IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπρονισουάβα Γιανόφσκα

Η Μπρονισουάβα Γιανόφσκα (πολωνικά: Bronisława Janowska) ή Μπρονισουάβα Άννα Βαλέρια Ρίχτερ-Γιανόφσκα (Bronisława Anna Waleria Rychter-Janowska) (13 Ιουλίου 1868 - 29 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν Πολωνή ζωγράφος του ρεαλισμού και εκδότρια που σχετιζόταν με το βασισμένο στην Κρακοβία κίνημα της Νέας Πολωνίας. Ήταν μια εξαιρετικά παραγωγική καλλιτέχνιδα, της οποίας το έργο εκτίθεται σε πολλές ιδιωτικές και κρατικές συλλογές, όπως το Ιστορικό Μουσείο της Κρακοβίας, τα Εθνικά Μουσεία της Πολωνίας και τα Μουσεία του Βατικανού.

 Η Μπρονισουάβα γεννήθηκε στην αριστοκρατική οικογένεια του οικόσημου Σλεπόβρον του Βουαντίσουαφ Γιανόφσκι, ο οποίος συμμετείχε στην Ιανουαριανή Εξέγερση ενάντια στη ρωσική κυριαρχία και τη σύζυγό του Μαλβίνα Μποζεντσκίχα του οικόσημου Πούουκοζιτς. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Στανίσουαφ Γιανόφσκι (1866-1942), ο δεύτερος σύζυγος της διάσημης δραματουργού Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα, ήταν επίσης ζωγράφος, ο οποίος της δίδαξε τα βασικά της τέχνης. Η Μπρονισουάβα σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο από το 1896 έως το 1902.Το 1900 παντρεύτηκε τον Ταντέους Ρίχτερ, έναν ζωγράφο όπως εκείνη, γιο ενός καθηγητή στο Λβουφ. Απέρριψε μια πρόταση γάμου από τον διάσημο Κρακοβιανό ηθοποιό Λούντβικ Σόλσκι, παρόλο που αγαπούσαν ο ένας τον άλλον, επειδή ο Σόλσκι ήταν διαζευγμένος και ένας γάμος ήταν απαγορευτικός από την Καθολική Εκκλησία. Παρεμπιπτόντως, ο επόμενος γάμος της με τον Ρίχτερ ήταν άτεκνος και ανοιχτά δυσαρεστημένος και διήρκεσε μόνο για οκτώ χρόνια. Η Μπρονισλάβα εγκατέλειψε το σύζυγό της το 1908 και μετεγκαταστάθηκε στο Στάρι Σοντς με τη μητέρα της. Άνοιξε μια σχολή τέχνης, όπου προκάλεσε διαμάχη με μια έκθεση γυμνών σπουδών, που οδήγησε στο κλείσιμο της σχολής ένα χρόνο αργότερα. Ταξίδεψε στην Ιταλία, στη Βόρεια Αφρική και στην Τουρκία και έμεινε στη Ρώμη, στη Νάπολη και στη Σικελία, ζωγραφίζοντας τοπία, σκηνές δρόμου και παραστατικές μελέτες. Έγινε ενεργό μέλος του Καμπαρέ Ζιελόνι Μπαλόνικ στο Καφέ Γιάμα Μιχαλίκα στην Κρακοβία, καθώς και σε καμπαρέ τέχνης στο Λβουφ, σχεδιάζοντας και παράγοντας πολιτικές μαριονέτες για ευρέως δημοφιλείς παραστάσεις κατά της αυτοκρατορικής λογοκρισίας. Εγκαταστάθηκε στην Κρακοβία στην οδό Α. Ντουναγεφσκιέγκο 1 το 1917, προς το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συνέχισε το καλλιτεχνικό της ταξίδι στην κυρίαρχη Πολωνία. Τα έργα της με λάδι εκτέθηκαν τοπικά και στο Λβουφ, όπου το σόλο σόου της το 1927 περιλάμβανε 140 καμβάδες. Οι πίνακές της εκτέθηκαν επίσης σε σουαρέ στη Βαρσοβία, στην Πράγα, στη Βιέννη, στη Ρώμη, στη Βενετία και στη Φλωρεντία. Το 1939 της απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός της Αξίας από το κράτος. Η Ρίχτερ-Γιανόφσκα σταμάτησε να ζωγραφίζει κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω προβλημάτων που σχετίζονταν με την όραση. Ο αδερφός της πέθανε το 1942. Υιοθέτησε ένα κορίτσι, τη Ματίλντα Γιανόφσκα. Πείνασαν κατά τη ναζιστική-σοβιετική κατοχή στην Πολωνία και η κατάσταση τους δεν βελτιώθηκε μετά την απελευθέρωση. Έλαβε επιδότηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και πέθανε στην Κρακοβία στις 29 Σεπτεμβρίου 1953, σε ηλικία 85 ετών. Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της, κράτησε ένα ημερολόγιο.
Ζεσούς Μπλάσκο

Ο Ζεσούς Μπλάσκο (Jesús Blasco, Βαρκελώνη, 3 Νοεμβρίου 1919 – 21 Οκτωβρίου 1995) ήταν βραβευμένος Ισπανός καλλιτέχνης, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Η σταδιοδρομία του διήρκεσε επί 6 δεκαετίες, από το 1935 έως το θάνατό του. Τη δεκαετία του ’60 και ’70 εργάσθηκε κυρίως για λογαριασμό Βρετανικών εκδοτικών εταιριών. Γνωστές δημιουργίες του αποτελούν οι σειρές Steel Claw στο περιοδικό Valiant (1962 – 1973) και Buffalo Bill. Τιμήθηκε με το βραβείο Yellow Kid (1982).

 Ο Μπλάσκο γεννήθηκε ως το μεγαλύτερο από πέντε αδέλφια, ένας εκ των οποίων υπήρξε ο επίσης σχεδιαστής Alejandro Blasco (Billy the Kid, Buffalo Bill). Δεσπόζουσα μορφή των Ισπανικών κόμικς και ο ίδιος, έκανε την εμφάνισή του στο χώρο σε ηλικία μόλις 15 ετών από το Ισπανικό περιοδικό Mickey. Στο έντυπο Boliche, εντούτοις, δημιούργησε τις πρώτες του εικονογραφημένες δουλειές και πιο συγκεκριμένα τις περιπέτειες του χαρακτήρα Cuto. Το 1936 πήρε μέρος στον εμφύλιο που ξέσπασε στη χώρα του και το 1940 επέστρεψε στην απασχόλησή του. Στο περιοδικό Mis Chicas ζωγράφισε τις σειρές Anita Diminuta και Los Tres Inseparables. Η τεχνική του υπήρξε σχεδιαστικά πολυσχιδής εκτεινόμενη σε μία ευρεία γκάμα θεμάτων που περιελάμβανε τόσο ιστορικές σειρές (Robin Hood, Tallafero, Dick Turpin, Adam Eterno, The Indestructible Man), όσο και αθλητικές απεικονίσεις, γουέστερν, σκοτεινές ιστορίες μυστηρίου, ενώ εργάστηκε και για περιοδικά για κορίτσια. Το 1960 συμφώνησε να συνεργαστεί με την εταιρεία Fleetway, το 1968 ήταν συν-δημιουργός του καρτούν Los Guerilleros για το Βελγικό έντυπο Spirou για το οποίο έφτιαξε σχέδια της σειράς Paul Foran, σε κείμενα του Gil. Οι δουλειές του προκάλεσαν το ενδιαφέρον του εκδότη Πατ Μιλς με τον οποίο και συνεργάστηκε για τη δημιουργία της σειράς Invasion 1999 στο εναρκτήριο τεύχος του περιοδικού επιστημονικής φαντασίας 2000AD (1977). Συνεισέφερε, ακόμη, στην εικονογράφηση άλλων πολύ γνωστών σειρών, όπως Capitan Trueno (σε κείμενα του Victor Mora), Tex Willer κ.α. Εργάσθηκε επίσης και στη Γερμανική αγορά (περιοδικό Tom Berry, του οίκου Pabel Verlag). Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ‘80, μαζί με δύο από τα αδέλφια του δημιούργησαν τη σειρά κινουμένων σχεδίων Une Bible, σε σενάριο του Claude Moliterni.
Call of Duty: WWII

Το Call of Duty: WWII είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από την αμερικανική Sledgehammer Games και κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου του 2017 από την Activision για τα PlayStation 4, Xbox One και Microsoft Windows. Σχεδιαστές του παιχνιδιού είναι οι Γκλεν Στκόφιελντ και Μίχαελ Κόντρεϊ.

