IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ

Ο Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ (Şehzade Cihangir, 9 Δεκεμβρίου 1531 - 27 Νοεμβρίου 1553) ήταν το έκτο και μικρότερο παιδί της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν και του Οθωμανού σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.

 Ο Τζιχανγκίρ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1531. Από τη γέννησή του είχε πολλά προβλήματα υγείας και δυσμορφία. Από μικρός ήταν ένα έξυπνο παιδί αλλά οι περισσότεροι τον έλεγαν καμπούρη εξαιτίας της σπονδυλικής του στήλης. Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι αγαπούσε πολύ τον αδερφό του Μουσταφά, επίσης αναφέρεται ότι ήταν πολύ καλός στην καλλιγραφία. Ο Τζιχανγκίρ δεν είχε κάποιο χαρέμι ή σύζυγο. Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ, του Ηγεμόνα Μουράτ, του Ηγεμόνα Μουσταφά,της Ραζιγιέ Σουλτάν, της Φατμά Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μεχμέτ, της Μιχριμάχ Σουλτάν, του Σελίμ Β', του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ και του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ. Μετά την εκτέλεση του αδελφού του Μουσταφά το 1553,η οποία διατάχθηκε από τον πατέρα τους Σουλεϊμάν Α', ο Τζιχανγκίρ έπαθε κατάθλιψη και έτσι τον ίδιο χρόνο πέθανε στο Χαλέπι. Ο Τζιχανγκίρ τάφηκε στο Τέμενος Σεχζάντε όπου έχει ταφεί και ο αδελφός του, Ηγεμόνας Μεχμέτ, ο πρώτος γιος του Σουλεϊμάν Α' και της Χουρέμ Σουλτάν. Στην Κωνσταντινούπολη,η γειτονιά Τζιχανγκίρ ονομάστηκε από τον Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ, αφού ο πατέρας του διέταξε τον αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν να χτίσει ένα ξύλινο Τζαμί με θέα στο Βόσπορο για να τιμήσουν τον θάνατό του Τζιχανγκίρ. Το όνομα της γειτονιάς προέρχεται από αυτό το τζαμί. Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1983). Osmanlı Tarihi, II. cilt. Ankara. ss. sf. 401. ISBN 975-16-0012-X.
Ριούρικ Ροκ

Ο Ριούρικ Γιούριεβιτς Ροκ (ρωσικά: Рюрик Юрьевич Рок‎, γεννηθείς Έμιλ-Εντουάρντ Μαξιμιλιάνοβιτς Γκέρινγκ, ρωσικά: Эмиль-Эдуард Максимилианович Геринг‎, 1898, Βαρσοβία, Ρωσική Αυτοκρατορία - 21 Νοεμβρίου 1962, Ελβετία) ήταν Ρώσος ποιητής, αρχηγός της λογοτεχνικής ομάδας των Νιτσεβόκων. Μετά τη μετανάστευση του έγινε θεατρικός παραγωγός στη Γαλλία και τις ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, στην οικογένεια των Μαξιμιλιάν Γκέρινγκ και Μαρίας Γκλιούξμπεργκ. Από το 1900, η οικογένεια ζούσε στο Ροστόφ επί του Ντον, από όπου ο Ροκ μετακόμισε στη Μόσχα το 1919. Το 1919 εξελέγη στο Προεδρείο της Πανρωσικής Ένωσης Ποιητών μαζί με τους Σ. Α. Γιεσένιν, Γ. Κ. Μπαλτρουσάιτις, Α. Μπέλιι, Π. Σ. Κόγκαν, Α. Μ. Κούσικοφ, Β. Γ. Σερσενέβιτς και άλλους. Το 1919-1920, ο Ροκ συνδέθηκε με την ομάδα των Ιμαζινιστών της Μόσχας. Εντάχθηκε στο Τάγμα των Ιμαζινιστών και συμπεριλήφθηκε στους «ανώτατους συμβούλους» του τάγματος. Το 1920 εργάστηκε στο Κρατικό Θέατρο ον. Β. Ε. Μέιερχολντ. Αποφοίτησε από το στούντιο του Μέιερχολντ το 1925. Μέλος της λογοτεχνικής ομάδας "Νιτσεβόκοι", που δημιουργήθηκε στη Μόσχα στις αρχές του 1920 και έλαβε τον τελικό της σχηματισμό τον Αύγουστο του 1920 υπό την Ένωση Ποιητών στο Ροστόφ επί του Ντον. Τον Ιούλιο του 1920, ο Ριούρικ Ροκ, ο Αέτσι Ράνοφ και ο Λάζαρ Σουχαρέμπσκι δημοσίευσαν τη συλλογή νιτσεβοκικών ποιημάτων "Σε εσάς" στη Μόσχα. Ο Ριούρικ Ροκ έζησε στο Ροστόφ το 1920-21. Μαζί του ήταν επίσης ο Ιλιά Μπερεζάρκ, ο Ολέγκ Έρμπεργκ και η Σουσάννα Μαρ, η σύζυγος του Ροκ. Μετά τη μετάβαση το 1920 της Μαρ στο στρατόπεδο των Ιμαζινιστών, ο Ριούρικ Ροκ ανακοίνωσε δημόσια την διάλυση του γάμου του με την "προδότρια", δημοσιεύοντας αυτή του τη δήλωση στη νέα του συλλογή "Σκυλίσιο κουτί". Το 1921, ο Ροκ συνελήφθη (σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Μ. Ρόιζμαν, λόγω ποινικής υπόθεσης για πλαστογράφηση της σφραγίδας του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ποιητών). Μετά τη σύλληψη του Ροκ, η ομάδα των Νιτσεβόκων διαλύθηκε. Το 1926 έφυγε για τη Δυτική Ευρώπη. Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920 έζησε στη Γερμανία, όπου δημοσίευσε μια μονογραφία για το θέατρο του XV-XVI αιώνα «υπό το φως της επιστήμης του πνεύματος». Το 1931-1934 ήταν ιδιοκτήτης θεάτρου στη Γαλλία. Από το 1934 ζούσε στις ΗΠΑ. Από το 1937 ήταν ιδιοκτήτης και σκηνοθέτης του θεάτρου Modern Stage School στην Καλιφόρνια. Πέθανε στην Ελβετία το 1962. Αδελφός του ήταν ο Αμερικανός παραγωγός θεάτρου και σκηνοθέτης Μάριον Γκέρινγκ (1901-1977). Rurik Rock στην τοποθεσία "Primers of the Silver Age" "ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΟΧΩΝ" στο "Κιτ Πρώτων Βοηθειών" Rock, Rurik Yurievich στο RGALI
397 Βιέννη

Η Βιέννη (Vienna) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,31. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη γνωστή πρωτεύουσα της Αυστρίας και τότε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

 Η διάμετρος της Βιέννης υπολογίσθηκε σε 43,3 1,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 85 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,178 (από δεδομένα του IRAS). Η Βιέννη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Στέφανος Πρόκος

Ο Στέφανος Πρόκος του Αποστόλου (1898 - 14 Αυγούστου 1953) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό μετά την αποστρατεία του. Ήταν παντρεμένος με τη Φέλη Βερδεσοπούλου. Η σύζυγός του ήταν μάχιμη αδελφή Προϊσταμένη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και απεβίωσε τον Μάρτιο του 1980.

 Την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου ήταν Ταξίαρχος.Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952.Απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής (στρατηγός ε.α.) και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο.Η έδρα του αποφασίστηκε σε επαναληπτική εκλογή που διεξήχθη στις 27 Σεπτεμβρίου 1953 και την κέρδισε ο Χρήστος Γκαργκάνας.
Ζαν-Μαρί Λε Πεν

Ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν (γαλλικά: Jean-Marie Le Pen, 20 Ιουνίου 1928) είναι Γάλλος στρατιωτικός και πολιτικός, αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος Εθνικό Μέτωπο από το 1972 μέχρι το 2011.

