IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σουλεϊμάν Ντεμολάρι

Ο Σουλεϊμάν Ντεμολάρι (αλβανικά: Sulejman Demollari, Τίρανα, 15 Μαΐου 1964) είναι Αλβανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και δεύτερος επιθετικός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας έπαιξε επί σειρά ετών σε συλλόγους του εξωτερικού και μνημονεύεται ως ένας από τους κορυφαίους Αλβανούς ποδοσφαιριστές, καθώς και ένας από τους καλύτερους ξένους που αγωνίστηκαν στο Ρουμανικό Πρωτάθλημα. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπονητική.

 Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1964 στα Τίρανα και ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το άθλημα στη σχολή ποδοσφαίρου Alqi Kondi. Εκεί προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Ντιναμό Τιράνων, η οποία τον ενέταξε σε ηλικία 15 ετών στα τμήματα υποδομής της. Το 1981 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1991. Εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της Ντιναμό και κατά τη διάρκεια της θητείας του σε αυτή κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και ισάριθμα κύπελλα, κάνοντας το νταμπλ για τη σεζόν 1989/90. Εκείνη τη χρονιά σημείωσε 14 τέρματα σε 33 αναμετρήσεις για το πρωτάθλημα. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος ο Ντεμολάρι κατέφυγε όπως και άλλοι Αλβανοί ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα, προσελκύοντας το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού προτού καταλήξει στη Ντιναμό Βουκουρεστίου. Κατά την πρώτη του χρονιά στον ρουμανικό σύλλογο πέτυχε δύο γκολ στο ντεμπούτο του, καθώς και άλλα κρίσιμα τέρματα, αναδεικνυόμενος δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 18 γκολ (πίσω μόνο από τον συμπαίκτη του Γκάμπορ Γκερστενμάιερ) και συμβάλλοντας καθοριστικά στην κατάκτηση του τίτλου. Στη Ντιναμό αγωνίστηκε μέχρι τα μέσα της σεζόν 1994/95, έχοντας 36 τέρματα σε 100 αγώνες πρωταθλήματος. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από το Ελληνικό Πρωτάθλημα με τη φανέλα του Πανιωνίου, στον οποίο μεταπήδησε τον Δεκέμβριο του 1994. Στους «κυανέρυθρους» μέτρησε 24 συμμετοχές για το πρωτάθλημα (19 την πρώτη σεζόν και 5 την επόμενη) σκοράροντας μια φορά. Ακολούθως αγωνίστηκε στην ουγγρική Γκιόρι ΕΤΟ, όπου ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Ο Ντεμολάρι υπήρξε διεθνής με την Εθνική Αλβανίας μετρώντας συνολικά 45 συμμετοχές από το 1983 μέχρι και το 1995 και σκοράροντας μια φορά, τον Απρίλιο του 1993 στην ήττα με 3-1 από τη Λιθουανία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ακόμη ήταν ο ηγέτης της Εθνικής Ελπίδων που προκρίθηκε στην προημιτελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984. Ο Ντεμολάρι αναφέρεται ως ένας από τους καλύτερους Αλβανούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Ακόμη αναγνωρίζεται ως ένας από τους κορυφαίους ξένους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από τη Ρουμανία. Τον Ιούλιο του 2001, ο Ντεμολάρι ανέλαβε τη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού της Εθνικής Αλβανίας, ωστόσο απολύθηκε τον Απρίλιο του 2002 μετά από μια σειρά ανεπιτυχών αποτελεσμάτων και την ήττα σε φιλική αναμέτρηση από την Ανδόρα. Αργότερα διετέλεσε προπονητής των Λούσνια (δις), Σκουμπίνι και Ντιναμό Τιράνων, ενώ από το 2009 μέχρι το 2011 ήταν προπονητής της Εθνικής Παίδων της Αλβανίας. Σουλεϊμάν Ντεμολάρι στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Η ζηλιάρα

Η ζηλιάρα είναι μια ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Νίκο Τσεκούρα και η παραγωγή ανήκει στην κινηματογραφικό οργανισμό Καραγιάννης Καρατζόπουλος Α.Ε. Πρωταγωνιστεί η Ρένα Βλαχοπούλου.

 Η Ρένα Παντελιά (Ρένα Βλαχοπούλου), παθολογική ζηλιάρα, ταλαιπωρεί τον σύζυγό της, Αργύρη (Γιώργος Κωνσταντίνου), ο οποίος κινδυνεύει εξαιτίας της να χάσει την υγεία του, ακόμα και τη δουλειά του στη διαφημιστική εταιρεία όπου εργάζεται. Η φαντασία τής συζύγου του οργιάζει ασύστολα, αφού φαντάζεται παντού ανύπαρκτες απιστίες. Ενω προσπαθεί να πιάσει τον Αργύρη στα πράσα με τη φίλη της Ζωζώ (Καίτη Λαμπροπούλου), η Ρένα αρχίζει να καταλαβαίνει οτι όλα αυτά είναι στη φαντασία της και μόνο. Ωστόσο, όταν η Πιπίτσα (Άννα Μαντζουράνη), η οποία εργάζεται ως τηλεφωνήτρια στην εταιρεία του Αργύρη, αγοράζει ένα μπέιμπι ντολ, η ζήλεια της Ρένας αναζωπυρώνεται. Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1968-1969 και έκοψε 346.522 εισιτήρια. Ήρθε στην 16η θέση σε 108 ταινίες. Πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες έκανε στις 25 Νοεμβρίου 1968. Αρχικά, τα γυρίσματα είχαν ξεκινήσει με τον Νίκο Σταυρίδη στον ρόλο του Αργύρη, αλλά για άγνωστους λόγους, τη θέση του πήρε ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Ακολουθεί κριτική που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Το Βήμα στις 27 Νοεμβρίου 1968:Κλασική "ελαφρή κωμωδία", του τύπου που διανέμεται με "ανοιχτοχεριά" από τους αρμοδίους του ελληνικού κινηματογράφου και που βασίζεται στους ώμους ενός ή δύο καλών Ελλήνων ηθοποιών του θεάτρου. Στην περίπτωση της "Ζηλιάρας" ούτε το αναμφισβήτητο κωμικό ταλέντο της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Κωνσταντίνου, μπορεί να σώση την ταινία από την υποτυπώδη σκηνοθεσία και τις εμφανείς αδυναμίες του σεναρίου, που είναι γραμμένο σαφώς για το κοινό των "λίγων απαιτήσεων". Λίγες είναι οι στιγμές που οι συμπαθείς πρωταγωνιστές δίνουν πραγματικά το μέτρο των δυνατοτήτων τους. Σωστοί στους δεύτερους ρόλους τους ο Λαυρέντης Διανέλος και η Κ. Λαμπροπούλου. Η ζηλιάρα στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος Η ζηλιάρα Αρχειοθετήθηκε 2016-08-05 στο Wayback Machine. στη retrodb Η ζηλιάρα στην IMDb
Ιντρίδες

Οι Ιντρίδες ή Ιντριίδες είναι οικογένεια μεσαίων προς μεγάλους σε μέγεθος λεμούριων. Είναι ενδημικές, όπως όλοι οι λεμούριοι, στο νησί της Μαδαγασκάρης. Περιλαμβάνει 19 είδη σε 3 γένη (Indri, Avahi, Προπίθηκος)