 Το παιχνίδι διαδραματίζεται στην Ευρώπη κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο Campaign, ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του Ronald "Red" Daniels, στρατιώτη της πρώτης μεραρχίας πεζικού, μαζί με τους οπλίτες Zusmman, Aiello και τον Stiles. Καθοδηγείται από τους λοχίες Turner και Pierson. Πολεμά στην Απόβαση στη Νορμανδία, συμμαχεί με τις γαλλικές αντιστασιακές δυνάμεις και με την βρετανική κατασκοπεία. Είναι βιντεοπαιχνίδι βολών ενός ή πολλαπλών παικτών και παίζεται σε οπτική πρώτου προσώπου. Οι πίστες του campaign είναι οι εξής: D - Day Operation Cobra Stronghold S.O.E. Leberation Collateral Damage Dearh Factory Hill 493 Battle of the Bulge Ambush The RhineΣτο multiplayer υπάρχουν τρεις επιλογές παιχνιδιού: Play Online, Local Play και Nazi Zombies. Οι πίστες του multiplayer είναι οι εξής: Aachen Ardennes Forest Flak Tower Gibraltar Gustav Cannon London Docks Pointe Du Hoc Sainte Marie Du Mont Shipment 1944 USS Texas Από το 2017, το Call of Duty: WWII πούλησε περισσότερα από 19 εκατομμύρια αντίτυπα και τα έσοδα από τις πωλήσεις ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1986-87

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1986-87 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 20 ομάδων. Για πρώτη φορά απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες.

 Με αρκετές καινοτομίες διεξήχθη το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής του 1986-87 σε σχέση με εκείνα των προηγούμενων σεζόν 1985-86, 1984-85 και 1983-84. Κατά πρώτον την άνοδο στην Α΄ Εθνική κέρδισαν τρεις ομάδες: η πρωταθλήτρια, η δευτεραθλήτρια και η τριταθλήτρια, τις οποίες αντικατέστησαν ισάριθμες από την Α΄. Δεύτερη καινοτομία υπήρξε η προοπτική μείωσης των ομάδων από 20 σε 18. Για το λόγο αυτό υποβιβάστηκαν έξι σύλλογοι στη Γ΄ Εθνική, τις οποίες αντικατέστησαν τέσσερις ομάδες της τρίτης κατηγορίας. Ομάδες (20) Όμιλος (1) Πρωταθλήτρια: Παναχαϊκή, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Δευτεραθλητής: Πανσερραϊκός, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Τριταθλητής: Λεβαδειακός, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός (6): Προοδευτική, Μακεδονικός Θεσσαλονίκης, Παναιτωλικός, Ατρόμητος Αθηνών, Κιλκισιακός, Α.Ο. Αιγάλεω. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (3): Δόξα Δράμας, Απόλλων Αθηνών, Π.Α.Σ. Γιάννινα. Άνοδος από Γ΄ Εθνική (4): Α.Ο. Χαλκίδα, Γ.Σ. Καλλιθέα, Εδεσσαϊκός, Φ.Α.Σ. Νάουσα. 20 γκολ: Κώστας Κοττάκης (Ιωνικός). 18 γκολ: Νίκος Κριεζής (Ξάνθη). 16 γκολ: Αποστόλης Δρακόπουλος (Παναχαϊκή). Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σ. 418. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 185-189.
Πεκορίνο

Το πεκορίνο (Pecorino) ανήκει στην οικογένεια των σκληρών τυριών και παρασκευάζεται από πρόβειο γάλα. Προέρχεται από την ιταλική λέξη pecora που σημαίνει πρόβατο, η οποία έχει τις ρίζες της στη λέξη pecus που σημαίνει κτηνοτροφία στα λατινικά.

 Μέσα στις εννιά κύριες ποικιλίες του Πεκορίνο, εκ των οποίων όλα έχουν Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ), το Pecorino Romano θεωρείται ως το καλύτερο τυρί στο εξωτερικό και ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες που αποτελούν από τις πλέον σημαντικότερες χώρες, στις οποίες εισάγεται το τυρί αυτό ήδη από τον 19ο αιώνα. Μεγάλες ποσότητες Pecorino Romano παράγονται και στη Σαρδηνία, καθώς και στο Λάτιο αλλά και στην επαρχία του Γκροσσέτο, την Τοσκάνη. Τα άλλα οχτώ ΠΟΠ τυριά Πεκορίνο είναι το Pecorino Sardo από τη Σαρδηνία, το Pecorino Toscano, του οποίου η παραγωγή είχε ήδη πιστοποιηθεί από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στην εγκυκλοπαιδική του συλλογή, ονόματι Φυσική Ιστορία, το Pecorino Siciliano (ή αλλιώς Picurunu Sicilianu στα Σικελικά) από τη Σικελία, το Pecorino di Filiano από τη Μπαζιλικάτα (Λουκανία), το Pecorino del Monte Poro, το Pecorino delle Balze Volterrane, το Pecorino Crotonese, το Pecorino di Picinisco και το Pecorino di Filiano. Όλα τα προαναφερθέντα κατατάσσονται ανάλογα με το πόσο ώριμα είναι. Όσο πιο ώριμα είναι τα τυριά (stagionato, που σημαίνει ώριμος, παλιός) είναι και πιο σκληρά, ωστόσο διατηρούν ακόμα την εύθρυπτη υφή τους και αυτήν την ιδιαίτερη λιπαρή γεύση καρυδιού. Αντιθέτως, τα άλλα δύο είδη τυριών, γνωστά και ως semi-stagionato και ως fresco, έχουν απαλότερη υφή κι εντονότερη γεύση γάλακτος. Στη νότια Ιταλία, αποτελεί παράδοση να προστίθεται μαύρο πιπέρι ή νιφάδες τσίλι στο Πεκορίνο. Το αποτέλεσμα ονομάζεται Pecorino Pepato, δηλαδή «Πιπεράτο Πεκορίνο». Στις μέρες μας, υπάρχουν πολλές ανάλογες παραλλαγές, όπως το να προστίθεται καρύδι ή ρόκα ή κομματάκια λευκής ή μαύρης τρούφας. Στη Σαρδηνία, οι προνύμφες μύγας εισάγονται σκόπιμα μέσα στο Pecorino Sardo, ώστε να παραχθεί ένα τοπικό τυρί, ονόματι casu marzu. Το Pecorino Stagionato τρώγεται συνήθως μετά το μεσημεριανό, για επιδόρπιο, και σερβίρεται είτε με αχλάδια είτε με καρύδια είτε είναι καλυμμένο με μέλι από κάστανο. Το Πεκορίνο τρώγεται επίσης με πιάτα ζυμαρικών, καθώς αποτελεί προτίμηση στις περισσότερες ιταλικές περιφέρειες, από την Ούμπρια μέχρι και τη Σικελία,αντί των πιο ακριβών τυριών Parmigiano-Reggiano. Τέλος, σήμερα προτιμάται για τα πιάτα ζυμαρικών και στη Ρώμη και στο Λάτιο. Για παράδειγμα, μακαρόνια με σάλτσα all'amatriciana, μακαρόνια Cacio e pepe (Τυρί και πιπεριά) και μακαρόνια alla Gricia.
Κρηνί

Η Κρηνί είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Krini». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2020-21

Το Κύπελλο Ελλάδας 2020–21 αποτελεί την 79η διοργάνωση του θεσμού. Ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου με αγώνες μεταξύ των νικητών των διοργανώσεων κυπέλλου των Ε.Π.Σ. της προηγούμενης περιόδου, ωστόσο διακόπηκε μετά την ολοκλήρωση της 1ης Φάσης λόγω αναστολής των διοργανώσεων των Ε.Π.Σ., της Γ΄ Εθνικής και της Φούτμπολ Λιγκ από τη Γ.Γ.Α. η οποία προήλθε από τους περιορισμούς για την αντιμετώπιση και τον περιορισμό διασποράς της πανδημίας του κορονοϊού. Κατά συνέπεια, η Εκτελεστική Επιτροπή της Ε.Π.Ο. αφού έλαβε γνώση της απάντησης της Εθνικής Επιτροπής προστασίας της Δημόσιας Υγείας, ανακοίνωσε την επανεκκίνηση του θεσμού από την 6η Φάση και τη διεξαγωγή της κλήρωσης στις 5 Ιανουαρίου 2021, με την συμμετοχή μόνο των 14 συλλόγων της Σούπερ Λίγκα, το πρωτάθλημα των οποίων βρισκόταν κανονικά σε εξέλιξη . Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για 8η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό του Ολυμπιακού με 2-1.

