IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ναός Αγίου Νικολάου Κερατσινίου

Ο ναός του Αγίου Νικολάου Κερατσινίου είναι ένας ιστορικός ναός, ο οποίος θεμελιώθηκε γύρω στα 1820 από τον Γεώργιο Καραϊσκάκη προς τιμήν του Αγίου Νικολάου και χτίστηκε για τις ανάγκες των Ταμπουριών - στρατοπέδου. Ο πρώτος ναΐσκος ήταν μόλις 4m², κατασκευασμένος από τσιμεντόλιθους και εσωτερικά κυρίως από ξύλο. Παρόλο που στην περιοχή επικρατούσε εμπόλεμη κατάσταση, η αρχιτεκτονική του Ναού και η διακόσμησή του ήταν σε επιβλητικά για την εποχή επίπεδα.

 Εξωτερικά φάνταζε ως ένα απλό νησιώτικο παρεκκλήσι που όμως δεν έλειπαν τα Πειραιώτικα στοιχεία, όπως την τότε συνήθεια το καμπαναριό να μη χτίζεται επί του Ναού. Εσωτερικά ήταν ένα έργο τέχνης και το μαρτυρεί η τοιχογραφία με αναπαράσταση ουράνιων σωμάτων μέσα σε ένα γαλάζιο φόντο, και κοσμημένο με Βυζαντινές Αγιογραφίες απόλυτα ζωντανές και κατανυκτικές. Το τέμπλο ένα κράμα ξύλου και γύψου, σκαλιστό με αγιογραφημένες τις παραστάσεις του Χριστού και της Θεοτόκου, ενώ στα πλάγια του, του Αγίου Νικολάου. Το εσωτερικό του Ναού κοσμούσαν επίσης και μεγάλες κανδήλες επιβλητικές πιθανόν από τάματα του, υπό επανάσταση τότε, Ελληνικού Έθνους. Δυστυχώς μετά τον θάνατο του Καραισκάκη και την κατάκτηση της πόλης από τον Κιουταχή πασά ο ναός κάηκε και ασβεστώθηκε από τους Τουρκους. Το 1837 με την απελευθέρωση της πόλης οι κάτοικοι ζήτησαν από τον Δήμο Αθηναίων να τους παραχωρήσει άδεια για να κτίσουν το Ναό του Αγίου Γεωργίου προς τιμή του Γ. Καραϊσκάκη. Λίγα χρόνια αργότερα δαπάνη του τότε μητροπολίτη Νικαίας κυρού Γεωργίου Παυλίδη έγιναν νέες προσθήκες και διακοσμηθεί εκ νέου.
Αιθανοϋλοχλωρίδιο

Το αιθανοϋλοχλωρίδιο ή ακετυλοχλωρίδιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3COCl (συντομογραφικά AcCl) είναι ένα ακυλαλογονίδιο, δηλαδή ένα παράγωγο του αιθανικού οξέος. Στην εμφάνιση είναι ένα άχρωμο υγρό. Είναι μια ουσία που δεν έχει βρεθεί στη φύση, γιατί είναι ευαίσθητη στην παρουσία νερού, το οποίο το υδρολύει. Κατά τη χρήση του στον αέρα σχηματίζει ένα λευκό νεφίδιο, λόγω αντίδρασής του με την ατμοσφαιρική υγρασία. Το νεφίδιο αποτελείται από σταγονίδια του υδροχλωρικού οξέος που σχηματίζεται κατά την υδρόλυση. Με βάση το χημικό τύπο του, C2H3OCl, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης (όχι όλα σταθερά): 2-χλωραιθενόλη, με σύντομο συντακτικό τύπο ClCH=CHOH, σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή. 1-χλωραιθενόλη, με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=C(Cl)OH. Χλωραιθανάλη, με σύντομο συντακτικό τύπο ClCH2CHO 1,2-εποξυαιθυλοχλωρίδιο ή χλωροξιράνιο.

 1. Με επίδραση χλωριωτικών μέσων σε αιθανικό οξύ παράγεται αιθανοϋλοχλωρίδιο:: 1. Με θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2): 2. Με πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl5): 3. Με τριχλωριούχο φωσφόρο PCl3: 2. Με επίδραση αιθανικού νατρίου (CH3COONa) σε βενζοϋλοχλωρίδιο (PhCOCl) 3. Βιομηχανικά παράγεται με επίδραση υδροχλωρίου σε αιθανικό ανυδρίτη: 4. Μπορεί επίσης να συνθεθεί με καταλυτική καρβονυλίωση του μεθυλοχλωρίδιου: Με υδρόλυση μετατρέπεται σε αιθανικό οξύ Με επίδραση αλκοόλης (ROH) μετατρέπεται σε αιθανικό αλκυλεστέρα Με επίδραση αμμωνίας (NH3) μετατρέπεται σε αιθαναμίδιο: 1. Με επίδραση πρωτοταγών αμινών (RNH2) μετατρέπεται σε αιθαναλκυλαμίδιο: 2. Με επίδραση δευτεροταγών αμινών (RNHR΄) μετατρέπεται σε αιθανοδιαλκυλαμίδιο: Με επίδραση αιθανικού νατρίου μετατρέπεται σε ανυδρίτη αιθανικού οξέος: Ακετυλιώνει αρωματικών ενώσεων κατά Friedel-Crafts. Π.χ. από βενζόλιο παράγεται ακετυλοβενζόλιο: Με επίδραση μαγνησίου, παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα (|Et2O|), παράγεται ακετυλομαγνησιοχλωρίδιο: 1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται αιθανάλη ή και αιθανόλη 2. Με LiAlH4 ή NaBH4 παράγεται απευθείας αιθανόλη:: Με επίδραση διαζωμεθανίου παράγεται τελικά προπανικό οξύ: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Δήμος Σάντα Κρουζ

Ο Δήμος Σάντα Κρουζ (πορτογαλικά: Santa Cruz) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 220 τ.χλμ. και πληθυσμό 32.965 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πέδρα Μπαντέζο.

 Ο Δήμος Σάντα Κρουζ βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και ανατολικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 220 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο ένατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα και το Σάντα Κρουζ. Ο Δήμος Σάντα Κρουζ συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Πέδρα Μπαντέζο Σάντα Κρουζ Ποϊλαοσίνο Ριμπεϊράο Ντελμάσσο Φαζέντα Ο Δήμος Σάντα Κρουζ έχει πληθυσμό 32.965 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 220 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο τέταρτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά τον Δήμο Πράια, τον Δήμο Σάο Βισέντε και τον Δήμο Σάντα Καταρίνα. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Σάντα Κρουζ
Νικίτα Νικίτιτς της Ρωσίας

Ο Νικίτα Νικίτιτς, ρωσικά Никита Никитич (13 Μαΐου 1923 - 3 Μαΐου 2007) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικήτα Αλεξάνδροβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Μαρίας, κόρης του Ιλαρίονος κόμη Βοροντσόβ-Ντάσκοβ. Απεβίωσε το 2007 στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 84 ετών. Νυμφεύτηκε το 1961 την Τζέιν-Άννα Σόενβαλτ και είχε τέκνο: Φεντόρ 1974-2007, πρίγκιπας της Ρωσίας. Romanov Family Association
Βατυλή

Η Βατυλή είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Vatili». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Κρεμαστός Εύβοιας

Ο Κρεμαστός είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 153 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 250 μ. Η οικονομία του χωριού είναι αγροκτηνοτροφική, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο, τα κηπευτικά, τα σιτηρά, τα καρύδια και τα αμύγδαλα. Στο χωριό λειτουργούν δύο καφενεία και μία ταβέρνα.

