IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιαν Καντάρ

Ο Γιαν Καντάρ (Ján Kadár, 1 Απριλίου 1918 - 1 Ιουνίου 1979) ήταν Σλοβάκος, γεννημένος στην Ουγγαρία, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Κυρίως, εργάστηκε στην Τσεχοσλοβακία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Τα περισσότερα από τα έργα του τα σκηνοθετήθηκαν σε συνεργασία με τον Έλμαρ Κλος. Η πιο γνωστή δουλειά τους είναι Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού (1965), όπου βραβεύθηκε και με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ως καθηγητής του FAMU, δίδαξε πολλούς από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του Νέου Κύματος Τσεχοσλοβακίας. Κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ, δίδαξε σκηνοθεσία στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, στο Μπέβερλι Χιλς.

 Ο Καντάρ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, πρωτεύουσα τότε, του Βασιλείου της Ουγγαρίας, το οποίο βρισκόταν υπό την δικαιοδοσία της Αυστροουγγαρίας, εκείνη την περίοδο. Καιρό πριν, οι γονείς του τον φέρουν στη Ρόζναβα, της Σλοβακίας, μέρος του νεοσύστατου κράτους της Τσεχοσλοβακίας, όπου και μεγάλωσε. Ο Καντάρ, μετά την εγκύκλια εκπαίδευσή του, ακολούθησε τη Νομική, όμως γρήγορα στράφηκε στο Κινηματογραφικό Τμήμα Κινηματογράφου της Τσεχοσλοβακίας (πιθανώς το τρίτο τέτοιο, σε όλη την Ευρώπη). Το τμήμα ήταν μέρος του σχολείου της Μπρατισλάβα, Βιομηχανίας Τεχνών. Εκεί γράφτηκε το 1938 και παρακολούθησε μαθήματα από τον Σλοβάκο, γνωστό σκηνοθέτη, Κάρελ Πλίτσκα, έως ότου το τμήμα κλείσει το 1939. Μετά τις πολιτικές αναταραχές της εποχής, το χωριό, όπου γεννήθηκε, πήρε ουγγρική ονομασία και έγινε μέρος της Ουγγαρίας, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Με την εφαρμογή των αντιεβραϊκών νόμων, ο Καντάρ περιορίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αργότερα είπε: «Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, που συμπεριφερόμουν σαν Εβραίος: αρνήθηκα να αλλάξω και υπηρέτησε σε μία μονάδα με το κίτρινο περιβραχιόνιο και όχι με το άσπρο, το οποίο το έπαιρναν όσοι, τελικά, βαπτίστηκαν». Ο Γιαν Καντάρ ξεκίνησε τη σκηνοθετική του καριέρα στη Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με το ντοκιμαντέρ, Na troskách vyrastá život (1945). Μετά από αρκετά ντοκιμαντέρ, που εξέφραζαν τις απόψεις του Κομμουνιστικού Κόματος, στο οποίο και εντάχθηκε, ο Καντάρ, μετακόμισε στην Πράγα, το 1947. Κατόπιν, επέστρεψε στην Μπρατισλάβα, προσωρινώς, και έκανε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινίας το Katka, (1950). Από το 1952, ξεκίνησε μία μακρόχρονη συνεργασία με τον Έλμαρ Κλος, με ίσως μεγαλύτερο καρπό της συνεργασίας του Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού, όπου και βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Τον Νοέμβριο του 1968, μετακόμισε στις ΗΠΑ και έκτοτε δε συνεργάστηκε ξανά με τον Κλος. Η υπόλοιπη σκηνοθετική του καριέρα έλαβε μέρος στις ΗΠΑ και στον Καναδά, όπου σκηνοθετούσε για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Στις ΗΠΑ, απέκτησε φήμη, καθώς έγινε καθηγητής σκηνοθεσίας, στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Γιαν Καντάρ στο IMDb
Chocolate Synthesizer

Το "Chocolate Synthesizer" (チョコレート・シンセサイザー (Chokorēto Shinsesaizā)) είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Boredoms. Κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου του 1994 από τις WEA Japan και Reprise Records και το 2004 από την Very Friendly Records. Οι αρχικές ιαπωνικές εκδόσεις του Chocolate Synthesizer περιείχαν και ένα κουπόνι για το EP της μπάντας Super Roots 2.

 "Acid Police" – 4:55 "Chocolate Synthesizer" – 0:51 "Synthesizer Guide Book on Fire" – 2:27 "Shock City" – 4:43 "Tomato Synthesizer" – 3:49 "Anarchy in the UKK" – 4:41 "Mama Brain" – 3:59 "Action Synthesizer Hero" – 4:15 "Voredoms" – 6:01 "B for Boredoms" – 2:44 "EEEdoms" – 5:02 "Smoke 7" – 2:46 "Turn Table Boredoms" – 4:59 "I'm Not Synthesizer (Ypy?)" – 3:08 "Now Dom Go Synthesizer Way (Why?)" – 6:03 Eye Yamatsuka - φωνή, θόρυβος, sampling, μίξινγκ, sevena Yoshimi P-We – ντραμς, κρουστά, φωνητικά, djembe, πλήκτρα, τρομπέτα Kazuya Nishimura – ντραμς, synth pad, φωνητικά, sampling, djembe Hiyashi Hira – μπάσο, φωνητικά, κρουστά Seiichi Yamamoto – κιθάρα, φωνητικά, κρουστά Yoshikawa Toyohito – ντραμς, φωνητικά Dirty Rotten Graphucks (Ishiguroo, ShooHey! & Eye) - σχέδιο Ohji Hayashi - μηχανικός, μίξινγκ Naoyoshi Matsuyama - βοηθός μηχανικός Boredoms - παραγωγή
Καμπότζοι

Οι Καμπότζοι ή Καμποτζιανοί (αγγλικά: Kambojas) ήταν μια φυλή στην Ινδία της Εποχής του Σιδήρου, που αναφέρεται συχνά στη σανσκριτική και παλική (γλώσσα Πάλι) λογοτεχνία. Η φυλή συνασπίστηκε και αποτέλεσε ένα από τα δεκαέξι Μαχατζαναπάντας (μεγάλα βασίλεια) της αρχαίας Ινδίας.

 Οι αρχαίοι Καμπότζοι πιθανόν ήταν ινδοϊρανικής καταγωγής. Περιγράφονται επίσης ως βασιλική φατρία των Σακών. Η πρώτη αναφορά στους Καμπότζους είναι στα έργα του Ινδού λόγιου Πανίνι, περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης, εμφανίζονται στη Μαχαμπαράτα (10ος αιώνας π.Χ.) και στο Μανουσμρίτι (12ος αιώνας π.Χ.), όπου περιγράφονται ως πρώην ξατρίγιας (κάστα πολεμιστών) που είχαν υποβαθμιστεί από την αποτυχία τους να τηρήσουν την ινδουιστική θρησκευτική λατρεία. Οι περιοχές τους βρίσκονταν πέρα από τη Γανδάρα στο σημερινό Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, όπου είχαν ανεγερθεί αγάλματα του Βούδα στ΄ όνομα των διάσημων Ινδών αυτοκρατόρων Τσαντραγκούπτα Μωρύα και Ασόκα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. τα Ήδικτα του Ασόκα αναφέρονται στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Καμπότζων ως ανεξάρτητης από την Αυτοκρατορία των Μωρύα. Κάποια τμήματα των Καμπότζων διέσχισαν τον Ινδοκαύκασο και εγκατέστησαν καμποτζιανές αποικίες στις Παροπαμισάδες και μέχρι το Ρατζάουρι. Το έπος Μαχαμπαράτα εντοπίζει τους Καμπότζους στις πλαγιές του Ινδοκαύκασου, ως γείτονες των Νταράντα, και τους Παράμα-Καμπότζους πέρα από τον Ινδοκαύκασο ως γείτονες των Ρισίκα της κοιλάδας Φεργκάνα. Η συνομοσπονδία των Καμπότζων ίσως εκτεινόταν από την κοιλάδα του Ρατζάουρι στο νοτιοδυτικό τμήμα του Κασμίρ μέχρι την οροσειρά του Ινδοκαύκασου. Στα νοτιοδυτικά τα σύνορα εκτείνονταν πιθανόν μέχρι τις περιοχές της σημερινής Καμπούλ, Γκάζνι και Κανταχάρ, με τον πυρήνα συγκεντρωμένο στην περιοχή βορειοανατολικά της Καμπούλ, ανάμεσα στον Ινδοκαύκασο και τον ποταμό Κουνάρ, περιλαμβάνοντας την Καπίσα και εκτεινόμενα πιθανόν από τις κοιλάδες της Καμπούλ μέχρι την Κανταχάρ. Η πρωτεύουσα των Καμπότζων ήταν πιθανόν η Ρατζαπούρα (σημερινό Ρατζάουρι). Η αρχαία ινδική πολιτική πραγματεία Αρθασάστρα του Τσανάκυα, και τα Ήδικτα του Ασόκα No. XIII, αναφέρουν ότι οι Καμπότζοι ακολούθησαν μια δημοκρατική πολιτική οργάνωση. Οι αφορισμοί (σούτρας) του Πανίνι τείνουν να διαλαλούν ότι οι Καμπότζοι ήταν μια "μοναρχία πολεμιστών", αλλά ο "ειδικός κανόνας και η έκτακτη μορφή παραγώγου" που χρησιμοποιεί για να σημάνει τον ηγέτη των Καμπότζων, υποδηλώνει ότι η εξουσία του βασιλιά τους ήταν κατ΄ όνομα μόνο (βασιλιάς-σύμβουλος). Ένας βασιλιάς των Καμπότζων ήταν ο Σρίντρα Βαρμάνα Καμπότζ (Srindra Varmana Kamboj). Οι Καμπότζοι συγκρούστηκαν με το Μέγα Αλέξανδρο κατά την εισβολή του τελευταίου στην Κεντρική Ασία. Ο Μακεδόνας κατακτητής, αφού κατέλυσε την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών, ξεχύθηκε στο σημερινό ανατολικό Αφγανιστάν και δυτικό Πακιστάν. Εκεί συνάντησε την αντίσταση των καμποτζιανών φυλών των Ασπάσιων και Ασσακηνών.
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1801–1855)

Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. Maria Theresia von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Toskana, 21 Μαρτίου 1801 - 12 Ιανουαρίου 1855) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Πριγκίπισσα της Τοσκάνης, που από το γάμο της με τον Κάρολο Αλβέρτο της Σαρδηνίας έγινε Βασίλισσα της Σαρδηνίας το διάστημα 1831-1849.

 Η Μαρία Θηρεσία Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Ιωάννα Βενεδίκτη ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης και της Λουίζας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 21 Μαρτίου 1801, κατά τη διάρκεια της εξορίας των γονιών της, εξαιτίας της εισβολής του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Τοσκάνη.Το 1831, ο Κάρολος Φήλιξ της Σαρδηνίας απεβίωσε, με αποτέλεσμα να ανέβει στο θρόνο της Σαρδηνίας ο 2ος εξάδελφός του Κάρολος Αλβέρτος. Έτσι, η Μαρία Θηρεσία απέκτησε τον τίτλο της Βασίλισσας της Σαρδηνίας. Παντρεύτηκε στη Φλωρεντία, στις 30 Σεπτεμβρίου 1817, τον Κάρολο Αλβέρτο της Σαρδηνίας και είχε τέκνα: Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ (1820 - 1878), Βασιλιάς της Σαρδηνίας και μετά της Ιταλίας. Φερδινάνδος (1822 - 1855), 1ος Δούκας της Γένουας. Μαρία Χριστίνα (1826 - 1827). Calendario generale pe' regii stati. Ministry of the Interior, Kingdom of Sardinia. 1847.
Γ.Α. Ίρις Νέας Σμύρνης

Ο αθλητικός σύλλογος Γυναικείες Αθλοπαιδειές Νέας Σμύρνης "ΙΡΙΣ" (ΓΑΝΣ "ΙΡΙΣ") είναι γυναικείο σωματείο βόλεϊ. Αγωνίζεται στην Β΄ ΕΘΝΙΚΗ κατηγορία του Εθνικού Περιφερειακού Πρωταθλήματος και ανήκει στον Β' όμιλο που υπάγεται στην Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Το 2013 τερμάτισε 2η και έφτασε στα play off ανόδου.

 Η ΓΑΝΣ "Ίρις" ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου 1982 από 23 κατοίκους της Νέας Σμύρνης, με σκοπό να δημιουργήσουν μια ομάδα βόλεϊ κοριτσιών, στην οποία να αθλούνται τα παιδιά τους. Η Ίρις είναι μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης και αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής (ΕΣΠΕΔΑ). Εκτός από το γυναικείο τμήμα, διατηρεί τμήματα μικρότερων ηλικιών: νεανίδων, κορασίδων, παγκορασίδων και μίνι βόλεϊ. Σκοπός του σωματείου είναι κυρίως η καλλιέργεια του γυναικείου αθλητισμού και δευτερευόντως ο πρωταθλητισμός. Στην 30χρονη λειτουργία της η Ίρις ανέδειξε αρκετές αθλήτριες υψηλού επιπέδου με κορυφαία την Σοφία Καραθανάση, η οποία αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες κορασίδων και νεανίδων την τριετία 2001 ως 2004. Στην ακαδημία και στις αγωνιστικές ομάδες του συλλόγου (παγκορασίδες, κορασίδες, νεανίδες) αθλούνται συνολικά πάνω από 60 αθλήτριες. Έδρα του σωματείου είναι το Δημοτικό Γυμναστήριο Ν. Σμύρνης, οδός Αρτάκης & Εθνικής Στέγης στην Άνω Νέα Σμύρνη. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το μαύρο (κόκκινη φανέλα - μαύρο παντελονάκι) Την αγωνιστική περίοδο 2013-14 τη γυναικεία ομάδα συγκροτούν οι παίκτριες: Άρτεμις Ευστρατιάδου (αρχηγός) Κατερίνα Πούλιου Μαρία Μάνου Άρτεμις Παπαϊωάννου (L) Έλενα Βονόρτα Εύα Κουτσούλη Βίκυ Κατσαρά Ελένη Σπηλιακοπούλου Ελισάβετ Μανιού Σοφία Μαρκουλάκη Αναστασία ΚοντογιώργουΠροπονητής: Κυριάκος Γρηγορακάκης www.gans-iris.gr https://www.facebook.com/IrisVolleyballGynaikon?ref=hl&ref_type=bookmark https://www.facebook.com/groups/49083551912/ "Ημερολόγιο 2008" του ΓΑΝΣ "Ίρις".
Τεϊέλαιο

Το τεϊέλαιο είναι ένα αιθέριο έλαιο, με χλωμό χρυσαφί χρώμα και άρωμα που θυμίζει καμφορά. Παράγεται από την απόσταξη των φύλλων του φυτού Μελαλεύκη η εναλλασσόφυλλος (Melaleuca alternifolia), ενός ιθαγενούς φυτού της Αυστραλίας. Το συγκεκριμένο αιθέριο έλαιο έχει ευεργετικές θεραπευτικές ιδιότητες (συμπεριλαμβανομένης αντισηπτικής, αντιμυκητιασικής και αντιμικροβιακής δράσης), ενώ πιστεύεται ότι έχει καλλυντικές ιδιότητες. Τα φύλλα του φυτού τα χρησιμοποιούσαν παλιά ως υποκατάστατο του τσαγιού και σ' αυτό οφείλει την ονομασία του.

 Το τεϊέλαιο έχει μακρά ιστορία παραδοσιακών εφαρμογών. Οι Αυστραλοί Αβορίγινες το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο για να θεραπεύσουν τον βήχα και το κρύωμα με την εισπνοή των ελαίων που εξατμίζονταν απο τα λιωμένα φύλλα του φυτού. Επίσης χρησιμοποιούσαν λιωμένα φύλλα για κοψίματα, εγκαύματα και μολύνσεις τοποθετώντας τα στην πάσχουσα περιοχή ως κατάπλασμα. Περιέχει ουσίες γνωστές ως τερπενοειδή (ή τερπένια), οι οποίες φέρεται να έχουν αντισηπτική και αντιμυκητιασική δράση. Το τεϊέλαιο χρησιμοποιείται στην εναλλακτική ιατρική για τις εξής παθήσεις: Ακμή Μύκητες των ποδιών Πυτιρίδα Κολπίτιδα Άφθες Περιοδοντικές παθήσεις
Γιούρι Μπογκολιούμπσκι

Ο Γιούρι (Γιώργι) Αντρέγιεβιτς ο Μπογκολιούμπσκι (ο Θεοφιλής), ρωσ. Юрий Андреевич Боголюбский (άκμασε 1172-1188) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1172-75).

