IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αδοσίνδα των Αστουριών

Η Αδοσίνδα (8ος αι.) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασίλισσα των Αστουριών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της, Σίλο, από το 774 έως το 783. Ήταν κόρη του Αλφόνσου Α' και της Ερμεσίνδας, κόρης του πρώτου βασιλιά της Αστούριας, Πελάγιου. Ήταν αδελφή του Φρουέλα Α΄. Ο σύζυγός της πιθανότατα επέτυχε να γίνει βασιλιάς, επειδή είχε σχέση γάμου και με τις δύο προηγούμενες άρχουσες οικογένειες. Μερικοί μελετητές έχουν υποθέσει ακόμη και μία μητρογραμμική διαδοχή. Δεδομένου ότι δεν έδωσε στον Σίλο διάδοχο, ο ανιψιός της Αλφόνσος Β' ανακηρύχθηκε βασιλιάς μετά το τέλος εκείντου. Εκδιώχθηκε από το βασίλειο από τον Mαουρεγάτους και στις 26 Νοεμβρίου 783, η Aδοσίνδα τέθηκε στο μοναστήρι του Σαν Χουάν δε Παβία, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής της.

 Ήταν κόρη του Aλφόνσου Α΄ του Καθολικού, βασιλιά των Αστουριών και της βασίλισσας Eρμεσίνδας. Ο εκ πατρός πάππος της ήταν ο Πέτρος δούκας της Καντάβριας και ο εκ μητρός πάππος της ήταν ο βασιλιάς Πελάγιος (Don Pelagyo στα ισπανικά) και η βασίλισσα Γκαουδιόσα, οι πρώτοι μονάρχες της Αστούριας. Ο αδελφός της Αδοσίνδας ήταν ο Φρουέλα Α΄ ο Σκληρός, βασιλιάς των Αστουριών, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα τους στον θρόνο. Μετά τη δολοφονία του βασιλιά Φρουέλα Α΄ το 768, η Aδοσίνδα φοβήθηκε για τη ζωή του ανιψιού της Aλφόνσoυ, γιου του αείμνηστου αδελφού της και έτσι τον έστειλε στο μοναστήρι του Σαν Χουλιάν δε Σάμος, στο Λούγο, προκειμένου να του δώσει προστασία και πολιτιστική εκπαίδευση. Ο βασιλιάς Αουρέλιους διαδέχθηκε τον θρόνο των Αστουριών το 768 και η Αδοσίνδα έζησε στην Αστουριανή αυλή υπό την προστασία του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της, γνώρισε τον Σίλο, έναν πλούσιο άνδρα από την περιοχή της Πράβια. Τον επέλεξε για σύζυγό της, κίνηση ασυνήθιστη για την εποχή. Μετά το τέλος του Αουρέλιου των Αστουριών από φυσικά αίτια το 774, ο Σίλο έγινε βασιλιάς των Αστουριών με την Αδοσίνδα ως βασιλική σύζυγο. Κυβέρνησαν από το 774 έως το 783. Μετά το τέλος του συζύγου της χωρίς διάδοχο, η Aδοσίνδα παρενέβη στην εκλογή τού διαδόχου του, για να διορίσει τον ανιψιό της Αλφόνσo, γιο του βασιλιά Φρουέλα Α΄. Ωστόσο, ο βασιλιάς Mαουρεγάτο, ετεροθαλής αδελφός της και νόθος γιος του Aλφόνσου Α΄ του Καθολικού, κατέλαβε τον θρόνο, οδηγώντας στην Aδοσίνδα και τον ανιψιό της να αναζητήσουν καταφύγιο στην Αλάβα. Λόγω της υποστήριξης που έδωσε στον ανιψιό της, η θέση της στην Αυλή έγινε επισφαλής και αναγκάστηκε να εισέλθει στο μοναστήρι του Σαν Χουάν δε Σαντιάνες δε Πράβια στις 26 Νοεμβρίου 783 ή το 785, σύμφωνα με το χρονικό του Aμβρόσιο δε Μοράλες. Έγινε μοναχή, παρουσία του ηγουμένου Φιντέλ, του δε Μπεάτο και του Ετέριο. Οι τελευταίοι είναι γνωστοί για τη διαμάχη με τον Ελιπάνδο δε Τολέδο, αρχιεπίσκοπο του Τολέδο. Είναι άγνωστο πόσο καιρό η Αδοσίνδα πέρασε στο μοναστήρι. Μερικοί συγγραφείς λένε, ότι ήταν εκεί μέχρι το τέλος της. Μετά το τέλος της, το σώμα της βασίλισσας Aδοσίνδας ενταφιάστηκε σε έναν τάφο στην εκκλησία Σαν Χουάν Απόστολ υ Ευαγγελίστα, Σαντιάνες δε Πάρβια με τον σύζυγό της, βασιλιά Σίλο των Αστουριών. Ο τάφος διατηρείται μέχρι σήμερα. Στην ίδια εκκλησία είναι ενταφιασμένος και ο βασιλιάς Mαουρεγάτo.
Οι Απόγονοι

Οι Απόγονοι (αγγλικά: The Descendants) είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Αλεξάντερ Πέιν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Κάουι Χαρτ Χέμινγκς και το σενάριο έγραψαν οι Νατ Φάξον, Τζιμ Ρας και Αλεξάντερ Πέιν. Πρωταγωνιστούν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Σέιλιν Γούντλεϊ, Τζούντι Γκριρ, Μάθιου Λίλαρντ και Μπο Μπρίτζες. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Νοεμβρίου 2011. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και κέρδισε δύο Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας - Δράμα και Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Κλούνεϊ και έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Α' Ανδρικού Ρόλου και χάρισε στο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Αλεξάντερ Πέιν το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου.

 Ο Ματ Κινγκ, ένας μεσήλικας δικηγόρος από τη Χαβάη και υπεύθυνος μιας τεράστιας γης στο νησί Καουάι, που κληρονομήθηκε σε αυτόν και στα ξαδέρφια του. Ετοιμάζεται να πουλήσει αυτήν την περιοχή και να βγάλουν όλοι εκατομμύρια, όταν η σύζυγός του, Ελίζαμπεθ, τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι μετά από ένα ατύχημα σε σκάφος και πέφτει σε κώμα. Ενώ προσπαθεί να δει τι θα κάνει, μαθαίνει ότι η σύζυγός του τον απατούσε. Μαζί με τις δύο κόρες τους, και το φίλο της μεγαλύτερης κόρης του, ξεκινάνε να βρουν τον άντρα με τον οποίο η Ελίζαμπεθ διατηρούσε σχέση. Τζορτζ Κλούνεϊ στο ρόλο του Ματ Κινγκ Σέιλιν Γούντλεϊ στο ρόλο της Αλεξάντρα "Άλεξ" Κινγκ Τζούντι Γκριρ στο ρόλο της Τζούλι Σπιρ Μπο Μπρίτζες στο ρόλο του Ξάδερφου Χιου Νικ Κράουζε στο ρόλο του Σιντ Αμάρα Μίλερ στο ρόλο της Σκότι Κινγκ Μάθιου Λίλαρντ στο ρόλο του Μπράιαν Σπιρ Η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 7η θέση με 4,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 82,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 94,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 177,2 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Οι Απόγονοι στο IMDb
Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου

Η Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου (πολωνικά: Polska Szkoła Filmowa) αναφέρεται σε μια άτυπη ομάδα Πολωνών σκηνοθετών και σεναριογράφων που δραστηριοποιήθηκαν μεταξύ του 1956 και περίπου του 1963. Από τους πιο εξέχοντες εκπροσώπους της σχολής είναι οι Άντζεϊ Βάιντα, Άντζεϊ Μουνκ και Γέζι Καβαλερόβιτς.