 Το χωριό δημιουργήθηκε τα μεταβυζαντινά χρόνια από κατοίκους των χωριών Τραχήλι και Γάγια. Σύμφωνα με την παράδοση σε απότομη βραχώδη χαράδρα δυτικά του χωριού, οι Τούρκοι έριχναν τους ανεπιθύμητους και το μέρος ονομάστηκε Τουρκοκάζανο. Το 1835 ο Κρεμαστός προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος γιορτάζει τις 29 Αυγούστου. Επίσης στο χωριό βρίσκεται η σκεπαστή βρύση του Καλία. Στο παρελθόν χρησιμοποιούταν για το πλύσιμο των ρούχων. Κοντά στο χωριό βρίσκεται επίσης η εγκαταλελειμμένη πλέον μονή Κλιβάνου, η οποία ήταν αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή. Διατηρούνται ακόμη τα πέτρινα κελιά των μοναχών και το καθολικό της μονής. Στην περιοχή υπάρχουν πηγές νερού.
NGC 656

Ο NGC 656 ραβδωτός φακοειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες και απέχει περίπου 175 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) το 1865.

 Δεδομένα για το NGC 656 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 656 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 656 στο Wikimedia Commons
Πρόοδος Καϊμακλίου

Ο Μορφωτικός Σύλλογος Πρόοδος Καϊμακλίου είναι μορφωτικός και αθλητικός σύλλογος με έδρα το Καϊμακλί, συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει τρεις συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το κόκκινο.

 Η Πρόοδος ιδρύθηκε το 1941. Αρχικά, η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ) στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος . Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η Πρόοδος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία τις περιόδους 1985-86 και 1986-87. Στην πρώτη συμμετοχή της, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στη 13η θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη 16η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά πρωταθλήματα). Επέστρεψε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ. Το 2001 κέρδισε τη συμμετοχή της στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα της περιόδου 2001-02. Τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Από τότε συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Πρόοδος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Πρωτάθλημα ΠΟΕΛ Πρωταθλήτρια (5): 1978, 1991, 2001, 2007, 2020 Κύπελλο ΠΟΕΛ Κυπελλούχος (5): 1976, 2004, 2007, 2016, 2019 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ

Η ΦΚ ΜΠΑΤΕ (ρωσικά: ФК БАТЭ) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Λευκορωσίας με έδρα την πόλη Μπορίσοφ. Ιδρύθηκε το 1973 και επανιδρύθηκε το 1996. Η ονομασία «ΜΠΑΤΕ» αποτελεί ακρονύμιο των λέξεων «Μπορίσοφσκα φάμπρικα Αυτομομπίλσκιε ι Τρακτόρσκιε ιΕλεκτρόσκιε οπριέμιε» (Борисовска фабрика Аутомобилске и Тракторске Електронске опреме). Τα τελευταία χρόνια κυριαρχεί στο πρωτάθλημα της Λευκορωσίας. Μέχρι τώρα έχει κατακτήσει 15 εγχώρια πρωταθλήματα, ανάμεσά τους τα δεκατρία τελευταία, και τρία κύπελλα, το 2006, το 2010 και το 2015.

 Τα τελευταία 4 χρόνια, η ΜΠΑΤΕ έχει πετύχει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Κορυφαία στιγμή της Ευρωπαϊκής της ιστορίας ήταν η συμμετοχή της στην φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2008–09. Έναν χρόνο μετά συμμετείχε και στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ την περίοδο 2009–10, εκεί που αντιμετώπισε και την ΑΕΚ. Βγήκε 3η στον όμιλο και αποκλείστηκε. Συμμετείχε και την επόμενη χρονιά στην ίδια διοργάνωση και πέρασε στην φάση των 32, βγαίνοντας 2η στον όμιλό της. Αποκλείστηκε όμως από την γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν στα εκτός έδρας γκολ με συνολικό σκόρ 2-2. Συμμετείχε επίσης στους ομίλους του Τσάμπιονς Λίγκ την περίοδο 2011–12 για 2η φορά στην ιστορία της. Εκεί, κατετάγη 4η ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα, Μίλαν και Βικτόρια Πλζεν έχοντας 2 βαθμούς. Επίσης, η ΜΠΑΤΕ συμμετείχε και στους ομίλους του Τσάμπιονς Λίγκ την περίοδο 2012–13, αφού πέρασε τα εμπόδια των Βαρντάρ, Ντέμπρετσεν και Σμόνα στα προκριματικά. Στο πλαίσιο του 6ου ομίλου, ξεκίνησε μια εντυπωσιακή πορεία νικώντας εκτός έδρας την πρώην πρωταθλήτρια Γαλλίας Λιλ και εντός έδρας την Μπάγερν Μονάχου. 15 Πρωταθλήματα Λευκορωσίας: 1999, 2002, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 3 Κύπελλο Λευκορωσίας : 2006, 2010, 2015 Επίσημη ιστοσελίδα
391 Ίνγκεμποργκ

Η Ίνγκεμποργκ (Ingeborg) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,1. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Καθώς η τροχιά της είναι πολύ έκκεντρη, κατά το περιήλιο η `Ινγκεμποργκ βρίσκεται πιο κοντά στον `Ηλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης (Mars crosser).

 Οι διαστάσεις της Ίνγκεμποργκ εκτιμώνται σε 20 ως 50 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της σε πάνω από 8,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,180. Η Ίνγκεμποργκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 23,5 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα Η Ίνγκεμποργκ στο AstDys του Πανεπιστημίου της Πίζας
Ντόμινικ Σκουτέτσκι

Ο Ντόμινικ Σκουτέτσκι (σλοβακικά: Dominik Skutecký) (14 Φεβρουαρίου 1849, Γκαγιάρι - 13 Μαρτίου 1921, Μπάνσκα Μπίστριτσα) ήταν Σλοβάκος ζωγράφος, εβραϊκής καταγωγής. Οι εναλλακτικές μορφές του ονόματός του περιλαμβάνουν τον Ντέιβιντ, τον Ντομένικο, τον Ντόμε, τον Σκουτέζκι, τον Σκουτέτσκι και τον Σκουτέτζκι. Ειδικεύτηκε σε τοπία, πορτρέτα και σκηνές ειδών. Τα έργα του διακρίνονται για την ρεαλιστική τους απεικόνιση, τη φυσική απόδοση του φωτός και του αέρα. Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους απλούς καθημερινούς εργάτες, που τους απεικόνισε σε πίνακες ζωγραφικής.

 Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1859, η οικογένειά του μετακόμισε στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές σπουδές του με τον γλύπτη Γιόχαν Μάιξνερ (Johann Meixner). Πήρε επίσης ιδιωτικά μαθήματα τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε με τους Καρλ Βούρτζινγκερ και Καρλ φον Μπλάας από το 1865 έως το 1867. Αφού έλαβε υποτροφία, συνέχισε τις σπουδές του στη Βενετία από το 1867 έως το 1870, όπου συνεργάστηκε με τον ζωγράφο ιστορίας, τον Πομπέο Μαρίνο Μολμέντι στην Accademia di Belle Arti της Βενετίας (Ακαδημία Καλών Τεχνών). Η ανάπτυξη του έργου του καλλιτέχνη επηρεάστηκε ουσιαστικά από την επαφή με το βενετσιάνικο περιβάλλον. Επικεντρώθηκε κυρίως σε ιστορικά και θαλάσσια μοτίβα. Κατά τη διάρκεια της 15χρονης παραμονής του στη Βενετία, δημιούργησε πολλούς πίνακες ζωγραφικής, που συχνά ήταν προσωπογραφίες με στοιχεία κομψότητας και ελαφρότητας. Πέρασε επίσης μερικούς μήνες στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.Μετά το 1873, ήταν κάτοικος της Βιέννης, όπου ήταν ως επί το πλείστον ζωγράφος πορτρέτων. Η πρώτη του μεγάλη έκθεση ήταν στο Κουνστλερχάους το 1875. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνάντησε τη Σεσίλια Λόβι, ένα μοντέλο με το οποίο θα παντρευόταν αργότερα. Κατά την πρώτη παραμονή του στην Μπάνσκα Μπίστριτσα, από το 1884 έως το 1886, επικεντρώθηκε σε τοπία και σκηνές ειδών από την τοπική αγροτιά. Εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα το 1889 και για άλλη μια φορά άρχισε να παράγει πορτρέτα των αξιοσημείωτων πολιτών της περιοχής. Από τα αγαπημένα του θέματα περιλαμβάνουν τη ζωή των εργαζομένων, που τους ζωγράφισε στους χώρους εργασίας τους (π.χ. λεβητοστάσια, σιδηρουργείο). Δημιούργησε επίσης πολλούς πίνακες του «Χάλκινου Σφυριού», ένα εργοστάσιο χαλκού, που φημίζεται για τις προοδευτικές πρακτικές διαχείρισης. Αργότερα, οργάνωσε εκθέσεις τέχνης, οι μεγαλύτερες (120 έργα) των οποίων πραγματοποιήθηκαν το 1902. Τα έργα του εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβακίας και στη Stredoslovenská galéria. Πολλά είναι σε ιδιωτικές συλλογές.Πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 13 Μαρτίου 1921 και η ταφή του έγινε στο εβραϊκό νεκροταφείο στην Μπάνσκα Μπίστριτσα.Η κόρη του, η Καρόλα Σκούτετσκα-Καρβασοβά, ήταν επίσης ζωγράφος και ο γιος του, Αλεξάντερ Σκουτέτσκι, ήταν γνωστός αρχιτέκτονας.
Σοφία Μαρία Βέστενχολτς

Η Ελεονόρε Σοφία Μαρία Βέστενχολτς (10 Ιουλίου 1759 στο Νεό Βραδεμβούργο ως Ελεονόρε Σοφία Μαρία Φριτς - 4. Οκτωβρίου του 1838 στο Ludwigslust) ήταν Γερμανίδα τραγουδίστρια, πιανίστρια και συνθέτρια.

 Η Σοφία Μαρία Βέστενχολτς ήταν η κόρη του Φέρντιναντ Φριτς, ερμηνευτή του εκκλησιαστικού οργάνου στο Νεο Βραδεμβούργο, και της συζύγου του Χριστίνας Σοφίας. Ο πατέρας της πέθανε όταν η Σόφι ήταν σχεδόν πέντε ετών. Ως παιδί, το ταλέντο της προσέλκυσε την προσοχή του διάδοχου πρίγκιπα Ludwig του Mecklenburg-Schwerin, ο οποίος φρόντισε για την εκπαίδευσή της από τον μαέστρο Γιοχάν Γουίλλμ Χέρτελ. Σε ηλικία 17 ετών έγινε δεκτή στο παρεκκλήσι του κληρονομικού πρίγκιπα στο Λούντβιχσλστ το 1775. Στις 12. Το 1777 έγινε η δεύτερη σύζυγος του αρχιμουσικού και τενόρου της πριγκηπικής ορχήστρας Καρλ Αουγκούστ Φρήντριχ Βέστενχολτς (1736–1789), ο οποίος της δώρισε ένα υδροκρυσταλλόφωνο.Το 1779 η Sophie Westenholz διορίστηκε τραγουδίστρια στην αυλή του πρίγκηπα. Στο Σβερίν και στο Ludwigslust είχε σημαντικές επιτυχίες ως τραγουδίστρια. Συγχρόνως έγινε μια ευρέως αναγνωρισμένη πιανίστρια και βιρτουόζα του υδροκρυσταλλοφώνου. Μετά το θάνατο του συζύγου της, συνέχισε την καριέρα της στην αυλή του Mecklenburg-Schwerin. Έδωσε μαθήματα μουσικής στις κόρες της δουκικής οικογένειας. Ο μαέστρος της αυλής της Βαϊμάρης Ernst Wilhelm Wolf της αφιέρωσε έξι σονάτινες.Πραγματοποίησε πολυάριθμες συναυλίες, μεταξύ άλλων στο Βερολίνο (1791, 1804), στο Λίμπεκ (1793), στο Ρόστοκ (1798), στην Κοπεγχάγη (πριν από το 1799), στη Λειψία (1799), στο Αμβούργο (1802, 1803) και στο Στίττιν (1804). Μετά τον θάνατο του Antonio Rosetti το 1792, ανέλαβε συχνά το ρόλο της διευθύντιρας ορχήστρας παίζοντας ταυτόχρονα πιάνο. Το 1821 πήρε σύνταξη. Thème avec X Variations pour le Pinao-forte. op. 2. Werckmeister, Berlin o. J. Ψηφιοποιημένη έκδοση, Βαυαρική κρατική βιβλιοθήκη. '12 deutsche Lieder für Klavier. op. 4. Werckmeister, Berlin 1806. Ψηφιοποιημένη έκδοση, Βαυαρική κρατική βιβλιοθήκη. Westenholz, Eleonore Sophie Marie. Σε: Karl-Josef Kutsch, Leo Riemens : Μεγάλο λεξικό τραγουδιστή . 4ος Εκδοση. Τόμος 7: Suvanny - Zysset. Saur, Μόναχο 2003, ISBN 978-3-598-44088-5, σελ. 5026 (πρόσβαση στο διαδίκτυο από τον De Gruyter ) Grete Grewolls: Matthew Head: Sovereign Feminine: Μουσική και φύλο στη Γερμανία του δέκατου όγδοου αιώνα. 2013, ISBN 978-0-52027384-9, online: doi (με μια λίστα των συνθέσεων που επέζησε, σελ. 164–167) Ruth Heckmann: Συνθέτες ήχου: Στη δεξίωση γυναικών συνθετών στη Γερμανία περίπου το 1800. Springer, Wiesbaden 2016 ISBN 978-3-658-13839-4, ebook ISBN 9783658138400, κεφάλαιο Sophie Westenholz, σελ. 223-260.
Σπύρος Ραθ

Ο Σπύρος Ραθ του Φίλιππου (Κέρκυρα, 1902 - 15 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Δήμαρχος Κερκυραίων, ο τελευταίος εκλεγμένος δήμαρχος πριν την στρατιωτική χούντα που κυβέρνησε την Ελλάδα από το 1967 ως το 1974.

 Γεννήθηκε το 1902 στην Κέρκυρα και ήταν παντρεμένος με την Ισμήνη Μπενεβίτη και πατέρας 2 κοριτσιών της Έλσας Ραθ -Μώρου και της Καίτης Ραθ - Λάνζι.Σπούδασε στην Αθήνα στη Νομική Σχολή και εργάστηκε ως Δικηγόρος στην Κέρκυρα . Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος στις δημοτικές εκλογές του 1964 και ορκίστηκε στις 26 Αυγούστου 1964 δήμαρχος . Ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα Δήμαρχος που παραιτήθηκε από το αξίωμα του λόγω της χούντας. Με τη Μεταπολίτευση, ο Ραθ διεκδίκησε ξανά την εκλογή του και εξελέγη δήμαρχος στις εκλογές του 1975 από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51,6%. Θήτευσε από τις 26 Σεπτεμβρίου 1975 ως τις 31 Ιουλίου 1978.Η χήρα του, Τζουλιάνα Ραθ, απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 28 Ιανουαρίου 2015.Στη μνήμη του Σπύρου Ραθ ο Δήμος Κερκυραίων απονέμει κάθε χρόνο το Βραβείο Ραθ σε νεαρά άτομα από την Κέρκυρα για τις επιδόσεις τους στις καλές τέχνες ή στον αθλητισμό. Επίσης, στην περιοχή Κεφαλομάντουκο της Κέρκυρας, ένας δρόμος φέρει το όνομα του Σπύρου Ραθ. Ημερολόγιο Εξορίας, εκδ. «Πλους», Κέρκυρα 1996.
Χρίστος Μανωλάς

Ο στρατηγός Χρήστος Μανωλάς (γεν. στις 19 Φεβρουαρίου,1959) είναι Έλληνας απόστρατος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (24 Φεβρουαρίου 2014 – 25 Φεβρουαρίου 2015).

