IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μανουέλ Νιν

Ο Μανουέλ Νιν Ι Γκιουέλ (Καταλονία, Ισπανία, 20 Αυγούστου 1956), επίσης γνωστός ως Μανουέλ Νιν, είναι ο Αποστολικός Έξαρχος της Ελληνοκαθολικής Εξαρχίας της Ελλάδας, μίας από τις Ελληνόρρυθμες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα. Ο Μανουέλ Νιν ανήκει στο μοναστικό Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

 Ο Νιν γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1956 στην πόλη Ελ Μπεντρέλ της Καταλονικής Επαρχίας Ταραγόνα (Ισπανία). Ξεκίνησε τις πρώτες του σπουδές στην πατρίδα του και τις ολοκλήρωσε στο Colegio La Salle στην πόλη Ρέους. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, μπήκε στη Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ ως υποψήφιος στις 20 Σεπτεμβρίου 1975, όπου και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός τον επόμενο Απρίλιο. Αφιερώθηκε στην ιεροσύνη στις 26 Απριλίου 1977 δίνοντας επίσημους όρκους στις 18 Οκτωβρίου 1980. Στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές για το πτυχίο θεολογίας στη Θεολογική Σχολή της Μονής, κατά τη διάρκεια της οποίας επικεντρώθηκε στις κλασικές γλώσσες (λατινικά, ελληνικά και συριακά.Μετά την ολοκλήρωση αυτών των σπουδών, το 1984 ο Νιν στάλθηκε να σπουδάσει στη Ρώμη, όπου έλαβε πτυχίο Πατρολογίας στο Αυγουστιανό Πατερικό Ποντιφικό Ινστιτούτο, με επιπλέον μαθήματα στο Ποντιφικό Ανατολικό Ινστιτούτο και τη Βενεδικτίνικη διοίκηση του Ποντιφικού Λειτουργικού Ινστιτούτου, συνεχίζοντας την μοναστική του εκπαίδευση στο Ποντιφικό Αθηναίο του Αγίου Ανσελμού, ένα Διεθνές Κέντρο Μελετών για το Τάγμα των Βενεδικτίνων. Ολοκλήρωσε τα μαθήματά του το 1987 και επέστρεψε στην μοναστική του κοινότητα, όπου του ανατέθηκε να διδάξει θεολογία, πατερική και εισαγωγή στην Ανατολική Καθολική λειτουργική στην alma mater του.Ο Νιν επέστρεψε στη Ρώμη το 1989 για να εργαστεί στη διδακτορική διατριβή του. Ολοκλήρωσε τη μελέτη του για έναν Έλληνα πνευματικό συγγραφέα του 5ου ή 6ου αιώνα, με τίτλο Ιωάννης ο μοναχικός: οι πέντε ομιλίες για τους Μακαρισμούς, στα τέλη του 1991 και την παρουσίασε με επιτυχία τον επόμενο Ιανουάριο. Στη συνέχεια έμεινε στη Ρώμη, διδάσκοντας στα διάφορα ινστιτούτα που συνδέονται με τον τομέα των σπουδών του.Το 1994, ο Νιν διορίστηκε σύμβουλος του Εκκλησιάσματος για τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, που εποπτεύει τις αλληλεπιδράσεις αυτών ιδιαίτερων εκκλησιών με την Αγία Έδρα. Τον Ιανουάριο του 1996, ενώ παρέμενε μοναχός του Τάγματος Βενεδεκτίνων, διορίστηκε στο προσωπικό του Ποντιφικού Ελληνικού Κολλεγίου του Αγίου Αθανασίου ως πνευματικός καθοδηγητής για το σχολείο, όπου στη συνέχεια εγκαταστάθηκε. Εκείνη την εποχή, αποφάσισε να αναζητήσει την ιεροσύνη και χειροτονήθηκε διάκονος στη Ρώμη στις 22 Νοεμβρίου 1997. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 18 Απριλίου του επόμενου έτους, από τον Καρδινάλιο Λουίς Μαρτίνεζ Σίσταχ, το Αρχιεπίσκοπο της Ταραγόνας. Τιμήθηκε με το βαθμό του Αρχιμανδρίτη από το Μελχίτη Αρχιεπίσκοπο, Μπουτρός Μουαλέμ, το επόμενο έτος.Στις 2 Φεβρουαρίου 2016, ο Νιν διορίστηκε ως Αποστολικός Έξαρχος της Ελληνοκαθολικής Εξαρχίας της Ελλάδας από τον Πάπα Φραγκίσκο, την ίδια στιγμή, που ονομάζεται Τιτουλάριος Επίσκοπος Καρκαβίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Manuel Nin στο Wikimedia Commons
Microsoft Security Essentials

Το Microsoft Security Essentials (MSE) είναι πρόγραμμα αφαίρεσης κακόβουλου λογισμικού από τη Microsoft και προστατεύει τον υπολογιστή από ιούς τύπου spyware, rootkits και trojan. Περιλαμβάνεται στα Windows XP, Windows Vista και Windows 7. Δεν είναι διαθέσιμο στα Windows 8 που έχει ένα ενσωματωμένο συστατικό AV.

 Το Microsoft Security Essentials αντιμετωπίζει τον ιό Malware, συμπεριλαμβανομένων των ιών υπολογιστών, λογισμικό υποκλοπής spyware, δούρειους ίππους και rootkits. Αντικατέστησε το Windows Live OneCare, ένα λειτουργικό μη διαθέσιμο, και το Windows Defender, το οποίο μέχρι τα Windows 8 προστατεύει τον υπολογιστή μόνο από Spyware και Adware. Ελέγχει αυτόματα και να κατεβάζει τους ορισμούς ιών που βασίζονται στο Microsoft Update, μια υπηρεσία που ενημερώνει τον χρήστη τρεις φορές την ημέρα. Οι χρήστες μπορούν εναλλακτικά να κατεβάσουν τις ενημερώσεις από την δικτυακή πύλη ασφαλείας της Microsoft. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2011, μια λάθος ενημέρωση προκάλεσε ένα προϊόν με λάθος ετικέτα, το Google Chrome ως κακόβουλο λογισμικό. Το θέμα λύθηκε μέσα σε τρεις ώρες.Απαιτήσεις υλικού για το προϊόν εξαρτώνται από το λειτουργικό σύστημα. Σε έναν υπολογιστή με Windows XP, απαιτεί τουλάχιστον έναν επεξεργαστή 500 MHz και μνήμη RAM 256 MB. Σε ένα σύστημα που εκτελεί Windows Vista ή Windows 7, απαιτεί έναν επεξεργαστή 1 GHz και 1 GB μνήμης RAM. Χρειάζεται επίσης μια οθόνη υπολογιστή με ανάλυση οθόνης τουλάχιστον 800 × 600 pixels, 200 MB ελεύθερου χώρου στο σκληρό δίσκο και μια σύνδεση στο Internet. Η συμφωνία άδειας χρήσης του προϊόντος επιτρέπει οικιακούς χρήστες να κατεβάσουν, να εγκαταστήσουν και να χρησιμοποιήσουν σε έναν απεριόριστο αριθμό υπολογιστών στα νοικοκυριά τους, δωρεάν, εφ 'όσον κάθε υπολογιστής διαθέτει νόμιμη άδεια χρήσης αντίγραφο των Microsoft Windows. Από τον Οκτώβριο του 2010, οι μικρές επιχειρήσεις έχουν επίσης τη δυνατότητα να εγκατασταθεί το προϊόν σε έως και 10 συσκευές, αλλά η χρήση σε ακαδημαϊκά ιδρύματα και κυβερνητικές θέσεις απαγορεύεται, όπως είναι αντίστροφη μηχανική, αντίστροφη μεταγλώττιση ή αποσυναρμολόγηση του προϊόντος ή εργάζονται γύρω σχεδιασμένα τα όριά της.
Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής (ταινία)

Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής(αγγλικά: Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief) είναι μία ταινία φαντασίας αμερικάνικης παραγωγής 2010. Είναι η πρώτη ταινία της σειράς βιβλίων Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι του Ρικ Ρίορνταν, σε σκηνοθεσία Κρις Κολόμπους. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 11 Φεβρουαρίου.

