IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βεγκάλτα Σένταϊ

Η Βεγκάλτα Σένταϊ (ιαπωνικά: ベガルタ仙台, Begaruta Sendai) είναι ιαπωνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα την Σένταϊ της Περιφέρειας Μιγιάγκι. Συμμετέχει στην J.League. Το γήπεδο της είναι το Στάδιο Σένταϊ στο Ιζούμι-κου, αν και έχει παίξει μερικούς εντός έδρας αγώνες στο κοντινό Στάδιο Μιγιάγκι.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1988 ως Tohoku Electric Power Co., Inc. Soccer Club και εντάχθηκε στην J-League το 1999, αφού έπαιξε μερικά χρόνια στην JFL, με το ψευδώνυμο Brummell Sendai, στην οποία είχε προαχθεί το 1995 από το περιφερειακό πρωτάθλημα της Τόχοκου. Όταν εντάχθηκε στην J-League, το όνομα Βεγκάλτα επιλέχθηκε ως φόρος τιμής στο φημισμένο φεστιβάλ Ταναμπάτα της Σένταϊ. Τα ονόματα των δύο ουράνιων αστεριών του θρύλου Ταναμπάτα, Vega (Βέγας) και Altair (Αλτάιρ), συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν το Vegalta. Προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία το 2002, αλλά υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν. Προβιβάστηκε ξανά για τη σεζόν 2010. Το 2011, παρά τον σεισμό και το τσουνάμι στο Τόχοκου, κατέλαβε την υψηλότερη θέση της μέχρι εκείνη τη στιγμή, την 4η θέση στην πρώτη κατηγορία. Το 2012, παρά το ότι ήταν στην 1η θέση της βαθμολογίας για το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, η πρόκληση της Σανφρέτσε Χιροσίμα αποδείχθηκε πολύ ισχυρή και η ήττα στην προτελευταία αγωνιστική εναντίον της Αλμπίρεξ Νίγκατα που πάλευε για την αποφυγή του υποβιβασμού της κόστισε τον τίτλο, όπου τελικά τερμάτισε στην 2η θέση, την υψηλότερη θέση στην ιστορία της. 1η Κατηγορία Περιφερειακού Πρωταθλήματος Τόχοκου: 1994 (ως Brummell Sendai) Τελικοί Αγώνες Ανόδους Περιφερειακού Πρωταθλήματος: 1994 (ως Brummell Sendai) J.League Division 2: 2009 Όπως οι περισσότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, οι οπαδοί της Σένταϊ ακούγονται να τραγουδούν και να χορεύουν καθ 'όλη τη διάρκεια του αγώνα. αλλά, τα περισσότερα από τα τραγούδια που χρησιμοποιούνται από τους οπαδούς άλλων συλλόγων αποφεύγονται υπέρ ενός πιο εκλεκτικού σετ. Ο ύμνος του συλλόγου, που τραγουδιέται πριν από κάθε αγώνα, είναι το Take Me Home, Country Roads, ενώ κατά τη διάρκεια του αγώνα τραγουδούν με αλλαγμένους στίχους το τραγούδι The Lambrusco Kid από τους Toy Dolls,το Blitzkrieg Bop και άλλα τραγούδια των KISS και Twisted Sister. Ο παραδοσιακός αντίπαλος της Βεγκάλτα είναι η Μοντέντιο Γιαμαγκάτα από τη Γιαμαγκάτα. Οι δύο τους έχουν αποκτήσει αντιπαλότητα από τη συνάντησή τους στο Περιφερειακό Πρωτάθληαμ Τόχοκου το 1991. Παρά το γεγονός ότι πρωτοεμφανίστηκε στην J2 τα τελευταία τρία χρόνια, η ομάδα δυσκολεύτηκε οικονομικά από τότε που υποβιβάστηκε από την J1. Το 2005, η ομάδα είχε έλλειμμα 163 εκατομμυρίων γιεν, τη μοναδική χρονιά από τότε που εντάχθηκε στο J.League που δεν κατάφερε να έχει κέρδη. Μέχρι την ημερομηνία ολοκλήρωσης της σεζόν 2006 (31 Ιανουαρίου 2007), η ομάδα προέβλεπε έλλειμμα 150 εκατομμυρίων γιεν. Ωστόσο, το ποσό μεταγραφής του Ουμπερλίτο Μπόρζες στην Σάο Πάολο ήταν αρκετό για να τους εξασφαλίσει τη σεζόν. Τα συνολικά κέρδη το 2006 ήταν 27 εκατομμύρια γιεν. Επίσημος ιστότοπος του συλλόγου (ιαπωνικά)
Πιάνιτζα

Η Πιάνιτζα ή Πιάνετς (βουλγαρικά: Пиянец, σλαβομακεδονικά: Пијанец‎ Πιγιάνετς) είναι ιστορική περιοχή της Παρορβηλίας στη βορειοανατολική Μακεδονία, στα σύνορα Βόρειας Μακεδονίας και Βουλγαρίας. Το τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας περιλαμβάνει περιοχές των δήμων Ντελτσέβου και Πέχτσεβο, ενώ το τμήμα της Βουλγαρίας περιλαμβάνει το δυτικό τμήμα του Δήμου Νεβεστίνου.

 Η Πιάνιτζα είναι μια λοφώδης περιοχή ανάμεσα στα όρη Βλαχίνια (Ησσόινο) στα νοτιοανατολικά και Οσόγκοβο στα δυτικά του συμπλέγματος της οροσειράς του Δυτικού Ορβήλου. Στην ανατολική Πιάνιτζα ρέουν οι παραπόταμοι του Στρυμώνα Ελεσνίτσα και Ρετίτσα, ενώ δυτικά ο παραπόταμος του Αξιού Μπρεγκαλνίτσας (Άστιβος). Σημαντικότερα χωριά είναι το Παντζάρεβο, το Τσάρνικ και το Καλλιμάνι στη Βόρεια Μακεδονία, η Τσαρβαρίτσα, ο Προφήτης Ηλίας, το Τισάροβο, το Βάξεβο, το Πελατίκοβο, η Ερεμία και η Δρομοχάρη στη Βουλγαρία. Κέντρο της Πιάνιτζας θεωρείται το Τσάρεβο (σήμερα Ντέλτσεβο) στη Βόρεια Μακεδονία. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ονομάζονταν επίσης, Πιάνιτζα. Η ετυμολογία του ονόματος εικάζεται ότι προέρχεται από τους Παίονες που κατοικούσαν την περιοχή στην αρχαιότητα (Λαιαίοι, Αγριάνες κ.λ.π.). Στην περιοχή ζουν χριστιανοί και αρκετοί μουσουλμάνοι παρόλο που οι περισσότεροι από τους τελευταίους έχουν μετοικήσει στην Τουρκία.
Φιλελληνική επιτροπή του Παρισιού

Η Φιλελληνική επιτροπή του Παρισιού (Comité philhellène de Paris ή comité grec - Ελληνική Επιτροπή ) ( 1825 - 1827 ) είναι η πρώτη οργανωμένη μορφή που έλαβε ο Φιλελληνισμός στη Γαλλία.

