IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λάλικα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Λάλικα ή Λάλκα στην καθομιλουμένη είναι μικρός ορεινός οικισμός της Αιτωλοακαρνανίας, στην ιστορική περιοχή των Κραβάρων, και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 1.300 μέτρων, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Φτερόπυργος (Άι Λιας), όρους που ανήκει στα Όρη της Ναυπακτίας. Πρόκειται για τον πιο ορεινό οικισμό της Ναυπακτίας και της Αιτωλοακαρνανίας εν γένει. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 63,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Ναυπάκτου (μέσω Λιμνίτσας), περίπου 13,5 χιλιόμετρα βόρεια της Άνω Χώρας (μέσω του διάσελλου «Σκοτωμένος»), περίπου 66,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Θέρμου (μέσω Πλάτανου Ναυπακτίας) και περίπου 75 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λιδωρικίου. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται και το χωριό της Ελατόβρυσης. Δεν απογράφεται πλέον ως ανεξάρτητος οικισμός και ο πληθυσμός του στις απογραφές είναι ενσωματωμένος σε αυτόν της Τοπικής Κοινότητας Κρυονερίων στην οποία ανήκει διοικητικά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

 Το τοπίο ευρύτερης περιοχής του οροπεδίου Ομάλια, όπου κοντά του βρίσκονται τα Λάλικα και τα Κρυονέρια, είναι απαράμιλλης φυσικής ομορφίας. Στη χλωρίδα της ευρύτερης περιοχής απαντώνται καστανιές, πλατάνια και πανύψηλα έλατα, 9 καταγεγραμμένα είδη άγριας ορχιδέας, ένα σπάνιο είδος τουλίπας, καθώς και μεγάλη ποικιλία μανιταριών, τρία από τα οποία ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Τα δάση της περιοχής αποτελούν ενδιαίτημα για αγέλες λύκων, αγριογούρουνων, ζαρκαδιών, ελαφιών, ενώ έχουν θεαθεί λίγκες, καθώς και ένα ζευγάρι καφετιάς αρκούδας. Επίσης, από τα πτηνά της περιοχής ξεχωρίζουν ο χρυσαετός, ο γύπας ασπροπάρης, ο φιδαετός, και ένα πολύ σπάνιο είδος δρυοκολάπτη με τροπικά χρώματα. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 16η Οκτωβρίου 1940 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κρυονερίων. Από τη 17η Μαρτίου 1991 εντάχθηκε στον συνοικισμό των Κρυονερίων. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Ο οικισμός έγινε ιδιαίτερα γνωστός το 2020 μέσω της ταινίας μικρού μήκους με ονομασία «Λάλκα», σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου. Τα Λάλικα Αιτωλοακαρνανίας στο χάρτη. toponavigator.com. Ανακτήθηκε: 17/09/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λάλικων Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κρυονερίων Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2020.
I'm Beside You

Το "I'm Beside You" είναι ένας διπλός δίσκος από την αμερικάνικη ροκ μπάντα Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε την Black Friday (Μαύρη Παρασκευή), την πρώτη Παρασκευή μετά τις αμερικάνικες Ευχαριστίες, στις 29 Νοεμβρίου 2013 για την Ημέρα των Δισκοπωλείων. Ο δίσκος περιέχει όλα τα τραγούδια από τα singles που κυκλοφόρησαν στα πλαίσια των "I'm with You Sessions". Σε αντίθεση με τα single της σειράς το mastering θα γίνει από τον Chris Bellman στα Bernie Grundman Studios.

 Red Hot Chili Peppers Flea – μπάσο, φωνητικά Anthony Kiedis – φωνή Josh Klinghoffer – κιθάρα, φωνητικά Chad Smith – ντραμς, κρουστά Επιπλέον μουσικοί Mauro Refosco – κρουστά ("Strange Man", "Long Progression", "Victorian Machinery", "This is the Kitt") Lenny Castro – κρουστά ("Magpies on Fire") Greg Kurstin – πιάνο ("Never is a Long Time", "Hometown Gypsy", "How It Ends") Henry Kwapis – shaker ("Never is a Long Time") Vanessa Freebairn-Smith – ορχηστρικά μέρη, τσέλο ("Pink as Floyd") Alwyn Wright – βιόλα ("Pink as Floyd") Caroline Campbell – βιολί ("Pink as Floyd") Kathleen Sloan – βιόλα ("Pink as Floyd")
Λιβόρνο

Το Λιβόρνο (ιταλικά: Livorno) είναι παραθαλάσσια πόλη στο Δυτικό άκρο της Τοσκάνης. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Δυτικής Ιταλίας. Πήρε το όνομα της από ένα είδος κοτόπουλου που ζει στην περιοχή.

 Τo Λιβόρνο χαρακτηρίστηκε ως "ιδεατή πόλη" κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Η ιστορία του έχει αφήσει τα σημάδια της στις γειτονιές τις πόλης που διασχίζονται από κανάλια και περιστοιχίζονται από το τείχος της πόλης, την όμορφη περιοχή της Βενετίας και το λιμάνι Μέντιτσι που ελέγχεται από πύργους και φρούρια. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπερνάρντο Μπουονταλέντι στα τέλη του 16ου αιώνα. Γνώρισε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τον οποίο χτίστηκε καινούργιο φρούριο, τα τείχη της πόλης και το σύστημα των καναλιών. Το πιο γραφικό τμήμα της πόλης είναι η "περιοχή της Βενετίας" με τις γέφυρες, τα αρχοντικά και το πυκνό σύστημα καναλιών, που παλιά έφθαναν μέχρι τις αποθήκες του λιμανιού. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το Λιβόρνο αποτελούνταν από πολλά νεοκλασικά κτίσματα, πάρκα, σπουδαία μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα. Το "Μουσείο Μασκανιάνο" φιλοξενεί ντοκουμέντα και έργα του συνθέτη Πιέτρο Μασκάνι. Κάθε χρόνο έργα του παίζονται από το Παραδοσιακό Θέατρο του Λιβόρνο κατά τη Λυρική Περίοδο. Το "Monumento ai 4 Mori" είναι από τα κυριότερα μνημεία του Λιβόρνο. Στο Λιβόρνο γεννήθηκαν: Μάριο Ανκόνα (Mario Ancona) (1860-1931), Βαρύτονος της Όπερας Λεονέττο Καππιέλλο (Leonetto Cappiello) (1875-1942), Ζωγράφος Τζιόρτζιο Καπρόνι Giorgio Caproni (1912-1990), ποιητής Κάρλο Τσιάμπι Carlo Azeglio Ciampi (γεν. 1920), Πρώην πρόεδρος της Ιταλίας Πιέρο Τσιάμπι (Piero Ciampi) (1934-1980), Μουσικός Τζιοβάννι Φαττόρι (Giovanni Fattori) (1825-1908), Ζωγράφος Francesco Domenico Guerrazzi (1804-1873), Συγγραφέας, πολιτικός Cristiano Lucarelli (γενν. 1975), Ποδοσφαιριστής Πιέτρο Μασκάνι (1863-1945), Συνθέτης Όπερας Αμεντέο Μοντιλιάνι (1884-1920), Καλλιτέχνης Aldo Montano (γεν. 1978), Ολυμπιονίκης Alfredo Muller (1869-1940), Καλλιτέχνης Armando Picchi (1935-1971), Ποδοσφαιριστής Προπονητής Angiolo Tommasi (1858-1923), Καλλιτέχνης Το Λιβόρνο είναι μια πόλη με παραδοσιακά αριστερή πολιτική κατεύθυνση. Εδώ άλλωστε ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας στις 21 Ιανουαρίου 1921. Το Λιβόρνο διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο. Οι κάτοικοι του Λιβόρνο μιλούν μια παραλλαγή της Τοσκανικής διαλέκτου, η οποία ονομάζεται vernacolo. Επίσημος ιστότοπος
Κοκσετάου

Το Κοκσετάου (καζακικά: Көкшетау / Kökşetaw/كٶكشەتاۋ‎), παλαιότερα γνωστή ως Κοκτσετάφ (ρωσικά: Кокчетав‎ μέχρι το 1993) είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Ακμόλα, στο βόρειο Καζακστάν. Ο δήμαρχος είναι ο Ζαρκίν Ζουμαγκούλοφ. Πληθυσμός: 135.106 (απογραφή 2009) 123.389 (απογραφή 1999).

