IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγνος Ηρακλείου

Η Άγνος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καρουζανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καστελλίου, του δήμου Μινώα Πεδιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Άγνος είναι ημιορεινός οικισμός στο Α. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται δυτικά του μικρού ποταμού Αποσελέμη, πάνω στην επαρχιακή οδό Αεροδρομίου-Καστελλίου (ΕΟ 92) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 31 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρουζανών του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 144Α - 31/08/1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρουζανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστελλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καστελλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μινώα Πεδιάδας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 eetaa.gr
Γεώργιος Σαμαρίδης

Ο Γεώργιος Σαμαρίδης ή Λογοθέτης (1911-1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, αντιστασιακός την περίοδο της Κατοχής μέσα από τις τάξεις του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο.

 Ο Σαμαρίδης γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1911 στον Πολιχνίτο της Λέσβου και ήταν μέλος πολύτεκνης οικογένειας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του εισήχθη το 1928 στη Σχολή Ευελπίδων και μετά από τετραετή φοίτηση, ορκίστηκε το 1932 ανθυπολοχαγός Πεζικού. Παράλληλα τοποθετήθηκε στη Σχολή ως καθηγητής τακτικής. Το 1935 έλαβε μέρος στο αποτυχημένο βενιζελικό κίνημα του Μαρτίου με αποτέλεσμα την απόταξή του από το στράτευμα στο οποίο επανήλθε κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας ως συνέπεια της γερμανικής εισβολής, όντας πια λοχαγός θα συμμετάσχει στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΛΑΣ με το πολεμικό όνομα «Λογοθέτης». Συγκεκριμένα, υπηρέτησε αρχικά ως επιτελάρχης στην I Μεραρχία του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας και έπειτα μετατέθηκε με την ίδια ιδιότητα στην II Μεραρχία Αττικοβιωτίας όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της Κατοχής. Το 1945 τοποθετήθηκε εξαιτίας της συμμετοχής του στον ΕΛΑΣ, στον Β' Πίνακα αξιωματικών με συνέπεια τον εκτοπισμό του αρχικά στη Φολέγανδρο και εν συνεχεία στη Νάξο από όπου και απέδρασε στις 15 Απριλίου 1947 μαζί με άλλους 11 αξιωματικούς. Με την προσχώρησή του στον ΔΣΕ λαμβάνει από την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση των ανταρτών το βαθμό του ταγματάρχη και τοποθετείται αρχικά στη θέση του επιτελάρχη του Γενικού Στρατηγείου του ΔΣΕ και κατόπιν σε αντίστοιχη θέση στη Μεραρχίας Δυτικής Μακεδονίας. Παράλληλα υπήρξε εκπαιδευτής της Σχολής Αξιωματικών του Γενικού Αρχηγείου (ΣΑΓΑ). Σκοτώθηκε στις 13 Απριλίου του 1949 στην περιοχή του Σμόλικα, ενώ μετά το θάνατό του η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση τον προήγαγε σε υποστράτηγο. Σύμφωνα με μια άποψη, ο Σαμαρίδης λίγο καιρό πριν το θάνατό του φέρεται να βρισκόταν στη δυσμένεια ορισμένων ηγετικών στελεχών του ΔΣΕ λόγω της αντίθεσής του προς τον Γούσια πάνω σε ζητήματα τακτικής. Αχιλλέας Ι. Παπαϊωάννου, Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του, εκδόσεις Μπίμπης, χ.χ. Γιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009.
Σάτσι Ταμασίρο

Η Σάτσι Ταμασίρο (Sachi Guadalupe Tamashiro Arias, 28 Απριλίου 1980 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού, από πατέρα Ιάπωνα και μητέρα Μεξικανή. Αρχικά εργάστηκε στο διεθνές εμπόριο στη Νέα Ζηλανδία. Σπούδασε στο Centro de Educación Artística της Televisa. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το 2010 συμμετέχοντας στην τηλενουβέλα Cuando me enamoro.

 Lo que tu ganas - 2010 (σειρά) Parenthood - 2010/15, ως Άμπερ Χολ (φωνή, Μεξικάνικη μεταγλώττιση) Ni contigo ni sin ti - 2011, ως Γιολάντα "Γιόλα" Σορίγια Cuando me enamoro - 2011, ως Εουλέλια Como dice el Dicho - 2011, ως Χούλια (σειρά) La Rosa de Guadalupe - 2011 (σειρά) Como dice el dicho - 2011/15, ως Χούλια/Ασουνσένα/Λους (4 επεισόδια) Teen Wolf - 2012/18, ως Λίντια Μάρτιν (φωνή, Μεξικάνικη μεταγλώττιση) Hollywood Heights - 2012, ως Μελίσα Σάντερς (φωνή, Μεξικάνικη μεταγλώττιση) Un refugio para el amor - 2012, ως Βίκι Ουρουγούτια La mujer del Vendaval - 2012/13, ως Χούλι Μπαρμπόσα Por siempre mi amor - 2014 (Επεισόδιο: "Gran final: Part 2") Survivor - 2014, ως Διαγωνιζόμενη (ριάλιτι επιβίωσης) La sombra del pasado - 2014/15, ως Ντολόρες "Λόλα" Οτέρο Σαβέδρα Τα τρία πρόσωπα της Άννας - 2016, ως Μαριμπέλ Αλφάρο Enamorándome de Ramón - 2017, ως Μαργαρίτα Μεδίνα Ρικένα Tenías que ser tú - 2018, ως Πέτρα Γιακελίν "Γιάκι" Ρόσας Reto 4 Elementos - 2018, ως Διαγωνιζόμενη (ριάλιτι επιβίωσης) Βραβεία Σάτσι Ταμασίρο στην IMDb Σάτσι Ταμασίρο, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Κυριότητα πλοίου

Με τον όρο Κυριότητα πλοίου χαρακτηρίζεται η έννομη, καθολική και άμεση εξουσία προσώπου (φυσικού ή νομικού) επί πλοίου. Το δικαίωμα της κυριότητας περιλαμβάνει πλείστα άλλα κατ' ιδίαν δικαιώματα όπως το δικαίωμα της χρήσης, κάρπωσης, εκποίησης κ.λπ.

 Οι τρόποι κτήσεως κυριοτητας πλοίου με βάση τους κανόνες τόσο του Ιδιωτικού Δικαίου όσο και του Κ.Ι.Ν.Δ. διακρίνονται σε πρωτότυπους και σε παράγωγους. Πρωτότυποι τρόποι κτήσης κυριότητας πλοίου είναι η ναυπήγηση, (που διακρίνεται σε επιμέρους «ναυπήγηση κατ' αποκοπή», «ναυπήγηση δια λογαριασμόν» και «οικονομική ναυπήγηση»), η χρησικτησία (που και αυτή διακρίνεται σε επιμέρους "τακτική χρησικτησία και σε «έκτακτη»), και τέλος η δι' εκποίησης ή δια πλειστηριασμού. Παράγωγοι τρόποι κτήσης και μεταβίβασης κυριότητας πλοίου είναι η λεγόμενη συμβατική μεταβίβαση, η μεταβίβαση μερίδας πλοίου, η εγκατάλειψη πλοίου καθώς και άλλες επιμέρους όπως δια δωρεάς, ή αιτίας θανάτου, δια κληροδοσίας ή κληρονομίας καθώς και η δια δικαστικής απόφασης περί αναγνώρισης κυριότητας. Ανεξάρτητα των παραπάνω. τρόποι επίσης κτήσης κυριότητας πλοίου κατά το Δημόσιο Δίκαιο είναι η άλωση (ως λεία πολέμου αντί λάφυρο), η δήμευση καθώς και η παράγωγη κτήση του πλοίου που έχει βυθισθεί (καταποντιστεί) στα ελληνικά χωρικά ύδατα και είναι δυνατή η ανέλκυση αυτού. Οι λεγόμενοι περιορισμοί μεταβίβασης κυριότητας πλοίου αφορούν περισσότερο μεταβίβαση σε αλλοδαπούς πλοίων που είναι νηολογημένα σε ελληνικά νηολόγια και αφορούν ιδιαίτερα μέτρα εκποίησης. Συγκυριότητα πλοίου
Τορτόζα

Η Τορτόζα (Tortosa στα καταλανικά και τα ισπανικά) είναι μια πόλη της Καταλονίας στην Ισπανία. Είναι πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας του Κάτω Έβρου της επαρχίας της Ταραγόνα. Είναι επισκοπική έδρα και αποτελεί ένα σημαντικό αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Σύμφωνα με τα δημοτικά αρχεία του 2010, ο δήμος της Τορτόζα, μαζί με τη διπλανή Ροκέτας, είχε 36.574 κατοίκους.

