IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ατρίνη

Η ατρίνη (επιστημονική-λατινική ονομασία Atrina) είναι γένος δίθυρων θαλάσσιων μαλακίων με παγκόσμια γεωγραφική κατανομή, που ανήκει στην οικογένεια της πίννας, τις πιννίδες. Οι ατρίνες θεωρείται ότι αντιπροσωπεύουν το πιο πρωτόγονο είδος της οικογένειας, αν και οι πίννες είναι επίσης πανάρχαιο γένος. Απολιθώματα από ατρίνες έχουν βρεθεί σε όλη τη Γη και σε στρώματα έως και της Τριαδικής περιόδου, είναι δηλαδή 242 εκατομμυρίων ετών.

 Τα ζώα αυτά μοιάζουν πολύ με τις πίννες, έχοντας το χαρακτηριστικό τους επίμηκες σε σχήμα σφήνας όστρακο. Ξεχωρίζουν στο ότι δεν εμφανίζουν αυλακώσεις στη μαργαρώδη περιφέρεια του οστράκου και από την κεντρική θέση του τρήματος. Καθώς συμβαίνει και με τις άλλες πιννίδες, οι ατρίνες συνήθως στέκονται «όρθιες» με τη «μύτη» του οστράκου προς τα κάτω, αγκυρωμένη στον βυθό με τον βύσσο τους. Ο αριθμός των ειδών ατρίνης δεν είναι γνωστός με ακρίβεια. Μερικά από τα είδη του γένους είναι τα εξής (το † υποδηλώνει εξαφανισμένο σήμερα προϊστορικό είδος): Packard, Earl; Jones, David L. (Σεπτέμβριος 1965). «Cretaceous Pelecypods of the Genus Pinna from the West Coast of North America». Journal of Paleontology 39 (1): 910-915. «Glossary». Man and Mollusc. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2008. Mitchell, Patricia B. «American Stiff Pen Shell: Strength and Rigidity». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2008. idscaro.net Εικόνες
Μίλοραντ Νεντελίκοβιτς

Ο Μίλοραντ Νεντελίκοβιτς (σερβικά: Милорад Недељковић) (Κνιάζεβατς 21 Νοεμβρίου 1883 - Γαλλία 1961) ήταν οικονομολόγος, καθηγητής του πανεπιστημίου, συγγραφέας και και υπουργός Εθνικής Οικονομίας στη Σερβική κατοχική κυβέρνηση Νέντιτς.

 Πατέρας του ήταν ο Μίλαν Στοΐκοβιτς και μητέρα του η Μάρα. Στο Βελιγράδι τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο και έπειτα γράφτηκε στη νομική σχολή. Το 1907 πήρε διδακτορικό στις οικονομικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια της Βιέννης, του Μονάχου, του Λονδίνου και του Παρισιού. Διετέλεσε διευθυντής της κεντρικής τράπεζας της Σερβίας στο Σεράγεβο, γενικός επιθεωρητής του υπουργείου οικονομικών, ο τότε διευθυντής του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου. Ήταν καθηγητής οικονομικών στη νομική σχολή στη Σουμπότιτσα. Συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου συνελήφθη το 1941. Μετά την επιστροφή του στη Σερβία προσχώρησε στην κυβέρνηση Νέντιτς ως υπουργός εθνικής οικονομίας. Μετά τη λήξη του πολέμου διέφυγε στη Γαλλία όπου πέθανε το 1961 στην εξορία. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Ντεσάνκα Ντούγκαλιτς το 1931 και είχαν ένα γιο τον Μπόζινταρ Μπόσκο. Άφησε ένα ογκώδες συγγραφικό έργο με θέμα την οικονομία, τα πιο σημαντικά έργα είναι: 1907. Заштита сеоског поседа 1909. Историја српских државних дугова, 306 страна. 1921. Основи политичке економије, 595 страна. 1923. Наука о финансијама, 307 страна. 1923. Економско-финансијска студија о држави - теорија чинилаца производње, теорија пореза, 50 страна. 1929. Наш валутни проблем 1933. Економски и правни проблем улога на штедњу, 71 страна. 1933. Поглед на данашњу кризу и њено решење, 80 страна Милосављевић, Оливера (2006). Потиснута истина - колаборација у Србији 1941-1944 (PDF). Београд: Хелсиншки одбор за људска права у Србији. ISBN 86-7208-129-3.
Δάφνη Ντι Μωριέ

Η Ντέιμ Δάφνη Ντι Μωριέ, Λαίδη Μπρόουνινγκ, DBE (αγγλικά: Dame Daphne du Maurier, Lady Browning, [προφορά: /ˈdæfni duː ˈmɒri.eɪ/], 13 Μαΐου 1907 - 19 Απριλίου 1989) ήταν Αγγλίδα δραματουργός και συγγραφέας. Θεωρείται ως μία ρομαντική συγγραφέας. Αρκετά βιβλία της έχουν διασκευαστεί στον κινηματογράφο, όπως για παράδειγμα το Ρεβέκκα και το Τα Πουλιά, του Άλφρεντ Χίτσκοκ, αμφότερες.

 (1936) Jamaica Inn (Η ταβέρνα της Τζαμάικα) ISBN 978-960-569-555-2 (1938) Rebecca (Ρεβέκκα), μτφ. Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη (εκδ. "Οι Φίλοι του Βιβλίου", 1946, ανατύπωση εκδ. Καστανιώτη, 1981). Άλλο ISBN 978-960-03-4916-0 (1948) September tide (Η παλίρροια του Σεπτέμβρη), δράμα, ISBN 978-960-322-378-8 (1949) The Parasites (Τα παράσιτα), εκδ. Λιβάνη, χωρίς ISBN (1951) My cousin Rachel (Η εξαδέλφη μου Ραχήλ), μτφ.Άρης Δικταίος (εκδ."Κραναός", χχ). Άλλο ISBN 960-261-785-3 (1952) Kiss me Again Stranger (Φίλησε με πάλι, άγνωστε), εκδ. Αιγόκερως, χωρίς ISBN (1959) The blue lenses (Οι μπλέ φακοί), ISBN 960-32-214-9-Χ (1959) The pool (Η γαλάζια λίμνη), ISBN 960-7807-06-5 (1963) The Birds (Τα πουλιά), εκδ. Αιγόκερως, χωρίς ISBN (1969) The house on the strand (Το σπίτι της όχθης), ISBN 960-03-2387-9 (1971) Don't Look Now (Μετά τα μεσάνυχτα), ISBN 978-960-6781-28-5 (1971) Not After Midnight (Έρχεται κακοκαιρία) συλλογή διηγημάτων, ISBN 978-960-6781-45-2. Περιλαμβάνει τα Not After Midnight (Έρχεται κακοκαιρία) The way to the cross (Η οδός του μαρτυρίου) The Breakthrough (Η μεγάλη ανακάλυψη) A Border Line Case (Μια ακραία περίπτωση) Kelly, Richard (1987). Daphne du Maurier. Boston: Twayne. ISBN 0-8057-6931-5. Obituary in The Independent 21 April 1989 Dictionary of National Biography, Oxford University Press, London, 1887– : Du Maurier, Dame Daphne (1907–1989); Browning, Sir Frederick Arthur Montague (1896–1965); Frederick, Prince, Duke of York and Albany (1763–1827); Clarke, Mary Anne (1776?–1852). Du Maurier, Daphne, Mary Anne, Victor Gollancz Ltd, London, 1954. Rance, Nicholas. "Not like Men in Books, Murdering Women: Daphne du Maurier and the Infernal World of Popular Fiction." In Clive Bloom (ed), Creepers: British Horror and Fantasy in the Twentieth Century. London and Boulder CO: Pluto Press, 199, pp. 86–98. dumaurier.org – site providing information about Daphne du Maurier, her books, plays and works on film and television, forum, photo galleries and latest news. Official Daphne du Maurier Festival of Arts & Literature website. Full information about the Festival held in May each year in Fowey and the surrounding area of Cornwall. Δάφνη Ντι Μωριέ στην IMDb Online reviews of du Maurier books BBC Archive Interview from 1971 Estate representation and published works Daphne du Maurier at the British Library
Προεδρικές εκλογές του Καζακστάν (2015)

Πρόωρες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καζακστάν στις 26 Απριλίου 2015, με αρχική προγραμματισμένη ημερομηνία διεξαγωγής τους το έτος 2016. Αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον επί μακρόν πρόεδρο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ από το κόμμα Νουρ Οτάν, με ποσοστό 97,7% των ψήφων, κερδίζοντας και 5η θητεία.