 Λόγκαν Λέρμαν ως νεαρός Πέρσι Τζάκσον Μπράντον Τζάκσον ως Γκρόβερ Άντεργουντ, ο καλύτερος φίλος του Πέρσι, σάτυρος Αλεξάντρα Νταντάριο ως Άναμπεθ Τσέις, ημίθεα, κόρη της θεάς Αθηνάς Τζέικ Άμπελ ως Λουκ Κάστελαν, γιος του θεού Ερμή Ροζάριο Ντόσον ως Περσεφόνη, κόρη της θεάς Δήμητρας, βασίλισσα του Κάτω Κόσμου, θεά της άνοιξης Στιβ Κούγκαν ως Άδης, θεός του Κάτω Κόσμου και των νεκρών Ούμα Θέρμαν ως Μέδουσα Κάθριν Κίνερ ως Σάλι Τζάκσον, μητέρα του Πέρσι Τζάκσον, θνητή Πιρς Μπρόσναν ως κένταυρος Χείρων, εκπαιδευτής όλων των ηρώων Κέβιν ΜακΚίντ ως Ποσειδώνας, θεός της θάλασσας, πατέρας του Πέρσι Τζάκσον Μελίνα Κανακαρίδη ως Αθηνά, θεά της σοφίας Ντίλαν Νιλ ως Ερμής, αγγελιοφόρος των θεών Η πλοκή είναι βασισμένη στο πρώτο βιβλίο της σειράς Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής. Ο Πέρσι (χαϊδευτικό του... Περσέα) είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι από τη Νέα Υόρκη, με δυσλεξία και σύνδρομο διάσπασης της προσοχής. Αφού αποβάλλεται για έκτη φορά από το σχολείο του, ανακαλύπτει μία ημέρα την αλήθεια για όλα τα περίεργα που του συμβαίνουν στην ζωή του. Στην πραγματικότητα είναι ημίθεος, γιος ενός θεού, του Ποσειδώνα και μίας θνητής. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι θεοί του Ολύμπου -που βρίσκονται στο Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ- στέλνουν διάφορα τέρατα να τον κυνηγήσουν, επειδή πιστεύουν πως έκλεψε τον κεραυνό του Δία και ο Πέρσι θεωρείται ο κύριος ύποπτος. Η κλοπή αυτή έχει προκαλέσει μάχες ανάμεσα στους θεούς και ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος φαντάζει πιο απειλητικός από ποτέ. Ο Πέρσι έχει μπλέξει άσχημα. Έχει μόνο δέκα ημέρες καιρό για να βρει τον πραγματικό κλέφτη και να σταματήσει έναν πόλεμο που θα καταστρέψει τον δυτικό πολιτισμό. Η αποστολή του είναι εξαιρετικά δύσκολη και το Μαντείο δεν τον βοηθά και πολύ με τους χρησμούς. Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2010-02-10 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Παναγία Μπενουά (Ντα Βίντσι)

Η Παναγία Μπενουά είναι πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ελαιογραφία σε καμβά, που χρονολογείται στην περίοδο μεταξύ 1478 και 1482. Εκτίθεται στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης.

 Το έργο απεικονίζει την Παναγία με τον μικρό Χριστό μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ενώ στο φόντο υπάρχει ένα δίλοβο παράθυρο απ’ όπου φαίνεται ο ουρανός. Η Μαρία χαμογελαστή, είναι καθισμένη και κρατάει στα γόνατα της το θείο βρέφος προσφέροντας του ένα λουλουδάκι. Άξια αναφοράς είναι η καρφίτσα που φοράει η Παναγία, όπου αντικατοπτρίζεται το λουλούδι και που την βλέπουμε να την φοράει και στην «Παναγία με το Γαρύφαλλο», αλλά και στην «Παναγία των Βράχων», τόσο του Παρισιού, όσο και του Λονδίνου. Υπάρχει μια στενή στοργική σχέση ανάμεσα στις δύο μορφές. Η στάση του σώματος της Παναγίας είναι στροφική, ένα από τα χαρακτηριστικά του Ντα Βίντσι. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του, που μπορούμε να παρατηρήσουμε στον πίνακα, είναι οι πολλαπλές πτυχές στο ρούχο της Παναγίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο καλλιτέχνης έκανε πολλά σκίτσα-μελέτες που αφορούσαν τις πτυχές των ρούχων. Μάλιστα ο Τζόρτζο Βαζάρι αναφέρει ότι ο Ντα Βίντσι ξεκινούσε να σχεδιάζει τις πτυχές πάνω σε πολύ λεπτό καμβά με την άκρη του πινέλου του, πράγμα που αναδείκνυε την μοναδικότητα του. Οι «Παναγίες» του Ντα Βίντσι συμβαδίζουν ηλικιακά μαζί του. Η συγκεκριμένη είναι πολύ νεαρή, επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε ότι την ζωγράφισε όταν και ο ίδιος ήταν σε νεαρή ηλικία. Η φιγούρα του μωρού είναι ρεαλιστική. Το σχήμα του λουλουδιού με τα τέσσερα πέταλα που μοιάζουν με σταυρό, παραπέμπει σε μια αλληγορία της μελλοντικής σταύρωσης του Χριστού και μια αποκάλυψη για το μέλλον. Υπάρχει και η άποψη ότι ο Ντα Βίντσι χρησιμοποίησε αυτό το λουλουδάκι γιατί θυμίζει τα λουλουδάκια που υπήρχαν ζωγραφισμένα στο οικόσημο των Μεδίκων. Το έργο είναι ημιτελές και μπορούμε να το συμπεράνουμε από το γεγονός ότι η Παναγία δεν έχει δόντια. Benois Madonna - Leonardo DaVinci "Storia dell' Arte italiana", Giulio Carlo Argan, έκδοση RCS Libri, Μιλάνο Ιούλιος 2008, ISBN 978-88-383-1914-3 Leonardo da Vinci : anatomical drawings from the Royal Library, Windsor Castle
Οίκος του Ναμύρ

Ο Οίκος του Ναμύρ, γαλλ. Maison de Namur, είναι ένας ευγενής Οίκος της Λοθαριγγίας, που μέλη του ήταν κόμητες του Ναμύρ (περιοχής τώρα νοτιοδυτικά του Βελγίου) από τον 10ο ως τον 12ο αι.

 Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Βερεγγάριος κόμης του Λόμμε(γκαου), κομητείας που μετονομάστηκε σε Ναμύρ, ο ο ποίος νυμφεύτηκε μία αδελφή του Γιλβέρτου των Ρέγκιναρ δούκα της Λωρραίνης. Το έργο Vita Gerardi abbatis Broniensis αναφέρει ότι οι απόγονοί του συνέχισαν να έχουν το Ναμύρ. Η αδελφή ή κόρη του Βερεγγάριου είχε γιο τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Ναμύρ. Ο γιος αυτού Αλβέρτος Α΄ άφησε στον δευτερότοκο γιο του το Ντυρμπουί και στον πρωτότοκο Αλβέρτο Γ΄ το Ναμύρ. Αυτός νυμφεύτηκε την Ίντα των Μπίλλουνκ, κληρονόμο του Λα Ρος-αν-Αρντέν. Ο γιος τους Γοδεφρείδος Α΄ νυμφεύτηκε την Ερμεζίνντε των Αρντέν-Βερντέν, κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου. Ο ανιψιός της Ερμενζίνντε ήταν ο τελευταίος άρρην των Αρντέν-Βερντέν και η κομητεία περιήλθε στον γιο της Ερρίκο Δ΄, ο οποίος εκτός από το Ναμύρ του πατέρα του κληρονόμησε το Λα Ρος και το Ντυρμπουί του εξαδέλφου του. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του Ναμύρ και απεβίωσε το 1196. Το Ναμύρ κληροδοτήθηκε στον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ κόμη της Φλάνδρας, χάνοντας έτσι την αυτονομία του. Η κόρη του Ερμεζίνντε παντρεύτηκε τον Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λίμπουργκ. Έτσι η κομητεία του Λουξεμβούργου, από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν πέρασε μέσω της Ερμεζίνντας στον Οίκος του Λίμπουργκ, του οποίου κλάδος είναι ο Οίκος του Λουξεμβούργου. Maison de Namur
Μονή Απεζανών Ηρακλείου

