Ο Νονός (soundtrack)

Ο Νονός (αγγλικά: The Godfather‎) είναι ένα μουσικό άλμπουμ από την ομώνυμη ταινία, που κυκλοφόρησε το 1972 από την Paramount Records και το 1991 σε δίσκο βινυλίου από την MCA . Όλα τα κομμάτια συντέθηκαν από τον Νίνο Ρότα και διευθύνθηκαν από τον Κάρλο Σαβίνα (ο οποίος πιστώθηκε στο LP, αλλά όχι στο CD). Το τραγούδι «I Have but One Heart» ερμηνεύεται από τον Αλ Μαρτίνο, ο οποίος το ερμήνευσε στην ταινία ως χαρακτήρας Τζόνυ Φοντέιν. Η μουσική ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, ωστόσο, η Ακαδημία απέσυρε την υποψηφιότητα αφού διαπίστωσε ότι το «Speak Softly, Love» ήταν μια ξαναγραφόμενη έκδοση της μουσικής του Νίνο Ρότα από την ταινία Φορτουνέλλα του 1958.

 Ο σκηνοθέτης Φράνσις Φορντ Κόπολα προσέλαβε τον Ιταλό συνθέτη Νίνο Ρότα για να δημιουργήσει την μουσική για την ταινία, συμπεριλαμβανομένου του κύριου θέματος, «Speak Softly, Love». Τον Οκτώβριο του 1971, ο Κόπολα πήγε στη Ρώμη με ένα αντίγραφο της ταινίας για να δώσει στον Ρότα να δει και να δημιουργήσει την μουσική επένδυση αναλόγως, καθώς ο συνθέτης έπρεπε να σχετίζεται με τις καταστάσεις και τους χαρακτήρες της ταινίας. Ο Σκοτ Κέιν της The Atlanta Journal and Constitution αντέδρασε στη δουλειά του Ρότα με την μουσική της ταινίας λέγοντας ότι ανεξάρτητα από το πώς εξελίχθηκε η ταινία, «θα αξίζει τον κόπο μόνο για τις συνεισφορές του Ρότα».Ο Ρότα συνέθεσε μια νέα μουσική για την ταινία και πήρε μερικά κομμάτια από την σύνθεση της Φορτουνέλλα, προκειμένου να δημιουργήσει μια ιταλική αίσθηση και να προκαλέσει τα θέματα της τραγικής ταινίας. Ο Ρότα βασίζει επίσης το κομμάτι «Main Theme» (The Godfather Waltz) από την εναρκτήρια μελωδία της Συμφωνίας Νο 1 του Jean Sibelius. Ο εκτελεστικός σύμβουλος της Paramount Έβανς διαπίστωσε ότι η μουσική ήταν πολύ «ψηλή» και δεν ήθελε να τη χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε αφού ο Κόπολα κατάφερε να κάνει τον Έβανς να συμφωνήσει. Ο Κόπολα πίστευε ότι το μουσικό κομμάτι του Ρότα έδωσε στην ταινία ακόμη περισσότερο μια ιταλική αίσθηση. Ο πατέρας του Κόπολα, Καρμίνε, δημιούργησε κάποια επιπλέον μουσική για την ταινία, ιδιαίτερα τη μουσική που έπαιξε το συγκρότημα κατά τη διάρκεια της σκηνής του γάμου.Υπάρχουν συνολικά εννέα περιπτώσεις μέσα στην ταινία όπου ακούγεται περιστασιακή μουσική, συμπεριλαμβανομένων των C'è la luna mezzo mare και της άριας του Τσερουμπίνο, Non so più cosa son from Le Nozze di Figaro. Υπήρχε ένα soundtrack για την ταινία το 1972 σε μορφή βινυλίου από την Paramount Records, σε CD το 1991 από την Geffen Records και ψηφιακά πάλι από την Geffen στις 18 Αυγούστου 2005. Το άλμπουμ περιέχει πάνω από 31 λεπτά μουσικής που προέρχονται από την ταινία, με την περισσότερη να είναι σύνθεση του Ρότα, μαζί με ένα τραγούδι από τον Κόπολα και ένα από τους Τζόνι Φάροου και Μάρτι Σάιμς.Υπήρχαν 29 ηχογραφήσεις του άλμπουμ του Νίνο Ρότα στην αγορά από τον Απρίλιο του 1972 και συγκεκριμένα τα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν ήταν "The Godfather Waltz", "Speak Softly Love" και "Love Theme from The Godfather". Αναμενόταν ότι περισσότερες ηχογραφήσεις θα χτυπούσαν την αγορά όσο περνούσε η χρονιά. Το soundtrack έτυχε καλής αποδοχής από τους μουσικούς κριτικούς. Ο Γουίλιαμ Λάφλερ της United Press International έγραψε ότι το «Main Theme» ήταν ένα «στοιχειώδες κομμάτι μουσικής που δημιουργεί νοσταλγική λαχτάρα για τον παρελθόν