IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η χωριατοπούλα

Η Χωριατοπούλα (Αγγλ. The Country Girl) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1954 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Σίτον και είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Κλίφορντ Όντετς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Γκρέις Κέλι, Μπινγκ Κρόσμπι και Γουίλιαμ Χόλντεν. Η ταινία έλαβε 7 υποψηφιότητες για όσκαρ και χάρισε στην Κέλι Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και στο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Τζορτζ Σίτον όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου.

 Ο Φρανκ Έλτζιν (Μπινγκ Κρόσμπι), ένας καταβεβλημένος από το αλκοόλ τραγουδιστής κι ηθοποιός έχει την ευκαιρία να επανέλθει στο προσκήνιο, όταν ο σκηνοθέτης Μπέρνι Ντόουντ του δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο του μιούζικαλ. Η ανασφάλεια του Φρανκ για το αν θ'ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του τον οδηγεί ακόμα περισσότερο στο ποτό αφήνοντας τη σύζυγό του Τζορτζι (Γκρέις Κέλι) να διαχειρίζεται τα πάντα. Η αδυναμία του συζύγου της εκνευρίζει τη Τζόρτζι, η οποία θεωρεί όλο και πιο δύσκολο να ανεχτεί την ανευθυνότητά του. Ο Μπέρνι θεωρεί ότι η υπεύθυνη για τα προβλήματα του Φρανκ είναι η Τζόρτζι και προσπαθεί να βοηθήσει το ζευγάρι, αλλά ερωτεύεται τη Τζόρτζι. Δεδομένης της περιόδου που γυρίστηκε η ταινία, είναι αξιοσημείωτοι οι ρεαλιστικοί και ειλικρινείς της διάλογοι και η αντιμετώπιση της κρυφής πλευράς του αλκοολισμού. Το θεατρικό έργο του Όντετς είχε χαρίσει στην ηθοποιό Γιούτα Χάγκεν, που το ερμήνευσε στο Μπρόντγουεϊ Βραβείο Τόνυ. Αλλά όταν η εταιρία παραγωγής Paramount εξασφάλισε τα δικαιώματα του θεατρικού, προτίμησε να προσλάβει την Γκρέις Κέλι ανερχόμενο αστέρι του Χόλιγουντ την περίοδο εκείνη. Η Κέλι, που εκείνη τη χρονιά είχε ήδη τρεις ταινίες στην κορυφή του box-office (Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window), Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M For Murder), Οι γέφυρες του Τόκο Ρι (The Bridges At Toko Ri)) απαρνήθηκε την κομψή της εικόνα για να υποδυθεί μια απλή νοικοκυρά ερωτευμένη με τον αλκοολικό σύζυγό της και ταλαιπωρημένη από τη ζωή. Δύο χρόνια αργότερα η ηθοποιός επρόκειτο να ανοίξει τα φτερά της και ν' αποχαιρετήσει το Hollywood, έχοντας πρώτα ολοκληρώσει την τελευταία της ταινία, Ο κύκνος (The Swan) για να πάει στο Μονακό και να γίνει πριγκίπισσα στο πλάι του πρίγκιπα Ρενιέ. Η ταινία προτάθηκε για 7 όσκαρ και κέρδισε δύο, ένα εκ των οποίων πήγε στην Γκρέις Κέλι για την ερμηνεία της καταπιεσμένης συζύγου, αν και πολλοί εκείνη τη χρονιά θεωρούσαν ότι το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου έπρεπε να πάει στη Τζούντι Γκάρλαντ για το Ένα αστέρι γεννιέται (A Star Is Born) (όταν η Γκάρλαντ έχασε το βραβείο ο Γκράουτσο Μαρξ της έστειλε τηλεγράφημα καταγγέλοντας την κλοπή). Η ταινία προτάθηκε και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αλλά το έχασε από Το λιμάνι της αγωνίας (On The Waterfront, 1954) του Ηλία Καζάν. Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια στο Φεστιβάλ των Καννών. Βράβευση: Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου - Γκρέις Κέλι Διασκευής Σεναρίου - Τζορτζ ΣίτονΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Γουίλιαμ Πέρλμπεργκ Σκηνοθεσίας – Τζορτζ Σίτον Α' Ανδρικού Ρόλου - Μπινγκ Κρόσμπι Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία - Τζον Φ. Γουόρεν Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Χαλ Περέιρα, Ρόλαντ Άντερσον, Σάμιουελ Μ. Κόουμερ και Γκρέις Γκρέγκορι Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Παρνασσός Στροβόλου

Το Αθλητικό Πολιτιστικό Σωματείο Παρνασσός Στροβόλου είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1957. Διαθέτει ομάδες μπάτμιντον, χάντμπολ και αντισφαίρισης. Παλαιότερα διέθετε και ποδοσφαιρική ομάδα και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίστηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ) στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος και είχε δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Παρνασσός ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν την περίοδο 1985-86. Τερμάτισε στην τελευταία θέση αλλά δεν ίσχυσε ο υποβιβασμός και έτσι παρέμεινε στην κατηγορία. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα του Παρνασσού δεν είναι ενεργή. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Παρνασσός συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Η ομάδα ποδοσφαίρου σάλας αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου πριν αναστείλει την λειτουργία της λόγω οικονομικών προβλημάτων το 2014. Ο Παρνασσός έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Κύπρου (2006, 2008) και μία το Κύπελλο Κύπρου (2006). Επίσης είναι ο νικητής της μοναδικής διοργάνωσης Λιγκ Καπ (2006). Η ομάδα χάντμπολ αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία Κύπρου. Ποδόσφαιρο σάλαςΠρωτάθλημα Κύπρου:Πρωταθλήτρια (2): 2005-06, 2007-08Κύπελλο Κύπρου: Κυπελλούχος (1): 2006Λιγκ Καπ: Νικητής (1): 2006ΠοδόσφαιροΚύπελλο ΠΟΕΛ Κυπελλούχος (3): 1985, 1991, 1992 Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Ζουζάνα Τσαπούτοβα

Η Ζουζάνα Τσαπούτοβα (Μπρατισλάβα, 21 Ιουνίου 1973-) είναι Σλοβάκα πολιτικός, δικηγόρος και ακτιβίστρια. Στις 30 Μαρτίου 2019 εκλέχθηκε πρόεδρος της Σλοβακίας, θέση την οποία ανέλαβε στις 15 Ιουνίου 2019. Είναι η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τη θέση προέδρου της Σλοβακίας αλλά και το νεότερο πρόσωπο στην θέση αυτή, στην ηλικία των 45 ετών.

 Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κομένιους της Μπρατισλάβα και αποφοίτησε το 1996. Εργάστηκε ως δικηγόρος και το 2017 κατήλθε στον πολιτικό στίβο, ως μέλος του νεοσύστατου κόμματος Προοδευτική Σλοβακία. Το 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για τις προεδρικές εκλογές του 2019, τις οποίες κέρδισε στον 2ο γύρο. Η Τσαπούτοβα θεωρείται δεινή ρήτορας, με ιδιαίτερα ευθείες τοποθετήσεις και είχε την υποστήριξη του προηγούμενου φιλελεύθερου προέδρου Αντρέι Κίσκα αλλά και άλλων πολλών προσωπικοτήτων. Είναι όπως όλοι οι φιλελεύθεροι πολιτικοί υπέρ των διευρυμένων δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και θεωρεί ότι ένα παιδί «θα ζει καλύτερα με δύο ανθρώπους του ίδιου φύλου που αγαπιούνται».Σύμφωνα με αναλυτές, η επιτυχία της μπορεί να βασίζεται στη ψήφο των φιλελεύθερων ψηφοφόρων των πόλεων. Ωστόσο, οι πιο συντηρητικοί ψηφοφόροι της επαρχίας δεν την αντιμετωπίζουν τόσο θετικά. Είναι ειδικευμένη σε ζητήματα της προστασίας του περιβάλλοντος. Το 2016 τιμήθηκε με το Περιβαλλοντικό βραβείο Γκόλντμαν. Η Τσαπούτοβα είναι διαζευγμένη και έχει δύο κόρες.
Επιχείρηση του Στρυμόνα

Η Επιχείρηση του Στρυμόνα (ή Εισβολή του Στρυμόνα) ήταν μια επιτυχής και απρόσκοπτη προώθηση του Βουλγαρικού στρατού στην Ελληνική Μακεδονία λόγω των διαταγών του Βασιλιά Κωνσταντίνου προς το στράτευμα να μη προβάλει καμία αντισταση, εν μέσω του Εθνικού Διχασμού, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Έλαβε χώρα στις 17-23 Αυγούστου 1916 και έληξε με την κατάληψη ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας μέχρι τον ποταμό Στρυμόνα.