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1976 και αποφοίτησε το 1980 ως 4ος ανθυπολοχαγός Πεζικού. Ακολούθησε μια σταδιοδρομία στις ειδικές δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού. Ανέλαβε διοικητής μονάδας στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων (1981-82) και στη 2η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών (1982-86), ενώ έπειτα φοίτησε για δύο χρόνια στη Διεθνή Σχολή Περιπολίας Αναγνώρισης Μεγάλου Εύρους του ΝΑΤΟ στη Γερμανία (1986-88). Με την επιστροφή του στην Ελλάδα υπηρέτησε ως εκπαιδευτής στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ανορθόδοξου Πολέμου (1988-91), ως διοικητής της επίλεκτης Ειδικής Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών (1991-93) και το 5ο Τάγμα της Ειδικής Εθνοφρουράς (1993-95). Επίσης αποφοίτησε από την επίλεκτη ειδική ομάδα, την πολέμου Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών. Το 1995-96 ήταν αναπληρωτής διοικητής του Κέντρου Κατάρτισης του Ανορθόδοξου Πολέμου του Ελληνικού Στρατού. Έπειτα έγινε επικεφαλής της ελληνικής δύναμης (ΕΛΔΥΒ) που συμμετείχε στη ΣΦΟΡ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, καθώς και της ομάδας ΜΠΕΛΟΥΓΚΑ (Βέλγιο-Λουξεμβούργο-Ελλάδα-Αυστρία), ομάδα στρατευμάτων στην οποία οι ελληνικές δυνάμεις συμμετείχαν.Κατά την επιστροφή του από τη Βοσνία σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου (1998-99), διοίκησε την 1η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών (1999-2000). Υπηρέτησε ως εκπαιδευτής σε ειδικές επιχειρήσεις στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου (2000-01), ως επικεφαλής αξιωματικός επιχειρήσεων στο Νότιο Κέντρο της Κοινής Εντολής του ΝΑΤΟ στη Λάρισα (2001-04). Η θητεία του εκεί διακόπηκε επειδή ανέλαβε τη διοίκηση της ελληνικής μονάδας της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για την Ασφάλεια (από τον Δεκέμβριο του 2002 μέχρι τον Μάιο του 2003), και αρχηγός επιτελείου της πρώτης Ταξιαρχίας Επιδρομών/Αλεξιπτωτιστών (2004-05). Κατά την περίοδο 2005-08 υπηρέτησε ως Βοηθός επιτελάρχη (ACOS) J9 στο Ανώτατο Αρχηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης του ΝΑΤΟ, καθώς και ως επικεφαλής Διεύθυνσης Εθνικού και Διεθνούς Σχεδιασμού του ΓΕΕΘΑ το 2008-09. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως διοικητής της 79ης ΑΔΤΕ (2009-10), στην Ακαδημία Υπαξιωματικών του στρατού (2010-11), και στην 95η ΑΔΤΕ (2011-12). Ήταν ο εθνικός αντιπρόσωπος της Ελλάδας για στρατιωτικά θέματα στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ (2012-13), και διοικητής της Πρώτης στρατιάς (2013-14). Στις 19 Φεβρουαρίου 2014 το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) αποφάσισε τον διορισμό του ως Επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού, διαδεχόμενος τον Αθανάσιο Τσέλιο. Η τελετή παράδοσης - παραλαβής έγινε στις 24 Φεβρουαρίου. Στις 25 Φεβρουαρίου 2015, το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε τη συνταξιοδότησή του, την προαγωγή του στο βαθμό του Στρατηγού εν αποστρατεία και του απένειμε επίσης τον τίτλο του Επιτίμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ο αντικαταστάτης του ήταν ο αντιστράτηγος Βασίλειος Τελλίδης. Ο στρατηγός Χρίστος Μανωλάς είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες. Πέρα από τα ελληνικά, μιλά άπταιστα αγγλικά, γερμανικά, βουλγαρικά και σερβοκροάτικα, ενώ έχει γνώσεις ιταλικών και ισπανικών.
Λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός

Ο λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός (λευκορωσικά: беларуская готыка [bełaruskaja hotyka]) είναι το αρχιτεκτονικό ύφος της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα σε περιοχές της σύγχρονης της Λευκορωσίας, της Λιθουανίας και της ανατολικής Πολωνίας. Παρόλο που τα κτίρια αυτά έχουν τυπικά χαρακτηριστικά της Γοτθικής αρχιτεκτονικής όπως υψηλοί πύργοι, που φέρουν αντηρίδες, οξυκόρυφα τόξα και θολωτές οροφές, μπορούν επίσης να περιέχουν στοιχεία που δεν θεωρούνται συνήθως Γοτθικά από την Κεντρική και τη Δυτική Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.

 Με το βάπτισμα του μεγάλου πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Μέγα και τον Εκχριστιανισμό των Ρως του Κιέβου, η περιοχή επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τη Βυζαντινή αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια του 13ου και τις αρχές του 14ου αιώνα οι ηγεμονίες της σημερινής Λευκορωσίας είχαν κατακτηθεί από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ένα κράτος, που αντιστάθηκε στους καθολικούς Τεύτονες. Το δουκάτο και η αριστοκρατία του έγινε κυρίαρχη στο 14ο αιώνα, και η επίσημη γλώσσα ήταν τα Ρουθηνικά.Αφού ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν στέφθηκε Βασιλιάς της Πολωνίας το 1386, η Πολωνία και η Λιθουανία ενοποιήθηκαν σε μια χώρα. Αυτό γέννησε μια αύξηση της επικοινωνίας με τη δυτική και τη νότια Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Γοτθική αρχιτεκτονική έφτασε στις Σλαβικές περιοχές, αλλά στην κεντρική και νότια Ευρώπη είχε εκτοπιστεί από την Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Η νότια Λιθουανία και η Λευκορωσία μοιράζονται πολλά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Το 1346, ο Ορθόδοξος Καθεδρικός ναός της Θεοτόκου κατασκευάστηκε στο Βίλνιους.Examples Ο λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός συνδυάζει Βυζαντινή, Γοτθική και Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Ορισμένα κτίρια έχουν βορειογερμανικό τούβλινο γοτθικό σχεδιασμό. Τα περισσότερα κτίρια ήταν οχυρωμένα, με σύντομα κλίτος και ένα μικρό πύργο σε κάθε γωνία. Άλλα έχουν ένα κοινό, υψηλό, δυτικό καμπαναριό. Ο νάιτζελ Ρόμπερτς, Λευκορωσία, σελ. 185 (google books) Rainer Lindner, Historiker und Herrschaft: Nationsbildung und Geschichtspolitik σε Weißrußland im 19. Und 20. Jahrhundert, Oldenbourg Verlag 1999, (ISBN 3-486-56455-2), Σ. 256, II. Έθνος und Geschichte im Stalinismus → 3. Rivalität der Mythen (Έθνος-κτίριο και πολιτική ιστορία στη Λευκορωσία κατά τον 19ο & 20ο αιώνα) – στα γερμανικά Τα αρχεία της Λευκορωσίας, η Αρχιτεκτονική της Εκκλησίας Беларуская готыка ў пабудове культавых будынкаў XV-XVI стст. Αρχειοθετήθηκε 2020-02-21 στο Wayback Machine. – Λευκορωσίας Gothic και σε θρησκευτικά κτίρια του 15ου και 16ου αιώνα (στα Λευκορωσικά, πολύ εικονογραφημένο) Αρχειοθετήθηκε 2020-02-21 στο Wayback Machine.
Παλάτι του Βασιλέα Νικολάου

Το Παλάτι του Βασιλέα Νικολάου είναι κτίριο ευρισκόμενο επί των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας, στο Μπαρ του Μαυροβουνίου. Αποτελεί αξιόλογο μνημείο από ιστορικής και αρχιτεκτονικής πλευράς. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής του Μπαρ. Εντός του παλατιού φιλοξενείται, από το 2011, το Εθνικό Μουσείο του Μπαρ. Επίσης, εντός των χώρων του φιλοξενεί αριθμό φεστιβάλ.

