IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ροζέτα

Η Ροζέτα μτφ : μικρό τριαντάφυλλο (αραβικά : رشيد, Ρασίντ, μτφ : οδηγός) είναι πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στο Δέλτα του Νείλου. Απέχει 65 χλμ από την Αλεξάνδρεια. Διοικητικά ανήκει στο Κυβερνείο Μπεχέιρα κι έχει περίπου 60,000 κατοίκους.

 Κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου υπήρχε στην πόλη ναός του Άμμωνα. Την εποχή των Πτολεμαίων ονομαζόταν Βολβιτίνη που κατά τον Ηρόδοτο ήταν το όνομα μιας από τα επτά εκβολές του Νείλου. Από αυτή την εποχή προέρχεται η Στήλη της Ροζέτας ένας γρανίτης με σκαλισμένο επάνω του κείμενο σε ιερογλυφικά και αρχαία ελληνικά που χρονολογείται από το 196 π.Χ, το γεγονός της διπλής γραφής βοήθησε μετέπειτα στην αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών. Επανιδρύθηκε πάνω στα ερείπια της Βολβιτίνης τον 9ο αιώνα κι είχε ανάπτυξη μετά την παρακμή της Αλεξάνδρειας, κατά τη Οθωμανική κατάκτηση το 1517. Το 850 οι Αβασσίδες κατασκεύασαν ένα φρούριο όπου γύρω από αυτό αναπτύχθηκε η μεσαιωνική πόλη. Οι Μαμελούκοι το 1479 κατασκεύαζαν ένα κάστρο γνωστό σήμερα ως Φορτ Τζουλιέν. Κατά τη διάρκεια της Ζ΄ Σταυροφορίας οι Γάλλοι σταυροφόροι κατέλαβαν για λίγο την πόλη το 1249. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rosetta (city) στο Wikimedia Commons
Σεκταρισμός

Σεκταρισμός ή Σεχταρισμός (αγγλ. sectarism < λατ. secta) ονομάζεται η αυστηρή προσκόλληση στις πεποιθήσεις μιας σέκτας. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει την στενότητα πνεύματος και την έλλειψη ανεκτικότητας όσον αφορά την στάση και συμπεριφορά ομάδας ατόμων, που παρουσιάζεται σε θρησκευτικό, πολιτικό ή άλλο επίπεδο και εκδηλώνεται με την προσκόλληση σε μια ιδεολογία, δόγμα ή παράδοση με αδιαλλαξία και φανατισμό. Ο σεκταρισμός την περίπτωση αυτή μπορεί να περιλαμβάνει διακρίσεις και αποδοκιμασία προς εκείνους που είναι εκτός σέκτας. Χρησιμοποιείται επίσης αναφορικά με ομάδες που ενυπάρχουν σε θρησκεύματα ή ομολογίες της ίδιας θρησκείας.

 Σε σχέση με τον βασικό ορισμό του σεκταρισμού που αναφέρεται στο σύνολο των αρχών και των πεποιθήσεων που έχουν τα μέλη μιας θρησκευτικής σέκτας, μια χριστιανική σέκτα παρουσιάζεται συχνά ως Αποσχιστικού τύπου, απορρίπτει δηλ. τις επικρατούσες χριστιανικές εκκλησίες με βάση μια κριτική εξωτερικού τύπου του 17ου αιώνα, η οποία σύμφωνα με την Φιλοσοφία της θρησκείας είναι πλέον απαρχαιωμένη και μη αποδεκτή. Αν και όλες οι σέκτες παρουσιάζονται να μονοπωλούν το ενδιαφέρον και την καθοδήγηση του Θεού, όπως και την κατοχή της αλήθειας σε σχέση με τις επικρατούσες εκκλησίες επειδή ισχυρίζονται ότι εγκατέλειψαν τις αρχές τους , για όσους βρίσκονται εκτός της επιρροής αυτών των ομάδων θεωρείται δυνατόν να προσδιοριστεί η αρχή τους και να ερμηνευτεί η παρουσία τους με πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά κριτήρια. Οι σέκτες, συχνά προσδιορίζονται νομικά ως οργανώσεις και ενώ κάποιες από αυτές αν και ισχυρίζονται ότι αποτελούν "θρησκεία", συχνά αμφισβητούνται ενώ υπάρχουν φορές που έχουν απορριφθεί κατηγορίες για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά χωρών που τις θεωρούν υπεύθυνες είτε για τη διανοητική αποσταθεροποίηση των μελών τους, είτε για οικονομικούς εξαναγκασμούς, για διάρρηξη των σχέσεων των πολιτών με το περιβάλλον τους κ.ά. Ο όρος "αιρέσεις" που χρησιμοποιείται κάποιες φορές γι' αυτό το φαινόμενο, αντιμετωπίζεται από αυτές τις θρησκευτικές ομάδες ως παραπειστικός, διότι υπονοεί μια παρέκκλιση από κάποιο "ορθό" δόγμα το οποίο εκείνες δεν αποδέχονται. Ο όρος σέχτα (sect) που χρησιμοποιείται διεθνώς θεωρείται καλύτερος, αλλά κι αυτός δεν έχει καμιά νομική βαρύτητα σε χώρες που υποτίθεται ότι δεν διώκουν το θρησκευτικό φρόνημα. Oxford English Dictionary Ερμηνευτικό-Ετυμολογικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας, αρχαίας, μεσαιωνικής και νέας, Πάπυρος Μείζον ελληνικό λεξικό Φυτράκη Εγκυλοπαίδεια Πάπυρος-Larous-Britannica Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη, 1998, Κέντρο Λεξικολογίας. Πως αντιλαμβάνεται η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος την απόφαση #53430/99 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Δικτυακή πύλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Αρχειοθετήθηκε 2007-03-10 στο Wayback Machine. Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τις σέκτες (EE C 78 της 18.3.1996) Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι: «Δελτίο Τύπου για την Θρησκευτική Ανεκτικότητα» (16/11/2002): Το σχολικό μάθημα των Θρησκευτικών και οι «σέκτες». (doc).
Περίεργος αριθμός

Στη θεωρία αριθμών, ένας περίεργος αριθμός είναι ένας φυσικός αριθμός που είναι υπερτέλειος αλλά όχι ημιτέλειος.Με άλλα λόγια, το άθροισμα των κατάλληλων διαιρετών (διαιρέτες συμπεριλαμβανομένου του 1 αλλά όχι του ίδιου) του αριθμού είναι μεγαλύτερο από τον αριθμό, αλλά κανένα υποσύνολο αυτών των διαιρετών δεν αθροίζεται στον ίδιο τον αριθμό.

 Ο μικρότερος περίεργος αριθμός είναι το 70. Οι κατάλληλοι διαιρέτες του είναι 1, 2, 5, 7, 10, 14 και 35. Αυτοί οι αριθμοί έχουν άθροισμα 74, αλλά κανένα υποσύνολο από αυτά έχει άθροισμα 70. Ο αριθμός 12, για παράδειγμα, είναι άφθονος αλλά όχι περίεργος, επειδή οι κατάλληλοι διαιρέτες του 12 είναι 1, 2, 3, 4 και 6, οι οποίοι αθροίζονται σε 16. Αλλά 2 + 4 + 6 = 12. Οι πρώτοι περίεργοι αριθμοί είναι: 70, 836, 4030, 5830, 7192, 7912, 9272, 10430, 10570, 10792, 10990, 11410, 11690, 12110, 12530, 12670, 13370, 13510, 13790, 13930, 14770, ... (ακολουθία A006037 στην OEIS) . Υπάρχουν απείρως πολλοί περίεργοι αριθμοί. Για παράδειγμα, το 70p είναι παράξενο για όλους τους πρώτους με p ≥ 149. Στην πραγματικότητα, το σύνολο των περίεργων αριθμών έχει θετική ασυμπτωτική πυκνότητα.Δεν είναι γνωστό εάν υπάρχουν περιττοί παράξενοι αριθμοί. Εάν ναι, πρέπει να είναι μεγαλύτεροι από 1021. Ο Sidney Kravitz έχει δείξει ότι για κ έναν θετικό ακέραιο αριθμό, Q έναν πρώτο που υπερβαίνει το 2κ, και P = 2 κ Q − ( Q + 1 ) ( Q + 1 ) − 2 κ {\displaystyle \mathrm {P} ={\frac {2^{\kappa }Q-(Q+1)}{(Q+1)-2^{\kappa }}}} επίσης έναν πρώτο που είναι μεγαλύτερος από 2κ, τότε ν = 2 κ − 1 Q P {\displaystyle \nu =2^{\kappa -1}Q\mathrm {P} } είναι ένας περίεργος αριθμός. Με αυτόν τον τύπο, βρήκε έναν μεγάλο περίεργο αριθμό: ν = 2 56 ⋅ ( 2 61 − 1 ) ⋅ 153722867280912929 ≈ 2 ⋅ 10 52 . {\displaystyle \nu =2^{56}\cdot (2^{61}-1)\cdot 153722867280912929\ \approx \ 2\cdot 10^{52}.} Μια ιδιότητα των περίεργων αριθμών είναι ότι αν το ν είναι περίεργος και το p είναι ένας πρώτος μεγαλύτερος από το άθροισμα των διαιρετών σ(ν), τότε το pν είναι επίσης περίεργος. Αυτό οδηγεί στον ορισμό των πρωτόγονων περίεργων αριθμών, δηλαδή περίεργων αριθμών που δεν είναι πολλαπλάσια άλλων περίεργων αριθμών (ακολουθία A002975 στην OEIS). Υπάρχουν μόνο 24 πρωτόγονοι περίεργοι αριθμοί μικρότεροι από ένα εκατομμύριο, σε σύγκριση με 1765 περίεργους αριθμούς μέχρι εκείνο το όριο. Η κατασκευή του Kravitz αποδίδει πρωτόγονους περίεργους αριθμούς, αφού όλοι οι περίεργοι αριθμοί της μορφής 2 κ P Q {\displaystyle 2^{\kappa }\mathrm {P} Q} είναι πρωτόγονοι, αλλά η ύπαρξη απείρως πολλών κ και Q που αποδίδουν έναν πρώτο αριθμό Ρ δεν είναι εγγυημένη. Υποτίθεται ότι υπάρχουν άπειροι πρωτόγονοι περίεργοι αριθμοί και ο Melfi έδειξε ότι η απειρότητα των πρωτόγονων περίεργων αριθμών είναι συνέπεια της εικασίας του Κραμέρ. Έχουν βρεθεί πρωτόγονοι περίεργοι αριθμοί με έως και 16 πρώτους παράγοντες και 14.712 ψηφία. Άθικτος αριθμός Weisstein, Eric W., "Weird number" από το MathWorld.
Dassault Group

