IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παλαιστινιακή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας

Η Παλαιστινιακή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας είναι μια δήλωση που έγραψε ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρβίς και διακηρύχθηκε από τον Γιάσερ Αραφάτ στις 15 Νοεμβρίου 1988 (5 Ραμπί αλ-Θανί 1409). Προηγουμένως εκδόθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο, το νομοθετικό σώμα της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), με 253 ψήφους υπέρ, 46 κατά και 10 αποχές. Διαβιβάστηκε κατά την σύνοδο του 19ου Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου σε μόνιμη επίθεση. Μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης της διακήρυξης, ο Αραφάτ, ως πρόεδρος του Οργανισμού Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης ανέλαβε τον τίτλο "Πρόεδρος της Παλαιστίνης". Τον Απρίλιο του 1989, το κεντρικό συμβούλιο της ΟΑΠ εξέλεξε τον Γιάσερ Αραφάτ τον πρώτο Πρόεδρο του κράτους της Παλαιστίνης.

 Στις 28 Οκτωβρίου 1974, η Σύνοδος Κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου του 1974 που πραγματοποιήθηκε στο Ραμπάτ χαρακτήρισε την ΟΑΠ ως "μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού και επιβεβαίωσε το δικαίωμά του να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο κράτος επειγόντως". Η νομική αιτιολόγηση της δήλωσης βασίστηκε στο ψήφισμα 181 (2) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών της 29ης Νοεμβρίου 1947, το οποίο προέβλεπε τον τερματισμό της βρετανικής εντολής και την διαίρεση της βρετανικής εντολής της Παλαιστίνης σε εβραϊκό και αραβικό κράτος. Στις 14 Μαΐου 1948 ιδρύθηκε το Ισραήλ και η Ιορδανία εισέβαλε στη Δυτική Όχθη προσαρτώντας τη το 1950. Τον Σεπτέμβριο του 1948 αιγυπτιακές δυνάμεις κατέλαβαν τη Λωρίδα της Γάζας και την κατείχαν υπό στρατιωτικό έλεγχο . Μέχρι τον πόλεμο των έξι ημερών τον Ιούνιο του 1967 τα δύο αυτά εδάφη παρέμειναν υπό την ιορδανική και αιγυπτιακή κυριαρχία. Το 1988, όταν η Παλαιστίνη διακήρυξε την ανεξαρτησία της, δεν κατείχε έδαφος. Η ΟΑΠ άρχισε να ασκεί περιορισμένη εξουσία στις περιοχές Α και Β της Δυτικής Όχθης και μέρος της Λωρίδας της Γάζας ως συνέπεια της συμφωνίας Γάζας-Ιεριχώ του 1994, υπό την αιγίδα της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής.
Αριστόβουλος ο Νεότερος

Ο Αριστόβουλος ο Νεότερος γιος του Αριστόβουλου Δ΄ ήταν αδελφός του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ και του Ηρώδη Ε΄ (μετέπειτα βασιλιά της Χαλκίδας του Λιβάνου). Ήταν επίσης παντρεμένος με την Ιωτάπη, κόρη του βασιλιά της Έμεσας Σαμψιγεράμου.

 Οι σχέσεις του Αριστόβουλου με τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ δεν ήταν καλές. Κάποια στιγμή και οι δυο βρέθηκαν στη Συρία. Και οι δύο διατηρούσαν φιλία με τον Ρωμαίο έπαρχο Φλάκκο. Εκείνη την εποχή, κατά την διάρκεια μιας διένεξης μεταξύ των πολιτών της Δαμασκού και της Σιδώνας, οι Δαμασκηνοί δωροδόκησαν τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄, όταν κατάλαβαν ότι επηρέαζε τον έπαρχο. Την δωροδοκία αντιλήφθηκε, ο Αριστόβουλος ο όποιος και την κατήγγειλε. Έτσι ο Αγρίππας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία. Ο Αριστόβουλος, παρά το γεγονός ότι δεν κατέλαβε κάποιο δημόσιο αξίωμα, ανήκε στους επιφανείς Ιουδαίους. Με αυτή την ιδιότητα συναντήθηκε με τον έπαρχο της Συρίας Πετρώνιο στην Τιβεριάδα, την εποχή που ο τελευταίος προσπαθούσε να διαχειριστεί την κρίση. Αυτή την είχε προκαλέσει η απόφαση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα, με την οποία ζητούσε να εγκατασταθεί το άγαλμά του στο προαύλιο τού Ναού του Σολομώντα (40). Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005 Vol 1, ARISTOBULUS .page Νο 301 Jewish Encyclopedia ARISTOBULUS
Κυανοτριχίτης

Ο κυανοτριχίτης (αγγλ. cyanotrichite, γαλλ. Cuivre Velouté) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Έλαβε το όνομά του από το χρώμα του (κυανό) και τις συσσωματώσεις που θυμίζουν έντονα ατημέλητα μαλλιά (τρίχες).

 Ανευρίσκεται ως δευτερογενές, μάλλον σπάνιο, ορυκτό σε ζώνες οξείδωσης θειούχων μεταλλευμάτων του χαλκού. Σχετίζεται με μαλαχίτη, αζουρίτη, βροσαντίτη, σμιθσονίτη, χαλκοφυλλίτη και ολιβινίτη. Απαντά σε αρκετές περιοχές της Γης κύρια σε ζώνες οξείδωσης ορυχείων μεταλλευμάτων χαλκού. Πολύ όμορφα δείγματά του απαντούν στη Μολδαβία, στο ορυχείο Cap Garonne στη Γαλλία, σε αρκετά ορυχεία της Κορνουάλλης Βρετανία), στη Σαρδηνία, τα Ουράλια όρη στη Ρωσία, στην Αυστρία, την Καταλωνία (Ισπανία), τη Βεστφαλία (Γερμανία), το Καζακστάν, στις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα Νέο Μεξικό, Γιούτα, Νεβάδα) και την Ατακάμα της Χιλής. Στην Ελλάδα ανευρίσκονται όμορφα δείγματά του στα περισσότερα μεταλλεία Λαυρίου. Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Περουβιανή αλεπού της ερήμου

Η περουβιανή αλεπού της ερήμου (Lycalopex sechurae), που ονομάζεται επίσης αλεπού της Σετσούρας, είναι ένα μικρό νοτιοαμερικανικό είδος κυνίδη στενά συγγενικό με άλλες «ψευδείς» αλεπούδες ή λυκαλώπεκες. Βρίσκεται στην Έρημο Σετσούρα στο νοτιοδυτικό Ισημερινό και στο βορειοδυτικό Περού.

 Η περουβιανή αλεπού της ερήμου είναι μικρή για κυνίδης, ζυγίζοντας 2,6 έως 4,2 κιλά, με μήκος κεφαλής και σώματος 50 έως 78 εκατοστά και ουρά 27 έως 34 εκατοστά. Η γούνα της είναι γκρίζο αγκούτι στο μεγαλύτερο μέρος του σώματος, ξεθωριάζοντας σε άσπρο ή κρεμ χρώμα στην κοιλιά. Υπάρχουν κοκκινωπά καφέ σημάδια στην πίσω πλευρά των αφτιών, γύρω από τα μάτια, και στα πόδια. Το ρύγχος είναι σκούρο γκρι, και μια γκρίζα λωρίδα εκτείνεται δια μέσου του στήθους. Η ουρά της είναι μαύρη στην άκρη. Έχει μικρά δόντια, προσαρμοσμένα για να τρέφεται με έντομα και ξηρά φυτά, με αλεπουδίσιους κυνόδοντες.Ο αριθμός χρωμοσωμάτων είναι 2n=74.
Μανδρινή Αιτωλοακαρνανίας

Η Μανδρινή είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις δυτικές πλαγιές του όρους Οξυάς των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας.

 Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα, κατά τα χρόνια της Αιτωλικής Συμπολιτείας, οπότε και υπαγόταν στην Οφιονεία. Η ιστορία του οικισμού συμβαδίζει ως επί το πλείστον με την ιστορία Αιτωλίας και Ακαρνανίας, όταν επλήγησαν από πανώλη και από επιδρομές των Σλάβων, Βουλγάρων και Νορμανδών από τον 8ο ως το 12ο αιώνα. Λόγω των τουρκικών διώξεων στην Πελοπόννησο των Ενετών, πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Έτσι, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού πιθανότατα προήλθαν από το Παλούκι Ηλείας, απ' όπου και δικαιολογείται η παλιότερη ονομασία τους: μικρότερος ίσως αριθμός του πληθυσμού αυτού ίσως κατοίκησε στη Λεύκα Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με άλλη άποψη οι πρώτοι κάτοικοι προήλθαν από το χωριό Δούκας που εγκαταλείφθηκε λόγω καθιζήσεων και μερικοί από αυτούς έκτισαν την Τέρνοβα (σημερινό Δενδροχώρι) ενώ άλλοι την Παλούκοβα. Πιθανόν το βυζαντινό χωριό Δούκας να ανάγει το όνομά του στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου όταν η δυναστεία των Δούκα κυβερνούσε τον τόπο και η περιοχή αποτελούσε φέουδό της. Η ενωμένη Παλούκοβα κτίσθηκε στο χώρο του Μοναστηριού της Γέννησης της Θεοτόκου, τον σημερινό ενοριακό ναό της Μανδρινής.Το 1886, στην περιοχή σημειώθηκε μεγάλη καθίζηση και υπέστη σοβαρές ζημιές. Το χωριό γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του από τη δεκαετία του '10 ως τα τέλη της δεκαετίας του '30, όταν η κτηνοτροφία, με την οποία ασχολούνταν, τους απέφερε μεγάλα κέρδη. Η μεγάλη ενασχόληση των κατοίκων με την κτηνοτροφία και την διατήρηση ποιμνιοστασίων δικαιολογεί και το νεότερο όνομα της Μανδρινής. Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Μανδρινής που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 102 κάτοικοι. Η παλαιά σλαβική ονομασία του χωριού μέχρι το 1928 ήταν Μεγάλη Παλούκοβα, σε αντίθεση με τη Λεύκα, που ονομαζόταν Μικρή Παλούκοβα. Η Μανδρινή, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στον Δήμο Αποδοτίας, μια από τις πιο απομακρυσμένες κοινότητες του δήμου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 73 κάτοικοι. Δήμος Αποδοτίας-Μανδρινή Αιτωλοακαρνανία - Ιστορία της Μανδρινής Ιστοσελίδα της Μανδρινής Πέργαμος - Συλλογή λαογραφικής ύλης εκ του χωρίου Μανδρινή, της επαρχίας Ναυπακτίας, του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Αρτούρας Καρνισόβας

Ο Αρτούρας Καρνισόβας (λιθουανικά: Artūras Karnišovas, γενν. 27 Απριλίου 1971, Κλάιπεντα, Λιθουανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Λιθουανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 2,04 μέτρων, αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ.

 Ο Αρτούρας Καρνισόβας υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1987 στη Στατίμπα Βίλνιους. Στην ομάδα της Λιθουανίας παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 1990 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο "Σέτον Χολ". Αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα με την μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Σέτον Χολ Πάιρατς. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο "Σέτον Χολ" το 1994, σε ηλικία 23 ετών. Το 1994 ταξίδεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Σολέ Μπασκέτ, στην οποία παρέμεινε για έναν χρόνο. Τη διετία 1995-97 αγωνίστηκε στην ισπανική Μπαρτσελόνα, με την οποία κατέκτησε δύο Πρωταθλήματα Ισπανίας. Το καλοκαίρι του 1997 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για έναν χρόνο, δίχως ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Είχε την τύχη να αγωνιστεί στον τελικό του ΝΒΑ-FIBA Τουρνουά OPEN με αντίπαλο τους Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν. Τη διετία 1998-00 αγωνίστηκε στην ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, ενώ το 2000 επέστρεψε στην Ισπανία και τη Μπαρτσελόνα. Στη δεύτερη θητεία του στη Μπαρτσελόνα κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Ισπανίας (2001) και ένα Κύπελλο Ισπανίας (2001). Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 2001-02, ο Αρτούρας Καρνισόβας αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του. Ο Αρτούρας Καρνισόβας έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Λιθουανίας. Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί με την Εθνική ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και του 1996, στο Ευρωμπάσκετ του 1995 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης του 1998. «NBA: Ο Καρνισόβας αναλαμβάνει ρόλο στους Νάγκετς» Αρχειοθετήθηκε 2013-08-23 στο Wayback Machine., άρθρο στον ιστότοπο SportAndBusiness.gr, 17 Ιουλίου 2013.
Άννα του Αλανσόν

H Άννα, γαλλ. Anne d'Alençon (30 Οκτωβρίου 1492 - 18 Οκτωβρίου 1562) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του δούκα του Αλανσόν και με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Μομφερράτου.

 Ήταν η μόνη (νόμιμη) κόρη του Ρενέ δούκα του Αλανσόν και της ευλογημένης Μαργαρίτας, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν. Παντρεύτηκε το 1508 τον Γουλιέλμο Θ΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου και είχε τέκνα: Μαρία Παλαιολογίνα 1509-1530, απεβίωσε 21 ετών. Μαργαρίτα Παλαιολογίνα 1510-1566, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα. Βονιφάτιος Δ΄ Παλαιολόγος 1512-1539 μαρκήσιος του Μομφερράτου. Piano, Pierluigi, Anne d'Alençon (in Italian), Circolo culturale "I Marchesi del Monferrato", retrieved 2008-07-07
Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών 2012

Το προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών 2012 ήταν προκριματικό τουρνουά καλαθοσφαίρισης γυναικών της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) που αποτελούνταν από 12 εθνικές ομάδες, όπου οι τρεις πρώτες ομάδες κέρδισαν από μια θέση στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012. Πραγματοποιήθηκε το διάστημα 2-8 Ιουλίου 2012. Η Βενεζουέλα φιλοξένησε το τουρνουά στην πόλη του Καράκας. Έπειτα από την ολοκλήρωση του τουρνουά, η Λιθουανία, η Ρωσία και η Νιγηρία προκρίθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.

 Μόνο οι χώρες με ομάδες που θα συμμετείχαν με βάση τη θέση τους στα ηπειρωτικά πρωταθλήματα, είχαν τη δυνατότητα να υποβάλουν προσφορές για τη διοργάνωση του τουρνουα. Η Βενεζουέλα επιλέχθηκε αντί της Αγκόλας, της Π.Γ.Δ.Μ. και της Λιθουανίας. Η διοργάνωτρια ορίστηκε σε μια συνεδρίαση του Κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου της FIBA που πραγματοποιήθηκε στις 10-11 Δεκεμβρίου του 2011 στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους (Όμιλοι Α–Δ) για τη φάση των ομίλων. Οι δύο κορυφαίες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στη φάση νοκ-άουτ. Οι δύο νικήτριες των ημιτελικών προκρίθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ οι δύο ηττημένες των προημιτελικών αγωνίστηκαν σε μία επιπλέον φάση για μία επιπλέον θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετείχαν οι ομάδες από κάθε ηπειρωτική ζώνη της FIBA που δεν κατάφεραν να προκριθούν απευθείας στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 2012 στο Καράκας. Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC−04:30) Επίσημος ιστότοπος
Κάτω Καμήλα Σερρών

Η Κάτω Καμήλα είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως του δήμου Σερρών. Βρίσκεται 12 χλμ. νοτιοδυτικά από την έδρα του Δήμου, τις Σέρρες. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού-κατοικιών 2021, ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού είναι 955 κάτοικοι.Η κοινότητα έχει έκταση 13,015 τ.χλμ. και 10 μ. μέσο υψόμετρο.

