IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Προσεγγιστικά σύμφωνα

Οι προσεγγιστικά φθόγγοι είναι φθόγγοι που παρότι επιτρέπουν την ελεύθερη έλευση του αέρα από τους αρθρωτές, αυτοί δεν βρίσκονται σε τόσο στενή επαφή και επομένως δεν παράγουν την τριβή που χαρακτηρίζει τα τριβόμενα. Ακουστικά ομοιάζουν αρκετά τα φωνήεντα καθώς στα φασματογραφήματα παρουσιάζουν φωνητικές δομές. Ο όρος προσεγγιστικό (approximant) αποτέλεσε δημιούργημα του γλωσσολόγου Πίτερ Λέιντιφογκιντ τη δεκαετία του 1960.Είδη προσεγγιστικών είναι τα εξακολουθητικά προσεγγιστικά (π.χ. [β̞]), τα ημίφωνα (π.χ. το [j]) και ορισμένα πλάγια και παλλόμενα. Στο ΔΦΑ τα εξακολουθητικά προσεγγιστικά συγχέονται με τα ημίφωνα, με αποτέλεσμα να είναι συνήθης η μεταγραφή π.χ. του προσεγγιστικού ουρανικού ως ημίφωνου, παρότι ηχητικά είναι δύο διαφοροποιημένες κατηγορίες.

 Φωνολογικά τα εξακολουθητικά προσεγγιστικά σύμφωνα είναι σπάνια παρότι υφίστανται γλώσσες που τα διαθέτουν ως φωνήματα όπως τα ολλανδικά. Ως αλλόφωνα εμφανίζονται σε πλήθος γλωσσών όπως οι ιβηρικές όπου αποτελούν αλλόφωνα των κλειστών και στα κυπριακά όπου είναι αλλόφωνα των τριβόμενων. Τα κύρια εξακολουθητικά προσεγγιστικά είναι: Διχειλικό προσεγγιστικό [β̞]: ισπανικά hablo ['aβ̞lo] Χειλοδοντικό προσεγγιστικό [ʋ], φώνημα στα ολλανδικά Οδοντικό προσεγγιστικό [ð̞]: καταλανικά gaudir: [gaw'ð̞i] Φατνιακό προσεγγιστικό [ɹ] Προουρανικό προσεγγιστικό [ʒ̞] Ανακεκαμένο προσεγγιστικό [ɻ] Ουρανικό προσεγγιστικό [ʝ̞] και [j]: πρότυπα ισπανικά: aya: ['aʝ̞a] Υπερωικό προσεγγιστικό [ɣ̞] και [ɰ]: γαλικιανά Vigo: ['biɣ̞o] Πιθανότατα ο πιο συνηθισμένος πλάγιος προσεγγιστικός ήχος είναι ο φατνιακός ηχηρός [l] που υφίσταται ως φώνημα σε πολλές ομιλούμενες γλώσσες μεταξύ των οποίων και τα νέα ελληνικά. Αντίθετα, ο πλάγιος προουρανικός [ʎ] εμφανίζεται αποκλειστικά ως αλλόφωνο του φατνιακού στο περιβάλλον /l+i+ταυτοσυλαβικό φωνήεν/ (π.χ. ήλιος). Τα ημίφωνα αποτελούν φωνηεντικούς ήχους που δεν αποτελούν πυρήνα συλλαβής σε διφθόγγους ή τριφθόγγους. Στα νέα ελληνικά υφίσταται ένα ημίφωνο, το [j], αποκλειστικά σε κλειστές διφθόγγους ([aj] στο γάιδαρος).
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1982-83

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1982-83 ήταν η 6η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 4η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1982-83 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1983-84. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 253. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 178.
Εμμανουήλ Μαστοράκης

Ο Εμμανουήλ Ι. Μαστοράκης (Ιεράπετρα, 25 Μαΐου 1947) είναι Έλληνας συνταξιούχος ελεύθερος επαγγελματίας, που διετέλεσε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και επανειλημμένα Δήμαρχος Ιεράπετρας. Οι δύο πρώτες του συνεχείς θητείες στη δημαρχία ήταν από την 1η Ιανουαρίου 1991 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1998. Μετά την εκ νέου εκλογή του, το 2006, υπηρέτησε ως δήμαρχος ξανά από την 1η Ιανουαρίου 2007 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010.

 Ακολούθησε σπουδές στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο (1965-70). Αφού εργάστηκε στην Αθήνα, την Κοζάνη και τη Νιγηρία ως μελετητής ή εργοταξιάρχης μηχανικός, έγινε ελεύθερος επαγγελματίας. Επέστρεψε στην Ιεράπετρα το 1976. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε γραμματέας της Τοπικής Οργάνωσης του κινήματος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής. Η θητεία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος για πρώτη φορά, στις εκλογές του 1978, και επανεκλέγεται συνεχώς με μόνη διακοπή την περίοδο της θητείας του ως ευρωβουλευτή. Ήταν πρόεδρος της Τ.Ε.Δ.Κ. Λασιθίου από το 1995 έως το 1998 και αργότερα εξελέγη και στο Δ.Σ. της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ). Εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Ιεράπετρας με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 54,4% έναντι 45,6% για το Γεώργιο Κάκκο (ΝΔ) στο δεύτερο γύρο στις εκλογές του 1990 και επανεξελέγη με ποσοστό 55,9% από τον πρώτο γύρο στις εκλογές του 1994. Θήτευσε αδιάλειπτα ως Δήμαρχος επί δύο τετραετίες, έως και τις 31 Δεκεμβρίου 1998. Στις ευρωεκλογές του 1999 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Στη διάρκεια της θητείας του έλαβε μέρος σε πολλές επιτροπές, όπως σε εκείνες που αφορούν τις σχέσεις με τις αραβικές χώρες της Βόρειας Αφρικής και στην επιτροπή για τις σχέσεις με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.Έπειτα από τη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Εμμανουήλ Μαστοράκης κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 2006 με ποσοστό 51% των ψήφων από τον πρώτο γύρο, έναντι 45,8% για το Νίκο Μεραμβελιωτάκη-Χριστοφακάκη.. Στη διάρκεια της δημαρχίας του έγινε το νέο Σχέδιο Πόλεως, με πεζοδρόμους και πλατείες και την πολλαπλής χρησιμότητας "Ναυμαχία". Επίσης, έγιναν έργα βιολογικού καθαρισμού, νέες πηγές για υδροληψία και νέα δίκτυα, σταθμοί μεταφόρτωσης απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων και κοινόχρηστοι χώροι κοσμήθηκαν με έργα διάσημων καλλιτεχνών. Παράλληλα οικοδομήθηκαν νέα σχολικά συγκροτήματα, κατασκευάστηκαν αγροτικοί δρόμοι στα χωριά της Ιεράπετρας, το μεγάλο κλειστό γυμναστήριο, στάδια, το συγκρότημα "Μελίνα Μερκούρη", Ι.Ε.Κ., συστάθηκε Λαϊκή Αγορά και δημοτικό δημοπρατήριο κηπευτικών, τα δίκτυα οπτικών ινών και διεξήχθησαν πανελλήνιες και πανευρωπαϊκές αθλητικές διοργανώσεις. Το Φεβρουάριο του 2011 διορίστηκε διοικητής του νοσοκομείου Ιεράπετρας. Τον Αύγουστο του 2011 παραιτήθηκε από διοικητής του νοσοκομείου Ιεράπετρας, τονίζοντας ότι η αποστολή του είχε εκτελεστεί και γνωστοποιώντας την επιθυμία του να μην τον συμπεριλάβουν στη συγκρότηση της νέας διοίκησης στα νοσοκομεία. Υπήρξε προηγουμένως διοικητής του Νοσοκομείου για λίγους μήνες, το 1982.
Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ (νομικός)

Ο Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ από το Μπλοκ (διεθνώς: Alexander Cunningham of Block, περ. 1655 – 1730) ήταν Σκωτσέζος νομικός, κλασικός επικριτής και αντίπαλος του Ρίτσαρντ Μπέντλεϋ, που έγινε επίσης διάσημος και σαν ένας από τους ισχυρότερους σκακιστές στον κόσμο.

