IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
NGC 2074

Το NGC 2074 είναι νεφέλωμα εκπομπής με φαινόμενο μέγεθος περίπου 8, οποίο βρίσκεται στο εσωτερικό του Νεφελώματος Ταραντούλα, στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου στον αστερισμό Δοράδα. Ανακαλύφθηκε στις 3 Αυγούστου 1826 από τον Τζέιμς Ντάνλοπ και περί το 1835 από τον Τζον Χέρσελ.

 Ορισμένα από τα σώματα που καταλογογράφησε ο Τζων Χέρσελ προ του 1847 δεν έχουν καταγεγραμμένη ημερομηνία ανακαλύψεως και το NGC 2074 είναι ένα από αυτά. Πάντως η συμπερίληψή του στον κατάλογο σωμάτων στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου, που συντάχθηκε από παρατηρήσεις οι οποίες διεξάχθηκαν μεταξύ Νοεμβρίου 1836 και Μαρτίου 1837, υποδεικνύει ότι δεν ανακαλύφθηκε αργότερα από αυτό το χρονικό διάστημα.Η παρατήρηση του NGC 2074 από τον Τζέιμς Ντάνλοπ δεν είχε ταυτοποιηθεί ως το συγκεκριμένο νεφέλωμα μέχρι προσφάτως. Το NGC 2074 βρίσκεται περίπου 170.000 έτη φωτός μακριά απο τη Γη. Στην περιοχή δημιουργούνται πολλά νέα άστρα, πιθανώς από μια γειτονική έκρηξη υπερκαινοφανούς στο κοντινό παρελθόν. Βρίσκεται στο άκρο ενός σκοτεινού μοριακού νέφους, όπου επωάζονται νέοι αστέρες. Το NGC 2074 στο WikiSky
Σακελλάριος

Ο σακελλάριος ήταν τίτλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που δινόταν αρχικά σε υπάλληλο που είχε επιφορτιστεί με διοικητικά και οικονομικά καθήκοντα (σακέλλιον=πορτοφόλι, ταμείο). Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε και με διάφορες άλλες λειτουργίες. Σήμερα παραμένει σε χρήση στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

 Ο πρώτος γνωστός σακελλάριος ήταν κάποιος Παύλος, ένας απελεύθερος που διορίστηκε από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα (474–491). Ο σακελάριος θεωρείται ότι προΐστατο του σακελλίου (ή της σακέλλης), όρος που εμφανίζεται σε πρώιμες βυζαντινές πηγές με την προφανή σημασία του «θησαυροφυλακίου», ειδικότερα των μετρητών, σε αντίθεση με το βεστιάριον που προοριζόταν για αγαθά. Παρά την προέλευση του όρου, οι σακελλάριοι της πρώιμης βυζαντινής περιόδου (5ος - 7ος αιώνας) δεν συνδέονται άμεσα με οικονομικά καθήκοντα. Μάλλον φαίνεται να συνδέονται με το αυτοκρατορικό υπνοδωμάτιο (κοιτών), με αυλικούς τίτλους όπως σπαθάριος ή κουβικουλάριος, ενώ ορισμένοι κάτοχοι του αξιώματος είχαν επιφορτιστεί με σαφώς μη οικονομικά καθήκοντα: ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610–641) διόρισε στον σακελλάριο Θεόδωρο Τριθύριο τη διοίκηση του στρατεύματος εναντίον των Αράβων, ενώ άλλος σακελλάριος διενήργησε την ανάκριση του Μαξίμου του Ομολογητή υπό τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ (641-668). Μόλις στις αρχές του 8ου αιώνα οι σακελλάριοι αναφέρονται άμεσα ως ταμίες. Ως το Τακτικόν Ουσπένσκυ (περί το 843]], ο σακελλάριος είχε γίνει γενικός ελεγκτής των φορολογικών γραφείων (τα σέκρετα), με συμβολαιογράφους να αναφέρονται σε αυτόν σε κάθε τμήμα. Ο πραγματικός προϊστάμενος του τμήματος του σακελλίου από αυτήν την περίοδο και μετά έγινε ο χαρτουλάριος του σακελλίου. Το αξίωμα υφίσταται αποδεδειγμένα μέχρι τουλάχιστον το 1196, αν και μπορεί να έχει ενταχθεί για κάποιο χρονικό διάστημα σε εκείνη του μέγα λογαριαστή υπό τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081–1118), στο οποίο το πρόθεμα μέγας προστέθηκε περί τα τέλη του 11ου αιώνα. Μιμούμενο την πρακτική της Αυτοκρατορικής Αυλής, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είχε το δικό του σακέλλιον. Όπως και ο κοσμικός ομόλογός του, έτσι και ο πατριαρχικός σακελλάριος έχασε την αρμοδιότητά του ως ταμίας στα τέλη του 11ου αιώνα και ανέλαβε την επίβλεψη των δωρεών και της διοίκησης των μοναστηριών της Κωνσταντινούπολης. Ταυτόχρονα, απέκτησε επίσης το πρόθεμα μέγας και αντικατέστησε τον μέγα σκευοφύλακα ως δεύτερος σημαντικότερος αξιωματούχος του Πατριαρχείου. Μέχρι τον 13ο αιώνα, ο θεσμός του μέγα σακελλάριου είχε αναπαραχθεί και στις επαρχιακές έδρες. Bury, John B. (1911), The Imperial Administrative System of the Ninth Century. With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos, Oxford University Publishing Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
Σαν Ραμόν ντε λα Νουέβα Οράν

Το Σαν Ραμόν ντε λα Νουέβα Οράν (ισπανικά: San Ramón de la Nueva Orán‎, συνήθως αναφέρεται απλά ως Οράν, Orán) είναι πόλη στη βορειοδυτική επαρχία Σάλτα της Αργεντινής, περίπου 270 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Σάλτα. Αποτελεί την έδρα του νομού Οράν και έχει 76.070 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, γεγονός που την καθιστά τη δεύτερη πολυπληθέστερη στην επαρχία.Το Οράν είναι έδρα μιας καθολικής επισκοπής και περιφερειακό κέντρο του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σάλτα. Συνδέεται με άλλες πόλεις της περιοχής μέσω της Εθνικής Οδού 50 πλησίον της Εθνικής Οδού 34. Η αεροπορική κυκλοφορία προς την πρωτεύουσα της επαρχίας εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Οράν (IATA: ORA, ICAO: SASO).

 Η πόλη ιδρύθηκε στις 31 Αυγούστου 1794 από τον Ισπανό στρατιωτικό και κυβερνήτη της Σάλτα, Ραμόν Γκαρσία ντε Λεόν ι Πιζάρο, ο οποίος έδωσε στον οικισμό το όνομα του Αγίου Ραϊμόνδου Νονάτου (ανήμερα της γιορτής του Αγίου) και της γενέτειράς του, της πόλης Οράν (στη σημερινή Αλγερία). Το Οράν είναι το κέντρο μιας σημαντικής αγροτοβιομηχανικής περιοχής όπου παράγονται διάφορα προϊόντα: ζαχαροκάλαμο, με το μεγαλύτερο μέρος του προϊόντος να πηγαίνει στην παραγωγή ζάχαρης στο ζαχαρουργείο Tabacal, εσπεριδοειδή (κυρίως πορτοκάλια και γκρέιπφρουτ), που χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή συμπυκνωμένου χυμού για την εταιρεία φρούτων Zenta, η οποία πωλεί επίσης ολόκληρα, φυσικά φρούτα. Σε αυτά περιλαμβάνονται πιπεριές, μπανάνες, τσεριμόγια, παπάγια και μάνγκο. Όλα αυτά καλλιεργούνται επίσης στο Οράν. Ο καφές παραγόταν επίσης στην περιοχή, αν και με σχετικά μικρή παραγωγή, μέχρι που τον εκμεταλλεύτηκε η εταιρεία Salta Café. Η σόγια είναι ένα από τα σημαντικότερα παραγόμενα γεωργικά προϊόντα. Στο νομό του Οράν υπάρχει η μεγαλύτερη παραγωγή φασολιών στη χώρα. Πρόσφατα ενσωματώθηκε η παραγωγή σόγιας, μαζί με τη διαρκή παραγωγή ζαχαροκάλαμου και καλαμποκιού, για την παραγωγή βιοκαυσίμων, κυρίως για αγροτοβιομηχανική χρήση, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανεπάρκειας στην προμήθεια πετρελαίου κίνησης στη συγκεκριμένη περιοχή.Φυσικά περιβάλλεται από οικοτονικά δάση: ανάμεσα στις ζούγκλες της Γιούνγκας και τα τροπικά δάση του Τσάκο, το περιβάλλον του Οράν ήταν και είναι μια σημαντική δασική περιοχή για τη βιομηχανία ξυλείας.Η κτηνοτροφία διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην οικονομία. Ιστορικά, η πόλη του Οράν αποτελούσε ενδιάμεσο σταθμό στη διαδρομή των βοοειδών και των αλόγων προς τη Βολιβία. Το Οράν έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με σαφή ξηρή περίοδο (Κέππεν: Cwa). Στην περιφερειακή ταξινόμηση ορίζεται ως «τροπικό σεράνο» από τη δυτικοανατολική μετάβαση των Άνδεων στις βόρειες πεδιάδες της χώρας. Με ζεστά, βροχερά καλοκαίρια και ήπιους, ξηρούς χειμώνες. Μαρσέλο Μενδιέτα (γεν. 1937), Αργεντινός δημοσιογράφος Επίσημος ιστότοπος
Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά

Το Ο Ροζ Πάνθηρας Ξαναχτυπά (αγγ. The Pink Panther Strikes Again) είναι μια αμερικάνικη κωμική ταινία σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Μπλέικ Έντουαρντς, που κυκλοφόρησε το 1976 στις ΗΠΑ. Πρωταγωνιστής της είναι ο Πίτερ Σέλερς στην τέταρτη ταινία της σειράς Ο Ροζ Πάνθηρας, με ήρωα της τον επιθεωρητή Κλουζό.

 Ο πρώην αρχιεπιθεωρητής Ντρέυφους δραπετεύει απο το σανατόριο με μοναδικό σκοπό τη δολοφονία του νέου αρχιεπιθεωρητή Κλουζό , του βασικού υπαίτιου του ψυχολογικού του προβλήματος . Σε ρόλο κακού ο Ντρέυφους εκβιάζει την ανθρωπότητα με μια μηχανή μαζικής και ολικής καταστροφής αν δε θανατωθεί ο Κλουζό , ο οποίος τον αναζητά υπό την απειλή 22 πληρωμένων δολοφόνων από όλο τον κόσμο . Πίτερ Σέλλερς ως επιθεωρητής Κλουζό Χέρμπερτ Λομ ως πρώην αρχιεπιθεωρητής Τσαρλς Ντρέυφους Λέσλι Αν Ντάουν ως Όλγα Μπαριόσοβα Μπέρτ Κουκ ως Κέιτο Φόνγκ Κόλιν Μπλέικλι ως Άλεκ Ντραμμόντ , διευθυντής του αστυνομικού τμήματος Λέοναρντ Ρόσσιτερ ως Κουίνλαν , επιθεωρητής της Βρετανικής Αστυνομίας (Scotland Yard) Ο Ροζ Πάνθηρας (1964) , Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Λαγωνικό 24 Καρατίων (1964), Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Ο Επιθεωρητής Κλουζό (1968), Άλαν Άρκιν ως Κλουζό Η επιστροφή του ροζ πάνθηρα (1975), Σέλλερς ως Κλουζό Ο Ροζ Πάνθηρας Ξαναχτυπά (1976), Σέλλερς ως Κλουζό Η Εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα (1978), Σέλλερς ως Κλουζό Στα Ίχνη του Ροζ Πάνθηρα (1982), Σέλλερς ως Κλουζό Το Φάντασμα του Ροζ Πάνθηρα (1983) Ο Γιος του Ροζ Πάνθηρα (1993), Ρομπέρτο Μπενίνι ως Ζακ Γκαμπρέλι. Ροζ Πάνθηρας (2006), Στιβ Μάρτιν ως Κλουζό Ο Ροζ Πάνθηρας 2 (2009), Στιβ Μάρτιν ως Κλουζό
Δολάριο της Ροδεσίας

Το δολάριο ήταν το νόμισμα της Ροδεσία (σήμερα Ζιμπάμπουε) από το 1970 έως το 1980. Υποδιαιρούταν σε 100 σεντ. Ο κωδικός ISO του νομίσματος αυτού είναι ZWC και από το 1980 δεν είναι πλέον σε χρήση.

 Η εισαγωγή του ως νόμισμα έγινε στις 17 Φεβρουαρίου του 1970, σχεδόν ένα μήνα πριν την ανακήρυξη της χώρας ως δημοκρατίας στις 2 Μαρτίου 1970. Αντικατέστησε τη λίρα με ισοτιμία 2 δολάρια = 1 λίρα. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Νότιας Αφρικής, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας η Ροδεσία εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στη νέα νομισματική της μονάδα. Η επιλογή του δολαρίου ως όνομα οφείλετο στο γεγονός ότι η αγοραστική δύναμη της νέας μονάδας αντιστοιχούσε περισσότερο στην αξία του δολαρίου των ΗΠΑ από ότι στη στερλίνα. Το δολάριο αποδείχθηκε ισχυρό νόμισμα σε σχέση με την ισοτιμία του με την Λίρα Αγγλίας. Ωστόσο, δεν ήταν ποτέ πλήρως μετατρέψιμο νόμισμα και ισοτιμία του επομένως δεν αποτελεί ένδειξη της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Το 1980 Ροδεσία μετονομάστηκε σε Ζιμπάμπουε και η δολάριο της Ροδεσίας αντικαταστάθηκε από το δολάριο της Ζιμπάμπουε με ισοτιμία 1/1. Τα κέρματα του νέου νομίσματος τα οποία εκδόθηκαν το 1970 είχαν τις εξής ονομαστικές αξίες: ½ σεντ (χάλκινο) 1 σεντ (χάλκινο) 2 ½ σεντ (χαλκονικέλινο)Τα παραπάνω κέρματα κυκλοφορούσαν ταυτόχρονα με τα κέρματα της λίρας της Ροδεσίας των 5, 10, 20 και 25 σεντ, τα οποία έφεραν διπλή ονομασία εκφρασμένα σε σελίνια, πένες αλλά και σε σεντ. Το 1973 εκδόθηκε ένα κέρμα με αξία 5 σεντ και το 1975 εκδόθηκαν κέρματα των 10 σεντ 20 σεντ 25 σεντΚέρματα συνέχισαν να εκδίδονται έως και το 1977. Το 1970, η Αποθεματική Τράπεζα της Ροδεσίας (Reserve bank of Rhodesia) εισήγαγε χαρτονομίσματα με τις εξής ονομαστικές αξίες: 1 δολαρίου 2 δολαρίων 10 δολαρίων.Το χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων εκδόθηκε το 1972 Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Reserve Bank of Zimbabwe (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2011-05-22 στο Wayback Machine. Χαρτονομίσματα του δολαρίου της Ροδεσίας Κέρματα του δολαρίου της Ροδεσίας
Γέφυρα της Γκρενέλ

Η γέφυρα Γκρενέλ-Καντέ-ντε-Σωμύρ (Γαλλικά: Le pont de Grenelle-Cadets-de-Saumur), με παλαιότερη ονομασία γέφυρα της Γκρενέλ, είναι γέφυρα που διασχίζει τον ποταμό Σηκουάνα στο Παρίσι της Γαλλίας. Συνδέει το 15ο με το 16ο διαμέρισμα, διασχίζοντας το νησάκι Ιλ ω Σίνι στην νότια άκρη του, όπου υψώνεται ένα αντίγραφο του Αγάλματος της ελευθερίας. Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1966 - 1968, αντικαθιστώντας παλαιότερη γέφυρα που προϋπήρχε από το 1827. Η περιοχή εξυπηρετείται από τους σταθμούς μετρό Μιραμπώ και Σαρλ Μισέλ.