 Η ανέγερση του παλατιού ολοκληρώθηκε το 1885. Η κατασκευή έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Βασιλέα Νικόλαου, κατόπιν επιθυμίας του να το παραχωρήσει στην κόρη του, Ζόρκα του Μαυροβουνίου, και τον σύζυγό της, Πέτρο Α΄ της Σερβίας (ο οποίος, το 1885, κατείχε, ακόμη, το αξίωμα του πρίγκιπα). Το κτίριο αποτελείται από δύο παλάτια: ένα μεγάλο και ένα μικρότερο. Επίσης, περιλαμβάνει ένα παρεκκλήσιο, ένα φυλάκιο, καθώς και ένα θερμοκήπιο. Το 1910, κατασκευάστηκε αίθουσα χορού. Η αρχιτεκτονική του είναι παρεμφερής εκείνης του Μπλε Παλατιού στο Τσέτινιε
Η Στέψη του Καρλομάγνου

Η Στέψη του Καρλομάγνου είναι μία νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Αν και πιστεύεται ότι ο Ραφαήλ έκανε τα σχέδια για τη σύνθεση, η τοιχογραφία μάλλον εκτελέστηκε από τον Τζιανφραντσέσκο Πέννι.

 Το έργο ήταν μέρος μίας παραγγελίας που δόθηκε στον Ραφαήλ: η διακόσμηση των ιδιαιτέρων διαμερισμάτων του πάπα, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Τώρα τα τέσσερα δωμάτια λέγονται Αίθουσες του Ραφαήλ. Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο, η οποία ονομάστηκε έτσι από μία άλλη τοιχογραφία της αίθουσας. Η νωπογραφία δείχνει πώς ο Καρλομάγνος στέφθηκε "Ρωμαίος αυτοκράτορας" από τον πάπα Λέοντα Γ΄ (ποντίφηκας το διάστημα 795-816) το απόγευμα των Χριστουγέννων του 800. Είναι πιθανό ότι η τοιχογραφία αναφέρεται στη συμφωνία (concordat) της Μπολόνια, που συνομολογήθηκε μεταξύ της Αγίας Έδρας και του βασιλείου της Γαλλίας το 1515, μια και ο Λέων Γ΄ έχει τα χαρακτηριστικά του πάπα Λέοντα Ι΄ και ο Καρλομάγνος αυτά του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Joannides, Paul (1992). The Drawings of Raphael: With a Complete Catalogue. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-05087-8. Müntz, Eugène (1888). Raphael: His Life, Works, and Times. New York: A.C. Armstrong and Son. Raphael: his life, works and times. Crowe, J.A. (2009). Raphael: His Life and Works. With Particular Reference to Recently Discovered Records, and an Exhaustive Study of Extant Drawings and Pictures Volume 2 (1882-85). Ithaca, NY: Cornell University Library. ISBN 1-112-00369-X.
Άγιος Ονούφριος Κέρκυρας

Ο Άγιος Ονούφριος είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Ανήκει στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 36 κατοίκους.

 Ο Άγιος Ονούφριος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 140 μέτρων. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Αναγνωρίστηκε ως αυτόνομος οικισμός το 1981 και καταγράφηκε στην απογραφή του ίδιου έτους με πληθυσμό 99 κατοίκων. Διοικητικά, αρχικά υπήχθη στην κοινότητα Πέλεκα της επαρχίας Κέρκυρας, ενώ από το 1997 έως το 2010 ανήκε στον καποδιστριακό δήμο Παρελίων. Το 2011 αποτέλεσε κομμάτι του διευρυμένου δήμο Κέρκυρας, ενώ από το 2019 ανήκει στον νεοσύστατο δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Το Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη

Το κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη (αγγλικά: The Hunt for Red October) είναι μια πολεμική δραματική περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής 1990 σε σκηνοθεσία Τζον Μακ Τίρναν. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Τομ Κλάνσυ "Το κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη" του 1984. Πρωταγωνιστούν οι Σον Κόνερι, Άλεκ Μπάλντουιν, Σκοτ Γκλεν και Σαμ Νιλ.

 Ένα καινούριο, τεχνολογικά ανώτερο σοβιετικό υποβρύχιο και εξοπλισμένο με πυρηνικό εξοπλισμό με το όνομα Κόκκινος Οκτώβρης ταξιδεύει προς τις αμερικανικές ακτές με κυβερνήτη τον Μάρκο Ράμιους (Σον Κόνερι). Τότε οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις σημαίνουν κόκκινο συναγερμό, θεωρώντας ότι οι σοβιετικοί σχεδιάζουν επίθεση. Ένα στέλεχος της CIA, ο πράκτορας Τζακ Ράιαν (Άλεκ Μπάλντουιν), όμως έχει διαφορετική γνώμη: πιστεύει ότι ο Ράμιους σχεδιάζει να αυτομολήσει από τη Σοβιετική Ένωση αλλά έχει ελάχιστες ώρες στη διάθεσή του για να βρει το υποβρύχιο και να το αποδείξει, επειδή οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν ήδη καταλάβει τις προθέσεις του Ράμιους και θα ξεκινήσουν επίσης και αυτές από θάλασσα και αέρα να κυνηγούν τον κυβερνήτη του Κόκκινου Οκτώβρη. Σον Κόνερι ως Μάρκο Ράμιους Άλεκ Μπάλντουιν ως Τζακ Ράιαν Σκοτ Γκλεν ως Μπαρτ Μανκούζο Σαμ Νιλ ως Βασίλυ Μπορόντιν Το Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη (1990) στην IMDb Το Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη στο Rotten Tomatoes
Αλεξάντερ Φρίντμαν

Ο Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς Φρίντμαν (ρωσικά: Russian: Алекса́ндр Алекса́ндрович Фри́дман, 16 Ιουνίου 1888 – 16 Σεπτεμβρίου 1925) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός φυσικός και μαθηματικός. Είναι ευρύτερα γνωστός για την πρωτοποριακή θεωρία ότι το σύμπαν είναι διαστελλόμενο, θεωρία που βάσισε σε ένα σύνολο εξισώσεων που ανέπτυξε ο ίδιος, τις επονομαζόμενες εξισώσεις Φρίντμαν. Το 1922, χρησιμοποίησε τις πεδιακές εξισώσεις του Αϊνστάιν για να δώσει θεωρητικές αποδείξεις ότι το σύμπαν διαστέλλεται.