Η Dassault Group (Γαλλική προφορά Ντασώ) όπως επίσης η GIM Dassault ή Groupe Industriel Marcel Dassault SAS ) είναι ένας όμιλος εταιρειών με έδρα τη Γαλλία που ιδρύθηκε το 1929 με τη δημιουργία της Dassault Aviation από τον Marcel Dassault, και με επικεφαλής τον γιο του Serge Dassault σαν συνιδρυτή της Dassault Systèmes Charles Edelstenne. Επί του παρόντος, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Dassault Aviation είναι ο Éric Trappier. Σύμφωνα με το Challenges, η συνολική καθαρή περιουσία της οικογένειας Dassault εκτιμάται σε περίπου 23,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

 Dassault Aviation Dassault Falcon Jet Υπηρεσία Dassault Falcon Sogitec (προσομοίωση και ολοκληρωμένα συστήματα υλικοτεχνικής υποστήριξης) Dassault Systèmes (λύσεις ανάπτυξης λογισμικού και PLM) Société de Véhicules Electriques (SVE), μια κοινοπραξία μεταξύ της Dassault και της Heuliez για την ανάπτυξη ηλεκτρικών και plug-in ηλεκτρικών υβριδικών οχημάτων ( Cleanova II βασισμένη στο Renault Kangoo ), Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος είναι ο Gérard Thery. Το 2010, η Dow Kokam LLC εξαγοράζει την SVE, αν και η Dassault Group εξακολουθεί να κατέχει ένα μικρό μερίδιο. Groupe Figaro (μέσα, συμπεριλαμβανομένων των Le Figaro και L'Internaute ) Immobilière Dassault — μια εταιρεία ακινήτων γραφείων και κατοικιών που εστιάζει σε ακίνητα στο Παρίσι, όλα τα έσοδα της οποίας παράγονται στη Γαλλία Artcurial ( δημοπρασίες ) Arqana (πλειστηριασμοί καθαρόαιμων) (30%) Château Dassault (κρασί) Veolia SABCA Επίσημος ιστότοπος
Τσιαμπάτα

Η τσιαμπάτα (tʃaˈbatta) είναι φραντζόλα άσπρου ψωμιού. Κατατάσσεται στην ιταλική κουζίνα και παρασκευάζεται από αλεύρι σίτου, αλάτι, μαγιά, νερό και ελαιόλαδο. Η ονομασία του σημαίνει παντόφλα, λόγω του σχήματος που έχει.

 Σύμφωνα με το Istituto Nazionale di Sociologia Rurale, το είδος αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1982 από τον Arnaldo Cavallari σε φούρνο στο Rovigo στο Veneto. Για αυτό χρησιμοποίησε ένα νέο είδος αλευριού από το μύλο της οικογένειάς του. Ήταν παραλλαγή χωριάτικου ψωμιού από την επαρχία Κόμο. Το προϊόν είχε επιτυχία και από τότε παράγεται βιομηχανικά. Το 1982 καταχωρήθηκε σήμα κατατεθέν για την Ciabatta Polesano και το 1989 για το όνομα Ciabatta Italiana. Η εταιρεία Cavallari Molini Adriesi κατέχει τα δικαιώματα άδειας για πωλήσεις στο εξωτερικό.
Έγκλημα στη Σρι Λάνκα

Το έγκλημα στη Σρι Λάνκα υπάρχει σε διάφορες μορφές και χωρίζεται σε δύο ευρείες ταξινομήσεις: τα σοβαρά εγκλήματα (αυτά που είναι ποινικά διώξιμα) και δευτερεύοντα εγκλήματα (αυτά που δεν είναι). Μπορούν να γίνουν εξαιρέσεις για εγκληματικές ευθύνες για λόγους βίας, παραφροσύνης, δηλητηρίασης, αναγκαιότητας και ιδιωτικής αυτοάμυνας. Η τιμωρία για το έγκλημα περιλαμβάνει πολλές επιλογές: κοινωνική εργασία, πρόστιμο, κατάσχεση περιουσίας, φυλάκιση, αναστολή ποινής, μαστίγωμα και θανατική ποινή η οποία ενώ είναι διαθέσιμη στη χώρα, ωστόσο δεν έχουν πραγματοποιηθεί εκτελέσεις από το 1976.

 Η Σρι Λάνκα συμμετέχει στη βιομηχανία της πορνείας και οι περισσότεροι πελάτες αυτού του εμπορίου στη χώρα είναι ξένοι ταξιδιώτες. Ωστόσο, οι περισσότερες πράξεις που σχετίζονται με την πορνεία, όπως η εμπορία οικών ανοχής και η προμήθεια ιερόδουλων είναι παράνομες. Η πορνεία δεν έχει γίνει τόσο σοβαρό ζήτημα στη Σρι Λάνκα σε σύγκριση με την κατάσταση σε ορισμένες γειτονικές χώρες. Η εμπορία παιδιών είναι ένα πρόβλημα στη Σρι Λάνκα. Τα περισσότερα παιδιά που διακινούνται αντιμετωπίζονται άδικα, απρόθυμα και απάνθρωπα και μετατρέπονται σε ηθοποιούς της πορνογραφικής βιομηχανίας ή σεξουαλικούς σκλάβους. Η διαφθορά είναι διαδεδομένη στη Σρι Λάνκα και αναφέρεται ως «μια από τα πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο» από το ινστιτούτο Lanka Standard, Υπήρξαν περιπτώσεις κατά τις οποίες οι αστυνομικοί ελάμβαναν δωροδοκίες από παραβάτες που επιθυμούσαν να μην διωχθούν ποινικά. Η κυβέρνηση έχει καταβάλει προσπάθειες για τον περιορισμό της διαφθοράς στη χώρα και μια χούφτα διεφθαρμένων ατόμων συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν. Η διαφθορά θεωρείται ένα μεγάλο βάρος για την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα. Ωστόσο, η διαφθορά δεν φαίνεται να είναι αρκετά σημαντική για να δημιουργήσει πρόβλημα με τις ξένες επενδύσεις, αν και θεωρείται ως επίμονο ζήτημα σχετικά με τον εκτελωνισμό και το λαθρεμπόριο ορισμένων καταναλωτικών προϊόντων. Το εγκληματολογικό τμήμα του κάθε αστυνομικού τμήματος της Σρι Λάνκα έχει πολλά υποτμήματα. Η πρωταρχική του αποστολή είναι να προστατεύει από κάθε είδους εγκλήματα που διαπράτονται στη χώρα. Κάνει κατάλληλο συντονισμό με πολιτικές και στρατιωτικές υπηρεσίες, συλλαμβάνει εγκληματίες και λαμβάνει τις κατάλληλες νομικές ενέργειες μετά τη διάπραξη του εγκλήματος. Το τμήμα διαθέτει επίσης την Αστυνομική Διεύθυνση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία ιδρύθηκε το 2002 με εντολή να εξετάζει και να αποτρέπει παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τις οποίες ενδέχεται να κατηγορηθούν οι αξιωματικοί τους κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους.
Δημήτρης Χείλαρης

Ο Δημήτρης Χείλαρης (γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1990) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Χαρίλαου Τρικούπη της Α2 Εθνικής . Γεννημένος στο Λεωνίδιο, ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του από τον Αμύντα . Στη συνέχεια πήγε στον Φιλαθλητικό, όπου ήταν συμπαίκτης με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο . Έπαιξε για μία χρονιά στην κορυφαία κατηγορία καλαθοσφαίρισης με το Ρέθυμνο, πριν επιστρέψει στη δεύτερη κατηγορία για να παίξει με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε επίπεδο νέων και έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης το 2015 .