 Ο Λε Πεν γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1928 στο La Trinité-sur-Mer, της Βρετάνης, από την Anne Marie Hervé και τον Jean Le Pen. Έμεινε ορφανός όταν το σκάφος του πατέρα του ανατινάχτηκε από θαλάσσια νάρκη το 1942. Ανατράφηκε ως ρωμαιοκαθολικός και σπούδασε στο γυμνάσιο των Ιησουιτών François Xavier στο Vannes. Στη συνέχεια εισήλθε στην πανεπιστημιακή σχολή του Παρισιού και άρχισε να πωλεί στο δρόμο την εφημερίδα Action Francaise. Ο Le Pen ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως επικεφαλής της φοιτητικής ένωσης στην Τουλούζη. Έγινε πρόεδρος του σωματείου Corporative des étudiants en droit, μιας ένωσης φοιτητών του δικαίου που ασχολούνταν κυρίως με την καταπολέμηση των κομμουνιστών. Έχει καταδικαστεί επανειλημμένα για επιθέσεις. Αφού έλαβε το δίπλωμά της Νομικής, κατατάχθηκε στην Λεγεώνα των Ξένων, στο 1o Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών. Υπηρέτησε στην Ινδοκίνα, μετά τη Μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου του 1954, η οποία είχε χαθεί από τη Γαλλία και η οποία ώθησε τον πρωθυπουργό Πιέρ Μέντες να τερματίσει τον πόλεμο της Ινδοκίνας στην Διάσκεψη της Γενεύης. Υπηρέτησε επίσης, στο Σουέζ και την Αλγερία. Η πολιτική του Λε Πεν εστιάζει σε θέματα σχετικά με την μετανάστευση στη Γαλλία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον παραδοσιακό πολιτισμό και αξίες, τον νόμο και την τάξη και την υψηλή ανεργία στη Γαλλία. Είναι υπέρμαχος των περιορισμών μετανάστευσης, της θανατικής ποινής, των κινήτρων υπέρ των νοικοκυριών και του ευρωσκεπτικισμού. Με αυτή τη ρητορική κατάφερε να αναδείξει το Εθνικό Μέτωπο σε κόμμα με διψήφια ποσοστά. Η άνοδός του στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας είναι γνωστή ως «Λεπενισμός». Ο Λε Πεν ήταν πέντε φορές υποψήφιος για πρόεδρος της Γαλλίας και κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τις 21 Απριλίου 2002 προκαλώντας αρνητική αίσθηση για την άνοδο της ακροδεξιάς. Οι αμφιλεγόμενες ομιλίες του και η ενσωμάτωσή του στην πολιτική ζωή τον έχουν καταστήσει μια μορφή η οποία πολώνει την κοινή γνώμη και λόγω της μακροβιότητάς του, έχει γίνει μείζονα πολιτική μορφή της Γαλλίας. Αποβλήθηκε από το Εθνικό Μέτωπο από την κόρη του Μαρίν Λε Πεν τις 20 Αυγούστου 2015, μετά από αμφιλεγόμενες δηλώσεις και βρέθηκε περιθωριοποιημένος από τη γαλλική πολιτική σκηνή. Officer of the French Foreign Legion Cross for Military Valour Croix du combattant Colonial Medal Indochina Campaign commemorative medal North Africa Security and Order Operations Commemorative Medal Middle-East operations commemorative medal Απομνημονεύματα (Mémoires : Fils de la nation)
Flick of the Switch

Flick of the Switch είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 15 Αυγούστου του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Albert Productions". Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε το ίδιο το συγκρότημα, θέλοντας να δώσει έναν πιο ωμό ήχο, όπως στα πρώτα τους άλμπουμ. Μετά την ηχογράφηση των τυμπάνων, ο ντράμερ Φιλ Ραντ απολύθηκε, λόγω των προβλημάτων χρήσης ναρκωτικών και αλκοόλ που αντιμετώπιζε. Αντικαταστάθηκε από τον Σάιμον Ράιτ και επέστρεψε στους AC/DC έντεκα χρόνια αργότερα. Το "Flick of the Switch" σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση των βρετανικών τσαρτ και το # 15 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έχει βραβευθεί ως πλατινένιο. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε μόνο στην Βόρεια Αμερική, από τον Οκτώβριο του 1983 μέχρι τα τέλη της χρονιάς, δίνοντας 43 συναυλίες.

 1. Rising Power (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:43 2. This House Is on Fire (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:23 3. Flick of the Switch (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:13 4. Nervous Shakedown (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:27 5. Landslide (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:57 6. Guns for Hire (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:24 7. Deep in the Hole (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:19 8. Bedlam in Belgium (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:52 9. Badlands (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:38 10. Brain Shake (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:00 Flick Of The Switch (άλμπουμ)Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Χρυσός Γαλλία (SNEP Certification) : Χρυσός Γερμανία (BVMI Certification) : Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Flick Of The Switch" είχε την εξής μορφή: Μπράιαν Τζόνσον - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα Μάλκολμ Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Κλιφ Ουίλιαμς - μπάσο, φωνητικά Φιλ Ραντ - τύμπανα Flick Of The Switch - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Prindle Record Reviews - ACDC - Mark's Record Reviews 1983 AC/DC Tour Dates
Τεστοστερόνη (ταινία)

Η Τεστοστερόνη είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 2004. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Πανουσόπουλος ενώ το σενάριο οι Αύγουστος Κορτώ και Γιώργος Πανουσόπουλος. Τη μουσική σύνθεση ανέλαβε ο Αύγουστος Κορτώ ενώ την παραγωγή η Ρούλα Νικολάου και η Αικατερίνη Οικονόμου.

 Ο Πέτρος, ένας νεαρός ναύτης, αναγκάζεται στην πρώτη του έξοδο να επιστρέψει για μία μέρα στο νησί του, όπου δεν υπάρχουν άλλοι άνδρες. Εκεί, ανακαλύπτει ότι όλες οι γυναίκες τον ελκύουν ερωτικά στερημένος καθώς είναι από το ναυτικό. Οι γυναίκες, λοιπόν, κατά ένα περίεργο τρόπο, όχι μόνο ανταποκρίνονται στον έρωτά του αλλά του επιτίθενται και οι ίδιες ερωτικά, με αποτέλεσμα ο Πέτρος να καταντήσει να ζητά μάταια απελπισμένος βοήθεια. Δημήτρης Λιακόπουλος - Πέτρος Κοντολέων Μπέτυ Λιβανού - οδηγός λεωφορείου Δήμητρα Ματσούκα - Ρούλα Κοντολέων Ναταλία Δραγούμη - Βάσω Καίτη Παπανίκα - θεία Φωτούλα Γκιζέλα Ντάλι Άλκης Παναγιωτίδης - άνθρωπος στο πλοίο Τατιάνα Παπαμόσχου - μητέρα κοριτσιού Κερασία Σαμαρά - Αγγέλα Δημήτρης Κουρούμπαλης - Ζάχος Ευαγγελία Ανδρεαδάκη - κυρία Στεργίου Μάρθα Ακάσογλου - Ολγίτσα Ζωή Κατσάτου Γεωργία Ανδρή Αιμιλία Παγώνα Ειρήνη Πέτρου Άννα Ψαρουδάκη Jane Σαμπανίκου Jennifer Van Haellen Σοφία Βασιλάκη Ρένα Κυριαζάνου-Φραγκίσκου Εύα Μαργαρίτη Αναστασία Κουζούνη Μαρία Ζορμπά - γιατρός Μαρίκα Δεληγιάννη - Αργυρώ Ηρώ Πατσιατζή Τιτίκα Σαριγκούλη Όλγα Bogdanovitz Έφη Παπαθεοδώρου - Φαβιόλα Αύγουστος Κορτώ - Άλμα Αρχόντισσα Μαυρακάκη Μαίη Σεβαστοπούλου Μαρία Γαλέτα Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τη Graal, το Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου και τη NOVA. Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 2004-2005, ενώ η πρεμιέρα της πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2004. Έκοψε 7.000 εισιτήρια πανελλαδικά. Ήρθε στην 6η θέση από 16 ταινίες. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 14 Ιουνίου 2005. Το 2004, η ταινία προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2018, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας. Τεστοστερόνη στο IMDb.com Τεστοστερόνη στο Cine.gr
Σάλτσα Αρραμπιάτα