Η Ιερά Μονή Απεζανών είναι ενοριακή μονή της Κοινότητας Αντισκαρίου του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου.Βρίσκεται σε ωραία τοποθεσία στη δυτική πλευρά των Αστερουσίων ορέων, τιμωμένη στο όνομα του Αγίου Αντωνίου του Αγιοφαραγγίτη. Ο ναός είναι τρίκλιτος και το βόρειο κλίτος του είναι καθιερωμένο στον Άγιο Αντώνιο, το μεσαίο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα και το νότιο στους Τρεις Ιεράρχες. Η μονή εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου. Υπάγεται στον οικισμό Αντισκάρι του Δήμου Μοιρών και βρίσκεται σε υψόμετρο 440 μ. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 63,2 χλμ. Στη μονή σώζονται παλαιά ιερά άμφια, χρυσοί και ασημένιοι σταυροί, ευαγγέλια με χρυσοποίκιλτα καλύμματα και εγχάρακτες εικόνες και επιγραφές, άγια λείψανα 19 αγίων, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και λείψανο του χεριού του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Το 2001 απεγράφησαν 7 άτομα.

 Σύμφωνα με την παράδοση, η θέση του μοναστηριού ήταν αρχικά στο Αγιοφάραγγο, νότια της Μονής Οδηγήτριας, όπου σώζεται ακόμη η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος είναι βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, υπαγόμενη σήμερα στη Μονή Οδηγητρίας. Εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών κατά την εποχή εκείνη οι μοναχοί για να απαλλαγούν, παρέλαβαν την εικόνα του Αγίου Αντωνίου και τα σκεύη της Μονής και έφυγαν, ζητώντας άλλο, καταλληλότερο τόπο για την εγκατάσταση της νέας μονής. Το υποζύγιο που κουβαλούσε την εικόνα του αγίου, σταμάτησε στη θέση της σημερινής μονής και δεν ήθελε να προχωρήσει. Αυτό θεωρήθηκε ως θέληση του Αγίου να χτιστεί εκεί η νέα Μονή και ξεπέζεψαν εκεί. Από το γεγονός έλαβε το όνομα Απεζανές η μονή, επειδή εκεί επέζεψε ή απέζεψε ο Άγιος (από το πεζέφνω= αφιππεύω). Σύμφωνα με άλλη άποψη, η μονή ιδρύθηκε από τους αδερφούς Παπαδόπουλους, από τους οποίους ο Μάρκος, όπως είναι γνωστό, ίδρυσε το 1600 τη μονή Αρέτι στην επαρχία Μιραμπέλλου. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ιδρύθηκε παλαιότερα και αναφέρουν ως έτος ιδρύσεως το 1458. Αυτό είναι το πιθανότερο, όπως βεβαιώνεται από το Χρονικόν του Ιωάννου Δορυανού, ότι ο Δορυανός εκείνος χειροτονήθηκε μοναχός στη μονή του Αγίου Αντωνίου των Απεζωνών το 1566 (Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, έκδοση Ακαδημίας Αθηνών, Α΄, ιβ΄ και Κρητ. Χρονικά, ΙΓ΄, 62). Αναφέρεται επίσης η μονή στις επιστολές του Μελετίου Πηγά το 1581. Η μονή ήταν φρουριακή με είσοδο από βορρά, με επάλξεις, η οποία φρουρούνταν με κανόνι, και γι' αυτό οι Τούρκοι την έλεγαν Τοπλού Μοναστήρ όπως και τη μονή της Ακρωτηριανής, τη γνωστή σήμερα Μονή Τοπλού στη Σητεία. Κατά την Τουρκοκρατία οι μοναχοί καλλιεργούσαν τα γράμματα και η μονή είχε πλούσια βιβλιοθήκη με αρχαία χειρόγραφα βυζαντινής μουσικής. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Stonedhenge

Stonedhenge είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 22 Φεβρουαρίου 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Deram". Επανεκδόθηκε στις 31 Ιουλίου 2002 από την "Deca Dance" με τέσσερα επιπλέον κομμάτια. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε από τις 3 ως τις 15 Σεπτεμβρίου 1968 στα "Decca Studios" του Λονδίνου με σκοπό την κυκλοφορία στις αρχές του επόμενου έτους. Εκτός άλμπουμ παρέμεινε το τραγούδι "Boogie On", το οποίο εμφανίστηκε το 1972 στην συλλογή "Alvin Lee and Company". Στις 29 Νοεμβρίου 1968 εκδόθηκε το σινγκλ "Hear Me Calling", ενώ το άλμπουμ ακολούθησε τρεις μήνες αργότερα, ανεβαίνοντας στο # 6 των τσαρτ της πατρίδας των Ten Years After και το # 61 στο Billboard, όπου παρέμεινε για 18 εβδομάδες. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ κράτησε μέχρι τις 14 Ιουνίου και στη συνέχεια το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις του επόμενου του δίσκου με τίτλο "Ssssh".

 1. Going to Try (Alvin Lee) - 4:522. I Can't Live Without Lydia (Churchill) - 1:233. Woman Trouble (Alvin Lee) - 4:374. Skoobly-Oobly-Doobob (Alvin Lee) - 1:445. Hear Me Calling (Alvin Lee) - 5:446. A Sad Song (Alvin Lee) - 3:237. Three Blind Mice (traditional arr. Rick Lee) - 0:578. No Title (Alvin Lee) - 8:139. Faro (Lyons) - 1:1010. Speed Kills (Alvin Lee, Vernon) - 3:42 1. Hear Me Calling (Single Version) (Alvin Lee) - 3:442. Women Trouble (US Version) (Alvin Lee) - 4:483. I'm Going Home (Single Version) (Alvin Lee) - 3:344. Boogie On (Alvin Lee) - 14:44 Stonedhenge (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 22 Φεβρουαρίου 1969 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Stonedhenge" είναι οι εξής: Άλβιν Λι - κιθάρα, φωνητικά Λίο Λάιονς - μπάσο Τσικ Τσέρτσχιλ - πλήκτρα Ρικ Λι - τύμπανα Ten Years After - Stonedhenge, 2002 CD Booklet, Decca reissue Ten Years After - Undead | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Ten Years After - Undead | Sputnikmusic Rarebird's Ten Years After Reviews
Πυραμίδες της Γκίζας

Οι πυραμίδες της Γκίζας είναι από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα και είναι οι πιο διάσημες πυραμίδες του κόσμου. Η κατασκευή ανάγεται στο 2580 π.Χ. και βρίσκονται στη Νεκρόπολη της Γκίζας. Το σύμπλεγμα πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό Φαραώ και κατασκευάστηκε από την τέταρτη δυναστεία των Αιγυπτίων.

 Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ανήκουν: η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως "η Μεγάλη Πυραμίδα", η λίγο μικρότερη Πυραμίδα του Χεφρήνου και η σχετικά μετρίου μεγέθους Πυραμίδα του Μυκερίνου. Ανήκουν και οι τρεις στην Τέταρτη δυναστεία. Όλες μαζί σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα από μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων. Στη Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Μεγάλη Σφίγγα. Η μεγαλύτερη και πιο διάσημη είναι η πυραμίδα του Χέοπα (ή Χούφου) ενώ οι άλλες δύο είναι μικρότερες και βρίσκονται κάποια μέτρα μακρύτερα από την πυραμίδα του Χέοπα. Είναι το παλαιότερο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Έχει ύψος 146,60 μ. και τέλεια τετράγωνη βάση με πλευρά 230,35 μ. , προκαλεί δε εντύπωση στους σύγχρονους ερευνητές για τα δεδομένα της εποχής της κατασκευής της. Έχει όγκο 2.521.000 κυβικά μέτρα, καλύπτει επιφάνεια 54.000 τετραγωνικών μέτρων και το υπολογιζόμενο βάρος της φθάνει τους 6,5 εκατομμύρια τόνους. Συμπεριλαμβάνονταν στα Επτά Θαύματα του κόσμου. Για την αποπεράτωσή της χρειάστηκαν 30 χρόνια δουλειάς από 100.000 εργάτες-δούλους, πολλοί από τους οποίους πέθαναν κατά τη διάρκεια κατασκευής της. Το μνημείο σήμερα συγκινεί τους επισκέπτες της Αιγύπτου για το μεγαλείο του και την τεχνική του και προβληματίζει τους σύγχρονους ειδικούς για το πώς μπόρεσαν να λύσουν τα τόσα προβλήματα μηχανικής και στατικής οι αρχαίοι συνάδελφοί τους. Εξωτερικά, η πυραμίδα του Χέοπα είναι επιστρωμένη με πλάκες από γρανίτη. Το εσωτερικό ήταν λαβύρινθος από διαδρόμους και δωματιάκια, που εμπόδιζαν την εύκολη διείσδυση στον κύριο χώρο, όπου βρισκόταν η σαρκοφάγος του Φαραώ. Ο χώρος, φτιαγμένος από μαύρο βασάλτη, ἔχει ύψος 5 μ., πλάτος 5,34 μ. και μήκος 10,33 μ. Η λάρνακα, μέσα στην οποία βρισκόταν η μούμια του Φαραώ, ήταν από ροζ γρανίτη. Η δεύτερη πυραμίδα ήταν ο τάφος του Κχεφρέν ή Χεφρήνου, ενός από τους πιο αξιόλογους διαδόχους του Χέοπα. Η τρίτη ήταν η πυραμίδα του Μυκερίνου, διαδόχου του Χεφρήνου, η οποία είναι ακόμα μικρότερη στο ύψος. Νουβικές πυραμίδες Πυραμίδες στην Γκίζα Φωτογραφίες των Πυραμίδων υπό την άδεια Creative Commons License Πυραμίδες της Γκίζας, η εικονική περιήγηση
Δήμος Πυλήνης

Ο δημος Πυλήνης ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ναυπακτίας. Έδρα του ήταν το χωριό Σίμος. Ο δήμος είχε πληθυσμό 2.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 123.966 στρέμματα. Ήταν κυρίως ορεινός και περιλάμβανε εκτός της Σίμου (ή Σίμος) άλλα 10 χωριά: Ανθόφυτο, Γάβρο, Δορβιτσιά, Στράνωμα, Ελευθεριανή, Παλαιόπυργο, Ποκίστα, Μηλιά, Φαμίλα, Στύλια.

 Δ.δ. Ανθοφύτου [170] το Ανθόφυτο [142] η Λεπτοκαρυά [28] Δ.δ. Γάβρου [87] ο Γάβρος [53] τα Κουτσογιανναίικα [34] Δ.δ. Δορβιτσιάς -- η Δορβιτσιά [130] Δ.δ. Ελευθεριανής -- η Ελευθεριανή [212] Δ.δ. Μηλέας -- η Μηλιά [80] Δ.δ. Παλαιοπύργου [361] ο Παλαιόπυργος [317] τα Περιβόλια [44] Δ.δ. Ποκίστης -- η Ποκίστα [144] Δ.δ. Σίμου [246] ο Σίμος [154] ο Κάμπος [43] το Παλαιοχώρι [49] Δ.δ. Στρανώμης [220] η Στράνωμα [90] ο Άνω Κάμπος [76] ο Κάτω Κάμπος [54] τα Λουτρά Στάχτης [0] Δ.δ. Στύλιας [130] η Στύλια [73] η Αγία Τριάδα [57] Δ.δ. Φαμίλας [220] ο Πλατανιάς [149] η Συκέα [50] η Φαμίλα [21] Δήμος Πυλήνης Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία
Χάνι Τερόβου Ιωαννίνων

Το Χάνι Τερόβου είναι παραποτάμιος οικισμός του δημοτικού διαμερίσματος Τερόβου, του δήμου Δωδώνης στην Ήπειρο, στα νότια του νομού Ιωαννίνων. Από εκεί διέρχεται η παλαιά εθνική οδός Ιωαννίνων-Άρτας. Δίπλα κυλά ο ποταμός Λούρος. Αποτελούσε στο παρελθόν σταθμό για όσους ταξίδευαν. Προσέφερε ξεκούραση και φαγητό στους ταξιδιώτες και τα ζώα τους.

 Το Χάνι Τερόβου είναι κτισμένο δίπλα και δυτικά από τον οικισμό Τέροβο. Οφείλει το όνομά του στο παλιό "χάνι Τερόβου", που υπήρχε από την περίοδο της τουρκοκρατίας και βρισκόταν επάνω στο δρόμο Άρτας - Ιωαννίνων, δίπλα στον ποταμό Λούρο. Το χωριό απέχει 32 χλμ. Ν. από την πόλη των Ιωαννίνων, 1 χλμ. ΝΔ. από το "χάνι" και είναι σχεδόν όμορο του Τέροβου προς τα δυτικά. Στη θέση που ήταν το παλιό χάνι, επάνω στην εθνικό οδό Άρτας - Ιωαννίνων, υπάρχουν σύγχρονα κέντρα εστίασης καθώς και ο Κρατικός Ιχθυογεννητικός Σταθμός (ΙΧΣ) Ιωαννίνων στις όχθες του Λούρου. Στο σημείο αυτό περνάει η παραποταμιά διαδρομή Βουλιάστα - Χάνι Τερόβου - Σήραγγα Κλεισούρας ενώ όλη η περιοχή, που ξεκινά από εδώ και συνεχίζει βόρεια μέχρι τη Ποταμιά (Βόρεια στενά Λούρου), είναι χαρακτηρισμένη ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους (ΤΙΦΚ). Ως οικισμός συστάθηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Τερόβου του δήμου Αγίου Δημητρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα όμορα χωριά Ραψαίοι και Τέροβο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Τερόβου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 40 κατοίκους.
Κούκλια Αμμοχώστου

Τα Κούκλια είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kouklia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ελεύθερνα Ρεθύμνου

Η Ελεύθερνα (μέχρι το 1933 Αναχουρδομέτοχα) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 24 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 370 μ. στις βόρειες υπώρειες του Ψηλορείτη. Πήρε το όνομά του από την αρχαία πόλη Ελεύθερνα. Απέχει πέντε χιλιόμετρα από τη Μονή Αρκαδίου. Είναι χαρακτηρισμένη ήδη από το 1972 ως “τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους” και ως προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος.

 Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881, ως Αναχούρδω Μετόχια, στον δήμο Μαργαριτών. Το χωριό σύμφωνα με την απογραφή έχει αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 181 κατοίκους. Το 1900 αναφέρεται ως Αναχουρδομέτοχα στον δήμο Ελευθεραιών (Μαργαριτών), με 234 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρονται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Αρχικά εντάχθηκε στην κοινότητα Πρινέ, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου. Με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Ρεθύμνης.Δείτε: Κοινότητα Ελευθέρνης Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χωριό βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ελεύθερνα, από την οποία πήρε το όνομά του το χωριό. Ο αρχαιολογικός χώρος έγινε επισκέψιμος για το κοινό το 2008, ενώ η ανασκαφή συνεχίζεται και σημαντικά ευρήματα διαρκώς έρχονται στο φως , Τον Ιανουάριο του 2011 το σχέδιο κατασκευής Αρχαιολογικού Μουσείου στην Ελεύθερνα βάσει μελέτης του αρχαιολόγου Νίκου Σταμπολίδη έλαβε ομόφωνη έγκριση από τη Διεύθυνση Μουσείων Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού. Προβλέπεται η κατασκευή πολυχώρου αποθηκών και προβολής των εκθεμάτων με συνολικό εμβαδόν 1630 τ.μ., εκ των οποίων περίπου τα 900 θα είναι ο όροφος εκθεμάτων με αίθριο, ενώ τα 730 υπόγειο-αποθήκες.. Το μουσείο κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια και εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 2016Επίσης κοντά στο χωριό βρίσκονται τα ερείπια του μονόχωρου ναού της Αγίας Άννας, με σπαράγματα αγιογραφιών στους τοίχους. H οικία του Πέτρου Μαρκαντωνάκη έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για τυπικό δείγμα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα στην Κρήτη με καταβολές στην παράδοση της Βενετοκρατίας.
Βόρεια Πάστο

Η Βόρεια Πάστο ή Βορειοανατολικά Πάστο, μερικές φορές γνωστή ως Πάστο Γιουσουφσζάι από την κύρια υποδιάλεκτο, είναι Βόρειο ιδίωμα των Πάστο που ομιλούνται στα βόρεια της επαρχίας Χιμπέρ-Παχτούνχουα του Πακιστάν και στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν.

 Τα Πάστο Γιουσουφσζάι έχει διαφορά στα συγγενικά σύμφωνα: σε άλλες διαλέκτους υπάρχουν τα ts, dz/z, ʒ και σε Πεσαουαρικές διαλέκτους προφέρεται ως s, z, j. Όπως και στις περισσότερες Βόρειες διαλέκτους στα γιουσουφζάι προσφέρονται x και g ενώ στα νότια προφέρεται ʂ, ʐ.
Φρειδερίκος Κέττλερ

Ο Φρειδερίκος, λετονικά: Frīdrihs Ketlers, (25 Νοεμβρίου 1569 στο Mitau (τώρα Jelgava) - 17 Αυγούστου 1642) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας (λετονικά: Kurzemes un Zemgales hercogiste, περιοχών που τώρα είναι μέρος της Λετονίας) από το 1587 έως το 1642.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκότχαρντ Κέττλερ 1ου δούκα της Κουρλάνδης και της Άννας, κόρης του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Μέχρι το 1617 κυβέρνησε μόνο το ανατολικό τμήμα τού δουκάτου, το Zemgale (Σεμιγαλία), ενώ ο μικρότερος αδελφός του, ο Γουλιέλμος, κυβέρνησε το δυτικό τμήμα, την Κουρλάνδη. Ο Φρειδερίκος κυβέρνησε ολόκληρο το δουκάτο από το 1617 και μετά, όταν ο αδελφός του μετανάστευσε λόγω συγκρούσεων με τους ευγενείς. Ο Φρειδερίκος στα νιάτα του είχε καλή εκπαίδευση και ταξίδεψε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με την επιθυμία του Γκότχαρντ, το δουκάτο έπρεπε να χωριστεί μεταξύ των δύο γιων του. Μετά το τέλος του πατέρα του το 1587, ο Φρειδερίκος και ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος, έγιναν συγκυβερνήτες του δουκάτου. Όταν ο Γουλιέλμος ενηλικιώθηκε το 1596, το δουκάτο χωρίστηκε επίσημα στα μέρη της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλίας. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σουηδικού Πολέμου, ο Φρειδερίκος και ο Γουλιέλμος οδήγησαν τα στρατεύματά τους σε μάχες εναντίον των Σουηδών, με τον Φρειδερίκο να οδηγεί 300 μεγάλες μονάδες ιππικού στη Μάχη των Σαλασπίλς (1605). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ευγενείς της Κουρλάνδης αύξησαν την αντίστασή τους απέναντι στους κυβερνήτες Κέττλερ. Το 1617 η Επαρχιακή Συνέλευση (Landtag) της Κουρλάνδης κάθισε στο κάστρο Σρούντεν και αποφάσισε για τον Γουλιέλμο να του αφαιρεθεί ο τίτλος και να αποβληθεί από το δουκάτο. Τον επόμενο χρόνο ο Φρειδερίκος εκλέχθηκε ως ο μοναδικός δούκας της Κουρλάνδης και ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα, τη Formula Regiminis, το οποίο έδωσε μεγαλύτερα δικαιώματα στους ευγενείς. Μεταξύ των νέων παραμέτρων που έθεσε αυτό το σύνταγμα, ήταν ότι ο δούκας δεν μπορούσε να εφαρμόσει αποφάσεις χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση τού συμβουλίου του δουκάτου, καθιστώντας έτσι την Κουρλάνδη μία συνταγματική μοναρχία. Το 1622 η κατοικία του δούκα στο Mίταου περικυκλώθηκε από τον Σουηδικό στρατό, αναγκάζοντας τον Φρειδερίκο να μετακομίσει στο Γκόλντινγκεν (τώρα Κούλντιγκα). Νυμφεύτηκε το 1600 την Ελισάβετ-Μαγδαληνή, κόρη του Ερνέστου-Λουδοβίκου δούκα της Πομερανίας το 1600. Δεν είχαν απογόνους, οπότε το 1625 ο Φρειδερίκος πρότεινε να αναγνωριστεί ο γιος τού Γουλιέλμου, ο Ιάκωβος, ως κληρονόμος. Το συμβούλιο του δουκάτου συμφώνησε με αυτή την πρόταση και ο Ιάκωβος έγινε συγκυβερνήτης το 1638. Heinz Mattiesen (1961), Friedrich Kettler, 5, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 513 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο)
103 (αριθμός)

Το 103 (εκατόν τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 102 και πριν από το 104. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 103 συμβολίζεται ως CIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΓ΄ ή ργ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 103 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο προηγούμενος πρώτος αριθμός είναι το 101, κάτι που καθιστά τον 103 μέλος ενός ζεύγους δίδυμων πρώτων. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 107. Επίσης είναι αυστηρά μη παλινδρομικός αριθμός, καθώς τα ψηφία του δεν σχηματίζουν παλίνδρομο σε καμία αριθμητική βάση. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Στη χημεία, ο ατομικός αριθμός 103 αντιστοιχεί στο στοιχείο Λωρένσιο. Στην αστρονομία το ουράνιο σώμα Μεσιέ 103 (M103) είναι ένα ανοικτό σμήνος αστέρων, ενώ ο 103 Ήρα είναι ένας μεγάλος αστεροειδής. Ο κωδικός STS-103 αφορά σε αποστολή του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS) το 1999. 103 είναι ο κωδικός έκτακτης ανάγκης στη Λευκορωσία, Ινδία και Ουκρανία. Το 103ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν μία σύνθεση του νομοθετικού κλάδου των ΗΠΑ, από τις 3 Ιανουαρίου 1993 μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 1995
Το Μπάνιο του Παιδιού

Το Μπάνιο του Παιδιού (ή Το Μπάνιο) είναι μια ελαιογραφία του 1893 της Αμερικανίδας ζωγράφου Μαίρη Κάσατ. Το θέμα και η πάνω από τα κεφάλια προοπτική είναι επηρεασμένα από την Ιαπωνική ξυλογραφία. Δείχνει την αξιοπρέπεια στη μητρότητα και έχει ένα στυλ παρόμοιο με αυτό του Εντγκάρ Ντεγκά. Το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο απέκτησε τον πίνακα το 1910. Έκτοτε είναι ένα από τα δημοφιλέστερα εκθέματα του μουσείου.

