IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Συμμετοχή της Ιταλίας στη Junior Eurovision

Η Ιταλία έκανε το ντεμπούτο της στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision όταν η δωδέκατη έκδοση του διαγωνισμού λάμβανε χώρα στη Μάλτα το 2014. Ο Ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, Rai, επέλεξε την πρώτη του συμμετοχή μέσω εσωτερικής επιλογής, "Tu primo grande amore" από τον τραγουδιστή Βιντσέντσο Καντιέλο. Η Ιταλία τερμάτισε πρώτη το 2014 (στην πρώτη της εμφάνιση στον διαγωνισμό) με 159 βαθμούς. Αυτό έκανε την Ιταλία την δεύτερη χώρα που κέρδισε στο ντεμπούτο της, μετά τη νίκη της Κροατίας στην πρώτη έκδοση. Το 2015, ο Ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας αποφάσισε να συμμετέχει ξανά, αυτή τη φορά στέλνοντας τις δίδυμες Κιάρα και Μαρτίνα Σκαρπάρι στον διαγωνισμό. Ωστόσο, η Ιταλία τερμάτισε μόνο 16η στο διαγωνισμό με 34 βαθμούς. Την επόμενη χρονιά, η Ιταλία τερμάτισε τρίτη, καταφέρνοντας να ξαναμπεί στην πρώτη τριάδα.

 Οι διαγωνισμοί μεταδίδονται σε απευθείας σύνδεση παγκοσμίως μέσω της επίσημης ιστοσελίδας junioreurovision.tv του Junior Eurovision Song Contest και του YouTube. Το 2015, οι διαδικτυακές εκπομπές περιελάμβαναν σχολιασμό στα αγγλικά από τον συντάκτη junioreurovision.tv Luke Fisher και τον βουλγάρικο νεαρό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2011 Ivan Ivanov. Ο ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, RAI, έστειλε τους δικούς του σχολιαστές σε κάθε διαγωνισμό για να δώσει σχόλια στην ιταλική γλώσσα. Οι εκπρόσωποι κλήθηκαν επίσης από τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για να ανακοινώσουν τα βραβεία απονομής από την Ιταλία. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις λεπτομέρειες κάθε σχολιαστής και εκπροσώπου από το 2014. Οι πίνακες που ακολουθούν δείχνουν την κορυφαία βαθμολογία της ιταλικής ιστορίας μέχρι την τελευταία συμμετοχή τους το 2016 και λαμβάνει υπόψη το νέο σύστημα ψηφοφορίας το οποίο επιτρέπει στις επιτροπές ενηλίκων και παιδιών να απονέμουν το καθένα ένα σύνολο σημείων που εισήγαγε η Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών 2016 διαγωνισμός και μετά. Συμμετοχή της Ιταλίας στη Eurovision Official web page of the Junior Eurovision Song Contest
Ιέρων ή τυραννικός

Ο Ιέρων του Ξενοφώντα είναι ένας διάλογος περί τυραννίας· δεν είναι όμως σωκρατικός διάλογος. Το κύριο αντικείμενο της συνομιλίας, που περιγράφεται στον Ιέρωνα, δεν είναι η βελτίωση της τυραννικής κυβέρνησης αλλά η διαφορά ανάμεσα σε τυραννικό και ιδιωτικό βίο σε σχέση με τις ανθρώπινες χαρές και λύπες. Τα πρόσωπά του έργου είναι ο ποιητής Σιμωνίδης και ο τύραννος των Συρακουσών Ιέρων.

 Ο ποιητής ζητά να μάθει από τον τύραννο αν ο τυραννικός βίος όντως διαφέρει από τον ιδιωτικό όσον αφορά τις χαρές και τις λύπες· διότι αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι ο τύραννος γεύεται σε μεγαλύτερο βαθμό όλες τις ηδονές, ενώ η οδύνη του είναι πολύ περιορισμένη. Ο Ιέρων, ενοχλημένος από αυτήν την προκατάληψη του κοινού νου, επιχειρεί να την ανασκευάσει ακολουθώντας μια αποδεικτική πορεία η οποία λαμβάνει υπόψη εμπειρικά δεδομένα: γίνεται σύγκριση των δύο βίων με βάση ένα εξαντλητικό κατάλογο απολαύσεων.Ο Ιέρων συμπληρώνει ότι ο τύραννος δεν έχει φίλους, δεν έχει την αγάπη των άλλων, δεν νιώθει ποτέ ασφάλεια· ζει διαρκώς με το φόβο της προδοσίας, της συνωμοσίας, της δολοφονίας, είναι αναγκασμένος να διαπράττει εγκλήματα για να μη χάσει την εξουσία του. Σε ερώτηση του Σιμωνίδη να επιστρέψει στο ιδιωτικό βίο ο Ιέρων απαντά ότι ο τύραννος δεν μπορεί να κάνει ούτε μπρος ούτε πίσω· αν κάνει μπρος, τα εγκλήματα και ο φόβος θα μεγεθύνονται, αν κάνει πίσω δεν υπάρχει καμιά συγχώρεση· το μόνο λοιπόν που το μένει να κάνει, είναι να κρεμαστεί.Ο Σιμωνίδης αποκαθιστά την αρχική ηρεμία της συζήτησης συμβουλεύοντάς τον να μετατρέψει την άδικη τυραννία σε αγαθοεργό, έτσι ώστε να κερδίσει την αγάπη όλων, μια αγάπη απαλλαγμένη από το φθόνο. Στην αρχή της συζήτησης ο Σιμωνίδης καθησυχάζει τον Ιέρωνα δηλώνοντας την προθυμία του να μάθει απ΄αυτόν, δηλαδή να τον εμπιστευτεί σε ό,τι πρόκειται να πει για τη σχετική επιθυμότητά του και στο τέλος της συζήτησης για τις σωματικές απολαύσεις φαίνεται να έχουμε φτάσει στο τέλος της όλης συνομιλίας. Ο Σιμωνίδης είχε αρχικά απαριθμήσει οκτώ ομάδες ευχάριστων ή λυπηρών πραγμάτων: Θεάματα Ακούσματα Μυρωδιές Φαγητό και πιοτό σεξ Αντικείμενα που γίνονται αντιληπτά απ΄όλο το σώμα Καλά και κακά πράγματα Ύπνος Εγώ πιστεύω, Ιέρωνα, ότι ο αληθινός άνδρας διαφέρει από τα άλλα ζώα στο ότι ορέγεται (εκ του οποίου και όρεξη) τις τιμές. Γιατί, όμοια με αυτόν, όλα τα άλλα ζώα φαίνεται να ευχαριστιούνται με την τροφή, την πόση, τον ύπνο και τη σεξουαλική πράξη (αφροδισίοις).7, 3.1-5 (Γαλλικά) Alexandre Kojève, «Τυραννία και Σοφία», [γαλλική έκδοση], 1954
Απολλώνιος ο Ρόδιος

Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (295 π.Χ. - 215 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας, περισσότερο γνωστός για τα Αργοναυτικά, ένα επικό ποίημα για τον Ιάσονα και τους Αργοναύτες και την αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρατος.

 Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ήταν σύγχρονος του Πτολεμαίου του Ευεργέτου. Γεννήθηκε περίπου το 295 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Είχε τη διεύθυνση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, και ο ίδιος ήταν βιβλιοθηκάριος, γραμματικός και επικός ποιητής. Το επώνυμο του πιθανώς παραπέμπει στο όνομα της μητέρας του, Ρόδης. Σε νεαρή ηλικία έγραψε τα «Αργοναυτικά», ένα έπος που περιγράφει την ιστορία του Ιάσονα και των Αργοναυτών για να πάρουν το Χρυσόμαλλο δέρας. Το έπος του αποδοκιμάστηκε, και ο Απολλώνιος λυπημένος εγκατέλειψε την πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, από όπου και πήρε την επωνυμία του. Αργότερα έκανε σημαντικές βελτιώσεις στο έπος του, και έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους έξοχους ποιητές της εποχής του. Ο Απολλώνιος ήταν μαθητής, αλλά και ισχυρός αντίζηλος και εχθρός του Καλλίμαχου, αλλά διαλλάχτηκαν μετά το τέλος της ζωής τους, αφού μετά θάνατον οι τάφοι τους βρίσκονταν ο ένας δίπλα στον άλλο. Σ. Δ. Βυζάντιος και Α. Ρ. Ραγκαβής, επιμ. (1853). Ελληνική Χρηστομάθεια. Αθήνα: Ανδρέας Κορομηλάς, Τυπογραφείο Ανδρέα Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2010. ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ
Μαργαρίτα του Χέλρε, δούκισσα του Ζίμμερν

