IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αστραπόγιαννος

Ο Γιάννος «Αστραπόγιαννος» ήταν Έλληνας αρματολός του 18ου αιώνα, κυρίαρχος της Δωρίδας στην Ρούμελη. Άκμασε για πολλά χρόνια (1760 - 1782), και λατρεύτηκε από τους υπόδουλους Έλληνες ως λαϊκός ήρωας, τιμωρός των Τούρκων, και ελευθερωτής. Η λαϊκή παράδοση τον θέλει γενναιόδωρο με τους φτωχούς και ανελέητο με τους ισχυρούς. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης έγραψε ποίημα για τον Αστραπόγιαννο, ενώ το 1970 γυρίστηκε ταινία με τίτλο Ο Αστραπόγιαννος, σε σκηνοθεσία Νίκου Τζήμα με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. Η ταινία είναι βασισμένη στον θρύλο του αρματολού, αλλά διαδραματίζεται στη Θεσσαλία στις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα, «αστραπόγιαννος» αποκαλείται μεταφορικά ένας έξυπνος άνθρωπος με ηγετικά χαρίσματα, που όμως είναι αντίθετος με το κατεστημένο και την ιεραρχία.

 Ο Γιάννος καταγόταν από την Αγία Ευθυμία Φωκίδας. Αρχικά ήταν πολεμιστής υπό τη σημαία των αδελφών Λάμπρου και Μήτρου Τσεκούρα, αργότερα του Βλαχαρμάτα Βέργου. Λόγω της ανδρείας του, αναγνωρίστηκε ως ο αρχηγός της δικής του ομάδας πολεμιστών, με την οποία τρομοκράτησε τους Τούρκους. Οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να του παραχωρήσουν το αρματωλίκι της Δωρίδας. Όταν ο Οθωμανός δερβέναγας των Σαλώνων Μίρτζας βίασε μία γυναίκα από την επικράτεια του Αστραπόγιαννου, ο Γιάννος εξεστράτευσε εναντίον του Μίρτζα και κατέσφαξε αυτόν και όλους τους οπλοφόρους του. Μετά από χρόνια στο αρματωλίκι και πολλές νίκες, βρήκε τραγικό θάνατο σε μάχη με τους Τούρκους στα Παλάτια της Δωρίδας. Είχε πληγωθεί θανάσιμα μετά από προδοσία, και διέταξε τον σύντροφό του Λαμπέτη να τον σκοτώσει, για να μην πέσει από χέρι Τούρκου. Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία (Κ - Μ). Αθήναι: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας. σελ. 315. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Αμπελείες Πέλλας

Οι Αμπελείες ή Αμπελειές (επίσημη ονομασία αι Αμπελείαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γιαννιτσών, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Κρούσαρη και μέχρι το 1940 Αμπελιές.

 Οι Αμπελείες είναι μεγάλο χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται στον εύφορο κάμπο των Γιαννιτσών, μεταξύ των μικρών ποταμών Τσιγάροπο και Ξηροπόταμος, λίγο βορειότερα των Γιαννιτσών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Το χωριό απέχει 41 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,550 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Κρούσαρη και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αμπελιές και το 1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αμπελείες Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελειών και προσαρτήθηκε στον δήμο Γιαννιτσών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γιαννιτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλας. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στη δυτική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=29rHgFmNSeg
Δυναστεία των Αιακιδών

Οι Αιακίδες (Αἰακίδαι) ήταν οι απόγονοι του Αιακού, ο οποίος ήταν γιος του Δία και της νύμφης Αίγινας. Πρώτος Αιακίδης ήταν ο Πηλέας, γιος του Αιακού και της νύμφης Ενδηίδας. Αιακίδης ονομαζόταν και ο Τελαμών, αδελφός του Πηλέα, ο Αίαντας, γιος του Τελαμώνος και ήρωας του Τρωικού πολέμου.

 Η Δυναστεία των Αιακιδών ήταν σειρά βασιλέων της Ηπειρωτικής φυλής των Μολοσσών. Ήταν απόγονοι του Νεοπτόλεμου, γιου του Αχιλλέως και της Δειδάμειας και απόγονου του Αιακού. Βασίλεψαν από τον 5ο αι π.Χ. μέχρι το 231 π.Χ. Σημαντικότερος των Αιακιδών ήταν ο βασιλιάς Πύρρος της Ηπείρου, που έκανε εκστρατεία κατά του ανερχόμενου Ρωμαϊκού κράτους. Επίσης σημαντική θυγατέρα των Αιακιδών ήταν η Ολυμπιάς, μητέρα του Αλέξανδρου Γ΄ του Μεγάλου. Γι'αυτό και ο Αλέξανδρος θεωρείται απόγονος του Αχιλλέως. Επίσης, ο Περσεύς είναι απόγονος των Αιακιδών. Τέλος ο οι κάτοικοι της Αίγινας ονομάζονταν Αιακοί και λάτρευαν τον Αιακό. Μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Β΄ οι Ηπειρωτικές φυλές καταλύουν την μοναρχία και ιδρύουν την δημοκρατία με το όνομα Κοινό των Ηπειρωτών. P.R. Franke, Alt-Epirus und das Königtum der Molosser, Erlangen, 1955. M. Dieterle, Dodona. Religionsgeschichtliche und historische Untersuchungen zu Entstehung und Entwicklung des Zeus-Heiligtums, diss. Universiteit Hamburg, 1999. Αρχειοθετήθηκε 2007-08-09 στο Wayback Machine.
Λουίζ Γκουστάβο

Ο Λουίζ Γκουστάβο Ντίας (πορτογαλικά:Luiz Gustavo Dias)(23 Ιουλίου 1987, Πινταμονιανγκάμπα, Σάο Πάολο) είναι ένας διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη γαλλική Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Συνήθως αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος αλλά χάρη στην ευελιξία του κατά καιρούς χρησιμοποιείται τόσο στο κέντρο όσο και στο αριστερό άκρο της άμυνας.

 Στο ξεκίνημα του ο Γκουστάβο έπαιξε στην Ουνιβερσάλ ΦΚ Ρίο Λάργκο και τον Ιανουάριο του 2007 στην ΣΚ Κορίνθιανς Αλαγκοάνο, έναν σύλλογο των μικρών κατηγοριών με έδρα το Μασεϊό, πρωτεύουσα της βόρειας πολιτείας της Βραζιλίας Αλαγκόας. Τον Μάιο του 2007 δόθηκε δανεικός για 2 μήνες στο σύλλογο δεύτερης κατηγορίας Κλούμπε ντε Ρεγκάτας Μπραζίλ, γνωστό ως CRB. Αμέσως μετά το τέλος του δανεισμού του ο Γκουστάβο στο ξεκίνημα της σεζόν 2007/08 ο Γκουστάβο δόθηκε ξανά δανεικός, αυτή τη φορά στην Χόφενχαϊμ 1899 η οποία αγωνιζόταν στη Μπουντεσλίγκα 2. Έκανε το ντεμπούτο του στις 16 Σεπτεμβρίου και οι καλές εμφανίσεις του οδήγησαν την Χοφενχάιμ να ενεργοποιήσει την οψιόν αγοράς του, υπογράφοντας μαζί του τριετές συμβόλαιο. Στο τέλος της χρονιάς η Χοφενχάιμ κατέκτησε τη δεύτερη θέση, κερδίζοντας την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα. Στις 16 Αυγούστου του 2008 έκανε το ντεμπούτο του στην κατηγορία στη νίκη επί της ΦΚ Ενεργκί Κότμπους με 3-0. Ο Γκουστάβο ήταν από τους στυλοβάτες της καλής πορείας της Χοφενχάιμ αλλά εξαιτίας της επιθετικής φύσης του παιχνιδιού του σημείωσε και ένα αρνητικό ρεκόρ. Αποβλήθηκε 4 φορές και δέχτηκε 15 κίτρινες κάρτες στο διάστημα δύο σεζόν. Οι καλές του εμφανίσεις τράβηξαν το ενδιαφέρον της Μπάγερν, η οποία τον απέκτησε τον Ιανουάριο του 2011, παρά την αντίθετη γνώμη του Ραλφ Ράνγκνικ, του προπονητή της ομάδας. Η μεταγραφή του προκάλεσε ρήξη στις σχέσεις του Ράνγκνικ με τη διοίκηση της ομάδας με αποτέλεσμα να λυθεί το συμβόλαιο του λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφής. Ο Γκουστάβο έκανε το ντεμπούτο του με τη Μπάγερν στις 15 Ιανουαρίου του 2015 ως αλλαγή, αντικαθιστώντας τον Τιμοστσούκ στο 69ο λεπτό της εκτός έδρας αναμέτρησης με τη Βόλφσμπουργκ. Την επόμενη σεζόν συμμετείχε στην εκπληκτική πορεία της Μπάγερν και κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα στη Μπουντεσλίγκα και το Τσάμπιονς Λίγκ. Απουσίασε από τον τελικό του κυπέλλου λόγω των υποχρεώσεων του με την Εθνική Βραζιλίας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών. Παρά την επιτυχημένη πορεία του με τη Μπάγερν, ο Γκουστάβο τέθηκε σε διαθεσιμότητα για μεταγραφή, με τη Βόλφσμπουργκ να κερδίζει την υπογραφή του σε 5ετές συμβόλαιο. Ύστερα από ένα επιτυχημένο ξεκίνημα στις 17 Αυγούστου με νίκη 4-0 ενάντια στη Σάλκε στη συνέχεια αποβλήθηκε στην τρίτη αγωνιστική και ξανά στην πέμπτη όταν επέστρεψε. Στο τέλος της σεζόν όμως βοήθησε σημαντικά τη Βόλφσμπουργκ να πάρει την 4η θέση κ ένα εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λίγκ. Ο Γκουστάβο έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Βραζιλίας στις 10 Αυγούστου 2011 ως αλλαγή σε φιλικό παιχνίδι ενάντια στη Γερμανία. Το πρώτο του γκολ με το αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα το σημείωσε στις 7 Σεπτεμβρίου του 2013, σε φιλική νίκη με 6-0 ενάντια της Αυστραλίας. Ο προπονητής της Βραζιλίας Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Curtiss F6C Hawk

