IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γεώργιος Χαλκιάς

Ο Γεώργιος Χαλκιάς (γενν. 1967) είναι Έλληνας ακαδημαϊκός και θιβετολόγος, ειδήμων στον Ταντρικό Βουδισμό. Είναι διδάκτορας στην Σχολή Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ στο τμήμα Βουδιστικών Σπουδών. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη σχολή Ανατολικών σπουδών της Οξφόρδης. Έχει διεξαγάγει αρκετές έρευνες σε ινστιτούτα και πανεπιστήμια. Έχει δημοσιεύσει αρκετά συγγράμματα, τα οποία ασχολούνται κυρίως με τον Βουδισμό στο Θιβέτ. Σήμερα, ασχολείται με την έρευνα της μεταφραστικής εταιρείας στο Θιβέτ, σε συνεργασία με τη Ρομπέρτα Ρέιν.

 Halkias, Georgios (2003), «Pure-Lands and other Visions in Seventeenth-Century Tibet: a Gnam-chos sādhana for the pure-land Sukhāvatī revealed in 1658 by Gnam-chos Mi-’gyur-rdo-rje (1645-1667)», στο: Cuevas, Bryan J.; Schaeffer, Kurtis R., επιμ., Power, Politics and the Reinvention of Tradition: Tibet in the Seventeenth and Eighteenth Century' Tibet in the Seventeenth and Eighteenth Centuries, PIATS (2003), Leiden: Brill, 2006, σελ. 103–128, ISBN 9004153519, ISSN 1568-6183 Halkias, Georgios. 2004. ‘Tibetan Buddhism Registered: An Imperial Catalogue from the Palace Temple of ’Phang-thang.’ Eastern Buddhist, XXXVI, 1 & 2: 46-105.[1] Georgios T. Halkias, “When the Greeks Converted the Buddha: Asymmetrical Transfers of Knowledge in Indo-Greek Cultures”, in Trade and Religions: Religious Formation, Transformation and Cross-Cultural Exchange between East and West, ed. Volker Rabens. Leiden: Brill, 2013, p. 65–115. Georgios T. Halkias (2013). Luminous Bliss: a Religious History of Pure Land Literature in Tibet. With an Annotated Translation and Critical Analysis of the Orgyen-ling golden short Sukhāvatīvyūha-sūtra. Honolulu: University of Hawai‘i Press, Chapter 5. Halkias, Georgios, "The Self-immolation of Kalanos and other Luminous Encounters among Greeks and Indian Buddhists in the Hellenistic world". Journal of the Oxford Centre for Buddhist Studies, Vol. VIII, 2015: 163-186.
Αισθητική οδοντιατρική

Αισθητική οδοντιατρική ονομάζεται ο κλάδος της οδοντιατρικής επιστήμης που ασχολείται με παρεμβάσεις που έχουν ως στόχο την βελτίωση της εμφάνισης των δοντιών και γενικότερα του στόματος. Παρόλα αυτά η αισθητική οδοντιατρική διατηρεί τις βασικές αρχές της κλασσικής οδοντιατρικής.

 Περιστατικά με αισθητική παρέμβαση του οδοντιάτρου που έχουν ως στόχο την βελτίωση του χαμόγελου του. Η αισθητική οδοντιατρική προσπαθεί με τις παρεμβάσεις της να προσεγγίσει τον φυσικό τρόπο κατασκευής των δοντιών, πετυχαίνοντας ένα άριστο και φυσικό αισθητικό αποτέλεσμα. Τα σημερινά σύγχρονα υλικά που χρησιμοποιούνται για τις αισθητικές παρεμβάσεις προσεγγίζουν την δομή του φυσικού δοντιού, προσδίδοντας μεγαλύτερη φυσικότητα στο τεχνητό δόντι. Επιπλέον οι σύγχρονοι τρόποι παρέμβασης των οδοντιάτρων στα δόντια γίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι όποιες φθορές των φυσικών δοντιών. Τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η αισθητική οδοντιατρική είναι: Κίτρινα ή δόντια Κενά ανάμεσα στα δόντια Ορθοδοντικά προβλήματα Ανισοϋψή ή ανισομεγέθη δόντια Υπερτροφικά ή άνισοϋψή ούλα Σπασμένα / Ραγισμένα δόντια Οι υπηρεσίες της αισθητικής οδοντιατρικής όπως προσφέρονται από τις οδοντιατρικές κλινικές και τους οδοντιάτρους είναι: Η Λεύκανση Το Βοnding ή όψεις σύνθετης ρητίνης Οι Εμφράξεις σύνθετης ρητίνης Οι Όψεις Πορσελάνης Τα Ένθετα - Επένθετα Πορσελάνης ή Σύνθετης Ρητίνης Σχεδιασμός χαμόγελου Αισθητική Οδοντιατρική - Γενικά Αισθητική Οδοντιατρική - Έσπασε το δόντι μου
Ζοάν Ενρίκ Βίβες Σισίλια

Η Αυτού Γαληνότατη Υψηλότητα, αρχιεπίσκοπος Zoάν Ενρίκ Βίβες Σισίλια (Joan-Enric Vives i Sicília, 24 Ιουλίου 1949) είναι επίσκοπος του Ουρζέλ και ex officio συνηγεμόνας της Ανδόρρας μαζί με τον πρόεδρο της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1949 στη Βαρκελώνη. Το 1974 έγινε ιερέας και βοηθός στην αρχιεπισκοπή της Βαρκελώνης το 1993 και τιτουλάριος επίσκοπος της Νόνα την ίδια χρονιά. Έγινε βοηθός επίσκοπος της Ουρχέλ το 2001 και διορίστηκε επίσημα στις 12 Μαΐου του 2003. Διαδέχθηκε τον επί πολλά χρόνια επίσκοπο, Ζοάν Μαρτί Αλάνις. Στις 19 Μαρτίου 2010 έγινε Αρχιεπίσκοπος. Επίσημος ιστότοπος Vives Sicília
Αρχαία Στάγειρα

Τα αρχαία Στάγειρα, πόλη όπου γεννήθηκε ο Αριστοτέλης το έτος 384 π.Χ., βρίσκονται περίπου 500 μ. νοτιοανατολικά του σύγχρονου οικισμού Ολυμπιάδας, επί μιας χερσονήσου, στη Χαλκιδική της Κεντρικής Μακεδονίας.

 Η ίδρυση των Σταγείρων τοποθετείται χρονικά στο έτος 655 π.Χ. και πραγματοποιήθηκε από Ίωνες αποίκους της Άνδρου. Μετά τους Περσικούς Πολέμους τα Στάγειρα έγιναν μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας συνεισφέροντας στο κοινό ταμείο. Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και συγκεκριμένα το έτος 424 π.Χ., οι Σταγειρίτες αποστάτησαν από τους Αθηναίους και συμμάχησαν με τους Σπαρτιάτες. Το γεγονός εξόργισε τους Αθηναίους, οι οποίοι και έσπευσαν με επικεφαλής τον αμφιλεγόμενο στρατηγό Κλέωνα να πολιορκήσουν την πόλη, δίχως όμως αποτέλεσμα. Μετέπειτα τα Στάγειρα προσχώρησαν στο Κοινό των Χαλκιδέων, το οποίο αποτελούσε την συμμαχία 32 παραλιακών πόλεων της Χαλκιδικής με έδρα την πόλη της Ολύνθου. Ο Αριστοτέλης απεβίωσε μεταξύ πρώτης και εικοστής δευτέρας Οκτωβρίου του έτους 322 π.Χ. στη Χαλκίδα από στομαχικό νόσημα, μέσα σε θλίψη και μελαγχολία. Το σώμα του μεταφέρθηκε στα Στάγειρα, όπου θάφτηκε με εξαιρετικές τιμές. Οι συμπολίτες του τον ανακήρυξαν "οικιστή" της πόλης και έχτισαν βωμό πάνω στον τάφο του. Στη μνήμη του καθιέρωσαν γιορτή, τα "Αριστοτέλεια", και ονόμασαν έναν από τους μήνες "Αριστοτέλειο". Η πλατεία όπου θάφτηκε ορίστηκε ως τόπος των συνεδρίων της βουλής. Τάφος του Αριστοτέλη Αρχαϊκό Ιερό Υστεροκλασικό Τείχος (εποχής του Φιλίππου Β') Θεσμοφόριο - ιερό θεάς Δήμητρας Ελληνιστική οικία Τειχισμένη ακρόπολη Αγορά (καταστήματα και αποθήκες) Στοά κλασικών χρόνων και λιθόστρωτη οδός τετράγωνος βυζαντινός πύργος, χτισμένος μέσα στο προγενέστερο αψιδωτό οικοδόμημα. Οι προκαταρκτικές έρευνες στα αρχαία Στάγειρα ξεκίνησαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, από τον αρχαιολόγο Φ. Πέτσα, ενώ η συστηματική ανασκαφή, με επικεφαλής τον Κώστα Σισμανίδη και το προσωπικό της ΙΣΤ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων άρχισε το 1990 και συνεχίστηκε ως το 2000. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα και στοιχεία για τη γενέτειρα του Αριστοτέλη. Το 1995, έγιναν αναστηλωτικές επεμβάσεις στην οχύρωση και την Ακρόπολη της αρχαίας πόλης. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Κώστα Σισμανίδη ("Ο τάφος του Αριστοτέλη στα Αρχαία Στάγειρα" - Aristotle's grave at Ancient Stageira), η οποία έγινε στα πλαίσια του Παγκόσμιου Συνεδρίου “Αριστοτέλης 2400 Χρόνια”, το οποίο διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 2016 και με την ευκαιρία της διακήρυξης της UNESCO ως «Επετειακού Έτους Αριστοτέλη», ο αρχαιολόγος, μετά από εικοσαετή ανασκαφική έρευνα, ισχυρίζεται, ότι ο τάφος – ηρώο του Αριστοτέλη διασώζεται στα αρχαία Στάγειρα. Για το θέμα είχε γίνει πρώτη αναφορά, στη διάρκεια αρχαιολογικού συνεδρίου του 1996, η οποία τιτλοφορούνταν «Ένα προβληματικό κτίριο». 20 χρόνια μετά και αφού έχει πλέον διερευνήσει διάφορες άλλες πιθανότητες, θεωρεί ότι υπάρχουν πλέον «ισχυρές ενδείξεις», πως πρόκειται περί του τάφου του Αριστοτέλη. Τα αρχαία Στάγειρα - Υπουργείο Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2017-02-11 στο Wayback Machine. Αρχαία Στάγειρα - Δήμος Αριστοτέλη
Εθνική Βιβλιοθήκη του Βιετνάμ

