IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
FIBA Africa

Η FIBA Africa είναι μια επιτροπή εντός της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA), η οποία περιέχει και τις 53 εθνικές ομοσπονδίες της FIBA στη ζώνη της Αφρικής και ιδρύθηκε το 1961. Η FIBA Africa διατηρεί γραφεία στο Κάιρο και στο Αμπιτζάν.

 Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης κάτω των 20 ετών (δεν διεξάγεται πλέον) Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών κάτω των 20 ετών (δεν διεξάγεται πλέον) Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης κάτω των 18 ετών Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών κάτω των 18 ετών Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης κάτω των 16 ετών Αφρικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών κάτω των 16 ετών Κύπελλο Πρωταθλητριών Καλαθοσφαίρισης Αφρικής Κύπελλο Πρωταθλητριών Καλαθοσφαίρισης Αφρικής Γυναικών (Αγγλικά) (Γαλλικά) Official Web Site FIBA Africa Αρχειοθετήθηκε 2018-03-13 στο Wayback Machine. Αφρομπάσκετ Αρχειοθετήθηκε 2007-02-04 στο Wayback Machine. Κατάλογος των ομοσπονδιών μελών της FIBA στην Διεθνή Καλαθοσφαίριση
347

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 347 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 347 (CCCXLVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ρουφίνου και Ευσεβίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1100 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 347 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Κίνα Ο Λι Σι, ηγεμόνας του Τσενγκ Χαν, αποτυγχάνει σε μία προσπάθειά του να σταματήσει μία εκστρατεία των Τζιν υπό τον Χουάν Ουέν. Δραπετεύει για την πρωτεύουσα Τσενγκτού και παραδίνεται στις δυνάμεις του. Ο Αυτοκράτορας Τζιν Μιουντί χαρίζει τη ζωή του και τον κάνει μαρκήσιο. Θρησκεία Σύνοδος της Σερδικής: γίνεται μία απόπειρα για να επιλυθεί η διένεξη με τον Αρειανισμό και θεσπίζονται βασικοί κανόνες για τους επισκόπους. Η Σύνοδος της Φιλιππούπολης διεξάγεται ως αποτέλεσμα της αποχώρησης των Ανατολικών επισκόπων από τη Σύνοδο της Σερδικής. Στη Φιλιππούπολη (Βουλγαρία), αφορίζουν τον Πάπα Ιούλιο και ως συνέπεια, η Αρειανική Διένεξη διαιωνίζεται. 11 Ιανουαρίου - Θεοδόσιος Α΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 395) 27 Μαρτίου - Άγιος Ιερώνυμος, ιερέας και μεταφραστής της Βίβλου (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 420) Ευνάπιος, Έλληνας σοφιστής και ιστορικός (πεθαίνει τον 5ο αιώνα) Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 407) Παύλα, Ερημίτισσα Μητέρα και Αγία (πεθαίνει το 404) Άγιος Πορφύριος, επίσκοπος Γάζας (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 420) Φαυστίνα, Ρωμαία αυτοκράτειρα (πεθαίνει μετά το 366) Ουρσικίνος της Μπρέσιας, Επίσκοπος της Μπρέσιας
Μεχμέτ Άμπιντ Εφέντι

Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ Άμπιντ Εφέντι (Οθ. Τούρκικα:شہزادہ محمد عابد) (Τούρκικα: Şehzade Mehmed Abid Efendi, 17 Σεπτεμβρίου 1905 - 8 Δεκεμβρίου 1973) ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Ο Μεχμέτ Άμπιντ γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1905 στο Παλάτι Γιλντίζ στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της δέκατης τρίτης συζύγου του Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι. Κατά την ανατροπή του πατέρα του το 1909, ο Άμπιντ ακολούθησε τους γονείς του στην εξορία στη Θεσσαλονίκη. Ζούσαν στο Αρχοντικό Αλατίνι. Ένα χρόνο μετά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και εγκαταστάθηκε στο παλάτι Μπεϊλερμπέη μαζί με τον πατέρα του. Εκπαιδεύτηκε στα κολέγια της Γκαλατασαράι και του Χαμπιμπιγιά, στην Κωνσταντινούπολη. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταργήθηκε το 1924, η βασιλική οικογένεια πήγε στην εξορία. Ο Άμπιντ ήθελε να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο. Ωστόσο, ο βασιλιάς Φουάντ δεν επέτρεψε στην οικογένεια να εισέλθει στην Αίγυπτο. Πήγε για πρώτη φορά στη Βηρυτό, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Ηγεμόνας Μεχμέτ Σελίμ εγκαταστάθηκε στη Τζουνίγια. Ο Άμπιντ αργότερα πήγε στη Νίκαια. Αργότερα πήγε στο Παρίσι και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή της Σορβόννης το 1936 και από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών το 1937. Σπούδασε επίσης Γαλλική Γλώσσα και Λογοτεχνία από το Ecole Nationale des Langues Oriantales Vivantes. Μεταξύ 1940 και 1948 έζησε στην Τουλούζη, τη Νίκαια, τη Μαδρίτη, τη Λισαβόνα, το Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και τα Τίρανα. Ορίστηκε επίσης πρεσβευτής της Αλβανίας στη Γαλλία.Ο Μεχμέτ Άμπιντ παντρεύτηκε δύο φορές: την Πιναριλντίλ Φαχριγιέ Χανίμ (?-1934), δεν απέκτησαν παιδιά. την Πριγκίπισσα Σενιγιέ Ζόγκου (1908-1969), δεν απέκτησαν παιδιά.Πέθανε στη Βηρυτό στις 8 Δεκεμβρίου 1973 σε ηλικία 68 ετών. Είναι θαμμένος στη Δαμασκό. Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Πιστότητας (Βασίλειο της Αλβανίας, 1936). Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) «Ottoman Family». Official website of the immediate living descendants of the Ottoman Dynasty. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2010. «Genealogy of the Ottoman Family». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2008. Family Tree, descendants of Sultan Mahmud II. Retrieved 2011-02-28.
Ρωσοκριμαϊκός πόλεμος (1571)

Ο Ρωσοκριμαϊκός πόλεμος του 1571, ήταν πόλεμος ανάμεσα στο Βασίλειο της Ρωσίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προκλήθηκε από τον τουρκικό επεκτατισμό κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.