 Οικογένεια Ιντρίδες Γένος Indri Ίντρις (Indri indri) Γένος Avahi (Μαλλιαροί λεμούριοι) Μαλλιαρός λεμούριος του Bemaraha (Avahi cleesei) Ανατολικός μαλλιαρός λεμούριος (Avahi laniger) Μαλλιαρός λεμούριος του Moore (Avahi mooreorum) Δυτικός μαλλιαρός λεμούριος (Avahi occidentalis) Μαλλιαρός λεμούριος του Sambirano (Avahi unicolor) Μαλλιαρός λεμούριος του Peyrieras (Avahi peyrierasi) Νότιος μαλλιαρός λεμούριος (Avahi meridionalis) Μαλλιαρός λεμούριος του Ramanantsoavana (Avahi ramanantsoavani) Μαλλιαρός λεμούριος του Betsileo (Avahi betsileo) Γένος Προπίθηκος (Σιφάκες) Σιφάκας με διάδημα (Propithecus diadema) Μεταξένιος σιφάκας (Propithecus candidus) Σιφάκας του Milne-Edwards (Propithecus edwardsi) Σιφάκας του Perrier (Propithecus perrieri) Χρυσεστεμμένος σιφάκας (Propithecus tattersalli) Σιφάκας του Verreaux (Propithecus verreauxi) Σιφάκας του Coquerel (Propithecus coquereli) Σιφάκας του Decken (Propithecus deckenii) Εστεμμένος σιφάκας (Propithecus coronatus) Τα 19 υφιστάμενα είδη Ιντρίδων είναι πολύ ποικιλόμορφα ως προς το μέγεθος . Η ουρά των σιφάκων και των μαλλιαρών λεμούριων είναι τόσο μακριά όσο και το σώμα τους, αλλά αυτή των Ιντρίδων (είδος) είναι μόλις λίγα εκατοστά. Τα πρόσωπά τους είναι μαύρα και άτριχα. Τα πόδια τους είναι πιο μακριά από τα χέρια τους και οι αντίχειρές τους δεν είναι αντιτακτοί. Όλα τα είδη Ιντρίδων είναι δενδρόβια, αλλά ενίοτε κατεβαίνουν στο έδαφος. Όταν βρεθούν στο έδαφος, στέκονται όρθιοι και μετακινούνται με πλάγια άλματα, με τους βραχίονες σε έκταση. Στα δέντρα, ωστόσο, μπορούν να κάνουν τεράστια άλματα και είναι εξαιρετικά ευέλικτες· είναι σε θέση να αλλάζουν κατεύθυνση καθώς πηδούν από δέντρο σε δέντρο. Όπως τα περισσότερα φυλλοφάγα εξαιτίας της χαμηλής διατροφικής αξίας της τροφής τους περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους σε αδράνεια. Μπορούν συχνά να παρατηρηθούν να λιάζονται στα κλαδιά των δέντρων. Ζουν σε οικογενειακές ομάδες μέχρι και 15 ατόμων και επικοινωνούν με κραυγές και εκφράσεις του προσώπου. Πρόκειται για μονογαμικά ζώα. Η περίοδος κύησης διαρκεί 4-5 μήνες και τελειώνει την περίοδο της ξηρασίας με τη γέννηση ενός μόνο μικρού. Οι Ιντρίδες είναι φυτοφάγα, που τρέφονται κυρίως με φύλλα, φρούτα και άνθη. Όπως και άλλα φυτοφάγα, έχουν διευρυμένο περιτόναιο που περιέχει βακτήρια που προκαλούν ζύμωση της κυτταρίνης των φύλλων, επιτρέποντας την πιο αποτελεσματική χώνεψη της φυτικής ύλης. Διαθέτουν λιγότερους κοπτήρες σε σχέση με τους υπόλοιπους λεμούριους, με οδοντική διάταξη 2.1.2.3/2.1.2.3.
Αμεδαίος Ζ΄ της Σαβοΐας

Ο Αμεδαίος Ζ΄ ο Κόκκινος (Amédée VII de Savoie, 24 Φεβρουαρίου 1360 - 1 Νοεμβρίου 1391) ήταν κόμης της Σαβοΐας. Ήταν γιος του Αμεδαίου ΣΤ' κόμη της Σαβοΐας και της Μπόννης των Βουρβόνων, κόρης του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.

 Ήταν γνωστός για τη φιλοξενία του. Ήθελε να ευχαριστήσει ανθρώπους όλων των τάξεων και ποτέ δεν άφησε να φύγει κάποιος χωρίς ένα γεύμα στο τραπέζι του. Απεβίωσε στα 29 έτη του από τέτανο. Με τη διαθήκη του άφησε επίτροπο του 11ετούς υιού του τη μητέρα του, αδελφή του ισχυρού Λουδοβίκου Β' δούκα των Βουρβόνων, αντί της συζύγου του, όπως συνήθως γινόταν. Αυτό δημιούργησε διαμάχη και πέρασαν τρεις μήνες διαπραγματεύσεων για να επανέλθει η ειρήνη στην οικογένεια. Το 1377 νυμφεύτηκε τη Βόννη του Μπερί, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ. Είχε τέκνα: Αμεδαίος Η΄ 1383-1451, κόμης, μετά δούκας της Σαβοΐας. Έγινε αντίπαπας με το όνομα Φήλιξ Ε΄. Μπόννη, απεβ. 1432, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο κόμη του Πεδεμοντίου, 3ο εξάδελφο του Αμεδαίου Ζ΄ και τελευταίο απόγονο του πρεσβύτερου κλάδου Σαβοΐας-Πεδεμοντίου Ιωάννα, απεβ. 1460, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ιάκωβο Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030. Tuchman, Barbara Wertheim (1978). A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century. New York: Knopf.Vaughan, Richard (2002). Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State. Boydell Press.
Secessio plebis

Η Secessio plebis (αποχώρηση των Πληβείων) ήταν μια άτυπη άσκηση της εξουσίας από τους πληβείους πολίτες της Ρώμης, παρόμοια με μια γενική απεργία που οδηγείται στα άκρα. Κατά τη διάρκεια της secessio plebis, οι πληβείοι απλά θα εγκατέλειπαν την πόλη μαζικά και θα άφηναν την αριστοκρατική τάξη στην τύχη της. Ως εκ τούτου, μια τέτοια απόσχιση ή αποχώρηση, σήμαινε ότι όλα τα καταστήματα και τα εργαστήρια θα έκλειναν και οι εμπορικές συναλλαγές θα έπαυαν σε μεγάλο βαθμό. Αυτό ήταν μια αποτελεσματική στρατηγική στην Σύγκρουση των Εξουσιών, λόγω της αριθμητικής δύναμης. Οι πληβείοι πολίτες αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού της Ρώμης και παρήγαγαν τα περισσότερα από τα τρόφιμα και πόρους, ενώ ένας πατρίκιος πολίτης ήταν μέλος της μειονότητας της ανώτερης τάξης, το ισοδύναμο των γαιοκτημόνων των μετέπειτα εποχών. Συγγραφείς αναφέρουν διαφορετικούς αριθμούς για το πόσες αποσχίσεις υπήρξαν. Οι Cary & Scullard υποστηρίζουν πως υπήρξαν πέντε μεταξύ του 494 π.Χ. και του 287 π.Χ.

 Ξεκινώντας το 495 π.Χ., και με αποκορύφωμα το 494-493 π.Χ., ως αποτέλεσμα των ανησυχιών σχετικά με το χρέος και την αποτυχία της γερουσίας για να παρέχει πρόνοια στους πληβείους, οι πληβείοι με τη συμβουλή του Lucius Sicinius Vellutus αποσχίστηκαν στο Mons Sacer (το Ιερό Βουνό). Ως μέρος του ψηφίσματος διαπραγμάτευσης, οι πατρίκιοι απάλλαξαν μερικούς πληβείους από τα χρέη τους και τους παραχώρησαν ένα μέρος της δύναμης τους, δημιουργώντας το αξίωμα του Δημαρχείου των Πληβείων. Αυτό το αξίωμα ήταν η πρώτη κυβερνητική θέση που κατέκτησαν οι πληβείοι, δεδομένου ότι εκείνη τη στιγμή το αξίωμα του προξένου διατηρούνταν αποκλειστικά από πατρικίους. Οι Πληβείοι Δήμαρχοι έγιναν προσωπικά ιεροί κατά τη διάρκεια της θητείας της. Το Δεύτερο Secessio Plebis του 449 π.Χ. προκλήθηκε από τις καταχρήσεις της επιτροπής του decemviri (δέκα άνδρες) και αφορούσε απαιτήσεις για την αποκατάσταση των δημάρχων των πληβείων (των εκπροσώπων των πληβείων) και το δικαίωμα να ασκηθεί έφεση, το οποίο είχε ανασταλεί. Η τρίτη απόσχιση έχει υπαινιχθεί από τον Florus (Lex Canuleia). Αυτή η τέταρτη απόσχιση σημειώνεται από τον Λίβιο. Το Κλασικό Λεξικό της Οξφόρδης την αποκαλεί "σκοτεινή στρατιωτική εξέγερση". Το 287 π.Χ., οι πληβείοι αποσχίστηκαν για μια τελευταία φορά στο Janiculum ώστε να αναγκάσουν τους πατρικίους να υιοθετήσουν το Lex Hortensia, το οποία έδινε στα δημοψηφίσματα την ισχύ του νόμου.
Αντώνης Ρήγας

Ο Αντώνης Ρήγας (γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1959) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη, τη Ρόδο και τη Λάρισα, με την οποία κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδος του 1985.

