IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λειτουργισμός (σχεδιασμός)

Ο λειτουργισμός ήταν το ένα από τα σημαντικότερα κινήματα του σχεδιασμού στον 20. αιώνα. Της ρίζες του έχει στα τέλη του 19ου αιώνα και εκπροσωπεί την επιθυμία για απλά και λειτουργικά αντικείμενα και συστήματα σε μια εποχή που επικρατούσε ο Ιστορισμός. Την πρώτη έντονη παρουσία έχει στην εποχή του 1920 και 1930 με βασικούς εκπροσώπους την σχολή του Μπάουχαους και τους αρχιτέκτονες Πίτερ Σάλλιβαν, Άντολφ Λως, Μις βαν ντερ Ρόε και Βάλτερ Γκρόπιους. Δύο γνωστά συνθήματα που συνδέονται με τον λειτουργισμό είναι τα "Weniger ist mehr" (ελλ. μφ. λιγότερο είναι περισσότερο) και "Form follows Function" (ελλ. μφ. Η μορφή ακολουθεί τη λειτουργία).

 Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος (και στην Ελλάδα και η μικρασιατική καταστροφή) προωθούν τις απόψεις του σύγχρονου κινήματος. Το κίνητρο για μια λειτουργική δόμηση πλέον δεν είναι μόνο ένα αισθητικό αλλά και ένα οικονομικό. Τρόποι είναι η τυποποίηση και η βιομηχανική προκατασκευή. Η Κουζίνα της Φρανκφούρτης η πρώτη εντοιχισμένη κουζίνα κατασκευάζεται σε 10.000 κομμάτια. Η κρίση του Λειτουργισμού έρχεται στην δεκαετία του 1970 όταν τα ζητήματα τον μοντερνιστών είχαν πλέον απορροφηθεί και μετατραπεί. Ο απλός τρόπος κατασκευής δεν είχε πια χρησιμοποιηθεί για την παραχώρηση ανέσεων σε νέα φωτεινά κτίρια, αλλά είχε εκμεταλλευτεί για την δημιουργία απλών και μικρών διαμερισμάτων με σκοπό την έντονη εκμετάλλευση. Στην κεντρική Ευρώπη δημιουργηθήκανε μεγάλες μονάδες με εκατοντάδες διαμερίσματα οι οποίες σήμερα συνήθως μετατρέπονται σε γκέτο. Την ίδια εποχή στα αστικά κέντρα της Ελλάδας με την μέθοδο της αντιπαροχής δημιουργηθήκανε γειτονιές από πολυκατοικίες. Ο μεταμοντερνισμός (Post-Modernism) ήταν μια αντίδραση εναντίον του λειτουργισμού, ενσωματώνοντας ιστορικά στοιχεία στην αρχιτεκτονική. Οι σχεδιαστές στρέφονταν σε απλά και γεωμετρικά προϊόντα πιστεύοντας ότι κατασκευάζονταν εύκολα και κατά αυτό τον τρόπο θα κάλυπταν πιο εύκολα της ανάγκες του ευρύτερου κοινού. Από μια καθαρός καλλιτεχνική και δημιουργική εργασία ο βιομηχανικός σχεδιασμός πλέον στρέφεται σε μια δημιουργική και επιστημονική εργασία. Στην γραφιστική ο λειτουργισμός περιγράφει την εντατική χρήση γραμματοσειρών σαν-σέριφ ειδικά στην δεκαετία του 1920 και μετέπειτα. Η Ελβετική Γραφιστική (Schweizer Typografie) ήταν η τελευταία εξέλιξη μιας λειτουργικής γραφιστικής, και ο γνωστότερος εκπρόσωπος ο σχεδιαστής Άντριαν Φρούτιγκερ.
Ροζάριο

Το ροζάριο ή ροδάριο (από το Λατινικό rosarium, «στέμμα από τριαντάφυλλα»), είναι ένα κομμάτι της παράδοσης της Καθολικής Εκκλησίας, αποτελούμενο από μία σειρά χαντρών και ένα μεθοδικό σύστημα προσευχής. Η χρήση του Ροζαρίου συνδυάζει προσευχή και περισυλλογή, ξεκινάει με το Πάτερ Ημών, και μετά ακολουθούν δέκα προσευχές του Χαίρε Μαρία. Κάθε τέτοια ακολουθία είναι γνωστή ως «δεκάδα». Η πλήρης προσευχή του Ροζαρίου περιλαμβάνει την ολοκλήρωση όλων των δεκάδων και μαζί άλλες προσευχές (όπως το Σύμβολο των Αποστόλων κ.ά.). Το Ροζάριο προσεύχεται και από πιστούς άλλων Χριστιανικών ομολογιών, όπως τους Αγγλικανούς, τους Παλαιοκαθολικούς, τους Διαμαρτυρόμενους και τους Ορθοδόξους. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ στην Αποστολική του Επιστολή (16 Οκτωβρίου 2002) Rosarium Virginis Mariae (το Ροζάριο της Παρθένου Μαρίας), πρότεινε να προστεθούν άλλες πέντε δεκάδες στον παραδοσιακό αριθμό των δεκαπέντε. Έτσι, κάποιοι Καθολικοί λένε είκοσι δεκάδες του Ροζαρίου.

 Προγενέστερες μορφές του σημερινού Ροζαρίου, εμφανίζονται στην Καθολική Εκκλησία από τον τέταρτο αιώνα μ.Χ., και αρχικά χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για το Πάτερ Ημών[1]. Σύμφωνα με την Καθολική Παράδοση, το 1214 η Παναγία έδωσε στον Άγιο Δομήνικο τη βασική μορφή του Ροζαρίου όπως είναι σήμερα. Το ροζάριο συνδέεται ιδιαίτερα με τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου και την Παναγία της Ναυπάκτου.Την παραμονή της μεγάλης ναυμαχίας ο Πάπας Πίος Ε΄ διέταξε τους μοναχούς να προσευχηθούν στην Παναγία με το ροζάριο να δώσει τη νίκη στους ενωμένους χριστιανούς. Μετά τη Νίκη της Ναυμαχίας η Παναγία της Ναυπάκτου ονομάστηκε Santa Maria del Rozario δηλ. Αγία Μαρία του Ροζαρίου η αλλιώς Madonna di Lepanto del Rozario. Μέχρι και σήμερα στη Δύση η Παναγία του Ροζαρίου εορτάζεται στις 7 Οκτωβρίου, ημερομηνία της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου, και ολόκληρο το μήνα Οκτώβριο λέγεται με το ροζάριο το Ave Maria (Χαίρε Μαρία) προς τη Θεοτόκο. Αξίζει να σημειωθεί πως το Ροζάριο στις ημέρες μας προσεύχεται και από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Τα Χαρμόσυνα ΜυστήριαΟ Ευαγγελισμός της Θεοτόκου από το Γαβριήλ Η Επίσκεψη της Παναγίας στην Ελισάβετ Η Γέννηση του Ιησού Η παρουσίαση του Ιησού στο Ναό Εύρεση του Ιησού στο ΝαόΤα Οδυνηρά ΜυστήριαΑγωνία Του Ιησού στον Κήπο Ο Ιησούς μαστιγώνεται στον Πυλώνα Ο Ιησούς στέφεται με αγκάθια Ο Ιησούς μεταφέρει το Σταυρό Τoυ Η Σταύρωση Του ΙησούΤα Ένδοξα ΜυστήριαΗ Ανάσταση Του Ιησού Η Ανάληψη Του Ιησού Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή Η Ανάληψη της Θεοτόκου στον Ουρανό Η Στέψη της Παναγίας ως Βασίλισσα του Ουρανού και της ΓηςΤα Φωτεινά ΜυστήριαΗ Βάπτιση Του Ιησού στον ποταμό Ιορδάνη Ο Γάμος στην Κανά, ο Χριστός εκδηλώνεται Η διακήρυξη της Βασιλείας Του Θεού Η Μεταμόρφωση Του Ιησού Ο Μυστικός Δείπνος, η Θεία Ευχαριστία Κομπολόι Κομποσκοίνι
Ιωάννης Σιγισμούνδος Ζαπόλυα

