IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κέρλινγκ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Οι αγώνες του κέρλινγκ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 διεξήχθησαν στο Ice Cube Curling Center, γνωστό και ως "the Ice Cube". Ήταν η 6η φορά που το κέρλινγκ αποτέλεσε μέρος του προγράμματος των Αγώνων. Σε αμφότερα τα πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών, έλαβαν μέρος 10 χώρες. Οι αγώνες έγιναν στις 10–21 Φεβρουαρίου 2014.

 Η πρόκριση στους Αγώνες καθορίζεται με 2 τρόπους. Ένας τρόπος είναι η πρόκριση των ομάδων μέσω των επιδόσεών τους στα παγκόσμια πρωταθλήματα κέρλινγκ των ετών 2012 και 2013. Επίσης, ένας άλλος τρόπος είναι η πρόκριση των χωρών έπειτα από τη νίκη τους σε ολυμπιακό τουρνουά το 2013. Η Ρωσία προκρίθηκε αυτόματα. 12 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών σε παρένθεση. Η Νότια Κορέα έλαβε μέρος για πρώτη φορά στο εν λόγω αγώνισμα. Καναδάς (10) Κίνα (10) Δανία (10) Γερμανία (5) Ηνωμένο Βασίλειο (10) Ιαπωνία (5) Νορβηγία (5) Ρωσία (10) Νότια Κορέα (5) Σουηδία (10) Ελβετία (10) ΗΠΑ (10) Αγώνας για το χρυσό μετάλλιο (τελικός)Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου, 5:30 μ.μ. 3η θέση ΤελικόςΠέμπτη, 20 Φεβρουαρίου, 5:30 μ.μ. 3η θέση Επίσημος ιστότοπος Curling – Πρόγραμμα και αποτελέσματα Αρχειοθετήθηκε 2014-07-02 στο Wayback Machine. Πληροφορίες στο δικτυακό τόπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κέρλινγκ Επίσημα αποτελέσματα Αρχειοθετήθηκε 2010-03-02 στο Wayback Machine.
Μαρσελέν Μαρμπό

Ο Ζαν-Μπατίστ Αντουάν Μαρσελέν Μαρμπό, γνωστός ως Μαρσελέν Μαρμπό (γαλλικά: Jean-Baptiste Antoine Marcelin Marbot, [maʁsølɛ̃ maʁbo]; 18 Αυγούστου 1782 – 16 Νοεμβρίου 1854), ήταν Γάλλος στρατηγός.Ήταν ο γιος του στρατηγού Ζαν-Αντουάν Μαρμπό (1754-1800). Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Αδόλφος Μαρμπό (1781-1844), ήταν επίσης στρατηγός.

 Γαλλική Αυτοκρατορία Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής: Ιππότης (1808) Αξιωματικός (1813) Βασίλειο της Γαλλίας Τάγμα του Αγίου Λουδοβίκου: Ιππότης (1827) Βασίλειο της Γαλλίας Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής: Ταξιάρχης (1831) Μέγας Αξιωματικός (1836) Βασίλειο του Βελγίου Τάγμα του Λεοπόλδου: Ταξιάρχης (1833) Μέγα Δουκάτο του Λουξεμβούργου Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς: Μεγαλόσταυρος (1842) Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Ιουλιανή Μοναρχία Ζαν-Αντουάν Μαρμπό Αδόλφος Μαρμπό Rabbe, Vieilh de Boisjolin, Sainte-Preuve, Biographie universelle et portative des contemporains: Marbot, Jean-Baptiste Antoine Marcelin. Paris, Levrault, 1834. Chisholm, Encyclopædia Britannica (Eleventh Edition): Marbot, Jean-Baptiste Antoine Marcelin. Cambridge University Press, 1911. Marbot, Mémoires du Général Marbot. Paris, Plon et Nourrit, 1891. Πόροι του γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού (Base Léonore) Βιογραφία στον ιστότοπο 1789-1815.com Αρχειοθετήθηκε 2020-11-11 στο Wayback Machine.
Εθνικός ύμνος του Ουζμπεκιστάν

Ο εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν (στα ουζμπεκικά: O‘zbekiston Respublikasining Davlat Madhiyasi) υφίσταται από τότε που η ασιατική χώρα ήταν σοσιαλιστική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά την ανεξαρτησία, το 1991, η χώρα δεν είχε προηγούμενο εθνικό ύμνο, με αποτέλεσμα να υιοθετηθεί ο παλιός σοβιετικός ύμνος της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, με νέους στίχους. Συνθέτης του παλαιού ύμνου ήταν ο Μουτάλ Μπουράνοφ (Mutal Burhanov) και τους νέους στίχους έγραψε ο Αμπντούλα Αρίποβ (Abdulla Aripov).

 Ηλιόλουστη ελεύθερη γη, να είναι ευτυχισμένοι και να σωθούν ο λαός της, Είσαι σύντροφος με χρυσή καρδιά για τους φίλους σου! Να αναπτύσσεσαι πάντα με μάθηση και με δημιουργικότητα, Είθε η δόξα σου να λάμπει όσο υπάρχει κόσμος! Αυτές οι χρυσές κοιλάδες- αγαπητό Ουζμπεκιστάν, Το θαρραλέο πνεύμα των προγόνων σου είναι μαζί σου! Όταν ξέσπασε η μεγάλη δύναμη του λαού, (Ήσουν) η χώρα που γοήτευσε τον κόσμο! Δεν πεθαίνει η πίστη ενός καλόκαρδου Ουζμπέκου, Η ελεύθερη νέα γενιά είναι η δυνατή σου φτερούγα! Οδηγέ της ανεξαρτησίας, φρουρέ της ειρήνης, Εσύ που αγαπάς την αλήθεια, μητέρα πατρίδα, να αναπτύσσεσαι πάντα! Αυτές οι χρυσές κοιλάδες-αγαπητό Ουζμπεκιστάν, Το θαρραλέο πνεύμα των προγόνων σου είναι μαζί σου! Όταν ξέσπασε η μεγάλη δύναμη του λαού, (Ήσουν) η χώρα που γοήτευσε τον κόσμο! ο ύμνος σε μορφή MP3, με τραγούδι και ορχηστρικός World Countries. Himnuszok – ο ύμνος με τραγούδι. Πρεσβεία του Ουζμπεκιστάν – πληροφορίες για τα κρατικά σύμβολα.
Quid pro quo

Το quid pro quo (λατινικά: «κάτι για κάτι») είναι λατινική φράση που χρησιμοποιείται σήμερα στα αγγλικά για να καταδείξει ανταλλαγή αγαθών ή υπηρεσιών, στην οποία η μία μεταφορά εξαρτάται από την άλλη - «μία χάρη για μία χάρη». Στα ελληνικά χρησιμοποιείται η έκφραση «δούναι και λαβείν». Στην πολιτική χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ανήθικη πρακτική «θα κάνω κάτι για σένα, αν κάνεις κάτι για μένα», η οποία, ωστόσο, θεωρείται επιτρεπτή εάν δεν υπάρχει δωροδοκία ή κακοποίηση μέσω αυτής.

 Το quid pro quo αρχικά υπονοούσε κάτι που έχει αντικατασταθεί. Η πρώιμη χρήση από τους αγγλόφωνους ακολούθησε την αρχική λατινική έννοια, με εμφανίσεις στη δεκαετία του 1560 όπου ο όρος αναφερόταν στην αντικατάσταση ενός φαρμάκου με άλλο, είτε ακούσια είτε δόλια. Μέχρι το τέλος του ίδιου αιώνα, το quid pro quo εξελίχθηκε σε μια αναθεωρημένη χρήση για την περιγραφή ισοδύναμων ανταλλαγών.Έκτοτε, το quid pro quo συνεχίζει να χρησιμοποιείται, από τους αγγλόφωνους σε νομικά και διπλωματικά πλαίσια, ως ανταλλαγή αγαθών ή υπηρεσιών ίσης αξίας.
Λεχ

Ο Λεχ (Λατιν. Licus, Licca), ο οποίος ονομαζόταν από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο Λικίας, ή Λικίος είναι ποταμός της Αυστρίας και της Γερμανίας. Έχει μήκος 264 χιλιόμετρα και είναι παραπόταμος του Δούναβη με συνολική λεκάνη απορροής 6.600 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η πηγή του βρίσκεται στο Αυστριακό κρατίδιο Φόραρλμπεργκ, όπου ο ποταμός πηγάζει από τη λίμνη Φόρμαρινζεε των Άλπεων σε υψόμετρο 1.870 μέτρων. Ρέει Β-ΒΑ και διασχίζει τα σύνορα με τη Γερμανία, δημιουργώντας τον Λέχφαλ (Lechfall), έναν καταρράκτη ύψους 12 μέτρων. Έπειτα, ο ποταμός εισέρχεται στο φαράγγι Λέχσλουχτ (Lechschlucht). Αφήνοντας τις Άλπεις, εισέρχεται σε υψόμετρο 790 μέτρων στην ορεινή πεδιάδα του Άλγκοϊ από το Φύσεν της Βαυαρίας. Στη συνέχεια ο ποταμός διαρρέει την πόλη του Φύσεν και την τεχνητή λίμνη Φόργκενζεε. Σε αυτό το σημείο ο ποταμός σχηματίζει καταρράκτες. Μετά ο ποταμός ρέει ακόμα περισσότερο προς τα βόρεια και περνάει τις πόλεις Σόνγκαου, Λάντσμπεργκ, Άουγκσμπουργκ (όπου δέχεται τα νερά του Βέρταχ) και Ράιν, προτού εκβάλλει στον ποταμό Δούναβη ακριβώς κάτω από την πόλη Ντοναουβέρτ σε υψόμετρο 410 μέτρων. Δεν είναι πλωτός εξαιτίας του πολύ χειμαρρώδους χαρακτήρα που έχει.

