IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Paice, Ashton & Lord

Paice, Ashton & Lord είναι το όνομα του ροκ συγκροτήματος με jazz και blues επιρροές, το οποίο δημιούργησαν ο Τζον Λορντ και ο Ίαν Πέις μετά την αποχώρηση τους από τους Deep Purple, μαζί με τον Τόνι Άστον το 1976.

 Το 1971, ο Τόνι Άστον συμμετείχε στο "Gemini Suite" του Τζον Λορντ, ενώ το 1974 ο Λορντ είχε συμμετάσχει στο σόλο άλμπουμ του Τόνι Άστον, με τίτλο "The First of the Big Bands". Μετά τη διάλυση των Deep Purple, το καλοκαίρι του 1976, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα ροκ συγκρότημα με Jazz και Rhythm and blues επιρροές. Μετά από διάφορες οντισιόν, προσέλαβαν τους Μπέρνι Μάρσντεν στην κιθάρα και Πολ Μαρτίνεζ στο μπάσο. Μέσα στο 1976, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το πρώτο τους άλμπουμ, ενώ ταυτόχρονα τους ακολουθούσε ένας κάμεραμαν, ο οποίος τραβούσε πλάνα για ένα επερχόμενο ντοκιμαντέρ. Τον Μάρτιο του 1977, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Malice in Wonderland", το οποίο έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Η ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος περιορίστηκε σε πέντε συναυλίες στη Μεγάλη Βρετανία, κατά τις οποίες οι Paice, Ashton & Lord διευρύνθηκαν σε 11μελή μπάντα, με γυναικεία δεύτερα φωνητικά. Η ψυχολογική πίεση που ασκούνταν στον Τόνι Άστον, οδήγησε τους Λορντ/Πέις να αναζητήσουν αλλαγή τραγουδιστή στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, ο οποίος βολιδοσκοπούνταν και από τους Uriah Heep, αλλά τελικά κατέληξε να δημιουργήσει το δικό του συγκρότημα, τους Whitesnake, στους οποίους λίγο αργότερα εντάχθηκαν και ο Τζον Λορντ με τον Ίαν Πέις. Οι σκέψεις για ένα δεύτερο δίσκο εγκαταλείφθηκαν και το συγκρότημα διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1978. Τραγούδια 1. Ghost Story (Paice, Ashton, Lord) - 5:472. Remember the Good Times (Paice, Ashton, Lord, Marsden, Matinez) - 5:483. Arabella (Oh Tell Me) (Ashton) - 4:064. Silas & Jerome (Paice, Ashton, Lord) - 3:255. Dance with Me Baby (Paice, Ashton, Lord, Marsden, Matinez) - 3:206. On the Road Again, Again (Paice, Ashton, Lord, Marsden) - 3:587. neaky Private Lee (Paice, Ashton, Lord, Marsden) - 6:108. I'm Gonna Stop Drinking (Paice, Ashton, Lord) - 5:159. Malice in Wonderland (Paice, Ashton, Lord) - 6:06 Μουσικοί Το "Malice in Wonderland" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Τόνι Άστον - φωνητικά, πλήκτραΜπέρνι Μάρσντεν - κιθάρα, φωνητικάΤζον Λορντ - πλήκτραΠολ Μαρτίνεζ - μπάσοΊαν Πέις - τύμπανα BBC Radio 1 Live in Concert / Live 1977, (1992) PAL Live 1977, (2012) Επίσημη ιστοσελίδα Paice, Ashton & Lord Paice, Ashton & Lord | Biography | AllMusic www.deep-purple.net, Paice Ashton & Lord Paice Ashton Lord* - Malice In Wonderland (CD, Album) at Discogs
Μαρία Μπακάλοβα

Η Μαρία Βάλτσεβα Μπακάλοβα (βουλγαρικά: Мария Вълчева Бакалова‎, γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1996) είναι Βουλγάρα ηθοποιός. Κέρδισε διεθνή αναγνώριση για το ρόλο της ως Τουτάρ Σαγκντίγιεφ στο σαρκαστικό ντοκιμαντέρ (mockumentary) Borat Subsequent Moviefilm (ή αλλιώς Borat 2, με πρωταγωνιστή τον Σάσα Μπάρον Κόεν) του 2020. Για την απόδοσή της, κέρδισε το βραβείο ταινίας επιλογής κριτικών για την καλύτερη ηθοποιό και έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου, στα βραβεία ταινιών BAFTA, στα βραβεία Χρυσής Σφαίρας και στα βραβεία Ηθοποιών Οθόνης Συντεχνίας.

 Η Μπακάλοβα γεννήθηκε στο Μπουργκάς. Άρχισε μαθήματα τραγουδιού και έπαιζε φλάουτο γύρω στα έξι της χρόνια. Η Μπακάλοβα απέκτησε το πτυχίο θεάτρου της από την Εθνική Σχολή Τεχνώ του Μπουργκάς. Σπούδασε δραματική ποίηση στην Εθνική Ακαδημία Θεάτρου και Κινηματογράφου Κράστιο Σαράφοβ στη Σόφια, αποφοιτώντας το 2019. Η Μπακάλοβα πρωταγωνίστησε ως Τουτάρ Σαγκντίγιεφ στο κοροϊδευτικό ντοκιμαντέρ Μπόρατ 2, ως κόρη του φανταστικού δημοσιογράφου του Καζακστάν Μπόρατ Σαγκντίγιεφ. Αν και αρχικά πιστώθηκε ως Ιρίνα Νόβακ, οι αναφορές αποκάλυψαν αργότερα τη συμμετοχή της. Ο συμπατριώτης της Βούλγαρος δημοσιογράφος Τζούλιαν Κοστόφ την έφερε σε επαφή με την σκηνοθέτη της ταινίας, Νάνσι Μπίσοπ, για το ρόλο. Οι κριτικοί έχουν επαινέσει την απόδοση της Μπακάλοβα, με ορισμένους να την χαρακτηρίζουν ως μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της χρονιάς. Ο Ματ Φάουλερ του IGN δήλωσε πως «η φανταστική εύρεση της ταινίας, η Μαρία Μπακάλοβα, εντελώς ίση στην οθόνη με τον Σάσα Μπάρον Κόεν, είναι αυτή για την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι θα μιλήσουν μετά την ταινία.». Ο κριτικός της ταινίας της Los Angeles Times, Τζάστιν Τσανγκ, χαρακτήρισε την απόδοση της Μπακάλοβα ως «καταπληκτική», επαινώντας την απεικόνιση του ταξιδιού του χαρακτήρα της «τρελή γεμάτη ενέργεια και συγκινητική πεποίθηση». Για την ερμηνεία της, η 24χρονη Μπακάλοβα έλαβε αρκετά βραβεία, κερδίζοντας το βραβείο ταινίας επιλογής κριτικών για την καλύτερη ηθοποιό. Ήταν επίσης υποψήφια για το Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου, τα Βραβεία BAFTA, τα Βραβεία Ηθοποιών Οθόνης Συντεχνίας και τις Χρυσές Σφαίρες. Είναι η πρώτη Βουλγάρα ηθοποιός που προτάθηκε για αυτά τα βραβεία.Τον Νοέμβριο του 2020, αναφέρθηκε ότι η Μπακάλοβα είχε υπογράψει με το Πρακτορείο Δημιουργικών Καλλιτεχνών (Creative Artists Agency).Θα πρωταγωνιστήσει στη νέα κωμωδία του Τζουντ Άπατοου με τίτλο The Bubble (Η Φούσκα) για μια ομάδα ηθοποιών που προσπαθούν να ολοκληρώσουν μια ταινία κατά την διάρκεια της πανδημίας του COVID-19.Τον Απρίλιο του 2021 ανακοινώθηκε ότι θα πρωταγωνιστήσει στην σλάσερ ταινία της A24 (Αμερικανική ανεξάρτητη εταιρεία ψυχαγωγίας), με τίτλο Bodies, Bodies. Μαρία Μπακάλοβα στην IMDb Μαρία Μπακάλοβα στο Instagram
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1959-60

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1959-60 άρχισε με αρκετή καθυστέρηση, διότι ως τον Οκτώβριο δεν είχε ξεκαθαρίσει το θέμα με την ίδρυση της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας. Τον τίτλο κατέκτησε ο Ατρόμητος Πειραιά, με δευτεραθλητή τον Πανελευσινιακό. Και οι δυο ομάδες προκρίθηκαν για το ειδικό πρωτάθλημα τύπου Β΄ Εθνικής. Συνολικά στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΠ μετείχαν 55 ομάδες,τέσσερεις εκ των οποίων τελικά αγωνίστηκαν στην Α΄ Εθνική, καθώς στις 54 της σεζόν 1958-59 προστέθηκε ο «ΑΠΣ Ελλήσποντος Αμφιάλης».