 Στη σημερινή θέση της Τορτόζα υπήρξε πιθανότατα η πόλη της Ιμπέρα (Hibera), πρωτεύουσα της ιβηρικής Ιλερκαβόνια. Επί Ρωμαίων έφερε το όνομα Ντερτόζα (Dertosa) ενώ υπήρξε πρωτεύουσα του ομώνυμου μουσουλμανικού βασιλείου τάιφα (ως Turtusha) που ιδρύθηκε το 1035. Κατακτήθηκε το 1148 από τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄, που την ενσωμάτωσε στην κομητεία της Βαρκελώνης. Το 1149 έγινε η έδρα του γυναικείου ιπποτικού Τάγματος του Πέλεκυ που ιδρύθηκε προς τιμήν της ηρωικής μάχης που έδωσαν οι γυναίκες της πόλης ενάντια στους Μαυριτανούς. Τον 19ο αιώνα αποτέλεσε σημαντικό κέντρο των Καρλιστών, ενώ την όποια ακμή έζησε στις αρχές του 20ού αιώνα έσβησε ο εμφύλιος πόλεμος, κατά τον οποίο και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς από τα στρατεύματα του Φράνκο. Η πόλη διατηρεί ένα σημαντικό αριθμό ιστορικών αρχιτεκτονικών μνημείων. Το κάστρο της πόλης (la Suda) είναι έργο του χαλίφη Αμπντεραμάν Γ’ και μετά τη χριστιανική κατάκτηση έγινε κατοικία τόσο της οικογένειας ευγενών Μονκάδα, όσο και των Ναϊτών Ιπποτών. Από το 1294 μετατράπηκε σε βασιλικό παλάτι. Μεγάλο μέρος των μεσαιωνικών κατασκευών καλύπτεται από μεταγενέστερες επεμβάσεις του 17ου και 18ου αιώνα, που πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την οχύρωση των δύο λόφων της πόλης. Κατά την ανάβαση στο κάστρο γίνονται αντιληπτά απομεινάρια ενός μουσουλμανικού νεκροταφείου ενώ στο εσωτερικό του κάστρου διασώθηκε ένα στρώμα με στίχους από το Κοράνι. Άλλες οχυρωματικές κατασκευές είναι το φρούριο Τενάλιες, οι οχυρώσεις του Σίτζα, το οχυρό του Δούκα της Ορλεάνης και τα τρία του 17ου αιώνα, όπως και μερικά κομμάτια τείχους και διάφοροι πύργοι διάσπαρτοι στην ευρύτερη περιοχή του δήμου. Ο καθεδρικός της Σάντα Μαρία είναι γοτθικού ρυθμού και ολοκληρώθηκε το 1597. Επίσης, στη μέση της κοίτης του ποταμού Έβρου βρίσκεται ένα από τα λιγοστά εναπομείναντα μνημεία της εποχής της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, αφιερωμένο στους νεκρούς της Μάχης του Έβρου κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Από το 1968 η πόλη έχει αδελφοποιηθεί με πέντε άλλες πολεις, μια στην Ισπανία και τέσσερις στο εξωτερικό Αβινιόν, Γαλλία (1968) Αλκανίθ, Ισπανία (1972) Βερτσέλλι, Ιταλία (2003) Le Puy-en-Velay, Γαλλία (2005) Ταρτούς, Συρία (2007)
Ρίμνικ

Ο Ρίμνικ είναι ποταμός της Ρουμανίας και παραπόταμος του Σερέτη. Έχει μήκος 139 χιλιόμετρα. Ο ποταμός είναι κυρίως γνωστός για την μάχη που διεξήχθη εκεί στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, όπου οι Ρωσο-Αυστριακοί στρατιώτες του Ρώσου στρατηγού Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και του Φρειδερίκος Ιωσίας του Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ διέλυσαν το στρατό των Τούρκων.

 Administraţia Naţională Apelor Române - Cadastrul Apelor - Bucureşti Institutul de Meteorologie şi Hidrologie - Rîurile României - Bucureşti 1971 Ovidiu Gabor - Economic Mechanism in Water Management [1] ICPA - Comune vulnerabile - Judeţul Galaţi [2] Trasee turistice - judeţul Buzău [3] Trasee turistice - Vrancea [4] Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons Ovidiu Gabor - Economic Mechanism in Water Management [5]
Γιώργος Σκαφιδάς

Γιώργος Σκαφιδάς (19 Αυγούστου 1971) είναι Έλληνας πρώην δρομέας μεσαίων αποστάσεων και προπονητής στίβου και ομαδικών αθλημάτων. Είναι επίσης ένας από τους μεγαλύτερους εν ενεργεία παίκτες του ελληνικού ποδοσφαίρου και θεωρείται ένας από τους καλύτερους Έλληνες προπονητές αθλητών στις δεκαετίες του 1990 και του 2000.

 Ο Σκαφιδάς ξεκίνησε την καριέρα του στον στίβο ως δρομέας μεσαίων αποστάσεων από τον σύλλογο Πελασγός στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ενώ ήταν και ποδοσφαιριστής της Χαραυγής Λάρισας. Αφού έγινε προπονητής στίβου το 1991, συνέχισε να αγωνίζεται ως δρομέας μεσαίων αποστάσεων για αρκετά χρόνια. Κατά τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000 προσλήφθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Στίβου και προπόνησε αθλητές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και επίσης συνεργάστηκε με πολλούς Έλληνες παίκτες μπάσκετ, βόλεϊ και ποδοσφαίρου. H Ελλάδα κέρδισε 16 μετάλλια για πρώτη φορά στην ιστορία της και ο Σκαφιδάς αποδέχτηκε την πρόταση της Βρετανικής Ομοσπονδίας Στίβου να γίνει αρχιπροπονητής. Mετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2004. Στις 12 Ιουνίου 2011, η Βρετανή σπρίντερ Μπέρνις Γουίλσον, την οποία προπονούσε ο Σκαφιδάς, βρέθηκε θετική στους Διεθνείς Αγώνες του Μπέντφορντ. Ο Σκαφιδάς κατηγορήθηκε από τον Γουίλσον ότι της είχε χορηγήσει τεστοστερόνη και άλλες απαγορευμένες ουσίες. Ως αποτέλεσμα, στις 13 Σεπτεμβρίου 2011, η Γουίλσον αποκλείστηκε από κάθε αθλητική δραστηριότητα για τέσσερα χρόνια. Στις 28 Αυγούστου 2013, η Βρετανική Ομοσπονδία απαγόρευσε στον Σκαφιδά να κατέχει οποιαδήποτε άδεια για πέντε χρόνια. Δύο χρόνια αργότερα, στις 23 Νοεμβρίου 2015, τέθηκε προσωρινά σε αναστολή από το κυβερνητικό όργανο της Βρετανίας σύμφωνα με τη Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού και τους Κανόνες Αντιντόπινγκ. Στις 16 Μαρτίου 2016, τελικά έλαβε ισόβια αποκλεισμό από κάθε άθλημα μετά από εννέα Παραβιάσεις του Κανονισμού Αντιντόπινγκ, όπως απο την βρετανική επιτροπή αντιντόπινγκ Ο Σκαφιδάς έχει επίσης εργαστεί ως αρχιπροπονητής σε επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Αγγλίας μεταξύ των οποίων η Γκρίμσμπι και η Λέστερ και έχει προπονήσει Βρετανούς αθλητές τένις και κρίκετ. Το καλοκαίρι του 2016 προσλήφθηκε ως γυμναστής στον Γυμναστικό Σύλλογο Λάρισας, πρώτη ομάδα του Βασίλη Σπανούλη. Την προηγούμενη σεζόν είχε προπονήσει την Ολύμπικ/ Νέες Καρυές. ενώ το 2020 βρισκόταν στον Πύρρο Θεσσαλίας , σύλλογο τέταρτης κατηγορίας. Με δική του πρωτοβουλία επαναδραστηριοποιηθηκε η πρώην ποδοσφαιρική του ομάδα Χαραυγή Λάρισας με τον ιδιο να εκλέγεται πρόεδρος του συλλόγου το 2021 ενώ εντάχθηκε ως παίκτης και επόπτης επόπτης των προπονητών. Ο Σκαφιδάς βοήθησε επίσης την Ομοσπονδία Διεθνών Ενώσεων Subbuteo που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1970 να αναβιώσει και να γίνει μέλος της Ομοσπονδίας Διεθνούς Αθλητικού Επιτραπέζιου Ποδοσφαίρου πριν από δύο χρόνια, ως ένα από τα ηγετικά μέλη της. Εργάζεται επίσης ως καθηγητής φυσικής αγωγής και διδάκτωρ πανεπιστημίου εξειδίκευσή στην εμβιομηχανική, τη φυσιολογία και την αθλητική περιοδοποίηση.
Ελένα Ασανίνα