 Στις 14 Φεβρουαρίου 2015 με ομόφωνη απόφαση η Συνέλευση του Λαού αποφασίστηκε να διεξαχθούν πρόωρα οι προεδρικές εκλογές το 2015. Ένα βασικό κίνητρο για την απόφαση ήταν η πεποίθηση ότι η πρόωρη εκλογική αναμέτρηση θα επιτάχυνε την ανάπτυξη στη χώρα. Επίσης, σημειώθηκε ότι ήταν μειονέκτημα το να διεξαχθούν ταυτόχρονα την ίδια χρονιά (2016) οι προεδρικές και οι βουλευτικές εκλογές. Στις 18 Φεβρουαρίου η Mazhilis με ομόφωνη απόφαση ζήτησε από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ να μεταφέρει χρονικά τις εκλογές. Στις 19 Φεβρουαρίου η Γερουσία αποφάσισε το ίδιο. Στην πρώτη ψηφοφορία υπήρχε μία αρνητική ψήφος για την πρωτοβουλία και οι γερουσιαστές κλήθηκαν να ξαναψηφίσουν. Στην δεύτερη ψηφοφορία όλοι οι γερουσιαστές υπερψήφισαν. Επίσημα, οι αρχές έκαναν λόγο για τεχνικό λάθος αναφορικά με την μοναδική αρνητική ψήφο κατά την πρώτη ψηφοφορία.Ο Ναζαρμπάγεφ υπέγραψε το διάταγμα για τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών στις 25 Φεβρουαρίου 2015 και οι εκλογές ορίστηκαν για τις 26 Απριλίου. Επίσης, επιβεβαίωσε την υποψηφιότητά του. Ο ΟΑΣΕ επέκρινε τις εκλογές, σημειώνοντας ότι "χαρακτηρίστηκαν από την έλλειψη αξιόπιστης αντιπολίτευσης στη χώρα" και ότι "οι ψηφοφόροι δεν είχαν μια αληθινή ευκαιρία μεταξύ πολιτικών εναλλακτικών,", ενώ επισημάνθηκαν και οι περιορισμοί στα ΜΜΕ.
Γιαγιά Τουρέ

Ο Νιενιερί Γιαγιά Τουρέ (γαλλικά: Gnégnéri Yaya Touré, 13 Μαΐου 1983) είναι επαγγελματίας Ιβοριανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος, με καριέρα με σημαντικούς τίτλους σε σπουδαίους συλλόγους και διεθνής με την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού, στην οποία είχε, επίσης, αξιόλογη πορεία, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Αυτήν τη στιγμή εργάζεται ως Βοηθός Προπονητή στη Βελγική ομάδα της Σταντάρ Λιέγης.Ο Τουρέ κατά τη διάρκεια των νεανικών του χρόνων ήθελε να γίνει επιθετικός. Έχει αγωνισθεί και ως κεντρικός αμυντικός, όπως στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2009 με την Μπαρτσελόνα, ωστόσο η θέση που τον ανέδειξε είναι αυτή του αμυντικού χαφ. Είναι ένας από τους σπουδαιότερους Αφρικανούς παίκτες όλων των εποχών και ένας από τους καλύτερους στη θέση του. Έχει ψηφιστεί Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς για το 2011, 2012, 2013 και 2014. Ξεκίνησε την καριέρα του στο σύλλογο Μιμοζά, όπου έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 18 ετών. Οι επιδόσεις του τράβηξαν την προσοχή της Ευρώπης. Πριν τη μετακίνησή του στη Μπαρτσελόνα το 2007, είχε παίξει σε ομάδες όπως η Μπέβερεν, Μεταλούργκ Ντονέτσκ και Ολυμπιακό. Έπαιξε πάνω από 70 αγώνες στην Μπαρτσελόνα, όπου ήταν μέλος της ομάδας της ιστορικής σεζόν του 2009, που κέρδισε έξι τρόπαια σε μία χρονιά. Το 2010 μεταγράφηκε στη Μάντσεστερ Σίτι, όπου αποτέλεσε βασικό και αναντικατάστατο παίκτη και σημείωσε μερικά κρίσιμα γκολ, όντας καθοριστικός για την ομάδα του το 2011, όταν κέρδισε την Πρέμιερ Λιγκ μετά από 44 χρόνια.

 Τη σεζόν 2005–06 με το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό και τις πολύ καλές εμφανίσεις του στο Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στη Ρεάλ και τη Λυών, τον έκαναν γνωστό στην Ευρώπη και έτσι, μετά από μια ακόμα επιτυχημένη χρονιά στη Μονακό, αποκτήθηκε από την Μπαρτσελόνα. Στην ομάδα της Καταλονίας ήταν βασικό στέλεχος στην πορεία προς την κατάκτηση του ντάμπλ και του Τσάμπιονς Λιγκ σε βάρος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Ρώμη τη σεζόν 2008–09. Στις 2 Ιουλίου 2010 υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Μάντσεστερ Σίτι. Με τη Σίτι κατέκτησε μεταξύ άλλων τρεις φορές το Πρωτάθλημα Αγγλίας, το 2012, 2014 και 2018, το Κύπελλο Αγγλίας το 2011 και τρία League Cup το 2014, 2016 και 2018. Στις 4 Μαΐου 2018 ανακοίνωσε πως η σεζόν 2017–18 θα ήταν η τελευταία του με τα χρώματα της Σίτι.Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018 ο Τουρέ επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Στις 11 Δεκεμβρίου 2018 αποχώρησε από τους ερυθρόλευκους. Με την εθνική ομάδα της χώρας του ο Γιαγιά Τουρέ αγωνίστηκε στον τελικό του Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2006 και 2012 και το κατέκτησε το 2015. Επίσης, αγωνίστηκε στα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, 2010 και 2014. Εκεί είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Ντρογκμπά και τον αδερφό του, Κολό Τουρέ. Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό που ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής με σπουδαία καριέρα, τον Κολό Τουρέ. Προφίλ του παίκτη στον επίσημο ιστότοπο της Μπαρτσελόνα. Προφίλ του παίκτη στον ιστότοπο της Μάντσεστερ Σίτι Αρχειοθετήθηκε 2014-04-17 στο Wayback Machine.
Ρου

Το ρου είναι μαγειρεμένο μείγμα λιπαρής ουσίας και αλευριού το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για το δέσιμο σαλτσών και σούπας. Παρασκευάζεται βάζοντας τη λιπαρή ουσία να ζεσταθεί και στη συνέχεια προσθέτοντας ίση ποσότητα αλευριού. Περίπου 120 γραμμάρια ρου χρησιμοποιούνται για να δέσουν 1 λίτρο υγρού.

 Το λευκό ρου το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για ανοιχτόχρωμες σάλτσες και σούπες. Χρειάζεται περίπου 3 λεπτά ψήσιμο και το χαρακτηριστικό του είναι ότι μυρίζει σαν ζύμη. Το ξανθό ρου το οποίο χρησιμοποιείται για σάλτσες και σούπες παρόμοιου χρωματισμού. Χρειάζεται περίπου 6 έως 7 λεπτά ψήσιμο και το χαρακτηριστικό του είναι ότι το άρωμά του θυμίζει καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς. Το σκούρο ρου το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για σκουρόχρωμες σάλτσες. Χρειάζεται περίπου 11 έως 14 λεπτά ψήσιμο και η ικανότητα σταθεροποίησης του, είναι 30% λιγότερο ισχυρή από την αντίστοιχη του λευκού ρου.
Ρωσοπερσικός Πόλεμος (1826-1828)

Ο ρωσοπερσικός πόλεμος του 1826-1828 ήταν η τελευταία μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της αυτοκρατορικής Ρωσίας και της περσικής αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος τελείωσε το 1828 μετά την κατάληψη της Ταμπρίζ από τους Ρώσους. Ο πόλεμος είχε ακόμα πιο καταστροφικά αποτελέσματα για την Περσία από τον πόλεμο του 1804-1813, και η συνακόλουθη συνθήκη του Τουρκμεντσάι την απογύμνωσε από τα τελευταία εναπομείναντα εδάφη στην περιοχή του Καυκάσου, η οποία περιελάμβανε τα εδάφη της σύγχρονης Αρμενίας, του νότιου υπόλοιπου του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν και την επαρχία Ιγντίρ στην Τουρκία. Με τις συνθήκες του Γκουλιστάν και του Τουρκμεντσάι η Δυναστεία των Κατζάρων της Περσικής Αυτοκρατορίας έχασε αμετάκλητα όλα τα εδάφη της στην περιοχή του Καυκάσου από τη Ρωσία, τα οποία εκτείνονταν άλλοτε στο μεγαλύτερο τμήμα της Υπερκαυκασίας και σε τμήμα του Βόρειου Καυκάσου.