 Η ομάδα βρισκόταν υπό τη βαριά επιρροή των Ιταλών νεορεαλιστών. Εκμεταλλεύτηκε τις φιλελεύθερες αλλαγές στην Πολωνία μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη του 1956 για να απεικονίσει την πολυπλοκότητα της πολωνικής ιστορίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής. Μεταξύ των πιο σημαντικών θεμάτων ήταν η γενιά των πρώην στρατιωτών του Εσωτερικού Στρατού και ο ρόλος τους στη μεταπολεμική Πολωνία και οι εθνικές τραγωδίες όπως τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και η Εξέγερση της Βαρσοβίας. Οι πολιτικές αλλαγές επέτρεψαν στην ομάδα να μιλήσει πιο ανοιχτά για την πρόσφατη ιστορία της Πολωνίας. Ωστόσο, ο κανόνας της λογοκρισίας ήταν ακόμα ισχυρός όσον αφορά την ιστορία μετά το 1945 και υπήρχαν πολύ λίγες ταινίες για σύγχρονα γεγονότα. Αυτό σηματοδότησε τη μεγάλη διαφορά μεταξύ των μελών της Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου και των Ιταλών νεορεαλιστών.Η Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου ήταν η πρώτη που υπογράμμισε τον εθνικό χαρακτήρα των Πολωνών και ένα από τα πρώτα καλλιτεχνικά κινήματα στην Κεντρική Ευρώπη που αντιτάχθηκε ανοιχτά στις επίσημες κατευθυντήριες γραμμές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Τα μέλη του κινήματος τείνουν να υπογραμμίζουν τον ρόλο του ατόμου σε αντίθεση με τη συλλογικότητα. Υπήρχαν δύο τάσεις μέσα στο κίνημα: νέοι σκηνοθέτες όπως ο Άντζεϊ Βάιντα γενικά μελετούσαν την ιδέα του ηρωισμού, ενώ μια άλλη ομάδα (ο πιο αξιοσημείωτος ήταν ο Άντζεϊ Μουνκ) ανέλυσε τον πολωνικό χαρακτήρα μέσω ειρωνείας, χιούμορ και ανάλυσης εθνικών μύθων. Άντζεϊ Βάιντα Οι ήρωες της Βαρσοβίας (Kanał, 1956) Στάχτες και διαμάντια (Popiół i diament, 1958) Άντζεϊ Μουνκ Άνθρωπος στις γραμμές (Człowiek na torze, 1956) Ηρωϊσμός (Eroica, 1958) Κακοτυχία (Zezowate szczęście, 1959) Επιβάτης (Pasażerka, 1963, ολοκληρώθηκε από τον Βίτολντ Λεσιέβιτς) Γέζι Καβαλερόβιτς Το πραγματικό τέλος του μεγάλου πολέμου (Prawdziwy koniec wielkiej wojny, 1957) Τρένο (Pociąg, 1959) Μητέρα Ιωάννα των Αγγέλων (Matka Joanna od Aniołów, 1961) Βόιτσεχ Χας Αποχαιρετισμοί (Pożegnania, 1958) Πώς να αγαπηθείς (Jak być kochaną, 1963) Καζίμιες Κουτς Σταυρός της Ανδρείας (Krzyż walecznych, 1958) Κανείς δεν καλεί (Nikt nie woła, 1960) Άνθρωποι από το τρένο (Ludzie z pociągu, 1961) Ταντέους Κονβίτσκι Χειμερινό λυκόφως (Zimowy zmierzch, 1957) Τελευταία μέρα του καλοκαιριού (Ostatni dzień lata, 1958) Zaduszki (1961) Στανίσουαφ Ρουζέβιτς Ελεύθερη Πόλη (Wolne Miasto, 1958) Πιστοποιητικό γέννησης (Świadectwo urodzenia, 1961) Κινηματογράφος της Πολωνίας Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ Κινηματογράφος ηθικής ανησυχίας
Γραβούνα Καβάλας

Η Γραβούνα (μέχρι το 1925 Δοϊρανλή) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του ήταν 605 κάτοικοι, από 737 το 2011.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μέτρων, 25 χιλιόμετρα ανατολικά της Καβάλας, στο βόρειο τμήμα της πεδιάδας της Χρυσούπολης. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Γραβούνα είχε μουσουλμανικό πληθυσμό, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, απέκτησε αμιγώς ελληνικό πληθυσμό, μετά την εγκατάσταση 124 προσφυγικών οικογενειών. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 620 κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός της αυξήθηκε στους 803 κατοίκους στην απογραφή του 1940. Η Γραβούνα ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1933 και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Χρυσουπόλεως. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Νέστου. Σήμερα, στεγάζεται στο Πνευματικό Κέντρο του χωριού ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος, ο οποίος συντηρεί το Λαογραφικό Μουσείο και την αίθουσα Φωτογραφίας. Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας, ανασυστάθηκε και τον Ιούλιο του 2019, επαναλειτούργησε. Από το 1981 έως σήμερα, έχει ως στόχο την ανάδειξη της Πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού, των ηθών και εθίμων, ενώ με δράσεις εκπαιδευτικού και εθελοντικού περιεχομένου, καλλιεργεί την πνευματικότητα των κατοίκων του χωριού.
Άλκης Στέας

Ο Άλκης Στέας (10 Οκτωβρίου 1929 – 8 Μαρτίου 1999) ήταν δημοφιλής παρουσιαστής της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, καθώς και επί σειρά ετών του Πατρινού Καρναβαλιού. Υπήρξε ο πρώτος τηλεπαρουσιαστής που εμφανίστηκε στους Έλληνες τηλεθεατές, στη διάρκεια της πειραματικής εκπομπής ασπρόμαυρου τηλεοπτικού σήματος της ΔΕΗ κατά την 25η ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη το 1960, όπου παρουσίασε ένα τηλεφωνικό τηλεπαιχνίδι.

 Γεννήθηκε στη Σύρο το 1929. Νεαρός ακόμα μετέβη στη Θεσσαλονίκη, όπου ασχολήθηκε με την διαφήμιση. Ήταν συνιδρυτής μιας από τις παλαιότερες εταιρείες του χώρου, με την επωνυμία "Ηχώ". Νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Νέλλη Μάνου και απέκτησαν έναν γιο, τον Κωνσταντίνο. Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε μαθηματικός στο ΑΠΘ. Η αύξηση του διαφημιστικού κύκλου εργασιών της "Ηχούς" οδήγησε αργότερα τον Στέα στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στα εκεί γραφεία της εταιρείας του. Απεβίωσε από καρκίνο στις 8 Μαρτίου 1999. Η νεκρώσιμη ακολουθία του τελέστηκε στο ναό του Αγίου Αλεξάνδρου στις 10 Μαρτίου στο Παλαιό Φάληρο και η ταφή έγινε στο Δημοτικό Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου. Ο Στέας είχε γίνει ήδη γνωστός στο πανελλήνιο από το ραδιοφωνικό "τηλεφωνικό παιγνίδι", που μεταδιδόταν από τον τότε στρατιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Θεσσαλονίκης, με πρώτους χορηγούς τα ξυραφάκια «Astor» και αργότερα τη σοκολατοποιία «Παυλίδου». Στη συμπρωτεύουσα είχε επιλεγεί να παρουσιάσει και το φημισμένο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, που τότε διοργάνωνε το ΕΙΡ σε συνεργασία με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Καθιερώθηκε στη θέση αυτή και παρουσίαζε συνεχώς τον θεσμό επί 25 περίπου χρόνια. Παράλληλα ήταν από τους πρώτους παραγωγούς του Κρατικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας. Στο πλευρό του θεατρικού συγγραφέα Λάκη Μιχαηλίδη παρήγε πολλά γνωστά διαφημιστικά συνθήματα της εποχής. Παράλληλα ο Στέας συνέχισε τη δουλειά του ως παρουσιαστής και παρουσίαζε διάφορα τηλεπαιχνίδια, όπως το "Αν έχεις γνώσεις διάβαινε". Χαρακτηριστικός ήταν ο χαιρετισμός "Ευτυχήτε" (η ορθή -λόγω υποτακτικής εγκλίσεως- γραφή την εποχή της εκφωνήσεως, όπως άλλωστε έχει αποτυπωθεί και στα οπτικοακουστικά αρχεία), που απηύθυνε στο κοινό κατά την προσφώνηση και αποφώνηση των εκπομπών του. Ο Στέας ταυτίστηκε επίσης με την ετήσια παρουσίαση του Πατρινού Καρναβαλιού, την οποία έκανε επί 25 έτη (1974-1999, με μία μόνο απουσία τη δεκαετία του '80), με την τελευταία παρουσίαση στις 21 Φεβρουαρίου του 1999, μόλις 16 μέρες πριν το θάνατό του. Ως εκτίμηση της συνολικής του προσφοράς στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, το 1996 ο Άλκης Στέας ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Δήμου Πατρέων. Από το 2009 γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Μαρτίου στην Πάτρα η «Ημέρα Άλκη Στέα» με πολιτιστικές εκδηλώσεις και προβολές οπτικοακουστικού υλικού. "Το κέφι και το τραγούδι" (1968-1974) "Μουσικοί περίπατοι" (1969-1975) "Ό,τι επιθυμείτε" (1975-1976) "Αν έχεις γνώσεις διάβαινε" (1976-1980) "Πάνω ή κάτω" (1989-1990) «Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Άλκης Στέας, η ψυχή του Πατρινού Καρναβαλιού!», βιογραφικό στον ιστότοπο "The Best" της Πάτρας, 9 Μαρτίου 2018
Telewizja Polska

Η Τηλεόραση της Πολωνίας (πολωνικά: Telewizja Polska, TVP) είναι η δημόσια τηλεόραση της Πολωνίας η οποία ιδρύθηκε το 1952. Μεταδίδει σε όλη τη χώρα, ενώ υπάρχει το δορυφορικό κανάλι (TVP Polonia) που μεταδίδει στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Αυστραλία 24 ώρες το 24ωρο. Χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Εξωτερικών στην Πολωνία και από διαφημίσεις.