 Το Κοκσετάου απέχει 300 χιλιόμετρα (185 μίλια.) βορειοδυτικά από την Νουρ-Σουλτάν. Είναι γνωστή για τα εθνικά πάρκα της και μέρη όπως του Μπουραμπάι και το Κοκσατάου. Βρίσκεται δίπλα από την ακτή της λίμνης Κόπα. Το Κοκσετάου βρίσκεται στην ακραία ηπειρωτική κλιματική ζώνη (Κλιματική ταξινόμιση Κέππεν Dfb), με μακρούς κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου είναι -15,3 Κελσίου (4.5 Φαρενάιτ) ενώ του Ιουλίου 20.2 Κελσίου, 68.4 Φαρενάιτ. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 313 χιλιοστά. Ιδρύθηκε το 1824 από τον ρωσικό στρατό ως φυλάκιο. Το όνομα είναι καζακικής προέλευσης που σημαίνει ''ένα μπλε-καπνιστό βουνό''. Το 1868 έγινε κέντρο επαρχίας του γκουμπέρνιγια του Όμσκ, στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1944 έγινε το διοικητικό κέντρο της νεοϊδρυθέντας περιφέρειας Κοκτσετάφσκαγια. Το 1997, στο πλαίσιο καταργήσεων περιφερειών στο Καζακστάν, καταργήθηκε η περιφέρεια Κοκσετάου. Το 1999, μετά από διοικητικές αλλαγές στις περιφέρειες Ακμόλα και Βόρειου Καζακστάν, έγινε πρωτεύουσα της περιφέρειας Ακμόλα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 έγινε η πολωνική επιχείρηση του Εν-Κα-Βε-Ντε, με θύματα πολίτες της ΕΣΣΔ πολωνικής καταγωγής, όπως επίσης με τους Γερμανούς της Καζακικής ΣΣΔ, από το 1939 Πολωνοί εκτοπίστηκαν μαζικά στην περιοχή, και το Κοκσετάφ έγινε το κέντρο της πολωνικής κοινότητας στο Καζακστάν. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, οι περισσότερες βιομηχανίες και εργοστάσια σταμάτησαν τις εργασίες τους για πάντα. Σήμερα υπάρχουν εργοστάσια, κυρίως μύλοι σιτηρών και μερική γαλακτοκομική παραγωγή. Βόρεια του Κοκσετάου υπάρχει παραγωγή χρυσού. Το Κοκσετάου έχει ένα πρόσφατα ανακαινισμένο αεροδρόμιο. Μέχρι τον Ιούνιο 2016 είχε μόνο για πτήσεις εσωτερικού. Η πόλη είναι τυχερή καθώς υπάρχει σιδηρόδρομος προς όλες τις κατευθύνσεις. Ακόμη, υπάρχει οδός προς την Αστάνα. Αυτό το ταξίδι διαρκεί τρεις ώρες. Γουοκίσα (Ηνωμένες Πολιτείες, πολιτεία Ουισκόνσιν), από το 1989 www.akmo.kz Ταξιδιωτικός οδηγός για το θέμα Kokshetau από τα Βικιταξίδια 360° QTVR fullscreen πανοράματα της Κοκσετάου
Οίκος του Νάσσαου

Ο Οίκος του Νάσσαου είναι δυναστικός οίκος της Ευρώπης, που μέλη του έγιναν βασιλείς της Ολλανδίας, πρίγκιπες της Οράγγης, μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου και ένα μέλος του έγινε βασιλιάς της Γερμανίας. Ο οίκος πήρε την ονομασία του από την κυριαρχία που ήταν συνδεδεμένη με το Κάστρο του Νάσσαου που βρίσκεται στο Νάσσαου, Ρηνανία-Παλατινάτο, Γερμανία.

 Ξεκίνησε από το κάστρο του Νάσσαου, στη σημερινή Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας. Οι κόμητες του Νάσσαου μοίραζαν την επικράτεια στους γιους τους, με αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών κλάδων του Οίκου. Η πρώτη διαίρεση έγινε μεταξύ των δύο γιων του Ερρίκου Β΄ κόμη του Νάσσαου: του Βάλραμ Β΄ και του Όθωνα. O γιος του Βάλραμ Β΄, ο Αδόλφος έγινε βασιλιάς της Γερμανίας και απόγονοί του ήταν οι μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου το διάστημα 1815-1912. Μέλη αυτού του πρεσβύτερου κλάδου αναγνωρίστηκαν ως δούκες. Ο νεότερος κλάδος του Όθωνα έδωσε τους πρίγκιπες της Οράγγης, που έγιναν βασιλείς της Ολλανδίας το διάστημα 1815-1890. Το 1985 απεβίωσε ο τελευταίος άρρην απόγονος των Νάσσαου. Απόγονοι εκ θηλυγονίας είναι ο μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου, ο βασιλιάς της Ολλανδίας, κ.ά. Πρεσβύτερος κλάδος, του Βάλραμ Β΄: Βίσμπαντεν-Ίντσταϊν Βάιλμπουργκ (μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου) Σάαρμπρυκεν Ότβαϊλερ ΟύζινγκενΝεότερος κλάδος, του Όθωνα Α΄: Ντίλενμπουργκ (πριγκίπων της Οράγγης, κυβερνήτες των Κάτω Χωρών) Ζήγκεν Ντητς (βασιλείς των Κάτω Χωρών) Χάνταμαρ Μπάιλσταϊν
Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο

Ο Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο (Ιταλικά : Orso II Partecipazio, πέθανε το 932) ήταν ο 18ος και παραδοσιακά ο 16ος Δόγης της Βενετίας (912 - 932), ήταν πιθανότατα εγγονός του Μπαντοάριο Παρτετσιπάτσιο, μικρότερου γιου του Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο. Το 912 ενώ επέστρεφε από υπηρεσιακό ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη με τον γιο του δόγη Πιέτρο Τριμπούνο συνελήφθη από έναν Σέρβο πρίγκιπα της Ζαχλουμία, τον Μιχαήλο Βιζεβιτς. Η Βουλγαρία βρισκόταν τότε σε πόλεμο με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία που ήταν επικυρίαρχος της Βενετίας και ο πρίγκιπας που ήταν σύμμαχος των Βουλγάρων τον έστειλε στον Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας με την ελπίδα να διώξει την κυριαρχία του Πέτρου της Σερβίας από την περιοχή.

 Ο Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας σε λαϊκή συνέλευση, αμέσως μετά έστειλε τον γιο του Πιέτρο στην Κωνσταντινούπολη να αποκαταστήσει τις σχέσεις της Βενετίας με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία που είχαν έρθει σε σύγκρουση με τους προκατόχους του. Ο Πιέτρο πήρε τον τίτλο του "Πρωτοσπαθάριου" και έγινε εξέχων μέλος της Βενετσιάνικης αριστοκρατίας. Η Αδριατική Θάλασσα μαστιζόταν από Δαλματούς, Σαρακηνούς και Ναρεντίνους πειρατές αλλά ο νέος δόγης δεν ανέλαβε δράση. Η Δημοκρατία της Βενετίας απέκτησε την εποχή του Όρσο Β΄ νομισματοκοπείο. Αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Σάντα Φελίτσε στην Αμμιάνα (932) και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατο του. Η προτομή του τοποθετήθηκε στην εκκλησία της Παρθένου των Κήπων. Όρσο Β΄ Παρτεσιπάτσιο Δόγηδες της Βενετίας
Ισοδυναμία μάζας-ενέργειας

Η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη φυσική ερμηνεία της εξίσωσης E = m c 2 {\displaystyle E=mc^{2}} . Στη Φυσική, η ισοδυναμία μάζας - ενέργειας εκφράζει την έννοια ότι η μάζα ενός σώματος αποτελεί μέτρο του ενεργειακού του περιεχομένου. Η ενέργεια ενός σώματος σε ηρεμία είναι ίση με το γινόμενο της μάζας ηρεμίας του επί ένα συντελεστή μετατροπής από μονάδες μάζας σε μονάδες ενέργειας. Αν το σώμα δεν είναι σε ηρεμία (ακίνητο) σε σχέση με τον παρατηρητή, τότε πρέπει να ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες. Η θεωρία της σχετικότητας προβλέπει ότι κάθε σώμα έχει ενέργεια εξαιτίας της μάζας του. Όταν το σώμα είναι ακίνητο, αυτή ισούται με E = m c 2 {\displaystyle E=mc^{2}} , η οποία ονομάστηκε από τον Αϊνστάιν ενέργεια μάζας ηρεμίας. Η ενέργεια που οφείλεται στη μάζα ενός σώματος είναι το άθροισμα της κινητικής ενέργειας και της ενέργειας μάζας ηρεμίας.

 Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η υπόλοιπη ενέργεια μάζας έχει άμεση σχέση, τουλάχιστον μαθηματικά, με την κινητική ενέργεια. Κατά την ανάπτυξη της θεωρίας της σχετικότητας προβλέφθηκε ότι η κινητική ενέργεια ενός σώματος ισούται με έναν τύπο της μορφής: T = B ( υ ) − m c 2 {\displaystyle T=B(\upsilon )-mc^{2}} Όπου Β ένας όρος που εξαρτάται από την ταχύτητα. Ο όρος mc2 είναι αποτέλεσμα της απαίτησης ότι η κινητική ενέργεια είναι μηδέν όταν η ταχύτητα είναι μηδέν. Με άλλα λόγια αν δεχτούμε ότι όταν το σώμα είναι ακίνητο δεν έχει κινητική ενέργεια, υποχρεωτικά η κινητική ενέργεια είναι της παραπάνω μορφής. Στη φύση έχουν παρατηρηθεί πυρηνικά φαινόμενα στα οποία η συνολική μάζα των αντιδρώντων (σώματα που υπήρχαν πριν το φαινόμενο και συμμετείχαν σε αυτό) είναι διαφορετική της συνολικής μάζας των προϊόντων (σώματα που υπάρχουν μετά το φαινόμενο και συμμετείχαν σε αυτό). Αν η μάζα μειώθηκε κατά m, τότε θεωρείται ότι η ελλείπουσα μάζα μετατράπηκε σε ενέργεια ίση με mc2, ενώ αν η μάζα αυξήθηκε, τότε θεωρείται ότι απορροφήθηκε ενέργεια ίση με E/c2. Η συνολική μάζα των μεμονωμένων νουκλεονίων που συναποτελούν έναν πυρήνα ενός ατόμου είναι μεγαλύτερη της μάζας του ίδιου του πυρήνα. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται έλλειμμα μάζας. Η διαφορά των δύο μαζών αντιστοιχεί σε κάποια ενέργεια. Αυτή η ενέργεια εκπέμπεται υπό μορφή ακτινοβολίας γ όταν σχηματίζεται ένας πυρήνας, ή απορροφάται θεωρητικά όταν αυτός διασπάται. Σε κάθε μονωμένο σύστημα ισχύει η αρχή διατήρησης της ενέργειας-μάζας της οποίας μία διατύπωση είναι: E 0 = E + ( m 2 − m 1 ) c 2 {\displaystyle E_{0}=E_{}+(m_{2}-m_{1})c^{2}} όπου Ε1 είναι η αρχική συνολική ενέργεια του συστήματος, Ε2 η τελική συνολική ενέργεια του συστήματος, m1 η αρχική βαρυτική μάζα του συστήματος, m2 η τελική βαρυτική μάζα του συστήματος. Η παραπάνω αρχή αντικαθιστά τις παλιότερα θεωρούμενες βασικές αρχές, αρχή διατήρησης της μάζας και αρχή διατήρησης της ενέργειας. Αυτή η αντικατάσταση έχει επικριθεί από Φυσικούς. Ωστόσο, αυτή η αρχή συνδυασμένη με τους υπόλοιπους νόμους του καθιερωμένου μοντέλου συμφωνεί με τα σύγχρονα πειράματα με πάρα πολύ καλή ακρίβεια.
Mazda Xedos 6

Το Mazda Xedos 6 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda από τον Ιανουάριο του 1992 έως τον Σεπτέμβριο του 1999.

 Στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία, διατέθηκε αρχικά ως Eunos 500, αντί με το σήμα της Mazda, και από το 1996 έως τη λήξη της παραγωγής του με το σήμα της Mazda και ως Mazda Eunos 500, λόγω του ότι η Mazda απέσυρε την θυγατρική υπο-εταιρεία πολυτελείας Eunos (1989 - 1996). Αντιθέτως, το μοντέλο δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις ΗΠΑ και στον Καναδά, καθώς στα κράτη αυτά διατέθηκε μόνο το ακόμα μεγαλύτερο Mazda Xedos 9 και με την ονομασία Mazda Millenia και στα δύο κράτη, με το λανσάρισμα μέσα στο 1994. Ειδικότερα για την Ευρώπη, η παραγωγή της αριστεροτίμονης εκδοχής ξεκίνησε μόλις τον Ιανουάριο του 1993 και τελικώς έφτασε σε όλες τις αγορές της ηπειρωτικής Ευρώπης μέσα στο ίδιο έτος, ως Mazda Xedos 6. Προηγουμένως, η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα εξαγωγής ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς είχε προηγηθεί χρονικά η δεξιοτίμονη εκδοχή, μολονότι στη βρετανική αγορά διατέθηκε επίσης ως Xedos 6. Πρακτικώς, το Xedos 6 είχε σχεδιαστεί με σκοπό να ανταγωνιστεί τη BMW Σειρά 3, με την οποία και είχε αντίστοιχες εξωτερικές διαστάσεις, ενώ το συγγενικό αλλά μεγαλύτερο Mazda Xedos 9 είχε τον ρόλο του κορυφαίου μοντέλου της Mazda και είχε αντίστοιχες εξωτερικές διαστάσεις με τη BMW Σειρά 5, στοχεύοντας να την ανταγωνιστεί. Τελικώς όμως, οι πωλήσεις και των δύο μοντέλων ήταν πολύ κατώτερες των προσδοκιών και ειδικά μάλιστα το Xedos 9 σημείωσε μηδαμινή εμπορική απήχηση, ιδίως στις εξαγωγικές αγορές, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει διάδοχος για κανένα από τα Xedos 6 και Xedos 9. Συνολικά κατασκευάστηκαν 72.101 αντίτυπα σειράς Xedos 6 και Eunos 500. Mazda Xedos 9 Automobil Revue. Katalog 1995 & 1996. Mazda Xedos 6 (CA-series) versions & types
Tyskie

Η Tyskie (προφέρεται: [Τίσκιε]) είναι πολωνικό εμπορικό σήμα μπύρας. Το όνομά της προέρχεται από το ζυθοποιείο που βρίσκεται στην πόλη Τίχι (Tychy) της Άνω Σιλεσίας. Παρασκευάζεται από την Ζυθοποιία Τίχι (πολωνικά: Tyskie Browary Książęce), μέρος του ομίλου ζυθοποιίας Kompania Piwowarska, ο οποίος εξαγοράστηκε από την Asahi Group Holdings το 2017.

 Η ζυθοποιία είναι μία από τις παλαιότερες στην Ευρώπη. Η μπύρα παράγεται στην Τίχι συνεχώς για σχεδόν 400 χρόνια. Από το 1629, η ζυθοποιία, τότε γνωστή στα γερμανικά ως "Fürstliche Brauerei Tichau" (Πριγκιπική Ζυθοποιία Τίχι), ήταν στην ιδιοκτησία του γερμανικού αριστοκρατικού Οίκου των Πρόμνιτς. Από το 1861, η ζυθοποιία έγινε γνωστή ως "Fürstliche Brauerei in Tichau" (Πριγκίπισσα ζυθοποιία στο Tychy) και τέθηκε υπό τη διαχείριση του Χανς φον Χόκμπεργκ από τον γερμανικό πριγκιπικό Οίκο των Πλες. Μεταξύ 1918 και 1939, η ζυθοποιία συγχωνεύτηκε με γειτονικές ανταγωνιστικές εταιρείες, αλλά τέθηκε υπό προσωρινή διοίκηση του πολωνικού κράτους κατά διαστήματα από το 1934 λόγω απλήρωτων φόρων. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ζυθοποιία τέθηκε υπό τη διαχείριση των αρχών κατοχής. Τα μπουκάλια Tyskie είναι γνωστά για τη χαρακτηριστική λευκή συσκευασία τους. Η ετικέτα απεικονίζει ένα βασιλικό στέμμα για να τιμήσει τη μνήμη του βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι της Πολωνίας, ο οποίος γεννήθηκε το 1629, την ίδια χρονιά που η οικογένεια φον Πρόμνιτς ίδρυσε ένα ζυθοποιείο στην πόλη Τίχι. Το 2004, το Μουσείο Ζυθοποιίας της Τίχι ιδρύθηκε στις εγκαταστάσεις του ζυθοποιείου στην Τίχι. Το Μουσείο Ζυθοποιίας Τίχι αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό σημείο της Ευρωπαϊκής Διαδρομής Βιομηχανικής Κληρονομιάς στην Πολωνία.
Μεγάλο Τέμενος της Προύσας

Το Μεγάλο Τέμενος της Προύσας γνωστό και ως Ουλού Τζαμί είναι ισλαμικό τέμενος στη Προύσα της Τουρκίας. Η κατασκευή του διατάχθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ και ολοκληρώθηκε το 1399. Το τέμενος έχει 2 μιναρέδες και 20 τρούλους.

