IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Το κορίτσι που άφησα πίσω

Το κορίτσι που άφησα πίσω (αγγλικά: Girl, Interrupted) είναι δραματική ταινία αμερικάνικης παραγωγής, που κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Απριλίου 2000. Πρωταγωνιστούν οι Ουινόνα Ράιντερ και Αντζελίνα Τζολί, ενώ συμμετέχουν πολλοί ακόμη διάσημοι ηθοποιοί, όπως η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ και η Γούπι Γκόλντμπεργκ. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Τζέιμς Μάνγκολντ, ενώ το σενάριο βασίστηκε στην αυτοβιογραφία της Σουζάνα Κέισεν.

 Η δεκαοχτάχρονη Σουζάνα Κέισεν δίνει τον Απρίλιο του 1967 τη συγκατάθεση της να εγκλειστεί προσωρινά σε ψυχιατρική κλινική, μετά την απόπειρά της να αυτοκτονήσει. Δυσκολεύεται ιδιαίτερα να προσαρμοστεί κατά την παραμονή της εκεί, καθώς θεωρεί τον εαυτό της απόλυτα υγιή για να περνά χρόνο με ψυχοπαθείς. Κηρύττει μια πεισματική επανάσταση στους κανόνες του ιδρύματος, με μηδαμινό όμως αποτέλεσμα. Στο ίδρυμα γνωρίζεται με άλλες ασθενείς, που συνθέτουν μια μικρή ομάδα γυναικών, με ποικίλα προβλήματα η καθεμία. Η Σουζάνα γοητεύεται ιδιαίτερα από την προσωπικότητα της ανεξέλεγκτης Λίσα, η οποία την ενθαρρύνει να αμελήσει τη θεραπευτική της αγωγή και γενικά να αντισταθεί στις επιρροές της θεραπείας. Η Λίσα με τη σειρά της περνά τον καιρό της σπέρνοντας το χάος στην κλινική, κάνοντας του κεφαλιού της και προσβάλλοντας τους άλλους ανάλογα με τις διαθέσεις της. Παράλληλα η Σουζάνα έρχεται σε επαφή με μια ομάδα γιατρών και νοσοκόμων που προσπαθούν να την πείσουν να αντικρίσει κατάματα το πρόβλημά της και να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Όλες αυτές τις εμπειρίες κατά τη διάρκεια της ταραγμένης δεκαετίας του ‘60, η Σουζάνα τις καταγράφει στο ημερολόγιο της, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της να ακολουθήσει το επάγγελμα της συγγραφέως. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στα απομνημονεύματα της Σουζάνα Κέισεν, που νοσηλεύτηκε πράγματι στο Νοσοκομείο McLean, όνομα που άλλαξε σε Claymoore για τις ανάγκες τις ταινίας. Ωστόσο έγιναν και κάποιες προσθήκες που δεν περιλαμβάνονταν στο βιβλίο. Τα γυρίσματα έγιναν στο Μεκάνινσμπουργκ και στο Χάρισμπουρκ της Πενσυλβανίας. Για την ερμηνεία της στο ρόλο της Λίσα, η Αντζελίνα Τζολί έλαβε μια σειρά βραβείων Β' γυναικείου ρόλου, ανάμεσα στα οποία το Όσκαρ, τη Χρυσή Σφαίρα και το Βραβείο Guild. Ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου και της ταινίας, “Girl, Interrupted”, προέρχεται από τον πίνακα του Φλαμανδού ζωγράφου Γιοχάνες Βερμέερ, "Girl Interrupted at her Music" [1]. Το κορίτσι που άφησα πίσω στην IMDb
Σύγκρουση συρμών στο Μικαβασίμα

Η σύγκρουση συρμών στο Μικαβασίμα (Mikawashima) ήταν πολλαπλό σιδηροδρομικό δυστύχημα που συνέβη στις 3 Μαΐου 1962 κοντά στον σταθμό Μικαβασίμα στην Αρακάουα, Τόκιο, Ιαπωνία. Αφορούσε ένα εμπορικό τρένο και δύο επιβατικές αμαξοστοιχίες. Σκοτώθηκαν 160 άτομα.

 Στις 21:36΄, ένα εμπορικό τρένο με προορισμό το Μίτο (Νο. 287) πλησίαζε για να ενωθεί με την κύρια γραμμή "Jōban" στο σταθμό Μικαβασίμα και δεν πρόσεξε το κόκκινο σήμα. Ο μηχανισμός ασφαλείας εκτροπής της εμπορικής αμαξοστοιχίας σε παρακαμπτήριο ασφαλείας λειτούργησε, αποτρέποντας καταστροφική μετωπική σύγκρουση, ωστόσο η εμπορική αμαξοστοιχία ταξίδευε πολύ γρήγορα και εκτροχιάστηκε στην παρακαμπτήριο, αφήνοντας τη μηχανή και το προπορευόμενο βαγόνι - βυτίο να εμποδίζουν την κύρια γραμμή. Μια επιβατική αμαξοστοιχία με επτά βαγόνια (2117H) με προορισμό το Τορίντε από το Ουένο αναχώρησε επίσης από τον σταθμό Μικαβασίμα στις 21:36΄ και, παρόλο που απέφυγε τη μετωπική σύγκρουση, χτύπησε την εκτροχιασμένη εμπορική αμαξοστοιχία. με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 25 άτομα. Οι επιβάτες χρησιμοποίησαν τις λαβές διαφυγής έκτακτης ανάγκης και άρχισαν να περπατούν πίσω στο σταθμό. Οι χειριστές στο κοντινό κτίσμα σημάτων ήταν πολύ απασχολημένοι με τις συνέπειες της πρώτης σύγκρουσης και απέτυχαν να ειδοποιήσουν την υπόλοιπη κίνηση στη γραμμή. Έξι λεπτά μετά την πρώτη σύγκρουση, ένα εισερχόμενο επιβατικό τρένο (2000H) συγκρούστηκε με το εκτροχιασμένο 2117H και χτύπησε πολλούς από τους επιβάτες που διέφευγαν από την πρώτη σύγκρουση. Το πρώτο βαγόνι συνετρίβη και τα επόμενα τρία εκτροχιάστηκαν, με αποτέλεσμα 160 νεκρούς και 296 τραυματίες. Ως αποτέλεσμα του ατυχήματος, η JNR άλλαξε την επιχειρησιακή της πολιτική από "μη σταματάτε τρένα εκτός αν είναι απολύτως απαραίτητο" σε "σταματήστε τα τρένα αμέσως μόλις συμβεί ένα ατύχημα ανεξάρτητα από την κλίμακα του". Μέχρι τον Απρίλιο του 1966 εισήχθη σε όλες τις γραμμές της JNR σύστημα αυτόματης στάσης τρένου για να σταματά αυτόματα τα τρένα εάν περάσουν κόκκινο σήμα. Στιγμιότυπα ειδήσεων British Pathe από τα επακόλουθα του ατυχήματος Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mikawashima train crash στο Wikimedia Commons
Καρλ Μαρία φον Βέμπερ

Ο Καρλ Μαρία Φον Βέμπερ (γερμ. Carl Maria von Weber, 18-19 Νοεμβρίου 1786 - 5 Ιουνίου 1826) ήταν Γερμανός συνθέτης, μαέστρος, πιανίστας, κιθαρίστας και κριτικός, ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της ρομαντικής περιόδου. Τα πιο γνωστά του έργα είναι οι όπερες "Ελεύθερος σκοπευτής", "Ευριάνθη", "Όμπερον" κτλ., τα οποία επηρέασαν σημαντικά την ανάπτυξη του Ρομαντισμού στη Γερμανία.

 Ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του Φραντς Άντον φον Βέμπερ και της δεύτερης γυναίκας του, Γκενοβέφα Μπρέννερ, μιας τραγουδίστριας από τη Βιέννη. Ο αδερφός του, Φραντς, απέκτησε με την γυναίκα του τέσσερις κόρες που ασχολήθηκαν όλες με το τραγούδι και μάλιστα η Κονστάντσε παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Ο Φραντς είχε πολλές φιλοδοξίες για τον μικρό Καρλ και σχεδίαζε να τον μετατρέψει σε παιδί-θαύμα. Ωστόσο ο Καρλ είχε γεννηθεί με μία ασθένεια που δεν του επέτρεψε να περπατήσει μέχρι τα τέσσερα χρόνια του. Από τότε έγινε ήδη ένας ικανός τραγουδιστής και πιανίστας. Τον Μάρτιο του 1798, η μητέρα του πέθανε. Τον ίδιο χρόνο αυτός πήγε στο Σάλτσμπουργκ ως μαθητής του Μίχαελ Χάυντν, αδελφού του Γιόζεφ Χάυντν, ο οποίος τον ανέλαβε αφιλοκερδώς.
Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα

Η Νεκρόπολη της θέσης Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα (Αραβικά: شيخ عبدالقرنة‎) βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, στην περιοχή Ντέιρ ελ-Μπαχάρι και υπάγεται διοικητικά στο Λούξορ (αρχαίες Θήβες). Αποτελεί τμήμα της αρχαίας Νεκρόπολης των Θηβών. Οι Αρχαίες Θήβες και η Νεκρόπολή της συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ, αποτελώντας Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, από το 1979, με κριτήρια C (i), (iii), (vi).