 Α΄ με 6 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 12 ομάδες σε δυο ομίλους των 6. Γ΄ με 15 ομάδες σε δυο ομίλους των 7-8 ομάδων. Δ΄ με 18 ομάδες σε δυο ομίλους των 8-9 ομάδων. Το πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας άρχισε με αρκετή καθυστέρηση. Ο κύριος λόγος ήταν πως έχοντας φτάσει ο Οκτώβριος μήνας, ακόμη δεν είχε ξεκαθαρίσει το θέμα με την ίδρυση της Πρώτης Εθνικής Κατηγορίας και ο χρόνος πίεζε για να ξεκινήσουν οι τοπικές διοργανώσεις. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε το πρόγραμμα της Α΄ Κατηγορίας Πειραιά , με ημερομηνία έναρξης τις 20 Σεπτεμβρίου και με τη συμμετοχή των 8 ομάδων που συμμετείχαν και την προηγούμενη περίοδο. Στις αρχές Οκτωβρίου έγινε και ο διαχωρισμός των ομίλων στις υπόλοιπες κατηγορίες. Ωστόσο, στις 18 του μήνα αναφέρεται ότι το πρωτάθλημα συνεχίζεται χωρίς τους Ολυμπιακό , Εθνικό, Προοδευτική και ΑΕ Νικαίας (που θα συμμετείχαν στην Α΄ Εθνική) και οι αγώνες που είχαν ήδη παιχθεί με αυτούς δεν θα λαμβάνονταν υπόψη. Ακολούθησε και μια αναδιάρθρωση στις υπόλοιπες κατηγορίες, οι Αίας Σαλαμίνας και Δόξα Πειραιά προβιβάστηκαν από τη Β στην Α΄ και οι ΑΕ Καραβά και Βύζας Μεγάρων από τη Γ΄ στη Β΄.Τελικά, η κατάσταση ομαλοποιήθηκε και την Κυριακή 25-10-1959 ξεκίνησε μαζί με την Α΄ Εθνική και το τοπικό του Πειραιά. Εκείνη την ημέρα έπαιξαν για την Α΄ ΕΠΣΠ στις 3:30 μ.μ. ο Πανελευσινιακός με τον Ατρόμητο Πειραιά, ο Αργοναύτης με τον Αίαντα Σαλαμίνας και ο Άρης Νικαίας με τη Δόξα Πειραιά (σύνολο 6 ομάδες). Τον τίτλο κατέκτησε ο Ατρόμητος Πειραιά, με δευτεραθλητή τον Πανελευσινιακό. Τα δυο σωματεία είχαν ισοβαθμήσει, αλλά ο Ατρόμητος νίκησε 1-0 σε αγώνα κατάταξης. Και οι δυο ομάδες προκρίθηκαν για το ειδικό πρωτάθλημα τύπου Β΄ Εθνικής. Πρωταθλητής: πρόκριση στη Β΄ Εθνική 1959-60. Ατρόμητος Πειραιά Προπονητής: Κ. Κορσιάνος Ποδοσφαιριστές: Κοψαχείλης (τερμ.), Μπελούκας, Τσιαμάκος, Ιωνάς, Στριμπέλης, Τσατσαρίδης, Ζουγανέλης, Αλέφαντος, Χόβρης, Δροσόπουλος, Τουλτσινάκης, Ανασόπουλος, Μάμαλης και Πατρινός. Δευτεραθλητής: πρόκριση στη Β΄ Εθνική 1959-60. Πανελευσινιακός Προπονητής: Σωτήρης Καρποδίνης Γνωστότερος παίκτης: Ματθαίος Μουράτης.Η τελική Βαθμολογία ήταν: 1 Αγώνας κατάταξης: 17 Φεβρουαρίου 1960, στάδιο Γ. Καραϊσκάκης:Ατρόμητος - Πανελευσινιακός: 1-0 (Δροσόπουλος 25΄). Πρωταθλητές ομίλων Χαλκηδών Βύζας ΜεγάρωνΟι ομάδες που συμμετείχαν στους δυο όμιλους: Πρωταθλητές ομίλων Προφήτης Ηλίας Πανασπροπυργιακός Πρωταθλητές ομίλων Περαμαϊκός ΑΕ Ρέντη Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ" Εφημερίδα "ΜΠΑΛΛΑ", Μάρτιος 1960.
Ανορθόδοξο σκάκι

Το ανορθόδοξο σκάκι (ή οι σκακιστικές παραλλαγές) είναι παιχνίδια που σχετίζονται, προέρχονται, ή εμπνέονται από το ορθόδοξο ή συμβατικό σκάκι. Η διαφορά τους με το σκάκι μπορεί να είναι ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα: Διαφορετικοί κανόνες για το πάρσιμο, την κίνηση, τον σκοπό του παιχνιδιού, κ.λπ. Επιπλέον ή λιγότεροι πεσσοί, είτε αντικατάσταση κάποιων πεσσών από το ορθόδοξο σκάκι (τα κομμάτια αυτά είναι γνωστά ως ανορθόδοξοι πεσσοί). Διαφορετικές σκακιέρες (μικρότερες ή μεγαλύτερες ή περισσότερες, σκακιέρες χωρίς τετράγωνο σχήμα συνολικά ή όχι, όπως η εξαγωνική).Ο αριθμός των πιθανών παραλλαγών σκάκι είναι σχεδόν απεριόριστες. Ο David B. Pritchard, συγγραφέας του βιβλίου The Encyclopedia of Chess Variants, περιορίζοντας τον αριθμό στις παραλλαγές που έχουν δημοσιευθεί, εκτιμά ότι υπάρχουν πάνω από 2.000 και στην πραγματικότητα οι περισσότερες εξ αυτών έχουν λησμονηθεί.

 Μερικά από τα διεθνή παιχνίδια τύπου σκάκι που είναι παλαιότερα από το Δυτικό σκάκι, όπως το Σιάνγκτσι και το Σόγκι, συνήθως ονομάζονται παραλλαγές του σκακιού στον Δυτικό Κόσμο. Έχουν κάποιες ομοιότητες με το σκάκι και προέρχονται από ένα παιχνίδι που είναι κοινός τους πρόγονος. Ειδικά για τα σκακιστικά προβλήματα, οι παραλλαγές σκακιού ονομάζονται σκάκι φαντασίας (fantasy chess) ή ετεροδόξο σκάκι (heterodox chess) ή μυθικό σκάκι (fairy chess). Ορισμένες παραλλαγές σκακιού χρησιμοποιούνται μόνο για σύνθεση προβλημάτων και όχι για να παίζονται παρτίδες, όπως για παράδειγμα το Σκάκι μαντράζι. Μερικές παραλλαγές του παιχνιδιού είναι: 2000 μ.Χ. Grant Acedrex Άλις σκάκι Γοτθικό σκάκι Διπλό σκάκι Δρόμος του ιππότη (Way Of The Knight) Έμπασσυ σκάκι Εξαγωνικό σκάκι Ιαπωνικό σκάκι (Shogi) Ινδικό σκάκι Κινεζικό σκάκι (Xiangqi) Κίρκος (Circe) Κούριερ σκάκι Λος Άλαμος σκάκι Μεγάλο σκάκι Μίνι σκάκι Μονοχρωματικό σκάκι Μπαρόκ σκάκι (Baroque chess ή Ultima) Προοδευτικό σκάκι Σκάκι ακρίδας Σκάκι Μαντράζι Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς (Chess with different armies) Σκάκι μεγάλης πολιορκίας (Bigsiege chess) Σκάκι σε πραγματικά μεγάλη σκακιέρα (Chess on a Really Big Board) Σκάκι του Βερολίνου (Berolina chess) Σκάκι του Καπαμπλάνκα Σκάκι του Καρρέρα Σκάκι του Παύλοβιτς Σκάκι του Σεϊραβάν Σκάκι του Ταμερλάνου Σκάκι τρελλού βασιλιά (The Mad King's Game ή Maharajah and the Sepoys) Σκάκι τριών διαστάσεων (Raumschach) Σκάκι χιονοστιβάδας (Avalanche chess) Σχεδόν σκάκι (Almost chess) Τούτι-Φρούτι σκάκι Τροία Τυχαίο σκάκι του Καπαμπλάνκα Τυχαίο σκάκι του Φίσερ Ωμέγα σκάκι
Πάδες Ιωαννίνων