 Ήταν γιος τού αγίου Αντρέι πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ. Αγαπημένη διαμονή τού πατέρα του ήταν το φρούριο Μπογκολούμποβο (δίπλα στο Βλαντίμιρ) και από αυτό ο Αντρέι και ο Γιούρι είχαν το προσωνύμιο Μπογκολιούμπσκι. Κυβέρνησε το Νόβγκοροντ το διάστημα 1172-75. Όταν το 1175 δολοφονήθηκε ο πατέρας του, ο Γιούρι εκθρονίστηκε και εκτοπίστηκε. Αφού νικήθηκε από μία σειρά εσωτερικών πολέμων, βρήκε τελικά καταφύγιο στα βόρεια τού Καυκάσου στα τέλη της δεκαετίας τού 1170. Το 1184-85 επισκέφθηκε τους Κιπτσάκους, ελπίζοντας με τη βοήθειά τους να αποκαταστήσει τα δικαιώματά του στον πριγκιπάτο τού πατέρα του. Το 1185 οι ευγενείς της Γεωργίας κανόνισαν τον γάμο του με την Τάμαρ των Βαγρατιδών-Ιβηρίας βασίλισσα της Γεωργίας. Ως σύζυγός της διοίκησε το 1186-87 έναν στρατό της Γεωργίας και λεηλάτησε με επιτυχία την περιοχή των Σελτζούκων τού Ικονίου στα δυτικά και των Ελντιγκουζιδών Κιπτσάκων του Αρράν στα ανατολικά. Ωστόσο η Ταμάρ δυσαρεστήθηκε από αυτόν και τον διαζεύχθηκε το 1187. Λέγεται ότι έπινε πολύ, ήταν φιλόδοξος, εμπλεκόταν σε ερωτικές καταχρήσεις και σοδομισμό· αποπέμφθηκε από τη Γεωργία το 1188. Συμμάχησε με μία ομάδα ισχυρών ευγενών της Γεωργίας και επέστρεψε ως ηγέτης εξέγερσης εναντίον της Ταμάρ το 1191. Οι στασιαστές τον ανακήρυξαν βασιλιά της Γεωργίας στο ανάκτορο τού Γκεγκούτι και κατέλαβαν πολλές επαρχίες της νοτιο-δυτικής Γεωργίας, αλλά τελικά συνεθλίβησαν από τον αφοσιωμένο στρατηγό της βασίλισσας, τον Γκαμρέκελ Τορέλι στις μάχες τού Τμόγκβι και Ερουσέτι. Οι επαναστάτες αποκεφαλίστηκαν και ο Γιούρι συγχωρέθηκε από την Ταμάρ. Όμως εξεγέρθηκε πάλι το 1193 και εισέβαλε στην επαρχία Κακέτι. Νικήθηκε στην περιοχή τού Καμμπετσάνι και τελικά εκτοπίστηκε από τη Γεωργία. Από τότε ο Γιούρι εξαφανίζεται από την Ιστορία. Ο γάμος της Ταμάρ με τον Γιούρι πρίγκιπα των Ρως έγινε θέμα δύο πεζογραφημάτων στη σύγχρονη Γεωργία. Πρώτα ο Σάλβα Νταντιάνι έγραψε το Ο άτυχος Ρώσος (1916-26), αλλά τού επιτέθηκε η Σοβιετική κριτική, με τη δικαιολογία ότι "νοθεύει την αιώνια φιλία των δύο λαών". Ο Νταντιάνι, υπό την πίεση τού Κομμουνιστικού Κόμματος, αναθεώρησε τον τίτλο και την πλοκή τού έργου, ώστε να ευθυγραμμίζονται με την επίσημη ιδεολογία. Το 2002 η σατυρική ιστορία Ο πρώτος Ρώσος που έγραψε η νέα Γεωργιανή συγγραφέας Λάσα Μπουγκαντζε, αναφερόμενη στην πρώτη νύχτα τού γάμου της Ταμάρ και την απογοήτευσή της με τον Γιούρι, εξόργισε τους συντηρητικούς και πυροδότησε μία εθνική διαμάχη. Έντονες συζητήσεις έγιναν στα Μέσα Ενημέρωσης, στη Βουλή της Γεωργίας και στο Πατριαρχείο της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Tillett, Lowell (1969), The Great Friendship: Soviet Historians on the Non-Russian Nationalities, p. 329.University of North Carolina Press
Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας

Ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ (Maximilian II. Emanuel, 11 Ιουλίου 1662 - 26 Φεβρουαρίου 1726) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν εκλέκτορας της Βαυαρίας, εγγονός του Μαξιμιλιανού Α΄.

 Ο Λουδοβίκος Μαρία Ιωσήφ Γαϊτανός Αντώνιος Νικόλαος Φραγκίσκος Ιγνάτιος Φήλιξ ήταν γιος του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας και της Ερριέττας Αδελαΐδας της Σαβοΐας, κόρης τού Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1679. Πήρε μέρος στους πολέμους ενάντια των Οθωμανών Τούρκων, στους οποίους και διακρίθηκε (1683). Το 1690 διορίστηκε αρχιστράτηγος των στρατευμάτων του Ρήνου εναντίον των Γάλλων και το 1691 εκδήλωσε αξιώσεις στον ισπανικό θρόνο, εξαιτίας του πρώτου γάμου του με τη Μαρία Αντωνία, κόρη του Λεοπόλδου Α΄. Στον πόλεμο για τη διαδοχή του ισπανικού θρόνου συμμάχησε με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, αλλά μετά τις ήττες του στο Σέλενμπεργκ (1704) και στο Χαίχσταιτ (1704), αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Βαυαρία. Το 1706, επικεφαλής των γαλλικών στρατευμάτων, γνώρισε πολλές ήττες και έχασε τη Βραβάντη. Μετά τη σύναψη όμως της συνθήκης του Ράστατ, αποκαταστάθηκε στις προηγούμενες κτήσεις του. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, ο κατοπινός Κάρολος Ζ΄. Πρώτα νυμφεύτηκε το 1685 τη Μαρία Αντωνία των Αψβούργων, κόρη του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και είχε τέκνα: Λεοπόλδος Φερδινάνδος (22 - 25 Μαΐου 1689). Αντώνιος (28 Νοεμβρίου 1690), θνησιγενής. Ιωσήφ Φερδινάνδος (1692 - 1699).Το 1692 απεβίωσε η Μαρία Αντωνία και έπειτα από τρία έτη ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ έκανε δεύτερο γάμο με τη Θηρεσία Κυνεγόνδη Σομπιέσκα, κόρη του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας & Λιθουανίας, και είχε τέκνα: θνησιγενής γιος (12 Αυγούστου 1695). Μαρία Άννα Καρολίνα (1696 - 1750), μοναχή. Κάρολος Ζ΄ (1697 - 1745), Εκλέκτορας της Βαυαρίας, Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Φίλιππος Μαυρίκιος Μαρία (1698 - 1719), Επίσκοπος Πάντερμπορν και Μύνστερ. Φερδινάνδος Μαρία Ιννοκέντιος (1699 - 1738), στρατηγός της Αυστρίας. Κλήμης Αύγουστος (1700 - 1761), Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Τευτονικού Τάγματος, Αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, Επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ, Πάντερμπορν, Οσναμπρύκ, Χίλντεσχαϊμ, Μύνστερ. Γουλιέλμος (1701 - 1704). Αλοϋσιος Ιωάννης Αδόλφος (1702 - 1705). Ιωάννης Θεόδωρος (1703 - 1763), Καρδινάλιος, Πρίγκιπας-Επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ, Φράιζινγκ, Λιέγης. Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ Θωμάς (1704 - 1709).Από την εκτός γάμου σχέση του με την Ανιές Φρανσουάζ Λουσιέ είχε ένα φυσικό τέκνο: Εμμανουήλ Φραγκίσκος Ιωσήφ (1695 - 1747), Κόμης της Βαυαρίας.
Αναζήτησις...

Η Αναζήτησις... είναι μια Ελληνική αστυνομική ταινία παραγωγής του 1972 σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο Κλέαρχου Κονιτσιώτη και Αχιλλέα Αυγερίου. Πρωταγωνιστούν οι Άγγελος Αντωνόπουλος, Έλενα Ναθαναήλ, Βασίλης Ανδρονίδης και ο Ντίνος Καρύδης.

