IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σεμσισάχ Σουλτάνα

Η Σεμσισάχ Σεμσπερί Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سمسیشه سمسپری سلطان) (Τούρκικα: Şemsişah Şemsperi Sultan, 1619 - 1698) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Δ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε το 1619 στη Γεωργία, και ήταν κόρη του Ηγεμόνα Λεβάν Β΄ Νταντιάνι, Πρίγκιπα της Μινγκρέλια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζιλιχάν Νταντιάνι. Ο Σουλτάνος ​​Μουράτ Δ΄ πιστεύεται ότι την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού ταξιδιού. Μερικοί άνθρωποι υποστηρίζουν ότι ο γάμος τους ήταν πολιτικός παρά το γεγονός ότι η χώρα τους δεν είχε δεσμούς ή σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γύρω στη δεκαετία του 1630, έγινε σύζυγος του Μουράτ και μαζί απέκτησαν δύο κόρες, την Χαφσά Σουλτάν και την Αϊσέ Μπεντιά Σουλτάν. Εμφανίστηκε προς το τέλος της βασιλείας του σουλτάνου Μουράτ Δ' ως το Δεύτερη Χασεκί του. Πιθανότατα δεν βρισκόταν ποτέ στο χαρέμι ​​του σουλτάνου. Αντίθετα, είναι πολύ πιο πιθανό να διέμενε σε κάποιο από τα ανάκτορα ή σαράι που ανήκαν στην οικογένεια του σουλτάνου. Μετά τον θάνατο της Μουράτ Δ΄ το 1640, πίστευεται ότι πέθανε δύο μήνες αργότερα, προφανώς αυτοκτονώντας επειδή δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τον σουλτάνο, χωρίς αυτό όμως να είναι αλήθεια. Αποσύρθηκε στο Παλιό Παλάτι όπου και πέθανε, μόνη και εγκαταλελειμμένη, μαζί με τις άλλες γυναίκες του Μουράτ. Πέθανε το 1698 στο Παλιό Παλάτι σε ηλικία 79 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νούουλοπα

Η Νούουλοπα (σαμόα: Nu'ulopa) είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί των νησιών Σαμόα. Ανήκει στο Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται δυτικά της Απολίμα και ανατολικά του Μανόνο.

 Η Νούουλοπα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα, δυτικά του Ουπόλου και δυτικά της Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται δυτικά της Απολίμα και ανατολικά του Μανόνο. Είναι περίπου 50 μέτρα ψηλή. Είναι πλούσια σε δάση. Ξεχωριστή είναι η ύπαρξη ινδικής καρύδας. Κατάλογος νησιών των Σαμόα
Καγιετάνο Κάρπιο

Ο Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο (Salvador Cayetano Carpio, 6 Αυγούστου 1918 - 12 Απριλίου 1983), γνωστός και ως Διοικητής Μαρσιάλ, ήταν ο ιδρυτής και ηγέτης του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (FMLN). Μερικές φορές τον αποκαλούσαν "Χο Τσι Μιν της Λατινικής Αμερικής". Αυτοκτόνησε μετά την κατηγορία από το FMLN πως ήταν υπαίτιος για τη δολοφονία της δεύτερης στη διοίκηση του FMLN Άνα Μαρία στις 6 Απριλίου 1983 στη Μανάγουα, της Νικαράγουας.

 Ο Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο γεννήθηκε το 1918 και ήταν γιος τσαγκάρη. Έγινε ακτιβιστής εργατικών σωματείων στα νιάτα του. Αργότερα συμμετείχε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ, και έγινε ο γενικός γραμματέας του στη δεκαετία του '60. Μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του το πέρασε στη φυλακή, στην εξορία ή στην παρανομία. Σε ηλικία 50 χρόνων ο Κάρπιο κατευθύνθηκε προς τους λόφους με μια μικρή ομάδα γυναικών και αντρών. Υπό την ηγεσία του, η οργάνωσή του - που το 1972 πήρε το όνομα Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FPL) - συνδύασε δημιουργικά τον ένοπλο αγώνα με διαφορετικές μορφές μαζικής οργάνωσης. Συντέλεσε οργανικά στο σχηματισμό του Επαναστατικού Μπλοκ των Ανθρώπων, της μεγαλύτερης από τις δια-τομεακές μαζικές οργανώσεις που κινητοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδων Σαλβαδοριανών στους οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες του τελευταίου μέρους της δεκαετίας του '70. Ως γηραιότερος ηγέτης του επαναστατικού κινήματος και αρχιστράτηγος της μεγαλύτερης οργάνωσής του, ο Κάρπιο ήταν κεντρική μορφή στο Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (FMLN). Άνα Μαρία FMLN Ελ Σαλβαδόρ
Αυστηρά προστατευόμενη περιοχή Ρίτσα

Η Ρίτσα είναι μια αυστηρά προστατευόμενη περιοχή στην επαρχία Γουντάουτα της Αμπχαζίας. Ο κύριος στόχος ύπαρξής της είναι η προστασία της λίμνης Ρίτσα και της χλωρίδας και της πανίδας στη γύρω ορεινή περιοχή.

 Τον 20ο αιώνα, έλεγχος αυτής της περιοχής άλλαζε συχνά. Το 1930, η ΕΣΣΔ ίδρυσε την προστατευόμενη περιοχή Ριτσίνσκι. Όταν η Γεωργία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991, το έδαφος της περιοχής διευρύνθηκε και καθιερώθηκε το σύγχρονο αυστηρά προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο Ρίτσα. Με το ξέσπασμα της σύγκρουσης Αμπχαζίας – Γεωργίας και τον πόλεμο που ακολούθησε, τον ντε φάκτο έλεγχο της περιοχής έχει επί του παρόντος η κυβέρνηση της Αμπχαζίας, η οποία δημιούργησε εδώ το Εθνικό Πάρκο Ριτσίνσκι το 1996. Η αυστηρά προστατευόμενη περιοχή Ρίτσα βρίσκεται στο ορεινό τμήμα της Αμπχαζίας, στη νότια πλαγιά της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου, καλύπτοντας το έδαφος από το φαράγγι του ποταμού Γκέγκι έως το φαράγγι του ποταμού Πστσίτσα. Η έντονη διαφοροποίηση του ανάγλυφου από 100 μ. έως 3.256 χιλιάδες μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (Όρος Αγκέστα) δημιουργεί ένα πλούσιο φάσμα οικολογικών συνθηκών για την ανάπτυξη πολλών φυτών και οικοτόπων. Το μεγαλύτερο, το ωραιότερο και το γνωστότερο από αυτά είναι η λίμνη Ρίτσα. Και άλλες λίμνες όμως - Μικρή Ρίτσα, Γαλάζια Λίμνη - δεν είναι λιγότερο γραφικές και όμορφες. Εδώ υπάρχουν επίσης αρκετοί καταρράκτες, ο γνωστότερος από τους οποίους είναι ο καταρράκτης Γκέγκσκι, που έχει ύψος περίπου 55 μέτρα. Το προστατευόμενο περιοχή δάσος ευξεινοκολχικών φυλλοβόλων έχει πολλά αειθαλή δέντρα του είδους Buxus colchica, δείγματα της Ελάτης της νορτμάνειου (Abies nordmanniana), που υπερβαίνουν σε ύψος πάνω τα 70 μέτρα (πάνω από 230 πόδια) καθώς και δείγματα ιτάμου (Taxus baccata). Υπάρχει επίσης ποικιλία σπάνιων ενδημικών ειδών, όπως τα Lilium kesselringianum, Primula farinosa και άλλα, όπως είναι η ευρέως διαδεδομένη στην περιοχή καμπανούλα (Campanula). Τα θηλαστικά εκπροσωπούνται από το καυκάσιο κόκκινο ελάφι (Cervus elaphus maral), το αγριοκάτσικο δυτικού Καυκάσου (Capra caucasica), τη ρουπικάπρα, το ελάφι Capreolus, το αγριογούρουνο, την αγριόγατα του Καυκάσου (Felis silvestris caucasica) και το ευρωπαϊκό κουνέλι. Πολύ πλούσιος είναι ο τοπικός πληθυσμός των πτηνών - με περισσότερα από 273 είδη, 71 από τα οποία είναι σπάνια. Περίπου 100 είδη πτηνών φωλιάζουν εδώ και άλλα περνούν μέσα από το πάρκο μέσω της ανατολικής Μαύρης Θάλασσας. Εδώ μπορεί κανείς να δει τον χρυσαετό (Aquila chrysaetos), το όρνιο (Gyps fulvus), τον μαυρόγυπα (Aegypius monachus), τον κότσυφα (Turdus merula), τον καλόγερο (Parus major), το είδος Tetraogallus caucasicus, τον χρυσοβσιλίσκο (Regulus regulus) και τον κοινό απίνο (Fringilla coelebs solomkoi). Υπάρχει επίσης ένα σπάνιο είδος βατράχου: ο βάτραχος Pelodytes caucasicus ), ο φρύνος του Καυκάσου (Bufo verrucosissimus) και η πιο συνηθισμένη οχιά του Καυκάσου (Vipera kaznakovi).
Πέδρο Νταμιάνο

Ο Πέδρο Νταμιάνο (πορτογαλικά: Pedro Damião, διεθνώς: Pedro Damiano από το λατινικό Damianus) ήταν Πορτογάλος σκακιστής που γεννήθηκε στην Οντεμίρα το 1480, ήταν φαρμακοποιός στο επάγγελμα και πέθανε το 1544.

