IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
ΦΚ Μεταλίστ Χάρκιβ

Η Μεταλίστ Χάρκιφ (ουκρανικά: ФК Металіст Харків) είναι σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Στα πρωταθλήματα της Σοβιετικής Ένωσης και αργότερα της ανεξάρτητης Ουκρανίας έχει αγωνιστεί με τα εξής ονόματα: KhPZ (1936–1946), Ντζέρζινετς (1947–1956), Αβανγκάρντ (1956–1965), Μεταλίστ (1965–1991) και ΦΚ Μεταλίστ (από το 1992).

 Ιδρύθηκε το 1925 από εργάτες του τοπικού εργοστασίου παραγωγής αρμάτων μάχης (KhPZ). Το 1936 η ποδοσφαιρική ομάδα του εργοστασίου αναρριχήθηκε στο επίσημο σοβιετικό πρωτάθλημα, αφού αναδείχτηκε πρωταθλήτρια του Χαρκόβου. Αγωνίστηκε στην τρίτη κατηγορία του σοβιετικού πρωταθλήματος, προβιβάστηκε στη δεύτερη και κατά περιόδους στην πρώτη κατηγορία. Στο κύπελλο έφτασε δύο φορές στον τελικό (1983, 1988) και την τελευταία φορά το κατέκτησε επικρατώντας της Τορπέντο Μόσχας με 2-1. Ο σύλλογος τερμάτισε με 40 βαθμούς στο πρωτάθλημα του 2000-2001, ισοβαθμώντας με άλλες δύο ομάδες στην 4η θέση, και έχοντας πλεονέκτημα λόγω της μεγαλύτερης συγκομιδής βαθμών στα παιχνίδια εναντίον των ισόβαθμων αντιπάλων. Παρά τα ισχύοντα κριτήρια ισοβαθμίας, η Μεταλούργκ Ζαπορίζια διαμαρτυρήθηκε και της επιδικάστηκε η πολυπόθητη 4η θέση (που οδηγούσε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ), επειδή ξεχωριστά στα επιμέρους παιχνίδια με Μεταλίστ και ΦΚ Ντνίπρο είχε καλύτερα αποτελέσματα. Την επόμενη σεζόν η ομάδα υποβιβάστηκε, αλλά επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία άμεσα, παρά και τα προβλήματα οικονομικής φύσης που την ταλάνιζαν. Μάλιστα, την ποδοσφαιρική ομάδα ανέλαβε ο Ολεξάνταρ Γιαροσλάφσκι, συνιδιοκτήτης της τράπεζας UkrSibbank, ώστε η Μεταλίστ οικονομικά ανέπνευσε. Τη σεζόν 2006-07 τερμάτισε στην 3η θέση, εξασφαλίζοντας «εισιτήριο» για ευρωπαϊκή διοργάνωση, κάτι που επανέλαβε τις σεζόν 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12. Συμμετείχε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στο νέο Γιουρόπα Λιγκ, αντιμετωπίζοντας ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, η Γαλατασαράι, η Έβερτον, η Μπενφίκα και η ΟΚ Σαμπντόρια. Το 2011-12 συμμετείχε στο Γιουρόπα Λιγκ, φτάνοντας στους "8" της διοργάνωσης, όπου αποκλείστηκε από τη Σπόρτινγκ Λισσαβώνας. Μάλιστα, απέκλεισε τον πρωταθλητή Ελλάδας Ολυμπιακό, παρά την ήττα της [0-1] στον πρώτο αγώνα στο Χάρκοβο. Και αυτό γιατί νίκησε στον Πειραιά με σκορ 1-2 και πήρε αυτή την προκριση στους "8". Το 2012-13 βρέθηκε πάλι στο Γιουρόπα Λιγκ, συμμετέχοντας στον 11ο όμιλο, με Μπάγερ Λεβερκούζεν, Ρόζενμποργκ και Ραπίντ Βιέννης, όπου και κατάφερε να πάρει την πρόκριση στους "32" της διοργάνωσης, τερματίζοντας 1η στον όμιλό της με 13 βαθμούς. Στις 19 Ιουλίου, στην κλήρωση για τον Γ' προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ, κληρώθηκε με τον ΠΑΟΚ. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-04-23 στο Wayback Machine.
Άγιοι Αγαθόπους και Θεόδουλος οι Θεσσαλονικείς

Οι Άγιοι Αγαθόπους και Θεόδουλος είναι μάρτυρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τη Θεσσαλονίκη που μαρτύρησαν τον 3ο αι μ.Χ. στο δυτικό μέρος του ρωμαϊκού λιμανιού της πόλης, στη σημερινή ευρύτερη περιοχή που καλύπτουν οι περιοχές Ξηροκρήνη, Παλαιός Σταθμός και Μπεχτσινάρι. Η μνήμη τους εορτάζεται στις 4 Απριλίου.

 Δυτικά του ρωμαϊκού λιμένα του Μεγάλου Κωνσταντίνου έλαβε χώρα το μαρτύριο δια πνιγμού στη θάλασσα των Θεσσαλονικέων Θεοδούλου του αναγνώστου και Αγαθόποδος του διακόνου, επί Καίσαρα Μαξιμιανού Γαλερίου (285-305 μ.Χ.) και ηγεμόνα της πόλης Φαυστίνου. Τα σώματά τους ρίχθηκαν στη θάλασσα, έξω από το δυτικό τείχος της πόλεως. Κατά το συναξάριό τους, τα δεσμά των μαρτύρων λύθηκαν και τα κύματα έφεραν τα σκηνώματα των δύο αγίων στην ακτή. Εκεί στη δυτική ακτή, δηλαδή τη σημερινή περιοχή που καλύπτεται από τις συνοικίες Ξηροκρήνη, Παλαιός Σταθμός και Μπεχτσινάρι, ετάφησαν από ευλαβείς χριστιανούς με τιμή. Το μαρτύριο που διατηρείται στις μέρες μας στο υπόγειο οικοδομής στην οδό Καλλιθέας 25 (περιοχή Ξηροκρήνης-Επταλόφου), έξω από το βορειοδυτικό τείχος της Θεσσαλονίκης, σχετίζεται πιθανότατα με τους αγίους Θεόδουλο και Αγαθόποδα. Αυτός πιθανώς είναι ο ναός των αγίων που κτίσθηκε προς τιμήν τους και είναι γνωστός από ιστορικές πηγές.
Toy Story (σειρά ταινιών)

Το Toy Story είναι σειρά ταινιών αμερικάνικης παραγωγής. Η παραγωγή έγινε από την Pixar και την διανομή της ανέλαβε η Walt Disney Pictures. Αποτελείται από πέντε ταινίες (Toy Story, Toy Story 2, Toy Story 3, Toy Story 4, Lightyear). Η πρώτη ταινία της σειράς κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1995 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και στις 5 Απριλίου 1996 στην Ελλάδα. Οι πρώτες δύο ταινίες σκηνοθετήθηκαν από τον Τζον Λάσιτερ, η τρίτη από τον Λι Άνκριτς και η τέταρτη από τον Πιτ Ντόκτερ, γνωστός για την σκηνοθεσία της ταινίας Τα Μυαλά που Κουβαλάς. Επίσης, έχουν εκδοθεί ηλεκτρονικά παιχνίδια με βάση τη σειρά, τα οποία έχουν εμπορική επιτυχία.