Το Curtiss F6C Hawk ήταν διπλάνο μαχητικό αεροσκάφος που αναπτύχθηκε για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ήταν ένα από τα πολλά στρατιωτικά αεροσκάφη Curtiss Hawk που αναπτύχθηκαν για τις αμερικάνικες ένοπλες δυνάμεις.

 Το F6C αναπτύχθηκε αρχικά ως Model 34C και προορίζονταν να επιχειρεί από την ξηρά. Ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπο με το ομόσταυλο P-1 Hawk που ήταν τότε επιχειρησιακό με το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC). Τα αεροσκάφη που παρήγγειλε το Ναυτικό είχαν ενισχυμένη δομή προκειμένου να μπορούν να επιχειρούν από αεροπλανοφόρα. Τα τροποποιημένα αεροσκάφη έφεραν την ονομασία Model 34D και από το 1927 επιχειρούσαν από τα αεροπλανοφόρα USS Langley και USS Lexington. Μεταγενέστερες εκδόσεις του F6C δόθηκαν στο Σώμα των Πεζοναυτών και χρησιμοποιήθηκαν ως μαχητικά-βομβαρδιστικά, ενώ μερικά έδρασαν και ως υδροπλάνα. ΗΠΑΠολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ F6C-1 (Model 34C) Πανομοιότυπα με τα Curtiss P-1.F6C-2 (Model 34D) Δομικά ενισχυμένα αεροσκάφη κατάλληλα για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα.F6C-3 (Model 34E) Τροποποιημένα F6C-2.XF6C-4 (Model 34H) Πρωτότυπο, βασισμένο στο F6C-1 με αστεροειδή κινητήρα Pratt & Whitney R-1340.F6C-4 (Model 34H) Έκδοση παραγωγής του XF6C-4.XF6C-5 (Model 34H) Πρωτότυπο, βασισμένο στο F6C-1, με αστεροειδή κινητήρα Pratt & Whitney R-1690 Hornet των 525 hp.F6C-6 (Model 34E) Ειδικά τροποποιημένο αεροσκάφος για αγώνες.XF6C-6 (Model 34E) Το F6C-6 που κέρδισε το «Curtiss Marine Trophy» το 1930 μετατράπηκε σε μονοπλάνο με πτέρυγα αλεξηλίου. αφού πέτυχε τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα του 1930 για το Thompson Trophy, το XF6C-6 συνετρίβη όταν ο πιλότος του έχασε τις αισθήσεις του εξαιτίας των καυσαερίων του κινητήρα.XF6C-7 (Model 34H) Αεροσκάφος δοκιμών για τον κινητήρα Ranger SGV-770C-1 των 350 hp. Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του F6CCurtiss P-1 Hawk Eden, Paul and Soph Moeng. The complete Encyclopedia of World Aircraft. London:Amber Books, 2002. Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. United States Navy Aircraft since 1911. London:Putnam, Second edition, 1976. (ISBN 0-370-10054-9). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Curtiss F6C Hawk στο Wikimedia Commons
Χάρης Παπαγεωργίου

Ο Χάρης Παπαγεωργίου είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής γεννημένος στις 26 Μαρτίου 1953. Με ύψος 1,95 π. αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ. Υπήρξε δεινός σουτέρ και σκόρερ και αναδείχθηκε 2 φορές πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα . Από τις 27 Μαρτίου 2018 διατελεί Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Διοικητικού Συμβούλιο της ΚΑΕ Άρης με απόφαση της διοίκησης Γουλιέλμου.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 1965 από την Αναγέννηση και στη συνέχεια αγωνίστηκε από το 1971 στον Άρη. Το 1973 ήταν ο 3ος σκόρερ του πρωταθλήματος και το 1975 ο 2ος. Για πρώτη φορά κατέκτησε την πρώτη θέση των σκόρερ το 1976 σημειώνοντας 723 πόντους σύνολο. Το 1979 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 924 πόντους σύνολο και ήταν ο ηγέτης του Άρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος που ήταν το δεύτερο στην ιστορία του συλλόγου 49 χρόνια μετά το πρώτο. Ο Παπαγεωργίου τη χρονιά εκείνη σημείωσε μέσο όρο σκοραρίσματος κοντά στους 40 πόντους και εκτός αυτού υπήρξε εξίσου ικανός στα αμυντικά καθήκοντά του παρουσιάζοντας επιδόσεις ολοκληρωμένου καλαθοσφαιριστή. Κατά το τέλος της περιόδου 1978-79 έπαθε μερική αποκοπή αχίλλειου τένοντα και έμεινε εκτός γηπέδων για τρία χρόνια. Ο τραυματισμός αυτός τερμάτισε την άνοδο της καριέρας του σε ηλικία 26 ετών και δεν κατάφερε να έχει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο. Από το 1983 έως το 1985 αγωνίστηκε στο Φαίακα Κέρκυρας. Επέστρεψε στον Άρη το 1985 και κατέκτησε 2 ακόμη πρωταθλήματα το 1986 και το 1987. Το 1987 αποκτήθηκε από τον Ηλυσιακό. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος σε 82 αγώνες και σημείωσε 886 πόντους (10,8 μ.ο.) και με την Εθνική Εφήβων με την οποία σε 23 αγώνες σημείωσε 383 πόντους (16,7 μ.ο.). Συμμετείχε σε 3 διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ το 1973, το 1979 και το 1981. Ρεκόρ πόντων του ήταν οι 37 το 1977 απέναντι στη Βουλγαρία. Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε το ρόλο του τεχνικού μάνατζερ στον Άρη και ασχολήθηκε με τις μεταγραφές στην ελληνική και την ξένη αγορά. Στις 13 Απριλίου 1991 ο Άρης για να τιμήσει τα 14 χρόνια που υπηρέτησε το σύλλογο από τα 17 συνολικά της καριέρας του διοργάνωσε φιλικό αγώνα με αντίπαλο ομάδα Ολ σταρς. Την ομάδα των ολ σταρ αποτελούσαν οι Ντέιβις, Τζόρνταν, Χάρισον, Χάντσον, Ίνγκραμ, Μπλάκγουελ, Γίαργουντ, Φασούλας, Χριστοδούλου, Μπρούγος. 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1979, 1983, 1986, 1987 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1987 2 Τίτλοι πρώτου σκόρερ Α' Εθνικής: 1976, 1979 Χάρης Παπαγεωργίου, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν

Ο Ενρίκε Τιένρο Γκαλβάν (Enrique Tierno Galván, Μαδρίτη, 8 Φεβρουαρίου 1918 - 19 Ιανουαρίου 1986) ήταν Ισπανός πολιτικός, κοινωνιολόγος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός, δήμαρχος της Μαδρίτης μεταξύ 1979 και 1986. Θεωρείται μια σημαντική μορφή στην αντίσταση στην δικτατορία του στρατηγού Φράνκο και στην ιστορία της πόλης δεδομένου ότι κατά την θητεία του έλαβε χώρα το πολιτισμικό άνοιγμα και ανακαίνιση της ισπανικής πρωτεύουσας. Έγραψε δεκάδες βιβλία σχετικά με την ιστορία, την κοινωνιολογία και τη λογοτεχνία.