 Στις δυο πρώτες φάσεις επρόκειτο να συμμετάσχουν οι νικήτριες των διοργανώσεων κυπέλλου των ΕΠΣ της προηγούμενης περιόδου. Πηγή 1η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2020-2021 epo.gr Πηγή 2η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2020-2021 epo.gr Ματαιώθηκε λόγω των περιορισμών για την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορονοϊού, καθώς και της αναστολής των διοργανώσεων των Ε.Π.Σ., της Γ΄ Εθνικής και της Φούτμπολ Λιγκ και της καθυστέρησης της έναρξης του πρωταθλήματος της Σούπερ Λιγκ 2. Ματαιώθηκε λόγω των περιορισμών για την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορονοϊού, καθώς και της αναστολής των διοργανώσεων των Ε.Π.Σ., της Γ΄ Εθνικής και της Φούτμπολ Λιγκ και της καθυστέρησης της έναρξης του πρωταθλήματος της Σούπερ Λιγκ 2. Ματαιώθηκε λόγω των περιορισμών για την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορονοϊού, καθώς και της αναστολής των διοργανώσεων των Ε.Π.Σ., της Γ΄ Εθνικής και της Φούτμπολ Λιγκ και της καθυστέρησης της έναρξης του πρωταθλήματος της Σούπερ Λιγκ 2. Στη φάση αυτή μετείχαν ομάδες από τη Σούπερ Λίγκα. Σχηματίστηκαν με κλήρωση 6 ζευγάρια και 2 ομάδες πέρασαν στα προημιτελικά άνευ αγώνος για να μπορέσει να σχηματιστεί η τελική οκτάδα. Οι τυχεροί της κλήρωσης ήταν ο Παναθηναϊκός και η Λαμία. Πηγή ΕΠΟ Πηγή ΕΠΟ Πηγή ΕΠΟ
Σχεδίαση ξύλου

Η σχεδίαση ξύλου ή "νερά" (αγγλ. wood grain) είναι η ιδιαίτερη εξωτερική εμφάνιση που έχει το ξύλο ανάλογα με την κατεύθυνση των ινών του και τα «σχέδια» που παρουσιάζει. Οι ίνες του ξύλου ανάλογα με την κοπή μπορεί να μοιάζουν σαν παράλληλες, παραβολοειδείς, στρεβλές, λοξές ή κυματοειδείς γραμμές.

 Η κατανομή των χαρακτηριστικών του ξύλου, λ.χ. ακτίνες, δακτύλιοι κ.ά., στην ακτινική και την εφαπτομενική τομή του ονομάζεται νερά του ξύλου. Η εμφάνιση των ακτινικών τομών λέγεται «ισόβενα νερά» και ομοιάζει με παράλληλες γραμμές. Πολλές φορές επιδιώκεται η δημιουργία τέτοιων τομών κατά την παραγωγή λεπτών φύλλων ξύλου. Επιπλέον, υπάρχει και η σχεδίαση στην εφαπτομενική τομή - που ομοιάζει με παραβολές- και λέγεται «φαρδύβενα νερά», όπως λ.χ. στην καστανιά, δεσποτάκι, φτελιά. Πολλές φορές διακοσμητικές επιφάνειες και δάπεδα (παρκέτα) έχουν τη σχεδίαση αυτή, δηλ. την φαρδύβενη (= φαρδιές βένες). Τα «νερά» του ξύλου σε μία κουζίνα, έπιπλο, παρκέτο ή άλλη κατασκευή, έχουν σημαντική διακοσμητική αξία. Σε αρκετές περιπτώσεις, η σχεδίαση μπορεί να βοηθά στην αναγνώριση και την ταυτοποίηση του είδους. Δύο χαρακτηριστικοί τύποι σχεδίασης είναι η χρυσαλίδα που απαντάται σε ξύλο λευκής ή ερυθράς δρυός (Quercus sp.), και η βροχή που απαντάται κυρίως στην οξιά (Fagus sp.) σε ακτινική τομή, αλλά επίσης και στα είδη σφενδάμι και πλατάνι. Ως ιδιαίτερο γνώρισμα του ξύλου, η σχεδίαση προσδίδει ομορφιά, φυσικότητα και ωραία αισθητική. Πολλές κατασκευές από άλλα συνθετικά υλικά λ.χ. πλαστικού, αλουμινίου, πολυμερών, παράγονται έτσι, ώστε να φέρουν νερά -σαν του ξύλου- στην επιφάνειά τους.
Τσαγιέρα του Ράσελ

Η Τσαγιέρα του Ράσελ (αγγλ.Russell's Teapot), συχνά αποκαλούμενη και Θεϊκή ή Επουράνια Τσαγιέρα, είναι μία μεταφορά που χρησιμοποίησε ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970) σύμφωνα με την οποία, για ένα ισχυρισμό ο οποίος δεν μπορεί να διαψευσθεί, το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που κάνει τον ισχυρισμό και όχι αυτός που προσπαθεί να τον καταρρίψει. Χρησιμοποιείται κυρίως ως επιχείρημα για τη μη ύπαρξη του Θεού από τους σκεπτικιστές.

 Σε ένα αδημοσίευτο άρθρο του περιοδικού Illustrated το 1952, με τίτλο «Is there a God?» (Υπάρχει Θεός;), ο Ράσελ έγραψε : Ο άθεος συγγραφέας και επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο βιβλίο του «εφημέριος του Διαβόλου» (A Devil's Chaplain), χρησιμοποίησε την Τσαγιέρα του Ράσελ, με παρόμοιο τρόπο, ως επιχείρημα ενάντια σε αυτό που ονόμασε «αγνωστικιστική συμφιλίωση», τον συμβιβασμό που επιτρέπει την ύπαρξη των τομέων φιλοσοφίας που ασχολούνται αποκλειστικά με θρησκευτικά θέματα. Η επιστήμη δεν έχει τρόπο να αποδείξει την ύπαρξη ή μη ύπαρξη του θεού. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τους συμφιλιωτές αγνωστικιστές, επειδή είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, η πίστη και η δυσπιστία σχετικά με την ύπαρξη ενός υπέρτατου όντος είναι εξίσου άξιες σεβασμού και προσοχής. Ο Ντόκινς παρουσιάζει την τσαγιέρα ως απαγωγή σε άτοπο αυτής της θέσης: εφόσον ο αγνωστικισμός απαιτεί απόδοση ίσου σεβασμού προς την πίστη και τη δυσπιστία περί ύπαρξης ενός υπέρτατου όντος, τότε θα πρέπει επίσης να δίδει τον ίδιο σεβασμό και στην πίστη για την ύπαρξη της τσαγιέρας δορυφόρου, δεδομένου ότι η ύπαρξη της τσαγιέρας σε τροχιά μεταξύ Γης και Άρη είναι εξίσου εύλογη επιστημονικά με την ύπαρξη ενός ανώτατου όντος. Ξυράφι του Όκαμ Ορθολογισμός
Cardiff, Wales: 6/23/04

Το "Cardiff, Wales: 6/23/04" είναι ένα ζωντανό άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers. Ηχογραφήθηκε στις 23 Ιουνίου του 2004 στο Millennium Stadium στο Κάρντιφ της Ουαλίας στα πλαίσια της περιοδείας Roll on the Red Tour. Ολόκληρο το σόου κυκλοφόρησε δωρεάν σε μορφή MP3 στις 17 Μαρτίου του 2015 στην ιστοσελίδα της μπάντας. Το άλμπουμ περιέχει μια ζωντανή εκτέλεση του ακυκλοφόρητου τραγουδιού "Mini-Epic (Kill for Your Country)", σηματοδοτώντας την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού αυτού.