 Η κοινότητα της Κάτω Καμήλας ακολούθησε τις παρακάτω διοικητικές μεταβολές: Το 1920 συστάθηκε κοινότητα με έδρα τον οικισμό Κάτω Καμήλα (Οσμάν Καμήλα), η οποία αποτελείτο από τον ομώνυμο οικισμό καθώς και τους οικισμούς Γκούντελη (Βαμβακούσσα), Κουμάργιαννη (Κουμαριά), Κιοπεκή (Σκούταρι), Τζαμί Μαχαλέ (Κουβούκλια), Άγκω Μαχαλά (Αδελφικό) και τον Αντά. Οι ονομασίες στις παρενθέσεις αποτελούν τις νέες και σημερινές ονομασίες των οικισμών. Το 1926 (ΦΕΚ 217Α – 30/6/1926) αποσπώνται κάποιοι οικισμοί από την κοινότητα με έδρα την Κάτω Καμήλα και σχηματίζουν δύο νέες κοινότητες: Οι οικισμοί Κισκεπεσί (Σκούταρι) και Αντάς ορίζονται ως κοινότητα με έδρα την κοινότητα Κιοπεκή και οι οικισμοί Κουμάργιαννη (Κουμαριά) και Άγκω Μαχαλάς (Κουβούκλια) ορίζονται ως κοινότητα με έδρα την Κουμάργιαννη.Ακολούθησαν οι μετονομασίες κάποιων οικισμών. Το 1926, ο οικισμός Γκούντελη μετονομάστηκε Βαμβακούσσα και το 1927 ο οικισμός Τζαμί Μαχαλέ μετονομάστηκε Κουβούκλιον. Το 1933 ο οικισμός Βαμβακούσσα αποσπάται από την κοινότητα της Κάτω Καμήλας και αποτελεί νέα κοινότητα με έδρα την Βαμβακούσσα. Το 1940 το όνομα του οικισμού Κουβούκλιον μετατρέπεται σε Κουβούκλια. Το 1950 ο οικισμός Κουβούκλια αποσπάται από την κοινότητα της Κάτω Καμήλας και αποτελεί νέα κοινότητα με έδρα τα Κουβούκλια. Το 1997 ο οικισμός Κάτω Καμήλα καταργείται σαν κοινότητα και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας μετονομάζεται σε δημοτικό διαμέρισμα και προσαρτάται στο δήμο Σκουτάρεως. Στον ίδιο δήμο προσαρτώνται και τα ακόλουθα δημοτικά διαμερίσματα: Σκούταρι, Αγία Ελένη, Αδελφικό, Βαμβακούσσα, Κουβούκλια, Κουμαριά, Κωνσταντινάτο και Πεπονιά. Το 2010 ο οικισμός Κάτω Καμήλα αποσπάται από το δήμο Σκουτάρεως και προσαρτάται στο δήμο Σερρών. Γεννήθηκαν στην Κάτω ΚαμήλαΚωνσταντίνος Πάντσιος, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Β' τάξεως) Πέτρος Πάντσιος, Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος
Δήμος Καρπενησίου

Ο Δήμος Καρπενησίου είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Καρπενησίου, Δομνίστας, Κτημενίων, Ποταμιάς, Προυσού και Φουρνάς. Έδρα του Δήμου είναι η μοναδική κωμόπολη της περιοχής, το Καρπενήσι.Είναι ορεινός Δήμος και συνορεύει με τις Περιφερειακές Ενότητες, Καρδίτσας, Φθιώτιδας και Αιτωλοακαρνανίας.

 Ο Δήμος Καρπενησίου διαιρείται σε 6 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 6 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων δήμων, ήτοι: την Δημοτική Ενότητα Καρπενησίου με έδρα το Καρπενήσι και συνολικό πληθυσμό 7.921 κατοίκους (2021), την Δημοτική Ενότητα Δομνίστας με έδρα το Κρίκελλο και συνολικό πληθυσμό 698 κατοίκους (2021), την Δημοτική Ενότητα Κτημενίων με έδρα την Αγία Τριάδα και συνολικό πληθυσμό 459 κατοίκους (2021), την Δημοτική Ενότητα Ποταμιάς με έδρα το Μεγάλο Χωριό και συνολικό πληθυσμό 833 κατοίκους (2021), την Δημοτική Ενότητα Προυσού με έδρα τον Προυσό και συνολικό πληθυσμό 945 κατοίκους (2021), και την Δημοτική Ενότητα Φουρνά με έδρα τη Φουρνά και συνολικό πληθυσμό 589 κατοίκους (2021).Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, ακολουθείται η ονοματολογία και τα πληθυσμιακά στοιχεία της απ. 45892 του Υπουργείου Εσωτερικών), και τα πληθυσμιακά στοιχεία, βάσει της Απογραφής του 2021:: Η ιστοσελίδα του Δήμου Καρπενησίου Η ιστοσελίδα της Ι. Μ. Καρπενησίου
Παναγιά Καβάλας

Η Παναγιά (μέχρι το 1964 Κάτω Ακροβούνι) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 655 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου. Η Παναγιά ήταν αρχικά κτισμένη στη θέση Ακροβούνι, αλλά οι κάτοικοί της μετεγκαταστάθηκαν στην τωρινή θέση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950.

 Στη θέση «Τσακίλ Μπαΐρ», 2,5 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται το Ιερό Ήρωος Ιππέα Αυλωνείτη, της ελληνιστικής-ρωμαϊκής περιόδου. Δύο χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά, και 700 μέτρα δυτικά του χωριού, στη θέση «Δύο Βρύσες», έχει βρεθεί οικισμός προϊστορικών και ιστορικών χρόνων. Στην κοντινή θέση «Πλαγιά», έχουν βρεθεί λαθρανασκαμμένοι κιβωτιόσχημοι τάφοι.Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Κότσανη (όνομα του χωριού μέχρι το 1928) είχε κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος έφτανε τους 250 κατοίκους, σύμφωνα με την στατιστική του Ελληνικού Στρατού 1911, και σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 1920, η Κότσανη είχε 214 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ακροβούνι εγκαταστάθηκαν 78 οικογένειες προσφύγων, με το χωριό να αποκτά αμιγή προσφυγικό πληθυσμό. Οι πρόσφυγες προέρχονταν από την Ανατολική Θράκη και συγκεκριμένα από τα Δημοκράνια, το Πασάκιοι, τα Σόκια, τον Πόντο και πολλοί λίγοι Καραμανλήδες. Στην απογραφή του 1928 το Ακροβούνι είχε 353 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 είχε 455 κατοίκους.Οι κάτοικοι του Ακροβουνίου μετεγκαταστάθηκαν στην θέση Κάτω Ακροβούνι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Το Κάτω Ακροβούνι αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κηπίων μέχρι το 1966, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Ελευθερουπόλεως, όπου παρέμεινε με το πρόγραμμα Καποδίστριας. Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Παναγιά το 1964. Το χωριό έχει ποδοσφαιρικό σωματείο με την ονομασία Αθλητικός Σύλλογος Ακροβουνίου «Ατρόμητος», το οποίο έχει ως έδρα το γήπεδο Ακροβουνίου.
Μεταγένεση

Γενικά στη Βιολογία με τον όρο μεταγένεση, (μεταγένεσις), χαρακτηρίζεται ένα είδος πολλαπλασιασμού με εναλλαγή γενεών, εξ ου και η συνώνυμη ονομασία με την οποία είναι επίσης γνωστή. Στη μεταγένεση ουσιαστικά εναλλάσσεται μια γενεά που αναπαράγεται αγενώς με άλλη γενεά που αναπαράγεται εγγενώς. Το αντίθετο αυτού τους είδους πολλαπλασιασμού ονομάζεται ετερογονία.Το φαινόμενο του πολλαπλασιασμού αυτού, της μεταγένεσης, παρατηρείται κυρίως κατά την αναπαραγωγή των βρυοφύτων, των πτεριδοφύτων, καθώς επίσης και κατά την αναπαραγωγή των αιμοσποριδίων, των υδροζώων και των σκυφοζώων, όπως π.χ. συμβαίνει σε μέδουσες.