 Ο Ρήγας ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Μπόχουμ και μεταπήδησε στον Άρη το 1978. Στον Άρη αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός και σκόραρε μια φορά εναντίον του ΟΦΗ, στις 18 Φεβρουαρίου 1979.Το καλοκαίρι του 1979, μεταγράφηκε στην ομάδα της Ρόδου, όπου παρέμεινε για έξι χρόνια. Το 1979-80, οι Ροδίτες γνώρισαν τον υποβιβασμό, με τον Ρήγα να παίζει σε 24 αγώνες, σκοράροντας μία φορά. Η Ρόδος κατέκτησε την πρώτη θέση στη δεύτερη εθνική την επόμενη χρονιά, για να αγωνιστεί για τα δύο επόμενα χρόνια στην Α' εθνική. Ο Ρήγας συμμετείχε σε 31 ματς, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ.Το 1983-84, έπαιξε στη Β' εθνική και το επόμενο καλοκαίρι μεταγράφηκε στην ομάδα της Λάρισας, με την οποία στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος. Έπαιξε ως το 1986, όταν και αποχώρησε από τους "βυσσινί". Με τη Λάρισα αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες του κυπέλλου Κυπελλούχων, εναντίον της ΒΦΚ Σιόφοκ στην Ουγγαρία στις 19 Σεπτεμβρίου 1984, εναντίον της Σερβέτ στη Γενεύη στις 7 Νοεμβρίου 1984 και εναντίον της Ντιναμό Μόσχας στις 20 Μαρτίου 1985. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Λουί Ρουαγκασόρε

Ο Πρίγκιπας Λουί Ρουαγκασόρε (Louis Rwagasore, 10 Ιανουαρίου 1932-13 Οκτωβρίου 1961) ήταν εθνικιστής πολιτικός από το Μπουρούντι. Χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας μόλις για έναν μήνα, από το Σεπτέμβριο του 1961 ως τη δολοφονία του. Ανήκε στη φυλή Τούτσι.

 Ήταν γιος του Βασιλιά (Mwami) Μουαμπούτσα Δ΄. Σπούδασε για μικρή χρονική περίοδο στο Βέλγιο και έφυγε για να συντονίσει το αντιαποικιακό κίνημα της πατρίδας του, στη δεκαετία του ' 50. Το 1958 το Βέλγιο απαγόρευσε τους αφρικανικούς συνεταιρισμούς που είχε ο ίδιος ιδρύσει, σε μια προσπάθεια για την ενθάρρυνση της οικονομικής ανεξαρτησίας. Την ίδια χρονιά ο Ρουαγκασόρε ίδρυσε το εθνικιστικό πολιτικό κίνημα με την ονομασία UPRONA (Ένωση για την Εθνική Πρόοδο). Ο πατέρας του τον προήγαγε στο αξίωμα του αρχηγού της Μπουτανιερέρα, όμως ο Ρουαγκασόρε αρνήθηκε τη θέση, επιθυμώντας να αφοσιωθεί στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Παντρεύτηκε μια γυναίκα από τη φυλή Χούτου και το γεγονός εκείνο έφερε ελπίδα ότι θα γεφυρώνονταν οι διαφορές μεταξύ των δύο φυλών (Χούτου και Τούτσι). Το Μάρτιο του 1960 συνήλθε το πρώτο συνέδριο του UPRONA, στη διάρκεια του οποίου απαιτήθηκε η πλήρης ανεξαρτησία και ο τοπικός πληθυσμός κλήθηκε να μην αγοράζει από βελγικά καταστήματα και να αρνηθεί να καταβάλει φόρους. Εξαιτίας αυτής της εκστρατείας για πολιτική ανυπακοή, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Έπειτα από πιέσεις, ο εθνικιστής πολιτικός αποφυλακίστηκε. Παρά τις δυσκολίες, το UPRONA κέρδισε καθαρή νίκη στις εκλογές για την Νομοθετική Συνέλευση της αποικίας το φθινόπωρο του 1961, κερδίζοντας 80% των ψήφων και 58 επί συνόλου 64 έδρες Την επομένη των εκλογών, ο Ρουαγκασόρε ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός, με εντολή να προετοιμάσει τη χώρα για την ανεξαρτησία. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, στις 13 Οκτωβρίου του 1961, ο πρωθυπουργός δολοφονήθηκε ενώ δειπνούσε στο ξενοδοχείο Τανγκανίκα από έναν Έλληνα, ονόματι Ζαν (Ιωάννης) Καγεώργης, ο οποίος φέρεται να πληρώθηκε για να εκτελέσει την πράξη αυτή από το φιλοβελγικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Μπουρούντι (PDC). Αργότερα ξέσπασαν εθνοφυλετικές συγκρούσεις ανάμεσα στις παρατάξεις του UPRONA που ήταν Τούτσι και ανάμεσα σε εκείνες που ήταν Χούτου. Ο Ζαν Καγεώργης, έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στο Μπουρούντι, εκτελέστηκε για αυτή του την πράξη στις 30 Ιουνίου 1962. Οι κάτοικοι του Μπουρούντι αναγνωρίζοντάς τον Λουί Ρουαγκασόρε ως εθνικό ήρωα έδωσαν το όνομά του στο στάδιο χωρητικότητας 22.000 ατόμων(χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου) στην Μπουζουμπούρα. Η θέση του Μαυσωλείου του Πρίγκιπα στην Μπουζουμπούρα. Φωτογραφία μνημείου για τον Πρίγκιπα Πολιτικό σύστημα και ιστορία του Μπουρούντι, ενημέρωση Φεβρ. 2005, ανάκτηση 8 Δεκεμβρίου 2009.
Φιλίππα Σάββα

Η Φιλλίπα Σάββα (γεννημένη στις 28 Μαΐου 1999) είναι Κύπρια ποδοσφαιριστής που παίζει ως μέσος για τη Lewes του Πρωταθλήματος Γυναικών FA και έχει αγωνιστεί στην εθνική ομάδα γυναικών της Κύπρου.

 Η Σάββα προσχώρησε στην ΑΕΚ Κοκκινοχωριών το 2011. Ήταν ακόμα στην ομάδαςστην πρώτη κυπριακή κατηγορία τη σεζόν 2016-17, έπαιξε 12 παιχνίδια και σκόραρε τρία γκολ. Τον Φεβρουάριο του 2018, η Σάββα πήρε μεταγραφή στην Liverpool Feds. Τον Αύγουστο του 2019, ο Φραν Αλόνσο, ο διευθυντής που έφερε τη Σάββα στη Liverpool Feds, την έφερε στο νέο του σύλλογο Lewes. Η Σάββα έχει αγωνιστεί για την εθνική ομάδα της Κύπρου, εμφανιζόμενη με την ομάδα κατά τη διάρκεια του προκριματικού κύκλου γυναικών της UEFA Euro 2021. Φιλίππα Σάββα – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA (Αγγλικά) Προφίλ Φιλίππα Σάββα στο Soccerway
Μπόρατς Τσάτσακ

Η Μπόρατς Τσάτσακ (σερβ.: ФК Борац Чачак) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1926 στην πόλη Τσάτσακ της κεντρικής Σερβίας, που βρίσκεται 140 χλμ νότια από το Βελιγράδι. Το όνομά της σημαίνει «μαχητής». Έχει χρώματα κόκκινο και άσπρο και έμβλημα ένα γρανάζι μηχανής γύρω από ένα κόκκινο αστέρι. Αγωνίζεται με οριζόντιες ριγέ ερυθρόλευκες φανέλες και λευκά παντελόνια, γι’ αυτό έχει το παρατσούκλι «Ζέβρα». Εκτός έδρας φορά ριγέ μπλε-μαύρες εμφανίσεις με μαύρα παντελονάκια. Ως έδρα χρησιμοποιεί το "Στάδιο Μπόρτσα κράι Μοράβα", χωρητικότητας 5.000 θεατών.

 Το 2007-08, με προπονητή τον Μιόντραγκ Μπόζοβιτς από το Μαυροβούνιο, αγωνίστηκε στη Σούπερ Λίγκα (Α΄ κατηγορία) του σερβικού πρωταθλήματος και τερμάτισε στην 4η θέση. Έτσι κέρδισε μια θέση στο 2ο γύρο του Κυπέλλου Ιντερότο της επόμενης σεζόν, στον οποίο θα αντιμετώπιζε τον Πανιώνιο. Τελικά, στη θέση της πήρε μέρος η ΟΦΚ Βελιγραδίου και η Μπόρατς έλαβε μέρος στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στην πρώτη της ευρωπαϊκή συμμετοχή. Ίβιτσα Ντραγκουτίνοβιτς: 39 φορές διεθνής – αγωνίζεται στην ισπανική Σεβίλλη. Νέναντ Κοβάσεβιτς: 25 φορές διεθνής – αγωνίζεται στη γαλλική Λανς. Μπόμπαν Ντμίτροβιτς Ράντιτσα Ίλιτς: κλήθηκε πρόσφατα στην Εθνική ομάδα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μίροσλαβ Σαβάνοβιτς: παίζει στην ελβετική Τσαμ.
Πολύλακκο Κοζάνης

Ο Πολύλακκος είναι ένα χωριό της Ελλάδας που ανήκει στον Δήμο Βοΐου της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Ο Πολύλακκος έχει μόνιμο πληθυσμό 29 κατοίκους (απογραφή πληθυσμού 2011).