 Οι πρώτες φιλελληνικές επιτροπές γεννήθηκαν στη Γερμανία (τέλη Αυγούστου 1821 στη Στουτγκάρδη ). Η Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου δημιουργήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1823. Η δημιουργία της παρισινής επιτροπής ανακοινώθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1824 αλλά η ύπαρξή της δεν δημοσιοποιήθηκε μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 1825 από το Journal des Débats . Ήταν η «κεντρική επιτροπή» ενός μεγαλύτερου οργανισμού : της Φιλανθρωπικής Εταιρείας του Παρισιού. Η τελευταία είχε 523 μέλη σε όλη την ιστορία της, αλλά η Ελληνική Επιτροπή, πιο επιλεκτική, καλωσόρισε μόνο 25 μέλη, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων δουκών, κομήτων, στρατηγών, διανοούμενων και πολιτικών που ήταν μέλη του κοινοβουλίου . Η Επιτροπή Φιλελλήνων του Παρισιού είχε μεταξύ των μελών της, μεταξύ άλλων, τον Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, τον Ambroise Firmin-Didot, τον στρατηγό κόμη Étienne Maurice Gérard, τον μεγάλο Έλληνα φιλόλογο Αδαμάντιο Κοραή, το στρατηγό Horace Sébastiani, Henry Dutrône, τον κόμη Charles-Philibert de Lasteyrie du Saillant, γεωπόνο και φιλάνθρωπο, τον κόμη Eugène d'Harcourt, μελλοντικό βουλευτή. Η επιτροπή συνερχόταν αρκετά ανεπίσημα κατά μέσο όρο μία φορά την εβδομάδα, χωρίς να διατηρεί πρακτικά, πράγμα που σημαίνει ότι οι δραστηριότητές της δεν είναι γνωστές, σε αντίθεση με εκείνες της επιτροπής της Γενεύης . Ο Chateaubriand ανακαλεί στο Mémoires d'Outre-Tomb μερικές από τις δραστηριότητες της Επιτροπής : «Δημιουργήθηκε ελληνική επιτροπή στο Παρίσι, στην οποία ήμουν μέλος. Η επιτροπή συνεδρίασε στο M. Ternaux's, Place des Victoires. Τα μέλη έφτασαν διαδοχικά στον τόπο των συζητήσεων. Ο στρατηγός Σεμπαστιάν είπε, όταν κάθησε, ότι ήταν μεγάλη υπόθεση . το έκανε πολύ : που δυσαρέστησε τον θετικό πρόεδρό μας, κ. Ternaux [. . . ] Οι αποστολές του κ. Fabvier έκαναν την επιτροπή να υποφέρει ; μας γκρινιάζει δυνατά ; μας έκανε υπεύθυνους για το τι ήταν λάθος με τις απόψεις του, εμείς που δεν είχαμε κερδίσει τη μάχη του Μαραθώνα. "Ο συγγραφέας μαρτυρεί τη βοήθεια που η επιτροπή έδωσε στους άξιους νέους Έλληνες, αναλαμβάνοντας τα έξοδα της εκπαίδευσής τους, όπως συνέβη το 1825 για έναν από τους γιους του Κωνσταντίνου Κανάρη, του Θεμιστοκλή," αυτό το παιδί γεμάτο πνεύμα και νοημοσύνη " . Η αλληλογραφία του Αδαμάντιου Κοραή δίνει επίσης μια ιδέα για τη βοήθεια που έδωσε η Επιτροπή σε νέους Έλληνες που επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στην Ευρώπη. Η επιτροπή, όπως και όλες οι άλλες φιλελληνικές επιτροπές, σταδιακά διαλύθηκε όταν η χρησιμότητά της ήταν λιγότερο αναγκαία, μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου τον Οκτώβριο του 1827 . Barau, Denys (2009). La Cause des Grecs (στα Γαλλικά). Paris: Honoré Champion. σελ. 775. ISBN 978-2-7453-1774-2.
Μποταφόγκο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας

Η Μποταφόγκο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας (πορτογαλικά: Botafogo de Futebol e Regatas), γνωστή απλά ως Μποταφόγκο και με τον χαρακτηρισμό «Μοναχικό Άστρο» (Estrela Solitária), είναι βραζιλιάνικος αθλητικός σύλλογος με έδρα το Μποταφόγκο, μιας γειτονιάς του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, περισσότερο γνωστή για το ποδοσφαιρικό της τμήμα. Αγωνίζεται στο στάδιο Νίλτον Σάντος του Ρίο.

 Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του εθνικού Πρωταθλήματος της Βραζιλίας, αλλά και στο πρωτάθλημα της πολιτείας του Ρίο Ντε Τζανέιρο. Η Μποταφόγκο έχει ιδρυθεί επίσημα 1904 (ανεπίσημα το 1894) από 13 άλλους συλλόγους που την συνέθεσαν. Η Μποταφόγκο κατέχει το ρεκόρ αγώνων χωρίς ήττα (52) μεταξύ 1977-1978. Έχει προσφέρει τον μεγαλύτερο αριθμό παικτών στην εθνική Βραζιλίας σε παγκόσμια κύπελλα. Το 2000 σε ψηφοφορία των συνδρομητών του μαγκαζίνου της ΦΙΦΑ για την μεγαλύτερη ομάδα του 20ου αιώνα, η Μποταφόγκο βγήκε 12η ανάμεσα σε πολλές ομάδες παγκοσμίως. Με χωρητικότητα 46.931 το Εστάντιο Νίλτον Σάντος χρησιμοποιείται από τη Μποταφόγκο για τους εντός έδρας αγώνες της. Το όνομα φέρει τιμή σε έναν από τους μεγαλύτερους αμυντικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου ο οποίος αγωνίστηκε σε όλη του την ποδοσφαιρική καριέρα στην Μποταφόγκο (1948-1964). Το γήπεδο είχε επίσης χρησιμοποιηθεί για τους Παναμερικανικούς αγώνες του 2007 όπως και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016. Το γήπεδο έχει χρησιμοποιηθεί επίσης και από τις άλλες 3 μεγάλες του Ρίο, τις Φλαμένγκο, Βάσκο ντα Γκάμα, Φλουμινένσε. Εθνικοί Πρωτάθλημα Α' Βραζιλίας: (2) 1968, 1995 Πρωτάθλημα Β' Βραζιλίας : (2) 2015, 2021 Διεθνείς Τουρνουά του Παρισιού: (1) 1963Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ: (1) 1993 Τοπικοί Καμπεονάτο Καριόκα: (21) 1907, 1910, 1912, 1930, 1932, 1933, 1934, 1935, 1948, 1957, 1961, 1962, 1967, 1968, 1989, 1990, 1997, 2006, 2010, 2013, 2018 Τουρνουά Ρίο ντε Τζανέιρο - Σάο Πάολο: (4) 1962, 1964, 1966, 1998 Τουρνουά Τάσα Γκουαναμπάρα: (8) 1967, 1968, 1997, 2006, 2009, 2010, 2013, 2015 Τουρνουά Τάσα Ρίο: (9) 1975, 1976, 1989, 1997, 2007, 2008, 2010, 2012, 2013 Είναι περισσότερο γνωστή, Παγκοσμίως, λόγω της ανάδειξης του θρύλου Γκαρίντσα, ενός από τους καλύτερους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και τον Ζαϊρζίνιο. Το 2012 είχε στις τάξεις της τον πασίγνωστο τρεις φορές νικητή του Τσάμπιονς Λιγκ, Κλάρενς Ζέεντορφ. Επίσημη ιστοσελίδα (στα πορτογαλικά)
6174

Το 6174 (έξι χιλιάδες εκατόν εβδομήντα τέσσερα) είναι σύνθετος αριθμός μετά το 6173 και πριν το 6175. Είναι γνωστός και ως σταθερά του Καπρεκάρ από τον Ινδό μαθηματικό Ντατταθρέγια Ραμτσάντρα Καπρεκάρ.

 είναι άρτιος αριθμός καθώς διαιρείται ακριβώς με το 2. είναι σύνθετος αριθμός καθώς πέρα από τον εαυτό του και το 1 διαθέτει και άλλους αριθμούς ως διαιρέτες. αποτελεί αριθμό Χαρσάντ καθώς διαιρείται από το άθροισμα των ψηφίων του. Ο μαθηματικός Ντατταθρέγια Ραμτσάντρα Καπρεκάρ σημείωσε την παρακάτω ιδιότητα του αριθμού 6174: Επιλέγεται ο οποιοσδήποτε τετραψήφιος αριθμός, με χρήση τουλάχιστον δύο διαφορετικών ψηφίων (π.χ. 4004 ή 1018, αλλά όχι 4404 ή 1118, ενώ επιτρέπεται ο αριθμός να ξεκινά από 0) Κατόπιν, τα ψηφία του αριθμού κατανέμονται σε φθίνουσα και μετέπειτα σε αύξουσα διευθέτηση, έτσι ώστε να προκύψουν δύο νέοι αριθμοί (π.χ. από το 4004 προκύπτουν 0044 και 4400). Αφαιρείται ο μικρός αριθμός από τον μεγάλο. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται όσες φορές χρειαστεί, και η κατάληξη θα είναι πάντα ο αριθμός 6174, με μέγιστο δυνατό αριθμό επαναλήψεων τις 7 ώσπου να εμφανιστεί το 6174.Μόλις εμφανιστεί ο αριθμός 6174 με την παραπάνω διαδικασία, θα συνεχίσει να εμφανίζεται κάθε φορά όσες φορές και αν επαναληφθούν τα βήματα της διαδικασίας του Καπρεκάρ. Για παράδειγμα ο αριθμός 3524: 5432 – 2345 = 3087 8730 – 0378 = 8352 8532 – 2358 = 6174 7641 – 1467 = 6174Ανάλογη περίπτωση αποτελεί ο αριθμός 495 εάν επαναληφθεί η ίδια διαδικασία με τριψήφιους αριθμούς, ο οποίος θα εμφανιστεί το πολύ σε 6 επαναλήψεις. Ο αριθμός 495 μαζί με τον 6174 και τους αριθμούς που προκύπτουν όταν στην διαδικασία χρησιμοποιούνται αριθμοί με περισσότερα ψηφία, ονομάζονται συλλογικά σταθερές Καπρεκάρ και η διαδικασία είναι γνωστή ως διαδικασία ή ρουτίνα Καπρεκάρ. Διάταξη κατά σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Το έτος 6174 ή 6174 π.Χ. στον ελληνικό κώδικα Μπράιγ ο αριθμός εκφράζεται ως ⠼⠓⠁⠛⠙ στην ελληνική νοηματική γλώσσα ο αριθμός εκφράζεται ως στον κώδικα Μορς ο αριθμός εκφράζεται ως −···· ·−−−− −−··· ····− 6000 (6.000 έως 6.999) Bowley, Rover. «6174 is Kaprekar's Constant». Numberphile. University of Nottingham: Brady Haran. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2017. Prime Curios! 6174 - primes.utm.edu Properties of the number 6174 - numberempire.com
Μπρουνέι

Το Σουλτανάτο του Μπρουνέι (μαλαϊκά: Negara Brunei Darussalam) είναι μια χώρα στη Νοτιοανατολική Ασία στο νησί Βόρνεο με πληθυσμό 445.400 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, και έκταση 5.765 τ.χλμ.. Βρέχεται από τη Νότια Κινεζική θάλασσα ενώ χερσαία σύνορα έχει μόνο με τη Μαλαισία. Είναι πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αρχηγός Κράτους είναι ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ.

