IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δολοφονία του Σάββα Μένοικου

Η δολοφονία του Σάββα Μένοικου έγινε στις 23 Μαΐου 1958 στο χωριό Λευκόνοικο στην Κύπρο, κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ. Το θύμα ήταν ένας από τους δεκάδες αριστερούς που διαπομπεύτηκαν ή εκτελέστηκαν από μέλη της ΕΟΚΑ το 1958 με την κατηγορία της προδοσίας.Ο Μένοικος ήταν πατέρας έξι παιδιών και εργάτης που δραστηριοποιείτο ενεργά ως συνδικαλιστής της Αριστεράς. Παράλληλα, μιλούσε δημόσια κατά της τακτικής της ΕΟΚΑ, γεγονός που είχε ως συνέπεια τη στοχοποίησή του.

 Τον Μάιο του 1958, ομάδα μασκοφόρων μελών της ΕΟΚΑ, ακολουθώντας τις εντολές του τοπικού τομεάρχη Παπαφώτη, αιχμαλώτισε τον Μενοίκο το βράδυ, κατά την επιστροφή από την εργασία του, στο χωριό του. Με αυτοκίνητο τον οδήγησαν στην πλατεία του Λευκόνοικου, όπου παρουσία πλήθους κόσμου κατηγορήθηκε ως σεσημασμένος προδότης. Δόθηκε εντολή στον κόσμο να τον φτύνει και να τον αποκαλεί «προδότη». Κατόπιν, τον έδεσαν σε ένα δέντρο στο προαύλιο της εκκλησίας του και τον λιθοβόλησαν.Σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Μένοικου υπάρχουν διάφορες εκδοχές: ο θάνατός του φαίνεται να επήλθε από τον λιθοβολισμό ή από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, εκδοχή που σύμφωνα με την άποψη των βετεράνων της ΕΟΚΑ είχε υιοθετηθεί και από το Κυβερνητικό Ραδιοφωνικό Ίδρυμα. Οι σύνδεσμοι αγωνιστών της ΕΟΚΑ εντάσσουν το περιστατικό του θανάτου του Μένοικου στα πλαίσια της παραδειγματικής τιμωρίας ατόμων που θεωρούνταν πως ζημίωναν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, η οποία περιλάμβανε, πέρα από εκτελέσεις, ξυλοδαρμούς, διαπομπεύσεις, κόψιμο μαλλιών (για τις γυναίκες), δέσιμο σε κεντρική τοποθεσία κλπ. Σύμφωνα με τον τότε υπεύθυνο της Παγκύπριας Επιτροπής Πολιτικού Αγώνα (ΠΕΚΑ) της ΕΟΚΑ και μετέπειτα πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσο Παπαδόπουλο, ο Μενοίκος πλήρωσε το τίμημα της - κατά την οργάνωση - προδοσίας του. Αντιθέτως, το ΑΚΕΛ υποστηρίζει ότι ο Μένοικος δεχόταν να εγκαταλείψει την Αριστερά και τη συνδικαλιστική του δράση.Ο Φώτης Παπαφώτης, τομεάρχης της ΕΟΚΑ (με τομέα ευθύνης το χωριό του Μένοικου) και αργότερα της ΕΟΚΑ Β΄, σε βιβλίο του ανέφερε ότι ο Μένοικος βαρυνόταν με το «όταν οι Έλληνες του μικτού χωριού Γούφες ύψωναν την γαλανόλευκη στα σπίτια τους τις Κυριακές και τις γιορτές, τους απειλούσε λέγοντας, "έτους πάλι που κρέμασαν τα παλιόρουχα. θα πάω στην αστυνομία να σας μαζέψουν"». Προσθέτει πως βαρυνόταν με το ότι στις 3 Μαρτίου 1958, την πρώτη επέτειο του θανάτου του Γρηγόρη Αυξεντίου, όταν έγιναν μαθητικές εκδηλώσεις προς τιμήν του, «ο Μένοικος ξυλοκόπησε μερικούς μαθητές και έσκισε μπροστά τους την Ελληνική σημαία». Βαρυνόταν τέλος με το ότι στις 29 Απριλίου 1958, ο Μένοικος «έδειρε μικρό μαθητή και στη συνέχεια ένα μεγαλύτερο της ανωτέρας σχολής Λευκονοίκου και τους απείλησε ότι θα τους καταδώσει στην Αστυνομία». «Οι Δειλοί, Η Εκτέλεση του Μ» (2018) του Χρίστου Αχνιώτη, νουβέλλα βασισμένη στην δολοφονία του Σάββα Μένοικου. Αθανασιάδης, Χάρης (2015). Τα αποσυρθέντα βιβλία: Έθνος και σχολική Ιστορία στην Ελλάδα, 1858-2008] (PDF). Αθήνα: Αλεξάνδρεια. ISBN 978-960-221-653-8. Ρίχτερ, Χάιντς Α. (2011). Ιστορία της Κύπρου, τόμος δεύτερος (1950-1959). Αθήνα: Εστία. ISBN 978-960-05-1502-2.
Σάμης Β΄ της Κομμαγηνής

Ο Σάμης Β΄ ή Σάμος Β΄, ο Θεοσεβής και Δίκαιος (απεβ. π. 109 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν ο 2ος βασιλιάς της Κομμαγηνής (130-109 π.Χ.).

 Ήταν γιος τού Πτολεμαίου της Κομμαγηνής. Είχε αρμενική καταγωγή. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 130 π.Χ. και κατά τη βασιλεία του διέταξε την κατασκευή τού φρουρίου στα Σαμόσατα· αυτό τώρα είναι κάτω από τα νερά φράγματος. Απεβίωσε περί το 109 π.Χ. Νυμφεύτηκε την Πυθοδωρίδα, κόρη τού βασιλιά τού Πόντου και είχε τέκνο: Μιθριδάτης Α΄ απεβ. 70 π.Χ., βασιλιάς της Κομμαγηνής. Chahin, Mark (2001). The Kingdom of Armenia. Routlege. ISBN 0-7007-1452-9.
Ιάκωβος Λουδοβίκος Σομπιέσκι

O Ιάκωβος-Λουδοβίκος (πολων. Jakub Ludwik Henryk Sobieski, 2 Νοεμβρίου 1667 – 19 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Σομπιέσκι ήταν Πολωνός ευγενής, πολιτικός, διπλωμάτης, λόγιος και ταξιδευτής.

 Ήταν o πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Γ΄, βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, και της Μαρίας-Καζιμίρας-Λουίζας ντε Λα Γκρανζ, κόρης του Ερρίκου-Αλβέρτου, μαρκησίου του Αρκιάν. Νυμφεύθηκε το 1691 τη Χέντβιχ-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Μαρία-Καζιμίρα 1695-1723, απεβ. 28 ετών. Μαρία-Καρολίνα 1697-1740, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο-Μαυρίκιο-Καζιμίρ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν πρίγκιπα του Τυρέν και μετά τον Κάρολο-Γοδεφρείδο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκα του Μπουγιόν. Μαρία-Κλημεντίνη 1702-1735, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο-Φραγκίσκο-Εδουάρδο Στιούαρτ τον Παλαιό διεκδικητή, πρίγκιπα της Ουαλίας (διάδοχο της Αγγλίας & Σκωτίας). Μαρία-Λεοπολδίνα 1693-95 απεβ. 2 ετών, Ιωάννης 1698-1699 απεβ. 1 έτους, Μαρία-Μαγδαληνή 1704 απεβ. νήπιο. Simon Millar; Peter Dennis (2008). Vienna 1683: Christian Europe Repels the Ottomans. Osprey Publishing. p. 17. ISBN 1-84603-231-8.
160 Ούνα

Η Ούνα (Una) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,08. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από ένα πρόσωπο του κλασικού επικού ποιήματος του Έντμουντ Σπένσερ The Faerie Queene.

