IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 26

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-26 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση πυραύλων τύπου Δία και Δίας C, και ιδιαίτερα για την εκτόξευση του Explorer 1, του πρώτου δορυφόρου των ΗΠΑ το 1958.

 Από την αρχή χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση των βαλλιστικών βλημάτων δοκιμαστικών πτήσεων. Εκτός αυτού ήταν προορισμένο και είχε την αποστολή να χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση πυρηνικού κρούσματος της Σοβιετικής Ένωσης ή και πυρηνικού πολέμου. Στις 1 Φεβρουαρίου του 1958, η USAF εκτόξευσε από εδώ τον πρώτο δορυφόρο των ΗΠΑ, τον Explorer 1. Σήμερα το συγκρότημα παρέχει στέγη στο Μουσείο Air Force Space and Missile Museum. Για την έκδοση άδειας εισόδου στο μουσείο του συγκροτήματος LC-26, καθώς και στα γειτονικά συγκροτήματα LC-5 και LC-6 το κοινό μπορεί να απευθύνεται στο κέντρο πληροφοριών του Kennedy Space Center. Air Force Space and Missile Museum virtual tour Official website
Σεργιάνι Μεσσηνίας

Το Σεργιάνι είναι παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας. Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία του Σεργιανιού.

 Ο οικισμός, ο οποίος βρέχεται από τα νερά του Ιονίου Πελάγους, βρίσκεται βόρεια της Κυπαρισσίας, από την οποία απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα. Το Σεργιάνι είναι νεοσύστατος οικισμός που αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις το 2011 και με τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο οικισμός του Σεργιανιού, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 20 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από κατοικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια κοινωνικών δραστηριοτήτων, ενώ οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στο Καλό Νερό και την Κυπαρισσία. Μπροστά από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Σεργιανιού, η οποία εκτείνεται σε μήκος περίπου 300 μέτρων και η ακτή της αποτελείται από ψιλή άμμο και βότσαλα. Η παραλία αυτή θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα ρηχά νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή οργανωμένη υποδοχή με ομπρέλες, ξαπλώστρες και καντίνα μια από τις γνωστές παραλίες στα βορειοδυτικά του νομού. Κυπαρισσία Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Κυπαρισσίας Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.
Ιωάννα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Νάπολης

Η Ιωάννα, ισπαν. Juana (16 Ιουνίου 1455 - 9 Ιανουαρίου 1517) από τον Οίκο της Τραστάμαρα γεννήθηκε πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Νάπολης.

 Ήταν η τρίτη κόρη τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της 2ης συζύγου του Ιωάννας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης τού Φαδρίκε Ενρίκεθ κόμη της Μεντόθα. Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. O εξάδελφός της Φερδινάνδος Α΄ την ζήτησε σε γάμο. Ο Ιωάννης Β΄ συμφώνησε και υπέγραψε το σύμφωνο γάμου το 1476, δίνοντας προίκα 100.000 χρυσά φλωρίνια, τα δουκάτα/πόλεις Σορρέντο, Τεάνο, Ισέρνια, Τεράμο, Σουλμόνα, Φρανκαβίγια, Νόσερα και 20.000 δουκάτα ετησίως. Το επόμενο έτος ο διάδοχος Αλφόνσος (Β΄), τότε δούκας της Καλαβρίας, γιος τού Φερδινάνδου Α΄ από τον πρώτο του γάμο, τη συνοδευσε με το πλοίο από την Ισπανία στη Νάπολη (11 Ιουνίου - 1 Σεπτεμβρίου). Ο γάμος έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου 1477 από τον Ροδρίγο Βοργία, μέλλοντα πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄. Η Ιωάννα έκανε το 1479 και το 1480 δύο τέκνα, την Ιωάννα και τον Κάρολο, ο οποίος απεβίωσε 6 ετών από τύφο. Παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Νάπολης και είχε τέκνο: Ιωάννα 1478-1518, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ της Νάπολης, γιο τού 2ου εξαδέλφου της Αλφόνσου Β΄. Doria, Piero. "Giovanna d'Aragona, regina di Napoli". L'enciclopedia italiana (in Italian). treccani.it. Retrieved March 18, 2012.
Άνχελ Μπόττα

Ο Άνχελ Μπόττα (ισπανικά: Ángel Botta, 1925 – 15 Αυγούστου 2011) ήταν Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Αρούμπα, της οποίας το εθνικό προπονητικό κέντρο ποδοσφαίρου φέρει το όνομά του.

 Ο Μπόττα αναδείχθηκε ποδοσφαιρικά στην Αρούμπα, όπου και διετέλεσε προπονητής του συλλόγου της Αρούμπα Τζούνιορς, με την οποία και κατέκτησε το τοπικό εθνικό πρωτάθλημα το 1953. Κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονιάς, ηγήθηκε της εθνικής ομάδας των Ολλανδικών Αντιλλών, η οποία, υπό την τεχνική καθοδόγησή του, κατέλαβε την 4η θέση του Κυπέλλου Κεντροαμερικανικής και Καραϊβικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Δύο χρόνια αργότερα, συμμετείχε εκ νέου στη συγκεκριμένη διοργάνωση, ωστόσο, πλέον, ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Αρούμπας, την οποία και οδήγησε ως την κατάληψη της 5ης θέσης. Το 1974, ηγήθηκε της εθνικής ομάδας της Δομινικανής Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια των Κεντροαμερικανικών και Καραϊβικών Αγώνων. Το 1996, ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Αρούμπας, ενώ κατέστη ο πρώτος ομοσπονδιακός προπονητής της που συμμετείχε σε προκριματική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, πιο συγκεκριμένα την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, δίχως επιτυχία, ωστόσο, καθώς ηττήθηκε δύο φορές απέναντι στη Δομινικανή Δημοκρατία (2-3 και 1-3). Όντας εγκατεστημένος για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αρούμπα, ο Άνχελ Μπόττα εργάστηκε ως προπονητής στην πλειοψηφία των ομάδων του νησιού (Αρούμπα Τζούνιορς, ΣΦ Λα Φάμα, ΣΦ Ντακότα, ΣΦ Εστρέλλα, Τροπικάλ, Ράσινγκ Κλουμπ Αρούμπα, Μπραζίλ Τζούνιορς, ΣΦ Καϊκέτιο, ΣΦ Γιουβεντούδ Τάνκι Λέντερτ, μεταξύ άλλων). Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2011 στο Νοσοκομείο Δρ. Οράσιο Ε. Όντουμπερ του Οράνιεστατ. Έπασχε από τη Νόσο Αλτσχάιμερ.
Σολουέζι

Η Σολουέζι (αγγλικά: Solwezi) είναι μια πόλη της Ζάμπιας. Είναι η πρωτεύουσα της Βορειοδυτικής Επαρχίας και της συνοικίας Σολουέζι. Έχει πληθυσμό 65.000 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 4.052 πόδια (1.235 μέτρα).

 Η Σολουέζι βρίσκεται βορειοδυτικά της Ζάμπιας, βορειοαναλικά της Βορειοδυτικής Επαρχίας και βόρεια της συνοικίας Σολουέζι. Έχει υψόμετρο 4.052 πόδια (1.235 μέτρα). Η Σολουέζι είχε το 2000 είχε 65.000 κατοίκους. Εκτός από τα αγγλικά και τα Τσέουα, στη Σολουέζι ομιλείται και η Καόντε. Εκτός, όμως, από την Καόντε, ομιλούνται και άλλες γλώσσες, όπως η Λούντα και η Λουβάλε. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Σολουέζι. MSN Map Βορειοδυτική Επαρχία (Ζάμπια) Χάρτης της Σολουέζι - MNS Map
Κώστας Καντζιλιέρης

Ο Κώστας Καντζιλιέρης (Τσερνίτσα (Αρτεμισία) Μεσσηνίας 1945) είναι Έλληνας ερμηνευτής και ερευνητής δημοτικών τραγουδιών.Συνεργάτης με τον Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο . Θεωρείται ως μια από τις μεγαλύτερες φωνές της ελληνικής δημοτικής μουσικής και ως μια από τις μεγαλύτερες φωνές της Ελλάδας.

