IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
To Be Kind

To Be Kind είναι ο τίτλος του δέκατου τρίτου άλμπουμ των Swans, που κυκλοφόρησε στις 12 Μαΐου του 2014 σε μορφή τριπλού LP, διπλού CD και ψηφιακή. Η deluxe έκδοση του διπλού CD περιέχει ένα DVD με ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας στα Hellfest Open Air Festival, Pitchfork Music Festival και Primavera Sound Festival. Οι κριτικές που έλαβε το άλμπουμ ήταν πολύ θετικές. Το άλμπουμ έφτασε στο #37 του Billboard 200 και το #38 του UK Albums Chart. Είναι οι υψηλότερες θέσεις στις οποίες έχει φτάσει η μπάντα σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι επίσης η πρώτη φορά που η μπάντα μπήκε στο top 40 και των δύο χωρών.

 Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από τον Michael Gira Michael Gira – φωνή, ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, παραγωγή Christoph Hahn – κιθάρα lap steel, ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά Thor Harris – ντραμς, κρουστά, βιμπράφωνο, κουδούνι, πνευστά, χειροποίητη βιόλα, φωνητικά Christopher Pravdica – μπάσο, ακουστική κιθάρα, φωνητικά Phil Puleo – ντραμς, κρουστά, σαντούρι, πιάνο, πλήκτρα, φωνητικά Norman Westberg – ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, φωνητικά Jennifer Church – φωνητικά στο "She Loves Us" και το "A Little God in My Hands" John Congleton – πιάνο, ηχολήπτης, μίξινγκ Rex Emerson – μαντολίνο Daniel Hart – βιολί Julia Kent – έγχορδα και ενορχήστρωση εγχόρδων στο "Some Things We Do" Sean Kirkpatrick – πιάνο, αρπίχορδο, συνθεσάιζερ Little Annie – φωνητικά στο "Some Things We Do" Bill Rieflin – επιπλέον ντραμς και κρουστά, συνθεσάιζερ, πιάνο, ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα Al Spx – φωνητικά στο "Bring the Sun" St. Vincent – φωνητικά στα "Nathalie Neal", "Bring the Sun", "Screen Shot", και "Kirsten Supine" David Pierce – τρομπόνι Evan Weiss – τρομπέτα Bob Biggs – σχέδιο
Γεράνι Αμμοχώστου

Το Γεράνι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Gerani». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ηγεμόνας Αμπντουλάχ

Ο Ηγεμόνας Σουλτάν Αμπντούλαχ (τούρκικα:Şehzade Sultan Abdullah) (1522-1524) ήταν γιος του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς και της συζύγου του Χουρέμ Σουλτάν. Σύμφωνα με άλλες πηγές ήταν γιος της Μαχιντεβράν Σουλτάν.

 Ο Ηγεμόνας Αμπντουλάχ γεννήθηκε το 1522. Πέθανε μωρό,σε ηλικία 2 ετών,το έτος 1524. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε και ο αδελφός του, Σελίμ Β΄. Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ,του Ηγεμόνα Μουράτ,του Ηγεμόνα Μουσταφά, της Ραζιγιέ Σουλτάν, της Φατμά Σουλτάν, της Μιχριμάχ Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μεχμέτ, του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ, του Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ και του Σελίμ Β'. Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής Χιουρέμ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κανοέ καγιάκ σλάλομ 2009

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κανοέ καγιάκ σλάλομ 2009 διοργανώθηκε από την Ε.Ο.Κ.Κ..Ο Ναυτικός Όμιλος Χαλκίδας κατέκτησε την πρώτη θέση.Στη δεύτερη θέση πλασαρίστηκε το Αθλητικό, Πολιτιστικό, Οικολογικό σωματείο "Τύμφη" Κόνιτσας με 3 μετάλλια (2 χρυσά, 1 αργυρό) και στην τρίτη ο Αθλητικός Σύλλογος Αναλήψεως "Εύηνος" με 3 μετάλλια (2 χρυσά,1 χάλκινο).

 Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα συμμετείχαν 80 αθλητές και αθλήτριες. Τα μετάλλια κατέκτησαν οι εξής ανά κατηγορία και αγώνισμα: Άνδρες: Κ1: Πεσιέ (Εύηνος), 2. Γιαννόπουλος (ΝΟΑ), 3. Καλτσής Γ. (Εύηνος), C1: 1. Τσακμάκης (Μέθανα), 2. Μαντάς (Χαλκίδα), 3. Παπαδόπουλος (Χαλκίδα), C2: 1. Νικολάου Χρ. Νικολάου Αντ. (Χαλκίδα), 2. Μοίρας Εμμ. Μοίρας Β. (Χαλκίδα). Γυναίκες: Κ1: 1. Φερεκίδη (Οδυσσέας Γαλατσίου), 2. Δημητριάδη (Αθηναϊκή Λέσχη), Έφηβοι: Κ1: 1. Αγόρου (Τύμφη), 2. Πάτρωνας (Χαλκίδα), 3. Κάμφωνας (Χαλκίδα), C1: 1. Κυρίτσης (Χαλκίδα) Παίδες: Κ1: 1. Λάκκας (Τύμφη), C1: 1. Παπαθανάσης (Χαλκίδα), Κορασίδες: Κ1: 1. Ντάμπου (Χαλκίδα), 2. Νικολάου (Χαλκίδα) Ομαδικά Άνδρες: 3ΧΚ1: 1. Εύηνος (Καλτσής Γ., Πεσιέ, Καλτσής Μ.), 2. Τύμφη (Κωστούλας Καρακατσάνης, Αγόρου, Μουρεχίδης), 3ΧC2: 1. Χαλκίδα (Νικολάου Χρ. Νικολάου Αντ., Μοίρας Β. Μοίρας Εμμ., Γαλιανός Νταντάκος). Έφηβοι: 3ΧΚ1: 1. Χαλκίδα (Κάμφωνας, Γρύλλος, Πάτρωνας), 3ΧC1: 1. Χαλκίδα (Παπαθανάσης, Πάτσο, Κυρίτσης) http://sports.pathfinder.gr/other-sports/kayak/707422.html
253 Ματθίλδη

Η Ματθίλδη (Mathilde) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,20. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα. Η τροχιά του είναι αρκετά ελλειπτική και η περιστροφή του γύρω από τον άξονά του πάρα πολύ αργή για αστεροειδή (17,4 γήινες ημέρες). Ανήκει στους αστεροειδείς φασματικού τύπου C (ανθρακούχους), που είναι οι πιο σκουρόχρωμοι. Το σημαντικό σχετικά με τη Ματθίλδη είναι ότι στις 27 Ιουνίου 1997 πέρασε από πολύ κοντά της το διαστημόπλοιο NEAR, στο ταξίδι του προς τον αστεροειδή `Ερωτα, και μετέδωσε εικόνες της. Η Ματθίλδη υπήρξε έτσι ο τρίτος αστεροειδής στην Ιστορία τον οποίο επισκέφθηκε τεχνητό αντικείμενο και ο μεγαλύτερος από τους 4 συνολικά τέτοιους αστεροειδείς (αλλά και ο μόνος τύπου C από τους 4).

 Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1885 από τον Παλίζα, ο οποίος παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο της Βιέννης. Τα αρχικά τροχιακά στοιχεία του νέου αστεροειδή υπολογίσθηκαν από τον V.A. Lebeuf, έναν άλλο αστρονόμο του ίδιου αστεροσκοπείου. Το όνομα «Ματθίλδη» προτάθηκε από τον Lebeuf, που του έδωσε το όνομα της συζύγου του υποδιευθυντή του Αστεροσκοπείου των Παρισίων Moritz Leowy. Το 1995 παρατηρήσεις από τη Γη προσδιόρισαν τον φασματικό τύπο και την περίοδο περιφοράς της Ματθίλδης. Στις 27 Ιουνίου 1997 το διαστημόπλοιο NEAR πέρασε σε απόσταση 1212 χιλιομέτρων από τη Ματθίλδη με σχετική ταχύτητα ως προς αυτή 9,93 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (35.750 χιλιόμετρα την ώρα) και έλαβε πάνω από 500 εικόνες της επιφάνειάς της. Επίσης, έδωσε στοιχεία που επέτρεψαν τον προσδιορισμό των διαστάσεων και της μάζας της. Ωστόσο, μόνο το ένα «ημισφαίριο» της Ματθίλδης απεικονίσθηκε. Οι διαστάσεις της Ματθίλδης είναι 66×48×46 χλμ., με μέση «διάμετρο» 52,8 χλμ. Η επιφάνεια της Ματθίλδης είναι πολύ σκουρόχρωμη (όσο περίπου η φρέσκια άσφαλτος), με άλβεδο 0,0436. Η επιφάνεια φαίνεται να έχει φυλλοπυριτικά ορυκτά. Υπάρχουν μερικοί πολύ μεγάλοι κρατήρες, ενώ μεγαλύτεροι είναι οι Ishikari (29,3 χλμ.) and Karoo (33,4 χλμ.) με μέγεθος συγκρίσιμο με τη διάμετρο του αστεροειδή. Στους κρατήρες της Ματθίλδης δόθηκαν τα ονόματα ανθρακοφόρων πεδίων και ανθρακωρυχείων της Γης. Η μάζα της Ματθίλδης υπολογίσθηκε σε 103 τρισεκατομμύρια τόνους, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της σε 99 βαθμούς C υπό το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γιάννης Ρουμπάτης

