IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1959

Το ΜΕ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1959 διεξήχθη από την Παρασκευή 24 ως τη Δευτέρα 27 Ιουλίου 1959 στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στην Αθήνα, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1959. Τη διοργάνωση είχε αναλάβει ο ΣΕΓΑΣ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες μετείχαν 467 αθλητές από 52 σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Τους παρακολούθησε πλήθος φιλάθλων παρά τον καύσωνα. Από το έτος αυτό στο πρόγραμμα των αγώνων εντάχθηκαν και τα αγωνίσματα του μαραθωνίου και του δεκάθλου, τα οποία υπολογίστηκαν και στη γενική βαθμολογία. Τις πρωινές ώρες διεξήχθησαν κυρίως προκριματικοί και αγωνίσματα δεκάθλου και τις απογευματινές οι τελικοί και τα υπόλοιπα αγωνίσματα του δεκάθλου (τις δύο πρώτες ημέρες). Ο μαραθώνιος δρόμος πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 27 Ιουλίου στην κλασική διαδρομή. Αρχικά είχε προγραμματιστεί για το απόγευμα της 26ης Ιουλίου, αλλά μεταφέρθηκε για τη Δευτέρα, αφού λόγω της εορτής της Αγίας Παρασκευής προβλεπόταν μεγάλη κοσμοσυρροή στο ομώνυμο προάστειο, από όπου θα διέρχονταν οι αθλητές. Ο αγώνας είχε δραματική εξέλιξη λόγω της υπερβολικής ζέστης, αφού εκτός της ακατάλληλης ημερομηνίας, ξεκίνησε και σε τελείως ακατάλληλη ώρα, στις 16:30. Εκκίνησαν 19 αθλητές, από τους οποίους οι 12 εγκατέλειψαν. Μάλιστα δύο αθλητές λιποθύμησαν και τραυματίστηκαν σοβαρά από την πτώση τους στο έδαφος: ο Δημήτρης Δερβένης του Εθνικού Γ.Σ. που υπέστη διάσειση και ο Ευάγγελος Σταματόπουλος του Ολυμπιακού ΣΦΠ που υπέστη εξάρθρωση του ώμου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με μεγάλη διαφορά βαθμών από τους υπόλοιπους συλλόγους. *Βαθμολογήθηκαν συνολικά 23 σύλλογοι. "Αθλητική Ηχώ", 24/7/1959 ως 28/7/1959. "Μακεδονία", 25/7/1959 ως 28/7/1959. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010.
Ροδιά Ηλείας

Η Ροδιά είναι οικισμός (υψόμ. 313 μ.) του Νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Πηνείας του «καλλικρατικού» Δήμου Ήλιδας. Παλαιότερα είχε την ονομασία «Νεοχώριον» ή «Νεοχώρι».

 Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ροδιάς Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ροδιάς Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Αναγνώριση σημαδιών σε κέρματα ευρώ

Πριν από την εισαγωγή του ευρώ, κάθε μέλος της ευρωζώνης έκδιδε το δικό τους νόμισμα, τα περισσότερα από τα οποία είχαν σημάδι νομισματοκοπείου, μυστικά σημάδια και/ή πρωτότυπα σήματα νομισματοκοπείου. Αυτά τα σήματα συνεχίστηκαν ως μέρος των εθνικών σχεδίων των κερμάτων ευρώ. Αυτό το λήμμα χρησιμεύει για να απαριθμήσει τις πληροφορίες σχετικά με τους διάφορους τύπους αναγνωριστικών σημαδιών σε κέρματα ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των αρχικών χαρακτήρων χαράκτη και σχεδιαστή και των μοναδικών επιγραφών στις άκρες των κερμάτων €2.

 Από τότε που το ευρώ εισήχθη επίσημα το 1999, οι περισσότερες χώρες μέλη της ΟΝΕ άρχισαν να παράγουν τα κέρματά τους πριν από την ημερομηνία εισαγωγής του το 2002. Υπάρχει εθνική νομοθεσία η οποία διέπει τη νομισματική έκδοση νομισμάτων που εκδίδονται από κάθε χώρα. Αυτές οι νομισματικές πράξεις ρυθμίζουν τις παραμέτρους παραγωγής κερμάτων για κάθε χώρα. Koninklijke Nederlandse Munt (23 Οκτωβρίου 2007). «Muntmeesterteken». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2007. «European Central Bank». 23 Οκτωβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2007.
Στρατηγική πραγματικού χρόνου

Η Στρατηγική πραγματικού χρόνου (αγγλικά: Real-time strategy, συντομογραφία: RTS) είναι υποείδος των βιντεοπαιχνιδιών στρατηγικής, όπου το παιχνίδι δεν εξελίσσεται σταδιακά σε γύρους. Ο όρος "Real-time strategy" εμφανίστηκε στο περιοδικό BYTE το 1982, αλλά συνήθως ο Μπρετ Σπέρι είναι που πιστώνεται με την επινόηση του όρου για την προώθηση του Dune II.

 Σε ένα RTS οι συμμετέχοντες τοποθετούν και ελίσσουν μονάδες και κατασκευές κάτω από τον έλεγχό τους σε ασφαλείς περιοχές του χάρτη και/ή καταστρέφουν τους πόρους των αντιπάλων τους. Σε ένα τυπικό RTS, είναι δυνατόν να δημιουργηθούν πρόσθετες μονάδες και κατασκευές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αυτές είναι γενικά περιορισμένες, με την προϋπόθεση της δαπάνης συσσωρευμένων πόρων. Οι πόροι αυτοί με τη σειρά τους συγκεντρώνονται ελέγχοντας ειδικά σημεία στο χάρτη και/ή με την κατοχή ορισμένων τύπων μονάδων και κατασκευών αφιερωμένων σε αυτό το σκοπό. Πιο συγκεκριμένα, το τυπικό παιχνίδι του είδους RTS χαρακτηρίζεται από τη συγκέντρωση πόρων, κατασκευή βάσης, εντός παιχνιδιού τεχνολογική ανάπτυξη και έμμεσο έλεγχο των μονάδων.Τα καθήκοντα που ένας παίκτης πρέπει να εκτελέσει για να πετύχει σε ένα RTS μπορεί να είναι πολύ απαιτητικά, και πολύπλοκες διεπαφές χρήστη έχουν εξελιχθεί για να αντιμετωπίσουν την πρόκληση. Μερικά χαρακτηριστικά έχουν δανειστεί από desktop περιβάλλοντα, για παράδειγμα, η τεχνική του "κλικ και σύρσιμου" για να την επιλογή όλων των μονάδων σε μια δεδομένη περιοχή. Αν και κάποια είδη παιχνιδιών μοιράζονται εννοιολογικές και gameplay ομοιότητες με το πρότυπο RTS, αναγνωρισμένα είδη γενικά δεν υπάγονται ως RTS παιχνίδια. Για παράδειγμα, παιχνίδια κτισίματος πόλης, προσομοιωτές κατασκευής και διαχείρισης, και παιχνίδια τακτικής πραγματικού χρόνου γενικά δεν θεωρούνται "real time strategy".
Φιλελεύθερο Κόμμα Μακεδονίας

Το Φιλελεύθερο Κόμμα της Μακεδονίας ( σλαβομακεδονικά: Либерална партија на Македонија‎ , Liberalna partija na Makedonija ) είναι ένα συντηρητικό-φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία. Το κόμμα ήταν μέλος του Κόμματος Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη αλλά δεν είναι πλέον μέλος. Αυτή τη στιγμή επικεφαλής είναι ο Ιβόν Βελικόβσκι.