 Τον Αύγουστο του 1916, η Ρουμανία αποφάσισε να μπει στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ. Οι Σύμμαχοι είχαν σκοπό να προβούν σε μεγάλη επίθεση στο Μακεδονικό Μέτωπο στα μέσα Αυγούστου για να υποστηρίξουν την είσοδο της Ρουμανίας στον πόλεμο και να διαλύσουν όσο το δυνατόν περισσότερες βουλγαρικές δυνάμεις. Η ανώτατη διοίκηση των Βουλγάρων υποψιάστηκε μια επικείμενη επίθεση και η μάχη της Δοϊράνης στις 9 Αυγούστου είχε επιβεβαιώσει αυτές τις υποψίες. Από την πλευρά τους, οι Βούλγαροι σκόπευαν να προχωρήσουν σε επίθεση κατά της Μακεδονίας από την αρχή του έτους και τώρα σχεδίαζαν ταυτόχρονη επίθεση της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς στα άκρα των Συμμάχων. Στο δυτικό άκρο, η επίθεση στην Τσεγάνη είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Φλώρινας, αλλά η 1η Βουλγαρική Στρατιά απέτυχε να καταλάβει την Τσεγάνη (νυν Άγιος Αθανάσιος Πέλλας). Οι Βούλγαροι σχεδίαζαν (με τις δυνάμεις της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της 10ης Μεραρχίας Αιγαίου) στο ανατολικό άκρο να καταλάβουν τη σιδηροδρομική γραμμή Δράμα-Κομοτηνή. Για την επιχείρηση, ο Στρατηγός Γκέοργκι Τόντοροβ είχε στη διάθεση του 58 τάγματα, 116 πολυβόλα, 57 πυροβολαρχίες και 5 ίλες ιππικού στη 2η Βουλγαρική Στρατιά και 25 τάγματα, 24 πολυβόλα, 31 πυροβολαρχίες και 5 ίλες στη 10η μεραρχία. Η εισβολή στον Στρυμόνα ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου όταν η 7η Μεραρχία Ρίλας, η 11η Μακεδονική Μεραρχία, η 3/2 Ταξιαρχία Ιππικού και η 10η μεραρχία προωθήθηκαν σε μέτωπο 230 χιλιομέτρων. Για 6 μέρες, οι βουλγαρικές δυνάμεις πέτυχαν όλους τους στόχους τους λόγω της ανύπαρκτης ελληνικής αντίστασης. Οι Βούλγαροι προωθήθηκαν σε βάθος 80-90 χιλιομέτρων και κατέλαβαν περιοχή 4.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το πιο σημαντικό ήταν πως το Μακεδονικό Μέτωπο είχε σμικρυνθεί κατά 100-120 χιλιόμετρα και πως το Δ' Σώμα Στρατού της Ελλάδας (464 αξιωματικοί και 6373 στρατιώτες) που είχε παραταχθεί στην περιοχή δεν μπορούσε να προβεί σε αντίσταση εξαιτίας απαγόρευσης της ελληνικής κυβέρνησης και είχε μεταφερθεί από τους Γερμανούς στη Σιλεσία, όπου και βρισκόταν μέχρι το τέλος του πολέμου. Επίσης οι πόλεις της Δράμας, της Καβάλας και οι Σέρρες είχαν καταληφθεί. Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' να υπερασπιστεί την ελληνική επικράτεια, η οποία είχε προσαρτηθεί στην Ελλάδα μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, σε αγώνα κατά των μισητών Βουλγάρων, οδήγησε στην άνοδο του Μακεδονικού Κινήματος Εθνικής Αμύνης που είχε στηρίξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο Στρατηγός Ιωάννης Χατζόπουλος διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού είχε εντολές να μην επέμβει με αποτέλεσμα να παραδοθεί σύσσωμο το Σώμα και να μεταφερθεί στο Γκέρλιτς της Γερμανίας.
Λογοθέτης Αχαΐας

Ο Λογοθέτης είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πετροχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός του Λογοθέτη βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια η Κάτω Αχαΐα, στα βορειοανατολικά οι οικισμοί της Τ.Κ. Αγιοβλασίτικων και το κεφαλοχώρι της Άνω Αχαΐας, στα ανατολικά η περιοχή της κοιλάδας της Σερδινής, στα νοτιοανατολικά το Ελαιοχώρι και η Φώσταινα, στα νότια οι βόρειες υπώρειες του Πύρλια, στα νοτιοδυτικά το Πετροχώρι, ενώ στα δυτικά-βορειοδυτικά του βρίσκονται οι υπόλοιποι οικισμοί της Τ.Κ. Πετροχωρίου. Απέχει 2 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, περίπου 7,5 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 83 μέτρων. Η ονομασία του οικισμού είναι πιθανόν ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Λογοθέτη, που ήταν οι αρχικοί ιδιοκτήτες της περιοχής. Το ομώνυμο τοπωνύμιο της περιοχής είναι ωστόσο παλιότερο από τον οικισμό. Ο οικισμός του Λογοθέτη αναγνωρίστηκε με το ΦΕΚ 59Β της 17/06/1897, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και με τη δημιουργία του θεσμού των Κοινοτήτων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λογοθέτη. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λογοθέτη Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πετροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δύμης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ο Λογοθέτης στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Εμιαλοί Μεσσηνίας

Τα Εμιαλοί Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 2 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καρβελίου και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Οι Εμιαλοί βρίσκονται σε υψόμετρο 547 μέτρων, στον Ταΰγετο. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Εμιαλοί και προσάρτησή του στην Κοινότητα Καρβελίου. 04-12-1997, ο οικισμός Εμιαλοί αποσπάται από την Κοινότητα Καρβελίου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Σλιέμα Γουόντερερς ΦΚ

Η Σλιέμα Γουόντερερς (μαλτέζικα: Sliema Wanderers FC) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σλιέμα της Μάλτας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1909. Έχει αναδειχθεί 26 φορές πρωταθλήτρια Μάλτας, 20 φορές κυπελλούχος, ενώ έχει κατακτήσει και 3 φορές το Σούπερ Καπ. Η Σλιέμα είναι η ομάδα που έχει κατακτήσει τους περισσότερους εγχώριους τίτλους στη Μάλτα.

 Η ομάδα επισήμως ιδρύθηκε το 1909, μολονότι ο πρώτος καταγεγραμμένος αγώνας της έλαβε χώρα στις 3 Οκτωβρίου 1908 εναντίον της ομάδας Σεντ Τζόρτζις ΦΚ για το τοπικό πρωτάθλημα νέων κάτω των 21 ετών. Η αγγλική ονομασία της ομάδας (Wanderers) οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλος αριθμός Άγγλων ζούσε στη Σλιέμα (η οποία αποτελούσε στις αρχές του 20ου αιώνα, ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια ανεφοδιασμού του Αγγλικού Στόλου της Μεσογείου) και στελέχωσε την ομάδα στα πρώτα βήματά της.Αρχικά, το 1902 είχαν ιδρυθεί 2 ομάδες στην πόλη της Σλιέμα, η Σλιέμα Ρόβερς και η Σλιέμα Αματιούαρς, ενώ ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκαν άλλες 2 ομάδες, η Σλιέμα Γιούνιον και η Σλιέμα Ήγκολς. Oi 4 ομάδες αποφάσισαν να συγχωνευθούν και να αποτελέσουν τη σημερινή Σλιέμα Γουόντερερς με χρώματα το κίτρινο (στη φανέλα) και το μαύρο (στα σορτσάκια). Ωστόσο, ένας φιλικός αγώνας εναντίον της Φλοριάνα ΦΚ στάθηκε η αφορμή για την αλλαγή των χρωμάτων της ομάδας στο σημερινό γαλάζιο (εμπνευσμένο από το γαλάζιο της θάλασσας). Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι (επίπεδο 1): Πρωταθλήτρια (26): 1919-20, 1922-23, 1923-24, 1925-26, 1929-30, 1932-33, 1933-34, 1935-36, 1937-38, 1938-39, 1939-40, 1948-49, 1953-54, 1955-56, 1956-57, 1963-64, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1971-72, 1975-76, 1988-89, 1995-96, 2002-03, 2003-04, 2004-05Τάτσα Μαλτία (κύπελλο): Κυπελλούχος (20): 1934-35, 1935-36, 1936-37, 1939-40, 1945-46, 1947-48, 1950-51, 1951-52, 1955-56, 1958-59, 1962-63, 1964-65, 1967-68, 1968-69, 1973-74, 1978-79, 1989-90, 1999-00, 2003-04, 2008-09Σούπερ Καπ Μαλτία: Νικήτρια (3): 1996, 2000, 2009 Προφίλ στην ιστοσελίδα της Μαλτέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Προφίλ ομάδας στο soccerway.com Προφίλ ομάδας στο uefa.com
Zentralblatt MATH