Ο Γιάννης Ρουμπάτης (1948) είναι Έλληνας δημοσιογράφος. Έχει διατελέσει κυβερνητικός εκπρόσωπος επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Ιούλιο του 2019 κατείχε τη θέση του διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), κατόπιν απόφασης του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

 Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1948 στα Ιωάννινα. Σπούδασε στις ΗΠΑ, και είναι διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.Υπήρξε ανταποκριτής της εφημερίδας «Το Βήμα» στην Ουάσινγκτον. Μετά την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία το 1981, ο Γιάννης Ρουμπάτης έγινε ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα Διεθνών ΜΜΕ. Διοικητικά, ο Ρουμπάτης ανήκε στο Διπλωματικό Γραφείο του πρωθυπουργού, το οποίο διηύθυνε ο Χρήστος Μαχαιρίτσας. Ανάμεσα σε αυτούς που υπηρετούσαν μαζί του στο Διπλωματικό Γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου συγκαταλέγονταν ο μετέπειτα βουλευτής και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Αβραμόπουλος και το κομματικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα πρέσβης, Περικλής Νεάρχου. Το καλοκαίρι του 1983 απομακρύνθηκε από το πρωθυπουργικό γραφείο: σύμφωνα με αφήγηση του Γιάννη Καψή, υπεύθυνος για την εκδίωξη του Ρουμπάτη ήταν ο Μένιος Κουτσόγιωργας. Ωστόσο, το 1986 επέστρεψε στο πλευρό του Ανδρέα Παπανδρέου και ορίστηκε διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού. Τον Μάρτιο του 1987 τοποθετήθηκε στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, παραμένοντας μέχρι τον Ιούνιο του 1988, οπότε ο Ανδρέας Παπανδρέου αποφάσισε να επαναφέρει στη θέση αυτή τον Δημήτρη Μαρούδα. Ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, συμμετείχε «στο καθημερινό κλειστό γεύμα» στο Μέγαρο Μαξίμου, μαζί με τους υπόλοιπους στενούς συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου.Τον Οκτώβριο του 1993, με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, ορίστηκε αντιπρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ), από τον τότε υπουργό Τουρισμού Διονύση Λιβανό, και στη συνέχεια διατέλεσε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ από το 1994 έως το 1999. Εξελέγη από τους συναδέλφους του αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος για το διάστημα 1995 - 1999.Το 1987 εξέδωσε το βιβλίο «Δούρειος Ίππος: Η αμερικανική διείσδυση στην Ελλάδα, 1947-1967», βασισμένο στη διδακτορική διατριβή του για το Johns Hopkins, στο οποίο καταγγέλλει τόσο τις τότε αμερικανικές κυβερνήσεις όσο και την ελληνική μετεμφυλιακή Δεξιά για τη διαπλοκή της με αμερικανικές υπηρεσίες.Τον Ιανουάριο του 2015, με απόφαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, τοποθετήθηκε διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), στην οποία παρέμεινε έως τον Ιούλιο του 2019. 1988: Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Ρουμπάτης ενημερώνει τους πολιτικούς συντάκτες για συνάντηση Ανδρέα Παπανδρέου-Χαρίλαου Φλωράκη (Αγγλικά) Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Yiannis ROUBATIS
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - Σφαιροβολία Γυναικών

Η σφαιροβολία των γυναικών στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου διεξήχθη την Σάββατο 16 Αυγούστου 2008 στο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου. Συμμετείχαν 35 αθλητές από 22 χώρες. Τα προκριματικά διεξήχθησαν στο πρωινό πρόγραμμα και ο τελικός το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Νικήτρια αναδείχτηκε η Νεοζηλανδή Βάλερι Βίλι ενώ το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο πήγαν σε σφαιροβόλους από τη Λευκορωσία, την Νατάλια Μιχνέβιτς και την Ναντζέγια Οσταπτσούκ αντίστοιχα.

 Οι προκριματικοί ξεκίνησαν στις 09:10 τοπική ώρα (UTC+8). Οι αθλήτριες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ που αγωνίστηκαν ταυτόχρονα σε δύο βαλβίδες. Το όριο πρόκρισης που ήταν 18,45 μέτρα αποδείχτηκε χαμηλό αφού 15 σφαιροβόλοι πέρασαν στον τελικό. Ωστόσο ανάμεσα σε αυτές που δεν προκρίθηκαν ήταν η Ολυμπιονίκης στο Σύδνεϊ Γιανίνα Κορόλτσικ και η Ολυμπιονίκης στην Αθήνα Γιουμιλέιδι Κουμπά. Ο τελικός διεξήχθη στις 21:10 τοπική ώρα (UTC+8). Επίσημα αποτελέσματα τελικού, IAAF Επίσημα αποτελέσματα προκριματικών, IAAF Women's Shot Put - FINAL, αναφορά για τον τελικό στο site της IAAF
Ειρήνη

Η ειρήνη αποτελεί φυσική κατάσταση στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου κατά την οποία οι σχέσεις λειτουργούν αρμονικά και χωρίς βίαιες αντιπαραθέσεις. Επιδιώκεται η διατήρησή της με τη δημιουργία εθίμων που ρυθμίζουν τις αναδυόμενες διαφορές και μέσω της σύναψης συμφωνιών μεταξύ δυο γειτνιαζόντων φυλών. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της ζωής στη Δύση είναι η ειρήνη και δεν είμαι βέβαιη ότι αντιλαμβάνονται πολλοί πόσο μεγάλη ευλογία είναι αυτό. Ναι, υπάρχει εγκληματικότητα, δεν είναι όμως το ίδιο όπως όταν λυσσομανάει γύρω σου ο πόλεμος.

 Στο Διεθνές Δίκαιο, ειρήνη είναι η μετά την λήξη ενός πολέμου αποκατάσταση των φιλικών σχέσεων μεταξύ δύο εμπόλεμων κρατών. Οι συνθήκες που σχετίζονται με την ειρήνη διακρίνονται σε οριστικές και προκαταρκτικές. Οι προκαταρκτικές συνθήκες έπονται συνήθως της ανακωχής και περιλαμβάνουν τους ουσιωδέστερους όρους της ειρήνης. Αρμόδιος για την σύναψη συνθηκών ειρήνης είναι ο διεθνής παραστάτης της κάθε χώρας, ο οποίος ορίζεται από το εσωτερικό δημόσιο δίκαιο ή οι πληρεξούσιοι αυτού. Ο διεθνής παραστάτης Ελλάδας, με βάση το ισχύον Σύνταγμα, είναι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι συνθήκες ειρήνης ποικίλουν ως προς το περιεχόμενο, αλλά όλες περιέχουν τους όρους με τους οποίους οι εχθροπραξίες σταματούν και ο πόλεμος λήγει. Καντ, Ιμμάνουελ (1992). Για την αιώνια ειρήνη. μετάφραση - επίμετρο: Άννα Πόταγα, πρόλογος - επιμέλεια: Λευτέρης Αναγνώστου. Αθήνα: Αλεξάνδρεια. ISBN 978-960-221-044-4. Ειρήνη (κωμωδία) Σημαία της ειρήνης Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.), «Ειρήνη» – Η ιστορία ενός παιδιού πρόσφυγα (για παιδιά 5-8 ετών). Ψηφιακό Σχολείο, Γιάννη Ρίτσου, «Ειρήνη».
Ουρράκα του Κοβαρούβιας

Η Ουρράκα Γκαρσία, ισπαν.: Urraca de Castille, (απεβ. μετά τον Ιανουάριο του 1038) ήταν συν-αντιβασιίλισσα της Καστίλης κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του ανιψιού της, Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης, το 1017-28.

