IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δίκορφο Ιωαννίνων

Το Δίκορφο ή Δικόρυφο είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων και ανήκει στο συγκρότημα των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις βόρειοανατολικές πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Το Δίκορφο υπάγεται στον Δήμο Ζαγορίου ενώ έως το 2010 ανήκε στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 33 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον αγροτουρισμό. Απέχει 38 χλμ. από τα Ιωάννινα. Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Τσ(ι)οντίλα ή Ζωνδήλα, μάλλον αλβανικής ή σλαβικής προέλευσης. Η έκταση του χωριού καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από δάση, ενώ έχει και πλούσια πανίδα. Το υπέδαφος αποτελείται από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο.

 Ο οικισμός χρονολογείται τουλάχιστον από το 1431 ("Μικρή Τζοντίλα"), όταν μαζί με άλλους οικισμούς της περιοχής συνθηκολόγησε με τους Τούρκους και απέκτησε προνόμια, με αντάλλαγμα 38 "βοϊνίκηδες", άνδρες στην υπηρεσία των σουλτανικών στάβλων. Ωστόσο, στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί ερείπια φρουρίου και αγγεία της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου. Λίγο έξω από το χωριό, υπάρχει η περιοχή Γκούβα, μια χαράδρα με έναν απότομο βράχο, όπου σε μια οπή, κατοικία άγριων περιστεριών, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών έκρυβαν τα υπάρχοντά τους για να μην τα βρουν οι ληστές, που έκαναν συχνά επιδρομές στο χωριό. Λόγω των προνομίων αυτών, αναπτύχθηκε το εμπόριο περισσότερο από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, χαρίζοντας ευημερία στην περιοχή από το 17ο έως το 19ο αιώνα. Ο πλούτος αυτός αποτυπώθηκε στην κατασκευή των κατοικιών, μεγάλων και ιδιαίτερα διακοσμημένων. Τη μεγαλύτερη ακμή τη γνώρισε το Δίκορφο κατά το 19ο αιώνα, όταν ο πληθυσμός του έφτασε τα 1200 άτομα: το 1835 ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο και Παρθεναγωγείο το 1890. Οι επιδρομές ληστών στις αρχές του 20ού αιώνα έφεραν μείωση του πληθυσμού, ενώ κατά την Κατοχή λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς και κάηκαν 3 σπίτια κατά τον Εμφύλιο. Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβαν την αναδάσωση των καμένων περιοχών του χωριού τα πανεπιστήμια Ιωαννίνων και Κωνσταντινούπολης. Οι παραδοσιακές κατοικίες και τα αρχοντικά του χωριού έχουν χτιστεί με πέτρα και μαύρη πλάκα, ενώ έχουν διακοσμηθεί με τα έργα των Χιοναδιτών ζωγράφων. Στο κέντρο του χωριού, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Μηνά του Αιγυπτίου, τρίκλιτη βασιλική, που ιδρύθηκε το 1778, με καμπαναριό που ανακατασκευάστηκε το 1896 από κάτοικο του χωριού, έμπορο στη Ρουμανία. Το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη, μονόκλιτη βασιλική, χτίστηκε το 1898 και βρίσκεται σε λόφο πάνω από το χωριό. Η εκκλησία ξανακτίστηκε με υλικά από ερείπια βυζαντινού φρουρίου. Στην πλαγιά του Μιτσικελιού, νότια του χωριού βρίσκεται το μοναστήρι της Στούπαινας, όπου μεταφέρθηκε το 1708 στη θέση παλαιότερου σλάβικου μοναστηριού, που χτίστηκε το 950, κατά το Φώτη Κόντογλου, και διαλύθηκε το 1583 από την πανώλη. Καταστράφηκε το 1841 από τους Ιταλούς, αλλά ξαναχτίστηκε το 1963. Κοντά στο χωριό υπάρχουν επίσης τα γεφύρια του καπετάν-Αρκούδα, του Στάθη (1906) και της Σιάμαινας. Στο χωριό γίνεται τριήμερο πανηγύρι στις 29 Αυγούστου. Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου - Δικόρυφο (Τζοντίλα) Ιστότοπος για το Δίκορφο Ζαγορίου Μένουμε Ελλάδα-Στο Δίκορφο Ιωαννίνων Παραδοσιακοί Οικισμοί Ηπείρου - Φωτογραφίες από το Δίκορφο
Γκρέμι

Το Γκρέμι ( γεωργιανά: გრემი) είναι ένα αρχιτεκτονικό μνημείο του 16ου αιώνα - η βασιλική ακρόπολη και η Εκκλησία των Αρχαγγέλων - στο Καχέτι Γεωργίας. Το κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει ότι έχει διασωθεί από την κάποτε ακμάζουσα πόλη Γκρέμι και βρίσκεται νοτιοδυτικά του σημερινού ομώνυμου χωριού, στον δήμο Κβαρέλι, 175 χλμ. ανατολικά της Τιφλίδας.

 Το φρούριο του Γκρέμι κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα από τον Βασιλιά Γεώργιο Β' του Καχέτι, και περιλάμβανε ένα κάστρο, μία εκκλησία με καμπαναριό και οχυρωματικό τείχος.Έναν αιώνα αργότερα, το 1565, ο Βασιλιάς Λέων του Καχέτι κατασκεύασε την Εκκλησία των Αρχαγγέλων. Εκείνη την περίοδο (από το 1466) το Γκρέμι ήταν η πρωτεύουσα του Βασιλείου του Καχέτι και το φρούριο ήταν η ακρόπολη του. Ήταν μία πολυσύχναστη εμπορική πόλη, το κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής του Καχέτι, και έδρα της βασιλικής κατοικίας. Το 1615 η πόλη καταστράφηκε από τα στρατεύματα του Σάχη Αμπάς Α' της Περσίας. Η ερειπωμένη πόλη δεν ανέκτησε ποτέ την παλιά της ευημερία και οι βασιλιάδες του Καχέτι μετέφεραν την πρωτεύουσά τους στο Τελάβι στα μέσα του 17ου αιώνα. Τα έτη 1939-1949 και 1963-1967 πραγματοποιήθηκαν αρχαιολογικές ανασκαφές και έρευνες στην αρχαία πόλη, με επικεφαλής τους Α. Μαμουλασβίλι και Π. Ζακαράια αντίστοιχα. Από το 2007 τα μνημεία του Γκρέμι – η Εκκλησία των Αρχαγγέλων και ο βασιλικός πύργος – έχουν συμπεριληφθεί στον Ενδεικτικό Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Η ιστορική πόλη είχε έκταση περίπου 50 εκτάρια και διακρινόταν σε τρία κύρια μέρη: το κτιριακό συγκρότημα της Εκκλησίας των Αρχαγγέλων, η βασιλική κατοικία με το παλάτι, πύργους, πηγές, λουτρά, κ.α. η εμπορική συνοικία, με καταστήματα, ξενοδοχείο και μία αυλή στη μέση. Το κτιριακό συγκρότημα της Εκκλησίας των Αρχαγγέλων βρίσκεται σε ένα λόφο, στη συμβολή των ποταμών Μπόλια και Ιντσόμπα, και περιλαμβάνει την Εκκλησία των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, ένα τριώροφο κάστρο, ένα καμπαναριό και ένα κελάρι κρασιών (μαράνι). Περιβάλλεται από ένα οχυρωματικό τείχος ενισχυμένο με πολεμίστρες, πυργίσκους και πύργους. Μία μυστική σήραγγα οδηγούσε από την ακρόπολη στον ποταμό Ιντσόμπα. Η Εκκλησία των Αρχαγγέλων κατασκευάστηκε με διαταγή του Βασιλιά Λέων του Καχέτι το 1565 και μέχρι το 1577 είχε ολοκληρωθεί η διακόσμηση του εσωτερικού με τοιχογραφίες. Πρόκειται για μία σταυροειδή θολωτή εκκλησία χτισμένη κυρίως από πέτρα. Ο σχεδιασμός της συνδυάζει παραδοσιακή Γεωργιανή τοιχοποιία με μία τοπική εκδοχή της Ιρανικής αρχιτεκτονικής τεχνοτροπίας εκείνης της εποχής. Το κτίριο έχει τρεις εισόδους, στα δυτικά, στα νότια και στα βόρεια. Ο θόλος στηρίζεται στις γωνίες του ιερού και δύο βάθρα. Το τύμπανο του θόλου είναι τοξωτό με 8 παράθυρα. Η πρόσοψη χωρίζεται σε τρία αψιδωτά τμήματα. Επί του παρόντος, στο φρούριο στεγάζεται ένα μουσείο όπου εκτίθενται πολλά ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές και εθνογραφικό υλικό. Σε αυτά περιλαμβάνονται: όπλα της Εποχής του Χαλκού, κοσμήματα, γλυπτά, κεραμικά, όπλα του 12ου-16ου αιώνα, κ.α.
Περιφέρεια Μπατούμι

Η Περιφέρεια Μπατούμι ήταν μια περιοχή του Καύκασου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με την παραθαλάσσια πόλη Μπατούμι ως κέντρο της. Σχεδόν αντιστοιχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της μετέπειτα νοτιοδυτικής Γεωργίας. Δημιουργήθηκε από τα εδάφη του πρώην οθωμανικού σαντζακίου του Μπατούμι (κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς από τα τέλη του 16ου αιώνα).