 Ήταν γιος του αναθεωρητή Τζον Κάνινγκχαμ, ιδιοκτήτη της μικρής πολιτείας Μπλοκ στο Αιρσάιρ. Εκεί γεννήθηκε και ο Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ μεταξύ 1655 και 1660. Πήρε πιθανά την εκπαίδευσή του τόσο στις Κάτω Χώρες όσο και στο Εδιμβούργο, και επιλέχθηκε από τον Ουίλιαμ Ντάγκλας (τον 1ο δούκα του Κουίνσμπερυ) ως δάσκαλος του γιου του, λόρδου Τζορτζ Ντάγκλας. Λόγω της επιρροής του στο Κουίνσμπερυ, διορίστηκε από το Στέμμα ως καθηγητής αστικού δικαίου στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου περίπου το 1698.Το 1710, όταν ο δούκας του Κουίνσμπερυ έχασε την εύνοια των άλλων ηγετών, οι δικαστές του Εδιμβούργου έκαναν χρήση του αρχαίου δικαιώματός τους και εκτόπισαν τον Κάνινγκχαμ από την καθηγεσία για να ανοίξουν δρόμο στον δικό τους υποψήφιο. Ο Κάνινγκχαμ στη συνέχεια εγκατέλειψε τη Σκωτία, και εγκαταστάθηκε στη Χάγη, όπου και έζησε με μια σύνταξη που του χορηγήθηκε από τον δούκα του Κουίνσμπερυ, αφιερώνοντας τον εαυτό του στο σκάκι, τη μελέτη κλασικών συγγραφέων και τη μελέτη του αστικού δικαίου. Στη Χάγη ο Κάνινγκχαμ έγινε διάσημος σαν σκακιστής. Τον επισκέφθηκαν εκεί παίκτες από όλα τα μέρη της Ευρώπης, καθώς διατηρούσε καλές σχέσεις με τους πρέσβεις της Αγγλίας στη Χάγη, ειδικά με τον λόρδο του Σάντερλαντ, Τσαρλς Σπένσερ (3ος κόμης του Σάντερλαντ).Ο Κάνινγκχαμ θεωρήθηκε ως ο ισχυρότερος σκακιστής στον κόσμο για μια μεγάλη περίοδο, που ξεκινά κοντά στο 1700, και πήρε μια θέση ανάμεσα στους ανεπίσημους παγκόσμιους πρωταθλητές σκακιού, μιας και δεν υπήρχε επίσημος τίτλος την εποχή εκείνη. Διατήρησε την φήμη αυτή του παγκοσμίου πρωταθλητή μέχρι το θάνατό του το 1730. Το όνομά του φέρει μια πολύ διαδεδομένη βαριάντα του αποδεκτού Γκαμπί του βασιλιά, που είναι γνωστή ως "Άμυνα Κάνινγκχαμ" (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1. ε4 ε5 2. ζ4 ε:ζ4 3. Ιζ3 Αε7Η βαριάντα αυτή είναι η πιο επιθετική επιλογή των μαύρων, καθώς μπορούν να αποτρέψουν οριστικά τα λευκά από το ροκέ μετά από 4.Αγ4 Βθ4+ 5.Ρζ1, και στην περίπτωση 5.η3 ζ:η3 6.0-0 η:θ2+ 7.Ρθ1 αναγκάζουν τα λευκά για ένα τριπλό γκαμπί. Η σύγχρονη εκδοχή της ακολουθεί μια άλλη τακτική με 4...Ιζ6 5.ε5 Ιη4. Stephen, Leslie, επιμ. (1888). «Cunningham, Alexander (1655?-1730)». Dictionary of National Biography. 13. London: Smith, Elder & Co. (Κοινό κτήμα).
Ρίτα Γουίλσον

Η Ρίτα Γουίλσον (Rita Wilson, γενν. 26 Οκτωβρίου 1956) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, παραγωγός ταινιών και ακτιβίστρια. Εμφανίστηκε στις ταινίες Άγρυπνος στο Σιάτλ (1993), Αξέχαστες Μέρες (1995), Ένας μπαμπάς, μα τι μπαμπάς! (1996), Η ιστορία της ζωής μας (1999) και το Η νύφη το 'σκασε (1999). Η Γουίλσον έχει επίσης παίξει στο Broadway και στην τηλεόραση, και ήταν παραγωγός σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένου του My Big Fat Greek Wedding (2002).

 Γεννήθηκε ως Μαργαρίτα Ιμπραήμοβα (βουλγαρικά: Маргарита Ибрахимова‎) στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η μητέρα της, Δωροθέα Τζίγκου, ήταν Ελληνίδα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σωτήρα Άνω Δερόπολης, στη Βόρεια Ήπειρο (σημερινή Αλβανία), κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Ο πατέρας της, Χασάν Χαλίλοφ Ιμπραήμοφ (21 Μαρτίου του 1920 – 6 Μαρτίου, 2009), ήταν Πομάκος που γεννήθηκε στο Ωραίο Ξάνθης. Ο πατέρας της είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Φερχάτ που ζει στη Βουλγαρία και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 4 Μαΐου του 1949. Ασπάστηκε τον ορθόδοξο χριστιανισμό για τον γάμο του και άλλαξε το όνομά του από Χασάν Ιμπραήμοφ σε Άλαν Ουίλσον το 1960, επιλέγοντας το όνομά του από ένα τοπικό δρόμο. Εκτός από βουλγαρικά μπορούσε να μιλήσει "ρωσικά, τουρκικά, πολωνικά, ελληνικά, λίγα ιταλικά και λίγα γαλλικά" σύμφωνα με την Γουίλσον, που είναι σύζυγος του Τομ Χανκς, ο οποίος παραδέχτηκε πως η απεικόνιση του χαρακτήρα του Βίκτορ Ναβόρσκι στην ταινία The Terminal έχει πολλά στοιχεία του πατέρα της.Ασπάζεται την Ορθόδοξη πίστη. Τον Δεκέμβριο του 2019 της αποδόθηκε τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο.
Επαρχία Βιάννου

Η Επαρχία Βιάννου βρισκόταν στη νοτιοανατολική άκρη του Νομού Ηρακλείου. Ανατολικά συνόρευε με την Επαρχία Ιεράπετρας, στα βόρεια με την Επαρχία Πεδιάδος, στα δυτικά με την Επαρχία Μονοφατσίου και στα νότια βρεχόταν από το Λιβυκό Πέλαγος. Ολόκληρη η έκτασή της ήταν ορεινή. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε ήταν λάδι, κηπευτικά, χαρούπια και μπανάνες στις παραλιακές περιοχές. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου, πλην της κοινότητας Κάτω Σύμης η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας.

 Την περίοδο της Ενετοκρατίας υπαγόταν στον Νομό Ηρακλείου, που λεγόταν τότε territorio di Candia στην Castelliana Belvedere, ως και την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η έδρα της Καστελανίας ήταν το φρούριο Μπελβεντέρε, που σημαίνει Καλλιθέα. Ονομάστηκε έτσι από την πανοραμική θέα που πρόσφερε σε ολόκληρη την πεδιάδα, από την κορυφή του λόφου Κάστελος, στα βόρεια του χωριού Κάτω Καστελλιανά, επί του οποίου ήταν το φρούριο. Οι ντόπιοι το έλεγαν Ριζόκαστρον και πολλές φορές έχουμε αναφορές σε αυτό με το όνομα Χρυσόκαστρο. Αυτό οικοδομήθηκε από Γενοβέζους και αναφέρεται σε έγγραφο του 1212. Μετά την εγκατάλειψη του φρουρίου, όταν απώλεσε τη στρατηγική του αξία, ιδρύθηκαν οι οικισμοί Κάτω και Άνω Καστελλιανά. Το 1583 αναφέρεται με 165 κατοίκους και με το όνομα Belvedre proprio. Στη θέση του φρουρίου υπήρχαν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Πριανσού και τα βενετικά οικοδομήματα του φρουρίου κτίστηκαν με οικοδομικά υλικά της. Κατά τον Οργανισμό Προσωρινής Πολιτείας του 1821 η Διοίκηση Ηρακλείας περιελάμβανε και τον Νομό Λασιθίου, άρα και την Επαρχία Βιάννου. Το 1881 η Βιάννος υπαγόταν στη Διοίκηση Λασιθίου και ανήκε σε αυτήν έως το 1934, οπότε υπήχθη στον Νομό Ηρακλείου, όπου ανήκει σήμερα. Το 1821 η Επαρχία Βιάννου μετονομάστηκε σε Αρκαδία. Το 1867 με Οργανικό Νόμο έλαβε το όνομα Επαρχία Βιάννου, από την αρχαία πόλη Βίεννα. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ιαπωνικές γενικές εκλογές 2014

Στην Ιαπωνία οι 47ες γενικές εκλογές για την εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων διεξήχθησαν στις 14 Δεκεμβρίου 2014. Οι εκλογές της Κάτω Βουλής οδήγησαν και σε εκλογή πρωθυπουργού από τη Δίαιτα (παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός όπως ορίζει το σύνταγμα) και στο διορισμό νέου υπουργικού συμβουλίου (αν και επαναδιορίστηκαν οι ίδιοι υπουργοί). Πρωθυπουργός έγινε ξανά ο Σίνζο Άμπε.