Ο Ιωάννης-Σιγισμούνδος, ουγγρ. János Zsigmond Zápolya/Szapolyai (7 Ιουλίου 1540 - 14 Μαρτίου 1571) από τον Οίκο των Ζαπόλυα ήταν, ως Ιωάννης Β΄, βασιλιάς της Ουγγαρίας (1540-51, 56-70), σε αντίθεση πρώτα με τον Φερδινάνδο Α΄ της Γερμανίας και μετά με τον Μαξιμιλιανό Β΄, γιο του προηγουμένου. Επίσης πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας και δούκας του Οπόλε & Ρατσίμπους.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη της Ουγγαρίας & βοεβόντε της Τρανσυλβανίας και της Ισαβέλλας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας. Ο πατέρας του Ιωάννης Α΄ έγινε βασιλιάς μερών της Ουγγαρίας με την υποστήριξη του Σουλεϊμάν Α΄ σουλτάνου των Οθωμανών, ενώ στις υπόλοιπες ήταν ο Φερδινάνδος Α΄ των Αψβούργων, που επίσης αξίωνε την Ουγγαρία. Οι δύο βασιλείς κατέληξαν σε συμφωνία ειρήνης το 1538, όπου έπειτα από το τέλος του Ιωάννη Α΄, αναγνωριζόταν το δικαίωμα του Φερδινάνδου Α΄ να επανενώσει την Ουγγαρία. Όμως τον Μάρτιο του 1540 γεννήθηκε ο Ιωάννης-Σιγισμούνδος και ο Ιωάννης Α΄ στην επιθανάτιο κλίνη του τον Ιούλιο του 1540 κληροδότησε το βασίλειο στον 4 μηνών γιο του. Οι αφοσιωμένοι υποστηρικτές του Ιωάννη Α΄ εξέλεξαν το βρέφος ως βασιλιά, αν και αυτό δεν στέφθηκε με το ιερό στέμμα της Ουγγαρίας. Ο Ιωάννης Β΄ δεν νυμφεύτηκε. Ήταν το τελευταίο μέλος του Οίκου των Ζαπόλυα. Με τη διαθήκη του βεβαίωσε το δικαίωμα της Συνέλευσης (Dieta) να εκλέξει νέο μονάρχη. Οι αντιπρόσωποι των τριών εθνών εξέλεξαν τον Στέφανο Μπάτορυ, που υιοθέτησε τον τίτλο του βοϊβόντε της Τρανσυλβανίας. Ο Γκασπάρ Μπέκες αντιτέθηκε στην εκλογή και υποστήριξε τον Μαξιμιλιανό Β΄, αλλά νικήθηκε στον εμφύλιο πόλεμο και έτσι ο Μπάτορυ παγίωσε την εξουσία του. Barta, Gábor; Granasztói, György (1981). "A három részre szakadt ország és a török kiűzése (1526–1605)". In Benda, Kálmán; Péter, Katalin (eds.). Magyarország történeti kronológiája, II: 1526–1848 [Historical Chronology of Hungary, Volume I: 1526–1848] (in Hungarian). Akadémiai Kiadó. pp. 361–430. ISBN 963-05-2662-X. Cartledge, Bryan (2011). The Will to Survive: A History of Hungary. C. Hurst & Co. ISBN 978-1-84904-112-6. Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
Ιστολογιόσφαιρα

Η ιστολογιόσφαιρα (ή μπλογκόσφαιρα) αποτελείται από όλα τα ιστολόγια και τις διασυνδέσεις τους. Ο όρος υπονοεί ότι τα ιστολόγια υπάρχουν μαζί ως μια συνδεδεμένη κοινότητα (ή ως μια συλλογή συνδεδεμένων κοινοτήτων) ή ως μια υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης στην οποία οι καθημερινοί συγγραφείς μπορούν να δημοσιεύουν τις απόψεις τους. Από τότε που επινοήθηκε ο όρος, έχει αναφερθεί σε πολλά μέσα ενημέρωσης και χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθεί στο διαδίκτυο.

 Ο όρος επινοήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1999 από τον Brad L. Graham, ως αστείο. Επαναπροσδιορίστηκε το 2002 από τον William Quick και γρήγορα υιοθετήθηκε και διαδόθηκε από την κοινότητα των warblogs. Ο όρος μοιάζει με την παλαιότερη λέξη λογόσφαιρα (από το ελληνικό logos που σημαίνει λέξη, και σφαίρα, που ερμηνεύεται ως κόσμος), "ο κόσμος των λέξεων", το σύμπαν του λόγου. Παρά τη χιουμοριστική πρόθεση του όρου, το CNN, το BBC και τα προγράμματα του National Public Radio Morning Edition, Day To Day και All Things Considered τον έχουν χρησιμοποιήσει αρκετές φορές για να συζητήσουν την κοινή γνώμη. Τα τελευταία χρόνια πολλά μέσα ενημέρωσης άρχισαν να αντιμετωπίζουν την μπλογκόσφαιρα ως μέτρο της κοινής γνώμης, και έχει αναφερθεί τόσο σε ακαδημαϊκές όσο και σε μη ακαδημαϊκές εργασίες ως απόδειξη της αυξανόμενης ή μειούμενης αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση, της κόπωσης των ψηφοφόρων και πολλών άλλων φαινομένων, καθώς και σε αναφορά για τον εντοπισμό ιστολόγων με επιρροή και "οικείων ξένων" στην ιστολογιόσφαιρα. Technorati's State of the Blogosphere
Φούρεσι

Το Φούρεσι είναι συνοικία της Ανατολικής Αττικής, στο βόρειο τμήμα της πόλης των Γλυκώv Νερών. Η ονομασία της περιοχής προέρχεται από το Λόφο Φούρεσι μπροστά στον οποίο έχει οικοδομηθεί, όνομα πιθανότατα αρβανίτικης προέλευσης. Στο λόφο αποκαλύφθηκε πρόσφατα προϊστορικό νεκροταφείο και μυκηναϊκά ειδώλια που ανάγονται στο 1400 π.Χ. Επιπλέον αρχαιολογικά ευρήματα έχουν έρθει στο φως , ύστερα από εργασίες, και μελετώνται. Επιπλέον, τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού μαρτυρούν την πρώιμη οργάνωση χριστιανικής κοινότητας. Ο οικισμός οριοθετείται από τις Λεωφόρους Μαραθώνος-Σπάτων-Ξάνθης-Λαυρίου, ενώ καθίσταται προσβάσιμος από την Αττική Οδό και την Περιφερειακή Υμηττού. Επίσης, συνδέεται μέσω λεωφορειογραμμών του ΟΑΣΑ με το διπλό κομβικό Σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας στα βορειοδυτικά και το Σταθμό της Κάντζας στα νοτιοανατολικά.

 Η πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου οικοδομήθηκε δίπλα στο ναϊσκο της Αγίας Τριάδος και καταλαμβάνει έκταση περίπου 2.900μ2. Ο σχεδιασμός της πλατείας παραπέμπει σε ένα από τα συνήθη διακοσμητικά θέματα(κυμάτια) στις όψεις των μυκηναϊκών και μινωικών ανακτόρων. Αποτελείται από ένα τετράγωνο κεντρικό τμήμα πλαισιωμένο από δύο ανθέμια, το επονομαζόμενο από τους αρχαιολόγους ‘σειρά τρίγλυφων’ και από τον Όμηρο ως ‘θριγκό κυάνιον’. Έτσι, σε αντιστοιχία με το πιο πάνω διακοσμητικό θέμα διαμορφώνεται σε κάτοψη το κεντρικό τετράγωνο τμήμα της πλατείας, τονισμένο καθ’ ύψος με περιμετρικό δίστηλο περιστύλιο (στύλοι κυκλικής διατομής αρνητικής μείωσης), πλαισιωμένο από δύο χώρους αμφιθεατρικής διάταξης μη κυκλικής διατομής. Η πλακόστρωση του περιστυλίου περιλαμβάνει και ένθετες εναλλάξ πλάκες μαρμάρινες με χαμηλό ανάγλυφο δελφινιών και θαλάσσιων πολύποδων(χταποδιών) θέματα της αναφερόμενης εποχής(μυκηναϊκής). Η σύνθεση ολοκληρώνεται με την υπό κλίμακα αναπαράσταση της Ελλάδος σε βοτσαλωτό με ενδείξεις των κυριοτέρων θέσεων των αρχαιολογικών χώρων(πόλεων) στο κεντρικό τμήμα της πλατείας το εντός του περιστυλίου με διαστάσεις 20μ επί 20μ. Διαδικτυακή Πύλη Φούρεσι Λόφος Φούρεσι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2019-2020

Το Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών της περιόδου 2019-20 αποτέλεσε την 34η σεζόν διοργάνωση από τη δημιουργία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή επαγγελματικών σωματείων (όχι απαραιτήτως Καλαθοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιριών). Είναι η πέμπτη σεζόν με τη συμμετοχή 16 ομάδων. Η σεζόν διεκόπη και δεν υπήρξαν διαδικασίες Play-Offs και Play-Outs, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Δεν υπήρξαν υποβιβασμοί στην Β Εθνική. Στην Α1 Εθνική ανέβηκαν οι ομάδες που ήταν στις δυο πρώτες θέσεις, όταν διακόπηκε το πρωτάθλημα (Χαρίλαος Τρικούπης και Διαγόρας Δρυοπιδέων).