Η Κεντρική Μαθηματική Εφημερίδα, περισσότερο γνωστή ως Zentralblatt MATH στα γερμανικά (αγγλικά: central math journal), είναι μια υπηρεσία του εκδοτικού οίκου Springer Science+Business Media, που παρέχει σχόλια και περιλήψεις για τα άρθρα στα καθαρά και εφαρμοσμένα μαθηματικά. Πρόκειται για μια μεγάλη διεθνή υπηρεσία ανασκόπησης, η οποία καλύπτει το σύνολο του τομέα των μαθηματικών. Χρησιμοποιεί τους κωδικούς ταξινόμησης μαθηματικών θεμάτων (Mathematics Subject Classification) για να οργανώσει ανά θέμα τις ανασκοπήσεις της.

 Η υπηρεσία ιδρύθηκε το 1931 από τον Otto Neugebauer ως Zentralblatt für Mathematik und ihre Grenzgebiete. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 άρχισε να απορρίπτει κάποιους Εβραίους σχολιαστές και μια σειρά από σχολιαστές στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες που παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Κάποιοι από αυτούς βοήθησαν στην έναρξη των ανταγωνιστικών εκδόσεων Μαθηματικές Ανασκοπήσεις (Mathematical Reviews).Τουλάχιστον από το 1980, το ηλεκτρονικό έντυπο διατίθεται με την επωνυμία INKA-MATH (ακρωνύμιο για το Information System Karlsruhe-Database on Mathematics). Αργότερα, το όνομα αυτό συντομεύθηκε σε Zentralblatt MATH. Η υπηρεσία περιλήψεων της Zentralblatt MATH παρέχει ανασκοπήσεις (σύντομα λήμματα των περιεχομένων) των τρεχόντων άρθρων, πρακτικών συνεδρίων, βιβλίων και άλλων δημοσιευμάτων: στα μαθηματικά, τις εφαρμογές τους και συναφείς τομείς. Τα σχόλια είναι κατά κύριο λόγο στην αγγλική γλώσσα, με περιστασιακές ενδείξεις στη γερμανική και τη γαλλική γλώσσα. Οι σχολιαστές είναι εθελοντές που καλούνται από τους συντάκτες με βάση τις δημοσιευμένες εργασίες τους ή μέσω σύστασης από έναν υπάρχοντα σχολιαστή. Το ηλεκτρονικό έντυπο της Zentralblatt MATH παρέχεται κυρίως μέσω του διαδικτύου, αλλά εκδίδεται και σε έντυπη μορφή. Η υπηρεσία εξετάζει περισσότερες από 2.300 εφημερίδες και περιοδικά σε όλο τον κόσμο, καθώς και βιβλία και πρακτικά συνεδρίων. Η Zentralblatt MATH εκδίδεται πλέον από την Ευρωπαϊκή Μαθηματική Εταιρεία (European Mathematical Society Αρχειοθετήθηκε 2013-09-13 στο Wayback Machine.), την FIZ Καρλσρούης (Fachinformationszentrum Karlsruhe) και την Ακαδημία Επιστημών Χαϊδελβέργης (Heidelberg Academy of Sciences). Η βάση δεδομένων Zentralblatt ενσωματώνει επίσης τα 200.000 λήμματα της προηγούμενης παρόμοιας έκδοσης Jahrbuch über die Fortschritte der Mathematik από το 1868 έως το 1942, τα οποία προστέθηκαν το 2003. Η πρόσβαση γίνεται με την καταβολή συνδρομής. Επί του παρόντος, οι τρεις πρώτες εγγραφές σε μια αναζήτηση παρέχονται δωρεάν, χωρίς συνδρομή. Mathematical Reviews, εκδίδεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Referativnyi Zhurnal, εκδίδεται στη Ρωσία (αρχικά στη Σοβιετική Ένωση). (Αγγλικά) (Γαλλικά) (Γερμανικά) Βάση δεδομένων Jahrbuch Αρχειοθετήθηκε 2013-07-23 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) (Γαλλικά) (Γερμανικά) Σύνδεσμος της Zentralblatt MATH Αρχειοθετήθηκε 2013-12-06 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) (Γαλλικά) (Γερμανικά) Εναλλακτικός σύνδεσμος της Zentralblatt MATH Αρχειοθετήθηκε 2013-01-19 στο Wayback Machine. (παλιά διεπαφή)
Καάλα

Η Καάλα (πορτογαλικά: Caála‎) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται 23 χλμ. δυτικά της πόλης Χουάμπο, στην ομώνυμη επαρχία στην Ανγκόλα. Ήταν γνωστή ως Βίλα Ρόμπερτ Ουίλιαμς, όταν η Ανγκόλα ήταν πορτογαλική αποικία, λαμβάνοντας το όνομά της από τον μεγιστάνα των σιδηροδρόμων και των ορυχείων, Σερ Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Η πόλη έχει πληθυσμό 130.000 κατοίκων και ο δήμος πληθυσμό 279.792 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2014.

 Η πρώην ονομασία της Καάλα ήταν Βίλα Ρόμπερτ Ουίλιαμς, στην τότε Πορτογαλική Ανγκόλα (πριν το 1975). Η πόλη του Ρόμπερτ Ουίλιαμς βρισκόταν ακριβώς δυτικά της Νέας Λισαβόνας (σημερινό Χουάμπο) και ήταν αξιοθαύμαστη για μεγάλους προεξέχοντες ογκόλιθους που βρισκόταν σε χωράφια λίγο έξω από την πόλη. Σε αυτές τις εκτάσεις οι ερευνητές θα μπορούσαν να βρουν θραύσματα κεραμικής, λάκκους τήξης πρωτόγονων μετάλλων και άλλα αρχαιολογικά στοιχεία. Στην πόλη έχει την έδρα της ο δημοφιλής ποδοσφαιρικός σύλλογος ΚΡ Καάλα ο οποίος αγωνίζεται στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ανγκόλας, το Girabola. Η Καάλα εξυπηρετείται από σταθμό στον Σιδηρόδρομο της Μπενγκουέλα και είναι επίσης η διασταύρωση για έναν σιδηροδρομικό κλάδο προς το Κουίμα.
Παλιρροιακή δίνη

Παλιρροιακή δίνη ονομάζεται η δίνη που δημιουργείται από τη συνάντηση δύο παλιρροιακών ρευμάτων συνήθως σε αμφίγειο π.χ. μεταξύ νήσων διαφορετικού μεγέθους και σχετικά μικρής μεταξύ τους απόστασης, ή μεταξύ νήσου και της, σε μικρή απόσταση, έναντι ηπειρωτικής ακτής. Οι παλιρροιακές δίνες λέγονται κοινώς και ρουφήχτρες. Το φαινόμενο αυτό είναι λίαν επικίνδυνο και περιλαμβάνεται στους φυσικούς κινδύνους.