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Guelders (11 Αυγούστου 1436 - 2 Νοεμβρίου 1486) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Ζίμμερν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Άρνολντ δούκα του Χέλρε (τώρα στην Ολλανδία) και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ, κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης. Παντρεύτηκε το 1454 τον Φρειδερίκο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και είχε τέκνα: Αικατερίνη 1455-1522. Στέφανος 1457-1488/89. Ιωάννης Α΄ 1459-1509, παλατινός κόμης του Ζίμερν. Φρειδερίκος 1460-1518. Ρούπρεχτ 1461-1507, επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ. Άννα 1465-1517. Μαργαρίτα 1466-1506. Ελένη 1467-1555. S. Jansen (17 October 2002). The Monstrous Regiment of Women: Female Rulers in Early Modern Europe. Palgrave Macmillan US. pp. 262–. ISBN 978-0-230-60211-3.
Πίτερ Μυλίερ ο νεότερος

Ο Πίτερ Μυλίερ ο νεότερος (Pieter Mulier II ή Cavalier Pietro Tempesta, 1637 – 29 Ιουνίου 1701) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής που δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία.

 Ο Μυλίερ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ . Έμαθε να ζωγραφίζει από τον πατέρα του, Πίτερ Μυλίερ τον πρεσβύτερο και ταξίδεψε στην Ιταλία, εργαζόμενος στη Ρώμη (1656–1670), τη Γένοβα (1670–1684) και τη βόρεια Ιταλία μέχρι τον θάνατό του στο Μιλάνο. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Κάρλο Αντόνιο Ταβέλλα (Carlo Antonio Tavella) και ο Πιέτρο Τσινιαρόλι (Pietro Cignaroli, ενεργός το 1716 στο Μιλάνο). Είναι γνωστός για τα ιταλικά τοπία σε ύφος του Τόμας Βάικ (Thomas Wijck) . Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν , ο Tempeest , όπως τον ονομάζει, ήταν γιος του Πίτερ ντε Μολάιν και όχι του Πίτερ Μυλίερ . Μπορούσε να ζωγραφίσει αρκετά καλά, αλλά μετανάστευσε στη Ρώμη σε νεαρή ηλικία και έγινε μέλος των Bentvueghels με το ψευδώνυμο Tempeest . Θεωρήθηκε ότι ήταν 50 ετών από τον Ισαάκ ντε Μουσεερόν (Isaac de Moucheron) όταν βρισκόταν στη Ρώμη (ψευδώνυμο Ordenantie ) το 1697. Ειδικεύτηκε στις wilde zwynenjagten (σκηνές κυνηγιού), με το ύφος του Φρανς Σνάιντερς. Στη Γένοβα φυλακίστηκε για 16 χρόνια επειδή σκότωσε τη γυναίκα του. Τον επισκέφθηκε στη φυλακή ο Γιαν Φίσσερ (Jan Visser), ζωγράφος από τους Bentvueghels γνωστός ως Slempop . Όταν οι Γάλλοι βομβάρδισαν την πόλη το 1684, ελευθερώθηκε και διέφυγε στην Πάρμα, όπου έζησε μέχρι τα γηρατειά του, ζωγραφίζοντας με δύο ματογυάλια, το ένα μπροστά στο άλλο. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels Pieter Mulier στο Artnet
Rocky Balboa

Ο Ρόκυ Μπαλμπόα είναι κινηματογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής, του 2006 σε σκηνοθεσία Σιλβέστερ Σταλόνε ο οποίος ήταν ο πρωταγωνιστής, ο παραγωγός και ο σεναριογράφος. Αποτελεί την τελευταία ταινία της σειράς Ρόκυ, που ο Σταλόνε αγωνίζεται σαν πυγμάχος.

 Φτάνοντας στο 2006, ο Ρόκυ είναι πλέον μόνος του στην καθημερινή του ζωή, αφού η γυναίκα του η Άντριαν έχει πεθάνει από το 2002 από καρκίνο και ο γιος του, Ρόμπερτ, δεν έχει πολύ χρόνο να του αφιερώσει, λόγω πολλών επαγγελματικών υποχρεώσεων. Έτσι βγάζει τα προς το ζην, διατηρώντας ένα εστιατόριο που είχε ανοίξει αφιερωμένο στην γυναίκα του το 1995 λέγοντας το Adrian's κοντά στα μέρη όπου σύχναζε ο ίδιος στην Φιλαδέλφεια. Ο μόνος πλέον που τον παρηγορεί και του κάνει παρέα είναι ο κουνιάδος του, ο Πόλι, και τα βράδια του τα περνάει στο μαγαζί του, λέγοντας ιστορίες πυγμαχίας μαζί με τους πελάτες. Μια μέρα ο Ρόκυ παρακολουθεί μία τηλεοπτική εκπομπή του ESPN που παρουσιάζει έναν φανταστικό αγώνα του Ρόκι Μπαλμπόα με τον Μέισον "The Line" Ντίξον προκαλώντας πάταγο και αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την μεριά του Παγκόσμιου πρωταθλητή με το αήττητο 33-0-0. Οι συνεργάτες του ασχολήθηκαν με τον Ρόκι πείθοντας τον να αγωνιστεί σε έναν αγώνα επίδειξης που σε αυτούς θα προσέφερε πολλά χρήματα, αλλά κυρίως δόξα. Ο Ρόκι δέχεται τελικά και από εκεί θυμάται για άλλη μια φορά τα νιάτα του και την απίστευτη αντοχή του κάτι που παραμένει ακόμη και μετά από 20 περίπου χρόνια. Η ταινία στοίχισε 24 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόνο στα αμερικανικά ταμεία 70 περίπου εκατομμύρια δολάρια. Ο τότε 60χρονος Σιλβέστερ Σταλόνε προπονήθηκε για 6 μήνες προκειμένου να είναι σε φόρμα για το ρόλο του. Η ταινία περιέχει σκηνές από όλες τις προηγούμενες ταινίες Ρόκυ εκτός από το Ρόκυ Νο 5, το οποίο σύμφωνα με τον ίδιο τον Σταλόνε δεν είναι τόσο ανταγωνιστικό όσο τα άλλα φιλμ της σειράς. Σύμφωνα με την επιγραφή στον τάφο της Άντριαν η ημερομηνία θανάτου της ήταν η 11η Ιανουαρίου του 2002. Σιλβέστερ Σταλόνε ... Ρόκυ Μπαλμπόα Μπαρτ Γιάνγκ ... Πόλι Πενίνο Μίλο Βεντιμίλια ... Ρόμπερτ Τζούνιορ Τόνι Μπάρτον ... Ντιούκ Αντόνιο Τάρβερ ... Μέισον Ντίξον Τζέραλντιν Χιούζ ... Μαίρη Τζέημς Φράνσις Κέλυ ... Στεπς Λου Ντιμπέλα Μάικ Τάισον
Βεσπασιανός

Ο Τίτος Φλάβιος Βεσπασιανός (Titus Flavius Vespasianus, 17 Νοεμβρίου 9 - 23 Ιουνίου 79 μ.Χ.), από το Γένος των Φλαβίων γνωστός απλά ως Βεσπασιανός, ήταν ο 9ος αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς και ο ιδρυτής της δυναστείας των Φλαβίων. Ήταν γνωστός για πολλά δημόσια έργα τα οποία δημιούργησε.

