IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης

Ο Γουλιέλμος (γερμ. Wilhelm, 20 Ιουλίου 1828 – 5 Νοεμβρίου 1896) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης. Έγινε στρατηγός στην Αυστρία και στη Βυρτεμβεργη.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ευγενίου Β΄ της Βυρτεμβέργης και της Ελένης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου Γ΄ του Χοενλόε-Λάνγκεμπουρκ. Ο Γουλιέλμος Νικόλαος γεννήθηκε στο Μπαντ Καρλσρούε (Πόκουι) της Σιλεσίας, στην Πρωσία. Παρακολούθησε μαθήματα σε δημόσιο σχολείο, στο Μπρεσλάου (Βρότσουαφ), ο πρώτος του Οίκου του που έκανε κάτι τέτοιο. Σπούδασε στη Γενεύη και στη Βόννη και μετά εισήλθε στον Αυστριακό στρατό, στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού Κάιζερ Φραντς Γιόζεφ, στη Βιέννη. Συμμετείχε στον Α΄ Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ιταλίας, όπου τραυματίστηκε. Για την ανδρεία του προήχθη σε λοχαγό από τον στρατάρχη. Έγινε ταγματάρχης (1853), αντισυνταγματάρχης (1857) και συνταγματάρχης (1859) του Συντάγματος Βασιλιάς του Βελγίου. Πολέμησε το 1859 στον Β΄ Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ιταλίας και στη μάχη της Ματζέντα εντυπωσίασε τους ανωτέρους του και τους εχθρούς του Γάλλους. Ως υποστράτηγος έλαβε μέρος στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο, με την ταξιαρχία του να είναι μέρος της Βόρειας Στρατιάς. Έπειτα έφθασε με την ταξιαρχία του στην Τεργέστη. Το 1869 ήταν διοικητής της 11ης Μοίρας Πεζικού στην Πράγα και το ίδιο έτος προήχθη σε αντι-στρατάρχη. Συμμετείχε στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο και το 1878 στον Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο. Το 1896 απεβίωσε στο Μεράν(ο) του Τυρόλο σε ηλικία 68 ετών. L'Allemagne dynastique, Huberty, Giraud, Magdelaine, Reference: II 525 R. Zerelik in: Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Eds.): The House of Wuerttemberg. A biographical dictionary. Kohlhammer, Stuttgart 1997, ISBN 3-17-013605-4, S. 370–371. Frank Raberg: Manual of the Württemberg State Parliament from 1815 to 1933. Biographical Kohlhammer, Stuttgart 2001, ISBN 3-17-016604-2, p. 1051st Franz Ilwof: Nicolaus Wilhelm, Duke of Württemberg . In General German Biography (ADB). Band 43, Duncker & Humblot, Leipzig 1898, S. 213–218. Volume 43, Duncker & Humblot, Leipzig 1898, p. 213-218. Constantin von Wurzbach : Württemberg, Wilhelm Nicolaus Duke of, In: Biographical Encyclopedia of the Empire Austria, Volume 58 (1889), published by LC Zamarski, Vienna, 1856–1891, p. 253-258 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα William of Württemberg στο Wikimedia Commons
Νότια τιγρογαλή

Η Νότια τιγρογαλή (Leopardus guttulus), είναι μία μικρή αγριόγατα, που απαντάται στη νότια και νοτιοανατολική Βραζιλία και αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστό είδος το 2013. Παλαιότερα, θεωρούταν ότι ανήκε στο είδος Τιγρογαλή (Leopardus tigrinus). Σε ένα μέρος της κατανομής της, μπορεί να διασταυρωθεί με τον Αγριόγατο του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi), αλλά δεν φαίνεται να διασταυρώνεται με τον πληθυσμό της Τιγρογαλής στην βορειοανατολική Βραζιλία, ο οποίος συχνά αλληλεπιδρά με το Κολοκόλο (Leopardus colocolo).

 Η Νότια Τιγρογαλή, έχει μία κιτρινωπή - ωχρώδη γούνα, με ανοιχτές μαύρες βούλες. Σωματικά, η Νότια Τιγρογαλή, μπορεί να διακριθεί από την Τιγρογαλή όσον αφορά τον πιο σκουρόχρωμο χρωματισμό του, τις μεγαλύτερες βούλες, αλλά και την μικρότερη ουρά. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει διάκριση των δύο ειδών μόνο από την εμφάνιση, δεδομένου ότι η γεωγραφική ποικιλομορφία, τείνει να είναι διαφορετική. Πιστεύεται ότι είναι ενδημικά και απειλούμενα είδη, αφού το περιβάλλον τους, το ατλαντικό δάσος, τείνει να εξαφανιστεί. Επιπλέον, διεξάγονται αρκετές γενετικές έρευνες ώστε να κατανοηθούν οι βασικές διαφορές της Τιγρογαλής με την Νότια Τιγρογαλή. Ο κύριος οικότοπός της, το Ατλαντικό δάσος, βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής, που εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού ωκεανού στη Βραζιλία, στην Παραγουάη και στην Αργεντινή. Η Νότια Τιγρογαλή, πιστεύεται ότι είναι ενδημικό είδος στη νότια και νοτιοανατολική Βραζιλία.
ΕΡΤ Κοζάνης

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Κοζάνης (ΕΡΤ Κοζάνης) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός της Κοζάνης και του νομού Κοζάνης. Το πρόγραμμά του είναι κυρίως ειδησεογραφικό αλλά και ψυχαγωγικό.

 Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 29 Ιανουαρίου 1950, ως Ραδιοφωνικός Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων Δυτικής Μακεδονίας. Μέχρι το 1954 εξέπεμπε από έναν πομπό βραχέων κυμάτων ισχύος 1KW ώσπου άλλαξε πομπό ισχύος 300Watt. Το 1962 εντάσσεται στην μετέπειτα ΥΕΝΕΔ και από το 1967 εκπέμπει στα μεσαία κύματα, αρχικά με πομπό ισχύος 600W και από το τέλος της δεκαετίας του 1970, με πομπό ισχύος 1KW στους 1.602 χιλιόκυκλους. Αργότερα, το 1982 εντάσσεται στην μετέπειτα ΕΡΤ2 και το 1987 στην ΕΡΤ και έτσι μετονομάστηκε σε ΕΡΑ Κοζάνης. Η ΕΡΤ Κοζάνης από το Νοέμβριο του 1991 εκπέμπει και στα FM στους 100.2 MHz με πομπό ισχύος 10KW από την Καστανιά καλύπτοντας ολόκληρη τη Δυτική Μακεδονία. Στις 11 Ιουνίου 2013 μετά την ανακοίνωση για το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ Κοζάνης δεν συνέχισαν την λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού, πράγμα το οποίο έκαναν όλοι οι υπόλοιποι ραδιοφωνικοί σταθμοί της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Η ΕΡΤ Κοζάνης μαζί με την ΕΡΤ Τρίπολης και την ΕΡΤ Καβάλας ήταν οι μόνοι ραδιοφωνικοί σταθμοί της ΕΡΤ που σταμάτησαν την λειτουργία τους μετά την ανακοίνωση του κλεισίματος ΕΡΤ λόγω τεχνικών προβλημάτων και ζημιών.Ωστόσο, στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Κοζάνης αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Κοζάνης. Ακούστε ζωντανά την ΕΡΤ Κοζάνης μέσω του Radio Live Ακούστε ζωντανά την ΕΡΤ Κοζάνης μέσω του ERT Echo Επίσημη ιστοσελίδα Facebook ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα στην ΕΡΤopen
Γιάννης Μιχελάκης

Ο Γιάννης Μιχελάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος. Είχε χρηματίσει βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία (2012-2015), υπουργός Εσωτερικών (2013-2015) και εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας (2011-2013).

 Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1960 στην Κάλυμνο. Κατάγεται από τα Χανιά της Κρήτης και μεγάλωσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Έχει κάνει σπουδές στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς και εργάστηκε ως δημοσιογράφος από το 1979, μέχρι που ανέλαβε εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Έχει εργαστεί στις εφημερίδες «Ελευθεροτυπία», «Έθνος», «Ελεύθερος Τύπος» «Βραδυνή», «Ακρόπολη», «24 ώρες» και «Κέρδος». Διετέλεσε αρχισυντάκτης στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 και στους τηλεοπτικούς σταθμούς «MEGA» και «MEGA Κύπρου», καθώς και Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης στη τηλεόραση του ΑΝΤ1. Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Ήταν διευθυντής της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» που επανεκδόθηκε το 2009. Στις 10 Ιανουαρίου 2011, ανέλαβε εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ (έως και τον Ιούνιο του 2012). Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το Μάιο του 2012 και επανεξελέγη τον Ιούνιο του ίδιου έτους, στις εκλογές συμμετείχε στην πρώτη αναμέτρηση στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ, ενώ τον Ιούνιο στην τέταρτη θέση. Από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Ιούνιο του 2013 συμμετείχε στις εξής Κοινοβουλευτικές Επιτροπές : πρόεδρος της Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων, μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων και μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς. Στις 3 Ιανουαρίου 2013, τοποθετήθηκε από τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά, πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας ,Κωνσταντίνος Καραμανλής».Από τις 25 Ιουνίου 2013 έως τις 9 Ιουνίου 2014 διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών. Συμμετείχε ως μέλος στις εξής Κοινοβουλευτικές Επιτροπές : Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και Διαρκής Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων.Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ήταν υποψήφιος στη Β' Αθηνών, αλλά δεν εξελέγη. Αργότερα επέστρεψε στη δημοσιογραφία αναλαμβάνοντας στο τέλος του 2016 τη θέση του γενικού διευθυντή ειδήσεων στον ΑΝΤ1.Τον Ιανουάριο του 2018 καταδικάστηκε για παθητική δωροδοκία το 2013, περίοδο κατά την οποία ήταν βουλευτής, από επιχειρηματία, με ποινή εννέα μηνών με αναστολή.Τον Φεβρουάριο του 2021 εντάχθηκε στην πρωινή ζώνη του Real FM 97,8 ενώ τον Μάρτιο του 2021 ξεκίνησε την συνεργασία του και με τον ενημερωτικό ιστότοπο NEWS 24/7 .Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Νικόλ Ποφάντη και έχουν τρεις κόρες. Ιστοσελίδα Γιάννη Μιχελάκη Άρθρα Γιάννη Μιχελάκη στο NEWS 24/7
Α.Ο. Θεαγένης Θάσου

Ο Α.Ο. Θεαγένης Θάσου είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1969 και εδρεύει στο Λιμένα της Θάσου. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Δημοτικό Στάδιο Λιμένα Θάσου χωρητικότητας 1.000 θεατών.

 Στην κωμόπολη του Λιμένα υπήρχαν δύο ομάδες, ο «Θασιακός» και ο «Θεαγένης». Μετέπειτα πάρθηκε η απόφαση δημιουργίας ενός αθλητικού σωματείου, με σκοπό να εκπροσωπεί το Λιμένα και τη Θάσο γενικότερα. Ο Αθλητικός Όμιλος Θάσου «ο Θεαγένης» ιδρύθηκε επίσημα το 1969. Η ονομασία του προέρχεται από τον γνωστό αρχαίο ολυμπιονίκη αθλητή του παγκρατίου αθλήματος, Θεαγένη τον Θάσιο. Αποτελεί έναν από τους παλαιότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στην Ε.Π.Σ. Καβάλας.Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν κατά την περίοδο 2002–03, όταν στέφθηκε πρωταθλήτρια της Ε.Π.Σ. Καβάλας, κερδίζοντας την άνοδο στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία. Την περίοδο 2003–04, κατέλαβε τη 12η θέση με 36 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο τερμάτησε 11ος, μία θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Την περίοδο 2005–06, τερμάτησε στη 16η θέση του βαθμολογικού πίνακα με 12 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες.Την περίοδο 2009–10 η ομάδα αγωνιζόταν στην Α1 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Καβάλας, όπου τερμάτισε στη 10η θέση. Μάλιστα είχε φτάσει στη 14η θέση που οδηγούσε στην Α2 Κατηγορία αλλά τελικά, έπειτα από ορισμένες νίκες, κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία. Το σήμα της ομάδας απεικονίζει την προτομή του ολυμπιονίκη Θεαγένη, που καταγόταν από τη Θάσο. 2003–04: Δ΄ Εθνική 2004–05: Δ΄ Εθνική 2005–06: Δ΄ Εθνική Θανάσης Ζήδρος Αύγουστος Σοφιάς Επίσημη σελίδα στο facebook Οπαδικό ιστολόγιο της ομάδας Δημοτικό Στάδιο Θάσου
Διαδηλώσεις στη Γεωργία το 1956

Οι διαδηλώσεις του Μαρτίου του 1956 στην ΣΣΔ της Γεωργίας (γνωστές και ως ταραχές του 1956 στην Τιφλίδα, ή Σφαγές της 9ης Μαρτίου), ήταν σειρά διαμαρτυριών προς την πολιτική της αποσταλινοποίησης του Νικήτα Χρουτσώφ, η οποία αναστάτωσε τους Γεωργιανούς υποστηρικτές του Σταλινισμού.

 Το κέντρο των ταραχών ήταν η πρωτεύουσα της Γεωργίας, Τιφλίδα, όπου δημιουργήθηκαν αυθόρμητες πορείες για να τιμήσουν την τρίτη επέτειο του θανάτου του Στάλιν, καθώς επίσης και να διαμαρτυρηθούν για την αποκήρυξη του Στάλιν από τον Κρούτσεφ. Οι πορείες αυτές γρήγορα εξελίχθηκαν σε ανεξέλεγκτες διαδηλώσεις και ταραχές, οι οποίες παρέλυσαν την πόλη, ενώ τα αιτήματα των διαδηλωτών έγιναν πιο προωθημένα, απαιτώντας την αλλαγή της Κεντρικής Κυβέρνησης της Μόσχας και την ανεξαρτησία της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση. Οι τοπικές Γεωργιανές αρχές, συγχυσμένες και διεφθαρμένες, παρεχώρησαν την εξουσία στο Σοβιετικό Στρατό. Τότε, στις 9 Μαρτίου, ο Στρατός άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους. Οι διαδηλωτές συνέχισαν την αντίστασή τους μέχρι και την επόμενη ημέρα, όταν επενέβησαν τα τεθωρακισμένα που τους διέλυσαν. Οι εκτιμήσεις για τις απώλειες κυμαίνονται από αρκετές δωδεκάδες έως λίγες εκατοντάδες. Παρά το γεγονός της άμεσης ειρήνευσης, τα γεγονότα του 1956 σηματοδότησαν μία καμπή, μετά από την οποία η νομιμοφροσύνη της Γεωργίας προς την Σοβιετική Ένωση υπαγορευόταν υπό όρους υποτέλειας και η υπαγωγή στο ρωσικό άρμα εντατικοποιήθηκε. Κατά την άποψη του σοβιετολόγου Ρόναλντ Γκρίγκορ Σούνι, η άμεση και κτηνώδης απάντηση εκ μέρους της Σοβιετικής Κυβερνήσεως, διέγραψε αδρά την αδυναμία εκ μέρους της να επιλύσει το δίλημμα του κατά πόσο το Σοβιετικό σύστημα μπορούσε να αλλάξει, και κατά πόσο η Σταλινική αυθαιρεσία μπορούσε να διατηρηθεί. Η κυβερνητική σύγχυση της Τιφλίδας ήταν ένα αιματηρό σημάδι ότι ο αναθεωρητισμός θα περιοριζόταν από την αποφασιστικότητα του Κόμματος να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας.
Λίντσεϊ Ρόουζ

