IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βουγιοϊκές γλώσσες

Οι Βουγιοϊκές γλώσσες (Κορεάτικα: 부여어죽, Κινέζικα: 扶余語族) είναι θεωρητική γλωσσική οικογένεια που αποτελείται από τις Κογκουριοϊκές γλώσσες, τις Ιαπωνικές γλώσσες και τις αρχαίες γλώσσες της Κορεατικής Χερσονήσου και της Μαντζουρίας . Σύμφωνα με τα αρχαία κινεζικά αρχεία, οι Βουγιοϊκές γλώσσες, η Γογουριοϊκή, η Δονγεϊκή, η Οκγεϊκή και η Γοζιοσεονική γλώσσα ήταν παρόμοιες μεταξύ τους αλλά πολύ διαφορετικές από τις τουνγκουζικές γλώσσες. Η Γε-Μαικική γλώσσα μπορεί να ήταν προγονική. Η υπόθεση είναι τόσο ενδιαφέρουσα, διότι όλες αυτές οι γλώσσες έχουν ορισμένες ομοιότητες με τα αρχαία ιαπωνικά, γι 'αυτό ορισμένοι ερευνητές μιλάνε για γλωσσική οικογένεια Ιαπωνικών-Κογκουριό. Αυτό έμμεσα αμφισβητεί την ύπαρξη της υποτιθέμενης Αλταϊκής οικογένειας γλωσσών, καθώς οι Βουγιοϊκές γλώσσες οριοθετούνται ρητά από τη γλώσσα της αυτοκρατορίας Σίλλα και έτσι από την Παλαιά Κορέα.

 Ένας αριθμός γλωσσολόγων όπως ο Κιμ Μπανγκχάν , ο Βόβιν και ο Ούνγκερ ταξινομούν τα Κογκουριοϊκά ως Παλαιά Κορεάτικα. Σημειώνουν ότι τα τοπωνύμια που μοιάζουν με Ιαπωνικά εντοπίζονται κυρίως στο κεντρικό τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου και θεωρούν ότι δεν αντικατοπτρίζουν τη γλώσσα Κόγκουριο αλλά μάλλον τη γλώσσα του πληθυσμού προτέρου των Κόγκουριο στο κεντρικό και νότιο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου . Δεδομένου ότι στην νότια πλευρά της κορεατικής χερσονήσου διανεμήθηκαν επίσης πολλά τοπωνύμια που βρέθηκαν στο Σιλλανικό βασίλειο, οι γλωσσολόγοι πρότειναν πως ομιλούτο μια Ιαπωνική γλώσσα στην κορεατική χερσόνησο, η οποία αποτελεί ένα υπόστρωμα της γλώσσας Σίλλα. Ο Ούνγκερ προτείνει ότι οι πρόγονοι του λαού Γιαγιόι θα εγκαταστάθηκαν στην Ιαπωνία από το κεντρικό ή νότιο μέρος της Κορέας. Κανένα από τα ιαπωνικά τοπωνύμια δεν έχει βρεθεί στην ιστορική πατρίδα του Κόγκουριο στο βόρειο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου ή στη νοτιοδυτική Μαντζουρία. Τα κορεατικά τοπωνύμια, από την άλλη πλευρά, διανέμονται σε όλη την επικράτεια των Τριών Βασιλείων , από τη Μαντζουρία μέχρι τη νότια Κορεατική χερσόνησο. Αλταϊκές γλώσσες(;) Κορεανικές γλώσσες Γε-Μαικική γλώσσα Βουγιοϊκές γλώσσες Κογκουριοϊκές γλώσσες Γοζιοσεονική γλώσσα (Έχει επίσης συσχετισθεί με τη Σιλλανική γλώσσα) Οκγεϊκή γλώσσα Βουγιοϊκή πολιτειακή γλώσσα Γογουριοϊκή γλώσσα Γλώσσα Γκάγια(;) Γλώσσα Τζέτζου Ιαπωνικές γλώσσες(;) Ιαπωνική γλώσσα(;) Προκαραϊκή γλώσσα(;) Ριουκιουανές γλώσσες(;) Χανικές γλώσσες Παλιά Μπέκτζε(;) Νέα Μπέκτζε(;) Γλώσσα Σίλλα Κορεατική γλώσσα Γλώσσα Τζέτζου
33 (αριθμός)

Το 33 (τριάντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 32 και πριν από το 34. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 33 συμβολίζεται ως XXΧIΙΙ στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΛΓ´ ή λγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε στην ηλικία των 33.Επίσης ο Αλέξανδρος ο Μέγας πέθανε στην ηλικία των 33.

 Το 33 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 3, 11 και 33. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 33 είναι 33 = 3 · 11. Το 33 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (3 · 11). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 33 αντιστοιχεί στο αρσενικό. Ο Μεσιέ 33 (M33), είναι σπειροειδής γαλαξίας. Πλανήτης Στην Μασονία Ο αριθμος 33 ειναι ο ανωτατος βαθμος στη Μασονια.
Καικιλία Ρενάτα της Αυστρίας

Η Καικιλία Ρενάτα (γερμ. Cäcillia Renata von Habsburg, 16 Ιουλίου 1611 - 24 Μαρτίου 1644) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1637 τον Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας, Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας και (πρώην) Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Απέκτησαν: Σιγισμούνδος Καζίμιρος (1640 - 1647). Μαρία Άννα Ισαβέλλα (8 Ιανουαρίου - 7 Φεβρουαρίου 1642). θνησιγενής κόρη (23 Μαρτίου 1644). Eder, Karl (1961), "Ferdinand II.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 5, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 83–85; (full text online) Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria Anna von Bayern" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 23 – via Wikisource.
Τεγουαρέκα Τεντόα

Ο Τεγουαρέκα Τεντόα (Tewareka Tentoa, πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 2000) ήταν πολιτικός από το Κιριμπάτι. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος για δύο θητείες από τις 12 Οκτωβρίου 1994 ως το 2000 επί προεδρίας του Τεμπουρόρο Τίτο. Η δεύτερη θητεία του Τεντόα διακόπηκε από τον αδόκητο θάνατό του.

 Καταγόταν από την Ονοτόα των Νήσων Γκίλμπερτ και από το 1982 ως τον θάνατό του εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της γενέτειράς του. Ήταν παντρεμένος με την Μπέτα ΤεντόαΤο 1983 ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές αλλά ήρθε 4ος. Ήταν πρόεδρος του κόμματος Reitan Kiribati και διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του Προέδρου στις εκλογές που έγιναν στις 30 Σεπτεμβρίου 1994. Στις εκλογές εκείνες ο Τεντόα ήρθε 2ος με 18,3% πίσω από τον Πρόεδρο Τεμπουρόρο Τίτο. Ο Τεντόα πέθανε εν ενεργεία στις 3 Νοεμβρίου 2000 κατά την δεύτερη θητεία του στο αξίωμα του Αντιπροέδρου. Ειδικότερα, ο θάνατός του επήλθε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Βουλή. Τον διαδέχθηκε ο Μπενιάμινα Τίνγκα στις 17 Νοεμβρίου 2000. Έγραψε το έργο "Αυτό Είναι το Κιριμπάτι" (This is Kiribati), που εκδόθηκε το 1982.
Σουβλί

Το σουβλί είναι ξυλουργικό εργαλείο σχεδιασμού και δημιουργίας σημειακών σημαδιών. Χρησιμοποιείται για να χαράξει γραμμές που ακολουθούν πριόνια και σκαρπέλα για ενώσεις αρμών και άλλες ξυλουργικές διεργασίες.