 Ο Βεσπασιανός γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 9 μ.Χ. στη Φαλακρίνα (Falacrina) της περιοχής των Σαβίνων. Είχε τρία αδέλφια, ωστόσο το μεγαλύτερο από αυτά, το οποίο ήταν κορίτσι, πέθανε στη γέννα. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 37, όταν εξελέγη κοσμήτορας στη Κρήτη και στην Κυρηναϊκή, ενώ το 39 εξελέγη πραίτορας, την περίοδο που αυτοκράτορας ήταν ο Καλιγούλας. Αργότερα εξελέγη ύπατος στη Γερμανία. Το 69, ο Βεσπασιανός έγινε αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του δημιούργησε πολλά κτήρια, όπως το Κολοσσαίο και το Φόρουμ, καθώς και επέβαλλε φόρο για την ούρηση. Πέθανε το 79, ωστόσο τα αίτια του θανάτου του αμφισβητούνται.Ήταν πολέμιος του χριστιανισμού. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Δομιτίλλα την Πρεσβύτερη, κόρη του Φλαβίου Λιβεράλη νομικού και ταμία (quaestor) από την τάξη των ιππέων και είχε τέκνα: Τίτος 39-81, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Δομιτίλλα η Νεότερη π. 45-π. 66, παντρεύτηκε τον Κουίντο Πετίλλιο Σεριάλη στρατηγό. Κόρη της ήταν η: Φλαβία Δομιτίλλα (Αγία), απεβ. 12 Μαΐου 96. Δομιτιανός 51-96, Αυτ. των Ρωμαίων.
Θερμική απόδοση

Γενικά με τον όρο θερμική απόδοση στη θερμοδυναμική, χαρακτηρίζεται η απόδοση μιας θερμικής μηχανής ή οποιασδήποτε συσκευής που χρησιμοποιεί θερμική ενέργεια, όπως για παράδειγμα μια ατμομηχανή, ή μηχανή εσωτερικής καύσης, ή ατμοστρόβιλος, ή ένας λέβητας, ή κλίβανος κ.λπ..

 Η θερμική απόδοση είναι μία αδιάστατη μέτρηση που προσδιορίζεται από τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, καλούμενος και "αρχή του Καρνό", που ερμηνεύει ουσιαστικά τη λειτουργία των θερμικών μηχανών που λαμβάνοντας θερμότητα την μετατρέπουν σε μηχανικό έργο. Σύμφωνα με τον νόμο αυτό η θερμική απόδοση μιας θερμικής μηχανής που παρεμβάλλεται και εργάζεται μεταξύ δύο σωμάτων με διαφορετική θερμοκρασία είναι πάντα αριθμός μικρότερος της μονάδας έστω κι αν η μηχανή χαρακτηριστεί τέλεια. Τούτο σημαίνει πως μέρος μόνο της θερμότητας που παραλαμβάνει η μηχανή από το θερμό σώμα, όπως π.χ. τον λέβητα μπορεί να μετατρέψει σε μηχανικό έργο. Η θερμική απόδοση μιας μηχανής είναι τόσο μεγαλύτερη, δηλαδή τόσο μεγαλύτερο μετατρέψιμο μέρος, όσο μεγαλύτερη είναι η παρεχόμενη (ή χορηγούμενη) διαφορά μεταξύ του θερμού και του ψυχρού σώματος. Συνήθως όμως ως ψυχρό σώμα χρησιμοποιείται το περιβάλλον (νερό, ή αέρας ψύξης) η θερμοκρασία του οποίου, ουσιαστικά, δεν μεταβάλλεται πολύ, παραμένοντας περίπου σταθερά. Επομένως η θερμική απόδοση εξαρτάται από τη θερμοκρασία του θερμού μόνο σώματος, που είναι τόσο μεγαλύτερη όσο υψηλότερη η θερμοκρασία με την οποία χορηγείται η θερμότητα στη μηχανή, δηλαδή όσο μεγαλύτερη είναι η θερμοκρασία του θερμού σώματος. Κατόπιν όλων των παραπάνω καθίσταται αντιληπτή η σημασία που έχει ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής στη βιομηχανία. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.17. Ίδρυμα Ευγενίδου, Βιβλιοθήκη Μηχανικού: Κινητήριες μηχανές Αθήνα σελ.38-39
Νταβίντ Μέντες ντα Σίλβα

Ο Νταβίντ Μέντες ντα Σίλβα (γεννηθείς: 4 Αυγούστου 1982 στο Ρότερνταμ) είναι ένας πρώην Ολλανδός ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού μέσου. Οι παλιές του ομάδες είναι οι: ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, Σπάρτα Ρότερνταμ, ΑΦΚ Άγιαξ και ΝΑΚ Μπρέντα. Είναι ένας πολύ πληθωρικός παίκτης ο οποίος μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις του κέντρου και της άμυνας. Είναι γνωστός για την ντρίμπλα του και την τεχνική του καθώς και για το τάγκλινγκ του.

 Η ΝΑΚ Μπρέντα υπέγραψε με τον Μέντες το καλοκαίρι του 2004 ένα τετραετές συμβόλαιο.. Δύο χρόνια αργότερα, υπέγραψε με την Άλκμααρ ένα πενταετές συμβόλαιο. Στις 20 Οκτωβρίου 2009, ο Νταβίντ Μέντες Ντα Σίλβα σκόραρε ένα εκπληκτικό γκολ ενάντια στην Άρσεναλ στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ για να δώσει στην ομάδα του κάτι από ένα ιστορικό αποτέλεσμα αφού η Άρσεναλ είχε προηγηθεί με τον Σεσκ Φάμπρεγας στο πρώτο ημίχρονο. Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο με την Ολλανδία στις 7 Φεβρουαρίου 2007. Έχει επίσης παίξει για την Ολλανδική ομάδα Κ20 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, η οποία έχασε από την ομάδα της Αιγύπτου Κ20 στα προημιτελικά. Άλκμααρ Πρωτάθλημα Ολλανδίας Νικητής (1):Ασπίδα Γιόχαν Κρόιφ Νικητής (1): 2009ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Νικητής (1): 2011-12Κύπελλο Αυστρίας Νικητής (1): 2011-12 Προφίλ και στατιστικά στο transfermarkt.co.uk
Λύρκεια Αργολίδας

Η Λύρκεια (ή Λυρκεία, παλαιά ονομασία: Κάτω Μπέλεσι) είναι ημιορεινό χωριό της Αργολίδας. Είναι χτισμένη στους ανατολικούς πρόποδες του Λύρκειου όρους σε μία μικρή κοιλάδα που διαρρέται απο τον ποταμό Ίναχο (Πάνιτσα) μεταξύ των βουνών Αρτεμίσιο, Ξεροβούνι και Λύρκειο σε υψόμετρο 250 μέτρων. Απέχει 20 χιλιόμετρα από το Άργος και βρίσκεται σε κομβικό σημείο μεταξύ του αργολικού κάμπου και των ορεινών χωριών της Αργολίδας. Στην απογραφή του 2021 είχε μόνιμο πληθυσμό 263 ατόμων και μέχρι το 2011 αποτελούσε την έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Λυρκείας ενώ σήμερα είναι τμήμα της κοινότητας Λυρκείας στην ομώνυμη δημοτική ενότητα του Δήμου Άργους - Μυκηνών. Πριν το 1912 αποτελούσε και την χειμερινή έδρα του Δήμου Λύρκειας. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου.Η Λύρκεια υπήρξε κάποτε το χειμαδιό των κατοίκων του Κεφαλόβρυσου (Άνω Μπελέσι) αλλά μετα το τέλος της Τουρκοκρατίας οι περισσότεροι κάτοικοι μετακινήθηκαν μόνιμα στην Λύρκεια. Απο τον 19ο αιώνα και μέχρι την παρακμή του καπνού στην Αργολίδα η περιοχή παρήγαγε τον καλύτερο καπνό στην επαρχία του Άργους. Σήμερα κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων αποτελεί ο αγροτικός-κτηνοτροφικός τομέας αφού η περιοχή διαθέται μεγάλες εκτάσεις ελαιόδεντρων, λιβαδιών αλλά και οποροφόρων δέντρων και αμπελιών. Η Λύρκεια διαθέτει ενεργό δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.Το κλίμα είναι θερμόξηρο Μεσογειακό με ζέστα, ξερά καλοκαίρια και ήπιους, υγρούς χειμώνες και δεν διαφέρει απο το κλίμα της γύρω περιοχής και του Άργους. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι οικισμοί Καπαρέλλι, Στέρνα, Δούκα Βρύση, Κεφαλόβρυσο και Καρυά.

