IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλατεία Ελευθερίας (Λοτζ)

Η Πλατεία Ελευθερίας (πολωνικά: Plac Wolności), αρχικά ονομαζόμενη «Πλατεία Νέας Πόλης» (Rynek Nowe Miasto), είναι η κεντρική πλατεία του Λοτζ της Πολωνίας, η οποία βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Οδού Πιοτρκόφσκα. Εκτός από την Οδό Πιοτρκόφσκα, συνδέει τις ακόλουθες οδούς: Νοβομιέισκα (Nowomiejska) από τα βόρεια, Λεγκιόνουφ (Legionów) από τα δυτικά και Πομόρσκα (Pomorska) από τα ανατολικά.

 Η πλατεία διαμορφώθηκε το 1823 ως η πλατεία αγοράς του κλωστοϋφαντουργικού οικισμού «Νέα Πόλη» (Nowe Miasto), που ιδρύθηκε τότε, στη διασταύρωση της διαδρομής Πιότρκουφ που εκτείνεται από βορρά προς νότο και της οδού Σρέντνιεϊ (Średniej) (επί του παρόντος οδός Πομόρσκα και οδός Λεγκιόνουφ) που εκτείνεται από την ανατολή προς τη δύση. Είχε σχήμα κανονικού οκτάγωνου. Για να γίνει διάκριση από την αρχική Πλατεία Αγοράς του Λοτζ, που βρίσκεται περίπου 450 μέτρα βόρεια, ονομαζόταν Πλατεία Αγοράς Νέας Πόλης.Το 1863, το βόρειο τμήμα της διαδρομής Πιότρκουφ, από την Πλατεία Νέας Πόλης έως την Πλατεία Παλιάς Αγοράς, μετονομάστηκε σε οδό Νοβομιέισκα, ενώ η οδός που βλέπει δυτικά ονομάστηκε Κονσταντινόφκσα (Konstantynowska). Η «Νέα Πόλη» περιβαλλόταν από τις τέσσερις πλευρές από τις οδούς: Ζαχόντνια (Δύση), Πουουνότσνα (Βοράς), Βσχόντνια (Ανατολή) και Ποουντνιόβα (Νότος). Η αγορά της πόλης βρισκόταν στο κέντρο της πλατείας. Το 1827, χτίστηκαν το Δημαρχείο και Εκκλησία της Πεντηκοστής (τα πρώτα αντιπροσωπευτικά κτίρια του Λοτζ). Το 1857, χτίστηκε το κτίριο του δημοτικού σχολείου (τώρα Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο). Το 1898, ένα τραμ έφτασε στην Πλατεία Νέας Πόλης και η αγορά μετατράπηκε σε αντιπροσωπευτική πλατεία της πόλης. Το 1918, όταν η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία, η πλατεία της αγοράς μετονομάστηκε σε Πλατεία Ελευθερίας. Το 1930, ένα μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο τοποθετήθηκε στη μέση της πλατείας. Μετά την προσάρτηση του Λοτζ από το Τρίτο Ράιχ, οι γερμανικές αρχές κατοχής του Λοτζ κατεδάφισαν το μνημείο στις 11 Νοεμβρίου 1939 και μετονόμασαν την πλατεία σε Freiheitsplatz και το 1940 σε Deutschlandplatz.Το μνημείο ξαναδημιουργήθηκε με πανομοιότυπο σχήμα το 1960. Η πλατεία αποτελεί σημείο αναφοράς στην αρίθμηση των οδών στο Λοτζ. Το 2015, η Πλατεία Ελευθερίας ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο. Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Λοτζ) Μουσείου του Καναλιού Ντέντκα Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο του Λοτζ Εκκλησία της Πεντηκοστής (Λοτζ) Μουσείο Φαρμακευτικής «Γιαν Μουσίνσκι» στο Λοτζ Ulica Piotrkowska (I έκδοση), Λοτζ: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, ISBN 978-83-939822-4-0 «Plac Wolności» (στα Πολωνικά). «Podróż po Łodzi – Plac Wolności». «Nowe Miasto». Αρχειακή άποψη της πλατείας στη βιβλιοθήκη Polona
Πασκουάλ Μαραγάλ

Ο Πασκουάλ Μαραγάλ (Βαρκελώνη, 13 Ιανουαρίου 1941) είναι Καταλανός πολιτικός μέλος του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας, τέως δήμαρχος της Βαρκελώνης μεταξύ 1982 και 1997 και πρόεδρος της Καταλανικής Κυβέρνησης μεταξύ 2003 και 2006. Κατά τη θητεία του στο δημαρχικό θώκο της Βαρκελώνης έλαβαν χώρα οι θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1992. Είναι εγγονός του σπουδαίου Καταλανού ποιητή, Ζοάν Μαραγάλ.

 Ο Πασκουάλ Μαραγάλ είναι δόκτορας στις Οικονομικές Επιστήμες από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και πτυχιούχος της Νομικής από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Από τα φοιτητικά του χρόνια συμμετείχε σε διάφορες αριστερές οργανώσεις του καταλανικού πανεπιστημιακού κόσμου για να καταλήξει τη δεκαετία του 1970 να είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Σύγκλισης της Καταλονίας, κόμμα από όπου γεννήθηκε το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας το 1978. Εργάστηκε στον δήμο της Βαρκελώνης και εταξύ 1971-1973 διέμεινε στη Νέα Υόρκη όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακό στην Αστική Οικονομία. Με την επιστροφή του στον δήμο απέκτησε το διδακτορικό του με τη διατριβή του να τιτλοφορείται «Οι τιμές του αστικού εδάφους: Η περίπτωση της Βαρκελώνης (1948-1978)». Το 1979 εντάχθηκε στους εκλογικούς καταλόγους για τη δημαρχεία της Βαρκελώνης και κατέκτησε τη δεύτερη θέση στον κατάλογο των Σοσιαλιστών, με τον νέο δήμαρχο, επίσης σοσιαλιστή Ναρσίς Σέρα, να τον ορίζει αντιδήμαρχο. Η νίκη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Ισπανικού Κόμματος στις ισπανικές εκλογές του 1982 και ο ορισμός του Σέρα ως υπουργού επέφερε τον ορισμό του Μαραγάλ ως δήμαρχο της πόλης.Ως δήμαρχος επανεκλέχθηκε τρεις φορές και προώθησε την υποψηφιότητα της Βαρκελώνης για του Ολυμπιακούς του 1992 (πρωτοβουλία αρχικά του Σέρα). Εκλέχθηκε πρόεδρος στα ευρωπαϊκά όργανα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Δήμων και Πόλεων και της Επιτροπής των Περιφερειών ενώ προώθησε τον διευρωπαϊκό οργανισμό πόλεων EUROCITIES. Παραιτήθηκε από τη δημαρχία το 1997 και το επόμενο έτος ορίστηκε επικεφαλής του εκλογικού καταλόγου του PSC για τις καταλανικές εκλογές του 1998. Παρότι έλαβε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων ηττήθηκε από τον σταθερά εκλεγόμενο από το 1980 Ζόρδι Πουζόλ της Σύγκλισης και Ένωσης. Στις επόμενες εκλογές του 2003 το αποτέλεσμα επαναλήφθηκε με τον Μαραγάλ ωστόσο να προωθεί τη συνεργασία των αριστερών κομμάτων, καταλήγοντας στην τρικομματική κυβέρνηση με τη συνεργασία της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και των Πρασίνων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έλαβαν χώρα οι διαπραγματεύσεις και η ψήφιστη του νέου Καταστατικού Χάρτη του Καθεστώτος Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας. Δεν επανέλαβε την υποψηφιότητά του στις εκλογές του 2006 όπου το PSC ηγήθηκε ο Χοσέ Μοντίλια. Έκτοτε ζει μακριά από την πολιτική, αφιερωμένος στη μάχη κατά του Αλτσχάιμερ από το οποίο πάσχει έχοντας πρωταγωνιστήσει στο βραβευμένο με βραβείο Γκόγια ντοκιμαντέρ Bicicleta, cullera, poma («Ποδήλατο, κουτάλι, μήλο») και προωθώντας το Ίδρυμα Πασκουάλ Μαραγάλ εναντίον της ασθένειας. Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας Bicicleta, cullera, poma
Υπουργείο Περιβαλλοντικής Προστασίας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης

Το Υπουργείο Περιβαλλοντικής Προστασίας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης (ανεπίσημα αναφέρεται ως NYSDEC, DEC,EnCon, 'NYSECON) είναι τμήμα της κυβέρνησης της πολιτείας της Νέας Υόρκης.. Ιδρύθηκε το 1970 αντικαθιστώντας το Τμήμα Διατήρησης της Νέας Υόρκης και διευθύνεται από τον Μπασιλ Σεγκος..

