IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φωτεινή Καφετζάκη

Η Φωτεινή Καφετζάκη είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 13 Μαΐου 1977 και αγωνίστηκε κυρίως, ως διαγώνια στην ομάδα του Άρη, ενώ έπαιξε και στην Ιταλία.

 Η Καφετζάκη ξεκίνησε την καριέρα της στον Αερωπό Έδεσσας σε ηλικία 14 ετών και μεταγράφηκε στον Άρη δύο χρόνια αργότερα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα και κερδίζοντας την συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό κύπελλο συνομοσπονδιών. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης αποκλείστηκε από την ρώσικη Τσελιαμπίνσκ και στην συνέχεια παρέμεινε σε μέτριες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1999, όταν και μεταγράφηκε στην ιταλική Ρομανέλι Φιρένζε. Το καλοκαίρι του 2000 επέστρεψε στον Άρη, συνεχίζοντας μέχρι τον Μάρτιο του 2002, όταν και μεταγράφηκε και πάλι στην Ιταλία και την Κορπλάστ Κοριντόνια. Επέστρεψε στην Ελλάδα, αγωνιζόμενη για δύο χρόνια στον Φιλαθλητικό και δύο ακόμη στη Νέα Γενεά Ασβεστοχωρίου, πριν ολοκληρώσει την καρίερα της το 2006. Η Φωτεινή Καφετζάκη πραγματοποίησε 47 συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας. "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", σελ. 172, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7 ΚΑΦΕΤΖΑΚΗ ΦΩΤΕΙΝΗ - Greekvolley.com
Κάρμεν Ρομάνο

H Κάρμεν Ρομάνο Νολκ ντε Λόπεζ Πορτίγιο (Carmen Romano Nolk de López Portillo, 10 Φεβρουαρίου 1926 - 9 Μαΐου 2000) ήταν η πρώτη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Χοσέ Λόπεζ Πορτίγιο.

 Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1926 στη Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του Αλφόνσο Ρομάνο Γκιγιεμίν, υψηλόβαθμο στέλεχος της αμερικανικής εταιρείας Ford Motor Company και της Μαργαρίτας Νολκ Τραβιέσο.Το 1951 παντρεύτηκε τον Χοσέ Λόπεζ Πορτίγιο και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Την δεκαετία του 1970 ο Χοσέ είχε εξωσυζυγική σχέση με την ηθοποιό Φερνάντα Μοντενέγρο και το 1991 χώρισε την Κάρμεν για να παντρευτεί το 1995 την Μοντενέγρο. Πέθανε στις 9 Μαΐου 2000 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 74 ετών. Orquesta Filarmónica de la Ciudad de México Creación del Centro de Convenciones en Acapulco en época de José López Portillo
Découvertes Gallimard

Découvertes Gallimard (κυριολεκτικά «Ανακαλύψεις Γκαλιμάρ»; στην Ελλάδα: Ανακαλύψεις Δεληθανάση) είναι το όνομα μιας εγκυκλοπαιδικής σειράς από περισσότερα από 700 βιβλία που δημιουργήθηκαν από τη Πιερ Μαρσάν (Pierre Marchand). Ο πρώτος τόμος, À la recherche de l’Égypte oubliée (κυριολεκτικά «Σε αναζήτηση της ξεχασμένης Αιγύπτου»), κυκλοφόρησε το 1986.Τα βιβλία έχουν γίνει δημοφιλή στις αρχές της δεκαετίας του 1990, διάφοροι τόμοι έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες και πούλησε πάνω από 20.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως (μέχρι τον Ιανουάριο του 1999). Ο εκδότης Δεληθανάσης άρχισε να δημοσιεύει τη σειρά υπό τον τίτλο «Ανακαλύψεις Δεληθανάση» στην Ελλάδα. Ο πρώτος τόμος, Ο Μέγας Αλέξανδρος: Από την Ελλάδα στην Ανατολή, κυκλοφόρησε το 1990.

 Κατάλογος της σειράς βιβλίων «Ανακαλύψεις Δεληθανάση». Pierre Briant, De la Grèce à l’Orient : Alexandre le Grand, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 27), série Histoire, 1987, (ISBN 2070530418). Roland Étienne et Françoise Étienne, La Grèce antique : Archéologie d’une découverte, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 84), série Archéologie, 1990, (ISBN 9782070530434). Pierre Lévêque, La Naissance de la Grèce : Des Rois aux Cités, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 86), série Histoire, 1990, (ISBN 9782070531103). Michel Kaplan, Tout l’or de Byzance, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 104), série Histoire, 1991, (ISBN 9782070531196). Françoise Hache, Jeux Olympiques : La flamme de l’exploit, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 133), série Culture et société, 1992, (ISBN 9782070359196). Alexandre Farnoux, Cnossos : L’archéologie d’un rêve, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 175), série Archéologie, 1993, (ISBN 207053183X). Pierre Brulé, Périclès : L’apogée d’Athènes, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 217), série Histoire, 1994, (ISBN 9782070532292). Hervé Duchêne, L’or de Troie ou le rêve de Schliemann, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 250), série Archéologie, 1995, (ISBN 2070533107). Pier Giovanni Guzzo, Magna Grecia : Les colonies grecques dans l’Italie antique, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 324), série Histoire, 1997, (ISBN 2070534189). André Paléologue, Le Mont Athos : Merveille du christianisme byzantin, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 331), série Religions, 1997, (ISBN 2070534138). Alexandre Farnoux, Homère : Le prince des poètes, coll. «Découvertes Gallimard» (nº 555), série Littératures, 2010, (ISBN 9782070355693). Pierre Brulé, Les Grecs et leur monde, coll. «Découvertes Gallimard Texto» (nº 3), 1998, (ISBN 2070534227). Επίσημος ιστότοπος (Γαλλικά)
Φλαμούδι

Το Φλαμούδι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Flamoudi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Αρταξίας Γ΄ της Αρμενίας

O Αρταξίας Γ΄, αρμεν. Արշամայի (13 π.Χ. - 34 μ.Χ.), που πιο πριν ονομαζόταν Ζήνων, από τη Δυναστεία του Πολέμωνα, ήταν αρχικά πρίγκιπας τού Κιμμερίου Βοσπόρου, τού Πόντου, της Κιλικίας, της Καππαδοκίας και με το νέο του όνομα έγινε βασιλιάς της Αρμενίας, υποτελής των Ρωμαίων.

 Γεννήθηκε ως Ζήνωνας και ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου και της Πυθοδωρίδας, κόρης τού βαθύπλουτου Πυθοδώρου τού Τραλλιανού. Αδέλφια του ήταν ο Πολέμων Β΄ του Πόντου και η Αντωνία Τρύφαινα, σύζυγος τού Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Ζήνων -εξέχων ρήτορας, αριστοκράτης και φίλος τού Μάρκου Αντωνίου- και η μάλλον ονομαζόμενη Τρύφαινα. Γονείς της μητέρας του ήταν ο Πυθόδωρος, φίλος τού Πομπήιου και η Αντωνία, κόρη τού Μάρκου Αντωνίου και της 2ης συζύγου του Αντωνίας Υβρίας της Νεότερης. Αυτό τον έκανε 2ο εξάδελφο τού Καλιγούλα και τού Νέρωνα. Το 8 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας του και η μητέρα του βασίλισσα τού Πόντου παντρεύτηκε τον Αρχέλαο της Καππαδοκίας, υποτελή των Ρωμαίων. Έτσι η οικογένεια μετακινήθηκε στην Καππαδοκία· μεγάλωσε με τα αδέλφια του στην Αυλή τού πατριού του. Το 17 μ.Χ. απεβίωσε ο Αρχέλαος και η μητέρα του, τώρα βασίλισσα τού Πόντου και της Καππαδοκίας, μετέβη με τον αδελφό του στον Πόντο. Από μικρός αρεσκόταν στο να αντιγράφει τα έθιμα και τα ενδύματα των Αρμενίων· να κυνηγά, να εορτάζει και να περνά τον χρόνο του όπως αυτοί. Το 18 μ.Χ. ο Βονώνης Α΄ των Αρσακιδών της Αρμενίας εξορίστηκε και ο Ζήνων έγινε δημοφιλής στους Αρμενίους και απέκτησε την εύνοιά τους. Ο Γερμανικός, εξάδελφος της Πυθοδωρίδας, με τη συγκατάθεση τού θείου του Τιβερίου, συμφώνησε με την Αρμενική αριστοκρατία και έστεψε τον Ζήνωνα ως βασιλιά της Αρμενίας, υποτελή των Ρωμαίων. Οι Αρμένιοι τον χαιρέτησαν ως υποτελείς του και τον ονόμασαν Αρταξία Γ΄ από το όνομα της πόλης Αρτάξατα, όπου ανακηρύθηκε βασιλιάς. Οι συγκλητικοί έλαβαν την είδηση της στέψης του, οργάνωσαν πανηγυρική είσοδο όταν ο Γερμανικός και ο Δρούσος ο Νεότερος (γιος τού Τιβερίου) εισήλθαν στην πόλη, και η Σύγκλητος όρισε να στηθούν τα αγάλματά τους εκατέρωθεν τού ναού τού Άρεως Εκδικητή. Ο Αρταξίας Γ΄ βασίλευσε, ώσπου απεβίωσε το 34 μ.Χ.. Δεν είχε νυμφευτεί και τον διαδέχθηκε ο Αρσάκης Α΄ της Αρμενίας, γιος τού Αρταβάνου Γ΄ της Παρθίας. Tacitus, Annals of Imperial Rome
Φλωρεντίνη της Καρθαγένης