 Μεγάλωσε στη Μαδρίτη, όπου έζησε τον Ισπανικό εμφύλιο, συμμετέχοντας ενεργά στην δημοκρατική άμυνα εναντίον της πολιορκίας των εθνικιστών. Με το πέρας του πολέμου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Φιλοσοφία, Δίκαιο και Πολιτικό Δίκαιο από το Κεντρικό Πανεπιστήμιο και εργάστηκε στα πανεπιστήμια της Μούρθια και Σαλαμάνκα, οργανώνοντας μια ενεργή πολιτική αντίσταση στη δικτατορία του Φράνκο. Υπήρξε πολυπράγμων, μεταφράζοντας τη Λογικο-Φιλοσοφική Πραγματεία του Βιτγκενστάιν και τους Συλλογισμούς γύρω από τη Γαλλική Επανάσταση του Έντμουντ Μπερκ. Ως αποτέλεσμα της αντίδρασής του ενάντια του καθεστώτος, εξορίσθηκε από το ισπανικό πανεπιστήμιο τη δεκαετία του 1960 μαζί με τον φίλο του Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο. Εντάχθηκε σε συναφείς με το Κομμουνιστικό Κόμμα οργανώσεις, όντας ο ίδιος ηγέτης του Λαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Partido Socialista Popular, αρχικά Partido Socialista del Interior) που κατά την Ισπανική Αντιπολίτευση βρέθηκε αντιμέτωπος με το κυρίαρχο Σοσιαλιστικό Κόμμα, που ακολουθούσε μια λιγότερο ριζοσταστική πορεία που προσέγγιζε την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έναντι των πιο μαρξιστικών θέσεων του Γκαλβάν. Το 1979 εκλέχθηκε δήμαρχος της Μαδρίτης μετά από το συνασπισμό του κόμματός του με το Κομμουνιστικό Κόμμα (πρώτο κόμμα είχε αναδειχθεί η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου). Πρωταγωνίστησε προοδευτικά μέτρα που επέτρεψαν την πόλη να εκσυγχρονιστεί πολιτισμικά μετά τα 40 χρόνια της δικτατορίας, γνωστό ως movida madrileña. Esteve García, Juan Pedro. El Madrid de Tierno Galván. Madrid: Ediciones La Librería, 2011.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1930

Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί Αγώνες του 1930 διεξήχθησαν από τις 16 έως τις 18 Αυγούστου 1930, στο Τουρκολίμανο. Ο πρωταθλητής στον Σύλλογο των Πανελλήνιων Κολυμβητικών προέκυπτε από το σύνολο των αγωνισμάτων (κολύμβηση, πόλο, καταδύσεις). Η πρώτη θέση έδινε 3 βαθμούς στον Σύλλογο, η δεύτερη 2 βαθμούς και η τρίτη 1 βαθμό.

 Το 1930 στα διοικητικά υπήρξαν αλλαγές, αφού απεβίωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλλιμασιώτης και τη θέση του πήρε ο δραστήριος αντιπρόεδρος Πρωτόπουλος. Αγωνιστικά οι κολυμβητές ξεκίνησαν εντυπωσιακά βελτιώνοντας τις επιδόσεις τους. Τον Ιούλιο μετείχαν στους Ελληνοαιγυπτιακούς αγώνες στην Αλεξάνδρεια, όπου η ομάδα 4Χ200μ σημείωσε νέο πανελλήνιο ρεκόρ με 1.05.8. Την αποτελούσαν οι Περδίκης, Χατζηδαμιανός, Νακέλης, Πετρούτσος. Όμως, μια αταξία του Νακέλη είχε ως συνέπεια να τιμωρηθεί από την ΕΚΟΦ και να μην μπορέσει να λάβει μέρος στους πανελλήνιους αγώνες τον Αύγουστο. Οι πανελλήνιοι του Αυγούστου σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία. Τους παρακολούθησε χιλιάδες κόσμος, ανάμεσά τους και πολλοί επίσημοι, όπως ο Υπουργός Ναυτικών Δημήτριος Νότη Μπότσαρης και ο πλοίαρχος Λούντρας. Η συμμετοχή κολυμβητών και σωματείων υπήρξε πρωτοφανής. Μετείχαν εκατοντάδες κολυμβητές από 14 σωματεία και σημειώθηκαν πολλά νέα ρεκόρ. Πολυνίκες Σύλλογοι: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. - Εθνικός Πειραιώς (απο 3 πρώτες νίκες) Πρωταθλητής Γενικής Βαθμολογίας: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Πρωταθλητής Υδατοσφαίρισης: Άρης Θεσσαλονίκης, για τρίτη συνεχή χρονιά. Του απονεμήθηκε το πενταετές επαμειβόμενο κύπελλο εις μνήμη Καλλιμασιώτη. Πολυνίκης Αθλητής: Πετρούτσος (Εθνικός Π.): 3 νίκες "Μακεδονία" 18/8/1930, σελίδα 3 "Αθλητικός Τύπος" 18/8/1930 Μουσείο Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. - Αρχείο Μερεντίτη "Μία σύντομος ανασκόπησις της κολυμβητικής μας κινήσεως από το 1928, εφ. "Αθλητικός Τύπος", 20/6/1932 κ.επ., ψηφ.σ. 243 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine. εφ. "ΕΜΠΡΟΣ" 18/8/1930. εφ. "ΕΜΠΡΟΣ" 19/8/1930. εφ. "ΕΜΠΡΟΣ" 20/8/1930.
Κέβιν Νας

Ο Κέβιν Σκοτ Νας (Kevin Scott Nash, 9 Ιουλίου 1959) είναι Αμερικανός παλαιστής και ηθοποιός. Από το 2011 έχει συμβόλαιο "θρύλου" διάρκειας πέντε ετών με την εταιρεία πάλης WWE.

 Ο Νας έχει χρησιμοποιήσει αρκετά ψευδώνυμα στην καριέρα του, με το πιο συνηθισμένο του να είναι το "Ντίζελ", ενώ έχει περάσει από τις μεγαλύτερες εταιρείες πάλης, όπως το WCW και το WWE. Στην διάρκεια της καριέρας του, έχει κατακτήσει 21 τίτλους και θεωρείται έξι φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Συμμετείχε σε δύο από τις ιστορικότερες ομάδες της επαγγελματικής πάλης, τους nWo, με τον Χαλκ Χόγκαν και τον Σκοτ Χαλ και τους "The Kliq" (Η κλίκα), με τους Σον Μάικλς, Τριπλ Έιτς, Σιν Γουόλτμαν και Σκοτ Χαλ. Εκτός της επαγγελματικής πάλης, ο Νας είναι και ηθοποιός, έχοντας συμμετάσχει σε περίπου 20 ταινίες ή σειρές, στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο. Γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν και έχασε τον πατέρα του σε ηλικία μόλις εννέα ετών. Το 1994 και η μητέρα του έφυγε από την ζωή, αντιμετωπίζοντας τον καρκίνο για τέσσερα χρόνια. Ήταν καλός μαθητής και σπούδασε ψυχολογία και φιλοσοφία. Ως έφηβος ασχολήθηκε με το μπάσκετ, αλλά αργότερα τον κέρδισε η πάλη. Το 1987 παντρεύτηκε την Ταμάρα, με την οποία χώρισαν το 2000, χωρίς διαζύγιο, ενώ μετά από κάποιο διάστημα επανασυνδέθηκαν και είναι μαζί μέχρι σήμερα. Μαζί έχουν έναν γιο, γεννηθέντα το 1996, με το όνομα Τρίστεν. Πρωτάθλημα TNA Legends (2 φορές) Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA (1 φορά) – με Έρικ Γιανγκ και Σκοτ Χαλ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WCW (5 φορές) Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα WCW (9 φορές) – με Σκοτ Χαλ (6), Ντάιμοντ Ντάλας Πέιτζ (2) και Στινγκ (1) Πρωτάθλημα WWF (1 φορά) Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWF (1 φορά) Ομαδικό Πρωτάθλημα WWF (2 φορές) - με Σον Μάικλς Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο IMDb Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kevin Nash στο Wikimedia Commons
Beastars

