IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουδοβίκος, δούκας της Βουργουνδίας

Ο Λουδοβίκος, Δούκας της Βουργουνδίας (γαλλ. Louis de France, duc de Bourgogne, 6 Αυγούστου 1682 – 18 Φεβρουαρίου 1712) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν δελφίνος της Γαλλίας, αποκαλούμενος μερικές φορές και ως Μικρός Δελφίνος.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Άννας Βικτωρίας της Βαυαρίας, κόρης του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας.Κατά την διάρκεια της βασιλείας του παππού του, Λουδοβίκου ΙΔ΄, και όσο ζούσε ο πατέρας του, ήταν δεύτερος στην τάξη διαδοχής του, έτσι ονομάστηκε από την γέννησή του δούκας της Βουργουνδίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1711, ορίστηκε δελφίνος και διάδοχος του Γαλλικού θρόνου. Σε μικρή ηλικία ήταν εξαιρετικά αγροίκος, κακόψυχος και υπερόπτης, αλλά σύντομα άλλαξε διαμετρικά ο χαρακτήρας του σε έναν ευσεβέστατο πρίγκηπα. Το 1702, σε ηλικία 20 ετών, του ανατέθηκε από τον παππού του η συμμετοχή του στο υψηλό συμβούλιο του κράτους. Η μεταμόρφωση αυτή του νεαρού Λουδοβίκου οφειλόταν στον παιδαγωγό του Φρανσουά Φενελόν, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο του Καμπραί, ο οποίος κατόρθωσε να τιθασεύσει τον νεαρό Πρίγκηπα. Στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης του Λουδοβίκου, ο Φενελόν έγραψε διάφορα έργα, περιφημότερο των οποίων ήταν Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου (1699).Ο Λουδοβίκος ήταν επηρεασμένος από την μερίδα των ανθρώπων που ήθελαν μετασχηματισμό στην κρατική εξουσία μετάβασης από την απόλυτη μοναρχία σε μια μοναρχία με περισσότερες εξουσίες στον λαό, με σχηματισμό κρατικών συμβουλίων που θα βοηθούσαν τον βασιλιά στο έργο του. Οι ιδέες αυτές αποδείχθηκαν ουτοπικές, καθώς οι μόνοι που θα ωφελούνταν από κάτι τέτοιο θα ήταν οι αριστοκράτες.Το 1697 παντρεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του, Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας, στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ο γάμος ήταν αποτέλεσμα της συνθήκης του Τορίνου που έδωσε τέλος στις συγκρούσεις μεταξύ Γάλλων και Σαβογιάρων κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου. Στις αρχές του 1712, τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του, χτυπήθηκαν από ιλαρά. Η Μαρία Αδελαΐδα πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου και ο Λουδοβίκος στις 18. Από την ίδια ασθένεια μολύνθηκαν και οι δύο επιζώντες γιοι τους. Ο μεγαλύτερος γιος τους Λουδοβίκος πέθανε λίγες μέρες αργότερα στις 8 Μαρτίου, ενώ ο άλλος γιος έγινε βασιλιάς της Γαλλίας. Νυμφεύτηκε το 1697 τη Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1685-1712), κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας, και απέκτησε τρία παιδιά: Λουδοβίκος (1704-1705), Δούκας της Βρετάνης. Λουδοβίκος (1707-1712), Δούκας της Βρετάνης. Λουδοβίκος ΙΕ΄ (1710-1774), Βασιλιάς της Γαλλίας.
Κώστας Μωραΐτης

Ο Κώστας Μωραϊτης (γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου του 1970) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως σμολ φόργουορντ, όσο και ως πάουερ φόργουορντ.