 "Intro Jam" - 2:02 "Can't Stop" - 5:39 "Around the World" – 6:14 "I Feel Love" (διασκευή στην Donna Summer) – 1:33 "Scar Tissue" – 4:13 "By the Way" – 5:16 "Fortune Faded" – 3:54 "Otherside" – 5:14 "Emit Remmus" – 4:46 "The Zephyr Song" – 4:13 "Get on Top" – 3:34 "Brandy" (διασκευή στους Looking Glass) – 3:43 "Throw Away Your Television" – 7:19 "I Like Dirt" – 3:49 "Mini-Epic (Kill for Your Country)" – 3:17 "Californication" – 8:09 "Right on Time" (περιέχει το intro του τραγουδιού των Joy Division, "Transmission") – 2:43 "Parallel Universe" – 7:31 "John Treats Flea's Horn" – 2:53 "Under the Bridge" – 4:37 "Black Cross" (διασκευή στους 45 Grave) – 3:50 "Give It Away" – 8:11 Flea - μπάσο, φωνητικά, τρομπέτα John Frusciante - κιθάρα, φωνητικά, φωνή στο "I Feel Love" Anthony Kiedis - φωνή Chad Smith - ντραμς
Νέον Κόμμα

Το Νέον Κόμμα ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα του χώρου της δεξιάς, που ιδρύθηκε το 1947. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης. Το κόμμα διαλύθηκε για να συμμετάσχει στον Ελληνικό Συναγερμό.

 Το Νέον Κόμμα ιδρύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1947 από τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Στο κόμμα προσχώρησαν και άλλοι 17 βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος (Αλετράς, Γονής, Γρηγοριάδης, Δεδούσης, Διακογιάννης, Ζαλοκώστας, Ζολώτας, Ζουμπουλάκης, Θεοτόκης, Θηβαίος, Κακαράς, Καψάλης, Λάμπρου, Λυκουρέζος, Παπαγιάννης, Πετρίδης και Στράτος).Στις βουλευτικές εκλογές του 1950 το Νέον Κόμμα κέρδισε μία έδρα. Τον Αύγουστο του 1951 μετά την ανακοίνωση του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου σχετικά με την κάθοδό του στην πολιτική και την ίδρυση του Ελληνικού Συναγερμού, το Νέον Κόμμα αυτοδιαλύθηκε και προσχώρησε συνολικά στο Συναγερμό. Karageorgos, Dimitrios (2015, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η διαδρομή του Ελληνικού Συναγερμού από την ίδρυσή του ως την αδρανοποίησή του, 1951-1956
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1767-1827)

Η Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (Maria Theresia von Österreich, Φλωρεντία, 14 Ιανουαρίου 1767 - Λειψία, 7 Νοεμβρίου 1827) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν δεύτερη σύζυγος του Αντωνίου της Σαξονίας.

 Η Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα Καρλόττα Ιωάννα ήταν η μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της συζύγου του Μαρίας Λουίζας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας. Ως πρωτότοκη θυγατέρα πήρε το όνομα της από τη γιαγιά της, Μαρία Θηρεσία. Έλαβε, όπως και τα αδέλφια της, μια κάπως διαφορετική ανατροφή απ ' ότι ήταν σύνηθες για τα βασιλικά παιδιά εκείνη την εποχή: είχαν μεγαλώσει πραγματικά από τους γονείς τους και όχι από το υπηρετικό προσωπικό, είχαν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό εκτός από οποιαδήποτε τελετουργική ζωή στην βασιλική αυλή και διδάχτηκαν να ζουν απλά . Η Μαρία Θηρεσία περιγράφηκε ως απλός και σπιτικός χαρακτήρας που αφιερώθηκε σε μια ιδιωτική οικογενειακή ζωή και παντρεύτηκε έναν σύζυγο ο οποίος, κατά τη στιγμή του γάμου τους, δεν αναμενόταν να επιτύχει σε θρόνο . Τα τέσσερα παιδιά της πέθαναν στη βρεφική ηλικία. Ωστόσο, κατά το θάνατο της ξαδέλφης και συννυφάδας της, Καρολίνας της Πάρμας, μαζί με την κουνιάδα της, Αμαλία του Τσβαϊμπρύκεν-Μπίρκενφελντ, μοιράστηκαν την ευθύνη των παιδιών της Καρολίνας, κάτι που λέγεται ότι έκαναν με αυστηρότητα. Παντρεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1787 τον Αντώνιο, μελλοντικό βασιλιά της Σαξονίας, που είχε παντρευτεί σε περασμένο γάμο του την Μαρία Καρολίνα της Σαβοΐας, η οποία είχε αποβιώσει από ευλογιά (1782). Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά, που πέθαναν όλα σε νηπιακή ηλικία. Έγινε βασίλισσα της Σαξονίας τον Μάιο του 1727 με τον θάνατο του κουνιάδου της, Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄, αλλά έμεινε βασίλισσα μόνο λίγους μήνες πριν το θάνατό της σε ηλικία 60 ετών. Η Σαξονία έχασε σημαντικό μέρος της έκτασής της ως αποτέλεσμα της συμμαχία του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ με το Ναπολέοντα και της ήττας του δεύτερου στους Ναπολεόντειους πολέμους. Απέκτησε 4 παιδιά: Μαρία Λουδοβίκα Αυγούστα Φρειδερίκη Θηρεσία Φραγκίσκη Ιωάννα Αλοϋσία Νεπομύκηνα Ιγνατία Άννα Ιωσηφίνα Ιαβερία Φραγκίσκη ντε Πάουλα Βαρβάρα (1795 - 1796). Φρειδερίκος Αύγουστος (5 Απριλίου 1796), θνησιγενής. Μαρία Ιωάννα Λουδοβίκα Άννα Αμαλία Νεπομύκηνα Αλοϋσία Ιγνατία Ιαβερία Ιωσηφίνα Φραγκίσκη ντε Σαντάλ Εύα Απολλωνία Μαγδαληνή Κρεσεντία Βικεντία (1798 - 1799). Μαρία Θηρεσία (15 Οκτωβρίου 1799), θνησιγενής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Queen Maria Theresa of Saxony στο Wikimedia Commons
Καθαρή Σαβοΐα

Η Καθαρή Σαβοΐα ήταν ιστορική επαρχία του Δουκάτου της Σαβοΐας (18ος αιώνας). Φέρει ορισμένες φορές τον τίτλο της Δουκικής Σαβοΐας λόγω της παρουσίας του Σαμπερί στα εδάφη της, το οποίο και αποτελούσε πρωτεύουσα του δουκάτου από το 1295.

 Η επαρχία της Καθαρής Σαβοίας αντιστοιχούσε, περίπου, στο σημερινό διαμέρισμα του Σαμπερί. Έτσι, περιελάμβανε το Μπωφορτάν με το Μπωφόρ-συρ-Ντορόν, τα Μπωζ με το Λε Σατελάρ, την Κομπ ντε Σαβουά με το Μονμελιάν, την κοιλάδα του Μπουρζέ με το Σαμπερί και το Αιξ, το Αβάν-Παιγί Σαβουαγιάρ και το Αλμπαναί με το Ρυμιγί (το οποίο μοιράζεται, σήμερα, με την Άνω Σαβοΐα). Συνόρευε στα δυτικά με το pagus Bellicensis (Μπυζέ), στα ανατολικά με την Ταρανταίζ, στα νότια με το Ντωφινέ και το Βιενουά και στα βόρεια με το pagus minor albanensis (το οποίο ανήκε στην Κομητεία της Γενεύης). Η ιστορία της Καθαρής Σαβοΐας περιγράφεται σε μεγάλο βαθμό στο σχετικό λήμμα, Ιστορία της Σαβοΐας, καθώς στο παρόν λήμμα δεν γίνεται αναφορά παρά μόνο σε στοιχεία που αφορούν αποκλειστικά την συγκεκριμένη επαρχία. Ο θυρεός της Καθαρής Σαβοΐας αντιστοιχεί σε αυτόν της Σαβοΐας. Υφίσταται, πάντως, και η εκδοχή ενός αυτονομιστικού κινήματος, στην οποία, όμως, έχει προστεθεί ένα μαύρο λιοντάρι στο κέντρο του θυρεού, όπως φαίνεται και από την διπλανή εικόνα. Κατά τον 18ο αιώνα, η Κομητεία της Σαβοΐας εντοπιζόταν στην επαρχία της Καθαρής Σαβοΐας, μία από τις έξι συνολικά υποδιαιρέσεις της συνολικής εδαφικής έκτασης της Σαβοΐας. Αυτή, συγκέντρωνε 204 ενορίες το 1723, οι οποίες αυξήθηκαν κατά δέκα έπειτα από διάταγμα της 3ης Σεπτεμβρίου 1749. Έπειτα από την εισβολή του Στρατηγού Μοντεσκιού, στις 22 Σεπτεμβρίου 1792, η επαρχία απορροφήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία μετά από το διάταγμα της 27ης Νοεμβρίου 1792, λαμβάνοντας τον τίτλο του νομού του Μον-Μπλαν. Έτσι, στα συνολικά επτά νέα διαμερίσματα που δημιουργήθηκαν, αυτό του Σαμπερί υποδιαιρείτο σε 22 καντόνια, στα οποία υπάγονταν συνολικά 183 κοινότητες. Μέσω του νόμου της 28ης Πλυβιόζ του Έτους Η΄ (17 Φεβρουαρίου 1800), ο νομός αναδιοργανώθηκε (διασπάστηκε εν μέρει το 1798 με την δημιουργία του νομού του Λεμάν), η επαρχία εξελίχθηκε σε διαμέρισμα του Σαμπερί, με 15 καντόνια και 175 κοινότητες προτού γίνει, εκ νέου, το 1815, κτήση του Οίκου της Σαβοΐας. Το έδικτο της 16ης Δεκεμβρίου 1816 από τον Βίκτωρ-Εμμανουήλ απεκατέστησε εννέα επαρχίες, ανάμεσά τους και αυτή της Καθαρής Βοίας, στην οποία περιλαμβάνονταν 12 επισκοπές και 142 κοινότητες. Παρά ορισμένες μεταρρυθμίσεις το 1818, το 1835 και το 1837, η επαρχιακή διαίρεση παρέμεινε ως είχε ως την Προσάρτηση του 1860, όταν και έγινε το διαμέρισμα του Σαμπερί εντός του νομού της Σαβοΐας, το οποίο ένωνε την επαρχία με αυτές της Ταρανταίζ και της Μωριέν. Σαμπερί Αιξ Μονμελιάν Ρυμιγί Κονφλάν και αργότερα Αλμπερβίλ Ιστορία της Σαβοΐας
Γκαρ ντε λ'Εστ (Παρίσι)