 Ήταν κόρη του Γκαρσία Φερνάνδεθ, κόμη της Καστίλλης, και της συζύγου του Άβα δε Ριβαγόρθα. Στις 24 Νοεμβρίου 978, οι γονείς της τής έδωσαν το μέρος γνωστό ως Κοβαρούβιας και πολλές άλλες βίλες και ακίνητα σε όλη την Καστίλη, καθώς και το αβαείο του Σαν Κόσμε υ Σαν Νταμιάν και άλλες βίλες και αλατωρυχεία στην Άλαβα. Όλες αυτές οι ιδιοκτησίες θα γίνονταν αυτό, που ήταν γνωστό ως πρόσοδος (infantado), το οποίο στο μέλλον θα εκχωρούνταν σε οποιοδήποτε πριγκίπισσα (infanta) ή κόρη ενός κόμη της Καστίλης, που παρέμενε άγαμη. Στο θεμελιώδες καταστατικό του infantado και στο επάγγελμά της ως μοναχής στο μοναστήρι, έγιναν μάρτυρες οι γονείς της, τα αδέλφια της Σάντσo, Γκονθάλo, Tόδα, η θεία της Φρονίλδε Φερνάντεθ και ο βασιλιάς Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα και η σύζυγός του και η θεία της, Ουρράκα Φερνάντεθ. Οι άλλες αδελφές της Ουρράκας, η Mάγιος, η Eλβίρα Γκαρσία της Καστίλης, και Oνέκα πιθανότατα δεν είχαν γεννηθεί ακόμη ή ήταν πολύ μικρές, για να είναι παρούσες στην τελετή. Η Ουρράκα διοικούσε το μοναστήρι ως ηγουμένη του. Αφού σκοτώθηκε ο αδελφός της Σάντσο, μοιράστηκε την αντιβασιλεία του Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης μαζί με τη Χιμένα Φερνάντεθ, χήρα του βασιλιά Γκαρθία Σάντσεθ Β', για τον γιο του Χιμένα, τον βασιλιά Σάντσο Γ' της Παμπλόνα και από τη σύζυγο τού βασιλιά και την ανιψιά του Ουρράκα, βασίλισσα Μουνιαδόνα. Η Ουρράκα εμφανίζεται για τελευταία φορά σε μεσαιωνικούς χάρτες την 1η Ιανουαρίου 1038 στο μοναστήρι του Σαν Πέδρο δε Αρλάνθα. Ένας πύργος στο Κοβαρούβιας πήρε το όνομά της. Martínez Díez, Gonzalo (2005). El Condado de Castilla (711–1038): la historia frente a la leyenda (στα Spanish). Valladolid. ISBN 84-9718-275-8. " Women in power 1000-1100" από το Guide2womenleaders.com, τελευταία πρόσβαση στις 29 Μαΐου 2015
Κόμμα των Ενωμένων Συνταξιούχων της Σερβίας

Το Κόμμα των Ενωμένων Συνταξιούχων της Σερβίας ( σερβικά: Партија уједињених пензионера Србије, ПУПС‎ / Partija ujedinjenih penzionera Srbije, σύντμηση:ΚΕΣΣ) είναι ένα κεντροαριστερό πολιτικό κόμμα στη Σερβία. Η έδρα του είναι στο Βελιγράδι και αρχηγός του κόμματος είναι ο Μίλαν Κρικομπάμπιτς.

 Ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου 2005 από τον Γιόβαν Κρικομπάμπιτς. Το 2007 συμμετείχε για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές, με σύμμαχο το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, αλλά δεν κέρδισε καμία έδρα στην Εθνοσυνέλευση. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 η συμμαχία του ΚΕΣΣ με το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας και το Ενωμένη Σερβίακέρδισε 20 έδρες, από τις οποίες οι 5 ήταν του ΚΕΣΣ. Στις εκλογές του 2014 η ίδια συμμαχία κέρδισε 44 έδρες, από τις οποίες οι 12 ήταν του ΚΕΣΣ. Στις 28 Ιουνίου 2014 ο Μίλαν Κρικομπάμπιτς έγινε αρχηγός του κόμματος, μετά το θάνατο του πατέρα του, Γιόβαν.
Φραντσέσκο Γκάμπα

Ο Φραντσέσκο Γκάμπα (Francesco Gamba, Τορίνο 21 Δεκεμβρίου 1818 – 10 Μαΐου 1887) ήταν Ιταλός ζωγράφος ο οποίος επικεντρώθηκε κυρίως στη φιλοτέχνηση τοπίων με θέμα τη θάλασσα.

 Ήταν υιός του Αλμπέρτο, που έγινε βαρόνος το 1835 και της Marta Borgnis di Mannheim. Αδελφοί του ήταν ο επίσης ζωγράφος Ενρίκο Γκάμπα (Enrico Gamba) και ο Αλμπέρτο, ιατρός. Ο Φραντσέσκο άρχισε τις σπουδές του στη Νομική όμως σύντομα της εγκατέλειψε για να κάνει ταξίδια μεγάλης διάρκειας με πλοία γύρω από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Επέστρεψε στο Τορίνο για να φοιτήσει στην Accademia Albertina και το 1842 συμμετείχε σε Έκθεση στην πόλη αυτή. Στην Έκθεση του 1846 παρουσίασε αριθμό πινάκων με τοπία που αντανακλούσαν τα πολυάριθμα ταξίδια του. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και να φιλοτεχνεί έργα ζωγραφικής. Επισκέφθηκε μεταξύ των άλλων τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Νορβηγία. Στα 1845-1855 συνάντησε τους καλλιτέχνες τοπίων των Σχολών του Φονταινεμπλώ και του Ντίσελντορφ και επηρεάστηκε από τους ζωγράφους θαλάσσιων τοπίων Αντρέας Άχενμπαχ (Andreas Achenbach) και Χέρμαν Μέβιους (Hermann Mevius). Προτιμούσε να εργάζεται έξω και όχι περιορισμένος σε κάποιο στούντιο, όπως και οι ζωγράφοι της ομάδας Macchiaioli. Επίσης ήταν φίλος με τον Φερντινάντο Αρμπόριο ντι Μπρέμε (Ferdinando Arborio Gattinara di Breme). Το 1855 συμμετείχε στην αναμόρφωση της Albertina. Κάποια από τα αξιόλογα έργα του είναι: Το παλιό κανάλι του Ανσί (1847), Η ακτή της Οστένδης (1852) και η Τρικυμισμένη νορβηγική ακτή (1856). His Veduta di Moncalieri (1853) is housed in the royal Castello of Agliè.Στα τέλη του 1869 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Πινακοθήκης. Επίσης έγραψε για το έργο του ζωγράφου Ντεφεντέντε Φερράρι (Defendente Ferrari). Ανάμεσα στους αξιόλογους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Άντζελο Μπεκαρία (Angelo Beccaria), Κάρλο Πιατσέντσα (Carlo Piacenza) και Τζουζέπε Καμίνο (Giuseppe Camino). Επιλογή έργων Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων
Τάκης Σπυριδάκης

Ο Τάκης ( Παναγιώτης ) Σπυριδάκης (Αίγινα, 4 Φεβρουαρίου 1958 - Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