 Ο Χείλαρης ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στο Λεωνίδιο, την ομάδα της γενέτειράς του. Το 2011 πήρε μεταγραφή στον Αμύντα της Α2 Κατηγορίας, ξεκινώντας ούτως την επαγγελματική σταδιοδρομία του . Το 2012 πήγε στον Φιλαθλητικό παίζοντας στο πλευρό του Γιάννη Αντετοκούνμπο . Στην πρώτη του χρονιά με την ομάδα εμφανίστηκε μόνο σε 8 αγώνες με μέσο όρο 4,9 πόντους και 2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Αφού ο Γιάννης και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο αποχώρησαν από τον Φιλαθλητικό την επόμενη αγωνιστική περίοδο, ο Χείλαρης εμφανίστηκε και στα 26 παιχνίδια με μέσο όρο 12,3 πόντους και 4,6 ριμπάουντ σε 29,9 λεπτά ανά αγώνα. Μετά τον υποβιβασμό του Φιλαθλητικού το 2014, ο Χείλαρης υπέγραψε συμβόλαιο με το Ρέθυμνο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Τον Οκτώβριο του 2015 έπαιξε στην Α2 Εθνική με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης . Τον Δεκέμβριο του 2015, ο Χείλαρης είχε διαπληκτιστεί με οπαδούς του Ηρακλή, μετά από εντός έδρας ήττα του Ηρακλή από το Παγκράτι . Αργότερα, εξέδωσε δήλωση Τύπου εκφράζοντας τη λύπη του για το περιστατικό. Στο τέλος της χρονιάς ήταν μεταξύ των κορυφαίων της ομάδας με 12,4 πόντους, 5,0 ριμπάουντ και 1,5 κλεψίματα ανά αγώνα. Ο Χείλαρης εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Παίδων της FIBA του 2006 . Συνολικά, έχει εμφανιστεί σε 27 αγώνες για διάφορες μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας με μέσο όρο 2,5 πόντους ανά αγώνα . Ο Χείλαρης ήταν επίσης μέλος της ελληνικής ομάδας που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης το 2015 . Προφίλ Eurobasket.com
Κατάλογος αστέρων της Δοράδος

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Δοράδος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Δοράδος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B.A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Οίκος του Σατιγιόν

Ο Οίκος του Σατιγιόν, γαλλ. Maison de Châtillon, είναι ένας ευγενής Οίκος της Γαλλίας, που τα μέλη του ήταν αρχικά κύριοι του Σατιγιόν, αλλά αργότερα απέκτησαν διάφορες κομητείες.

 Το όνομα προέρχεται από την πρωτεύουσα Σατιγιόν-συρ-Μαρν. Απέκτησαν τις περιοχές Σαιν-Πολ-συρ-Τερνουάζ, Παντιέβρ, Σαρτρ, Πορσιάν, κά. Ο Οίκος ανάγει την αρχή του στον 9ο αι. και εξέλιπε το 1762. πάπας Ουρβανός Β΄, ξεκίνησε την Α΄ Σταυροφορία. Ραϋνάλδος νυμφεύτηκε την Κωνσταντία των Ωτβίλ πριγκίπισσα της Αντιόχειας.
Μικαέλ Ζαν

Η Μικαέλ Ζαν (Michaëlle Jean, 6 Σεπτεμβρίου 1957) είναι η πρώτη γυναίκα γενική γραμματέας του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας από το 2015 και υπηρέτησε ως γενική κυβερνήτρια του Καναδά από τις 27 Σεπτεμβρίου 2005 ως την 1η Οκτωβρίου 2010.

 Κατάγεται από την Αϊτή. Γεννήθηκε στο Πορτ-ο-Πρενς της Αϊτής στις 6 Σεπτεμβρίου 1957. Το 1968, η οικογένειά της αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και να εγκατασταθεί στο Κεμπέκ, προκειμένου να γλιτώσει από το τυραννικό καθεστώς του δικτάτορα Φρανσουά Ντυβαλιέ. Η Ζαν σπούδασε ιταλική και ισπανική φιλολογία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και κατόπιν στην Ιταλία, στα Πανεπιστήμια της Φλωρεντίας, της Περούτζιας και του Μιλάνου. Εργάστηκε για το καναδικό Υπουργείο Απασχόλησης και ασχολήθηκε με θέματα προστασίας των κοινωνικά ασθενέστερων ομάδων, μεταναστών και γυναικών. Για μεγάλο διάστημα ήταν δημοσιογράφος και παρουσιάστρια στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του κρατικού τηλεοπτικού δικτύου Radio-Canada. Το 2005, με πρόταση του τότε πρωθυπουργού της χώρας, Πωλ Μάρτιν, και με την αποδοχή όλων των ομοσπονδιακών κομμάτων, πλην του αυτονομιστικού «Bloc Québécois», η Ζαν ανέλαβε το αξίωμα της γενικής κυβερνήτριας του Καναδά. Στον λόγο που εκφώνησε κατά την ανάληψη των καθηκόντων της, η Ζαν υποσχέθηκε να εργαστεί για να «σπάσει τις μοναξιές», δηλαδή να φέρει πιο κοντά τους αγγλόφωνους και τους γαλλόφωνους Καναδούς. Τυπικώς, η Ζαν αντιπροσωπεύει στον Καναδά την βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία εξακολουθεί να είναι η κεφαλή της πρώην βρετανικής αποικίας, ως Βασίλισσα του Καναδά. Τόσο η βασίλισσα του Καναδά, όσο και η γενική κυβερνήτρια, δεν έχουν καμία ουσιαστική εξουσία. Εν τούτοις η γενική κυβερνήτρια του Καναδά μπορεί να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις σε περιόδους κυβερνητικής αστάθειας, όπως π.χ. όταν δεν υπάρχει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Με την ανάληψη των καθηκόντων της ως γενική κυβερνήτρια, η Μικαέλ Ζαν δέχθηκε επίθεση από τον καναδικό Τύπο και από εθνικιστικούς κύκλους του Κεμπέκ, ακόμα και από συγγενικά της πρόσωπα, που την κατηγόρησαν ότι στο παρελθόν είχε ταχθεί υπέρ της απόσχισης της επαρχίας από τον Καναδά και ότι «πρόδωσε» τον αγώνα των γαλλόφωνων εθνικιστών. Παρόμοιες κατηγορίες έγιναν και εις βάρος του συζύγου της. Ο σύζυγος της Ζαν, σκηνοθέτης του κινηματογράφου Ζαν-Ντανιέλ Λαφόντ (Jean-Daniel Lafond), έχει γεννηθεί στη Γαλλία, ενώ το ζεύγος έχει μία υιοθετημένη κόρη, την Μαρί-Εντέν (Marie-Éden), η οποία έχει γεννηθεί στην Αϊτή. Το 2010 την διαδέχθηκε στο αξίωμά της ο Ντέιβιντ Λόιντ Τζόνστον. Στις 20 Νοεμβρίου 2014 η Ζαν επιλέχθηκε ως η επόμενη Γενική Γραμματέας του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, αναλαμβάνοντας καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2015. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Michaëlle Jean στο Wikimedia Commons Επίσημη Ιστοσελίδα του Γραφείου της Γενικής Κυβερνήτριας του Καναδά (αγγλικά και γαλλικά)
Πρόεδρος Γουίλσον

Η ταινία Πρόεδρος Γούιλσον (αγγλ. Wilson) είναι βιογραφικό δράμα παραγωγής 1944, σε σκηνοθεσία Χένρι Κινγκ, με θέμα τη ζωή του προέδρου των Η.Π.Α. Γούντροου Ουίλσον. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Αλεξάντερ Νοξ, η Τζέραλντιν Φιντζέραλντ και ο Τσαρλς Κόμπερν. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον Λαμάρ Τρότι, υπό τις οδηγίες της κόρης του προέδρου Γουίλσον, Έλινορ Γούιλσον ΜακΈιντου. Η ταινία προτάθηκε για 10 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας συνολικά πέντε.