 Toy Story (1995) Toy Story 2 (1999) Μπαζ Λαϊτγίαρ Αστρικής Διοίκησης: Η Περιπέτεια Αρχίζει (2000) Toy Story 3 (2010) Toy Story 4 (2019) Lightyear (2018) Toy Story Treats (1996) Μπαζ Λαϊτγίαρ Αστρικής Διοίκησης (2000-2001) Ο Φόρκι Ρωτάει (2019-2020) Toy Story of Terror! (2013) Toy Story That Time Forgot (2014) Toy Story Toons (2011-2012) Οι Περιπέτειες της Μπο Πιπ (2020) Pixar Popcorn (2021) Ο σερίφης Γούντι Πράιντ είναι παιχνίδι που έχει τη μορφή καουμπόι. Ο Γούντι δημιουργήθηκε από τους σκηνοθέτες και σεναριογράφους Τζον Λάσιτερ, Άντριου Στάντον, Πιτ Ντόκτερ και Τζο Ρανφτ και πήρε τη φωνή του Τομ Χανκς. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είναι βασισμένα στον πρώην animator της Disney, Τόουν Θάιν. Πήρε το όνομά του από τον Γούντι Στρόουντ, έναν ηθοποιό που ήταν γνωστός για πολλούς ρόλους σε ταινίες γουέστερν. Στις ταινίες, ο Γούντι είναι το αγαπημένο παιχνίδι του πρωταγωνιστή -Άντι Ντέιβις - και ο αρχηγός των παιχνιδιών του Άντι.
Όρος Τιανζί

Το όρος Τιανζί (κινεζικά: 天子山) βρίσκεται στην περιοχή Ζανγκτζιάτζιέ (张家界, πινγίν: Zhāngjiājiè) στην επαρχία Χουνάν της Κίνας, κοντά στην κοιλάδα Σουοξί (索溪峪). Αποτελεί μέρος του Εθνικού Δασικού Πάρκου της Ζανγκτζιατζιέ, και έτσι αναφέρεται συχνά και ως όρη Τιανζί λόγω της κοινής παρουσίας πολλών κατακόρυφων στηλών από ασβεστόλιθο και της ιδιαίτερης θέας που αυτές προσφέρουν.

 Έχει πάρει την ονομασία του από έναν αγρότη με το όνομα Ξιάνγκ Ντακούν της εθνοτικής ομάδας των Τουτζιαζού (土家族, πινγίν: Tǔjiāzú), ο οποίος ήταν ο ηγέτης μιας επιτυχούς επανάστασης των χωρικών της περιοχής και αποκαλούσε τον εαυτό του ως Τιανζί, το οποίο σημαίνει γιός του Ουρανού, και αποτελεί παραδοσιακό χαρακτηρισμό των κινέζων αυτοκρατόρων.Καλύπτει μια περιοχή 67 τετραγωνικών χιλιομέτρων, και η υψηλότερη κορυφή του είναι στα 1.2 χιλιόμετρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η μετακίνηση στην περιοχή γίνεται με τελεφερίκ. Στην ανατολική είσοδο του βρίσκεται βουδιστικός ναός που χρονολογείται από τη δυναστεία των Τανγκ (7ος - 10ος αιώνας), και ολόκληρη η περιοχή αποτελεί μέρος του Εθνικού Δασικού Πάρκου της Ζανγκτζιατζιέ με πολλά είδη ζώων και φυτών, με τις κατακόρυφες ασβεστολιθικές στήλες να αποτελούν χαρακτηριστικό της ευρύτερης περιοχής. Γραφική περιοχή της Γουλινγκγιουάν Εθνικό Δασικό Πάρκο της Ζανγκτζιατζιέ (Κινέζικα) τηλεοπτικό αφιέρωμα στα αξιοθέατα του όρους - youtube.com
Δήμος Συμπολιτείας

Ο Δήμος Συμπολιτείας ήταν δήμος του Νομού Αχαΐας, ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε ως δημοτική ενότητα στο Δήμο Αιγιαλείας. Ο δήμος αποτελούταν από 17 δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 6.765 κατοίκους. Η έκταση του ήταν 85,5 τ.χλμ. Έδρα του δήμου ήταν η Ροδοδάφνη.

 Εκτεινόταν στα βόρεια του νομού ανάμεσα στους δήμους Αιγίου και Ερινεού, δυτικά και ανατολικά αντίστοιχα των παραπάνω, ενώ στα νότια συνόρευε με την Κοινότητα Λεοντίου. Το παράκτιο τμήμα του βρέχοταν από τα νερά του Κορινθιακού κόλπου. Η ενδοχώρα του ήταν ορεινή και ημιορεινή, ευρισκόμενη στο ανατολικό τμήμα του Παναχαϊκού όρους. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Ροδοδάφνης -- η Ροδοδάφνη [ 2.488 ] Δ.δ. Αγίου Κωνσταντίνου -- ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 427 ] Δ.δ. Άλσους -- το Άλσος [ 161 ] Δ.δ. Βερίνου [ 159 ] το Βερίνον [ 130 ] η Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Αχαΐας [ 29 ] Δ.δ. Γκραίκα -- ο Γκραίκας [ 87 ] Δ.δ. Γρηγόρη [ 166 ] ο Γρηγόρης [ 135 ] η Επταπίττα [ 31 ] Δ.δ. Δημητροπούλου -- το Δημητρόπουλον [ 296 ] Δ.δ. Δουκαναίικων [ 63 ] τα Δουκαναίικα [ 53 ] τα Άνω Δουκαναίικα [ 10 ] Δ.δ. Κρήνης Αιγιαλείας [ 380 ] η Κρήνη [ 342 ] το Μικρόνι [ 38 ] Δ.δ. Λάκκας -- η Λάκκα [ 233 ] Δ.δ. Λόγγου -- ο Λόγγος [ 623 ] Δ.δ. Μάγειρα -- ο Μάγειρας [ 81 ] Δ.δ. Μυρόβρυσης -- η Μυρόβρυση [ 213 ] Δ.δ. Νεραντζιών -- αι Νεραντζιαί [ 281 ] Δ.δ. Σελιανίτικων -- τα Σελιανίτικα [ 1.015 ] Δ.δ. Τούμπας [ 92 ] η Τούμπα [ 72 ] το Μερτίδιον [ 20 ] Γνωστές παραλίες του Δήμου είναι η Άκολη (Άβυθος), ο Λόγγος, τα Σελιανίτικα καθώς και η παραλία Καρούζου, αποτελώντας τουριστικό πόλο έλξης. Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Συμπολιτείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/11/2017. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Δήμος Συμπολιτείας. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016.
Άγιος Γεώργιος Λουτροπόλεως Θερμής Λέσβου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Λουτροπόλεως Θερμής, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στην ανατολική Λέσβο, στο στενό Μυτιλήνης που βλέπει στο νησάκι Θερμή και στις απέναντι τουρκικές ακτές. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Θερμής-Μήθυμνας, βόρεια της Μόριας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Ο Άγιος Γεώργιος αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Λουτροπόλεως Θερμής του δήμου Λουτροπόλεως Θερμής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτροπόλεως Θερμής και προσαρτήθηκε στο δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυτιλήνης. Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στη βόρεια είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010*eetaa.gr
Πρόεδρος της Αμπχαζίας

Η θέση του προέδρου της Αμπχαζίας συστάθηκε το 1994. Πριν τη δημιουργία της θέσης του προέδρου, το αξίωμα του αρχηγού κράτους ήταν γνωστή ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου μεταξύ του 1992 και της δημιουργίας του συντάγματος του 1994. Πριν τη θέση του Προέδρου του Κοινοβουλίου, το ανώτατο αξίωμα στην Αμπχαζία ήταν ο πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ. Η θέση θα διαρκούσε από τη διακήρυξη της κυριαρχίας από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γεωργίας στις 25 Αυγούστου 1990 έως την οριστική διακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 23 Ιουλίου 1992.

