτούς.Στις 5 Ιουλίου 1977 στη Στοκχόλμη ο Κουάξ κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5000 μέτρα με επίδοση 13.12,87. Ως παγκόσμια επίδοση, αυτή άντεξε για μόλις εννέα μήνες, αλλά ως εθνικό ρεκόρ Νέας Ζηλανδίας παρέμεινε για περισσότερο από 31 χρόνια, μέχρι που καταρρίφθηκε από τον Έιντριαν Μπλίνκοου (Adrian Blincoe) τον Ιούλιο του 2008. Για τα τελευταία χρόνια της σταδιοδρομίας του ο Κουάξ επέλεξε να επικεντρωθεί στον μαραθώνιο δρόμο, επιτυγχάνοντας τον εξαιρετικά καλό χρόνο 2.11.13 και την 4η θέση στον αγώνα του Γιουτζήν, στο Όρεγκον των ΗΠΑ, το 1979. Ο χρόνος αυτός ήταν η καλύτερη μέχρι τότε επίδοση πρωτοεμφανιζόμενου σε επίσημο μαραθώνιο αθλητή παγκοσμίως. Επέστρεψε στο Γιουτζήν το 1980 και κέρδισε τον μαραθώνιο με ένα ακόμα μακρόβιο ρεκόρ Νέας Ζηλανδίας, 2.10.47.Μετά την αποχώρησή του από τον πρωταθλητισμό, ο Κουάξ ασχολήθηκε με το αθλητικό μάνατζμεντ. Υπήρξε επίσης προπονητής του γιου του, Τεό, πρωταθλητή εφήβων και νέων Νέας Ζηλανδίας. Ο Κουάξ έθεσε υποψηφιότητα δύο φορές για βουλευτής, το 1999 και το 2002, στην εκλογική περιφέρεια Πακουράνγκα με το κόμμα ACT, αλλά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Στρεφόμενος προς την οπική αυτοδιοίκηση, υπήρξε περισσότερο επιτυχημένος, εκλεγόμενος τον Οκτώβριο του 2001 δημοτικός σύμβουλος στον μεγάλο δήμο του Μανουκάου και επανεκλεγόμενος το 2004. Στις 13 Οκτωβρίου 2007 έχασε ως υποψήφιος δήμαρχος από τον Λεν Μπράουν για 14.000 ψήφους.Συνέχισε ως δημοτικός σύμβουλος στον δήμο του Ώκλαντ, το 2011, το 2013 και το 2016. Ο Ντικ Κουάξ είχε τρεις γάμους στη ζωή του, τον τρίτο με τη Ροξάν Κουάξ τον Αύγουστο του 1991. Συνολικά απέκτησε τρία παιδιά, από τα οποία όπως προαναφέρθηκε ο Τεό έγινε πρωταθλητής εφήβων και νέων της χώρας. Στις 27 Νοεμβρίου 2013 αποκαλύφθηκε ότι ο Ντικ Κουάξ βρισκόταν σε πρόγραμμα θεραπείας για Καρκίνο του λάρυγγα, ο οποίος είχε διαγνωσθεί δύο μήνες νωρίτερα.Ο Κουάξ πέθανε από καρκίνο στο Ώκλαντ σε ηλικία 70 ετών.
Λόρα Κλαρκ

Η Λόρα Κλαρκ (Laura Clarke) είναι η σημερινή Βρετανίδα Ύπατη Αρμοστής στη Νέα Ζηλανδία, η οποία υπηρέτησε ως Κυβερνήτρια των Πίτκαιρν από τις 25 Ιανουαρίου 2018 έως τις 7 Ιουλίου 2022.

 Προτού αναλάβει κυβερνήτρια, εργάστηκε ως επικεφαλής του Παραρτήματος Νότιας Ασίας στο υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας και ως πολιτική σύμβουλος στην κυβέρνηση της Πρετόρια, στη Νότια Αφρική και στο βρετανικό υπουργείο Δικαιοσύνης.Τον Νοέμβριο του 2018 η Ύπατη Αρμοστεία της Βρετανίας προσέλαβε τον πρώτο σύμβουλο Μάορι και διδάσκαλο ξένης γλώσσας για την Κλαρκ, καθώς η γλώσσα των αυτοχθόνων της Νέας Ζηλανδίας ομιλείται γενικά μαζί με τα αγγλικά.Ο σύζυγος της Κλαρκ είναι Νεοζηλανδός.
Ευγενία της Σουηδίας

Η Ευγενία της Σουηδίας (Eugénie av Sverige, 24 Απριλίου 1830 – 23 Απριλίου 1889) από τον Οίκο των Μπερναντότε ήταν φιλάνθρωπος, συγγραφέας, μουσικός, συνθέτρια και κόρη του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας.