H Φλωρεντίνη ήταν ηγουμένη, που γεννήθηκε στην Καρθαγένη τον 6ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του βίου της αφιερώθηκε στην ίδρυση μοναστηριών. Κόρη ευγενούς Ισπανορωμαίου, ήταν η τρίτη ανάμεσα σε πέντε αδέλφια, τέσσερα από τα οποία (ανάμεσά τους και η Φλωρεντίνη) τιμώνται ως άγιοι από την Ορθόδοξη αλλά και την Καθολική Εκκλησία. Τα άλλα αδέλφια που έχουν ανακηρυχθεί άγιοι είναι ο Άγιος Ισίδωρος, ο Άγιος Λέανδρος και ο Άγιος Φουλγέντιος. Όλοι μαζί είναι γνωστοί ως οι Τέσσερις Άγιοι της Καρθαγένης.

 Στην Καρθαγένη των Βησιγότθων του 6ου αιώνα, και για την ακρίβεια κατά τη διάρκεια της βασιλείας των αρειανών ηγεμόνων στο Τολέδο, έζησε ένας διαπρεπής ευγενής, ο Σεβηριανός (ο πατέρας της), στον οποίο απονεμήθηκε ο τίτλος του Δούκα (αν και ο αδελφός της, ο Ισίδωρος, τον αναφέρει ως απλό πολίτη). Εκεί θα γεννιόντουσαν τα πέντε παιδιά του: ο Λέανδρος, ο Φουλγέντιος, η Φλωρεντίνη, ο Ισίδωρος και η Θεοδοσία. Κατά τα μέσα του 6ου αιώνα μετακόμισαν στη Σεβίλλη, όπου ο Άγιος Λέανδρος και ο Άγιος Ισίδωρος έφτασαν μέχρι το αξίωμα του Αρχιεπισκόπου και όπου ο Άγιος Φουλγέντιος έγινε επίσκοπος της Έθιχα και της Σεβίλλης. Όταν ενηλικιώθηκε, η Αγία Φλωρεντίνη, καθώς δεν μπορούσε να ακολουθήσει θρησκευτικό βίο παρόμοιο με αυτόν των αδελφών της, κλείστηκε σε ένα μοναστήρι στο Σαν Μπενίτο, το οποίο ορισμένοι τοποθετούν κοντά στην περιοχή Έθιχα της Σεβίλλης και άλλοι στην Ταλαβέρα ντε λά Ρέινα. Γυναίκα με υψηλή μόρφωση κατά γενική ομολογία θα ίδρυε περισσότερα από σαράντα μοναστήρια, τηρώντας τον Κανόνα που έγραψε για αυτήν ο αδελφός της, ο Άγιος Λέανδρος. Ορισμένες ερμηνείες διαβάζουν σε αυτό όχι έναν καθαρά μοναστικό κανόνα, αλλά ένα απλό εγκώμιο της παρθενίας. Η μνήμη της Αγίας Φλωρεντίνης εορτάζεται στις 20 Ιουλίου, αν και στην Πλασένθια, όπου φυλάσσονται τα λείψανά της, εορτάζεται στις 14 Μαρτίου. Το μεγαλύτερο τμήμα των λειψάνων της φυλάσσεται στην ενορία της Μπερθοκάνα, της επισκοπής της Πλασένθια, αν και λείψανα της Αγίας φυλάσσονται επίσης σε μία ασημένια τεφροδόχο που εκτίθεται στην κεντρική Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού της Μούρθια. Λατρεύεται ιδιαίτερα στην περιοχή Λα Πάλμα του Κάμπο ντε Καρταχένα. Οι απεικονίσεις των Τεσσάρων Αγίων, τόσο στη ζωγραφική όσο και στη γλυπτική, έχουν γίνει κοινός τόπος στην Καρθαγένη στο πέρασμα των αιώνων. Αν και πολλές καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου το 1936, σώθηκαν μερικές από τις πιο σημαντικές, όπως τα γλυπτά που φιλοτέχνησε ο Φρανθίσκο Σαλθίγιο το 1755. Στον Δήμο Κανέτ ντε Μαρ (Βαρκελώνη) βρίσκεται το Κάστρο της Αγίας Φλωρεντίνης που χτίστηκε τον 6ο αιώνα και επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα του Μοντερνισμού Lluís Domènech i Montaner. Στην Έθιχα υπάρχει ένα μοναστήρι με το όνομά της. Ο Καθεδρικός της Καμπάνα (Μπουένος Άιρες, Αργεντινή) είναι ο μοναδικός στον κόσμο που έχει ως προστάτιδα την Αγία Φλωρεντίνη. Σε αυτόν βρίσκεται μια τοιχογραφία που φιλοτέχνησε ο Ραούλ Σόλδι. Στην εκκλησία της κρύπτης βρίσκεται ένας πίνακας όπου μπορεί κανείς να δει ένα πορτρέτο της Αγίας Φλωρεντίνης με τα αδέρφια της, με την πόλη της Καμπάνα και τα πιο χαρακτηριστικά της σημεία στο βάθος.
Επαρχία Καινούργιου

Η Επαρχία Καινουργίου βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού Ηρακλείου και συνόρευε στα ανατολικά με την Επαρχία Μονοφατσίου, στα δυτικά με την Επαρχία Πυργιωτίσσης, στα βόρεια με την Επαρχία Μαλεβιζίου και με την Επαρχία Μυλοποτάμου (η τελευταία στον Νομό Ρεθύμνης) και από τα νότια με το Λιβυκό Πέλαγος. Στην εν λόγω Επαρχία βρισκόταν η γονιμότερη περιοχή της πεδιάδας της Μεσαράς. Παράγονται κυρίως λάδι, σταφίδα, σιτηρά και άλλα.

 Η Επαρχία οφείλει την ονομασία της στην ενετική ονομασία Castel Nuovo, το οποίο κτίστηκε από τον Γενοβέζο Ενρίκο Πεσκατόρε (1206) δυτικά του σημερινού οικισμού Καστέλλι, μεταξύ Αγίων Δέκα και Μοιρών. Η ονομασία του φρουρίου μεταφράστηκε στα ελληνικά ως Νέο (Καινούργιο) Καστέλλι. Οι Βενετοί ονόμαζαν τις επαρχίες της Κρήτης από το όνομα του φρουρίου (castello), που είχαν στην καθεμιά. Συχνά αναφέρονται και οι ονομασίες Καινουρίου και Καινούργιου, οι οποίες θεωρούνται από μερικούς λανθασμένες. Με το όνομα Castel Nuovo αναφέρεται και σε ενετικό έγγραφο διανομής, το 1212. Τα τελευταία χρόνια ονομάστηκε Ψηλό Καστέλλι. Το φρούριο αποπειράθηκαν να το καταλάβουν χωρίς επιτυχία οι επαναστάτες κατά τη Δημοκρατία του Αγίου Τίτου, το 1364. Αργότερα, όπως έγινε και σε άλλα επαρχιακά φρούρια, το κάστρο αυτό εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε. Γύρω από το λόφο βρίσκονταν τα σπίτια από τα οποία σώζονται ερείπια και τέσσερις εκκλησίες. Στη δυτική πλευρά ήταν οι κατοικίες των Εβραίων. Σύμφωνα με την παράδοση, οι εκκλησίες ήταν 101. Το 1821 η επαρχία μετονομάστηκε σε Γορτύνη, όμως το όνομα αυτό δεν μπόρεσε να επικρατήσει. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Οίκος της Ολλανδίας

O Οίκος της Ολλανδίας ή των Γκερουλφιδών είναι ευγενής Οίκος, που τα μέλη του κυβέρνησαν την κομητεία της Ολλανδίας στις Κάτω Χώρες από τον 10ο ως τον 16ο αι. Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Γκέρουλφ Α΄. Ένας απόγονός του, ο Γουλιέλμος Β΄ έγινε διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας (1248/54-56)