Το Beastars είναι ιαπωνική σειρά σόνεν manga γραμμένη και εικονογραφημένη από την Πάρου Ιταγκάκι. Η σειρά έχει κερδίσει πολλά βραβεία, όντας και ο πρώτος τίτλος της Akita Shoten που κέρδισε το βραβείο Manga Taishō. Μια διασκευή τηλεοπτικής σειράς anime από την Orange έκανε πρεμιέρα στις 9 Οκτωβρίου 2019 στα καθορισμένα προγράμματα +Ultra της Fuji TV. Μια δεύτερη σεζόν για το άνιμε ανακοινώθηκε στο τελείωμα της πρώτης σεζόν. Η πρώτη σεζόν κυκλοφόρησε στις 19 Μαρτίου 2020 στο Netflix εκτός Ιαπωνίας. Η 2η σεζόν έκανε πρεμιέρα τον χειμώνα του 2021 στο Ιαπωνικό Netflix. Η 3η σεζόν αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2024.

 Η ιστορία λαμβάνει χώρο σε έναν κόσμο σύγχρονων και πολιτισμένων ανθρωπόμορφων ζώων με ένα πολιτισμικό χάσμα μεταξύ των σαρκοφάγων και των φυτοφάγων. Ο Λέγκοσι, ένας μεγαλόσωμος γκρίζος λύκος, είναι ένας συνεσταλμένος και ήσυχος φοιτητής της Ακαδημίας Cherryton, όπου ζει σε μια εστία με αρκετούς άλλους σαρκοφάγους φοιτητές, συμπεριλαμβανομένου του εξωστρεφούς του φίλου Τζακ που είναι Λαμπραντόρ. Ως μέλος της λέσχης υποκριτικής του σχολείου, ο Λέγκοσι δουλεύει ως μηχανικός σκηνής και υποστηρίζει τους ηθοποιούς της λέσχης με επικεφαλής τον φοιτητή Λούις, ένα κόκκινο ελάφι. Απ' το πουθενά, ο Τεμ το αλπακά δολοφονείται άγρια και καταβροχθίζεται μέσ' τη νύχτα, δημιουργώντας ένα κύμα ανησυχίας και δυσπιστίας μεταξύ των φυτοφάγων και σαρκοφάγων φοιτητών. Την ίδια στιγμή, ο Λέγκοσι έχει μια μοιραία συνάντηση με την Χάρου, ένα μικρό κουνέλι, και αρχίζει να αναπτύσσει περίπλοκα συναισθήματα γι' αυτήν. Η σειρά είχε 1,3 εκατομμύρια αντίτυπα σε έντυπη μορφή από τον Απρίλιο του 2018.Τον Δεκέμβριο του 2017, η σειρά κατέλαβε τη δεύτερη θέση στον κατάλογο των κορυφαίων ανδρικών manga για το 2018 στο βιβλίο-οδηγό Kono Manga ga Sugoi!, τοποθετημένο μετά το The Promised Neverland. Η σειρά κέρδισε το 11ο ετήσιο βραβείο Manga Taishō το Μάρτιο του 2018, όντας η πρώτη φορά που πήρε το βραβείο σειρά από την Akita Shoten. Τον Απρίλιο του 2018 κέρδισε το New Creator Prize στα Πολιτιστικά Βραβεία Tezuka Osamu. Τον Μάιο του 2018, κέρδισε το βραβείο για το Καλύτερο Shōnen Manga στα 42α ετήσια Kodansha Manga Awards. Επίσης κέρδισε το New Face Award στα ιαπωνικά Media Arts Festival Awards τον Μάρτιο του 2018. Επίσημη ιστοσελίδα του manga (Ιαπωνικά) Επίσημη ιστοσελίδα του anime (Ιαπωνικά)
Καρδάκι Ρεθύμνου

Το Καρδάκι είναι οικισμός της Κοινότητας Βρύσων του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 30 κατοίκους. Απέχει 44 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 580 μ. Το όνομά του προέκυψε από την παραφθορά της λέξης καρυδάκι, πιθανόν αναφορά σε κάποια καρυδιά στην περιοχή.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Caridhachi στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Caridachi με 152 κατοίκους και o Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Caridhachi. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το χωριό δεν αναφέρεται, αλλά αναφέρεται στο έργο "Κρητικά" του Μιχαήλ Χουρμούζη, το 1842, ως Καρδάκι.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Καρυδάκι στον δήμο Μοναστηρακίου και είχε 28 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 38 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Πανακραίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στον αγροτικό δήμο Σμιλέ. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρυσών μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Μετά την απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε το 1944, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής αποφάσισαν σε αντίποινα την καταστροφή των χωριών του Κέντρου. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, στις 22 Αυγούστου 1944, οι Γερμανοί περίκυκλωσαν το χωριό, όπως και άλλα χωριά της περιοχής, και έστησαν στο εκτελεστικό απόσματα 20 άντρες. Από αυτούς επέζησε, βαριά τραυματισμένος, ένας, ο Μανώλης Βλεπάκης. Οι Γερμανοί ανατίναξαν τα σπίτια του χωριού, αλλά όταν πήγαν να ανατινάξουν το ναό του Αγίου Ιωάννη, τους έτρεψε σε φυγή ένα σμήνος μελισσών. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή, ενώ σώζεται επίσης ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγέλλου ή Αστρατηγού, του 13ου αιώνα.
NGC 5966

Ο NGC 5966 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Βοώτη. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 18 Μαρτίου 1787 και απέχει, βάσει της μετατόπισής του στο ερυθρό, περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός.

 Δεδομένα για το NGC 5966 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 5966 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 5966 στο Wikimedia Commons
Γογαρινή

Η Γογαρινή (αρμενικά: Գուգարք) ήταν η 13η επαρχία του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας. Τώρα περιλαμβάνει τμήματα της βόρειας Αρμενίας, της βορειοανατολικής Τουρκίας και της νοτιοδυτικής Γεωργίας. Πρωτεύουσά της ήταν η Αρτάνη.

 Αρχικά, σύμφωνα με τις αρχαίες ουραρτιανές επιγραφές που καταγράφηκαν το 785 π.Χ., η περιοχή της Γογαρινής αναφερόταν ως Ζαμπάχα, η οποία είναι γνωστή σήμερα ως Τζαβαχέτι (Τζαβάχκ στα Αρμενικά). Στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., (302 π.Χ.) η επικράτεια ήταν υπό την Καυκάσια Ιβηρία, αλλά επί Αρταξία Α΄ κατακτήθηκε. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αρταξιαδών και Αρσακιδών βασιλέων της Αρμενίας, η Γογαρινή διοικούνταν από έναν από τους τέσσερις αντιβασιλείς του βασιλείου. Ο αντιβασιλέας της Γογαρινής ήταν υπεύθυνος για την προστασία των βόρειων συνόρων του κράτους. Κατά τον 4ο αιώνα, η περιοχή διοικούνταν από μέλη ενός κλάδου του Οίκου του Μιρράνη. Το 387, η Αρμενία διαιρέθηκε μεταξύ της Βυζαντινής και της Σασσανιδικής αυτοκρατορίας και η Γογαρινή, με εξαίρεση το καντόνι του Τασίρ, προσαρτήθηκε στην Καυκάσια Ιβηρία. Κυβερνήτης της περιοχής γύρω στο 425 ήταν ο Αρχούχας. Το 652, ο Αρμένιος πρίγκιπας Θεόδωρος Ρεστουνί επιτράπηκε από τους Άραβες να ενώσει την Γογαρινή με τα βασίλειά του. Στους επόμενους αιώνες, η Γογαρινή και τα καντόνια του έπεσαν υπό την κυριαρχία πολλών ηγεμόνων. Τον 8ο αιώνα έγινε μέρος του Εμιράτου της Τιφλίδας. Στα μέσα του 9ου αιώνα την κατέλαβαν οι Γεωργιανοί Μπαγκρατιόνι, ενώ οι Αρμένιοι Μπαγκρατουνί πήραν τον έλεγχο των ανατολικών καντονιών της.
Ουίγκε

Το Ουίγκε (πορτογαλικά: Uíge‎), πρώην Καρμόνα (πορτογαλικά: Carmona‎), είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη βορειοδυτική Ανγκόλα, με πληθυσμό 322.531 κατοίκους (απογραφή 2014), και δήμος, με πληθυσμό 519.196 κατοίκους (απογραφή 2014). Αναπτύχθηκε από ένα μικρό εμπορικό κέντρο το 1945 και έγινε πόλη το 1956.

