IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μακότο Χασέμπε

Ο Μακότο Χασέμπε (ιαπωνικά: 長谷部誠‎, 18 Ιανουαρίου 1984) είναι Ιάπωνας ποδοσφαιριστής. Είναι αμυντικός μέσος που αγωνίζεται στη Μπουντεσλίγκα με την Άιντραχτ Φραγκφούρτης, ενώ είναι και αρχηγός της Εθνικής Ιαπωνίας.

 Ύστερα από την αποφοίτηση του από το Λύκειο Φουτζιέντα Χιντάσι το 2002 ο Χασέμπε υπέγραψε το πρώτο του επαγγλματικό συμβόλαιο με την Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς. Την πρώτη του σεζόν δεν πήρε πολλές ευκαιρίες αλλά την επόμενη καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα. Την τρίτη του χρωνιά πήρε το βραβείο καλύτερου νέου παίκτη στο Κύπελλο Nabisco και συμπεριελήφθη στη λίστα με την καλύτερη ενδεκάδα της σεζόν Τον Ιανουάριο του 2009 ο Μακότο άφησε την Ουράβα για να μετακομίσει στην Ευρώπη και να αγωνιστεί στη Μπουντεσλίγκα με τα χρώματα της Βόλφσμπουργκ . Προοριζόταν να αποτελέσει εναλλακτική λύση στο χώρο του κέντρου. Έκανε το ντεμπούτο του στη Μπουντεσλίγκα στις 2 Φεβρουαρίου του 2008 ενάντια στην Αρμίνια Μπίλεφελντ και σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη νέα του ομάδα την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος ενάντια στη Λεβερκούζεν. Την επόμενη σεζόν ανταγωνιζόταν τον Ασκάν Ντετζάγκα για την τέταρτη θέση στο κέντρο της Βόλφσμπουργκ. Στο τέλος εκείνης της σεζόν η Βόλφσμπουργκ στέφθηκε πρωταθλήτρια για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στα επόμενα δύο πρωταθλήματα ο Ιάπωνας μέσος ήταν συνήθως βασικός, ιδίως στους τελευταίους αγώνες της σεζόν 2010/2011 όταν η Βόλφσμπουργκ ήταν στις τελευταίες θέσεις και αγωνιζόταν για την παραμονή της. Στην έκτη αγωνιστική της επόμενη σεζόν ο Χασέμπε χρειάστηκε να υπερασπιστεί την εστία της ομάδας του στα τελευταία δέκα λεπτά του παιχνιδιού ενάντια στην Χοφενχάιμ όταν αποβλήθηκε ο τερματοφύλακας και ενώ είχαν ήδη γίνει και οι τρεις αλλαγές. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2013, τελευταία της μεταγραφικής περιόδουμ, ο Χασέμπε μετακόμισε στη Νυρεμβέργη, όπου υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Το επόμενο καλοκαίρι όμως άφησε την υποβιβασμένη Νυρεμβέργη και πήρε μεταγραφή για την Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Ο Μακότο έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική του ομάδα σις 11 Φεβρουαρίου του 2006, αλλά δεν συμπεριελήφθη στην αποστολή της Ιαπωνίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς. Ο Ίβιτσα Όσιμ που ανέλαβε την ομάδα μετά την διοργάνωση τον κάλεσε αμέσως ξανά και τον έβαλε στη βασική ενδεκάδα. Στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήταν απλά βασικός αλλά και ο αρχηγός της Εθνικής. Τον Ιανουάριο του 2011 οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ασία που διοργανώθηκε στο Κατάρ. Παραμένει ο αρχηγός της ομάδας του και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Κύπελλο Ασίας 2011 Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς AFC Τσάμπιονς Λιγκ:2007 Πρωτάθλημα Τζέι Λιγκ πρώτης κατηγορίας: 2006 Αυτοκρατορικό Κύπελλο: 2005, 2006 Κύπελλο Τζέι Λιγκ: 2005 Ιαπωνικό Σούπερ Καπ Βφλ Βολφσμπουργκ Πρωτάθλημα Μπουντεσλίγκα: 2009 Μέλος της καλύτερης ενδεκάδας του Τζέι Λιγκ: 2004 Καλύτερος νέος παίκτης του Τζέι Λιγκ: 2004
Γεώργιος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (1 Σεπτεμβρίου 1562 - 9 Αυγούστου 1623) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1607-20) και μετά του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1620-23).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ. Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα Αμαλία, κόρη του Φίλιππου Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τέκνα: Γεώργιος 1591-1616, απεβίωσε 25 ετών. Μαρία-Γιουλιάνα 1592-1645, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ΄ κόμη του Ζάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ. Λουίζα 1593-1614, απεβίωσε 21 ετών. Λουδοβίκος-Ερρίκος 1594-1662, πρίγκιπας του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Αλβέρτος 1596-1626, κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.Το 1605 απεβίωσε η Άννα-Αμαλία και ο Γεώργιος έκανε δεύτερο γάμο με την Αμαλία, κόρη του Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Ζάιν-Βίτγκενσταϊν και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1606-1661, παντρεύτηκε τον Όθωνα κόμη του Λίπε-Μπράκε. Joachim (1878), "Georg, Graf von Nassau-Beilstein", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 8, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 682–
Ντιλρουμπά Σουλτάνα (κόρη του Μεχμέτ Γ΄)

Η Ντιλρουμπά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ديلروبا سلطانة) (Τούρκικα: Dilruba Sultan, 1594 - 1623) ήταν κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ετεροθαλής αδελφή του Αχμέτ Α΄, αδελφή του Μουσταφά Α΄ και θεία των σουλτάνων Οσμάν Β΄, Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄.

 Γεννήθηκε το 1594 στην Κωνσταντινούπολη, κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Γ΄ και της Χαλιμέ Σουλτάν.Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο, ωστόσο, αρκετές σύγχρονες πηγές υποδηλώνουν ότι το όνομά της ήταν Ντιλρουμπά ή Ντιλμπέρ. Ασκούσε κάποια επιρροή στα χαρέμια των αδελφών της, ειδικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της βασιλείας του Αχμέτ Α΄ και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουσταφά Α΄, ο οποίος εφόσον ήταν ψυχικά άρρωστος, ήταν μια μαριονέτα που ελέγχοταν από τη μητέρα του, Χαλιμέ Σουλτάν, και τον Νταβούτ Πασά, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την Ντιλρουμπά. Ο Αχμέτ Α΄ ήταν ετεροθαλής αδελφός της Ντιλρουμπά, καθώς είχε γεννηθεί από μία άλλη σύζυγο του πατέρα της, την Χαντάν Σουλτάν. Ο Μουσταφά Α' είχε γεννηθεί από την ίδια μητέρα με την Ντιλρουμπά, την Χαλιμέ Σουλτάν. Από την πλευρά της μητέρα της είχε δύο αδελφούς, τον Ηγεμόνα Μαχμούτ και τον Μουσταφά Α΄. Ο Ηγεμόνας Μαχμούτ εκτελέστηκε με διαταγή του πατέρα του, Μεχμέτ Γ', εξαιτίας των ιντριγκών της γιαγιάς του, Σαφιγιέ Σουλτάν, η οποία φοβόταν την δύναμη και το κύρος του Μαχμούτ, καθώς και την επιρροή της μητέρα του, Χαλιμέ Σουλτάν. Ο συζυγός της Νταβούτ, έγινε Καπουντάν Πασάς (Ναύαρχος) για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της πρώτης βασιλείας του Μουσταφά Α΄ (1617-1618) και στη συνέχεια διορίστηκε Μεγάλος Βεζίρης στις 20 Μαϊου 1622 λόγω της επιρροής της μητέρας του Μουσταφά Α΄ και πεθεράς του Νταβούτ Χαλιμέ Σουλτάν. Ωστόσο, απολύθηκε στις 13 Ιουνίου 1622 και εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1623. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη. Ο κύριος λόγος για την εκτέλεση του, ήταν ο φόβος της Χαλιμέ για τις εξεγέρσεις που αντιμετώπιζε λόγω της εκτέλεσης του Οσμάν Β΄, ο οποίος εκτελέστηκε με απάνθρωπο τρόπο από τον Νταβούτ Πασά. Είναι ευρέως πιστευτό ότι δολοφονήθηκε με διαταγή της Κιοσέμ Σουλτάν, η οποία ήταν σύζυγος του ετεροθαλούς αδελφού της, Αχμέτ Α΄. Αυτό συνέβη διότι ήταν εχθρός της Κιοσέμ, καθώς υποστήριζε τον αδελφό της, Μουσταφά Α΄, εναντίον του γιού της Κιοσέμ, Μουράτ Δ΄. Η Ντιλρουμπά πέθανε σε ηλικία 29 ετών το 1623 στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Ιτάσι