 Το 1911 νυμφεύτηκε την Εκατερίνα Ντορόφεβα και αργότερα χώρησαν. Το 1923 νυμφεύτηκε την Ναταλία Μαλινίνα σε μία θρησκευτική τελετή, παρόλο που κανένας από τους δύο δεν ήταν θρησκευόμενος. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς Φρίντμαν (1925—1983), που γεννήθηκε μετά το θάνατο του πατέρα του. Ο Φρίντμαν απεβίωσε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1925 από μη διαγνωσμένο τυφοειδή πυρετό. Είχε κολλήσει το βακτήριο κατά την επιστροφή του από το μήνα του μέλιτος στην Κριμαία, όταν έφαγε ένα άπλυτο αχλάδι που αγόρασε από ένα σιδηροδρομικό σταθμό. Ο κρατήρας Φρίντμαν της Σελήνης έχει πάρει το όνομά του ως φόρο τιμής.Ο Φρίντμαν απέσπασε ένα Βραβείο Λένιν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexander Friedmann στο Wikimedia Commons
Γκλεντόραν ΦΚ

Η Γκλεντόραν ΦΚ (αγγλικά: Glentoran FC) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας. Χρώματά του είναι το πράσινο, το κόκκινο και το μαύρο, ενώ έδρα του αποτελεί το Δι Όουβαλ στο ανατολικό τμήμα της πόλης κοντά στο λιμάνι. Ιδρύθηκε το 1882 και την αγωνιστική περίοδο 2012-13 κατέλαβε την 4η θέση στο πρωτάθλημα της Α' κατηγορίας (IFA Premiership). Η Γκλεντόραν έχει μεγάλη αντιπαλότητα με την έτερη ομάδα του Μπέλφαστ, Λίνφιλντ ΦΚ. Οι δύο σύλλογοι φέρουν το ψευδώνυμο «Belfast's Big two» και κυριάρχησαν στο βορειϊρλανδικό ποδόσφαιρο σε όλη την διάρκεια της ιστορίας του: κατέχουν αθροιστικά 71 επί συνόλου 107 τίτλων πρωταθλητή. Η μοναδική ομάδα που κατάφερε ποτέ να ανταγωνιστεί τις δυο τους, ήταν η Μπέλφαστ Σέλτικ. Μία αναμέτρηση μεταξύ των δύο αντιπάλων έχει προβλεφθεί να λαμβάνει χώρα κάθε χρονιά ανήμερα της «Boxing Day». Αποτελεί, παραδοσιακά, την αναμέτρηση που συγκεντρώνει τον περισσότερο κόσμο στη Βόρεια Ιρλανδία. Αρκετοί είναι οι παίκτες της Γκλεντόραν που διετέλεσαν στελέχη της εθνικής ομάδας της Βόρειας Ιρλανδίας ή της Σκωτίας, όπως οι Ντάνι Μπλαντσφλάουερ, Πίτερ Ντόχερτι, Μπέρτι Πίκοκ, Μπίλι Μπίνγκαμ, Τζίμι ΜακΙλρόι, Τέρι Κόνροι, Τόμι Τζάκσον και Τόμι Κάσιντι.

 Πρωταθλήματα Ιρλανδίας: 23 1893–94, 1896–97, 1904–05, 1911–12, 1912–13, 1920–21, 1924–25, 1930–31, 1950–51, 1952–53, 1963–64, 1966–67, 1967–68, 1969–70, 1971–72, 1976–77, 1980–81, 1987–88, 1991–92, 1998–99, 2002–03, 2004–05, 2008–09 Κύπελλα Ιρλανδίας: 21 1913–14, 1916–17, 1920–21, 1931–32, 1932–33, 1934–35, 1950–51, 1965–66, 1972–73, 1982–83, 1984–85, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1989–90, 1995–96, 1997–98, 1999–00, 2000–01, 2003–04, 2012–13,2019-2020 Ιρλανδικά Λιγκ Καπ: 7 1988–89, 1990–91, 2000–01, 2002–03, 2004–05, 2006–07, 2009–10 Κάουντι Άντριμ Σιλντ: 27 1900–01, 1901–02, 1908–09*, 1910–11, 1915–16, 1917–18, 1924–25, 1930–31, 1939–40, 1940–41, 1943–44, 1949–50, 1950–51, 1951–52, 1956–57, 1967–68, 1970–71, 1977–78, 1984–85, 1986–87, 1998–99, 1999–00, 2000–01, 2001–02, 2002–03, 2007–08, 2010–11 Τσάριτι Σιλντ Ιρλανδίας: 1 1992–93 (μαζί με την Γκλέναβον ΦΚ) Γκολντ Καπ: 15 1916–17, 1941–42, 1950–51, 1959–60, 1961–62, 1965–66, 1976–77, 1977–78, 1982–83, 1986–87, 1991–92, 1994–95, 1998–99, 1999–00, 2000–01 Σίτι Καπ: 18 1896–97, 1898–99, 1910–11, 1911–12, 1913–14, 1914–15, 1915–16, 1916–17, 1918–19, 1931–32, 1950–51, 1952–53, 1956–57, 1964–65, 1966–67, 1969–70, 1972–73, 1974–75 Κύπελλο του Όλστερ: 9 1950–51, 1952–53, 1966–67, 1976–77, 1981–82, 1982–83, 1983–84, 1988–89, 1989–90 Floodlit Cup: 2 1987–88, 1989–90 Κάουντι Άντριμ Σεντίναρι Τσάλις: 1 1987–88 Setanta Sports Cup: Φιναλίστ 2008 Blaxnit Cup: 1 1972–73 Νορθ-Σάουθ Καπ: Φιναλίστ 1961–62 Inter-City Cup: 1 1943–44 Κύπελλο Βιέννης: 1 1913–14 Επίσημη Ιστοσελίδα Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA Glentoran Community Trust – the first ever Supporters Trust in Northern Ireland Forza TV – Glentoran Match Highlights & Interviews BallymacGSC.com – Popular Supporters Club Website & Away Bus Information Glentoran Statistics and Results at the Irish Football Club Project nifootball.co.uk (fixtures, results and tables of all leagues in Northern Ireland)
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1936

Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Συνολικά, 646 αθλητές από 28 χώρες έλαβαν μέρος σε 17 αγωνίσματα των 4 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν της Ναζιστικής Γερμανίας, το διάστημα 6-16 Φεβρουαρίου 1936. Από τις 28 συμμετέχουσες χώρες, οι 11 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες. Στην κορυφή του πίνακα βρέθηκε για τρίτη φορά σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες η Νορβηγία (1924 και 1928 οι προηγούμενες δύο), αφήνοντας δεύτερους τους διοργανωτές Γερμανούς και τρίτους τους Σουηδούς.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1936 - Γκάρμις-Παρτενκίρχεν (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1936 Winter Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1936». olympanalyt.com.
Ακίνδυνος Γκίκας

Ο Ακίνδυνος Γκίκας (Πειραιάς, 14 Αυγούστου 1966) είναι Έλληνας ηθοποιός και ηθοποιός φωνής, της τηλεόρασης και του θεάτρου, ο οποίος έχει εμφανιστεί και σε μερικές κινηματογραφικές ταινίες, επίσης είναι δάσκαλος θεάτρου και σκηνοθέτης. Περισσότερο γνωστός είναι για τις μεταγλωττίσεις του σε ταινίες και σειρές κινουμένων σχεδίων. Μερικές από τις πιο γνωστές του μεταγλωττίσεις είναι ο Σαμ από τη σειρά Looney Tunes, ο Λάιονο από τη σειρά Thundercats και ο Γουίνι το Αρκουδάκι, επίσης έχει συμμετάσχει και σε πάνω από 15 ταινίες κινουμένων σχεδίων, που μεταγλωττίστηκαν. Ενώ έχει σκηνοθετήσει πάνω από 30. Με τη μεταγλώττιση ασχολείται πάνω από 30 χρόνια.Πατέρας του ήταν ο επίσης ηθοποιός Νικηφόρος Γκίκας, ο οποίος ήταν και η κυριότερη επιρροή του στο να γίνει κι αυτός ηθοποιός.

