IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φερνάντο Περάλτα

Ο Φερνάντο Ροντρίγκο Περάλτα (ισπανικά: Fernando Rodrigo Peralta‎, γενν. 16 Δεκεμβρίου 1979, Λομάς ντε Ζαμόρα, Επαρχία Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Το 2004 του απονεμήθηκε ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Ο Φ. Περάλτα εκπροσώπησε την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής Ο Φ. Περάλτα συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται κάποια από τα καλύτερα αποτελέσματά του: 2001: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής, πίσω από τον Ρουμπέν Φελγκάερ (+6, =6, -1). 2006: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής, με δεύτερο τον Ρουμπέν Φελγκάερ (+7, =2, -1). 2008: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής, πίσω από τον Ρουμπέν Φελγκάερ (7 βαθμοί σε 11 αγώνες).Επίσης, ο Περάλτα υπήρξε πρωταθλητής της Αργεντινής νέων στις ηλικιακές κατηγορίες U14, U18 και U20 αντίστοιχα. Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά 1997: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παναμερικανικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα. 1998: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παναμερικανικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα. 1999: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παναμερικανικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα. 2001: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Γκουιμαγιέν της Αργεντινή. 2001: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Πούντα ντελ Έστε. 2002: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Σάο Χοσέ, κοντά στο Μαρ ντελ Πλάτα. 2003: Ισοβάθμισε στην πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Σαντ Μπόι ντε Λιομπρεγκάτ (μαζί με τον Βίκτορ Μοσκαλένκο). 2006: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στην Ανδόρρα λα Βέλια. 2007: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στην Αθήνα, μαζί με τους Λεβάν Αροσίτζε και Τάμας Γκελασβίλι. 2007: Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκακιού, αλλά έχασε στον πρώτο γύρο από τον Ερνέστο Ινάρκιεφ.
Οξάνα Μαρκάροβα

Η Οξάνα Μαρκάροβα (Ουκρανικά: Оксана Сергіївна Маркарова), (γεννημένη στις 28 Οκτωβρίου 1976) είναι Ουκρανή πολιτικός και η σημερινή πρέσβειρα της Ουκρανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Φεβρουάριο του 2021. Η Μαρκάροβα είναι επίσης πρώην Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Βολοντίμιρ Γκρόισμαν και Ολέξι Χόντσαρουκ. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών από τις 8 Ιουνίου 2018 μετά την απόλυση του Ολεξάντρ Ντανίλιουκ στις 7 Ιουνίου 2018 μετά από την διαφωνία του με τον πρωθυπουργό Γκρόισμαν.

 Το 1999 η Μαρκάροβα έκανε μεταπτυχιακό στην Οικολογία στην Ακαδημία Kyiv-Mohyla και το 2001, έκανε το μεταπτυχιακό της στα Δημόσια Οικονομικά και το Εμπόριο στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Μέχρι να μεταφερθεί στη δημόσια διοίκηση το 2015, η Μαρκάροβα εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εργάστηκε με τη Νάταλι Γιαρέσκο σε ένα επενδυτικό ταμείο στο Κίεβο. Από το Μάρτιο, 2015 η Μαρκάροβα ήταν αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών στο πλαίσιο διαδοχικών υπουργών Νάταλι Γιαρέσκο και Ολεξάντρ Ντανίλιουκ. Τον Απρίλιο του 2016, διορίστηκε Πρώτη Αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών. Με πρωτοβουλία της Μαρκάροβα, το 2015 δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη ηλεκτρονική πύλη ανοιχτών δεδομένων στον τομέα των δημόσιων οικονομικών E-data, και σήμερα αποτελείται από τις πύλες belanja.gov.ua, openbudget.gov.ua και proifi.gov. ua. Το 2018, η Μαρκάροβα έλαβε το βραβείο Open Data Leader για την υψηλότερη προσωπική αξία στην ανάπτυξη ανοιχτών δεδομένων. Διατέλεσε κυβερνητικός Επίτροπος για τις Επενδύσεις (Αύγουστος 2016 - Ιανουάριος 2019). Εκείνη την εποχή, κατάφερε να δημιουργήσει και να λειτουργήσει το UkraineInvest (Γραφείο Προώθησης Επενδύσεων) και ξεκίνησε τη δημιουργία του Ουκρανικού Ταμείου Εκκίνησης. Μετά την απόλυση του Ντανίλιουκ στις 7 Ιουνίου 2018 μετά από σύγκρουση του με τον πρωθυπουργό Βολοντίμιρ Γκρόισμαν η Μαρκάροβα διορίστηκε αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών στις 8 Ιουνίου 2018. Στις 22 Νοεμβρίου 2018 το ουκρανικό κοινοβούλιο την διόρισε Υπουργό Οικονομικών. Με την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Σμύχαλ στις 4 Μαρτίου 2020 τερματίστηκε και η θητεία της ως υπουργού Οικονομικών.Στις 25 Φεβρουαρίου 2021 ο Ουκρανός Προέδρος Βολοντίμιρ Ζελίνσκι διόρισε την Μαρκάροβα Πρέσβειρα της Ουκρανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αμέσως μετά το διορισμό της, η Μαρκαρόβα ανέφερε σε δήλωση της ότι οι κύριες προτεραιότητές της για τη νέα θέση ήταν «η ενίσχυση της συνεργασίας με την κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν και ο πολιτικός διάλογος βάσει της ευρείας διμερούς υποστήριξής τους» και επίσης «η μέγιστη βοήθεια για την ανάπτυξη ουκρανικών εταιρειών στις Ηνωμένες Πολιτείες και την προσέλκυση Αμερικανικών εταιρειών στην Ουκρανία». Η Μαρκαρόβα είναι παντρεμένη με τον τραπεζίτη και επιχειρηματία Ντανίλο Βόλυνετς. Η οικογένεια έχει τέσσερα παιδιά (δύο κόρες από τον πρώτο γάμο του συζύγου της και δύο παιδιά δικά τους). Οξάνα Μαρκάροβα, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Καζιμίρ του Μπύτομ

Ο Καζιμίρ, πολων. Kazimierz Bytomski (1253/57 - 10 Μαρτίου 1312) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Οπόλε (1282-84, με τον αδελφό του) και του Μπύτομ (από το 1284).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε, Ρατσίμπους, Κάλις, Βιέλουν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Η σύζυγός του Ελένη ίσων ήταν κόρη του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας και της Κωνσταντίας, κόρης του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας. Η Κωνσταντία ήταν αδελφή της Ευλογημένης Γιολάντας-Ελένης των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Νυμφεύτηκε το 1275-78 την Ελένη, άγνωστης καταγωγής. Από το όνομά της και αυτά των παιδιών της, υποθέτουμε ότι μπορεί να ήταν κόρη του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολυνίας ή του αδελφού του Σβαρν μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Είχε τέκνα: Μπολέσλαφ 1276/78-1328, δούκας του Τόσεκ, αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Βλάντισλαφ 1277/83-1352, δούκας του Κόζλε, Μπύτομ, Τόσεκ, Σέβιες. Σιεμόβιτ 1292-1342, δούκας του Μπύτομ, Γκλιβίτσε. Μαρία 1295-1317, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας. Γεώργιος 1300-1327, δούκας του Μπύτομ. Μιέσκο π.1305-1344, δούκας του Σέβιες, επίσκοπος της Νίτρα, του Βέσπρεμ.Η μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ των πρώτων τέκνων από τα τελευταία δίνει την εντύπωση ότι ο Καζιμίρ είχε και δεύτερη σύζυγο, αλλά οι πηγές δεν αναφέρουν κάτι τέτοιο, έτσι οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν ότι είχε μόνο την Ελένη. J. Horwat, Helena, [in:] A. Barciak (ed.), Książęta i księżne Górnego Śląska, Katowice 1995, pp. 47–48.
Καραγκάντα

Η Καραγκάντα (καζακικά: Қарағанды / Qarağandı προφορά [qɑɾɑʁɑnˈdə], Καραγαντά ή Καραγαντί, Ρωσικά: Караганда́) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν μετά το Αλμάτι, την Αστανά και το Σιμκέντ. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 475.200 κατοίκους (εκτίμηση 2012). Κατά τη δεκαετία του 1940 έως και το 70% των κατοίκων της πόλης ήταν Γερμανοί. Οι περισσότεροι από τους Γερμανούς ήταν Ρωσογερμανοί του Βόλγα, που είχαν ομαδικά εξοριστεί στη Σιβηρία και το Καζακστάν κατ' εντολή του Στάλιν, όταν ο Χίτλερ εισέβαλε στην Σοβιετική Ένωση το 1941. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ο πληθυσμός της Καραγκάντα μειώθηκε κατά 14% από το 1989 έως το 1999. Η Καραγκάντα είναι η πατρίδα του Καζάκου πιλότου Νουρκέν Αμπντίροφ, ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Αχμάτ Καντίροφ, πρώτου Πρόεδρου της Δημοκρατίας της Τσετσενίας.

