Όνσεν Ασαμούσι

Το Όνσεν Ασαμούσι (浅虫温泉) είναι τοποθεσία με ιαματικές πηγές στο ανατολικό άκρο της πόλης Αομόρι στο νομό Αομόρι, στην Ιαπωνία. Αναπτύχθηκε ως το κέντρο δίπλα από τις ιαματικές πηγές και μερικές φορές είναι γνωστό ως «Ατάμι στο Τοχόκου» από το διάσημο όνσεν στο Ατάμι στη Σιζουόκα, στην κεντρική Ιαπωνία.

 Σύμφωνα με την παράδοση, η ιαματική πηγή ανακαλύφθηκε από τον Χόνεν, όταν επισκέφθηκε την επαρχία Μούτσου γύρω στο 1190 κατά την περίοδο Χεϊάν. Λέγεται ότι είδε ελάφια να κάνουν μπάνιο στο νερό, για να επουλώσουν τις πληγές τους. Ένας παλαιότερος μύθος αποδίδει την ανακάλυψη στον Έννιν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ντόπιοι δεν γνώριζαν για τις θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών πηγών μέχρι που τους το είπε ο μοναχός. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για το μαγείρεμα στον ατμό (mushi) κάνναβης ( Cannabis ή asa), που οδήγησε στο όνομα, αν και ο χαρακτήρας κάντζι, που χρησιμοποιείται για το όνομα διαφέρει. Πρώιμη περίοδος Μέιτζι Το Όνσεν Ασαμούσι όπως ήταν στην αρχή της περιόδου Μέιτζι καταγράφηκε σε μια συλλογή τοπογραφιών που δημοσιεύτηκε από την κυβέρνηση το 1876. Σύμφωνα με αυτό, αν και το Όνσεν Ασαμούσι ήταν γνωστό ως λουτρόπολη, οι ντόπιοι απλώς κατάφερναν να περάσουν από αυτό που λίγοι πελάτες θα πήγαιναν να επισκεφτούν. Ως εκ τούτου, πολλοί από αυτούς εργάστηκαν μακριά στο Έζο. Εκείνη την εποχή, το Όνσεν Ασαμούσι θεωρούνταν μια «ρουστίκ» περιοχή με ιαματικές πηγές, με 18 ξενώνες, που χτίστηκαν για όσους επισκέπτονταν τις ιαματικές πηγές. Στην περιοχή υπήρχαν μικροέμποροι, αλλά όχι συγκοινωνία. Είναι γύρω στο 11,8 χλμ μεταξύ Δυτικού Αομόρι και Όνσεν Ασαμούσι, αλλά κατά μήκος της διαδρομής βρίσκεται ένα επικίνδυνο πέρασμα γνωστό ως Ουτομάι, το οποίο δεν είχε ανεπτυγμένους δρόμους, που να διέρχονται από αυτό. Το Ουτομάι είναι ένας απότομος γκρεμός με θέα στη θάλασσα, και εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι περνούσαν από μέσα του πηγαίνοντας δίπλα στο γκρεμό μέχρι να φτάσουν στην άκρη της χερσονήσου και μετά διασχίζοντας μια γέφυρα πάνω από τους βράχους. Γύρω στο 1862, το παλιό χωριό Νονάι έσκαψε το τείχος του βράχου και δημιούργησε χώρο για τη δημιουργία ενός δρόμου, αλλά δεν ήταν πολύ φαρδύς, καθιστώντας δύσκολο για τα άλογα να περάσουν μέσα από το δρόμο. Το 1876, ο αυτοκράτορας Μέιτζι επισκέφτηκε το Όνσεν Ασαμούσι κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στο Χοκκάιντο. Εκείνη την εποχή, τον μετέφεραν σε ένα ανατολίτικο σκεπαστό φορείο με τους συνοδούς του έφιππους, αλλά θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο για αυτούς να περάσουν από τους απότομους δρόμους του Ουτομάι. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο λαξεύτηκε η πλευρά του βουνού του γκρεμού και η πλευρά της θάλασσας γέμισε και διευρύνθηκε σε πλάτος 5 μέτρων, καθιστώντας δυνατή τη διέλευση αλόγων και βοοειδών. Αργότερα κατασκευάστηκαν και επεκτάθηκαν σήραγγες, καθιστώντας το μια σημαντική διαδρομή, που συνδέει τα ανατολικά και τα δυτικά του νομού Αομόρι. Μέση-Ύστερη περίοδος Μέιτζι Το 1891, η κύρια γραμμή Τοχόκου ήταν πλήρως λειτουργική και ένωνε το Τόκιο και το Αομόρι με τρένο και ο σταθμός Ασαμούσι άνοιξε. Αυτή ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τη σταδιακή ανάπτυξη της πόλης των θερμών πηγών. Η ίδρυση του σταθμού όχι μόνο βελτίωσε τις συγκοινωνιακές συνδέσεις, αλλά χρησίμευε επίσης ως μέρος για τους επιβάτες, που ταξίδευαν μεταξύ Χονσού και Χοκκάιντο, για να ξεκουράσουν το σώμα τους κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους ή ως μέρος διαμονής, εάν οι κακές καιρικές συνθήκες καθιστούσαν αδύνατη την ασφαλή διέλευση από το στενό Τσουγκάρου. Η περιοχή έγινε περισσότερο γνωστή εκτός του νομού Αομόρι, αφού χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ανάπαυσης για τους επιζώντες του περιστατικού των βουνών Χακκόντα το 1902 και για στρατιώτες, που τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού πολέμου του 1905. Περίοδος Τάισο Στην αρχή της περιόδου Τάισο(1912-1926), το Όνσεν Ασαμούσι αναπτύχθηκε πολύ λόγω της αύξησης των επισκεπτών, που έφερε η πολεμική οικονομία. Το 1924, ο Θαλάσσιος Βιολογικός Σταθμός (ο προκάτοχος του σημερινού Ερευνητικού Κέντρου Θαλάσσιας Βιολογίας) του τότε Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου Τοχόκου, ιδρύθηκε στο Ασαμούσι. Το Ενυδρείο στο Ασαμούσι χτίστηκε εκεί και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή ενυδρεία στην Ιαπωνία εκείνη την εποχή. Το 1925, το Σεϊγιούκαν άνοιξε στην Μπαμπαγιάμα. Ήταν μια εγκατάσταση ιαματικών πηγών με θέατρο, τραπεζαρία, αίθουσα ψυχαγωγίας, παρατηρητήριο και αίθουσα δεξιώσεων. Επεκτάθηκε ένα χρόνο αργότερα, για να συμπεριλάβει καταλύματα και άρχισε να αναπτύσσεται πολύ. Αυτή η ευκαιρία χρησιμοποιήθηκε, για να αυξηθεί ο αριθμός των πανδοχείων, που χτίζονται και ανακαινίζονται στην περιοχή, και σύντομα η περιοχή έγινε περιοχή ψυχαγωγίας με πάνω από 150 γκέισες και πόρνες. Πρώιμη περίοδος Σόουα Αν και η Νομαρχία Αομόρι είναι γνωστή για τους κρύους χειμώνες της, οι χειμώνες του Όνσεν Ασαμούσι είναι ήπιοι και έχουν γίνει προορισμός αναψυχής όλο το χρόνο: σκάψιμο αχιβάδων την άνοιξη, κολύμπι το καλοκαίρι, εκθέσεις πυροτεχνημάτων το φθινόπωρο και σκι το χειμώνα. Το 1936, το Εθνικό Πάρκο Τοβάντα-Χατσιμαντάι ιδρύθηκε στον ίδιο νομό, αλλά ενώ έγινε δημοφιλές ως τουριστική περιοχή λόγω της ανέγγιχτης φύσης του, το Όνσεν Ασαμούσι έγινε δημοφιλές λόγω της συγκέντρωσης πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εγκαταστάσεων. Το 1939, το Σανατόριο του Αομόρι για τους Τραυματισμένους Στρατιώτες (προκάτοχος του Εθνικού Νοσοκομείου Αομόρι) ιδρύθηκε κοντά στο Όνσεν Ασαμούσι και ένας νέος σταθμός, ο