IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμπελάκια Ηλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: ΑμπελάκιαΤα Αμπελάκια είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 545 μέτρων, σχεδόν εντός των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 35,5 χιλιομέτρων ανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας (μέσω Δαφνιώτισσας), περίπου 44 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Πανόπουλου) και περίπου 65,5 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάπελης). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 32 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 5η Απριλίου 1981 και υπήχθη στην Κοινότητα Αγνάντων. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Αγνάντων του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αγνάντων του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αμπελακίων Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγνάντων Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Α.Π.Ο. Αταλάντη

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αταλάντη, γνωστός και συντετμημένα ως Α.Π.Ο. Αταλάντη, είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αταλάντη Φθιώτιδας και επίσημο έτος ίδρυσης το 1968. Δραστηριοποιείται από ιδρύσεως του στο άθλημα του ποδοσφαίρου και διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας και κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του είναι οι συμμετοχές του στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Από τη σεζόν 2019-20 αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, 4η τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Έδρα του Α.Π.Ο. Αταλάντη αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Αταλάντης.

 Στις 13 Ιουνίου του 1968 ιδρύθηκε επίσημα ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος «η Αταλάντη», έπειτα από συγχώνευση του «Αίαντα Λοκρός» που ιδρύθηκε το 1928 με τμήματα ποδοσφαίρου και στίβου και του «Ολυμπιακού Αταλάντης» που ιδρύθηκε το 1931 με τμήμα ποδοσφαίρου. Από την ίδρυση του αγωνίζεται επίσημα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας.Τη σεζόν 1982-83 αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, πρώτη του παρουσία σε εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 1984-85 έφτασε για πρώτη φορά στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας, όπου και ηττήθηκε από τον Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι. Τη σεζόν 1992-93 έφτασε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στον τελικό, όπου επικρατώντας του Α.Ο. Μαλεσίνας με 2-1 αναδείχθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος Φθιώτιδας, για να αναδειχθεί ξανά κυπελλούχος τη σεζόν 1995-96 νικώντας στον τελικό τον Ολυμπιακό Ανθήλης. Το 1992 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Φθιώτιδας για πρώτη φορά στην ιστορία της και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε συνεχώς τις χρονιές 1992-93, 1993-94 και 1994-95, με τελευταία παρουσία τη σεζόν 2002-03. Το 2019 και έπειτα από 27 χρόνια κατέκτησε για δεύτερη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα Φθιώτιδας και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, ενώ έκανε το νταμπλ κατακτώντας παράλληλα το κύπελλο Φθιώτιδας για τρίτη φορά στην ιστορία της. Επίσημη σελίδα facebook του Α.Π.Ο. Αταλάντη
Ιουλιέττα Μπουκουβάλα

Η Ιουλιέττα Μπουκουβάλα (γενν. 28 Αυγούστου 1983) είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια του τζούντο από τα Ιωάννινα, μέλος της ολυμπιακής ομάδας (2004). Σημερινή της ομάδα είναι η Α.Ο. ΒΙΚΤΩΡΙΑ.

 Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1983. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (2004) αγωνίστηκε στα 57 κιλά και αποκλείστηκε. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, η Μπουκουβάλα κέρδισε το αργυρό μετάλλιο. Η πρωταθλήτρια του Πανελληνίου, στον τελικό ηττήθηκε με Ippon από την Ισπανίδα «χρυσή» Ολυμπιονίκη του Σίδνεϊ, Ισαμπέλ Φερναντέθ Γκουτιέρεθ. Νωρίτερα, είχε νικήσει με Waza-ari τη Γαλλίδα Φανί Ριαμπόφ (5η στο Ευρωπαϊκό 2005 όπως και η Ελληνίδα τζουντόκα), τη Μαρίνα Ντράσκοβιτς από την Κροατία με Ippon και την Ραντμίλα Πέρισιτς από τη Σερβία και Μαυροβούνιο επίσης με Ippon. Τον Μάιο του 2008 κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 63 κιλών στο Παγκόσμιο Κύπελλο «Super A» στη Μόσχα. Τον Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου πρώτευσε στο Βαλκανικό πρωτάθλημα στα 57 κιλά και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Τον επόμενο μήνα κατέκτησε στην ίδια κατηγορία χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο κύπελλο που διεξήχθη στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Στο Παγκόσμιο κύπελλο γυναικών στη Σόφια, στις 24 Ιανουαρίου 2009, η αθλήτρια κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κιλών. Η Μπουκουβάλα κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο γκραν σλαμ που διεξήχθη στο Παρίσι τον Φεβρουάριο του 2009, καθώς πέτυχε 5 νίκες στην κατηγορία των 57 κιλών. Έπειτα από τη νίκη της αυτή, η αθλήτρια αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη στην κατηγορία της. Την 1η Ιουνίου 2009 ήταν στην 4η θέση στην διεθνή κατάταξη στην κατηγορία των 57 κιλών, καθώς κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στο Γκραν Σλαμ στη Μόσχα, στα τέλη Μαΐου του 2009. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009, τον Ιούλιο, η αθλήτρια κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία της. Η επόμενη χρονιά (2010) ήταν εξίσου επιτυχημένη για την Μπουκουβάλα στα 57 κιλά, καθώς κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τόκιο και ένα χρυσό στο παγκόσμιο κύπελλο του Μπακού τον Οκτώβριο του 2010. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο στο Γκραν Πρι του Άμπου Ντάμπι. Το 2011 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κιλών στο παγκόσμιο κύπελλο της Μαδρίτης.. Στις 19 Νοεμβρίου 2011 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Γκραν Πρι στο Άμστερνταμ έχοντας εκπληκτική απόδοση. Στις 16 Δεκεμβρίου 2011 συνεχίζοντας τις καλές εμφανίσεις κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Γραν Πρι στο Τσινγκτάο. Το 2012 έλαμψε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Τσελιάμπινσκ της Ρωσσίας κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κιλών.
Μπρούνο Φελίπε Σόουζα Ντα Σίλβα

Ο Μπρούνο Φελίπε Σόουζα Ντα Σίλβα (Bruno Felipe Souza Da Silva, γενν. 26 Μαΐου 1994, Σάο Πάολο), γνωστός ως Μπρούνο, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Ομόνοια Λευκωσίας.

 Ατρόμητος (δανεισμός) Στις 24 Ιανουαρίου 2018, ο Ατρόμητος ανακοίνωσε το δανεισμό του Μπρούνο από την αυστριακή ΛΑΣΚ Λιντς για 1,5 χρόνο. Στις 29 Απριλίου 2018, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο, σφραγίζοντας την εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί του Λεβαδειακού. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2018, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη σεζόν 2018-19, στην εντός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον της ΑΕΛ.Ο 25χρονος, που είχε ενθουσιάσει τη διοίκηση του συλλόγου με τις επιδόσεις του, έχοντας καταγράψει 2 γκολ και 5 ασίστ μέχρι το Πάσχα της σεζόν 2018-19, είχε ρήτρα αποδέσμευσης αξίας 300.000 ευρώ, που μπορούσε να ενεργοποιήσει ο Ατρόμητος μέχρι τις 15 Μαΐου, ενώ φημολογείται ότι υπήρχε ενδιαφέρον από τον Ολυμπιακό για τον Βραζιλιάνο πλάγιο μέσο. Στις 21 Απριλίου 2019, άνοιξε το σκορ στην εντός έδρας νίκη με 2-0 επί του Παναθηναϊκού. Στις 18 Ιουνίου 2019, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Μπρούνο, με εκτιμώμενο κόστος μεταγραφής στα 500.000 ευρώ. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Επαρχία Μεσολογγίου

Η επαρχία Μεσολογγίου ήταν μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα ανατολικά με την επαρχία Ναυπακτίας, στα δυτικά με την επαρχία Ξηρομέρου και στα βόρεια με την επαρχία Τριχωνίδας. Έδρα της ήταν το Μεσολόγγι.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Αρχικά περιλάμβανε και την επαρχία Τριχωνίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Ρενέ Ερβίλ

Ο Ρενέ Ερβίλ (γαλλικά: Rene Hervil), (27 Μαρτίου 1881 - 1 Ιουλίου 1960), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Οι πιο πολλές από τις ταινίες του έγιναν κατά την περίοδο του βωβού κινηματογράφου.