Η Ιτάσι (μαλαγασικά: Vakinaknaratra) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μιαριναρίβο. Έχει έκταση 6.993 τ.χλμ. και πληθυσμό 643.000 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 91.9 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Ιτάσι βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα βόρεια με τη Βακινανκαράτρα, στα βορειοδυτικά με την Μπονγκολάβα και στα βορειοανατολικά με την Αναλαμάνγκα. Έχει έκταση 6.993 τ.χλμ. Η Ιτάσι πήρε το όνομά της από τη Λίμνη Ιτάσι, την τρίτη μεγαλύτερη της χώρας. Η Ιτάσι διαιρείται σε 3 δήμους: 12. Αριβονιμάμο 17. Μιαριναρίβο 18. Σοαβιναντριάνα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Itasy Region στο Wikimedia Commons
Πλάτανος της Γόρτυνας

Ο Πλάτανος της Γόρτυνας είναι αειθαλές πλατάνι και μυθικό ιερό δέντρο στην Κρήτη αφιερωμένο στον Δία. Βρίσκεται στο δρόμο προς την Φαιστό. Έχει κηρυχθεί διατηρητέο Μνημείο της Φύσης με την υπουργική απόφαση αριθ. 202306/3584/18-06-1977 (ΦΕΚ Β' 590).

 Ο πλάτανος αυτός ήταν φημισμένο δέντρο κοντά στην Γόρτυνα. Δίπλα στο δέντρο ανάβλυζε πηγή. Έχει την εξαιρετική ιδιότητα να διατηρεί το φύλλωμα του πράσινο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Κάτω από την σκιά του δέντρου αυτού ο Δίας εναπόθεσε την Ευρώπη όταν την απήγαγε από την Φοινίκη. Ο συγκεκριμένος Πλάτανος απεικονίζεται στα νομίσματα της Γόρτυνας μαζί με την Ευρώπη που κάθεται πάνω στα κλαριά του. Karl Bötticher, επιμ. (1856). Der Baumkultus der Hellenen (στα Γερμανικά). Βερολίνο: Weidmann. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2009.
Τροχιά

Τροχιά ενός κινητού λέγεται το σύνολο των σημείων - θέσεων από τα οποία διέρχεται κατά τον χρόνο της κίνησής του, ή απλούστερα, το σύνολο των διαδοχικών θέσεών του στο χώρο σε συνάρτηση του χρόνου. Ορίζεται δε ως γεωμετρικός τόπος ανάλογα με το σχήμα του οποίου χαρακτηρίζεται και η κίνηση του κινητού, ευθύγραμμη, καμπυλόγραμμη, κυκλική, ελλειπτική, παραβολική ή υπερβολική. Η τροχιά ενός σώματος στην κλασική μηχανική συνήθως είναι καλά καθορισμένη και μπορεί να περιγραφεί και προς τις δυο διευθύνσεις του χρόνου με βάση καίρια χαρακτηριστικά του σώματος, όπως η ενέργειά του, το δυναμικό μέσα στο οποίο κινείται και οι δυνάμεις που του ασκούνται.

 Γενικά ο όρος χρησιμοποιείται για σώματα που δεν δύνανται αυτόνομα να διαφοροποιήσουν τις διαδοχικές θέσεις τους στο χώρο κατά τη κίνησή τους όπως π.χ. τα βλήματα, οι οβίδες, οι δορυφόροι, οι πλανήτες κ.λπ. Σε αντίθετη περίπτωση χρησιμοποιείται ο όρος πορεία, π.χ. οχήματος, πλοίου, αεροσκάφους, τηλεκατευθυνόμενου ή αυτοκατευθυνόμενου βλήματος, ή ομοίως τορπίλης κ.λπ. Ειδικότερα στη ναυτιλία ο όρος πορεία (course) ανάλογα της μορφής της διακρίνεται σε σταθερή ή ορθοδρομική, σε μεταβαλλόμενη λοξοδρομική, κυκλική, αναπόδισης και επιπρόσθετα για τα υποβρύχια κατάδυσης και ανάδυσης και αντίστοιχα για τα αεροσκάφη απογείωσης - απονήωσης, ή προσγείωσης - προσνήωσης. Στη σιδηροδρομική ο όρος τροχιά είναι ταυτόσημος με τη σιδηροτροχιά. Στην ορολογία αγώνων αυτοκινήτου, τροχιά εννοείται η πορεία του αγωνιστικού μέσα στην πίστα, με στόχο το χαμηλότερο δυνατό χρόνο. Τροχιά ηλεκτρονίου Τροχιά ουρανίων σωμάτων. Τροχιά βλημάτων και κατευθυνομένων βλημάτων. Τροχιά πυραύλων και τεχνητών δορυφόρων. Τροχιά, μαθηματικός όρος. Σύγχρονη τροχιά, συντονισμός τροχιών. Τροχιακή στροφορμή Εκκεντρότητα τροχιάς. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΓ΄, σελ.378-379. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.58ος, σελ.147.
Δηιδάμεια Α΄ της Ηπείρου

Η Δηιδάμεια (πέθανε το 300 π.Χ.) ήταν μια πριγκίπισσα της ελληνιστικής εποχής, κόρη του Αιακίδη, βασιλιά των Μολοσσών στην Ήπειρο και της Φθίας Β΄. Αδελφός της ήταν ο διάσημος Πύρρος της Ηπείρου. Μετέπειτα έγινε βασίλισσα της Μακεδονίας, στο πλευρό του Δημητρίου του Πολιορκητή.

 Όσο ήταν ακόμη μικρό κορίτσι η Δηιδάμεια αρραβωνιάστηκε από τον πατέρα της με τον Αλέξανδρο Δ΄, μοναχογιό του Αλεξάνδρου του Μέγα από τη Ρωξάνη. Έχοντας μεταβεί στη Μακεδονία, ήταν παρούσα όταν ο πρίγκιπας και η Ολυμπιάδα πολιορκήθηκαν στην Πύδνα το 316 π.Χ.Μετά την εξόντωση του Αλεξάνδρου και της οικογένειάς του από τον Κάσσανδρο, η Δηιδάμεια παντρεύτηκε στις γιορτές της Ήρας το Δημήτριο τον Πολιορκητή στο Άργος. Την περίοδο αυτή ο τελευταίος αγωνιζόταν να εδραιώσει την κυριαρχία του στο βασίλειο της Μακεδονίας και την Ελλάδα, και με τον τρόπο αυτό η Δηιδάμεια έγινε συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε εκείνον και τον Πύρρο. Μετά το θάνατό της αυτή η συμμαχία διαλύθηκε.Όταν ο Δημήτριος μετέβη στην Ασία για να βοηθήσει τον πατέρα του, Αντίγονο το Μονόφθαλμο, ενάντια στους άλλους επιγόνους του Αλέξάνδρου του Μέγα, η Δηιδάμεια παρέμεινε στην Αθήνα. Μετά το καταστροφικό αποτέλεσμα στη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ. οι Αθηναίοι την απομάκρυναν από την πόλη τους με προορισμό τα Μέγαρα. Εντούτοις συνέχισαν να τις αποδίδουν βασιλικές τιμές.Σύντομα έφυγε για την Κιλικία, όπου ο Δημήτριος πάντρεψε την κόρη του από προγενέστερο γάμο, Στρατονίκη, με το Σέλευκο, σε μια προσπάθεια δημιουργίας συμμαχίας ανάμεσα στους πρώην αντιπάλους. Δεν πέρασε πολύς καιρός που η Δηιδάμεια ταξίδεψε κοντά στον άνδρα της, όταν αρρώστησε και πέθανε το 300 π.Χ. Με το Δημήτριο είχε αποκτήσει ένα γιο, τον Αλέξανδρο, ο οποίος σύμφωνα με τον Πλούταρχο πέρασε τη ζωή του στην Αίγυπτο, πιθανώς σε κατάσταση τιμητικής αιχμαλωσίας. Δυναστεία των Αιακιδών Δυναστεία των Αντιγονιδών Αρχαία Ήπειρος Βασίλειο της Μακεδονίας Ελληνιστική Περίοδος Αρχαίες ΣύγχρονεςSmith, William, «Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology», «Deidameia (1)», Βοστώνη, (1867)
Πολυθεϊσμός

Στην θεολογία, ως πολυθεϊσμός ή πολυθεΐα (πολλοί+θεός) ορίζεται ως η πίστη σε πολλούς θεούς, σε αντίθεση με τον μονοθεϊσμό. Στα πολυθεϊστικά ανήκουν η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, η Ρωμαϊκή θρησκεία, ο Σιντοϊσμός, ο Ινδουισμός Παγανισμός κ.α.