 Στη διάρκεια της προεδρίας του Αλεξάντερ Ανκβάμπ, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να καταργήσει από τον προεδρικό όρκο της φράση: Πρότυπο:Blockquote Σε συνεδρίαση που έλαβε χώρα στις 16 Ιουλίου 2014, έπειτα από την Επανάσταση της Αμπχαζίας, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να επαναφέρει εκείνη τη φράση. Σύμφωνα με την αντιπρόεδρο Έμα Γκαμιζόνια, η απόφαση να απαλειφθεί η φράση λήφθηκε επειδή θεωρήθηκε κατάρα έπειτα από τον πρόωρο θάνατο των δυο πρώτων προέδρων, Βλαντισλάβ Αρτζίνμπα και Σεργκέι Μπάγκαπς. Ο βουλευτής Νταούρ Άρσμπα ισχυρίστηκε ότι η απόφαση είχε ληφθεί παράνομα, χωρίς την απαιτούμενη ποσόστωση.Στις 18 Αυγούστου η Λαϊκή Συνέλευση της Αμπχαζίας επιπρόσθετα υιοθέτησε ένα νομοσχέδιο που συντάχθηκε από τον Σαΐντ Χαράζια και το οποίο πρότεινε ο ίδιος στη διάρκεια συνεδρίασης στις 16 Ιουλίου, με την προσθήκη της επίκλησης Иа Анцәа Ду, суҳәоит Сыԥсадгьыли сыуаажәлари рымаҵ аураҿы амчи алшареи суҭарц! — Παντοδύναμε Θεέ, δώσε μου δύναμη να υπηρετήσω τη χώρα και το λαό! Πρωθυπουργός της Αμπχαζίας President of the Republic of Abkhazia – Official site (αγγλική έκδοση)
Σιου

Ως Σιου (Sioux) αναφέρονται ομάδες ιθαγενών (Ινδιάνων) της βόρειας Αμερικής που μιλούν την ομώνυμη διάλεκτο. Οι Σιου διακρίνονται σε τρεις κύριες ομάδες τους: Ντακότα (φυλή Ινδιάνων ΗΠΑ) (Dakota) ή Σαντέ (Santee) Λακότα ή Τεντον -Βα.Οι όροι "ντακότα", και "λακότα" σημαίνουν "φίλοι" στη διάλεκτο των δυο ομάδων. Οι Σιου παραδοσιακά επιδίδονταν στο κυνήγι του βουβάλου και κατασκεύαζαν τις χαρακτηριστικές κωνικές σκηνές από δέρματα ζώων τίπι. Τον χειμώνα ζούσαν σε μικρές ομάδες. Το καλοκαίρι ήταν η περίοδος που οι ομάδες συγκεντρώνονταν με αφορμή το χορό του ήλιου και οργάνωναν πολεμικές επιδρομές εναντίον γειτονικών φυλών. Ήταν άριστοι ιππείς, φημισμένοι επειδή χρησιμοποιούσαν τόξα και πιστόλια με ακρίβεια ενώ κάλπαζαν. Τα άλογα θεωρούνταν μεγάλης αξίας και για αυτό κάποιοι πολεμιστές κατείχαν εκατοντάδες. Δεν χρησιμοποιούνταν μόνο στον πόλεμο αλλά και ως μέσα ανταλλαγής.

 Οι Αμερικανοί άποικοι άρχισαν να καταλαμβάνουν με ιδιαίτερα εντατικό τρόπο τη γη των Σιου από τη δεκαετία του 1840. Οι Σιου επιχείρησαν να διαπραγματευτούν και αφού οι διαπραγματεύσεις δεν έφεραν αποτελέσματα, κήρυξαν τον ξεσηκωμό εναντίον των αποικιοκρατών. Μεταξύ 1862-1890 καταγράφονται η εξέγερση των Σαντέ το 1862, ο πόλεμος που διεξήγαγε ο αρχηγός Μαχπίγια-λούτα (Κόκκινο Σύννεφο) μεταξύ 1865-67 που ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες να υπογράψουν τη συνθήκη του οχυρού Λάραμι (1868), και τέλος η μεγάλη εξέγερση που διηύθυναν οι αρχηγοί Τατάνκα Γιοτάνκα (Καθιστός Ταύρος) και Τασούνκα-Ουίτκο (Τρελό Άλογο), που τερματίστηκε με αιματηρό τρόπο το 1890 με τη Σφαγή του Πληγωμένου Γονάτου (Wounded Knee Massacre). Οι Σιου μετακινήθηκαν από τα βόρεια προς τον νότο στην περιοχή της Βόρειας και Νότιας Ντακότα, όπου κατοικούν και σήμερα εκτρέφοντας βούβαλους. Κατοικούν επίσης στις περιοχές της Μινεσότα και Νεμπράσκα στις Η.Π.Α. και στις περιοχές Αλμπέρτα, Σασκάτσουαν και Μανιτόμπα στον Καναδά. Σήμερα αριθμούν πάνω από 150.000 άτομα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sioux στο Wikimedia Commons
Τιμούρ Μιροσνιτσένκο

Ο Τιμούρ Βαλερίοβιτς Μιροσνιτσένκο (Ουκρανικά: Тімур Валерійович Мірошниченko) (γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1986) είναι Ουκρανός τηλεοπτικός παρουσιαστής. Ήταν ο παρουσιαστής της Junior Eurovision 2009 μαζί με την Άνι Λόρακ και το 2013 με τη Ζλάτα Όγκνιεβιτς. Ο Τιμούρ παρουσίασε επίσης τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017.

 Ο Μιροσνιτσένκο γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1986 στο Κίεβο. Στα χρόνια του σπουδαστή ήταν μέλος της ομάδας φοιτητών του KVN.Η καριέρα του στην τηλεόραση ξεκίνησε το 2005, όταν έγινε σχολιαστής της Junior Eurovision 2005 - η πρώτη Junior Eurovision που μεταδίδει στην Ουκρανία. Στη συνέχεια, το 2007 έγινε σχολιαστής του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision [3], αντικαθιστώντας τον Παύλο Σύλκο. Διοργανώνει σχόλια όλων των διαγωνισμών της Eurovision στην UA: PBC μέχρι σήμερα, ακόμη και το 2015 στη Βιέννη όταν η Ουκρανία δε συμμετείχε. Επίσης φιλοξενεί το τηλεοπτικό πρόγραμμα "Як це;" ("Πώς είναι;") σε αυτό το κανάλι.Ο Τιμούρ παρουσίασε επίσης την Junior Eurovision 2013 με τη Ζλάτα Όγκνιεβιτς. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φιλοξένησε το διαγωνισμό Junior. Στις 26 Φεβρουαρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Τιμούρ θα παρουσιάσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017 στο Κίεβο ενεργώντας ως παρουσιαστής του green room, μαζί με τον Ολεκσάντρ Σκίσκο και τον Βολοντιμίρ Όσταπτσουκ που θα ήταν οι κύριοι παρουσιαστές. Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision παρουσιάστηκε από ένα αρσενικό τρίο, και για δεύτερη φορά, μετά την έκδοση του 1956 με σόλο αρσενικό παρουσιαστή, ο διαγωνισμός δεν περιείχε γυναικεία παρουσίαση. Κατάλογος παρουσιαστών της Eurovision Συμμετοχή της Ουκρανίας στη Eurovision Τιμούρ Μιροσνιτσένκο στην IMDb
Νεβένα Μπόζοβιτς