 Πηγή: Basket.gr * Ο Διαγόρας Δρυοπιδέων απέρριψε την άνοδο στην Basket League. * Τη σεζόν 2019–20, ο Ολυμπιακός Β είχε το 2ο καλύτερο ρεκόρ στην κανονική περίοδο της Α2 Εθνικής, με 17–4, αλλά του αφαιρέθηκαν συνολικά 6 βαθμοί (3 νίκες) από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Αυτό έγινε εξαιτίας της τιμωρίας της πρώτης ομάδας του Ολυμπιακού, για την μη εμφάνισή του σε αρκετούς αγώνες της Basket League και του Κυπέλλου Ελλάδας, κατά της διάρκεια της σεζόν 2018–19. Ως αποτέλεσμα, ο Ολυμπιακός Β τοποθετήθηκε στην 6η θέση στη βαθμολογία της Α2 Εθνικής 2019–20. Ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας COVID-19 Ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας COVID-19 Πρωτάθλημα Α1 Εθνικής Ελλάδας 2019-20 Α2 Εθνική Ελλάδας Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Νταλατάντο

Το Νταλατάντο (πορτογαλικά: N'dalatando‎), πρώην Βίλα Σαλαζάρ (πορτογαλικά: Vila Salazar‎), είναι πόλη, με πληθυσμό 161.584 κατοίκους (2014), και κοινότητα στον δήμο Καζένγκο, στην επαρχία Κουάνζα Νόρτε της Ανγκόλας. Είναι επίσης η έδρα του δήμου Καζένγκο και πρωτεύουσα της επαρχία.

 Το Νταλατάντο ονομάστηκε Σαλαζάρ από τις πορτογαλικές αποικιακές αρχές το 1936, προς τιμήν του Πορτογάλου δικτάτορα Σαλαζάρ. Η ονομασία αργότερα τροποποιήθηκε σε Βίλα Σαλαζάρ. Στις 28 Μαΐου 1956, η πόλη έλαβε το καθεστώς πόλης (cidade στα πορτογαλικά). Αφού απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 11 Νοεμβρίου 1975, η κυβέρνηση της Ανγκόλας της έδωσε πίσω το όνομα Νταλατάντο, με ισχύ από τις 18 Ιουλίου 1976. Η ιστορία του τόπου ανάγεται στη δεκαετία του 1840. Η πόλη συνορεύει στα βόρεια από τον ποταμό Λουίνια και στα ανατολικά, νότια και δυτικά από τον ποταμό Λουκάλα. Η πόλη εξυπηρετείται από σταθμό στο βόρειο σιδηρόδρομο της Λουάντα. Η εθνική οδός 230 συνδέει το Νταλατάντο με τη Λουάντα στα δυτικά και το Μαλάνζε στα ανατολικά. Η πόλη φιλοξενεί τον μοναδικό βοτανικό κήπο là-bas της Ανγκόλας. Ο κήπος ιδρύθηκε ως μέρος ενός πορτογαλικού γεωργικού ερευνητικού σταθμού και περιέχει μερικά εντυπωσιακά δείγματα από μπαμπού, καουτσούκ, ποδόκαρπους και οπωροφόρα δέντρα. Ο κήπος περιέχει επίσης μια μεγάλη φυτεία από τριαντάφυλλα για τοπικό εμπόριο.
Αικατερίνη της Ουγγαρίας (1370–1378)

Η Αικατερίνη της Ουγγαρίας (ουγγρικά: Katalin‎, πολωνικά: Katarzyna‎, Ιούλιος 1370 – Μάιος 1378), μέλος του οίκου των Καπετιδών-Ανζού, ήταν η εικαζόμενη διάδοχος των θρόνων της Ουγγαρίας και της Πολωνίας ως μεγαλύτερο παιδί του Λουδοβίκου Α΄ του Μεγάλου της Ουγγαρίας και της δεύτερης συζύγου του, της Ελισάβετ της Βοσνίας.

 Η γέννηση της Αικατερίνης ήταν από καιρό αναμενόμενη, καθώς οι γονείς της, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας και η Ελισάβετ της Βοσνίας, ήταν άτεκνοι κατά τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια του γάμου τους. Note 1 Η γέννησή της εξασφάλισε επίσης τη διαδοχή στο Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας, του οποίου η Αικατερίνη ήταν διάδοχος σε όλη της τη ζωή. Ως η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που δεν είχε γιους, η Αικατερίνη ήταν μια πολύ περιζήτητη νύφη. Όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών, αρραβωνιάστηκε με τον Λουδοβίκο, τον μικρότερο γιο του βασιλιά Καρόλου Ε' της Γαλλίας και μελλοντικό Δούκα της Ορλεάνης. Ο γάμος τους υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια σύνδεση μεταξύ των δύο κλάδων του γαλλικού βασιλικού οίκου. Ο πατέρας της Αικατερίνης έκανε μια σειρά από παραχωρήσεις στους Πολωνούς ευγενείς με αντάλλαγμα να αναγνωρίσει την Αικατερίνη (ή μια από τις αδερφές της) ως κυρίαρχη της Πολωνίας μετά το θάνατό του. Αυτή η συμφωνία είναι γνωστή ως το προνόμιο του Κόσιτσε. Έτσι, η Αικατερίνη αναμενόταν να βασιλέψει στην Ουγγαρία και την Πολωνία. Ο πατέρας της σχεδίαζε επίσης να της αφήσει τις αξιώσεις του στο Στέμμα της Νάπολης και στην Κομητεία της Προβηγκίας, τα οποία στη συνέχεια πέρασαν στα χέρια της άρρωστης και άκληρης εξαδέλφης του Ιωάννας Α΄. Η Αικατερίνη υποτίθεται ότι θα παντρευόταν με τον Λουδοβίκο μόλις έφτανε σε ηλικία γάμου, και εκείνος θα διατηρούσε τα δικαιώματα στη Νάπολη ακόμα κι αν ο γάμος τους ήταν άκληρος και η Αικατερίνη πέθαινε πριν από τον ίδιο, ενώ η Προβηγκία θα γινόταν κληρονομικό φέουδο του Οίκου των Βαλουά. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Ε΄ ζήτησε από τον πατέρα της Αικατερίνης να αναγνωρίσει την Αικατερίνη ως κληρονόμο του Ιερού Στέμματος της Ουγγαρίας. Αν και η Προβηγκία ήταν σημαντική για τον Κάρολο, η συνέχιση του Οίκου των Βαλουά στον ουγγρικό θρόνο ήταν επίσης σημαντική, καθώς η προοπτική της Αικατερίνης να γίνει βασίλισσα της Νάπολης δεν ήταν ρεαλιστική. Ωστόσο, η Αικατερίνη πέθανε σε ηλικία επτά ετών, πριν από τον πατέρα της αλλά και από την εξαδέλφη της Ιωάννα. Ως εκ τούτου, η συμφωνία μεταξύ του πατέρα της και των ευγενών κατέστη άκυρη. Η μικρότερη αδελφή της Αικατερίνης, Γιαντβίγκα, έγινε τελικά μονάρχης της Πολωνίας. Η άλλη αδελφή της, η Μαρία, η οποία ήταν λογοδοσμένη με τον αρραβωνιαστικό της, έγινε κληρονόμος και τελικά μονάρχης της Ουγγαρίας. Ελισάβετ της Σλαβονίας (εξαδέλφη και προκάτοχος της Αικατερίνης ως κληρονόμος της Ουγγαρίας) Ίσως να υπήρχε μια κόρη με το όνομα Μαρία που πέθανε ως βρέφος το 1366, αλλά η ύπαρξή της παραμένει αβέβαιη.
Υπολογισμός

Ο γενικός όρος υπολογισμός (computation) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αναφερθεί σε οποιοδήποτε είδος επεξεργασίας πληροφοριών. Αυτό περιλαμβάνει φαινόμενα που ποικίλουν, από την ανθρώπινη σκέψη, μέχρι αριθμητικούς υπολογισμούς με στενότερη έννοια (calculation). Υπολογισμός είναι μια διαδικασία που ακολουθεί κάποιο καλά ορισμένο μοντέλο, το οποίο είναι κατανοητό και μπορεί να εκφραστεί με έναν αλγόριθμο, πρωτόκολλο, τοπολογία δικτύου, κλπ. Ο υπολογισμός είναι επίσης από τις βασικές έννοιες τις οποίες εξετάζει η θεωρητική πληροφορική: ερευνά τι μπορεί ή δεν μπορεί να γίνει με υπολογιστικό τρόπο.

