IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
287

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 287 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 287 (CCLXXXVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλερίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1040 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 287 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Οι Αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Μαξιμιανός γίνονται Ρωμαίοι Πρόξενοι. Ο Διοκλητιανός υπογράφει μία συνθήκη ειρήνης με τον βασιλιά Βαράμη Β΄ της Περσίας και αποκαθιστά τον Τιριδάτη Α΄ ως βασιλιά της Αρμενίας. Ο Διοκλητιανός αναδιοργανώνει το Μεσοποτάμιο συνοριοφυλάκιο και οχυρώνει την πόλη του Κιρκεσίου (σημερινού Αλ-Μπυσαϋρά) στον Ευφράτη Ποταμό. Σεπτέμβριος - Αρχίζει η πρώτη Ινδικτιώνα. 20 Ιανουαρίου - Άγιος Σεβαστιανός, μάρτυρας Άγιος Μαυρίκιος, Χριστιανός στρατιώτης (εκτελέστηκε) Άγιοι Βικτωρικός, Φουσιανός και Γεντιανός, μάρτυρες
Βάλμιερα

Η Βάλμιερα (λετονικά: Valmiera) είναι πόλη στη βόρεια Λετονία περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ρίγας και έχει 25.093 κατοίκους το 2016. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Γκάουγια ενώ απέχει μόλις 50 χλμ. από την Εσθονία.

 Η Βάλμιερα είναι μία από τις παλαιότερες κατοικημένες περιοχές της Λετονίας. Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί πριν από 9.000 χρόνια. Το 1224 η περιοχή περιήλθε στο Τάγμα των Αδελφών του ξίφους, οι οποίοι έχτισαν ένα κάστρο το οποίο είναι σήμερα γνωστό ως Κάστρο της Βάλμιερα. Μετά την Μάχη του Σιαουλάι το 1236 το κάστρο της Βάλμιερα και τα παρακείμενα εδάφη περιήλθαν στο νεοσύστατο Λιβονικό Τάγμα. Η Βάλμιερα αναφέρθηκε πρώτη φορά ως πόλη σε ένα χρονικό που χρονολογείται γύρω στο 1323. Από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης ενώ μετά τον Λιβονικό πόλεμο το 1583 ενσωματώθηκε στο Δουκάτο της Λιβονίας. Το 1622, μετά από τους Πολωνο-Σουηδικούς πολέμους η πόλη περιήλθε στη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, το 1702, η Βάλμιερα καταστράφηκε ολοσχερώς. Η ανάπτυξη της πόλης άρχισε ξανά κατά τον 19ο αιώνα. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η κατασκευή της πρώτης γέφυρας στον ποταμό Γκάουγια το 1865 καθώς επίσης και η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Ρήγα-Αγία Πετρούπολη, το 1899, η οποία περνούσε μέσα από την πόλη. Εθνοτική σύνθεση την 1 Ιανουαρίου του 2015 της Βάλμιερα. Λετονοί: 82,8% (20.989) Ρώσοι: 11,6% (2.946) Λευκορώσοι: 1,8% (451) Άλλοι: 3,8% (958) Η Βάλμιερα έχει φιλοξενήσει τις παρακάτω διοργανώσεις: Βαλτικοί Αγώνες Αγωνισμάτων Ρίψεων (2): 2011, 2014 Σόλνα - Σουηδία, 1991 Βίλγιαλντι - Εσθονία, 1992 Βόρειο Μαρλί - Γαλλία, 1992 Χάλλε (Βεστφαλία) - Γερμανία, 1994 Χέγιε-Τάαστρουπ - Δανία, 1995 Πσκοφ - Ρωσία, 2001 Ζντούνσκα Βόλα - Πολωνία, 2002 Επίσημη ιστοσελίδα της Βάλμιερα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-16 στο Wayback Machine. (Λεττονικά) Τουριστική ιστοσελίδα της Βάλμιερα (Αγγλικά)
Α.Σ. Όμηρος Καλλιμασιάς

Ο Αθλητικός Σύλλογος Καλλιμασιάς «Όμηρος» είναι ιστορικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Καλλιμασιά στη Χίο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1928, χρώματά του αποτελούν το κυανό και το λευκό και έμβλημά του ή προτομή του Ομήρου. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και καλαθοσφαίρισης ανδρών, ενώ στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήματα στίβου, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών.

 Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1928, αρχικά ως μορφωτικός σύλλογος με απότερο σκοπό τη μορφωτική και πνευματική καλλιέργεια των κατοίκων της Καλλιμασιάς. Πρώτος πρόεδρος και εμπνευστής της ιδέας αυτής ήταν ο γιατρός Γεώργιος Σταγκούλης.Τον Αύγουστο του 1931 ιδρύθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα και το 1984 το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου. Η ομάδα του ανδρικού ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου. Το 1994 ήταν φιναλίστ και το 2013 νικητής του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Χίου. Το 2008 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χίου, εκπροσωπώντας την Καλλιμασιά και το νησί στην Δ΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 2008-09. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Καλλιμασιάς «Νίκος Σύλλας». 1 Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Χίου: 2007-081 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χίου: 2012-13Τμήμα καλαθοσφαίρισης κοριτσιών Η ομάδα του τμήματος καλαθοσφαίρισης κοριτσιών συμμετέχει στις διοργανώσεις της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ Χίου και χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες Παγκορασίδες Κορασίδες Νεάνιδες Η ομάδα του τμήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου συμμετέχει στις διοργανώσεις της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. Χίου και υπήρξε ένα από τα πέντε ιδρυτικά της σωματεία. Έχει 1 παρουσία στην Γ΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 1997-98.Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Καμποχώρων. 7 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Χίου: 1996-97, 2000-01, 2001-02, 2002-03, 2003-04, 2014-15, 2018-191 Κύπελλο Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Χίου: 2015-16 Κατά καιρούς, ο σύλλογος λειτούργησε τμήμα στίβου, από το οποίο αναδείχθηκε ο Ολυμπιονίκης δισκοβόλος Νίκος Σύλλας. Επίσημο ιστολόγιο του Συλλόγου
Καπελλασίτης

Ο καπελλασίτης (αγγλ. kapellasite) είναι ένυδρο χλωριούχο ορυκτό του χαλκού και του ψευδαργύρου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Χρήστου Καπέλλα (1938-2004) συλλέκτη και εμπόρου ορυκτών της Καμάριζας στο Λαύριο.

 Σχηματίζεται ως προϊόν εξαλλοιώσεων σε χαλκούχα - ψευδαργυρούχα απορρίμματα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ατακαμίτης, ο χαϊντεΐτης και ο παρατακαμίτης. Ανευρέθη πρώτα στα μεταλλεία Λαυρίου από ομάδα Γερμανών ερευνητών στο ορυχείο Σούνιο αριθ. 19 (φέρει την επωνυμία "Chloridstollen") όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality). Έχει επίσης ανευρεθεί και στα μεταλλευτικά απορρίμματα στην κάμινο Herzog Julius στο Γκόσλαρ των ορέων Χαρτς στην κάτω Σαξονία. Λόγω του χρώματος και της υφής των κρυστάλλων του αλλά και της σπανιότητάς του είναι αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών. Mindat.org Webmineral.com Mineralienatlas Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου Krause W , Bernhardt Η J , Braithwaite R S W , Kolitsch U , Pritchard R , Mineralogical Magazine , 70 (2006) p. 329-340, Kapellasite, Cu3Zn(OH)6Cl2, a new mineral from Lavrion, Greece, and its, crystal structure, Locality: Lavrion, Greece
Ραϊμόν ντυ Πουί

Ο Ραϊμόν ντυ Πουί (Raymond du Puy, 1080 - 1160) ήταν Γάλλος ιππότης, δεύτερος ηγούμενος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, από το 1120 ως το 1160.