 Πρώτος κόμης αναφέρεται ο Ντιρκ Α΄, γιος (ή θετός γιος ή ανιψιός) του Γκέρολφ, κόμη της Φριζίας. Έλαβε την έκταση γύρω από το Έχμοντ από τον Καρόλου Γ΄ βασιλιά των Φράγκων το 922 (σημερινό Μπλάντελ, κοντά στο Αϊντχόφεν των Κάτω Χωρών). Αυτή η περιοχή έγινε η αρχή της κομητείας της Ολλανδίας. Ως το 1100 το σύνηθες όνομα της κομητείας ήταν Δυτική Φριζία, Φριζία ή Κένεμερλαντ, αλλά από το 1100 οι κόμητες, από τον Ντιρκ Α΄ και μετά, ονομαζόταν της Ολλανδίας. Ας σημειωθεί ότι μεταξύ του Ντιρκ Α΄ και του Ντιρκ Β΄ πρέπει να υπάρχει και ένας ακόμη κόμης Ντιρκ, διότι την περίοδο 896-988 πιστεύεται ότι υπήρχαν τρεις κόμητες με το όνομα αυτό και όχι δύο. Αυτός θα μπορούσε να αριθμηθεί ως Ντιρκ Α΄ δις. Συνήθη ονόματα στα μέλη του Οίκου ήταν ο Dirk, γερμ. Dietrich, γαλλ. Tierry, λατ. Theodoricus και Φλόρις (Φλωρέντιος). B. K. S. Dijkstra, Een stamboom in been, Amsterdam 1991. Counts of Holland
Τιβέριος Ιούλιος Ινινθίμεος

Ο Ινινθίμεος, γνωστός και ως Ινινθιμαίος, Ινινθίμηος ή Ινινθιμεύς, ήταν βασιλιάς τού βασιλείου τού Βοσπόρου, ενός πελατειακού στη Ρώμη κράτους, από το 234 έως το 239. Η καταγωγή του είναι αβέβαιη. Θα μπορούσε να ήταν μέλος της κυρίαρχης δυναστείας Τιβερίων-Ιουλίων τού Βοσπόρου ή ίσως ξένος σφετεριστής. Η βασιλεία του Iνινθίμεου σημαδεύτηκε από μεγάλης κλίμακας κατασκευαστικά έργα για αμυντικές κατασκευές σε όλο το βασίλειο.

 Ο Ινινθίμεος έγινε βασιλιάς τού βασιλείου τού Βοσπόρου το 234, διαδεχόμενος τον (πατέρα του;) Τ. Ι. Κότυ Γ΄ και τον (μεγαλύτερο αδελφό του;) Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄ . Αν και χρησιμοποίησε διαφορετικό μονόγραμμα (είδος σφραγίδας/συμβόλου) από τους πρόσφατους προκατόχους του, είναι ακόμη πιθανό να ανήκε στην ίδια δυναστεία (των Τιβερίων-Ιουλίων τού Βοσπόρου). Όπως και οι προηγούμενοι βασιλείς, ο Ινινθίμεος χρησιμοποιούσε τα ονόματα Τιβέριος και Ιούλιος. Είναι επίσης πιθανό να ήταν ξένος σφετεριστής, ίσως Σαρματικής ή Αλανικής καταγωγής. Αν ήταν της δυναστείας των Τιβερίων-Ιουλίων, είναι πιθανό να ήταν νεότερος γιος του Κότυ Γ΄ και αδελφός του Ρησκούπορι Δ΄. Το όνομα Iνινθίμεος θυμίζει τον Iνίσμεος, έναν Σαρμάτη βασιλιά της Ολβίας του 1ου αι. Μία σαρματική σύνδεση τού ονόματος δεν θα σήμαινε απαραίτητα ότι ο Iνινθίμεος ήταν σφετεριστής· η ίδια η δυναστεία των Τιβερίων-Ιουλίων ήταν εν μέρει σαρματικής καταγωγής. Ο Ινινθίμεος κυβέρνησε κατά τη διάρκεια μίας περιόδου αυξανόμενης βαρβαρικής πίεσης στο βασίλειο τού Βοσπόρου. Για την καταπολέμηση των απειλών από μεταναστευτικές φυλές, ο Iνινθίμεος είναι γνωστό ότι είχε κατασκευάσει νέες οχυρώσεις σε όλο το βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης της περαιτέρω ανάπτυξης τού φρουρίου Iλουράτον στο Παντικάπαιον. Η νομισματοκοπία του Ινινθιμέου είναι μοναδική ανάμεσα στα νομίσματα των βασιλέων τού Βοσπόρου. Εκτός από την προτομή τού ίδιου τού βασιλιά, τα νομίσματα του Iνινθιμέου περιλαμβάνουν επίσης μία προτομή της θεότητας Αφροδίτης Ουρανίας, που βλέπει στον Iνινθίμεο. Μετά από μία βασιλεία μόλις πέντε ετών, ο Ινινθίμεος απεβίωσε το 239 και τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς ο (εξάδελφός του;) Τ. Ι. Ρησκούπορις Ε΄. Ο Ρησκούπορις Ε΄ διεκδίκησε το βασίλειο με κληρονομικό δικαίωμα, έτσι μπορεί να ήταν γιος τού προηγούμενου ηγεμόνα Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄ (βασ. 229–232 ). Είναι πιθανό ότι ο θάνατος τού Ινινθίμεου σηματοδότησε την αρχή δυναστικών συγκρούσεων. Ο μετέπειτα βασιλιάς Τ. Ι. Φαρσάνζης (βασ. 253–254 ) θα μπορούσε να ήταν στενά συνδεδεμένος με τον Ινινθίμεο (γιος του Ινινθίμεου;) και να πολέμησε τον Ρησκούπορι Ε΄ για τον θρόνο.
Θίοντορ Λονγκ

Ο Θίοντορ Ρούφους «Τέντι» Λονγκ (γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής, μάνατζερ παλαιστών, πρώην διαιτητής αγώνων επαγγελματικής πάλης και τηλεοπτική προσωπικότητα της επαγγελματικής πάλης.

 Ο Λονγκ ξεκίνησε ως υπηρετικό προσωπικό για παλαιστές το 1985. Συνέχισε ως διαιτητής στην εταιρεία NWA και διεύθυνε σπουδαίους αγώνες. Έγινε ξεχωριστός, όταν απέκτησε χαρακτήρα αντιπαθητικού προς το κοινό διαιτητή, με τις αποφάσεις του. Κόστισε σε πολλούς αγαπητούς παλαιστές, νίκες και τελικά απολύθηκε σεναριακά, για να συνεχίσει ως μάνατζερ παλαιστών. Εκτός του NWA, εμφανίστηκε και στο WCW. Έγινε μάνατζερ για πολλούς παλαιστές, γνωστούς και ανερχόμενους. Ο εξαιρετικός του χαρακτήρας, τον οδήγησε το 1999, στην πιο ισχυρή εταιρεία πάλης, το WWE. Εκεί, επέστρεψε σε ρόλο διαιτητή, όπου έμεινε ως το 2002. Από το 2002 ως το 2004, έγινε μάνατζερ και στην εταιρεία του WWE, για τους Μαρκ Χένρι, Ντι Λο Μπράουν, Ρόντεϊ Μακ και άλλους. Γενικός Διευθυντής Το 2004 έγινε Γενικός Διευθυντής του σόου SmackDown και είχε ρόλο συμπαθητικό προς το κοινό, λόγω του ότι έδινε στους θεατές αυτό που ήθελαν να δουν. Ο Λονγκ είχε μια κόντρα με τον Έρικ Μπίσοφ το 2005, όταν και πάλεψαν για να λύσουν τις διαφορές τους. Το 2007 έγινε Βοηθός της νέας Γενικής Διευθύντριας, Βίκι Γκερέρο και έφυγε από αυτή την θέση το 2008, για να αναλάβει την διεύθυνση του σόου ECW. Εκεί έμεινε για έναν χρόνο, αφού το 2009 η θέση του Γενικού Διευθυντή του SmackDown, έμεινε κενή και ανέλαβε εκ νέου το σόου. Το 2012 ο Λονγκ ξεκίνησε μια κόντρα με τον Γενικό Διευθυντή του Raw, Τζον Λορινάιτις, ο οποίος μέσω αγώνα παλαιστών της επιλογής τους, νίκησε και κέρδισε το δικαίωμα να είναι Γενικός Διευθυντής και σε Raw και σε SmackDown. Μετά την απόλυση του Λορινάιτις, την διεύθυνση του SmackDown ανέλαβε ο Μπούκερ Τι και ο Λονγκ έγινε ο κυριότερος σύμβουλος του. Αφού δεν χρησιμοποιήθηκε για ένα χρόνο, αποδεσμεύτηκε τον Ιούνιο του 2014 όταν δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του. IMDb.com
Ιμάμ Σαμούντρα

Ο Ιμάμ Σαμούντρα, γεννημένος ως Αμπντούλ Αζίζ και γνωστός με διάφορα ψευδώνυμα όπως Αμπού Ουμάρ, Φατίχ κλπ (αραβικά: الإمام سامودرة‎, 14 Ιανουαρίου 1970 – 9 Νοεμβρίου 2008), ήταν Ινδονήσιος ισλαμιστής τρομοκράτης. Μέλος της οργάνωσης Τζεμάα Ισλαμίγια, εκτελέστηκε το 2008 από τις ινδονησιακές αρχές μετά τη σύλληψη και την ακόλουθη καταδίκη του εις θάνατον για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις του 2002 στο Μπαλί.