 Σε πάνω από μία περιπτώσεις, ιστορικά γεγονότα έχουν γίνει στις όχθες αυτού του ποταμού: Το 278 μ.Χ ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος Πρόμπος κατέβαλε μια μεγάλη εισβολή των Βουργουνδών και των Βανδάλων, οι οποίοι έκαναν επιδρομές στη Ρωμαϊκή επαρχία Ραιτία.Στη μάχη του Ράιν τον Απρίλιο του 1632, ο Γουσταύος Αδόλφος της Σουηδίας νίκησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον κόμη Γιόχαν Τσέρκλας. Eberhard Pfeuffer: Der Lech. Wissner-Verlag, Augsburg 2010, https://en.wikipedia.org/wiki/Special:BookSources/3896397680 R. Zettl: Lechauf-lechab. Wißner-Verlag 2002, https://en.wikipedia.org/wiki/Special:BookSources/3896393162 Dr. Peter Nowotny: Erlebnis Lech. Verlag – J. Eberl KG, Immenstadt 2001. Dr. Bernhard Raster: Nutzung und anthropogene Veränderung des Lechs in historischer Zeit. Diss. Würzburg 1979. Bayerisches Hauptstaatsarchiv (Hrsg.): Altbayerische Flusslandschaften an Donau, Lech, Isar und Inn. = Ausstellungskatalog, Anton H. Konrad, Verlag Weißenhorn 1998. Werner Gamerith: Lechtal. Tyrolia Verlag, Innsbruck-Wien 2002. Peter Nasemann: Lebensraum Füssener Lech. Holdenrieds Druck- und Verlags GmbH, o. J. Norbert Müller: Augsburger Ökologische Schriften, Heft 2: Der Lech. Stadt Augsburg 1991, http://www.worldcat.org/search?fq=x0:jrnl&q=n2:0941-2123 http://www.aeiou.at/aeiou.encyclop.l/l331666 http://www.stadtfuessen.com/en/the-lech.html Αρχειοθετήθηκε 2018-02-18 στο Wayback Machine. Λεχ ποταμός https://web.archive.org/web/20110511132544/http://www.hnd.bayern.de/ (Γερμανικά) https://web.archive.org/web/20090317184604/http://www.tiroler-lech.at/ (Γερμανικά) http://www.lebensraum-lechtal.com/ (Γερμανικά)
Αλεξάντρ Χλοπόνιν

Ο Αλεξάντρ Γκεννάντιεβιτς Χλοπόνιν (ρωσικά: Александр Геннадьевич Хлопонин) είναι Ρώσος οικονομολόγος και πολιτικός. Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1965 στο Κολόμπο της Κεϋλάνης (σημερινή Σρι Λάνκα).

 Κατέχει πτυχίο Οικονομικών από την Ακαδημία Οικονομικών που βρίσκεται στη Μόσχα και ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Norilsk Nickel. Το 2001 έγινε κυβερνήτης της Αυτόνομης Περιφέρειας της Ταιμρί στη βόρεια Σιβηρία, θέση που διατήρησε ως το 2002. Στη συνέχεια κέρδισε τις τοπικές εκλογές στο ομοσπονδιακό υποκείμενο Κράι Κρασνογιάρσκ συγκεντρώνοντας το 48% των ψήφων σε βάρος του αντιπάλου του, επιχειρηματία Αλέξανδρου Γιούς. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση ως τον Ιανουάριο του 2010. Το 2002 ο Αλεξάντρ Χλοπόνιν ονομάστηκε Πρόσωπο της Χρονιάς από το περιοδικό εμπειρογνωμόνων, Ρωσική Επιχειρηματική Εβδομάδα. Μετά την ίδρυση νέου Ομοσπονδιακού κρατιδίου κάτι που εγκρίθηκε και από τον τότε Ρώσο πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ με το όνομα Ομοσπονδιακή Περιοχή του Βόρειου Καυκάσου διορίστηκε προεδρικός απεσταλμένος στην περιοχή αυτή θέση την οποία κατέχει ως σήμερα. Τον Μάιο του 2012 διορίστηκε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας εντός της Κυβέρνησης Μεντβέντεφ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexander Khloponin στο Wikimedia Commons Αλεξάντρ Χλοπόνιν, Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας
Ζάτουνα Αρκαδίας

Η Ζάτουνα είναι χωριό του Νομού Αρκαδίας, το οποίο βρίσκεται τέσσερα χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα. Αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Δήμου Γορτυνίας μαζί με τους οικισμούς Βλόγγος και Μάρκου. Έχει χαρακτηριστεί επισήμως παραδοσιακός οικισμός.

 Είναι χτισμένη πέρα (δυτικά) από τον ποταμό Λούσιο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων. Αρχαίοι περιηγητές έγραψαν πως ο τόπος ήταν ιδιαίτερα απροσπέλαστος, λόγω της άγριας βλάστησης. Κατοικήθηκε από Σλάβους τον 8ο αιώνα, απ' όπου και το όνομά της, το οποίο είναι σλαβικό και σημαίνει «πέρα από το ποτάμι» ή «τόπος που πλημμυρίζει με νερό». Η Ζάτουνα ανέδειξε σημαντικούς αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 και επιφανή πρόσωπα στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος, ενώ αποτέλεσε τόπο εξορίας του Μίκη Θεοδωράκη, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Την περίοδο 1879 - 1896 ο πληθυσμός της Ζάτουνας υπήρξε σταθερός ωστόσο έπειτα άρχισε να σταδιακά να μειώνεται και ιδιαίτερα από το 1940 και μετά. Συνοπτικά, η αυτοδιοικητική πορεία τής Ζάτουνας έχει ως εξής: Με το ΦΕΚ 16/1835 σχηματίζεται ο Δήμος Ζάτουνας, στον οποίο εκτός της Ζάτουνας συμπεριλαμβάνονται και τα χωριά Αράχωβα, Βλόγγος, Μάρκου, Στρούζα (Ριζοσπηλιά) και Τρεσταινά (Μελισσόπετρα). Το 1837 προσαρτάται στον Δήμο Βουφαγίων. Το 1840 προσαρτάται στον Δήμο Θεισόας. Το 1899 εκλέγεται Δήμαρχος από την Ζάτουνα, ο οποίος ζητάει την απόσπαση της Ζάτουνας από το Δήμο. Στις 14 Φεβρουαρίου 1912 αποσπάται η Ζάτουνα από τον Δήμο Βουφαγίων και γίνεται Κοινότητα. Το 1997 με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» προσαρτάται στον Δήμο Δημητσάνας. Την 1η Ιανουαρίου 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο Δήμος Δημητσάνας γίνεται τμήμα του Δήμου Γορτυνίας. Στάικος Σταϊκόπουλος, αγωνιστής και οπλαρχηγός του 1821, κατάφερε να εισέλθει στο Παλαμήδι το 1822 και να απελευθερώσει το Ναύπλιο, όπως επίσης και τον Ακροκόρινθο από τους Τούρκους. Νικολής Καραχάλιος, αγωνιστής του 1821 και σημαιοφόρος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Μίμης Φωτόπουλος, ηθοποιός, γεννήθηκε στη Ζάτουνα και ήταν γιος του Νικολάου Φωτόπουλου και της Άννας Παπαδοπούλου από το Αίγιο. Μπεάτα Ασημακοπούλου, ηθοποιός. Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, τέως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, με καταγωγή από τη Ζάτουνα από την πλευρά του πατέρα του. Σπύρoς Τσαγκάρης, βουλευτής και ιδρυτής τoυ πρακτoρείoυ διανoμής Αθηvαϊκoύ Τύπoυ. Μίκης Θεοδωράκης, μουσικοσυνθέτης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της επταετούς δικτατορίας διέμενε στον χωριό, εξόριστος του καθεστώτος. Προς τιμήν του έχει δημιουργηθεί το Διεθνές Κέντρο Μίκης Θεοδωράκης «Το Μουσείον». Στεγάζεται στο παλιό δημοτικό σχολείο.
Κελντ Μπόρντινγκαρντ

Ο Κελντ Μπόρντινγκαρντ (Keld Bordinggard Larsen) (γεν. 1962) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Δανία και νυν προπονητής της Εθνικής Ελπίδων της Δανίας. Ως παίκτης αγωνίστηκε στις δανικές ομάδες: Όντενσε, Βάιλε, Σίλκεμποργκ. Επίσης, έπαιξε στις ΗΠΑ σε ομάδα ποδοσφαίρου σάλας και για μία σεζόν στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο.. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή.