 Το Ουίγκε μετονομάστηκε σε Βίλα Μαρεσάλ Καρμόνα το 1955 προς τιμήν του πρώην Πορτογάλου προέδρου Όσκαρ Καρμόνα. Έπειτα μετονομάστηκε απλά σε Καρμόνα αφού έγινε πόλη, αλλά άλλαξε ξανά σε Ουίγκε το 1975 μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας. Κατά τη διάρκεια της πορτογαλικής διοίκησης ήταν σημαντικό κέντρο παραγωγής καφέ στη δεκαετία του 1950. Η πόλη ήταν το επίκεντρο της δραστηριότητας των επαναστατών κατά της πορτογαλικής κατοχής. Κατά συνέπεια, η πόλη αντιμετώπισε συχνά ενέργειες του ανταρτοπολέμου μεταξύ των πορτογαλικών δυνάμεων και του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (Frente Nacional de Libertação de Angola, FNLA).Στην πόλη σημειώθηκε το πιο ακραίο ξέσπασμα του ιού Μάρμπουργκ το 2005.
Νικόλαος Μεθώνης

Ο επίσκοπος Μεθώνης Νικόλαος ήταν Έλληνας λόγιος του 12ου αιώνα. Άκμασε στην Πελοπόννησο επί βασιλείας Μανουήλ Κομνηνού περί το έτος 1155. Ήταν ένας από τους πολυμαθέστερους και ευφυέστερους φιλόσοφους και θεολόγους της εποχής του.

 Ο Νικόλαος ήταν πολυγραφότατος. Συνέγραψε τα εξής: Περί πρωτείων Πάπα Συλλογισμός περί της του Παναγίου Πνεύματος εκπορεύσεως Περί εκπορεύσεως αύθις του Παναγίου Πνεύματος δεύτερος συλλογισμός Περί αζύμων Περί αζύμων αύθις δεύτερον σύνταγμα Προς Λατίνους περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, ότι εκ του Πατρός, ου μην και εκ του Υιού το Πνεύμα το άγιον εκπορεύεται. Έκδοση 1859, Λονδίνο, έκδοση υπό Κωνσταντίνου Σιμωνίδου Περί νηστείας Λατίνων εν τω Σαββάτω και περί του ό τι ου δει εν τεσσαρακοστή τελείαν γενέσθαι μυσταγωγίαν ως εκ των θείων κανόνων εστίν απόδειξις· έτι δε και περί γάμου ιερέων Κατά παραβατών του θείου νόμου Περί της Αγίας Τριάδος βιβλία τρία Συζητήσεις περί θεολογικών θεσμών του πλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου βιβλία εξ Περί χρεών ιερέως Περί αιρέσεων βιβλία επτά Περί εξομολογήσεως Περί των επτά μυστηρίων Περί χρεών του ανθρώπου Περί ευσεβείας Περί μετανοίας Περί των επτά αγίων οικουμενικών συνόδων Περί προσευχής Περί Λατινικής ματαιοφροσύνης Πανηγυρικούς λόγους τρεις και τριάκοντα Ανάπτυξις της θεολογικής στοιχειώσεως Πρόκλου του Λυκίου, πλατωνικού φιλοσόφου, προς το μη συναρπάζεσθαι τους αναγιγνώσκοντας υπό της επιφαινόμενης αυτή πειθανάγκης, και σκανδαλίζεσθαι κατά της υγιούς πίστεως Σύνοψις των ως επί λόγω των κατά πλάτους τω Φωτίω περί εκπορεύσεως του Παναγίου Πνεύματος γεγραμμένωνΈλεγχοι κεφαλαιώδεις του παρά Λατίνοις καινοφανούς δόγματος του ότι το Πνεύμα το άγιον εκ του Πατρός και του Υιού προέρχεται. Απομνημονεύματα εκ των εν διαφόροις λόγοις γεγραμμένων κατά Λατίνων περί της εις το άγιον Πνεύμα βλασφημίας. Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Τερέζης Χρήστος, «Ο Νικόλαος Μεθώνης και η θεωρία των Ενάδων κατά Πρόκλον», Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 5 (1988), 54-72. Σιάσος Λάμπρος: «Φιλοσοφική αποδεικτική και βιβλική πίστη στην αντιπρόκλεια πραγματεία του Νικολάου Μεθώνης». Επιστημονική επετηρίδα Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 28 (1985), 385-415
Πάπας Δάμασος Β΄

Ο Δάμασος Β΄ (Papa Damaso II, ... - 9 Αυγούστου 1048), κοσμικό όνομα Πόππο φον Μπρίξεν, ήταν Πάπας από τις 17 Ιουλίου 1048 έως το θάνατό του στις 9 Αυγούστου 1048. Ήταν ο δεύτερος Γερμανός πάπας που πρότεινε ο Αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄. Κατάγονταν από τη Βαυαρία και ήταν ο τρίτος Γερμανός που έγινε πάπας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Πόππο και ήταν επίσκοπος του Μπρίξεν όταν ο Αυτοκράτορας τον έκανε πάπα. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια είναι δηκτική στην περιγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στην εκλογή του Δάμασου Β΄, σχολιάζοντας: «Μετά τον θάνατο του Πάπα Κλήμη Β΄ (1046–47) τον Ιούλιο του 1047, η φατρία των Τούσκουλου επαναδιεκδίκησε την εξουσία της στη Ρώμη και με τη μυστική βοήθεια του Βονιφάτιου Γ΄ της Τοσκάνης, ο Μαγράβος της Τοσκάνης, απεκατέστησε το άθλιο πλάσμα του, τον Πάπα Βενέδικτο Θ΄ (1032–44, 1045, 1047–48), ο οποίος συνέχισε με τον συνήθη τρόπο του να ντροπιάζει την παποσύνη για μια περίοδο 8 μηνών ακόμα, πριν εξαφανιστεί εντελώς από την ιστορία».

 Ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1047 στάλθηκε αντιπροσωπία από τον λαό της Ρώμης στον Ερρίκο Γ΄ με την είδηση του θανάτου του Κλήμη Β΄ στο Πόλτε της Σαξονίας, η οποία αξίωσε από τον Αυτοκράτορα ως Πατρίκιος Ρωμαίων, να ορίσει άξιο διάδοχο. Οι απεσταλμένοι, σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαν λάβει, πρότειναν σαν κατάλληλο υποψήφιο τον Αρχιεπίσκοπο της Λυόν, Χάλιναρντ, ο οποίος ήταν και ικανός ομιλητής της Ιταλικής και είχε την εκτίμηση των Ρωμαίων. Ο Βονιφάτιος στην αρχή αρνήθηκε προφασιζόμενος την εγκατάσταση του Βενέδικτου Θ΄ στον θρόνο, αλλά η αποφασιστική απειλή του Ερρίκου Γ΄ τον ανάγκασε να υπακούσει τελικά. Μετά την απομάκρυνση του Βενέδικτου Θ΄, ο επίσκοπος του Μπρίξεν ενθρονίστηκε στο Λατερανό ως Πάπας Δάμασος Β΄ στις 17 Ιουλίου 1048. Το ποντιφικάτο του ωστόσο ήταν σύντομο, καθώς εικοσιτρείς ημέρες μετά πέθανε στην Παλεστρίνα, όπου είχε πάει λίγο μετά την ενθρόνισή του για να αποφύγει τη θερινή ζέστη της Ρώμης. Κηδεύτηκε στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου εκτός των Τειχών. Τον διαδέχτηκε ο Λέων Θ΄. Το γεγονός της σύντομης διάρκειας της παποσύνηαρχιερατίας του Δάμασου Β΄, δημιούργησε φήμες ότι δηλητηριάστηκε, αλλά πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι πέθανε από ελονοσία. «Πάπας Δάμασος Β΄» στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 1910 (Αναθεωρητική)

Οι δεύτερες βουλευτικές εκλογές του 1910 διεξήχθησαν την Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 1910 με σκοπό την ανάδειξη της Β΄ Αναθεωρητικής Βουλής. Σε σύνολο 362 εδρών, το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου κατέκτησε τις 307 κατακτώντας την απόλυτη πλειοψηφία. Με αυτό το αποτέλεσμα των εκλογών (αποτέλεσμα της αποχής από τις εκλογές των παλαιότερων, ισχυρών πολιτικών παραγόντων της χώρας) ο Βενιζέλος μπόρεσε να κυβερνήσει απρόσκοπτα μέχρι τον Φεβρουάριο του 1915.