 Με την ήττα του στην προηγούμενη ευρείας κλίμακας στρατιωτική σύγκρουση, ο Σάχης κατανόησε ότι επίκειτο σχεδόν αναπόφευκτα και άλλη επίθεση από τους Ρώσους. Ταυτόχρονα η Μεγάλη Βρετανία διείδε ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί για τους Πέρσες και χρησιμοποίησε το γεγονός για να ενισχύσει την εξωτερική πολιτική της και τις διασυνδέσεις της με την Περσία. Χρησιμοποιώντας αυτά τα νέα διπλωματικά κανάλια με τους Βρετανούς, η Περσία προχώρησε σε συνθήκη αμυντικής συμμαχίας το 1812. Στη συνθήκη προβλεπόταν ότι η Βρετανία θα προσέφερε αμυντική συμμαχία ενάντια σε οποιεσδήποτε περαιτέρω ρωσικές καταπατήσεις εδαφών. Περιείχε επίσης όρους, σύμφωνα με τους οποίους η Περσία θα παρείχε προστασία εναντίον οποιουδήποτε ευρωπαϊκού στρατού θα επιχειρούσε να εισβάλλει στην Ινδίας, όπου στάθμευε ένα μεγάλο τμήμα των βρετανικών στρατευμάτων. Σε αντάλλαγμα, η Βρετανία θα παρείχε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης, χωρίς ωστόσο πρακτική ωφέλεια στη συγκεκριμένη ρωσοπερσική σύγκρουση. Μετά τον θάνατο του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ και την επακόλουθη εξέγερση των Δεκεμβριστών, οι Πέρσες εισέβαλαν τον Ιούλιο υπό την αρχηγία του Αμπάς Μιρζά και κέρδισαν ορισμένες νίκες, αριθμητικά υπέρτεροι των δυνάμεων του στρατηγού Αλεξέι Γέρμολοφ, του οποίου οι εκκλήσεις για ενισχύσεις στην Αγία Πετρούπολη δεν εισακούστηκαν. Στις 12 Σεπτεμβρίου ο περσικός στρατός υπό την προσωπική διοίκηση του Αμπάς Μιρζά νικήθηκε στην Γκαντζά. Την άνοιξη του 1827 η ρωσική διοίκηση πέρασε στον στρατηγό Ιβάν Πασκέβιτς που κατέλαβε το Ερεβάν στο τέλος του Σεπτεμβρίου και διέσχισε τον ποταμό Αράς για να καταλάβει το Ταμπρίζ. Τον Νοέμβριο, ο Αμπάς Μιρζά υποχρεώθηκε σε συνθηκολόγηση.
Πραξικόπημα του 2021 στο Μάλι

Στις 24 Μαΐου 2021 έγινε πραξικόπημα στο Μάλι. Ο προσωρινός Πρόεδρος Μπαχ Ναντό και ο Πρωθυπουργός Μοκτάρ Ουέιν συνελήφθησαν από μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων του Μάλι και η χώρα μπήκε σε καθεστώς χούντας με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ασιμί Γκοϊτά και την Εθνική Επιτροπή Σωτηρίας του Λαού. Είναι το τρίτο πραξικόπημα σε περίοδο 10 χρόνων, μετά του 2012 και του 2020.

 Πριν από εννέα μήνες, στο πραξικόπημα του Αυγούστου του 2020, ο στρατός ανέτρεψε τον Πρόεδρο Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, σχημάτισε μία προσωρινή μεταβατική κυβέρνηση και υποσχέθηκε ότι όταν αποκατασταθεί η σταθερότητα στη χώρα θα προκηρυχθούν νέες εκλογές. Οι πραξικοπηματίες σχημάτισαν μία Εθνική Επιτροπή Σωτηρίας του Λαού (ΕΕΣΩΛ) με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ασιμί Γκοϊτά και άλλους τέσσερις αξιωματικούς του στρατού. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2020 ο πρώην Υπουργός Αμύνης Μπαχ Ναντό ανέλαβε καθήκοντα ως προσωρινός Πρόεδρος του Μάλι, με Αντιπρόεδρο τον Γκοϊτά. Η πολιτική ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη τους επόμενους μήνες. Στις 18 Ιανουαρίου 2021 εκδόθηκε προεδρικό διάταγμα για τη διάλυση της ΕΕΣΩΛ. Στις 14 Μαΐου 2021 ο Πρωθυπουργός Μοκτάρ Ουέιν έκανε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του και άφησε εκτός κυβέρνησης δύο εκπροσώπους της πρώην ΕΕΣΩΛ, τον Υπουργό Αμύνης Σάντιο Καμάρα και τον Υπουργό Ασφαλείας Μοντίμπο Κονέ. Εν τω μεταξύ, τα λαϊκά κινήματα διαμαρτυρίας που έχουν ταχθεί κατά της μεταβατικής κυβέρνησης προγραμμάτισαν διαδηλώσεις για τις 4 Ιουνίου. Το Εθνικό Εργατικό Συνδικάτο του Μάλι είχε αρχίσει μία απεργία που βάδιζε προς τη δεύτερη εβδομάδα της. Στις 24 Μαΐου 2021 ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, αλλά μία ώρα μετά ο Πρόεδρος Ναντό και ο Πρωθυπουργός Ουέιν συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη στρατιωτική εγκατάσταση Σουντιάτα Κεϊτά στο Κάτι.Στις 25 Μαΐου 2021 ο αρχηγός της χούντας, ο Αντιπρόεδρος Γκοϊτά, αποκηρύχτηκε τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό για την καινούρια κυβέρνηση που σχημάτισαν «χωρίς να συμβουλευτούν τον Αντιπρόεδρο», δηλαδή έπρεπε να ρωτήσουν τον υποφαινόμενο πρώτα.
Τσαμαίικα Αχαΐας

Τα Τσαμαίικα (εναλλακτικά: Τσαμέικα) είναι οικισμός της Αχαΐας. Αποτελούν τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μιχοΐου της Δημοτικής Ενότητας Λαρισσού (Λαρίσου) που ανήκει στον «καλλικρατικό» Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Κατά την απογραφή του 2011 είχαν πληθυσμό 65 κατοίκους.

 Η θέση του οικισμού είναι κοντά στα όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας και το υψόμετρο του ανέρχεται περίπου σε 150 μέτρα. Εγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Νικόλαος (Σπάτα), Καραβουλαίικα, Κεφαλαίικα, Κρεμμύδι, Ματαράγκα, Μιχόι, Νησί και Ψευταίικα. Οι οικιστές της περιοχής έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή των Καλαβρύτων και της Τοπόλοβας. Το όνομα του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: Αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός το 1961, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοικούνται από παλιά αλλά μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισαν να απογράφονται αυτόνομα κατόπιν της αναγνώρισής τους ως αυτοτελή οικισμού. Στον οικισμό βρίσκεται ο Ι.Ν. Αναλήψεως. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Τσαμαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τσαμαίικων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Γκονθάλο Χινέρ

Ο Γκονθάλο Χινέρ (Giner, Gonzalo) (γενν. 1962 Μαδρίτη) Ισπανός κτηνίατρος το επάγγελμα και διατροφολόγος ζώων είναι επίσης συγγραφέας και ασχολείται με το μυθιστόρημα. Ο Χινέρ εμφανίστηκε με θεαματικό τρόπο στη φιλολογική σκηνή με το βιβλίο του η Τέταρτη Διαθήκη (2005). Με το μυθιστόρημα Ο Θεραπευτής των Αλόγων το (2008), γνώρισε την αποδοχή από την κριτική και το κοινό για την προσφορά του στη λαϊκή λογοτεχνία.