 Το πρώτο κανάλι TVP1, μεταδίδει ειδήσεις, θέματα επικαιρότητας, ταινίες, δράματα, και τον αθλητισμό. Πιο συγκεκριμένα μερικές από τις εκπομπές είναι: Εκδίκηση (ξένη σειρά), Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision (ψυχαγωγία), Εθνική Πολωνίας (αθλητισμός), Tabaluga (παιδική σειρά) και άλλες. Το TVP1 έχει και ξεχωριστό κανάλι HD, το TVP1 HD. Μεταδίδει και σε περιοχές της Λιθουανίας. Μεταδίδει ειδήσεις, ταινίες, κωμωδίες, σαπουνόπερες, τηλεοπτικές σειρές, stand-up comedies, εκπομπές πολιτισμού, τον αθλητισμό και τηλεπαιχνίδια. Μερικές από τις εκπομπές είναι: Ο mnie się μ.σ.α martw (Μην ανησυχείτε για μένα, κωμική σειρά), Rozmowy po-szczególne (κουλτούρα - πολιτισμός) κ.α. Το TVP2 έχει και ξεχωριστό κανάλι HD, το TVP2 HD. Μεταδίδει και σε περιοχές της Λιθουανίας. Κανάλι για την Πολωνική διασπορά. Έχει την έδρα του στη Βαρσοβία και μεταδίδει προγράμματα πολιτισμού σε πολλές χώρες του κόσμου. Επίσημος ιστότοπος
Παλάτι της Θαρθουέλα

Το Παλάτι της Θαρθουέλα (ισπανικά: Palacio de la Zarzuela) αποτελεί κατοικία και χώρο εργασία του Βασιλιά της Ισπανίας, αν και η επίσημη κατοικία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας είναι το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Το Παλάτι της Θαρθουέλα βρίσκεται στα περίχωρα της Μαδρίτης, κοντά στο Βασιλικό Ανάκτορο του Ελ Πάρδο, το οποίο φιλοξενεί αρχηγούς κρατών που επισκέπτονται την Ισπανία. Το παλάτι ανήκει στην ισπανική κυβέρνηση και διοικείται από μια κρατική υπηρεσία που ονομάζεται Εθνική Κληρονομιά (Patrimonio Nacional).Το Παλάτι της Θαρθουέλα ήταν η κατοικία του Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ από τον Μάιο του 1962 μέχρι την αναχώρησή του για το εξωτερικό, τον Αύγουστο του 2020. Η σύζυγός του Βασίλισσα Σοφία εξακολουθεί να κατοικεί στο παλάτι. Αν και ο Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄ διατηρεί το γραφείο του στο παλάτι, ο ίδιος και η οικογένειά του ζουν στο Παβεγιόν ντελ Πρίνθιπε, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Παλάτι της Θαρθουέλα.

 Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, ο Βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας ζήτησε να χτιστεί ένα εξοχικό παλάτι στην περιοχή Λα Θαρθουέλα, κοντά στη Μαδρίτη. Το όνομα «Θαρθουέλα» θεωρείται ότι προέρχεται από την ισπανική λέξη «θάρθα» που σημαίνει θάμνος βατόμουρου, λόγω της λειτουργίας του κτίσματος ως κυνηγετικού καταφυγίου στα Βασιλικά Κυνηγετικά Κτήματα. Αρχικά ήταν ένα ορθογώνιο, πλακοσκεπές κτίριο, με δύο πλευρικές στοές. Ο Βασιλιάς Κάρολος Δ΄ άλλαξε το κτίριο για να το προσαρμόσει στο ύφος του 18ου αιώνα, ενώ το διακόσμησε με ταπετσαρίες, νέα έπιπλα, πορσελάνες και τα αγαπημένα του ρολόγια. Ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος Α΄ και η σύζυγός του, Βασίλισσα Σοφία, ζούσαν στο παλάτι από τον γάμο τους τον Μάιο του 1962 μέχρι τη μετακόμιση του Χουάν Κάρλος στο εξωτερικό τον Αύγουστο του 2020. Η Βασίλισσα Σοφία συνεχίζει έως σήμερα να κατοικεί στο παλάτι. Μετά το θάνατο του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο, τον Νοέμβριο του 1975, ο Χουάν Κάρλος αποφάσισε να μην εγκατασταθεί στο Βασιλικό Παλάτι του Ελ Πάρδο, αφήνοντάς το ως τόπο φιλοξενίας ξένων επισκεπτών, και ορίζοντας το Παλάτι της Μονκλόα ως κατοικία του Πρωθυπουργού της Ισπανίας. Το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης, η πρώην κύρια κατοικία των Ισπανών μοναρχών, είναι η επίσημη κατοικία του Βασιλιά, αν και χρησιμοποιείται πλέον μόνο για κρατικές περιστάσεις.Μετά το αποτυχημένο Αντικίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών, τον Δεκέμβριο του 1967, η Βασίλισσα Φρειδερίκη της Ελλάδας διέμεινε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο Παλάτι της Θαρθουέλα. Η μικρότερη αδελφή της Βασίλισσας Σοφίας, η Πριγκίπισσα Ειρήνη, διαμένει στο παλάτι κατά τις επισκέψεις της στην Ισπανία.
Γουότφορντ ΦΚ

Η Γουότφορντ ΦΚ (αγγλικά: Watford F.C.) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Γουότφορντ στην περιοχή Χέρτφορντσαϊρ της Αγγλίας. Αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1881 και το προσωνύμιο της ομάδας είναι σφήκες εξαιτίας της κίτρινης και μαύρης στολής της ομάδας. Η Γουότφορντ είναι σε κόντρα με τη γειτονική Λούτον Τάουν.

 Η Γουότφορντ Ρόβερς και η διάδοχός της Γουέστ Χάρτφορντσάιρ έπαιξαν σε αρκετά γήπεδα στην διάρκεια των πρώτων χρόνων ιστορίας τους, συμπεριλαμβανόμενων των Κασσιόμπερι Παρκ, Βίκαρεϊτζ Μίντοου, και του Ρόουζ & Κράουν πιτς στην Μάρκετ Στριτ του Γουότφορντ. Το 1898, η νεοδημιούργητη Γουότφορντ Π.Σ. μετακόμισε σε έναν χώρο στην Κάσσιο Ρόουντ. Ωστόσο, η ιδιοκτήτρια του χώρου που υποστήριζε την προσπάθεια του συλλόγου να βρει μια νέα μόνιμη έδρα βοήθησε την ομάδα το 1922 να μετακομίσει στο τωρινό της γήπεδο το Βίκαρεϊτζ Ρόουντ. Ο χώρος ανήκε στην Μπένσκινς Μπριούγουερυ, και η ομάδα τον νοίκιαζε μέχρι και το 2001, όταν επιδίωξε να περάσει ο χώρος ολοκληρωτικά στην κατοχή του. Ωστόσο, η οικονομική κατάσταση της ομάδας χειροτέρευσε μετά από αυτή την αγορά, με αποτέλεσμα το 2002 η Γουότφορντ να πουλήσει τον χώρο για 6 εκατομμύρια λίρες, σε μια συμφωνία που επέτρεπε στην Γουότφορντ να αγοράσει ξανά το γήπεδο για 7 εκατομμύρια λίρες στο μέλλον. Η Γουότφορντ έκανε χρήση αυτού του όρου το 2004. Από την αρχή της σεζόν 1997–98, η Γουότφορντ μοιράζεται το Βίκαρεϊτζ Ρόουντ με την ομάδα ράγκμπι Σάρασινς ΦΚ. Επέκταση Σταδίου – Και οι 4 γωνίες του γηπέδου θα επεκταθούν προς τα μέσα, και όταν κατασκευαστεί η νέα ανατολική κερκίδα, η χωρητικότητα θα βρίσκεται περίπου στις 23 με 26.000 θέσεις. Η νέα φυσούνα θα βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία, ανάμεσα στην κερκίδα Ρούκερυ και στην κερκίδα Ράους. Ένα ξενοδοχείο θα βρίσκεται κοντά στην κερκίδα Ράους και ένα έμβλημα της Γουότφορντ πάνω από την κερκίδα Ρούκερυ κοιτάζοντας προς το Νότιο Γουότφορντ και το Γενικό Νοσοκομείο. Τον Ιούλιο του 2011 νέα καθίσματα τοποθετήθηκαν, κάνοντας το γήπεδο να μοιάζει πιο λαμπερό. Θα τοποθετηθεί επίσης νέος χλοοτάπητας στο τέλος της σεζόν 11/12. Η Νοτιοδυτική Γωνία θα έχει ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο του 2011 και η Ανατολική Κερκίδα θα ξεκινήσει όταν θα έχει ολοκληρωθεί η Νοτιοδυτική. Ο πρόεδρος της Γουότφορντ έχει εκφράσει την επιθυμία του και την ελπίδα του ότι το γήπεδο θα έχει ολοκληρωθεί με την έναρξη της σεζόν 2012-13. Για το ξενοδοχείο πρέπει πρώτα να γίνει ο σχεδιασμός του και να δοθεί ένα χρονοδιάγραμμα κατασκευής του. ↑ 9780950960166. ISBN-13 9780950960166. ↑ 9780952745815. ISBN-13 9780952745815. ↑ 3,0 3,1 www.bbc.co.uk/news/uk-england-beds-bucks-herts-23628476. Επίσημη ιστοσελίδα
Σιωπηλός Μάρτυς