 Το σουβλί είναι πρακτικά ένα ατσάλινο μεγάλο καρφί που η μια του άκρη έχει ακονιστεί ως ένα πολύ αιχμηρό σημείο ενώ η άλλη του άκρη είναι λαβή για χειρισμό από το ανθρώπινο χέρι. Η άκρη του σουβλιού με την ακίδα μπορεί να σέρνεται και να χαράζει το ξύλο αφήνοντας ένα ρηχό αυλάκι. Ακόμη χρησιμοποιείται για τη σημειακή στίξη του ξύλου, με την πίεση της ακίδας σε αυτό. Γενικότερα γίνεται χρήση του στη διαστασιολόγηση και το σημάδεμα κατά ακολουθία των νερών του ξύλου (ίσια). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αντίθετα στα νερά του ξύλου (σόκορα), όμως στη διεργασία αυτή προτιμάται το κοπίδι.Το σουβλί χρησιμοποιείται παραδοσιακά και στη δερματοποιία για τη δημιουργία ίχνους πάνω στο δέρμα. Χρησιμοποποιείται επίσης στο εμπόριο οχημάτων ή λαμαρίνας για τη διάτρηση οπών και τη χάραξη χραμμών σε μεταλλικά φύλλα. Tolpin, Jim (2007). Measure Twice, Cut Once: Simple Steps to Measure, Scale, Draw and Make the Perfect Cut-Every Time. F+W Media. ISBN 978-1-4403-1760-6. Bob Beranek, Ann Schuelke (2011). The Complete Guide to Auto Glass Installation. AuthorHouse. ISBN 978-1-4634-4148-7. West, Geoffrey (2011). τίτλος. Crowood Press, Limited. ISBN 978-1-84797-348-1. Butler, John C. (1944). Sheet Metal: Theory and Practice. Wiley.
Μόντε Πλάτα

Το Μόντε Πλάτα (ισπανικά: Monte Plata) είναι μια πόλη της Δομινικανής Δημοκρατίας. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας και του δήμου Μόντε Πλάτα. Έχει πληθυσμό 1.329.078 κατοίκων (2002). Το Μόντε Πλάτα βρίσκεται κεντρικά της Δομινικανής Δημοκρατίας και του Μόντε Πλάτα. Βρίσκεται 53 χλμ. μακρυά από την πρωτεύουσα, Σάντο Ντομίνγκο.

 Το Μόντε Πλάτα βρίσκεται βορειοδυτικά του Γιάνο Κοστέρο δελ Καρίμπε (Ελληνικά: Καραϊβική Παράκτια Πεδιάδα). Η οροσειρά Σιέρρα δε Γιαμασά βρίσκεται βρορειοανατολικά της πόλης. Στα βορειοδυτικά υπάρχει το Λος Αϊτίσες, μια περιοχή με πολλές σαβάννες. Τα κυριότερα ποτάμια είναι ο Οσάμα και ο Γιαμπακάο. Οι υπόλοιποι είναι παραπόταμοι: Γιαμασά, Μίχο, Σαμπίτα και Γκουανούμα. Το Μόντε Πλάτα βρίσκεται κεντρικά της Δομινικανής Δημοκρατίας και του Μόντε Πλάτα. Βρίσκεται 53 χλμ. μακρυά από την πρωτεύουσα, Σάντο Ντομίνγκο. Η πόλη συνορεύει στα βόρεια με το δήμο Σαμπάνα Γκράντε δε Μογιά, στα ανατολικά με το δήμο Μπαγιαγκουάνα, στα νότια με την επαρχία Σάντο Ντομίνγκο και στα δυτικά με ον δήμο Γιαμασά. Το Μόντε Πλάτα βρέθηκε το 1609 και ήταν δήμος από το 1844. Όταν το 1982 δημιουργήθηκε η επαρχία Μόντε ΠΛάτα, τότε η πόλη έγινε έδρα της. Η πόλη βρέθηκε το 1609 όταν ο Ισπανός Κυνερνήτης Αντόνιο Οσόριο, με διαταγή του βασιλειά Φίλιππο III, ακατέστρεψε τις πόλεις του Μόντε Κρίστι και Πουέρτο Πλάτα. Οι άνθρωποι μετακινήθηκαν σε μια νέα πόλη την οποία ονόμασαν Μόντε Πλάτα. Monte Plata σημαίνει Ασημένιο Βουνό. Όταν η πόλη καταστράφηκε το 1609 ο Αντόνιο Οσόριο κατέστρεψε τις πόλεις Μόντε Κρίστι και Πουέρτο Πλάτα οι άνθρωποι μετακινήθηκαν σε μια νέα πόλη και της έδωσαν το όνομα Μόντε Πλάτα-"Μόντε" από το Μόντε Κρίστι και "Πλάτα" από το Πουέρτο Πλάτα. Εξαιτίας της σαβάννας που έχει η πόλη, η σημαντικότερη οικονομική δραστηριότητα είναι η ανατροφή αγελάδας, κυρίως για την παραγωγή γάλακτος. Τα αγροτικά είναι μια άλλη σημαντική δραστηριότητα. Στο Μόντε Πλάτα παράγονται ζαχαροκάλαμα και φρούτα, κυρίως πορτοκάλια. Το Μόντε Πλάτα έχει 37.614: 19.414 άντρες και 18.200 γυναίκες. Ο αστικός πληθυσμός είναι 14.850 (39.48%) και ο αγροτικός 22.764 (60.52%). Η πυκνότητα ήταν 60,3 κατ./τ.χλμ. Αυτά τα νούμερα συμπεριλαμβάνουν και τις συνοικίες Μπογιά και Τσιρίνο. Ο δήμος του Μόντε Πλάτα συμπεριλαμβάνει τρεις δήμους: Επαρχία Μόντε Πλάτα Μόντε Κρίστι Ποέρτο Πλάτα
Βασίλ Κολάρωφ

Ο Βασίλ Κολάρωφ ήταν Βούλγαρος επαναστάτης και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Σούμλα ή Σούμνα, (βουλγ. Σούμεν) στη (Βουλγαρία), στις 16 Ιουλίου του 1877. Μετά τις πρώτες σπουδές στη Βάρνα ακολούθησε το επάγγελμα του δασκάλου στη Νικόπολη. Στη συνέχεια μετέβη στη Γαλλία και στη Γενεύη όπου σπούδασε νομικά.

 Επιστρέφοντας ασχολήθηκε για λίγο ως δικηγόρος όπου από το 1897 προσχώρησε στο εργατικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Βουλγαρίας και το 1903 ίδρυσε την επαναστατική ομάδα του κόμματος. Την περίοδο 1913 – 1920 ήταν εκλεγμένο μέλος της Σοβράνιε (βουλγαρικής βουλής). Από το 1919 ανέλαβε γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος της Βουλγαρίας που ιδρύθηκε το ίδιο έτος που αποτελούσε ουσιαστικά αναδιοργάνωση της ομάδας που είχε δημιουργήσει. Από το 1920 συμμετείχε των συνεδριάσεων της Κομιντέρν, όπου το 1922 εκλέχθηκε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής αυτής και το 1926 γενικός γραμματέας της. Το 1923 κατευθυνόμενος από τη Σοβιετική Ένωση μαζί με τον Γκεόργκι Δημητρόφ ηγήθηκαν επιχείρησης κομμουνιστικής εξέγερσης η οποία όμως απέτυχε. Μετά απ΄ αυτό κατάφερε και διέφυγε στη Μόσχα όπου και έλαβε σοβιετική υπηκοότητα και διάφορα διοικητικά αξιώματα. Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη Βουλγαρία, κατά το χρόνο που τελούσε υπό σοβιετική κατοχή, και αφού ανέκτησε τη βουλγαρική υπηκοότητα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, θέση που διατήρησε από τον Σεπτέμβριο του 1946 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1947. Όμως τον Νοέμβριο του 1946 διόρισε πρωθυπουργό τον συναγωνιστή του Δημητρώφ. Από τον Δεκέμβριο του 1947 ονομάσθηκε υπουργός εξωτερικών και μετά τον θάνατο του Δημητρώφ, η Σοβράνιε εξέλεξε αυτόν πρωθυπουργό και υπουργό των εξωτερικών. Στις 6 Αυγούστου του 1949 παρέδωσε το υπουργείο των εξωτερικών στον Πομτόμοφ, περιοριζόμενος έτσι στη προεδρία της κυβέρνησης. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα στις 23 Ιανουαρίου του 1950 στη Σόφια. Προς τιμή του η γενέτειρα πόλη Σούμεν μετονομάστηκε Κολάροφγκραντ ή Κολάροβγκροντ Διάδοχός του στη θέση του Πρωθυπουργού ανέλαβε ο Σερβένκοφ. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.10ος, σελ.986 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ.381.
Γλώσσα των Ντοθράκι

Η Γλώσσα Ντοθράκι ή απλώς Ντοθράκι είναι μια τεχνητή καλλιτεχνική γλώσσα στο Μυθιστόρημα του Τζωρτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου και το τηλεοπτικό πρόγραμμα Το Παιχνίδι Του Στέμματος, που μιλούσαν οι αυτόχθονες κάτοικοι της θάλασσας Ντοθράκι.

 Ο Ντέιβιντ Πέτερσον (ο μεταφορέας της γλώσσας από τα βιβλία σε ταινία) είπε "Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν πως ακούγονται πραγματικά τα Αραβικά, οπότε σε κάποιο <<αυτί>> χωρίς ιδιαίτερη εξάσκηση, μπορεί να ακουστεί σαν Αραβικά. Σε κάποιον που ξέρει Αραβικά, ούτε που μοιάζει. Σκεφτόμουν να ακούγεται σαν μια μίξη Ισπανικών και Αραβικών."
Ζονζάκ

Το Ζονζάκ (γαλλικά: Jonzac) είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, στο νότιο τμήμα του νομού Σαράντ-Μαριτίμ στη διοικητική περιοχή Νέα Ακουιτανία. Είναι μία από τις 4 υπονομαρχίες του νομού. Έχει πληθυσμό 3.432 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 6.393 κατοίκους (απογραφή του 2010).Το Ζονζάκ είναι κέντρο υδατοθεραπείας και δυναμικό τουριστικό κέντρο. Έχει απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση με το σταθμό Μπορντώ-Σαιν-Ζαν. Οι κάτοικοι ονομάζονται Ζονζασαί (ζ).

 Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σένι, παραπόταμου του ποταμού Σαράντ, που διασχίζει την πόλη δημιουργώντας μαιάνδρους. Δημιουργήθηκε αρχικά σε δύο λόφους στη δεξιά όχθη, όπου βρίσκονται τα δύο κύρια μνημεία: η εκκλησία Σαιν-Ζερβαί-Σαιν-Προταί και το κάστρο, το οποίο στεγάζει το Δημαρχείο και την Υπονομαρχία. Η απόσταση από την πρωτεύουσα της Σαράντ-Μαριτίμ Λα Ροσέλ είναι 117 χιλιόμετρα (σε ευθεία γραμμή) και από το Μπορντώ, πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας, είναι 87 χλμ. Διοικητικό κέντρο και ιδιαίτερα δραστήρια εμπορική πόλη, είναι μία από τις 4 υπονομαρχίες του νομού Σαράντ-Μαριτίμ, οι άλλες είναι οι κοινότητες Ροσφόρ, Σαιντ και Σαιν-Ζαν ντ'Ανζελί. Βρίσκεται στην περιοχή της παλαιάς γαλλικής επαρχίας Σαιντόνζ και η τοπική παραδοσιακή γλώσσα είναι μια διάλεκτος της οξιτανικής, τα σαιντονγκαί. Έχει πληθυσμό 3.432 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 6.393 κατοίκους (απογραφή του 2010). Στο Ζονζάκ έχει δημιουργηθεί κέντρο υδατοθεραπείας (σπα) από το 1986, η πόλη διαθέτει ένα πολιτιστικό κέντρο, πολυάριθμες αθλητικές εγκαταστάσεις, έναν κινηματογράφο, ένα καζίνο και ένα κέντρο αναψυχής, τα οποία την καθιστούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Από το 2015, ανήκει στις Πιο όμορφες παρακάμψεις της Γαλλίας. Χάρη στο κάστρο του, το Ζονζάκ είναι μέρος της Ιστορικής διαδρομής των θησαυρών της Σαιντόνζ. Η εκκλησία Σαιν-Ζερβαί-Σαιν-Προταί χρονολογείται πιθανότατα από τον 10ο αιώνα. Πολυάριθμοι τάφοι με πέτρινα φέρετρα από την εποχή των Μεροβιγγίων αποκαλύφθηκαν στο προαύλιο το 2008 και το 2009.Το κάστρο του Ζονζάκ, τώρα έδρα των διοικητικών αρχών. Ένας από τους πύργους λειτουργεί ως καμπαναριό και είναι ορατός από μακριά. Το μοναστήρι των Καρμελιτών, σήμερα πολιτιστικό κέντρο στο οποίο στεγάζεται ένα μουσείο τοπικής αρχαιολογίας. Η σκεπαστή αγορά Η παλιά πύλη της πόλης Οι ιαματικές πηγές Η ιστοσελίδα της πόλης Αρχειοθετήθηκε 2014-12-20 στο Wayback Machine. (γαλλικά) Η ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού (γαλλικά, ισπανικά)
Αμαρίνταρ Σινγκ

Ο λοχαγός Αμαρίνταρ Σινγκ (γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1942) είναι Ινδός πολιτικός, σημερινός πρωθωπουργός του Πουντζάμπ. Είναι εκλεγμένος βουλευτής του τοπικού κοινοβουλίου της ινδικής πολιτείας Παντζάμπ εκπροσωπώντας την Πατιάλα. Ήταν ο πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου για το Παντζάμπ. Ήταν πρωθυπουργός του Παντζάμπ και το 2002-2007. Ο πατέρας του ήταν ο τελευταίος μαχαραγιάς της Πατιάλα. Επίσης, υπηρέτησε στον Ινδικό Στρατό από το 1963 έως το 1966. Το 1980, εξελέγη στη Λοκ Σάμπα για πρώτη φορά. Σήμερα είναι ο πρόεδρος της Ακαδημίας Ούρντου του Παντζάμπ.

 Ο Σινγκ είναι ο υιός του Μαχαραγιά Γιανταβίντρα Σινγκ και της Μαχαρανί Μοχίνταρ Καούρ της Πατιάλα, μέλη της δυναστίας Φούλκ. Παρακολούθησε το σχολείο αρρένων Ουέλχαμ και το σχολείο Λώρενς στο Σαναβάρ συνεχίζοντας τις σπουδές του στο σχολείο Ντουν στο Ντεχραντούν. Έχει ένα γιο, τον Ρανίνταρ Σινγκ, και μια κόρη, την Τζάι Ίνταρ Καούρ, παντρεμένη με τον επιχειρηματία Γκουρπάλ Σινγκ. Η γυναίκα του, Πρενίτ Καούρ, ήταν βουλευτής και υφυπουργός στο Υπουργείο Εξωτερικών από το 2009 έως το 2014. Η αδελφή του Χεμίνταρ Καούρ είναι παντρεμένη με τον πρώην υπουργό εξωτερικών Κ. Νατβάρ Σινγκ. Σχετίζεται επίσης με τον Σιμραντζίτ Σινγκ Μαν, αξιωματικό του Σιρομανί Ακάλι Νταλ. Εντάχθηκε στο Ινδικό Στρατό τον Ιούνιο του 1963 μετά την αποφοίτησή του από την Εθνική Ακαδημία Αμύνης και την Στρατιωτική Ακαδημία της Ινδίας. Παραιτήθηκε στις αρχές του 1965. Μετά το ξέσπασμα εχθροπραξιών με το Πακιστάν το 1965, επανήλθε στο στρατό. Υπηρέτησε στο σύνταγμα των Σιχ.
Σκωτσέζικο Βιβλίο

Το Σκωτσέζικο Βιβλίο (πολωνικά : Księga Szkocka) ήταν ένα μικρό σημειωματάριο που χρησιμοποιούσαν οι μαθηματικοί στο Τμήμα Μαθηματικών στο Λβιβ της Πολωνίας για να σημειώνουν τα προβλήματα που έπρεπε να επιλυθούν. Το σημειωματάριο πήρε το όνομά του από το "Σκωτσέζικο Καφενείο" όπου φυλασσόταν. Αρχικά, οι μαθηματικοί που μαζεύονταν στην καφετέρια σημείωναν τα προβλήματα και τις εξισώσεις απευθείας στις μαρμάρινες επιφάνειες των τραπεζιών αλλά αυτά σβήνονταν στο τέλος της κάθε ημέρας και έτσι το ιστορικό των συζητήσεων χανόταν. Η ιδέα για την δημιουργία ενός βιβλίου θεωρείται ότι προτάθηκε από τον Στέφαν Μπάναχ, ή την σύζυγό του, Ουούτσια, οι οποίοι αγόρασαν ένα μεγάλο σημειωματάριο και το παρέδωσαν στον ιδιοκτήτη της καφετέριας.

 Scottish book preface At the Adam Mickiewicz University in Poznań website (archived by the Wayback Machine): Ulam, Stan, επιμ.. (1958), The Scottish book, English version of Scottish book, http://kielich.amu.edu.pl/Stefan_Banach/pdf/ks-szkocka/ks-szkocka3ang.pdf (typescript of the English version) Scottish book Web page στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2018-04-28) at Home Page of Stefan Banach στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2018-04-28) Manuscript of Scottish book (PDF) στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2018-04-28) The New Scottish Book στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2018-04-28), an article by Roman Duda Photograph and description of the Scottish café (Kawiarnia Szkocka) at the MacTutor archive Review of Roman Kaluza’s 1996 book The Life of Stefan Banach from American Mathematical Monthly 104 (1997), 577-579. The New Scottish Book in PDF files στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 2018-04-28) (page in Polish, with unarchived PDF links) Lviv Scottish Book - A new Scottish Book at the original café following the tradition of the original Scottish Book Books: Kałuża, Roman (1996). Ann Kostant and Wojbor Woyczyński, επιμ. Through a reporter's eyes: The life of Stefan Banach. Birkhäuser. ISBN 0-8176-3772-9. MR 1392949. Mauldin, R. Daniel, επιμ. (1981). The Scottish Book: Mathematics from the Scottish Café. Boston, Mass.: Birkhäuser. σελίδες xiii+268 (2 plates). ISBN 3-7643-3045-7. MR 0666400. (Includes selected papers presented at the Scottish Book Conference held at North Texas State University, Denton, Tex., May 1979)
Κανγκά Ακαλέ

Ο Κανγκά Γκωτιέ Ακαλέ (γεννημένος στις 7 Μαρτίου 1981) είναι Ιβοριανός ποδοσαφιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του μέσου για λογαριασμό της ομάδας της γαλλικής Λιγκ 2, ΑΚ Αρλ-Αβινιόν.