Η Νεβένα Μπόζοβιτς (σερβικά: Невена Божовић, 15 Ιουνίου 1994) είναι Σέρβα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2013 στο Μάλμε της Σουηδίας με το τραγούδι Ljubav je svuda, μαζί με τη Μίρνα Ραντούλοβιτς και τη Σάρα Γιοβάνοβιτς. Είναι η πρώτη καλλιτέχνις που συμμετείχε ως βασική τραγουδίστρια και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Επέστρεψε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2019 ως σόλο καλλιτέχνιδα με το τραγούδι "Kruna", το οποίο προκρίθηκε στον τελικό όπου κατέλαβε την 18η θέση με 89 βαθμούς.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μιτρόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου, όπου και τελείωσε το σχολείο. Η Μπόζοβιτς σπούδασε μουσική στο Τμήμα Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Το 2007 η Νεβένα συμμετείχε στο σόου Izbor za dečju pesmu Evrovizije, τον εθνικό τελικό της Σερβίας για τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι "Piši mi" (ελληνικά : Γράψε μου). Τη βραδιά του τελικού, κέρδισε την πρώτη θέση και πήγε στο Ρόττερνταμ της Ολλανδίας για να εκπροσωπήσει τη Σερβία. Στις 8 Δεκεμβρίου κατέκτησε την τρίτη θέση με 120 βαθμούς και έγινε το καλύτερο αποτέλεσμα της Σερβίας στον διαγωνισμό. Το 2009, μετά από ένα μικρό διάλειμμα από τη μουσική, αποφάσισε να επιστρέψει και συμμετείχε στο σόου Sunčane skale με το τραγούδι "Ti" (ελληνικά: Εσύ). Το 2012 η Νεβένα συμμετείχε στη σέρβικη εκδοχή του The Voice. Μετά από τρεις μήνες live shows, battles και challenges, η Νεβένα προκρίθηκε για τον τελικό όπου κατέκτησε τη δεύτερη θέση μετά τη Μίρνα Ραντούλοβιτς. Το 2013, μαζί με τη Μίρνα και τη Σάρα, έχοντας και οι τρεις συμμετάσχει στο Prvi Glas, συμμετείχαν στο Beosong 2013 με το τραγούδι "Ljubav je Svuda" (ελληνικά : Η αγάπη είναι παντού). Το συγκρότημα κέρδισε την πρώτη θέση στο σόου με πάνω από 25,000 ψήφους και πήγε να εκπροσωπήσει τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Μάλμε. Εκεί συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό και κατέλαβαν την εντέκατη θέση, χάνοντας τον τελικό για έξι πόντους. Την ίδια χρονιά, τον Ιούλιο, παρουσίασε το νέο της single, που ονομαζόταν "Pogledaj me" (ελληνικά : Κοίταξέ Με). Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2005 στη Βιέννη, ήταν μια από τους πέντε κριτές για τη Σερβία. Το σινγκλ της 'Jasno mi je' (Μου είναι Σαφές ) βραβεύτηκε στην απονομή των μουσικών βραβείων του 2019. Έλαβε μέρος στον διαγωνισμό Beovizija 2019 με το τραγούδι, "Kruna" και αναδείχθηκε νικήτρια, κερδίζοντας την εκπροσώπηση της χώρας της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2019. 2013 — "Ljubav je svuda" (as a part of Moje 3) 2013 — "Pogledaj me" 2013 — "Znam da noćas gubim te" 2014 — "Bal" 2015 — "Trebam tebe" 2016 — "Čujem da dolaziš u grad" 2016 — "Siesta" 2017 — "Jasno mi je" 2017 — "Dangerous drug" 2018 - "What I'm Looking For" 2019 - "Kruna"
Σουανγκχέ

Το Σουανγκχέ ή Κοσιογκιούζ (Ουιγουρικά: Қошөгүз) είναι πόλη κομητειακού επιπέδου στην Αυτόνομη Περιοχή Σιντζιάνγκ Ουιγούρ, στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα ανατολικά της Πόλης Μπολέ και 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αλασανκόου και των συνόρων με το Καζακστάν. Το Σουανγκχέ έχει έκταση 742.18 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 53.800 κατοίκων.

 Το όνομα Σουανγκχέ σημαίνει "δύο ποτάμια", και αναφέρεται στον ποταμό Μπορτάλα και τον Ποταμό Τζινγκ (精河). Το όνομα προέρχεται από την διοικητική διαίρεση Σουανγκχέ Ντουντουφού (双河都督府) της Δυναστείας των Τανγκ, η οποία ιδρύθηκε στην περιοχή το 658 μ.Χ. Παλιότερα, η πόλη είχε κατοικημένες και καλλιεργούμενες εκτάσεις του Σώματος Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ (ΣΠΚΣ). Τον ιανουάριο του 2014, το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ενέκρινε τη δημιουργία της Πόλης του Σουανγκχέ, και η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Το Σουανγκχέ είναι η έβδομη πόλη στο Σιντζιάνγκ η οποία μετατράπηκε σε γη του ΣΠΚΣ, μετά το Σιχεζί, το Αράλ, το Τουμσούκ, το Γουτζιατσού, το Μπεϊτούν και το Τιεμενγκουάν. Όπως και οι άλλες πόλεις του ΣΠΚΣ, διαχειρίζεται απευθείας από την Αυτόνομη Περιοχή του Σιντζιάνγκ, χωρίς την μεσολάβηση της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης.
Επίθεση στη Λίμνη Νάρατς

Η Επίθεση στη Λίμνη Νάρατς είναι πολεμικό επεισόδιο του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου μεταξύ Ρωσικών και Γερμανικών δυνάμεων. Ξεκίνησε τον Μάρτιο και ολοκληρώθηκε στις 14 Απριλίου 1916. Παρά το δεκαπλάσιο αριθμητικό πλεονέκτημα των Ρώσων, η μάχη έληξε με νίκη των Γερμανών και μεγάλες απώλειες για τον ρωσικό στρατό.

 Σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας του Σαντίϋ (Δεκέμβριος 1915), η Ρωσία, η Γαλλία, η Βρετανία και η Ιταλία δεσμεύτηκαν να προχωρήσουν σε ταυτόχρονες επιθέσεις κατά των Κεντρικών Δυνάμεων το καλοκαίρι του 1916. Η Ρωσία ένιωσε την ανάγκη να δανείσει σώματα για να πολεμήσουν στη Γαλλία και στη Θεσσαλονίκη (παρά την απροθυμία της) και να επιτεθεί στο Ανατολικό Μέτωπο, ελπίζοντας να λάβει πυρομαχικά από τη Βρετανία και τη Γαλλία.Η Επίθεση στη Λίμνη Νάρατς ξεκίνησε μετά από αίτημα του Γάλλου Στρατηγού Ζοζέφ Ζοφρ, ο οποίος ήλπιζε πως οι Γερμανοί θα μετέφεραν περισσότερες δυνάμεις στο Ανατολικό Μέτωπο πριν την επίθεση τους στο Βερντέν. Ο Νικόλαος Β' δέχτηκε και επέλεξε τη Λίμνη Νάρατς γύρω από το Βίλνο της Λευκορωσίας, επειδή σ' αυτό το σημείο οι Ρώσοι είχαν συγκεντρώσει 480.000 στρατιώτες, ενώ οι Γερμανοί είχαν μονάχα 50.000 στρατιώτες (10η Γερμανική Στρατιά του Στρατηγού Έιτσχορν). Η 2η Ρωσική Στρατιά είχε αρχικά 8 σώματα (κατά τη διάρκεια της επίθεσης έλαβε ακόμα 2 σώματα: το 15ο και το 35ο) και αρκετές μεραρχίες ιππικού, ενώ οι Γερμανοί είχαν στη διάθεση τους 4 μεραρχίες πεζικού (42η, 115η, 31η και 75η) και 2 ταξιαρχίες πεζικού «Landwehr» (9η και 10η) στην πρώτη γραμμή. Επίσης, οι Γερμανοί είχαν αρκετές μεραρχίες πεζικού (80η, 86η και 119η) στη δεύτερη γραμμή. Ο αρχικός κανονιοβολισμός των Ρώσων διήρκησε δύο μέρες, αλλά ήταν ανακριβής, αφήνοντας αλώβητο το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού πυροβολικού. Οι μαζικές επιθέσεις του ρωσικού πεζικού είχαν ως αποτέλεσμα να γίνουν οι Ρώσοι στρατιώτες εύκολος στόχος για τα γερμανικά πολυβόλα. Οι επιτιθέμενοι κατάφεραν να προωθηθούν για μερικά χιλιόμετρα, αλλά δεν προκάλεσαν σοβαρό ρήγμα στις γερμανικές γραμμές, οι οποίες ήταν καλά οργανωμένες και οχυρωμένες, παρά το αριθμητικό πλεονέκτημα των ρωσικών δυνάμεων. Η ρωσική επίθεση εξασθενίστηκε κατά τον Απρίλιο του 1916. Όσα εδάφη είχαν κερδίσει οι Ρώσοι χάθηκαν κατά τη διάρκεια των γερμανικών αντεπιθέσεων. Μια δευτερεύουσα ρωσική επίθεση κοντά στη Ρίγα στις 21 Μαρτίου έληξε και αυτή με αποτυχία. Ολόκληρη η επιχείρηση ήταν μια απόλυτη αποτυχία και προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στο ηθικό των Ρώσων, χωρίς να παρέχουν οποιαδήποτε βοήθεια στη Γαλλία. Η μάχη έγινε ένα λαμπρό παράδειγμα της χρήσης μιας ρωσικής πολεμικής μεθόδου, γνωστή ως «Ανθρώπινο Κύμα». Μεγάλες μάζες ανθρώπων επιτίθενται ξανά και ξανά στην ίδια θέση του εχθρικού μετώπου. Η επίθεση έληξε λόγω της ολοσχερούς καταστροφής των επιτιθέμενων. John Keegan: Der erste Weltkrieg. Eine europäische Tragödie. Rowohlt-Taschenbuch-Verlag, Reinbek bei Hamburg 2001, ISBN 3-499-61194-5 Norman Stone: The Eastern Front 1914–1917. Penguin Books Ltd., London 1998, ISBN 0-14-026725-5 Christian Zentner: Der erste Weltkrieg. Daten, Fakten, Kommentare. Moewig, Rastatt 2000, ISBN 3-8118-1652-7 The Battle of Lake Naroch, 1916
Βεατρίκη του Λουξεμβούργου

Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (1305 - 11 Νοεμβρίου 1319) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Γερμανίας και της Μαργαρίτας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης. Λίγο πριν αποβιώσει ο πατέρας της, σχεδίαζε τον γάμο της με τον Κάρολο δούκα της Καλαβρίας, διάδοχο του Ροβέρτου της Νάπολης. Κάλεσε τη Βεατρίκη στην Ιταλία, όπου ήλθε με την εκ πατρός μάμμη της Βεατρίκη του Αβέν. Τελικά η σύζευξη ματαιώθηκε και ο Ερρίκος Ζ΄ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τον γάμο της με τον Πέτρο Β΄, διάδοχο του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας. Όμως οι πολιτική σύγκρουση της Γερμανίας με τη Σικελία απέτρεψαν και αυτόν τον γάμο. Το 1317 απεβίωσε η Μαρία του Μπύτομ, πρώτη σύζυγος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας. Αυτός αποφάσισε να ξανανυμφευτεί και έστειλε στη Βοημία δύο αντιπροσώπους και έναν μεταφραστή για να βρει νύφη, που έφθασαν στην Πράγα το 1318. Εκεί ο Ερρίκος Ζ΄ τους έδειξε τις δύο κόρες του, τη Μαρία και τη Βεατρίκη, που ήταν στη μονή του Ζμπρασλάβ. Εκείνοι, έπειτα από εκτίμηση της προσωπικότητας και των φυσικών χαρακτηριστικών των δύο κοριτσιών, επέλεξαν τη Βεατρίκη. Σύντομα έγινε ο αρραβώνας και η νεαρή Βεατρίκη τους ακολούθησε. Στα σύνορα της Ουγγαρίας έγινε η επίσημη υποδοχή της από απεσταλμένους του Καρόλου Α΄· Ο γάμος τους έγινε στον οκτάγωνο ναό του Αγ. Μαρτίνου και η Βεατρίκη στέφθηκε βασίλισσα της Ουγγαρίας. Η Μαρία παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας. Η Βεατρίκη απεβίωσε 14 ετών κατά τον τοκετό και τάφηκε στον καθεδρικό του Ναγκυβάραντ. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας. Απέκτησε ένα θνησιγενές τέκνο. Włodzimierz Dworzaczek: Genealogia, Warsaw 1959, tab. 46. Jiří Spěváček: Jan Lucemburský a jeho doba 1296-1346, Prague 1994, p. 111, 176, 182, 266, 318. Stanisław A. Sroka: Genealogia Andegawenów węgierskich, Kraków 1999, pp. 14–16.
Επαρχία Μαντινείας

Η επαρχία Μαντινείας ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Αρκαδίας και η μεγαλύτερη σε έκταση. Έδρα της ήταν η Τρίπολη. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε αρχικές επαρχίες του νομού Αρκαδίας. Σε αυτή τη διοικητική διαίρεση αρχικά είχε 17 δήμους (Διοικητική διαίρεση επαρχίας Μαντινείας (1833)). Το 1836, οι δήμοι γίνονται 18 με την απόσπαση του οικισμού Κακούρι από τον δήμο Ορχομενού και τον ορισμό τους ως έδρα του δήμου Κακουρίου. Το 1841, οι δήμοι περιορίζονται σε 9.Η διοικητική διαίρεση του 1836 ουσιαστικά καταργήσε προσωρινά την επαρχία Μαντινείας και το νομαρχιακό σύστημα, αλλά επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997 οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Τρίπολης.
Μαρία της Αυστρίας (1584-1649)

H Μαρία, γερμ. Maria von Habsburg (16 Ιουνίου 1584 - 2 Μαρτίου 1649) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου). Έγινε μοναχή.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου) και της Άννας-Τζουλιάνας Γκοντζάγκα, κόρης του Γουλιέλμου δούκα της Μάντουα (γιου της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας). Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ και έγινε μοναχή. Η αδελφή της Άννα παντρεύτηκε τον Ματθία των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Μαρία απεβίωσε 65 ετών στο Ίνσμπρουκ. Tyrol Portrait Gallery
Γερακιού Ευβοίας

Η Γερακιού είναι ημιορεινό χωριό της Βόρειας Εύβοιας. Βρίσκεται 6 χλμ νότια από το Αρτεμίσιο και 14 χλμ. από την Ιστιαία στα ανατολικά της. Η Γερακιού υπάγεται στον Δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού και αριθμεί σήμερα 120 μόνιμους κατοίκους. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 259 μέτρων και έχει θέα προς το Πήλιο. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και με την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου από τους αμπελώνες.

 Το όνομα του χωριού θεωρείται ότι έχει βυζαντινή προέλευση από το πτηνό γεράκι. Άλλη εκδοχή για την ονομασία του χωριού οφείλεται στην μεγάλη συγκέντρωση γερακιών στην περιοχή. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό ήταν τσιφλίκι του Αχμέτ μπέη και ονομαζόταν Γιαράκολη. Μετά την απελευθέρωση αγοράστηκε από τον Ρώσο Ε. Ζαχάρωφ και αργότερα, το 1840, αγοράστηκε από τους κατοίκους. Μία εναλλακτική εκδοχή για το όνομα του χωριού είναι πως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ένας κάτοικος της Γερακιούς ήταν περικυκλωμένος από Τούρκους αλλά ένα γεράκι πέταξε από πάνω του τον πήρε από τους ώμους και τον έσωσε. Περίπου 200 μέτρα πριν το χωριό βρίσκεται ο καταρράκτης της Γερακιούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλο το χωριό περιβάλλεται από μικρά ρυάκια. Το χωριό ακόμα έχει μικρή λίμνη που ονομάζεται «Λίμνη του Παπά» προς τιμήν ενός παπά του χωριού που ήθελε να φτιάξει το χωράφι του εκεί και για τιμωρία η λίμνη τον ρούφηξε και τον έβγαλε ακέφαλο στους Ωρεούς. Η Αγία Τριάδα είναι εκκλησία που βρίσκεται 3 χλμ. έξω από το χωριό προς την πλευρά των Αγδινών σε τοποθεσία που καλύπτεται από πεύκα. Σ' αυτή την εκκλησία μια φορά τον χρόνο, τελείται λειτουργία,την ημέρα που γιορτάζει το Άγιο Πνεύμα. Κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου τελείται πανήγυρη προς τιμήν της εορτής της Παναγίας. Στην πλατεία του χωριού συγκεντρώνονται όλοι οι κάτοικοι και διασκεδάζουν με ζωντανή μουσική, φαγητό, ποτό και χορό. Την Κυριακή του Πάσχα το χωριό γιορτάζει με παραδοσιακά έθιμα που ονομάζονται «Πασχαλόγιορτα». Όλοι οι κάτοικοι ντύνονται με τις παραδοσιακές φουστανέλες και διασχίζουν το χωριό χορεύοντας και τραγουδώντας υπό τους ήχους του κλαρίνου. Στη συνέχεια ακολουθεί παραδοσιακό πανηγύρι. Την Πρωτομαγιά ένας κάτοικος της Γερακιούς ντύνεται «πέπερος» και με τη συνοδεία των κατοίκων του χωριού περνά από κάθε σπίτι λέγοντας το παρακάτω τραγούδι ως ευχή για να υπάρξει καλή σοδειά: «Πιπεριά γλυκιά ροδιά, γρήγορα στον Αη Λια, κι ο Αη Λιας στον ουρανό, για να ρίξη ο Θιός νερό, για τα στάρια για κθάρια, για τ’ φτωχού τα παρασπόρια. Κάθε στάχυ και πινάκι, και χειρόβολο δεμάτι. (Α)βλάκια, ‘βλάκια το νερό, γούρνες, γούρνες το κρασί, γεωργός με το τσαπί».
Μάρκο Πάντελιτς

Ο Μάρκο Πάντελιτς (σερβικά: Марко Пантелић, 15 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Σέρβος πρώην διεθνής ποδοσφαριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Ενώ συμμετείχε και με την ομάδα της Σερβίας στο Mundial του 2010.