Οι Πάδες είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις νότιες πλαγιές του Σμόλικα και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Διοικητικά οι Πάδες ανήκουν στον δήμο Κόνιτσας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 31 κάτοικοι.

 Η ονομασία του χωριού ετυμολογείται από τη βλάχικη λέξη «πάντε» που σημαίνει ίσιωμα (επίπεδος τόπος). Στους Πάδες γεννήθηκε ο ομογενής επιχειρηματίας και τοπικός ευεργέτης Νικόλαος Ιω. Τσουμάνης.Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που κατασκευάστηκε το 1784. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Πάδες Ιωαννίνων
NGC 1547

Ο NGC 1547 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ηριδανό. Απέχει περίπου 445 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει έκταση 170.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Φράνσις Πρηζέρβντ Λήβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) στις 17 Οκτωβρίου 1885.

 Δεδομένα για το NGC 1547 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1547 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1547 στο Wikimedia Commons
Απολυσοί Κέρκυρας

Οι Απολυσοί είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγετατ στην τοπική κοινότητα Νησακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κασσωπαίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Οι Απολυσοί είναι οικισμός της Β. ΒΑ. Κέρκυρας, στις νοτιοανατολικές παρυφές του Παντοκράτορα, λίγο βορειότερα από το Νησάκι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Ο οικισμός απέχει 24 χλμ. περίπου Β. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1930 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νησακίου της Κέρκυρας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Κασσοπαίων (Κασσωπαίων). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κασσωπαίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Google Earth
Ακκαδική γλώσσα

Η Ακκαδική γλώσσα (lišānum akkadītum) ήταν αρχαία γλώσσα (κλάδος της ευρύτερης ομάδας Αφροασιατικών γλωσσών) και ομιλείτο στην αρχαία Μεσοποταμία, ιδιαίτερα από τους Ασσυρίους και τους Βαβυλωνίους. Στη γραπτή εκδοχή της χρησιμοποιείτο η σφηνοειδής γραφή, σύστημα γραφής που προέκυψε από τη Σουμεριακή γλώσσα, μια μη-σημιτική γλώσσα. Το όνομά της προέκυψε από την πόλη Ακκάδ, ένα μεγάλο κέντρο του Μεσοποταμιακού πολιτισμού.

 Τα Ακκαδικά διαιρούνται σε διαλέκτους βασισμένες σε ιστορικά και γεωγραφικά κριτήρια: Αρχαία Ακκαδική - 2500 - 1950 π.Χ. Αρχαία Βαβυλωνιακή/Αρχαία Ασσυριακή - 1950 - 1530 π.Χ. Μέση Βαβυλωνιακή/Μέση Ασσυριακή - 1530 - 1000 π.Χ. Νεοβαβυλωνιακή/Νεοασσυριακή - 1000 - 600 π.Χ. Ύστερη Βαβυλωνιακή - 600 π.Χ. - 100 μ.Χ. Ανάμεσα στα έργα που γράφτηκαν στην Ακκαδική σφηνοειδή συγκαταλέγονται το Έπος του Γκιλγκαμές και το Έπος του Ατράχασι. Huehnergard, John (2005). A Grammar of Akkadian (Second Edition). Eisenbrauns. ISBN 1-57506-922-9. Marcus, David (1978). A Manual of Akkadian. University Press of America. ISBN 0-8191-0608-9. Mercer, Samuel A B (1961). Introductory Assyrian Grammar. New York: F Ungar. ISBN 0-486-42815-X. Δείγματα Ακκαδικής γλώσσας Αρχειοθετήθηκε 2008-05-12 στο Wayback Machine.
Βικούνια

Η βικούνια (Vicugna vicugna) είναι το ένα από τα δύο είδη άγριων Νοτιοαμερικανικών καμηλοειδών, που ζει στις αλπικές περιοχές των Κεντρικών Άνδεων. Το άλλο είδος είναι το γουανάκος. Έχει συγγένεια με το λάμα, όμως το πιο πλησιέστερο συγγενικό είδος, το οποίο ανήκει στο ίδιο γένος, είναι το οικόσιτο αλπακά, όμως σε αντίθεση με τα παραπάνω είδη (συν το γουανάκο) κανείς ποτέ δεν κατάφερε να εξημερώσει τη βικούνια. Παρ' όλο που κατατάχθηκε στα είδη Ελάχιστης Ανησυχίας, η βικούνια είναι απειλούμενο είδος (Βλ. Κατάσταση πληθυσμού).

 Η βικούνια είναι το μικρότερο είδος από τα λάμα. Είναι κομψό ζώο με μήκος της φτάνει τα 1,60 μέτρα, τα 85 εκ. σε ύψος και τα 35 κιλά σε βάρος. Έχει φίνα χαρακτηριστικά και ψηλόλιγνα πόδια, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τον μακρύ λαιμό. Το σώμα της είναι λεπτό. Το τρίχωμά της είναι μακρύ, πυκνό και μαλακό σαν μετάξι, ανοιχτό καστανό στο πάνω μέρος και τα πλάγια και λευκό στο κάτω μέρος (κοιλιά, στήθος, πόδια). Το κεφάλι της είναι μικρό και μοιάζει με λαγού, ενώ οι κάτω κοπτήρες της αναπτύσσονται συνεχώς, όπως των τρωκτικών. Η βικούνια ζει σε μικρές ομάδες θηλυκών και μικρών κάτω από την αρχηγία ενός ενήλικου αρσενικού, που υπερασπίζεται την περιοχή του. Είναι πιο ανθεκτική απ' όσο δείχνει. Απαντά στα ψηλά και άγονα οροπέδια των Άνδεων σε υψόμετρο από 3.500 έως 5.000 μέτρα, όπου τρέφεται με την αραιή βλάστηση που βρίσκει. Σε αυτό το υψόμετρο ο αέρας περιέχει πολύ λιγότερο οξυγόνο συγκριτικά με πιο χαμηλά, αλλά η βικούνια καταφέρνει να τρέχει με 50 χλμ./ώρα. Η βικούνια κυνηγήθηκε θανάσιμα για το μαλλί της απ' όταν έφτασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι στην Νότια Αμερική. Κυνηγιώταν και κατά την προκολομβιακή εποχή από τους Ίνκας για αυτόν τον ίδιο σκοπό επίσης, όχι όμως σε τέτοιο επίπεδο που να τεθεί σε κίνδυνο η επιβίωση της βικούνιας. Το είδος αποδεκατίστηκε σχεδόν παντού λόγω του εμπορίου του μαλλιού της. Ήδη από το 1825 ψηφίστηκε στο Περού ο πρώτος νόμος για την προστασία της βικούνιας από το υπερβολικό κυνήγι, αλλά δεν είχε σχεδόν κανένα αποτέλεσμα. Υπολογίζεται ότι την δεκαετία του 1950 στη χώρα αυτή ζούσαν 400.000 βικούνιες, όμως μία δεκαετία αργότερα είχε εξαφανιστεί το 90%. Την δεκαετία του 1960 δεν είχαν απομείνει στη φύση παρά μόνο 5.000 έως 6.000 βικούνιες, όταν ξεκίνησαν σοβαρές προσπάθειες διατήρησης του είδους. Έτσι δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο Πάμπα Γκαλέρας στο Περού, όπου παρά τις μέτριες διαστάσεις του (65.000 στρέμματα), η προστατευόμενη αυτή ζώνη φιλοξενούσε τους σημαντικότερους αριθμούς βικούνιας που είχαν απομείνει στη χώρα. Στη συνέχεια ιδρύθηκαν και άλλα καταφύγια για την βικούνια στη Νότια Αμερική. Σήμερα, υπάρχουν και πάλι γύρω στις 125.000 βικούνιες, κυρίως στο Περού, καθώς και στη Βολιβία και τη βορειοδυτική Αργεντινή και Χιλή. Έχει επιτραπεί κα πάλι το περιορισμένο εμπόριο του μαλλιού της βικούνιας και για το σκοπό αυτό, έχουν δημιουργηθεί ράντσα όπου τα ζώα αυτά ζουν ελεύθερα. Η βικούνια εμφανίζεται στο εθνόσημο του Περού. Ζώα που χρειάζονται την προστασία μας, εκδ. Σαββάλας, 2006, σ.197. ΤΑ ΖΩΑ, εκδ. Σαββάλας, 2005, σ. 288.
Καρστικό πεδίο Πόποβο

