IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καθεδρικός Ναός της Νάπολης

Ο Καθεδρικός Ναός της Νάπολης ή Καθεδρικός Ναός της Αναλήψεως της Παρθένου Μαρίας, (ιταλ. Duomo di Napoli, Cattedrale di Santa Maria Assunta ή Cattedrale di San Gennaro, ναπολιτάνικα Viscuvato 'e Napule) είναι Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός, ο κυριότερος ναός στην πόλη Νάπολη της Ιταλίας και η έδρα του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου Νεαπόλεως. Είναι ευρύτατα γνωστή και ως Καθεδρικός ναός του Αγίου Τζεννάρο, προς τιμή του Αγίου Ιανουαρίου, του πολιούχου της πόλεως.

 Ο σημερινός καθεδρικός ναός ανάγεται στη μεσαιωνική εποχή, καθώς η κατασκευή του παραγγέλθηκε από τον Βασιλέα Κάρολο τον Ανδεγαυό. Η κατασκευή του συνεχίσθηκε κατά τη βασιλεία του διαδόχου του, Καρόλου Β΄ της Νεαπόλεως (1285-1309), και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα υπό τον Ροβέρτο τον Ανδεγαυό. Ανεγέρθηκε όμως στα θεμέλια δύο παλαιοχριστιανικών βασιλικών, των οποίων τα ίχνη είναι ακόμη και σήμερα εύκολα ορατά. Κάτω από το κτήριο, ανασκαφές έχουν αποκαλύψει ελληνικά και ρωμαϊκά τεχνουργήματα. Στον καθεδρικό ναό συνάπτεται η κατοικία («παλάτσο») του εκάστοτε αρχιεπισκόπου Νεαπόλεως. Το κυριότερο αξιοθέατο του εσωτερικού του ναού είναι το «Βασιλικό Παρεκκλήσιο του Θησαυρού του Αγίου Ιανουαρίου, που διακοσμείται με νωπογραφίες του Ντομενικίνο και του Τζοβάννι Λανφράνκο, έργα της κόγχης των Ντομενικίνο, Μάσσιμο Σταντσιόνε και Τζουζέπε Ριμπέρα, τον πλούσιο υψηλό βωμό (Αγία Τράπεζα) του Φραντσέσκο Σολιμένα, το ορειχάλκινο κιγκλίδωμα του Κόζιμο Φαντσάγκο κι άλλα σημαντικά έργα, όπως μια λειψανοθήκη κατασκευασμένη από Γάλλους καλλιτέχνες του 14ου αιώνα. Σε άλλα μέρη του ναού ξεχωρίζουν έργα τέχνης όπως, μια «Ανάληψη της Θεοτόκου» του Περουτζίνο, ζωγραφικοί πίνακες του Λούκα Τζορντάνο και το παλαιοχριστιανικό βαπτιστήριο με ψηφιδωτά του 4ου αιώνα. Το κύριο παρεκκλήσιο είναι μία ανακατασκευή του 18ου αιώνα με ένα μπαρόκ ανάγλυφο του Πιέτρο Μπράτσι. Το Παρεκκλήσιο Μινούτολο, το οποίο αναφέρει ο Βοκάκιος στο Δεκαήμερο, έχει νωπογραφίες του 14ου αιώνα. Η κρύπτη του ναού είναι έργο του Λομβαρδού Τομμάζο Μαλβίτο (Tommaso Malvito, θάν. 1508) με πρόσοψη που ξαναδουλεύτηκε από τον Ενρίκο Αλβίνο στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά διατηρεί την πύλη του 15ου αιώνα με κάποια γλυπτά του Τίνο ντι Καμάινο. Άγιος Ιανουάριος Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ Κάρολος ο Ανδεγαυός Αγία Ρεστιτούτα Σίστο Ριάριο Σφόρτσα Ασκάνιο Φιλομαρίνο Αλφόνσο Καστάλντο
Ισά Μουστάφα

Ο Ισά Μουστάφα (Αλβανικά: Isa Mustafa) είναι ο πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Κοσόβου και ηγέτης της Δημοκρατικής Ένωσης του Κοσόβου (LDK). Ο Μουσταφά ήταν επίσης δήμαρχος στην Πρίστινα από τον Δεκέμβριο του 2007, έως τον Δεκέμβριο του 2013.

 Ο Μουστάφα γεννήθηκε στο χωριό Προπαστίτσα, στην Επαρχία της Πρίστινας, στο Κόσοβο, στις 15 Μαΐου 1951, από Αλβανούς γονείς. Πήγε γυμνάσιο και λύκειο στην Πρίστινα και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πρίστινας, από την Σχολή των Οικονομικών. Το 1974 προσελήφθη στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινας. Αναμείχθηκε στην πολιτική τη δεκαετία του 1980, όταν έγινε επικεφαλής στο δημοτικό συμβούλιο της Πρίστινας από το 1984 έως το 1988. Μιας και η Γιουγκοσλαβία είχε αρχίσει να καταρρέει, ο Μουστάφα έγινε Υπουργός Οικονομικών στην αυτοανακηρυσσόμενη Δημοκρατία του Κοσόβου, στην κυβέρνηση του Μπουγιάρ Μπουκόσι. Μετά τον πόλεμο του Κοσόβου, που τελείωσε το 1999, ο Μουστάφα επέστρεψε στο Κόσοβο, αλλά μόλις το 2006 ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική. Τον Δεκέμβριο του 2007 εξελέγη δήμαρχος Πρίστινας στις δημοτικές εκλογές, νικώντας τον αντίπαλό του, Φατμίρ Λιμάι. Τον Νοέμβριο του 2009 επανεξελέγη στο αξίωμα. Στις 7 Νοεμβρίου 2010 ανέλαβε τα ηνία της Δημοκρατικής Ένωσης του Κοσόβου νικώντας τον Φατμίρ Σεϊντίου, στις εκλογές του κόμματος. Στις 1 Δεκεμβρίου 2013 ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές και αποχώρησε από το αξίωμα του δημάρχου της Πρίστινας. Στις 9 Δεκεμβρίου 2014 ορκίστηκε πρωθυπουργός του Κοσόβου και υποστήριξε ότι η κυβέρνησή του θα επικεντρωθεί κυρίως σε οικονομικά ζητήματα. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2015, στην Εθνοσυνέλευση του Κοσόβου σε μια συμφωνία με τη Σερβία για την προστασία των δικαιωμάτων των Σέρβων του Κοσόβου, δέχτηκε επίθεση με αυγά από βουλευτές της αντιπολίτευσης. Στις 11 Μαΐου 2017 η κυβέρνησή του κατέρρευσε με πρόταση δυσπιστίας στο κοινοβούλιο. Προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τον Ιούνιο του 2017. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα. Official website website of the Prime Minister's Office
Γιάννης Τσιντσάρης

Ο Γιάννης Τσιντσάρης (8 Φεβρουαρίου 1962 - 1 Μαρτίου 2017) ήταν Έλληνας αθλητής της άρσης βαρών, ο οποίος έφτασε μέχρι την 4η θέση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.

 Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1962 στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Μετακόμισε όμως σύντομα, το 1966, μαζί με την οικογένεια του στις Σέρρες. Σπούδασε φυσική αγωγή στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών. Αρχικά το 1975 άρχισε να ασχολείται με την σφυροβολία και ένα χρόνο αργότερα με την πάλη. Το 1977 τελικά εγγράφηκε στον Α.Ο. Σερρών στο άθλημα της άρσης βαρών. Διακρίθηκε σε πολλές εθνικές και διεθνείς διοργανώσεις μέχρι το 1993 όταν και αποχώρησε από την ενεργό αθλητική δράση λόγω τραυματισμού στον τένοντα. Από το 1996 έως το 2008 υπήρξε προπονητής άρσης βαρών στον τόπο καταγωγής του, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την ζωγραφική και την αγιογραφία, διενεργώντας το 1987 έκθεση στο Ηράκλειο Αττικής.Ήταν παντρεμένος με την αθλήτρια του στίβου Άννα Βερούλη. Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2017. Συμμετείχε σε δύο Ολυμπιάδες, το 1984 και το 1988. Ακόμη, αναδείχθηκε 10 φορές πρωταθλητής ανδρών, 3 φορές πρωταθλητής εφήβων, 3 φορές Βαλκανιονίκης, 3 φορές πρωταθλητής ΕΟΚ και 3 φορές Μεσογειονίκης. Κατείχε 107 πανελλήνια ρεκόρ σε επίπεδο ανδρών και εφήβων, ενώ το 1981 βραβεύθηκε ως ο καλύτερος έφηβος αθλητής από τον ΠΣΑΤ.
All Hail, Liberia, Hail!

