IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της γυναίκας

Οι διεκδικήσεις των δικαιωμάτων των γυναικών: με τις πολιτικές και ηθικές κριτικές στα υποκείμενα (Μια Δικαίωση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας: με Στενώσεις σε Πολιτικά και Ηθικά Θέματα, γραμμένο από μια αγγλίδα φεμινίστρια του δέκατου όγδοου αιώνα, Μαίρη Γουόλστονκραφτ, είναι ένα από τα πρώτα έργα της φεμινιστικής φιλόσοφίας. Σε αυτό το έργο, η συγγραφέας απαντά σε εκείνους τους διανοούμενους, πολιτικούς και εκπαιδευτικούς της εποχής που είχαν αρνηθεί την εκπαίδευση των γυναικών.

 Η συγγραφέας είναι τις άποψης ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν την κατάλληλη κατάρτιση και μια θέση στις κοινωνίες, υποστηρίζοντας ότι οι γυναίκες είναι απαραίτητες για τα έθνη, λόγω της συνεισφοράς τους στην εκπαίδευση των παιδιών και για την τακτική και συνεχή στήριξη που προσφέρουν στους συζύγους τους, πέραν και πάνω του συζυγικού τους καθήκον. Αντί να θεωρούμε τις γυναίκες σαν αντικείμενα εξωραϊσμού για την κοινωνία μέσω της ανδρικής ιδιοκτησίας και κτήσης ή προϊόντα ανταλλαγής και κτήσης μέσω του γάμου, η Γουόλστονκραφτ έχει τη θέση ότι οι γυναίκες είναι ανθρώπινα όντα που δικαιούνται τα ίδια θεμελιώδη δικαιώματα με τους άνδρες. Θεωρείται θεμελιώδης στην ιστορία του φεμινισμού. Για πρώτη φορά μια γυναίκα γράφει για την κατάσταση των γυναικών, με πλήρη συνείδηση ότι μια αλλαγή του φεμινιστικού ρόλου, δεν μπορεί να εξαρτάται από τις καλές προσωπικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, αλλά εξαρτάται κυρίως από τα κοινωνικά, πολιτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα, που θα πρέπει να αναγνωρίζονται και για το θηλυκό γένος. Το έργο διαδόθηκε από τον Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ όπου το 1791 του ζητήθηκε να γράψει για τα Δικαιώματα των γυναικών στη γαλλική εθνοσυνέλευση, ο οποίος δήλωσε ότι οι γυναίκες θα πρέπει να λαμβάνουν μόνο οικιακή εκπαίδευση. Το σχόλιο του πάνω στη συγκεκριμένη υπόθεση αφορά την αρχή μιας ευρείας επίθεσης εναντίον των ένφυλων κανόνων της εποχής του όπου κατηγορούσε τους άνδρες ότι αποθαρρύνουν τις γυναίκες να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Η Γουόλστονκραφτ έγραψε τα δικαιώματα της γυναίκας σε σύντομο χρονικό διάστημα, με σκοπό να απαντήσει άμεσα στις τότε εξελίξεις. Στη συνέχεια, έδειξε την πρόθεσή της να γράψει ένα δεύτερο τόμο πιο θεωρητικό, ωστόσο, πέθανε πριν να συμπληρώσει το 2ο τόμο.
Μαρία Φαδρίκ

Η Μαρία Φαδρίκ (Maria Fadrique) (1370-1395) ήταν Κόμισα των Σαλώνων υποτελείς του Δουκάτου των Αθηνών την χρονική περίοδο 1382–1394 υπό την επιτροπεία της μητέρας της. Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Φαδρίκ και της Ελένης Κατακουζηνής, και ανιψιά των Δεσποτών του Μυστρά και των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων.

 Ο πατέρας της, το 1382, λίγο πριν πεθάνει και με προτροπή του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας, την αρραβώνιασε με τον νεαρό γιό του στρατηγού Ροκαβέρτη. Σαν γαμήλιο δώρο ο Πέτρος Δ΄ είχε υποσχεθεί ισόβεια παραχώρηση του Σιδηρόκαστρου και της Λαμίας στον πατέρα Ροκαβέρη, τον οποίο θεωρούσε πολύ ικανό διοικητή για τις κτήσεις του. Εξάλλου η κομητεία αυτή βρισκόταν σε στρατηγική θέση άμυνας έναντι των Τούρκων, οι οποίοι βρισκόντουσαν μίας μέρας απόσταση από τις Νέες Πάτρες.Πριν το φθινόπωρο του 1382, ο Ροκαβέρτης έφυγε από την Ελλάδα για να διεκδικήσει κτήσεις από την νεαρή βασίλισσα Μαρία στη Σικελία και ο αρραβώνας ακυρώθηκε. Στην ακύρωση του αρραβώνα συνέβαλε και ο Πέτρος Δ΄, που δεν υποστήριζε πλέον τον πατέρα Ροκαβέρτη, επειδή είχε ταχθεί με το μέρος του γιου του Ιωάννη Α΄ με τον οποίο είχε οικογενειακές διαφορές.Γύρω στις αρχές του 1385, Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι πρότεινε στην μητέρα της να την αρραβωνιάσει με τον αδελφό της συζύγου του Πέτρο Σακαρένο φεουδάρχη στην Εύβοια. Η χήρα κόμισσα Ελένη αρνήθηκε, λόγο της ανώτερης καταγωγής της από την οικογένεια των Κατακουζινών και την αρραβώνιασε με τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο Δουσάν που ήταν και κύριος της Θεσσαλίας. Ο αρραβώνας με τον Σέρβο προκάλεσε αντιδράσεις τόσο από τους Έλληνες, όσο και από τους Φράγκους των Σαλώνων και επικράτησε αναστάτωση. Ο Νέριο επωφελούμενος της αναστάτωσης επιτέθηκε στα Σάλωνα κι έπειτα στο Δουκάτο των Αθηνών, το οποίο και κατέλαβε ανακηρύσσοντας εαυτόν Δούκα. Η Μαρία μαζί με την μητέρα της Ελένη αντέταξαν ισχυρή άμυνα και κράτησαν την εξουσία τους στα Σάλωνα για 6 ακόμα έτη. Η προίκα της την είχε κάνει περιζήτητη νύφη. Το 1387, ο νέος βασιλιάς της Ισπανίας Ιωάννης Α΄, γιος και διάδοχος του Πέτρου Δ΄, σε επιστολή του προς την μητέρα της, που αφορούσε το δουκάτο των Αθηνών εκτός των άλλων της προτείνει να ξαναρραβωνιάσει την Μαρία με τον Ροκαβέρτη. Η Μαρία όμως ήταν ακόμα αρραβωνιασμένη με τον Σέρβο βασιλιά.Το 1394 πέθανε η μητέρα της Ελένη και στις 20 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς η Μαρία παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ Α΄, πέθανε το επόμενο έτος (1395). Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910, σελίδες 459 έως 467 (Αγγλικά) Miller, W. (1908) "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017.
Γεώργιος ΦιτςΚλάρενς του Μάνστερ

Ο Γεώργιος ΦιτσΚλάρενς, αγγλ. George FitzClarence (29 Ιανουαρίου 1794 - 20 Μαρτίου 1842) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν 1ος κόμης του Μάνστερ (Munster). Έγινε υποστράτηγος του Βρετανικού στρατού.