 Έγραψε ένα βιβλίο για σκάκι υπό τον τίτλο Questo libro e da imparare giocare a scachi et de li partiti, το οποίο δημοσιεύθηκε στην Ρώμη, το 1512 και κυκλοφόρησε σε οκτώ εκδόσεις μέσα στον 16ο αιώνα. Στο βιβλίο του ο Νταμιάνο περιγράφει τους σκακιστικούς κανόνες, δίδει συμβουλές για την στρατηγική του παιχνιδιού, παρουσιάζει μια επιλογή από σκακιστικά προβλήματα και αναλύει μερικά σκακιστικά ανοίγματα. Είναι το παλαιότερο βιβλίο που δηλώνει ρητά ότι το τετράγωνο στα δεξιά της πρώτης γραμμής του κάθε παίκτη πρέπει να είναι λευκό. Επίσης, προσφέρει συμβουλές σχετικά με το τυφλό παιχνίδι στο σκάκι, ενώ επικεντρώθηκε κυρίως στην ανάγκη να κυριαρχήσει η σημειογραφία με βάση την αρίθμηση των τετραγώνων από το 1 έως το 64.Σε αυτό το βιβλίο ο Νταμιάνο πρότεινε ότι το σκάκι εφευρέθηκε στην Περσία και πήρε το όνομα του Ξέρξη, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήταν γνωστό στα πορτογαλικά ως Xadrez και στα ισπανικά ως Ajedrez, ενώ άλλες απόψεις, πιστεύουν ότι αυτές οι λέξεις προέρχονται από τη σανσκριτική λέξη caturaṅga, και διαδόθηκε μέσω της περσικής λέξης Xaţrandj και της αραβικής λέξης šaṭranj. Στην ανάλυση των σκακιστικών ανοιγμάτων του, δηλώνει πως μετά από 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 (σε αλγεβρική σημειογραφία) η απάντηση 2...Ιγ6 είναι η καλύτερη και η 2...δ6 (που τώρα ονομάζεται Άμυνα Φιλιντόρ), δεν είναι τόσο καλή. Ο Νταμιάνο ορθώς καταδίκασε την 2...ζ6 ως λογικά τη χειρότερη άμυνα (τα μαύρα μπορούν να παίξουν 2...Βθ4 ή 2...Βη5 που είναι και το χειρότερο), αλλά η ειρωνεία είναι ότι στο άνοιγμα αυτό έχει δοθεί απατηλά το όνομά του, και είναι πλεον γνωστό ως Άμυνα Νταμιάνο. Ο ίδιος δηλώνει ότι η κίνηση 1.ε4 και η 1.δ4 είναι οι μόνες καλές πρώτες κινήσεις και ότι η 1.ε4 είναι η καλύτερη. Επίσης, εξέτασε τα ανοίγματα Τζουόκο πιάνο, Ρωσική παρτίδα και Αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας. Hooper, David Vincent; Whyld, Kenneth (1992), The Oxford Companion To Chess (2η έκδοση), Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-280049-3 Murray, Harold James Ruthven (1913), A History of Chess, Clarendon Press (Oxford), ISBN 0-19-827403-3
Έπαυλη Στουκ

Η Έπαυλη Στουκ (ή Βίλα Στουκ) (γερμανικά: Villa Stuck) βρίσκεται στο Μόναχο και αποτελούσε το σπίτι του ζωγράφου Φραντς φον Στουκ. Ο ζωγράφος Φραντς φον Στουκ σχεδίασε ο ίδιος την κατοικία του και ασχολήθηκε με την εσωτερική διακόσμηση του κτιρίου. Στους εξαίσια διακοσμημένους χώρους υποδοχής και εργασίας συνδύασε στοιχεία από την Αρ Νουβό, τον Συμβολισμό και τον Νεοκλασικισμό.

 Ο Φραντς φον Στουκ (1863-1928), γιος μυλωνά από την Κάτω Βαυαρία, έζησε στο Μόναχο, όπου όχι μόνο γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως ζωγράφος, γλύπτης και γραφίστας, αλλά έγινε και καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, έλαβε τίτλο ευγενείας και αυτοαποκαλούνταν "πρίγκιπας της τέχνης". Την περίοδο 1897-1898, ο Στουκ έχτισε για τον εαυτό του ένα εντυπωσιακό μέγαρο, στο οποίο το 1913-1914 πρόσθεσε και ένα μεγάλο εργαστήριο. Η αρχιτεκτονική σύλληψη και η εσωτερική διακόσμηση του μεγάρου, που ήταν επίσης δικό του έργο, συνδύαζε νεοκλασικά και συμβολιστικά στοιχεία, τονίζοντας τη στενή σχέση ζωής και τέχνης. Η έπαυλη διαθέτει κομψά διακοσμημένους χώρους υποδοχής, οι οποίοι μετά το θάνατο του καλλιτέχνη χρησιμοποιήθηκαν για συναντήσεις της υψηλής κοινωνίας του Μονάχου. Οι τοίχοι των δωματίων όπου ζωγράφιζε είναι καλυμμένοι με ψηφιδωτά και πίνακες στο στιλ της Πομπηίας. Εκτός από την εντυπωσιακή επίπλωση, υπάρχουν και θαυμάσια δείγματα των αρετών του Στουκ ως γλύπτη. Στην Έπαυλη Στουκ έχουν εκτεθεί, μεταξύ άλλων, έργα του Luigi Ontani, του Karl Wilhelm Diefenbach καθώς και έργα της συλλογής του Γιώργου Οικονόμου. Enno Burmeister: Villa und Atelier Franz von Stuck in München-Bogenhausen. Baudokumentation. Arbeitshefte zur Denkmalpflege; 38. Μόναχο: Burmeister 1990. Enno Burmeister: Villa und Atelier Franz von Stuck in München-Bogenhausen. Restaurierungskonzept, Kostenberechnung. Arbeitshefte zur Denkmalpflege; 39. Μόναχο: Burmeister 1994. Eva Heilmann: Der Künstler und seine Villa. Künstlerisches Programm und Gesamtkunstwerk. Franz-von-Stuck-Geburtshaus Tettenweis; 29. Tettenweis: Förderkreis Franz-von-Stuck-Geburtshaus 1990. Birgit Jooss: Ateliers als Weihestätten der Kunst. Der „Künstleraltar“ um 1900. Μόναχο 2002 Fritz von Ostini: Villa Franz von Stuck München. Sonderdruck der Innendekoration. Darmstadt: A. Koch um 1900. Die Villa Stuck in München. Inszenierung eines Künstlerlebens. Μόναχο 1992. Nicolette Baumeister: Architektur neues München - Münchner Baukultur 1994 - 2004, S. 102, Verlagshaus Braun, Βερολίνο 2004. ISBN 3-935455-50-X Jo-Anne Birnie Danzker: Die Villa Stuck. Hatje Cantz, 2007. ISBN 978-3-7757-1897-4. Επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου της Έπαυλης Στουκ
Otenet

Η Otenet Α.Ε. ήταν μια εταιρεία που ιδρύθηκε το 1996 και είχε ως αντικείμενό της την παροχή τηλεπικοινωνιακών και διαδικτυακών υπηρεσιών στον ελλαδικό χώρο και σε ορισμένες χώρες του εξωτερικού. Κατά το 2006 ο ΟΤΕ κατείχε το 94,58% του μετοχικού κεφαλαίου ενώ το υπόλοιπο 5,42% κατείχε το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η Otenet Α.Ε. διέθετε δύο θυγατρικές, την Voice@net, εταιρεία παροχής υπηρεσιών φωνής η οποία εντάχθηκε τον Ιούνιο του 2002 και την OTENET Κύπρου (Otenet Cyprus Ltd) που ιδρύθηκε στην Λευκωσία το 2000 και της οποίας παλαιότερα κατείχε το 60% του μετοχικού κεφαλαίου. Το 2005 απασχολούσε συνολικά 317 εργαζόμενους.