 Το Καραγκάντα έχει ένα υγρό ηπειρωτικό κλίμα (τύπος Dfb σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με ζεστά καλοκαίρια και πολύ κρύους χειμώνες. Η ετήσια βροχόπτωση είναι μέτρια. Βρέχει πιο πολύ από τον Μάιο έως τον Ιούνιο. Η χαμηλότερη θερμοκρασία καταγράφηκε το 1938, και βρισκόταν στους -42.9 °C, ενώ η μεγαλύτερη θερμοκρασία καταγράφηκε το 2002, και βρισκόταν στους 40.2 °C. Το Καραγκάντι είναι μία βιομηχανική πόλη, που χτίστηκε για την εξόρυξη άνθρακα στην γύρω περιοχή, χρησιμοποιώντας τους φυλακισμένους των στρατοπέδων εργασίας. Η Βρετανή Φλόρα Λέιπμαν, έζησε αρκετά χρόνια σε μία σειρά από άλλα κοντινά στρατόπεδα εργασίας, και περιέγραψε τις εμπειρίες της σε ένα βιβλίο, που δημοσιεύτηκε το 1987. Η εμπορική εξόρυξη του άνθρακα συνεχίζει να είναι μια σημαντική δραστηριότητα στην περιοχή μέχρι σήμερα. Καθώς οι τοπικές πηγές νερού δεν επαρκούν για τις ανάγκες μίας μεγάλης βιομηχανικής πόλης, το Κανάλι Ιρτίς-Καραγκάντα κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1960, για να εφοδιάσει την μητροπολιτική περιοχή της Καραγκάντα με νερό από τον Ποταμό Ιρτίς, ο οποίος βρίσκεται περισσότερα από 400 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη.
Τόμας Έντισον

Ο Τόμας Έντισον (Thomas Alva Edison, 11 Φεβρουαρίου 1847 – 18 Οκτωβρίου 1931) ήταν Αμερικανός εφευρέτης και επιχειρηματίας. Ήταν ο περισσότερο παραγωγικός εφευρέτης της σύγχρονης εποχής. Αν και αυτοδίδακτος και με κώφωση δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της τεχνικής. Από τις γνωστότερες εφευρέσεις του είναι το μικρόφωνο, ο φωνόγραφος και ο ηλεκτρικός λαμπτήρας. Πολλές από τις κατασκευές τού Έντισον ήταν, βέβαια, είτε βελτιώσεις άλλων υπαρχουσών με κακή απόδοση είτε πρότυπα, τα οποία τελειοποιήθηκαν στη συνέχεια από άλλους τεχνικούς.

 Γεννήθηκε στο Μέιλαν της πολιτείας Οχάιο από πατέρα που εμπορευόταν δημητριακά. Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδώσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τρένα. Από αυτή τη θέση απολύθηκε, γιατί συνελήφθη να στέλνει το αναμενόμενο σήμα ελέγχου στον επόμενο σταθμό, αντί χειροκίνητα και με οπτική επαφή με το διερχόμενο τρένο, αυτόματα με μια συσκευή δικής του επινοήσεως. Το 1868 υπέβαλε αίτηση για την πρώτη ευρεσιτεχνία του με ένα τηλέγραφο χαρακτήρων. Ακολούθησε μεγάλος αριθμός άλλων ευρεσιτεχνιών. Δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδότησε με ηλεκτρισμό τη Νέα Υόρκη και εξελίχθηκε στη γνωστή γιγαντιαία εταιρία General Electric. Η ανακάλυψή του για την εκπομπή ηλεκτρονίων από πυρακτωμένα μέταλλα, «φαινόμενο Edison», απετέλεσε προϋπόθεση για την κατασκευή της ηλεκτρονικής λυχνίας και την απαρχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας. Όταν πέθανε ο Έντισον σε ηλικία 84 ετών, είχε αποκτήσει περισσότερα από 1000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ανάμεσά τους για μία μέθοδο διαχωρισμού μεταλλευμάτων, ένα για την επεξεργασία και χύτευση του μπετόν, το οποίο απετέλεσε τη βάση για την κατασκευή προκατασκευασμένων οικιών. Το 1896 έγινε παραγωγός στην ταινία The Kiss όπου παρουσιάστηκε το πρώτο κινηματογραφικό φιλί. Η ταινία θεωρήθηκε άσεμνη και ο ίδιος ο Έντισον κατηγορήθηκε για πορνογραφία. Στ. Γ. Φραγκόπουλος, Thomas Alva Edison ΤΟΜΑΣ ΕΝΤΙΣΟΝ (1847-1931), αφιέρωμα της εφημερίδας «Έθνος», 18/5/2006 Ιστορία του Ηλεκτρισμού
Ζέφυρος Καυκαλίδης

Ο Ζέφυρος A. Καυκαλίδης είναι συγγραφέας και νομικός και γεννήθηκε στο Κάιρο το 1948. Σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι γιος του ψυχιάτρου Αθανάσιου Καυκαλίδη ο οποίος ασχολήθηκε με την ψυχοθεραπεία με χρήση ψυχοδηλωτικών. Για το βιβλίο του Στέφανος Ξένος: Σκηνές από το δράμα του ελληνισμού σε Ανατολή και Δύση 1821-1894 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 2001. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί μεταξύ άλλων στην Εφημερίδα των Συντακτών. Το θεατρικό του έργο Το Δείπνο σκηνοθετήθηκε από τον Κάρολο Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1976. Έχει πραγματοποιήσει ανακοινώσεις σε Διεθνή Συνέδρια Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας καθώς και δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά του εξωτερικού. Είναι μέλος της International Society of Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine.

 Δημήτριος Ν. Κεράνης, Κώδικας Εργατικής Νομοθεσία και Νομολογίας, 1976 (καταγραφή και σχολιασμός της Διεθνούς Νομοθεσίας και Νομολογίας του Εργατικού Δικαίου) Το δείπνο (θεατρικό που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1976). Στέφανος Ξένος: Σκηνές από το δράμα του ελληνισμού σε Ανατολή και Δύση 1821-1894, εκδόσεις Καστανιώτη, 1999 Ποίηση και μνήμη, 2005, εκδόσεις Σύλλογος Προς Διάδoσιν Ωφελίμων Βιβλίων 25 καλοκαίρια, 2007, εκδόσεις Πάτμος (μυθιστόρημα). Συζητώντας με τον DrK: ψυχοδηλωτικά φάρμακα και ψυχοθεραπεία, 2010, εκδόσεις Πάτμος Διαβάζοντας τη ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, κεφάλαιο στο Φώτα ολόφωτα: ένα αφιέρωμα στον Παπαδιαμάντη και τον κόσμο του, ΕΛΙΑ, 1981, επιμέλεια Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος Προσωπικός ιστότοπος του συγγραφέα (περιλαμβάνει άρθρα και αποσπάσματα έργων του) Συνέντευξη στον Σπύρο Δόικα στο Bookia
Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ

Για άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα με τον όρο Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ, δείτε: Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ (αποσαφήνιση) Το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ (Αγγλ. University of Liverpool) βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη Λίβεπουλ στην Αγγλία. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1881 ως πανεπιστημιακό κολλέγιο Λίβερπουλ. Το 1884 έγινε μέρος του ομοσπονδιακού πανεπιστημίου Βικτώριας και το 1903 έγινε ανεξάρτητο πανεπιστήμιο με την ονομασία Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ.

 (Αγγλικά) University of Liverpool (Αγγλικά) Liverpool Student Accommodation (Αγγλικά) University of Liverpool Online Distance-Learning Masters Programs (IT, ISM & MBA) (Αγγλικά) History of the University (Αγγλικά) Sydney Jones Library (Αγγλικά) University of Liverpool Guild of Students (Αγγλικά) Liverpool Student - student newspaper. (Αγγλικά) Icon Radio - student radio station. (Αγγλικά) Liverpool Academy (Αγγλικά) Liverpool Medical Students' Society (LMSS)
Οικογένεια Κοντοστέφανων

Η Οικογένεια των Κοντοστέφανων είναι μία εξέχουσα Οικογένεια της Ρωμανίας (Βυζαντίου), που τα επιφανή μέλη της δραστηριοποιήθηκαν από τον 11ο ως τον 12ο αι. Ήταν μεγάλοι δούκες (ναύαρχοι) και στρατιωτικοί, στην υπηρεσία των Δουκών, των Κομνηνών και των Αγγέλων και έκαναν επιγαμίες με τη δυναστεία των Κομνηνών.