 Ο Κελντ Μπόρντινγκαρντ γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1962 στο Χόλστεμπρο (Holstebro) στη βόρεια Δανία. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του το 1981 στην Όντενσε. Το 1982 κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων, ενώ το 1983 ανακηρύχθηκε "Ταλέντο της χρονιάς" και τον Αύγουστο του ίδιου έτους έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Δανίας. Το ίδιο έτος κατέκτησε το νταμπλ με την Όντενσε και αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στις ΗΠΑ στην ομάδα ποδοσφαίρου σάλας Γουιτσιτά Γουίνγκς (Wichita Wings) του Κάνσας. Το επόμενο έτος επέστρεψε και συνέχισε στην Όντενσε ως το 1987. Το 1988 πήγε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, του οποίου προπονητής ήταν ο Σουηδός Μπο Γιόχανσον. Η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου 1989, αλλά ο ίδιος δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Δανία, διαδοχικά με τις: Βάιλε, Όντενσε και Σίλκεμποργκ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1995. Έκλεισε την καριέρα του στη Βάιλε το 1999-2000 ως παίκτης και βοηθός προπονητή. Στην Εθνική ομάδα αγωνίστηκε τέσσερις φορές. Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στη Βάιλε ως βοηθός. Συνέχισε στην Εθνική ομάδα της Δανίας ως βοηθός του Μόρτεν Όλσεν και από το 2006 ανέλαβε προπονητής στις Εθνικές Ελπίδων και Νέων της χώρας του. 2001-2002: Βάιλε 2002-2006: Εθνική Δανίας (βοηθός) 2006-σήμερα: Εθνική Δανίας ελπίδων Ταλέντο της χρονιάς: 1983 Πρωταθλήματα Δανίας (2): 1983 (με Όντενσε), 1995 (με Σίλκεμποργκ) Κύπελλο Δανίας (1): 1983 (με Όντενσε, νταμπλ)
Φλωρέντιος της Αχαΐας

Ο Φλωρέντιος του Αινώ (Florent de Hainaut, 1255 - 23 Ιανουαρίου 1297) από τον Οίκο του Αβέν ήταν πρίγκιπας της Αχαΐας από το 1289 έως το θάνατό του, κυβερνώντας επ' ονόματι της συζύγου του Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνου.

 Ήταν ο τελευταίος γιος του κόμη Ιωάννη Α΄ κόμη του Αινώ και της Αδελαΐδας της Ολλανδίας, κόρης του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας. Από τον πατέρα του κληρονόμησε το αξίωμα του κυβερνήτη (stadholder) της Ζηλανδίας (Zeeland). Στη συνέχεια πήγε στην αυλή του Καρόλου Β΄ του Χωλού βασιλιά της Νάπολης και μπήκε στην υπηρεσία του. Ο Κάρολος τον διόρισε κοντόσταυλο του βασιλείου. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1289 ο Φλωρέντιος νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου με την οποία απέκτησε μια θυγατέρα, την Ματθίλδη, διάδοχο των γονέων της στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Φλωρέντιος εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του στην Πελοπόννησο. Διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη της Γλαρέντζας (1290) με τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Την εποχή εκείνη όμως η κατάσταση των Φραγκικών ηγεμονιών στην Ελλάδα ήταν πλέον απελπιστική. Οι επικυρίαρχοι και προστάτες τους, οι Ανδεγαβοί βασιλιάδες της Νάπολης, είχαν εμπλακεί στον μακροχρόνιο και καταστροφικό γι' αυτούς πόλεμο του Σικελικού Εσπερινού. Η απώλεια της Σικελίας εμπόδιζε τους Ανδεγαβούς από το να στρέψουν το ενδιαφέρον τους στις περιοχές της Ελλάδας και αδυνατούσαν να στείλουν στρατεύματα για την υπεράσπιση του Μορέα. Έτσι ο Φλωρέντιος αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη, την οποία διατήρησε έως το 1293, όταν οι Βυζαντινοί κατέλαβαν την Καλαμάτα. Ο Φλωρέντιος δεν επιθυμούσε να ξεκινήσει πόλεμο και απέστειλε πρεσβεία στον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο για να διαμαρτυρηθεί. Οι Βυζαντινοί επέστρεψαν την Καλαμάτα, αλλά το 1296 κατέλαβαν το κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Αρκαδία. Ο Φλωρέντιος ξεκίνησε να το πολιορκεί, όμως απεβίωσε στη διάρκεια της προσπάθειας ανακατάληψης. Νυμφεύτηκε το 1289 την Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας και είχε τέκνο: Ματθίλδη 1293-1331, πριγκίπισσα της Αχαΐας, παντρεύτηκε τον: 1. Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών, 2. Λουδοβίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας, 3. Ιωάννη των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Γραβίνας και δούκα του Δυρραχίου, 4. Ούγο ντε Λα Παλίς. Miller, William. Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα (1204-1566). Μετάφραση Άγγελος Φουριώτης. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 1960. Grousset, René. L'Empire du Levant: Histoire de la Question d'Orient. Παρίσι: Payot,‎ 1949 (ανατύπ. 1979).
Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια

Η Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια (ισπανικά: Real Club España) είναι ένα μεξικάνικο αθλητικό σωματείο που βρίσκεται στην Πόλη του Μεξικού. Καλλιεργεί μεγάλη ποικιλία από αθλητικές και άλλες δραστηριότητες όπως ποδόσφαιρο, αεροβική γυμναστική, μπιλιάρδο, κανόε-καγιάκ, αναρρίχηση τοίχου, γυμναστική, ορειβασία, κωπηλασία , ισπανικούς χορούς, σκουός, κολύμβηση, τένις, βόλεϊ, άρση βαρών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 20 Μαρτίου 1912 μετά από απόσχιση από τη Mexico FC ξεκινώντας ως πρώτο άθλημα το κρίκετ. Ισπανοί μετανάστες που ήρθαν λίγο αργότερα ανέπτυξαν το τμήμα του ποδοσφαίρου.Γρήγορα το άθλημα γνώρισε άνθηση και το 1914 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στη χώρα, ερασιτεχνικό ακόμα. Ακολούθησαν άλλοι 14 τίτλοι και 4 εθνικά Κύπελλα έως το 1943, που την καθιέρωσαν σα μεγάλη δύναμη στη χώρα. Το 1943-44 παρότι φαβορί για το πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα, δεν κατέκτησε τον τίτλο. Όμως την επόμενη χρονιά ο θρίαμβος του πρωταθλήματος έμενε να είναι ο μοναδικός στην ιστορία της ομάδας. Το 1950 η ομάδα αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα του Μεξικού. Επανήλθε τη δεκαετία του 1970 χωρίς όμως να γνωρίσει την επιτυχία του παρελθόντος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Real Club España στο Wikimedia Commons
Νέα Ακαδημία Μοσχοπόλεως

Η Νέα Ακαδημία ή Ελληνικό Φροντιστήριο υπήρξε γνωστό εκπαιδευτικό ίδρυμα που λειτουργούσε στην Μοσχόπολη, ισχυρό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο των Βαλκανίων τον 18ο αιώνα. Είχε χαρακτηριστεί ως ο άκρος στολισμός της πολιτείας και πρωταγωνίστησε στο κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