 Ο Γκίκας είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου. Πέρα από τις μεταγλωττίσεις, έχει συμμετάσχει και σε κινηματογραφικές ταινίες. Ωστόσο, έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση, εκτός από ηθοποιός ως και παρουσιαστής, με την πιο γνωστή του εμφάνιση στο Disney Club, Κουκλομέγαλοι και Πολυσπόρια (ΕΡΤ), Φραπαιδιά με Μαρμελάδα (ΕΡΤ) και στο Κάστρο του Τακέσι. Ωστόσο, έχει συμμετάσχει και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Αχ, Ελένη και το Ανατομία ενός εγκλήματος.Εκτός από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο έχει παίξει και στο θέατρο. Το ντεμπούτο του ως ηθοποιός εκεί το έκανε το 1987 και ως 1993 ήταν μέλος του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη. Από εκεί και πέρα έχει συμμετάσχει και σε άλλες παραστάσεις, ενώ έχει συνεργαστεί και με το Εθνικό Θέατρο. Πέρα από ηθοποιός, έχει σκηνοθετήσει και παραστάσεις στο θέατρο, "Η παράσταση συνεχίζεται" (Play on) του Ρικ Άμποτ, το "Εκείνος και Εκείνος" του Κώστα Μουρσελά, το "Δράκουλας, μια συμφωνία στην κόλαση" του Ιάκωβου Δρόσου (βασισμένο στον Δράκουλα του Bram Stoker και σε πραγματικά γεγονότα από την ζωή του Βλαντ Τσέπες), το "Sold Out- Πωλείται Απόγνωσις" της Νικολέτας Δάφνου, το "Κλέβε Minds" του Κώστα Παπαγεωργίου, το «Η κούκλα που είχε δύο μαμάδες». Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Α. Γκίκας συμμετείχε ως ηθοποιός. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης Επίσημη ιστοσελίδα Ακίνδυνος Γκίκας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-30 στο Wayback Machine. στο 90lepta
Στήλη του Ονείρου

Η Στήλη του Ονείρου του Τούθμωση Δ΄ ή στήλη της Σφίγγας είναι μία ενεπίγραφη στήλη, που εγέρθηκε ανάμεσα στα μπροστινά πόδια της Μεγάλης Σφίγγας της Γκίζας από τον Τούθμωση Δ΄ φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου, το 1401 π.Χ., πρώτο έτος της βασιλείας του. Ο βασιλιάς ανήκε στην 18η δυναστεία. Όπως ήταν κοινό με άλλους φαραώ τού Νέου Βασιλείου, η περιγραφή ισχυρίζεται μία θεϊκή νομιμοποίηση της θέσης του.

 Ένα μέρος του: "Τώρα το άγαλμα τού πολύ μεγάλου Κχεπρί (η Μεγάλη Σφίγγα) αναπαύεται στη θέση του, μεγάλο στη φήμη του, ιερό σε σεβασμό, με τη σκιά του Ρα να αναπαύεται επάνω του. Η Μέμφις και κάθε πόλη στις δύο του πλευρές έρχονται σε αυτόν, με τα χέρια τους λατρεύοντας το πρόσωπό του, φέρνοντας μεγάλες προσφορές στο Κα του. Μία από αυτές τις ημέρες συνέβη στον πρίγκιπα Τούθμωση να έλθει ταξιδεύοντας το μεσημέρι. Ξεκουράστηκε στη σκιά τού μεγάλου αυτού θεού. [Ο ύπνος] και το όνειρο [τον κατέλαβαν], τη στιγμή που ο ήλιος ήταν στο ζενίθ. Τότε βρήκε τη μεγαλειότητα αυτού τού ευγενικού θεού να μιλάει από το στόμα του, όπως ο πατέρας μιλά στον γιο του και να τού λέει: "Κοίταξέ με, παρατήρησέ με γιε μου Τούθμωση. Είμαι ο πατέρας σου Χορεμακχέτ-Κχεπρί-Ρα-Ατούμ. Θα σου δώσω τη βασιλεία [της γης και των ζωντανών] ... [Κοίτα, η κατάστασή μου είναι σαν ασθενούς], όλα [τα άκρα μου είναι κατεστραμμένα]. Η άμμος της ερήμου επάνω από την οποία ήμουν συνήθως, (τώρα) είναι αντίθετη με εμένα και πρέπει πια να κάνεις αυτό που επιθυμεί η καρδιά μου και που περίμενα". Το 2012 ο δρ. Χουτάν Ασραφιάν, ένας χειρουργός στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου, ανάλυσε το πρόωρο τέλος τού Τούθμωση Δ΄ και τους πρόωρους θανάτους άλλων φαραώ της 18ης δυναστείας (όπως του Ακενατόν και του Τουταγχαμόν). Κατέληξε πως το ότι απεβίωσαν νωρίς, ήταν πιθανώς το αποτέλεσμα μίας οικογενειακής περιοδικής επιληψίας. Αυτό θα ερμήνευε την πρόωρη θνησιμότητα του Τούθμωση Δ΄ και μπορεί να εξηγήσει και τη θεϊκή όραση που περιγράφεται στη Στήλη, καθώς αυτού του τύπου η επιληψία σχετίζεται με έντονα πνευματικά οράματα και θρησκευτικότητα. Ωστόσο, σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών από μία νέα εξέταση αξονικού τομογράφου, που έγινε στη μούμια του Τουταγχαμόν στις 5 Ιανουαρίου από τον δρ. Ζάχι Χάβας, η αριστερή μεριά της λεκάνης τού Τουταγχαμόν, τα πλευρά του και η καρδιά του ήταν κατεστραμμένα ή έλλειπαν τελείως από το σώμα, που δείχνει ότι απεβίωσε γρήγορα και βίαια. Shaw, 2000, The Oxford History of Ancient Egypt, Ian Shaw, Ed., Oxford University Press 2000, {hardcover, ISBN 0-19-815034-2}
Βάλτερ Σιμάνα

Ο Βάλτερ Σιμάνα (γερμανικά: Walter Schimana, γενν. Τρόππαου 12 Μαρτίου 1898 - απεβ. Σάλτσμπουργκ 12 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν μέλος του γερμανικού Ναζιστικού Κόμματος και των SS. Έφτασε ως το βαθμό του Στρατηγού (SS-Gruppenführer und Generalleutnant der Waffen-SS und Ordnungspolizei) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν διοικητής των SS και της γερμανικής αστυνομίας και de facto Κυβερνήτης της κατεχόμενης Ελλάδας από τον Οκτώβριο του 1943 έως και την αποχώρηση των Γερμανών τον Οκτώβριο του 1944.