 Το δίκτυο της Otenet ήταν εξοπλισμένο με εξήντα τέσσερις ιδιόκτητους κόμβους, σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών της Ελλάδας. Για τη διασύνδεση αυτών, χρησιμοποιούνταν κυκλώματα μέγιστης ταχύτητας 310 Mbps (για τη ζεύξη Αθήνας-Θεσσαλονίκης) και ελάχιστης ταχύτητας 4 Mbps, 2 Mbps και 1 Mbps. Η διασύνδεση του δικτύου με το διεθνές διαδίκτυο, επιτυγχάνονταν μέσω κυκλωμάτων οπτικών ινών συνολικής χωρητικότητας 3.5 Gbps και με σημεία διασύνδεσης τους κόμβους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Η Otenet προσέφερε σύνδεση στο διαδίκτυο μέσω γραμμών PSTN, ISDN, ADSL και μισθωμένων κυκλωμάτων. Επίσης διέθετε ιδιόκτητο κέντρο δεδομένων όπου παρείχε φιλοξενία εξοπλισμού, φιλοξενία ιστοσελίδων, ενοικίαση εξοπλισμού, διαχείριση εξοπλισμού και εφαρμογών, και υπηρεσίες streaming ήχου/εικόνας. Ο ίδιος ο ΟΤΕ έχει κατηγορηθεί και έχουν κατατεθεί αιτήσεις για ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του στην ΕΕΤΤ από άλλους παρόχους διαδικτυακών υπηρεσιών, για την προνομιακή συμπεριφορά του και την εκμετάλλευση της de facto δεσπόζουσας θέσης του για την προώθηση των συμφερόντων της Otenet. Η εταιρεία συστάθηκε στις 30 Μαΐου 1996 αρχικά ως Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Παροχής Προϊόντων και Υπηρεσιών Internet με το διακριτικό τίτλο Otenet και έδρα την Αθήνα. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, η Otenet μεταφέρεται στο Μαρούσι. Στα τέλη του 1999, η εταιρεία μετατρέπεται σε Otenet Α.Ε. Στα μέσα του 2004, η Otenet συγχωνεύτηκε με την Ανώνυμη Εταιρεία Παροχής Τουριστικών Προϊόντων και Υπηρεσιών μέσω Internet με τον διακριτικό τίτλο Travel GR by Otenet απορροφώντας την εξολοκλήρου ενώ στις αρχές του 2008, η ίδια η Otenet απορροφήθηκε εξολοκλήρου από τον ΟΤΕ. Τον Μάιο του 2008, απέκτησε το 100% της Voice@net, εταιρείας υπηρεσιών τηλεφωνίας στην οποία είχε τότε η Τρόπαια Συμμετοχική σύνολο συμμετοχής 15,93% (έναντι του 50% που απέκτησε τον Νοέμβριο του 1999), έναντι 1,3 εκατομμυρίων ευρώ. otenet.gr my.otenet.gr
Σχέσεις Κύπρου και Κατάρ

Ως σχέσεις Κύπρου και Κατάρ εννοούνται οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Κράτους του Κατάρ. Το Κατάρ εκπροσωπείται στην Κύπρο μέσω της πρεσβείας του στη Λευκωσία. Η Κύπρος εκπροσωπείται στο Κατάρ μέσω της πρεσβείας της στη Ντόχα.

 Οι διμερείς επαφές μεταξύ των δύο χωρών ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 όταν η Κύπρος ήταν βρετανική αποικία. Εκείνη την εποχή, Κύπριοι επένδυσαν στην καταριανή οικονομία και ίδρυσαν επιχειρήσεις. Η πρεσβεία του Κατάρ στη Λευκωσία εγκαινιάστηκε το 2007. Ο Σουλτάν Ιμπραήμ Αλ-Μαχμούντ είναι ο τρέχων Καταριανός πρέσβης στην Κύπρο. Η κυπριακή πρεσβεία στη Ντόχα εγκαινιάστηκε το 2003. Η κυπριακή πρεσβεία στο Κατάρ είναι η πρώτη κυπριακή πρεσβεία σε κράτος-μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Ο σημερινός κύπριος πρέσβης στο Κατάρ είναι ο Χαράλαμπος Παναγίδης. Τον Απρίλιο του 2010, ο καταριανός εμίρης Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί διεξήγαγε επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο. Κατά την διάρκεια της επίσκεψης υπεγράφη προκαταρκτική συμφωνία. Το θέμα της συμφωνίας ήταν η κοινή επένδυση των δύο χωρών σε ακίνητα. Τον Μάιο του 2011, η Κύπρος και το Κατάρ οριστικοποίησαν την συμφωνία. Η συμφωνία συνεπαγόταν με αναπτυξιακά έργα κοντά στο Χίλτον Λευκωσίας, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου εμπορικού κέντρου, πεντάστερου ξενοδοχείου, γραφείων και διαμερισμάτων.Σε δηλώσεις του στον τύπο, ο πρόεδρος Χριστόφιας δήλωσε ότι μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν ήταν οι διμερείς σχέσεις Κύπρου-Κατάρ και τρόποι για την ενίσχυση τους. Επίσης συζητήθηκε ότι η κοινή επένδυση με την Qatari Diar ήταν μεγάλης σημασίας, σημειώνοντας το υψηλό επίπεδο των διμερών σχέσεων και την ταχεία άνοδο της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Οι εισαγωγές της Κύπρου από το Κατάρ σχεδόν διπλασιάστηκαν από το 2006 έως το 2010, ενώ οι κυπριακές εξαγωγές προς το Κατάρ αυξήθηκαν σημαντικά. Το 2010, το Κατάρ ήταν ο 22ος μεγαλύτερος εισαγωγέας της Κύπρου.
Κωνσταντία της Προβηγκίας

Η Κωνσταντία γνωστή και ως «Κωνσταντία του Βιεν», γαλλ.: Constance de Provence / de Vienne (γενν. γύρω στο έτος 920 - απεβ. μεταξύ 963 και 966) ήταν κόμισσα της Αρλ.

 Ο ηγούμενος Μωρίς Σωμ (Maurice Chaume) ήταν ο πρώτος, που έδειξε ότι το μικρό όνομα της τελευταία΄ αναφερόταν στον κόμη της Βιέννης Κάρολο-Κωνσταντίνο, γιος της Άννας των Μακεδόνων και του Λουδοβίκου Γ΄ του Τυφλού, βασιλιά της Προβηγκίας (887-928), βασιλιά της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") (900-905) και βασιλιά της Γερμανίας ("Ρωμαίου αυτοκράτορα της Δύσης") (901-905). Έτσι έχουν προταθεί δύο θεωρίες σχετικά με τον οικογενειακό δεσμό, που διατηρούν η Κωνσταντία της Προβηγκίας και ο Κάρολος-Κωνσταντίνος κόμης του Βιεν: Ο Σωμ προτείνει ότι ήταν κόρη του Καρόλου-Κωνσταντίνου . Ωστόσο, το ονομαστικό επιχείρημα πάσχει από την παρουσία αρκετών «Κωνσταντιών» στα καταστατικά του Κλουνύ μεταξύ 891 και 946 και πολλών «Κωνσταντίνων», των οποίων η παρουσία μένει να εξηγηθεί. Ο Ζαν-Πιέρ Πολύ (Jean-Pierre Poly) προτείνει ότι είναι η αδελφή του Καρόλου-Κωνσταντίνου, αλλά ο γιος της Γουλιέλμος Α΄ ο Ελευθερωτής γεννήθηκε γύρω στο 950-955 και η ίδια δεν θα μπορούσε να είχε γεννηθεί πριν από το 910-915.Επομένως, η χρονολογία δεν αντιτίθεται στην Κωνσταντία της Προβηγκίας, ότι ήταν κόρη του Καρόλου-Κωνσταντίνου και της Τιμπέρζ ντε Σανς (Thieberge de Sens), έτσι η πρώτη πρόταση είναι η πιο κοινά αποδεκτή . Θα μπορούσε να είναι και ανιψιά του Καρόλου-Κωνσταντίνου, αλλά είναι πολύ απίθανο ο τελευταίος να είχε αδελφή ή αμφιθαλή αδελφό (καθώς ο γάμος των γονιών ήταν σύντομος και αυτή δεν αναφέρεται στις πηγές). Παντρεύτηκε πριν από το 942, αλλά πιθανότατα γύρω στο 945 - 948 (λόγω της πολύ νεαρής ηλικίας του Μπόζον), τον Μπόζον Β' (928 † 968), κόμη της Αρλ και απέκτησε δύο γιους : Ρότμπολντ Α΄ (Rotbald, Roubaud) (απεβ. 1008). Γουλιέλμος Α΄ (Guillaume), γνωστός ως ο Απελευθερωτής (γενν. γύρω στο 950 - απεβ. μετά τις 29 Αυγούστου 993), κόμης της Αρλ και της Προβηγκίας και στη συνέχεια μαρκήσιος της Προβηγκίας το 975. Είναι ο πατέρας τηςQ Κωνσταντίας της Αρλ, συζύγου του βασιλιά Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας. Christian Settipani, Nos ancêtres de l'Antiquité : étude des possibilités de liens généalogiques entre les familles de l'Antiquité et celles du haut Moyen-Âge européen, Paris, Christian, 1991, 263 p. (ISBN 2864960508). Christian Settipani, La Préhistoire des Capétiens (Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, vol. 1), Villeneuve-d'Ascq, éd. Patrick van Kerrebrouck, 1993, 545 p. (ISBN 978-2-95015-093-6).
1930 Εωσφόρος