 Το Υπουργείο Περιβαλλοντικής Προστασίας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης είχε ετήσιο προϋπολογισμό 1.430 εκατομμυρίων δολαρίων για το έτος 2017 και έχει 3.000 εργαζόμενους κατά μήκος της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Διαχειρίζεται περισσότερα από τέσσερα million acres (16,000 km2) προστατευμένης κρατικής γης και άλλα 910,000 acres (3,700 km2) ιδιόκτητης γης στην οποία διατηρεί δουλειές διατήρησης Οι ενέργειες του τμήματος υπερβαίνουν την διαχείριση της γης και την επιβολή του περιβάλλοντος συμπεριλαμβανομένων τη δημοσίευση ενός περιοδικού και ενός κρατικού άτλαντα πτηνών και την διαχείριση 52 κατασκηνώσεων στα πάρκα Αντιροντακ και Κατσκιλ. Επίσημος ιστότοπος https://govt.westlaw.com/nycrr/Browse/Home/NewYork/NewYorkCodesRulesandRegulations?guid=I51cc02d0ac3d11dd9f72c1eb90efe723&originationContext=documenttoc&transitionType=Default&contextData=(sc.Default) Τμήμα Διατήρησης του Περιβάλλοντος στους κώδικες και κανονισμούς της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Κυβερνείο Ταρτούς

Το Κυβερνείο Ταρτούς (αραβικά: مُحافظة طرطوس‎) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 1.892 τ.χλμ. και πληθυσμό 785.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ταρτούς.

 Το Ταρτούς βρίσκεται κεντρο-δυτικά της Συρίας. Έχει έκταση 1.892 τ.χλμ.. Το Ταρτούς διαιρείται σε 5 επαρχίες: Ας Σαΰχ Μπαντρ Μοανίγιας Σαφίτα Ντουραϋκίς Ταρτούς Κυβερνεία της Συρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tartus Governorate στο Wikimedia Commons
Γενόσημο φάρμακο

Γενόσημο φάρμακο: Φάρμακο με την ίδια ποιοτική και ποσοτική σύνθεση σε δραστικές ουσίες και την ίδια φαρμακοτεχνική μορφή όπως το φάρμακο αναφοράς (πρωτότυπο). Η βιοϊσοδυναμία του γενόσημου με το φάρμακο αναφοράς πρέπει να έχει αποδειχθεί. Ένα γενόσημο φάρμακο περιέχει την ίδια ποσότητα δραστικής(ών) ουσίας(ών) με το φάρμακο αναφοράς. Τα μη δραστικά συστατικά, ή «έκδοχα», του γενόσημου φαρμάκου και του φαρμάκου αναφοράς, ενδέχεται να διαφέρουν.

 Συγκεκριμένα κάθε νέο φάρμακο (πρωτότυπο) μετά την τελική του έγκριση για κυκλοφορία στην αγορά, κυκλοφορεί προστατευμένο για κάποιο χρονικό διάστημα με δικαιώματα όπως απαγόρευσης παραγωγής του από άλλη εταιρεία ή απαγόρευση παραγωγής της δραστικής ουσίας κ.λπ. (πατέντα). Στην περίοδο αυτή στην τιμή του φαρμάκου περιλαμβάνεται αναλογικά η δαπάνη έρευνας και ανάπτυξης, από την ανακάλυψη της δραστικής ουσίας του μέχρι την κυκλοφορία του. Με τη λήξη του χρονικού αυτού διαστήματος, που πάντα προσδιορίζεται από τις εθνικές και διεθνείς νομοθεσίες, θεωρείται ότι όλα τα παραπάνω έξοδα έχουν αποσβεστεί. Τότε παρέχεται το δικαίωμα της παραγωγής του και από άλλες εταιρείες φαρμάκων θεωρούμενο όρο γενόσημο (generic) φάρμακο. Σημειώνεται ότι μετά την παρέλευση του παραπάνω χρόνου η τιμή του πρωτότυπου φαρμάκου μειώνεται δραστικά. Αλλά και τα γενόσημα φάρμακα από άλλες φαρμακοβιομηχανίες προσφέρονται σε πολύ μικρότερες τιμές, αφού δεν περιλαμβάνουν τα έξοδα της έρευνας των πρωτοτύπων. Με τον ανταγωνισμό που παρατηρείται σε μεγάλες παραγγελίες (μαζικές προμήθειες νοσοκομείων ή διαγωνισμούς) οι τιμές αυτών υφίστανται ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις. Στις αρχές 2012 αναφέρεται ότι περίπου το 50% των φαρμάκων που διετίθεντο στην Ευρώπη και το 35% αυτών στην Ελλάδα ήταν γενόσημα φάρμακα. Σημειώνεται ότι τόσο τα πρωτότυπα όσο και τα γενόσημα φάρμακα κυκλοφορούν κάτω από ίδιο καθεστώς Ελέγχων και Τυποποίησης.
Αλεξάντρ Ντιούκοφ

Ο Αλεξάντρ Βαλέριεβιτς Ντιούκοφ (ρωσικά: Александр Валерьевич Дюков‎) είναι Ρώσος μάνατζερ, ανώτατο οικονομικό και διευθυντικό στέλεχος επιχειρήσεων. Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1967 στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη). Είναι Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος της «Газпром нефть» (Gazprom Neft), θυγατρικής εταιρίας της Gazprom, και Πρόεδρος της ΦΚ Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

 Μετά την αποφοίτηση από το σχολείο, το 1985, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Κατασκευής Πλοίων του Λένινγκραντ. Το 2001 έλαβε τον βαθμό IMISP MBA. Την περίοδο 1996-1998 ανέλαβε τις θέσεις του Οικονομικού Διευθυντή και του Δευθύνοντος Συμβούλου της «Петербургский нефтяной терминал» (Petersburg Oil Terminal). Το 1998 ήταν Διευθυντής Οικονομικών και κατά τη διάρκεια του 1999 ήταν Διευθύνων Σύμβουλος του Λιμανιού της Αγίας Πετρούπολης. Το 2000 εργάστηκε εκ νέου, ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, στην «Петербургский нефтяной терминал». Τον Φεβρουάριο του 2003 έλαβε τη θέση του Προέδρου της «Сибур» (μετέπειτα «АКС Холдинг»). το Νοέμβριο του 2006 ανέλαβε Πρόεδρος της «Газпром нефть» και έγινε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της «Сибур». Από τον Ιανουάριο του 2008 έχει τις θέσεις του Προέδρου και του Δευθύνοντος Συμβούλου της «Газпром нефть». Τον Μάρτιο του 2008 ανέλαβε Πρόεδρος του ποδοσφαιρικού συλλόγου Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Από τον Μάρτιο του 2011 είναι Αναπληρωτής Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της «Сибур». Στις 29 Δεκεμβρίου 2011 υπέγραψε πενταετή συμφωνία με την «Газпром нефть».Έλαβε την 5η θέση στον κατάλογο των ανώτερων διευθυντών για το έτος 2012 από την εφημερίδα «Коммерсантъ», στην κατηγορία «Πετρελαϊκός τομέας». "Газпром нефть" - еще 12 млрд рублей на развитие, Интервью А.Дюкова, "Интерфакс", 09.06.2011 Глава "Газпром нефти" Александр Дюков об альянсах, налогах и крестьянах, Газета "Коммерсантъ", №103 (4888), 08.06.2012
Νίκος Οικονομόπουλος (τραγουδιστής)

Ο Νίκος Οικονομόπουλος (Πάτρα, 30 Ιουνίου 1984) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής. Αναδείχθηκε από τον τηλεοπτικό διαγωνισμό ταλέντων "Dream Show – the Music 2", στον οποίο ήταν νικητής. Αρχειοθετήθηκε 2008-12-18 στο Wayback Machine., Dream τελικός, 5 Ιανουαρίου 2007.</ref>.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 30 Ιουνίου του 1984. Παρέμεινε στην Κάτω Αχαΐα μέχρι την ηλικία των 17,5 ετών και στη συνέχεια τραγούδησε σε διάφορες πόλεις, αρχικά στην Πελοπόννησο και έπειτα στη Βόρεια Ελλάδα. Παράλληλα με το τραγούδι έκανε και άλλες δουλειές, όπως σε ψαράδικο και σε πιτσαρία. Το Δεκέμβριο του 2006 αναδείχθηκε νικητής του ριάλιτι σόου του ALPHA, "Dream Show". Ο πρώτος του προσωπικός δίσκος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2007 με τίτλο "Πρώτη αγάπη". Από το δίσκο αυτό αρκετά τραγούδια σημείωσαν επιτυχία, όπως το "Δεν είσαι εντάξει" "Όλα για σένα", "Κοίτα να μαθαίνεις", "Δυο Σπασμένα Ποτήρια" και "Αυτό το αστέρι". Τον Ιούνιο του 2008 τιμήθηκε με το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στα MAD Video Music Awards.Το Δεκέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε το maxi single με τίτλο "Και μη γυρίζεις" από τη δισκογραφική εταιρεία SONY MUSIC GREECE και τον ίδιο μήνα η δεύτερη ολοκληρωμένη του δισκογραφική δουλειά, με τίτλο "Άκουσα..." Τον Ιούνιο του 2009 στα Mad Video Music Awards παρέλαβε το δεύτερο βραβείο του, αυτή τη φορά για το Καλύτερο Video Clip – Σύγχρονο Λαϊκό.
Ιωάννης Γουλιέλμος της Σαξονίας-Βαϊμάρης

Ο Ιωάννης-Γουλιέλμος, γερμ. Johann-Wilhelm (11 Μαρτίου 1530 - 2 Μαρτίου 1573) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας (1566-72) και μετά της Σαξονίας-Βαϊμάρης (1572-73).