 Γεννήθηκε το 1945 στην Αρτεμισία Καλαμάτας (Τσερνίτσα) της περιοχής Αλαγονίας του νομού Μεσσηνίας. Η σχέση του με το δημοτικό τραγούδι άρχισε σε πολύ μικρή ηλικία. Μεγάλωσε στην Καλαμάτα, όπου είχε τις πρώτες του συστηματικές μουσικές εμπειρίες, συμμετέχοντας στη χορωδία «Ορφέας». Στο οικογενειακό του περιβάλλον υπήρχαν αρκετοί καλλίφωνοι και γλεντζέδες. Τα καλοκαίρια στα γλέντια ακολουθούσε τον πατέρα του, ο οποίος έστηνε υπαίθριο μαγαζί στα πανηγύρια του Ταΰγετου και στα περίχωρα της Καλαμάτας. Εκεί άκουγε ζωντανά τους μουσικούς της περιοχής, αλλά και όσους έρχονταν από όλη την Μεσσηνία, την Λακωνία και την Αρκαδία. Ήρθε στην Αθήνα το 1963. Παρακολούθησε για πέντε χρόνια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής και Δημοτικού τραγουδιού στο "Σύλλογο προς διάδοση της Εθνικής Μουσικής" (ΚΕΠΕΜ) του Σίμωνα Καρά, του οποίου υπήρξε μέλος της χορωδίας και συνεχίζει τη συνεργασία του μέχρι σήμερα, ενώ συνεργάζεται με φορείς και σωματεία στην Πετρούπολη για την ανάδειξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Το φαινόμενο και η φωνή του αξίζει μεγάλη προσοχή, η μεγάλη έκταση της, η δύναμή της, το ρωμαλέο μεταλλό της, ο ανδρισμός της, η αβίαστη πλαστικότητα της και η ένρινη βυζαντινή χρειά της την καθιστούν μοναδική έως ανεπανάληπτη. Ασχολείται με την έρευνα, την καταγραφή και την ερμηνεία δημοτικών τραγουδιών του Μοριά. Έχει κυκλοφορήσει δύο ψηφιακούς δίσκους: το "ΕΊΧΑ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ" με το Λύκειο Ελληνίδων Καλαμάτας και το "Τ'ΑΗΔΟΝΙ Τ'ΑΗΔΟΝΑΚΙ" με τον Καθρέφτη. Συνεργάστηκε με το Κρατικό Ραδιόφωνο και έλαβε μέρος σε εκπομπές της κρατικής αλλά και της ιδιωτικής τηλεόρασης. Συμμετείχε σε πολλές συναυλίες και εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα (Μικρό Θέατρο Επιδαύρου, Μέγαρο Μουσικής, Θέατρο Πέτρας, Δημοτικό Θέατρο Πάτρας κ.ά.). Είχα ένα περιβολάκι (1999) Τ΄ αηδόνι τ΄ αηδονάκι Δημοτικά τραγούδια του Μοριά (2009)
Ωμοφόριο

Το ωμοφόριο είναι άμφιο του επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι διακριτικό του βαθμού του και, σε περίπτωση που καθαιρεθεί ένας επίσκοπος, το ωμοφόριο είναι αυτό που του αφαιρείται.

 Είναι πλατιά λωρίδα υφάσματος. Φοριέται πάνω στους ώμους (εξ ου και ωμοφόριο, ώμος+φέρω). Υπάρχουν δύο είδη, το μεγάλο και το μικρό. Το μεγάλο είναι πιο μεγαλοπρεπές και το φορά ο επίσκοπος στη Θεία Λειτουργία μέχρι την ανάγνωση του Αποστόλου. Κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου δεν φορά ωμοφόριο, σε ένδειξη σεβασμού, καθώς με το Ευαγγέλιο μιλά ο ίδιος ο Χριστός. Από τον Χερουβικό Ύμνο και μετά φοράει το μικρό. Το ωμοφόριο παραπέμπει στην παραβολή του «Καλού Ποιμένα», ο οποίος παίρνει στους ώμους του το πλανηθέν πρόβατο για να το σώσει. Το ωμοφόριο συμβολίζει ακριβώς αυτό το πρόβατο, την αμαρτωλή ανθρωπότητα, γι' αυτό και συνηθίζεται (ή τουλάχιστον συνιστάται) να κατασκευάζεται με μαλλί προβάτου. Φορώντας το ο επίσκοπος γίνεται μιμητής του Ποιμένος Χριστού. Τέλος, οι σταυροί του ωμοφορίου καταδεικνύουν πως ο κάθε επίσκοπος πρέπει να σηκώνει το σταυρό του και να ακολουθεί τον Εσταυρωμένο Χριστό. Γι' αυτό και ενδύεται το ωμοφόριο με τα εξής λόγια "Επί τον ώμον Χριστέ την πλανηθείσαν άρας φύσιν, αναληφθείς τω Θεώ και Πατρί προσήγαγες, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν".
Βουλγαρικές προεδρικές εκλογές (2016)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 6 Νοεμβρίου 2016, παράλληλα με το δημοψήφισμα για τις αλλαγές στο εκλογικό σύστημα και των πολιτικών κομμάτων. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 13 Νοεμβρίου 2016, με αποτέλεσμα η νίκη του Ρούμεν Ράντεφ.

 Ο Πρόεδρος της Βουλγαρίας εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα της εκλογής σε 2 γύρους. Για πρώτη φορά, οι ψηφοφόροι ψήφισαν επίσης για κανέναν από τους παραπάνω. Ο απερχόμενος πρόεδρος, Ρόσεν Πλέβνελιεφ, ανακοίνωσε τον Μάιο του 2016 ότι δεν θα ήταν υποψήφιος για επανεκλογή. Συνολικά 21 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές, διεκδικώντας τον προεδρικό θώκο. Με βάση τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου, ο πρωθυπουργός και ηγέτης του GERB Μπόικο Μπορίσοφ υπέβαλε την παραίτησή του. Δύο μέρες αργότερα, στις 16 Νοεμβρίου, η Εθνική Συνέλευση ψήφισε με 218 ψήφους υπέρ και κανέναν κατά, να την αποδεχθεί, με αποτέλεσμα την προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών.
Βικτόρ Γκρινιάρ

Ο Φρανσουά Ογκίστ Βίκτορ Γκρινιάρ (γαλλ. Francois Auguste Victor Grignard, 6 Μαΐου 1871 Χερβούργο – 13 Δεκεμβρίου 1935 Λυών) ήταν Νόμπελίστας Γάλλος χημικός. Ο Γκρινιάρ ήταν γιος ενός τεχνίτη πανιών. Μετά τις σπουδές του στα μαθηματικά στη Λυών συνέχισε στη χημεία και ανακάλυψε τη συνθετική αντίδραση που φέρει το όνομά του (αντίδραση Grignard) το 1900. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νανσύ το 1910 και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1912.

 Η αντίδραση Grignard είναι δημοφιλής για την επινόηση μιας νέας μεθόδου για την παραγωγή δεσμών άνθρακα-άνθρακα, χρησιμοποιώντας το μαγνήσιο-δυο κετόνες και αλκυλο-αλογονίδια. Αυτή η αντίδραση είναι πολύτιμη στην οργανική σύνθεση. Η αντίδραση Grignard είναι ένα σημαντικό μέσο για την προετοιμασία των οργανικών ενώσεων . Για το έργο αυτό, ο Γκρινιάρ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1912 από κοινού με το Γάλλο συνάδελφο Πωλ Σαμπατιέ (Paul Sabatier). 1912 — Μετάλλιο Λαβουαζιέ, Société Chimique de France 1933 — Légion d ' Honneur, ο Διοικητής G. Bram; E. Peralez; J.-C. Negrel; M. Chanon (1997). «Victor Grignard et la naissance de son réactif». Comptes Rendus de l'Académie des Sciences - Series IIB - Mechanics-Physics-Chemistry-Astronomy 325 (4): 235–240. doi:10.1016/S1251-8069(97)88283-8. Bibcode: 1997CRASB.325..235B. Blondel-Megrelis M (2004). «Victor Grignard Conference and Traité de Chimie organique». Actualité Chimique 275: 35–45. Hodson, D. (1987). «Victor Grignard (1871-1935)». Chemistry in Britain 23: 141–2. https://archive.org/details/sim_chemistry-in-britain_1987-02_23_2/page/141. Philippe Jaussaud (2002). «Grignard et les terpènes». Actualité Chimique 255: 30. Για την παραλαβή του νόμπελ Τη Χρήση Organomagnesium Ενώσεις Preparative Οργανική Χημεία από Nobelprize.org ιστοσελίδα Βιογραφία Βιογραφία από Nobelprize.org ιστοσελίδα Comptes Rendus
Ιατρική μετάφραση