Η ταινία Σιωπηλός μάρτυς (αγγλ. Rear Window) είναι ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1954, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι ο Τζέιμς Στιούαρτ, η Γκρέις Κέλι, η Θέλμα Ρίττερ, ο Ρέιμοντ Μπερ κι ο Γουέντελ Κόρεϊ. Το σενάριο της ταινίας, που έγραψε ο Τζον Μάικλ Χέιζ είναι βασισμένο σε διήγημα του 1942 του Κόρνελ Γούλριτς με τίτλο It Had to Be Murder. Η ταινία, που έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις καλύτερες του Χίτσκοκ από πολλούς κινηματογραφόφιλους, προτάθηκε για τέσσερα βραβεία Όσκαρ. Το 1997 το Σιωπηλός μάρτυς έλαβε την 42η θέση ως μιά από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, ενώ την ίδια χρονιά η ταινία χαρακτηρίστηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Όταν ο φώτορεπορτερ Τζει Μπι Τζεφ Τζέφρις (Τζέιμς Στιούαρτ) σπάει το πόδι του, αναγκάζεται να μείνει σπίτι του καθηλωμένος σε μια πολυθρόνα μέχρι να γίνει καλά. Έτσι περνάει τις μέρες του παρακολουθώντας από το παράθυρό του με τα κιάλια τις ζωές και τις συνήθειες των γειτόνων του. Κάποια στιγμή όμως του δίνεται η εντύπωση ότι ο Λαρς Θόργουολντ (Ρέιμοντ Μπερ), ένας άνδρας που μένει στην απέναντι ακριβώς πολυκατοικία, έχει σκοτώσει τη σύζυγό του. Δεν έχει όμως αποδείξεις και κανείς δεν τον πιστεύει. Τότε ζητάει από την αρραβωνιαστικιά του Λίζα Φρίμοντ (Γκρέις Κέλι) και από τη νοσοκόμα του Στέλλα (Θέλμα Ρίττερ) να τον βοηθήσουν να εξιχνιάσει το μυστήριο της χαμένης συζύγου του Θόρνγουολντ. Οι δυο γυναίκες καταστρώνουν λοιπόν ένα σχέδιο για να πιάσουν τον ύποπτο άνδρα στα πράσα. Το σχέδιο αυτό όμως μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τις ζωές όλων. Η ταινία του Χίτσκοκ κέρδισε τους κριτικούς και προτάθηκε για 4 όσκαρ, χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο. Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ που ήταν υποψήφιος για τέταρτη φορά για Όσκαρ Σκηνοθεσίας έχασε το αγαλματίδιο από τον Ηλία Καζάν, ο οποίος κρίθηκε νικητής για την ταινία Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954). Η Γκρέις Κέλι, που εκείνη τη χρονιά είχε συμμετάσχει σε άλλη μια ταινία του μετρ της αγωνίας, στο Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (Dial M For Murder) δεν προτιμήθηκε από την ακαδημία για καμιά από τις δυο αυτές της ερμηνείες, αλλά για την ερμηνεία της στην ταινία Η χωριατοπούλα (The Country Girl) της ίδιας χρονιάς, η οποία της χάρισε τελικά το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Υποψηφιότητα: Σκηνοθεσίας - Άλφρεντ Χίτσκοκ Διασκευής Σεναρίου - Τζον Μάικλ Χέιζ Έγχρωμης Φωτογραφίας - Ρόμπερτ Μπερκς Ήχου - Λόρεν Λ. Ράιντερ Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Άγιος Χριστόφορος Σκλίβανης

Για τον συνώνυμο οικισμό στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Άγιος Χριστόφορος Γιουργάνιστας Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Χριστόφορος (αποσαφήνιση) Ο Άγιος Χριστόφορος Σκλίβανης είναι ορεινό χωριό του Δήμου Δωδώνης στον νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκων.

 Ο Άγιος Χριστόφορος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 640 μέτρων, βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Ξηροβούνι και απέχει 34 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Ως οικισμός καταγράφεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1961 και μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Ιωαννίνων. Αργότερα υπήχθη στον δήμο Αγίου Δημητρίου, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα όμορα χωριά Σκλίβανη, Άγιος Γεώργιος, Κουλουραίικα, Προφήτης Ηλίας, Ράχη, Σταυρός και Χώρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Σκλίβανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης.
Γουίγκαν Αθλέτικ

Η Γουίγκαν Αθλέτικ (αγγλικά: Wigan Athletic, ορθή προφορά Ουίγκαν) είναι αγγλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Γουίγκαν, στο Μείζον Μάντσεστερ. Αγωνίζεται στις κατηγορίες του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο DW Stadium, χωρητικότητας 25.138 θεατών.Η Γουίγκαν Αθλέτικ ιδρύθηκε το 1932. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 2013 κερδίζοντας στον τελικό με 1–0 τη Μάντσεστερ Σίτι και η πορεία της ομάδας μέχρι τον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας την περίοδο 2005–06, όπου όμως ηττήθηκε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 4–0, η κατάκτηση της δεύτερης θέσης την περίοδο 2004–05 στη δευτέρου επιπέδου αγγλική κατηγορία την Τσάμπιονσιπ και η άνοδος στην κορυφαία κατηγορία, την Πρέμιερ Λιγκ.

 Τελευταία ενημέρωση: 25 Αυγούστου 2018. Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ (δευτέρου επιπέδου κατηγορία)Δεύτερη θέση (1): 2004–05Φούτμπολ Λιγκ Σέκοντ Ντιβιζιόν/Λιγκ Ουάν (τρίτου επιπέδου κατηγορία)Νικήτρια (3): 2002–03, 2015–16, 2017–18Φούτμπολ Λιγκ Θερντ Ντιβιζιόν (τέταρτου επιπέδου κατηγορία)Νικήτρια (1): 1996–97 3η, Άνοδος (1): 1981–82 Κύπελλο ΑγγλίαςΚυπελλούχος (1): 2012–13Λιγκ Καπ ΑγγλίαςΦιναλίστ (1): 2005–06Λιγκ ΤρόφιΝικήτρια (2): 1984–85, 1998–99 Υψηλότερη κατάταξη σε πρωτάθλημα:10η στην Πρέμιερ Λιγκ (2006) Μεγαλύτερη νίκη σε πρωτάθλημα: 7-1 επί της Σκάρμπορο (11 Μαρτίου 1997) Μεγαλύτερη ήττα σε πρωτάθλημα: 1-9 από την Τότεναμ Χότσπερ (22 Νοεμβρίου 2009) Περισσότερα λεφτά που ξοδεύτηκαν για μεταγραφή: Μάουρο Μποσέλλι, έναντι ποσού ύψους 6,5 εκατομμυρίων λιρών από την Εστουντιάντες τον Αύγουστο του 2010 Περισσότερα λεφτά που δέχτηκε για μεταγραφή: Βαλένσια, πώληση έναντι 16 εκατομμυρίων λιρών στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Επίσημη ιστοσελίδα Γουίγκαν Αθλέτικ
Αλέξιος Φρειδερίκος Χριστιανός του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Ο Αλέξιος Φρειδερίκος Χριστιανός (γερμ. Alexius Friedrich Christian, 12 Ιουνίου 1767 - 24 Μαρτίου 1834) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1796 - 1834).

 Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Αλβέρτου του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Λουίζας Αλβερτίνας, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Το 1834 απεβίωσε στο Μπάλενστετ του Άνχαλτ σε ηλικία 67 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλέξανδρος Κάρολος. Νυμφεύτηκε το 1794 τη Μαρία Φρειδερίκη, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Έσσης, και είχε τέκνα: Αικατερίνη Βιλελμίνη (1 Ιανουαρίου - 24 Φεβρουαρίου 1796). Λουίζα (1799 - 1882), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Πρωσίας. Φρειδερίκος Αμεδαίος (19 Απριλίου - 24 Μαΐου 1801). Αλέξανδρος Κάρολος (1805 - 1863), Πρίγκιπας του Μπέρνμπουργκ. Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Ascania». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2018. August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan
Lockheed SR-71 Blackbird

Το SR-71 Blackbird (κότσυφας) είναι ένα αεροσκάφος αναγνώρισης κατασκευασμένο στις ΗΠΑ. Το SR-71 κατασκευάστηκε από την Lockheed Skunk Works και συγκεκριμένα από τον Κλάρενς Τζόνσον (Clarence Johnson), σχεδιαστή της εταιρείας και υπεύθυνο για πολλά Black projects της Lockheed. Η πρώτη του πτήση πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1964, ενώ το 1998 αποσύρθηκε για διάφορους πολιτικούς λόγους. Η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το είχε στις υπηρεσίες του για 35 χρόνια, ενώ και η ΝΑΣΑ το χρησιμοποίησε στο εργαστήριο πτητικών ερευνών της. Αξιοσημείωτο είναι ότι 12 από τα 32 αεροπλάνα που κατασκευάστηκαν, καταστράφηκαν σε ατυχήματα.

 Το Blackbird σχεδιάστηκε για λογαριασμό της CIA από τον Clarence Johnson, σχεδιαστή της Lockheed και διευθυντή της εταιρίας Skunk Works, παρακλάδι της Lockheed, η οποία είχε αναλάβει τα προγράμματα με το όνομα Black Project. Κανονικά το αεροπλάνο είχε την ονομασία RS-71 αλλά κατά την ανακοίνωση του, ο πρόεδρος των ΗΠA Λίντον Τζόνσον το ανέφερε ως SR-71 το οποίο έμεινε στην συνέχεια. Το 1990 αποσύρθηκε λόγω πολιτικών αιτίων, αλλά η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ το χρησιμοποίησε μέχρι το 1998. Το SR-71 σχεδιάστηκε σαν ένα αεροπλάνο μακράς ακτίνα αναγνωριστικό το οποίο μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητες πάνω από 3,2 Mach (3.398,4 km/h) και στα 85.000 πόδια (25,9 χιλιόμετρα). Είναι το μοναδικό στρατιωτικό αεροπλάνο το οποίο μπορούσε να πετά για ώρες με υπερηχητική ταχύτητα. Lockheed A-12 Lockheed YF-12 Lockheed D-21 Bristol 188 Tsybin RSR SR-71.org Eπίσημη ιστοσελίδα SR-71 Flight Manual
Μάνι Μάτερ

Ο Μάνι Μάτερ (Mani Matter, 4 Αυγούστου 1936 – 25 Νοεμβρίου 1972) ήταν δημοφιλής Ελβετός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χανς-Πέτερ Μάτερ (Hans-Peter Matter).

 Ο Μάνι Μάτερ γεννήθηκε στο Χερτσόγκενμπούχζεε του Καντονίου της Βέρνης. Ο πατέρας του, Έρβιν Μάτερ, ήταν δικηγόρος και η μητέρα του, η Ολλανδή Βιλελμίνα ντε Χάαν-Μάτερ, ήταν γραμματέας. Οι γονείς του είχαν και μια κόρη δύο χρόνια μεγαλύτερή του, την Έλεν. Μεγαλώνοντας στη Βέρνη, ο Μάνι άρχισε να ερμηνεύει δικά του τραγούδια στη βερνική διάλεκτο της γερμανικής σε τοπικές εκδηλώσεις και στο ραδιόφωνο, συνοδεύοντάς τα ο ίδιος με την κιθάρα του. Υπήρξε δραστήριος πρόσκοπος και ερμήνευσε τα πρώτα δικά του τραγούδια σε προσκοπικές εσπερινές συγκεντρώσεις. Επίσης ερμήνευσε μαζί με τους «Τροβαδούρους της Βέρνης» (Berner Troubadours). Ο Μάνι Μάτερ σκοτώθηκε σε ηλικία 36 ετών σε τροχαίο δυστύχημα, που συνέβη κοντά στο Κίλχμπεργκ του Καντονίου της Ζυρίχης, ενώ πήγαινε σε μια συναυλία. Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Μπρεμγκάρτεν (Bremgartenfriedhof) στη Βέρνη. Ο Μάτερ ήταν έγγαμος με την Τζόυ Νταίμπελι (Joy Doebeli) από το 1963 και είχαν τρία παιδιά. Το στιχουργικό έργο του είναι αρχειοθετημένο στα Ελβετικά Λογοτεχνικά Αρχεία στη Βέρνη. Τα τραγούδια του Μάνι Μάτερ στη διάλεκτο της Βέρνης παραμένουν πολύ δημοφιλή στο γερμανόφωνο τμήμα της Ελβετίας και ο καλλιτέχνης μια σημαντική επιρροή στη μουσική σκηνή της διαλέκτου στη Βέρνη, με τα τραγούδια του να ερμηνεύονται συχνά από άλλους τραγουδιστές. Μια τέτοια συλλογή κυκλοφόρησε το 1992 στο άλμπουμ Matter Rock. Τα τραγούδια του Μάτερ διδάσκονται συχνά σε σχολείο (ακόμα και σε μαθήματα για ενήλικες που επιθυμούν να μάθουν τη βερνική διάλεκτο της γερμανικής) και είναι γνωστά για τη μαλακή ειρωνεία τους. Το 2002 γυρίσθηκε το βιογραφικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Mani Matter - Warum syt dir so truurig? σε σκηνοθεσία του Φρήντριχ Κάπελερ (Friedrich Kappeler) 1966 I han en Uhr erfunde (EP, μετάφρ.: «Εφεύρα ένα ρολόι») 1967 Alls wo mir id Finger chunnt (EP, μετάφρ.: «Καθετί που αγγίζω») 1970 Hemmige (EP, «Αναστολές») 1972 Betrachtige über nes Sändwitsch (EP, μετάφρ.: «Σκέψεις ενός σάντουιτς») 1973 Ir Ysebahn (LP, μετάφρ.: «Στο τρένο») 1973 I han es Zündhölzli azündt (διπλό LP, μετάφρ.: «Άναψα ένα σπίρτο») Ο Μάνι Μάτερ στο IMDb Επίσημος ιστότοπος από την οικογένειά του Mani Matter (πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ τού 2002) Brigitte Marschall: το λήμμα «Mani Matter» στο Theaterlexikon der Schweiz (TLS) / Dictionnaire du théâtre en Suisse (DTS) / Dizionario Teatrale Svizzero / Lexicon da teater svizzer, τόμος 2, εκδ. Chronos, Ζυρίχη 2005, σσ. 1023-1024, ISBN 978-3-0340-0715-3 (στη γερμανική)
Αμμούδι (Σαντορίνη)

Το Αμμούδι είναι ένα από τα λιμανάκια της Οίας. Χρησιμοποιόταν παλιότερα ως λιμάνι για ιστιοφόρα εμπορικά πλοία που μετέφεραν προϊόντα όλου του νησιού. Τα κτίσματά του ήταν κυρίως αποθήκες αυτών των εμπορευμάτων.