 Η μέση διάμετρος της Ούνας υπολογίσθηκε σε 81,2 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 560 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ούνας εκτιμάται σε 2,27 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 431 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 42,9 m/sec (154 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,063. Η θερμοκρασία στην επιφάνεια της Ούνας υπολογίζεται σε 103 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Η Ούνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 37 λεπτά, Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κέφλαχ

Το Κόφλαχ (γερμανικά: Köflach) είναι μικρή πόλη στην επαρχία Φόιτσμπεργκ της Στυρίας στην Αυστρία. Είναι η πόλη που προμηθεύει τα άλογα Λιπιτσάνερ στην διάσημη ισπανική σχολή ιππασίας στην Βιένη. Είναι γνωστή για την εξόρυξη του άνθρακα και είχε πληθυσμό 10.093 κατοίκων το 2015. Έχει για δήμαρχο τον Μαγκ. Χέλμουτ Λίνχαρτ. Η πόλη μεταβάλλεται σιγά-σιγά σε βιομηχανική πόλη και σε κέντρο του τομέα των υπηρεσιών. Τέλος συνδέεται σιδηροδρομικά με το Φόιτσμπεργκ. Την 1η Ιανουαρίου 2018 η πόλη είχε πληθυσμό 9.888 κατοίκων.

 Ο δήμος καλύπτει έκταση 43.28 χλμ². Τα κυριότερα αξιοθέατα είναι το "Μπιντεσγκεστούτ Πίμπερ" με τα περίφημα λευκά άλογα Λιπιτσάνερ και το θερμικό λουτρό "Therme Nova" το οποίο τροφοδοτείται από τις μεταλλικές πηγές στο Πίμπερ. Άλλο ένα σημείο ενδιαφέροντος είναι ο Οίκος Τέχνης και Πολιτισμού ο οποίος φιλοξενεί εκθέσεις κυρίως ντόπιων καλλιτεχνών. Το Κόφλαχ διαθέτει σιδηροδρομικό τερματικό σταθμό και είναι ο πρώτος σταθμός του σιδηροδρόμου μεταξύ του Κόφλαχ και Γκρατς. Ο πλησιέστερος αυτοκινητόδρομος είναι ο "A2 Südautobahn", με τις πλησιέστερες συνδέσεις να είναι οι "Μόντριαχ" και "Μοοσκίρχεν". Οι σημαντικότεροι δρόμοι είναι οι "B70 Packerbundesstraße" που συνδέει το Κόφλαχ με το Γκρατς και Φίλλαχ και "B77 Gaberl Straße". Οι σημαντικοί βιομηχανικοί χώροι είναι οι Stölzle Oberglas, παραγωγός γυαλιού, και η LEAR, παραγωγός καθισμάτων αυτοκινήτων (ειδικά για την Magna Steyr). Γκίνγκεν αν ντερ Μπρεντς, Γερμανία, από το 1962 Φέρντιναντ Παμπέργκερ (1873-1956), ζωγράφος και γραφικός καλλιτέχνης Στέφανι Βέργκερ (γεννήθηκε το 1951), μουσικός, ηθοποιός και συγγραφέας Λέο Λούκας (γεννήθηκε το 1959), καλλιτέχνης και συγγραφέας Βίκτορ Έλζερ (1893-1979), εθνικός πολιτικός, εθνικός σύμβουλος του συμβουλίου (δήμαρχος για τα έτη 1924-1934) Άντον Λούκες (1912-2003) και Καρλ Λούκες (1917-1991), ιεραπόστολοι και νοτιοαμερικάνοι ερευνητές
Κρίσιμη μάζα

Μια κρίσιμη μάζα είναι η ελάχιστη ποσότητα σχάσιμου υλικού που απαιτείται για να προκληθεί αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση. Η κρίσιμη μάζα του σχάσιμου υλικού εξαρτάται από τις πυρηνικές του ιδιότητες (συγκεριμένα την ενεργό διατομή), την πυκνότητα, το σχήμα του, τον εμπλουτισμό του, την καθαρότητά του, τη θερμοκρασία του και το περιβάλλον του. Η έννοια αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική στον σχεδιασμό πυρηνικών όπλων.

 Όταν μια πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση μιας μάζας σχάσιμου υλικού αυτο-συντηρείται, η μάζα λέμε ότι βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στην οποία δεν υπάρχει διακύμανση της δύναμης, της θερμοκρασίας ή του πληθυσμού των νετρονίων. Μια αριθμητική μέτρηση της κρίσιμης μάζας, εξαρτάται από τον παράγοντα αποτελεσματικότητας του πολλαπλασιασμού των νετρονίων k, δηλαδή τη μέση τιμή των νετρονίων που απελευθερώνονται σε κάθε σχάση και προκαλούν με τη σειρά τους σχάση (αντί να απορροφώνται ή να δραπετεύουν από το υλικό). Όταν k = 1 {\displaystyle k=1} , η μάζα είναι κρίσιμη και η αλυσιδωτή αντίδραση μόλις που αυτο-συντηρείται. Η υποκρίσιμη μάζα, είναι εκείνη η μάζα όπου το σχάσιμο υλικό δεν έχει την ικανότητα να συντηρίσει μια αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση. Ο πληθυσμός των νετρονίων σε αυτή την υποκρίσιμη κατάσταση θα φθίνει εκθετικά. Σε αυτή την περίπτωση k < 1 {\displaystyle k<1} . Ένας σταθερός ρυθμός αυθόρμητων σχάσεων δημιουργεί αναλογικά σταθερή δραστηριότητα νετρονίων, με τη σταθερά αναλογίας να αυξάνεται ανάλογα με το k. Η υπερκρίσιμη μάζα, είναι αυτή στην οποία αυξάνεται ο ρυθμός των σχάσεων. Το υλικό μπορεί να βρίσκεται σε μια κατάσταση ισορροπίας (δηλαδή να γίνεται κρίσιμο) σε μια ολοένα αυξανόμενη θερμοκρασία/δύναμη ή να καταστραφεί (και κατά συνέπεια να ισορροπήσει). Σε αυτή την περίπτωση k > 1 {\displaystyle k>1} . Ένα πυρηνικό όπλο είναι απαραίτητο να βρίσκεται σε υποκρίσιμη κατάσταση μέχρι τη στιγμή της ενεργοποίησής του. Στην περίπτωση της βόμβας ουρανίου, αυτό επιτυγχάνεται διαχωρίζοντας το 'καύσιμο' σε κομμάτια κάτω από τη κρίσιμη μάζα. Για να πραγματοποιηθεί έκρηξη, τα κομμάτια έρχονται σε επαφή με μεγάλη ταχύτητα. Στα πυρηνκά όπλα τύπου Little Boy (κωδικό όνομα για τύπου βόμβας παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε στη Χιροσίμα) η έκρηξη επιτυγχάνεται εκτοξεύοντας ένα, υποκρίσιμης μάζας, κομμάτι ουρανίου μέσω μιας κάνης σε ένα άλλο (επίσης υποκρίσιμης μάζας), με αποτέλεσμα, από την ένωσή τους, να δημιουργηθεί υπερκρίσιμη μάζα και συνεπώς βίαιη πυρηνική έκρηξη. Εισαγωγή στην Πυρηνική Φυσική - Cottingham W. Noel, Greenwood D. A
Διεθνής Οργανισμός Φοιτητών Γεωδαισίας

Ο Διεθνής Οργανισμός Φοιτητών Γεωδαισίας (επίσης γνωστός και ως IGSO) είναι ένας διεθνής, ανεξάρτητος, μη πολιτικός, μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος διευθύνεται από φοιτητές και νέους που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Γεωδαισίας (Τοπογράφους Μηχανικούς, Χαρτογράφους, Υδρογράφους κ.λ.π.) και απευθύνεται σε αυτούς.