Ο σταθμός Γκαρ ντε λ'Εστ (γαλλικά: Gare de l'Est, σημαίνει Σταθμός της Ανατολής), επίσημα Παρί-Εστ, είναι ένας από τους έξι μεγάλους τερματικούς σταθμούς της κρατικής σιδηροδρομικής εταιρίας της Γαλλίας SNCF στο Παρίσι. Βρίσκεται στο 10ο διαμέρισμα, κοντά στον σταθμό Γκαρ ντυ Νορ, στο τέλος της λεωφόρου του Στρασβούργου. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους σιδηροδρομικούς σταθμούς στο Παρίσι, το δυτικό άκρο των σιδηροδρομικών γραμμών Παρίσι-Στρασβούργο και Παρίσι-Μυλούζ. Στον σταθμό υπάρχουν ανταποκρίσεις με διάφορες αστικές υπηρεσίες, όπως το μετρό Παρισιού (γραμμές 4, 5 και 7) το RER, καθώς και λεωφορεία. Το 2018 μετακινήθηκαν 37.831.100 επιβάτες και είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος σιδηροδρομικός σταθμός ως προς μετακίνηση επιβατών στη Γαλλία.

 Ο σταθμός Γκαρ ντε λ'Εστ άνοιξε το 1849 από την εταιρεία σιδηροδρόμων Παρίσι-Στρασβούργο με αρχικό όνομα «Σταθμός Στρασβούργου». Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν το επόμενο έτος με την παρουσία του προέδρου Λουδοβίκου Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανσουά Ντυκεναί και μετονομάστηκε σε Γκαρ ντε λ'Εστ το 1854, μετά την επέκταση της σιδηροδρομικής σύνδεσης προς την κοινότητα Μυλούζ.Ανακαινίσεις έγιναν το 1885 και το 1900, ως μέρος του μετασχηματισμού του Παρισιού από τον βαρόνο Οσμάν. Το 1931 ο σταθμός διπλασιάστηκε σε μέγεθος, με το νέο τμήμα του να είναι χτισμένο συμμετρικά με το παλιό τμήμα. Αυτές οι αλλαγές ευνόησαν σημαντικά την περιοχή. Στην κορυφή της δυτικής πρόσοψης του Γκαρ ντε λ'Εστ υπάρχει ένα άγαλμα του γλύπτη Φιλίπ Ζοζέφ Ανρί Λεμαίρ, που αναπαριστά την πόλη του Στρασβούργου, ενώ το ανατολικό άκρο του σταθμού στεφανώνεται από ένα άγαλμα που προσωποποιεί το Βερντέν, καθώς αυτές οι δύο πόλεις είναι σημαντικοί προορισμοί που εξυπηρετούνται από τον σταθμό. Στις 4 Οκτωβρίου 1883, από τον σταθμό Γκαρ ντε λ'Εστ έγινε η πρώτη αναχώρηση του Οριάν Εξπρές για την Κωνσταντινούπολη. Ο σταθμός Γκαρ ντε λ'Εστ είναι ο τερματικός σταθμός ενός στρατηγικού σιδηροδρομικού δικτύου που εκτείνεται προς το ανατολικό τμήμα της Γαλλίας και είδε μεγάλες κινητοποιήσεις γαλλικών στρατευμάτων, κυρίως το 1914, στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στην κεντρική αίθουσα υπάρχει μνημειακή ζωγραφική του Αλμπέρ Ερτέ Η αναχώρηση των νεοσύλλεκτων το 1914 που χρονολογείται από το 1926 και απεικονίζει την αναχώρηση αυτών των στρατιωτών για το δυτικό μέτωπο. Η SNCF ξεκίνησε τις υπηρεσίες της LGV Est Européenne από τον σταθμό Γκαρ ντε λ'Εστ στις 10 Ιουνίου 2007, με υπηρεσίες TGV και Intercity-Express (ICE) στη Βορειοανατολική Γαλλία, το Λουξεμβούργο, τη Νότια Γερμανία και την Ελβετία. Τα τρένα αρχικά σχεδιάστηκαν να λειτουργούν στα 320 χλμ / ώρα (198 mph), με τη δυνατότητα να τρέχουν στα 350 χλμ / ώρα (217 mph), μειώνοντας τους χρόνους μετακίνησης έως και 2 ώρες. Εικόνες από τον σταθμό Γκαρ ντε λ'Εστ Η ιστοσελίδα του σταθμού Γκαρ ντε λ'Εστ (γαλλικά)
Dettol

Dettol είναι η εμπορική ονομασία μιας σειράς προϊόντων υγιεινής που κατασκευάζονται από την Reckitt Benckiser. Τα προϊόντα χρησιμοποιούνται για τον καθαρισμό τραυμάτων και για την απολύμανση επιφανειών.

 Το Dettol στη συμπυκνωμένη του μορφή είναι ελαφρώς κίτρινου χρώματος. Με την διάλυσή του σε νερό θολώνει, όπως το ούζο. Το δραστικό συστατικό που παρέχει την αντισηπτική του ιδιότητα είναι η χλωροξυλενόλη (C8H9ClO), μια αρωματική χημική ένωση στην οποια είναι αλλεργικά ορισμένα άτομα. Η χλωροξυλενόλη αποτελεί το 4,8% του συνολικού μείγματος του Dettol, με το υπόλοιπο να αποτελείται από πευκέλαιο, ισοπροπανόλη, καστορέλαιο, σαπούνι και νερό. Όπως και άλλα καθαριστικά οικιακής χρήσης, το Dettol είναι τοξικό, ερεθιστικό και καυστικό, ιδιαιτέρως όταν είναι αδιάλυτο. Σε μια περίπτωση έκθεσης, το Μάιο του 2007, ένας Βρετανός άνδρας 42 ετών πέθανε από υπερβολική έκθεση στο προϊόν. Πραγματοποιήθηκε αυτοψία, η οποία δεν ήταν σε θέση να συμπεράνει κατά πόσον η θανατηφόρα έκθεση στο Dettol έγινε μέσω κατάποσης ή εισπνοής. Στην Αυστραλία, το σπρέι Dettol έχει αποδειχθεί ότι είναι θανατηφόρο για τους φρύνους του ζαχαροκαλάμου, ένα χωροκατακτητικό είδος που εισήχθη στην χώρα από τη Χαβάη το 1935. Η εισαγωγή του είχε γίνει για τον έλεγχο του σκαθάρι του ζαχαροκαλάμου, το οποίο έπληττε τις αντίστοιχες καλλιέργειες, αλλά απεδείχθη ιδιαίτερα καταστροφικό για το οικοσύστημα. Ο ψεκασμός του απολυμαντικού σε κοντινή απόσταση αποδείχθηκε ότι προκαλούσε ταχύ θάνατο στους φρύνους. Δεν είναι γνωστό εάν οι τοξίνες είναι επίμονες ή εάν έχουν βλάψει άλλη αυστραλιανή χλωρίδα και πανίδα. Εξαιτίας των ανησυχιών για τις πιθανές αυτές βλάβες, η χρήση του Dettol ως παράγοντα για την καταπολέμηση των παρασίτων απαγορεύτηκε το 2011 στη Δυτική Αυστραλία από το Τμήμα Περιβάλλοντος και Διατήρησης (Department of Environment and Conservation) της κυβέρνησης της.Οι φαινόλες που περιέχονται στο Dettol είναι τοξικές για τις γάτες. αφού ο οργανισμός τους δεν μπορεί να τις μεταβολίσει. Μια γάτα μπορεί να καταπιεί το προϊόν γλείφοντας τα πόδια της, αφού έχει περπατήσει σε επιφάνειες οι οποίες έχουν καθαριστεί με το προϊόν. Επίσημος ιστότοπος
NGC 209

Ο NGC 209 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 175 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Φράνσις Πριζέρβντ Λίβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) στις 9 Οκτωβρίου 1885.