 Γεννήθηκε στο Βελιγράδι. Καθώς αγωνιζόταν στα τμήματα υποδομών του Εθνικού Αστέρα, ο πατέρας του βρήκε δουλειά στη Θεσσαλονίκη και πήρε την οικογένειά του στην Ελλάδα. Profile on Serbian national football team website https://web.archive.org/web/20120704165835/http://www.olympiacos.org/player/1543/marko-padelits
Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος (1862)

Η Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος (1862) (Οκτώβριος 1862 - Φεβρουάριος 1863) ήταν η επαναστατική κυβέρνηση που ανέλαβε προσωρινά την εξουσία μετά την Έξωση του Όθωνα και την απομάκρυνση της Κυβέρνησης Ιωάννη Κολοκοτρώνη. Στις 10 Οκτωβρίου 1862, τέθηκε σε ισχύ το «Ψήφισμα του Έθνους» που καταργούσε την βασιλεία του Όθωνα καθώς και την Αντιβασιλεία της Αμαλίας, και αποφάσιζε για την δημιουργία προσωρινής Κυβέρνησης και την σύγκληση Εθνικής Συντακτικής Συνελεύσεως με σκοπό την δημιουργία συντάγματος και την εκλογή νέου ηγεμόνα. Στις 11 Οκτωβρίου την εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα, ανέλαβε τριμελής επιτροπή με πρόεδρο τον Δ. Βούλγαρη και μέλη του Κ. Κανάρη και Βεν. Ρούφο. Η επιτροπή αυτή διόρισε τους υπουργούς, ανέλαβε την προεδρεία του υπουργικού συμβουλίου και νομοθετούσε με την μορφή ψηφισμάτων. Η προσωρινή κυβέρνηση εξέδωσε νέο εκλογικό νόμο στις 23 Οκτωβρίου 1862 που τροποποίησε τον προηγούμενο (Μάρτιος 1844). Προκήρυξε τις εκλογές του 1862 και τις υλοποίησε από τις 24 έως τις 27 Νοεμβρίου 1862. Από τις εκλογές αυτές προέκυψαν οι πληρεξούσιοι που έλαβαν μέρος στη Β' Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση.

 «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Αδαμάντιος Διαμαντόπουλος «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Θρασύβουλος Ζαΐμης «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Τάτσης Μαγγίνας «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Δημήτρης Μαυρομιχάλης «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος «Επί των Εκκλησιαστικών υπουργός»: Βασίλειος Νικολόπουλος «Επί της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως υπουργός»: Επαμεινώνδας Δεληγεώργης «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Δημήτριος ΚαλλιφρονάςΣτις 12 Ιανουαρίου 1863 η Εθνοσυνέλευση συγκροτήθηκε σε Σώμα και στην συνεδρίαση της 22ας Ιανουαρίου ανακήρυξε τον πρίγκιπα Άλφρεντ, νέο βασιλέα της Ελλάδος, αφού στο δημοψήφισμα που διεξήχθη για την εκλογή νέου βασιλιά, η υποψηφιότητα του Άλφρεντ, δευτερότοκου γιου της βασίλισσας Βικτωρίας, υπερψηφίστηκε με 230.016 ψήφους σε σύνολο 241.202. Ωστόσο η αγγλική διπλωματία, με λύπη της δηλώνει ότι βάσει των διεθνών συνθηκών που έχουν ήδη υπογραφεί, δεν μπορεί να ανέβει στον ελληνικό θρόνο, Άγγλος πρίγκηπας. Στην συνέλευση της 9ης Φεβρουαρίου 1863 το σώμα αποφασίζει να αναλάβει αυτό την διακυβέρνηση της χώρας, με τον Αριστείδη Μωραϊτίνη, αντιπρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης, επικεφαλής. Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898) / Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου, Εν Αθήναις, Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη, 1898.
Phleng Chat

«Φλενγκ Τσάτ» (เพลงชาติ) είναι ο εθνικός ύμνος της Ταϊλάνδης. Υιοθετήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1939. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Λουάνγκ Σαρανούπραφαν κι η μουσική από το Φρα Τζεντουριγιάνγκ. Οι αρχικοί στίχοι ήταν από τον Χουν Γουιτσιτμάτρα. Το 1939, όταν η χώρα μετονομάστηκε από Σιάμ σε Ταϊλάνδη, μέσα από ένα διαγωνισμό αναδείχθηκαν οι τωρινοί στίχοι του εθνικού ύμνου. Ο πρωθυπουργός Πλαέκ Πιμπουλσονγγκράμμ διέταξε την ανάκρουσή του κάθε μέρα στις 8 το πρωί και στις 6 το απόγευμα και τη σε στάση προσοχή ακρόαση του ύμνου ως ένδιεξη σεβασμού. Ο νόμος αυτός ισχύει έως σήμερα.

 Η Ταϊλάνδη ενώνει τη σάρκα και το αίμα του λαού της. ΈΘνος του λαού, ανήκει με κάθε σεβασμό στους Ταϊλανδέζους. Μακραίωνη είναι η ανεξαρτησία γιατί ο λαός της χώρας τη θέλει, μαζί με αγάπη και ενότητα. Οι Ταϊλανδέζοι είναι φιλειρηνικοί. Αλλά στον πόλεμο δειλοί δεν είμαστε. Η εθνική αυτονομία δε θα απειληθεί θα θυσιάσουμε για το έθνος κάθε ρανίδα του αίματός μας Ζήτω το έθνος της Ταϊλάνδης, μακραίωνη να 'ναι η νίκη! Ηχογραφήσεις του εθνικού και βασιλικού ύμνου της Ταϊλάνδης και άλλα τραγούδια από το Υπουργείο Δημοσίων Σχέσεων της Κυβέρνησης της Ταϊλάνδης - 77 - εθνικός ύμνος Αρχειοθετήθηκε 2007-10-18 στο Wayback Machine.
Μουσλί Καντινεφέντι

Η Εμινέ Μουσλί Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:خانم امینه مسلمی) (Τούρκικα: Emine Muslı Kadınefendi, 1699 - 2 Αυγούστου 1750) ήταν σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε το 1699 στο Σότσι της Ρωσίας. Είχε δύο μεγαλύτερες αδερφές και έναν μικρότερο αδερφό. Όταν ήταν έντεκα, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και της ανέθεσαν τη φροντίδα της Σαλιχά Σουλτάν (σύζυγος του Μουσταφά Β΄, μεγαλύτερου αδελφού του Αχμέτ) στο Παλαιό Παλάτι. Όταν ο Αχμέτ επισκέφτηκε το παλιό παλάτι το 1713 λόγω του Ιντ αλ-φιτρ (μουσουλμανική εορτή που γίνεται μετά το τέλος του μήνα του Ραμαζανίου) για να συναντήσει τα ανίψια του, είδε τη Μουσλί τότε δεκατεσσάρων ετών. Έγινε σύζυγος του Αχμέτ το 1714 και μαζί απέκτησαν δύο, κόρες την Αϊσέ Σουλτάν και την Ζουμπεϊντέ Σουλτάν. Απολάμβανε μια άνετη θέση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αχμέτ. Είχε όμορφα μάτια με εκθαμβωτικές βλεφαρίδες. Έπαιζε πιάνο και άρπα. Το 1715 κατασκεύασε ένα αρτοποιείο στο παζάρι της Κωνσταντινούπολης. Ανέθεσε αρτοποιεία, βιβλιοθήκες και σιντριβάνια σε διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1742, άνοιξε ένα σπίτι ανάπαυσης για ταξιδιώτες. Είχε πολλά πλούτη και δώρισε τα πλούτη της σε άπορους. Ήταν μια καλόκαρδη γυναίκα με συγχωρητική φύση. Πέθανε στις 2 Αυγούστου 1750 από πανώλη στο Εσκί Σαράι και τάφηκε στο Γενί Τζαμί. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Πυρκαγιά στη δασική περιοχή του Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε

Η πυρκαγιά στη δασική περιοχή του Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε ήταν η μεγαλύτερη πυρκαγιά που συνέβη στην Πολωνία και την Κεντρική Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πυρκαγιά που έπληξε το δάσος στην περιοχή των Κούζνια Ρατσιμπόρσκα, Κεντζέζιν-Κόζλε, Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε και Ρουντζίνιετς διήρκεσε από τις 26 έως τις 30 Αυγούστου 1992 και έκαψε 9.062 εκτάρια (90,62 χλμ²). .

