Χέουμνο

Το Χέουμνο (πολωνικά: Chełmno, γερμανικά: Kulm) είναι πόλη του Πόβιατ Χέουμνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας, κοντά στον ποταμό Βιστούλα. Ο πληθυσμός του είναι 19.063 κάτοικοι (2020). Τα έτη 1975–1998, ανήκε στο Βοεβοδάτο Τόρουν. Λόγω της ιστορικής σημασίας της ως το πρώτο μεγάλο προπύργιο, αρχικά των Πιαστ και αργότερα των Τεύτονων Ιπποτών, στην περιοχή, η πόλη έδωσε το όνομά της σε ολόκληρη την περιοχή, Γη του Χέουμνο (και αργότερα διοικητική μονάδα του Πολωνικού Στέμματος, Βοεβοδάτο Χέουμνο), η τοπική καθολική επισκοπή και το νόμο του Κουλμ, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την ίδρυση πόλεων σε όλη την Πολωνία, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής πρωτεύουσας της, Βαρσοβίας.

 Το όνομα Chełmno προέρχεται από το chelm, την παλαιά πολωνική λέξη για το λόφο. Μετά την άφιξη των Τεύτονων Ιπποτών το 1232, χρησιμοποιήθηκε το λατινικό όνομα Colmen. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το γερμανοποιημένο όνομα Culm χρησιμοποιήθηκε σε επίσημα έγγραφα σχετικά με την πόλη, καθώς η πόλη ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης και μέρος του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος. Το Χέουμνο προσαρτήθηκε από την Πρωσία στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772 και, ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας γερμανοποίησης, μετονομάστηκε επίσημα σε Kulm. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη μετονομάστηκε ξανά από Χέουμνο σε Κουλμ (Kulm). Η πρώτη γραπτή αναφορά του Χέουμνο είναι γνωστή από ένα έγγραφο που φέρεται να εκδόθηκε το 1065 από τον Δούκα Μπολέσλαφ Β΄ τον Γενναιόδωρο της Πολωνίας για το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Μογκίλνο. Το 1226, ο Δούκας Κορράδος Α΄ της Μασοβίας κάλεσε τους Τεύτονες Ιππότες στη Γη του Χέουμνο. Το 1233, στο Κουλμ παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης γνωστά ως «Νόμος του Κουλμ» (ανανεώθηκε το 1251), το πρότυπο σύστημα για περισσότερες από 200 πολωνικές πόλεις. Η πόλη έγινε η ονομαστική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Κουλμ υπό τον αρχιεπίσκοπο της Ρίγας από τον παπικό λεγάτο, Γουλιέλμο της Μοντένα, το 1243 (ωστόσο, ο καθεδρικός ναός και η κατοικία του επισκόπου βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην παρακείμενη Χέουμζα). Η πόλη ευημερούσε ως μέλος της εμπορικής Χανσεατικής Ένωσης. Το Κουλμ και η Γη του Χέουμνο ήταν μέρος του κράτους των Τεύτονων Ιπποτών μέχρι το 1454. Το 1440, η πόλη ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Πρωσικής Συνομοσπονδίας, η οποία αντιτάχθηκε στην τευτονική κυριαρχία, και κατόπιν αιτήματος της οποίας ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επανενσωμάτωσε την επικράτεια στο Βασίλειο της Πολωνίας το 1454. Τον Μάιο του 1454, η πόλη ορκίστηκε πίστη στον Πολωνό Βασιλιά στο Τόρουν. Μετά το τέλος του Δεκατριετούς Πολέμου, οι Τεύτονες Ιππότες απαρνήθηκαν τις αξιώσεις στην πόλη και την αναγνώρισαν ως μέρος της Πολωνίας. Έγινε η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Χέουμνο. Μετά τη διάλυση της Αρχιεπισκοπής της Ρίγας το 1566, οι επίσκοποι του Χέουμνο συμμετείχαν στα συμβούλια της εκκλησιαστικής επαρχίας του μητροπολίτη του Γκνιέζνο. Αυτή η πρακτική αναγνωρίστηκε από την Αγία Έδρα από το παπικό διάταγμα De salute animarum το 1821, όταν η Επισκοπή του Χέουμνο έγινε de jure