 Οι στόχοι του IGSO είναι: να φέρει κοντά οργανισμούς σχετιζόμενους με φοιτητές Γεωδαισίας από όλες της χώρες να εκπροσωπεί τους φοιτητές Γεωδαισίας δημόσια να οργανώνει δεσμούς μεταξύ των επιμέρους οργανισμών/μελών να καθιερώσει και να δυναμώσει την συνεργασία με τις ΑρχέςΑυτοί οι στόχοι έχουν αποφασιστεί και αναγνωριστεί από το Συνέδριο Διεθνών Φοιτητών Γεωδαισίας (IGSM) και από τη Γενική Συνέλευση. Τα μέλη του IGSO είναι οργανισμοί από πανεπιστήμια που εκπροσωπούν φοιτητές Γεωδαισίας. Ο IGSO συνίσταται από τα παρακάτω όργανα: Το Γενικό Συμβούλιο Την Εκπροσώπηση Διεθνούς Οργανισμού Φοιτητών Γεωδασίας (Γενικός Γραμματέας, Ταμίας και τον Αναλογιστή). Ελεγκτές Λογαριασμού.Η δομή του IGSO και η αναγνώριση του IGSM 2004 παρουσιάσθηκε στο συμβούλιο του ISPRS το 2006. Κάθε χρόνο ο IGSO οργανώνει το Συνέδριο Διεθνών Φοιτητών Γεωδαισίας (IGSM) σε μία διαφορετική χώρα. Αυτές οι συναντήσεις δίνουν στους φοιτητές την ευκαιρία να ανταλλάξουν τις εμπειρίες τους με την Γεωδαισία και να γνωρίσουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό άλλων χωρών. Το πρώτο IGSM οργανώθηκε στην Ολλανδία από φοιτητές Γεωδαισίας του TU Delft. Ο IGSO ιδρύθηκε αργότερα κατά την διάρκεια του τέταρτου IGSM στο Γκρατς της Αυστρίας. Προηγούμενα συνέδρεια: }
Δαβίδ Β΄ του Καχέτι

Ο Δαυίδ Β΄, γεωργιανά: დავით II, Νταβίτ Β΄, επίσης γνωστός ως Ιμάμ Κουλί Χαν, περσικά: امام قلی خان‎, γεωργιανά: იმამყული-ხანი, (1678 – 2 Νοεμβρίου 1722) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς το;y Καχέτι (ανατολική Γεωργία) από το 1709 έως το 1722. Αν και μουσουλμάνος και πιστός υποτελής της δυναστείας των Σαφαβιδών του Ιράν, απέτυχε να εξασφαλίσει την ασφάλεια τού βασιλείου του και το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του σημαδεύτηκε από λεηλασίες (ονομαζόμενες Lekianoba): αδιάκοπες εισβολές των ορεινών φυλών του Νταγκεστάν.

 Ήταν γιος τού βασιλιά Ηρακλή Α΄ τού Καχέτι και της βασίλισσας Άννας Χολοκασβίλι. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αυλή τού σάχη στο Ισφαχάν και εγκαταστάθηκε ως βαλής (wali, αντιβασιλιάς) τού Καχέτι, μετά την αποχώρηση τού πατέρα του στο Ιράν το 1703. Ο Δαβίδ διέμενε στο Καρά Αγάτς ή Qaraghaji στο ανατολικό Kαχέτι, στα σύνορα τού Σιρβάν, αλλά έπρεπε να μεταφέρει την κατοικία του στο Tελάβι, αφού απέτυχε να ανακτήσει το Μπαλακάν από τους Λεσγιανούς τού Τσαρ και έχασε το Καχ από αυτούς το 1706. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1709, ο Ηρακλής διατάχθηκε να πάει στο Ισπαχάν για να λάβει την περιβολή από τον σάχη Χουσεΐν, αφήνοντας τον μικρότερο αδελφό του Τεϊμουράζ (Β΄) και τη μητέρα του Άννα ως επικεφαλής της διακυβέρνησης. Τα χρόνια της υποχρεωτικής απουσίας του στην αυλή τού σάχη (1711–15), ταράχτηκαν από τις επιθέσεις από το Νταγκεστάν και τις εξεγέρσεις των αγροτών. Επιστρέφοντας στο Kαχέτι, ο Δαβίδ Β΄ προσπάθησε να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Έκανε συμμαχία με τον Ιεσσαί, ηγεμόνα τού γειτονικού βασιλείου τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), και βάδισε εναντίον τού Νταγκεστάν, αλλά υπέστη ήττα και απέτυχε να αποτρέψει τους εποικισμούς των Λεσγκιανών στα σύνορα τού Καχέτι. Τον Δεκέμβριο του 1719 συνάντησε τον Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι και διαπραγματεύτηκε μία νέα συμμαχία κατά των φυλών τού Νταγκεστάν. Στις αρχές του 1720, οι ενισχύσεις που εστάλησαν από τον Βαχτάνγκ υπό τη διοίκηση τού πρίγκιπα Εράστι Καπλανισβίλι έφτασαν στο Καχέτι, αλλά ο Δαβίδ Β΄ απέφυγε να κάνει άλλη εκστρατεία και έστειλε τον στρατό από το Κάρτλι πίσω στην πατρίδα. Ο Δαβίδ Β΄ απεβίωσε στη θερινή του κατοικία στο Μαγκάρο το 1722 και τάφηκε στο Κουμ τού Ιράν Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν κόρη τού σαμκάλ τού Tάρκι. Η δεύτερη ήταν η Γιατρί Γιαχάν-Μπεγκούμ, κόρη του Σαχούχ-Ζαντέχ, μπεηλέρμπεη τού Eριβάν. Όλα τα παιδιά του ήταν από τον δεύτερο γάμο: Λέβαν (Μαχμούντ Ρεζά Μιρζά) (απεβ. το 1734), κυβερνήτης της Γκάντζα για τον σάχη τού Ιράν. Σκοτώθηκε σε μάχη με τον Οθωμανό Τοπάλ Οσμάν Πασά. Είχε τρεις γιους: τον Aσάν Mιρζά, τον Iβάνε και τον Ροστόμ-Μιρζά. Αλέξανδρος Γ΄ (Nαζάρ Αλί Μιρζά) (απεβ. το 1737), κυβερνήτης της Τιφλίδας κατά την απουσία τού βασιλιά Tεϊμουράζ Β΄ από το 1736 έως το 1738. Χασάν-Μιρζά (απεβ. το 1750), Γεωργιανός απεσταλμένος στον Ναντέρ Σαχ το 1734. Mikaberidze, Alexander (επιμ., 2007). David II (Imam Quli Khan). Λεξικό της Γεωργιανής Εθνικής Βιογραφίας . Πρόσβαση στις 9 Οκτωβρίου 2007. 978-1442241466 Δαυίδ II (Καχετίας βασιλιάς) . People.Istoria.Ge . Πρόσβαση στις 9 Οκτωβρίου 2007. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David II of Kakheti στο Wikimedia Commons
Μάχη των Πεστών

Η μάχη των Πεστών είναι μία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ του Ελλάδας και της Τουρκίας που έλαβε χώρα στο ομώνυμο χωριό κατά τη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού πολέμου και έληξε με επικράτηση των ελληνικών δυνάμεων. Λόγω της σπουδαιότητας της συγκεκριμένης μάχης για την περαιτέρω εξέλιξη των επιχειρήσεων στον τομέα της Ηπείρου, η μάχη αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ως χάραγμα στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στην Πλατεία Συντάγματος. Μετά από την κατάληψη των Πεστών, διευκολύνθηκε ο δρόμος των ελληνικών τμημάτων για την προέλαση προς την ισχυρότατη θέση του οχυρού του Μπιζανίου που κάλυπτε για τους Οθωμανούς την πρωτεύουσα της Ηπείρου, Ιωάννινα. Σε ανάμνηση της επιτυχούς για τα ελληνικά όπλα αναμέτρησης, η 29η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί σαν επετειακή αργία για τους κατοίκους του χωριού.