Ο εθνικός ύμνος της Λιβερίας είναι το άσμα "All Hail, Liberia, Hail!" σε στίχους του προέδρου Ντάνιελ Μπασίελ Γουόρνερ (1815-1880, 3ου προέδρου της χώρας) και σε μουσική του Όλμστιντ Λούκα (1826-1869). Είναι γραμμένος στην αγγλική γλώσσα και έγινε επίσημα εθνικός ύμνος το 1847.

 All hail, Liberia, hail! (All hail!) All hail, Liberia, hail! (All hail!) This glorious land of liberty Shall long be ours. Though new her name, Great be her fame, And mighty be her powers, And mighty be her powers. In joy and gladness With our hearts united, We'll shout the freedom Of a race benighted, Long live Liberia, happy land! A home of glorious liberty, By God's command! A home of glorious liberty, By God's command! All hail, Liberia, hail! (All hail!) All hail, Liberia, hail! (All hail!) In union strong success is sure. We cannot fail! With God above Our rights to prove, We will o'er all prevail, We will o'er all prevail! With heart and hand our country's cause defending, We'll meet the foe with valour unpretending. Long live Liberia, happy land! A home of glorious liberty, By God's command! A home of glorious liberty, By God's command! Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!) Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!) Αυτή η δοξασμένη γη της ελευθερίας Για πάντα θα είναι δική μας. Παρά το νέο της όνομα, Μεγάλη να είναι η δόξα της, Και τεράστια η δύναμή της, Και τεράστια η δύναμή της. Με χαρά και ευχαρίστηση Με ενωμένες τις καρδιές μας, Θα αναφωνήσουμε για την ελευθερία Μιας φυλής που βρισκόταν στο σκοτάδι, Ζήτω η Λιβερία, η χαρούμενη γη! Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας, Με τη χάρη του Θεού! Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας, Με τη χάρη του Θεού! Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!) Όλοι χαιρετήστε τη Λιβερία, χαιρετήστε την! (Χαίρε από όλους!) Η επιτυχία είναι σίγουρα με ισχυρούς δεσμούς. Δε θα αποτύχουμε! Με τον Θεό από ψηλά Θα αποδείξουμε τα δίκαιά μας, Θα επικρατήσουμε όλων, Θα επικρατήσουμε όλων! Με την καρδιά και το χέρι μας για την άμυνα της πατρίδας μας Θα συναντήσουμε τον εχθρό με ανδρεία χωρίς προσποίηση. Ζήτω η Λιβερία, η χαρούμενη γη! Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας, Με τη χάρη του Θεού! Πατρίδα της δοξασμένης ελευθερίας, Με τη χάρη του Θεού! Εθνικός ύμνος της Λιβερίας Αρχειοθετήθηκε 2009-07-17 στο Wayback Machine. (συμπεριλαμβάνει σύνδεσμο σε αρχείο ήχου)
Επισκοπικό Ιωαννίνων

Το Επισκοπικό είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 560 μέτρων. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του λεκανοπεδίου Ιωαννίνων και 14 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων. Είναι δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Δωδώνης. Με την παλαιότερη διοικητική διαίρεση ανήκε στον δήμο Αγίου Δημητρίου.

 Το χωριό, ως Μπάρτζι αναφέρεται από τον Άγγλο περιηγητή William Martin Leake, ο οποίος ταξιδεύοντας από την Άρτα στα Γιάννενα στα 1805 και αφού πέρασε από τα χάνια Πέντε Πηγαδίων και Αγίου Δημητρίου λέει: “.....το Μπαρτζι (Bartzi) που βρισκεται αριστερά στην πλευρά των λόφων”. Στις αρχές του Οκτώβρη του 1912, κάηκε από Τουρκαλβανούς όπως και άλλα χωριά της περιοχής. Το 1928 μετονομάστηκε σε Επισκοπείον και στη συνέχεια σε Επισκοπικό, επειδή στην περιοχή (μεταξύ καταβόθρας και χωριού) υπήρχε στο παρελθόν η έδρα Επισκοπής. Μέχρι το 1930 λειτουργούσε ως οικισμός της κοινότητας Μανολιάσας. Την 14-2-1930 αποσπάστηκε από την Μανολιάσα και καθίσταται αυτόνομη πλέον ως κοινότητα με έδρα το Επισκοπικό, όπου προσαρτάται και ο οικισμός Αμπελιά ο οποίος εν τω μεταξύ αποσπάστηκε από την Κοσμηρά. (Αριθμός ΦΕΚ 47 -142-1930) Την 20-9-1947 αποδεσμεύεται ο οικισμός Αμπελιά, ενώ το Επισκοπικό εξακολουθεί να λειτουργεί μόνο του ως κοινότητα. (Αριθμός ΦΕΚ 203 Α 20-9-1947). Από το 1999 λειτουργεί ως δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αγίου Δημητρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος “Ι. Καποδίστριας” ( Νόμος 2539/1997, ΦΕΚ 244Α/4-12-97) Από 1-1-2011 στο πλαίσιο του προγράμματος “Καλλικράτης” (Ν 3852/2010) (ΦΕΚ Α' 87/07-06-2010) ανήκει στο Δήμο Δωδώνης με έδρα την Αγ. Κυριακή. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Travels in Northen Greece-William Martin Leake Η ιστοσελίδα του Επισκοπικού
Τυφώνας Γκονζάλο

Ο τυφώνας Γκονζάλο (Hurricane Gonzalo) ήταν ένας ισχυρός τυφώνας του Ατλαντικού το 2014. Ήταν ο πιο δυνατός τυφώνας του Ατλαντικού το 2014. Υπολογίζεται ότι 6 άτομα πέθαναν εξαιτίας του τυφώνα και των επακόλουθων πλημμυρών, ενώ το συνολικό κόστος των καταστροφών έφτασε τα 200 εκατομμύρια δολλάρια ΗΠΑ 2014.

 Τα εξωτροπικά απομεινάρια του τυφώνα έφτασαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 21 Οκτωβρίου με ανέμους εως 110 χλμ/ώρα στην Ουαλία. Μεγάλο μέρος της τοπικής κυκλοφορίας διακόπηκε σε εκείνα τα μέρη. Στο Σάουθγουικ και το Σάσεξ τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν από πτώσεις δέντρων και μια γυναίκα έχασε τη ζωή της στο Λονδίνο. Άλλοι δύο άντρες σκοτώθηκαν σε ατυχήματα στο Μέρσεϊσάιντ και το Έσεξ. Τα απομεινάρια του τυφώνα, ύστερα κατευθύνθηκαν στην κεντρική Ευρώπη. Σφοδροί άνεμοι στη Γερμανία, και χιονοπτώσεις στις Άλπεις ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του σε εκείνες τις περιοχές. Στις 23 Οκτωβρίου, τα απομεινάρια του τυφώνα, είχαν φτάσει στο Αιγαίο Πέλαγος. Στις 24 Οκτωβρίου, οι ισχυρές βροχές και καταιγίδες από τα απομεινάρια του τυφώνα, προκάλεσαν πλήθος πλημμυρών στην Αθήνα.Τα πληγείσα προάστια ήταν: το Περιστέρι, το Ίλιον, η Νίκαια, ο Πειραιάς, το Χαϊδάρι, το Αιγάλεω, οι Άγιοι Ανάργυροι, το Καματερό, οι Αχαρνές και τα Άνω Λιόσια.
Άνω Κάμπος Πυλλήνης Αιτωλοακαρνανίας

Για άλλους οικισμούς με το ίδιο όνομα Άνω Κάμπος στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Άνω Κάμπος Αιτωλοακαρνανίας.Για άλλους οικισμούς με το όνομα Κάμπος στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε Κάμπος Αιτωλοακαρνανίας.Για άλλους οικισμούς με το όνομα Κάμπος στην Ελλάδα, δείτε τη σελίδα αποσαφήνισης Κάμπος. Ο Άνω Κάμπος είναι ημιορεινός οικισμός που βρίσκεται στην Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 180 μέτρα.