 Η ταινία αποτέλεσε φιλόδοξο εγχείρημα του προέδρου της 20th Century Fox Ντάριλ Φ. Ζάνουκ, ο οποίος θαύμαζε το έργο του προέδρου Γουίλσον. Παρά το γεγονός ότι η ταινία έλαβε θετικές κριτικές,, δεν ήταν εξίσου επιτυχημένη στο Box-Office, κάτι που ενόχλησε τον Ζάνουκ, ο οποίος απαγόρευσε στους υπαλλήλους του να μιλούν για την ταινία υπό την παρουσία του. Η ταινία είχε προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 2 εκατομμυρίων. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου συμβουλίου του Κεμπέκ, ο Φράνκλιν Ρούζβελτ πρότεινε στον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Ουίνστον Τσώρτσιλ να δουν μαζί την ταινία. Αλλά ο Τσώρτσιλ βαρέθηκε και στα μισά της πήγε να κοιμηθεί. Ο κριτικός κινηματογράφου Μάνι Φέρμπερ δεν ενθουσιάστηκε επίσης με την ταινία κι έγραψε στην κριτική του: Η επίδραση της ταινίας είναι παρόμοια με εκείνη που προκαλούν οι καρτ ποστάλ με αξιοθέατα που αγοράζει κανείς από τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, οι οποίες ξεδιπλώνονται σαν ακορντεόν και εμφανίζουν τις ομορφιές της πόλης. Οι παραγωγοί σίγουρα γνωρίσουν πολλά περισσότερα για τον Παγκόσμιο Πόλεμο, τη συνθήκη των Βερσαλλιών, αλλά και για τον ίδιο τον Ουίλσον, αλλά όλα αυτά αποκρύπτονται από την ταινία με τον ίδιο τρόπο που στις καρτ ποστάλ δεν εμφανίζονται τα κακόφημα τετράγωνα της πόλης. Τρία τέταρτα μετά την έναρξη της ταινίας εμφανίζεται δελτίο με αναφορές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, που κάνει όλα όσα προηγήθηκαν κι όσα ακολουθούν στην ταινία να φαίνονται κωμικά. Παρά το γεγονός ότι η ταινία αποτέλεσε εμπορική αποτυχία, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών την τίμησε με 10 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, έχασε όμως το βραβείο από την ταινία του Λίο ΜακΚάρεϊ Ο Δρόμος της Αγάπης (Going my Way, 1944). Ο Αλεξάντερ Νοξ υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου έχασε το βραβείο από τον Μπινγκ Κρόσμπι, που κρίθηκε νικητής για το Ο Δρόμος της Αγάπης. Βράβευση: Φωτογραφίας, σε έγχρωμη ταινία - Λίον Σάμροϊ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης σε έγχρωμη ταινία - Γουίαρντ Ίνεν & Τόμας Λιτλ Μοντάζ – Μπάρμπαρα ΜακΛιν Πρωτότυπου Σεναρίου - Λαμάρ Τρότι Ήχου - Ε.Χ. ΧάνσενΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας - Ντάριλ Φ. Ζάνουκ Σκηνοθεσίας - Χένρι Κινγκ Α’ Ανδρικού Ρόλου – Αλεξάντερ Νοξ Ειδικών Εφέ - Φρεντ Σέρσιν Μουσικής Επιμέλειας - Άλφρεντ Νιούμαν Πρόεδρος Γουίλσον στην IMDb
Αλ-Κίντι

Ο Άμπου Γιουσούφ Γιακούμπ Ίμπν Ισχάκ ας-Σαμπάχ αλ-Κίντι (801 - Βαγδάτη, 873) ήταν Πέρσης φιλόσοφος, μουσικολόγος και επιστήμονας, ο πρώτος περιπατητικός φιλόσοφος της Ανατολής, γνωστός ως «Ο Φιλόσοφος των Αράβων», υπήρξε ο φιλόσοφος που ομόφωνα χαιρετίστηκε ως «ο πατέρας της Ισλαμικής και Αραβικής φιλοσοφίας» για τη συλλογή, την προσαρμογή και την προώθηση της Ελληνικής και της Ελληνιστικής φιλοσοφίας στον Μουσουλμανικό κόσμο.

 Γεννήθηκε το 805 από αριστοκρατική οικογένεια στην πόλη Κούφα της Περσίας. Ο πατέρας του ήταν άρχοντας της Κούφα και τον βοήθησε να σπουδάσει και να μελετήσει την επιστήμη. Στη συνέχεια πήγε στη Βαγδάτη για να συνεχίσει εκεί τις μελέτες του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του χαλίφη Αλ-Μαμούν έγινε επόπτης στον νεοσύστατο «Οίκο της Σοφίας» ο οποίος αποτελούταν από επιστήμονες που ασχολήθηκαν με τη μετάφραση και σχολίαση των έργων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και συγγραφέων. Πέθανε στη Βαγδάτη περίπου το 873, μετά το θάνατό του πάρα πολλά από τα βιβλία του καταστράφηκαν, κυρίως κατά την εισβολή των Μογγόλων στη Βαγδάτη, διότι από πολλούς θεωρήθηκαν ενάντια στη Ισλαμική θρησκεία. Αποδέχθηκε την Αριστοτελική φιλοσοφία όπως αυτή ερμηνευόταν από την Αθηναϊκή Σχολή του νεοπλατωνισμού. Θεωρώντας ότι η ταξινόμηση των επιστημών είναι η βάση της φιλοσοφίας, προσπάθησε να αφομοιώσει όλες τις γνώσεις της εποχής του. Έγραψε πλήθος δοκιμίων (τον 10ο αιώνα ήταν γνωστοί 240 τίτλοι) για την μεταφυσική, τη λογική, την ηθική, τα μαθηματικά. την ταξινόμηση των επιστημών, την αστρολογία την ιατρική, τη θεωρία της μουσικής, την οπτική, τη μετεωρολογία και την αλχημεία. Τα έργα του κατά το Μεσαίωνα διαβάζονταν σε μεγάλο βαθμό στη Δυτική Ευρώπη. Επόπτευσε προσωπικά την μετάφραση της αρχαίας Ελληνικής μουσικής θεωρίας, τόσο στην Περσική όσο και την Αραβική διάλεκτο και στη συνέχεια την προώθησε στη βιβλιοθήκη της Βαγδάτης. Ο Αλ-Κιντί, έδειξε τα διαστήματα της Οκτωήχου πάνω σε ένα απλό τετράχορδο ούτι, αρχής γενομένης από την τρίτη χορδή, με επτά βήματα τόσο σε αύξουσα όσο και σε φθίνουσα κατεύθυνση, γεφυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη μουσική θεωρία των δύο πολιτισμών. Ο Αλ-Κίντι, στην εργασία του με το ούτι, υποτίθεται ότι αναφέρεται στις Πυθαγόρειες αναλογίες, αν και ο ίδιος στη μουσική πραγματεία του ποτέ δεν καθορίζει ένα ορισμένο μήκος χορδής, αυτός που ουσιαστικά θα ολοκληρώσει το έργο του είναι ένας άλλος Άραβας θεωρητικός μουσικός του 10ου αιώνα, ο Αλ-Φαράμπι.
Israir Airlines

Η Ισραηλινή Israir Airlines είναι μία αεροπορική εταιρεία με έδρα το Τελ Αβίβ. Εκτελεί εσωτερικές προγραμματισμένες πτήσεις και παρέχει υπηρεσίες αεροταξί από το Αεροδρόμιο Sde Dov του Τελ Αβίβ, αλλά και από τη Χάιφα και το Ελάτ-Όβντα. Επίσης εκτελεί διεθνείς ναυλωμένες (charter) πτήσεις από το ίδιο αεροδρόμιο, αλλά και το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion του Τελ Αβίβ, προς Αφρική, Ευρώπη και Νέα Υόρκη. Ακόμη, εκτελεί πτήσεις VIP και εμπορευματικές (cargo).