H Ελένα βουλγαρ. Елена (1224-1254) από τον Οίκο των Ασέν γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας και έγινε Αυτοκράτειρα των Ρωμαίων στη Νίκαια με τον γάμο της με τον Θεόδωρο Β΄ Βατάτζη.

 Ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας (1218-41) και της δεύτερης συζύγου του Άννας (Μαρίας) των Άρπαντ, κόρης του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Ιβάν Ασέν Β΄ έδωσε στη Βουλγαρία τη μεγαλύτερη επέκτασή της και ισχύ στα γειτονικά κράτη: η Σερβία ήταν υπό την επιρροή του και είχε συμμάχους με επιγαμίες την Ουγγαρία και τον Θεόδωρο της Ηπείρου. Όταν ο Θεόδωρος της Ηπείρου συγκρούστηκε μαζί του, ηττήθηκε και στη Θεσσαλονίκη τοποθετήθηκε γαμπρός του Ιβάν Ασέν Β΄, όπως και στη Σερβία. Η Ελένα είχε αμφιθαλή αδέλφια τον Καλιμάν Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας (1241-46) και την Ταμάρα/Θάμαρ, η οποία επρόκειτο να αρραβωνιαστεί τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Ετεροθαλής αδελφός της Έλενας ήταν ο Μιχαήλ Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας (1246-56/7). Ο πατέρας της, θέλοντας να συμμαχήσει με τη Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης, ζήτησε να την αρραβωνιάσει με τον Βαλδουίνο Β΄ ντε Κουρτεναί τελευταίο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και να αναλάβει την αντιβασιλεία εκεί, μια και ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν ανήλικος. Οι βαρόνοι φοβήθηκαν και αρνήθηκαν. Τότε ο Ιβάν Ασέν Β΄ τους επιτέθηκε. Έγινε συμμαχία με τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια, που επισφραγίστηκε με επιγαμία: η Ελένα παντρεύτηκε τον γιο τού Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη. Το 1258 απεβίωσε ο σύζυγός της και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ιωάννης Δ΄, σε ηλικία μόλις 7 ετών. Επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, που όταν ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, τύφλωσε τον Ιωάννη Δ΄ και τον έκλεισε σε μονή, μένοντας μονοκράτορας. Ο Βαλδουίνος Β΄ εκτοπίστηκε από τον Μιχαήλ Η΄. Παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Β΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια και είχε τέκνα: Ιωάννης Δ΄ 1250-π. 1305, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων στη Νίκαια. Ειρήνη απεβ. 1268, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας (1257-77). Μαρία, παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Α΄ Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου. Cawley, Charles (2006–2007). "Ivan Asen II 1218–1241, Koloman I 1241–1246, Mihail II Asen 1246–1257". Medieval Lands. Foundation for Medieval Genealogy. John Van Antwerp Fine Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987. The Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, 1991
Τερψιθέα Δράμας

Η Τερψιθέα, είναι ένας οικισμός που ανήκει στο Δήμο Παρανεστίου, στο Νομό Δράμας στη Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο Καποδίστριας, μέχρι το 2010, η Τερψιθέα ανήκε στον, πρώην Δήμο Νικηφόρου. Η Τερψιθέα έχει υψόμετρο 310 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. σε γεωγραφικό πλάτος 41,1561213891 και γεωγραφικό μήκος 24,3691868809.

 Η Τερψιθέα βρίσκεται 23 χλμ. Ανατολικά της πόλης της Δράμας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκε ο οικισμός με το όνομα "Όλα Μπεκτάς" στην κασσία της Δράμας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vassil Kanchov το 1900, η​ Όλα Μπεκτάς έχει 450 κατοίκους, όλοι τους Τούρκοι. Το 1928, το χωριό ήταν εντελώς προσφυγικό με συνολικά 165 άτομα. 248 (1928) 393 (1940) 297 (1951) 285 (1961) 171 (1971) 125 (1981) 161 (1991) 67 (2001) 23 (2011)
Λίμνη Χελώνα

Η Λίμνη Χελώνα είναι η ελληνική μετάφραση της ονομασίας Kus Tba (γεωργιανά: კუს ტბა), μιας μικρής λίμνης στα περίχωρα της Τιφλίδας, της πρωτεύουσας της Γεωργίας. Το άλλο, λιγότερο συχνά χρησιμοποιούμενο όνομα αυτής της λίμνης είναι Κορκ (ქორქის ტბა).

 Η λίμνη χελώνα ή λίμνη Κορκ βρίσκεται νοτιοδυτικά του κέντρου της πόλης της Τιφλίδας, στη βόρεια πλαγιά της κορυφογραμμής Mtatsminda, σε υψόμετρο 686,7 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη εκτείνεται σε επιφάνεια 0,034 χλμ., έχει λεκάνη 0,4 χλμ., μέγιστο βάθος 2,6 μ., ενώ το μέσο βάθος της είναι 1,7 μ. Το μήκος της λίμνης είναι 180 μ. και το πλάτος της είναι 50 μ. Η λίμνη σχηματίστηκε από εξωτεκτονικούς βράχους - κυρίως ως αποτέλεσμα κατολισθήσεων. Το νερό του ποταμού Varaziskhevi χύνεται στη λίμνη. Επιπλέον, η λίμνη Χελώνα τροφοδοτείται από βροχοπτώσεις και υπόγεια ύδατα. Είναι φτωχή σε ψάρια. Το Vake Park ενώνεται με τον πράσινο ορεινό όγκο της Χελώνας και, λίγο παρακάτω, η πράσινη περιοχή της λίμνης συγχωνεύεται με το πάρκο Mtatsminda σχηματίζοντας έναν πράσινο ορεινό όγκο. Η λίμνη Χελώνα και το περιβάλλον της είναι καλά διατηρημένα. Συχνά διοργανώνονται στην περιοχή αθλητικές εκδηλώσεις. Με την έναρξη του καλοκαιριού, ξεκινά η κολυμβητική περίοδος στη λίμνη. Εκτός από την όχθη και τα υπαίθρια καλοκαιρινά καφέ και μπαρ, η λίμνη Χελώνα διαθέτει αθλητικό, ψυχαγωγικό και πολιτιστικό συγκρότημα, που περιλαμβάνει ένα μίνι γήπεδο ποδοσφαίρου, παιδική χαρά, βάρκες και βαρκάδα και σκηνή συναυλιών, όπου γίνονται διάφορες εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου. Η λίμνη Χελώνα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη για αναψυχή και ψυχαγωγία για τους κατοίκους της Τιφλίδας. Με αξιοσημείωτα ήπιο, ηπειρωτικό, μέτρια ξηρό κλίμα, έχει ήπιους χειμώνες, οπότε χιονίζει ελαφρά. Στο βόρειο τμήμα της πλαγιάς της Χελώνας υπάρχει ένα υπαίθριο εθνογραφικό μουσείο, στο οποίο υπάρχει μικροσκοπικά μακέτα της Γεωργίας. Το τελεφερίκ που συνέδεε τη λίμνη Χελώνα με το κέντρο της πόλης χτίστηκε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και λειτουργούσε μέχρι το 2009. Η λίμνη Χελώνα είναι προσβάσιμη από τη λεωφόρο Ilia Chavchavadze μέσα σε 6 λεπτά από την Τιφλίδα. Τα καταλύματα και οι εγκαταστάσεις είναι προσαρμοσμένα για χρήση από άτομα με ειδικές ανάγκες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2016 απελευθερώθηκαν στη λίμνη Χελώνα ψάρια, για να σκοτώσουν το κουνούπι που μεταδίδει τον ιό ζίκα. Λίμνη Λίσι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Λίμνη Χελώνα στο Wikimedia Commons
Χουλουσί Ακάρ

