IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οι δοσατζήδες

Οι δοσατζήδες, γνωστή και με τον τίτλο Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι είναι Ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1959 σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη και σενάριο του Ναπολέων Ελευθερίου. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Σταυρίδης, Θανάσης Βέγγος, Αλέκα Στρατηγού και Κούλης Στολίγκας.

 Ο Γρηγόρης Πασπάτης και ο Θωμάς Καλαφάτης, είναι δυο στενοί φίλοι, και αποφασίζουν ν' ανοίξουν δική τους επιχείρηση. Αγοράζουν εμπόρευμα από τον κύριο Γιώργο και με την τρίκυκλη μοτοσικλέτα που την διαμορφώνουν σε κινητό πολυκατάστημα γυρίζουν την Αθήνα, πουλώντας με δόσεις σε όλους τους πελάτες τους. Αφού έχουν σχεδόν ξεπουλήσει όλο το εμπορευμά τους, διαπιστώνουν ότι δεν έχουν ούτε μια δραχμή στη τσέπη τους. Έτσι αποφασίζουν να πάνε στους πελάτες τους και να μαζέψουν τα χρωστούμενα. Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμένουν, αφού κανείς από αυτούς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει, λεγόντας στον Πασπάτη και τον Καλαφάτη διάφορες δικαιολογίες. Τότε οι δυο φίλοι αποφασίζουν να οργάνωθουν καλύτερα και προσπαθούν με κάθε τρόπο να πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Συμμετέχουν σε μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί: Καλαφάτης:Λοιπόν, πέρνουμε μια μοτοσυκλέτα με τρεις ρόδες. Πασπάτης:Την πήραμε… Καλαφάτης:Της βάζουμε ένα κουβούκλιο. Πασπάτης:Της το βάλαμε… Καλαφάτης:Της ρίχνουμε μέσα μερικά εμπορεύματα. Πασπάτης:Της τα ρίξαμε. Καλαφάτης:Και ξεκινάμε να πουλάμε με δόσεις… Πασπάτης:Ξεκινήσαμε… Καλαφάτης:Ξέρεις τι γίνεται; Πασπάτης:Πού θες να ξέρω; Καφετζού είμαι; Καλαφάτης:Πολλά λεφτά! Δουλειές με φούντες που λένε! Πασπάτης:Οπωσδήποτε οι δουλειές μας θα είναι με φούντες, γιατί τα φέσια που θα μας φορέσουνε με φούντες θα είναι. Η ταινία προβλήθηκε την περίοδο 1958-1959 και έκοψε 16.465 εισιτήρια και ήρθε στην 24η θέση σε 51 ταινίες της σεζόν. Η ταινία αυτή αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία του Θανάση Βέγγου με τον Νίκο Σταυρίδη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ η δεύτερη τους συνεργασία θα γίνει τρία χρόνια αργότερα, το 1962, στην κωμωδία Ευτυχώς Τρελλάθηκα σε σκηνοθεσία του Κώστα Ανδρίτσου. Συνολικά οι δυο ηθοποιοί εχουν συνεργαστεί κινηματογραφικά σε 6 ταινίες με πρωταγωνιστικό η υποστηρικτικό ρόλο ο καθένας τους. Οι δοσατζήδες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Οι δοσατζήδες στην IMDb
Χουλιά Αβσάρ

Η Χουλιά Αβσάρ (τουρκικά: Hülya Avşar, γενν. 10 Οκτωβρίου 1963) είναι Τουρκάλα ηθοποιός, τραγουδίστρια, επιχειρηματίας και πρώην κάτοχος τίτλων διαγωνισμών ομορφιάς. Έκανε το ντεμπούτο της με τον ρόλο της Σαφιγιέ Σουλτάνα στη σειρά «Muhteşem Yüzyıl: Kösem».

 Γεννήθηκε το 1963 στο Αδραμύττιο της Τουρκίας από Κούρδο πατέρα (από το Αρνταχάν) και Τουρκάλα μητέρα (από το Αδραμύττιο). Αποφοίτησε από το λύκειο Ankara Cumhuriyet στην Άγκυρα ενώ το 1982 μετακόμισε με την οικογένεια της στη Κωνσταντινούπολη. Το 1979, παντρεύτηκε τον Μεχμέτ Τετσιρλί, τότε φοιτητή μηχανολογίας, αλλά χώρισαν δύο χρόνια αργότερα. Το 1997, παντρεύτηκε τον πρώην υδατοσφαιριστή Καγιά Τσιλινγκιρόγλου με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Ζεχρά Τσιλινγκιρόγλου (γενν. 15 Ιανουαρίου 1998). Το διαζύγιο Αβσάρ-Τσιλινγκιρόγλου εκδόθηκε το 2005. Ακόμη, υπήρξε ζευγάρι με τον επιχειρηματία Σαντετίν Σάραν για τρία χρόνια (2007-2010). Χουλιά Αβσάρ στην IMDb Χουλιά Αβσάρ στο Instagram
Άτσο Ζ΄ των Έστε

Ο Άτσο Ζ΄, ιταλ. Azzo VIΙ, (1205 – 1264) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα (1215-22, 1240-64). Τον αποκαλούσαν και Άτσο Ζ΄ ο νέος (novello).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Άτσο ΣΤ΄ μαρκήσιου του Έστε και της Ελίζα Αλντομπραντίνι. Έγινε ο αρχηγός των Γουέλφων, οπαδών του πάπα εναντίον του βασιλιά της Γερμανίας, στην μαρκιωνία της Ανκόνα και εναντιώθηκε στον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν. Το 1242 νίκησε τον Ετσελίνο Β΄ κόμη του Ρομάνο και κατέλαβε τη Φερράρα, όπου εγκαταστάθηκε ως κυρίαρχος της πόλης. Η απόγονοί του διατήρησαν την εξουσία ως την ύστερη Αναγέννηση. Το 1251 ο Φρειδερίκος Β΄ αιχμαλώτισε τον γιο του Άτσο Ζ΄, τον Ρινάλντο των Έστε με τη σύζυγό του και τους φυλάκισε, όπου απεβίωσαν δηλητηριασμένοι. Το 1259 ο Άτσο Ζ΄ νίκησε πάλι τον Ετσελίνο Β΄ και το στρατό του των Γιβελλίνων, στη μάχη του Κασάνο. Ο γιος του, o Ρινάλντο είχε ένα νόθο τέκνο, τον Ομπίτσο Β΄. Επειδή ο Άτσο Ζ΄ δεν είχε άλλους απογόνους, τον όρισε διάδοχό του στη μαρκιωνία της Φερράρα. Απεβίωσε το 1264 και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ομπίτσο Β΄. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1221 με τη Τζοβάννα και είχε γιο τον: Ρινάλντο Α΄, γενν. μετά το 1221. Νόθος γιος του ήταν ο Ομπίτσο Β΄, μαρκήσιος της Φερράρα. Βεατρίκη 1226-1262, μοναχή. Κουμπιτόζα παντρεύτηκε τον Γκαμπριέλε Μαλασπίνα, μαρκήσιο της Βερρούκολα. Κονστάντσα.Αργότερα νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, με τη Μαμπίλια Παλλαβιτσίνι. Είχε και δύο εκτός γάμου τέκνα: (νόθος) Κοντάρντο 116-1249, άγιος. Αλίζια.
Κομητεία του Φοντί

Η Κομητεία του Φοντί ήταν αρχικά έδαφος, φέουδο, του Δουκάτου της Γκαέτα κι έπειτα πολιτική οντότητα του Βασιλείου της Νάπολης, από το 1140, στην Ιταλική χερσόνησο κατά τον μεσαίωνα. Η Κομητεία αρχικά δημιουργήθηκε κατά τον 10ο αιώνα όταν ο Πάπας Ιωάννης Η΄ παραχώρησε τις πόλεις Φοντί και Τραέττο, που ανήκαν στις παπικές κτήσεις, στο Δουκάτο της Γκαέτα σαν ανταμοιβή στον δούκα Ντοκιμπίλη Α΄ για το σπάσιμο της συμμαχίας που είχε με τους Σαρακηνούς. Ο Ντοκιμπίλης στην διαθήκη που άφησε όριζε τον γιο του Μαρίνο Β΄ δούκα της πόλης και πρώτο κυβερνήτη του φέουδου από το 954. Η κομητεία κυβερνήθηκε κυρίως από την Οικογένεια Γκαετάνι, τους ντ΄ Ακουίλα, αργότερα από τους ντ΄ Ακουίλα-Καετάνι , τους Κολόννα και τους Σάγκρο.