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Βιετνάμ (βιετναμέζικα: Thư viện Quốc gia Việt Nam, γαλλικά: Bibliothèque Nationale du Viet Nam) είναι η εθνική βιβλιοθήκη του Βιετνάμ και βρίσκεται στο Ανόι .

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Βιετνάμ ιδρύθηκε με διάταγμα της 29ης Νοεμβρίου 1917 κατά τη διάρκεια της γαλλικής αποικιακής περιόδου ως Κεντρική Βιβλιοθήκη της Ινδοκίνας. . Ο πρώτος διευθυντής ήταν ο Πολ Μπουντέ και η βιβλιοθήκη άνοιξε επίσημα για το κοινό το 1919 στην οδό Borgnis Debordes (σημερινή οδός Trang Thi). Το 1922 ένα νέο διάταγμα θέσπισε τη νόμιμη κατάθεση, σύμφωνα με την οποία η βιβλιοθήκη ήταν υποχρεωμένη από το νόμο να λαμβάνει αντίγραφο κάθε υλικού που δημοσιεύεται στην Ινδοκίνα. Κατόπιν μετονομάστηκε σε Βιβλιοθήκη Πιερ Πασκιέ στις 28 Φεβρουαρίου 1935, ενώ κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής το 1945 τη θέση του διευθυντή ανέλαβε ο S.Kudo. Με τη δημιουργία της Προσωρινής Κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη στις 20 Οκτωβρίου 1945, με νέο διευθυντή τον Νγκο Ντιν Νου. Το 1946, ένα διάταγμα του προέδρου Χο Τσι Μινχ επανέλαβε τις διατάξεις περί νομικής κατάθεσης για το νέο κράτος. Τον Φεβρουάριο του 1947 άλλαξε και πάλι το όνομά της και έγινε η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Ανόι, πριν λάβει το σημερινό της όνομα στις 21 Νοεμβρίου 1958. Μεταξύ 1996 και 2002, η βιβλιοθήκη προχώρησε σε σημαντικές εργασίες επέκτασης, με την ανακαίνιση του αρχικού κτιρίου και την κατασκευή δύο νέων κτιρίων. Ο ιστότοπος της βιβλιοθήκης είναι διαθέσιμος στα βιετναμέζικα, αγγλικά και γαλλικά .Παρέχει τα τελευταία νέα σχετικά με τη βιβλιοθήκη και δίνει στοιχεία σχετικά με τις πρόσφατες εκδηλώσεις και δραστηριότητες της βιβλιοθήκης. Ο ιστότοπος προσφέρει επίσης πληροφορίες για τις ψηφιακές συλλογές. Αυτές οι συλλογές περιλαμβάνουν: Διδακτορικές διατριβές Βιβλία που σχετίζονται με την Ινδοκίνα Βιβλία, χάρτες για το Ανόι Βιβλία του Σίνο-Νομ Κασέτες, CD-ROM Αγγλικά βιβλία για το Βιετνάμ Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Βιετνάμ Ανόι Επίσημη ιστοσελίδα
Κάτι κουρασμένα παλικάρια

Το Κάτι κουρασμένα παλληκάρια είναι τίτλος ταινίας του ελληνικού κινηματογράφου, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, η οποία προβλήθηκε πρώτη φορά το 1967 στους κινηματογράφους κόβοντας 382.257 εισιτήρια, ερχόμενη 13η σε σύνολο 99 ταινιών.

 Ο Ντίνος Διαμαντίδης είναι ένας καλοστεκούμενος μεσήλικας, ο οποίος αρέσκεται να τρέχει πίσω από κάθε θηλυκό, παρά το γεγονός ότι είναι πολλά χρόνια αρραβωνιασμένος με τη γραμματέα του, Ρίτα. Όταν, μέσω ενός παλιού του φίλου, του Βούλη, γνωρίζει την εικοσάχρονη Κορίνα, ξετρελαίνεται μαζί της. Δυστυχώς όμως γι' αυτόν πρόκειται για μία σπείρα απατεώνων που σκοπό έχουν την περιουσία του. Τελικά, η Ρίτα με τη βοήθεια του γιατρού του Ντίνου κι ενός πρώην υπαλλήλου του θα αποκαλύψει την απάτη και ο Ντίνος αναγνωρίζοντας το λάθος του θα επιστρέψει στην αρραβωνιαστικιά του. Λάμπρος Κωνσταντάρας ... Ντίνος Διαμαντίδης Μπέτυ Αρβανίτη ... Ρίτα Ζαφειρίου, γραμματέας, συνεταίρα και αρραβωνιαστικιά του Ντίνου Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ... ο γιατρός Σπύρος Καρλάφτης, φίλος του Ντίνου από την εποχή της στρατιωτικής τους θητείας Νόρα Βαλσάμη ... Κορίνα Μαλτέζου, η νεαρά που ερωτεύεται ο Ντίνος Μέλπω Ζαρόκωστα ... κα Μαλτέζου, πλούσια Ελληνίδα, κάτοικος Ελβετίας Χρόνης Εξαρχάκος ... Βούλης Ζόλας (Κουνέλας), ανιματέρ σε τουριστικά θέρετρα του εξωτερικού που συχνάζουν Έλληνες Άγγελος Μαυρόπουλος ... δρ Σταματίου, γυναικολόγος - μαιευτήρας, γνωστός του γιατρού Καρλάφτη Γιώργος Βελέντζας ... γνωστός του βιομήχανου Αλεξόπουλου Άρης Μαλλιαγρός ... Αργύρης Λουμπάκης, πλούσιος Έλληνας που έκανε περιουσία στην Αφρική Μαρία Μπονέλου ... Μαρίνα Αλεξοπούλου, ανιψιά του βιομήχανου Μήτση Κωνσταντάρα ... Ιωάννα Βαλύρα, αδελφή του Ντίνου Γιώργος Βρασιβανόπουλος ... Πέτρος Λουμπάκης Ντίνος Λύρας ... Δημήτρης Παπαζήσης, υπάλληλος Ντίνου, μέλλων αρραβωνιαστικός της Μαρίνας Ηλίας Καπετανίδης ... ξενοδοχοϋπάλληλος Νίκος Μπίνας ... Νίκος Δημήτρης Ζακυνθινός ... ρεσεψιονίστ Νικηφόρος Χαλκιάς ... κος Δρόσος Φραγκούλης Φραγκούλης ... βιομήχανος Αλεξόπουλος, συνεργάτης του Ντίνου Θεόδωρος Ζιζίκος ... Χρήστος Στράτος Παχής ... θυρωρός Κάτι κουρασμένα παλληκάρια στο youtube.com Κάτι κουρασμένα παλληκάρια, www.cinegreece.com
Παλιό δικαστικό μέγαρο Κομοτηνής

Το Παλιό δικαστικό μέγαρο Κομοτηνής εκτιμάται ότι χτίστηκε το 1870 από Ολλανδό αρχιτέκτονα ως Διοικητήριο της Οθωμανικής Διοίκησης της Γκιουμουρτζίνας (παλαιότερο όνομα της Κομοτηνής). Σήμερα βρίσκεται δίπλα στο νέο δικαστικό μέγαρο στο κέντρο της Κομοτηνής. Την ίδια εποχή που χτίστηκε το διοικητήριο χτίστηκε και ο Πύργος του Ρολογιού. Γραπτά αρχεία δεν σώζονται για το κτήριο αυτό γιατί κατά την αποχώρησή τους το 1944 οι Βουλγαρικές αρχές κατοχής καταστρέψανε όλα τα αρχεία. Ως αρχιτεκτονική το κτήριο έχει ανάμειξη αρχιτεκτονικών ρυθμών (εκλεκτικισμός) και θεωρείται τυπικό κτήριο Οθωμανικής διοίκησης, παρόμοιο με κτήρια της Κωνσταντινούπολης.