και ένα προγνωστικό υποκείμενο θέμα». Αισθάνθηκε ότι το soundtrack αυξάνεται στον ακροατή με κάθε παίξιμο και προέβλεψε ότι θα γίνει ένα από τα μεγαλύτερα σε πωλήσεις το ημερολογιακό έτος. Ο Γουίλιαμ Τζ. Νιτλ Τζούνιορ της Daily News – Post ανέφερε ότι ο Ρότα έφυγε από τη «συνηθισμένη πλούσια περιήγηση με χορδές». Αισθάνθηκε ότι η μουσική ήταν «ουσιαστική και συναρπαστική», ενώ η χρήση σόλο από βιολοντσέλο και κόρνο έδειξε την απομόνωση της οικογένειας Κορλεόνε. Έκλεισε λέγοντας ότι η μουσική έδειχνε την ιταλική επιρροή και είχε μια φυσική εξέλιξη.Ο Μπέρναρντ Ντρου του Journal and Courier είπε ότι τα μουσικά κομμάτια του Ρότα ήταν στοιχειωμένα και «γεφύρωσαν τα κενά καθώς χρησίμευσαν ως η υπενθύμιση για το πώς ήταν τα πράγματα». Ο Χάρι Χάουν από το Τενεσί περιέγραψε τη μουσική του Ρότα ως «χονδροειδής», αλλά ένιωσε ότι διατηρείται καλά με τον ρυθμό της ταινίας. Ο Πίτερ Μπαρσοτσίνι των The Times ανέφερε ότι αυτό το soundtrack ήταν σε θέση να σταθεί μόνο του. Εξήγησε την θέση του λέγοντας ότι ήταν «εξαιρετικά υποβλητικό» και ότι συνέχισε με το χρονικό διάστημα που γυρίστηκε η ταινία. Είπε όντως ότι το σάουντρακ ήταν «πλούσιο και ενδιαφέρον, χωρίς, εκτός από μια περικοπή (τα φωνητικά του Αλ Μαρτίνο)». Ένιωσε ότι το «Main Theme» ήταν το καλύτερο κομμάτι στο άλμπουμ γιατί: «Είναι ταυτόχρονα ανατριχιαστικό και θλιβερό και νοσταλγικό, αλλά προκαλεί επίσης την ανθρωπιά του Νονού, καθώς δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου αντί ενός αδίστακτου τέρας, που δίνει μια λαμπρή σύνθεση».Ο Μπαρσοτσίνι έγραψε ότι το «The Halls of Fear» διερεύνησε την έννοια του φόβου με έναν καλό μελοδραματικό τρόπο. Συνοψίζοντας είπε ότι το άλμπουμ δηλώνει ότι αξίζει την προσοχή κάποιου ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται για την ταινία. Ο Μπομπ Τάλμπερτ του Detroit Free Press ανεφερε ότι η μουσική του Ρότα αποτύπωσε την αίσθηση του '40 και τη δύναμη του Μάρλον Μπράντο. Γενικά σχολίασε ότι τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία ταιριάζουν με την ένταση του Μπράντο και του Αλ Πατσίνο. Περιέγραψε επίσης τον Μαρτίνο ως «έναν λεπτό μεταμφιεσμένο Φρανκ Σινάτρα». Η Allmusic έδωσε στο άλμπουμ πέντε από πέντε αστέρια, με τον συντάκτη της, Ζακ Κουρντ να λέει ότι είναι ένα «σκοτεινό, ανερχόμενο και κομψό soundtrack». Ένας συντάκτης της Filmtracks πίστευε ότι ο Ρότα ήταν επιτυχημένος στη συσχέτιση της μουσικής με τις βασικές πτυχές της ταινίας. Το μουσικό αλμπουμ του Ρότα ήταν επίσης υποψήφιο για το βραβείο Grammy για την καλύτερη πρωτότυπη μουσική για κινηματογραφική ταινία. όπου και ανακηρύχθηκε νικητής στις 3 Μαρτίου στην τελετή των Γκράμι που έγινε στο Νάσβιλ του Τενεσσί. Επίσης ο Νίνο Ρότα είχε λάβει μια υποψηφιότητα για την καλύτερη πρωτότυπη μουσική στα 45α βραβεία Όσκαρ , αλλά μετά από την περαιτέρω ανασκόπηση του Love Theme του Ρότα, η Ακαδημία διαπίστωσε ότι ο συνθέτης είχε χρησιμοποιήσει παρόμοια μουσική σύνθεση στην κωμωδία Φορτουνέλλα του Εντουάρδο Ντε Φίλιππο το 1958. Αυτό οδήγησε σε μια επαναληπτική ψηφοφορία, όπου μέλη του μουσικού κλάδου επέλεξαν από έξι ταινίες: Ο Νονός και οι πέντε ταινίες που βρίσκονταν στη λίστα για την καλύτερη πρωτότυπη δραματική μουσική αλλά δεν προτάθηκαν. Τελικά η μουσική του Τζον Άντισον για το Sleuth κέρδισε αυτή τη νέα ψηφοφορία και έτσι αντικατέστησε τη μουσική του Ρότα στον επίσημο κατάλογο των υποψηφιοτήτων. Track List at discogs.com