 Ήταν γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σίβυλλας των Λα Μαρκ, κόρης του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης. Νυμφεύτηκε το 1560 τη Δωροθέα-Σουζάνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ 1562-1602, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ιωάννης Β΄ 1570-1605, δούκας τη Σαξονίας-Βαϊμάρης. Μαρία 1571-1610, ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουρκ. Σίβυλλα-Μαρία 1563-1569 απεβ. 6 ετών. Ernst Wülcker: Johann Wilhelm, Herzog zu Sachsen[permanent dead link]. In: Allgemeine Deutsche Biographie. Band 14, Duncker & Humblot, Leipzig 1881, pp. 343–350. Thomas Klein (1974), "Johann Wilhelm, Herzog von Sachsen-Weimar", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 530–531 Justus Lipsius: Oratio In funere illustrißimi principis ac Dn. D. Johannis Guilielmi Ducis Saxoniae Lantgravii Thuringiae, Marchionis Misniae, habita Ienae ad XII. Calend. April: Anno 1573, ohne Ort 1601 (Digitalisat der ULB Sachsen-Anhalt)
Εσώρουχο

Εσωρουχο ονομάζεται το ενδυμα που φοριέται κάτω από τα ρούχα και έρχεται σε άμεση επαφή με το δέρμα. Υπάρχουν πολλές δευτερεύουσες ονομασίες ανάλογα τη χρήση και το σχήμα. Στα εσώρουχα ανήκει η Φανέλα, το Σλιπ, η Σκελέα, το Μπόξερ σορτς, το Μποξεράκι, ο Στηθόδεσμος και η Κυλότα.

 Υπάρχουν πάρα πολλές διαφοροποιήσεις και κατηγοριοποιήσεις σε σχέδια και υφάσματα στα εσώρουχα. Αυτά περιλαμβάνουν: Ξεκινά από τον ώμο και καταλήγει λίγο κάτω από τη μέση. Μακρυμάνικη Φανέλα. Κοντομάνικη Φανέλα Αμάνικη Φανέλα. Φανέλα Τιράντα.Στηθόδεσμος. Στηθόδεσμος Σιλικόνης (boxer). Ξεκινά από την Μέση, συνήθως με φαρδύ λάστιχο και επεκτείνεται μέχρι τη μέση των γλουτών. Υφαντό Μπόξερ. Κλασικό εσώρουχο που επικρατούσε στην ελληνική αγορά μέχρι τα 1970. Η ύφανση είναι λεπτή και το κόψιμο άνετο. Μέχρι το 1970 συναντιόνταν στο λευκό χρώμα. Με άνοιγμα μπροστά και κουμπάκια. Από το 1999 τροποποιήθηκε και του προστέθηκαν εικόνες από γνωστούς χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων. Η αλλαγή αυτή ανανέωσε το είδος και το κράτησε στο προσκήνιο. Μπόξερ. Εμφανίστηκε στην Ελλάδα και έγινε ευρέως αγαπητό μετά το 1996. Η σύνθεσή του περιλαμβάνει συνήθως βαμβάκι και ελαστομερές σε αναλογία από 5% μέχρι 10%. Είναι κατά κανόνα εφαρμοστό στο σώμα. Μπόξερ σλιπ. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι τα μπατζάκια του είναι κοντύτερα από τα άλλα μπόξερ και δεν φτάνουν τους γλουτούς. Ξεκινά από τη μέση, συνήθως με στενό λάστιχο και επεκτείνεται μέχρι πάνω από τους γλουτούς. Κλασικό Σλιπ. Ένα άνοιγμα στο μπροστινό μέρος, εξυπηρετεί στην εύκολη πρόσβαση. Σλιπ. Χωρίς το μπροστινό άνοιγμα με λιγότερη κάλυψη στα πλαϊνά. Tanga. Χωρίς πλαϊνή κάλυψη με ύφασμα μόνο μπροστά και πίσω. Στρινγκ. Μόνο μπροστινή κάλυψη με ύφασμα και μια κάθετη στενή λωρίδα υφάσματος πίσω. G-String. Μόνο μπροστινή κάλυψη με ύφασμα και ένα κορδόνι πίσω. Jock Strap ή Σπασουάρ. Μόνο μπροστινή κάλυψη με ύφασμα. Φαρδύ λάστιχο στη μέση. Δύο λεπτά λάστιχα ξεκινούν από τα πλαϊνά πηγαίνουν πίσω και καταλήγουν στο κάτω μέρος του μπροστινού υφάσματος. Την δεκαετία του 2010 εμφανίστηκαν στην αγορά εσώρουχα που περιέχουν αισθητήρες για την καταγραφή βιοσημάτων. Σκοπός είναι βελτίωση της ποιότηταςς ζωής του χρήστη είτε για λόγους υγείας είτε προστασίας είτε καλύτερων συνθηκών ζωής. Τα εσώρουχα αυτά αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία και επικράτησαν με την λατινική ονομασία wearables. Πρόκειται για συντόμευση του όρου wearable electronics, μια και αποτελούν μια συνέργεια προιόντος κλωστουφαντουργίας και ηλεκτρονικής. Σύμφωνα με εκτίμησεις αναλυτών, οι παγκόσμιες πωλήσεις «έξυπνων» εσωρούχων θα εκτοξευθούν τα προσεχή χρόνια. Εφόσον είναι άνετα και εύχρηστα και μπορούν να ανιχνεύσουν έγκαιρα διάφορα συμπτώματα θα κάνουν τη ζωή των ανθρώπων ευκολότερη. Τα υλικά από τα οποία φτιάχνεται ένα εσώρουχο θα πρέπει να εξασφαλίζουν απορροφητικότητα και ταυτόχρονα εξαερισμό. Η παραμένουσα υγρασία σε συνδυασμό με την θερμότητα του σώματος βοηθά στην ανάπτυξη μικροβίων και κατ' επέκταση μπορεί να προκαλέσει σοβαρές μολύνσεις. Ιστορική εξέλιξη του εσωρούχου Φωτογραφικό λεξικό εσωρούχων
Έβανς Πολ

Ο Έβανς Πολ (Evans Paul), αποκαλούμενος και K-plume (KP), είναι πολιτικός από την Αϊτή, που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 2015 ως το 2016. Διετέλεσε πρόεδρος της Δημοκρατικής Ενωτικής Επιτροπής (Komite inite Demokratik, KID).

 Εξελέγη δήμαρχος της πρωτεύουσας Πορτ ο Πρενς στις εκλογές του 1990 που έφεραν το κόμμα του Ζαν Μπερτράν Αριστίντ , το Εθνικό Μέτωπο για την Αλλαγή και τη Δημοκρατία στην εξουσία. Στις εκλογές του 2006 διεκδίκησε χωρίς επιτυχία την προεδρική εκλογή του με τη σημαία του Κόμματος Δημοκρατικής Συμμαχίας. Υπήρξε επικεφαλής της Δημοκρατικής Συσπείρωσης (Convergence Démocratique) πριν το πραξικόπημα του 2004 που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του προέδρου Αριστίντ. Στις 25 Δεκεμβρίου 2014 διορίστηκε από τον πρόεδρο Μισέλ Μαρτελί στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Ο διορισμός του ανακοινώθηκε μέσα από το Twitter. Τον Ιανουάριο του 2015 ορκίστηκε πρωθυπουργός, επικεφαλής κυβέρνησης εθνικής συναίνεσης, με στόχο να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Στις 2 Φεβρουαρίου 2016 παραιτήθηκε. Παρέμεινε πρωθυπουργός έπειτα από συμφωνία στην οποία επίσης ορίστηκε να αναλάβει ο ίδιος και μεταβατικός πρόεδρος (μέχρι να διοριστεί νέος), με τον Μισέλ Μαρτελί να αποχωρεί από την προεδρία.
Σιδητική γλώσσα

Η σιδητική γλώσσα (ISO 639-3: xsd, Glottolog: side1240) είναι αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν στην περιοχή της Σίδης στην Παμφυλία της Μικράς Ασίας έως τον 3ο αιώνα π.Χ., και είναι κυρίως γνωστή μέσω της ύπαρξης της σε νομίσματα από τον 5ο έως το 3ο αιώνα π.Χ.. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Αρριανός, είχε περιγράψει στο Αλεξάνδρου Ανάβασις την ύπαρξη μιας ασυνήθιστης γλώσσας η οποία χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους της πόλης της Σίδης. Η γλώσσα ήταν πιθανώς στενά συσχετισμένη με τα λυδικά, καρικά, και λυκιακά. Η σιδητική γραφή αποτελεί αλφάβητο της οικογενείας των γλωσσών της Ανατολίας. Διαθέτει 25 γράμματα, εκ των οποίων μόνο λίγα φαίνεται πως προέρχονται από τα ελληνικά, ενώ η γραφή δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί.