 Τα Πεστά βρίσκονται δίπλα στον κάμπο του Τερρόβου, στις πλαγιές του Μακρυβουνίου Όρους και σε υψόμετρο 750 μ., 25 χλμ. έξω από την πόλη των Ιωαννίνων. Λόγω της στρατηγικής τους θέσης για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής, εκεί, και πιο συγκεκριμένα στο παλαιό χάνι του Εμίν Αγά, εγκαταστάθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1913 το στρατηγείο του ελληνικού επιτελείου υπό το διάδοχο – αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, από όπου και εκπονήθηκε το σχέδιο για την κατάληψη των Ιωαννίνων. Μετά από την κήρυξη του πολέμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους βαλκανικούς συμμάχους (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο) τον Οκτώβριο του 1912, η ελληνική στρατιά Ηπείρου διήλθε τα σύνορα (ποταμός Άραχθος) και προέλασε μέσα στην Ηπειρωτική επικράτεια, συνάπτοντας μία σειρά από νικηφόρες επιχειρήσεις κατά των τουρκικών φρουρών της επαρχίας. Κατόπιν της κατάληψης ορισμένων σημαντικών υψωμάτων, τα ελληνικά τμήματα πέρασαν από τα βορειοδυτικά της Άρτας προς την Πρέβεζα, την οποία απελευθέρωσαν στις 21 Οκτωβρίου 1912 και εγκατέστησαν σε αυτήν, μία βάση ανεφοδιασμού. Ακολούθως και έπειτα από νέες μάχες, πήραν υπό τον έλεγχό τους τη θέση Πέντε Πηγάδια Ηπείρου και προέλασαν στην κοιλάδα των Ιωαννίνων, καταδιώκοντας τους υποχωρούντες τούρκους. Σαν εμπροσθοφυλακή των ελληνικών δυνάμεων βρισκόταν ο «Ιερός Λόχος» Κρητών εθελοντών φοιτητών (αποτελούμενος από 250 φοιτητές και σπουδαστές, που ανήκε στο 1ο τάγμα Κρητών του ανεξάρτητου Κρητικού συντάγματος), κάτω από τη διοίκηση του λοχαγού Σταύρου Ρήγα. Ο διοικητής τραυματίσθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης (εφημερίδα «Αρχολέων», 1971) ενώ πρώτος πεσών του λόχου ήταν ο φοιτητής της Νομικής Σχολής, Νικόλαος Σαμαριτάκης. Ύστερα από σκληρές συγκρούσεις οι Κρήτες εθελοντές εισέδυσαν πρώτοι στο χωριό στις 29 Νοεμβρίου, ενώ την επόμενη ημέρα οριστικοποιήθηκε η ελληνική νίκη. Σπυρίδων Μούλιας, «Η Μάχη των Πεστών 29 και 30 Νοεμβρίου 1912», εφημερίδα «Εθνική Ηχώ», φύλλο Νοεμβρίου 2020, σελ. 10
Ερνέστος Αύγουστος Α΄ του Αννόβερου

Ο Ερνέστος Αύγουστος Α΄ (1771 - 1851) ήταν Βασιλιάς του Αννόβερου από τις 20 Ιουνίου 1837 μέχρι το θάνατό του. Ήταν ο πέμπτος γιος και όγδοο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1771 στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο.

 Γνώρισε και ερωτεύτηκε στα μέσα του 1813 την πρώτη εξαδέλφη του, Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, σύζυγο του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Ζολμς-Μπράουνφελς και χήρα του Λουδοβίκου της Πρωσίας. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος πέθανε και πολλοί θεώρησαν ότι ο Ερνέστος είχε συμβάλει σε αυτό. Στις 29 Μαΐου 1815 ο Ερνέστος νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη, παρά τις έντονες πιέσεις της μητέρας του να μη συμβεί ο γάμος. Το 1819 το ζευγάρι απέκτησε το μοναδικό του παιδί, τον Γεώργιο.Στις 20 Ιουνίου 1837 πέθανε ο Γουλιέλμος Δ΄ και η Βικτωρία, Πριγκίπισσα του Κεντ ανέβηκε στο θρόνο της Βρετανίας. Έτσι ο Ερνέστος έγινε Βασιλιάς του Αννόβερου, καθώς η εκεί νομοθεσία απαγόρευε σε γυναίκα να ανέβει στον αννοβεριανό Θρόνο. Η βασιλεία του που κράτησε 14 χρόνια, θεωρείται ως επιτυχημένη. Κάθε εβδομάδα ταξίδευε σε διάφορα μέρη του βασιλείου του και ο καθένας μπορούσε να του αναφέρει τα προβλήματά του. Παρότι ήταν Προτεστάντης δεν προσπάθησε να χειραγωγήσει τους Καθολικούς, ενώ επισκεπτόταν και τις εκκλησίες τους.Απεβίωσε στις 18 Νοεμβρίου 1851 μετά από ασθένεια ενός μήνα. Η σορός του Ερνέστου και της συζύγου του βρίσκονται στο μαυσωλείο των Κήπων του Χέρενχαουζεν στο Αννόβερο. Νυμφεύτηκε το 1815 τη Φρειδερίκη, κόρη του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, και είχε τέκνο: Γεώργιος Ε΄ 1819-1878, Βασιλιάς του Ανοβέρου.
Ισότοπα του ρουθηνίου

Η φυσικές εμφανίσεις του ρουθηνίου (Ru) αποτελούνται από 7 σταθερά ισότοπα ενώ έχουν ανακαλυφθεί και 34 ακόμα ραδιοϊσότοπα από τα οποία τα πιο σταθερά είναι το 106Ru με ημιζωή 373,59 ημέρες, το 103Ru με ημιζωή 39,26 ημέρες και το 97Ru με χρόνο ημιζωής 2,9 ημέρες. Έχουν περιγραφεί άλλα 17 ραδιοϊσότοπα με ατομικές μάζες από 89,93 u (το 90Ru) μέχρι 114,928 u (το 115Ru). Τα περισσότερα από αυτά έχουν ημιζωές μικρότερες από 5 λεπτά, εκτός από το 95Ru (με ημιζωή 1,643 ώρες) και το 105Ru (με ημιζωή 4,44 ώρες). Ο κύριος τρόπος διάσπασης που οδηγεί στο πλέον άφθονο ισότοπο, 102Ru, είναι η β--διάσπαση του 102Tc και η β+-διάσπαση του 102Rh.

 Φυσικοχημικά χαρακτηριστικά του ρουθηνίου και αλυσίδες διασπάσεων των ραδιοϊσοτόπων του Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται,τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότηταςαναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s =δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς

Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς (Alexander Shafranovich, γεννημένος στις 2 Απριλίου 1983) είναι διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τo Ισραήλ. Έχει ύψος 1.94 μ. και αγωνίζεται ως ακραίος.

 Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς, ο οποίος γεννήθηκε στο Πριλούκι της Ουκρανίας, έχει σπουδαία καριέρα αγωνιζόμενος σε μεγάλα πρωταθλήματα όπως αυτά της Γαλλίας και Γερμανίας. Το 2005 αγωνίστηκε στην γεμανική Φριντρισχάφεν, με την οποία κατέκτησε το νταπλ. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την Ε.Α. Πατρών, ενώ το καλοκαίρι του 2006 μετεγγράφηκε στην ουκρανική Μαριουπόλ. Την περίοδο 2007-2010 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Γαλλίας με δύο ομάδες. Αρχικά στην Μποβέ, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο του 2008 και τις επόμενες χρονιές στην Μονπελιέ. Το καλοκαίρι του 2010 μετεγγράφη στην Μπούντβα και το πρωτάθλημα Μαυροβουνίου, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ του 2011, ενώ την περίοδο 2011-2013 επέστρεψε στο γερμανικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Ουντερχάκινγκ, με την οποία κατέκτησε ένα κύπελλο (2013). Την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Γαλλίας με την Ναντ ενώ το καλοκαίρι του 2014 μετεγγράφη στον Π.Α.Ο.Κ.. Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς συνέβαλλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του πρώτου νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου της Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 2015-2016 αγωνίστηκε στο πολωνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Γιαστρέμπσκι Βέγκελ, ενώ τον Μάιο του 2016 επέστρεψε στον Π.Α.Ο.Κ., με τον οποίο κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (2017) και δύο κύπελλα (2018, 2019). Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Ισραήλ από το 2001, έχοντας πάνω από 100 συμμετοχές ενώ είναι και ο αρχηγός της. 1 Πρωτάθλημα Γερμανίας: 2005 2 Κύπελλα Γερμανίας: 2005, 2013 1 Κύπελλο Γαλλίας: 2008 1 Πρωτάθλημα Μαυροβουνίου: 2011 1 Κύπελλο Μαυροβουνίου: 2011 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2015, 2017 3 Κύπελλα Ελλάδας: 2015, 2018, 2019 Alexander Shafranovich Clubs Alexander SHAFRANOVICH Details Alexander Shafranovich
Θίο Χάτσκραφτ

Ο Θίο Χάτσκραφτ (αγγλικά:Theo Hutchcraft )(γεννημένος στις 30 Αυγούστου 1986) είναι Άγγλος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Είναι πιο γνωστός ως ο βασικός τραγουδιστής του ντουέτου Hurts .