 TT21 - Τάφος του User (Ουσέρ), γραφέας και επιστάτης του βασιλιά Τούθμωση Α΄ TT22 - Τάφος του Wah, υπηρέτης - οικονόμος της 19ης Δυναστείας. Στον τάφο ενταφιάστηκε αργότερα ο Meryamun TT23 - Τάφος του Τjay TT30 - Τάφος του Khonsumose, γραφέας του θησαυρού (της περιουσίας) του Άμωνα (Περίοδος Ραμσίδων) TT31 - Τάφος του Κονσού, προφήτης (19η ή 20η Δυναστεία) TT38 - Τάφος του Djeserkaraseneb, γραφέας και επιστάτης των σιταποθηκών των θεϊκών προσφορών προς τον Άμωνα (επί Τούθμωση ΙV) TT41 - Τάφος του Amenemopet (Ipy), ανώτατος επιστάτης του ιερού του Άμωνα της νότιας πόλης (επί Ραμσή Α', Σέτι Α', Ραμσή Β') TT42 - Τάφος του Αμενμόζε. Αρχηγός στρατευμάτων, Τα Μάτια του Βασιλιά στις δύο χώρες του Retenu (αρχαία ονομασία της Συροπαλαιστίνης), επί βασιλείας των Τούθμωση ΙΙΙ - Αμενχοτέπ ΙΙ TT43 - Τάφος του Neferronpet, επιστάτης της κουζίνας του άρχοντα των δύο χωρών (Αμενχοτέπ ΙΙ) TT44 - Τάφος του Αμενεμχάμπ, ιερέας του Άμωνα, με το χαμηλότερο ιερατικό αξίωμα (εποχή Ραμσίδων) TT45 - Τάφος του Τζιχούτη, γραφέας θεϊκών προσφορών, ανώτατος ιερέας του Άμωνα, επικεφαλής υφαντουργείων, επιστάτης του Μέρι (υψηλόβαθμου ιερέα του Άμωνα). TT46 - Τάφος του Ραμόζε, Ανώτατου επιστάτη του Οίκου του Ατέν. Στενός αυλικός του Βασιλιά Αμενχοτέπ Γ΄, είχε το αξίωμα "Ο εκ δεξιών φέρων την βεντάλια του Βασιλιά". Επιστάτης Σιτοβολώνων Άνω και Κάτω Αιγύπτου. TT51 TT52 TT55 TT57 TT66 TT69 TT71 TT83 TT96 TT100 - Τάφος του Ρεχμιρέ, υπηρέτησε ως "Διοικητής Πόλεως" (στις Θήβες) TT109 TT120 TT170 TT171 TT224 TT225 TT226 TT227 TT228 TT229 TT230 TT249 TT251 TT252 TT259 TT263 TT269 TT280 - Τάφος του Μεκετρέ, Θησαυροφύλακας και Ανώτατος Επιστάτης (Μέσο Βασίλειο) ΤΤ309 ΤΤ317 ΤΤ318 ΤΤ331 ΤΤ343 ΤΤ367 ΤΤ368 ΤΤ384 ΤΤ385 ΤΤ391 ΤΤ397 - ΤΤ400 ΤΤ403 Kurna (Κούρνα) Sheikh Abd el-Qurna cache (Η κρύπτη στο Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα) List of Theban Tombs (Η λίστα με του τάφους των Θηβών) ΟΥΝΕΣΚΟ, Αρχαίες Θήβες και η Νεκρόπολή της. List of Tombs in Qurna, Western Thebes Λίστα τάφων στην περιοχή Κούρνα, Δυτικές Θήβες TT71 Tomb of Senenmut and his parents Ο τάφος του Σενενμούτ και των γονιών του
Καρολίνε Εστερχάζι

Η κόμισσα Καρολίνε Εστερχάζι ντε Γκαλάντα (ουγγρικά: galánthai grófnő Esterházy Karolina‎, 6 Σεπτεμβρίου 1811 – 14 Μαρτίου 1851) ήταν Ουγγαρέζα ευγενής, φίλη και μούσα του συνθέτη Φραντς Σούμπερτ. Η φαντασία του σε φα ελάσσονα D 940 είναι αφιερωμένη σε αυτήν.

 Η κόμισσα γεννήθηκε το 1811, στο Πρέσμπουργκ του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σημερινή Μπρατισλάβα στη Σλοβακία). Ο πατέρας της ήταν ο Γιάνος Καρόλι, ο κόμης Εστερχάζι ντε Γκαλάντα και η μητέρα της ήταν η κόμισσα Ρόζα Φεστέτικς ντε Τόλνα. Από τη γέννησή της, η Καρολίνε ήταν μέλος της πλούσιας και επιφανούς οικογένειας των Εστερχάζι. Η Καρολίνε έλαβε μαθήματα μουσικής από τον Φραντς Σούμπερτ τα καλοκαίρια του 1818 και του 1824 στο οικογενειακό της κτήμα στο Σέλιλτζ. Κρίνοντας τόσο από τη συλλογή της από παρτιτούρες όσο και από τις σημειώσεις πάνω σε αυτές, φαίνεται ότι ήταν μια καταξιωμένη πιανίστρια. Μετά το καλοκαίρι του 1824, αυτή και ο Σούμπερτ παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατό του το 1828. Στις 8 Απριλίου 1844, η Καρολίνε παντρεύτηκε τον κόμη Καρλ Φόλιοτ ντε Κρένεβιλ-Πουτέτ, αλλά ο γάμος του διαλύθηκε μέσα σε λίγους μήνες και το ζευγάρι χώρισε. Η Καρολίνε πέθανε στο Πρέσμπουργκ στις 14 Μαρτίου 1851, από εντερική διαταραχή. Η φύση των συναισθημάτων του Σούμπερτ για την Καρολίνε έχει γίνει αντικείμενο πολλών εικασιών. Οι φίλοι του Σούμπερτ πίστευαν ότι ήταν ερωτευμένος με τη νεαρή κόμισσα χωρίς ανταπόδοση, και υπάρχουν αρκετές αναφορές σε αυτό στα γραπτά τους. Ο Έντουαρντ φον Μπάουερνφελντ έγραψε για τον φίλο του: «Ήταν, στην πραγματικότητα, ερωτευμένος με μια από τις μαθήτριές του, μια νεαρή κόμισσα Εστερχάζι [. . . ]. Εκτός από τα μαθήματά του εκεί, επισκεπτόταν και το σπίτι του κόμη, κατά καιρούς, υπό την αιγίδα του προστάτη του, του τραγουδιστή Βογκλ. [. . . ] Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Σούμπερτ ήταν αρκετά ικανοποιημένος με το να κάθεται, να παραμείνει σιωπηλός στο πλευρό της λατρεμένης μαθήτριάς του και να χώνει το βέλος του έρωτα όλο και πιο βαθιά στην καρδιά του. [. . . ] Η κόμισσα Καρολίνε μπορεί να θεωρηθεί η ορατή, ευεργετική μούσα του». Ο Μόριτς φον Σβάιντ, στο σχέδιό του "Schubertiade at Josef von Spaun", έχει ζωγραφίσει μια προσωπογραφία της Καρολίνε Εστερχάζι να κρέμεται πάνω από το πιάνο που παίζει ο Σούμπερτ. Ορισμένες ταινίες έχουν φανταστεί τη σχέση της Εστερχάζι με τον Σούμπερτ, συμπεριλαμβανομένων των Η σερενάτα του Σούμπερτ (Leise flehen meine Lieder, 1933), Unfinished Symphony (1934) και Ατελείωτη συμφωνία (Sinfonia d'amore, 1954).
Φ.Λ.Ο.Μ.Π.Α.: Φίλη Λόγω Όγκου Μάζας Περιφέρειας και Ασχήμιας

The DUFF είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής νεανικής ταινίας, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κόντι Κέπλινγκερ. Η ταινία γράφτηκε από τον Τζος Α. Κέγκαν και σκηνοθετήθηκε από τον Άρι Σάντελ. Πρωταγωνιστές είναι οι Μέι Ουίτμαν, Ρόμπι Άμελ, Μπέλα Θορν, Νικ Έβερσμαν, Σκάιλερ Σάμουελς & Μπιάνκα Σάντος. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 20 Φεβρουαρίου 2015 (ΗΠΑ) ενώ λίγο νωρίτερα, στις 12 Φεβρουαρίου, προβλήθηκε μόνο στο Λος Άντζελες.