 Γενάρχης της Οικογένειας ήταν ο Μιχαήλ, δούκας της Αντιόχειας, μάγιστρος και κουροπαλάτης. Ο Ισαάκιος, μέγας δούκας της Ρωμανίας, πρωτονοβελίσσιμος, συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον του στασιαστή Νικηφόρου Μελισσηνού και μετά εναντίον των Νορμανδών. Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός τον έστειλε ως μεγάλο δούκα να υπερασπίσει το Δυρράχιο και αυτός επιτέθηκε στο Οτράντο (Υδρούντα) ανεπιτυχώς, και όταν ο Βοημούνδος του επιτέθηκε, υποχώρησε. Είχε γιους τον Ανδρόνικο και τον Στέφανο. Ο Ανδρόνικος (ο θείος) διακρίθηκε ως στρατιωτικός του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού. Κινήθηκε εναντίον του Ραϋμόνδου, συζύγου της Κωνσταντίας πριγκίπισσας της Αντιόχειας. Ανέκτησε την Κιλικία. Συμμετείχε στην επιχείρηση ως μεγάλος δούκας της Ρωμανίας εναντίον του Μπρίντιζι (Βρινδησίου) των Νορμανδών· μετά εκάρη μοναχός με το όνομα Αντώνιος. Ο Στέφανος ορίστηκε μέγας δούκας εναντίον των Νορμανδών του Ρογήρου Β΄, που κατείχαν την Κέρκυρα: πολιόρκησε την πόλη, αλλά πληγώθηκε μοιραία. Παιδιά του ήταν ο Ιωάννης και ο Ανδρόνικος. Ο Ιωάννης έγινε δούκας Θεσσαλονίκης, απογραφεύς και εξισωτής φόρων. Ακολούθησε τον θείο του Μανουήλ Β΄ Αυτοκράτορα στην εκστρατεία του, μάλλον πολέμησε εναντίον των Σελτζούκων του Ρουμ και ίσως απεβίωσε στην καταστροφική ενέδρα στο Μυριοκέφαλον. Ο Ανδρόνικος (ο ανιψιός) έγινε δούκας των θεμάτων Ελλάδος, Πελοποννήσου και Κρήτης, διοικητής της Φρουράς των Βαράγγων, και μέγας δούκας του Στόλου. Ο θείος του Μανουήλ Β΄ Κομνηνός τον έστειλε στην Ουγγαρία να υποστηρίξει τον Στέφανο Δ΄ της Ουγγαρίας (νεότερο αδελφό του αποβιώσαντος βασιλιά της Ουγγαρίας), εξόριστου στη Κωνσταντινούπολη, έναντι του Στεφάνου Γ΄ (γιο του αποβιώσαντος). Η διαφορά εξελίχθηκε σε πόλεμο: ο Ανδρόνικος τόλμησε να επιτεθεί και επέφερε θεαματική νίκη. Η περιοχές Σύρμιον, Δαλματία και Βοσνία ανακτήθηκαν για τη Ρωμανία και ο Μανουήλ Β΄ τέλεσε θρίαμβο. Την επίθεση του Αυτοκράτορα στο Ικόνιο του σουλτανάτου των Σελτζούκων, πρόλαβε η ενέδρα στο Μυριοκέφαλον, αλλά ο Ανδρόνικος πέρασε το πέρασμα και ήταν επιδέξιος στην ειρηνική επιστροφή του στρατεύματος. Με τον στόλο του μετέβη στην Άκρα για να επιτεθεί στην Αίγυπτο, αλλά οι Σταυροφόροι των αποθάρρυναν. Κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Β΄, ο Ανδρόνικος Κοντοστέφανος άφησε τον στασιαστή Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό να περάσει τον Βόσπορο και να εισέλθει στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέλαβε Αυτοκράτορας. Όμως ο σκληρός Ανδρόνικος Α΄ κυνήγησε τις ισχυρές οικογένειες, και όταν ο Ανδρόνικος αντέδρασε, τυφλώθηκε από τον Αυτοκράτορα. Κωνσταντίνος Βαρζός, Η γενεαλογία των Κομνηνών, 1984, σελ. 756, τόμοι Α' και Β'.
Ερνέστο Σέρρα

Ο Ερνέστο Σέρρα (Ernesto Serra, 24 Μαρτίου 1860 - 17 Μαΐου 1915) ήταν Ιταλός ζωγράφος σκηνών από την καθημερινή ζωή (genre), τοπίων και πορτρέτων καταγόμενος από το Βαράλο Σέζια (Varallo Sesia) στην επαρχία Βερτσέλλι (Vercelli) του Πεδεμόντιου.

 Φοίτησε στην Accademia Albertina στο Τορίνο υπό την επίβλεψη του καθηγητή Αντρέα Γκαστάλντι (Andrea Gastaldi, 1826-1889) κερδίζοντας μάλιστα χρυσό μετάλλιο στην ζωγραφική πορτρέτων.Στην Έκθεση που διεξήχθη στο Τορίνο το 1884 παρουσίασε το πορτρέτο μιας κυρίας με την ονομασία Elda. Το έργο αυτό απέσπασε πολύ θετικές κριτικές από το κοινό. Η Elda αποκτήθηκε από επιτροπή της Έκθεσης και αξιοποιήθηκε ως βραβείο για την λοταρία. Το 1886 ο Σέρρα παρουσίασε τον πίνακα Così? στην Έκθεση Primaverile Fiorentina που διοργανώθηκε στην Φλωρεντία. Ακολούθησαν το επόμενο έτος τα έργα Lilia, Civetteria και Trastulli materni στην Esposizione Nazionale Artistica di Venezia (Εθνική Καλλιτεχνική Έκθεση της Βενετίας). Την περίοδο 1888-1895 έζησε στο Παρίσι με την χορηγία του Negozianti d'Arte di Colà. Εκεί παρουσία τους πίνακες Maura pienserosa και Visione.Έπειτα επέστρεψε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Τορίνο, όπου εγκατέστησε το στούντιό του. Το 1897 παρουσίασε έργα του στην Μπιενάλε της Βενετίας και τον επόμενο χρόνο στην Esposizione Generale Italiana, και την Esposizione d'Arte Sacra Antica e Moderna Για την συμμετοχή του στην δεύτερη Έκθεση του απονεμήθηκε αργυρό μετάλλιο. Το 1901 παρουσίασε τον πίνακα Falciatore στην Διεθνή Έκθεση Τέχνης του Μονάχου, αποσπώντας πολύ θετικές κριτικές. Το έργο αυτό εκτέθηκε ξανά στην Internazionale της Ρώμης το 1904 και ξανά στην Esposizione della Promotrice di Belle Arti το 1913 στο Τορίνο. Το 1902 συμμετείχε επίσης στην Esposizione Quadriennale di Belle Arte με τον πίνακα Fiori d'aprile. Πολλά από τα έργα του εντάχθηκαν σε δημοτικές και κρατικές συλλογές, ενώ ο ίδιος είχε την υποστήριξη του Ιταλού βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ και της Πριγκίπισσας Ισαβέλας της Βαυαρίας.Κατά τον ύστερο βίο του επικεντρώθηκε στην φιλοτέχνηση τοπίων των βουνών γύρω από το Τορίνο. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1915. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων
Τα 39 Σκαλοπάτια (ταινία, 1935)

Τα 39 Σκαλοπάτια (πρωτότυπος τίτλος: The 39 Steps) είναι βρετανική θρίλερ ταινία του 1935, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Τσαρλς Μπένετ και Ίαν Χέι, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζων Μπάκαν. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντόνατ και Μάντλεν Κάρολ.