 Ο πολυθεϊσμός συγγενεύει με τον παγανισμό και τον παμψυχισμό, σύμφωνα με τους οποίους καθετί στη φύση έχει κάποια θεότητα που το προστατεύει. Σύμφωνα με μερικές ερμηνείες η διάκριση του πολυθεϊσμού και του μονοθεϊσμού βρίσκεται στον τρόπο αντίληψης του θείου στοιχείου, αν κάθε έκφανσή του χρειάζεται να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή οντότητα, οπότε υπάρχουν πολλές θεότητες, ή αν όλες οι εκφάνσεις του θείου χρειάζεται να αντιμετωπίζονται ως μια ενιαία οντότητα, οπότε υπάρχει ένας θεός. Στους πρώτους αρχαίους πολιτισμούς η κάθε πόλη είχε και ένα θεό προστάτη, όπως το ίδιο συνέβαινε και σε κάθε άρχοντα και κάθε οικογένεια. Κάθε φορά που μία πόλη κατακτούσε μια άλλη τότε επέβαλλε σε αυτή και τη δική της θεότητα. Παρ' όλα αυτά, στις διάφορες περιοχές του κόσμου άρχισαν να λατρεύονται πολλές θεότητες ταυτόχρονα. Γενικά ο πολυθεϊσμός έχει τοπικό χαρακτήρα, δηλαδή σε κάθε περιοχή του κόσμου λατρεύονται και διαφορετικές θεότητες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν έννοιες, θέματα, κοινωνίες και μορφές ζωής της συγκεκριμένης περιοχής. Έντονο κείμενο Μονοθεϊσμός
Μοναστήρι του Ντονσκόι (Σταροτσερκάσκαγια)

Το Μοναστήρι του Ντονσκόι Σταροτσερκάσκ (ρωσικά: Старочеркасский монастырь в честь Донской иконы Божией Матери‎) είναι ρωσικό ορθόδοξο μοναστήρι στη στανίτσα της Σταροτσερκάσκαγια, στο Ραγιόν του Ακσάι, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία. Ιδρύθηκε το 1994 στη θέση του παλαιότερης ημερομηνίας Μοναστηριού Εφρέμοφ, το οποίο βρισκόταν σε λειτουργία από το 1837 έως και το 1927, όταν και καταστράφηκε από το σοβιετικό καθεστώς.

 Το μοναστήρι έχει ως επίκεντρο το καθολικό του, η ανέγερση του οποίου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 1756 και του 1761 από τον αταμάνο Στέπαν Εφρέμοφ, προκειμένου να αποτελέσει την οικιακή εκκλησία του. Τόσο η εκκλησία όσο και το μοναστήρι είναι αφιερωμένα στην Παναγία του Ντον. Ανατολικά της εκκλησίας, βρίσκονται οι τάφοι της Οικογένειας Εφρέμοφ. Τα θυρανοίξια του μοναστηριού έλαβαν χώρα στις 12 Σεπτεμβρίου 1837. Η χρηματοδότηση της ανέγερσης του μοναστηριού προήλθε από σχετική δωρεά η οποία πραγματοποιήθηκε από την χήρα του Συνταγματάρχη Ντανιίλ Εφρέμοφ.Κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, εντός του μοναστηριού κατοικούσαν, συνολικά, 16 μισθωτές καλόγριες, 2 υπεράριθμες καλόγριες, 96 ρασοφόρες καλόγριες, 135 λαϊκές αδελφές, ενώ ο συνολικός αριθμός των ατόμων τα οποία κατοικούσαν εντός του μοναστηριού ήταν της τάξεως των 250 ατόμων.Λείψανα προερχόμενα από το μοναστήρι, καθώς κι εκείνα του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως, μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της περιόδου του Εμφυλίου Πολέμου. Προ της επανίδρυσής του, το μοναστήρι τελούσε υπό την διαχειριστική εποπτεία του Ιστορικού και Αρχιτεκτονικού Μουσείου-Καταφυγίου του Σταροτσερκάσκ.Το μοναστήρι ιδρύθηκε εκ νέου στις 5 Οκτωβρίου 1994. Αρχικώς, οι μοναχοί ήσαν εγκαταστεστημένοι στο Σταροτσερκάσκ, εντός ενοικιαζόμενης ιδιωτικής οικίας, ενώ, παράλληλα, πραγματοποιούσαν εργασίες αναπαλαίωσης στην Εκκλησία του Ντον. Προχώρησαν στην γονιμοποίηση των γαιών περιμετρικά του ναού, τακτοποίησαν τους τάφους, καθώς και προχώρησαν στην προσθήκη καμπανών στην εκκλησία.Πρώτος ηγούμενος του επανιδρυθέντος μοναστηριού ήταν ο Αρχιμανδρίτης Μόδεστος (Ποτάποφ) (1926 - 2002), ο οποίος έλαβε το χρίσμα από τον εξομολογητή του, Μητροπολίτη Ζηνόβιο (Μαζούγκα), ο οποίος οσιοποιήθηκε ως τοπικός άγιος.Το 2005, ο Μακάριος (Ζελένκοφ) ορίστηκε ως ηγούμενος του μοναστηριού. Η ημερομηνία εορτής του μοναστηριού είναι στις 19 Αυγούστου (σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο), ημέρα εορτασμού της Εικόνας της Παναγίας του Ντον.Το 1995, οι Κοζάκοι κάτοικοι του χωριού της Γκνιλόφσκαγια δώρισαν στο μοναστήρι μεγάλου μεγέθους εικόνισμα της Παναγίας του Ντον. Το τελευταίο τοποθετήθηκε εντός του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως για ορισμένο χρονικό διάστημα, έως την ολοκλήρωση των εργασιών αναπαλαίωσης της εκκλησίας του μοναστηριού. Στη συνέχεια, η εικόνα μεταφέρθηκε, κατά τη διάρκεια σχετικής επίσημης τελετής, στην Εκκλησία της Παναγίας του Ντον. Σήμερα, φυλάσσεται εντός προθάλαμου του ναού.Αριστερά του χοροστασίου της εκκλησίας του μοναστηριού, βρίσκεται εικόνισμα του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ, προστάτη αγίου του Ντον. Εντός της τελευταίας, βρίσκεται ενσωματωμένη λειψανοθήκη η οποία περιλαμβάνει τα λείψανα του αγίου. (Ρωσικά) Επίσημος ιστότοπος
Βίνσεντ Φλουασάκ

Ο Σερ Βίνσεντ Φλουασάκ (Sir Vincent Floissac, 1928-2010) ήταν δικαστικός και πολιτικός από την Αγία Λουκία, μέλος του Ανακτοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πλήρης τίτλος του ήταν Εξοχότατος (The Rt. Hon. Sir Vincent Floissac). Από το 1987 ως το 1988 υπηρέτησε προσωρινά στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη της χώρας του. Επιπρόσθετα, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Γερουσίας.

 Γεννήθηκε το 1928. Υπηρέτησε ως ανώτατος δικαστής και επικεφαλής του Εφετείου (Court of Appeal) στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ανατολικής Καραϊβικής (1991-96). Εξάλλου, ήταν μέλος του Εφετείου των Σεϋχελλών (1988-91) και εκπροσώπησε την Αγία Λουκία σε πολλές περιφερειακές διοργανώσεις αντισφαίρισης. Έγινε προσωρινός Γενικός Κυβερνήτης στις 30 Απριλίου του 1987. Η θητεία του τερματίστηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1988. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη ο Στάνισλος Τζέιμς. Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 2010.
Ανωτάτη Επιτροπή Αγώνος Κρήτης

Η Ανωτάτη Επιτροπή Αγώνος Κρήτης (Α.Ε.Α.Κ.) ήταν αντιστασιακή οργάνωση που ιδρύθηκε στην Κρήτη τον Ιούνιο του 1941. Υπήρξε η πρώτη ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση που ιδρύθηκε στον ελλαδικό χώρο μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα και αποτέλεσε πρόδρομο της Εθνικής Οργάνωσης Κρήτης (Ε.Ο.Κ.).