 Η έννοια του υπολογισμού μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με τουλάχιστον τρία διαφορετικά κριτήρια: ψηφιακός ή αναλογικός, σειριακός ή παράλληλος ή ταυτόχρονος (concurrent), ομαδικός (batch) ή διαδραστικός (interactive). Στην πράξη, ο ψηφιακός υπολογισμός χρησιμοποιείται συνήθως για να προσομοιώσει φυσικές διαδικασίες (για παράδειγμα εξελικτικός υπολογισμός), συμπεριλαμβανομένων αυτώ που μπορούν φυσικότερα να περιγραφούν με αναλογικά μοντέλα υπολογισμού (για παράδειγμα, τεχνητό νευρωνικό δίκτυο). Σ' αυτή την περίπτωση, είναι σημαντικό να διαχωρίζεται ο μηχανισμός του υπολογισμού, από το μοντέλο το οποίο προσομοιώνει. Ένας υπολογισμός μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αμιγώς φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει μέσα σε κάποιο κλειστό φυσικό σύστημα, το οποίο λέγεται υπολογιστής. Παραδείγματα τέτοιων φυσικών συστημάτων περιλαμβάνουν τους ψηφιακούς υπολογιστές, τους κβαντικούς υπολογιστές, τους υπολογιστές DNA, τους μοριακούς υπολογιστές, τους αναλογικούς υπολογιστές ή τους βιολογικούς υπολογιστές (wetware). Αυτή η άποψη υιοθετείται από τον κλάδο της θεωρητικής φυσικής που ονομάζεται φυσική υπολογισμού. Στη θεωρία υπολογισμού, εχουν αναπτυχθεί ποικίλα μαθηματικά μοντέλα υπολογιστών και του λογισμικού τους. Τυπικά μαθηματικά μοντέλα υπολογισμού είναι τα ακόλουθα: Μοντέλα καταστάσεων, όπως: μηχανή Τούρινγκ, αυτόματο με στοίβα, αυτόματο πεπερασμένων καταστάσεων, και PRAM Συναρτησιακά μοντέλα όπως ο λογισμός λάμδα Λογικά μοντέλα όπως ο λογικός προγραμματισμός Ταυτόχρονα (concurrent) μοντέλα όπως ο λογισμός διεργασιών (process calculus) «Γρίφοι Υπολογισμού».
Βιετναμέζικες βουλευτικές εκλογές 2021

Στις 23 Μαΐου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στο Βιετνάμ, για να εκλεγούν τα 500 μέλη της Εθνοσυνέλευσης. Οι γύρω στους 69,2 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας κλήθηκαν στις κάλπες για να ψηφίσουν με προσοχή, φορώντας μάσκες για προστασία από τον κορονοϊό και τηρώντας τις αποστάσεις ασφαλείας. Γύρω στα 84.700 εκλογικά κέντρα λειτούργησαν σε όλην την χώρα, από τις 7.00 το πρωί μέχρι τις 19.00 το απόγευμα. Η προσέλευση ήταν 99,60%, δηλαδή αυξημένη κατά 0,25 συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογές. Παράλληλα διεξήχθησαν και οι εκλογές για τα μέλη των λαϊκών περιφερειακών και επαρχιακών συμβουλίων.

 Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ έχει μονοκομματικό καθεστώς. Σύμφωνα με το Βιετναμέζικο Σύνταγμα του 2013, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ, η εμπροσθοφυλακή της εργατικής τάξης και του έθνους, είναι το κυβερνών κόμμα. Τα 500 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με μυστική και καθολική ψηφοφορία που διεξάγεται ισότιμα σε όλην την επικράτεια, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων από 184 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (1-3 έδρες). Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν οι δύο υποψήφιοι που πλειοψήφησαν στον πρώτο. Δεύτερος γύρος διεξάγεται, επίσης, αν η προσέλευση στον πρώτο γύρο είναι μικρότερη του 50%. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, αλλά οι εκλογείς παροτρύνονται να ψηφίσουν από αίσθημα ευθύνης. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Βιετνάμ ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση ή για λόγους υγείας. Στις εκλογές συμμετείχαν 866 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 74 ήταν ανεξάρτητοι πολιτικοί και οι υπόλοιποι ήταν μέλη του Βιετναμέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι 393 υποψήφιοι είναι γυναίκες και οι 473 άντρες. Οι 185 υποψήφιοι προέρχονταν από εθνικές μειονότητες. Πάνω από 560 υποψήφιοι ήταν απόφοιτοι Πανεπιστημίων. Οι 204 υποψήφιοι διεκδίκησαν την επανεκλογή τους, ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι ήταν νεόφερτοι. Μία έδρα στην επαρχία Μπιν Ντουόνγκ έμεινε κενή καθώς το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο δεν επιβεβαίωσε ότι ο υποψήφιος που την κέρδισε δεν είχε τα προσόντα να εισέλθει στο κοινοβούλιο.
Βλατερό Πάτρας

Το Βλατερό είναι συνοικία στο κεντρικό τμήμα του ιστορικού κέντρου της Πάτρας. Είναι η παλιότερη συνοικία της λεγόμενης «Κάτω Πόλης» στα όριά της με την «Άνω Πόλη». Μεγάλο τμήμα της είναι ιδιαίτερα γραφικό με στοιχεία (αρχιτεκτονική, δρομάκια κτλ.) που θυμίζουν παλαιότερες εποχές. Απέχει 1,5 χλμ. περίπου από το κεντρικότερο σημείο της πόλης, την Πλατεία Γεωργίου Α΄.

 Η ονομασία προέρχεται από την λατινική λέξη blattea, που σημαίνει πορφύρα και από την οποία προέρχεται το βαφικό κόκκινο υγρό με το οποίο χρωμάτιζαν τα μεταξωτά υφάσματα που προορίζονταν για βασιλείς και πλούσιους. Στην περιοχή υπήρχαν πολλές τέτοιες βιοτεχνίες κατά την Βυζαντινή περίοδο οι οποίες ανήκαν στην αρχόντισσα Δανιηλίδα. Στη συνοικία υπάρχει ο βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου, ο παλιότερος που διασώζεται στην πόλη, και επί Τουρκοκρατίας υπήρχε στην περιοχή το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου καθώς και τα προξενεία των ξένων χωρών. Η συνοικία κάηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Ιστοσελίδα 9ου Γυμνασίου Πάτρας. Αρχειοθετήθηκε 2012-01-03 στο Wayback Machine.
Διεθνή Σχολεία Ντογά

Τα Διεθνή Σχολεία Ντογά (DIS) είναι διεθνή σχολεία στην ΤΔΒΚ. Τα σχολεία ιδρύθηκαν από τους Μαρκ και Χέιραν Άνγουιν το 2001 και έγινε το πρώτο σχολείο που παρείχε την αγγλική εθνική ύλη στη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Βρίσκεται στο Καζαφάνι της Κερύνειας.

 Το σχολείο άνοιξε με το όνομα Σάνι Λέιν το 2001 ως ανεξάρτητο δημοτικό σχολείο με 12 μαθητές. Έχει επεκταθεί σε σχολείο όλων των βαθμίδων, εξυπηρετώντας μαθητές από 6 μηνών έως 16 ετών. Σήμερα έχει περίπου 250 μαθητές και πάνω από 25 δασκάλους. Στις 25 Ιουνίου 2010 το σχολείο μετονομάστηκε σε Βρετανική Ακαδημία της Βόρειας Κύπρου. Τα Σχολεία Ντογά απέκτησαν το σχολείο τον Αύγουστο του 2011, μετονομάζοντας το σε Βρετανική Ακαδημία-Σχολείο Ντογά (Doğa Koleji British Academy).Το όνομα του σχολείου άλλαξε σε Διεθνή Σχολεία Ντογά, μετακομίζοντας από το κτίριο στον Καραβά στο Καζάφανι το 2016.
Άλμινα Χέρμπερτ του Κάρναρβον

Η Άλμινα Χέρμπερτ του Κάρναρβον (Almina Herbert of Carnarvon, γεννημένη ως Άλμινα Βικτώρια Μαρία Αλεξάνδρα Γουόμπγουελ Almina Victoria Maria Alexandra Wombwell, 15 Αυγούστου 1876 - 8 Μαΐου 1969) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

 Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1876 στο Παρίσι, και ήταν κόρη του αξιωματικού του βρετανικού στρατού, Λοχαγού Φρειδερίκου Κάρολου Γουόμπγουελ και της Μαρίας Μπογιέ. Ωστόσο, ο βιολογικός της πατέρας ήταν ο τραπεζίτης Αλφρέδος ντε Ροθτσάϊλντ, που της άφησε μια σημαντική περιουσία. Στις 26 Ιουνίου 1895 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Χέρμπερτ, 5ο Κόμη του Κάρναρβον στον Ναό της Αγίας Μαργαρίτας του Ουεστμίνστερ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Λόρδο Ερρίκο Γεώργιο Αλφρέδο Μάριο Βίκτωρα Φραγκίσκο (1898–1987), παντρεύτηκε την (1) Άννα Αικατερίνη Τρέντικ Γουέντελ. Απέκτησαν 2 παιδιά. και (2) την Τίλλι Λος. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λαίδη Εβελίνα Ελεονόρα Άλμινα (1901–1980), παντρεύτηκε τον Μπρογκρέιβ Κάμπελ Μπίτσαμ. Απέκτησαν 1 παιδί.Στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Λαίδη Άλμινα άνοιξε ένα νοσοκομείο για τραυματίες πολέμου στο Κάστρο Χάικλιρ, βοηθώντας την οργάνωση και ως νοσοκόμα.Το 1919, απέρριψε την ευκαιρία να χριστεί Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για το πολεμικό της έργο.Το 1923 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Αντισυνταγματάρχη Ίαν Όνσλοου Ντένιστουν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Πέθανε στις 8 Μαΐου 1969 στο Κάστρο Χάικλιρ σε ηλικία 92 ετών. Carnarvon, Fiona, Countess of, Lady Almina and the Real Downton Abbey: The Lost Legacy of Highclere Castle (London: Hodder & Stoughton, 2011, (ISBN 978-1-4447-3082-1)) Cross, William, The Life and Secrets of Almina Carnarvon (William P.Cross, 2011, (ISBN 978-1-905914-07-4)) Hyde, H. Montgomery (1965). Norman Birkett: The Life of Lord Birkett of Ulverston. Hamish Hamilton. ASIN B000O8CESO. OCLC 255057963. Cross, William, Lady Carnarvon's Nursing Homes: Nursing the Privileged in Wartime and Peace. 2011 ((ISBN 978-1-905914-03-6)). Cross, William, The Dustbin Case: An Account of Dennistoun versus Dennistoun. 2012 ((ISBN 978-1905914-04-3)). Cross, William, Lordy! Tutankhamun's Patron As A Young Man. Book Midden Publishing, 2012 ((ISBN 978-1-905914-05-0)). Cross, William, Catherine and Tilly: Porchey Carnarvon's Two Duped Wives: The Tragic Tales of the Sixth Countesses of Carnarvon., Book Midden Publishing, 2013 ((ISBN 978-1905914-25-8)). Cross, William, Prince Victor Duleep Singh & the Curse of the Carnarvons. Book Midden Publishing. 2019. [(ISBN 9781905914357)] Highclere Castle, home of the Countess. Official website
Λουδοβίκος του Νεβέρ

O Λουδοβίκος (ιταλ.: Ludovico Gonzaga-Nevers, 18 Σεπτεμβρίου 1539 - 23 Οκτωβρίου 1595) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν σύζυγος της Ενριέττας του Λα Μαρκ, δούκισσας του Νεβέρ (Nevers) και Ρετέλ (Rethel). Ήταν Ιταλο-Γάλλος αξιωματούχος και διπλωμάτης της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε στη Μάντοβα και ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Μάντοβας και της Μαργαρίτας Παλαολογίνας, κόρης του Γουλιέλμου Θ΄ μαρκήσιου του Μονφεράτου. Ήταν 10 ετών όταν ο πατέρας του τον έστειλε στο Παρίσι για να παραλάβει την περιουσία της γιαγιάς του Άννας Βαλουά-Αλανσόν, χήρας του Γουλιέλμου Θ΄. Προσχώρησε στο στρατό του Ερρίκου Β΄ Βαλουά της Γαλλίας και πολέμησε στη μάχη του Σαιν-Κεντέν το 1557, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Ισπανούς. Νυμφεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του Ερριέττα δούκισσα του Νεβέρ και Ρετέλ. Η Ενριέττα ήταν εξαδέλφη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Έγινε έτσι δούκας του Νεβέρ και Ρετέλ συζυγικώ δικαιώματι ((jure auxoris). Από πολλούς αυλικούς θεωρείται υπεύθυνος για τη σφαγή των Ουγενότων της 24ης Αυγούστου 1572 (ημέρα εορτής του Αγ. Βαρθολομαίου). Απεβίωσε στη Νελ (Neesle) της βόρειας Γαλλίας το 1595 σε ηλικία 56 ετών. To 1565 νυμφεύτηκε την Ερριέττα των Λα Μαρκ, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ & κόμη του Ρετέλ και είχαν τέκνα: Αικατερίνη 1568-1629, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Βαλουά, δούκα του Λονγκεβίλ. Μαρία-Ενριέττα 1571-1614, παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Λωρραίνης, δούκα του Μαγιέν. Κάρολος Α΄ δούκας του Νεβέρ και Ρετέλ· ως Κάρολος Γ΄ δούκας της Μάντουα. Φραγκίσκος 1576-1580 απεβ. 4 ετών, Φρειδερίκος 1573-1574, απεβ. 1 έτους. Holt, Mack P. (2002). The Duke of Anjou and the Politique Struggle During the Wars of Religion. Cambridge University Press.
Μάχη του Γκεμόιερτχοφ

Η Μάχη του Γκεμόιερτχοφ ήταν μια από τις μάχες του Μεγάλου Βορείου Πολέμου. Έλαβε χώρα στις 26 Ιουλίου 1705, όταν σουηδικές δυνάμεις υπό τον Άνταμ Λούντβιχ Λεβενχάουπτ επιτέθηκαν εναντίον ενός ρωσικού εκστρατευτικού σώματος που διοικούσε ο Μπαρίς Σερεμέτιεφ. Έληξε με νίκη των πρώτων.

 Η συγκέντρωση του κύριου όγκου των Σουηδών στο δυτικό μέτωπο κατά την πρώτη φάση του πολέμου, επέτρεψε στο Ρώσο τσάρο Πέτρο να καταλάβει σχεδόν ανενόχλητος την Ίνγκρια (1703-4). Κατόπιν έστρεψε το ενδιαφέρον του στην Κουρλάνδη, ένα ημιαυτόνομο δουκάτο στις ακτές της Βαλτικής που αποτελούσε τμήμα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (σήμερα ανήκει στη Λετονία). Για το λόγο αυτό το καλοκαίρι του 1705 απέστειλε ένα εκστρατευτικό σώμα με επικεφαλής το Μπαρίς Σερεμέτιεφ, ενώ προς αναχαίτισή του έσπευσαν οι σουηδικές δυνάμεις που έδρευαν στη Ρίγα, η οποία βρίσκεται λίγο βορειότερα της Κουρλάνδης. Στις 26 Ιουλίου οι Σουηδοί, εξουθενωμένοι μετά από γρήγορη πορεία, είχαν ξεκινήσει να στήνουν τις σκηνές τους στο Γκεμόιερτχοφ και να προετοιμάζουν το συσσίτιο, όταν έφθασαν ειδήσεις ότι ο στρατός του Σερεμέτιεφ βρισκόταν κοντά τους. Ο Λεβενχάουπτ το είδε ως ευκαιρία να αιφνιδιάσει τους Ρώσους, ανέπτυξε αμέσως τη δύναμή του σε σχηματισμό μάχης και εφόρμησε εναντίον τους. Παρόλο που υπέστη σοβαρές απώλειες στην δεξιά της πλευρά, η σουηδική επίθεση συνεχίσθηκε. Από τα αριστερά το ιππικό επιτέθηκε με σφοδρότητα και διέσπασε τις ρωσικές γραμμές, ενώ στο κέντρο το πεζικό προκάλεσε την αποδιοργάνωση τους. Η μάχη έληξε με μια άτακτη συμπλοκή σώμα με σώμα, η οποία τελικά κερδήθηκε από τους Σουηδούς. Το ρωσικό ιππικό εξαναγκάσθηκε σε υποχώρηση, ενώ το πεζικό τους καταστράφηκε από μια συνδυασμένη επίθεση πυροβόλων των Σουηδών. Παρ' όλα αυτά, η νίκη τους αποδείχθηκε μόνο συμβολική. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους ο Μέγας Πέτρος κατέλαβε την Κουρλάνδη.
Ρουθ Μπεϊτία

Η Ρουθ Μπεϊτία (ισπανικά: Ruth Beitia, γεννήθηκε 1 Απριλίου 1979) είναι Ισπανίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψος, χρυσή Ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα του 2016. Ήταν επίσης τρεις φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Από τον Αύγουστο του 2007, είναι η κάτοχος του ρεκόρ Ισπανίας στο άλμα εις ύψος, με 2 μέτρα και 2 εκατ.