 Προερχόταν από την οικογένεια ευγενών de Podio (στα οξιτανικά Del Puech και στα γαλλικά Du Puy), της οποίας διάφοροι συγγραφείς αμφισβητούν την προέλευση τοποθετώντας την είτε στο Ντωφινέ και στην περιοχή του Μονμπράν κοντά στην Βαλάνς, είτε στην Ωβέρνη (οικογένεια Ντυπουί ντε Ντιέν), ή ακόμη στην Λανγκντόκ (οικογένεια Ντυπουί ντε Λα Μπαστίντ). Σύμφωνα με την πρώτη υπόθεση ήταν ο τρίτος γιος του Υγκ ντε Παιν ο οποίος προσχώρησε στα σταυροφορικά στρατεύματα το 1096 με τους 3 γιους του και υπήρξε ένας από τους γενναιότερους βαθμοφόρους στην Παλαιστίνη. Ο Ραϊμόν ντυ Πουί υπήρξε επισήμως ο δεύτερος ηγούμενος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Διαδέχτηκε το 1120 τον Πιέρ-Ζεράρ ντε Μαρτίγκ, ιδρυτή του Τάγματος. Το κατέστησε ένα στρατιωτικό τάγμα, ενώ του έδωσε τα πρώτα δομικά χαρακτηριστικά του.Ο ντυ Πουί αναδιοργάνωσε σε τάξεις το Τάγμα, (αρχικά υπήρχε σε αυτό μονάχα μία: αυτή των Οσπιταλιέρων) και μετέτρεψε τον διαχωρισμό των μελών σε τρεις τάξεις (ιππότες, υπηρέτες και ιερωμένοι). Ο ίδιος διακρίθηκε τιθέμενος επικεφαλής των ιπποτών του με τα κατορθώματά του, ενώ κατέλαβε την Ασκαλόν το 1153. (Γαλλικά) Bertrand Galimard Flavigny (2006) Histoire de l'ordre de Malte, Perrin, Paris Histoire et généalogie de la famille Du Puy-Montbrun dans l'Armorial de Dauphiné; N. Chorier et Grand Armorial de France. Histoire et généalogie de famille de Podio-du Puy Montbrun par Bib.Nat. de France; Dictionnaire de noblesse de France. Dictionnaire Bouillet
Μαρία της Πρωσίας (1855-1888)

H Μαρία (γερμ. Maria von Peußen von Hohenzollern, 14 Σεπτεμβρίου 1855 - 20 Ιουνίου 1888) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του πρίγκιπα της Πρωσίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα των Κάτω Χωρών και μετά πριγκίπισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

 Η Μαρία Ελισάβετ Λουίζα Φρειδερίκη ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και της Μαρίας Άννας, κόρης του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1878 τον Ερρίκο των Κάτω Χωρών. Δεν απέκτησαν απογόνους και το 1879 ο Ερρίκος απεβίωσε. Το 1885 η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Αλβέρτο της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Όλγα Ελισάβετ (1886-1955), παντρεύτηκε τον Καρλ Φρέντερικ, κόμη του Πύκερ-Μπούργκχαους και κύριο του Γκρόντιτς, πολιτικό. Μαρία (1888-1947), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΛΕ΄ Ρόις του Κέστριτς. C. Arnold McNaughton: The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 66. Hereinafter cited as The Book of Kings.
Χριστιανός Αύγουστος του Οϊτίν

Ο Χριστιανός-Αύγουστος, δανικά Christian-August (11 Ιανουαρίου 1673 - 24 Απριλίου 1726) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας του Οϊτίν (Eutin) και επίσκοπος της Λυβέκης. Επίσης κυβερνήτης του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού-Αλβέρτου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Φρειδερίκης-Αμαλίας του Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος Δ΄ διαδέχθηκε το 1695 τον πατέρα τους, ενώ στον Χριστιανό-Αύγουστο δόθηκε το μικρό φέουδο του Οϊτίν και ο τίτλος τού δούκα τού Χόλσταϊν-Οϊτίν. Επίσης ορίστηκε βοηθός Λουθηρανός επίσκοπος της Λυβέκης (1701), πριγκιπάτου υποτελούς στη Γερμανία. Μετά η οικογένειά του κατάφερε να εκλεγεί εκεί επίσκοπος (1706). Το 1702 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Δ΄ και άφησε τον γιο του Κάρολο-Φρειδερίκο δύο ετών. Επίτροποι ανέλαβαν η μητέρα του Χέντβιχ-Σοφία των Βίττελσμπαχ και ο Χριστιανός-Αύγουστος, που εγκαταστάθηκε ως διοικητής. Το 1708 απεβίωσε η Χέντβιχ-Σοφία και ο Χριστιανός-Αύγουστος έμεινε μόνος κυβερνήτης. Το δουκάτο λεηλατήθηκε κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-21). Νυμφεύτηκε το 1704 την Αλμπερτίνα-Φρειδερίκη, κόρη του Φρειδερίκου Ζ΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα: Χέντβιχ-Σοφία-Αυγούστα 1705-1764, ηγουμένη του αββαείου του Χέρφορντ. Κάρολος-Αύγουστος 1706-1727, απεβίωσε 21 ετών. Φρειδερίκη-Αμαλία 1708-1782, μοναχή στο Κβέντλινμπουρκ. Άννα 1709-1758, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο των Βέττιν πρίγκιπα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Αδόλφος-Φρειδερίκος 1710-1771, βασιλιάς της Σουηδίας και πρίγκιπας του Οϊτίν. Φρειδερίκος-Αύγουστος Α΄ 1711-1785, επίσκοπος της Λυβέκης, πρίγκιπας του Οϊτίν και δούκας του Όλντενμπουρκ. Ιωάννα-Ελισάβετ 1712-1760, παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Αύγουστο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ. Κόρη τους ήταν η: Αικατερίνη Β΄ αυτοκράτειρα της Ρωσίας. Γεώργιος Λουδοβίκος 1719-1763, πρίγκιπας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ο γιος του Πέτρος έγινε δούκας του Όλντενμπουρκ.
Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας

Η Βόρεια Μακεδονία είναι χώρα που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη με γεωγραφικές συντεταγμένες 41°50′N 22°00′E, που συνορεύει με το Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία στα βόρεια, τη Βουλγαρία στα ανατολικά, την Ελλάδα στο νότο και την Αλβανία στα δυτικά. Η χώρα αποτελεί μέρος της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας του Βαρδάρη. Η χώρα είναι ένας σημαντικός διάδρομος μεταφοράς από τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη στη Νότια Ευρώπη και το Αιγαίο Πέλαγος. Η Βόρεια Μακεδονία είναι περίκλειστη χώρα, αλλά έχει τρεις μεγάλες φυσικές λίμνες: τη λίμνη Οχρίδα, τη λίμνη Μεγάλη Πρέσπα και τη λίμνη Δοϊράνη. Έχει υδάτινη έκταση 857 τ.χλμ., ενώ η έκταση της είναι 24.856 τ.χλμ.

 Η Βόρεια Μακεδονία έχει ένα μοναδικό κλίμα που εξηγείται από την τοποθεσία και την τοπογραφία της. Το κλίμα των πεδιάδων είναι μεσογειακό σε συνδυασμό με την επίδραση της Μαύρης Θάλασσας. Η χώρα έχει επίσης ηπειρωτικά χαρακτηριστικά, τα οποία τονίζονται από τα βουνά στο νότο που εμποδίζουν τον ζεστό αέρα από το νότο να μετακινηθεί προς τα βόρεια. Αντίθετα, η οροσειρά του Σκάρδου, η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα, εμποδίζοει τους ψυχρούς βόρειους ανέμους. Συνολικά, το βόρειο και το δυτικό τμήμα της χώρας παρομοιάζει με το ηπειρωτικό κλίμα και το νότιο και ανατολικό με το μεσογειακό κλίμα.Η Βόρεια Μακεδονία έχει τέσσερις εποχές, αλλά η διάρκεια των εποχών ποικίλλει ανάλογα με τη γεωγραφία. Η άνοιξη είναι συχνά πολύ σύντομη. Τα καλοκαίρια είναι υποτροπικά και δεν είναι ασυνήθιστο να δούμε θερμοκρασίες πάνω από 40 °C κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ειδικά στις πεδιάδες κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Αξιού, γνωστού και ως Βαρδάρη. Οι χειμώνες, αν και μέτριοι, μπορεί να είναι αρκετά κρύοι. Οι χιονοπτώσεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα είναι συχνές και περιστασιακά έντονες. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του αέρα είναι 11,5 °C, αλλά οι πεδιάδες παρουσιάζουν υψηλότερες θερμοκρασίες, στους 15 °C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, ο οποίος έχει μέση θερμοκρασία 22,2 °C και ο πιο κρύος είναι ο Ιανουάριος, με θερμοκρασία 0,3 °C. Οι μέγιστη και ελάχιστη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στη Βόρεια Μακεδονία μέχρι σήμερα είναι 45,7 °C και −31,5 °C, αντίστοιχα.Οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες στα δυτικά και ανατολικά τμήματα της χώρας, αλλά η θερμοκρασία μειώνεται σημαντικά στην περιοχή του Αξιού. Αυτή η περιοχή βλέπει θερμότερους χειμώνες μέσω του ανέμου Βαρδάρη. Αυτός ο άνεμος ανεβαίνει από τις εκβολές του ποταμού Αξιού και φέρνει ζεστό αέρα. Τα Σκόπια, που θεωρούνται πόλη με χαμηλό υψόμετρο, έχουν κατά μέσο όρο 64 βροχερές ημέρες ετησίως. Ο Οκτώβριος είναι ο πιο υγρός μήνας με 61 χλστ. ο πιο ξηρός είναι ο Αύγουστος με 28 χλστ. Οι βροχές είναι πιο συχνές την άνοιξη και το φθινόπωρο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Geography of North Macedonia στο Wikimedia Commons
Επιδερμίδα