 Ο Τάκης Σπυριδάκης γεννήθηκε στην Αίγινα και μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου πήγε και σχολείο. Εργάστηκε από μικρός σε διάφορες δουλειές (πήγαινε σε νυχτερινό γυμνάσιο). Παρακολουθούσε συχνά κινηματογραφικές ταινίες, χωρίς όμως να έχει εξαρχής προσανατολιστεί προς το επάγγελμα του ηθοποιού. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, την οποία εγκατέλειψε λίγο πριν το τέλος. Έχει συμμετάσχει σε 13 ταινίες ενώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία Ο κήπος του Θεού, της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο Σπυριδάκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη ερμηνεύοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας Γλυκιά συμμορία, σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983). Για την ερμηνεία του εκείνη απέσπασε το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον ίδιο χρόνο. Αξιοσημείωτη ήταν και η δεύτερη συμμετοχή του, στη Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη (1984). Ακολούθησαν η Πρωινή περίπολος (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), Προστάτης οικογένειας (Νίκος Περάκης, 1997), Αυτή η νύχτα μένει (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), Μαύρο γάλα (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), Κανείς δεν χάνει σε όλα (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), Φτηνά τσιγάρα (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο (Νίκος Περάκης, 2005), Ισοβίτες (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και 4 μαύρα κοστούμια (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009). Το 1989 ο Σπυριδάκης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους Βέρα Κρουζ, που απέσπασε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο αντίστοιχο Φεστιβάλ, τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας, το 1990. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια πρωταγωνιστούσε στο θέατρο, στο έργο του Γιάννη Τσίρου "Άγριος Σπόρος", στο θέατρο Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Συμμετείχε, επίσης, σε διαφημίσεις για εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, στην οποία υποδυόταν τον πρόεδρο μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Ο Σπυριδάκης έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος έγινε όταν ήταν περίπου 20 χρονών και διήρκεσε μόλις έξι μήνες, ενώ ο δεύτερος κράτησε 20 χρόνια, από τον οποίο το ζευγάρι απέκτησε δυο κόρες. Απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 σε ηλικία 61 ετών από καρκίνο. 26/12/2014 Ραδιοφωνική εκπομπή «Μπαλάντες για Παράξενους Λωτοφάγους» σε επιμέλεια του Τάκη Σπυριδάκη
Μπλε ζώνη

Οι μπλε ζώνες είναι περιοχές του κόσμου οι οποίες πιστεύεται ότι έχουν μεγαλύτερο από το συνηθισμένο αριθμό ανθρώπων που ζουν πολύ περισσότερο από τον μέσο όρο, όπως προσδιορίστηκαν από τους Τζάνι Πες και Μισέλ Πουλέν. Έχουν τεθεί πέντε "μπλε ζώνες": Οκινάουα (Ιαπωνία), Σαρδηνία (Ιταλία), Χερσόνησος Νικόγια (Κόστα Ρίκα), Ικαρία (Ελλάδα) και Λόμα Λίντα (Καλιφόρνια, ΗΠΑ).

 Η έννοια των Μπλε Ζωνών προέκυψε από τη δημογραφική εργασία των Τζάνι Πες και Μισέλ Πουλέν, που δημοσιεύτηκε το 2004 από το περιοδικό Experimental Gerontology οι οποίοι προσδιόρισαν την επαρχία Nuoro της Σαρδηνίας ως την περιοχή με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση αρρένων αιωνόβιων . Καθώς οι δύο άντρες έφτασαν στο συγκρότημα των χωριών με τη μεγαλύτερη μακροζωία, άρχισαν να αναφέρονται στην περιοχή ως «Γαλάζια Ζώνη». Οι Μπλε ζώνες υποστηρίζουν τις ιδέες της υγιεινής διατροφής, του ενεργού τρόπου ζωής και της συμμετοχής της κοινότητας.
Σιγισμούνδος Καριμπουτάιτις

Ο Σιγισμούνδος γιος τού Κάριμπουτ, λιθουαν. Žygimantas Kaributaitis (π. 1395 - 1435) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών έμεινε γνωστός ως στρατιωτικός διοικητής τού στρατού των Ουσσιτών και κυβερνήτης της Βοημίας και της Πράγας κατά τους Ουσσιτικούς πολέμους.

 Ήταν γιος τού Καριμπούτας πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ-Σιβέρσκυι και της Αναστασίας, κόρης τού Ολέγκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Ρυαζάν. Μάλλον γεννήθηκε στο Νόβγκοροντ-Σιβέρσκυι· ανατράφηκε από το 1404 στην Αυλή τού θείου του Λαδισλάου Β΄ της Πολωνίας, στην Κρακοβία. Οι φήμες τον ήθελαν διάδοχο στον εκεί θρόνο. Όταν έγινε έφηβος, διοίκησε το δικό του σώμα στον στρατό της Πολωνίας στη μάχη τού Γκρούνβαλτ το 1410, η οποία απέβη νικηφόρος. Η μεγαλύτερη αδελφή του Όλγα (Ελένη) παντρεύτηκε τον δούκα Ιωάννη της Οπάβα και Ράτιμπορτς, σημαντικό μεγιστάνα της Βοημίας. Chłędowski Kazimierz. Zygmunt Korybut: szkic historyczny (1420–1428). Warszawa, 1864. Grygiel Jerzy. Życie i działalność Zygmunta Korybutowicza. Studium z dziejów stosunków polsko-czeskich w pierwszej połowie XV wieku // PAN, oddział w Krakowie. Wydawnictwo Ossolineum. Wrocław, 1988. Nikodem Jarosław. Polska i Litwa wobec husyckich Czech w latach 1420–1433. Studium o polityce dynastycznej Władysława Jagiełły i Witolda Kiejstutowicza // Instytut Historii UAM. Poznań, 2004. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sigismund Korybut στο Wikimedia Commons
Αγιούμπ Χαν (Εμίρης του Αφγανιστάν)

Ο Γκαζί Μοχαμάντ Αγιούμπ Χαν (παστού: غازي محمد ايوب خان, ούρντου: غازی حمد ایوب خان‬, 1857 – 7 Απριλίου 1914) γνωστός και ως Νικητής του Μαϊβάντ ή Αφγανός Πρίγκιπας Τσάρλι, ήταν για μικρό διάστημα κυβερνήτης της επαρχίας Χεράτ στο Αφγανιστάν. Υπήρξε εμίρης του Αφγανιστάν από τις 12 Οκτωβρίου 1879 έως τις 31 Μαΐου 1880 ενώ οδήγησε τους Αφγανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου. Σήμερα είναι γνωστός ως Εθνικός Ήρωας του Αφγανιστάν και ο τάφος του βρίσκεται στην Πεσαβάρ.

 Ο πατέρας του ήταν ο Σερ Αλί Χαν και η μητέρα του ήταν η θυγατέρα του σημαίνοντος φυλάρχου των Μοχμάντ στην Λαλπούρα, Σααντάτ Χαν. Στο Μαϊβάντ έλαβε χώρα η μεγαλύτερη επικράτηση του αγγλοϊνδικού στρατού στον Β΄ Αγγλοαφγανικό πόλεμο. Ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε να πολιορκήσει τις καλώς εξοπλισμένες βρετανικές δυνάμεις στην Κανταχάρ, αλλά δεν τα κατάφερε. Ηττήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1880, και οδηγήθηκε στη Μάχη της Κανταχάρ από τις δυνάμεις του Φρέντερικ Ρόμπερτς με αποτέλεσμα την ολοκλήρωση του πολέμου. Έναν χρόνο μετά ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε και πάλι να καταλάβει την Κανταχάρ, αυτή τη φορά από τον εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν, αλλά απέτυχε και πάλι. «Ο Αγιούμπ Χαν είχε μία ευκαιρία να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του ως ανεξάρτητου ηγέτη του Αφγανιστάν [sic]. Κάποιες φυλές στην περιοχή Κουσκ εξεγέρθηκαν, και επιθύμησε να αποστείλει δύναμη από τη Χεράτ για να τους κατευνάσει. Αλλά όταν ζήτησε από τους άνδρες του να προελάσουν, αυτοί αρνήθηκαν, μιας και ήταν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα.» Από την εφημερίδα The Twillingate Sun, Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 1881.Διέφυγε στην Περσία. Μετά από διαπραγματεύσεις το 1888 με τον σερ Μόρτιμερ Ντουράντ, πρέσβη στην Τεχεράνη, ο Αγιούμπ Χαν έλαβε σύνταξη από το Βρετανικό Ρατζ. Ένας πολιτικός αξιωματούχος, ο Ουίλιαμ Έβανς-Γκόρντον, τον ανέλαβε κατά την άφιξή του στην Ινδία και τον συνόδευσε από το Καράτσι στο Ραβαλπίντι. Έζησε στην Ινδία μέχρι τον θάνατό του το 1914. ΠηγέςSkelton, Constance Oliver· Bulloch, John Malcolm (1912). Gordons under Arms: A Biographical Muster Roll of Officers named Gordon in the Navies and Armies of Britain, Europe, America and in the Jacobite Risings. Aberdeen University Studies No. 59. Aberdeen: Printed for the University. Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Ayub Khan» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press
Κατσαρός Μεσσηνίας

Ο Κατσαρός (ή το Κατσαρού) είναι χωριό του δήμου Οιχαλίας στον νομό Μεσσηνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 272 κατοίκους.