 Η Μπιάνκα Πάιπερ (Μέι Ουίτμαν) είναι μια μαθήτρια της τρίτης λυκείου που ζει στα προάστια της Ατλάντα. Αν και οι κολλητές της, Τζες (Σκάιλερ Σάμουελς) και Κέισι (Μπιάνκα Σάντος) είναι πολύ δημοφιλείς και στυλάτες σε αντίθεση με εκείνη, δεν φαίνεται να την ενοχλεί ιδιαίτερα στο πως βλέπει τον εαυτό της. Το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα πλησιάσει τον Τόμπι (Νικ Έβερσμαν), ο οποίος της αρέσει. Όλη της η ψυχολογία και η θεωρία θα αλλάξουν όμως, τη βραδιά που η ψωνάρα του σχολείου, Μάντισον (Μπέλα Θορν) οργανώνει ένα πάρτυ και καλεί όλους τους μαθητές. Εκεί ο ωραίος του σχολείου, Γουές (Ρόμπι Άμελ), με τον οποίο ήταν φίλοι ως παιδιά, θα της πει ότι είναι η “Duff” (Designated Ugly Fat Friend) = (Καθορισμένη Άσχημη Παχύσαρκη Φίλη) της παρέας της και γι αυτό περνάει συνεχώς απαρατήρητη απ' όλους. Εκείνη στην αρχή αρνείται να το δεχτεί, έπειτα όμως συνδυάζει κάποια γεγονότα και βρίσκει λογική στα λεγόμενα του. Τότε αποφασίζει να αλλάξει τελείως...
Private Sector Involvement

Το PSI (αγγλικά: Private Sector Involvement, ελληνικά: Συμμετοχή του Ιδιωτικού Τομέα, ΣΙΤ) είναι όρος που χρησιμοποιείται στις διαδικασίες αναδιάρθρωσης κρατικού χρέους σε αντιδιαστολή με τον όρο OSI (Official Sector Involvement - Συμμετοχή του Δημοσίου Τομέα). Αφορά τη συμμετοχή του Ιδιωτικού τομέα (τραπεζών, επενδυτικών ταμείων) στη διαδικασία απομείωσης του δημοσίου χρέους κυρίαρχων κρατών, με τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η αποδοχή της διαδικασίας από την πλειονότητα των φορέων και να αποτρέπεται η αναζήτηση στρατηγικών εξόδου από τους ιδιώτες επενδυτές, που έχει συνήθως ως αποτέλεσμα τη μονομερή εμπλοκή και κατά συνέπεια επιβάρυνση των κρατών-δανειστών.

 Ο όρος υιοθετήθηκε τη δεκαετία του 1990 κατά την περίοδο αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους των Ρωσίας, Τουρκίας, Βραζιλίας, Ισημερινού και Αργεντινής, και έγινε ευρύτερα γνωστός στην Ελλάδα κατά την περίοδο της ελληνικής κρίσης χρέους (2010-2012). Στην περίπτωση της Ελλάδας, η διαδικασία PSI αποφασίστηκε επίσημα στη σύνοδο των χωρών της Ευρωζώνης στις 21 Ιουλίου 2011, όπου αποφασίστηκε να προταθεί στους ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων ένα πρόγραμμα ανταλλαγής του χρέους τους με νέα ομόλογα μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας και με την προαιρετική αποδοχή απομείωσης - “κουρέματος” σε ποσοστό 21% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων. Το αρχικό πρόγραμμα απέτυχε και τον Οκτώβριο του 2011 αποφασίστηκε να προταθεί νέο πρόγραμμα που θα προέβλεπε απομείωση άνω του 50%. Οι σχετικές διαδικασίες ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2012. Συμμετοχή Δημοσίου Τομέα (OSI) Επίσημη Ιστοσελίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου-Το ΔΝΤ και ο Ιδιωτικός Τομέας (Αγγλικά) “Private Sector Involvement:” Definition, Measurement, and Implementation, William R. Cline, Paper prepared for Bank of England Conference on the Role of the Official and Private Sectors in Resolving International Financial Crises, London, 23-24 July 2002. Τι είναι PSI;
Νίκος Θέμελης

Ο Νίκος Θέμελης (1947 - 2011) ήταν Έλληνας συγγραφέας και πολιτικός. Τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων, το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (2001), το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω» για το μυθιστόρημά του «Η Ανατροπή» και το βραβείο Πρωτοποριακής Δημιουργίας - Γιάννος Κρανιδιώτης (2009).

 Ο Νίκος Θέμελης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Αποφοίτησε από την Γερμανική Σχολή Αθηνών, το Doerpfeld Gymnasium. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία, όπου το 1975 έλαβε το Διδακτορικό του Δίπλωμα σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο Υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες. Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και διευθυντής του γραφείου του, ακολουθώντας τον στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004). Στο χώρο της νεοελληνικής πεζογραφίας εμφανίστηκε το 1998. ¨Η αναζήτηση¨ ήταν το πρώτο του κείμενο έξω από το χώρο των επιστημονικών του ενδιαφερόντων. Έγραψε επτά μυθιστορήματα - τα οποία διαπνέονταν, κυρίως, από την ιδέα του εκσυγχρονισμού - με βασικές αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης εγχώριας αστικής τάξης. Τα βιβλία του Νίκου Θέμελη σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ κάποια από αυτά μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά, τα τουρκικά και τα σερβικά. Εκτός από τον χώρο της πολιτικής και της επιστήμης, τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονταν στη λογοτεχνία, στη μουσική και την ζωγραφική. Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2011 σε ηλικία 64 ετών από καρκίνο. Πεζογραφία: Η αναζήτηση, Κέδρος (1998) Η ανατροπή, Κέδρος (2000) Η αναλαμπή, Κέδρος (2003) Για μια συντροφιά ανάμεσά μας, Κέδρος (2005) Μια ζωή δυο ζωές, Κέδρος (2007) Οι αλήθειες των άλλων, Κέδρος (2008) Η συμφωνία των ονείρων, Μεταίχμιο (2010) Η αναχώρηση, Μεταίχμιο (2014) Πολιτική-Οικονομία: Η κίνηση κεφαλαίων στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, Εθνική Κτηματική Τράπεζα (1988) Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Αρχειοθετήθηκε 2016-03-07 στο Wayback Machine.https://www.athensvoice.gr/culture/book/92063_epistrofi-sto-simeraΣυνέντευξη του Νίκου Θέμελη στην εφημερίδα Το ΒήμαΝεκρολογία στο protagon.gr
Replicar Hellas

Η Replicar Hellas (RCH) ιδρύθηκε το 2007 στην Κατερίνη από τον Ηλία Γαγανέλη, ξεκινώντας από φανοποιός στη Γερμανία, δημιούργησε τη δική του κατασκευαστική εταιρία. Η εταιρία κατασκευάζει με τον παραδοσιακό χειροποίητο τρόπο καινούρια αυτοκίνητα με vintage σχεδιαστικά χαρακτηριστικά προϊόντα της. Τα προϊόντα της έλαβαν έγκριση τύπου για την ελληνική αγορά μόλις το 2011 λόγω έλλειψης νομοθετικού πλαισίου, ενώ μέχρι τότε λάμβαναν έγκριση τύπου σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία.

 L.S. Skartsis, "Greek Vehicle & Machine Manufacturers 1800 to present: A Pictorial History", Bookstars, Athens (2013) ISBN 978-960-571-009-5 Επίσημη ιστοσελίδα Θεοδωρόπουλος, Νίκος (10/11/2014). «Μετά από οκτώ χρόνια η Replicar Hellas πήρε την έγκριση να πουλά χειροποίητα αυτοκίνητα και στην Ελλάδα». Bankingnews. http://bankingnews.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/item/168038-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%8E-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-replicar-hellas-%CF%80%CE%AE%CF%81%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AC-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/168038-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%8E-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-replicar-hellas-%CF%80%CE%AE%CF%81%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AC-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1.html. Ανακτήθηκε στις 14/04/2018.
Νταβίντ-Χαραντόκ

Το Νταβίντ-Χαραντόκ (λευκορωσικά: Давыд-Гарадок, λευκορωσική προφορά: daˈvɨd ɣaraˈdok, ρωσικά: Давид-Городок, πολωνικά: Dawidgródek) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Λευκορωσική περιφέρεια Μπρεστ. Έχει 7.681 κατοίκους (εκτίμηση 2006).