 Το κτήριο λειτούργησε ως Διοικητήριο της Οθωμανικής Διοίκησης από το 1870 μέχρι το 1913. Την εποχή εκείνη η Γκιουμουρτζίνα (Κομοτηνή) ήταν σαντζάκι (επαρχείο) του βιλαετίου (νομαρχίας) της Αδριανούπολης. Το σαντζάκι συμπεριλάμβανε τους καζάδες (υποεπαρχίες) των σημερινών Νομών Ροδόπης, Ξάνθης αλλά και το νότιο μέρος της περιφέρειας του Χάσκοβο που σήμερα ανήκει στη Βουλγαρία. Όταν με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (το 1913) η πόλη δόθηκε στους Βούλγαρους, στο κτήριο αυτό εγκαταστάθηκε η διοίκηση μέχρι το 1919. Μετά το 1920 με τις συνθήκες Νεϊγύ και Σεβρών η Θράκη ενσωματώνεται στο Ελληνικό κράτος και η Κομοτηνή απελευθερώνεται από την 9η Μεραρχία Σερρών με τον Παμίκο Ζυμβρακάκη. Ο Ζυμβρακάκης παραλαμβάνει την πόλη στο παλιό δικαστικό μέγαρο. Το κτήριο γίνεται η έδρα της διοίκησης Θράκης, η οποία συμπεριλαμβάνει τις επαρχίες Κομοτηνής, Σαπών και Ξάνθης. Μετά το 1922 και τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923 στο κτήριο μεταφέρονται οι δικαστικές αρχές. Το κτήριο στέγαζε τις δικαστικές αρχές μέχρι το 2004. Σήμερα το κτήριο παραμένει αναξιοποίητο αν και έχει προταθεί να διαμορφωθεί ως το πρώτο Δικαστικό Μουσείο της Ελλάδος.
Μεσιέ 64

Ο Μεσιέ 64 (γνωστός και ως Γαλαξίας Μαύρο Μάτι και NGC 4826) είναι σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 σε απόσταση περίπου 20 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την λωρίδα σκόνης που καλύπτει τον λαμπρό πυρήνα του.

 Ο Μεσιέ 64 ανακαλύφθηκε από τον Edward Pigott τις 23 Μαρτίου 1779, ενώ 12 μέρες μετά τον ανακάλυψε ανεξάρτητα ο Γιόχαν Μπόντε. Περίπου ένα χρόνο αργότερα ο Σαρλ Μεσιέ τον ανακάλυψε και τον προσέθεσε στον κατάλογό του το 1780. Η ανακάλυψη του Pigott δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1781, μετά από τις δημοσιεύσεις των άλλων δύο. Η λωρίδα σκόνης ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ, όταν παρατήρησε τον γαλαξία το 1785 και το 1789. Με την πρώτη ματιά, ο Μεσιέ 64 μοιάζει να είναι ένας αρκετά συνηθισμένος γαλαξίας. Όμως, πρόσφατες μελέτες έχουν οδηγήσει στην αξιοπρόσεκτη ανακάλυψη ότι το διαστρικό αέριο στις εξωτερικές περιοχές του Μεσιέ 64 περιστρέφεται σε αντίθετη κατεύθυνση από το αέριο και τα άστρα στις εσωτερικές περιοχές. Η εσωτερική περιοχή έχει ακτίνα μόνο 3.000 έτη φωτός, ενώ η εξωτερική περιοχή 40.000 έτη φωτός. Αυτό το μοτίβο πιστεύεται ότι έχει προκαλέσει τη δημιουργία πολλών άστρων στα σύνορα των δύο περιοχών. Αίτια αυτού του φαινομένου πιστεύεται ότι είναι η συγχώνευση του Μεσιέ 64 με ένα δορυφόρο του. Ο Μεσιέ 64 σχηματίζει μία μικρή ομάδα με τον μικρό ανώμαλο γαλαξία UGC 8024. Ο De Vaucouleurs τοποθέτησε αυτούς τους δύο γαλαξίες μαζί με τον Μεσιέ 94 και κάποιους άλλους γαλαξίες στην ομάδα Μ94. Μεσιέ 90, ένας παρόμοιος γαλαξίας στο σμήνος της Παρθένου Messier 64, SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2008-04-11 στο Wayback Machine. Hubblesite description and high resolution images ESA/Hubble images of M64 APOD for August 2, 2007 a real photo by Pete Albrecht
Σεμπά

Ο Σεμπαστιάο ντε Φρέιτας Κόουτο Τζούνιορ(πιο γνωστός ως Σεμπά) (βραζιλιάνικα: Sebastião de Freitas Couto Júnior ή Sebá, Σαλβαδόρ, 8 Ιουνίου 1992) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στον Ιωνικό Νικαίας.

 Ο Σεμπά ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη βραζιλιάνικη ομάδα Κρουζέιρο, αλλά γρήγορα πήγε ως δανεικός στην Πόρτο, που εκεί κυρίως έπαιξε στη Β ομάδα της. Ο Σεμπά είναι ένας μέσος που μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις της επίθεσης. Επίσης, εξ αιτίας του καλού χειρισμού της μπάλας και την ταχύτητά του, μετά από μερικούς αγώνες στην Πορτογαλία, κάποιοι τον σύγκριναν με τον Χούλκ. Παρόλα αυτά, η Πόρτο αποφάσισε να μην τον κάνει δικό της, κι έτσι ο Σεμπά πήγε στην Εστορίλ - η οποία θα αγωνιζόταν και στο Europa LeagueΣτις 19 Αυγούστου 2015, ο Ολυμπιακός απέσπασε την υπογραφή του Σεμπά, και τον έκανε δικό του. Ο Σεμπά θα υπέγραφε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας. Στον Ολυμπιακό ο Σεμπά θα έβρισκε τον παλιό του προπονητή στην Εστορίλ, Μάρκο Σίλβα, ο οποίος είχε αναλάβει το ίδιο καλοκαίρι, την πειραϊκή ομάδα. Στον Ολυμπιακό έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Αυγούστου του 2015, σε ένα αγώνα κόντρα στον Πανιώνιο, ο οποίος έληξε 3-0, υπέρ του Ολυμπιακού. Ο Σεμπά, μπήκε, τότε, ως αλλαγή, στη θέση του Φελίπε Πάρντο. Scoresway.com Profile ogol (Πορτογαλικά)
Η Μαρία της Σιωπής

Η Μαρία της Σιωπής είναι ένα δράμα που γυρίστηκε το 1973 σε παραγωγή Φίνος Φιλμ, σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη με σενάριο του ίδιου και με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