Ο Λίντσεϊ Ρόουζ (γενν. 8 Φεβρουαρίου 1992) είναι διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από το Μαυρίκιο, γεννημένος στη Γαλλία, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Λέγκια Βαρσοβίας.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1998 από την πατρίδα του στην ΚΠΜ Ρενς. Ύστερα από τρία χρόνια εκεί εντάχθηκε στην επαγγελματική ομάδα Σταντ Ρενναί. Αφού πέρασε εννέα χρόνια στην ακαδημία του συλλόγου, αποδεσμεύτηκε χωρίς να του προσφερθεί επαγγελματικό συμβόλαιο. Λίγο αργότερα υπέγραψε με τη Σταντ Λαβαλουά της Λιγκ 2, όπου αγωνίστηκε πολλές φορές με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο Σαμπιονά Νασιονάλ 3. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 9 Απριλίου 2010, σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Σατορού. Στις 21 Μαΐου 2010 υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με τη Λαβαλουά, διάρκειας τριών ετών.Στις 17 Ιουλίου 2014, μετά από 1,5 σεζόν με τη Βαλανσιέν της Λιγκ 1, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Ολιμπίκ Λυών πριν από τη σεζόν 2014–15. Στις 24 Ιανουαρίου 2019, η Λοριάν έδωσε τον Ρόουζ με εξάμηνο δανεισμό στον Άρη. Στις 3 Μαρτίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, στην εντός έδρας νίκη με 2–0 επί της ΑΕΚ, στη «μάχη» για το εισιτήριο του Γιουρόπα Λιγκ. Στις 31 Μαρτίου 2019 σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 3–1 επί του ΟΦΗ.Στις 29 Ιουνίου 2019 ο Άρης ανακοίνωσε τη μόνιμη μεταγραφή του με τριετές συμβόλαιο.Στις 26 Ιανουαρίου του 2021 σκόραρε με κεφαλιά στην εντός έδρας νίκη απέναντι στη Λάρισα και χάρισε στην ομάδα του ένα πολύτιμο τρίποντο. Τον Ιούλιο του 2021 μετεγγράφηκε στην πολωνική Λέγκια Βαρσοβίας, υποστηρίζοντας, ωστόσο, ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιστρέψει στον Άρη. Η πρώτη διεθνής εμπειρία του Ρόουζ ήρθε με την Εθνική Μαυρίκιου Κ-17 το 2008, παίζοντας σε αρκετούς αγώνες με την ομάδα σε διάφορες διοργανώσεις. Σύντομα κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας Κ-18 και ένα χρόνο αργότερα στην Εθνική Γαλλίας Κ-19. Επιδίωκε να παίξει με την Εθνική Γαλλίας σε διεθνές επίπεδο, αλλά δήλωσε ότι είναι σίγουρα ανοιχτός στο να παίζει με την Εθνική Μαυρίκιου, εάν δεν υλοποιηθεί η πρώτη περίπτωση.Τον Οκτώβριο του 2017 δεσμεύτηκε με την Εθνική Μαυρίκιου. Κλήθηκε για τον φιλικό αγώνα εναντίον της Ισημερινής Γουινέας στις 8 Οκτωβρίου, αλλά δε συμμετείχε λόγω τραυματισμού. Ωστόσο, έκανε το ντεμπούτο του για τον Μαυρίκιο σε μία φιλική νίκη με 1–0 επί του Μακάο στις 22 Μαρτίου 2018. (Γαλλικά) rose-lindsay {{{επίθετο}}} : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr(Γαλλικά) Λίντσεϊ Ρόουζ στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (Αγγλικά) Προφίλ Λίντσεϊ Ρόουζ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Bowling Bowling Bowling Parking Parking

To Bowling Bowling Bowling Parking Parking είναι ένα live άλμπουμ από το πανκ ροκ συγκρότημα Green Day. Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1996, αρχικά μόνο στην Ιαπωνία. Τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στην Πράγα (1-3,7), στη Φλόριντα (4), στο Τόκιο (5,6,8). Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 34 της Αυστρίας και στο νούμερο 42 της Ιαπωνίας.

 Τα κομμάτια 1, 2, 3 και 7 ηχογραφήθηκαν στις 26 Μαρτίου 1996 στο Sporthalle της Πράγας Το κομμάτι 4 ηχογραφήθηκε στις 11 Μαρτίου 1994 στο Jannus Landing, St. Petersburg της Φλόριντα Τα κομμάτια 5,6 και 8 ηχογραφήθηκαν στις 27 Ιανουαρίου 1996 στο Harumi Arena του Τόκιο Billie Joe Armstrong - κιθάρα, φωνή, παραγωγός Mike Dirnt - μπάσο, φωνητικά, παραγωγός Tre Cool - ντραμς, παραγωγός Jerry Finn - μίξινγκ (8) Rob Cavallo - μίξινγκ (4), παραγωγός Steve Holroyd - μίξινγκ (1, 2, 3, 5, 7)
Σουλάρι Αρκαδίας

Το Σουλάρι είναι μικρό ιστορικό χωριό της Αρκαδίας, κοντά στη Μεγαλόπολη και χτισμένο στους πρόποδες του Ταΰγετου σε υψόμετρο 540 μέτρων. Βρίσκεται μεταξύ Λεονταρίου και Βουτσαρά στον επαρχιακό δρόμο Λεονταρίου-Σπάρτης. Έχει ελάχιστους κατοίκους, που ασχολούνται με τη γεωργία. Κοντά του είναι το χωριό Φαλαισία και η Μονή Μπούρα. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Φαλαισίας. Κατά την απογραφή του 1991 απογράφησαν 61 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή του 2001 109.

 Το όνομα του χωριού προέρχεται από την τουρκική λέξη sular, που σημαίνει νερά: το χωριό βρίσκεται κοντά στα νερά των πηγών του Κεφαλόβρυσου και της Κολοκύθας. Αρχικά πρέπει να αποτελούσε περιφέρεια χωριών, σύμφωνα με τα βενετικά αρχεία. Ένα από τα χωριά της περιφέρειας ταυτίζεται με το σημερινό Σουλάρι, ενώ η Πετρίνα ακολουθεί λίγο παρακάτω σε υψόμετρο 640 μ. μαζί με τον οικισμό Σπαναίικα. Το χωριό βρίσκεται στην κοιλάδα του Αλφειού, κοντά στις πηγές του ποταμού Θειούντα, γνωστού σήμερα ως Κουτουφαρίνα, παραποτάμου του Αλφειού. Με το όνομα αυτό, το χωριό εμφανίζεται για πρώτη φορά κατά τον Κρητικό Πόλεμο Τούρκων και Ενετών (1658-1669 για τον έλεγχο της Μεσογείου, συμμετέχοντας στις επαναστάσεις των Ενετών στο βόρειο Ταΰγετο. Ωστόσο, το Σουλάρι και τα άλλα χωριά που επαναστάτησαν παρέμειναν υπό τουρκικό ζυγό. Κατά την επανάσταση του 1821 φαίνεται στα αρχεία του κράτους ότι το Σουλάρι συμμετείχε στον αγώνα με τους: Παναγιώτη Μπαρουτά, Αθανάσιο Κουμπαρόπουλο και Νικόλαο Σακούλα κ.ά. Στην τοποθεσία Παλαιό Σουλάρι βρισκόταν ο αρχαίος αγροτικός οικισμός της Παλιοδραμπάλας, από όπου περνούσε ο οδικός άξονας της ανατολικής Φαλαισίας, που οδηγούσε από την Μεσσηνία προς το Ορεσθάσιο. Γειτονικός οικισμός του Σουλαρίου ήταν και το Κληματερό, για το οποίο όμως δεν υπάρχουν στοιχεία μετά την Επανάσταση, οπότε και ενώθηκε με το Σουλάρι. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού είναι λιθόκτιστα μέχρι τη δεκαετία του '60, οπότε και το χωριό απέκτησε ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ τα πρώτα οχήματα έκαναν την εμφάνισή τους την επόμενη δεκαετία. Ο πληθυσμός του χωριού ήταν μεγαλύτερος κατά το 19ο αιώνα. Μετά το Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν σε μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις ή σε χώρες του εξωτερικού, όπως οι ΗΠΑ. Επίσημη στοσελίδα των κατοίκων του χωριού Πληροφορίες για το χωριό Συλλογή φωτογραφιών από το Σουλάρι Φαλαισίας
Μανφρεντόνια

Η Μανφρεντόνια (ιταλικά: Manfredonia) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Φότζα, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 54.312 κατοίκους. Βρίσκεται στη χερσόνησο Γκαργκάνο, στις ακτές του ομώνυμου κόλπου.