 Ο Άνω Κάμπος βρίσκεται στα βόρεια της Ναυπάκτου, από την οποία απέχει 34 χλμ., δίπλα στον ποταμό Εύηνο. Παλιότερα λόγω της έλλειψης οδικού δικτύου αποτελούσε το "πέρασμα" των χωριών της γύρω περιοχής με το Θέρμο και προς αυτό ήταν προσανατολισμένο παρά προς τη Ναύπακτο. Κοντά στο χωριό υπήρχε σχοινογέφυρα, η οποία μεταπολεμικά αντικαταστάθηκε με το “Καρέλι”, ένα ξύλινο κουτί που στηρίζεται με 4 καρούλια σε 2 χοντρά σύρματα, στερεωμένα στα μεγάλα πλατάνια των οχθών του ποταμού ενώ από το 1965 υπάρχει πλέον συρματογέφυρα. Βορειότερα του Άνω Κάμπου, στο σημείο που ο Εύηνος ενώνεται με τον χείμαρρο Κότσαλο υπάρχει μια ακόμα συρματογέφυρα. Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Στρανώματος. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στρανώμης, του πρώην Δήμου Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Έχει πληθυσμό 34 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Κάτω Κάμπο, τα Λουτρά Στάχτης και τη Στράνωμα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Στρανώμης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας. Απογραφές πληθυσμού Καρέλι από το http://www.greece.com/photos Πεζοπορία στο Γεφύρι Αρτοτίβας από το https://iaitoloakarnania.gr
Σαντζάκι της Σόφιας

Το σαντζάκι της Σόφιας (βουλγαρικά : Софийски санджак, τουρκικά : Sofia Sancağı) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με διοικητικό κέντρο την πόλη Σόφια. Δημιουργήθηκε το 1393 και το 1878 με την ίδρυση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας προσαρτήθηκε σε αυτό.

 Το Σαντζάκι της Σόφιας ιδρύθηκε περίπου το 1393, αρχικά είχε δύο ναχαγιέ : της Ζνεπόλιε, και της Βισόκ Znepolje και Visok. Πρώτος σαντζάκμπεης ήταν ο "Ίνσε Μπαλαμπάν" που αναφέρεται επίσης ως «κατακτητής της Σόφιας». Ένας από τους σαντζάκεμπεης ήταν και ο Μακόγκογκλου Αλί Μπέης μέλος γνωστής Οθωμανικής ο οποίος πέθανε το 1514. Λίγο μετά την ίδρυση του σαντζάκιου η Σόφια έγινε η έδρα του Βιαλετίου της Ρωμυλίας. Αν και ο διοικητής του βιλαετίου της Ρωμυλίας σε πρώιμες περιόδους μερικές φορές έμεινε στη Μπίτολα η Σόφια επίσημα παρέμεινε η έδρα και το κέντρο του εγιαλετιού. Δεδομένου ότι ήταν έδρα του εγιαλετίου το Σαντζάκι της Σόφιας είχε το καθεστώς του Πασά Σαντζάκ (τουρκικά : Paşa Sancağı ), δηλαδή το κύριο σαντζάκι του εγιαλετίου. Στο Σαντζάκι της Σόφιας καταγράφηκαν 50 τιμαριώτες για φορολογικούς σκοπούς το 1446 και το 1455, καθώς επίσης και το 1488/1489 και το 1491. Το 1520 το 6,1% περίπου του συνολικού αριθμού του πληθυσμού (25.910) του ήταν μουσουλμάνοι. Στο τέλος του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα η Νις ανήκε στο Σαντζάκι της Σόφιας. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο αποστάτης Οσμάν Παζβάντογλου έκανε συχνές στο Σαντζάκι. Την περίοδο 1846-1864 στο Σαντζάκι της Σόφιας ανήκε στο Βιλαέτι της Νις, ενώ κατά την περίοδο 1864-1878 ανήκε στο Βιλαέτι του Δούναβη. Εκείνη φορά είχε τους εξής καζάδες: Σόφιας, Κουστεντίλ, Σαμάκοβ , Ντούνιτσα, Ράντομιρ, Ζλάτιτσα, Ορχανίε και Ντζουμάια .
Αστική Περιοχή Αρούσα

Η Αστική Περιοχή Αρούσα (Αγγλικά: Arusha Urban District, Σουαχίλι Wilaya ya Arusha Mjini), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας και περιέχει την περιφερειακή και οικονομική πρωτεύουσα· την πόλη Αρούσα. Στα βόρεια, δυτικά και νότια συνορεύει με την Αγροτική Περιοχή Αρούσα (Arusha Rural District) και στα ανατολικά με την Περιοχή Μέρου (Meru District). Κατά το 1994, η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District), ήταν η πλουσιότερη περιοχή στην Τανζανία με 91.024 σελίνια Τανζανίας.Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District), ήταν 282.712 άτομα. ενώ, το 2012 ήταν 416.442 άτομα.

 Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T2 από την Καμάνγκα (Kamanga) στα σύνορα της Κένυα, προς το Μόσι (Moshi), διέρχεται μέσα από την Αστική Περιοχή Αρούσα (Arusha Urban District) και ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T5 από το Μπαμπάτι (Babati), καταλήγει στην περιοχή.Ο Σιδηρόδρομος Ουσαμπάρα (Usambara Railway) από την Τάνγκα (Tanga) στην Αρούσα (Arusha), επίσης καταλήγει στην περιοχή. Επιπλέον, το Αεροδρόμιο Αρούσα (Arusha Airport) βρίσκεται επίσης εντός των ορίων της περιοχής. Από το 2012, η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District) διαιρείται διοικητικά σε 3 Τομείς και 19 Τμήματα. Για τις βουλευτικές εκλογές, η Αστική Περιοχή Αρούσα (Arusha Urban District) χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Κατά τις εκλογές του 2010 η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District) είχε μία εκλογική περιφέρεια, την Εκλογική Περιφέρεια Αρούσα. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Αρούσα Αρούσα Παραπομπές σημειώσεων Arusha Region website, Arusha City Council page Arusha City Council website (in Swahili)
Αλαίν Α΄ του Αλμπρέ

Ο Αλαίν Α΄ ο μέγας, γαλλ. Alain I le grand (1440 - 1 Οκτωβρίου 1552) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ, υποκόμης του Ταρλά, κόμης του Γκράβε και του Καστρ. Ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του έγινε ένας από τους πιο δραστήριους παίκτες στη σκηνή της Ευρώπης, αλλά η διακυβέρνησή του ήταν πιο ταραχώδης από ότι αποτελεσματική.

 Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Αλμπρέ, υποκόμη του Ταρλά και της Αικατερίνης, κόρης του Αλαίν Θ΄ ντε Ροάν. Στην αρχή ευεργετήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας και έτσι αύξησε την επικράτειά του. Ο γάμος του με την Φρανσουάζ ντε Σατιγιόν τού έφερε την κομητεία του Περιγκόρ, την υποκομητεία του Λιμόζ και τη διεκδίκηση των Σατιγιόν-Μπλουά επί της Βρετάνης. Κατέλαβε το Αρμανιάκ και νύμφευσε τον πρωτότοκο γιο του με τη βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισσα της Φουά & του Μπιγκόρ. Για να αποκτήσει τη Βρετάνη, θέλησε να νυμφευτεί την Άννα των Ντρε-Μονφόρ, κόρη και κληρονόμο του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Δύο έτη μετά που απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, μερικοί ευγενείς εξεγέρθηκαν στον "Τρελλό Πόλεμο" (1485-88)· ένας από αυτούς ήταν και ο Φραγκίσκος Β΄ με τον οποίο συνέπραξε και ο Αλαίν. Οι δολοπλοκίες του απέτυχαν και ηττήθηκε, έτσι δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τον δούκα το 1487. Το επόμενο έτος έστειλε ενισχύσεις από τη θάλασσα, αλλά ηττήθηκε από τον Λουδοβίκο Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ -στρατηγό του ανήλικου Καρόλου Η΄ της Γαλλίας- στη μάχη του Σαιντ-Ωμπίν-ντυ-Κορμιέ το 1488. Το έτος αυτό απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ και ο Αλαίν Α΄ συνέχισε να διεκδικεί την κληρονομιά του: κατέλαβε τη Νάντη με τον από τη Γασκώνη στρατό του. Ήλπιζε να νυμφευτεί την Άννα και η Γαλλία του πρότεινε να υποστηρίξει το αίτημά του με αντάλλαγμα την παράδοση της Νάντης. Η Άννα όμως δεν τον ήθελε και το 1491 παντρεύτηκε τον Κάρολο Η΄. Το 1522 απεβίωσε στο κάστρο Ζαλού σε ηλικία 82 ετών. Νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ των Σατιγιόν-Μπλουά της Βρετάνης, κόμισσα του Περιγκόρ και είχε τέκνα: Ιωάννης Γ΄ 1469-1516, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Φουά βασίλισσα της Ναβάρρας. Γκαμπριέλ, κύριος του Αβεν-συρ-Ελπ. Καρλόττα, κυρία του Σαλύ, παντρεύτηκε τον Καίσαρα Βοργία κοντοτιέρο, καρδινάλιο και κόμη του Βαλεντινουά. Αμανιέ 1478-1520, επίσκοπος του Παμιέ, Κομίνγκ & Λεσκάρ, καρδινάλιος. Πέτρος, κόμης του Περιγκόρ. Λουίζα, υποκόμισσα του Λιμόζ, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Κροΰ πρίγκιπα του Σιμαί. Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Γκαστόν Β΄ επικεφαλής του Μπυχ. Achille Luchaire, Alain Le Grand Sire D'albret, (Slatkine Reprints, 1974), 13-14.
Εθελίνδη του Νόρντχαϊμ

Η Εθελίνδη, γερμ. Ethelinde von Nordheim (1050/1060 - μετά το 1075) από τον Οίκο του Νόρντχαϊμ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βαυαρίας και μετά κόμισσα του Κάλβελαγκε στην Κάτω Σαξονία.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα δούκα της Βαυαρίας (κυβ. 1060-1070) και της συζύγου του Ρίχεντσας των Ετσονιδών, η οποία θεωρείται κόρη του Όθωνα Β΄ δούκα της Σουαβίας. Το 1062, όταν ήταν το πολύ 12 ετών, η Εθελίνδη παντρεύτηκε τον Γουέλφο Α΄ δούκα της Βαυαρίας (γιο του Αλβέρτου-Άτσο Β΄ μαργράβου του Μιλάνου και της Κουνιγούνδης των Παλαιών Γουέλφων). Το 1070 ο πατέρας τής Εθελίνδης, ο Όθων του Nόρντχαϊμ, κατηγορήθηκε ότι έλαβε μέρος σε μία συνωμοσία για τη δολοφονία του Ερρίκου Δ΄ και έτσι στερήθηκε το δουκάτο της Βαυαρίας. Ο Γουέλφος Α΄ απέπεμψε την Εθελίνδη και την έστειλε πίσω στον πατέρα της, τον οποίο διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας. Δεν είναι σαφές για ποιους λόγους διαλύθηκε ο γάμος τους· έπειτα η Eθελίνδη και ο Γουέλφος Α΄ έκαναν ο καθένας δεύτερο γάμο. Το 1070 ή μετά, η Eθελίνδη παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Χέρμαν Α΄ κόμη του Κάλβελαγκε στην Κάτω Σαξονία. Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Χερμαν Β΄ του Κάλβελανγκε (1075-1134). Παντρεύτηκε το 1062 τον Γουέλφο Α΄ των Ομπερτιδών/Γουέλφων δούκα της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1070 διαζεύχθηκαν. Μετά η εθελίνδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Χέρμαν Α΄ κόμη του Κάλβελανγκε στην Κάτω Σαξονία και είχε τέκνο: Χέρμαν Β΄ 1075-1134, κόμης του Κάλβελανγκε. B. Schneidmüller, Die Welfen. Herrschaft und Erinnerung (Στουτγκάρδη, 2000). IS Robinson, Henry IV της Γερμανίας, 1056-1106 (Cambridge, 2003). Κ.-Η. Lange, Die Grafen von Northeim (950-1144). Politische Stellung, Genealogie und Herrschaftsbereich. Beiträge zur Geschichte des sächsischen Adels im Hochmittelalter (Διατριβή, Kiel, 1958). Ethelinde von Northeim (στα γερμανικά) Ethelinde του Northeim
The Very Best of Deep Purple

The Very Best of Deep Purple είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2000 σε μορφή μονού CD.Η συλλογή περιέχει τραγούδια τα οποία προέρχονται από τις τρεις πρώτες συνθέσεις των Deep Purple, ηχογραφημένα από το 1968 μέχρι το 1974, όπως και το "Knockin' at your Back Door" από την επανένωση της δεύτερης γραμμής μελών, το 1984. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία αποτέλεσε συνέχεια της συλλογής "Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple", η οποία είχε κυκλοφορήσει είκοσι χρόνια νωρίτερα και περιείχε δώδεκα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται εδώ, με την προσθήκη τριών επιπλέον κομματιών.Η συλλογή σκαρφάλωσε στο # 43 των βρετανικών τσαρτ το 2008, ενώ μπήκε στα ιταλικά τσαρτ το 2013 ωθούμενο από την επιτυχία του "Now What?!".

 1. Hush (South) - 4:26 2. Kentucky Woman (Diamond) - 4:14 3. Black Night (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 3:27 4. Speed King (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 4:21 5. Child in Time (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 10:19 6. Strange Kind of Woman (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 4:02 7. Fireball (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 3:24 8. Demon's Eye (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 5:20 9. Highway Star (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 6:09 10. Smoke on the Water (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 5:41 11. Space Truckin' (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 4:34 12. Woman from Tokyo (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 5:49 13. Burn (Coverdale, Blackmore, Hughes, Lord, Paice) - 6:01 14. Stormbringer (Coverdale, Blackmore) - 4:08 15. Knockin' at your Back Door (Gillan, Blackmore, Glover) - 7:07 The Very Best of Deep Purple (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 9 Μαΐου 2000 Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια αυτού του δίσκου προέρχονται από τρεις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973, 1984-1989) και την Mark III (1974-1975) και είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ροντ Έβανς - φωνητικά Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Νικ Σίμπερ - μπάσο Γκλεν Χιούζ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Very Best of Deep Purple (Rhino) - Deep Purple | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
Γύψου

Η Γύψου είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Gypsou». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Δισδυάκις τριακοντάεδρο

Στη Στερεομετρία, το δισδυάκις τριακοντάεδρο (ή εξάκις εικοσάεδρο) είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το δισδυάκις τριακοντάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου εικοσιδωδεκάεδρου. Διαθέτει 120 έδρες σχήματος σκαληνού τριγώνου. Ανάμεσα σε όλα τα κυρτά πολύεδρα των οποίων οι έδρες είναι ίσες μεταξύ τους και με εξαίρεση τις διπυραμίδες και τα τραπεζόεδρα, το δισδυάκις τριακοντάεδρο είναι αυτό που έχει τις περισσότερες έδρες.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι σκαληνά τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι τριών ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου εικοσιδωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος των ακμών του δισδυάκις τριακοντάεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 1/11√15(85 − {\displaystyle -} 31√5), s2 = {\displaystyle =} 3/55√15(65 + {\displaystyle +} 19√5) και s3 = {\displaystyle =} 2/5√15(5 − {\displaystyle -} √5). Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρότερης ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: Αν προβληθούν σε μια σφαίρα οι ακμές του δισδυάκις τριακοντάεδρου, σχηματίζουν στην επιφάνειά της 15 μέγιστους κύκλους. (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Disdyakis Triacontahedron στο MathWorld (Αγγλικά) disdyakis triacontahedron στο Wolfram Alpha
Μόντραν (Ντέρβεντα)

Το Μόντραν (σερβικά κυριλλικά: Модран) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 417 κατοίκους.