 Η Israir ιδρύθηκε το 1989 ως Emek Wings. Μετονομάστηκε σε Israir το 1999. Ο όμιλος Ganden Group κατέχει όλες τις μετοχές της. Οι υπερατλαντικές πτήσεις (Τελ Αβίβ-Νέα Υόρκη) ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2004 Το 2014 η εταιρεία παρουσίασε ζημίες των 18,4 εκατομμυρίων σέκελ. Στις 25 Μαΐου 2015 ένα Α320-200 είχε κατασχεθεί από τις πορτογαλικές αρχές στη Λισαβόνα. Τον Μάιο του 2015 η El Al επιβεβαίωσε ότι είναι σε συνομιλίες για συγχώνευση της θυγατρικής της Sun D'Or στην Israir Airlines. Ενώ η Sun D'Or θα διαλυθεί. Η El Al θα αποκτήσουν μετοχές της Israir Airlines. Η Israir Airlines πετάει προς (Ιούνιος 2005): Εσωτερικές προγραμματισμένες πτήσεις: Ειλάτ, Τελ Αβίβ και Χάιφα. Προγραμματισμένες πτήσεις εξωτερικού: Άμστερνταμ, Βαρκελώνη, Βερολίνο, Λονδίνο, Μόναχο, Μπανγκκόκ, Νέα Υόρκη και Παρίσι. Ο στόλος της Israir Airlines αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη (7/2016): Τον Ιούνιο του 2001 ένα αεροσκάφος ATR 42-320 της Israir Airlines καταστράφηκε μετά από μια βαριά προσγείωση στο αεροδρόμιο Ben Gurion. Δεν τραυματίστηκαν επιβάτες σε αυτό το περιστατικό. Στις 6 Ιουλίου του 2005 ένα πλήρως φορτωμένο αεροσκάφος της Israir Airlines τυχαία τροχοδρομεί σε ένα ενεργό διάδρομο στο αεροδρόμιο JFK, και ενα Douglas DC-8 που μετέφερε φορτίο απέφυγε μια δραματική σύγκρουση επειδή απογειώθηκε ακριβός από πάνω του, με μόνο 45 πόδια το αεροσκάφος πετούσε πάνω από το 767. Οι πιλότοι και αρκετοί υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Israir Airlines απολύθηκαν. Τον Μάιο του 2007 ένα αεροσκάφος της Israir Airlines σε μια δοκιμαστική πτήση καταρρίφθηκε από ένα ισραηλινό F-16 αεριωθούμενα αφού εισέλθει σε μια ζώνη οριοθέτησης. Αργότερα τον ίδιο μήνα στις 23 Μαΐου μια πτήση της Israir Airlines έπρεπε να κάνει μια αναγκαστική προσγείωση στο διεθνές αεροδρόμιο του Βερολίνου-Schönefeld μετά από καπνό που υπήρχε στην καμπίνα. Κανείς δεν τραυματίστηκε σε αυτό το περιστατικό. Τον Ιούλιο του 2008, ένα αεροσκάφος της Israir Airlines πέταξε από το αεροδρόμιο Eilat προς το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion με μια μικρή τρύπα στο σκελετός του αεροσκάφους. Η τρύπα ανακαλύφθηκε από τους μηχανικούς στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion και υπήρχε μια συνεχής ανίχνευση ως προς το εάν ή Israir Airlines ήξερε για αυτήν την τρύπα, η οποία όπως αποδείχθηκε ότι η τρύπα προκλήθηκε από τους εργαζομένους της Israir Airlies στο αεροδρόμιο Εϊλάτ όταν συνετρίβη μια κινητή σκάλα στο σκελετό του αεροσκάφους . Το αεροπλάνο είχε προγραμματιστεί να κάνει πτήσεις από το Τελ αβίβ προς την Ιταλία με υψόμετρο πάνω από 10.000 μέτρα. Το αεροπλάνο πιθανότατα είχε βιώσει αποσυμπίεσης. Ιστότοπος της Israir Airlines Λεπτομέρειες για τα Boeing της Israir Αρχειοθετήθηκε 2007-02-22 στο Wayback Machine. Διαβάστε εντυπώσεις επιβατών που ταξίδεψαν με τη Israir
Ματθίλδη των Αψβούργων

Η Ματθίλδη, γερμ. Matilda/Melchilde (1253 - 23 Δεκεμβρίου 1304) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας & παλατινή κόμισσα του Ρήνου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της πρώτης συζύγου του Γερτρούδης, κόρης του Μπούκχαρντ Ε΄ κόμη του Χόενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1273 τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα της Βαυαρίας & παλατινό κόμη του Ρήνου και είχε τέκνα: Αγνή 1276-1345, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο τον Νεότερο της Έσσης (1265-1298) (γιο του Ερρίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης) και μετά τον Ερρίκο Α΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Στένταλ. Ροδόλφος Α΄ 1274-1319, δούκας της Βαυαρίας. Μέχτιλντ 1275-1319, παντρεύτηκε τον Όθωνα Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Λουδοβίκος Δ΄ 1282-1347, δούκας της Βαυαρίας & βασιλιάς της Γερμανίας. Cawley, Charles (13 March 2008), Austria: Mechtild died 1304, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. "Matilda of Habsburg's entry at Women in power 1250-1300". guide2womenleaders.com. Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Rudolph I of Germany". Genealogy.EU.
Hell on Stage

Το Hell on Stage είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Οκτωβρίου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε κατά την παγκόσμια περιοδεία Hell on Stage του 1998. Στο πρώτο μέρος του περιλαμβάνει τραγούδια από τους τέσσερις πρώτους δίσκους του συγκροτήματος, ενώ στο δεύτερο από άλμπουμ της περιόδου 1988 - 1996.

 "Metal Daze" (Battle Hymns) - 4:33 "Dark Avenger" (Battle Hymns) - 6:37 "March for Revenge (By the Soldiers of Death)" (Into Glory Ride) - 9:02 "Hatred" (Into Glory Ride) - 7:58 "Gates of Valhalla" (Into Glory Ride) - 8:41 "Bridge of Death" (Hail to England) - 9:15 "William's Tale" (Battle Hymns) - 3:08 "Guyana (Cult of the Damned)" (Sign of the Hammer) - 7:31 "The Warrior's Prayer" (Kings of Metal) - 4:25 "Blood of the Kings" (Kings of Metal) - 8:05 "Sting of the Bumblebee" (Kings of Metal) - 6:00 "Heart of Steel" (Kings of Metal) - 6:24 "Master of the Wind" (The Triumph of Steel) - 5:36 "Outlaw" (Louder Than Hell) - 3:30 "The Power" (Louder Than Hell) - 4:09 "The Crown and the Ring" (Kings of Metal) - 2:53 Hell on Stage (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 2 Οκτωβρίου 1999 Το "Hell on Stage" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Έρικ Άνταμς - φωνητικά Καρλ Λόγκαν - κιθάρα Τζόι Ντι Μάιο - μπάσο, πλήκτρα Σκοτ Κολούμπους - τύμπανα HELL ON STAGE | Manowar Hell on Stage - Manowar | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Manowar - Hell on Stage - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Λαυρεντιανή της Ολλανδίας

Η Λαυρεντιανή της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Prinses Laurentien van Nederland γεννημένη ως Πέτρα Λαυρεντιανή Μπρίνκχορστ Petra Laurentien Brinkhorst, 25 Μαΐου 1966 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας, του νεότερου γιου της πρώην βασίλισσας Βεατρίκης.

 Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1966 στο Λέιντεν της Ολλανδίας, είναι κόρη του πρώην Υπουργού Οικονομικών Υποθέσεων της Ολλανδίας, Λαυρεντιανός Γιαν Μπρίνκχορστ και της Γιαντίν Μπρίνκχορστ-Χέρινχα. Η πριγκίπισσα Λαυρεντιανή σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνιγκεν. Έπειτα σπούδασε στο Κολέγιο "Βασίλισσα Μαίρη" του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου έλαβε πτυχίο Bachelor στις Τέχνες στην Πολιτική Επιστήμη το 1989 και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, όπου απέκτησε Master στη Δημοσιογραφία το 1991. Η πριγκίπισσα έχει ένα μακρύ ιστορικό μάχης ενάντια στον αναλφαβητισμό στις Κάτω Χώρες, το οποίο πλέον πρέπει να θεωρείται έλασσον πρόβλημα. Το 2009 διορίστηκε Ειδική Απεσταλμένη της UNESCO για τον «Αλφαβητισμό για την Ανάπτυξη» σε αναγνώριση της «εξαιρετικής δέσμευσής της για την προώθηση της εκπαίδευσης και της βαθιάς της αφοσίωσης στα ιδανικά και τους στόχους του Οργανισμού». Το 2010 ήταν συν-παραλήπτρια του βραβείου Major Bosshardt για το έργο της στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού. Στις 16 Δεκεμβρίου 2000 ανακοινώθηκε επισήμως ο αρραβώνας του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Λαυρεντιανής. Ο πολιτικός γάμος πραγματοποιήθηκε από τον Βιμ Ντίτμαν, δήμαρχο της Χάγης στις 17 Μαΐου 2001, ενώ ο θρησκευτικός γάμος έλαβε χώρα δύο ημέρες αργότερα στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά: Ελοΐζα, Κόμισσα της Οράγγης-Νάσσαου (2002-) Νικόλαο Καζιμίρ, Κόμη της Οράγγης-Νάσσαου (2004-) Ελεονώρα, Κόμισσα της Οράγγης-Νάσσαου (2006-) 25 Μαΐου 1966 - 17 Μαΐου 2001: Δεσποινίς Πέτρα Λαυρεντιανή Μπρίνκχορστ 17 Μαΐου 2001 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λαυρεντιανή της Ολλανδίας, Πριγκίπισσα της Οράγγης-Νάσσαου, κα. φαν Άμσμπεργ Ολλανδικές Ολλανδία: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Οίκου της Οράγγης Ολλανδία: Βασιλικό Μετάλλιο Γάμου 2002 (2 Φεβρουαρίου 2002) Ολλανδία: Μετάλλιο Βασιλιάς Γουλιέλμος Αλέξανδρος (30 Απριλίου 2013)Ξένες Βέλγιο: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Στέμματος (28 Νοεμβρίου 2016) Ιορδανία: Μεγάλο Παράσημο του Ανώτατου Τάγματος της Αναγέννησης (30 Οκτωβρίου 2006) The Dutch Royal House | Princess Laurentien UNESCO on Literacy (official website)
Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά

Το Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά (ιταλ. Matrimonio all'italiana), είναι δραματική, κωμική και αισθηματική ταινία, παραγωγής 1964 σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, που συμμετείχε επίσης στη συγγραφή του σεναρίου. Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ.