 Μαρίνος Β΄, δούκας, 954-978 Μαρίνος Γ΄, δούκας, 978 - ? Λέων Γ΄, δούκας, Ντοκιμπίλης Γ΄, δούκας Βερνάδος, κόμης, Τζιράλντο, κόμης, Λέων Δ΄, κόμης, Λέων Ε΄, κόμης, Λέων ΣΤ΄, κόμης, Ριχάρδος ντελλ΄ Ακουίλα, γύρω στα 1104, κόμης, Γοδεφρείδος ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, Ριχάρδος Β΄ ντελλ΄ Ακουίλα, πριν το 1130 - 1167, κόμης, Ριχάρδος Β΄ ντελλ΄ Ακουίλα, πριν το 1130 - 1167, κόμης, Ριχάρδος ντε Σάι, 1167 - , Καλβάνο Λάντσια, 13ος αιώνας, κόμης, Ριχάρδος Γ΄ ντελλ΄ Ακουίλα, - 1214, κόμης, Ρογήρος Α΄ ντελλ΄ Ακουίλα, 1214- πριν το 1267, κόμης, Ρογήρος Β΄ ντελλ΄ Ακουίλα, πριν το 1267- , κόμης, Ριχάρδος Δ΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, Γιοβάννα ντελλ΄ Ακουίλα, κόμισα, Λοφρέντο Καετάνι, σύζυγος της Γιοβάννας και ανιψιός του Πάπα Βονιφάτιου Η΄, κόμης, Νίκολα Καετάνι, κόμης, Ονοράτο Α΄ Καετάνι, - 1409, κόμης, Ονοράτο Β΄ Καετάνι, κόμης, Χριστόφορος Καετάνι, -, 1439, κόμης, Ονοράτο Γ΄ Καετάνι, 1439-1479 κόμης, Πρόσπερο Κολόννα, 1479- 1523, κόμης, Βεσπασιανός Κολόννα, 1523- 1528, κόμης, Τζούλια Γκονζάγκα, κόμισα,Λουίτζι Γκονζάκα, 1528- 1532, κόμης και 2ος σύζυγος της Ισαβέλλας, Βεσπασιανός Γκονζάκα, 1532- πριν το 1591, κόμης,Τζάκομο Πελλεγκρίνι, 1532- , επίσκοπος Φοντί, συνκυβερνήτης του ανήλικου Βεσπασιανού Β΄ Άννα Καράφα του Στιγκλιάνο, πριν το 1591- , κόμισα, Νίκολα Καράφα, - 1690, κόμης,1690 - 1701 κανείς Πάολο Ερρίκο του Μάνσφελτ, 1701- , κόμης, Ελεονόρα του Μάνσφελτ, - 1720, κόμισα, Οντερίσιο ντι Σάνγκρο, 1720- , πρίγκιπας , Τζιοβάνι Αντρέα ντι Σάνγκρο, 1851 - 1890, πρίγκιπας , Γιουζέπε Αντρέα ντι Σάνγκρο, πρίγκιπας , Οντερίσιο ντι Σάνγκρο, 1876 - 1910 , πρίγκιπας , Giovanni Conte-Colino, Storia di Fondi Charles Cawley, Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy
Επίθεση στο Κοσσυφοπέδιο (1915)

Η Επίθεση στο Κόσοβο (βουλγαρικά Косовска настъпателна операция) ήταν πολεμική επιχείρηση του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου, και που έλαβε χώρα από τις 10 Νοεμβρίου μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου 1915 με επιτιθέμενο τον Βουλγαρικό Στρατό και αμυνόμενο τον Σερβικό.

 Η μάχη ξεκίνησε με το πέρασμα του Νότιου Μοράβα από την 1η Βουλγαρική Στρατιά και έληξε με ολοκληρωτική ήττα του σερβικού στρατού. Η κύρια επίθεση των Βουλγάρων σημειώθηκε στην κατεύθυνση Νις-Πρίστινα. Για 2 μέρες, οι σερβικός στρατός κατέλαβε το Προκούπλιε, όπου έδειξε βραχυχρόνια αντίσταση. Ο σερβικός στρατός που είχε σοβαρό αριθμητικό μειονέκτημα υποχώρησε και αντιστάθηκε για τελευταία φορά στην πόλη Γκνίλανε. Οι Σέρβοι προχώρησαν σε απελπισμένη αντεπίθεση μεταξύ του Βράνιε και του Κουμάνοβο για να ενωθούν με τις αγγλογαλλικές δυνάμεις, αλλά ηττήθηκαν. Η 6η μεραρχία πεζικού και η 9η μεραρχία πεζικού της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς κατέλαβαν με ευκολία την Πρίστινα στις 24 Νοεμβρίου. Τότε, ολόκληρος ο βουλγαρικός στρατός προωθήθηκε, έχοντας τη στήριξη μονάδων της 11ης Γερμανικής Στρατιάς και της 3ης Αυστροουγγρικής Στρατιάς στα βόρεια. Η επίθεση ολοκληρώθηκε στις 4 Δεκεμβρίου με την κατάληψη της Δίβρης (Ντέμπαρ). Οι Σέρβοι έχασαν 30.000 στρατιώτες, 199 κανόνια, 150 αυτοκίνητα και άλλο στρατιωτικό εξοπλισμό. Ο σερβικός στρατός υποχώρησε αρχικά στην Αλβανία και μετέπειτα μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα. Атанас Пейчев и колектив, 1300 години на стража, Военно издателство, София 1984. Министерство на войната, Щаб на войската (1946). Българската армия в Световната война 1915 - 1918, Vol. V. Косовската операция. Печатница на щаба навойската, София.
Εκλογές στις Φιλιππίνες

Στις Φιλιππίνες διεξάγονται ανά εξαετία γενικές εκλογές (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, Βουλή και Γερουσία). Ο Πρόεδρος εκλέγεται από άμεση και καθολική ψηφοφορία για μία εξαετή θητεία, κατά τη διάρκεια της οποίας διορίζει τους υπουργούς και προεδρεύει στο υπουργικό συμβούλιο. Το Κοινοβούλιο περιλαμβάνει δύο σώματα, τη Γερουσία και τη Βουλή των αντιπροσώπων. Τα μέλη της Γερουσίας είναι 24, εκλέγονται σε εθνικό επίπεδο και υπηρετούν εξαετείς θητείες. Εκλογές γίνονται κάθε τρία χρόνια και αντικαθιστούν τα μισά μέλη του σώματος. Η Βουλή των αντιπροσώπων έχει 250 μέλη που υπηρετούν τριετείς θητείες και εκλέγονται από γεωγραφικά κατανεμημένες εκλογικές περιφέρειες. Η κυβέρνηση της χώρας είναι ενιαία (με εξαίρεση μιας περιφέρειας με αυξημένη αυτονομία, το Αυτόνομο Μουσουλμανικό Μιντανάο). Έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες για αναθεώρηση του Συντάγματος (για τη δημιουργία ομοσπονδίας ή ενιαίου κοινοβουλίου), όλες όμως έχουν αποτύχει. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

 Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 Μαΐου 2010 κέρδισε ο γιος του Μπενίνιο Ακίνο, ο Μπενίνιο Ακίνο ο Τρίτος, με ποσοστό 51,32%, έναντι του αντιπάλου του Χιλμπέρτο Τεόντορο με 13,78% και 11,62% του πρώην Προέδρου Τζόζεφ Εστράδα. Ο Ακίνο ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Ιουνίου 2010. Στις εκλογές για Αντιπρόεδρο, που έγιναν την ίδια ημέρα με τις προεδρικές, εξελέγη ο Χεχόμαρ Μπινάι από το κόμμα PDP-Laban, με 41,65% έναντι 39,58% για το Φιλελεύθερο Μαρ Ρόξας. Οι εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων διενεργήθηκαν στις 10 Μαΐου 2010. Η κατανομή των εδρών έγινε με το σύστημα της παράλληλης ψηφοφορίας. Στις εκλογές στις επαρχίες, ένα μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγεται σε 231 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους κερδίζει την έδρα της επαρχίας. Στις εκλογές με το σύστημα της λίστας κομμάτων, διεκδικούνται 57 ή 58 έδρες. Μία έδρα κερδίζουν οι λίστες των κομμάτων που εξασφαλίζουν ποσοστό τουλάχιστον 2%. Το 15ο Κογκρέσο θα έχει 286 - 288 μέλη , με 144 ή 145 ψήφοι να είναι η πλειοψηφία. Στις εκλογές για το μισό της Γερουσίας (10 Μαΐου 2010). σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα ανά κόμμα: Εκλογές για Βουλή των Αντιπροσώπων και για Γερουσία διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου 2013. Η προεκλογική περίοδος στιγματίστηκε από επεισόδια με απολογισμό περισσότερους από 60 νεκρούς. Το κόμμα του προέδρου Ακίνο και οι σύμμαχοί του εξασφάλισαν την πλειοψηφία εδρών στο Κογκρέσο. Η σύνθεση της Γερουσίας μετά τις εκλογές του 2013 είναι η εξής: Δείτε Φιλιππινέζικες γενικές εκλογές (2016) Κοιλάδα Κομποστέλα Σε τοπικό δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2019, οι ψηφοφόροι ενέκριναν (με ποσοστό 96,9% υπέρ έναντι 2,8% κατά) τη μετονομασία της επαρχίας Κοιλάδα Κομποστέλα σε Νταβάο ντε Όρο. Μπανγκασαμόρο
Ζουπανία Πόζεγκα

Η Ζουπανία Πόζεγκα (κροατικά: Požeška županija, ουγγρικά: Pozsega vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Πόζεγκα, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 265.272 κατοίκους κι έκταση 4.933 τετραγωνικά χλμ.