Η επιδερμίδα, ως επιστημονικός διεθνής όρος της βιολογίας και της ιατρικής, είναι η εξωτερική λεπτή επιφανειακή προστατευτική στιβάδα του δέρματος των ζώων και του ανθρώπου. Ανάλογα με τη θέση της στο ανθρώπινο σώμα και το πόσο νερό συγκρατεί το πάχος της ποικίλλει, αν και ο μέσος όρος είναι 0,2 mm. Δεν έχει φλέβες και τριχοειδή αγγεία να τη διαπερνούν αλλά διαθέτει πλήθος αριθμού λιπιδίων που της προσδίδουν στηρικτικό ρόλο, ανακλαστική ικανότητα και αμφίφυλες ιδιότητες.

 Η επιδερμίδα διακρίνεται στις επιμέρους στιβάδες: τη βασική στιβάδα (Stratum Basale) την ακανθωτή στιβάδα ή μαλπιγιανή (Stratum Spinosum) την κοκκιώδη στιβάδα (Stratum Granulosum) τη διαυγή στιβάδα (Stratum Lucidum) που υπάρχει μόνο στις παλάμες και τα πέλματα και την κεράτινη στιβάδα (Stratum Corneum) Είναι η βαθύτερη στιβάδα της επιδερμίδας και διαθέτει μελανοκύτταρα. Εδώ παράγονται τα κερατινοκύτταρα. Τα επιθηλιακά κύτταρά της διατάσσονται το ένα δίπλα στο άλλο, είναι ορθογώνια και συνδέονται μεταξύ τους με τονοϊνίδια που σχηματίζουν τα δεσμοσώματα. Παρουσιάζουν μιτώσεις και πολλαπλασιάζονται ανεβαίνοντας προς την επιφάνεια για να σχηματίσουν την κεράτινη στιβάδα. Είναι το όριο μεταξύ της επιδερμίδας και του χόριου. Αποτελείται κατά 8% σε νερό και με τη γήρανση χάνει την ικανότητα συγκράτησης νερού και λεπταίνει. Τα βασικά κύτταρα μέσω της διαδικασίας turn-over αποκτούν πιο επίπεδο σχήμα και συγκρατούν 14 στρώματα. Η υποστιβάδα αυτή ονομάζεται έτσι γιατί τα δεσμοσώματα που διαθέτει έχουν σχήμα άκανθου μιας και έχουν αγκάθια στις εξωτερικές μεμβράνες τους. Αποτελείται από στοίχους κυττάρων που καθώς ανεβαίνουν προς τα πάνω σχηματίζουν την κοκκώδη στιβάδα. Το πάχος της ακανθωτής στιβάδας κυμαίνεται από 50 μm έως 150 μm. Εδώ ξεκινά η κερατινοποίηση των κερατινοκυττάρων. Τα λιπίδια που υπάρχουν εδώ βοηθούν στην κυτταρική συνοχή και αποβάλλονται στο μεσοκυττάριο διάστημα. Καθώς τα κύτταρα γεμίζουν με ίνες κερατίνης μειώνεται η υγρασία τους και τελικά το σχήμα τους αλλάζει και γίνονται πεπλατισμένα. Υπάρχει ανάμεσα στην κεράτινη και την κοκκώδη στιβάδα και είναι μια επιπλέον στιβάδα η οποία υπάρχει μόνο στα πέλματα και στις παλάμες. Διακρίνεται για τη μεγάλη διαθλαστική της ικανότητα και την πυκνή διάταξη των κυττάρων της. Η εξωτερική στιβάδα της επιδερμίδας είναι η κεράτινη. Τα κύτταρα που την αποτελούν είναι πιο επιπεδωμένα, απύρηνα κύτταρα (πετάλια) και με κεραμωτή αλληλουχία. Επίσης λόγω της σταθερότητας της συνένωσή τους δίνουν στην επιδερμίδα την ικανότητα της αδιαπερατότητας. Η κεράτινη στιβάδα έχει πάχος από 8-15 μm. Διατηρεί την υγρασία του δέρματος εξαιτίας του παράγοντα NMF (naturalmoisturizingfactor). Κατέχει το 10%-15% της συνολικής ποσότητας του αποθηκευμένου στην επιδερμίδα νερού. Τα είδη των κυττάρων που υπάρχουν στην επιδερμίδα είναι: τα επιθηλιακά κύτταρα, τα μελανοκύτταρα, τα κύτταρα του Langerhans και τα κύτταρα του Merkel Ιατρική-Υγιεινή, αντίστοιχο λήμμα, εκδ. Αθηνών 1988 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, σ. 231, τόμ. 9 (ISBN 960-8177-59-6)
Προγκρές Μ-24Μ

Το Προγκρές M-24M (ρωσικά: Прогресс М-24М‎, η NASA το ονόμασε Progress 56 ή 56P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε το 2014 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

 Εκτοξεύτηκε στις 23 Ιουλίου 2014 (21:44 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν και συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς περίπου έξι ώρες αργότερα (03:31 GMT). Μετέφερε 2322 kg φορτίου, συμπεριλαμβανομένων προμηθειών για το πλήρωμα του σταθμού και εξοπλισμού. Διαστημικές αποστολές το 2014
Ιωάννης Λουδοβίκος Β΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ

Ο Ιωάννης-Λουδοβίκος Β΄, γερμ. Johann-Ludwig II (23 Ιουνίου 1688 - 5 Νοεμβρίου 1746) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντόρνμπουρκ (1704-46) και του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1742-46).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντόρνμπουρκ και της Χριστίνας-Ελεονόρας του Τσόιτς από τη Θουριγγία. Το 1746 απεβίωσε στο Τσερμπστ, σε ηλικία 58 ετών, άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Χριστιανός-Αύγουστος.
Κλειδερέικα Ηλείας

Τα Κλειδερέϊκα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Καράτουλα που βρίσκεται στο Νομό Ηλείας, 16,98 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 78 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 8 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Ο οικισμός αναγνωρίζεται για πρώτη φορά το 1991 και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Καράτουλα , ενώ από το 1997 μέχρι το 2011 ανήκε διοικητικά στον "Καποδιστριακό" Δήμο Ωλένης. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=27251 Διοικητικές Μεταβολές Κλειδερέικα Ηλείας (1991 - 2010)
Γενικές εκλογές στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία 2011

Στις 23 Ιανουαρίου 2011, έπειτα από πολλές αναβολές το 2010, διενεργήθηκαν τελικά οι προεδρικές εκλογές και οι εκλογές για το Κοινοβούλιο στη Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Την ημέρα της ψηφοφορίας υπήρξαν παράπονα για καθυστερήσεις στην εκλογική διαδικασία και μεγάλες ουρές στα εκλογικά τμήματα. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

 Στις προεδρικές εκλογές κατήλθαν 5 συνολικά υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Φρανσουά Μποζιζέ και του πρώην πρωθυπουργού Μαρτίν Ζιγκελέ. Όπως αναμενόταν, ο πρόεδρος Μποζιζέ επανεξελέγη με ποσοστό 66% από τον πρώτο γύρο. Παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, το εκλογικό αποτέλεσμα εγκρίθηκε (αναθεωρώντας προς τα κάτω , 64%, το αποτέλεσμα του Μποζιζέ) από το Συνταγματικό Δικαστήριο στις 12 Φεβρουαρίου 2011. Στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών (23 Ιανουαρίου), εξελέγησαν 35 επί συνόλου 105 βουλευτών (26 από την Εθνική Συσπείρωση Kwa Na Kwa, 8 ανεξάρτητοι και 1 από το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Λαού της Κεντρικής Αφρικής). Ο δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 27 Μαρτίου 2011.
Η Συμμορία των Δέκα Ναπολιτάνων

Η Συμμορία των Δέκα Ναπολιτάνων (Πρωτότυπος τίτλος: I Magliari) είναι δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1959 σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Ρόσι και πρωταγωνιστούν οι Αλμπέρτο Σόρντι, Ρενάτο Σαλβατόρι και η Μπελίντα Λι.