 Η Φιλουμένα Μαρτουράνο (Σοφία Λόρεν) μια 17χρονη και πανέμορφη ναπολιτάνα πόρνη γνωρίζεται και ερωτεύεται τον Ντομένικο Σοριάνο (Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι) έναν επιτυχημένο επιχειρηματία και ασυγκράτητο γυναικά. Ο Ντομένικο παίρνει τη Φιλουμένα υπό την προστασία του κι εκείνη τον υπηρετεί, βοηθώντας τόσο στην επιχείρηση του Ντομένικο, όσο και στις δουλειές του σπιτιού. Μετά από 20 χρόνια συμβίωσης το χαμόγελο έχει πλέον σβήσει από τα χείλη της Φιλουμένα, που δεν ανέχεται πλέον ούτε τις γυναικοδουλειές του Ντομένικο, ούτε τη θέση της ως υπηρέτρια του σπιτιού. Προσποιείται λοιπόν ότι είναι ετοιμοθάνατη προκειμένου να οδηγήσει τον Ντομένικο σε γάμο. Οι δυο τους παντρεύονται αλλά όταν ο Ντομένικο ανακαλύπτει την απάτη της ακυρώνει το γάμο. Ταινία του Βιττόριο Ντε Σίκα, βασισμένη στο θεατρικό δράμα του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, Φιλουμένα Μαρτουράνο. Η ταινία σηματοδότησε την τέταρτη συνεργασία του σκηνοθέτη με τη μούσα του Σοφία Λόρεν. Οι δυο τους είχαν ήδη συνεργαστεί στις ταινίες "Ερωτική πολιορκία" (L'Oro Di Napoli, 1955), "Η ατιμασμένη" (La Ciociara, 1960) και "Χθες, σήμερα και αύριο" (Ieri, Oggi E Domani, 1963). Την τριάδα συμπλήρωσε ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, χαρίζοντας ακόμη μια δυνατή ερμηνεία. Η ταινία διαδραματίζεται στη Νάπολη και εξιστορεί το χρονικό μιας σχέσης 20 χρόνων, από τα μέσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '60. Η σχέση της Φιλουμένα και του Ντομένικο και τα ήθη της ιταλικής κοινωνίας μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τοποθετούνται σε πρώτο πλάνο και εξετάζονται από το σκηνοθετικό μάτι του Ντε Σίκα. Εκείνη αναγκάστηκε να γίνει πόρνη για να μπορέσει να επιβιώσει, κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης περιόδου για την ιστορία της ανθρωπότητας κι εκείνος την βλέπει ως πόρνη, που δεν αξίζει να φέρει το όνομά του και της αρμόζει μόνο η θέση της υπηρέτριας στο σπιτικό του. Η Σοφία Λόρεν έλαβε τη δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου (είχε ήδη βραβευτεί για την ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara, 1960)) αλλά έχασε το βραβείο από την Τζούλι Άντριους που κρίθηκε νικήτρια για την ταινία Μαίρη Πόππινς (Mary Poppins, 1965). Η ταινία προτάθηκε επίσης για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1965, το οποίο έχασεαπό το "Μαγαζάκι της κεντρικής οδού" (Obchod na korze, 1965) από την πρώην Τσεχοσλοβακία. Στην Ιταλία βραβεύτηκε με 4 Ντάβιντ του Ντονατέλλο. Υποψηφιότητα: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας - Κάρλο Πόντι Α' Γυναικείου Ρόλου - Σοφία Λόρεν Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά στην IMDb
Νοτιοαφρικανική προεδρική εκλογή (2018)

Μια έμμεση προεδρική εκλογή πραγματοποιήθηκε στην Εθνοσυνέλευση της Νότιας Αφρικής στις 15 Φεβρουαρίου 2018 μετά την παραίτηση του Τζέικομπ Ζούμα στις 14 Φεβρουαρίου. Ο αναπληρωτής πρόεδρος Σίριλ Ραμαφόζα του κυβερνώντος Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου κέρδισε τις εκλογές χωρίς αντίπαλο, καθώς κανένα άλλο κόμμα δεν είχε ορίσει υποψήφιο. Ο Ραμαφόζα ορκίστηκε από τον ανώτατο δικαστή Μογκόενγκ Μογκόενγκ στις 15 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 5 μ.μ.

 Μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του προέδρου Τζέικομπ Ζούμα αργά το βράδυ στις 14 Φεβρουαρίου 2018 και την επίσημη παραλαβή της επιστολής παραίτησης από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου κατά το πρωινό της 15ης Φεβρουαρίου, Κοινοβούλιο συγκλήθηκε για να εκλέξει νέο πρόεδρο. Ο Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής εκλέγεται από τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης, της Κάτω Βουλής του Κοινοβουλίου. Η Άνω Βουλή το Εθνικό Συμβούλιο Επαρχιών, δεν συμμετέχει στην εκλογή. Σε συνέντευξη Τύπου πριν από τη σύνοδο, ο Τζούλιους Μαλέμα, αρχηγός των Αγωνιστών Οικονομικής Ελευθερίας (EFF), ανακοίνωσε ότι το κόμμα του δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές. Λίγο μετά την έναρξη της συνεδρίασης του Κοινοβουλίου, το EFF διατύπωσε αντιρρήσεις ως προς τη νομιμότητα της διαδικασίας, αναφέροντας ότι το κοινοβούλιο πρέπει να διαλυθεί και να προκηρυχθούν γενικές εκλογές. Όλα τα μέλη του EFF αποχώρησαν στη συνέχεια. Ο Ανώτατος Δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου, Μογκόενγκ Μογκόενγκ, προήδρευσε των εκλογών. Ξεκίνησε τη διαδικασία διαβάζοντας την παραίτηση του Ζούμα. Τα κόμματα παραδοσιακά ορίζουν τους αντίστοιχους ηγέτες τους ως υποψήφιους. Ο Σίριλ Ραμαφόζα, ηγέτης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και υπηρεσιακός πρόεδρος μετά την παραίτηση του Ζούμα, ήταν ο μοναδικός υποψήφιος. Έτσι, δεν υπήρξε ψηφοφορία και ο Ραμαφόζα κηρύχθηκε εκλεγμένος. Σε μια σύντομη τελετή στο γραφείο της Προεδρίας στο Κέιπ Τάουν στις 15 Φεβρουαρίου, ο νεοεκλεγείς Ραμαφόζα ορκίστηκε ως ο πέμπτος μετά το απαρτχάιντ Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, λίγο μετά τις 17:00 τοπική ώρα (15:00 UTC) ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Δημοτικό Στάδιο Κέρκυρας

Το Δημοτικό Στάδιο Κέρκυρας είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Κέρκυρα και αποτελεί έδρα της ομάδας του Α.Ο. Κέρκυρα. Το γήπεδο είναι μέρος του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου (Ε.Α.Κ.) του νησιού και αποτελείται από 2 εξέδρες, ενώ υπάρχουν σχέδια για κατασκευή πετάλου στο βόρειο μέρος του γηπέδου. Η χωρητικότητα του ανέρχεται σε 3.000 θέσεις.