 Το χωριό βρίσκεται περίπου επτά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της κωμόπολης της Νεάπολης. Η γη που ανήκει στην κυριότητά του εκτείνεται κατά μήκος της δεξιάς (νοτιοδυτικής) όχθης του ποταμού Αλιάκμονα. Στο τέλος του 19ου αιώνα η Κύναμη (το παλαιότερο όνομα του οικισμού τροποποιήθηκε σε Πολύλακκο το έτος 1927) είναι ένα ελληνικό χωριό στο νότιο άκρο της περιοχής της Νεάπολης (Λείψιστας ή Ανασελίτσας). Ο Γάλλος Alexandre Synvet, καθηγητής γεωγραφίας στο Αυτοκρατορικό Οθωμανικό Λύκειο του Γαλατά Σαράι (Lycée Impérial Ottoman de Galata-Sérai) έγραψε στο έργο του "Les Grecs de l' Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique" το οποίο εξέδωσε το 1878 και βασίζεται σε ελληνικά κυρίως δεδομένα, ότι στην Κύναμη (Kinamo) της Μητροπόλεως Σισανίου ζουν 360 Έλληνες. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vasil Kantchoff («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900, ζούσαν στο χωριό 250 Έλληνες Χριστιανοί. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το χωριό ανήκε στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Dimitar Mishev και με βάση τα αναφερόμενα στο έργο του "La Macédoine et sa Population Chrétienne" το χωριό είχε 300 Πατριαρχικούς Έλληνες. Σύμφωνα εξάλλου με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου Ελασσόνος, το 1904 ζούσαν στο χωριό 325 Έλληνες Χριστιανοί. Στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1912, το χωριό έγινε αναπόσπαστο τμήμα του ελληνικού κράτους. Το 1913 η πρώτη απογραφή της νέας κυβέρνησης κατέγραψε 339 κατοίκους. Στις 20 Αυγούστου του 1943 τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής, με αφορμή το θάνατο από νάρκη ενός Γερμανού στρατιώτη εκτός των εδαφικών ορίων της Κοινότητας, εκτέλεσαν 10 πατριώτες κατοίκους του χωριού στη θέση "Φωτεινού" τα ονόματα των οποίων είναι: Δημήτριος Ι. Γάκης, ετών 40 Θωμάς Α. Γούτσης, ετών 29 Ιωάννης Γ. Διαμαντόπουλος, ετών 61 Δημήτριος Λ. Ευαγγέλου, ετών 24 Θωμάς Λ. Ευαγγέλου, ετών 31 Θεόδωρος Γ. Καραπάντος, ετών 36 Νικόλαος Δ. Μπαϊρακτάρης, ετών 50 Ζώης Α. Μουτσιούλης, ετών 69 Αθανάσιος Ι. Παπαγιαννόπουλος, ετών 41 Ιωάννης Μ. Στάθης, ετών 47 Στο Πολύλακκο Κοζάνης γεννήθηκε το 1957 ο Βουλευτής Δωδεκανήσου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δημήτρης Θωμά Γάκης, εγγονός του εκτελεσθέντος από τους Γερμανούς πατριώτη Δημητρίου Ι. Γάκη, ο οποίος πρωτοεξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου τον Ιούνιο του 2012. Σύμφωνα με τις κατά καιρούς στατιστικές ο πληθυσμός του χωριού κυμάνθηκε στο μήκος του χρόνου στα πιο κάτω αναφερόμενα επίπεδα: 1878 - 360 κάτοικοι 1900 - 250 κάτοικοι 1904 - 325 κάτοικοι 1913 - 339 κάτοικοι 1981 - 121 κάτοικοι 1991 - 91 κάτοικοι 2001 - 77 κάτοικοι 2011 - 29 κάτοικοι
Στρατιά Αιγαίου

Η Στρατιά Αιγαίου (τουρκικά: 'Ege Ordusu'), η οποία στο παρελθόν ονομαζόταν 4η Στρατιά (4. Ordu), είναι μία από τις τέσσερις στρατιές του τουρκικού στρατού. Στη δικαιοδοσία της «Διοίκησης Στρατιάς Αιγαίου» (Ege Ordusu Komutanlığı) υπόκεινται όλες οι δυτικές ακτές της Τουρκίας και έχει έδρα τη Σμύρνη. Σχηματίστηκε τον Ιούλιο 1975 με αφορμή την πολιτική αστάθεια της Ελλάδας.

 Η αποστολή της είναι να προστατεύσει τα δυτικά σύνορα του Αιγαίου, από την απειλή του ελληνικού στρατού στα νησιά. Η Ελλάδα είναι κατά της ύπαρξης της Στρατιάς Αιγαίου, καθώς αποτελεί απειλή για τα ελληνικά νησιά, και τα σύνορά της, αναφέροντας τις ισχυρές αμφίβιες δυνάμεις της στρατιάς, που είναι επιθετικού χαρακτήρα. Η Τουρκία διατηρεί αυτές τις δυνάμεις καθώς τις θεωρεί αμυντικές, ενώ χρησιμεύουν στην εκπαίδευση του τουρκικού στρατού. Η στρατιά σε συχνή βάση δεσμεύει περιοχές του Αιγαίου για ασκήσεις. Για τις περισσότερες ασκήσεις η Ελλάδα κατηγορεί την Τουρκία για παραβίαση του εθνικού της χώρου, αλλά η Τουρκία αρνείται τις κατηγορίες. Σε ετήσια βάση πραγματοποιείται η άσκηση EFES (το όνομα προέρχεται από την πόλη της Εφέσου στην Σμύρνη) το σενάριο της οποίας αφορά στην απόβαση και κατάληψη νησιών. Η επιχειρησιακή διάρθρωση της Στρατιάς Αιγαίου είναι η εξής: Στρατιά Αιγαίου, με έδρα τη Σμύρνη Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου, με έδρα την ΤΔΒΚ 1η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πεζικού, με έδρα τη Μαγνησία 3η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πεζικού, με έδρα την Αττάλεια 11η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Ντενιζλί 19η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Αδραμύττιο 57η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πυροβολικού, με έδρα τη Σμύρνη Turkey and Greece: Time to Settle the Aegean Dispute, crisisgroup.org
Ελληνικό Αχαΐας

Το Ελληνικό (παλαιά ονομασία: Μπούμπα) είναι χωριό του Νομού Αχαΐας και αποτελεί έδρα της ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ερυμάνθου. Το χωριό βρίσκεται χτισμένο αμφιθεατρικά, σε βορινή περίοπτη τοποθεσία, στους βόρειους πρόποδες του Ερυμάνθου και σε υψόμετρο 500 μέτρων περίπου. Απέχει οδικώς 31 χλμ. από την πόλη της Πάτρας και 9 χλμ. από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου.

 Στην περιφέρειά της Κοινότητα Ελληνικού ανήκουν επίσης οι ημιορεινοί και ορεινοί οικισμοί Αγία Ελεούσα, Βαλμαντούρα, Κανελλάκι, Κούμανι, Νεοχώρι και Χρυσαυγή (Μπολιώτη). Άλλοι μικροί συνοικισμοί ή οικιστικές θέσεις, που απαρτίζουν την κοινότητα είναι τα Γκολφιναίικα, τα Καθίσματα, τα Καλύβια, τα Καρυδαίικα, τα Κοσμαίικα, οι Μουρίνες, τα Μπακαλαραίικα, τα Νιαχαίικα και οι Χαμοκέλες. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2021 η Τοπική Κοινότητα Ελληνικού έχει πληθυσμό 273 κατοίκους. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η βρέθηκε να έχει πληθυσμό 260 μόνιμους κατοίκους, ενώ το ομώνυμο χωριό ως είχε πληθυσμό 84 κατοίκους. Το χωριό στις 20/4/1835, που τότε είχε την ονομασία Μπούμπα, προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Φαρών. Στις 28/8/1912 (ΦΕΚ 256Α), με την θέσπιση των κοινοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, ο οικισμός υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κούμανη. Στις 10/10/1955 (ΦΕΚ 287Α) το χωριό μετονομάστηκε σε Ελληνικό. Στις 23/12/1968 (ΦΕΚ 306Α) ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Κούμανη, που μετονομάστηκε αργότερα σε Κοινότητα Ελληνικού (ΦΕΚ 147Α - 31/07/1969). Στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244Α), σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στο νέο Δήμο Φαρρών μέχρι και το 2010, που, με την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καλλικράτης", εντάχθηκε στον ευρύτερο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010), στον οποίο υπάγεται μέχρι σήμερα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η πλακόστρωτη πλατεία με την παραδοσιακή βρύση που τρέχει νερό όλο τον χρόνο. Επίσης, υπάρχουν πολλά γραφικά εκκλησάκια στην γύρω περιοχή. Μερικά χιλιόμετρα από το χωριό και πιο ψηλά υψομετρικά βρίσκεται το χωριό Κούμανι, το οποίο είναι χτισμένο στις παρυφές ενός πυκνού ελατόδασους σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων και το οποίο αποτελεί παραθεριστικό οικισμό Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μπούμπα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ελληνικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελληνικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017. Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 16/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 16/11/2017.
Γιούγκερμαν (βιβλίο)