 Το αρχικό όνομα της γέφυρας προήλθε από την πεδιάδα της Γκρενέλ, που έδωσε το όνομα και σε ένα χωριό στην περιοχή που το 1860 ενσωματώθηκε στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού.Στις 18 Ιουνίου 2016, η Γέφυρα της Γκρενέλ μετονομάστηκε σε «Γέφυρα Γκρενέλ-Καντέ-ντε-Σωμύρ» σε ανάμνηση των υπερασπιστών των γεφυρών του Λίγηρα τον Ιούνιο του 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη από χάλυβα. Αποτελείται από δύο κύρια μεταλλικά τμήματα 85 μέτρων, που διασχίζουν τον Σηκουάνα, ένα τμήμα 20 μέτρων πάνω από το νησάκι Ιλ ω Σίνι και δύο τμήματα από σκυρόδεμα 15 μέτρων, που διασχίζουν τις αποβάθρες στη δεξιά όχθη και στην αριστερή όχθη. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 220 μέτρα, το πλάτος της 30 μέτρα (22 μέτρα για το οδόστρωμα και 8 μέτρα για τα δύο πεζοδρόμια).Στην εικόνα αριστερά, θέση της γέφυρας στον Σηκουάνα. Στη θέση της γέφυρας Γκρενέλ έχουν κατασκευαστεί τρεις διαδοχικές γέφυρες. Η πρώτη γέφυρα της Γκρενέλ κατασκευάστηκε το 1827 κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της περιοχής Μπωγκρενέλ και ήταν ξύλινη. Η γέφυρα ήταν ανοιχτή για πεζούς και άμαξες, αλλά υπήρχαν διόδια που κυμαίνονταν από 5 λεπτά για πεζούς έως 25 λεπτά για άμαξα με δύο άλογα και, για τα ζώα, 1 λεπτό για τους χοίρους, πρόβατα ή αίγες, 2 λεπτά για ημίονους και 5 λεπτά για άλογα, βόδια ή αγελάδες. Το 1873, αυτή η γέφυρα κατέρρευσε εντελώς.Ένα χρόνο αργότερα, το 1874 κατασκευάστηκε μια νέα γέφυρα από χυτοσίδηρο με έξι καμάρες, τρεις σε κάθε πλευρά του νησιού Ιλ ω Σίνι. Όμως ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα η γέφυρα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στη διαρκώς αυξανόμενη κυκλοφορία της περιοχής.Η σημερινή γέφυρα. Το έργο αντικατάστασης της γέφυρας Γκρενέλ αποφασίστηκε διαδοχικά μεταξύ 1959-1961 και 1962-1964, συγχρόνως με έργα ανάπλασης των παρόχθιων ζωνών της περιοχής. Οι εργασίες ανοικοδόμησης της γέφυρας πραγματοποιήθηκαν από το 1966 έως το 1968. Η γέφυρα της Γκρενέλ (γαλλικά)
Λουκάς Χατζηιωάννου

Ο Λουκάς Χατζηιωάννου (15 Σεπτεμβρίου 1927 - 17 Δεκεμβρίου 2008) ήταν ελληνοκύπριος εφοπλιστής . Ήταν ένας από τους πολύ λίγους έλληνες πλοιοκτήτες όπου ο στόλος τους κυριάρχησε στη παγκόσμια ναυτιλιακή βιομηχανία για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα. Ήταν ο πατέρας του ιδρυτή της EasyJet Στέλιο Χατζηιωάννου.

 Γεννήθηκε σε μια φτωχή ελληνική Κυπριακή αγροτική οικογένεια στο χωριό Πεδουλάς στις 15 Σεπτεμβρίου 1927, Ο Χατζηιωάννου ήταν ο μεγαλύτερος σε μια οικογένεια 12 παιδιών. Ο Χατζηιωάννου έφυγε από το σχολείο του χωριού όταν ήταν 17 ετών και δούλευε ως πωλητής μέχρι το 1950. Ο θείος του, έμπορος, τον προσέλαβε ως λογιστή πριν από το διορισμό του ως διευθυντή του γραφείου του στη Σαουδική Αραβία. Όταν πέθανε ο θείος του, ο Χατζηιωάννου ξεκίνησε τη δική του επιχείρηση εισαγωγών-εξαγωγών στη Σαουδική Αραβία. Τότε ήταν δύσκολο να γίνει εμπόριο εντός του βασιλείου χωρίς τοπικό συνεργάτη και έγινε ένας από τους λίγους ξένους επιχειρηματίες που το πέτυχαν. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της κατασκευαστικής ανόδου στα τέλη της δεκαετίας του 1950, έγινε ο μόνος εισαγωγέας των ελληνικών εταιρειών Ηρακλής και Τιτάν. Το 1959 μετακόμισε στο Λονδίνο και μπήκε στη ναυτιλία αγοράζοντας ένα πλοίο 10.500 τόνων που το ονόμασε Νέδη από τη γυναίκα του. Ενώ ζούσε στο Λονδίνο, μέχρι το 1965, έχτισε ένα στόλο με πάνω από 20 φορτηγά πλοία και έγινε σημαντικός πελάτης των βρετανικών διαλυτηρίων, ιδίως των Κλάρκσον. Αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα και κατάλαβε ότι το μέλλον της ναυτιλίας ήταν στο διεθνές εμπόριο πετρελαίου. Αγόρασε το πρώτο του δεξαμενόπλοιο το 1969 και έγινε μια μεγάλη δύναμη στην αγορά μέσα σε 10 χρόνια.
Ατακουλέ

Το Ατακουλέ (τούρκικα: Atakule) είναι πύργος επικοινωνίας και παρατήρησης ύψους 125 μέτρων (410 ποδιών), που βρίσκεται στην περιοχή Τσανκάγια της κεντρικής Άγκυρας, στην Τουρκία και είναι ένα από τα κύρια ορόσημα της πόλης. Καθώς η συνοικία Τσανκάγια βρίσκεται σε ένα λόφο, ο πύργος μπορεί να εντοπιστεί από σχεδόν οπουδήποτε στην πόλη κατά τη διάρκεια ημερών με καλό καιρό. Ο σχεδιασμός του πύργου έγινε από τον αρχιτέκτονα Ραγκίπ Μπουλούτς και οι κατασκευαστικές εργασίες διήρκεσαν από το 1987 έως το 1989. Το πάνω τμήμα του πύργου στεγάζει μια ανοιχτή βεράντα και ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο με το όνομα Σεβίλλα, το οποίο κάνει πλήρη περιστροφή 360 μοιρών σε μία ώρα. Στην κορυφή της Σεβίλλα βρίσκεται ένα άλλο εστιατόριο, το Ντομ (Dome), το οποίο δεν είναι περιστρεφόμενο και βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον θόλο. Κάτω από τη βεράντα υπάρχει μία καφετέρια, με το όνομα UFO. Οι κάτω δομές στεγάζουν ένα εμπορικό κέντρο και πολλά εσωτερικά και εξωτερικά εστιατόρια. Ο πύργος άνοιξε στις 13 Οκτωβρίου 1989 από τον Πρόεδρο Τουργκούτ Οζάλ. Στα τουρκικά, η λέξη ata σημαίνει «πρόγονος» (ή «πατέρας» στα παλιά τουρκικά ), η οποία χρησιμοποιείται συχνά ως ψευδώνυμο (Ata) για τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή και πρώτο Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Επιπλέον, η τουρκική λέξη kule σημαίνει "πύργος".

 Το εμπορικό κέντρο δίπλα στον πύργο, Atrium, άνοιξε επίσης στις 13 Οκτωβρίου 1989. Ήταν το πρώτο σύγχρονο εμπορικό κέντρο στην Άγκυρα και το δεύτερο στην Τουρκία μετά το Galleria στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο άνοιξε το 1987. Το εμπορικό κέντρο έκλεισε λόγω απώλειας δημοτικότητας ενόψει του ανταγωνισμού από έναν αυξανόμενο αριθμό πιο σύγχρονων εμπορικών κέντρων στην πόλη. Τώρα κατεδαφίζεται και ξαναχτίζεται ως σύγχρονο εμπορικό κέντρο.Το 2014 ξεκίνησαν οι εργασίες κατεδάφισης του τμήματος του εμπορικού κέντρου, αλλά η άδεια κατεδάφισης ακυρώθηκε με δικαστική απόφαση με την αιτιολογία ότι ο αρχιτέκτονας δεν είχε άδεια και η κατασκευή σταμάτησε. Το Επιμελητήριο Αρχιτεκτόνων της Άγκυρας υποστήριξε τον αγώνα του αρχιτέκτονα Ραγκίπ Μπουλούτς για τα πνευματικά δικαιώματα. Το νέο εμπορικό κέντρο στο Ατακουλέ εγκαινιάστηκε ξανά στις 29 Οκτωβρίου 2018, την ημέρα εορτασμού της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Το Ατακουλέ συνδέθηκε με το γειτονικό Βοτανικό Πάρκο και η πρόσβαση των οχημάτων στο Ατακουλέ επανασχεδιάστηκε. Στην εξωτερική όψη του κτηρίου προστέθηκε ειδικός φωτισμός.Το Ατακουλέ φωταγωγήθηκε με τη σημαία του Αζερμπαϊτζάν στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 και με τη σημαία του Ιράν στις 09 Φεβρουαρίου 2021 λόγω της 42ης επετείου της Ισλαμικής Επανάστασης. Επίσης, το Ατακουλέ φωταγωγήθηκε με μπλε χρώματα στις 24 Οκτωβρίου 2020 λόγω της 75ης επετείου του ΟΗΕ. Επίσημη ιστοσελίδα του Πύργου Atakule Αρχειοθετήθηκε 2018-10-26 στο Wayback Machine. (στα τουρκικά)
Σαμπάς Ηρακλείου

Ο Σαμπάς είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος και βρίσκεται σε υψόμετρο 330 μ. στο τριακοστό χιλιόμετρο της οδικής αρτηρίας προς το Καστέλι Πεδιάδας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία. Κύρια προϊόντα είναι η σουλτανίνα, τα σταφύλια και το ελαιόλαδο. Υδρεύεται από τις πηγές του Αγίου Μάμα. Ιεροί ναοί είναι του Προφήτη Ηλία μέσα στο χωριό και εξωκλήσια αυτά του Αγίου Νικολάου και των Εισοδίων της Θεοτόκου.