 Ο Ρίτσαρντ Χάννεϋ, μηχανικός, μόλις έχει φτάσει στο Λονδίνο και σε ένα μιούζικ-χολ γνωρίζει μια γυναίκα η οποία του αποκαλύπτει ένα μυστικό, αφού την έχει φιλοξενήσει στο διαμέρισμά του. Πρόκειται για μια τοποθεσία στη Σκωτία. Την ίδια νύχτα δολοφονείται η κοπέλα μέσα στο σπίτι του, κι εκείνος, κυνηγημένος από την αστυνομία, καταφεύγει στη Σκωτία, για να ανακαλύψει τους δολοφόνους της, οι οποίοι είναι μια κατασκοπευτική ομάδα. Μια γυναίκα που γνωρίζει τυχαία, η Πάμελα, τον προδίδει στην αστυνομία, συλλαμβάνεται και δραπετεύει για να ξανασυλληφθεί από μια ομάδα ψευτοαστυνομικών μαζί με την Πάμελα, και δεμένοι μαζί με χειροπέδες περνούν ένα βράδυ στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Η Πάμελα, έχοντας καταλάβει την αθωότητά του, τον βοηθά να φτάσει στο Λονδίνο και στη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης αποκαλύπτει το δίκτυο των κατασκόπων. Η ταινία έχει επαινεθεί επειδή αποτυπώνει πολλές όψεις της Αγγλίας και της κοινωνικής της ζωής, από το μιούζικ-χολ έως τις πολιτικές συγκεντρώσεις, κι από τις σκωτσέζικες κοιλάδες μέχρι τις μεγάλες μεταλλικές γέφυρες. Μια μυητική διάσταση εντοπίζουν κριτικοί του κινηματογραφού (και) σε αυτήν την χιτσκοκική ταινία: ο ήρωας, παγιδευμένος ανάμεσα στις δυνάμεις του καλού (αστυνομικοί) και του κακού (πράκτορες), θα σωθεί μέσα από τον έρωτα κι από μια γυναίκα. Βασίζεται σε ένα κατασκοπευτικό μυθιστόρημα του Τζων Μπάκαν. Όμως στην ταινία υπάρχουν και σκηνές εκτός βιβλίου, όπως η φιλοξενία του Ρίτσαρντ Χάννεϋ στο σπίτι ενός αγρότη. Το 1958 γυρίστηκε ριμέικ από τον Ραλφ Τόμας και το 1978 γυρίστηκε από τον Ντον Σαρπ με τον Ρόμπερτ Πάουελ Pierre Lherminier, Χίτσκοκ, μτφρ. Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σ. 33-38. Φρανσουά Τρυφώ, Χίτσκοκ, μτφρ. Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1986, σ. 72 κ.εξ. Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1985, σ. 30-37. The 39 Steps στην IMDb The 39 Steps στο Rotten Tomatoes
Κυβέρνηση Σωτηρίου Κροκιδά 1922

Η Κυβέρνηση Σωτηρίου Κροκιδά 1922 (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 1922) αντικατέστησε την κυβέρνηση μιας ημέρας του Αναστασίου Χαραλάμπη, όταν στις 17 Σεπτεμβρίου ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Σωτήριος Κροκιδάς. Με την άφιξη στην Ελλάδα του Αλέξανδρου Ζαΐμη προς τα τέλη Οκτωβρίου 1922, θεωρήθηκε ότι η κυβέρνηση θα ανασχηματιζόταν υπό την προεδρία του Καλαβρυτινού πολιτικού, όπως είχε αρχικά συμφωνηθεί. Ο Ζαΐμης όμως, αρνήθηκε τελικά να αναλάβει την ηγεσία της Κυβέρνησης, ενώ ο Σωτήριος Κροκιδάς φαινόταν διστακτικός ως προς την συνέχιση της πρωθυπουργίας του. Η Δίκη των Έξι η οποία κατέληξε στην εκτέλεση των πρωταιτίων (κατά την αντίληψη των πραξικοπηματιών) της Μικρασιατικής καταστροφής - και η εκτέλεση της θανατικής ποινής, οδήγησαν τον Κροκιδά στην απόφαση να παραιτηθεί, διαφωνώντας με την ποινή.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Σωτήριος Κροκιδάς«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: προσωρινά, Ευθύμιος Κανελλόπουλος- στις 3/10 ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού ο Νικόλαος Πολίτης«Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Φίλιππος Βασιλείου «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Σωτήριος Κροκιδάς «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Ιωάννης Σιώτης «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Αλέξανδρος Διομήδης «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Ευθύμιος Κανελλόπουλος «Επί του Δημοσίου Θησαυρού» : προσωρινά, Αλέξανδρος Διομήδης (- το υπουργείο αυτό καταργήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου ) «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Πέτρος Καλλιγάς «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : προσωρινά, Πέτρος Καλλιγάς- στις 9/11 ανέλαβε καθήκοντα ο Αλέξανδρος Μυλωνάς«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: αντιστράτηγος, Αναστάσιος Χαραλάμπης «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Δημήτριος Παπαχρήστος «Επί του Επισιτισμού και Αυταρκείας υπουργός» : Γεώργιος Μ. Εμπειρίκος «Επί της Περιθάλψεως υπουργός»: Απόστολος Δοξιάδης «Επί των Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων υπουργός» : προσωρινά, Πέτρος Καλλιγάς- στις 6/10 ανέλαβε καθήκοντα υπουργού ο Αντώνιος Χρηστομάνος
Κορομηλιά Κιλκίς

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κορομηλιά (αποσαφήνιση) Η Κορομηλιά, επίσημα Κορομηλέα, είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 240 μέτρων. Αναφέρεται και με το όνομα Κορομηλιές..

 Η Κορομηλιά βρίσκεται βόρεια της πόλης του Κιλκίς σε απόσταση 10 χλμ. και απέχει 65 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Ερεκελί ή Ερεκλή και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δουρακλή (Πλαγιάς). Μετονομάστηκε σε κορομηλιές το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Πλαγιά και την Αγία Κυριακή αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλαγιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Χέρσου του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 370 μόνιμους κατοίκους.
Απαγωγή από το Σεράι

Η Απαγωγή από το Σεράι ή «Αρπαγή από το Σεράι» (γερμ. Die Entführung aus dem Serail) είναι όπερα σε τρεις πράξεις του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το λιμπρέτο είναι του Κρίστοφ Φρίντριχ Μπρέτζνερ με παραλλαγές του Γκότλιμπ Στέφανι. Το έργο αποτελεί ένα αριστούργημα χάριτος και δροσερότητας. Σημειώνεται ότι η όπερα αυτή ήταν παραγγελία του Αυστριακού Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων και πρωτοπαίχθηκε στις 16 Ιουλίου 1782 στο Μπούργκτεατερ της Βιέννης. Η πρεμιέρα είχε επιτυχία και εδραίωσε τη φήμη του Μότσαρτ στη Βιέννη, ο οποίος είχε έρθει μόλις πριν ένα χρόνο στην πόλη, από τη γενέτειρά του, το Σάλτσμπουργκ. Η όπερα εκπλήρωσε μια παλιά επιθυμία του Αυτοκράτορα, δηλαδή να ανέβει στο Burgtheater μια επιτυχημένη γερμανική όπερα. Οι προηγούμενες παραστάσεις στο συγκεκριμένο χώρο είχαν επιτυχία μόνο και εφόσον ήταν παραλλαγές ή μεταφράσεις ξένων έργων.

 Η υπόθεση του έργου διασκευασμένη σε λιμπρέτο έχει ληφθεί από την κωμωδία του Μπρέτονερ "Μπελμόντε και Κωνστάντζα". Ο Σελήμ πασάς αγαπάει με πάθος την πανέμορφη Κωνστάντζα (Κονστάνς), την οποία απέκτησε αγοράζοντάς την ως σκλάβα από κουρσάρους που είχαν ληστέψει το ισπανικό πλοίο του Μπελμόντε και είχαν αρπάξει όλες τις γυναίκες μεταξύ των οποίων την Κωνστάντζα, την υπηρέτριά της Μπιόντα καθώς και τον υπηρέτη του Μπελμόντε τον Πετρίλο και πούλησαν στη συνέχεια στον καλοκάγαθο πασά. Ο Μπελμόντε όμως έχοντας διαφύγει την σύλληψή του ναυλώνει άλλο πλοίο και φθάνει κοντά στο σαράι για ν΄ απελευθερώσει τους φίλους του. Στο μεταξύ ο Σελήμ εξομολογείται στην Κωνστάντζα τον προς αυτήν έρωτά του η οποία όμως αρνείται να ενδώσει και του δηλώνει με παρρησία ότι αγαπάει τον Μπελμόντε, η δε Μπιόντα και ο Πετρίλο που συνδέονται αισθηματικά, καταστρώνουν σχέδια για την δραπέτευσή τους. Έτσι χάρις αυτών των ενεργειών τους επιτυγχάνεται συνάντηση της Κωνστάντζας με τον Μπελμόντε, μέσα στο ίδιο το σεράι του Πασά, τον οποίον ο Πετρίλο παρουσίασε στον αυθέντη του ως Ιταλό αρχιτέκτονα και τον πείθει να του αναθέσει τον εξωραϊσμό των κήπων του ανακτόρου που βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση. Έτσι, και οι τέσσερις τώρα αιχμάλωτοι καταστρώνουν από κοινού σχέδιο απόδρασής τους. Αφού μεθούν τον με κρασί και ναρκωτικό τον αρχιεπιστάτη του πασά Οσμάν θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Τη στιγμή, όμως, που έχουν φθάσει κοντά στη θάλασσα, η δραπέτευσή τους γίνεται αντιληπτή, συλλαμβάνονται και οδηγούνται στον Σελήμ. Ο Σελήμ ακούγοντας από το στόμα του Μπελμόντε την ιστορία της οικογένειάς του, συγκινείται και, μολονότι οι πρόγονοι των δύο ανδρών υπήρξαν θανάσιμοι εχθροί, ευσπλαχνίζεται τους νέους και τους αποδίδει την ελευθερία τους. Η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα: Ξύλινα πνευστά: δύο φλάουτα, δύο όμποε, δύο κλαρινέτα, δύο μπάσα κλαρινέτα, δύο φαγκότα. Χάλκινα πνευστά: δύο κόρνα, δύο τρομπέτες. Κρουστά: μπάσο, κύμβαλα, τρίγωνο. Βιολιά Πιάνο και τσέμπαλο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Die Entführung aus dem Serail στο Wikimedia Commons
Δήμος Σβέτι Νίκολε