 Ο Σιμάνα γεννήθηκε το 1898 στο Τρόππαου της σημερινής Τσεχίας, τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας, και ήταν γιος εκδότη εφημερίδας. Το 1915 εισήλθε στη Σχολή Δοκίμων της Πράγας, από όπου αποφοίτησε το 1918. Το 1920 αποχώρησε από τον αυστριακό στρατό με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και κατόπιν εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος και τραπεζικός υπάλληλος. Ο Σιμάνα έγινε από νωρίς μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, στις 17 Δεκεμβρίου 1926 (με αριθμό κομματικής ταυτότητας 49.042) όπως και μέλος των παραστρατιωτικής οργάνωσης SA του Κόμματος στο Μόναχο. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, τοποθετήθηκε το 1934, στην Αστυνομία (Schutzpolizei) με το βαθμό του Λοχαγού, και το 1936 μετατάχτηκε στη Χωροφυλακή με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Μετά την Προσάρτηση της Αυστρίας (Anschluss), μετατέθηκε στο αρχηγείο της Αστυνομίας στη Βιέννη. Στις 15 Αυγούστου 1939 έγινε μέλος των SS με το βαθμό του Standartenführer (ανάλογο του συνταγματάρχη) και μετατέθηκε στο Γραφείο Προσωπικού των SS (SS-Personalhauptamt) στο Βερολίνο το 1941. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1941 διορίστηκε διοικητής των SS και της Αστυνομίας (SS- und Polizeiführer) στην περιοχή του Σαράτοφ, στην κατεχόμενη περιοχή της ΕΣΣΔ και, αργότερα, αποσπάστηκε στο επιτελείο του Ανώτατου Διοικητή SS και Αστυνομίας της κεντρικής Ρωσίας μέχρι τον Ιούλιο του 1942, παίρνοντας μέρος σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών. Από τις 21 Ιουλίου 1942 έως τις 15 Ιουλίου 1943 ήταν διοικητής των SS στη Λευκορωσία, με βάση το Μινσκ. Έπειτα εκπαιδεύτηκε ως διοικητής μεραρχίας και διοίκησε την πρόσφατα σχηματισμένη 14η Μεραρχία Εθελοντών των SS "Γαλικία" (σώματα Ουκρανών εθελοντών που πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών) μέχρι τον Οκτώβριο του 1943. Στις 18 Οκτωβρίου διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής των SS και της Αστυνομίας στην Ελλάδα, αντικαθιστώντας τον Γιούργκεν Στρόοπ, θέση που διατήρησε μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από τη χώρα τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο του 1944. Από τη θέση του αυτή ασκούσε έλεγχο στην δοσιλογική ελληνική κυβέρνηση. Έπαιξε ενεργό ρόλο στο διωγμό των Εβραίων της Ελλάδας και ήταν ένας από τους δημιουργούς, καθώς και στρατιωτικός διοικητής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, στρατιωτικών μονάδων που ίδρυσαν οι Γερμανοί μαζί με τη διορισμένη κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να πλήξουν το αντιστασιακό κίνημα που είχε δημιουργηθεί ιδιαίτερα στην Ελληνική ύπαιθρο. Μετά την αποχώρηση των Ναζί από την Ελλάδα κατέλαβε ανάλογη θέση στον τομέα του Δούναβη, με βάση τη Βιέννη, όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνθηκολόγηση των Γερμανών. Συνελήφθη από τους Συμμάχους και προφυλακίστηκε, προκειμένου να δικαστεί. Αυτοκτόνησε το 1948, πριν παραπεμφθεί σε δίκη. Μαρκ Μαζάουερ, Inside Hitler’s Greece, Yale University Press, New Haven and London, 1993
1054 Φορσυτία

Η Φορσυτία (Forsytia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,424. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γένος φυτών.

 Η μέση διάμετρος της Φορσυτίας εκτιμάται σε 45,48 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 99 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0648 ± 0,014. Η Φορσυτία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 39 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Φορσυτίας εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τιμόθεος Α΄ Ιεροσολύμων

Ο Πατριάρχης Τιμόθεος Α' (1878-1955) ήταν ο εκατοστός τριακοστός έβδομος επίσκοπος της πόλης των Ιεροσολύμων από την εποχή που ως τέτοιος αναδείχθηκε ο Απόστολος Ιάκωβος και ο ενενηκοστός τέταρτος Πατριάρχης Ιεροσολύμων από την εποχή ανακηρύξεως της Επισκοπής σε Πατριαρχείο από την Δ' Οικουμενική Σύνοδο.

 Ο κατά κόσμον Πυθαγόρας Θέμελης γεννήθηκε στη Χώρα της Σάμου στις 22 Σεπτεμβρίου 1878. Ο πατέρας του, Νικόλαος, ήταν ιερέας. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του τον Σεπτέμβριο του 1898 μετέβη στα Ιεροσόλυμα όπου εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Σταυρού, υπό την προστασία του επίσης Σάμιου Δαμιανού Α΄. Αποφοίτησε αριστούχος από τη σχολή το 1905. Τον Μάρτιο του 1906 εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Τιμόθεος. Στη συνέχεια τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς χειροτονήθηκε διάκονος και αναχώρησε για την Αγγλία για σπουδές αγγλικής γλώσσας και αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Τον Ιούλιο του 1907 επέστρεψε και τον Σεπτέμβριο διορίστηκε Γραμματέας, διαχειριστής και βοηθός της Διευθύνσεως του περιοδικού Νέα Σιών. Τον Νοέμβριο διορίστηκε βιβλιοφύλακας και Διδάσκαλος του Κεντρικού Παρθεναγωγείου και Ιεροκήρυκας του ναού του. Τον Απρίλιο του 1910 διορίστηκε Γραμματέας της Ιεράς Πατριαρχικής Συνόδου. Τον Σεπτέμβριο του 1912 διορίστηκε έφορος των Σχολών της Ιερουσαλήμ και τον Ιανουάριο του 1914 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Τον Απρίλιο του 1917 διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου. Ως αρχιγραμματέας ίδρυσε Επιμελετήριο της γυναικείας εργασίας με σκοπό τη βοήθεια εύρεσης εργασίας σε άπορες γυναίκες. Στις 18 Νοεμβρίου απομακρύνθηκε και μεταφέρθηκε με στρατιωτική συνοδεία στη Δαμασκό μετά από διαταγή του Τζεμά Πασά θεωρούμενος ως αγγλόφιλος. Μετά την κατάληψη όμως της Ιερουσαλήμ από τον στρατηγό Άλλενμπυ επανήλθε τον Δεκέμβριο του 1918 ως μέλος της Πατριαρχικής Συνόδου (αρχιμανδρίτης). Επειδή οι Φραγκισκανοί προέβαλαν αξιώσεις, ο Τιμόθεος συνέταξε τον Μάιο του 1919 υπόμνημα αναιρετικό των θέσεών τους με τίτλο Οι Έλληνες εν τοις Αγίοις Τόποις και επανήλθε με δεύτερο Έλληνες και Φραγκισκανοί εν τοις Αγίοις Τόποις. Διενήργησε εράνους με σκοπό την αγορά νέων βιβλίων για τον εμπλουτισμό της κεντρικής βιβλιοθήκης του Πατριαρχείου. Στις 23 Αυγούστου 1921 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιορδάνου. Την περίοδο αυτή συγκρότησε αρχαιολογική υπηρεσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Στις 9 Ιουλίου 1935 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου 1955. Η εις υπερορίαν απαγωγή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και αι επακολουθήσασαι κρίσεις, 1917-1921, εν Ιερουσαλήμ, 1921 Η Ιερουσαλήμ και τα μνημεία αυτής, εν Ιερουσαλήμ 1932 Σκέψεις επί της ζωής του ανθρώπου ενταύθα και πέραν του τάφου, χ.χ. Κοντοστάνος, Μεθόδιος (1956). «Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Τιμόθεος Α' (1935-1955)». Νέα Σιών (41): 113-128. Παλλάδιος, Αρχιεπίσκοπος Ιορδάνου και Πατριαρχικός Επίτροπος Αντώνιος (1981). «Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Τιμόθεος Θέμελης». Νέα Σιών (73): 66-78.
Άνω Πέτρα Άρτας

Η Άνω Πέτρα είναι χωριό και έδρα της τοπικής κοινότητας Πέτρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γεωργίου Καραϊσκάκη, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Επάνω Πέτα και μεταξύ 1953-2001 ονομαζόταν Πέτρα.

 Η Άνω Πέτρα είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις ανατολικές κλιτύς του όρους Χριστόφορος, ανατολικά του χωριού Πέτα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 550. Απέχει 18 χλμ. περίπου Α. της Άρτας . Η τοπική κοινότητα Πέτρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 21,232 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κέδρος και Σέλινα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Επάνω Πέτα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας του νομού Άρτας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1927 μετονομάστηκε σε Άνω Πέτρα, μέχρι το 1953 που μετονομάστηκε σε Πέτρα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πέτρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Το 2001 μετονομάστηκε σε Άνω Πέτρα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του οικισμού Ο ναός του Αγίου Νικολάου στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1992, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=uygZLRFUdIY