 Οι εκλογές προκηρύχθηκαν πρόωρα από τον πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε και είχαν χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν χαμηλή, όμως ο συντηρητικός συνασπισμός του Άμπε κατήγαγε μεγάλη νίκη, κερδίζοντας περισσότερες από 317 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο υπουργός Γεωργίας Κόγια Νισικάουα,έχασε την έδρα του με διαφορά 199 ψήφων από τον πρώην κυβερνήτη Άκιο Φουκούντα.Μεταξύ των μελών του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιαπωνίας που απέτυχαν να επανεκλεγούν ήταν και ο ηγέτης του κόμματος Μπανρί Καέιντα. Στις 24 Δεκεμβρίου 2014 ο Άμπε επανεξελέγη πρωθυπουργός από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, με 328 ψήφος επί συνόλου 470 ψηφισάντων.
Νοβέμπεργκρουπε

Η Νοβέμπεργκρουπε (γερμανικά: Novembergruppe) ήταν μια ομάδα Γερμανών εξπρεσιονιστικών καλλιτεχνών και αρχιτεκτόνων. Συγκροτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1918 και πήρε το όνομά της από το μήνα της γερμανικής επανάστασης. Οι καλλιτέχνες της ομάδας του Νοεμβρίου περιέγραψαν τον εαυτό τους ως ριζοσπαστική και επαναστατική. Η ομάδα συγχωνεύτηκε το Δεκέμβριο του 1918 με το Arbeitsrat für Kunst. Τα καλλιτεχνικά ρεύματα τον μέλλον ήταν ο φουτουρισμός και ο Ντανταϊσμός, ορισμένα μελόι προερχόντουσαν και από την σχολη του Μπάουχαους.

 Η ομάδα ιδρύθηκε αρχικά κυρίως από ζωγράφους: Max Pechstein , Georg Tappert , César Klein , Moriz Melzer και Heinrich Ρίχτερ Η οριστική λίστα με όλα τα μέλη της ομάδας είναι μάλλον δύσκολο να καθοριστεί. Ωστόσο, ένας από τους καταλόγους εκθέσεων ανατυπώθηκε το 1925 με την ακόλουθη λίστα με τα ονόματα: Lou Albert-Lasard George Antheil Rudolf Ausleger Herbert Behrens-Hangeler Rudolf Belling Hans Brass Max Butting Carel Willink Heinrich Maria Davringhausen Walter Dexel Hanns Eisler Conrad Felixmüller Λάιονελ Φαινινγκερ (Lyonel Feininger) Otto Freundlich Paul Goesch Otto Griebel Gustav Havemann Karl Jakob Hirsch Wilhelm Heckroth Hans Siebert von Heister Oswald Herzog Hannah Höch Lothar Homeyer Jascha Horenstein Philipp Jarnach Walter Kampmann Βασίλι Καντίνσκι (Vassili Kandinsky) Bernhard Klein César Klein Fritz Klein Issai Kulvianski Otto Lange Ελ Λισίτσκι (El Lissitzky) Τίλο Ματς (Thilo Maatsch) Ewald Mataré Moriz Melzer Carlo Mense Hilla von Rebay Μις φαν ντερ Ρόε (Mies van der Rohe) Otto Möller Rudolf Möller Georg Muche Albert Mueller Φέλιξ Πετύρεκ (Felix Petyrek) Enrico Prampolini Kurt Hermann Rosenberg Paul Schmolling Arthur Segal Rudolf Schlichter Wilhelm Schmid Heinrich Stegemann Hans Heinz Stuckenschmidt Georg Tappert Bruno Taut Heinz Tiessen Wladimir Rudolfowitsch Vogel Kurt Weill Gert Wollheim Stefan Wolpe Niko Wassiliew Walter Spies.
Πάπας Αναστάσιος Δ΄

Ο Πάπας Αναστάσιος Δ΄ (Papa Anastasio IV, 1073 – 3 Δεκεμβρίου 1154), γεννημένος ως Κορράντο Ντεμέτρι ντελα Σουμπούρα (Corrado Demetri della Suburra), ήταν Πάπας από τις 8 Ιουλίου του 1153 έως το θάνατό του το 1154.

 Ήταν Ρωμαίος, γιος του Βενέδικτου ντε Σουμπούρα, πιθανώς της οικογένειας των Ντεμέτρι, και έγινε κοσμικός υπάλληλος. Χρίστηκε καρδινάλιος-ιερέας της Σ. Πουντεντσιάνα από τον Πάπα Πασχάλη Β΄ όχι αργότερα από το 1114. Το 1127 ή 1128 ο Πάπας Ονώριος Β΄ τον προήγαγε στην εικονική (suburbicarian) Επισκοπική Έδρα της Σαμπίνα. Είχε λάβει μέρος στην διπλή παπική εκλογή του 1130 και ήταν ένας από τους πιο αποφασισμένους αντιπάλους του Αντιπάπα Ανάκλητου Β΄ και, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Β΄ διέφυγε στη Γαλλία, τον είχε αφήσει πίσω του ως βικάριο στην Ιταλία. Την εποχή της εκλογής του στον θρόνο τον Ιούλιο 1153 ήταν Αρχηγός του Κολλεγίου των Καρδιναλίων και πιθανώς το γηραιότερο μέλος του σώματος αυτού. Κατά το βραχύ ποντιφικάτο του έπαιξε τον ρόλο ειρηνοποιού· συμβιβάσθηκε με τον Φρειδερίκο Α΄ στο ακανθώδες ζήτημα της Έδρας του Μαγδεβούργου και έκλεισε την μακρόχρονη διαμάχη, η οποία είχε διαρκέσει επί τέσσερα ποντιφικάτα, σχετικά με τον διορισμό του Ουίλλιαμ Φίτζχερμπερτ (κοινώς γνωστό ως Άγιο Γουλιέλμο της Υόρκης) στην έδρα της Υόρκης αποστέλλοντάς του το πάλλιο παρά την συνεχή αντίδραση του ισχυρού Κιστερκιανού τάγματος. Ο Πάπας Αναστάσιος Δ΄ πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1154 και τον διαδέχθηκε ο Καρδινάλιος Νίκολας του Αλμπάνο ως Πάπας Αδριανός Δ΄. Klewitz, Hans Walter (1957). Reformpapsttum und Kardinalskolleg. Darmstadt. σελίδες 128 no. 31 and p. 220. Brixius, Johannes M. (1912). Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130–1181. Berlin. Robinson, Ian Stuart (1990). The Papacy, 1073–1198: Continuity and Innovation. New York: Cambridge University Press. ISBN 0521264987. Jaffé, Philipp (1851). Regesta pontificum Romanorum ab condita Ecclesia ad annum post Christum natum MCXCVIII. Berlin.
Ναός Αγίου Γεωργίου, Λαλιμπέλα

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου (Αμχαρικά:Bet Giyorgis) είναι μια μονολιθική εκκλησία στην Λαλιμπέλα, στην περιφέρεια της Αμχάρα, στην Αιθιοπία. Χτισμένος στις αρχές του δέκατου τρίτου αιώνα είναι ο πιο γνωστός και τελευταίος ναός που κατασκευάστηκε από τους έντεκα που υπάρχουν στην περιοχή και αναφέρεται ως Όγδοο Θαύμα του Κόσμου. Οι διαστάσεις του συγκροτήματος είναι 25 μέτρα έως 25 μέτρα με 30 μέτρα και υπάρχει μια κολυμβήθρα έξω από τον ναό, η οποία βρίσκεται σε μια τεχνητή τάφρο.