 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.362. Barnes, R.S.K.; Calow, P.; Olive, P.J.W.; Golding, D.W.; Spicer, J.I. (2001), The Invertebrates: a synthesis, Oxford; Malden, MA: Blackwell, ISBN 978-0-632-04761-1 Bateman, R.M.; Dimichele, W.A. (1994), «Heterospory – the most iterative key innovation in the evolutionary history of the plant kingdom», Biological Reviews of the Cambridge Philosophical Society 69: 315–417, http://si-pddr.si.edu/dspace/bitstream/10088/7107/1/paleo_1994_BatemanDiMichele_Heterospory_BiolRev_small.pdf, ανακτήθηκε στις 2010-12-30 Bell, P.R.; Hemsley, A.R. (2000), Green Plants: their Origin and Diversity (2nd έκδοση), Cambridge, etc.: Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-64109-8 Foster, A.S.; Gifford, E.M. (1974), Comparative Morphology of Vascular Plants (2nd έκδοση), San Francisco: W.H. Freeman, ISBN 978-0-7167-0712-7, https://archive.org/details/comparativemorph00fost Guiry, M.D.; Guiry, G.M. (2008), Cladophora, World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway, http://www.algaebase.org/search/genus/detail/?genus_id=37, ανακτήθηκε στις 2011-07-21 Kirby, A. (2001), Ulva, the sea lettuce, Monterey Bay Aquarium Research Institute, http://www.mbari.org/staff/conn/botany/greens/anna/frontpages/default.htm, ανακτήθηκε στις 2011-01-01 Scott, Thomas (1996), Concise Encyclopedia Biology, Berlin: Walter de Gruyter, ISBN 978-3-11-010661-9, https://archive.org/details/conciseencyclope00scot Shyam, R. (1980), «On the life-cycle, cytology and taxonomy of Cladophora callicoma from India», American Journal of Botany 67 (5): 619–24, doi:10.2307/2442655 Sporne, K.R. (1974a), The Morphology of Angiosperms, London: Hutchinson, ISBN 978-0-09-120611-6 Sporne, K.R. (1974b), The Morphology of Gymnosperms (2nd έκδοση), London: Hutchinson, ISBN 978-0-09-077152-3 Stewart, W.N.; Rothwell, G.W. (1993), Paleobotany and the Evolution of Plants (2nd έκδοση), Cambridge, UK: Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-38294-6 Watson, E.V. (1981), British Mosses and Liverworts (3rd έκδοση), Cambridge, UK: Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-28536-0 Taylor, T.N.; Kerp, H.; Hass, H. (2005), «Life history biology of early land plants: Deciphering the gametophyte phase», Proceedings of the National Academy of Sciences 102 (16): 5892–5897, doi:10.1073/pnas.0501985102, PMID 15809414
Free Pascal

Ο μεταγλωττιστής Free Pascal είναι ένας μεταγλωττιστής για τις γλώσσες Pascal και Object Pascal. Είναι ελεύθερο λογισμικό και διανέμεται με την Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης GNU. Έχει τη δική του διάλεκτο για την Object Pascal, αλλά υποστηρίζει, σε μεγάλο βαθμό, τις διαλέκτους αρκετών άλλων εκδόσεων της Pascal.

 Υπάρχει διαθέσιμη σε πολλά λειτουργικά συστήματα και αρχιτεκτονικές επεξεργαστών. Τα αρθρώματα της μπορούν χρησιμοποιήσουν κατ' επιλογή ξεχωριστή διάλεκτο της Pascal. Η ανάπτυξη του μεταγλωττιστή ξεκίνησε όταν η Borland ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την ανάπτυξη της Borland Pascal για περιβάλλον DOS (MS-DOS και IBM PC DOS) μετά την έκδοση 7 και θα συνεχίσει μόνο για περιβάλλον Windows. Ο φοιτητής Florian Paul Klämpfl άρχισε να αναπτύσσει έναν μεταγλωττιστή για τη γλώσσα. Ο αρχικός μεταγλωττιστής ήταν ένα εκτελέσιμο αρχείο γραμμένο σε Turbo Pascal που δημιουργούσε κώδικα για 16μπιτο περιβάλλον. Αργότερα εξελίχθηκε σε μεταγλωττιστή που μπορούσε να μεταγλωττίσει τον εαυτό του για 32μπιτο περιβάλλον. Ο μεταγλωττιστής δημοσιεύτηκε στο Διαδίκτυο και αργότερα μεταφέρθηκε σε περιβάλλον Linux από τον Michael van Canneyt περίπου πέντε χρόνια πριν η Borland κάνει διαθέσιμο το Kylix. Μετά την έκδοση 0.99.5 ξεκίνησε η υποστήριξη και άλλων διαλέκτων πέρα από την Turbo Pascal. Στην έκδοση 0.99.8 ξεκίνησε την υποστήριξη για την πλατφόρμα Win32. Στις εκδόσεις 1.0.x έγινε προσπάθεια υποστήριξης της αρχιτεκτονικής 68k της Motorola και δημιουργήθηκαν διάφορες σταθερές εκδόσεις για 68k λειτουργικά συστήματα *nix και AmigaOS. Η διαφορετική φιλοσοφία που έχουν τα περιβάλλοντα αυτά έκανε δύσκολη τη συνέχιση της ανάπτυξης πάνω στα ίδια μοτίβα κι έτσι οι εκδόσεις 1.1.x αποσπάστηκαν από το βασικό πυρήνα το Δεκέμβριο του 1999. Στο τέλος του 2003 παρουσιάστηκε μια λειτουργική μορφή για την αρχιτεκτονική του PowerPC. Ακολούθησε η προσθήκη της υποστήριξης του ARM, το καλοκαίρι του 2004, του SPARC το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Η υποστήριξη του x86-64-AMD64 έκανε διαθέσιμο τον μεταγλωττιστή σε 64μπιτα περιβάλλοντα. Υπάρχουν διαθέσιμα πρόσθετα για διάφορα ολοκληρωμένα περιβάλλοντα ανάπτυξης. Επιπλέον υπάρχουν τα εξειδικευμένα περιβάλλοντα στα οποία περιλλαμβάνονται: Το περιβάλλον σε μορφή κειμένου που προσομοιάζει το αντίστοιχο περιβάλλον της Turbo Pascal. Έχει δημιουργηθεί με το πλαίσιο Free Vision (που περιλλαμβάνεται στο πακέτο του μεταγλωττιστή) το οποίο είναι κλώνος του Turbo Vision. Περιέχει μεγαλύτερη υποστήριξη σε σχέση με το περιβάλλον της Turbo Pascal, με δυνατότητα συμπλήρωσης κώδικα και υποστήριξη πολλών μορφών αρχείων βοηθείας. Το Lazarus που θεωρείται το πιο διαδεδομένο, στους προγραμματιστές της, το οποίο είναι επίσης ελεύθερο λογισμικό. Το Lazarus μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία εφαρμογών σε γραμμή εντολών, γραφικών εφαρμογών, υπηρεσιών των Windows, διεργασιών που τρέχουν στο υπόβαθρο και εφαρμογών για το Διαδίκτυο. Το PascalGUI το οποίο είναι εφαρμογή για Android. Το CodeTyphon. Το MSEide.Περιβάλλοντα των οποίων έχει σταματήσει η ανάπτυξη: Dev-Pascal, μόνο για Windows. Open Sibyl. Megido. To Dev-Pascal. Το Megido.
Σίκο του Μπενεβέντο

Ο Σίκο (Α΄), Sico (π. 758 – 832) ήταν ο Λομβαρδός πρίγκιπας του Μπενεβέντο από το 817 μέχρι το τέλος του. Ο Σίκo έχει μερικές φορές τον αριθμό "Σίκο Α΄" και ο Σίκο του Σαλέρνο τον αριθμό "Σίκο Β΄".