 Η Μοσχόπολη, σήμερα μικρό χωριό στην νότια Αλβανία, περιοχή Βορείου Ηπείρου, υπήρξε σημαντικό κέντρο ελληνικού πολιτισμού τον 18ο αιώνα, κατοικημένο από ελληνόφωνους και βλαχόφωνους πληθυσμούς. Ως κέντρο πολιτισμού φιλοξένησε το δεύτερο ελληνικό τυπογραφείο στα Βαλκάνια το 1730-1731. Σχολείο στην πόλη λειτουργούσε ήδη από το 1700 με πρώτο διευθυντή τον Χρύσανθο τον Ηπειρώτη από την Ζίτσα Ιωαννίνων. Το 1724 ανέλαβε την διεύθυνση ο Γιαννιώτης Νικόλαος Στίγμης, ενώ από το 1730 και για μικρό διάστημα ο αριστοτελιστής Ιωάννης Χαλκεύς ή Χαλκιάς. Το 1738 ο λόγιος Σεβαστός Λεοντιάδης, από την Καστοριά τέθηκε επικεφαλής της σχολής. Κατά τη διάρκεια της σχολαρχίας του προστέθηκαν επιπλέον τάξεις και εμπλουτίστηκε το πρόγραμμα των μαθημάτων. Το 1744 η σχολή ονομάστηκε Νέα Ακαδημία και μεταστεγάστηκε σε νέο μεγαλοπρεπές κτίριο. Σύμφωνα με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που ίσχυε εκείνη την εποχή τον τίτλο της Ακαδημίας έφεραν μόνο εκπαιδευτικά ιδρύματα υψηλού κύρους και ποιότητας υπηρεσιών. Ανάλογα ιδρύματα λειτουργούσαν εκείνη την εποχή σην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε: Βουκουρέστη (Αυθεντική Ακαδημία), Ιάσιο (Αυθεντική Ακαδημία), Ιωάννινα (Σχολές Μαρούτσιος, Γκιούμα), Κωνσταντινούπολη (Μεγάλη του Γένους Σχολή). Ενναλακτικά ονομάζονταν Ελληνικό Φροντιστηρίο. Το 1750 διευθυντής αναλαμβάνει ο Θεόδωρος Καβαλιώτης που υπήρξε ήδη διδάσκαλός της από το 1743. Η συμβολή υπήρξε ουσιαστική για την αναβάθμιση των υπηρεσιών και την δημιουργία διεθνούς φήμης, όπου διδάσκονταν: γραμματική, ποίηση, φιλοσοφία και θεολογία. Για την ανάγκες των μαθημάτων συνέγραψε και μια σειρά από εγχειρίδια και βιβλία. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξε και η τυπογραφία της Μοσχόπολης που υποστήριζε τη Σχολή και ιδιαίτερα ο ιδιοκτήτης του Γρηγόριος Κωνσταντινίδης, που για ένα διάστημα δίδαξε στην Ακαδημία. Η Ακαδημία καταστράφηκε κατά το διάστημα του πρώτου κύματος καταστροφής της πόλης από ομάδες μουσουλμάνων Αλβανών (γνωστών στις πηγές του 18ου αιώνα ως Τουρκαλβανών) ατάκτων το 1769. Παρόλο που η Μοσχόπολη δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει ξανά την παλιά της φήμη ένα νέο σχολείο ιδρύθηκε στο τέλος του 18ου αιώνα και από το 1802 διευθυντής του υπήρξε ο λόγιος Δανιήλ Μοσχοπολίτης. Το σχολείο αυτό λειτουργούσε κυρίως με χορηγίες Μοσχοπολιτών της διασποράς, κυρίως του βαρόνου Σίμωνος Σίνα. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1916, πυρπολήθηκε μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και των μνημείων της από ομάδα Αλβανών ατάκτων. Τελευταίος διευθυντής υπήρξε ο Θεόφραστος Γεωργιάδης. Ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας Κεκριδής Ευστάθιος (1989), Θεόδωρος Αναστασίου Καβαλλιώτης (1718; 1789). Ο Διδάσκαλος του Γένους, http://phdtheses.ekt.gr/eadd/handle/10442/1624?locale=en, ανακτήθηκε στις 2010-09-11
Ανί Μπελίς

Η Ανί Μπελίς (γαλ. Annie Bélis, γεν. 1951) είναι Γαλλίδα αρχαιολόγος, φιλόλογος, παπυρολόγος και μουσικός. Είναι ερευνητική διευθύντρια στο γαλλικό CNRS, ειδικευμένη στη μουσική από την κλασική αρχαιότητα, την Αρχαία Ελλάδα και την Αρχαία Ρώμη .

 Σχολείο πήγε στην Ανωτέρα Σχολή στο Σεβρ από το 1972 έως το 1975 και τελείωσε το λύκειο στην δέσμη της αρχαίας λογοτεχνίας το 1976. Φοίτησε στο Fondation Thiers από το 1979 à 1982 και συνέχισε με διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης . Την ίδια χρονιά, εισήλθε στη Γαλλική Σχολή στην Αθήνα (1982–1986). Το 1986, δημοσίευσε το βιβλίο της Aristoxène de Tarente et Aristote ? le Traité d'Harmonique για την οποία τιμήθηκε με το μετάλλειο Georges Perrot από την Académie des Inscriptions et Belles-Lettres . Πήρε την πρώτη της θέση στο CNRS ως καθηγήτρια ( chargée de recherches ) το 1986 και εξακολουθεί να εργάζεται στο CNRS. Annie Bélis, Aristoxène de Tarente et Aristote : le "Traité d'Harmonique", Παρίσι, Klincksieck, συγκ. "Udtudes et commentaires", vol. C, 1986. Annie Bélis, Les musiciens dans l'Antiquité, Paris, Hachette-Littératures, συγκ. "La vie quotidienne", 1999. Επίσημη Ιστοσελίδα της Annie Bélis Ensemble Kérylos, το μουσικό σχήμα με επικεφαλής την Annie Bélis.
Νησίδα ανακύκλωσης

Η νησίδα ανακύκλωσης ή οικολογική νησίδα (ανάλογα με τον κάθε δήμο) είναι μια περιφραγμένη και φυλασσόμενη περιοχή, προορισμένη για τη χωριστή συλλογή απορριμάτων και διαθέσιμη σε πολλούς δήμους της Ιταλίας. Οι πολίτες, κατά τις ώρες λειτουργίας των νησίδων, μπορούν να πετάξουν ακόμα και απορρίμματα, των οποίων η διαχείριση δεν είναι δυνατή μέσω του συστήματος συλλογής, απορρίμματα ογκώδη ή επικίνδυνα. Η κύρια χρησιμότητα των χώρων αυτών είναι ο περιορισμός της συγκέντρωσης σκουπιδιών στους χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων, με στόχο την εξοικονόμηση φυσικών πόρων και την καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος.

 Για λόγους περιβάλλοντος, υγιεινής και αστικής ευπρέπειας, σε δήμους που είναι πιο ευαισθητοποιημένοι σε περιβαλλοντικά ζητήματα και που σέβονται τους κανονισμούς CE, επικρατεί η τάση εξάλειψης των κάδων απορριμμάτων στους δρόμους, προχωρώντας παράλληλα στη συλλογή απορριμμάτων πόρτα-πόρτα. Η επιλογή αυτή συνεπάγεται την ανάγκη δημιουργίας σε επίπεδο δήμων, τέτοιου είδους χώρων -όπως οι νησίδες ανακύκλωσης - στους οποίους οι πολίτες μπορούν να αφήσουν τα απορρίμματα που δεν μπορούν να συλλέξουν στο σπίτι. Εκτός από τα περιβαλλοντικά οφέλη, η συγκέντρωση απορριμμάτων στις νησίδες ανακύκλωσης σε συνδυασμό με την τεχνολογία, θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιβράβευση των πολιτών που συμμορφώνονται με διάφορες εκπτώσεις. Ορισμένοι δήμοι,, ανάλογα με τα σκουπίδια που συλλέγουν, προβλέπουν την μετατροπή του βάρους των απορριμμάτων των πολιτών σε πόντους που συγκεντρώνονται σε μια ειδική μαγνητική κάρτα ή στην κάρτα υγείας. Όταν κάποιος συγκεντρώσει ένα ορισμένο σύνολο πόντων, μπορεί να αποκτήσει ένα κουπόνι έκπτωσης για τον φόρο TARES, πρώην TARSU. Οι νησίδες ανακύκλωσης έχουν σχεδιαστεί για τη συγκέντρωση των αστικών απορριμμάτων, τα οποία είτε λόγω μεγέθους είτε λόγω είδους δεν επιτρέπεται να τοποθετηθούν στους τυπικούς κάδους χωριστής συλλογής απορριμμάτων ή να συλλεχθούν "πόρτα-πόρτα". Για παράδειγμα: Φυτικά απορρίμματα κηπουρικής Ογκώδεις συσκευασίες: κουτιά, πλαστικά φιλμ, πολυστυρένιο Ξύλο (κιβώτια φρούτων και λαχανικών, παλέτες, παλιά έπιπλα,...) Θραύσματα μετάλλων Ογκώδη απορρίμματα (στρώματα, έπιπλα, καναπέδες,...) Απόβλητα ειδών ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (ηλεκτρικές συσκευές, τηλεοράσεις, υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα,...) Ελαστικά Μπαταρίες αυτοκινήτων Φάρμακα που έχουν λήξει Λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας και σωλήνες νέον Χρησιμοποιημένα ορυκτέλαια Χρησιμοποιημένα μαγειρικά έλαια Αδρανή απόβλητα (μικρές ποσότητες που παράγονται σε ανακαινίσεις κατοικιών) Άδεια τόνερ Επικίνδυνα αστικά απορρίμματα, όπως βερνίκια, κόλλες, διαλύτες, φυτοφάρμακα, οξέα Απορρίμματα Ανακύκλωση απορριμμάτων Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων
Αντάλρικ της Γασκώνης

Ο Αντάλρικ, γαλλ.: Adalric (έζησε τέλη 8ου αι.) ήταν πιθανώς ένας Βάσκος άρχοντας στα τέλη του 8ου αι. στη Γασκώνη. Ορισμένοι μελετητές τον έχουν αποκαλέσει πιθανό δούκα της Γασκώνης.