Το Γιούγκερμαν είναι το τρίτο ψυχογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Μ. Καραγάτσης και ανήκει στην κλασική πεζογραφία. Εκδόθηκε το 1938 και αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο, η οποία συμπληρώνεται από τον Συνταγματάρχη Λιάπκιν (1933) και τη Μεγάλη Χίμαιρα (1936).

 Στο μυθιστόρημα Γιούγκερμαν (1938), ο Καραγάτσης διηγείται την άφιξη στον Πειραιά του Βασίλη Κάρλοβιτς Σωρίνεν, κόμη φὸν Ρόττενπουργκ τσοὺ Γιούγκερμαν, που ήταν Φινλανδός Ίλαρχος της Λευκής Φρουράς του τσάρου, έχοντας στην πλάτη του φόνο, κλοπή, μια γυναίκα που τη μοιραζόταν μ’ έναν Ανθυπολοχαγό, δαιμόνιος και αδίστακτος, μπαίνει βαθιά στον υπόκοσμο (ναρκωτικά, πορνεία, απατεωνιές), γλεντώντας και πίνοντας μέχρι ορίων, ανέρχεται κοινωνικά και αποκτά σημαντική διοικητική θέση στην Τράπεζα και μαζί με την κοινωνική άνοδο, πλούτο και γόητρο. Ο Καραγάτσης μέσα από το Συνταγματάρχης Λιάπκιν (βιβλίο) και τον Γιούγκερμαν πραγματεύεται την οπτική των Ρώσων εμιγκρέδων, την Μπολσεβικική επανάσταση και τον αντίκτυπο της, στην Ελλάδα του ΄30. Ο Καραγάτσης δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις αλλά καταγράφει μέσα από τον Γιούγκερμαν τις απόψεις του, σχετικά με τον Κομμουνισμό. Μέσα από τον πρωταγωνιστή, αναδεικνύει την κομμουνιστική βία και τρομοκρατία της Ρωσικής Επανάστασης στεκόμενος όμως επικριτικά και στο Τσαρικό καθεστώς. Παρουσιάζει τους κομμουνιστές ως κοινωνικούς ταραξίες και όχι ως φορείς ενός ταξικού αγώνα με αιτήματα και διεκδικήσεις.Το βιβλίο γυρίστηκε τηλεοπτική σειρά για πρώτη φορά, το 1976 με τίτλο Γιούγκερμαν με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη.
Δομέντιος Γ΄ της Γεωργίας

Ο Δομέντιος Γ΄ (γεωργιανά: დომენტი III) (απεβ. στις 22 Σεπτεμβρίου 1676) ήταν Γεωργιανός εκκλησιαστικός και Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας από το 1660 έως το 1676. Ήταν μέλος τού πριγκιπικού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, γεννημένος ως νεότερος γιος του Καϊχοσρό του Μουχράνι. Το βασιλικό του όνομα μερικές φορές δίνεται ως Domentius II.

 Ήταν γιος τού Kαϊχοσρό, πρίγκιπα τού Mουχράνι, που γεννήθηκε λίγο πριν το 1629. Το 1649 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος τού Σάμταβρο. Το 1660 ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο με το τέλος τού Χριστοφόρου Β΄ με την έγκριση τού βασιλιά μουσουλμάνου εξαδέλφου του, Βαχτάνγκ Ε΄ (Σαχ-Ναβάζ Χαν). Ο Δομέντιος ήταν υποστηρικτής της πολιτικής τού Βαχτάνγκ, που αποσκοπούσε στην ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας σε βάρος της εγωκεντρικής αριστοκρατίας, αλλά αντιτάχθηκε δυναμικά στα ιρανικά έθιμα, που επικρατούσαν στη βασιλική αυλή εκείνης της εποχής. Η εξουσία τού Δομέντιου επεκτεινόταν μόνο στην ανατολική Γεωργία, με τη δυτική γεωργιανή εκκλησία να διαχειρίζεται τις δικές της υποθέσεις, ως αποτέλεσμα τού παρελθόντος πολιτικού και εκκλησιαστικού κατακερματισμού. Αμέσως μετά την άνοδό του, ο Δομέντιος ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αναδιοργάνωσης των χαμένων, και ανέγερσης νέων, εκκλησιών, όπως το Mχαντιτχβάρι, και αποκατάστασης παλαιότερων, όπως το Aνχισχάτι στην Τιφλίδα, στο οποίο πρόσθεσε ένα κωδωνοστάσιο. Ήταν επίσης υπεύθυνος για την απόκτηση της σεβάσμιας εικόνας τού Σωτήρος, που μεταφέρθηκε από το νεκρό μοναστήρι της Άνχα στην Τιφλίδα και για την απόκτηση νέων ιδιοκτησιών για τον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό της Mτσχέτα. Οι μεταρρυθμίσεις τού Δομέντιου υποστηρίχθηκαν από τη σύζυγο τού Βαχτάνγκ, βασίλισσα Mαριάμ, μία πιστή χριστιανή.
Δηνάριο Μπαχρέιν

Το δηνάριο (στα αραβικά دينار ) είναι το νόμισμα του Μπαχρέιν. Συμβολίζεται με .د.ب ή BD και ο κωδικός του είναι BHD . Υποδιαιρείται σε 1000 φιλς (فلس). Το όνομα δηνάριο προέρχεται ετυμολογικά από το ρωμαϊκό denarius. Το δηνάριο του Μπαχρέιν εισήχθη το 1965, αντικαθιστώντας τη Ρουπία του Περσικού Κόλπου σε αναλογία 10 ρουπίες προς 1 δηνάριο. Συνήθως τα φιλς υποδηλώνονται με τρεις δεκαδικές θέσεις.

 Το 1965 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες του 1 και των 5, 10, 25, 50 και 100 φιλς. Τα 1, 5 και 10 φιλς κατασκευάστηκαν από μπρούντζο, ενώ τα υπόλοιπα από χαλκονικέλιο. Μετά το 1966 σταμάτησε να παράγεται το κέρμα του 1 φιλ και σήμερα δεν κυκλοφορεί πλέον. Το 1992 και το 2000 εισήχθησαν διμεταλλικά κέρματα των 100 και των 500 φιλς αντίστοιχα. Η Νομισματική Επιτροπή του Μπαχρέιν εισήγαγε χαρτονομίσματα το 1965. Αυτά ήταν σε αξίες των 100 φιλς και του, ¼, ½, 1, 5 και 10 δηναρίων. Το 1973 την έκδοση των χαρτονομισμάτων ανέλαβε το Νομισματικό Γραφείο του Μπαχρέιν και εξέδωσε χαρτονομίσματα του ½, 1, 5, 10 και των 20 δηναρίων. Το 2006 το Γραφείο αυτό μετονομάστηκε σε Κεντρική Τράπεζα. Μετά το 2008 κυκλοφόρησαν νέα χαρτονομίσματα. Στο Μπαχρέιν γίνονται δεκτά για συναλλαγές και τα Ριάλ της Σαουδικής Αραβίας, με εξαίρεση τα 500 ριάλ, τα οποία τα δέχονται μόνο σε σούπερ μάρκετ, αεροδρόμια και καταστήματα με ηλεκτρονικά είδη. Το Δεκέμβριο του 1980 η ισοτιμία του δηναρίου "κλειδώθηκε" από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πρακτικά, η ισοτιμία ήταν 1 δολάριο προς ,376 δηνάρια Μπαχρέιν. Αυτό μεταφράζεται σε 1 δηνάριο = 2,65957 δολάρια και σε 10 σαουδαραβικά ριάλ. Η ισοτιμία αυτή έγινε επίσημη το 2001. Προτού η Μάλτα υιοθετήσει το ευρώ την 1η Ιανουαρίου του 2008, το δηνάριο ήταν το τρίτο μεγαλύτερο σε αξία νόμισμα μετά το Δηνάριο του Κουβέιτ και τη Λίρα Μάλτας. Τα τραπεζογραμμάτια του Μπαχρέιν (Αγγλικά) (Γερμανικά)
Μάρθα Τσουνγκ