Ο Εωσφόρος (Lucifer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,9. Ανακαλύφθηκε το 1964 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Ελίζαμπεθ Ρόμερ, που παρατηρούσε από το Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και πήρε το όνομά του από τον Εωσφόρο.

 Η μέση διάμετρος του Εωσφόρου εκτιμάται σε 27,0 ± 3,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Cgh (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,106 ± 0,030. Ο Εωσφόρος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες και 3 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βεατρίκη της Ναβάρρας, κόμισσα του Λα Μαρς

Η Βεατρίκη της Ναβάρρας (1392-1412/1415) από τον Οίκο των Καπετιδών-Εβρέ ήταν κόρη του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ελεονόρας των Ιβρέα-Τραστάμαρα, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης.

 Ήταν μέλος του Οίκου των Εβρέ. Τα επιζώντα αδέρφια της ήταν η Λευκή (Μπλανς) Α΄ της Ναβάρρας, σύζυγος του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και η Ισαβέλλα της Ναβάρρας, σύζυγος του Ιωάννη Δ΄ του Αρμανιάκ. Η Βεατρίκη παντρεύτηκε το 1406 στην Παμπλόνα τον Ιάκωβο Β΄ των Βουρβόνων κόμη του Λα Μαρς, γιο του Ιωάννη Α΄ κόμη του Λα Μαρς και της Αικατερίνης του Βαντόμ. Το ζεύγος απέκτησε τρία παιδιά: την Ισαβέλλα (1408- μετά το 1445), μοναχή στη Μπεζανσόν τη Μαρία (1410- μετά το 1445), μοναχή στην Αμιένη την Ελεονόρα (1412- μετά την 21η Αυγούστου 1464), η οποία παντρεύτηκε τον Βερνάρδο ντ’Αρμανιάκ, κόμη του ΠαρντιάκΔεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία θανάτου της Βεατρίκης. Απεβίωσε ανάμεσα στα 1412 και 1415, πιθανότατα κατά τη γέννηση της κόρης της Ελεονόρας το 1412.
Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Κορσικής

Το Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Κορσικής είναι μια Μαχητική/Τρομοκρατική ομάδα που υποστηρίζει μια ελέυθερη Κορσική, ξεχωριστή από τη Γαλλία . Η οργάνωση ήταν κυρίως παρούσα στην Κορσική και λιγότερο στην ηπειρωτική Γαλλία. Τυπικές μαχητικές/τρομοκρατικες ενέργειες του FLNC ήταν βομβαρδισμοί δημοσίων κτιρίων, τραπεζών, τουριστικών υποδομών, στρατιωτικών κτιρίων και άλλα αντιληπτά γαλλικά σύμβολα, εκτός από επιθέσεις κατά αμάχων, ένοπλη ληστεία τραπεζών και εκβιασμό κατά ιδιωτικών επιχειρήσεων μέσω των λεγόμενων « επαναστατικών φόρων» .Δεν ήταν ασυνήθιστο για το FLNC να έχει ως στόχους μεμονωμένους ανθρώπους, όπως ο Claude Érignac που σκοτώθηκε το 1998.

 Το FLNC δημιουργήθηκε με την ένωση της Ghjustizia Paolina και της Fronte Paesanu Corsu di Liberazione, των δύο μεγαλύτερων ένοπλων οργανώσεων της Κορσικής . Οι πρωτες επιθέσεις του Εθνικού Μετώπου Απελευθέρωσης της Κορσικής πραγματοποιηθήκαν τη νύχτα της 4ης Μαΐου 1976 με 21 βόμβες που εξερράγησαν στο Ajaccio, Bastia, Sartène, Porto-Vecchio και σε άλλες πόλεις της Κορσικής. Στις 5 Μαΐου το FLNC ανακοίνωσε επίσημα την ύπαρξή του όταν εξέδωσε ένα δίγλωσσο μανιφέστο το οποίο ανέλαβε επίσης την ευθύνη για τις επιθέσεις της προηγούμενης νύχτας. Το μανιφέστο περιείχε έξι αιτήματα: Η αναγνώριση του Εθνικού Δικαίου των ανθρώπων της Κορσικής. Η κατάργηση όλων των οργάνων της γαλλικής αποικιοκρατίας – συμπεριλαμβανομένου του Γαλλικού Στρατού. Η συγκρότηση μιας λαϊκής δημοκρατικής κυβέρνησης που θα εξέφραζε τη βούληση και τις ανάγκες του λαού της Κορσικής. Η κατάσχεση των «αποικιακών» κτημάτων. Αγροτική μεταρρύθμιση για να εκπληρώσει τις φιλοδοξίες των αγροτών, των εργατών και των διανοουμένων και να απαλλάξει τη χώρα από κάθε μορφή εκμετάλλευσης. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του λαού της Κορσικής.Το 2014, η οργάνωση ανακοίνωσε τη διακοπή του ένοπλου αγώνα της, την οποία επιβεβαίωσαν και πάλι το 2016 Παρ' όλα αυτά, έχουν προκύψει μέχρι στιγμής και εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται ορισμένες μικρές αποσπασματικές ομάδες . Το FLNC προειδοποίησε το 2016 ότι οποιεσδήποτε επιθέσεις στην Κορσική από το ISIL θα αντιμετωπιστούν με γρήγορα αντίποινα. Κορσικανός εθνικιστικός ιστότοπος, κυρίως στα γαλλικά, με πολλές πληροφορίες για το FLNC
Δαβίδ Α΄ Ανογκίν

Ο Δαβίδ Α΄ ο Ακτήμων, αρμενικά: Դավիթ Անհողին‎ David I Anhoghin, (άκμασε το διάστημα 989 - 1048) από τον Οίκο των Βαγρατιδών διαδέχθηκε τον πατέρα του στο θρόνο του βασιλείου του Τασίρ-Ντζοραγκέτ.

 Ήταν γιος τού Γεωργίου Α΄ βασιλιά του Τασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί), το οποίο διαδέχθηκε. Το επίθετό του Ακτήμων (Anhoghin) αναφέρεται σε μία προσωρινή απώλεια των εδαφών του, που υπέστη μετά από μία ήττα από τον βασιλιά του Ανί. Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του: Γεώργιος Β΄ του Λορί και Γκαγκίκ του Καχέτι.
Εκλογές στον Λίβανο

Ο Λίβανος είναι μία κοινοβουλευτική δημοκρατία στην οποία διεξάγονται βουλευτικές εκλογές κάθε 4 χρόνια καθώς και δημοτικές εκλογές. Το εκλογικό σύστημα του Λιβάνου είναι ιδιαίτερα περίπλοκο για να διασφαλιστεί η δίκαιη αντιπροσώπευση στην βουλή όλων των αναγνωρισμένων θρησκευτικών κοινοτήτων. Κάθε τέτοια κοινότητα έχει έναν συγκεκριμένο αριθμό εδρών στην βουλή, όπως καθορίζεται από το Σύνταγμα του Λιβάνου, το οποίο με την σειρά του είναι αποτέλεσμα της Συμφωνίας του Ταΐφ του 1989. Η συμφωνία αυτή τερμάτισε τον Λιβανικό Εμφύλιο Πόλεμο.