 Η Έλενα Χρυσού, μια όμορφη και αργόσχολη κόρη εφοπλιστή επιδιώκει να γνωρίσει τον Θάνο Βεργή, έναν μοναχικό άνδρα, πλούσιο και πολυάσχολο, με στόχο μια ερωτική περιπέτεια. Αρχίζει, έτσι, να τον παρακολουθεί καθημερινά, αφού νοικιάσει μια εξοχική καμπάνα στο Λαγονήσι, ακριβώς πλάι στη δική του και γίνεται μάρτυρας των ερωτικών του περιπτύξεων με πολλές διαφορετικές γυναίκες. Όλες τους είναι μοντέλα, σταλμένα από τη φίλη του Θάνου, τη Νατάσα, που είναι επικεφαλής ενός οίκου μόδας. Για να πλησιάσει τον Θάνο, η Έλενα παρουσιάζεται σε ένα από τα μοντέλα, τη Τζένη, και λέγοντας πως είναι γραμματέας του Βεργή διώχνει την κοπέλα πηγαίνοντας η ίδια αντ' αυτής στην καμπάνα του. Όταν ο Θάνος ζητά να τον επισκεφθεί ξανά η Τζένη, αποκαλύπτεται ότι εκείνη (η πραγματική Τζένη) είναι νεκρή από τροχαίο που έχει συμβεί στην περιοχή, αν και η αστυνομία υποπτεύεται δολοφονία. Ο Βεργής, θεωρώντας την Έλενα ένα ακόμη κολ γκερλ, τη συσχετίζει με τον φόνο της Τζένης. Μέσα στο βαρύ κλίμα των ανακρίσεων για τον φόνο, η Έλενα εξαφανίζεται από τη ζωή του Θάνου ξαφνικά, αν και αυτός αρχίζει να συνδέεται όλο και πιο πολύ συναισθηματικά μαζί της. Τελικά η αστυνομία, μετά από αναζητήσεις, βρίσκει τον δολοφόνο της κοπέλας, που δεν είναι άλλος από τον σύζυγο του θύματος. Άγγελος Αντωνόπουλος - Θάνος Βεργής Έλενα Ναθαναήλ - Έλενα Χρυσού Βάσος Ανδρονίδης - αστυνόμος Ντίνος Καρύδης - επιθεωρητής Πλατής Θόδωρος Έξαρχος - μπάτλερ Τασσώ Καββαδία - Νατάσα Νίκος Κάπιος - Σπύρος Νίκος Βανδώρος - Λέων Χρυσός Μαίρη Ραζή Ντανιέλ Λόντερ - Ίρις Αλέκος Ζαρταλούδης - Βάγιας Μαργαρίτα Γεράρδου Ανθή Γούναρη Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας περιλαμβάνουν πλάνα από τον Αστέρα Βουλιαγμένης και το Λαγονήσι Αττικής. Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Γιάννης Σπανός, ενώ τραγουδούν η Μαρία Δημητριάδη και η αδελφή της, Αφροδίτη Μάνου. Το σάουντρακ περιέχει τα παρακάτω κομμάτια, όλα ορχηστρικά εκτός από τρία: Τίτλοι Βήματα Κωλ Γκερλς Μύκονος Σ' Αναζητώ (Μ. Δημητριάδη) Καταδίωξη Βήματα (Α. Μάνου) Σ' Αναζητώ Κωλ Γκερλς (Μ. Δημητριάδη) Σέικ Αναζήτηση Φινάλε. Η Αναζήτησις... προβλήθηκε τη σεζόν 1972-1973 κόβοντας 62.752 εισιτήρια. Ήρθε στην 7η θέση ανάμεσα σε άλλες 64 ταινίες της ίδιας σεζόν. Δημήτρης Κολιοδήμος, Λεξικό ελληνικών ταινιών, εκδόσεις Γένους, Αθήνα, 2001, σελ. 43
Αργυρούπολη Κιλκίς

Η Αργυρούπολη είναι χωριό που κείται 4 χλμ. ανατολικά της πόλης του Κιλκίς και δυτικά του Σπανού ποταμού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 423 κατοίκους. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 591 κατοίκους. Η Αργυρούπολη βρίσκεται δυτικά του Γαλλικού ποταμού.

 Η παλιά ονομασία του οικισμού ήταν Στρέζοβο και η μετονομασία έγινε στις 31/8/1926 (Φ.Ε.Κ 346/1926). Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι του Στρεζόβου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, οι Στρεζοβίτες προσχώρησαν και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. Οι κάτοικοι είναι πρόσφυγες από τον Πόντο και κύρια από τα χωριά της Αργυρούπολης Πόντου εκ της οποίας προέρχεται και η ονομασία. Τα χωριά προέλευσης είναι το Τσιαγούλ (σημερινό Τσαγίλ Σιράν, τουρκ. Cagil Siran), η Χουτουρά (σημερινό Αλεμντάρ Γκιουμουσανέ, τουρκ. Alemdar Gumushane), το Κανάκ, το Καρατζά, το Μαυρολίθι, το Ουλουσειράν, η Άλμη, το Πελέν (σημερινό Μπελέν Σιράν, τουρκ. Belen Siran), η Δέρραινα, το Κιαλάντον, τα Λωρία Μούζενας, το Τσερκεζάντον και η Τσολόσαινα (σημερινό Μπαχτσελίκ Γκιουμουσανέ, τουρκ. Bahcelik Gumushane), όλα κείμενα στην ευρύτερη περιοχή Αργυρούπολης του Πόντου. Λόγω της κλίσεως του εδάφους στο χωριό υπάρχουν δύο μαχαλάδες στους οποίους και υπάρχουν οι εκκλησίες Προφήτη Ηλία στον "Κάτω Μαχαλά" και Κωνσταντίνου και Ελένης στον "Άνω Μαχαλά". Η πανήγυρις του χωριού είναι στις 21 Μαΐου. Οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται κύρια με γεωργικές εργασίες. Το χωριό είναι ευρύτερα γνωστό στο Πανελλήνιο λόγω των Αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων που υπήρχαν παλαιότερα εκεί και των πολλών στρατιωτικών μονάδων που επίσης βρίσκονταν εκεί φιλοξενώντας περί τους 4.000 στρατιώτες. Ο Ηρακλής Αργυρούπολης είναι ένας ερασιτεχνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αργυρούπολη και ιδρύθηκε επίσημα το 1972 ως Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Ηρακλής Αργυρούπολης. Είναι αναγνωρισμένο σωματείο από την Γ.Γ.Α. με κωδικό ΜΛ75 στο άθλημα του ποδοσφαίρου και αγωνίζεται στο δημοτικό γήπεδο Αργυρούπολης. Ο σύλλογος πέτυχε σημαντικές διακρίσεις κατακτώντας τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Κιλκίς έχοντας ως αποκορύφωμα την συμμετοχή του στην Ερασιτεχνική Κατηγορία Ελλάδος την ποδοσφαιρική περίοδο 1982-83 (αντίστοιχη της σημερινής Γ’ Εθνικής/Football League 2). Μεγάλη επιτυχία αποτελεί επίσης και η παρουσία του στον τελικό κυπέλλου της ΕΠΣ Κιλκίς όπου ηττήθηκε από τον Κιλκισιακό με 2-1 στις 17 Μαρτίου 1976 (χρονιά κατά την οποία ο Κιλκισιακός προήχθη στην B' Εθνική και έφτασε ψηλά στο Κύπελλο Ερασιτεχνών). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Google Earth
Χατμάα Μπατούλγκα

Ο Χατμάα Μπατούλγκα (Khaltmaagiin Battulga, μογγολικά: Халтмаагийн Баттулга, προφορά: xɑɮt.maː.ɡiːŋ ˈbɑt.tʊ.ɮɐk, γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1963) είναι Μογγόλος πολιτικός , ο οποίος ήταν πρόεδρος της χώρας του από τις 10 Ιουλίου 2017 ως τις 25 Ιουνίου 2021. Διετέλεσε Μέλος της Κρατικής Μεγάλης Χουράλ (συνέλευση) από το 2004 έως το 2016 και υπουργός Οδικού Δικτύου, Μεταφορών, Αναδόμησης και Αστικής Ανάπτυξης από το 2008 έως το 2012. Ήταν υποψήφιος με το Δημοκρατικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές του 2017, και εξελέγη πρόεδρος με το 55% των ψήφων στον τελικό γύρο. Ήταν οι πρώτες επαναληπτικές εκλογές στη σύγχρονη ιστορία της Μογγολίας.