 Πριν γίνει πρίγκιπας του Μπενεβέντο, ήταν ο γασταλδος της Ατσερέντσα. Μετά τη δολοφονία του Γριμοάλδου Δ΄, ο Σίκο τον διαδέχθηκε στον πριγκιπικό θρόνο. Έκανε τις ίδιες κενές υποσχέσεις φόρου υποτέλειας και πίστης στον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή βασιλιά των Φράγκων, που είχε κάνει ο Γριμοάλδος Δ΄. Ο Σίκο προσπάθησε να επεκτείνει το πριγκιπάτο σε βάρος της Ρωμαϊκής/Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Πολιόρκησε τη Νάπολη σε άγνωστη ημερομηνία (ίσως γύρω στο 831), αλλά δεν μπόρεσε να καταλάβει την πόλη. Ωστόσο, αφαίρεσε το σώμα του Ναπολιτάνου πολιούχου Σαν Τζενάρο, ο οποίος καταγόταν από το Μπενεβέντο. Ήταν επίσης ο Σίκο, που ίδρυσε μία σειρά ηγεμόνων στην Κάπουα, παραχωρώντας αυτό το αρχαίο φρούριο στον Λανδούλφο Α΄ ως γαστάλδο. Ο Λανδούλφος Α΄ τίμησε τον ευεργέτη του, ονομάζοντας το πρώτο του κάστρο Σικόπολις. Ο σόλιδος του Σίκο έχει επιγραφές: SICO - - PRINCE[P]S / MICHAEL ARCHANGELVS CONO[Β] και κόπηκε κατά τα πρότυπα των Βυζαντινών νομισμάτων. Στη μία όψη ροτομή του Σικο, γενειοφόρου, κατ' ενώπιον, φέρει στέμμα με σταυρό, μανδύα και χιτώνα. Στην άλλη όψη ο αρχάγγελος Μιχαήλ ολόσωμος, κρατεί στο δεξί ποιμενική ράβδο και στο αριστερό σφαίρα σταυροφόρο. Είναι των ετών 817-832 και ζυγίζει 1,17 γραμ. Όταν απεβίωσε ο Σίκο, τον διαδέχθηκε ο γιος του: Σικάρδος. Η κόρη του: Ίτα (επίσης γράφεται Iτάνα) παντρεύτηκε τον Γουίδωνα Α΄ δούκα του Σπολέτo. Σικονόλφος δούκας του Σαλέρνο. Σίκο Β΄ δούκας του Σαλέρνο.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1954

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 1954 ήταν το 2ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Εθνικός για 2η συνεχόμενη φορά επικρατώντας στο Πειραϊκό ντέρμπι του Ολυμπιακού.

 Η πρώτη φάση διεξήχθη με διαφορετική μορφή σε σχέση με τη διοργάνωση του 1953. Συγκροτήθηκαν γεωγραφικοί όμιλοι (4 επαρχιακοί, 1 κέντρου), με τον νικητή του κάθε επαρχιακού ομίλου να αγωνίζεται με τις 4 ομάδες του κέντρου, στη φάση των «8», σύστημα που εφαρμόστηκε και το 1955 και το 1956. Δεν μετείχε ο Ν.Ο. Πατρών.Όμιλος Κέντρου Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ., Εθνικός Γ.Σ., Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.Όμιλος Βορείου Ελλάδος Άρης Θεσσαλονίκης, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Ν.Ο. ΚαβάλαςΌμιλος Δυτικής Ελλάδος Αχιλλεύς Πατρών, Ν.Ο. Καλαμών, Ν.Ο. ΑιγίουΌμιλος Νοτίου Ελλάδος Ν.Ο. Βόλου, Ν.Ο. Χαλκίδος, Ο.Φ.Η., Ν.Ο. Σύρου, Ε.Γ.Ο. ΗρακλείουΌμιλος Ανατολικής Ελλάδος Ν.Ο. Μυτιλήνης, Ν.Ο. Χίου (αποχώρησε) Πηγή: Ο Εθνικός Αθηνών δεν προσήλθε στον αγώνα Πηγή: Ο Ν.Ο. Μυτιλήνης δεν προσήλθε στον αγώνα Πηγή:9/9/1954, 20:00, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, Αθήνα, Διαιτητής: Βίντουλιτ (Ιταλία) : Πατλάκας, Κουράντης (2), Ανδρεάδης (1), Καλφαμανώλης (3), Γεωργιάδης (1), Γαρύφαλλος (5), Χατζηκυριακάκης : Μοναστηριώτης, Μπίστης, Γερακαράκης, Τελειώνης, Μούρτζης, Παριάρος, Αλεξίου
Καφέ Λουβρ

Το Καφέ Λουβρ (Café Louvre), ένα από τα πιο διάσημα φιλολογικά καφενεία της Πράγας, βρίσκεται στη Νέα Πόλη (Nove Mesto) της τσεχικής πρωτεύουσας στον αριθμό 22 της λεωφόρου Νάροντνι (Narodni trida) με κατεύθυνση προς την προκυμαία του ποταμού Μολδάβα. Ανεβαίνοντας τις σκάλες του μεγάρου, με τη μεταλλική αρ-νουβό κουπαστή τους, βρίσκεται κανείς στον πρώτο όροφο, όπου στεγάζεται το ιστορικό Καφέ Λουβρ.

 Το Καφέ Λουβρ χρονολογείται από την εποχή που η Πράγα και ολόκληρη η Βοημία αποτελούσε ενσωματωμένο τμήμα της Αυστρο-ουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ιδρύθηκε το 1902 και ήταν τόπος συνάντησης της κοινωνικής, πολιτικής και λογοτεχνικής αριστοκρατίας της Πράγας. Το 1948, όταν επικράτησε το κομμουνιστικό καθεστώς στην Πράγα, το Καφέ Λουβρ έκλεισε ως εκλεκτικιστικό σύμβολο της κοινωνικής μπουρζουαζίας. Στο Καφέ Λουβρ σύχναζε η κοινωνία της ελίτ της Πράγας, όπου συζητούνταν φιλοσοφία, πολιτική και λογοτεχνία. Εδώ είχε συγκροτηθεί ένας φιλοσοφικός κύκλος, όπου συγκεντρώνονταν οπαδοί του πολύ δημοφιλούς στην Πράγα Γερμανού φιλοσόφου Φραντς Μπρετάνο (Franz Bretano, 1838 - 1917), αρκετοί μαθητές του οποίου, όπως π.χ. ο Ελβετός φιλόσοφος Άντον Μάρτι (Anton Marty, 1847 - 1914), ήταν καθηγητές του Πανεπιστημίου της Πράγας. Ο Φραντς Κάφκα, όπως και ο φίλος και βιογράφος του Μαξ Μπροντ, ήταν τακτικοί θαμώνες στο Καφέ Λουβρ. Όπως σημειώνει ο Άγγλος βιογράφος του Κάφκα Nicholas Murray, "ο Κάφκα άκουσε εκεί τις διαλέξεις του Μάρτυ και ήταν τακτικός θαμώνας στα συμπόσια του Louvre. Η φιλοσοφία του Μπρετάνο με την έμφασή της στην ηθική, βασιζόμενη πάνω σε αυστηρή αυτοανάλυση, θα πρέπει να ασκούσε σαφώς έλξη στον Κάφκα". Το 1925, οι αδελφοί Κάρελ και Γιόσεφ Τσάπεκ, διάσημοι Τσέχοι θεατρικοί συγγραφείς, ίδρυσαν στο Καφέ Λουβρ το τσέχικο "Pen Club". Αλλά και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν σύχναζε στο Καφέ Λουβρ, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πράγα στα 1911 - 1912. Harald Salfellner: "Franz Kafka and Prague", Vitalis Publishers, Praha, 2010. Nicholas Murray: "Κάφκα", Εκδόσεις "ΙΝΔΙΚΤΟΣ" (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 2005.
Ερμηνεία κληρονομιάς

Η ερμηνεία φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς αναφέρεται σε όλους τους τρόπους με τους οποίους επικοινωνούμε την πληροφορία σε έναν χώρο μη τυπικής εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα, είναι η επικοινωνία πληροφοριών σχετικά με τη φύση, την προέλευση και τον σκοπό ιστορικών, φυσικών ή πολιτιστικών αντικειμένων, τόπων ή φαινομένων μέσα από τη χρήση άμεσων μεθόδων (με ξεναγήσεις που ακολουθούν τις αρχές της ερμηνείας) ή έμμεσα (με φυλλάδια, πινακίδες και άλλα μέσα). Η ερμηνεία φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς μπορεί να εφαρμόζεται σε Μουσεία, Αρχαιολογικούς Χώρους, Εθνικά Πάρκα, Κέντρα Ενημέρωσης, Βοτανικούς ή Ζωολογικούς Κήπους, Ενυδρεία αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο χώρο φιλοξενεί και ευαισθητοποιεί το κοινό για τη φυσική και πολιτιστική μας κληρονομιά.