 Το 1991, η τοπική κοινότητα του Μόντραν αριθμούσε 1.407 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Λέα Μιγιάτοβιτς (γεννημένη το 1986), τραγουδίστρια Βέντραν Τσόρλουκα (γεννημένος το 1986), ποδοσφαιριστής Ζβόνιμιρ Νούγιτς (γεννημένος το 1988), συγγραφέας και περιηγητής Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Μόντραν (Ντέρβεντα) στο fallingrain.com
Αντρίι Ταράν

Ο Αντρίι Ταράν (ουκρανικά: Андрій Васильович Таран) (4 Μαρτίου 1955 -) είναι Ουκρανός στρατιωτικός ηγέτης και πολιτικός. Ήταν ο 16ος Υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας. Είναι επίσης συνταξιούχος αξιωματικός στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.

 Ο Αντρίι Ταράν γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1955 στη Φραγκφούρτη της Ανατολικής Γερμανίας από μια στρατιωτική οικογένεια που υπηρετούσε στις ένοπλες δυνάμεις του σοβιετικού στρατού στη Γερμανία. Τη δεκαετία του 1970, αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Μηχανικών του Πυροβολικού στο Κίεβο (τώρα Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας της Ουκρανίας) με ειδίκευση στη στρατιωτική ραδιομηχανική. Τη δεκαετία του 1980 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Αεράμυνας με ειδικότητα στη διαχείριση της μάχης. Σπούδασε επίσης στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Ταράς Σεβτσένκο του Κιέβου και στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Αμύνης στην Ουάσινγκτον. Γνωρίζει άπταιστα τα αγγλικά και τα ρωσικά ως δεύτερες γλώσσες.
Μεσιέ 83

Ο Μεσιέ 83 (γνωστός και ως Μ83, NGC 5236 και γαλαξίας νότιος ακιδωτός τροχός) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 15 MLy στον αστερισμό Ύδρα. Είναι ένας από τους πλησιέστερους και λαμπρότερους ραβδωτούς σπειροειδείς γαλαξίες στον ουρανό, ο οποίος φαίνεται και με κιάλια. Έξι υπερκαινοφανείς αστέρες έχουν παρατηρηθεί στο Μεσιέ 83 (SN 1923A, SN 1945B, SN 1950B, SN 1968L, SN 1975D, SN 1983N).

 Ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ ανακάλυψε τον Μ83 όταν ήταν στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας το 1752. Ο Σαρλ Μεσιέ τον πρόσθεσε στον κατάλογό του το 1781. Ο Μεσιέ 83 είναι στο κέντρο της μίας από τις δύο υποομάδες της ομάδας Κένταυρος Α/Μεσιέ 83. Ο Κένταυρος Α είναι στο κέντρο της άλλης. Αυτές οι δύο υποομάδες αναγνωρίζονται σαν μια ομάδα, ενώ κάποιες φορές ως δύο. Όμως οι δύο υποομάδες βρίσκονται κοντά η μία στην άλλη και οι δύο υποομάδες δεν φαίνεται να κινούνται η μία σχετικά με την άλλη. Μεσιέ 101, ένας παρόμοιος γαλαξίας SEDS Messier pages: Messier 83 Spiral Galaxy Messier 83 at the astro-photography site of Mr. Takayuki Yoshida. M83 The Southern Pinwheel
Μενέλαος Χατζηγεωργίου

Ο Μενέλαος Χατζηγεωργίου ήταν Έλληνας πρώην κολυμβητής, καλαθοσφαιριστής και αθλητής του στίβου, ο οποίος αγωνιζόταν για τον σύλλογο του Άρη Θεσσαλονίκης. Κατά την δεκαετία του '70, ανέλαβε χρέη προέδρου του συλλόγου, ενώ από το 1990 ως το 1994 υπήρξε ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, όντας αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

 Ο Χατζηγεωργίου εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη στα τέλη της δεκαετίας του '30, κατά τα εφηβικά του χρόνια. Το 1940, συμμετείχε με την ομάδα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χατζηγεωργίου αγωνιζόταν στο τμήμα κολύμβησης και υδατοσφαίρισης του συλλόγου, συμμετέχοντας κάθε χρόνο στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος πόλο, όπου ο Άρης καταλάμβανε σταθερά από την τέταρτη μέχρι την έκτη θέση. Επίσης, υπήρξε αθλητής του στίβου και μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας στα μέσα της δεκαετίας του '50, ανέλαβε ως έφορος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου. Το 1972, ανέλαβε χρέη προέδρου του συλλόγου για έναν χρόνο, όπως και την σεζόν 1979-80, όπου οι "κίτρινοι" έχασαν τον τίτλο του πρωταθλητή στο μπαράζ του Βόλου εναντίον του Ολυμπιακού.Τον Απρίλιο του 1990, εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και στην πρώτη διετία της θητείας του υπήρξε μέλος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, Απασχόλησης και Εργασιακού Περιβάλλοντος και της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής και το Μεξικό. Στο δεύτερο μισό της θητείας του υπήρξε μέλος της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.Όντας γυναικολόγος, ίδρυσε μαζί με ομάδα γιατρών την κλινική "Κυανούς Σταυρός" στη Θεσσαλονίκη.Απεβίωσε ηλικία 96 ετών 12 Οκτωβρίου 2020. Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7 Τους εύχομαι δύναμη και θάρρος - SentraGoal Μενέλαος ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
Thirteen Tales from Urban Bohemia

Το "Thirteen Tales from Urban Bohemia" είναι το τρίτο άλμπουμ των The Dandy Warhols. Κυκλοφόρησε στις 1 Αυγούστου του 2000 από την Capitol. Παραγωγός είναι ο τραγουδιστής Courtney Taylor-Taylor με τον Dave Sardy και τον Gregg Williams να βοηθάνε σε κάποια κομμάτια Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της μπάντας. Περιέχει το "Bohemian Like You" γνωστό από τις διαφημίσεις της Vodafone.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Courtney Taylor-Taylor εκτός από τα σημειωμένα Courtney Taylor-Taylor – φωνή, κιθάρα, παραγωγή (κομμάτια 1–6, 8, 9, 11–13), μίξινγκ ("Not If You Were the Last Junkie on Earth (Heroin Is So Passe) (ζωντανά)") Peter Holmström – κιθάρα Zia McCabe – πλήκτρα Brent DeBoer – ντραμς, φωνητικά, φωτογραφία Phil Baker – διπλό μπάσο ("Country Leaver", "Sleep") Meg Bobbitt – φωνητικά ("Shakin'", "The Gospel") Vince DiFiore – τρομπέτα ("Mohammed") Erik Gavriluk – όργανο ("Bohemian Like You") Joe Kaczmarek – όργανο ("Cool Scene") Eric Matthews – τρομπέτα ("Godless", "Cool Scene") Anton Newcombe – κιθάρα ("Get Off") Troy Stewart – κιθάρα slide D.J. Swamp – scratching ("Shakin'") Steven Birch – σχέδιο και layout Tchad Blake – μίξινγκ ("Boys Better") Erik Gavriluk – μίξινγκ ("Hells Bells") Tony Lash – ηχολήπτης ("Boys Better") George Marino – mastering Alan Narmore – σχέδιο Rakin – φωτογραφία Dave Sardy – μίξινγκ (κομμάτια 1–8, 10, 12–13), παραγωγή (κομμάτια 7, 10) Clark Stiles – μηχανικός, μίξινγκ (κομμάτια 9, 11, "Not If You Were the Last Junkie on Earth (Heroin Is So Passe) (ζωντανά)"), sequencing και ηχολήπτης ("Boys Better") Gregg Williams – παραγωγή (κομμάτια 1–6, 8–9, 11–13)
Μαμουσιά Αχαΐας

Η Μαμουσιά είναι χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1999 δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Διακοπτού. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 214 κατοίκους και συνολικά η πρώην ομώνυμη κοινότητα 355 κατοίκους. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 681 μέτρων, στις βόρειες πλαγιές του Ρούσκιου.