 Ήταν πιθανός γιος του Λούπου Β' της Γασκώνης. Μετά το τέλος του Λούπου Β΄, ο Aντάλρικ έλεγχε τη δυτική Γασκώνη, συμπεριλαμβανομένης της Κάτω Ναβάρρας, του Μπεάρν και του Μπιγκόρ. Ο αδελφός του Σάντσο Α΄ ήλεγχε την ανατολή. Το 788 αιχμαλώτισε τον Σορσό (Chorso) της Τουλούζης και τον έβαλε να ορκιστεί ταπεινωτικό όρκο, είτε στον εαυτό του είτε στον Λούπο Β'. Μετά από αυτό, ο Σορσό αφέθηκε ελεύθερος, αλλά ο Καρλομάγνος τον απέλυσε από τη θέση του. Αυτό το περιστατικό γεννά την ιδέα ότι ο Ant;alrik ήταν στην πραγματικότητα ένας ανεξάρτητος Βάσκος δούκας στη Γασκώνη, αν και άλλοι τον θεωρούν ως αντίπαλο στους καρολίδες κόμη. Σύμφωνα με το πλαστό Καταστατικό του Αλαόν, ο Aντάρικ συνελήφθη από τις δυνάμεις του Καρλομάγνου και εξορίστηκε στην Hispania, και αργότερα σκοτώθηκε στη μάχη. Αυτός ο καταστατικός χάρτης τον αναφέρει επίσης ως πατέρα των Σεγκυέν Α΄ του Μπορντώ και Σεντούλ. Οι σχέσεις του είναι, μάλιστα, άγνωστες. Κόλινς, Ρότζερ. Οι Βάσκοι . Blackwell Publishing: Λονδίνο, 1990. "Astronomus", Vita Hludovici imperatoris, εκδ. G. Pertz, κεφ. 2, στη Δευτ. Γεν. Ιστορ. Scriptores, II, 608. Monlezun, Jean Justin. Histoire de la Gascogne . 1864.
Ε/Γ - Ο/Γ Βιτσέντζος Κορνάρος

Το Βιτσέντζος Κορνάρος ήταν ένα επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο, που αποτελούσε τμήμα του στόλου της LANE Sea Lines. Ναυπηγήθηκε το 1976 στη Δανία και τέθηκε σε υπηρεσία στη ΛΑΝΕ το 1994 (Λειτούργησε και παλαιότερα, υπό διαφορετικές εταιρείες και πλοιοκτήτες). Πήρε το όνομά του από τον Βιτσέντζο Κορνάρο, Αναγεννησιακό ποιητή με καταγωγή από τη Σητεία Λασιθίου. Το πλοίο ανήκε αρχικά στη Βρετανική Townsend Thoresen και λεγόταν Viking Viscount. Xρησιμοποιήθηκε στη διαδρομή Πόρτσμουθ προς Χερβούργο μέχρι το 1994, όταν αντικαταστάθηκε από ένα μεγαλύτερο πλοίο, το αρχικό Pride of Le Havre. Το 1989, όταν η εταιρεία του αγοράστηκε από την P&O, μετονομάστηκε σε "Pride of Winchester", αλλά διατήρησε τη γραμμή του. Λειτούργησε επίσης και στη γραμμή Καλαί - Ντόβερ. Το 1995 πωλήθηκε στην Ελληνική Lane Sea Lines και δρομολογήθηκε Πειραιά-Μήλο-Άγιο Νικόλαο-Σητεία. Κατόπιν, το το πλοίο έκανε το δρομολόγιο Πειραιά-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Γύθειο-Καλαμάτα-Κίσσαμο. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2017, είχε πρόβλημα με τους κινητήρες του και στη συνέχεια παροπλίστηκε στην Κυνόσουρα Σαλαμίνας. Τον Απρίλιο του 2020, εκποιήθηκε για διάλυση στην Αλιάγα της Τουρκίας..

 Το Βιτσέντζος Κορνάρος χωρούσε συνολικά μέχρι 1200 επιβάτες και 275 οχήματα Ι.Χ. και προωθούνταν από τρεις κύριες μηχανές (2 Werkspoor 8TM410 και 1 Werkspoor 9TM410 ντίζελ) με συνδυασμένη ισχύ 10.655 KW και έφτανε ταχύτητες μέχρι 18 κόμβους. Διέθετε σταθεροποιητές (stabilizers ή "πτερύγια", όπως λέγονταν στη γλώσσα των ναυτικών.) για την πλεύση σε άγρια θάλασσα και -μετά την έλευση στην Ελλάδα-καμπίνες για τα νυχτερινά δρομολόγια. Η χωρητικότητά του ήταν 6.387 gt Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1976 στη Δανία ως Viking Viscount για την Townsend Thoresen. Το 1989, με τη δημιουργία της P&O European Ferries (Η οποία διαδέχθηκε την Townsend Thoresen) και έλαβε την ονομασία Pride of Winchester. Το 1994, ήρθε στην Ελλάδα, αγορασμένο από τη LANE Sea Lines και υπέστη μικρής κλίμακας μετασκευή, στην οποία προστέθηκαν καμπίνες. Το πρώτο του δρομολόγιο, ήταν το Πειραιάς - Μήλος - Άγιος Νικόλαος - Σητεία, αλλά στην πορεία δρομολογήθηκε και σε άλλες γραμμές -κυρίως άγονες-, όπως τη γραμμή Πειραιάς-Μήλος-Σαντορίνη-Ανάφη-Κρήτη-Κάσο-Κάρπαθο-Χάλκη-Ρόδο και Πειραιάς-Γύθειο-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Κίσαμος, ενίοτε προσεγγίζοντας και την Καλαμάτα. Επίσης, το πλοίο λειτούργησε και στη ζεύξη Ρόδου και Αλεξανδρούπολης. Στις 16 Ιουνίου 2017, μετά από 41 χρόνια αδιάκοπης λειτουργίας, το πλοίο καθηλώθηκε στον Πειραιά λόγω μηχανικής βλάβης. Η εταιρεία ήλπιζε ότι μέχρι της 30 Ιουνίου θα είχε επισκευαστεί, αλλά η βλάβη είχε μεγάλη έκταση και η εταιρεία δεν μπορούσε να διαθέσει χρήματα για να το επισκευάσει, ενώ σε περίπτωση οριστικής απόσυρσης θα έπρεπε να καταβάλει ρήτρα 480.000 ευρώ. Στις 17 Ιουλίου κηρύχθηκε έκπτωτη από την άγονη γραμμή των Κυθήρων και προκηρύχθηκε διαγωνισμός για τη δρομολόγηση νέου πλοίου. Τον Σεπτέμβριο του 2017 μεταφέρθηκε στην Κυνόσουρα Σαλαμίνας και στα τέλη Φεβρουαρίου 2019 κηρύχθηκε διαγωνισμός για την απομάκρυνσή του, ο οποίος απέβη άκαρπος, ενώ ακολούθησαν κι άλλοι. Τελικά, το 2020 πωλήθηκε σε Τούρκους διαλυτές και ρυμουλκήθηκε προς το διαλυτήριο της Αλιάγα για τη διάλυσή του.
Δε σε Θέλω πια

Η ταινία Δε σε θέλω πια (Πρωτότυπος Τίτλος Mr. & Mrs. Smith), γνωστό κι ως Ο κύριος κι η κυρία Σμιθ είναι σοφιστικέ κομεντί παραγωγής 1941, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Κάρολ Λόμπαρντ κι ο Ρόμπερτ Μοντγκόμερι. Στην ταινία εμφανίζονται επίσης οι Τζιν Ρέιμοντ, Τζακ Κάρσον, Φίλιπ Μέριβεϊλ και Λουσίλ Γουότσον. Πάρα το γεγονός ότι ο Χίτσκοκ δήλωσε αργότερα ότι γύρισε την ταινία (τη μοναδική κωμωδία που σκηνοθέτησε στην Αμερική), για χάρη της Κάρολ Λόμπαρντ, η οποία τον έπεισε να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Τα αρχεία της εταιρίας RKO Pictures δείχνουν ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης έδειξε ενδιαφέρον για το εγχείρημα.