Η σάλτσα Αρραμπιάτα ή sugo all'arrabbiata στα Ιταλικά, είναι καυτερή σάλτσα για ζυμαρικά φτιαγμένη από σκόρδο, ντομάτες και κόκκινη πιπεριά τσίλι, μαγειρεμένα σε ελαιόλαδο. "Arrabbiata" κυριολεκτικά σημαίνει θυμωμένος στα ιταλικά. Η ονομασία λέγεται πως προήλθε από την αντίδραση που έχει αυτός που την τρώει λόγω της καυτερής πιπεριάς.

 Η σάλτσα Αρραμπιάτα συνήθως σερβίρεται με πέννες - που μεταφράζονται ως "αγκάθια" στα Ελληνικά - και μπορεί να έχει από πάνω φρεσκοκομμένο μαϊντανό. Πολλές συνταγές αποκαλούν το τυρί Παρμεζάνα (Parmigiano-Reggiano) ως το πιο κατάλληλο για την συνταγή, όμως δεν είναι απαραίτητο. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές της παραδοσιακής συνταγής και μερικές περιέχουν κρεμμύδι, τηγανισμένο με το σκόρδο και τις ντομάτες.
334 Σικάγο

Ο αστεροειδής Σικάγο (Chicago) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής στα εξωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,64. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη μεγαλούπολη των ΗΠΑ.

 Η μέση διάμετρος του Σικάγου υπολογίσθηκε σε 155,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα του εκτιμάται σε 4,0 περίπου τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός του τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό του είναι 0,064 (από δεδομένα του IRAS). Ο αστεροειδής Σικάγο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 22 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 130 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα άρσης βαρών γυναικών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών άρσης βαρών Ελλάδος ξεκίνησε το 1989. Σημερινή πρωταθλήτρια ομάδα είναι ο Α.Ε.Σ. Ιάσων Νέας Απολλωνίας, που κατέκτησε το πρωτάθλημα που διεξήχθη στα Ιωάννινα από τις 19 μέχρι και τις 21 Απριλίου του 2019.

 Οι γυναίκες χωρίζονται σε επτά κατηγορίες βάρους, τις εξής: Αγωνίζονται στις δύο αναγνωρισμένες κινήσεις, το αρασέ και το επολέ ζετέ, οι οποίες πρέπει να γίνονται με τα δύο χέρια, με μέγιστο αριθμό προσπαθειών τις τρεις. Η τελική κατάταξη των αθλητών βγαίνει αθροιστικά, με βάση τα κιλά που κατάφεραν να σήκωσουν σε κάθε μία από τις δύο κινήσεις. Για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου, η ελληνική ομοσπονδία εφορμόζει το σύστημα βαθμολόγησης της Παγκόσμιας ομοσπονδίας: Οι βαθμοί δίδονται και στις τρεις κατατάξεις που προκύπτουν με βάση: το αρασέ το ζετέ το σύνολο των δύο κινήσεων.Ο σύλλογος με τους περισσότερους βαθμούς αναδεικνύεται πρωταθλητής, ενώ στα έξι πρώτα σωματεία απονέμονται έπαθλα. weightlifting.gr Λίστα πρωταθλητών weightlifting.gr
Ρούμπεν Ζάκρας

Ο Ρούμπεν Ζάκρας (Ruben R. Zackhras, 4 Δεκεμβρίου 1947 - 1 Ιανουαρίου 2019) ήταν ο υπηρεσιακός Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 1989 ως το 1997.

 Ο Ζάκρας αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Γκουάμ το 1971 και απέκτησε διδακτορικό στη Δημόσια Διοίκηση. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Nitijela το 1979. Το 2007 εξελέγη αντιπρόσωπος της ατόλλης Αϊλινγκλάπλαπ. Η αρχική πολιτική του σταδιοδρομία συνέπεσε με την επαγγελματική του δραστηριότητα ως εκπαιδευτικού. Υπηρέτησε ως υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών το 1979. Το 1982 ο Ζάκρας διορίστηκε υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών, Εσωτερικών και Ζητημάτων Απώτερων Νήσων, Δικαιοσύνης και Υγείας-Περιβάλλοντος ως τον διορισμό του το 1989 ως υπουργού Οικονομικών. Το 2000 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της βουλής υπηρετώντας ως το 2007. Ο Ζάκρας ήταν βοηθός υπουργός επί προεδρίας Τομέινγκ. Ο Τομέινγκ ανατράπηκε με πρόταση μομφής για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας στις 21 Οκτωβρίου 2009. Ο πρόεδρος της Nitijela, Τζουρελάνγκ Ζεντκάια, διόρισε τον Ζάκρας ως υπηρεσιακό πρόεδρο των Νήσων Μάρσαλ μέχρι τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών. Ο Ζάκρας παρέμεινε πρόεδρος υπηρεσιακά ως τις 26 Οκτωβρίου 2009,όταν εξελέγη πρόεδρος ο Ζεντκάια από την Nitijela.Ο Ζάκρας διορίστηκε ως πρεσβευτής στα Φίτζι και απεβίωσε εν ενεργεία στη Χαβάη την 1η Ιανουαρίου 2019.
Βερτράδη του Μονφόρ

Η Βερτράδη του Μονφόρ (1070 - 14 Φεβρουαρίου 1117) ήταν κόμισσα του Ανζού με τον πρώτο γάμο της με τον Φούλκωνα Δ΄ και βασίλισσα των Φράγκων με τον δεύτερο γάμο της με τον Φίλιππο Α΄ των Φράγκων.