 Η μυθολογία αναφέρει ότι στην αρχαία Κερύνεια ζούσε η "Κερυνίτις" έλαφος της Αφροδίτης, το ελάφι δηλ. το οποίο έπρεπε ο Ηρακλής να παραδώσει στον Ευρυσθέα δίχως να τραυματισθεί. Εκεί υπήρχε και ο ονομαστός ναός των Ευμενίδων που κτίστηκε από τον Ορέστη μετά την αθώωσή του, με την ψήφο της Αθηνάς, από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου των Αθηνών για το φόνο της μητέρας του. Την αρχαία πόλη την στόλιζαν και άλλοι ναοί και αγάλματα. Δίπλα στο χωριό υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας Βούρας, ενός εκ των τεσσάρων αρχαίων δήμων που απάρτιζαν την Αχαϊκή Συμπολιτεία (μεταξύ των και η αρχαία Ελίκη και η Κερύνεια που σύμφωνα με τον Παυσανία πήρε το όνομά της ή από τον ηγεμόνα του τόπου ή από τον Κερυνίτη ποταμό (για τη θέση της υπάρχει διχογνωμία αφού κάποιοι άλλοι την τοποθετούν στη θέση της σημερινής Κερύνειας). Η αρχαία Βούρα, καταστράφηκε -όπως και οι υπόλοιπες πόλεις της αχαϊκής Συμπολιτείας- μετά το μεγάλο σεισμό που βύθισε και την αρχαία Ελίκη. Από το όνομα της πόλης, πήρε και το όνομά του ο γειτονικός ποταμός Βουραϊκός. Στη Μαμουσιά, υπάρχει αρχαιολογικός χώρος ο οποίος περιλαμβάνει ευρήματα από αρχαίο ναό (πιθανότατα αφιερωμένου στον Ποσειδώνα) καθώς και βασιλικό τάφο. Επίσης, επάνω από τον αρχαιολογικό χώρο υπάρχει αρχαίο θέατρο, για το οποίο όμως δεν έχει προκύψει ακόμη ανασκαφή, ενώ εκατοντάδες αρχαιολογικά ευρήματα φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αιγίου. Η Μαμουσιά, φημίζεται για την πλούσια παραγωγή της σε κορινθιακή σταφίδα, σταφύλι και ελαιόλαδο όλα αρίστης ποιότητας. Οι καταστροφικές πυρκαγιές του Ιουλίου του 2007 κατέστησαν ιδιαίτερα δυσχερή τη θέση των μόνιμων κατοίκων, μιας και οι καταστροφές που προκλήθηκαν είναι ανυπολόγιστης οικονομικής αλλά και κοινωνικής σημασίας. Για όσους ενθουσιάζονται με τον οικοτουρισμό προτείνεται η φανταστική διαδρομή που ξεκινά από τη Μαμουσιά, περνά από τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Κερύνειας και οδηγεί στο οροπέδιο "Άγιοι Ασώματοι". Η πεζοπορία ανάμεσα στα αμπέλια μέχρι το βόρειο μέρος του οροπεδίου παρέχει φανταστική θέα στον Κορινθιακό. Κατεβαίνοντας το βουνό βρίσκεται το σπήλαιο του Ηρακλή στο δρόμο προς το Διακοπτό. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Περιφέρεια Κουενένγκ

Η Περιφέρεια Κουενένγκ (σετσουάνα: Kweneng) είναι μια από τις 9 περιφέρειες της Μποτσουάνα. Έχει έκταση 35.890 τ.χλμ. και πληθυσμό 230.335 κατοίκων με πυκνότητα 6,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Μολεπολόλε.

 Το Κουενένγκ βρίσκεται κεντρικά της Μποτσουάνα. Συνορεύει στα βόρεια με το Γκάνζι, στα δυτικά με το Κγκαλαγκάντι, στα νότια με τη Νότια, στα κεντρο-ανατολικά με την Κγκατλένγκ και στα νοτιοανατολικά με τη Νοτιοανατολική. Έχει έκταση 35.890 τ.χλμ. Το Κουενένγκ διαιρείται σε δύο επαρχίες: Λετλακένγκ Μολεπολόλε Μολεπολόλε Μογκοντιτσάνε Ταμάγκα Γκαμπάνε Μποκάνε Κοπόνγκ Περιφέρειες της Μποτσουάνα
Άννα της Βοημίας, δούκισσα της Αυστρίας

Η Άννα, γερμ. Anne (27 Μαρτίου 1323 - 3 Σεπτεμβρίου 1338) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη της Βοημίας και της 1ης συζύγου του Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1330 τον Όθωνα των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας-Στυρίας-Καρνιόλης. Ήταν 7 ετών και απεβίωσε 15 ετών, έτσι δεν απέκτησε τέκνα. Anne of Luxembourg Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anne of Bohemia, Duchess of Austria στο Wikimedia Commons
Άρας

Ο Άρας Λαμπάφ (23 Απριλίου 1977) είναι Ιρανός τραγουδιστής και συνθέτης. Έκανε επιτυχία με το πρώτο του άλμπουμ, το οποίο έγινε χρυσό σε 5 ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Σουηδία, η Ελλάδα και η Ισπανία..

 Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1977 στην Τεχεράνη. Ως την ηλικία των 10 ετών έζησε στην Τεχεράνη και στη συνέχεια η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ουψάλα της Σουηδίας. Πέντε χρόνια εγκαταστάθηκαν στο Μάλμε. Το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο Arash, κυκλοφόρησε από την Warner Brothers Music τον Ιούνιο του 2005 και έκανε επιτυχία με τα τραγούδια "Boro Boro" ("Φύγε Μακριά") και "Temptation" (με την Ρεμπέκα Ζάντιγκ). Αργότερα έκανε μαζί με τον Sean Paul την παγκόσμια επιτυχία She makes me go η οποία κατέκτησε τα charts και τραγουδήθηκε με τεράστια επιτυχία μια διασκευή της από τον Έλληνα καλλιτέχνη Stan και τον Arash στα Mad Video Music Awards 2013 στην Ελλάδα. To 2014 ο Αrash "ταρακούνησε" ξανά τα μουσικά νερά με το "Sex Love Rock N Roll" σε συνεργασία με τον πολυβραβευμένο rapper T-Pain. Στις αρχές του 2009 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, στη συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι Always σε μουσική και στίχους δικούς του. Το τραγούδι ερμηνεύει η Αϊσέλ μαζί με τον Άρας σε ντουέτο. Το τραγούδι προκρίθηκε στον τελικό, στις 16 Μαΐου, όπου αναδείχθηκε τρίτο, πίσω από την 2η Ισλανδία και την 1η Νορβηγία. Arash (2005) Donya (2008) Superman (2014) Crossfade (The Remix Album) (2006) Επίσημη σελίδα Arash MySpace www.boro-boro.de www.arashfans.com www.warnermusic.de
Αγία Τριάδα Αγίου Δημητρίου Ιωαννίνων

Για το συνώνυμο οικισμό στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Αγία Τριάδα ΜελιγγώνΓια οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Αγία Τριάδα (αποσαφήνιση) Η Αγία Τριάδα είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, το οποίο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Φλώρος σε υψόμετρο 540 μέτρων.