Ο Δήμος Σβέτι Νίκολε (σλαβομακεδονικά: Свети Николе‎ /ˌsfɛːti ˈnikɔlɛ/) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Βάρνταρ. Σβέτι Νίκολε ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Σβέτι Νίκολε.

 Ο Δήμος Σβέτι Νίκολε συνορεύει με: τον Δήμο Κουμάνοβο και τον Δήμο Κράτοβο στα βόρεια, τον Δήμο Πρόμπιστιπ στα ανατολικά, τον Δήμο Στιπ και τον Δήμο Λόζοβο στα νότια, τον Δήμο Βελεσών και τον Δήμο Πέτροβετς στα δυτικά. Επίσημος ιστότοπος
Εκκλησία Αγίας Παρασκευής (Νόβγκοροντ)

Η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (ρωσικά: Церковь Параскевы-Пятницы на Торгу‎) στο Βελίκι Νόβγκοροντ αποτελεί μία εκ των παλαιότερων εκκλησιών της Ρωσίας, καθώς η ανέγερσή της χρονολογείται στο 1207. Η εκκλησία βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, εντός της πρώην Αυλής του Γιαροσλάβ και της πλατείας της αγοράς. Σήμερα, λειτουργεί ως μουσείο. Η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως τμήμα του αντικειμένου 604, υπό τον τίτλο «Ιστορικά Μνημεία του Νόβγκοροντ και Περιχώρων». Το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως αρχιτεκτονικό μνημείο ομοσπονδιακής σημασίας (#5310046012).

 Η εκκλησία ανεγέρθηκε το 1207 από εμπόρους του Νόβγκοροντ. Η Αγία Παρασκευή αποτελούσε την αγία προστάτιδα των εμπόρων. Η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής είναι εκ των ελαχίστων σωζόμενων εκκλησιών στη Ρωσία, οι οποίες ανεγέρθηκαν κατά τις απαρχές του 13ου αιώνα. Παλαιότερα, υπήρξαν τουλάχιστον δύο διαφορετικές εκκλησίες αφιερωμένες στην Αγία Παρασκευή επί της συγκεκριμένης τοποθεσίας, όπου η ανέγερση της πρώτης χρονολογείτο στο 1156, ενώ της δεύτερης στο 1191.Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε αριθμό φορών. Συγκεκριμένα, ο θόλος της κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 18th century, ενώ, μεταξύ του 1954 και της δεκαετίας του 2000, η εκκλησία υπέστη εκτεταμένες εργασίες αναπαλαίωσης, κατά τη διάρκεια των οποίων διασώθηκαν και αναδείχθηκαν τα παλαιότερα τοιχώματά της. Πρόκειται για μικρού μεγέθους εγγεγραμμένη σταυροειδή με τρούλο εκκλησία, με τρία κλίτη και τέσσερις κίονες. Οι τοίχοι της είναι χτισμένοι από πηλίτη και ασβεστόλιθο.Η εκκλησία δεν είναι δυνατό να συγκριθεί αρχιτεκτονικά με άλλα σύγχρονά της κτίρια στο Νόβγκοροντ, ωστόσο, παρουσιάζει αρκετές αρχιτεκτονικές ομοιότητες με την Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στο Σμολένσκ. Ως εκ τούτου, εικάζεται πως η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής ανεγέρθηκε από χτίστες προερχόμενους από το Σμολένσκ. Τα διακοσμητικά στοιχεία τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί για τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της εκκλησίας, ωστόσο, αποτελούν δημιουργήματα αρχιτεκτόνων προερχόμενων από το Νόβγκοροντ, ενώ, παράλληλα, κατεστάθησαν ως συχνό φαινόμενο και χαρακτηριστικό της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του Νόβγκοροντ κατά τη διάρκεια του 14ου και του 15ου αιώνα.
Ντάνιελ Ρισχ

Ο Ντάνιελ Ρις (γεννημένος στις 5 Μαρτίου 1978) είναι πολιτικός του Λιχτενστάιν και σημερινός πρωθυπουργός του Λιχτενστάιν. Διετέλεσε προηγουμένως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Υποδομών, Οικονομικών Υποθέσεων και Αθλητισμού από το 2017 έως το 2021, στην κυβέρνηση του Άντριαν Χάσλερ.

 Ο Ρις ολοκλήρωσε προηγουμένως το σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Λίχτενσταϊν στη Βαντούζ από το 1990 έως το 1998 και έλαβε επαγγελματικό απολυτήριο. Αργότερα σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στα ελβετικά πανεπιστήμια του Αγίου Γάλλου και της Ζυρίχης, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilian στο Μόναχο από το 1999 έως το 2003. Αποφοίτησε με πτυχίο στα οικονομικά (lic. Oec. Publ.) από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Ξεκίνησε στη συνέχεια διδακτορικές σπουδές στην πληροφορική επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ το 2004 και από το 2006 έως το 2007 ήταν επισκέπτης μελετητής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, στο πλαίσιο μιας ερευνητικής διαμονής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε επίσης ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Βορειοδυτικής Ελβετίας. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Φράιμπουργκ το 2007 και έλαβε διδακτορικό στα οικονομικά (dr. Rer. Pol. ). Από το 2007 ήταν υπεύθυνος Έργου, επικεφαλής πωλήσεων και διευθυντής μάρκετινγκ στην Unic AG, εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων ηλεκτρονικού εμπορίου, στη Ζυρίχη και τη Βέρνη. Από το 2015 μέχρι την είσοδό του στην κυβέρνηση το 2017, εργάστηκε ως Chief Marketing Officer στη Liechtensteinische Post. Από το 2015 έως το 2017, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου σε ένα φόρουμ του Λίχτενσταϊν για την τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών (IKT Forum Liechtenstein). Από το 2016 ο Ρις είναι μέλος του προεδρείου της φιλελεύθερης-συντηρητικής Πατριωτικής Ένωσης (VU). Μετά τις γενικές εκλογές του Λιχτενστάιν το 2017, προτάθηκε ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης σε μια κυβέρνηση συνασπισμού με το εθνικό-συντηρητικό Κόμμα Προοδευτικών Πολιτών (FBP). Ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, διετέλεσε επίσης υπουργός Υποδομών, Οικονομικών Υποθέσεων και Αθλητισμού. Έγινε τελικά πρωθυπουργός μετά τις γενικές εκλογές του 2021, επικεφαλής μιας νέας κυβέρνησης συνασπισμού με την Σαμπίνε Μονάουνι του FBP. Από το 2009, ο Ρις είναι μέλος της Ιδρυτικής Επιτροπής, της Οργανωτικής Επιτροπής και του Φορέα Παροχής του FL1. Φεστιβάλ LIFE στο Σάαν. Είναι παντρεμένος με την Γιάσμιν Σέντλερ (γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1974) και έχει δύο παιδιά. Ο Daniel Risch στην επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης του Λιχτενστάιν.
Μπιτλίς

Το Μπιτλίς (αρμενικά: Բաղեշ, Baghesh/Paghesh, κουρδικά: Bidlîs‎, συριακά: ܒܝܬ ܕܠܝܣ‎ Beṯ Dlis, Οθωμανικά Τουρκικά: بتليس‎) είναι πόλη στην ανατολική Τουρκία και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη βρίσκεται σε ύψωμα 1.400 μ., 15 χλμ. από τη λίμνη Βαν, στην απόκρημνη κοιλάδα του ποταμού Μπιτλίς, παραπόταμου του ποταμού Τίγρη.

 Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στα γεωργικά προϊόντα που περιλαμβάνουν φρούτα, δημητριακά και καπνά. Η βιομηχανία ασχολείται κυρίως με την επεξεργασία δερμάτων, κατασκευή καπνικών προϊόντων καθώς και την ύφανση και βαφή απλών ρούχων. Το Μπιτλίς συνδέεται με άλλα αστικά κέντρα οδικώς, περιλαμβάνοντας την πόλη Τατβάν στη λίμνη Βαν, 25 χλμ. στα βορειοανατολικά, καθώς και τις πόλεις Μους, 100 χλμ. στα βορειοδυτικά, και Ντιγιάρμπακιρ, 200 χλμ. δυτικά. Το κλίμα του Μπιτλίς μπορεί να είναι δριμύ, με μεγάλους χειμώνες και βαριές χιονοπτώσεις. Τα καλοκαίρια είναι θερμά, και συχνά με υψηλή υγρασία. Έχει πληθυσμό 46.111 στην κύρια αστική περιοχή και 64.725 στην ευρύτερη περιοχή (απογραφή 2012). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bitlis στο Wikimedia Commons
Γισούλφος Α΄ του Φρίουλι

Ο Γισούφος Α΄, γερμ. Gisulf I (άκμασε το 569-590) ήταν μάλλον ο πρώτος δούκας του Φρίουλι (τότε Forum Julii) από π. 569 ως το 590.

 Ήταν ανιψιός του Αλβοΐνου, πρώτου ηγεμόνα των Λομβαρδών στην Ιταλία, και διορίστηκε δούκας περί το 569, έπειτα από την κατάκτηση της περιοχής από τους Λομβαρδούς, αν και μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Αλβοΐνος διόρισε τον αδελφό του Γρασούλφο Α΄, πατέρα του Γισούλφου Α΄. Πριν από αυτό ο Γισούλφος ήταν ο marpahis (κύριος των αλόγων) του Αλβοΐνου, που μερικές φορές θεωρείται ότι έφερε την ασπίδα του ηγεμόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν "ένας άνθρωπος ικανός από κάθε άποψη". Ζήτησε από τον Αλβοΐνο άδεια για να επιλέξει ποιες faras (γένη) θα εξουσίαζαν στο Φρίουλι και το αίτημά του έγινε δεκτό. Έτσι διάλεξε ποιες οικογένειες θα έμεναν μόνιμα στο Φρίουλι και "απέκτησε την τιμή ενός ηγέτη (ducior)". Επίσης ο Αλβοΐνος τού χορήγησε ένα μεγάλο κοπάδι φοράδων, ίσως σε αναγνώριση της προηγούμενης υπηρεσίας του.Κυβέρνησε κατά την περίοδο της Μεσοβασιλείας των Δουκών, από το 575 ως το 585. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γισούλφος Β΄. Είχε τέκνα: Γισούλφος Β΄ π,545-611, δούκας του Φρίουλι. Γρασούλφος Β΄ δούκας του Φρίουλι. Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr. Andreas Bergomatis. Chronicon at the Institut für Mittelalter Forschung.
Σεπενουπέτ Β΄

Η Σεπενουπέτ Β΄ (όνομα θρόνου Χενουτνεφερουμούτ Ιριετρε) ήταν αρχαία Αιγύπτια πριγκίπισσα της 25ης Δυναστείας και αρχιέριεια ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα από το περίπου 700 ως το 650 π.Χ. Ήταν η κόρη του πρώτου Κουσίτη φαραώ Πιύ και αδελφή των διαδόχων του Σαμπακά και Ταχάρκα.

 Υιοθετήθηκε από την προκάτοχό της στο αξίωμα της ιερής θεραπαινίδας Αμένιρδι Α΄, αδελφή του Πιύ. Η Σεπενουπέτ ήταν ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα από την αρχή της βασιλείας του Ταχάρκα ως το Έτος 9 του Ψαμμήτιχου Α΄. Όσο κατείχε το αξίωμα αναγκάστηκε να δεχτεί διακανονισμό μοιράσματος της εξουσίας με τον δήμαρχο των Θηβών Μεντουεμχάτ . Η ανιψιά της, Αμένιρδις Β΄, κόρη του Ταχάρκα διορίστηκε ως διάδοχός της. Η Σεπενουπέτ αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη Νίτωκρις, κόρη του φαραώ Ψαμμήτιχου Α΄, ο οποίος ενοποίησε ξανά την Αίγυπτο μετά την ασσυριακή κατάκτηση. Αυτό πιστοποιείται από τη λεγόμενη Στήλη της Υιοθεσίας της Νίτωκρις. Το 656 π.Χ., στο Έτος 9 της βασιλείας του Ψαμμήτιχου Α΄, δέχτηκε τη Νίτωκρι στις Θήβες. Ο τάφος της βρίσκεται στο Μεντίνετ Χάμπου. Ως ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα τη διαδέχτηκε η Αμενιρδίς Β΄, την οποία διαδέχτηκε η Νίτωκρις Α΄.
Έρκολε ντε' Ρομπέρτι

Ο Έρκολε ντε' Ρομπέρτι (ιταλικά: Ercole de' Roberti, 1455/1456 - 1496), γνωστός επίσης και ως Έρκολε Φερραρέζε ή Έρκολε ντα Φερράρα (Ercole Ferrarese ή Ercole da Ferrara) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης και ανήκε στη λεγόμενη Σχολή της Φερράρα.

 Ο Ρομπέρτι γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1450, κατά πάσα πιθανότητα στη Φερράρα. Δάσκαλοί του στη ζωγραφική πιθανόν ήταν οι Φραντσέσκο ντελ Κόσσα, επίσης από τη Φερράρα, όπως καταδεικνύει το ύφος των έργων του και αναφέρει και ο Τζόρτζο Βαζάρι (ο οποίος, όμως, συγχέει τον ντελ Κόσσα με τον Λορέντσο Κόστα) και τον Κόζιμο Τούρα (Cosimo Tura) Ο Ρομπέρτι συνεργάστηκε με τον Κόσσα στην αρχή της σταδιοδρομίας του στη Μπολόνια από το 1473, αν και κατά τη δεκαετία του 1470 καταγράφεται αρκετές φορές και στη Φερράρα. Μετά τα τον θάνατο του Κόσσα, το 1478, έφυγε από τη Μπολόνια και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Φερράρα ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης Το 1479 καταγράφεται να έχει δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο στη Φερράρα και από αυτή την περίοδο προέρχεται και ο μοναδικός διασωζόμενος τεκμηριωμένος πίνακάς του, Pala Portuense, τον οποίο ολοκλήρωσε το 1480 - 81, για την εκκλησία Σάντα Μαρία του Πόρτο (έξω από τη Ραβέννα), ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα στο Μιλάνο.Το 1481 ο Ρομπέρτι επέστρεψε στη Μπολόνια για να εργαστεί σε τοιχογραφίες με θέματα της Σταύρωσης και της Κοίμησης της Θεοτόκου στο παρεκκλήσιο Γκαργκανέλλι (Garganelli) της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου (San Pietro). Οι τοιχογραφίες αυτές σήμερα έχουν όλες πλην μιας χαθεί - διασώζεται μόνον ένα τμήμα με τον θρήνο μιας γυναίκας, στην Πινακοθήκη της Μπολόνια (τις γνωρίζουμε από αντίγραφά τους) περιγράφηκαν εκτενώς από τον Βαζάρι και εδραίωσαν τη φήμη του καλλιτέχνη τους επόμενους αιώνες. Περί τις αρχές ή τα μέσα της δεκαετίας του 1480, ο Ρομπέρτι ζωγράφισε μια δραματική, τριμερή "πρεντέλλα" (predella, βάση στήριξης της εικόνας για Αγία Τράπεζα) με τα Πάθη του Χριστού, η οποία αρχικά προοριζόταν για την εικόνα της Αγίας Τράπεζας στην εκκλησία Σαν Τζοβάννι ντι Μόντε στη Μπολόνια. Σήμερα, βρίσκεται διασπαρμένη ανάμεσα στην Πινακοθήκη (Gemäldegalerie) της Δρέσδης και της Walker Art Gallery του Λίβερπουλ. Τόσο οι τοιχογραφίες όσο και η "πρεντέλλα" αναβιώνουν την εξπρεσσιονιστική εικονογραφία του 14ου αιώνα, η οποία εξακολουθούσε να κυριαρχεί στη θρησκευτική εικονογραφία της Βόρειας Ευρώπης κατά τα τέλη του 15ου αιώνα. ΤΟ ύφος του Ρομπέρτι στα έργα αυτής της περιόδου καταδεικνύουν τη σημασία στη λεπτομέρεια, τα γωνιώδη σχήματα, το συναίσθημα και τη βία που ενσωματώνει η βορειοευρωπαϊκή ζωγραφική παράδοση.Αν και δεν υπάρχει τεκμηρίωση ότι ο Ρομπέρτι ταξίδεψε στη Βενετία εκείνη την περίοδο, η ανταπόκρισή του στις εξελίξεις της Βενετικής ζωγραφικής είναι τόσο εμφανής, ώστε είναι πολύ πιθανόν, περί το 1480, να επισκέφθηκε την πόλη.
Σαβίνος ο γραμματικός