 Ήταν κόρη του Σίμωνα Α΄ κυρίου του Μονφόρ-λ-Ωμπινύ και της Αγνής από τον Οίκο της Νορμανδίας, κόρης τού Ριχάρδου κόμη τού Εβρέ· αδελφός της ήταν ο Αμορί του Μονφόρ. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ιωάννη του Μαρμουτιέ : "Ο ακόλαστος Φούλκων αγάπησε με τρελό πάθος την αδελφή τού Αμορί τού Μονφόρ, για την οποία κανένας άνθρωπος δεν είχε πει τίποτα καλό, εκτός από την ομορφιά της. Η Βερτράδη και ο Φούλκων παντρεύτηκαν στον τέταρτο γάμο του Φούλκωνα· έκαναν έναν γιο, τον Φούλκωνα τον Νεότερο, ο οποίος θα γίνει τελικά ο διάδοχος τού πατέρα του. Την επόμενη χρονιά (1092) η Βερτράδη τον χώρισε, προκειμένου να παντρευτεί τον Φράγκο βασιλιά Φίλιππο Α΄ και να γίνει βασίλισσα των Φράγκων." Ο γάμος της με τον βασιλιά των Φράγκων έγινε στις 15 Μαΐου 1092, αλλά κρίθηκε άκυρος από την εκκλησία, επειδή και οι δύο χώρισαν τους πρώτους συζύγους τους για να παντρευτούν. Ο Φίλιππος και η Βερτράδη αρνήθηκαν να υπακούσουν· ο πάπας Ουρβανός Β΄ αφόρισε τον Φίλιππο, ο οποίος δεν μετείχε στην Α΄ Σταυροφορία. Αργότερα η Βερτράδη κατάφερε να πείσει τους δυο συζύγους της να συμφιλιωθούν. Σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις, η Βερτράδη οργίστηκε, όταν ο Φίλιππος Α΄ όρισε διάδοχό του τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ τον Παχύ, τον γιο από τον πρώτο του γάμο με την Μπέρτα της Ολλανδίας, ενώ περίμενε να ορίσει έναν από τους δικούς της γιους. Έστειλε γράμμα στον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας να τον ανατρέψει. Φήμες λένε, ότι επιχείρησε δυο φορές να σκοτώσει τον γιο του Λουδοβίκο ΣΤ΄, την πρώτη με μάγια και τη δεύτερη με δηλητήριο, αλλά οι φήμες αυτές παραμένουν ανεπιβεβαίωτες. Η Βερτράδη μπορεί να μην κέρδισε το Γαλλικό στέμμα για λογαριασμό των απογόνων της, αλλά μέσω του γιου της Φούλκωνα του Νεότερου από τον πρώτο της γάμο έγινε γενάρχης δυο μεγάλων βασιλικών κλάδων, των Πλανταγενετών της Αγγλίας και της δυναστείας των Ιεροσολύμων. Με τον πρώτο της σύζυγο Φούλκωνα Δ΄ κόμη του Ανζού απέκτησε: Φούλκων Ε΄ 1092-1143, κόμης τού Ανζού. Νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη των Ρετέλ βασίλισσα της Ιερουσαλήμ.Με τον δεύτερο σύζυγό της Φίλιππο Α΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας απέκτησε: Φίλιππος 1093-1123, κόμης του Μαντ. Φλερί 1095-1119, κύριος του Νανγκί. Καικιλία 1097-1145, παντρεύτηκε πρώτα τον Τανκρέδο των Ωτβίλ πρίγκιπα της Γαλιλαίας και μετά τον Πονς κόμη της Τρίπολης (από τον Οίκο της Τουλούζης). Women, Power, and Violence in Orderic Vitalis's "Historia Ecclesiastica", Jean Blacker, Violence Against Women in Medieval Texts, ed. Anna Roberts, (University Press of Florida, (1998)
Ανθηρό Αργιθέας Καρδίτσας

Το Ανθηρό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αργιθέας (έδρα του δήμου), της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν Μπουκοβίτσα.

 Το Ανθηρό είναι ορεινό χωριό στο δυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, σχετικά κοντά στα όρια με τον νομό Άρτας. Βρίσκεται στην περιοχή των χωριών της Αργιθέας, στις ανατολικές κλιτύς της κορυφής «Προφήτης Ηλίας» (1.775 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων και κοντά στον επαρχιακό δρόμο προς Μουζάκι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 800. Απέχει από την Καρδίτσα 75 χλμ., από το Μουζάκι 50 χλμ. και από την Πύλη 36 χλμ., περίπου. Η τοπική κοινότητα Ανθηρού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 43,039 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιοι Απόστολοι, Κούκκος, Κριτσάρι, Λαγκάδι, Μεταμόρφωση, Ποταμιά και Σπηλιά. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μπουκοβίτσα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μπουκοβίτσας και το 1930 μετονομάστηκε σε Ανθηρό. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθηρού και ορίστηκε έδρα του δήμου Αργιθέας. Το έδαφος της περιοχής καλύπτεται δάση, καλλιέργειες και βοσκοτόπους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Ο ναός του Αγίου Ιωάννη στο κέντρο του χωριού Το κτήριο όπου εδρεύουν οι υπηρεσίες του δήμου Αργιθέας Η μονή Κοίμησης της Θεοτόκου (1682), με εξαιρετικής τεχνοτροπίας ξυλόγλυπτο τέμπλο και τοιχογραφίες των 17ου και 18ου αιώνων, νότια του χωριού Η Μονή Γέννησης της Θεοτόκου (Κατουσίου, 1663), με τοιχογραφίες των ζωγράφων Ι. Ευτελή, Δ. Αναγνώστη και ιερέα Αναστασίου, βόρεια του χωριού στον παλαιό οικισμό της Μεταμόρφωσης (Κατούσι) Τα σπήλαια «Κλεφτόβρυση» και «Σταυρός» Το πετρόχτιστο γεφύρι του Κοράκου (14ος αιώνας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://web.archive.org/web/20091112230402/http://anthiro.gr/ https://www.facebook.com/anthiroargitheas/ https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=btn3NafuhJU
Κυπριακό Μουσείο

Το Κυπριακό Μουσείο (γνωστό και ως Αρχαιολογικό Μουσείο της Κύπρου) είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο μουσείο αρχαιολογίας στην Κύπρο. Στεγάζει ευρήματα από τις πολυάριθμες ανασκαφές στο νησί. Βρίσκεται στην οδό Μουσείου στο κέντρο της Λευκωσίας. Η ιστορία του μουσείου είναι στενά συνδεδεμένη με την πορεία της σύγχρονης αρχαιολογίας (και το Τμήμα Αρχαιοτήτων) στην Κύπρο.

 Το Κυπριακό Μουσείο ιδρύθηκε το 1882 κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κατοχής του νησιού. Ώθηση στη δημιουργία του έδωσαν οι συχνές παράνομες ανασκαφές και εξαγωγές αρχαιοτήτων από το νησί. Οι πιο εκτεταμένες από αυτές είχαν πραγματοποιηθεί λίγα χρόνια νωρίτερα από τον Αμερικανό πρέσβη, Luigi Palma di Cesnola, ο οποίος είχε εξαγάγει πάνω από 35,000 αντικείμενα από το νησί, τα περισσότερα από τα οποία καταστράφηκαν κατά τη μεταφορά. Πολλά από τα σωζόμενα στοιχεία καταλήξανε στη συλλογή του νεοσυσταθέντος Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης και ευρίσκονται έως σήμερα στις αίθουσες Ελληνικής και Ρωμαϊκής τέχνης. Το αρχικό μουσείο χρηματοδοτήθηκε από ιδιωτικές δωρεές και στεγάστηκε προσωρινά σε κυβερνητικά κτήρια. Μεταφέρθηκε σε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις το 1889 στην οδό Βικτώριας εντός των μεσαιωνικών τειχών της πόλης. Η κατασκευή του σημερινού κτιρίου άρχισε το 1908. Ήταν σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ν. Balano της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών. Το 1961 ολοκληρώθηκε η δεύτερη φάση, στην οποία και παραμένει έως σήμερα. Η συλλογή του μουσείου έχει ξεπεράσει κατά πολύ την χωρητικότητα των υπαρχόντων κτηρίων. Μόνο ένα μικρο κλάσμα είναι σε παρουσίαση στο κοινό. Με τις συνεχιζόμενες ανασκαφές και τα συνεχή νέα ευρήματα, το ζήτημα της μετεγκατάστασης του μουσείου σε πιο ευρύχωρες εγκαταστάσεις έχει συζητηθεί. Ορισμένες συστάσεις προβάλλουν ως τα κοντινά -και πλέον κενά- κτίρια του παλαιού Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας ως τα πλέον κατάλληλα. Υπάρχουν επίσης ιδέες για τη δημιουργία ενός νέου μουσείου, ως μέρος ενός νέου μεγαλύτερου πολιτιστικού κέντρου στο χώρο του παλαιού σταδίου ΓΣΠ.
Δύο Ποταμοί

Oι Δύο Ποταμοί είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Dyo Potamoi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Καρίνι

Το Καρίνι (ιταλικά: Carini‎, Hyccara στα Λατινικά) είναι η πέμπτη πόλη της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Βρίσκεται 21 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα της Μητροπολιτικής πόλης Παλέρμο και έχει πληθυσμό 37.752 κατοίκους.

 Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ύκκαρα, η μοναδική εγκατάσταση Σικανών στην ακτή, πιθανότατα ήταν μικρός αλιευτικός οικισμός. Η Ύκκαρα λεηλατήθηκε και κατακτήθηκε από τους Αθηναίους (415 π.χ.), οι κάτοικοι του χωριού ανάμεσα στους οποίους και η διάσημη εταίρα Λάις της Ύκκαρας πουλήθηκαν δούλοι. Στη Βιλλαγκράζια βρέθηκαν χριστιανικές κατακόμβες. Η πρώτη ιστορική αναφορά για την ύπαρξη τοπικού επισκόπου στο Καρίνι φαίνεται σε δύο γράμματα που έγραψε τον 6ο αιώνα ο Πάπας Γρηγόριος Α΄, το πρώτο στον Βονιφάτιο του Ρήγιο και το δεύτερο στον Μπαρμπάρους του Καρίνι. Οι κατακόμβες στην ευρύτερη περιοχή δείχνουν ότι ο χριστιανισμός ήταν διαδεδομένος από τον 3ο αιώνα, μια σφραγίδα καταγράφει το όνομα ενός επισκόπου του Φελίξ. Τα γράμματα του πάπα Γρηγορίου του Μέγα δείχνουν ότι η επισκοπή ενσωματώθηκε τον Σεπτέμβριο του 595 στο Ρήγιο αλλά το Καρίνι ανεξαρτητοποιήθηκε ξανά με δικό του επίσκοπο (602), ένας επίσκοπος της πόλης συμμετείχε σε μία Σύνοδο στη Ρώμη (649). Η τελευταία αναφορά για χριστιανό επίσκοπο παρουσιάζεται τον 8ο αιώνα, η Σικελία κατόπιν κατακτήθηκε από τους Άραβες που κατάργησαν την επισκοπή του Καρίνι. Η Καθολική Εκκλησία καταγράφει τους μετέπειτα επισκόπους σαν "τιτλούχους" ή "επίτιμους επισκόπους". Ο τουρισμός αποτελεί τη βασική πηγή εσόδων για την οικονομία του Καρίνι, δέχεται πολλούς επισκέπτες για την αγορά, τις αρχαιότητες και τα αξιοθέατα που διαθέτει. Το Καρίνι έχει τη σημαντικότερη εμπορική ζώνη στη Σικελία, τη "Βιομηχανική Ζώνη" με δέκα μεγάλα εμπορικά κέντρα, προσελκύει πολύ κόσμο απο τις γειτονικές περιοχές ιδιαίτερα το καλοκαίρι και τα Σαββατοκύριακα. Το Καρίνι έχει δυο εμπορικά πολυκαταστήματα ή "Μόλλ": το "Ποσειδών" το μεγαλύτερο σε ολόκληρη τη Σικελία και το "Πόρτομπελλο". Annuario Pontificio 2013 (Libreria Editrice Vaticana 2013. Paolo Bertolini, "Bonifacio" in Dizionario Biografico Treccani Πόρτομπελλο
Want Want

Η Want Want Holdings Limited (Κινέζικα: 旺旺集團有限公司) είναι κατασκευαστής τροφίμων από την Ταϊβάν. Είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός κέικ ρυζιού και ροφημάτων στην Ταϊβάν. Ασχολείται με την παραγωγή και το εμπόριο σνακ και ποτών. Διαθέτει πάνω από 100 εργοστάσια στην ηπειρωτική Κίνα, 2 στην Ταϊβάν και έχει πάνω από 60.000 εργαζόμενους.

 Το 1962, η Want Want άρχισε να λειτουργεί στο όνομα I Lan Foods Industrial Company Limited (宜蘭 食品 工業 股份有限公司) στην επαρχία Γιλάν της Ταϊβάν. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του Τσάι Ενγκ-Μενγκ, Τζόναθαν Σουάι Τσιάνγκ Νγκ. Το 1983, συνεργάστηκε με την Iwatsuka Confectionery Company Limited, μια από τις τρεις μεγαλύτερες ιαπωνικές επιχειρήσεις κράκερ ρυζιού στην Ταϊβάν. Ήταν πρακτικά φιλανθρωπία στην πλευρά της Iwatsuka και η μόνη αποπληρωμή της Iwatsuka ήταν μόλις το 5% του κοινού μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, αλλά τώρα εκτιμάται σε 300 εκατομμύρια δολλάρια. Το 1987, έγινε ο πρώτος φορέας της Ταϊβάν που ζήτησε την καταχώριση του εμπορικού σήματος "Want Want" στην Κίνα. Το 1992 ξεκίνησε τις δραστηριότητές της στην ηπειρωτική Κίνα. Φαγητά και τροφήματα QQ καραμέλες (旺QQ糖) Want Want γάλα (旺仔牛奶) Ο-Πάο γάλα φρούτου (旺旺O泡果奶) Want Want κράκερ ρυζιού τύχης Want Want κράκερ ρυζιού Σενμπάι Want Want πολύ λεπτά κράκερ ρυζιού Want Want Κράκερ Want Want Τραγανές μπάλες ρυζιού (旺旺小小酥) Want Want κράκερ ρυζιού φύκι Want Want Shelly Senbei Toshitaka-Kun Shuzawa Sensei κράκερ Mum-Mum βιολογικά μπισκότα ρυζιού Κρινκλς (Crinkles) γκουρμέ τσιπ ρυζιού QQ ζελεδάκια Want Want Κράκερ ρυζιού καφές Want Want κράκερ ρυζιού μυρωδάτο τόφου
Πέτρα Βοιωτίας

Η Πέτρα είναι χωριό του δήμου Αλιάρτου, της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας, της περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στους πρόποδες του Ελικώνα σε υψόμετρο 200 μέτρων. Έχει πληθυσμό 347 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν "Σιάχος" οπότε μετονομάστηκε σε Πέτρα, σε ανάμνηση της ιστορικής μάχης της Πέτρας που διεξήχθη στην περιοχή αυτή.