 Το πολίτευμα είναι Συνταγματικό Σουλτανάτο. Αρχηγός Κράτους είναι ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ. Η εθνική εορτή είναι στις 23 Φεβρουαρίου (του 1984). Η 1η Ιανουαρίου του 1984 ήταν η ημέρα της ανεξαρτησίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η 23η Φεβρουαρίου εορτάζεται ως ημέρα ανεξαρτησίας από την βρετανική κηδεμονία. Το κρατίδιο διαιρείται σε 4 δήμους (daerah-daerah, ενικός - daerah): Μπελάιτ (Belait), Μπρουνέι-Μουάρα (Brunei-Muara), Τεμπουρόνγκ (Temburong) και Τουτόνγκ (Tutong). Ο πληθυσμός της χώρας είναι 445.400 κάτοικοι, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,51% (εκτίμηση 2020). Ρυθμός γεννήσεων 16,5 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 3,8 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2020). Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ήταν 74,3 χρόνια (73,4 χρόνια οι άνδρες και 75,4 οι γυναίκες). Το ΑΕΠ της χώρας είναι 14,695 δισ. $ (104η στον κόσμο, σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 36.681 $. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Το 2011, το Μπρουνέι είχε πληθυσμό 422.700 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων των προσωρινών κατοίκων. Από αυτούς, το 83% είναι Μουσουλμάνοι, το 7% είναι Βουδιστές, και λιγότερο από 4% αντιπροσωπεύουν άλλες θρησκείες, ενώ το υπόλοιπο δεν δήλωσε κάποια θρησκεία. Επίσημα εγγεγραμμένα στη χώρα υπάρχουν 110 τζαμιά και αίθουσες προσευχής, έξι Χριστιανικές εκκλησίες, τρεις Κινεζικοί ναοί και ένας Ινδουιστικός ναός. Οι θρησκευτικές ελευθερίες στο Μπρουνέι είναι περιορισμένες. Το 2015 η χώρα κηρύχτηκε ισλαμικό κράτος. Ο προσυλητισμός εκτός του επίσημα επικυρωμένου κλάδου του Ισλάμ δεν επιτρέπεται. Δεν υπάρχουν ιεραπόστολοι οι οποίοι αναφέρονται να δουλεύουν στη χώρα. Επίσης, ο εορτασμός των Χριστουγέννων απειλείται με φυλάκιση πέντε ετών.
Τζον Μπάνβιλ

Ο Τζον Μπάνβιλ (John Banville) (8 Δεκεμβρίου 1945) είναι Ιρλανδός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ουέξφορντ της Ιρλανδίας. Το πρώτο του βιβλίο, το Long Lankin, εκδόθηκε το 1970. Η νουβέλα του, The Book of Evidence (1989), συμπεριλήφθηκε στην τελική λίστα για το Λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ, και κέρδισε το βραβείο Guiness Peat Aviation Award. Μία άλλη νουβέλα του, The Sea (Η Θάλασσα, 2005), κέρδισε το βραβείο Booker. Το, The Newton Letter, μεταφέρθηκε στην τηλεόραση.

 Ο Τζον Μπάνβιλ διακρίνεται από τους κριτικούς για το περίτεχνο ύφος του στην αγγλική γλώσσα και η γραφή του έχει χαρακτηριστεί ως έξοχη, εκθαμβωτική και άριστα δουλεμένη. Ο David Mehegan, από την εφημερίδα Boston Globe αποκαλεί τον Μπάνβιλ "Ένας από τους μεγαλύτερους δεξιοτέχνες που γράφουν στα αγγλικά σήμερα·" και ο UK Observer περιέγραψε το έργο, The Book of Evidence, του 1989, ως "πρόζα που ρέει αψεγάδιαστα της οποίας ο λυρισμός, η αριστοκρατική ειρωνεία και η οδυνηρή αίσθηση της απώλειας θυμίζουν τη Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ." Είναι επίσης γνωστός για το μαύρο χιούμορ του και το οξύ του πνεύμα. Long Lankin (1970) Nightspawn (1971) Birchwood (1973) Doctor Copernicus: A Novel (1976) Kepler, a Novel (1981) The Newton Letter: An Interlude (1982) Mefisto (1986) The Book of Evidence (1989) Ghosts (1993) The Broken Jug: After Heinrich von Kleist (1994) - (θεατρικό) Seachange (θεατρικό) Athena: A Novel (1995) The Untouchable (1997) God's Gift: A Version of Amphitryon by Heinrich von Kleist (2000) Eclipse (2000) Shroud (2002) Dublin 1742 (θεατρικό) Prague Pictures: Portrait Of A City (2003) The Sea, (2005) Love In The Wars (adaptation of Heinrich von Kleist's Penthesilea, 2005) Christine Falls (δημοσιευμένο υπό το όνομα Benjamin Black, 2006)
Στέφαν Μάπους

Ο Στέφαν Μάπους (Stefan Mappus) είναι Γερμανός πολιτικός. Ανήκει στο κόμμα Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU). Ήταν πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης από το 2010 ως τις 12 Μαΐου 2011.

 Γεννήθηκε στο Πφορτσχάιμ (Pforzheim) στις 4 Απριλίου 1966. Ακολούθησε σπουδές στο πανεπιστήμιο του Χόχενχαϊμ. Είναι παντρεμένος από το 2001 με τη Σουζάνε Φερβέγιεν-Μάπους (Susanne Verweyen-Mappus). Το 2009 εξελέγη πρόεδρος του CDU στο κρατίδιο της Βάδης- Βυρτεμβέργης. Στις 10 Φεβρουαρίου 2010 εξελέγη νέος πρωθυπουργός στο κρατίδιο, με 83 ψήφους υπέρ επί συνόλου 137 ψηφισάντων και διαδέχθηκε στο αξίωμα αυτό τον Γκίντερ Έτιγκερ (Günther Oettinger). Ο ίδιος παρέμεινε πρωθυπουργός ως το 2011, οπότε τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Οικολόγος Βίνφριντ Κρέτσμαν. stefan-mappus.de Αρχειοθετήθηκε 2010-02-13 στο Wayback Machine.- Προσωπική ιστοσελίδα.
Κωνσταντίνος Ν. Παπαδημητρίου

Ο Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου του Νικολάου (1914 - 2006) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός. Διετέλεσε επί σειρά ετών, εκλεγμένο μέλος της Βουλής των Ελλήνων με την ΕΡΕ και τη ΝΔ.

 Απόγονος ιστορικής οικογένειας της Ελλάδος που έδρασε την επαναστατική περίοδο. Υπήρξε γιος του Νικολάου Παπαδημητρίου και της Ελένης Οικονομίδη. Από την πλευρά της μητέρας του, υπήρξε εγγονός του πολιτικού Γεωργίου Ι. Οικονομίδη (1854 - 1933) και ανιψιός του επί σειρά ετών Βουλευτή Άρτας και Πρεβέζης & Λευκάδος Κωνσταντίνου Γ. Οικονομίδη (1881-1950).Πατέρας του δικηγόρου Αθηνών και βουλευτή Άρτας της Ν.Δ. Ελευθερίου Παπαδημητρίου.Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών αποφοιτώντας σε ηλικία 23 ετών. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 - 1941, υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, στο Λόχο Στρατηγείου της 8ης Μεραρχίας, στην πρώτη γραμμή του Μετώπου. Σύμφωνα με το βιβλίο, "Ιστορικές μνήμες του Τάγματος Καστανιάς των ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ 1942-1945 νομού Άρτας" (Βιβλιοθήκη Βουλής των Ελλήνων) κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίον των κατακτητών, συντασσόμενος με τον ΕΔΕΣ. Διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας. Για πρώτη φορά εξελέγη Βουλευτής Άρτας στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγην Βουλευτής Άρτας στις εκλογές του 1963 και του 1964 με την ΕΡΕ (τελευταίες εκλογές πριν τη χούντα). Μετά την 21η Απριλίου 1967 την περίοδο της δικτατορίας, υπέστη διώξεις και φυλάκιση στην Άρτα λόγω των δημοκρατικών φρονημάτων του.Έπειτα από παρότρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να πολιτευθεί, εξελέγη εκ νέου Βουλευτής Άρτας μετά τη Μεταπολίτευση με τη Νέα Δημοκρατία το 1974Παρέμεινε βουλευτής ως το 1977 και την επόμενη χρονιά αποχώρησε από τα κοινά. Συνδέθηκε φιλικά με ιστορικές προσωπικότητες του πολιτικού, πνευματικού και θρησκευτικού, χώρου της Ελλάδος και του εξωτερικού. Κωνσταντίνος Ν. Παπαδημητρίου - Αθήνα 1989, "Ιστορικές μνήμες του Τάγματος Καστανιάς των ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ 1942-1945 νομού Άρτας", όπου αποτύπωσε τα βιώματα του αγώνα του και της προσφοράς του, την περίοδο της Αντίστασης - αρχείο Βουλής των Ελλήνων και αρχείο Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. "Οικονομίδης Γεώργιος - Ἡ ἐξαγορά τοῦ Βουργαρελίου καί τό πρόβλημα της”. Έκδοση - πρόλογος - επιμέλεια Κων/νου Ν. Παπαδημητρίου - Αθήνα 1976 - αρχείο Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Έγραψε επίσης μελέτες δημοσιευμένες σε επιστημονικά περιοδικά. Βουλή των Ελλήνων. σελ. 170 ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ (1981) - ΤΡΙΤΟΣ ΤΟΜΟΣ - Λήμμα Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου, σελ. 467. ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ - ΛΑΡΟΥΣ - ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ (1996), Τόμος 46, λήμμα Γεώργιος Ι. Οικονομίδης και λήμμα Ιωάννης Γ. Οικονομίδης.
Ο θρίαμβος του χρόνου