 Πιστεύεται ότι το χωριό κατοικείται από τα πολύ παλιά χρόνια και είχε την ονομασία Θεναί ή Σύλος. Στον Καστροφύλακα (Κ 95) αναφέρεται με το όνομα Saba, με 80 κατ. το 1583. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το Σαμπά το 1657 και το χωριό ερημώθηκε, με αποτέλεσμα να απομείνουν μόλις 5 οικογένειες Χριστιανών. Διοικήθηκε ως το 1840 με δεσποτικό τρόπο από τους γενίτσαρους του Θραψανού. Έπειτα έγινε μικρή κωμόπολη, με την εγκατάσταση σε αυτήν κατοίκων από το Οροπέδιο του Λασιθίου. Υπάχθηκε στο δήμο Καστελίου και παρέμεινε σε αυτόν ως το 1898, για να προσαρτηθεί στην Κοινότητα Ζωφόρων. Ως προς την προέλευση της ονομασίας του χωριού, υπάρχει μια εκδοχή, η οποία θεωρεί ότι το όνομα Σαμπάς είναι τούρκικης προέλευσης και σημαίνει "πολύ πρωί". Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Ο Σαμπάς στην ιστοσελίδα το Θραψανό με λόγια και εικόνες.
Γουλιέλμος του Μονφόρ (αποβιώσας το 1101)

Ο Γουλιέλμος (γαλλ.: Guillaume, πριν το 1087 - 27 Αυγούστου 1101) ήταν χριστιανός επίσκοπος τού Παρισιού από το 1095 μέχρι το 1101. Προερχόταν από τον Οίκο τού Μονφόρ.

 Ήταν ο πέμπτος γιος τού Σίμωνα Α΄ κυρίου τού Μονφόρ και της Αγνής τού Οίκου της Νορμανδίας, κόρης τού Ριχάρδου κόμη τού Εβρέ. Έγινε επίσκοπος τού Υβ κάποια στιγμή, πριν γίνει επίσκοπος τού Παρισιού. Η αδελφή του Βερτράδη εγκατέλειψε τον πρώτο σύζυγό της για να παντρευτεί τον Φίλιππο Β΄. Το 1095 ο Πάπας Ουρβανός Β΄ έκανε τη Σύνοδο τού Κλερμόν στο Κλερμόν-Φερράν στη Γαλλία. Η Σύνοδος αφόρισε τον Φίλιππο Α΄ της Γαλλίας και τη Βερτράδη του Μονφόρ για μοιχεία. Ο Γουλιέλμος καταγράφτηκε ως μεγάλος υποστηρικτής τού Ουρβανού Β΄ και έπειτα από το τέλος τού Γοδεφρείδου τού Μπουλόν επισκόπου τού Παρισιού, ήταν ο υποψήφιος για τη θέση. Ήταν αφοσιωμένος στη θρησκεία και ως αδελφός της βασίλισσας της Γαλλίας, είχε σημαντική δύναμη και εξουσία επί τού συμβουλίου που θα τον εξέλεγε. Πάντως ήταν νέος και ένα αρκετά μικρό σε ηλικία μέλος της Γαλλικής Εκκλησίας. Ο Ουρβανός Β΄ τον θεωρούσε μία υποψηφιότητα που θα εξελεγόταν, αλλά λόγω τού αφορισμού, δεν είχε καλές σχέσεις με τον Φίλιππο Α΄ και ο Γουλιέλμος δεν εξελέγη. Όμως το 1096 ήρθη ο αφορισμός τού Φιλίππου Α΄ και ο Γουλιέλμος έγινε επίσκοπος. Πολέμησε στην Α΄ Σταυροφορία και σε μάχη το 1101, σκοτώθηκε. Gobry, Ivan (2003). Histoire des Rois de France.
Ολυμπία Χοψονίδου

Η Ολυμπία Χοψονίδου (Κρασνοντάρ, 17 Ιουνίου 1983) είναι Ελληνίδα μοντέλο, γνωστή για τον τίτλο της ως Star Hellas 2006 στα καλλιστεία του ΑΝΤ1. Είναι, επίσης, γνωστή ως η σύζυγος του Έλληνα καλαθοσφαιριστή, Βασίλη Σπανούλη.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1983 στο Κρασνοντάρ της Ρωσίας από Έλληνες γονείς ποντιακής καταγωγής, αλλά μεγάλωσε στο Ελευθέριο - Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Έχει τρία αδέλφια: τον Τάσο, τον Γιάννη και την Βαλέρια. Μόλις τελείωσε το σχολείο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, προκειμένου να σπουδάσει σχέδιο μόδας. Παράλληλα με τις σπουδές της, ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο και υπήρξε μαθήτρια στο πρακτορείο μοντέλων της Κρίστυς Κρανά.Τον Νοέμβριο του 1998, συμμετείχε στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Γιανγκ - Μις Τουρισμός 1999, χωρίς όμως να καταφέρει να προκριθεί στην τελική εξάδα. Τον Απρίλιο του 2006 εξελέγη Σταρ Ελλάς στα καλλιστεία του ΑΝΤ1. Έπειτα, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, εκπροσώπησε την Ελλάδα στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος, που πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες.Το Δεκέμβριο του 2009 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον καλαθοσφαιριστή Βασίλη Σπανούλη και στις 24 Ιουνίου 2011 έγινε ο θρησκευτικός τους γάμος. Μαζί έχουν αποκτήσει έξι παιδιά. Ολυμπία Χοψονίδου στο Gossip-tv.gr Twitter Account Ολυμπία Χοψονίδου στην IMDb Ace Models 7merestv Interview Star Hellas
2

To έτος 2 (II) ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Κυριακή ή τη Δευτέρα (σύνδεσμος που θα εμφανίσει το πλήρες ημερολόγιο: Ιουλιανό ημερολόγιο) του Ιουλιανού ημερολογίου (οι πηγές διαφέρουν) και ένα κοινό έτος που αρχίζει την Κυριακή από το προληπτικό Ιουλιανό ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Βινίσιου και Βάρου (ή, λιγότερο συχνά, το 755 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 2 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 2 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Μετά τον θάνατο του Λεύκιου Καίσαρα η Λιβία Δρουσίλλα πείθει τον Οκταβιανό Αύγουστο να επιτρέψει στον γιό της Τιβέριο να επιστρέψει στη Ρώμη ως πολίτης, μετά από έξι χρόνια αναγκαστικής συνταξιοδότησης στη Ρόδο. Ο Γάιος Καίσαρας συναντά τον Φραάτη Ε΄ τον βασιλιά της Παρθίας, στον Ευφράτη. Αντί να εισβάλει στους Πάρθους, ο Γάιος Καίσαρας συνάπτει ειρήνη μαζί τους. Η Παρθία αναγνωρίζει τις Ρωμαϊκές αξιώσεις στην Αρμενία. Αφρική Ο Ιόβας Β΄ της Μαυριτανίας ενώνεται με τον Γάιο Καίσαρα στην Αρμενία ως στρατιωτικός σύμβουλος. Την περίοδο αυτή γνωρίζει τη Γλαφύρα, μια Καππαδόκη πριγκίπισσα και πρώην σύζυγο του Αλέξανδρου της Ιουδαίας, αδελφού του Ηρώδη Αρχέλαου, εθνάρχη της Ιουδαίας, και την ερωτεύεται. Κίνα Ο Ουάνγκ Μανγκ ξεκινά ένα πρόγραμμα προσωπικής εξύψωσης, επαναφέροντας τους τίτλους μαρκησίων σε προηγούμενους αυτοκρατορικούς πρίγκιπες και εισάγοντας ένα συνταξιοδοτικό σύστημα για τους συνταξιούχους αξιωματούχους. Περιορισμοί τίθενται στη μητέρα του Αυτοκράτορα, τη σύζυγο Γουέι και τα μέλη της Φατρίας Γουέι. Η πρώτη απογραφή ολοκληρώνεται στην Κίνα αφού ξεκίνησε το προηγούμενο έτος: οι τελικοί αριθμοί δείχνουν πληθυσμό σχεδόν 60 εκατομμυρίων (59.594.978 άτομα σε λίγο περισσότερα από 12 εκατομμύρια νοικοκυριά). Η απογραφή είναι μια από τις πιο ακριβείς έρευνες στην κινεζική ιστορία. Ντενγκ Γιου, Κινέζος στρατηγός και πολιτικός (θ. 58 μ.Χ.) 20 Αυγούστου - Λεύκιος Καίσαρας, Ρωμαίος ευγενής (γ. 17 π.Χ.) (απροσδιόριστη ημερομηνία) - Γάιος Μάρκιος Κενσορίνος, Ρωμαίος ύπατος. Ab urbe condita
Ναός της Παναγίας (Ελμπασάν)