Ο Χουλουσί Ακάρ (γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1952 στην Καισάρεια της Τουρκίας), είναι Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός. Είναι ο σημερινός Υπουργός Αμυνας της Τουρκίας, και πριν απο το συγκεκριμένο πόστο διετέλεσε επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας από τις 18 Αυγούστου 2015 έως τις 10 Ιουλίου 2018.

 Ο Χουλουσί Ακάρ γεννήθηκε το 1952 στην πόλη της Καισάρειας. Το 1972 αποφοίτησε από την Τουρκική Στρατιωτική Ακαδημία. Ένα χρόνο αργότερα αποφοίτησε από την σχολή πεζικού. Είναι ο 29ος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων. Προηγουμένως υπηρέτησε ως διοικητής . Κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, ο Ακάρ ήταν όμηρος των πραξικοπηματιών. Στις 9 Ιουλίου 2018 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στη νέα τουρκική κυβέρνηση. Είναι παντρεμένος με την Σουλέ Ακάρ και έχουν δύο παιδιά. Εκτός από τα τούρκικα, μιλάει ιταλικά και αγγλικά.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2008-2009

Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2008−2009 έγινε με τη συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για πρώτη φορά στην ιστορία του, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες, ο Ιωνικός Ν.Φ., το Κορωπί, ο Μινώταυρος Πάτρας και ο Απόλλων Καλαμαριάς λόγω της μείωσης των ομάδων σε δώδεκα από την αγωνιστική περίοδο 2009-10.

 Ο Μινώταυρος και ο Απόλλωνας έχουν από 1 μηδενισμό και -1 βαθμό. Το σύστημα των πλέι οφ άλλαξε αυτήν την περίοδο. Οι ομάδες των θέσεων 1-12 στην κανονική περίοδο, αγωνίστηκαν σε τρία γκρουπ για τις θέσεις 1-4, 5-8 και 9-12 αντίστοιχα κι έδωσαν τρεις αγώνες. Όλοι οι αγώνες έγιναν στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο. Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: ΠΑΟΚ 21, Πανελλήνιος 21, Διομήδης 20, Θερμαϊκός 20. Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: ΑΕΚ 17, Φίλιππος 16, Δούκας 16, Κιλκίς 15. Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: Ζαφειράκης 9, Βριλήσσια 8, Ιωνικός 8, Κορωπί 7. Ιστότοπος της ΟΧΕ
Βίκτορ Πόντα

Ο Βίκτορ Πόντα (γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1972) είναι ένας Ρουμάνος νομικός και πολιτικός, Πρωθυπουργός της Ρουμανίας από τότε που διορίστηκε από τον Πρόεδρο Τραϊάν Μπασέσκου τον Μάιο του 2012 ως την παραίτησή του, τον Νοέμβριο του 2015.

 Είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος αρχηγός του από το 2010, καθώς επίσης είναι και μέλος της Ρουμανικής Βουλής από το 2004. Την περίοδο 2008-2009 στην κυβέρνηση του Εμίλ Μποκ ήταν υπουργός σχέσεων με το κοινοβούλιο. Κατά τις προεδρικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος πρόεδρος της χώρας, αλλά ηττήθηκε από τον Κλάους Γιοχάνις. Τον Ιούνιο του 2015 απορρίφθηκε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του, με 194 ψήφους κατά και 13 υπέρ και με παρόντες τους 417 επί συνόλου 554 βουλευτών. Από τις 22 Ιουνίου ως τις 9 Ιουλίου προσωρινός πρωθυπουργός στη θέση του Πόντα ανέλαβε ο Γκαμπριέλ Οπρέα. Ο Πόντα παραιτήθηκε τον Νοέμβριο του 2015, έπειτα από τον τραγικό θάνατο 32 ατόμων από φωτιά σε νυχτερινό κέντρο στο Βουκουρέστι. Επίσημη ιστοσελίδα
Cyprus Airways (2017)

Η Cyprus Airways (ελληνικά: Κυπριακές Αερογραμμές) είναι ο εθνικός αερομεταφορέας της Κύπρου, με έδρα τον Διεθνή Αερολιμένα Λάρνακας. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 1 Ιουνίου 2017.

 Η Cyprus Airways αγόρασε τα δικαιώματα για την ονομασία το 2016, με το λογότυπό της να απεικονίζει ένα κλωνάρι ελιάς, το σύμβολο της Κύπρου. Τον Μάρτιο του 2017, η εταιρία έλαβε το πιστοποιητικό αξιοπλοΐας της από το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας της Κύπρου, και ξεκίνησε το πτητικό της έργο τρεις μήνες μετά.Το 2019, η εταιρία μετέφερε 400,000 επιβάτες. Η Cyprus Airways έχει κοινό κωδικό με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες: Aegean Airlines airBaltic Blue Air Bulgaria Air Qatar AirwaysΗ εταιρία συνεργάζεται και με την Sky Express. Η Cyprus Airways εκμεταλλεύεται ένα στόλο μόνο αεροσκαφών της Airbus. Ο στόλος τους αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη (Ιούλιος 2023): Πέρα από τα τρέχοντα αεροσκάφη, η Cyprus Airways είχε χρησιμοποιήσει και τους παρακάτω τύπους αεροσκαφών: Με την παραλαβή των δύο νέων Airbus A320 και την απόσυρση των δύο παλαιότερων Α319 των Κυπριακών Αερογραμμών το 2022, το σύμβολο και τα εξωτερικά σχέδια των αεροσκαφών έχουν διαφοροποιηθεί ελαφρά. Το νέο σύμβολο των Κυπριακών Αερογραμμών είναι η ελιά και το αγρινό, που θεωρούνται από τα κύρια διαχρονικά σύμβολα της Κύπρου, Η ελιά έχει τοποθετηθεί στην ουρά και στην ατρακτό των αεροσκάφων, ενώ το αγρινό στους κινητήρες των αεροσκάφων. Η άτρακτος έχει το όνομα των Κυπριακών Αερογραμμών μαζί με την ελιά. Αυτή είναι η καινούργια εξωτερική σχεδίαση των νέων αεροσκάφων των Κυπριακών Αερογραμμών μετά το 2022. Επίσημος ιστότοπος
Αγία Τριάδα Ημαθίας

Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Προδρόμου, της δημοτικής ενότητας Μελίκης, του δήμου Αλεξανδρείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1953 ονομαζόταν Κιρκάσιοι (οι).