Ο θρίαμβος του χρόνου είναι ποιητική - δοκιμιακή ταινία του σκηνοθέτη Βασίλη Μαζωμένου, βασισμένη σε συνδυαστικές τεχνικές κινούμενου σχεδίου, ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Απέσπασε το 1996 το ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ήταν την επόμενη χρονιά επίσημη ελληνική συμμετοχή στο διεθνές Φεστιβάλ Βελιγραδίου. Συνιστά μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας του σκηνοθέτη πάνω στην παρακμή του δυτικού πολιτισμού. Είναι η δεύτερη ελληνική ταινία μεγάλου μήκους που έγινε μεταφορά από βίντεο σε φιλμ, μετά το Μέρες οργής, ένα ρέκβιεμ για την Ευρώπη.

 Μια διαχρονική ποιητική περιπλάνηση στο παγκόσμιο μουσείο της ματαιοδοξίας, με οδηγό τον Δον Κιχώτη. Το μουσείο της ματαιοδοξίας φιλοξενεί σύμβολα του παρελθόντος του Δυτικού Πολιτισμού, όταν ο άνθρωπος ονειρευόταν κι έχτιζε πολιτείες, και ο κοσμικός Ηγεμόνας, μέσω των επίγειων υπαλλήλων του, γκρέμιζε. Ο Δον Κιχώτης, σαν άλλος Προμηθέας, έρχεται αντιμέτωπος με τον Δημιουργό. Μετατρέπεται σε πολεμιστή και οδηγεί τις ψυχές -κατοίκους της Πολιτείας του- προς έναν φανταστικό παράδεισο. Ο Ισπανός Οδυσσέας ακολουθεί τον Χρυσό Αιώνα του Δυτικού Πολιτισμού σαν απωθημένο και ενοχή του. Ταξιδεύοντας στον αιώνα μας, όπου ο πολιτισμός αυτός καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις της μοντέρνας μυθοπλασίας του. Η ταινία προβλήθηκε στο αναδρομικό αφιέρωμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Πόρτο για τον φανταστικό κινηματογράφο, όπου ο Μαζωμένος τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο του φεστιβάλ. Ο θρίαμβος του χρόνου, όπως και η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη Μέρες Οργής, ένα Ρέκβιεμ για την Ευρώπη (1995), είναι ένα ιδιαίτερο Mockumentary, βασισμένο στην τεχνική του ψηφιακού κινούμενου σχεδίου. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ Βρασίδας Καραλής, έγραψε για την ταινία στην Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου: Το 1996, στο χώρο του [ελληνικού] πειραματικού κινηματογράφου, θα πρέπει να μνημονευθεί Ο θρίαμβος του χρόνου του Βασίλη Μαζωμένου, για την ευρηματική χρήση του ψηφιακού animation στην εξερεύνηση της πνευματικής πορείας του Δον Κιχώτη μέσα από τα μάτια του Τσάρλι Τσάπλιν, σε αυτό που ο κριτικός Μπάμπης Ακτσόγλου ονόμασε "φιλμική όπερα". Ο θρίαμβος του χρόνου στην IMDb Ανακτήθηκε στις 10-03-2017 Ο θρίαμβος του Χρόνου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 10-03-2017
Αρζανηνή

Η Αρζανηνή (αρμενικά: Աղձնիք Αγτζνίκ) ήταν ιστορική περιοχή στα νοτιοδυτικά του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας. Κυβερνήθηκε από έναν από τους τέσσερις μπιντάχς (τοπάρχες) της Αρμενίας, τους υψηλότερους ευγενείς υπό του βασιλέως που κυβερνούσαν τις παραμεθόριες περιοχές του βασιλείου. Πιθανή πρωτεύουσά της ήταν η πόλη-φρούριο Αρζήν. Η περιοχή βραχυπρόθεσμα κατέστη πρωτεύουσα της Αρμενίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Τιγράνη, ο οποίος έκτισε εκεί την ομώνυμη πόλη Τιγρανόκερτα. Η Αρζανηνή τέθηκε υπό την άμεση φεουδαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά την Ειρήνη της Νισίβιδος το 298. Επανήλθε για λίγο υπό τον έλεγχο των Αρμενίων περί το 371 αλλά σύντομα χάθηκε ξανά μετά τη διχοτόμηση της Αρμενίας το 387.

 Η Αρζανηνή βρισκόταν μεταξύ του δυτικού Τίγρη και των ανατολικών Ορέων του Ταύρου, καλύπτοντας έκταση περίπου 15.102 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρισκόταν στα ανατολικά του Νυμφαίου ποταμού και στα δυτικά του Κεντρίτη ποταμού (αμφότεροι παραπόταμοι του Τίγρη). Η περιοχή ήταν φυσικά χωρισμένη μεταξύ του ορεινού τμήματος πιο κοντά στον Ταύρο στα βόρεια, το οποίο είχε εξαιρετικά ψυχρό κλίμα, και του πεδινού τμήματος στον νότο, το οποίο είχε θερμό και ξηρό κλίμα. Η Αρζανηνή ήταν φημισμένη για τα ποτάμια και τις πηγές της, καθώς και τα ορυχεία σιδήρου και μολύβδου. Η κτηνοτροφία, η αμπελοκαλλιέργεια και η οινοποίηση ήταν καλά ανεπτυγμένες στην επαρχία. Η επαρχία είχε περίπου επτά φρούρια. Eremyan, S. (1975). «Aghdznikʻ». Armenian Soviet Encyclopedia. 1. Yerevan. Hakobyan, T. Kh.· Melik-Bakhshyan, St. T.· Barseghyan, H. Kh. (1986). «Aghdznikʻ». Hayastani ev harakitsʻ shrjanneri teghanunneri baṛaran [Dictionary of toponymy of Armenia and adjacent territories] (στα Αρμενικά). 1. Yerevan State University. σελίδες 180–181. Hewsen, Robert H. (1992). The Geography of Ananias of Širak (Ašxarhacʻoycʻ): The Long and the Short Recensions. Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag. ISBN 3-88226-485-3.
Οι επιστολές του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν

Οι επιστολές του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν (πρωτότυπος τίτλος: The Letters of J. R. R. Tolkien) είναι ένα βιβλίο, που εκδόθηκε το 1981, από τον βιογράφο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, Χάμφρεϊ Κάρπεντερ −συνεπικουρούμενος από τον Κρίστοφερ Τόλκιν− και αφορά διάφορες επιστολές, που ο Τόλκιν έγραψε (και έστειλε στη γυναικά του, στα παιδιά, σε εκδότες κ.λπ.). Το βιβλίο περιέχει 354 επιστολές, χρονολογημένες, περίπου από τον Οκτώβριο του 1914 έως και τον θάνατό του (συγκεκριμένα έως τις 29 Αυγούστου του 1973 [δηλαδή, 4 μέρες πριν αποβιώσει]).