 Τον Ιούνιο του 2007, ο Ακαλέ υπέγραψε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας με την Λανς έναντι άγνωστου ποσού, ενώ μετακινήθηκε υπό την μορφή δανεικού στην Μαρσέιγ τον Ιανουάριο του 2008, και μετέπειτα στην Ρεκρεατίβο Ουέλβα. Αν και ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός, πλέον αγωνίζεται ως επιτελικός μέσος ή αριστερό χαφ, θέση στην οποία διακρίνεται για την πολύ καλή του πάσα και την εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση. Το 2011, ο Ακαλέ εντάχθηκε στην Λεχουία, ομάδα από το Κατάρ, ώστε να καλύψει το κενό του τραυματία συμπαίκτη και συμπατριώτη του, Μπακαρί Κονέ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Qatari Stars Cup 2011 στις 11 Νοεμβρίου, όπου πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη της ομάδας του επί της Αλ-Ραγιάν με σκορ 3-1.Στις 31 Ιανουαρίου 2012, ο Ακαλέ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 6 μηνών με τον Παναιτωλικό. Περίπου τρεις μήνες αφότου απέκτεισε την ελευθέρα του, στις 24 Οκτωβρίου 2012, ο Ακαλέ εντάχθηκε στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 2, Αρλ-Αβινιόν, βάζοντας την υπογραφή του σε διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Έχει συνολικά 35 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού, ενώ κλήθηκε στην αποστολή της χώρας του για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Έλμπλονγκ (ποταμός)

Ο ποταμός Έλμπλονγκ (πολωνικά: Elbląg, γερμανικά: Elbing) είναι ποταμός στη βορειοδυτική Πολωνία, ο οποίος συνδέει τη λίμνη Ντρούζνο με τη Λιμνοθάλασσα του Βιστούλα. Η πόλη Έλμπλονγκ βρίσκεται δίπλα στον ποταμό. Οι παραπόταμοι του περιλαμβάνουν τους: Φισέφκα Κουμιέλα ΤίναΗ παλαιότερη γνωστή αναφορά του ποταμού με τη μορφή Ilfing προέρχεται από την αναφορά του ναυτικού Βούλφσταν από τα τέλη του 9ου αιώνα. Η αναφορά συμπεριλήφθηκε στο The Voyages of Ohthere and Wulfstan που γράφτηκε στα αγγλοσαξονικά την εποχή του Βασιλιά Αλφρέδοτ του Μέγα.

 Τελευταία έρευνα υποδηλώνει σκανδιναβική προέλευση του ονόματος. Σύμφωνα με το Μουσείο του Έλμπλονγκ ο οικισμός Τρούσο ιδρύθηκε και κατοικήθηκε κυρίως από Σκανδιναβούς. Η πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι το όνομα Ilfing ήταν η αγγλοσαξονική μορφή ενός σκανδιναβικού ονόματος, το οποίο θα μπορούσε να ανακατασκευαστεί ως παλαιό σκανδιναβικό Elfeng, Elfangr ή Elfing από το παλαιό σκανδιναβικό elf-r - που σημαίνει «ποτάμι» και το παλαιό σκανδιναβικό eng, enge, engi που σημαίνει «λιβάδι». Ο Γερμανός πάστορας, ιστορικός και χαρτογράφος του 16ου αιώνα Κάσπαρ Χένενμπεργκερ, έγραψε στο βιβλίο του Erklärung der preußischen größeren Landtafeln oder Mappen («εξήγηση των μεγαλύτερων πρωσικών χαρτών»): «Άννο 1237. Zog. Herman Balck Landmeister/mit den zwey Schiffen/so ihm der Marggraff Heinrich aus Meissen/hat machen lassen/auf ein Werder in Pogezanien/bey dem Haff gelegen/mit dem Fluss Elbing beflossen/darauff bawet er eine Burg/und dem hies siessch Elbing/oder von Oelfang/Eelfang»Η θεωρία της παλαιάς γερμανικής προέλευσης του ονόματος του ποταμού Έλμπλονγκ υποστηρίχθηκε επίσης έντονα από τον εξέχοντα Πολωνό γλωσσολόγο Γιαν Μίχαου Ροζβαντόφσκι. Έτσι η έννοια του ονόματος του ποταμού θα ήταν «Ποτάμι που ρέει μέσα από βαλτώδη λιβάδια».
Έλντιν Γιακούποβιτς

Ο Έλντιν Γιακούποβιτς (Eldin Jakupović / Елдин Јакуповић, γενν. 2 Οκτωβρίου 1984) είναι ελβετικής υπηκοότητας Βόσνιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Ο Γιακούποβιτς μετακόμισε στην Ελβετία σε νεαρή ηλικία λόγω του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

 Ο Γιακούποβιτς ξεκίνησε την καριέρα του στην Γκρασχόπερς Ζυρίχης το 2004 και τον επόμενο χρόνο μετακινήθηκε στην Τουν. Μετά από ένα επιτυχημένο πέρασμα από την ομάδα, ο Γιακούποβιτς εντάχθηκε στη Λοκομοτίβ Μόσχας το Μάρτιο του 2006. Τη σεζόν 2010-11 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Βόλου όπου παίζει μέχρι σήμερα. Ο Γιακούποβιτς μετακινήθηκε με ενός έτους δανεισμό στην Γκρασχόπερς Ζυρίχης, στις 30 Αυγούστου 2007. Μάλιστα στον αγώνα εναντίον των Γιουνγκ Μπόις σκόραρε στο 94ο λεπτό χαρίζοντας στην ομάδα του μια ισοπαλία 3-3. Τη συγκεκριμένη σεζόν λόγω των καλών εμφανίσεών του ανάγκασε τον βασικό τερματοφύλακα της ομάδας Φάμπιο Κολτόρτι να καθίσει στον πάγκο ως αναπληρωματικός. Στο τέλος της σεζόν 2007-08 επέκτεινε τον δανεισμό του στην Γκρασχόπερς για έναν ακόμη χρόνο, που σήμαινε ότι ο νεοαποκτηθείς τερματοφύλακας Μάσιμο Κολόμπα κάθισε στον πάγκο. Ο Γιακούποβιτς ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους των οπαδών και πολύ σεβαστός από τους συμπαίκτες του και τη διοίκηση. Στις 31 Αυγούστου εντάχθηκε στο δυναμικό της Λοκομοτίβ, με τον τερματοφύλακα Ιβάν Πελιτζόλι να πηγαίνει με δανεισμό στην Αλμπινολέφε. Λόγω του μεγάλου αριθμού ξένων στην ομάδα ζητήθηκε από τον Γιακούποβιτς να αποχωρήσει από την ομάδα με τη μορφή δανεισμού. Τον Δεκέμβριο ο Γιακούποβιτς πήγε δοκιμαστικά στην Τότεναμ Χότσπερ, όπου και είχε μια επιτυχημένη εβδομάδα. Όμως διάφοροι λόγοι έγιναν αιτία να μην ολοκληρωθέι η συμφωνία ανάμεσα στην Τότεναμ και τη Λοκομοτίβ για την απόκτησή του. Μετά από μια ταραγμένη εποχή με τη διοίκηση της Λοκομοτίβ, ο Γιακούποβιτς αφέθηκε ελέυθερος από την ομάδα. Το 2010 ο Ολυμπιακός Βόλου αποκτά τον Γιακούποβιτς για τη θέση του βασικού τερματοφύλακα. Με το νούμερο 1 στη φανέλα και 25 συμμετοχές στη Α' Εθνική πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις κάνοντας μεγάλους συλλόγους όπως ο Ολυμπιακός και η Σαιντ-Ετιέν να ενδιαφερθούν για την απόκτησή του. Ο Γιακούποβιτς έχει διπλή υπηκοότητα τόσο στη Βοσνία Ερζεγοβίνη όσο και στην Ελβετία και έχει παίξει και για τις δύο εθνικές ομάδες ελπίδων. Έχει παίξει για την Εθνική ομάδα της Βοσνίας Κ21 δυο φορές και για τη Εθνική Ελβετίας Κ21 μία φορά σε ένα φιλικό εναντίον της Αυστρίας Κ21 τον Μάρτιο του 2006. Τον Αύγουστο του 2005 κλήθηκε από τη Βοσνία για πρώτη φορά για αγώνες εναντίον του Βελγίου και της Λιθουανίας αλλά αυτός αρνήθηκε. Τον Μάρτιο του 2007 ξανακλήθηκε από την ομάδα της Βοσνίας σε έναν αγώνα εναντίον της Νορβηγίας αλλά αρνήθηκε και πάλι. Ο Γιακούποβιτς συμπεριλήφθηκε στην Εθνική ομάδα της Ελβετίας για το Euro 2008. Έκανε το ντεμπούτο του σε ένα φιλικό, στις 20 Αυγούστου 2008, εναντίον της Κύπρου. Κλήθηκε και για δύο αγώνες γαι τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010, ωστόσο δεν χρησιμοποιήθηκε. Τον Οκτώβριο του 2008 ο Γιακούποβιτς είπε ότι δεν θα ξαναπαίξει για την Ελβετία για προσωπικούς λόγους. Official UEFA player page Soccerway profile
Δολάριο Νέας Ζηλανδίας