 Η Αγία Τριάδα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας, στον κάμπο του ποταμού Αλιάκμονα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20 μέτρων. Βρίσκεται 27 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Βέροιας. Ως Κιρκάσιοι (οι) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Προδρόμου που, τότε, ανήκε στον νομό Θεσσαλονίκης. Το 1946 προσαρτήθηκε στον νομό Ημαθίας. Το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα. Ως Αγία Τριάδα Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Προδρόμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίκης Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρείας(Πηγή: ) Η κεραμοσκέπαστη εκκλησία της Αγίας Τριάδας, κτίσμα του 15ου-16ου αιώνα. Η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γύρι Ζακύνθου

Το Γύρι είναι ένα χωριό του νομού Ζακύνθου με πληθυσμού 34 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή 2011, που βρίσκεται στα δυτικά του νησιού, στην ορεινή Ζάκυνθο.

 Το χωριό βρίσκεται στο βουνό Βραχίονας, σε υψόμετρο 570 μέτρων, κτισμένο σε λόφο ανάμεσα σε πυκνόφυτα δάση και είναι ο ψηλότερος κατοικημένος οικισμός της νήσου. Ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα και είναι ένας από τους οικισμούς του νησιού που διαθέτουν ακόμη στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής της Ζακύνθου. Ζακυνθινοί ιστορικοί και ιστοριοδίφες αναφέρουν ότι το όνομά του μπορεί να προέρχεται από παραφθορά της λέξης Υρία, που ήταν – κατά Πλίνιο – η παλιά ονομασία της Ζακύνθου. Αναφέρεται σε τοπικά έγγραφα από το 16ο αιώνα. Είναι μικρός και μαζεμένος οικισμός, που διατηρεί, σε μεγάλο βαθμό, τον παραδοσιακό χαρακτήρα του.Το Γύρι έχει μεγάλη παράδοση στην επεξεργασία της πέτρας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και εδώ υπάρχουν ακόμη σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας». Αξίζει να περπατήσει κανείς στα στενά δρομάκια όλου του οικισμού και να επισκεφτεί το Ναό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος χτίστηκε αμέσως μετά τους σεισμούς του 1953 όπως ακριβώς ήταν η παλιότερη εκκλησία που είχε ανακαινιστεί το 1887. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εσωτερικό του ναού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του και την επαργυρωμένη ελαιογραφία του Προφήτη Ηλία.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαρόκου

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαρόκου (αραβικά: البطولة المغربية, γαλλικά: Botola Pro 1) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών του Μαρόκου. Βρίσκεται στην κορυφή του μαροκινού συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου, αποτελώντας την ποιο σημαντική ποδοσφαιρική διοργάνωση της χώρας. Αποτελείται από 16 συλλόγους και λειτουργεί με το σύστημα προβιβασμού και υποβιβασμού από και προς τη δεύτερη κατηγορία της χώρας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Botola Pro.

 Η πρώτη διοργάνωση του πρωταθλήματος, στο πλαίσιο της Βασιλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Μαρόκου (FRMF), πραγματοποιήθηκε το 1956 με 1957, όταν το Μαρόκο έγινε ανεξάρτητη χώρα. Κάθε χρόνο 16 ομάδες μετέχουν στο πρωτάθλημα. Οι δύο τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες υποβιβάζονται στη δεύτερη κατηγορία και οι δύο πρώτες ομάδες της δεύτερης κατηγορίας προβιβάζονται στην Μποτολά Προ 1.Η πρωταθλήτρια και πρώτη επιλαχούσα συμμετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ της Αφρικής. Η ομάδα που τερματίζει στην τρίτη θέση και κυπελλούχος, κερδίζουν από μία θέση στο Κονφεντερέισον Καπ της Αφρικής. Επίσημος ιστότοπος
Τετραφάρμακος

Η Τετραφάρμακος αποτελεί τη συμπύκνωση των κυριότερων διδασκαλιών του Επίκουρου αναφορικά με το πώς να διάγει κανείς τη ζωή του. Μας είναι γνωστή από ένα κείμενο του Επικούρειου φιλοσόφου Φιλόδημου που διασώθηκε στη λεγόμενη βίλα των παπύρων στο Ηράκλειο της Ιταλίας (σημ. Ercolano, αρχαίο Herculaneum).

 Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευεκκαρτέρητον. Φιλόδημος (επικούρειος φιλόσοφος) και σε νεοελληνική απόδoση: Ο θεός δεν είναι επίφοβος, ο θάνατος είναι ανύποπτος και το καλό εύκολα αποκτιέται, το δε κακό εύκολα αντέχεται. Άφοβον ο θεός Σύμφωνα με τον Επίκουρο και πολλούς άλλους Έλληνες της εποχής του οι Θεοί δεν ήταν όπως οι άνθρωποι, με επιθυμίες και πάθη αλλά τέλεια όντα χωρίς καμία επιθυμία που εξ ορισμού δεν ανακατεύονταν στα ανθρώπινα πράγματα. Αυτό γιατί η όποια ενέργεια των Θεών θα φανέρωνε κάποιο σκοπό και ως εκ τούτου κάποια επιθυμία. Αυτό με τη σειρά του θα φανέρωνε κάποια έλλειψη που αυτομάτως θα καθιστούσε τον Θεό λιγότερο από τέλειο. Σύμφωνα με τον Επίκουρο επομένως οι Θεοί υπάρχουν μεν αλλά δεν ασχολούνται εξ ορισμού με τα ανθρώπινα πράγματα. Ανύποπτον ο θάνατος Σύμφωνα με τον Επίκουρο «Ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτε για εμάς…όταν υπάρχουμε ο θάνατος δεν είναι παρών ενώ όταν ο θάνατος είναι παρών εμείς έχουμε πάψει να υπάρχουμε.» Οι Επικούρειοι δεν συμμερίζονταν την κοινή πεποίθηση της εποχής στην ύπαρξη ζωής μετά θάνατον και θεωρούσαν ότι με τον θάνατο όλα τελειώνουν καθώς δεν έβλεπαν κάποιο αποδεικτικό στοιχεία για την ύπαρξη της υποτιθέμενης μετά θάνατον ζωής. Σύμφωνα με τον Επίκουρο ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη από όλες τις αγωνίες, τόσο σε διάρκεια όσο και σε ένταση. Αυτή οδήγησε και στη δημιουργία της θεωρίας περί μετά θάνατον ζωής η οποία όμως με τη σειρά της δημιουργεί αγωνία στους ανθρώπους καθώς συνεπάγεται είτε μια αιωνιότητα ευτυχίας για τους ηθικούς είτε μια αιωνιότητα δυστυχίας για τους ανήθικους. Οι Επικούρειοι διαλύουν αυτή την αγωνία μη πιστεύοντας στη θεωρία περί μετά θάνατον ζωής. Ταγαθόν μεν εύκτητον Εδώ ο φιλόσοφος εννοεί ότι τα απολύτως απαραίτητα (τροφή, στέγη, κτλ) είναι πολύ εύκολο να αποκτηθούν από οποιονδήποτε. Όταν κάποιος θέλει περισσότερα από όσα χρειάζεται (λαιμαργία, φιλαργυρία, ζήλια, φιληδονία, κτλ) τότε δημιουργεί ανάγκες οι οποίες μένοντας ανεκπλήρωτες οδηγούν στη δυστυχία. Οι ανάγκες όμως αυτές είναι για τον Επίκουρο πλασματικές ενώ αυτά που πραγματικά χρειάζεται κάποιος είναι πολύ εύκολο να αποκτηθούν. Το δε δεινόν ευκαρτέρητον Σύμφωνα με του Επικούρειους, ο πόνος είναι είτε σύντομος και δριμύς είτε χρόνιος και μικρός. Στην πρώτη περίπτωση, ο πόνος θα περάσει σχετικά γρήγορα, ενώ στη δεύτερη, ο πόνος συνηθίζεται σχετικά εύκολα. Ο πόνος που είναι και δριμύς και χρόνιος είναι πολύ σπάνιος. Έτσι δεν χρειάζεται κανείς να αγωνιά και να φοβάται τον πόνο και τη δυστυχία. Επίκουρος Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας
Κατάλογος γαλλικών νομών