 Ο Σαμούντρα γεννήθηκε το 1970 στο Σεράνγκ της Ιάβας και προερχόταν από πολυμελή μονογονεϊκή οικογένεια. Σε ό,τι αφορά τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια αναφέρεται ως πολύ καλός μαθητής, αλλά και ευέξαπτος χαρακτήρας. Αφού ολοκλήρωσε τη φοίτησή του σε ισλαμικό σχολείο σπούδασε πληροφορική, ενώ το 1990 εγκατάλειψε τους συγγενείς του, απουσιάζοντας για περίπου μια δεκαετία. Στο μεσοδιάστημα πραγματοποίησε θεολογικές σπουδές στη Μαλαισία, κατά τη διάρκεια των οποίων συνδέθηκε με την τρομοκρατική οργάνωση Τζεμάα Ισλαμίγια. Παράλληλα, υποστηρίζεται πως μετέβη στο Αφγανιστάν προκειμένου να λάβει στρατιωτική εκπαίδευση από τους Ταλιμπάν, ενώ αναφέρεται και ως εμπλεκόμενος σε μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων στην Ινδονησία κατά την περίοδο των Χριστουγέννων του 2000. Σύμφωνα με μεταγενέστερες καταθέσεις, κατά το β΄ μισό του 2002 ήταν ένας από τους κύριους οργανωτές της επικείμενης τρομοκρατικής επίθεσης στο τουριστικό θέρετρο Κούτα του Μπαλί, το οποίο αποτελούσε πόλο έλξης για παραθεριστές προερχόμενους κυρίως από κράτη του Δυτικού Κόσμου. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε τη 12η Οκτωβρίου του ίδιου έτους και οδήγησε στον θάνατο τουλάχιστον 202 ατόμων. Με βάση πληροφορίες της τοπικής αστυνομίας, μετά την επίθεση ο Σαμούντρα παρέμεινε για αρκετές μέρες στην περιοχή προκειμένου να επιθεωρήσει τη διαμορφωθείσα κατάσταση. Στις 21 Νοεμβρίου του ίδιου έτους συνελήφθη από τις αρχές στην προσπάθειά του να διαφύγει προς τη Σουμάτρα. Κατόπιν προσήχθη σε δίκη μαζί με άλλους υπόπτους, όπου αρνήθηκε τις κατηγορίες περί οργάνωσης της επίθεσης, την οποία ωστόσο υπερασπίστηκε, αναλαμβάνοντας παράλληλα την ηθική αυτουργία σε αυτή. Στα τέλη του 2003 ο Σαμούντρα καταδικάστηκε σε θάνατο, από κοινού με άλλους δύο εκ των συλληφθέντων (τους αδελφούς Χουντά μπιν Αμπτνούλ Χακ και Αμρόζι μπιν Νουρχασίμ). Ακολούθησε μια σειρά ενστάσεων των δικηγόρων των τριών καταδικασθέντων, οι οποίες ωστόσο απορρίφθηκαν. Ενδιάμεσα το 2004 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του, όπου υπεραμυνόταν του ρόλου του στις επιθέσεις του Μπαλί. Εκτελέστηκε από κοινού με τους άλλους δύο καταδικασθέντες στις 9 Νοεμβρίου του 2008, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση ακραίων ισλαμιστικών κύκλων της χώρας.
3,4-λουτιδίνη

Η 3,4-λουτιδίνη (αγγλικά 3,4-lutidine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C7H9N. Η χημικά καθαρή 3,4-λουτιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι κίτρινο υγρό που έχει δυσάρεστη οσμή, παρόμοια με της «μητρικής» πυριδίνης. Είναι μία από τις έξι (6) ισομερείς διμεθυλοπυριδίνες, των οποίων οι δομές διαφέρουν ανάλογα με τη θέση που οι μεθυλομάδες (-CH3) τους επισυνάπτονται γύρω από το πυριδινικό τους δακτύλιο.

 Η παραγωγή της 3,4-λουτιδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών. Με μείγμα 2-βουτινίου (CH3C≡CCH3), αιθινίου (HC≡CH) και υδροκυανίου (HCN), παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C5H5)2], παράγεται μείγμα τριών (3) λουτιδινών. Συγκεκριμένα, συμπαράγονται 2,3-λουτιδίνη και 3,4-λουτιδίνη: Με επίδραση 1-προπεν-1-αμίνης (CH3CH=CHNH2) σε 3-οξοβουτανάλη (CH3COCH2CHO), που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυβουτ-2-ενάλης [CH3C(ΟΗ)=CΗCHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 3,4-λουτιδίνης: Με επίδραση 1,3-οξαζολίου σε 2-βουτένιο (CH3CH=CHCH3) παράγεται αρχικά 3,4-διμεθυλ-2,3-διυδρο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά 3,4-διμεθυλοπυριδίνη: Η 3,4-λουτιδίνη είναι διυποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι πολύ δραστικότερη από τη «μητρική» και σημαντικά δραστικότερη από τις μονοϋποκατεστημένες πυριδίνες Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 3,4-λουτιδίνης, σχηματίζοντας άλατα 3,4-λουτιδινωνίου. Ο σχηματισμός του 3,4-λουτιδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων. Πυριδίνη 2-μεθυλοπυριδίνη 3-μεθυλοπυριδίνη 4-μεθυλοπυριδίνη 2-αιθυλοπυριδίνη 3-αιθυλοπυριδίνη 4-αιθυλοπυριδίνη 2,3-λουτιδίνη 2,4-λουτιδίνη 2,5-λουτιδίνη 2,6-λουτιδίνη 3,5-λουτιδίνη Ορθοξυλόλιο Ανιλίνη Βενζυλαμίνη
Εθνόσημο της Νέας Ζηλανδίας

Το αρχικό εθνόσημο της Νέας Ζηλανδίας παραχωρήθηκε από το Βασιλέα Γεώργιο Ε' στη χώρα στις 26 Αυγούστου 1911, ενώ η σημερινή του μορφή εγκρίθηκε από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, το 1956. Σήμερα το εθνόσημο αυτό χρησιμοποιείται και ως εθνόσημο στο Νιούε.

 Ως το 1911 η Νέα Ζηλανδία χρησιμοποιούσε το ίδιο εθνόσημο με εκείνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το δικό της έμβλημα απέκτησε το 1911 και έγιναν μικρές αλλαγές το 1956. Από το 1911 ο κεντρικός θυρεός παραμένει αμετάβλητος: ο θυρεός είναι χωρισμένος στα τέσσερα. Το πρώτο τέταρτο δείχνει 4 αστέρια, που συμβολίζουν το Σταυρό του Νότου, όπως εικονίζεται και στη σημαία της Νέας Ζηλανδίας, με τα αστέρια όμως σε διαφορετικό μέγεθος. Στο δεύτερο τμήμα υπάρχει μαλλί προβάτου σε χρυσό χρώμα, που αντιπροσωπεύει τη βιομηχανία μαλλιού. Στο τρίτο τμήμα η γεωργία συμβολίζεται με ένα στάχυ από σιτάρι και στο τέταρτο δύο σφυριά αντιπροσωπεύουν την εξόρυξη μετάλλων και τη βιομηχανία. Πάνω από αυτά βρίσκεται μια κάθετη λωρίδα με τρία πλοία που συμβολίζουν τη σημασία του θαλασσινού εμπορίου και τη μεταναστευτική φύση όλων των Νεοζηλανδών. Πριν από το 1956, ο θυρεός ήταν ίδιος , με διαφορετικά όμως στοιχεία. Ανάμεσα στα άλλα υπήρχε το άνω μισό ενός αδέσποτου λιονταριού, που κρατούσε τη βρετανική σημαία με μία περγαμηνή φέρουσα το εθνικό ρητό της χώρας "Onward", που σημαίνει "Εμπρός, συνεχίστε". Οι αρχικοί υποστηρικτές του εθνόσημου ήταν επίσης διαφορετικοί. Η γυναίκα είχε καστανοκόκκινα μαλλιά και τα δύο πρόσωπα (γυναίκα και άνδρας Μαορί) κοιτούσαν μπροστά και όχι προς το θυρεό. Το σημερινό θυρεό κρατούν δύο πρόσωπα, μια ξανθή Ευρωπαία (πακέχα, Pākehā), η οποία μάλιστα βαστάει τη σημαία της Νέας Ζηλανδίας και ένας πολεμιστής αυτόχθων (Μαορί), ο οποίος κρατάει ένα ταϊάχα. Το στέμμα του Αγίου Εδουάρδου βρίσκεται πάνω από το θυρεό και από κάτω υπάρχουν δύο φύλλα από ασημένια φτέρη και μια περγαμηνή που γράφει "New Zealand". Στο εθνόσημο αυτό βασίζεται και το βασιλικό οικόσημο. Σελίδα για το εθνόσημο To εθνόσημο στην Εγκυκλοπαίδεια της Νέας Ζηλανδίας του 1966
Όμαρ Ρίτσαρντς