 Το Φιλελεύθερο Κόμμα ιδρύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1990 ως Ένωση Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων στην Βόρεια Μακεδονία (Сојуз на реформски сили, Sojuz na Reformski Sili, SRS). Αν και μοιράστηκε το όνομά της με την Ένωση Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων που δραστηριοποιούταν σε άλλα μέρη της Γιουγκοσλαβίας και με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Άντε Μάρκοβιτς, δεν συνδέθηκε άμεσα με το κόμμα. Ωστόσο, λόγω της δημοτικότητας του Μάρκοβιτς, το κόμμα είχε καλή απόδοση στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1990, κερδίζοντας το 13,3% των ψήφων στον πρώτο γύρο και το 16,1% στον δεύτερο, κερδίζοντας συνολικά 11 έδρες. Το κόμμα συμμετείχε επίσης σε συμμαχία με το Νέο Δημοκρατικό-Προοδευτικό Κόμμα (MDPS) σε ορισμένες περιοχές, και με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα σε άλλες. Οι από κοινού υποψήφιοι κέρδισαν έξι έδρες, ενώ η συμμαχία με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα δεν κέρδισε έδρες. Το 1991 το κόμμα συγχωνεύτηκε με το Νεοδημοκρατικό-Προοδευτικό Κόμμα και μετονομάστηκε σε Μεταρρυθμιστικές Δυνάμεις στην Μακεδονία-Φιλελεύθερο Κόμμα, πριν ονομαστεί Φιλελεύθερο Κόμμα τον Ιούνιο του 1993. Ήταν μέρος της Συμμαχίας για την Βόρεια Μακεδονία στις γενικές εκλογές του 1994. Η Συμμαχία κέρδισε 87 έδρες στη Συνέλευση, ενώ το Φιλελεύθερο Κόμμα κέρδισε πέντε ακόμη έδρες μόνο του και μία έδρα σε συμμαχία με με την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση. Τον Απρίλιο του 1997 το Φιλελεύθερο Κόμμα συγχωνεύτηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα για να σχηματίσει το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (ΦΔΚ). Ωστόσο, αρκετά πρώην μέλη του Φιλελεύθερου Κόμματος αποχώρησαν από το ΛΦΚ τον Δεκέμβριο του 1999 για να αναδιαμορφώσουν το κόμμα. Το κόμμα κατέβηκε σε συμμαχία με την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα για τις εκλογές του 2002, αλλά η συμμαχία ηττήθηκε από τον συνασπισμό Μαζί για την Μακεδονία. Οι δύο παρέμειναν σε συμμαχία με την προσθήκη πολλών άλλων κομμάτων για τις εκλογές του 2006, από τις οποίες προέκυψαν ως το μεγαλύτερο μπλοκ της Συνέλευσης με 45 από τις 120 έδρες, εκ των οποίων οι δύο ήταν του Φιλελεύθερου Κόμματος. Πριν από τις εκλογές του 2014, το κόμμα έγινε μέλος του συνασπισμού « Επιλογή του Πολίτη για την Μακεδονία».
Μπλάνκα της Ισπανίας

Η Μπλάνκα (ισπαν. Blanca de Borbón y Borbón-Parma, 7 Σεπτεμβρίου 1868 - 25 Οκτωβρίου 1949) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Δούκα της Μαδρίτης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Τοσκάνης.

 Η Μπλάνκα (= Λευκή) δε Καστίγια Μαρία δε λα Κονθεπσιόν Θηρεσία Φραγκίσκη ντ' Ασσίσι Μαργαρίτα Ιωάννα Βεατρίκη Καρλόττα Λουίζα Φερδινάνδη Αδελγόνδη Ελβίρα Ιλδεφόνσα Ρεγγίνα Ιωσηφίνα Μιχαέλα Γαβριέλλα Ραφαέλα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου, Δούκα της Μαδρίτης, και της Μαργαρίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Πάρμας. Παντρεύτηκε το 1889 τον Λεοπόλδο Σαλβάτορ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης, και είχε τέκνα: Ντολόρες (1891 - 1974). Ιμμακουλάτα (1892 - 1971), παντρεύτηκε τον Ιγκίνο Νέρι-Σερνέρι. Μαργαρίτα (1894 - 1986), παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Μαρία Ταλιάνι ντε Μάρκιο. Ράινερ (1895 - 1930), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Λεοπόλδος (1897 - 1958), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Μαρία Αντωνία (1899 - 1977), παντρεύτηκε πρώτα τον δον Ραμόν δε Ορλάντις υ Βιγιαλόνγκα και έπειτα τον Λουίς Πέρεζ Σούκρε. Αντώνιος (1901 - 1987), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Ασσούντα (1902 - 1993), παντρεύτηκε τον Γιόζεφ Χόπφινγκερ. Φραγκίσκος Ιωσήφ (1905 - 1975), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Κάρολος Πίος (1909 - 1953), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Balansó, Juan. Las perlas de la corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7 McIntosh, David. The Unknown Habsburgs. Rosvall Royal Books, 2000, ISBN 91-973978-0-6
Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ

Η Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ αναφέρεται στα γεγονότα που συνδέονται με την απεργία σε εργοστάσιο ατμομηχανών στο Νοβοτσερκάσσκ, μια πόλη στην Ρωσική ΣΟΣΔ, της Σοβιετικής Ένωσης. Τα γεγονότα τελικά κατέληξαν σε διαδηλώσεις στις 1-2 Ιουνίου 1962, όταν σύμφωνα με πληροφορίες 26 διαδηλωτές σκοτώθηκαν από στρατεύματα του Σοβιετικού Στρατού και υπήρξαν 87 τραυματίες.

 Οι ταραχές ήταν άμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης τροφίμων και προμηθειών και των κακών συνθηκών εργασίας στο εργοστάσιο. Η διαμαρτυρία ξεκίνησε την 1η Ιουνίου στο Εργοστάσιο Ηλεκτρικών Ατμομηχανών Μπουντιόνι, όταν εργαζόμενοι από το χυτήριο και να σφυρηλατήριο σταμάτησαν να εργάζονται μετά την άρνηση της διαχείρισης του εργοστασίου να ακούσει τα παράπονά τους. Η απεργία και οι συζητήσεις σχετικά με αυτή εξαπλώθηκαν σε όλο το εργοστάσιο μέχρι το μεσημέρι. Η αναταραχή ξεκίνησε όταν ο Νικίτα Χρουστσόφ αύξησε τις τιμές για το κρέας και το βούτυρο σε όλη την Σοβιετική Ένωση την 1η Ιουνίου. Την ίδια ημέρα, όπως απαιτούταν από ένα συγκεκριμένο οικονομικό σχέδιο, η ελάχιστη ποσόστωση παραγωγής για κάθε εργαζόμενο στο εργοστάσιο αυξήθηκαν, και έτσι έφερε αποτελεσματική μείωση των αμοιβών. Αυτό κορυφώθηκε με πορεία στο δημαρχείο της πόλης και το αρχηγείο της αστυνομίας. Η απεργία εξαπλώθηκε σε άλλες επιχειρήσεις, αφού η αστυνομία συνέλαβε τριάντα εργαζόμενους. Σύμφωνα με έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν την δεκαετία του 1990, μονάδες μηχανοκίνητου πεζικού κλήθηκαν να καταστείλουν τους διαδηλωτές αλλά πυροβόλησαν στον αέρα και οι πυροβολισμοί που προκάλεσαν τους θανάτους προήλθαν από μια μονάδα των Εσωτερικών στρατευμάτων, από το Ροστόφ επί του Ντον, αποτελούμενη από 10 ελεύθερους σκοπευτές και 2 πολυβόλα, οι οποίοι τοποθετήθηκαν στο εργοστάσιο "Ντον". Επίσης εγκρίθηκαν εντολές πυροβολισμών.Ο στρατηγός των Βόρειων Καυκάσιων Δυνάμεων Ματβέι Κούζμιτς Σαπότσνικοφ αρνήθηκε να εκτελέσει την εντολή επίθεσης σε διαδηλωτές με ειρηνικές προθέσεις χρησιμοποιώντας τεθωρακισμένα οχήματα (φέρεται να είπε "Δεν βλέπω κάποιον εχθρό που θα μπορούσαμε να στρέψουμε τα όπλα μας εναντίον του"). Γι'αυτό το λόγο υποβαθμίστηκε και συνελήφθη.Η ολόκληρη ιστορία λογοκρίθηκε επί Σοβιετικής Ενώσεως και παρέμεινε επίσημο μυστικό μέχρι το 1992, όταν τα απομεινάρια των 20 σωμάτων ανακτήθηκαν, ταυτοποιήθηκαν και θάφτηκαν στο κοιμητήριο του Νοβοσακτίνσκ το 1992.
Άγιος Θεράπων

Ο Άγιος Θεράπων ο ιερομάρτυρας είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησιας. Έζησε τον 7ο ή αρχές του 8ου αιώνα, περιόδευσε ιεραποστολικά τη Μικρά Ασία και αργότερα έγινε επίσκοπος Κύπρου.

 Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία γέννησης και θανάτου αλλά μπορούμε να συνάγουμε ότι έδρασε τον 7ο ή αρχές του 8ου αιώνα. Ούτε η καταγωγή του είναι γνωστή, αλλά μπορεί να καταγόταν από την Ανατολή, ή πιο πιθανόν από την Αλαμανία. Η χριστιανική παράδοση παραδίδει ότι χρημάτισε Επίσκοπος Κύπρου, και μαρτύρησε από Αγαρηνούς επιδρομείς. Το λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχει προσκύνημα που αναβλύζει μύρο, ενώ λείψανα του αγίου φυλάσσονται στη Κοινοβιακή Ιερά Μονή Ζωγράφου του Αγίου Όρους, στον Ιερό Ναό Αγίου Θεράποντος Ζωγράφου Αθηνών, στον Ιερό Ναό του στην Μυτιλήνη , στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Λεχόβου Φλώρινας και στον Ναό Αγίου Θεράποντος στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης που κτίσθηκε από Μικρασιάτες και είναι η συνέχεια του μεγάλου προσκυνήματος του Αγίου που υπήρχε στο προάστιο Μπουρνάμπασι της Σμύρνης. Κατά την χριστιανική παράδοση ο Άγιος Θεράπων επιτέλεσε πολλά θαύματα, το κυριότερο από τα οποία ήταν η ανάσταση του γιου μια εβραίας γυναίκας. Υπάρχει επίσης και ομώνυμο χωριό στην Κύπρο. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Θεράποντα στις 14 Μαΐου. Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης έχει γράψει λειτουργία του Αγίου, η οποία επιδιορθώθηκε το 1785 με προτροπή του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιερεμία, από τον Αρχιδιάκονό του Αγάπιο του Παρίου. Παρακλητικό κανόνα έχει γράψει για τον άγιο ο Πρωτοπρεσβύτεροτς Αθανάσιος Γιουσμάς. Ὤφθης Θεράπων, οἷα θύτης τοῦ Λόγου, Ὤφθης Θεράπων, καὶ δι' αἵματος Πάτερ. Βίος, θαύματα και παρακλητικός Κανών Αγίου Θεράποντος Επισκόπου Κύπρου, Πρωτοπρεσβύτερου Αθανασίου Γιουσμά, Μυτιλήνη 2004.
Ιερά Μητρόπολις Καρυστίας και Σκύρου

Η Ιερά Μητρόπολις Καρυστίας και Σκύρου είναι Μητρόπολη της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος. Έδρα της Ιεράς είναι η Κύμη Ευβοίας, ενώ περιλαμβάνει το νότιο τμήμα του Νομού Ευβοίας και πιο συγκεκριμένα τους Δήμους Κύμης–Αλιβερίου, Καρύστου και Σκύρου. Μητροπολίτης της από το 1968 είναι ο Σεραφείμ (Ρόρης), ο αρχαιότερος σε πρεσβεία χειροτονίας Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 Στις 14 Δεκεμβρίου 1852 πραγματοποιήθηκε επανίδρυση της Επισκοπής Καρυστίας, στην οποία προσαρτήθηκε και η Σκύρος. Σύμφωνα με το από 22-01-1900 Β.Δ. εκδοθέν κατ̓ εφαρμογή του Ν. ΒΧΔ/6-7-1899 η Επισκοπή Χαλκίδος και Καρυστίας περιέλαβε στη δικαιοδοσία της τον Νομό Ευβοίας. Με τον τρόπο αυτόν αποσπάστηκαν από την Επισκοπή Χαλκίδος και προσαρτήθηκαν στην Επισκοπή Δημητριάδος οι Βόρειες Σποράδες πλην της Σκύρου. Επίσης προσαρτήθηκε στην Επισκοπή Χαλκίδος η καταργηθείσα Επισκοπή Καρυστίας και Σκύρου. Η Ιερά Επισκοπή Καρυστίας επανιδρύθηκε δυνάμει του Ν. 2890/21-07-1922 (ΦΕΚ 123/23-07-1922). Η Μητρόπολη είναι οργανωμένη σε 4 Αρχιερατικές Περιφέρειες. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρυών Καρυστίας Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Σκύρου Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μάτζαρη Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κύμης Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου Αχλαδερής Το 2014, μετά από τον θάνατο και τη διαθήκη του Ιδρυτού Απόστολου Αθανασίου, ιδρύθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου, Εκκλησιαστικό Φιλανθρωπικό Ίδρυμα υπό την επωνυμία «ΙΔΡΥΜΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ». Το ως άνω Ίδρυμα, αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Έδρα του Ιδρύματος είναι η Κύμη Ευβοίας. Σκοπός του Ιδρύματος, είναι η παροχή χρηματικής βοηθείας σε πτωχά άτομα πτωχά, σε άτομα με ειδικές ανάγκες, σε πολύτεκνες οικογένειες, σε φοιτητές Πανεπιστημίου και ΤΕι και σε Γηροκομεία και Ιερούς Ναούς. Το Ίδρυμα διοικείται από τριμελές Διοικητικό Συμβούλιο απαρτιζόμενο από τον εκάστοτε Μητροπολίτη Καρυστίας ως Πρόεδρο και από δύο μέλη που διορίζονται, για τριετή θητεία, από τον Πρόεδρο του Ιδρύματος. Παπαϊωάννειον Εκκλησιαστικό Γηροκομείο "Άγιος Ιωακείμ και Άννα", Κύμη Ευβοίας Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Καρύστου "Άγιος Νικόλαος"
Άγιος Φωκάς Λέσβου

Ο Άγιος Φωκάς είναι οικισμός στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 16 κατοίκους.

 Ο οικισμός βρίσκεται σε παραθαλάσσια τοποθεσία στα δυτικά των Βατερών και οφείλει το όνομά του σε έναν μικρό ναό που είναι κτισμένος πάνω στα ερείπια παλαιότερου, ο οποίος χρονολογείται από την παλαιοχριστιανική περίοδο. Ο Άγιος Φωκάς αναγνωρίστηκε επίσημα κατά το 1981 και στην απογραφή που διεξήχθη το ίδιο έτος είχε 28 κατοίκους. Διοικητικά, υπήχθη αρχικά στην κοινότητα Βρίσας της επαρχίας Μυτιλήνης και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στον καποδιστριακό δήμο Πολυχνίτου. Ακολούθως υπήχθη στον καλλικρατικό δήμο Λέσβου, ενώ από το 2019 ανήκει στον νεοσύστατο δήμο Δυτικής Λέσβου.
Τζο Λομπάρντο

Ο Τζόζεφ Μάικλ Λομπάρντο (αγγλικά: Joseph Michael Lombardo, 8 Νοεμβρίου 1962) είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην αξιωματούχος επιβολής νόμου, που υπηρετεί ως 31ος Κυβερνήτης της Νεβάδας, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Υπηρέτησε ως Σερίφης της Κομητείας Κλαρκ της Νεβάδας, από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, όπου και παραιτήθηκε προκειμένου να αναλάβει τα καθήκοντα του κυβερνήτη. Ήταν ο επικεφαλής της Μητροπολιτικής Αστυνομίας του Λας Βέγκας και της Κομητείας Κλαρκ.Ο Λομπάρντο, ήταν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την θέση του Κυβερνήτη της Νεβάδας για το 2022 με συνυποψήφιο του τον ελληνικής καταγωγής Στάυρο Αντωνίου. Κατάφερε να κερδίσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Κυβερνήτη Στιβ Σίσολακ, στις γενικές εκλογές του 2022. Ο Λομπάρντο, θεωρείται ότι ανήκει στην πτέρυγα των μετριοπαθών συντηρητικών Ρεπουμπλικανών. Ο ίδιος παρότι υποστηρίχθηκε από τον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, δεν επιδίωξε να έχει στενές επαφές μαζί του. Επίσης, δεν είναι αρνητής των εκλογικών αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών του 2020.