 Στην αρχαιότητα αποτελούσε τμήμα της Δαυνίας και εκεί βρισκόταν η αρχαία πόλη Σιπιούς (λατινικά: Sipontum). Το λιμάνι έγινε ελληνική αποικία, η οποία κατακτήθηκε από τους Σαμνίτες και το 189 π.Χ. έγινε ρωμαϊκός δήμος, διατηρώντας την στρατηγική και οικονομική της σημασία. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε έδρα επισκοπής και αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Βυζαντινών και Λομβαρδών πριν την κατακτήσουν οι Νορμανδοί. Εγκαταλείφθηκε μετά από σεισμούς τον 13ο αιώνα και λόγω της ελονοσίας.Η νέα πόλη ιδρύθηκε το 1256 από τον Μανφρέδο της Σικελίας, από τον οποίο πήρε το όνομά της, μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη θέση της προηγούμενης πόλης. Η πόλη οχυρώθηκε, όμως γνώρισε περίοδο σταδιακής παρακμής. Το 1620 αλώθηκε από τους Τούρκους. Μέχρι τον 19ο αιώνα παρέμεινε περιορισμένη στο ιστορικό κέντρο, όμως με τη βελτίωση των μεταφορών βίωσε νέα περίοδο ακμής χάρις στο εμπόριο. Το μεσαιωνικό κάστρο των Ανζού και τμήματα των τειχών της πόλης σώζονται σε καλή κατάσταση. Στην εκκλησία του Σαν Ντομένικο, στο παρεκκλήσι Μανταλένα βρίσκονται πίνακες του 14ου αιώνα. Περίπου τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά βρίσκεται ο καθεδρικός Σάντα Μαρία Ματζόρε ντι Σιπόντο, κτισμένος το 1117 σε ρωμανικό ρυθμό. Ιστοσελίδα του δήμου
Renault 21

Το Renault 21 ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault, από τον Μάρτιο του 1986 έως τον Δεκέμβριο του 1994, αν και η παραγωγή της έκδοσης station wagon έφτασε έως τον Δεκέμβριο του 1995. Το μοντέλο σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, με την συνολική διεθνή παραγωγή του να φτάνει τα 2.096.311 αντίτυπα. Αντικατέστησε το Renault 18 και τελικώς αντικαταστάθηκε στα τέλη του 1993 από το Renault Laguna πρώτης γενιάς.

 Τα αντίτυπα εξαγωγής στη Βόρεια Αμερική διατέθηκαν αρχικά μέσω του κοινού δικτύου των αντιπροσώπων της American Motors (AMC) και της Renault, και με την ονομασία Renault Medallion, όλα με τον κορυφαίο κινητήρα 2.2 λίτρων βενζίνης. Τον Αύγουστο του 1987 όμως, η Chrysler εξαγόρασε την American Motors και δημιούργησε την νέα εταιρεία Eagle. Μετά από αυτό, συνέχισε να εισάγει το Renault 21 έως το 1989, αλλά με το σήμα της εταιρείας αυτής, ως Eagle Medallion. Η στάνταρ εκδοχή του Renault 21 ήταν 4-πορτο σεντάν, το οποίο κυκλοφόρησε στην αγορά για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1986, ως ο επίσημος διάδοχος του επιτυχημένου Renault 18 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του. Τον Ιούνιο του 1986, προστέθηκε ένα 5-πορτο 7-θέσιο station wagon, το 21 Nevada, που ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε ως 21 Savanna. Τον Μάιο του 1989, όλη η παλέτα των εκδόσεων του 21 έλαβε μια έντονη αισθητική ανανέωση, που του προσέδωσε μια εξωτερική εμφάνιση παρόμοια με αυτήν του μεγαλύτερου Renault 25. Τότε ακριβώς, προστέθηκε στην παλέτα και μια εκδοχή 5-πορτη liftback, που είχε μάλιστα καλύτερη εμπορική πορεία στη Γαλλία από το σεντάν, καθώς και μια σπορ έκδοση 2.0 λίτρων Turbo. Revue Technique Automobile n°710, Renault 21 1.7 - 2.0 essence sauf turbo. Revue Technique Automobile n°487, Renault 21 et Nevada Diesel. Ιστορία και τεχνικά χαρακτηριστικά του Renault 21 (στα αγγλικά) Autoweb France - Γαλλική ιστοσελίδα με τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Renault 21 και όλων των μοντέλων της Renault
Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας (1797-1826)

Η Μαρία Λεοπολδίνα (γερμ. Maria Leopoldina von Habsburg-Lotharingen, 22 Ιανουαρίου 1797 - 11 Δεκεμβρίου 1826) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας και αυτοκράτειρα της Βραζιλίας.

 Η Καρολίνα Ιωσηφίνα Λεοπολδίνα Φραγκίσκη Φερδινάνδη ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Σύμφωνα με τον Carlos H. Oberacker, χρησιμοποιούσε το όνομα Μαρία λόγω της αφοσίωσής της στην Παρθένο Μαρία και επειδή το χρησιμοποιούσαν και οι κουνιάδες της. Παντρεύτηκε το 1817 τον Πέτρο Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρο Δ΄ της Πορτογαλίας) και είχε τέκνα: Μαρία Β΄ (1819-1853), Βασίλισσα της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αύγουστο του Λόιχτενμπεγκ και μετά τον Φερδινάνδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Μιχαήλ (1820), θνησιγενής. Ιωάννης Κάρολος (1821-1822). Ιανουαρία (1822-1901), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, Κόμη της Άκουιλα. Πάολα (1823-1833). Φραγκίσκη (1824-1898), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Κόμη του Ζουανβίλ. Πέτρος Β΄ (1825-1891), Αυτοκράτορας της Βραζιλίας. Oberacker, Carlos H. (1988). Leopoldine: Habsburgs Kaiserin von Brasilien (in German). Vienna/Munich: Amalthea. ISBN 3-85002-265-X. Barman, Roderick J. (1999). Citizen Emperor: Pedro II and the Making of Brazil, 1825–1891. Stanford, California: Stanford University Press. Morato, Francisco de Aragão (1835). Memória sobre a soccessão da coroa de Portugal, no caso de não haver descendentes de Sua Magestade Fidelíssima a rainha D. Maria II (in Portuguese). Lisbon: Typographia de Firmin Didot. Calmon, Pedro (1975). História de D. Pedro II (in Portuguese) 1–5. Rio de Janeiro: José Olímpio.
Ευθύμης Κουλούρης

Ο Ευθύμης Κουλούρης (6 Μαρτίου 1996, Σκύδρα) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη ΛΑΣΚ. Είναι ανιψιός του παλαιού ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ και της Εθνικής Ελλάδος, Λέανδρου Συμεωνίδη.

 Λίγο πριν από 17ο έτος της ηλικίας του σκόραρε το νικητήριο γκολ που έδωσε στον ΠΑΟΚ τον τίτλο της Σούπερ Λιγκ K-17. Ένα χρόνο αργότερα έσπασε το ρεκόρ των γκολ στην ομάδα των νέων, που μέχρι τότε το είχε ο Στέφανος Αθανασιάδης. Ο ίδιος στη συνέχεια εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα. Στις 13 Φεβρουαρίου του 2014 έκανε το ντεμπούτο του με τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο εναντίον του Απόλλωνα Σμύρνης σκοράροντας δύο γκολ. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2013-14 έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα εναντίον του Αστέρα Τρίπολης. Ανόρθωση Αμμοχώστου (δανεισμός) Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με τον κυπριακό σύλλογο της πρώτης κατηγορίας Ανόρθωση Αμμοχώστου, με τη μορφή δανεισμού από τον ΠΑΟΚ. Στις 28 Οκτωβρίου 2015, ο 19χρονος τότε Κουλούρης σημείωσε έξι γκολ για τον αγώνα του Κυπέλλου Κύπρου στη νίκη της Ανόρθωσης με 9–0 επί της Ελπίδας Ξυλοφάγου, ενώ επίσης έδωσε και μία ασίστ, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στο προπονητή του. Ονομάστηκε παίκτης του αγώνα. Την 1η Νοεμβρίου του 2015 σκόραρε το γκολ της τελευταίας στιγμής στο πρωτάθλημα σε μια νίκη με 2–1, εκτός έδρας κόντρα στην Πάφο. Στις 6 Ιανουαρίου του 2016 άνοιξε το σκορ στην εντός έδρας νίκη με 2–1 ενάντια στην Αναγέννηση Δερύνειας για το 1ο σκέλος του 2ου γύρου του Κυπέλλου της Κύπρου. Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, όπου αποτέλεσε μία από τις σταθερές επιλογές της τεχνικής ηγεσίας της ομάδας. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2017 το συμβόλαιό του με τον «δικέφαλο του Βορρά» ανανεώθηκε μέχρι το 2021. Την ίδια σεζόν κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, που ήταν ο πρώτος του τίτλος. Στον τελικό ο ΠΑΟΚ επικράτησε της ΑΕΚ με σκορ 2–1. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο ήταν η δεύτερη επιλογή για την επιθετική γραμμή, πίσω από τον Αλεξάνταρ Πρίγιοβιτς. Στο τέλος της σεζόν πήρε και πάλι το Κύπελλο με τον ΠΑΟΚ στον τελικό να αντιμετωπίζει ξανά την ΑΕΚ και να την κερδίζει με 2–0. Ο ίδιος δεν αγωνίστηκε. Ατρόμητος (δανεισμός) Στις 4 Ιουλίου του 2018 ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στον Ατρόμητο για έναν χρόνο. Στο τέλος της χρονιάς αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος με 19 τέρματα στο ενεργητικό του. Στις 21 Ιουνίου 2019 υπέγραψε στη γαλλική Τουλούζ συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2023. Ο ΠΑΟΚ έλαβε 3,2 εκατ. ευρώ, ενώ διατήρησε ποσοστό μεταπώλησης. Στις 22 Ιουνίου 2021 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα, με το συμβόλαιό του να λύνεται δύο χρόνια νωρίτερα. Στις 22 Ιουνίου 2021, λίγες ώρες αφότου ανακοινώθηκε ως ελεύθερος από την Τουλούζ, ανακοινώθηκε η επιστροφή του στον Ατρόμητο, στον οποίο υπέγραψε διετές συμβόλαιο. Στις 5 Ιουλίου 2022, ο Κουλούρης υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την αυστριακή ΛΑΣΚ, με κόστος μεταγραφής 1 εκ. ευρώ. ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδας: 2016–17, 2017–18 Πρώτος σκόρερ Α' Εθνικής (19 γκολ): 2018–19 (με τον Ατρόμητο) Μέλος της καλύτερης ομάδας της σεζόν στο Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2018–19 (με τον Ατρόμητο) Προφίλ στην ιστοσελίδα του ΠΑΟΚ Προφίλ στο Transfermarkt.com
Καστελλιανά Ηρακλείου