 Σύμφωνα με την αιθιοπική πολιτιστική ιστορία, ο ναός του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε αφότου είχε δει ο βασιλιάς Ντζέμπρε Μεσκέλ Λαλιμπέλα της δυναστείας των Ζάγκβε ένα όραμα στο οποίο καθοδηγήθηκε για να κατασκευάσει την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και του Θεού και οι δύο έχει αναφερθεί ως αυτοί που του έδωσαν τις οδηγίες για να κατασκευάσει το ναό. Από το 2006, η Λαλιμπέλα εξακολουθεί να είναι ένας τόπος προσκυνήματος για τα μέλη της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Τιβαχέντο. Η ίδια η εκκλησία είναι μέρος του καταλόγου της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO από το 1978. Λαλιμπέλα, για την περιγραφή της πόλης και την παράθεση όλων των ναών Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO Φωτογραφίες από το εσωτερικό και εξωτερικό του Ναού (Αγγλικά)
Κυνηγού Πάτρας

Του Κυνηγού είναι παλιό χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Το χωριό βρισκόταν στα ανατολικά της Πάτρας κοντά στη Μονή Γηροκομείου. Σήμερα είναι άγνωστη η ακριβής θέση του καθώς δεν διασώζονται ερείπια ή τοπωνύμιο, πιθανολογείται ότι βρισκόταν στη σημερινή συνοικία Λυκοχορός, που συνορεύει με τη Μονή, όπως και του Κυνηγού. Αναφέρεται ότι συνόρευε με τη Μονή Γηροκομείου, τον Ρωμανό την Σαμακιά και τις Αλπότρουπες.

 Η ονομασία, σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου, προέρχεται από παλιό ιδιοκτήτη της περιοχής ή σε ανάμνηση κάποιου κυνηγού. Αναφέρεται μάλιστα στις αρχές του 20ού αιώνα σαν "Του Κυνηγού το πήδημα". Αναφέρεται σε Ενετική απογραφή του 1700 με 9 οικογένειες, χωριό των Πατρών σε έγγραφο του 1798. Το 1851 το χωριό είχε εγκαταλειφθεί αλλά παραμένει σαν τοπωνύμιο σε έγγραφα η τον τοπικό τύπο μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Στην επανάσταση του 1821 και κατά την πολιορκία της Πάτρας στου Κυνηγού είχαν στρατοπεδεύσει οι Κουμανιώτες. Μετά την επανάσταση στα όρια του χωριού υπήρχαν Οθωμανικές ιδιοκτησίες που έγιναν εθνικές γαίες και πουλήθηκαν. Κάτοικοι από του Κυνηγού μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βορειοδυτικά της Πάτρας, κοντά στο σημερινό Ρωμανό, στο χωριό Αράχωβα (Αράχωβα=Καρυδότοπος) που αναφέρεται από την Ενετοκρατία με την ονομασία Cirahova. Κατά τον Τριανταφύλλου η Αράχωβα δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του Κυνηγού που μετακινήθηκαν εκεί. Το 1851 η Αράχωβα είχε 54 κατοίκους και 15 σπίτια, η Αράχωβα όπως και του Κυνηγού μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα εγκαταλείφθηκε και αυτή. Το 1835 με το Β.Δ. 8/4/1835 έγινε οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Πατρέων. Αναφέρεται σαν οικισμός του Δήμου Πατρέων και στην επόμενη διοικητική διαίρεση του 1836 (Β.Δ. 3/7/1836). Α.Ι. Κλάδου, Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το Έτος 1837, Εκ της Βασιλικής Τυπογραφίας και Λιθογραφίας, Εν Αθήναις 1837. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, τόμος Β', Αχαΐκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-09-2. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό Λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003, λήμμα Αράχωβα. ISBN 960-8260-32-9. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αράχωβα, λήμμα Κυνηγού.
Αν...

Το Αν... είναι ελληνική δραματική ταινία του 2012, σε σκηνοθεσία και σενάριο Χριστόφορου Παπακαλιάτη και ταυτόχρονα το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, η Μαρίνα Καλογήρου, η Θέμις Μπαζάκα, η Μάρω Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Οι δύο τελευταίοι αναβιώνουν το κινηματογραφικό ζευγάρι των Αντώνη και Ελένης Κοκοβίκου της ταινίας του 1965 Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα, ωστόσο η ταινία δεν πρόκειται για σίκουελ.Η ταινία αφηγείται δύο ιστορίες με κύριο πρωταγωνιστή τον Δημήτρη. Στη μία ιστορία βγάζει τον σκύλο του (ονόματι Μοναξιά) βόλτα το βράδυ στην Πλάκα και συναντά τον έρωτα της ζωής του, τη Χριστίνα, στην άλλη περίπτωση δεν γνωρίζει ποτέ τη Χριστίνα, αν και ζουν στην ίδια πόλη. Πέρα από αυτό η ταινία, μέσα από τις ιστορίες της, θίγει και τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης και το πώς επηρεάζουν δύο ανθρώπους που αγαπιούνται.Το 2017, τουρκική εταιρεία παραγωγής ενδιαφέρθηκε να αγοράσει τα δικαιώματα του σεναρίου του Αν..., ώστε να γυριστεί ξανά διασκευή της ταινίας με τουρκικό καστ και με Τούρκους συντελεστές.

 Χριστόφορος Παπακαλιάτης ως Δημήτρης Μαρίνα Καλογήρου ως Χριστίνα Μάρω Κοντού ως Ελένη Κοκοβίκου Γιώργος Κωνσταντίνου ως Αντώνης Κοκοβίκος Φάνης Μουρατίδης ως Γιώργος Μαρία Σολωμού ως Μαρία Θέμις Μπαζάκα ως μητέρα Δημήτρη Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ως Βασίλης Τάκης Σπυριδάκης ως Σπύρος Ακύλλας Καραζήσης ως Παναγιώτης Το Αν... κυκλοφόρησε, στην Ελλάδα την Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012. Έκοψε 98.790 εισιτήρια κατά το πρώτο του 4ήμερο και έκλεισε την πορεία του στους κινηματογράφους με 531.547 εισιτήρια. Ήταν η πιο επιτυχημένη ελληνική ταινία από τα τέλη του 2009, όταν βγήκε το «Νήsos» (548.733 εισιτήρια). Είναι η δεύτερη εμπορικότερη ταινία του 2012, μετά το Skyfall (579.566 εισιτήρια) και η δεύτερη εμπορικότερη ελληνική ταινία της δεκαετίας 2010-2019, μετά την ταινία Ένας άλλος κόσμος (668.892 εισιτήρια).Επίσης, απέσπασε δύο υποψηφιότητες για βραβείο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, μία για την καλύτερη σκηνοθεσία και μία για τον καλύτερο ήχο, τελικά πήρε ένα για την τελευταία. Η ταινία κρίθηκε κατάλληλη να διαγωνιστεί για τις Χρυσές Σφαίρες 2013, χωρίς να φτάσει στην τελική πεντάδα. Αν... στο IMDb Κριτική της ταινίας από τον Μανώλη Κρανάκη Συνέντευξη του Χ. Παπακαλιάτη για την ταινία στο FLIX
PlayStation Portable

Το PlayStation Portable ή PSP είναι φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών έβδομης γενιάς της Sony. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 12 Δεκεμβρίου του 2004, στη βόρεια Αμερική στις 24 Μαρτίου του 2005 και στην Ευρώπη στη 1 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του σημείωσε 1 εκατομμύριο πωλήσεις. Η πρώτη έκδοση του PSP είχε το κωδικό όνομα PSP-1000.