Το Καρστικό πεδίο Πόποβο (βοσνιακά: Popovo polje / Попово поље, προφέρεται [pɔ̌pɔʋɔ pɔ̂ʎɛ], "χωράφι του Ιερέα") είναι πόλιε (καρστικό πεδίο) στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της χώρας, κοντά στην Αδριατική ακτή. Το μέγεθός του είναι 5.9 τ.χλμ. Το Πόποβο πόλιε είναι ένα από τα μεγαλύτερα πόλιε (καρστικό πεδίο ή πεδιάδα) στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τον κόσμο. Είναι γνωστό για τα καρστικά φαινόμενα και χαρακτηριστικά, και ιδίως το ποταμό Τρεμπίσνιτσα, ο οποίος ρέει μέσα από το πόλιε. Εκεί βρίσκεται και το σύστημα σπηλαίων Βιετρένιτσα, στο δυτικό/νοτιοδυτικό τμήμα της κοιλάδας.

 Η οικογένεια ευγενών Νίκολιτς και Σάνκοβιτς κατείχαν το πεδίο στα τέλη του Μεσαίωνα. Η οικογένεια ευγενών Βόινοβιτς κατάγεται από το Πόποβο πόλιε. Το μοναστήρι της Ζάβαλα αναφέρεται για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Στο τέλος της Τουρκοκρατίας στην Ερζεγοβίνη, η οικογένεια Μουσλιμπέγκοβιτς είχε ακίνητα στο Πόποβο πόλιε. Το μοναστήρι της Ζάβαλα βρίσκεται εδώ. Το χωριό Ζάβαλα βρίσκεται στο Πόποβο πόλιε στον δήμο Ράβνο. Γνωστό για την παλιά αρχιτεκτονική και λιθοδομή, μαζί με το σπήλαιο Βιετρένιτσα, αποτελούν το φυσικό και αρχιτεκτονικό σύνολο το οποίο βρίσκεται στην διαδικασία της ανακήρυξης του ως προστατευόμενο Εθνικό Μνημείο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Έχει ήδη τοποθετηθεί στον Ενδεικτικό Κατάλογο της Ουνέσκο.Το σπήλαιο έχει πλούσια πανίδα και μεγάλο ποσοστό ενδημισμού. Το σπήλαιο έχει παγκόσμια φήμη σε γεωλογικές, βιολογικές και περιβαλλοντικές κοινότητες για το διακυβευμένο και αβέβαιο μέλλον του, το οποίο προκαλείται από ερασιτεχνική διαχείριση χωρίς καμία εμπειρία και αβέβαιο καθεστώς στο κρατικό και ιδίως στο τοπικό επίπεδο. Παρά τις αντιξοότητες, η κυβέρνηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, αν και πολύ σιγά-σιγά, πρότεινε την ένταξη της Βιετέρνιτσα (με το χωριό Ζάβαλα) στον Ενδεικτικό Κατάλογο της Ουνέσκο, έχοντας ξεκάθαρη πρόθεση να προστατεύσει το σπήλαιο και τη βιοποικιλότητα του, με απώτερο στόχο να το εντάξει στην Ουνέσκο. Περίπου 300 άνθρωποι ζουν στα χωριά που ανήκουν στο Πόποβο πόλιε. Ivo Golub (1 August 1927). «Нешто o селима, прелима и народним играма у Попову Пољу – Херцеговина». Гласник Етнографског музеја у Београду, књ. 2: Bulletin du Musée Ethnographique de Belgrade, tome 2 (Etnografski muzej u Beogradu): 35–. GGKEY:1WPXWSCBL7J. https://books.google.com/books?id=M3hDBAAAQBAJ&pg=PA35. Ljubo Mićević (1 August 1930). «Крсно име или крсна слава у Попову». Гласник Етнографског музеја у Београду, књ. 5: Bulletin du Musée Ethnographique de Belgrade, tome 5 (Etnografski muzej u Beogradu): 98–. GGKEY:HQ6FZDEECJ4. https://books.google.com/books?id=0eFEBAAAQBAJ&pg=PA98.
Αιγκύγ ντυ Μιντί

Το Αιγκύγ ντυ Μιντί (γαλλικά: Aiguille du Midi) είναι βουνό του ορεινού όγκου του Λευκού Όρους, στις Γαλλικές Άλπεις, κοντά στο Σαμονί (γαλλικά: Chamonix). Έχει ύψος 3.842 μέτρα. Το όνομά του σημαίνει «βελόνα» στον νότο και είναι ιδιαίτερα γνωστό για το τελεφερίκ του.

 Το τελεφερίκ που υπάρχει στην κορυφή του κατασκευάστηκε το 1955 και διατήρησε το ρεκόρ του υψηλότερου τελεφερίκ στον κόσμο για δύο δεκαετίες. Διατηρεί ακόμα το ρεκόρ της κάθετης αναρρίχησης, από τα 1.035 στα 3.842 μέτρα. Το τελεφερίκ χωρίζεται σε δύο τμήματα, από Σαμονί που είναι στα 1.035 μέτρα στο Πλαν ντε λ' Αιγκύγ (γαλλικά: Plan de l’Aiguille) στα 2.317 μέτρα και από εκεί κατευθείαν στην κορυφή, χωρίς κανένα άλλο πυλώνα στήριξης στα 3.777 μέτρα. Η αναρρίχηση των 2.800 μέτρων γίνεται σε λιγότερο από 20 λεπτά. Το εισιτήριο για ενήλικες με επιστροφή είναι 63 ευρώ και άλλα 3 ευρώ για την κορυφή. Η κορυφή του Αιγκύγ περιλαμβάνει μια πανοραμική πλατφόρμα, ένα καφέ και ένα κατάστημα δώρων. Από εκείνο το σημείο και που τους καλοκαιρινούς μήνες μόνο, υπάρχει ένα άλλο τελεφερίκ, που ονομάζεται «Πανοραμική Τηλεκαμπίνα Μον-Μπλαν Βαλέ Μπλανς» (γαλλικά: télécabine Panoramic Mont-Blanc Vallée Blanche), που μεταφέρει τους επισκέπτες στο Πουάν Ελμπροννέρ (γαλλικά: Pointe Helbronner), μια άλλη κορυφή των Ιταλικών Άλπεων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aiguille du Midi στο Wikimedia Commons
Ευρωλίγκα ανδρών 2013-14

Η Ευρωλίγκα ανδρών 2013-14 ήταν η 14η διοργάνωση της Ευρωλίγκα. Συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων διοργανώσεων υπό την αιγίδα της FIBA Europe (ως Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών), αυτή ήταν η 57η σεζόν της σπουδαιότερης Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης στο χώρο της ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Το Final Four πραγματοποιήθηκε το διάστημα 16-18 Μαΐου 2014 στο Μεντιολάνουμ Φόρουμ του Μιλάνο. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μακάμπι για έκτη φορά στην ιστορία της.