 Σύμφωνα με το σύνταγμα του Λιβάνου, τόσο οι Χριστιανοί όσο και οι Μουσουλμάνοι θα έχουν τον ίδιο αριθμό εδρών στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Δεδομένου ότι το κοινοβούλιο αποτελείται από 128 έδρες συνολικά, τότε κάθε μια από τις δύο μεγάλες θρησκείες που προαναφέρθηκαν θα έχουν 64 έδρες στην βουλή. Στην συνέχεια, όμως, κάθε θρησκεία υποδιαιρείται σε επιμέρους θρησκευτικές κοινότητες. Κάθε τέτοια κοινότητα λαμβάνει έναν αριθμό εδρών ανάλογο του συνολικού πληθυσμού της θρησκευτικής ομάδας. Τελικά, η κατανομή των εδρών της βουλής είναι η εξής: Ο Λίβανος διαιρείται, σύμφωνα με τον τελευταίο εκλογικό νόμο, σε 17 εκλογικές περιφέρειες. Κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει έναν ορισμένο αριθμό βουλευτών. Η θρησκευτική ομάδα στην οποία ανήκουν οι βουλευτές που θα εκλεγούν είναι προκαθορισμένη από πριν. Έτσι, σε κάποιες εκλογικές περιφέρειες μπορεί να εκλέγονται μόνο Μαρωνίτες και Σιίτες βουλευτές, ενώ σε κάποια άλλη Σιίτες, Δρούζοι, Σουνίτες και Έλληνες Ορθόδοξοι βουλευτές Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Μαΐου του 2022. Ήταν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές που διοργανώνονταν έπειτα από τις μαζικές διαδηλώσεις του 2019, καθώς και την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού, το 2020. Σε αυτήν την φάση ο Λίβανος βρισκόταν στην μέση μία βαθύτατης οικονομικής κρίσης. Από τις εκλογές, η Χεζμπολάχ και οι σύμμαχοί της έχασαν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, ενώ εκλέχτηκε και ένας μικρός, αλλά καθόλου αμελητέος αριθμός μεταρρυθμιστών βουλευτών. Από τις εκλογές, η Χεζμπολάχ και οι σύμμαχοί της κέρδισαν μία καθαρή πλειοψηφία στην βουλή. Ταυτόχρονα, το Μελλοντικό Κόμμα, του Σαάντ Χαρίρι υπέστητε βαριά ήττα. Οι εκλογές διεξήχθησαν έπειτα από 5 χρόνια καθυστέρησης. Ενώ, δηλαδή, ήταν κανονικά προγραμματισμένες να γίνουν το 2013, το κοινοβούλιο επέκτεινε πολλές φορές την διάρκεια της θητείας του, προφασιζόμενο την ανάγκη για εκλογική μεταρρύθμιση πριν τις επόμενες εκλογές, καθώς και την έλλειψή ασφάλειας λόγω του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου. Προηγουμένως, εκλογή Προέδρου έγινε τα έτη 1936, 1943, 1948, 1952, 1958, 1964, 1970, 1976, 1982 (Αύγουστος), 1982 (Σεπτ.), 1989 (5 Νοεμ.), 1989 (24 Νοεμ.), 1998, 2008 και 2014–2016.
Έβαν Σπηλιωτόπουλος

Ο Έβαν Σπηλιωτόπουλος (αγγλικά: Evan Spiliotopoulos) είναι Ελληνοαμερικανός σεναριογράφος, γνωστός για τις ταινίες «Ηρακλής», «Tinker Bell and the Lost Treasure» και «Beauty and the Beast» Έχει γράψει επίσης το σενάριο για την ταινία «The Huntsman: Winter’s War».

 Ο Σπηλιωτόπουλος γεννήθηκε στην Ελλάδα και έμεινε στη χώρα μέχρι το λύκειο. Αμέσως μετά πήγε στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ, όπου πήρε πτυχίο στη Θεωρία Κινηματογράφου, και στη συνέχεια φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, όπου έκανε μεταπτυχιακό στη Σεναριογραφία. Μετά και τη μετακόμισή του στο Λος Άντζελες το 1995, η πρώτη του δουλειά στη βιομηχανία του κινηματογράφου ήταν η τηλεταινία «Trial by Fire», όπου έκανε την πρακτική του. Έβαν Σπηλιωτόπουλος στην IMDb Συνέντευξη στο Scripts & Scribes
Αλώνια Σελλάδων Άρτας

Τα Αλώνια είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σελλάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κομποτίου, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Τα Αλώνια είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στον κάμπο του ποταμού Λούρου, πάνω στην Εθνική Οδό Αντιρρίου-Ιωαννίνων (ΕΟ 951) και δίπλα στην Εγνατία Οδό (Α 5), κοντά και δυτικά από το Κομπότι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΝΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σελλάδων του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σελλάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κομποτίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κομποτίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) buk.gr Google Earth eetaa.gr
Δημήτριος Ταγκόπουλος

Ο Δημήτριος Ταγκόπουλος (Ύδρα 1860 – 21 Μαρτίου 1926) ήταν Έλληνας πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και εκδότης. Αν και εργάστηκε στον χώρο της δημοσιογραφίας, διακρίθηκε περισσότερο ως λογοτέχνης, κριτικός και θεατρικός συγγραφέας. Γνωστότατο είναι το περιοδικό Νουμάς, που ο ίδιος εξέδωσε.

 Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας αλλά για βραχύ χρονικό διάστημα, καθώς επιδόθηκε στο γράψιμο σε εφημερίδες της εποχής, όπως ο Ραμπαγάς, η Εστία και το Έθνος. Σύμφωνα με άλλη πηγή, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1890 αναγορεύθηκε διδάκτορας της ιατρικής, ενώ στη συνέχεια άσκησε για μικρό διάστημα την ιατρική στη Θεσσαλία. Επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1896 και από τότε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα γράμματα. Είχε ήδη εκδώσει τη σατιρική εφημερίδα Δον Κιχώτης το 1894. Εξέδωσε και το δικό του περιοδικό, τον Νουμά, το 1903, ένα περιοδικό το οποίο αναδείχθηκε σε στυλοβάτη της δημοτικής γλώσσας. Το «Νουμάς» το είχε ήδη χρησιμοποιήσει ο ίδιος ως ψευδώνυμο στην Εστία. Χρησιμοποιούσε επίσης σε άλλα έντυπα το ψευδώνυμο «Κύριος Ιερεμίας». Ο Δ. Ταγκόπουλος φιλοδοξούσε να θεωρείται κυρίως θεατρικός συγγραφέας. Διορίστηκε γραμματέας στη Σχολή Καλών Τεχνών και τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, που συνέβη το 1926. Πρώτοι στίχοι (1890) Ζωντανοί και πεθαμένοι (1905) Ο άσωτος (1906) Οι αλυσίδες (1907) Στην εξώπορτα (1908) Μαύρο χέρι (1911) Ο λυτρωμός (1921) Το καινούριο σπίτι (1922) Μητέρα (1924) Τα τραγούδια του Ραμπαγά (1898, με κείμενα του Κλ. Τριανταφύλλου) Οι απόγονοι (1914) Πίσω από τα κάγκελα (1919) Τρία διηγήματα (1919) Πλάι στην αγάπη ( 1920) Αγαπώντας κι άλλα διηγήματα (1922) Θέμης Βρανάς (1923) Δυο αγάπες (1924) Φιλολογικά πορτραίτα (1922). Αρχείο τευχών του "Νουμά"
Αγγλική γλώσσα στην Ευρώπη

Η αγγλική γλώσσα στην Ευρώπη, ως μητρική γλώσσα, ομιλείται κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Εκτός από αυτές τις χώρες, έχει επίσημο καθεστώς στη Μάλτα, τις κτήσεις του Στέμματος (Νήσος του Μαν, Τζέρσεϋ και Γκέρνσεϊ), το Γιβραλτάρ και τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας (δύο από τα Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη). Στο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, τα αγγλικά έχουν επίσημη θέση ως περιφερειακή γλώσσα στα νησιά της Saba και Sint Eustatius (βρίσκεται στην Καραϊβική). Σε άλλα μέρη της Ευρώπης, τα Αγγλικά ομιλούνται κυρίως από εκείνους που την έχουν μάθει ως δεύτερη γλώσσα, αλλά επίσης, σε μικρότερο βαθμό, από κάποιους ομογενείς από ορισμένες χώρες στον αγγλόφωνο κόσμο.