 Η ΑΕΑΚ ιδρύθηκε στα Χανιά στις 15 Ιουνίου 1941, δύο μόλις εβδομάδες μετά το τέλος της Μάχης της Κρήτης και την κατάληψη του νησιού από τους Γερμανούς. Ιδρυτικά της μέλη ήταν ο γιατρός Ιωάννης Παΐζης από τα Χανιά, ο συνταγματάρχης Ανδρέας Παπαδάκης (βετεράνος της Μικρασιατικής εκστρατείας) από το νομό Ρεθύμνου, οι δικηγόροι Τίτος Γεωργιάδης και Ιωάννης Ιωαννίδης από τους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου και γενικος γραμματέας ήταν ο Ανδρέας Πολέντας. Στη διοικούσα επιτροπή της οργάνωσης εντάχθηκε ο πρόεδρος Εφετών Κρήτης Αριστομένης Καρακουλάκης.Η ΑΕΑΚ είχε Βενιζελική ιδεολογία. Μερικά από τα ιδρυτικά της μέλη (π.χ., Παπαδάκης, Παΐζης) συμμετείχαν στο αποτυχημένο κίνημα ενάντια στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου το 1938. Η έδρα της οργάνωσης ήταν η οικία του συνταγματάρχη Παπαδάκη στην τοποθεσία Βουρβουρές, ανάμεσα στα χωριά Ασή Γωνιά και Καλλικράτης. Η ΑΕΑΚ συντόνισε τη διάσωση και τη διαφυγή πολλών στρατιωτικών των Συμμάχων οι οποίοι είχαν εγκλωβιστεί στην Κρήτη μετά την κατάληψή της. Ήταν επίσης ενεργή στη συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών και τη διοχέτευσή τους στη Βρετανική κατασκοπεία που δρούσε στην Κρήτη. Η δράση του Ανδρέα Πολέντα καταδόθηκε στους Γερμανούς, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν στις φυλακές Αγιάς στις 21 Δεκεμβρίου 1942. Η ΑΕΑΚ ενσωματώθηκε στην ΕΟΚ η οποία ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1943.
Τζόναθαν Γκολντστάιν

Ο Τζόναθαν Λιούις Γκολντστάιν (Jonathan Lewis Goldstein, 4 Δεκεμβρίου 1964), είναι Αμερικανός ηθοποιός και είναι γνωστός από το ρόλο του στην αμερικανική σειρά του Nickelodeon, Ντρέικ και Τζος ως Γουόλτερ Νίκολς.

 Ο Γκολντστάιν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης και διαμόρφωσε τις υποκριτικές του ικανότητες στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο Northwestern. Όταν τελείωσε τον ρόλο του στη σειρά All My Children έφυγε για το Χόλυγουντ. Ο Γκολντστάιν έχει σκηνοθετήσει δύο επεισόδια από τη σειρά iCarly, όπου πρωταγωνιστεί η πρώην συμπρωταγωνίστρια της σειράς Ντρέικ και Τζος, Μιράντα Κόσγκροβ. Ο Γκολντστάιν, επίσης, υπήρξε ο βασικός τραγουδιστής σε πολλά συγκροτήματα της Νέας Υόρκης στα οποία συμπεριλαμβάνονται: The Shakers, The Cosmic Testes και The Garage Ensemble. Ο Τζόναθαν Γκολντστάιν στο Internet Movie Database
Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής

Η Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής (ΟΑΑ) είναι το κύριο στάδιο της Νεοπροτεροζωικής ορογένεσης της Δυτικής και Ανατολικής Γκοντβάνα (Αυστραλία–Ινδία–Ανταρκτική και Αφρική–Νότια Αμερική) κατά μήκος της Ζώνη της Μοζαμβίκης.

 Η ιδέα ότι η Γκοντβάνα δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Ύστερης Προκάμβριας από δύο παλαιότερα θραύσματα κατά μήκος της Ζώνης της Μοζαμβίκης προτάθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μια δεκαετία αργότερα αυτή η ηπειρωτική σύγκρουση ονομάστηκε Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής, αλλά έγινε επίσης αντιληπτό ότι δεν ήταν η απλή συνένωση δύο μισών. Μάλλον, ήταν η αποσπασματική ένωση πολλών αρκετά μικρότερων σε μέγεθος κρατονικόν στοιχείων που κάποτε σχημάτισαν μια παλαιότερη υπερήπειρο (σήμερα γνωστή ως Ροδινία), μια διαδικασία που τελικά κορυφώθηκε στη σχετικά βραχύβια υπερήπειρο Γκοντβάνα. Για αυτή τη συνέλευση έχουν προταθεί δύο εν μέρει ασύγκριτα σενάρια. Σε ένα μοντέλο, η Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής εξελίχθηκε από μια προσαυξητική ορογένεση που περιελάμβανε τη συγχώνευση τόξων και εξελίχθηκε σε μια σύγκρουση ορογένεσης όταν η νεοπρωτοζωική ήπειρος Αζανία συγκρούστηκε με το Κονγκό-Τανζανία-Μπανγκελούου Μπλοκ πριν από π. 640 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με την άλλη γνώμη, η ορογένεση της Ανατολικής Γκοντβάνα (π. 750 με 530 Ma) ήταν μια πολυφασική διαδικασία που περιελάμβανε δύο κύριες περιόδους ορογένεσης: την παλαιότερη ΟΑΑ (π. 750 με 620 Ma) και τη νεότερη Ορογένεση της Κούουνγκα (π. 570 με 530 Ma). Αναφορικά με το πρώτο σενάριο, η Ορογένεση της Κούουνγκα του δεύτερου σεναρίου είναι δύο συνομήλικα γεγονότα: οι συγκρούσεις μεταξύ της Ινδίας και της Αυστραλίας-Ανατολικής Ανταρκτικής και της Αζανίας και της Ινδίας. Επιπλέον, οι δύο ορογενέσεις του τελευταίου σεναρίου τέμνονται στη Μαδαγασκάρη, την προτεινόμενη τοποθεσία της σύγκρουσης Αζανίας-Ινδίας. Αυτό το τμήμα της ορογένεσης Κούουνγκα έχει μετονομαστεί σε Ορογένεση της Μαδαγασκάρης. Η ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό μιας τεράστιας οροσειράς, γνωστής ως Υπερβουνό, η οποία ήταν πάνω από 8000 χιλιόμετρα μήκος και 1000 χιλιόμετρα πλάτος. Η εναπόθεση ιζημάτων από αυτή την οροσειρά, ξεπέρασε τα 100 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα, διήρκεσε για 260 εκατομμύρια χρόνια και συνέπεσε με την έκρηξη της Κάμβριας, την ξαφνική ακτινοβολία ζωικής (Μεταζωικής) ζωής (π. 550 Ma). Αυτές οι άνευ προηγουμένου ιζηματογενείς εναποθέσεις, πιθανώς κατέστησαν δυνατή τη διαφοροποίηση της πρώιμης ανάπτυξης των ζώων. Η ορογένεση διαβρώθηκε σε τέτοιο βαθμό που από την εποχή των Ορδοβίκων είχε ισοπεδωθεί σε μια επίπεδη επιφάνεια στην Αιθιοπία.
Ιωάννα του Γύλιχ

Η Ιωάννα, γερμ.: Johanna von Jülich (απεβ. το 1394) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν κόρη του δούκα του Γύλιχ και με τον γάμο της έγινε κυρία του Άρκελ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Γουλιέλμου Β΄ δούκα του Γύλιχ και της Μαρίας των Βάσενμπεργκ, κόρης του Ρέγκιναλντ Β΄ δούκα του Χέλρε. Αδέλφια της ήταν ο Γουλιέλμος Γ΄ δούκας των Γύλιχ & Χέλρε και ο Ράιναλντ Δ΄ δούκας των Γύλιχ & Χέλρε. Και οι δύο ήταν άγαμοι, έτσι η Ιωάννα διεκδίκησε τα δύο δουκάτα. Τα αξίωσε και ο ανιψιός τους Αδόλφος δούκας του Μπεργκ. Τελικά το Χέλρε περιήλθε στην κόρη τής Ιωάννας (τη Μαρία, που το παραχώρησε στον γιο της Άρνολντ) και το Γύλιχ στον Αδόλφο. Το 1376 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ κύριο του Άρκελ (Arkel) (1362-1428) και είχαν παιδιά: Γουλιέλμος (απεβ. 1 Δεκεμβρίου 1417 στο Γκόρινχεμ), κύριος του Άρκελ. Μαρία (απεβ. 1415, στο Έισελσταϊν), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ κύριο του Έχμοντ. Άρνολντ 1410-1473, δούκας του Χέλρε. Έτσι το Χέλρε πέρασε στον Οίκο του Έχμοντ.
Αλλεργιολόγος

Ο αλλεργιολόγος είναι ιατρός που έχει την ειδικότητα της αλλεργιολογίας που ασχολείται με καταστάσεις όπως άσθμα, έκζεμα και αλλεργική ρινίτιδα - ανοσολογικές αντιδράσεις εξαιτίας τεχνητής ή φυσικής προέλευσης αλλεργιογόνων, που βρίσκονται στο νερό, την τροφή, ή τον αέρα.