 Ο Γεώργιος-Αύγουστος-Φρειδερίκος ήταν ο πρωτότοκος από τα νόθα τέκνα του Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας και της ερωμένης του Δωροθέας Τζόρνταν. Αν και ήταν μορφωμένος, τα γραπτά Αγγλικά του ήταν άσχημα. Το 1811 ο πατέρας του, μετά από μακροχρόνια σχέση με τη Δωροθέα, τη χώρισε και ο Γεώργιος προσδοκούσε από τον πατέρα του μόνο. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του στρατού κατά τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου (1807-14) και μετά στην Ινδία. Ο πατέρας του ήταν υπερήφανος για τις ανδραγαθίες του, όχι όμως για το ποτό και τα τυχερά παιχνίδια, στα οποία ήταν επιρρεπής, όπως και τα αδέλφια του. Το 1831 έγινε 1ος κόμης του Μάνστερ, 1ος υποκόμης του ΦιτςΚλάρενς, 1ος βαρόνος Τιούκσμπουρυ και δύο έτη μετά Ιδιαίτερος Σύμβουλος. Ο Γεώργιος περίμενε περισσότερα από τον πατέρα του και οι αδελφοί του επίσης· σε συνδυασμό με τη διανοητική αστάθεια που είχε, ήρθε σε ρήξη. Ο Γουλιέλμος Δ΄ αναστατωνόταν κάθε φορά που τον επισκεπτόταν ο Γεώργιος και όταν αυτός διέκοψε τις επαφές του, στενοχωρήθηκε. Δεν συμφιλιώθηκε ούτε όταν απεβίωσε η αδελφή του Σοφία ΦιτςΚλάρενς. Έλαβε το βαθμό τού υποστράτηγου στο Βρετανικό στρατό και τη θέση τού βοηθού τού Στρατοπέδου (1830-37, 37-41). Ήταν υποδιοικητής στον Πύργο τού Λονδίνου (1831-33) και υπεύθυνος ασφάλειας & διοικητής στο κάστρο τού Ουίνδσορ (1833-42). Το 1841 εξελέγη πρόεδρος της Β. Ασιατικής Εταιρείας. Το 1842 αυτοκτόνησε στο Λονδίνο σε ηλικία 48 ετών με ένα όπλο, που ήταν δώρο τού Γεωργίου Δ΄ της Βρετανίας. Όλοι στην οικογένειά του ήξεραν ότι είχε ένα παρανοϊκό αίσθημα καταδίωξης. Ο γιατρός του είπε, ότι ο Γεώργιος έπασχε από παραφροσύνη και ίσως πορφυρία. Κατέγραψε τις αναμνήσεις του στην Ιβηρική και είναι μέρος του έργου "Αναμνήσεις του πρόσφατου Πολέμου. Περιέχει την προσωπική αφήγηση του λοχαγού Κουκ, την ιστορία της εκστρατείας του 1809 στην Πορτογαλία από τον κόμη του Μάνστερ και μία αφήγηση της εκστρατείας στην Ολλανδία από τον Τ. Μούντη". Νυμφεύτηκε το 1819 τη Μαίρη Γουύνταμ, νόθα κόρη του Γεωργίου Γουίνταμ κόμη του Έγκρεμοντ και είχε τέκνα: Αδελαΐδα-Γεωργιάνα 1820-1883. Αυγούστα-Μαργαρίτα 1822-1846, παντρεύτηκε τον Κνουτ-Φίλιππο βαρόνο Μπόντε. Γουλιέλμος 1824-1901, 2ος κόμης του Μάνστερ. Φρειδερίκος-Κάρολος-Γεώργιος 1826-1878. Γεώργιος 1836-1894, λοχαγός. Ο εγγονός του Εδουάρδος-Κάρολος έγινε 6ος κόμης του Μάνστερ. Εδουάρδος 1837-1855, απεβίωσε 18 ετών από τραύματα κατά την πολιορκία της Σεβαστουπόλεως στον Κριμαϊκό Πόλεμο.
Τζατζίκι

Το τζατζίκι είναι ορεκτικό το οποίο συναντάται στις κουζίνες της Μέσης Ανατολής και της Νότιοανατολικής Ευρώπης, όπως την ελληνική κουζίνα. Το κύριο συστατικό του είναι το στραγγιστό γιαούρτι, «σακούλας» όπως συνήθως λέγεται, στο οποίο προστίθενται τριμμένο αγγούρι, λιωμένο σκόρδο , ελαιόλαδο και ξίδι. Πέρα από την Ελλάδα και την Τουρκία, το τζατζίκι είναι γνωστό στην Κύπρο, τη Βουλγαρία, το Ιράκ, ενώ θεωρείται παρόμοιο με το ραϊτά της Ινδίας και το ash-e doogh του Ιράν.

 Η λέξη τζατζίκι στα ελληνικά προέρχεται από την τουρκική γλώσσα, από τη λέξη cacık (οθωμανικά τουρκικά جاجیگ‎‎ [cacıg]), της οποίας η προέλευση είναι αβέβαιη. Στα αγγλικά (tzatziki) εμφανίστηκε στο μέσο του 20ου αιώνα ως δάνειο από τα ελληνικά. Η προέλευσή του φαίνεται να είναι το ταρατόρ (tarator), πιάτο από αλεσμένα καρύδια και ξίδι, το οποίο συναντάται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Διάφορα πιάτα στην περιοχή, όπως σαλάτες και σάλτσες, ξεκίνησαν να αποκαλούνται τζατζίκι. Στον Λίβανο, το ταρατόρ έχει βάση το ταχίνι, ενώ στην Τουρκία και τα Βαλκάνια συνήθως είναι συνδυασμός γιαουρτιού με αγγούρια, καθώς και μία παραλλαγή με προσθήκη καρυδιών. Σερβίρεται ως επιτραπέζιο ορεκτικό, κυρίως συνοδεύοντας ψητά κρέατα. Μπορεί να σερβιριστεί, αλειμμένο πάνω σε ψωμί, και ως μεζές για το ούζο ή το τσίπουρο. Το τζατζίκι είναι συνηθισμένο συστατικό και στο σουβλάκι με πίτα. Ταρατόρ Ταλατούρι
Ιερά Μητρόπολις Καστορίας

Η Ιερά Μητρόπολις Καστορίας είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Καστοριά και στην εκκλησιαστική περιφέρειά της υπάγεται το μεγαλύτερο μέρος του Νομού Καστοριάς, και οι οικισμοί Βατοχώρι, Ανταρτικό, Τρίγωνο, Κώτας, Κρυσταλλοπηγή, Κορυφή και Πράσινο του Δήμου Πρεσπών και Αετός, Αγραπιδιές, Βαλτόνερα, Σκλήθρο, Λέχοβο, Πεδινό, Βαρικό, Νυμφαίο, Λιμνοχώρι και Ασπρόγεια του Δήμου Αμυνταίου, τα οποία υπάγονται διοικητικά στον Νομό Φλωρίνης. Μητροπολίτης από τις 8 Οκτωβρίου 2021 είναι ο Καλλίνικος Γεωργάτος.

 Ναοί Ενοριακοί: 122 Παρεκλήσια: 100 Εξωκλήσια: 130 Ναοί Κοιμητηρίων: 21 Μοναστηριακοί: 08Ιερείς Εφημέριοι: Α' 10, Β' 18, Γ' 22, Δ' 28 Άγαμοι 10 Έγγαμοι 70 Διάκονοι 2 (Α') Ιεροκύρηκες 1 Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου - μοναχοί 13 - Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Ευλόγιος Παπαδημητρίου Αγίας Παρασκευής Βασιλειάδος - μοναχοί 06 - Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Αμανατίδης Κοιμήσεως Θεοτόκου - μοναχοί 11 - Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Κακουλίδης Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου - μοναχοί 02 - Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Μόδεστος Διασάκης Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας - μοναχές 5 - Ηγουμένη: Ευφραιμία Χριστοφορίδου Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου - μοναχές 6 - Ηγουμένη: Αντωνία Τρουμπούκη Παναγία Φανερωμένης - μοναχές 4 - Ηγουμένη: Ευθυμία Γηρέα Αγίου Γεωργίου Μελανθίου - μοναχές 2 - Ηγουμένη: Γαβριηλία Ζαπουνίδου
Κώστας Γκατσιούδης

Ο Κώστας Γκατσιούδης (Διδυμότειχο, 17 Δεκεμβρίου 1973) είναι Έλληνας πρώην πρωταθλητής του ακοντισμού, ο οποίος διακρίθηκε σημαντικά σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1973 στο Διδυμότειχο, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Αγωνίστηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και προπονητής του υπήρξε ο παλαίμαχος ακοντιστής, Αντώνης Παπαδημητρίου. Κατέχει επίδοση 91,69 μ., που πέτυχε στη Φινλανδία το 2000, και η οποία είναι η δέκατη καλύτερη όλων των εποχών στον κόσμο.

