Γαλλική συνοικία

Η Γαλλική Συνοικία (γαλλικά: Vieux Carré‎), είναι η παλαιότερη γειτονιά της πόλης της Νέας Ορλεάνης. Ιδρύθηκε το 1718 από τον Ζαν Μπατίστ Λε Μοΐν ντε Μπιενβίλ και αναπτύχθηκε γύρω από μια κεντρική πλατεία. Η περιοχή ονομάζεται πιο συχνά Γαλλική Συνοικία σήμερα, ή απλά "Η Συνοικία", που σχετίζεται με αλλαγές στην πόλη με την αμερικανική μετανάστευση μετά την αγορά της Λουιζιάνα το 1803. Τα περισσότερα από τα σωζόμενα ιστορικά κτίρια κατασκευάστηκαν είτε στα τέλη του 18ου αιώνα, κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας της πόλης, είτε χτίστηκαν κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, μετά την αγορά από τις ΗΠΑ. Η περιοχή στο σύνολό της έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο, με πολλά κτίρια που θεωρούνται ξεχωριστά σημαντικά. Είναι ένας πρωταρχικός τουριστικός προορισμός στην πόλη, καθώς προσελκύει κατοίκους της περιοχής. Λόγω της απόστασής του από τις περιοχές όπου το φράγμα έσπασε κατά τη διάρκεια του τυφώνα Κατρίνα το 2005, καθώς και της δύναμης και του ύψους του πλησιέστερου ποταμού Μισισιπή, σε αντίθεση με άλλα αναχώματα κατά μήκος των καναλιών και της λίμνης, υπέστη σχετικά ελαφριά ζημιά από τα νερά της πλημμυρών σε σύγκριση με άλλες περιοχές της πόλης και της ευρύτερης περιοχής.

 Οι Γάλλοι διεκδίκησαν τη Λουιζιάνα τη δεκαετία του 1690 και ο Ζαν Μπατίστ Λε Μοΐν ντε Μπιενβίλ διορίστηκε Γενικός Διευθυντής υπεύθυνος για την ανάπτυξη μιας αποικίας στην επικράτεια και ίδρυσε τη Νέα Ορλεάνη το 1718. Το 1721, ο βασιλικός μηχανικός Αντριέν ντε Παγκέρ σχεδίασε τη διάταξη των δρόμων της πόλης. Ονόμασε τους δρόμους από τα γαλλικά βασιλικά σπίτια και τους Καθολικούς αγίους και απέτισε φόρο τιμής στην άρχουσα οικογένεια της Γαλλίας, τον Οίκο των Βουρβόνων, με την ονομασία της οδού Βουρβώνων. Η Νέα Ορλεάνη παραχωρήθηκε στους Ισπανούς το 1763 μετά τον Επταετή Πόλεμο. Η μεγάλη πυρκαγιά της Νέας Ορλεάνης του 1788 και μια άλλη το 1794 κατέστρεψαν το 80& των κτιρίων της πόλης, και έτσι σχεδόν όλη η γαλλική συνοικία χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1790 και μετά. Οι Ισπανοί εισήγαγαν αυστηρούς νέους κώδικες πυρασφάλειας που απαγόρευαν την ξύλινη επένδυση υπέρ του πυρίμαχου τούβλου, το οποίο ήταν καλυμμένο με στόκο, βαμμένο σε παστέλ αποχρώσεις της μόδας εκείνης της εποχής. Οι παλιές γαλλικές στέγες με κορυφές αντικαταστάθηκαν με επίπεδες κεραμοσκεπές, αλλά ακόμη σε μεγάλο βαθμό ο γαλλικός πληθυσμός συνέχισε να χτίζει με παρόμοια στυλ, επηρεασμένος από την αποικιακή αρχιτεκτονική της Καραϊβικής, όπως ξύλινα μπαλκόνια και γκαλερί. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Νέα Ορλεάνη ήταν παρόμοια με άλλες πόλεις του Νότου, καθώς η οικονομία της βασιζόταν στην πώληση σοδειών σε μετρητά, όπως ζάχαρη, καπνός και βαμβάκι. Μέχρι το 1840, οι νεοφερμένοι των οποίων ο πλούτος προερχόταν από αυτές τις επιχειρήσεις μετέτρεψαν τη Νέα Ορλεάνη στην τρίτη μεγαλύτερη μητρόπολη της χώρας. Το λιμάνι της πόλης ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας, με τη Νέα Υόρκη να είναι το μεγαλύτερο. Η ανάπτυξη των διάσημων περίτεχνων «γκαλερί» από χυτοσίδηρο της Νέας Ορλεάνης ξεκίνησε με τα διώροφα παραδείγματα στα κτίρια στην πλατεία Τζάκσον, που ολοκληρώθηκαν το 1851. Ως η πιο εξέχουσα και υψηλού επιπέδου οδός εκείνη την εποχή, έθεσαν τη μόδα για τους άλλους να ακολουθήσουν και οι πολυεπίπεδες στοές από χυτοσίδηρο αντικατέστησαν σύντομα τις παλιές γαλλικές ξύλινες σε παλαιότερα κτίρια καθώς και κοσμούσαν καινούργια. Ακόμη και πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι Γάλλοι Κρεολοί είχαν γίνει μειονότητα στη Γαλλική συνοικία. Στα τέλη του 19ου αιώνα η συνοικία έγινε λιγότερο μοντέρνο μέρος της πόλης και πολλοί μετανάστες από τη νότια Ιταλία και την Ιρλανδία εγκαταστάθηκαν εκεί. Από το 1884 έως το 1924 υπολογίζεται ότι 290.000 Ιταλοί μετανάστες, πολλοί από αυτούς από τη Σικελία, έφτασαν στη Νέα Ορλεάνη και εγκαταστάθηκαν στη Γαλλική συνοικία, η οποία απέκτησε το παρατσούκλι «Μικρό Παλέρμο». Το 1905, ο Ιταλός πρόξενος υπολόγισε ότι το ένα τρίτο έως το μισό του πληθυσμού της συνοικίας ήταν Ιταλο-αμερικανοί ή δεύτερης γενιάς Ιταλοαμερικανοί. Επίσης Ιρλανδοί μετανάστες εγκαταστάθηκαν επίσης σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή Esplanade, η οποία ονομαζόταν "Ιρλανδικό κανάλι". Το 1917, το κλείσιμο του Στόριβιλ έστειλε μεγάλο μέρος του πληθυσμού που προηγουμένως συγκεντρωνόταν εκεί πίσω στη Γαλλική Συνοικία, η οποία "για τις περισσότερες από τις υπόλοιπες οικογένειες Γαλλικών Κρεολών... ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και άρχισαν να μετακινούνται προς τα πάνω". Αυτό, σε συνδυασμό με την απώλεια της Γαλλικής Όπερας δύο χρόνια αργότερα, παρείχε ένα βιβλίο στην εποχή της γαλλικής κρεολικής κουλτούρας στη συνοικία. Πολλοί από τους υπόλοιπους Γάλλους Κρεολούς μετακόμισαν στην πανεπιστημιακή περιοχή. Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα φτηνά ενοίκια και ο αέρας της φθοράς της Γαλλικής Συνοικίας προσέλκυσαν μια μποέμ καλλιτεχνική κοινότητα, μια τάση που έγινε έντονη τη δεκαετία του 1920. Πολλοί από αυτούς τους νέους κατοίκους δραστηριοποιήθηκαν στις πρώτες προσπάθειες συντήρησης στη συνοικία, που ξεκίνησαν εκείνη την εποχή. Ως αποτέλεσμα, η Επιτροπή της Γαλλικής Συνοικίας ιδρύθηκε το 1925, με επικεφαλής την Elizabeth Werlein. Αν και αρχικά ήταν μόνο συμβουλευτικό όργανο, ένα δημοψήφισμα του 1936 για την τροποποίηση του συντάγματος της Λουιζιάνα της παρείχε ένα μέτρο ρυθμιστικής ισχύος. Άρχισε να ασκεί περισσότερη εξουσία στη δεκαετία του 1940 για να διατηρήσει και να προστατεύσει την περιοχή. Εν τω μεταξύ, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε χιλιάδες στρατιωτικούς και εργάτες πολέμου στη Νέα Ορλεάνη καθώς και στις στρατιωτικές βάσεις και τα ναυπηγεία της γύρω περιοχής. Πολλοί από αυτούς τους επισκέπτες επισκέφθηκαν τη Γαλλική Συνοικία. Αν και η νυχτερινή ζωή είχε ήδη αρχίσει να συγχωνεύεται στην οδό Μπουρμπόν τις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν το κλείσιμο του Storyville, ο πόλεμος παρήγαγε μια μεγαλύτερη, πιο