 Pacto de lealtad, Editorial Planeta, ISBN 978-84-08-12785-7 El sanador de caballos, Booket, ISBN 978-84-8460-744-1 El jinete del silencio, Booket, ISBN 978-84-9998-166-6 La cuarta alianza, Debolsillo, ISBN 978-84-9793-890-7 Cuando No Quieren Dormir, Parramón, ISBN 978-84-342-3673-8 El secreto de la logia, Debolsillo, ISBN 978-84-8346-278-2 Pack ECI El jinete del silencio, Ediciones Temas de Hoy, ISBN 978-84-8460-998-8. Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ: (2005) Η τέταρτη διαθήκη, Πατάκης, ISBN 978-960-16-1712-1 (2008) Το μυστικό της στοάς, Πατάκης, ISBN 978-960-16-2416-7
Χέρμαν Φίνστερλιν

Ο Χέρμαν Φίνστερλιν (Hermann Finsterlin, 18 Αυγούστου του 1887 - 16 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν οραματιστής αρχιτέκτονας, ζωγράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος και συνθέτης. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη γερμανική εξπρεσιονιστική αρχιτεκτονική στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά λόγω της σκληρής οικονομικής κρίσης δεν πραγματοποιήθηκε κανένα από τα έργα του. Μέχρι το 1922, ο Φίνστερλιν είχε αποσυρθεί από τον κύκλο των εξπρεσιονιστών αρχιτεκτόνων, καθώς κατευθυνόταν προς τη Νέα Αντικειμενικότητα (Neue Sachlichkeit), μετακόμισε στη Στουτγκάρδη για να επικεντρωθεί στη ζωγραφική και το γράψιμο.

 Σπούδασε φυσικές επιστήμες και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, αλλά τελικά επαναπροσανατόλισε τις σπουδές του στη ζωγραφική. Το 1919, οι αρχιτέκτονες της ομάδας "Εργατικό Συμβούλιο για την Τέχνη" ("Arbeitsrat fur Kunst", με ιδρυτικά μέλη Μπρούνο Ταούτ, Βάλτερ Γκρόπιους και Behne), διοργάνωσαν ένα διαγωνισμό καλώντας καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τα "ιδανικά έργα". Ανοίγοντας την "Έκθεση για άγνωστους αρχιτέκτονες", ο Φίνστερλιν άρχισε τη σχέση του με τους εξπρεσιονιστές αρχιτέκτονες. Η ομάδα αυτή ,από ομοϊδεάτες καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, νιώθοντας κάπως απομονωμένη για τις απόψεις της, αναγκάστηκε να σταματήσει τις δραστηριότητες του Εργατικού Συμβουλίου για την Τέχνη και να διοχετεύσει τη δράση της σε μια σειρά γραμμάτων που έγιναν γνωστά ως "Η Γυάλινη Αλυσίδα" ("Die Gläserne Kette"). Στην ομάδα αυτή εκτός από τον Φίνστερλιν συμπεριλαμβάνονται οι Bruno και Max Taut, Walter Gropius, Hans Hansen, και Hans Scharoun. Μοντέρνα αρχιτεκτονική Ιστορία και κριτική, Kenneth Frampton Biomorphic Architecture, Günther Feuerstein Architect's Drawings: A selection of sketches by world famous architects through history, Kendra Schank Smith
Νεράιδα Ηλείας

Η Νεράιδα είναι χωριό του νομού Ηλείας. Βρίσκεται στην περιοχή της Φολόης, στην ημιορεινή Ολυμπία, 29 χιλιόμετρα από τον Πύργο. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας και είναι η τελευταία κοινότητα του δήμου δίπλα στις πηγές του Ενιπέα ποταμού. Είναι ημιορεινός οικισμός, χτισμένος στα 307 μέτρα υψόμετρο και πλούσιος σε νερά.

 Μέχρι το 1955 ονομαζόταν Καλολεντζή οπότε και πήρε το σημερινό του όνομα με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νεράιδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/09/2016.
Φρειδερίκος Φραγκίσκος Ε΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Ε΄ (γερμ. Friedrich Franz Herzog zu Mecklenburg, 22 Απριλίου 1910 - 31 Ιουλίου 2001) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διάδοχος, τιτουλάριος μεγάλος δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1945 - 2001) και επικεφαλής του Οίκου.

 Ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Μιχαήλ Γουλιέλμος Νικόλαος Φραγκίσκος-Ιωσήφ Ερνέστος Αύγουστος Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Δ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αλεξάνδρας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Αυγούστου Β΄ του Αννοβέρου. Το 2001 απεβίωσε στο Αμβούργο σε ηλικία 91 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο 8ος εξάδελφος του πατέρα του, ο Μπόρβιν του νεότερου κλάδου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Νυμφεύτηκε το 1941 την Κάριν Ελίζαμπετ φον Σάπερ, κόρη του Βάλτερ φον Σάπερ· το 1967 διαζεύχθηκαν. Το 1977 ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Frederick Francis of Mecklenburg-Schwerin στο Wikimedia Commons
Αγία Παρασκευή Ανατολικού Ζαγορίου Ιωαννίνων

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Ανατολικού Ζαγορίου, του δήμου Ζαγορίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή στο Ανατολικό Ζαγόρι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 890. Aπέχει 46 χλμ. περίπου ΒΑ. των Ιωαννίνων και 13 χλμ. Β. της εθνικής οδού Τρικάλων - Ιωαννίνων (μέσω Δεματίου). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 1,299 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέτρας του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Πέτρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγορίου. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr Google Earth
Γουόλτερ Μπρέναν

Ο Γουόλτερ Μπρέναν (αγγλικά: Walter Andrew Brennan, 25 Ιουλίου 1894 - 21 Σεπτεμβρίου 1974) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Ο Μπρέναν είναι ο ένας από τρεις άρρενες ηθοποιούς που βραβεύτηκαν με τρία Όσκαρ υποκριτικής (οι άλλοι δύο είναι ο Τζακ Νίκολσον και Ντάνιελ Ντέι Λούις), έχοντας κερδίσει το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου τις χρονιές 1936, 1938 και 1940 (για τις ταινίες Come and Get it, Κεντάκι (Kentucky) και Ο λέων της δύσεως (The Westerner) αντίστοιχα).

 Ο Γουόλτερ Μπρέναν γεννήθηκε στο Λυν της Μασαχουσέτης, λιγότερο από 2 μίλια από το πατρικό του, που βρισκόταν στο Σουάμπσκοτ. Ήταν το δεύτερο παιδί, εκ των τριών, του Ουίλλιαμ Τζων Μπρέναν και της Μάργκαρετ Ελίζαμπεθ Φλάναγκαν, που ήταν Ιρλανδοί μετανάστες. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν μηχανικός και εφευρέτης, ενώ ο μικρότερος σπούδασε μηχανική επιστημών, εκεί στη Μασαχουσέτη. Ο Μπρέναν, ενόσω ήταν ακόμα σχολείο είχε δείξει ότι ενδιαφέρεται για την υποκριτική και ξεκίνησε να δίνει παραστάσεις Βοντβίλ, από τα 15 του. Αργότερα κατατάχθηκε ως οπλίτης στον αμερικανικό στρατό, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.. Ακολούθως, μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, μετακόμισε στη Γουατεμάλα, όπου άρχισε να καλλιεργεί ανανάδες, κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, έχασε πολλά χρήματα, που είχε επενδύσει, εξ αιτίας της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Γουόλτερ Μπρέναν στην IMDb The Golden Years
Γιόβαν Μίσκοβιτς

Ο Γιόβαν Μισκοβιτς (σερβικά : Јован Мишковић), (Νεγκοτίν 6 / 18, Ιουλίου 1844 - Βελιγράδι 20 Οκτωβρίου / 2 Νοεμβρίου 1908) ήταν Σέρβος στρατιωτικός, πολιτικός, συγγραφέας, γενικός διοικητής του σερβικού στρατού και πρόεδρος της Σερβικής βασιλικής ακαδημίας.