 Η ονομασία του χωριού μάλλον προέρχεται από τον Οθωμανό προύχοντα της περιοχής Κατσάρ Αγά. Κατά την αρχαιότητα, η ονομασία της ευρύτερης περιοχής όπου βρίσκεται το χωριό ήταν «Μεγάλη Τάφρος». Ο Κατσαρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων και βρίσκεται στα ανατολικά όρια του δήμου Οιχαλίας. Εκκλησιαστικά, υπάγεται στην αρχιερατική περιφέρεια Μελιγαλά της μητρόπολης Μεσσηνίας και ο κεντρικός Ιερός ναός είναι αφιερωμένος στους Αγίους Θεοδώρους. Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του ονόματος βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836. Ο οικισμός αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως κομμάτι του δήμου Οιχαλίας της επαρχίας Μεσσήνης, με πληθυσμό 489 κατοίκων (80 οικογένειες). Αργότερα, κατά τον Μεσοπόλεμο, διέθετε δημοτικό σχολείο (το οποίο καταργήθηκε με υπουργική απόφαση του ΥΑ 850/2002), τηλεγραφείο και ταχυδρομείο.Διοικητικά, ο Κατσαρός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μεσσήνης ως έδρα της κοινότητας Κατσαρού, ενώ στη συνέχεια (πρόγραμμα Καποδίστρια) υπήχθη στον δήμο Οιχαλίας. Μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Κατσαρός παρέμεινε στον ίδιο δήμο, του οποίου όμως τα διοικητικά όρια διευρύνθηκαν. Από τον Κατσαρό κατάγονταν ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης Ιωάννης Καρακίτσος (1785) και ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας και ευεργέτης Δημήτριος Λάσκαρης (1937-2003). Φωτογραφίες του οικισμού Ομάδα Κατσαρού Μεσσηνίας (Katsarou Messinias) στο Facebook Ομάδα Κατσαρού Μεσσηνίας στο Facebook
Ρίτσαρντ Κρίστι

Ο Ρίτσαρντ Κρίστι είναι Αμερικανός μουσικός, γνωστός ως ντράμερ των συγκροτημάτων Death και Iced Earth. Από το 2004 και έπειτα, εργάζεται στο "The Howard Stern Show".

 Ο Κρίστι γεννήθηκε το 1974 σε ένα μικρό χωριό του Κάνσας και ξεκίνησε να παίζει τύμπανα όταν άκουσε τον Άλεξ Βαν Χέηλεν των Van Halen στο κομμάτι "Hot for Teacher". Μεγάλες επιρροές του αποτέλεσαν ο Ντέιβ Λομπάρντο και ο Πιτ Σάντοβαλ, όπως και οι Φράνκι Μπανάλι, Μίκι Ντι, Μπόμπι Γιάρζομπεκ, Τζην Χόγκλαν, κ.α..Αγορασε το πρώτο του σετ σε ηλικία δέκα ετών και εξασκούνταν με κομμάτια των Van Halen, Twisted Sister, Kiss και Quiet Riot. Παράλληλα, εκπαιδεύτηκε ως ηλεκτρολόγος. Πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Public Assassin, στους οποίους εντάχθηκε το 1992.Ακολούθησαν οι Burning Inside και οι Acheron, πριν γίνει μέλος στους Death το 1996. Το 1998, κυκλοφόρησε μαζί τους το άλμπουμ "The Sound of Perseverance" και περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Fragile Art of Existence" με το πρότζεκτ Control Denied του ηγέτη των Death, Τσακ Σούλντινερ.Τον Οκτώβριο του 1999, έστειλε το πρώτο από τα κωμικά του ηχητικά μηνύματα για την εκπομπή του Χάουαρντ Στερν και μερικούς μήνες αργότερα εντάχθηκε στους Iced Earth, όπως και τους Demons and Wizards του Τζον Σέιφερ. Η πρώτη του συναυλία με τους Iced Earth πραγματοποιήθηκε στο "Wacken Open Air" του 2000 μπροστά σε 30.000 θεατές. Μαζί τους, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Horror Show" το 2001 και το "The Glorious Burden" τρία χρόνια αργότερα.Στις 23 Απριλίου 2003, εμφανίστηκε στο "The Howard Stern Show" στο Hard Rock Hotel and Casino του Λας Βέγκας. Ακολούθησε η ηχογράφηση των τυμπάνων για το πρώτο άλμπουμ των Leash Law τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και η αμερικάνικη περιοδεία των Iced Earth την άνοιξη του 2004.Τον Ιούνιο του 2004, πέρασε οντισιόν για να γίνει μέλος του "The Howard Stern Show" και ξεκίνησε επίσημα τον επόμενο μήνα, διαμένοντας πλέον στη Νέα Υόρκη. Bio - Richard Christy - The Official Richard Christy Website Αρχειοθετήθηκε 2010-02-15 στο Wayback Machine. Richard Christy - Metal Storm Richard Christy - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Richard Christy - The Official Richard Christy Website Αρχειοθετήθηκε 2011-06-13 στο Wayback Machine. Richard Christy | Facebook Richard Christy (@cwotd) | Twitter
Μαιζόν καρέ

Το Μαιζόν καρέ (γαλλικά: Maison Carrée, ελληνικά: Τετράγωνος οίκος) είναι αρχαίος ρωμαϊκός ναός στη Νιμ, στη νότια Γαλλία. Είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους ρωμαϊκούς ναούς που σώθηκαν στο έδαφος της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από το 2023 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.Ο ναός ενέπνευσε τη νεοκλασική εκκλησία της Μαντλέν στο Παρίσι, την εκκλησία του Αγίου Μαρκελίνου στο Ρογκάλιν της Πολωνίας και, στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Καπιτώλιο της πολιτείας της Βιρτζίνια, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Τόμας Τζέφερσον, σύμφωνα με γύψινο μοντέλο του ναού που κατασκεύασε όταν ήταν απεσταλμένος υπουργός στη Γαλλία το 1785.

 Ο ναός κατασκευάστηκε περίπου από το 4 π.Χ. έως 10 μ.Χ. και αφιερώθηκε στους αδελφούς Γάιο Καίσαρα και Λεύκιο Καίσαρα, εγγονούς και υιοθετημένους κληρονόμους του Οκταβιανού Αυγούστου που και οι δύο πέθαναν νέοι. Η επιγραφή που αφιέρωνε τον ναό στον Γάιο και τον Λούκιο αφαιρέθηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους. Ωστόσο, ο αρχαιολόγος Ζαν-Φρανσουά Σεγκιέ μπόρεσε να ανακατασκευάσει την επιγραφή το 1758 από τη σειρά και τον αριθμό των οπών στη μπροστινή ζωφόρο και το επιστύλιο, όπου είχαν τοποθετηθεί τα χάλκινα γράμματα σε προεξοχές. Σύμφωνα με την ανακατασκευή του Σεγκιέ, το κείμενο της αφιέρωσης έγραφε (σε μετάφραση): «Στον Γάιο Καίσαρα, γιο του Αυγούστου, Πρόξενο, στον Λούκιο Καίσαρα, γιο του Αυγούστου, Πρόξενο, στους πρίγκιπες της νεότητας». Τον 19ο αιώνα ο ναός επισκευάστηκε και ανέκτησε την αρχική του λαμπρότητα. Ο ναός είναι ένα κλασικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής του Βιτρούβιου, καθώς είναι σχεδόν ακριβές αντίγραφο ενός ρωμαϊκού ναού που περιγράφεται στα γραπτά του διάσημου αρχιτέκτονα. Είναι ανυψωμένος σε βάθρο 2,85 μ. με μήκος 26,42 μέτρα και πλάτος 13,54 μέτρα σχηματίζοντας ορθογώνιο σχεδόν διπλάσιο από το πλάτος του. Το οικοδόμημα δέσποζε στο φόρουμ της ρωμαϊκής πόλης Νιμ, στη σημερινή νότια Γαλλία. Η πρόσοψη περιέχει προστώο που είναι σχεδόν το ένα τρίτο του μήκους του κτηρίου και οι κίονες και τα κιονόκρανα είναι πλούσια διακοσμημένοι. Αυτή η σκεπαστή κατασκευή με τη μορφή στοάς μπροστά από την είσοδο δίνει έμφαση στο μπροστινό μέρος του ναού και τη διακρίνει από τους αρχαίους ελληνικούς ναούς. Πρόκειται για εξάστυλη κατασκευή με έξι κορινθιακούς κίονες κάτω από το αέτωμα και είκοσι κίονες ενσωματωμένους κατά μήκος των τοίχων του ναού. Στις τρεις πλευρές, η ζωφόρος είναι διακοσμημένη με εκλεκτά διακοσμητικά γλυπτά από ροζέτες και φύλλα ακάνθου. Ωστόσο, η ποιότητα των διακοσμητικών γλυπτών στο κτήριο δεν είναι τόσο ακριβής και μαθηματικά τέλεια όσο η διακόσμηση του Παρθενώνα ή άλλων ελληνικών ναών. Μια μεγάλη πόρτα (ύψους 6,87 μ. και πλάτους 3,27 μ.) οδηγεί στο μικρό και χωρίς παράθυρο εσωτερικό, όπου αρχικά στεγαζόταν το ιερό. Ο χώρος χρησιμοποιείται τώρα για την προβολή ταινιών με θέμα τη ρωμαϊκή ιστορία της Νιμ. Κανένας αρχαίος διάκοσμος δεν παραμένει στο εσωτερικό του ναού.
Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ

Το Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσλαβ (σερβικά: Voivodeship of Serbia and Banat of Temeschwar) ήταν αυτόνομη επαρχία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Δημιουργήθηκε το 1849 με την ένωση των επαρχιών Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ, διατηρήθηκε έως το 1860. Πρωτεύουσα ήταν η "Τέμεσβαρ" σημερινή Τιμισοάρα της Ρουμανίας.