 Τα κείμενα των επιγραφών που διασώζονται δείχνουν πως τα σιδητικά είχαν επηρρεαστεί σημαντικά από την ελληνική γλώσσα. Όπως και με τα γειτονικά λυκιακά και καρικά, θεωρείται πως αποτελούσαν τμήμα της λουβικής γλωσσικής οικογένειας, αν και διακρίνονται μόνο λίγες λέξεις με λουβικές ρίζες. Όπως και στην γειτονική παμφυλιακή διάλεκτο της ελληνικής, έτσι και στα σιδητικά η αφαίρεση είναι συχνή στα ονόματα, -π.χ. Πολόνιου ως Απολλώνιος, Θανδόρ ως Αθηνόδωρος-, καθώς και η συγκοπή -π.χ. Αρτμόν ως Αρτεμών-. Πολλές από τις επιγραφές έχουν ανακαλυφθεί σε δίγλωσσα νομίσματα της Σίδης, σε ελληνικά και σιδητικά. Βάσει των ευρημάτων αυτών, στάθηκε δυνατό να διακριθούν 14 γράμματα τα οποία είναι καθαρά σιδητικά. Κάποιες από τις λέξεις είχαν εμφανή ελληνική προέλευση όπως ιστρατάγ ως στρατηγός και ανάθεμα ως ανάθημα. Σιδητικά νομίσματα έχουν βρεθεί και έξω από την πόλη της Σίδης, στην γειτονική Λύρβη. Πέρα από τις επιγραφές, υπάρχουν 2 γνωστές σιδητικές λέξεις οι οποίες διασώζονται στα ελληνικά κείμενα, το ζειγάρη -πετροπέρδικα- η οποία αναφέρεται από τον λεξικογράφο Ησύχιο τον Αλεξανδρινό, και το λαέρκινον -βαλεριάνα- η οποία αναφέρεται από τον Γαληνό. Επιπλέον θεωρείται πως κάποιοι ακατανόητοι χαρακτήρες στο 3ο βιβλίο Περί Επιδημιών του Ιπποκράτη αποτελούν τμήμα αποφθεγμάτων του ιατρού Μνήμωνα του Σιδήτη οι οποίες ίσως ήταν στην σιδητική γραφή. Alexei C. Kassian. 2013. Sidetskij Jazyk. In Yuri B. Koryakov and Andrej A. Kibrik (eds.), Reliktovye Indoevropejskie Jazyki Perednej i Tsentral'noj Azii, 175-176. Moskva: Akademia. Craig Melchert. 1995. Indo-European Languages of Anatolia. In Jack M. Sasson (ed.), Civilizations of the Ancient Near East, 2151-2159. New York: MacMillan. Πισιδική γλώσσα Παμφυλιακή διάλεκτος Σιδητικές επιγραφές, [1], [2], [3], [4] - epigraphy.packhum.org (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Sidetic language(Αγγλικά) «Digital etymological-philological Dictionary of the Ancient Anatolian Corpus Languages (eDiAna)». Ludwig-Maximilians-Universität München. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2017. (Αγγλικά) Indo-European Database
Ανεύρυσμα στεφανιαίας αρτηρίας

Το ανεύρυσμα στεφανιαίας αρτηρίας (αγγλ. Coronary artery aneurysm) είναι μία ανώμαλη διαστολή ενός τμήματος της στεφανιαίας αρτηρίας. Ως παθολογική νόσος, υπάγεται στις παθήσεις της αορτικής βαλβίδας.

 Τα επίκτητα αίτια αυτής περιλαμβάνουν αθηροσκλήρωση, νόσο Καβασάκι, και στεφανιαίο καθετηριασμό. Μπορεί επίσης να είναι συγγενής νόσος. Βρίσκεται συχνά συμπτωματικά κατά τη εξέταση της στεφανιαίας αγγειογραφίας. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ενιαία αποδεκτή θεραπεία για το ανεύρυσμα αυτό. Απαιτεί, ωστόσο, συνεχή ιατρική παρακολούθηση. Ορισμένοι καρδιοχειρουργοί συστήνουν άμεση αντιμετώπιση με παρεμβατικό τρόπο, λ.χ. διαδερμική παρέμβαση στεφανιαίας, τοποθέτηση στεφανιαίο stent, ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη (bypass), ενώ άλλοι καρδιολόγοι επιμένουν σε μία συντηρητική αντιμετώπιση του προβλήματος, απλά μόνο με περιοδική τακτική παρακολούθηση. Γενικά, έχει καλή πρόγνωση. Στη νόσο του Καβασάκι, χωρίς θεραπεία, υπάρχει ποσοστό θανάτου 1-2%, από καρδιακές αιτίες.
Ελεάζαρος γιος του Δειναίου

Ο Ελεάζαρος γιος του Δειναίου ή Ελεάζαρ μπεν Ντινάι ήταν ηγέτης της παράταξης των Ζηλωτών κατά το χρονικό διάστημα από το 35 έως το 59 περίπου.

 Κατά την εποχή του επιτρόπου Κούσπιου Φάδου οι Ιουδαίοι που κατοικούσαν στην Περαία είχαν εδαφικές διαφορές με τους κατοίκους της Φιλαδέλφειας που ανήκε στην Δεκάπολη.Κάποια στιγμή άρχισαν οι εχθροπραξίες. Οι Ιουδαίοι αυτοί πήραν τα όπλα και επιτέθηκαν σκοτώνοντας πολλούς Φιλαδελφηνούς . Ο Κούσπιος Φάδος έσπευσε να επιβάλλει την τάξη . Από τους τρεις αρχηγούς των επιτιθέμενων συνέλαβε ένα, τον Αννίβα και τον εκτέλεσε ενώ οι άλλοι δυο, ο Ελεάζαρος γιος του Δειναίου και ο Αμράμ ή Αμαράμ κατάφεραν να διαφύγουν. Αρκετά χρόνια αργότερα όταν επίτροπος της Ιουδαίας ήταν ο Κουμανός εξ΄ αιτίας του φόνου ενός Ιουδαίου που έγινε από Σαμαρείτες στο χωρίο Γήμα στην Γαλιλαία δημιουργήθηκε πρωτοφανής ένταση μεταξύ Ιουδαίων και Σαμαρειτών . Οι Ιουδαίοι κάλεσαν τότε από το ορεινό του κρησφύγετο τον Ελεάζαρο ο όποιος μαζί με τον βοηθό του Αλέξανδρο και την ομάδα του έκαναν επιδρομές στην περιοχή Ακραβατηνή εναντίον των Σαμαρειτών. Ο Αλέξανδρος ταυτίζεται από τους ιστορικούς με τον Αμράμ . Στην δράση του Ελεάζαρου έβαλε τέλος ο επίτροπος Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ ο όποιος τον συνέλαβε και τον έστειλε αλυσοδεμένο στην Ρώμη. Библиотека Руслана Хазарзара.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας. Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese.Berlin. Weidmann. 1892 Liber XX Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997 Jewish Encyclopedia ELEAZAR B. DINAI Jewish Encyclopedia TEḤINA, ABBA
Βιγιαρρεάλ ΚΦ

Η Βιγιαρεάλ ΚΦ (ισπανικά: Villarreal CF) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Βιγιαρρεάλ στην Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1923 και έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο ντε λα Κεράμικα (πρώην ''Ελ Μαδριγάλ'') 25.000 θέσεων. Το προσωνύμιο της ομάδας είναι ''Κίτρινο Υποβρύχιο'', εξαιτίας της κίτρινης εμφάνισης.