 Το 1865 αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία , τότε σχολή πυροβολικού, του Βελιγραδίου , συμμετείχε στον πρώτο Σερβοτουρκικό πόλεμο του 1876-1877 στην ταξιαρχία του Ούζιτσε. Μετά από αυτό ήταν διοικητής του στρατού στο Κνέζεβατς. Στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 ήταν αρχηγός επιχειρήσεων στο Τιομόσκι. Το 1878 διορίζεται υπουργός άμυνας και το 1885 αρχηγός του επιτελείου στρατού. Σον σερβοβουλγαρικό πόλεμο το 1885 ήταν διοικητής του τμήματος του Ντρίνα και πήρε μέρος στη Μάχη της Κλιβίνιν και στην μάχη στο Πίροτ. Το 1888 ήταν και πάλι αρχηγός του γενικού επιτελείου του. Ήταν πλήρες μέλος της Σερβικής ακαδημίας μαθηματικών, μέλος της Σερβικής ακαδημίας επιστημών. Πρόεδρος και γραμματέας της ακαδημίας κοινωνικών επιστημών. Βιβλία: Путовање по Србији (1874) Хидрографија независне кнежевине Србије (1880) Кроз Босну, Херцеговину и Боку которску (1897) Опис Рудничког округа, (1872) Рат Србије са Турском 1877-1878 (1879)Μελέτες: Из Књажвачког округа (1881) за потребе упознавања терена војностратешког карактеара са географско-топографском сликом сматра се првим дело научноистраживачког карактера о овом крају, чији аутор није странац. Две старе цркве у Књажевачком округу, са описима цркве Манастир Свете Тројице код Доње Каменице и цркве у Доња Каменица, објављена у Старинар српског археолошког друштва Неки стари градови и њихове околине у Краљевини Србији, са посебним акцентом на Равну и Кожељ, објављена у Старинару српског археолошког друштва
Λούσι Αγιούμπ

Η Λούσι Αγιούμπ (Αραβικά: لوسي ايوب‎, Εβραϊκά: לוסי איוב‎; γ. Ιούνιος 1992) είναι Ισραηλινή τηλεοπτική και ραδιοφωνική παρουσιάστρια. Η Αγιούμπ παρουσίασε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 με τους Ασσί Αζάρ, Ερέζ Ταλ και Μπαρ Ραφαέλι.

 Η Ayoub γεννήθηκε στη Χάιφα του Ισραήλ. Ο πατέρας της είναι Άραβο-Χριστιανός και η Μητέρα της Εβραία που ασπάστηκε τον χριστιανισμό στο γάμο της. Η πατρική της γιαγιά ήταν κόρη των Παλαιστίνιων προσφύγων που διέφυγαν στο Λίβανο κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948, ενώ έμεινε σε ένα μοναστήρι στο Ισραήλ και αργότερα υιοθετήθηκε από μια ευημερούσα αραβο-χριστιανική κυρία Lucy Khayat. Οι μητέρες παππούδες της ήταν επιζώντες του Ολοκαυτώματος: ο μητρικός παππούς της βρισκόταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και αρνήθηκε να μιλήσει για την εμπειρία μετά τον πόλεμο, ενώ η ξανθιά και γαλαζοπράσινη γιαγιά της μητέρας της από τη Ρουμανία επέζησε με θαυμασμό μεταξύ των αντάρτων ως παιδί. Η Ayoub λέει ότι γιορτάζει τόσο τα χριστιανικά όσο και τα εβραϊκά πανηγύρια με διάφορα μέρη της οικογένειάς της, ενώ προσωπικά είναι άθεος, λέγοντας "είμαι άθεος και δεν σημαίνει τίποτα για μένα που βαφτίστηκα". Παρακολούθησε την Carmelite, μια καθολική σχολή στη Haifa. Έγραψε ιστορίες και ποιήματα, τόσο στα αραβικά όσο και στα εβραϊκά. Η Ayoub εγγράφηκε ως στρατιώτης στις δυνάμεις άμυνας του Ισραήλ, υπηρετώντας για 2 χρόνια ως εκπαιδευτής προσομοιωτή πτήσης στην Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ.Από το 2016, σπουδάζει φιλοσοφία, οικονομία, πολιτικές επιστήμες και δίκαιο στο πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Το 2016, έγινε διάσημη όταν διάβασε πολλά κομμάτια της ποίησής της στο πλαίσιο του διαγωνισμού ποίησης Slam Israel. Την ίδια χρονιά, μπήκε στο σταθμό του Israel Broadcasting Authority και άρχισε να γράφει και να υποβάλλει βίντεο. Το 2017, η Ayoub άρχισε να φιλοξενεί ένα εβδομαδιαίο πολιτιστικό πρόγραμμα στον ραδιοφωνικό σταθμό. Την ίδια χρονιά άρχισε να φιλοξενεί το καθημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα Culture Club στο κανάλι 11. Η Ayoub ήταν εκπρόσωπος του Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018, που προκάλεσε μια αντίδραση στα μέσα ενημέρωσης λόγω της αντίδρασης του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Miri Regev, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι η Ayoub μίλησε στα αραβικά κατά τη διάρκεια της ζωντανής εκπομπής και δεν ανέφερε την Ιερουσαλήμ.Η Ayoub παρουσίασε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 μαζί με τους Assi Azar, Erez Tal και Bar Refaeli. Από το 2017, ζει στο Τελ Αβίβ με το φίλο της. Επέζησε στον σεισμό του Νεπάλ τον Απρίλιο του 2015, όπου εκείνη την εποχή ήταν για διακοπές. Σε συνέντευξή του προς τον Haaretz Ayoub είπε ότι παρόλο που απολαμβάνει την αραβική γλώσσα, αισθάνεται πιο άνετα στα εβραϊκά: "Αλλά μην το κάνετε να φαίνεται σαν να αγνοώ την αραβική ταυτότητά μου ή να παραδώσω την Ισραηλινή Κατοχή. Λέει για την ταυτότητά της με την ποίηση: "Θα λέγατε ότι θα είμαι πάντα η κόρη των Αράβων και ταυτόχρονα στα μάτια των άλλων θα είμαι πάντα η κόρη της Εβραίας . Έτσι μην πείτε ξαφνικά ότι δεν μπορώ να είμαι και οι δύο". Κατάλογος παρουσιαστών της Eurovision
Κασρ ιμπν Βαρντάν

Το Κασρ ιμπν Βαρντάν (αραβικά : قصر أبن وردان) είναι ένα βυζαντινό στρατιωτικό συγκρότημα του 6ου αιώνα που βρίσκεται στην συριακή έρημο , περίπου 60 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Χάμα κοντά στην πόλη Αλ Χαμράα. Το συγκρότημα του παλατιού, η εκκλησία και οι στρατώνες ανεγέρθηκαν στα μέσα του έκτου αιώνα από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ (527-565) ως μέρος της αμυντικής γραμμής (μαζί με την Ρεσάφα και την Χαλαμπίγιε) εναντίον των Σασσανιδών Περσών. Το μοναδικό του στυλ, "εισάγεται" απευθείας από την Κωνσταντινούπολη και δεν βρέθηκε πουθενά αλλού στη σημερινή Συρία, μάλλον επιλέχθηκε για να εντυπωσιάσει τις τοπικές φυλές των Βεδουίνων και να εδραιώσουν τον έλεγχό τους. Ο βασάλτης που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του μεταφέρθηκε από κάπου μακριά βόρεια ή στα νότια από την περιοχή και οι μαρμάρινοι κίονες και κιονόκρανα υποτίθεται ότι μεταφέρθηκαν από την Απάμεια.

 Τίποτα δεν παραμένει από τους στρατώνες και τα κτήρια τους σήμερα. Το ανάκτορο ήταν πιθανώς κατοικία του τοπικού κυβερνήτη. Το καλύτερα σωζόμενο τμήμα του είναι η νότια πρόσοψη του με εναλλασσόμενες ζώνες βασάλτη μαύρου και κίτρινου τούβλου. Υπάρχουν ερείπια των στάβλων στα βόρεια και ένα μικρό συγκρότημα λουτρών στο ανατολικό τμήμα του παλατιού με μια κεντρική αυλή. Η λειτουργία της κάθε αίθουσας υποδεικνύεται από μία πέτρα. Η εκκλησία, τετράγωνου σχήματος με ένα κεντρικό κλίτος και δύο πλαϊνά κλίτη, στέκεται ακριβώς δυτικά του ανακτόρου και είναι αρχιτεκτονικά παρόμοια με αυτό, αλλά λίγο μικρότερη. Αρχικά είχε έναν μεγάλο θόλο, μόνο ένα σφαιρικό τρίγωνο από αυτόν παραμένει μέχρι σήμερα. Αρχικά είχε τρεις πλευρές, μόνο η βόρεια και η νότια παραμένουν σήμερα, είχαν επάνω όροφο , γυναικωνίτη, που προορίζονταν για τις γυναίκες. Η τέταρτη πλευρά ήταν ημικυκλική με τρούλο αψίδα. Burns, Ross (1992). Monuments of Syria. I.B.Tauris. σελ. 201. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Qasr ibn Wardan στο Wikimedia Commons
Ηθικός κίνδυνος

Ηθικός κίνδυνος είναι η κατάσταση κατά την οποία το ασφαλισμένο άτομο ή ο ιατρός του μπορούν να επηρεάσουν το παθητικό της ασφαλιστικής εταιρείας εν αγνοία της.