 Ο Ντέιβιντ (Ρόμπερτ Μοντγκόμερι) και η Αν Σμιθ (Κάρολ Λόμπαρντ) είναι παντρεμένοι και φαινομενικά ευτυχισμένοι. Όταν κάποια στιγμή η Αν ρωτάει τον Ντέιβιντ αν θα την παντρευόταν ξανά, εκείνος της απαντάει αρνητικά παρά το γεγονός ότι εκείνος την αγαπάει. Την επόμενη μέρα ο καθένας από τους δυο πληροφορείται ότι λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων, ο γάμος τους δεν θεωρείται έγκυρος. Τότε η Αν αποφασίζει να μην ξαναπαντρευτεί τον Ντέιβιντ και να ζήσει τη ζωή της ως ελεύθερη γυναίκα, ενώ ο Ντέιβιντ προσπαθεί να την κερδίσει ξανά. Το εγχείρημα του Ντέιβιντ πρόκειται να είναι δύσκολο δεδομένου ότι έχει να συναγωνιστεί πολλούς άλλους μνηστήρες. Ο Κάρι Γκραντ ήταν η πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Ντέιβιντ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Λόμπαρντ που υποστήριζε το φιλελεύθερο κόμμα έκανε πλάκα στον Ρόμπερτ Μοντγκόμερι που υποστήριζε τους ρεπουμπλικάνους, κολλώντας αυτοκόλλητα από την προεκλογική εκστρατεία των φιλελευθέρων στο αυτοκίνητο του ηθοποιού. Το καμέο του σκηνοθέτη σκηνοθετήθηκε από την ίδια την Λόμπαρντ, η οποία τον υποχρέωσε να γυρίσει τη σκηνή πολλές φορές. Η ταινία είχε εμπορική επιτυχία καθώς γυρίστηκε με προϋπολογισμό 743.000 δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 1.400.000 δολαρίων. Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Ένγκελμπερτ Ντόλφους

Ο Ένγκελμπερτ Ντόλφους (Engelbert Dollfuss, Τέξινγκ, 4 Οκτωβρίου 1892 – Βιέννη, 25 Ιουλίου 1934) ήταν Αυστριακός καγκελάριος (μετέπειτα δικτάτορας) της Αυστρίας την περίοδο 1932-1934. Γεννήθηκε στο Τέξινγκ της τότε Αυστροουγγαρίας το 1892 και δολοφονήθηκε το 1934 στο Μέγαρο Καγκελαρίας στη Βιέννη από Αυστριακούς Ναζιστές σε αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος.

 Τα μοναδικά στοιχεία για την ζωή του πριν από την καγκελαρία της Αυστρίας είναι ότι γεννήθηκε στο Τέξινγκ το 1892, ότι καταγόταν από οικογένεια γαιοκτημόνων και ότι σπούδασε νομικά και οικονομικά στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Το 1927 αναδείχτηκε διευθυντής του Αγροτικού Επιμελητηρίου της Κάτω Αυστρίας και το 1930 πρόεδρος των ομοσπονδιακών σιδηροδρόμων. Ως ηγετικό στέλεχος του συντηρητικού Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος, έγινε αρχικά βουλευτής, αργότερα ανέλαβε τη θέση του υπουργού Γεωργίας το 1931 και τον επόμενο χρόνο (το 1932) σχηματίστηκε - αφού αντιμετωπίστηκε δύσκολη κρίση - κυβέρνηση συνασπισμού αναλαμβάνοντας τη θέση του καγκελάριου. Αρχικά οι κινήσεις του χαρακτηρίζονταν από μετριοπάθεια, η οποία όμως σταδιακά έδινε τη θέση της σε απολυταρχικές και φασιστικές αποφάσεις. Το πρωταρχικό του μέλημα ήταν η βελτίωση των οικονομικών της χώρας και, πράγματι, κατόρθωσε να πάρει δάνειο ύψους 9 εκατ. δολαρίων από την Κοινωνία των Εθνών. Το 1933 στη Γερμανία αναλαμβάνει καγκελάριος ο Αδόλφος Χίτλερ με βλέψεις για Γερμανοαυστριακή Ένωση. Ο Ντόλφους ήταν κατά και γι' αυτό αναστέλλει την λειτουργία της Βουλής και την ισχύ του Συντάγματος της Αυστρίας εγκαθιδρύοντας φασιστική δικτατορία. Κατά της ένωσης ήταν και η Ιταλία του Μουσολίνι. Ο Ντόλφους το εκμεταλλεύτηκε και ξεκίνησε διαδικασίες σύναψης συμμαχίας με τον Μουσολίνι, σε τέτοιον βαθμό ώστε από κάποιο σημείο και έπειτα οι υποχωρήσεις από την πλευρά της Αυστρίας ήταν συνεχείς. Το 1933, αντιδρώντας σε επεισόδια που προκάλεσαν οι ναζιστές στα σύνορα, επισκέφθηκε τη Ρώμη και υπέγραψε σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας με την Ιταλία. Ως αντίπαλος του Χίτλερ, ο Ντόλφους έπρεπε να βγει από τη μέση. Το φθινόπωρο του 1933 Αυστριακοί ναζιστές πραγματοποίησαν αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντόλφους, ενώ παράλληλα δυνάμωναν οι φωνές διαμαρτυρίας των δημοκρατικών πολιτών, που ξέσπασαν σε ταραχές, τις οποίες ο Αυστριακός καγκελάριος κατέστειλε με τη βία. Την άνοιξη του 1934 ο Ντόλφους υπέγραψε τριμερές σύμφωνο με την Ιταλία και την Ουγγαρία εναντίον της Γερμανίας. Η εξουσία άρχισε να διαφθείρει τον Ντόλφους. Το Φεβρουάριο του 1934, εκτελέστηκαν πολλά μέλη του στρατού των σοσιαλδημοκρατών, ενώ αρκετοί κηρύχτηκαν παράνομοι και φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Τον Μάιο του ίδιου έτους, οι φασίστες καθιέρωσαν ένα νέο σύνταγμα, το οποίο ενίσχυε τη δύναμη του Ντόλφους. Όμως δεν πρόλαβε να χαρεί τις νέες του εξουσίες, γιατί στις 21 Ιουνίου 1934 Γερμανοί πράκτορες κατόρθωσαν να εισβάλουν στο μέγαρο της καγκελαρίας στη Βιέννη όταν ο Ντόλφους ήταν μόνος του και τον δολοφόνησαν. Οι προσπάθειές του να παραμείνει η Αυστρία ανεξάρτητη δεν τελεσφόρησαν γιατί ο διαδοχός του, Κουρτ φον Σούσνιγκ υπέγραψε ανακωχή με τη Γερμανία και στις 12 Μαρτίου 1938 κηρύχθηκε το Άνσλους.
NGC 196

Ο NGC 196 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 180 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 28 Δεκεμβρίου 1790.

 Δεδομένα για το NGC 196 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 196 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 196 στο Wikimedia Commons
Τζέντα

Η Τζέντα (αραβικά: جدة) είναι η δεύτερη σημαντική πόλη μετά την πρωτεύουσα Ριάντ και ο κυριότερος λιμένας της Σαουδικής Αραβίας. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Αραβικής χερσονήσου, στα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας (συντεταγμένες 21° 50'Β, 39° 16΄,67Α), περίπου 90 χλμ. δυτικά της Μέκκας της οποίας αποτελεί το επίνειο. Έχει πληθυσμό 3,6 εκατ. κατοίκους.

 Τζέντα, σημαίνει στα αραβικά «η γιαγιά» γιατί σύμφωνα με την αραβική μυθολογία εδώ ήταν το μέρος που έπεσε η «γιαγιά» της ανθρωπότητας, η Εύα όταν έφυγαν από τον Παράδεισο. Ίχνη πρώιμης δραστηριότητας στην περιοχή μαρτυρούνται από ορισμένες γραφές που ανασκάφηκαν στο Γουάντι Μπρίμαν (αραβ.: وادي بريمان), ανατολικά της πόλης, και στο Γουάντι Μπόουεμπ (αραβ.:وادي بويب), βορειοδυτικά της πόλης. Το παλαιότερο χειρόγραφο που βρέθηκε στη Τζέντα χρονολογείται από την προ-ισλαμική εποχή.Μερικοί πιστεύουν ότι η Τζέντα είχε κατοικηθεί πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος είχε μια ναυτική αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα, από ψαράδες που τη θεωρούσαν κέντρο από το οποίο έπλεαν προς τη θάλασσα καθώς και μέρος για χαλάρωση και ευημερία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Χατζ, η Τζέντα έχει κατοικηθεί για περισσότερα από 2500 χρόνια.Οι ανασκαφές στην παλιά πόλη έχουν δείξει ως ότι η Τζέντα ιδρύθηκε ως ψαροχώρι από την Υεμενίτικη φυλή Κούντα'α, η οποία εγκατέλειψε την κεντρική Υεμένη για να εγκατασταθεί στη Μέκκα μετά την κατάρρευση του φράγματος της Μαρίμπ στην Υεμένη το 115 π.Χ. Άρχισε να έχει κάποια σημασία, από το 647 όταν ο χαλίφης Ουθμάν ιμπν Αφφάν την μετέτρεψε σε λιμάνι της Μέκκας,- μοιράζεται και το ίδιο κλίμα μαζί της- αντί του παλιού που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε, του Αλ-Σουάιμπα (Al-Shoaiba), νοτιοδυτικά της Μέκκας. Έτσι χρόνο με το χρόνο μεγάλωνε η σημασία της. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σαρίφ Χουσεΐν μπιν Άλι κήρυξε μια εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επιδιώκοντας την ανεξαρτησία από τους Οθωμανούς Τούρκους και τη δημιουργία ενός ενιαίου αραβικού κράτους που εκτείνεται από το Χαλέπι στη Συρία έως το Άντεν στην Υεμένη. Ο βασιλιάς Χουσεΐν ανακήρυξε το Βασίλειο της Χετζάζ. Αργότερα, ο Χουσεΐν ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Ιμπν Σαούντ, που ήταν ο σουλτάνος του Νετζντ. Ο Χουσεΐν παραιτήθηκε μετά την πτώση της Μέκκας, τον Δεκέμβριο του 1924, και ο γιος του Αλί μπιν Χουσεΐν έγινε ο νέος βασιλιάς. Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βασιλιά Αμπντουλάχ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jeddah στο Wikimedia Commons
Άγιος Λουκάς Εύβοιας

Ο Άγιος Λουκάς είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 885 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μ., πάνω σε λόφο.