 Η Μαρία Γεραλή (Αλίκη Βουγιουκλάκη) είναι μια κωφάλαλη κοπέλα που ζει με τον πατέρα της (Παντελής Ζερβός) σ' ένα νησί (τα γυρίσματα έγιναν στην Τζια). Στήριγμά τους είναι ο δάσκαλος (Αλέκος Αλεξανδράκης), που μιλάει τη νοηματική γλώσσα. Ο δήμαρχος Αντώνης Βουρνάς (Σπύρος Καλογήρου) βιάζει την Μαρία, την καθιστά έγκυο, και εκείνη γεννά αγόρι. Ο πατέρας της πεθαίνει απο καρδιά και ο δάσκαλος πάει για λίγο ένα ταξίδι και την αφήνει μόνη. Ο δήμαρχος και η γυναίκα του Γεωργία (Μαρία Κωνσταντάρου) πάνε να της πάρουν το παιδί. Η Μαρία αμύνεται και σκοτώνει κατά λάθος τον δήμαρχο. Το δικαστήριο την αθωώνει και την αφήνει ελεύθερη. Η Μαρία παντρεύεται τον δάσκαλο. Παρότι δεν αναφέρεται στους τίτλους της ταινίας, η υπόθεση βασίζεται στο θεατρικό έργο και την ταινία Johnny Belinda (1948). Στην IMDb αναφέρεται ότι Η Μαρία της Σιωπής βασίζεται στο ίδιο θεατρικό, και στους σεναριογράφους αναφέρεται ως "uncredited" ο Elmer Harris. Ενώ και στον ίδιον τον επίσημο ιστότοπο της Φίνος Φιλμ πλέον αναφέρεται ότι "Το σενάριο της ταινίας θυμίζει έντονα το χολυγουντιανό φίλμ Johnny Belinda." Ηχολήπτης της ταινίας μετά από απαίτηση της Αλίκης Βουγιουκλάκη ήταν ο Τάκης Κόντος. Αλίκη Βουγιουκλάκη - Μαρία Γεραλή Αλέκος Αλεξανδράκης - Γρηγόρης Παντελής Ζερβός - Λάμπρος Γεραλής Σπύρος Καλογήρου - Αντώνης Βουρνάς Λαυρέντης Διανέλλος - δέσποτας Καίτη Λαμπροπούλου - Ελένη Μαρία Κωνσταντάρου - Γεωργία Βουρνά Σπύρος Κωνσταντόπουλος - Πέτρος Ανδρέας Συρογιάννης - Γιάννος Δημήτρης Μπισλάνης - εισαγγελέας Γιώργος Σίσκος - συνήγορος Γιώργος Νέζος - γιατρός Γιάννης Χειμωνίδης - δικαστής Ειρήνη Κουμαριανού - φίλη Ελένης
Καλοκυρός

Ο Καλοκυρός (απεβ. 971) ήταν διεκδικητής τού Ρωμαϊκού θρόνου κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Βυζαντινού Πολέμου (970-971) στις βασιλείες του Νικηφόρου Β΄ και του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή.

 Σύμφωνα με τους ιστορικούς Ιωάννη Σκυλίτζη και Λέοντα τον Διάκονο, ο Καλοκυρός ήταν γιος ενός στρατηγού της Χερσονήσου. Το 967 ή το 968 ο Νικηφόρος Β´ Φωκάς τού απένειμε τον τίτλο τού πατρικίου και τον έστειλε στην Αυλή του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου, προκειμένου να πείσει εκείνον να ξεκινήσει εισβολή στο Βουλγαρικό βασίλειο, με την οποία η Ρωμανία βρισκόταν σε πόλεμο. Ο Καλοκυρός έπρεπε να πληρώσει στον Σβιατοσλάβ 15.000 λίτρες χρυσού, για να καλύψει εκείνος τα έξοδα της εκστρατείας. Ο Καλοκυρός ζήτησε από τον Σβιατοσλάβ Β΄ να τον υποστηρίξει μυστικά στον σφετερισμό του Ρωμαϊκού στέμματος. Οι Έλληνες ιστορικοί ισχυρίζονται επίσης, ότι ο Σβιατοσλάβ συμφώνησε να υποστηρίξει τον Καλοκυρό στη φιλοδοξία του να αποκτήσει τον Αυτοκρατορικό θρόνο, ενώ ο Καλοκυρός υποσχέθηκε να ανταμείψει τον Σβιατοσλάβ με «μεγάλους, ανυπολόγιστους θησαυρούς από τα Αυτοκρατορικά ταμεία» και να αναγνωρίσει την κατάκτησή του στη Βουλγαρία. Όμως κατά τη διάρκεια της επόμενης σύγκρουσης Ρως-Βυζαντίου, ο Καλοκυρός (τον οποίο ο Σβιατοσλάβ αναφέρεται να αγαπά και να σέβεται ως αδελφό του) συνελήφθη από τους Ρωμαίους στο Πρέσλαβ και δολοφονήθηκε. Η επιστροφή από τους Ρως τού Καλοκυρού ίσως είναι το θέμα μίας ασαφούς καταγραφής, γραμμένης στις λευκές σελίδες ενός βυζαντινού κώδικα του 10ου αιώνα. Σε αυτό το έγγραφο, ένας Έλληνας τοπάρχης αφηγείται το πέρασμά του από μία εχθρική χώρα βόρεια του Εύξεινου Πόντου κάποια στιγμή μεταξύ 964 και 967. Ο Α. Ν. Ζαχάρωφ πιστεύει ότι το έγγραφο περιγράφει την επιστροφή του Καλοκυρού από το Κίεβο μέσω του νησιού Μπερεζάν στην Κριμαία, αν και η ακρίβεια αυτής της ερμηνείας είναι αμφισβητήσιμη. Αντρέι Νικολάιεβιτς Ζαχάρωφ . Η Διπλωματία του Σβιάτοσλαβ . Μόσχα: Διεθνείς Σχέσεις, 1982. Fyodor Uspensky . Η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τομ. 2. Μόσχα: Mysl, 1997.
Μπεσίμ Μπόκσι

Ο Μπεσίμ Μπόκσι (αλβανικά: Besim Bokshi, σερβικά: Бесим Бокси, Besim Bokši‎, 1930–2014) ήταν αλβανός ποιητής, γλωσσολόγος και φιλόλογος. Διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Κοσσυφοπεδίου κατά την περίοδο 2008-2011.

 Ο Μπεσίμ Μπόκσι γεννήθηκε στη Γκιάκοβα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αλβανία όταν ήταν παιδί και τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση σε ένα σχολείο στο Ντουκάτ, ένα χωριό κοντά στο Βλορέ. Λίγα χρόνια αργότερα σπούδασε στα Τίρανα.Το 1945 επέστρεψε στη Γκιάκοβα και σπούδασε στο Τμήμα Αλβανολογίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου μέχρι το 1959, ακολουθώντας μεταπτυχιακές σπουδές στη γλωσσολογία στο Βελιγράδι. Κατά τη διάρκεια του 1961-63, δίδαξε την αλβανική γλώσσα στο Λύκειο της Γκιάκοβα, όπου διετέλεσε επίσης ως διευθυντής του. Από το 1967 έως το 1973, δίδαξε μορφολογία στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Σχολή της Γκιάκοβα, ενώ επίσης ήταν διευθυντής της κατά τη διάρκεια του 1967-71. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε για το Αλβανικό Ινστιτούτο της Πρίστινα για περίοδο οκτώ μηνών. Από το 1974, διδάσκει το μάθημα "Ιστορική μορφολογία" στο αλβανικό τμήμα της Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πρίστινα. Το 1977 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα. Ήταν μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Κοσσυφοπεδίου, ενώ στο παρελθόν υπήρξε αντιπρόεδρος της.Ο Μπόκσι ήταν μέλος της Επιτροπής Συμπερασμάτων κατά τη διάρκεια της γλωσσικής γνωμοδότησης της Πρίστινα το 1968, μια εκδήλωση γλωσσολογίας με θέμα το ορθόγραφικό πρότυπο της αλβανικής γλώσσας. Ήταν επίσης εκπρόσωπος στο Συνέδριο Ορθογραφίας που πραγματοποιήθηκε στα Τίρανα τον Νοέμβριο του 1973 και στο Συνέδριο Νοτιοανατολικών Ευρωπαϊκών Σπουδών που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα της Τουρκίας το 1978.Πέθανε στις 16 Αυγούστου 2014. Σε Προσδοκία (Në Pritje), Πριστίνα, 1966 Σπασμένες Σκιές (Hije të këputura), Πέγια, 1996 Ανάπτυξη του σχηματισμού της σημερινής ονομαστικής ευελιξίας των Αλβανικών (Rruga e formimit të sotëm nominal të shqipes), Πριστίνα, 1980 Prapavendosja e nyjes në gjuhët ballkanike, Πριστίνα, 1984 Η μετοχή στην αλβανική: Μια διαχρονική άποψη (Pjesorja e shqipes: vështrim diakronik), Πριστίνα, 1998 Σχετικά με τις προσωπικές αντωνυμίες στα Αλβανικά (Për vetorët e shqipes), Πριστίνα, 2004.
362