 Ο όρος "ηθικός κίνδυνος" διατυπώθηκε από τον οικονομολόγο Κένεθ Άροου το 1963 και βασίζεται στην ύπαρξη ασύμμετρης πληροφόρησης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών στην φροντίδα της υγείας. Τα εμπλεκόμενα μέρη είναι οι ιατροί, οι ασθενείς και οι ασφαλιστικές εταιρείες. Οι ασφαλισμένοι ασθενείς και οι ιατροί στην περίπτωση αυτή έχουν καλύτερη πληροφόρηση απο τις ασφαλιστικές εταιρέιες. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι οι ασθενείς πιθανώς δεν λαμβάνουν τα προληπτικά μέτρα που θα έπρεπε, για να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενα προβλήματα υγείας που θα τους εμφανιστούν, διότι γνωρίζουν οτί θα αποζημιωθούν από την ασφάλεια υγείας που τους καλύπτει και δεν θα καταβάλουν το πλήρες κόστος των υπηρεσιών υγείας που χρησιμοποιούν ("εκ των προτέρων" ηθικός κίνδυνος). Επιπλέον, ίσως καταναλώνουν περισσότερη περίθαλψη ή καταφεύγουν σε πιο ακριβές θεραπευτικές λύσεις χάρη στην ασφάλιση ("εκ των υστέρων" ηθικός κίνδυνος). Οι ιατροί από την δική τους πλευρά, πιθανώς να συνταγογραφούν περισσότερα ή πιο ακριβά φάρμακα, επειδή γνωρίζουν οτί οι ασθενείς τους είναι ασφαλισμένοι. Ο ηθικός κίνδυνος μπορεί επίσης να ενισχυθεί από το σύστημα αμοιβών των ιατρών κατά πράξη ή κατά περίπτωση. Συνεπώς, εξαιτίας του ηθικού κινδύνου, ένα σύστημα υγείας μπορεί να οδηγηθεί αναπόφευκτα σε μια υπερκατανάλωση πόρων.
Σπύρος Λιναρδάτος

Ο Σπύρος Λιναρδάτος (1923, Ληξούρι - 15 Οκτωβρίου 2004, Αθήνα) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, μεταφραστής, ιστορικός συγγραφέας, αντιστασιακός και πολιτικός. Συνέγραψε πολλά έργα ιστορικού περιεχομένου, ενώ μετέφρασε στα ελληνικά, πονήματα γνωστών δημιουργών.

 Ο Λιναρδάτος υπήρξε κομμουνιστής από νεαρή ηλικία, μέλος της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ κατά τη διάρκεια της κατοχής, με σημαντική δράση. Το 1942 ήταν ο πρώτος φοιτητής που οι κατοχικές αρχές εκτόπισαν στη Χαλκίδα. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, μετά την Απελευθέρωση ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Από το 1946 ξεκίνησε να αρθρογραφεί, μεταξύ άλλων, στις εφημερίδες Ριζοσπάστης, Αυγή, Ελληνική Ημέρα, κ.α. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, ο Λιναρδάτος συνελήφθη για τη δράση του στην κατοχή και εξορίσθηκε στην Ικαρία, στον Άη Στράτη και στη Μακρόνησο, από το 1948 έως το 1952. Από το 1961 έως το 1968 διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ενώ προηγουμένως (από το 1956) ήταν μέλος της διοικούσας επιτροπής της ΕΔΑ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εξορίστηκε εκ νέου, στη Γιούρα και στη Λέρο. Μετά τη Μεταπολίτευση τάχθηκε στο πλευρό του Ηλία Ηλιού. Από το 1974 έως το 1991, ο Λιναρδάτος εργάστηκε στη εφημερίδα Το Βήμα. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, κηδεύτηκε τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2004 και ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Συνέγραψε, μεταξύ άλλων, τα βιβλία «Πως φτάσαμε στην 4η Αυγούστου» («Θεμέλιο», 1965), «Από τον Εμφύλιο στη Χούντα» (1978 - 1986, «Παπαζήσης», 5τομο), «Η Κύπρος έως την Ανεξαρτησία» (στο πλαίσιο συλλογικού έργου, «Gutenberg», 1972), «Ο Πόλεμος του 1940-'41 και η Μάχη της Κρήτης» («Προσκήνιο», 1995), «Πολιτικοί και Πολιτική» («Προσκήνιο», 1999), «Η 4η Αυγούστου» («Θεμέλιο», 1966), «Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι Μεγάλες Δυνάμεις (1936-1940)» («Προσκήνιο», 1994). Εξέδωσε τις ακόλουθες μεταφράσεις: «Η Ζωή του Σαρλώ» (1954), Έμιλ Λούντβιχ, «Τρεις Τιτάνες: Μιχαήλ Άγγελος, Ρέμπραντ, Μπετόβεν» («Γκοβόστης», 1955), Στέφαν Τσβάιχ, «Ο Φόβος» («Γκοβόστης», 1955) και «Μικρή, Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια» (Εκδόσεις '70, 1970). Επίσης, συνεργάστηκε με τα περιοδικά Αντί, Ταχυδρόμος, Οικονομικός Ταχυδρόμος, κ.α.
Ζιγιάντ Σαμπσαμπί

O Ζιγιάντ Μουχαμέντοβιτς Σαμπσαμπί (ρωσικά: Зияд Мухамедович Сабсаби‎, αραβικά: زياد ﺳﺒﺴﺒﻲ‎· γενν. 1 Φεβρουαρίου 1964, Χαλέπι, Συρία) είναι Τσετσένος πολιτικός συριακής καταγωγής που υπηρέτησε από το 2004 ως το 2008, ως Πληρεξούσιος Αντιπρόσωπος της Δημοκρατίας της Τσετσενίας στη Ρωσία.

 Ο Σαμπσαμπί γεννήθηκε το 1964 στο Χαλέπι της Συρίας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Δαμασκού και τη Σχολή Διεθνούς Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ. Έφτασε στην Τσετσενία το 1989. Το 1991 έλαβε τη σοβιετική υπηκοότητα, η οποία έγινε ρωσική με τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Το 1991-1994 εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας ως επικεφαλής του τμήματος εξωτερικών σχέσεων. Το 1994-1997 ασχολήθηκε με την επιχειρηματική δραστηριότητα. Το 1997 επέστρεψε στις δομές εξουσίας της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας, υπηρέτησε ως σύμβουλος εξωτερικών σχέσεων του Μουφτή της Τσετσενίας, αργότερα ως επικεφαλής της διοίκησης της Τσετσενίας επί Αχμάτ Καντίροφ, εργάστηκε στο τμήμα εξωτερικών σχέσεων της αντιπροσωπείας της Τσετσενικής Δημοκρατίας στη Μόσχα. Τον Οκτώβριο του 2003 διορίστηκε επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου και της Κυβέρνησης της Τσετσενίας, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους - Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης - Επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου και της Κυβέρνησης της Τσετσενίας. Τον Απρίλιο του 2004 οι θέσεις των αντιπροέδρων στην κυβέρνηση της Τσετσενίας καταργήθηκαν, αλλά ήδη τον Μάιο, με διάταγμα του Ραμζάν Καντίροφ, ο Ζιγιάντ Σαμπσαμπί, μαζί με αρκετούς αξιωματούχους, επέστρεψε στο καθεστώς του αντιπροέδρου. Τον Δεκέμβριο του 2007, έθεσε υποψηφιότητα για εκλογές στην 5η Κρατική Δούμα ως βουλευτής για τη Δημοκρατία της Τσετσενίας.Από το 2008 είναι μέλος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας από το νομοθετικό σώμα της κρατικής εξουσίας της Δημοκρατίας της Τσετσενίας. Στις 6 Νοεμβρίου 2019, το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας τερμάτισε πρόωρα τις εξουσίες του Σαμπσαμπί κατόπιν αιτήματος του. Ο Ζιγιάντ Σαμπσαμπί στην ιστοσελίδα του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου
Νίκη Τζαβέλλα

Η Φερονίκη (Νίκη) Τζαβέλλα (Λαμία, 30 Ιουνίου 1947) είναι Ελληνίδα οικονομολόγος, πολιτικός και πρώην Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και Ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ. Έχει εργαστεί επαγγελματικά για πολλά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και ήταν από το 1980 στέλεχος του κόμματος της ΝΔ. Από την 21η Φεβρουαρίου του 2014 η Νίκη Τζαβέλα επανεντάχθηκε στην ΝΔ με την οποία ήταν υποψήφια Ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές στις 25 Μαϊου 2014 (1η επιλαχούσα στην λίστα).