 Με το σεισμό του 1956 καταστράφηκαν αρκετά κτίσματα και το λιμάνι. Στο διάστημα 1978 - 1980 ο ΕΟΤ αναστήλωσε 6 κτήρια, ενώ παράλληλα έγιναν και διάφορα έργα υποδομής. Η πρόσβαση από ξηράς γίνεται είτε από τα 214 σκαλιά που ξεκινούν κάτω από το Κάστρο της Οίας είτε μέσω του ασφαλτόδρομου.Το Αμμούδι λειτουργεί ως μικρό λιμάνι για πλοιάρια που κάνουν εκδρομές στη Νέα Καμένη, στη Θηρασιά και στο νησάκι του Αγίου Νικολάου. Επίσης η περιοχή είναι μία από της περιοχές της Σαντορίνης που προσφέρεται για καταδύσεις.Από τον οικισμό υπάρχει πρόσβαση και προς το εκκλησάκι του Αϊ Νικόλα του Περαματάρη. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές ταβέρνες. Στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Αμμούδι γυρίστηκαν σκηνές από το Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life. Φωτογραφίες από το Αμμούδι
Αναλαμάνγκα

Η Αναλαμάνγκα (μαλαγασικά: Analamanga) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Ανταναναρίβο. Έχει έκταση 17.445 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.370.900 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 138 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Αναλαμάνγκα βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και βορειοανατολικά της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Μπονγκολάβα, στα κεντρο-δυτικά με την Ιτάσι, στα νοτιοδυτικά με την Βακινακαράτρα, στα βόρεια με τη Μπετσιμπόκα και στα ανατολικά με την Αλαότρα-Μανγκόρο. Έχει έκταση 17.445 τ.χλμ. Η Αναλαμάνγκα διαιρείται σε 7 δήμους: 2. Αμποχιντρατρίμο 4. Αντζοζορόμπε 5. Ανκαζόμπε 6. Ανταναναρίβο-Ατσιμοντράνο 7. Ανταναναρίβο-Αβαραντράνο 8. Ανταναναρίβο-Ρενιβοχίτρα 16. Μαντζακαντριάνα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Analamanga στο Wikimedia Commons
Φάση νοκ άουτ Κόπα Αμέρικα 2015

Η φάση νοκ άουτ του Κόπα Αμέρικα 2015 ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου του 2015 και ολοκληρώθηκε με τον τελικό στις 4 Ιουλίου του 2015, ο οποίος έκρινε τον πρωταθλητή του Κόπα Αμέρικα 2015. Στη φάση νοκ άουτ μετείχαν συνολικά οκτώ ομάδες.

 Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου και οι δύο καλύτερες τρίτες ομάδες της φάσης των ομίλων, προκρίθηκαν στην επόμενη φάση. Στη φάση νοκ άουτ, οι οκτώ ομάδες πήραν μέρος σε μονούς αγώνες, με τους ακόλουθους κανόνες: Στους προημιτελικούς, ημιτελικούς, και στον αγώνα για την τρίτη θέση, αν παραμέινει η ισοπαλία μετά από 90 λεπτά, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι για τον καθορισμό του νικητή (χωρίς παράταση). Στον τελικό, αν παραμέινει η ισοπαλία μετά από 90 λεπτά, ο αγώνας οδηγείται στην παράταση. Αν ο αγώνας λήξει ισόπαλος και μετά από την παράταση, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι για τον καθορισμό του νικητή. Copa América Chile 2015 (Επίσημη ιστοσελίδα) (Αγγλικά) Copa América 2015, CONMEBOL.com (Ισπανικά)
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1966

Το 21ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 1966 (τελική φάση) διεξήχθη στο Μαρόκο, στην πόλη Ραμπάτ, με συμμετοχή 4 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Τουρκίας.

 Μετείχαν συνολικά 14 χώρες. Στην τελική φάση προκρίθηκαν τέσσερις χώρες: Ισπανία Τουρκία Μαρόκο Ολλανδία Στην προκριματική φάση πήραν μέρος άλλες 10 χώρες. Στην πρώτη φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ομίλους που συγκροτήθηκαν με γεωγραφικά κριτήρια, οι νικητές των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση που έγινε στο Μαρόκο. Η τελική φάση διεξήχθη με σύστημα νοκ-άουτ: δύο ημιτελικοί και τελικός. Δεν έγινε αγώνας για την 3η θέση. Δεν είναι γνωστή η σύνθεση των ομίλων και τα αποτελέσματα εκτός από ελάχιστα. Οι αγώνες ήταν διπλοί νοκ-άουτ εντός-εκτός έδρας. Είναι γνωστά τα εξής αποτελέσματα: Α΄ γύρος: 16/12/65: Ισπανία-ΗΠΑ: 0-0 26/01/66: ΗΠΑ-Ισπανία: 0-5 (στη Φραγκφούρτη) Β΄ γύρος: 31/03/66: Ισπανία-Πορτογαλία: 1-0 06/04/66: Πορτογαλία-Ισπανία: 0-1 Προκρίθηκε η Ισπανία. Β΄ γύρος: 14/01/66: Τουρκία-Ιράκ: 3-0 28/01/66: Ιράκ-Τουρκία: 1-3 Προκρίθηκε η Τουρκία. A΄ γύρος 24/11/65, Αϊντχόβεν: Ολλανδία-Ελλάδα: 2-0 (0-0). 15/12/65, Στάδιο Καραϊσκάκη: Ελλάδα-Ολλανδία: 1-3 (Γκαϊτατζής 7΄) Βέλγιο-Γερμανία: 2-1 Γερμανία-Βέλγιο: [;] Β΄ γύρος Ολλανδία-Βέλγιο ή Γερμανία: Προκρίθηκε η Ολλανδία. Προκρίθηκε το Μαρόκο. Διεξήχθη στην πόλη Ραμπάτ του Μαρόκου, με το σύστημα νοκ-άουτ, δηλαδή δυο ημιτελικοί και τελικός. Δεν έγινε αγώνας για την 3η θέση, ενώ ο τελικός έληξε ισόπαλος και επαναλήφθηκε. Ημιτελικοί Τουρκία-Ολλανδία: 5-0 Μαρόκο-Ισπανία: χωρίς αγώνα. Ο αγώνας ήταν 2-0 υπέρ της Ισπανίας, αλλά η ισπανική ομάδα αποχώρησε και μηδενίστηκε. ΤΕΛΙΚΟΣ Τουρκία-Μαρόκο: 0-0, 2-1. RSSSF Αθλητικά αρχεία
Κουλιγιέ

Ο όρος Κουλιγιέ (Τουρκικά: Külliye) είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής και αναφέρεται στα οθωμανικά συγκροτήματα κτηρίων (κοινωφελούς χαρακτήρα) που περιτριγυρίζουν ένα ισλαμικό τέμενος και αποτελούν μια ενιαία σύνθεση.

 Η ανάπτυξη συγκροτημάτων ήταν μια νέα αρχιτεκτονική φόρμα, στην οποία μαζί με το συνηθισμένο τέμενος χτίζονταν μαυσωλεία, μεντρεσέδες και τεκέδες (κτήρια φιλοξενίας δερβίσηδων). Η αρχιτεκτονική αυτή ξεκίνησε από τους σελτζούκους το 14ο και 15ο αιώνα σε διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας όπως στη Μανίσα, στη Ιζνίκ, στη Προύσα και στη Σελτσούκ.Η οθωμανική αρχιτεκτονική έχει να επιδείξει συγκροτήματα κουλιγιέ στην Κωνσταντινούπολη όπως το Τέμενος Φατίχ (1463-70), το Τέμενος Βαγιαζίτ (μετά το 1491), το Τέμενος Σελιμ (1522), το Τέμενος Σεχζάδε (1548), το Τέμενος Σουλεϊμανιέ (μετά το 1550). Στην Αδριανούπολη χαρακτηριστικό παράδειγμα κουλιγιέ είναι το Τέμενος Σελιμιγιέ (1569-75) . Η ιδέα του κυλιγιέ είναι ότι το κάθε κτήριο συσχετίζεται με το γειτονικό του και το σύνολο των κτηρίων σχηματίζει μια ενιαία σύνθεση.
Λουκάς Παπαϊωάννου

Ο Λουκάς Παπαϊωάννου (γεν. 1941) είναι παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’60, πρώην προπονητής μπάσκετ και επί δεκαετίες αθλητικογράφος της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης έχοντας μεταδώσει πολλές μεγάλες διοργανώσεις.