μόνιμη παρουσία εξωτικής, ριψοκίνδυνης και συχνά θορυβώδους διασκέδασης σε αυτό που έγινε η πιο διάσημη λωρίδα της πόλης. Χρόνια επανειλημμένων καταστολών κατά της βίας στα κλαμπ της οδού Μπουρμπόν, έλαβαν νέα επείγουσα ανάγκη υπό τον δήμαρχο Στόρι Μόρισον, έφτασαν στο αποκορύφωμα με τις επιδρομές του εισαγγελέα Τζιμ Γκάρισον το 1962, αλλά οι λέσχες της οδού Μπουρμπόν επανήλθαν σύντομα σε λειτουργία. Το σχέδιο για την κατασκευή ενός υπερυψωμένου δρόμου ταχείας κυκλοφορίας μεταξύ του αναχώματος του ποταμού Μισισιπή και της Γαλλικής Συνοικίας τράβηξε την προσοχή των συντηρητών σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1960. Στις 21 Δεκεμβρίου 1965, η "Ιστορική Περιοχή της Γαλλικής Συνοικίας" χαρακτηρίστηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο . Αφού διεξήγαγαν μια δεκαετή μάχη ενάντια στον αυτοκινητόδρομο που χρησιμοποίησε τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο για την Εθνική Ιστορική Διατήρηση του 1966, οι συντηρητές και οι σύμμαχοί τους ανάγκασαν το ζήτημα στο ομοσπονδιακό δικαστήριο, προκαλώντας τελικά την ακύρωση του σχεδίου κατασκευής αυτοκινητόδρομου το 1969. Η νίκη ήταν σημαντική για τη διατήρηση της γαλλικής συνοικίας, αλλά δεν ήταν η μόνη πρόκληση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, νέα ξενοδοχεία άνοιγαν τακτικά, αντικαθιστώντας συχνά μεγάλα τμήματα της Γαλλικής Συνοικίας. Το VCC ενέκρινε αυτές τις κατασκευές εφόσον οι σχεδιαστές τους τηρούσαν τα κυρίαρχα εξωτερικά στυλ. Οι επικριτές, φοβούμενοι ότι η γοητεία της Γαλλικής Συνοικίας θα μπορούσε να διακυβευτεί από την εισαγωγή πάρα πολλών νέων πανδοχείων, άσκησαν επιτυχή πίεση για την έγκριση το 1969 ενός δημοτικού διατάγματος που απαγόρευε νέα ξενοδοχεία εντός των ορίων της περιοχής. Ωστόσο, το διάταγμα απέτυχε να σταματήσει τον πολλαπλασιασμό των μονάδων χρονομεριστικής μίσθωσης και των λαθραίων πανδοχείων σε όλη τη Γαλλική Συνοικία ή σε πολυώροφα ξενοδοχεία ακριβώς έξω από τα όριά της. Στη δεκαετία του 1980, πολλοί μόνιμοι κάτοικοι απομακρύνθηκαν από την αύξηση των ενοικίων, καθώς οι αξίες των ακινήτων αυξήθηκαν δραματικά με τις προσδοκίες για απροσδόκητα κέρδη από τον προγραμματισμένο χώρο της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1984 κοντά. Περισσότερο μέρος της γειτονιάς αναπτύχθηκε για την υποστήριξη του τουρισμού, που είναι σημαντικό για την οικονομία της πόλης. Ωστόσο, η Γαλλική Συνοικία εξακολουθεί να συνδυάζει κατοικίες, ξενοδοχεία, ξενώνες, μπαρ, εστιατόρια και τουριστικά προσανατολισμένα εμπορικά ακίνητα. Όπως και με άλλα μέρη της πόλης που αναπτύχθηκαν πριν από τα τέλη του 19ου αιώνα, και σε υψηλότερα εδάφη πριν από τα αναχώματα της Νέας Ορλεάνης, η γαλλική συνοικία παρέμεινε ουσιαστικά ξηρή μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Το υψόμετρο του είναι πέντε πόδια (1,5 μέτρο) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ορισμένοι δρόμοι υπέστησαν μικρές πλημμύρες και πολλά κτίρια υπέστησαν σημαντικές ζημιές από τον τυφώνα. Τα περισσότερα από τα σημαντικά ορόσημα