 Τον Μάιο του 1571 ισχυρός στρατός ενισχυμένος από το Χανάτο της Κριμαίας με 120.000 περίπου άνδρες και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με 80.000 Τατάρους, 33.000 Τούρκους και 7.000 γενίτσαρους με επικεφαλής τον Χαν της Κριμαίας Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, καθώς και διάφορες ορδές από Νογκαι και στρατεύματα των Τσερκέζων, παρέκαμψαν τις αμυντικές οχυρώσεις του Σερπούχοφ στον ποταμό Οκά, διέσχισαν τον παραπόταμο του Ούγκρα και περικύκλωσαν τμήμα 6.000 ανδρών του ρωσικού στρατού και το συνέθλιψαν. Οι ρωσικές δυνάμεις μη έχοντας τις απαραίτητες δυνάμεις για να σταματήσουν την εισβολή, υποχώρησαν προς τη Μόσχα. Ο ρωσικός αγροτικός πληθυσμός κατέφυγε επίσης στην πρωτεύουσα. Ο στρατός από το Χανάτο της Κριμαίας κατέστρεψε τις απροστάτευτες πόλεις και τα χωριά γύρω από τη Μόσχα και στη συνέχεια, με εντολή του Χαν Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, έβαλε φωτιά σε προάστια της πρωτεύουσας. Λόγω του ισχυρού ανέμου, η φωτιά γρήγορα επεκτάθηκε σε μεγάλη πυρκαγιά σε όλη την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι της πόλης, όσοι επιβίωσαν, κυνηγημένοι από τις φλόγες, έσπευσαν για διαφυγή προς τη βόρεια πύλη της πρωτεύουσας. Ο ρωσικός στρατός, στις καταστάσεις πανικού που ακολούθησαν, διέσπασε την τάξη του και διαλύθηκε -καθώς, ήδη, ο επικεφαλής στρατηγός του, πρίγκιπας Ιβάν Ντιμιτρίεβιτς Μπέλσκι (Prince Ivan Dmitrievich Belsky) είχε χάσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς αυτής- και αναμίχθηκε μαζί με τους πρόσφυγες. Μέσα σε τρεις ώρες, η Μόσχα είχε καεί εντελώς. Μετά από μια ημέρα ακόμα λεηλασιών ο οθωμανικός στρατός ξεκίνησε τη διαδρομή στο δρόμο προς το Ριαζάν (Ryazan) και τις στέπες του. Μελετητές υπολογίζουν ως 80.000 περίπου, τα θύματα του Ρωσοκριμαϊκού πόλεμου του 1571 (εισβολή, μάχες, πυρκαγιά) , ενώ περίπου 150.000 ήταν οι Ρώσοι που αιχμαλωτίσθηκαν. Ο πρέσβης του Πάπα και του Βατικανού Αντόνιο Ποσσεβίνο (Antonio Possevino, 1533 – 1611), αναφέρει, το 1580, ότι ο πληθυσμός της Μόσχας, δεν υπερέβαινε τις 30.000 κατοίκους, αν και το 1520 αριθμούσε περίπου 100.000 κατοίκους. Ρωσοκριμαϊκοί πόλεμοι, Πυρκαγιά της Μόσχας (1571)
Λίλυ Σινγκ

Η Λίλυ Σίνγκ (Lilly Singh ([lɪli sɪŋɡʱ]) ) γεννημένη στις 26 Σεπτεμβρίου του 1988 στον Καναδά, γνωστή με το ψευδώνυμο Superwoman ("IISuperwomanII") στο YouTube, είναι Youtuber, vlogger και κωμικός. Από την αρχή του καναλιού της τον Οκτώβριο του 2010, τα video της έχουν πάνω από δύο δισεκατομμύρια προβολές και το κανάλι της έχει πάνω από 14 εκατομμύρια εγγραφές. Το 2016, βγήκε όγδοη στο Forbes list of World's Highest Paid YouTube Stars, επειδή τα κέρδη της από το Youtube το 2015 ανερχόταν στα 3 εκατομμύρια δολάρια. Η Λίλυ ήταν μέλος του YouTube Rewind 2014, του YouTube Rewind 2015 και του YouTube Rewind 2016. Έχει κερδίσει ένα MTV Fandom Award, ένα Streamy Award και δύο Teen Choice Awards μέχρι στιγμής στην καριέρα της. Το 2016 η Σινγκ σε συνεργασία με τη Smashbox κυκλοφόρησε ένα κόκκινο κραγιόν με το όνομα "Bawse". Επίσης κυκλοφόρησε και την πρώτη της ταινία " A Trip to Unicorn Island" Και στις 28 Μαρτίου 2017 κυκλοφόρησε στην αγορά το πρωτο της βιβλιο "How to be a Bawse"

 Η Λίλυ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σκάρμπορο του Τορόντο και κατάγεται από το Παντζάμπ της Ινδίας. Οι γονείς της ακολουθούν την θρησκεία των Sikh (Σιχισμός). Η ίδια παρόλο που μεγάλωσε σύμφωνα με την παράδοση των Sikh, έχει αναφέρει πως δεν ακολουθεί κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. 'Εχει μία μεγαλύτερη αδελφή ονόματι Τίνα η οποία έχει επίσης κανάλι στο Youtube. Σπούδασε ψυχολογία στο York University, από όπου αποφοίτησε το 2010. Το 2015 μετακόμισε στο Λος Άντζελες. Τον Οκτώβριο του 2010 η Λίλυ ξεκίνησε το κανάλι της στο Youtube με το ψευδώνυμο IISuperwomanII. 'Εχει δηλώσει πως το όνομα προέκυψε από την παιδική της ηλικία και την ιδέα ότι είχε ένα αόρατο S στο στήθος της, το οποίο την έκανε να πιστεύει πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Στα βίντεο της συχνά προβάλει την κουλτούρα των παντζάμπι και επίσης αναφέρεται στις καθημερινές συνήθειες όλων, με σατυρικό τρόπο. Επιπλέον, καταγράφει τις συναντήσεις της με διάφορους σταρς όπως Shah Rukh Khaν, Priyanka Chopra, Madhuri Dixit, Rohit Shetty, Ariana Grande, Ed Sheeran, Shay Mitchell, Selena Gomez, Alessia Cara, Debby Ryan, Arjun Kapoor, Nargis Fakhri, Varun Dhawan, Kareena Kapoor, Dwayne Johnson, Karan Brar, Drake , Zendaya, Winnie Harlow, Sabrina Carpenter Victoria Justice, Colleen Ballinger και πολλούς άλλους. Τον Δεκέμβριο του 2011 η Λίλυ δημιούργησε ένα δεύτερο κανάλι (SuperwomanVlogs), στο οποίο ανεβάζει τις καθημερινές της δραστηριότητες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lilly Singh στο Wikimedia Commons
Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου

Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου, επίσης Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Κρήτης (Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Κρήτης), είναι ένα κέντρο για τις τέχνες του θεάματος στο Ηράκλειο . Εγκαινιάστηκε το 2019 μετά από μακροχρόνιες συζητήσεις και σχεδιασμούς που ξεπέρασαν τις τέσσερις δεκαετίες. Το συγκρότημα είναι χτισμένο σε οικόπεδο 5.670 τετραγωνικών μέτρων και έχει συνολική επιφάνεια 28.487 τετραγωνικών μέτρων. Διαθέτει ένα αμφιθέατρο 750 θέσεων και αρκετές μικρότερες σκηνές. Ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του είναι ο μαέστρος Μύρων Μιχαηλίδης. Το χώρο διαχειρίζεται η Πολυμετοχική Δημοτική Ανώνυμη Εταιρεία του Δήμου Ηρακλείου (ΔΕΠΑΝΑΛ Α.Ε.).

 Η αίθουσα Ανδρέα και Μαρίας Καλοκαιρινού (ΑΑΜΚ), η οποία είναι η κύρια αίθουσα του χώρου με 740 θέσεις, σκηνή και τεχνικό εξοπλισμό κατάλληλο για παραστάσεις όπερας και μουσικού θεάτρου, θεατρικές παραγωγές, συμφωνικές συναυλίες, προβολές ταινιών μπαλέτου και σύγχρονου χορού. Η Πειραματική Σκηνή με 180 θέσεις και μια σκηνή αποκλειστικά για προβολές ταινιών, συναυλίες μουσικής δωματίου, ρεσιτάλ, θεατρικά έργα, διαλέξεις και άλλες παρουσιάσεις. Το Μέγαρο Μουσικής με 215 θέσεις, σχεδιασμένο να φιλοξενεί έργα μουσικής δωματίου, μικρά σύνολα οργάνων και φωνητικών, σεμινάρια, εκπαιδευτικά προγράμματα, προβολές και μικρότερες θεατρικές παραγωγές. Η αίθουσα σεμιναρίων με 180 θέσεις και εξοπλισμό που υποστηρίζει τη διοργάνωση συνεδρίων, εργαστηρίων, εκθέσεων κ.λπ., με τη δυνατότητα να χωριστεί σε δύο τμήματα ίσης χωρητικότητας. Το Μικρό Θέατρο, μια αίθουσα με 105 θέσεις και δυνατότητα φιλοξενίας συνεδρίων, σεμιναρίων και μαθημάτων, διαλέξεων και παραστάσεων, κινηματογραφικών προβολών. Ο εκθεσιακός χώρος με έως 280 θέσεις και έκταση 300 τετραγωνικών μέτρων.Οι επιπλέον χώροι περιλαμβάνουν διοικητικά γραφεία, δωμάτια επισκεπτών, εργαστήρια, αποθήκες, καμαρίνια, αποθήκες οργάνων, αίθουσες δοκιμών, αίθουσες VIP, εστιατόριο, ΑΤΜ, καταστήματα, και χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης Λίστα με τις αίθουσες συναυλιών ιστοσελίδα Εικόνες
Ο Μάγος (Φώουλς)

Ο Μάγος (1965) είναι ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Τζων Φώουλς, που αφηγείται την ιστορία του Νίκολας Ερφ, ενός νεαρού Βρετανού που διδάσκει την αγγλική γλώσσα σε σχολείο ενός μικρού ελληνικού νησιού.