Η Martha Pui Yiu Cheung (Κινέζικα: 張佩瑤; 1953-2013) ήταν ερευνήτρια και μελετητής στις Μεταφραστικές Σπουδές, Καθηγήτρια με Έδρα στη Μετάφραση και Διευθύντρια του Κέντρου Μετάφρασης στο Hong Kong Baptist University. Είναι γνωστή για τον πρώτο τόμο της Ανθολογίας στην Κινεζική Διάλεξη σχετικά με τη Μετάφραση, που δημοσιεύθηκε το 2006. Δούλευε στο δεύτερο τόμο της ανθολογίας κατά τη διάρκεια της χρονιάς του θανάτου της. Η καθηγήτρια Cheung ήταν μία κορυφαία μελετητής της διεθνοποίησης των Μεταφραστικών Σπουδών, εφιστώντας την προσοχή στην Ευρωκεντρική εστίαση του τομέα και βοηθώντας στην ανάδειξη του προφίλ της Κινέζικης θεωρίας της μετάφρασης. Το Hong Kong Academy of the Humanities απονέμει το "Martha Cheung Book Prize in Translation" κάθε χρόνο προς τιμήν της.

 (2005) ‘To Translate’ Means ‘To Exchange’? A New Interpretation of the Earliest Chinese Attempts to Define Translation (‘fanyi’). Target, vol. 17 issue 1, 27-48. (2006) An Anthology of Chinese Discourse on Translation. Volume 1: From Earliest Times to the Buddhist Project (edited), Manchester: St Jerome Publishing (2009) Chinese Discourses on Translation: Positions and Perspectives (edited). Special issue of The Translator, vol. 15, issue 2 (2009) Representation, Intervention and Mediation: A Translation Anthologist’s Reflections on the Complexities of Translating China. Translating China. Eds. Luo Xuanmin and He Yuanjian. Bristol: Multilingual Matters, 171-188. (2010) Rethinking Activism: The Power and Dynamics of Translation in China during the Late Qing Period (1840-1911), Text and Context: Essays on Translation and Interpreting in Honour of Ian Mason. Eds Baker, Mona, Maeve Olohan and María Calzada Pérez. Manchester: St. Jerome, 237-258. (2011) The (un)importance of flagging Chineseness, Translation Studies, vol. 4, issue 1, 41-57 (2011) Reconceptualizing Translation – Some Chinese Endeavours, META: Journal des traducteurs vol. 56, issue 1, 1-19. (2012) The mediated nature of knowledge and the pushing-hands approach to research on translation history, Translation Studies, vol. 5, issue 2, 156-171 Han Shaogong, Homecoming? And Other Stories, 1992 Liu Sola, Blue Sky Green Sea and Other Stories, 1993 Leung Ping-kwan, Foodscape, 1997 Leung Ping-kwan, Traveling with a Bitter Melon, 2002Για περισσότερες μεταφράσεις από την Cheung δείτε την αξιολόγηση του Fan Min της Ανθολογίας online. Douglas Robinson, ed., The Pushing-Hands of Translation and its Theory: In Memoriam Martha Cheung, 1953-2013. London and Singapore: Routledge, 2016. In Memoriam Prof. Martha Cheung Review of Anthology of Chinese Discourse on Translation Academia.edu page for Professor Cheung Lecture by Martha Cheung 'From the Sublime to the Ridiculous: Some Thoughts on Literary Translation Αρχειοθετήθηκε 2019-12-21 στο Wayback Machine.
Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης

Ο Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης (κατά κόσμον Ανδρέας Κορκολιάκος, Πεταλίδι Μεσσηνίας, 1908 - Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 1991) ήταν Έλληνας ιερομόναχος του 20ού αιώνα, που έγινε γνωστός για τον μοναστικό του βίο και το σημαντικό θρησκευτικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό έργο του. Έγινε ευρύτερα γνωστός το 2006, μετά την ανακομιδή του σκηνώματός του που παρέμενε αναλλοίωτο δεκαπέντε έτη μετά την κοίμησή του, ενώ μέχρι και σήμερα διατηρείται σχεδόν άφθαρτο στην Ιερά Μονή Αγάθωνος στη Φθιώτιδα. Αγιοκατατάχθηκε στις 14 Ιουνίου 2022 από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 22 Ιανουαρίου.

 Ο κατά κόσμον Ανδρέας Κορκολιάκος γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το 1908. Εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Σε ηλικία 18 ετών πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να γίνει κληρικός. Εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Κατόπιν χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη. Το 1935, μετά από πρόσκληση του Μεσσήνιου Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ (Στρουμπή), πήγε στην Καρδίτσα, όπου ξεκίνησε να υπηρετεί, διακρινόμενος για τη φιλανθρωπία του. Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο έφυγε από την Καρδίτσα και μετά το 1955 εισήλθε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος, κοντά στη Λαμία, επηρεασμένος από τον επίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανό Δημάκο. Εκεί υπηρέτησε ως πνευματικός της μονής, ενώ παράλληλα πήγαινε σε νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε. Κατόπιν σοβαρών προβλημάτων υγείας, απεβίωσε από πνευμονικό οίδημα την 22 Ιανουαρίου 1991 στο Νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα, σε ηλικία 83 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Μονή Αγάθωνος, αλλά εξαιτίας σφοδρής κακοκαιρίας δεν μπορούσε να ενταφιαστεί στο κοιμητήριο και τελικά κηδεύτηκε στα Βαπτιστήρια. Τον Μάρτιο του 2006 έγινε η εκταφή του, λόγω καθίζησης στην ανατολική πλευρά του Μοναστηριού. Το φέρετρό του βρέθηκε σε άριστη κατάσταση. Οι μοναχοί το μετέφεραν στο κοιμητήριο για να αφαιρέσουν τα οστά του γέροντα, αλλά όταν άνοιξαν το καπάκι διαπίστωσαν ότι το σώμα του ήταν άφθαρτο. Το γεγονός προκάλεσε αίσθηση και έκπληξη όχι μόνο στην περιοχή της Φθιώτιδας αλλά και πανελληνίως, ιδιαίτερα μετά την προβολή του γεγονότος στην τηλεόραση. Τα λείψανα του Βησσαρίωνα εξέτασε ο συνταξιούχος καθηγητής και διακεκριμένος ιατροδικαστής Αθηνών, δρ. Παναγιώτης Γιαμαρέλος, ο οποίος μίλησε στα ΜΜΕ για ένα εξαιρετικό και ανεξήγητο γεγονός. Η κατάταξή του ως αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στις 14 Ιουνίου 2022, ενώ στις 31 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η τελετή της αναγραφής στο αγιολόγιο και της υπογραφής της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 22 Ιανουαρίου, ημερομηνία της κοιμήσεώς του. Αρχιμ. Δαμασκηνός Ζαχαράκης, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγάθωνος (2006). Το σημείον του Θεού, Γέρων Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης (1908-1991). Υπάτη: Ιερά Μονή Αγάθωνος.
Αγάπες

Αγάπες ονομάζονταν οι κοινές εστιάσεις οι οποίες τελούνταν στις Χριστιανικές κοινότητες από τον πρώτο αιώνα. Οι αγάπες αρχικά τελούνταν μαζί με τη Θεία Ευχαριστία, ενώ από τον 2ο αιώνα αποχωρίστηκαν από το ευχαριστιακό γεγονός, λόγω καταχρήσεων που παρατηρήθηκαν. Παρότι οι αγάπες αποχωρίστηκαν από την Θεία Ευχαριστία διατήρησαν κάποια εξωτερικά στοιχεία, όπως την «κλάση» του άρτου ή την «ευλογία» του ποτηρίου. Κάθε μέρα μαζεύονταν στον Ναό των Ιεροσολύμων για να ακούσουν το κήρυγμα των Αποστόλων και για να προσευχηθούν. Κάθε βράδυ μαζεύονταν σε σπίτια, έτρωγαν με απλότητα το δείπνο τους(Αγάπες)και τελούσαν την Θεία Ευχαριστεία.