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 362 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 362 (CCCLXII) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μαμμερτίνου και Νεβίττα (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1115 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 362 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 18 Ιουλίου - Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός φτάνει στην Αντιόχεια με μία ρωμαϊκή εκστρατευτική δύναμη 60.000 άδρών και παραμένει εκεί για εννέα μήνες πριν ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Εξασφαλίζει συνεργασία με τον Αρσάκη, βασιλιά της Αρμενίας, ο οποίος αντιπαλεύεται σε έναν αιματηρό ανταρτοπόλεμο εναντίον των Περσών. Ο Ιουλιανός ναυπηγεί έναν στόλο 50 πολυήρεων και περισσοτέρων από 1.000 μεταφορικών σκαφών στα Σαμόσατα (Κομμαγηνή) για την εκστρατεία του στην Περσία εναντίον του Βασιλιά Σαπώρη Β΄ του Μεγάλου. Ένας σεισμός πλήττει τη Νίκαια (Τουρκία). Ένας σεισμός πλήττει το Αλ-Καράκ (Ιορδανία). Θρησκεία 21 Φεβρουαρίου - Ο Αθανάσιος επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και συγκαλεί μία σύνοδο, στην οποία ζητά ενότητα μεταξύ των Χριστιανών που διαφέρουν στην ορολογία, αλλά ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός διατάζει από τον Αθανάσιο να αφήσει την Αλεξάνδρεια. Θα παραμείνει σε εξορία στην Άνω Αίγυπτο μέχρι το θάνατο του Ιουλιανού το επόμενο έτος. 22 Οκτωβρίου - Ο ναός του Απόλλωνα στη Δάφνη, κοντά στην Αντιόχεια, καταστρέφεται από μία μυστηριώδη πυρκαγιά. Φλαβία Μαξίμα Κωνσταντία, κόρη του Κωνσταντίου Β΄ (πεθαίνει το 383) Άγιος Μεσρώπ Μαστότς, Αρμένιος γλωσσολόγος (πεθαίνει το 440) Τζιν Ξαογουντί, αυτοκράτορας της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 396) 1 Ιανουαρίου - Παύλος Κατένας, Ρωμαίος πολιτικός (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 25 Φεβρουαρίου - Ρηγίνος, Έλληνας Ορθόδοξος επίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 10 Μαΐου - Γορδιανός και Επίμαχος, Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς, μάρτυρες και άγιοι (γεννιούνται σε άγνωστο έτος) 5 Ιουνίου - Δωρόθεος ο Τύρου, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και μάρτυρας (γεννιέται το 255) 27 Ιουνίου - Κρίσπος, Κρισπιανός και Βενεδίκτη, Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς, μάρτυρες και άγιοι (γεννιούνται σε άγνωστο έτος) 28 Ιουνίου, Βασίλειος ο Αγκύρας, Βυζαντινός Ορθόδοξος επίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 5 Αυγούστου, Ευσίγνιος ο Αντιοχείας, Βυζαντινός Ορθόδοξος επίσκοπος και μάρτυρας (γεννιέται το 252) 7 Αυγούστου, Δονάτος ο Αρέτσου, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 16 Οκτωβρίου, Ελίφιος, Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 20 Οκτωβρίου, Αρτέμιος, Αιγύπτιος Ορθόδοξος μάρτυρας και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 20 Οκτωβρίου, Θεοδώρητος ο Αντιοχείας, Σύριος Χριστιανός ιερέας και μάρτυρας (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 10 Δεκεμβρίου, Γέμελλος ο Αγκύρας, Βυζαντινός Ορθόδοξος επίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Πριγκίπισσα Χήρα Μα, παλλακίδα του Τζανγκ Τζαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Μπαντούνγκ

Το Μπαντούνγκ (ινδονησιακά: Kota Bandung) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Δυτική Ιάβα στην Ινδονησία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει 2.393.633 κατοίκους, κατατάσσοντας ως την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ενώ η μητροπολιτική περιοχή με 7.414.560 κατοίκους είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στη χώρα. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 768 μέτρων, περίπου 140 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τζακάρτα και ως εκ τούτου έχει χαμηλότερη θερμοκρασία από τις άλλες πόλεις της Ινδονησίας. Η θέση της σε μια κοιλάδα περιτριγυρισμένη από ορεινούς όγκους είναι οχυρή για αυτό και οι Ολλανδοί άποικοι σχεδίασαν να μετακινήσουν την πρωτεύουσα από τη Μπατάβια στο Μπαντούγκ.

 Οι Ολλανδοί άποικοι είχαν φυτείες με τσάι στη περιοχή το 17ο και 18ο αιώνα. Ένας δρόμος κατασκευάστηκε για να ενώνει το Μπαντούνγκ με τη πρωτεύουσα Μπατάβια. Ύστερα από αιτήματα των κατοίκων, το Μπαντούνγκ έγινε δήμος το 1906 με αποτέλεσμα η πόλη να αναπτυχθεί γρήγορα και να γίνει τόπος παραθερισμού των αποίκων, καθώς χτίστηκαν πολυτελή ξενοδοχεία και καφέ στη πόλη, με αποτέλεσμα να τις δοθεί το προσωνύμιο το «Παρίσι της Ιάβας» (Parijs van Java). Μετά την ανεξαρτησία της Ινδονησίας, η πόλη αναπτύχθηκε και αστικοποιήθηκε ταχύτατα. Μέσα σε 20 χρόνια (1940-1961) ο πληθυσμός της τετραπλασιάστηκε. Το 1955 έλαβε χώρα στο Μπαντούνγκ η διάσκεψη του Μπαντούνγκ, η οποία έθεσε το θεμέλιο λίθο για την δημιουργία του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Το Μπαντούνγκ είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός εγχώριος και διεθνής. Η πόλη είναι γνωστή για την ολλανδική αποικιακή αρχιτεκτονική, τη μεγάλη γαστρονομική ποικιλία. Ανάμεσα στα αξιοθέατα ξεχωρίζουν ο βοτανικός και ο ζωολογικός κήπος. Άλλες σημαντικές πηγές εισοδήματος είναι οι κατασκευές, η παραγωγή υφασμάτων και φαρμάκων, οι υπηρεσίες και η γεωργία.
Μαρία του Μπορόβσκ

Η Μαρία Γιαροσλάβνα, ρωσ. (Мария Ярославна (1418 - 1484) από τον Οίκο του Μπορόβσκ ήταν κόρη του πρίγκιπα του Μαλογιαροσλάβετς και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα της Μόσχας.

 Ήταν κόρη του Γιαροσλάβ Βλαντιμίροβιτς πρίγκιπα του Μαλογιαροσλάβετς και της Μαρίας, εγγονής του Φιοντόρ Κόσκα βογιάρου στη Δούμα επί Ντμίτρι Ντονσκόι και Βασιλείου Α΄. Παντρεύτηκε τον Βασίλειο Β΄ μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνα: Ιβάν Γ΄ 1440-1505, μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία του Τβερ και μετά τη Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα, κόρη του Θωμά δεσπότη του Μωρέως. Άννα 1451-1501, παντρεύτηκε τον Βασίλι Ιβάνοβιτς μεγάλο πρίγκιπα του Ρυαζάν. Αντρέι Μπολσόι 1446-1493, πρίγκιπας του Ούγκλιτς, Ζβενίγκοροντ, Μπεζέτσκ. Αντρέι Μενσόι. Bain, Robert Nisbet (1911). "Basil s.v. Basil II." . In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. 3 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 468.
Λεωνίδας Σμόλεντς

Ο αντιστράτηγος Λεωνίδας Σμόλεντς ή Σμόλενιτς ή Σμολένσκης (όπως αναφερόταν σε υπουργικές αποφάσεις που υπέγραφε) (1806 - 1882) ήταν ελληνικής καταγωγής αξιωματικός του αυστριακού στρατού που έζησε στην Ελλάδα μετά το 1830, στρατιωτικός και δυο φορές Υπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας.