 Οι δημιουργούμενες αυτές δίνες στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως είναι δεξιόστροφες και στο νότιο ημισφαίριο αριστερόστροφες, χωρίς αυτό να είναι και απόλυτο, ούσες επηρεαζόμενες και από άλλους παράγοντες όπως ο υφιστάμενος κυματισμός, η διαμόρφωση της ακτής κ.λπ. Η μεγαλύτερη γνωστή ρουφήχτρα είναι η Μοσκστράουμεν (Moskstraumen - γνωστή στο κοινό ως το "Μάελστρομ") στα ανοιχτά των νήσων Λοφούτεν της Νορβηγίας, με ταχύτητα 40 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ οι αμέσως ισχυρότερες φθάνουν σε ταχύτητες 20 έως 25 χιλιομέτρων την ώρα. Άλλες σημαντικές δίνες που παρατηρούνται στον κόσμο είναι: η λεγόμενη δίνη της "βραχονησογέφυρας της Σεν" και οι δίνες της ΒΔ. Σκωτίας στις νήσους Σκάρμπα και Τζούρα των Εβρίδων που οι Σκώτοι ναυτικοί χαρακτηρίζουν "χύτρες αφρίζουσες". Σχετικά ασθενέστερη είναι η λεγόμενη "δίνη Μπλανσάρ", βόρεια του Κοταντέν στη Μάγχη, όπου η ταχύτητα των ρευμάτων κατά τις συζυγίες των παλιρροιών φθάνει τους 8 κόμβους (15 χιλιόμετρα την ώρα). Οι ισχυρές δίνες έχουν σκοτώσει αρκετούς απρόσεκτους ναυτικούς, όμως η δύναμή τους τείνει να μεγαλοποιείται από την φαντασία. Στην Ελλάδα εκτός από τις παλιρροιακές δίνες στη Παλίρροια του Ευρίπου, στη Χαλκίδα ιδιαίτερα στην αλλαγή της φοράς του παλιρροιακού ρεύματος, δεν παρατηρούνται αξιόλογες τέτοιες δίνες. Υφίστανται όμως λίγες περιορισμένου μεγέθους που παρατηρούνται στις Κυκλάδες, καθώς και μεταξύ των νήσων του ανατολικού και νοτιοανατολικού Αιγαίου και των έναντι ακτών της Τουρκίας. Το 1985 η Λιμενική Αρχή του Γυθείου επεσήμανε δίνη πολύ πλησίον και ανατολικά από το Ακρωτήριο Ταίναρο, (στο Λακωνικό Κόλπο) που όμως δεν προέρχεται από παλιρροιακά ρεύματα, αλλά από την εκεί συνάντηση των θαλασσίων ρευμάτων του Αιγαίου και του Ιονίου Πελάγους. Η δίνη αυτή δεν είναι έντονα ορατή πλην όμως ακυβέρνητη λέμβος στο σημείο εκείνο αρχίζει να περιστρέφεται. Το δε σημείο (γεωγραφικό στίγμα) της δίνης του Ταινάρου δεν είναι σταθερό, μεταβαλλόμενο κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου μέχρι 1,5 μίλι και σε απόσταση μέχρι ένα μίλι ανατολικά από την ακτή. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος σ.369.
Τάρταρης

Ο Τάρταρης είναι βουνό της Πελοποννήσου στο Νομό Αχαΐας, ευρισκόμενο στο σημείο περίπου όπου τέμνονται τα διοικητικά όρια των δημοτικών ενοτήτων Αροανίας, Κλειτορίας (Λευκασίου) και Παΐων του «καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Έχει υψόμετρο 1.425 μέτρα. Πρόκειται για παραφυάδα του Ερύμανθου. Ο ορεινός όγκος του σχηματίζεται με επέκταση μετά τον αυχένα του Πριόλιθου και προς τα νότια της κορυφής Ζέμπη ή Ζέμπι. Περιμετρικά των πλαγιών του βρίσκονται τα χωριά: Δρυμός, Αροανία (Σοπωτό), Κλείτωρ, Άνω και Κάτω Χόβολη. Από τις τις ανατολικές πλαγιές του πηγάζει ο μικρός χείμαρρος Κλείτορας ενώ από τις δυτικές ο Αροάνιος ποταμός. Στην κορυφή του βρίσκεται το Κάστρο του Τάρταρη ή Κάστρο του Σοπωτού, Φράγκικη οχύρωση του 13ου αιώνα, ελάχιστα απομεινάρια του οποίου σώζονται σήμερα.

 Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1΄-Α2΄-Β΄-Γ΄-Δ΄, αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009. Γεώργιος Παπανδρέου, Ιστορία των Καλαβρύτων, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση. ISBN 978-960-89356-3-1. (α' έκδοση: 1928) Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906. Κάστρο Τάρταρη ή Κάστρο Σοπωτού. kastra.eu. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. Τάρταρης. exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. «Φυσικό Περιβάλλον. Τα βουνά της Ελλάδας». pezoporia.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. Χάρτης της περιοχής. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. Χάρτης της περιοχής. toponavigator.com. Ανακτήθηκε: 15/12/2017.
Χιονοδρομία

Το σκι ή χιονοδρομία είναι ένα χειμερινό άθλημα και τρόπος μετακίνησης ο οποίος γίνεται με τη χρήση ειδικού εξοπλισμού για την ολίσθηση πάνω σε χιόνι. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι οι ποικίλες καιρικές συνθήκες σε ορεινό έδαφος και οι αντικειμενικοί και υποκειμενικοί κίνδυνοι. Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες τεχνικές κίνησης όπως σε άλλα αθλήματα. Είναι ατομικό άθλημα και ο κάθε αθλητής χρησιμοποιεί ειδική προστατευτική ενδυμασία, παπούτσια και κατάλληλα πέδιλα. Υπάρχει διεθνής χιονοδρομική ομοσπονδία, και στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί τα τελευταία χρόνια, το σκι όπως και η δημιουργία και οργάνωση χιονοδρομικών κέντρων στον Παρνασσό, στο Παγγαίο, στο Βέρμιο και σε πολλές άλλες ορεινές τοποθεσίες. Το άθλημα του σκι περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.

 Προέρχεται από την Σκανδιναβία και αρχικά κάλυπτε την ανάγκη μετακίνησης των ανθρώπων πάνω στο χιόνι. Αυτό επιτυγχάνονταν με ένα ζευγάρι μακρόστενες ξύλινες σανίδες, οι οποίες δένονταν σε παπούτσια ή σε μπότες, τα γνωστά ως σκι από τα οποία πήρε το όνομά του το άθλημα. Τα αρχαιότερα δείγματα σκι βρέθηκαν στη Σουηδία και τη Φινλανδία και έχουν ηλικία 4.000 έως 5.000 χρόνων. Ήταν κοντύτερα και πιο πλατιά από τα σημερινά πέδιλα. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα δεν υπήρχε ικανοποιητικός τρόπος σταθερής πρόσδεσης των σκι στις μπότες. Αυτό άλλαξε το 1860, όταν ο Νορβηγός Sondre Nordheim χρησιμοποίησε πρώτος δέστρες που σταθεροποιούσαν τις μπότες στα σκι, όχι μόνο στο μπροστινό τους μέρος αλλά και στη φτέρνα. Η βελτίωση αυτή το εκανε μέσο τόσο αναψυχής όσο και άθλησης. Το 1924 ιδρύθηκε η Διεθνής Ομοσπονδία Σκι (F.I.S.). Το πρώτο οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο στην Ελλάδα είναι αυτό του Σελίου, το οποίο βρίσκεται στο όρος Βέρμιο και λειτουργεί και στις μέρες μας. Παράλληλα με το χειμερινό σκι υπάρχει και το θαλάσσιο σκι, που έχει τους δικούς του κανονισμούς και το δικό του ξεχωριστό εξοπλισμό. Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αφού διαθέτει κατάλληλες παραλίες και πολύ καλές καιρικές συνθήκες για την άσκησή του. Παγκόσμια ομοσπονδία σκι Ελληνική ομοσπονδία χιονοδρομίας Αρχειοθετήθηκε 2016-01-12 στο Wayback Machine.
Έρις

