Εμόν Ακαζόμε

Η Εμόν Ακαζόμε (赤染衛門, περί το 960 – 1041 ή αργότερα) ήταν Ιαπωνίδα ποιήτρια γουάκα και ιστορικός, που έζησε στα μέσα της Περιόδου Χεϊάν. Ανήκει στους «36 παλαιότερους ποιητικούς σοφούς» (中古三十六歌仙) και στις «36 γυναίκες ποιητικές σοφές» (女房三十六歌仙).

 Το έτος γεννήσεως της Ακαζόμε είναι άγνωστο, αλλά το πιθανότερο είναι ότι γεννήθηκε μεταξύ του 957 και του 964 μ.Χ.. Επισήμως ήταν κόρη του Τοκιμότσι Ακαζόμε (赤染時用), αλλά το καρονσό (βιβλίο ποιητικής κριτικής) Φουκούρο-ζόσι (袋草紙) αναφέρει ότι ο βιολογικός πατέρας της ήταν ο πρώτος σύζυγος της μητέρας της, ο Ταΐρα νο Κανεμόρι, επίσης ποιητής.Μία ποιητική ανταλλαγή ανάμεσα στην Εμόν και τον ευγενή Φουτζιβάρα νο Μιτσιτάκα, που χρονολογείται μεταξύ 974 και 977, όταν η Εμόν βρισκόταν πιθανώς στην ύστερη εφηβεία της, αποτελεί το νωρίτερο χρονολογήσιμο γεγονός στη ζωή της. Περίπου την ίδια εποχή πήγε να υπηρετήσει το νοικοκυριό του Μιναμότο νο Μασανόμπου, εγγονού του Αυτοκράτορα Ούντα. Για πολύ καιρό μετά υπηρετούσε την κόρη τού Μιναμότο, τη Ρινσί (源倫子), σύζυγο του πολιτικού Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα.Την ίδια περίοδο επίσης η ποιήτρια παντρεύτηκε τον Όε νο Μασαχίρα (大江匡衡), έναν Κομφουκιανό λόγιο και ποιητή τόσο γουάκα, όσο και κανσί. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Όε νο Τακατσίκα (大江挙周), και δύο κόρες: την Γκο Τζιτζού (江侍従) και μία αγνώστου σε εμάς ονόματος.Σύμφωνα με την προσωπική συλλογή της γουάκα που φέρει τον τίτλο Akazome Emon Shū (赤染衛門集), όταν ο σύζυγός της στάλθηκε δύο φορές να υπηρετήσει στην Επαρχία Οβάρι, εκείνη τον συνόδευσε σε αμφότερες τις περιπτώσεις. Η συλλογή υπονοεί εξάλλου ότι η ποιήτρια εργάσθηκε για να εξασφαλίσει την επαγγελματική επιτυχία του γιου της στην αυτοκρατορική αυλή, ενώ χάρισε ποιήματά της ως προσφορές στο Ιερό Σουμιγιόσι όταν εκείνος αρρώστησε. Το Φουκούρο-ζόσι την περιγράφει ως ευγενική υποστηρίκτρια του συζύγου της όταν τα καθήκοντά του ως αξιωματούχου τον ξεπερνούσαν. Αυτά τα έργα παρουσιάζουν την Εμόν ως μια καλή σύζυγο και σοφή μητέρα (良妻賢母 ryōsai kenbo). Αφιέρωνε επίσης μεγάλη προσπάθεια στα καθήκοντά της ως «κυρία επί των τιμών» της Ρινσί.Το πρώτο έτος της Εποχής Τσόβα, δηλαδή το 1012, ο σύζυγός της πέθανε και λίγα χρόνια αργότερα η Εμόν έγινε βουδίστρια μοναχή. Φαίνεται ότι έζησε μια μακρά και ήσυχη ζωή από το σημείο αυτό και ύστερα, καθώς είναι καταγεγραμμένο ότι ζούσε όταν γεννήθηκε ο δισέγγονός της Όε νο Μασαφούσα το δεύτερο έτος της Εποχής Τσοκιού (1041).Η Εμόν Ακαζόμε ήταν παρούσα στην αυτοκρατορική αυλή την ίδια περίοδο με την ποιήτρια Ιζούμι Σικίμπου. Επίσης ήταν σύγχρονη της Μουρασάκι Σικίμπου, η οποία εξύμνησε την ποίησή της, και της Σέι Σοναγκόν. Η Εμόν Ακαζόμε συνέχισε να γράφει ποιήματα γουάκα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της, υποβάλλοντας ποιήματα σε διαγωνισμούς uta-awase μέχρι το 1041: τον διαγωνισμό Κανπάκου-Σανταϊτζίν-κε Uta-awase (関白左大臣家歌合) το 1035 και τον διαγωνισμό Κοκιντέν νο Νυογκο Uta-awase (弘徽殿女御歌合) το 1041. Συνεισέφερε επίσης ένα ποίημα στον εορτασμό του εβδομηκοστού έτους της Ρινσί, το 1033.Η Ακαζόμε άφησε πίσω της μία kashū («προσωπική συλλογή»), την Akazome Emon Shū, ενώ πιστεύεται ότι εκείνη ήταν η συγγραφέας του πρώτου μέρους του έπους Έιγκα Μονογκατάρι. Η ποίησή της συμπεριλήφθηκε σε ανθολογίες της αυτοκρατορικής αυλής, από την ανθολογία Σούι Γουακασού και μετά. Η Ακαζόμε είναι τέταρτη σε αριθμό ποιημάτων που συμπεριλήφθηκαν στην Γκοσούι Γουακασού, με 32 ποιήματα. Περισσότερα από εξήντα από τα ποιήματά της συγκαταλέχθηκαν στην ανθολογία Kin'yō Wakashū, καθώς και σε μεταγενέστερες ανθολογίες της αυτοκρατορικής αυλής. Saitō, Hiroko (1986). «Akazome Emon». Στο: Inukai, Kiyoshi; Inoue, Muneo; Ōkubo, Tadashi και άλλοι, επιμ (στα ιαπωνικά). Waka Daijiten. Τόκιο: Meiji Shoin, σελ. 3. ISBN 4-625-40029-5. Earl Miner· Hiroko Odagiri· Robert E. Morrell (1985). The Princeton Companion to Classical Japanese Literature. Princeton University Press. σελ. 141. Hiroaki Sato (2008). Japanese women poets: an anthology. M.E. Sharpe, Inc. «Ποίηση της Ε. Ακαζόμε». wakapoetry.org.