 Νικητής των προηγούμενων εκλογών του Αυγούστου, αναδείχτηκε ο «Ηνωμένος Συνασπισμός Κομμάτων» (πολιτικός συνασπισμός των παλαιότερων ισχυρών πολιτικών παραγόντων της χώρας, Γ. Θεοτόκης Δημ.Ράλλη Αλ. Ζαΐμη), δίνοντας στον ήδη Πρωθυπουργό Στέφανο Δραγούμη τη δυνατότητα να παραμείνει στην διακυβέρνηση της χώρας, αφού εξακολουθούσε να έχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ο Στ. Δραγούμης όμως, παραιτήθηκε από το αξίωμα στις 12 Σεπτεμβρίου, και ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ διόρισε στις 6 Οκτωβρίου 1910 στην θέση του, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Επειδή όμως, ο Βενιζέλος θα ήταν αδύνατον να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από ένα κοινοβουλευτικό σώμα στο οποίο κατείχε την μειοψηφία, συμφώνησε με τον Βασιλιά, να διαλύσουν την Βουλή και να προκηρύξουν και πάλι εκλογές. Τα παλαιότερα κόμματα, αντιδρώντας στις αντισυνταγματικές, όπως τις θεωρούσαν, διευθετήσεις Βασιλιά και Βενιζέλου αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στις εκλογές, δίνοντας έτσι στο νεοπαγές Κόμμα Φιλελευθέρων την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η Βουλή που συγκλήθηκε μετά τις εκλογές έφερε εις πέρας την Αναθεώρηση και ψήφισε το νέο Σύνταγμα την 1η Ιουνίου 1911. Εκλογικό Σύστημα: Πλειοψηφικό με ευρεία και στενή περιφέρεια. Η ψηφοφορία έγινε με σφαιρίδιο (οι ψηφοφόροι ψήφιζαν πρόσωπα όχι κόμματα). Εκλογικός Νόμος: Εκλογικός νόμος ΧΜΗ΄ του 1877 και ΓΡΙΣΤ΄ του 1906 Εκλογικές περιφέρειες: 19 Σύνολο υποψηφίων: 1,000
Mono (συγκρότημα)

Οι Mono είναι ιαπωνικό post-rock μουσικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1999 στο Τόκιο. Το συγκρότημα αποτελείται από τους Τακαακίρα Γκότο (ηλεκτρική κιθάρα), Χιντέκι Σουεμάτσου (ηλεκτρική κιθάρα), Ταμάκι Κουνίσι (μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα, πιάνο) και Γιασουνόρι Τακάντα (ντραμς, συνθεσάιζερ). Η μινιμαλιστική μουσική των Mono, έχει experimental και σουγκέιζινγκ επιρροές ενώ δεν λείπουν και στοιχεία κλασσικής μουσικής.

 Άλμπουμ Under the Pipal Tree (2001) One Step More and You Die (2002) Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined (2004) You Are There (2006) Hymn to the Immortal Wind (2009) For My Parents (2012) The Last Dawn (2014) Rays of Darkness (2014) Requiem for Hell (2016) Nowhere Now Here (2019) Pilgrimage of the Soul (2021) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αρβανιτοχώρι Κάσου

Το Αρβανιτοχώρι είναι ένα από τα έξι χωριά της νήσου Κάσου των Δωδεκανήσων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 169 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων, στο βόρειο τμήμα του νησιού. Σύμφωνα με την επικρατούσα εκδοχή, οφείλει το όνομά του σε Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στο νησί κατά τον 16ο αιώνα ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ονομασία του προέρχεται από ντόπιο καπετάνιο που φορούσε αρβανίτικη φορεσιά. Σύμφωνα με τον Κασιώτη συγγραφέα Κ. Ν. Φραγκούλη κατά το 1920 το Αρβανιτοχώρι διέθετε 180 οικίες ενώ η περιοχή ήταν πλούσια σε βλάστηση, ελαιώνες, εσπεριδοειδή, αμπελώνες κ.λπ. Η κεντρική εκκλησία του Αρβανιτοχωρίου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο (ανεγέρθη το 1864 και έλαβε την τελική του μορφή στις αρχές του 20ού αιώνα). Άλλη σημαντική εκκλησία είναι οι Τρεις Ιεράρχες. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα το Αρβανιτοχώρι υπήχθη στο δήμο Κάσου της επαρχίας Καρπάθου. Παρά τις αλλαγές που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση το 1997 και το 2011, ο οικισμός παρέμεινε εντός των διοικητικών ορίων του δήμου Κάσου. Βασικές επαγγελματικές ασχολίες των κατοίκων του χωριού είναι η κτηνοτροφία, οι αγροτικές εργασίες, η μελισσοκομία καθώς και ο τομέας της ναυτιλίας. Ο οικισμός διαθέτει ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα, την ΑΟ Δόξα Αρβανιτοχωρίου, η οποία ιδρύθηκε το 1966 και έχει ως χρώματα το μπλε και το κόκκινο. Έχει κατακτήσει επτά φορές το τοπικό πρωτάθλημα Κάσου (1967, 1970, 1976, 1977, 1978, 1979 και 1983). Εφημερίδα "Ο ΚΑΣΙΩΤΗΣ", Δημοσιογραφικό όργανο του "Συλλόγου Κασιωτών" Εφημερίδα "Η Φωνή της Κάσου", Ενημερωτικό έντυπο των Κασίων της Αιγύπτου Περιοδικό "Ο Κασιώτικος Παλμός", Δημοσιογραφικό όργανο του "Συλλόγου των εν Ελλάδι Κασίων"
Σοφία Γιαγκιέλλον, δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Σοφία, πολων. Zofia Jagiellonka (13 Ιουλίου 1522 - 28 Μαΐου 1575) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της 2ης συζύγου του Μπόνας Σφόρτσα, κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου. Γεννήθηκε στην Κρακοβία και μεγάλωσε στη βασιλική Αυλή στο κάστρο Βάβελ με τα αδέλφια της Ισαβέλλα, Σιγισμούνδο Β΄, Άννα και Αικατερίνη. Όταν ο αδελφός της θέλησε να νυμφευτεί την ερωμένη του Βαρβάρα Ραντζίβιου, η Μπόνα αντέδρασε και λόγω της σύγκρουσης η Σοφία με τις αδελφές της μετακινήθηκαν από την Κρακοβία στη Μαζοβία. Στα 34 έτη της παντρεύτηκε τον 66ετή καθολικό Ερρίκο Ε΄, πιστό υποστηρικτή του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων στον Σμαλκαλδικό Πόλεμο. Ο Ερρίκος Ε΄ από τον πρώτο του γάμο με τη Μαρία της Βυρτεμβέργης είχε τρεις γιους, όμως οι δύο πρώτοι σκοτώθηκαν το 1553 στη μάχη του Ζήβερσχαουζεν. Τον τρίτο γιο του Ιούλιο ο Ερρίκος Ε΄ τον θεωρούσε ανίκανο να κυβερνήσει, έτσι έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία. Αυτή με συνοδεία 500 αυλικών έφθασε στη Γερμανία, αλλά από τον γάμο δεν προέκυψαν απόγονοι και ο Ερρίκος Ε΄ απεβίωσε το 1568. Τότε η χήρα Σοφία αποσύρθηκε στην ιδιοκτησία του Ζένινγκεν. Εκεί ήλθε σε διαφωνία με τον Ιούλιο σχετικά με την εξουσία του στο Ζένινγκεν. Το 1572 κατέληξαν σε συμφωνία, που υπέγραψαν, αλλά ο Ιούλιος δεν την τήρησε και η Σοφία απευθύνθηκε στον Μαξιμιλιανό Β΄ της Γερμανίας. Το 1570 μετεστράφη στον Λουθηρανισμό, η πρώτη του Οίκου της που έγινε Προτεστάντης. Απεβίωσε 53 ετών το 1575 στο κάστρο Ζένινγκεν και τάφηκε στην εκκλησία της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας στο Βόλφενμπυτελ. Παντρεύτηκε το 1556 τον Ερρίκο Ε΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Δεν απέκτησαν απογόνους. POLAND, Medieval Lands
Ανδρέας Γιαννιώτης

Ο Ανδρέας Γιαννιώτης (Σέρρες, 18 Δεκεμβρίου 1992) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Ατρόμητο, με δανεισμό από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ.

 Εντάχθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, προερχόμενος από τον Εθνικό Γαζώρου, στις 22 Ιουνίου 2012, μετά από τις εκπληκτικές του εμφανίσεις με την ομάδα του τελευταίου στην Γ' Εθνική της περιόδου 2011–12.Τον Ιανουάριο του 2014, εντάχθηκε ως δανεικός στον Φωστήρα, πραγματοποιώντας 14 εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα του συλλόγου. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, στάλθηκε και πάλι δανεικός, αυτή τη φορά στον ΠΑΣ Γιάννενα, για ένα χρόνο. Επέστρεψε στον Ολυμπιακό τον Ιανουάριο του 2015, με μόνο μία εμφάνιση με τη φανέλα του ηπειρώτικου συλλόγου. Το καλοκαίρι του 2015, στάλθηκε για τρίτη φορά δανεικός, αυτή τη φορά στον Πανιώνιο, για δύο χρόνια. Επέστρεψε στον Ολυμπιακό, το 2017, έχοντας πραγματοποιήσει, περισσότερες από 35 εμφανίσεις με τον Πανιώνιο. Παρόλο που με την επιστροφή του στον Ολυμπιακό, το καλοκαίρι του 2017, η διοίκηση του συλλόγου θέλησε να του ανανεώσει το συμβόλαιο του, μέχρι το 2021, τέθηκε εκτός ομάδας από τον Κοσοβάρο προπονητή της ομάδας Μπέσνικ Χάσι. Την 1η Σεπτεμβρίου 2017, μετά και την απόκτηση του Σίλβιο Προτό, ο Ανδρέας Γιαννιώτης έλυσε το συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό, χωρίς να έχει συμμετοχή με την ομάδα. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2017, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Ατρόμητο. Στις 4 Νοεμβρίου 2017, στον ισόπαλο αγώνα πρωταθλήματος με 0-0 εναντίον της πρώην ομάδας του, του Πανιωνίου, ο Γιαννιώτης σημείωσε ρεκόρ 8 συνεχόμενων αγώνων χωρίς να δεχθεί γκολ και κατέλαβε την 7η θέση στον κατάλογο των 10 καλύτερων τερματοφυλάκων του Ελληνικού πρωταθλήματος σε αυτή την κατηγορία.Στις 29 Μαΐου 2018, ο Γιαννιώτης επέστρεψε στον Ολυμπιακό, με το σύλλογο να ενεργοποιεί την επιλογή επιστροφής στο συμβόλαιο του, με κόστος 300.000 ευρώ. Επίσης, ο Ατρόμητος πήρε τον Σπύρο Ρισβάνη με ελεύθερη μεταγραφή ως αντάλλαγμα. Στις 9 Αυγούστου 2018, έκανε το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του στην εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Λουκέρνης για τον πρώτο αγώνα του τρίτου προκριματικού γύρου του Γιουρόπα Λιγκ.Στις 5 Ιουνίου 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, το οποίο περιελάμβανε την επιλογή επέκτασης για ακόμη ένα έτος. Ξεκίνησε ως ο πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας και κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο ως βασικός στη νίκη με 1-0 επί της Μπνέι Γεχούντα για το Σούπερ Καπ Ισραήλ 2019. Στις 6 Αυγούστου 2020, ο Γιαννιώτης επέστρεψε στον Ατρόμητο, με μονοετή δανεισμό από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Την 1 Ιουνίου 2017, κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας από τον ομοσπονδιακό προπονητή Μίχαελ Σκίμπε. Συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, στον αγώνα απέναντι στη Βοσνία, χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί. Στις 27 Μαρτίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του, στη φιλική νίκη με 1-0 εναντίον της Αιγύπτου. Μέχρι τις 4 Νοεμβρίου 2017. ΟλυμπιακόςSuperleague Greece (2): 2012-13, 2014–15 Κύπελλο Ελλάδας (1): 2014–15 Προφίλ στο Scoresway.com Προφίλ στο Myplayer.gr Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2017-06-16 στο Wayback Machine. στο Superleaguegreece.net Προφίλ στο Transfermarkt.com
Φίλιππος Γ΄ της Μακεδονίας

Ο Φίλιππος Γ΄ ο Αρριδαίος (359 π.Χ. - 25 Δεκεμβρίου 317 π.Χ.) από την Δυναστεία των Αργεαδών, ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας (323 - 317), διάδοχος του ετεροθαλούς αδελφού του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου.

 Ήταν γιος του Φίλιππου Β΄ της Μακεδονίας και της 2ης συζύγου του Φιλίνας από τη Λάρισα. Ο Φίλιππος Β΄ νυμφεύτηκε σε 5ο γάμο την Ολυμπιάδα και απέκτησε τον Αλέξανδρο Γ΄. Ο Φίλιππος Γ΄ ήταν πνευματικά ασταθής από την παιδική του ηλικία, πιθανώς από υπαιτιότητα της Ολυμπιάδα, η οποία ήθελε να δει στο θρόνο τον γιο της Αλέξανδρο Γ΄. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου Γ΄ ανακηρύχτηκε βασιλιάς από τον Μακεδονικό στρατό με την ονομασία Φίλιππος ο Γ΄ της Μακεδονίας. Στην ουσία ήταν μια μαριονέτα στα χέρια του Περδίκκα, που ουσιαστικά κυβερνούσε. Λίγο αργότερα ο Φίλιππος Γ΄ νυμφεύτηκε την Ανταία Ευρυδίκη, κόρη της Κυνάνης. Ύστερα από τη δολοφονία του Περδίκκα στην Αίγυπτο, ο Πείθων ανέλαβε την φύλαξη του Φίλιππου Γ΄ Αρριδαίου. Ο Φίλιππος Γ΄ και η γυναίκα του Ανταία Ευρυδίκη επέστρεψαν στη Μακεδονία κάτω από τη φύλαξη του Αντίπατρου. Ο Αντίπατρος πέθανε το 319 π.Χ. και η φύλαξη του Αρριδαίου πέρασε στον Πολυπέρχοντα, αλλά η Ανταία Ευρυδίκη, θορυβημένη από τον ερχομό της Ολυμπιάδας στη Μακεδονία, αναζήτησε τη βοήθεια τού Κασσάνδρου, γιού τού Αντίπατρου. Κατά τη διάρκεια μίας προσπάθειας να αποκρούσουν τις δυνάμεις της Ολυμπιάδας και του συμμάχου της Αιακίδη βασιλιά της Ηπείρου (εξαδέλφου της), οι στρατιώτες τού Αρριδαίου αυτομόλησαν στην Ολυμπιάδα, η οποία διέταξε το θάνατο του Αρριδαίου και της γυναίκας του Ανταίας Ευρυδίκης. Είχε βασιλέψει μόλις 6 χρόνια. Αργότερα ο Κάσσανδρος μετέφερε τα οστά του Αρριδαίου και της γυναίκας του στις Αιγές. Ελληνιστική περίοδος Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κάσσανδρος Βασιλείς της Μακεδονίας
Γεώργιος Κυριακάκος

Ο Γεώργιος Κυριακάκος (1904 - 7 Απριλίου 1994) ήταν Έλληνας, μανιάτικης καταγωγής, γιατρός και δήμαρχος του Πειραιά την περίοδο 1966-1967 και την περίοδο 1979-1982, ενώ διεκδίκησε τη δημαρχία και το 1975 με την υποστήριξη του ΚΚΕ. Το σημερινό Δημαρχείο, το οποίο προοριζόταν για Πνευματικό Κέντρο, θεμελιώθηκε επί της πρώτης θητείας του Κυριακάκου. Το κτήριο αποπερατώθηκε το 1969 στη διάρκεια της δικτατορίας επί δημαρχίας Α. Σκυλίτση, κάνοντάς το Δημαρχείο. Εργάστηκε ως ιατρός χειρουργός.