 Πτυχίο ιατρικής ελληνικού πανεπιστημίου ή αναγνωρισμένου πανεπιστημίου της αλλοδαπής προαπαιτείται για την άσκηση στην Αλλεργιολογία. Η ειδικότητα συνίσταται χρονικά από 2 έτη στη Βασική Εκπαίδευση (Παθολογία και Παιδιατρική), 3 έτη στην Ειδική Εκπαίδευση (Ανοσολογία κλινικοεργαστηριακή, Εργαστήριο Φυσιολογίας της Αναπνοής, και Δερματολογία), και 2 έτη στην Κλινική Αλλεργιολογία (ενηλίκων και παίδων).
Ιωάννα της Γαλλίας (1435-1482)

H Ιωάννα, γαλλ. Joan (4 Μαΐου 1435 - 1482) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπουρμπόν.

 Ήταν η 3η (επιζήσασα) κόρη τού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού. Παντρεύτηκε το 1447 τον Ιωάννη Β΄ δούκα του Μπουρμπόν· δεν απέκτησαν τέκνα. Hanawalt, Barbara (1998). The Middle Ages: An Illustrated History. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-510359-9. Vale, M. (1 October 1974). Charles VII. University of California Press. ISBN 978-0-520-02787-9.
Μεγαλακρία

Η μεγαλακρία ή ακρομεγαλία είναι πάθηση των ενηλίκων που προκαλείται από τη, σε υπερβολικό βαθμό, έκκριση της αυξητικής ορμόνης. Η ορμόνη προέρχεται από τα σωματοτρόπα αδενώματα του εγκεφάλου, που είναι καλοήθεις όγκοι οι οποίοι αναπτύσσονται στην πρόσθια υπόφυση.

 Η ετυμολογία του όρου προέρχεται από τις λέξεις: "μεγάλος" + "άκρος", και σημαίνει μεγέθυνση των άκρων (δηλαδή των χεριών, των ποδιών, αλλά και του προσώπου). Ο αγγλικός όρος acromegaly είναι ένα γλωσσικό δάνειο από την ελληνική γλώσσα. Από την ετυμολογία του όρου διαπιστώνεται και η σχέση με τον γιγαντισμό: Όταν ένα σωματοτρόπο αδένωμα αναπτυχθεί σε ένα παιδί (που δεν έχει περάσει την εφηβική ηλικία), τότε η νόσος που προκαλείται λέγεται "γιγαντισμός" και προκαλεί πολύ πιο εντυπωσιακές εξωτερικές αλλαγές. Αντίθετα, όταν ένα τέτοιο αδένωμα αρχίζει να εκκρίνει την ορμόνη αφού έχει επιτευχθεί το τελικό ύψος (σε έναν ενήλικα), τότε οι διαφορές είναι εντοπισμένες και προκαλούν τη μεγαλακρία. Σε αυτήν την περίπτωση, τη διάγνωση βοηθά η μελέτη μιας παλαιότερης φωτογραφίας του ασθενούς (τα πιο χαρακτηριστικά σημεία που συνήθως εντοπίζονται είναι η μεγέθυνση της γλώσσας και των υπερόφρυων τόξων και η αύξηση της διαμέτρου των δακτύλων). Τα συμπτώματα της πάθησης και η αντιμετώπισή της μοιάζουν με αυτά του γιγαντισμού. Ωστόσο, στην μεγαλακρία οι αλλαγές είναι λιγότερο εμφανείς και το ύψος του ατόμου δεν αυξάνει. McPhee, "Παθολογική φυσιολογία", ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, 2η έκδοση, 2000. ISBN 960-372-035-6
Κινεζικός νεροδράκοντας

Ο Κινεζικός νεροδράκοντας (Physignathus cocincinus), είναι ένα είδος σαύρας της οικογένειας Agamidae που προέρχεται από την Κίνα και την ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία. Είναι γνωστός και ως Ασιατικός δράκος του νερού, Ταϊλανδέζικος δράκος του νερού και ως Πράσινος δράκος του νερού.

 Οι Κινεζικοί Νεροδράκοντες μπορούν να μεγαλώσουν μέχρι 1 m (3,3 πόδια) σε συνολικό μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς, και μπορούν να ζήσουν 10 έως 15 χρόνια. Το χρώμα τους κυμαίνεται από σκούρο έως ανοιχτό πράσινο, ή μωβ με πορτοκαλί κοιλιά. Στο σώμα υπάρχουν διαγώνιες λωρίδες πράσινου ή τιρκουάζ, ενώ η ουρά φέρει από τη μέση έως το τέλος της πράσινες και άσπρες λωρίδες. Η κοιλιακή επιφάνεια των δράκων αυτών μπορεί να είναι λευκή, υπόλευκη, ανοιχτό πράσινο ή ανοιχτό κίτρινο. Ο λαιμός τους μπορεί να είναι πολύχρωμος (μπλε και μωβ, ή ροδακινί), μονόχρωμος ή με ρίγες. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν πιο τριγωνικά κεφάλια από τα θηλυκά, αναπτύσσουν μεγαλύτερα λοφία και είναι γενικά μεγαλύτερου μεγέθους. Η ουρά, η οποία αντιπροσωπεύει λίγο παραπάνω από τα δύο τρίτα του συνολικού μήκους του σώματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο, για ισορροπία και ως βοηθητικό για τη κολύμβηση. Όπως πολλά άλλα ερπετά, ο Κινεζικός νεροδράκοντας έχει ένα μικρό, ιριδίζον, φωτοευαίσθητο σημείο μεταξύ των ματιών του που αναφέρεται ως parietal eye (ή το τρίτο μάτι) το οποίο πιστεύεται ότι βοηθάει στη θερμορύθμιση του σώματός του, ανιχνεύοντας διαφορές στο φως ώστε να μπορεί να λιάζεται και να αναζητάει καταφύγιο μετά το ηλιοβασίλεμα. Δεδομένου ότι αναγνωρίζει τις διαφορές στο φως, το τρίτο μάτι μπορεί επίσης να βοηθάει τη σαύρα στο να αποφεύγει αρπακτικά πουλιά καθώς και να την ξυπνάει ακόμη και με μικρές αλλαγές της έντασης του φωτός. Οι Κινεζικοί Νεροδράκοντες συναντώνται στα πεδινά και τα ορεινά δάση της νότιας Κίνας και της νοτιοανατολικής Ασίας (Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Λάος, Καμπότζη και Βιρμανία), συνήθως στις όχθες ρυακιών και λιμνών γλυκού νερού. Δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας και περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στα δέντρα ή τα φυτά. Όταν απειληθούν,πέφτουν από τα δέντρα στο νερό και κολυμπούν με ασφάλεια ή παραμένουν βυθισμένοι για έως και 90 λεπτά. Ζουν σε περιοχές με μέσο επίπεδο υγρασίας 40-80% και θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 80 έως 90 ° F (26-32 ° C). Η διατροφή του νεροδράκου αποτελείται κυρίως από έντομα, μικρά ψάρια, θηλαστικά ή ερπετά, αλλά και από φυτά. "Chinese Water Dragon". World Association of Zoos and Aquariums. "Reptiles & Amphibians Facts Sheets: Chinese Water Dragon". National Zoological Park.
Ορχάν

Ο Ορχάν ή Ορχάν Γαζής (Γαζής= πολεμιστής), (τουρκ. Orhan Ghazi, 1281; - Μάρτιος 1362) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1326 μέχρι τον θάνατό του το 1362.