 Μπάνβιτ Λιέτουβος Ρίτας Παλακανέστρο Βαρέζε Όλντενμπουργκ Ρίγα Οστάνδη Χίμκι Μόσχας WC Νίμπουργκ* WC = Ομάδες που κέρδισαν τη θέση μέσω Wild Card. Οι αγώνες διεξήχθησαν τον Σεπτέμβριο στην Καντού της Ιταλίας. Αυτή είναι η μέχρι στιγμής κατανομή των ομάδων στα γκρουπ. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι γκρουπ δυναμικότητας των τεσσάρων ομάδων με βάση την κατάταξή τους στη βαθμολογία των συλλόγων, που βασίζεται στις επιδόσεις των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε διάστημα τριών περιόδων. Δύο ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο της κανονικής περιόδου. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Σε πιθανή ισοβαθμία ΤΣΣΚΑ-Μπαρτσελόνα υπερτερεί η ΤΣΣΚΑ με 5 πόντους (1-1 οι νίκες). Σε πιθανή ισοβαθμία Παρτιζάν-Ναντέρ υπετερεί η Παρτιζάν με 29 πόντους (1-1 οι νίκες). Σε πιθανή ισοβαθμία Αρμάνι-Ζάλγκιρις υπερτερεί η Αρμάνι με 5 πόντους (1-1 οι νίκες). Σε πιθανή ισοβαθμία Μπάμπεργκ-Στρασμπούργκ υπετερεί η Μπάμπεργκ με 3 πόντους (1-1 οι νίκες). Σε πιθανή ισοβαθμία Λαμποράλ-Λοκομοτίβ υπερτερεί η Λαμποράλ με 12 πόντους (1-1 οι νίκες). Οι αγώνες θα διεξαχθούν στο διάστημα 15-25 Απριλίου 2014. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Μεντιολάνουμ Φόρουμ στο Μιλάνο της Ιταλίας. Νικήτρια αναδείχθηκε η Μακάμπι Τελ Αβίβ. Eurocup Ανδρών 2013-2014 Επίσημος ιστότοπος της διοργάνωσης
Ένδοξα πτώματα

Τα Ένδοξα πτώματα (ιταλικά: Cadaveri eccellenti) είναι αστυνομική δραματική ταινία ιταλικής παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Φρανσίσκο Ρόσι, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσια. Πρωταγωνιστούν οι Λίνο Βεντούρα και Μαξ φον Σίντοφ.

 Σε μια περιοχή της νότιας Ιταλίας, ορισμένοι δικαστές σκοτώνονται. Την έρευνα θα την αναλάβει ο αστυνομικός επιθεωρητής Αμέριγκο Ρόχας (Λίνο Βεντούρα), ο οποίος αρχικά κατευθύνει τις έρευνές του σε κύκλους της μαφίας και στη συνέχεια σε τρεις ανθρώπους θεωρώντας την εκδίκηση ως πιθανό κίνητρο, αφού οι τρεις τους είχαν κριθεί και καταδικαστεί σε φυλάκιση από δολοφονηθέντες δικαστές και στη συνέχεια βρέθηκαν αθώοι. Οι δολοφονίες όμως αρχίζουν να επεκτείνονται μέχρι τη Ρώμη και ο αρχηγός της αστυνομίας απαιτεί από τον Ρόχας να κατευθύνει τις έρευνες του προς τις ακροαριστερές ομάδες, κατ' εντολήν ενός επιτρόπου πολιτικού κόμματος. Ο Ρόχας όμως αρχίζει και συνειδητοποιεί ότι από πίσω υπάρχει μια μεγάλη συνωμοσία με σκοπό την επιβολή φασιστικής δικτατορίας. Μόλις είναι σίγουρος γι' αυτό, και ανακαλύψει ότι παρακολουθείται, προσπαθεί να ενημερώσει τον γραμματέα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στον οποίο κλείνει ένα ραντεβού σε ένα μουσείο για να του πει τι ακριβώς συμβαίνει. Εκεί θα τους περιμένει όμως ένας δολοφόνος και θα τους σκοτώσει και τους δύο. Αργότερα σε ένα τηλεοπτικό του διάγγελμα, ο αρχηγός της αστυνομίας θα αποδώσει την δολοφονία του γραμματέα του κόμματος στον ίδιο τον Ρόχας, κατηγορώντας τον ότι είχε δείξει το τελευταίο διάστημα σημάδια διανοητικής ανισορροπίας. Οι ηγέτες του κομμουνιστικού κόμματος, γνωρίζοντας την αλήθεια, δεν επωφελούνται από αυτήν, δεδομένου ότι θεωρούν πρόωρη την κατάκτηση της εξουσίας. Αντίθετα, προτιμούν να δεχτούν την επίσημη εκδοχή για να αποφύγουν τις συγκρούσεις, οι οποίες θα έδιναν την αφορμή για την επιβολή ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Λίνο Βεντούρα ως Επιθεωρητής Αμέριγκο Ρόχας Μαξ φον Σίντοφ ως Πρόεδρος Ανωτάτου δικαστήριου Φερνάντο Ρέι ως Υπουργός Ασφαλείας Μαρσέλ Μποζουφί ως πολίτης Ρενάτο Σαλβατόρι ως Επίτροπος αστυνομίας Σαρλ Βανέλ ως Εισαγγελέας Η ταινία ασχολείται με πολλά θέματα που αντικατοπτρίζουν την ιταλική κατάσταση της δεκαετίας του '70, τα επονομαζόμενα χρόνια των απόκρυφων δυνάμεων και η σχέση τους με το ιταλικό κράτος, οι πειρασμοί για το πραξικόπημα, οι εξεγέρσεις της νεολαίας, η εσκεμμένη αδράνεια του PCI, που έδωσε επίσης πολλές αμφισβητήσεις, ειδικά για την φράση που είχε πει ο γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος « Η αλήθεια δεν είναι πάντα επαναστατική», που χρησιμοποιεί ο Ρόσι για να υποδηλώσει τη σιωπή της αντιπολίτευσης ενάντια στην επικρατούσα διαφθορά που συχνά ήταν ατιμώρητη. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν κυρίως στην Ρώμη αλλά και ορισμένα στη Νάπολη, το Παλέρμο και το Λέτσε, όπου χρησιμοποιήθηκαν πλατείες και διάφορα μουσεία. Το 1976 η ταινία πήρε δύο Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, ένα καλύτερης ταινίας και ένα καλύτερου σκηνοθέτη για τον Φρανσίσκο Ρόσι. Τα Ένδοξα πτώματα στην IMDb (Αγγλικά)
Αϊμπελίτσι Χαλκιδικής

Το Αϊμπελίτσι (ή Αμπελίτσι, ή Αμπελίτσα) είναι νησίδα και -ακατοίκητος- οικισμός της δημοτικής κοινότητας Αγίου Νικολάου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Στις τελευταίες απογραφές, η νησίδα και ο οικισμός έχουν καταγραφεί χωρίς κατοίκους.