 Η Καρλόττα Ευγενία Αυγούστα Αμαλία Αλβερτίνα γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1830 στο Παλάτι της Στοκχόλμης, και ήταν τέταρτο παιδί και μοναχοκόρη του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και της Ιωσηφίνας του Λόιχτενμπεργκ. Ονομάσθηκε Ευγενία προς τιμήν του μητρικού παππού της, Εζέν (Ευγένιου) ντε Μπωαρναί. Ως συγγραφέας, έγραψε τη βιογραφική συλλογή "Les princesses de la Suède" (Οι πριγκίπισσες της Σουηδίας, 1864, γαλλικά έργα, μεταγενέστερα μεταφρασμένα στα σουηδικά). Στο μουσικό της έργο αναδείχθηκαν έργα για πιάνο (βαλλίσματα, πορείες), καθώς και συνθέσεις για κουαρτέτα, ντουέτα και χορωδίες με στίχους, μερικές από τις οποίες αργότερα θα ερμηνεύονταν ως άριες.Έμεινε μόνη της καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της και πάντα υπέφερε από την κακή κατάσταση της υγεία της. Τα καλοκαίρια διέμενε στην Villa Fridhem στο Γκότλαντ. Ένα σημαντικό έργο αλτρουισμού ξεκίνησε στο νησί, υποστηρίζοντας οικονομικά ένα σχολείο, ένα ορφανοτροφείο και ένα νοσοκομείο για τους άρρωστους. Ίδρυσε το νοσοκομείο Eugeniahemmet, για παιδιά με ανίατες ασθένειες, στο Sundbyberg, στα περίχωρα της Στοκχόλμης. Πέθανε στο Παλάτι της Στοκχόλμης στις 23 Απριλίου 1889 σε ηλικία 58 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό Ρίνταρχολµ. Πιάνου Drottning Josephinas polonaise, (Queen Josephines polonaise) (1854) Louisa vals (The waltz of Louisa) (1858?) La priere (1844) Sorgmarsch, (Marsch of mourning), to the memory of Queen Louise (1871) Tullgarns-galopp (The Tullgarn gallop) (1853)Συμφωνίες Novemberkvällen (November evening) Fiskaren (The fisherman) (1850) Romans vid piano (Romance at the piano) (1859) Sång Orden af Tibell (The Song order of Tibell) (1863) Augusta-dagen (The day of Augusta) (1865) 24 Απριλίου 1830 - 23 Απριλίου 1889: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ευγενία της Σουηδίας και της Νορβηγίας Österberg, Carin et al., Svenska kvinnor: föregångare, nyskapare. Lund: Signum 1990. ((ISBN 91-87896-03-6)) Lars Elgklou (1995). Familjen Bernadotte, en kunglig släktkrönika (στα Swedish). Skogs boktryckeri Trelleborg. ISBN 91-7054-755-6. Lars Elgklou (1978). Bernadotte. Historien - eller historier - om en familj.. Stockholm: Askild & Kärnekull Förlag AB Eugénie (C. Eugénie A. A. A.), urn:sbl:15535, Svenskt biografiskt lexikon (art av Bengt Hildebrand.), hämtad 2016-06-18. Royal House of Sweden and Royal House of Norway (An Online Gotha)
Φαττέ

Το φαττέ (αραβικά: فتّة‎, σημαίνει: θρυμματισμένος ή ψίχουλα) επίσης γνωστό ως Σαμιάτ (αραβικά: شاميات‎ "Δαμασκηνός"), είναι μια κατηγορία Λεβαντίνικων πιάτων που αποτελούνται από κομμάτι φρέσκου, κομμένου ή μπαγιάτικου επίπεδου ψωμιού με άλλα συστατικά.