Ιατρική μετάφραση είναι η μετάφραση των τεχνικών, ρυθμιστικών, κλινικών ή διαφημιστικών αποδεικτικών εγγράφων, των λογισμικών ή των προγραμμάτων κατάρτισης που σχετίζονται με τα φαρμακευτικά, ιατρικά μηχανήματα, ή με τους τομείς υγειονομικής περίθαλψης. Οι περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο απαιτούν η λογοτεχνία και η επισήμανση που συνδέεται με τα ιατρικά μηχανήματα ή τα φαρμακευτικά προϊόντα που πωλούνται, να μεταφραστούν στην εθνική γλώσσα (ή γλώσσες). Επιπλέον, τα έγγραφα που είναι αναγκαία για τη διεξαγωγή κλινικών δοκιμών συχνά απαιτούν μετάφραση, προκειμένου οι τοπικοί ιατροί των κλινικών και οι ασθενείς και οι αντιπρόσωποι να είναι σε θέση να τα διαβάσουν. Οι ρυθμιστικές εγκεκριμένες υποβολές συνήθως πρέπει να μεταφράζονται κι αυτές. Εκτός από τις γλωσσικές δεξιότητες, απαιτείται ειδική εκπαίδευση και γνώσεις πάνω στο αντικείμενο, προκειμένου να μεταφραστεί ένα κείμενο ιατρικού περιεχομένου. Αυτό οφείλεται στην ιδιαίτερα τεχνική, ιδιάζουσα και ρυθμιζόμενη φύση των ιατρικών κειμένων.

 Επειδή η ιατρική μετάφραση είναι συνήθως μια διαδικασία πολλαπλών βημάτων, πραγματοποιείται συνήθως από ένα μεταφραστικό γραφείο, το οποίο επιβλέπει το σύνολο του έργου της διαχείρισης και τη γλωσσική ομάδα. Η διαδικασία μπορεί να περιλαμβάνει τα εξής βήματα: • Εξαγωγή του κειμένου από τo αρχείο προέλευσης. • Μετάφραση – η μετατροπή της γλώσσας του αρχείου προέλευσης στη ζητούμενη γλώσσα. • Επεξεργασία – η ανάγνωση και η αναθεώρηση από ένα άτομο ξεχωριστά για την εξασφάλιση της τήρησης της εγκεκριμένης ορολογίας και του κατάλληλου ύφους και φωνής. • Δημοσίευση – η μετάφραση επαναφέρεται στην αρχική της μορφή (π.χ., έγγραφο του Word, ιστοσελίδα, το πρόγραμμα e-learning) • Διόρθωση – αυτό εξασφαλίζει ότι η διαμορφωμένη μετάφραση εμφανίζεται σωστά χωρίς κατεστραμμένο κείμενο, έχει τα κατάλληλα σημεία στίξης και η αλλαγή γραμμής και σελίδας είναι σωστές. • Στη κριτική της χώρας – ένας ντόπιος εμπειρογνωμόνων εξετάζει την μετάφραση για να εξασφαλίσει ότι πληροί όλες τις προδιαγραφές και τις ιδιαιτερότητες του προϊόντος ή της θεραπείας. Δεδομένης της ζωής και του θανάτου της φύσης των ιατρικών κειμένων, υπάρχει μια έντονη έμφαση στην ποιότητα μετάφρασης. Η διεθνής ιατρική βιομηχανία είναι ιδιαίτερα οργανωμένη και οι εταιρείες που έχουν ανάγκη να μεταφράσουν τα αποδεικτικά έγγραφά τους συνήθως επιλέγουν πρακτορεία μετάφρασης που είναι πιστοποιημένα ή συμβατά με ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα πρότυπα: ISO 9001 – σύστημα ποιότητας προτύπων EN 15038 – Ευρωπαϊκό πρότυπο για τη μετάφραση της ποιότητας του προμηθευτή (Μετάφραση-ποιοτικά πρότυπα) ISO 13485 – κυρίαρχο πρότυπο για την κατασκευή των ιατροτεχνολογικών προϊόντων. Οι Προκλήσεις της Πώλησης σε Πολλαπλές Αγορές
Ινέπολη

Η Ινέπολη αποτελεί μικρή συνοικία της Νέας Ιωνίας πολύ κοντά στον Σταθμό Πευκακίων (Γραμμή 1 Μετρό Αθήνας) με κατοίκους που κατάγονται από την ομώνυμη πόλη της Μικράς Ασίας (τούρκικα Ινέμπολου, αρχαία Αβώνου τείχος μεταγενέστερα Ιωνόπολις, πόλη που ιδρύθηκε από Ίωνες).

 Η πόλη Ινέπολη του Πόντου είχε πριν την Συνθήκη της Λωζάνης 5765 κατοίκους από τους οποίους οι 3000 ήταν Έλληνες οι περισσότεροι από τους Έλληνες συμμετείχαν στην ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, όσοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα τους παραχωρήθηκε η συγκεκριμένη συνοικία της Νέας Ιωνίας δυτικά από τους πρόσφυγες της Σαφράμπολης. Οι πρόσφυγες ανήγειραν τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο κέντρο της συνοικίας, οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν το 1924 και ολοκληρώθηκαν το 1931, τα εγκαίνια του ναού έγιναν από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο στις 18 Μαΐου/1938. Ο ναός ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδέλφειας - Β' Αρχιερατική Περιφέρεια και είναι έδρα ενορίας. Οι πρόσφυγες δημιούργησαν τον Σύλλογο Ινεπολιτών-Κασταμονιτών, ο Σύλλογος τοποθέτησε το 1988 στην πλατεία Παναγίτσας ηρώο με μαρμάρινη γλυπτή σύνθεση του καλλιτέχνη Μανιατάκου, που παριστά ένα νεαρό κορίτσι το οποίο αναδύεται από τα χαλάσματα με ύφος οργίλο να κρατά ένα κλαδί ελιάς προς τιμή των πεσόντων. Είναι μια μικρή ήσυχη περιοχή της Νέας Ιωνίας χωρίς εμπορική δραστηριότητα, διασχίζεται στο μέσο από την Οδό Τριανταφύλλου Αυγερινού που συνδέει την Ινέπολη με τον Περισσό, κάθετα διασχίζεται από την Οδό Τραπεζούντας που συνδέει την Ινέπολη με την Σαφράμπολη. Στην διασταύρωση την οδού Τριανταφύλλου Αυγερινού με την Τραπεζούντας βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, απέναντι από τον ναό βρίσκεται το μεγάλο πάρκο της Παναγίτσας με το γλυπτό του καλλιτέχνη Μανιατάκου από το 1988 προς τιμή των πεσόντων θυμάτων το 1923 από την Ινέπολη και την Κασταμονή του Πόντου. «Η Νέα Ιωνία του χθες και του σήμερα» του Χαρ. Δ. Σαπουντζάκη – Νέα Ιωνία 1980 «Τα πρώτα σχολεία των προσφύγων στη Νέα Ιωνία» των Χάρη Σαπουντζάκη & Μάκη Λυκούδη, 2η έκδοση ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Ν. Ιωνία 2008 «Νέα Ιωνία 1923 – 2003, 80 χρόνια» επετειακή έκδοση του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Ν. Ιωνία Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδέλφειας ΙΝΕΠΟΛΗ Γλυπτά Νέας Ιωνίας
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1932

Tο 2ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1932 (στην ουσία 3ο, καθώς προηγήθηκε ένα ανεπίσημο το 1931) διεξήχθη στο Βελιγράδι της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας από τις 26 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου 1932. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η εθνική Βουλγαρίας.