 Το 1891, η Μαίρη Κάσατ δημιούργησε την ελαιογραφία με δύο θέματα, τη μητέρα και το μικρό παιδί. Το είδος της σκηνής βασίζεται στο καθημερινό μπάνιο του παιδιού, μια στιγμή που είναι «ιδιαίτερη χωρίς να είναι ιδιαίτερη». Η γυναικεία μορφή κρατά ψηλά το παιδί σταθερά και προστατευτικά με το αριστερό της χέρι ενώ το άλλο χέρι πλένει προσεκτικά τα πόδια του παιδιού. Το μικρό και στρουμπουλό αριστερό χέρι του παιδιού στηρίζεται πάνω στο μηρό της μητέρας, ενώ το άλλο χέρι ακουμπά σταθερά στο μηρό του. Το δεξί χέρι της μητέρας πιέζει σταθερά αλλά απαλά το πόδι στη λεκάνη, που μιμείται την πίεση του παιδιού στο μηρό της. Για να δώσει την αίσθηση του βάθους, η Κάσατ ζωγράφισε τα πρόσωπά να μικραίνουν στον χώρο. Οι πινελιές είναι πολυεπίπεδες και τραχιές, δημιουργώντας παχιές γραμμές που περιγράφουν τις φιγούρες και ξεχωρίζουν από το μοτίβο του φόντου. Το χέρι της ζωγράφου είναι εμφανές μέσα από την τραχύτητα των γραμμών και μπορούν να φανούν καλύτερα από απόσταση. Η Κάσατ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους συναδέλφους της Ιμπρεσιονιστές και ειδικά τον Έντγκαρ Ντεγκά. Το πρώτο ζωγραφικό έργο Ιμπρεσιονισμού που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένας πίνακας με παστέλ του Ντεγκά του 1875, που αυτή είχε αγοράσει. Η Κάσατ άρχισε να παρουσιάζει τα έργα της μαζί με τους Ιμπρεσιονιστές το 1877, όπου γνώρισε άλλους συναδέλφους Ιμπρεσιονιστές, όπως ο Κλοντ Μονέ και η Μπερθ Μορισό. Το 1890, ενθουσιάστηκε από τις εκτυπώσεις των Ιαπωνικών ξυλόγλυπτων κατά τη διάρκεια της έκθεσης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Παρίσι, τρία χρόνια πριν από τον πίνακα Το Μπάνιο του Παιδιού. Η Κάσατ συντάχθηκε με την απλότητα και τη σαφήνεια του Ιαπωνικού σχεδιασμού και την επιδέξια χρήση των επιπέδων του χρώματος. Η προοπτική της ζωγραφικής ήταν εμπνευσμένη από τις Ιαπωνικές εκτυπώσεις και τον Ντεγκά. « Η Ιαπωνική χαρακτική ενδιαφερόταν περισσότερο για την διακόσμηση παρά για την ακριβή απόδοση της προοπτικής.» Βίντεο: Το Μπάνιο του Παιδιού της Κάσατ Αρχειοθετήθηκε 2013-03-08 στο Wayback Machine., Smarthistory Karen Hosack Janes (2011). Great Paintings. New York: Dorling Kindersley Limited. σελίδες 179-180. ISBN 978-0-7566-8675-8. Το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο Το Μπάνιο Συζήτηση στο SmartHistory σχετικά με Το Μπάνιο του Παιδιού Αρχειοθετήθηκε 2013-03-08 στο Wayback Machine.
Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision

Ο Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision είναι διετής χορωδιακός διαγωνισμός εμπνευσμένος από τους Παγκόσμιους Χορωδικούς Αγώνες, που διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεοπτικών Οργανώσεων (EBU) και το Ίδρυμα Interkultur και είναι ανοιχτοί στους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που είναι μέλη της EBU. Ο εναρκτήριος διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου 2017 στη Ρίγα της Λετονίας.

 Η Χορωδία της Χρονιάς της Eurovision είναι μια νέα εκδήλωση που ξεκίνησε από την EBU και η τελευταία εκδήλωση που θα ξεκινήσει από το Eurovision Magic Circus Show 2010. Η εκδήλωση θα αποτελείται από μη επαγγελματικές χορωδίες που είναι μέλη της EBU, Που θα διεξαχθεί στις 22 Ιουλίου 2017 και θα φιλοξενηθεί από τον Λετονικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Latvijas Televīzija (LTV) και θα συμπέσει με την τελετή λήξης των ευρωπαϊκών χορευτικών αγώνων 2017. Η εκδήλωση επιβεβαιώθηκε επισήμως στις 30 Νοεμβρίου 2016, ανάλογα με εύλογο ενδιαφέρον από ενεργά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών. Στις 21 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η Χορωδία της Χρονιάς της Ευρωζώνης θα είναι διαγωνισμός διετούς διάρκειας, εκτός και αν τα αριθμητικά δεδομένα ήταν υψηλότερα από τα αναμενόμενα. Η ιδέα της Χορωδίας της Χρονιάς της Eurovision συζητήθηκε αρχικά το 2014 ως διαγωνισμός που διοργάνωσε ο Latvijas Televizija (LTV), ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Λετονίας, και το διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο Arte, μετά την θετική υποδοχή του "Born in Riga" Συναυλία που οργανώθηκε από την LTV. Η LTV προσέγγισε πολλούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς, μεταξύ των οποίων η EBU και η Interkultur, σχετικά με τη διοργάνωση ενός νέου διαγωνισμού που απευθύνεται σε ευρύτερο κοινό. Τα μέλη της χορωδίας της EBU θα αγωνιστούν για τον τίτλο της Χορωδίας της Χρονιάς της Ευρωζώνης, με βραβεία που θα περιλαμβάνουν μια σύμβαση εγγραφής για τη νικήτρια χορωδία. Κάθε χορωδία εκτελεί ένα ασυνόδευτο σύνολο έξι λεπτών σε οποιοδήποτε είδος και κρίνεται από κριτική επιτροπή υψηλού επιπέδου που αποφασίζει τον νικητή. Περιλαμβάνονται όλες οι χώρες που έχουν συμμετάσχει στον διαγωνισμό παράλληλα με το έτος κατά το οποίο πραγματοποίησαν το ντεμπούτο τους: Το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του διαγωνισμού καλύπτεται από εμπορικούς χορηγούς και συνεισφορές από τα άλλα συμμετέχοντα έθνη. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της χώρας υποδοχής ως τουριστικού προορισμού. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μια λίστα πόλεων και χώρων που φιλοξένησαν τη Χορωδία της Χρονιάς της Ευρωζώνης, μία ή περισσότερες φορές. Οι μελλοντικοί χώροι εμφανίζονται με πλάγιους χαρακτήρες. Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision Επίσημη Ιστοσελίδα
4'33"

Το 4′33″ ("Τέσσερα λεπτά και τριάντα τρία δευτερόλεπτα", στα αγγλικά "Four minutes, thirty-three seconds", ή απλά "Four thirty-three") είναι μία σύνθεση σε τρία μέρη του Αμερικάνου πειραματιστή συνθέτη Τζόν Κέιτζ (1912 - 1992). Συντέθηκε το 1952, για οποιοδήποτε όργανο ή συνδυασμό μουσικών οργάνων και η παρτιτούρα ζητά από τον εκτελεστή ή εκτελεστές του έργου να μην παίξουν το όργανο ή όργανά τους καθ'όλη τη διάρκεια του κομματιού και στα 3 μέρη. Το κομμάτι αποτελείται από τους ήχους του περιβάλλοντος που ακούν οι ακροατές ενώ αυτό εκτελείται, αν και πολλές φορές θεωρείται ως "4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα σιωπής".Η σύλληψη του έργου έγινε γύρω στα 1947-1948, ενώ ο συνθέτης εργαζόταν πάνω στο έργο του Σονάτες και Ιντερλούδια. Το 4′33″ αποτέλεσε για τον Κέιτζ την επιτομή της ιδέας του πως κάθε ήχος μπορεί να αποτελέσει μουσική. Αντικατοπτρίζει επίσης την επιρροή του Ζεν Βουδισμού τον οποίο ο Κέιτζ μελέτησε από τα τέλη της δεκατίας του 1940. Σε μία συνεντευξή του το 1982, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, ο Κέιτζ δήλωσε πως, κατά την άποψή του, το 4'33'' ήταν το πιο σημαντικό του έργο. Το Λεξικό Μουσικής και Μουσικών New Grove περιγράφει το 4'33'' ως "την πιο διάσημη και αμφιλεγόμενη δημιουργία" του Κέιτζ.