 Το Αϊμπελίτσι (ή Αμπελίτσι, ή Αμπελίτσα) είναι μικρό νησάκι, στο βορειοανατολικό τμήμα της χερσονήσου Σιθωνίας («μεσαίο πόδι») του νομού Χαλκιδικής. Ανήκει στο ευρύτερο σύμπλεγμα της Διαπόρου και βρίσκεται βόρεια από αυτήν και απέναντι από τη νησίδα Περιστέρι. Έχει διαστάσεις περίπου 0,57 x 0,28 χλμ. (μέγιστο μήκος x μέγιστο πλάτος). Ο ομώνυμος οικισμός βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της νησίδας, όπου σχηματίζεται ένα μικρό φυσικό λιμανάκι. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Νικολάου του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Χλωριούχος χρυσός

Ο χλωριούχος χρυσός είναι ιοντική χημική ένωση με τύπο AuCl και περιέχει 15,3 % w/w χλώριο και 84,7 % w/w χρυσό. Ο αριθμός οξείδωσης του χρυσού στον AuCl είναι +1.

 Ο AuCl παρασκευάζεται με θερμική αποσύνθεση του τριχλωριούχου χρυσού (AuCl3). Ο άνυδρος τριχλωριούχος χρυσός αρχίζει ν' αποσυντίθεται περίπου στους 160 °C προς AuCl : AuCl3 → AuCl + Cl2 Ο χλωριούχος χρυσός είναι κίτρινο άοσμο στερεό που κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό σύστημα. Όταν θερμαίνεται με νερό, ο AuCl μετατρέπεται σε μεταλλικό χρυσό και χλώριο : 2AuCl + θέρμανση και νερό → 2Au + Cl2Σε θερμοκρασία πάνω από 420 °C δίνει τριχλωριούχο χρυσό και μεταλλικό χρυσό : 3AuCl → AuCl3 + 2AuΗ αντίδραση με βρωμιούχο κάλιο (KBr) δίνει βρωμιοχρυσικό κάλιο, χλωριούχο κάλιο και μεταλλικό χρυσό : 3AuCl + 4KBr → KAuBr4 + 2Au + 3KCl Ο AuCl μπορεί να ερεθίσει το δέρμα και τα μάτια, να προκαλέσει βλάβη στα νεφρά και να μειώσει τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων. Μετά το άγγιγμα απαιτείται καλό ξέπλυμα για 15 λεπτά με σαπούνι και νερό.
Ντο (νότα)

Στην ορολογία της τονικότητας Ντο (Do ή C) είναι η πρώτη νότα του σολφέζ. Η κεντρική Ντο έχει συχνότητα 261.6 Hz, και αναγράφεται ως Ντο4, όταν χρησιμοποιείται η κεντρική Λα για κούρδισμα οργάνων.

 Συχνές κλίμακες που ξεκινάνε με Ντο: Ντο μείζονα: Ντο Ρε Μι Φα Σολ Λα Σι Ντο Ντο ελάσσονα: Ντο Ρε Μι♭ Φα Σολ Λαb Σι♭ Ντο Ντο αρμονική ελάσσονα: Ντο Ρε Μι♭ Φα Σολ Λα♭ Σι Ντο Ντο μελωδική ελάσσονα (Ανιούσα): Ντο Ρε Μι♭ Φα Σολ Λα Σι Ντο Ντο μελωδική ελάσσονα (Κατιούσα): Ντο Σι♭ Λα♭ Σολ Φα Μι♭ Ρε Ντο. Αdolphe Danhauser, Théorie de la musique : Édition revue et corrigée par Henri Rabaud, Paris, Henry Lemoine, 1929, 128 p Claude Abromont et Eugène de Montalembert, Guide de la théorie de la musique, Librairie Arthème Fayard et Éditions Henry Lemoine, coll. « Les indispensables de la musique », 2001, 608 Γερμανικοί PowerPoint-Präsentation zum Erstellen von Tonleitern Αρχειοθετήθηκε 2014-07-14 στο Wayback Machine. Datenbank aller 2048 möglichen Skalen in 12 Tönen im .xls und FileMaker Format, System zur Kategorisierung von Skalen Harmonielehre-Workshop #1 – Dur Tonleiter auf bonedo.de
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1972

Το 58ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1972 διεξήχθη από τις 22 ως τις 24 Σεπτεμβρίου 1972 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1972. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 18η συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 609 αθλητές και 191 αθλήτριες από 53 σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Οι αριθμοί αυτοί αποτελούσαν ρεκόρ συμμετοχής αλλά τελικά δεν μετείχαν όλοι οι δηλωθέντες αθλητές. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, την Παρασκευή 14 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή. Χωριστά διεξήχθη και το δέκαθλο στις 22-23 Απριλίου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην ομαδική βαθμολογία. Τους αγώνες παρακολούθησαν 4-5.000 θεατές την πρώτη και δεύτερη ημέρα ενώ την τρίτη ξεπέρασαν τους 20.000, αφού οι αγώνες ξεκίνησαν μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ολυμπιακού-Φωστήρα και πολλοί φίλαθλοι παρέμειναν στο γήπεδο. Συναρπαστική υπήρξε η κούρσα των 10 χλμ, στην οποία ο Σπύρος Κοντοσώρος κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ και άλλα επτά ενδιάμεσων αποστάσεων: των 6, 7, 8, 9 χλμ και 4, 5 και 6 μιλίων. Στην ίδια κούρσα ο Μιχάλης Κούσης πέτυχε ρεκόρ εφήβων με 31.54.6. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά 19 βαθμών από τον δεύτερο Πανελλήνιο. *Βαθμολογήθηκαν 29 σωματεία ενώ 21 κατέκτησαν μετάλλια. "Αθλητική Ηχώ", 24/4/1972. "Αθλητική Ηχώ", 22/9/1972. "Αθλητική Ηχώ", 23/9/1972. "Αθλητική Ηχώ", 24/9/1972. "Αθλητική Ηχώ", 25/9/1972. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 208-209.
Κονσταντίν Πάντελιτς

Ο Κονσταντίν Πάντελιτς (σερβικά κυριλλικά: Константин Пантелић) ήταν Σέρβος ζωγράφος του 19ου αιώνα. Φιλοτέχνησε, κυρίως, εικόνες, μεταξύ άλλων, ως μέρος εικονοστασίων, καθώς και τοιχογραφίες για εκκλησίες.

 το εικονοστάσιο της Εκκλησίας Αγίου Νικολάου του Μπάτσιντσι το 1831, η εικόνα της Αγίας Τριάδας στην Εκκλησία Αγίου Ιωσήφ του Τσέρεβιτς το 1835, το εικονοστάσιο της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου του Μπάνοστορ το 1836, ο Χριστός εν τάφω στην Εκκλησία της Γεννήσεως του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή της Μπάτσκα Παλάνκα το 1836, η εικόνα του Αγίου Βενδελίνου στην Εκκλησία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού της Ρούμα το 1841, το εικονοστάσιο της Εκκλησίας της Αναλήψεως του Ντετς το 1848, οι τοιχογραφίες των θόλων και του κλίτους της Εκκλησίας Αγίου Νικολάου του Σίμπατς το 1851, το εικονοστάσιο της Εκκλησίας Αγίου Ιωάννη Θεολόγου του Σρέμσκι Μιχάλιεβτσι το 1855, το εικονοστάσιο της Εκκλησίας Αγίου Νικολάου του Σάκουλε το 1856-1857, η εικόνα του θρόνου της Θεομήτορος στην Εκκλησία της Αναλήψεως της Ρούμα το 1860, το χοροστάσιο και οι θρόνοι της Εκκλησίας των Θεοφανίων του Σρμπόμπραν. Κατάλογος Σέρβων ζωγράφων
Μήτσος Σαχίνης