 Το Ουλού Τζαμί είναι το μεγαλύτερο τέμενος της Προύσας και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρώιμης οθωμανικής αρχιτεκτονικής η οποία έχει δανειστεί στοιχεία της αρχιτεκτονικής των σελτζούκων. Βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Προύσας και η κατασκευή του διατάχθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλί Νεκάρ, η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1399. Είναι ένα μεγάλο ορθογώνιο κτήριο με 20 τρούλους που υποστηρίζονται από 12 κολώνες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι είκοσι τρούλοι χτίστηκαν αντί για τα είκοσι τζαμιά που υποσχέθηκε να χτίσει ο σουλτάνος μετά τη νίκη της Μάχης της Νικόπολης το 1396. Στο εσωτερικό του τζαμιού βρίσκεται ένα συντριβάνι όπου οι πιστοί μπορούν να πραγματοποιήσουν τελετουργικά κάθαρσης πριν τη προσευχή. Ο τρούλος πάνω από το συντριβάνι περιέχει έναν φεγγίτη, ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στον φωτισμό του κτιρίου. Το ευρύχωρο και αμυδρά φωτισμένο εσωτερικό έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να προκαλεί μια αίσθηση ησυχίας και οικειότητας στον προσκυνητή. Στο εσωτερικό του τεμένους οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με 192 μνημειακές επιγραφές από σπουδαίους καλλιγράφους της εποχής. Είναι ένα από τα σημαντικότερα δείγματα ισλαμικής καλλιγραφίας στον κόσμο.
Ιωάννης Ερνέστος του Χάναου-Μύντσενμπεργκ

Ο Ιωάννης-Ερνέστος, γερμ.: Johann Ernst, Count of Hanau-Münzenberg (13 Ιουνίου 1613 - 12 Ιανουαρίου 1642) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1641-1642.

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αλβέρτου πρύτανη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και της Έρενγκαρντ (1577-1637), κόρης του Φιλίππου Β΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν (!526-1596). Εκπαιδεύτηκε στο σχολείο της πρώην μονής Σλύχτερν, που λεγόταν Ούλριχ-φον-Χούτεν-Γκυμνάζιουμ και στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Έπειτα από τη συμπλη΄ρωση των σπουδών του ξεκίνησε τη ΜΕγάλη Περιήγηση στη Γαλλία. Επέστρεψε σπίτι το 1633. Ο Τριακονταετής Πόλεμος ανα΄γκασε αυτόν και την οικογένειά του να καταφύγουν στη Βορμς και μετά στο Στρασβούργο, όπου αντιμετώπισαν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Αφού ο πατέρας του απεβίωσε εκεί, ακολούθησε τη μητέρα του στη Φραγκφούρτη. Ανόμοια από τον πατέρα του, δεν διεκδίκησε το δικαίωμα του ανιψιού του να εξουσιάσει το Χάναου-Μύντσενμπεργκ μόνος του και δεν ζήτησε μία θέση ως συγκυβερνήτης. Τα πήγαινε καλά με τον κόμη, τον ανιψιό του Φίλιππο-Μαυρίκιο και τη σύζυγο εκείνου Σίβυλλα-Χριστίνα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Rudolf Bernges: Johann Ernst, der letzte Graf von Hanau-Münzenberg, in: Hanauer Anzeiger of 5 May 1928 Fr. W. Cuno: Philipp Ludwig II., Graf zu Hanau und Rieneck, Herr zu Münzenberg. Ein Regentenbild nach archivalischen und anderen Quellen gezeichnet für unsere Zeit, Prague, 1896 Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen = Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) Funeral sermon in Katalog der Leichenpredigten und sonstiger Trauerschriften im Hessischen Staatsarchiv Marburg = Marburger Personalschriften-Forschungen vol. 14, Sigmaringen, 1992 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894 Ernst J. Zimmermann, Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, reprinted: 1978
Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975

Το Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975 ψηφίστηκε στις 7 Ιουνίου 1975 (άρχισε να ισχύει από τις 11 Ιουνίου 1975) από την Ε΄ Αναθεωρητική βουλή και με αυτό καθιερώθηκε ως πολίτευμα η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αντικατέστησε στην ουσία το Σύνταγμα του 1973 που είχε παρουσιαστεί από τη Χούντα των Συνταγματαρχών και το Σύνταγμα του 1952 που επανέφερε προσωρινά το 1974 η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Για την εποχή του αποτελούσε ένα από τα αρτιότερα συντάγματα, ενώ ισχύει μέχρι και σήμερα με μικρές αλλαγές ύστερα από τις αναθεωρήσεις του 1986, 2001, 2008 και 2019. Ψηφίστηκε μόνο από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας η οποία αποτελούσε και την πλειοψηφία στη Βουλής, ενώ και τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, ΠΑΣΟΚ και Ενωμένη Αριστερά) απείχαν από την διαδικασία της ψηφοφορίας, χαρακτηρίζοντας το νέο Σύνταγμα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό. Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής συντάξεως του Συντάγματος ήταν ο νομικός, καθηγητής πανεπιστημίου, λογοτέχνης, φιλόσοφος και πολιτικός, πολλές φορές υπουργός και βασικός συνεργάτης του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος 10 ημέρες μετά την ψήφιση του Συντάγματος εκλέχθηκε από τη Βουλή Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

 Στις 24 Ιουλίου 1974 σχηματίστηκε κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και λίγες μέρες αργότερα, την 1η Αυγούστου, εκδόθηκε συντακτική πράξη περί αποκαταστάσεως της δημοκρατικής νομιμότητος και ρυθμίσεως θεμάτων του δημοσίου βίου μέχρι του οριστικού καθορισμού του πολιτεύματος και της καταρτίσεως νέου Συντάγματος της Χώρας. Με βάση αυτή τη συντακτική πράξη, η κυβέρνηση επανέφερε το Σύνταγμα του 1952 εξαιρώντας όμως το άρθρο 1 αυτού, δηλαδή τις διατάξεις περί της μορφής του πολιτεύματος. Στις 17 Νοεμβρίου 1974 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης, στις οποίες η Νέα Δημοκρατία έλαβε το 54,37% των ψήφων και σχημάτισε κυβέρνηση, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα διεξήχθη το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο αποφασίστηκε η εγκαθίδρυση στην Ελλάδα αβασίλευτης δημοκρατίας. Στις 7 Ιανουαρίου 1975 η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή τις προτάσεις της για το νέο Σύνταγμα και την επόμενη μέρα η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή άρχισε και επίσημα το συντακτικό της έργο, εκλέγοντας κοινοβουλευτική επιτροπή συντάξεως του Συντάγματος με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τσάτσο. Οι εργασίες της επιτροπής ολοκληρώθηκαν τον Μάϊο / αρχές Ιουνίου 1975. Η Βουλή ψήφισε το σύνταγμα στις 7 Ιουνίου και αυτό δημοσιεύτηκε στις 9 Ιουνίου 1975 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στο ΦΕΚ A 111/1975. 1-1-4 Κατάλογος συνταγμάτων της Ελλάδας Σύνταγμα της Ελλάδας Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο Δημοσιοποίηση του σχεδίου του νέου Συντάγματος. [1] Τελετή υπογραφής του Συντάγματος στην Αίθουσα Τροπαίων της Βουλής (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Αλσατία

Η Αλσατία (γαλλικά: Alsace, γερμανικά: Elsass) είναι ιστορική, πολιτιστική και πρώην διοικητική περιοχή της ανατολικής Γαλλίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Ανήκει στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ και περιλαμβάνει δύο νομούς: Άνω Ρήνος και Κάτω Ρήνος. Πρωτεύουσα είναι το Στρασβούργο.