 Η Sony έφερε μετά από 1,5 (2007) χρόνο στην αγορά το PSP-2000 που ήταν μια βελτιωμένη έκδοση του PSP-1000. Βασικές βελτιώσεις υπήρχαν κυρίως στο μέγεθος καθώς το PSP-2000 ήταν αρκετά ελαφρύτερο (17%), επίσης η μνήμη flash διπλασιάστηκε από τα 32 στα 64MB δίνοντας αρκετές δυνατότητες στους προγραμματιστές. Αρκετές όμως ήταν και οι λοιπές αλλαγές, όπως η αλλαγή των ηχείων που βρίσκονται πλέον δίπλα στην οθόνη, που βελτιώθηκε αποκτώντας πιο ζωντανά και πλούσια χρώματα. Το 2008 η Sony κυκλοφόρησε στην αγορά το PSP 3000. Το μοντέλο αυτό είχε τρεις αλλαγές. Είχε καλύτερη οθόνη, ενσωματωμένο μικρόφωνο επειδή έχει προεγκατέστημενη την εφαρμογή του Skype και το κουμπί HOME μετονομάστηκε σε PS. Στην αγορά το πρώτο εξάμηνο κατάφερε να κάνει πωλήσεις ρεκόρ και να ξεπεράσει σε παγκόσμιες πωλήσεις κάθε είδος παιχνιδομηχανής φορητής και μη (25,39 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως). Το 2011 αντικαταστάθηκε από το PlayStation Vita. Χρονισμός CPU: MIPS R4000-based; clocked from 1 to 333 MHz Μνήμη 32 MB Main Memory 4 MB embedded DRAM Τύπος μπαταρίας: Lion 1.800 mah Θύρες: USB 2.0, IrDa 5V DC, MS port, Wifi IEEE 802.11b (WEP:128/64 bit) Οθόνη: Ανάλυση: 480x272 εικονοστοιχεία (Pixel), 4:3 (16:9)- Φωτεινότητα: 200cm/m(200 / 180 / 130 / 80cd/m2)- Χρώματα: 16.77 εκατομμύρια Διαστάσεις: 170x44x23 Βάρος: 280 γραμμάρια (Με μπαταρία) Disk Drive: UMD Drive Το 2009 η Sony έβγαλε στην αγορά το PSP Go. Το μοντέλο δεν διαβάζει δισκάκια UMD αλλά τα παιχνίδια μπορεί να τα κατεβάσει από το Playstation Store. Το PSP Go δεν αντικατέστησε το PSP 3000. Δυστυχώς έχει αποσυρθεί από την παραγωγή εκτός της βόρειας Αμερικής. Μνήμη 16 ή 32 GB Main Memory Τύπος μπαταρίας: Lion Οθόνη 3,8 ίντσες Θύρες USB 2.0 - Έξοδος ακουστικών Ανάλυση: 480x272 Wifi - Bluetooth 2.0 Το 2011 η Sony έβγαλε το τελευταίο μοντέλο στη σειρά του PSP. To PSP Street. Το μοντέλο δεν είχε WiFi αλλά μπορούσε να παίξει δισκάκια UMD. Η Sony έβγαλε το μοντέλο στην αγορά τον Νοέμβριο του 2011. Το μοντέλο τιμάται 99 ευρώ και βγήκε μόνο στην Ευρώπη. Τον Ιούνιο του 2012 βγήκε το χρώμα Ice White. To PlayStation Vita είναι το νέο μοντέλο PSP που αντικατέστησε το PSP με τα μοντέλα 1000-2000-3000-GO-E1000. Είναι μια φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών της Sony Computer Entertainment. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία και τμήματα της Ασίας στις 17 Δεκεμβρίου, 2011. Κυκλοφόρησε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική στις 22 Φεβρουαρίου 2012 και στην Αυστραλία στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Περιλαμβάνει δύο αναλογικούς μοχλούς, και υποστηρίζει Bluetooth, WiFi και οθόνη αφής 5 ιντσών. Επίσης, προαιρετικά διαθέτει 3G. Η μνήμη του είναι 4, 8 ,16,32 και 64 GB μόλις βγει το Slim (PCH-2000) .
Η Παριζιάνα (τοιχογραφία)

Η Παριζιάνα, όπως έχει παραδοθεί, τοιχογραφία από το ανάκτορο της Κνωσού, είναι έργο της Νεοανακτορικής περιόδου και βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Η Νεοανακτορική περίοδος (1700-1500 Π.Κ.Ε./π.Χ.) θεωρείται το ωριμότερο στάδιο της μινωικής τοιχογραφικής τεχνοτροπίας, που χαρακτηρίζεται από τη συχνή χρήση του κίτρινου και του γαλάζιου χρώματος, καθώς επίσης από μορφές και θέματα φυσικού μεγέθους και σημαντική θεματολογική και αισθητική ελευθερία. Τα διακοσμητικά θέματα είναι επηρεασμένα και από άλλες τέχνες, όπως είναι η κεραμική και η υφαντική. Στην πραγματικότητα πολλές ομοιότητες του τοιχογραφικού διάκοσμου με την καμαραϊκή κεραμική υποδεικνύουν ότι οι πρώτοι τεχνίτες ήσαν πιθανώς αγγειογράφοι.

 Στη συγκεκριμένη τοιχογραφία αποδίδεται μια γυναικεία μορφή, μάλλον αριστοκρατικής καταγωγής, όπως υποδηλώνει ο διάκοσμος και η όψη της. Το έργο είναι μονοδιάστατο και η μορφή σε θέση προφίλ. Το μάτι και το αυτί της μορφής δεν είναι απόλυτα σχηματοποιημένα, όπως και στις θηραϊκές τοιχογραφίες. Το χρώμα, που χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το ανθρώπινο δέρμα είναι το λευκό. Είναι σαφής η προσπάθεια του καλλιτέχνη να αποδώσει τον πλούτο των ενδυμάτων και η ζωντάνια της έκφρασης με τονισμένες γραμμές και χρωματικές αντιθέσεις. Σε γενικές γραμμές το στήσιμο και τα χρώματα είναι πιθανώς αντιπροσωπευτικά δείγματος θρησκευτικής απεικόνισης. Ο σχετικά περιορισμένος αριθμός των διαθέσιμων χρωμάτων της εποχής φαίνεται πως οδήγησε σε αισθητικές συμβάσεις, οι οποίες αντλούνται μάλλον από αιγυπτιακές πηγές. Τις ίδιες αιγυπτιακές αλλά και συροπαλαιστινιακές επιδράσεις διακρίνουμε και στον τρόπο με τον οποίο απεικονίζονται οι μορφές. Οι δυνατότητες που παρέχει η «μεγάλη» ζωγραφική για την πλήρη ανάπτυξη των θεμάτων είναι ιδιαίτερα επιβοηθητικές για την άντληση πληροφοριών περί της ζωής των Μινωιτών. Η μονοδιάστατη απεικόνιση της κεφαλής ονομάζεται τεχνοτροπικά προοπτική πτηνού και ο βαθμός της σχηματοποίησης αυτιού και ματιού μας επιτρέπει να ανιχνεύσουμε πρώιμες ή ύστερες επιδράσεις στο ζωγραφικό έργο. Η συγκεκριμένη τοιχογραφία είναι ένα δείγμα του τρόπου με τον οποίο διακοσμούσαν οι Μινωίτες του εσωτερικούς χώρους των κτηρίων και των δωμάτων. Τέτοιου είδους τοιχογραφίες αποκαλύφθηκαν στα μινωικά ανάκτορα και σε άλλες πολυτελείς επαύλεις, όπως αυτή της Αγίας Τριάδας. Τα θέματα που κοσμούσαν ιερούς χώρους είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα, ενώ εκείνα που κοσμούσαν ιδιωτικούς χώρους είχαν κοσμικό και διακοσμητικό χαρακτήρα. Οι τοιχογραφίες με ειδικό ή εξεζητημένο θέμα είχαν ως στόχο την ανάδειξη του πλούτου του ιδιοκτήτη, ενώ τα θρησκευτικά θέματα στόχευαν κυρίως στην ανάδειξη του κύρους της επίσημης θρησκείας. Hauser A. 1976, Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης, Τομ. Α΄, Κάλβος, Αθήνα. Hood S. 1993, Η Τέχνη στην Προϊστορική Ελλάδα, Καρδαμίτσας, Αθήνα. Σαπουνά-Σακελλαράκη Έφη 1994, «Μινωική Τέχνη» στο Ελληνική Τέχνη: Η αυγή της ελληνικής τέχνης, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα.
Καρολίνα φον Σλότχαϊμ

Η Καρολίνα του Σλότχαϊμ, γερμ.: Karoline von Schlotheim (1766 - 1847), ήταν μία Γερμανίδα, που έγινε η βασιλική ερωμένη του Γουλιέλμου Α¨ εκλέκτορα της Έσσης από το 1788 έως το 1811.