 Ο Χάμφρεϊ Κάρπεντερ είχε αρχίσει να βιογραφεί τον Τόλκιν πριν εκδώσει τις Επιστολες. Και συγκεκριμένα το 1977, με την περίφημη βιογραφία του Τόλκιν. Είχε την τύχη, όπως αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου, να καταλήξει στα χέρια του μεγάλο υλικό από αλληλογραφίες του Τόλκιν, κατόπιν βοήθειας του υιού του Τόλκιν, Κρίστοφερ.Ο συγγραφέας, επίσης ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό ότι παραλείπει μερικά, πολύ προσωπικά γράμματα του Τόλκιν προς την Ήντιθ, καθώς επίσης και αλλάζει μερικές διευθύνσεις, αριθμούς κ.λπ. Κατά τα άλλα, όπως ο ίδιος αναφέρει, οι επιστολές μεταφέρθηκαν αναλλοίωτες. Κάποιο περιεχόμενο δε δίνεται από το ίδιο το βιβλίο, έτσι δύσκολα μπορούμε να διακρίνουμε 4 κατηγορίες επιστολών: Προσωπική αλληλογραφία με την Ήντιθ Μπρατ, τους γιούς του και γενικότερα την οικογένειά του. Επιστολές που αφορούν τα ενδιαφέροντα του Τόλκιν, αλλά και της καριέρας του στην αγγλική φιλολογία. Γράμματα στους εκδότες του Allen & Unwin. Γράμματα σχετικά με τη Μέση ΓηΟι επιστολές και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τη Μέση Γη έχουν μεγάλη σημασία για του θαυμαστές του Τόλκιν, καθώς αναφέρονται σε πράγματα, που δεν περιέχονται σε αντίστοιχα βιβλία για αυτήν, που εξέδωσε ο Τόλκιν, όσο ζούσε. Γερμανική μετάφρασηΤο 1938, οι Ναζί ήθελαν να μεταφέρουν το Χόμπιτ στη γλώσσα τους. Μετά την τεράστια επιτυχία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ο εκδοτικός οίκος που έδρευε στο Βερολίνο, Rütten & Loening, θέλησε να εκδώσει το Χόμπιτ. Όμως, ακολουθώντας τους νόμους της χώρας του, δηλαδή του Γ Ράιχ, ρώτησαν τον Τόλκιν, αν έχει (arisch) άρια καταγωγή. Ο Τόλκιν ετοίμασε δύο επιστολές, ώστε να επιλέξει ο εκδοτικός του οίκος, ποια θα στείλει πίσω. Η μία επιστολή ήταν πιο επίσημη και αρμόζουσα της περίστασης ή άλλη ήταν ανεπίσημη και προσβλητική για το καθεστώς. Παρόλα αυτά και στις δύο περιπτώσεις η απάντηση ήταν αρνητική και καυστική καθώς αναφέρει ότι δυστυχώς δεν κατάγεται από αυτόν τον προικισμένο λαό. Χάμφρεϊ Κάρπεντερ (2006). Οι επιστολές του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν. ΑΙΟΛΟΣ. ISBN 960 521 189 0.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μοζαμβίκης

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μοζαμβίκης (BNM) (πορτογαλικά: Biblioteca Nacional de Moçambique) βρίσκεται στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης. Το κτίριο που κάποτε στέγαζε το Οικονομικό Γραφείο της Αποικίας της Μοζαμβίκης σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Mario Veiga το 1904.

 Η οργανωτική δομή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μοζαμβίκης δημιουργήθηκε με βάση Υπουργικού διατάγματος του Υπουργείου Πολιτισμού της Μοζαμβίκης αρθ. 103/92 της 22 Ιουλίου. Δημιουργήθηκαν τέσσερα τμήματα για την Εθνική Βιβλιοθήκη και συγκεκριμένα: Η Διοίκηση, η οποία είναι υπεύθυνη για τη συνολική διαχείριση της βιβλιοθήκης. Το Τμήμα Τεχνολογίας και Κατάρτισης, το οποίο ασχολείται με την τεχνική επεξεργασία όλων των αρχείων που λαμβάνει η Εθνική Βιβλιοθήκη, διαβουλεύσεις για τη λειτουργία των αναγνωστηρίων και αποθηκών, παρέχει τη γενική υπηρεσία αναφοράς και βιβλιογραφικής πληροφόρησης και ενισχύει τη θεσμική εκπαίδευση. Το Τμήμα Προστασίας και Συντήρησης, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συντήρηση, αποκατάσταση και δέσιμο των εγγράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το Τμήμα Διοίκησης και Οικονομικών, που διαχειρίζεται τη βασική διοίκηση, τα οικονομικά, τους ανθρώπινους πόρους και τις δημόσιες σχέσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Συντονίζει επίσης το Εθνικό Σύστημα Δημοσίων Βιβλιοθηκών της Μοζαμβίκης (Sistema Nacional de Bibliotecas Públicas). Η Εθνική Βιβλιοθήκη διαθέτει την παλαιότερη και την πιο ολοκληρωμένη βιβλιογραφική συλλογή στη χώρα, με περίπου 150.000 τόμων βιβλίων. Marcel Lajeunesse, επιμ. (2008). «Mozambique». Les Bibliothèques nationales de la francophonie (PDF) (στα Γαλλικά) (3rd έκδοση). Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ. OCLC 401164333. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2022. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Μοζαμβίκη Μαπούτο Official website Αρχειοθετήθηκε 2018-09-16 στο Wayback Machine.
Ανδρέας Μουσάλος

Ο Ανδρέας Μουσάλος (λατινικά: Andreas Musalus‎, ιταλικά: Andrea Musalo‎, 1665/6 – 1721) ήταν Έλληνας καθηγητής μαθηματικών, φιλόσοφος, και θεωρητικός της αρχιτεκτονικής ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Βενετία κατά την διάρκεια του 17ου αιώνα.

 Κατάγονταν από ελληνική οικογένεια ευγενών με έδρα τον Χάνδακα,. Πριν τον Χάνδακα η οικογένεια του είχε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και ο πατέρας του ήταν ιατρός. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης η οικογένεια του μετανάστευσε στην Βενετία όταν ο ίδιος ήταν βρέφος. Μεγαλώνοντας, ο Μουσάλος σπούδασε δίκαιο και μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Ενώ βρισκόταν στην Πάδοβα ο Μουσάλος μελέτησε την ρητορική τέχνη από τον Πιέτρο Πάολο Καλόρε, καθώς και μαθηματικά από τον Φιλίπο Βερνάντε ο οποίος ήταν υποστράτηγος του πυροβολικού της Βενετίας. Ο Μουσάλος συνέχισε τις σπουδές του σημειώνοντας σημαντική πρόοδο, και το 1697 στην ηλικία των 32 ετών έγινε καθηγητής μαθηματικών στην Βενετία. Παντρεύτηκε το 1707, και πέθανε το 1721 στην ίδια πόλη. Έλληνες λόγιοι της Αναγέννησης
Σλόβαν Λίμπερετς

Η Σλόβαν Λίμπερετς (τσεχικά: Slovan Liberec, προφέρεται: [ˈslovan ˈlɪbɛrɛt͡s]) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1958. Έδρα της είναι το Στάδιο Γιου Νίσι, που βρίσκεται στην πόλη Λίμπερετς. Η Σλόβαν αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία, ενώ είναι η τρίτη ομάδα που έχει πάρει τα περισσότερα τρόπαια, και βρίσκεται πίσω από τις μεγάλες ομάδες της Σπάρτα Πράγας και της Σλάβια Πράγας.

 Το 1919 η πόλη της Λίμπερετς ήταν υπό κατοχή των Γερμανών Ναζί. Οι ιδρυτές της ομάδας ήταν Γερμανοί ενώ συμμετείχαν στο Τσέχικο Πρωτάθλημα με το όνομα ΣΚ Λίμπερετς και έκαναν την πρώτη της εμφάνιση, τον Μάιο του 1919. Το 1934 μετονομάστηκε σε Σλάβια Λίμπερετς όπου στο ρόστερ υπήρχαν μόνο Τσέχοι ποδοσφαιριστές. Η αντιπαλότητα με τη Ραπίντ Λίμπερετς και τη Σλάβια Λίμπερετς ήταν μια μικρή περίπτωση, της μεγάλης αντιπαλότητας των δύο ομάδων της Πράγας. Το 1938 η ομάδα σταμάτησε να αγωνίζεται για εφτά συνεχόμενα χρόνια. Το 1945 η Λίμπερετς κατοικήθηκε από Τσέχους και έγινε επίσημα τσέχικη πόλη. Τον Ιούνιο η Σλάβια επέστρεψε στη δράση, κάνοντας ένα ματς με την ομάδα της Τούρνοφ. Μετά από εφτά ακόμα χρόνια, η Σλάβια ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία, που τότε ονομαζόταν Class A και η αντιπαλότητα με τη Ραπίντ έπαιρνε διαφορετικό δρόμο, επειδή η Ραπίντ παρέμεινε στην Class B δηλαδή στη Δεύτερη Κατηγορία. Το 1948 οι Κομμουνιστές αποτελούσαν η δύναμη της χώρας που τότε ήταν ενωμένη με τη Σλοβακία. Τελικά, και η Ραπίντ κατάφερε να ανέβει στην κορυφαία κατηγορία και έτσι η αντιπαλότητα συνεχίστηκε. Αργότερα, η Σλάβια πήρε το όνομα Σλάβατζ Λίμπερετς και μετά από έναν χρόνο υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία. Τον Ιούλιο του 1958, άρχισε να σχηματίζεται η Σλάβια Λίμπερετς μετά την ένωση της Τζίσκρα και της Σλάβια. Πρώτο της ματς ήταν με τη Σπάρτα Πράγας όπου και έχασε με 3-0 εντός έδρας. Μάλιστα κάποια στιγμή, έφτασε μέχρι και στην Τρίτη Κατηγορία. Τη δεκαετία του 1970, Η Σλόβαν κατάφερε να επιστρέψει στη Δεύτερη Κατηγορία. Φυσικά μετά ανέβηκε και πάλι στην κορυφαία κατηγορία, αλλά δεν κατάφερε να κάνει κάτι ώστε να κρατηθεί στην κατηγορία και έτσι υποβιβάστηκε. Πρωτάθλημα Τσεχίας Πρωταθλήτρια (2): 2002, 2006 Κύπελλο Τσεχίας Κυπελλούχος (2): 2000, 2015 Επίσημος ιστότοπος
Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής

Το Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής (Coupe Méridien ή UEFA-CAF Meridian Cup) ήταν μια ευρω-αφρικανική διηπειρωτική ποδοσφαιρική διοργάνωση για εθνικές ομάδες εφήβων (Κ-18) και μικτές που διεξαγόταν ανά διετία από το 1997 ως το 2007, σε συνεργασία της UEFA με την Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου.