 Η αγγλική γλώσσα είναι η de facto επίσημη γλώσσα της Αγγλίας, η μόνη επίσημη γλώσσα του Γιβραλτάρ και του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας και μία από τις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, της Μάλτας, της Βόρειας Ιρλανδίας, της Σκωτίας, της Ουαλίας, της Νήσου του Μαν, του Τζέρσεϋ και Γκέρνσεϊ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας δημιουργούν μια «ευρωπαϊκή αγγλόσφαιρα» με έκταση περίπου 316.000 km 2 (122.000 τετραγωνικά μίλια) και πληθυσμό άνω των 71 εκατομμυρίων. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2006, το 13% των πολιτών της ΕΕ μιλούν αγγλικά ως μητρική τους γλώσσα. Ένα άλλο 38% των πολιτών της ΕΕ δηλώνει ότι έχουν επαρκείς γνώσεις στα αγγλικά για να συνομιλήσουν, οπότε η συνολική προσέγγιση των αγγλικών στην ΕΕ είναι 51%. Τα αγγλικά είναι η πιο γνωστή ξένη γλώσσα σε 19 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκτός της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου). Στην Ευρώπη των 25, η βασική γνώση της αγγλικής γλώσσας (συμπεριλαμβανομένων των φυσικών ομιλητών) σαφώς ομιλείται από το 38% του πληθυσμού, ακολουθούμενο από τα γερμανικά και τα γαλλικά (και τα δύο 14%), τα ρωσικά και τα ισπανικά (6%) και τα ιταλικά (3%). Μια «άριστη» γνώση της αγγλικής βρίσκεται κυρίως στη Μάλτα (52%), στη Δανία (44%), στην Κύπρο (42%) και στη Σουηδία (40%). Τα ποσοστά βασικών γνώσεων ποικίλλουν πολύ μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών: είναι υψηλά στην προαναφερθείσα Μάλτα, τη Δανία και τη Σουηδία, αλλά χαμηλά στη Ρωσία, την Ισπανία (12%), την Ουγγαρία (14%) και τη Σλοβακία (14%). Κατά μέσο όρο, το 2012, το 38% των πολιτών της ΕΕ (εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία) δήλωσαν ότι είχαν επαρκή γνώση της αγγλικής γλώσσας για να είναι σε θέση να συνομιλούν.
Τεχνητή Λίμνη Αργάκας

Η Τεχνητή Λίμνη Αργάκας είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Πάφου στην Κύπρο. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται στη Μακούντα, ενώ μικρό μέρος της βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων των κοινοτήτων Κυνούσα και Αργάκα.

 Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε λιθόρριπτο φράγμα, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1964. Την ίδια χρονιά λειτούργησε η τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρας).Η Τεχνητή Λίμνη Αργάκας έχει χωρητικότητα 0,99 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Μακούντα. Η Τεχνητή Λίμνη Αργάκας κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί αρδευτικούς σκοπούς. Η Τεχνητή Λίμνη Αργάκας υπερχειλίζει σχεδόν κάθε χρόνο.Η Τεχνητή Λίμνη Αργάκας εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: λαβράκι, γατόψαρο, αλβούρνος, κυπρίνος, κουνουπιέρης και κοκκινοφτέρα. Κατάλογος φραγμάτων και τεχνητών λιμνών της Κύπρου «Φράγματα της Κύπρου» (PDF). Λευκωσία: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. 2009. σελ. 43. ISBN 978-9963-38-680-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων: Κατάλογος φραγμάτων». www.moa.gov.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019.
Βίτι Λέβου

Το Βίτι Λέβου είναι το μεγαλύτερο νησί της Δημοκρατίας των Φίτζι. Σε αυτό βρίσκεται η πρωτεύουσα των Φίτζι, Σούβα, και η πλειοψηφία του πληθυσμού των Φίτζι.

 Το Βίτι Λέβου είναι το μεγαλύτερο νησί της Δημοκρατίας των Φίτζι, στο οποίο κατοικεί το 70% του πληθυσμού (περίπου 600.000 άτομα) και είναι το κέντρο του αρχιπελάγους των Φίτζι. Έχει μήκος 146 χιλιόμετρα και πλάτος 106 χιλιόμετρα, και έχει έκταση 10.388 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Οι σεισμοί και οι ηφαιστειακές εκρήξεις διαμόρφωσαν το κάπως τραχύ έδαφος του νησιού, το οποίο χωρίζεται περίπου στη μέση από μια οροσειρά που εκτείνεται από βορρά προς νότο. Το κέντρο του νησιού είναι δασώδες και περιλαμβάνει την υψηλότερη κορυφή του έθνους, το Όρος Τομανίβι (παλιότερα γνωστό ως Όρος Βικτώρια), το οποίο ανέρχεται στα 1.324 μέτρα. Η ανατολική πλευρά του νησιού δέχεται έντονες βροχοπτώσεις, ιδιαίτερα στα βουνά και εκεί βρίσκονται τα τροπικά υγρά δάση των Φίτζι. Η δυτική πλευρά (που στην καθομιλουμένη ονομάζεται «καυτή δύση») είναι αισθητά πιο ξηρή και εκεί βρίσκονται τα τροπικά ξηρά δάση των Φίτζι. Το νησί Βίτι Λέβου είναι το μοναδικό γνωστό μέρος στο οποίο ζει ένα από τα μεγαλύτερα έντομα στον κόσμο, το γιγαντιαίο μακρυκέρατο σκαθάρι των Φίτζι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Viti Levu στο Wikimedia Commons
Φτερωτός Θεός

Το Φτερωτός Θέος (τούρκικα: Erkenci Kuş, γνωστό κι ως Πρώϊμο Πουλί) είναι ο τίτλος μιας δημοφιλούς τουρκικής σαπουνόπερας. Το σενάριο επιμελούνται οι Ασλί Ζενγκίν και Μπανού Ζενγκίν Τακ. Είναι ένα ρομαντικό και κωμικό σήριαλ. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην ελληνική τηλεόραση στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ στις 8 Ιουλίου 2019, με καθημερινό διπλό επεισόδιο, αντικαταστώντας το Survivor Ελλάδα - Τουρκία.

 Η ιστορία ξεκινά με τη Σανέμ (Ντεμέτ Οζντεμίρ), που ανοίγει κάθε πρωί, στη θέση του πατέρα της, Νιχάτ (Μπεράτ Γενιλμέζ), το μπακάλικο που ανήκει στην οικογένειά της, καθώς εκείνος από μικρή ηλικία, τις πολύ πρωινές ώρες, υποφέρει από δύσπνοια. Η Σανέμ είναι ένα αγνό, λαϊκό κορίτσι που έχει όνειρο να γίνει συγγραφέας αναγκάζεται από τους γονείς της να πιάσει δουλειά στην διαφημιστική εταιρία που δουλεύει η αδερφή της Λεϊλά (Οζνούρ Σερτσελέρ) για να μην παντρευτεί τον παιδικό της φίλο Ζεμπερτζέτ (Τσιχάν Ερτζάν), ο οποίος είναι ερωτευμένος από παιδί μαζί της. Στην εταιρία θα την εκμεταλλευτεί ο μικρός γιος του αφεντικού Εμρέ Ντιβίτ (Μπιράντ Τουντζά) με σκοπό να καταστρέψει την εταιρία που τώρα έχει τα ηνία της ο μεγάλος του αδερφός Τζαν (Τζαν Γιαμάν). Ο Τζαν είναι ένας όμορφος, περιπετειώδης νέος, λάτρης των σπορ και της φύσης, που λατρεύει να περνά χρόνο μακριά από την κοντόφθαλμη λογική της ζωής στην πόλη. Αυτό που δεν υπολογίζει ο Εμρέ είναι πως η Σανέμ ερωτεύεται τον Τζαν. Ανάμεσα στον Τζαν και τη Σανέμ θα δημιουργηθεί ένας ιδιαίτερος δεσμός γεμάτος περιπέτειες και βαθιά συναισθήματα. Φτερωτός Θεός στην IMDb
Τάκης Θεοδωρικάκος

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Θεοδωρικάκος (Κερατσίνι Πειραιώς, 27 Δεκεμβρίου 1964) είναι Έλληνας πολιτικός ερευνητής - αναλυτής και πολιτικός που διατέλεσε υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