 Η Αλσατία καλύπτει περιοχή με συνολική έκταση 8.280 τ. χλμ. και ήταν έως το 2015 η πιο μικρή διοικητική περιοχή της Γαλλίας. Εκτείνεται κατά μήκος του Ρήνου και στη δυτική του όχθη. Συνορεύει με την Ελβετία, τη Λωρραίνη, τη Γερμανία και τη Φρανς Κοντέ (Ελεύθερη Κομητεία, Franche Compté). Η περιοχή της Αλσατίας είναι κατά βάση πεδινή. Στο δυτικό τμήμα της αρχίζει η οροσειρά των Βοσγίων (Vosges) με την υψηλότερη κορυφή εντός της Αλσατίας να έχει ύψος 1.424 μ. Στα γήινα στρώματα της Αλσατίας εμπεριέχονται, σίδηρος, άργυρος, χαλκός, μόλυβδος, ψευδάργυρος, κοβάλτιο, μάρμαρο, γύψος, σχιστόλιθοι, κάλιο καθώς και πετρέλαιο. Τα καλιούχα της, γήινα στρώματα δίνουν στη Γαλλία την τρίτη θέση παραγωγής καλίου στον κόσμο. Στην Αλσατία καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά, ορισμένα είδη λαχανικών με κυριότερο το είδος λάχανου από το οποίο παρασκευάζεται η τοπική σπεσιαλιτέ σουκρούτ, αλλά η κυριότερη καλλιέργεια είναι αυτή της αμπέλου. Η Αλσατία είναι γνωστή για τα λευκά κρασιά της (κυρίως τους τύπους ρίσλινγκ και Πινό). Κατά την αρχαιότητα η Αλσατία ανήκε στους Κέλτες. Αργότερα υπήρξε μέρος της Γερμανίας (όπως επίσης και της Γαλλίας). Η περιοχή «άλλαξε χέρια» αρκετές φορές, ώσπου με το πέρας του Β΄ Παγκόσμιου εντάχθηκε μόνιμα στο κράτος της Γαλλίας. Το όνομά της οφείλεται στον ποταμό Ιλλ.Από το 1982 ως το 2015 η Αλσατία ήταν διοικητική περιοχή και περιλάμβανε 2 νομούς τον Άνω Ρήνο και τον Κάτω Ρήνο. Από την 1 Ιανουαρίου 2016 μαζί με τις πρώην περιοχές Καμπανία-Αρδέννες και τη Λωρραίνη συγκροτούν τη νέα διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014. Πολλά τοπωνύμια στην Αλσατία έχουν γερμανική προέλευση, προφέρονται όμως με τρόπο που ελαφρώς ξενίζει, ειδικά τους γερμανομαθείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πόλη του Αγκνώ (Hagenau), η οποία γερμανικά θα προφερόταν "Χάγκεναου", ενώ στην αλσατική διάλεκτο προφέρεται "Αγκενώ". Εγκυκλοπαίδεια «Επιστήμη και Ζωή» Tourism-Alsace.com Τουριστική ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα του διοικητικού συμβουλίου Αρχειοθετήθηκε 2014-08-21 στο Wayback Machine.
113 (αριθμός)

Το 113 (εκατόν δέκα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 112 και πριν από το 114. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 113 συμβολίζεται ως CXIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙΓ΄ ή ριγ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 113 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 127. Είναι επίσης κυκλικός πρώτος αριθμός καθώς η οποιαδήποτε μετάθεση των ψηφίων του (131, 311, 113) καταλήγει σε πρώτο αριθμό. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Στη χημεία ο ατομικός αριθμός 113 αντιστοιχεί στο στοιχείο Νιχόνιο. Στην αστρονομία ο 113 Αμάλθεια είναι αστεροειδής. Η Λαίδη "Άντζελα" Δημητρίου είπε ότι ο αριθμός αυτός είναι ανάμεσα στο 1 και στο 99 άρα αλλάζουμε τους κανόνες μας παιδία, η Λαίδη μίλησε!
Λουδοβίκος Σφόρτσα

Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα, (Ludovico Maria Sforza, 3 Αυγούστου 1452 - 27 Μαΐου 1508) ο λεγόμενος Μαύρος, ιταλ. il Moro, ήταν δούκας του Μιλάνου και μέλος της ηγετικής οικογένειας των Σφόρτσα.

 Δεύτερος γιος του Φραγκίσκου Σφόρτσα, ήταν ο κυριότερος προστάτης του Λεονάρντο ντα Βίντσι και πολλών άλλων καλλιτεχνών. Αποκαλείτο και "Μαύρος" λόγω της σκούρας του επιδερμίδας. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Έστε, ενώ ο αδελφός της Βεατρίκης, Αλφόνσος Α΄ των Έστε, νυμφεύτηκε την Άννα Σφόρτσα, αδελφή του Τζιαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι οργάνωσε ολόκληρη τη γαμήλια τελετή. Είχε πολλές ερωμένες, η κυριότερη από τις οποίες, η Σεσίλια Γκαλεράνι, του γέννησε γιο την ίδια χρονιά που παντρεύτηκε τη Βεατρίκη. Μετά τη δολοφονία του μεγαλύτερου αδελφού του, Γκαλεάτσο-Μαρία (1476), πέρασε σε αυτόν η αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανιψιού του, Τζιαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα, ενώ σύντομα προσπάθησε να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου (1494) (φημολογείται ότι τον δηλητηρίασε) έγινε δούκας. Την ίδια χρονιά, ο Λουδοβίκος προσεγγίστηκε για συμμαχία με τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Η', και τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει επιδέξια σαν συμμάχους του στους ιταλικούς πολέμους. Βρήκε όμως τους Γάλλους επικίνδυνους για το Μιλάνο και εντάχθηκε στην αντιγαλλική συμμαχία, δίδοντας την ανιψιά του, Μπιάνκα Μαρία Σφόρτσα ως σύζυγο στον Μαξιμιλιανό Α', επιτυγχάνοντας έτσι την αυτοκρατορική αναγνώριση του δουκάτου. Οι Γάλλοι αρχικά ηττήθηκαν στη μάχη του Φορνόβο (1495), αλλά αργότερα με τον διάδοχο του Καρόλου, Λουδοβίκο ΙΒ' (1499), οι Μιλανέζοι ήρθαν σε δύσκολη θέση. Οι Γάλλοι σε συνεργασία με τους Ελβετούς κατέλαβαν τη Νοβάρα, όπου βρισκόταν η βάση του στρατού του. Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα συνελήφθη, παραδόθηκε στους Γάλλους (1500) και έζησε υπό γαλλική αιχμαλωσία τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Οι Ελβετοί παρέδωσαν το δουκάτο στον γιο του, Μαξιμιλιανό Σφόρτσα. Νυμφεύτηκε το 1491 τη Βεατρίκη των Έστε, κόρη του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα και είχε τέκνα: Μαξιμιλιανός 1493-1530, δούκας του Μιλάνου. Φραγκίσκος Β΄ 1495-1535, δούκας του Μιλάνου.Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Μπερναντίνα ντε Κορράντις είχε φυσικό τέκνο την: (νόθη) Μπιάνκα-Τζοβάννα 1483-1496, παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο ντα Σανσεβερίνο, κοντοτιέρο.Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Σεσίλια Γκαλλεράνι (που το πορτραίτο της έκανε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στο έργο του Η κυρία με την ερμίνα) είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Καίσαρ.Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Λουκρέτσια Κριβέλλι είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Τζοβάννι-Πάολο 1497-1535, κοντοτιέρος, μαρκήσιος του Καραβάτζιο.
Περιστερώνα Αμμοχώστου

Η Περιστερώνα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Μαζί με το γειτονικό χωριό Πηγή αποκαλούνται ως Περιστερωνοπηγή.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Peristerona». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ

Ο Πατριάρχης Δανιήλ (ρουμανικά: Daniel‎, κατά κόσμον Νταν Ιλίγε Τσιομποτια, ρουμανικά: Dan Ilie Ciobotea‎) είναι ο προκαθήμενος της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Βουκουρεστίου, Μητροπολίτης Muntenia και Δοβρουτσά, τιμητικός κάτοχος του θρόνου Καισαρείας της Καππαδοκίας και Πατριάρχης πάσης Ρουμανίας.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1951 στο χωριό Dobreşti του δήμου Bara της περιφέρειας Timiş της Ρουμανίας. Ήταν ο τρίτος γιος του δασκάλου Alexie και της Stela Ciobotea. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Σίμπιου, από την οποία αποφοίτησε το 1974. Την περίοδο 1974 - 1976 έκανε διδακτορικές σπουδές στο Βουκουρέστι και κατόπιν στο Προτεσταντικό Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Albert Ludwig του Φρειβούργου. Το 1979 έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και το 1980 του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου. Στις 6 Αυγούστου 1987 εκάρη μοναχός στη Μονή Σιχάστριας (Sihăstria), παίρνοντας το όνομα Δανιήλ. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1987 και Πρεσβύτερος την επόμενη μέρα. Στις 4 Μαρτίου 1990 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Λουγκοζάνου, βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Τιμισοάρας. Στις 7 Ιουνίου 1990 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιασίου και Μητροπολίτης Μολδαβίας και Βουκοβίνης. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Θεόκτιστου ήταν τοποτηρητής του Θρόνου και στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 εξελέγη Πατριάρχης.
Άγιοι Απόστολοι Βαλσαμάτων Κεφαλλονιάς

Οι Άγιοι Απόστολοι είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Ομαλών, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα.

 Οι Άγιοι Απόστολοι βρίσκονται στην κεντρική Κεφαλονιά, στις δυτικές απολήξεις της κορυφής Ρούδι του Αίνου και δίπλα στα Βαλσαμάτα. Απέχουν περίπου 12 χλμ. Α. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ομαλών Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ομαλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου(Πηγή: ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη) eetaa.gr
Λευκορωσικοί Σιδηρόδρομοι

Οι Λευκορωσικοί Σιδηρόδρομοι (λευκορωσικά: Беларуская чыгунка‎ - БЧ Μπιελαρούσκαγια τσιχούνκα, ρωσικά: Белорусская железная дорога‎) είναι η εθνική κρατική σιδηροδρομική εταιρεία της Λευκορωσίας. Οι Λευκορωσικοί Σιδηροδρόμοι είναι ο διαχειριστής του σιδηροδρομικού δικτύου της Λευκορωσίας. Το 2005, η επιχείρηση απασχολούσε 112.173 άτομα.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1992 μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η εταιρεία είναι ένας από τους κληρονόμους των Σοβιετικών Σιδηροδρόμων και ανέλαβε τη διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου της Λευκορωσικής ΣΣΔ. Η εταιρεία διαχειρίζεται 5.512 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών, ενώ το εύρος των γραμμών είναι τα 1.520 χιλιοστόμετρα (όπως και σε όλη την πρώην Σοβιετική Ένωση αλλά και στη Φινλανδία, καθώς αυτό το εύρος χρησιμοποιείται από τσαρικής εποχής). Ο πιο σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός στη Λευκορωσία είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ, ο κεντρικός σταθμός της πρωτεύουσας και ένας από τους πιο σύγχρονους στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Η εταιρεία αναφέρεται στο Υπουργείο Μεταφορών της Λευκορωσίας και για το 2010 απαρτιζόταν από 84 οργανισμούς, 46 επιχειρήσεις, 38 ιδρύματα και 7 εργοστάσια. Το σιδηροδρομικό δίκτυο της Λευκορωσίας απαρτίζεται από 6 τμήματα. Αυτά έχουν πάρει το όνομα του Μινσκ, του Μπαρανοβίτσι, του Μπρεστ, του Γόμελ, του Μογκιλιόφ και του Βίτσεμπσκ, διότι διασχίζουν τις περιοχές γύρω από τα παραπάνω αστικά κέντρα. Λόγω της ανανέωσης του εκρωσισμού στη χώρα κατά τη θητεία του Αλεξάντερ Λουκασένκο, μέχρι πρόσφατα τα έντυπα των Λευκορισικών Σιδηροδρόμων εκδίδονταν μόνο στα ρωσικά. Από τη δεκαετία του 2010 και έπειτα εκδίδονται δίγλωσσα στα λευκορωσικά και τα ρωσικά.}} ChS4t - Ηλεκτρική ατμομηχανή τύπου Co'Co ' VL80, BCG-1 - μηχανές δύο μονάδων (Bo'Bo ') - (Bo'Bo') M62, TE10, TE116, TEP60, TEP70, ChME3 - Ηλεκτρικές ατμομηχανές ντίζελ τύπου Co'Co ' TGK2 - ατμομηχανή ντίζελ δύο αξόνων DR1 - πολλαπλή μονάδα ντίζελ ER9, Stadler FLIRT (EP g, EP r, EP m ) - ηλεκτρικές πολλαπλές μονάδες DP1, DP3, DP6 Pesa - πολλαπλή μονάδα ντίζελ για το δρομολόγιο Μινσκ-Βίλνιους
Περλίτης

Ο περλίτης είναι άμορφο ηφαιστειακό γυαλί με σχετικά υψηλή περιεκτικότητα σε νερό. Βρίσκεται στη φύση και έχει την ασυνήθιστη ιδιότητα να διογκώνεται όταν βρεθεί σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία.

 Όταν φτάσει τους 650-900 °C ο περλίτης μαλακώνει (δεδομένου ότι είναι γυαλί) και το νερό, το οποίο είναι παγιδευμένο στην δομή του, διαφεύγει και αυτό δημιουργεί τη διόγκωση του υλικού από 7 έως 15 φορές. Ο διογκωμένος περλίτης έχει εκτυφλωτικό λευκό χρώμα, λόγω της ανακλαστικότητας των παγιδευμένων φυσαλίδων. Η φαινόμενη πυκνότητα του αδιόγκωτου περλίτη είναι περίπου 1100 kg/m³ (1.1 g/cm³). Αντίστοιχα η φαινόμενη πυκνότητα του διογκωμένου περλίτη είναι μεταξύ των τιμών 30–150 kg/m³ (0.03-0.15 g/cm³). Λόγω της χαμηλής φαινόμενης πυκνότητας του διογκωμένου περλίτη, έχουν αναπτυχθεί πολλές εμπορικές εφαρμογές του. Σε οικοδομικά υλικά χρησιμοποιείται σε ελαφροβαρή κονιάματα, μονωτικά υλικά, θερμο-ηχομονωτικές πλάκες οροφής και ως βοηθητικό υλικό φίλτρων. Σε αγροτικές εφαρμογές κάνει τα φυτοχώματα πιο χαλαρά, επιτρέποντας την είσοδο του αέρα, ενώ έχει αρκετά καλή κατακράτηση νερού. Είναι ιδανικό μέσο για υδροπονικές καλλιέργειες. Ο περλίτης χρησιμοποιείται επίσης σε χυτήρια και σε κρυογενικές μονώσεις. 70-75% SiO2 12-15% Al2O3 3-4% Na2Ο 3-5% K2Ο 0.5-2% Fe2O3 0.2-0.7% MgO 0.5-1.5% CaO 2-5% Απώλεια πύρωσης (χημικά δεσμευμένο / συνδυασμένο νερό) Υπάρχουν σημαντικά αποθέματα περλίτη παγκοσμίως και δεν χαρακτηρίζεται ως στρατηγικό υλικό. Οι κυριότερες χώρες παραγωγής είναι η Ελλάδα, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Τουρκία και η Ιαπωνία. Η παγκόσμια παραγωγή (με εξαίρεση την Κίνα) εκτιμάται σε 1,8 εκ. τόννους. Ο ελληνικός περλίτης είναι εξαιρετικής ποιότητας και κατέχει την 1η θέση παγκοσμίως με μερίδιο πάνω από το 25% της παγκοσμίου παραγωγής. Η Μήλος μόνο (στο Τσιγκράδο και στον Τράχηλα) έχει αποθέματα πάνω από 1 δις. Τόνους . Για το 2014 εξορύχθηκαν περί τους 1.000.000 τον. ορυκτού (αδιόγκωτου) περλίτη από τα ορυχεία της Μήλου, Κυκλάδες (από την κυρίαρχη στον τομέα Imerys (που εξαγόρασε την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε.), αλλά και τις μικρότερες ΕΕΚΟΜ ΑΕ και ΜΗΛΟΠΑΝ ΑΕ) και της νησίδος Γυαλί, Δωδεκάνησα (ΠΕΡΛΙΤΕΣ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε.). Ο (διογκωμένος) περλίτης χρησιμοποιείται στην οικοδομική βιομηχανία, ως ασφαλές από άποψη υγιεινής και οικολογικό μονωτικό υλικό (π.χ. αντί αμιάντου), καθώς και για ποικιλία άλλων εφαρμογών: από τη διήθηση βιομηχανικών λυμάτων μέχρι τη διήθηση κρασιών και μπίρας, κι από την υψικάμινο μέχρι τις υδροπονικές καλλιέργειες. Perlite Institute Mineral Information Institute - perlite
Οικογένεια Νεχρού - Γκάντι