Το άρθρο αυτό παρουσιάζει τον κατάλογο των γαλλικών νομών, καθώς και τους κύριους δείκτες που τους χαρακτηρίζουν. Οι νομοί (départements) είναι μια από τις κυριότερες διοικητικές διαιρέσεις της Γαλλίας. Είναι επίσης εκλογικές περιφέρειες. Διοικητικά, βρίσκονται ανάμεσα στις περιοχές (régions) και τα διαμερίσματα (arrondissements), όντας διοικητικές μονάδες δεύτερου επιπέδου. Η Γαλλία χωρίζεται σε 101 νομούς, εκ των οποίων οι πέντε είναι τα υπερπόντια εδάφη. Οι νομοί προσδιορίζονται με έναν αριθμό και είναι ταξινομημένοι με αλφαβητική σειρά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, στον αριθμό αυτό βασίζονται οι ταχυδρομικοί κώδικες κάθε περιοχής. Τα ονόματα των νομών δεν βασίζονται σε ιστορικά κριτήρια, για να μην θυμίζουν τη κατανομή σε επαρχίες του παλαιού καθεστώτος αλλά αναφέρονται κυρίως στη μορφολογία του κάθε νομού. Τα περισσότερα είναι ονόματα ποταμών, βουνών ή νησιών. Οι νομοί δημιουργήθηκαν κατά την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης, με το διάταγμα της 22ας Δεκεμβρίου 1789 που εγκρίθηκε από τη Συντακτική Συνέλευση, για να αντικαταστήσουν τις επαρχίες της Γαλλίας, που θεωρήθηκαν αντίθετες στην ομοιογένεια του έθνους. Αρχικά δημιουργήθηκαν 83 νομοί και τέθηκαν σε ισχύ από το Μάρτιο 1790. Στη συνέχεια έγιναν αρκετές αναθεωρήσεις, έως που έφθασαν τους 101. Το νησί Μαγιότ είναι το τελευταίο που έγινε νομός από υπερπόντιο διαμέρισμα, από το Μάρτιο 2011.

 Οι υπερπόντιες κοινότητες της Γαλλικής Δημοκρατίας είναι ταυτόχρονα ισοδύναμες με νομό και περιφέρεια. Οι περιοχές αυτές έχουν έναν κωδικό παρόμοιο με εκείνον των νομών. Πέντε υπερπόντιες κοινότητες: 975: Το Σαιν-Πιερ-και-Μικελόν, νομός από το 1976 έως το 1985, δεν αποτελεί πλέον τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1985 . 977: Ο Άγιος Βαρθολομαίος, μια υπερπόντια κοινότητα, παλαιότερα μέρος της Γουαδελούπης, δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2012 . 978: Ο Άγιος Μαρτίνος, υπερπόντια κοινότητα, η οποία ήταν προηγουμένως συνδεδεμένη με τη Γουαδελούπη, παραμένει μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 987: Η γαλλική Πολυνησία, από το 2004 χαρακτηρισμένη ως υπερπόντια χώρα, δεν ήταν ποτέ μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 989: Το νησί Κλίπερτον, μια υπερπόντια κοινότητα που είχε συνδεθεί προηγουμένως στη Γαλλική Πολυνησία, χωρίς μόνιμο πληθυσμό και διοικείται από το Υπουργείο Υπερπόντιας Γαλλίας.Δύο υπερπόντιες χώρες με ειδικό καθεστώς: 986: Η Ουαλίς και Φουτουνά, μία συστάδα από τρία νησιά στον νότιο Ειρηνικό, δεν ήταν ποτέ μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 988: Η Νέα Καληδονία, δεν ήταν ποτέ μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Μία υπερπόντια εδαφική επικράτεια με ειδικό καθεστώς: 984: Τα γαλλικά νότια και ανταρκτικά εδάφη, χωρίς μόνιμο πληθυσμό, αποτελούμενα από πέντε περιοχές: το αρχιπέλαγος Κροζέ. το αρχιπέλαγος Κεργκελέν. τα νησιά Σαιν-Πωλ και Νέου Άμστερνταμ. Αδελία γη Διάσπαρτες Νήσοι Ινδικού Ωκεανού (Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη) (όπως το νησί Κλίπερτον).
Ιωάννης της Σαξονίας (1498-1537)

Ο διάδοχος της Σαξονίας να μη συγχέεται με τον Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας ή τον Ιωάννη βασιλιά της Σαξονίας.Ο Ιωάννης, γερμ. Johann (24 Αυγούστου 1498 - 11 Ιανουαρίου 1537) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας (1500-1537).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας και της Βαρβάρας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Νυμφεύτηκε το 1516 την Ελισάβετ, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ λαντγράβου της Έσσης· δεν απέκτησαν απογόνους. Johann Samuel Ersch: General Encyclopedia of the sciences and arts in alphabetical ..., p. 201 Martina Schattkowsky: Widow in the early modern period between royal and noble widows ..., p. 197 Matthias Donath The grave monuments in the cathedral of Meissen, p. 403 ff.
Ρότμπολντ Β΄ της Προβηγκίας

Ο Ρότμπολντ Β΄ της Προβηγκίας, (Γαλλικά : Rotbold II, πέθανε στις 22 Απριλίου 1015) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1008 - 1015) σε συμβασιλεία με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο τον Ευσεβή (1008 - 1015).

 Ο Ρότμπολντ Β΄ ο μόνος γιος του Ρότμπολντ Α΄ κόμη και μαργράβου της Προβηγκίας και της Εμίλντε, κόρης του Στεφάνου υποκόμη του Γκεβωντάν. Το 1008 διαδέχθηκε τον πατέρα του στους τίτλους του. Λόγω την ομωνυμίας με τον πατέρα του, είναι δύσκολο να τον ξεχωρίσουμε από αυτόν στις ιστορικές αναφορές. Το 1014/5 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Γ΄. Η χήρα Ερμενγάρδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων της Βουργουνδίας. Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη και είχε τέκνα: Ούγος. Γουλιέλμος Γ΄ απεβ. μετά το 1037, κόμης και δούκας της Προβηγκίας. Έμμα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ των Ρουέργκ κόμη της Τουλούζης. Έτσι το μαργραβάτο της Προβηγκίας πέρασε στον Οίκο του.
Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου

Η ταινία Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου (Αγγλ. Midnight Cowboy) είναι δράμα παραγωγής 1969, σε σκηνοθεσία Τζον Σλέσιντζερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Ντάστιν Χόφμαν, Τζον Βόιτ και Σίλβια Μάιλς. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Λίο Χίρλιχαϊ το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Γουόντο Σολτ. Η ταινία έλαβε εφτά υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και βραβεύτηκε με τρία μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Πρόκειται για την πρώτη και μοναδική ταινία, με την ένδειξη αυστηρώς ακατάλληλη που κέρδισε το εξής βραβείο. Θεωρείται μέχρι και σήμερα ως μια από τις σημαντικότερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 36η θέση στη λίστα με 100 αριστουργήματα του αμερικανικού κινηματογράφου, ενώ το 1994 χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