 Γεννήθηκε το 1963. Ο πατέρας του ήταν προπονητής της παραδοσιακής πάλης και έτσι ο Μπατούλγκα ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με το άθλημα αυτό. Το 1983 αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο σαμπό, στην κατηγορία -52 κιλών. Εντάχθηκε στην εθνική ομάδα πάλης το 1979 και παρέμεινε ως το 1990. Κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο του αθλήματος στο Ουλάν Μπατόρ, το 1989. Το 2006 έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας τζούντο της Μογγολίας. Το 1990 ο Μπατούλγκα άρχισε να ράβει και να πουλά τζιν σε τοπικό επίπεδο και στην Ουγγαρία. Αυτό του επέτρεψε να έχει έσοδα 600 δολαρίων, που ήταν αρκετά για να αγοράσει μια βιντεοκάμερα και να ξεκινήσει μια επιχείρηση εξαγωγών-εισαγωγών για ηλεκτρονικές συσκευές από τη Σιγκαπούρη μέχρι τη Μογγολία, τη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη. Στη χώρα του είναι γνωστός και ως Τζένκο, από το όνομα ενός χαρακτήρα της ταινίας "Ο Νονός". Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, που διεξήχθη στις 26 Ιουνίου 2017, ο Μπατούλγκα ήταν ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, με τη σημαία του Δημοκρατικού Κόμματος και για πρώτη φορά δεν κέρδισε κανένας υποψήφιος την πλειοψηφία για να εκλεγεί. Ο Μπατούλγκα προηγήθηκε στον πρώτο γύρο με ποσοστό 38,64% και αναμετρήθηκε με τον δεύτερο Μιγίγκομπιν Ένχμπολντ, ο οποίος έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 30,75%. Στον δεύτερο και τελικό γύρο στις 7 Ιουλίου, ο Μπατούλγκα επικράτησε με ποσοστό 55%. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 10 Ιουλίου.
Μπρεντ Σκοτ

Ο Μπρεντ Στίβεν Σκοτ (αγγλικά: Brent Steven Scott, 15 Ιουνίου 1971) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, στο παρελθόν στο ΝΒΑ. Ο Σκοτ είχε ύψος 2,08 μέτρων και βάρος 110 κιλών και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ . Ο Σκοτ είναι επί του παρόντος βοηθός προπονητή στο Πανεπιστήμιο της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια .

 Ο Σκοτ έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο Ράις . Ο Σκοτ έπαιξε 16 παιχνίδια με τους Ιντιάνα Πέισερς κατά τη διάρκεια της περιόδου 1996–97 στο ΝΒΑ, με μέσο όρο 1,2 πόντους και 0,6 ριμπάουντ ανά αγώνα. Έπαιξε επίσης επαγγελματικά στην Πολωνία ( Άνβιλ Βλοτσλάβεκ ), στην Ισπανία (για Ταού Κεράμικα, Ρεάλ Μαδρίτης, Πολαρίς Ουόρλντ Μούρθια ), Ιταλία (για Ολιτάλια Φορλί, Βιόλα Ρέτζιο Καλάμπρια και Σναϊντέρο Ούντινε ) και Ελλάδα ( Γυμναστικός Σ. Λάρισας, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ ). Στις 25 Ιουνίου 2007, το Πανεπιστήμιο Ράις ανακοίνωσε ότι ο Σκοτ θα ήταν βοηθός προπονητή καλαθοσφαίρισης. Έκτοτε υπηρέτησε με την ίδια ιδιότητα στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα και στο TCU, και στις δύο θέσεις υπό τον προπονητή Τρεντ Τζόνσον . Στις 16 Μαΐου 2016, ο Σκοτ επέστρεψε στο πανεπιστήμιο όπου αποφοίτησε, Ράις, μετά από τέσσερα χρόνια στο TCU, για να υπηρετήσει στο προσωπικό του Μάικ Ρόουντς. Τον Μάρτιο του 2017 εντάχθηκε στο επιτελείο του Ρόουντς στο VCU. Βιογραφικό προπονητή TCU Αρχειοθετήθηκε 2013-09-25 στο Wayback Machine. Στατιστικά ΝΒΑ στο basketballreference.com Προφίλ παίκτη της ΑΕΚ στο aek.com Συνέντευξη με τον Μπρεντ Σκοτ, του Μάρεκ Μοσακόφσκι στο 24sec.net
Άγιος Κωνσταντίνος Άρτας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κάτω Καλεντίνης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται λίγο βορειότερα από τον οριζόντιο βραχίονα της τεχνητής λίμνης Αράχθου, πολύ κοντά στην Κάτω Καλεντίνη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Καλεντίνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Καλεντίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
White Road Commander

Το White Road Commander ήταν μια σειρά από βαριά "χωρίς μούρη" φορτηγά που κατασκευάστηκαν από την White Motor Company από το 1972 έως το 1983. Μετά την εξαγορά της Volvo, το Road Commander έλαβε ένα ελαφρύ λίφτινγκ και συνέχισε να πωλείται ως White High Cabover.

 Το 1975 παρουσιάστηκε το εκσυγχρονισμένο Road Commander 2, με μια επανασχεδιασμένη καμπίνα που χρησιμοποίησε τις νέες «κωνικές» πόρτες που εμφανίστηκαν στη σειρά White και επίσης σε πολλά Autocar με την έκδοση «2» ενώ άλλα κλασικά φορτηγά Autocar και Western Star διατήρησαν την παλιά White καμπίνα, και οι δύο μάρκες ανήκουν επίσης στη White. Το παρμπρίζ παρέμεινε σχισμένο. Αρχικά εξοπλισμένα με μονούς στρογγυλούς προβολείς, στη δεκαετία του 1980 τα φορτηγά έγιναν διαθέσιμα και με διπλές ορθογώνιες μονάδες. Το μεταγενέστερο White High Cabover ήταν διαθέσιμο με καμπίνες WHS και WHL, αυτά τα ακρωνύμια σημαίνουν "White High-cab Short" και "White High-cab Long". Υπήρχαν επίσης τα WHE και WHM ("Extended" και "Medium"). Μετά τον συνδυασμό της πινακίδας White με αυτή της GMC το 1988, το σχέδιο συνέχισε να κατασκευάζεται ως White GMC. Το Road Commander 2 έχει βιδωτό πλαίσιο από χάλυβα υψηλής εφελκυσμού, ενώ η καμπίνα από αλουμίνιο έχει υδραυλική κλίση. Αυτό επιτρέπει την πρόσβαση σε ένα ευρύ φάσμα διαθέσιμων κινητήρων ντίζελ από την Cummins, την Caterpillar και άλλους κατασκευαστές. Το διαθέσιμο εύρος το 1977 ήταν από 190 to 450 horsepower (142 to 336 kW). Ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό για την εποχή ήταν το πτυσσόμενο συρτάρι του RC2 που περιείχε όλες τις ηλεκτρικές ασφάλειες και συνδέσεις, που βρίσκεται μέσα στην καμπίνα. Το RC2 κυκλοφόρησε επίσης σε πολλές εξαγωγικές αγορές και τέτοια μοντέλα πληρούσαν όλους τους κανονισμούς ΕΟΚ και ECE της περιόδου. Το Αμερικάνικο φορτηγό πωλήθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές αγορές όπως η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό ήταν αρκετά ασυνήθιστο για βαρέα οχήματα της Αμερικής. Η Western Star είχε αρχικά δημιουργηθεί από την White το 1967, ειδικά για να στοχεύσει τις αγορές φορτηγών στη δυτική ακτή. Μετά την αγορά της White από τη Volvo το 1980, η Western Star ακολούθησε το δικό της δρόμο — αλλά τα φορτηγά συνέχισαν να είναι διαθέσιμα στον Καναδά και σε ορισμένες δυτικές πολιτείες με το σήμα Western Star. Το μοντέλο Western Star δεν έλαβε ποτέ τη διαγώνια εγκάρσια ράβδο που είχαν άλλα White φορτηγά της Volvo. Το Western Star Cabover έχει επίσης μια καρφωτή ασπίδα κάτω από το μπροστινό παρμπρίζ, βοηθώντας στην αλλαγή της εμφάνισής του. Μπροσούρα Western Star Cabover
Παλαιογραφία

Παλαιογραφία ονομάζεται η επιστημονική μελέτη των αρχαίων συστημάτων γραφής. Συγκαταλέγεται στις βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας και είναι κλάδος της φιλολογίας. Η παλαιογραφία ερευνά την εξέλιξη της γραφής και των τύπων μέσα στο χρόνο. Οι παλαιογράφοι αναλύουν μεθοδικά τα χαρακτηριστικά των γραμμάτων, γραμματοσειρών, τύπων, σημείων στίξεως ή και των συνήθων συντομεύσεων, ως αναγνωρίσιμα και διακριτικά χαρακτηριστικά της εποχής τους. Με την βοήθεια της παλαιογραφίας είναι δυνατός ο προσδιορισμός της ηλικίας αχρονολόγητων κειμένων, ή η διασταύρωση διαθέσιμων πληροφοριών για το χρονικό, γεωγραφικό ή ιστορικό τους πλαίσιο. Μια από τις εφαρμογές της παλαιογραφίας είναι η χρονολόγηση επιγραφών επάνω σε σκληρό υλικό (π.χ. πέτρα, πέτρωμα, μάρμαρο κλπ.), όταν οι επιγραφές αυτές δεν φέρουν κάποια ιδιαίτερη χρονολογία. Ανάλογα με το αλφάβητο διακρίνουμε και επί μέρους κλάδους, την λατινική παλαιογραφία ελληνική παλαιογραφία αραβική παλαιογραφία κυριλλική παλαιογραφία, κλπ.