 Ήταν η κόρη του Ερρίκου-Χριστιανού-Γουλιέλμου του Σλότχαϊμ και της Φρειδερίκης Μοστ άους Βίλχελμσταλ. Την απήγαγε ο Γουλιέλμος Α΄, ο οποίος την έκανε ερωμένη του, αντικαθιστώντας τη Ρόζα-Δωροθέα Ρίτερ. Το 1788 την έκανε κόμισα του Σλότχαϊμ και το 1793 έκτισε το κάστρο Λέβενσταϊν· ζητούσε τη συμβουλή της σε θέματα κρατικών υποθέσεων. Η Καρολίνα είχε επιρροή στην ανάπτυξη του κράτους και το 1807 τον ακολούθησε στην εξορία. Το 1811 ο Γουλιέλμος Α΄ την έκανε κόμισσα του Χέσενσταϊν. Ως ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ εκλέκτορα της Έσσης, απέκτησε τα εξής παιδιά, όλα με το επώνυμο φον Χέσενσταϊν: Γουλιέλμος-Φρειδερίκος (1789–1790), απεβ. 1 έτους. Γουλιέλμος-Κάρολος (1790-1867). Φερδινάνδος (1791–1794), απεβ. 3 ετών. Καρολίνα (1792-1797), απεβ. 5 ετών. Αυγούστα (1793–1795), απεβ. 2 ετών. Λουδοβίκος-Κάρολος (1794–1857). Φρειδερίκη (1795–1855). Γουλιέλμος-Φρειδερίκος (1800-1836). Φρειδερίκος-Λουδοβίκος (1803-1805), απεβ. 2 ετών. Καρολίνα Χέσενσταϊν (1804–1891). θνησιγενής γιος (1805). θνησιγενής κόρη (1806). θνησιγενής γιος (1807).
Ζαν-Σαρλ Λανγκλουά

Ο Ζαν-Σαρλ Λανγκλουά (Jean-Charles Langlois) ήταν Γάλλος ζωγράφος και στρατιωτικός του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1789 στο Beaumont-en-Auge και πέθανε το 1870 στο Παρίσι. Ειδικεύτηκε στην απεικόνιση πολεμικών σκηνών.

 Γεννήθηκε το 1789 στο Beaumont-en-Auge της Νορμανδίας και το 1806-1807 σπούδασε στην École polytechnique του Παρισιού γρήγορα όμως προτίμησε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα ως αξιωματικός του πεζικού, συμμετέχοντας σε αρκετές καθοριστικές μάχες της Γαλλικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων, όπως στο Βαγκράμ και στο Βατερλό.Μετά την Παλινόρθωση ο Λανγκλουά αποστρατεύτηκε με αποτέλεσμα από το 1817 να ξεκινήσει μαθήματα ζωγραφικής στο Παρίσι υπό την εποπτεία των Σαρλ Βερνέ και Ζιροντέ ντε Ρουσύ. Πρωτοεμφανίστηκε στο Σαλόν του Παρισιού το 1822 παρουσιάζοντας πίνακες με πολεμικές σκηνές. Από το 1826 και έπειτα, επηρεασμένος από το πανόραμα της Αθήνας του Πιερ Πρεβό, επιδόθηκε στο συγκεκριμένο είδος το οποίο προσάρμοσε σε πίνακες στρατιωτικής θεματολογίας. Το 1830 απέκτησε μεγάλη αναγνώριση μέσω έργου του στο οποίο παρουσίαζε το πανόραμα της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Μάλιστα τμήμα του συγκεκριμένου πανοράματος παρουσιάστηκε την επόμενη χρονιά στο Σαλόν του Παρισιού. Το 1833 διετέλεσε στρατιωτικός ακόλουθος του στρατάρχη Μαιζών στην Αγία Πετρούπολη και στη συνέχεια υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης στο επιτελείο του γαλλικού υπουργείου Πολέμου. Ταυτόχρονα συνέχισε τη φιλοτέχνηση πανοραμάτων στρατιωτικής θεματολογίας από τα οποία ξεχωρίζουν η Άλωση του Αλγερίου (1833), η Μάχη του Μποροντίνο (1835) και η Πτώση της Σεβαστούπολης (1860). Τα συγκεκριμένα έργα ζωγραφίστηκαν από τον Λανγκλουά με βάση σχεδίων που είχε λάβει από τα πεδία των μαχών, από στρατιωτικές αναφορές ή από φωτογραφίες με σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια στην περιγραφή.Απεβίωσε το 1870 στο Παρίσι. Λίγα χρόνια αργότερα (1873) η οικογένεια του παραχώρησε στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Καέν, 256 έργα ζωγραφικής του καλλιτέχνη τα οποία απεικόνιζαν μάχες και στρατιωτικά πανοράματα. Επιλογή έργων
Άγιοι Δούλοι Κέρκυρας

Οι Άγιοι Δούλοι είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 184 κατοίκους.

 Οι Άγιοι Δούλοι είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 125 μέτρων και έχουν αναγνωριστεί ως παραδοσιακός οικισμός. Κοντά στους Αγίους Δούλους βρίσκεται η μονή του Αγίου Δημητρίου. Το χωριό αναφέρεται στη βενετική απογραφή του 1759 με πληθυσμό 333 κατοίκων, ενώ είναι γενέτειρα του Έλληνα λογοτέχνη και δημοσιογράφου, Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981). Διοικητικά, οι Άγιοι Δούλοι υπάγονταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κέρκυρας ως έδρα κοινότητας, ενώ στη συνέχεια υπήχθησαν στον καποδιστριακό δήμο Εσπερίων. Από το 2011 ανήκουν στον διευρυμένο δήμο Κέρκυρας, ως οικισμός της δημοτικής ενότητας Εσπερίων. Η ιστορία Aγίων Δούλων Αρχειοθετήθηκε 2020-02-23 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο http://www.altercorfu.com/el/ Αρχειοθετήθηκε 2020-02-23 στο Wayback Machine. Φωτογραφίες στον ιστότοπο https://www.facebook.com/
Παστίλια

Η παστίλια (επίσης γνωστή ως παστίλια για τον βήχα ή, πιο συχνά, καραμέλα για τον λαιμό) είναι ένα μικρό, συνήθως φαρμακευτικό δισκίο που προορίζεται να διαλύεται αργά στο στόμα για να σταματήσει προσωρινά τον βήχα, να λιπαίνει και να καταπραΰνει τους ερεθισμένους ιστούς του λαιμού (συνήθως λόγω πονόλαιμου ή στρεπτόκοκκου), πιθανώς από το κοινό κρυολόγημα ή τη γρίπη. Τα δισκία για το βήχα έχουν πάρει την ονομασία παστίλια, με βάση το αρχικό τους σχήμα, ένα διαμάντι.

 Οι καραμέλες για να απαλύνουν το λαιμό χρονολογούνται από το 1000 π.Χ. στην Εικοστή Δυναστεία της Αιγύπτου, όταν παρασκευάζονταν από μέλι αρωματισμένο με εσπεριδοειδή, βότανα και μπαχαρικά. Τον 19ο αιώνα, οι γιατροί ανακάλυψαν τη μορφίνη και την ηρωίνη, που καταστέλλουν τον βήχα στην πηγή του - τον εγκέφαλο. Οι δημοφιλείς συνθέσεις εκείνης της εποχής περιελάμβαναν τις σταγόνες για τον βήχα της Smith Brothers, που διαφημίστηκαν για πρώτη φορά το 1852, και το Luden's, ένα σκεύασμα που δημιουργήθηκε το 1879. Η ανησυχία για τον κίνδυνο εξάρτησης από την χρήση οπιοειδών οδήγησε στην ανάπτυξη εναλλακτικών φαρμάκων. Συστατικά μιας παστίλιας, Health Canada
Εθνικόν Ριζοσπαστικόν Κόμμα

Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα το οποίο έδρασε στις δεκαετίες του 1920 και 1930. Επικεφαλής του ήταν ο Γεώργιος Κονδύλης.

 Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές το 1928. Στις εκλογές του 1928 έλαβε το 2.7% των ψήφων και κέρδισε 9 έδρες.Το κόμμα μετονομάστηκε σε Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα και συμμετείχε στις εκλογές του 1932, λαμβάνοντας το 4.1% των ψήφων και 5 έδρες. Στις εκλογές του επομένου έτους, το κόμμα αύξησε τη δύναμη του στις 11 έδρες και έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Στις εκλογές του 1935, το κόμμα συμμάχησε με το Λαϊκόν Κόμμα. Επειδή τα βενιζελικά κόμματα μποϊκόταραν τις εκλογές, η συμμαχία πέτυχε συντριπτική νίκη κερδίζοντας 287 από τις 300 έδρες του τότε κοινοβουλίου. Το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα κέρδισε 32 έδρες. Στις εκλογές του 1936 το κόμμα συμμετείχε στις εκλογές ως μέρος της Γενικής Λαϊκής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΓΛΡΕ). Στην ΓΛΡΕ συμμετείχαν επίσης το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα και το Ανεξάρτητο Λαϊκό Κόμμα. Στις εκλογές του 1936, τα 3 κόμματα της ΓΛΡΕ (Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, Εθνικό Λαϊκό Κόμμα, Ανεξάρτητο Λαϊκό Κόμμα) κέρδισαν 60 έδρες συνολικά.
Άιρες Αλί

Ο Άιρες Αλί (Aires Bonifácio Ali, γενν. στις 6 Δεκεμβρίου 1955) είναι πολιτικός της Μοζαμβίκης. Χρημάτισε Πρωθυπουργός από τις 16 Ιανουαρίου 2010 ως τις 8 Οκτωβρίου 2012.

 Ο Αλί υπηρέτησε ως κυβερνήτης της επαρχίας Νιάσσα (1995-2000) και της επαρχίας Ινιαμπάνε από το 2000 ως το 2004. Το 2005 ανέλαβε υπουργός παιδείας στην κυβέρνηση του προέδρου Αρμάντο Γκεμπούζα. Ως υπουργός μεταξύ άλλων υπέγραψε συμφωνία με την Ολλανδία για την επιχορήγηση προγραμμάτων για την ανώτερη εκπαίδευση. Παρέμεινε υπουργός ως το 2010. Στις 16 Ιανουαρίου 2010 διορίστηκε πρωθυπουργός και διαδέχθηκε στο αξίωμα τη Λουίζα Ντιόγκο. Η επίσημη ορκωμοσία της κυβέρνησης έγινε στις 18 Ιανουαρίου. Είναι επί πολλά χρόνια φίλος του Γκεμπούζα, γεγονός που μπορεί να σημαίνει, σύμφωνα με αναλυτές, ότι προαλείφεται από τον ίδιο για τη διαδοχή στην προεδρία.. Το 2012 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Αλμπέρτο Βακίνα.
Αντιζωδιακό φως

Το αντιζωδιακό φως (διεθνώς Gegenschein, από τον γερμανικό όρο) στην Αστρονομία είναι ένα αμυδρό διάχυτο φως που αυξάνει ελαφρώς την επιφανειακή λαμπρότητα του νυκτερινού ουρανού κατά την κατεύθυνση αντίθετα από τον Ήλιο. Το αντιζωδιακό, όπως και το ζωδιακό φως, είναι λαμπρότερο κοντά στο επίπεδο της Εκλειπτικής και προέρχεται από παρόμοια αιτία. Ανακαλυφθηκε το 1854 από τον Δανό αστρονόμο Τέοντορ Μπρόρσεν. Ονομάζεται επίσης ανθηλιακό φως, από την κατεύθυνση προς την οποία παρατηρείται.

 Το αντιζωδιακό φως δεν είναι τόσο έντονο όσο το ζωδιακό. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο αμυδρό, ώστε είναι αδύνατη η παρατήρησή του αν υπάρχει σεληνόφως ή φώτα πόλεων,ή εάν συγχέεται με τον Γαλαξία. Εμφανίζεται ως μία ωοειδής περιοχή λιγότερο «μαύρη» από τον νυκτερινό ουρανό, με πλάτος λίγες μοίρες και μήκος 10° ως 15° κατά μήκος της εκλειπτικής. Παρόμοια με το ζωδιακό φως, το αντιζωδιακό είναι στην πραγματικότητα ηλιακό φως που ανακλάται από τα σωματίδια της διαπλανητικής σκόνης, παρομοίως εξωτερικά από την τροχιά της Γης. Τα σωματίδια αυτά δεν είναι τόσο πολλά σε μεγαλύτερες ηλιοκεντρικές αποστάσεις, ούτε το φως του Ήλιου είναι στην περιοχή τους τόσο έντονο, και για τους λόγους αυτούς το αντιζωδιακό φως δεν είναι τόσο έντονο όσο το ζωδιακό. Ωστόσο, ενισχύεται επειδή 1) ο κάθε κόκκος σκόνης δείχνει τη φωτισμένη πλευρά του προς τη Γη και 2) η οπισθοσκέδαση του φωτός οδηγεί σε ενισχυτική συμβολή του. Ζωδιακό φως Φωτογραφίες του αντιζωδιακού φωτός Zodiacal Light and the Gegenschein, άρθρο του J.E. Littleton
Δημήτριος Γρουζίνσκι

Ο Δημήτριος, γεωργιανά: დიმიტრი Ντιμίτρι, ρωσικά: Дмитрий Юлонович Грузинский‎ , Ντμίτρι Γιουλόνοβιτς Γρουζίνσκι, (11 Απριλίου 1803 – 14 Ιανουαρίου 1845) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ο νεότερος γιος τού πρίγκιπα Ιουλόν της Γεωργίας και της συζύγου του, πριγκίπισσας Σαλώμης Αμιλαχβάρι.

 Γεννήθηκε στον πρώην βασιλικό οίκο της Γεωργίας ήδη μετά τη ρωσική προσάρτηση της χώρας του. Ο πατέρας του, Ιουλόν, ήταν γιος τού Ηράκλειου Β΄, τού προτελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι και τού Καχέτι (κεντρική και ανατολική Γεωργία) και διεκδικητής τού θρόνου της Γεωργίας. Το 1805, ο Iουλόν και η οικογένειά του, με εξαίρεση τον επαναστατημένο μεγαλύτερο αδελφό τού Δημητρίου, Λέοντα, απελάθηκαν από τις ρωσικές αρχές στην Τούλα. Αργότερα, τους επετράπη να εγκατασταθούν στην Αγία Πετρούπολη, την αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Στη δεκαετία του 1820 ο Δημήτριος και ο εξάδελφός του πρίγκιπας Oκροπίρ, γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας, έγιναν κύριοι ηγέτες των Γεωργιανών φιλοβασιλικών στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα αντίστοιχα. Διοργάνωσαν συγκεντρώσεις Γεωργιανών φοιτητών και αξιωματικών στις ρωσικές πόλεις και προσπάθησαν να τους πείσουν, ότι η Γεωργία έπρεπε να είναι ανεξάρτητη υπό τη δυναστεία των Μπαγκρατιόνι. Το 1826 ο Δημήτριος βοήθησε στην ίδρυση μίας μυστικής εταιρείας, η οποία συνέλαβε την ιδέα μίας αντιρωσικής εξέγερσης της Γεωργίας. Το πιο ενεργό κέντρο των συνωμοτών, με έδρα τη γεωργιανή πρωτεύουσα της Τιφλίδας —στο οποίο έπαιξε ρόλο η μεγαλύτερη αδελφή τού Δημητρίου, Tάμαρ, κυρία των τιμών της αυτοκράτειρας— προδόθηκε από ένα από τα μέλη του, τον πρίγκιπα Iασέ Παλαβαντισβίλι, το 1832. Η συνωμοσία κατέρρευσε και ο Δημήτριος στερήθηκε τον τίτλο τού βασιλικού πρίγκιπα (τσαρέβιτς) και στάλθηκε εξόριστος στο Σμολένσκ. Στη συνέχεια, εισήλθε βαθμιαία στη ρωσική δημόσια υπηρεσία, φτάνοντας στον δευτερεύοντα βαθμό τού συλλογικού γραμματέα (Коллежский регистратор). Στις 6 Μαΐου 1833 αναγνωρίστηκε από το ρωσικό στέμμα με τον τίτλο τού πρίγκιπα της Γεωργίας (knyaz Gruzinsky). Απεβίωσε άγαμος, χωρίς απογόνους, το 1845 στην Αγία Πετρούπολη και ενταφιάστηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκι.
Τζουμπές

Ο Τζουμπές ή τσουμπές (αλλιώς και μπινίσια ή ντουλαμάδες) ήταν ένα είδος παλτού (με μανίκια) ή μπέρτας (χωρίς μανίκια) που εκτεινόταν μέχρι τον αστράγαλο. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα χρόνια από την Τουρκοκρατία μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα.