 Η διοικητική περιοχή της Πόζεγκα δημιουργήθηκε πρώτη φορά το 1210 σαν κομιτάτο της Πόζεγκα. Κατά το Μεσαίωνα επεκτάθηκε στην κοιλάδα της Πόσεγκα και την Ποσάβινα. Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα η κομητεία θεωρήθηκε ιδιοκτησία της ουγγρικής βασίλισσας. Από το τέλος του 14ου αιώνα το έδαφος της κομητείας είναι εκτεθειμένο σε επιδρομές από τα οθωμανικά στρατεύματα, με αποκορύφωμα την οθωμανική κατάκτηση της κομητείας το 1537. Απελευθερώθηκε από τους Οθωμανούς το 1699 αλλά δεν δημιουργήθηκε ξανά η κομιτεία αλλά πέρασε υπό στρατιωτική διοίκηση. Με την δημιουργία του βασιλείου της Σλαβονίας αποτέλεσε τμήμα της μετά το 1732 και χωρίστηκε διοικητικά σε τέσσερις περιοχές: Βιτροβίτιτσα, Πόζεγκα, Βάλποβο και Όσιγιεκ με δύο πόλεις: Πόζεγκα και Όσιγιεκ. Σαν διοικητική ενιαία διαίρεση επίσημα αποκαταστάθηκε το 1745. Το 1918 με την διάλυση της Αυστροουγγαρίας έγινε διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων έως το 1924. Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 265.272 κατοίκους που μίλούσαν τις ακόλουθες γλώσσες: 8 Κροατική γλώσσα : 142616 Σερβική γλώσσα : 66.783 Ουγγρικά : 16462 Γερμανικά : 13.143 Σλοβακίας : 3352 Ρουθινιακά : 2888 ARHINET - Požeška županija Požeška županija na Portalu znanstvenih časopisa Republike Hrvatske Αρχειοθετήθηκε 2021-03-05 στο Wayback Machine.
Σύγχρονος χορός

Ο σύγχρονος χορός είναι ένα είδος χορού όπως το μπαλέτο, το jazz και προέκυψε ως μία μορφή «επανάστασης» ενάντια στις αυστηρές αρχές του μπαλέτου. Επικεντρώνεται στην προσωπική ερμηνεία του χορευτή και όχι σε βήματα με συγκεκριμένη δομή όπως συμβαίνει στο μπαλέτο. Αν και αρχικά ενημερώθηκε και δανείστηκε από κλασικά, μοντέρνα και τζαζ στιλ, έχει ενσωματώσει στοιχεία από πολλά στυλ χορού.

 Κατά τον 20ό αιώνα, τα ερεθίσματα των πολιτισμικών εξελίξεων γέννησαν την τέχνη του Σύγχρονου χορού. Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου χορού θεωρείται από πολλούς ότι ήταν η Isadora Duncan. Η Duncan απέρριψε τους κανόνες που επέβαλλε το μπαλέτο στην τεχνική εκτέλεση των βημάτων, στην ενδυμασία και στο στήσιμο των χορευτών, θεωρώντας ότι έρχονταν σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση. Έχοντας αρκετούς υποστηρικτές, ίδρυσε την δική της σχολή χορού στην οποία δίδασκε η ίδια ενθαρρύνοντας τους μαθητές της να χρησιμοποιούν τον χορό ως μέσο έκφρασης και ελευθερίας. Η διδασκαλία του σύγχρονου χορού, ο αγωγός της γνώσης αυτής, που μεταφέρεται από σώμα σε σώμα, έχει ως συμμάχους του : τη τεχνική δεξιοτεχνία, τις αφηγηματικές ιστορίες του δασκάλου, τη μουσική και τον αυτοσχεδιασμό. Τέσσερα στοιχεία που λαμβάνουν χώρα σε κάθε μάθημα, μικρή είτε μεγάλη χορογραφία και φυσικά σε μια παράσταση. Με ένα έντονο φιλοσοφικό υπόβαθρο, που βαδίζει γύρω από την ανησυχία της ανθρώπινης ύπαρξης, συντονίζει μία μάζα ανθρώπων σε πολλούς διαφορετικούς ρυθμούς, ήχους, μελωδίες και σιωπές. Οι τεχνικές χορού και οι φιλοσοφίες κίνησης που χρησιμοποιούνται στον σύγχρονο χορό μπορεί να περιλαμβάνουν το σύγχρονο μπαλέτο, τον αυτοσχεδιασμό χορού, τον ερμηνευτικό χορό, το λυρικό χορό, τα μοντέρνα στυλ χορού από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπως η τεχνική Graham, η τεχνική Humphrey-Weidman και η τεχνική Horton, ο σύγχρονος χορός της Ευρώπης Bartenieff Fundamentals και τεχνική χορού της Isadora Duncan. Μανώλης Καστρινός Φώτης Μεταξόπουλος Σάσα Ντάριο Λίντα Άλμα
Λεωφόρος των Κυπαρισσιών

Η λεωφόρος των Κυπαρισσιών, είναι ένας δρόμος, ο οποίος εκτείνεται από δυτικά προς ανατολικά στην κοινότητα του Καστανιέτο Καρντούτσι, στην καρδιά της Μαρέμα του Λιβόρνο. Ο δρόμος χαρακτηρισμένος ως επαρχιακή οδός 16dSP 39-Μπόλγκερι έχει μήκος σχεδόν 5 χιλιόμετρα και συνδέει το ορατόριο του Σαν Γκουίντο, που ξεπροβάλλει κατά μήκος της οδού Αουρέλια, με το γραφικό ιστορικό κέντρο του Μπόλγκερι που κυριαρχείται από το κάστρο. Η λεωφόρος εμφανίζεται ως μία μακρά ευθεία κλεισμένη και σκιασμένη και από τις δύο πλευρές από μία σειρά πυκνών αιωνόβιωνκυπαρισσιών που κόβει στα δύο την εξοχή της Μαρέμα,πλούσια σε αμπέλια και ελιές, σ’ αυτή την περιοχή.

 Οι πηγές της ανατρέχουν κυρίως στον [1]ΧΙΧ αιώνα, όταν ανακατασκευάστηκε η οδός Ιμπεριι (σημερινη οδός Aουρέλια) με την πραγματοποίηση μιας σειράς οδών κάθετων σ’ αυτήν. Με την ευκαιρία αυτή, ο δρόμος για το Μπόλγκερι,εμπλουτίστηκε σιγά σιγά με μια διπλή σειρά κυπαρισσιών (αρχικά είχαν χρησιμοποιηθεί λεύκες). Η λεωφόρος κατασκευασμένη σήμερα από περίπου 2400 κυπαρίσσια, πήρε την σημερινή της μορφή μεταξύ του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα ενώ το 1954 ασφαλτοποιήθηκε. Η περιοχή έγινε διάσημη από τον Τζιόσουε Καρντούτσι,ο οποίος για πολλά χρόνια διέμεινε σ’ αυτήν την περιοχή, στη διάσημη ποιητική του σύνθεση με τον τίτλο Davanti San Guido. Προκειμένου να μνημονεύσει τον Καρντούτσι το 1908, ο Τζιουζέπε Ντέλα Γκεραρντέσκα, ανέγειρε ένα μικρό οβελίσκο στην αρχή της λεωφόρου, στα περίχωρα του ορατορίου του Σαν Γκουίντο. Ορατόριο του Σαν Γκουίντο Εκκλησία του Σαν Σεμπαστιάνο Εκκλησία του Σαν Αντόνιο Πύργος του Μπόλγκερι Ε.Μορέλι, strade e paessaggi della Toscana: il paessaggio della strada, la strada come paessaggio (δρόμοι, και τοπία της Τοσκάνης: το τοπίο από τον δρόμο, ο δρόμος ως τοπίο), Φλωρεντία 2007 Μπόλγκερι Καστανιέτο Καρντούτσι Τζιόσουε Καρντούτσι
Βαθύ τηγάνισμα

Το Βαθύ τηγάνισμα είναι τρόπος μαγειρέματος που περιλαμβάνει βύθιση του τροφίμου σε καυτό λίπος, συνήθως λάδι, έως ότου τηγανιστεί. Γίνεται σε φριτέζα ή φριτούρα και βιομηχανικά σε φριτέζα πίεσης ή κενού. Είναι ταχύτατος τρόπος μαγειρέματος: το τηγάνισμα γίνεται ομοιόμορφο επειδή το λάδι είναι εξαιρετικός αγωγός θερμότητας. Με βαθύ τηγάνισμα παρασκευάζονται πολλά από τα φαστ φουντ.