Ο Σαβίνος ο γραμματικός ήταν ποιητής που εμφανίζεται στην Παλατινή Ανθολογία (VI 158). Ο Jacobs τον ταυτίζει στον κατάλογό του με τον Τύλλιο Σαβίνο. Ο Waltz ρητά και ο Paton τους διακρίνουν απ’ αλλήλων.

 Friedrich Christian Jacobs, “Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini, nunc Parisini, ex apographo Gothano edita” (Λειψία, 1813-1817), v. ΙΙΙ, p. 1018. Pierre Waltz, “Anthologie Grecque” , ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, v.ΙΙΙ, p. 191 και v. VΙΙΙ, p. 293. W.R.Paton, “The Greek Anthology”, Loeb Classical Library, v.Ι, p. 500 και v.ΙΙΙ, p. 456.
Μαρία Ελισάβετ της Σαξονίας

H Μαρία-Ελισάβε, γερμ. Marie-Elisabeth von Sachsen von Wettin (22 Νοεμβρίου 1610 - 24 Οκτωβρίου 1684) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαγδαληνής-Σιβύλλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας. Παντρεύτηκε το 1630 τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα: Σοφία-Αυγούστα 1630-1680, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Μαγδαληνή-Σίβυλλα 1631-1719, παντρεύτηκε τον Γουσταύο-Αδόλφο δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ. Μαρία-Ελισάβετ 1634-1665, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ λαντγράβο της Έσσης-Ντάρμστατ. Φρειδερίκος 1635-1654, απεβίωσε 19 ετών. Χέντβιχ-Ελεονώρα 1636-1715, παντρεύτηκε τον Κάρολο Ι΄ Γουσταύο της Σουηδίας. Άννα-Δωροθέα 1640-1713. Χριστιανός-Αλβέρτος 1641-1695, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Αύγουστος-Φρειδερίκος 1646-1705, αντιβασιλιάς του πριγκιπάτου του Οϊτίν και επίσκοπος της Λυβέκης. Αυγούστα-Μαρία 1649-1728, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ζ΄ μαργράβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Ιωάννης-Γεώργιος 1638-1655 απεβ. 17 ετών, Ιωάννης-Αδόλφος 1632-1633 απεβ. 1 έτους, Χριστίνα-Σαβίνα 1643-1644 απεβ. 1 έτους· Αδόλφος-Αύγουστος 1637, Γουσταύος-Ούλριχ 1642, Αδόλφος 1647, Ελισάβετ-Σοφία 1647 δίδυμος του προηγουμένου, απεβίωσαν νήπια. Article in the Dansk biografisk Lexicon
Ιωσήφ Αβαντσίνι

Ο Ιωσήφ Αβαντσίνι (ιταλικά: Giuseppe Avanzini. 13 Δεκεμβρίου 1773 - 18 Ιουνίου 1827) ήταν Ιταλός αβάς και μαθηματικός. Υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβα, όπου η μεγάλη του επιτυχία, ήταν η προσπάθεια διάδοσης του επιστημονικού λόγου. Εκ των σημαντικότερων έργων του, θεωρούνται: Σκέψεις γύρω από τη διευθέτηση των ποταμών, ο Υδραυλικός Κριός, ο Ιπτάμενος άνθρωπος στον αέρα, στην ξηρά και το νερό.

 Ο Αβαντσίνι, γεννήθηκε στην περιοχή της Βενετίας το 1753. Στο Πανεπιστήμιο, της Πάδοβα, όπου ήταν καθηγητής, έγινε γνωστός για τη γλαφυρότητα και την οξύνοιά του, ελέω της επιστημονικής εκλαΐκευσης που επιχείρησε στο έργο του. Παρόλα αυτά, δεν έγινε γνωστός για αυτό, αλλά για ένα έργο του, ονόματι «Uomo volante per aria, per acqua, per terra» (Ιπτάμενος άνθρωπος στον αέρα, στην ξηρά και το νερό). Μάλιστα, αυτό το έργο, θρυλείται, πως ενέπνευσε τον Ιούλιο Βερν, στα επιστημονικής φαντασίας, μυθιστορήματά του. Ο Αβαντσίνι, θεωρείται, ως πρώτος, μετά τον Ντα Βίντσι, που αναφέρει σε έργο του, για τη δυνατότητα σωμάτων να πετάνε.Μεταξύ άλλων πρωτοποριακών ιδεών του ήταν η ανάπτυξη των πρώτων πρακτικών μεθόδων για το υποβρύχιο, όπως επίσης και ενός αντικειμένου που να μπορεί να πετά στον αέρα, να πλέει ή να βυθίζεται στη θάλασσα, καθώς και να τρέχει στην ξηρά, αν και αυτές οι ιδέες αποτυπώθηκαν πρώτα, στο έργο του Λουκιανού, το Ἀληθὴς ἣ Πραγματικὴ ἱστορία. Όμως η ιδέα είναι πιο γνωστή από τον Αβαντσίνι, καθώς σε ένα έργο του αναφέρεται στη λειτουργία του υδραυλικού κριού, με αποτέλεσμα να λάβει περισσότερη προσχή. De Tipaldo E. : Biografia degli Italiani illustri, IV, Βενετία, 1837, σελ. 27-31. De Villamil R.: The law of Avanzini. The Laws of planes moving at an angle in air anda water, Νέα Υόρκη, 1912. Gliozzi M.: Giuseppe Avanzini, in Dizionario Biografico degli Italiani, IV, Roma, Istituto della Enciclopedia Italiana, 1962, σελ. 644-646. Poggendorff J.C.: Biographisch litterarisches Handworterbuch zur Geschichte der exacten Wissenshaften, 1, coll. 77, Λειψία, 1859. Giuseppe Avanzini in Enciclopedia Italiana, Istituto della Enciclopedia Italiana, Ρώμη, V, σελ. 604.
Ο Δραπέτης του Φεγγαριού

Ο Δραπέτης του Φεγγαριού είναι μια ελληνική δραματική αισθηματική περιπέτεια φαντασίας, παραγωγής του 1994 σε σενάριο και σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού. Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Τσοκόπουλος, Άντζελα Γκερέκου, Χρήστος Καλαβρούζος και Αλεξάνδρα Λαδικού.