Ο Όμαρ Ταϊρέλ Κρόφορντ Ρίτσαρντς (αγγλικά: Omar Tyrell Crawford Richards) (γενν. 15 Φεβρουαρίου 1998) είναι Άγγλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερό πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό, με δανεισμό από τη Νότιγχαμ Φόρεστ.

 Ο Ρίτσαρντς έπαιξε για τοπικές ομάδες προτού ενταχθεί στη Φούλαμ σε ηλικία 10 ετών. Μετά την αποδέσμευση του από τη Φούλαμ Κ16 ετών, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Ρέντινγκ τον Ιούλιο του 2016. Ο προπονητής της ακαδημίας της Ρέντινγκ, Ντέιβιντ Ντοντς, τον μετέτρεψε από αριστερό πλάγιο μέσο σε αριστερό πλάγιο αμυντικό.Ο Ρίτσαρντς έκανε το ντεμπούτο του για τη Ρέντινγκ υπό τον προπονητή Γιαπ Σταμ την πρώτη αγωνιστική της σεζόν 2017–18, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 59ο λεπτό μετά την κόκκινη κάρτα που δέχθηκε ο Τιάγκο Ιλόρι. Στις 30 Νοεμβρίου 2017, η Ρέντινγκ ανακοίνωσε ότι ο Ρίτσαρντς είχε υπογράψει νέο συμβόλαιο με τον σύλλογο, με ισχύ μέχρι το 2021. Σκόραρε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στην ισοπαλία με 1–1 με τη Νότιγχαμ Φόρεστ στις 20 Φεβρουαρίου 2018. Στις 27 Μαΐου 2021, η Μπάγερν Μονάχου ανακοίνωσε την υπογραφή του Ρίτσαρντς με τετραετές συμβόλαιο ως ελεύθερο παίκτη, αφού έληγε το συμβόλαιό του στη Ρέντινγκ τον Ιούνιο του 2021. Στις 10 Ιουλίου 2022, η πρόσφατα προβιβασμένη στην Πρέμιερ Λιγκ, Νότιγχαμ Φόρεστ, ανακοίνωσε την υπογραφή του Ρίτσαρντς με τετραετές συμβόλαιο, με κόστος μεταγραφής 8,5 εκατομμυρίων ευρώ. Ολυμπιακός (δανεισμός) Στις 25 Αυγούστου 2023, ο Ρίτσαρντς εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στον Ολυμπιακό. Γεννημένος στην Αγγλία, ο Ρίτσαρντς είναι τζαμαϊκανικής καταγωγής και έχει εκφράσει ενδιαφέρον να εκπροσωπήσει την Εθνική Τζαμάικας. Στις 30 Αυγούστου 2019, ο έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Αγγλίας Κ21. Τελικά έκανε το ντεμπούτο του στην Κ21 στις 11 Οκτωβρίου 2019, ως αλλαγή κατά τη διάρκεια της ισοπαλίας με 2–2 εναντίον της Σλοβενίας στο Μάριμπορ. Μπάγερν Μονάχου Μπούντεσλιγκα: 2021–22 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 2021 Προφίλ στον ιστότοπο της Νότιγχαμ Φόρεστ (Αγγλικά) Προφίλ Όμαρ Ρίτσαρντς στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Πρωτεύουσα του Καζακστάν

Από το 1917 η πρωτεύουσα του Καζακστάν έχει αλλάξει 6 φορές. Από το 2019 πρωτεύουσα είναι η Νουρσουλτάν. Οι προηγούμενες πρωτεύουσες ήταν το Σεμέι (Αλάς-καλά), το Αρινμπούρκ, το Κιζιλορντά, το Αλμάτι και η Αστάνα. Η Ημέρα της Πρωτεύουσας εορτάζεται στις 6 Ιουλίου.

 Η πρώτη πρωτεύουσα του Καζακστάν ήταν το Σεμέι, την περίοδο 1917-1920. Τότε, η χώρα ήταν γνωστή ως Αυτονομία του Αλάς. Το Καζακστάν και το Κιργιστάν αποτελούσαν μέρος της Κιργιζικής ΑΣΣΔ, την περίοδο 1920-1925. Η τότε πρωτεύουσα ήταν το Αρινμπούρκ, ωστόσο σήμερα βρίσκεται εντός της επικράτειας της Ρωσίας. Η πρώτη πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ, στην περίοδο 1925-1929, ήταν η Κιζιλόρντα (καζακικά: Ақмешіт). Το 1929, έγινε η τέταρτη αλλαγή πρωτεύουσας, αυτή τη φορά στο Αλμάτι. Ήταν η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ την περίοδο 1929-1936, καθώς και η πρωτεύουσα της Καζακικής ΣΣΔ. Επίσης, ήταν η πρωτεύουσα του Καζακστάν στα πρώτα χρόνια της μετασοβιετικής περίοδου, μέχρι το 1997, όπου μεταφέρθηκε στο Αλμάτι. Η αλλαγή της πρωτεύουσας από το Αλμάτι στην Αστανά ήταν ιδέα του σημερινού προέδρου της χώρας, του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Γενικά, η Αστανά είναι μία σχεδιασμένη πόλη. {{ }}
Αλέξανδρος Κουντουράς

Ο Αλέξανδρος Κουντουράς (πέθανε στις 30 Απριλίου 2012) ήταν αξιωματικός του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης έγινε γνωστός ως ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της βασιλείας. Υπήρξε συνιδρυτής (μαζί με τον στρατηγό Γεώργιο Κουρούκλη) και μετέπειτα αρχηγό της Β.Ε.Ο. («Βυζαντινή Εθνική Οργάνωση», αρχικά «Βασιλική Εθνική Οργάνωση», ονομασία που απαγορεύτηκε τελικά από τα δικαστήρια). Κόρη του είναι το γνωστό μοντέλο και πολιτικός Έλενα Κουντουρά.

 Ο Κουντουράς ήταν αξιωματικός του Πεζικού στον ελληνικό Στρατό Ξηράς με θητεία στις Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις. Ήταν υπολοχαγός μουσικής στην ΑΣΔΕΝ. Μαζί με το συνάδελφό του, Γεώργιο Καρυδάκη, συνέθεσε ένα εμβατήριο που δόξαζε τη δικτατορία, το οποίο ανακρουόταν στους κινηματογράφους και διακινούνταν από την Αστυνομία, την Ε.Σ.Α. και το στρατό. Τον Δεκέμβριο του 1967 συμμετείχε στο αντι-πραξικόπημα του βασιλιά Κωνσταντίνου, με το οποίο προσπάθησε να ανατρέψει την χούντα. Μετά την αποτυχία αυτής της κίνησης, η χούντα τον αποστράτευσε.Στο δημοψήφισμα του 1974 για το πολιτειακό ζήτημα ο Κουντουράς δραστηριοποιήθηκε έντονα υπέρ της βασιλευομένης δημοκρατίας. Την περίοδο αυτή ήταν πρόεδρος της πιο οργανωμένης φιλοβασιλικής οργάνωσης, της «Βασιλικής Εθνικής Παράταξης», που διέθετε γραφεία στην Αθήνα και την επαρχία και τμήμα νεολαίας. Μαζί με άλλους βασιλόφρονες (μεταξύ των οποίων και πολλοί απόστρατοι αξιωματικοί, προεξάρχοντος του Γεωργίου Κουρούκλη) ίδρυσαν την «Βασιλική Εθνική Οργάνωση». Όμως η κυβέρνηση Καραμανλή αντιμετώπισε με δικαστικές διώξεις την Β.Ε.Ο., η οποία τελικά υποχρεώθηκε να αλλάξει το όνομά της σε «Βυζαντινή Εθνική Οργάνωση».Η οργάνωση είχε νέες δικαστικές περιπέτειες με δίκες και μηνύσεις λόγω της παρουσίας της σε εκδηλώσεις, όπως τα "Παλαιολόγεια του Μυστρά", κατά τις επετείους Άλωσης της Κωνσταντινούπολης.Ο Αλέξανδρος Κουντουράς πέθανε τον Απρίλιο του 2012. Σε ανακοίνωσή τους οργανώσεις βασιλοφρόνων ανέφεραν ότι «ηγωνίσθη υπέρ του Βασιλικού Θεσμού όσον κανείς άλλος εν Ελλάδι.»
Ρόμπερτ Ντουφάλ

Ο Ρόμπερτ Ντουφάλ (Robbert Duval, (21 Σεπτεμβρίου 1639, Χάγη – 22 Ιανουαρίου 1732, Χάγη ), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής, ο οποίος έζησε ως τον 18ο αιώνα.