 Ο Τζο Λομπάρντο, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1962 στο Σαππόρο της Ιαπωνίας, από Αμερικανούς γονείς. Ο πατέρας του Ιταλικής καταγωγής, ήταν βετεράνος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Το 1976, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Λας Βέγκας. Φοίτησε στο Λύκειο "Rancho High School" στο Βόρειο Λας Βέγκας, το οποίο αποφοίτησε το 1980.Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδας, Λας Βέγκας, Πολιτικός Μηχανικός, λαμβάνοντας πτυχίο (BS). Κατόπιν, πραγματοποίησε στο ίδιο πανεπιστήμιο μεταπτυχιακές σπουδές, πάνω στη Διαχείριση Κρίσεων, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MS). Από το 1980 έως το 1988, υπηρέτησε αρχικά στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ και στην Εθνική Φρουρά των ΗΠΑ. Το 1988, εντάχθηκε στην Μητροπολιτική Αστυνομία του Λας Βέγκας (LVMPD) ως αστυνομικός υπάλληλος. Το 1996, έγινε αρχιφύλακας (sergeant) και το 2001, υπαστυνόμος (lieutenant). Το 2011, ανέλαβε βοηθός Σερίφη (assistant sheriff).Το 2013 ο Λομπάρντο, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την θέση του Σερίφη της Κομητείας Κλαρκ. Στις εκλογές του 2014 για την θέση, εξελέγη οριακά, λαμβάνοντας το 51% των ψήφων έναντι 49% του αντιπάλου του. Ανέλαβε καθήκοντα Σερίφη, τον Ιανουάριο του 2015. Στις εκλογές του 2018, ο Λομπάρντο, επανεξελέγη με ποσοστό 73.0% των ψήφων, και ορκίστηκε για δεύτερη θητεία, τον Ιανουάριο του 2019. Τον Ιούνιο του 2021, ο Λομπάρντο ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος για επανεκλογή για την θέση του Σερίφη της Κομητείας Κλαρκ, αντ'αυτού ανακοίνωσε την πρόθεσή του για την θέση του Κυβερνήτη της Νεβάδας. Toν Ιούνιο του 2022, έλαβε το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την εκλογή Κυβερνήτη της πολιτείας της Νεβάδας για το 2022, κερδίζοντας τον κύριο εσωκομματικό του αντίπαλο και πρώην γερουσιαστή Ντιν Χέλερ.Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2022, ο Τζο Λομπάρντο, κατάφερε να κερδίσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Κυβερνήτη, Στιβ Σίσολακ, με σχετικά οριακό ποσοστό. Ορκίστηκε ως 31ος Κυβερνήτης της Νεβάδας, στις 2 Ιανουαρίου 2023. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joseph Lombardo στο Wikimedia Commons
Κόρη της Ωσέρ (Μουσείο Λούβρου)

Η Κόρη της Ωσέρ (γαλλ. Dame d'Auxerre) που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα άγνωστης προέλευσης που βρέθηκε από τον Μαξίμ Κολλινιόν στις αποθήκες του Μουσείου της Οσέρ. Πιστεύεται ότι είναι εύρημα των πρώιμων αρχαιολογικών ανασκαφών στην Κρήτη στις αρχές του 19ου αιώνα.

 Το μικρό αγαλμάτιο είναι από ασβεστόλιθο. Αναπαριστά μια κόρη αρχαϊκού τύπου, ιστάμενη με την δεξιά παλάμη στο στήθος και το αριστερό χέρι στον αριστερό μηρό. Η παλάμη και ο πήχης είναι συνδεδεμένοι με το πόδι, ενώ ο βραχίονας αφήνει κενό λόγω της στενής μέσης. Ίχνη χρωμάτων υποδεικνύουν ότι στους αρχαίους χρόνους ήταν ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα και πολύχρωμο διάκοσμο. Ίσως να είναι ανάθημα σε θεά ή να αναπαριστάνει την Περσεφόνη. Καλλιτεχνικά ανήκει στον δαιδαλικό ρυθμό της κρητικής τέχνης με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που συναντάμε στη Γόρτυνα. Χρονολογείται στο 650-625 π.Χ. Μυκηναϊκή γυναικεία μορφή Jean-Luc Martinez, 2000. La Dame d'Auxerre (Réunion des Musées Nationaux) Ούτε Β. Γκόττσαλλ, Skulpturhalle Basel (2004). Skulptur des Montats Juni 2004: Die Dame d'Auxerre. σελίδες 1-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011. Παρουσίαση της κόρης από το μουσείο του Λούβρου
Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος

Ο Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος (φλαμανδικά: Frans Pourbus de jonge (1569–1622)) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γιος του Φρανς Πάουρμπους του πρεσβύτερου και εγγονός του Πήτερ Πάουρμπους. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα και απεβίωσε στο Παρίσι. Αναφέρεται επίσης και απλά ως "Φρανς ΙΙ". Ο Πάουρμπους εργάστηκε για ορισμένα άτομα μεγάλης επιρροής στην εποχή τους, όπως οι Ισπανοί διάδοχοι του Ολλανδικού θρόνου, που έδρευαν στις Βρυξέλλες, ο Δούκας της Μάντοβα και η Μαρία των Μεδίκων, βασίλισσα της Γαλλίας. Έργα του βρίσκονται στη Βασιλική Συλλογή (Ηνωμένο Βασίλειο), το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας, το Μουσείο του Λούβρου, το Μουσείο Πράδο, το Ρέικσμουζεουμ, το Βασιλικό Κολλέγιο Τέχνης, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη) και πολλά άλλα μουσεία.

 Ο Πάουρμπους ήταν περισσότερο γνωστός για τα πορτρέτα του, αλλά φιλοτέχνησε και μερικούς πίνακες με ιστορικά θέματα. Δημιουργούσε πορτρέτα που ευχαριστούσαν τους πάτρονές του, αλλά σπάνια προσέδιδε σε αυτά δραματικό ύφος ή έστω παρασκήνιο με τοπία. Ήταν διάσημος για την απεικόνιση ενδυμασιών, κοσμημάτων και υφασμάτων, όπως το πορτρέτο του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας που απεικονίζεται πιο κάτω. Ο Πάουρμπους συμπλήρωσε τη μαθητεία του στην Αμβέρσα το 1591. Στα τέλη του 16ου αιώνα εργάστηκε για τον Αρχιδούκα Άλβέρτο της Αυστρίας και την Ινφάντα Ιζαμπέλλα Κλάρα Ευγενία στις Βρυξέλλες Στις 27 Ιουνίου 1600 αμείφθηκε για ένα πορτρέτο της Ινφάντα (εικονίζεται πιο κάτω). Αυτό παρουσιάστηκε στην Άννα της Δανίας (σύζυγο του Ιακώβου του Στ΄) από τον πρεσβευτή των Ισπανικών Κάτω Χωρών και ως σήμερα παραμένει στη Βασιλική Συλλογή.Το 1600 προσλήφθηκε ως Αυλικός ζωγράφος στη Μάντοβα από τον Δούκα Βιντσέντσο Γκονζάγκα, τον οποίο συνάντησε όταν ο Δούκας είχε επισκεφθεί τις Κάτω Χώρες για να αγοράσει έργα τέχνης. Λίγους μήνες μετά την πρόσληψή του στην Αυλή κατέφτασε και ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, αλλά δεν αναφέρονται ενδείξεις αντιπαλότητας μεταξύ τους Το 1609 ο Πάουρμπους μετοίκησε στο Παρίσι, με την υποκίνηση της Μαρίας των Μεδίκων. Εδώ έφθασε στο απόγειο του ύφους του. Εργάστηκε για τη Μαρία των Μεδίκων ως Αυλικός ζωγράφος ως τον θάνατό του. Απεβίωσε στο Παρίσι και τάφηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1621/2. Η ακριβής χρονολογία θανάτου του είναι άγνωστη. Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγεται το πορτρέτο μιας Ιταλίδας κυρίας (σήμερα στην Πινακοθήκη Μαλασπίνα στην Παβία), η οποία είχε εσφαλμένα αναγνωριστεί ως η Άννα Μπολέυν, δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας). Η αναγνώριση αυτή είχε βασιστεί σε μεταγενέστερη επιγραφή. και, σε κάθε περίπτωση, ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο της Μπολέυν το 1536. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων [https://web.archive.org/web/20151005071429/http://www.bbc.co.uk/arts/yourpaintings/artists/frans-the-younger-pourbus/paintings/slideshow Αρχειοθετήθηκε 2015-10-05 στο Wayback Machine. Your Paintings on the BBC]. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Frans Pourbus (II) στο Wikimedia Commons
Ηλίας Ιωάννου