 Ο Κώστας Μωραϊτης έχει αγωνιστεί ελληνικές ομάδες τόσο της Α1, όσο και μικρότερων κατηγοριών. Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί με τη φανέλα του Γυμναστικού Συλλόγου "Νίκη Βόλου", του Αθλητικού Συλλόγου Παπάγου, του Αθλητικού Ομίλου "Έσπερος Πατρών" αλλά και του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στον Ολυμπιακό Πειραιώς αγωνίστηκε για περίπου τέσσερα χρόνια (1989-1993) και κατάφερε να κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας (1993). Με τον Ολυμπιακό κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς το 1989 και στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας το 1993. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό, ο Μωραϊτης αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες του Μάκη Δενδρινού, του Μιχάλη Κυρίτση αλλά και του Γιάννη Ιωαννίδη. Ο Κώστας Μωραϊτης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με όλες τις βαθμίδες της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Ελλάδος. Συγκεκριμένα, έχει πραγματοποιήσει 20 συμμετοχές με την Εθνική Παίδων, 22 συμμετοχές με την Εθνική Εφήβων, 19 συμμετοχές με την Εθνική Ελπίδων και 9 συμμετοχές με την Εθνική Ανδρών. Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1993 https://archive.today/20131109213644/archive.sport.gr/basket/hellas00/teams/esp/roster.asp Κώστας Μωραΐτης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Κρανειώδη

Τα Κρανειώδη (λατ. Cornales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο αστερίδων (asterids). Η τάξη των Κρανειώδων περιλαμβάνει 7 οικογένειες, 51 γένη και 590 είδη.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Κρανειώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Cornaceae - Κρανειοειδή Nyssaceae Hydrangeaceae - Υδραγγειοειδή Loasaceae Hydrostachyaceae Curtisiaceae GrubbiaceaeΣτο πιο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Κρανειώδων περιλάμβανε διαφορετικές οικογένειες: Alangiaceae Nyssaceae Cornaceae - Κρανειοειδή Garryaceae Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστερίδων που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Κρανειώδη σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας

Η Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας, επίσης γνωστή υπό την πλήρη εμπορική επωνυμία της ως Προνομιούχος Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας, ήταν ελληνική τράπεζα η οποία λειτούργησε μεταξύ του 1882 και του 1899 με έδρα την πόλη του Βόλου.

 Με την επέκταση του Ελληνικού κράτους και μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας και τμήματος της Ηπείρου στην Ελληνική επικράτεια το 1881, παρουσιάστηκε η ανάγκη της οικονομικής ανάπτυξης των «Νέων Χωρών», όπως τότε ονομάζονταν τα εδάφη που πρόσφατα είχαν ενσωματωθεί στο ελληνικό κράτος. Την ανάγκη αυτή ήρθε να καλύψει η ίδρυση της Τράπεζας Ηπειροθεσσαλίας το 1882. Τα απαραίτητα κεφάλαια για την ίδρυσή της καταβλήθηκαν κυρίως από τον Κωνσταντινουπολίτη τραπεζίτη Ανδρέα Συγγρό, ο οποίος ήταν και ο κύριος μέτοχος, την Εθνική Τράπεζα καθώς και από άλλους Έλληνες και Γάλλους επενδυτές. Η Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας όπως η Ιονική Τράπεζα και η Τράπεζα Κρήτης ήταν κι αυτή προνομιούχος. Το Ελληνικό κράτος δηλαδή της είχε παραχωρήσει το δικαίωμα της έκδοσης και κυκλοφορίας χαρτονομίσματος στις «Νέες Χώρες». Στεγάστηκε σε νεοκλασικό μέγαρο στον Βόλο, στο ισόγειο του οποίου ήταν οι αίθουσες συναλλαγών, ενώ ο πρώτος όροφος αποτελούσε κατοικία του εκάστοτε διευθυντή. Ίδρυσε υποκαταστήματα στην Άρτα, Λάρισα, Τρίκαλα, Καλαμπάκα, Αλμυρό και Αθήνα. Δεν πρόλαβε να αναπτύξει αξιόλογη δραστηριότητα επειδή κατά την διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 υπέστη σημαντικές καταστροφές με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να διακόψει τη λειτουργία της. Αυτό κλόνισε την αξιοπιστία της και κατέρρευσε. Το 1899 και μετά τον θάνατο του Ανδρέα Συγγρού, απορροφήθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει να επεκτείνεται στις «Νέες Χώρες» ιδρύοντας υποκαταστήματα. Πυλαρινός, Τα Ελληνικά Χαρτονομίσματα 1898-1992, 3η Έκδοση. Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας & Τεκμηρίωσης Βόλου Χαρτονομίσματα που εκδόθηκαν από την Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας (Ανάκτηση 9 Ιουλίου 2011)
Σαμ Μπράουν