 Ο Θίοντορ Ντέιβιντ Χάτσκραφτ γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1986 στο Βόρειο Γιόρκσαϊρ .Όταν ήταν 2 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αυστραλία και έμειναν στο Περθ . Αφού γεννήθηκε ο αδελφός του Τζακ, επέστρεψαν στην Αγγλία.Αποφοίτησε από το Richmond School. Ο Χάτσκραφτ είχε ξεκινήσει καριέρα ως DJ προτού αρχίσει να τραγουδάει σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Συναντήθηκε με τον Άνταμ Άντερσον και τον Σκοτ Φόρστερ στο Μάντσεστερ όταν ήταν 19 ετών. Μαζί δημιούργησαν ένα μουσικό σχήμα με το όνομα Bureau .Το 2006 η μπάντα αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά της σε Daggers . Η ομάδα περιελάμβανε 5 άτομα, αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα μόνο ο Θίο και ο Άνταμ έγραφαν τη μουσική. Έπαιξαν εναλλακτική μουσική , ηλεκτρονική , ροκ , ντίσκο , νέο κύμα και synth-pop.Κυκλοφόρησαν δύο singles: το 2006 το "After Midnight" και το 2007 το "Money / Magazine". Οι Daggers ανακοίνωσαν τη διάλυση τους στη σελίδα τους στο Myspace στις 30 Ιανουαρίου 2009.Μετά τη διάλυση των Daggers, οι Χάτσκραφτ και Άντερσον αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα δίδυμο με το όνομα Hurts . Σύντομα ηχογράφησαν ένα ερασιτεχνικό μουσικό βίντεο για το τραγούδι τους με τίτλο " Wonderful Life " με μια γυναίκα χορεύτρια που είχαν βρει από μία αγγελία. Μετά τη μεταφόρτωση του βίντεο στο κανάλι τους στο YouTube τον Απρίλιο του 2009, το βίντεο έγινε γρήγορα viral .Το ντουέτο βρισκόταν στην τέταρτη θέση στη λίστα του BBC's Sound of 2010, για τους πιο πολλά υποσχόμενους καλλιτέχνες και μπάντες για το έτος εκείνο.Με το ντουέτο έχει κυκλοφορήσει πέντε στούντιο άλμπουμ: Happiness (2010), Exile (2013), Surrender (2015), Desire (2017) και Faith (2020).
Ναϊάρ Σουλτάνα

Η Ναϊάρ Σουλτάνα (ούρντου: نیّر سُلطانہ‬‎), (1937 – 27 Οκτωβρίου 1992), πραγματικό όνομα Ταϊγιάμπα Μπάνο (ούρντου: طیّبہ بانو‬‎) και γνωστή και ως Μάλκα-ι-Τζαζμπάτ (Βασίλισσα των συναισθημάτων), ήταν Ινδή-Πακιστανή ηθοποιός. Κατά την περίοδο των δεκαετιών 1950 και 1960, υπήρξε μία από τις κορυφαίες ηθοποιούς του Πακιστανικού κινηματογράφου (Lollywood).

 Η Ναϊάρ Σουλτάνα ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα το 1955 με την ταινία Qatil, στην οποία είχε έναν υποστηρικτικό ρόλο. Οι γονείς της σχετίζονταν με την ηθοποιό Σαμίμ Μπάνο, τη σύζυγο του διάσημου Πακιστανού παραγωγού και σκηνοθέτη Ανβάρ Καμάλ Πασά, ο οποίος και είχε σκηνοθετήσει την ταινία. Αργότερα την ίδια χρόνια, πήρε τον δεύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Χουμαγιόν Μιρζά, Intikhab. Από εκεί κι έπειτα, συμμετείχε σε αρκετές ταινίες έχοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο, χρησιμοποιώντας το καλλιτεχνικό όνομα, Ναϊάρ Σουλτάνα. Αξιοσημείωτες ταινίες της αποτελούν οι Saat Lakh (1957), Baaji (1963), Mazloom (1959) και Saheli (1960).Μετά τον γάμο της με τον Ντάρπαν, εγκατέλειψε για κάποιο χρονικό διάστημα τον κινηματογράφο. Επέστρεψε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 αλλά οι περισσότερες από τις ταινίες της, όπως οι Ek Musafir Ek Haseena (1968), Meri Bhabhi (1969), Hamjoli (1970) και Azmat (1973), δε σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.Τη δεκαετία του 1970, αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει σε πιο χαρακτηριστικούς ρόλους στις ταινίες Abhi To Main Jawan Hoon του Σ. Σουλεϊμάν και Mazi Haal Mustaqbil και Seeta Maryam Margaret του Χασάν Ταρίκ. Αυτές ήταν και οι τελευταίες ταινίες της που έλαβαν επαίνους από κριτικούς, πριν τη σταδιακή αποχώρησή της από τη μεγάλη οθόνη. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1981, η Ναϊάρ ανέλαβε το γραφείο που εκείνος διατηρούσε, μέχρι και τον δικό της θάνατο. Σε 37 χρόνια καριέρας, η Ναϊάρ συμμετείχε σε πάρα πολλές ταινίες κι έλαβε αρκετά βραβεία, ενώ ο αβίαστος τρόπος που ερμήνευε τους τραγικούς της ρόλους της χάρισε τον τίτλο Μάλκα-ι-Τζαζμπάτ (Βασίλισσα των συναισθημάτων). Η Ναϊάρ Σουλτάνα γεννήθηκε το 1937 στο Αλιγκάρ των Βρετανικών Ινδιών και προερχόταν από μια Μουσουλμανική οικογένεια, η οποία της έδωσε το όνομα Ταϊγιάμπα Μπάνο. Φοίτησε στο Μουσουλμανικό Πανεπιστήμιο του Αλιγκάρ, ενώ το 1947, μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν, η οικογένειά της μετανάστευσε στο Καράτσι. Στο αποκορύφωμα της καριέρας της παντρεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της Ντάρπαν, έναν από τους αυθεντικούς ρομαντικούς πρωταγωνιστές της «χρυσής εποχής» της Πακιστανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η Ναϊάρ Σουλτάνα πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1992 από καρκίνο στο Νοσοκομείο Άγκα Χαν, στο Καράτσι στο Πακιστάν. 2 Βραβεία Νίγκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για τις ταινίες Saheli (1960) και Aulad (1962) 2 Βραβεία Νίγκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για τις ταινίες Saat Lakh (1957) και Behisht (1974) Ναϊάρ Σουλτάνα στην IMDb Filmography of Nayyar Sultana on IMDb website Filmography of Nayyar Sultana on Complete Index To World Film (CITWF) website
Μεμβρανόφωνο

Στην επιστήμη της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας ο όρος μεμβρανόφωνο χρησιμοποιείται για να περιγράψει εκείνα τα μουσικά όργανα στα οποία η ηχοπαραγωγή οφείλεται στην ταλάντωση μιας υπό τάση (τεντωμένης) μεμβράνης. Ως τέτοια διαφοροποιούνται από τον ειδικότερο ορισμό των κρουστών, αν και σε πιο απλοϊκά συστήματα ταξινόμησης μουσικών οργάνων ο όρος κρουστά τείνει να τα συμπεριλαμβάνει. Στα μεμβρανόφωνα, ο ήχος που παράγεται από την ταλάντωση της μεμβράνης (συνήθως από δέρμα ζώου ή πλαστικό) μεγεθύνεται μέσω του σώματος του οργάνου, το οποίο λειτουργεί ως αντηχείο, όπως και στα περισσότερα μουσικά όργανα άλλων κατηγοριών. Τα πιο γνωστά μεμβρανόφωνα όργανα είναι το νταούλι, το τουμπελέκι, το ντέφι και τα τύμπανα (τύμπανο, ντραμς, ταμπούρλο κ.ά).