Ο Ηλίας Ιωάννου (γεν. 1979) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που ξεκίνησε από τον Πανιώνιο. Αγωνίζεται ως μεσο-επιθετικός στην Α΄ Εθνική και έχει ξεπεράσει τις 220 συμμετοχές. Έχει επίσης πάνω από 100 συμμετοχές σε αγώνες Β΄ Εθνικής και έχει ξεπεράσει τα 70 γκολ σε επίσημα ματς.

 Ο Ηλίας Ιωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 1979 και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στον Πανιώνιο Καλλιθέας, από όπου πήγε στον Πανιώνιο Ν. Σμύρνης το 1998. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων τη σεζόν 1998-99. Έπαιξε στην ομάδα της Ν. Σμύρνης πέντε χρόνια, στα οποία είχε σημαντική συμβολή στην προσπάθεια του σωματείου να πλασαριστεί στις θέσεις εξόδου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, κάτι που πέτυχε το 2003. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τρία χρόνια στον Α.Ο. Κέρκυρα, δύο χρόνια στον Αστέρα Τρίπολης και μία σεζόν στον Ολυμπιακό Βόλου. Την περίοδο 2009-10 επέστρεψε στην Α΄ Εθνική παίρνοντας μεταγραφή στον Α.Ο. Καβάλα. Τις επόμενες χρονιές αγωνίστηκε σε Κέρκυρα, Βέροια και Παναιτωλικό. "2009-2010 Πρωτάθλημα SUPERLEAGUE", αφιέρωμα περ. "ΕΘΝΟΣΠΟΡ" (24-8-2009). https://web.archive.org/web/20120315151617/http://www.epae.org/player.fds?categ=2&team=130&player=5630&pagecode=04.02.02&langid=1 http://www.rsssf.com/tablesg/grk03.html
Συνθήκη της Αντίς Αμπέμπα

Η Συνθήκη της Αντίς Αμπέμπα, που υπογράφηκε στις 23 Οκτωβρίου 1896, τερμάτισε επίσημα τον Α΄ Ιταλο-Αβυσσηνιακό Πόλεμο με όρους κατά βάση ευνοϊκούς για την Αιθιοπία. Αυτή η συνθήκη υπερίσχυσε μιας μυστικής συμφωνίας μεταξύ της Αιθιοπίας και της Ιταλίας, που συμφωνήθηκε λίγες ημέρες μετά την αποφασιστική Μάχη της Άντουα, τον Μάρτιο του ίδιου έτους, στην οποία οι αιθιοπικές στρατιωτικές δυνάμεις υπό τον Αυτοκράτορα Μενελίκ Β΄, νίκησαν τις ιταλικές. Η σημαντικότερη παραχώρηση που έκαναν οι Ιταλοί ήταν η κατάργηση της Συνθήκης του Ουτσάλι και η αναγνώριση της πολιτικής ανεξαρτησίας της Αιθιοπίας. Μετά τη σύναψη αυτής της συνθήκης και πριν από το τέλος του επόμενου ημερολογιακού έτους, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, που διέθεταν αποικιακές κτήσεις πλησίον της Αιθιοπίας, συνήψαν συνθήκες με την τελευταία, οι οποίες την αντιμετώπιζαν ως ίση. Η συνθήκη με τη Γαλλία υπογράφηκε στα τέλη Ιανουαρίου του 1897, ενώ εκείνη με το Ηνωμένο Βασίλειο υπεγράφη στις 14 Μαΐου 1897.

 Με το ιταλικό κείμενο της Συνθήκης του Ουτσάλι, η Αιθιοπία υποχρεώθηκε να διεξάγει όλες τις εξωτερικές υποθέσεις της μέσω της Ιταλίας, γεγονός που ουσιαστικά καθιστούσε την Αιθιοπία ιταλικό «προτεκτοράτο», ενώ το αμχαρικό κείμενο απλώς έδινε στην Αιθιοπία τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τρίτες δυνάμεις μέσω της ιταλικής κυβέρνησης. Μαθαίνοντας αυτή την απόκλιση ανάμεσα στα κείμενα των δύο γλωσσών, ο Αυτοκράτορας Μενελίκ θεώρησε ότι είχε εξαπατηθεί από τους Ιταλούς. Αυτό θα οδηγήσει στον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Επιπλέον, οι Ιταλοί είχαν προωθηθεί σημαντικά στο αιθιοπικό έδαφος κατά τους μήνες μεταξύ της υπογραφής αυτής της συνθήκης το 1889 και της έναρξης των εχθροπραξιών το 1895. Από την άλλη, η νίκη του στην Άντουα είχε ως αποτέλεσμα ο Μενελίκ να αιχμαλωτίσει 3.000 Ιταλούς στρατιώτες, ενώ διέθετε έναν μεγάλο νικηφόρο στρατό που αντιμετώπιζε τα αποθαρρυνμένα απομεινάρια του ιταλικού στρατού στην Ερυθραία. Επιπλέον, όταν η είδηση της ήττας έφθασε στην Ιταλία, ο πρωθυπουργός Φραντσέσκο Κρίσπι αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Έτσι, ο Αιθίοπας Αυτοκράτορας Μενελίκ διαπραγματευόταν από θέση ισχύος. Η αρχική ιταλική προσφορά, που παρουσιάστηκε από τον ταγματάρχη Τομάσο Σάλσα στις 11 Μαρτίου, προσέφερε στον Μενελίκ την κατάργηση της Συνθήκης του Ουτσάλι και μια νέα συνθήκη ειρήνης και φιλίας, αλλά σε αντάλλαγμα ζητούσε η Αιθιοπία να μην εξελιχθεί σε προτεκτοράτο οποιασδήποτε άλλης δύναμης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χάρολντ Μάρκους, ο Μενελίκ εξοργίστηκε με αυτή την προσφορά, απαιτώντας την ακύρωση της μυστικής ανακωχής τους.Τελικά, στις 23 Αυγούστου οι Ιταλοί συμφώνησαν στην άνευ όρων κατάργηση της Συνθήκης του Ουτσάλι και στην αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αιθιοπίας. Έπειτα, οι διαπραγματεύσεις προχώρησαν ταχέως. Οι Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου απελευθερώθηκαν και η Ιταλία δεσμεύτηκε να πληρώσει αποζημίωση 10.000.000 ιταλικών λιρών. Παραδόξως, οι Ιταλοί θα διατηρούσαν ένα μεγάλο μέρος από τα εδάφη που είχαν καταλάβει.Τα σύνορα μεταξύ Αιθιοπίας και Ερυθραίας καθορίστηκαν αναθεωρήθηκαν με μια σειρά συμφωνιών το 1900, το 1902 και το 1908.
Ερρίκος του Μαρλ (1362-1397)