Ο στρατηγός Σάμιουελ Τζέιμς Μπράουν (αγγλικά: Samuel James Browne, 3 Οκτωβρίου 1824 – 14 Μαρτίου 1901) ήταν ένας αξιωματικός ιππικού του Βρετανικού Ινδικού Στρατού Ξηράς στην Ινδία και το Αφγανιστάν, γνωστός για την ονοματοδοσία της ζώνης Σαμ Μπράουν. Για τις υπηρεσίες που παρείχε στη Βρετανική Αυτοκρατορία έλαβε, μεταξύ άλλων παρασήμων, τον Σταυρό Βικτώριας, το πιο σημαντικό βραβείο ανδρείας σε μάχη που μπορεί να απονεμηθεί σε βρετανικές και κοινοπολιτειακές δυνάμεις.

 Ο Σαμ Μπράουν γεννήθηκε στο Μπάρακπορ της Βρετανικής Ινδίας στις 3 Οκτωβρίου του 1824. Ήταν γιος του χειρουργού Τζον Μπράουν και της Σάρλοτ Σουίντον. Ο Μπράουν κατετάγη στο 46ο σύνταγμα του Ιθαγενούς Πεζικού της Βεγγάλης ως υπαξιωματικός, συμμετέχοντας ενεργά στις μάχες του Ραμναγκάρ, του Σαντουλαπόρ, της Χιλιανβάλα και του Γκουχράτ. Το 1849 έφθασε στο βαθμό του υπολοχαγού και ανέλαβε τη διοίκηση μιας μονάδας ιππικού, του 2ου Σώματος Ατάκτων του Παντζάμπ, του οποίου ήταν επικεφαλής για τα επόμενα πέντε χρόνια. Μετά το θάνατό του, η μονάδα αυτή θα μετονομαστεί σε 22η Ίλη Σαμ Μπράουλ προς τιμήν του.Ο Μπράουν διοίκησε το 2ο Σώμα Ατάκτων του Παντζάμπ σε αρκετές επιχειρήσεις και παρασημοφορήθηκε για τη δράση του κατά τη διάρκεια της Αποστολής του Μποζντάρ του 1857, φθάνοντας στο βαθμό του λοχαγού.Ο Μπράουν τιμήθηκε με τον Σταυρό της Βικτώριας για τη δράση που επέδειξε στις 31 Αυγούστου 1858 στο Σιρποράχ του ινδικού Ροχιλχάντ. Η αναφορά της βράβευσής του αναφέρει τα εξής: Ο Σταυρός της Βικτώριας, που του απονεμήθηκε, εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Στρατού Ξηράς του Λονδίνου.Ο Μπράουν συνταξιοδοτήθηκε από το στρατό το 1898 και μετεγκαταστάθηκε στο Ράιντ της Νήσου Γουάιτ της Αγγλίας. Απεβίωσε εκεί στις 14 Μαρτίου 1901 σε ηλικία 76 ετών. Τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν και τοποθετήθηκαν στο δημοτικό κοιμητήριο του Ράιντ, ενώ προς τιμήν του αναγέρθηκαν αναμνηστικές πλάκες στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και στον Καθεδρικό Ναό της Λαχόρης στο Πακιστάν. Κάποια στιγμή μετά από τον τραυματισμό του, στον οποίο έχασε το χέρι του, άρχισε να φοράει μια ειδική εξάρτηση που σήμερα φέρει το όνομά του και του επέτρεπε να τοποθετεί πάνω της το ξίφος του. Μια ζώνη Σαμ Μπράουν είναι μια φαρδιά ζώνη, συνήθως δερμάτινη, που υποστηρίζεται από ένα στενότερο λουρί που περνά διαγώνια πάνω από το δεξί ώμο. Ο διαγώνιος ιμάντας σταθεροποιεί τη θήκη του σπαθιού αν αυτό φέρεται επί της ζώνης. Η αυθεντική ζώνη του Σαμ Μπράουν εκτίθεται επί του παρόντος στο Εθνικό Μουσείο Στρατού Ξηράς του Λονδίνου.
Αθηνά Ωνάση