 Το Κύπελλο Μεσημβρινού υπήρξε ένα από τα αποτελέσματα του προγράμματος "Μεσημβρινός" (Meridian Project), το οποίο εκπόνησαν από κοινού η ευρωπαϊκή και η αφρικανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία στις 30 Ιανουαρίου 1997 στη Λισαβόνα, με στόχο τη συνεργασία για την προώθηση πολιτιστικών και αθλητικών ανταλλαγών μεταξύ των λαών των δύο ηπείρων και ιδίως μεταξύ των νέων. Η διοργάνωση διεξαγόταν ανά διετία σε μία χώρα (εναλλάξ σε ευρωπαϊκή και αφρικανική) με τη συμμετοχή οκτώ εθνικών ομάδων εφήβων (Κ-18): τεσσάρων από κάθε μία ήπειρο. Οι ομάδες προκρίνονταν κατά βάση από τα αντίστοιχα ηπειρωτικά πρωταθλήματα παίδων του προηγούμενου έτους, το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Παίδων (Κ-17) και το αντίστοιχο αφρικανικό. Σε περίπτωση άρνησης από κάποια χώρα -δεδομένου πως δεν ήταν υποχρεωτική η συμμετοχή- στη θέση της προσκαλείτο κάποια άλλη από την ίδια ήπειρο. Στις έξι διοργανώσεις που έγιναν δοκιμάστηκαν τρία συστήματα διαξγωγής: 1997, 1999: Οι οκτώ ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τεσσάρων, με πρόβλεψη σε κάθε όμιλο να μετέχουν δύο χώρες από την Ευρώπη και δύο από την Αφρική. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στα ημιτελικά, όπου αγωνίστηκαν χιαστί (ο 1ος του ενός ομίλου με το 2ο του άλλου). Οι νικητές έπαιξαν στον τελικό, ενώ οι ηττημένοι για την τρίτη θέση. 2001, 2003, 2005: Κάθε ομάδα έδωσε από τέσσερις αγώνες αντιμετωπίζοντας μόνο με τις τέσσερις χώρες της άλλης ηπείρου. Ο στόχος ήταν να προκύψει μια συνολική βαθμολογία ανά ήπειρο και να αναδειχθεί η νικήτρια συνομοσπονδία. Όμως, δόθηκε βραβείο και στη χώρα που τερμάτισε επικεφαλής στην τελική κατάταξη που προέκυψε από τη βαθμολογία των τεσσάρων αγώνων.2007: Το 2007 έγινε μια τελευταία διοργάνωση με διαφορετικό χαρακτήρα. Σε αυτήν αγωνίστηκαν σε δύο ματς οι Μικτές Εφήβων Κ-18 της Ευρώπης και της Αφρικής. Διοργανώτρια πόλη: Βαρκελώνη Πρώτο ματς: 27 Φεβρουαρίου 2007. Δεύτερο ματς: 1 Μαρτίου 2007. Νικήτρια ήπειρος: UEFA Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι Μουντιαλίτο 1980 Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA Αφρο-Ασιατικό Κύπελλο Εθνών ποδοσφαίρου Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας Ιστοσελίδα ΟΥΕΦΑ. Ιστορία Κυπ. Meridian/ΟΥΕΦΑ. Ιστοσελίδα CAF.
Ράδιο Πρώτο

Το Ράδιο Πρώτο είναι παγκύπριος ραδιοφωνικός σταθμός με έδρα τον Στρόβολο της Λευκωσίας στην Κύπρο. Ξεκίνησε στις 3 Σεπτεμβρίου 1990 και ανήκει ιδιοκτησιακά στην Εκδοτικός Οίκος ΔΙΑΣ Δημόσια Limited η οποία συστάθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1975.

 Η έναρξη της ιδιωτικής ραδιοφωνίας στην Κύπρο είναι ταυτόσημη με τη λειτουργία του «Ράδιο Πρώτο», το 1990. Από τότε και μέχρι σήμερα έχει ανοίξει και χαράξει το δρόμο της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Κύπρο, ακολουθώντας τη δική του δημιουργική πορεία και αγγίζοντας πάντα την κορυφή. Το «Ράδιο Πρώτο» εκπέμπει σε τρεις διαφορετικές συχνότητες στη Λευκωσία (99.3), στην Πάφο, στη Λάρνακα (89.4), στη Λεμεσό και στην ελεύθερη Αμμόχωστο (87.9). Η πρώτη πρωινή εκπομπή που γνώρισε επιτυχία είχε ως παρουσιαστή τον Γιώργο Γράβαρη και μεταδιδόταν καθημερινά από τις 6:00 έως τις 9:00. Αξιοσημείωτοι όμως, είναι και οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ήταν παρόντες στο ξεκίνημα του σταθμού, ανάμεσά τους η Στέλλα Σουρμελή, η Ρούλα Γεωργιάδου, ο Τζον Βίκερς το μεσημέρι, ο Δημήτρης Καλλέργης με την εκπομπή «Της Κυριακής το Κάγκελο», ο Σταύρος Σιδεράς, η αείμνηστη Γιάννα Λοϊζίδου το απόγευμα, ο Γιάννης Αδειλίνης και ο Λάζαρος Μαύρος με τη Μαρία Σφέτσου στην απογευματινή εκπομπή «Επί των ήχων των ήλων» που σημείωσε τεράστια επιτυχία. Το «Ράδιο Πρώτο» ξεκίνησε να εκπέμπει δοκιμαστικά το 1990 από τα παλιά κτήρια της εφημερίδας Η Σημερινή στην οδό Άννης Κομνηνής 4 επί της παρόδου Στασίνου στο Μέγαρο Σολέας. Από την επίσημη μέρα λειτουργίας του μέχρι και σήμερα, εκπέμπει από στούντιο μέσα στο κτήριο του Συγκροτήματος Δίας, όπου και στεγάζεται. Όλες οι παραγωγές του ραδιοσταθμού παρουσιάζονται και υλοποιούνται εσωτερικά στα στούντιο του «Ράδιο Πρώτο» από τους Ραδιοφωνικούς Παραγωγούς. Από το 1996 η δημοσιογραφική εκπομπή με την ονομασία "Πρώτη Εκπομπή" και παρουσιαστή τον Λάζαρο Μαύρο κέρδισε την αγάπη του κοινού με τα δυνατά καυτά θέματα και απόψεις όλων των καίριων θεμάτων της εποχής με επίκεντρο το κυπριακό πρόβλημα. Το πιο πετυχημένο δίδυμο στην ιστορία του Ράδιο Πρώτο μέχρι σήμερα, ήταν η εκπομπή «Κακάο χωρίς αφρόζα» με τη Ρούλα Γεωργιάδου και τον Ζαχαρία Φιλιππίδη από τον Ιανουάριο του 1993 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2010. Η βραβευμένη από την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου εκπομπή "Λίγη κουβέντα λίγη μουσική" με την αξέχαστη Γιάννα Λοϊζίδου άρχισε να μεταδίδεται από το 1992 και μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 (διακόπηκε λόγω ξαφνικού θανάτου της Γιάννας Λοϊζίδου). Από την εκπομπή πέρασαν πολύ μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Τέλης Σαβάλλας, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Στέλιος Καζαντζίδης, Νίκος Ξανθόπουλος, Σπύρος Ζαγοραίος, Απόστολος Καλδάρας, Μαρινέλλα, Βίκυ Μοσχολιού και πολλοί άλλοι. Γιώτα Δαμιανού Ανδρέας Δημητρόπουλος Μέμνων Σωτηρέλης Φρόσω Βιολάρη Πέτρος Αθανασίου Λάζαρος Μαύρος Νικόλας Ιωαννίδης Μάριος Πούλλαδος Θέμης Κωνσταντίνου Κωνσταντίνος Ιάσωνος Ελευθερία Ανδρέου Κριστιάνα Γεωργίου Θέος Στυλιανού Επίσημη Ιστοσελίδα Ράδιο Πρώτο Ακούστε ζωντανά το Ράδιο Πρώτο Σελίδα Ράδιο Πρώτο στο Facebook
Αμυγδαλέα Λάρισας