 Στο δεύτερο Βαλκανικό Κύπελλο έλαβαν μέρος τα 4 από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων, τα ίδια με το πρώτο του 1929-31. Δεν δήλωσαν συμμετοχή η Αλβανία και η Τουρκία, όπως άλλωστε σε όλα τα Κύπελλα της προπολεμικής περιόδου με εξαίρεση την Τουρκία που μετείχε στο εκτός σειράς Κύπελλο του 1931. Εφαρμόστηκε το νέο σύστημα διεξαγωγής που είχε εισαχθεί στο προαναφερόμενο ανεπίσημο. Οι ομάδες αγωνίστηκαν στο Βελιγράδι σε ενιαίο όμιλο και μονές συναντήσεις με βαθμολογία 2-1-0. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε οκτώ μόλις ημέρες (Κυριακή με Κυριακή). Οι έξι αναμετρήσεις πραγματοποιήθηκαν στο στάδιο Μπεογκράτσκι (έδρα του ομώνυμου συλλόγου, σήμερα ΟΦΚ Βελιγραδίου) με πέντε διαφορετικούς διαιτητές από τις συμμετέχουσες χώρες, οι δύο εκ των οποίων Ρουμάνοι. Ο Σταύρος Χατζόπουλος διατήτευσε δύο παιχνίδια της γηπεδούχου Γιουγκοσλαβίας, εκτός βέβαια από εκείνο με αντίπαλο την Ελλάδα. Βαθμολογικό σύστημα: 2–1–0 Η κορυφή της κατάταξης κρίθηκε ουσιαστικά την Πέμπτη στον αγώνα Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας (αμφότεροι είχαν νικήσει κατά την έναρξη). Οι Βούλγαροι αιφνιδίασαν τους οικοδεσπότες. Προηγήθηκαν 3-0 στο 47' και δεν απειλήθηκαν παρά μόνο κατά το τελευταίο 6λεπτο. Έπειτα από τη νέα τους νίκη, χρειάζονταν απλά μία ισοπαλία εναντίον των Ελλήνων. Οι τελευταίοι ήταν απογοητευμένοι από τις δύο ήττες και ειδικά από το 1-7 από τους Γιουγκοσλάβους. Στο ματς αυτό το αρχικό τους προβάδισμα στο 4' διαμορφώθηκε σε 1-3 πριν από το 27'. Τελικά, οι Βούλγαροι ολοκλήρωσαν τη διοργάνωση με το απόλυτο "3 στα 3". Ο Ζίφκοβιτς της Γιουγκοσλαβίας αναδείχθηκε αρχισκόρερ με 5 τέρματα σε 3 παιχνίδια. Κατά μέσο όρο σημειώθηκαν 4 τέρματα ανά αγώνα (24 γκολ σε 6 ματς), που συνιστούσε μεγάλη μείωση συγκριτικά με τα 5 γκολ/ματς του πρώτου Κυπέλλου 1929-31. Αιτία ήταν ότι στις μισές συναντήσεις δεν υπήρχε γηπεδούχος ομάδα. RSSSF "Ιστορικά περί του Βαλκανικού κυπέλλου", εφ. "Αθλητικός Χρόνος", φ. 19/12/1934, ψηφ. σελ. 203 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine. Balkan Cup 1932, βάση δεδομένων εθνικών ομάδων Ευρώπης eu-football.info
Αγαλματίδιο της Νεφερτίτης

Το αγαλματίδιο της Νεφερτίτης είναι αρχαιολογικό εύρημα που βρέθηκε το 1920 σε αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον οίκο P 47,2, του εργαστηρίου του γλύπτη του Τούθμωση στην Τελ ελ-Αμάρνα. Αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον, ο οποίος το δώρισε στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται με τον αριθμό ευρετηρίου Berlin 21263.

 Το αγαλματίδιο ύψους 40 εκ. είναι κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο. Ήταν σπασμένο και ανασυγκολλήθηκε, ενώ λείπουν το δεξί χέρι, μέρη του αριστερού βραχίονα, μέρη από τα αυτιά, τα δάχτυλα των ποδιών και οι ρώγες του στήθους. Τα πόδια είναι αποκαταστημένα. Η πίσω μεριά του είναι ενισχυμένη από μια στήλη που υψώνεται από την βάση ως τον αυχένα υποστηρίζοντας το άγαλμα. Παριστάνει την Νεφερτίτη σε όρθια στάση επάνω σε υψηλό τετράγωνο βάθρο με το αριστερό πόδι να κάνει ένα βήμα μπροστά. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με την βασιλική κανόπη, κάτω από την οποία διακρίνεται το διάδημα, το οποίο αρχικά ήταν ζωγραφισμένο χρυσό. Η οπή στο κούτελο χρησίμευε ως βάση του βασιλικού ουραίου. Στα χείλη διακρίνουμε ακόμη ίχνη από κόκκινο κραγιόν, ενώ τα βλέφαρα και τα φρύδια ήταν ζωγραφισμένα με μαύρο μολύβι. Στον λαιμό και τον θώρακα διακρίνουμε επίσης τα υπολείμματα κάποιας διακόσμησης, η οποία ήταν μάλλον ένας φαρδύ περιδέραιο. Τα κοντά μανίκια στα μπράτσα υποδεικνύουν ότι φοράει σχεδόν διαφανή μανδύα, ο οποίος αφήνει να διαγράφονται λεπτομερώς οι καμπύλες του σώματος. Στα πόδια φοράει σανδάλια. Η γυναικεία μορφή είναι κάποιας μέσης ηλικίας, με τα σημάδια του πρώιμου γήρατος, κατόπιν αρκετών τοκετών. Οι γραμμές του σχεδίου που βλέπουμε στο άγαλμα υποδεικνύουν ότι πρόκειται για κάποιο προχωρημένο προσχέδιο, στο οποίο έπρεπε να γίνουν μερικές ακόμα αλλαγές, ενώ ο χρωματισμός του προσώπου υποτίθεται ότι του έδινε πια κάποια τελική όψη. Το φόρεμα είναι καλλιτεχνικό χαρακτηριστικό του πρώιμου 14ου αιώνα π.Χ.. Η απεικόνιση της βασίλισσας ως ηλικιωμένη γυναίκα καινοτομεί σε σύγκριση με την αιγυπτιακή τέχνη των προηγουμένων χρόνων, στην οποία συναντάμε το ιδανικό της νεανική ομορφιάς. Πρόκειται για εξέχον καλλιτέχνημα αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης που χρονολογείται περίπου το 1350 π.Χ. και συγκαταλέγεται στον ρεαλιστικό ρυθμό της εποχής Αμάρνα. Κλάους Φίνναϊζερ: Standfigur der Nofretete in Das Ägyptische Museum Berlin, van Zabern, Mainz, S. 108-110 ISBN 3-8053-1184-2
Έμιχ Κάρολος του Λάινινγκεν

Ο Έμιχ Κάρολος (γερμ. Emich Carl, 27 Σεπτεμβρίου 1763 - 4 Ιουλίου 1814) από τον Οίκο του Λάινινγκεν ήταν 2ος πρίγκιπας του Λάινινγκεν. Ο Γερμανός ευγενής έχει απογόνους βασιλείς της Σουηδίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας. Όταν απεβίωσε, η χήρα του Βικτωρία έκανε δεύτερο γάμο και έγινε η μητέρα της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Γεννήθηκε στο Ντύρκχαϊμ (βρίσκεται στη Ρηνανία-Παλατινάτο, όπως και το Λάινινγκεν). Ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Λάινινγκεν και της Χριστίνας Βιλελμίνας Λουίζας, κόρης του Κόμη του Ζολμς-Ρέντελχαϊμ & Άσενχαϊμ. Το 1779 ο πατέρας του έγινε πρίγκιπας της Αυτοκρατορίας και ο Έμιχ Κάρολος διάδοχος. Το 1807 διάδεχθηκε τον πατέρα του ως 2ος πρίγκιπας του Λάινινγκεν. Απεβίωσε στο Άμορμπαχ σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος. Τέσσερα έτη μετά το τέλος του η δεύτερη σύζυγός του, Βικτωρία, έκανε δεύτερο γάμο με τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ & Στράδερν, 4ο γιο του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου· το μόνο τέκνο τους, η Βικτωρία, έγινε βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1787 την Ερριέττα, κόρη του Ερρίκου ΚΔ΄ Ρόις του Έμπερσντορφ, και είχε τέκνο: Φρειδερίκος Κάρολος Ερρίκος Λουδοβίκος (1793 - 1800).Το 1801 απεβίωσε η Ερριέττα και το επόμενο έτος ο Έμιχ Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο με την ανιψιά της Βικτωρία, κόρη του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Είχε τέκνα: Κάρολος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Έμιχ (1804 - 1856), 4ος Πρίγκιπας του Λάινινγκεν. Θεοδώρα (1807 - 1872), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Thomas Gehrlein: Das Haus Leiningen. 900 Jahre Gesamtgeschichte mit Stammfolgen. Deutsche Fürstenhäuser. Heft 32. Börde Verlag, Werl 2011, ISBN 978-3-9811993-9-0, S. 25 Marek, Miroslav. "leiningen/leiningen6.html#EC". Genealogy.EU.
Αριθμητική υπερχείλιση