 Η σύγχρονη ονομασία της προήλθε από την αρχαία πολιτεία Λυρκεία ή Λυγκεία που βρισκόταν στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το χωριό. Οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι ωστόσο πιστεύουν πως η αρχαία Λυρκεία βρίσκεται σε άλλη τοποθεσία και ταυτίζουν τα ευρήματα στο χωριό με τις Αρχαίες Ορνεές. Αρχικά ονομαζόταν Λυγκεία, από τον γιο του Αίγυπτου, Λυγκέα, ο οποίος σύμφωνα με τη μυθολογία, κατέφυγε εκεί για να σωθεί από τον Δαναό, ενω Λυρκεία ονομάστηκε αργότερα από τον μεταγενέστερο μυθικό οικιστή της Λύρκο, που ήταν γιός του Λυγκέα και της Υπερμνήστρας. Αποτέλεσε έναν απο τους αρχαιότερους οικισμούς της Αργολίδας. Ήδη από την 3η π.Χ. χιλιετία η Λυρκεία θεωρείται σημαντική πολίχνη. Τη Μυκηναϊκή εποχή όμως θα παρακμάσει μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ. που θα γνωρίσει νέα ακμή. Αξιόλογα αρχαιολογικά ευρήματα υπάρχουν στο χωριό και τη γύρω περιοχή. Στο σημείο Παλιοκαστράκι (λόφος στα ΒΑ του χωριού) ανακαλύφθηκαν ερείπια της αρχαίας πόλης. Έχουν σωθεί τμήματα από τα ισχυρά τείχη της ακρόπολης της αρχαίας Λυγκείας, ενώ περιμετρικά της πόλης έχουν βρεθεί τρία αρχαία και αλληλεπικαλυπτόμενα τοπικά οδικά δίκτυα, καθώς και γέφυρες. Το χωριό διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στην ελληνική επανάσταση. Στην αρχή της επανάστασης ο καπετάν Γιαννάκος Δαγρές μαζί με τον αδερφό του οργάνωσαν στράτευμα που απαρτιζόταν από ντόπιους και Καρυώτες για να πολεμήσουν τους Τούρκους. Ακόμη συμμετείχαν με σθένος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Η Λύρκεια απο το 1879 μέχρι το 1940 παρουσίασε σημαντική αύξηση πληθυσμού αλλά μετά το 1940, και ίδιως απο το 1981 ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά.
Σοφία του Βρανδεμβούργου

Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Brandenburg, von Hohenzollern (6 Ιουνίου 1568 - 7 Δεκεμβρίου 1622) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας. Ήταν επίτροπος από το 1591 έως το 1601 κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Χριστιανού Β΄.

 Γεννήθηκε στο κάστρο Τσέχλιν (Zechlin), στο Ράινσμπεργκ, ως κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (1525–1598) από τον δεύτερο γάμο του με τη Σαβίνα των Χοεντσόλερν (1548–1575), κόρη του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Στις 25 Απριλίου 1582 στη Δρέσδη, η Σοφία παντρεύτηκε τον Χριστιανό Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας (1560–1591). Η Σοφία ήταν 14 ετών στο γάμο της και μετά από ένα χρόνο απέκτησε το πρώτο της παιδί. Μετά το τέλος τού συζύγου της, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 31 ετών, η Σοφία μαζί με τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης, έγιναν επίτροπος του εκλεκτοράτου για τον μεγαλύτερο γιο της. Η Σοφία ήταν πιστή Λουθηρανή και πολέμησε κατά τού κρυπτοκαλβινισμού στη Σαξονία. Μετά το τέλος του Χριστιανού Α΄ το 1591, έβαλε τον Καλβινιστή Καγκελάριο Νικόλαο Κρελ, αντίπαλο της λουθηρανικής πίστης, να φυλακιστεί στο φρούριο του Κένιγκσταϊν και το 1601 να τον εκτελέσουν στο Νόιμαρκτ της Δρέσδης. Σε συσχετισμό της ευσεβούς χήρας Ιουδήθ στο Bιβλίο της Ιουδήθ της Παλαιάς Διαθήκης, οι πιστοί Λουθηρανοί την εόρταζαν στη συνέχεια ως "η Ιουδήθ της Σαξονίας". Ως χήρα, η Σοφία ζούσε στην Οικία της κυρίας μητέρας (Fraumutterhaus) στη Δρέσδη ή στο κάστρο Κόντιτς. Έκοψε τα δικά της χρυσά νομίσματα (τα δουκάτα της Σοφίας, Sophiendukaten). Διατηρούσε επίσης την παλαιά Φραγκισκανική εκκλησία στη Δρέσδη έτοιμη για θεία λειτουργία (1599–1610), η οποία μετά από αυτήν ονομαζόταν εκκλησία της Σοφίας. Ο Κήπος της Δούκισσας (der Herzogin Garten) πήρε επίσης το όνομά του από τη δούκισσα Σοφία. Απεβίωσε στο κάστρο Κόλντιτς. Παντρεύτηκε το 1582 τον Χριστιανό Α΄ των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Χριστιανός Β΄ 1583-1611, εκλέκτορας της Σαξονίας. Ιωάννης-Γεώργιος Α΄ 1585-1656, διάδοχος του αδελφού του ως εκλέκτορας της Σαξονίας. Σοφία 1587-1635, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο δούκα της Πομερανίας. Αύγουστος 1589-1615 διοικητής της επισκοπής του Νάουμπουργκ-Τσάιτς. Νυμφεύτηκε, αλλά ήταν άτεκνος. Δωροθέα 1591-1617), πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ (1610). Ελισάβετ 1588-1589, απεβ. 1 έτους, Άννα-Σαβίνα 1586, απεβ. νήπιο. Franz Blanckmeister: Kurfürstin Anna Sophie von Sachsen: eine evangelische Bekennerin, Barmen [um 1891] Franz Otto Stichart: Galerie der Sächsischen Fürstinnen; Biogr. Skizzen sämmtl. Ahnfrauen d. Königl. Hauses Sachsen. Quellengemäß πιο σκοτεινός. , Λειψία 1857 Ute Essegern: Fürstinnen am kursächsischen Hof, Leipziger Universitätsverlag, 2007 https://web.archive.org/web/20110719065438/http://www.neumarkt-dresden.de/nikolaus-krell.html http://www.geneall.net/D/per_page.php?id=16340
Μανωλάδα Ηλείας

Η Μανωλάδα, γνωστή και ως Παλαιά Μανωλάδα (ή με την γραφή Μανολάδα), είναι χωριό της Ηλείας στον κάμπο του Βουπρασίου ή πεδιάδα της Μανωλάδας. Κύρια ασχολία των κατοίκων της είναι η γεωργία και η καλλιέργεια φράουλας. Γειτονεύει με τα χωριά Βάρδα, Νέα Μανωλάδα, Κουρτέσι, Νέο Βουπράσιο και Λάππα. Απέχει περίπου 42 χιλιόμετρα από την Πάτρα και περίπου 50 χιλιόμετρα από τον Πύργο.

 Η Μανωλάδα, άγνωστο πότε ακριβώς, δημιουργήθηκε την περίοδο της Φραγκοκρατίας ή των Βυζαντινών δηλαδή τον 13ο ή 14ο αιώνα μ.Χ. Το όνομά της το πήρε από την Μανωλιάσσα, πριγκίπισσα της αρχαίας Υρμίνης. Το σημείο που βρίσκεται σήμερα η κωμόπολη Βάρδα, τότε ανήκε στην Μανωλάδα, και το 1316 μ.Χ. έγινε εκεί η Μάχη της Μανωλάδας μεταξύ Καταλανών και Βυζαντινών με νίκη των δεύτερων. Κατά την Τουρκοκρατία στη εύφορη πεδιάδα της Μανωλάδας το μεγαλύτερο τμήμα της είχε δοθεί δωρεά σε μοναστήρια για να μην γίνει τσιφλίκια Οθωμανών αξιωματούχων. Με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821 οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και πολέμησαν εναντίον των Τούρκων στο πλευρό του Σισίνη. Το 1888 πέρασε από την περιφέρεια της Μανωλάδας η σιδηροδρομική γραμμή και δημιουργήθηκε ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μανωλάδας που μετέπειτα εξελίχθηκε σε οικισμό, τη σημερινή Βάρδα. Το 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής και δημιούργησαν νέο όμορο οικισμό, τη σημερινή Νέα Μανωλάδα. Το 1835 η Μανωλάδα προσαρτήθηκε στον Δήμο Βουπρασίων και το 1849 γίνεται έδρα του δήμου. Η Μανωλάδα ήταν έδρα του δήμου τα διαστήματα 07/09/1849-27/05/1864 και 12/06/1865-28/08/1912. Το 1912 με την ίδρυση των κοινοτήτων γίνεται έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Μανωλάδας, έως το 1997 που η κοινότητα αυτή καταργείται και η Μανωλάδα προσαρτάται στον Δήμο Βουπρασίου, έως το 2010 που προσαρτάται στον Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Ο Α.Π.Σ. Προοδευτική Μανωλάδας εκπροσωπεί τη Μανωλάδα στο ποδόσφαιρο. Ιδρύθηκε το 1952 και αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά σωματεία της Ηλείας. Είναι ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηλείας και έχει πολυετή παρουσία στην πρώτη κατηγορία των πρωταθλημάτων της. Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Δήμος Βουπρασίας - Ιστορικά Στοιχεία, vouprasia.gov.gr Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μανολάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/02/2013. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μανολάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Βουπρασίας (1997-2010) και Δήμου Βουπρασίων (1835-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/02/2014.
Προβλεπτική κατανομή πιθανότητας