 Γεννήθηκε το 1964 στο Κερατσίνι. Αποφοίτησε από το λύκειο της Ιωνιδείου Προτύπου Σχολής Πειραιά. Είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει πραγματοποιήσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών στο αντικείμενο “Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία” με ειδίκευση στην Κοινωνιολογία. Πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές στις “Πολιτικές επιρροές στην Αθλητική Πολιτική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μετά τη Μεταπολίτευση” στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Από το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014 έως και το ακαδημαϊκό έτος 2018-2019, διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής και στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου μαθήματα σχετικά με τις Κρατικές πολιτικές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, την κοινωνική πολιτική, την εκλογική συμπεριφορά και ανάλυση και τα πολιτικά κόμματα και δημοσκοπήσεις, ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό (Ε.ΔΙ.Π.). Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης και πρόεδρος της εταιρείας GPO ΑΕ, από το 2000 έως το 2016, έχοντας την επιστημονική εποπτεία σε εκατοντάδες κοινωνικές και πολιτικές έρευνες στην Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία και Ρουμανία. Έχει επίσης παρουσιάσει δεκάδες πολιτικές έρευνες σε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει πάρει μέρος σε δεκάδες συνέδρια και έχει αρθρογραφήσει για μια σειρά κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά. Ασχολείται με την πολιτική από τη νεαρή του ηλικία και παλαιότερα υπήρξε μέλος της ΚΝΕ. Τον Ιανουάριο του 1990, στο 5ο συνέδριο της ΚΝΕ, που πραγματοποιήθηκε μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ του 1989, εκλέχτηκε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ. Το 1991 προσχώρησε στο ΣΥΝ και το 1993 στο ΠΑΣΟΚ.Διετέλεσε Αντινομάρχης Πειραιά από το 1994 έως το 1996. Ορίστηκε Σύμβουλος Στρατηγικής του Προέδρου της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη τον Οκτώβριο του 2015 και Συντονιστής Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, από τον Οκτώβριο του 2016, έως τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουλίου 2019. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία και στις 9 Ιουλίου του 2019 ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κατόπιν του ανασχηματισμού κυβέρνησης την 31η Αυγούστου 2021, ορίστηκε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αντικαθιστώντας τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Εμίντιο Ντε Φελίτσε

Ο Εμίντιο Ντε Φελίτσε (Emidio De Felice, Μιλάνο, 1918 – Γένοβα, 1993) ήταν Ιταλός καθηγητής πανεπιστημίου, γλωσσολόγος και λεξικογράφος. Καθηγητής πανεπιστημίου από το 1963, δίδαξε γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας. Συνέταξε λεξικά και γραμματικές της λατινικής και ιταλικής γλώσσας, επικεντρώνοντας από τη δεκαετία του 1960 το ενδιαφέρον του στην ονοματολογία, την επεξεργασία και μελέτη των κυρίων ονομάτων, τοπωνυμίων και ανθρωπωνυμίων, της ιταλικής γλώσσας.

 La pronuncia del latino classico, Ed. Paideia, Αρόνα (Βαρέζε, Λομβαρδίας) 1948 Grammaticae principia: Corso di latino per la scuola media, Palumbo, Παλέρμο 1960. La preposizione italiana «a», Sansoni, Φλωρεντία 1960 La romanizzazione dell’estremo Sud d’Italia, L. S. Olschki, Φλωρεντία 1962 Le coste della Sardegna: Saggio toponomastico storico-descrittivo, Ed. Sarda Fossataro, Κάλιαρι 1964 Dizionario dei cognomi italiani, A. Mondadori, Μιλάνο 1978. I cognomi italiani: Rilevamenti quantitativi dagli elenchi telefonici: informazioni socioeconomiche e culturali, onomastiche e linguistiche, il Mulino, Μπολόνια 1980 I nomi degli italiani: Informazioni onomastiche e linguistiche socioculturali e religiose. Rilevamenti quantitativi dei nomi personali dagli elenchi telefonici, Marsilio, Βενετία 1982, ISBN 88-317-5082-8 Le parole d'oggi: Il lessico quotidiano, religioso, intellettuale, politico, economico, scientifico, dell’arte e dei media, A. Mondadori, Μιλάνο 1984 Dizionario dei nomi italiani: Origine, etimologia, storia, diffusione e frequenza di oltre 18000 nomi, A. Mondadori, Μιλάνο 1986 Nomi e cultura: Riflessi della cultura italiana dell’Ottocento e del Novecento nei nomi personali, Marsilio, Βενετία 1987, ISBN 88-317-5026-7 Dizionario critico dei sinonimi italiani, Marsilio, Βενετία, 1991, ISBN 88-317-5412-2 Σε συνεργασία: Aldo Duro, Emidio De Felice, Dizionario della lingua e della civiltà italiana contemporanea, Palumbo, Παλέρμο 1974 Aldo Duro, Emidio De Felice, Vocabolario italiano, Società editrice internazionale, Palumbo, Παλέρμο 1993, ISBN 88-05-05297-3 Enrica Salvaneschi, «Ricordo di Emidio De Felice (1918–1993)», Quaderni della Sezione di Glottologia e Linguistica, #5, 1993 (συνοδεύεται από: Bibliografia di Emidio De Felice) Enzo Caffarelli, Rita Caprini, «Emidio De Felice (1918–1993) e l’onomastica», Rivista Italiana di Onomastica #9, 2003, σσ. 101–290 (Ιταλικά) De Felice, Emidio, L’Enciclopedia Italiana, Treccani (Γαλλικά) De Felice, Emidio, Système universitaire de documentation
Ασινέθ

Η Ασινέθ (εβραϊκά: |אָסְנַת, Osnát), ή Ασεννέθ ή Ασενέθ ή (προφορά στην αγγλική γλώσσα) Ασενάθ (κάποιες φορές μεταφέρεται και ως Οσνάτ, δηλαδή η εβραϊκή προφορά του ονόματος) είναι μια μορφή από το Βιβλίο της Γενέσεως (41:45, 41:50-52), μια αρχαία Αιγύπτια γυναίκα που ο Φαραώ έδωσε για γυναίκα στον Ιωσήφ. Κόρη του Πετεφρή, ιερέα στην Ον, έκανε δύο γιους στον Ιωσήφ, τον Μανασσή και τον Εφραίμ, οι οποίοι έγιναν πατριάρχες των Ισραηλιτικών φυλών του Μανασσή και του Εφραίμ. Οι σύγχρονοι μελετητές λένε ότι το όνομά της προέρχεται από το αρχαίο αιγυπτιακό «αυτή που ανήκει στη (θεά) Νηίθ», και ότι το όνομά της μπορεί να μεταφερθεί φωνητικά από τα ιερογλυφικά του Νέου Αιγυπτιακού Βασιλείου ως Ns-Nt'.

 Η Γέννεσις δεν αναφέρει τίποτα άλλο για την Ασινέθ, αλλά η ιστορία της εμπλουτίζεται στο απόκρυφο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης Ιωσήφ και Ασινέθ. Εκεί, είναι μια παρθένα που απορρίπτει αρκετούς άξιους μνηστήρες για χάρη του Ιωσήφ, αλλά εκείνος δεν δέχεται μια ειδωλολάτρισσα για γυναίκα. Η Ασινέθ κλειδώνεται σε έναν πύργο και απαρνείται την ειδωλολατρία για χάρη του Θεού του Ιωσήφ, και δέχεται την επίσκεψη ενός αγγέλου ο οποίος δέχεται τη μεταστροφή της. Ακολουθεί ένα τελετουργικό που περιλαμβάνει μια κυψέλη. Την καλύπτουν μέλισσες και την τσιμπάνε στα χείλη της για να απομακρύνουν τις ψεύτικες προσευχές στους ειδωλολατρικούς θεούς του παρελθόντος της. Τώρα ο Ιωσήφ δέχεται να την παντρευτεί, και κατόπιν αυτή γεννάει τους γιους του, Μανασσή και Εφραίμ. Ο γιος του Φαραώ θέλει για δικιά του την Ασινέθ, και συνωμοτεί για σκοτώσει τον Ιωσήφ με τη βοήθεια των αδελφών Δαν και Γαδ. Παρεμβαίνει όμως ο πιστός αδελφός Βενιαμίν, και τελικά ο γιος του Φαραώ σκοτώνεται. Η Ασινέθ συγχωρεί τους συνωμότες, και μαζί με τον Ιωσήφ κυβερνούν την Αίγυπτο για 48 χρόνια, μετά τα οποία περνάνε το στέμμα στον εγγονό του Φαραώ. Το Μιδράς Pirke De-Rabbi Eliezer καταγράφει την άποψη ότι η Ασινέθ ήταν στην πραγματικότητα η κόρη της αδελφής του Ιωσήφ Δείνας, και ότι η σύλληψη της έγινε από τον βιασμό της Δείνα από τον Σέχεμ. Η ιστορία περιγράφει ότι μεταφέρθηκε από αγγέλους στην Αίγυπτο όπου υιοθετήθηκε. Σε κάποιες εκδοχές, αναγνωρίζεται από μια ειδική πλάκα που είχε τοποθετήσει ο Ιακώβ στο λαιμό της, που έφερε το όνομα του Θεού, και την ιστορία της σύλληψής της. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Ασινέθ ως αγία (Δικαία Ασινέθ), και εορτάζει τη μνήμη της την Κυριακή προ των Χριστουγέννων, ή αλλιώς Κυριακή των Προπατόρων. «Κάλλει παρῆλθεν ἥλιος μὲν ἀστέρας, Ἡ δ' Ἀσινὲθ μοι τὰς ὑφ' ἥλιον κόρας.» Text of Joseph and Asenath Αρχειοθετήθηκε 2019-02-02 στο Wayback Machine.
Σημαία του Ανζουάν