Τα Καστελλιανά (παλαιότερη γραφή και Καστελιανά) είναι χωριό της επαρχίας Μονοφατσίου. Είναι κοινότητα στο Δήμο Αρκαλοχωρίου του νομού Ηρακλείου. Η θέση της κοινότητας είναι στους βόρειους πρόποδες του υψώματος των Αστερουσίων, με το Γεροντομουρί να δεσπόζει σε υψόμετρο 510 μ. Έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος και μεγαλύτερος οικισμός σε πληθυσμό είναι τα Κάτω Καστελλιανά.

 Το Δημοτικό διαμέρισμα έχει συνολικά 732 κατοίκους (απογρ. 2001). Σε όλους τους οικισμούς οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγεται λάδι και σταφίδα. Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι: τα Κάτω Καστελλιανά [ 290 ] . Βρίσκονται σε απόσταση 48 χλμ. από το Ηράκλειο. Στα βόρεια του χωριού συναντάμε τον Κάστελο, ύψωμα 400μ. στο οποίο βρισκόταν το φρούριο Μπελβεντέρε "Castel de Belvedere". Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας (1862). Λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. τα Άνω Καστελλιανά [ 193 ] , που ονομάζονταν παλαιότερα Απάνω Καστελιανά. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 260 μ. και απέχουν από το Ηράκλειο 47 χλμ. Στο χωριό βρίσκεται ναός του Προφήτη Ηλία. ο Τσούτσουρος [ 115 ] , παράκτιος οικισμός, σε υψόμετρο 10 μ. και σε απόσταση 58 χλμ. από το Ηράκλειο. Βρίσκεται στον ομώνυμο όρμο και τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε τουριστικά. Έχει αμμώδη παραλία. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία θεωρείται θαυματουργή και στη Χάρη της προσκυνούν πολλοί πιστοί από τα γύρω χωριά! τα Φαβριανά [ 83 ] , που βρίσκονται στα ανατολικα των Κάτω Καστελλιανών, σε υψόμετρο 230 μ. Απέχουν 49,3 χλμ. από το Ηράκλειο. Λειτουργεί ο ναός του Αγίου Αντωνίου. οι Φίλιπποι ή Φιλίππου [ 51 ] , με 97 κατοίκους το 1971, είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 240 μ. Η απόσταση του χωριού από το Ηράκλειο είναι 50 χλμ. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Τιμίου Προδρόμου. Κοντά στο σημερινό οικισμό Τσούτσουρος ήταν η αρχαία πόλη Ίνατος (ή Είνατος), όπου λατρευόταν η Ειλείθυια Εινατία. Στο Σπήλαιο της Ειληθυίας έχουν γίνει στο παρελθόν αρχαιολογικές ανασκαφές. Μερικά από τα ευρήματα είναι πήλινα πλακίδια και ειδώλια από γυναίκες, που χρονολογούνται από τα αρχαϊκά και τα ελληνικά χρόνια. Παραδόθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου το 1969. Τα Κάτω Καστελλιανά πήραν την ονομασία τους πιθανότατα από το ύψωμα του Κάστελου , όπου βρισκόταν το φρούριο Μπελβεντέρε (η λέξη σημαίνει Καλλιθέα). Η θέση του υψώματος δικαιώνει την ονομασία, καθώς η θέα απ΄την κορυφή είναι πανοραματική. Τα Φαβριανά δεν αναφέρονται σε παλιές απογραφές, παρά μόνο στην τουρκική του 1834 και από εκεί και έπειτα. Στον οικισμό κατοικούσαν τότε 4 μουσουλμανικές οικογένειες. Επίσης, οι Φίλιπποι, οι οποίοι ονομάζονταν Φιλίππου (ουδέτερο) αναφέρονται το 1583 στην επαρχία Μπελβεντέρε με το όνομα Filippu και με 52 κατοίκους. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Υπόθεση Τουχατσέφσκι

Υπόθεση Τουχατσέφσκι (ρωσικά: Дело Тухачевского‎) ή Υπόθεση της «αντισοβιετικής τροτσκιστικής στρατιωτικής οργάνωσης» (Дело «антисоветской троцкистской военной организации») ονομάζεται η εκτέλεση πολλών επιτελικών αξιωματικών, στρατιωτικών ηγετών του Ερυθρού Στρατού από τον Στάλιν, με την κατηγορία της προδοσίας το 1937. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Χιτλερικής μυστικής υπηρεσίας στη Σοβιετική Ένωση. Στις 11 Ιουνίου 1937, το στρατοδικείο καταδίκασε σε θάνατο για την πράξη της προδοσίας και της κατασκοπίας, τον Στρατάρχη Τουχατσέφσκι, καθώς και επτά ακόμη στρατηγούς, τον Γιόνα Γιακίρ, τον Ιερόνυμ Ουμπόρεβιτς, τον Άβγκουστ κόρκ, Μπορίς Φέλντμαν, Βιτάλι Πριμακόφ, Βίτοβτ Πούτνα. Η πράξη αυτή δημιούργησε τεράστιο διοικητικό χάος στις υψηλόβαθμες τάξεις του Ερυθρού Στρατού, που βρέθηκε απροετοίμαστος κατά την επίθεση του Ρωσικού στρατού στη Φινλανδία το 1940 και τη γερμανική επίθεση το 1941.