 Από το 1897, ο συνολικός πληθυσμός των όκρουγκ Μπατούμι και Αρτβίν, που αργότερα θα αποτελούσαν την περιφέρεια Μπατούμι, ήταν 144.584. Οι Καρτβελιανοί, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των Αζαριανών, τότε - κυρίως μουσουλμανικής γεωργιανής πληθυσμιακής ομάδας, αποτελούσαν το 43,5% του πληθυσμού. Οι Τούρκοι αποτελούσαν τη δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα με 30,8% και συγκεντρώνονταν κυρίως στην περιοχή Αρτβίν (μετέπειτα επαρχία Αρτβίν της Τουρκίας λόγω της Συνθήκης του Καρς). Σημαντικές μειονότητες περιλάμβαναν τους Αρμένιους, τους Ρώσους και τους Καυκάσιους Έλληνες. Οι εθνοτικές πληθυσμιακές ομάδες το 1897 αναφέρονταν ως εξής:
Μεχντί Τζομάα

Ο Μεχντί Τζομάα (21 Απριλίου 1962-) είναι Τυνήσιος μηχανικός και πολιτικός. Επιλέχθηκε ως προσωρινός πρωθυπουργός της Τυνησίας στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Υπηρέτησε ως υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση του Αλί Λαραγέντ. Ο Τζομάα ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού στις 10 Ιανουαρίου 2014 και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το Φεβρουάριο του 2015.

 Γεννήθηκε στη Μαχντία της Τυνησίας και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Ελ Μανάρ στην Τύνιδα το 1998. Το επάγγελμά του είναι μηχανικός. Κατέχει επίσης μεταπτυχιακό τίτλο στις δομικές κατασκευές μηχανικής και στα μοντέλα. Είναι πατέρας 5 παιδιών. Έπειτα από την πρόταση του Χαμαντί Τζεμπαλί να συμμετάσχει στην κυβέρνησή του, ο Τζoμάα παραιτήθηκε από τη δουλειά του αποφάσισε να συνεισφέρει στη μετάβαση της χώρας του στη δημοκρατία, έπειτα από την παραίτηση του Μπεν Αλί και την Τυνησιακή Επανάσταση του 2011. Ο ανεξάρτητος Τζoμάα έγινε υπουργός Βιομηχανίας στις 13 Μαρτίου 2013 στην κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Αλί Λαραγέντ. Έπειτα από τη δολοφονία του Μοχάμανετ Μπραχμί τον Ιούλιο, επικρατούσε πολιτικό αδιέξοδο. Για την εξομάλυνση της κατάστασης, τα κόμματα ξεκίνησαν εθνικό διάλογο, ο οποίος διήρκεσε επί εβδομάδες. Στις 14 Δεκεμβρίου 2013, αμφότερα τα κυβερνητικά και τα αντιπολιτευόμενα κόμματα συμφώνησαν στην πρωθυπουργία του Τζoμάα. Ο τελευταίος έγινε προσωρινά πρωθυπουργός, μέχρι να διεξαχθούν νέες εκλογές. Ανέλαβε επικεφαλής μιας κυβερνήσεως τεχνοκρατών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mehdi Jomaa στο Wikimedia Commons
Άγιος Νικόλαος Στερνών Ηρακλείου

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της κοινότητας Στερνών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόφινα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στις τελευταίες απογραφές ο οικισμός έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ορεινός, ακατοίκητος οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στις βόρειες κλιτύς του Κόφινα, στον επαρχιακό χωματόδρομο προς τις Στέρνες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 770. Απέχει 52 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σταβγιών του νομού Ηρακλείου. Το 1927 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στερνών. Το 1951 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1991. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στερνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόφινα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κόφινα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας. Η μονή Αγίου Νικολάου νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Κρήτη 1:250.000) eetaa.gr
Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας

Το Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας (σερβικά: Историјски музеј Србије/Istorijski muzej Srbije‎, αρχικά: IMUS) είναι δημόσιο ίδρυμα αφιερωμένο στην τεκμηρίωση της ιστορίας της Σερβίας από την προϊστορία μέχρι σήμερα. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1963 και σήμερα διατηρεί στη συλλογή του περισσότερα από 35.000 εκθέματα. Με τα χρόνια το μουσείο στεγάστηκε σε διαφορετικές τοποθεσίες γύρω από την πρωτεύουσα του Βελιγραδίου. Το 2020, ως μέρος του αναπτυξιακού έργου Belgrade Waterfront, παραχωρήθηκε στο μουσείο το ιστορικό κτίριο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού του Βελιγραδίου ως νέα μόνιμη βάση του. Το μουσείο είναι ένα από τα κορυφαία ιδρύματα του είδους του στην πόλη και τη χώρα.

 Η πρώτη ανεπιτυχής πρωτοβουλία για την ίδρυση του μουσείου ελήφθη το 1950 με την ψήφιση του Διατάγματος για την ίδρυση του Ιστορικού Μουσείου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σερβίας. Η πρόταση επανήλθε το 1954 με την ίδρυση του Μουσείου της Σερβικής Επανάστασης (η οποία στεγάζεται στην κατοικία του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς) για τον εορτασμό της 150ής επετείου από την Πρώτη Σερβική Εξέγερση.Το Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας ιδρύθηκε με απόφαση των αρχών της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας στις 20 Φεβρουαρίου 1963 με το νέο ίδρυμα να ενσωματώνει το προϋπάρχον Μουσείο Σερβικής Επανάστασης. Το έργο του μουσείου ορίστηκε το 1966 ως εξής: ″να συλλέγει, να καταγράφει, να αποθηκεύει, να οργανώνει, να μελετά και να εκθέτει υλικό από την ιστορία του σερβικού λαού και της Σερβίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα″.Μέχρι το 2003 το μουσείο εξέδιδε το επιστημονικό περιοδικό Zbornik Istorijskog muzeja Srbije. Μέχρι τότε, από το 1954 έως το 1965, το έντυπο αυτό εκδιδόταν από το Μουσείο Σερβικής Επανάστασης.Τον Νοέμβριο του 2020 η σερβική κυβέρνηση πήρε την απόφαση να μεταφέρει το μουσείο σε ένα πολύ μεγαλύτερο κτίριο, το οποίο παλαιότερα χρησίμευε ως κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός του Βελιγραδίου. Το 2016, έλαβε χώρα στο Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας έκθεση με τίτλο «Σερβία 1915-1916», στην οποία παρουσιάστηκαν όψεις από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που σχετίζονταν με τον σερβικό λαό. Στις 22 Δεκεμβρίου 2016, στο πλαίσιο της παραπάνω έκθεσης, εγκαινιάστηκε η περιοδική έκθεση φωτογραφίας του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης με τίτλο «Γαλλοσερβικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο του 1ου Π.Π. στη Θέρμη/Σέδες. Τα αρχαιολογικά τεκμήρια». «Historical Museum of Serbia» (στα Σερβικά και Αγγλικά).
Ντμίτρι Κουλάγκιν

Ο Ντμίτρι Αντρέγιεβιτς Κουλάγκιν (ρωσικά: Дмитрий Андреевич Кулагин‎· Μόσχα, 1 Ιουλίου 1992) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,97 μέτρα αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ στην Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης του Πρωταθλήματος VTB.