 Ο Μάγος ήταν το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε ο Τζων Φώουλς, αλλά το τρίτο που τελικά δημοσίευσε. Προηγήθηκαν ο Συλλέκτης (The Collector, 1963) και ο Άριστος (The Aristos, 1964). Η συγγραφή του ξεκίνησε στη δεκαετία του 1950, με τον αρχικό τίτλο «Το παιχνίδι των Θεών» (The Godgame). Βασίστηκε εν μέρει στις εμπειρίες του από τη διδασκαλία του ιδίου στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή των Σπετσών, όπου εργάστηκε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Το βιβλίο γνώρισε επιτυχία και αγαπήθηκε από κριτικούς και αναγνωστικό κοινό. Ο Φώουλς συνέχισε να το δουλεύει και στα 1977 προχώρησε σε μία αναθεωρημένη έκδοση του μυθιστορήματος. Το 1968 ο Φώουλς διασκεύασε τον Μάγο για τον κινηματογράφο. Η ταινία κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε σκηνοθεσία του Γκέι Μέρβιν Τσαρλς Γκριν (Guy Mervin Charles Green) και με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Κέιν και Άντονι Κουίν. Η κινηματογραφική εκδοχή θεωρήθηκε γενικά απαίσια. Χαρακτηριστική θεωρείται η απάντηση του Πίτερ Σέλερς όταν ρωτήθηκε αν θα άλλαζε κάτι στη ζωή του αν είχε την ευκαιρία να την ξαναρχίσει: «Θα έκανα τα πάντα ακριβώς το ίδιο, εκτός από το να παρακολουθήσω τον Μάγο [ενν. η ταινία]».Στα 1999 το μυθιστόρημα περιλήφθηκε σε λίστα με τα «100 καλύτερα μυθιστορήματα της σύγχρονης λογοτεχνίας» (Modern Library 100 Best Novels), ενώ στα 2003 σε έρευνα του BBC (The Big Read) κατετάγη στην 67η θέση.
NGC 805

Ο NGC 805 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 194 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον. Ανακαλύφθηκε από τον Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich Louis d'Arrest) στις 26 Σεπτεμβρίου, που παρατηρούσε την Κοπεγχάγη.

 Δεδομένα για το NGC 805 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 805 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 805 στο Wikimedia Commons
Βελανίδι Ηλείας

Το Βελανίδι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 125 μέτρων, κοντά στις νότιες-νοτιοανατολικές όχθες του φράγματος Πηνειού. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 19,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 25,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 66,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Πορτών). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 172 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε δήμο Εφύρας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Εφύρας, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Βελανιδίου μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Αποτελούσε συνεχώς την έδρα της Κοινότητας Βελανιδίου εκτός της χρονικής περιόδου 28/11/1929-11/4/1942, όταν αυτή είχε μεταφερθεί στον γειτονικό οικισμό του Σουλίου. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό και έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Βελανιδίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Βελανιδίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βελανιδίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βελανιδίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/08/2020.
Νέα Νικομήδεια

Η Νέα Νικομήδεια είναι ένα χωριό περίπου 11 χιλιόμετρα (6,8 μίλια) βορειοανατολικά της Βέροιας. Είναι γνωστό για τον νεολιθικό οικισμό, έναν από τους παλαιότερους στην Ευρώπη. Αποτελούσε οικισμό του καταργηθέντος Δήμου Αποστόλου-παύλου και έπειτα δημοτικό διαμέρισμα του νεοσυσταθέντος Δήμου Βέροιας υπό το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Ο οικισμός χαρακτηρίζεται για την ευρεία παραγωγή ροδάκινων, καθώς και για το σημαντικό παρελθόν της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας "Νέα Γενεά" Νέας Νικομήδειας.

 Ο πρώην νεολιθικός οικισμός της Νέας Νικομήδειας βρίσκεται περίπου 2 χλμ. Είναι από τις πρώτες γνωστές τοποθεσίες της Μακεδονίας, που χρονολογούνται από το 6250-6050 π.Χ., μπορεί να είχε πληθυσμό μέχρι 500-700.Ανασκάφηκε εκτενώς σε τρεις φάσεις (1961, 1963 και 1964) από τον R. J. Rodden και την ομάδα του. Ο χώρος, που καλύπτει είναι έκταση περίπου 1.690 τετραγωνικών μέτρων , έχει τετραγωνικές κατοικίες με 12 μέτρα. τα σπίτια της Νέας Νικομήδειας κατασκευάστηκαν -όπως και οι περισσότερες κατασκευές σε όλη τη Νεολιθική βόρεια Ελλάδα από ξυλεία σε ξύλινο πλαίσιο. Τα αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή περιλαμβάνουν πτερύγια πυριτίου, χορδές από πέτρα, πήλινα ειδώλια με σταυροειδή μάτια και μύτες σχήματος ράμματος, σφραγίδες για το στολισμό του σώματος, κρεμαστό κόσμημα με σχήμα βατράχου από στεατίτη, τα εργαλεία των οστών. Οι αρχαιολόγοι που ανασκάπτουν την αρχαία πόλη ανακάλυψαν επίσης γλυπτά από πηλό γυναικών με διπλωμένα χέρια. Στο χώρο βρέθηκαν κεραμικά, ειδικά μεγάλα αγγεία, με ύψος 60 εκατοστών και χωρητικότητα 85 λίτρων. Η περιοχή βρισκόταν αρχικά στις όχθες του Θερμαϊκού Κόλπου ή ενδεχομένως σε λίμνη ή λιμνοθάλασσα. Ήδη από τη δεκαετία του 1930, ο βάλτος της λίμνης Γιαννιτσών κάλυπτε μεγάλο μέρος της περιοχής. Αρχικά το χωριό ονομάστηκε Μπρανιάτα και χτίστηκε το 1922 από Έλληνες πρόσφυγες από τη Νικομήδεια στη βορειοδυτική Ανατολία. Έλαβε το σημερινό της όνομα το 1953. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της ήταν 1.050. Ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Νικομήδειας «Αριστοτέλης» ιδρύθηκε το 1975. Σημαντικές πολιτιστικές δραστηριότητες του συλλόγου είναι οι Λαϊκές συναυλίες, Θεατρικές παραστάσεις και δημιουργία χορευτικού. Ο Αθλητικός Σύλλογος Νέα Γενεά Νέας Νικομήδειας ιδρύθηκε το 1946 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ημαθίας, ενώ τις περιόδους 1983–84 και 1984–85 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, την τότε 4η τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας την περίοδο 1982–83 και 1 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κεντρικοδυτικής Μακεδονίας την περίοδο 1977–78. Η Νέα Νικομήδεια ήταν η γενέτειρα του Μίμη Παπαϊωάννου, ο οποίος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στη Νέα Γενεά Νέας Νικομήδειας, προτού πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ το 1962, με τον πατέρα του, Κώστα, να είναι έφορος του συλλόγου.Έδρα της Νέας Γενεάς Νέας Νικομήδειας αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Νέας Νικομήδειας «Μίμης Παπαϊωάννου». Μίμης Παπαϊωάννου
Μονή Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς

Η Μονή Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς βρίσκεται στα βόρεια όρια της πόλης του Κιλκίς στο λόφο Αγίου Γεωργίου με υψόμετρο 369 μέτρα και έκταση 628 στρέμματα ανάμεσα σε πλούσιο φυσικό περιβάλλον και ενδιαφέρουσα πανίδα μικρών κυρίως ειδών.