 Είχε μεγάλες επιτυχίες από τα πρώτα του βήματα. Το 1990 ήταν 6ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων, ενώ στην ίδια διοργάνωση δύο χρόνια μετά ήταν δεύτερος. Το 1994 ήταν Πρωταθλητής Ευρώπης για αθλητές κάτω των 23 ετών και το 1995 ήταν τρίτος στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα. Στην πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1996 στην Ατλάντα, προκρίθηκε στον τελικό, αλλά κατετάγη μόλις 10ος. Το 1997 ήταν χρυσός μεσογειονίκης και λίγο αργότερα πήρε την πρώτη του μεγάλη διάκριση σε επίπεδο ανδρών καθώς κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1997 στην Αθήνα. Το 1999 επιβεβαίωσε την κλάση του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Σεβίλλη, κατακτώντας τη δεύτερη θέση με βολή στα 89,18 μ., ενώ ήταν πρώτος στον τελικό του Γκραν Πρι στο Μόναχο με βολή στα 89,84 μ. Το 2000 στο Σίτνευ, όντας καλά προετοιμασμένος για ολυμπιακό μετάλλιο, επέτυχε στον προκριματικό αγώνα βολή στα 88,44 μ., ωστόσο, στον τελικό κατέλαβε την 6η θέση με βολή στα 86,53 μ. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2001,με βολή στα 89,95 μ. κατέκτησε την 3η θέση και το τρίτο διαδοχικό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Το 2002 στο μοναδικό αγώνα που έκανε στη Θεσσαλονίκη έριξε 91,24 μ. Στη συνέχεια τραυματίστηκε χάνοντας έτσι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2002. Τα επόμενα χρόνια αντιμετώπισε προβλήματα σοβαρών τραυματισμών στον ώμο, που τον υποχρέωσαν να μείνει εκτός δράσης το 2003, το 2004 και το 2005. Ο Γκατσιούδης ξεπέρασε το εξαιρετικά υψηλό όριο των 90 μ. στον ακοντισμό, ως εξής: 23 Ιουνίου 2000: 91,69 μ. / Κουορτάνε, Φινλανδία 26 Μαΐου 2001: 91,27 μ. / Μαδρίτη 24 Ιουλίου 2002: 91,23 μ. / Θεσσαλονίκη Σπορ ιστορίες: Κώστας Γκατσιούδης (Μέρος: 1) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Κώστας Γκατσιούδης iaaf.org, Ανακτήθηκε 27 Δεκεμβρίου 2019
Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ αλ Σαΐντ

Ο Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ αλ Σαΐντ (αραβικά: هيثم بن طارق آل سعيد‎ γεννηθείς στις 13 Οκτωβρίου 1954) είναι ο Σουλτάνος του Ομάν, ο οποίος διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα ξάδερφό του Καμπούς μπιν Σαΐντ στις 11 Ιανουαρίου 2020. Προηγουμένως ήταν υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Πολιτισμού στο Σουλτανάτο του Ομάν.

 Ο Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ είναι μέλος της οικογένειας αλ Σαΐντ, της βασιλικής οικογένειας του Ομάν. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1979. Ο πατέρας του Χαϊθάμ ήταν ο Ταρίκ μπιν Ταϊμούρ, γιος του Ταϊμούρ μπιν Φεϊζάλ (σουλτάνος του Ομάν το 1913-1932). Ο αδελφός του Ασα'άντ μπιν Ταρίκ μπιν Ταϊμούρ αλ Σαΐντ είναι αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έγινε ο πρώτος επικεφαλής της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Ομάν. Περιγράφεται ως λάτρης του αθλητισμού. Ήταν υφυπουργός του υπουργείου Εξωτερικών για Πολιτικές Υποθέσεις από το 1986 έως το 1994. Αργότερα προβιβάστηκε στη θέση του Γενικού Γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών (1994-2002). Αργότερα διορίστηκε ως υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Πολιτισμού στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Συνήθως εκπροσωπούσε το Ομάν στο εξωτερικό.Είναι ο πρόεδρος της επιτροπής "Ομάν 2040" και επίτιμος πρόεδρος της ομοσπονδίας ατόμων με αναπηρίες της χώρας, όπως και του "Συνδέσμου Φιλίας Ομάν-Ιαπωνίας." Μετά το θάνατο του πρώτου του ξαδέρφου Σουλτάνου Καμπούς στις 10 Ιανουαρίου 2020, ο Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Σουλτάνου του Ομάν. Την επομένη ορκίστηκε. Μετά την ορκωμοσία του έλαβε χώρα μια έκτακτη σύνοδος του Συμβουλίου του Ομάν στο Αλ-Μπουστάν. Η κρατική τηλεόραση του σουλτανάτου του Ομάν ανακοίνωσε ότι οι αρχές είχαν ανοίξει την επιστολή του σουλτάνου Καμπούς, ανακοινώνοντας με λίγα λόγια ότι το όνομα ο σουλτάνος όρισε ως διάδοχο τον Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ αλ Σαΐντ.Το 1976 ο σουλτάνος Καμπούς νυμφεύτηκε την αδελφή του Χαϊθάμ, τη Ναουάλ μπιντ Ταρίκ αλ Σαΐντ. Το 1979 χώρισαν. Εθνικές βραβεύσειςΤάγμα του Αλ-Ρουσούχ 1ης τάξης (23 Νοεμβρίου 2010).Ξένες βραβεύσειςΤιμητικό Παράσημο για τις Υπηρεσίες προς την Δημοκρατία της Αυστρίας (31 Μαρτίου 2001). Τάγμα του Βασιλιά Αμπντουλαζίζ 1ης τάξης (24 Δεκεμβρίου 2006).
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1987-1988

Πρωταθλητής: Άρης Το πρωτάθλημα μπάσκετ της σεζόν 1987/88 είναι το 2ο ως Α1 Εθνικής κατηγορίας και το 25ο από καταβολής της Α' Εθνικής κατηγορίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά και για έβδομη συνολικά, ο Άρης. Ήταν το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα που κατέκτησε αήττητη η ομάδα της Θεσσαλονίκης. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε για όγδοη συνεχόμενη σεζόν ο Νίκος Γκάλης με 650 πόντους (Μ.Ο.: 36,1). Ήταν η πρώτη χρονιά από το 1985 που ο Άρης γνώρισε ανταγωνισμό από τον αιώνιο αντίπαλο του ΠΑΟΚ, για την πρώτη θέση.

 Στα πλέι οφ μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου, και οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Οι αγώνες των πλέι οφ ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου και ολοκληρώθηκαν στις 27 Απριλίου. Οι νικητές συνέχισαν στους ημιτελικούς, ενώ οι ηττημένοι συνέχισαν στα πλέι οφ για την έξοδο στο κύπελλο Κόρατς. Στο ζευγάρι των πλέι άουτ μεταξύ Πανελληνίου-Ηλυσιακού ο νικητής συνέχισε στα πλέι οφ για την έξοδο στο κύπελλο Κόρατς, ενώ ο ηττημένος υποβιβάστηκε στην Α2. Στα πλέι οφ για το κύπελλο Κόρατς βρέθηκαν πέντε ομάδες της Α1 (οι ηττημένες των προημιτελικών και ο νικητής των πλέι άουτ) και οι τρεις πρώτες ομάδες της Α2 κατηγορίας, διεκδικώντας δύο θέσεις για το κύπελλο Κόρατς. Οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες, με εξαίρεση το μοναδικό ζευγάρι ομάδων της Α1 (Ολυμπιακός-Ηρακλής), το οποίο κρίθηκε στις 3 νίκες συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου. Το ζευγάρι Πανελλήνιος-Φίλιππος λειτούργησε και ως αγώνας διαβάθμισης, καθώς αν η ομάδα της Α2 επικρατούσε θα έπαιρνε τη θέση του αντιπάλου τους στην Α1 της επόμενης περιόδου. Ο Φίλιππος επικράτησε του Πανελληνίου και πήρε τη θέση του. Ο 3ος της Α2 ΓΣ Περιστερίου δεν είχε τη δυνατότητα ανόδου στην Α1, αλλά μπορούσε να κερδίσει την έξοδο του στην Ευρώπη. Οι νικητές της Β' φάσης προκρίθηκαν στο κύπελλο Κόρατς. athlitikihxo.gr sentragoal.gr Ο Γκάλης... κρατάει ακόμα!
Ντολόρες Τόστα

H Μαρία ντε λος Ντολόρες Ντιέγα Ιγνάσια Τόστα Γκόμες (María de los Dolores Diega Ignacia Tosta Gómez, 29 Ιουνίου 1827 – 11 Αυγούστου 1886) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αντόνιο Λόπες δε Σάντα Άννα.

 Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1827 στην Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του πλούσιου Ισπανού ανθρακωρύχου Μπονιφάσιο Τόστα Σάντσεζ-Μοντάνιο και της Μαρία Μανουέλα Σαμπίνα Γκόμες Παλομίνο. Στις 8 Οκτωβρίου 1844 παντρεύτηκε τον στρατηγό Αντόνιο Λόπεζ ντε Σάντα Άνα, 40 ημέρες μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Ινές Γκαρσία. Ο γάμος τους προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο επειδή έσπασε τους κώδικες πένθους της εποχής, που ανάγκασαν τον σύζυγο της να παραμείνει χήρος για να κρατήσει αυστηρά δύο χρόνια πένθους. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Στις 12 Αυγούστου 1855, ο Αντόνιο έχασε την εξουσία μετά από τη θριαμβευτική επανάσταση της Αγιουτλά. Αυτός και η Ντόλορες έφυγαν στην εξορία. Έζησαν στην Κούβα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κολομβία και το Σαιντ Τόμας. Πέθανε στις 11 Αυγούστου 1886 στη Πόλη του Μεξικού, σε ηλικία 59 ετών. Carmona, Doralicia. Memoria política de México https://web.archive.org/web/20120724235359/http://www.memoriapoliticademexico.org/Biografias/LSA94.html Gobierno del estado de México. Himno Nacional Mexicano. http://portal2.edomex.gob.mx/edomex/estado/simbolos/himno_nacional/index.htm Αρχειοθετήθηκε 2016-01-13 στο Wayback Machine. Google Cultural Institute. Portrait of Doña Dolores Tosta de Santa Anna 1855 https://www.google.com/culturalinstitute/asset-viewer/portrait-of-do%C3%B1a-dolores-tosta-de-santa-anna/GgFQyvwW8y82Sg?hl=en López de Santa Anna, Antonio. "Testamento de 1844" en Potash, R. Testamentos... p. 430-434. López de Santa Anna, Antonio. "Testamento de 1874" en Potash, R. Testamentos... p. 434-440. Museo El Lencero, Veracruz http://www.xalapa.net/lencero/ Potash, Robert. A. Testamentos de Santa Anna. Colegio de México. https://web.archive.org/web/20150402141848/http://codex.colmex.mx:8991/exlibris/aleph/a18_1/apache_media/3DU9XVQ6L2K8NPR4RKNTH1VP6BERAL.pdf Αρχειοθετήθηκε Απριλίου 2, 2015 στη Wayback Machine του Internet Archive Serchovich, Sara. (2010) La suerte de la consorte. Las esposas de los gobernantes de México: historia de un olvido y relato de un fracaso. México, Océano. p. 89-93 Vázquez, Josefina Zoraida. (1976). “Los primeros tropiezos” en Historia general de México. México, Colmex, Tomo III.
Κοσμάδος Χίου

Ο Κοσμάδος είναι μικρό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βόρειο μέρος της, με πληθυσμό 16 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 280 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση περίπου 68 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.

 Με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 38°34΄ Βόρειο και μήκος 25°53΄ Ανατολικό, ο Κοσμάδος είναι ένα από τα βορειότερα χωριά της Χίου. Κοντινότεροι οικισμοί-χωριά είναι τα Νενητούρια, που βρίσκονται σε ευθεία απόσταση μόλις 750 μέτρων δυτικά-βορειοδυτικά και χαμηλότερα, και τα Κουρούνια σε ευθεία απόσταση 2,2 χιλιομέτρων (οδική απόσταση 6) προς τα ανατολικά. Η ελάχιστη απόσταση από τη θάλασσα είναι επίσης 2,2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα βόρεια. Διοικητικά ο Κοσμάδος υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Νενητουρίων (είναι ο μοναδικός οικισμός της εκτός από τα Νενητούρια), της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Κοσμάδου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6
Πακιστανικές προεδρικές εκλογές (2018)

Προεδρικές εκλογές ( ούρντου: صدارتی انتخابات‬‎ ) διεξήχθησαν στο Πακιστάν στις 4 Σεπτεμβρίου 2018. Ο κάτοχος της προεδρίας Mαμνούν Χουσαΐν του κόμματος του Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Πακιστάν (PML-N) ήταν επιλέξιμος για επανεκλογή σε δεύτερη πενταετή θητεία, αλλά μειώθηκε. Η τρέχουσα θητεία του έληξε στις 9 Σεπτεμβρίου 2018. Στις 25 Ιουλίου 2018 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στο Πακιστάν για την εκλογή μελών της Εθνοσυνέλευσης . Τα νεοεκλεγέντα μέλη των συνελεύσεων εξέλεξαν νέο πρόεδρο. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2018, ο Αρίφ Αλβί εξελέγη ως ο 13ος Πρόεδρος του Πακιστάν.

 Ο Πρόεδρος του Πακιστάν εκλέγεται έμμεσα από το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν - μια κοινή συνεδρίαση της Γερουσίας, της Εθνοσυνέλευσης και των Επαρχιακών Συνελεύσεων. Οι ψήφοι των μελών της Γερουσίας και της Εθνικής Συνέλευσης λογίζονται ως ενιαίες ψήφοι. Εν τω μεταξύ, οι ψήφοι που δίνουν οι επαρχιακοί νομοθέτες προσαρμόζονται έτσι ώστε να δίνουν σε κάθε επαρχία ίσο μερίδιο στις εκλογές. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κάθε επαρχιακή συνέλευση έχει διαφορετικό αριθμό μελών, ανάλογα με το μέγεθος του πληθυσμού. Η μεγαλύτερη επαρχία κατά μέγεθος πληθυσμού, το Πουντζάμπ, έχει συνολικά 371 μέλη στη συνέλευση, ενώ η μικρότερη επαρχία Μπαλουχιστάν έχει μόνο 65 μέλη στο νομοθετικό της σώμα. Επομένως, οι ψήφοι των επαρχιών σταθμίζονται έναντι της συνέλευσης του Μπαλουχιστάν με τον ακόλουθο τρόπο: Η ίδια η εκλογική διαδικασία γίνεται με μυστική ψηφοφορία λόγω της θέσης του προέδρου που είναι συνταγματικά μη κομματικός. Ως εκ τούτου, σε αντίθεση με την εκλογή του πρωθυπουργού, η διαφωνία μεταξύ των κομμάτων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αποχή.
Περιμετρική Οδός Πατρών

Η Περιμετρική Οδός Πατρών είναι αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας που διασχίζει περιμετρικά την Πάτρα και παράλληλα συνδέει την Ολυμπία Οδό με την Ε.Ο. Πατρών - Πύργου. Κατασκευάστηκε το 2003 και αποτελεί, σύμφωνα με το πιο πρόσφατο ΦΕΚ για την αρίθμηση των αυτοκινητοδρόμων, τμήμα της Ιόνιας Οδού, που με την σειρά της θεωρείται τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55 του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Συντηρείται από την Ολυμπία Οδό Α.Ε.

 Έχει μήκος περίπου 20 χλμ. και διαθέτει κόμβους με εξόδους-εισόδους προς διάφορες περιοχές της πόλης της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής της. Τα δύο άκρα της βρίσκονται στο Μιντιλόγλι και το Ρίο. Στην απόσταση που διανύει η Περιμετρική υπάρχουν δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση καθώς και Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (Λ.Ε.Α.). Διαθέτει επίσης: διαχωριστική νησίδα ανάμεσα στις δύο κατευθύνσεις κυκλοφορίας, προστατευτικές μπάρες στις άκρες του δρόμου, οδική σήμανση, ηλεκτρονικούς πίνακες σχετικών πληροφοριών, πλήρη και επαρκή φωτισμό, τηλέφωνα ανάγκης, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης (κάμερες), και έργα υποδομής για την απομάκρυνση των όμβριων υδάτων. Επίσης, στο βόρειο τμήμα της διέρχεται από έξι σήραγγες (τούνελ) μετρίου και μικρού μήκους. Κατά περιοχές στον αυτοκινητόδρομο διαφέρει το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των οχημάτων που κινούνται σε αυτόν, ωστόσο το μέγιστο όριο είναι τα 120 χιλιόμετρα. Βασικός σκοπός δημιουργίας της αποτέλεσε η ανάγκη της διευκόλυνσης των μετακινήσεων τόσο από και προς διάφορες περιοχές ή προάστια και περίχωρα της Πάτρας, που βρίσκονται μακριά μεταξύ τους, όσο και η παράκαμψη της πόλης της Πάτρας από διερχόμενα οχήματα στην περιοχή, ώστε να μην επιβαρύνεται με επιπλέον κυκλοφοριακό φόρτο το κέντρο και λεωφόροι της πόλης. * Σημείωση: Αναφέρονται ενδεικτικά: α) συνοικίες της Πάτρας, β) οικισμοί που αποτελούν προάστια ή περίχωρά της, καθώς και γ) υποδομές (π.χ. νοσοκομεία κ.λπ.), τα οποία προσεγγίζονται οδικώς από διερχόμενα οχήματα της Περιμετρικής Οδού Πατρών μέσω του εκάστοτε κοντινού κόμβου. Κάποιες τοποθεσίες αναφέρονται παραπάνω από μία φορές λόγω της δυνατότητας προσέγγισής τους και από άλλους κόμβους της οδού πέραν από αυτόν στον οποίο βρίσκονται πιο κοντά, με αυτό να γίνεται εφεδρικά ή λόγω της εγγύτητας τους σε δύο κόμβους με συντομότερη επιλογή -κόμβου- ανάλογα με την κατεύθυνση κάθε οχήματος (δηλ. προς Αθήνα ή προς Πύργο) για την εκάστοτε ακριβής θέση προορισμού. Προβλέπεται να κατασκευαστεί ανάμεσα στις σήραγγες «Γηροκομείο» και «Αρχαιολογικός» νέος κόμβος με προϋπολογισμό 12.950.000 ευρώ, στο ύψος του Χ.Υ.Τ.Α. Ξερόλακκας, με σκοπό να συνδέει την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών με το αρκτικό τμήμα της Πάτρας. Μέσω συνδετήριας οδού με το τοπικό οδικό δίκτυο προβλέπεται η σύνδεση της Μικρής Περιμετρικής Πατρών με την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών.
Αμυγδαλή Καρδίτσας