Ο Ερρίκος, γαλλ.: Henri de Marle (π. 1362 - Οκτώβριος 1397, Τρεβίζο, Ιταλία) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κύριος του Μαρλ και μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας. Πολύ νωρίς στη ζωή του, μνηστεύθηκε με την Iσαβέλλα της Λωρραίνης, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Το 1374 πήγε στην Αυλή του θείου του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας (γιου του Ιωάννη Β΄) και χρίστηκε ιππότης στη στέψη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας (γιου του Καρόλου Ε΄), πολεμώντας στην εκστρατεία στη Φλάνδρα το 1383 και την εκστρατεία στο Γκέλντερς το 1388. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μπαρ και το κυβέρνησε για λογαριασμό του πατέρα του, ο οποίος ήταν συχνά ακινητοποιημένος από κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας (ποδάγρας). Ο αρραβώνας του λύθηκε και η μνηστή του παντρεύτηκε τον Ενγκεράν Ζ΄ κύριο του Κουσύ (97 1397). Τον Νοέμβριο του 1384 ο ίδιος ο Ερρίκος νυμφεύτηκε τη Μαρία του Κουσύ κόμισσα του Σουασσόν (1366-1405), κόρη του Ενγκεράν Ζ΄ κόμη του Σουασσόν & κυρίου του Κουσύ, από την πρώτη του σύζυγο Ισαβέλλα των Ανζού, την μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Η Μαρία έγινε κυρία του Κουσύ και του Ουαζύ μετά το τέλος του πατέρα της το 1397. Ο Ερρίκος είχε δύο παιδιά από τη Μαρία: Ενγκεράν (απεβ. π. 1400), Ροβέρτος 1390-1415, κόμης του Μαρλ και του Σουασσόν. Το 1396 ο Ερρίκος διαπραγματεύτηκε την ουδετερότητα του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου σε σχέση με το γαλλικό προτεκτοράτο στη δημοκρατία της Γένοβας. Στη συνέχεια πολέμησε στο πλευρό του δούκα του Νεβέρ στη σταυροφορία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και συνελήφθη στο τέλος της μάχης της Νικόπολης στις 25 Σεπτεμβρίου 1396. Αιχμαλωτίστηκε και αργότερα εξαργυρώθηκε , αλλά απεβίωσε στο στρατόπεδο των σταυροφόρων στο Τρεβίζο μετά την προσβολή της πανώλης στη Βενετία στο ταξίδι επιστροφής του. Savage, Henry L. (1939). «Enguerrand de Coucy VII and the Campaign of Nicopolis». Speculum (The University of Chicago Press) 14 (4 Oct.). Setton, Kenneth Meyer (1976). The Papacy and the Levant, 1204-1571: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. I. The American Philosophical Society. Souchal, Geneviève (1974). Masterpieces of Tapestry from the Fourteenth to the Sixteenth Century. Metropolitan Museum of Art. Sumption, Jonathan (2009). Divided Houses:Hundred Years War. 3. Faber and Faber Ltd. Vaughan, Richard (2009). Philip the Bold, The formation of the Burgundian State. The Boydell Press.
Σέρχιο Πέρες

Ο Σέρχιο Πέρες(πλήρες ονοματεπώνυμο Σέρχιο Πέρες Μεντόσα (Γουαδαλαχάρα του Χαλίσκο, 26 Ιανουαρίου 1990) είναι Μεξικανός οδηγός της Φόρμουλα 1 ο οποίος θα αγωνιστεί, την σεζόν 2021 με την Red Bull Racing. Ο Σέρχιο Πέρες είναι το μικρότερο παιδί του Αντόνιο Πέρες Γκαριμπάι και της Μαριλού Μεντόσα. Επίσης έχει μια μεγαλύτερη αδερφή, την Πάολα Πέρες κι ένα μεγαλύτερο αδερφό, τον Αντόνιο Πέρες, ο οποίος μετέχει στο Nascar Toyota Series, ένα πρωτάθλημα αγώνων αυτοκινήτου που διεξάγεται στο Μεξικό.

 Ο Πέρεζ ξεκίνησε την καριέρα του στη Φόρμουλα 1 το 2011 με τη Sauber. Το 2012, στο γκραν πρι τηϛ Μαλαισίαϛ τερμάτισε δεύτεροϛ πίσω από τον Φερνάντο Αλόνσο ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στο βάθρο. Το 2013 ο Πέρεζ πήρε μεταγραφή στην McLaren. Δεν είχε επιτυχίες και έτσι αποφάσισε η McLaren να τον αντικαταστήσει με τον Δανό Κέβιν Μάγκνουσεν. Αργότερα ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στην Force India με τιϛ απολαβές του να φτάνουν τα 15 εκατομμύρια ευρώ Ο Πέρεζ στο διάστημα 2014-2018 έκανε τρεις ταχύτερους γύρους και ανέβηκε τέσσερις φορές βάθρα. Το 2019 έκανε μια καλή εκκίνηση στους πρώτους αγώνες τηϛ χρονιάς. Μετά όμως ακολούθησε ένα σερί οκτώ αγώνων χωρίς βαθμούς που είναι το μεγαλύτερο διάστημα για αυτόν χωρίς βαθμούς. Το 2020 στο τουρκικό γκραν πρι τερμάτισε δεύτερος. Στον αγώνα όμωϛ ο Λιούις Χάμιλτον τερμάτισε πρώτος, ο Πέρεζ δεύτερος και ο Σεμπάστιαν Φέτελ τρίτος με τον Λανς Στρολ να παίρνει την ένατη θέση. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020 ο επικεφαλής της Racing Point Ότμαρ Σαφνάουερ ανακοίνωσε στον Πέρες πως στο τέλος του φετινού Πρωταθλήματος το συμβόλαιό του με την ομάδα θα λυθεί επειδή το |2021 αυτή θ' αλλάξει ονομασία και θα βάλουν στη θέση του το Σεμπάστιαν Φέτελ ο οποίος θα φύγει απ' τη Ferrari.
Βλαχογιάννι Λάρισας

Το Βλαχογιάννι (ή Βλαχογιάννη μέχρι το 1940) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 895 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, Απέχει 25 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα.

 Κοντά στο Βλαχογιάννι έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίου οικισμού ο οποίος έχει ταυτιστεί με την Περραβαϊκή Μάλλοια. Από την άλλη, ο Φώτης Ντάσιος ταύτισε τον οικισμό με το Ερεικίνιο και τοποθέτησε την Μάλλοια στο Παλαιόκαστρο. Η παλαιότερη μνεία στον οικισμό γίνεται το 1531 στη διαθήκη του Χασάν Μπέι, όταν το χωριό ήταν τσιφλίκι στο οποίο γινόταν καλλιέργεια κάνναβης. Στις αρχές του 19ού αιώνα έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού και σε μικρότερο βαθμό με άλλες καλλιέργειες και την κτηνοτροφία.Το Βλαχογιάννη ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Το 1940 μετονομάστηκε σε Βλαχογιάννιον. Η κοινότητα Βλαχογιαννίου διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και ορίστηκε έδρα του δήμου. Το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκονται ο ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο ναός της Αγίας Τριάδας, ο ναός του Αγίου Ραφαήλ, στην κορυφή λόφου, ο ναός του Προφήτη Ηλία, των αρχών του 19ου αιώνα, και ο ναός του Αγίου Αθανασίου, του 1813. Κοντά στο χωριό, στην όχθη του ποταμού, σώζεται νερόμυλος. Κοντά στο χωριό διέρχεται ο Τιταρήσιος, με το παραποτάμιο δάσος λευκών. Κοντά στο χωριό, επί του Σμολιώτικου ποταμού βρίσκεται το φράγμα και η λίμνη της Αγρελιάς.
Γουλιέλμος του Μπλουά

Ο Γουλιέλμος, γαλλ. Guillaume (απεβ. 834) από τον Οίκο των Ουνταλριχιδών ήταν μεγιστάνας στη Φραγκία κατά τη βασιλεία του εξαδέλφου του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς. Έγινε κόμης του Μπλουά π. το 830 και, όταν απεβίωσε στη μάχη, ήταν κοντόσταυλος του Λουδοβίκου Α΄. Αδελφός του ήταν ο Όντο Α΄ κόμης της Ορλεάνης, ενώ συγγενής του ήταν ο Βερνάρδος δούκας της Σεπτιμανίας.