 Ως βαθύ τηγάνισμα των τροφίμων ορίζεται η διαδικασία της πλήρους βύθισης ενός τροφίμου σε καυτό λάδι θερμοκρασίας από 177 °C έως και 191 °C. Του τηγανίσματος προηγείται πανάρισμα, σε κουρκούτι ή γαλέτα. Στη συνέχεια το τρόφιμο βυθίζεται στο καυτό λάδι, η επιφάνεια αρχίζει να αφυδατώνεται και να πραγματοποιούνται αντιδράσεις Maillard, δηλαδή διάσπαση σακχάρων και πρωτεΐνών, με αποτέλεσμα το ρόδισμα, χρυσάφισμα ή καφέτισμα της. Η αφυδατωμένη επιφάνεια σχηματίζει μια κρούστα που εμποδίζει την περαιτέρω απορρόφηση λαδιού. Η θερμότητα που διαχέεται σε όλο το τρόφιμο προκαλεί μετουσίωση των πρωτεΐνων, ζελατινοποίηση του άμυλου και μαλάκωμα των φυτικών ίνων.Συχνά το πανάρισμα είναι απαραίτητο, αλλά όχι για τα μαγειρεμένα νουντλς και πατάτες, επειδή η υψηλή περιεκτικότητα σε άμυλο τους επιτρέπει να κρατήσουν περισσότερη υγρασία χωρίς να συρρικνωθούν. Για τα κρέατα συνιστάται καλό μαγείρεμα πριν το βαθύ τηγάνισμα.Με καλή εφαρμογή της τεχνικής, τα βαθυτηγανισμένα φαγητά δεν γίνονται υπερβολικά λιπαρά, επειδή η υγρασία των τροφίμων απωθεί το λάδι. Το καυτό λάδι θερμαίνει το συστατικό νερό των τροφίμων μέχρι εξάτμισης, και οι ατμοί ωθούν τις φυσαλίδες προς την επιφάνεια. Δηλαδή, δεν υπάρχει μεγάλη διείσδυση του λαδιού στο εσωτερικό του λιπόφοβου τροφίμου, εφόσον δεν γίνεται κατάχρηση του χρόνου ή της θερμοκρασίας τηγανίσματος. Η απορρόφηση λαδιού είναι "περίπου μια-δυο κουταλιές της σούπας ανά 2 1⁄2 φλιτζάνια λάδι" που χρησιμοποιήθηκε. Δεν διαφέρει σημαντικά από του απλού τηγανίσματος. Αν γίνει κατάχρηση του χρόνου τηγανίσματος, το φαγητό θα αφυδατώνεται και θα απορροφά λίπη. Η κατάλληλη θερμοκρασία τηγανίσματος καθορίζεται από το πάχος και το είδος των τροφίμων, συνήθως βρίσκεται μεταξύ 177-191 °C. Μια άτυπη δοκιμή για θερμοκρασίες αυτού του φάσματος περιλαμβάνει προσθήκη μικρής ποσότητα από αλεύρι στο λάδι και παρατήρηση του αν τσιτσιρίζει προτού καεί. Μια δεύτερη δοκιμή περιλαμβάνει την παρατήρηση του βυθίσματος κατά το βαθύ τηγάνισμα: αν το τρόφιμο βυθίζεται χωρίς να αναδύεται τότε το λάδι είναι κρύο, και αν δεν βυθίζεται καθόλου τότε το λάδι είναι υπερβολικά καυτό. Οι φριτέζες πρέπει να καθαρίζονται καλά για να αποφευχθεί η μόλυνση. Η διαδικασία του βαθύ τηγανίσματος λερώνει παρακείμενες περιοχές με πιτσιλίσματα λαδιού. Οι ατμοί λιπών συμπυκνώνονται σε τοίχους και οροφές. Το καθάρισμα γίνεται με απορρυπαντικό πιάτων και μαγειρική σόδα. Το βαθύ τηγάνισμα γίνεται σε φριτέζα, βαθύ τηγάνι, ολλανδικό φούρνο, ή μαντεμένια κατσαρόλα. Το καλάθι τηγανίσματος υποδέχεται τα τρόφιμα για το τηγάνισμα και τα στραγγίζει από τα λάδια. Το θερμόμετρο μαγειρικής μετρά τη θερμοκρασία του λαδιού. Διατίθενται λαβίδες, διάτρητες κουτάλες και στραγγιστήρια.Σκεύη βαθυτηγανίσματος
Στέφανι Μακμάν

Η Στέφανι Μακμάν Λεβέσκ (Stephanie Marie Levesque, 24 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Αμερικανίδα πρώην επαγγελματίας παλαιστής, παραγωγός αγώνων πάλης και μεταβατική πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην εταιρεία πάλης WWE από το 2022, στην οποία ιδιοκτήτης και πρόεδρος έως την παραίτησή του το 2022 ήταν ο πατέρας της, Βινς Μακμάν και αντιπρόεδρος είναι ο σύζυγος της, Τριπλ Έιτς.

 Η Στέφανι Μακμάν πρωτοεμφανίστηκε στο WWE, το 1999, σε ένα σενάριο με τον Αντερτέικερ. Από τότε, είναι μέρος αρκετών σεναρίων, όπως μια σεναριακή σχέση με τον Τεστ, αργότερα με τον Κρις Τζέρικο, και πριν τον Τζέρικο, με τον Τριπλ Έιτς, με τον οποίο είχε σχέση και στην πραγματική ζωή, την οποία επισημοποίησαν το 2003. Η Μακμάν έχει κατακτήσει το Αυθεντικό Πρωτάθλημα Γυναικών μια φορά, ενώ έχει διατελέσει και Γενική Διευθύντρια στα ρόστερ του ECW, του SmackDown και του Raw. Από το 2007 είναι Εκτελεστική Αντιπρόεδρος Προσωπικού στην εταιρεία. Προσωπική Ζωή Το 2003 η Στέφανι και ο Τριπλ Έιτς επισημοποιήσαν την σχέση τους. Το 2005 αποκτούν το πρώτο τους παιδί, το 2008 το δεύτερο και το 2010 το τρίτο τους παιδί. WWE 2013- Aπό το 2013 εμφανίζεται μαζί με τον συζύγό της στο Monday Night Raw. Tο 2014 προσπάθησαν να ΄΄καταστρέψουν΄΄ αρκετούς παλαιστές όπως Ντάνιελ Μπράιαν,Τζον Σίνα. Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο OWoW.com Διεύθυνση του WWE Αρχειοθετήθηκε 2011-04-29 στο Wayback Machine.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Μαραθώνιος γυναικών

Ο Μαραθώνιος γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξήχθη στη Ντόχα του Κατάρ στις 27 Σεπτεμβρίου. Ο αγώνας ξεκίνησε τα μεσάνυχτα, έτσι έγινε ο πρώτος νυχτερινός μαραθώνιος σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου.

 Η θερμοκρασία ήταν αρκετά υψηλή την ώρα του αγώνα. Από τις 69 αθλήτριες που ξεκίνησαν, οι 29 δεν τερμάτισαν. Η παγκόσμια κορυφαία και η προηγούμενη παγκόσμια πρωταθλήτρια ήταν μόνες τους μπροστά στα τελευταία μέτρα, και η Ναμιμπιανή ήταν τρίτη. Ο νικητήριος χρόνος ήταν ο αργότερος από όλους στην ιστορία του Παγκόσμιου πρωταθλήματος.
Διαμέρισμα Σαν Μιγκέλ

Το Διαμέρισμα Σαν Μιγκέλ (ισπανικά: departmento de San Miguel) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Ανατολική επαρχία. Έχει έκταση 2.077,10 τ.χλμ. και πληθυσμό 517.877 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Σαν Μιγκέλ και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Σιουδάδ Μπάρριος.