Η Αμυγδαλή (παλιά ονομασία Βρώστιανη) είναι χωριό του νομού Καρδίτσας. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Βρώστιανη, ενώ η μετονομασία σε Αμυγδαλή έγινε το 1955 παίρνοντας το όνομά της από το ομώνυνο ύψωμα του χωριού, την Αμυγδαλιά. Η Αμυγδαλή είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμο Μουζακίου και ο πληθυσμός της είναι 61 κάτοικοι με βάση τα στοιχεία από την απογραφή πληθυσμού του 2011. Το χωριό βρίσκεται κοντά στις υπώρειες των Θεσσαλικών Αγράφων και σε υψόμετρο 600 μέτρα. Η τοπική κοινότητα Αμυγδαλής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,610 χμ² (2011).

 Η κεντρική πλατεία του οικισμού Οι ιαματικές πηγές Μπακάλη Η πέτρινη βρύση στις Λεπτοκαρυές Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου (πολιούχου), που είναι ρυθμού Βασιλικής, τρίκλιτος χωρίς τρούλο (εικάζεται ότι ανεγέρθη το 1811 ή μετέπειτα). Ο Άγιος Γεώργιος, που κατασκευάστηκετο 1974 στο χώρο ομώνυμης εκκλησίας που είχε καταρρεύσει. Η Αγία Παρασκευή, που κατασκευάστηκε το 1986 σε χώρο πλησίον παλαιάς ομώνυμης εκκλησίας η οποία είχε ανεγερθεί το 1881. Πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου. Ο Άγιος Νεκτάριος, που κατασκευάστηκετο 1993. Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Άγιος Δημήτριος» ο οποίος και διοργανώνει ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις σε ετήσια βάση. Κορυφαία εκδήλωση αποτελεί το αντάμωμα των απανταχού χωριανών με την παρουσία πλήθους επισκεπτών από την ευρύτερη περιοχή που λαμβάνει χώρα το πρώτο Σάββατο μετά τον εορτασμό της Παναγίας στις 15 Αυγούστου. Επίσης, πραγματοποιούνται θεατρικές παραστάσεις και διοργανώνονται αθλοπαιδιές, ορειβατικές εξορμήσεις και γιορτές νεολαίας. Η Αμυγδαλή απέχει 292 χλμ από Αθήνα, 243 χλμ από την Θεσσαλονίκη και 28 χλμ από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα. Η οδική σύνδεση πραγματοποιείται μέσω της πόλης του Μουζακίου επιλέγοντας τη διαδρομή κατά μήκος του ποταμού Πάμισου και περνώντας από τη γέφυρα του Καραισκάκη. Επίσης, βρίσκεται πολύ κοντά στη λίμνη Πλαστήρα (7 χλμ) και την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου με την ομώνυμη σπηλιά όπου γεννήθηκε ο Γεώργιος Καραισκάκης. Φωτογραφίες από το χωριό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Μπόζινταρ Τσουκ

Ο Μπόζινταρ Τσουκ (σερβ.: Божидар Чук / Božidar Ćuk, 13 Ιουνίου 1992) είναι Μαυροβούνιος επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου στον Ολυμπιακό Πειραιώς.

 Ο Μπόζινταρ Τσουκ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο χώρο της πετοσφαίρισης από τη Στουντένσκι Σεντάρ, ομάδα της Κροατίας. Στη συνέχεια, μετεγγράφη στην Μπουντβάσκα Ριβιέρα, ομάδα του Μαυροβουνίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2013. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 2013-14, ο Τσουκ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ναρμπόν, ενώ το καλοκαίρι του 2014 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Αλεξανδρούπολης. Στην ομάδα της Αλεξανδρούπολης παρέμεινε για λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς στις αρχές του 2015 μετεγγράφη στη Λουγκάνο, ομάδα της Ελβετίας. Το καλοκαίρι του 2015, ο Τσουκ επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας και αγωνίστηκε κατά την περίοδο 2015-16, οπότε και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας καιτο Λιγκ Καπ Ελλάδας Ο Μπόζινταρ Τσουκ είναι εν ενεργεία διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαυροβουνίου, με την οποία έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από είκοσι συμμετοχές. 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2016 1 Λιγκ Καπ Ελλάδας: 2016 Μπόζινταρ Τσουκ - Στοιχεία fivb.com Μπόζινταρ Τσουκ - Παρουσίαση fr.scoresway.com Στον Ολυμπιακό ο Τσουκ Ανακοίνωσε Τσουκ ο Ολυμπιακός
Γαλλικό Σχολείο Θεσσαλονίκης

Το Γαλλικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (γαλλικά: École Française de Thessalonique‎ ή EFTH) είναι γαλλικό διεθνές σχολείο στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1906 και ενσωματώθηκε στη Γαλλική κοσμική αποστολή το 1906. Παρέχει τάξεις ματερνέλ (προσχολικές) και φτάνει μέχρι τις τάξεις τερμινάλ, το αντίστοιχο της Γ΄ Λυκείου για τη Γαλλία. Στο σχολείο διδάσκονται τα γαλλικά, τα αγγλικά και τα ελληνικά από την προσχολική ηλικία. Το 2017, το σχολείο είχε περίπου 125 μαθητές ηλικίας 2-18 ετών.

 Το σχολείο ιδρύθηκε μετά από έρευνα του Μωρίς Κυν, σχετικά με την ίδρυση ενός γαλλικού εκπαιδευτικού προγράμματος στη Θεσσαλονίκη. Το σχολείο ιδρύθηκε το 1906. Εκείνη την εποχή υπαγόταν στο βιλαέτι Θεσσαλονίκης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο αριθμός των μαθητών επηρεάστηκε από τους βαλκανικούς πολέμου, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ένα ελληνικό νόμο του 1930 που απαγόρευε στα παιδιά κάτω των 12 ετών να παρακολουθούν μαθήματα σε διεθνή σχολεία. Η πυρκαγιά του 1917 επηρέασε το κτίριο του σχολείου. Ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε κατά τη δεκαετία του 1930 αλλά μετά το 1939 το σχολείο διαλύθηκε λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944, οι αναχωρούντες για τη Γερμανία στρατιώτες της Γερμανίας ανατίναξαν το κτίριο του σχολείου. Το 1946 ολοκληρώθηκε η μερική ανακατασκευή του με χορηγία από το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών, ενώ το σχολείο είχε 500 μαθητές στη δεκαετία του 1950. Οι ελληνικές αρχές αναγνώρισαν το τμήμα δημοτικού σχολείου του Γαλλικού σχολείου στη δεκαετία του 1960 και το 1961 το σχολείο επεκτάθηκε. Επίσης εγκαινιάστηκαν παραρτήματα στις Σέρρες και το Σιδηρόκαστρο. Μια πυρκαγιά κατέστρεψε το κύριο κτίριο το 1969, η οποία συνέβη από λάθος. Από το 1970 έως το 1971 το σχολείο ανακατασκευάστηκε. Η ελληνική κυβέρνηση αναγνώρισε τα τμήματα γυμνασίου και λυκείου του Γαλλικού σχολείου τον Αύγουστο του 2013. Επίσημος ιστότοπος
Μίροσλαβ Βέρνερ

Ο Καθηγητής Δρ. Μίροσλαβ Βέρνερ, (γεννημένος 31 Οκτωβρίου του 1941 στο Μπρνο, είναι τσέχος αιγυπτιολόγος, ο οποίος ειδικεύεται στην ιστορία και αρχαιολογία του Αρχαίου Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου. Ο Βέρνερ ήταν ο διευθυντής του Τσέχικου Ινστιτούτου Αιγυπτιολογίας (link) για δεκαεφτά χρόνια, και ήταν ο επικεφαλής των τσέχικων ανασκαφών στο Αμπουσίρ. Έχει επίσης σχετιστεί με τα πανεπιστήμια της Βιέννης και του Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, όπως και με το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, και το Αμερικανικό Πανεπιστήμιου στο Κάιρο. Ο Δρ. Βέρνερ είναι ενεργός στο πεδίο των αρχαιολογικών ερευνών από το 1964, και έχει διενεργήσει ανασκαφές στο Αμπουσίρ από το 1976. Το 1998 ομάδα Τσέχων αρχαιολόγων από το Τσεχικό Ινστιτούτο Αιγυπτιολογίας υπό τον Βέρνερ ο τάφος του ανακάλυψε τον ασύλητο τάφο του Ιουφάα, ιερέα και διαχειριστή των παλατιών. Το 2005 ο Δρ. Βέρνερ έγινε ο διευθυντής του προγράμματος "Έρευνα του πολιτισμού της Αρχαίας Αιγύπτου". Το πρόγραμμα είχε διάρκεια από το 2005 ως το 2011, και είχε σκοπό να μελετήσει την εξέλιξη της αιγυπτιακής κοινωνίας ανά την ιστορία.