Ο ναός της Παναγίας (αλβανικά: Kisha e Shën Mërisë) είναι ορθόδοξη εκκλησία στο Ελμπασάν της Αλβανίας, αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου. Ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο της Αλβανίας το 1963.

 Ο ναός βρίσκεται στη συνοικία Καλιά, εντός του μεσαιωνικού κάστρου του Ελμπασάν. Το σημερινό οικοδόμημα κτίστηκε το 1833, με εισφορές των κατοίκων της περιοχής, στη θέση παλαιότερου ναού που καταστράφηκε το 1818 και του οποίου η κατασκευή φέρεται να ανάγεται στα τέλη του 15ου με τις αρχές του 16ου αιώνα. Κατά τη δεκαετία του 1990 έγινε έδρα σχισματικής ομάδας που αποσπάστηκε από τους κόλπους της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας, ενώ το 2008 πραγματοποιήθηκαν εργασίες συντήρησης του ναού με έξοδα του αλβανικού κράτους. Το κτίσμα είναι τρίκλιτη βασιλική και αποτελείται από τον κυρίως ναό, τον νάρθηκα, τον γυναικωνίτη και τους σκεπαστούς εξώστες στη βόρεια και τη νότια πλευρά. Το τέμπλο του κατασκευάστηκε το 1859 και μερικά χρόνια αργότερα χρωματίστηκε με λευκά φύλλα χρυσού. Institut für Kulturmonumente: Präsentation der Kirche (στα αλβανικά)
Σαπέλε

Το Σαπέλε, βοτ. Entandrophragma cylindricum, αγγλ. sapele, είναι είδος δασοπονικού δέντρου του γένους Entandrophragma της οικογένειας Meliaceae. Είναι κοινώς γνωστό και ως sapelli και πολύ σπανιότερα ως aboudikro, assi και muyovu.

 Το όνομα sapele προέρχεται από το όνομα της πόλης Σαπέλε στη Νιγηρία, όπου τα ομώνυμα δέντρα είναι άφθονα. Το όνομα της ίδιας της πόλης λέγεται ότι είναι αγγλική παράφραση της λέξης Urhobo Uriapele, σε ανάμνηση μιας τοπικής θεότητας. Πιστεύεται ότι οι βρετανικές αποικιακές αρχές άλλαξαν το όνομα της τότε πόλης σε Sapele, καθώς ήταν πιο εύκολο στην αγγλική προφορά. Το είδος Entandrophragma cylindricum είναι ιθαγενές γένος στην τροπική Αφρική. Υπάρχουν προστατευμένοι πληθυσμοί συστάδων του είδους και αρκετοί περιορισμοί υλοτόμησης υφίστανται σε διάφορες αφρικανικές χώρες. Το δέντρο τυπικά αναπτύσσεται σε ύψος μέχρι και 45 μ. (σπανιότερα στα 60 μ.). Ανήκει στα φυλλοβόλα την ξηρή περίοδο, και τα φύλλα του είναι εναλλάξ διατεταγμένα, πτερωτά, με 5 έως 9 ζεύγη μικρών φύλλων, και κάθε φύλλο έχει μήκος περίπου 10 εκ. Τα άνθη του παράγονται σε χαλαρές ταξιανθίες όταν το δέντρο είναι άφυλλο, κάθε λουλούδι έχει διάμετρο περίπου 5 mm, και φέρει πέντε κιτρινωπά πέταλα. Ο καρπός φέρει μια κρεμαστή κάψουλα μήκους περίπου 10 εκ. και πλάτους 4 cm και όταν ωριμάσει χωρίζεται σε πέντε τμήματα για να απελευθερώσει περίπου 15-20 σπόρους. Το δέντρο παράγει την ομώνυμη τροπική ξυλεία. Αποτελεί εμπορικά σημαντικό είδος πλατύφυλλων (hardwood), που ομοιάζει κάπως με μαόνι (λέγεται ότι ανήκει στα "ψευδομαόνια") και υπάγεται στην ίδια οικογένεια Meliaceae. Είναι πιο σκούρο σε τόνο από τα μαόνια και έχει μια χαρακτηριστική φιγούρα (τύπο σχεδίασης). Αυτό το είδος ξύλου εκτιμάται ιδιαίτερα για τον λαμπερό ιριδισμό με χρώματα που κυμαίνονται από ανοιχτό ροζέ έως καφετί, και χρυσό έως κόκκινο. Έχει μέτρια σχετικά πυκνότητα, περίπου 640-670 kg/m3 και συστρεφόμενα "νερά", που μπορεί να κάνουν τη μηχανική κατεργασία του αρκετά δύσκολη. Η ζήτηση στην αγορά για sapele έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, διότι είναι ένα υποκατάστατο για το γνήσιο μαόνι, αλλά και εξαιτίας του ότι το γνήσιο μαόνι κατηγοριοποιήθηκε ως είδος που καταγράφεται πλέον στα "απειλούμενα είδη" της CITES.Το ξύλο αυτό χρησιμοποιείται στην κατασκευή επίπλων, κουφωμάτων, δαπέδων πολυτελείας και επίσης στη ναυπήγηση σκαφών. Είναι ευρέως γνωστό για τους πανέμορφους καπλαμάδες του σε επενδύσεις. Ανάμεσα στις πιο εξωτικές χρήσεις του είναι και για μουσικά ξύλινα όργανα. Χρησιμοποιείται για το πίσω μέρος και τα πλαϊνά (μερικές φορές για το μπροστινό) των σωμάτων της ακουστικής κιθάρας, καθώς και για τα σώματα των ηλεκτρικών κιθάρων. Χρησιμοποιείται επίσης για την κατασκευή του κομματιού λαιμού των γιουκαλίλι, όπως και στις άρπες 26 και 36 χορδών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, άρχισε να χρησιμοποιείται και ως σανίδα για τα βασκικά κρουστά txalaparta. CIRAD (France) - Sapelli Τροπικά είδη ξύλου - Sapele Sapele - The Wood Database
Nevermore (άλμπουμ)

Το Nevermore είναι το πρώτο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2006 από την ίδια εταιρεία με πέντε επιπλέον κομμάτια.

 Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος των Nevermore στον οποίο συμμετείχε ο αρχικός ντράμερ του συγκροτήματος, Μαρκ Άρινγκτον, ο οποίος έπαιξε σε τέσσερα από τα τραγούδια του αρχικού άλμπουμ και στα μπόνους τραγούδια που συμπεριλήφθηκαν στην επανέκδοση. Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στα "Robert Lang Studios" του Σιάτλ και η μίξη στο "Pakaderm" του Λος Άντζελες και το "Granny House" του Ρίνο. Ο δίσκος παρουσίαζε μία μίξη παραδοσιακού χέβι μέταλ με την τεχνική του Progressive Metal, γεγονός που έκανε το συγκρότημα δημοφιλές στο ευρωπαϊκό κοινό και κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ εμφανίστηκε στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" της Ολλανδίας. Οι στίχοι και τα φωνητικά του Ντέιν είναι σε δραματικό τόνο και η μουσική του συγκροτήματος είναι έντονη και τεχνική, χαρακτηριζόμενη ακόμη και ως progressive thrash metal. Την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Νιλ Κέρνον, γνωστός για την συνεργασία του με ονόματα όπως οι Judas Priest και οι Queensrÿche, ενώ κατά την περιοδεία του άλμπουμ στο συγκρότημα εντάχθηκε, μόνο για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, ο κιθαρίστας Πατ Ο'Μπράιεν. Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν θετικές με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,4 / 5, το "Metal Archives" 79% και το "Metal Storm" 7,9 με άριστα το 10. 1. What Tomorrow Knows (Dane, Loomis) - 5:11 2. C.B.F (Chrome Black Future) (Dane, Loomis) - 6:02 3. The Sanity Assassin (Dane, Loomis) - 6:21 4. Garden of Gray (Dane, Loomis) - 4:48 5. Sea of Possibilities (Dane, Loomis) - 4:18 6. The Hurting Words (Dane, Loomis) - 6:17 7. Timothy Leary (Dane, Loomis) - 5:12 8. Godmoney (Dane, Loomis) - 4:43 9. The System's Failing (Dane, Loomis) - 3:34 10. The Dreaming Mind (Dane, Loomis) - 3:56 11. World Unborn (Dane, Loomis) - 3:58 12. Chances Three (Dane, Loomis) - 2:48 13. Utopia (Dane, Loomis) - 7:12 Το "Nevermore" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Γουόρελ Ντέιν - φωνητικά Τζεφ Λούμις - κιθάρα Τζιμ Σέπαρντ - μπάσο Βαν Γουίλιαμς - τύμπανα στα κομμάτια 2, 3, 5, 7 Μαρκ Άρινγκτον - τύμπανα στα κομμάτια 1, 4, 6, 8, 9-13 Nevermore - Nevermore | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Nevermore - Nevermore (album review ) | Sputnikmusic Nevermore - Nevermore - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Nevermore - Nevermore - Metal Storm
Σωληνάρι Βοιωτίας

Το Σωληνάρι είναι χωριό του Δήμου Αλιάρτου του Νομού Βοιωτίας. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του Ελικώνα, πάνω από την πεδιάδα της Κωπαΐδας, σε υψόμετρο 260 μέτρων. Έχει πληθυσμό 340 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.. Πορεία του πληθυσμού:

 Με την πρώτη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, το Σωληνάρι εντάχθηκε στον Δήμο Κορώνειας που λειτούργησε στο διάστημα 1835-1840. Το 1840 εντάχθηκε στον νεοσύστατο Δήμο Πέτρας, του οποίου υπήρξε και έδρα μέχρι το 1859. Στο διάστημα 1912-1919 εντάχθηκε στην κοινότητα Υψηλάντη ενώ από το 1919 αποτέλεσε έδρα ανεξάρτητης κοινότητας,. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας το 1999 εντάχθηκε στον Δήμο Αλιάρτου, οπού παρέμεινε και μετά την τελευταία διοικητική μεταβολή του προγράμματος Καλλικράτης.
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Δίκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών

Η δίκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η πρώτη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ. Έλαβαν μέρος συνολικά έξι κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), χωρισμένοι σε τρία πληρώματα. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν με άνεση οι Τζόζεφ Ράιαν και Ρόμπερτ Φάρναν, το ασημένιο οι Γουίλιαμ Βάρλεϊ και Τζον Μαλκάχι (νικητές στο διπλό σκιφ) και το χάλκινο οι Τζόζεφ Μπέργκερ και Τζον Τζόακιμ. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Ακκουαλάνια

Η Ακκουαλάνια (ιταλικά: Acqualagna) είναι κωμόπολη και δήμος της περιφέρειας Μάρκε, στην Ιταλία. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 4.304 κάτοικοι. Βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα δυτικά της Ανκόνα και περί τα 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πέζαρο, στην επαρχία του οποίου υπάγεται. Ο δήμος της Ακκουαλάνια αποτελεί ένα από τα κυριότερα κέντρα συλλογής του μανιταριού τρούφα σε ολόκληρη την Ιταλία. Η κωμόπολη είναι κτισμένη σε γεωγραφικές συντεταγμένες 43°37΄ Βόρειο πλάτος και 12°40΄ Ανατολικό μήκος, σε υψόμετρο 204 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κοντά στη συμβολή των ποταμών Καντιλιάνο και Μπουράνο. Ο δήμος της Ακκουαλάνια έχει έκταση 50,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με τους εξής δήμους: Κάλλι, Φερμινιάνο, Ουρμπάνια και Ουρμπίνο.

 Η σημερινή ονομασία του δήμου προέρχεται από τη λατινική φράση Aqua Lanea, που σημαίνει «σφαγή στο νερό» και είναι ανάμνηση της Μάχης του Γκουάλντο Ταντίνο. Η μάχη αυτή του Γοτθικού Πολέμου διεξάχθηκε ανάμεσα στους Οστρογότθους του Τωτίλα και τους Βυζαντινούς του Ναρσή κοντά στη σημερινή Ακκουαλάνια, στα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ.. Κοντά στη σημερινή κωμόπολη υπήρχε στην αρχαιότητα η ρωμαϊκή μικρή πόλη Πιτίνουμ Μέργενς (Pitinum Mergens), η οποία καταστράφηκε από τον Αλάριχο. Οι επιζήσαντες από την καταστροφή ίδρυσαν το κάστρο Μοντεφαλκόνε, το οποίο εξελίχθηκε στη σημερινή Ακκουαλάνια. Ο ενοριακός ναός, με ίχνη τοιχογραφιών του 15ου και του 16ου αιώνα. Το ιερό του Πελίνγκο. Ο Άγιος Βικέντιος «αλ Φούρλο» είναι ό,τι απέμεινε από ένα αββαείο του 7ου αιώνα, στο οποίο διέμειναν ο Άγιος Ρομουάλδος (1011) και ο Πέτρος Νταμιάνι (1042). Ο σημερινός ναός, κτισμένος σε ρωμανικό ρυθμό, θεμελιώθηκε από τον αββά Μποναβεντούρα το 1271. Η κρύπτη του έχει αρχαίους κίονες και μία Αγία Τράπεζα του 9ου ή του 10ου αιώνα. Η Βίλλα ντι Κολομπάρα (Villa di Colombara) είναι τοποθεσία ρωμαϊκού αγροκτήματος, που έχει ανασκαφεί. Λίγο πιο κάτω στον ρου του Καντιλιάνο βρίσκεται το Φαράγγι Φούρλο, ένα από τα επιβλητικότερα σε όλη την Ιταλία, με μία ρωμαϊκή σήραγγα ηλικίας 20 αιώνων. Το Ιερό της Πιετραλάτα είναι ένα μικρό γραφικό αποκατεστημένο μοναστήρι, φωλιασμένο στους λόφους δίπλα στο Φαράγγι Φούρλο. (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Νικολό Κονταρίνι

Ο Νικολό Κονταρίνι (Ιταλικά : Nicolo Contarini, Βενετία, 26 Σεπτεμβρίου 1553 - 2 Απριλίου 1631) ήταν ο 97ος Δόγης της Βενετίας (18 Ιανουαρίου 1630 - 2 Απριλίου 1631). Ο Νικολό Κονταρίνι ήταν Δόγης της Βενετίας σχεδόν ολόκληρη την περίοδο που μεγάλη επιδημία πανώλης σάρωσε την Δημοκρατία της Βενετίας θανατώνοντας το ένα τρίτο του πληθυσμού.