 Ο Μάριο Μπαλντούτσι, είναι ένας νεαρός μετανάστης, από το Γκροσέτο, που βρίσκεται στο Ανόβερο, στην τότε Δυτική Γερμανία, χωρίς εργασία και σε κατάσταση σοβαρής οικονομικής δυσπραγίας. Απογοητευμένος από το γεγονός ότι απέτυχε να βρει μια δουλειά κατά την παραμονή του στη Γερμανία, θα γνωρίσει τον Φερνινάντο Ματζιούλο, γνωστός με το παρατσούκλι Τοτόνο, ο οποίος ανήκει στη συμμορία του Ναπολιτάνου μαφιόζου Ντον Ραφαέλε Τραμοντάνο. Ο Τοτόνο θα πείσει τον Μάριο να συνεργαστεί μαζί του, προσπαθώντας να του μάθει τη δουλειά του εμπορίου πλεκτών ενδυμάτων. Ωστόσο, ο νεαρός Μάριο δεν θα χρειαστεί πολύ χρόνο για να καταλάβει την ουσιαστικά ανέντιμη φύση της δουλειάς, αλλά, αναγκαστικά, θα δεχτεί να παραμείνει. Το επόμενο πρωί ο Μάριο ανακαλύπτει ότι ο Τοτόνο έχει φύγει, αλλά στην πραγματικότητα, ο Τοτόνο βρίσκεται στην περιοχή και κλείνει κρυφά μια επιχειρηματική συμφωνία με τους Μάγερς, οι οποίοι ενδιαφέρονται να εισέλθουν στην κερδοφόρα αγορά πλεκτών. Έτσι, ο Τοτόνο, στο πλαίσιο της συμμορίας των Ναπολιτάνων, αναλαμβάνει το ρόλο του ηγέτη, απομακρύνοντας έτσι την συμμορία από την εξουσία του Ντον Ραφαέλε, ο οποίος μετά από αυτό, αποφασίζει να πάρει εκδίκηση. Αλμπέρτο Σόρντι ως Τοτόνο Ρενάτο Σαλβατόρι ως Μάριο Μπαλντούτσι Μπελίντα Λι ως Πάολα Μάγερ Νίνο Βιντζέλι: ως Βιντζέτσο Άλντο Τζιούφρε: ως Αρμάντο Άλντο Μπάφι Λάντι: ως Ροδόλφο Βαλεντίνο Νάστρο ντ' Αρτζέντο, καλύτερης φωτογραφίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο καλύτερης μουσικής Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Γερμανία, μεταξύ Ανόβερου και Αμβούργου. Οι συντελεστές της παραγωγής επισκεφτήκαν τα μέρη όπου συχνάζαν πραγματικοί εργάτες πλεκτοβιομηχανιών και αρκετοί από αυτούς συμμετείχαν στη ταινία ως κομπάρσοι. Η Συμμορία των Δέκα Ναπολιτάνων στην IMDb (Αγγλικά)
Χανγκάζα

Η Χανγκάζα (Hangaza), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που ζει στην Περιφέρεια Καγκέρα (Kagera Region) (Περιοχές Νγκάρα (Ngara District), Μπιχαραμούλο (Biharamulo District) και Καράγκουε (Karagwe District), νοτιοδυτικά της Μπουκόμπα (Bukoba)) και στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region) της Τανζανίας, καθώς επίσης και στα σύνορα με τη Ρουάντα (Rwanda) και το Μπουρούντι (Burundi).

 Κατά το 1987, ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι αριθμεί 150.000 άτομα. Η γλώσσα που ομιλούν, ονομάζεται Χανγκάζα (Hangaza) ή Κιχανγκάζα (Kihangaza).Οι Ουαχανγκάζα (Wahangaza) διαιρούνται σε φατρίες, όπως τους Τούτσι (Tutsi), Χούτου (Hutu) και τους Μπάτουα (Batwa), οι οποίοι και αποτελούν μέρος αυτής της φυλής. Η βασική τροφή των Ουαχανγκάζα (Wahangaza), αρχικά, ήταν το αλεύρι της μπανάνας και τα φασόλια, αλλά τώρα, έχουν μάθει να τρώνε τις τροφές που τρώνε και οι άλλες φυλές, όπως το χυλό. Οι Ουαχανγκάζα (Wahangaza) ως επί το πλείστον, ασχολούνται με την γεωργία και τη βοσκή των ζώων, αλλά μερικοί εξ αυτών, με την κεραμοποιία και την κτηνοτροφία. Η κύρια θρησκεία των Ουαχανγκάζα (Wahangaza) είναι ο Χριστιανισμός. (Αγγλικά) https://www.ethnologue.com/map/TZ τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016
Depressive suicidal black metal

Το Depressive Suicidal Black Metal (ή συχνότερα D.S.B.M, δηλ. Καταθλιπτικό αυτοκτονικό black metal) είναι είδος black metal μουσικής. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται οι όροι Depressive Black Metal ή Suicidal Black Metal ή Suicidal Depressive Black Metal. Πέρα από τον όρο που συναντάται, το νόημα δεν αλλάζει. Η μουσική δεν παρουσιάζει διαφορές, παραμένει καταθλιπτική και αυτοκτονική.

 Συνήθως, τα D.S.B.M συγκροτήματα είναι one-man band, δηλαδή αποτελούνται από ένα άτομο/μέλος το οποίο παίζει όλα τα μουσικά όργανα. Η μουσική συνήθως έχει αργό επαναλαμβανόμενο ρυθμό και καταθλιπτική ατμόσφαιρα αν και αυτό δεν ισχύει πάντα μιας και πολλά συγκροτήματα χρησιμοποιούν πολλές εναλλαγές ρυθμού, συναισθημάτων και φωνητικών τα οποία πάλι δημιουργούν ένα σκοτεινό συναίσθημα θλίψης,απομόνωσης και αγανάκτησης. Τα φωνητικά διαφέρουν από συγκρότημα σε συγκρότημα, αν και συνήθως είναι τσιριχτά και σπαρακτικά κάτι που ταιριάζει απόλυτα με την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική. Υπάρχει χρήση ηλεκτρικής κιθάρας με έντονη παραμόρφωση, μπάσου και τυμπάνων. Επίσης υπάρχει συχνή χρήση ακουστικής κιθάρας και πλήκτρων. Η μουσική των D.S.B.M συγκροτημάτων μερικές φορές δεν διαφέρει πολύ από αυτή των black metal συγκροτημάτων αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κάποιο συγκρότημα παύει να είναι D.S.B.M αν το μουσικό του ύφος είναι παρόμοιο με αυτό του παραδοσιακού black metal. Μερικές γνωστές μπάντες του είδους αποτελούν οι Silencer, Shining, Psychonaut 4, Nocturnal Depression και lifelover. Η θεματολογία των D.S.B.M συγκροτημάτων συνήθως κινείται γύρω από αρνητικά συναισθήματα και καταστάσεις όπως η κατάθλιψη, η απομόνωση, οι αυτοκτονικές τάσεις, η αυτοκαταστροφή και άλλα. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες στην θεματολογία μεταξύ D.S.B.M και black metal αλλά και διαφορές. Για παράδειγμα, τα D.S.B.M συγκροτήματα δεν δίνουν τόσο μεγάλη έμφαση σε θέματα όπως ο πόλεμος, η ιστορία, ο αντιχριστιανισμός, ο σατανισμός και άλλα.
Κλεοπάτρα του Πόντου

H Κλεοπάτρα (110 - μετά το 58 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα τού Πόντου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αρμενίας.