 "Η ερμηνεία της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς είναι μία εκπαιδευτική δραστηριότητα που σκοπό έχει να αποκαλύψει τα μηνύματα και τις σχέσεις χρησιμοποιώντας αυθεντικά αντικείμενα, με βιωματικές δράσεις και επεξηγηματικά μέσα, αντί απλώς να μεταδίδει στεγνές πληροφορίες." Freeman Tilden To 1957, ο Freeman Tilden στο βιβλίο του "Interpreting Our Heritage" όρισε τις έξι αρχές της ερμηνείας: Κάθε ερμηνεία που δε συνδέει με κάποιον τρόπο αυτό που φαίνεται ή περιγράφεται με την προσωπικότητα ή την εμπειρία του επισκέπτη παραμένει στείρα Η πληροφορία, από μόνη της, δεν αποτελεί ερμηνεία. Ερμηνεία είναι η αποκάλυψη που βασίζεται στην πληροφορία. Αν και η ερμηνεία και η πληροφορία είναι τελείως διαφορετικά πράγματα, ωστόσο η ερμηνεία περιλαμβάνει πληροφορίες Η ερμηνεία είναι μία τέχνη που συνδυάζει πολλές τέχνες, είτε αυτό που παρουσιάζει είναι επιστημονικού, ιστορικού ή αρχιτεκτονικού χαρακτήρα. Κάθε τέχνη, σε κάποιον βαθμό, διδάσκεται. Κύριος σκοπός της ερμηνείας δεν είναι η διδασκαλία, αλλά η πρόκληση. Η ερμηνεία πρέπει να στοχεύει στο να παρουσιάσει κάτι ολοκληρωμένο παρά ένα τμήμα του, και πρέπει να απευθύνεται σε ολόκληρο τον άνθρωπο παρά σε κάποια πλευρά του. Η ερμηνεία για παιδιά (ας πούμε ως την ηλικία των δώδεκα) δεν πρέπει να είναι μία απλοποίηση της παρουσίασης για τους ενήλικες, αλλά οφείλει να ακολουθεί μία ολοκληρωτικά διαφορετική προσέγγιση. Για να γίνει άριστα απαιτείται ένα ξεχωριστό πρόγραμμα.Το 2002 οι Larry Beck και Ted Cable στο βιβλίο τους "Interpretation for the 21st Century - Fifteen Guiding Principles for Interpreting Nature and Culture" ανέπτυξαν τις βασικές αρχές του Tilden προσθέτοντας ακόμη άλλες εννέα σε αυτές. Εγχειρίδιο "Ξενάγηση Ερμηνείας: μιλώντας στον κόσμο για την κληρονομιά μας" από το πρόγραμμα HeriQ Heritage Interpretation Interpret Europe National Association for Interpretation Association for Heritage Interpretation
Κατάλογος αστέρων της Κασσιόπης

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Κασσιόπης παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Κασσιόπης κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2012.
Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων (πετοσφαίριση ανδρών)

Ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων ήταν κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα το Κάτω Βαρώσι, συνοικία της Αμμοχώστου. Αποτελούσε τμήμα του αθλητικού σωματείου Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών του σωματείου δημιουργήθηκε το 1937. Μετά την τουρκική εισβολή και την κατάληψη της Αμμοχώστου το 1974 ο Μαραθώνας επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λάρνακα. Η ομάδα είναι πλέον ανενεργή.

 Το 1939 ιδρύθηκε στο Κάτω Βαρώσι το σωματείο Αδελφότης που είχε ως πρωταρχικό στόχο τη διάδοση της πετοσφαίρισης. Δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα η οποία συμμετείχε σε περιφερειακούς αγώνες. Το 1948 μετονομάστηκε σε Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων. Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Φεβρουάριο 1978).Η ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαραθώνα συμμετείχε σε διάφορα πετοσφαιρικά τουρνουά, πριν ακόμη διοργανωθεί επίσημα παγκύπριο πρωτάθλημα. Το 1958, το 1960 και το 1962 ο Μαραθώνας κατέκτησε τα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η Τοπική Επιτροπή ΣEΓAΣ Κύπρου (TEΣK). Με την ίδρυση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης συνέχισε να λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Η ομάδα είχε πολλές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία ανδρών. Επίσης, είχε κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (1993-94) και μία φορά το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2007-08). Το 2008 ανέστειλε τη λειτουργία της. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Μαραθώνα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία). Β΄ Κατηγορία: Πρωταθλητής (1): 1994Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (4): 2008 Πετοσφαίριση στην Κύπρο Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ. Μαραθώνας στο Facebook
Φρειδερίκη Αμαλία της Δανίας

Η Φρειδερίκη-Αμαλία, δανικά: Frederica-Amalia fra Danmark og Norge (11 Απριλίου 1649 - 30 Οκτωβρίου 1704) από τον Οίκο του Όλντεμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας & Νορβηγίας και με το γάμο της έγινε δούκισσα του Σ.Χ.Γκόττορπ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη τού Φρειδερίκου Γ΄ βασιλιά της Δανίας & Νορβηγίας και της Σοφίας-Αμαλίας των Γουέλφων, κόρης του Γεωργίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1667 τον Χριστιανό-Αλβέρτο δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και είχε τέκνα: Σοφία-Αμαλία 1670-1710, παντρεύτηκε τον Αύγουστο-Γουλιέλμο των Γουέλφων, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Φρειδερίκος Δ΄ 1671-1702, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Χριστιανός-Αύγουστος 1673-1726, πρίγκιπας του Οϊτίν και επίσκοπος της Λυβέκης. Μαρία-Ελισάβετ 1678-1755, ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουργκ. Article in the Dansk biografisk Lexicon Lindqvist, Herman. Storhet och fall. Sweden: Bokförlaget Pan, 2000 (1997). Vol 4 of Historien om Sverige. 10 vols. 1992-2002. ISBN 91-7263-092-2. (Swedish)
Λεωνίδας Πύργος

Ο Λεωνίδας Πύργος (1871, Μαντίνεια Αρκαδίας) ήταν Έλληνας αθλητής ξιφασκίας. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που έλαβε χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες της εποχής μας. Ήταν γιος του οπλοδιδάσκαλου Νικολάου Πύργου.

 Ο Πύργος κέρδισε στην ξιφασκία μεταξύ οπλοδιδασκάλων των Ολυμπιακών αγώνων του 1896 που διοργανώθηκαν στην Αθήνα. Ο αγώνας έγινε στις 7 Απριλίου στο Ζάππειο μέγαρο με μικρή συμμετοχή κοινού και για τον λόγο αυτό η νίκη του Πύργου δεν έγινε ευρύτερα γνωστή. Εκτός αυτού έλαβε μέρος ο ανταγωνιστής του, ο Γάλλος Ζαν Περονέ που τότε ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής. Ο Πύργος κέρδισε 3:1. Μετά την νίκη, οι Έλληνες θεατές τον πήραν στους ώμους και τον γύριζαν στους δρόμους της Αθήνας πανηγυρίζοντας. Αργότερα, ο Πύργος έγραψε εγχειρίδια για το άθλημα της ξιφασκίας και υπήρξε εκπαιδευτής.
Ουίλιαμ Έτυ

Ο Ουίλιαμ Έτυ (William Etty, Γιορκ Αγγλίας, 10 Μαρτίου 1787 – 13 Νοεμβρίου 1849) ήταν Άγγλος ακαδημαϊκός ζωγράφος ιστορικών θεμάτων, αλλά και ένθερμος θιασώτης του γυναικείου γυμνού.