 Σύμφωνα με την προφορική παράδοση η Μονή Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς ιδρύθηκε το 1856 κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, από τους χριστιανούς κατοίκους της περιοχής, ύστερα από αίτημα που υπέβαλαν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την έκδοση σχετικού φιρμανιού από την Υψηλή Πύλη. Μαρτυρίες του 1950 αναφέρουν ότι με πρωτοβουλία του τότε ιεροκήρυκα Αρχιμανδρίτη Χαρίτονα Συμεωνίδη κτίζονται δύο οικήματα για τους μοναχούς που εξυπηρετούσαν τις λατρευτικές ανάγκες της Μονής. Η δεύτερη επανίδρυση της μονής έγινε το 1976 ύστερα από ενέργειες του Μητροπολίτου Αμβροσίου. Ο Ναός είναι χαρακτηριστικό δείγμα μακεδονίτικης βασιλικής, έχει τρία κλίτη με ξύλινη σκεπή και είναι μήκους 30 μέτρων και πλάτους 18, ενώ οι πέτρινοι τοίχοι του έχουν πλάτος ενός μέτρου περίπου. Το εσωτερικό της είναι διακοσμημένο με αξιόλογη ξυλογλυπτική και ζωγραφική διακόσμηση του 19ου αιώνα. Το 1983 ο ιερός ναός του Aγίου Γεωργίου χαρακτηρίστηκε ως κτίσμα που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία "Μακεδονία, ιστορία του Κιλκίς", Γιώργος Εχέδωρος, έκδοση 2007
Τρίσνο Σουμάρτζο

Ο Τρίσνο Σουμάρτζο (ινδονησιακά: Trisno Sumardjo, 6 Δεκεμβρίου 1916 - 21 Απριλίου 1969) ήταν Ινδονήσιος συγγραφέας, λογοτεχνικός κριτικός και καλλιτέχνης του 20ού αιώνα. Ανήκε στην επονομαζόμενη «γενιά του 1945».

 Ο Σουμάρτζο γεννήθηκε το 1916 στη Σουραμπάγια της Ιάβας και προερχόταν από οικογένεια εκπαιδευτικού. Εμφανίστηκε στα γράμματα την περίοδο αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας από την Ολλανδία, όντας ένας από τους ηλικιακά μεγαλύτερους εκπροσώπους της «γενιάς του 1945», ενώ ήταν μέλος της λογοτεχνικής ομάδας SIM. Ως λογοτέχνης, ο Σουμάρτζο ασχολήθηκε με τη συγγραφή διηγημάτων, νουβελών, θεατρικών έργων, ποιημάτων κλπ. Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή που περιείχε πεζά και ποιήματα που είχαν γραφτεί από το 1946 μέχρι το 1950 υπό τον τίτλο «Συνείδηση και πράξεις», μεταξύ αυτών και το διήγημα «Νάρκισσος» που αργότερα μεταφράστηκε στα γερμανικά. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν το αλληγορικό θεατρικό έργο «Τζίτα Τερούνα» (1953), η συλλογή ιστοριών με τίτλο «Το μεγάλο σπίτι» (1957), η συλλογή διηγημάτων «Ξερά φύλλα» (1962) που αποτελείται από πεζά κείμενα γραμμένα κατά τη δεκαετία του 1950, η ποιητική συλλογή «Σιλουέτες» που κυκλοφόρησε περίπου το 1966 κ.ά. Ο Σουρμάτζο ήταν ακόμη δοκιμιογράφος, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και μεταφραστής ξένων λογοτεχνικών έργων. Συγκεκριμένα μετέφρασε στην ινδονησιακή γλώσσα μια σειρά έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (όπως π.χ. τα «Άμλετ», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Ο έμπορος της Βενετίας» και «Μάκβεθ»), τους «Μύθους» του Ζαν ντε Λα Φονταίν, έργα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, καθώς και τον «Δόκτωρ Ζιβάγκο» του Μπ. Παστερνάκ. Ακόμη, διετέλεσε συντάκτης λογοτεχνικών περιοδικών και επιθεωρήσεων. Το 1957 ο Σουμάρτζο ηγήθηκε αντιπροσωπείας Ινδονήσιων διανοούμενων που επισκέφθηκαν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, αποκομίζοντας ανάμεικτες εντυπώσεις από τις επαφές που είχε με Κινέζους διανοούμενους και συγγραφείς, ψέγοντας την έλλειψη ελευθερίας έκφρασης και τον ιδιαίτερα στρατευμένο χαρακτήρα της λογοτεχνικής παραγωγής. Τον Αύγουστο του 1963 συνυπέγραψε το «Πολιτιστικό Μανιφέστο», ένα κείμενο διαφόρων διανοούμενων της Ινδονησίας ενάντια στην ποδηγέτηση της πολιτιστικής παραγωγής της χώρας από το καθεστώς του Σουκάρνο. Παράλληλα με τη συγγραφική του δραστηριότητα, από τη δεκαετία του 1940 ασχολήθηκε ενεργά και με τη ζωγραφική. Μάλιστα έργα του εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ινδονησίας. Απεβίωσε την 21η Απριλίου του 1969.
Αλεξάντρ Βερχόφσκι

Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Βερχόφσκι (ρωσικά: Александр Иванович Верховский‎, Αγία Πετρούπολη, 27 Νοεμβρίου / 9 Δεκεμβρίου [νέο ημερ.] 1886 – τόπος εκτελέσεων «Κομμουνάρκα», Μόσχα, 19 Αυγούστου 1938) ήταν Ρώσος στρατιωτικός ηγέτης, Υποστράτηγος το 1917 και Διοικητής Ταξιαρχίας το 1936.

 Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ήταν γόνος της παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας (дворянский род) των Βερχόφσκι (πολωνικά: Wierchowski‎), από τη Γαλικία. Αποφοίτησε από την Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου (1911) και πήρε μέρος τόσο στον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, όσο και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την περίοδο της Φεβρουαριανής Επανάστασης, ο Βερχόφσκι εξελέγη αντιπρόεδρος του Σοβιέτ της Σεβαστούπολης. Από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο 1917, ενώ διοικούσε στρατεύματα της Στρατιωτικής Περιοχής της Μόσχας, συνεργάστηκε με τους Σοσιαλεπαναστάτες (Εσέρους) και τους Μενσεβίκους και κατέστειλε επαναστατικά ξεσπάσματα μέσα στους στρατιώτες· αντιτάχτηκε επίσης στο κίνημα του Κορνίλοφ. Από 30 Αυγούστου (12 Σεπτεμβρίου) μέχρι 22 Οκτωβρίου (4 Νοεμβρίου) 1917, ο Βερχόφσκι ήταν υπουργός πολέμου, αλλά παραιτήθηκε λόγω της απόρριψης από το Προκοινοβούλιο των μέτρων που είχε προτείνει (έξοδος της Ρωσίας από τον πόλεμο, αποστράτευση του στρατού, και άλλα). Τον Νοέμβριο του 1917 προσπάθησε, μαζί με Εσέρους και Μενσεβίκους ηγέτες, να δημιουργήσει στο Γενικό Αρχηγείο μια αντι-Μπολσεβίκικη, “δημοκρατική, γενικά σοσιαλιστική κυβέρνηση”. Το 1918 συνελήφθη επειδή μετείχε σε οργάνωση των Εσέρων. Έχοντας αλλάξει απόψεις, ο Βερχόφσκι εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό τον Φεβρουάριο του 1919, και αρχίζοντας το 1920 ήταν μέλος του Έκτακτης Διάσκεψης για την Άμυνα της Δημοκρατίας. Τα χρόνια 1921-30 ήταν εκπαιδευτής της ιστορίας της τέχνης του πολέμου και της τακτικής στην Στρατιωτική Ακαδημία Φρούντζε, φτάνοντας τον βαθμό του καθηγητή το 1927. Από το 1930 έως το 1932, ο Βερχόφσκι ήταν αρχηγός του επιτελείου της Στρατιωτικής Περιοχής του Βόρειου Καυκάσου· στη συνέχεια υπηρέτησε στο Βρίστρελ, την ανώτερη σχολή πεζικού των Σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων, στο Γενικό Επιτελείο, και στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου. Na trudnom perevale. Moscow, 1959. Obshchaia taktika. Moscow, 1927. Ogon’, manevr, maskirovka. Moscow, 1928. Ocherk po istorii voennogo iskusstva v Rossii XVIII i XIX vv. Moscow, 1921. «Verkhovskii, Aleksandr Ivanovich». encyclopedia2.thefreedictionary.com. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2016. The Great Soviet Encyclopedia (1979).
Ανδρέας Αναγνωστάκης