 Επιλεγμένες μονογραφίες του περιλαμβάνουν: Αμπουσίρ XII. Μικροί τάφοι στην Βασιλική Νεκρόπολη I (Ο Μασταμπάς των Nebtyemneferes και Nakhtsare, Συγκρότημα Πυραμίδας Lepsius no. 24 και Συγκρότημα Τάφου Lepsius no. 25) (με τους J. Krejčí και V.G. Callender), Πράγα, 2008. Ανασκάβοντας την Αρχαία Αίγυπτο: Πενήντα χρόνια της Τσεχικής Αρχαιολογικής Αποστολής στην Αίγυπτο (σκληρόδετο) (με την Hana Benesovska), Τσεχικό Ινστιτούτο Αιγυπτιολογίας, 31 Δεκεμβρίου, 2008. (ISBN 978-8073082062) Αμπουσίρ IX— Το Συγκρότημα της Πυραμίδας του Raneferef, η Αρχαιολογία (v. 9, Pt. 1) (σκληρόδετο), Τσεχικό Ινστιτούτο Αιγυπτιολογίας Πανεπιστήμιο του Καρόλου, 31 Δεκεμβρίου, 2006. (ISBN 978-8020013576) Αμπουσίρ X— Το Συγκρότημα της Πυραμίδας του Raneferef: Το Αρχείο του Πάπυρου (Μονογρεφές για το Αμπουσίρ) , (v. 10) (με τους Paule Posener-Krieger και Hana Vymazalova) (σκληρόδετο), Τσεχικό Ινστιτούτο Αιγυπτιολογίας, 1 Δεκεμβίου, 2001. (ISBN 978-8073081546) Αμπουσίρ: Το Βασίλειο του Όσιρι (σκληρόδετο), Τυπογραφείο του Αμερικανικού Πανεπιστημίου: 2003. (ISBN 977-424-723-X) Οι Πυραμίδες: Το Μυστήριο, ο Πολιτισμός, και η Επιστήμη των Μεγάλων Μνημείων της Αιγύπτου, Grove Press: Οκτώβριος 2001. (ISBN 080213935) Ξεχασμένοι φαραώ, χαμένες πυραμίδες: Αμπουσίρ, Ακαδημία Skodaexport, 1994. (ISBN 978-8020000224) Ο μασταμπάς του Ptahshepses (Ανασκαφές του Τσέχικου Ινστιτούτου Αιγυπτιολογίας στο Αμπουσίρ) , Πανεπιστήμιο του Καρόλου (1977) Miroslav Verner Website Page maintained by the Czech Institute of Egyptology. Background and bibliography are provided. Interview with Miroslav Verner (Τσεχικά)
Χρήστος Αρβανίτης

Ο Χρίστος Αρβανίτης (23 Ιανουαρίου 1953) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Διακρινόταν ιδιαίτερα για τα αντανακλαστικά του και τις σωστές τοποθετήσεις στην εστία του.

 Ο Χρήστος Αρβανίτης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία στον Εθνικό Πειραιά, οι φίλαθλοι του οποίου τον αποκαλούσαν "παιδί-θαύμα" για τη φρενήρη εξέλιξή του. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική σε ηλικία 18 ετών, ως βασικός τερματοφύλακας και δεν αγωνίστηκε ποτέ σε χαμηλότερο επίπεδο. Τερμάτισε την καριέρα του το 1989, στο 37ο έτος της ηλικίας του, αφού προηγουμένως είχε λάβει μέρος σε 364 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, με τα χρώματα 4 διαφορετικών ομάδων και συγκεκριμένα -πλην του Εθνικού- του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ και του Λεβαδειακού. Αγωνίστηκε 2 φορές με την εθνική Ελλάδας (1976 και 1979), ενώ υπήρξε διεθνής τόσο με την εθνική Ελπίδων όσο και με την ολυμπιακή ομάδα (δύο φορές το 1983). Το 2017 εργάστηκε ως τεχνικός διευθυντής της ακαδημίας Nestoras FC, του θρυλικού Κώστα Νεστορίδη. "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ"-Έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000) Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το έπος της Α΄Εθνικής" (ένθετο περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι", έκδοση "Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.") Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Ηλεκτρονικό αρχείο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ"
Μυθοπλασίες

Η συλλογή διηγημάτων με τίτλο Μυθοπλασίες (ισπανικά: Ficciones) είναι το πλέον δημοφιλές βιβλίο του Αργεντίνου συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Το ίδιο περιεχόμενο σε πολύ μεγάλο βαθμό υπάρχει και στην ξεχωριστή συλλογή Λαβύρινθοι η οποία ήταν η πρώτη μετάφραση των διηγημάτων του Μπόρχες στην αγγλική γλώσσα ως Labyrinths το 1962 -και μετέπειτα στην ελληνική γλώσσα ως Λαβύρινθοι το 1974-, ενώ το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και η αγγλική μετάφραση του ίδιου του Ficciones.

 Η συλλογή εκδόθηκε το 1944 και αποτελείται από την συνένωση παλαιότερων συλλογών διηγημάτων του Μπόρχες, την Ο κήπος των διχαλωτών μονοπατιών (El jardín de senderos que se bifurcan) του 1941 με οκτώ ιστορίες, και το Τεχνάσματα (Artificios) του 1944. Στην επανέκδοση του 1956 προστέθηκαν τρία νέα διηγήματα στο τμήμα των Τεχνασμάτων, Το Τέλος, Η αίρεση του Φοίνικα, και Ο Νότος.Τα διηγήματα της συλλογής εμπεριέχουν όλα τo φανταστικό στοιχείο, και συχνά γίνεται αναφορά σε λαβυρίνθους ως μεταφορά για την ιδιαίτερα περίπλοκη φύση των κόσμων, συστημάτων, του χρόνου, καθώς και των ανθρωπίνων ενασχολήσεων και ιδιοτήτων. Στα διηγήματα αυτά οι αφηγητές της ιστορίας έχουν συνήθως την ονομασία Μπόρχες από τον ίδιο τον συγγραφέα.Η συλλογή κατατάχτηκε ανάμεσα στα 100 βιβλία του αιώνα από την γαλλική εφημερίδα Le Monde. Μέρος Α´: Ο κήπος των διχαλωτών μονοπατιών Πρόλογος Τλον, Ούκμπαρ, Όρμπις Τέρτιους (1940) Η πορεία προς το Αλ-Μουτασίμ (1936, δεν συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση του 1941) Πιερ Μενάρ, ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη (1939) Τα κυκλικά ερείπια (1940) Ο βαβυλωνιακός λαχνός(1941) Μια ματιά στο έργο του Χέρμπερτ Κουέιν (1941) Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ (1941) Ο κήπος των διχαλωτών μονοπατιών (διήγημα, 1941) Μέρος Β´: Τεχνάσματα Πρόλογος Φούνες ο Μνήμων (1942) Το σχήμα του σπαθιού (1942) Θέμα του προδότη και του ήρωα (1944) Ο θάνατος και η πυξίδα (1942) Το μυστικό θαύμα (1943) Τρεις εκδοχές του Ιούδα (1944) Η αίρεση του Φοίνικα (1952) Το τέλος (1953) Ο Νότος (1953) Στην συλλογή των Λαβυρίνθων περιέχονται σχεδόν όλα τα διηγήματα από το Μυθοπλασίες, με εξαίρεση τα Η πορεία προς το Αλ-Μουτασίμ, Μια ματιά στο έργο του Χέρμπερτ Κουέιν, Το Τέλος, και Ο Νότος, ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις όπου τα περιεχόμενα του Μυθοπλασίες έχουν κυκλοφορήσει υπό τον τίτλο Λαβύρινθοι. Οι Λαβύρινθοι περιλαμβάνουν επιπλέον τα παρακάτω διηγήματα εκ των οποίων τα περισσότερα προέρχονται από την συλλογή Το Άλεφ: Οι αθάνατοι Οι θεολόγοι Έμμα Τσουντς Το σπίτι του Αστερίου Deutsches Requiem Η αναζήτηση του Αβερρόη Το Ζαχίρ Η αναμονή Η ιστορία του πολεμιστή και της αιχμάλωτης Η γραφή του Θεού
Ιβέτα Μουκουτσιάν

Η Ιβέτα Μουκουτσιάν (αρμένικα: Իվետա Մուկուչյան, 14 Οκτωβρίου 1986) είναι Αρμένισσα τραγουδίστρια, μοντέλο και ηθοποιός. Εκπροσώπησε την Αρμενία στη Eurovision 2016, με το τραγούδι "Lovewave" και κατέκτησε την έβδομη θέση.