 Ο Κουλάγκιν ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2009. Στις 12 Ιουλίου 2011, ο Κουλάγκιν υπέγραψε συμβόλαιο με την Τριούμφ Λιούμπερτσι.Στις 9 Ιουλίου 2012, ο Κουλάγκιν υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Κράσνιε Κρίλια. Από το 2013 έως το 2015 έπαιξε με τους Τριούμφ Λιούμπερτσι / Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Στις 14 Ιουλίου 2015, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας . Στις 26 Ιουλίου 2017, αποχώρησε από την ομάδα.Το 2017, συμφώνησε με την Λοκομοτίβ Κουμπάν. Το 2018, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2022. Την περίοδο 2019-20, είχε κατά μέσο όρο 9,5 πόντους και 4,6 ασίστ στην VTB Λίγκα και 10,9 πόντους, 4,1 ριμπάουντ και 3,6 ασίστ στο Γιούροκαπ. Στις 23 Ιουλίου 2020, αποχώρησε από την ομάδα.Έμεινε εκτός δράσης τη σεζόν 2020-21 και στις 25 Ιουνίου 2021, υπέγραψε επίσημα με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 2021-22, κατέκτησε τον τίτλο της VTB Λίγκα, αφού η Ζενίτ επικράτησε της ΤΣΣΚΑ με 4-3 στη σειρά των τελικών. Ο Κουλάγκιν έπαιξε με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ρωσίας. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA το 2009, με μέσο όρο 20,8 πόντους ανά αγώνα. Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2010 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA του 2011, όπου επιλέχτηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. ΤΣΣΚΑ Μόσχας Ευρωλίγκα: (2016) VTB Λίγκα: (2017) Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης VTB Λίγκα: (2022) Καλύτερος νέος παίκτης στην VTB Λίγκα: (2014) Καλύτερος αμυντικός στην VTB Λίγκα: (2018) 4x All Star Game VTB Λίγκα: (2018, 2019, 2020, 2021) Δεύτερη καλύτερη πεντάδα στο Γιούροκαπ: (2018) Ο Ντμίτρι Κουλάγκιν στο draftexpress.com Ο Ντμίτρι Κουλάγκιν στο eurobasket.com Ο Ντμίτρι Κουλάγκιν στο euroleague.net Ο Ντμίτρι Κουλάγκιν στο fiba.com Ντμίτρι Κουλάγκιν στο Instagram Ντμίτρι Κουλάγκιν στο Twitter
Μουρόμ

Το Μουρόμ (ρωσικά: Муром‎) είναι μια ιστορική ρωσική πόλη στην Περιφέρεια Βλαντίμιρ που εξαπλώνεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Οκά. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010 το Μουρόμ είχε 116.075 κατοίκους, αριθμός ο οποίος έχει μειωθεί ραγδαία σε σχέση με απογραφές άλλων ετών.

 Τον 9ο αιώνα μ.Χ., η πόλη σημάδεψε τον ανατολικότερο οικισμό των Ανατολικών Σλάβων στη γη των Φιννο-Ουγγρικών κατοίκων που ονομάζονται «Μωρομάντες». Το Πρώτο Χρονικό αναφέρει την πόλη το 862. Είναι μια από τις παλαιότερες ρωσικές πόλεις. Περίπου το 900 μ.χ. υπήρξε σημαντικό εμπορικό σημείο από τη Βουλγαρία του Βόλγα μέχρι τη Βαλτική θάλασσα. Μεταξύ 1010 και 1393 ήταν η πρωτεύουσα ενός ξεχωριστού πριγκηπάτου, των οποίων οι ηγεμόνες περιλάμβαναν τους Μπόρις και Γκλεμπ που δολοφονήθηκαν το 1015. Επίσης πιστεύεται ότι εκεί ζούσε ο Ίλια Μουρόμετς, ένας από τους πιο σημαντικούς ήρωες των ανατολικών Σλάβων. Στις 30 Ιουνίου 1961, το Μουρόμ ήταν ο τόπος μιας αυθόρμητης διαμαρτυρίας και ταραχών κατά της αστυνομίας και των σοβιετικών αρχών, μετά τον θάνατο υπό την αστυνομική επιμέλεια ενός ανώτερου εργοδηγού που ονομάστηκε Κοστίκοφ.
Ρενάτα της Αυστρίας

Η Ρενάτα (γερμ. Renata von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 2 Ιανουαρίου 1888 - 9 Δεκεμβρίου 1935) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Ραντζίβιου.

 Η Ρενάτα Μαρία Καρολίνα Ραϊνερία Θηρεσία Φιλομένα Ντεζιντερία Μακαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Στεφάνου της Αυστρίας-Τέσσεν και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Σαλβάτο της Αυστρίας-Τοσκάνης. Παντρεύτηκε το 1909 τον Ιερόνιμ Μίκολαϊ Ραντζίβιου, Πολωνό αριστοκράτη, γαιοκτήμονα στη Μπαλίτσε, και είχε τέκνα: Μαρία Τερέζα (1910 - 1973). Ντόμινικ Ράινερ (1911 - 1976), νυμφεύτηκε πρώτα την Ευγενία της Ελλάδας, κόρη του Γεωργίου, Ύπατου Αρμοστή της Κρήτης, και μετά τη Λίντα Λουίζ Μπλάντγκουντ. Κάρολ Τζερόμ (1912 - 2005), νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία Λουίζα ντε Αλβέαρ υ Κουίνο και μετά τη Μαρία Τερέζα Σότο υ Αλδερέτε. Άλμπερτ (1914 - 1932). Ελεονόρ (γενν. 1918), παντρεύτηκε πρώτα τον Κόμη Μπένεντικτ Τυσκιέβιτς, και μετά τον Ροζέρ ντε Φρουαντκούρ. Λεόν Τζερόμ (1922 - 1973). McIntosh David, The Unknown Habsburgs, Rovall Royal Books, 2000. ISBN 91-973978-0-6 Snyder, Timothy, The Red Prince: The Secret Lives of A Habsburg Archduke. Basic Books, 2008. ISBN 978-0-465-00237-5
Λεωνίδας Ζέρβας

Ο Λεωνίδας Ζέρβας (Μεγαλόπολη Αρκαδίας 21 Μαΐου 1902 − Αθήνα 10 Ιουλίου 1980) ήταν Έλληνας χημικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία και παράσημα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 Μετά την ολοκλήρωση του Γυμνασίου στην Καλαμάτα, σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Χημικό Τμήμα του πανεπιστημίου του Βερολίνου (ως το 1924), από όπου απέκτησε και τον τίτλο του διδάκτορα. Δίδαξε στο Ινστιτούτο Ροκφέλερ της Νέας Υόρκης (1934-36), μαζί με τον συνεργάτη του, καθηγητή Μαξ Μπέργκμαν. Εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1956. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Ενώσεως Ελλήνων Χημικών. Δίδαξε ως τακτικός Καθηγητής Οργανική Χημεία και Βιοχημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1937-39) και εκλέχθηκε έπειτα τακτικός Καθηγητής Οργανικής Χημείας στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, από το 1939 μέχρι την παύση του από τη χούντα το 1968. Δύο φορές διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενεργείας (1964-65 και 1974-75). Ήταν νυμφευμένος (από το 1930) με τη Χίλντεγκαρντ Λάνγκε. Ο Ζέρβας υπηρέτησε και ως υπουργός Βιομηχανίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου από τις 31 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 19 Φεβρουαρίου 1964 . Το αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών στην Αθήνα Βιογραφικό του Λ. Ζέρβα Αρχειοθετήθηκε 2020-09-23 στο Wayback Machine. από την Ιφιγένεια Βουρβίδου-Φωτάκη, Χημικά Χρονικά, τ. 46, Δεκέμβριος 1981, σελ. 35-47. Λεωνίδας Ζέρβας στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Σγουροκεφάλι Ηρακλείου

Το Σγουροκεφάλι (επίσημο: Σγουροκεφάλιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης σε υψόμετρο 330 μέτρα. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι στο 19,3 χλμ. του δρόμου προς τη Μονή Αγκαράθου. Βόρεια είναι η Επισκοπή και νοτιοδυτικά η Μυρτιά. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία. Παράγει σταφίδα, λάδι και κρασί.