Ο Ανδρέας Αναγνωστάκης (Αντικύθηρα, 11 Αυγούστου 1826 - Αθήνα, 27 Μαρτίου 1897) ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου. Στον οφθαλμιατρικό τομέα επινόησε απλό οφθαλμοσκόπιο και συντέλεσε στην διάδοση της διαγνωστικής αυτής μεθόδου.

 Γεννήθηκε στα Αντικύθηρα, αλλά η οικογένειά του καταγόταν από τα Σφακιά της Κρήτης. Σπούδασε ιατρική πρώτα στην Αθήνα και κατόπιν στη Βιέννη, στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Εξειδικεύτηκε στον οφθαλμιατρικό τομέα με διατριβές στο Παρίσι και Λονδίνο. Εκεί επινόησε οφθαλμοσκόπιο, το οποίο ήταν και το πιο απλό και εύχρηστο της εποχής του, βελτιώνοντας σημαντικά το αρχικό οφθαλμοσκόπιο του Χέρμαν φον Χέλμχολτζ, και με αυτή την εφεύρεση, μια από τις σημαντικότερες ιατρικές εφευρέσεις της εποχής του, συντέλεσε στην διάδοση της διαγνωστικής μεθόδου. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1854 και διορίστηκε διευθυντής του Οφθαλμιατρείου (σε ηλικία 28 ετών) και καθηγητής της οφθαλμολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (από το 1856 ως τον θάνατό του, δηλαδή επί 41 χρόνια), όπου διετέλεσε δύο φορές (1868 και 1873) κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής και μία φορά πρύτανης, το 1877. Ο Ανδρέας Αναγνωστάκης υπήρξε πρόεδρος του Α΄ και του Β΄ Πανελλήνιου Ιατρικού Συνεδρίου (1882 και 1885), διευθυντής της «Ιατρικής Εφημερίδος» και συντάκτης του περιοδικού «Ασκληπιός». Το όνομα του φέρει η εγχειρητική μέθοδος θεραπείας του εντροπίου: είναι γνωστή ως «Εγχείρηση Αναγνωστάκη». Περί οφθαλμικών παθών (1871) Περί εγχειρήσεως του εντροπίου και της τριχιάσεως (1857) Περί της οπτικής των αρχαίων (1878) Περί της αντισηπτικής μεθόδου παρά τοις αρχαίοις (1889) Η ιατρική του Αριστοφάνους (1891) Ήταν τακτικός συνεργάτης του περιοδικού «Annales d'oculistique» που εκδίδονταν στις Βρυξέλλες. Έγραψε επίσης διάφορες επιστημονικές εργασίες στα ελληνικά και γαλλικά. Από το 1858 ως το 1860 εξέδιδε μαζί με τον Θεόδωρο Αφεντούλη την «Ιατρική Εφημερίδα», που δημοσιευόταν στην Αθήνα.Ο Ανδρέας Αναγνωστάκης υπήρξε και ποιητής. Μετέφρασε έμμετρα τη «Μαρία Στούαρτ» του Φρίντριχ Σίλερ το 1896 και εκλέχθηκε κριτής του «δραματικού αγώνος» (δηλ. διαγωνισμού θεάτρου) της Δ΄ Ολυμπιάδας. Μαρίνος Βρετός (1866). Εθνικόν ημερολόγιον. Εν Αθήναις: Παρά τω Κ. Δραγούμη εκδότη της Πανδώρας. Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών (1939). Αριστοτέλης Κούζης, επιμ. Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Γ΄, Ιστορία της Ιατρικής Σχολής. Αθήναι: Τύπος «Πυρσού» Α.Ε. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010. Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5 (Αθήναι 1968), σελ. 324 «Ανδρέας Αναγνωστάκης». Εμπρός: σελ. 3. 1897-03-31. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=554&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiARdASVASJASLASVAShASbAScASEASSASPASaAAiAAiARdASVASJASLASVAShASbAScASEASSASPASaAAi&CropPDF=0. Ανακτήθηκε στις 30-08-2016.
Σύμμαχος ο Εβιωναίος

Ο Σύμμαχος υπήρξε Ιουδαίος φιλόσοφος που άκμασε περί το 193 μ.Χ.. Ήταν Σαμαρίτης. Έφυγε από το γένος του και πήγε στην Ιουδαία, όπου περιτομήθηκε για δεύτερη φορά. Αργότερα δέχτηκε τον Χριστιανισμό, και όπως ο ίδιος λέει τον Εβωισμό.

 Έγραψε ελεύθερη μετάφραση της Αγίας Γραφής δίνοντας προσοχή στο νόημα περισσότερα παρά στις λέξεις. Φαίνεται ότι έκανε την μετάφραση από την Σαμαριτική. Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου. Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011.
Λαβράκι

Το λαβράκι (επιστημονική ονομασία: Dicentrarchus labrax) είναι ψάρι της οικογένειας των Μορονίδων, που απαντάται στη Μεσόγειο και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού. Το λαβράκι μαζί με την τσιπούρα, από πλευράς διατροφικής αξίας, ανήκουν στα περιζήτητα ψάρια της Μεσογείου, καθώς είναι πλούσια στα λιπαρά οξέα ω-3. Είναι ένα από τα κύρια ψάρια για τις ιχθυοκαλλιέργειες. Το λαβράκι θεωρείται εκλεκτό ψάρι στην ελληνική κουζίνα, ενώ χρησιμοποιείται για διατροφή και από άλλους λαούς. Μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς τρόπους, π.χ. στη σχάρα, στον ατμό, στον φούρνο κ.α. Στα ελληνικά η λέξη λαβράκι χρησιμοποιείται από τους δημοσιογράφους για να περιγράφουν νέα αποκλειστικά ρεπορτάζ με μεγάλη αξία, μια αναφορά στην τύχη που χρειάζεται για να πιάσει κάποιος αυτό το ψάρι. Αλιεύεται κυρίως με την τεχνική του spinning. Παρόλ' αυτά, κάθε άλλο παρά σπάνιες είναι οι συλλήψεις λαβρακιών με πολυάγκιστρα ή με casting. Σπανιότερα πιάνονται λαβράκια με συρτή αφρού ή με ζωντανά ψάρια δολωμένα (γωβιούς, κέφαλους, ζαργάνες). Τέλος, σπανιότατες είναι οι συλλήψεις λαβρακιών με ζόκα σε βάθη 40+ μέτρων, με δολώματα σουπιές ή καλαμάρια. Αυτές οι συλλήψεις αφορούν μεγάλα ψάρια, βάρους τουλάχιστον 5 κιλών.