 In Old Alsace (1920) The Gardens of Murcia (1923) The Secret of Polichinelle (1923) The Flame (1926) The Chocolate Girl (1927) Prince Jean (1928) The Mystery of the Villa Rose (1930) Nicole and Her Virtue (1932) Our Lord's Vineyard (1932) Ρενέ Ερβίλ στην IMDb
Γιοχάνες Ράου

Ο Γιοχάνες Ράου (γερμανικά: Johannes Rau, 16 Ιανουαρίου 1931 – 27 Ιανουαρίου 2006) ήταν Γερμανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Γερμανίας από την 1 Ιουλίου 1999 ως τις 30 Ιουνίου 2004.

 Γιος προτεστάντη πάστορα, ο Ράου γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1931 στο Βούπερταλ της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας. Εγκατέλειψε το λύκειο και εργάστηκε ως δημοσιογράφος πριν γίνει ενεργό μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD). Εξελέγη δήμαρχος του Βούπερταλ το 1969 και το 1978 ανεδείχθη πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, του πολυπληθέστερου και πλέον εκβιομηχανισμένου κρατιδίου της Γερμανίας. Το 1987 υπήρξε υποψήφιος για την καγκελαρία, αλλά έχασε από τον υποψήφιο των Χριστιανοδημοκρατών, Χέλμουτ Κολ. Συνέχισε όμως να διατηρεί τη θέση του πρωθυπουργού της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έως το 1998, όντας έτσι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός κρατιδίου της Γερμανίας. Το 1999 εξελέγη ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, θέση που διατήρησε έως το 2004, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Χορστ Κέλερ. Ο Γιοχάνες Ράου είχε παντρευτεί την Κριστίνα Ντέλιους το 1982, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: την Αννα, τον Φίλιπ και τη Λόρε. Ως ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, ο Ράου επεδίωξε το άνοιγμα του έθνους του προς τους ξένους και προώθησε στενότερους δεσμούς με το Ισραήλ. Υπήρξε μάλιστα ο πρώτος πρόεδρος της Γερμανίας που εκφώνησε ομιλία στο ισραηλινό Κοινοβούλιο. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 2006. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Johannes Rau στο Wikimedia Commons
Ιωσήφ Θεσσαλονικεύς

Ο Ιωσήφ Θεσσαλονικεύς ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα. Άκμασε μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Τιμήθηκε με το αξίωμα του πατριαρχικού έξαρχου επί Γενναδίου Σχολαρίου, με τον οποίο διατηρούσε επιστημονική αλληλογραφία.

 Κωνσταντίνος Σάθας (1868). Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009. }
Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο

Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο είναι συντονιστικό όργανο συνδικαλιστικών οργανώσεων, που σύμφωνα με τις αρχές του τάσσεται ενάντια στο Κεφάλαιο, την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

 Το Π.Α.ΜΕ. διαθέτει παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα. Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, του ΔΗΚΚΙ και τμήματος της Ανανεωτικής Αριστεράς στις 3 Απριλίου 1999 σε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας του Πειραιά, με τη συμμετοχή 230 πρωτοβάθμιων σωματείων, 18 κλαδικών και περιφερειακών οργανώσεων και 2.500 εκλεγμένων συνδικαλιστών. Το 2006 η Κομμουνιστική Ανανέωση (τμήμα της Ανανεωτικής Αριστεράς) αποχώρησε από το ΠΑΜΕ και οι μικρές της δυνάμεις δραστηριοποιούνται σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και ανένταχτους συνδικαλιστές, στον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Είναι σε πλήρη κόντρα με την Γ.Σ.Ε.Ε., καθώς θεωρεί ότι ηγεσία της, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά ότι εκπροσωπεί τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό και τη στρατηγική του κεφαλαίου στο εργατικό κίνημα.Το Π.Α.ΜΕ. από το 2000 είναι μέλος της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ). Να σημειώσουμε ότι το Π.Α.ΜΕ, αν και συμπεριφέρεται ως τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση εργαζομένων - ανταγωνιστική της τριτοβάθμιας ΓΣΕΕ - δεν έχει αποκτήσει νομική προσωπικότητα και δεν έχει δικαίωμα κήρυξης απεργίας ή διαπραγμάτευσης Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Επίσημη Ιστοσελίδα ΠΑΜΕ WebRadio
Συνθήκη της Μαδρίτης (1526)

Η Συνθήκη της Μαδρίτης υπογράφηκε στις 14 Ιανουαρίου 1526, από τον βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκο Α', αιχμάλωτο του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ μετά τη γαλλική ήττα στη μάχη της Παβίας (24 Φεβρουαρίου 1525) κατά τη διάρκεια του Έκτου Ιταλικού πολέμου.

 Σύμφωνα με αυτήν τη συνθήκη, ο Φραγκίσκος Α' όφειλε: να αποδώσει το δουκάτο της Βουργουνδίας και τις προσαρτημένες επαρχίες του στον Κάρολο Ε'. να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του στο βασίλειο της Νάπολης, το δουκάτο του Μιλάνου, τη Γένοβα και το Άστι. να εγκαταλείψει την επικυριαρχία της Φλάνδρας και του Αρτουά. να παντρευτεί την Ελεονώρα της Αυστρίας, αδελφή του αυτοκράτορα Καρόλου Ε'. να αποκαταστήσει τον πρώην κοντόσταυλο της Γαλλίας Κάρολο Γ΄ ντε Μπουρμπόν και τους υποστηρικτές του επιστρέφοντας όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία τους και να τους αποζημιώσει πλήρως για τις απώλειες που υπέστησαν λόγω κατάσχεσης της περιουσίας τους. Για τον ντε Μπουρμπόν, ο οποίος έπεσε σε δυσμένεια λόγω της άρνησής του να παντρευτεί την κατά 14 χρόνια μεγαλύτερή του βασιλομήτορα και κατέφυγε στο αντίπαλο στρατόπεδο, υπήρξε επίσης απαλλαγή από τον φεουδαρχικό σεβασμό για τα εδάφη του και τη μελλοντική δυνατότητα διαπραγμάτευσης της κομητείας της Προβηγκίας με τον βασιλιά. να ενισχύσει σε ναυτικές δυνάμεις τον Κάρολο Ε' και να διαθέσει στρατό για τη στέψη του Καρόλου στη Ρώμη και για σταυροφορία. να πείσει τον Ερρίκο Β΄ της Ναβάρρας (σύζυγο της αδελφής του Φραγκίσκου Μαργαρίτας) να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του για το στέμμα του βασιλείου της Ναβάρρας. να παραδώσει ως ομήρους τον μεγαλύτερο γιο του, τον εννεαετή δελφίνο Φραγκίσκο, καθώς και τον δεύτερο γιο του τον τετραετή δούκα της Ορλεάνης (ο μελλοντικός Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας).Η συνθήκη συντάχθηκε στα γαλλικά από τον γραμματέα και πρεσβευτή του Καρόλου Ε' Ζαν Λαλμάν. Από γαλλικής πλευράς, οι διαπραγματεύσεις έγιναν από τον Ζαν ντε Σελβ, πρώτο πρόεδρο του Κοινοβουλίου του Παρισιού, και τον αρχιεπίσκοπο Φρανσουά ντε Τουρνόν, απεσταλμένους στη Μαδρίτη από τη Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του βασιλιά, για να διαπραγματευτούν την απελευθέρωσή του. Ο Φραγκίσκος Α' αρρώστησε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του και,φοβισμένος την αδυναμία του, ζήτησε από τον συμβολαιογράφο και γραμματέα του, στις 16 Αυγούστου 1525 να συντάξει ένα κείμενο σύμφωνα με το οποίο όλες οι παραχωρήσεις που θα γίνονταν για να ανακτήσει την ελευθερία του, έπρεπε να θεωρηθούν άκυρες. Έτσι, κατά την επιστροφή του στη Γαλλία μετά την απελευθέρωσή του (17 Μαρτίου 1526), ​​ο Φραγκίσκος κήρυξε τη συνθήκη άκυρη και ανυπόστατη καθώς είχε υπογράψει υπό πίεση και επειδή το κοινοβούλιο του Παρισιού κήρυξε τη Βουργουνδία αναφαίρετη από το βασίλειο της Γαλλίας. Σε αντίποινα, οι γιοι του κρατήθηκαν στη Μαδρίτη και ανατράφηκαν στην ισπανική βασιλική αυλή. Απελευθερώθηκαν το 1529 με τη συνθήκη του Καμπραί, μετά τον Πόλεμο της Συμμαχίας του Κονιάκ (1526-1529) λίγους μήνες αργότερα κατά του Καρόλου Ε', στον οποίο συμμετείχε ο Φραγκίσκος Α'.
Δήμος Κερκίνης