Στα ψηφιακά ηλεκτρονικά και στην επιστήμη των υπολογιστών (κυρίως στον προγραμματισμό), αριθμητική υπερχείλιση ή απλούστερα υπερχείληση συμβαίνει όταν μια αριθμητική πράξη επιχειρεί να δημιουργήσει μια αριθμητική τιμή η οποία είναι πάρα πολύ μεγάλη για να αναπαρασταθεί εντός του διαθέσιμου χώρου αποθήκευσης (καταχωρητής ή μνήμη υπολογιστή). Δηλαδή όταν δύο αριθμοί, ο καθένας ν ψηφίων, προστίθενται και το άθροισμα καταλαμβάνει ν+1 ψηφία, τότε έχουμε υπερχείλιση. Ένα πολύ συχνό σφάλμα που προκαλεί υπερχείλιση είναι υπολογίζοντας το αριθμητικό μέσο δύο αριθμών, προσθέτοντάς τους και μετά διαιρώντας τους με το δύο, όπως συμβαίνει στους περισσότερους αλγόριθμους αναζήτησης. Το σφάλμα υπερχείλισης προκαλείται στο άθροισμα (και όχι στον μέσο) το οποίο μπορεί να υπερβαίνει το μέγεθος της μνήμης.

 Το μέγεθος του καταχωρητή ενός επεξεργαστή προσδιορίζει το εύρος των τιμών που μπορούν να αναπαρασταθούν. Τα συνήθη μεγέθη σε δυαδικούς καταχωρητές είναι: 8 bits: μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί 28 − 1 = 255 16 bits: μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί 216 − 1 = 65,535 32 bits: μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί 232 − 1 = 4,294,967,295 (το συνηθέστερο πλάτος στους προσωπικούς υπολογιστές μέχρι το 2005), 64 bits: μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί 264 − 1 = 18,446,744,073,709,551,615 (το συνηθέστερο πλάτος στους προσωπικούς υπολογιστές, αλλά όχι απαραίτητα και για τα λειτουργικά τους συστήματα, μέχρι και το 2014), 128 bits: μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί 2128 − 1 = 340,282,366,920,938,463,463,374,607,431,768,211,455Επειδή μια αριθμητική πράξη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα έναν αριθμό μεγαλύτερο από την μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί, μπορεί να προκληθεί σφάλμα.
4055 Μαγγελάνος

Ο Μαγγελάνος (Magellan) είναι ένας αστεροειδής, που ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Αμόρ και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,7. Ανακαλύφθηκε το 1985 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ και του έδωσε το όνομα του περίφημου Πορτογάλου θαλασσοπόρου-εξερευνητή Φερδινάνδου Μαγγελάνου, αλλά και προς τιμή του διαστημοπλοίου Μαγγελάνος, το οποίο εκτοξεύθηκε από τη NASA το 1989 και χαρτογράφησε την Αφροδίτη. Ο θαλασσοπόρος τιμάται και με ομώνυμους κρατήρες του Άρη και της Σελήνης.. Η ονομασία δόθηκε στα τέλη του 1990. Η πρώτη παρατήρηση του 4055 Μαγγελάνου έγινε από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ στην Αυστραλία, έναν μήνα πριν από την επίσημη ανακάλυψη από το Πάλομαρ.

 Ο αστεροειδής Μαγγελάνος περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο μεταξύ της τροχιάς της Γης και του μέσου της Κύριας Ζώνης αστεροειδών, σε τροχιά με μεγάλη σχετικώς κλίση ως προς το επίπεδο της γήινης τροχιάς, οπότε σπανίως πλησιάζει τη Γη (η πλησιέστερη προσέγγιση για τον 21ο αιώνα σημειώθηκε στις 31 Αυγούστου 2015, σε απόσταση 0,2394 AU ή 35,8 εκατομμύρια χιλιόμετρα). O φασματικός τύπος του Μαγγελάνου είναι ο σπάνιος τύπος V, κάτι που σημαίνει ότι πιθανότατα αποτελεί ένα θραύσμα που εκτινάχθηκε κατά τη δημιουργία του κρατήρα Ρεασίλβια στον μεγάλο αστεροειδή 4 Εστία (Vesta). Σύμφωνα με παρατηρήσεις από το Αστεροσκοπείο Κεκ και την επισκόπηση της διαστημικής αποστολής WISE/NEOWISE, ο αστεροειδής έχει μέση διάμετρο μεταξύ 2,2 και 2,8 χιλιομέτρων, με αρκετά ανοικτόχρωμη επιφάνεια, καθώς το άλβεδό του υπολογίζεται σε 0,31 έως 0,33. Από το 2000 μέχρι το 2015, μια εξάδα πλήρων καμπυλών φωτός του αστεροειδή εκ περιστροφής αποκτήθηκαν από φωτομετρικές παρατηρήσεις που πραγματοποίησαν οι αστρονόμοι Πετρ Πράβετς και Μπράιαν Ντ. Γουόρνερ, καθώς και το Μεξικανικό Εγχείρημα Φωτομετρίας Αστεροειδών και η επισκόπηση «Palomar Transient Factory». Η ποιοτικότερη καμπύλη ωστόσο οφείλεται στον Γάλλο ερασιτέχνη αστρονόμο David Romeuf (2015) και έδωσε την περίοδο περιστροφής του Μαγγελάνου ίση με 7 ώρες 28 λεπτά και 55,3 δευτερόλεπτα με ακρίβεια 3/10 του δευτερολέπτου, αλλά και σημαντική διακύμανση της φωτεινότητας, 0,45 μέγεθος, κάτι που υποδεικνύει ότι ο αστεροειδής έχει επίμηκες σχήμα. Τροχιά από το JPL / Εφημερίδα
Βασιλικό Οικογενειακό Τάγμα της Ελισάβετ Β΄

Το Βασιλικό Οικογενειακό Τάγμα της Ελισάβετ Β΄ είναι ένα παράσημο που απονεμόταν σε γυναικεία μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄. Το παράσημο αυτό φέρεται σε επίσημες περιστάσεις. Το τάγμα δεν πρέπει να συγχέεται με το παράσημο που δινόταν στις Κυρίες επί των Ενδυμάτων.

 Το Βασιλικό Οικογενειακό Τάγμα της Ελισάβετ Β΄ απεικονίζει την Ελισάβετ σε νεαρή ηλικία, με βραδινό φόρεμα, να φέρει την κορδέλα και τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Περικνημίδας. Η μικρογραφία αυτή, ζωγραφισμένη σε ελεφαντόδοντο (γυαλί από το 2017), οριοθετείται από διαμάντια και καλύπτεται από ένα στέμμα της δυναστείας των Τυδώρ που διακοσμείται με διαμάντια και κόκκινο σμάλτο. Η πίσω όψη καλύπτεται από επιχρυσωμένο άργυρο και είναι διακοσμημένη με ακτίνες και απεικονίζει το βασιλικό μονόγραμμα και το Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου. Η μεταξωτή κορδέλα είναι κίτρινου χρώματος και σχηματίζει έναν φιόγκο. Τοποθετείται καρφιτσωμένη στον αριστερό ώμο φορέματος. Βασίλισσα Μητέρα Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου (μητέρα της Ελισάβετ Β΄) Βασίλισσα Μαίρη του Ηνωμένου Βασιλείου (γιαγιά της Ελισάβετ Β΄) Πριγκίπισσα Μαργαρίτα του Ηνωμένου Βασιλείου (αδελφή της Ελισάβετ Β΄) Πριγκίπισσα Μαίρη του Ηνωμένου Βασιλείου (θεία της Ελισάβετ Β΄) Πριγκίπισσα Αλίκη, Δούκισσα του Γκλόστερ (ανιψιά της Ελισάβετ Β΄) Πριγκίπισσα Μαρίνα της Ελλάδας (ανιψιά της Ελισάβετ Β΄) Πριγκίπισσα Αλίκη, Κόμισσα του Αθλόουν (θεία της Ελισάβετ Β΄) Πριγκίπισσα Νταϊάνα της Ουαλίας (νύφη της Ελισάβετ Β΄) 1952: Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα του Κεντ (ξαδέλφη της Ελισάβετ Β΄) 1961: Δούκισσα Αικατερίνη του Κεντ (σύζυγος ξαδέλφου της Ελισάβετ Β΄) 1969: Πριγκίπισσα Άννα του Ηνωμένου Βασιλείου (κόρη της Ελισάβετ Β΄) 1973: Δούκισσα Μπιργκίτα του Γκλόστερ (σύζυγος ξαδέλφου της Ελισάβετ Β΄) 2004: Κόμισσα Σοφία του Ουέσσεξ (νύφη της Ελισάβετ Β΄) 2007: Δούκισσα Καμίλα της Κορνουάλης (νύφη της Ελισάβετ Β΄) 2017: Δούκισσα Αικατερίνη του Κέιμπριτζ (σύζυγος εγγονού της Ελισάβετ Β΄)
Τελικός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016