 Τελούνταν κατά την εσπερινή σύναξη της Κυριακής ή και άλλες ημέρες τις οποίες η κοινότητα αποφάσιζε. Τελείτο αρχικά σε οικίες κυρίως κληρικών, ενώ με το πέρασμα των ετών πραγματοποιούνταν και σε ναούς. Ο Τερτυλλιανός στα συγγράματά του εξυμνούσε τις αγάπες οι οποίες «τόνωναν την ευσέβεια των πιστών και ενίσχυαν του φτωχούς». Η συνεστίαση άρχιζε με κοινή προσευχή, ενώ η παρουσία εδεσμάτων ήταν περιορισμένη αφού υπήρχε έντονη η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Προ της λήξεως της εστίασης ο κάθε πιστός απήγγειλε κάποιο ύμνο από την Αγία Γραφή ή δικής του σύνθεσης. Ο εκφυλισμός των αγαπών κατά τον 2ο αιώνα αρχίζει να διαφαίνεται στη γραμματεία του Κλήμη Αλεξανδρέα ο οποίος αναφέρει ότι είχαν κατέλθει σε «δειπνάρια τίνα κνίσσης και ζωμών αποπνέοντα...την αγάπην την ηγιασμένην καθιδρίοις και ζωμού ρύσει καθυβρίζοντα». Εν τέλει οι αγάπες συνδέθηκαν με την οργανωμένη μέριμνα της κοινότητας υπέρ των πτωχών, και συνδέθηκε με τον καιρό με φιλανθρωπικό έργο, χάνοντας όμως την αυστηρή πνευματική βάση με αποτέλεσμα με το πέρασμα των ετών να καταργηθούν. Τελικά η σύνοδος της Λαοδικείας το 397 μ.Χ. απαγόρευσε τις αγάπες. Σήμερα «αγάπη» αποκαλεί η Ορθόδοξη Εκκλησία τον Μέγα Εσπερινό της ημέρας του Πάσχα. «Εκκλησιαστική Ιστορία» - Βλασίου Φειδά, Εκδόσεις Διήγηση, Αθήνα, 2002
Φαρνάκης Α΄ της Φρυγίας

Ο Φαρνάκης Α΄ , Ελαμιτικά: Parnaka (π. 565-497 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν αξιωματούχος τού Δαρείου Α΄ στο ανάκτορο της Περσέπολης και μετά σατράπης της Φρυγίας. Είναι ο ιδρυτής τού κλάδου των Φαρνακιδών.

 Ήταν γιος τού Αρσάμη πρίγκιπα και ίσως βασιλιά (για σύντομο διάστημα) της Περσίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Υστάσπης, που είχε γιο τον Δαρείο Α΄. Σύμφωνα με τις πινακίδες των διοικητικών αρχείων της Περσέπολης, ήταν ο κύριος επί των οικονομικών υποθέσεων αξιωματούχος τού ανιψιού του Δαρείου Α΄ το διάστημα 506-497 π.Χ. Έγινε υπεύθυνος τού ανακτόρου και έφερε την θεσπισμένη για τη θέση του ράβδο, ίσως από πολύτιμο μέταλλο. Μάλλον εμφανίζεται σε μερικά ανάγλυφα της Περσέπολης. Ο Φαρνάκης Α΄ είχε κάποια σχέση με τη Φρυγία, περιοχή βορειοδυτικά της Μ. Ασίας, καθώς ο Αριστοτέλης αναφέρει, ότι εισήγαγε ημιόνους στην περιοχή. Το 477 π.Χ. ο Ξέρξης Α΄ της Περσίας όρισε σατράπη της Φρυγίας τον γιο του Αρτάβαζο Α΄. Οι απόγονοί του αποτελούν τη δυναστεία των Φαρνακιδών και κυβέρνησαν τη Φρυγία κατά τον 4ο αι., ώσπου τους εξεδίωξε ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας. Γιος του ήταν ο: Αρτάβαζος Α΄ άκμασε 480-455 π.Χ., σατράπης της Φρυγίας. Delphi Complete Works of Aristotle (Illustrated). Delphi Classics. 2013. p. 1408. ISBN 9781909496286. Briant, Pierre (2002). From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns. p. 339. ISBN 9781575061207.
Πυθιόνικοι

Οι Πυθιόνικοι είναι επινίκιοι ύμνοι του Πινδάρου, 45 σωζόμενοι, που αναφέρονται σε νικητές των τεσσάρων διασημότερων πανελλήνιων αθλητικών αγώνων και χωρίζονται σε τέσσερις ομάδες: Ολυμπιόνικοι, Νεμεόνικοι, Πυθιόνικοι και Ισθμιόνικοι. Οι Πυθιόνικοι αποτελούνται από 12 ωδές. Οι Πυθιόνικοι αποτελούν πολύ καλή πηγή πληροφοριών για τους νικητές στα Πύθια. Έτσι λοιπόν γνωρίζουμε ότι: Το 498 ο Ιπποκλής από τη Θεσσαλία νίκησε στον Δίαυλο παίδων (Ωδή 10) Το 490 ο Μίδας από τον Ακράγαντα νίκησε στους μουσικούς διαγωνισμούς ως αυλητής (Ωδή 12) Το 486 ο Μεγακλής από την Αθήνα νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 7) Το 475 (;) και το 474 (;) ο Ιέρων από τις Συρακούσες νίκησε στην αρματοδρομία (Ώδή 2) το 474 ο Θρασυδαίος από τη Θήβα νίκησε στο Στάδιο Παίδων (Ωδή 11) Το 474 ο Τελεσικράτης από την Κυρήνη νίκησε στον οπλίτη δρόμο (Ωδή 9) Το 470 ο Ιέρων από την Αίτνα νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 1) Το 462/1 ο Αρκεσίλαος από την Κυρήνη νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 4 και 5)

 Η ελληνική αριστοκρατική τάξη του πρώτου μισού του 5ου αι. π.Χ., κυρίως οι τύραννοι της Σικελίας και η συντηρητική αριστοκρατική τάξη της Αίγινας, ήταν οι βασικοί πελάτες του ποιητή , βρίσκοντας σ' αυτόν έναν εξαίρετο υμνητή των παλαιών αριστοκρατικών αξιών που απειλούνταν, ιδιαίτερα σε μια εποχή σημαντικών πολιτικών αλλαγών. Η εξύμνηση της αθλητικής επιτυχίας του νικητή και της αρετής του, της οικογένειάς του και της περιουσίας του αποτελεί την αφορμή για την εξύμνηση των αριστοκρατικών αξιών. Ο έπαινος του νικητή ενισχύεται, καθώς πλέκεται με το μύθο, πράγμα όμως που δυσχεραίνει ιδιαίτερα την κατανόηση του περιεχομένου και προϋποθέτει ένα καλά ενημερωμένο κοινό. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τα ποιήματά του όχι μόνο για να μιλήσει για τις νίκες που κέρδισε ο παραγγελιοδόχος του και για την ευρύτερη οικογένεια του νικητή, αλλά και για να τονίσει το παρελθόν της οικογένειας και τις διασυνδέσεις της πανελλαδικά. Στα Επινίκιά του ο Πίνδαρος περιλαμβάνει γνωμικά αποφθέγματα, συχνά σύντομα και πνευματώδη, διάσπαρτα μέσα στο ποίημα ως γενικά σχόλια για την ανθρώπινη ύπαρξη, τις ιδιοτροπίες της τύχης και, συχνά, ηθικοπλαστικές παρατηρήσεις. Pindar. The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D., FBA. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1937. Ελληνικό κείμενο, παραπομπές σε σχόλια στην αγγλική γλώσσα στο "Pindar: The Olympian and Pythian Odes. Basil L. Gildersleeve. Anne Mahoney. edited for Perseus. New York. Harper and Brothers. 1885". Διαθέσιμο στο http://www.perseus.tufts.edu.
Φρανθίσκο δε Πάουλα δε Βορβόν ι Βορβόν

Ο Φρανθίσκο δε Πάουλα δε Βορβόν ι Βορβόν (ισπανικά: Francisco de Paula de Borbón y Borbón, 16 Νοεμβρίου 1912 - 18 Νοεμβρίου 1995) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν αντιστράτηγος και διοικητής του Ιππικού του στρατού της Ισπανίας.