σταθμός Νίσι-Χιρανάι, χτίστηκε για να φιλοξενήσει επισκέπτες. Ο Ασαμούσι αναφέρεται στο μυθιστόρημα του 1944, Τσουγκάρου, που έγραψε ο Οσάμου Νταζάι. Πολιτισμός Ο Σίκο Μουνακάτα, γεννημένος στην πόλη Αομόρι, έφυγε για το Τόκιο το 1924 για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει ζωγράφος. Στη συνέχεια, η προσοχή του στράφηκε στην τέχνη της ξυλοτυπίας και το 1938 κατάφερε τελικά να γίνει αποδεκτή μια εκτύπωση του Ουτομάι του Ασαμούσι για την Έκθεση Νίττεν. Εξαιρουμένου του έτους του Πολέμου του Ειρηνικού, ο Μουνακάταεπισκεπτόταν τον Όνσεν Ασαμούσι κάθε χρόνο και θα έμενε για περίπου έναν έως δύο μήνες. Υπάρχουν ακόμα βουδιστικές εικόνες, που ζωγράφισε για το πανδοχείο στο οποίο έμενε. Το Κουτζίρα μότσι είναι το χαρακτηριστικό γλυκό του Όνσεν Ασαμούσι. Τη συνταγή για το γλυκό έμαθε ένα ζαχαροπλαστείο στο Όνσεν Ασαμούσι από έναν άλλο ζαχαροπλάστη στην Ατζιγκασάβα της περιφέρειας Τσουγκάρου. Δημιουργήθηκε το 1907, όταν τραυματισμένοι ή άρρωστοι στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου κρατήθηκαν στο Όνσεν Ασαμούσι. Αυτά τα γλυκά έγιναν δημοφιλή ως σουβενίρ λόγω της φθηνής τιμής, της διάρκειας ζωής και της ευκολίας μεταφοράς τους. Έγινε επίσης γνωστό ως αναμνηστικό στρατιωτικής απαλλαγής. Το 1918, παρουσιάστηκε σε εμπορική έκθεση, συγκεντρώνοντας ακόμη μεγαλύτερη προσοχή. Τρέχουσα κατάσταση Το θέρετρο θερμών πηγών αναπτύχθηκε αρχικά κατά μήκος της ακτογραμμής, αλλά κατασκευάστηκε μια παράκαμψη, που χώριζε το θέρετρο και τη θάλασσα. Μερικές από τις εγκαταστάσεις είχαν χτιστεί με τέτοιο τρόπο, που έβλεπαν τη θάλασσα από τα δωμάτια ή τα λουτρά. Ως αποτέλεσμα, παραδοσιακά πανδοχεία ιαματικών πηγών πλαισιώθηκαν στα βουνά, ενώ μεγάλα ξενοδοχεία χτίστηκαν κατά μήκος της παραλίας. Το 1986, το πάρκο Ασαμούσι Ουμιζούρι χτίστηκε στην παραλία. Αυτό ήταν ένα μέρος για ψάρεμα στον κόλπο Μούτσου από την προβλήτα, αν και μια μικρή λιμνούλα είχε σκαφτεί για αρχάριους. Το πάρκο προσέλκυσε πάνω από 30.000 επισκέπτες τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του. Ο αριθμός των επισκεπτών στο Όνσεν Ασαμούσι έχει μειωθεί από το τέλος της οικονομίας της φούσκας. Ο αριθμός των επισκεπτών μειώθηκε από 295.000 το 1991 σε 166.000 το 2016. Ο αριθμός των καταλυμάτων και των εστιατορίων έχει μειωθεί στο μισό σε σύγκριση με την εποχή που ήταν πιο δημοφιλής και τόσο το Δημοτικό Σχολείο Ασαμούσι όσο και το Γυμνάσιο Ασαμούσι έκλεισαν το 2013 και το 2015, αντίστοιχα. Το 2017 έπαψε να λειτουργεί και μια μεγάλη εταιρεία διαχείρισης ξενοδοχείων στην περιοχή. Η τοπική Τράπεζα Μιτσινόκου και οι διαχειριστές των πανδοχείων συνεργάζονται για να αναζωογονήσουν την περιοχή των θερμών πηγών. Ως μέρος των προσπαθειών για την αναζωογόνηση της περιοχής, η Νομαρχία Αομόρι διεξήγαγε έρευνα σχετικά με τη χρήση της θερμότητας εδάφους με τη χρήση αντλιών θερμότητας και εξετάζει το