Η Αμυγδαλέα (πρώην Γούνιτσα) είναι χωριό του νομού Λάρισας και έδρα τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κοιλάδας του διευρυμένου Δήμου Λαρισαίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 220 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Η Αμυγδαλέα βρίσκεται 15 χλμ. δυτικά της Λάρισας στις όχθες του Πηνειού ποταμού, σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το παλιό όνομα της Αμυγδαλέας είναι Γούνιτσα, τοπωνύμιο που εικάζεται πως προκύπτει από τη γεωγραφική της θέση, στη γωνία που σχηματίζουν δύο μικρά βουνά, ανάμεσα στα οποία κυλάει ο Πηνειός. Η θέση φαίνεται να κατοικείται από την Αρχαιότητα, ενώ μνεία στην Αμυγδαλέα γίνεται σε χειρόγραφο της μονής του Μεγάλου Μετεώρου που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1520-1540 και στο οποίο το χωριό αναφέρεται ως Γούνιτζα. Κατά το β΄ μισό του επόμενου αιώνα (1660), κάτοικοι της Γούνιτσας αναφέρονται ως αφιερωτές στον Πανάγιο Τάφο της Ιερουσαλήμ. Το χωριό απελευθερώθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας το 1881 και στην απογραφή που διεξήχθη το ίδιο έτος είχε 288 κατοίκους (146 γυναίκες και 142 άνδρες). Μέχρι το 1899 αποτελούσε τσιφλίκι των απογόνων του Οθωμανού στρατηγού Χουρσίτ πασά, ενώ στη συνέχεια πέρασε στην ιδιοκτησία Έλληνα δικηγόρου. Λόγω της παρακείμενης όχθης του Πηνειού, στην Αμυγδαλέα λειτουργούσε πορθμείο μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Στα μέσα του 20ου αι. στην Αμυγδαλέα προσήλθαν βλάχοι κτηνοτρόφοι από την περιοχή των Γρεβενών και της Καλαμπάκας, οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μόνιμα, μετακινούμενοι τα καλοκαίρια με τα κοπάδια τους στα ορεινά τους καταφύγια. Σημαντικά αξιοθέατα αποτελούν το πέτρινο γεφύρι από την εποχή της Τουρκοκρατίας, η εκκλησία του Αγ. Νικολάου με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα και ο Πηνειός με πλούσια χλωρίδα. Η τοπική κοινότητα περιλαμβάνει και τον Συνοικισμό Προσφύγων (116 κάτοικοι το 2011), ο οποίος δημιουργήθηκε από Καππαδόκες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951. Δημοτικό Διαμέρισμα Αμυγδαλέας, Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λάρισας https://web.archive.org/web/20150801134436/http://gounitsa.gr/
Ατομική επιχείρηση

Η ατομική επιχείρηση είναι η πιο παλιά και πιο απλή επιχείρηση. Ιδρύεται και διοικείται από ένα άτομο, το οποίο ως ιδιοκτήτης και διοικητής έχει την ευθύνη όλων των αποφάσεων και των συνεπειών τους, ασκώντας αυτεπιστασία.

 Η ατομική επιχείρηση χαρακτηρίζεται από μεγάλη ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις αλλαγές της αγοράς, ενώ συνδέεται στενά με το πρόσωπο του ιδιοκτήτη της. Ειδικότερα πλεονεκτήματά της είναι: Δεν υφίσταται περιορισμός ελαχίστου κεφαλαίου ίδρυσης. Η οικονομία δαπανών λειτουργίας. Η δυνατότητα λήψης άμεσων αποφάσεων. Τα μειονεκτήματα της ατομικής επιχείρησης μπορεί να καταστούν κατά περιπτώσεις αποφασιστικής σημασίας που να εξουδετερώνουν τα παραπάνω πλεονεκτήματα. Αυτά είναι κυρίως: Ο επιχειρηματικός κίνδυνος που αναλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον επιχειρηματία της. Ο υπερβολικός συγκεντρωτισμός αρμοδιοτήτων, προς οικονομία δαπανών, που αποβαίνει εμπόδιο της ανάπτυξης. Η περιορισμένη οικονομική και πιστωτική επιφάνεια. Κρίνοντας τα παραπάνω διαπιστώνεται η σχέση αυτών σε σοβαρά θέματα της , όπως η πιστοληπτική της ικανότητα και η ίδια η ζωή της. Κατά κανόνα η ατομική επιχείρηση είναι μικρή και οικογενειακή. Γενικά οι ατομικές επιχειρήσεις, μπορεί να πει κανείς, ότι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Η ατομική επιχείρηση δεν θα πρέπει να συγχέεται με την "προσωπική" επιχείρηση που αφορά νομική μορφή εταιρείας (ομόρρυθμη, ετερόρρυθμη, μετοχική).
Σκληρότητα νερού

Η σκληρότητα νερού είναι παράμετρος ποιότητας του νερού που σχετίζεται με την περιεκτικότητα αυτού σε άλατα ασβεστίου και μαγνησίου. Το σκληρό νερό είναι το νερό που προκαλεί προβλήματα από τις επικαθήσεις αλάτων σε σωληνώσεις, οικιακές συσκευές και φθορές σε επιφάνειες.Το σκληρό πόσιμο νερό δεν είναι επικίνδυνο για την υγεία. Οικιακά, δεν αφρίζει καλά στο πλύσιμο με σαπούνι και αφήνει λευκά αποθέματα πουριού στην εσωτερική επιφάνεια των οικιακών συσκευών, βραστήρες και θερμοσίφωνες. Σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, η σκληρότητα του νερού παρακολουθείται συστηματικά ώστε να αποφευχθούν οι δαπανηρές βλάβες σε λέβητες, ψυκτικούς πύργους, και άλλον εξοπλισμό.

 Η σκληρότητα νερού καθορίζεται από την συγκέντρωση των πολυσθενών κατιόντων σε αυτό, Ca2+ και Mg2+. Τα κατιόντα εισάγονται στην παροχή νερού από τον υδροφορέα, ενώ το νερό της βροχής και το αποσταγμένο νερό είναι μαλακά. Η ακόλουθη αμφίδρομη αντίδραση περιγράφει την ισορροπία διάλυσης και σχηματισμού ανθρακικού ασβεστίου : CaCO3 (s) + CO2 (aq) + H2O (l) ⇋ Ca2+ (aq) + 2HCO3− (aq)Το βρόχινο νερό και το διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα αντιδρούν με ανθρακικό άλας ασβεστίου προς σχηματισμό ιόντων ασβεστίου, τα οποία μεταφέρονται και επανακαθιζάνουν ως άλατα ασβεστίτης. Τοιουτοτρόπως σχηματίζονται και οι σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Προσωρινή σκληρότητα είναι αυτή που οφείλεται σε ανθρακικά και όξινα ανθρακικά άλατα ασβεστίου και μαγνησίου. Μόνιμη σκληρότητα είναι αυτή που οφείλεται σε χλωριούχα, νιτρικά, θεϊκά, φωσφορικά και πυριτικά άλατα ασβεστίου και μαγνησίου. Η ολική σκληρότητα είναι το άθροισμα των δύο, δηλαδή:Ολική σκληρότητα = Προσωρινή σκληρότητα + Μόνιμη σκληρότητα.Η μέτρηση της σκληρότητας γίνεται με ποσοτική ενόργανη ανάλυση, του αθροίσματος των μοριακών συγκεντρώσεων των Ca2+ και Mg2+, σε mol/L ή mmol/L μονάδες. Αποδίδεται σε μονάδες μέτρησης: Γερμανικός βαθμός (°dH): 1mg CaO/100mL νερού, Αμερικάνικος βαθμός: ppm CaCO3 Γαλλικός βαθμός (°fH, °F ή °HF) σε 1mg CaCO3/100mL. Το θαλασσινό νερό είναι πολύ σκληρό, συνήθως της τάξης του 6630 ppm. Το γλυκό νερό έχει σκληρότητα 15 - 375 ppm.
Μαλαίνα Ανουσάκη

Η Μαλαίνα Ανουσάκη (πραγματικό όνομα: Μαγδαληνή Ανουσάκη, 1916 - 2 Απριλίου 2000) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης και της Δημοκρατίας. Γεννήθηκε το 1916 στον Πόρο και πέθανε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου του 2000. Έπαιξε στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Σύζυγός της ήταν ο τενόρος της Λυρικής Σκηνής και πρωταγωνιστής της επιθεώρησης, Ευάγγελος Ανουσάκης, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, την ηθοποιό και τέως βουλευτή Ελένη Ανουσάκη.