 Σύμφωνα με την παράδοση, το όνομα του χωριού οφείλεται σε έναν βοσκό, ο οποίος ονομαζόταν Σγουρός. Αυτός είχε κτίσει το σπίτι του στην κορυφή του λόφου, ο οποίος λέγεται στην Κρήτη κεφάλι. Από αυτό προήλθε η ονομασία Του Σγουρού το Κεφάλι>Σγουροκεφάλι. Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρεται Sgourochieffali με 62 κατοίκους. To 1881 ζούσαν 320 Χριστιανοί (και μόνον). Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο δίκλιτος ναός που είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα και στον Ευαγγελισμό. Κοντά στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννη, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και του Αγίου Νικολάου με τοιχογραφίες σε καλή κατάσταση. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σγουροκεφαλίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Επισκοπής. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί πάλι την κοινότητα Σγουροκεφαλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Επισκοπής του Δήμου Χερσονήσου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 474 κατοίκους. Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Σγουροκεφαλίου έχει 474 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σγουροκεφαλίου. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ανρί Βερνέιγ

Ο Ανρί Βερνέιγ (γαλλικά: Henri Verneuil, 15 Οκτωβρίου 1920 - 11 Ιανουαρίου 2002) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Ο αρμενικής καταγωγής σκηνοθέτης (πραγματικό όνομα: Ασχότ Μαλακιάν) ήταν από τους κορυφαίους δημιουργούς του γαλλικού κινηματογράφου και υποψήφιος για Όσκαρ και Χρυσό Φοίνικα αντίστοιχα. Είχε δεκάδες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία καθ'ολη την διάρκεια της καριέρας του. Ο Ανρί Βερνέιγ συνεργάστηκε με όλους του μεγάλους ηθοποιούς της Γαλλίας, όπως ο Ζαν Γκαμπέν, Αλέν Ντελόν, Υβ Μοντάν, Ζαν Πολ Μπελμοντό, Λίνο Βεντούρα, Φερναντέλ με εξαίρεση τον Μπουρβίλ και τον Λουί ντε Φυνές σε μικρούς ρόλους. Εκτός από την αφροκρέμα Γάλλων ηθοποιών, ο Βερνέιγ συνεργάστηκε και με ηθοποιούς διεθνούς φήμης, όπως ο Ομάρ Σαρίφ και η Κλαούντια Καρντινάλε, αλλά και Αμερικανούς ηθοποιούς, όπως ο Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον, Γιουλ Μπρίνερ και Άντονι Κουίν.

 Pipe chien (1950) On demande un bandit (1950) Maldonne (1950) La Légende de Terre-Blanche (1950) L'Art d'être courtier (1950) Compositeurs et Chansons de Paris (1951) La Table aux crevés (1951) Le Fruit défendu (1952) Brelan d'As (1952) Le Boulanger de Valorgue (1953) Carnaval (1953) L'Ennemi Public n°1 (1953) Le Mouton à cinq pattes (1954) Les Amants du Tage (1955) People of No Importance (1956) Paris, Palace Hôtel (1956) Une manche et la belle (1957) Sois belle et tais-toi (1958) Maxime (1958) Le Grand chef (1959) La Vache et le Prisonnier (1959) , με τον Φερναντέλ L'Affaire d'une nuit (1960) La Française et l'amour (1960) Le Président (1961) , με τον Ζαν Γκαμπέν Les Lions sont lâchés (1961) Οι δύο αλήτες (1962), με τους Ζαν Γκαμπέν και Ζαν Πολ Μπελμοντό Η Μεγάλη Ληστεία του Καζίνο (1963), με τους Αλέν Ντελόν και Ζαν Γκαμπέν 100.000 Δολάρια στον Ήλιο (1964), με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό και Λίνο Βεντούρα Week-end à Zuydcoot e (1964), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό La Vingt-cinquième heure (1967), με τον Άντονι Κουίν La Bataille de San Sebastian (1968), με τους Άντονι Κουίν και Τσαρλς Μπρόνσον Η συμμορία των Σικελών (1969), με τους Αλέν Ντελόν, Ζαν Γκαμπέν και Λίνο Βεντούρα Οι διαρρήκτες (1971), με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό και Ομάρ Σαρίφ Le Serpent (1973), με τους Χένρι Φόντα και Γιουλ Μπρίνερ Peur sur la ville (1975), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό Le Corps de mon ennemi (1976), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό I comme Icare (1979), με τον Υβ Μοντάν A Thousand Billion Dollars (1982) Les Morfalous (1984), με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό Mayrig (1992) 588 Rue Paradis (1993) Ανρί Βερνέιγ στην IMDb
Όσιγιεκ

Το Όσιγιεκ (Osijek) βρίσκεται στην ανατολική Κροατία και είναι η 4η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Το 2001 είχε 114.616 κατοίκους. Είναι η μεγαλύτερη πόλη, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Σλαβονίας. Η πόλη είναι χτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Ντράβα.

 Υπάρχουν βιομηχανίες ξυλείας και ζάχαρης. Υπάρχει λιμάνι στον ποταμό Ντράβα και διεθνές αεροδρόμιο. Η πόλη είναι, επίσης, σημαντικός οδικός και σιδηροδρομικός κόμβος. Κροατικό κρατικό θέατρο Μουσείο της Σλαβονίας Πεζογέφυρα πάνω στον ποταμό Ντράβα. Νύχτες καλοκαιριού στο Όσιγιεκ, (κατά τη διάρκεια του Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου). Αθλητικό κέντρο Κοπακαμπάνα. Βουδαπέστη, Ουγγαρία (2001) Λωζάνη, Ελβετία (1997) Μάριμπορ, Σλοβενία (1995) Νίτρα, Σλοβακία (1997) Πετς, Ουγγαρία (1972) Πλοέστι, Ρουμανία (1996) Πρίζρεν, Κόσοβο (2010) Πφόρτσχαϊμ, Γερμανία (1994) Σουμπότιτσα, Σερβία (2004) Τούζλα, Βοσνία και Ερζεγοβίνη (1996) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Osijek στο Wikimedia Commons
Μητροπολίτης Λαρίσης Θεολόγος

Ο Μητροπολίτης πρώην Λαρίσης Θεολόγος Πασχαλίδης (Νίσυρος, 1918 - 1996) ήταν πρώην μητροπολίτης Λαρίσης. Διετέλεσε Μητροπολίτης Λαρίσης κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας. Η Ιερά Σύνοδος τo 1974 τον κήρυξε έκπτωτο ως αντικανονικό, λόγω διαταράξεως της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας.