Ο δήμος Κερκίνης ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σιντικής, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Κερκίνης. Βρισκόταν στο βορειοδυτικότερο τμήμα του νομού, βορειοδυτικά της λίμνης Κερκίνης. Ο δήμος αποτελούταν από 10 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 10.037 κατοίκους. Έδρα του δήμου είναι η Ροδόπολη.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Ροδοπόλεως [ 1.181 ] η Ροδόπολη [ 1.129 ] η Οδηγήτρια [ 52 ] Δ.δ. Ανατολής [ 524 ] η Ανατολή [ 200 ] το Θεοδώρειο [ 112 ] ο Παραπόταμος [ 212 ] Δ.δ. Άνω Ποροΐων -- τα Άνω Πορόια [ 1.529 ] Δ.δ. Καστανούσσης [ 1.000 ] η Καστανούσσα [ 733 ] το Καλοχώρι [ 267 ] Δ.δ. Κάτω Ποροΐων [ 746 ] τα Κάτω Πορόια [ 627 ] το Σιδηροχώρι [ 119 ] Δ.δ. Κερκίνης [ 2.217 ] η Κερκίνη [ 1.472 ] το Κορυφούδι [ 49 ] το Μοναστηράκι [ 380 ] το Σταυροδρόμι [ 316 ] Δ.δ. Λιβαδιάς -- η Λιβαδιά [ 1.094 ] Δ.δ. Μακρινίτσης -- η Μακρινίτσα [ 365 ] Δ.δ. Νεοχωρίου (Σιντικής) -- το Νεοχώρι [ 684 ] Δ.δ. Πλατανακίων -- τα Πλατανάκια [ 697 ] Δήμαρχος τις δύο τελευταίες τετραετίες λειτουργίας του δήμου διετέλεσε ο Ιάκωβος Ιακωβίδης. Λίγο πριν ολοκληρώσει τη θητεία του παύτηκε από δήμαρχος για μία υπόθεση αναψυκτηρίου στις όχθες της λίμνης Κερκίνης. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Μαρία Γεωργίεβνα (Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας)

Η Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας (3 Μαρτίου 1876 - 14 Δεκεμβρίου 1940) ήταν το πέμπτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Α΄ των Ελλήνων και της Βασίλισσας Όλγας.

 Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1876. Ήταν η μικρότερη αδελφή του Κωνσταντίνου, του Γεωργίου, της Αλεξάνδρας και του Νικολάου, ενώ ήταν μεγαλύτερη αδελφή του Ανδρέα και του Χριστοφόρου καθώς επίσης και της Όλγας, την οποία έζησε για λίγο καιρό. Η οικογένειά της την αποκαλούσε "Μίννι", όπως την θεία της, αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα, σύζυγο του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας. Στις 30 Απριλίου 1900 η Μαρία παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Γεώργιο Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας (1863-1919), πρώτο εξάδελφο της μητέρας της και γιο του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας (γιού του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας) στην Κέρκυρα και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά: τη Νίνα, πριγκίπισσα της Ρωσίας (1901-1974), παντρεύτηκε τον Παύλο Αλεξάνδροβιτς Τσαβτσαβάντζε (1899–1971) και απέκτησαν 1 παιδί. τη Ξένια, πριγκίπισσα της Ρωσίας (1903-1965), παντρεύτηκε (1) τον Ουίλλιαμ Μπέιτμαν Λιντς, Τζ. (1902-1971). Ο γάμος έγινε στις 9 Οκτωβρίου 1921 στο Παρίσι και απέκτησαν 1 παιδί· και (2) τον Χέρμαν Τζαντ (1911-1987). Ο γάμος έγινε στις 10 Αυγούστου 1946 στο Γκλεν Κόουβ της Νέας Υόρκης· δεν απέκτησαν παιδιά.Η Μαρία παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Ναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη (1881-1965). Ο γάμος έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 1922 στο Βισμπάντεν της Γερμανίας· δεν απέκτησαν παιδιά. Η Μαρία απεβίωσε στην Αθήνα, στις 14 Δεκεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου και ετάφη στο βασιλικό κοιμητήριο του Τατοΐου. 3 Μαρτίου 1876 - 30 Απριλίου 1900: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας 30 Απριλίου 1900 - 16 Δεκεμβρίου 1922: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Γκεοργκίεβνα της Ρωσίας, Πριγκίπισσα της Ελλάδας και της Δανίας 16 Δεκεμβρίου 1922 - 14 Δεκεμβρίου 1940: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας, Κα. ΙωαννίδηΟ πλήρης τίτλος της ήταν: Η Αυτής Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας, Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας, Κα. Ιωαννίδη
Ιερά Μητρόπολις Βοστώνης

Η Ιερά Μητρόπολις Βοστώνης (πρώην Επισκοπή Βοστώνης) είναι μητρόπολη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην περιοχή της Νέας Αγγλίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι τμήμα της Αρχιεπισκοπής Αμερικής που υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και σημερινός της Μητροπολίτης, από τις 8 Απριλίου 1984, είναι ο Μεθόδιος (Τουρνάς). Η Μητρόπολη έχει συνολικά 63 Ενορίες και ο συνολικός ορθόδοξος πληθυσμός της ανέρχεται σε 230.000 άτομα.