 Ο Νικολό Κονταρίνι ήταν γιος του Γιανγκαμπριέλ Κονταρίνι μέλους της Οικογένειας Κονταρίνι ενός άντρα ο οποίος αν και δεν ήταν πλούσιος είχε ψηλή μόρφωση, μητέρα του ήταν η Τζιοβάννα Μοροζίνι. Ο Νικολό Κονταρίνι σπούδασε φιλοσοφία και απέκτησε ένα έντονο αίσθημα δικαιοσύνης το οποίο εκδήλωσε όταν κυβέρνησε την Βενετία, ήταν οπαδός του Λεονάρντο Ντονά. Την εποχή που ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον προκάτοχο του Τζοβάννι Α΄ Κορνέρ και τον Ρενιέρ Τζέν υποστήριξε τον Τζέν αλλά δεν ήρθε ποτέ σε σκληρή σύγκρουση με τον Κορνέρ και κέρδισε τον σεβασμό των αντιπάλων του. Με τον θάνατο του Τζοβάννι Α΄ Κορνέρ (23 Δεκεμβρίου 1629) ξέσπασε νέος εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους οπαδούς του προηγούμενου Δόγη και τους οπαδούς του Ρενιέρ Τζέν για την διαδοχή, επελέγη τελικά νέος δόγης ο Νικολό Κονταρίνι σαν συμβιβαστική λύση (18 Ιανουαρίου 1630). Η κυβέρνηση του Κονταρίνι ξεκίνησε άσχημα, τα Βενετσιάνικα στρατεύματα που συμμετείχαν στον "Πόλεμο της Διαδοχής της Πάντοβας" (1628 - 1631) συνετρίβησαν στο Βαλέγκιο τον Μάιο του 1630, ακολούθησε τον Οκτώβριο του 1630 ανεπιθύμητη ειρήνη στο Ρέγκενσμπουργκ. Η Βενετία υπέφερε από τον Ιούνιο του 1630 με μεγάλη επιδημία βουβωνικής πανώλης, η κυβέρνηση της Βενετίας αποφάσισε να βάλει τα θύματα σε απομόνωση και να κάψει τους νεκρούς που πέθαναν από την επιδημία αλλά τα θύματα έφτασαν σε χιλιάδες. Με αίτημα της Γερουσίας ο Δόγης υποσχέθηκε τον Οκτώβριο του 1630 να οικοδομήσει ναό αφιερωμένο στην Παναγία όταν λήξει η επιδημία για να την ευχαριστήσει. Ο Νικολό Κονταρίνι πέθανε (2 Απριλίου 1631) πριν μπει ο θεμέλιος λίθος για την ανέγερση της εκκλησίας που ονομάστηκε τελικά Καθεδρικός Ναός Αγίας Μαρίας της Υγείας. Νικολό Κονταρίνι Δόγηδες της Βενετίας
Ούγο Κουριόνι

Ο Ούγο Αλμπέρτο Κουριόνι (γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου 1946 στο Χενεράλ Καμπρέρα) είναι παλαίμαχος Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Αγωνίστηκε επαγγελματικά στην Αργεντινή, τη Γαλλία και το Μεξικό.

 Ο Κουριόνι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ινστιτούτο ντε Κόρδοβα το 1969, με την Μπόκα Τζούνιορς να εκδηλώνει, σύντομα, ενδιαφέρον και να τον αποκτά το 1970. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το εγχώριο πρωτάθλημα. Αναδείχτηκε, επίσης, πρώτος σκόρερ του Μετροπολιτάνο της σεζόν 1973 μαζί με τους Όσκαρ Μας και Ιγνάσιο Πένια. Ο Κουριόνι παραμένει στις μνήμες των οπαδών της Μπόκα, κυρίως λόγω των εκτελεστικών του ικανοτήτων στα Superclásico απέναντι στη μισητή αντίπαλο Ρίβερ Πλέιτ. Μοιράζεται το ρεκόρ σκοραρίσματος σε έξι συνεχόμενα Superclásicos με τον Πάουλο Βαλεντίμ, ενώ έχει σκοράρει, συνολικά, 7 τέρματα σε 11 αναμετρήσεις. Ο Κουριόνι αποκτήθηκε από τη Ναντ, όπου και αναδείχτηκε τρίτος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος τη σεζόν 1974-1975. Το 1975, Κουριόνι μεταγράφηκε στην ΦΚ Μετς, όπου αναδείχτηκε, και πάλι, τρίτος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος για τη σεζόν 1975-1976 και 4ος τη σεζόν 1976-1977. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε με τις Μονπελιέ και Τρουά. Αργότερα, ο Κουριόνι μετακόμισε στο Μεξικό, για λογαριασμό της Τολούκα και επέστρεψε στην Αργεντινή τον Μάρτιο του 1980 για να ολοκληρώσει την καριέρα του, αγωνιζόμενος με τη Χιμνάσια Λα Πλάτα. (Ισπανικά)Προφίλ από την Μπόκα Τζούνιορς (Γαλλικά) Στατιστικά του παίκτη στο Calcio 57
Άσα Γκριγκς Κάντλερ

Ο Άσα Γκριγκς Κάντλερ (30 Δεκεμβρίου 1851 – 12 Μαρτίου 1929) ήταν Αμερικανός μεγιστάνας και ιδιοκτήτης της εταιρείας Κόκα-Κόλα, που ιδρύθηκε στην Ατλάντα της Τζόρτζια, το 1892. Υπηρέτησε επίσης ως 41ος δήμαρχος της Ατλάντα από το 1916 μέχρι το 1919. Το πάρκο Κάντλερ στην Ατλάντα ονομάστηκε προς τιμήν του.

 Ο Κάντλερ γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1851 στην Βίλα Ρίκα της Τζόρτζια. Ο πατέρας του ήταν ο Σαμουήλ Τσαρλς Κάντλερ.Το 1906 ολοκλήρωσε το κτίριο Κάντλερ, το ψηλότερο κτίριο της Ατλάντα εκείνη την εποχή. Το κτίριο περιείχε 17 ορόφους. Το 1912 εγκαινιάστηκε το κτίριο Κάντλερ στη Νέα Υόρκη. Ο Κάντλερ εξελέγη δήμαρχος της Ατλάντα το 1916 (ανέλαβε καθήκοντα το 1917) και αποσύρθηκε από την καθημερινή διαχείριση της εταιρείας Κόκα-Κόλα. Ως δήμαρχος ισορρόπησε τον προϋπολογισμό της πόλης και συντόνισε τη προσπάθεια ανοικοδόμησης μετά την πυρκαγιά του 1917, η οποία κατέστρεψε από 1.500 σπίτια. Το 1919 έδωσε τις περισσότερες μετοχές της Κόκα-Κόλα στα παιδιά του. Η εταιρεία πουλήθηκε σε μια ομάδα επενδυτών με επικεφαλής τον Έρνεστ Γούντραφ το 1922. Το 1922 δημιουργήθηκε το πάρκο Κάντλερ, μετά από δωρεά του ιδίου στην πόλη της Ατλάντα Ο Άσα Κάντλερ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 1926 και πέθανε στις 12 Μαρτίου του 1929 στην Ατλάντα. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Ουέστβιου στη νοτιοδυτική Ατλάντα.
Forbes

Το Forbes (προφέρεται: Φορμπς) είναι αμερικανικό περιοδικό με θέμα τις επιχειρήσεις και ανήκει στη Forbes, Inc. Το περιοδικό κυκλοφορεί δύο φορές κάθε εβδομάδα και ασχολείται κυρίως με την οικονομία, την επένδυση, τη βιομηχανία και το εμπόριο. Στο περιοδικό βρίσκουν χώρο και θέματα που αφορούν την τεχνολογία, την επικοινωνία, την επιστήμη και τον νόμο. Τα γραφεία του περιοδικού βρίσκονται στην πολιτεία Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ, στην πόλη Τζέρσεϊ Σίτι. Κυριότεροι ανταγωνιστές του περιοδικού, στις ΗΠΑ στην κατηγορία των περιοδικών που αφορούν τις επιχειρήσεις είναι το Fortune και το Bloomberg Businessweek. Το περιοδικό είναι, επίσης, γνωστό για τις λίστες που δημοσιεύει, μεταξύ άλλων τη λίστα με τους πλουσιότερους αμερικανούς (Forbes 400) και τη λίστα με τις πλουσιότερες επιχειρήσεις παγκοσμίως (Forbes Global 2000). Το μότο του περιοδικού είναι: The Capitalist Tool (ελεύθερη μετάφραση: το καπιταλιστικό εργαλείο). Πρόεδρος και αρχισυντάκτης του περιοδικού είναι ο Στιβ Φορμπς και ο διευθύνων σύμβουλος ο Μάικ Περλίς.

 Forbes, Malcolm S. (1974) Fact and Comment Knopf, New York, ISBN 0-394-49187-4; twenty-five years of the editor's columns from Forbes Grunwald, Edgar A. (1988) The Business Press Editor New York University Press, New York, ISBN 0-8147-3016-7 Holliday, Karen Kahler (1987)A Content Analysis of Business Week, Forbes and Fortune from 1966–1986 Masters of Journalism thesis from Louisiana State University, Baton Rouge, 69 pages, OCLC 18772376, available on microfilm Kohlmeier, Louis M.; Udell, Jon G. and Anderson, Laird B. (eds.) (1981) Reporting on Business and the Economy Prentice-Hall, Englewood Cliffs, New Jersey, ISBN 0-13-773879-X Kurtz, Howard (2000) The Fortune Tellers: Inside Wall Street's Game of Money, Media, and Manipulation Free Press, New York, ISBN 0-684-86879-2 Pinkerson, Stewart (2011). The Fall of the House of Forbes: The Inside Story of the Collapse of a Media Empire. New York: St. Martin's Press. ISBN 0312658591. Tebbel, John William and Zuckerman, Mary Ellen (1991) The Magazine in America, 1741–1990 Oxford University Press, New York, ISBN 0-19-505127-0 Parsons, D. W. (1989) The Power of the Financial Press: Journalism and Economic Opinion in Britain and America Rutgers University Press, New Jersey, ISBN 0-8135-1497-5 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Forbes στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Σημαία της Μπουρκίνα Φάσο

Η σημαία της Μπουρκίνα Φάσο αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος κόκκινου (επάνω) και πράσινου (κάτω), με ένα κίτρινο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο. Τα χρώματα της σημαίας είναι τα δημοφιλή παναφρικανικά χρώματα, που βρίσκονται στη σημαία της Αιθιοπίας. Ωστόσο, το κόκκινο εκπροσωπεί επίσης τη σοσιαλιστική επανάσταση και το πράσινο τον πλούτο της χώρας. Το κίτρινο αστέρι συμβολίζει τον ορυκτό πλούτο της χώρας. .