 Η Αγία Τριάδα απέχει 29 χλμ. νότια από την πόλη των Ιωαννίνων, 7 χλμ. βόρεια από το Βαρλαάμ και 1,5 χλμ. δυτικά από τον κόμβο Αγίας Τριάδας της Ιόνιας Οδού. Είναι ένα από τα χωριά του Δυτικού Ξηροβουνίου που την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρονταν ως "Κατσιαουνοχώρια" και ονόμαζαν Μπουράτσα. Με το παλιό όνομα είναι καταχωρημένο ως τσιφλίκι του καζά Ιωαννίνων και πληθυσμό 70 κατοίκων στην οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα (σαλμανέ) του 1895. Αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, του 18ου αιώνα, το οποίο έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1965. Ως κοινότητα συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 202Α - 01/10/1928 και έδρα το ίδιο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αγίας Τριάδας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 95 κατοίκους.
Πέτρος Λουδοβίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

Ο Πέτρος-Λουδοβίκος, πορτογαλ. Pedro-Luiz (12 Ιανουαρίου 1983 - 1 Ιουνίου 2009) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν 3ος στη διαδοχή της Βραζιλίας. Ήταν πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.

 Ο Πέτρος-Λουδοβίκος-Μαρία-Χοσέ-Μιγουέλ-Γαβριέλ-Ραφαέλ-Γκοντζάγκα ήταν γιος του Αντωνίου πρίγκιπα της Βραζιλίας και της Χριστίνας του Λιν (Ligne), κόρης του Αντωνίου 13ου πρίγκιπα του Λιν. Την 1η Ιουνίου 2009 ταξίδευε με την πτήση Air France Flight 447 από το Ρίο ντε Zανέιρο στο Παρίσι. Το αεροσκάφος εισήλθε σε αεροδυναμική στάση και κατέπεσε στον Ατλαντικό. Ο Πέτρος-Λουδοβίκος απεβίωσε 26 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pedro Luiz de Orleans e Bragança στο Wikimedia Commons
Ντήτριχ Α΄ του Ίζενμπεργκ

Ο Ντίτριχ Α΄, γερμ. Dietrich I (πριν το 1215 - 1301) από τον Οίκο της Άλτενα ήταν κόμης του Λίμπουργκ κατά το β΄ ήμισυ του 13ου αι.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου, κόμη της Άλτενα & του Ίζενμπεργκ και της Σοφίας, κόρης του Βάλεραν Γ΄, κόμη του Λίμπουργκ. Ο πατέρας του εισέπραττε τις προσόδους του αββαείου του Έσσεν και όταν ο Ένγκελμπερτ Β΄, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας διαμαρτυρήθηκε, ο Φρειδερίκος με ενέδρα προσπάθησε να τον αιχμαλωτίσει. Όμως στην αψιμαχία ο Ένγκελμπερτ Β΄ θανατώθηκε και ο βασιλιάς της Γερμανίας κατάσχεσε τις κομητείες τού Φρειδερίκου, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τους κατοίκους της Κολωνίας και βασανίστηκε έως θανάτου. Έτσι ο Ντίτριχ Α΄ δεν κληρονόμησε κάτι από τον πατέρα του. Με τη στρατιωτική βοήθεια του θείου του Ερρίκου Δ΄, δούκα του Λίμπουργκ ανέκτησε ένα μικρό τμήμα των εδαφών του πατέρα του. Έκτισε τα κάστρα του Χοενλίμπουργκ (Hohenlimburg) και του Νέου Ίζενμπουργκ (Neue Isenburg). Το δεύτερο σύντομα το κατέλαβαν οι κόμητες του Λα Μαρκ· ο Ντίτριχ Α΄ έλαβε τον τίτλο του κόμη του Λίμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Αδελαϊδα κόμισσα του Ζάυν, κόρη του Ιωάννη Α΄ του Σπάνχαϊμ και της Αδελαΐδας της Άλτενα και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ πριν το 1246-πριν το 1277, κόμης του Λίμπουργκ Ελισάβετ πριν το 1253-1311, παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Βίλντενμπουργκ Σοφία γενν. πριν το 1253, παντρεύτηκε τον Μπέρτχολντ ΣΤ΄ του Μπούρεν, μαρεσάλη της Βεστφαλίας Αδελαΐδα πριν το 1253-μετά το 1266, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄, ιππότη του Χέρντε Έμπερχαρντ Α΄ πριν το 1271-μετά το 1304, κόμης του Λίμπουργκ Genealogische Handbuch des Adels, Gräfliche Häuser A Band II, 1955; W. Gf v. Limburg Stirum, "Stamtafel der Graven van Limburg Stirum", 's Gravenhage 1878;
Σπίτι σε σχήμα Α

Ένα σπίτι σε σχήμα Α (αγγλικά: A-frame house) είναι ένα αρχιτεκτονικό στιλ σπιτιού με πλευρές με απότομη γωνία κλίσης (γραμμή σκεπής) που συνήθως αρχίζει από την ισόγεια γραμμή του σπιτιού, που συναντιούνται στην κορυφή σχηματίζοντας το γράμμα Α. Η οροφή μπορεί να είναι ανοιχτή στα δοκάρια της σκεπής. Αν και το τριγωνικό σχήμα σε σχήμα Α υπήρχε ιστορικά πάντα, έγινε δημοφιλές περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970. Ήταν την περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο που το σπίτι σε σχήμα Α απέκτησε τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του.

 Τα κτίσματα σε σχήμα Α είναι γνωστή μορφή από την αρχαιότητα στην Ευρώπη, Κίνα, και τα νησιά του Νότιου Ειρηνικού, και κάποιες φορές λέγονται «καλύβα με σκεπή» (roof hut) και ήταν απλές κατασκευές για χρηστικούς σκοπούς μέχρι τη δεκαετία του 1950. Οι αρχιτέκτονες Walter Reemelin, John Campbell, George Rockrise, Henrik H Bull, και Andrew Geller έθεσαν τις βάσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σχεδιάζοντας εξοχικά σπίτια για διακοπές σε σχήμα. Ο Andrew Geller μετέτρεψε την παλιά ιδέα του σχήματος Α σε νέα μόδα το 1955 όταν έχτισε ένα τέτοιο σπίτι στην παραλία στο Λονγκ Άιλαντ, γνωστό ως Elizabeth Reese House. Πέρνοντας το όνομά του από το χαρακτηριστικό σχήμα της σκεπής του, το σχέδιο το Γκέλλερ κέρδισε τη διεθνή προσοχή όταν παρουσιάστηκε τους The New York Times στις 5 Μαΐου. Πριν περάσει πολύς καιρός, χιλιάδες σπίτια σε σχήμα Α είχαν χτιστεί σε όλο τον κόσμο. Το Abbey Resort στην Φοντάντα του Ουισκόνσιν (Fontana-on-Geneva Lake), διεκδικεί ότι έχει το ψηλότερο σπίτι σε σχήμα Α του κόσμου. Η μεταπολεμική δημοφιλία του σχήματος Α έχει αποδοθεί σε ένα συνδυασμό παραγόντων που περιλαμβάνει το παραπάνω πλεονάζων εισόδημα των Αμερικάνων, το γεγονός ότι μια τέτοια κατασκευή δεν είναι ακριβή, και ένα νέο ενδιαφέρον για την απόκτηση ενός δεύτερου σπιτιού για διακοπές. Ένας άλλος παράγοντας που συνετέλεσε στην άνοδο του σχήματος Α ήταν η προσαρμοστικότητα της ίδιας της κατασκευής, που επέτρεψε στους αρχιτέκτονες να πειραματιστούν με όλο και περισσότερο μοντέρνα σχέδια. Αυτές οι κατασκευές ήταν ένα μέσω με το οποίο οι αρχιτέκτονες μπορούσαν να εξερευνήσουν την δημιουργική τους πλευρά, καθώς η κατασκευή τους ήταν σχετικά φθηνή. Επιπλέον, πολύ άνθρωποι προτιμούσαν την ιδέα ενός εξοχικού σε 'μοντέρνο στιλ' παρά μιας κύριας κατοικίας σε μοντέρνο στιλ. Τα σπίτια σε σχήμα Α έγιναν διαθέσιμα και σαν προκάτ, μειώνοντας ακόμα περισσότερο το κόστος, και πωλούνταν από τα Macy's. Μετά την άνοδο του στιλ σε σχήμα Α, οι αρχιτέκτονες άρχισαν να πειραματίζονται με νέα σχέδια, κάτι που οδήγησε σε τροποποίηση του κλασικού στιλ των σπιτιών σε σχήμα Α. A-frame Style Αρχειοθετήθηκε 2007-01-04 στο Wayback Machine. from Picture Dictionary of House Styles in North America and Beyond on About.com, by Jackie Craven A-frame Home - An A-frame home in the Hollywood Hills owned and restored by Nicky Panicci A-frame House Αρχειοθετήθηκε 2015-07-04 στο Wayback Machine. Website about an a-frame house located in Phoenix Az.
Δημήτρης Ντάσκας