Ο τελικός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 ήταν ένας αγώνας ποδοσφαίρου που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 2016 στο Σταντ ντε Φρανς του Σαιν-Ντενί, στη Γαλλία, για αναδείξει τον πρωταθλητή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016.Οι ομάδες αναμετρήθηκαν ήταν αυτές της Γαλλίας και της Πορτογαλίας, με τη νικήτρια Πορτογαλία να λαμβάνει το δικαίωμα να αγωνιστεί στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών, που πραγματοποιήθηκε στα γήπεδα της Ρωσίας το 2017.

 Η Γαλλία είχε λάβει μέρος σε δύο προηγούμενους τελικούς Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, το 1984 στην ίδια τη Γαλλία κερδίζοντας την Ισπανία και το 2000 στην Ολλανδία κερδίζοντας την Ιταλία με χρυσό γκολ. Η Πορτογαλία είχε λάβει μέρος σε έναν προηγούμενο τελικό, αυτόν του 2004, χάνοντας από την Ελλάδα στα ίδια της τα εδάφη. Οι δυο ομάδες είχαν συναντηθεί 24 φορές στο παρελθόν, ξεκινώντας από το 1926 οπότε και η Γαλλία είχε επικρατήσει με 4–2 στη Τουλούζ. Από αυτές τις 24 αναμετρήσεις, η Γαλλία είχε κερδίσει τις 18, η Πορτογαλία τις 5, ενώ μια φορά ήρθαν ισόπαλες. Η τελευταία νίκη της Πορτογαλίας απέναντι στη Γαλλία ήταν σε έναν φιλικό αγώνα το 1975, ύστερα από τον οποίο η Γαλλία κέρδισε όλες τις επερχόμενες αναμετρήσεις. Και οι 3 αναμετρήσεις τους σε τελική φάση πρωταθλήματος, στους ημιτελικούς του Euro 1984 και του Euro 2000 και στο Παγκόσμιο του 2006, ήταν νίκες της Γαλλίας. UEFA Euro official website
Θεισόα Ηλείας

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Θεισόα (αποσαφήνιση) Η Θεισόα είναι χωριό της Ηλείας στα νότια του νομού κοντά στην αρχαία πόλη Θεισόα όπου οφείλει και το όνομα του. Βρίσκεται χτισμένο στους πρόποδες του Λύκαιου όρους στα σύνορα των νομών Ηλείας και Αρκαδίας και συνδέεται οδικά με την Μεγαλόπολη και την Ανδρίτσαινα.

 Πρώτος οικιστής του χωριού αναφέρεται ο Λάβδας, βυζαντινός άρχοντας που του δόθηκε η περιοχή τιμάριο . Από αυτόν απέκτησε και το πρώτο της όνομα «Λάβδα». Αργότερα οι βυζαντινοί οχύρωσαν την ακρόπολη της αρχαίας πόλης σε κάστρο, το 1200 μ.χ. αναφέρεται γύρω από το κάστρο πλούσια κωμόπολη. Το 1209 την κατέλαβε ο βαρώνος της Καρύταινας Ούγος ντε Μπρυγέρ ο οποίος έχτισε στο κάστρο τον ναό της Αγίας Ελένης όπου πήρε και το όνομα του, Κάστρο της Αγίας Ελένης. Το 1302 οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής επαναστάτησαν και με την βοήθεια τους κατέλαβε το κάστρο ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.Επί ενετοκρατίας αναφέρεται σε απογραφές και κατά την Β΄ τουρκοκρατία στην περιοχή δρούσαν κλεφταρματωλοί, αναφέρεται η οικογένεια Τσιλίκα και ο Αγγελής Λαβδιώτης. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο κλεφταρματωλός Τσιλίκας σκότωσε στου Λάβδα έφιππο οθωμανικό απόσπασμα με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του να φύγουν για το χωριό Σκάλα Οιχαλίας. Πολλοί από αυτούς αργότερα επέστρεψαν στο χωριό. Στην επανάσταση του 1821 οι Λαβδαίοι πήραν μέρος στις Μάχες του Λάλα, στην Μάχη του Αλφειού και αλλού. Τον Μάρτιο του 1821 στην περιοχή έγινε η Μάχη του Αγίου Αθανασίου που έλειξε με νίκη των Ελληνων. Το 1833 η Λάβδα γίνεται έδρα του νεοσύστατου Δήμου Θείσης του Νομού Μεσσηνίας έως το 1840 που ο δήμος καταργήθηκε και η Λάβδα αποτέλεσε χωριό του Δήμου Ανδρίτσαινας. Το 1912 γίνεται έδρα της κοινότητας Λάβδα που το 1915 μετονομάζεται ο οικισμός και η κοινότητα σε Θεισόα πάντα του νομού Μεσσηνίας.Το 1939 το χωριό και η κοινότητα Θεισόας αποσπάτε από τον νομό Μεσσηνίας στον νομό Ηλείας. Το 1997 καταργείται η κοινότητα και το χωριό γίνεται διαμέρισμα του δήμου Ανδρίτσαινας του νομού Ηλείας, και το 2010 προσαρτάται στον δήμο Ανδρίτσαινας Κρεστένων. Άγιος Δημήτριος ο νεομάρτυς Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος, βουλευτής και υπουργός. Ιωάννης Π. Παρασκευόπουλος, πρωθυπουργός της Ελλάδος
Ασπελσίντ

Το Ασπελσίντ (γερμανικά: Χάσπελσαϊντ‎, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Χάσμπελσιτ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Ο πληθυσμός το 2018 ήταν 301 κάτοικοι.

 Ο δήμος Ασπελσίντ βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Λωρραίνης, βορειοανατολικά του Μπίτς και κοντά στα σύνορα με το γερμανικό κρατίδιο Ρηνανίας-Παλατινάτου. Το διασχίζει ο ποταμός Σβάρτσενμπαχ. Η περιοχή ανήκει στην περιοχή Παιΰ ντε Μπιτς και βρίσκεται εντός του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου Βορείου Βοζ. Στα νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται ένας λόφος που ονομάζεται Σλοσμπέργκ που περιέχει προϊστορικά ερείπια, μία στήλη και αυλακώσεις στίλβωσης. Το Ασπελσίντ ήταν ο τόπος μάχης μεταξύ του Δούκα της Λωρραίνης και του Επισκόπου του Μετς στα τέλη του δέκατου τρίτου αιώνα. Το όνομα του χωριού καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1544 ως Ασπελσίντ, από το παλαιο- γερμανικό Άσπελ-Σάιντε που σημαίνει ένα δάσος με δέντρα ασπρίνας, και το όνομα θα εξελιχθεί σε Ασπελσίλ μέχρι το 1793 και Ασπελσίτ το 1801. Η περιοχή προσαρτήθηκε από τη Γερμανία μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και επέστρεψε στη Γαλλία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κάτοικοι απομακρύνθηκαν δύο φορές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ένα γερμανικό στρατόπεδο λειτουργούσε κοντά μέχρι την απελευθέρωση του χωριού από τα αμερικανικά στρατεύματα στις 17 Μαρτίου 1945. Το χωριό βρίσκεται στο κέντρο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, που χτίστηκε από το 1869 έως το 1874 με ροζ ψαμμίτη από ένα κοντινό λατομείο. Οι καμπάνες της εκκλησίας έλιωσαν κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αντικαταστάθηκαν το 1922. Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αποκαταστάθηκε από το 1947 έως το 1953, με μία νέα σειρά από καμπάνες που τοποθετήθηκαν το 1950. Κατάλογος κοινοτήτων του Νομού Μοζέλ
Ιβάν Κραμσκόι

Ο Ιβάν Κραμσκόι(Иван Николаевич Крамской, 8 Ιουνίου 1837 - 5 Απριλίου 1887) ήταν Ρώσος ζωγράφος και κριτικός της τέχνης, διανοούμενος ηγέτης του δημοκρατικού κινήματος (1860-1880) της ρωσικής τέχνης. Σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης αντιδρώντας στην ακαδημαϊκή τέχνη του προκαθορισμένου και κατευθυνομένου και ήταν εμπνευστής της «εξέγερσης των δεκατεσσάρων», η οποία κατέληξε στην αποβολή του από την Ακαδημία από την ομάδα των αποφοίτων του.