 Ο Λουκάς Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στον ΠΟΠ Ψυχικού. Το 1959 τον ανακάλυψε ο Πανιώνιος και με μεσολάβηση του Καραμπάτη, που ήταν πρόεδρος στον ΣΕΓΑΣ (τότε το μπάσκετ ανήκε ακόμα στον ΣΕΓΑΣ), πήγε στον Πανιώνιο. Στο σύλλογο της Νέας Σμύρνης καθιερώθηκε αμέσως, αν και ήταν μόλις 18 ετών, από τον τότε προπονητή Φαίδωνα Ματθαίου. Είχε το παρατσούκλι «γύπας» από το σχήμα της μύτης του. Αγωνίστηκε για μια δεκαετία αποτελώντας αναντικατάστατο μέλος και για αρκετά χρόνια τον αρχηγό της ομάδας, την οποία και ο ίδιος αγάπησε με πάθος, το οποίο εκδήλωνε αργότερα ως ραδιοσχολιαστής αθλητικών αγώνων. Γρήγορα ήρθε η πρόσκληση στην Εθνική Νέων, στην οποία δεν μπόρεσε να αγωνιστεί, διότι μεσολάβησε η στράτευσή του. Στη διάρκεια της θητείας του κλήθηκε στην Εθνική Ενόπλων που θα συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του ΣΙΣΜ το 1964, στη Συρία. Όμως, η όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία ματαίωσε τη συμμετοχή της ομάδας, με αποτέλεσμα για άλλη μια φορά να χάσει την ευκαιρία να αγωνιστεί με τη φανέλα της εθνικής. Αργότερα αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμών, έτσι δεν κατάφερε να φορέσει ποτέ τη φανέλα με το εθνόσημο. Το 1962 τον ζήτησε η ΑΕΚ, η οποία δημιουργούσε τη μεγάλη ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1968. Όμως, αν και είχε συμφωνήσει, ο Καραμπάτης, ως πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ δεν επέτρεψε τη μεταγραφή. Με τον Πανιώνιο κατάφερε να ανέβει στην Α΄ Εθνική κατηγορία το 1967. Το 1969 ήρθε σε προστριβή με το σύλλογο, όταν προσπάθησε να τον ανταλλάξει με τον Απόστολο Κόντο του Ιωνικού Ν. Φιλαδέλφειας. Ο ίδιος δεν επιθυμούσε να φύγει, ψυχράθηκε και τελικά ζήτησε να αποχωρήσει. Στη συνέχεια έπαιξε για στον Α.Ο. Αμπελοκήπων, με τον οποίο ανέβηκε κατηγορία. ΠΟ Παλαιού Ψυχικού: ως το 1959. Πανιώνιος: 1959 ως 1969 Α.Ο. Αμπελοκήπων: 1970 ως 1973(;) Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση και παράλληλα με την επαγγελματική του ενασχόληση ως σπορτκάστερ, εργάστηκε ως προπονητής. Ξεκίνησε ως βοηθός προπονητή στον Α.Ο. Αμπελοκήπων το 1973 και στη συνέχεια δούλεψε σε διάφορες ομάδες μπάσκετ, κυρίως σε γυναικεία σωματεία και τμήματα υποδομής. Μεταξύ άλλων διετέλεσε προπονητής της παιδικής και εφηβικής ομάδας του Πανιωνίου για δύο χρόνια. Από το 1973 ως το 1984 εργάστηκε στο κρατικό ραδιόφωνο ως σχολιαστής αθλητικών αγώνων, κυρίως ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε από αγώνες πρωταθλήματος και πάντα επέλεγε να είναι στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης, όποτε μεταδιδόταν ραδιοφωνικά ο αγώνας του Πανιωνίου. Έκανε πάνω από 500 ραδιοφωνικές μεταδόσεις, μεταξύ των οποίων πολλούς διεθνείς αγώνες και διοργανώσεις ποδοσφαίρου και μπάσκετ, όπως: Μεσογειακούς Αγώνες και πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Την περίοδο 1984-1986 έπεσε σε δυσμένεια από τη διοίκηση της ΕΡΤ για πολιτικούς λόγους και τελικά μεταπήδησε στο αθλητικό τμήμα της τηλεόρασης, στο οποίο εργάστηκε ως το 2001 που συνταξιοδοτήθηκε. Εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 26 (27-6-2009), σελ. 10.
Highly Evolved

Το "Highly Evolved" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των The Vines. Κυκλοφόρησε στις 14 Ιουλίου του 2002 από την Capitol Records. Παραγωγός ήταν ο Rob Schnapf. Το άλμπουμ γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το περιοδικό NME το διάλεξε ως το δεύτερο καλύτερο άλμπουμ του 2002. Το άλμπουμ συμπεριλαμβάνεται στα βιβλία 1001 Albums You Must Hear Before You Die και 100 Best Australian Albums.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Craig Nicholls εκτός του "1969" που γράφτηκε από τον Craig Nicholls και τον Dave Olliffe. Craig Nicholls – φωνή, κιθάρα, κρουστά, πιάνο ("Homesick"), εξώφυλλο Patrick Matthews – όργανο ("Autumn Shade" και "In the Jungle"), μπάσο, πιάνο ("Mary Jane", "Autumn Shade" και "Factory") Dave Oliffe – ντραμς στα "Highly Evolved", "Autumn Shade", "Outtathaway", "Sunshinin'", "Homesick" (μόνο στο outro), "Country Yard", "Mary Jane" και "1969" Victor Indrizzo – ντραμς στο "In the Jungle" Joey Waronker – ντραμς στο "Get Free" Pete Thomas – ντραμς στα "Factory", "Ain't No Room" και "Homesick" Roger Joseph Manning Jr. – πλήκτρα ("Highly Evolved", "Outtathaway", "Sunshinin'" και "Autumn Shade") Kevin Dean – βοηθός παραγωγής Ted Jensen – mastering Ethan Johns – επιπλέον κρουστά ("Get Free", "Autumn Shade", "Factory" και "Sunshinin'") Rob Schnapf – επιπλέον κιθάρα ("County Yard", "Homesick", "Ain't No Room" και "Factory"), παραγωγή, μίξινγκ Andrew Slater – εκτελεστικός παραγωγός Justin Stanley – συμπαραγωγός ("In the Jungle") Andy Wallace – μίξινγκ ("Get Free") Doug Boehm – μηχανικός Steven Rhodes – επιπλέον κρουστά ("Get Free", "Autumn Shade", "Factory" και "Sunshinin'"), επιπλέον μηχανικός Tony Rambo – μηχανικός ("In the Jungle") Craig Conard – βοηθός παραγωγής Αυστραλία - 5 ΗΠΑ - 11 Billboard Top Internet Albums - 11 Ηνωμένο Βασίλειο - 3
Αναρή

Η αναρή ή ανάλατη είναι είδος μυζήθρας που προέρχεται από την Κύπρο. Αν και είναι λιγότερο γνωστό από άλλα είδη κυπριακών τυριών (π.χ. χαλλούμι), τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί δημοφιλές λόγω της δημόσιας προβολής που έχει αποκτήσει. Το 2005 ένας από τους κυριότερους εγχώριους βιομηχανικούς παραγωγούς αναρής της Κύπρου βραβεύτηκε με ασημένιο μετάλλιο σε παγκόσμια έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η αναρή αναφέρεται και στο παραδοσιακό παραμύθι της Κύπρου «Ο Σπανός τζι’ οι Σαράντα Δράτζιοι».

 Η αναρή παράγεται από το νερόγαλο (κυπρ.: αναρόαλον/νωρός), δηλ. το τυρόγαλο, που αποστραγγίζεται κατά την διάρκεια της παραγωγής του χαλλουμιού. Σε αυτό προστίθεται κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα το οποίο στη συνέχεια ανακατεύεται. Μετά από λίγο, από το μείγμα αυτό δημιουργείται η αναρή η οποία τοποθετείται σε σωληνοειδή φίλτρα ώστε να γίνει η στράγγιση και αργότερα ενίοτε αλατίζεται. Μετά την παραγωγή της η αναρή μπορεί να καταναλωθεί είτε σε φρέσκια (π.χ. στο πρωινό μαζί με άλλα φαγητά) είτε σε ξηρή μορφή (π.χ. στα μπουρέκια και στα ζυμαρικά). Ανά 100 γραμμάρια:
Εκτροχιασμός τρένου στο Γουίνσλοου Τζάνκσιον (1922)

Ο εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας Γουίνσλοου Τζάνκσιον το 1922 ήταν ένα ατύχημα στις 2 Ιουλίου 1922 στη διαδρομή του σιδηροδρόμου Atlantic City Railroad από το Camden στο Atlantic City. Η αμαξοστοιχία 33 the Owl με ταχύτητα 140 χιλιομέτρων την ώρα πέρασε από ανοιχτή διακλάδωση στο Winslow Junction. 7 σκοτώθηκαν και 89 τραυματίστηκαν.

