Παράταση

Παράταση (αγγλ.: Extra time) αποκαλείται η πρόσθετη χρονική περίοδος που δίνεται κατά τη διεξαγωγή ενός αθλητικού αγώνα, όταν δεν έχει αναδειχθεί νικητής ή δεν έχει ξεχωρίσει ποια ομάδα προκρίνεται και προβλέπεται από τους κανονισμούς διεξαγωγής της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Συνήθως αφορά σε ομαδικά σπορ, όπως: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, υδατοσφαίριση, χάντμπολ κ.ά.

 Στο ποδόσφαιρο ένας αγώνας οδηγείται σε παράταση, όταν από τη διοργάνωση προβλέπεται οπωσδήποτε η ανάδειξη νικητή, π.χ. σε ισόπαλους μονούς αγώνες κυπέλλου. Πάντως, υπάρχουν κάποιες ομοσπονδίες που σε σημαντικές διοργανώσεις δεν έχουν υιοθετήσει την παράταση αλλά τον επαναληπτικό αγώνα. Επίσης, όταν η πρόκριση κρίνεται σε διπλούς αγώνες και το συνολικό σκορ των δύο αγώνων είναι ισόπαλο. Στις περισσότερες διοργανώσεις αυτό ισχύει όταν στο δεύτερο αγώνα έχουμε το αντίστροφο σκορ του πρώτου (π.χ. 2-1/1-2 ή 2-2/2-2), διότι σε κάθε άλλη περίπτωση συνολικού ισόπαλου σκορ (π.χ. 2-1/0-1 ή 1-1/2-2), στη διαφορά τερμάτων μετράει διαφορετικά το εκτός έδρας γκολ. Όμως, υπάρχουν διοργανώσεις στις οποίες οι ομάδες οδηγούνται σε παράταση όταν το συνολικό σκορ των δυο ματς είναι ισόπαλο, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη αν τα γκολ είναι εντός ή εκτός έδρας. Στο ποδόσφαιρο η παράταση ξεκινά αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, αφού υπάρξει διακοπή 10 λεπτών. Διαρκεί 30 λεπτά χωρισμένα σε δύο ημίχρονα των 15 λεπτών. Μεταξύ των δύο ημιχρόνων δεν υπάρχει διακοπή, παρά μόνο για δευτερόλεπτα για να αλλάξουν εστίες οι ομάδες. Αν μετά την παράταση δεν αναδειχθεί νικητής, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι. Πριν από το 1970 μετά την ισόπαλη παράταση γινόταν κλήρωση. Για να μη φτάνουν οι ομάδες στα πέναλτι τη δεκαετία του 1990 καθιερώθηκε το χρυσό γκολ και αργότερα το ασημένιο γκολ. Μετά το 2004 επανήλθε ο κανονισμός των πέναλτι. Η παράταση δεν πρέπει να συγχέεται με τον πρόσθετο χρόνο, τον οποίο κρατάει ο διαιτητής μετά τα 90 λεπτά, για να αναπληρώσει τυχόν καθυστερήσεις που συνέβησαν στη διάρκεια του αγώνα κατά τις αλλαγές ποδοσφαιριστών, τραυματισμούς παικτών, την επαναφορά της μπάλας στον αγωνιστικό χώρο, την εκτέλεση φάουλ κλπ. Ο χρόνος των καθυστερήσεων θεωρείται μέρος του ημιχρόνου που κρατιέται. Πρόσθετος χρόνος μπορεί να κρατηθεί και στο τέλος των 15λεπτων ημιχρόνων της παράτασης εφόσον το κρίνει ο διαιτητής. Στους αγώνες μπάσκετ δεν υπάρχουν ισόπαλα αποτελέσματα. Έτσι σε κάθε ισόπαλο αγώνα ακολουθεί παράταση 5 λεπτών. Σε περίπτωση νέας ισοπαλίας ακολουθεί δεύτερη πεντάλεπτη παράταση και αν χρειαστεί και τρίτη και τέταρτη μέχρι την ανάδειξη νικητή. Επίσης, περιπτώσεις παράτασης έχουμε σε διοργανώσεις κυπέλλου που γίνονται με σύστημα διπλών αγώνων νοκ-άουτ, όταν το συνολικό σκορ των δύο αγώνων είναι ισόπαλο. Σε αυτές τις περιπτώσεις στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στους επί μέρους αγώνες δεν υπάρχει παράταση αν το αποτέλεσμα μόνο στον δεύτερο αγώνα είναι ισόπαλο. Η παράταση χρησιμοποιείται σε πολλά ομαδικά σπορ με διαφορετική διάρκεια στο καθένα. Ράγκμπι: 20 λεπτά. Υδατοσφαίριση: 6 λεπτά σε δύο ημίχρονα. Χόκεϊ επί χόρτου: 7 λεπτά. Αυστραλιανό ποδόσφαιρο: δύο πεντάλεπτα. Ιρλανδέζικο ποδόσφαιρο: δυο δεκάλεπτα. Αμερικανικό ποδόσφαιρο: μέχρι κάποια ομάδα να πετύχει πρώτη σκορ. Χρυσό γκολ Ασημένιο γκολ Πέναλτι Εκτός έδρας γκολ