 Δείτε Δίκες της ΜόσχαςΤον Φεβρουάριο του 1937, ένας γερμανός πράκτορας στη Στοκχόλμη, γνωστός ως επιχειρηματίας Όσκαρ Μπένταουερ, τον οποίον παρακολουθούσε η σοβιετική αντικατασκοπία, δολοφονήθηκε μυστηριωδώς και στην κατοικία του βρέθηκαν έγγραφα τα οποία πέρασαν μυστηριωδώς σε χέρια Σοβιετικών. Επρόκειτο για τρία έγγραφα με συνολικά επτά σελίδες από τις υπηρεσίες και γραφεία του Ερυθρού Στρατού, με πληροφορίες για σχέδια επιθέσεων, την ποιότητα του σοβιετικού πολεμικού υλικού, μαχητικότητα των ενόπλων δυνάμεων, κτλ. Ήτανε πλαστά έγγραφα τα οποία δημιουργήθηκαν από τις Χιτλερικές υπηρεσίες με σκοπό να ενοχοποιηθεί η ηγεσία του Ερυθρού Στρατού. Αυτά αποτέλεσαν το πρόσχημα για τη σύλληψη, το κατηγορητήριο περί προδοσίας και την καταδίκη σε θάνατο 137 συνολικά ανώτατων και ανώτερων σοβιετικών αξιωματικών, από τους 90 στρατηγούς μόνο 6 επιβίωσαν. Από τους 180 διοικητές μονάδων που αποστρατεύτηκαν, μόνο 36 κατάφεραν να διαφύγουν και από τους Λοχαγούς 7403 απολύθηκαν και 5.613 κατάφεραν να διαφύγουν τη σύλληψη. Αυτά συνέβησαν δύο χρόνια πριν από την επίθεση του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση.
Καρνάρι Αχαΐας

Το Καρνάρι είναι πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός του Καρναρίου βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, κοντά στη θάλασσα, στην περιοχή της «Μαύρης Μύτης» και της εκεί ομώνυμης δημοφιλούς παραλίας, και βορειοδυτικά της περιοχής της «Ιονικής Ακτής». Εγγύς του οικισμού βρίσκεται το κεφαλοχώρι της Λακκόπετρας, οι υπόλοιποι οικισμοί της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, δηλ. η Ιονική Ακτή και το Λιμανάκι, ενώ στα δυτικά του βρίσκεται η γειτονική παραθαλάσσια περιοχή του Καραβοστασίου με την ομώνυμη παραλία καθώς και η Λιμνοθάλασσα Πάπα. Απέχει λιγότερο από 4 χλμ. από τον κύριο οικισμό της Λακκόπετρας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο από 1 έως 10 μέτρα. Το Καρνάρι είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λακκόπετρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Λακκοπέτρας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Το Καρνάρι αποτελεί στην ουσία έναν σύγχρονο παραθεριστικό οικισμό με πλήθος εξοχικών κατοικιών των κατοίκων της Πάτρας, της ευρύτερης περιοχής κ.ά. Η τοποθεσία αναφέρεται ωστόσο και παλιότερα ως οικισμός με την ονομασία «Βαρκανάρι». Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Βαρκανάρι, λήμμα Λακκόπετρα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καρναρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λακκόπετρας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Το Καρνάρι στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Γαλιασγάρ Καμάλ

Ο Γαλιασγάρ Γαλιακμπάρ ουλί Καμαλετντίνοφ (ταταρικά: Галиәсгар Галиәкбәр улы Камалетдинов, συναντάται και με τη μορφή Γαλιασγάρ Καμάλ (ταταρικά: Галиәсгар Камал [ɣæˌliæsˈɣær kʌˈmɑl], ρωσικά: Галиаскар Камал‎, Galiaskar Kamal, 6 Ιανουαρίου 1879 - 8 Ιουλίου 1933) ήταν τάταρος συγγραφέας, δραματουργός και θεατρικός συγγραφέας. Το Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γαλιασκάρ Καμάλ έχει ονομαστεί προς τιμήν του.

 Ο Γαλιασγάρ Καμάλ γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1879 στην οικογένεια ενός τεχνίτη στο Καζάν. Σπούδασε στους μεντρεσέδες Γοσμανιά και Μοχαμάντια του Καζάν στην οχταετία 1889-1897. Την ίδια εποχή μελέτησε τη ρωσική γλώσσα σε τριετές δημοτικό σχολείο. Το πρώτο θεατρικό έργο του Καμάλ ονομαζόταν Ο Άτυχος Νέος και δημοσιεύθηκε το 1900. Η ιστορία του ταταρικού θεάτρου ξεκίνησε με το ανέβασμα ενός θεατρικού που ονομάζεται Ο Θλιβερός. Συμμετείχε ενεργά στη δραστηριότητα του θιάσου Σαγιάρ ως ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας. Ο Γ. Καμάλ έβγαλε μερικά θεατρικά έργα το 1905, όντας εντυπωσιασμένος από τα γεγονότα της πρώτης Ρωσικής επανάστασης. Ειδικά για αυτό το λόγο έγραψε τα θεατρικά έργα Το Πρώτο Θέατρο, Ο Χρεωκοπημένος και άλλα. Σελίδα για τον Γαλιασκάρ Καμάλ σε ρωσική ηλεκτρονική βιβλιοθήκη
Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ

Ο Γκουρμπανγκουλί Μγιαλικγκούλιεβιτς Μπερντιμουχαμέντοφ (Gurbanguly Mälikgulyýewiç Berdimuhamedow, ρωσική μεταγραφή: Гурбангулы Мяликгулыевич Бердымухамедов, 29 Ιουνίου 1957) είναι Τουρκμένιος πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από το 2006 έως τις 19 Μαρτίου 2022.

 Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1957. Αποφοίτησε από το Κρατικό Ιατρικό Ινστιτούτο του Τουρκμενιστάν το 1979 και ακολούθησε το επάγγελμα του οδοντιάτρου. Έκανε επίσης διδακτορικό στην Ιατρική, στη Μόσχα. Έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επί προεδρίας Νιγιαζόφ. Όταν πέθανε ξαφνικά ο Νιγιαζόφ, ο Μπερντιμουχαμέντοφ έγινε προσωρινός πρόεδρος της χώρας, τον Δεκέμβριο του 2006. Στις προεδρικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 2007, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν διαβλητές, εξελέγη Πρόεδρος με συντριπτικό ποσοστό, της τάξης του 90% περίπου. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 14 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς. Επανεξελέγη με ποσοστό 97% των ψήφων το Φεβρουάριο του 2012. Χρησιμοποιεί τον τιμητικό τίτλο Αρκαντάγκ, που σημαίνει "Προστάτης".Ο Μπερντιμουχαμέντοφ επανεξελέγη άνετα για τρίτη θητεία στην προεδρική εκλογή του Φεβρουαρίου του 2017, συγκεντρώνοντας το 97% των ψήφων.Παραιτήθηκε από πρόεδρος στις 19 Μαρτίου 2022 και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Σερντάρ, ο οποίος κέρδισε τις πρόωρες εκλογές , οι οποίες δεν χαρακτηρίστηκεν ελεύθερες ούτε δίκαιες. BBC News Προφίλ: Kurbanguly Berdymukhamedov Turkmenistan Votes for Presidential Successor
Νικ Σίμπερ

Ο Νικ Σίμπερ (αγγλ. Nick Simper, γενν. 3 Νοεμβρίου 1945) είναι Άγγλος μπασίστας, ο οποίος έγινε γνωστός κυρίως λόγω της συνεργασίας του με το χαρντ ροκ συγκρότημα Deep Purple.

 Πριν τους Deep Purple ο Σίμπερ έπαιξε σε διάφορα συγκροτήματα όπως οι Delta Five, οι Some Other Guys και οι Johnny Kidd & The Pirates. Τελευταίο συγκρότημα πριν τους Deep Purple ήταν οι Flowerpot Men, στους οποίους συνεργάστηκε με τον μετέπειτα κιμπορντίστα των Deep Purple, Τζον Λορντ.Με τους Deep Purple γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το σινγκλ "Hush" το οποίο ανέβηκε στο # 4 του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών και το "Kentucky Woman" το οποίο ανέβηκε στο Top-40. Επίσης, ηχογράφησαν τρία στούντιο άλμπουμ, τα "Shades of Deep Purple", "The Book of Taliesyn" και "Deep Purple".Το καλοκαίρι του 1969, ο Σίμπερ απολύθηκε από τους Deep Purple για να αντικατασταθεί από τον Ρότζερ Γκλόβερ. Μετά την αποχώρηση του δημιούργησε τους Warhorse με τους οποίους ηχογράφησε δύο άλμπουμ, τα "Warhorse" το 1970 και "Red Sea" το 1972. Μετά τη διάλυση και των Warhorse το 1974, δημιούργησε τους Dynamite με τους οποίους ηχογράφησε ένα σινγκλ με τη διασκευή στο "St. Louis" των Easybeats. Το 1977, ξεκίνησε τους Nick Simper's Fandango με τους οποίους ηχογράφησε δύο άλμπουμ, τα "Slipstreaming" (1979) και "Future Times" (1980). Ταυτόχρονα, συνεργάστηκε με το ροκ εντ ρολ συγκρότημα Flying Fox, το οποίο από το 1985 και έπειτα ονομάστηκε The Good Old Boys.Στα μέσα της δεκαετίας του '90 εντάχθηκε στους Quatermass II του Μικ Άντεργουντ με τους οποίους ηχογράφησε το άλμπουμ "The Long Road" (1997).Το 2010, ο Νικ Σίμπερ μαζί με το συγκρότημα Nasty Habits, περιόδευσε στην Αυστρία, την Ελβετία, την Ουγγαρία και την Πολωνία, δίνοντας συναυλίες με τίτλο The Deep Purple Mark One Songbook, όπου παρουσίασαν τραγούδια της πρώτης γραμμής μελών των Deep Purple. Η συναυλία της Βουδαπέστης ηχογραφήθηκε με σκοπό να κυκλοφορήσει μελλοντικά. Nick Simper Biography Deep Purple Biography. Nick Simper - Deep-Purple.net Lyrics, Song Lyrics – LyricsFreak.com
Κουνιγκούντα του Άιζενμπεργκ

H Κουνιγκούντε, γερμ. Kunigunde/Kunne (π. 1245 - πριν τις 31 Μαΐου 1286) από τον Οίκο του Άιζενμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Άιζενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.