Η Έριδα (αρχ. Ἔρις) ήταν θεότητα της αρχαιότητας. Ήταν κόρη της Νυκτός και θεά της ζήλιας, της διχόνοιας, του τσακωμού και του καυγά. Κατά άλλους ήταν αδελφή τού Άρη. Παριστάνεται συνήθως να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει, εκτός όταν σπέρνει τα ζιζάνια, οπότε ομορφαίνει και παίρνει καλό παρουσιαστικό, όπως μας λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. Ο Ησίοδος γράφει στα «Έργα και Ημέραι», ότι όταν είναι καλή, μας παροτρύνει να είμαστε εργατικοί. Επόμενο/Προηγούμενο

 Οι Ρωμαίοι είχαν μία ανάλογη θεά, που την ονόμαζαν Ντισκόρντια (λατ. Discordia) που σημαίνει διχόνοια. Όταν οι θεοί δεν την κάλεσαν στον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδος, αυτή από θυμό άφησε με τρόπο ένα χρυσό μήλο, το κατόπιν γνωστό και ως «μήλο της Έριδος», να κατρακυλήσει ώστε να το δουν οι καλεσμένοι θεοί και να το ζηλέψουν. Το μήλο αυτό έφερε την επιγραφή «τῇ καλλίστῃ«, δηλαδή (αφιερωμένο ...) στην ομορφότερη ( ... θεά). Ήταν φυσικό λοιπόν οι τρεις παρευρισκόμενες θεές, η Ήρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη να διεκδικήσουν το μήλο, η κάθε μία για τον εαυτό της. Είδε ο Δίας τον τσακωμό και είπε στον Ερμή να τις πάει γρήγορα στον Πάρη για να διαλέξει αυτός, τρόπον καλλιστειών, ποια θα πάρει το μήλο. Έτσι και έγινε. Για να τον καλοπιάσει, η Αθηνά του έταξε πνευματική σοφία, και η Ήρα δύναμη σωματική. Η Αφροδίτη όμως του έταξε την ωραία Ελένη, την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Ο Πάρης, μην ξέροντας ότι η ωραία Ελένη ήταν γυναίκα του Μενελάου, έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη. Με την αρπαγή της Ελένης από τον Πάρη άρχισε λοιπόν κατά τον μύθο ο Τρωικός πόλεμος και η Έρις πέτυχε αυτό που ήθελε. Ως παιδιά της Έριδος θεωρούνται Πόνος Λήθη Λοιμός Όρκος Άτη Μάχες Φόνος Δυσνομία Άρης και Έρις, φιλονικίες θεών (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Λουίζα Καρλόττα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ

H Λουίζα Καρλόττα (γερμ. Louise Charlotte von Sachsen-Altenburg von Wettin, 1 Αυγούστου 1873 - 14 Απριλίου 1953) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ.

 Η Μαρία Αγνή Λουίζα Καρλόττα ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Μαυρίκιου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αυγούστας, κόρης του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Παντρεύτηκε το 1895 τον Εδουάρδο του Άνχαλτ και είχε τέκνα: Φρειδερίκη Μαργαρίτα (1896). Λεοπόλδος Φρειδερίκος Μαυρίκιος Ερνέστος Κωνσταντίνος Αριβέρτος Εδουάρδος (1897 - 1898). Μαρία Αυγούστα (1898 - 1983), παντρεύτηκε τον Ιωακείμ της Πρωσίας. Ιωακείμ Ερνέστος (1901 - 1947), Δούκας του Άνχαλτ. Ευγένιος (1903 - 1980), νυμφεύτηκε την Αναστασία Γιούνγκμαϊερ και είχε τέκνο: Αναστασία (γενν. 1940), παντρεύτηκε τον Μαρία Εμμανουήλ, Μάργραβο του Μάισσεν. Βόλφγκανγκ (1912 - 1936). Scott-Keltie, J. (2016). The Statesman's Year-Book. Springer. p. 682. ISBN 9780230270299.
Καρλόττα του Λα Μαρκ

Η Καρλόττα του Λα Μαρκ (γαλλ.: Charlotte de La Marck, 5 Νοεμβρίου 1574 - 15 Μαΐου 1594) ήταν κυρίαρχη πριγκίπισσα τού Σεντάν και δούκισσα τού Μπουγιόν από μόνη της μεταξύ 1588 και 1594. Οι τίτλοι της και το πριγκιπάτο τού Σεντάν πέρασαν στον Οίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν μέσω τού γάμου της. Δεν είχε απογόνους.

 Το τελευταίο επιζών παιδί τού Ερρίκου-Ροβέρτου δούκα τού Μπουγιόν και της Φραγκίσκης του Μπουρμπόν, κόρης τού Λουδοβίκου δούκα τού Μονπανσιέ. Ήταν μέλος τού Οίκου του Λα Μαρκ. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Γουλιέλμος-Ροβέρτος απεβίωσε χωρίς τέκνα, και ως εκ τούτου, η Καρλόττα έγινε κληρονόμος τού δουκάτου τού Μπουγιόν, τού πριγκιπάτου τού Σεντάν και διαφόρων άλλων τίτλων το 1588. Ο γάμος της κανονίστηκε από τον ίδιο τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας. Ο σύζυγός της ήταν γιος τού υποκόμη τού Τυρέν και της Eλεονόρας τού Moνμορενσύ, κόρης τού Αν του Μονμορανσύ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 19 Νοεμβρίου 1591. Μετά τον γάμο, ο σύζυγός της έγινε συγκυβερνήτης των κτήσεών της και μοιράστηκε τους τίτλους της. Γέννησε έναν γιο, ο οποίος απεβίωσε την ίδια ημέρα. Η Καρλόττα απεβίωσε μία εβδομάδα μετά. Τάφηκε στην εκκλησία τού Σαιν-Λωράν στο Σεντάν. Ο σύζυγός της διεκδίκησε αργότερα το δουκάτο τού Μπουγιόν ως δικό του και το 1676, ο εγγονός του Γοδεφρείδος-Μαυρίκιος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν έλαβε επίσημα το Μπουγιόν και το Σεντάν. Ο κλάδος Μπουγιόν τού Οίκου τού Λα Μαρκ εξέλιπε με την Καρλόττα.
Αδόλφος Φρειδερίκος Α΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Αδόλφος-Φρειδερίκος Α΄, γερμ. Adolf-Friedrich I (15 Δεκεμβρίου 1588 - 27 Φεβρουαρίου 1658) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1592-1628, 1631-1658) και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν (1634-48).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Σοφίας, κόρης του Αδόλφου δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ. Το 1658 απεβίωσε στο Σβερίν σε ηλικία 70 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1622 την Άννα-Μαρία των Σίρκσενα, κόρη του Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα: Χριστιανός-Λουδοβίκος Α΄ 1623-1692, δούκας του Μεκλεμβούργου. Σοφία-Αγνή 1625-1694, ηγουμένη στο αβαείο του Ρυν. Κάρολος 1626-1670, δούκας του Μεκλεμβούργου-Μίρο. Άννα-Μαρία 1627-1669, παντρεύτηκε τον Αύγουστο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς. Ιωάννης-Γεώργιος 1629-1675, δούκας του Μεκλεμβούργου-Μίρο. Γουσταύος-Ροδόλφος 1632-1670, πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου.Το 1634 απεβίωσε η Άννα-Μαρία και ο Αδόλφος-Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία-Αικατερίνη των Γουέλφων, κόρη του Ιουλίου-Ερνέστου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάννενμπερκ και είχε τέκνα: Γιουλιάνα-Σίβυλλα 1636-1701, ηγουμένη στο αβαείο του Ρυν. Φρειδερίκος 1638-1688, δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκράμπο. Χριστίνα 1639-1693, ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ. Μαρία-Ελισάβετ 1646-1713, ηγουμένη στο αβαείο του Ρυν και του Γκάντερσχαϊμ. Άννα-Σοφία 1647-1723, παντρεύτηκε τον Ιούλιο-Ζίγκμουντ δούκα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ. Αδόλφος-Φρειδερίκος Β΄ 1658-1708, δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, ιδρυτής του κλάδου αυτού. Wolf Karge, Hartmut Schmied, Ernst Munch: The History of Mecklenburg, Rostock, Hinstorff, 1993. [Reprinted several times, currently available in the 4th edition (2004). ISBN 978-3-356-01039-8] p. 203 Helge Bei der Wieden (1990), "Stammtafel und Familienartikel Mecklenburg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 16, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 590–592
Στέλιος Φενέκος

Ο Στέλιος Φενέκος είναι υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού ε.α., ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος σήμερα του πολιτικού κόμματος Κοινωνία Αξιών που ιδρύθηκε το Μάϊο του 2012. Υπήρξε επίσης γνωστός αθλητής του μπάσκετ την περίοδο 1973-1991, (Παναθηναϊκό, Σπόρτιγκ, Μαρούσι, Λάρισα, Μίλωνα). Διετέλεσε Πρόεδρος στον αθλητικό σύλλογο Α.Ο. Σπόρτιγκ τα έτη 2010 και 2011.