 Με καταγωγή από τη Νίσυρο, γεννήθηκε το 1918. Μεγάλωσε στη Νίσυρο και αργότερα σπούδασε Νομική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1950 και πρεσβύτερος το 1953. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στη Λήμνο και στα Τρίκαλα. Μετά την παράνομη εκδίωξη του κανονικού Μητροπολίτη Λαρίσης Ιακώβου Σχίζα από την Δικτατορία, ο Θεολόγος τοποθετήθηκε Μητροπολίτης Λαρίσης με εντολή του πραξικοπηματία Ζωιτάκη, από την χουντική αριστίνδην (αντικανονική) Σύνοδο. Χειροτονήθηκε στις 30 Ιουνίου 1968. Ο Πασχαλίδης προέβαινε και σε επίσημες τοποθετήσεις υποστήριξης της Δικτατορίας, όπως με εγκύκλιό του όπου έγραφε πως «όσοι δεν ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα δεν είναι χριστιανοί».Μετά την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ όλοι οι εκλεγέντες ιερωνυμικοί μητροπολίτες - που είχαν εκλεγεί από την αριστίνδην (αντικανονική) Σύνοδο όπως ο Πασχαλίδης - κηρύχθηκαν έκπτωτοι στις 13 Ιουλίου 1974 λόγω διαταράξεως της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας. Στις 18 Ιουλίου 1974 του δόθηκε ο ψιλός τίτλος του Μητροπολίτη Γαλάζων.Τον Ιούλιο του 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου ο Σεραφείμ Ορφανός από την κανονική πλέον Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στον Μητροπολιτικό ναό Αθηνών, στις 16 Ιουλίου, κατά τη χειροτονία του Σεραφείμ, οπαδοί του Πασχαλίδη δημιούργησαν επεισόδια, τα οποία μεταφέρθηκαν και στη Λάρισα. Το 1989 - μετά την κοίμηση του Μητροπολίτη Σεραφείμ Ορφανού - νέος Μητροπολίτης εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο ο αρχιμανδρίτης Δημήτριος Μπεκιάρης. Όμως οπαδοί του Πασχαλίδη προκάλεσαν και πάλι στην πόλη της Λάρισας επεισόδια και βιαιότητες. Η υπόθεση της εκλογής έφτασε έως το Συμβούλιο της Επικρατείας που ακύρωσε την εκλογή του Δημητρίου. Το 1994 Μητροπολίτης Λαρίσης εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο ο αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Λάππας. Την ημέρα χειροτονίας του Ιγνατίου στον Μητροπολιτικό ναό Αθηνών πλήθος οπαδών του Πασχαλίδη διαδήλωσαν κατά του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και κατά της Ιεράς Συνόδου, ενώ σημειώθηκαν επεισόδια και τραυματισμοί πολιτών και αστυνο­μικών. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και στη Λάρισα.Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης την περίοδο των εντάσεων επισκέφθηκε και στήριξε τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ και αποδοκίμασε τη συμπεριφορά του Θεολόγου Πασχαλίδη. Επίσης, ο γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης επέπληξε τον Θεολόγο Πασχαλίδη «για τον διχασμό που προκαλούσε στον λαό της τοπικής Εκκλησίας».Οι έκπτωτοι επίσκοποι - που ήταν Μητροπολίτες επί Δικτατορίας - πρώην Αττικής Νικόδημος (Γκατζιρούλης), πρώην Λαρίσης Θεολόγος (Πασχαλίδης) και πρώην Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος (Σακελλαρόπουλος), επέμειναν μέχρι τέλους για την αποκατάστασή τους στις Μητροπόλεις που κατείχαν προ της εκπτώσεώς τους το 1974 και μόνο σε αυτές. Θεωρήθηκε μάλιστα πως είχαν ως απώτερο στόχο, την εποχή εκείνη της μεγίστης εντάσεως του προβλήματος (1990-1993), την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.Ο Θεολόγος Πασχαλίδης απεβίωσε το 1996.
Δέρβη

Η Δέρβη ήταν πόλη της Ρωμαϊκής επαρχίας της Γαλατίας της Μικράς Ασίας, στην περιοχή της αρχαίας Λυκαονίας. Αναφέρεται μάλιστα και στις Πράξεις των Αποστόλων (14:6, 14:20 και 16:1). Είναι η μοναδική πόλη από όσες αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη όπου το μήνυμα του Ευαγγελίου έγινε εξ' αρχής δεκτό από τους κατοίκους της.

 Η λέξη Δέρβη μάλλον έχει σχέση με την περσική «ντερμπέντ» που σημαίνει στενό πέρασμα. Παρόμοια ετυμολογία έχουν και τα δερβένια. Το 1956, με βάση μια επιγραφή, ο Michael Ballance προσδιόρισε τον τόπο όπου βρισκόταν η αρχαία Δέρβη σε έναν λόφο γνωστό σήμερα ως Kerti Hüyük, μερικά χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά του Καραμάν (αρχαία Λάρανδα) στη σημερινή Τουρκία. Αν και για το θέμα υπάρχει αντιπαράθεση, η θέση αυτή θεωρείται ως η πιο πιθανή.. Η Καινή διαθήκη αναφέρει την Δέρβη ως πόλη κάπου κοντά στο Ικόνιο και τα Λύστρα, μιας και ο απόστολος Παύλος, αφού λιθοβολήθηκε στα Λύστρα, σχεδόν ημιθανής κατάφερε να φτάσει μέχρι την Δέρβη. Ο Αντίπατρος της Δέρβης, φίλος του Κικέρωνα, ήταν κυβερνήτης της Δέρβης, αλλά σκοτώθηκε από τον Αμύντα της Γαλατίας, ο οποίος πρόσθεσε τη Δέρβη στις κτήσεις του.Κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους έκοψε και κυκλοφόρησε δικά της νομίσματα, από τα οποία λίγα σώζονται.Οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας έφτασαν στη Δέρβη μετά την διαφυγή από την απόπειρα λιθοβολισμού τους στο Ικόνιο, περίπου 60 μίλια μακριά, και κήρυξαν το Ευαγγέλιο με επιτυχία. Ο Παύλος και ο Βαρνάβας επέστρεψαν στη Δέρβη μετά τον λιθοβολισμό τους στα Λύστρα. Σχετικά με αυτές τις εμπειρίες, ο Παύλος σχολίασε: "πρέπει να περάσουμε πολλές δοκιμασίες για να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού.". Ο ίδιος και ο Σίλας αργότερα επισκέφθηκαν τη Δέρβη και πάλι. Η Επισκοπή της Δέρβης ήταν θέση βοηθού επισκόπου της επισκοπής του Ικονίου. Μάλιστα τα ονόματα τεσσάρων επισκόπων διασώζονται και καλύπtουν την περίοδο από το 381 έως το 672.
Γέφυρα του Νεϊγί

Η γέφυρα του Νεϊγί είναι αυτοκινητιστικός (RN 13) και σιδηροδρομικός (γραμμή 1 του μετρό) δρόμος που διασχίζει τον Σηκουάνα μεταξύ Νεϊγί-συρ-Σεν (στην δεξιά όχθη) και Κουρμπεβουά και Πυτώ (στην αριστερή όχθη), στον γαλλικό νομό των Ω-ντε-Σεν. Απέναντι από την επιχειρηματική συνοικία της Λα Ντεφάνς, αποτελεί τμήμα του ιστορικού άξονα του Παρισιού.

 Η πρώτη γέφυρα του Νεϊγί ήταν μια ξύλινη γέφυρα, που κατασκευάστηκε μετά την πτώση ενός τμήματος της άμαξας στην οποία επέβαιναν ο Ερρίκος Δ΄ και η Μαρία των Μεδίκων, τον Ιούνιο του 1606. Στα τέλη του 1654, ο Μπλαιζ Πασκάλ είχε ατύχημα : τα άλογα της άμαξάς του πέρασαν πάνω από το στηθαίο και αυτή, παρολίγον, να την ακολουθήσει. Ευτυχώς, τα δεσμά που συνέδεαν τα άλογα με την άμαξα κόπηκαν, με αποτέλεσμα η άμαξα να παραμείνει σε ισορροπία στην άκρη της γέφυρας. Ο Πασκάλ και οι φίλοι του γλίτωσαν, αλλά ο πρώτος υπέστη σοκ και παρέμεινε κλινήρης επί δύο εβδομάδες. Η δεύτερη γέφυρα (1774), μία γέφυρα με πέντε πετρόκτιστα τόξα έκτασης 219 μέτρων μήκους, σχεδιάστηκε από τον επιστήμονα Ζαν-Ροντόλφ Περονέ, ιδρυτή της École des ponts et chaussées. Μεταξύ 1936 και 1942, η γέφυρα αυτή γκρεμίστηκε, και το 1942, μια μεταλλική γέφυρα που σχεδιάστηκε από τον Λουί-Αλεξάντρ Λεβί και την εταιρεία Daydé την αντικατέστησε. Το 1992, η γέφυρα επεκτάθηκε με την τοποθέτηση πρόσθετων μεταλλικών τόξων ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να περνάει, επιγείως, η επεκταμένη γραμμή 1 του μετρό μέχρι την Λα Ντεφάνς. Η γέφυρα αποτελείται, ουσιαστικά, από δύο γέφυρες : η πρώτη έκτασης 67 μέτρων μεταξύ του Νεϊγί και της Ιλ ντε Πυτώ και η δεύτερη έκτασης 87 μέτρων μεταξύ της Ιλ ντε Πυτώ και της Κουρμπεβουά. Ένα άγαλμα του Ζαν-Ροντόλφ Περονέ βρίσκεται στην βάση της γέφυρας στο ανατολικό άκρο της Ιλ ντε Πυτώ. Στη νότια πλευρά, μία μεγάλη σκάλα, που βρίσκεται στα μέσα της γέφυρας, δίνει την δυνατότητα πρόσβασης από τους πεζούς στην Ιλ ντε Πυτώ. Στη διάρκεια μιας καταμέτρησης που πραγματοποιήθηκε το 2007 με την βοήθεια της DIRIF, η μέση ημερήσια οδική κίνηση ανά έτος φτάνει στα 161.340 αυτοκίνητα. Κατάλογος των γεφυρών του Σηκουάνα Νεϊγί-συρ-Σεν
Μιλλιαράδες Ηρακλείου

Οι Μιλλιαράδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται νοτιονατολικά της Εμπάρου, στους βόρειους πρόποδες του υψώματος Κούπα, στα 1.188 μέτρα και σε απόσταση 52,5 χλμ. από το Ηράκλειο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Κύρια προϊόντα είναι το λάδι και ο δίκταμος, αρωματικό φυτό που εξάγεται στο εξωτερικό για ποτοποιία. Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Παντελεήμονα και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Μάμαντος και της Παναγίας στο Δέτη ή Γρυλούς μέσα σε σπήλαιο νότια του χωριού, ο οποίος έχει τοιχογραφίες που όμως καταστράφηκαν.

 Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο γνωστό και σημερινό επώνυμο Μιλιαράς, (βυζαντινό επώνυμο των πρώτων οικιστών), που σημαίνει αυτόν που κατασκευάζει μιλιάρια, δηλ. καζάνια. Άλλη εκδοχή για το όνομα (με γραφή Μηλλιαράδο) λέει ότι προέρχεται από τη λέξη “μήλα” που στην ομηρική γλώσσα σημαίνει πρόβατα. Και αυτό γιατί παλαιότερα οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν βοσκοί . Οι Μιλλιαράδες δεν αναφέρονται σε βενετικές απογραφές , ούτε στην τουρκική του 1671, ούτε στον κατάλογο του 1834. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με 185 Χριστιανούς κατοίκους. Παλαιότερη γραφή του χωριού είναι το ουδέτερο Μιλιαράδω. Δείτε Κοινότητα Μιλλιαράδων Σπανάκης, Στέργιος (1949). «Το οικογενειακό επίθετο Μιλιαράς». Κρητικά Χρονικά 3: 204. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Kabel eins

Το kabel eins (στα γερμανικά προφέρεται: [ˈkɑbəl aɪnts̯]) είναι ιδιωτικός γερμανικός τηλεοπτικός σταθμός εθνικής εμβέλειας. Είναι ιδιοκτησία της ProSiebenSat.1 Media AG. Εξέπεμψε σήμα για πρώτη φορά στις 29 Φεβρουαρίου 1992 με ενημερωτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα, τότε ακόμη με το όνομα Kabelkanal. Σήμερα το πρόγραμμά του περιλαμβάνει κατά ένα μεγάλο μέρος κλασικές αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες καθώς επίσης και τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ.

 Donald P. T. McLoughlin (1992) Karlheinz Jungbeck (1992 - 1996) Ludwig Bauer (1996 - 1997) Nicolas Paalzow (1997 - 2000) Andreas Bartl (2000 - 2006) Guido Bolten (10 Ιανουαρίου 2006 - 31 Δεκεμβρίου 2008) Jürgen Hörner (1 Ιανουαρίου 2009 - 31 Μαρτίου 2011) Karl König (1 Απριλίου 2011 - 16 Ιανουαρίου 2013) Katja Hofem (17 Ιανουαρίου 2013 - 29 Φεβρουαρίου 2016) Marc Rasmus (από την 1η Μαρτίου 2016 μέχρι και σήμερα) Επίσημη Ιστοσελίδα
Γραμματική

Η γραμματική είναι το σύνολο των κανόνων που διέπουν τη δομή μιας γλώσσας. Κανόνες της δομής της γλώσσας θεωρούνται αυτοί που ενυπάρχουν στη γλώσσα και όχι το τι θεωρείται "ποιοτικά" καλύτερο να λέγεται. Γραμματική επίσης ονομάζεται και η μελέτη αυτών των κανόνων από τη γλωσσολογία καθώς και το βιβλίο όπου αυτοί οι κανόνες καταγράφονται. Η γραμματική περιλαμβάνει επίπεδα γλωσσικής ανάλυσης: τη φωνολογία, τη μορφολογία, τη σύνταξη και τη σημασιολογία. Με μια ευρύτερη έννοια, γραμματική είναι όλη η γλώσσα εκτός από το λεξιλόγιο (ή λεξικό). Σε κάθε περίπτωση η σύνταξη δεν θεωρείται σήμερα ξεχωριστό και ανεξάρτητο κομμάτι, αλλά μέρος της γραμματικής.

 Σύμφωνα με την παραδοσιακή, προεπιστημονική γλωσσολογία και τη συνήθη σχολική πρακτική, η γραμματική δε θεωρείται η περιγραφική απεικόνιση των κανόνων της γλώσσας αλλά είναι ρυθμιστική και καθορίζει ποιοι μορφολογικοί και συντακτικοί κανόνες είναι σωστοί και πρέπει να προτιμώνται και ποιοι όχι. Οι διακρίσεις αυτές σε "ποιοτικότερες" και λιγότερο "ποιοτικές" γραμματικές δομές θεωρούνται από τη σύγχρονη γλωσσολογία ότι στερούνται οποιασδήποτε βάσης και ιδιαίτερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τη συγκριτική μελέτη της τυπολογίας των γλωσσών, όπου πολύ διαφορετικές δομικά γλώσσες εξυπηρετούν εξίσου αποτελεσματικά παρόμοιες πολιτιστικές και νοητικές ανάγκες. Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία γραμματικής που χρησιμοποιήθηκε στα δημοτικά σχολεία ήταν η Νεοελληνική Γραμματική του γλωσσολόγου Μανώλη Τριανταφυλλίδη. Η πρώτη σωζόμενη γραμματική είναι η γραμματική της σανσκριτκής από τον Ινδό γραμματικό Pāṇini ("Πάνινι") (c. 520–460 π.Χ.), με πιο γνωστό τα Aṣṭādhyāyī ("Οχτώ κεφάλαια") όπου κωδικοποιούνται σε 3.959 οι κανόνες της μορφολογίας της σανσκριτικής. Το έργο του Πάνινι εντάσσεται σε μια πολύ ευρύτερη και πλούσια γραμματική παράδοση στον ινδικό κόσμο. Το κείμενο αυτό όμως ανακαλύφθηκε από το δυτικό κόσμο μόλις τον 18ο αιώνα. Η δυτική παράδοση ξεκινάει από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους και τους Ρωμαίους γραμματικούς. Το παλιότερο σωζόμενο έργο αυτής της παράδοσης είναι η Τέχνη Γραμματική του Διονύσιου του Θράκα. Στο έργο αυτό όμως η γραμματική έχει μια πολύ ευρύτερη σημασία από τη σημερινή και ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα ως φιλολογία ή γραμματολογία, καθώς περιλαμβάνει και την έκδοση και την ερμηνεία κειμένων και η γλωσσολογική μελέτη είναι απλώς ένα κομμάτι της. Στην παραδοσιακή προεπιστημονική γλωσσολογία και, ακόμα και σήμερα, στη σχολική γραμματική, η γραμματική υποδιαιρείται σε Φθογγολογικό, Τυπολογικό και Ετυμολογικό, δηλαδή περιορίζεται στη μορφολογία και κάποια στοιχεία φωνολογίας, ενώ η σύνταξη ιδίως θεωρείται κάτι εντελώς ξεχωριστό και εξετάζεται στο Συντακτικό. Γραμματική Μόνταγκιου
Μεντέα

Η Μεντέα (βερβερικές γλώσσες: Lemdiyyet, αραβικά: المدية‎ αλ-Μαντίγια), είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Βρίσκεται περίπου 90 χλμ. νότια του Αλγερίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 138.355 κατοίκους από από 123.498 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,17%.Η σύγχρονη πόλη βρίσκεται στη θέση ενός αρχαίου ρωμαϊκού στρατιωτικού σταθμού και έχει ιστορία που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Η πόλη είναι γαλλικού χαρακτήρα, με ορθογώνια ρυμοτομία, κόκκινα κεραμοσκεπή κτίρια και δημόσιους κήπους. Οι λόφοι που περιβάλλουν τη Μεντέα καλύπτονται με αμπέλια, οπωρώνες και αγροκτήματα που παράγουν άφθονα σιτηρά. Τα κύρια προϊόντα της Μεντέα είναι τα κρασιά, ο εξοπλισμός άρδευσης και διάφορες χειροτεχνίες.