 Η Μαλαίνα Ανουσάκη πρωτοεμφανίστηκε το 1936 με τον θίασο Κατερίνας, στο έργο του Θεοδ. Συναδινού «Ο γυρισμός της ωραίας Ελένης». Συνεργάστηκε με τους θιάσους Μαρίκας Κοτοπούλη, Νέα Σκηνή, Βασίλη Αργυρόπουλου, Κώστα Μουσούρη, Μιράντας Μυράτ, Γιώργου Παππά, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και άλλους. Κατά τη μεταξική δικτατορία φυλακίστηκε στις Φυλακές Αβέρωφ, ενώ "στο διάβα της καταδικάστηκε δις εις θάνατο (1949) και πολλάκις σε ανεργία, λόγω των πολιτικών της φρονημάτων", όπως επεσήμανε η Άννα Φόνσου (τέως πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών) κατά τον επικήδειο λόγο της στις 3 Απριλίου 2000. Παρ' όλα αυτά έπαιξε όλα τα είδη του θεάτρου, από τραγωδία έως και φαρσοκωμωδία. Το 1948 φυλακίστηκε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, πάλι για τις πολιτικές της πεποιθήσεις – ήταν οργανωμένη στο ΚΚΕ. Μετά την αποφυλάκισή της το 1951, συνεχίζει στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» με τον θίασο Κοτοπούλη και το 1955 ιδρύει τον δικό της θίασο, το «Αρχαίο Αττικό Θέατρο». Έχει το ρεκόρ συμμετοχής για Ελληνίδα γυναίκα ηθοποιό, συμμετέχοντας σε 105 ελληνικές ταινίες. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Μάχη του Όρους Θαβώρ (1799)

Η Μάχη του Όρους Θαβώρ (αγγλικά: Battle of Mount Tabor (1799)), ή Αψιμαχία του Όρους Θαβώρ, έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου 1799 ανάμεσα στις γαλλικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Ζαν-Μπατίστ Κλεμπέρ και της δύναμης ενίσχυσης αυτών υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και σε μια οθωμανική δύναμη από τη Δαμασκό υπό την ηγεσία του Αμπντουλλάχ Πασά αλ-Αζμ, στο Όρος Ταμπόρ (ελληνικά Θαβώρ) στην Κάτω Γαλιλαία, στο ανατολικό άκρο της κοιλάδας Γιζρεέλ, 18 χλμ. δυτικά της Θάλασσας της Γαλιλαίας.

 Την εποχή εκείνη, ο στρατηγός Ναπολέων Βοναπάρτης της Α΄ Γαλλικής Δημοκρατίας πολιορκούσε την πόλη Άκρα, σε ενίσχυση των πολιορκημένων της οποίας ερχόταν η οθωμανική στρατιωτική δύναμη του Αμπντουλλάχ Πασά. Μαθαίνοντας ότι ο οθωμανικός στρατός πέρασε τον ποταμό Ιορδάνη για να έρθει σε βοήθεια των πολιορκημένων στην Άκρα, ο στρατηγός Βοναπάρτης διέταξε δύναμη της μεραρχίας του στρατηγού Κλεμπέρ, δύναμης 1.500 ανδρών, να σπεύσει ν΄ αντιμετωπίσει τον εχθρό. Ο στρατηγός Ζαν-Μπατίστ Κλεμπέρ πέρασε στην επίθεση εναντίον του στρατού του Αμπντουλλάχ Πασά τη νύχτα της 15ης προς 16η Απριλίου 1799. Αλλά η επίθεση τελματώθηκε καθώς τα στρατεύματα έχασαν τον προσανατολισμό τους μέσα στο σκοτάδι. Με το πρώτο φως της μέρας, επιτέθηκαν οι οθωμανικές δυνάμεις, έχοντας συντριπτική αριθμητική υπεροπλία. Ο στρατηγός Κλεμπέρ δεν είχε άλλη επιλογή παρά να διατάξει τους άνδρες του σε σχηματισμό "τετραγώνου". Η μάχη που ακολούθησε κράτησε πολλές ώρες. Τα γαλλικά στρατεύματα είχαν εξαντλήσει τα πυρομαχικά τους και βρίσκονταν σε σημείο κατάρρευσης, όταν ξεπρόβαλε από το Όρος Θαβώρ (Ταμπόρ) ο ίδιος ο Ναπολέων Βοναπάρτης με τις 2.500 άνδρες της μεραρχίας του υποστράτηγου Λουί Αντρέ Μπον, και επέπεσε στα νώτα του τουρκικού στρατού. Οι ενισχύσεις σχημάτισαν ένα νοητό τρίγωνο με τα "τετράγωνα" του Κλεμπέρ, και οι Οθωμανοί τέθηκαν υπό διασταυρούμενα γαλλικά πυρά. Το οθωμανικό ιππικό αποδεκατίστηκε, και το πεζικό του Αμπντουλλάχ Πασά υποχώρησε με αταξία. Η νίκη των Γάλλων απέτρεψε την ενίσχυση των πολιορκημένων της Άκρας. Παρ΄ όλα αυτά όμως, η πόλη συνέχισε ν΄ αντιστέκεται σε όλες τις γαλλικές επιθέσεις μέχρι τον Ιούνιο, οπότε ο Βοναπάρτης, με το στρατό του αποδεκατισμένο από την επιδημία που είχε ξεσπάσει, αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία, και ακολούθως να επιστρέψει ο ίδιος στο Παρίσι, εγκαταλείποντας την περιπέτεια της Μέσης Ανατολής. Πίσω στην Αίγυπτο άφησε μια γαλλική δύναμη υπό τον στρατηγό Κλεμπέρ.
Γιούριτσα Γκόλεματς

Ο Γιούριτσα Γκόλεματς (γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1977) είναι Σλοβένος επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην παίκτης, γεννημένος στην Κροατία. Επί του παρόντος είναι ο επικεφαλής προπονητής της Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Σλοβενίας, της 1ης Αδριατικής και του EuroCup . Έχει ύψος 2,09 μέτρων και βάρος 102 κιλών. Μπορεί να παίξει και στις θέσεις των φόργουορντ και του σέντερ .

 Στην επαγγελματική σταδιοδρομία του ο Γκόλεματς είχε παίξει με τους εξής συλλόγους: Ζρίνιεβατς, Ουνιόν Ολίμπια, Γκεοπλίν Σλοβάν, Εφές Πίλσεν, Τσιμπόνα, Ουράλ Γκρέιτ, Χάποελ Ιερουσαλήμ, Παρί-Λεβαλουά, Πανελλήνιος, Βίρτους Ρόμα, Παναθηναϊκός, Ζαντάρ, Κολοσσός Ρόδου, Άλμπα Βερολίνου, Σιντιγκάς Αβελίνο και Κρκα . Αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ τον Ιανουάριο του 2013 μετά από τραυματισμό στο γόνατο. Διεθνώς, ο Γκόλεματς έπαιξε για την εθνική ομάδα ανδρών της Σλοβενίας στα Ευρωμπάσκετ του 2003, του 2005 και του 2009 . Ο Γκόλεματς ξεκίνησε την προπονητική πορεία του ως βοηθός προπονητή του Σλάβεν Ρίματς στη Τσιμπόνα, τον Νοέμβριο του 2013. Η εκπληκτική νίκη στο φάιναλ φορ της 1ης Αδριατικής της περιόδου 2013–14 στο Βελιγράδι ακολουθήθηκε από μία σειρά άσχημων αποτελεσμάτων που οδήγησαν στην απόλυση των Ρίματς και Γκόλεματς τον Δεκέμβριο του 2015. Το 2016, ο Γκόλεματς ορίστηκε βοηθός προπονητή της εθνικής ομάδας της Γεωργίας και επικεφαλής προπονητής της Ταϊφούν Σεντιούρ της 1ης Σλοβενίας . Τον Μάιο του 2017, ο Γκόλεματς ορίστηκε επικεφαλής προπονητής της Κόπερ Πριμόρσκα . Στην εναρκτήρια χρονιά του με τον σύλλογο, η Πριμόρσκα κέρδισε τα πρώτα τρόπαια στην ιστορία της, συμπεριλαμβανομένου του Κυπέλλου Σλοβενίας και του Σούπερ Καπ . Το 2019, η Πριμόρσκα κατάφερε να κατακτήσει τη δεύτερη κατηγορία Αδριατικής, με αποτέλεσμα να προβιβαστεί στην πρώτη κατηγορία . Εκτός από αυτή την επιτυχία, ο σύλλογος κέρδισε επίσης τον πρώτο εγχώριο τίτλο πρωταθλήματος και το δεύτερο εγχώριο κύπελλο στην ιστορία. Στις 20 Δεκεμβρίου 2019, ο Γκόλεματς παραιτήθηκε από την Κόπερ Πριμόρσκα. Στις 27 Ιανουαρίου 2020, ο Γκόλεματς ορίστηκε επικεφαλής προπονητής της σλοβενικής Τσεντεβίτα Ολίμπια, μετά την αποχώρηση του πρώην συναδέλφου του, Σλάβεν Ρίματς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jurica Golemac στο Wikimedia Commons Προφίλ Eurocup Προφίλ Αδριατικού Πρωταθλήματος Προφίλ Basketpedya.com Γαλλικά στατιστικά LNB Προφίλ TBLStat.net