 Σύμφωνα με το RKD έμαθε να ζωγραφίζει από τον Νικολάες Βίλλινγκ (Nicolaes Willingh) και έγινε βοηθός του στο Βερολίνο το 1667. Έφυγε από το Βερολίνο για να κάνει ένα ταξίδι στη Ρώμη το 1668, όπου έγινε μέλος των Bentvueghels με το ψευδώνυμο Fortuyn . Είναι γνωστός για τη ζωγραφική πορτρέτων και ιστορικών αλληγοριών, από τα οποία κανένα δεν έχει σήμερα διασωθεί. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν έφυγε από τη Ρώμη για την Πάδοβα το 1677 με τον Γιοχάννες Γκλάουμπερ και τον αδελφό του. Πιθανότατα έφυγε από την Πάδοβα για τη Βενετία, όπου έμεινε μέχρι το 1681. Το 1682 επέστρεψε στη Χάγη, όπου βοήθησε στη δημιουργία της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών της Χάγης με τους Βίλλεμ Νταουντάινς, Τέοντορ φαν ντερ Σχούερ (Theodor van der Schuer) και Ντάνιελ Μάιτενς τον νεότερο. Την ίδια χρονιά έγινε αυλικός ζωγράφος του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας και εργάστηκε στο Het Loo Palace του Άπελντοορν και στο Χάμπτον Κορτ. Έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα, αφού απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels
Ιλάριος του Πικταυίου

Ο Ιλάριος Πικταυίου ή (αρχ.) Ιλάριος των Πικταυών ή Ιλάριος του Πουατιέ (Hilaire de Poitiers, 310 – 367) ήταν επίσκοπος του Πουατιέ και διδάσκαλος της Εκκλησίας. Ήταν θεολόγος, συγγραφέας και υμνογράφος. Είναι άγιος της ορθόδοξης και καθολικής εκκλησίας (εορτή: 13 ή 14 Ιανουαρίου) και πνευματικός του άγιου Μαρτίνου επίσκοπου της Τουρ (αρχ.) ή Μαρτίνου των Τουρονών (Martin de Tours, + 397).

 Ο Ιλάριος Πικταυίου γεννήθηκε περίπου το 310 στη γαλατική πόλη του Πικταυίου (σήμερα Πουατιέ), από πλούσια ειδωλολατρική οικογένεια πατρικίων. Σπούδασε στις μέτριες σχολές της επαρχίας του γραμματική, ρητορική και στοιχειώδη ελληνικά. Θα βαπτιστεί χριστιανός πριν την χειροτόνησή του, το 350 σε επίσκοπο Πικταυίου. Θα παραμείνει αμέτοχος σε ό,τι διαδραματιζόταν στην Ανατολή όταν εμφανίστηκε η αρειανική κρίση. Το 356 θα συμμετάσχει στη σύνοδο του Μπεζιέ όπου θα προσπαθήσει να υπερασπισθεί την αντιαρειανική πίστη, χωρίς αποτέλεσμα. Τότε θα πρωτοακούσει, κατά παραδοχή του, για το Σύμβολο της Νίκαιας. Οι αρειανοί Ουάλης, Ουρσάκιος και Γερμίνιος, προσεταιρίστηκαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο και πέτυχαν την εξορία του Ιλαρίωνα στη μικρασιατική Φρυγία, το 356. Θα παραμείνει εξόριστος, χωρίς να απολέσει το θρόνο του μέχρι το 360. Η περίοδος της εξορίας του θα σταθεί γόνιμη σε εμπειρίες: θα γνωρίσει εκκλησιαστικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τους επικεφαλής των Ομοιουσιανών Γεώργιο Λαοδικείας, Βασίλειο Αγκύρας, θα βελτιώσει τα ελληνικά του, θα σπουδάσει την θεολογική σκέψη της Ανατολής και θα γνωρίσει τις θεολογικές τάσεις που στόχευαν στη λύση της αρειανικής κρίσης. Παράλληλα θα επιδοθεί στη σύνταξη θεολογικοαντιρρητικών, ιστορικών και λιβελλικών έργων. Όσο ήταν εξόριστος προσπάθησε χωρίς επιτυχία να επαναφέρει τους Ομοιουσιανούς, μετά όμως την άνοδο του Ιουλιανού και εκμεταλλευόμενος την αδιαφορία του για το θέμα του αρειανισμού, αφού γύρισε από την εξορία στην έδρα του, συγκάλεσε σύνοδο στο Παρίσι το 361 και επικύρωσε το σύμβολο της Νικαίας απορρίπτοντας το αρειανικό σύμβολο που είχαν υπογράψει οι επίσκοποι της χώρας του στο Ρίμινι το 359. Το 364 στη βόρειο Ιταλία συγκάλεσε τους επισκόπους της περιοχής και πέτυχε την αποδοχή εκ μέρους τους του συμβόλου της Νίκαιας. Παράλληλη θα είναι η προσπάθειά του για την καταπολέμηση του καισαροπαπισμού, της επέμβασης του αυτoκράτορα στα εσωτερικά της Εκκλησίας. Ήταν έγγαμος και πατέρας μιας κόρης. Λόγω της καλής γνώσης του των ελληνικών και των λατινικών συνείσφερε σημαντικά στις θεολογικές ανταλλαγές μεταξύ ανατολής και δύσης. Γνώρισε και μετέφερε την ανατολική υμνολογία στη δύση, όντας ο πρώτος λατίνος υμνογράφος. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1851 κατέταξε τον Ιλάριο μεταξύ των Διδασκάλων της Εκκλησίας. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τόμ. Β, Αθήνα, 1990, σελ.241-251. Τριανταφύλλου, Βασιλική Θωμά. «Η αντιμετώπιση του αρειανισμού από τον Μ. Αθανάσιο και τον Ιλάριο Πικταβίου». Μεταπτυχιακή διπλωματική έργασία-Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Θεολογίας, 2011. http://invenio.lib.auth.gr/record/128113/files/GRI-2011-7663.pdf.
Γυναίκες στη Λευκορωσία

Τα σύγχρονα χαρακτηριστικά των γυναικών στη Λευκορωσία εξελίχθηκαν από τα γεγονότα που συνέβησαν στην ιστορία της Λευκορωσίας, ιδιαίτερα όταν η "έννοια των ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες πρωτοαναπτύχθηκε και τεκμηριώθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα". Ο λεγόμενος Χάρτης του Μεγάλου Δουκάτου του 1588 - ένα από τα πιο σημαντικά νομικά έγγραφα στην ιστορία της Λευκορωσίας, προστατεύει την αξιοπρέπεια των Λευκορωσικών γυναικών σύμφωνα με το νόμο. Οι γυναίκες στη Λευκορωσία και η συμβολή τους στην κοινωνία της Λευκορωσίας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, κατά τη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