 Ο Στέλιος Φενέκος αποφοίτησε απο τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ορκίσθηκε Σημαιοφόρος του Π.Ν. το 1979. Σπούδασε στην Ελλάδα: Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Ναυτική Σχολή Πολέμου, MSc Διεθνή Πολιτική, Στρατηγικές, & Ευρωπαϊκές Σπουδές (Πάντειο), στις ΗΠΑ: ‘’Foreign & National Policy, Decision making, Strategy & Defense Planning’’ (NWC Rhode Island, USA), Foreign Policy in Eastern Europe, (Executive Programme, Harvard Kennedy School of Government), και στην Αγγλία: Crisis Management Course (MTC- Maritime Tactical Centre, Portsmouth). Στη θητεία του στα Ναυτικό, υπηρέτησε επί 18 χρόνια σε θαλάσσια υπηρεσία στο Αρχηγείο Στόλου σε διάφορους τύπους πλοίων, και ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Φρεγάτας Μπουμπουλίνα, που παρελήφθη από την Ολλανδία και εντάχθηκε στο στόλο μας το 2000. Υπηρέτησε επίσης ως Διεθυντής Πολιτικής και Αμυντικής Σχεδίασης/ΓΕΝ, Διευθυντής Επιτελικού Γραφείου Α/ΓΕΕΘΑ και Αμυντικής πολιτικής/ΓΕΕΘΑ, Αν. Εθνικός Αντιπρόσωπος της χώρας μας στη Στρατιωτική Επιτροπή στο ΝΑΤΟ, ως Διοικητής στο Ναύσταθμο Κρήτης, ως Διοικητής στη Ναυτική Σχολή Πολέμου, και ως Κλαδάρχης Κλάδου Πόρων στο ΓΕΕΘΑ. Τον Μάιο του 2010, φέροντας το βαθμό του υποναυάρχου και ως μέλος του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου (ΑΝΣ), παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας και σύγκρουσής του με τον τότε Υπουργό Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο. http://www.onalert.gr/stories/ypovryxia-naypigeia-vomva-yponauarxou-fenekou Επετηρίδα Πολεμικού Ναυτικού http://koinoniaaxion.gr/ http://www.sport24.gr/Basket/ElladaBasket/perasmena_mpasketika_megaleia.1406503.html?service=print http://www.infobasket.gr/?p=20882 http://www.onsports.gr/basket/G-Ethnikh-Andrwn/Notios-Omilos/Notos-2os-Omilos/item/6213-Proedros-o-Fenekos basket.gr Παναθηναϊκός 90 χρόνια ιστορικής πορείας 1908-1998, Γ.Γεωργαλάς, Πάνος Φιαμέγκος, Αθήνα 1998 http://www.reinform.nl/?p=6323
Επταπύργιο (Κωνσταντινούπολη)

Το Επταπύργιο της Κωνσταντινούπολης, τουρκικά Γεντί Κουλέ ή Γεντή Κουλέ (Yedikule) είναι ένα κάστρο ενσωματωμένο στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, στο νοτιοδυτικό τους τμήμα παρά την Χρυσή Πύλη (Χρυσεία Πύλη).

 Το οχυρό κατασκευάστηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και αποτέλεσε στρατιωτικό θησαυροφυλάκιο, ενώ ένα μέρος του αποτελούσε πυριτιδαποθήκες. Ως θησαυροφυλάκιο παρέμενε για τρεις περίπου αιώνες. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε φυλακή, ιδίως για σημαίνοντες κρατουμένους αλλά και ως τόπος μυστικών εκτελέσεων. Έτσι μεταξύ άλλων στο Γεντί Κουλέ φυλακίσθηκε και εκτελέστηκε από τους Γενίτσαρους το 1622 ο νεαρός Σουλτάνος Οσμάν Β' ενώ πριν απ΄ αυτόν είχε φυλακισθεί το 1618 ο Σουλτάνος Μουσταφάς Α΄ και το 1648 ο Ιμπραήμ Α'. Επίσης σ΄ αυτό, είχε φυλακισθεί και ο τελευταίος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας, ο Δαυίδ Μέγας Κομνηνός, και το 1714 ο Ηγεμόνας της Βλαχίας Κωνσταντίνος Βραγκοβάνος μαζί με τα τέσσερα παιδιά του όπου στις 15 Αυγούστου του ίδιου έτους ακολούθησε ο απαγχονισμός τους. Σε ένα από τους επτά πύργους γινόταν μυστικά αποκεφαλισμοί ανεπιθύμητων προσώπων που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, των οποίων τα κεφάλια στη συνέχεια ρίχνονταν σε φρεάτιο, το λεγόμενο "φρέαρ του αίματος", το άνοιγμα του οποίου ήταν στο μέσον του δαπέδου. Στο Επταπύργιο είχαν κρατηθεί επίσης και πολλοί διπλωμάτες κυρίως της Γαλλίας όπως ο Πρέσβης Λεμπρέν που παρέμεινε τρία χρόνια έγκλειστος σ΄ αυτό, ως και ο Φραγκίσκος Πουκεβίλ, την περίοδο που ο Μέγας Ναπολέων είχε κάνει απόβαση στην Αίγυπτο. Τελευταίος εγκλεισμός κρατουμένου στις φυλακές αυτές ήταν το 1837. Το 1851 λειτούργησε σ΄ αυτό ζωολογικός κήπος "κήπος των λεόντων" αποτελώντας παράρτημα του "Τοπ Καπί" και τελικά το 1895 μετατράπηκε σε μουσείο. Αργότερα το κάστρο παραμελήθηκε και πάλι χρησιμοποιούμενο ευκαιριακά ως αποθήκη στρατιωτικού υλικού. Σήμερα ένα τμήμα του διατηρείται καλώς που αποτελεί και τουριστικό ενδιαφέρον την αξιοποίηση του οποίου έχει αναλάβει ιδιωτική εταιρεία. Ανάλογα με τα γεγονότα που έχουν λάβει χώρα στο Γεντί Κουλέ οι Τούρκοι έχουν δώσει ιδιαίτερο όνομα σε καθένα από τους επτά πύργους, τα ονόματα των οποίων και είναι: Ο Πύργος του Οσμάν Ο Πύργος του στρατού Ο Πύργος του Αχμέτ Ο Πύργος του Θησαυροφυλακίου Ο Πύργος των φυλακών (ή μπουντρούμι) Ο Κορυφαίος Πύργος (επίσης φυλακή) και Ο Πύργος των Γενιτσάρων ή Πύργος Σημαίας. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 8ος, σελ.150.
Φουάτ Σινιόρα

Ο Φουάτ Σινιόρα (14 Απριλίου 1943 - ...) είναι Λιβανέζος πολιτικός, που χρίστηκε πρωθυπουργός του Λιβάνου, από τις 19 Ιουλίου 2005, οπότε και διαδέχθηκε τον Νατζίμπ Μικάτι, ως το 2009.