suffragan της Αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο. Η Επισκοπή του Χέουμνο διευρύνθηκε με την ευκαιρία αυτή (Γκούζνο, Κράινα και Ντζιαουντόβο). Το 1692, το τοπικό γυμνάσιο μετατράπηκε στην Ακαδημία του Χέουμνο (Akademia Chełmińska), η οποία το 1756 έγινε παράρτημα του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου στην Κρακοβία, του παλαιότερου και κορυφαίου πολωνικού πανεπιστημίου. Ο Γκζέγκος Γκερβάζι Γκορτσίτσκι, ένας από τους μεγαλύτερους Πολωνούς μπαρόκ συνθέτες, ήταν λέκτορας στην Ακαδημία τη δεκαετία του 1690. Το 1772, μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Μεταξύ 1807 και 1815, το Χέουμνο ήταν μέρος του πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας, το οποίο επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία στο τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων. Ως Κουλμ, ήταν πόλη φρουράς. Το 1776, ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας ίδρυσε εδώ μια σχολή δοκίμων που επρόκειτο να υπηρετήσει στις γερμανοποιημένες πολωνικές περιοχές και ευγενείς. Το 1890, η φρουρά περιλάμβανε 561 στρατιωτικούς. Την 1η Οκτωβρίου 1890, η σχολή δοκίμων μεταφέρθηκε στο Κοσάλιν (τότε Köslin) στην Πομερανία. Επίσης, ως μέρος της αντιπολωνικής πολιτικής, οι Πρώσοι έδιωξαν τους καθηγητές της Κρακοβίας από το Χέουμνο, κατάργησαν την τοπική πολωνική ακαδημία και έκλεισαν τα καθολικά μοναστήρια. Οι Πολωνοί υποβλήθηκαν σε διάφορες καταστολές και οι τοπικές πολωνικές εφημερίδες σταμάτησαν να εκδίδονται. Ο διάσημος Πολωνός χειρουργός Λούντβικ Ριντίγκιερ, άνοιξε την ιδιωτική του κλινική στην πόλη το 1878, όπου πραγματοποίησε πρωτοποριακές χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης στην Πολωνία και της δεύτερης στον κόσμο χειρουργικής αφαίρεσης του πυλωρού σε έναν ασθενή που έπασχε από καρκίνο του στομάχου το 1880 και την πρώτη παγκοσμίως εκτομή πεπτικού έλκους το 1881. Ο Ριντίγκιερ πούλησε την κλινική σε έναν από τους υπαλλήλους του, τον Λέον Πολέφσκι, το 1887, λόγω παρενόχλησης από τις πρωσικές αρχές.Στις 22 Ιανουαρίου 1920, τα πολωνικά στρατεύματα υποδέχθηκαν ένα μεγάλο πλήθος κατοίκων και το Χέουμνο επανενσωματώθηκε στην Πολωνία, η οποία ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, οι ναζιστικές γερμανικές αρχές δολοφόνησαν 5.000 Πολωνούς αμάχους όταν πήραν τον έλεγχο της επικράτειας. Οι αγριότητες πραγματοποιήθηκε στα χωριά Κλάμρι, Μάουε Τσίστε, Πόντβιεσκ, Πουουτόβο, Ντομπρόβα Χεουμίνσκα και Βιέλκιε Γουνάβι, ενώ πολλοί άλλοι Πολωνοί εκτελέστηκαν στα δάση. Ο υπόλοιπος πολωνικός πληθυσμός εκδιώχθηκε στο Γενικό Κυβερνείο, σύμφωνα με τη γερμανική πολιτική του «Ζωτικού χώρου». Ομάδες αντίστασης του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους δραστηριοποιούνταν επίσης στην περιοχή. Η περιοχή διοικούνταν ως τμήμα του Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας και χρησίμευε ως έδρα της περιφέρειας/κομητείας ( kreis ) του Κουλμ. Στις 25 Ιανουαρίου 1945, οι γερμανικές δυνάμεις πυρπόλησαν πολλά κτίρια στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου ενός νοσοκομείου, ενός τερματικού σιδηροδρομικού σταθμού και ενός ζυθοποιείου, ενώ υποχωρούσαν. Από την ίδρυσή της, η πόλη είχε μικτό πληθυσμό Πολωνών και Γερμανών, με τους πρώτους να αποτελούν το ⅔ του πληθυσμού της στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. «Shoah (ταινία) Συνέντευξη με τον Γκούσταβ Λάαμπςs» - Συνέντευξη