 Το 2000, το 53% του πληθυσμού της Λευκορωσίας ήταν γυναίκες. Η μέση διάρκεια ζωής των γυναικών της Λευκορωσίας είναι περίπου 74 χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, το στρώσιμο του φαγητού στο τραπέζι γίνεται συνήθως από γυναίκες. Η φροντίδα για το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών είναι επίσης παραδοσιακά εξουσιοδοτημένες σε αυτές. Οι φεμινιστικές ομάδες στη Λευκορωσία εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1991, και στη συνέχεια διαμορφώθηκαν περισσότερο. Οι οργανώσεις αυτές περιλαμβάνουν την Ένωση Γυναικών της Λευκορωσίας (παλαιότερα γνωστή ως Λευκορωσική Επιτροπή των Σοβιετικών Γυναικών), την Ομάδα των Γυναικών στη Λευκορωσία, την Επιτροπή των Μητέρων-Στρατιωτών, το Γυναικείο Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα, το Λευκορωσικό φεμινιστικό κίνημα "Για την Αναγέννηση της Πατρίδας", την Ομάδα των Γυναικών-Ψηφοφόρων και την Φιλελεύθερη Ένωση των Γυναικών. Οι παντρεμένες γυναίκες στη Λευκορωσία έχουν το δικαίωμα να διατηρήσουν την προσωπική και ιδιωτική περιουσία, το εισόδημα, τις επενδύσεις και άλλα περιουσιακά στοιχεία που έχουν κερδίσει από αυτά. Κατάλογος θεμάτων σχετιζόμενα με τη Λευκορωσία Belarus, Countries and Their Cultures Women's Day In Belarus: Celebrating The Real Heroes, Belarus Digest, 08 March 2012 Lalo, Alexei and Nikolai Schitov. Sexualities in Belarus: Some Major Patterns of Sexual Behavior in Society and Their Cultural Background, June 12 - 16, 2001
Λοράν Κοσιελνί

Ο Λοράν Κοσιελνί (γαλλικά: Laurent Koscielny) (10 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής πολωνικής καταγωγής, που αγωνίζεται ως αμυντικός στην Μπορντό και από το 2011 εως το 2018 στην Εθνική Γαλλίας. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά μπορεί να παίξει και ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, θέση στην οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Περιγράφεται συχνά σαν ένας επιθετικός, δυνατός και γρήγορος αμυντικός που μπορεί να παίξει με τη μπάλα στα πόδια.

 Ο Κοσιελνί γεννήθηκε στην Τουλ και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα παίζοντας και μια σειρά ερασιτεχνικών και παιδικών ομάδων όπως η Μπριβ, η Τουλ Κορέζ και η Λιμόζ. Το 2003 πήρε μεταγραφή για την Γκανγκάμπ, όπου έκανε και το επαγγελματικό του ντεμπούτο την επόμενη χρονιά. Ο Κοσιελνί μεταγράφηκε στην Τουρ το 2007 για αδιευκρίνιστο ποσό για να αγωνιστεί στην τρίτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος και με τη νέα του ομάδα προβιβάστηκε άμεσα ενώ την επόμενη χρονιά συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της χρονιάς της Λιγκ 2. Το 2009 η μόλις ανεβασμένη στη Λιγκ 1 Λοριάν αγόρασε τον Κοσιελνί για € 1,7 εκατομμύρια και με τις εμφανίσεις του τράβηξε το ενδιαφέρον του τότε προπονητή της Άρσεναλ, Αρσέν Βενγκέρ, ο οποίος και τον μετέγραψε στην ομάδα του το 2010. Οι οπαδοί της Άρσεναλ ψήφισαν τον Κοσιελνί ως την πιο αποτελεσματική μεταγραφή του 2010-2011 ύστερα από μια εντυπωσιακή πρώτη χρονιά στην ομάδα. Με την Άρσεναλ κατέκτησε τρία Κύπελλα Αγγλίας και δύο Κομιούνιτι Σιλντ, ενώ έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ τη σεζόν 2018–2019.Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε στην Μπορντό. Ο Κοσιελνί κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας για πρώτη φορά στις 4 Φεβρουαρίου του 2011 σε ένα φιλικό αγώνα ενάντια στη Βραζιλία. Αντιπροσώπευσε τη χώρα του στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012, ενώ αποτέλεσε μέρος της ομάδας του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Λόγω της οικογενειακής του καταγωγής μπορούσε να αγωνιστεί και με την Εθνική Πολωνίας. Official website Αρχειοθετήθηκε 2020-09-25 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) {{{όνομα}}} {{{επίθετο}}} : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.frlequipe.fr Laurent Koscielny profile at Arsenal.com Λοράν Κοσιελνί Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase
Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα

Το Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα είναι τηλεοπτική κωμική σειρά που προβλήθηκε από τον ANT1, την σεζόν 2016-2017, σε 12 επεισόδια. Πρόκειται για μαύρη κωμωδία, σε σενάριο του Λευτέρη Παπαπέτρου και σκηνοθεσία της Αμαλίας Γιαννίκου. Πρωταγωνίστρια της σειράς είναι η Μαρία Καβογιάννη.

 Η σειρά εκτυλίσσεται το καλοκαίρι του 2015, μόλις λίγες ημέρες πριν διεξαχθεί το τότε δημοψήφισμα. Πρωταγωνιστούν δύο οικογένειες, της Μαρίτσας και του Σπύρου Καψαμπέλη, και της Μάγδας και του Αντώνη Ρεντούμη, οι οποίες έχουν βαθιές διαφορές. Μαρία Καβογιάννη ως Μάγδα Ρεντούμη Αλέξανδρος Λογοθέτης ως Γιώργος Ζέτα Μακρυπούλια ως Σοφία Θοδωρής Κατσαφάδος ως Σπύρος Καψαμπέλης Ιωάννα Μαυρέα ως Μαρίτσα Καψαμπέλη Χρήστος Χατζηπαναγιώτης ως Αντώνης Ρεντούμης Στέλλα Γκίκα ως Σμαρώ Παντελής Καναράκης ως Κινέζος Νίκος Κάπιος ως Παππούς Ντάνη Γιαννακοπούλου ως Νεφέλη Βαγγέλης Πιτσιλός ως Πέτρος Αυγουστίνος Κούμουλος ως Φάνης Chalil Ali Zada ως Χασάν Ορνέλα Λούτη ως Βασούλα Γιάννης Αθητάκης ως Θωμάς Αλέξανδρος Βάρθης ως Μανώλης Βασίλης Γιακουμάρος ως Νεκτάριος Στεφανία Γκουρνέλου ως Μάντυ Πολυτίμη Κανέλλου ως Κικίτσα Μπάμπης Κλαλιώτης ως Νώντας Ματίνα Νικολάου ως Χαρούλα Σπύρος Σαραφιανός ως Στάθης «Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα» στο www.retrodb.gr
Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές

Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (αγγλ. European Conservatives and Reformists Party, γνωστό και με τα αρχικά ECR) (παλαιότερα Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (2009-2016) και Συμμαχία Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών στην Ευρώπη (2016-2019)) είναι ένα ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα που υπερασπίζεται ευρύτερες συντηρητικές και κλασικές φιλελεύθερες αρχές. Τρία από τα κόμματα που αποτελούν τους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές είναι κυβερνώντα κόμματα στις χώρες τους, ενώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκπροσωπείται με 55 ευρωβουλευτές. Το κόμμα δημιουργήθηκε την 1 Οκτωβρίου 2009 ύστερα από τη δημιουργία της πολιτικής ομάδας των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αναγνωρίστηκε επισήμως τον Ιανουάριο του 2010. Το κόμμα είχε 8 μέλη τη στιγμή της δημιουργίας του κυρίως από κράτη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Δέχτηκε από τότε άλλα τέσσερα μέλη, εκφράζοντας την ήπια ευρωσκεπτικιστική κεντροδεξιά. Το κόμμα σχετίζεται με την πανευρωπαϊκή δεξαμενή σκέψης New Direction και με τους Ευρωπαίους Νέους Συντηρητικούς.

 Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές επιδιώκουν τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκφράζουν τις ακόλουθες αρχές: Ελεύθερες επιχειρήσεις, ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο και ανταγωνισμός, μειωμένοι κανονισμοί, μειωμένοι φόροι και μικρές κυβερνήσεις ως απώτερους καταλύτες για ατομική ελευθερία, καθώς και την ατομική και εθνική ευημερία. Ατομική ελευθερία, μεγαλύτερη ατομική ευθύνη και μεγαλύτερη δημοκρατική συμμετοχή. Τη σημαντικότητα της οικογένειας ως ακρογωνιαίου λίθου της κοινωνίας. Την ανεξάρτητη ακεραιότητα του κράτους, εναντίωση στο ομοσπονδιακό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανανεωμένο σεβασμό για αληθινή επικουρικότητα. Την επιτακτική αξία της υπερατλαντικής σχέσης ασφάλειας με το ΝΑΤΟ και υποστήριξη για νέες ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Αποτελεσματικό έλεγχο της μετανάστευσης και τέλος στην κατάχρηση των διαδικασιών για άσυλο. Αποτελεσματικές και σύγχρονες δημόσιες υπηρεσίες και ευαισθησία στις ανάγκες τόσο του αστικού όσο και του αγροτικού πληθυσμού. Τέλος στην άχρηστη και υπερβολική γραφειοκρατεία και αφοσίωση στη μεγαλύτερη διαφάνεια και ακεραιότητα στα ιδρύματα και στα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σεβασμός και ίση μεταχείριση για όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές εκπροσωπούνται από τρείς αρχηγούς κυβερνήσεων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές συμμετέχουν με έναν επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Οι διατελέσαντες πρόεδροι των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών είναι οι εξής: Επίσημη ιστοσελίδα
Μαύρος ωκεανός