 Το 1940, πάνω από το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού ήταν Εβραίοι, δηλαδή 4.350 Εβραίοι. Στις 10 Αυγούστου 1941, 3.000 Εβραίοι ηλικίας άνω των 14 ετών δολοφονήθηκαν σε μια μαζική εκτέλεση που διαπράχθηκε από μονάδα των Einsatzgruppen μονάδα που αποτελούταν από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους.Οι επιζώντες φυλακίστηκαν σε ένα γκέτο που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία, και υπέστησαν σκληρές συνθήκες διαβίωσης. Πολλά άτομα πέθαναν. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1942, οι 1.263 εναπομείναντες κατοίκους του γκέτο, η συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες και παιδιά, δολοφονήθηκαν. Περίπου εκατό από αυτούς κατάφεραν να διαφύγουν στο δάσος. Φωτογραφίες στο Radzima.org Μνημείο για το Εβραϊκό πληθυσμό που δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
FPGA

Το FPGA ή Field Programmable Gate Array ή συστοιχία επιτόπια προγραμματιζόμενων πυλών είναι τύπος προγραμματιζόμενου ολοκληρωμένου κυκλώματος γενικής χρήσης το οποίο διαθέτει πολύ μεγάλο αριθμό τυποποιημένων πυλών και άλλων ψηφιακών λειτουργιών όπως απαριθμητές, καταχωρητές μνήμης, γεννήτριες PLL κ.ά. Σε ορισμένα από αυτά ενσωματώνονται και αναλογικές λειτουργίες. Κατά τον προγραμματισμό του FPGA, ο οποίος γίνεται πάντοτε ενώ αυτό είναι τοποθετημένο στο τυπωμένο κύκλωμα, ενεργοποιούνται οι επιθυμητές λειτουργίες και διασυνδέονται μεταξύ τους έτσι ώστε το FPGA να συμπεριφέρεται ως ολοκληρωμένο κύκλωμα με συγκεκριμένη λειτουργία. Ο κώδικας με τον οποίο προγραμματίζεται το FPGA γράφεται σε γλώσσες περιγραφής υλικού (VHDL, AHDL, Verilog).

 Το FPGA έχει παρόμοιο πεδίο εφαρμογών με άλλα προγραμματιζόμενα ολοκληρωμένα ψηφιακά κυκλώματα όπως τα PLD και τα ASIC. Όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του FPGA είναι τα εξής: Το FPGA χάνει τον προγραμματισμό του κάθε φορά που διακόπτεται η τάση τροφοδοσίας του. Επομένως απαιτεί εξωτερικό μικροεπεξεργαστή ή μνήμη με μόνιμη συγκράτηση δεδομένων (non-volatile memory) από τα οποία θα προγραμματίζεται, κάθε φορά που επανέρχεται η τάση τροφοδοσίας. Ο προγραμματισμός του FPGA μπορεί να αλλάζει κάθε φορά που τροποποιείται το λογισμικό του μικροεπεξεργαστή ή τα δεδομένα της μνήμης που το ελέγχει. Δεν υπάρχει όριο στο πόσες φορές μπορεί να επαναπρογραμματιστεί. Η κατανάλωση ισχύος είναι σημαντικά αυξημένη, σε σχέση με τα ASIC.Έτσι το FPGA είναι ιδιαίτερα κατάλληλο εκεί που οι παράμετροι λειτουργίας πρέπει να αλλάζουν συχνά ή σε μικρές ποσότητες παραγωγής, ενώ το ASIC, λόγω μαζικής παραγωγής, είναι φτηνότερο εκεί που απαιτούνται μεγάλες ποσότητες και η επιθυμητή λειτουργία είναι αυστηρά προκαθορισμένη, χωρίς σφάλματα (το ASIC δεν επαναπρογραμματίζεται). Βασική δομική μονάδα του FPGA είναι το λογικό μπλοκ, με τη χρήση του οποίου υλοποιούνται οι λογικές συναρτήσεις που εκφράζουν τη λειτουργία ενός λογικού κυκλώματος. Ανάλογα με το μέγεθος του κυκλώματος πολλά λογικά μπλοκ συνδεόνται για να υλοποιήσουν το πλήθος των απαραίτητων λογικών συναρτήσεων. Τα τελευταία χρόνια, τα FPGAs έχουν χρησιμοποιηθεί μαζικά για την εξόρυξη κρυπτονομισμάτων, όπως π.χ. το Bitcoin. Ωστόσο τείνουν να αντικατασταθούν από τα ASICs λόγω των ανώτερων επιδόσεων τους σε σχέση με την ενέργεια που καταναλώνουν.
Τζωρτζ Σόρος

Ο Τζωρτζ Σόρος ή Τζορτζ Σόρος (αγγλικά: George Soros), που γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1930 με το πραγματικό όνομα Γκυόργκυ Σβαρτς (György Schwartz) είναι Ουγγροαμερικανοεβραίος κερδοσκόπος, επενδυτής, επιχειρηματίας, ευεργέτης και πολιτικός ακτιβιστής. Κέρδισε φήμη ως ο «άνθρωπος που κατέστρεψε την Τράπεζα της Αγγλίας», αφού κατάφερε να αποκομίσει κέρδος 1 δισ. δολαρίων κατά την κρίση του νομίσματος του Ηνωμένου Βασιλείου το 1992.

 Είναι ο πρόεδρος του Soros Fund Management και του Ινστιτούτου Ανοιχτής Κοινωνίας, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων. Διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ειρηνική μετάβαση από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό στην Ουγγαρία (1984-1989), και έδωσε τη μεγαλύτερη ποτέ επιχορήγηση στην ηπειρωτική Ευρώπη για τη σύσταση του Πανεπιστημίου Κεντρικής Ευρώπης στη Βουδαπέστη. Αργότερα, η χρηματοδότηση που εξασφάλισε στην Επανάσταση των Ρόδων της Δημοκρατίας της Γεωργίας θεωρήθηκε από τη Ρωσία πως αποτέλεσε τον κύριο παράγοντα επιτυχίας της επανάστασης αυτής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γνωστός για τις προσπάθειές και τις δωρεές του στον σκοπό της μη επανεκλογής του Τζορτζ Μπους το 2004. Έχει ιδρύσει το Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο. Ο πρώην διοικητής του Ομοσπονδιακού Συστήματος Αποθεμάτων της Αμερικής Πωλ Βόλκερ, στον πρόλογο του βιβλίου του Τζωρτζ Σόρος Η Αλχημεία της Χρηματοοικονομικής έγραψε: Ο Τζωρτζ Σόρος άφησε το στίγμα του ως ένας εξαιρετικά επιτυχημένος κερδοσκόπος, αρκετά σοφός ώστε να αποσύρεται από τις αγορές όσο είναι ακόμα μπροστά στο παιχνίδι. Ο κύριος όγκος των τεραστίων προσόδων του είναι πλέον αφιερωμένος στη μετάβαση και τις προσπάθειες των αναδυόμενων εθνών να γίνουν ανοιχτές κοινωνίες, ανοιχτές όχι μόνο με την έννοια της οικονομικής ελευθερίας αλλά, κυρίως, με την έννοια της ανεκτικότητας και του σεβασμού της ελεύθερης σκέψης και συμπεριφοράς.
Αντέν Αμπντουλέ Οσμάν

Ο Αντέν Αμπντουλέ Οσμάν Νταάρ (Aden Abdulle Osman Daar, στα σομαλικά: Aaden Cabdulle Cismaan Daar (Aaden Cadde), αραβικά:عدن عبد الله عثمان دار ) ήταν Σομαλός πολιτικός, ο πρώτος Πρόεδρος της πατρίδας του.

 Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1908 στο Ογκαντέν. Όταν η χώρα του έγινε ανεξάρτητη, την 1η Ιουλίου του 1960, εξελέγη πρώτος Πρόεδρος. Ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές του 1967 από τον Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε. Η προεδρία του έλαβε τέλος στις 10 Ιουνίου του 1967. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε στα νότια της Σομαλίας και πέθανε στις 8 Ιουνίου του 2007, σε ηλικία 99 ετών. Το διεθνές αεροδρόμιο της Μογκαντίσου πήρε το όνομά του με απόφαση της προσωρινής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, στη μνήμη του. Η κηδεία του έγινε με κρατική δαπάνη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aden Abdulla Osman Daar στο Wikimedia Commons
Nikki Lilly

Η Νικόλ Λίλυ Χρήστου (γεννημένη στις 22 Ιουλίου 2004); γνωστή ως Nikki Lilly) είναι Βρετανίδα YouTuber, συγγραφέας, τηλεοπτική παρουσιάστρια, με συμμετοχές σε φιλανθρωπικές εκστρατείες. Η Χρήστου τιμήθηκε με τα International Emmy Kids Awards το 2019, για το επεισόδιο της σειράς My Life του CBBC, Nikki Lilly Meets, Nikki Lilly Bakes και εμφανίστηκε στο Celebrity Supply Teacher κάνοντας ένα μάθημα για το vlogging. και είναι η νεότερη που έχει λάβει ποτέ το Ειδικό Βραβείο BAFTA. Το 2016, η Χρήστου έλαβε το βραβείο Child of Courage στα Pride of Britain Awards .

 Σε ηλικία έξι ετών, η Χρήστου διαγνώστηκε για πρώτη φορά με αρτηριοφλεβική δυσπλασία (AVM), μια σπάνια ιατρική πάθηση που χρειάστηκε θεραπεία με πολλές επεμβάσεις και η οποία άλλαξε εμφανώς τη φυσική της εμφάνιση. Έχασε 4 μήνες από το δημοτικό σχολείο και χρειάστηκε να μεταφερθεί στην Αμερική για θεραπεία πολλαπλές φορές. Η Χρήστου έγινε για πρώτη φορά γνωστή από τα βίντεο της στο YouTube, που ξεκίνησε να φτιάχνει σε ηλικία οκτώ ετών, για να μοιραστεί τις εμπειρίες της από τη ζωή με μια «ορατή διαφορά». Το κανάλι της στο YouTube καλύπτει θέματα όπως η ζωή με χρόνια ασθένεια, ο εκφοβισμός, η ψυχική υγεία, ομορφιά. Η Χρήστου έχει γίνει η βάση δύο επεισοδίων της σειράς ντοκιμαντέρ του CBBC My Life : Born to Vlog, and I Will Survive . Το 2016, η Χρήστου κέρδισε την τέταρτη σειρά του διαγωνισμού Junior Bake Off, και το 2018 ο Χρήστου άρχισε να παρουσιάζει την εκπομπή του CBBC "Nikki Lilly Meets…", στην οποία παίρνει συνεντεύξεις από πολιτικούς και διασημότητες, όπως ο τενίστας Άντι Μάρρεϊ και η πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Τερέζα Μέι. Το 2020, η Χρήστου παρουσίασε μια άλλη εκπομπή στο CBBC με τίτλο Nikki Lilly Bakes στην οποία ψήνει φαγητό στην κουζίνα της. Η Χρήστου και οι γονείς της ίδρυσαν το The Butterfly AVM Charity για να αυξήσουν την ευαισθητοποίηση για το AVM, να συγκεντρώσουν κεφάλαια για έρευνα σχετικά με την πάθηση και να στηρίξουν τους πάσχοντες και τις οικογένειές τους. Η Χρήστου έχει ένα κανάλι στο YouTube, το οποίο έχει από τον Απρίλιο του 2013 και στο οποίο κάνει μαθήματα μακιγιάζ, συνεδρίες Q&A και vlog. Τραγουδάει τραγούδια, με το πιο δημοφιλές της να είναι η διασκευή της του Lovely των Billie Eilish & Khalid, το οποίο, από τον Οκτώβριο του 2021, έχει 26 εκατομμύρια προβολές. Από τον Οκτώβριο του 2021, έχει 1,22 εκατομμύρια συνδρομητές. Τον Ιανουάριο του 2021, η Χρήστου τραγούδησε μια διασκευή του Drivers License και τον Αύγουστο τραγούδησε μια διασκευή του «Another Love» στο κανάλι της στοYouTube . Τον Οκτώβριο του 2020, το βιβλίο της Χρήστου, Come on Life της Nikki Lilly: The Highs and Lows on How to Live Your Best Teen Life, κυκλοφόρησε από την Walker Books .
Ζντένεκ Σβέρακ

Ο Ζντένεκ Σβέρακ (τσεχικά: Zdeněk Svěrák, Πράγα 28 Μαρτίου 1936) είναι Τσέχος ηθοποιός, κωμικός και σεναριογράφος. Αποτελεί μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες της Τσεχίας, στον χώρο της ψυχαγωγίας. Είναι πατέρας του γνωστού Τσέχου σκηνοθέτη, Γιαν Σβέρακ.

 Ο Σβέρακ γεννήθηκε στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία), στις 28 Μαρτίου του 1936. Το 1958, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου, όπου σπούδασε Τσεχική Φιλολογία και Τσεχική λογοτεχνία. Έτσι, άρχισε να γράφει άρθρα σε περιοδικά, μικρές παιδικές ιστορίες και σενάριο για την τηλεόραση. Επίσης, εργάστηκε και στο ραδιόφωνο. Το 1966, ίδρυσε μαζί με τον φίλο του, Λάντισλαβ Μόλιακ, το θέατρο The Theater of Jára Cimrman, το οποίο συνεχίζει τη λειτουργία έως και σήμερα, το οποίο επικεντρώνεται στην έρευνα της ζωής και του θανάτου, σπουδαίων Τσέχων. Ένα χρόνο πριν, το 1965, είχε αποκτήσει τον γιο του και τον κατοπινό γνωστό σκηνοθέτη Γιαν Σβεράκ.To 1968, έκανε το ντεμπούτο το στον κινηματογράφο ως ηθοποιός σε ένα έργο του Γίρι Μένζελ, το Zločin v šantánu. Συνολικά, συμμετείχε σε 51 ταινίες, με την πιο πρόσφατη να είναι του 2014, στην οποία συμμετείχε ως αφηγητής. Ωστόσο, έχει εμφανιστεί και σε τηλεοπτικές σειρές και σε τηλεταινίες. Ως ηθοποιός, βραβεύθηκε δις, μία το 1997, στο Pilsen Film Festival, ως Καλύτερος ηθοποιός και το 2007, στο Tallinn Black Nights Film Festival, πάλι ως Καλύτερος Ηθοποιός. To 1989, υπήρξε και μέλος της επιτροπής του 39ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.Ως σεναριογράφος επίσης γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ενώ του πιστώνονται έως τώρα, συνολικά, 41 σενάρια. Ωστόσο, το 1970, στο θέατρο που ίδρυσε με τον Μόλιακ, έκανε πρεμιέρα, ο δημοφιλής φανταστικός τους χαρακτήρας Γιάρα Κίμρμαν. Τα σενάρια του έχουν προταθεί αρκετές φορές για βραβεία. Μία από τις πιο γνωστές δουλειές του είναι 'ΤΤ'Ο μικρός Κόλυα (1996), ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον γιο του. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ζντένεκ, ο οποίος πρωταγωνίστησε κιόλας. Η ταινία αυτή βραβεύθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ συμμετείχε και σε μερικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, παρόλα αυτά, μέσω αυτού του σεναρίου έλαβε από το Czech Lions, το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου. Αν και προερχόταν από αντικομμουνιστική οικογένεια, το 1961, γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας. ČERMÁKOVÁ, Dana. Génius Zdeněk Svěrák. Praha : Imagination of people, 2009. 175 s. [Dále jen Čermáková]. (ISBN 978-80-904214-4-8) S. 10. overview of Zdeněk Svěrák comedies Αρχειοθετήθηκε 2013-04-18 at Archive.is Biography (in Czech) Αρχειοθετήθηκε 2020-11-26 στο Wayback Machine. CRo-Tatinek
Πελτές

Ο πελτές, μπελτές ή μπελντές είναι παρασκεύασμα σε μορφή πολτού ή ζελέ. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως για τον ντοματοπελτέ που παρασκευάζεται από ντομάτες και χρησιμεύει στην μαγειρική, αλλά και για το «κυδώνι πελτέ».