Το δολάριο (νομισματικός κωδικός NZD) είναι το νόμισμα της Νέας Ζηλανδίας. Κυκλοφορεί επίσης στα Νησιά Κουκ (βλέπε και Δολάριο των Νήσων Κουκ), Νιούε, Τοκελάου και νησιά Πίτκαιρν. Κανονικά συντομογραφείται με το σύμβολο του δολαρίου $ ή εναλλακτικά με το NZ$ για να γίνεται διάκριση από όλα τα νομίσματα που ονομάζονται δολάριο. Πολλές φορές ονομάζεται «κίουι» («Kiwi (dollar)») και υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents). Τα Νησιά Πίτκαιρν για λόγους διοίκησης χρησιμοποιεί αυτά τα νομίσματα: Αυστραλιανό δολάριο, δολάριο Νέας Ζηλανδίας, Δολάριο του Καναδά, Δολάριο των ΗΠΑ, λίρα Αγγλίας και ευρώ. Από τεχνική άποψη, τα νησιά Πίτκερν δεν έχουν νόμισμα. Όλες οι άλλες χώρες χρησιμοποιούν το νεοζηλανδικό δολάριο βάσει διατάγματος.

 To 1967 το δολάριο αντικατέστησε τη λίρα της Νέας Ζηλανδίας σε ισοτιμία των δολαρίων προς λίρα. Η αρχική «κλειδωμένη» ισοτιμία έναντι του αμερικανικού δολαρίου ήταν 1,39 δολάρια ΗΠΑ προς 1 νεοζηλανδικό δολάριο. Στις 21 Νοεμβρίου η ισοτιμία αυτή άλλαξε στα 1,12 αμερικανικά δολάρια προς 1 νεοζηλανδικό δολάριο. Νέα υποτίμηση έγινε το 1971 έναντι της βρετανικής λίρας σε μεγαλύτερο βαθμόΤο καλοκαίρι του 2007 το δολάριο ήταν ίσο με 0,8103 αμερικανικά δολάρια. Το 1967 κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 50 σεντς. Όλα τα κέρματα φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο, με εξαίρεση αυτά του 1 και των 2 λεπτών Τα κέρματα έχουν επάνω το πορτρέτο της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Σταδιακά αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία τα κέρματα των 5 σεντ. Σήμερα κυκλοφορούν κέρματα των 10, 20, 50 σεντ και του 1 και των 2 δολαρίων. Το 1967 η Αποθεματική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας κυκλοφόρησε χαρτονομίσματασε αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 100 δολαρίων. Ακολούθησαν τα χαρτονομίσματα των 50 δολαρίων το 1983, ενώ σταμάτησαν να κυκλοφορούν τα τραπεζογραμμάτια του 1 και των 2 δολαρίων από το 1991. Οι δύο πρώτες σειρές των χαρτονομισμάτων (1967-81 και 1981-92) διέφεραν μόνο στο ότι το πορτρέτο της Βασίλισσας απεικονιζόταν στην εμπρόσθια όψη. Οι πίσω όψεις απεικόνιζαν ενδημικά πουλιά και φυτά. Από το 1992 κυκλοφόρησε νέα σειρά τραπεζογραμματίων. Με εξαίρεση το χαρτονόμισματων 20 δολαρίων, τα νέα νομίσματα δεν είχαν επάνω το πορτρέτο της Ελισάβετ. Ωστόσο αν τα έβλεπε κανείς στο φως, τα χαρτονομίσματα έφεραν όλα το περίγραμμα της Βασίλισσας. Από το 1999 άρχισαν να κυκλοφορούν πολυμερικά χαρτονομίσματα. Το [2000]] τυπώθηκε αναμνηστικό χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων, με αφορμή την είσοδο στη νέα χιλιετία. Αποθεματική Τράπεζα Νέας Ζηλανδίας Αρχειοθετήθηκε 2018-03-17 στο Wayback Machine. Τα τραπεζογραμμάτια της Νέας Ζηλανδίας (Αγγλικά) (Γερμανικά) (Γαλλικά)
Λόγοι και αμαρτήματα

Το Λόγοι και τα αμαρτήματα είναι ελληνική δραματική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία, παραγωγή και σενάριο Βασίλη Μαζωμένου. Εκανε πρεμιέρα το 2004 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στην Αθήνα και σε διεθνή φεστιβάλ.

 Ένας ψυχικά ασθενής ποιητής, έχοντας στο πλευρό του μια θρησκόληπτη νοσοκόμα, προδιαγράφει το τέλος του, δημιουργώντας την πνευματική του διαθήκη. Αρνούμενος τον υλικό κόσμο, στήνει με τη φαντασία του και τη βοήθεια της νοσοκόμας ένα έργο για το θείο δράμα, στο οποίο συγκεντρώνει μαύρους μετανάστες για να παίξουν, ενώ παράλληλα σε ένα σπα ένας χρηματιστής ομολογεί τα επτά θανάσιμα αμαρτήματά του. Πρόκειται για μια ποιητική ταινία με την οποία ο σκηνοθέτης κάνει ένα τραγικό σχόλιο για το σημερινό υλικό πολιτισμό. Ο Χρήστος Μήτσης γράφει για την ταινία το 2005: Ένας ετοιμοθάνατος ποιητής αναπαριστά με τη φαντασία του το θείο δράμα, ερμηνευμένο από μαύρους λαθρομετανάστες. Παράλληλα, μέσα σ' ένα spa, "στήνει" το τέλος ενός άπληστου χρηματιστή.Ενώ ο Δημήτρης Κολιοδήμος στον κατάλογο του Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έγραφε το Νοέμβριο 2004 : Η πρωτότυπη ιδέα να δοθούν οι τελευταίες στιγμές του Ιησού σαν μια αφρικανική παγανιστική τελετή μαύρων μεταναστών, απογειώνει ποιητικά την ταινία, ενώ τα κεφάλαια των αμαρτημάτων αποτελούν ένα ντελικάτο ειρωνικό σχόλιο στην επιθυμία του πλουτισμού, αφού ο χρηματιστής γίνεται θύμα του κόσμου τον οποίο υπηρετεί. . Λόγοι και αμαρτήματα στο IMDb Λόγοι και αμαρτήματα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Γιαν Νεπόμνιαστσι

Ο Γιαν (Ίαν) Αλεξάντροβιτς Νεπόμνιαστσι (Ρωσικά: Ян Алекса́ндрович Непо́мнящий, ορθή προφορά στα Ρωσικά: Γιαν Αλιξάντραβιτς Νιπόμνιαστσι, γεν. 14 Ιουλίου 1990) είναι Ρώσος διεθνής γκρανμαίτρ σκακιστής. Ο Νεπόμνιαστσι, γνωστός ως Νέπο στους σκακιστικούς κύκλους, είναι εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος στην επαρχιακή ρωσική πόλη Μπριάνσκ. Ξεκίνησε το σκάκι σε ηλικία τεσσάρων ετών. Είναι απόφοιτος του Ρωσικού Κρατικού Πανεπιστημίου Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας. Το Δεκέμβριο του 2019 ήρθε δεύτερος στο FIDE Grand Prix 2019, και προκρίθηκε έτσι για το Τουρνουά των Υποψηφίων 2020-21, το οποίο και κέρδισε το 2021 στο Γεκατερινμπούργκ. Στο ματς διεκδίκησης του τίτλου του παγκόσμιου πρωταθλητή στο κλασικό σκάκι που ακολούθησε στο Ντουμπάι, έχασε από τον παγκόσμιο πρωταθλητή Μάγκνους Κάρλσεν με σκορ 7.5-3.5. Το 2010 και 2020 κέρδισε το ρωσικό πρωτάθλημα σκακιού (Ρωσικός Σουπερτελικός, Russian Superfinal) στη Μόσχα και το 2010 κέρδισε επίσης το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκακιού στη Ριέκα.