 Ήταν μία από τις κόρες τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της συζύγου και αδελφής του Λαοδίκης. Αμφιθαλή αδέλφια της ήταν ο Μιθριδάτης της Κολχίδας, ο Αρκαθίας, ο Φαρνάκης Α΄ του Πόντου και ο Μαχάρης. Ο πατέρας της συνήψε συμμαχία με την Αρμενία και για την παγίωσή της πάντρεψε την Κλεοπάτρα με τον Τιγράνη Β΄ τον Μεγάλο. Η Κλεοπάτρα έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη ζωή τού Τιγράνη Β΄ και όλων στην Αρμενία. Τού έκανε τρεις γιους και δύο κόρες. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ήταν άσπονδος εχθρός των Ρωμαίων. Ο Τιγράνης Β΄ είχε διαφορετική εξωτερική πολιτική προς τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, ανάλογα με τα συμφέροντά του και τελικά, μετά τη μάχη στα Αρτάξαρτα το 68 π.Χ., υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τη Ρώμη. Όμως η Κλεοπάτρα, υπό την επιρροή τού πατέρα της, υποκίνησε τους γιους της να εξεγερθούν εναντίον του. Έτσι το 66 π.Χ. ο Γ. Πομπήιος συνέλαβε τον Τιγάνη Β΄ και τον πήρε μαζί του στη Ρώμη ως όμηρο. Αλλά ο Τιγράνης Β΄, με τη βοήθεια τού Πούμπλιου Κλωδίου Πούλχερ, δραπέτευσε το 58 π.Χ.. Ο Ρωμαίος ιστορικός Ασκόνιος περιγράφει το συμβάν. Επέστρεψε και ανέλαβε την εξουσία. Τα παιδιά του προσπάθησαν να καταλάβουν τον θρόνο του, αυτός όμως εκτέλεσε τον Ζαριάδρη και τον Τιγράνη. Η Κλεοπάτρα διέφυγε στον πατέρα της και έζησε την υπόλοιπη ζωή της στον Πόντο. Παντρεύτηκε το 94 π.Χ. τον Τιγράνη Β΄ τον Μεγάλο της Αρμενίας από τη δυναστεία των Αρταξιδών και είχε τέκνα: Ζαριάδρης. Αρταβάσδης Β΄ της Αρμενίας απεβ. 31 π.Χ., βασιλιάς της Αρμενίας. Τιγράνης. μία κόρη, παντρεύτηκε τον Πάκορο Α΄ των Αρσακιδών της Παρθίας. άλλη κόρη, παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Mayor, A. The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy, Princeton University Press, 2009 Khachʻatryan, Hayk (2001) Queens of the Armenians : 150 biographies based on history and legend, Sekhpossian, Nouné (transl.); Merguerian, Barbara J. (Ed.), Yerevan : "Amaras" ; Boston, MA : Armenian International Women’s Association Press, ISBN 0-9648787-2-0 Plutarch, Crassus 19; 22; 33.
Ορίμπε Περάλτα

Ο Ορίμπε Περάλτα Μορόνες (ισπανικά: Oribe Peralta Morones) (12 Ιανουαρίου 1984, Τορρεόν) είναι επαγγελματίας Μεξικανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού για την Αμέρικα και την Εθνική Μεξικού.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την Μονάρκας Μορέλια το 2003, με την οποία πραγματοποίησε μόνο 2 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, προτού πάρει μεταγραφή για τη Λεόν το 2004 και αργότερα για τη Μοντερρέι το 2006. Στη συνέχεια πήγε με μόνιμη μεταγραφή στη Σάντος Λαγούνα η οποία τον έδωσε δανεικό για ένα χρόνο στην Τσιάπας, όπου είχε μια επιτυχημένη σεζόν. Επιστρέφοντας στη Σάντος Λαγούνα ο Περάλτα έγινε ο βασικός της επιθετικός για τα επόμενα πέντε χρόνια, πραγματοποιώντας πάνω από 200 εμφανίσεις και βρίσκοντας τα δίχτυα 79 φορές. Τον Μάιο του 2014 πήρε μια πολυσυζητημένη μεταγραφή για την Κλουμπ Αμέρικα, τον μεγαλύτερο σύλλογο του Μεξικού, μια μεταγραφή που φημολογείται πως κόστισε $10 εκατομμύρια. Ο Περάλτα κλήθηκε στην Εθνική Μεξικού για πρώτη φορά το 2005 αλλά δεν έγινε βασικός παρά το 2011, όταν ήταν και ένας από τους τρεις παίκτες άνω των εικοσι δύο ετών της ομάδας του Μεξικού που κατέκτησε τον τίτλο στος Παναμερικανικούς αγώνες του 2011. Σκόραρε δύο φορές στον τελικό του ποδοσφαίρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στη νίκη ενάντια στη Βραζιλία, συνεισφέροντας στην κατάκτηση του πρώτου χρυσού μεταλίου για τη χώρα του στο συγκεκριμένο άθλημα . Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, που αποτελεί και την πρώτη του συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Σουρντούλιτσα

Η Σουρντούλιτσα (Σερβικά: Сурдулица/Surdulica), είναι μια πόλη και δήμος της νοτιονανατολικής Σερβίας. Το 2002 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 10.914, ενώ ο πληθυσμός του δήμου ήταν 22.190.

 Η πόλη βρίσκεται σε ύψος 480 μετρων. Κοντά στην πόλη βρίσκεται η Λίμνη Βλάσινα. Γύρω από την πόλη υπάρχουν πολλές πηγές. Μέσα από την πόλη περνούν δυο ποταμοί, ο Βρλα και ο Ρομάνοβτσε. Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται τον 13ο αιώνα. Απελευθερώθηκε από τους Τούρκους το τέλος του 19ου αιώνα. Σήμερα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη. Το 1999 έγινε κατά λάθος βομβαρδισμός του χωριού από αεροπλάνο του NATO με αποτέλεσμα το θάνατο 20 ανθρώπων. Στην πόλη υπάρχουν δύο δημοτικά σχολεία (το Σχολείο Βουκ Κάρατζιτς και το Σχολείο Γιόβα Γιοβάνοβιτς Ζμάι) και αρκετά άλλα στα γύρω χωριά. Υπάρχουν τρία γυμνάσια, το "Γυμνάσιο Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς", η "Αγροτική Σχολή Γιόζιφ Πάνσιτς" (στο ίδιο κτίριο με το Γυμνάσιο) και η "Τεχνική σχολή Νίκολα Τέσλα". Εθνότητες στο Δήμο Σουρδουλίτσας: Σέρβοι = 18,274 Ρομά = 10,119 Βούλγαροι = 1,004 Γιουγκοσλάβοι = 106 Surdulica
Μικροκήβος

Οι λεμούριοι ποντικοί είναι νυκτόβιοι λεμούριοι του γένους Μικροκήβος. Όπως όλοι οι λεμούριοι, οι λεμούριοι ποντικοί είναι ενδημικά ζώα της Μαδαγασκάρης.Οι λεμούριοι ποντικοί έχουν συνολικό μήκος από το κεφάλι έως την ουρά μικρότερα από 27 cm, όντας έτσι τα μικρότερα πρωτεύοντα, ο μικρότερος από τους οποίους είναι ο Λεμούριος ποντικός της Μαντάμ Μπερτ. Το βάρος τους ωστόσο κυμαίνεται αναλόγως με την διάρκεια της ημέρας.Οι λεμούριοι ποντικοί είναι παμφάγοι. Στην δίαιτά τους περιλαμβάνονται εκρίσεις εντόμων, αρθρόποδα, μικρά σπονδυλωτά, ρητίνες, φρούτα, άνθη, νέκταρ καθώς και φύλλα και μπουμπούκια αναλόγως με την εποχή.

 Γένος Μικροκήβος (Microcebus): λεμούριοι ποντικοίΓκρι λεμούριος ποντικός, Microcebus murinus (Μικροκήβος ο μυόχρωμος) Κοκκινογκρί λεμούριος ποντικός, Microcebus griseorufus (Μικροκήβος ο σταχτοερυθρός) Χρυσοκαφέ λεμούριος ποντικός, Microcebus ravelobensis (Μικροκήβος του Ραβελόμπε) Βόρειος καφέ λεμούριος ποντικός, Microcebus tavaratra (Μικροκήβος ο ταβαράτρα) Λεμούριος ποντικός του Σαμπιράνο, Microcebus sambiranensis (Μικροκήβος του Σαμπιράνο) Λεμούριος ποντικός του Σίμονς, Microcebus simmonsi (Μικροκήβος του Σίμονς) Πυγμαίος λεμούριος ποντικός, Microcebus myoxinus (Μικροκήβος ο μυόξινος) Καφέ λεμούριος ποντικός, Microcebus rufus (Μικροκήβος ο ερυθρός) Λεμούριος ποντικός της Μαντάμ Μπερτ, Microcebus berthae (Μικροκήβος της Βέρθας) Λεμούριος ποντικός του Γκούντμαν, Microcebus lehilahytsara (Μικροκήβος ο λεχιλαχητσάρα) Λεμούριος ποντικός του Τζόλι, Microcebus jollyae (Μικροκήβος του Τζόλι) Λεμούριος ποντικός του Μακάρθουρ, Microcebus macarthurii (Μικροκήβος του Μακάρθουρ) Λεμούριος ποντικός του Μιτερμάιερ, Microcebus mittermeieri (Μικροκήβος του Μιτερμάιερ) Λεμούριος ποντικός του Κλερ, Microcebus mamiratra (Μικροκήβος ο μαμιράτρα) Λεμούριος ποντικός του Μπονγκολάβα Microcebus bongolavensis (Μικροκήβος του Μπονγκoλάβα) Λεμούριος ποντικός του Ντάνφος Microcebus danfossi (Μικροκήβος του Ντάνφος) Λεμούριος ποντικός του Άρνολντ, Microcebus arnholdi (Μικροκήβος του Άρνολντ) Λεμούριος ποντικός της Μάργκοτ Μαρς, Microcebus margotmarshae (Μικροκήβος της Μάργκοτ Μαρς) «BBC Wildlife, βίντεο και άρθρα ειδήσεων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2010.
Ζαντόρο Σατιμπαλντίγιεφ