 Ένας άβγαλτος Τεξανός, ο Τζο Μπακ (Τζον Βόιτ), παραιτείται από τη δουλειά του ως λαντζιέρης και παίρνει το λεωφορείο για τη Νέα Υόρκη, την οποία επισκέφτεται για πρώτη φορά. Τα σχέδιά του είναι να εκμεταλευτεί την αρρενωπή του εξωτερική εμφάνιση και να γίνει συνοδός ευπόρων κυριών. Ο Τζο βασανίζεται από άσχημες αναμνήσεις του παρελθόντος (βία, σεξουαλική κακοποίηση και εγκατάλειψη), οι οποίες του έχουν αφήσει ανοιχτές πληγές, αλλά δεν το βάζει κάτω εφόσον έχει καταφέρει να διατηρήσει μια παιδική αφέλεια σε συνδυασμό με την αισιοδοξία και τη δίψα για ζωή. Η ευγένεια, μαζί με τη γενναιοδωρία και την αφέλειά του, τον καθιστούν εύκολο στόχο στη μεγαλούπολη. Παρά το γεγονός ότι τον εξαπατούν και τον κλέβουν, ο Τζο συνεχίζει να συμπεριφέρεται με ευγένεια στους συνανθρώπους του κι όταν συναντά τον μικροαπατεώνα Ενρίκο Σαλβατόρε Ράτσο Ρίτσο (Ντάστιν Χόφμαν), του δείχνει εμπιστοσύνη, ενώ ο Ράτσο του κλέβει 20 δολάρια. Οι δυο τους συναντιούνται ξανά αργότερα και γίνονται φίλοι και συνοδοιπόροι. Ο Ράτσο προσφέρεται να βοηθήσει τον Τζο με την ενασχόλησή του ως ζιγκολό με το αζημίωτο, αλλά η υγεία του εξασθενεί. Τότε ο Τζο καλείται να κάνει επιλογές τις οποίες δεν είχε αναλογιστεί ποτέ στο παρελθόν. Ντάστιν Χόφμαν στο ρόλο του Ενρίκο Σαλβατόρε Ράτσο Ρίτσο Τζον Βόιτ στο ρόλο του Τζο Μπακ Σίλβια Μάιλς στο ρόλο της Κας Τζον ΜακΓκάιβερ στο ρόλο του κυρίου Ο'Ντάνιελ Μπρέντα Βακάρο στο ρόλο της Σίρλεϊ Μπάρναρντ Χιουζ στο ρόλο του Τάουνι Ρουθ Γουάιτ στο ρόλο της Σάλι Μπακ Τζένιφερ Σολτ στο ρόλο της Άννι Βίβα στο ρόλο της Γκρέτελ Μπομπ Μπάλαμπαν στο ρόλο Νεαρού Μαθητή Βράβευση: Καλύτερης Ταινίας – Τζερόμ Χέλμαν Σκηνοθεσίας – Τζον Σλέσιντζερ Διασκευασμένου Σεναρίου – Γουόλντο ΣολτΥποψηφιότητα: Α' Ανδρικού Ρόλου - Ντάστιν Χόφμαν Α' Ανδρικού Ρόλου - Τζον Βόιτ Β' Γυναικείου Ρόλου - Σίλβια Μάιλς Μοντάζ – Χιου Έι Ρόμπερτσον Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου στην IMDb
Αχλαδερή Λέσβου

Για τον ομώνυμο οικισμό στην Εύβοια, δείτε: Αχλαδερή ΕύβοιαςΗ Αχλαδερή είναι οικισμός της Λέσβου. Δοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βασιλικών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολιχνίτου, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αχλαδερή είναι παράλιος οικισμός της κεντρικής Λέσβου. Βρίσκεται στον ανατολικό μυχό του κόλπου Καλλονής και στο ρέμα του Βαθύλακκου, πάνω στην επαρχιακή οδό Πολιχνίτου-Καλλονής και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 36 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός εμφανίζεται διοικητικά το 1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Βασιλικών της Λέσβου. Το 1928 καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολιχνίτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πολιχνίτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου. Ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Πύρρας, από τους σημαντικότερους της Λέσβου. Διακρίνονται λείψανα της πόλης-κράτους, η οποία καταστράφηκε από σεισμό το 231 π.Χ., σε ύψωμα και μέσα στη θάλασσα. Η παλαιοχριστιανική βασιλική του οικισμού. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το μνημείο του αντισμήναρχου «Στέφανου Κουρέλια», νότια του οικισμού. Στις 25 Αυγούστου 2003, έχασε τη ζωή του εξαιτίας της πτώσης πυροσβεστικού αεροσκάφους, στην προσπάθεια κατάσβεσης δασοπυρκαγιάς στο δάσος της Αχλαδερής Οι πηγές και ο μικρός καταρράκτης «Πέσσα», νότια του οικισμού Το εντυπωσιακό λιβάδι με τις παπαρούνες, έξω από τον οικισμό Η παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ (ταινία 1941)

Το Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ (Dr Jekyll and Mr. Hyde) είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1941, σκηνοθετημένη από τον Βίκτορ Φλέμινγκ, με σενάριο από τον Τζων Λι Μάζιν, βασισμένο στην ταινία του 1931 Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, και βασισμένο στη νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Πρωταγωνιστεί ο Σπένσερ Τρέισι ως ένας επιστήμονας που χρησιμοποιεί ένα φάρμακο που τον μεταμορφώνει στον κακό του εαυτό.

 Σπένσερ Τρέισι ως Δρ. Χένρι Τζέκιλ/Χάιντ Ίνγκριντ Μπέργκμαν ως Άιβη Πίτερσον Λάνα Τάρνερ ως Μπέατριξ Έμερυ Ντόναλντ Κρισπ ως Σερ Τσαρλς Έμερυ Ίαν Χάντερ ως Δρ. Τζον Λάνιον Πίτερ Γκόντφρεϊ ως Πουλ Μπάρντον Μακ Λέιν ως Σαμ Χίγκινς Σάρα Άλγκουντ ως Κυρία Χίγκινς Φρέντερικ Γουόρλοκ ως Δόκτωρ Χεθ Ο Δρ. Τζέκιλ πιστεύει πως ο άνθρωπος έχει δύο φύσεις: το καλό και το κακό. Πειραματίζεται πάνω τους, και κατά λάθος μεταμορφώνεται στον κακό του εαυτό, τον Χάιντ, που αρχίζει να πραγματοποιεί διάφορα εγκλήματα στο Λονδίνο. Το στούντιο αρχικά ήθελε τον Ρόμπερτ Ντόνατ ως Τζέκιλ/Χάιντ.
Πέπε Άμπεντ

Ο Πέπε Άμπεντ (Pépé Abed, 1911 - 2006), όπως είναι παγκοσμίως γνωστός ο Yussef Gergi Abed, ήταν Λιβανέζος και Μεξικανός εξερευνητής, ενάλιος αρχαιολόγος, σχεδιαστής κοσμημάτων και επιχειρηματίας. Υπήρξε περιπετειώδης χαρακτήρας και μυθιστορηματική φυσιογνωμία της τζετ σετ κοινωνίας του Λιβάνου, πριν από τον αιματηρό και καταστρεπτικό εμφύλιο πόλεμο στη χώρα του. Είχε τη φήμη μεγάλου γυναικοκατακτητή, έτσι ώστε απέκτησε το προσωνύμιο "Χιου Χέφνερ της Μέσης Ανατολής".