 Στο χωριό Καλλιρόη, ο Μπίλι δεν έχει γνωρίσει ακόμη τον έρωτα κι ας έχει φτάσει την ηλικία των πενήντα. Η μητέρα του, η γριά Αντριάνα, η οποία δεν τον αφήνει στιγμή μόνο του, φροντίζει καθε φορά που εμφανίζεται μια κοπέλα να την απομακρύνει από τον Μπίλι. Αυτήν την φορά θα κάνει την εμφάνιση της μια πανέμορφη νεράιδα, την οποία η Αντριάνα μεταμορφώνει σε κακάσχημη γριά. Ο αγαπημένος της νεράιδας, ο όμορφος νεαρός πρίγκιπας φθάνει με το άλογο του και σπεύδει αμέσως να λύσει τα μάγια της Αντριάνας με ένα φιλί στην νεράιδα του, αλλά όμως παρεμποδίζεται από όλες τις γριές και άσχημες γυναίκες του χωριού, οι οποίες τον περικυκλώνουν για να πάρουν το φιλί του και να γίνουν και αυτές νέες και πανέμορφες όπως η νεράιδα του. Στο μεταξύ, ο Αχιλλέας Καραφωτιάς, ο οποίος μεγάλωσε στην Καλλιρόη με τα παραμύθια και τις ιστορίες του χωριού του, πλέον εργάζεται στην Αθήνα ως αστυνομικός, αναλαμβάνει μια έρευνα, όπου θα κάνει την επανεμφάνιση της η νεράιδα, μεταμφιεσμένη σε εντυπωσιακή Ελληνοαμερικανίδα. Ο Καραφωτιάς στέλνεται για περαιτέρω έρευνες πίσω στην Καλλιρόη και εκεί, κατεβαίνοντας στο βυθό του πηγαδιού, για να εξιχνιάσει μια μυστηριώδη δολοφονία, ανακαλύπτει ότι τα παγωμένα δάχτυλα του πτώματος κρατούν την ιστορία της νιότης του. Η ταινία απέσπασε το Βραβείο β' ανδρικού ρόλου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1994. Βρασίδας Κάραλης. Η Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, σ. 236, στα Google Books Ο Δραπέτης του Φεγγαριού στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο Δραπέτης του Φεγγαριού στην IMDb
Φως... νερό... τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις

Το Φως... νερό... τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις είναι ελληνική ασπρόμαυρη κωμική κινηματογραφική ταινία του 1966, σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Κώστα Στράντζαλη. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Ναπολέοντα Ελευθερίου, το οποίο περιγράφει τις κωμικές περιπέτειες δύο φίλων και συγχωριανών που μπλέκουν σε μια κομπίνα με ένα απατεώνα, στις αγοραπωλησίες οικοπέδων. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Χατζηχρήστος, Σωτήρης Μουστάκας, Ζανίνο, Κία Μπόζου και η Σόφη Ζανίνου.

 Ο Μανώλης Πελεκούδης, που μόλις έφτασε στην Αθήνα, και ο αρμένης Κρικόρ θα πέσουν θύματα του Σωτήρη Σιδηρόπουλου και της φίλης του, Σόφης. Οι δύο απατεώνες θα τους κάνουν συνέταιρους στη "μαϊμού" κτηματομεσιτική επιχείρηση πώλησης οικοπέδων με δόσεις. Οι δύο νέοι συνεταίροι στρώνονται αμέσως στη δουλειά χωρίς να υποψιάζονται την απάτη του Σιδηρόπουλου. Ετσι αρχίζουν να πωλούν οικόπεδα, υποσχόμενοι στους αγοραστές ότι αυτά βρίσκονται σε προνομιακή θέα με φως, νερό, τηλέφωνο όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μανώλης. Κάποια στιγμή οι νέοι αγοραστές έχοντας δώσει μια προκαταβολή, ζητούν από τον Μανώλη να τους πάει στην περιοχή όπου βρίσκονται τα οικόπεδα «φιλέτα». Μετά από πολύωρη πεζοπορία ο Μανώλης μαζί με τους πελάτες του φτάνουν στην περιοχή που τους είχε υποδείξει ο Σιδηρόπουλος νωρίτερα και διαπιστώνουν ότι τα οικόπεδα «φιλέτα» είναι στην πραγματικότητα βράχια και αγριότοποι. Επιστρέφοντας πίσω στην Αθήνα, οι δύο απατημένοι συνεταίροι ιδρύουν μαζί με τα θύματα-αγοραστές το «Σωματείο των Σωτηρόπληκτων». Στην ταινία εμφανίζεται ο Γιώργος Ζαμπέτας μαζί με την Μανταλένα και τον Στέλιο Ζαφειρίου με συνοδεία από 80 μπουζουκτσήδες, να ερμηνεύουν τα τραγούδια "Άκου τ΄ αηδόνι" και "Θυμήσου τα παλιά μας" (σε στίχους του Χαράλαμπου Βασιλειάδη). Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Νοεμβρίου του 1966 και έκοψε 99.412 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 61η θέση ανάμεσα σε 117 ελληνικές ταινίες της σαιζόν 1966-1967. Ο ιστότοπος athinorama.gr έδωσε μια μικτή κριτική αναφέροντας πως «Σάτιρα της αστυφιλίας και της αφέλειας αλλά με φλύαρους αυτοχεδιασμούς από τον Χατζηχρήστο και πολλά βαρετά στερεότυπα.» Φως, νερό, τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Φως... νερό... τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις στην IMDb
Ουλιάνοφσκ

Το Ουλιάνοφσκ (ρωσικά: Улья́новск) είναι πόλη της Ρωσίας. Έχει πληθυσμό 614.786 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Πριν το 1924 η πόλη ονομαζόταν Σιμπίρσκ (Симби́рск). Το όνομα «Ουλιάνοφσκ» είναι προς τιμήν του Β.Ι. Ουλιάνοφ-Λένιν, ο οποίος γεννήθηκε στο Σιμπίρσκ. Η πόλη Ουλιάνοφσκ είναι επίσης έδρα του κρατικού πανεπιστημίου Ουλιάνοφσκ (USU), ένα από τα μεγαλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην περιοχή του Βόλγα που περιλαμβάνουν 6 ιδρύματα, 6 ανεξάρτητες σχολές, 2 θυγατρικές, 5 κατώτερα κολέγια, 6 κέντρα εκμάθησης.

 Το 1648, ο βογιάρος Μπογκντάν Χίτροβο ίδρυσε το συνοριακό οχυρό Σιμπίρσκ πάνω από το λόφο στις δυτικές όχθες του ποταμού Βόλγα, με σκοπό να προστατεύει το ανατολικό άκρο της ρωσικής αυτοκρατορίας. Καθώς τα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας επεκτάθηκαν γρήγορα στη Σιβηρία, το Σιμπίρσκ έχασε σύντομα τη στρατηγική θέση του και άρχισε να αυξάνεται ως επαρχιακή πόλη. Έγινε πόλη το 1796. Ο ιερός καθεδρικός ναός της Άγιας Τριάδας χτίστηκε σε νεοκλασικό ρυθμό μεταξύ 1827-1841. Ο πληθυσμός έφθασε από 26.000 το 1856 σε 43.000 το 1897. Το 1924, η πόλη μετονομάστηκε σε Ουλιάνοφσκ προς τιμήν του Β.Ι. Ουλιάνοφ-Λένιν που γεννήθηκε εκεί. Ένας άλλος ρώσος επαναστάτης ηγέτης, ο Αλέξανδρος Κερένσκι, γεννήθηκε επίσης στο Σιμπίρσκ.
Μπογκανί Κουμαλό

Ο Μπογκανί Κουμαλό είναι Νοτιοαφρικανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1987 στο Μανζίνι της Ζουαζιλάνδης και έχει ανάστημα 188 εκ.

 Αφού ξεκίνησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο από την ομάδα του πανεπιστημίου της Πραιτώρια, το 2007 αποκτήθηκε από την SuperSport United με τη φανέλα της οποίας διέπρεψε για μια τριετία μετρώντας 81 εμφανίσεις και 8 τέρματα. Τον Ιανουάριο του 2011 και αφού πρώτα δοκιμάστηκε με επιτυχία, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την αγγλική Τότεναμ Χότσπερ. Ακολούθησαν αρχικά δανεισμοί στις Πρέστον και Ρίντινγκ ( αμφότερες ομάδες της Τσάμπιονσιπ ) με τις οποίες μέτρησε 6 και 4 συμμετοχές αντίστοιχα. Τον Ιούλιο του 2012 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον ΠΑΟΚ. Παρά το ενδιαφέρον και άλλων ελληνικών ομάδων, ο Κουμαλό προτίμησε τους θεσσαλονικείς έπειτα από προτροπές δύο πρώην παικτών του ΠΑΟΚ, των Γκλεν Σάλμον και Μπράις Μουν. Ο Κουμαλό είναι από το 2008 διεθνής με την Εθνική της Νότιας Αφρικής. Έχει συνολικά 26 συμμετοχές με τους «Μπαφάνα Μπαφάνα» ενώ έχει πετύχει και ένα γκολ, στα πλαίσια μάλιστα του Μουντιάλ του 2010 που έγινε στα γήπεδα της πατρίδας του. Συγκεκριμένα, άνοιξε το σκορ στην μεγάλη νίκη με 2-1 επί της Γαλλίας. Κουμαλό, ο πρώτος Κουμαλό: Είμαι παίκτης - μαχητής ΠΑΟΚ: Απέκτησε Κουμαλό για 1 χρόνο Αρχειοθετήθηκε 2012-07-10 στο Wayback Machine.