Η οικογένεια Νεχρού - Γκάντι είναι η σημαντικότερη πολιτική δυναστεία της Ινδίας έχοντας αναδείξει τρεις πρωθυπουργούς και πολλούς πολιτικούς. Πολλές φορές συγκρίνεται με αυτή τον Κέννεντυ λόγω της δύναμής της και των δολοφονιών που έχουν σημειωθεί με θύματα μέλη της. Σημαντικότερο μέλος της υπήρξε ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, πρώτος πρωθυπουργός της Ινδίας. Ο Μαχάτμα Γκάντι δεν υπήρξε μέλος της οικογένειας αυτής και απλώς πρόκειται για συνωνυμία.

 Γενάρχης της πολιτικής δυναστείας θεωρείται ο Μοτιλάλ Νεχρού, δικηγόρος που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του ινδικού εθνικού κινήματος. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας αναδείχθηκαν στην πολιτική μέσω του κόμματος του "Κογκρέσου", κόμμα που ίδρυσε ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού. Όμως τα τελευταία χρόνια ο Βαρούν Γκάντι εκλέγεται βουλευτής με το BJP παρ'όλο που η θεία του είναι πρόεδρος του κόμματος του "Κογκρέσου". Από τα μέλη της η Ίντιρα Γκάντι και ο Ρατζίβ Γκάντι δολοφονήθηκαν ενώ ο Σαντζάι Γκάντι πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα. Γκανγκανχαρ Νεχρού, αστυνομικός διευθυντήςΜοτιλάλ Νεχρού, δικηγόρος, πολιτικός, πρωτεργάτης του Ινδικού Εθνικού κινήματος και γιος του ΓκανγκανχάρΤζαβαχαρλάλ Νεχρού, πρωθυπουργός της Ινδίας και γιος του ΜοτιλάλΊντιρα Γκάντι, πρωθυπουργός της Ινδίας, σύζυγος του Φεροζέ Γκάντι και κόρη του ΤζαβαχαρλάλΡατζίβ Γκάντι, πρωθυπουργός της Ινδίας, σύζυγος της Σόνια Γκάντι και γιος της ΊντιραΡαχούλ Γκάντι, πολιτικός, υποψήφιος πρωθυπουργός της Ινδίας και γιος του ΡατζίβΣαντζάι Γκάντι, βουλευτής, σύζυγος Μανέκα Γκάντι και γιος της ΊντιραΒαρούν Γκάντι, βουλευτής, γενικός γραμματέας BJP και γιος του ΣαντζάιΒιτζάγια Λάκσμι Παντίτ, διπλωμάτης, πολιτικός, σύζυγος του Ρατζίτ Παντίτ και κόρη του ΜοτιλάλΠαντίτ Ναντλάλ Νεχρού, δικηγόρος, πολιτικός και γιος του ΓκανγκανχάρΜπριτζαλάλ Νεχρού, πολιτικός, σύζυγος της Ραμεσαγουάρι Νεχρού και γιος του ΝαντλάλΜπρατζ Κουμάρ Νεχρού, διπλωμάτης, πολιτικός και γιος του ΜπριτζαλάλΣιαμ Λαλ Νεχρού, γιος του ΝαντλάλΑναντ Κουμαρ Νεχρού, γιος του ΣιάμΑρούν Νεχρού, βουλευτής, υπουργός και γιος του Ανάντ
Καλλίνικος Γ΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο Καλλίνικος ήταν πολυμαθής και ενάρετος θεολόγος και κήρυκας, επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έζησε από τα τέλη του 17ου αιώνα ως το 1726, οπότε εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αλλά στο άκουσμα της εκλογής έπαθε συγκοπή και πέθανε.

 Γεννήθηκε στη Νάξο περί τα μέσα του 17ου αιώνα. Φαίνεται πως δεν πήγε σε κάποιο σχολείο στην πατρίδα του, καθώς δεν μαρτυρείται σχολείο στη Νάξο πριν το 1818, οπότε πήγε σε νεαρή ηλικία στην Κωνσταντινούπολη, όπου διετέλεσε μαθητής του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Αφού έγινε ιερομόναχος, ξεκίνησε να διδάσκει στην Πατριαρχική Ακαδημία. Από τον Σεπτέμβριο ως τον Δεκέμβριο του 1705, που η Σχολή έμεινε κλειστή λόγω επιδημίας πανώλης, ο Καλλίνικος κατέφυγε στα Θεραπειά, όπου υπέφερε επί δίμηνο από κάποια οφθαλμική ασθένεια. Περί το Πάσχα του 1706, οπότε επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, παραιτήθηκε από την Σχολή. Κατά κάποιους αργότερα επέστρεψε σε αυτήν ως σχολάρχης, κατ'άλλους αυτό δεν προκύπτει από κάποια έγκυρη πηγή και ίσως αφορά άλλη Σχολή της Πόλης. Στις 8 Απριλίου 1711 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, αλλά στην επαρχία του διέμεινε μόνο κατά τα έτη 1714-1716, καθώς πριν και μετά διέμενε ως συνοδικός στην Κωνσταντινούπολη. Τον Οκτώβριο του 1718, μετά τον θάνατο του Ηρακλείας Γενναδίου εξελέγη Μητροπολίτης Ηρακλείας. Φαίνεται πως την εκλογή του αυτή την οφείλει στον Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄, με τον οποίο και την μερίδα των υποστηρικτών του όμως ήρθε κατόπιν σε αντιπαράθεση, δημιουργώντας συνεχείς προστριβές που έκαναν μεγάλη ζημιά στην Εκκλησία. Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία του, φιλοδοξούσε να ανατρέψει τον Ιερεμία και να γίνει ο ίδιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Υπό το βάρος των συνεχών συγκρούσεων και διαμαχών που προκαλούνταν μεταξύ των δύο πλευρών, η υγεία του Καλλινίκου κλονίστηκε ήδη από το 1721, οπότε κινδύνεψε και να πεθάνει στη Ραιδεστό. Κατά τα έτη 1723 ως 1726 διέμενε στην Κωνσταντινούπολη ως συνοδικός και κατά τα έτη αυτά υπέσκαπτε τον Πατριάρχη. Όταν τελικά όμως κατόρθωσε να καθαιρεθεί ο Ιερεμίας Γ΄ και να εκλεγεί ο ίδιος στις 19 Νοεμβρίου 1726, στο άκουσμα της εκλογής δεν άντεξε από τη συγκίνηση, έπαθε συγκοπή και πέθανε. Ήταν πολυμαθής, γνώστης της ελληνικής γλώσσας και της Αγίας Γραφής, φιλόσοφος και ιεροκήρυκας. Φέρεται να συνέγραψε «Παρακλητικό Κανόνα εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», αν και γι'αυτό έχουν διατυπωθεί αμφιβολίες. Κάποιοι δεν τον συναριθμούν στους Πατριάρχες, καθώς δεν πρόλαβε να ενθρονιστεί. Αυτοί ονομάζουν Καλλίνικο Γ΄ τον Καλλίνικο Δ΄. Βλέπε και: Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
Περιφερειακή Οδός Ιωαννίνων

Η Περιφερειακή Οδός Ιωαννίνων είναι εθνική οδός στα Ιωάννινα που παρακάμπτει δυτικά την πόλη των Ιωαννίνων. Ξεκινάει από την Εθνική Οδό 5 και τελειώνει στην Εθνική Οδό 20.