 Γεννήθηκε το 1943 στη Σιδώνα, από οικογένεια Σουνιτών Μουσουλμάνων, και εργάστηκε επί 45 χρόνια για τον αποβιώσαντα Πρωθυπουργό Ραφίκ αλ Χαρίρι. Υπήρξε Υπουργός Οικονομικών από το 1992 μέχρι το 1998 και ξανά από το 2000 ως το 2004. Μετά την πτώση του Χαρίρι το 1998, ο Σινιόρα κατηγορήθηκε για διαφθορά, απαλλάχθηκε όμως από το Κοινοβούλιο το 2003. Το 2002 κατάργησε τους περισσότερους δασμούς και εισήγαγε τον ΦΠΑ στη χώρα του. Λίγο μετά την εκλογική νίκη της Αντιπολίτευσης, το 2005, έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο Εμίλ Λαχούντ. Υπήρξε η πρώτη κυβέρνηση στην οποία συμπεριλήφθησαν και μέλη της Χεζμπολάχ, μέλη της οποίας έφυγαν τελικά από το κυβερνητικό σχήμα. Στις 27 Ιουλίου 2006, ο Σινιόρα παρουσίασε σχέδιο επτά σημείων για την επίλυση της κρίσης στο Λίβανο (πόλεμος με το Ισραήλ), στη διάρκεια διάσκεψης στη Ρώμη. Δέχθηκε με επιφύλαξη τη συμφωνία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για τον τερματισμό της κρίσης. Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2006, η Αντιπολίτευση ξεκίνησε εκστρατεία με σκοπό την παραίτηση της κυβέρνησής του. Στις 25 Μαΐου του 2008 η θητεία του έληξε, καθώς την ημέρα αυτή εξελέγη πρόεδρος και ο Σινιόρα ανέλαβε υπηρεσιακά καθήκοντα. Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Μισέλ Σουλεϊμάν τον επαναδιόρισε στην πρωθυπουργία στις 28 Μαΐου του 2008. Έπειτα από τις εκλογές του 2009 τον διαδέχθηκε ως πρωθυπουργός ο Σαάντ Χαρίρι. Προφίλ του πολιτικού στο BBC
Διάσελλο Ναυπάκτου Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία δείτε: Διάσελλο Θέρμου ΑιτωλοακαρνανίαςΓια οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Διάσελλο (αποσαφήνιση) Το Διάσελλο είναι ορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας.

 Το Διάσελλο είναι κτισμένο στη βορειοδυτική πλαγιά του όρους Ριγάνι και βορειοανατολικά της κορυφής Τσούκα σε υψόμετρο 600 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται επάνω στην επαρχιακή οδό Πιτσιναίικων - Φαμίλας, Β.-ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 23,5 χλμ. από αυτήν. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Ριγανίου. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με το Ριγάνιο και τον Πόρο προσαρτήθηκαν στον τότε δήμο Ναυπάκτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Πόρο και το Ριγάνιο συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Ριγανίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2 κατοίκους. Απογραφές πληθυσμού
Ισφαρά

Η Ισφαρά ή Εσφαρά (τατζίκικα: Исфара, περσικά: اسفره‎ ) είναι πόλη στην περιφέρεια Σουγντ στο βόρειο Τατζικιστάν, στα σύνορα με το Κιργιστάν. Υπάρχουν επί του παρόντος εδαφικές διαφορές μεταξύ Τατζικιστάν και Κιργιστάν σχετικά με την περιοχή της Κοιλάδας Ισφαρά.

 Ο πρώτος συγγραφέας, που αναφέρει την Εσφαρά ως πόλη, είναι ο Μπαμπούρ. Εξήρε τους οπωρώνες και τους καρπούς της Ισφάρα, ειδικά τα αμύγδαλά της. Κατά τον 16ο αιώνα, πραγματοποιήθηκε η κατασκευή μεγάλων δημόσιων κτιρίων, ιδίως τζαμιών και μεντρεσέδων. Τον 18ο αιώνα η Ισφαρά ήταν η έδρα του Χανάτου της Κοκάνδης, του οποίου οι πόλεμοι με το Εμιράτο της Μπουχάρας είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή ορισμένων ιστορικών μνημείων.Περίπου 20 χιλιόμετρα νότια, στο χωριό Τσορκού, το μαυσωλείο Χαζράτι Σοχ είναι σκαλισμένο από ξύλο και χρονολογείται εν μέρει από τον 8ο αιώνα. Πρόκειται για μια δομή, που είναι μοναδική στην Κεντρική Ασία. Ο πληθυσμός της Ισφαρά είναι κυρίως Τατζίκοι. Η Ισφαρά βρίσκεται κοντά στη συνοριακή διασταύρωση τριών ανεξάρτητων κρατών: του Τατζικιστάν, του Ουζμπεκιστάν και του Κιργιζιστάν, σε ύψος 863 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η έκταση της πόλης είναι 832 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η κλιματική ταξινόμηση Κέππεν για την πόλη είναι "Bwk": τροπικό και υποτροπικό κλίμα της ερήμου. Η μέση θερμοκρασία είναι 11,8°C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, με μέση θερμοκρασία 25°C, και ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος, με μέση θερμοκρασία -2,7°C. Ο μέσος όρος υετού είναι 544,6 χιλιοστά και υπάρχουν κατά μέσο όρο 74,3 ημέρες βροχόπτωσης. Πριν από το 2018, η Ισφαρά ήταν η έδρα του διαμερίσματος Ισφαρά, το οποίο κάλυπτε την ίδια περιοχή με την παρούσα πόλη. Η πόλη Ισφαρά καλύπτει την ίδια την πόλη, τρεις κωμοπόλεις και εννέα τζαμοάτ, υποδιαιρέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης στο Τατζικιστάν. Αυτά είναι τα εξής: Περίπου 20 βιομηχανικές εταιρείες στην Ισφαρά παράγουν ηλεκτρικό εξοπλισμό, χημικά και μεταλλουργικά προϊόντα, δομικά υλικά, τρόφιμα και άλλα. Η Ισφαρά φημίζεται για τους οπωρώνες βερίκοκων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Isfara στο Wikimedia Commons
Βραβεία Critics' Choice του 2012

Κατά τη διάρκεια της 18ης απονομής των Critics’ Choice Awards, που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2013 στο Barker Hangar του αεροδρομίου της Σάντα Μόνικα, τιμήθηκαν οι ηθοποιοί, οι δημιουργοί και τα έργα του αμερικανικού κινηματογράφου που ξεχώρισαν μέσα στο έτος 2012. Τα βραβεία ψήφισαν τα περισσότερα από 270 μέλη της Broadcast Film Critics Association, της μεγαλύτερης ένωση κριτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2012. Η τελετή μεταδόθηκε ζωντανά από το τηλεοπτικό δίκτυο CW.

 Η ταινία Λίνκολν συγκέντρωσε 13 υποψηφιότητες στα Critics’ Choice Movie Awards, αριθμό ρεκόρ που «εκθρονίζει» το Μαύρο Κύκνο των 11 υποψηφιοτήτων το 2011. Από κοντά ακολουθεί το μιούζικαλ Οι Άθλιοι, ενώ εντύπωση προξένησαν οι 10 υποψηφιότητες του Οδηγού Αισιοδοξίας του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ. Η Ζωή του Πι κέρδισε 9 υποψηφιότητες και οι ταινίες Επιχείρηση: Argo, The Master και Skyfall από 7 υποψηφιότητες.Στις γυναικείες ερμηνείες ξεχώρισε η Τζένιφερ Λόρενς με υποφιότητες για 4 βραβεία (συμπεριλαμβανομένης της ομαδικής ερμηνείας), ενώ στους άνδρες ο συμπρωταγωνιστής της στον Οδηγό Αισιοδοξίας, Μπράντλεϊ Κούπερ, προτάθηκε για 3. Από 2 υποψηφιότητες συγκέντρωσαν η Τζούντι Ντεντς για την ταινία δράσης Skyfall και η νεαρή Κουβενζανέ Γουόλις για τα τρυφερά Μυθικά Πλάσματα του Νότου.Επιπλέον για πρώτη φορά δόθηκε η δυνατότητα στο κοινό να αναδείξει το αγαπημένο του franchise ταινιών, με το νικητή να ανακοινώνεται ζωντανά στην εκπομπή. Υποψηφίες ήταν οι σειρές ταινιών Batman, Harry Potter, Indiana Jones, James Bond/007, Lord of the Rings, Spider-Man, Star Trek, Star Wars, Toy Story και Twilight, με το τελευταίο να επικρατεί. Παρά το ρεκόρ υποψηφιοτήτων, το Λίνκολν απέσπασε μόλις 3 βραβεία (Α' Ανδρικής Ερμηνείας, Διασκευασμένου Σεναρίου και Μουσικής Επένδυσης). Ταινία της χρονιάς αναδείχθηκε η Επιχείρηση: Argo, για την οποία ο Μπεν Άφλεκ απέσπασε επίσης το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Αξιοσημείωτα, ενώ την ίδια χρονιά ο σκηνοθέτης βραβεύτηκε σε πολλές σημαντικές εκδηλώσεις (όπως και στις Χρυσές Σφαίρες), το όνομά του απουσίαζε παντελώς από τις υποψηφιότητες της Ακαδημίας.Η ταινία Οδηγός Αισιοδοξίας συγκέντρωσε τα περισσότερα βραβεία, 4 στον αριθμό, ενώ ακολουθούν το Λίνκολν και η ταινία της σειράς με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ, Skyfall με 3 βραβεία. Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία. Με έντονη γραμματοσειρά σημειώνονται οι νικητές. Movie AwardsΑρχειοθετήθηκε 2016-08-08 στο Wayback Machine., στον επίσημο ιστότοπο των Critics’ Choice. Ανακοίνωση αποτελεσμάτων στο IMDb
Ευφράνωρ (καλλιτέχνης)