 Στη θέση του χωριού υπήρχε κατά την αρχαιότητα οικισμός του δήμου Ερέτριας. Σύμφωνα με την παράδοση ο Όσιος Λουκάς ο Στειριώτης μόνασε στην περιοχή περί το 950. Γύρω από τη σκήτη δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός. Μετά την ολοκλήρωση της μονής Οσίου Λουκά στο Στείρι το 1014, με υλικά που περίσσεψαν κτίστηκε και στο χωριό της Εύβοιας ναός και λειτούργησε ως μετόχι της. Ο ναός αυτός σωζόταν μέχρι το 1874, οπότε και κατέρρευσε. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Ayo Luka. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 69 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.Το 1835 ο Άγιος Λουκάς προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας στην οποία αργότερα προσαρτήθηκαν και οι Παραμερίτες. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν κοιτάσματα λιγνίτη. Από το 1953, λειτουργούσαν λιγνιτωρυχεία τα οποία τροφοδοτούσαν με λιγνίτη τον ατμοηλεκτρικό σταθμό στο Αλιβέρι. Η μέγιστη παραγωγή έλαβε χώρα τις δεκαετίες 1960 και 1970, με τα ορυχεία να παράγουν ημερησίως 3.000 με 4.000 τόνους λιγνίτη. Τότε σχεδόν ολόκληρη η οικονομία του χωριού βασιζόταν στα λιγνιτωρυχεία. Μετά τη λήξη λειτουργίας των ορυχείων η οικονομία του χωριού είναι κυρίως αγροκτηνοτροφική. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Λουκά. Κτίστηκε στη θέση παλαιότερου βυζαντινού ναού ο οποίος κατέρρευσε το 1874. Στο νέο ναό έχουν εντοιχιστεί επιγραφές και γλυπτά από τον παλαιότερο ναό. Ο νέος ναός είναι τρίκλιτη βασιλική μεγάλων διαστάσεων με υπερυψωμένο το κεντρικό κλίτος. Ο ναός απολήγει στα ανατολικά σε τρεις τρίπλευρες εξωτερικά αψίδες. Στη βορειοδυτική πλευρά του ναού κατασκευάσθηκε το 1970 πυργοειδές κωδωνοστάσιο. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.Ανατολικά του ναού του Αγίου Λουκά βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Πρόκειται για μικρή θολοσκεπή βασιλική μεταβυζαντινών χρόνων, επάνω από τη θύρα της οποίας έχει εντοιχισθεί γλυπτό βυζαντινών χρόνων από τον προϋπάρχοντα ναό του Μετοχίου του Οσίου Λουκά Φωκίδας. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης. Είναι σταυρεπίστεγος και χρονολογείται από τον 13ο με 14ο αιώνα. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.Περίπου 3,5 χιλιόμετρα βόρεια του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου στις Κορακιές. Στο παρελθόν ήταν καθολικό μονής. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες του 17ου αιώνα. Η μονή αν και είχε επί Τουρκοκρατίας μεγάλη κτηματική περιουσία, κατά τη Επανάσταση του 1821 ερήμωσε και το 1833 έκλεισε. Η περιουσία της πουλήθηκε και η ίδια έγινε μετόχι της μονής Κλιβάνου.
Γιόναβα

Η Γιόναβα (λιθουανικά: Jonava) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη στη Λιθουανία, με πληθυσμό περίπου των 30.000 κατοίκων. Είναι τοποθετημένη στην επαρχία του Κάουνας, στην Κεντρική Λιθουανία, 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Κάουνας, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Λιθουανία. Το Achema, το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, έχει τις έδρες του εδώ.

 Η πόλη της Γιόναβα ιδρύθηκε επίσημα τον 18ο αιώνα την εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1750, η πρώτη ξύλινη εκκλησία χτίστηκε στη Γιόναβα. Το 1778 το πρώτο ζυθοποιείο μπύρας λειτουργούσε στην πόλη. Περίπου το 1812 ο Ναπολέοντας εισέβαλλε στην πόλη και τα γειτονικά χωριά. Το 1923 η Γιόναβα αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη και το 1950 έγινε η πρωτεύουσα ενός δήμου. Η πόλη είχε έναν τεράστιο εβραϊκό πληθυσμό πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1893, 92% του πληθυσμού ήταν Εβραίοι ενώ το 1941 ήταν το 80%. Το 1932 υπήρχαν 250 μαγαζιά που ανήκαν σε εβραϊκές οικογένειες, μια εβραϊκή τράπεζα, 7 συναγωγές και ένα εβραϊκό σχολείο. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γιόναβα δέχτηκε επίθεση από τη Ναζιστική Γερμανία. Μια χριστιανική εκκλησία και 5 από τις συναγωγές καταστράφηκαν. Οι Εβραίοι της πόλης δολοφονήθηκαν σε δύο σφαγές - μια τον Αύγουστο και μια τον Σεπτέμβριο του 1941. Οι υπόλοιποι 200 εβραίοι που επέζησαν τις σφαγές, φυλακίστηκαν στο γκέτο του Κάουνας. Μετά από τον πόλεμο, η πόλη έχτισε το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, και η Γιόναβα έγινε μία από τις τέσσερις βιομηχανικές πόλεις της Λιθουανίας. Στις 20 Μαρτίου του 1989, μια ρήξη στη δεξαμενή υγρής αμμωνίας προέκυψε στο εργοστάσιο λιπασμάτων της πόλης, δημιουργώντας μια διαρροή 7.500 τόνων αμμωνίας. H καταστροφή εξελίχθηκε σε φωτιά στις αποθήκες NPK 11-11-11 και τα λιπάσματα μόλυναν την ατμόσφαιρα με στοιχεία κατά την αποσύνθεση τους (οξείδιο του αζώτου, αέριο χλώριο, κτλ.) Το τοξικό σύννεφο που δημιουργήθηκε μετακινήθηκε προς τις πόλεις των Ουκμεργκέ, Σίρβιντος και Κεντάινιαϊ. Η συγκέντρωση αμμωνίας ξεπέρασε το επιτρεπόμενο επίπεδο κατά 150 φορές στο '''Ουπνινκάι''', που βρίσκεται μόλις 10 χιλιόμετρα από την επιχείρηση. Μια μέρα μετά την έκρηξη, ένα τοξικό σύννεφο πλάτους 7 χιλιομέτρων και μήκους 50 χιλιομέτρων καταγράφτηκε μεταξύ της Γιόναβα και της Κεντάινιαϊ. Εφτά άτομα πέθαναν κατά την έκρηξη και τη διαρροή αμμωνίας, 29 έμειναν ανάπηροι, και πολλοί άνθρωποι υπέφεραν από οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού και καρδιακή ανακοπή Μπαγκρατόφσκ, Ρωσία Ντέτσιν, Τσεχία Γιόγκεβα, Εσθονία Κέντζεζιν-Κόζλε, Πολωνία Ριχιμάκι, Φινλανδία Πόλοτσκ, Λευκορωσία Πουτσιοάσα, Ρουμανία Σμίλα, Ουκρανία Βαντούλ λούι Βοντά, Μολδαβία Ζουγκντίντι, Γεωργία
Γελάσιος Κυζικηνός

Ο Γελάσιος Κυζικηνός ήταν Βυζαντινός εκκλησιαστικός ιστορικός του 5ου αιώνα. Το «Γελάσιος» του αποδόθηκε από λάθος του Πατριάρχη Φώτιου καθώς ο πραγματικός συγγραφέας δεν ανέφερε ποτέ το όνομά του. .