 Τα μεμβρανόφωνα πίπτουν σε τρεις κατηγορίες: Πρόκειται για την πολυπληθέστερη κατηγορία μεμβρανόφωνων, στα οποία η μεμβράνη βρίσκεται τεντωμένη εντός πλαισίου (η λεγόμενη στεφάνη) και διακρίνονται σε άμεσης κρούσης και έμμεσης κρούσης (π.χ. ασιατικό monkey drum). Στην πρώτη υποκατηγορία, η κρούση της μεμβράνης γίνεται είτε με τα χέρια (π.χ. τουμπερλέκι, τάμπλα, bass-drumm, djembe), είτε με μπαγκέτες (π.χ. τύμπανο, νταούλι) και διακρίνονται σε διάφορες υποκατηγορίες, ανάλογα με το σχήμα του σώματος του οργάνου (σκυφοειδές, βαρελοειδές, κωνικό κλπ), το υλικό κατασκευής (μέταλλο, ξύλο, κεραμικό) καθώς και άλλα κατασκευαστικά στοιχεία, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ηχοπαραγωγή αυτή καθαυτή. Τα μεμβρανόφωνα τριβής φέρουν εξίσου μεμβράνη, η οποία υπόκειται σε τριβή, είτε με τα χέρια, είτε με κάποιου είδους μπαγκέτα τριβής (π.χ. σκουπάκι), είτε μέσω μιας χορδής, η οποία συνδέεται με τη μεμβράνη (π.χ. αφρικανικό lion's roar). Η τελευταία υποκατηγορία ταυτοποιείται ορισμένες φορές ως είδος χορδόφωνου, ενώ σε γενικές γραμμές πολλά κρουστά όργανα μπορεί να λειτουργούν με ποικίλους τρόπους, δυσκολεύοντας έτσι την ένταξή τους σε μία και μόνη κατηγορία. Τα πνευστά μεμβρανόφωνα εκπροσωπούνται από ελάχιστα όργανα, όπως το καζού και την μουσική τσατσάρα. Σ' αυτή την κατηγορία η μεμβράνη τίθεται σε κίνηση από την εκπνοή του εκτελεστή, ο οποίος στην πραγματικότητα τραγουδά (παρά εκπνέει) μέσα στο όργανο. Αερόφωνα Ιδιόφωνα Χορδόφωνα Ηλεκτρόφωνα Baines, A. The Oxford companion to musical instruments, λήμμα Classification of musical instruments § Membranophones, Οξφόρδη, 1992 ISBN 0-19-311334-1
Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014

Η Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2014 είναι η πέμπτη Προεδρία του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Ένωσης που πραγματοποιείται από την Ελλάδα. Ακολουθεί την Λιθουανική προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προηγείται της Ιταλικής Προεδρίας. Αυτή είναι η 5η φορά που η Ελλάδα προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά το 1983, 1988, 1994 και 2003.

 Στις 8 Ιανουαρίου 2014, το Κολέγιο των Επιτρόπων Επιτρόπων στην Αθήνα και σύσκεψη με την Ελληνική Κυβέρνηση. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, πραγματοποιήθηκε η Επίσημη Τελετή Έναρξης. Την Προεδρία της Ελλάδα, κήρυξε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς, ενώ χαιρετισμό απηύθυναν ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν βαν Ρομπάι, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος. Η Τελετή πραγματοποιήθηκε παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Α.Θ.Π. Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, των Ευρωπαίων Επιτρόπων και άλλων προσωπικοτήτων.Στις 13 Ιανουαρίου 2014, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, παρουσίασε στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τις προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Α΄ Εξάμηνο του 2014.Στις 23 και στις 24 Ιανουαρίου 2014, στο Ζάππειο πραγματοποιήθηκε Άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (JHA), υπό την Προεδρία των Ελλήνων Υπουργών Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Χαράλαμπου Αθανασίου, Δημοσίας Τάξης & Προστασίας του Πολίτη Νίκου Δένδια, Εσωτερικών Γιάννη Μιχελάκη και Ναυτιλίας & Αιγαίου Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Ακόμα, το ίδιο διήμερο πραγματοποιήθηκε Άτυπη Συνάντηση Διευθυντών Αμυντικής Πολιτικής στο Επιτελείο Εθνικής Άμυνας.Στις 27 Ιανουαρίου 2014, στο Justus Lipsius, στις Βρυξέλλες, πραγματοποιήθηκε το Eurogroup υπό την προεδρία του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Επίσημη Ιστοσελίδα Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Επίσημη Ιστοσελίδα Ελληνικής Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Μαυροβορός Αιτωλοακαρνανίας

Ο Μαυροβορός ή και Μαυροβρός είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αγίας Σοφίας του Δήμου Θέρμου στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Αγίας Σοφίας σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Απέχει οδικώς 28 χλμ. από το Αγρίνιο, 47 χλμ. από την Ναύπακτο, 58 χλμ. από το Μεσολόγγι, 65 χλμ. από την Πάτρα, 72 χλμ. από το Καρπενήσι, και 260 χλμ. από την Αθήνα.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαυροβορού Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίας Σοφίας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017.
Αυγουστιανό Μέγαρο

Το Αυγουστιανό Μέγαρο, λατιν. Domus Augustana, είναι το σύγχρονο όνομα για το ιδιωτικό (οικογενειακό) τμήμα του αχανούς Παλατιού του Δομιτιανού στον Παλατίνο λόφο. Το όνομα αναφέρεται στον Αύγουστο, δηλ. στον Αυτοκράτορα και όχι στον Οκταβιανό Αύγουστο, ο οποίος έμενε στον Οικία του Αυγούστου (Domus Augusti), με το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται. Ωστόσο φαίνεται, πως μόνο το νότιο μέρος του μεγάρου προοριζόταν για τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Αυτοκράτορα. Τα δύο περιστύλια στο βόρειο μέρος ήταν άμεσα συνδεδεμένα με το Φλαβιανό Μέγαρο, το δημόσιο τμήμα του Παλατιού, ώστε πρέπει να ήταν για δημόσιες λειτουργίες. Η εικασία αυτή ενισχύεται από το ότι το νότιο μέρος κατασκευάστηκε λίγο μετά και μερικές λεπτομέρειες δείχνουν, ότι δεν ήταν του Ραμπίριους, που διηύθυνε τις εργασίες.

 Το Αυγουστιανό Μέγαρο περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα μέρη: το 2ο Περιστύλιο (P2) στα βορειοανατολικά, το κεντρικό 3ο Περιστύλιο (Ρ3), το συγκρότημα δωματίων γύρω από την αυλή (Co) και την Εξέδρα (Ex) στα νοτιοδυτικά. Το 2ο Περιστύλιο ήταν ένα αίθριο με δύο κιονοστοιχίες και κήπο στη μέση· δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες γι' αυτό. Το 3ο Περιστύλιο ήταν δύο κιονοστοιχίες και ο χώρος μεταξύ τους ήταν σχεδόν όλος καλυμμένος με μία μεγάλη λίμνη, τόση όση η λίμνη του 1ου περιστυλίου στο Φλαβιανό Μέγαρο. Όπως αυτή είχε νησίδα, έτσι και εδώ υπήρχε μία νησίδα στη μέση της με μία σύνθεση γλυπτών με θαλασσινό θέμα, μάλλον από την Ελληνική μυθολογία. Άλλες πηγές λένε, ότι στη μέση της ήταν κτισμένος ένας ναός της Μινέρβα. Νοτιότερα ήταν ένα ημικυκλικό χωλ με αρκετά δωμάτια γύρω, των οποίων οι τοίχοι στέκονται ακόμη σε ένα σημαντικό ύψος. Το συγκρότημα δωματίων γύρω από την Αυλή (αίθριο) είναι σε δύο επίπεδα: το χαμηλότερο έχει μία λίμνη με ένα ασυνήθιστο σχέδιο νησίδων στο κέντρο της και το δεύτερο, 10 μ. υψηλότερα, έχει ένα πολύπλοκο σύνολο δωματίων. Νοτιοδυτικά η μεγάλη Εξέδρα είναι μία μακρά κυρτή στοά με αψίδες, που ενώνει τα δύο τμήματα του Παλατιού, τα εκατέρωθεν του Αυγουστιανού Μεγάρου, δηλ. το Φλαβιανό Μέγαρο και τον κήπο Στάδιον (ή "Ιππόδρομο"). Η Εξέδρα είχε θέα στον Μεγάλο Ιππόδρομο και επέτρεπε στον Αυτοκράτορα να παρακολουθεί τους αγώνες. Rome, An Oxford Archaeological Guide, A. Claridge, 1998 ISBN 0-19-288003-9 A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Samuel Ball Platner (as completed and revised by Thomas Ashby):Oxford University Press, 1929
Σκοτεινό εστιατόριο

Το σκοτεινό εστιατόριο είναι ένας τύπος θεματικού εστιατορίου όπου οι θαμώνες τρώνε σε απόλυτο σκοτάδι ή έχουν καλυμμένα τα μάτια τους. Το πρώτο σκοτεινό εστιατόριο άνοιξε στην Ζυρίχη το 1999.