Ο Μήτσος (Δημήτριος) Σαχίνης (1920 - 23 Ιουλίου 2004), του Διογένη, ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός του ΚΚΕ, με το οποίο υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1978 ως το 1985.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1920 και έζησε στη Θεσσαλονίκη. Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1943 και πολέμησε με τον ΕΛΑΣ. Το 1947 συνελήφθη και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε δις ισόβια. Αποφυλακίστηκε έπειτα από έξι χρόνια και η δράση του στους κόλπους του ΚΚΕ συνεχίστηκε, με την ΕΔΑ, στην οποία δραστηριοποιήθηκε ως την χούντα των Συνταγματαρχών. Συνελήφθη ξανά και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, από το οποίο καταδικάστηκε ξανά σε ισόβια κάθειρξη. Έπειτα από την πτώση της χούντας αποφυλακίστηκε και έγινε μέλος του γραφείου του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. Έπειτα από την παραίτηση της βουλευτή Μίνας Γιάννου, στις 25 Ιουλίου 1978 ο Σαχίνης εξελέγη βουλευτής σε αντικατάστασή της. Επανεξελέγη βουλευτής το 1981 και το 1985.Από το 10ο έως το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλεγόταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Ανάμεσα στα άλλα ήταν και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 2004 και κηδεύτηκε στις 26 Ιουλίου.
Αυγολίδα

Η Αυγολίδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Avgolida». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018.
Κατάλογος αστέρων του Σταυρού του Νότου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Σταυρού του Νότου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Σταυρού του Νότου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Πύργος Βοιωτίας

Ο Πύργος είναι μικρό πεδινό χωριό του Δήμου Ορχομενού του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στην πεδιάδα της Κωπαΐδας, βορειοδυτικά του Ορχομενού. Οφείλει την ονομασία του σε έναν μεσαιωνικό πύργο που βρίσκεται στον λόφο, πάνω από το χωριό. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 96 κάτοικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Ο Πύργος αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που συστάθηκε το 1935. Αρχικά ανήκε στον νομό Φθιώτιδας και Φωκίδας και από το 1943 εντάχθηκε στον νομό Βοιωτίας. Η κοινότητα παρέμεινε στη συνέχεια αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1998 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, οπότε εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Ορχομενού. Ο πληθυσμός του Πύργου παρουσιάζει μία ελαφριά μείωση κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες έχει σχεδόν σταθεροποιηθεί παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις, όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα. Πορεία του πληθυσμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες Στην περιοχή του Πύργου τοποθετείται η αρχαία βοιωτική πόλη Ασπληδόνα.
Αβόρ

Το Αβόρ (γαλλικά: Avord), είναι κωμόπολη και έδρα κοινότητας της κεντρικής Γαλλίας, στο νομό Σερ (Cher) της περιοχής Σαντρ (Centre). Η κοινότητα έχει έκταση 27,98 χμ² και πληθυσμό 2.765 κατοίκους (2011), με πυκνότητα 99 κατοίκους ανά χμ². Η κωμόπολη είναι περισσότερο γνωστή για τη μεγάλη στρατιωτική αεροπορική βάση που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της (702 Camp d’ Avord base aérienne), τη δεύτερη μεγαλύτερη σε όλη τη Γαλλία, η οποία στηρίζει σε σημαντικό βαθμό την οικονομία της. Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβαρέ(ζ) (Avarai-[s]).

 Το Αβόρ βρίσκεται σχεδόν στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας, σε ανοικτή, όχι πυκνοκατοικημένη περιοχή, 22 χλμ. ΝΑ. της πρωτεύουσας του νομού, Μπουρζ. Η πόλη είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Υέβρ (Yèvre), ο οποίος ρέει με γενικότερη δυτική κατεύθυνση προς την Βιερζόν, όπου και συμβάλλει στον ποταμό Σερ (Cher). Βρίσκεται πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή Μπουρζ-Νεβέρ και στη διασταύρωση των αυτοκινητοδρόμων D976, D71 και D36. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη διέθετε μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές σχολές της Γαλλικής Αεροπορίας, η οποία ήταν εξειδικευμένη στην εκπαίδευση των πιλότων για νυκτερινές πτήσεις. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν χώρος συγκέντρωσης αλλοδαπών όπως είχε αποφασιστεί από την προσωρινή Κυβέρνηση του Βισύ. Η εξέλιξη πληθυσμού του Αβόρ έχει ως εξής: κάτοικοι 2.007 (1954), 1.908 (1962), 2.350 (1975), 2.492 (1982), 2.334 (1999), 2.617 (2006), 2.765 (2011). Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (L'église Saint-Nicolas d'Avize), κτίσμα του 12ου αιώνα. Ο Νερόμυλος Γκραβέλ (Moulin la Gravelle). Η Καστροέπαυλη Τεριέ (Chateau du Therieux), κτίσμα του 16ου αιώνα, 3 χλμ. δυτικά της πόλης. Άιντλινγκ (Aindling), Γερμανία habitants.fr Répertoire Géographique des Communes [online]. Institut national de l'information géographique et forestière (IGN) geoportail.gouv.fr Πάπυρος Λαρούς, 1963 Michelin, Atlas Routier et Touristique, 1999 Jean-Pierre Pille & Christian Lecesne, Avord, 100 ans d’aviation, La Bouinotte, 2012, 192 p Avord commune
Γκραν Πρι Σαουδικής Αραβίας 2021 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Σαουδικής Αραβίας 2021 ήταν ο εικοστός πρώτος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2021). Διεξήχθη στην πίστα Jeddah Corniche στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας το τριήμερο 3-5 Δεκεμβρίου 2021.

 Για το 2021 η Pirelli έχει κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή ελαστικών για όλους τους οδηγούς που θα ειναι ίδια για όλους τους αγώνες. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 3 Δεκεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 3 Δεκεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 4 Δεκεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 06 Νοεμβρίου 2021, λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Βαλτέρι Μπότας με τον Λιούις Χάμιλτον να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q ^ΤΓ – Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.^1 – Ο Μαξ Φερστάπεν δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων επειδή πήρε πλεονέκτημα βγαίνοντας από τη πίστα και μια άλλη ποινή 10 δευτερολέπτων μετά τον αγώνα ως υπαίτιος σύγκρουσης με τον Λιούις Χάμιλτον. Η τελική του θέση δεν άλλαξε από τις ποινές.^2 – Ο Γιούκι Τσουνόντα τερμάτισε 13ος όμως δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων ως υπαίτιος σύγκρουσης με τον Σεμπάστιαν Φέτελ.† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Holy Diver - Live

Holy Diver - Live είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Eagle Records". Στο πρώτο CD της συγκεκριμένης κυκλοφορίας, οι Dio παίζουν όλο το δίσκο "Holy Diver" του 1983, ενώ στο δεύτερο μέρος παίζουν κάποια από τα καλύτερα τραγούδια των υπόλοιπων δίσκων τους, συμπεριλαμβανομένων και μερικών κομματιών τα οποία ηχογράφησε ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο με τα συγκροτήματα των Rainbow και των Black Sabbath. Το συγκεκριμένο άλμπουμ κυκλοφόρησε και σε μορφή DVD, περιέχοντας τον ίδιο αριθμό τραγουδιών, αλλά με διαφορετική σειρά.

 CD 1 1. Stand Up and Shout (Dio, Bain) - 4:33 2. Holy Diver (Dio) - 4:46 3. Gypsy (Dio, Campbell) - 9:46 4. Caught in the Middle (Dio, Campbell, Appice) - 4:51 5. Don't Talk to Strangers (Dio) - 5:11 6. Straight Through the Heart (Dio, Bain) - 4:37 7. Invisible (Dio, Campbell, Appice) - 5:17 8. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:46 9. Shame on the Night (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 16:58 CD 2 10. Tarot Woman (Blackmore, Dio) - 6:53 11. The Sign of the Southern Cross (Dio, Butler, Iommi) - 3:21 12. One Night in the City (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 6:10 13. Gates of Babylon (Blackmore, Dio) - 8:23 14. Heaven and Hell (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 11:25 15. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 4:14 16. Long Live Rock and Roll (Blackmore, Dio) - 6:14 15. We Rock (Dio) - 6:21 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Holy Diver - Live" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Νταγκ Όλντρικ - κιθάρα Ρούντι Σάρζο - μπάσο Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα Σάιμον Ράιτ - τύμπανα Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review
Καριγιόν

Το Καριγιόν (αγγ-γαλ:Carillon) είναι μουσικό όργανο, το οποίο αποτελείται από 23 τουλάχιστον καμπάνες χορδισμένες σε σωστό τονικό ύψος (με έκταση δύο ή περισσότερες οκτάβες) και τοποθετείται κυρίως σε κωδωνοστάσια καθεδρικών ναών, αλλά και σε πύργους κάστρων..