 Η Βιγιαρρεάλ ΚΦ πέτυχε για πρώτη φορά την άνοδο της στην Πριμέρα Ντιβισιόν τη σεζόν 1998-99, αλλά υποβιβάστηκε άμεσα μετά από μια δύσκολη σεζόν ξανά στη δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Επανέρχεται όμως άμεσα στην Πριμέρα Ντιβισιόν και από τότε άρχισε μια περίοδος άνθησης για την ομάδα που κατάφερε όχι μόνο να εδραιωθεί στην κορυφαία κατηγορία, αλλά να φτάσει ως και τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2004-05, όπου αποκλείστηκε από την Άρσεναλ αλλά και τη δεύτερη θέση του ισπανικού πρωταθλήματος τη σεζόν 2007-08. Τα τελευταία χρόνια η Βιγιαρρεάλ παραμένει σταθερά στις υψηλές θέσεις του ισπανικού πρωταθλήματος, μέχρι τη σεζόν 2011-2012 που υποβιβάστηκε στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Τη σεζόν 2012-13 τερμάτισε στη 2η θέση της βαθμολογίας Σεγούντα Ντιβιζιόν και παράλληλα πήρε και το εισιτήριο επιστροφής στην Πριμέρα Ντιβιζιόν. Τη σεζόν 2020-21 κατέκτησε τον πρώτο της Ευρωπαϊκό τίτλο νικώντας την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επικρατώντας στα πέναλτι με 11-10 (1-1 κανονική διάρκεια) στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Λα Λίγα 2η Θέση (1): 2007-08Τσάμπιονς Λιγκ Ημιτελικά (2): 2005-06, 2021-22 Προημιτελικά (1): 2008-09Γιουρόπα Λιγκ Νικήτρια (1):2021 Ημιτελικά (3): 2004, 2011, 2016 Προημιτελικά (1): 2019Κύπελλο Ιντερτότο Νικήτρια (2): 2003, 2004 Επίσημη ιστοσελίδα
Διονυσοβούνι

Το Διονυσοβούνι είναι μικρό βουνό της Αττικής που βρίσκεται βόρεια της Πεντέλης με την οποία συνδέεται. Έχει υψόμετρο 651 μέτρα. Βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Διόνυσος, Ροδόπολη και Σταμάτα. Το Διονυσοβούνι καλυπτόταν από πυκνό πευκοδάσος μέχρι την καταστροφική πυρκαγιά του 2009, που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το βουνό. Πιο παλιά, την εποχή της Αρχαίας Αθήνας, το βουνό είχε πυκνό δάσος από βελανιδιές, καθώς και καρυδιές, το οποίο αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από την χαλέπιο πεύκη. Στη νότια πλαγιά του βουνού βρίσκονται τα λατομεία Διονύσου.

 Πιο παλιά, την εποχή της Αρχαίας Αθήνας, το βουνό είχε πυκνό δάσος από βελανιδιές, καθώς και καρυδιές, το οποίο αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από την χαλέπιο πεύκη από την υπερβολική υλοτομία για ναυπήγηση των αθηναϊκών πλοίων. Ακόμα φυτρώνουν κουτσουπιές, πουρνάρια και κουμαριές. Το Διονυσοβούνι καλυπτόταν από πυκνό πευκοδάσος μέχρι την καταστροφική πυρκαγιά του 2009, που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το βουνό. Η φωτιά του 2009 έκαψε τα μικρά πεύκα που είχαν φυτρώσει στο βουνό μετά τις φωτιές το 1996 και το 1998 με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον δυνατή η φυσική αναδάσωση. Στο βουνό δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία αναδάσωση. Έχει προταθεί η αναδάσωση να γίνει με βελανιδιές, το κυρίαρχο είδος που ευδοκιμούσε από παλιά στο βουνό και το όποιο είναι πιο ανθεκτικό στη φωτιά.Στο βουνό δεν παρατηρούνται πολλές πηγές παρά μόνο στο βόρειο κομμάτι του βουνού (στην πλευρά της Ροδόπολης). Πιο παλιά υπήρχε μια μεγάλη λίμνη στην νοτιοανατολική πλευρά του βουνού, η οποία σήμερα είναι κατεστραμμένη από το λατομείο. Πίσω από το νέο νεκροταφείο Ροδοπόλεως παρατηρείται μια πεδιάδα με λεύκες με μια λίμνη κατά τους χειμερινούς μήνες. Στο βουνό λειτουργούν λατομεία μαρμάρου, καθώς το μάρμαρο στο βουνό έχει την ίδια σύσταση και υφή με το πεντελικό μάρμαρο. Τα λατομεία Διονύσου έχουν κατέστρεψει ολοσχερώς την νοτιοανατολική πλευρά του Διονυσοβουνίου, προκαλώντας ηχορρύπανση, εκπομπή αερίων και σκόνη από την κοπή των μαρμάρων. Στα λατομεία τις 12 Ιουνίου 2015 έλαβε χώρα αγώνας του παγκόσμιου πρωταθλήματος ελεύθερου μότοκρος Red Bull X-Fighters. Το Διονυσοβούνι στον χάρτη
Πάολο Μπορσελίνο

Ο Πάολο Μπορσελίνο (ιταλικά: Paolo Borsellino, 19 Ιανουαρίου 1940 - 19 Ιουλίου 1992), ήταν Ιταλός δικαστής. Σκοτώθηκε από εκρήξη βόμβας που ήταν τοποθετήμενη σε αυτοκίνητο που είχε βάλλει η Σικελική μαφία, 57 ημέρες μετά τη δολοφονία του φίλου του και συναδέλφου δικαστή Τζοβάνι Φαλκόνε στο Καπάτσι. Ο Μπορσελίνο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δικαστές που σκοτώθηκαν από τη Σικελική Μαφία και σημέρα τιμάται ως ένα από τα βασικά σύμβολα της μάχης του κράτους κατά της μαφίας. Τόσο ο Μπορσελίνο όσο και ο Φαλκόνε ονομάστηκαν ως ήρωες των τελευταίων 60 χρόνων από το περιοδικό Time της 13ης Νοεμβρίου 2006.

 Στις 19 Ιουλίου του 1992, ο Μπορσελίνο θα σκοτωθεί από βόμβα σε αυτοκινήτο στη Via D'Amelio, κοντά στο σπίτι της μητέρας του στο Παλέρμο, λιγότερο από δύο μήνες μετά τον θάνατο του καλού φίλου Φαλκόνε. Η βομβιστική επίθεση κόστισε επίσης τη ζωή πέντε αξιωματικών της αστυνομίας: Αγκοστίνο Καταλάνο, Βάλτερ Κοσίνα, Εμανουέλα Λόι (η πρώτη ιταλίδα αστυνομικός που θα σκοτωθεί κατά την διάρκεια υπηρεσία της), Βιτσέντζο Λι Μούλι και Κλαούντιο Τράινα. Στην τελευταία συνέντευξή του, που δόθηκε στις 21 Μαΐου 1992 στους Ζαν Πιέρ Μοσκάρντο και Φαμπρίτσιο Κάλβι, ο Μπορσελίνο μίλησε για την πιθανή σχέση μεταξύ της Κόζα Νόστρα και πλούσιων Ιταλών επιχειρηματιών όπως ο μελλοντικός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Η συνέντευξη έλαβε μικρή κάλυψη από την ιταλική τηλεόραση και προβλήθηκε μόνο μία φορά και μέσω δορυφορικού καναλιού RaiNews 24 το 2000, σε σύντομη προβολή διάρκειας μόλις 30 λεπτών (από τα 80 λεπτά της κανονικής διάρκειας της συνέντευξης). Η αστυνομία του Παλέρμο κατηγόρησε τον Βιτσέντζο Σκαραντίνοέναν μικροκακοποιό, για τη τοποθέτηση της βόμβας ενεργώντας σύμφωνα με τις εντολές του Σαλβατόρε Ριίνα. Ο Ριίνα, επικεφαλής της Σικελικής μαφίας εκείνη την εποχή, καταδικάστηκε αργότερα σε ποινή ισόβιας κάθειρξης μαζί με τον Μπερνάρντο Προβεντσάνο και άλλους μαφιόζους για τις δολοφονίες του Μπορσελίνο και του Φαλκόνε. Ο Σκαραντίνο ομολόγησε ότι ήταν αυτός που τοποθετήσε την βόμβα, αλλά ένας εισαγγελέας παραιτήθηκε λόγω των έντονων επιφυλάξεων του για αυτήν την ομολογία, την οποία η οικογένειά του Σκαραντίνο είπε ότι είχε εξαναγκαστεί να την κάνει. Η αστυνομία κατηγορήθηκε επίσης ότι του έδωσε λεπτομέρειες για το έγκλημα για να μάθει, έτσι ώστε να μπορέσει να παράσχει αυτές τις λεπτομέρειες σε επίσημες δηλώσεις για να επιβεβαιώσει τη ομολογία του. Πάντως 47 άτομα καταδικάστηκαν βάσει της ομολογίας του Σκαραντίνο.
Αμαζονομαχία

Στην ελληνική μυθολογία, με τον όρο «Αμαζονομαχία» περιγράφονται διάφορες μάχες μεταξύ των Αμαζόνων και Ελλήνων ηρώων. Από αυτές, δυο πολύ γνωστές μάχες είναι : Η μάχη ανάμεσα στον Ηρακλή και την Ιππολύτη και Η μάχη ανάμεσα στον Αχιλλέα και την Πενθεσίλεια.

 Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, (βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, βιβλίο 2, κεφάλαιο 5, παράγραφος 9 / Apollodorus 2, 5, 9) ο ένατος άθλος που ανατέθηκε στον Ηρακλή από τον Ευρυσθέα ήταν να κλέψει τη ζώνη της Ιππολύτης, βασίλισσας των αμαζόνων για να την δώσει στην Αδμήτη, κόρη του Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής μαζί με τους συντρόφους του έφτασε στη χώρα των Αμαζόνων μετά από περιπέτειες. Εκεί έπεισε την Ιππολύτη να του δώσει τη ζώνη της, η οποία ήταν δώρο του θεού Άρη και συμβόλιζε τη δύναμη. Όμως παρενέβη η Ήρα, η οποία διέδωσε στις υπόλοιπες αμαζόνες τη φήμη ότι ο Ηρακλής είχε σκοπό να την σκοτώσει τη βασίλισσά τους. Εξοργισμένες οι αμαζόνες επιτέθηκαν στον Ηρακλή και τους συντρόφους του. Ο Ηρακλής, νομίζοντας ότι υπήρχε δόλος πίσω από την επίθεση, σκοτώνει την Ιππολύτη και της αφαίρεσε τη ζώνη. Ο ίδιος και οι σύντροφοί του κατάφεραν να διαφύγουν. Τη μάχη μεταξύ του Αχιλλέα και της Πενθεσίλειας βρίσκουμε με λεπτομέρεια στο έργο του Κόιντου από τη Σμύρνη «τα μεθ’ Όμηρον» (η πτώση της Τροίας: βιβλίο 1 ). Μετά το θάνατο του Έκτορα οι αμαζόνες, με επικεφαλής τη βασίλισσά τους Πενθεσίλεια, έφτασαν στην Τροία για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο βασιλιά Πρίαμο. Οι αμαζόνες σκότωσαν πολλούς Αχαιούς. Η Πενθεσίλεια μάχεται εναντίον του Αχιλλέα, ο οποίος τη σκοτώνει. Όταν ο Αχιλλέας έβγαλε το κράνος της Πενθεσίλειας θαμπώνεται από την ομορφιά της. Οι συμπολεμιστές του αντιλαμβάνονται τη συγκίνησή του και ο Θερσίτης τον περιγελά. Τότε ο Αχιλλέας, σε έξαλλη κατάσταση, σκοτώνει και τον Θερσίτη.
Δημοτικό Στάδιο Βύρωνα

Το Δημοτικό Στάδιο Βύρωνα, (πρώην Εθνικό Στάδιο), βρίσκεται στα ανατολικά προάστια της Αθήνας, στους πρόποδες του Υμηττού μόλις 3 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης. Το στάδιο βρίσκεται δίπλα από τα κοιμητήρια, στις άκρες του Βύρωνα.

 Το στάδιο κατασκευάστηκε πάνω σε παλιό λατομείο. Για αυτό το λόγο είναι γνωστό και ως «νταμάρια», το οποίο σημαίνει λατομείο. Χτίστηκε το 1990 και ανήκει στο Δήμο Βύρωνα. Αποτελεί έδρα του Αθηναϊκού και της Δόξας Βύρωνα. Το ρεκόρ προσέλευσης είναι 5.803 θεατές σε αγώνα μεταξύ Αθηναϊκού και Παναθηναϊκού το 1991. Η σημερινή χωρητικότητα ανέρχεται σε 3.700 θεατές. Πληροφορίες σταδίου - stadia.gr
Καθένας με την τρέλλα του

Το Καθένας με την τρέλλα του είναι ο τίτλος μίας ελληνικής σπονδυλωτής κινηματογραφικής ταινίας, του 1980, σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη, παραγωγή της Νίκος Παπαδόπουλος & Σία και πρωταγωνιστές τους Σωτήρη Μουστάκα, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Γιώργο Κωνσταντίνου, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργο Πάντζα, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Βαγγέλη Τραϊφόρο, Μαρία Μπονέλλου και Άννα Φόνσου.

 Ο Σταύρος (Νίκος Τσούκας), ένας μεροκαματιάρης μπογιατζής, νιώθει ότι απειλείται από την τεχνολογία και αποφασίζει να αντιδράσει πέφτοντας στις ρόδες του αυτοκινήτου ενός Αμερικάνου. Η Άννα (Άννα Φόνσου) προσπαθεί επί μία εικοσαετία να βάλει το οικοπεδάκι της στο σχέδιο πόλεως πιέζοντας και παρακαλώντας διάφορους αρμόδιους. Ο Σωτήρης (Σωτήρης Μουστάκας), ένας δειλός ανθρωπάκος, ονειρεύεται ότι γίνεται Σούπερμαν και σώζει τη γυναίκα των ονείρων του, η οποία όμως αποδεικνύεται τελείως διαφορετική από ό,τι ονειρευόταν. Ο Ιορδάνης Σταυρόπουλος (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), ένας συνταξιούχος γυμνασιάρχης, εξοργίζεται με τους βαθμούς της εγγονής του, Μυρτώς (Αθηνά Γούναρη), και επιστρέφει στα παλιά του λημέρια για να ανακαλύψει ότι τη σημερινή εκπαίδευση διέπει η "λογική του χρήματος". Ο Γιώργος, ένας δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος αναρωτιέται τι ρόλο παίζει στη ζωή του, βγάζει έξω τη γυναίκα του και την πεθερά του και επαναστατεί ακύτοντας τις προσβολές ενός κονφερασιέ. Αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτήρες που συνθέτουν την κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας του 1980 και την υπόθεση αυτής της σπονδυλωτής ταινίας. Σωτήρης Μουστάκας - Σωτήρης Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Ιορδάνης Σταυρόπουλος Γιώργος Κωνσταντίνου - Γιώργος Μαίρη Χρονοπούλου - δημοσιογράφος Γιώργος Πάντζας - Γιώργος Ευαγγελία Σαμιωτάκη Μάρκος Λεζές Τέτη Σχοινάκη - Λένα Βαγγέλης Τραϊφόρος Μαρία Μπονέλλου Άννα Φόνσου - Άννα Κώστας Πολίτης - μηχανικός προβολής Αθηνά Γούναρη - Μυρτώ Νίκος Τσούκας - Σταύρος Κώστας Παληός - Σταμάτης Νότης Πιτσιλός - βαμπίρ Λευτέρης Ιατρού - κουλουρτζής Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1979-1980 και, κόβοντας 126.605 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 26 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 26 Ιουνίου 2007. Καθένας με την τρέλλα του στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Καθένας με την τρέλλα του Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. στο Cine.gr
Svensk Elitfotboll

Η Föreningen Svensk Elitfotboll (SEF) εκπροσωπεί τα συμφέροντα των σουηδικών ομάδων ποδοσφαίρου που αγωνίζονται στις δύο υψηλότερες κατηγορίες της χώρας, την Άλσβενσκαν (Allsvenskan) και την Σούπερεταν (Superettan). Έδρα της οργάνωσης είναι το Μάλμε.

 Η Svensk Elitfotboll ιδρύθηκε το 1928. Η οργάνωση, έργο της οποίας είναι η περαιτέρω του σουηδικού ποδοσφαίρου σε επίπεδο συλλόγων από αθλητική, οικονομική, εμπορική και διοικητική άποψη, εκπροσωπείται σε όλα τα μεγάλα συμβούλια και τις επιτροπές της Σουηδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (SvFF). Λαμβάνει μέρος στην κατανομή των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των πρωταθλημάτων. Από το 2006, τα δικαιώματα δώθηκαν στην Kentaro Group, ενώ στις αρχές του 2010 η σύμβαση παρατάθηκε.Έπειτα από τη δημιουργία της Σούπερεταν το 2000, η SEF έχει 32 μέλη (16 σύλλογοι για κάθε κατηγορία). Με το μέσο δημοσίευσης SEF-Aktuellt η οργάνωση παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις τρέχουσες εξελίξεις και ζητήματα. Το περιοδικό είναι προσανατολισμένο προς τα μέλη και τους εταίρους συνεργασίας, όπως οι διαιτητές, περιφερειακές ενώσεις, κ.λπ. Από το 1992, η SEF έχει δεσμευτεί μαζί με τη Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, το Elitserieföreningen Damfotboll και την κρατική εταιρεία λοταρίας Svenska Spel, στο έργο με την ονομασία Tipselit για την προώθηση των ποδοσφαιρικών τμημάτων υποδομής. Κατά την ίδρυση του Συνδέσμου Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Ποδοσφαιρικών Ενώσεων το 1997 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη. Επίσημος ιστότοπος
Τερουάρ

Το τερουάρ (γαλ. από terre - γή) είναι ένα σύνολο εδαφοκλιματικών παραγόντων και ειδικών χαρακτηριστικών της περιοχής (ανάγλυφο, ρόδο των ανέμων, παρουσία υδάτων, δασών, ηλιακής ακτινοβολίας, χλωρίδας και πανίδας) που καθορίζει τα χαρακτηριστικά ποικιλίας των γεωργικών προϊόντων, κρασιών, καφέ, τσαγιού, ελαιολάδου, τυριών.