 Το Σαν Μιγκέλ βρίσκεται ανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ. Συνορεύει στα δυτικά και νοτιοδυτικά με το Ουσουλουτάνστα βορειοδυτικά με το Καμπάνιας, στα κεντρο-δυτικά με το Σαν Βισέντε, στα βορειοανατολικά με το Μορασάν, στα νοτιοανατολικά με το Λα Ουνιόν και στα βόρεια με την Ονδούρα. Έχει έκταση 2.077,10 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το δεύτερο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν. Το Διαμέρισμα Σαν Μιγκέλ είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 517.877κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το τέταρτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, το Λα Λιμπερτάδ και το Σάντα Άνα. Το Σαν Μιγκέλ διαιρείται σε 21 δήμους: Ελ Τράνσιτο Σιουδάδ Μπάρριος Καρολίνα Κελάπα Κομακαράν Λολοτίκε Μιλάγρο δε Λα Πας Νέα Γουαδελούπη Νέο Εδέν δε Σαν Χουάν Ουλουασάπα Σαν Αντόνιο Σαν Χεράρδο Σαν Λουίς δε λα Ρέινα Σαν Μιγκέλ Σαν Ραφαέλ Σαν Χόρχε Σεσόρι Τσαπαλτίκε Τσιναμέκα Τσιριλάγουα Ελ Τράνσιτο Σιουδάδ Μπάρριος Καρολίνα Κελάπα Κομακαράν Λολοτίκε Μιλάγρο δε Λα Πας Νέα Γουαδελούπη Νέο Εδέν δε Σαν Χουάν Ουλουασάπα Σαν Αντόνιο Σαν Χεράρδο Σαν Λουίς δε λα Ρέινα Σαν Μιγκέλ Σαν Ραφαέλ Σαν Χόρχε Σεσόρι Τσαπαλτίκε Τσιναμέκα Τσιριλάγουα Σαν Μιγκέλ Γεωγραφία του Σαν Μιγκέλ Πόλεις του Σαν Μιγκέλ Δήμοι του Σαν Μιγκέλ
1520 Ίματρα

Ο Ίματρα (Imatra) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,319. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.

 Η μέση διάμετρος του Ίματρα εκτιμάται σε 53,61 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0615. Ο Ίματρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 18 ώρες και 38 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιερεμίας (προφήτης)

Ο Ιερεμίας (εβρ. יִרְמְיָהוּ Yirməyāhū) είναι Εβραίος προφήτης και Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι ένας από τους μεγάλους προφήτες των Ιουδαίων και των Χριστιανών. Γεννήθηκε κοντά στην Ιερουσαλήμ, στην Αναθώθ, και καταγόταν από εύπορη ιερατική οικογένεια.

 Κλήθηκε στο προφητικό αξίωμα το 627 π.Χ.. Ως προφήτης έδρασε κυρίως στην Ιερουσαλήμ όπου και προφήτευσε τα επερχόμενα δεινά του Βασιλείου του Ιούδα που τελούσε υπό διαρκή απειλή τόσο της Αιγύπτου όσο και των Βαβυλωνίων, όπου και ζητούσε από τον λαό τη διατήρηση της πίστης προς τον Θεό και την ειλικρινή μετάνοια του. Οι προφητείες του όμως αυτές προκάλεσαν το εναντίον του μίσος από τους άρχοντες των Ιουδαίων όπου και τον φυλάκισαν μέχρι που απελευθερώθηκε από τους Αιγυπτίους μετά την πολιορκία και καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Όταν αποφυλακίσθηκε, όμως, συνέχισε να προφητεύει άλλες συμφορές οπότε και υπέστη νέους διωγμούς από τον Βασιλέα Ιωακείμ (που είχαν επιβάλλει οι Αιγύπτιοι) θεωρούμενος ως εχθρός των Αιγυπτίων. Αλλά και όταν οι Αιγύπτιοι νικήθηκαν από τον Ναβουχοδονόσορ το 605 π.Χ. και η Ιουδαία περιήλθε πλέον στους Βαβυλώνιους ο Ιερεμίας εξακολούθησε να κηρύττει προφητείες νέων ακόμη συμφορών οπότε και προκάλεσε την τελική εκδίωξή του από την Ιερουσαλήμ και την καταφυγή του στην Αίγυπτο. Από τότε η τύχη του προφήτη Ιερεμία παρέμεινε άγνωστη, από δε τις διάφορες εικασίες που αναπτύχθηκαν κυριότερη είναι εκείνη κατά την οποία ο προφήτης βρήκε οικτρό θάνατο όταν λιθοβολήθηκε στην Αίγυπτο από συμπατριώτες του. Στον προφήτη Ιερεμία ανάγεται το ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης που γράφτηκε από τον γραμματέα του Βαρούχ. Εκτός αυτού διασώθηκαν επίσης οι "Θρήνοι" του και μια απόκρυφη επιστολή των οποίων όμως η γνησιότητα δεν έχει εξακριβωθεί σε αντίθεση του προφητικού βιβλίου που ουδέποτε αμφισβητήθηκε. Η τραγική ζωή του προφήτη Ιερεμία ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες όπως τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Ρέμπραντ, τον Ρούμπενς και τον Λεμάν των οποίων τα ομώνυμα έργα τους είναι αξιοθαύμαστα. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του προφήτη Ιερεμία την 1η Μαΐου. Χαστούπης Αθανάσιος, Το βιβλίο των Θρήνων, περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΕ', τεύχος 4, Αθήνα 1984, σελ. 981-995.
Αγία Ελεούσα Αχαΐας

Η Αγία Ελεούσα είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, το οποίο υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Ελληνικού της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου. Εκτείνεται σε μια ημιορεινή τοποθεσία, σε ύψωμα ευρισκόμενο δίπλα στον ποταμό Πείρο, στα νότια αυτού, και σε υψόμετρο περίπου 220 μέτρων. Συνορεύει με τους οικισμούς Λαλιωταίικα και Μπακαλαραίικα. Απέχει οδικώς περίπου 5 χιλιόμετρα από το Ελληνικό, 10 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα και 24 χιλιόμετρα από την Πάτρα.

 Αποτελεί σχετικά καινούριο οικισμό της Αχαΐας και δημιουργήθηκε από κατοίκους των γειτονικών περιοχών. Η Αγία Ελεούσα πήρε την ονομασία της από τον ομώνυμο ναό που βρισκόταν στην περιοχή, ο οποίος υπάρχει και λειτουργεί μέχρι σήμερα και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέθλιον της Θεοτόκου). Πριν δημιουργηθεί ο εκεί οικισμός, αναφέρεται στα 1795 ως θέση της πρώην Κοινότητας Καλάνιστρας με την ονομασία «Αγία Ηλιόσα». Αποτελεί οικισμό της Κοινότητας Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010) που ισχύει στην Ελλάδα από την 1 Ιανουαρίου 2011. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 19 Μαρτίου 1961 και έκτοτε αποτελεί συνεχώς τμήμα της Κοινότητας Ελληνικού σε όλες τις διοικητικές μεταβολές που ακολούθησαν. Απογράφεται για πρώτη φορά το 1920, ως τμήμα της Κοινότητας Καλάνιστρας, και τότε βρέθηκε να έχει πληθυσμό 31 κατοίκους. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη της Αγίας Ελεούσας σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές, από την επίσημη αναγνώρισή της ως οικισμός κ.εξ., είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Πραγματικός και μόνιμος πληθυσμός της απογραφής 1991 και 2001, Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (Ε.Σ.Υ.Ε.). Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 13/02/2014. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αγία Ελεούσα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Ελεούσας Αχαΐας Αρχειοθετήθηκε 2021-09-18 στο Wayback Machine.. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελληνικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017. Αγία Ελεούσα Αχαΐας. buκ.gr. Αγία Ελεούσα. moriasnow.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017.
Οικογένεια Ζαρίφη

Η οικογένεια Ζαρίφη είναι οικογένεια με καταγωγή την Κωνσταντινούπολη, τα μέλη της οποίας ασχολήθηκαν με τις τραπεζικές επιχειρήσεις αποκτώντας τεράστια περιουσία. Ο γενάρχης της, Ιωάννης Ζαρίφης, εμφανίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στον Βόσπορο ως έμπορος οίνου, τον οποίο παρήγαγε σε ιδιόκτητα κτήματα.