 Γεννήθηκε στο Γερεβάν της Αρμενίας (τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης), στις 14 Οκτωβρίου 1986. Η οικογένειά της μετακόμισε στη Γερμανία το 1992. Πήγε σχολείο στη Γερμανία και από το 1998 έως το 2006 φοίτησε στο Catholic Sankt-Ansgar-Schule, στο Αμβούργο. Επέστρεψε στην Αρμενία το 2009 και έμεινε εκεί, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Η Mukuchyan, ξεκίνησε να σπουδάζει φωνητικά-τζαζ στο Ωδείο Komitas State του Γερεβάν. Το 2009, συμμετείχε στον 4ο κύκλο του talent show "Hay Superstar" και κατέλαβε την 5η θέση. Το 2012, συμμετείχε στη δεύτερη σεζόν του γερμανικού The Voice, όπου τραγούδησε το "Euphoria" της Loreen. Στις 13 Οκτωβρίου 2015, ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Αρμενίας (PTA) ανακοίνωσε ότι θα εκπροσωπήσει την Αρμενία στη Eurovision 2016, στη Στοκχόλμη. Θα ερμηνεύσει το τραγούδι "LoveWave", το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Μαρτίου 2016. Το 2016, πρωταγωνίστησε με τον Mkrtich Arzumanyan στην περιπετειώδη κωμωδία Run Away Or Get Married, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2016. Σόλο Ως Feature Τραγουδίστρια
Uriah Heep Live

Uriah Heep Live είναι ο τίτλος του πρώτου ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1973 στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της εταιρείας "Mercury Records" και ένα μήνα αργότερα στην Ευρώπη, μέσω της "Bronze Records". Μετά τη μεγάλη επιτυχία την οποία γνώρισαν οι δίσκοι "Demons and Wizards" και "The Magician's Birthday" τα οποία έγιναν χρυσά στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Uriah Heep αποφάσισαν να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους ζωντανό δίσκο. Αυτό έγινε μετά από προτροπή της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze Records" η οποία προωθούσε τους δίσκους τους, με σκοπό να εκμεταλλευτεί την ολοένα αυξανόμενη δημοτικότητα του συγκροτήματος και να συμπληρώσει το κενό ανάμεσα στο "The Magician's Birthday" και το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους. Το "Uriah Heep Live" γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αφού ανέβηκε στο αμερικανικό Top-40 και βραβεύθηκε ως χρυσό, ενώ ανέβηκε στο Top-20 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, παραμένοντας μέχρι σήμερα ενδεικτική ηχογράφηση της δυναμικής και ενθουσιώδους παρουσίας των Uriah Heep στις ζωντανές τους εμφανίσεις, κατά τη δεκαετία του '70.

 1. Sunrise (Hensley) - 3:50 2. Sweet Lorraine (Box, Byron, Thain) - 4:27 3. Traveller in Time (Box, Byron, Kerslake) - 3:20 4. Easy Livin' (Hensley) - 2:43 5. July Morning (Byron, Hensley) - 11:23 6. Tears in my Eyes (Hensley) - 4:34 7. Gypsy (Box, Byron) - 13:32 8. Circle of Hands (Hensley) - 8:47 9. Look at Yourself (Hensley) - 7:29 10. The Magician's Birthday (Box, Hensley, Kerslake) - 1:15 11. Love Machine (Box, Byron, Hensley) - 3:07 12. Rock 'n' Roll medley: i) Roll Over Beethoven ii) Blue Suede Shoes iii) Mean Woman Blues iv) Hound Dog v) At the Hop vi) Whole Lotta Shakin' Goin' On Uriah Heep Live (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Απρίλιος 1973 Uriah Heep Live (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): ΧρυσόςΗνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Το "Uriah Heep Live" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΚεν Χένσλεϊ - πλήκτραΓκάρι Τέην - μπάσοΛι Κέρσλεηκ - τύμπανα Allmusic [1] Βρετανικά τσαρτ [2] Αμερικανικά τσαρτ [3] Γερμανικά τσαρτ [4] Νορβηγικά τσαρτ [5] Καναδικά τσαρτ [6] Αυστραλιανά τσαρτ [7] Αρχειοθετήθηκε 2013-05-13 στο Wayback Machine. Αυστριακά τσαρτ [8] Δανέζικα τσαρτ [9] Απονομές RIAA των Uriah Heep [10]
Πάπας Αδριανός Β΄

Ο Αδριανός Β΄ (Papa Adriano II, 792 - 14 Δεκεμβρίου 872) ήταν Πάπας από τις 14 Δεκεμβρίου 867 έως τις 14 Δεκεμβρίου 872. Καταγόταν από μια ρωμαϊκή αριστοκρατική οικογένεια και έγινε πάπας σε προχωρημένη ηλικία.

 Τήρησε, αν και με λιγότερο σθένος, την πολιτική του προκατόχου του Νικόλαου Α΄. Μετά τον θάνατο του βασιλιά της Λοθαριγγίας (Λορραίνης) Λοθάριου Β΄ το 869, προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεσολαβήσει μεταξύ των Φράγκων ηγεμόνων με σκοπό να κληρονομήσει ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος Β΄ την Λωρραίνη. Ο Πατριάρχης Φώτιος Α΄ της Κωνσταντινούπολης, λίγο μετά την σύνοδο κατά την οποία αναθεμάτισε τον Πάπα Νικόλαο Α', καθαιρέθηκε από τον νέο αυτοκράτορα, Βασίλειο τον Μακεδόνα, ο οποίος υποστήριζε τον αντίπαλό του Ιγνάτιο. Μία Οικουμενική Σύνοδος (θεωρείται ως η 8η τον αριθμό από την Καθολική Εκκλησία) συγκλήθηκε υπό την ονομασία Δ' Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης για να συζητήσει επί του θέματος. Σε αυτή την σύνοδο προήδρευαν οι απεσταλμένοι του Αδριανού (λεγάτοι), αλλά εκτός από αναθεματισμό του Φωτίου, δεν κατόρθωσαν να έλθουν σε συμφωνία με τον Ιγνάτιο αναφορικά με το θέμα της δικαιοδοσίας επί της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Όπως και ο προκάτοχός του Νικόλαος Α', ο Αδριανός υποχρεώθηκε να υποκύψει, έστω και κατά διαστήματα, στην εξουσία του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄, ο οποίος τον τοποθέτησε υπό την εποπτεία του έμπιστου συμβούλου του Αρσενίου, επισκόπου του Όρτο, και του γιου του Αρσένιου, του Αναστάσιου, του Βιβιοθηκάριου. Ο Αδριανός παντρεύτηκε στα νιάτα του μια γυναίκα με το όνομα Στεφανία, με την οποία απέκτησε μια κόρη, ενώ και οι δύο ήταν ζωντανές όταν αναδείχτηκε πάπας, και ζούσαν μαζί του στο Παλάτι του Λατερανού. Απομακρύνθηκαν από εκεί και δολοφονήθηκαν από τον αδελφό του Αναστάσιου, τον Ελευθέριο, το 868. Ο Αδριανός πέθανε το 872 μετά από πέντε χρόνια στον θρόνο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Μάχη του Βεθζαχαρία

Ο επίτροπος του ανήλικου, νέου βασιλιά Αντίοχου Ε΄ Ευπατόρος Λυσίας πραγματοποίησε μία νέα εκστρατεία στην Ιουδαία, μαζί με τον ανήλικο βασιλιά, για να βοηθήσει την πολιορκημένη φρουρά της Άκρας στην Ιερουσαλήμ η οποία πιέζονταν από τον Ιούδα τον Μακκαβαίο. Αφού συγκέντρωσε 50.000 πεζούς 5.000 ιππείς και 30 έως 80 ελέφαντες εισέβαλε στην Ιουδαία και έφτασε κοντά στην Βεθώρα. Όταν ο Ιούδας το πληροφορήθηκε έσπευσε στην περιοχή .