 Πρόκειται για ιστορικό χωριό η ύπαρξη του οποίου μαρτυρείται από τα βυζαντινά χρόνια και συγκεκριμένα ήδη από τον 10ο μεταχριστιανικό αιώνα. Στην Πέτρα έγινε η τελευταία μάχη της επανάστασης του 1821, γνωστή ως μάχη της Πέτρας. Στην μάχη αυτή ο Δημήτριος Υψηλάντης, διοικητής ενός ελληνικού στρατιωτικού σώματος καθήλωσε ένα τουρκικό στράτευμα που κατευθυνόταν προς τη Θράκη να ενισχύσει τον τουρκικό στρατό στην αντιμετώπιση των Ρώσων. Η μάχη που διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 1829 ήταν νικηφόρα και οριστικοποίησε την εκκένωση της ανατολικής Στερεάς από τους Τούρκους. Η Πέτρα υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Αλιάρτου οπού παραμένει έως σήμερα. Ο πληθυσμός της παρουσίασε μέγιστο την δεκαετία του 1960 και στη συνέχεια παρουσίασε μικρή ελάττωση. Πορεία του πληθυσμού.
Βέρνερ Πάντον

Ο Βέρνερ Πάντον (Verner Panton, 13 Φεβρουαρίου 1926 - 5 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Δανός αρχιτέκτων και σχεδιαστής επίπλων ο οποίος έφτιαξε μια σειρά μοντέρνων καρεκλών, περιβαλλόντων και φωτιστικών με προσωπικότητα σε αντίθεση με άλλους Δανούς σχεδιαστές. Θεωρείται ο σημαντικότερος σχεδιαστής της Δανίας στον 20ό αιώνα μετά τον Άρνε Γιάκοπσεν.

 Ο Πάντον γεννήθηκε στο Γκαντόφτ, ένα χωριό του νησιού Φιονία. Εκπαιδεύτηκε στο τεχνικό κολέγιο της Όντενσε, ως αρχιτεκτονικός μηχανικός, έπειτα σπούδασε στη Βασιλική Δανική Ακαδημία Τέχνης (Det Kongelige Danske Kunstakademi) στην Κοπεγχάγη. Εκεί γνώρισε τον Poul Henningsen ο οποίος τον εντυπωσίασε με την καθαρή βιομηχανική του αισθητική. Τα πρώτα δύο έτη σταδιοδρομίας του (1950-1952) εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Άρνε Γιάκοπσεν, όπου απέκτησε και την εμπειρία στον βιομηχανικό σχεδιασμό, αφού ο Γιάκοπσεν σχεδίαζε και πολλά αντικείμενα όπως έπιπλα και βρύσες συμπεριλαμβανόμενης και της ant chair. Ο Arne ενέπνευσε τον Πάντον γιατί δούλευε πολύ με νέα υλικά. Όταν έφυγε από τον Arne, ο Πάντον δούλεψε ως ελεύθερος σχεδιαστής σε διάφορα προγράμματα. Το 1955 άνοιξε το δικό του σχεδιαστικό γραφείο και τότε βγήκαν στην παραγωγή οι καρέκλες Batchelor, Tivoli chair και το 1959 η καρέκλα. Τότε άρχισε να αποκτά το δικό του ξεχωριστό στυλ και να γίνεται γνωστός σχεδιαστής. Τα επόμενα χρόνια άρχισε να πειραματίζεται. Κατασκεύασε το πρώτο φουσκωτό έπιπλο φτιαγμένο από πλαστικό και αργότερα το Astoria Hotel στη Νορβηγία όπου οι τοίχοι, η οροφή και το πάτωμα ήταν καλυμμένοι με πλαστικό. Το 1962 μετακόμισε στη Βασιλεία με τη γυναίκα του, όπου ξεκίνησε μια μεγάλη συνεργασία με την Vitra, μια μεγάλη κατασκευαστική επίπλων. Τότε βγήκε στην παραγωγή η Flying chair φτιαγμένη από ένα και μόνο κομμάτι πλαστικό. Παρόλο που κέρδισε πολυάριθμα βραβεία στα τέλη της δεκαετίας του '70, με την ανάπτυξη του οικολογικού κινήματος, τα πολύχρωμα σχέδια του για αντικείμενα από πλαστικό ήταν αναχρονιστικά, και δεν μπόρεσε να πουλήσει κάποιο έργο του για πολλά χρόνια, στα οποία δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις νέες ιδέες. Όλα αυτά άλλαξαν στα μέσα της δεκαετία του '90, όταν ο μοντερνισμός και ιδιαίτερα ο Πάντον επανήλθαν στο προσκήνιο. Πολλά παλιά έργα του βγήκαν ξανά στην παραγωγή, καθώς το έργο του επανεκτιμήθηκε και διακρίθηκε με νέα βραβεία. Τότε του ζητήθηκε να σχεδιάσει μια έκθεση για τον ίδιο αλλά πέθανε λίγες μέρες πριν τα εγκαίνιά της το 1998. Σήμερα ο Πάντον θεωρείται ένας εκπρόσωπος της Ποπ Αρτ στον τομέα του σχεδιασμού. Verner Panton biography at Danish Furniture Verner Panton at the design agency Tagwerc with texts on his designs and his design philosophy (Αγγλικά)
Πλαιζάνς της Αντιόχειας

Η Πλαιζάνς, γαλλ. Plaisance de Poitiers (π. 1235 - 22/27 Σεπτεμβρίου 1261) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βοημούνδου Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και της Λουτσιάνας ντι Σένι, μικρανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου και μετά τον Μπαλιάν κύριο του Αρσούφ. Η Πλαιζάνς είχε ένα τέκνο, τον Ούγο Β΄ της Κύπρου, που το 1253 διαδέχθηκε τον πατέρα του ενός έτους. Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ήταν τότε ο απών Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας. Όταν το 1254 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Κορραδίνος, που επίσης ήταν στη Γερμανία. Η θέση του αντιβασιλιά ανήκε, δικαιωματικά από τη γέννησή του, στον ανήλικο Ούγο Β΄, διάδοχο του Κορραδίνου, ως πλησιέστερου συγγενούς (ήταν 2α εξαδέλφια). Το 1258 ο Βοημούνδος ΣΤ΄ της Αντιόχειας, αδελφός της Πλαιζάνς, έφερε τον Ούγο Β΄ και την Πλαιζάνς στην Άκρα και απαίτησε να αναγνωριστούν βασιλιάς και αντιβασίλισσα αντίστοιχα. Σε αυτό συμφώνησαν ο Ιωάννης των Ιμπελέν κόμης της Γιάφας, οι Ναϊτες και οι Τεύτονες, ενώ αντίθετα οι Ιωαννίτες ιππότες και διάφοροι νομικοί ευχόταν ακόμη να αναγνωρίσουν τον Κορραδίνο ως βασιλιά, αν και δεν ήταν παρών. Η Πλαιζάνς υποστηρίχθηκε από την πλειονότητα των ευγενών και έγινε αποδεκτή ως ενεργός αντιβασίλισσα. Αυτή διόρισε τον πρώην πεθερό της Ιωάννη κύριο του Αρσούφ ως βάιλο (bailif) στη θέση της. Εκείνος είχε κάνει βάιλος και ο Βοημούνδος ΣΤ΄ με τον Ιωάννη της Γιάφας ήλπιζαν ότι η παρουσία της Πλαιζάνς και του Ούγου θα μείωνε την ανάγκη για έναν άλλο βάιλο από τους διαφωνούντες. Ωστόσο η αντιπαράθεση συνεχίστηκε και ο πάπας Αλέξανδρος Δ΄ έστειλε Γενουάτες για να προσπαθήσει να την τακτοποιήσει. Τότε ο Ιωάννης της Γιάφας έπεισε τον Βοημούνδο ΣΤ΄ και την Πλαιζάνς να ενώσουν την Ιερουσαλήμ, την Αντιόχεια και την Τρίπολη εναντίον εκείνων. Το 1260 ο ανώτερος κληρικός Ιάκωβος Πανταλέων (μετέπειτα πάπας Ουρβανός Δ΄) έφθασε για να αναλάβει το κενό πατριαρχείο, ελπίζοντας να λύσει την κρίση. Τότε η Πλαιζάνς έγινε η ερωμένη του Ιωάννη της Γιάφας, ενάντια στις προσδοκίες του πατριάρχη. Ίσως ως Ουρβανός Δ΄ να εξέδωσε παπική βούλα Audi filia et για την Πλαιζάνς, όπου εξέφραζε την αποδοκιμασία του για τη σχέση της. H Πλαιζάνς απεβίωσε στην Κύπρο το 1261 και την αντιβασιλεία στην Κύπρο για τον Ούγο Β΄ ανέλαβε ο εξάδελφός του Ούγος των Πουατιέ, ενώ στην αντιβασιλεία της Ιερουσαλήμ τη διαδέχθηκε η κουνιάδα της Ισαβέλλα των Ιμπελέν, αδελφή του Μπαλιάν του Αρσούφ. Όμως ο Ούγος Β΄ απεβίωσε 14 ετών το 1267 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Πουατιέ ως Ούγος Γ΄ της Κύπρου. Παντρεύτηκε πρώτα το 1250 τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και είχε τέκνο: Ούγος Β΄ 1252/53-1267, βασιλιάς της Κύπρου.Το 1253 απεβίωσε ο Ερρίκος Α΄ και η Πλαιζάνς έκανε δεύτερο γάμο με τον Μπαλιάν των Ιμπελέν κύριο του Αρσούφ, αλλά το 1258 ο γάμος ακυρώθηκε (διαζεύχθηκαν). Edbury, Peter W. (1997), John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem, Boydell Press
Μπαράρα