Στον κλάδο της Στατιστικής, και συγκεκριμένα στην Μπεϋζιανή προσέγγιση της Στατιστικής, η κατανομή των μελλοντικών παρατηρήσεων καλείται προβλεπτική κατανομή πιθανότητας. Η προβλεπτική κατανομή πιθανότητας λαμβάνει διαφορετική μορφή ανάλογα με το αν έχουμε συλλέξει παρατηρήσεις της υπό πρόβλεψη μεταβλητής, σε κάθε περίπτωση όμως είναι η μέση τιμή της πιθανοφάνειας ως προς την κατανομή των παραμέτρων. Η εν λόγω κατανομή αποδεικνύεται χρήσιμη τόσο για την πρόβλεψη μελλοντικών παρατηρήσεων, όσο και για την δημιουργία διαγνωστικών ελέγχων για την προσαρμογή και τις παραδοχές του μοντέλου.

 Όταν δεν έχουμε συλλέξει ακόμα παρατηρήσεις, η προβλεπτική κατανομή είναι η μέση τιμή της πιθανοφάνειας ως προς την πρότερη κατανομή των παραμέτρων f ( θ ) {\displaystyle f(\theta )} και καλείται πρότερη προβλεπτική κατανομή πιθανότητας. Μόλις τα δεδομένα είναι διαθέσιμα, η κατανομή των παραμέτρων είναι πλέον η ύστερη κατανομή f ( θ | y ) {\displaystyle f(\theta |y)} . Κάνοντας χρήση αυτής της κατανομής για τις παραμέτρους θ {\displaystyle \theta } , η προβλεπτική κατανομή είναι η και καλείται ύστερη προβλεπτική κατανομή. Μέσα από την προσομοίωση τιμών από την ύστερη προβλεπτική κατανομή μπορούμε να παραγάγουμε προβλέψεις για τις μελλοντικές παρατηρήσεις. Η ύστερη προβλεπτική κατανομή μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση απροσδόκητων/ακραίων τιμών. Επίσης, με τη βοήθεια της ύστερης προβλεπτικής κατανομής μπορούμε να δημιουργήσουμε τους λεγόμενους ύστερους προβλεπτικούς διαγνωστικούς ελέγχους. Οι έλεγχοι αυτοί μπορεί να σχετίζονται με την ποιότητα προσαρμογής του Μπεϋζιανού Στατιστικού μοντέλου ή τις παραδοχές του (π.χ. Επιλογή μεσόκυρτης πρότερης κατανομής). Στην Μπεϋζιανή Στατιστική υπάρχουν δύο σκοπιές για τον υπολογισμό ύστερων κατανομών, είτε αναλυτικά με την μέθοδο Laplace, είτε προσομοιώνοντας τιμές από την κατανομή με την μέθοδο MCMC. Η πρώτη κάνει χρήση του αναπτύγματος Taylor. Η τελευταία, της οποίας το μαθηματικό υπόβαθρο ξεφεύγει του λήμματος, χρησιμοποιεί εξειδικευμένα πακέτα λογισμικών για να γεννήσει τιμές από την ύστερη προβλεπτική κατανομή (π.χ. OpenBUGS, JAGS, STAN). Christensen, R., (2011), Bayesian Ideas and Data Analysis, CRC Press, Boca Raton, FL. Ntzoufras, I., (2009), Bayesian modeling using WinBUGS, Wiley, Hoboken, N.J. Gelman, A., Carlin, J., Stern, H. and Rubin, D., (2003), Bayesian Data Analysis, Second Edition, Chapman & Hall/CRC, London.
Γυναικεία Ορχήστρα του Άουσβιτς

Η Γυναικεία Ορχήστρα του Άουσβιτς (Mädchenorchester von Auschwitz) δημιουργήθηκε το 1943 από κρατούμενες στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, ύστερα από διαταγή των SS και παρέμεινε ενεργή μέχρι τον Οκτώβριο του 1944.Μετά το πόλεμο ορισμένες από τις κρατούμενες δημοσίευσαν τις αναμνήσεις τους από τη συμμετοχή τους στην ορχήστρα. Μεταξύ αυτών ήταν οι δύο επαγγελματίες μουσικοί της ορχήστρας, η Ανίτα Λάσκερ -Γουολφις (Anita Lasker-Wallfisch) (Inherit the Truth. A Memoir of Survival and the Holocaust) και η Fania Fénelon (Sursis pour l'orchestre). Στην αυτοβιογραφία της Fénelon βασίστηκε η ταινία Playing for Time, του Άρθουρ Μίλερ, με πρωταγωνίστρια τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, το 1980.

 Η ορχήστρα δημιουργήθηκε, για λόγους προπαγάνδας, τον Απρίλιο του 1943, με εντολή του διοικητή του γυναικείου τμήματος του στρατοπέδου, SS-Hauptsturmfuhrer Φραντς Χόσλερ (Franz Hössler) και υπό την επίβλεψη της SS-Oberaufseherin Μαρία Μαντλ.Τη διεύθυνση της ορχήστρας ανέλαβε αρχικά η Πολωνή κρατούμενη δασκάλα μουσικής Zofia Czajkowska, που βρισκόταν στο Άουσβιτς από το 1942. Από τον Αύγουστο του 1943 μέχρι τον Απρίλιο του 1944 στη διεύθυνση της ορχήστρας βρισκόταν η βιολονίστρια Alma Rosé, η οποία πριν μεταφερθεί στο Άουσβιτς κρατούνταν στο Στρατόπεδο του Ντρανσί, και ήταν κόρη του διευθυντή της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης, Arnold Rosé, και ανιψιά του Γκούσταβ Μάλερ. Μετά το θάνατό της, στις 5 Απριλίου 1944, ανέλαβε η Ουκρανή, Sonia Winogradowa. Σύμφωνα με τη καθηγήτρια μουσικής Susan Eischeid τον Ιούνιο του 1943 η ορχήστρα είχε 20 μέλη ενώ την επόμενη χρονιά 42 με 50 μέλη. Ήταν γυναίκες από διάφορες χώρες (Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχοσλοβακία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Πολωνία, Ολλανδία και ΕΣΣΔ), Ρωμαιοκαθολικές και Εβραίες και οι περισσότερες δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί. Επαγγελματίες μουσικοί ήταν η τσελίστρια Ανίτα Λάσκερ -Γουολφις και η πιανίστρια και τραγουδίστρια Fania Fénelon. Η ορχήστρα βρισκόταν στη πύλη του στρατοπέδου κάθε μέρα και έπαιζε εμβατήρια όταν οι κρατούμενες περνούσαν το πρωί για να πάνε στις διάφορες εργασίες στις οποίες τις έστελναν καθώς και το βράδυ όταν επέστρεφαν. Ήταν υποχρεωμένη να παίζει μουσική συνέχεια ενώ περνούσαν από μπροστά της οι σχηματισμοί των κρατουμένων, ακόμα και όταν ο καιρός δεν ήταν καλός. Ορισμένες φορές έπαιζε μουσική στη διάρκεια της διαλογής όσων οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων ενώ άλλες φορές έπαιζε στο αναρρωτήριο. Επίσης κάθε Κυριακή έδινε συναυλία για τα μέλη των SS. Το ρεπερτόριο της ορχήστρας ήταν περιορισμένο επειδή η πλειοψηφία των μελών της δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί και δεν υπήρχαν παρτιτούρες. Γι' αυτό, ειδικά όταν έπαιζαν για πολύ ώρα στη πύλη του στρατοπέδου μέχρι να περάσουν όλες οι κρατούμενες, επαναλάμβαναν διαρκώς τα ίδια κομμάτια. Επίσης για τα μέλη των SS έπαιζαν πολύ συγκεκριμένα τραγούδια καθώς αυτά ήθελαν να ακούσουν. Η ορχήστρα διαλύθηκε τον Οκτώβριο του 1944. Τη 1η Νοεμβρίου οι Εβραίες κρατούμενες -μέλη της ορχήστρας στάλθηκαν στο στρατόπεδο Μπέργκεν -Μπέλζεν όπου τρεις από αυτές δολοφονήθηκαν ενώ στις 18 Ιανουαρίου 1945 οι Χριστιανές κρατούμενες -μέλη της ορχήστρας στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ.
Αικατερίνη της Βοσνίας, κόμισσα του Τσέλιε

Η Αικατερίνη της Βοσνίας (σερβοκροατικά: Katarina Kotromanić‎, σλοβενικά: Katarina Celjska - Kotromanićka‎) (άκμασε τον 14ο αιώνα) μέλος του Οίκου των Κοτρομάνιτς ήταν Βόσνια αρχόντισσα. Ήταν κόμισσα του Τσέλιε από το γάμο της με τον Χέρμαν Α΄ κόμη του Τσέλιε.