 Ήταν κόρη του Όθωνα κόμη του Άιζενμπεργκ και της Άννας του Κόττβοτς. Αρχικά ήταν ερωμένη του Αλβέρτου Β΄ των Βέττιν μαργράβου του Μάισσεν και έκανε δύο τέκνα. Αφού κατάφερε να διώξει την 1η του σύζυγο, η Κουνιγκούντε έγινε η 2η σύζυγος. Είχε τέκνα: Ελισάβετ 1269-1326, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ κύριο του Φράνκενσταϊν. Αλβέρτος ο λεγόμενος Άπιτς 1270-π.1303, κύριος του Τέννεμπεργκ. W. K. v. Isenburg: Europäische Stammtafeln, vol. I, table 45, Marburg, 1953, reprinted: 1965 O. Posse: Die Wettiner, Leipzig, 1897, reprinted: 1994 D. Schwennicke: Europäische Stammtafeln, vol. 11, table 152, Marburg, 1998 Cronica Reinhardsbrunnensis 1283, MGH SS XXX.1, p. 635. Eisenberg, Cunigunde von – (c1245 – 1286) in: abitofhistory.net [retrieved 18 November 2014].
Δρόμος του ιππότη

Ο Δρόμος του ιππότη (Way of the Knight, WOTN) είναι σκακιστική παραλλαγή που εφευρέθηκε από τον Ραλφ Μπέτζα πριν από το 1994 και ήταν μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια παραλλαγή, που θα έχει τα χαρακτηριστικά του κανονικού σκακιού και των παιχνιδιών ρόλων.

 Ο Δρόμος του Ιππότη έχει την ίδια θέση εκκίνησης με το κανονικό σκάκι, ωστόσο, τα κομμάτια έχουν επίπεδα εμπειρίας και στοίχιση, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα: Τα κομμάτια αυξάνουν το επίπεδο εμπειρίας τους ("βελτίωση") όταν: συλλαμβάνουν κάποιο κομμάτι που το επίπεδο εμπειρίας του είναι τουλάχιστον το μισό από το δικό τους· προχωρούν σε γραμμή ίση με το επίπεδο εμπειρίας τους συν 5 (ισχύει μόνο για κομμάτια επιπέδου 3 και κάτω).Όταν βελτιωθεί κάποιο κομμάτι επιπέδου εμπειρίας 1, 5, ή 7, πρέπει να επιλεχθεί αν θα ακολουθήσει την παράταξη ίππου ή την παράταξη αξιωματικού, ενώ όταν βελτιωθεί κάποιο κομμάτι επιπέδου εμπειρίας 2 ή 3, πρέπει να συνεχίσει στην παράταξη που έχει. Τα ορθόδοξα σκακιστικά κομμάτια κινούνται όπως στο κανονικό σκάκι. Οι κινήσεις των ανορθόδοξων κομματιών δίνονται στα παρακάτω διαγράμματα: Οι κανόνες του κανονικού σκακιού ισχύουν για κάποιον παίκτη που έχει έναν μόνο βασιλιά. Το σαχ δεν ισχύει για κάποιον παίκτη με περισσότερους από έναν βασιλιάδες, ακόμα και όταν όλοι οι βασιλιάδες του είναι υπό απειλή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μερικοί από τους βασιλιάδες του παίκτη μπορούν να συλληφθούν από τον αντίπαλο και ο παίκτης δεν χάνει όταν έχει τουλάχιστον έναν βασιλιά που δεν έχει συλληφθεί. Όταν ο παίκτης έχει έναν μόνο βασιλιά, αλλά έχει ένα ή περισσότερα κοράκια, αντί να ασχολείται με τα σαχ μπορεί να βελτιώσει ένα κοράκι σε βασιλιά, εφόσον η βελτίωση γίνει νόμιμα. Μια παραλλαγή του παιχνιδιού, που εφηύρε επίσης ο Ραλφ Μπέτζα, προσθέτει περισσότερα κομμάτια ως δυνατές προαγωγές. Επιπλέον, κάποιο κομμάτι το οποίο βελτιώνεται από παράταξη ίππου ή παράταξη αξιωματικού μπορεί τώρα είτε να συνεχίσει με την παράταξη που έχει ή να την αλλάξει σε ουδέτερη παράταξη. Κάποιο κομμάτι που βελτιώνεται από ουδέτερη παράταξη μπορεί να επιλέξει οποιαδήποτε παράταξη. Οι κινήσεις των επιπλέον κομματιών δίνονται στα παρακάτω διαγράμματα: Ο Σαμ Τρένχολμ πρότεινε ένα σύστημα προοδευτικών αποδόσεων για τον Δρόμο του ιππότη. Σε μια μακρά ακολουθία παρτίδων της παραλλαγής μεταξύ δύο παικτών, κάθε φορά που ένας παίκτης κερδίζει μια παρτίδα, κερδίζει και έναν βαθμό χάντικαπ (ή ο άλλος παίκτης χάνει έναν βαθμό χάντικαπ αν έχει τουλάχιστον έναν). Ο κάθε βαθμός χάντικαπ επιτρέπει στον παίκτη να βελτιώσει κάποιο από τα κομμάτια του στην αρχική παράταξη πριν από την έναρξη μιας παρτίδας. Όταν κάποιος παίκτης έχει πολλούς βαθμούς χάντικαπ, μπορεί να βελτιώσει πολλές φορές κάποιο κομμάτι, είτε να βελτιώσει διαφορετικά κομμάτια. Ένας βελτιωμένος πύργος επιτρέπεται να κάνει ροκέ.
Ντόναλντ Ράμοταρ

Ο Ντόναλντ Ράμοταρ (Donald Rabindranauth Ramotar, γενν. στις 22 Οκτωβρίου 1950) είναι πολιτικός από τη Γουιάνα και υπηρέτησε ως πρόεδρος από τον Δεκέμβριο του 2011 ως τον Μάιο του 2015. Υπηρετεί ως γενικός γραμματέας του Λαϊκού Προοδευτικού Κόμματος (PPP) από το 1997.