 Η Επισκοπή Βοστώνης ιδρύθηκε το 1922 ως τμήμα της Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Το 1930, λόγω αναδιοργάνωσης της Αρχιεπισκοπής, όλες οι επισκοπές της καταργήθηκαν. Στις 31 Μαΐου 1938 επανήλθε ο τίτλος του επισκόπου Βοστώνης και δινόταν σε τιτουλάριο επίσκοπο. Το 1950 η περιοχή συνέστησε την Τρίτη Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια, με επικεφαλής βοηθό επίσκοπο. Στις 15 Μαρτίου 1979, η Τρίτη Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια μετατράπηκε εκ νέου σε ανεξάρτητη επισκοπή. Τον Νοέμβριο του 1997 ο επίσκοπος Βοστώνης Μεθόδιος εξελέγη Μητροπολίτης Ανέων και συνέχισε να διοικεί προεδρικώς την Επισκοπή Βοστώνης. Στις 20 Δεκεμβρίου του 2002, κατόπιν απόφασης της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όλες οι επισκοπές της Αρχιεπισκοπής Αμερικής ανυψώθηκαν σε Μητροπόλεις και ο Μητροπολίτης Μεθόδιος έλαβε έκτοτε τον τίτλο του Μητροπολίτη Βοστώνης. Έδρα του εκάστοτε Μητροπολίτη Βοστώνης είναι ο Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην πόλη της Βοστώνης, ενώ τα μητροπολιτικά γραφεία βρίσκονται στο Μπρούκλαϊν της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, μαζί με την Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού. Επίσημη ιστοσελίδα Ιερά Μητρόπολις Βοστώνης
Μάρκο Φερέρι

Ο Μάρκο Φερέρι (ιταλικά: Marco Ferreri, 11 Μαΐου 1928 – 9 Μαΐου 1997) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1950 σκηνοθετώντας τρεις ταινίες στην Ισπανία, ακολουθούμενες από 24 ιταλικές ταινίες μέχρι τον θάνατό του το 1997. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους κινηματογραφιστές της εποχής του και είχε σταθερή παρουσία σε έγκριτα φεστιβάλ - ενδεικτικά, με οκτώ ταινίες στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και με μια Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Τρεις από τις ταινίες του συγκαταλέγονται στις 100 ταινίες που επιλέχθηκαν για διατήρηση για τη σημαντική προσφορά τους στον ιταλικό κινηματογράφο.

 Γεννήθηκε στο Μιλάνο. Η πιο γνωστή ταινία του είναι Το μεγάλο φαγοπότι του 1973, με πρωταγωνιστές τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Μισέλ Πικολί, Φιλίπ Νουαρέ και Ούγκο Τονιάτσι. Ήταν σοσιαλιστής και άθεος.Πέθανε στο Παρίσι από ανακοπή καρδιάς. Μετά τον θάνατό του, ο Ζιλ Ζακόμπ, καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, δήλωσε: «Ο ιταλικός κινηματογράφος έχασε έναν από τους πιο πρωτότυπους καλλιτέχνες του, έναν από τους πιο προσωπικούς συγγραφείς του (. . . )». [1] Η ταινία του Πιπί, κακά και... νάνι του 1979 του χάρισε Αργυρή Άρκτο - Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο 30ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Το 1991, η ταινία του La casa del sorriso κέρδισε Χρυσή Άρκτο στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Δύο χρόνια αργότερα, η ταινία του Το ημερολόγιο ενός βιτσιόζου ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο 43ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. El pisito (1958) Los chicos (1959) El cochecito (1960) Una storia moderna: l'ape regina (1963) La donna scimmia (The Ape Woman, 1964) L'uomo dei cinque palloni (1965) L'Harem (1967) Il seme dell'uomo (1969) Dillinger è morto ( Dillinger Is Dead, 1969) L'udienza (1972) Liza (Τίτλος ιταλικής έκδοσης La cagna, 1972) Το μεγάλο φαγοπότι (1973) Touche pas à la femme blanche (1974) La Dernière femme (1976) Γεια σου, πίθηκε (1978) Πιπί, κακά και... νάνι (1979) Ιστορίες καθημερινής τρέλας (1981) Storia di Piera (1983) Il futuro è donna (1984) Σ 'αγαπώ (1986) Ya bon les blancs (1988) La banquette (1989) La casa del sorriso (1991) Η σάρκα (επίσης σεναριογράφος) (1991) Το ημερολόγιο ενός βιτσιόζου (1993) Faictz ce que vouldras (1994) Nitrato d'argento (1996) Μάρκο Φερέρι στην IMDb Marco Ferreri Obituary The New York Times Irriverente Ferreri, ντοκιμαντέρ στη RAI (Ιταλικά) Obsolete Reality: The Cinema of Marco Ferreri
Μκρτιτς Αρμέν

Ο Μκρτιτς Αρμέν (αρμενική γλώσσα: Մկրտիչ Արմեն, φιλολογικό ψευδώνυμο του Μκρτιτς Γκριγκόρεβιτς Αρουτιουνιάν, Αλεξαντροπόλ, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1906 - Γερεβάν, ΣΣΔ Αρμενίας, 1972) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης και μεταφραστής που έδρασε κατά τη σοβιετική περίοδο.

 Γεννήθηκε στις 14/27 Δεκεμβρίου του 1906 στο Αλεξαντροπόλ (νυν Γκιουμρί της σημερινής Αρμενίας) ως Μκρτιτς Γκριγκόρεβιτς Αρουτιουνιάν και ήταν γιος βιοτέχνη. Αρχικά φοίτησε σε σχολεία της γενέτειράς του και το 1925 εγκαταστάθηκε στο Γερεβάν, όπου έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία εκδίδοντας το ίδιο έτος ποιητική συλλογή. Την ίδια περίοδο δημιούργησε λογοτεχνική ομάδα στο Λενινακάν και συνδέθηκε με τον σημαντικό Αρμένιο συγγραφέα Γιεγισέ Τσαρέντς, ενώ στον κύκλο του συγκαταλέγονταν ακόμη οι Γκουργκέν Μαχάρι και Άξελ Μπακούντς. Το 1930 εισήχθη στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε το 1932 και δύο χρόνια αργότερα έγινε μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας. Το 1937 εξορίστηκε, μαζί με άλλους Αρμένιους συγγραφείς και διανοούμενους, στη Σιβηρία στο πλαίσιο των σταλινικών διώξεων της περιόδου που έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος. Απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες μετά από οκτώ χρόνια και επέστρεψε στο Γερεβάν το 1954. Για το λογοτεχνικό του έργο, ο Αρμέν έλαβε το παράσημο της Εργατικής Κόκκινης Σημαίας. Απεβίωσε το 1972. Ο Μκρτιτς Αρμέν εμφανίστηκε στα γράμματα το 1925 με την ποιητική συλλογή «Σιρκανάλ», ενώ έγραψε ακόμη νουβέλες, μυθιστορήματα, άρθρα και έργα παιδικής λογοτεχνίας. Κύρια έργα του είναι τα μυθιστορήματα «Η πηγή του Χεγκνάρ» (μέσα από το οποίο δίνει μια εικόνα για τη ζωή στο Γκιουμρί κατά τα τελευταία χρόνια ύπαρξης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), «Γερεβάν» (το οποίο ξεχωρίζει για την ταυτόχρονη χρήση πολλών λογοτεχνικών τεχνοτροπιών) και «Ιάσβα» (όπου παρουσιάζει τη ζωή Αρμενίων εργατών στον Ρωσικό Άπω Βορρά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), η συλλογή διηγημάτων «Με διέταξαν να σας το παραδώσω» κ.ά. Τα γραπτά του Αρμέν έχουν μεταφραστεί στα ρωσικά, τα γαλλικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά, ενώ ο ίδιος μετέφρασε στην αρμενική γλώσσα έργα των Ρώσων λογοτεχνών Μιχαήλ Σόλοχοφ και Αλεξάντρ Φαντέγεφ. «Σιρκανάλ» (1925) «Ζουμπέιντα» (1928) «Γερεβάν» (1931) «Ιάσβα» (1953) «Βαρντανάν» (1962) «Με διέταξαν να σας το παραδώσω» (1964) Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. τόμος 3ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979. Bardakjian, Kevork B. (2000). A Reference Guide to Modern Armenian Literature, 1500-1920. With an Introductory History. Detroit: Wayne State University Press. Nichanian, Marc (2002). Writers of Disaster. Armenian Litarature in the Twentieth Century. Volume One. The National Revolution. Princeton and London: Gomidas Institute. Petrosian, Irina; Underwood, David (2006). Armenian Food. Fact, Fiction & Folklore. Bloomington, Indiana: Yerkir Publishing. Зулумян, Б. С. «АРМЕ́Н». bigenc.ru (στα Ρωσικά). Большая российская энциклопедия. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
Τζον Τέιλορ