 Η λέξη είναι άμεσο δάνειο της τουρκικής λέξης pelte. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για κάθε μορφής πολτό φρούτων και λαχανικών που παρασκευάζονταν με σκοπό τη συντήρησή τους. Η οικιακή παρασκευή του ντοματοπελτέ γίνεται με την απομάκρυνση των υγρών από τις ντομάτες και την αποφλοίωσή τους, συνήθως με ζεματιστό νερό. Στη συνέχεια ο πολτός ντομάτας ζεσταίνεται ξανά μέχρι να φύγουν τα υγρά και μετά τοποθετείται στο φούρνο με μυρωδικά. Αυτό που μένει είναι ο πελτές. Ο πελτές μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλειμμα σε ψωμί, για κοκκινιστά ή γενικότερα για να κοκκινίσουμε περισσότερο ένα φαγητό που περιέχει φρέσκια ντομάτα (π.χ. τις φακές). Πελτέ από κυδώνι φτιάχνουμε χρησιμοποιώντας κυρίως ότι μένει από το καθάρισμα των κυδωνιών, δηλαδή τα κουκούτσια, τις φλούδες και το κοτσάνι.
ΦΚ Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ

Η Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ (ρωσικά: Футбольный клуб «Сибирь») είναι ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νοβοσιμπίρσκ. Ιδρύθηκε το 1936. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Σπαρτάκ, χωρητικόητας 12.500 θεατών. Συμμετέχει στην Πρώτη Κατηγορία, αφού το 2010 υποβιβάστηκε από το Πρωτάθλημα Ρωσίας.

 Η ομάδα ήταν γνωστή ως: Burevestnik (Petrel) την περίοδο 1936-1937 Krylya Sovetov (Soviet Wings) την περίοδο 1938-1956 Sibselmash (Siberian Agricultural Machinery) την περίοδο 1957-1965 SETM (Siberian Electrical Heavy Engineering) το 1970 Dzerzhinets (λόγω Φέλιξ Ντζερζίνσκι) το 1971 Chkalovets (λόγω Βαλερί Τσκαλόφ) τις περιόδους 1972-1991 και 1993-1999 Chkalovets-FoKuMiS το 1992 Chkalovets-1936 την περίοδο 2000-2005 Σιμπίρ (Σιβηρία) από το 2006 Κύπελλο ΡωσίαςΦιναλίστ (1): 2009/2010 Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά)
Σινούιτζου

Το Σινούιτζου (κορεατικά: 신의주시, προφέρεται: [si.nɰi.dzu]) είναι πόλη στη Βόρεια Κορέα απέναντι από το Ταντούνγκ της Κίνας στα διεθνή σύνορα του ποταμού Γιαλού. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Βόρειου Πιόνγαν. Μέρος της πόλης περιλαμβάνεται στην Ειδική Διοικητική Περιφέρεια Σινούιτζου, η οποία ιδρύθηκε το 2002 με σκοπό τον πειραματισμό με την εισαγωγή της οικονομίας της αγοράς.

 Αναπτυσσόμενο ως ένας σημαντικός οικισμός κατά τη διάρκεια της αποικιακής κυριαρχίας στο τέρμα μιας σιδηροδρομικής γέφυρας στον ποταμό Γιαλού (Άμροκ), το Σίνουιτζου βρίσκεται 7 μίλια νότια νοτιοδυτικά του Ούιτζου, η παλιά πόλη από την οποία προέρχεται η ονομασία Σινούιτζου (που σημαίνει "Νέο Ούιτζου"). Ως ανοιχτό λιμάνι, αναπτύχθηκε εμπορικά με τη βιομηχανία υλοτομίας που χρησιμοποιούσε τον ποταμό Γιαλού για τη μεταφορά ξυλείας. Επιπλέον, αναπτύχθηκε μια χημική βιομηχανία μετά την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Σούπουνγκ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, μετά την αποχώρησή του από την Πιονγιάνγκ, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και η κυβέρνησή του μετέφεραν προσωρινά την πρωτεύουσά τους στο Σινούιτζου - αν και οι δυνάμεις του UNC προσέγγισαν, η κυβέρνηση κινήθηκε και πάλι - αυτή τη φορά στο Κάνγκε. Επίσης, η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές από εναέριο βομβαρδισμό, ως μέρος των στρατηγικών βομβαρδισμών της Βόρειας Κορέας από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η πόλη ξαναχτίστηκε. City profile of Sinuiju
Τσέρντιν

Το Τσέρντιν (ρωσικά: Че́рдынь‎, κόμι: Чердін) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τσερντίνσκι στο Κράι Περμ της Ρωσίας, που βρίσκεται στον ποταμό Κόλβα. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 4.920 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002, είχε πληθυσμό 5.756 κατοίκων και στην σοβιετική απογραφή του 1989 είχε 6.535 κατοίκους.

 Οι τοπικές αρχές διαφημίζουν το Τσέρντιν στους τουρίστες ως την πρωτεύουσα του αρχαίου Πριγκιπάτου του Μεγάλου Περμ.. Αυτές οι πληροφορίες βασίζονται σε μια μελέτη του 1835 από τον Σουηδό ιστορικό AM Στρίνχολμ, καθώς και στη μελέτη του 1815 από τον Ρώσο ιστορικό Νικολάι Καραμζίν. Ο Στρίνχολμ ανέφερε ότι το τελευταίο ταξίδι των Σκανδιναβών Βίκινγκς στην Μπιάρμια (γνωστή και ως Μεγάλο Περμ) έγινε το 1222. Τέσσερα καλά εξοπλισμένα πλοία του Χάακον Δ' της Νορβηγίας έκαψαν συθέμελα τις πόλεις της περιοχής. Μετά από αυτό, το εμπόριο γουναρικών μεταξύ του Μεγάλου Περμ και της Δυτικής Ευρώπης ήταν δυνατό μόνο μέσω της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, η οποία έλεγχε την εξωτερική πολιτική όλης της Βόρειας Ρωσίας. Μετά τον συγκεντρωτισμό των ρωσικών εξουσιών από τους Μεγάλους Δούκες της Μόσχας, οι πρίγκιπες του Περμ, που είχαν ήδη ρωσικά ονόματα, έγιναν υποτελείς τους και έδιναν αναφορά στο Νόβγκοροντ. Το Μεγάλο Περμ-Τσέρντιν προμήθευε πολλά ασημικά ως φόρο υποτέλειας στη Μόσχα, η οποία με τη σειρά της πλήρωνε τη Χρυσή Ορδή. Η ένταση μεταξύ Μόσχας και Νόβγκοροντ οδήγησε σε πόλεμο του 1471, μετά τον οποίο η ηττημένη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ προσαρτήθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας . Την επόμενη χρονιά (1472), το Τσέρντιν, η Πόκτσα και όλες οι άλλες πόλεις του Μεγάλου Περμ έγιναν επίσης τρόπαια των κατακτητών. Το κύριο φρούριο των Μοσχοβιτών χτίστηκε στην Πόκτσα, που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια του Τσέρντιν. Κάηκε από αυτόχθονες φυλές στις αρχές του 16ου αιώνα. Το Τσέρντιν, καθώς και όλο το Περμ, εξακολουθούσαν να κυβερνούνται από τη δυναστεία των τοπικών πριγκίπων του Μεγάλου Περμ έως το 1505. Μετά από αυτό, ο Μεγάλος Δούκας έστειλε έναν κυβερνήτη από τη Μόσχα και επέλεξε το Τσέρντιν ως κατοικία του. Το 1535, το Τσέρντιν καθιερώθηκε και επίσημα ως πόλη. Ήταν το σημείο εκκίνησης μιας πρώιμης ποτάμιας πορείας προς τη Σιβηρία. Μετά την καθιέρωση του Δρόμου Μπαμπίνοφ, μιας πιο διαδεδομένης χερσαίας διαδρομής, η πόλη έχασε γρήγορα τη σημασία της. Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Τσέρντιν λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τσερντίνσκι, στο οποίο υπάγεται άμεσα. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη Τσέρντιν εντάσσεται στην Δημοτική Περιφέρεια Τσερντίνσκι ως Αστικός Οικισμός Τσερντινσκόγιε. Το Cherdyn έχει ένα υποαρκτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Dfc ), με πολύ κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Ο υετός είναι μέτριος και κάπως υψηλότερος το καλοκαίρι και το φθινόπωρο σε σχέση με άλλες εποχές του έτους. Το 1934, κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, το Τσέρντιν ήταν ο τόπος, όπου ο ποιητής Όσιπ Μαντελστάμ καταδικάστηκε σε εσωτερική εξορία μαζί με τη σύζυγό του, Ναντέζντα. Μπρούμφιλντ, Γουίλιαμ. Τσέρντιν: Αρχιτεκτονική κληρονομιά σε φωτογραφίες, (Μόσχα: Tri Kvadrata, 2007) (ISBN 978-5-94607-074-4) (στα αγγλικά και στα ρωσικά)
Επαρχία Μακινά

Η Επαρχία Μακινά είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Γκαό, Μαλί. Έχει έκταση 11.750 τ.χλμ. και πληθυσμό 237.477 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μακινά.