Η Μπαράρα είναι πόλη της Ουγκάντα. Είναι πρωτεύουσα της Δυτικής περιφέρειας και του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 83.700 κατοίκων.

 Η Μπαράρα βρίσκεται στην νοτιοδυτική Ουγκάντα, 290 χιλιόμετρα (54 μίλια) δυτικά της Καμπάλα. Βρίσκεται κοντά στη λίμνη Μπούρο. Ο δήμος Μπαράρα διαιρείται σε τρεις υποδιαιρέσεις: Κακόμπα Καμουκούζι ΝιαμιτάνγκαΑυτές με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε 6 υποδιαιρέσεις: Κακόμπα Καμουκούζι Λούττι Νιαμιτάνγκα Νιαμιτιομπόρα Ρουχάρο Το όνομα Μπαράρα παράγεται από την λέξη μπουράρα'α (mburara'a), ένα είδος χόρτου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mbarara στο Wikimedia Commons
Ντάρελ Λιούις

Ο Ντάρελ Κιθ Λιούις είναι Αμερικανός και με ισλανδική υπηκοότητα επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιξε για τελευταία φορά για την Ακρ Ακουρίρι στο Ισλανδικό Πρωτάθλημα (Úrvalsdeild karla) . Ονομάστηκε Ξένος παίκτης της χρονιάς στο πρωτάθλημα (Úrvalsdeild) το 2004 και επιλέχθηκε στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος το 2015. Ο Λιούις έχει φτάσει στους τελικούς του πρωταθλήματος (Úrvalsdeild) δύο φορές, το 2003 με την Γκρίνταβικ και το 2015 με την Τίνταστολ .

 Ο Λιούις έπαιξε στο Πανεπιστήμιο του Λίνκολν από το 1996 έως το 1999 και έκλεισε την σταδιοδρομία του εκεί ως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 2.294 πόντους. Εισήχθη στο Αθλητικό Πάνθεον των Λίνκολντ Λάιονς το 2013. Ο Λιούις έγινε ισλανδός πολίτης τον Δεκέμβριο του 2004 και επιλέχθηκε στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ισλανδίας το 2005. Έπαιξε τέσσερα παιχνίδια κατά τη διάρκεια των Αγώνων των Μικρών Χωρών της Ευρώπης του 2005 . Στατιστικά στοιχεία στην Ισλανδία (2002–2005) στο kki.is Στατιστικά στοιχεία στην Ισλανδία (2012-σήμερα) στο kki.is Στατιστικά στην Ιταλία στο legaduebasket.it Ο Ντάρελ Λιούις στο realgm.com
Άγιος Μάμας Ρεθύμνης

Ο Άγιος Μάμας είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένος σε απόσταση 37 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου και έχει πληθυσμό 213 κατοίκων.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 460 μέτρων στο δρόμο που οδηγεί από το Πέραμα προς τα Ανώγεια και οι κάτοικοί του ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Εκκλησιαστικά το χωριό υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Ο σύγχρονος ενοριακός ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Μάμαντα, κτίστηκε το 1998. Επίσης στο χωριό σώζεται και το βυζαντινό παρεκκλήσι του Αγίου Μάμα, με τοιχογραφίες στο εσωτερικό του, και τα παρεκκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη και είναι τοιχογραφημένος. Οι τοιχογραφίες του χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη χρωματική παλέτα τους. Ανάμεσα στις τοιχογραφίες που σώζονται είναι αυτή της Υπαπαντής. Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τον 13ο αιώνα. Σύμφωνα με την αναφορά του Βενετού Φραντσέσκο Μπασιλικάτα (Francesco Basilicata) κατά το 1630 ο Άγιος Μάμας υπαγόταν διοικητικά στο Καστέλι Μυλοποτάμου, ενώ μερικές δεκαετίες αργότερα, οθωμανική απογραφή του 1669 καταγράφει στον οικισμό 61 φορολογούμενα άτομα. Το 1881 συμπεριλαμβανόταν εντός των ορίων του δήμου Αυδανιτών της επαρχίας Μυλοποτάμου, είχε 215 κατοίκους και ήταν αμιγώς χριστιανικό χωριό. Το 1894 ο αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού Νικόστρατος Καλομενόπουλος, στο βιβλίο του «Κρητικά» ανέφερε πως στον Άγιο Μάμα κατοικούσαν 48 ελληνικές οικογένειες, ενώ η απογραφή του 1900 που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία δίνει για τον οικισμό τον αριθμό των 295 κατοίκων. Το 1913, έτος κατά το οποίο η Κρήτη ενσωματώθηκε στην Ελλάδα, η πρώτη ελληνική απογραφή κατέγραψε στον Άγιο Μάμα 313 κατοίκους (157 άνδρες και 156 γυναίκες). Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους, μέχρι το 1997 αποτελούσε έδρα κοινότητας της επαρχίας Μυλοποτάμου. Μετά τις διοικητικές αλλαγές του σχεδίου Καποδίστρια αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Γεροποτάμου. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Μυλοποτάμου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αβδελλάς, Αργουλιό και Καστρί να αποτελούν την κοινότητα Αγίου Μάμαντος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 213 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Αγίου Μάμαντος Μιχαήλ Σταματελάτος,Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, Α΄ τόμος, 2012. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Larousse - Britannica, τόμος 1ος.
Μάχη

Ως μάχη ορίζεται στο British and World English in Oxford dictionary: η παρατεταμένη σύγκρουση ανάμεσα σε μεγάλες οργανωμένες ένοπλες δυνάμεις μια μακρά και δύσκολη σύγκρουση ή αγώνας ενάντια σε κάτι.Γενικά η μάχη σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό της είναι συστατικό στην ιεραρχία της σύγκρουσης κατά τον πόλεμο μεταξύ δύο ή περισσότερων ενόπλων δυνάμεων ή αντιμαχομένων. Ο πόλεμος συνίστάται ενίοτε από πολλές μάχες. Οι μάχες ορίζονται με σαφήνεια ανάλογα τη διάρκεια, την περιοχή και τις αντίπαλες δυνάμεις. Οι πόλεμοι και πολεμικές εκστρατείες ακολουθούν δεδομένη στρατηγική, ενώ οι μάχες συμβαίνουν σε ένα επίπεδο σχεδιασμού και εκτέλεσης σύμφωνα με μία διαδικασία γνωστή ως επιχειρησιακή κινητικότητα. Ο Γερμανός θεωρητικός του πολέμου Καρλ φον Κλάουζεβιτς αναφέρει ότι "η χρήση των μαχών για την επίτευξη του σκοπού του πολέμου" είναι η ουσία της στρατηγικής.