 Έχει κερδίσει τρεις φορές το Ευρωπαϊκό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Παίδων (U-10 κατηγορία, 2000, Καλλιθέα, και U-12 κατηγορία, 2001, Καλλιθέα και 2002, Πενίσκολα). Το 2002 κέρδισε επίσης το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Παίδων στην U-12 κατηγορία, στο Ηράκλειο, ξεπερνώντας τον Μάγκνους Κάρλσεν στο τάι μπρέικ στην τελική ισοβαθμία. Το 2007 κέρδισε το 5ο τουρνουά Vanya Somov Memorial στο Κίρισι, το 2008 το τουρνουά Ordix Open στο Μάιντς, και το 2009 το χρυσό μετάλλιο στο σκάκι στους Μακκαβαϊκούς Αγώνες στο Ισραήλ. Τα έτη 2008, 2015 κέρδισε το τουρνουά Aeroflot Open στη Μόσχα και το 2016 το 10ο τουρνουά Tal Memorial, επίσης στη Μόσχα. Τα έτη 2013 και 2019 ήταν μέλος της ομάδας της Ρωσίας που κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Εθνικών Ομάδων στην Αττάλεια και την Αστάνα αντίστοιχα. Το 2015 κέρδισε ως μέλος της ομάδας της Ρωσίας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού Εθνικών Ομάδων στο Ρέικιαβικ. Επιπλέον, ως μέλος της ομάδας της Ρωσίας κέρδισε το 2016 το αργυρό μετάλλιο στην 42η Σκακιστική Ολυμπιάδα στο Μπακού και ατομικό αργυρό μετάλλιο στην 4η σκακιέρα. Επιπλέον, το 2016 κέρδισε το 7ο τουρνουά Hainan Danzhou στην πόλη Νταντζόου, Χαϊνάν της Κίνας, και το 2018 το 46ο τουρνουά Dortmund Sparkassen Chess Meeting στο Ντόρτμουντ. Τον Οκτώβριο του 2016 ο Νεπόμνιαστσι ήταν 4ος στον κόσμο στις λίστες ΕΛΟ ράπιντ και μπλιτς. Έχει κερδίσει τρία αργυρά μετάλλια (2013 Χάντι-Μανσίσκ, 2015 Βερολίνο, 2021 Βαρσοβία) και ένα χάλκινο (2017, Ριάντ) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράπιντ, και ένα αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπλιτς (2014, Ντουμπάι). Το 2014 κέρδισε το επονομαζόμενο Τουρνουά των Πρωταθλητών στα πλαίσια του 5ου Διεθνούς Σκακιστικού Φεστιβάλ Γιαροσλάβ ο Σοφός στο Γιαροσλάβλ, ένα τουρνουά ράπιντ όπου συμμετείχαν οι έξι πρωταθλητές Ευρώπης των ετών 2009-2014.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1997–98

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1997-98 ήταν το 13ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης και διεξήχθη σε έναν όμιλο 12 ομάδων. Πρωτάθλημα διεξήχθη και στη Β΄τοπική κατηγορία, σε έναν επίσης όμιλο, οκτώ ομάδων Τον τίτλο κατέκτησε ο Φωκικός, ο οποίος δεν είχε δηλώσει συμμετοχή στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα της ίδιας σεζόν για οικονομικούς λόγους, παρότι είχε εξασφαλίσει τη σωτηρία του, καταλαμβάνοντας την 2η θέση, την περίοδο 1996-97. Όπως αναμενόταν η ομάδα της Άμφισσας πήρε άνετα τον τοπικό τίτλο και ανήλθε έτσι για 6η φορά στα χρονικά στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.

 Οι δυο τελευταίοι της βαθμολογίας υποβιβάσθηκαν στη Β΄ Κατηγορία. Ο Αστέρας Ιτέας, για 3η συνεχόμενη χρονιά κατέκτησε το τοπικό Κύπελλο, επικρατώντας με σκορ 6-0 (Βοργιάς 3, Υφαντής 2 και Μήττας τα γκολ) του Απόλλωνα Δελφών, στις 25 Μαρτίου 1998. Ο Αστέρας έλαβε μέρος εν συνεχεία στο Κύπελλο Ερασιτεχνών, αλλά αποκλείσθηκε στον πρώτο γύρο από τον Ηρακλή Χάλκης εκτός έδρας, χάνοντας με 3-0. Τον τίτλο του πρωταθλητή κατέκτησε ο Απόλλων Δελφών, ενώ την άνοδο στην Α΄κατηγορία πήρε και η δεύτερη της τελικής κατάταξης Λιλαία Ε.Σ.. Οι υπόλοιποι ήσαν: Ακαδημία '94 Άμφισσας, Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή, Ηρακλής Μοναστηρακίου, ΑΟ Σάλωνα, Ποσειδών Ιτέας, Διόνυσος Αγίου Γεωργίου και Ανδρούτσος Γραβιάς (οι δυο τελευταίοι υποβιβάσθηκαν). Συμμετείχαν 9 ομάδες σε έναν όμιλο. Ήσαν οι Κρισσαίος Χρισσού, Α.Σ. Ερμής Ιτέας, Μυωνία Αγίας Ευθυμίας, Α.Σ. Δόξα Δεσφίνας, Ατρόμητος Σερνικακίου, Ελαιώνας, Α.Σ. Κουλοβάτα, Απόλλων Ευπαλίου και ΑΟ Μαραθιά. Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς" Αρχείο αθλητικής εφημερίδας "Σπορτάιμ" (SPORTIME)
Ανεμόμυλος Καλαμάτας Μεσσηνίας

Ο Ανεμόμυλος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 107 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ανεμόμυλου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Άριος, του Δήμου Καλαμάτας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 1,709 χμ² (2011).

 Ο Ανεμόμυλος βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μέτρων και μέχρι το 1927, ονομαζόταν Γλιάτα, ενώ μέχρι το 1912, ονομαζόταν Γκλιάτα. 21-04-1835, ο οικισμός Γκλιάτα προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 31-08-1912, το όνομα του οικισμού Γκλιάτα διορθώνεται σε Γλιάτα. Ο οικισμός Γλιάτα αποσπάται από το Δήμο Άριος και ορίζεται έδρα της κοινότητας Γλιάτας. 17-04-1915, ο οικισμός Γλιάτα παύει να είναι έδρα της Κοινότητας Γκορτζογλίου (η Κοινότητα Γλιάτας, μετονομάστηκε σε Κοινότητα Γκορτζογλίου). 21-01-1925, ο οικισμός Γλιάτα αποσπάται από την Κοινότητα Γκορτζογλίου και ορίζεται έδρα στην Κοινότητα Γλιάτας. 22-12-1927, ο οικισμός Γλιάτα μετονομάζεται σε Ανεμόμυλος. 04-12-1997, ο οικισμός Ανεμόμυλος αποσπάται από την Κοινότητα Ανεμομύλου και προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 07-06-2010, ο οικισμός Ανεμόμυλος αποσπάται από το Δήμο Άριος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας (Ιστοσελίδα Δήμου Καλαμάτας) Ενετική γέφυρα στον Ανεμόμυλο Μεσσηνίας (Βίντεο στο youtube) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Αργύρης Παπαπέτρου

Ο Αργύρης Παπαπέτρου, γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1965 στο Αιγίνιο, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 2,06 μ. αγωνιζόταν στις θέσεις πάουερ φόργουορντ και σέντερ. Υιοί του είναι ο διεθνής καλαθοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Ιωάννης Παπαπέτρου και ο επίσης καλαθοσφαιριστής Γιώργος Παπαπέτρου.

 Ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Πιερικό. Αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό το 1984 και στο τέλος της σεζόν 1984-1985 ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας. Το 1986 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και στον τελικό ήταν ο δεύτερος σκόρερ του ΠΑΟ με 16 πόντους στη νίκη απέναντι στον Ολυμπιακό 88-78. Το 1993 ήταν και πάλι κυπελλούχος με τον Παναθηναϊκό αγωνιζόμενος με συμπαίκτη το Νίκο Γκάλη. Την επόμενη χρονιά παραχωρήθηκε στον Απόλλων Πατρών ως αντάλλαγμα για το Γιάννη Παπαγιάννη και υπήρξε ένας από τους βασικούς αθλητές του Απόλλωνα για τα επόμενα χρόνια. Τελευταία του ομάδα ήταν ο Ο.Α.Α Ηράκλειο, όπου και σταμάτησε την καριέρα του το 1997. Ο Αργύρης Παπαπέτρου είχε 245 συμμετοχές στο ελληνικό πρωτάθλημα, τις 169 με τον Παναθηναϊκό. Χρόνια μετά την αποχώρηση του ανέλαβε προπονητής της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού για μία σεζόν το 2005-06. Στις 14 Ιουνίου 2019, τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της ομάδας που συμπλήρωσε το 2019, 100 χρόνια μπασκετικής ιστορίας. Υπήρξε διεθνής 31 φορές και σκόραρε 77 πόντους (2,48 μ.ο). Συμμετείχε με την Εθνική στο Προολυμπιακό Τουρνουά του 1984, στο Βαλκανικό Κύπελλο του 1985 και 1990 και στο Μουντομπάσκετ του 1994 όπου κατέκτησε την 4η θέση στον κόσμο. Συμμετείχε και σε ένα Τουρνουά Ακρόπολις το 1994. Πριν την ανδρών έπαιξε σε 29 ματς (251 πόντοι) με την Εφήβων και την Ελπίδων (3 ματς με 21 πόντους) και τη Β' ανδρών (4 ματς με 17 πόντους). Συλλογικοί 2x Κύπελλο Ελλάδας: (1986, 1993) Ατομικοί 2x Ελληνικό All-Star Game: (1991, 1994) Αργύρης Παπαπέτρου, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Πάνω Ζώδεια

Η Πάνω Ζώδεια (προφορά: [z'oðja]) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Pano Zodeia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Sindarin

Η Sindarin (ελληνική απόδοση: Σίνταριν) δημιουργήθηκε από τον Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν, τον Άγγλο φιλόλογο, συγγραφέα, ποιητή και ακαδημαϊκό, σήμερα ιδιαίτερα γνωστό ως τον συγγραφέα των έργων φανταστικής λογοτεχνίας: Χόμπιτ, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και Σιλμαρίλλιον. Η Σίνταριν αποτελεί μία από τις δυο γλώσσες που χρησιμοποιεί η φυλή των Ξωτικών στα βιβλία του.

 Στην Τρίτη Εποχή, αυτή η γλώσσα είναι η πιο συχνά ομιλούμενη από τα Ξωτικά της Μέσης Γης, αποτελώντας τη ζωντανή δημοτική γλώσσα των Γκρίζων Ξωτικών ή αλλιώς Σίνταρ. Ήταν ο πιο εξέχων απόγονος του Τέλεριν τα οποία διακλαδώθηκαν από τα Έλνταριν, τον πρόγονο της Κουένυα, των Τέλεριν, των Σίνταριν και των Νάντοριν.Η Σίνταριν ήταν γλώσσα των Σίνταρ, των ξωτικών Τέλερι που έμειναν πίσω στη Μέση Γη, όταν τα Ξωτικά έκαναν το ταξίδι προς το Βάλινορ. Όταν οι Νόλντορ (των οποίων η γλώσσα ήταν η Κουένυα) γύρισαν στη Μέση Γη, υιοθέτησαν αυτή τη γλώσσα αντί της δικής τους. Πριν την Πτώση του Νούμενορ, η Σίνταριν μιλιόταν κι εκεί. Η γνώση της φυλάχτηκε στο βασίλειο της Γκόντορ. Ο Τόλκιν βασίστηκε στην Ουαλική γλώσσα για τη δομή, τη γραμματική και τη φωνολογία της Σίνταριν. Η γλώσσα, ακολουθεί την κέλτικη γραμματική των μεταλλάξεων των αρχικών συμφώνων υπό προϋποθέσεις. Για παράδειγμα η λέξη Perian, όταν λάβει άρθρο, γίνεται i Berian. Στον πληθυντικό, η Periannath, όταν λάβει άρθρο (in), γίνεται i-Pheriannath λόγω φωνολογίας. Άλλο χαρακτηριστικό της γλώσσας, είναι ότι ο πληθυντικός της κατά κανόνα δε σχηματίζεται με καταλήξεις αλλά με αλλαγή του θέματος της λέξης. Για παράδειγμα ο πληθυντικός της λέξης adar είναι edair. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Middle-earth writing systems στο Wikimedia Commons
Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς

Ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς υπήρξε Έλληνας περιπατητικός φιλόσοφος του 3ου αιώνα (τέλη 2ου- μέσα 3ου αι. μ.Χ. ). Γεννήθηκε στην Αφροδισιάδα της Καρίας, και από εκεί πήρε το επώνυμό του.

 Διδάχτηκε φιλοσοφία από τον Ερμίνο, Αριστοκλέα τον Μησσήνιο και τον Σωσιγένη. Ήτανε δε τόσο καλός μαθητής, που έγινε καλύτερος από όλους τους Αριστοτελικούς φιλοσόφους. Απόκτησε τόσο στοιχειώδη μόρφωση, που καταλάβαινε τις λέξεις του Αριστοτέλη με μεγάλη ακρίβεια, και χρησιμοποιούσε μόνο αυτές χωρίς να τις συγχέει με άλλες άλλων νεώτερων φιλοσόφων. Οι Έλληνες και οι Άραβες τον θαύμαζαν τόσο πολύ, που αντί για τον Αριστοτέλη, το όνομα του Αφροδισιέα επικαλούνταν ως μαρτυρία. Ακόμα και οι μεταγενέστεροι τον τιμούσαν πολύ, όπως φαίνεται από τον Πλωτίνο. Η μεγάλη πολυμάθεια τούτου του ανδρός τον κατέστησε καθηγητή, όχι στην Ρώμη, αλλά στην Αθήνα ,όπου δίδαξε αριστοτελική φιλοσοφία μεταξύ 191 και 211, αλλά και στην Αλεξάνδρεια. Τον κάλεσαν οι Καίσαρες Σεπτίμιος Σεβήρος και Καρακάλλας, προς τους οποίους έγραψε το ευχαριστήριο βιβλίο περί Ειμαρμένης. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι μετά τον θάνατο του Σεβήρου ζούσε ακόμα. Περί Ειμαρμένης και του εφ ημίν Υπόμνημα εις το πρώτον των Πρωτέρων Αναλυτικών του Αριστοτέλους Υπόμνημα εις τα Η' των Τροπικών Υπομνήματα ή υποσημειώσεις, εις τον περί σοφιστικών Ελέγχων Υπόμνημα εις τα ΙΒ' βιβλία των μετά τα Φυσικά Υπόμνημα εις το περί Αισθημάτων Υπόμνημα εις το Δ' βιβλίον των μετεώρων Περί κράσεως σωμάτων Περί ψυχής βιβλία Β' Φυσικών Σχολίων, βιβλ. Δ Προβλημάσων Φυσικών και Ιατρικών, βιβλία Β' Περί Πυρετών προς Απολλώνιον Ιατρόν Υπόμνημα, ήτοι σχόλια εις τα τρία βιβλία της Ρητορικής του Αριστοτέλους Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιοτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου. Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011. Παπαδής, Δημήτρης: «Η ενότητα και η πολλότητα της ψυχής κατά Αριστοτέλη, Αλέξανδρο Αφροδισιέα και Θωμά Ακινάτη». Φιλοσοφία 15-16 (1985-86), 298-315 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexander of Aphrodisias στο Wikimedia Commons
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1999–2000

Τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1999-00 διεξήχθησαν για 15η κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης, με τη συμμετοχή συνολικά 30 ομάδων και την ακόλουθη διάρθρωση: Α΄Κατηγορία: Ένας όμιλος 10 ομάδων (18 αγωνιστικές) Β΄Κατηγορία: Ένας όμιλος 8 ομάδων (14 αγωνιστικές) Γ΄Κατηγορία: Δυο όμιλοι, των 6 ομάδων έκαστος (10 αγωνιστικές)