Ο Δημήτρης Ντάσκας (γεν. Αντίκυρα Βοιωτίας, 8 Αυγούστου 1954) είναι Έλληνας παλαίμαχος μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, για πολλούς ο κορυφαίος παίκτης που ανέδειξε το ποδόσφαιρο της Φωκίδας, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ακόμη, ο Δημ. Ντάσκας υπήρξε τεχνικός διευθυντής στον Αστέρα Ιτέας τη διετία 2008-2009, όταν ο σύλλογος πραγματοποίησε την κορυφαία εμφάνισή του στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 13 ετών και στα 16 του χρόνια ήταν ήδη βασικός στον Αντικυρέα, ομάδα που αγωνίζονταν στην τότε ενιαία Α΄τοπική κατηγορία Βοιωτίας/Εύβοιας. Το 1969 είχε ήδη κληθεί και αγωνισθεί στη Μικτή Βοιωτίας, όπου και παρέμεινε έως και το 1971. Η φήμη του νεαρού που "μάγευε" με το αριστερό πόδι είχε αρχίσει να ξεπερνάει τα όρια της ευρύτερης περιφέρειας. Δεν υπήρχαν άλλωστε πολλοί στην ηλικία του που μπορούσαν να σκοράρουν μέχρι και τέσσερα γκολ σε ένα παιχνίδι, όπως εκείνος. Δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν τα "λαγωνικά" του Παναθηναϊκού στα 1971, ειδοποιημένοι από τους ποδοσφαιριστές Αθανασόπουλο και Ελευθεράκη που εκείνη την εποχή βρίσκονταν συχνά στην περιοχή για κυνήγι. Ο Ντάσκας εντάχθηκε στο εφηβικό τμήμα των "πρασίνων", με προπονητές τους Αντ. Μηγιάκη και Βαγ. Πανάκη και συμπαίκτες τους Θ. Βάγγη, Σπ. Λιβαθηνό, Παλαμάρα κ.α., ωστόσο η διοίκηση τους ήταν απασχολημένη με τη συμμετοχή της πρώτης ομάδας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και ελάχιστη σημασία έδινε στα τμήματα υποδομής τα οποία και σύντομα κατάργησε. Τον επόμενο χρόνο ο Λεβαδειακός εκδήλωσε ενδιαφέρον για την απόκτησή του, αλλά η μετεγγραφή δεν ολοκληρώθηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίσθηκε (κύρια) σε Φωκικό Άμφισσας και Αστέρα Ιτέας στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, τις δεκαετίες του ΄70 και του '80. Αναλυτικά έπαιξε στον Ολ. Βόλου (1976, Β΄Εθνική) με προπονητή τον Θανάση Σούλη και συμπαίκτες τους Κ. Τριχιά, Γιακάκογλου, Μαυρίδη κ.α., στο Φωκικό (από το 1976-77 έως και το 1981-82), στον Αστέρα Ιτέας (από το 1982-83 έως και το 1986-87). Το 1979 η μετακίνησή του στον Παναιτωλικό ματαιώνεται, λόγω υπέρογκων οικονομικών απαιτήσεων του Φωκικού. Εν συνεχεία αναλαμβάνει σαν παίκτης-προπονητής τον Αντικυρέα (1987-88, τον οδηγεί στη 2η θέση της Β΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας), ενώ τη διετία 1990-1991 βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία του Ησαΐα Δεσφίνας, με τον οποίο τη δεύτερη χρονιά κατακτά το νταμπλ, την άνοδο στη Δ΄Εθνική και φτάνει έως τη φάση των "8" του Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών, καθώς ηττήθηκε με 2-1 στο Λεωνίδιο. Παράλληλα, για 4 μήνες είναι προπονητής του Αστέρα Ιτέας, τον οποίο διατηρεί στη Δ΄Εθνική. Το 1991-92 ξεκινά στη Δόξα Δεσφίνας (τοπικό Ε.Π.Σ. Φωκίδας) αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στον αχίλλειο τένοντα τον υποχρεώνει να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Εργάσθηκε σε πολλές ομάδες του νομού Φωκίδας. Η μεγαλύτερή του επιτυχία ήταν όταν το 1991 κατάκτησε το νταμπλ τοπικών τίτλων στην Ε.Π.Σ. Φωκίδας με τον Ησαΐα Δεσφίνας και ανέβασε την ομάδα του στη Δ΄Εθνική. Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
Διαμέρισμα Ουσουλουτάν

Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν (ισπανικά: departmento de San Miguel) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Ανατολική επαρχία. Έχει έκταση 2.130,44 τ.χλμ. και πληθυσμό 398.476 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Ουσουλουτάν και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Χουκουάπα.

 Το Ουσουλουτάν βρίσκεται ανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ. Συνορεύει στα δυτικά με το Σαν Βισέντε και στα ανατολικά και βορειοανατολικά με το Σαν Μιγκέλ. Έχει έκταση 2.130,44 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ. Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 398.476 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το έκτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, το Λα Λιμπερτάδ, το Σάντα Άνα, το Σαν Μιγκέλ και το Σοσονάτε. Το Ουσουλουτάν διαιρείται σε 24 δήμους: Αλεγρία Ελ Τριούνφο Ελ Χομπάλ Ερεγουαϊκίν Εστανσουέλας Καλιφόρνια Κονσεπσιόν Μπάτρες Μερσέδες Ουμάνια Νέα Γρανάδα Οσατλάν Ουσουλουτάν Πουέρτο Ελ Τριούνφο Σαν Αγουστίν Σαν Μπουεναβεντούρα Σαν Ντιονίσιο Σαν Φρανσίσκο Χαβιέρ Σάντα Ελένα Σάντα Μαρία Σαντιάγο δε Μαρία Τεκαπάν Αλεγρία Ελ Τριούνφο Ελ Χομπάλ Ερεγουαϊκίν Εστανσουέλας Καλιφόρνια Κονσεπσιόν Μπάτρες Μερσέδες Ουμάνια Νέα Γρανάδα Οσατλάν Ουσουλουτάν Πουέρτο Ελ Τριούνφο Σαν Αγουστίν Σαν Μπουεναβεντούρα Σαν Ντιονίσιο Σαν Φρανσίσκο Χαβιέρ Σάντα Ελένα Σάντα Μαρία Σαντιάγο δε Μαρία Τεκαπάν Ουσουλουτάν Γεωγραφία του Ουσουλουτάν Πόλεις του Ουσουλουτάν Δήμοι του Ουσουλουτάν