υπέστησαν μόνο μικρές ζημιές. Επιπλέον, η συνοικία γλίτωσε σε μεγάλο βαθμό από τις λεηλασίες και τη βία που σημειώθηκαν μετά τον τυφώνα. Σχεδόν όλα τα καταστήματα με αντίκες και οι γκαλερί τέχνης στη γαλλική συνοικία, για παράδειγμα, ήταν ανέγγιχτα. Ο δήμαρχος Ρέι Νάγκιν άνοιξε ξανά επίσημα τη Γαλλική Συνοικία στις 26 Σεπτεμβρίου 2005 (σχεδόν ένα μήνα μετά τον τυφώνα), προκειμένου οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων να επιθεωρήσουν την περιουσία τους και να καθαρίσουν. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, μια μεγάλη ποικιλία επιχειρήσεων στη Γαλλική Συνοικία άνοιξε ξανά. Το Παράρτημα του Ερευνητικού Κέντρου Γουίλιαμς της Ιστορικής Συλλογής της Νέας Ορλεάνης ήταν η πρώτη νέα κατασκευή που ολοκληρώθηκε στη γαλλική συνοικία μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Το 2020 ο δήμαρχος της Νέας Ορλεάνης LaToya Cantrell πρότεινε τον τερματισμό της χρήσης των αυτοκινήτων στη γαλλική συνοικία. Ο πιο συνηθισμένος ορισμός της Γαλλικής Συνοικίας περιλαμβάνει όλη τη γη που εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Μισισιπή από την Canal Street έως τη λεωφόρο Esplanade (13 τετράγωνα) και την ενδοχώρα μέχρι την οδό North Rampart (επτά έως εννέα τετράγωνα). Ισοδυναμεί με έκταση 78 τετραγωνικών τετραγώνων. Ορισμένοι νόμοι, όπως οι νόμοι περί χωροταξίας πόλεων, εξαιρούν τις ιδιοκτησίες που αντικρίζουν την Canal Street, η οποία είχε ήδη ανακαινιστεί από την εποχή που εξετάστηκε η αρχιτεκτονική συντήρηση, και το τμήμα μεταξύ της οδού Decatur και του ποταμού, μεγάλο μέρος του οποίου εξυπηρετούσε από καιρό βιομηχανικές και αποθηκευτικές ανάγκες. Οποιαδήποτε αλλαγή σε δομές στα υπόλοιπα τετράγωνα υπόκειται σε έλεγχο από την Επιτροπή της Γαλλικής Συνοικίας, η οποία καθορίζει εάν η πρόταση είναι κατάλληλη για τον ιστορικό χαρακτήρα της περιοχής. Τα όριά του, όπως ορίζονται από την Επιτροπή Πολεοδομίας είναι: η λεωφόρος Esplanade στα βόρεια, ο ποταμός Μισισιπής στα ανατολικά, η Canal Street, η οδός Decatur και η οδός Iberville στα νότια και η οδός Basin, η οδός St. Louis και η οδός North Rampart. δυτικά. Η περιοχή του Εθνικού Ιστορικού Ορόσημου δηλώνεται ότι είναι 85 τετραγωνικά τετράγωνα. και είναι υποσυνοικία της Γαλλικής Συνοικίας. Από την απογραφή του 2000, υπήρχαν 4.176 άτομα, 2.908 νοικοκυριά και 509 οικογένειες που κατοικούσαν στη γειτονιά. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 8.523 /mi 2 (3.212 /km 2 ). Από την απογραφή του 2010, υπήρχαν 3.813 άτομα, 2.635 νοικοκυριά και 549 οικογένειες που κατοικούσαν στη γειτονιά. Η Πλατεία Τζάκσον (πρώην Place d'Armes ή Plaza de Armas, στα γαλλικά και τα ισπανικά, αντίστοιχα), που αρχικά σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα και τοπιογράφο Louis H. Pilié (επισήμως πιστώνεται μόνο με τον σιδερένιο φράκτη), είναι ένα δημόσιο, περιφραγμένο πάρκο μεγέθους ενός οικοπέδου, που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της Γαλλικής Συνοικίας. Το 1856, οι ηγέτες της πόλης αγόρασαν ένα έφιππο άγαλμα του Τζάκσον από τον γλύπτη