 Ήταν πρωτότοκος γιος του ιδρυτή του Οίκου των Οσμανιδών Οσμάν Α΄. Ο Ορχάν ανήλθε στην εξουσία το 1326, μετά το θάνατο του πατέρα του. Κατέλαβε τη Νίκαια και την Προύσα, την οποία έκανε και πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας του. Το 1337 κατέλαβε την Νικομήδεια και τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκε στις ακτές του Βοσπόρου, όπου οι ίδιοι οι Βυζαντινοί τον βοήθησαν να περάσει απέναντι, ενισχύοντας έτσι τις επεκτατικές του βλέψεις. Υποστήριξε τον Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνό στην διαμάχη του με τους Σέρβους και τού παραχωρήθηκε ως σύζυγος η 13χρονη κόρη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Θεοδώρα Μαρία, καθώς και ένα φρούριο στην Ευρωπαϊκή ακτή των Δαρδανελίων. Το 1354 κατέλαβε την Καλλίπολη και το Διδυμότειχο θέτοντας τις βάσεις της οθωμανικής κυριαρχίας στη Βαλκανική Χερσόνησο. Ήταν επίσης ο πρώτος που καθιέρωσε θεσμούς διοίκησης, σε συνεργασία με το μεγάλο βεζίρη (και αδελφό του) Αλαεντίν. Έκοψε τα πρώτα νομίσματα, ίδρυσε το πρώτο νομισματοκοπείο στην Προύσα, κατασκεύασε πολλά τζαμιά και σχολεία, ίδρυσε το τάγμα των Γενίτσαρων κ.ά. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο πρωτότοκος γιος του Σουλεϊμάν Πασάς έπεσε από το άλογό του και πέθανε. Σύζυγοι Νιλουφέρ Βαλιντέ Χατούν Ασπορτσά Χατούν Θεοδώρα Χατούν Εφταντισέ Χατούν Γιοι Σουλεϊμάν Πασάς (1316-1350/57), γιος της Νιλουφέρ Χατούν Μουράτ Α΄ (1326-1389), γιος της Νιλουφέρ Χατούν Ηγεμόνας Χαλίλ (1346-1362), γιος της Θεοδώρας Χατούν Ηγεμόνας Κασίμ (?-?), γιος της Νιλουφέρ Χατούν Ηγεμόνας Ιμπραήμ (?-?), γιος της Ασπορτσά ΧατούνΗγεμόνας Εγιούπ (?-?)Κόρες Φατμά Χατούν (?-?), κόρη της Ασπορτσά Χατούν Χατιτζέ Χατούν (?-?) Πέθανε το 1362 σε ηλικια 81 ετών στην Προύσα από τη λύπη για το θάνατο του γιου του, Σουλεϊμάν Πασά. Τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Μουράτ Α΄.
Λάμπρος Βασιλόπουλος

Ο Λάμπρος Βασιλόπουλος (25 Μαρτίου 1973) είναι Έλληνας πρωταθλητής και ολυμπιονίκης της ποδηλασίας πίστας. Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 στην Πάτρα και είναι ανθυπολοχαγός αλλά και ιδιοκτήτης ΠΡΟΠΟ στην Πάτρα. Ξεκίνησε την ποδηλασία το 1986 και είναι αθλητής του Ποδηλατικού Ομίλου Πάτρας. Ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας, ως το 2004.

 3ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 1995 στο Ολυμπιακό σπριντ 2ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 1996 στο Ολυμπιακό σπριντ 1ος Παγκόσμιο Κύπελλο πίστας Κάλι Κολομβίας 1997 στο Ολυμπιακό σπριντ 1ος Παγκόσμιο Κύπελλο πίστας ΗΠΑ 1997 στο Ολυμπιακό σπριντ 1ος Παγκόσμιο Κύπελλο πίστας Αθήνα 1997 στο Ολυμπιακό σπριντ 3ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 1997 στο Ολυμπιακό σπριντ 3ος Παγκόσμιο κύπελλο το 2000 στο Ολυμπιακό σπριντ 3ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 2001 στο Ολυμπιακό σπριντ 3ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 2003 στο Ολυμπιακό σπριντ 5ος Παγκόσμιο Κύπελλο 1993 200 μέτρα ταχύτητας 200 μέτρα ταχύτητας Κύπελλο Πίστας 1994 Πανελλήνιο ρεκόρ (το κατέριψε δύο φορές) 200 μέτρα ταχύτητας Παγκόσμιο Κύπελλο 1995 Πανελλήνιο ρεκόρ (το κατέριψε δύο φορές) 4ος Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πίστας 1995 Ολυμπιακό σπριντ 4ος Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πίστας 1996 Ολυμπιακό σπριντ 13ος Ολυμπιακοί αγώνες 1996 στα 200μ ταχύτητας. 4ος Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πίστας 1997 Ολυμπιακό σπριντ 4ος Παγκόσμιο πρωτάθλημα πίστας το 1999 στα 200 μέτρα ταχύτητας 4ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 1999 στο Ολυμπιακό σπριντ 4ος Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πίστας το 2000 στο Ολυμπιακό σπριντ 4ος Ολυμπιακοί αγώνες 2000 στο Ολυμπιακό σπριντ Βιογραφικό του Βασιλόπουλου στην Ολυμπιάδα του Σίνδνευ Το βιογραφικό του στον Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών
Ρακέτες στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Οι ρακέτες (αγγλ.: rackets ή hard rackets και αμερικ.: racquets) είναι ένα άθλημα παρόμοιο με την πιο διαδεδομένη τοιχοσφαίριση (squash). Υπήρξε ολυμπιακό άθλημα μόνο στην Ολυμπιάδα του 1908 στο Λονδίνο. Στη συνέχεια αφαιρέθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα.

 Στη μοναδική Ολυμπιάδα που διεξήχθη έγιναν δύο αγωνίσματα: Ατομικό ανδρών Διπλό ανδρώνΣυμμετείχαν επτά αθλητές, όλοι από τη Μεγάλη Βρετανία. Αξιοσημείωτο είναι πως όλοι οι συμμετέχοντες πήραν κάποιο μετάλλιο. Λονδίνο 1908 Ατομικό ανδρών Ίβαν Νόελ Χένρι Λιφ Τζον Τζέικομπ Άστορ Χένρι ΜπρούεμΔιπλό ανδρών Βέιν Πένελ, Τζον Τζέικομπ Άστορ Έντμουντ Μπέρι, Σεσίλ Μπράουνινγκ Ίβαν Νόελ, Χένρι Λιφ
Αγαρδίτης

Ο αγαρδίτης (αγγλ. agardite) είναι ένυδρο αρσενικικό ορυκτό του χαλκού και των σπανίων γαιών, κυρίως δημητρίου και υττρίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου γεωλόγου Ζυλ Αγκάρ (Jules Agard), προϊσταμένου του Γραφείου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών της Ορλεάνης (Γαλλία).

 Είναι δευτερογενές ορυκτό, ανευρισκόμενο στη ζώνη οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευμάτων και, σε μικρές ποσότητες, στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών εξαλλοιώσεων εμπλουτισμένων λατυποπαγών και πολυμεταλλικών μεταλλικών αποθέσεων. Σχετίζεται με φθορίτη, βαρύτη, αζουρίτη, μαλαχίτη, βαναδινίτη, χρυσόκολλα, αδαμίτη, σμιθσονίτη, αουριχαλκίτη, γιββσίτη, χαλαζία και ασβεστίτη. Αν ανευρεθεί σε σημαντικές ποσότητες, χρησιμοποιείται ως ελάσσον μετάλλευμα σπανίων γαιών, είναι όμως περιζήτητο δείγμα από συλλέκτες ορυκτών. Ανευρίσκεται στη Γερμανία (ορυχείο Clara - Grube Clara, Wolfach, Μέλας Δρυμός) και Σαξονία, στη Γαλλία, στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, στη Βρετανία (Κορνουάλλη, παραλλαγή πλουσιότερη σε νεοδύμιο, Κάμπρια και Ουαλία), στη Σαρδηνία (ορυχείο Santa Duchessa, επίσης πλούσιος σε νεοδύμιο και με το δημήτριο να υπερτερεί απέναντι στο λανθάνιο), την Αυστραλία (Νέα Νότια Ουαλία), την Ιαπωνία και το Tsumeb της Ναμίμπια. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα ορυχεία της περιοχής Καμάριζα στα μεταλλεία Λαυρίου. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Mineralien Atlas Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana: Manual of Mineralogy and Lithology, mariachokolata@live.comContaining the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Κριεζά Εύβοιας

Τα Κριεζά είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 616 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μ. στην άκρη εύφορης πεδιάδας βόρεια της λίμνης Δύστου.