 Ιωάννης Ζαρίφης, έμπορος οίνου, σύζυγος Ταρσούς Καπλάνογλου και γενάρχης της οικογένειαςΓεώργιος Ζαρίφης, έμπορος, τραπεζίτης, ευεργέτης, σύζυγος Ελένης Ζαφειροπούλου και γιος του ΙωάννηΛεωνίδας Ζαρίφης, τραπεζίτης, ευεργέτης και γιος του ΓεωργίουΣτέφανος Ζαρίφης, έμπορος βαμβακιού και γιος του ΛεωνίδαΕλένη Ζαρίφη, σύζυγος Λεωνίδα Αργέντη και κόρη του Στέφανου Αγγελική Ζαρίφη, σύζυγος του Γεωργίου Θ. Ζαρίφη και κόρη του Στέφανου Σοφία Ζαρίφη, σύζυγος Ανδρέα Συμεώνογλου και κόρη του ΣτέφανουΑριστείδης Συμεώνογλου, βιομήχανος, πρώην ιδιοκτήτης των Μύλων Αγίου Γεωργίου και γιος της ΣοφίαςΚωνσταντίνος Ζαρίφης, τραπεζίτης, βουλευτής, πρόεδρος της ΑΕΚ και γιος του ΛεωνίδαΝόρα Ζαρίφη, σύζυγος του Χαράλαμπου Ιωσήφογλου και κόρη του Κωνσταντίνου Ευφροσύνη Ζαρίφη, σύζυγος του πρέσβη Αριστείδη Πηλαβάκη και κόρη του ΚωνσταντίνουΚώστας Πηλαβάκης, αντιπρόεδρος της Universal και γιος της ΕυφροσύνηςΠερικλής Ζαρίφης, τραπεζίτης, έμπορος, βιομήχανος, σύζυγος Φανής Ροδοκανάκη και γιος του ΓεωργίουΘεόδωρος Ζαρίφης, βιομήχανος και γιος του ΠερικλήΦανύ Ζαρίφη, σύζυγος του Jules Henri François Charles-Roux και κόρη του Θεόδωρου Γεώργιος Θ. Ζαρίφης, βιομήχανος, παίκτης του τέννις, σύζυγος Αγγελικής Στεφάνου Ζαρίφη και γιος του ΘεόδωρουΣοφία Ζαρίφη, σύζυγος Οδυσσέα Νεγρεπόντη και κόρη του ΓεωργίουΝικόλαος Ζαρίφης, τραπεζίτης και γιος του Ιωάννη Σουλτάνα Ζαρίφη, σύζυγος Γεώργιου Σημηριώτη και κόρη του ΙωάννηΤερέζα Σημηριώτη, σύζυγος Μιλτιάδη Μαρίνου και κόρη της ΣουλτάναςΣοφία Μαρίνου, ολυμπιονίκης και κόρη της ΤερέζαςΠαντελής Σημηριώτης, γιος της ΣουλτάναςΓεώργιος Σημηριώτης, ολυμπιονίκης και γιος του Παντελή Εσμέ Σημηριώτου, ολυμπιονίκης και κόρη του ΠαντελήΜιχαήλ Ζαρίφης, τραπεζίτης και γιος του ΙωάννηΙωάννης Ζαρίφης, τραπεζίτης, σύζυγος Μαριγώς Ροδοκανάκη και γιος του Ιωάννη
Ελισάβετ Αλμπερτίνα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν

Η Ελισάβετ Αλβερτίνα (Elisabeth Albertine von Sachsen-Hildburghausen, 4 Αυγούστου 1713 - 29 Ιουνίου 1761) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Ερνέστου Φρειδερίκου Α΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Σοφίας Αλβερτίνας, κόρης του Γεωργίου Λουδοβίκου Α΄ του Έρμπαχ-Έρμπαχ. Παντρεύτηκε το 1735 τον Κάρολο Λουδοβίκο Φρειδερίκο του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα: Χριστιανή 1735-1794. Καρολίνα 1736. Αδόλφος Φρειδερίκος Δ΄ 1738-1794, Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ελισάβετ Χριστίνα 1739-1741. Σοφία Λουίζα 1740-1742. Κάρολος Β΄ 1741-1816, Μέγας Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ερνέστος Γκόττλομπ 1742-1814, Πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Καρλόττα 1744-1818, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Γκόττχελφ 1745. Γεώργιος Αύγουστος 1748-1785, Πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F. and B. (1991). L'Allemagne Dynastique, Tome VI -- Bade-Mecklembourg. France: Laballery. pp. 187, 201, 210–211. ISBN 2-901138-06-3. McDonald, Simon. "A British Queen from Mecklenburg". British Embassy, Berlin. Retrieved 9 August 2012.
Σημαία των Νήσων Αουστράλ

Η σημαία των Νήσων Αουστράλ είναι μία σημαία που χρησιμοποιείται από το νησιωτικό σύμπλεγμα των Νήσων Αουστράλ της Γαλλικής Πολυνησίας ως επίσημη σημαία. Οι Νήσοι Αουστράλ βρίσκονται στον Ειρηνικό Ωκεανό και αποτελούν γαλλική αποικία.

 Το Διάταγμα της επίσημης κυβέρνησης της Γαλλικής Πολυνησίας, την 4η Δεκεμβρίου 1985, που αφορούσε την επίδειξη της σημαίας της Γαλλικής Πολυνησίας, ορίζει ότι οι σημαίες των αρχιπελάγων και των νησιών της Γαλλικής Πολυνησίας μπορούν να κυματίζουν δίπλα στις εδαφικές και εθνικές σημαίες. Έτσι και η σημαία των Νήσων Αουστράλ παρατηρείται δίπλα στη σημαία της Γαλλικής Πολυνησίας και στη σημαία της Γαλλίας. Η σημαία των Νήσων Αουστράλ αποτελείται από τρεις λωρίδες, οι δύο εξ αυτών είναι ίδιες και διαθέτουν κόκκινο χρώμα, ενώ η τρίτη είναι λευκού χρώματος και έχει μέγεθος τριπλάσιο, σε σύγκριση με τις κόκκινες λωρίδες. Επίσης, οι δύο κόκκινες λωρίδες βρίσκονται αριστερά και δεξιά αντίστοιχα, ενώ η λευκή βρίσκεται στη μέση. Στη λευκή λωρίδα παρατηρούνται πέντε ίδια αστέρια σκούρου μπλε χρώματος, τα οποία περικυκλώνουν ένα σχήμα, το οποίο φαίνεται να είναι ένα penu, χαρακτηριστικό πολυνησιακό εργαλείο, το οποίο είναι πάρα πολύ χρήσιμο για τη σύνθλιψη καρπών και, μεταξύ άλλων, φυτών με φαρμακευτικές ιδιότητες. Κάθε χρώμα συμβολίζει ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής, μία ιδιότητα ή επιθυμεί, μέσω αυτού, να θυμίσει τη σημαία του κράτους στο οποίο η περιοχή ανήκει. Πιο συγκεκριμένα: Το κόκκινο χρώμα ( ) θέλει να θυμίσει σε όποιον παρατηρεί τη σημαία, πως το σύμπλεγμα των Νήσων Αουστράλ ανήκει στη Γαλλική Πολυνησία. Το λευκό χρώμα ( ) συμβολίζει την αγνότητα. Τα πέντε αστέρια μπλε χρώματος ( ) συμβολίζουν τα πέντε νησιά του συμπλέγματος: Ιλ Μαρία, Ριματάρα, Ρουρούτου, Τουπουάι και Ραιβάβαε. Αυτό που περικλείουν τα πέντε αστέρια είναι ένα penu, χαρακτηριστικό εργαλείο των αρχαίων λαών της Πολυνησίας και των Νήσων Αουστράλ. Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα τρία χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το λευκό, το κόκκινο και το μπλε, στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX) και το RGB. Έτσι: Η συγκεκριμένη σημαία ήταν η πρώην επίσημη σημαία των Νήσων Αουστράλ. Περιλαμβάνει μία μεγάλη άσπρη λωρίδα που καταλαμβάνει το ένα τρίτο της σημαίας και πάνω σε αυτήν αναγράφονται με κεφαλαία γράμματα οι λέξεις ARCHIPEL / DES / ILES / AUSTRALES ("Αρχιπέλαγος των Νήσων Αουστράλ"). Τα εναπομείναντα δύο τρίτα της σημαίας διαχωρίζονται σε πέντε ίσες λωρίδες διαφορετικών χρωμάτων. Τα χρώματα (από πάνω προς τα κάτω) του χωρίου αυτού είναι: κίτρινο, κόκκινο, λευκό, πράσινο και μπλε. Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα πέντε χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το κίτρινο, το κόκκινο, το λευκό, το πράσινο και το μπλε, και στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX) και το RGB. Έτσι:
Φρειδερίκος ΣΤ΄ του Τσόλερν

Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ ο ιππότης, γερμ. Friedrich VI der ritter (απεβ. 4 Μαΐου 1298) από τον Οίκο των Χοεντσσόλερν-Σουαβίας ήταν κόμης του Τσόλερν (1288-1298).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Ε΄ κόμη του Τσόλερν και της Ούντιλχιλτ, κόρης του Χάρτμαν κόμη του Ντίλλινγκεν. Περί το 1288 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Φρειδερίκο τον νεότερο. Αργότερα ο ίδιο έτος, οι δύο αδελφοί διαίρεσαν την πατρική επικράτεια: ο πρώτος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της κομητείας και ο δεύτερος τις κυριότητες του Σάλκσμπουρκ & Μύλχαϊμ. Το 1296 ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ πώλησε μία περιοχή στο αββαείο του Μπέμπενχαουζεν. Το 1298 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Φρειδερίκος Ζ΄ και μετά ο Φρειδερίκος Η΄. Νυμφεύτηκε το 1281 την Κουνιγκούντε, κόρη του Ροδόλφου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα: Αλβέρτος. Κουνιγκούντε απεβ. 1380-84, ηγουμένη του αββαείου Λίχτενταλ. Φρειδερίκος Ζ΄ απεβ. 1298, κόμης του Τσόλερν. Φρειδερίκος Η΄ απεβ. 1335, κόμης του Τσόλερν. Σοφία απεβ. μετά το 1300, μοναχή στο αββαείο Στέττεν. Φρειδερίκος απεβ. 1361. Ottmar F. Schönhuth: Die Burgen, Klöster, Kirchen und Kapellen Württembergs und der Preußisch-Hohenzollern'schen Landestheile mit ihren Geschichten, Sagen und Mährchen, Fischhaber, 1860, p. 292 Graf Rudolph Stillfried-Alcántara, Traugott Maercker: Hohenzollerische Forschungen, C. Reimarus, 1847, p. 169 ff
Βάλντεμαρ της Σουηδίας