 Το λαβράκι έχει σύνηθες μήκος 40 με 65 εκατοστά και βάρος 300 γραμμάρια με 7 κιλά, ενώ μπορεί να φτάσει σε μήκος το ένα μέτρο και βάρος τα 15 κιλά. Έχει καταγραφεί ότι μπορεί να ζήσει μέχρι 15 χρόνια. Το σώμα του είναι επιμήκες. Το όνομα δικέντραρχος έχει να κάνει με την παρουσία στο σώμα του δύο ραχιαίων πτερυγίων: το πρόσθιο τριγωνικό και το οπίσθιο τραπεζοειδές. Έχει ασημί χρώμα, ενώ τα μικρά ιχθύδια φέρουν μαύρα στίγματα σε πλάτη και πλευρά. Το ασημί είναι λίγο πιο σκούρο στη ράχη και πιο ανοικτό στην κοιλιά (φαινόμενο της αντισκίασης). Το λαβράκι είναι ένα είδος ωκεανόδρομο, που απαντάται στη Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα και στον Ατλαντικό, από τη Νορβηγία μέχρι τη Σενεγάλη. Ζει σε παραλιακά ύδατα, σε βάθος μέχρι 100 μέτρων. Είναι ψάρια ευρύαλα και ευρύθερμα, αντέχουν δηλαδή σε μεγάλες μεταβολές αλατότητας και θερμοκρασίας του νερού. Είναι κυρίως ψάρι της ανοικτής θάλασσας, αλλά πλησιάζει σε υφάλμυρα και γλυκά νερά, όπως σε λιμνοθάλασσες και εκβολές ποταμών. Θεωρείται ότι έχει καλή όραση και βλέπει καθαρά και στο σκοτάδι – ώρα κατά την οποία κυνηγάει. Τρέφεται κυρίως με άλλα ψάρια,όπως γοβιούς, κέφαλους, ζαργάνες, ενώ δεν λέει όχι σε μαλάκια, όπως σουπιές, καλαμαράκια, χταπόδια και μοσχούς (μοσχοχτάποδα). Ακόμα, τρέφεται με γαρίδες και καβούρια, ακόμα και σκουλήκια. Τα μικρότερα ψάρια του είδους τρέφονται περισσότερο με ασπόνδυλα, όπως μαλάκια, γαρίδες και αμμοσκούληκα.
Γεράσιμος Αυγερόπουλος

Ο Γεράσιμος Αυγερόπουλος (20 Οκτωβρίου 1887 - 26 Οκτωβρίου 1981) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και βουλευτής της Αριστεράς, ιδρυτικό μέλος της ΕΔΑ. Κατά την Εθνική Αντίσταση ήταν διοικητής των μεραρχιών του ΕΛΑΣ.

 Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Πήρε μέρος στο Κίνημα στο Γουδί του 1909 και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και στην Εθνική Αντίσταση. Έκανε σπουδές στη Σχολή Υπαξιωματικών και κατά την αποφοίτησή του είχε το βαθμό του Ανθυπίλαρχου.Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με την ΕΔΑ για πρώτη φορά στις εκλογές του 1956 και μετά στις εκλογές του 1958. Επανεξελέγη με το Π.Α.Μ.Ε. στις εκλογές του 1961. Εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης αποστρατεύτηκε το 1948 και υπέστη διώξεις και φυλακίσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-49 και κατά την περίοδο της χούντας. Ειδικότερα, σε ηλικία 80 ετών φυλακίστηκε στη Γιούρα και το 1969 αποφυλακίστηκε και επιδόθηκε στον αγώνα κατά του καθεστώτος, μέσα από το ΚΚΕ. Πέθανε στην Αθήνα το 1981 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο. Πανδέκτης ΑΣΚΙ
Ασάντε Κοτόκο ΣΚ

Η Ασάντε Κοτόκο ΣΚ (αγγλικά: Asante Kotoko S.C.) είναι αθλητικός σύλλογος στο Κουμάσι της περιφέρειας Ασάντι στην Γκάνα. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Μπάμπα Γιάρα, χωρητικότητας 40.528 θεατών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1935. Τελευταία ενημέρωση: 29 Αυγούστου 2018.ΕγχώριεςΠρωτάθλημα ΓκάναςΠρωταθλήτρια (24): 1959, 1963–64, 1964–65, 1967, 1968, 1969, 1972, 1975, 1980, 1981, 1982, 1983, 1986, 1987, 1988–89, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 2003, 2005, 2007–08, 2011–12, 2012–13, 2013–14Κύπελλο ΓκάναςΚυπελλούχος (8): 1958, 1959, 1960, 1978, 1984, 1997–98, 2001, 2014, 2017Σούπερ Καπ ΓκάναςΚυπελλούχος (3): 2012, 2013, 2014ΔιεθνείςΚύπελλο Πρωταθλητριών ΑφρικήςΝικήτρια (2): 1970, 1983 Επίσημος ιστότοπος
Αντονίνα Κριβοσάπκα

Η Αντονίνα Βλαντίμιροβνα Κριβοσάπκα (ρωσικά: Антонина Владимировна Кривошапка‎; γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1987) είναι Ρωσίδα σπρίντερ των 400 μέτρων. Διαγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, όπου στην ομάδα της απονεμήθηκε αρχικά ένα ασημένιο μετάλλιο. Η Κριβόσαπκα τερμάτισε επίσης έκτη στην ατομική διοργάνωση 400 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.

 Η Κριβοσάπκα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 400 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2003 σε 53.54 s, και κέρδισε χάλκινο στο Medley Relay. Ωστόσο, είχε λίγη επιτυχία τα επόμενα χρόνια, κατατάσσοντας μόνο την πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Junior 2004. Δεν βελτιώθηκε το 2005 ή το 2006 και αγωνίστηκε μόνο σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο, άρχισε να βελτιώνει σταθερά τις επιδόσεις της το 2007 και το 2008, δημοσιεύοντας εποχικά καλύτερα 52,32s και 51.24 s αντίστοιχα. Η Κριβόσαπκα το 2009 όπου έκανε το προσωπικό της 50,55 πάνω από 400 μέτρα σε εσωτερικούς χώρους για να κερδίσει τα ρωσικά πρωταθλήματα εσωτερικού χώρου, και στη συνέχεια κέρδισε στα 400 μέτρα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εσωτερικού 2009 . Στα ίδια πρωταθλήματα κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο για τα 4 x 400 μέτρα, μαζί με τις Νατάλια Αντιούχ, Ντάρια Σαφόνοβα και Γέλενα Βοΐνοβα . Αργότερα εκείνο το έτος, κατά τη διάρκεια των ημιτελικών στα ρωσικά εθνικά πρωταθλήματα στο Τσεμποκσάρι, έτρεξε με 49.29 s, ο δεύτερος ταχύτερος χρόνος στον κόσμο εκείνο το έτος. Συνέχισε να κερδίζει τον εθνικό τίτλο στα 49.71 δευτερόλεπτα. Στα 400 μέτρα στον τελικό, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο 49,71 s, πίσω από τη Σάνια Ρίτσαρντς και τη Σέρικα Γουίλιαμς. Αργότερα κέρδισε ένα άλλο χάλκινο μετάλλιο. Υπέστη ασυνήθιστο τραυματισμό στις αρχές του 2010 - ενώ έκανε προπόνηση σπριντ στο Βόλγκογκραντ, ένα νεαρό αγόρι μπήκε στο δρόμο της. Ως αποτέλεσμα, έχασε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εσωτερικού IAAF του 2010, αλλά είχε ανακάμψει πλήρως εγκαίρως για την υπαίθρια σεζόν. Αργότερα εκείνο το έτος, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αθλητισμού 2010 κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα και βοήθησε τις Ρωσίδες γυναίκες να υπερασπιστούν τον τίτλο τους, καθώς και να κερδίσουν ένα ασημένιο μετάλλιο ως μέρος της ομάδας της Ευρώπης στα 4 × 400 μέτρα στο 2010 IAAF Continental Cup. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αθλητισμού 2013 στη Μόσχα, πήρε την τρίτη στον ατομικό αγώνα 400 μέτρων, αλλά επέστρεψε για να αγκυροβολήσει τη ρωσική ομάδα στο χρυσό μετάλλιο 4 × 400 μέτρων. Το 2016, τα δείγματά της και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και του 2012 επανεξετάστηκαν όπως ανακοινώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2017. Τον Απρίλιο της επιβλήθηκε απαγόρευση δύο ετών που αποκλείει τα αποτελέσματά της για το 2012 και το 2013.
Αλκυονέας (Γίγαντας)

Στην ελληνική μυθολογία, ο γίγαντας Αλκυονέας ήταν γιος είτε του Ουρανού και της Γαίας, είτε του Ταρτάρου και της Γαίας. Ο Αλκυονέας ήταν ο πατέρας των εφτά Αλκυονίδων. Τον θεωρούσαν τον «πρεσβύτερον Γιγάντων» και «μεγέθει μεν σώματος ανυπέρβλητον, δυνάμει δε ακαταγώνιστον».