 Σύμφωνα με την επιθυμία του πατέρα του, ο Έτυ μαθήτευσε αρχικά για επτά χρόνια ως τυπογράφος στην πόλη Χαλ (Hull) της Αγγλίας. Το 1807 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, ακολουθώντας σπουδές ζωγραφικής στη Βασιλική Ακαδημία, κοντά στον ελβετικής καταγωγής Άγγλο ζωγράφο Χένρυ Φιούζελι (Henry Fuseli, 1741 - 1825). Παρακολούθησε και ιδιαίτερα μαθήματα για ένα έτος, με καθηγητή του το διάσημο Άγγλο ζωγράφο Σερ Τόμας Λώρενς, η επιρροή του οποίου κυριάρχησε για κάποιο διάστημα στο έργο του .Το 1816 και το 1822 επισκέφθηκε για σύντομα διαστήματα το Παρίσι και τη Φλωρεντία. Το 1822 έμεινε περισσότερο καιρό στην Ιταλία και κυρίως στη Βενετία. Το 1828 εκλέχθηκε μέλος της βασιλικής ακαδημίας. Στην τελευταία δεκαετία της ζωής του, η κλονισμένη υγεία του, η οικονομική δυσπραγία και η περιορισμένη πελατεία του τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη γενέτειρά του το Γιορκ (York), όπου και πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1849, σε ηλικία 62 ετών. Ένας ανδριάντας του Ουίλιαμ Έτυ στήθηκε το 1911 στη γενέτειρά του, μπροστά από την Πινακοθήκη του Γιορκ. Από το 1818 ο ΄Ετυ είχε ήδη επιδείξει αξιοσημείωτο ταλέντο ως προσωπογράφος, αναλαμβάνοντας συνεχείς παραγγελίες. Ήταν όμως μετά την επιστροφή του από την Ιταλία το 1824, όταν είχε εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στο Λονδίνο, που η φήμη του διαρκώς μεγάλωνε και το έργο του έτυχε ευμενούς αποδοχής από το κοινό και τους κριτικούς της τέχνης. Το 1824 εξέθεσε στο Λονδίνο το έργο του «Η Πανδώρα στεφανωμένη από τις Εποχές», το οποίο έτυχε θριαμβευτικής υποδοχής, ενώ με το ιστορικής έμπνευσης έργο του «Η Μάχη» (1825, εθνική πινακοθήκη της Σκωτίας, Εδιμβούργο) γνώρισε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του. Οι πίνακες με τα γυναικεία γυμνά, που φιλοτέχνησε ο Έτυ κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του, είναι και σήμερα αξιοθαύμαστοι, αν και όσο ζούσε ασκήθηκε καυστική κριτική για τη φιληδονία που κυριαρχούσε στη θεματολογία τους και στον τρόπο παρουσίασής τους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, ότι ο πίνακάς του «ο Οδυσσέας και οι σειρήνες» (Πινακοθήκη του Μάντσεστερ, Αγγλία) περιγράφτηκε στον τύπο ως «ένας αηδιαστικός συνδυασμός φιληδονίας και σιχαμερής σαπίλας». Το γυμνό εκθειάζεται επίσης σε πολλά άλλα έργα του, όπως «Κοιμισμένη νύμφη με σάτυρους» (1828, βασιλική ακαδημία, Λονδίνο), «Ηρώ και Λέανδρος» (1828), «Ο Έρωτας με τη συνοδεία του στο ύπαιθρο» (1838, μουσείο καλών τεχνών, Μόντρεαλ Καναδά), «Γυναικείο γυμνό σ’ ένα τοπίο» (1820), «Γυμνό» (περ. 1825), «Ο αποχωρισμός της Ηρώς και του Λέανδρου» (1827), «Έρως και Ψυχή» κ. ά. Ως αριστούργημά του θεωρείται ο πίνακας «Ο Κανδαύλης, βασιλιάς της Λυδίας, επιδεικνύει κρυφά τη γυναίκα του στον Γύγη, έναν από τους υπουργούς του, καθώς αυτή πηγαίνει γυμνή στο κρεβάτι του» (1820, Πινακοθήκη Γιορκ Άγγλίας). Επιλογή έργων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Έτυ, Γουίλιαμ»», τόμος 25, σελ. 50, Εκδόσεις Πάπυρος, 1996. Peter Webb: “The Erotic Arts”, p. 188, Secker & Warburg, London, 1980. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα William Etty στο Wikimedia Commons
Κύψελος

Ο Κύψελος ήταν τύραννος της Κορίνθου, κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., και πατέρας του Περίανδρου. Γεννήθηκε γύρω στο 695 π.Χ. και πέθανε μάλλον το 627 π.Χ. Υπήρξε ο πρώτος τύραννος της πόλεως της Κορίνθου.

 Σύμφωνα με δύο χρησμούς της Πυθίας, ο Κύψελος θα ανέτρεπε το βασιλικό οίκο των Βακχιάδων και έτσι σχεδίασαν να θανατώσουν το μωρό, αν και η μητέρα ήταν συγγενείς τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το νεογέννητο χαμογελούσε σε κάθε άντρα και κανείς τους δεν μπορούσε να το σκοτώσει. Η μητέρα του το έκλεισε σε ένα κιβώτιο από ελεφαντόδοντο και όταν αργότερα επέστρεψαν οι επίδοξοι δολοφόνοι δεν το βρήκαν. Από την αρχαία λέξη κυψέλη, δηλαδή μπαούλο, πήρε τ' όνομά του ο Κύψελος. Ήταν γιος του Ηετίωνα και της Λάβδας. Όταν μεγάλωσε ο Κύψελος εκπλήρωσε το χρησμό. Μεθόδευσε την άνοδό του στην εξουσία, αφού πρώτα προσεταιρίστηκε όλους όσοι ήταν δυσαρεστημένοι με την πολιτική του βασιλικού γένους των Βακχιάδων, από όποια κοινωνική τάξη κι αν αυτοί προέρχονταν. Στη συνέχεια εξόντωσε τον αρχηγό τους Πατροκλείδη και τους εξόρισε, επιτρέποντάς τους όμως να ιδρύσουν αποικίες. Όταν ο Κύψελος ανήλθε στην εξουσία της Κορίνθου μοίρασε τα βασιλικά κτήματα, επέβαλε βαρύτερη φορολογία στους μεγαλογαιοκτήμονες και εκδίωξε τους αντιφρονούντες. Παράλληλα, προσπάθησε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για πιο ευρεία συμμετοχή του λαού στα κοινά. Ενίσχυσε επίσης το εμπόριο και τη βιοτεχνία.Έγινε γνωστός πανελληνίως λόγω των εντυπωσιακών αναθημάτων που προσέφερε στα ιερά της Ολυμπίας και των Δελφών. Λέγεται ότι αυτός καθιέρωσε τα Ίσθμια. Βασίλεψε για τριάντα χρόνια και τον διαδέχθηκε ο γιος του Περίανδρος το 627 π.Χ. που θεωρείται ένας από τους επτά σοφούς. Το ανάθημα του Κύψελου οικοδομήθηκε στους Δελφούς, βρισκόταν εκεί την εποχή που ζούσε ο Ηρόδοτος. Ο δεύτερος γιος του Γόργος έγινε Τύραννος στην Κορινθιακή αποικία Αρχαία Αμβρακία, τον Γόργο τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του επίσης Κύψελος. Μερικές πηγές τους καταγράφουν ως Τυράννους αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς πηγές που να βεβαιώνουν ότι η οικογένεια των Κυψελιδών κυβερνούσε την Αμβρακία με τον τίτλο του τυράννου. Ο δεύτερος γιος του Γοργία Ψαμμήτιχος διαδέχθηκε τον θείο του Περίανδρο στην Τυραννία της Κορίνθου μετά τον θάνατο του (584 π.Χ.), ο ξάδελφος του Λυκόφρων της Κορίνθου είχε δολοφονηθεί στην Κέρκυρα. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/148640/Cypselus
Μαργαρίτα του Μύνστερμπεργκ

Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margaret von Münsterberg-Oels (25 Αυγούστου 1473, Μπρέσλαου - 28 Ιουνίου 1530, Ντέσαου) από τον Οίκο του Ποτιέμπραντυ ήταν κόρη του δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Άνχαλτ-Nτέσαου. Κυβέρνησε το πριγκιπάτο ως επίτροπος για τους ανήλικους γιους της από το 1516.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου του Πρεσβύτερου δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1448–1498) και της Ούρσουλας των Χόεντσολερν (1450-1508), κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Έλαβε μία αυστηρά θρησκευτική εκπαίδευση από τους γονείς της. Το 1494 παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Επειδή εξέλιπαν οι άλλοι κλάδοι του Οίκου του Άνχαλτ, ο Eρνέστος Α΄ μπόρεσε να επανενώσει το πριγκιπάτο του Άνχαλτ για πρώτη φορά από το 1252. Το ζεύγος έκανε την κατοικία του στο Ντέσαου. Ο Ερνέστος Α΄ απεβίωσε το 1516 και η Μαργαρίτα έγινε επίτροπος του πριγκιπάτου για τους ανήλικους γιους της Ιωάννη Ε΄ και Γεώργιο Γ΄. Η διακυβέρνησή της χαρακτηρίστηκε από λιτότητα και βαθιά θρησκευτικότητα. Αντιτάχθηκε αυστηρά στη Μεταρρύθμιση, η οποία είχε αρχίσει να εξαπλώνεται από το γειτονικό Βίτενμπεργκ το 1517. Βρήκε σύμμαχο τον εξάδελφό της Αλβέρτο, ο οποίος ήταν αρχιεπίσκοπος του Μαγδεμβούργου. Το 1525 η Μαργαρίτα έκανε την Ένωση του Ντέσαου, μία συμμαχία καθολικών πριγκίπων που αντιτίθεντο στη Μεταρρύθμιση. Όμως ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης Δ΄, ο οποίος ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 1522 και ο δεύτερος γιος της Γεώργιος Γ΄, ο οποίος έγινε συγκυβερνήτης αργότερα, είχαν ήδη δημιουργήσει επαφές με τον Μαρτίνο Λούθηρο και οδήγησαν το πριγκιπάτο τους στη Μεταρρύθμιση το 1534 (με τον Γεώργιο Γ΄ ως κινητήρια δύναμη), πολύ μετά το τέλος της Μαργαρίτας. Η Mαργαρίτα του Mύνστερμπεργκ κατάφερε να ανακτήσει μερικά φέουδα, που βρίσκονται ανατολικά του Βέρλιτς, τα οποία είχαν υποθηκευτεί στο γειτονικό εκλεκτοράτο της Σαξονίας. Για τον λόγο αυτό, το αγρόκτημα (folwark) Mύνστερμπεργκ στο Γκρήζεν oνομάστηκε από αυτήν. Παντρεύτηκε το 1494 τον Ερνέστο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα: Ιωάννης Ε΄ 1504-1550/51, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Γεώργιος Γ΄ 1507-1553, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλέτσκαου. Ιωακείμ Α΄ 1509–1561, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Θωμάς 1503, απεβ. νήπιο. Wilhelm Hosäus (1884), «Margaretha, Fürstin zu Anhalt», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), 20, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 319–320 https://web.archive.org/web/20090828100016/http://www.sachsen-anhalt.de/LPSA/index.php?id=8909
Άνω Σύρος

Η Άνω Σύρος είναι το μεσαιωνικό διοικητικό κέντρο της Σύρου και ιστορική έδρα του ενιαίου Δήμου της Σύρου. Βρίσκεται στη ανατολική πλευρά του νησιού, στη θέση που προηγουμένως ονομαζόταν Μεσοβούνι. Έχει 862 κατοίκους (2011) και είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας ενώ, μέχρι πρότινος, αποτελούσε την έδρα του πρώην Δήμου Άνω Σύρου. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 51,656 χμ² (2011).

 Η Άνω Σύρος άρχισε να κατοικείται ως κάστρο από τους κατοίκους της Σύρου που τον μεσαίωνα πληττόταν από την πειρατεία. Οι καθολικοί κάτοικοι του οικισμού και κατ' επέκταση του νησιού οφείλουν την καταγωγή τους σε Ενετούς εμπόρους καθώς και Φράγκους σταυροφόρους. Λόγω του καθολικού στοιχείου στη Σύρο, το νησί είχε τεθεί υπό την προστασία της Γαλλίας. Έτσι, εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε οθωμανική κατοχή, παρά μόνο φορολογική υποτέλεια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το Μουσείο του Μάρκου Βαμβακάρη βρίσκεται στην Άνω Σύρο. Στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό συριανό σπίτι από το 1995. Στον επάνω όροφο εκτίθενται φωτογραφίες, έργα, αλλά και προσωπικά αντικείμενα του μουσικοσυνθέτη, ενώ στον κάτω προβάλλεται καθ' όλη τη διάρκεια λειτουργίας του μουσείου ημίωρο ντοκιμαντέρ με θέμα τον γνωστό ρεμπέτη. Ιωάννης Μαραγκός (1833-1891), καθολικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μάρκος Βαμβακάρης (1905-1972), ρεμπέτης Φραγκίσκος Παπαμανώλης (1936-), καθολικός Επίσκοπος Σύρου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1993, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Η Άνω Σύρος στο επίσημο τουριστικό portal του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Επαρχία Αρχανγκέλσκι

Η επαρχία Αρχανγκέλσκι (ρωσικά: Арха́нгельский райо́н‎, μπασκίρ: Архангел районы) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 54 επαρχίες στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της δημοκρατίας. Η έκταση της επαρχίας είναι 2.422 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο είναι η αγροτική κοινότητα (ένα σέλο) του Αρχανγκέλσκογιε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 18.514 κάτοικοι. Ο πληθυσμός του Αρχανγκέλσκογιε αντιστοιχεί στο 31.4% του πληθυσμού της επαρχίας.

 Η επαρχία ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου 1930. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Αρχανγκέλσκι είναι μία από τις 54 επαρχίες στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Η επαρχία χωρίζεται σε δώδεκα σελσοβιέτ, και αποτελείται από 71 αγροτικές κοινότητες. Ως δημοτική διαίρεση, η επαρχία ονομάζεται ως Δημοτική Επαρχία Αρχανγκέλσκι. Τα δώδεκα σελσοβιέτ ενσωματώνονται ως δώδεκα αγροτικοί οικισμοί εντός της δημοτικής επαρχίας. Το σέλο του Αρχανγκέλσκογιε χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο της διοικητικής και δημοτικής επαρχίας. Η περιοχή έχει αναπτυχθεί κτηνοτροφικά, με την παραγωγή γαλακτοκομικών και κρεατικών προϊόντων. Επίσης, η μελισσοκομία είναι αναπτυγμένη. Επίσης, υπάρχουν καλλιέργειες σιταριού, ζαχαρότευτλων, σίκαλης και βρώμης. Η δασική βιομηχανία έχει φέρει σημαντική ανάπτυξη στην περιοχή. Η Προστατευόμενη Περιοχή Αρχανγκέλσκι ιδρύθηκε για την προστασία των υδρόβιων πτηνών.