Ο Βάλντεμαρ της Σουηδίας ή Βάλντεμαρ Μπίργιερσον (σουηδικά: Magnus Birgersson/Magnus Ladulås, 1239 - 26 Δεκεμβρίου 1302), βασιλιάς της Σουηδίας (1250 - 1275) από τον βασιλικό Οίκο του Μπγιέλμπο, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μπίργιερ Γιαρλ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας κόρης του Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας και της Ριτσέζας της Δανίας, αδελφής του Έρικ του Χωλού τελευταίου βασιλιά απο τον Οίκο του Έρικ. Διαδέχθηκε στον θρόνο της Σουηδίας τον από μητέρα θείο του Ερρίκος ΙΑ΄ της Σουηδίας ο οποίος πέθανε άτεκνος αλλά μέχρι τον θάνατο του Μπίργιερ Γιαρλ(1266) η βασιλεία του ήταν διακοσμητική αφού ο πατέρας του ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Σουηδίας, μετά τον θάνατο του πατέρα του ο δεύτερος αδελφός του Μάγκνους Μπίργιερσον, δούκας του Σάντερμανλαντ εξεγέρθηκε εναντίον του επειδή ήθελε το στέμμα για τον εαυτό του.

 Το 1260 ο Βάλντεμαρ παντρεύτηκε τη Σοφία κόρη του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας αλλά είχε κρυφή σχέση με την κουνιάδα του Γιούττα την οποία προσκάλεσε στη Σουηδία και έγινε η ερωμένη του (1272), με τη Γιούττα έκανε και παιδί (1273), την επόμενη χρονιά η Γιούττα αποσύρθηκε σε μοναστήρι και ο Βάλντεμαρ ταξίδευσε στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση από τον πάπα Γρηγόριο Ι΄. Ο Βάλντεμαρ εκθρονίστηκε από τον Μάγκνους μετά τη μάχη της Χόβα (14 Ιουνίου 1275), ο Μάγκνους ο οποίος είχε την υποστήριξη του μικρότερου αδελφού του Έρικ Μπίργιερσον δούκα του Σμάλαντ και του Έρικ Ε΄ της Δανίας που του παρείχε Δανούς στρατιώτες ορκίστηκε βασιλιάς της Σουηδίας ως Μάγκνους Γ. Το 1277 χώρισε με τη σύζυγο του Σοφία η οποία επέστρεψε στη Δανία την ίδια χρονιά κατάφερε να ανακτήσει τις επαρχίες του Γκόταλαντ στη νότια Σουηδία αλλά την επόμενη χρονιά (1279) ο Μάγκνους την ανακατέλαβε, το 1278 αιχμαλωτίστηκε από τον Μάγκνους και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νίκοπινγκ όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του με μεγάλη άνεση και ερωμένες. Νυμφεύτηκε το 1260 τη Σοφία των Έστριντσεν, κόρη του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και παιδιά του ήταν: Ίνγκεμποργκ 1263-1292, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Β΄ των Σάουενμπουργκ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν. Έρικ Βάντελμαρσον 1272-1330. Μαρίνα απεβ. μετά το 1285, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Β΄ κόμη του Ντήπχολτς. Ριτσέζα 1265-70 - πριν το 1292, παντρεύτηκε τον Πσέμισλ Β΄ των Πιαστ, βασιλιά της Πολωνίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας. Αικατερίνη απεβ. 1283. Μαργαρίτα, μοναχή. Ingvar Andersson, Histoire de la Suede… des origines a nos jours, Editions Horvath, Roanne, 1973 (en) Philip Line Kingship and state formation in Sweden, 1130-1290 Library of Congres 2007 Lucien Musset, Les Peuples scandinaves au Moyen Age, Paris, Presses universitaires de France, 1951, 342 p. Ragnar Svanstrom et Carl Fredrik Palmstierna (trad. Lucien Maury), Histoire de la Suede, Paris, Stock, 1944, 384 p. Corinne Peneau, Erikskronika, Paris, Publications de la Sorbonne, 2005, 258 p.
Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης

Οι Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης (AMΚΕ) είναι αθλητική διοργάνωση που διοργανώνεται ανά διετία από τις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές οκτώ μικρών κρατών της Ευρώπης. Ξεκίνησε από το Άγιο Μαρίνο, που διοργανώνεται από τις Ολυμπιακές Επιτροπές οκτώ μικρών κρατών από το 1985. Οι αγώνες διοργανώνονται αρχές Ιουνίου ή τέλη Μαΐου.

 Τους ΑΜΚΕ διοργανώνουν τα μέλη της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών. Ως μέλη γίνονται δεκτές οι ευρωπαϊκές χώρες που πληρούν τα εξής κριτήρια: Έχουν ανεξάρτητες Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές, αναγνωρισμένες από τη ΔΟΕ. Έχουν πληθυσμό μικρότερο από 1.000.000 κατοίκους.Οκτώ κράτη μετέχουν συνεχώς από την πρώτη διοργάνωση του 1985. Είναι τα εξής: Άγιος_Μαρίνος, Ανδόρα, Ισλανδία, Κύπρος, Λίχτενσταϊν, Λουξεμβούργο, Μάλτα και Μονακό. Το 2006 έγινε μέλος των ΑΜΕΚ και το Μαυροβούνιο αλλά δεν έστειλε αθλητές στους αγώνες του 2007, που έγιναν στο Μονακό. Επίσης, οι Νήσοι Φερόες επιδιώκουν να αναγνωριστούν από την ΔΟΕ, ώστε να μετέχουν στους Αγώνες Μικρών Κρατών. Όμως, δεν είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά αυτόνομη περιοχή της Δανίας. Η διοργάνωση ανατέθηκε διαδοχικά και στις οκτώ μικρές ευρωπαϊκές χώρες από το 1985 ως το 1999. Στη συνέχεια αποφασίστηκε να συνεχιστεί κυκλικά η ίδια σειρά αλλά ορισμένες χώρες ζήτησαν να προηγηθεί η δική τους σειρά για διάφορους λόγους. 1985: Άγιος Μαρίνος 1987: Μόντε Κάρλο 1989: Λευκωσία 1991: Ανδόρρα λα Βέλια 1993: Βαλέτα 1995: Λουξεμβούργο 1997: Ρέικιαβικ 1999: Βαντούζ 2001: Άγιος Μαρίνος 2003: Βαλέτα 2005: Ανδόρρα λα Βέλια 2007: Μονακό 2009: Κύπρος 2011: Λίχτενσταϊν 2013: Λουξεμβούργο 2015: Ισλανδία Στους αγώνες του 2007 διεξήχθησαν αγωνίσματα σε 12 αθλήματα, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Βόλεϊ Γυμναστική Ιστιοπλοΐα Καλαθοσφαίριση Κολύμβηση Μπιτς_βόλεϊ Μπόουλινγκ σε χόρτο (bowls) Πινγκ_πονγκ Σκοποβολή Στίβος Τένις ΤζούντοΣε προηγούμενες διοργανώσεις είχαν συμπεριληφθεί επίσης τα αθλήματα: Ποδηλασία Τοιχοσφαίριση (squash) Μπόουλινγκ σε άμμο (bocce) Οι πόλεις δεν έχουν ακόμα οριστεί: 2013: Λουξεμβούργο 2015: Ισλανδία Athletic Association of the Small States of Europe Αρχειοθετήθηκε 2018-10-18 στο Wayback Machine. Monaco 2007 Cyprus 2009
Αιμίλιος Χουρμούζιος

Ο Αιμίλιος Χουρμούζιος (12 Αυγούστου 1904 – 16 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός του θεάτρου, μεταφραστής και δοκιμιογράφος. Υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Νέα Επιθεώρηση. Δημοσίευσε πολλά δοκίμια, μελέτες, κριτικές και άρθρα για το θέατρο. Από το 1955 ως το 1964 ήταν γενικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν εκδότης του περιοδικού Αβγή (1924), που ήταν το πρώτο κυπριακό λογοτεχνικό περιοδικό.