 Ο ανώνυμος ιστορικός ήταν γιος ιερέα από την Κύζικο και έγραψε στη Βυζαντινή επαρχία της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία γύρω στα 475. Περιγράφει πως ο σκοπός του ήταν να αποδείξει στους Ευτυχιανιστές πως η Σύνοδος της Νίκαιας ήταν ενάντια στον Μονοφυσιτισμό. Πέρα από αυτή τη σημείωση στον πρόλογό του, δεν γνωρίζουμε τίποτα για την προσωπικότητα του Κυζικηνού . Έγραψε το «Σύνταγμα των κατά την εν Νικαία Σύνοδον πραχθέντων», μια συλλογή των αποφάσεων της Συνόδου της Νίκαιας που αν και αρχικά θεωρήθηκε φτωχή, οι σύγχρονοι ιστορικοί την αποτιμούν θετικά. Το έργο του διαιρείται σε τρία βιβλία : το πρώτο μιλά για τη ζωή του Μ. Κωνσταντίνου ως το 323, το δεύτερο για το ιστορικό της συνόδου (συνολικά 36 κεφάλαια), ενώ από το τρίτο μόνο ελάχιστα αποσπάσματα έχουν δημοσιευτεί. Ολόκληρο το τρίτο βιβλίο ανακαλύφθηκε από τον ιταλό κληρικό και φιλόσοφο Άγγελο Μάι στη Βιβλιοθήκη του Αμβρόσιου Μεδιολάνων. Η σοβαρή μελέτη των κειμένων του Γελάσιου ξεκίνησε μετά την παρατήρηση ότι αρκετά τμήματά του πήγαζαν από τα γραπτά του Ρουφίνου (δεύτερο βιβλίο). Οι σύγχρονες αναλύσεις εξυψώνουν το Γελάσιο σε πολύ σημαντική πηγή της εκκλησιαστικής ιστορίας και ρίχνουν φως στην υπόθεση της ύπαρξης επίσημων πρακτικών της Συνόδου της Νίκαιας, κάτι που οι επιστήμονες θεωρούσαν ως τώρα απίθανο. Ο Γελάσιος αναφέρεται σε κάποιον «Ιωάννη», πρόδρομο του Θεοδώρητου Κύρου για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα και από τον οποίο φαίνεται να προήλθαν τα κείμενα του τρίτου βιβλίου του, που έχουν δημοσιευτεί εκτενώς. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα γράμματα του Κωνσταντίνου στον Άρειο, στην εκκλησία της Νικομήδειας και στον Θεόδωτο, που θα πρέπει να είναι όλα αυθεντικά. Ο Γελάσιος παραθέτει ακόμα τις επιστολές του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου προς την Πρώτη Σύνοδο της Τύρου (335) που πρέπει να είναι επίσης αυθεντικές, καθώς συγκρινόμενες με όσα αναφέρει για αυτές ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, εμφανίζονται να είναι πληρέστερες . Gelasius of Cyzicus in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company (αγγλικά)
Κάννες

Οι Κάννες (οξιτανικά: Canas ['kanɔ], γαλλικά: Cannes ['kan]) είναι πόλη στη νότια Γαλλία. Έχει πληθυσμό περίπου 70.000 κατοίκων κι ανήκει στη μητροπολιτική περιοχή της Νίκαιας, η οποία έχει συνολικό πληθυσμό περίπου 900.000 κατοίκων. Οι Κάννες βρίσκονται στην Κυανή Ακτή, κοντά στις παράκτιες Άλπεις. Η πόλη είναι γνωστή για τις ωραίες αμμώδεις παραλίες της, οι οποίες κατά κύριο λόγο είναι ανοιχτές στο κοινό, αλλά και για το ετήσιο κινηματογραφικό φεστιβάλ.

 Την εποχή του Μεσαίωνα, οι Κάννες ανήκαν ως φέουδο στο Μοναστήρι του Λερέν. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι Κάννες ήταν ένα μικρό χωριό αγροτών και ψαράδων, όπου η μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα παρατηρούνταν γύρω από το λόφο Le Suquet. Από το 1830 και μετά, μέλη της αριστοκρατίας της Γαλλίας και άλλων χωρών έχτιζαν στην περιοχή εξοχικές κατοικίες, με αποτέλεσμα να μετατραπούν οι Κάννες σε δημοφιλές θέρετρο. Με την ανάπτυξη των παράλιων περιοχών, ενθαρρύνθηκαν οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και το 1899 κατασκευάστηκε γραμμή τραμ, ενώ προηγουμένως, το 1863 είχε ανοίξει ο Σιδηροδρομικός Σταθμός των Καννών. Η πόλη των Καννών είναι ιδιαίτερα γνωστή για το ετήσιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο διεξάγεται κατά τον μήνα Μάιο. Ακαπούλκο - Μεξικό Μπέβερλι Χιλς - ΗΠΑ Μαδρίτη - Ισπανία Κεμπέκ - Καναδάς Δήμος Κένσιγκτον και Τσέλσι- Ηνωμένο Βασίλειο Σιζουόκα - Ιαπωνία Τελ Αβίβ - Ισραήλ Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-03-05 στο Wayback Machine. Φωτογραφίες από τις Κάννες
Suzuki

Η Suzuki (πλήρες όνομα Suzuki Motor Corporation) είναι μια ιαπωνική πολυεθνική εταιρεία που εδρεύει στην πόλη Χαμαμάτσου της Ιαπωνίας, η οποία ειδικεύεται στην κατασκευή αυτοκινήτων, οχημάτων SUV με κίνηση στους τέσσερις τροχούς, καθώς και σε μοτοσικλέτες, οχήματα παντός εδάφους, θαλάσσιες εξωλέμβιες μηχανές, αναπηρικές καρέκλες και μια ποικιλία άλλων μικρών κινητήρων εσωτερικής καύσης. Το 2017 είναι η δέκατη κατά σειρά σε παραγωγή αυτοκινήτων παγκοσμίως και τρίτη στην εγχώρια αγορά της Ιαπωνίας. Η Suzuki έχει προσωπικό πάνω από 45.000 υπαλλήλους παγκοσμίως και έχει 35 κύριες εγκαταστάσεις παραγωγής σε 23 χώρες και 133 διανομείς σε 192 χώρες.

 Το τμήμα παραγωγής αυτοκινήτων της Suzuki είναι από τα σημαντικότερα και κυριότερα της εταιρείας. Η Suzuki παράγει κυρίως μικρά και μικρομεσαία αυτοκίνητα πόλης, καθώς και τετρακίνητα SUV, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως στην παλέτα της δεν υπάρχουν και άλλων κατηγοριών αυτοκίνητα. Όλα τα μοντέλα της, κατά κανόνα φημίζονται για τον σχεδιασμό τους και την χαμηλή κατανάλωση καυσίμου, καθώς και για την τετρακίνηση τους αντίστοιχα, αλλά και συνολικά για την αξιοπιστία τους και την αντοχή των κινητήρων τους. Το πρώτο αυτοκίνητο που δημιούργησε και παρήγαγε η Suzuki ήταν το Suzulight, που ξεκίνησε να πωλείται τον Οκτώβριο του 1955 και σταμάτησε να παράγεται 14 χρόνια αργότερα, το 1969. Suzuki Jimny Suzuki Vitara Suzuki Swift Suzuki Ignis Suzuki S-Cross Η Suzuki ξεκίνησε την παραγωγή μηχανών το 1952, με τα πρώτα της μοντέλα να είναι πρακτικώς μηχανοκίνητα ποδήλατα. Από το 1955 έως και το 1976, η εταιρεία κατασκεύαζε μόνο μοτοσυκλέτες με δίχρονους κινητήρες, ενώ το μεγαλύτερο δίχρονο μοντέλο της ήταν το τρικύλινδρο GT750, το οποίο ήταν και υδρόψυκτο. Από το 1976 και έπειτα, η εταιρεία ξεκίνησε να παράγει και τετράχρονες μηχανές, με πρώτα της μοντέλα να είναι το GS400 και το GS750. Η Suzuki κέρδισε το πρώτο της παγκόσμιο πρωτάθλημα αγώνων το 1962 στην κατηγορία αγώνων δρόμου FIM 50 cc. Το 1970 η Suzuki έγινε η πρώτη ιαπωνική εταιρεία που κέρδισε παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοκρός, όταν ο Ζοέλ Ρομπέρ κέρδισε τον τίτλο των 250cc. Στη δεκαετία του 1970, η Suzuki καθιερώθηκε στον αγώνα μοτοσικλετών με τον Μπάρι Σιν και τον Ροζέρ ντε Κοστέρ να κερδίζουν παγκόσμια πρωταθλήματα στην μεγαλύτερη κατηγορία, αυτή των 500 κυβικών, στον αγώνα δρόμου και μοτοκρός αντίστοιχα. Επιπλέον, η Suzuki έχει καταγράψει συνολικά 93 νίκες στο Isle of Man TT Races. Suzuki V-Strom 650 Suzuki XF650 Freewind Suzuki GS series Suzuki GSX-R Suzuki Hayabusa Suzuki FX www.suzuki.gr