 Το 834 εξεγέρθηκε ο γιος του Λουδοβίκου Α΄, ο Λοθάριος Α΄ με την υποστήριξη του Λαμβέρτος Α΄ κόμη της Νάντης και του Μάτφριντ κόμη της Ορλεάνης. Ο βασιλιάς έστειλε έναν στρατό εναντίον αυτών υπό την ηγεσία του Γουλιέλμου και του Όντο. Η μάχη συνήφθη στο Τουραίν, όπου οι δύο αδελφοί σκοτώθηκαν, μαζί με άλλους σημαίνοντες, όπως ο κόμης Φούλμπερτ, ο Γκυ κόμης του Μαιν και ο ηγούμενος Θεόδοτος του Σαιν-Μαρτίν, αρχικαγκελάριος του βασιλιά. Ο ιστορικός Αντρεβάλντ του Φλερύ (9ος-10ος αι.) αναφέρεται σε αυτούς ως "οι ηγέτες του πολέμου". Ο Γουλιέλμος αναφέρεται στα Χρονικά του Αγ. Μπερτίν και στον Βίο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς, όχι όμως από τον ιστορικό Νιτάρ (9ος αι.) στην αναφορά του για τη μάχη. Janet L. Nelson, The Annals of St-Bertin (Manchester University Press, 1991), 30 n. 9. Nelson calls the Loire valley a "cockpit of aristocratic rivalries".
NGC 431

Ο NGC 431 είναι φακοειδής γαλαξίας τύπου SB0 στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1827 από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel). Ο Ντράιερ τον περιέγραψε ως «αχνό, μικρό, με αναπάντεχα φωτεινότερο κέντρο».

 Δεδομένα για το NGC 431 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 431 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 431 στο Wikimedia Commons
Α.Ο. Κασσιόπης

Ο Α.Ο. Κασσιόπης είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Κέρκυρας, με έδρα τον οικισμό της Κασσιόπης που βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Ιδρύθηκε το 1984 και αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 2020-2021 αγωνίστηκε στη Γ' Εθνική ως Π.Α.Ε. Κέρκυρα.

 Η Κασσιόπη εξασφάλισε την άνοδό της στη Γ΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 2011-12, τερματίζοντας πρώτη στον 5ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής. Έγινε έτσι η δεύτερη επαγγελματική ομάδα του νησιού της Κέρκυρας μετά τον ΑΟ Κέρκυρας. Η Κασσιόπη αναδείχθηκε επίσης δύο φορές κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, τις περιόδους 1985-86 και 2011-12.Τον Ιούλιο του 2013 κι ενώ ο σύλλογος μόλις είχε πετύχει την άνοδό του στη Φούτμπολ Λιγκ, προχώρησε σε συγχώνευση ή συνένωση με το επαγγελματικό τμήμα ποδοσφαίρου του ΑΟ Κέρκυρα, το οποίο είχε μόλις υποβιβαστεί στην ίδια κατηγορία. Ο νέος σύλλογος φέρει τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (ΑΦΜ) της Κασσιόπης, η δε επωνυμία του εμπεριέχει τη δική της (ΠΑΕ Αθλητικός Όμιλος Κασσιόπης «Κέρκυρα»), σύμφωνα με απόφαση του τοπικού Πρωτοδικείου από τον Οκτώβριο του 2013 και σε αντίθεση με την αίτηση αναγνώρισης σωματείου (ως Ποδοσφαιρική & Αθλητική Ένωση «Κέρκυρα» συγκεκριμένα) που είχαν καταθέσει οι εμπνευστές της κίνησης.Την περίοδο 2020-2021 η διοίκηση της ομάδας δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Football League έτσι ώστε να συμμετάσχει σε εκείνο της Γ΄ Εθνικής. . Τις τελευταίες αγωνιστικές συμμετείχε ως Α.Ο. ΚΑΣΣΙΟΠΗΣ και τελικώς υποβιβάστηκε. Έμβλημα της ομάδας ήταν μία καθιστή φιγούρα που συμβολίζει τον Κάσσιο Δία. Δ εθνική:1 (2011-12) Πρωταθλήματα ΕΠΣ Κέρκυρας:2 (1993-94,2010-11) Κύπελλα ΕΠΣ Κέρκυρας:2 (1985-86,2011-12) Φιναλίστ σούπερ καπ ΕΠΣ Κέρκυρας:1 (2011) Επίσημη ιστοσελίδα
Νγκουγιέν Ταν Ντουνγκ

Ο Νγκουγέν Ταν Ντουνγκ (/ŋwiʔən˧˥ tən˧˥ zuʔŋ˧˥/, 1949-) είναι πολιτικός από το Βιετνάμ και πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από τις 27 Ιουνίου 2006 έως τις 7 Απριλίου 2016.

 Γεννήθηκε στην επαρχία Κα Μάου (Cà Mau) του Νοτίου Βιετνάμ στις 17 Νοεμβρίου 1949. Το 1961 έγινε μέλος της στρατιωτικής πτέρυγας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου του Νοτίου Βιετνάμ. Εργάστηκε ως γιατρός και ως νοσοκόμος. Κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ τραυματίστηκε τέσσερις φορές. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στις Νομικές Επιστήμες μετά το τέλος του πολέμου. Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της χώρας στις 10 Ιουνίου του 1967. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως μαχητής του στρατού και εξελέγη μέλος του Πολιτιμπιρό στο όγδοο, ένατο και στο δέκατο συνέδριο του κόμματος. Το 1997-2006 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Από το 1998 έως το 1999 υπηρέτησε ως διοικητής της Κρατικής Τράπεζας του Βιετνάμ. Έγινε πρωθυπουργός στις 27 Ιουνίου του 2006, οπότε και ο διορισμός του εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση της χώρας. Τον διόρισε ο προκάτοχός του, Φα Βαν Κάι, ο οποίος αποσύρθηκε. Ο Ντουνγκ είναι σήμερα 4ος στην ιεραρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Είναι ο πρώτος ανώτερος κομμουνιστής ηγέτης του Βιετνάμ που γεννήθηκε μετά την Επανάσταση του Αυγούστου το 1945 και ο νεότερος σε ηλικία πρωθυπουργός του Βιετνάμ, σε ηλικία 57 ετών. Επανεξελέγη στις 25 Ιουλίου του 2007. Στις 26 Ιουλίου 2011 επανεξελέγη πρωθυπουργός με ποσοστό 94%.
Αδρεναλίνη

Η αδρεναλίνη, γνωστή και ως επινεφρίνη είναι σημαντική ορμόνη και νευροδιαβιβαστής (νορεπινεφρίνη) που παράγεται από τη μυελώδη μοίρα των επινεφριδίων, ως απόκριση στο ερέθισμα της άσκησης ή του άγχους με την άφιξη ενός νευρικού παλμού. Η αδρεναλίνη μαζί με την πρόδρομη ένωση σχηματισμού της τη νοραδρεναλίνη αποτελούν τις κυριότερες ορμόνες που παράγονται στη μυελώδη μοίρα των επινεφριδίων. Και οι δύο αυτές μαζί με τη ντοπαμίνη χαρακτηρίζονται κατεχολαμίνες, δηλαδή παράγωγα της πυροκατεχίνης, μιας συμπαθομιμητικής αμίνης που προέρχεται από τα αμινοξέα φαινυλαλανίνη και τυροσίνη.