 Γεννήθηκε στη Λεμεσό και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Λεμεσού σε ηλικία 18 ετών. Έγραφε στη φιλολογική σελίδα της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Σάλπιγξ» της Λεμεσού, που είχε πρωτοεκδοθεί από τον παππού του, Στυλιανό, το 1884. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα σε ηλικία 21 ετών. Σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1945 (και ως το 1967) ανέλαβε διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα Η Καθημερινή, όπου εργαζόταν από τη δεκαετία του 1920. Το 1927 εξέδωσε το περιοδικό Λογοτεχνική Επιθεώρηση και στη συνέχεια τη Νέα Επιθεώρηση. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν επικεφαλής της Επιτροπής Αντιστασιακού Τύπου και πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. Γράφοντας πολλές φορές χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Αντρέας Ζεβγάς και τα αρχικά «Αιμ.Χ.». Επί της θητείας του στο Εθνικό Θέατρο θεσμοθετήθηκαν τα Επιδαύρια, το Φεστιβάλ Αθηνών και τα Δωδώνια. Ως μεταφραστής μετέφρασε πολλούς ξένους συγγραφείς όπως ο Νίτσε. Απεβίωσε το 1973, έπειτα από επώδυνη ασθένεια, και η κηδεία του έγινε σε στενό κύκλο, όπως ήταν η επιθυμία του. Johan Bojer, Κάτω από τον άδειο ουρανό (Εκδοτικόν Βιβλιοπωλείον «Η Λογοτεχνία», 1924) Auguste de Villiers de L'Isle-Adam, Σκληρές ιστορίες (Εκδοτικόν Βιβλιοπωλείον «Η Λογοτεχνία», 1924) Παναΐτ Ιστράτι, Κυρά Κυραλίνα (Διεθνές Βιβλιοπωλείον «Ακαδημαϊκόν», 1927) Λεονίντ Αντρέγιεφ, Ο ζυγός του πολέμου (εκδ. Διανόηση, 1930) Ανρί Μπαρμπύς, Ιησούς (με το ψευδώνυμο Αντρέας Ζεβγάς) (εκδ. Γκοβόστη, 1936) Hippolyte Taine, Η φιλοσοφία της τέχνης (εκδ. Γκοβόστη, 1939) Φρίντριχ Νίτσε, Η γέννηση της φιλοσοφίας στα χρόνια της ελληνικής τραγωδίας (εκδ. Μαρή & Κοροντζή, 1944) Αντρέ Ζιντ, Ο ανηθικολόγος (εκδ. Ο Γλάρος, 1945) Charles Langbridge Morgan, Σπάρκενμπροκ (περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος 444 / 1 Ιανουαρίου 1946 έως τεύχος 483 / 15 Αυγούστου 1947) Λώρενς Ντάρελ, Πικρολέμονα (εκδ. Γρηγόρη, 1959) Λώρενς Ντάρελ, Αλεξανδρινό κουαρτέτο (τόμος α'/ «Ιουστίνη», τόμος β' / «Βαλτάσαρ», τόμος γ' / «Μαουντόλιβ», τόμος δ' / «Κλέα» (εκδ. Γρηγόρη, 1961) Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Οι δρόμοι της ελευθερίας (τόμος α' / «Η ηλικία της λογικής», τόμος β' / «Η αναστολή», τόμος γ' «Με το θάνατο στην ψυχή») (εκδ. Αρσενίδης, 1969) Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Η φαντασία / Σκιαγραφία μιας θεωρίας των συγκινήσεων / Τρία δοκίμια (εκδ. Αρσενίδης, 1969) Μπέρτραντ Ράσελ, Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας (εκδ. Αρσενίδης, 1970 - 1972) Αντρέ Μαλρώ, Αντιαπομνημονεύματα (εκδ. Πάπυρος, 1971) Γραμματόσημο με τη μορφή του Χουρμούζιου εκδόθηκε το 2015 στην αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων των ΕΛΤΑ «100 χρόνια από την ίδρυση της ΕΣΗΕΑ». Βιβλία του, Biblionet.gr
Ώρχους

Το Ώρχους (δανικά: Aarhus ή Århus ως το 2010) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και ο μεγαλύτερος λιμένας της Δανίας. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της χερσονήσου της Γιουτλάνδης, στο κέντρο της Δανίας και είναι η έδρα του συμβουλίου του δήμου του Ώρχους. Ως εκ τούτου διεκδικεί τον ανεπίσημο τίτλο «Πρωτεύουσα της Γιουτλάνδης». Η πόλη του Ώρχους έχει 282.910 κατοίκους, ενώ ο δήμος του Ώρχους έχει 352.751 κατοίκους το 2021. Η μητροπολιτική περιοχή του Ώρχους με 1.378.000 κατοίκους το 2016 καθίσταται η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στη Δανία μετά από τη μητροπολιτική περιοχή της Κοπεγχάγης.

 Το Ώρχους ξεκίνησε ως οχυρωμένος οικισμός των Βίκινγκς, ο οποίος ιδρύθηκε τον 8ο μ.Χ. αιώνα ενώ οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες προέρχονται από την επισκοπή, που είχε την έδρα της στο Ώρχους, το 948. Η πόλη ιδρύθηκε στις βόρειες ακτές του φιόρδ σε ένα φυσικό λιμάνι και ο κυριότερος λόγος ανάπτυξης ήταν για αιώνες το θαλάσσιο εμπόριο γεωργικών προϊόντων. Το 1441 παραχωρήθηκε το προνόμιο της πόλης-αγοράς στο Ώρχους, αλλά η ανάπτυξη παρέμεινε στάσιμη κατά τον 17ο αιώνα καθώς η πόλη υπέστη αποκλεισμούς και βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια των Δανο-Σουηδικών πολέμων. Κατά τον 19ο αιώνα καταλήφθηκε δύο φορές από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των πολέμων του Σλέσβιχ, χωρίς όμως να καταστραφεί. Με τη βιομηχανική επανάσταση, η πόλη αναπτύχθηκε αρκετά και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας κατά τον 20ο αιώνα. Το 2017 είχε οριστεί, από κοινού με την Πάφο, ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Το Ώρχους φιλοξενεί 32 προξενεία: Aarhus, επίσημη διαδικτυακή πύλη της πόλης (Αγγλικά)
Άννα Ισαβέλλα Γκοντζάγκα

Η Άννα-Ισαβέλλα, ιταλ. Anna-Isabella Gonzaga (12 Φεβρουαρίου 1655 - 11 Αυγούστου 1703) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του δούκα της Γκουαστάλα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μάντοβας & του Μομφερράτου.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φερδινάνδου Γ΄ δούκα της Γκουαστάλα και της Μαργαρίτας των Έστε, κόρης του Αλφόνσου Γ΄ δούκα της Μόντενα. Παντρεύτηκε το 1671 τον Φερδινάνδο-Κάρολο Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας & του Μομφερράτου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Anna Isabèlla Gonzaga duchessa di Mantova на сайте Treccani.it Gonzaga, duchi sovrani di Guastalla. L. Carnevali, Anna Isabella Gonzaga, in Archivio storico lombardo, 1886, p. 378.
Ινδοί στο Μπανγκλαντές

Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Ινδοί στο Μπαγκλαντές, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι παράνομοι μετανάστες και πρόσφυγες. Σύμφωνα με στοιχεία που παράγονται από το Υπουργείο Εσωτερικών του Μπαγκλαντές, ακόμη και 500.000 Ινδοί διέμεναν παράνομα στο Μπανγκλαντές το 2009. Βρέθηκαν να εργάζονται σε διαφορετικές εγκαταστάσεις όπως οι ΜΚΟ, τα εργοστάσια ενδυμάτων, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, και στέλνουν πίσω χρήματα από συστήματα μεταφοράς χούντι.

 Το 2012, το Μπαγκλαντές ήταν το πέμπτο μεταξύ των εθνών που έστελναν τα υψηλότερα εμβάσματα στην Ινδία. Οι Ινδοί εργάτες στο Μπαγκλαντές που απέστελναν περισσότερα από $3.7 δισεκατομμύρια δολάρια πίσω στην Ινδία το 2012. Το Μπαγκλαντές είναι η 5η μεγαλύτερη πηγή εμβασμάτων στην Ινδία. Αυτή είναι η επίσημη εικόνα, ενώ η ανεπίσημη πιστεύεται ότι είναι σημαντικά μεγαλύτερη. Οι περισσότεροι από αυτούς έρχονται με τουριστική βίζα και τείνουν να παραμείνουν. Η μεταναστευτική κοινότητα είναι συχνά πηγή έριδος μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, καθώς οι Ινδοί που διέμεναν παράνομα στη χώρα κατάγονταν από τις πολιτείες Δυτική Βεγγάλη, Μεγκαλάγια, Ασσάμ, Τρίπουρα και Μιζόραμ και είχαν εξαπλωθεί σε πολλές αστικές και αγροτικές περιοχές. Τον Ιούλιο 2016, τέσσερις χιλιάδες Ινδοί κατέφυγαν στο Λαλμονιρχάτ του Μπαγκλαντές μετά από τις πλημμύρες στη Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Σχέσεις Μπαγκλαντές–Ινδίας