 Η Ρουθ Μπεϊτία γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1979, στην πόλη Σανταντέρ, στις βόρειες ακτές της Ισπανίας. Το 2001 ήταν πρώτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου κάτω των 23 ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στη Μαδρίτη, αφού πέρασε το 1μ. και 99εκ. Την ίδια χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, που διεξήχθησαν στην Αλμερία, στην Ισπανία. Την επόμενη χρονιά ήταν τρίτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Μόσχα. Το 2007 ήταν και πάλι τρίτη, αυτή τη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, στο Μπέρμιγχαμ, στη Μεγάλη Βρετανία. Το 2009 και το 2010 κέρδισε ασημένια μετάλλια, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στο Τορίνο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στην Ντόχα, αντίστοιχα. Και το 2011 ήταν δεύτερη, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, που διεξήχθη στο Παρίσι. Το 2012 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, στο Ελσίνκι με άλμα στα 1μ. και 97 εκ. Στον ανοικτό στίβο η Ρουθ Μπεϊτία ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης άλλες δύο φορές: το 2014 και το 2016, στη Ζυρίχη και στο Άμστερνταμ, με 2μ. και 1 εκ. και 1μ. και 98 εκ. αντίστοιχα. Και στον κλειστό στίβο ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης, το 2013 στο Γκέτεμποργκ, με άλμα στο 1μ. και 99εκ. Από το 2013 μέχρι το 2016 κέρδισε ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο στον κλειστό στίβο, στο Πόρτλαντ (2016) και στο Σόποτ (2014) αντίστοιχα, και ένα χάλκινο στον ανοιχτό στίβο, στη Μόσχα, το 2013. Η Ρουθ Μπεϊτία έχει συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2004 στην Αθήνα, όπου ήταν 16η, το 2008 στο Πεκίνο, όπου ήταν 7η, το 2012 στο Λονδίνο όπου ήταν τέταρτη και το 2016 στο Ρίο, όπου ήταν πρώτη. https://web.archive.org/web/20090725190317/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/be/ruth-beitia-1.html http://www.iaaf.org/athletes/spain/ruth-beitia-132431
Παναγιούδα Λέσβου

Η Παναγιούδα είναι ένα σχετικά μικρό παραθαλάσσιο χωριό 6 χλμ. βόρεια της πόλης της Μυτιλήνης. Το 2011 είχε πληθυσμό 906 κατ. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι το ψάρεμα. Υπάρχουν σαν αξιοθέατα ο Ι.Ν. των Γενεθλίων της Θεοτόκου, αναπαλαιωμένα παλιά ελαιοτριβεία, καθώς και η πλακόστρωτη παραλιακή οδός κατά μήκος του μικρού λιμανιού της. Το χωριό χαρακτηρίζεται για τη σχεδόν εξ'ολοκλήρου ορθοτετραγωνική καταταξή του.

 Η Παναγιούδα αρχικά ήταν ένας προσφυγικός οικισμός εσω-νησιωτικής, άλλα και αργότερα Μικρασιατικής, προσφυγιάς. Άρχισε να χτίζεται το 1867 από πρόσφυγες-κατοίκους του γειτονικού οικισμού του Αφάλωνα, καθώς τότε ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε πολλές απ' τις κατοικίες τους στο χωριό. O νεόδμητος αυτός οικισμός ονομάστηκε τότε "Νεοχώριον" ή "Νέος Αφάλων". Το 1874, καταγράφονται 40 σπίτια και το 1908 60 οικογένειες. Αρκετά αργότερα, το 1922, υπήρχε μεγάλη εισροή προσφύγων από τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια και έκτισαν τα σπίτια τους, δημιουργώντας τον σημερινό "Οικισμό Αλιέων" ή "Συνοικισμό". Το 1971 απογράφηκαν στη Παναγιούδα 707 κάτοικοι και το 2001 είχε 705. Στα βόρεια όρια της Παναγιούδας, υπάρχει ο συνοικισμός "Καλαμιάρης", όπου η ΕΑΠ έκτησε προσφυγικό συνοικισμό. Από εκεί κατάγεται ο Παναγιώτης Αλεπουδέλλης, πατέρας του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Αξιοσημείωτοι είναι διάφοροι ονομαστοί τριώροφοι ή δυόροφοι Πύργοι (κατοικίες), κτισμένοι στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο ίδιο μέρος υπάρχει και το σχετικά άγνωστο Φοινικόδασος Καλαμιάρης, γνωστό και ως Φοινικόδασος της Παναγιούδας, αποτελούμενο από Phoenix canariensis. Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ένα γήπεδο. Το χωριό οφείλει το όνομα του στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Αυτός ο ναός χτίστηκε το 1896 από τον μεγάλο Λέσβιο αρχιτέκτονα της εποχής, τον Αργύρη Αδαλή, με γοτθικού ρυθμού τρούλο, κτισμένο παρόμοια με του Αγίου Θεράποντος στην Μυτιλήνη και των Ταξιαρχών στο Καγιάνι.
Μ.Α.Σ. Πύδνα Κίτρους

Ο Μ.Α.Σ. Πύδνα Κίτρους ήταν αθλητικό σωματείο στο Κίτρος του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στο νομό Πιερίας. Χρώματά του ήταν το μωβ και το λευκό. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας αποτελούσε το Δημοτικό Γήπεδο Κίτρους. Η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας τη δεκαετία του 2000, ενώ την επόμενη δεκαετία έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας. Σημαντική στιγμή για το σύλλογο υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών την περίοδο 2015–16.

 Ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Κίτρους «η Πύδνα» ιδρύθηκε το 1977. Η ποδοσφαιρική ομάδα μετείχε στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πιερίας. Την περίοδο 2004–05 η ομάδα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πιερίας και προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το τοπικό κύπελλο της ΕΠΣ Πιερίας, ενώ παράλληλα μετέιχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, στο οποίο παρέμεινε για τέσσερις συνεχείς περιόδους έως και το 2007–08, όταν υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πιερίας. Η ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το τοπικό πρωτάθλημα και κύπελλο της ΕΠΣ Πιερίας την περίοδο 2014–15, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 2015 και συγκεκριμένα στον 6ο Όμιλο, όπου τερμάτησε στην πρώτη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 2015–16 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών, ενώ παράλληλα μετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής στο οποίο αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες περιόδους. Το καλοκαίρι του 2017, έπειτα από πρωτοβουλία του Δημάρχου Βόλου Αχιλλέα Μπέου, και συμφωνία με τον πρόεδρο του ΜΑΣ Πύδνα, Γιάννη Ντούμο, η Πύδνα Κίτρους μετέφερε την έδρα της στο Βόλο, εγγράφηκε στη δύναμη της ΕΠΣ Θεσσαλίας και μετονομάστηκε σε «Βόλος Νέος Ποδοσφαιρικός Σύλλογος». Το ίδιο διάστημα, δημιουργήθηκε ένας νέος σύλλογος με έδρα στο Κίτρος Πιερίας, με την επωνυμία «Πυδναϊκός 2017» με ίδιο σήμα και την αναγραφή του έτους ίδρυσης 2017 σε αυτό. Κύπελλο ΕρασιτεχνώνΚυπελλούχος (1): 2015–16 Μ.Α.Σ. Πύδνα Κίτρους, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Δουκάτο της Σαβοΐας

To δουκάτο της Σαβοΐας είναι ένα παλιό αυτόνομο δουκάτο, πυρήνας των Κρατών της Σαβοΐας, που έγινε το Βασίλειο της Σαρδηνίας το 1713, και μοιράστηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Ιταλία το 1860.