 Σύμφωνα με τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη η λέξη μάχη είχε θετική χροιά κατά την ομηρική εποχή στην οποία ανάγεται από την ετυμολογία της, αλλά είναι αβέβαιη η προέλευση του ρήματος μάχομαι, από το οποίο προέρχεται η μάχη, καθώς άλλοι τη συνδέουν με τη λέξη μάχαιρα και άλλοι με τη λέξη μήχ-αρ, μηχ-ανή. Από το λατινικό ρήμα battuere «χτυπώ, πλήττω» φαίνεται ότι προήλθε η γαλλική λέξη battaille και η αγγλική battle. von Clausewitz, Carl. Hahlweg, Werner, επιμ. Bemerkungen über die reine und angewandte Strategie des Herrn von Bülow oder Kritik der darin enthaltenen Ansichten (στα German). Verstreute kleine Schriften. (Osnabrück: Biblio Verlag, 1979), 77. Dupuy, Trevor Nevitt (1992). Understanding war: History and Theory of combat. London: Leo Cooper. ISBN 0-85052-293-5. Glantz, David M.· Vuono, Carl E. (1991). Soviet military operational art: In pursuit of deep battle. Taylor & Francis. ISBN 0-7146-4077-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Battles στο Wikimedia Commons
Παναγιώτης Σγουρίδης

Ο Παναγιώτης Σγουρίδης (γεν. Ξάνθη, 9 Νοεμβρίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων καθώς επίσης και δύο φορές υφυπουργός στις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Σήμερα είναι Αντιπρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

 Ο Παναγιώτης Σγουρίδης γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1950 στην Ξάνθη με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με ειδικότητα Αγρονόμου Τοπογράφου Μηχανικού. Ο Παναγιώτης Σγουρίδης όταν τελείωσε το στρατιωτικό του εντάχθηκε στη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Στις δημοτικές εκλογές του 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ξάνθης, θέση στην οποία επανεξελέγη το 1986. Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Ξάνθης, θέση στην οποία επανεξελέγη για έξι συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις (1990, 1993, 1996, 2000, 2004, 2007). Κατά την κοινοβουλευτική του θητεία υπηρέτησε ως Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων (1993-1996) και ως Β΄ Αντιπρόεδρος (1996-2004). Το 2014 εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες και συμμετείχε στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος για τις ευρωεκλογές του 2014. Συμμετείχε επίσης στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 με τους Ανεξάρτητους Έλληνες αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής.Τον Ιανουάριο του 2015, στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. διορίσθηκε Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την παραίτηση της κυβέρνησης τον Αύγουστο του 2015. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τοποθετήθηκε Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων στην δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα, μετά την παραίτηση του Δημήτρη Καμμένου. Στις 24 Φεβρουαρίου 2016 λόγω διαφωνίας του με τον Πρωθυπουργό υπέβαλλε την παραίτησή του και τον αντικατέστησε η Μαρίνα Χρυσοβελώνη.Στις 11 Νοεμβρίου, ανέλαβε Αντιπρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, ύστερα από πρόταση του Πάνου Καμμένου κατά το 3ο Συνέδριο του κόμματος. Ο Παναγιώτης Σγουρίδης έχει διατελέσει πρόεδρος του Τμήματος Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος για 5 χρόνια. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου "Ασπίδα" Ξάνθης. Το 1985-1988 τοποθετήθηκε πρόεδρος του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης. Αρθρογραφεί σε διάφορες εφημερίδες τοπικές και αθηναϊκές και ασχολείται με την φροντίδα των αμπελιών του και την παραγωγή και διάθεση του τοπικού οίνου Αβδήρων του κτήματος Σγουρίδη. Θράκης Προβληματισμοί στο κατώφλι του 21ου αιώνα, (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2002) Πολιτικό Δεκάπρακτο, ιστορίες από την καθημερινή ζωή, (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007) Επίσημη ιστοσελίδα
Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση (αραβικά: الجبهة الشعبية للتحرير والتغيير) είναι ένας συνασπισμός πολιτικών κομμάτων της Συρίας και αποτελούσε την επίσημη πολιτική αντιπολίτευση στο πλαίσιο του Λαϊκού Συμβουλίου της Συρίας, του κοινοβουλίου του κράτους.

 Το μέτωπο δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2011. Ο ηγέτης του συνασπισμού Καντρί Τζαμίλ δήλωσε ότι υπήρξαν πολλές παραβιάσεις υπέρ του αντιπάλου τους, του Εθνικού Προοδευτικού Μετώπου, στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012. Το Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση συγκέντρωσε το Κόμμα Λαϊκής Θέλησης του Τζάμιλ, το Συριακό Κοινωνικό Εθνικιστικό Κόμμα του Αλί Χαϊντάρ και άλλους. Επέκτινε το κυβερνών κόμμα μερικές φορές, ιδιαίτερα μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, όταν ο Καντρί Τζαμίλ αμφισβήτησε τη διαφάνεια της ψηφοφορίας και αποφάσισε να εγκαταλείψει τη θέση του ανάλογα με την απάντηση της κυβέρνησης και ένα μέλος του ΣΚΕΚ διαμαρτυρήθηκε για την κυριαρχία του κόμματος Μπάαθ στο κοινοβούλιο.Ο αρχηγός του Συριακού Κοινωνικού Εθνικιστικού Κόμματος, Αλί Χαϊντάρ, ανακοίνωσε στις 6 Μαΐου 2014 ότι το κόμμα του αποχώρησε από το Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση για μια διαφορά στις θέσεις στις προεδρικές εκλογές του 2014. Το ΣΚΕΚ υποστήριξε την επανεκλογή του Μπασάρ αλ Άσαντ. Στις 10 Αυγούστου 2014, το υπόλοιπο Λαϊκό Μέτωπο υπέγραψε Μνημόνιο Κατανόησης με την Εθνική Επιτροπή Συντονισμού για τη Δημοκρατική Αλλαγή, ζητώντας «μια ολοκληρωμένη αλλαγή βάσης, η οποία σημαίνει τη μετάβαση από το σημερινό αυταρχικό καθεστώς σε ένα δημοκρατικό πλουραλιστικό σύστημα μέσα σε ένα δημοκρατικό πολιτικό κράτος που βασίζεται στην αρχή της ίσης ιθαγένειας σε όλους τους Σύρους ανεξάρτητα από την εθνική, θρησκευτική και σεκταρική τους ταυτότητα».
Γιαλός Αχαΐας

Ο Γιαλός είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κάτω Αλισσού, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Κάτω Αλισσού. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Αλισσός / Alissos" ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκεται επίσης ο τερματικός σταθμός "Κάτω Αχαΐα / Kato Achaia".

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 19/03/1961, αλλά μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξή του και παλιότερα και ο πληθυσμός του απογραφόταν συμπεριλαμβανόμενος σε αυτόν του Κάτω Αλισσού. Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν Άγιος Νικόλαος, η οποία πιθανότατα προήλθε από το ναό που βρίσκεται στην περιοχή. Μετονομάστηκε σε Γιαλός με το ΦΕΚ 145Α της 13/09/1962. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Γιαλός. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γιαλού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κάτω Αλισσού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/06/2018.