 Το καριγιόν εμφανίστηκε αρχικά στη Γαλλία κατά τον 14ο αιώνα σαν όργανο με τέσσερις καμπάνες, απ' όπου πήρε και το όνομά του (Λατινικά: quadrilionem). Εξελίχθηκε όμως στις πόλεις τού Βελγίου και της πεδινής Ολλανδίας, όπου προστίθενται περισσότερες καμπάνες, αλλά ταυτόχρονα προστίθεται και ξύλινο κλαβιέ για την εκτέλεση ρυθμικών μελωδιών. Αυτή η καινοτομία γίνεται δημοφιλής και φθάνει στο αποκορύφωμά της τον 17ο αιώνα από τους αδελφούς Pieter and François Hemony. Θεωρείται το δεύτερο βαρύτερο όργανο στον κόσμο μετά το Εκκλησιαστικό όργανο και μπορεί να ξεπεράσει και τους 100 τόνους. Στο κλαβιέ τα κλειδιά είναι ξύλινοι μοχλοί 60 περίπου εκατοστών και ονομάζονται κλομπ, επειδή στο τέλος στρογγυλοποιούνται, ώστε να μπορούν να παιχτούν με κλειστή γροθιά. Αυτά λειτουργούν με ένα σύστημα μετάδοσης, το οποίο μεταφέρει την κίνηση στα γλωσσίδια των καμπανών με σύρματα από ανοξείδωτο χάλυβα. Τα πεντάλ επιτρέπουν στον εκτελεστή να παίξει μπάσες νότες με τις κινήσεις των ποδιών. Σε πολλά καριγιόν έχουν τοποθετηθεί αυτόματοι μηχανισμοί, που αποδίδουν απλές μελωδίες. Υπάρχουν πάμπολλα μουσικά σχολεία όπου διδάσκεται το Καριγιόν. Πρώτο είναι το διεθνές σχολείο "Royal Carillon School, Jef Denyn" στο Μέχελεν του Βελγίου. Από το σχολείο αυτό προήλθε και η επιστήμη της (Campanology) Καμπανολογίας. Ακολουθούν τα πανεπιστήμια της Ολλανδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις επίσημες θρησκευτικές εορτές των καθεδρικών ναών των πόλεων τα κονσέρτα Καριγιόν θεωρούνται δημοφιλή και έχουν μεγάλη επιτυχία, ενώ σε πανεπιστήμια διεξάγονται διαγωνισμοί συνθέσεων
Κοκοφοίνικας

Ο κοκοφοίνικας (Cocos nucifera, Κόκος ο καρυοφόρος), ή (εσφ.) «κοκκοφοίνικας» ή τροπική καρύδα, είναι ένα μέλος της οικογενείας των φοινικοειδών και μοναδικό είδος του γένους Cocos. Ο κοκοφοίνικας είναι γνωστός για το καρπό του, την καρύδα, ο οποίος στη πραγματικότητα είναι δρύπη και όχι κάρυο. Έχει την ιδιότητα να επιπλέει στη θάλασσα για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να χάνει τη βλαστητική του ικανότητα. Το φυτό απαντάται σε όλες τις τροπικές και υποτροπικές περιοχές, αλλά δεν είναι γνωστό από πού προέρχεται. Πολλά μέρη του φυτού χρησιμοποιούνται για διάφορους σκοπούς. Οι καρύδες είναι μέρος της καθημερινής διατροφής πολλών ανθρώπων. Οι καρύδες διαφέρουν από άλλα φρούτα στο γεγονός ότι περιέχουν μεγάλες ποσότητες νερού και έτσι μπορούν να συλλεχθούν ανώριμες και το υγρό που περιέχουν, μπορεί να καταναλωθεί ως αναψυκτικό. Από τους καρπούς του κοκοφοίνικα παράγεται γάλα, βούτυρο, λάδι, και κατ' επέκταση σαπούνια και καλλυντικά, κάρβουνο, ακόμη και υφάσματα. Ο κορμός δίνει ξυλεία καλής ποιότητας και τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σκεπών και καλαθιών.

 Ο κοκοφοίνικας είναι ένα μεγάλο είδος φοίνικα, το οποίο φτάνει σε ύψος μέχρι τα 30 μέτρα. Έχει λεπτό, κυλινδρικό και εύκαμπτο κορμό, στην κορυφή του οποίου φέρει ρόδακα σύνθετων πτεροειδών, κιτρινοπράσινων φύλλων, μήκους 4-6 μέτρων. Τα παλιά φύλλα αποπτώνται και αφήνουν το κορμό λείο. Οι κοκοφοίνικες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, ψηλοί και νάνοι. Τα άνθη του είναι μονόοικα, δηλαδή τα άνθη μπορεί να αρσενικά ή θηλυκά, ενώ υπάρχουν και τα δύο είδη ανθών πάνω στο ίδιο δέντρο. Εμφανίζονται κάτω από τον ρόδακα των φύλλων και προστατεύονται αρχικά από μεγάλα βράκτια φύλλα. Τα άνθη είναι οργανωμένα σε σπάνδικες, οι οποίοι μπορεί να έχουν μήκος μέχρι 1,2 μέτρα. Τα θηλυκά άνθη είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αρσενικά, ενώ τα αρσενικά είναι πολύ περισσότερα. Κάποιοι κοκοφοίνικες δεν διαθέτουν καθόλου θηλυκά άνθη. Κάθε χρόνο ένας κοκοφοίνικας μπορεί να παράγει σε πολύ γόνιμα εδάφη μέχρι 75 καρπούς το χρόνο, αλλά συνήθως ο αριθμός τους είναι μικρότερος από 30 όταν δεν καλλιεργείται. Ο καρπός του κοκοφοίνικα ονομάζεται ινδική καρύδα ή απλά καρύδα. Είναι ωοειδής δρύπη, με μήκος 18-30 εκ., διάμετρο 10-25 εκ. και βάρος περίπου 1,5 κιλό. Όπως και άλλα φρούτα έχει εξωκάρπιο, μεσοκάρπιο και ενδοκάρπιο. Το εξωκάρπιο είναι πράσινο ή ιώδες. Όταν οι καρύδες πωλούνται συνήθως το εξωκάρπιο έχει αφαιρεθεί. Το μεσοκάρπιο είναι ξυλώδες και ινώδες και το ενδοκάρπιο είναι πολύ σκληρό. Το ενδοκάρπιο έχει τρεις θέσεις εκβλαστήσεις (στόματα), τα οποία είναι εύκολα ορατά όταν αφαιρεθεί το εξωκάρπιο και το μεσοκάρπιο. Το σπέρμα είναι σαρκώδες εξωτερικά και υγρό, γλυκό και γαλακτώδες προς το κέντρο, πλούσιο σε πρωτεΐνες και λιπαρές ουσίες.Ο καρπός είναι εδώδιμος και θεωρείται το σημαντικότερο χρηστικό τμήμα του φοίνικα. Η καρύδα μπορεί να αποξηρανθεί και η αποξηραμένη σάρκα, που ονομάζεται κόπρα, αποτελεί πηγή ενός σημαντικού εδώδιμου φυτικού λίπους, ενώ χρησιμοποιείται για την εξαγωγή κοκοφοινικέλαιου. Υπολογίζεται ότι 6.000 καρύδες χρειάζονται για να παραχθεί ένας τόνος κόπρα.