 Η επαρχία διαμορφώθηκε με απόφαση του αυστριακού αυτοκράτορα, τον Νοέμβριο του 1849, μετά τις επαναστάσεις του 1848/1849. Συστάθηκε σύμφωνα με το προνόμιο για αυτονομία που δόθηκε στους Σέρβους της αυτοκρατορίας το 1691. Αποτελούνταν από τις περιοχές του Μπανάτ, Μπάτσκα και βόρειο Σίρμιο. Ο κυβερνήτης συνήθως ήταν Αυστριακός ενώ ο τίτλος του Βοεβόδα τον έφερε ο αυτοκράτορας. Ο πλήρης τίτλος του αυτοκράτορα ήταν «Μεγάλος Βοεβόδας του Βοεβοδάτου της Σερβίας» (γερμανικά: Großwoiwode der Woiwodschaft Serbien). Ακόμη και όταν η επαρχία καταργήθηκε ο αυτοκράτορας κράτησε τον τίτλο μέχρι το τέλος της αυστροουγγρικής μοναρχίας το 1918. Το 1860 η επαρχία καταργήθηκε και το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της (Μπανάτ και Μπάτσκα) ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας το ένα συστατικό μέρος της Αυστροουγγαρίας. Αντίθετα η περιοχή της Σίρμιας το 1860 ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Σλαβονίας, ένα άλλο συστατικό κράτος του βασιλείου των Αψβούργων. Σύμφωνα με την απογραφή του 1846, το έδαφος που το 1849 αποτέλεσε το βοεβοδάτο περιλαμβάνονται:Ρουμάνοι = 417.000 Σέρβοι = 402.000 Γερμανοί = 352.000 Ούγγροι = 233.000 Σλοβάκοι = 27.000 Βούλγαροι = 24.000 Εβραίοι = 16.000 Ρομά = 12.000 Rusyns = 7.000 Κροάτες = 3.000 Έλληνες = 3.000Σύμφωνα με την απογραφή του 1850-1851 η εθνοτική σύνθεση του βοεβοδάτου είχε ως εξής:Ρουμάνοι = 347.459 (24,57%) Γερμανοί = 335.080 (23,70%) Σέρβοι = 321.110 (22,71%) Ούγγροι = 221.845 (15,69%) Bunjevci και Šokci = 629,36 (4.45%) Rūsiņš = 39.914 (2,82%) Σλοβάκοι = 25.607 (1,81%) Βούλγαροι = 22.780 (1,61%) Εβραίοι = 15.507 (1,10%) Τσιγγάνοι = 11.440 (0,81%) Τσέχοι = 7.530 (0,53%) Κροάτες = 2.860 (0,20%) Έλληνες και Τσίνταροι = 2.820 (0,20%)Σύμφωνα με άλλη πηγή, το 1850/1851, ο πληθυσμός του βοεβοδάτου είχε 1.426.221 κατοίκους:Ρουμάνοι = 397.459 (27,87%) Γερμανοί = 335.080 (23,49%) Σέρβοι = 321.110 (22,52%) Ούγγροι = 221.845 (15,56%) Dušan J. Popović, Srbi u Vojvodini, knjiga 3, Novi Sad, 1990. Sima M. Ćirković, Srbi među evropskim narodima, Beograd, 2004. Lazo M. Kostić, Srpska Vojvodina i njene manjine, Novi Sad, 1999. Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Novi Sad, 2004. Dejan Mikavica, Srpska Vojvodina u Habsburškoj Monarhiji 1690-1920, Novi Sad, 2005. Vasilije Krestić, Iz prošlosti Srema, Bačke i Banata, Beograd, 2003. Milan Tutorov, Banatska rapsodija, Novi Sad, 2001.
Πρασιδάκι Ηλείας

Το Πρασιδάκι είναι χωριό της νοτιοδυτικής Ελλάδας στη δυτική Πελοπόννησο. Διοικητικά ανήκει στον νομό Ηλείας και στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας είναι στο νοτιότερο σημείο του δήμου Ζαχάρως, της πάλαι ποτέ επαρχίας Ολυμπίας (ο ποταμός Νέδα είναι τα σύνορα Ηλείας-Μεσσηνίας). Βρίσκεται σε απόσταση 15 χλμ. από τη Ζαχάρω και περιβάλλεται από τα χωριά Γιαννιτσοχώρι, Άγιος Ηλίας, Φόνισσα και Καρυές.

 Το Πρασιδάκι αποτελείται από τρεις οικισμούς, το Πρασιδάκι, το παλιό Πρασιδάκι και την Τρανή Λάκα, στην απογραφή του 2001 είχε 113 κατοίκους συνολικά: Δ.δ. Πρασιδακίου [113], Πρασιδάκι [104], το Παλιό Πρασιδάκι [1], Τρανή Λάκα [8]. Οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται σε διάφορες γεωργικές εργασίες με δημοφιλέστερη αυτή της καλλιέργειας ελιάς. Το Πρασιδάκι έχει εύκρατο μεσογειακό κλίμα. Η εγγύτητα με τη θάλασσα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση του κλίματος. Ως εκ τούτου, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, ενώ τα καλοκαίρια είναι ηλιόλουστα και ζεστά. Οι κάτοικοι του χωρίου έχουν τα εξής επώνυμα (αναφέρονται μερικά): Τρίμμης (πιο διαδεδομένο) Καρούμπαλης Χαλμούκης Σταθόπουλος Τον Αύγουστο του 2007 το Πρασιδάκι βρέθηκε στο μέτωπο φωτιάς, η οποία κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. Όσοι βρίσκονται στο Πρασιδάκι μπορούν να επισκεφθούν το ποτάμι Νέδα, το μοναδικό στην Ελλάδα με θηλυκό όνομα, καθώς και τον Ναό της Αθηνάς. Η θέση του ναού στο Πρασιδάκι κείται σε λόφο κατάφυτο ελαιοδέντρων, παρέχει υπέροχη θέα του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο σημερινό χωριό, υπήρχε η αρχαία τριφυλιακή πόλη Πύργοι. Η θέση δεν αναφέρεται στις απογραφές των Βενετών του 1689 και 1700. Το όνομα το συναντάμε για πρώτη φορά το 1804 και σε απογραφή του 1830, αριθμεί πληθυσμό 71 κατοίκων. Ο δωρικός ναός που ήλθε στο φως, ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθηνά και θεμελιώθηκε σε προγενέστερο ναό των αρχαϊκών χρόνων, τα κατάλοιπα του οποίου ήλθαν στο φως υποκείμενα του σηκού του ναού. Ο ναός χρονολογείται στον 5ο αι. π.Χ. Φέρει διαστάσεις 35.30 x 14.70 μ. και έχει προσανατολισμό Α-Δ. Αποτελείται από πρόναο, σηκό και οπισθόδομο. Είναι περίπτερος με 6x13 κίονες. Στο μέσον του σηκού διασώζεται το ορθογώνιο βάθρο του λατρευτικού αγάλματος της θεότητας. Πλαισιώνεται από δυο κιονοστοιχίες, πέντε δίτονων κιόνων. Το σύνολο του κτίσματος (δάπεδο, κίονες, τοιχοποιία) έφερε επίχρισμα σε τόνους ερυθρού, μελανού και γαλάζιου χρώματος. Στον πρόναο υπήρχε ψηφιδωτό δάπεδο από μικρά μελανά και λευκά βότσαλα που δημιουργούσαν γεωμετρικά σχέδια. Οι ανασκαφικές εργασίες αποκάλυψαν πλήθος διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών και σημαντικό αριθμό πήλινων κεράμων από την επένδυση της στέγης. Ο θριγκός έφερε πήλινα μέλη με πλούσια γραπτή διακόσμηση. Τα αφιερώματα προς τη θεότητα που ήλθαν στο φως αποτελούνται από ένα μεγάλο αριθμό πήλινων και χάλκινων ειδωλίων, αγγείων και έργων μικροτεχνίας. Η καταστροφή του ναϊκού οικοδομήματος περί τον 1ο -2ο αι.π.Χ, κατά τα φαινόμενα οφείλεται σε ισχυρές σεισμικές δονήσεις και σε φωτιά που εκδηλώθηκε εντός αυτού. Παλιό Πρασιδάκι Τρανή Λάκα Νέδα (ποταμός) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 accuweather meteorologos weather kairos
Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου

Το Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου (Λατ. Codex Ephraemi Rescriptus) είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και ένα μέρος των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Συμβολίζεται με το C ή το 04, ενώ φυλάσσεται στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι, όπου καταγράφεται ως Gr. 9. Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 5ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 33x27 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 145 φύλλα .

 Hatch, William Henry, The Principal Uncial Manuscripts Of The New Testament, The University of Chicago Press, Chicago, 1939. F.G. Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts (4th ed.), London 1939. Bruce M. Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography, Oxford University Press, Oxford 1981. Ph. Comfort, Encountering the Manuscripts: An Introduction to New Testament Paleography and Textual Criticism, Broadman & Holman Publishers, 2005. Tischendorf, Codex Ephraemi Syri rescriptus, sive Fragmenta Novi Testamenti, Lipsiae 1843 Tischendorf, Codex Ephraemi Syri rescriptus, sive Fragmenta Veteris Testamenti, Lipsiae 1845 Codex Ephraemi Rescriptus at the Encyclopedia Textual Criticism Catholic Encyclopedia: Codex Ephraemi Rescriptus Codex Ephraemi Syri Rescriptus Image from Codex Ephraemi Μεγαλογράμματοι κώδικες της Καινής Διαθήκης Καινή Διαθήκη Εφραίμ ο Σύρος
Εθνόσημο της Αλμπέρτας

Το αρχικό εθνόσημο της Αλμπέρτας εκχωρήθηκε στην Αλμπέρτα με βασιλικό διάταγμα από τον Εδουάρδο Ζ΄ στις 30 Μαΐου 1907. Ο θυρεός συναντάται επίσης στη σημαία της Αλμπέρτας.

 Στις 30 Ιουλίου 1980 η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ επηύξησε τα οπλικά σύμβολα στο θυρεό με βασιλικό διάταγμα, προσθέτοντας ένα έμβλημα, υποστηρικτές και ένα σύνθημα. Η περικεφαλαία κάτω από το έμβλημα άλλαξε από χαλύβδινη σε χρυσή βασιλική, στις 15 Ιανουαρίου 2008. Το έμβλημα βρίσκεται πάνω από το θυρεό και αποτελείται από μία βασιλική περικεφαλαία με ένα αργυρέρυθρο στεφάνι, πάνω στο οποίο κάθεται ένας κάστορας και πάνω στο ζώο είναι το βασιλικό στέμμα του Εδουάρδου. Το λευκό και το κόκκινο είναι τα επίσημα εθνικά χρώματα του Καναδά και ο κάστορας αποτελεί το επίσημο ζώο της χώρας. Ο θυρεός εκπροσωπεί τους φυσικούς πόρους και τις ομορφιές του τοπίου της Αλμπέρτας: τα Βραχώδη Όρη και τους λόφους, τις κατάφυτες πεδιάδες και τους σιτοβολώνες. Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου είναι μία αλληγορία για το οπλόσημο της Εταιρείας του Χάντσον Μπέι, η οποία είχε κάποτε υπό τον έλεγχό της την Αλμπέρτα. Η βάση είναι ένα όρος γεμάτο χόρτα με το επίσημο άνθος της Αλμπέρτας, την αγριοτριανταφυλλιάa. Οι υποστηρικτές κάθονται εκατέρωθεν του θυρεού και είναι ένα χρυσό λιοντάρι στα αριστερά, σύμβολο δύναμης και μία ελαφοκέφαλη αντιλόπη (pronghorn) στα δεξιά, που συμβολίζει τον φυσικό πλούτο της Αλμπέρτας. Κανένα ζώο από τα δύο δεν είναι επίσημο στην επαρχία (επίσημο ζώο είναι το μεγαλοκέρατο πρόβατο (bighorn). To σύνθημα Fortis et Liberσημαίνει "δυνατός και ελεύθερος" και είναι μία φράση από τους αγγλικούς στίχους του εθνικού ύμνου του Καναδά "Ο Canada". Government of Alberta, Community Development: Armorial Bearings
Ο γείτονας

Ο γείτονας (Ισπανικά: La vecina) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2015. Είναι ριμέικ της Κολομβιανής τηλενουβέλας του 2003, La costeña y el cachaco.Πρωταγωνιστούν Εσμεράλδα Πιμεντέλ, Χουάν Ντιέγο Κοβαρούμπιας, Νατάλια Γκερρέρο και Χαβιέρ Χάτιν.

 Η Σάρα αφότου τελείωσε τη μακροχρόνια σχέση της με τον Τσέο, απολύθηκε από το ξενοδοχείο όπου εργαζόταν, και μετακόμισε στο Σαν Γκασπάρ με τον θείο της Σιμόν. Η CONATROL είναι εταιρεία πετρελαίου. Τα αφεντικά της αποφασίζουν να διερευνήσουν μια ύποπτη έλλειψη πόρων και να στείλουν τον νεαρό μηχανικό Αντόνιο Ανδράδε στο Σαν Γκασπάρ και η Ισαμπέλ, η αρραβωνιαστικιά του, μένει στο παρασκήνιο. Ο Ρικάρδο εκμεταλλεύεται την απουσία του Αντόνιο και κερδίζει την αγάπη της Ισαμπέλ. Η μοίρα προσπαθεί να φέρει κοντά τον Αντόνιο και τη Σάρα, και την πρώτη φορά ως γείτονες. Πρέπει να αντιμετωπίσουν πολλές συγκρούσεις για να πάρουν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή, την αγάπη. Εσμεράλδα Πιμεντέλ ως Σάρα Γρανάδος Χουάν Ντιέγο Κοβαρούμπιας ως Αντόνιο Ανδράδε Νατάλια Γκερρέρο ως Ισαμπέλ Σισνέρος Αλεχάντρο Ιμπάρρα ως Πάδρε Βισέντε Γρανάδος Λουίς Γατίκα ως Πέδρο Αράνχο Κάρλος Μπράτσο ως Μηχ. Χουάν Κάρλος Ουρίμπε Αρτούρο Καρμόνα ως Φιντέλ Τσάβες Πιέρ Άντζελο ως Σιμόν Εσπάρσα Μαρία Αλίσια Ντελχάδο ως Μαρίνα Εδουάρδο Σάκλετ ως Ανσέλμο Χαβιέρ Γιάτιν ως Ελισέο "Τσέο" Γκονσάλες Βιολέτα Ισφέλ ως Τιτίνα Σουγέι Αμπρέγο ως Εντουίνα Τσάβες Έντσα Ραμίρες ως Νατάλια Χοσέ Μανουέλ Λετσούγα ως Σεμπαστιάν Αδαλμπέρτο Πάρρα ως Εδουάρδο Ανδράδε Αριάνε Πεγισέρ ως Έμα ντε Ανδράδε Χοσέ Μοντίνι ως Πέπε Ρικάρδο Φερνάντες Ρούε ως Ρόκι Αλφρέδο Γατίκα ως Ρικάρδο Σεγούρα Φερνάντα Βισουέτ ως Λάουρα ντε Αράνχο Μαουρίσιο Αμπουλαράτς ως Μπρούνο Πόλο Μονάρες ως Νέλσον Μπιμπελότ Μανσούρ ως Μαγδαλένα ντε Τσάβες Μαριμπέλ Λανσιόνι ως Λίχια Μπανχαμίν Ριβέρο ως Ραφαέλ Λουίς Μανουέλ Άβιλα ως Μηχ. Γκουτιέρρες Ίτσα Σόντι ως Ενρίκε "Κίκε" Μερσέντες Βον ως Μερσέντες Εσπάρσα ντε Γρανάδος Ρολάντο Μπρίτο ως Καρμέλο Αράνχο Λένι Σουντέλ ως Μηχ. Ιγνάσιο Λόπεζ Ρομπέρτο Ρομάνο ως Ελίας Σολκίν Ρους ως Χαβιέρ Κέβιν Χόλτ ως Νταβίντ Άλεξ Οτέρο ως Βλαδιμίρ Τσάβες Αλεχάντρο ως Χουάντσο Γρανάδος Εσπάρσα Χοσέ Λουίς Μπαδάλ ως Ραμόν Γκερσόν Μαρτίνες ως Κιντίν Μάρα Ματοσίκ ως Δημοσιογράφος Μπένι Ιμπάρρα ως Γκιγιέρμο Σισνέρος Ρικάρδο Κλινμπάουμ ως Μαρσέλο/Γκιγιέρμο Αλφόνσο Μαριάνα Καρρ ως Λους "Λουσίτα" Ρικένα χηρ. Λεγαρέτα Μόισες Μουνιός ως Ο ίδιος Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 1 Βραβείο Luminaria de Oro (Ερμηνεία) 1 Βραβείο TVyNovelas (Δευτεραγωνιστής) Ο γείτονας στην IMDb
Αλκαέστ