 Η σημαία της Άνω Βόλτα, όπως ονομαζόταν η χώρα ως το 1984, αποτελούνταν από τρεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος μαύρου, λευκού και κόκκινου, που συμβολίζουν αντίστοιχα τους ισάριθμους κυριότερους ποταμούς της αφρικανικής χώρας: τον Μαύρο Βόλτα, το Λευκό Βόλτα και τον Ερυθρό Βόλτα. Η σημαία εκείνη καθιερώθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1959. Παρουσιάζει ομοιότητα με τη σημαία της πάλαι ποτέ Γερμανικής Αυτοκρατορίας (καταργήθηκε το 1918 και αντικαταστάθηκε από την σημερινή γερμανική σημαία).
Ανακρεόντεια

Τα Ανακρεόντεια είναι μια συλλογή 60 περίπου ποιημάτων που βρίσκονται στην Παλατινή Ανθολογία, με θέμα το κρασί, την ομορφιά, τον έρωτα, τον Διόνυσο. Τα ποιήματα έχουν γραφεί από τον 1ο μέχρι τον 6ο αιώνα και ονομάζονται Ανακρεόντεια γιατί είχαν αποδοθεί στον Ανακρέοντα από τους συντάκτες της Παλατινής Ανθολογίας. Η πρώτη τους έντυπη έκδοση (μαζί με άλλα ποιήματα) έγινε από τον Ερρίκο Στέφανο (Ανρί Ετιέν) το 1554 (μια από τις πρώτες εκδόσεις με υλικό από την Παλατινή Ανθολογία). Στην Παλατινή Ανθολογία, στην αρχή της συλλογής αυτής αναγράφεται: «Ανακρέοντος Τηίου συμποσιακά ημιάμβια» και στο τέλος: «τέλος των Ανακρέοντος συμποσιακών» και η συλλογή βρίσκεται σε 16 σελίδες (σε ένα τεύχος 16 σελίδων) και έχει αντιγραφεί από τον γραφέα J (που σήμερα θεωρείται ότι ήταν ο Κωνσταντίνος ο Ρόδιος).

 Anacreontis quae feruntur Odaria, Recensuit Aug. Ferd. Lindau, Dr., Alisiae Silesiorum, Sumptibus Editoris, typis A. Ludovici, 1840 (με πρόλογο στα λατινικά και τα αρχαία ελληνικά, σχόλια στα αρχαία ελληνικά) Odes d'Anacreon, traduites en vers sur le texte de Brunck par J.B. de Saint-Victor, a Paris, Chez H. Nicolle, Libraire, Rue de Sein No 12, 1810. Δηλαδή: Ωδές του Ανακρέοντα, μεταφρασμένες (στα γαλλικά) σε στίχους, από το κείμενο του Μπρουνκ (αναφέρεται στην έκδοση Analecta veterum poetarum Graecorum του Richard Franz Philipp Brunck, δες στο άρθρο Παλατινή Ανθολογία, παράγραφος Εκδόσεις), από τον J.B. de Saint-Victor. Αι του Ανακρέοντος Ωδαί και τα της Σαπφούς και τα του Αλκαίου λείψανα, The Odes of Anacreon with the fragments of Sapho and Alcaeus, literally translated into English prose, by Thomas Olger LL.D., Printed for R. Hunter, 72, St.Paul's Church Yard, London, 1825 (με μετάφραση στα αγγλικά)
Μπέττυ Σκούφα

Η Ελισάβετ Σκούφα του Δημητρίου, περισσότερο γνωστή ως Μπέττυ Σκούφα (γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1972) είναι Ελληνίδα εκπαιδευτικός και πολιτικός. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

 Γεννήθηκε το 1972. Το 1997 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Ρέθυμνο και το 2001 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Ρουρ στο Μπόχουμ της Γερμανίας, όπου φοίτησε με υποτροφία από το ΙΚΥ. Το 2001 και επί 7 χρόνια ανέλαβε υπεύθυνη εκπαιδευτική σύμβουλος των γερμανικών ως ξένης γλώσσας σε κεντρικό φροντιστήριο στη Θεσσαλονίκη. Από το 2008 ως τον Ιανουάριο του 2015 δίδαξε Νεοελληνική Γλώσσα και γερμανικά σε φροντιστήρια. Έχει μία κόρη. Από τα φοιτητικά της χρόνια έχει ενεργό συμμετοχή στα ζητήματα για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας. Σε τοπικό επίπεδο δραστηριοποιήθηκε και σε θέματα οικολογίας και ήταν μέλος Συντονιστικού της Επιτροπής ενάντια στην απόθεση βιομηχανικών αποβλήτων στον Όλυμπο. Σε πανελλαδικό επίπεδο είναι μέλος σε εθελοντικές οργανώσεις και σε ευρωπαϊκά φόρουμ. Έχει συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες και εθελοντικές δράσεις όπως το συμβολικό άνοιγμα των διοδίων της Λεπτοκαρυάς τον Απρίλιο του 2015. Μετέχει και εκλέγεται συνεχώς στα εσωκομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ από το 2011 και μετά. Μεταξύ άλλων έχει διατελέσει μέλος της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας (υπεύθυνη Περιβάλλοντος). Για πρώτη φορά ήταν υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές στην Πιερία τον Μάιο του 2012, συγκεντρώνοντας 1.574 ψήφους. Διεκδίκησε θέση περιφερειακής συμβούλου στις περιφερειακές εκλογές του 2014 στηρίζοντας για περιφερειάρχη τη Δέσποινα Χαραλαμπίδου με την Ριζοσπαστική Αριστερή Ενότητα και ήταν 1η σε ψήφους από την παράταξη. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη με το ΣΥΡΙΖΑ βουλευτής Πιερίας λαμβάνοντας 6.234 ψήφους. Επανεξελέγη στην έδρα της στις εκλογές του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Ματθίλδη του Βάλντεκ και Πύρμοντ

Η Ματθίλδη του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Mathilde zu Waldeck und Pyrmont, 10 Απριλίου 1801 - 13 Απριλίου 1825) ήταν κόρη του Γεωργίου Α΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ.

 Η Καρολίνα Φρειδερίκη Ματθίλδη γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1801 στο Ρόντεν, και ήταν το δέκατο παιδί και η τέταρτη κόρη του Γεωργίου Α΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της Αυγούστας του Σβάρτσμουργκ-Σόντερσχαουζεν.Στις 21 Ιανουαρίου 1817 παντρεύτηκε τον Ευγένιο της Βυρτεμβέργης στο Άρολσεν. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Μαρία Αλεξανδρίνα Αυγούστα Λουίζα Ευγενία Ματθίλδη (1818 - 1888), παντρεύτηκε τον Κάρολο της Έσσης-Φίλιπσταλ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Ευγένιο Γουλιέλμο Αλέξανδρο Έρντμαν (1820 - 1875), παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Σάουμπουργκ-Λίππε. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Αλέξανδρο (13 - 15 Απριλίου 1825).Πέθανε κατά τη γέννα του τρίτου παιδιού της στις 13 Απριλίου 1825 στην Καρλσρούη σε ηλικία 24 ετών. 10 Απριλίου 1801 – 21 Ιανουαρίου 1817: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ματθίλδη του Βάλντεκ και Πύρμοντ 21 Ιανουαρίου 1817 – 13 Απριλίου 1825: Η Βασιλική Υψηλότητα Δούκισσα Ευγένιου της Βυρτεμβέργης Princess Mathilde zu Waldeck und Pyrmont, Genealogics ~ Leo van de Pas continued by Ian Fettes Dorothea Mathilde Prinzessin zu Waldeck und Pyrmont, geni.com Genealogy of George Wilhelm