 Υπήρξε από τους κύριους ιδεολόγους της Εταιρείας των πλανόδιων εκθετών ζωγραφικής (ή Peredvizhniki). Υποστήριξε ανυποχώρητα το υψηλό δημόσιο καθήκον του καλλιτέχνη, τις αρχές του ρεαλισμού, την ηθική ουσία και την παγκοσμιότητα της τέχνης. Μαθητές του, μεταξύ των άλλων, ήταν ο Ιλιά Ρέπιν και ο Νικολάι Γιαροσένκο. Το 1873 ο Τρετιακόφ του ανέθεσε να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο του Λέων Τολστόι για την πινακοθήκη του. Παρά τις πείσμονες αρνήσεις του Τολστόι, το πορτρέτο τελικά έγινε και ο ίδιος ο Τολστόι στο έργο του εκείνης της εποχής, Άννα Καρένινα, συμπεριέλαβε τον Κραμσκόι ως δευτερεύον πρόσωπο, ο καλλιτέχνης Μιχαήλωφ. Στην πινακοθήκη του συμπεριλαμβάνονται και τα πορτρέτα: Otto Struve, αστρονόμου, διευθυντή στο παρατηρητήριο Πούλκοβ Σεργκέι Botkin, γιατρού Ιβάν Goncharov, συγγραφέα Apollo Maikov, ποιητή Vladimir Soloviev, φιλοσόφου Mendellef Αλεξέι Suvorin Piotr Valnyev κ.α. Abram Arkhipov Nikolai Kuznetsov Nikolay Ge Nikolay Kasatktin Arkhip Kuinzhi Ιβάν Κραμσκόι Ισαάκ Λεβιτάν Alexander Litovchenko Rafail Sergeevich Livitsky Vladimir Makovsky Βασίλι Μαξίμοφ Grigoriy Myasoyedov Λεονίντ Παστερνάκ Vasily Polenov Andrei Ryabushkin Illarion Pryanishinikov Ίλια Ρέπιν Alexei Savrasov Vasily Surikov Vasily perov Valentin serov Konstantin Savitsky Emily (Emilya Yakovlevna) Shanks Ivan Shishkin Apollinary Vanstetov Viktor Viktor Vasnetsov Nikolai Yaroshenko Η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης Peredvizhniki Η Ομάδα των πλανοδίων, ρεαλιστών και ιδεολόγων Ρώσων ζωγράφων, που ήκμασε την περίοδο 1870-1890 T. Kurochinka, Ρώσοι ζωγράφοι του ΧΙΧ αιώνα 1989 G.Hamilton, Ιστορία της τέχνης: «Η τέχνη και η αρχιτεκτονική στη Ρωσία»,1992
Η τελετή (ταινία, 2011)

Η Τελετή (πρωτότυπος τίτλος: The Rite) είναι μεταφυσικό θρίλερ σε σκηνοθεσία Μίκαελ Χάφστρομ, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα από το βιβλίο του Ματ Μπάλιο Η Τελετή: Η Δημιουργία Ενός Μοντέρνου Εξορκιστή. Ο συγγραφέας, με σκοπό τη συλλογή στοιχείων για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, παρακολούθησε ο ίδιος μαθήματα εξορκισμού στο Βατικανό. Πρωταγωνιστεί ο, βραβευμένος με Όσκαρ, Άντονι Χόπκινς, στο ρόλο του Πατέρα Λούκας και ο Κόλιν Ο' Ντόνοχιου στο ρόλο του φοιτητή θεολογίας, Μάικλ Κόβακ.

 Η ταινία ακολουθεί τα βήματα ενός νεαρού Αμερικανού φοιτητή θεολογίας, του Μάικλ Κόβακ (Κόλιν Ο' Ντόνοχιου) ο οποίος, γεμάτος αμφιβολίες για την απόφασή του να γίνει κληρικός, επισκέπτεται το Βατικανό με σκοπό να παρακολουθήσει μαθήματα εξορκισμού. Εκεί συναντά τον έμπειρο εξορκιστή Πατέρα Λούκας (Άντονι Χόπκινς). Σκεπτικός και επιφυλακτικός αρχικά ο νεαρός, τελικά ανακαλύπτει την πίστη του μέσα από την προσωπική του αναμέτρηση με τις δυνάμεις του Κακού. Επίσημη ιστοσελίδα Η Τελετή στο IMDB Η Τελετή Rotten Tomatoes
Αλεξάνδρα της Βαυαρίας

Η Αλεξάνδρα (γερμ. Alexandra von Bayern, 26 Αυγούστου 1826 - 21 Σεπτεμβρίου 1875) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας. Ήταν αδελφή του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας. Αφιέρωσε τη ζωή της στη λογοτεχνία.

 Η Αλεξάνδρα Αμαλία γεννήθηκε στο Ανάκτορο Γιοχάννισμπουργκ στο Ασάφενμπουργκ. Ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Όταν ήταν νέα, ο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ ζωγράφισε την προσωπογραφία της για την "Πινακοθήκη των Καλλονών", που ο πατέρας της παρήγγειλε στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ. Δεν παντρεύτηκε. Αντί γι' αυτό διορίστηκε ηγουμένη του Βασιλικού Συλλόγου για Κυρίες της Αγίας Άννας, στο Μόναχο. Αυτό ήταν μία θρησκευτική κοινότητα, ειδικά για ευγενείς κυρίες. Στη δεκαετία του 1850 ο Λουδοβίκος Λουκιανός Βοναπάρτης, διαζευγμένος, ζήτησε το χέρι της Αλεξάνδρας από τον βασιλιά Λουδοβίκο, ο οποίος αρνήθηκε με τη δικαιολογία της λεπτής υγείας της. Είχε αρκετά εκκεντρική συμπεριφορά. Είχε μανία με την καθαριότητα και φορούσε μόνο λευκά ρούχα. Σε ηλικία 20 ετών περίπου άρχισε να πιστεύει ότι όταν ήταν παιδί είχε καταπιεί ένα μεγάλο γυάλινο πιάνο που παρέμενε μέσα της. Πέθανε σε ηλικία 49 ετών στις 21 Σεπτεμβρίου 1875 στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ (την ίδια μέρα και στην ίδια τοποθεσία με τον αδελφό της Αδαλβέρτο). Τάφηκε στην Κρύπτη των Βίττελσμπαχ στο Ναό των Θεατίνων του Μονάχου. Rall, Hans. Wittelsbacher Lebensbilder von Kaiser Ludwig bis zur Gegenwart: Führer durch die Münchener Fürstengrüfte mit Verzeichnis aller Wittelsbacher Grablegen und Grabstätten. München: Wittelsbacher Ausgleichsfonds.
Ζωοδόχος Πηγή Πλατανούσσης Ιωαννίνων

Για οικισμό με το ίδιο όνομα στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Ζωοδόχος Πηγή Αγίας Αναστασίας ΙωαννίνωνΓια οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ζωοδόχος Πηγή (αποσαφήνιση) Η Ζωοδόχος Πηγή είναι ορεινό χωριό των Τζουμέρκων στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου.