Ο όρος αλκαέστ (alkahest) είναι έννοια της αλχημείας. Πρόκειται για ένα υποθετικό υλικό που διαλύει τα πάντα, δίνοντάς τους υγρή μορφή. Είναι δηλαδή ένας γενικός διαλύτης, ικανός να διαλύσει κάθε άλλη ουσία, ακόμα και τον χρυσό. Εξαιτίας των αντιλαμβανόμενων πολύτιμων ιατρικών εφαρμογών του αλκαέστ, οι αλχημιστές ενδιαφέρονταν για το κατά πόσο μπορούσε να υπάρξει.

 Το όνομα «αλκαέστ» πιστεύεται ότι επινοήθηκε από τον Παράκελσο τον 16ο αιώνα και προέρχεται από παρόμοιες λέξεις της αραβικής γλώσσας, όπως το «αλκάλι», κατά τον Γκλάουμπερ από τη φράση alcali est, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι έχει γερμανική προέλευση, από το all-Geist (παγκόσμιο πνεύμα). Είχε ωστόσο αρχικώς διαφορετική σημασία. Συγκεκριμένα στο έργο του De viribus membrorum (= «Περί των δυνάμεων των μελών»), ο Παράκελσος γράφει: Υπάρχει ακόμα το υγρό αλκαέστ, που ενεργεί αποτελεσματικότατα στις ηπατικές παθήσεις και δυναμώνει και προφυλάσσει το ήπαρ από όλες τις ασθένειες. Η συνταγή του ίδιου του Παράκελσου βασιζόταν στο οξείδιο του ασβεστίου, το οινόπνευμα και το ανθρακικό κάλιο. Αυτός ο συνδυασμός χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από πολλούς χημικούς: μετά από λουτρό σε υδροξείδιο του καλίου με αιθανόλη τα γυάλινα σκεύη του εργαστηρίου καθαρίζουν τελείως, με τη διάλυση κάθε ακαθαρσίας. Ο Παράκελσος πίστευε ότι το αλκαέστ συνδεόταν με τη φιλοσοφική λίθο. Το σοβαρότερο ίσως δυνητικό πρόβλημα με την έννοια του αλκαέστ είναι ότι, αν διαλύει τα πάντα, τότε δεν θα μπορεί να κρατηθεί μέσα σε δοχείο, επειδή θα το διέλυε. Ωστόσο, ο αλχημιστής Ειρηναίος Φιλαλήθης συγκεκριμενοποίησε την έννοια στο ότι το αλκαέστ διέλυε μόνο σύνθετα υλικά/ουσίες στα στοιχειώδη συστατικά τους. Επομένως ένα δοχείο κατασκευασμένο από ένα καθαρό στοιχείο (όπως ο μόλυβδος) δεν θα διαλυόταν από το αλκαέστ. Στη σύγχρονη εποχή το νερό αποκαλείται μερικές φορές «γενικός διαλύτης» ή «παγκόσμιος διαλύτης», επειδή μπορεί να διαλύσει πολύ μεγάλη ποικιλία ουσιών, εξαιτίας της μεγάλης πολικότητας του μορίου του και του επαμφοτερίζοντα χαρακτήρα του. Μετά την εποχή του Παράκελσου, ο Φραγκίσκος Μερκούριος φαν Χέλμοντ ενδιαφέρθηκε για τον μετασχηματισμό των μετάλλων, για τεχνικές διαχωρισμού των καθαρών από τα ανάμικτα μέρη της φύσεως και, ιδίως, για μια ουσία, που αποκαλούσε «το υγρό αλκαέστ». Δεχόταν ότι αυτή η ουσία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά του Παράκελσου και αναφερόταν σε αυτό ως «αδιάφθορο διαλύον ύδωρ», που μπορούσε να αναγάγει κάθε σώμα στις πρώτες ύλες του. Τα κείμενα του φαν Χέλμοντ υπαινίσσονται ακόμη προγενέστερες, μεσαιωνικές περιγραφές μιας ουσίας που ονομαζόταν σαλ αλκάλι (sal alkali). Αυτό με τη σειρά του φαίνεται ότι ήταν ένα διάλυμα καυστικού καλίου σε οινόπνευμα, το οποίο διαλύει πολλές ουσίες. Ο φαν Χέλμοντ περιέγραψε μια διαδικασία στην οποία το δικό του αλκαέστ (σαλ αλκάλι) επενεργούσε σε ελαιόλαδο. Το αποτέλεσμα περιγραφόταν ως «γλυκό έλαιο», το οποίο ήταν η γλυκερόλη. Αζώθ (αλχημεία) Βασιλικόν ύδωρ Διάλυμα πιράνχα Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4
Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν

Η Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν (Club Atlético Huracán) είναι αθλητικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στο Πάρκε Πατρίσιος, νότιο προάστιο του Μπουένος Άιρες, και είναι γνωστό κυρίως για την ποδοσφαιρική του ομάδα. Επίσημη ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου θεωρείται η 1η Νοεμβρίου 1908 και το όνομά του προέρχεται από τον Ουρακάν, θεό της μυθολογίας των Μάγια, που σημαίνει επίσης τυφώνας στα ισπανικά. Οι οπαδοί του φέρουν το προσωνύμιο «Αποτεφρωτές» (Quemeros), επειδή παλιά στο Πάρκε Πατρίσιος βρισκόταν μια χωματερή για καύση αποριμμάτων. Αποκαλούνται επίσης Αερόστατα λόγω του συμβόλου της ομάδας.

 Κατά τα πρώτα ερασιτεχνικά χρόνια του Πρωταθλήματος Αργεντινής, η Ουρακάν το κατέκτησε τέσσερις φορές (1921, 1922, 1925, 1928). Μετά την επαγγελματοποίηση (1931) κατέκτησε τον τίτλο Μετροπολιτάνο (πρωτάθλημα Μπουένος Άιρες) του 1973, όταν αυτός ο τίτλος εγγραφόταν ως εθνικό τρόπαιο. Προπονητής της Ουρακάν τη χρονιά εκείνη ήταν ο Σέσαρ Λουίς Μενότι, που το 1978 κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου ως προπονητής της εθνικής Αργεντινής. Επίσης, το 2014 κατέκτησε το Κύπελλο Αργεντινής (ποδόσφαιρο ανδρών) νικώντας στα πέναλτι 5-4 τη Ροζάριο Σεντράλ. Σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου είναι ο Ερμίνιο Μασαντόνιο, τρίτος σκόρερ στην ιστορία του Πρωταθλήματος Αργεντινής με 256 τέρματα σε 358 αγώνες. Αγωνίσθηκε στην Ουρακάν από το 1931 έως το 1945. Ο πιο διάσημος ειναι ο Οσβάλντο Αρδίλες (1975 - 1978) Το 2015 υπήρξε φιναλίστ του Κόπα Σουδαμερικάνα χάνοντας στα πέναλντι 3-1 από την κολομβιανή Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε ύστερα από διπλή αναμέτρηση με σκορ 0-0 και στους δύο αγώνες. Επίσημη Ιστοσελίδα