 Το δουκάτο της Σαβοΐας περιλαμβάνει αρκετές περιοχές που ονομάστηκαν επαρχίες τον 18ο αιώνα: Την Καθαρή Σαβοΐα (γαλ:Savoie Propre) (Μονμελιάν και Σαμπερί) Τη Μοριέν (Σαιν-Ζαν-ντε-Μοριέν) Την Ταραντέζ (Μουτιέ) Το Ζενεβουά (Ανσί) Το Φοσινί (Μπονβίλ) Το Σαμπλέ (Τονόν-λε-Μπαν) Στις 19 Φεβρουαρίου 1416, ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος αναβαθμίζει την Κομητεία της Σαβοΐας σε δουκάτο της Σαβοΐας, δίνοντάς του μια πολιτική αυτονομία δίχως προηγούμενο. Οι διάδοχοι του Αμεδαίου Η΄ της Σαβοΐας (οι κόμητες και δούκες της Σαβοΐας) φέρουν πλέον τον τίτλο του δούκα μέχρι να γίνουν βασιλείς της Σικελίας, και στη συνέχεια της Σαρδηνίας στις αρχές του 18ου αιώνα. Αυτή η ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου έχει παραμείνει ως η «εθνική» γιορτή της Σαβοΐας. Τα διάφορα κράτη, δουκάτα ή βασίλεια της Ιταλίας άρχισαν να γίνονται ομοσπονδιακά μόλις από το 1860. Το 1860, η ιταλική επανάσταση (Risorgimento) και τα δημοψηφίσματα για την ενοποίηση της Ιταλίας μετατρέπουν σε ομοσπονδιακά τα κράτη της Ιταλίας και εγκαθιστούν τον βασιλιά της Σαρδηνίας Βίκτωρας-Εμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας στο θρόνο μιας συνταγματικής μοναρχίας με τη στήριξη του «αυτοκράτορα των Γάλλων» Ναπολέοντα Γ΄. Στις 22 Απριλίου του ίδιου έτους, κατά την επικύρωση του Συμφώνου του Τορίνου, ως συνέπεια ενός δημοψηφίσματος (130 533 "Ναι" / "Ναι και περιοχή" ενάντι 235 "Όχι"), το δουκάτο της Σαβοΐας πωλείται υπό όρους στη Δεύτερη Αυτοκρατορία του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ', δημιουργώντας τους νομούς της Σαβοΐας και της Άνω Σαβοΐας. Οίκος της Σαβοΐας Ιστορία του Οίκου της Σαβοΐας Επίσημη ιστοσελίδα των δυναστιών του Οίκου της Σαβοΐας Εταιρεία του Δουκάτου της Σαβοΐας (ομάδα ιστορικών) Προσπάθεια επίκλησης των κατοίκων της Σαβοΐας από τον Anacharsis Cloots, τον Ιούνιο του 1790.
Πάνος Χαλδέζος

Ο Πάνος Χαλδέζος (1895- 1983) ως Γενικός Διευθυντής των Διοικητικών Υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων στη διάρκεια της Κατοχής συνέβαλε στη διάσωση εκατοντάδων Ελλήνων Εβραίων. Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών.

 Ο Πάνος Χαλδέζος γεννήθηκε στο Πλωμάρι, το 1895. Τελείωσε το γυμνάσιο το 1916 και άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στο Δήμο Πλωμαρίου. Συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία όπου μεταξύ άλλων πήρε μέρος στη Μάχη του Τουλού Μπουνάρ στην οποία τραυματίστηκε δύο φορές. Επίσης συμμετείχε στην εκστρατεία για την απελευθέρωση του Αϊδινίου. Το 1927 άρχισε να εργάζεται στον Δήμο Αθηναίων. Το 1938 ανέλαβε την προεδρία της Λέσχης Νέας Σμύρνης η οποία με δική του εισήγηση μετονομάστηκε σε Εστία Νέας Σμύρνης. Υπήρξε συνεχώς πρόεδρος της Εστίας Νέας Σμύρνης μέχρι το θάνατό του, το 1983.Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής από τη θέση του Γενικού Διευθυντή των Διοικητικών Υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων και σε συνεργασία με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Αστυνομικό Διοικητή Αθηνών Άγγελο Έβερτ, εξέδωσε 543 πλαστά πιστοποιητικά σε Έλληνες Εβραίους με βάση τα οποία απέκτησαν ταυτότητες με χριστιανικά ονόματα, και έτσι διέφυγαν της σύλληψης από τις κατοχικές αρχές. Για τη δράση του αυτή και τη συμβολή του στη διάσωση εκατοντάδων Ελλήνων Εβραίων τιμήθηκε, το 1994, από το ίδρυμα Γιαντ Βασσέμ με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών. Ο Πάνος Χαλδέζος τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος Γεωργίου Α’, με το Χρυσό Κλειδί της Πόλης των Αθηνών, με το Ανώτατο Παράσημο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το Χρυσό Μετάλλιο του Δήμου Ρόδου, με το Σταυρό του Πανάγιου Τάφου από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενέδικτο, με το Μετάλλιο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πολεμιστών Παρισίων και με το Χρυσό Μετάλλιο της πόλης της Νέας Σμύρνης. Το 1980 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Έγραψε διάφορα βιβλία μεταξύ των οποίων ήταν τα εξής: «Ερμηνεία των Διατάξεων περί Εκτελέσεως Δημοτικών και Κοινοτικών Έργων και Συμβάσεων Ηλεκτροφωτισμού», «Τα φορολογικά Δήμων και Κοινοτήτων» και «Ερμηνεία των Διατάξεων περί Καταστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων».
The Baker Street Boys

Το Baker Street Boys είναι μια βρετανική τηλεοπτική σειρά που έγινε από το BBC και προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1983. Η σειρά αφηγείται τις περιπέτειες μιας συμμορίας παλιόπαιδων του δρόμου που ζουν στο βικτωριανό Λονδίνο και βοηθούν τον θρυλικό ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς στην επίλυση εγκλημάτων και αντιμετωπίζουν δικές τους υποθέσεις.

 Ο Άντονι Ριντ σχεδίασε τη μορφή της εκπομπής. Ο Ριντ ήταν προηγουμένως συντάκτης σεναρίου και συγγραφέας στη σειρά του Σέρλοκ Χολμς του 1965 με πρωταγωνιστή τον Ντάγκλας Γουίλμερ. Ισχυρίστηκε ότι από καιρό αναρωτιόταν τι έκαναν οι Irregulars όταν δεν ήταν στην υπηρεσία του Σέρλοκ Χολμς και η σειρά ασχολείται με αυτό το θέμα. Παρόλο που ο Χολμς απουσίαζε πάντα (εξηγείται στην οθόνη από το ότι ήταν πολύ απασχολημένος με μια άλλη υπόθεση, κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον καθηγητή Μοριάρτι ή καθηλωμένος στο κρεβάτι λόγω ασθένειας), ο Δρ Γουάτσον ήταν πάντα κοντά για να βοηθήσει τους Irregulars όταν χρειαζόταν. Ο Χολμς εθεάθη μόνο λοξά (ο Ρότζερ Όστιμε έδωσε τη φωνή του χαρακτήρα) ενώ o Δρ. Γουάτσον, ο επιθεωρητής Λεστράντ και η Κυρία Χάντσον ήταν όλοι πιο εμφανείς. Το ρόλο του Καθηγητή Μοριάρτυ έπαιξε ο Κόλιν Τζέβονς, ο οποίος αργότερα θα έπαιζε τον Επιθεωρητή Λεστράντ στην προσαρμογή της Γρανάδας . Τζέι Σίμπσον ως Γουίγκινς Ντέμιον Νέιπιερ ως Μπίβερ Άνταμ Γούντιατ ως Σάινερ Ντέιβιντ Γκάρλικ ως Σπάροου Ντέμπι Νόρις ως Κουίνι Σούζι Ρος ως Ρόζι Ρότζερ Όστιμε ως Σέρλοκ Χολμς (μόνο φωνή) Χιούμπερτ Ρις ως Δρ. Γουάτσον Στάνλεϊ Λέμπορ ως Επιθεωρητής Λεστράντ Πατ Κιν ως Κυρία Χάντσον Κόλιν Τζέβονς ως Καθηγητής Τζέιμς Μοριάρτυ Μεταδόθηκαν οκτώ επεισόδια: Το 1985, το BBC κυκλοφόρησε 4 επεισόδια από τη σειρά σε βίντεο VHS. Η επεξεργασία τους έγινε σε δύο επεισόδια διάρκειας 48 λεπτών. Οι δύο ιστορίες που παρουσιάστηκαν ήταν «Η περιπέτεια της υπόθεσης αποστολής που εξαφανίζεται» (από τα επεισόδια 1 και 2) και «Η περιπέτεια του φτερωτού σκαραβαίου» (από τα επεισόδια 5 και 6). Επτά βιβλία βασισμένα στην τηλεοπτική σειρά έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα: The Baker Street Boys στην IMDb
Βιτέριχ

Ο Βιτέριχ, Witteric, ισπανικά: Witerico‎, Πορτογαλικά και Γαλισιανά: Viterico, (π. 565 – Απρίλιος 610) ήταν ο Βησιγότθος βασιλιάς της Ισπανίας, της Σεπτιμανίας και της Γαλισίας. Κυβέρνησε από το 603 έως το 610.