 Σπούδασε Ψυχολογία και Οικονομικά στα Πανεπιστήμια Howard (ΗΠΑ) και Leeds (Ηνωμένο Βασίλειο). Μετεκπαιδεύτηκε ως υπότροφος της American Field Service, του Eisenhower Foundation, του OECD και του Adenauer Stiftung. Έχει διατελέσει Διοικητής του ΟΑΕΔ (1989-1993), Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Αποκατάστασης Ομογενών εξ Αλβανίας, Αντιπρόεδρος της εταιρείας INTRACOM, Μέλος και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004, Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Κόκκαλη και Εντεταλμένη Σύμβουλος Διεθνούς Ανάπτυξης του Ομίλου ΑΝΤΕΝΝΑ. Κατά την περίοδο 1996-2009 ήταν μέλος της Διεθνούς Επιτροπής του Πρύτανη της Σχολής John F. Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Την περίοδο 1994-1996 διετέλεσε Βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία.Στις Ελληνικές ευρωεκλογές του 2009 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού όπου και εξελέγη. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν μέλος της ομάδας Ευρώπη της Ελευθερίας και Δημοκρατίας (EFD). Την 21η Φεβρουαρίου του 2014 η Νίκη Τζαβέλα επανεντάχθηκε στην ΝΔ με την οποία ήταν υποψήφια Ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές του 2014 (1η επιλαχούσα στην λίστα), καθώς και στις Ευρωεκλογές του 2019. Επίσημη ιστοσελίδα Νίκης Τζαβέλα
Lunar Orbiter 1

Το Λούναρ Όρμπιτερ 1 (Lunar Orbiter 1) είναι το πρώτο από τα πέντε συνολικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια του προγράμματος Lunar Orbiter που αναπτύχθηκε από τη NASA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Σαν κύριο στόχο είχε τη λήψη φωτογραφιών της Σελήνης προκειμένου να εντοπιστούν κατάλληλες τοποθεσίες για την προσσελήνωση των διαστημοπλοίων του προγράμματος Surveyor καθώς και του επανδρωμένου Απόλλων που ακολούθησαν. Η διαστημοσυσκευή ήταν εξοπλισμένη με επιστημονικά όργανα προκειμένου να συγκεντρωθούν δεδομένα σχετικά με τα επίπεδα ραδιενέργειας, την πρόσκρουση μικρομετεωριτών καθώς και γεωδαιτικά δεδομένα.Το σοβιετικό Λούνα 10 ήταν το πρώτο στα χρονικά διαστημόπλοιο που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ενώ το Lunar Orbiter 1 είναι το πρώτο διαστημόπλοιο των ΗΠΑ που το επέτυχε αυτό.

 Το Lunar Orbiter 1 εκτοξεύθηκε στις 10 Αυγούστου 1966 με πύραυλο Atlas-Agena D από το ακρωτήριο Κανάβεραλ. Μπήκε προσωρινά σε τροχιά γύρω από τη Γη (parking orbit) και μετά από μισή περίπου ώρα πυροδότησε το προωστικό του σύστημα με προορισμό τη Σελήνη. Στις 14 Αυγούστου του 1966. ο Όρμπιτερ 1 έγινε ο πρώτος αμερικανικός δορυφόρος που πέταξε γύρω από τη Σελήνη, καθώς μπήκε σε τροχιά 92,1 ώρες μετά από την εκτόξευσή του. Παρόλο που υπήρξαν προβλήματα με την κάμερα υψηλής ανάλυσης, μέχρι το τέλος της αποστολής μεταδόθηκαν στη Γη συνολικά 187 μεσαίας καθώς και 42 υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες, χάρη στις οποίες φωτογραφήθηκαν πέντε εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα της σεληνιακής επιφάνειας. Ανάμεσα τους συγκαταλέγονται και οι δύο πρώτες λήψεις της «ανατολής» της Γης από τη Σελήνη.Το Lunar Orbiter 1 προσέκρουσε, κατόπιν εντολής, στην επιφάνεια της Σελήνης στις 29 Οκτωβρίου κατά τη διάρκεια της 577ης τροχιάς του γύρω από αυτήν. Lunar Orbiter Photo Gallery - Lunar and Planetary Institute (Αγγλικά)
Λάγγαρος

Ο Λάγγαρος ήταν βασιλιάς των Αγριάνων αρχαίου λαού της Θράκης. Ήταν σύμμαχος και φίλος του Μέγα Αλέξανδρου. Πήρε μέρος στο πλευρό του Μέγα Αλέξανδρου στην εκστρατεία του εναντίον των Τρίβαλων και ο Μακεδόνας βασιλιάς τον τίμησε με πολλά δώρα . Μάλιστα ο Μέγας Αλέξανδρος του υποσχέθηκε να του δώσει για γυναίκα του την αδελφή του Κύνα, γυρίζοντας όμως ο Λάγγαρος στην χώρα του αρρώστησε βαριά και πέθανε.

 [...] Λάγγαρος δὲ ὁ τῶν Ἀγριάνων βασιλεὺς ἤδη μὲν καὶ Φιλίππου ζῶντος ἀσπαζόμενος Ἀλέξανδρον δῆλος ἦν καὶ ἰδίᾳ ἐπρέσβευσε παρ' αὐτόν, τότε δὲ παρῆν αὐτῷ μετὰ τῶν ὑπασπιστῶν, ὅσους τε καλλίστους καὶ εὐοπλοτάτους ἀμφ' αὑτὸν εἶχε. καὶ ἐπειδὴ ἔμαθεν ὑπὲρ τῶν Αὐταριατῶν πυνθανόμενον Ἀλέξανδρον, οἵτινές τε καὶ ὁπόσοι εἶεν, οὐκ ἔφη χρῆναι ἐν λόγῳ τίθεσθαι Αὐταριάτας. εἶναι γὰρ ἀπολεμωτάτους τῶν ταύτῃ. καὶ αὐτὸς ἐμβαλεῖν ἐς τὴν χώραν αὐτῶν, ὡς ἀμφὶ τὰ σφέτερα μᾶλλόν τι ἔχοιεν. καὶ κελεύσαντος Ἀλεξάνδρου ἐσβάλλει ἐς αὐτούς. καὶ ἐμβαλὼν ἦγε καὶ ἔφερε τὴν χώραν αὐτῶν. Αὐταριᾶται μὲν δὴ ἀμφὶ τὰ αὑτῶν εἶχον. Λάγγαρος δὲ τά τε ἄλλα ἐτιμήθη μεγάλως πρὸς Ἀλεξάνδρου καὶ δῶρα ἔλαβεν, ὅσα μέγιστα παρὰ βασιλεῖ τῷ Μακεδόνων νομίζεται. καὶ τὴν ἀδελφὴν τὴν Ἀλεξάνδρου Κύναν καὶ ταύτην ὡμολόγησε δώσειν αὐτῷ ἐς Πέλλαν ἀφικομένῳ Ἀλέξανδρος. Ἀλλὰ Λάγγαρος μὲν ἐπανελθὼν οἴκαδε νόσῳ ἐτελεύτησεν. [...] Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις Βιβλίο Α'
Κύπελλο υδατοσφαίρισης γυναικών 2023

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο γυναικών της περιόδου 2022–23 ήταν η 6η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διεξήχθη με τη συμμετοχή των δώδεκα ομάδων της Α1 κατηγορίας. Η τελική φάση διεξήχθη με τη μορφή Φάιναλ-4 στο κολυμβητήριο «Αντώνης Πεπανός» της Πάτρας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 5η φορά στην ιστορία του.