 Η ιδέα δημιουργίας ενός δείπνου όπου οι άνθρωποι θα δειπνούν στο σκοτάδι, προήλθε από έναν τυφλό κληρικό από την Ζυρίχη στην Ελβετίας, τον αιδεσιμότατο Γιόρκε Σπίλμαν (Jorge Spielmann). Όταν καλούσε τους συνδαιτυμόνες του να δειπνήσουν στο σπίτι του, ίσως από ένδειξη σεβασμού, είτε ως μια προσπάθεια να έρθουν στην θέση του και να κατανοήσουν καλύτερα την απώλεια της όρασης, είτε να ζήσουν μια εμπειρία διαφορετικής αντίληψης του κόσμου των αισθήσεων και των γεύσεων. Η ιδέα αυτή υπήρξε ενδιαφέρουσα για τους φίλους του με αποτέλεσμα, να αποφασίσει να εφαρμόσει επιχειρηματικά αυτήν την ιδέα, ανοίγοντας το πρώτο εστιατόριο αυτού του είδους στην Ζυρίχη.Σήμερα τα σκοτεινά εστιατόρια έχουν ανοίξει σε αρκετές χώρες του κόσμου. Στα περισσότερα από αυτά, οι σερβιτόροι είναι τυφλοί, υπάρχει μόνο ένα μενού που σερβίρεται και απαγορεύουν κάθε φυσική ή τεχνητή εκπομπή φωτός. Σε ορισμένα από αυτά, μέρος των εσόδων προορίζεται για κοινωφελή ιδρύματα. Στην αίθουσα και στους διαδρόμους που οδηγούν σε αυτήν, όλες οι τεχνητές και οι φυσικές πηγές φωτός απαγορεύονται. Οτιδήποτε φωσφορίζει, όπως τα ρολόγια χειρός, ή εκπέμπει φως, όπως τα κινητά τηλέφωνα, οι αναπτήρες και τα τσιγάρα, πρέπει να αφήνονται απαραίτητα πριν την είσοδο στον χώρο, στο βεστιάριο. Το σερβίρισμα του δείπνου αποτελεί έκπληξη για τους πελάτες του εστιατορίου, καθώς δεν έχουν να παραγγείλουν το γεύμα της επιλογής τους. Αρχικά, οι πελάτες οδηγούνται στα τυφλά μέσα από ένα σκοτεινό διάδρομο, ώστε για να μην ενοχλούνται οι υπόλοιποι πελάτες του εστιατορίου. Εκεί τους παραλαμβάνει ο σερβιτόρος που τους οδηγεί στο τραπέζι τους, όπου σερβίρονται. Λόγω της απώλειας φυσικών και τεχνητών πηγών φωτός, οι πελάτες χρησιμοποιούν τις αισθήσεις τους, εκτός φυσικά της όρασης.
Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα

Η Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα Ασενίνα Βατάτζαινα, βουλγαρ. Ирина Ласкарина Асенина (απεβ. 1268) από τη Δυναστεία των Βατάτζηδων ήταν βασίλισσα της Βουλγαρίας ως σύζυγος τού Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας.

 Ήταν κόρη του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια και της Έλενας των Ασέν, κόρης του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Αδελφός της ήταν ο Ιωάννης Δ΄, που διαδέχθηκε τον πατέρα του· η αδελφή της Μαρία παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Α΄ Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου. Το 1257 παντρεύτηκε τον Βούλγαρο ευγενή Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ ως η δεύτερη σύζυγός του. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν διεκδικητής του Βουλγαρικού θρόνου. Ήταν υπερήφανος, που νυμφεύτηκε την εγγονή του Ιβάν Β΄ Ασέν, μάλιστα υιοθέτησε το επώνυμο Ασέν για να κάνει ισχυρότερη τη διεκδίκησή του. Πράγματι το επόμενο έτος ένα συμβούλιο βογιάρων στο Τάρνοβο τον εξέλεξε τσάρο της Βουλγαρίας και η Ειρήνη έγινε "τσάριτσα (τσαρίνα)". Το 1261 ο αντιβασιλιάς της Νίκαιας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη, καταλύοντας τη Λατινική αυτοκρατορία και επαναφέροντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην έδρα της. Τότε ο Μιχαήλ Η΄ εκτόπισε και τύφλωσε τον Ιωάννη Δ΄, που εστάλη σε μονή. Η Ειρήνη έγινε αμείλικτη εχθρός τού σφετεριστή: κατέστη αρχηγός της αντίπαλης του Μιχαήλ Η΄ μερίδας στη Βουλγαρική Αυλή. Το 1268 απεβίωσε άτεκνη. Παντρεύτηκε το 1257 τον Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους. John V.A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.
Αεροδρόμιο Πορτοχελίου

Το Αεροδρόμιο Πορτοχελίου (συντομογραφίες: IATA: PKH, ICAO: LGHL) είναι πρώην ιδιωτικό αεροδρόμιο κοντά στο Πόρτο Χέλι του νομού Αργολίδας. Ανήκε στην εταιρεία Τάσος Αλεξίου ΑΕ, ενώ έπαυσε την λειτουργία του το 2008.

 Το αεροδρόμιο λειτούργησε κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Ανήκε στον επιχειρηματία Τάσο Αλεξίου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, υπήρξε ενδιαφέρον και κινητικότητα έτσι ώστε να κατασκευαστεί αεροδρόμιο κοντά στην είσοδο του χωρίου, κάτι που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εξαιτίας σκανδαλωδών αποζημιώσεων που δοθήκαν. Το 2004 τo αεροδρόμιο έκλεισε από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, λόγω προβλημάτων συντήρησης, ενώ το 2008 το πιστοποιητικό αεροδρομίου δεν ανανεώθηκε, και έτσι το αεροδρόμιο έκλεισε οριστικά. Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 21 μέτρων (69 πόδια) από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει έναν τσιμεντένιο διάδρομο μήκους 678 μέτρων (2.224 πόδια).
Λουτρά Πόζαρ

Τα Λουτρά Πόζαρ, (προέρχεται από την σλάβικη λέξη «Пожар» που σημαίνει φωτιά, πυρκαγιά, ή θερμότητα. Είναι γνωστά και ως Λουτρά Λουτρακίου, Λουτρά Αριδαίας, ή απλά Λουτρά. Είναι ιαματικά λουτρά, που βρίσκονται πλησίον του Λουτρακίου της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, 13 χλμ. δυτικά της Αριδαίας. Πρόκειται για μεταλλικές πηγές, που αναβλύζουν σε θερμοκρασία 37°C, με αξιόλογη χημική σύσταση. Το θερμό νερό έχει ιαματική δράση και είναι πόσιμο. Επισκέπτες το χρησιμοποιούν για λουτροθεραπεία, τόνωση και χαλάρωση, ενώ τα νερά βοηθούν στην καταπολέμηση κυκλοφορικών, αναπνευστικών, ρευματοειδών, γυναικολογικών και δερματολογικών παθήσεων.Η λουτρόπολη απέχει 3 χιλιόμετρα από το χωριό Λουτράκι και βρίσκεται στην κοιλάδα του ρέματος του Αγίου Νικολάου. Το παλαιότερο όνομα του ρέματος ήταν «Τόπλιτσα», που σημαίνει στα σλάβικα, σε ελεύθερη μετάφραση: «Θερμοπόταμος». Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί ένα σύμπλεγμα περίπου 17 σπηλαίων, με άφθονα ευρήματα προϊστορικών χρόνων, τα οποία εκτίθενται στο μικρό μουσείο των Λουτρών. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί ως σπηλαιοπάρκο (Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας) και είναι το πρώτο του είδους του στην Ελλάδα.