 Το φαττέ είναι ένα πολύ περίεργο και αρχαίο πιάτο της Αιγύπτου και του Νότιου Λεβάντε, μια περιοχή που περιλαμβάνει τη Δαμασκό, τη Βηρυτό, την Ιορδανία και τηνΠαλαιστίνη ενώ είναι ως επί το πλείστον άγνωστο στο Βόρειο Λεβάντε. Ο όρος φαττέ περιλαμβάνει μια ευρεία ποικιλία περιφερειακών και τοπικών παραλλαγών, μερικές από τις οποίες επίσης έχουν δικά τους διακριτά ονόματα. Λεβάντε: Το λεβαντίνικο φαττέ, το οποίο μπορεί να καταναλωθεί τόσο το πρωί όσο και το βράδυ, ξεκινά πάντα με μια στοίβα ψωμιού χουμπζ, τα οποία γεμίζονται με γιαούρτι, βραστά ρεβίθια και ελαιόλαδο τα οποία συνθλίβονται και αναμειγνύονται. Στο επόμενο βήμα σχεδόν πάντα ρίχνεται ένα κουτάλι κυμίνου στο μίγμα. Μετά από αυτά τα συστατικά στο μπολ μπορεί να προστεθεί ουσιαστικά οτιδήποτε. Κάποια φαττέ αποτελούνται από μελιτζάνες και καρότα μαζί με ψητό κοτόπουλο και κουκουνάρι, ενώ μερικά περιέχουν μπούτι αρνιού, διάφορα μπαχαρικά και γιαούρτι. Το φατούς είναι μια σαλάτα που παρασκευάζεται με ψημένα κομμάτια πίτας που στην ουσία εμπίπτουν επίσης στην οικογένεια των "σαμιάτ". Παλαιστίνη: Το φαττέ γκαζαουί της Γάζας, σερβίρεται ως σκέτο ρύζι μαγειρεμένο με κρέας ή ζωμό κοτόπουλου και στη συνέχεια αρωματίζεται με ήπια μπαχαρικά, όπως είναι η κανέλα. Μετά το ρύζι ρίχνεται σε ένα λεπτό ψωμί μαρκούκ, στο οποίο με τη σειρά του ρίχνεται βούτυρο και έπειτα σε αυτό τοποθετούνται διάφορα κρέατα. Το μουσαχάν είναι άλλο ένα πιάτο φαττέ. Αίγυπτος: Οι Αιγύπτιοι προετοιμάσει το φαττά ως εορταστικό γεύμα. Παρασκευάζεται σε ειδικές περιστάσεις, όπως π.χ. στην πρώτη εγκυμοσύνη μιας γυναίκας ή για ένα ιφτάρ κατά την διάρκεια του Ραμαζανιού. Είναι μια σούπα κρέατος με τραγανό επίπεδο ψωμί αρωματισμένο με σκόρδο και ξύδι, σερβιρισμένο σε μπολ με ρύζι και σάλτσα που αποτελείται από σάλτσα σκόρδου τομάτας. Αραβική κουζίνα Κουζίνα της μέσης Ανατολής Κατάλογος αφρικανικών πιάτων
Σημαία της Κουίνσλαντ

Η πολιτειακή σημαία της Κουίνσλαντ βασίζεται σε μία παραμόρφωση της βρετανικής σημαίας με το έμβλημα της πολιτείας σε έναν άσπρο κυκλικό δίσκο στον ιστό της σημαίας. Το έμβλημα είναι ένας Σταυρός της Μάλτας χρώματος μπλε ανοικτού με ένα αυτοκρατορικό στέμμα στο κέντρο του σταυρού. Η σημαία χρονολογείται από το 1876, με μικρές παραλλαγές και το έμβλημα σχεδιάστηκε από τον υπουργό Αποικιών και Θησαυροφύλακα της Κουίνσλαντ Ουίλιαμ Χέμαντ το 1876.

 Η πολιτειακή σημαία σχεδιάστηκε για πρώτη φορά το 1870 με τη Σημαία της Ένωσης (Union Jack) πάνω από ένα μπλε φόντο. Ωστόσο, δεν υπήρχε έμβλημα. Στη θέση του τελευταίου βρισκόταν το προφίλ της Βασίλισσας Βικτωρίας σε έναν μπλε κυκλικό δίσκο και γύρω του ένα άσπρο στεφάνι, στο οποίο ήταν γραμμένη η λέξη "Queensland" με χρυσά γράμματα. Η επόμενη αλλαγή στη σημαία έγινε το 1876 καθώς υπήρχαν πολλά παράπονα για την αναπαραγωγή της κεφαλής της Βικτωρίας και τη δυσκολία που συνεπαγόταν. Έτσι, ζητήθηκε η αντικατάσταση της σημαίας. Οι πολιτειακές αρχές παραπονέθηκαν επίσης.Ο Σταυρός της Μάλτας με το στέμμα επιλέχθηκαν για την αντικατάσταση της Βικτωριανής κεφαλής. Η τελευταία επίσημη αλλαγή συντελέστηκε το 1901 με το θάνατο της Βασίλισσας Βικτωρίας. Ειδικότερα, το στέμμα στο Σταυρό της Μάλτας άλλαξε, γιατί η Βικτωρία και ο Εδουάρδος Ζ΄ είχαν διαφορετικά στέμματα για τη στέψη τους. Έγιναν και αλλαγές και στις κορόνες πάνω από το έμβλημα. Ωστόσο στη διάρκεια των χρόνων οι μονάρχες της Αυστραλίας επιλέχθηκαν διαφορετικά στέμματα και για τον λόγο αυτό, τα στέμματα ακολουθούν την κάθε αλλαγή.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2010

Το 96ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2010 διεξήχθη στις 12–13 Ιουνίου 2010 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, στην Πάτρα. Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 20χλμ και 50χλμ βάδην, του μαραθωνίου και του δεκάθλου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για πέμπτη φορά στην ιστορία του.

 stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2010Αρχειοθετήθηκε 2022-05-21 στο Wayback Machine. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σύνθετων αγωνισμάτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθώνιου 2009 ΣΕΓΑΣ