 Το στάδιο χτίστηκε το 1961. Το 1983 για πρώτη φορά τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας στο γήπεδο. Το 2003 προστέθηκαν οι προβολείς, το 2005 τοποθετήθηκαν πλαστικά καθίσματα σε όλο το γήπεδο και το 2007 οικοδομήθηκε το σκέπαστρο της κύριας εξέδρας. Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών του γηπέδου έγινε στις 5 Οκτωβρίου του 1969 σε αγώνα ανάμεσα στην Κέρκυρα και τον ΠΑΣ Γιάννινα για τον Α΄ Όμιλο της Β΄ Εθνικής της περιόδου 1969-70, που παρακολούθησαν συνολικά 5.649 φίλαθλοι. http://www.stadia.gr/kerkyra/kerkyra-gr.html
Αδαλβέρτος Άττο της Κανόσα

Ο Αδαλβέρτος Άττο ή Άτσο (ιταλ.: Adalbert Atto ή Adalberto Azzo, απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 988) από τον Οίκο της Κανόσα ήταν ο πρώτος κόμης της Κανόσσα και ιδρυτής αυτού του ευγενούς Οίκου, που τελικά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική διευθέτηση του Λομβαρδικού βασιλείου και της Έριδας της Περιβολής στον 11ο και 12ο αι.

 Ο Αδαλβέρτος εμφανίζεται για πρώτη φορά ως γιος του Σιγιφρέδου της Λούκκα, κυρίου εδαφών γύρω από την Πάρμα και τη Μπρέσια. Ήταν αρχικά ένας υποτελής του Λοθάριου Β΄ της Λοθαριγγίας και λεγεωνάριος του Αδελάρδου επισκόπου του Ρέτζιο. Ανέβηκε γρήγορα σε υπεροχή, όταν έδωσε καταφύγιο στην Αδελαΐδα της Λομβαρδίας στο κάστρο του στην Κανόσσα, όταν αυτή είχε διαφύγει από το κάστρο της Γκάρντα (951), όπου η Βερεγγάριος Β΄ της Λομβαρδίας την είχε φυλακίσει. Αφού ο Όθων Α΄ της Γερμανίας νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, απένειμε στον Αδαλβέρτο τις κομητείες του Ρέτζιο νελ' Εμίλια και Μόντενα. Σύμφωνα με το Χρονικό της Νοβαλέζα, στον Aδαλβέρτο δωρίστηκαν οι κομητείες επειδή είχε βοηθήσει την Aδελαΐδα.Με την Αδελαΐδα διαπραγματεύτηκε μία κατανομή εξουσίας με τον επίσκοπο του Ρέτζιο, σύμφωνα με την οποία ο επίσκοπος επιβεβαιώθηκε ως comes civitatis (κόμης της πόλης) και ο Αδαλβέρτος ως comes comitatus (κόμης της κομητείας), όπου λέγεται ότι η κομητεία ξεκινούσε τρία ή τέσσερα μίλια έξω από τα τείχη της πόλης. Εμφανίζεται με παρόμοιο τίτλο, comes comitatus Mantuanensis, στη Μάντοβα σε μία επιστολή της μονής της Σάντα Τζούλια με ημερομηνία 10 Ιουνίου 977. Το 984 ο Aδαλβέρτος εμφανίζεται στις πηγές ως μάργραβος. Όταν ο Ερρίκος Β΄ δούκας της Βαυαρίας ανακηρύχθηκε βασιλιάς εκείνη τη χρονιά, πρόσθεσε την Πάρμα, την κομητεία της Πιατσέντσα, το Μπέργκαμο, την Κρεμόνα και τη Μπρέσια στα εδάφη του Αδαλβέρτου. Ωστόσο ο σφετερισμός του θρόνου από τον Ερρίκο Β΄ ήταν σύντομος. Ο Aδαλβέρτος έκτισε ένα μοναστήρι στην Κανόσσα το 961, αφιερωμένο στον Άγ. Απολλώνιο το 971. Έφτιαξε επίσης ένα μοναστήρι στο Μπρεστσέλο. Αυτός και η οικογένειά του τάφηκαν όλοι στο Άγ. Απολλώνιο. Ο Aδαλβέρτος νυμφεύτηκε τη Χιλδεγάρδα (Ιλδεγάρδα) των Σουπονιδών και απέκτησε τρεις γιους: Γοδεφρείδος, επίσκοπος της Μπρέσια. Tένταλντ, που έγινε επίσκοπος το 970, και κόμης της Μπρέσια το 1101. Ροδόλφος, απεβ. πριν τον πατέρα του. Πρανγάρδα, παντρεύτηκε τον Mάνφρεντ Α΄ μαρκήσιο της Σούζα. Wickham, Chris . Πρώιμη μεσαιωνική Ιταλία: Κεντρική δύναμη και τοπική κοινωνία 400-1000 . MacMillan Press: 1981. Duff, Nora (1909). Matilda of Tuscany: La Gran Donna d'Italia. London: Methuen & Co. Caravale, Μάριο. (επιμ.) Dizionario Biografico degli Italiani . Ρώμη.
Φίλιππος του Σπόνχαϊμ

Ο Φίλιππος, γερμ.: Philip von Sponheim ή Spanheim (απεβ. 22 Ιουλίου 1279) εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ (1247–1257) και πατριάρχης της Ακουιλέια (1269–1271). Έλαβε τον τίτλο του κόμη του Λέμπεναου (1254–1279) και ήταν κατ' όνομα δούκας της Καρινθίας. Με το τέλος του ο κύριος κλάδος του Οίκου του Σπόνχαϊμ έφτασε στο τέλος του.

 Ο Φίλιππος ήταν ο νεότερος γιος του Βερνάρδου δούκα της Καρινθίας (απεβ. 1256) και της συζύγου του Ιουδήθ των Πρεμυσλιδών, κόρης του βασιλιά Ότακαρ Α΄ της Βοημίας. Μεγαλωμένος στην αυλή του θείου του από τη μητέρα του, βασιλιά Βεγκέσλαου Α΄, προετοιμάστηκε για μία εκκλησιαστική σταδιοδρομία ως πρύτανης του Συλλόγου της εκκλησίας Βίσεχραντ (Vyšehrad) και καγκελάριος της Βοημίας. Ωστόσο όταν το 1247 ο Σύλλογος του Σάλτσμπουργκ τον εξέλεξε αρχιεπίσκοπο, απαρνήθηκε τη χειροτονία του, για να κρατήσει για τον εαυτό του τη διαδοχή του μεγαλύτερου, άτεκνου αδελφού του Ούλριχ Γ΄. Μάλιστα ακολούθησε τον πατέρα του σε στρατιωτικές εκστρατείες στη Στυρία και στην περιοχή Λούνγκαου. Το 1252 νίκησαν τα ενωμένα στρατεύματα του Μάινχαρντ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και του πεθερού του Αλβέρτου Δ΄ κόμη του Τιρόλου κοντά στο Γκράιφενμπουργκ και κατέκτησαν μεγάλα κτήματα στην Άνω Καρινθία. Το 1254 ο Φίλιππος προσπάθησε να ανακτήσει τα πρώην κομητικά δικαιώματα των Σπόνχαϊμ γύρω από το Κάστρο Λέμπεναου (κοντά στο Λάουφεν), το οποίο είχε αγοραστεί από τους αρχιεπισκόπους του Σάλτσμπουργκ. Με τη σειρά του, τελικά εκτοπίστηκε και αποκλείστηκε από τον Σύλλογο του καθεδρικού του Σάλτσμπουργκ το 1257. Ωστόσο μπορούσε να επικρατήσει έναντι τού διαδόχου του Ούλριχ του Σέκαου με τη στρατιωτική υποστήριξη τού αδελφού του Ούλριχ Γ΄. Ο Φίλιππος συνέχισε την πολεμική του δράση και το 1260 πολέμησε με τον Πρεμυσλίδη εξάδελφό του, βασιλιά Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, στη μάχη του Kρέσενμπρουν ενάντια στις δυνάμεις του βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Αφού το 1265 ο εξάδελφός του από τη μητέρα του Λαδίσλαος της Σιλεσίας εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ με την παπική συναίνεση, ο Φίλιππος τελικά αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1269 εξελέγη αρχιεπίσκοπος της Ακουιλέια αν και η εκλογή του δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τον πάπα και το 1273 ο πάπας Γρηγόριος Ι΄ διόρισε τον Ραϊμόντο ντελα Τόρε. Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 1269 απεβίωσε ο αδελφός του δούκας Ούλριχ Γ΄ και είχε κληροδοτήσει κρυφά το δουκάτο της Καρινθίας στον βασιλιά Ότακαρ Β΄, ο οποίος έδιωξε αμέσως τον Φίλιππο από τα αποκτήματά του. Προσπάθησε και πάλι να εγκατασταθεί ως κόμης του Λέμπεναου και έφτασε ακόμη και να λάβει την Καρινθία ως φέουδο από τον νέο βασιλιά Ροδόλφο Α΄ της Γερμανίας, αν και χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ότακαρ Β΄ δεν είχε καμιά πρόθεση να παραιτηθεί από τις αξιώσεις του, μέχρι που τελικά ηττήθηκε από τον βασιλιά Ροδόλφο Α΄ στη μάχη του 1278 στο Mάρχφελντ. Ωστόσο, ο Φίλιππος έπρεπε να μείνει στο δουκάτο της Αυστρίας του Ροδόλφου Α΄, χωρίς να επιστρέψει ποτέ στην Καρινθία. Ένα χρόνο αργότερα απεβίωσε στο Kρεμς αν ντερ Ντόναου, όπου ο επικήδειος λόγος του φυλάσσεται στη Δομινικανή Εκκλησία.
Πολίν φον Κένιγκσεγκ

Η Πολίν ("Πολα") Μαρί Κόμισα του Κένιγκσεγκ-Άουλεντορφ, γεν. Κόμισσα του Μπέλγκαρντ (* 2 Απριλίου 1830 στη Βιέννη † 27. Μαΐου 1912 στο Μόναχο ήταν μια αυστριακή κυρία των τιμών.