 Λέγεται ότι οι Άλμωπες ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. Μια φυλή γιγάντων, ερχόμενοι στην περιοχή της εποχή του χαλκού. Στις συνέχεια, αποτέλεσε μία από τις 17 επαρχίες του Μακεδονικού βασιλείου. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, τα λουτρά θεωρούνταν τόπος χαλάρωσης και αποκατάστασης των Μακεδόνων βασιλέων μετά από μάχες και πολυετείς πολέμους. Υπάρχουν ενδείξεις ότι λειτουργούσαν στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καθώς και στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια. Φημολογείται επίσης ότι οι σάρισες (δόρατα) της Μακεδονικής Φάλαγγας «βράζονταν» στα θερμά νερά, προκειμένου να γίνουν πιο ανθεκτικά και να αυξηθεί η σκληρότητα και η αντοχή τους. Στην δεκαετία του 1920, τα Λουτρά επισήμως ανακηρύχθηκαν ιαματικά νερά, ενώ το 1985 την διαχείρισή τους ανέλαβε η κοινότητα Λουτρακίου, από τον Κ. Τυμπανίδη. Την δεκαετία του 1990, κατασκευάστηκε το αναψυκτήριο και η μεγάλη εξωτερική πισίνα, η οποία χρησιμοποιείται συχνά από τους επισκέπτες όταν λόγω συνωστισμού στα χαμάμ και τις φυσικές πισίνες, δεν δύναται να δεχθούν επιπλέον κόσμο.Παράλληλα, την ίδια περίοδο ερευνώνται τα παρακείμενα σπήλαια και ιδρύεται το πρώτο σπηλαιολογικό πάρκο της Ελλάδας, ενώ το 2000, τα Λουτρά, λόγω των μεταβολών του νομοσχεδίου «Καποδίστριας», περιήλθαν στην δικαιοδοσία του τότε Δήμου Αριδαίας, και το 2010, με τον «Καλλικράτη», στον Δήμο Αλμωπίας. Την ίδια περίοδο, τα Λουτρά αναβαθμίζονται με κατασκευή 6 νέων πισινών (Αλεξάνδρειο υδροθεραπευτήριο) και τα χαμάμ ανακαινίζονται. Το Φεστιβάλ Πόζαρ, ή στην τοπική καθομιλουμένη «Ποζαρίτικα», είναι ετήσιο μουσικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται κάθε Ιούλιο και είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας.
Μάχη στο Μακρυνόρος

Η Μάχη στο Μακρυνόρος έλαβε μέρος στις 18 Ιουνίου 1822 στο Μακρυνόρος και διεξήχθη μεταξύ των Ελλήνων υπό την ηγεσία του Γώγου Μπακόλα και των Οθωμανών υπό τον Ισμαήλ Πασά Πλιάσα. Η μάχη έληξε με αποφασιστική νίκη των Ελλήνων.

 Κατά την αρχή της Ελληνικής Επανάστασης στην Δυτική Στερεά Ελλάδα, ο Χουρσίτ Πασάς, αντιλαμβανόμενος το κίνδυνο που θα μπορούσαν να διατρέξουν οι πολεμικές του επιχειρήσεις, διέταξε τον ευρισκόμενο στην Άρτα Ισμαήλ Πασά Πλιάσα να εκστρατεύσει εναντίον των επαναστατών και να καταστείλει την εξέγερση. Ο τελευταίος συγκέντρωσε αμέσως στρατό και μία ολιγάριθμη εμπροσθοφυλακή Τουρκαλβανών κατευθύνθηκε στο Μακρυνόρος Αιτωλοακαρνανίας για να καταλάβει τα στενά περάσματά του. Ο Ανδρέας Ίσκος όμως, οπλαρχηγός του Βάλτου, κατέλαβε επίκαιρες θέσεις και με λίγους άνδρες απέκρουσε την εχθρική εμπροσθοφυλακή. Οι Τουρκαλβανοί υποχώρησαν και ανασυγκροτήθηκαν στο Κομπότι της Άρτας, όπου και σύντομα έφθασε ο υπόλοιπος στρατός υπό τον Ισμαήλ Πλιάσα. Παράλληλα, ο Ίσκος αποσύρθηκε στην Λαγκάδα, όπου συγκεντρώθηκαν οι οπλαρχηγοί Γώγος Μπακόλας, Αναγνώστης Καραγιαννόπουλος και Γεώργιος Καραϊσκάκης με τα στρατιωτικά τους σώματα, όλοι αποφασισμένοι να σταματήσουν την οθωμανική προέλαση. Ο Χουρσίτ Πασάς, ανήσυχος για την εξάπλωση της επαναστάσεως σε πολλές περιοχές, έστειλε διαταγή στον Ισμαήλ Πλιάσα να περάσει οπωσδήποτε το Μακρυνόρος. Επιπλέον, στάλθηκαν ενισχύσεις και ο στρατός του Ισμαήλ έφθασε τους 4.000 άνδρες. Οι διαβάσεις του Μακρυνόρους είχαν καταληφθεί από τους Έλληνες οπλαρχηγούς, αλλά δεν ήξεραν από που ακριβώς θα περνούσε ο οθωμανικός στρατός. Στις 18 Ιουνίου 1821, όταν οι Έλληνες είδαν πως οι Οθωμανοί στρέφονταν προς την Παληοκούλα, οι περισσότερες ελληνικές δυνάμεις έσπευσαν προς τα εκεί. Ο Ισμαήλ πασάς, όμως, άλλαξε ξαφνικά κατεύθυνση και στράφηκε εναντίον της Λαγκάδας, όπου είχαν παραμείνει 100 άνδρες υπό τον Γώγο Μπακόλα. Η σύγκρουση έλαβε μέρος στην θέση της Αγίας Παρασκευής, και οι Έλληνες, αν και λιγότεροι, κατάφεραν να αποκρούσουν με επιτυχία τις εφόδους των Οθωμανών, που λόγω του περιορισμένου χώρου δεν μπορούσαν να αναπτυχθούν σωστά. Εν τέλει οι Οθωμανοί υποχώρησαν, και εκτιμάται πως άφησαν στο πεδίο της μάχης περίπου 200 νεκρούς, σημαίες, τηλεβόλα και μεγάλες ποσότητες τροφίμων. Ύστερα από την μεγάλη νίκη του Μπακόλα στο Μακρυνόρος, ο Ισμαήλ Πασάς προσπάθησε να περάσει το Μακρυνόρος από την θέση Αυτί, αλλά αναχαιτίσθηκε από τον Ιωάννη Ράγκο. Στις 3 Ιουλίου, οι Έλληνες οπλαρχηγοί, σε συνεργασία με τους Σουλιώτες, συγκρούσθηκαν με τους Οθωμανούς στο Κομπότι και η μάχη έληξε με αποφασιστική ελληνική νίκη. Οι Οθωμανοί τράπηκαν σε φυγή και έφτασαν στην Άρτα σε άσχημη κατάσταση, ενώ η επανάσταση επεκτάθηκε σε πολλές άλλες περιοχές. Γώγος Μπακόλας Ισμαήλ Πασάς Πλιάσας Πολιορκία της Άρτας Έφη Αλλαμανή, «Νίκες των Ελλήνων στο Μακρυνόρος. Μάχες στο Κομπότι και το Πέτα», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σσ. 159-160. Διονύσιος Κόκκινος, «Η Ελληνική Επανάστασις», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος 1ος, κεφάλαιο 21, «Η Επανάστασις της Δυτικής Ελλάδος», σσ. 522-547.
1253 Φρισία

Η Φρισία (Frisia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,889. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Φρισία.

 Η μέση διάμετρος της Φρισίας εκτιμάται σε 26,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0657. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Φρισία γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κάτω Πτελιά Καστοριάς

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πτελέα Η Κάτω Πτελιά ή Κάτω Πτελέα είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 800 μέτρα.

 Η Κάτω Πτελιά βρίσκεται στα ανατολικά όρια του δήμου Νεστορίου με το δήμο Καστοριάς, σε απόσταση 12,5 χλμ. ΒΑ. από το Νεστόριο και 20 ΝΔ. από την Καστοριά. Το χωριό είναι η βόρεια συνέχεια της Πτελιάς και οφείλεται το όνομά του στις φτελιές που είναι τα χαρακτηριστικά δένδρα της περιοχής. Αναφέρεται επίσημα το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη κοινότητα που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάζεται σε Φτελιά και το 1949 με το ΦΕΚ 319Α - 22/11/1949 σε Πτελέα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κρανοχώρι και την Πτελέα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πτελέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεστορίου του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους. Φωτογραφίες από την Πτελέα και την Κάτω Πτελέα από τον ιστότοπο http://www.greece.com