 Δεδομένα για το NGC 209 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 209 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 209 στο Wikimedia Commons
Σημαία της Σλοβενίας

Η εθνική σημαία της Σλοβενίας αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος λευκού στην κορυφή, μπλε και ερυθρού, με το εθνόσημο της Σλοβενίας να βρίσκεται στην πάνω πλευρά από όπου υψώνεται η σημαία και βρίσκεται στο κέντρο ανάμεσα στη λευκή και τη μπλε λωρίδα.

 Τα χρώματα της σημαίας θεωρούνται πανσλαβικά, στην πραγματικότητα όμως προέρχονται από το Δουκάτο της Καρνιόλας, το εθνόσημο του οποίου αποτελούνταν από έναν γαλάζιο αετό σε λευκό φόντο με ένα χρυσοκόκκινο μισοφέγγαρο. Το σημερινό τρίχρωμο σχέδιο δημιουργήθηκε το 1848, όταν ομάδα φοιτητών από τη Λιουμπλιάνα πήρε τα χρώματα από το εθνόσημο της Καρνιόλας και τα ταίριασε έτσι, ώστε να μοιάζουν με τη σημαία της Ρωσίας. Για πρώτη φορά φάνηκε σε κτήριο στις 7 Απριλίου 1848 κοντά στην πλατεία Πρεσέρεν, στη Λιουμπλιάνα. Στη συνέχεια αναγνωρίστηκε από την αυστριακή κυβέρνηση ως επίσημη σημαία της Καρνιόλας. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το σχέδιο με τα τρία χρώματα αναγνωρίστηκε ως σημαία όλων των Σλοβένων. Την περίοδο της ιταλικής κατοχής ήταν απαγορευμένη, ενώ το 1945 προστέθηκε στη σημαία το σοσιαλιστικό αστέρι. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Σλοβενίας από τη Γιουγκοσλαβία, ένα νέο εθνόσημο μπήκε στη σημαία και το αστέρι έφυγε. Η σημαία επίσημα καθιερώθηκε στις 27 Ιουνίου 1991. Το πολιτικό έμβλημα για τα πλοία έχει το ίδιο σχέδιο με την εθνική σημαία, όμως διαφέρει ως προς το μέγεθος (2:3 αντί 1:2). Το ναυτικό έμβλημα είναι τρίχρωμο με τις λωρίδες στα χρώματα λευκό, μπλε, κίτρινο. To 2004, ξεκίνησε μία εκστρατεία για ολική ή μερική αλλαγή της σημαίας, ώστε να βελτιωθεί η διεθνής αναγνώριση της Σλοβενίας και κυρίως να διαφοροποιηθεί η σημαία της από τη σημαία της Σλοβακίας. Τον επίσημο διαγωνισμό κέρδισε ένα σχέδιο με 11 λωρίδες. Για την ώρα οι κάτοικοι αρνούνται σθεναρά να αλλάξουν τη σημαία. Προτάσεις για τη σημαία της Σλοβενίας Κυβερνητική ιστοσελίδα αναφορικά με τη σημαία
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1991-1992

Το ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της περιόδου 1991–92 ήταν το 33ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 13ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για 9η φορά στην ιστορία της, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό Πειραιώς. Στα αξιοσημείωτα του πρωταθλήματος ήταν ο υποβιβασμός του Πανιωνίου για πρώτη φορά στην ιστορία του μετά από 33 συνεχείς παρουσίες στην Α΄ Εθνική.

 ΑΕΚ Προπονητής: Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Κοφινάς (2), Μήνου (33), Οικονομόπουλος (δεν αγωνίστηκε). Αμυντικοί: Βασιλόπουλος (28/1), Γεωργιάδης (4), Θεοδωρίδης (1), Καραγιάννης (30), Κούτουλας (19), Μανωλάς (31/4), Πεππές (1), Χατζής (1). Μέσοι: Καραγκιοζόπουλος (13/1), Κλόπας (13/1), Παπαϊωάννου (32), Σαββίδης (33/9), Σαβέβσκι (29/3), Σταματής (20/2). Επιθετικοί: Αλεξανδρής (26/11), Δημητριάδης (34/28), Κακούσιος (1), Μπατίστα (30/10), Πατίκας (20). Στο πρωτάθλημα πήραν μέρος 18 ομάδες. Από την προηγούμενη χρονιά απουσίασαν ο Ιωνικός Νίκαιας, ο Λεβαδειακός και ο ΠΑΣ Γιάννινα που είχαν τερματίσει στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας και υποβιβάστηκαν. Από τη Β΄ Εθνική κατηγορία προβιβάστηκαν 3 ομάδες, ο πρωταθλητής της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου Εθνικός Πειραιώς, η Κόρινθος και ο Πιερικός. Για πρώτη φορά στο ελληνικό πρωτάθλημα εμφανίστηκε ομάδα με χορηγό στο όνομά της. Ήταν η Ξάνθη, της οποίας το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών είχε περάσει στην αντιπροσωπεία της αυτοκινητοβιομηχανίας Skoda στην Ελλάδα. Ο νέος ιδιοκτήτης επέβαλε τη μετονομασία της ομάδας σε "Skoda Ξάνθη" και την αλλαγή των χρωμάτων της σε πράσινο-άσπρο από κόκκινο-άσπρο. Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 2 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Β΄ Εθνική 1991–92 Γ΄ Εθνική 1991–92 Δ΄ Εθνική 1991–92 Κύπελλο Ελλάδας 1991–92 RSSSF 1991-92
Κουκουνάρι

Ως κουκουνάρι είναι γνωστός ο κώνος και ο βρώσιμος σπόρος των πευκοειδών και άλλων κωνοφόρων. Η οικογένεια των πευκοειδών περιλαμβάνει 90 περίπου είδη όμως περίπου 20 από αυτά παράγουν κατάλληλους για συγκομιδή σπόρους. Ο σπόρος αφαιρείται σπάζοντας το σκληρό κέλυφος. Όταν προέρχεται από τη γνωστή κουκουναριά (Pinus pinea) είναι ανοικτόχρωμος και θυμίζει σε σχήμα τον κόκκο ρυζιού, αλλά είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος. Ο σπόρος από τα κουκουνάρια είναι γνωστός στην Κύπρο ως πινόλι.

 Χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια ως εδώδιμος σπόρος και αφροδισιακό, ενώ συχνά προστίθεται σε σαλάτες και σε συνταγές της Μεσογειακής κουζίνας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του κουκουναριού ως βασικό συστατικό της ιταλικής σάλτσας πέστο. Πολλές φορές καβουρδίζεται πριν προστεθεί στη συνταγή, όπως για παράδειγμα όταν χρησιμοποιείται ως ξηρός καρπός στον χαλβά σιμιγδαλιού. Αν και απαντάται αρκετά συχνά και στην ελληνική κουζίνα, οι ποσότητες που χρησιμοποιούνται συνήθως εισάγονται από την Τουρκία και την Ισπανία επειδή η καλλιέργεια της κουκουναριάς δεν έχει διαδοθεί στην Ελλάδα.
Λευτέρης Μίλος

Ο Λευτέρης Μίλος (αλβανικά: Lefter Milo, Δερβιτσάνη, 2 Απριλίου 1966 – Γιάννουλη Λάρισας, 8 Μαρτίου 1997) ήταν Αλβανός διεθνής ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής.

 Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1966 στο ελληνικό μειονοτικό χωριό της Δερβιτσάνης και ξεκίνησε την καριέρα του το 1984 από την Λουφτετάρι. Από το 1986 έως το 1990 αγωνίστηκε με την Παρτιζάνι Τιράνων, πραγματοποιώντας 147 συμμετοχές. Το 1991 ήρθε στην Ελλάδα όπου έκανε σημαντική καριέρα με τα χρώματα της Λάρισας στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και η ομάδα υποβιβάστηκε. Έπειτα αγωνίστηκε στον Ηρακλή. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 8 Μαρτίου του 1997. Ο Μίλος ήταν διεθνής με την Εθνική Αλβανίας έχοντας 20 συμμετοχές από το 1988 έως το 1996, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Πρωτάθλημα Αλβανίας:1987 Κύπελλο Αλβανίας:1991 Εφημερίδα Ριζοσπάστης:Μεταγραφές σεζόν 1996/97 Διεθνείς με την Εθνική Αλβανίας 9 χρόνια συμπληρώθηκαν από τον θάνατο του Λευτέρη Μίλου
Γέζι Χόφμαν

Ο Γέζι Γιούλιαν Χόφμαν (πολωνικά: Jerzy Julian Hoffman) (γενν. 15 Μαρτίου 1932) είναι Πολωνός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Έλαβε το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής της Πολωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου τον Φεβρουάριο του 2006. Ο Χόφμαν είναι περισσότερο γνωστός για τα έργα του στις ταινίες Κατακλυσμός (1974) και Δια πυρός και σιδήρου (1999), με την πρώτη να προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Άλλα αξιοσημείωτα έργα του ήταν στις Trzy kroki po ziemi (1965) και Συνταγματάρχης Βολοντιγιόφσκι (1969).

 Η ταινία του 1965, Trzy kroki po ziemi, συμμετείχε στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, όπου κέρδισε ένα Αργυρό Βραβείο. Η ταινία του 1969 Συνταγματάρχης Βολοντιγιόφσκι, συμμετείχε στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας. Το 1973 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας. Το 1981 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας. Το 1985 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.Ο Χόφμαν σκηνοθέτησε το Μάχη της Βαρσοβίας 1920 το 2011, την πρώτη πολωνική τρισδιάστατη ταινία μεγάλου μήκους, δηλώνοντας «Το γεγονός ότι οι Πολωνοί έκαναν μια ταινία σε 3D δεν είναι θαύμα». Ο Χόφμαν γεννήθηκε από Εβραίους γονείς, τους Ζίγκμουντ Χόφμαν και Μαρία Σμέλκες. Είναι ο πατέρας του πρώιμου μέλους της ομάδας ανάπτυξης Macintosh, Γιοάννα Χόφμαν. Κινηματογράφος της Πολωνίας Jerzy Hoffman στην IMDb Γέζι Χόφμαν στο Culture.pl
Βαπτιστήριο του Νέωνος

Το Βαπτιστήριο του Νέωνος (ιταλ. Battistero Neoniano) είναι ένα Ρωμαϊκό θρησκευτικό κτήριο στη Ραβένα, στη βορειοανατολική Ιταλία. Κτίστηκε εν μέρει στη θέση ενός ρωμαϊκού λουτρού και αποτελεί το αρχαιότερο μνημείο της πόλης. Ονομάζεται και Βαπτιστήριο των Ορθοδόξων, για να διακρίνεται από το Βαπτιστήριο των Αρειανών, που κατασκευάστηκε κατόπιν παραγγελίας του Οστρογόθου βασιλιά, Θεοδώριχου περίπου 50 χρόνια αργότερα.

 Το βαπτιστήριο είναι οκταγωνικό κτίριο που κατασκευάστηκε από πλίνθους. Η κατασκευή του ξεκίνησε στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 5ου αιώνα, από τον Επίσκοπο Ούρσους, (αποτελούσε μέρος της μεγάλης βασιλικής του, η οποία καταστράφηκε το 1734) και ολοκληρώθηκε από τον Επίσκοπο Νέωνα στα τέλη του 5ου αιώνα όταν προστέθηκαν οι ψηφιδωτές διακοσμήσεις. Το αρχικό δάπεδο είναι τώρα περίπου 3 μ. κάτω από το περιβάλλον επίπεδο, οπότε δεν είναι πλέον ορατή η αρχική δομή και ο όγκος του κτηρίου. Ο οκταγωνικός σχεδιασμός του κτηρίου, που χρησιμοποιείτο σχεδόν σε όλα τα παλαιοχριστιανικά βαπτιστήρια, συμβολίζει τις επτά ημέρες της εβδομάδας συν την Ημέρα της Ανάστασης και την Αιώνια Ζωή. Στο κέντρο του ψηφιδωτού της οροφής απεικονίζεται η Βάπτιση του Ιησού από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, στον Ιορδάνη ποταμό. Γύρω από τη Βάπτιση απεικονίζονται οι Δώδεκα Απόστολοι. Το Βαπτιστήριο είναι ένα από τα οκτώ κτίρια στη Ραβέννα, που έχουν καταχωριστεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Σύμφωνα με την εκτίμηση της ICοMοS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων & Τόπων) είναι το «καλύτερο και πληρέστερο παράδειγμα του πρώιμου χριστιανικού βαπτιστηρίου, που διατηρεί τη ρευστότητα στην αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής, η οποία προέρχεται από την ελληνορωμαϊκή τέχνη». Βαπτιστήριο των Αρειανών Η Ραβέννα των Οστρογότθων Ιστορία ρωμαϊκών και βυζαντινών τρούλων Weitzmann, Kurt, ed., Age of spirituality: ύστερη αντίκα και παλαιοχριστιανική τέχνη, τρίτος έως έβδομος αιώνας, αρ. 588, 1979, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη,(ISBN 9780870991790) Τα Ψηφιδωτά του Βαπτιστηρίου του Νέωνος - Μωσαϊκή Πηγή Τέχνης Battistero Neoniano - Ιεροί προορισμοί
FIBA Europe Cup 2015–16

Το FIBA Europe Cup 2015–16 ήταν η εναρκτήρια σεζόν της νεοϊδρυθείσας διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης από την Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ξεκίνησε στις 21 Οκτωβρίου του 2015 και τελείωσε στις 1 Μαΐου του 2016. Η διοργάνωση αυτή αντικατέστησε το EuroChallenge έχοντας σκοπό να αντικαταστήσει το Eurocup Basketball, που διοργανώνεται από την Euroleague Basketball, ως την δεύτερη κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Ευρώπης.

 Σε αυτή την πρώτη σαιζόν του κυπέλλου αυτού συμμετείχαν 56 ομάδες από όλη την Ευρώπη. Η μορφή διεξαγωγής είναι παρόμοια με αυτή της Ευρωλίγκας. Οι 56 ομάδες χωρίζονται σε 14 ομίλους των 4 ομάδων. Στη συνέχεια στο γύρο των 32 οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου χωρίζονται και πάλι σε ομίλους των 4 ομάδων και ακολουθεί ο γύρος των 16 όπου είναι τα προημιτελικά. Η διοργάνωση ολοκληρώνεται με το Final Four. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα των Σκάιλάινερς Φρανκφούρτης επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στις Μαΐου στο Σαλόν σιρ Σεν της Γαλλίας της ιταλικής Βαρέζε με 66–62.
Ντονίκα Καστριώτη

Η Ντόνικα Καστριώτη (γεν. Ανδρονίκα Αριανίτη-Μουζάκα) (γεννήθηκε το 1428 - πέθανε το 1506) από την Οικογένεια Αριανίτη ήταν Αλβανίδα ευγενής και σύζυγος του Αλβανού ηγέτη Σκεντέρμπεη (γεννημένος Γεώργιος Καστριώτης), επιτυχημένος ηγέτης της Αλβανίας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η κόρη του Γκιέργκι Αριανίτι, πρώην ηγέτη στη συνεχιζόμενη εξέγερση εναντίον των Οθωμανών.