Η Σημαία του Ανζουάν καθιερώθηκε το 2012 και αποτελείται μια λευκή ημισέληνο και 4 αστέρια χρώματος άσπρου σε φόντο κόκκινο. Η ημισέληνος συμβολίζει το Ισλάμ, κύρια θρησκεία στο νησί. Το Ανζουάν δεν έχει εθνόσημο. Το Σύνταγμα του νησιού, το οποίο εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 25 Φεβρουαρίου του 1998.

 Η προηγούμενη σημαία είχε κόκκινο φόντο με ένα λευκό χέρι και μια ημισέληνο. Η παρουσία του χεριού στην προηγούμενη έκδοση της σημαίας ίσως ερμηνεύεται από την ονομασία του Ανζουάν στη Σουαχίλι: "Nzwani",που σημαίνει "το χέρι". Η σημαία ήταν απαγορευμένη από το 1997, οπότε το νησί κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του από τις Κομόρες, ως το 2000. Η προέλευση εκείνης της σημαίας ήταν από την αντίστοιχη σημαία του τελευταίου Σουλτάνου. Η σημαία του Ανζουάν- Στοιχεία από τις Σημαίες του Κόσμου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 2013–14

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών της σεζόν 2013-14 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 126 ομάδων συνολικά. Πρωταθλητές των δύο ομίλων της Α΄ κατηγορίας αναδείχθηκαν ο Α.Ο. Χαϊδαρίου και ο Πανερυθραϊκός Α.Σ., ο οποίος έκανε το νταμπλ, αφού κατέκτησε και το κύπελλο της ΕΠΣΑ. Οι δύο πρωταθλήτριες ομάδες μετείχαν στον 9ο Όμιλο του Ειδικού πρωταθλήματος πρωταθλητριών ομάδων των Ε.Π.Σ. που διοργάνωσε η Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη Γ' Εθνική της περιόδου 2014-15.

 Α΄ με 32 ομάδες σε δύο ομίλους των 16 ομάδων. Β΄ με 49 ομάδες σε τρεις ομίλους: δύο των 16 και έναν των 17 ομάδων. Γ΄ με 45 ομάδες σε τρεις ομίλους των 15 ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων: Α.Ο. Χαϊδαρίου Πανερυθραϊκός Α.Σ.Σημεώσεις1 Τα μεταξύ τους ματς έκριναν τον τίτλο: Χαϊδάρι - Χαραυγιακός: 2-0, 0-1. 2 Αγώνας κατάταξης (θέσεις 19-20): Άγιος Ιερόθεος - Καματερό: 2-1. 3 Αγώνας κατάταξης (θέσεις 21-22): Ηράκλειο - Άρης Πετρούπολης: 2-1. 4 Αγώνας κατάταξης (θέσεις 23-24): Γκυζιακός - Αστέρας 2004: 2-0. Πρωταθλητές ομίλων: άνοδος στην Α΄. ΠΑΣ Παλαιό Φάληρο Διάνα Ηλιούπολης Γ.Σ. Αργυρούπολης Δευτεραθλητές ομίλων: άνοδος στην Α΄. ΑΟ Κολωνού Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Θύελλα Αγ. Δημητρίου νίκησε τον Πήγασο με 3-1 στα πλέι-οφ. Πρωταθλητές ομίλων: άνοδος στην Β΄. Κεραυνός Αγ. Βαρβάρας Άμιλλα Περιστερίου Φωστήρας Καισαριανής Δευτεραθλητές ομίλων: άνοδος στην Β΄. ΑΟ Κηπούπολης: νίκησε τον ΑΟ Υμηττό-Χαραυγή με 1-0 στα πλέι-οφ. ΑΟ Λυκόβρυσης: έφερε 0-0 με τον ΑΟ Πρόοδος-Χαλκηδονικό στα πλέι-οφ αλλά πήρε τη 2η θέση λόγω καλύτερης βαθμολογίας. Κορωνίδα Γαλατσίου: νίκησε την Αθηναΐδα Κυψέλης με 2-0 στα πλέι-οφ. Ιστοσελίδα ΕΠΣΑ
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1988-89

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1988-89 ήταν το 24ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία δήλωσαν συμμετοχή έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν στον τελικό, ο οποίος ήταν μονός για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της διοργάνωσης. Το Κύπελλο κατέκτησε αήττητος ο ΟΦΗ από την Ελλάδα, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Στον τελικό αντιμετώπισε τη Ραντνίσκι Νις από τη Σερβία της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Η διοργάνωση διεξήχθη τη σεζόν 1988-89, από τον Οκτώβριο του 1988 ως τον Ιούνιο του 1989.

 Σχόλια: Η αποχώρηση της Μαλατιασπόρ μετέτρεψε την υπόθεση πρόκριση του ομίλου σε διπλό αγώνα νοκ-άουτ μεταξύ ΟΦΗ - Λαμπινότι (σκορ αγώνων: 3-0, 1-1). ΤΕΛΙΚΟΣ: Σέρρες, 7 Ιουνίου 1989:Συνθέσεις: ΟΦΗ: Χοσάδας, Βάβουλας, Γκουλής, Πατεμτζής, Ανδρεανίδης, Γρηγ. Παπαβασιλείου, Βλαστός, Τσίμπος, Μπατσινίλας (86΄ Νικοδ. Παπαβασιλείου), Νιόπλιας, Μαρινάκης, Χαραλαμπίδης. Ραντνίσκι Νις: Πέτιτς, Μιλόσεβιτς, Μομτσίλοβιτς, Κουσμάνοβιτς, Άντιτς, Μ. Μανουέλοβιτς, (86΄ Ραντοσάβλιεβιτς), Άλεξιτς, Βιένιτς, Λούκιτς (74΄ Σβέτιτς). Σκόρερ: Μπατσινίλας 58΄, Βλαστός 70΄, Νικοδ. Παπαβασιλείου 90΄ - Βίσνιτς 40΄. Κίτρινες: Νόμπλιας, Βάβουλας - Αντωνίεβιτς, Άλεξιτς, Διαιτητής: Ντιμιτάρ Ντιμιτρόφ (Βουλγαρία). Θεατές: 5.000 Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 8/6/1989, σελ. 8.
451 Υπομονή

Η 451 Υπομονή (Patientia) είναι μεγάλος αστεροειδής στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών με διάμετρο περίπου 225 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1899 από τον Ωγκύστ Σαρλουά στη Νίκαια της Γαλλίας.

 Η 451 Υπομονή έχει μέση διάμετρο περίπου 225 χιλιόμετρα (απόλυτο μέγεθος (Η) 6,65). Είναι ένας αστεροειδής τύπου CU (δηλαδή περιέχει άνθρακα), και η λευκαύγειά της είναι 0,0764. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της κάθε 9,727 ώρες. Έχει σχεδόν σφαιρικό σχήμα.
NGC 435

Ο NGC 435 είναι σπειροειδής γαλαξίας που βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος και απέχει περίπου 461 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη. Τον ανακάλυψε στις 23 Οκτωβρίου 1864 ο Γερμανός αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth).

 Δεδομένα για το NGC 435 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 435 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 435 στο Wikimedia Commons