 Η πυρκαγιά ξεκίνησε στις 26 Αυγούστου 1992, γύρω στη 1:50 μ.μ. και μερικές στιγμές αργότερα έγινε αντιληπτή στην δασική περιοχή 109 (στη σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Ρατσίμπος με το Κεντζέζιν-Κόζλε), στο δασικό τμήμα του Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε, κοντά στην πόλη Σολάρνια. Οι μετεωρολογικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά ευνοϊκές για τη φωτιά - καταγράφηκαν θερμοκρασίες άνω των 32 °C, στις 30 Αυγούστου στο Κάλις και 38 °C στο Λοτζ. Είχε ισχυρό νότιο άνεμο. Ένας ορεινός άνεμος φυσούσε στα Όρη Τάτρακαι η υγρασία των δασικών απορριμάτων ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Η πιθανή αιτία ανάφλεξης ήταν μια σπίθα από τους τροχούς πέδησης του τρένου. Η φωτιά σβήστηκε μόνο τέσσερις ημέρες αργότερα και σβήστηκε μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Η μαζική χρήση PZL-Mielec M-18 Dromader που έριχναν νερό στο μπροστινό μέρος της φωτιάς έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαδικασία κατάσβεσης. Επιπλέον, περίπου 1.100 πυροσβεστικά οχήματα, ελικόπτερα, 50 δεξαμενές σιδηροδρόμων και 6 ατμομηχανές, καθώς και βαρύς εξοπλισμός όπως δεξαμενές μηχανικής, άροτρα και μπουλντόζες, συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάσβεσης. Συνολικά, περίπου 10.000 άτομα συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάσβεσης.Η καταστροφή στην των δασικών περιοχών των Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε, Ρουντζίνιετς και Κεντζέζιν είχε τα χαρακτηριστικά μιας οικολογικής καταστροφής. Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην πυρκαγιά, ο πυροσβέστης Άντζεϊ Κατσίνα από το Αρχηγείο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στο Ρατσίμπους, ο οποίος προήχθη μετά θάνατον στον βαθμό του αρχηγού και ο φίλος του, Άντζεϊ Μαλονόφσκι από την εθελοντική πυροσβεστική υπηρεσία της Κουοντνίτσα. 50 άτομα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και περίπου 2.000 τραυματίστηκαν ελαφρά - οι οποίοι έλαβαν βοήθεια επί τόπου. 15 οχήματα πυρόσβεσης και 26 μηχανικές αντλίες κάηκαν. Η καυτή τέφρα της φωτιάς κατέστρεψε 70 χιλιόμετρα πυροσβεστικών σωλήνων. Συνολικά κάηκαν 9062 εκτάρια, 6212 εκτάρια στο τότε Βοεβοδάτο Κατοβίτσε και 2850 εκτάρια στο τότε Βοεβοδάτο Οπόλε. Τα κτίρια και οι μονάδες παραγωγής δεν υπέστησαν ζημιές.Από το 1993, τον Αύγουστο, πραγματοποιείται ένα διήμερο Μνημόσυνο για του Κατσίνι και Μαλινόφσκι - αρχικά ένας αγώνας ποδηλασίας, στη συνέχεια ένας διεθνής αγώνας πάλης σε συνδυασμό με μαζικές αθλητικές εκδηλώσεις, ένα διήμερο φεστιβάλ και συναυλίες αστέρων για να τιμήσουν τους πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα ενάντια στη φωτιά. 24ο Μνημόσυνο Έκθεση καλωδιακής τηλεόρασης Archival Vector που δείχνει την καταπολέμηση της φωτιάς
Ασπροκκλησιά Τρικάλων

Η Ασπροκκλησιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χασίων, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Η Ασπροκκλησιά είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Τρικάλων, ακριβώς στα όρια με τον νομό Γρεβενών. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς των Χασίων (κορυφή «Στιάρμπα») και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Μύκανη (Μουργάνη), λίγο βορειότερα της επαρχιακής οδού Δεσκάτης-Τρικάλων (ΕΟ 26) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 590. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων. Η τοπική κοινότητα Ασπροκκλησιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 55,263 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κερασούλα και Ψήλωμα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) • Βαβιτσας Γιώργος (1975-1982) • Μόκας Νικόλαος (1982-1986) • Κατσουλης Αργύρης (1986-1990) • Παπασωτηριου Σωτήρης (1990-1994) • Μπαλαουρας Τάσος (1994-1998) • Παπασωτηριου Σωτήρης (1998-2002) • Κακουσιος Τάσος (2002-2006) • Γκουλιαφας Λαζαρος (2006-2014) • Καραγιαννης Στεφανος (2014-2019) • Μοκας Νικόλαος (2019-Σήμερα) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμφαίων του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Χασίων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων. Στη θέση όπου είναι κτισμένο το χωριό έφθαναν, το 1897, τα σύνορα της Ελλάδας. Εκεί υπήρχε φυλάκιο που έχει μετατραπεί σε εκκλησάκι. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία (καλλιέργεια καπνών), την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Επίσης, από το χωριό κατάγονται σπουδαίες προσωπικότητες του πνεύματος με παρουσία στον Τύπο, την γαστρονομία και την λαογραφία. Η κεντρική πλατεία του οικισμού με την πέτρινη βρύση Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Το πέτρινο τοξωτό γεφύρι «Ψύρρα» Τα ξωκκλήσια Αγίας Παρασκευής, Κοίμησης της Θεοτόκου και Αγίου Γεωργίου, δυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.mariailiaki.gr/27818-%CE%B1%CF%83%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB/ Αρχειοθετήθηκε 2020-08-08 στο Wayback Machine. https://www.tameteora.gr/topika/dimos-meteoron/414077/echei-kai-i-asprokklisia-pleon-ton-katarrakti-tis/
Αυδέκα

Ο Aυδέκα ή Ανδέκα, Αudeca ή Andeca, λατινικά: Audacer‎ (άκμασε 584-585) ήταν ο τελευταίος Σουηβός βασιλιάς της Γαλικίας από το 584 μέχρι την εκτόπισή του το 585. Εκθρόνισε τον Εβόρικ και σφετερίστηκε τον θρόνο με το να νυμφευτεί τη μητέρα του νεαρού βασιλιά, Σισεγού(ν)τια, χήρα τού πατέρα τού Εβόρικ, και προκατόχου του, Μίρο. Έστειλε τον Εβόρικ σε ένα μοναστήρι.