 Το πρωτάθλημα ξεκίνησε την Κυριακή 24 Οκτωβρίου και τον τίτλο της Α΄Φωκίδας κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, μέσω της διαδικασίας των αγώνων τελικής φάσης (Play-Off), επικρατώντας στον Τελικό του Φωκικού, με 3-1 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας και παράταση 1-1). Οι έξι πρώτες ομάδες μετείχαν στην φάση των Play-Off, ανά ζεύγη ως εξής: Φωκικός-ΠΑΣ Άμφισσα, Αστέρας-Θύελλα και Δωρικός-Κεχαγιάς. Αγώνες κατάταξης υπήρξαν και για τις θέσεις 7-8 και 9-10. Οι δυο τελευταίοι της βαθμολογίας υποβιβάσθηκαν στη Β΄ Κατηγορία. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο πρωταθλητής Φωκίδας απέτυχε να προαχθεί στη Δ΄Εθνική, καθώς απέτυχε στο Ειδικό Πρωτάθλημα της ΕΠΟ του 2000. Ο Αστέρας Ιτέας τοποθετήθηκε στον 5ο όμιλο, με αντιπάλους τον Ηρακλή Ροδίτσας, τον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων, τον Ο.Φ. Αγίου Ματθαίου, το Καλαμάκι και τον Απόλλωνα Πάργας, τους οποίους αντιμετώπισε σε μονούς αγώνες που δόθηκαν σε ουδέτερα γήπεδα, από τις 21 Μαΐου έως και 4 Ιουνίου. Κατετάγη 3ος (2 νίκες-3 ήττες) και επέστρεψε έτσι στο τοπικό πρωτάθλημα. Ο Φωκικός κατέκτησε το τοπικό Κύπελλο του 2000, νικώντας τον Αστέρα Ιτέας με 1-0. Στη συνέχεια πήρε μέρος στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας αλλά αποκλείσθηκε από τη Λαμία, χάνοντας με 1-0 εντός έδρας, στις 19 Απριλίου 2000. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Κίρρας, ενώ την άνοδο στην Α΄Κατηγορία πήρε και ο δεύτερος Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή. Η Ένωση Γλυφάδας κέρδισε την τρίτη θέση, επικρατώντας στον Τελικό των Play-Off της Μυωνίας. Τα Κουλοβάτα είχαν 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες μετείχαν στην φάση των Play-Off, ανά ζεύγη ως εξής: Ολυμπιακός-Γλυφάδα και Ερατεινή-Μυωνία. Οι δυο τελευταίοι της βαθμολογίας υποβιβάσθηκαν στη Β΄ Κατηγορία. Α΄Όμιλος:Ατρόμητος Σερνικακίου, Αμφισσαϊκά Χελιδόνια, Διαγόρας Πολυδρόσου, Ελαιώνας, ΑΟ Σάλωνα, Α.Σ. Ανδρούτσος Γραβιάς. Β΄Όμιλος:Α.Σ. Δόξα Δεσφίνας, Κρισσαίος Χρισσού, Ηρακλής Μοναστηρακίου, ΑΠΟ Κούμαρος Μοναστηρακίου, ΑΟ Μαραθιά, Ποσειδών Ιτέας. Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς" Αρχείο εφημερίδας "Σπορτάιμ"
Πανεπιστημιούπολη

Με τον όρο Πανεπιστημιούπολη εννοείται κάθε πολεοδομικό συγκρότημα που προσφέρει οικιστικές, διδακτικές και ερευνητικές διευκολύνσεις στους φοιτητές ενός πανεπιστημίου. Η παράδοση της πανεπιστημιούπολης αρχίζει με τα μεσαιωνικά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, όπου οι σπουδαστές και οι καθηγητές ζούσαν και εργάζονταν μαζί σε ένα απομονωμένο περιβάλλον. Η ιδέα της πανεπιστημιούπολης για την ακαδημαϊκή ζωή αργότερα μετανάστευσε στην Αμερική και τα πρώιμα αποικιακά εκπαιδευτικά ιδρύματα δημιουργήθηκαν με βάση το συλλογικό σκωτικό και αγγλικό σύστημα.

 Γνωστές και μεγάλες σχετικά πανεπιστημιουπόλεις της Ελλάδος είναι η Πανεπιστημιούπολη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έκτασης 334.000 m2, η Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου στον Δήμο Ζωγράφου της Αθήνας, με δική της συγκοινωνία, η παρακείμενη Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου, οι Πανεπιστημιουπόλεις Άλσους Αιγάλεω με έκταση 60.000 m2 και Αρχαίου Ελαιώνα με έκταση 100.000 m2 του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, η πανεπιστημιούπολη Πανεπιστημίου Πατρών, η πανεπιστημιούπολη Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης στα Κιμμέρια Ξάνθης, η Πολυτεχνειούπολη του Πολυτεχνείου Κρήτης, η Πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και η πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο.
Mikoyan-Gurevich MiG-25

Το Mikoyan-Gurevich MiG-25 (Κυριλλικά: МиГ-25, Νατοϊκό όνομα αναφοράς: Foxbat) είναι σοβιετικό πολεμικό αεροπλάνο μεγάλων ταχυτήτων. Παραμένει σε περιόρισμενη υπηρεσία στη Ρωσία και άλλες χώρες.

 Το MiG-25 ήταν κατασκευασμένο πρωτίστως από νικέλιο και ατσάλι και όχι από τιτάνιο όπως υπέθεταν αρχικά οι δυτικοί αναλυτές. Τιτάνιο χρησιμοποιήθηκε μόνο σε επιφάνειες που αναπτύσσονταν μεγάλες θερμοκρασίες. Η ατσάλινη κατασκευή του συνεισέφερε στα 20,000 kg του βάρους του (δίχως τον οπλισμό του). Τα περισσότερα από τα ηλεκτρονικά του βασίζονταν σε τεχνολογία λυχνιών κενού και όχι σε τρανζίστορ. Αν και πρωτόγονη από άποψη σχεδιασμού και αντικείμενο χλευασμού από τους δυτικούς, αυτή η επιλογή χάριζε αυξημένη αντοχή στα ηλεκτρονικά αντίμετρα, καθώς και σε περιβάλλον πυρηνικού πολέμου, όπου η έντονη ακτινοβολία γ που παράγεται από τις πυρηνικές εκρήξεις καταστρέφει τα ηλεκτρονικά κυκλώματα που αποτελούνται από ημιαγωγούς (τρανζίστορ - ολοκληρωμένα κυκλώματα). MiG-25 R Αναγνωριστικό-Μεγάλου ύψους. Πρώτη πτήση: 1964 MiG-25 P Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1964 MiG-25 PDS Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Χρησιμοποιείτο για τη δοκιμή και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων κάθε τροποποίσης. Πρώτη πτήση: 1964 MiG-25 PDSL Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Χρησιμοποιείτο για τη δοκιμή και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων κάθε τροποποίσης. Πρώτη πτήση: 1964 MiG-25 ΜR (izd. 02B). Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό (Αναγνωριστικό καιρού). Πρώτη πτήση: 1970 MiG-25 RB (izd.02B). Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970 MiG-25 RBV Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970 MiG-25 RBΚ Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970 MiG-25 RBΝ Τακτικό Αναγνωριστικό εξοπλισμένο με νυχτερινές φωτογραφικές μηχανές. Πρώτη πτήση: 1970 MiG-25 RBS (izd.02S, izd.51). Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1970 MiG-25 M (E-115M, E-266M). Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πειραματικό αεροσκάφος με κινητήρες τύπου R-15BF2-300. Πρώτη πτήση: 1974 MiG-25 RD (izd.99). Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1976 MiG-25 BM (izd.02M, izd.66) – μονοθεσία υπερηχητικό αεροσκάφος προσβολής στόχων ραντάρ έδαφος. Πρώτη πτήση: 1977 MiG-25 PD Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1978 MiG-25 PDΜ Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1978 MiG-25 PDΖ Μαχητικό-Αναχαιτιστικό. Πρώτη πτήση: 1978 MiG-25 RBT (izd. 02T). Αναγνωριστικό-ανίχνευσης και εντοπισμό ράδιο συχνοτήτων. Πρώτη πτήση: 1979 MiG-25 RBF (izd.02F). Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1980 MiG-25 RBSh (izd.02Sh). Τακτικό Αναγνωριστικό-Βομβαρδιστικό. Πρώτη πτήση: 1980 Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών Το Mig-25 Foxbat στο redstar.gr
Εσοχή της Ουαντί Χάλφα

Η Εσοχή της Ουαντί Χάλφα (αραβικά : وادي حلف ) είναι περιοχή του Σουδάν στα σύνορα με την Αίγυπτο. Πήρε το όνομα της από την πόλη Ουαντί Χάλφα και καταλαμβάνει μία στενή λωρίδα γης κατά μήκος του Νείλου. Έχει μήκος 25 χλμ , πλάτος 9 χλμ και καταλαμβάνει έκταση 210 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Το 1899 καθορίστηκαν τα σύνορα μεταξύ Αιγύπτου και Σουδάν κατά μήκος του 22ου παράλληλου. Η περιοχή αυτή πέρασε στην Αίγυπτο αλλά λόγω της αδυναμίας αυτής σε πρόσβαση το 1902 έγινε συμπληρωματική συμφωνία με τα σύνορα σε αυτό το σημείο να κάνουν μία εσοχή, εξώγκομα, και η περιοχή να περάσει στο Σουδάν. Μετά τη κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν μεγάλο τμήμα της γέμισε νερά με τη δημιουργία της λίμνης Νουβίας. Sudan – Egypt (United Arab Republic)Boundary. International Boundary Study. No. 18. 27. Juli 1962 (PDF-Datei; 256 kB)