Ο αθλητής του στίβου Τζον Τέιλορ (John Baxter Taylor Jr.) (3 Νοεμβρίου 1882 – 2 Δεκεμβρίου 1908) ήταν ο πρώτος μαύρος Αμερικανός που κέρδισε χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες. Συγκεκριμένα συμμετείχε στην ομάδα των Η.Π.Α που έτρεξε στη σκυταλοδρομία των 1600 μέτρων (200x200x400x800 μ.) που διεξήχθη μόνο μια φορά, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908. Ο Τζον Τέιλορ γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1882 στην Ουάσιγκντον. Σπούδασε κτηνιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια (University of Pennsylvania) και ήταν μέλος του Irish American Athletic Club. Λίγους μήνες μετά την επιτυχία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου πέθανε από τυφοειδή πυρετό στις 2 Δεκεμβρίου του 1908 στην Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α.

 Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου ο Τέιλορ μαζί με τους William Hamilton, Nate Cartmell και Mel Sheppard αποτέλεσαν την ομάδα των Η.Π.Α. που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία των 1.600 μέτρων με χρόνο 3λ. 29δευτ. και 4δεκ. Ο Hamilton και ο Cartmell έτρεξαν πρώτοι από 200 μέτρα ο καθένας, ακολούθησε ο Τέιλορ που έτρεξε 400 και τελευταίος ήταν ο Mel Sheppard που έτρεξε 800 μ. Ο Τέιλορ έτρεξε τα 400 μ. σε 49 δευτ. και 8 δεκ. Ο Τέιλορ συμμετείχε επίσης στον τελικό των 400μ. όπου τερμάτισε τέταρτος και τελευταίος. Όμως ο αγώνας αυτός αποφασίστηκε να επαναληφθεί καθώς ο Αμερικανός αθλητής John Carpenter αποκλείστηκε επειδή κατά τη διάρκεια της κούρσας εμπόδισε σε κάποιο σημείο τον Βρετανό συναθλητή του Wyndham Halswelle. Ο Τέιλορ και ο τρίτος Αμερικανός αθλητής ο William Robbins αρνήθηκαν να τρέξουν δεύτερη φορά διαμαρτυρόμενοι για την ακύρωση του Carpenter. Έτσι ο Wyndham Halswelle έτρεξε τη δεύτερη φορά μόνος του κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 50 δευτ. στον μοναδικό αγώνα στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων στον οποίο έτρεξε ένας μόνο αθλητής. Biography at the University of Pennsylvania Profiles from the Ivy League's Black History John Baxter Taylor Jr. - 1st African-American Olympic Gold Medalist
Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους

Η Δ' Εθνοσυνέλευση έγινε στο Άργος από τις 11 Ιουλίου έως τις 6 Αυγούστου 1829 δυο χρόνια μετά την Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Συνήλθε στο αρχαίο θέατρο της περιοχής ενώ προηγήθηκε ο καθιερωμένος αγιασμός στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Στην Εθνοσυνέλευση συμμετείχαν 236 πληρεξούσιοι από όλη την Ελλάδα, για πρώτη φορά εκλεγμένοι από άμεση ψηφοφορία στις Ελληνικές εκλογές του 1829. Σε αυτήν εγκρίθηκε η πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια, συστάθηκε Γερουσία με 27 γερουσιαστές σε αντικατάσταση του συμβουλευτικού σώματος του Πανελληνίου που είχε ιδρυθεί με την άφιξη του Καποδίστρια το προηγούμενο έτος το 1828 και λήφθηκαν σημαντικές αποφάσεις σχετικά με τη λειτουργία του κράτους, που περιγράφηκαν σε 13 ψηφίσματα. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η κοπή εθνικού νομίσματος, του Φοίνικα, νόμος για εκδίκαση υποθέσεων στα δικαστήρια και η απαγόρευση εξαγωγής αρχαιοτήτων από την Ελλάδα.

 Οι πληρεξούσιοι που θα αντιπρόσωπευαν τις διάφορες επαρχίες της Ελλάδας στην Εθνοσυνέλευση εκλέχτηκαν από τους Έλληνες πολίτες ύστερα από ψηφοφορία. Το πλαίσιο των εκλογών καθορίστηκε με απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια, που εκδόθηκε από το Πανελλήνιον, σύμφωνα με την οποία δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι ευρισκόμενοι στην Ελλάδα οι οποίοι ήταν «Έλληνες το γένος».Παρακάτω αναφέρονται οι πληρεξούσιοι της Δ' Εθνοσυνέλευσης, από το αρχείο της Β' Συνεδρίασης της 13ης Ιουλίου 1829, σύμφωνα με τις επαρχίες που αντιπροσώπευαν, καθώς και από την συμπληρωματική απόφαση της Ε' Συνεδρίασης 17 Ιουλίου. Σύμφωνα με άλλες πηγές έλαβαν μέρος ή ήταν παρόντες κατά τη συνέλευση και όσοι φαίνονται παρακάτω, αν και δεν αναφέρονται στους υπογράφοντες τα πρακτικά: Ανδρέας Π. Μεταξάς Λύσανδρος Βιλαέτης (Πύργος) Μαργαρίτης Κούταβος (Αίνος Θράκης), Θράκης και Βιθυνίας Αναστάσιος Ελαιών, Ολύμπου και Μακεδονίας Ιάκωβος Περικλής (Λιτόχωρο), Ολύμπου και Μακεδονίας αρχιμανδρίτης Κωνστάντιος, Μακεδονίας αρχιμανδρίτης Αρσένιος, Ολύμπου και Μακεδονίας Γεώργιος Βαλτινός Κωνσταντίνος Σχινάς, Θράκης και Βιθυνίας Γεώργιος Μαυρομμάτης Πρακτικά της Εν Άργει Εθνικής Τέταρτης των Ελλήνων Συνέλευσης Εν Αιγίνη εκ της Εθνικής Τυπογραφίας Διευθυνόμενης παρά Γ. Αποστολίδου Κοσμήτου, 1829
Ενερχοντάρ

Το Ενερχοντάρ (ουκρανικά: Енергода́р‎, κυρ.: «δώρο της ενέργειας», ρωσικά: Энергодар‎) είναι πόλη στο βορειοδυτικό τμήμα του Όμπλαστ Ζαπορίζια στην Ουκρανία, το οποίο επί του παρόντος βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Δνείπερου, στην απέναντι πλευρά της τεχνητής λίμνης Καχόβκα από τη Νικόπολη και την Τσερβονοχρίχοριβκα. Η κύρια βιομηχανία του είναι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, σε σταθμό ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα και σε μεγάλο πυρηνικό σταθμό. Το 2021 ο πληθυσμός της ήταν 52.887 κάτοικοι (εκτ. 2021), όπου περίπου 11.000 από αυτούς εργάζονται στον πυρηνικό σταθμό.