Ο Ζαντόρο Ζολντόσεβιτς Σατιμπαλντίγιεφ (κιργιζικά: Жантөрө Жолдошевич (Жолдош уулу) Сатыбалдиев, Jantörö Joldoşeviç (Joldoş uulu) Satıbaldiyev, γεννηθείς στις 6 Ιανουαρίου 1956) είναι Κιργίζιος πολιτικός, πρωθυπουργός της Κιργιζίας από τον Σεπτέμβριο του 2012 έως τον Μάρτιο του 2014.

 Ο Σατιμπαλντίγιεφ γεννήθηκε στο Ος της Σοβιετικής Ένωσης το 1956. Είναι κάτοχος πτυχίου μπάτσελορ στη μηχανική και τις κατασκευές από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Φρούνζε, οποίο έλαβε το 1979. Το Κοινοβούλιο της Κιργιζίας εξέλεξε ως πρωθυπουργό τον Σατιμπαλντίγιεφ στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 με 111 ψήφους υπέρ και 2 κατά. Η εκλογή του ήρθε μετά την κατάρρευση του συνασπισμού του προηγούμενου πρωθυπουργού Ομουρμπέκ Μπαμπάνοφ τον Αύγουστο, ύστερα από ισχυρισμούς περί διαφθοράς και απότομη συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 5% μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου 2012. Γενικά θεωρούμενος ως τεχνοκράτης, ο Σατιμπαλντίγιεφ εκλέχτηκε για να αποκαταστήσει την τάξη και να φέρει πίσω την επένδυση και την εμπιστοσύνη στην Κιργιζία. Ένα από τα πιο πιεστικά ζητήματα του πρωθυπουργού που αντιμετώπισε είναι τα αυξανόμενα αιτήματα για εθνικοποίηση από το κόμμα Άτα-Ζουρτ του ορυχείου χρυσού Κουμτόρ. Το χρυσωρυχείο που ανήκει στην καναδική εταιρεία Centerra Gold, είναι ένας από τους σημαντικότερους συντελεστές στην οικονομία της Κιργιζίας, προστίθοντας σχεδόν το 12% στο εθνικό ΑΕΠ. Η οικονομική συρρίκνωση που παρατηρήθηκε τους προηγούμενους μήνες ήταν σε μεγάλο βαθμό ως αντίδραση στη μείωση της παραγωγής του ορυχείου. Ο πρωθυπουργός αντιμετώπισε αυξανόμενες επικρίσεις από το φτωχότερο, πιο εθνικιστικό νότο της χώρας, ιδιαίτερα στο Τζαλάλ-Αμπάντ. Ωστόσο, ο Σατιμπαλντίγιεφ επισκέφηκε το ορυχείο στις 1 Οκτωβρίου 2012 και έδωσε διαβεβαιώσεις ότι δεν θα εθνικοποιηθεί. Ορισμένοι παρατηρητές σημείωσαν ότι για να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις για μείωση της φτώχειας, η εθνικοποίηση αυτής της εταιρείας δεν θα είχε νόημα. Στις 30 Μαΐου 2013, υπήρξαν διαδηλώσεις στο ορυχείο με αίτημα την εθνικοποίησή του, τραυματίζοντας 50 άτομα. Ως απάντηση, ο Σατιμπαλντίγιεφ δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα βρει τρόπους να αυξήσει τα έσοδα από το ορυχείο, είτε πρόκειται με φόρους ή από άλλους τρόπους. Υπουργικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Κιργιζίας
Ραντικά Μενόν

Η Ραντικά Μενόν (Radhika Menon) είναι Ινδή αξιωματικός ναυτικού που υπηρετεί επί του παρόντος ως καπετάνισσα του Ινδικού Εμπορικού Ναυτικού. Είναι επίσης η πρώτη γυναίκα καπετάνιος του Ινδικού Εμπορικού Ναυτικού, η οποία επίσης κυβερνά το πετρελαιοφόρο Sampurna Swarajya. Το 2016, η Ραντικά έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας (IMO) για Εξαιρετική Γενναιότητα στη Θάλασσα. Είναι γνωστή για την επιχείρηση διάσωσης που διεξήγαγε με επιτυχία τον Ιούνιο του 2015 διασώζοντας επτά ψαράδες που παγιδεύτηκαν για μια εβδομάδα σε ένα σκάφος.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κοντουνγαλούρ της Κεράλα. Έχει ολοκληρώσει σπουδές ραδιοεπικοινωνίας στο Πανινδικό Κολλέγιο Ναυτιλίας στο Κοτσί και άρχισε αρχικά την καριέρα της ως ασυρματίστρια στην Ναυτιλιακή Εταιρεία της Ινδίας. Μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην Ναυτιλιακή Εταιρεία της Ινδίας, έγινε εξέχον στέλεχος του Ινδικού Ναυτικού. Το 2012, διορίστηκε ως καπετάνισσα του Ινδικού Εμπορικού Ναυτικού και έγινε η πρώτη γυναίκα καπετάνιος του Ινδικού Εμπορικού Ναυτικού. Την ίδια χρονιά, αναλαμβάνει την ευθύνη ως ηγέτης του πετρελαιοφόρου Sampurna Swarajya (Σαμπούρνα Σβαράτζια) που ζυγίζει περίπου 21.827 τόνους. Της απονεμήθηκε το βραβείο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού τον Νοέμβριο του 2016 για τη θαυμαστή θαρραλέα επιχείρηση διάσωσης που οδήγησε από το μέτωπο τον Ιούνιο του 2015 για τη διάσωση επτά ψαράδων που παγιδεύθηκαν στον κόλπο της Βεγγάλης σε ένα βυθισμένο σκάφος το οποίο ανατράπηκε εξαιτίας βλάβης του κινητήρα και της καταστροφής της άγκυρας του σκάφους ως αποτέλεσμα μιας θαλάσσιας καταιγίδας. Η κυβέρνηση της Ινδίας την πρότεινε για το σχετικό βραβείο αναγνωρίζοντας το εθνικό της καθήκον και επίσης έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο του ΙΜΟ.Η Ραντικά ίδρυσε επίσης το Διεθνές Ίδρυμα Γυναικών Ναυτικών (IWSF) στις 3 Νοεμβρίου 2017 μαζί με τις συναδέλφους ναυτικούς Σουνίτι Μπαλά και Σαρβανί Μισρά στη Βομβάη με στόχο να παρακινήσει νέες ναυτικούς.Στις 29 Σεπτεμβρίου 2019, τιμήθηκε από την Ινδική κυβέρνηση καθώς παρουσιάστηκε στην καμπάνια εκστρατείας Bharat Ki Laxmi, η οποία εισήχθη από τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι για να γιορτάσει τα επιτεύγματα των Ινδών γυναικών ως μέρος της σειράς Mann Ki Baat, την οποία παρουσιάζει. Το πρόγραμμα μεταδίδεται στο Πανινδικό Ραδιόφωνο και στα τηλεοπτικά κανάλια DD National και DD News.
Ντέιρ ελ Καμάρ

Το Ντέιρ ελ Καμάρ (αραβικά:دير القمر, αγγλικά: Deir el Qamar), είναι χωριό του νοτιοκεντρικού Λιβάνου, πέντε χιλιόμετρα από την πόλη Μπεϊτεντίν (Beiteddine), κτισμένο σε υψόμετρο 850 μέτρων, με πέτρινα σπίτια και κόκκινες κεραμοσκεπές. Η ονομασία της πόλης σημαίνει «Μοναστήρι της Σελήνης», αφού η σελήνη ήταν σύμβολο της παγανιστικής λατρείας των Φοινίκων. Ο πληθυσμός αποτελείται στην πλειοψηφία του από Μαρωνίτες Χριστιανούς, με μια μικρή εκπροσώπηση Δρούζων.