Κλαρκ Μιλς. Το άγαλμα τοποθετήθηκε στο κέντρο της πλατείας, η οποία μετατράπηκε σε πάρκο από την προηγούμενη χρήση του ως χώρος στρατιωτικών παρελάσεων και τόπος εκτελέσεων. (Οι καταδικασθέντες εγκληματίες κρεμούνταν μερικές φορές στην πλατεία. Μετά την εξέγερση των σκλάβων του 1811 κατά τη διάρκεια της εδαφικής περιόδου των ΗΠΑ, μερικοί από τους εξεγερμένους καταδικάστηκαν σε θάνατο εδώ στην Ενορία της Ορλεάνης κάτω από ένα δικαστικό σύστημα που δεν είχε ακόμη μετατραπεί στα αμερικανικά πρότυπα, και τα κομμένα κεφάλια τους εκτέθηκαν εδώ.) Η πλατεία αρχικά έβλεπε τον ποταμό Μισισιπή απέναντι από την οδό Decatur. Ωστόσο, η θέα αποκλείστηκε τον 19ο αιώνα όταν χτίστηκαν μεγαλύτερα αναχώματα κατά μήκος του ποταμού. Η όχθη του ποταμού ήταν από καιρό αφιερωμένη σε δραστηριότητες που σχετίζονται με τη ναυτιλία στην καρδιά του λιμανιού . Η διοίκηση του δημάρχου Moon Landrieu έβαλε έναν γραφικό πεζόδρομο απέναντι από την πλατεία Τζάκσον που είναι γνωστό ως το "Moon Walk" προς τιμήν του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, παλιές αποβάθρες και αποθήκες κατεδαφίστηκαν για να δημιουργηθεί το πάρκο Woldenberg, επεκτείνοντας τον παραποτάμιο χώρο περιπάτου μέχρι την Canal Street . Στην απέναντι πλευρά της πλατείας από τον ποταμό βρίσκονται τρία ιστορικά κτίρια του 18ου αιώνα, τα οποία ήταν η καρδιά της πόλης στην εποχή της αποικιοκρατίας. Το κέντρο των τριών είναι ο καθεδρικός ναός του Σεντ Λούις . Ο καθεδρικός ναός χαρακτηρίστηκε μικρή βασιλική από τον Πάπα Παύλο VI . Στα αριστερά του βρίσκεται το Cabildo, το παλιό δημαρχείο, σημερινό μουσείο, όπου υπογράφηκαν τα τελικά έγγραφα μεταφοράς για την αγορά της Λουιζιάνα . Στα δεξιά του καθεδρικού ναού βρίσκεται το Presbytère, χτισμένο για να ταιριάζει με το Cabildo. Το Presbytère, που αρχικά σχεδιαζόταν να στεγάσει τους Ρωμαιοκαθολικούς ιερείς και τις αρχές της πόλης, προσαρμόστηκε ως δικαστήριο στις αρχές του 19ου αιώνα μετά την Αγορά της Λουιζιάνα, όταν η πολιτική κυβέρνηση ανέβηκε πάνω από την εκκλησιαστική εξουσία. Τον 20ο αιώνα προσαρμόστηκε ως μουσείο. Σε κάθε πλευρά της πλατείας βρίσκονται τα κτήρια Pontalba, τα οποία είναι τετραώροφα κτίρια μήκους ενός τετραγώνου που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1849 και 1851. Τα ισόγεια στεγάζουν καταστήματα και εστιατόρια. Οι επάνω όροφοι είναι διαμερίσματα. Τα κτίρια σχεδιάστηκαν ως αρχοντικά σε σειρά. Δεν μετατράπηκαν σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα μέχρι τη δεκαετία του 1930 (κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης ). Vieux Carré Commission at the Wayback Machine (archive index) (VCC) (Archive) - City of New Orleans Harriet Joor: The City of Iron Lace National Historic Landmarks Program: Vieux Carré Historic District Αρχειοθετήθηκε 2008-09-25 στο Wayback Machine. Archived September 25, 2008, at the Wayback Machine Vieux Carré:A Creole Neighborhood in New Orleans, a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan A Travel Description: At Jackson Square in the French Quarter