 Βόρεια του οικισμού έχουν βρεθεί οψιδιανός και λεπίδες, οι οποίες υποδεικνύουν την ύπαρξη νεολιθικού οικισμού στην περιοχή. Δυτικά των Κριεζών, εκεί όπου βρίσκεται ναός της Παναγίας, έχουν βρεθεί λείψανα κτιρίων και όστρακα τα οποία χρονολογούνται στην όψιμη εποχή της χαλκοκρατίας.Σύμφωνα με μία άποψη το όνομα του χωριού οφείλεται στην εγκατάσταση Αρβανιτών στην περιοχή. Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό βρισκόταν αρχικά στη θέση Σόχωρα και λεγόταν Κοτσανάδες. Στη θέση αυτή σήμερα βρίσκονται ίχνη παλιού οικισμού και σώζονται τα εξωκλήσια Άγιος Ιωάννης, Άγιος Κωνσταντίνος και Άγιοι Απόστολοι. Το Πανωχώρι δημιουργήθηκε μετά την Ενετοκρατία από κατοίκους του πρώτου οικισμού.Στο χωριό υπήρχε ενετικός πύργος από τον οποίο σήμερα σώζονται μόνο ερείπια. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Krieziya. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 20 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.Το 1836 τα Κριεζά προσαρτήθηκαν στον δήμο Δυστίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία περιλάμβανε επίσης το χωριό Ζαπάντι (Δροσιά μετά το 1954). Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων, του οποίου ορίστηκε έδρα, και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ

Ο Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ (Mirziyoyev Shavkat Miromonovich, 24 Ιουλίου 1957) είναι Ουζμπέκος πολιτικός, Πρόεδρος από τον Σεπτέμβριο του 2016 και πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από το 2003 ως τον Δεκέμβριο του 2016. Τον Οκτώβριο του 2021 επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας.

 Γεννήθηκε το 1957. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ισλάμ Καρίμοφ στις 12 Δεκεμβρίου 2003 και εγκρίθηκε ο διορισμός του από το Κοινοβούλιο του Ουζμπεκιστάν. Αντικατέστησε τον απολυθέντα Πρωθυπουργό Ουτκίρ Σουλτανόφ. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2006 συναντήθηκε με τον ομόλογό του της Νότιας Κορέας στην Τασκένδη. Εκεί υπεγράφησαν πολλές συμφωνίες, ανάμεσα στις οποίες μία που αφορά την αποστολή 300 τόνων απεμπλουτισμένου ουρανίου από το Ουζμπεκιστάν στη Νότια Κορέα από τo 2010 ως το 2014.Μετά τον θάνατο του προέδρου Ισλάμ Καρίμοφ, τον Σεπτέμβριο του 2016, ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος. Ο μεταβατικός πρόεδρος Μιρζιγιάγιεφ κέρδισε τις εκλογές του 2016 με το 88,6% των ψήφων. Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν από το περιοδικό the Economist ως απάτη, και από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ως έλλειψη "πραγματικής επιλογής".Ο Σαβκάτ κέρδισε δεύτερη θητεία με ποσοστό 80,1% στις προεδρικές εκλογές του 2021. Σύντομο προφίλ
Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου

Η Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Πάφου στην Κύπρο. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται στην κοινότητα Άγιος Νικόλαος Πάφου, ενώ μικρό μέρος της βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων της κοινότητας Αρμίνου.

 Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε χωμάτινο φράγμα με κεντρικό αργιλικό πυρήνα, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1995 και ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1998. Τον ίδιο μήνα λειτούργησε και η τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρας).Η Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου έχει χωρητικότητα 4,3 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Διαρίζο. Η Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί τρεις λειτουργίες: α) εκτροπή, μέσω σήραγγας, 15,7 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού το χρόνο προς την Τεχνητή Λίμνη Κούρη, β) η παροχή νερού για άρδευση των παραποτάμιων περιοχών και γ) ο εμπλουτισμός του υπόγειου υδροφορέα κατάντι του φράγματος.Η Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου αποτελεί μέρος του Σχεδίου Νότιου Αγωγού.Η Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου υπερχείλισε τέσσερις φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα: 19 Δεκεμβρίου 20126 Ιανουαρίου 201515 Ιανουαρίου 2019 7 Ιανουαρίου 2020Η Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: ιριδίζουσα πέστροφα, καφετιά πέστροφα, κυπρίνος, κουνουπιέρης, κοκκινοφτέρα, βλίκα και ηλιόψαρο. Κατάλογος φραγμάτων και τεχνητών λιμνών της Κύπρου «Φράγμα Αρμίνου» (PDF). Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2020. «Φράγματα της Κύπρου» (PDF). Λευκωσία: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. 2009. σελ. 99. ISBN 978-9963-38-680-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων: Κατάλογος φραγμάτων». www.moa.gov.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019. «Φράγμα Αρμίνου». 14 Ιουνίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2020.
Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ

Η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ (λατινικά: Archidioecesis Ancoragiensis‎, αγγλικά: Archdiocese of Anchorage‎) είναι μια εκκλησιαστική περιοχή ή διοίκηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στις βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία αποτελείται από διάφορα διαμερίσματα και επαρχίες της πολιτείας της Αλάσκας. Η Αρχιεπισκοπή διοικείται από έναν ιεράρχη Αρχιεπίσκοπο, πάστορα της μητέρας εκκλησίας στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Οικογένειας του Άνκορεϊτζ.

 Η Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ σχηματίστηκε στις 22 Ιανουαρίου 1966 από τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄. Οι περιοχές που περιλήφθηκαν στα εδάφη της Αρχιεπισκοπής προήλθαν από την Μητρόπολη του Τζούνο. Ο αυξανόμενος πληθυσμός του Άνκορεϊτζ και η συνεχής ανάπτυξη της κοινότητας δικαιολογούσαν τη δημιουργία μιας νέας Αρχιεπισκοπής στην πόλη σε αντίθεση με την μετατροπή της ήδη υπάρχουσας Μητρόπολης του Τζούνο σε αυτή τη θέση. Η Αρχιεπισκοπή έχει δεχτεί αρκετές επισκέψεις από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, με πιο χαρακτηριστική εκείνη του 1981, όταν λειτούργησε στο κεντρικό πάρκο του Άνκορεϊτζ ενώπιον 100.000 ατόμων. Οι παρακάτω έχουν αποτελέσει Αρχιεπίσκοποι του Άνκορεϊτζ από την ίδρυση της Αρχιεπισκοπής το 1966: Ιωσήφ Ράιαν (1966–1975) Φραγκίσκος Θωμάς Χάρλεϊ (1976–2001) Ρογήρος Λαυρέντιος Σβιτς (2001–2016) Παύλος Ετιέν (2016–2019) Ιερή Ακαδημία Ρόδων, Άνκορεϊτζ Σχολείο Λούμεν Κρίστι, Άνκορεϊτζ Η Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ εκδίδει μια μηνιαία εφημερίδα την «Καθολική Άγκυρα», η οποία έχει περίπου 11.000 συνδρομητές. Η εφημερίδα εκδίδεται από τον Απρίλιο του 1999. Η εκκλησιαστική επαρχία του Άνκορεϊτζ περιλαμβάνει το σύνολο της πολιτείας της Αλάσκας καθώς και τις παρακάτω διοικήσεις: Μητρόπολη του Φέρμπανκς Μητρόπολη του Τζούνο Roman Catholic Archdiocese of Anchorage Official Site Αρχειοθετήθηκε 2006-12-05 στο Wayback Machine. Catholic Social Services Alaska
Γουαμπάνα

Η Γουαμπάνα (αγγλικά: Wabana) είναι πόλη του Καναδά και η μεγαλύτερη, και η μόνη ενσωματωμένη, κοινότητα στο νησί Μπελ στην επαρχία της Νέας Γης και Λαμπραντόρ.

 Η πόλη βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού και ενσωματώθηκε το 1950. Το έδαφος του νησιού Μπελ περιέχει κόκκινο αιματίτη ή σιδηρομετάλλευμα και αυτός ο πόρος ήταν ο κύριος λόγος για την ανάπτυξη της Γουαμπάνα. Ο πληθυσμός της Γουαμπάνα κορυφώθηκε στους 8.026 κατοίκους το 1961. Από το κλείσιμο των ορυχείων το 1966, ο πληθυσμός μειώθηκε σταθερά, με την απογραφή του 2016 να αναφέρει πληθυσμό 2.146 κατοίκων στην κοινότητα.
Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής

Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής (γαλλικός τίτλος: Le Petit Bleu de la côte ouest) είναι νουάρ μυθιστόρημα του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ που δημοσιεύτηκε το 1976 στη συλλογή Μαύρη Σειρά των εκδόσεων Γκαλιμάρ.