 Από το 16ο ως το 18ο αιώνα, το Ντέιρ ελ Καμάρ ήταν η έδρα, όπου διέμεναν οι κυβερνήτες του Λιβάνου. Το 1590, ο πρίγκιπας Φαχρ αντ-Ντιν ο Β' εγκατέστησε εδώ την πρωτεύουσά του. Η πόλη έχει αξιόλογα αξιοθέατα, όπως το Τέμενος Φαχρ αντ-Ντιν, το παλάτι του Φαχρ αντ-Ντιν του Β΄ και άλλα ιστορικά παλάτια και διοικητικά κτίρια. Η Συναγωγή του Ντέιρ ελ Καμάρ είναι επίσης από τα πιο σημαντικά κτίρια. Στο απόγειο της ακμής της, η πόλη ήταν κέντρο λογοτεχνικής παράδοσης και πατρίδα πολλών διάσημων συγγραφέων, καλλιτεχνών και πολιτικών προσωπικοτήτων. Στην ιστορική πλατεία (midan) του σιντριβανιού στο κέντρο της πόλης υπάρχουν στα νότια της πλατείας το οθωμανικό σεράι, όπου στεγάζονται σήμερα οι δημοτικές υπηρεσίες, ενώ στη βορινή πλευρά της βρίσκεται η παλιά αγορά (souk) του μεταξιού. Δίπλα βρίσκεται το Τέμενος Φαχρ αντ-Ντιν, που χτίστηκε το 1493 και είναι το παλαιότερο τέμενος (τζαμί) στη διοικητική περιοχή του Μάουντ Λέμπανον (Mount Lebanon). Το Ανάκτορο του Φαχρ αντ-Ντιν του Β' (Fakhr ad-Din II, περ. 1572 – Κωνσταντινούπολη 1635), Δρούζου ηγέτη του Λιβάνου, χρονολογείται από το 17ο αιώνα. Το αρχικό κτίσμα του ανακτόρου καταστράφηκε από τον πασά της Τρίπολης Γιουσέφ (Yusef) το 1614, όταν ο Φαχρ αντ-Ντιν Β' βρισκόταν εξόριστος στην Ιταλία από το 1613 ως το 1618. Για να εκδικηθεί, όταν ο Φαχρ αντ-Ντιν Β' επέστρεψε στο Λίβανο, κατέλαβε το φρούριο του πασά της Τρίπολης στην Ακάρ (Akkar), κοντά στην Τρίπολη, και μετέφερε τις πέτρες στο Ντέιρ ελ Καμάρ για να αναστηλώσει και πάλι το παλάτι του. Σήμερα στεγάζει το «Μουσείο Μαρί Μπαζ» (Marie Baz Museum), ένα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, που εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο του 1997. Τα κέρινα ομοιώματα προσωπικοτήτων του Λιβάνου κατασκευάστηκαν στο διάσημο Μουσείο Γκρεβέν (Musée Grévin) του Παρισιού. Η Συναγωγή του Ντέιρ ελ Καμάρ χτίστηκε κατά το 17ο αιώνα για να εξυπηρετήσει τις θρησκευτικές ανάγκες του ντόπιου εβραϊκού πληθυσμού, που ανήκε στο άμεσο περιβάλλον του Φαχρ αντ-Ντιν Β'. Το κτίριο διατηρείται σε καλή κατάσταση, αλλά δεν είναι προσβάσιμο στο κοινό για λόγους ασφαλείας. Blair Kuntz: «Lebanon: An Insider’s Guide», σελ. 198 – 200, Beirut, 2000. Ann Jousiffe: «Lebanon», σελ. 196 - 197, Lonely Planet Publications, 1η έκδοση, 1998. Wolfgang Gockel & Helga Bruns: “Syria – Lebanon”, p. 213, Nelles Guide, 1st edition, 1998. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Deir al-Qamar στο Wikimedia Commons
Κριμαϊκή Tαταρική κουζίνα

Η Κριμαϊκή Tαταρική κουζίνα είναι κυρίως η κουζίνα των Τατάρων, που ζουν στην Κριμαία. Η παραδοσιακή κουζίνα των Τάταρων της Κριμαίας έχει ομοιότητες με εκείνη των Ελλήνων, των Ιταλών, των Βαλκανικών λαών, των Νογκάι, των Βόρειων Καυκάσιων και των Τατάρων του Βόλγα, αν και ορισμένα εθνικά πιάτα και διατροφικές συνήθειες διαφέρουν μεταξύ των διαφόρων περιφερειακών υποομάδων των Τατάρων Κριμαίας. Για παράδειγμα, τα ψάρια και άλλα παραγώμενα αγροτικά προϊόντα είναι πιο δημοφιλή μεταξύ των πιάτων Γιαλιμπόιλου και Τατ, ενώ το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα είναι πιο διαδεδομένα στην κουζίνα των Τατάρων της Στέπας. Πολλά πιάτα από το Ουζμπεκιστάν ενσωματώθηκαν στην εθνική κουζίνα των Τατάρων της Κριμαίας κατά την εξορία στην Κεντρική Ασία από το 1944 και αυτά τα πιάτα έχουν κυριαρχήσει στην Κριμαία από την επιστροφή τους. Τα Ουζμπεκικά σαμόσα, λαγκμάν και πλοβ (πιλάφι) πωλούνται στα περισσότερα καφενεία των Τατάρων της Κριμαίας, ως εθνικά πιάτα. Με τη σειρά τους, ορισμένα πιάτα των Τατάρων Κριμαίας, συμπεριλαμβανομένου του Τσιμπουρέκι, έχουν υιοθετηθεί από λαούς εκτός της Κριμαίας, όπως την Τουρκία και τον Βόρειο Καύκασο.

 Τσιμπέρεκ (ή Τσεμπουρέκι) είναι ένα τηγανισμένο είδος πίτας με γέμιση αλεσμένου κρέατος ή κιμά και κρεμμυδιών, φτιαγμένο με ένα στρογγυλό κομμάτι ζύμης διπλωμένο πάνω στο γέμισμα σε σχήμα μισο-φέγγαρου. Ως εθνικό πιάτο των Τατάρων της Κριμαίας, είναι επίσης δημοφιλές στους Τατάρους της Κριμαίας της διασποράς (σε Τουρκία, Ρουμανία, Ρωσία και Ουζμπεκιστάν) Μπούρμα, ένα παραδοσιακό πιάτο κρεατόπιτας Γιαντίκ, ένα τσιμπέρεκ που ψήνεται στη σχάρα αντί να τηγανιστεί Κουμπέτε, μια παραδοσιακή πίτα με γέμιση ρυζιού και κοτόπουλου μεταξύ δύο στρωμάτων ζύμης. Σερβίρεται ως βασικό πιάτο και μπορεί να παρασκευαστεί με εναλλακτικά γεμίσματα, όπως ρύζι και κρέας, κρέας με πατάτες και κρεμμύδια, ή ακόμα και πατάτες με τυρί Ταμπάκ Μπουρέκ, μικρά ζυμαρικά με γέμιση κρέατος μαγειρεμένα σε ζωμό και σερβίρονται ως κύριο πιάτο ή σε σούπα (κασίκ μπουρέκ) Γκουμπάντια, μια γαμήλια πίτα με στρώματα κρέατος, ρυζιού, ψιλοκομμένα αυγά, σταφίδες και κουρτ (ξηρό λευκό τυρί) Σόρμπα, μια κρεατόσουπα με μεγάλα κομμάτια βοδινού και πρόβειου κρέατος, κρεμμύδι, καρότα και άλλα λαχανικά Μπάκλα ας, μια σούπα φτιαγμένη από αρακά ή φασόλια, ένα πιάτο για χορτοφάγους Σεκέρ κιγίκς, παραδοσιακό επιδόρπιο Ντολμά, πιπεριά με κρέας Σαρμά, κρέας τυλιγμένο σε αμπελόφυλλα Μπεσμπαρμάκ, ένα πιάτο που είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ της εθνοτικής ομάδας Στέπας Αϊράν, εθνικό ποτό Πιτέ, Παραδοσιακό ψωμί Τατάρ (κασίκ) ας Κριμαϊκή δίαιτα πριν από έναν αιώνα, συμπεριλαμβανομένων συνταγών παραδοσιακών πιάτων της Κριμαίας. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2009 G. R. Mack and A. Surina, Φαγητό στη Ρωσία και την Κεντρική Ασία, Greenwood Publishing Group, 2005, (ISBN 0-313-32773-4), (ISBN 978-0-313-32773-5) Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2009 S. Johnstone and G. Bloom, Ουκρανία, Lonely Planet, 2008, σελ. 197, (ISBN 1-74104-481-2), (ISBN 978-1-74104-481-2). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2009 Μία γκαλερί Κριμαϊκού Ταταρικού φαγητού, Διεθνής Επιτροπή για την Κριμαία, Ουάσινγκτον. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2009
Αλκίμαχος της Απολλωνίας