 Ο δρόμος ξεκινάει στο Αθλητικό Κέντρο Ιωαννίνων (Πανηπειρωτικό Στάδιο) στα νότια των Ιωαννίνων από την Εθνική Οδό 5 προς τα δυτικά. Διασταυρώνεται με την Εθνική Οδό 6 και τελειώνει στο αεροδρόμιο των Ιωαννίνων σε διασταύρωση με την Εθνική Οδό 20. Το μήκος της οδού είναι περίπου 11 χιλιόμετρα. Στο βόρειο τμήμα της διέρχεται από μία σήραγγα μήκους 400 μέτρων. Ο δρόμος είναι εθνική οδός με μια λωρίδα ανά κατεύθυνσή. Το όριο ταχύτητας είναι 90 χιλιόμετρα.
Σίλβια Σέιντ

Η Σίλβια Σέιντ (Silvia Saint), γεννημένη ως Σιλβίε Τομτσαλόβα (Silvie Tomčalová) (γενν. στις 12 Φεβρουαρίου 1976) είναι Τσέχα πρώην ηθοποιός πορνογραφικών ταινιών. Το 1996 ήταν η Penthouse Pet της Χρονιάς στην τσεχική έκδοση του περιοδικού. Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 300 πορνογραφικές ταινίες.

 Η Σέιντ γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1976 ως Σιλβίε Τομτσαλόβα, σε αυτό που είναι τώρα Τσεχική Δημοκρατία. Ήταν μοναχοπαίδι που αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες στη ζωή της, συμπεριλαμβανομένης της φτώχειας και του θανάτου του πατέρα της όταν ήταν νέα. Η Σέιντ ξεκίνησε ως ερωτικό μοντέλο, πρώτα εσωρούχων, στη συνέχεια γυμνή σε περιοδικά και τελικά σε πορνογραφικές ταινίες. Ήταν το Penthouse Pet της Χρονιάς το 1996 (τσεχική έκδοση). Μετά την εισαγωγή της στην αμερικανική βιομηχανία πορνογραφίας, έγινε η Penthouse Pet του Μήνα για τον Οκτώβριο του 1998 (έκδοση ΗΠΑ). Οι πρώτες ταινίες της Σέιντ γυρίστηκαν στην Ευρώπη, πολλές για την Private Media Group. Συμμετείχε σε μία πορνογραφική ταινία της Private Media Group με θέμα το διάστημα, την The Uranus Experiment: Part Two, η οποία περιείχε μία σύντομη σκηνή που γυρίστηκε σε ένα ρωσικό αεροσκάφος που πετούσε σε παραβολική τροχιά (παρόμοια με το Vomit Comet της NASA). Η ταινία περιείχε περίπου 20 δευτερόλεπτα με τους Σέιντ και Νικ Λανγκ (που και οι δύο έπαιξαν αστροναύτες που ζουν σε ένα διαστημικό σταθμό) να κάνουν διεισδυτικό σεξ σε ελεύθερη πτώση. Η σκηνή ήταν υποψήφια για το βραβείο Nebula, αλλά δεν κέρδισε.Η Σέιντ τιμήθηκε με το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής στο Torino Sex 2005, το δεύτερο ετήσιο Delta of Venus Fair του Τορίνο. Το 2006 κέρδισε τα δικαιώματα στο διαδικτυακό όνομα τομέα silviasaint.com από έναν κυβερνοκαταληψία σε μία πράξη Ενιαίας Πολιτικής Επίλυσης Διαφορών Ονομάτων Τομέων. Από το 2007 ασχολείται έχει πρωταγωνιστήσει μόνο σε λεσβιακές ερωτικές ταινίες, φροντίζοντας παράλληλα τις ακροάσεις ως σκηνοθέτης και παραγωγός στον επίσημο ιστότοπό της. Βραβεία AVN 1998 - Καλύτερη Επίδοση Πειρασμού (Fresh Meat 4) Βραβείο Hot d'Or 2000 - Καλύτερη Ευρωπαία Υποστηρικτική Ηθοποιός (Le Contrat des Anges) Βραβείο FICEB Ninfa 2000 - Καλύτερη Λεσβιακή Σκηνή (Alexia and Cie) με τις Νίκι Άντερσον (Nikki Anderson) & Κέιτ Μορ (Kate More) Βραβείο FICEB Ninfa 2004 - Καλύτερη Ηθοποιός (Δημόσιο) Βραβείο FICEB Ninfa 2005 - Καλύτερη Ηθοποιός (Δημόσιο) AVN Hall of Fame 2012: νεοεισερχόμενη Silvia Saint στην IMDb Silvia Saint παρουσίαση στο Adult Film Database Σίλβια Σέιντ στην ιστοσελίδα Internet Adult Film Database
Κακόλακκος Πωγωνίου Ιωαννίνων

Για τον συνώνυμο οικισμό στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Κακόλακκος Δωδώνης Ο Κακόλακκος είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 960 μέτρων και ιστορικά ανήκει στα Πωγωνοχώρια.

 Ο Κακόλακκος βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και είναι κτισμένος στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Νεμέρτσικα (Δούσκο). Απέχει 73 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 11,5 χλμ. νοτιοανατολικά από τους Δρυμάδες, που είναι οδική είσοδος στην Αλβανία. Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε πρωτεύουσα του Πωγωνίου και το κέντρο διοίκησης του Σουλιώτη οπλαρχηγού Μάρκου Μπότσαρη από το 1815 ως το 1820. Το χωριό αναφέρεται στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895 να ανήκει στον Καζά Ιωαννίνων και να έχει πληθυσμό 138 κατοίκους. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Δημητρίου με το ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο του, που είναι δωρεά της οικογένειας Μπότσαρη. Υπάρχουν επίσης και ερείπια του "Πύργου του Κούρτ Πασά" που είχε παραχωρήσει ο Αλή Πασάς στον Μάρκο Μπότσαρη (1815), όταν τον είχε διορίσει αρματωλό της περιοχής. Από τη πλατεία του χωριού και το μνημείου του Μάρκου Μπότσαρη, ξεκινά η πεζοπορική/ορειβατική διαδρομή "Κακόλακκος - Κορυφή Μερόπης Νεμέρτσικα (ύψους 2.214 μ.)". Ως κοινότητα συστάθηκε το 1924 με το ΦΕΚ 63Α - 24/03/1924 με την απόσπαση του οικισμού από την τότε κοινότητα Ρουμπάτων και τον ορισμό του Κακόλακκου ως έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Κακολάκκου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Πωγωνίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκους
Τζέιμσταουν (Αγία Ελένη)

Η Τζέιμσταουν (αγγλικά: Jamestown) είναι η πρωτεύουσα της Νήσου της Αγίας Ελένης που είναι υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Βρίσκεται στα Βορειοδυτικά του νησιού (15°55′31″N 5°43′5″Δ) και ο πληθυσμός της είναι μόλις 714 άτομα σε καταμέτρηση που έγινε το 2008.

 Η Τζέιμσταουν ιδρύθηκε το 1659 από την Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών και πήρε το όνομά της από τον Τζέιμς, Δούκα της Υόρκης, που αργότερα έγινε ο βασιλιάς Τζέιμς Β 'της Αγγλίας. Είναι χτισμένο πάνω πυρογενή πετρώματα σε ένα μικρό θύλακα του Τσιλιβή, ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια που είναι ακατάλληλα για την κατασκευή κατοικιών.Η πόλη είναι ως εκ τούτου έχει ένα περίεργο σχήμα καθώς εκτείνεται ανάμεσα στα απόκρημνα βράχια που την περιβάλουν είναι μακρόστενη, πυκνοκατοικημένη και με δαιδαλώδη δρομάκια. Θάμνοι και δέντρα στολίζουν κάποιες από τις γωνίες του δρόμου. Η πόλη διαθέτει μερικά κτήρια βρετανικής αποικιακής αρχιτεκτονικής και έχει προταθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πολλά κτίρια είναι χτισμένα από τοπική ηφαιστειακή πέτρα.Ο ναός του Αγίου Ιάκωβου χρονολογείται από το 1774 και είναι το παλαιότερο Αγγλικανική εκκλησία στο νότιο ημισφαίριο. Ένα άλλο αξιοθέατο της πόλης είναι η σκάλα του Ιάκωβου από 699 σκαλοπάτια, χτίστηκε το 1829 για να συνδέει την Τζέιμσταουν με το παλιό φρούριο στην Σκάλα του Λόφου. «Τζέιμσταουν-Νήσος Αγίας Ελένης οδηγός στα Αγγλικά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2010. Φωτογραφίες απο την Τζέιμσταουν