 Στη Γιγαντομαχία ο Αλκυονέας αγωνίσθηκε στο πλευρό του γίγαντα Πορφυρίωνα. Ο Ηρακλής, με την προτροπή και τις οδηγίες της θεάς Αθηνάς, κατάφερε και σκότωσε τον Αλκυονέα έχοντας μαζί του τον Τελαμώνα, όπως αναφέρει ο Πίνδαρος. Προηγουμένως, ο Αλκυονέας είχε συντρίψει 12 άρματα και 24 συντρόφους του Ηρακλή με ένα μεγάλο λιθάρι. Λέγεται μάλιστα ότι το λιθάρι αυτό το είχε ρίξει και εναντίον του Ηρακλή, αλλά ο ήρωας το απέκρουσε με το ρόπαλό του. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το μυθικό αυτό λιθάρι βρισκόταν ακόμα κάπου στον Ισθμό της Κορίνθου. Η μάχη του Ηρακλή με τον Αλκυονέα κατά τη Γιγαντομαχία απεικονίζεται σε διάφορα αγγεία, με τον Ηρακλή όρθιο και στο πλάι του την Αθηνά να τον καθοδηγεί. Ο Ηρακλής σημαδεύει με το τόξο του τον Αλκυονέα. Ο Γίγαντας παριστάνεται να πέφτει ανάσκελα, να του φεύγει από το χέρι ένα ρόπαλο που κρατούσε, ενώ τον κυριεύει ο Ύπνος, που εικονίζεται ως φτερωτός δαίμονας να του δένει τα μέλη του σώματός του. Ο Πίνδαρος αποκαλεί τον Αλκυονέα «Βουβότα», δηλαδή βουκόλο. Το επίθετο αυτό ίσως να σχετίζεται με την αρπαγή των βοδιών του θεού Ηλίου και της Ερυθείας. Σύμφωνα με την ερμηνεία του μύθου από τον Λούντβιχ Πρέλερ, ο Αλκυονέας παριστάνει τον χειμώνα που καταδικάζεται σε αδυναμία και τελικώς πληγώνεται θανάσιμα από τον ηλιακό ημίθεο Ηρακλή. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδοτ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ανδρόνικος Καματηρός

Ο Ανδρόνικος Καματηρός (π. 1110 - π. 1180) υπήρξε Βυζαντινός αριστοκράτης και θεολόγος του 12ου αιώνα. Έπαρχος της Πόλεως, μέγας δρουγγάριος της Βίγλας και συγγενής του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού, άκμασε περί το έτος 1155. Έγραψε αντίρρηση κατά των Λατίνων περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Η βίβλος του αυτή ονομάστηκε «Ιερά Οπλοθήκη».

 Είχε τέκνα: Βασίλειος άκμασε 1166-1210, αξιωματούχος της Αυλής. Ευφροσύνη, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Γ΄ Άγγελο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Στρυφνό βεστιάριο, μεγάλο δούκα (ναύαρχο) και θεματοφύλακα Ελλάδος και Πελοποννήσου. Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Live in Japan (δίσκος των Deep Purple)

Live in Japan είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου τριπλού δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Η ηχογράφηση του άλμπουμ, έγινε στις 15 και 16 Αυγούστου στην Οσάκα και στις 17 Αυγούστου του 1972 στο Τόκιο της Ιαπωνίας και κάθε CD είναι μία από αυτές τις ημέρες, αντίστοιχα. Οι συναυλίες αυτές, ήταν μέρος της περιοδείας για την προώθηση του στούντιο δίσκου "Machine Head", του πιο επιτυχημένου που είχαν κυκλοφορήσει οι Deep Purple, μέχρι τότε. Κομμάτια αυτών των ηχογραφήσεων, αποτελούν το θρυλικό ζωντανό άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Made in Japan", το οποίο κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά από τις συγκεκριμένες ηχογραφήσεις.Το "Live in Japan" κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1993, από την εταιρεία "ΕΜΙ".

 CD 1Οσάκα, 15 Αυγούστου 1972 1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:37 2. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:51 3. The Mule (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:36 4. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:50 5. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:26 6. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 21:35 7. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:25 CD 2Οσάκα, 16 Αυγούστου 1972 1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:07 2. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:25 3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 12:30 4. The Mule (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:21 5. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:35 6. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:21 7. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 20:13 CD 3Τόκιο, 17 Αυγούστου 1972 1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:15 2. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:06 3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:32 4. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:26 5. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:16 6. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 19:19 7. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:55 Το Live in Japan ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Made in Japan album booklet, 12/1972
Μάνδρες Λευκωσίας

Οι Μάνδρες είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Hamid Mandres». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Κύπελλο των Πτολεμαίων

Το κύπελλο των Πτολεμαίων είναι κάνθαρος (βάζο με διπλές λαβές) με ανάγλυφες παραστάσεις από σαρδόνυχα που διατηρείται στη Νομισματική Συλλογή (Cabinet des médailles) της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι.

 Κατασκευάστηκε στην αρχαιότητα, πιθανόν στην Αλεξάνδρεια, και έφτασε στην κατοχή του Βασιλείου της Γαλλίας. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1791, το κύπελλο ήταν μέρος των θησαυρών του Saint-Denis. Είχε κλαπεί στις 17 Φεβρουαρίου του 1804, και βρέθηκε θαμμένo σε έναν κήπο της πόλεως Ροζουά-σιρ-Σεν (Rozoy-sur-Serre), στις 14 Νοεμβρίου 1804, αλλά χωρίς τα χρυσά στολίδια και τις πολύτιμες πέτρες.Στις αρχές του Μεσαίωνα, το κύπελλο χρησιμοποιήθηκε ως δισκοπότηρο. Στην Καρολίγγεια αναγέννηση , η βάση του ήταν διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους που δεν υπάρχουν πια άλλα υπάρχει ένα χαρακτικό με περιγραφή του Michel Félibien . Η βάση αυτή έφερνε την ακόλουθη λατινική επιγραφή χαραγμένη στο χρυσό: "HOC VAS XPE TIBI MENTE DICAVIT ; TERTIUS IN FRANCOS REGMINE KARLUS » Ο Erwin Panofsky απέδειξε ότι αυτή η επιγραφή φανερώνει ότι ο βασιλιάς ήταν ο Κάρολος ο Φαλακρός , ο οποίος προσέφερε αυτό το αντικείμενο στη βασιλική του Αγίου Διονυσίου (αββαείο Σαιν Ντενί). Το Κύπελλο των Πτολεμαίων ήταν συνδεδεμένο με την τελετή στέψης των βασιλιάδων της Γαλλίας και μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα βασιλικά σύμβολα . Σύμφωνα με τον S.G. Millet, κατά τη διάρκεια της τελετής, η βασίλισσα "έκανε Ιεροτελεστική πλύση με αυτό το δισκοπότηρο, μετά την θεία κοινωνία" . Musée de sculpture antique et moderne ou Description historique et graphique
Ιππότες της Εργασίας

Με την ονομασία Ιππότες της Εργασίας, (Knights (of) Labor) (1869-1939) φέρονταν τα μέλη οργάνωσης με αρχικό επίσημο όνομά Ευγενές και Άγιο Τάγμα των Ιπποτών της Εργασίας, που υπήρξε η μεγαλύτερη και μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές εργατικές οργανώσεις της δεκαετίας του 1880. Ξεκίνησε ως μυστική οργάνωση χειραγώγησης των εργατικών δικαιωμάτων και προώθησης της κοινωνικής θέσης των εργατών απορρίπτοντας παράλληλα τον σοσιαλισμό και τον ριζοσπαστισμό καταλήγοντας σ' ένα κυρίαρχο εργατικό κίνημα της εποχής με δημοκρατικό μανδύα.