O Αλκίμαχος (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν Έλληνας ευγενής στη Μακεδονία, που υπηρέτησε ως αξιωματούχος. Ήταν ενεργός διπλωμάτης και διοικητής κατά τα ύστερα έτη της βασιλείας τού Φιλίππου Β΄ (βασ. 359-336) και κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του γιου εκείνου Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου (336-323).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αγαθοκλή και της ίσως ονομαζόμενης Αρσινόης. Αδέλφια του ήταν ο Λυσίμαχος, ένας από τους διαδόχους του Αλεξάνδρου Γ΄ , ο Αυτόδικος και ο Φίλιππος. Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμανας στη Θεσσαλία, η στενή του όμως φιλία με τον Φίλιππο Β΄ τον έκανε σύμβουλο και ευνοούμενο τού βασιλιά, έτσι μετακόμισε στη Μακεδονία. Ο Αλκίμαχος και τα αδέλφια του μεγάλωσαν στην Πέλλα, και μορφώθηκαν στην εκεί Αυλή των Αργεαδών. Δύο έτη μετά το 338, όπου έγινε η μάχη της Χαιρώνειας, ο Αλκίμαχος και ο Αντίπατρος εστάλησαν από τον Φίλιππο Β΄ ως πρόξενοι στην Αθήνα, όπου τιμήθηκαν με ψήφισμα. Κάποια στιγμή κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β΄, στον Αλκίμαχο μάλλον χορηγήθηκε ιδιοκτησία στη Απολλωνία της Χαλκιδικής και ίσως του απονεμήθηκαν τιμές. Δύο έτη μετά ο Αλκίμαχος ήταν διοικητής στο στρατό και ο Αλέξανδρος Γ΄ τον εξουσιοδότησε να ελευθερώσει την Ιωνία και την Αιολίδα. Όταν ο Αλκίμαχος λοιπόν εστάλη εκεί για να επαναφέρει τη δημοκρατία, ίσως ο βασιλιάς να άκουσε παράπονα για τη συμπεριφορά του στον χειρισμό των πραγμάτων εκεί, αν είναι ο Αλκίμαχος που αναφέρεται στη Β΄ επιστολή προ τους Χίους. Έπειτα από την πιθανή δυσαρέσκεια του Αλεξάνδρου Γ΄ στον Αλκίμαχο, αυτός δεν αναφέρεται ξανά από τους ιστορικούς. Νυμφεύτηκε μία Ελληνίδα και είχε τέκνα: Αλκίμαχος ο νεότερος, άκμασε τον 4ο αι. Φίλιππος. H.S. Lund, Lysimachus: A Study in Early Hellenistic Kingship, Routledge, 2002 W. Heckel, Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire, Wiley-Blackwell, 2006
Ουτοπία, παραμύθι για ενήλικες (ταινία)

Η ελληνική ταινία Ουτοπία, παραμύθι για ενήλικες είναι μια βωβή κοινωνική κομεντί που γυρίστηκε το 2015, ασπρόμαυρη, στα χνάρια του γαλλικού The artist του Μισέλ Χαζαναβίσιους.

 Είναι το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Νίκου Κουρού που έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε. Γυρισμένη σε άσπρο και μαύρο και με το στιλιζάρισμα των κλασικών βωβών ταινιών, η Ουτοπία είναι ένα συμβολικό παραμύθι με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, που σχολιάζει με κωμικοτραγικό τρόπο την ανθρωπιστική κρίση όπως αυτή δημιουργείται από την παντοκρατορία των τραπεζών και των ανθρώπων που επωφελούνται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα εις βάρος των υπολοίπων. Πρόκειται για την πρώτη βωβή ταινία που γυρίζεται στην Ελλάδα τα τελευταία 80 χρόνια και επιχειρεί να ανασκευάσει δημιουργικά το κινηματογραφικό λεξικό από τις βωβές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1920-1930 με σύγχρονα οπτικά εφέ και κωμικά γκαγκς. Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους τον Μάρτιο του 2017. Ουτοπία (Utopia, An Adult's FairyTale) (2016) - More Info IMDB FREE CINEMA WORDLFILMPRESENTATION
Αρχαία Πύδνα

Η Αρχαία Πύδνα είναι χωριό της Πιερίας, με 25 κατοίκους. Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Μακρυγιάλου του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού. Είναι γνωστή από τη Μάχη της Πύδνας, η οποία σήμανε την οριστική υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους. Στη μάχη αυτή (168 π.Χ.) ο τελευταίος βασιλιάς της Μακεδονίας Περσέας ηττήθηκε από τον ύπατο Αιμίλιο Παύλο. Η αρχαία Πύδνα είναι χτισμένη στα δυτικά παράλια του Θερμαϊκού, ανάμεσα στον Μακρύγιαλο και το Κίτρος. Η πόλη αναδείχθηκε ως σημαντικό εμπορικό κέντρο.

 Η πρώτη της ονομασία ήταν Κύδνα και δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Μετά τους Περσικούς Πολέμους αποτέλεσε τμήμα του κράτους της Μακεδονίας, επί βασιλέως Αλεξάνδρου Α΄ μέχρι την αποστασία της, το 410 π.Χ. Στις παραμονές του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν βασιλιάς της Μακεδονίας ήταν ο Περδίκκας Β', η πόλη πολιορκήθηκε από τους Αθηναίους του στρατηγού Καλλία. Ωστόσο, ο τελευταίος αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία έπειτα από την επέμβαση του στρατηγού των Λακεδαιμονίων Αριστέα, στην Ποτίδαια. Επί βασιλείας Αλέξανδρου Α΄ της Μακεδονίας η αρχαία πόλη γνωρίζει τη μεγαλύτερη αγμή της και αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Μακεδονίας. Όταν η Πύδνα αποστάτησε από τη Μακεδονία, πολιορκήθηκε και κυριεύτηκε από τον βασιλιά Αρχέλαο το 409 π.Χ. Οι κάτοικοι της πόλης εγκαταστάθηκαν στο εσωτερικό (μετοικεσία του 410- 409 π.Χ.), για να επιστρέψουν στον αρχικό τους τόπο, έπειτα από τον θάνατο του Αρχέλαου. Έτσι, η Πύδνα απαλλάχτηκε από το μακεδονικό έλεγχο και συμμάχησε με τους Αθηναίους. Παρά τη σθεναρή τους αντίσταση, οι Πυδναίοι υποτάχθηκαν ξανά στους Μακεδόνες, από τον Φίλιππο Β΄. Στην Πύδνα δολοφονήθηκε η Ολυμπιάδα, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με εντολή του Κάσσανδρου. Η «τούμπα» στον Μακρύγιαλο πιθανολογείται ότι είναι ο τάφος της Ολυμπιάδας. Η πόλη παρήκμασε οριστικά μετά τη Μάχη της Πύδνας, η οποία σήμανε και την οριστική υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους. Η πόλη φαίνεται ότι ερημώθηκε στα τέλη του 14ου αιώνα, κατά τις συγκρούσεις ανάμεσα στους διεκδικητές του θρόνου της Κωνσταντινούπολης, Ιωάννη Καντακουζηνό και Ιωάννη Παλαιολόγο. Ο αντίπαλος του πρώτου, Απόκαυκος, κατέλαβε την Πύδνα και οι κάτοικοί της αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στο Κίτρος. Επί τουρκοκρατίας, η παραλιακή πόλη μετακινήθηκε 5 χιλιόμετρα, στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Κίτρος. Η Τοπική Κοινότητα Πύδνας(1.206 κατ. το 2011) αποτελείται από δύο οικισμούς το Κίτρος και την Αλυκή και ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια 2002, τ. 17, εκδ. 1983. Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, τόμος 22, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 2006. Ιστορία της Αρχαίας Πύδνας