 Η Πολίν Κόμισα του Μπέλεγκαρντε ήταν η κόρη του Αυγούστου Κόμη του Μπέλεγκαρντε (1795–1873) και της Τζούλι, γεν. Βαρόνη του Γκούντεχαους (1795-1865). Στις 15 Απριλίου 1857 παντρεύτηκε τον αυστριακό αυλικό και αξιωματικό Άλφρεντ Κόμη του Κένιγκσεγκ στο Άουλεντορφ. Το 1862 την διόρισε η αυτοκράτειρα Ελισάβετ ως Κυρία επί των ενδυμάτων. Ομοίως, ο σύζυγός της έγινε αρχιθαλαμηπόλος της αυτοκράτειρας. Ως αποτέλεσμα, το ζευγάρι κατέλαβε την πρώτη θέση στην αυλή της αυτοκράτειρας. Οι διορισμοί προκάλεσαν κάποια ανησυχία στην αυλή: αφενός, επειδή οι Κένιγκσεγκ δεν ανήκαν στο κόμμα της κυρίαρχης αυτοκράτειρας Μητέρας Αρχιδούκισσας Σοφίας, η οποία έτσι έχασε την επιρροή της. Από την άλλη πλευρά, επειδή η Κόμισσα Κένιγκσεγκ - σε αντίθεση με τον προκάτοχό της, η Κόμισσα Εστερχάιζ-Λιχτενστάιν - ανήκε στην (πρώην κυρίαρχη) ευγενή αριστοκρατία από το γάμο, αλλά όχι από τη γέννηση της, που κυριαρχούσε απολύτως στη βιεννέζικη αυλή, αλλά παρ' όλα αυτά μέσω του νέου της γραφείου κατέταξε όλες οι κυρίες της αυλής, μεταξύ των οποίων οι πριγκίπισσες και οι πρώην κυβερνώσες κόμισσες, το οποίο τις ενόχλησε σημαντικά . Στην Πολίν Κένιγκσεγκ απονεμήθηκε το Τάγμα του Έναστρου Σταυρού και θεωρήθηκε έμπιστη της νέας αυτοκράτειρας στα πρώτα της χρόνια στη Βιέννη. Ωστόσο, σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με τις ουγγρικές κυρίες των τιμών, την Ίντα Φερένζυ και την Μαρί Φεστέτικς, τις οποίες ευνόησε η αυτοκράτειρα και υπέρ των οποίων γρήγορα αντικαταστάθηκε. Σε γενικές γραμμές, ήταν εχθρική προς τους Ούγγρους φίλους της Σίσι και δεν μιλούσε Ουγγρικά . Η Πολίν Κόμισσα Μπελεγκάρντε και ο Άλφρεντ Κόμης Κένιγκσεγκ απέκτησαν έναν γιο: Φρανς Χαβιέρ Γιόχαν Μπάπτιστ Γιουσέμππιους Κόμης του Κένιγκσεγκ στο Άουλεντορφ (1858–1927) Εγχειρίδιο αυλής και κράτους της αυστριακής αυτοκρατορίας . Manz, Βιέννη 1868, σελ. 25. Το Γοτθικό γενεαλογικό βιβλίο τσέπης των Όικων των Κομήτων. Justus Perthes, Gotha 1893. Brigitte Hamann : Elisabeth. Απρόθυμη αυτοκράτειρα . Amalthea, Βιέννη 1982. Karin Amtmann: Elisabeth της Αυστρίας: Η πολιτική επιχείρηση της αυτοκράτειρας . Friedrich Pustet, Ρέγκενσμπουργκ 1998. Pauline von Bellegarde στο links.org
Οι Ηλίθιοι

Οι Ηλίθιοι (Αγγλ. Fools) είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Αμερικανού συγγραφέα Νιλ Σάιμον. Πρόκειται για μια ανάλαφρη ρομαντική κωμωδία που διαδραματίζεται σε ένα χωριουδάκι της Ουκρανίας στα τέλη του 1800.

 Η πρώτη παράσταση δόθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης στις 6 Απριλίου του 1981 στο θέατρο "Ευγένιος Ο' Νιλ". Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Μάικ Νίκολς και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Τζον Ρουμπινστάιν, Χάρολντ Γκουλντ, Φλόρενς Στάνλεϊ και Πάμελα Ριντ. Θρυλείται ότι το έργο γράφτηκε στα πλαίσια ενός διακανονισμού στο διαζύγιο του Νιλ Σάιμον από τη σύζυγό του. Ο Σάιμον της παραχωρούσε τα κέρδη του από την επόμενη θεατρική του δουλειά και έτσι αποφάσισε να γράψει ένα υποδεέστερο έργο που δεν θα ανέβαινε για πολλές παραστάσεις. Με δεδομένο ότι το έργο κατέβηκε μετά από 40 παραστάσεις, πέτυχε το στόχο του. Έκτοτε βέβαια το έργο έχει ανεβεί αμέτρητες φορές από θιάσους σε όλο τον κόσμο. Το 1990 και με την άδεια του συγγραφέα το έργο μεταφέρθηκε σε μιούζικαλ. Εκτός από το ανανεωμένο λιμπρέτο, τη μουσική και τα 14 τραγούδια, προσετέθη και ένας επιπλέον χαρακτήρας. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωρίο της Ουκρανίας, το Κουλιέντσικοφ. Ο δάσκαλος Λεόν Τολτσίνσκι καταφθάνει στο χωρίο και μετά από μερικές επεισοδιακές συναντήσεις με τους όχι και τόσο ευφυείς κατοίκους του χωριού θα βρει το σπίτι του νέου του εργοδότη, Ζουμπρίτσκι. Εκεί θα γνωρίσει τη σύζυγό του Λένια και την κόρη τους Σοφία την οποία και θα ερωτευθεί παράφορα. Θα παρατηρήσει όμως πάλι ότι και αυτή είναι το ίδιο αν όχι περισσότερο αδαής όσο και οι υπόλοιποι. Σύντομα θα ανακαλύψει οτι η ηλιθιότητα των κατοίκων δεν είναι συμπτωματική αλλά το αποτέλεσμα μιας κατάρας που βασανίζει την περιοχή για 200 χρόνια, και πως θα πέσει και ο ίδιος θύμα της αν δεν καταφέρει σε 24 ώρες να εκπαιδεύσει τη Σοφία ή να παντρευτεί μια απόγονο της οικογένειας του ανθρώπου που έριξε την κατάρα... Λεόν Στεφάνοβιτς Τολτσίνσκι Σοφία Ιρένα Ελένια Ζουμπρίτσκι Γκρεγκόρ Μιχαήλοβιτς Μπρεζνόφσκι Φιοντόρ Γιουσέκεβιτς (τον αποκαλούν "Κόμη Γκρεγκόρ") Δόκτωρ Νικολάι Ζουμπρίτσκι Λένια Ζουμπρίτσκι Κάτι Κάτι Σνέτσκι Μίσκιν Σλόβιτς-Μπεν Μακόλεϊ Γιέντσνα Ο Μάγιστρος Οι Ηλίθιοι στην Internet Broadway Database. Άρθρο στην Καθημερινή
Ευρωλίγκα γυναικών

Η Ευρωλίγκα Γυναικών (αγγλικά: EuroLeague Women) είναι η πιο σπουδαία διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης για τις γυναίκες στην Ευρώπη. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η FIBA Europe, η οποία αποτελεί το παράρτημα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) στην Ευρώπη.

 Στον πιο πρόσφατο τελικό, του 2015, το τρόπαιο κατέκτησε η ΟΣΚ Πράγας επικρατώντας της ρωσικής Εκατερίνενμπουργκ. Το σημάδι * προηγείται του αποτελέσματος της ομάδας που παίζει εντός έδρας. Ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης στις διεθνείς διοργανώσεις (Αγγλικά) FIBA Ευρώπης (Αγγλικά) Ιστορία της Ευρωλίγκας Γυναίκων