 Το Ενερχοντάρ ιδρύθηκε στις 12 Ιουνίου 1970 για την κατασκευή και εξυπηρέτηση του θερμοηλεκτρικού σταθμού Ζαπορίζια. Απέκτησε καθεστώς πόλης μέχρι το 1985, ενώ ήταν μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης. Ο πυρηνικός σταθμός Ζαπορίζια, ο μεγαλύτερος πυρηνικός σταθμός στην Ευρώπη, κατασκευάστηκε εκεί τη δεκαετία του 1980 (η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 1980 και η πρώτη του μονάδα τέθηκε σε λειτουργία στα τέλη του 1985). Το 1991, η πόλη έγινε μέρος της ανεξάρτητης Ουκρανίας. Οι δύο σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της πόλης συνεχίζουν να είναι σημαντικοί εργοδότες για τους κατοίκους της στον 21ο αιώνα. Στις 28 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία ισχυρίστηκε ότι κατέλαβε την πόλη και τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής. Ο δήμαρχος του Ενερχοντάρ, Ντμίτρο Ορλόβ, αρνήθηκε τον ισχυρισμό.Οι άμαχοι έχτισαν ένα μεγάλο φράγμα από σάκους άμμου και οχήματα στο δρόμο προς τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής σε μια προσπάθεια να εμποδίσουν την πρόοδο των ρωσικών στρατευμάτων. Η ουκρανική στρατιωτική διοίκηση για τα νοτιοανατολικά επιβεβαίωσε στις 7 Μαρτίου ότι το Ενερχοντάρ είχε καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις. Επίσημος ιστότοπος του δήμου Αρχειοθετήθηκε 2020-10-01 στο Wayback Machine. (αρχείο) Πύλη του Ενερχοντάρ Ενερχοντάρ, Ουκρανία — στατιστικά στοιχεία
Κέννεθ Άρθουρ Άντερσον

Ο Κέννεθ Άρθουρ Νόελ Άντερσον, (Kenneth Arthur Noel Anderson, 25 Δεκεμβρίου 1891 - 29 Απριλίου 1959) ήταν Βρετανός στρατηγός που συμμετείχε και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Στον Β' Π.Π. συμμετέχοντας στην αποβατική Επιχείρηση Πυρσός έμεινε περισσότερο γνωστός ως ο διοικητής της 1ης Στρατιάς στην εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής που ακολούθησε στη συνέχεια.

 Ο Κ. Άντερσον γεννήθηκε ανήμερα των Χριστουγέννων (25 Δεκεμβρίου) του 1891, στη Μαντράς της Ινδίας. Από νεαρή ηλικία επέλεξε στρατιωτική καριέρα όπου και φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχαρστ. Με το ξέσπασμα του Α' Π.Π. υπηρέτησε στο γαλλικό μέτωπο λαμβάνοντας μέρος στη μάχη του Σομμ όπου και τραυματίσθηκε σοβαρά την πρώτη ημέρα της μάχης, παραμένοντας στη συνέχεια σε ανάρρωση μέχρι τη λήξη του πολέμου. Στη διάρκεια του μεσοπολέμου, ανέλαβε διάφορες επιτελικές θέσεις, φοιτώντας σε επιμορφωτικές σχολές του κλάδου του, εξελισσόμενος ιεραρχικά. Το 1938 φέροντας τον βαθμό του συνταγματάρχη διοικούσε την 11η ταξιαρχία στην Ινδία. Με το ξέσπασμα του Β' Π.Π. μετατέθηκε στη Βρετανική δύναμη που μετακινήθηκε στη Γαλλία όπου και ανέλαβε διοικητής της 3ης μεραρχίας πεζικού όταν στη συνέχεια εγκλωβίστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις στη Δουνκέρκη. Μετά την εκκένωση της τελευταίας και την επιστροφή του στην Αγγλία, λαμβάνοντας τον βαθμό του υποστράτηγου, διορίστηκε στην επιχείρηση Πυρσός αρχηγός των αποβατικών δυνάμεων της 2ης ομάδας με αντικειμενικούς σκοπούς έξι σημεία απόβασης στις ακτές της Αλγερίας, χωρίς όμως να έχει και σχετική εμπειρία. Μετά την ολοκλήρωση της απόβασης, που πραγματοποιήθηκε χωρίς ουσιαστική αντίσταση εκ μέρους των Γάλλων, ανέλαβε διοικητής της 1ης Στρατιάς που συγκροτήθηκε για την εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής με τελικό στόχο την κατάληψη της Τυνησίας που είχε καταλάβει ο Άξονας. Τελικά μετά από μια σειρά λαθών τακτικής (όπως η υπερβολική ανάπτυξη μετώπου και οι λανθασμένες μετακινήσεις), αλλά και της κακής διοίκησης, πέτυχε του σκοπού της κατάληψης τον Μάιο του 1943 αφού προηγουμένως είχε προκαλέσει σκωπτικά σε βάρος του σχόλια εκ μέρους Βρετανών και Αμερικανών διοικητών. Μάλιστα ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ τον χαρακτήρισε σαν ένα "καλό μάγειρα" (δηλαδή χωρίς στοιχειώδεις διοικητικές ικανότητες). Οι σε βάρος του επικρίσεις συνέβαλαν ώστε να μη συμμετάσχει στην απόβαση της Νορμανδίας αλλά να του ανατεθούν δευτερεύουσες επιχειρήσεις στην Ανατολική Αφρική. Μετά τη λήξη του πολέμου διορίστηκε κυβερνήτης του Γιβραλτάρ μέχρι που αποσύρθηκε το 1952. Ο Κέννεθ Άρθουρ Άντερσον πέθανε στις 29 Απριλίου του 1959 στο Γιβραλτάρ από πνευμονία, έχοντας ζήσει προηγουμένως για λίγο καιρό στη Γαλλία και έχοντας υποστεί οικογενειακή τραγωδία με τον θάνατο του γιου του στη Μαλαισία και της κόρης του από μακροχρόνια ασθένεια. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και είχε λάβει πολλές διακρίσεις βρετανικές και συμμαχικές, λαμβάνοντας τον τίτλο του Σερ. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.9ος, σελ.384. "Ιστορία του 20ού Αιώνος" (6 τόμοι) Έκδ. Παρνελ - Χρυσός Τύπος, Αθήνα 1979, τομ. 5ος, σελ. 1960 Αξιωματικοί Βρετανικού Στρατού 1939-1945
Άγιος Σπυρίδωνας Βοιωτίας

Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι πεδινό χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κωπαΐδας. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 262 κατοίκους. Το χωριό ονομαζόταν Βρανέζι μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Άγιος Σπυρίδωνας. Με το χωριό Άγιος Ανδρέας συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνα, με συνολικό πληθυσμό 328 κατοίκους.