 Ήταν γιος του Φραγκίσκου διοικητή Αποικιών και της Ενρικέτας των Βουρβόνων, 4ης δούκισσας της Σεβίλλης. Ήταν 3ος εξάδελφος του Χουάν κόμη της Βαρκελώνης. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1942 την Ενρικέτα Εσκασάνυ υ Μιγουέλ και είχε τέκνα: Φραγκίσκος γενν. 1943, 5ος δούκας της Σεβίλλης. Αλφόνσος.Το 1962 απεβίωσε η Ενρικέτα και ο Φραγκίσκος έκανε δεύτερο γάμο με την Μαρία δε Λόπεθ υ Σαλβαδόρ και είχε τέκνο: Ενρίκουε.
Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1981 και άρχιτέκτονας του μουσείου υπήρξε ο Στάμος Παπαδάκης. Τα έξοδα κατασκευής του κτηρίου καλύφθηκαν από δωρεά του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.

 Η συλλογή του διαθέτει εκθέματα από τον αρχαιολογικό χώρο της Ζαγοράς, καθώς και αρκετά εκθέματα από την αρχαϊκή έως την βυζαντινή εποχή. Στα σημαντικά εκθέματα του, περιλαμβάνεται ευρήματα της γεωμετρικής εποχής από την Ζαγορά, το άγαλμα του Ερμή της Άνδρου το οποίο αποτελεί ρωμαϊκό αντίγραφο από το πρωτότυπο του Πραξιτέλη, καθώς και αντίγραφο της Χάρτας του Ρήγα. Πληροφορίες επισκεπτών και ωράριο Αρχειοθετήθηκε 2016-06-27 στο Wayback Machine. - Οδυσσεύς/Υπουργείο Πολιτισμού
Καστανέα Πιερίας

Η Καστανέα είναι χωριό του νομού Πιερίας με πληθυσμό 249 κάτοικων με βάση την απογραφή του 2011, που βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων. Υπάγεται στο δήμο Πύδνας - Κολινδρού, ενώ ως το 2011 υπαγόταν στον, πλέον καταργημένο, δήμο Κολινδρού και η απόστασή της είναι τέσσερα χιλιόμετρα από τον Κολινδρό και 46 από την Κατερίνη. Βρίσκεται επάνω στον οδικό άξονα, ο οποίος συνδέει τον Κολινδρό με τα Ρυάκια. Η ακριβής του θέση είναι στα νοτιοδυτικά του Κολινδρού.

 Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού και η κτηνοτροφία. Έχει αγροτικό συνεταιρισμό, μονοθέσιο νηπιαγωγείο, αγροτικό ιατρείο (μία φορά την εβδομάδα έρχεται ο γιατρός), Γυμναστικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Αετός". Έχει επίσης Πολιτιστικό Σύλλογο, ο οποίος υπάγεται στο Πολύφυτο αλλά έχει έδρα στην Καστανιά. Το Δημοτικό Σχολείο δε λειτουργεί πια λόγω έλλειψης παιδιών, τα οποία πηγαίνουν στο γειτονικό Κολινδρό. Ωστόσο, σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας του ' 30, το χωριό είχε 1 σχολείο με 1 δάσκαλο και 36 μαθητές. Το 2007 εγκρίθηκε από το Πρόγραμμα "Θησέας" το έργο της επέκτασης του αρδευτικού δικτύουτου χωριού. Η Καστανιά ιδρύθηκε πολύ παλιά, χωρίς να είναι γνωστό ακριβώς πότε. Η παλιά της ονομασία ήταν Καστανούπολη και φαίνεται ότι οφειλόταν στις πολλές καστανιές που ευδοκιμούσαν τότε στο χωριό. Αργότερα έλαβε το όνομα Καστανιά. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Οικονόμου. Είχε 130 Χριστιανούς Ορθοδόξους . Έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821 και πλήρωσε την οργή των Ναζί κατά την περίοδο της Κατοχής. Ειδικότερα, το 1822 έπειτα από τη μάχη Τούρκων και Ελλήνων (με αρχηγό το Διαμαντή), οι Οθωμανοί κατέστρεψαν το χωριό. Το 1942 το χωριό καταστράφηκε ξανά, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς, σε αντίποινα για την ενίσχυση του αντιστασιακού αγώνα. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, το χωριό εκκενώθηκε με διαταγή της κυβέρνησης και οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν στον Κολινδρό και στο Αιγίνιο. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, συντελέστηκε η επιστροφή των Καστανιωτών στις εστίες τους και η επανοικοδόμηση των σπιτιών τους. Στη δεκαετία του '50 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το Πολύφυτο Κοζάνης και σε αυτούς παραχωρήθηκαν οικόπεδα. Το δάσος που ανήκε σε κάποιον τσιφλικά ονόματι Οικονόμου αγοράστηκε από ανθρώπους με προέλευση από το Καταφύγιο Κοζάνης. Το χωριό είναι όλο πράσινο και ξεχωρίζει για τα περιποιημένα σπίτια και τις αυλές του. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το άλσος του Αγίου Νικολάου (όπου και το Κοιμητήριο) με τις βελανιδιές του, που αποτελεί τόπο συναντήσεως των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής κάθε Πρωτομαγιά. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος, η εορτή του οποίου είναι λαμπρή στην Καστανιά. Στον άγιο αυτόν είναι αφιερωμένος και ο κύριος ναός του χωριού. Καζταρίδης Γιάννης, Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη, εκδ. Μάτι, Κατερίνη 2006. Η Καστανιά στην ιστοσελίδα του Δήμου Κολινδρού. Καστανιά Πιερίας βίντεο Καστανιάς
Μάνφρεντ Βίνκελχοκ

Ο Μάνφρεντ Βίνκελχοκ (Manfred Winkelhock, 6 Οκτωβρίου 1951 - 12 Αυγούστου 1985) ήταν Γερμανός οδηγός αγώνων. Ήταν αδελφός του οδηγού αγώνων μοτοκρός Γιόαχιμ Βίνκελχοκ και πατέρας του Μάρκους Βίνκελχοκ ο οποίος συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 σε ένα μόνον αγώνα, στο Γκραν Πρι Ευρώπης τη σεζόν 2007.

 Γεννήθηκε στο Βάιμπλινγκεν της πρώην Δυτικής Γερμανίας. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε τη σεζόν 1980, όμως τότε πήρε μέρος μόνο στο Γκραν Πρι Ιταλίας όπου αντικατέστησε το συμπατριώτη του Γιόχεν Μας στο μονοθέσιο της Άροους ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε τραυματιστεί. Κανονικά στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε τη σεζόν 1982 με την ομάδα ATS BMW. Τις δυο επομενες σεζόν(1983 και 1984) τερμάτισε στους περισσότερους αγώνες μα την τελευταία και φαρμακερή σεζόν (1985) το μονοθέσιο σε ελάχιστες περιπτώσεις ήταν καλό κι έτσι είχε ελάχιστους τερματισμούς και αρκετά ατυχήματα. Ο τελευταίος αγώνας εκείνης της σεζόν στον οποίο έλαβε μέρος ο Βίνκελχοκ ήταν το Γκραν Πρι της πατρίδας του. Να πούμε πως εκείνη τη φαρμαεκρή σεζόν το άλλο μονοθέσιο της ATS BMW το οδηγούσε ο Ελβετός Μαρκ Σούρερ. Παράλληλα με τη συμμετοχή του στη Φόρμουλα 1 ο Βίνκελχοκ συμετείχε και σε κάποιους αγώνες ράλι. Στις 12 Αυγούστου 1985 ο Βίνκελχοκ κι ο Σούρερ βρέθηκαν στην πίστα Μόσπορτ Παρκ η οποία βρίσκεται στο Μπομανβίλ κοντά στο Τορόντο στην επαρχία Οντάριο του Καναδά όπου συμμετείχαν σε μια επίδειξη της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Πόρσε. Στα πλάισια της επίδειξης αυτής, ο καθένας οδήγησε ένα αυτοκίνητο της εταιρείας. Όμως λίγο μετά την έναρξη της επίδειξης, στη 2η στροφή το αυτοκίνητο του Βίνκελχοκ ξέφυγε απ' την πορεία του κι έπεσε πάνω στον τοίχο έχοντας παρασύρει μαζί του κι εκείνο το οποίο οδηγούσε ο Σούρερ. Μόλις τα σωστικά συνεργεία τον απεγκλώβισαν απ' τα συντρίμμια του αυτοκινήτου του, τον μετέφεραν αρχικά στο ιατρικό κέντρο της πίστας και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο του Τορόντο, όπου διαπιστώθηκε πως ήταν σε κώμα κι έπρεπε να διασωληνωθεί. Το βράδυ εκείνης της ημέρας υπέκυψε στα τραύματά του κι έφυγε απ' τη ζωή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Manfred Winkelhock στο Wikimedia Commons