 Είναι γνωστό ότι η Αικατερίνη ήταν Βοσνιακής καταγωγής, αλλά η καταγωγή της αμφισβητείται. Κάποιοι πιστεύουν ότι η Αικατερίνη ήταν κόρη του Βλαντίσλαβ Κοτρομάνιτς και της συζύγου του Γιελένα Σούμπιτς. Οι υπόλοιποι πιστεύουν, ότι ήταν η δεύτερη κόρη του Στέφανου Β΄ Κοτρομάνιτς μπαν της Βοσνίας, και της τρίτης συζύγου του Ελισάβετ της Κουγιάβια των Πιαστ. Αν ήταν κόρη του Βλαντίσλαβ, ήταν αδελφή του βασιλιά Tβρτκο Α΄ βασιλιά της Βοσνίας, ενώ αν η Αικατερίνη ήταν κόρη του Στεφάνου Β΄, ήταν αδελφή της Ελισάβετ βασίλισσας της Ουγγαρίας. Η καταγωγή της Αικατερίνης δεν είναι ξεκάθαρη, επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία, που να συνδέουν την Αικατερίνη με κάποιο από τα ζεύγη. Η Αικατερίνη παντρεύτηκε το 1361 (ή το 1362) με τον Χέρμαν Α' κόμη του Τσέλιε (Celje / Cilli). Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο για είκοσι τρία χρόνια και είχε τουλάχιστον δύο παιδιά: Xανς, απεβ. νέος. Χέρμαν Β΄ π.1360-1435, κόμης τού Τσέλιε, παντρεύτηκε την Άννα κόμισσα του Σάουνμπεργκ και έγινε πατέρας της: Μπάρμπαρα 1392-1451, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας και Γερμανίας.
Μετατροπή τζαμιών σε μη ισλαμικούς χώρους λατρείας

Η μετατροπή των τζαμιών σε μη ισλαμικούς χώρους λατρείας έχει συμβεί εδώ και αιώνες. Οι σημαντικότερες τέτοιες μετατροπές έγιναν μετά και κατά τη διάρκεια της ανακατάληψης της Ισπανίας από τις Χριστιανικές δυνάμεις (Reconquista) .

 Αυτός ο πίνακας παραθέτει πρώην τζαμιά που έχουν ταυτοποιηθεί με αρχικά κτίρια ή ερείπια. Περιλαμβάνει επίσης εκείνες τις εκκλησίες όπου η αρχική δομή του τζαμιού δεν σώζεται πλέον και η εκκλησία χτίστηκε στη θέση ενός πρώην τζαμιού. Αυτός ο πίνακας παραθέτει πρώην τζαμιά με αναγνωρισμένα αυθεντικά κτίρια που έχουν μετατραπεί σε ινδουιστικούς ναούς. Περιλαμβάνει επίσης εκείνους τους ναούς όπου η αρχική δομή του τζαμιού δεν σώζεται πλέον και ο ναός χτίστηκε στη θέση ενός πρώην τζαμιού. Αυτός ο πίνακας παραθέτει πρώην τζαμιά με αναγνωρισμένα αυθεντικά κτίρια που έχουν μετατραπεί σε ναούς Σιχ (γκουρντβάρα). Αυτός ο πίνακας παραθέτει πρώην τζαμιά με ταυτοποιημένα αυθεντικά κτίρια που έχουν μετατραπεί σε συναγωγές. Μετατροπή μη ισλαμικών χώρων λατρείας σε τζαμιά
Ζοβενέλ Μοΐζ

O Ζοβενέλ Μοΐζ (γαλλικά: Jovenel Moïse) (26 Ιουνίου 1968 - 7 Ιουλίου 2021) ήταν Αϊτινός πολιτικός, Πρόεδρος της Αϊτής από τον Φεβρουάριο του 2017, μέχρι την δολοφονία του το 2021. Προηγουμένως, αναδείχθηκε ως ο νικητής με βάση τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου του 2016.

 Γεννήθηκε από οικογένεια μεσαίας τάξης στην Τρου ντι Νορ, της Nord-Est. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και η μητέρα του μοδίστρα. Τον Ιούλιο του 1974, η οικογένειά του μετακόμισε στο Πορτ-ο-Πρενς. Ο Ζοβενέλ σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Κισκέγια και παντρεύτηκε τη Μαρτίν Μαρί Ζοζέφ Ετιέν, το 1996. Την ίδια χρονιά έφυγε από την πρωτεύουσα και εγκαταστάθηκε στο Πορ ντε Πε, όπου ασχολήθηκε με τον αγροτικό τομέα. Με ελάχιστο κεφάλαιο, ο Μοΐζ δημιούργησε την πρώτη του επιχείρηση στην Πορτ ντε Πε. Λίγο μετά, ξεκίνησε ένα έργο για να παρέχει καθαρό νερό σε αγροτικές περιοχές. Με δάνεια από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ιδιώτες, άνοιξε ένα εργοστάσιο νερού, το οποίο εξυπηρετεί τις υπηρεσίες του Nord-Ouest και Nord-Est. Το 2012, στην Trou-du-Nord, ίδρυσε την ανώνυμη εταιρεία Agritrans SA και βοήθησε στην ανάπτυξη μιας γεωργικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν πολλά γεωργικά έργα. Δολοφονήθηκε το 2021, στο σπίτι του, από πυρά αγνώστων. Το 2015, ο Πρόεδρος Μισέλ Μαρτελί έδωσε το χρίσμα στον Μοΐζ να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές με το Αϊτινό Κόμμα Τε Παλ (PHTK). Στις 27 Νοεμβρίου 2016 ανακοινώθηκε ότι ο Μοΐζ είχε κερδίσει τον πρώτο γύρο των εκλογών με βάση τα προκαταρκτικά αποτελέσματα, με εκτιμώμενο ποσοστό συμμετοχής το 21%.Ο Μοΐζ ορκίστηκε Πρόεδρος και ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Φεβρουαρίου 2017, ως την δολοφονία του, στις 7 Ιουλίου 2021. Ο Μοΐζ έπεσε νεκρός από πυρά ομάδας αγνώστων, που επιτέθηκαν στο σπίτι του, τα ξημερώματα της Τετάρτης 7ης Ιουλίου 2021 (τοπική ώρα). Από τους πυροβολισμούς, τραυματίστηκε και η σύζυγος του Μοΐζ, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε το γραφείο του υπουργού Εσωτερικών και πρωθυπουργού από τον Απρίλιο του 2021, Κλοντ Ζοζέφ, ο οποίος αναλαμβάνει, προσωρινά, προεδρικά καθήκοντα στην Αϊτή.
Ασπρόχωμα Μεσσηνίας

Το Ασπρόχωμα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 586 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Το Ασπρόχωμα βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Στα όρια Ασπροχώματος και Καλαμάτας βρίσκεται και το εργοστάσιο της Καπνοβιομηχανίας Καρέλια. 21-04-1835, ο οικισμός Ασπρόχωμα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών. 31-08-1912, ο οικισμός Ασπρόχωμα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Ασπροχώματος. 14-03-1971, στον οικισμό Ασπρόχωμα προσαρτάται ο καταργούμενος οικισμός Κουμουνδούρος της Κοινότητας Ασπροχώματος. 04-12-1997, ο οικισμός Ασπρόχωμα αποσπάται από την Κοινότητα Ασπροχώματος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Ασπροχώματος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,430 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ακοβίτικα, Καγκαρέικα, Καλάμι, Κατσίκοβο και Λαγκάδα-Δημητρακοπουλέικα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Δήμος Καλαμάτας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Κάλιαρι Κάλτσιο

Η Κάλιαρι Κάλτσιο (ιταλικά: Cagliari Calcio) είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα, που ιδρύθηκε το 1920 και εδρεύει στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Έδρα της ομάδας είναι το χωρητικότητας 23.486 θεατών στάδιο Σαρντένια Αρένα (πρώην Σαντ Ελία), στο οποίο διεξήχθησαν και αγώνες για το Μουντιάλ του 1990. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε.Η Κάλιαρι μετέχει στις επαγγελματικές κατηγορίες της Ιταλίας, έχοντας περάσει αρκετά χρόνια της πρόσφατης ιστορίας της μεταξύ Σέριε Α και Β. Κατέκτησε το τρόπαιο του πρωταθλητή (scudetto) μια φορά, τη σεζόν 1969-70, έχοντας στη σύνθεσή της έναν από τους δεινότερους επιθετικούς που πέρασαν από τα Ιταλικά γήπεδα, τον Τζίτζι Ρίβα (Gigi Riva).