 Ο τζουμπές ήταν ένας ανατολίτικης προέλευσης μακρύς επενδύτης. Κάποιοι τζουμπέδες είχαν μανίκια, άλλοι όχι. Ως ενδυματολογική επιλογή απευθυνόταν κυρίως στους προκρίτους (κοτζαμπάσηδες) και τους υψηλόβαθμους ιερωμένους. Ήταν ανοικτός εμπρός έως κάτω. Κατασκευαζόταν από υφάσματα βιοτεχνικής ή βιομηχανικής παραγωγής. Οι ακριβότεροι και καλύτεροι ποιοτικά τζουμπέδες ήταν επενδυμένοι ή διακοσμημένοι με είδη γούνας ( σαμούρι, ερμίνα, αστραχάν, κακούμι κλπ ). Ήταν το αντίστοιχο ένδυμα της μακριάς μπέρτας που ήταν σε χρήση στη Δυτική Ευρώπη. Περίπου το ίδιο ένδυμα φέρουν σήμερα επίσημα οι Άραβες μονάρχες σε χρώμα μαύρο ή καφέ. Ως παρώνυμο περισσότερο όμως σκωπτικό: «ο Τζουμπές(!)», λέγονταν για τον Έλληνα πολιτικό και πρωθυπουργό Δημήτριο Βούλγαρη επειδή φορούσε συνέχεια τέτοιο ένδυμα και γινόταν στόχος σατυρικών εφημερίδων και γελοιογράφων. Παρά τα καυστικά σχόλια, ο Βούλγαρης ήταν απτόητος και συνέχιζε να φοράει τζουμπέ, καθώς τον θεωρούσε πολύ κομψό ένδυμα που κακώς είχε φύγει από τη μόδα. Τσακώνικη ενδυμασία Ιωάννα Παπαντωνίου, Η Ελληνική ενδυμασία. Από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αιώνα, εκδ. Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα, 2000, σελ. 131,135. Κωνσταντίνα Μπάδα, Σημειώσεις για τον υλικό πολιτισμό (18ος - 20ός αιώνας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Γιάννενα, σελ. 160 - 161.
404 Αρσινόη

Η Αρσινόη είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε στις 20 Ιουνίου 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια και πήρε το όνομά της από τη μητέρα του Ορέστη στην ελληνική μυθολογία. Η Αρσινόη φέρεται στους καταλόγους των αστεροειδών με τον αύξοντα αριθμό 404 κατά σειρά ανακάλυψης.

 Η διάμετρος της Αρσινόης υπολογίσθηκε σε 97,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 977 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,046 (από δεδομένα του IRAS). Η Αρσινόη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 53 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κρίστιαν Ρετς

Ο Christian Rätsch (γενν. Αμβούργο, 1957) είναι Γερμανός συγγραφέας, ανθρωπολόγος και ειδικός στην εθνοφαρμακολογία. Έκανε έρευνα ζώντας για τρία χρόνια με την φυλή των Ινδιάνων Lacandón στο Τσιάπας, στο Μεξικό και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του με θέμα τα ξόρκια και τα μαγικά τους. Είναι ο ιδρυτής και συνεπιμελητής του Jahrbuch fόr Ethnomedizin und Bewusstseinsforschung. Εργάζεται ως ανεξάρτητος συγγραφέας και λέκτορας ενώ ερευνά τις ιδιότητες των ψυχοενεργών φυτών και ζώων και έχει εκδώσει διάφορα βιβλία πάνω σε αυτά τα θέματα, τόσο στα Γερμανικά όσο και στα Αγγλικά.

 Shamanism & Tantra in the Himalayas [with C. Müller-Ebeling] (2002) Schamanismus und Tantra in Nepal (2000) Marijuana Medicine - A World Tour of the Healing and Visionary Powers of Cannabis (2001) Plants of the Gods [with Schultes & Hofmann] (2001) Les plantes de l'amour (2000) Plants of Love: The History of Aphrodisiacs and A Guide to Their Identification and Use (1990) The Encyclopedia of Psychoactive Plants (2004) Enzyklopädie der Psychoaktiven Pflanzen (1998) Medizin aus dem Regenwald: Die Weisheit der Naturvölker (1997) Urbock: Bierjenseits von Hopfen und Malz (1996) Gateway to Inner Space: Sacred Plants, Mysticism and Psychotherapy (Editor, 1989) Lexikon der Zauberpflanzen (1988) Dictionary of Sacred and Magical Plants (1988) Die Erforschung des Inneren Raumes from Cybertribe Archives Die Krötenmutter "Witches' Medicine--The Legacy of Hecate" in Hexenmedizin (1998) επίσημη ιστοσελίδα (Γερμανικά) παρουσίαση από το erowid (Αγγλικά), (Γερμανικά) (Συνέντευξη από τον John Horgan μεταφρασμένη στα ελληνικά)
King of the Dead

Το King of the Dead είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Cirith Ungol, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1984 μέσω της "Enigma Records". Πριν τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, αποχώρησε από το συγκρότημα ο κιθαρίστας Γκρεγκ Λίντστρομ, ο οποίος είχε συνθέσει όλα τα τραγούδια του πρώτου τους δίσκου. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η σύνθεση των τραγουδιών για το "King of the Dead" να είναι αποτέλεσμα κοινής προσπάθειας των τεσσάρων εναπομείναντων μελών των Cirith Ungol. Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Μάικλ Γουίλαν και παρουσιάζει το "The Bane of the Black Sword" του Μάικλ Μούρκοκ. Αυτό το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD μαζί με το "Frost and Fire", στις 31 Ιανουαρίου 1995.

 1. Atom Smasher (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 4:12 2. Black Machine (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 4:16 3. Master of the Pit (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 7:09 4. King of the Dead (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 6:49 5. Death of the Sun (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 3:54 6. Finger of Scorn (Lindstrom) - 8:34 7. Toccata in Dm (Bach) - 4:37 8. Cirith Ungol (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 6:24 9. Last Laugh (Live) (Baker, Fogle, Vujea, Garven) - 4:22 Το King of the Dead ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τιμ Μπέικερ - φωνητικά Τζέρι Φογκλ - κιθάρα Μάικλ Βουτζία - μπάσο Ρόμπερτ Γκάρβεν - τύμπανα King of the Dead - Cirith Ungol | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Cirith Ungol - King of the Dead - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Cirith Ungol “King of the Dead” | Metal Blade Records
Επαρχία Σαν

Η Επαρχία Σαν είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 7.262 τ.χλμ. και πληθυσμό 334.911 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Σαν.

 Η Επαρχία Σαν βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νοτιοανατολικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Τομινιάν, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Μοπτί, στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Μακινά, στα κεντρο-δυτικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μπλα και στα νότια με την Περιφέρεια Σικασσό. Η Επαρχία Σαν διαιρείται σε 25 διαμερίσματα: Μπαραμπαντουγκού Ντα Ντιακουρουνά Ντιελί Ντζεγκενά Φιόν Κανιγκουέ Καραμπά Κασσορολά Καβά Μοριμπιλά Ν'Γκοά Ν'Τοροσσό Νιαμανά Νιασσό Ουολόν Σαν Σιαντουγκού Σομό Σουρουντουνά Συ Τενέ Τενί Τουρακολομπά Βακί
Σάντσα της Αραγωνίας, κόμισσα της Τουλούζης

Να μη συγχέεται με τη Σάντσα της Αραγωνίας ή τη Σάντσα της Αραγωνίας, κόμισσα του Ουρζέλ.Η Σάντσα, ισπαν. Sancha (1186 - 1241) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τουλούζης.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας και της Σάντσας των Ιβρέα, κόρης του Αλφόνσου Ζ΄ του Λεόν & της Καστίλης. Παντρεύτηκε τον Ραυμόνδο Ζ΄ κόμη της Τουλούζης και είχε τέκνο: Ιωάννα 1220-1271, κόμισσα της Τουλούζης, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Καπετιδών κόμη του Πουατιέ. Janet Shirley (2017-03-02). The Song of the Cathar Wars: A History of the Albigensian Crusade. Taylor & Francis. p. 244. ISBN 978-1-351-88171-5. Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families, 2nd Edition, 2011. Douglas Richardson. p. 18. ISBN 978-1-4610-4513-7. Moréri, Louis (1740). Le grand dictionaire historique, ou Le mêlange curieux de l'histoire sacrée et profane, Vol. V, Letters I–L (in French) (18th ed.). Netherlands. p. 49.