 Οι δυνάμεις των αντιπάλων συναντήθηκαν τελικά σε ένα στενό πέρασμα, που βρισκόταν σε μία περιοχή, η οποία ονομαζόταν Βεθζαχαρία. Ο βασιλικός στρατός, λόγω της στενότητας του χώρου, παρέταξε τους ελέφαντες σε βάθος. Γύρω από κάθε ελέφαντα παρατάχθηκαν 1.000 πεζοί και 500 ιππείς, ενώ τμήματα ελαφρών πεζών κατέλαβαν τα γειτονικά υψώματα . Πριν από την μάχη, ένας από τους αδελφούς του Ιούδα, ο Ελεάζαρ Αβαράν, προσπάθησε με μια παράτολμη ενέργεια να πλησιάσει έναν από τους βασιλικούς ελέφαντες, επειδή νόμισε, ότι επάνω σε αυτόν βρισκόταν ο Σελευκίδης βασιλιάς. Ο Ελεάζαρ σκόπευε φυσικά να σκοτώσει τον υποτιθέμενο σπουδαίο επιβάτη, ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα ένας συνηθισμένος στρατιώτης, σκοτώθηκε όμως ο ίδιος κατά την διάρκεια της προσπάθειάς του . Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε κακός οιωνός από τους Ιουδαίους. Οι Μακκαβαίοι είχαν αρχικά επιτυχίες εναντίον της εμπροσθοφυλακής των αντιπάλων τους, δεν μπόρεσαν όμως να αντέξουν, παρά το γεγονός ότι αντιστάθηκαν σθεναρά στην υπεροχή της βασιλικής φάλαγγας. Τελικά νικήθηκαν και διασκορπίστηκαν στην περιοχή της Γόφνας. Ο Λυσίας έφτασε στην Ιερουσαλήμ τερματίζοντας τον αποκλεισμό της φρουράς. Όσοι από τους οπαδούς του Ιούδα βρισκόταν εκεί, μεταβλήθηκαν από πολιορκητές σε πολιορκημένους. Ο Λυσίας έμεινε όμως στην περιοχή λίγες μέρες καθώς αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω στην Αντιόχεια λόγω αυλικών διενέξεων. Πριν φύγει προχώρησε στην σύναψη ένορκης συνθήκης ειρήνης με τους επαναστάτες που καθώς ήταν εξαντλημένοι από τον πόλεμο δέχτηκαν πρόθυμα τις προτάσεις του. Η Παλαιά Διαθήκη . Τόμος Γ΄.ΕΣΔΡΑΣ Α΄Β΄-ΝΕΕΜΙΑΣ-ΤΩΒΙΤ-ΙΟΥΔΙΘ-ΕΣΘΗΡ-ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄Β΄Γ΄ -ΨΑΛΜΟΙ υπό Ι.Θ.Κολιτσάρα. Εκδόσεις Αδελφότητος Θεολόγων η «Ζωή»-1997Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαικού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες», Κάκτος 1997Библиотека Руслана Хазарзара.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese. Berlin. Weidmann. 1892 Liber XII.
Νορβηγικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης

Το Νορβηγικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Νορβηγίας, που διοργανώνεται από την Νορβηγική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Norges Bordtennisforbund). Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Νορβηγίας σε επτά αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών, το διπλό μικτό, το ομαδικό ανδρών και το ομαδικό γυναικών. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1946.

 Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Απλό Ανδρών: 1946–τώρα Απλό Γυναικών: 1947–τώρα Διπλό Ανδρών: 1947–τώρα Διπλό Γυναικών: 1951–τώρα Διπλό Μικτό: 1951–τώρα Ομαδικό Ανδρών: 1946–τώρα Ομαδικό Γυναικών: 1958–τώρα Rolf Bryhn (1990): Kunnskapsforlagets idrettsleksikon, s. 341-42. Aschehoug og Gyldendals Store Norske Leksikon, Bind 16 (Nøkkelbind), s. 219-20. Oslo: Kunnskapsforlaget 1998. Tom A. Schanke (2012): Norsk Idrettsleksikon – Toppidrett i 150 år, Bind 4, s. 45. Tom A. Schankes Forlag. ISBN 978-82-303-2060-0. Επίσημη ιστοσελίδα της Νορβηγικής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Αστεροσκοπείο της Χαϊδελβέργης

Το Κρατικό Αστεροσκοπείο της Χαϊδελβέργης (γερμαν.: Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl) είναι ιστορικό αστεροσκοπείο, που βρίσκεται κοντά στην κορυφή του λόφου Καίνιχστουλ, πάνω από την πόλη της Χαϊδελβέργης, στη Γερμανία (κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης). Το προδρομικό ίδρυμα του σημερινού αστεροσκοπείου άνοιξε το 1774 στην κοντινή πόλη Μάνχαϊμ, αλλά η υποβάθμιση των παρατηρησιακών συνθηκών εκεί οδήγησε τελικώς στην μετεγκατάσταση στον Καίνχστουλ, το 1898. Το Αστεροσκοπείο υπάγεται στο Κέντρο Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Το 1967 εγκαινιάσθηκε το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Αστρονομία σε μία γειτονική θέση. Σημερινός διευθυντής (από το 2005) του Αστεροσκοπείου είναι ο Καθηγητής Andreas Quirrenbach.

 Τα όργανα του Αστεροσκοπείου προήλθαν από το αστεροσκοπείο του Μάνχαϊμ. Το 1880 το ίδρυμα μεταφέρθηκε προσωρινώς στην Καρλσρούη επειδή οι αστρονομικές ατμοσφαιρικές συνθήκες επιδεινώθηκαν. Στα επόμενα χρόνια, τρεις άλλες τοποθεσίες εξετάσθηκαν για μετεγκατάσταση, με τη Χαϊδελβέργη-Καίνιχστουλ να επιλέγεται τελικά. Στις 20 Ιουνίου 1898 το «Großherzogliche Bergsternwarte» εγκαινιάσθηκε με τελετή από τον Μέγα δούκα Φρειδερίκο του Μπάντεν. Το ίδρυμα αποτελείτο από δύο αλληλοσυμπληρούμενα τμήματα: το αστροφυσικό με επικεφαλής τον Μαξ Βολφ και το αστρομετρικό με επικεφαλής τον Καρλ Βίλελμ Βάλεντίνερ. Ο Βάλεντίνερ ήταν ο πρώην διευθυντής στο αστεροσκοπείο στο Μάνχαϊμ και είχε αποφασίσει την πρώτη μετεγκατάσταση. Μετά τη συνταξιοδότηση του Βάλεντίνερ το 1909, αμφότερα τα τμήματα τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Μαξ Βολφ. Ενώ ακόμα το νέο συγκρότημα του αστεροσκοπείου βρισκόταν υπό κατασκευή, ο Βολφ κατόρθωσε να εξασφαλίσει μία δωρεά 10.000 δολαρίων από την Αμερικανίδα ευεργέτρια Κάθριν Γουλφ Μπρους, για την απόκτηση ενός ισχυρού νέου διπλού διοπτρικού τηλεσκοπίου των 41 εκατοστών για τη νέα τεχνική της φωτογραφίας, τον «Διπλό αστρογράφο Μπρους». Για πολλά χρόνια αυτό το τηλεσκόπιο ήταν το βασικό ερευνητικό όργανο του Αστεροσκοπείου. Αργότερα ο Βολφ εξασφάλισε μία ακόμα δωρεά για την κατασκευή ενός κατοπτρικού τηλεσκοπίου 71 εκατοστών, του πρώτου τέτοιου τηλεσκοπίου στο Αστεροσκοπείο.Τα κύρια πεδία δραστηριότητας του αστεροσκοπείου ήταν η έρευνα των νεφελωμάτων και η αναζήτηση για την ανακάλυψη νέων αστεροειδών. Ο Βολφ, οι υπόλοιποι παρατηρητές και οι διάδοχοί του ανεκάλυψαν περισσότερους από 800 αστεροειδείς, μεταξύ των οποίων και τον πρώτο τρωικό αστεροειδή, τον Αχιλλέα, το 1906. Αυτός ο καταιγισμός νέων ανακαλύψεων οφείλεται στην πρωτοπόρο χρήση της φωτογραφικής μεθόδου. Ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε με αυτή τη μέθοδο ήταν ο 323 Μπρούσια, που ονομάθηκε και αυτός προς τιμή της δωρήτριας του αστρογράφου. Από την 1η Ιανουαρίου 2005 το Αστεροσκοπείο της Χαϊδελβέργης έπαψε να υπάγεται στο γερμανικό κράτος, καθώς συγχωνεύθηκε με το Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστροφυσικής και το Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών για να συναποτελέσουν το Κέντρο Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Μαξ Βολφ 325 Χαϊδελβέργη Επίσημος ιστότοπος