 Γεννήθηκε στο Μεξικό από Λιβανέζους γονείς, ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο και συνδέθηκε με διασημότητες (glitterati) της εποχής του. Στη δεκαετία του 1950 επέστρεψε στο Λίβανο, όπου, εκμεταλλευόμενος τις τουριστικές δυνατότητες της χώρας - η Βηρυτός χαρακτηριζόταν "Παρίσι της Μέσης Ανατολής" - ξεκίνησε έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα, δημιουργώντας το ξενοδοχείο και νάιτ κλαμπ "Bacchus" στη Βηρυτό, το "Admiral's Club" στην Τύρο, τη "Hacienda" στο Άμσιτ (Amshit) του Λιβάνου. Το 1963, εγκαινιάστηκε από τον Πέπε Άμπεντ στη Βύβλο (αραβ. Jbeil) του Λιβάνου το φημισμένο "Fishing Club", με θέα το γραφικό λιμάνι της πόλης και τα φοινικικά ερείπια, που απέκτησε παγκόσμια φήμη ως το πιο μοδάτο εστιατόριο των κοσμικών κύκλων σ' όλη τη Μεσόγειο. Αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι σήμερα απαραίτητο προορισμό διασημοτήτων από όλο τον κόσμο. Ο Πέπε Άμπεντ, γνωστός και ως Πειρατής της Βύβλου, ήταν το πιο διάσημο πρόσωπο όχι μόνο στο Λίβανο, αφού η φήμη του είχε εξαπλωθεί σε Ευρώπη και Αμερική. Θαμώνες στο "Fishing Club" της Βύβλου ήταν κατά καιρούς οι διάσημοι ηθοποιοί Μάρλον Μπράντο, Ντέιβιντ Νίβεν, Μπριζίτ Μπαρντό, Ανίτα Έκμπεργκ, Κιμ Νόβακ, Τζίντζερ Ρότζερς και Αν Μάργκρετ, οι τραγουδιστές Φρανκ Σινάτρα και Τζόνυ Χαλιντέι, ο Τσέχος Πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ, ο Μεξικανός Πρόεδρος Μιγκέλ Αλεμάν, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Καμίγ Σαμούν, ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον, οι φωτογραφίες των οποίων, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες διασημότητες, κοσμούν τους τοίχους του εστιατορίου-λέσχης. Στο "Fishing Club" στεγάζεται μουσείο με την εντυπωσιακή συλλογή αρχαιοτήτων, τις οποίες ο Πέπε Άμπεντ είχε ανακαλύψει και ανασύρει στις υποβρύχιες αποστολές του, καθώς και την πλούσια συλλογή κοσμημάτων του, που είχε σχεδιάσει με εθνικά λιβανέζικα μοτίβα. Ο Πέπε Άμπεντ πέθανε το Δεκέμβριο του 2006 σε ηλικία 95 ετών. Ann Jousiffe: "Lebanon", 1st edition, Lonely Planet Publications, February 1998. Blair Kuntz: "Lebanon: An Insider's Guide", Prana Publishers, Beirut, Lebanon, 2000.
Αγία Βαρβάρα Αρκαδίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σκιριτίδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1968 ο οικισμός ονομαζόταν Κάτω Κολλίνες.

 Η Αγία Βαρβάρα είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της κορυφής «Φακούλα», κοντά στα όρια με τον νομό Λακωνίας και ΝΔ. από τις Κολλίνες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 700. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,800 χμ² (2011). Απέχει περίπου 40 χλμ. Ν. της Τρίπολης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 ως Κάτω Κολλίνες. Με το ΦΕΚ 89Α - 26/03/1930 συστάθηκε η κοινότητα με την απόσπαση του οικισμού Κάτω Κολλίναι από την κοινότητα Κολλινών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1968 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Κολλινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκιρίτιδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Σκιρίτιδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης. Το άλσος του Αγίου Παντελεήμονα στη βόρεια είσοδο του οικισμού Το ερειπωμένο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr http://www.exploring-greece.gr/el/show/23736/:ttd/AGIA-VARVARA
Breaking the Fourth Wall

Το Breaking the Fourth Wall είναι τριπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και διπλό DVD του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2014 μέσω της εταιρίας "Roadrunner Records". Η σκηνοθεσία πραγματοποιήθηκε από τον Φρανσουά Λαμορό και στην συναυλία συμμετείχε η ορχήστρα και η χορωδία του "Berklee College of Music".Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-30 των γερμανικών τσαρτ και την κορυφή των φινλανδικών και σουηδικών τσαρτ των DVD.

 Breaking the Fourth Wall (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 30 Σεπτεμβρίου 2014 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Breaking the Fourth Wall" ήταν οι εξής: Τζέιμς ΛαΜπρι - φωνητικά Τζον Πετρούτσι - κιθάρα, φωνητικά Τζόρνταν Ρούντες - πλήκτρα Τζον Μιανγκ - μπάσο Μάικ Μαντσίνι - τύμπαναΓκεστ συμμετοχήBerklee College of Music orchestra and choir - ορχήστρα και χωρωδία Breaking the Fourth Wall: Live at the Boston Opera House - Dream Theater | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Dream Theater Discography list Dream Theater - Breaking the Fourth Wall (Live from the Boston Opera House) - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ζέρνογκραντ

Το Ζέρνογκραντ (ρωσικά: Зерногра́д‎) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζερνογκράντσκι στην Περιφέρεια Ροστόφ της Ρωσίας, που βρίσκεται 71 χιλιόμετρα νότια του Ροστόφ επί του Ντον, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Ο πληθυσμός ήταν 26.842 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος σε σύγκριση με τους 28.840 κατοίκους στην απογραφή του 2002 και αυξημένος σε σύγκριση με τους 26.097 κατοίκους στην απογραφή του 1989.

 Ιδρύθηκε το 1915 ως τέρμα του Βερμπλιούντ (Верблю́д) λόγω της κατασκευής του σιδηροδρόμου Ροστόφ-Τοργκόβαγια. Από το 1933, αποτέλεσε οικισμό και μετονομάστηκε σε Ζερνοβόι (Зерново́й). Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1951 και μετονομάστηκε σε Ζέρνογκραντ το 1960. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Ζέρνογκραντ εξυπηρετεί ως διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Ζερνογκράντσκι. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη μαζί με δέκα άλλους οικισμούς της επαρχίας Ζερνογκράντσκι ως Αστικός Οικισμός Ζερνογκράντσκι. Ως δημοτική διαίρεση, αυτή η διοικητική μονάδα έχει επίσης καθεστώς αστικού οικισμού και αποτελεί μέρος της Δημοτικής Επαρχίας Ζερνογκράντσκι. Από το 1969 έως το 1995, το Ζέρνογκραντ ήταν η έδρα του 106ου Συντάγματος Κατάρτισης Αεροπορίας της Ανώτερης Στρατιωτικής Σχολής Πιλότων του Γιέισκ των Σοβιετικών Αεροπορικών Δυνάμεων. Το σύνταγμα ήταν εξοπλισμένο με τα αεροσκάφη L-29 και L-39.
Μοχάμεντ αλ Μενφί

Ο Μοχάμεντ αλ Μενφί (αραβικά: محمد يونس المنفي; γεννημένος στις 3 Μαρτίου 1976) είναι Λίβυος διπλωμάτης και πολιτικός από το Τομπρούκ. Στις 5 Φεβρουαρίου 2021, επελέγη ως πρόεδρος του Λιβυκού Προεδρικού Συμβουλίου στο Λιβυκό Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου. Προηγουμένως, είχε διατελέσει πρεσβευτής της Λιβύης στην Ελλάδα. Θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές εντός του 2022. Η περίοδος του ως πρέσβης στην Αθήνα χαρακτηρίστηκε από τεταμένη σχέση μεταξύ της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας και της ελληνικής κυβέρνησης λόγω της Τουρκολιβυκού μνημονίου για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων. Τελικά απελάθηκε από την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2019.

 Στο Λιβυκό Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου, στην διαδικασία για την επιλογή μιας ενιαίας εκτελεστικής αρχής για να ηγηθεί της χώρας μέχρι τις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 2021, ο αλ-Μενφί συμμετείχε σε μια κοινή υποψηφιότητα με τον Αμπντούλ Χαμίντ αλ-Νταμπάιμπ ως πρωθυπουργό και τους Μουσά αλ-Κονί και Αμπντουλάχ αλ-Λαφί ως πρόεδροι του προεδρικού συμβουλίου. Η υποψηφιότητα τους κέρδισε 39 ψήφους, πέντε περισσότερες από αυτή του Αγκίλα Σαλέχ Ισά-Φαθί Μπασαγά. Η υποψηφιότητα του Αγκίλα Σάλεχ φαινόταν να ευνοείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ο πρέσβης των ΗΠΑ αρνήθηκε οποιαδήποτε προσπάθεια να επηρεάσει την εκλογική διαδικασία.