 Την περίοδο διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών του 1978, το κλίμα στον πειραϊκό λαό είχε φορτιστεί από την απόφαση του επί δικτατορίας δημάρχου Αριστείδη Σκυλίτση και γόνου των δημάρχων Πέτρου Ομηρίδη-Σκυλίτση, Αριστείδη Σ. Σκυλίτση και Δημοσθένη Ομηρίδη-Σκυλίτση να διεκδικήσει τη δημαρχία. Αν και η Νέα Δημοκρατία δεν είχε υποστηρίξει κάποιον συνδυασμό, ο Σκυλίτσης είχε την εύνοια των «δεξιών». Στον συνδυασμό της αντιπολίτευσης τέθηκε επικεφαλής ο Γεώργιος Κυριακάκος, ο οποίος είχε αποτύχει να εκλεγεί δήμαρχος με την υποστήριξη του ΚΚΕ το 1975. Στα αποτελέσματα τις 15ης Οκτωβρίου 1978 με 36% αποχή, ο Α. Σκυλίτσης συγκέντρωσε 58.355 ψήφους (48,70%) χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει το 50%+1, ο Γ. Κυριακάκος συγκέντρωσε 54.730 ψήφους (45,67%) και ο Σπ. Μιχελής 6.758 ψήφους (5,63%). Στο φόβο εκλογής του Α. Σκυλίτση στον δεύτερο γύρο, παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας, προσπαθώντας να απαλλαγούν από το πολιτικό κόστος που θα επέφερε η εκλογή με κατάλοιπο της χούντας καθώς και η εκδότρια της Καθημερινής Ελένη Βλάχου, έσπευσαν να επηρεάσουν τη γνώμη των υποστηρικτών του. Τελικά, οι επαναληπτικές εκλογές της 22ας Οκτωβρίου 1978 έδωσαν τη νίκη στον Γ. Κυριακάκο με ποσοστό 53,43%, έναντι 46,57% του Α. Σκυλίτση. Πέθανε το 1994 και κηδεύτηκε στις 8 Απριλίου, από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Κυριακάκου και είχαν 4 παιδιά.
Ρόκκα Χανίων

Η Ρόκκα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει από τα Χανιά 35 χιλιόμετρα. Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες ενός απότομου ασβεστολιθικού λόφου που ονομάζεται Τρουλί. Ο ασβεστολιθικός λόφος δεσπόζει στο κάμπο που φτάνει μέχρι το κόλπο του Κισσάμου. Στο λόφο βρισκόταν το βυζαντινό φρούριο Ρόκκα, από το οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Ανατολικά του χωριού και του λόφου περνάει το φαράγγι Ρόκκας. Στο χωριό βρίσκονται αρκετά παλιά σπίτια, τα περισσότερα εγκαταλλελημένα.

 Η Ρόκκα διαθέτει αρχαιολογικό χώρο -όμορο με τον οικισμό- που η ανάδειξή του πραγματοποιήται σταδιακά τα τελευταία χρόνια. Στη νοτιοανατολική πλαγιά του λόφου, πάνω από το χωριό βρίσκεται αρχαίος οικισμός ο οποίος έφτανε μέχρι την κορυφή του λόφου. Στη πλαγια του λόφου διακρίνονται λαξευτές κατοικίες και λαξευτές δεξαμενές, δρόμοι, σκάλες, μια πλατεία και αγωγοί για την συλλογή των όμβριων υδάτων. Στη κορυφή του λόφου βρισκόταν η ακρόπολης, όπου σώζεται ρωμαϊκό μονοπάτι και τουλάχιστον τρεις κτιστές και μία λαξευτή δεξαμενές. Από το βυζαντινό φρούριο διαζόνται ελάχιστα ερείπια. Μέσα στο χώρο του φρουρίου βρίσκεται ο Ναός του Αγίου Γεωργίου.Ο οικισμός αναφέρεται από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος το 1577 ως Rocha και από τον Καστροφύλακα το 1583 ως Rocca με 83 κατοίκους (Κ238). Η Ρόκκα δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά το 1842 την αναφέρει ο Χουρμούζης στο έργο του Κρητικά. Το 1881 ανήκει στο δήμο Πανευθύμου και είχε 85 κατοίκους, όλους χριστιανούς. Δείτε: Κοινότητα Ρόκκας Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Τα τελευταία χρόνια στον αρχαιολογικό χώρο στα πλαίσια του προγράμματος του του Υπουργείου Πολιτισμού στο "ΦΩΣ του ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ", πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις υψηλού πολιτιστικού επιπέδου με μεγάλη προσέλευση κοινού.
Ζαν-Μπαλταζάρ Κελέρ

Ο Χανς Γιόχαν Μπαλτάσαρ Κέλερ (γερμανικά: Hans Johann Balthazar Keller vom Steinbock), γνωστός και ως Ζαν-Μπαλταζάρ Κελέρ (γαλλικά: Jean-Balthazar Keller), γεννήθηκε το 1638 στη Ζυρίχη και πέθανε στο Παρίσι το 1702, ήταν Ελβετός γλύπτης και κατασκευαστής πυροβόλων στην υπηρεσία του Γαλλικού κράτους.

 Ο Γιόχαν Μπαλτάσαρ Κέλερ γεννήθηκε το 1638 στη Ζυρίχη, γόνος σημαντικής ελβετικής οικογένειας που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα. Ήταν γιος του Γιόχαν-Μπαλτάσαρ Κέλερ του Στάινμποκ (1603–1657) και της Βερένα Βέτσελ (1617–1679).Έδειξε μεγάλο ταλέντο στο σχέδιο και άρχισε να εκπαιδεύεται ως χρυσοχόος. Μετά από πρόταση του μεγαλύτερου αδελφού του Γιόχαν Τζάκομπ Κέλερ (1635-1700), κατασκευαστή πυροβόλων στη γαλλική υπηρεσία, πήγε στο Παρίσι το 1660 για να ασκήσει αυτό το επάγγελμα. Και στους δύο ανατέθηκε η κατασκευή χυτηρίων στη Μπεζανσόν, στο Νεφ-Μπρισάκ και το Πινερόλο. Μετά το 1674 επέστρεψαν στο Παρίσι.Στα τέλη της δεκαετίας του 1680, ο Γιόχαν Μπαλτάσαρ Κέλερ άρχισε τις προετοιμασίες για τη χύτευση του έφιππου αγάλματος του Λουδοβίκου ΙΔ΄, που προοριζόταν για την πλατεία Βαντόμ (τότε πλατεία του Μεγάλου Λουδοβίκου) στο Παρίσι, το οποίο απεικόνιζε τον βασιλιά ως Ρωμαίο αυτοκράτορα. Τα σχέδια ήταν του Γάλλου γλύπτη Φρανσουά Ζιραρντόν, κατά παραγγελία της πόλης του Παρισιού. Σε ένα ειδικά χτισμένο χυτήριο, το άγαλμα ύψους σχεδόν 7 μέτρων ρίχτηκε για πρώτη φορά σε μια διαδικασία χύτευσης στις 31 Δεκεμβρίου 1692 (αποκαλυπτήρια το 1699, καταστροφή το 1792). Ο Κέλερ δημιούργησε επίσης μνημειώδη χάλκινα γλυπτά για το πάρκο των Βερσαλλιών και τον κήπο του Κεραμεικού.Το 1697 διορίστηκε Γενικός επίτροπος των χυτηρίων του βασιλικού πυροβολικού και Επιθεωρητής του μεγάλου χυτηρίου του βασιλικού οπλοστασίου στο Παρίσι. Τα τέσσερα διάσημα αγάλματα, που χτίστηκαν από τους αδελφούς Κέλερ μεταξύ 1684 και 1686, κοσμούν την πρόσοψη του ανακτόρου των Βερσαλλιών (1701).Στις 9 Φεβρουαρίου 1682 παντρεύτηκε τη Σουζάν ντε Μπουμπέρ ντε Μπερνάτρ, κόρη μιας πλούσιας οικογένειας από την Πικαρδία. Οι αδελφοί Κέλερ, οι οποίοι κατασκεύασαν σημαντικό αριθμό κανονιών κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους, είχαν καθοριστική επιρροή στην ανάπτυξη του πυροβολικού στη Γαλλία. Ο Κέλερ πέθανε στο Παρίσι στις 17 Μαρτίου 1702. Ανδριάντας του βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Balthazar Keller στο Wikimedia Commons