Μαύρος Ωκεανός (ή αλλιώς Black Ocean) είναι μία ελληνική δραματική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2000-2001, που δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Χρυσοβιτσάνο και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 από τις 6 Οκτωβρίου του 2000 μέχρι τις 9 Μαρτίου του 2001. Την σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβε ο Στράτος Μαρκίδης. Κύριο θέμα της σειράς είναι ο απαγορευμένος έρωτας μία συγγραφέως, που ταξιδεύει στην Αφρική, με τον δολοφόνο του ετεροθαλούς αδερφού της. Ο Μαύρος Ωκεανός προβλήθηκε για μία τηλεοπτική σεζόν και αποτελείται από 20 επεισόδια. Η παραγωγή της σειράς ξεκίνησε στα τέλη του 1999, καθώς επρόκειτο για μία μεγάλη παραγωγή που το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων της πραγματοποιήθηκαν στην Αφρική και συγκεκριμένα στην Κένυα και τη Μομπάσα. Το βασικό γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο αρχικά είχε αναλάβει αρχικά η Σμαράγδα Καρύδη, ωστόσο μετά την αποχώρησή της το ρόλο της συγγραφέως Λίνας Ιωαννίδου ανέλαβε η Θεοφανία Παπαθωμά, αμέσως μετά το τέλος της συνεργασίας της με την επιτυχημένη σειρά Άγγιγμα ψυχής. Τους υπόλοιπους τρεις πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες της σειράς ανέλαβαν ο Γιώργος Νινιός, η Νίκη Σερέτη και ο Νίκος Ψαρράς.

 Η νεαρή συγγραφέας Λίνα Ιωαννίδου (Θεοφανία Παπαθωμά) ταξιδεύει μαζί με τον σύντροφό της Αντώνη Λάμψα (Νίκος Ψαρράς) στην Κένυα με σκοπό να γνωρίσει το μέρος στο οποίο έζησε άλλα και έχασε τη ζωή του ο ετεροθαλής αδερφός της Γιάννος. Ένας επιπλέον λόγος για το ταξίδι είναι η άγνωστη μέχρι εκείνη τη στιγμή κληρονομιά που άφησε ο Γιάννος στην Λίνα, που έγινε η αιτία να χαθεί από τη ζωή. Όταν το ζευγάρι φτάσει στην Αφρική θα γνωρίσει ένα μυστηριώδη άνδρα τον Νίκο Ζατέλη (Γιώργος Νινιός), στενό συνεργάτη του Γιάννου, και τη μυστηριώδη σύντροφο του Ζατέλη, τη Ράντα (Νίκη Σερέτη). Το ζευγάρι αυτό ευθύνεται για το ανεξήγητο θάνατο του Γιάννου ενώ η Ράντα κρύβει το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό της συζύγου του νεκρού Γιάννου. Η Λίνα, ύστερα από διάφορα γεγονότα, θα έρθει κοντά με τον Νίκο και θα γίνουν ζευγάρι χωρίς ωστόσο να γνωρίζει το παρελθόν του νέου της συντρόφου και την ανάμιξή του στη δολοφονία του αδερφού της. Γιώργος Νινιός ως Νίκος Ζατέλης Θεοφανία Παπαθωμά ως Λίνα Ιωαννίδου Νίκη Σερέτη ως Ράντα Νίκος Ψαρράς ως Αντώνης Λάμψας Μάκης Ρευματάς ως Θωμάς Λάμψας Ευαγγελία Σέχα ως Αλίκη Λάμψα Μάγδα Μαυρογιάννη ως Ιωαννίδου Νεντέρ Αχμέτ ως Νέντερ Αριστοτέλης Αποσκιτής ως Γιάννος Λεοντίδης Roberto Loco Boleko ως Ντέιβιντ Νκρούμα Δημήτρης Μιχαλτζής ως Σαμ Μαμπία Κωνσταντίνος Σερέτης ως Τέλης
Σερίφης

O σερίφης (αγγλικά: sheriff) είναι ένας κυβερνητικός υπάλληλος, με ποικίλα καθήκοντα, που υπάρχει σε ορισμένες χώρες με ιστορικούς δεσμούς με την Αγγλία, από όπου προέρχεται το αξίωμα. Υπάρχει ένα ανάλογο αν και ανεξάρτητα αναπτυγμένο αξίωμα στην Ισλανδία το οποίο συνήθως μεταφράζεται στα αγγλικά ως σερίφης.

 Ιστορικά, ο σερίφης ήταν νομικός υπάλληλος υπεύθυνος για μια περιοχή ή μια κομητεία. Στη σύγχρονη εποχή, ο συγκεκριμένος συνδυασμός των νομικών, πολιτικών και τελετουργικών καθηκόντων ενός σερίφη ποικίλλει σημαντικά από χώρα σε χώρα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο σερίφης είναι ορκωτός αξιωματικός επιβολής του νόμου και τα καθήκοντα του αξιώματος διαφέρουν μεταξύ των πολιτειών και των κομητειών. Ο σερίφης είναι γενικά ένας εκλεγμένος υπάλληλος του νομού, με καθήκοντα που συνήθως περιλαμβάνουν την αστυνόμευση των μη ενοποιημένων περιοχών, τη διατήρηση των φυλακών των κομητειών, την παροχή ασφάλειας στα δικαστήρια και (σε ​​μερικές πολιτείες) την εξυπηρέτηση ενταλμάτων και δικαστικών εγγράφων. Εκτός από αυτές τις υπηρεσίες αστυνόμευσης και διόρθωσης, ο σερίφης είναι συχνά υπεύθυνος για την επιβολή του αστικού δικαίου εντός της δικαιοδοσίας του. Ο σερίφης (ή υψηλός σερίφης) είναι ένας τελετουργικός υπάλληλος κομητείας ή πόλης στην Αγγλία, την Ουαλία ή τη Βόρεια Ιρλανδία. Στη Σκωτία, οι σερίφηδες είναι δικαστές. Στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, σε ορισμένες κομητείες και στις πόλεις Δουβλίνο και Κορκ, οι σερίφηδες είναι νομικοί υπάλληλοι παρόμοιοι με τους δικαστικούς κλητήρες (bailiffs). Στην Αυστραλία και στη Νότια Αφρική οι σερίφηδες είναι νομικοί υπάλληλοι παρόμοιοι με τους δικαστικούς κλητήρες (bailiffs). Στις χώρες αυτές δεν υπάρχει κανένας σύνδεσμος μεταξύ των κομητειών και των σερίφηδων. Στον Καναδά, οι σερίφηδες υπάρχουν στις περισσότερες επαρχίες. Οι επαρχιακές υπηρεσίες σερίφηδων γενικά αναλαμβάνουν την επίβλεψη και μεταγωγή κρατουμένων στο δικαστήριο, εκτελούν δικαστικές εντολές και σε ορισμένες επαρχίες οι σερίφηδες παρέχουν ασφάλεια στο δικαστικό σύστημα, προστατεύουν δημόσιους υπαλλήλους, υποστηρίζουν έρευνες από τις τοπικές αστυνομικές υπηρεσίες και στην Αλμπέρτα, οι σερίφηδες ρυθμίζουν την κυκλοφορία. Στην Ινδία, ο σερίφης αποτελεί ένα μεγάλο τελετουργικό αξίωμα σε μερικές μεγάλες πόλεις. Η λέξη sheriff είναι μια συστολή του όρου "shire reeve". Ο όρος, από τον παλιό αγγλικό scīrgerefa, όριζε έναν βασιλικό αξιωματούχο υπεύθυνο για τη διατήρηση της ειρήνης ("reeve") σε ένα shire ή κομητεία για λογαριασμό του βασιλιά. Ο όρος διατηρήθηκε στην Αγγλία παρά τη Νορμανδική Κατάκτηση. Από τα αγγλοσαξονικά βασίλεια, ο όρος εξαπλώθηκε σε πολλές άλλες περιοχές, σε πρώιμο σημείο στη Σκωτία, αργότερα στην Ιρλανδία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη βρετανική αγγλική γλώσσα, το πολιτικό ή νομικό αξίωμα ενός σερίφη, η θητεία ενός σερίφη ή η δικαιοδοσία ενός σερίφη ονομάζεται shrievalty στην Αγγλία και την Ουαλία και σεριφάτο στη Σκωτία. Ο αραβικός όρος σαρίφ (شريف, "ευγενής"), που μερικές φορές καθίσταται σερίφ, δεν έχει καμία ιστορική ή ετυμολογική σχέση.