 Η Μεντέα είναι ρωμαϊκή πόλη η οποία ονομαζόταν αντ Μέντιξ ή Μέντια («στα μισά του δρόμου» στα λατινικά). Έλαβε αυτό το όνομα επειδή βρισκόταν ανάμεσα σε ίση απόσταση από το Τιρινάντι (Μπερουαγκιά) και το Σουφνσάρ (Αμουράχ). Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρχε οικισμός με όνομα Λαμδία στη Μεντέα. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η πόλη ήταν έδρα αρχαίας χριστιανικής επισκοπής της ρωμαϊκής επαρχίας Μαυριτανίας του Καίσαρα. Μόνο ένας επίσκοπος της πόλης είναι γνωστός. Ο δονατιστής Φέλιξ, παρακολούθησε το Συνέδριο της Καρχηδόνας το 411. Η πόλη εκείνη την εποχή δεν είχε Καθολικούς επισκόπους. Σήμερα η Λαμδία διατηρείται ως τιτουλάρια επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας.Μετά την ήττα των Βέρβερων τον 11ο αιώνα, οι αραβικές φυλές των Χιλάλ και Σουλαΐμ εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, και αναμείχθηκαν και αραβοποίησαν τους Βέρβερους της περιοχής.Η Μεντέα ήταν η πρωτεύουσα του Τιτρί. Ένας Μπέης, εκπρόσωπος του Νταή του Αλγερίου, ήταν εγκατεστημένος εκεί. Το μπεηλίκι του Τίτερι ιδρύθηκε το 1548. Ο τελευταίος Μπέης Μοστεφά Μπουμεζράγκ το διοίκησε από το 1819 έως το 1830, όταν έφθασαν στην περιοχή οι Γάλλοι. Το 1837, μετά τη Συνθήκη της Ταφνά, η Μεντέα έγινε μια από τις πρωτεύουσες του τμήματος της Αλγερίας που κυβερνούσε ο Αμπντελκαντέρ Ελ Τζεζαϊρί, αλλά καταλήφθηκε από τους Γάλλους όταν τελικά αυτοί κατέλαβαν ολόκληρη την Αλγερία. Μέχρι το 1962 η Μεντέα ήταν πόλη οχυρό για τον γαλλικό στρατό. Αμίν Μεγκατελί - επαγγελματίας ποδοσφαιριστής Ζαν Ρισπέν - Γάλλος ποιητής και συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Ντζαμέλ Τλεμσανί - Επαγγελματίας ποδοσφαιριστής
Ντέρβεντα

Η Ντέρβεντα (σερβικά κυριλλικά: Дервента) είναι πόλη και δήμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, στα βόρεια της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, η πόλη αριθμούσε 12.680 κατοίκους και ο δήμος 30.177 κατοίκους.

 Η Ντέρβεντα είναι πόλη στα βόρεια της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ευρίσκεται εντός της κοιλάδας του ποταμού Ούκρινα, δεξιό παραπόταμο του Σάβου. Ο δήμος είναι περιτριγυρισμένος από εκείνους του Σρμπατς, του Μπροντ, της Μόντριτσα, του Ντόμποϊ και του Πρνιαβόρ, ενώ, στα βόρεια, συνορεύει με την Κροατία. Ο Δήμος της Ντέρβεντα αριθμεί 57 οικισμούς: Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού της πόλεως Κατανομή του πληθυσμού της πόλεως ανά εθνότητα (1991) Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του δήμου Κατανομή του πληθυσμού του δήμου ανά εθνότητα (1991) Το 1991, επί συνόλου 56.489 κατοίκων, ο πληθυσμός ήταν κατανεμημένος ως κάτωθι: Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 29 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί : Ο Μίλοραντ Σίμιτς, μέλος της Συμμαχίας των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD), εξελέγη δήμαρχος του δήμου. Βέντραν Τσόρλουκα (γεννημένος το 1986), ποδοσφαιριστής Μίλε Κίτιτς (γεννημένος το 1952), λαϊκός τραγουδιστής Ντάρα Μπουμπαμάρα (γεννημένη το 1976), τραγουδίστρια της ποπ της οποίας η οικογενειακή καταγωγή είναι από την Ντέρβεντα Μίροσλαβ Πέγιτς (γεννημένος το 1986), ποδοσφαιριστής Μάριο Τόκιτς (γεννημένος το 1975), ποδοσφαιριστής Αμπάζ Αρσλάναγκιτς (γεννημένος το 1944), χειροσφαιριστής και προπονητής Μουχάμεντ Μέμιτς (γεννημένος το 1960), χειροσφαιριστής Σουλεϊμάν Μεντέντσεβιτς (γεννημένος το 1963), κινηματογραφιστής Ντράγκαν Τζούριτς (γεννημένος το 1954), πρόεδρος της Παρτιζάν Βελιγραδίου Σέναντ Λούπιτς (γεννημένος το 1960), ποδοσφαιριστής Ζόραν Ράνκιτς (γεννημένος το 1935), ηθοποιός Νίκολα Κάλαμπιτς (1909-1946), διοικητής των Τσέτνικ Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Σερβικά) Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Ντέρβεντα στο fallingrain.com
Ένωση Δημοκρατών και Ανεξαρτήτων

Η Ένωση Δημοκρατών και Ανεξάρτητων (γαλλικά: Union des démocrates et indépendants‎, UDI) είναι ένα κεντρώο, φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Γαλλία που ιδρύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2012 με βάση την ομώνυμη κοινοβουλευτική ομάδα στην Εθνοσυνέλευση. Το κόμμα αποτελούνταν από χωριστά πολιτικά κόμματα που διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, αλλά πάντα σε συνασπισμό με το μεγαλύτερο δεξιό κόμμα τους Ρεπουμπλικάνους. Καθώς οι περισσότεροι από αυτούς εκδιώχθηκαν ή αποχώρησαν, η Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Δύναμη είναι το τελευταίο ιδρυτικό κόμμα που συμμετέχει στην Ένωση. Ο σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Ζαν-Κριστόφ Λαγκάρντ, ο οποίος εξελέγη στο συνέδριο του κόμματος στις 15 Νοεμβρίου 2014, μετά την παραίτηση του Ζαν-Λουί Μπορλό στις 6 Απριλίου 2014 για λόγους υγείας.

 Στις 9 Οκτωβρίου 2012, οι ηγεσίες των κομμάτων που απαρτίζουν την κοινοβουλευτική ομάδα του UDI ανακοίνωσαν τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος. Στις 21 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευση στο Maison de la Mutualité στο Παρίσι, η οποία σηματοδότησε την επίσημη ίδρυση του κινήματος.Μετά το συνέδριο της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα στις 18 Νοεμβρίου 2012 και τις επακόλουθες εντάσεις μεταξύ των δύο αντιπάλων υποψηφίων για την προεδρία του κόμματος, μια σειρά από ηγετικά στελέχη του UMP ανακοίνωσαν ότι προσχωρούν στο UDI, συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπουργού και βουλευτή Pierre Méhaignerie και του βουλευτή Mayenne Yannick Favennec. Το UDI έγινε μέλος της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη στις 2 Δεκεμβρίου 2016.Αν και η ηγεσία του UDI υποστήριξε τον Φρανσουά Φιγιόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017, αρκετά μέλη του κόμματος υποστήριζαν το En Marche! του Εμανουέλ Μακρόν.Το Εθνικό Κέντρο Ανεξάρτητων και Αγροτών εκδιώχθηκε μετά την παραίτηση του αρχηγού και μόνο αναπληρωτή του Gilles Bourdouleix επειδή είπε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν είχε σκοτώσει αρκετούς Ρομά. Η Κεντρώα Συμμαχία αποκλείστηκε στις 25 Μαρτίου 2017 ως αποτέλεσμα της υποστήριξής της στον Εμανουέλ Μακρόν. Τα Εδάφη σε Κίνηση αποχώρησαν μετά τα αποτελέσματα των περιφερειακών εκλογών του 2015 και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (PLD) αποκλείστηκε από το UDI τον Δεκέμβριο του 2013. Το Ριζοσπαστικό Κόμμα αποχώρησε μετά την επανένωσή του με το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς, για να σχηματίσει το Ριζοσπαστικό Κίνημα στις 10 Δεκεμβρίου 2017. Στις 16 Δεκεμβρίου, οι Κεντρώοι ακολούθησαν το παράδειγμά τους ανακοινώνοντας την πρόθεσή τους να εγκαταλείψουν το UDI. Η Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Δύναμη είναι το τελευταίο ιδρυτικό κόμμα που παραμένει συστατικό του UDI. Οι εκλογές του 2014 αφορούσαν μια συμμαχία με τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Κινήματος (MoDem). Αυτή η κοινή λίστα, The Alternative ( L'Alternative ), είδε 3 βουλευτές του UDI από τους 7 που εκλέχθηκαν από τη λίστα. Η αλλαγή στις έδρες που εμφανίζονται είναι από τις εκλογές του 2009 για τη λίστα MoDem. Επίσημη ιστότοπος
Σοφία της Ρουμανίας

Η Σοφία της Ρουμανίας (Sofia a României, 29 Οκτωβρίου 1957 -) είναι κόρη του Βασιλιά της Ρουμανίας Μιχαήλ.Είναι τέταρτη στη γραμμή διαδοχής του πρώην Ρουμανικού θρόνου και της ηγεσίας του Οίκου της Ρουμανίας.

 Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1957 στο Παλάτι Τατοΐου στην Αθήνα, και είναι το τέταρτο παιδί και κόρη του Μιχαήλ της Ρουμανίας και της Άννας των Βουρβόνων-Πάρμας. Ονομάσθηκε Σοφία προς τιμήν της νονάς της και πρώτης εξαδέλφη του πατέρα της Πριγκίπισσας Σοφίας της Ελλάδας και της Δανίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Άσβιλ των ΗΠΑ, όπου σπούδασε Καλές Τέχνες και Φωτογραφία για μερικά χρόνια. Αργότερα σπούδασε Γραφιστική και Φωτογραφία στο Corcoran College of Art and Design στην Ουάσιγκτον. Έχει παρουσιάσει φωτογραφίες της για αρκετά χρόνια και έχει πραγματοποιήσει εκθέσεις στη Γαλλία και στη Ρουμανία. Συμμετείχε στην έκθεση τέχνης Royal Bridges στο Ντουμπάι το 2016.Στις 29 Αυγούστου 1998 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Αλέν Μπιαρνέ στο Νεϊγί-συρ-Σεν της Γαλλίας. Χώρισαν το 2002. Μαζί απέκτησαν 1 παιδί. την Ελισάβετ Μαρία (1999-). 29 Οκτωβρίου 1957 – 10 Μαΐου 2011: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Σοφία της Ρουμανίας, Πριγκίπισσα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν 10 Μαΐου 2011 - σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Σοφία της Ρουμανίας Οίκος της Ρουμανίας: Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Τάγματος του Στέμματος Οίκος της Ρουμανίας: Καγκελάριος Ιππότης του Βασιλικού Παράσημου του Θεματοφύλακα του Ρουμανικού Στέμματος, 1η Τάξη Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών United Nations Philinathropy International Organization και Saned International Organization Αρχειοθετήθηκε 2020-05-16 στο Wayback Machine.: Παραλήπτρια του Διεθνου Βραβείου Κότινος, Πιστοποιητικό Αριστείας Official website of the Romanian royal family Official blog of the Romanian royal family Sophie De Roumanie Photography – Official website of Princess Sophie
Λάουρα Σαπάτα

Η Λάουρα Σαπάτα (προφορά: [ˈlauɾa ɣwaðaˈlupe saˈpata miˈɾanda], Laura Guadalupe Zapata Miranda, 31 Ιουλίου 1956 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια. Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1956. Είναι κόρη του Μεξικανού μποξέρ, μοντέλου και επιχειρηματία Γκιγιέρμο Σαπάτα Πέρες ντε Ουτρέρα και της Γιολάντα Μιράντα Μάνχε. Έχει τέσσερις μικρότερες αδελφές από τον δεύτερο γάμο της μητέρα της, την ηθοποιό και τραγουδίστρια Ταλία, την Φεδερίκα, την Γκαμπριέλα και την Ερνεστίνα Σόντι. Είναι θεία της ηθοποιού Καμίλα Σόντι, κόρη της Ερνεστίνα. Η Σαπάτα έχει ισπανική καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της και γαλλική καταγωγή από την πλευρά της μητέρα της. Υπήρξε σύζυγος του Χουάν Εδουάρδο Σόντι ντε λα Τιχέρα, ο οποίος είναι πρώτος ξάδελφος των ετεροθαλών αδελφών της. Μαζί απέκτησαν δυο γιους, τον Κλάουντιο και τον Πατρίσιο. Τον Σεπτέμβριο του 2002, η Σαπάτα και η αδελφή της Ερνεστίνα, απήχθησαν και μεταφέρθηκαν σε μια απροσδιόριστη τοποθεσία. Η είδηση για την απαγωγή τους έγινε πρωτοσέλιδο σε όλη τη Λατινική Αμερική και στα ισπανόφωνα τηλεοπτικά κανάλια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αδελφή της Ταλία, παντρεύτηκε τον πολυεκατομμυριούχο Τόμυ Μοτόλα, εικάζεται ότι οι απαγωγείς θα ζητούσαν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Αντίθετα, η Σαπάτα απελευθερώθηκε 18 ημέρες μετά την απαγωγή της και η αδελφή της Ερνεστίνα απελευθερώθηκε 34 ημέρες μετά την απαγωγή της επίσης.

 Mundo de juguete - 1974 Alas doradas - 1976, (ταινία) La venganza - 1977, ως Βιολέτα Acompáñame - 1977, ως Κάρλα Papacito piernas largas - 1977, (θέατρο) Mamá campanita - 1978, ως Ιρένε Ροδένα El patrullero 777 - 1978, (ταινία) La guerra de los pasteles - 1979, ως Ασουσένα (ταινία) Nuestro juramento - 1980, ως Νάνσυ (ταινία) Juventud - 1980, ως Μοδέστα Cabaret - 1980, (θέατρο) La cosecha de mujeres - 1981, ως (ταινία) El efecto de los rayos gama I - 1982, (θέατρο) Los años felices - 1984, ως Φλόρα Rosa Salvaje - 1987/88, ως Ντουλσίνα Λινάρες χηρ. ντε Ρόμπλες María Mercedes - 1992, ως Μαλβίνα Μοράντες χηρ. ντελ Όλμο Pobre niña rica - 1995, ως Τερέσα Γκαρσία Μόρα ντε Βιγιαγράν Esmeralda - 1997, ως Φατίμα Λινάρες χηρ. ντε Πενιαρρεάλ La usurpadora - 1998, ως Σοράιδα Σαπάτα (γκεστ εμφάνιση) Mucho gusto - 1998, ως Παρουσιάστρια Rosalinda - 1999, ως Βερόνικα ντελ Καστίγιο ντε Αλταμιράνο Mujer bonita - 2001, ως Σίλια (10 επεισόδια) La intrusa - 2001, ως Μιξιμιλιάνα Λιμαντούρ ντε Ρολντάν Cuatro piernas - 2002, (ταινία) La casa de Bernarda Alba - 2002, (θέατρο) Soñar no cuesta nada - 2005, ως Ρομπέρτα Πέρες ντε Λισάλντε Cautiva - 2005, (θέατρο) Vida por amor - 2008, (θέατρο) Cuidado con el ángel - 2008/09, ως Oνέλια Μοντενέγρο χηρ. ντε Μάγιερ 12 mujeres en pugna - 2009, (θέατρο) No seré feliz pero tengo marido - 2010, (θέατρο) Zacatillo, un lugar en tu corazón - 2010, ως Δόνια Μίριαμ Σολορσάνο ντε Γκαλβές Protagonistas de novela - 2011, ως Δικαστής El efecto de los rayos gama II - 2012, (θέατρο) Marcelo - 2012, ως Κα. Μάρτα (ταινία) Todo incluido - 2013, ως Λους Μαρία Γκονσάλες La gata - 2014, ως Λορένσα Νεγρέτε ντε Μαρτίνες La llamada - 2015, (θέατρο) Celia, el musical​ - 2016, (θέατρο) El Bienamado - 2017, ως Μπρούνα Μεντόσα Laura Zapata - 1993 Λάουρα Σαπάτα στην IMDb