 Ιερές συντομογραφίες Bernhard Bischoff: Paläographie des römischen Altertums und des abendländischen Mittelalters. 3. unveränderte Auflage. Erich Schmidt Verlag, Berlin 2004, ISBN 3-503-07914-9, (Grundlagen der Germanistik 24). Hartmut Günther, Otto Ludwig: Schrift und Schriftlichkeit. Ein interdisziplinäres Handbuch internationaler Forschung. = Writing and its use. An Interdisciplinary Handbook of International Research. 2 Bände. de Gruyter, Berlin-New York 1994-1996, ISBN 3-11-011129-2, ISBN 3-11-014744-0, (Handbücher zur Sprach- und Kommunikationswissenschaft 10, 1–2). Malte Rehbein, Patrick Sahle, Torsten Schaßan (Hrsg.): Kodikologie und Paläographie im digitalen Zeitalter. = Codicology and Palaeography in the Digital Age. BoD, Norderstedt 2009, ISBN 978-3-8370-9842-6. Karin Schneider: Gotische Schriften in deutscher Sprache. I.: Vom späten 12. Jahrhundert bis um 1300. Textband- und Tafelband. Reichert Verlag, Wiesbaden 1987, ISBN 3-88226-281-8. Karin Schneider: Gotische Schriften in deutscher Sprache. II.: Die oberdeutschen Schriften von 1300 bis 1350. Text- und Tafelband. Reichert Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-89500-603-6. Karin Schneider: Paläographie und Handschriftenkunde für Germanisten. Eine Einführung. Max Niemeyer, Tübingen 1999, ISBN 3-484-64007-3, (Sammlung kurzer Grammatiken germanischer Dialekte B, Ergänzungsreihe 8). Malte Rehbein, Patrick Sahle, Torsten Schaßan (Hrsg.): Kodikologie und Paläographie im digitalen Zeitalter. BoD, Norderstedt 2009, Volltext, ISBN 3-8370-9842-7 (Schriften des Instituts für Dokumentologie und Editorik 2) Franz Fischer, Christiane Fritze, Georg Vogeler (Hrsg.): Kodikologie und Paläographie im digitalen Zeitalter 2. BoD, Norderstedt 2010, ISBN 978-3-8423-5032-8 (Schriften des Instituts für Dokumentologie und Editorik 3) Virtual Library - Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου (Τμήμα Παλαιογραφίας)
Αλπίνες

Οι Αλπίνες ή Αλπίγ (γαλλ. Alpines ή Alpilles) είναι μικρή ασβεστολιθική λοφοσειρά (Chaîne des Alpilles) στην Προβηγκία της νότιας Γαλλίας, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια από την πόλη Αβινιόν.

 Η λοφοσειρά αποτελεί προέκταση του πολύ μεγαλύτερου ορεινού όγκου-οροσειράς Λυμπερόν. Αν και δεν ξεπερνούν σε μέγιστο υψόμετρο τα 498 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (υψηλότερη κορυφή Τουρ ντεζ Οπί στο έδαφος της κοινότητας Εγκυέρ) οι Αλπίνες ξεχωρίζουν στο τοπίο, καθώς ορθώνονται απότομα πάνω από την κοιλάδα του Ροδανού και από την εντελώς επίπεδη προσχωσιγενή πεδιάδα του Κρω. Το μήκος της λοφοσειράς είναι περίπου 25 χιλιόμετρα (διεύθυνση ανατολή-δύση) και το πλάτος της 8 έως 10 χιλιόμετρα, ενώ η έκταση που καλύπτει είναι 171 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Οριοθετείται στα δυτικά από τον ποταμό Ροδανό και στα ανατολικά από τον ποταμό Ντυράνς. Το τοπίο των Αλπίγ κυριαρχείται από γυμνές ασβεστολιθικές κορυφές, που χωρίζονται από συνήθως άνυδρες κοιλάδες και ρεματιές. Το έδαφος της λοφοσειράς των Αλπίγ υπάγεται διοικητικώς στις εξής 15 κοινότητες: Ωρέιγ, Λε Μπω-ντε-Προβάνς, Εγκαλιέρ, Εγκυέρ, Φοντβιέιγ, Μας-Μπλαν-ντεζ-Αλπίγ, Μωσάν-λεζ-Αλπίγ, Μουριές, Παραντού, Οργκόν, Σαιντ-Ετιέν-ντυ-Γκρες, Σαιν-Μαρτέν-ντε-Κρω, Σαιν-Ρεμύ-ντε-Προβάνς, Σενάς και Ταρασκόν. Τα χαμηλότερα μέρη έχουν ελαιώνες και αμυγδαλεώνες, με αυτοφυή φυτά εκεί τα πεύκα και τα πουρνάρια. Μεγάλο μέρος της λοφοσειράς έχει επιφάνεια γυμνού βράχου ή πετρώδους εδάφους καλυμμένου με θάμνους και βλάστηση μακί. Τα υψηλότερα μέρη είναι πιο αξιοπρόσεκτα, καθώς εκεί κατοικούν μερικά σχετικώς σπάνια είδη πτηνών, όπως ο αετός του Bonelli, ο ασπροπάρης (συγκεκριμένα το υποείδος Neophron percnopterus percnopterus) και ο μπούφος. Το 2007 δημιουργήθηκε το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο των Αλπίγ (Parc Naturel Régional des Alpilles), που καλύπτει το έδαφος 16 κοινοτήτων. Επιπλέον, η περιοχή τελεί υπό την προστασία του Σχεδίου περιβαλλοντικής προστασίας Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Τα ίχνη κάποιων πρωτοϊστορικών οικισμών έχουν βρεθεί στις Αλπίνες. Στο χωριό Λε Μπω-ντε-Προβάνς (πολύ παλαιό και το ίδιο), μια σπηλιά χρησίμευε ως ανθρώπινο καταφύγιο ή κατοικία περί το 6000 π.Χ.. Η λοφοσειρά απαθανατίσθηκε στην τέχνη του μεγάλου ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ, ο οποίος ζωγράφισε πολλές απεικονίσεις τοπίων των Αλπίγ κατά τη διαμονή του στο Σαιν-Ρεμύ-ντε-Προβάνς, στη βόρεια πλευρά τους. Μία από αυτές τις ζωγραφιές δωρήθηκε απο τον βαν Γκογκ στον φίλο του Εζέν Μπος.Στο μυθιστόρημα του Αλφόνς Ντωντέ Tartarin sur les Alpes (1885), που αποτελεί συνέχεια του Ταρταρέν της Ταρασκόν, η πλοκή εκτυλίσσεται στις Αλπίνες. Έναστρη Νύχτα, πίνακας του βαν Γκογκ από το Σαιν-Ρεμύ-ντε-Προβάνς Το λήμμα «Αλπίναι ή Αλπίγι» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 509
Παλληκάρι

Παλληκάρι λέγεται ο νέος άντρας, θαρραλέος, μαχητικός, γενναίος, τολμηρός//νεαρός, νιος, ανύπαντρος, εργένης. Οι λέξεις «παλληκάριον» και «παλληκάριν» υπάρχουν σε μεσαιωνικά ελληνικά κείμενα από τον 7ο αιώνα. Την εποχή του Βυζαντίου "παλληκάρι" ονομαζόταν ο πεζός βοηθός ή ακόλουθος ενός εφίππου στρατιώτη των μεσαιωνικών ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων. Αντιστοιχούσε στη λέξη «ίνφανς» που χρησιμοποιούσαν στη Δυτική Ευρώπη και σήμαινε "παιδί", ενώ από την ξένη αυτή λέξη προέκυψε στη συνέχεια ο όρος "φαντάρος", που σημαίνει "πεζός στρατιώτης". Στη συνέχεια αντιστοιχούσε στην έννοια του απλού πεζού στρατιώτη που υπηρετούσε κατά κύριο λόγο σε ακριτικές μονάδες και, επομένως, στην έννοια του γενναίου και επιδέξιου πολεμιστή. Την εποχή της Τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης, η λέξη παλληκάρι αντιστοιχούσε σε ένοπλο πολεμιστή που ανήκε σε ομάδα άτακτου στρατού ή σε ομάδα κλεφτών ή αρματολών.