 Ο Σμόλεντς καταγόταν από βλάχικη οικογένεια που είχαν μεταναστεύσει από τη Μοσχόπολη της Ηπείρου και ήταν αξιωματικός από την Ουγγαρία, ο οποίος ήλθε στην Ελλάδα το 1825. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό ως βαθμοφόρος στις περιόδους του Κυβερνήτη Καποδίστρια, της Αντιβασιλείας και της Απόλυτης Μοναρχίας του Όθωνα. Μετά την ανατροπή της απόλυτης μοναρχίας παρέμεινε στο στράτευμα γιατί εξαιρέθηκε από το τον γενικό όρο της απομάκρυνσης των Βαυαρών και εν γένει Στρατιωτικών. Έγινε Υπουργός Στρατιωτικών δυο φορές, το 1855 στην Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη και το 1863 στην κυβέρνηση Βάλβη. Παντρεύτηκε στην Αθήνα την Μαρία Αξιώτη, κόρη του οπλαρχηγού Κωνσταντίνου Αξιώτη. Παιδιά του ήταν ο Νικόλαος Σμόλενιτς, στρατιωτικός και μετέπειτα Υπουργός Στρατιωτικών και ο Κωνσταντίνος Σμολένσκη, στρατιωτικός, ήρωας του Ελληνοτουρκικού πόλεμου του 1897 και επίσης Υπουργός Στρατιωτικών (δυο φορές). Πέθανε στην Αθήνα το 1882. Λήμμα Σμόλεντς, Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, Τόμος Ενδέκατος, 1931, Αθήνα Οι Εκλογές στην Ελλάδα από το 1844 εως το 1900 Νικητάκη Σοφία, Προπτυχιακή Εργασία, Συνταγματικό Δίκαιο Εξάμηνο, Καθηγητής : Αν.Δημητρόπουλος. Γ. Δρουγολίνος, επιμ. (13 Μαΐου 1882). Έσπερος, Τομ. 2, Έτος Β', τεύχ. 25. Λειψία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2010.
Σινουχέ ο Αιγύπτιος

Το Σινουχέ ο Αιγύπτιος (Φινλανδικά: Sinuhe egyptiläinen - Viisitoista kirjaa lääkäri Sinuhen elämästä n 1390-1335 eKr) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Φινλανδού συγγραφέα Μίκα Βαλτάρι, το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1945.

 Ο Σινουχέ εξιστορεί την ζωή του από τα παιδικά του χρόνια σε κάποια φτωχογειτονιά των Θηβών, την περίοδο που σπουδάζει ιατρική και κατόπιν, όταν γίνεται βασιλικός γιατρός. Περιγράφει τη γνωριμία του με τον μετέπειτα Φαραώ Ακενατών τον οποίο ακολούθησε στη δημιουργία της πόλης του, της Ακχετατόν. Ακόμα αναφέρεται στη γνωριμία του με τον στρατηγό και, μετέπειτα, Φαραώ Χορεμχέμπ o οποίος στην συνέχεια τον εξόρισε.Το βιβλίο περιέχει πολλές λεπτομέρειες σχετικές με την αρχαιολογία της φαραωνικής Αιγύπτου. Εμπνευσμένο εν μέρει από την ομώνυμη αρχαία αιγυπτιακή ιστορία (Ιστορία του Σινούε), είναι διανθισμένο με αποσπάσματα από άλλα ποιήματα της εποχής του Μέσου Βασιλείου. Διακατέχεται δε από τη μεταπολεμική απογοήτευση από τις ιδεολογίες και ιδιαίτερα από τη θρησκεία.Το βιβλίο μεταφέρθηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1954, σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ. Ο τίτλος της ήταν The Egyptian και πρωταγωνιστούσαν οι Edmund Purdom (Σινουχέ), Βίκτορ Ματσούρ (Χορεμχέμπ), Τζιν Σίμονς (Μερίτ), Τζιν Τίρνεϊ (Βακεταμών), Πίτερ Ουστίνοφ (Κάπταχ), Michael Wilding (Ακενατών). Ο Αιγύπτιος, μετάφραση Γιάννη Λάμψα, εκδ. Κάκτος, 1984 Σινουχέ ο Αιγύπτιος, μετάφραση Μαρίας Μαρτζούκου, εκδ. Καλέντης, 2006, ISBN 9789602191866
Σοφία της Ουγγαρίας (μοναχή)

Η Σοφία, ουγγρικά: Zsófia‎ Magyarországról Arpadról (α' ήμισυ 12ου αι.) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας. Μνηστεύθηκε με τον Ερρίκο-Βερεγγάριο των Χοενστάουφεν, γιο του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας. Απεβίωσε ως μοναχή στο αβαείο του Άντμοντ.

 Γεννήθηκε γύρω στο 1135 και ήταν η πρώτη κόρη του Μπέλα Β΄ και της Ελένης των Βουκάνοβιτς, κόρης του Ούρου Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Ράσκιας (Σερβίας). Αρχίζει να εμφανίζεται για πρώτη φορά στα γραπτά κείμενα το 1139, όταν ο πατέρας της την μνήστευσε με τον Ερρίκο-Βερεγγάριο, μεγαλύτερο γιο του Κορράδου Γ΄ (β. 1138–1152). Λίγο μετά η Σοφία ταξίδεψε δυτικά από το βασίλειο της Ουγγαρίας στη Γερμανία, όπου πιθανότατα μάθαινε τη γερμανική γλώσσα και τα Αυλικά έθιμα για την προετοιμασία του γάμου της. Ωστόσο ο αρραβώνας της με τον νεαρό Ερρίκο-Βερεγγάριο χάλασε ως εξής: Ο πατέρας της απεβίωσε το 1141 και η σχέση μεταξύ τού διαδόχου του Γκέζα Β΄ και του Κορράδου Γ΄ αυξήθηκε όλο και περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Σε ένα σημείο στα μέσα της δεκαετίας του 1140 ο Κορράδος Γ΄ υποστήριξε -αν και για λίγο- τον Μπόρις Καλαμάνο (εξάδελφο του Μπέλα Β΄), έναν αντίπαλο διεκδικητή για τον Ουγγρικό θρόνο. Σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, τα σχέδια για έναν γάμο μεταξύ Σοφίας και Ερρίκου-Βερεγγάριου εγκαταλείφθηκαν. Ωστόσο η Σοφία ήταν ακόμη στο Γερμανικό βασίλειο, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε ένα έτος έγινε μοναχή στο μοναστήρι του Άντμοντ (σήμερα στην Αυστρία): Σύμφωνα με την επιστολή του Χέρμπορντ του Mίχελσμπεργκ που γράφτηκε το 1159, η Σοφία κατοικούσε ήδη στο διπλό μοναστήρι στο Άντμοντ, όταν χάλασε η μνηστεία της. Ο Κορράδος Γ΄ την είχε στείλει εκεί αμέσως μετά την αναχώρησή της από την Ουγγαρία, γιατί ο Γερμανός βασιλιάς ήθελε η Σοφία να μεγαλώσει μέσα στο αβαείο έως ότου αυτή και ο Ερρίκος-Βερεγγάριος γίνουν αρκετά μεγάλοι για να παντρευτούν. Όταν έγινε σαφές ότι ο γάμος της δεν θα γινόταν ποτέ, ο αδελφός της Γκέζα Β΄ έστειλε αγγελιοφόρους στο Άντμοντ για να την φέρει πίσω στην Ουγγαρία. Ωστόσο η Σοφία δεν ήθελε να φύγει, επιμένοντας αντ' αυτού ότι ήθελε να παραμείνει στο μοναστήρι ως μοναχή. Στη συνέχεια ο Γκέζα Β΄ σκέφτηκε να οδηγήσει στρατό στην Αυστρία για να την πάρει πίσω με τη βία. Αργότερα όμως αποφάσισε να στείλει μία διπλωματική αποστολή, για να διαπραγματευτεί την επιστροφή της. Ο ηγούμενος του Άντμοντ έδωσε στη Σοφία την επιλογή να μείνει ή να φύγει. Για άλλη μία φορά, επιβεβαίωσε την επιθυμία της να γίνει μοναχή και ο Γκέζα Β΄ επέτρεψε τελικά να μείνει στο Άντμοντ. Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [=Rulers of the House of Árpád] (in Hungarian). I.P.C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3. Lyon, Jonathan R. (2012). "The letters of Princess Sophia of Hungary, a nun at Admont". In Newman Goldy, Charlotte; Livingstone, Amy (eds.). Writing Medieval Women's Lives. Palgrave Macmillan. pp. 51–68. ISBN 978-0-230-11455-5. Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Translated by György Novák). Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X.
Gajim

Το Gajim δεν πρέπει να μπερδεύεται με το Gaim, ένα άλλο πρόγραμμα άμεσης επικοινωνίαςΤο Gajim είναι ένα ελεύθερο πρόγραμμα πελάτης άμεσης επικοινωνίας για το πρωτόκολλο Jabber (XMPP) γραμμένο σε GTK. Τρέχει σε GNU/Linux, BSD και Microsoft Windows.