 Στη γραμμή Camden to Atlantic City της Atlantic City Railroad, στο Winslow, New Jersey: στη διασταύρωση Winslow κοντά στον πύργο WA, Στις 2 Ιουλίου 1922, λίγο πριν τις 11:30 μ. μ., εκτροχιάστηκε η αμαξοστοιχία № 33 η Κουκουβάγια, με το Philadelphia and Reading Railway Eng № 349. Η αμαξοστοιχία έτρεχε με ταχύτητα περίπου 140 χιλιομέτρων (90 μίλια) την ώρα καθώς περνούσε από μια ανοιχτή διακλάδωση. Ο εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας № 33 είχε ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του εξαμαξωτού εξπρές Atlantic City να πέσει από ένα ανάχωμα στη συνδετήρια γραμμή της WJ&S προς τα νότια του κλάδου Cape May. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 3 επιβατών, 3 υπαλλήλων και 1 αχθοφόρου του Pullman και τον τραυματισμό 84 επιβατών και 5 υπαλλήλων. Η έρευνα της Επιτροπής Διαπολιτειακού Εμπορίου διαπίστωσε ότι η διαδρομή θα μπορούσε να είχε αλλάξει αφού η αμαξοστοιχία είχε περάσει από το απομακρυσμένο σήμα στο εργοστάσιο που δεν ήταν κλειδωμένο, αλλά δεν υπήρχαν στοιχεία ότι αυτό είχε γίνει. Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι ο μηχανοδηγός δεν αναγνώρισε τη διασταύρωση σφυρίζοντας τη σφυρίχτρα και δεν προσπάθησε να σταματήσει το τρένο. "Το ατύχημα αυτό προκλήθηκε από την αποτυχία του μηχανοδηγού Wescott της αμαξοστοιχίας № 33 να διέπεται από τις ενδείξεις των αυτόματων σημάτων και των σηματοδοτών του μηχανισμού, με αποτέλεσμα η αμαξοστοιχία № 33 να πάρει την αποκλίνουσα διαδρομή με μεγάλη ταχύτητα και να εκτροχιαστεί λόγω της υποχώρησης της εξωτερικής σιδηροτροχιάς της στροφής" ^ DST: Aυτή η ώρα είναι για την πολιτεία του Νέου Τζέρσεϊ. Cook, W. George· Coxey, William J. (1980). Atlantic City Railroad: The Royal Route To The Sea. Palmyra, New Jersey: West Jersey Chapter, National Railway Historical Society. σελίδες 123–124. Gladulich, Richard M. (1986). By rail to the boardwalk. Glendale, California: Trans Anglo Books. ISBN 0-87046-076-5. Οκτώ νεκροί στο ατύχημα μεσάνυχτα στο Νιου Τζέρσεϋ Πολλοί σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν στο Μεγάλο Ατύχημα (Madera Tribune, 3 Ιουλίου 1922, σελίδα 1) Nine Meet Death, 32 τραυματίες, στο ατύχημα του Jersey Flyer (Franklin News-Herald, 3 Ιουλίου 1922, σελίδα 1) Theodore M Selden (Αφροαμερικανοί στο Dartmouth College)
Μπίτο Αλμπερτίνι

Ο Μπίτο Αλμπερτίνι (ιταλικά: Bitto Albertini), (Τορίνο, 5 Σεπτεμβρίου 1923 - Ζαγκαρόλο, 22 Φεβρουαρίου 1999), ήταν Ιταλός διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος κ αι σκηνοθέτης. Ο Αλμπερτίνι χρησιμοποίησε διάφορα άλλα ψευδώνυμα, συμπεριλαμβανομένων των Αλ Άλμπερτ και Άλμπερτ Τόμας.

 Ο Αλμπερτίνι ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο κατά την διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, τόσο ως βοηθός οπερατέρ όσο και ως βοηθός σκηνοθέτη. Ήταν διευθυντής φωτογραφίας για αρκετές ταινίες της δεκαετίας του '50 και του '60, για να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία "Σούπερ κόλπο των 7 δισεκατομμυρίων" το 1966. Το 1975 σκηνοθέτησε τη "Μαύρη Εμμανουέλα", με πρωταγωνίστρια την Ινδονήσια ηθοποιό Λάουρα Γκέμσερ. Ο Μπίτο Αλμπερτίνι στην IMDb (Αγγλικά)
Σπάνταου

Το Σπάνταου είναι το πέμπτο και πιο δυτικό δημοτικό διαμέρισμα της πόλης του Βερολίνου, στη συμβολή των ποταμών Σπρέε και Χάβελ, στη δυτική όχθη του δεύτερου.

 Το Σπάνταου διαιρείται διοικητικά σε 10 κοινότητες: Η ιστορία του Σπάνταου ξεκινάει τον 7ο ή 8ο αιώνα, με την εγκατάσταση Σλάβων και την μετέπειτα θεμελίωση ενός κάστρου στην περιοχή της συμβολής των ποταμών Σπρέε και Χάβελ. Το στρατηγικό σημείο της συμβολής μπορούσε να ελέγχει το εμπόριο κατά μήκος των δύο αυτών ποταμών. Ο οικισμός κατακτήθηκε το 928 από τον Γερμανό βασιλιά Ερρίκο τον Α', αλλά επέστρεψε στους Σλάβους μετά από μία επανάσταση το 983. Το 1156, ο κόμης Άλμπρεχτ φον Μπάλενστετ κατέκτησε την περιοχή. Το 1197 γίνεται η πρώτη αναφορά του τοπωνυμίου ως Σπάντοβε (Spandowe) από τον επίτροπο του Βραδεμβούργου Όττο τον Β', ενώ η περιοχή απέκτησε τον χαρακτηρισμό και τα προνόμια της πόλης το 1232.Κατά την περίοδο αυτή ξεκίνησε και η κατασκευή του περίφημου κάστρου Σπάνταουερ Τσιταντέλε, το οποίο ολοκληρώθηκε μεταξύ του 1559 και του 1594 από τον Ιωακείμ τον Β' του Βραδεμβούργου. Το 1558 ο οικισμός του Γκάτοβ ενώθηκε με το Σπάνταου. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο η πόλη παραδόθηκε στους Σουηδούς το 1634. Το 1806, μετά τη μάχη της Ιένας και του Άουερστετ, τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Α΄ κατέκτησαν την περιοχή και παρέμειναν μέχρι το 1807. Με την αποχώρηση των Γάλλων το 1812, το κάστρο του Σπάνταου πολιορκήθηκε μέχρι το 1813 από τους Πρώσσους και τους Ρώσους.Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σπάνταου ήταν κέντρο της πολεμικής βιομηχανίας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, με εργοστάσια κατασκευής πυρομαχικών και οπλισμού. Επίσης, ήταν οχυρωμένο και αποτελούσε έδρα δύο ταγμάτων του γερμανικού στρατού. Το 1920, ενσωματώθηκε στο ευρύτερο Βερολίνο ως διοικητική περιφέρεια.Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε μέρος της Βρετανικής ζώνης κατοχής του Δυτικού Βερολίνου και η φυλακή του Σπάνταου, η οποία είχε κατασκευαστεί το 1876, φιλοξένησε Γερμανούς Ναζί καταδικασμένους στη δίκη της Νυρεμβέργης. Μετά τον θάνατο του Ρούντολφ Ες, τελευταίου τρόφιμου της φυλακής, το κτίριο κατεδαφίστηκε. Επίσημη ιστοσελίδα(Γερμανικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Βερολίνου Αρχειοθετήθηκε 2008-02-13 στο Wayback Machine.
Ανεμομύλια Λασιθίου

Τα Ανεμομύλια είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.

 Τα Ανεμομύλια είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκονται πάνω στην επαρχιακή οδό Ιεράπετρας-Σητείας (ΕΠ 28) και στο ρέμα Πεντέλης, λίγο νοτιότερα της Σητείας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Ο οικισμός απέχει 66 χλμ. περίπου Α. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Σητείας του δήμου Σητείας, του νομού Λασιθίου. Στον οικισμό βρίσκεται το Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο Σητείας. Η εκκλησία Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στη βόρεια έξοδο του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth buk.gr eetaa.gr