 Ο Ράμοταρ έγινε μέλος του PPP το 1967 και εξελέγη για πρώτη φορά στην κεντρική επιτροπή του PPP το 1979 και έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του κόμματος το 1983. Απέκτησε πτυχίο Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο της Γουιάνας. Από το 1988 ως το 1993 ήταν γραμματέας επί των διεθνών στην Ένωση Γεωργικών Εργατών της Γουιάνας. Κατά τις εκλογές του 1992, στις οποίες το PPP με ηγέτη τον Τσέντι Τζάγκαν κέρδισε για πρώτη φορά την εξουσία έπειτα από δεκαετίες, ο Ράμοταρ εξελέγη βουλευτής και συνέχισε να εκλέγεται και στις επόμενες εκλογές. Διορίστηκε εκτελεστικός γραμματέας του PPP το 1993. Έπειτα από το θάνατο του Τζάγκαν το Μάρτιο του 1997, ο Ράμοταρ εξελέγη ομόφωνα για να τον διαδεχθεί στο αξίωμα του γενικού γραμματέα του PPP στις 29 Μαρτίου 1997.Στη διάρκεια του 29ου συνεδρίου του PPP επανεξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος στις 2 Αυγούστου 2008, συγκεντρώνοντας τοο 4ο μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων (637). Μετά το συνέδριο επανεκλέχθηκε από την Κεντρική Επιτροπή στο αξίωμα του γενικού γραμματέα στις 12 Αυγούστου 2008, χωρίς αντίπαλο. Εν συνεχεία εξελέγη στο επιτελείο έκδοσης της εφημερίδας (φίλα προσκείμενης στο PPP) ThunderΣτις 4 Απριλίου 2011 επιλέχθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του PPP ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το Νοέμβριο του 2011. Η απόφαση ήταν ομόφωνη. Οι άλλοι υποψήφιοι αποσύρθηκαν και μέσω αυτών η ανάγκη για μυστική ψηφοφορία αποφεύχθηκε. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε στις 28 Απριλίου 2011 ότι ο Ράμοταρ διορίστηκε στο αξίωμα του πολιτικού συμβούλου του προέδρου Μπαράτ Τζαγκντέο. Η αντιπολίτευση επέκρινε το διορισμό, τονίζοντας ότι είχε πάρει τον Ράμοταρ να συνοδεύει τον πρόεδρο στα ταξίδια. Η εκλογή έγινε στις 28 Νοεμβρίου 2011 και ανακηρύχθηκε νικητής ο Ράμοταρ την 1η Δεκεμβρίου. Ωστόσο, το PPP δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία με τη διαφορά μίας έδρας στο κοινοβούλιο, έχοντας κερδίσει 32 επί συνόλου 65 εδρών. Αυτό σήμαινε ότι ο Ράμοταρ θα ήταν πρόεδρος και δύο κόμματα της αντιπολίτευσης θα είχαν την πλειοψηφία σε έδρες. Ο Ράμοταρ εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την αποτυχία του κόμματός του να κερδίσει αυτοδυναμία, όμως ανέφερε ότι το εκλογικό σώμα είχε μιλήσει και έπρεπε να εργάζονταν με ό,τι είχαν". Ορκίστηκε ως Πρόεδρος στις 3 Δεκεμβρίου 2011.Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2015, ο Ράμοταρ αντικαταστάθηκε στην προεδρία από τον Ντέιβιντ Α. Γκρέιντζερ. Γραφείο Προέδρου της Γουιάνας
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1801-1844)

Ο Αλέξανδρος, γερμ. Alexander (5 Νοεμβρίου 1801 - 7 Ιουλίου 1844) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Έγινε στρατηγός του Γερμανικού στρατού και ποιητής.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Φρειδερίκου-Φιλίππου πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης και της Βιλελμίνης, κόρης του Καρόλου-Αυγούστου-Γουλιέλμου βαρόνου φον Τούνντερφελτ-Ρόντις. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση. Έγινε αντισυνταγματάρχης του 3ου Συντάγματος Ιππικού της Βυρτεμβέργης, το οποίο στάθμευε στο Έσσλινγκεν αμ Νεκαρ. Ο ίδιος διέμενε στο ανάκτορο Άνω Φοίνιξ και το θέρος στο ανάκτορο Ζέραχ. Εκεί τον επισκεπτόταν ποιητές και οι συναντήσεις τους ήταν γνωστές ως Κύκλος των Ποιητών του Ζέραχ. Είχε ιδιαίτερα στενή σχέση με τον ποιητή Νικόλαους Λέναου, που μοιραζόταν την ίδια μελαγχολία. Ο Αλέξανδρος υπέφερε από χρόνιους πονοκεφάλους και μετέβη στην Ιταλία το 1843 για τη βελτίωση της υγείας του, αλλά μάταια. Επέστρεψε στο Βίλντμπατ, όπου έπαθε ανακοπή το 1844 και τάφηκε στο Στίφτςκιρχε της Στουτγάρδης. Ήταν 43 ετών. Νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1832 την Χελένε Φεστέτιτς ντε Τόλνα από την Ουγγαρία και απέκτησε: δύο γιους και δύο κόρες. Frank Raberg: Biographisches Handbuch der württembergischen Landtagsabgeordneten 1815–1933. W. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2001, S. 1050 f.
Πολεμικός ανταποκριτής

Ο πολεμικός ανταποκριτής είναι δημοσιογράφος που καλύπτει πολεμικές συγκρούσεις από πρώτο χέρι από μια εμπόλεμη ζώνη. Οι πολεμικοί ανταποκριτές προστατεύονται από τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 και τα πρόσθετα πρωτόκολλά τους. Γενικά, οι δημοσιογράφοι θεωρούνται πολίτες, επομένως έχουν όλα τα δικαιώματα που σχετίζονται με τους αμάχους σε μια σύγκρουση.

 Η δουλειά ενός πολεμικού ανταποκριτή είναι να πάει σε διάφορα μέρη του κόσμου με τις περισσότερες συγκρούσεις. Μόλις φτάσει εκεί, προσπαθεί να πλησιάσει αρκετά τις περιοχές για να παρέχει γραπτές αναφορές, φωτογραφίες ή κινηματογραφικό υλικό. Συχνά θεωρείται ως η πιο επικίνδυνη μορφή δημοσιογραφίας. Ωστόσο, μόνο ορισμένες συγκρούσεις έχουν λάβει εκτενή παγκόσμια κάλυψη. Μεταξύ των πρόσφατων πολέμων, ο πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου, ο πόλεμος του Περσικού Κόλπου και ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος έλαβαν μεγάλη κάλυψη. Αντίθετα, ο μεγαλύτερος πόλεμος του τελευταίου μισού του 20ου αιώνα, ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, έλαβε πολύ λιγότερο ουσιαστική κάλυψη. Αυτό είναι χαρακτηριστικό για πολέμους μεταξύ λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών, καθώς η παγκόσμια κοινή γνώμη ενδιαφέρεται λιγότερο. Η έλλειψη υποδομής καθιστούν τα ρεπορτάζ πιο δύσκολα και δαπανηρά, και οι συγκρούσεις είναι επίσης πολύ πιο επικίνδυνες για τους πολεμικούς ανταποκριτές. Κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ η δουλειά ενός πολεμικού ανταποκριτή ήταν αισθητά διαφορετική από αυτή του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με περισσότερη εστίαση στην ερευνητική δημοσιογραφία και στη συζήτηση της ηθικής που περιβάλλει τον πόλεμο και του ρόλου της Αμερικής σε αυτόν. Δημοσιογράφοι από δεκάδες μέσα ενημέρωσης στάλθηκαν στο Βιετνάμ, με τον αριθμό των ανταποκριτών να ξεπερνά τους 400 στην κορύφωση του πολέμου. Το Βιετνάμ ήταν ένας επικίνδυνος πόλεμος για αυτούς τους δημοσιογράφους, και 68 από αυτούς θα σκοτωθούν πριν λήξει η σύγκρουση.Πολλοί εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ και αλλού θα κατηγορούσαν τα μέσα ενημέρωσης για την αμερικανική αποτυχία στο Βιετνάμ, υποστηρίζοντας ότι τα μέσα ενημέρωσης επικεντρώνονταν στις φρικαλεότητες, τη φρίκη των μαχών και τον αντίκτυπο που είχε στους στρατιώτες κατέστρεψαν το ηθικό και εξάλειψαν την υποστήριξη για τον πόλεμο στο εσωτερικό της χώρας. Σε αντίθεση με παλαιότερες συγκρούσεις, όπου η δημοσιογραφία υποστήριζε σχεδόν καθολικά την πολεμική προσπάθεια, οι δημοσιογράφοι στον πόλεμο του Βιετνάμ ασκούσαν συχνά αυστηρή κριτική στον στρατό των ΗΠΑ και έδιναν μια πολύ ζοφερή εικόνα του πολέμου. Σε μια εποχή όπου τα μέσα ενημέρωσης έπαιζαν ήδη σημαντικό ρόλο στα εγχώρια γεγονότα όπως το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων, η πολεμική ανταπόκριση στο Βιετνάμ θα είχε σημαντικό αντίκτυπο στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Κάποιοι υποστήριξαν ότι η συμπεριφορά των πολεμικών ανταποκριτών στο Βιετνάμ ευθύνεται για την αυστηροποίηση των περιορισμών στους δημοσιογράφους από τις ΗΠΑ στους πολέμους που ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου στον Περσικό Κόλπο και των συγκρούσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.