 Ο στόχος του Gajim είναι να παρέχει ένα πλήρως εξοπλισμένο και εύχρηστο XMPP πρόγραμμα πελάτη για τους χρήστες του GTK. Το Gajim δεν απαιτεί το GNOME για να τρέξει, αν και τρέχει περίφημα σε περιβάλλον GNOME. Παράθυρα συζήτησεις με καρτέλες Υποστήριξη για ομαδικές συζητήσεις Φατσούλες, ανιχνευτή URL Εικονίδιο στην μπάρα εργαλείων TLS & GPG υποστήριξη Υποστήριξη εγγραφής σε μεταφορά Ανακάλυψη Υπηρεσιών συμπεριλαμβανωμένων των κόμβων Υποστήριξη Πολλαπλών Λογιαριασμών Δυνατότητες D-BUS Κονσόλα XMLΤο Gajim είναι διαθέσιμο στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ρώσσικα, Ισπανικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά, Ελληνικά, Βουλγάρικα, Σουηδικά και Τσέχικα. Επειδή το Jabber επιτρέπει μεταφορές σε άλλες υπηρεσίες, τις οποίες πολλοί διακομιστές παρέχουν, το Gajim μπορεί να συνδεθεί στο Yahoo!, AIM, ICQ και στην Υπηρεσία Μηνυμάτων .NET. Άλλες υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες είναι το RSS και το ATOM για συγκετρωτές ειδήσεων, η αποστολή SMS και η πρόγνωση καιρού. Για περισσότερα βλέπε Jabber. Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Gajim project Wiki Αρχειοθετήθηκε 2013-01-31 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Δήμος Φυλής

Ο Δήμος Φυλής είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Φυλής, Άνω Λιοσίων και Ζεφυρίου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 105,128 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 45.965 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε να είναι τα Άνω Λιόσια.

 Ο Δήμος Φυλής συστάθηκε για πρώτη φορά το 1840. Μέχρι τότε η περιοχή του δήμου ανήκε στον δήμο Αχαρνών. Ο δημότης ονομαζόταν Φυλάσιος. Έδρα του ήταν η Χασιά. Έμβλημα της σφραγίδος του δήμου ήταν ένας κισσός. Το 1912 το μεγαλύτερο τμήμα του δήμου Φυλής αποτέλεσε την νεοσύστατη κοινότητα Χασιάς μετέπειτα κοινότητα Φυλής. Το 1990 η κοινότητα Φυλής αναγνωρίστηκε σε δήμο που διατηρήθηκε αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας το 1997. Η συνολική του έκταση ήταν 69,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του είναι 13.013 κατοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Μετά την 1η Ιανουαρίου 2011, με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, ο δήμος Φυλής συνενώθηκε με τους δήμους Άνω Λιοσίων και Ζεφυρίου σχηματίζοντας τον νέο διευρυμένο δήμο Φυλής. ... 1979-1982 Σταμάτιος Μπρέμπος 1983-1990 Νικόλαος Λιάκος 1985-1990 Στέργος Πανάγος 1991-1998 Νικόλαος Λιάκος 1999-2014 Δημήτριος Μπουραΐμης 2014- σήμερα Χρήστος ΠαππούςΠηγή: ΕΕΤΑΑ Δήμος Φυλής Επίσημος Δικτυακός Τόπος Δήμου Φυλής Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Δήμος Ζαγορίου

Ο Δήμος Ζαγορίου είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Κεντρικού Ζαγορίου, Ανατολικού Ζαγορίου και Τύμφης και των Κοινοτήτων, Βοβούσης και Παπίγκου.Ο Δήμος αποτελείται αποκλειστικά από χωριά, τα καλούμενα Ζαγοροχώρια. Έδρα του είναι οι Ασπράγγελοι και έχει πληθυσμό 3.804 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011:

 Έδρα: Ασπράγγελοι - Πληθυσμός: 1.008 κάτοικοι (Απογραφή 2011) Έδρα: Μηλιωτάδες - Πληθυσμός: 1.476 κάτοικοι (Απογραφή 2011) Έδρα: Τσεπέλοβο - Πληθυσμός: 908 κάτοικοι (Απογραφή 2011) Έδρα: Βοβούσα - Πληθυσμός: 118 κάτοικοι (Απογραφή 2011) Έδρα: Πάπιγκο - Πληθυσμός: 294 κάτοικοι (Απογραφή 2011) Δήμος Ζαγορίου (ιστοσελίδα Δήμου Ζαγορίου) Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ζαγορίου (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Ζαγοροχώρια: 46 πανέμορφα χωριά σκαρφαλωμένα στα βουνά των Ιωαννίνων (ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;) Ζαγοροχώρια: Τα 46 στολίδια της Ηπείρου (web-Greece.gr) Τόπος - Ιστορία Ζαγορίου (GREEK GASTRONOMY guide) Ζαγοροχώρια: Χωριά και γεφύρια γεμάτα ιστορία (Happy Traveller) ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ - ΖΑΓΟΡΟΧΩΡΙΑ (autotriri-touring.gr) Ζαγόρι (Discover Greece)
Μπόλκο Β΄ του Ζιενμπίτσε

Ο Μπόλκο Β΄, πολων. Bolko II Ziębicki (1 Φεβρουαρίου 1300 - 11 Ιουνίου 1341) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν δούκας του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε (1301-12, με τους αδελφούς του ως συγκυβερνήτες), της Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε (1312-22, με τους αδελφούς του ως συγκυβερνήτες) και της Ζιενμπίτσε (από το 1322, μόνος του).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Α΄ του Αυστηρού, δούκα του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε και της Βεατρίκης των Ασκάνια, κόρης του Όθωνα Ε΄ δούκα του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ. Νυμφεύτηκε το 1321 τη Μπόννη ή Γκούτα/Γιούντιτ της Σαβοΐας, κόρη (νόθη ή γνήσια) του Λουδοβίκου Β΄ βαρόνου του Βω και είχε τέκνα: Νικόλαος ο Μικρός 1322/27-1358, δούκας του Ζιεμπίτσε. Μαργαρίτα π.1330-μετά το 1368, μοναχή στο Στζέλιν. Cawley, Charles (14 June 2009). BURGUNDY KINGDOM NOBILITY "Medieval Lands Project: Burgundy Kingdom Nobility: BARONS de VAUD" Check |url= value (help). Medieval Lands (1.6 ed.). Foundation for Medieval Genealogy. Retrieved 27 September 2010.
Τζέιν Στάνχοπ του Χάρινγκτον

Η Τζέιν Στάνχοπ του Χάρινγκτον (Jane Stanhope of Harrington, γεννημένη ως Τζέιν Φλέμινγκ Jane Fleming, 23 Μαΐου 1755 - 3 Φεβρουαρίου 1824) ήταν Βρετανίδα ευγενής, κοσμική και Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Καρλότας.

 Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1755, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Σερ Ιωάννη Φλέμινγκ, 1ου Βαρονέτου και της Τζέιν Κόλεμαν. Το 1778 αραβωνιάστηκε τον Κάρολο Στάνχοπ, 3ο Κόμη του Χάρινγκτον, ήρωα πολέμου που πολέμησε στη Βόρεια Αμερική. Ο γάμος τους έγινε στις 23 Μαΐου 1778 στην Εκκλησία Μέριλμπον του Λονδίνου. Μαζί απέκτησαν δέκα παιδιά: τον Λόρδο Κάρολο (1780-1851), παντρεύτηκε την Μαρία Φουτ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Λόρδο Λίνκολν Έντουιν Ροβέρτο (1781-1840), δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Λαίδη Άννα Μαρία (1783-1857), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ράσελ του Μπέντφορντ. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Λόρδο Λέστερ Φιτζέραλντ Κάρολο (1784-1862), παντρεύτηκε την Ελισάβετ Γκριν. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Φιτζρόι Ερρίκο Ριχάρδο (1787-1864), παντρεύτηκε την Καρολίνα Γουίνταμ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Λόρδο Φραγκίσκο Κάρολο (1788-1862), παντρεύτηκε την Χάννα Γουίλσον. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Ερρίκο Γουλιέλμο (1790-1872), παντρεύτηκε την Φάνυ Κόπερ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λαίδη Καρολίνα Άννα (1791-1853), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Άισφορντ Σάνφορντ. Δεν απέκτησαν παιδιά. τν Λαίδη Καρλότα Αυγούστα (1793-1859), παντρεύτηκε τον Αύγουστο Φρειδερίκο Φιτζέραλντ του Λένστερ. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Αύγουστο (1794-1831), δεν παντρεύτηκε ποτέ.Η Κόμισσα του Χάρινγκτον έγινε γνωστή για την αίσθηση της μόδας και τη φυσική ελκυστικότητά της. εκείνη και η Γεωργιάνα Κάβεντις, Δούκισσα του Ντέβονσαϊρ, ξεχώρισαν ως «οι καλύτερες ντυμένες κυρίες» σε ένα ολονύχτιο πάρτι που διοργάνωσε η Δούκισσα τον Σεπτέμβριο του 1782.Περιτριγυρισμένη από αριστοκρατία γενικά χαλαρών ηθών, θεωρήθηκε η επιτομή της αρετής, ενώ η μικρότερη αδερφή της σκανδάλησε την κοινωνία καθώς φέρρεται να είχε σεξουαλικές σχέσεις με 27 άντρες εκτός από τον σύζυγό της.Το 1794, έγινε Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Καρλότας. Ως η πιο ευνοούμενη από τη Βασίλισσα Καρλότα, η Κόμισσα παρέμεινε ως Κυρία της Κρεβατοκάμαρας μέχρι το θάνατο της βασίλισσας το 1818. Πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1824 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου σε ηλικία 68 ετών. Είναι θαμμένη στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Ιωράμ (του Ιωσαφάτ)

Ο Ιωράμ (εβραϊκά: Yəhôrām - יְהֹורָם‎) είναι Bιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη, ως Βασιλεύς του (νοτίου) Βασιλείου του Ιούδα, μετά τη διάσπαση του Βασιλείου του Σολομώντος, καθώς και στη Καινή Διαθήκη.