 Η πρώτη αναφορά τού Βιτέριχ στην ιστορία ήταν ως συνωμότης με τον Σούννα, τον Αρειανό επίσκοπο της Μέριδα, για να αποκαταστήσει τον Αρειανισμό το 589. Ενώ ο Σούννα στάλθηκε στην εξορία, είναι άγνωστο τι συνέβη στον Βιτέριχ. Την άνοιξη τού 602 ο Βιτέριχ ανέλαβε τη διοίκηση τού στρατού, με τον σκοπό να εκδιώξει τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς). Ωστόσο όταν ήρθε η ώρα να το κάνει την άνοιξη του 603, ο Βιτέριχ οδήγησε τα στρατεύματά του εναντίον τού βασιλιά Λιούβα Β΄, βασιζόμενος στην υποστήριξη μίας φατρίας ευγενών σε αντίθεση με τη δυναστεία τού Λιουβιγκέλδ. Εισέβαλε στο βασιλικό παλάτι και καθαίρεσε τον νεαρό βασιλιά. Ο Βιτέριχ έκοψε το δεξί χέρι τού βασιλιά και στη συνέχεια έβαλε να τον καταδικάσουν και να τον εκτελέσουν το καλοκαίρι του 603 . Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, οι Βησιγότθοι πολέμησαν τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Ισίδωρος της Σεβίλλης απορρίπτει τα επιτεύγματα τού Βιτέριχ, γράφοντας ότι «αν και συχνά έδωσε μάχες εναντίον των Ρωμαίων στρατιωτών, δεν κέρδισε καμία επαρκή δόξα, εκτός από το ότι αιχμαλώτισε μερικούς στρατιώτες στο Σαγούντo με τη βοήθεια των στρατηγών του». Η εκστρατεία κατά του Σαγούντο πιθανότατα έλαβε χώρα το 605 Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, επίσης, καταλήφθηκε το Bigastrum (κοντά στη Νέα Καρχηδόνα (Cartago Nova, Καρθαγένη), καθώς ο επίσκοπός της εμφανίζεται σε ένα συμβούλιο του Τολέδο το 610. Το 12ο έτος της βασιλείας του, ο βασιλιάς Θεοδώριχος Β' έστειλε τον επίσκοπο Αρίδιο της Λυών και τον κοντόσταυλο Εβόριν για να ζητήσουν από τον Βιτέριχ το χέρι της κόρης του Ερμενβούργας. Αν και οι απεσταλμένοι έδωσαν τον λόγο τους ότι δεν θα την αποκήρυττε ο Θευδέριχος, και έγινε δεκτή από τον Θευδέριχο στο Σαλόν-συρ-Σαόν (606), η γιαγιά του, η αντιβασίλισσα Μπρουνχίλντα και η αδελφή τού Θεοδώριχου, Tευδίλα (ή Τευδιλάνα) δεν την υποδέχθηκαν. Στη συνέχεια, ο Θεοδώριχος ατίμασε την Eρμενβέργα στέλνοντάς την πίσω, χωρίς την προίκα της. Εξοργισμένος ο Βιτέριχ συνήψε τετραπλή συμμαχία με τον Θευδεβέρτο της Αυστρασίας, τον Χλοτάριο Β΄ της Nευστρίας και τον Aγιλούλφ των Λομβαρδών για να πραγματοποιήσει την εκθρόνιση και τον θάνατό του. Παρά τον αμοιβαίο φόβο τους για τον Θευδέριχο, η συμμαχία τους δεν επέτυχε, τίποτα. Σύμφωνα με τον Φρεδεγάρ, "Ο Θεοδώριχος αντιμετώπισε [τη συμμαχία], αλλά την αντιμετώπισε με απόλυτη περιφρόνηση" . Τον Απρίλιο του 610 μία φατρία Ορθοδόξων ευγενών συνωμότησε εναντίον του Βιτέριχ και τον δολοφόνησε κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου. Το σώμα του σύρθηκε άδοξα στους δρόμους και αργότερα κηδεύτηκε χωρίς τις τιμές, που αντιστοιχούν στην ιδιότητά του. Οι ευγενείς ανακήρυξαν τότε βασιλιά τον Γουνδέμαρ, δούκα τού Nαρμπόν. Βασίλειο των Βησιγότθων Coins of King Witteric
Ζέρσον

Ο Ζέρσον ντε Ολιβέιρα Νούνες (πορτογαλικά : Gérson de Oliveira Nunes), γνωστός ως Ζέρσον (πορτογαλική προφορά: [ˈʒɛʁsõ], γεννήθηκε 11 Ιανουαρίου 1941), είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος. Ένας από τους καλύτερους Νοτιοαμερικανούς στη θέση του όλων των εποχών, έγινε ευρέως γνωστός ως «ο εγκέφαλος» της ομάδας της Βραζιλίας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό.

 Ο Ζέρσον προέρχονταν από ποδοσφαιρική οικογένεια και γρήγορα κατευθύνθηκε προς το άθλημα του ποδοσφαίρου. Μέσα σε ένα χρόνο από το επαγγελματικό του ντεμπούτο για τη Φλαμένγκο το 1959, κλήθηκε στη βραζιλιάνικη ομάδα στους Παναμερικανικούς Αγώνες στο Σικάγο. Ένα χρόνο αργότερα, ήταν ο κορυφαίος της ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, όπου σημείωσε τέσσερα γκολ, αλλά η Βραζιλία δεν κατάφερε να φτάσει πέρα ​​από τη φάση των ομίλων. Εντυπωσίασε ευρωπαϊκούς συλλόγους αλλά αυτός προτίμησε να παραμείνει στην πατρίδα του με το νεαρό της ηλικίας του να παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο. Το 1961 κλήθηκε στην Εθνική ανδρών της Βραζιλίας και είχε προεπιλεγεί για τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όμως ένας τραυματισμός τον κράτησε μακριά από τη διοργάνωση.Το 1963 επέλεξε να μετακομίσει στην Μποταφόγκο που διέθετε ιδιαίτερα ισχυρή ομάδα την εποχή εκείνη. Στη νέα του ομάδα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς Βραζιλιάνους παίκτες της γενιάς του, κερδίζοντας το Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1964 και το 1965, το Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο το 1967 και το 1968 και το Εθνικό Πρωτάθλημα το 1968, τον πρώτο εθνικό τίτλο στην ιστορία της Μποταφόγκο.Ως παίκτης συνδύαζε την τεχνική και το εξαιρετικά ισχυρό αριστερό σουτ με την ευφυΐα και την ιδιαίτερη ικανότητα να ελέγχει το παιχνίδι από το κέντρο. Το σουτ του του έδωσε το ψευδώνυμο Canhotinha de Ouro ("χρυσό αριστερό πόδι"). Θεωρήθηκε στην αρχή της καριέρας του διάδοχος του Ντίντι. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 συμμετείχε μόνο σε ένα αγώνα και όπως και όλη η εθνική Βραζιλίας η διάκριση δεν ήρθε. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 είχε σημαντικό λειτουργικό ρόλο στην εντυπωσιακή ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά, και έμεινε γνωστή ως η ομάδα των «πέντε δεκαριών» με τους Πελέ (Σάντος), Ριβελίνο (Κορίνθιανς), Ζαϊρζίνιο (Μποταφόγκο), Τοστάο (Κρουζέιρο) και τον Ζέρσον να αγωνίζονται μαζί. Η ομάδα θεωρείται ευρέως ως η καλύτερη όλων των εποχών σε μία διοργάνωση. Ο Ζέρσον ήταν ο καλύτερος παίκτης στη νίκη με 4—1 επί της Ιταλίας στον τελικό, όπου σημείωσε και ένα γκολ. Ο τελικός χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως futebol arte (ποδόσφαιρο τέχνη) εναντίον futebol de resultado (ποδόσφαιρο για το αποτέλεσμα). Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Συνολικά, αγωνίστηκε 70 φορές για τη Βραζιλία, σημειώνοντας 14 τέρματα. Φλαμένγκο Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο : 1961 Κρατικό Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο: 1963Μποταφόγκο Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο (2) : 1964, 1966 Taça Brasil : 1968 Κρατικό Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο (2) : 1967, 1968Σάο Πάολο Κρατικό πρωτάθλημα του Σάο Πάολο (2) : 1970, 1971Φλουμινένσε Κρατικό Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο : 1973Βραζιλία Παγκόσμιο Κύπελλο : 1970Ατομικές διακρίσεις Καλύτερη ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου : 1970 Hall of Fame του Μουσείου Ποδοσφαίρου της Βραζιλίας