 Serie A - Α΄ Εθνική Κατηγορία: Πρωτάθλημα (1): 1969-70 Δευτεραθλήτρια (1): 1968-69Serie B - Β΄ Εθνική Κατηγορία: Πρώτη θέση (1): 2003-04 Δεύτερη θέση (2): 1963-64, 1978-79 Προβιβασμός (2): 1989-90, 1997-98Serie C / Serie C1 - Γ΄ Εθνική Κατηγορία: Πρώτη θέση (3): 1930-31, 1951-52, 1988-89 Η παρουσία της Κάλιαρι στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 1969 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης, όπου μπροστά σε 42.211 θεατές ήρθε ισόπαλη με τον Άρη με 1-1, για τον θεσμό του Κυπέλλου Εκθέσεων. Η σπουδαιότερη ευρωπαϊκή στιγμή του συλλόγου υπήρξε τη σεζόν 1993-94, όταν έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και αποκλείστηκε από τη μετέπειτα τροπαιούχο Ίντερ. Επίσημος ιστότοπος
Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ

Η Ερμενσίντα, ισπαν. Ermesinda (1015 - 1 Δεκεμβρίου 1049) από τον Οίκο της Φουά ήταν κόρη του κόμη του Μπιγκόρ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βερνάρδου-Ρογήρου κόμη του Μπιγκόρ και της Γκερσέντας, κόρης του Γκαρθία-Αρνάλντο κόμη του Μπιγκόρ. Παντρεύτηκε το 1336 τον Ραμίρο Α΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας και είχε τέκνα: Σάντσο Ραμίρεθ π.1042-1094, βασιλιάς της Αραγωνίας & Παμπλόνας. Γκαρσία Ραμίρεθ απεβ. 1086, επίσκοπος της Χάκας. Τερέθα γενν. 1037, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Βερτράνδο κόμη & μαργράβο της Προβηγκίας. Σάντσα π.1045-1097, παντρεύτηκε τον Ερμενγκόλ Γ΄ κόμη του Ουρζέλ. Ουρράκα απεβ. 1077, μοναχή. Márquez de la Plata, Vicenta María. 2009. LOS ESPAÑOLES DE HACE 900 AÑOS. Durán Gudiol, Antonio (1978). La familia de Ramiro I. Ramiro I de Aragón. Zaragoza: Guara editorial. Pages 36-40. ISBN 84-85303-07-5. Vicente Salas Merino, La Genealogía de los Reyes de España (Visionnet, 2007), 220.
Κουίτο

Το Κουίτο (πορτογαλικά: Cuíto‎), πρώην Σίλβα Πόρτο (πορτογαλικά: Silva Porto‎), είναι πόλη και δήμος στην κεντρική Ανγκόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Μπιέ. Ο δήμος είχε πληθυσμό 450.881 το 2014.

 Η πόλη Κουίτο είναι χτισμένη στην ιστορική καρδιά του βασιλείου των Οβιμπούντου. Ο ηγεμόνας των Οβιμπούντου είχε το όνομα Βίγιε και νυμφεύτηκε μια γυναίκα της φυλής Σόνγκο με το όνομα Καχάντα. Μαζί έχτισαν την πόλη και αργότερα οι Πορτογάλοι ονόμαζαν την επαρχία Μπιέ από το όνομα του ηγεμόνα. Οι Οβιμπούντου ήταν γνωστοί για την πώληση αιχμαλώτων από γειτονικές φυλές σε Ευρωπαίους δουλεμπόρους, κάνοντας έτσι την περιοχή ιδανική για το εμπόριο δουλείας και έφεραν αποίκους στην περιοχή. Οι Πορτογάλοι «ίδρυσαν» την πόλη το 1750. Αργότερα η πόλη ονομάστηκε Σίλβα Πόρτο προς τιμήν του Αντόνιο ντα Σίλβα Πόρτο, ο οποίος έχτισε την κατοικία του embala Belmonte στην περιοχή. Το ευχάριστο κλίμα στην επαρχία Μπιέ ήταν ελκυστικό για τους Πορτογάλους εποίκους και πολλοί μετακόμισαν στο Σίλβα Πόρτο στις αρχές του 1900 όταν ο Σιδηρόδρομος της Μπενγκέλα συνέδεσε την πόλη με την ακτή. Το Κουίτο είχε μακρά ιστορία βίας ξεκινώντας από το δουλεμπόριο της Αφρικής και τον φυλετικό πόλεμο. Αργότερα στη δεκαετία του 1960 οι Πορτογάλοι χρησιμοποίησαν την πόλη Σίλβα Πόρτο ως κέντρο εκπαίδευσης για μαύρους στρατιώτες του Πορτογαλικού Στρατού οι οποίοι θα αποστελλόταν στη βόρεια Πορτογαλική Ανγκόλα για να πολεμήσουν τους εθνικιστές αντάρτες, κατά τη διάρκεια του Πορτογαλικού Αποικιακού Πολέμου.Μετά την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία το 1975, το Κουίτο ήρθε αντιμέτωπο με τις χειρότερες στιγμές του στις 6 Ιανουαρίου 1993, όταν η UNITA, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας, πολιόρκησε την πόλη για περισσότερο από 9 μήνες ενώ πάνω από 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, τόσο από τις πολεμικές επιχειρήσεις όσο και από την πείνα. Σε κανέναν δεν επιτρεπόταν να εισέλθει ή να εγκαταλείψει την πόλη για 9 μήνες και αυτή υπέστη σοβαρές καταστροφές. Η UNITA απομακρύνθηκε τελικά από την πόλη και μια δεύτερη προσπάθεια έγινε για να καταλάβει την πόλη το 1998 χρησιμοποιώντας τεράστιο πυροβολικό και τανκς. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου του Μπιέ. Το κλίμα είναι ασυνήθιστα δροσερό για την τροπική του θέση. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 18 °C, κυρίως λόγω του μεγάλου υψομέτρου της. Η πιο δροσερή περίοδος είναι από τον Μάιο έως τον Αύγουστο όταν δεν παρατηρείται καμία βροχόπτωση. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι οι θερμότεροι μήνες με λίγη βροχή. Έντονες βροχοπτώσεις σημειώνονται κατά την περίοδο των βροχών από τον Νοέμβριο έως τον Απρίλιο. Το Κουίτο εξυπηρετείται από τον σιδηρόδρομο της Μπενγκέλα ο οποίος κάποτε συνέδεε τις εσωτερικές επαρχίες με την ακτή. Ο πραγματικός σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετεί το Κουίτο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης. Ο σιδηρόδρομος αναμένεται να επισκευαστεί τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν επίσης απευθείας πτήσεις από τη Λουάντα στο αεροδρόμιο της πόλης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kuito στο Wikimedia Commons
Επαρχία Μπιτλίς

Η Επαρχία Μπιτλίς (τουρκικά: Bitlis ili και κουρδικά: Parêzgeha Peniyan‎) είναι επαρχία της ανατολικής Τουρκίας, που βρίσκεται στα δυτικά της Λίμνης Βαν. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της επαρχίας είναι Κούρδοι.Έχει έκταση 6.707 τ.χλμ. και το 2010 είχε πληθυσμό 341.255 κατοίκων.