 Η Ζωοδόχος Πηγή είναι κτισμένη στους πρόποδες και υψώματα του όρους Ξηροβούνι. Βρίσκεται δυτικά από τον Άραχθο ποταμό και στα νοτιοδυτικά όρια του εθνικού πάρκου Τζουμέρκων, Περιστερίου και χαράδρας Αράχθου. Απέχει 48 χλμ. Ν.-ΝΑ. της πόλης των Ιωανίννων, 40 χλμ. Β. της Άρτας και 2 χλμ. Δ. της Πλατανούσσας. Αξιοθέατα του χωριού είναι οι εκκλησίες της Zωοδόχου Πηγής με τοιχογραφίες του 1757 και της Αγίας Παρασκευής με τοιχογραφίες του 1734, οι οποίες από το 1972 έχουν κηρυχθεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Η παλιά ονομασία του οικισμού ήταν Μπουκόρι και με το όνομα αυτό αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Πλατανούσσης. Το 1971 μετονομάστηκε σε Ζωοδόχο Πηγή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Πλατανούσσα και τη Δάφνη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Πλατανούσσης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 28 κατοίκους.
Τζακ Λέμον

Ο Τζον Ούλερ "Τζακ" Λέμον ΙΙΙ (αγγλικά: John Uhler "Jack" Lemmon III, 8 Φεβρουαρίου 1925 - 27 Ιουνίου 2001) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1973 Σώστε τον Τίγρη (Save the Tiger) και με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1955 Μίστερ Ρόμπερτς (Mr. Roberts) και στενός φίλος και συνεργάτης του Γουόλτερ Ματάου. Ο Λέμον είχε επίσης λάβει Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1982 για την ταινία του Κώστα Γαβρά Ο αγνοούμενος (Missing). Πρωταγωνίστησε σε θρυλικές ταινίες όπως το Μερικοί το προτιμούν καυτό, Η γκαρσονιέρα, Γλυκιά μου Ίρμα, Ένα παράξενο ζευγάρι, και Το σύνδρομο της Κίνας. Πέθανε από καρκίνο, το 2001.

 That Wonderful Guy (1949-1950) Toni Twin Time (1950) (σταμάτησε μετά από 6 μήνες) The Ad-Libbers (1951) (σταμάτησε μετά από 5 επεισόδια) The Frances Langford-Don Ameche Show (1951-1952) Heaven for Betsy (1952) (σταμάτησε μετά από μερικές εβδομάδες) The Road of Life (1954) (σταμάτησε μετά από μερικές εβδομάδες) Alcoa theatre (1959), The Dinah Shore Show (1962), εμφάνιση ως καλεσμένος The Entertainer (1976) Long Day's Journey Into Night (1987) The Murder of Mary Phagan (1988) For Richer, for Poorer (1992) A Life in the Theater (Οι Θεατρίνοι) (1993) The Simpsons (1997) (φωνή) 12 Angry Men (1997) (1997) The Long Way Home (1998) Inherit the Wind (1999) Tuesdays with Morrie (1999) Έφυγε ο θρυλικός Τζακ Λέμον για να βρει το ταίρι του, τον Ουόλτερ Ματάου in.gr 28/06/01, ανάκτηση 13/05/08 Ο Τζακ Λέμον στο cine.gr Τζακ Λέμον στην IMDb (Αγγλικά)
Θεμελιώδης συχνότητα

Η θεμελιώδης συχνότητα, που συχνά αναφέρεται απλώς ως το θεμελιώδες, ορίζεται ως η χαμηλότερη συχνότητα μιας περιοδικής κυματομορφής. Από τον ορισμό της, σε μια υπέρθεση των ημιτονοειδών (π.χ.σειρά Φουριέ), η θεμελιώδης συχνότητα είναι η χαμηλότερη ημιτονοειδής συχνότητα στο άθροισμα. Σε ορισμένα συμφραζόμενα, η θεμελιώδης γράφεται συντομευμένα συνήθως ως f0 (ή FF), υποδεικνύοντας τη χαμηλότερη συχνότητα μετρώντας από το μηδέν. Σε άλλες περιπτώσεις, είναι πιο σύνηθες να συντομεύεται ως f1, που αντιστοιχεί στην πρώτη αρμονική (η δεύτερη αρμονική είναι τότε f2 = f1 ⋅ 2, κλπ. Σε αυτό το πλαίσιο, η μηδενική αρμονική θα είναι στα 0 Hz.)

 Όλες οι ημιτονοειδείς και πολλές μη-ημιτονοειδείς κυματομορφές είναι περιοδικές, το οποίο σημαίνει επαναλαμβάνονται ακριβώς με την πάροδο του χρόνου. Η ενιαία περίοδος είναι επομένως η μικρότερη επαναλαμβανόμενη μονάδα ενός σήματος, και μία περίοδος περιγράφει το σήμα εντελώς. Μπορούμε να δείξουμε ότι μία κυματομορφή είναι περιοδική με την εύρεση της περιόδου Τ για την οποία η ακόλουθη εξίσωση ισχύει: x ( t ) = x ( t + T ) for all t ∈ R {\displaystyle x(t)=x(t+T){\text{ for all }}t\in \mathbb {R} } Όπου χ (t) είναι η συνάρτηση της κυματομορφής. Αυτό σημαίνει ότι για πολλαπλάσιες του κάποια περίοδο Τ η τιμή του σήματος είναι πάντα η ίδια. Η ελάχιστη δυνατή τιμή του Τ για την οποία αυτό είναι αλήθεια ονομάζεται θεμελιώδης περίοδος και η θεμελιώδης συχνότητα ("f"0) είναι: f 0 = 1 T {\displaystyle f_{0}={\frac {1}{T}}} Οταν f0 είναι η θεμελιώδης συχνότητα και Τ είναι η θεμελιώδης περίοδος. Για ένα σωλήνα μήκους L με το ένα άκρο κλειστό και το άλλο άκρο να ανοίγει το μήκος κύματος της θεμελιώδους αρμονικής είναι 4 L, όπως υποδεικνύεται από τις δυο πρώτες κινούμενες εικόνες στα δεξιά. ως εκ τούτου, λ 0 = 4 L . {\displaystyle \lambda _{0}=4L.} Συνεπώς, χρησιμοποιώντας τη σχέση λ 0 = v f 0 {\displaystyle \lambda _{0}={\frac {v}{f_{0}}}} ,όπου ν είναι η ταχύτητα του κύματος, μπορούμε να βρούμε τη θεμελιώδη συχνότητα όσον αφορά την ταχύτητα του κύματος και το μήκος του σωλήνα: f 0 = v 4 L . {\displaystyle f_{0}={\frac {v}{4L}}.} Εάν τα άκρα του ίδιου σωλήνα είναι πλέον κλειστά ή και τα δύο ανοιχτά ,όπως στις δύο κάτω κινούμενες εικόνες στα δεξιά, το μήκος κύματος της θεμελιώδους αρμονικής γίνεται 2L. Με την ίδια μέθοδο όπως παραπάνω, η θεμελιώδης συχνότητα έχει βρεθεί να είναι f 0 = v 2 L . {\displaystyle f_{0}={\frac {v}{2L}}.} Στους 20 ° C (68 ° F) η ταχύτητα του ήχου στον αέρα είναι 343 m / s (1129 ft / s). Αυτή η ταχύτητα είναι εξαρτάται από τη θερμοκρασία και κάνει αύξηση με ρυθμό 0,6 m / s για κάθε βαθμό Κελσίου αύξηση της θερμοκρασίας (1,1 ft / s για κάθε αύξηση της 1 ° F). Η ταχύτητα του ηχητικού κύματος σε διαφορετικές θερμοκρασίες: - v = 343,2 m / s στους 20 ° C v = 331,3 m / s στους 0 °C ιδιοσυχνότητα ταλάντωση Χερτζ Ηλεκτρονικός δέκτης Κλίμακα αρμονικών Αλγόριθμος ανίχνευσης Pitch
107 (αριθμός)

Το 107 (εκατόν επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 106 και πριν από το 108. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 107 συμβολίζεται ως CVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΖ΄ ή ρζ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 107 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 109, κάτι που καθιστά τον 107 μέλος ενός ζεύγους δίδυμων πρώτων και πρώτο αριθμό Τσεν. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Στη χημεία, ο ατομικός αριθμός 107 αντιστοιχεί στο στοιχείο Μπόριο. Επίσης η σχετική μάζα του Αργύρου είναι περίπου 107 (107,8682). Στην αστρονομία το ουράνιο σώμα Μεσιέ 107 (M107) είναι ένα σφαιρωτό σμήνος αστέρων, ενώ ο 107 Καμίλλη είναι ένας πολύ μεγάλος και σκούρος αστεροειδής. Το Peugeot 107, είναι ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης 107 είναι ο κωδικός έκτακτης ανάγκης στην Αργεντινή και το Κέιπ Τάουν. 107 είναι ο αριθμός κλήσης της αστυνομίας στην Ουγγαρία.