 Η Ντονίκα γεννήθηκε στο Κανίνε, το 1428. Ο πατέρας της, Γκιέργκι Αριανίτι ήταν μέλος της Οικογένειας Αριανίτη, της οποίας η περιοχή εκτεινόταν σε όλη την κοιλάδα Σκούμπιν και στον παλαιό δρόμο της Εγνατίας Οδού και έφτανε στα ανατολικά της σημερινής Μπιτόλα . Η μητέρα της, η Μαρία Μουζάκα, ήταν μέλος της οικογένειας Μουζάκα, της οποίας η περιοχή ήταν η περιοχή Μυζέκε. Ένα μήνα μετά τη Συνθήκη της Γκαέτα, στις 21 Απριλίου 1451, ο Σκεντέρμπεης παντρεύτηκε τη Ντονίκα και έτσι ενίσχυσε τους δεσμούς με την οικογένεια Αριανίτη, στην Ανατολική Ορθόδοξη Μονή Αρδενίτσα, στο Λούσνι, σημερινή νοτιοδυτική Αλβανία. Αργότερα, η αδερφή της Αντζελίνα παντρεύτηκε τον Σέρβο ηγεμόνα Στέφαν Μπράνκοβιτς. Είναι σεβαστή ως αγία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Αλβανίας, οι Καστριώτες έλαβαν κληρονομιά στο Βασίλειο της Νάπολης. Απέκτησαν μία φεουδαρχική περιοχή, το Δουκάτο του Σαν Πιέτρο στη Γαλατίνα και την κομητεία του Σολέτο (επαρχία Λέτσε της Ιταλίας). Ο Τζον Καστριώτης Β', το μοναδικό παιδί της Ντονίκα και του Σκεντέρμπεη, παντρεύτηκε την Ιρένε Μπράνκοβιτς Παλαιολογίνα, κόρη του Λάζαρ Μπράνκοβιτς, Δεσπότη της Σερβίας . Η Ντονίκα είχε μία στενή φιλία με τη δεύτερη σύζυγο του Βασιλιά Φερδινάνδου Α' της Νάπολης, την Ιωάννα της Αραγονίας, η οποία είναι επίσης αδερφή του Φερδινάνδου της Αραγονίας. Μετά την έναρξη του ιταλικού πολέμου του 1494-1498, η Ντονίκα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Νάπολη και έφτασε στη Βαλένθια γύρω στο 1501 μαζί με τον εγγονό της, τον Αλόνσο Καστριώτη. Βρήκαν καταφύγιο στο βασιλικό παλάτι.
Υψώματα Βαλντάι

Τα υψώματα Βαλντάι (ρωσικά: Валда́йская возвы́шенность‎) ή Валдай) είναι ορεινή περιοχή στα βορειοδυτικά της κεντρικής Ρωσίας. Έχει μια κατεύθυνση βορρά-νότου, ευρισκόμενη περίπου στη μέση μεταξύ των δύο σημαντικότερων πόλεων της Ρωσίας, της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας, και καταλαμβάνει τμήματα των όμπλαστ Λένινγκραντ, Νόβγκοροντ, Τβερ, Πσκοφ, και Σμολένσκ. Τα υψώματα Βαλντάι είναι δημοφιλής ταξιδιωτικός προορισμός, ιδιαίτερα για την αλιεία. Οι πόλεις Οστάτσκοφ και Βαλντάι είναι γνωστές για την ιστορική τους σχέση με τα υψώματα Βαλντάι. Το εθνικό πάρκο Βαλνταίσκι ιδρύθηκε το 1990 στο νότιο τμήμα του όμπλαστ του Νόβγκοροντ για να προστατέψει τα τοπία του υψηλότερου τμήματος των λόφων. Το πάρκο περιλαμβάνει την λίμνη Βαλνταίσκογιε και το βόρειο τμήμα της λίμνης Σελίγκερ, καθώς και την πόλη Βαλντάι. Στην περιοχή των υψωμάτων Βαλντάι βρίσκεται και το εθνικό πάρκο Σεμπέζσκι. Από το 2004, το Εθνικό Πάρκο Βαλνταίσκι έχει το καθεστώς καταφύγιου βιόσφαιρας της Ουνέσκο.

 Οι λόφοι είναι μια βόρεια επέκταση του Κεντρικού Ρωσικού Υψιπέδου. Η κορυφογραμμή υπερκαλύπτεται από αποθεμένα παγετωνικά υλικά στη μορφή λιθώνων και άλλων συντριμμιών. Το μέσο υψόμετρο των υψωμάτων Βαλντάι κυμαίνεται στα 150 με 250 μέτρα. Το μέγιστο ύψος των υψωμάτων Βαλντάι είναι τα 346.9 μέτρα κοντά στο Βίσνι Βόλοτσιοκ.Το Βόλγα, ο Νταουγκάβα (ο δυτικός Ντβινά), ο Λόβατ, ο Μστα, ο Δνείπερος, ο Σιάς και άλλοι ποταμοί πηγάζουν στα υψώματα Βαλντάι. Η περιοχή συνεπώς, διαιρείται μεταξύ των λεκανών απορροής της Κασπίας Θάλασσας (Βόλγας), της Μαύρης Θάλασσας (Δνείπερος) και της Βαλτικής Θάλασσας (Μστα και Λόβατ μέσω του Βολχόφ, Σιάς μέσω της Λίμνης Λάντογκα και του Νέβα, και ο Ντάουγκαβα). Είναι ένα μέρος με πολλές λίμνες. Μεταξύ άλλων στα υψώματα Βαλντάι βρίσκονται οι λίμνες Βολγκό, Πένο, Σελίγκερ, Μπρόσνο, Βαλνταίσκογιε, κ.ά.Κατά τη διάρκεια της τελευταίας παγετώδους περιόδου τα υψώματα Βαλντάι με τα σκληρά του πετρώματα αποτελούσε εμπόδιο στο παγετωνικό πάγο που προχωρούσε από τα βορειοδυτικά εκτρέποντας τον στα πεδινά.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2008-09

Το Κύπελλο Κύπρου 2008-09 ήταν η 34η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (32η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εφτά ομάδες της Α΄ κατηγορία 2008-09. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2009. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 8 Απριλίου 2009 στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ (25-23, 25-23, 10-25, 25-21). Κύπελλο ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας γυναικών 2008-09 - Αποτελέσματα Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος γυναικών Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2008-09
Στέλλα Κοτσάκη

Η Στέλλα Κοτσάκη, (γεννημένη στις 2 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια που παίζει στην ομάδα ΡΕΑ WFC από το Ρέθυμνο της Κρήτης, που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α εθνικής γυναικών στην Ελλάδα. Στο παρελθόν έπαιξε για τις Αμαζόνες Δράμας, για τον Άρη Θεσσαλονίκης, για τον Εργοτέλη και για την Δόξα 2016.

 Η Κοτσάκη έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδας, εμφανιζόμενη για την ομάδα κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών το 2019 . Αμαζόνες ΔράμαςΑ Εθνική (1): 2013/14 Β Κατηγορία (1): 2011/12ΕργοτέληςΒ Κατηγορία (1): 2019/20 Στέλλα Κοτσάκη – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA (Αγγλικά) Προφίλ Στέλλα Κοτσάκη στο Soccerway Stela Kotsaki at Soccer donna Stella Kotsaki , athlitiko.gr Stella Kotsaki . womenfootball.gr
Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2016–17

Το Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2016–17 είναι η 44η διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ερασιτεχνών. Την πρώτη φάση αποτελούν οι διοργανώσεις των κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η νικήτρια ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Σούπερ Καπ Ερασιτεχνών με αντίπαλο τη νικήτρια του Κυπέλλου Γ΄ Εθνικής 2016–17. Η κλήρωση της δεύτερης φάσης ήταν προγραμματισμένη για τις 23 Μαρτίου, αλλά τελικά πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαρτίου του 2016.

 Οι ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων χωρίζονται σε εννέα ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση. Κάθε ομάδα μετέχει στον όμιλο στον οποίο βρίσκεται η ένωση στην οποία ανήκει. Ακολουθεί το πρόγραμμα της διοργάνωσης: Διεξάγονται μονοί αγώνες της μορφής νοκ-άουτ. Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Στην ενδιάμεση φάση κληρώθηκαν οι νικήτριες του 5ου και 6ου ομίλου. Ο αγώνας ορίστηκε για τις 26 Απριλίου του 2017. Πηγή: ΕΠΟ Στην προημιτελική φάση κληρώθηκαν οι νικήτριες του 1ου, 2ου, 3ου, 4ου, 7ου, 8ου και 9ου ομίλου, με τη νικήτρια του αγώνα της ενδιάμεσης φάσης να εισέρχεται εν συνεχεία. Οι αγώνες ορίστηκαν για τις 3 Μαΐου του 2017. Πηγή: ΕΠΟ Οι αγώνες της ημιτελικής φάσης ορίστηκαν για τις 20 Απριλίου του 2017. Πηγή: ΕΠΟ Ο τελικός αγώνας ορίστηκε για τις 20 Μαΐου του 2017. Επίσημος ιστότοπος