 Αρχικά ο όρος "τερουάρ" εμφανίστηκε στην οινοποιία. Σε ευρεία έννοια ως "τερουάρ" εννοείται το σύνολο συνθηκών για συγκεκριμένη περιοχή (παραδοσιακά για τους αμπελώνες χρησιμοποιούν τον όρο "απελλασιόν" - ονομασία γαλ. appellation d’origine contrôlée), ενώ σε περιορισμένη έννοια μόνο το έδαφος του αμπελώνα ή της φυτείας. Τα βασικά στοιχεία ενός αμπελουργικού τερουάρ είναι: κλιματικές συνθήκες, είδος εδάφους, ανάγλυφο και άλλα φυτά τα οποία φυτρώνουν γύρο από το τερουάρ.
Στεφανία Αλφόνσα της Καστίλης

Η Στεφανία Αλφόνσα, ισπανικά: Estefanía Alfonso de Castilla‎ (1139/1148 - 1η Ιουλίου 1180) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Ιβρέας, επίσης γνωστή ως Στεφανία η Άτυχη (Estefanía la Desdichada), ήταν νόθη κόρη του Aλφόνσου Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης, και της Ουρράκα Φερνάντεθ δε Κάστρο, χήρας του κόμη Ροδρίγο Μαρτίνεθ. Δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της Φερνάντο Ροδρίγεθ δε Κάστρο, έτσι έλαβε το παρωνύμιο "η Άτυχη".

 Η ημερομηνία γέννησης της Στεφανίας πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ του 1139, όταν ξεκίνησε η σχέση μεταξύ του Αλφόνσου Ζ΄ και της Ουρράκας και του 1148, έτος κατά το οποίο ο Αλφόνσος Ζ΄ απένειμε προνόμια υπέρ της Ουρράκας και της κόρης τους. Το 1157 ο Αλφόνσος Ζ΄ απεβίωσε, ενώ επέστρεφε από μία αποστολή, και τον διαδέχθηκαν οι γιοι του: ο Σάντσο Γ΄ στην Καστίλη και ο Φερδινάνδος Β΄ στο Λεόν. O μέλλων σύζυγός της Φερνάντο Ροντρίγεθ δε Κάστρο είχε διαζευχθεί την πρώτη του σύζυγο, την Κωνστάνθα Οσόριο, κόρη του κόμη Οσόριο Μαρτίνεθ, ο οποίος είχε σκοτωθεί στη Μάχη του Λοβρεγάλ. Παρόλο που ο σύζυγός της ήταν αυτόχθων στην Καστίλη, και έτσι ονομαζόταν «ο Καστιλιάνος», (στην Καστίλη) είχε το παρωνύμιο «ο λέων». Αυτός άφησε το βασίλειο της Καστίλης με τα αδέλφια του και έλαβε στο αξίωμα του μεγάλου μαγιορδόμου από τον ετεροθαλή αδελφό της Στεφανίας, τον Φερδινάνδο Β΄ του Λεόν, ο οποίος τού έδωσε και το χέρι της αδελφής του. Το 1170 ο Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν παραχώρησε την ιδιοκτησία του πριγκιπάτου (infantazgo) του Λεόν. Την 1η Ιουλίου 1180, η Στεφανία δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της, τον Φερνάντο, ο οποίος σύμφωνα με ορισμένες πηγές που αναφέρονται, ενώ άλλες δεν έχουν αφήσει κανένα αρχείο για το συμβάν, θεώρησε ότι η σύζυγός του ήταν άπιστη και τη δολοφόνησε. Αυτό έγινε ως εξής: όταν ο Φερδινάνδος άκουσε για πρώτη φορά τη σχέση της γυναίκας του με έναν άγνωστο άνδρα, παρακολούθησε τους εραστές. Μετά μαχαίρωσε τον άνδρα θανάσιμα· έπειτα μπήκε στα δωμάτια της συζύγου του και τη μαχαίρωσε μοιραία. Όταν ο Φερνάντο συνειδητοποίησε σε ποια κατάσταση βρέθηκε, ζήτησε συγχώρεση από τον κουνιάδο του τον βασιλιά. Ο Φερδινάνδος Β΄ δεν τιμώρησε τον γαμπρό του για τη δολοφονία. Η Στεφανία τάφηκε στη βασιλική του Σαν Ισίδορο δε Λεόν. Άφησε δύο μικρά παιδιά. Παντρεύτηκε τον Φερνάντο Ροντρίγεθ δε Κάστρο, επικεφαλής του Οίκου δε Κάστρο, κυβερνήτη του Κουέγιαρ, Ντουένιας, Βαγιαδολίδ, Tόρο και Aστούριας σε διαφορετικές περιόδους. Έφερε στον σύζυγό της δύο γιους, μεταξύ των οποίων ο: Πέδρο Φερνάντεθ δε Κάστρο.
Ναϊλέ Σουλτάνα

Η Ναϊλέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سلطان الثمين) (Τούρκικα: Naile Sultan, 30 Σεπτεμβρίου 1856 - 18 Ιανουαρίου 1882) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Η Ναϊλέ γεννήθηκε 30 Σεπτεμβρίου 1856, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε η αδελφή της, Μεντιχά Σουλτάν, κόρη του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Σαγιεστέ Χανιμεφέντι. Στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς της είναι δηλωμένο ότι γεννήθηκε την Τρίτη. Ήταν πέντε χρονών όταν πέθανε ο πατέρας της, σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με την παιδική και εφηβική της ηλικία, που συνέπεσαν με τη βασιλεία του θείου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 26 ετών, και φαίνεται ότι είχε πολεμήσει εναντίον αυτής της ασθένειας, όπως η μεγαλύτερη αδελφή της, Μπεχιτζέ Σουλτάν. Όταν ο αδελφός της σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ανέβηκε στο θρόνο, έδωσε άδεια στον γάμο της Μπεχιτζέ Σουλτάν με τον Χαμίντ Μπέη και στον γάμο της Ναϊλέ Σουλτάν με τον Μεχμέτ Πασά, ο οποίος ήταν συγγενής της μητέρας της. Οι γάμοι τους πραγματοποιήθηκαν στις 6 Οκτωβρίου 1876 στο παλάτι Ντολμάμπαχτσε. Η Ναϊλέ Σουλτάν πέθανε άτεκνη μετά από έξι χρόνια γάμου στις 18 Ιανουαρίου 1882 και θάφτηκε στο Μαυσωλείο των αυτοκρατορικών κυριών στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη. Μετά το θάνατό της ο Μεχμέτ Πασά παντρεύτηκε την Εσμά Σουλτάνα, την κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ από την Νεσερέκ Καντινεφέντι. "Sultan Abdülmecid" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.. Retrieved 2013-09-04. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Google Scholar

Η Google Scholar είναι ελεύθερα προσβάσιμη μηχανή αναζήτησης ιστού που εντοπίζει το πλήρες κείμενο ή τα μεταδεδομένα των ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων που έχουν υλοποιηθεί σε μία εκτεταμένη σειρά επιστημονικών και τεχνικών εκδόσεων, σε παγκόσμια κλίμακα. Η βάση αυτή αφορά δημοσιεύσεις που έχουν γίνει αποκλειστικά με χρήση της αγγλικής γλώσσας.