 Ιδρύθηκε το 1869 και μέσα σε μια δεκαετία, το 1880 έφθασε τα 20.000 μέλη, το δε 1885 τα 100.000 μέλη και τον επόμενο χρόνο τα 800.000 μέλη με εξάπλωση ακόμα και στην Αυστραλία. Σημαντικότεροι ηγέτες - μάγιστροι του "Ευγενούς και Αγίου Τάγματος των Ιπποτών της Εργασίας" ήταν ο Τέρενς Πάουντερλυ [Terence V. Powderly (1879-1893)], ο Τζέημς Σόβεριν [James Sovereign (1893-1901)] και ο Τζον Χέης [John Hayes (1901-1917)] Η ιδιαίτερα ταχύτατη ανάπτυξη των Ιπποτών της Εργασίας οφειλόταν κυρίως στο συνδικαλιστικό κενό που είχε στο μεταξύ δημιουργηθεί μετά τη διάλυση της "Εθνικής Ένωσης Εργασίας", το 1873, που αποτελούσε την πρώτη σε εθνικό επίπεδο εργατική ομοσπονδία των ΗΠΑ. Το Τάγμα υιοθετώντας τα συνθήματα της Εθνικής Ένωσης όπως π.χ. του εργατικού ημερήσιου οκταώρου και οργανώνοντας πολλές απεργίες με στόχο εργοδοτικές παραχωρήσεις, είχε αρχικά πολλές επιτυχίες που συνέβαλαν ουσιαστικά στην εξάπλωσή του με περιφερειακές οργανώσεις και λέσχες. Προκειμένου μάλιστα να μειώσει την εκδηλωθείσα δυσφορία εκ μέρους πολλών καρδιναλίων που θεωρούσαν το τάγμα τεκτονικό, όταν το 1884 περισσότεροι από 10 καρδινάλιοι ψήφισαν εναντίον, μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος του Κεμπέκ, μετά και την μεσολάβηση του Βατικανού. αφαιρέθηκαν από τον επίσημο τίτλο οι λέξεις "Ευγενές και Άγιο". Η έλλειψη όμως οργάνωσης του κινήματος αυτού και η αδυναμία ουσιαστικής διαπραγμάτευσης με εργοδότες αφενός, καθώς και πολλές ρατσιστικές τάσεις και αποκλεισμοί επαγγελματικών τάξεων, όπως ιατρών, δικηγόρων, κ.ά. καθώς και πράξεις βίας που σημειώθηκαν οδήγησαν πολύ γρήγορα σε φθίνουσα κατάσταση και το 1890 τα μέλη δεν υπερέβαιναν τα 100.000. Σημαντικότερες ρατσιστικές ενέργειες υπήρξαν σε βάρος κυρίως Aφροασιατών και ιδίως Κινέζων, με αποκλεισμούς συμβάσεων εργασίας αλλά και θηριωδίες όπως π.χ. η σφαγή της Ροκ Σπρίνγκς στην πολιτεία Ουαϊόμιγκ (το 1885) οι οποίες και οδήγησαν τελικά στην κατάρρευση και αυτής της οργάνωσης που ξεκίνησε το 1886. Κατά το έτος αυτό, αφενός η τελική αποτυχία της "μεγάλης απεργίας των σιδηροδρομικών", του Μαρτίου, καθώς και η "σφαγή της Χαϊμάρκετ" στο Σικάγο, καλούμενη και "σφαγή του Σικάγου" που ακολούθησε στις 4 Μαΐου του 1886, αποτέλεσαν τα πρώτα μεγάλα πλήγματα του εργατικού συνδικαλισμού ενάντια του οποίου κλήθηκε σε πολλές των περιπτώσεων και ο αμερικανικός στρατός για την αποκατάσταση της τάξης. Η δε φθίνουσα κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι το 1949 καταλήγοντας σε ένα μόλις 50μελές τοπικό σωματείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Knights of Labor στο Wikimedia Commons
Παλεμπάνγκ

Το Παλεμπάνγκ (ινδονησιακά: Palembang) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Νότια Σουμάτρα, Ινδονησία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Παλεμπάνγκ έχει πληθυσμό 1.535.952, δηλαδή είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στη Σουμάτρα και η 7η μεγαλύτερη στη χώρα. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μούσι, ο οποίος χωρίζει την πόλη στα δύο, στα νοτιοανατολικά του νησιού. Οι δύο όχθες συνδέονται με τη γέφυρα Αμπέρα, ένα από τα ορόσημα της πόλης. Η πόλη ήταν και εξακολουθεί να είναι πολιτικό, πολιτιστικό, εμπορικό και καλλιτεχνικό κέντρο.

 Στο παρελθόν το Παλεμπάνγκ ήταν πρωτεύουσα του βουδιστικού βασιλείου Σριβιτζάγια, το οποίο έλεγχε μεγάλο μέρος της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η πόλη αναφέρεται από ένα Κινέζο μοναχό, τον Άι-Τσινγκ, ο οποίος ταξίδεψε στην πόλη τον 671. Το 14ο αιώνα το βασίλειο κατακτήθηκε από την ινδουιστική αυτοκρατορία Ματζαχαμπίπ και το 1500 βρέθηκε στη σφαίρα του Ισλαμισμού, όταν σχηματίστηκε το σουλτανάτο του Παλεμπάνγκ. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Βρετανούς και λειτουργούσε ως διπλωματικό κέντρο ανάμεσα σε Βρετανούς και Ολλανδούς. Το Νοέμβριο του 1942 κοντά στην πόλη έγινε η μάχη του Παλεμπάνγκ, ανάμεσα στους Ιάπωνες και τους Συμμάχους, με τους πρώτους να θέλουν την περιοχή εξαιτίας των πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και των διυλιστηρίων της Royal Dutch Shell. Τον Αύγουστο του 1945 υπέστη τεράστιες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Η πόλη βρίσκεται κοντά στα πιο πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της Ινδονησίας και γι´αυτό και στο Παλεμπάνγκ βρίσκονται αρκετές εταιρείες πετροχημικών. Άλλες βιομηχανικές μονάδες κατασκευάζουν υφάσματα, χημικά, ελαστικά, κεραμικά, μηχανικά και ηλεκτρικά εξαρτήματα. Ο ποταμός Μούσι έχει εμβαθυνθεί μέχρι το Παλεμάνγκ και έχει βάθος 6,5 μέτρα, με αποτέλεσμα να είναι πλωτός για μεγάλα πλοία μέχρι το λιμάνι του Παλεμπάνγκ, όπου γίνονται κυρίως εξαγωγές πετρελαίου, ελαστικών και άνθρακα. Στην πόλη λειτουργεί από το 1960 πανεπιστήμιο Σριβιτζάγια. Παλεμπάνγκ από ΔΟΜΗ Palembang από Britannica Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Palembang στο Wikimedia Commons