 Το Μπιτλίς διαμορφώθηκε ως διοικητική περιοχή κατά το 17ο αιώνα. Το διοικητικό κέντρο ήταν η πόλη Μπιτλίς (κουρδικά: Bidlîs‎, Αρμενικά: Բիթլիս) το οποίο ονομαζόταν Μπαγκές σύμφωνα με παλιές αρμενικές πηγές. Η Επαρχία Μπιτλίς διαιρείται σε 7 επαρχίες (η επαρχιακή πρωτεύουσα είναι σε έντονα): Αντιλτσεβάζ Αχλάτ Μπιτλίς Γκιουροϊμάκ Χιζάν Μούτκι Τατβάν Το 1920, η επαρχία παρήγαγε μικρές ποσότητες σιδήρου, χαλκού, μολύβδου και θείου. Ακόμη και μικρότερες ποσότητες χρυσού και ασημιού είχαν βρεθεί στις περιοχές Σάιρτ και Χαϊρουάν. Το αλάτι αποτελούσε τη μεγαλύτερο ορυκτή βιομηχανία στην επαρχία σε τέτοιο βαθμό που εξαγόταν σε γειτονικές επαρχίες. Το αλάτι παραγόταν σε τηγάνια χρησιμοποιώντας εξάτμιση και χρειαζόταν 8 έως 10 ημέρες για να ωριμάσει. Η τεχνική και το εμπόριο γινόταν κυρίως από ντόπιους Κούρδους. Νεμρούτ (ηφαίστειο) Λίμνη Νεμρούτ Pictures of the city of Bitlis, the capital of Bitlis province - and of nearby Siirt Bitlis Weather Forecast Information The Armenian History and Presence in Bitlis
Ασπρόχωμα Λάρισας

Το Ασπρόχωμα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λόφου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ολύμπου, του δήμου Ελασσόνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ελασσόνας του νομού Λάρισας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1924 ο οικισμός ονομαζόταν Μπαϊρακλή ή Μπαρακάδες.

 Το Ασπρόχωμα είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Λάρισας. Βρίσκεται κοντά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Ολύμπου και ανατολικά της επαρχιακής οδού Κατερίνης-Ελασόνας (ΕΟ 13), βόρεια της Ελασσόνας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 590. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΒΔ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Μπαϊρακλή ή Μπαρακάδες και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σαντόβου του νομού Λαρίσης. Το 1924 μετονομάστηκε σε Ασπρόχωμα και το 1969 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λόφου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λόφου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ολύμπου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ολύμπου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην ανατολική είσοδο του οικισμού Η τεχνητή λίμνη, νοτιοδυτικά του οικισμού Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=V4yiwCFBzJs
Άγιος Δημήτριος Κέρκυρας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Χλομού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελιτειέων, του δήμου Νότιας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι ημιορεινός οικισμός στη Ν. Κέρκυρα, από την ανατολική πλευρά του νησιού, στο στενότερο σημείο του. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Βρυώνης-Αγίου Νικολάου, ΒΑ. της λίμνης Κορισσίων και ΝΑ. της Μεσογγής. Απέχει περίπου 32 χλμ Ν. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορισσίων. Το 1869 προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων και το 1912 στην κοινότητα Χλομού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χλομού και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιτειέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Κέρκυρας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Πέδρο Κατεριάνο

Ο Πέδρο Κατεριάνο (Pedro Álvaro Cateriano Bellido, γενν. στις 26 Ιουνίου 1958) είναι δικηγόρος και πολιτικός από το Περού, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 15 Ιουλίου 2020 ως τις 6 Αυγούστου 2020 και ξανά από τις 2 Απριλίου 2015 ως τις 28 Ιουλίου 2016. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Άμυνας από τον Ιούλιο του 2012 ως τον Απρίλιο του 2015.

 Ως δικηγόρος ειδικεύτηκε στο συνταγματικό δίκαιο. Από το 1990 ως το 1992 ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Περού. Υπηρέτησε ως αναπληρωτής υπουργός δικαιοσύνης από το 2001 ως το 2002. Το 2007 ορίστηκε εκλογικός παρατηρητής από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών στη Γουατεμάλα και ως παράγοντας του Περού στην Διαμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (IACHR). Επιπρόσθετα, διδάσκει δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Λίμα.Διορίστηκε υπουργός Άμυνας στις 24 Ιουλίου 2012 στην κυβέρνηση του Χουάν Χιμένες. Ο Κατεριάνο αντικατέστησε τον Χοσέ Ουρκίσο Μάγκια στο αξίωμα. Τον Απρίλιο του 2015 ο πρόεδρος Ογιάντα Ουμάλα διόρισε τον Κατεριάνο στην πρωθυπουργία μετά την μομφή εναντίον της προκατόχου του, Άνα Χάρα, για κατασκοπεία σε βάρος βουλευτών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών και άλλων πολιτών.Ο Κατεριάνο διορίστηκε για δεύτερη φορά πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μαρτίν Βισκάρα στις 15 Ιουλίου 2020, στη θέση του Βισέντε Σεμπάγιος, εν μέσω σφοδρών επικρίσεων κατά της κυβέρνησης για τη διαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού στο Περού.Η δεύτερη θητεία του Κατεριάνο στην πρωθυπουργία ήταν βραχύβια, καθώς η κυβέρνησή του κατέρρευσε στις 4 Αυγούστου 2020, όταν το Κογκρέσο δεν ενέκρινε τον διορισμό του, καθώς 54 βουλευτές την καταψήφισαν έναντι 37 που ήταν υπέρ και 34 αποχές. Τον αντικατέστησε στην πρωθυπουργία ο στρατηγός Γουόλτερ Μάρτος, ο οποίος ήταν υπουργός Άμυνας την περίοδο του διορισμού του στην πρωθυπουργία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pedro Cateriano Bellido στο Wikimedia Commons
Λίρα Αγίας Ελένης

Η Λίρα της Αγίας Ελένης (Saint Helena pound) είναι το νόμισμα της Αγίας Ελένης και της Νήσου της Αναλήψεως. Είναι ίσης αξίας με τη Λίρα Αγγλίας και υποδιαιρείται σε 100 πένες (ενικός penny, πληθ. pence). Η λίρα Αγίας Ελένης καλείται απλώς "λίρα" και χρησιμοποιείται στα νησιά Αγία Ελένη και στη Νήσο Αναλήψεως, τα οποία συναποτελούν το βρετανικό υπερπόντιο έδαφος Αγία Ελένη, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια. Το τρίτο νησί του εδάφους, Τριστάν ντα Κούνια, χρησιμοποιεί τη λίρα στερλίνα. Ωστόσο, περιστασιακά χρησιμοποιούνται αναμνηστικά κέρματα της λίρας Αγίας Ελένης στο νησί αυτό.

 Αρχικά, το βρετανικό νόμισμα ήταν σε κυκλοφορία στο βρετανικό έδαφος της Αγίας Ελένης και η λίρα υποδιαιρούνταν σε 20 σελίνια (shillings) και το καθένα ήταν από 12 πένες (pence). Μέχρι το 1961 το ισότιμο σε αξία με τη λίρα στερλίνα νόμισμα της Νοτίου Αφρικής γινόταν επίσης δεκτό. Η εισαγωγή όμως της Νότιας Αφρικής στο δεκαδικό σύστημα έφερε και την εγκατάλειψη της λίρας. Το 1976 η κυβέρνηση της Αγίας Ελένης άρχισε να εκδίδει χαρτονομίσματα και ακολούθησαν τα κέρματα, το 1984. To 1984 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας των 1, 2, 5, 10 και 50 πενών και της 1 λίρας. Ακολούθησαν τα κέρματα των 20 πενών, το 1998 και των 2 λιρών το 2002. Τα αρχικά τραπεζογραμμάτια ήταν το 18ο αιώνα (2½ και 5 σελίνια, 1 και 2 λίρες). Η επόμενη σειρά τους κυκλοφόρησε μετά το 1917 σε αξία των 5, 20 και 40 σελινίων. Το 1976 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα της 1 και των 5 λιρών και το 1979 των 50 πενών και των 10 λιρών. Το χαρτονόμισμα της 1 λίρας αντικαταστάθηκε από κέρμα το 1984 και τα τραπεζογραμμάτια των 20 λιρών κυκλοφόρησαν το 1986. Η Αγία Ελένη δεν έχει δική της Κεντρική Τράπεζα. www.sainthelenabank.com