 Η Επαρχία Μακινά βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και κεντρο-δυτικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Νιονό, στα κεντρο-δυτικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοδυτικλα με την Επαρχία Σαν και στα ανατολικά με την Περιφέρεια Μοπτί. Η Επαρχία Μακινά διαιρείται σε 11 διαμερίσματα: Μποκύ Βερ Φολομανά Κοκρύ Σεντρ Κολογκό Μασίνα Ματομό Μονιμπεμπουγκού Σαλιμπά Σανά Σουλέιγ Τονγκουέ Επαρχίες του Μαλί
Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου

Το Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου, το οποίο προέρχεται από παραχώρηση μέρους του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, έχει έκταση 60 περίπου στρεμμάτων και αποδόθηκε στον δήμο από το Ταμείο Εθνικής Αμύνης (Τ.Ε.Θ.Α.), την περίοδο 1988–1992. Βρίσκεται στο δάσος Χαϊδαρίου, στη διασταύρωση των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου και 3ης Σεπτεμβρίου.

 Στο πάρκο αυτό, έχουν γίνει αρκετά έργα διαμορφώσεων και δημιουργίας εγκαταστάσεων αναψυχής, κυρίως με συγχρηματοδοτούμενα έργα από το Β΄ και Γ΄ Κ.Π.Σ. Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν: Γήπεδο ποδοσφαίρου με χλοοτάπητα και εξέδρα χωρητικότητας 2.700 θεατών. Περιμετρικά του γηπέδου υπάρχουν 6 διαδρομές στίβου. Το κλειστό γυμναστήριο "Χρήστος Αγγουράκης" με εξέδρα χωρητικότητας 500 θεατών, όπου γίνονται αγώνες καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, δημοτικά προγράμματα εκμάθησης ρυθμικής γυμναστικής και αθλητισμού. Τους ανοιχτούς χώρους αθλοπαιδιών "Λουκάς Βασαλάς": 3 γήπεδα καλαθοσφαίρισης, 1 γήπεδο πετοσφαίρισης, 7 γήπεδα αντισφαίρισης και ένα ανοιχτό δημοτικό γυμναστήριο. Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Ρέντσμπουργκ

To Ρέντσμπουργκ (γερμ.:Rendsburg) είναι πόλη στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας και έδρα της περιοχής Ρέντσμπουργκ-Εκερνφέρντε. Βρίσκεται ακριβώς στα πρώην σύνορα των ιστορικών επαρχιών Σλέσβιχ και Χόλσταϊν στην περιοχή της διώρυγας Nord-Ostsee-Kanal στο ποταμό Άιντερ. Έχει 28.000 κατοίκους.

 Η ημερομηνία ίδρυσης του Ρέντσμπουργκ είναι άγνωστη, αλλά το όνομα αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1199. Εντάχθηκε στο Χόλσταϊν κατά τον 13ο αιώνα, αλλά μεταφέρθηκε στο Σλέσβιχ το 1460. Πολλές φορές η πόλη πέρασε από δανικό σε γερμανικό έλεγχο και αντίστροφα. Μετά το 1866 η πόλη προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Από τότε έχει παραμείνει τμήμα της Γερμανίας. Η πιο χαρακτηριστική δομή της πόλης ειναι η Υψηλή Γέφυρα, μια σιδηροδρομική γέφυρα από χάλυβα, 2.500 μ. σε μήκος και 41 μ. σε ύψος, που κατασκευάστηκε το 1913 και είναι η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γέφυρα στην Ευρώπη Δημαρχείο, 16ος αιώνας Marienkirche (Εκκλησία της Παναγίας), 1286 Το Ρέντσμπουργκ είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις: Λάνκαστερ, Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1950 Βιερζόν, Γαλλία, από το 1954 Άλμποργκ, Δανία, από το 1967 Χάαπσαλου, Εσθονία, από το 1989 Ράτεναου, Γερμανία, από το 1989 Κρίστιανσταντ, Σουηδία, από το 1992 Σίεν, Νορβηγία, από το 1995 Ρατσίμπους, Πολωνία, από το 2004 Λέτζερντ, ΗΠΑ, από το 2013 Αλμέρε, Ολλανδία, από το 2014ενώ έχει συμφωνία φιλίας με: Πιτέο, Σουηδία, από το 1978 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rendsburg στο Wikimedia Commons
Μπαράντλα

Το σπήλαιο Μπαράντλα (ουγγρικά και σλοβακικά: Baradla) βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Αγκτελέκ της Ουγγαρίας. Είναι μέρος του συστήματος σπηλαίων Μπαράντλα - Ντόμιτσα. Το σπήλαιο παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία από διαφορετικούς σχηματισμούς και σταλακτίτες. Μάλιστα, μέσα στο σπήλαιο βρίσκεται και μια αίθουσα συναυλιών, όπου συχνά πραγματοποιούνται συναυλίες κάθε είδους μουσικής. Η αίθουσα είναι εξοπλισμένη με μια σκηνή, στο φόντο της οποίας βρίσκεται ένα πέτρωμα σταλακτίτη, το οποίο επισημαίνεται με εξελιγμένο φωτισμό. Κατά τη διάρκεια των ξεναγήσεων, η αίθουσα συναυλιών είναι μεταξύ των χώρων που παρουσιάζονται στη ξενάγηση. Στο παρελθόν, τμήματα του σπηλαίου ήταν πλωτά, αλλά σήμερα αυτό έχει πλέον καταστεί αδύνατων λόγω ανεπαρκών επιπέδων νερού. Κοντά στο Γιόσβαφο βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους σταλακτίτες σε όλο το κόσμο.

 Το σπήλαιο βρίσκεται στη βορειοανατολική Ουγγαρία στο νομό Μπορσόντ-Αμπαούι-Ζεμπλέν. Οι κύριες είσοδοι προς την σπηλιά βρίσκονται στο Αγκτελέκ και το Γιόσβαφο. Ορισμένα τμήματα του σπηλαίου εκτείνονται στο έδαφος τηςΣλοβακίας. Μαζί με το σπήλαιο της Ντόμιτσα, το οποίο αποτελεί μέρος της Σλοβακίας, αποτελεί το σύστημα σταλακτιτικών σπηλιών Μπαράντλα-Ντόμιτσα, το οποίο αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Το σπήλαιο αναγνωρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς στην 19η συνεδρίαση, το 1995, ενώ επεκτάσεις έγιναν το 2000 και 2008. Υπάρχουν διάφορες επιλογές περιήγησης στα αξιοθέατα της σπηλιάς. Συγκεκριμένα, υπάρχουν τέσσερις διαθέσιμες διάρκειες ξεναγήσεως, οι οποίες διαρκούν 1, 2, 5 και 7 ώρες αντίστοιχα. Οι μακριές περιηγήσεις είναι αυτές των 5 και 7 ωρών. Οι επισκέπτες είναι εξοπλισμένοι με λαμπτήρες για το σκοπό αυτό. Για τις μεγάλες περιηγήσεις θα πρέπει να γίνει προκαταχώρηση. Ειδικά κατά τη διάρκεια των μεγάλων περιηγήσεων, ο επισκέπτης συνιστάται να έχει θερμά ρούχα, καθώς η θερμοκρασία εντός του σπηλαίου δεν ξεπερνά τους + 10 °C. Οι περιηγήσεις στα αξιοθέατα δεν οδηγούν στα σλοβακικά τμήματα της σπηλιάς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Baradla Cave στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα του φυσικού πάρκου και της σπηλιάς με δυνατότητα εγγραφής Γερμανόφωνη σελίδα για την Ουγγαρία με σελίδα για το εθνικό πάρκο Αγκτελέκ και το σπήλαιο Μπαράντλα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Αριθμός Ιωδίου

Ο Αριθμός Ιωδίου είναι παράμετρος ακορεστότητας των λιπαρών οξέων. Ισούται με την ποσότητα ιωδίου που συνδέεται με 100 γραμμάρια λιπώδους ιστού ή μείγματος λιπαρών οξέων. Το ιώδιο αντιδρά με τους διπλούς δεσμούς των λιπαρών οξέων, οπότε όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός ιωδίου τόσο περισσότεροι C=C δεσμοί υπάρχουν στο λίπος. Για παράδειγμα το λάδι καρύδας είναι πολύ κορεσμένο, και άρα καλύτερο για την παρασκευή σαπουνιών. Αφετέρου, το λινέλαιο είναι πολύ ακόρεστο, και άρα είναι αποξηραντικό έλαιο καλύτερο για την παρασκευή ελαιοχρωμάτων.