 Ο Ζωρζ Ζερφώ, στέλεχος εταιρείας πωλήσεων ζει στο Παρίσι μονότονα με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Μια μέρα, στις τρεις το πρωί, καθώς τρέχει με 145 χιλιόμετρα την ώρα στον εξωτερικό περιφερειακό του Παρισιού ακούγοντας τζαζ, γίνεται μάρτυρας ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος. Μεταφέρει τον τραυματισμένο οδηγό στο νοσοκομείο ανώνυμα και αργότερα μαθαίνει ότι στην πραγματικότητα το θύμα σκοτώθηκε από πυροβολισμό. Σύντομα πηγαίνει διακοπές με την οικογένειά του στη νότια Γαλλία, όπου δύο άνδρες προσπαθούν να τον σκοτώσουν ενώ κολυμπάει, χωρίς να ξέρει την αιτία. Καταφέρνει να σωθεί, σοκαρισμένος αφήνει την οικογένειά του εκεί και επιστρέφει στο Παρίσι όπου δανείζεται ένα αυτόματο πιστόλι από έναν φίλο του. Οι διώκτες του τον βρίσκουν καθώς οδηγεί στον αυτοκινητόδρομο. Μια αιματηρή συνάντηση γίνεται σε ένα βενζινάδικο όπου δύο δολοφόνοι προσπαθούν πάλι να τον δολοφονήσουν. Για να σωθεί, ο Ζερφώ επιλέγει να φύγει εγκαταλείποντας τα πάντα και κρύβεται σε ένα ορεινό σαλέ. Ακολουθούν διάφορες απόπειρες δολοφονίας, φυγή και καταδίωξη στο δάσος. Ο Ζερφώ ακολουθεί μια σειρά από στοιχεία που τελικά τον οδηγούν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Το βιβλίο δεν έχει ευτυχισμένο τέλος. Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής απεικονίζει τη γαλλική κοινωνία της δεκαετίας του 1970 με φόντο μια σκοτεινή ιστορία καταδίωξης. Είναι μια ελαφρώς ειρωνική και ιδιόμορφη ιστορία της ζωής ενός ανθρώπου σε βαθιά κρίση, αντανάκλαση της κρίσης του κόσμου που τον περιβάλλει. Η μεταβαλλόμενη ψυχολογία ενός απλού ανθρώπου που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο του θανάτου, η καθημερινή ζωή των χαρακτήρων, ο τρόπος ζωής τους, τα περιουσιακά τους στοιχεία και το περιβάλλον τους, όλα περιγράφονται με ανατομική λεπτομέρεια (ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ ήταν υπέρμαχος ενός είδους συμπεριφορισμού στη λογοτεχνία που τον φέρνει κοντά σε συγγραφείς όπως ο Ζολά και ο Στάινμπεκ), και δημιουργούν την εντύπωση μιας ανατομής δίνοντας τις λεπτομέρειες ενός τόπου εγκλήματος. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η δύναμη του μυθιστορήματος: παρουσιάζει τις ζωές των χαρακτήρων ως σκηνή εγκλήματος, πριν από τη διάπραξη του εγκλήματος. Η ένταση ανεβαίνει και ο αναγνώστης αισθάνεται ότι κάτι πρόκειται να συμβεί.Χαρακτηριστικά του βιβλίου: οι αναφορές στη τζαζ της Δυτικής Ακτής και κυρίως η γραφή του Μανσέτ που περιγράφει μόνο γεγονότα αφήνοντας τον αναγνώστη να καταλάβει ό,τι δεν λέγεται. Εκδόσεις Άγρα, 2021 με τίτλο Το Μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής, σε μετάφραση Θεόδωρου Τσαπακίδη. Εκδόσεις Βαβέλ, εικονογραφημένο το Μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής με σκίτσα του Ζακ Ταρντί. Το 1980 το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον γαλλικό κινηματογράφο (ελληνικός τίτλος: 3 φορές σκληρός), σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ, με τον Αλέν Ντελόν στον ρόλο του Ζερφώ, του οποίου το μικρό όνομα άλλαξε σε Μισέλ για την κινηματογραφική μεταφορά.
Ελισάβετ της Κλέβης

Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von der Mar(c)k (1378 - 1424) από τον Οίκο τού Λα Μαρκ ήταν κόρη τού κόμη της Κλέβης & τού Λα Μαρκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία τού Φάλκενμπουργκ και μετά δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη τού Αδόλφου Γ΄ κόμη της Κλέβης & τού Λα Μαρκ και της Μαργαρίτας των Γύλιχ, κόρης τού Γκέρχαρντ ΣΤ΄ κόμη τού Μπέργκ και τού Ράβενσμπεργκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1393 τον Ρέγκιναλντ κύριο τού Φάλκενμπουργκ. Αυτός απεβίωσε το 1396. Το 1401 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο, με τον Στέφανο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους της. Marek, Miroslav (2009-02-14). "Cleves 5". Genealogy.euweb.cz. Retrieved 2011-04-16.
Α.Ο. Περιστερίου

Ο Αθλητικός Όμιλος Περιστερίου είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Περιστέρι Αττικής. Ιδρύθηκε το 1967 έπειτα από συγχώνευση τριών παλιών ομάδων του αθηναϊκού προαστίου: της «Θύελλας Περιστερίου», του «Α.Ο. Ταξιαρχών» και του «Εθνικού Περιστερίου». Έχει χρώματα κόκκινο και μαύρο και έμβλημα το περιστέρι.Αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών και έχει παρουσίες στην Δ΄ Εθνική και μια συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική τη σεζόν 2013-14. Στο παρελθόν διατηρούσε και γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου, με επιτυχημένη παρουσία στην Α΄ Εθνική και στη Β΄ Εθνική τη δεκαετία '90.

 Ως έδρα χρησιμοποιούσε το Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου αλλά από το 2005 που ο Ατρόμητος Αθηνών επανήλθε στην Α΄ Εθνική μετακόμισε στο γήπεδο του Ηφαίστου. Στόχος της ομάδας είναι η κατασκευή δικού της γηπέδου στην περιοχή Τσαλαβούτα, όπου βρίσκεται το προπονητήριό της Η Θύελλα και ο ΑΟ Ταξιαρχών ήταν προπολεμικά ποδοσφαιρικά σωματεία του Περιστερίου. Στη Θύελλα είχε ξεκινήσει την καριέρα του ο μετέπειτα διεθνής ποδοσφαιριστής Μπάμπης Δρόσος, ο οποίος στη συνέχεια έπαιξε και στον ΑΟ Ταξιαρχών ως το 1944, πριν πάει στον Ατρόμητο και στον Ολυμπιακό, όπου έκανε μεγάλη καριέρα από το 1948 ως το 1958. 1981-82: Πρωταθλητής Β' Κατηγορίας ΕΠΣ Αθήνας 1982: Κυπελλούχος ΕΠΣ Αθήνας, ημιτελικά Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών. 1992: Πρωταθλητής ΕΠΣ Αθήνας (όμιλος). Άνοδος στη Δ΄ Εθνική. 2009-10: Πρωταθλητής ΕΠΣ Αθήνας (1ος όμιλος). Άνοδος στη Δ΄ Εθνική. 2012–13: Εκταθλητής Δ' Εθνικής (8ος όμιλος). Άνοδος στη Γ΄ Εθνική. Κατά τη δεκαετία του '90 ο ΑΟ Περιστερίου είχε γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία πρωταγωνίστησε στη Β΄ Εθνική και κατέκτησε τρεις φορές το πρωτάθλημα του ομίλου της. Το 1995-96 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική και τερμάτισε στην 11η (προτελευταία θέση), με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Ήταν σε δράση ως τη σεζόν 1999-2000. Ανδρική ομάδα Πρωταθλητής ΕΠΣ Αθήνας: 1992-93, 2009-10 Κύπελλο ΕΠΣ Αθήνας: 1982. Πρωταθλητής Β' Κατηγορίας ΕΠΣ Αθήνας: 1982. Άνοδος στη Γ΄ Εθνική: 2013. Γυναικεία ομάδα Πρωταθλήτρια ομίλων περιφερειακού (Β΄ Εθνικής): 1995, 1997, 1998. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-04-16 στο Wayback Machine. ΕΠΣΑ womensoccer.com