 Αυτή η ενέργεια έδωσε στον βασιλιά των Βησιγότθων Λιουβιγγέλδ τη δικαιολογία να εισβάλει στο βασίλειο των Σουηβών, κάτι που έκανε το 585. Σύμφωνα με τον Ιωάννη του Βικλάρου, «Ο Λιουβιγγέλδ κατέστρεψε τη Γαλικία, στέρησε τον αιχμάλωτο βασιλιά Aυδέκα από την κυριαρχία του και έφερε τον λαό, τον θησαυρό και την επικράτεια των Σουηβών υπό τη δική του εξουσία. Έκανε τη Γαλικία επαρχία των Γότθων» . Ο Ιωάννης συνεχίζει, λέγοντας ότι «έκειρε μοναχό [τον Αυδέκα] και [του] έδωσε το αξίωμα της ιεροσύνης, αφού του στέρησε τη βασιλεία». Ο έκπτωτος σφετεριστής υποβιβάστηκε στην πόλη Βέχα. Για τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, η εκθρόνισή του σήμαινε το τέλος τού βασιλείου των Σουηβών, το οποίο διήρκεσε 177 χρόνια από την αφετηρία του Ισίδωρου το 408: «το βασίλειο που αυτοί [οι Σουηβοί] κρατούσαν σε αδρανήια λήθαργο, τώρα το έχουν χάσει ακόμη πιο επαίσχυντα, αν και μπορεί να φαίνεται πολύ εκπληκτικό ότι κατάφεραν να διατηρήσουν μέχρι σήμερα αυτό, που εγκατέλειψαν τώρα χωρίς καμία αντίσταση». Μετά τον Aυδέκα, το βασίλειο των Σουηβών έπαψε να υπάρχει, αλλά ένας διεκδικητής, ο Mαλάρικ, οδήγησε για λίγο την αντιπολίτευση ενάντια στους Βησιγότθους. Ένα νόμισμα που φέρει την επιγραφή ODIACCA REIGES (βασιλιάς Oδιάκα) έχει αναγνωριστεί ως ένα νόμισμα, που ανήκει στη βασιλεία του Αυδέκα. Το μοναδικό γνωστό νόμισμα του τύπου φυλασσόταν στη Μαδρίτη, αλλά χάθηκε το 1936. Ο μόνος άλλος βασιλιάς Σουηβός που έκοψε νομίσματα, που φέρουν το όνομά του και έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, είναι ο Ρεχίαρ. Arias, Jorge C. Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans University of Virginia, Spring 2007. Grierson, Philip, and Blackburn, Mark. Medieval European Coinage, with a Catalogue of the Coins in the Fitzwilliam Museum, Cambridge, vol. 1, The Early Middle Ages (5th–10th Centuries). Cambridge University Press, 1986.
Μοελί

Το Μοελί (Mohéli, γνωστό επίσης και ως Mwali ), είναι ένα από τα τρία νησιά που συναποτελούν το νησιωτικό κράτος Κομόρες. Βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελεί μακράν το μικρότερο από τα νησιά Κομόρες. Το 2006 είχε πληθυσμό γύρω στους 38.000 κατοίκους. Πρωτεύουσα έχει τη Φομπονί. Όπως και στα άλλα νησιά και στη Μαγιότ, έτσι και στο Μοελί, η κύρια εθνότητα είναι μίγμα από Μπαντού, Άραβες, Μαλαίσιους και Μαλαγάσιους.Αναφορικά με τη θρησκεία, οι περισσότεροι από τους κατοίκους είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι.

 Ως το 1830 το Μοελί ήταν τμήμα του σουλτανάτου του Ndzuwenie, το οποίο ήλεγχε επίσης το Ανζουάν, ένα γειτονικό νησί. Το 1830 ανέλαβαν τον έλεγχο του νησιού έποικοι από τη Μαδαγασκάρη με επικεφαλής το Ραμανετάκα, ο οποίος αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Αμπντερεμάν και ιδρύθηκε το σουλτανάτο του Μουαλί. Το 1886 το νησί κηρύχθηκε γαλλικό προτεκτοράτο και το 1889 απέκτησε δικό του αποικιακό κάτοικο (τίτλος, Resident). Στη συνέχεια όμως το νησί υποβιβάστηκε στο αντίστοιχο αξίωμα στο Ανζουάν. Το 1909 το σουλτανάτο καταργήθηκε και η Γαλλία προσήρτησε το νησί. Το 1975 το Μοελί συμφώνησε να ενωθεί με τις Κομόρες, μαζί με τα νησιά Μεγάλη Κομόρα και Ανζουάν. Στις 11 Αυγούστου του 1997 το Μοελί αποσπάστηκε από τις Κομόρες, μία εβδομάδα από παρόμοια απόσχιση του Ανζουάν. Οι αυτονομιστές ηγέτες του Μοελί ήταν ο Σαΐντ Μοχάμεντ Σοέφου, ο οποίος έγινε Πρόεδρος, και ο Σόιντρι Αχμέντ, ο οποίος έγινε Πρωθυπουργός. Το 1998 το Μοελί επανενώθηκε με τις Κομόρες και το 2002 επικύρωσε το νέο Σύνταγμα των νησιών Κομόρες, το οποίο κατοχύρωνε την ύπαρξη μιας αποκεντρωμένης κυβέρνησης και την παραχώρηση εξουσιών στις κυβερνήσεις των τριών νησιών. Το 2002 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές και νικητής αναδείχθηκε ο Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ. Οι υποστηρικτές του τελευταίου κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο, στη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών του 2004. Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2007 σε δύο γύρους τον Ιούνιο, Πρόεδρος αναδείχθηκε ο Μοχάμεντ Αλί Σαΐντ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουλίου του 2007. Στις 23 Μαΐου 2009 έγινε Κυβερνήτης.Έπειτα από τις εκλογές του 2016, κυβερνήτης του Μοελί έγινε ξανά ο πρώην πρόεδρος, Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ, που ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου 2016. Καθώς ήταν υποψήφιος ξανά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ο κυβερνήτης Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ έλαβε άδεια σύμφωνα με το Σύνταγμα και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Γιουσούφ Σαΐντ Μουασί στις 13 Φεβρουαρίου 2019.
Κάρολος Λουδοβίκος της Λωρραίνης

Ο Κάρολος-Λουδοβίκος, γαλλ. Charles Louis, (21 Οκτωβρίου 1696 - 2 Νοεμβρίου 1755) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν (1708-55), κύριος του Πονς και πρίγκιπας του Μορτάν.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου κόμη του Μαρσάν και της Αικατερίνης-Θηρεσίας, κόρης του Ερρίκου ντε Γκογιόν ντε Ματινόν. Η μητέρα του ήταν ανιψιά του Φρανσουά-Μισέλ λε Τελιέ μαρκήσιου του Λουβουά, υπουργού Πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Πιο πριν ήταν παντρεμένη με τον γιο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και ήταν κάτοχος σημαντικής περιουσίας. Η μητέρα του είχε τέσσερα τέκνα από τον πρώτο της γάμο. Ως απόγονος του Ρενέ Β΄ δούκα της Λωρραίνης, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα. Στην Αυλή της Γαλλίας ήταν ξένος πρίγκιπας και στην ιεραρχία ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος. Από τη μεριά της μητέρας του ήταν εξάδελφος του Ιακώβου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Επίσης ήταν πρίγκιπας του Μορτάν-συρ-Ζιρόν. Τον προσφωνούσαν πρίγκιπα του Πονς.Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και το 1717 εστάλη στην Ουγγαρία. Το 1724 έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της πιο υψηλής διάκρισης της εποχής. Προήχθη το 1734 σε ταξίαρχο, το 1738 σε υποστράτηγο (maréchal de camp) και το 1744 σε αντιστράτηγο. Οι γιοί του ήταν βοηθοί στρατοπέδου, ο Γκαστόν στην εκστρατεία του 1736 και ο Κάμιλλος στην εκστρατεία του 1741-42.Είχε διαδεχθεί τον πατέρα του το 1708 ως κόμης του Μαρσάν. Το 1752 απεβίωσε η Ελισάβετ και το 1755 και ο ίδιος στο Παρίσι σε ηλικία 59 ετών. Ετάφη στις Κατακόμβες του Παρισιού. Επειδή ο πρώτος γιος του είχε αποβώσει 22 ετών από ευλογιά, τον διαδέχθηκε ο γιός του Κάμιλλος. Το 1714 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρη του Αντωνίου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας και είχαν τέκνα: Λεοπολδίνη-Ελισάβετ γενν. 1716, δεν παντρεύτηκε. Λουίζα 1718-1788, παντρεύτηκε τον Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα ντ' Ωβερν, δούκα του Μπουιγιόν. Γκαστόν 1721-1743, έφερε τον τίτλο του κόμη του Μαρσάν, αν και ζούσε ο πατέρας του· απεβίωσε 22 ετών. Κάμιλλος 1725-1780, κόμης του Μαρσάν. Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.