 Η ανάλυση γίνεται με τεχνικές ιωδομετρίας. Το διάλυμα ιωδίου είναι κίτρινου/καφετί χρώματος. Όταν προστίθεται στο δείγμα, το ιώδιο αντιδρά με τις δραστικές χημικές ομάδες (εδώ C=C διπλούς δεσμούς) οπότε η περιεκτικότητα του διαλύματος σε ιώδιο μειώνεται, και εξίσου μειώνεται η χρωματική του ένταση. Δηλαδή, η μεταβολή στη χρωματική ένταση του διαλύματος ισούται με τη μεταβολή της περιεκτικότητάς του σε ελεύθερο Ιώδιο. Η χημική αντίδραση της ανάλυσης παράγει διίωδοαλκάνια (όπου R και R' είναι αλκύλιο ή άλλη οργανική ομάδα): R − C H = C H − R ′ + I 2 ⟶ R − C H I − C H I − R ′ {\displaystyle \mathrm {R{-}CH{=}CH{-}R'+I_{2}\longrightarrow R{-}CHI{-}CHI{-}R'} } Το πρόδρομο αλκένιο (RCH=CHR) είναι άχρωμο όπως και τα προϊόντα της αντίδρασης (RCHI-CHIR'). Στην τυπική διαδικασία, το λιπαρό οξύ αντιδρά με περίσσεια διαλύματος Hanuš ή Wijs, που είναι, αντίστοιχα, διαλύματα μονοβρωμιδίου του ιωδίου (IBr) και μονοχλωριδίου του ιωδίου (ICl) σε παγόμορφο οξικό οξύ. Το μονοβρωμίδιο (ή μονοχλωρίδιο) που δεν αντέδρασε μετατρέπεται σε ιώδιο κατόπιν αντίδρασης με ιωδιούχο κάλιο, και η συγκέντρωση του ιωδίου προσδιορίζεται με ογκομετρική ανάλυση με θειοθειικό νάτριο. Ο αριθμός Ιωδίου εισήχθηκε από τον Hübl και περιλαμβάνει ογκομετρική ανάλυση των λιπών με το αντιδραστήριο (μάλλον χλωριούχο ιώδιο) να σχηματίζεται in situ από χλωριούχο υδράργυρο και ιώδιο. Προσθήκη χλωριούχου ιωδίου και ογκομέτρηση της περίσσειας με θειοθειικό νάτριο κατά DIN 53241-1:1995-05. Βρωμίωση των διπλών δεσμών στο σκοτάδι. B r 2 + R 1 − C H = C H − R 2 ⟶ R 1 − C H B r − C H B r − R 2 {\displaystyle \mathrm {Br_{2}+\ R_{1}{-}CH{=}CH{-}R_{2}\longrightarrow R_{1}{-}CHBr{-}CHBr{-}R_{2}} } Αντίδραση της περίσσειας βρωμίου με ιωδιούχα. B r 2 + 2 I − ⟶ I 2 + 2 B r − {\displaystyle \mathrm {Br_{2}+2\ I^{-}\longrightarrow I_{2}+2\ Br^{-}} } Και ογκομετρική ανάλυση της περίσσειας του ιωδίου με θειοθειϊκό. I 2 + 2 S 2 O 3 2 − ⟶ 2 I − + S 4 O 6 2 − {\displaystyle \mathrm {I_{2}+2\ S_{2}O_{3}^{2-}\longrightarrow 2\ I^{-}+\ S_{4}O_{6}^{2-}} } Αριθμός σαπωνοποίησης Αριθμός υπεροξειδίου Αριθμός οξύτητας
Καλαμιάς Αχαΐας

Ο Καλαμιάς είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καλαμιά, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Καλαμιά.

 Η ονομασία του οικισμού είναι πιθανότατα φυτωνυμική και προέρχεται από τα πολλά καλάμια που φύονται στην περιοχή. Δημιουργήθηκε μετεπανασταστικά από κατοίκους της ορεινής Κάτω Ποταμιάς, που κατέβαιναν προς στα παραλιακά και χαμηλότερα εδάφη, και όταν απέκτησε τη μορφή πιο μόνιμης εγκατάστασης αναφέρεται για πρώτη φορά στις απογραφές της περιόδου 1848-1851 με την ονομασία «Καλύβια Ποταμιάς» χωρίς ένδειξη πληθυσμού. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καλαμιά Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλαμιά Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/07/2018.
Φυσίγγιο Mannlicher-Schönauer (6.5mm×54)

Το 6.5x54 Mannlicher-Schönauer ήταν ένα φυσίγγιο τυφεκίου με διάμετρο βολίδας 6,55 mm, που χρησιμοποιούσε το τυφέκιο Μάνλιχερ-Σενάουερ (Mannlicher-Schönauer) του Ελληνικού Στρατού, δημοφιλέστατο παράλληλα και ανάμεσα στους κυνηγούς μεγάλων θηραμάτων. Υπήρξε διάσημο για τον υψηλό βαλλιστικό συντελεστή και τα τροχιοδεικτικά χαρακτηριστικά της βολίδας του, που εξασφάλιζαν ευθυβολία, επίπεδη τροχιά βλήματος, σχετικά ανεπηρέαστη από τη συνισταμένη του ανέμου, και με εξαιρετική διατρητική ικανότητα, άσχετα από την ταχύτητα πρόσκρουσης στο στόχο.

 Οι επαγγελματίες κυνηγοί ελεφάντων στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση στο φυσίγγιο αυτό, που διέθετε μια μακριά και ιδιαίτερα βαριά βολίδα, η οποία, με την υψηλή της «τμηματική πυκνότητα» μπορούσε να διαπεράσει μεγάλη μάζα μυών και οστών ακόμα και με χαμηλή ταχύτητα και να φτάσει μέχρι τον εγκέφαλο ή την καρδιά, επιτυγχάνοντας φονικό πλήγμα, ενάντια σε οποιονδήποτε στόχο. Ένα βλήμα τόσο μεγάλου μήκους απαιτούσε πυκνή στροφή ραβδώσεων προκειμένου να εξασφαλίσει σταθερή τροχιά. Το Μάνλιχερ διέθετε κάνη με τέσσερις δεξιόστροφες ραβδώσεις, βήματος ανά 200 mm περίπου. Η εξαιρετικά χαμηλή κινητική του ενέργεια σήμαινε μιαν ανεπαίσθητη μάλλον ανάκρουση, που εκτιμούνταν ιδιαίτερα από τους κυνηγούς. Ο διάσημος συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουει το θεωρούσε εξαιρετικό φυσίγγιο για κυνήγι λιονταριών και το σχολίασε σχετικά. Ένα σύγχρονο φυσίγγιο, το Grendel των 6,5mm, σχεδιασμένο να προσφέρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στα φυσίγγια ικανού βεληνεκούς και σε εκείνα χαμηλής ανάκρουσης για αυτόματα τυφέκια, παρουσιάζει βαλλιστικά χαρακτηριστικά παραπλήσια με τα αντίστοιχα του Μάνλιχερ. Μήκος κάλυκα: 53,85 mm Συνολικό μήκος: 77,47 mm Διάμετρος βολίδας: 6,55 mm Διάμετρος βάσης κάλυκα: 11,43 mm Βάρος βολίδας: 10,36 γραμ. Βάρος γόμωσης: 2,33 γραμ. Ταχύτητα εξόδου: 670 m/sec Ο όρος «ταχύτητα εξόδου» στα όπλα, αναφέρεται στην ταχύτητα που έχει η βολίδα κατά την έξοδό της από το στόμιο της κάννης και στην προκειμένη περίπτωση, από την κάννη του τυφεκίου Μάνλιχερ-Σενάουερ Μ1903 του Ελληνικού Στρατού, που είχε μήκος 725 mm. Η αραβίδα Μάνλιχερ, με πολύ βραχύτερη κάννη, προφανώς θα προσέδιδε στη βολίδα χαμηλότερη ταχύτητα εξόδου και λιγότερη ευθυβολία. Ian V. Hogg & John Weeks, Military Small Arms of the 20th century, ISBN 0-85368-456-1