 Arns, Inke, and Daniels, Dieter. 2012. Sounds Like Silence. Hartware MedienKunstVerein. Leipzig: Spector Books. (ISBN 978-3-940064-41-7) Davies, Stephen. 1997. "John Cage's 4′33″: Is it music?". Australasian Journal of Philosophy, Vol.75, No.4, pp. 448-462. doi:10.1080/00048402.2017.1408664 Dodd, Julian. 2017. "What 4′33″ Is". Australasian Journal of Philosophy. doi:10.1080/00048409712348031 Gann, Kyle. 2010. No Such Thing as Silence: John Cage's 4′33″. Icons of America. New Haven: Yale University Press. (ISBN 978-0-300-13699-9) (cloth) Garten, Joel. 2014. "Interview With MoMA Curator David Platzker About the New Exhibition on John Cage". The Huffington Post (February 20). Lipov, Anatoly. " 4'33" as the Play of Silent Presence. Stillness, or Anarchy of Silence?" Culture and Art, 2015, numbers 4 and 6. Part 1, pp. 436-454, doi:10.7256/2222-1956.2015.4.15062. Part 2, pp. 669-686, doi:10.7256/2222-1956.2015.6.16411. A quiet night out with Cage από τον Observer The Music of Chance από την Βρετανική εφημερίδα Guardian The Sounds of Silence επιλέον σχόλια από τον Peter Gutmann Video από ορχηστρική παρουσίαση του 2004Audio John Cage's 4′33″ σε MIDI, OGG, Au, και WAV φορμάτ. John Cage's 4′33″ Αρχειοθετήθηκε 2015-10-19 στο Wayback Machine. από το National Public Radio's "The 100 most important American musical works of the 20th century" (RealAudio file format)App John Cage's 4′33″ ως iPhone app, δημοσιευμένο από το John Cage Trust (2014)
Meridian Sports

Meridian Sports ή Meridianbet Sports είναι το ειδiκευμένο αθλητικό πόρταλ της εταιρείας Meridian, η οποία εδρεύει στη Λεμεσό. Υπάρχη σε ψυφιακή μορφή και λειτουργεί από το 2018.Ο ιστότοπος φέρνει κοντά τα νέα από όλον τον αθλητικό κόσμο, στην Κύπρο, για τους θαυμαστές εγχώριου και ευρωπαϊκού αθλητισμού.

 Χρονολογείται από το 2017, έτος το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή, ενώ από το 2018 άρχισε να λειτουργεί επίσημα ως πόρταλ. Έχει ιδρυθεί από την Meridianbet.com.cy και σαν γλώσσα γραφής περιλαμβάνει τα ελληνικά. Το πόρταλ της Meridian Sports περιλαμβάνει κερδισμένα δελτία (Winner Tickets), προσφορές, διάφορες ανθρωπιστικές/κοινωνικές ενέργειες των μελών της εταιρείας, αθλητικές ειδήσεις από όλο τον κόσμο, συνεντεύξεις καθώς και αναλύσεις αγώνων.Σύντομα το επίσημο πόρταλ της Meridian Sports n αναμένεται να είναι διαθέσιμο και σε εφαρμογή για κινητά.
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1964

Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1964 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Συνολικά, 1.091 αθλητές από 36 χώρες έλαβαν μέρος σε 34 αγωνίσματα των 6 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας, το διάστημα 29 Ιανουαρίου - 9 Φεβρουαρίου 1964. Από τις 36 συμμετέχουσες χώρες, οι 14 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες.Στην κορυφή του πίνακα βρέθηκε για τρίτη συνεχόμενη φορά η Σοβιετική Ένωση, αφήνοντας δεύτερους τους διοργανωτές Αυστριακούς και τρίτους τους Νορβηγούς. Στην πρώτη της συμμετοχή σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, η Βόρεια Κορέα κατέκτησε το πρώτο μετάλλιο στην ιστορία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1964 - Ίνσμπρουκ (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1964 Winter Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1964». olympanalyt.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2021.
Όσχεο

Το όσχεο ή οσχεϊκός σάκος είναι μια ανατομική δομή στο ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα, η οποία βρίσκεται κάτω από το ανθρώπινο πέος και περιβάλλει τους ανδρικούς γεννητικούς αδένες, τους όρχεις. Οι δύο όρχεις βρίσκονται έξω από το σώμα και παράγουν σπερματοζωάρια και γεννητικές ορμόνες, με κυριότερη την τεστοστερόνη. Το εσωτερικό του οσχέου χωρίζεται σε δύο τμήματα από το οσχεϊκό διάφραγμα, ενώ στο εξωτερικό του διατρέχεται από μια λεπτή γραμμή δέρματος που ονομάζεται ραφή.

 Κατά τα πρώτα στάδια της ζωής του εμβρύου οι δύο όρχεις βρίσκονται μέσα στην κοιλιακή περιοχή. Λίγο πριν την γέννηση οι όρχεις κατεβαίνουν και εγκαθίστανται στο όσχεο. Τα δύο άκρα του οσχέου συνενώνονται για να εσωκλείσουν τα εξωτερικά γεννητικά όργανα του άνδρα σχηματίζοντας τη ραφή επάνω στο όσχεο και το πέος. Οι όρχεις και το όσχεο που σχηματίζονται στην εμβρυϊκή ζωή αρχίζουν να ωριμάζουν σεξουαλικά κατά την περίοδο της εφηβείας. Η αυξημένη έκκριση τεστοστερόνης στην εφηβεία προκαλεί τη σκούρυνση του δέρματος και την διόγκωση του πέους και των όρχεων. Ταυτόχρονα, ξεκινά η εμφάνιση ηβικής τρίχας στο όσχεο και στην ηβική περιοχή.Συχνά ο ένας από τους δύο όρχεις μπορεί να βρίσκεται ελαφρώς χαμηλότερα από τον άλλον. Στους ανθρώπους, ο αριστερός όρχις είναι τυπικά χαμηλότερος από τον δεξή. Θεωρείται πως η ασυμμετρία των όρχεων εξελίχθηκε για να αποφεύγεται η συμπίεση μεταξύ τους και για να επιτρέπεται η αποτελεσματικότερη ρύθμιση της θερμοκρασίας τους. Το όσχεο προστατεύει τους όρχεις και διατηρεί τη θερμοκρασία τους 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη από αυτή του ανθρώπινου σώματος. Η θερμοκρασία αυτή είναι η κατάλληλη για την επιβίωση των σπερματοζωαρίων που παράγονται στους όρχεις. Η υψηλότερη θερμοκρασία θα διατάρασσε τη διαδικασία της σπερματογένεσης. Η ρύθμιση της θερμοκρασίας επιτυγχάνεται με την κίνηση του οσχεϊκού σάκου κοντά ή μακριά από το σώμα ανάλογα με την θερμοκρασία του εξωτερικού περιβάλλοντος. Σε αυτό συμβάλλει ο κρεμαστήρας μυς, ο οποίος τραβά τους όρχεις κοντά στο σώμα και ο δαρτός μυς που προκαλεί το ζάρωμα του οσχεϊκού σάκου. Η κρυψορχία αποτελεί σπάνια πάθηση των όρχεων, κατά την οποία ο ένας ή και οι δύο όρχεις παραμένουν για διάφορες αιτίες στην κοιλιακή περιοχή ακόμα και μετά την γέννα του βρέφους. Στη αυτή την θέση των όρχεων η υψηλή θερμοκρασία του εσωτερικού του σώματος καταστρέφει τα σπερματοζωάρια που παράγονται. Η θεραπεία μπορεί να γίνει με χειρουργική επέμβαση. Ανθρωπολογία Γ΄ Γυμνασίου
Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος της Σουηδίας

Ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος (Gustaf VI Adolf, 11 Νοεμβρίου 1882 - 15 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας από τις 29 Οκτωβρίου 1950 έως το θάνατό του στις 15 Σεπτεμβρίου 1973. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας και της συζύγου του Βικτωρίας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ του Μπάντεν.