 Ο Άγιος Σπυρίδωνας είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής: ΦΕΚ 18Α - 18/10/1835 Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Σκριπού. Ο οικισμός Βρανέζι προσαρτάται στον δήμο Ορχομενού ΦΕΚ 122Α - 12/05/1889 Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Σκριπού στον οικισμό Πετρομαγούλα ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899 Ο δήμος αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909 Ο δήμος αποσπάσθηκε στον νομό Αττικής και Βοιωτίας από τον νομό Βοιωτίας ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Βρανέζι από τον δήμο Ορχομενού και ορισμός του ως έδρα της κοινότητας ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 Ο οικισμός Βρανέζι της κοινότητας μετονομάζεται σε Άγιος Σπυρίδων. Η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνος ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943 Η κοινότητα αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας ΦΕΚ 49Α - 17/03/1959 Ο οικισμός Άγιος Ανδρέας αποσπάται από την κοινότητα Ρωμαίικου και προσαρτάται στην κοινότητα ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 Ο οικισμός Άγιος Σπυρίδων αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Ορχομενού. Η κοινότητα καταργείται Ο Άγιος Σπυρίδωνας αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που συστάθηκε το 1912 και καταργήθηκε το 1998 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, οπότε και εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Ορχομενού. Το 1959 εντάχθηκε σε αυτή και ο οικισμός Άγιος Ανδρέας που μέχρι τότε ανήκε στην κοινότητα Ρωμαίικου. Ο πληθυσμός του Αγίου Σπυρίδωνα παρουσίαζε αύξηση μέχρι τη δεκαετία το 1940 ενώ στη συνέχεια άρχισε να μειώνεται: Πορεία του πληθυσμού
Άνω Αιγιαλός Κορινθίας

Ο Άνω Αιγιαλός είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Ευρωστίνας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευρωστίνας, του δήμου δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Επάνω Αιγιαλός.

 Ο Άνω Αιγιαλός είναι χωριό στο απώτατο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στη χαραδροκοιλάδα του Δερβενίου και στις βόρειες υπώρειες της κορυφής «Εβροστίνα» (1.208 μ.), δίπλα στα Ροζενά και τα όρια με τον νομό Αχαΐας, πάνω από τον Κορινθιακό κόλπο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 64 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. της Κορίνθου. Ο πληθυσμός του Άνω Αγιαλού εμφάνισε σημαντικές αυξομειώσεις την περίοδο 1907 - 1961 όμως από τότε έχει μειωθεί σημαντικά. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 ως Επάνω Αιγιαλός και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαχόλης του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας και το 1928 η ονομασία του διορθώθηκε σε Άνω Αιγιαλός. Το 1983 προσαρτήθηκε στον δήμο Εβροστίνης-Ροζενών. Με το ΦΕΚ 267Α - 04/12/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Εβροστίνης-Ροζενών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρωστίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ευρωστίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γερμανική γραφή

Η γερμανική γραφή είναι χειρόγραφη γραφή που ήταν σε χρήση από την εποχή του μεσαίωνα μέχρι και τον 20ό αιώνα. Οι Γερμανοί χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο με τα πρόσθετα γράμματα ß, ü, ö και ä.

 German handwriting Schrift (deutsch) Overview about the writing of Kurrent. The typeface used to set the example text above Another version, by Lars Erik Bryld, called Manu Gothica The newest form of German-style handwriting, called Sutterlin
NGC 6373

Ο NGC 6373 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Δράκων. Κατατάσσεται ως SBc και τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 13 Ιουνίου 1985. Έχουν ανιχνευθεί οι υπερκαινοφανείς αστέρες 2001ad και 2012an σε αυτόν τον γαλαξία.

 Δεδομένα για το NGC 6373 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6373 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6373 στο Wikimedia Commons
Φερνάντο Ερνάντεζ

Ο Φερνάντο Ερνάντεζ Ράμος (γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1989), είναι Κουβανός πετοσφαιριστής, μέλος της εθνικής ομάδας βόλεϊ ανδρών της Κούβας και του Παναθηναϊκού. Μεταξύ άλλων, έχει κατακτήσει ένα ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 που διεξήχθη στην Ιταλία.

 CEV Challenge Cup 2021/2022 – με την ΧάλμπαμνκΕθνικά πρωταθλήματα 2017/2018 Κύπελλο Τουρκίας, με Χάλμπανκ 2017/2018 Τουρκικό πρωτάθλημα, με τη Χάλμπανκ 2008 Πρωτάθλημα NORCECA U21 2009 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ21 της FIVB 2008: Πρωτάθλημα NORCECA U21 – Καλύτερος σέρβερ 2011: Πρωτάθλημα NORCECA – Καλύτερος σέρβερ 2011: Παναμερικανικοί αγώνες – Καλύτερος σέρβερ 2011: Παγκόσμιο Κύπελλο FIVB – Καλύτερος σκόρερ 2016: Ιταλικό Πρωτάθλημα – Καλύτερος σέρβερ 2017: Πρωτάθλημα Ιταλίας – Καλύτερος Spiker 2018: Τουρκικό Πρωτάθλημα – Καλύτερος διαγώνιος Player profile at the European Volleyball Confederation Player profile at LegaVolley.it (in Italian) Player profile at Volleybox.net
Κριμαϊκή Περιφέρεια

Η Περιφέρεια της Κριμαίας (ουκρανικά: Кримська область, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Kryms’ka oblast’, ρωσικά: Крымская область, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Krymskaya oblast’, Ταταρικά της Κριμαίας: Qırım vilâyeti) ήταν ομπλάστ (περιφέρεια) της πρώην Ρωσικής ΣΟΣΔ (1945-1954) και της Ουκρανικής ΣΣΔ (1954-1991) εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Πρωτεύουσα ήταν η Συμφερόπολη.

 Η Περιφέρεια της Κριμαίας αντικατέστησε την Κριμαϊκή ΑΣΣΔ στις 30 Ιουνίου του 1945. Η περιφέρεια μεταφέρθηκε από την Ρωσική ΣΟΣΔ στην Ουκρανική ΣΣΔ στις 19 Φεβρουαρίου του 1954. Η Σεβαστούπολη ήταν μια κλειστή πόλη, λόγω της σημασίας της ως το λιμάνι του Σοβιετικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Συνδέθηκε με την Κριμαϊκή Περιφέρεια το 1978. Μετά από ένα δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1991, η Κριμαϊκή Περιφέρεια έλαβε το καθεστώς που είχε πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετατράπηκε στην Κριμαϊκή Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στις 12 Φεβρουαρίου του 1991, από το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ.Το 1992, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετατράπηκε σε Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας εντός της Ουκρανίας, με εξαίρεση την πόλη της Σεβαστούπολης, της οποίας η κατάσταση, για άλλη μια φορά λόγω της στρατηγικής της σημασίας ως το λιμάνι του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, παρέμεινε αμφισβητούμενη μέχρι το 1997, όταν συμφωνήθηκε ότι θα είναι "πόλη με ειδικό καθεστώς" στο εσωτερικό της Ουκρανίας. Ιστορία της Κριμαίας Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας Περιφερειακή Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας στην Κριμαία Κατάλογος των Προέδρων της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κριμαίας
Αρχιτεκτονικός ρυθμός

Ο όρος Αρχιτεκτονικός ρυθμός περιγράφει μια συγκεκριμένη τεχνοτροπία αρχιτεκτονικής που επικρατεί συνήθως σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Η ανάπτυξη διαφόρων αρχιτεκτονικών ρυθμών εξαρτάται και εξαρτώταν από κλιματικούς, τεχνικούς, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς παράγοντες. Με τη βιομηχανοποίηση ο ρυθμός ανάπτυξης νέων αρχιτεκτονικών ρυθμών επιταχύνθηκε, καθώς διευρύνθηκαν οι ανάγκες και απαιτήσεις από την κατασκευή των κτιρίων, αλλά και τα υλικά και οι τεχνικές που ήταν διαθέσιμες για την κατασκευή τους. Η εμφάνιση αρχιτεκτονικών ρυθμών εντοπίζεται ήδη στην προϊστορία, με την προϊστορική αρχιτεκτονική, και συνεχίζεται σαν διαδικασία μέχρι και τις μέρες μας.