 Πιθανότατα προέρχεται από το αρχαίο "πάλληξ" και "πάλλαξ" που σημαίνουν "νεαρός, νέος που δεν έχει φτάσει ακόμα στην εφηβία".Επίσης, υπάρχει πιθανότητα να προέρχεται από το ιαπετικό pele/on ή να πρόκειται για λέξη συγγενή με το εβραϊκό pileges ή το αραμαϊκό pilacta που σημαίνουν "πολεμιστής", αν και αυτές οι προελεύσεις αμφισβητούνται. Λέγεται επίσης πως οι Λακεδαίμονες πολεμιστές συνήθιζαν να "πάλλουν την κάρα" (κουνούν το κεφάλι δεξιά-αριστερά) ώστε η συντονισμένη αυτή κίνηση να προκαλεί δέος στον εχθρό. Το λοφίο στο επάνω μέρος του κράνους πρόσθετε επιπλέον στον εντυπωσιασμό. Παροιμίες και φράσεις που περιέχουν τη λέξη "παλληκάρι": «Στον πόλεμο φαίνονται τα καλά τα παλληκάρια», που αναφέρεται στην τόλμη που επιδεικνύεται στις δυσκολίες. «Το καλό το παλληκάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι», εννοώντας αυτούς που γνωρίζουν πώς να υπερνικούν τα εμπόδια. «Παλληκάρι της φακής», που αναφέρεται σε θρασύδειλους ανθρώπους.Ελληνικές ταινίες των οποίων ο τίτλος περιέχει τη λέξη "παλληκάρι": Η νεράιδα και το παλικάρι, Κάτι κουρασμένα παλικάρια. Συνώνυμα: Λεβέντης, λεβεντονιός, ασίκης, τολμηρός, τολμητίας, αντρειωμένος, ήρωας //νεανίας, ανύπαντρος, εργένης, αμούστακος, μπεκιάρης, αγόρι. Αντίθετα: Φοβητσιάρης, δειλός, λιγόψυχος, άνανδρος, άτολμος. Παράγωγα: Παλληκαράς/παλικαράς, παλληκαράκι/παλικαράκι, παλλήκαρος/παλίκαρος παλληκαριά/παλικαριά, παλληκαρίσιος/παλικαρίσιος, παλληκαρίστικος/παλικαρίστικος, παλληκαροσύνη/παλικαροσύνη, παλληκαρισμός/παλικαρισμός, παλληκαρόπουλο/παλικαρόπουλο. Σύνθετα: πρωτοπαλλήκαρο/πρωτοπαλίκαρο, γεροντοπαλλήκαρο/γεροντοπαλίκαρο, ψευτοπαλληκαράς/ψευτοπαλικαράς.
Πνιγμός

Ο πνιγμός είναι μια κατάσταση στην οποία η αναπνοή εμποδίζεται γιατί στους πνεύμονες μπαίνει υγρό ή οι ίδιοι οι πνεύμονες παράγουν υγρό. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο. Στην ελληνική γλώσσα αναφέρεται ως πνιγμός και η φράξη των αεραγωγών από την κατάποση τροφής ή άλλου αντικειμένου.

 Μερικά συνήθη σημάδια κινδύνου για τον πάσχοντα είναι τα εξής: Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει Μάτια κλειστά Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα Οι αιτίες πνιγμού που υπάρχουν είναι καρδιακή ανακοπή, αρρυθμίες, κάκωση σπονδυλικής στήλης, μυικές κράμπες, επιληπτική κρίση ή υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και ηρεμιστικών ουσιών Ο πνιγμός περνά από τέσσερα στάδια: Το άτομο κρατάει την αναπνοή του έως ότου η ανάγκη να αναπνεύσει γίνεται αναπόφευκτη. Στους αεραγωγούς το υγρό ξεκινάει να αναρροφάται και να καταπιέζεται ή και τα δυο Ο εγκέφαλος σταματάει την αναπνοή όπως και την αναρρόφηση Ο εγκέφαλος έχει υποστεί σοβαρές βλάβες στην μνήμη Για την προστασία από τον πνιγμό μπορούν να εφαρμοστούν τα παρακάτω: Οι νέοι κολυμβητές πρέπει να ξεκινήσουν μαθήματα κολύμβησης από πολύ μικρή ηλικία και μαζί με παρέα. Τα παιδιά να κολυμπούν με την επίβλεψη ενήλικα Να κολυμπήσουν 3 ώρες μετά από γεύμα. Να μην μπαίνουν απότομα στο νερό και να μην μένουν πολλή ώρα στο κρύο νερό. Όταν δεν ξέρει να κολυμπά κάποιος άνθρωπος,δεν πρέπει να απομακρύνεται από τα ρηχά. Να μην παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια. Αν κάποιος κινδυνεύει και δεν μπορούν οι παρευρισκόμενοι να βοηθήσουν, θα πρέπει να κληθεί επειγόντως ναυαγοσώστης. Η διάσωση από τον πνιγμό μπορεί να είναι επικίνδυνη πρέπει να γίνεται μόνο μετά την διασφάλιση ότι δεν θα κινδυνεύσει και ο ίδιος ο διασώστης, είτε είναι εκπαιδευμένος ναυαγοσώστης είτε περαστικός. Εφόσον το θύμα βγει από το νερό, ελέγχεται η ανταπόκρισή του και τίθεται σε στάση ασφαλείας ή αν χρειάζεται εφαρμόζεται καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης. Το θύμα του πνιγμού χρειάζεται φροντίδα: Αν δεν αναπνέει, είναι απαραίτητη η κλήση ασθενοφόρου. Αν αναπνέει , θα χρειαστεί ψυχολογική υποστήριξη για να ξεπεράσει τον φόβο. Αν κρυώνει , θα πρέπει να ζεσταθεί.
Βοσνιακές γενικές εκλογές 2010

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 3 Οκτωβρίου 2010. Στις εκλογές αυτές οι Βόσνιοι πολίτες κλήθηκαν να ψηφίσουν για 4 εκλογικές αναμετρήσεις: για την κρατική τριμελή Προεδρία για την κάτω βουλή του κρατικού κοινοβουλίου (Βουλή των Αντιπροσώπων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης) για τις κάτω βουλές των κοινοβουλίων των οντοτήτων (Βουλή των Αντιπροσώπων του Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Εθνική Συνέλευση Σερβικής Δημοκρατίας) για τις Συνελεύσεις των καντονιών (στην Ομοσπονδία) και για τον Πρόεδρο και τους Αντιπροέδρους της Δημοκρατίας (στη Σερβική Δημοκρατία)

 Ο Κροάτης Καθολικός Ζέλικο Κόμσιτς, ο Βόσνιος Μουσουλμάνος Μπάκιρ Ιζετμπέγκοβιτς και ο Σερβοβοσνιος Ορθόδοξος Νεμπόισα Ραντμάνοβιτς εξελέγησαν στην τριμελή εναλλασσόμενη προεδρεία της κεντρικής κυβέρνησης. Επίσης, ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίλοραντ Ντόντικ, εξελέγη Πρόεδρος της ίδιας οντότητας με ποσοστό 53,3%. Επίσης, εξελέγησαν οι 42 βουλευτές της κρατικής Βουλής των Αντιπροσώπων. Στην Ομοσπονδία εξελέγησαν τα 98 μέλη της Βουλή των Αντιπροσώπων της οντότητας και οι σύμβουλοι στις συνελεύσεις των 10 καντονιών, ενώ στη Σερβική Δημοκρατία εξελέγησαν τα 83 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης. Στις εκλογές έλαβαν μέρος 39 πολιτικά κόμματα, 11 συνασπισμοί και 13 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Στις 3 Οκτωβρίου 2010 έγιναν εκλογές για τις 289 έδρες των συνελεύσεων στα 10 καντόνια της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (στα βοσνιακά: skupština kantona, κροατικά: sabor županije, σερβικά: скупштина кантона). Πηγή - Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ατζίρα

Η Ατζίρα (σικελικά: Aggira) είναι πόλη και δήμος στην Επαρχία Έννα της Σικελίας στη νότια Ιταλία. Μέχρι το 1861 ονομαζόταν "San Filippo d'Argiriò" προς την τιμή του Φιλίππου της Ατζίρα.