Ο Ευφράνορας υπήρξε ονομαστός Έλληνας καλλιτέχνης ο οποίος διακρίθηκε ως γλύπτης, χαλκουργός και ζωγράφος, ενώ συνέγραψε και βιβλίο περί συμμετρίας και χρωμάτων, με το οποίο εισήγαγε νέες αναλογίες στα σώματα και τροποποίησε τον «Κανόνα» του Πολυκλείτου. Μαζί με τον Πραξιτέλη, Λύσιππο, Λεωχάρη και τον Σκόπα συγκαταλέγεται στους κορυφαίους γλύπτες του 4ου αιώνα π.Χ..

 Ο Ευφράνορας, σύμφωνα με τον Πλίνιο, καταγόταν από την Ισθμία της Κορίνθου, ενώ ο Πλούταρχος γράφει πως ήταν Αθηναίος. Σε κάθε περίπτωση, εργάσθηκε και διέπρεψε στην Αθήνα, γύρω στο 350 π.Χ., και για τον λόγο αυτό οι Αθηναίοι τον τίμησαν με την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων. Υπήρξε μαθητής του ζωγράφου Αριστείδη από τη Θήβα και κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπήρξε ο ίδιος δάσκαλος του Χαρμαντίδη, του Αντιδότου και του Λεωνίδα Ανθηδονίου. Ο Ρωμαίος ρήτορας Κοϊντιλιανός (institutio oratoria 12.10.6) αναφέρει: "Τον Ευφράνορα τον κάνει αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι σε όλες τις άλλες σημαντικές τέχνες ήταν ανάμεσα στους άριστους και επίσης το ότι ήταν θαυμαστός καλλιτέχνης στη ζωγραφική όσο και στη γλυπτική."Προς τιμή του Ευφράνορα φέρει το όνομά του μία πλατιά οδός του Δήμου Αθηναίων, στο Παγκράτι, συνέχεια της οδού Ερατοσθένους. Από τα ζωγραφικά έργα του Ευφράνορα δεν σώθηκε τίποτα. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ζωγράφισε τη Στοά του Ελευθερίου Διός στον Κεραμεικό με έργα που απεικόνιζαν τη δράση του ιππικού κατά τη Μάχη της Μαντινείας, τους δώδεκα Ολύμπιους Θεούς, τον Θησέα, τον Δήμο και τη Δημοκρατία. Ένα άλλο έργο του είναι ο πίνακας «Προσποίητος μανία του Οδυσσέως» το οποίο βρισκόταν στην Έφεσο και το περιγράφει λεπτομερώς ο Λουκιανός. Από τους ανδριάντες του Ευφράνορα οι γνωστότεροι ήταν: του Πατρώου Απόλλωνα, της Αθηνάς, του Ηφαίστου, της Λητούς με τα παιδιά της, της Κλειδούχου, του Αγαθοδαίμονα, του Πάρι, της Αρετής και της Ελλάδος (δύο κολοσσιαία αγάλματα), του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου επάνω σε άρματα, του Διονύσου, μιας προσευχόμενης γυναίκας, και άλλα. Ο Πλίνιος επίσης αναφέρει και πολλά ανάγλυφα επιτύμβια και αναθηματικά έργα του καλλιτέχνη. Κανένα γλυπτό έργο από αυτά που σώζονται σήμερα δεν μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα στον Ευφράνορα, αλλά σε πολλά σημεία η τέχνη του έμοιαζε με εκείνη του σύγχρονού του Λυσίππου, όπως στη λεπτότητα των μορφών, περισσότερο από ό,τι στην προγενέστερη τέχνη. Έργα που αποδίδονται σε αυτόν είναι τα δυο χάλκινα αγάλματα της Μεγάλης και Μικρής Αρτέμιδος καθώς και η χάλκινη Αθηνά που βρίσκονται στο Μουσείο του Πειραιά. Τέλος, υπάρχουν στοιχεία που αποδίδουν ως γλύπτη του Εφήβου των Αντικυθήρων τον γλύπτη Ευφράνορα. Ο Έφηβος των Αντικυθήρων Αρχειοθετήθηκε 2017-05-03 στο Wayback Machine. στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Δημήτρης Σαράφογλου

Ο Δημήτρης Σαράφογλου (1950) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος Κερατσινίου για συνολικά 20 χρόνια (1978-1994 και 2002-2006) και γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ επί υπουργίας Κώστα Λαλιώτη.

 Γεννήθηκε το 1950 στο Κερατσίνι. Το 1974 αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) με πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και υπήρξε στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Με τη στήριξη του ΚΚΕ εκλέχθηκε δήμαρχος Κερατσινίου σε ηλικία 28 ετών στις δημοτικές εκλογές του 1978. Επανεκλέχθηκε το 1982 και το 1986 (ξανά με στήριξη ΚΚΕ) και το 1990 (με στήριξη του ενιαίου τότε Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ). Εκτός από δήμαρχος Κερατσινίου, υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΥΔΑΠ (1981-1985), αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ, 1983-1986), γραμματέας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής (ΤΕΔΚΝΑ, 1983-1990) κ.α.Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Δημήτρης Σαράφογλου αποχώρησε από το ΚΚΕ και τελικά εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, εν μέρει λόγω και της στενής φιλίας του με τον Κώστα Λαλιώτη. Επί υπουργίας Λαλιώτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ διετέλεσε αντιπρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Πολεοδομίας και Στέγασης (ΔΕΠOΣ), γενικός γραμματέας του υπουργείου, καθώς και πρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων (ΔΕΠΑΝΟΜ).Από το 2002 μέχρι το 2006 ήταν ξανά δήμαρχος Κερατσινίου. Κόρη του είναι η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Μαρία Σαράφογλου.
Μαριλύ Μήλια

Η Μαριλύ Μήλια (Πάτρα, 2 Ιανουαρίου 1986) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε περισσότερο γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό από το ρόλο της στη δραματική σειρά του Mega Channel με τον τίτλο Μαζί σου, την περίοδο 2006 - 2007.

 Πριν ακολουθήσει το δρόμο της υποκριτικής ασχολήθηκε με την μουσική. Συγκεκριμένα, σπούδασε βιολοντσέλο. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εμφανιστεί στο θέατρο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους ενώ το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έκανε το 2007, στην κοινωνική σειρά του Mega "Μαζί σου" (πρωταγωνίστρια με το ρόλο της Ζωής Μαρέλη), δίπλα στον Απόστολο Τότσικα (Άρης), και το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου πήρε μέρος στον χορό στην παράσταση "Ηλέκτρα" του Πήτερ Στάιν. Η Μαριλύ έπαιξε επίσης στις ταινίες "Vom suchen und der Liebe finden" (2005) και "Bach & Bouzouki" το 2006. Το 2008 έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί. Σήμερα ζει στην Κύπρο με τα τέσσερα της παιδιά και τον σύζυγό της. https://www.imdb.com/name/nm1655901/ http://www.greenroom.com.cy/index.php?link=actordetail.php&agtact_auto_serial=958 Αρχειοθετήθηκε 2019-10-02 στο Wayback Machine. https://www.periergos.gr/erotiseis/marily-milia-biografia http://www.ishow.gr/personBio.asp?guid=AE10A528-6DDD-4D7B-AF8A-85975EE98A11