Εμίλιο Ντε Μπόνο

Ο Εμίλιο Ντε Μπόνο (Emilio De Bono, 19 Μαρτίου 1866 - 11 Ιανουαρίου 1944) ήταν Ιταλός στρατάρχης και υπουργός κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέλος του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου και διοικητής της φασιστικής πολιτοφυλακής, Ο ντε Μπόνο είχε λάβει μέρος στον Ιταλοτουρκικό πόλεμο, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον πόλεμο της Αβησσυνίας.

 Ο Εμίλιο ντε Μπόνο γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1866 στη πόλη Κασσάνο ντ' Άντα, στην περιφέρεια του Μιλάνου. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στον ιταλικό βασιλικό στρατό, το 1884, ως ιπτάμενος ανθυπολοχαγός (ανθυποσμηναγός), όπου και εξελίχθηκε σε επιτελάρχη του Γενικού Επιτελείου. Το 1911 έλαβε μέρος στον Ιταλοτουρκικό πόλεμο και στη συνέχεια το 1916 στον Α' Π.Π. όπου και διακρίθηκε στο ιταλοαυστριακό μέτωπο. Αποστρατεύτηκε το 1920 με το βαθμό του υποστράτηγου. Αμέσως μετά την αποστρατεία ασχολήθηκε έντονα με την οργάνωση και ανάδειξη του εθνικού φασιστικού κόμματος, γενόμενος, το 1922, ένα από τα ηγετικά στελέχη του λεγόμενου Κουαντρουμβίρο ή Κουαντρουμβιράτου. Στη συνέχεια με την ανάδειξη του κόμματος σε κόμμα εξουσίας ανέλαβε αρχηγός της Αστυνομίας και Διοικητής της φασιστικής πολιτοφυλακής των μελανοχιτώνων . Το 1925 μετά την αθώωσή του κατηγορούμενος ως ύποπτος στο θάνατο του κομμουνιστή Τζάκομο Ματτεόττι διορίστηκε διοικητής της Τρίπολης της Λιβύης. Τέσσερα χρόνια μετά διορίστηκε υπουργός Αποικιών όπου και συνόδεψε τον Βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ στην επίσκεψή του στην Ερυθραία. Με την επιστροφή του απενεμήθη το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τότε ανέλαβε κατ΄ εντολή του Μουσολίνι την εκπόνηση σχεδίου εισβολής και κατάληψης της τότε Αβησσυνίας (σήμερα Αιθιοπίας). Επί του σχεδίου αυτού που προέβλεπε ένα παραδοσιακό τρόπο διείσδυσης με σταδιακές και αργές προωθήσεις, ο Μουσολίνι, κατά τα επόμενα δύο χρόνια αποφάσισε πλήρη πολεμική επιχείρηση αντί διεισδύσεων με σαφώς πολυαριθμότερο στρατό. Έτσι το 1935 ο ντε Μπόνο ανέλαβε την διοίκηση των ιταλικών δυνάμεων (που συγκροτούνταν από τρία σώματα στρατού), εισβάλλοντας στις 3 Οκτωβρίου στην Αβησσυνία. Ο Ιταλο-Αιθιοπικός πόλεμος, (2ος ιστορικά) που ακολούθησε δεν ήταν όμως και τόσο σύντομος. Στις 16 Νοεμβρίου ο Εμίλιο ντε Μπόνο προήχθη σε στρατάρχη πλην όμως ο πόλεμος ακόμα συνεχιζόταν μέχρι που ο Μουσολίνι αναγκάστηκε να τον αντικαταστήσει. Τη θέση του ανέλαβε ο στρατάρχης Πιέτρο Μπαντόλιο. Στον Β΄ Π.Π., το 1942 ο Εμίλιο ντε Μπόνο διορίστηκε υπουργός επικρατείας. Το 1943 μετά τη μομφή του Βασιλέως της Ιταλίας κατά του Μουσολίνι και την προσπάθειά για τη σύλληψή του, στις 24 - 25 Ιουλίου το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο πήρε την απόφαση της δίωξης, σύλληψης και φυλάκισης όλης της ηγεσίας της Ιταλίας. Ακολούθησε η δίκη της Βερόνα όπου και αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, και η θανατική καταδίκη του Εμίλιο ντε Μπόνο. Ο ντε Μπόνο εκτελέστηκε από απόσπασμα δια τυφεκισμού στην ίδια πόλη στις 11 Ιανουαρίου του 1944. Ο Εμίλιο ντε Μπόνο ήταν τότε 77 ετών. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 855. Baer, George W. (1976). "Υπόθεση Test: Ιταλία, Αιθιοπία, και η Κοινωνία των Εθνών". Στάνφορντ, Καλιφόρνια: Hoover Institute Press, Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. ISBN 0-8179-6591-2 . Barker, AJ (1971). "Ο Βιασμός της Αιθιοπίας, 1936" . Νέα Υόρκη: Βιβλία Ballantine. ISBN 978-0-345-02462-6 . Bosworth, RJB (2005). "Η Ιταλία του Μουσολίνι: Ζωή της φασιστικής δικτατορίας", 1915-1945 . Νέα Υόρκη: Βιβλία Penguin. ISBN 978-0-14-303856-6 . Mockler, Anthony (20.032). "Ο πόλεμος του Χαϊλέ Σελασιέ". Νέα Υόρκη: Olive Branch. ISBN 978-1-56656-473-1 . Nicolle, David (1997). Η ιταλική εισβολή στην Αβησσυνία 1935-1936 . Westminster :. Osprey ISBN 978-1-85532-692-7 .