 Στο New York Medical Journal αναφέρθηκε η ανακάλυψη μιας ουσίας που παραγόταν από τα επινεφρίδια από τον William Bates, τον Μάιο του 1886. Το 1895 απομονώθηκε και αναγνωρίστηκε η επινεφρίνη από τον Napoleon Cybulski, Πολωνό φυσιολόγο. Η ίδια ανακάλυψη έγινε ανεξάρτητα το 1897 από τον John Jacob Abel. Ο Jokichi Takamine, Ιάπωνας χημικός, ανακάλυψε ανεξάρτητα την ίδια ορμόνη το 1900 από αδένες βοοειδών. Συντέθηκε τεχνητά για πρώτη φορά το 1904 από τον Friedrich Stolz. Ο Χημικός της τύπος προσδιορίστηκε το 1906. Η αδρεναλίνη βοηθά τον οργανισμό να κινητοποιήσει όλες τις πηγές ενέργειάς του, σε περιπτώσεις έντονης δραστηριότητας, διεγείροντας το συμπαθητικό νευρικό σύστημα για επείγουσα ενέργεια κατά τη λεγόμενη "αντίδραση μάχης ή φυγής". Έτσι, οι απολήξεις των νευρικών ινών του αδρενεργικού νεύρου, του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, εκκρίνουν τη νορεπινεφρίνη ή νοραδρεναλίνη και τα επινεφρίδια την επινεφρίνη ή αδρεναλίνη. Οι ουσίες αυτές που έχουν τα ίδια αποτελέσματα ενεργοποιούν υποδοχείς αγγείων και άλλων οργάνων, προετοιμάζοντας την καρδιά και τους μυς για δράση. Όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση υπερέντασης, στρες, χάρη της αδρεναλίνης και της νοραδρεναλίνης προκαλείται αύξηση του ποσού της γλυκόζης στο αίμα, διαστολή των βρόγχων, επιτάχυνση των παλμών της καρδιάς, αύξηση της πίεσης του αίματος, συστολή των αγγείων του πεπτικού συστήματος και του δέρματος, διαστολή της κόρης του ματιού, ανόρθωση των τριχών κ.α. Ως αντισταθμιστική ή αντιρροπική ορμόνη προκαλεί το ήπαρ να απελευθερώσει γλυκόζη και τα κύτταρα να απελευθερώσουν λιπαρά οξέα. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται επί πλέον ενέργεια. Στην περίπτωση που η ινσουλίνη, δεν επαρκεί, η έκκριση της επινεφρίνης και παρεμφερών αντισταθμιστικών ορμονών μπορεί να οδηγήσει σε υπεργλυκαιμία και κετοξέωση. Οι φαρμακευτικές ιδιότητες της αδρεναλίνης χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις ανακοπής καρδιάς και πτώσης της αρτηριακής πίεσης (cοllapsus). Ως βρογχοδιασταλτικό χρησιμοποιείται επίσης για την αντιμετώπιση του βρογχικού άσθματος ή διάφορων αλλεργικών καταστάσεων. Η συσταλτική δράση της επί των αγγείων του δέρματος την καθιστά αιμοστατική (ρινορραγίες). Χρησιμοποιείται επίσης σε διαλύματα αναισθητικών, για βραδύτερη απορρόφηση και μεγαλύτερη χρονικά δράση. http://www.chem.uoa.gr/chemicals/chem_adrenaline.htm Αρχειοθετήθηκε 2014-01-21 στο Wayback Machine.
Άνω Σταροχώρι Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Σταροχώρι Αχαΐας Το Άνω Σταροχώρι είναι χωριό της Αχαΐας στον Δήμο Ερυμάνθου και αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Σταροχωρίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 77 κατοίκους.

 Το Άνω Σταροχώρι είναι χτισμένο στις βορειοδυτικές απολήξεις του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 270 μέτρων και βρίσκεται νότια της Πάτρας σε απόσταση 26 χιλιομέτρων. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Λάλουσι, το οποίο έχει αρβανίτικη προέλευση. Ονομαζόταν «Λάλουσι» μέχρι το 1928 όπου μετονομάστηκε σε «Σταυροχώρι», ενώ έλαβε την σύγχρονη ονομασία «Άνω Σταροχώρι» με το ΦΕΚ 39Α της 06/04/1984. Η Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου αποτελείται από τους οικισμούς: Άνω Σταροχώρι (πρώην: Λαλούσι - Σταροχώρι), Κάτω Σταροχώρι (πρώην: Ζώγας), Δαφνούλα, Τρούσας, με συνολική έκταση 18.762 στρέμματα και πληθυσμό 458 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή 2011. Παλιός οικισμός (1940-1961) που ανήκε στην περιφέρεια της κοινότητας είναι το Τρουσάκι. Γειτονιές της κοινότητας αποτελούν οι Γκουφάλες, τα Κακαβουλαίικα, τα Κοτσοκολαίικα και τα Γκαβαίικα. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ως κύρια επαγγελματική απασχόληση την γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ και η μελισσοκομία αποτελεί σημαντικό τομέα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στην πάροδο των ετών: Αξίζει να δει ο επισκέπτης τον προϊστορικό τύμβο στην τοποθεσία Άι-Γιάννης, τα λείψανα αρχαίου κτίσματος στο κτήμα Σκέντζου, τα γραφικά πέτρινα σπίτια και τις βρύσες, τις εκκλησίες της περιοχής, καθώς επίσης και το όμορφο πέτρινο δημοτικό σχολείο του χωριού. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λάλουσι, λήμμα Σταροχώρι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τρουσακίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Δήμος Ερυμάνθου. Σταροχώρι. Ανακτήθηκε: 14/06/2017. Ιστοσελίδα του καποδιστριακού Δήμου Φαρρών. Ανακτήθηκε: 11/01/2013.
Ντέγιαν Μάνιακ

Ο Ντέγιαν Μάνιακ (σερβικά κυριλλικά: Дејан Мањак‎, fl. 1333) ήταν ευγενής στην υπηρεσία του Βασιλέα της Σερβίας, Στέφαν Ντούσαν, η μοναδική αναφορά προς το πρόσωπο του οποίου γίνεται εντός χάρτας χρονολογούμενης από τις 22 Ιανουαρίου 1333, εντός της οποίας ο Στέφαν Ντούσαν επισήμως πούλησε το Στον και την Πρέβλακα στη Βενετική Δημοκρατία. Βάση της σχετικής σειράς κατά την οποία οι μάρτυρες παρουσιάζονται, ο βοϊβόδας Ντέγιαν ήταν κατώτερου βαθμού από τον στάβιλατς Μίλος.Κ. Γ. Γίρετσεκ ανάφερε πως ο Ντέγιαν Μάνιακ ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Ντέγιαν, τον σεβαστοκράτορα του Ντούσαν.Σύμφωνα με δύο τοιχογραφικές συνθέσεις οι οποίες χρονολογούνται μεταξύ του 1332 και του 1337 στο Μοναστήρι του Κουτσέβιστε, στον νάρθηκα, στον βόρειο και νότιο τοίχο, ο Ντέγιαν είχε σύζυγο, την Βλαντισλάβα, και δύο υιούς, τους Γιόβαν και Ντμίταρ. Ο Ντέγιαν αναπαριστάται στον νότιο τοίχο, μαζί με την σύζυγό του, στεκούμενος δίπλα στον Στέφαν Ντούσαν και την σύζυγό του, Γιελένα.

 Το επίθετό του είναι, επίσης, δυνατό να αποδοθεί ως Μάνακ (Манак) ή Μάνιακις (Манијакис). Είναι άγνωστο εάν το Μάνιακ ήταν δημώνυμο ή πραγματικό επίθετο. (Σερβικά) Blagojević, Miloš (2001), Državna uprava u srpskim srednjovekovnim zemljama (2nd έκδοση), Belgrade: Službeni list SRJ, ISBN 86-355-0497-6, https://books.google.com/books?id=srAVAQAAIAAJ (Σερβικά) Istorisko Društvo NR Srbije (1953), Istorijski glasnik, 1-2, Naučna knjiga, https://books.google.com/books?id=L3s6AQAAIAAJ (Σερβικά) Gabelić, S.. Забелешке из Кучевишта. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-06. https://web.archive.org/web/20160306045935/http://www.doiserbia.nb.rs/img/doi/0350-1361/2006-2007/0350-13610731125G.pdf. (Αγγλικά) Macedonian Studies. Research Programme for Macedonian Studies. 1991. An inscription from the Church of the Saint Savior in KuceviSte, however, could be one of the missing links in Dejan's ... to propose that the vojvode Dejan of KuceviSte is the very Dejan DragaS known after as the Sebastocrator Dejan and then ... (Σερβικά) Jugoslovenski istorijski časopis. 1999. Tvrdnja da su sevastokrator i despot Dejan i vojvoda Dejan iz priprate crkve Vavedenja Bogorodice u Kučevištu ... izvodi dalekosežne tvrdnje: da je prva Dejanova žena bila Vladislava, a da su Jovan i Dmitar, slikani u Kučevištu, njihova deca.