 Ο Όσκαρ Φρειδερίκος Γουλιέλμος Όλαφ Γουσταύος Αδόλφος γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης στις 11 Νοεμβρίου 1882 και με τη γέννησή του ονομάστηκε δούκας του Σκόνε. Από την πλευρά τού πατέρα του ανήκε στον Οίκο των Μπερναντότ και από την πλευρά της μητέρας του ήταν απόγονος του Οίκου των Βάσα, καθώς και του έκπτωτου Οίκου του Σ.Χ.Γκόττορπ. Ο Γουσταύος Αδόλφος έγινε διάδοχος του θρόνου της Σουηδίας στις 8 Δεκεμβρίου 1907 με τον θάνατο του πάππου του Όσκαρ Β΄. Το 1938 εξελέγη επίτιμο μέλος της Κοινωνίας του Σινσινάτι.Στις 29 Οκτωβρίου 1950 ο Γουσταύος Αδόλφος έγινε βασιλιάς σε ηλικία 67 ετών, μετά το θάνατο του πατέρα του, Γουσταύου Ε΄. Το προσωπικό του σύνθημα ήταν το Plikten framför allt ("Το καθήκον πριν από όλα"). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συνεχίστηκε το ήδη τελούμενο έργο για αντικατάσταση τού συντάγματος τού 1809 και για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων. Τα προσωπικά χαρακτηριστικά του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου τον έκαναν δημοφιλή ανάμεσα στον σουηδικό λαό, κάτι που οδήγησε σε αισθήματα υπέρ της διατήρησης του θεσμού της μοναρχίας. Το ενδιαφέρον του για ένα ευρύ φάσμα τομέων (όπως αρχιτεκτονική, βοτανική, αρχαιολογία, κλπ.) τον έκανε σεβαστό.Ο Βασιλιάς απεβίωσε στις 15 Σεπτεμβρίου 1973, δέκα εβδομάδες πριν τα 91α γενέθλιά του. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο 27χρονος τότε εγγονός του, Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος. Νυμφεύτηκε το 1905 τη Μαργαρίτα των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν, και είχε τέκνα: Γουσταύος Αδόλφος (1906 - 1947), Δούκας του Βέστερμποττεν. Κάρολος ΣΤ΄ Γουσταύος. Σίγκβαρντ (1907 - 2002), Δούκας του Ούππλανντ. Ίνγκριντ (1910 - 2000), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Θ΄ της Δανίας και είχε μεταξύ άλλων είχε τέκνο: Άννα-Μαρία (1946), Βασίλισσα της Ελλάδας. Μπέρτιλ (1912 - 1997), Δούκας του Χάλλανντ. Κάρολος Ιωάννης (1916 - 2012), Δούκας της Νταλάρνα.
Λουδοβίκος του Αρμανιάκ, δούκας του Νεμούρ

Ο Λουδοβίκος, γαλλ.: Louis d'Armagnac, duc de Nemours, (1472, Νορμανδία, Γαλλία – 28 Απριλίου 1503, Tσερινόλα, Ιταλία) από τον Οίκο του Αρμανιάκ, ήταν Γάλλος ευγενής, πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής, που υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς της Νάπολης κατά τον Γ΄ Ιταλικό Πόλεμο (1502-1504). Ήταν γνωστός για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως ο κόμης του Γκιζ και κληρονόμησε το δουκάτο του Νεμούρ μετά το τέλος του αδελφού του Ιωάννη το 1500.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιακώβου δούκα του Νεμούρ και της Λουίζας του ανζού. Το 1491, έγινε κόμης του Γκιζ, τίτλος που κατείχε τελευταία ο θείος του Κάρολος Δ΄ δούκας του Ανζού. Μετά το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη το 1500, έγινε δούκας του Νεμούρ. Ο Λουδοβίκος έγινε αντιβασιλιάς της Νάπολης το 1501, κατά τη διάρκεια του Γ΄ Ιταλικού Πολέμου (1502-1504). Σκοτώθηκε στη μάχη της Τσερινόλα στις 28 Απριλίου 1503. Cuttler, S. H. (2003). The Law of Treason and Treason Trials in Later Medieval France. Cambridge University Press. Potter, David (2008). Renaissance France at war: Armies, Culture and Society, c.1480-1560. Boydell Press.
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Αυστρία

Τα δικαιώματα των λεσβιών, ομοφυλοφίλων, αμφιφυλόφιλων και τρανσέξουαλ (ΛΟΑΤ) στην Αυστρία προχώρησαν σημαντικά κατά τον 21ο αιώνα. Τόσο η ανδρική όσο και η γυναικεία σεξουαλική δραστηριότητα του ίδιου φύλου είναι νόμιμες στη χώρα. Τα εγγεγραμμένα σύμφωνα συμβίωσης εισήχθησαν το 2010, παρέχοντας στα ζευγάρια του ιδίου φύλου μερικά από τα δικαιώματα του γάμου. Η υιοθέτηση θετού τέκνου νομοθετήθηκε το 2013, ενώ η πλήρης κοινή υιοθεσία νομιμοποιήθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αυστρίας τον Ιανουάριο του 2015. Στις 5 Δεκεμβρίου 2017 το Δικαστήριο αποφάσισε να νομιμοποιήσει το γάμο ατόμων του ιδίου φύλου. Η έναρξη ισχύος της απόφασης αυτής ξεκινάει την 1η Ιανουαρίου 2019, εκτός και εάν το Κοινοβούλιο αλλάξει εκ των προτέρων τον νόμο.Η χώρα, μολονότι επηρεασμένη από τον Ρωμαιοκαθολικισμό, γίνεται σταδιακά πιο φιλελεύθερη με νόμους και κοινωνικές απόψεις σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου.

 Μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση Karner v. Austria, το 2003, τα ομόφυλα ζευγάρια που συμβίωναν μαζί απέκτησαν τα ίδια δικαιώματα με τα αντίστοιχα ετερόφυλα ζευγάρια. Μολονότι προγραμματίζονταν για το 2007, τα σύμφωνα συμβίωσης νομιμοποιήθηκαν στην Αυστρία από την 1η Ιανουαρίου 2010. Πριν το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφασίσει να νομιμοποιήσει το γάμο ατόμων του ιδίου φύλου (2017), η κυβέρνηση δεν είχε νομοθετήσει το γάμο του ιδίου φύλου λόγω της αντιπολίτευσης του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP). Το κόμμα Οι Πράσινοι - Η Πράσινη Εναλλακτική εντούτοις εισήγαγε νομοσχέδιο στο Κοινοβούλιο και το 2015 συγκροτήθηκε μια πρωτοβουλία πολιτών «Ehe Gleich!» για να αναγκάσει το Κοινοβούλιο να εξετάσει τη νομιμοποίηση του γάμου ατόμων του ιδίου φύλου. Επίσης, κατέθεσαν αγωγή που αμφισβητούσε την ισχύουσα νομοθεσία, ωστόσο αυτή απορρίφθηκε από κατώτερο δικαστήριο. Μια δεύτερη αγωγή εξετάστηκε στις 21 Μαρτίου 2016 στο Λιντς. Στις 15 Απριλίου 2016 το δικαστήριο απέρριψε και αυτή την υπόθεση.Στις 5 Δεκεμβρίου 2017 το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε την απαγόρευση γάμου ατόμων του ίδιου φύλου ως αντισυνταγματική. Έτσι, ο γάμος ατόμων ιδίου φύλου θα γίνει νόμιμος την 1η Ιανουαρίου 2019. Τον Ιανουάριο του 2018 ο νέος καγκελάριος της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς, δήλωσε στην εθνική τηλεόραση ότι η νέα κυβέρνησή του θα σεβαστεί την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου και ότι ο γάμος των ομοφυλοφίλων θα είναι νόμιμος στην Αυστρία το 2019.