 Ιδρύθηκε ως Αγύριον από αυτόχθονες Σικελούς (αρχαία ελληνικά: Ἀγύριον). ο Αγύρης ο τύραννος της πόλης, ήταν ο πιο ισχυρός κυβερνήτης στο κέντρο της Σικελίας. Το 392 π.Χ ο Αγύρης σε συμμαχία με τις Συρακούσες τότε υπό την τυραννία του Διονύσιου του Πρεσβύτερου κατάφεραν να νικήσουν της δυνάμεις της Καρχηδόνας οι οποίες είχαν εισβάλει στη Σικελία. Το Αγύριον δεν αποικίστηκε από τους Έλληνες μέχρις ότου ο Κορινθίος στρατηγός Τιμολέων έσφαξε τον τελευταίο τύραννο το 339 π.Χ., εγκαταστάθηκαν 10.000 Έλληνες στην περιοχή. Σύμφωνα με τον ιστορικό Διόδωρο Σικελιώτη, που ήταν ντόπιος της πόλης που έζησε κατά τον 1ο αιώνα π.Χ δεν υπήρχε ούτε ίχνος της παλιάς πόλης, που καλυπτόταν από μια μοντέρνα.Στα μέσα του 5ου αιώνα, το Αγύριον ήταν η πρώτη πόλη της Σικελίας που άρχισε να κόβει χάλκινα νομίσματα στην ελληνική μόδα. Οι Ρωμαίοι την ονόμασαν Αγίριουμ. Το 1063, την κατέκτησαν οι Νορμανδοί υπό τη βασιλεία του Ρογηρού Α΄, ο οποίος νίκησε τους Σαρακηνούς. Η Ατζίρα αναφέρεται από τον Άραβα γεωγράφο Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι με το όνομα Shanta Fīlibb (δηλ. Άγιος Φίλιππος της Ατζίρας). Η Ατζίρα πέρασε από τα χέρια του Οίκου των Χοενστάουφεν, του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού και της Αραγωνίας, και γύρω στα 1400 έγινε κρατική ιδιοκτησία της Σικελίας. Με την πάροδο των χρόνων η πόλη επηρεάστηκε από Ισπανικές και Εβραϊκές αφίξεις, αφήνοντας το αρχιτεκτονικό τους σήμα.
Γκαστόν της Γαλλίας

Ο Γκαστόν της Ορλεάνης ή Γκαστόν Ζαν-Μπατίστ (24 Απριλίου 1608 – 2 Φεβρουαρίου 1660) ήταν δούκας της Ορλεάνης. Συμμετείχε σε αρκετές ανεπιτυχείς συνωμοσίες και εξεγέρσεις κατά των υπουργικών κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ και της ανηλικότητας του ανιψιού του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

 Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου του 1608 στο ανάκτορο Φονταινεμπλώ και ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄ και της Μαρίας των Μεδίκων. Δούκας του Ανζού, δούκας της Ορλεάνης, κόμης του Μπλουά και της Σαρτρ, έγινε αρχηγός του στρατού που πολιόρκησε τη Λα Ροσέλ το 1628, κάτι που τον έφερε σε συνεχείς πολιτικές διαμάχες σε όλο το διάστημα της ζωής του.Σε δύο περιπτώσεις αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία μετά από συνωμοσίες της μητέρας του και του καρδινάλιου Ρισελιέ, και μετά την ήττα στο Λανγκεντόκ βρήκε καταφύγιο στην Πράγα. Συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄, αλλά συνωμοτώντας ξανά κατά του καρδινάλιου Ρισελιέ αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα. Τότε υποτάχθηκε οριστικά στον αδελφό του και τον Ρισελιέ, αλλά δεν σταμάτησε τη δράση του ούτε εκεί, αφού μπλέχτηκε σε συνωμοσία δολοφονίας του Ρισελιέ το 1642.Το 1643, με τον θάνατο του αδελφού του, διορίστηκε γενικός αρχιστράτηγος της Γαλλίας και πολέμησε κατά των Ισπανών στα βόρεια σύνορα της Γαλλίας (1648 – 1653). Με μεγάλη ευκολία άλλαξε στρατόπεδο οπότε και εξορίστηκε οριστικά το 1652 από τον καρδινάλιο Μαζαρέν στο Μπλουά, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1626 την 4η εξαδέλφη του Μαρία των Βουρβόνων, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου δούκα του Μονπανσιέ και είχε τέκνο: Άννα-Μαρία-Λουίζα 1627-1693, έμεινε άγαμη.Η Μαρία απεβίωσε το 1627 και ο Γκαστόν έκανε δεύτερο γάμο το 1632 με τη Μαργαρίτα, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Παιδιά του ήταν: Μαργαρίτα-Λουίζα 1645–1721, παντρεύτηκε τον Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Ελισάβετ-Μαργαρίτα 1646–1696, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ιωσήφ του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Γκιζ. Φραγκίσκη-Μαγδαληνή 1648–1664, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Ιωάννης-Γκαστόν 1560-1652, Μαρία-Άννα 1652-1656, απεβίωσαν το πολύ 4 ετών.
ΑΖΣ Κοσάλιν

Η ΑΖΣ Κοσάλιν (πολωνικά: AZS Koszalin) είναι πολωνικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Κοσάλιν. Η ομάδα παίζει αυτή τη στιγμή στο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Πολωνίας (PLK), την υψηλότερη βαθμίδα των πολωνικών πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης.

 Η ΑΖΣ Κοσάλιν ιδρύθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1968. Οι ιδρυτές που συμμετείχαν στη συνάντηση, μαζί με τους προσκεκλημένους, αποφάσισαν ότι η δημιουργία ενός αθλητικού συλλόγου ήταν ζωτικής σημασίας και θα συνέβαλε στην αθλητική ζωή της πόλης. Η εμφάνιση του αθλητικού συλλόγου ΑΖΣ Κοσάλιν έπρεπε να καλύψει το γεωγραφικό κενό που υπήρχε στην περιοχή μεταξύ του Γκντανσκ και του Στσέτσιν. Υποτίθεται ότι ο νεοσύστατος σύλλογος θα συμμετείχε ενεργά στην προώθηση του αθλητισμού και της φυσικής αγωγής μεταξύ των μαθητών. Το αποδεκτό σχέδιο δράσης για τους τομείς εργασίας της ομάδας βασίστηκε στην ανάπτυξη μαθητικών παραδοσιακών ακαδημαϊκών ομάδων άθλησης, καθώς και περιστασιακά σε ατομικά αθλήματα. Στις αρχές της ύπαρξής του ο σύλλογος είχε πολλές ενεργές ενότητες, όπως: πετοσφαίριση, καλαθοσφαίριση, κολύμβηση, στίβο, αντιπτέριση και τζούντο. Καθ 'όλη τη διάρκεια της αναπτυσσόμενης διαδικασίας του, η ΑΖΣ ξεκίνησε να συνεργάζεται με τοπικά σχολεία στο Κοσάλιν. Τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας ήταν πολλές επιτυχίες των τοπικών ομάδων σε εθνικό και ακόμη και διεθνές επίπεδο. Οι απόφοιτοι αυτών των σχολείων ήταν γνωστοί αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς και αθλητές που έχουν εκπροσωπήσει την Πολωνία διεθνώς (αδελφές Βοουγιεβιτσούφνι, Λέσεκ Ντολίνσκι, Ντάριους Ζέλιγκ, Βιεσουάφα Ρέουτ, Ρίσαρντ Ράζικ, Κσίστοφ Γιανίτσκι, Βιολέτα Γκαβόντσκα, Μαουγκοζάτα Γιανόβιτς και άλλοι). Τελικά η ΑΖΣ επικεντρώθηκε κυρίως στην ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών και σιγά σιγά απομακρύνθηκε από την ομάδα καλαθοσφαίρισης των γυναικών, η οποία έχει σταματήσει να αγωνίζεται από το 1999. Προς το παρόν, όλη η προσοχή του συλλόγου επικεντρώνεται στην πρώτη ομάδα. Η εκπαίδευση παιδιών και νέων είναι περιορισμένη, οδηγώντας σε εγκατάλειψη αυτού του τομέα δραστηριότητας. Η εστίαση αποκλειστικά στην πρώτη ομάδα οδήγησε στην πρόοδο της ομάδας στην 1 Λίγκα και ακολούθως στην κορυφαία κατηγορία. Επίσημος ιστότοπος (πολωνικά) Επίσημος ιστότοπος οπαδών (πολωνικά) Η ΑΖΣ στο PLK.pl (πολωνικά) Προφίλ ομάδας στο Eurobasket.com