 Ο Γουίλιαμ Φ. Ολμπράιτ χρονολογεί τη βασιλεία του περί τα 849 - 842 π.Χ. Ο Έντουιν Θιλ θέτει την βασιλεία του Ιωράμ μαζί με του πατέρα του, Ιωσαφάτ, αρχίζοντας από το 853/852 π.Χ., και να βασιλεύει μόνος του το 848/847 π.Χ. Χρονολογεί επίσης το θάνατό του το 841/840 π.Χ. Όπως εξηγείται αργότερα, η χρονολογία του Θιλ για τους πρώτους επτά βασιλείς του Ιούδα περιείχε μια εσωτερική ασυνέπεια που οι μετέπειτα μελετητές διόρθωσαν με χρονολόγηση των βασιλιάδων αυτών ένα χρόνο νωρίτερα, έτσι ώστε οι ημερομηνίες του Ιωράμ να ληφθούν ως ένα έτος νωρίτερα. Δηλαδή η αρχή της βασιλείας του να είναι περί τα 849/848 π.Χ., και ο θάνατός του το 842/841 π.Χ. Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο Ιωράμ φέρεται απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ, ως πρωτότοκος γιος του Ιωσαφάτ, σύζυγος της Γοθολίας (κόρης του Αχαάβ βασιλέως Ισραήλ) και πατέρας του Οχοζία και άλλων τέκνων. Ο Ιωράμ είχε έξι ακόμα αδελφούς (2-Παραλειπ.21,2) με τα ονόματα Αζαρίας, Ιεϊήλ, Ζαχαρίας, Αζαρίας, Μιχαήλ και Σαφατίας τους οποίους και φέρεται να εξολόθρευσε "δια ρομφαίας". Ανέλαβε Βασιλεύς μετά το θάνατο του πατέρα του σε ηλικία 32 ετών και βασίλεψε στην Ιερουσαλήμ επί μία οκταετία.Επί βασιλείας του χάθηκε ο έλεγχος επί της γης Εδώμ, οι κάτοικοι της οποίας Εδωμίτες δημιούργησαν δικό τους Βασίλειο. Επίσης χάθηκε και η πόλη Λομνά, ή Λιβνά, στα σύνορα με τους Φιλισταίους. Στη συνέχεια ο Ιωράμ οδήγησε το έθνος του στην ειδωλολατρία. Συνέπεια αυτής ήταν το Βασίλειό του να δεχθεί επιθέσεις και από τους όμορους Άραβες και Αιθίοπες. Σύμφωνα με τις Γραφές για τις αμαρτίες του υπέστη κοιλιακή φλεγμονή όπου και κατέληξε στο θάνατο δύο χρόνια αργότερα κάτω από φρικτούς πόνους όταν εξήλθαν τα σπλάχνα του. Όταν πέθανε φέρεται να μη λυπήθηκε κανείς, όταν χωρίς εκφορά τάφηκε στη Πόλη του Δαυίδ σε χώρο εκτός του περιβόλου των βασιλικών τάφων.Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα.Ο Ιωράμ αναφέρεται στο βιβλίο Β' Βασιλέων (κεφ.8:16-24), Β΄ Χρονικών (κεφ.21) και στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Μια επιστολή του προφήτη Ηλία που αναφέρεται στο κείμενο των Παραλειπομένων Β' θεωρείται προϋπάρχουσα δεδομένου ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ζούσε την εποχή εκείνη. Προς αποφυγή σύγχυσης ο αναφερόμενος στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο Οζίας (Ιωράμ δε εγέννησε Οζίαν) στη ουσία είναι τρισέγγονος του Ιωράμ. Β΄ Χρονικών Κεφ.21 Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον. Κεφ. 1:1-17 David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.297-298.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06 ήταν η 51η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αθλητική Ένωση Πάφου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2005-06 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2006-07. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2006-07. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2005-06 ΑΠΟΠ Κινύρας Πέγειας ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς ΘΟΙ ΛακατάμιαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2005-06: ΑΣΙΛ Λύσης Ερμής Αραδίππου Ακρίτας ΧλώρακαςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2004-05 ΑΕΠ Πάφου Αλκή Λάρνακας Άρης ΛεμεσούΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2004-05: ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου Ελπίδα Ξυλοφάγου Ηρακλής Γερολάκκου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2005/06 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Η Πάφος σήκωσε την κούπα». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 30. 8 Μαΐου 2006. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2005-06 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Αρουντάτι Ρόι

Η Σουζάννα Αρουντάτι Ρόι (γενν. 24 Νοεμβρίου 1961) είναι Ινδή συγγραφέας, γνωστή κυρίως για το μυθιστόρημά της Ο θεός των μικρών πραγμάτων (1997), το οποίο γνώρισε παγκόσμια επιτυχία και της απέφερε το Βραβείο Μπούκερ του 1997. Είναι, επίσης, πολιτική ακτιβίστρια και δραστηριοποιείται σε θέματα γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του περιβάλλοντος.

 Η Αρουντάτι Ρόι γεννήθηκε στη Σιλόνγκ, πρωτεύουσα της πολιτείας Μεγκαλάγια, στην ανατολική Ινδία, κοντά στα σύνορα με το Μπαγκλαντές. Γονείς της ήταν η Μέρι Ρόι, Μαλαγιάλι Χριστιανή και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, από την Κεράλα, και ο Ρατζίμπ Ρόι, Μπενγκάλι διευθυντής φυτείας τσαγιού από την Καλκούτα. Όταν η Ρόι ήταν δύο ετών, οι γονείς της χώρισαν, και επέστρεψε στην Κεράλα μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της. Για ένα διάστημα, έζησαν στο σπίτι του παππού της, στην πολιτεία Ταμίλ Ναντού της νότιας Ινδίας. Τρία χρόνια αργότερα, επέστρεψαν στην Κεράλα, όπου η μητέρα της άνοιξε ένα σχολείο.Η Ρόι σπούδασε αρχιτεκτονική στη Σχολή Πολεοδομικού Σχεδιασμού και Αρχιτεκτονικής του Δελχί. Εκεί γνώρισε τον αρχιτέκτονα Τζέραρντ ντα Κούνια, με τον οποίο έζησε για ένα διάστημα στο Δελχί και ύστερα στην Γκόα, προτού χωρίσουν. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Δελχί, όπου εργάστηκε στο Εθνικό Ινστιτούτο Αστικής Πολιτικής. Το 1984, γνώρισε τον ανεξάρτητο σκηνοθέτη Πραντίπ Κρισέν, που της πρόσφερε τον ρόλο της βοσκοπούλας στη βραβευμένη του ταινία Μασέι Σαχίμπ, και τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε. Συνεργάστηκαν στην παραγωγή μιας τηλεοπτικής σειράς σχετικά με το κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας της Ινδίας, καθώς και στις ταινίες Άννι και Ηλεκτρικό Φεγγάρι. Η Ρόι τελικά εγκατέλειψε απογοητευμένη τον κόσμο του κινηματογράφου, χωρίζοντας και με τον Κρισέν, και εργάστηκε σε διάφορες θέσεις, μεταξύ άλλων ως δασκάλα αερόμπικ.Η Ρόι είναι εξαδέλφη του Πρανόι Ρόι, ιδιαίτερα γνωστού τηλεοπτικού παράγοντα στην Ινδία και επικεφαλής του τηλεοπτικού ομίλου NDTV, από τους μεγαλύτερους της χώρας. Ζει στο Δελχί. «Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα φασιστικό καθεστώς» (03/09/2018) Η Αρουντάτι Ρόι για το αντιμουσουλμανικό πογκρόμ στο Νέο Δελχί (01/03/2020) Η μάχη μας για την αγάπη (30/01/2021)