ενδεχόμενο παραγωγής γεωθερμικής ενέργειας με χρήση θερμότητας από θερμές πηγές ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, αλλά αυτό δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί εξαιτίας διαφόρων θεμάτων όπως η κερδοφορία. Περίπου 30 ξενοδοχεία και πανδοχεία ιαπωνικού στιλ βρίσκονται στην πόλη. Στα αξιοθέατα περιλαμβάνονται το Ενυδρείο Ασαμούσι και το λούνα παρκ Ασαμούσι της Χώρας των Θαυμάτων. Το κοινόχρηστο όνσεν Μάτσου νο Γιου και το όνσεν Μίτσι νο Έκι Ασαμούσι είναι μεταξύ των εγκαταστάσεων κολύμβησης. Υπάρχουν μονοπάτια πεζοπορίας στα βουνά πίσω από την πόλη όνσεν, με παρατηρητήριο που παρέχει θέα στον κόλπο Μούτσου και το νησί Γιουνοσίμα. Η Γιουνοσίμα είναι ένα ακατοίκητο νησί 1 χλμ από την ακτή της πόλης όνσεν. Το όνομά του προέρχεται από τη θερμή πηγή, που αναβλύζει από τα νερά κοντά στο νησί. Εκεί μπορούν να βρεθούν συστάδες κατακούρι (βιολέτες σκυλόδοντων) και τον Απρίλιο πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Γιουνοσίμα Κατακούρι. Υπάρχουν επίσης περιηγήσεις με σκάφος στους βραχώδεις σχηματισμούς, που βρίσκονται γύρω από το νησί. Το Χαντακατζίμα είναι ένα ακατοίκητο νησί 1.7 χλμ μακριά από την πόλη όνσεν στο ανατολικό άκρο ενός ακρωτηρίου γνωστού ως Σιρανεζάκι. Αν και αρχικά ήταν μέρος του ίδιου του ακρωτηρίου, τώρα στέκεται από μόνο του ως βράχος λόγω της διάβρωσης από τα κύματα. Ένας χαρακτηριστικός ρυόλιθος της Μειόκαινου γνωστός ως ρυόλιθος Σιρανεζάκι μπορεί να βρεθεί εδώ, αλλά όταν χρησιμοποιείται για τις θερμές πηγές, παίρνει ένα κίτρινο χρώμα. Αποτελεί εδώ και καιρό ένα φυσικό μέρος του τοπίου, που φαίνεται από την ακτή του Όνσεν Ασαμούσι. Τα αρχεία από την περίοδο Έντο αναφέρουν ότι το νησί είχε ύψος περίπου 45 μέτρα. Αρχικά ονομαζόταν νησί Χάντα-άκα. Ένας θρύλος λέει ότι όταν το παιδί μιας μητέρας σύρθηκε από έναν αετό και το έφερε στην κορυφή αυτού του βράχου, η μητέρα σκαρφάλωσε απελπισμένη στο βράχο για να προσπαθήσει να το σώσει. Το αίμα που έτρεχε από τα δάχτυλά της καθώς ανέβαινε είναι από όπου φημολογείται ότι προήλθε το όνομα. Υπάρχει επίσης ένας μύθος ότι το όνομα προέρχεται από την έλλειψη φυτικής ζωής, που αναπτύσσεται στο βράχο. Απέναντί του βρίσκεται ο παλιός Θαλάσσιος Βιολογικός Σταθμός του Πανεπιστημίου Τοχόκου (τώρα γνωστός ως Ερευνητικό Κέντρο για τη Θαλάσσια Βιολογία και το παλιό Ενυδρείο Ασαμούσι). Το θέρετρο εξυπηρετείται από τον σταθμό Ασαμούσι-Όνσεν στη σιδηροδρομική γραμμή Αομόρι, η οποία συνδέεται με το δίκτυο JR East στο σταθμό Αομόρι, στο σταθμό Νοχέτζι και στο σταθμό Χατσινόχε. Παρέχεται επίσης πρόσβαση με λεωφορείο στο σταθμό Μιτσινοέκι Ασαμούσι-Όνσεν για λεωφορεία της πόλης Αομόρι και Του Σιμοκίτα Κότσου. Οι επισκέπτες που ταξιδεύουν στο θέρετρο με αυτοκίνητο μπορούν να πάρουν την Εθνική Διαδρομή 4 ανατολικά από το κέντρο του Αομόρι. Το ταξίδι διαρκεί περίπου 30 λεπτά κατά μέσο όρο.