 Οι Α.Ν.Ο. Γλυφάδας, Εθνικός Πειραιώς, Ν.Ε. Πατρών και Ν.Ο. Ρεθύμνου προκρίνονται άνευ αγώνα έπειτα από κλήρωση. Η κλήρωση για τους προημιτελικούς ανέδειξε τα ακόλουθα ζευγάρια: Το Φάιναλ-4 της διοργάνωσης διεξήχθη στο Κολυμβητήριο «Αντώνης Πεπανός» της Πάτρας στις 3 και 3 Φεβρουαρίου. Διαιτητές: Κουρτίδης - Δασκαλοπούλου Συνθέσεις: Ολυμπιακός (Αλεξάνταρ Τσίριτς): Διαμαντοπούλου Χρ., Πλευρίτου Ελ. 2, Χυδηριώτη 1, Ελευθεριάδου, Τριχά, Ξενάκη 3, Σιούτη, Πλευρίτου Μαργ. 1, Τορνάρου, Πλευρίτου Βασ. 2, Κρίσμας 2, Μυριοκεφαλιτάκη, Σταματοπούλου, Σάντα, Τζωρτζακάκη Ν.Ο. Βουλιαγμένης (Κική Λιόση): Κοτσιώνη, Κούλχαας 2, Καΐάφα, Καλογεροπούλου, Ελληνιάδη 2, Γιαννοπούλου 1, Ριτζ 3, Βιδάλη, Ράιτ, Στρατηδάκη, Ανδρεάδη, Μιμίδη, Αγγελίδη, Πάτρα Ε. Μαρκατσέλη, Κρασσά Διακρίσεις: Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP): Έλενα Ξενάκη (Ολυμπιακός Πειραιώς) Καλύτερη τερματοφύλακας: Χρυσή Διαμαντοπούλου (Ν.Ο. Βουλιαγμένης) Πρώτη σκόρερ: Έιμι Ριτζ (Ν.Ο. Βουλιαγμένης): 6 γκολ Βουλιαγμένη - Ολυμπιακός 6-11: Οι ερυθρόλευκες κατέκτησαν το Stoiximan Κύπελλο στο πόλο γυναικών Αρχειοθετήθηκε 2023-02-08 στο Wayback Machine. www.sport24.gr Στον τελικό ο ΝΟ Βουλιαγμένης, 13-5 τον Εθνικό Nobel Hellas Αρχειοθετήθηκε 2023-02-22 στο Wayback Machine. koe.org.gr Κική Λιόση: «Το θέλαμε περισσότερο» - Στέφανος Λέανδρος: «Μας στοίχισαν τα απανωτά παιχνίδια» Αρχειοθετήθηκε 2023-02-22 στο Wayback Machine. koe.org.gr Για τον πέμπτο του τίτλο ο Ολυμπιακός, 17-7 στον ημιτελικό τον Άλιμο NAS BETSSON Αρχειοθετήθηκε 2023-02-22 στο Wayback Machine. koe.org.gr Αλεξάνταρ Τσίριτς: «Αναμένεται συναρπαστικός τελικός» - Βαγγέλης Πάτερος: «Ήμασταν αξιοπρεπείς, ζούμε το όνειρό μας» Αρχειοθετήθηκε 2023-02-22 στο Wayback Machine. koe.org.gr «Θέλουμε να τα πάρουμε όλα και φέτος» (pics) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-22 στο Wayback Machine. koe.org.gr
Βίλεμ Σάντμπεργκ

Ο Βίλεμ Σάντμπεργκ (ολλανδικά: Jonkheer Willem Jacob Henri Berend Sandberg, 24 Οκτωβρίου 1897 – 9 Απριλίου 1984) ήταν Ολλανδός τυπογράφος, έφορος τέχνης, και μέλος της ολλανδικής αντίστασης κατά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο.

 Ο Σάντμπερκ γεννήθηκε το 1897 στο Αμερσφόρτ της Ολλανδίας, και με την ενηλικίωση του σπούδασε καλές τέχνες στο Άμστερνταμ. Κατά τα νεανικά του χρόνια ταξίδεψε στο Χέρλιμπεργκ της Ελβετίας όπου και εργάστηκε ως βοηθός τυπογράφος. Το 1927, μετακινήθηκε στη Βιέννη όπου και σπούδασε το απεικονιστικό σύστημα Isotype του Όττο Νόιρατ στο Κοινωνικό και Οικονομικό Μουσείο της Βιέννης. Την περίοδο αυτή, μελέτησε επίσης το κίνημα Μπάουχαους στο Ντεσάου της Γερμανίας όπου και γνώρισε τον Ναούμ Γκάμπο ο οποίος ήταν πρωτοπόρος στην κινητική τέχνη.Επιστρέφοντας στο Άμστερνταμ, ο Σάντμπεργκ ξεκίνησε να εργάζεται ως γραφίστας κάνοντας χρήση των γνώσεων που είχε αποκομίσει από την προηγούμενη εργασιακή εμπειρία του ως τυπογράφος καθώς και από τη μελέτη του συστήματος Isotype. Το 1928 ξεκίνησε μια μακροχρόνια συνεργασία με το μουσείο Στέιντελικ, και το 1932 έγινε μέλος του ολλανδικού συνδέσμου για τις τέχνες (VANK). Σύντομα αργότερα έγινε και μέλος της επιτροπής η οποία καθόριζε τις εκθέσεις του μουσείου. Από το 1937 έως το 1941, υπηρέτησε ως ο έφορος σύγχρονης τέχνης του μουσείου. Στη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σάντμπεργκ ήταν ενεργός στο ολλανδικό αντιστασιακό κίνημα στο οποίο συνέδραμε πλαστογραφώντας ταυτότητες για τους Εβραϊκής καταγωγής καταδιωκόμενους από την Γκεστάπο. Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι Ναζί ανακάλυψαν πως δεν υπήρχε συμφωνία μεταξύ σημαντικού αριθμού των ονομάτων των ταυτοτήτων με τα στοιχεία που περιείχαν τα τοπικά μητρώα πληθυσμού. Ως αντίμετρο, ο Σάντμπεργκ ήταν ανάμεσα σε αυτούς που στις 27 Μαρτίου του 1943 ανατίναξαν το γραφείο μητρώων του Άμστερνταμ, καταστρέφοντας χιλιάδες έγγραφα και δυσκολεύοντας τους ελέγχους των Γερμανών.Οι περισσότεροι που συμμετείχαν στην ενέργεια αυτή συνελήφθησαν αργότερα και εκτελέστηκαν, όμως ο Σάντμπεργκ κατάφερε και διέφυγε.Πέρασε 15 μήνες κατά τους οποίους κρύβονταν και διέφευγε της σύλληψης, η γυναίκα και ο γιος του όμως συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για αρκετούς μήνες. Κατά τη θητεία του έφορος του μουσείου Στέιντελικ, ο Σάντπεργκ επέκτεινε το μουσείο και ανέπτυξε νέες τεχνικές έκθεσης για τις οποίες έλαβε διεθνή αναγνώριση. Εφάρμοσε τις γραφιστικές και τυπογραφικές γνώσεις του σε πάνω από 300 καταλόγους εκθεμάτων, ώσπου παραιτήθηκε από τη θέση του εφόρου το 1962. Ως συνταξιούχος, ήταν μέλος των επιτροπών του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι και του μουσείου του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ. Πέθανε το 1984. Για τη συμμετοχή στο αντιστασιακό κίνημα και για τη βοήθεια του στο σωθούν πολλές ζωές Εβραίων κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Σάντμπεργκ έλαβε τον τιμητικό τίτλο του Δίκαιου των Εθνών που του απένειμε το κράτος του Ισραήλ στις 26 Νοεμβρίου 1968. Έλαβε το βραβείο Εράσμους το 1975 Το Ινστιτούτο Σάντμπεργκ στο Άμστερνταμ το οποίο απονέμει μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στις καλές τέχνες και γραφιστική ιδρύθηκε το 1997 και έχει ονομαστεί προς τιμή του Βίλεμ Σάντμπεργκ. (Ολλανδικά) Ιστότοπος του μουσείου Στέιντελικ