 Καθότι κυκλοφόρησε ως beta το Νοέμβριο 2004, η βάση δεδομένων Google Scholar περιλαμβάνει τα πιο έγκριτα σε ανοιχτή σύνδεση επιστημονικά περιοδικά και βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, διδακτορικές και μεταπτυχιακές διατριβές όπως και διπλωματικές εργασίες, προδημοσιεύσεις, περιλήψεις, τεχνικές εκθέσεις, και άλλη ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, συμπεριλαμβανομένων και των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας Παρόλο που η ίδια η πολυεθνική εταιρεία Google δεν δημοσιεύει το μέγεθος της βάσης δεδομένων του Μελετητή -Google Scholar-, οι καταχωρημένοι επιστήμονες και ερευνητές που περιλαμβάνονται στη βάση, έχουν δημοσιεύσει περίπου 389 εκατομμύρια έγγραφα (documents), συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών άρθρων, παραθέσεων και διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, καθιστώντας την έτσι, ως τη μεγαλύτερη ακαδημαϊκή μηχανή αναζήτησης στον κόσμο τον Ιανουάριο του 2018. Προηγουμένως, το μέγεθος της βάσης αυτής είχε εκτιμηθεί σε 160 εκατομμύρια δημοσιεύσεων (οποιασδήποτε μορφής), τον Μάιο του 2014. Μια παλαιότερη στατιστική εκτίμηση που δημοσιεύτηκε στο έγκριτο περιοδικό Plos One, χρησιμοποιώντας μια ειδική μεθοδολογία, υπολόγισε περίπου ότι το 80-90% όλων αυτών των άρθρων είχαν ήδη δημοσιευθεί στην Αγγλική γλώσσα, ήτοι, με εκτίμηση περίπου στα 100 εκατομμύρια.Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και άλλες βιβλιοθήκες πανεπιστημίων, των οποίων τις συλλογές σκανάρισε η βάση δεδομένων Google Scholar βοήθησαν στη νέα δημιουργία της ψηφιακής βιβλιοθήκης HathiTrust. Η Google Scholar έχει επικριθεί για το ότι δεν ελέγχει πλήρως όλα τα επιστημονικά περιοδικά και ότι συμπεριλαμβάνει περιοδικά ανοιχτής πρόσβασης, αθέμιτου και αρπακτικού ανταγωνισμού (γνωστά με τον αγγλικό όρο, predatory journals) στο ευρετήριό της.
Λεγκραντίτης

Ο λεγκραντίτης (αγγλ. legrandite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Legrand , Βέλγου διευθύνοντος στο ορυχείο Flor de Peña του Μεξικού, ο οποίος και εντόπισε πρώτος το ορυκτό, το 1934 .

 Είναι ασύνηθες δευτερογενές ορυκτό εμφανιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης ψευδαργυρούχων / αρσενικούχων αποθέσεων. Σπανιότερα έχει ανευρεθεί σε γρανιτικούς πηγματίτες. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αδαμίτης, ο παραδαμίτης, ο σκοροδίτης, ο σμιθσονίτης, ο φαρμακοσιδηρίτης και τα σπανιότερα λεϊτεΐτης και κετιγκίτης. Κύριες περιοχές εμφάνισής του είναι στο Μεξικό (ορυχεία Flor de Pena στο Lampazos, Potosi στην Τσιχουάουα και Ojuela στο Mapimi), στο σύμπλεγμα Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στο Sterling Hill του Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και τη Minas Gerais στη Βραζιλία. Αναφέρονται επίσης μερικές ήσσονες εμφανίσεις του σε άλλες χώρες. Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου - Χριστιάνα, παραλία Θορικού, Βρυσάκη, εντός μεταλλευτικών απορριμμάτων. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Ελεονώρα Ντανιέλ

Η Ελεονώρα Ντανιέλ (ιταλικά:Eleonora Daniele) (γενν. 20 Αυγούστου 1976,Πάντοβα) είναι Ιταλίδα δημοσιογράφος, παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών και ηθοποιός. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστήμης της Επικοινωνίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου της Ρώμης το 2013 και εργάζεται ως επαγγελματίας δημοσιογράφος από τον Ιανουάριο του 2016.

 Γεννημένη στη Πάντοβα το 1976, η Ελεονώρα είναι η μικρότερη από τα άλλα τρία αδέλφια της, (Ελιζαμπέτα, Κοσέτα και Λουίτζι). Αφού έζησε την εφηβεία της στην πατρίδα της, σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στη Ρώμη και άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα στον κόσμο της ψυχαγωγίας ως χορεύτρια. Την άνοιξη του 2001 θα κάνει την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στο χορευτικό σόου La sai l'ultima, που μεταδίδοταν από το Canale 5. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους θα γίνει γνωστή στο κοινό από την συμμετοχή της ως παίκτρια στη δεύτερο κύκλο του ριάλιτι Grande Fratello,(O Μεγάλος Αδερφός), όπου κατά το δέκατο επεισόδιο θα αποχωρήσει με το 44% των ψήφων. Την στιγμή της συμμετοχής της στο ριάλιτι εργάζοταν σε μια τράπεζα. Τον Σεπτέμβριο του 2004 θα κάνει το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια της διάσημης πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής Unomattina, με ειδήσεις, ψυχαγωγία και μόδα, που προβάλονταν από Δευτέρα έως Παρασκευή στο Rai 1 όπου και θα ήταν μέχρι την τηλεοπτική περίοδο 2010/2011. Το 2012 ήταν η νέα παρουσιάστρια της εκπομπής Linea Verde Sunday, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2013 θα παρουσιάσει την ενοτήτα Real Stories, που ανήκε στην πρωινή εκπομπή Unomattina, και που αργότερα μετονομάστηκαν σε Italian Stories. Tο 2017, εκτός από τις Italian Stories, το απόγευμα του Σαββάτου θα παρουσιάζει την εκπομπή Sabato Italiano II, η οποία μεταδίδεται πάντα από το Rai 1. La sai l'ultima? (Canale 5, 2001) figurante Grande Fratello (Canale 5, 2001) concorrente La vetrina (LA7, 2003) L'Italia dei porti (Rai 2, 2003) Futura city (Rai 2, 2004) Unomattina (Rai 1, 2004-2011) Telethon (Rai 1, 2004-2010, 2016) La canzone del cuore (Rai 1, 2005) Premio Italiani nel mondo (Rai 1, 2005) Latina - Moda e spettacolo (Rai 1, 2005) Premio Charlot (Rai 1, 2005) Un Natale da favola (Rai 1, 2006) Unomattina Estate (Rai 1, 2006) Miss Italia nel mondo (Rai 1, 2007) Premio Louis Braille (Rai 1, 2007-2013) I nostri angeli - Premio giornalistico Marco Luchetta (Rai 1, 2007) Ciak... si canta! (Rai 1, 2008-2009) Festival di Castrocaro (Rai 1, 2008) I Borbone raccontano - Serata per giovani talenti (Rai 1, 2010) Talent Fest - Festival dei giovani talenti (Rai 1, 2011) Linea verde (Rai 1, 2011-2013) Linea verde Estate (Rai 1, 2012-2013) Storie vere (Rai 1, 2013-2017) Estate in diretta (Rai 1, 2014-2016) Music for Mercy (Rai 1, 2016) Storie italiane (Rai 1, dal 2017) Il sabato italiano (Rai 1, 2017-2018) La squadra (Rai 3, 2003) Un posto al sole (Rai 3, 2003) Diritto di difesa (Rai 2, 2004) Carabinieri 3 (Canale 5, 2004) Le barzellette, regia di Carlo Vanzina (2004) Antonio guerriero di Dio, regia di Antonello Belluco (2006)
Χάστον Τάμεντ

Ο Χαστόν Τάμεντ (ολλανδικά: Gaston Taument) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Χάγη της Ολλανδίας στις 1 Οκτωβρίου 1970. Αγωνίστηκε σε 6 ομάδες στην επαγγελματική καριέρα του, στη Φέγενορντ, στην Εξέλσιορ, στην Μπενφίκα, στη Άντερλεχτ, στον ΟΦΗ και στη Ραπίντ Βιέννης.

 Ο Τάμεντ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Φέγενορντ. Είχαν προηγηθεί οι ΦΚΣ Ντεν Χάαγκ και ΜΤΣ Ντεν Χάαγκ. Το 1988 ο Τάμεντ προάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Φέγενορντ. Αγωνίστηκε τα περισσότερα της καριέρας του στη Φέγενορντ, 9 χρόνια, ενώ ήταν δανεικός στην Εξέλσιορ, ομάδα-δορυφόρος της Φέγενορντ, τη σεζόν 1989-90. Αγωνίστηκε σε 204 αγώνες στα 9 χρόνια παρουσίας του στη Φέγενορντ, σκοράροντας 45 γκολ. Στην Εξέλσιορ αγωνίστηκε 25 φορές πετυχαίνοντας 1 τέρμα. Το 1997 πήγε στη Μπενφίκα , αγωνιζόμενος συνολικά σε 20 αγώνες, 16 στη Πριμέιρα Λίγκα, 2 στο Κύπελλο Πορτογαλίας, όπου σκόραρε και ένα γκολ, και 2 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 1998 πήρε μεταγραφή στη Άντερλεχτ. Παρ' όλα αυτά, δεν εγκλιματίστηκε ποτέ στην ομάδα. Αποχώρισε το 1999. Το 1999 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΟΦΗ, που αγωνίστηκε για μία σεζόν, εμφανιζόμενος σε 15 μας χωρίς να σκοράρει. Η τελευταία ομάδα της καριέρας του ήταν η Ραπίντ Βιέννης, με 4 γκολ σε 61 εμφανίσεις. Αποχώρισε από την ενεργό δράση τον Ιούλιο του 2002 Ο Τάμεντ αγωνίστηκε 15 φορές με την εθνική Ολλανδίας, σκοράροντας 2 γκολ. Επίσης ήταν μέλος της 23αδας της Ολλανδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994, καθώς και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1996. Προφίλ Προφίλ Τάμεντ Χαστόν