 Οι προϊστορικοί πολιτισμοί ανέπτυξαν για πρώτη φορά την αρχιτεκτονική, με πρώτους τους Σουμέριους στη Μεσοποταμία, και αργότερα τους Βαβυλώνιους στην ίδια περιοχή, με τους περίφημους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας. Επίσης οι Αιγύπτιοι ανέπτυξαν πολύ την αρχιτεκτονική, παράλληλα με τη γεωμετρία. Το πιο γνωστό είδος κτιρίου που άφησαν στην ιστορία είναι οι Πυραμίδες. Στη συνέχεια η αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία, ενώ εξίσου αξιοσημείωτα είναι και τα επιτεύγματα του Μινωικού πολιτισμού, κυρίως στην Κρήτη αλλά και στη Θήρα. Το πιο γνωστό αρχιτεκτονικό μνημείο που άφησε είναι το παλάτι της Κνωσσού στην Κρήτη. Τέλος ο Μυκηναϊκός πολιτισμός φρόντισε πολύ την αρχιτεκτονική, με κύρια δείγματα τους θολωτούς τάφους, τις οχυρωμένες πόλεις και τα γνωστά μέγαρα. Η αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική είναι η πρώτη σπουδαία αρχιτεκτονική που εμφανίζεται στην Ευρώπη. Έγινε πρότυπο και έθεσε τις βάσεις για πολλούς άλλους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Κυριάρχησε ο Ιωνικός, ο Δωρικός ρυθμός και ο Κορινθιακός ρυθμός. Εξίσου σπουδαία είναι και η αρχιτεκτονική των Ρωμαίων, που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με αυτή των αρχαίων Ελλήνων. Πολύ γνωστά είναι τα Ρωμαϊκά υδραγωγεία και οι περίφημες Ρωμαϊκές γέφυρες. Η Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική ήταν διαδεδομένη τους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Κατά τον Μεσαίωνα παρατηρείται κυρίως ανάπτυξη της θρησκευτικής αρχιτεκτονικής, αρχιτεκτονικής δηλαδή που σχετίζεται με εκκλησίες και ναούς. Στην Ευρώπη κυριαρχεί ο Γοτθικός ρυθμός και πριν από αυτόν ο Ρομανικός ρυθμός. Ο Γοτθικός ρυθμός άνθισε από το 1130 μέχρι το 1500. Πολλοί καθεδρικοί ναοί χτίστηκαν σύμφωνα με αυτόν τον ρυθμό, όπως η Παναγία των Παρισίων. Επίσης σημαντικά αναπτύχθηκε και η Βυζαντινή αρχιτεκτονική, με κλασσικό δείγμα την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Από το 1450 ως το 1600 κυριαρχεί στην Ευρώπη και κυρίως στην Ιταλία η Αναγέννηση, η οποία παρουσιάζεται τόσο στην αρχιτεκτονική, αλλά κυρίως στη ζωγραφική και τη γλυπτική. Από το 1600 και ως το 1750 το Μπαρόκ είναι ο κύριος αρχιτεκτονικός ρυθμός στην Ευρώπη, με λαμπρά δείγματα στηνΓαλλία και στη Γερμανία. Μέχρι το 1790 το Μπαρόκ περνάει στο Ροκοκό, το οποίο είναι η τελευταία φάση του Μπαρόκ ουσιαστικά. Τον 19ο αιώνα προκύπτει ο Ιστορισμός μαζί με τη Βικτωριανή Εποχή. Από το 1890 εμφανίζεται το Άρτ Νουβό, ενώ κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα εμφανίζονται διαδοχικά ο Εξπρεσιονισμός, ο Κονστρουκτιβισμός κ.α.
Πειρατεία στον Ινδικό Ωκεανό

Μαζί με την Καραϊβική Θάλασσα, ο Ινδικός Ωκεανός ήταν παλιότερα ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της θαλάσσιας πειρατείας. Η δραστηριότητα αυτή ήταν, τότε, επικεντρωμένη στο νοτιοδυτικό τμήμα της περιοχής αυτής, δηλαδή στην ευρύτερη περιοχή της Μαδαγασκάρης, των Νησιών Μασκαρέν και των Σεϋχελλών. Σήμερα, έχει μετατοπιστεί προς την Υεμένη και τα Στενά της Μαλάκα, κάτι που εξηγείται από την δημιουργία νέων θαλάσσιων οδών μετά το άνοιγμα της Διώρυγας του Σουέζ. Μια νέα οικονομική διάσταση έχει κάνει την εμφάνισή της εδώ και τριάντα χρόνια με την ανακάλυψη και εκμετάλλευση ψαρικών ειδών (Dissostichus) με υψηλή εμπορική αξία (Ιαπωνία), με την αλιευτική πειρατεία που αποτελεί προϊόν παραγαδοκάικων με ψεύτικη σημαία.

 Η ανάπτυξη της πειρατείας στον Ινδικό ωκεανό οφείλεται κυρίως στις προσπάθειες για την καταπολέμηση της πειρατείας στην Καραϊβική που πραγματοποιούσε το Βρετανικό Ναυτικό, το οποίο της πρόσαπτε το γεγονός ότι αποτελούσε κίνδυνο για την θαλάσσια κυκλοφορία, αλλά και ότι ήταν επικίνδυνη για τις ισονομικές και ελευθεριακές ιδέες της, ενώ, ταυτόχρονα, αποτελούσε και κίνδυνο για την Εκκλησία και το Στέμμα. Εκδιωγμένοι από την Καραϊβική, les Frères de la Côte ήρθαν, τότε, να δημιουργήσουν νέες βάσεις στον Ινδικό Ωκεανό. Στην περιοχή, ωστόσο, υπήρχαν πολύ λιγότερα νησιά, ενώ οι εμπορικές συναλλαγές δεν ήταν επικεντρωμένες σε μόνο μία θαλάσσια οδό, καθώς διάσχιζαν είτε το Κανάλι της Μοζαμβίκης είτε έπλεαν κατά μήκος των ανατολικών ακτών της Μαδαγασκάρης. Έκτοτε, σύμφωνα με τον συγγραφέα Ντάνιελ Ντεφόε, ο οποίος ήταν από τους πλέον ειδικούς εκείνης της εποχής για θέματα σχετικά με την πειρατεία, οι πειρατές ίδρυσαν μια Δημοκρατία στην Γκραντ Ιλ, στην οποία και έδωσαν την ονομασία Libertalia. Ουίλιαμ Κιντ Ολιβιέ Λεβασέρ Ρομπέρ Συρκούφ Τζον Τέιλορ Πειρατεία στην Καραϊβική Ναυμαχία του Ανζουάν Ναυμαχία του Σαιν-Ντενί Κρυπτόγραμμα του Λα Μπυζ Θησαυρός του Λα Μπυζ La Voile noire, aventuriers des Caraïbes et de l'océan Indien, Mikhaïl W. Ramseier, Editions Favre, 2006. La traite et les navires négriers, Didier Lauglaney. Les mutins de la liberté, roman, Daniel Vaxelaire. Pirate de légines (Océan Indien austral), essai documentaire, Jacques Nougier. Nathalie Fontaine, Pirates, corsaires et forbans dans l'océan Indien : impact d'un épisode de l'histoire régionale sur les mentalités actuelles, Université de la Réunion, 2001, 99 p. (mémoire de DEA de Lettres et sciences sociales)