Η Αθηνά Ρουσσέλ (Νεϊγί-συρ-Σεν, Γαλλία, 29 Ιανουαρίου 1985) είναι η μοναδική απόγονος του μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση, κόρη της Χριστίνας Ωνάση (1950-88) και του τέταρτου συζύγου της, Τιερί Ρουσσέλ. Γεννήθηκε στο Νεϊγύ του Σηκουάνα, στη Γαλλία. Τον Δεκέμβριο του 2005 παντρεύτηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, με τον συναθλητή της, ιππέα Αλβάρο Αλφόνσο ντε Μιράντα Νέτο. Το 2016, φημολογούταν πως πήρε διαζύγιο.Μετά τον θάνατο της μητέρας της μεγάλωσε με την οικογένεια του πατέρα της και της δεύτερης συζύγου του, Μαριάν "Γκάμπυ" Λαντχάγκε, μοντέλο από τη Σουηδία και μητέρα τριών ακόμα παιδιών του Ρουσσέλ. Παρακολούθησε βασική σχολική εκπαίδευση γαλλικού προτύπου στη Λοζάννη και ολοκλήρωσε το Μπακαλορεά (γαλλικά: Baccalauréat‎) το καλοκαίρι του 2003.Έχει τρία ετεροθαλή αδέλφια: τον Έρικ Κριστόφ Ρουσσέλ (γενν. Ιούλιο 1985) τη Σαντρίν Ρουσσέλ (γενν. Μάιο 1987) τη Γιοχάννα Ρουσσέλ (γενν. Ιούλιο 1991)

 Η μητέρα της Αθηνάς Ωνάση, Χριστίνα, δεν εμπιστεύτηκε ποτέ πλήρως τον Τιερί Ρουσέλ, γεγονός που την οδήγησε να δημιουργήσει ένα διοικητικό συμβούλιο για να ελέγχει τα χρήματα της οικογένειας μέχρι να ενηλικιωθεί η Αθηνά. Οι διαχειριστές που επέλεξε η Χριστίνα για τη διαχείριση της περιουσίας ήταν ο Στέλιος Παπαδημητρίου, ο Παύλος Ιωαννίδης, ο Απόστολος Ζάμπελας και ο Θεόδωρος Γαβριηλίδης. Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας της Αθηνάς, όλες οι δαπάνες που έκανε ο πατέρας της για λογαριασμό της (χρησιμοποιώντας χρήματα από την κληρονομιά) έπρεπε να εγκριθούν πρώτα από το συμβούλιο, γεγονός που οδήγησε στον πατέρα της να απειλήσει να μετακομίσει στη Γαλλία, όπου θα έπρεπε να πληρώσει πολύ υψηλότερος φόρος εισοδήματος.Το 1999, ένα δικαστήριο του Βαντούζ διέταξε τη μεταβίβαση της διαχείρισης της κληρονομιάς της Αθηνάς στην ελεγκτική εταιρεία KPMG Fides με έδρα την Λουκέρνη της Ελβετίας.Τότε, σε ηλικία 13 ετών, η Ωνάση δήλωσε ότι ένιωθε «μεγάλη απέχθεια για οτιδήποτε ελληνικό». Σε μια από τις λίγες συνεντεύξεις της, που δημοσιεύτηκε στο Oggi, ένα ιταλικό περιοδικό, δήλωσε αργότερα ότι για «όλα τα προβλήματα της» έφταιγε το όνομα Ωνάση. Ομοίως, η θετή μητέρα της, Γκάμπι Λαντχάτζε, δήλωσε στην αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή 20/20 ότι η Αθηνά της είχε πει «αν μπορούσε να κάψει όλα τα χρήματα του Ωνάση, θα το έκανε».Στα 18α γενέθλιά της, η Αθηνά ανέλαβε τον έλεγχο της κληρονομιάς της μητέρας της. Μετά τα 21α γενέθλιά της το 2006, οι δικηγόροι της προσπάθησαν ανεπιτυχώς για να την ορίσουν ως Πρόεδρο του Ιδρύματος Ωνάση, καθώς το διοικητικό συμβούλιο ισχυρίστηκε ότι δεν είχε τα προσόντα και η ίδια αρνήθηκε ότι ήταν κληρονόμος της περιουσίας του Αριστοτέλη Ωνάση. Επικαλούμενοι την κληρονομιά του παππού της στη μνήμη του Αλέξανδρου Ωνάση, οι εκπρόσωποι του συμβουλίου δήλωσαν ότι η Αθηνά δεν είχε καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό, τη θρησκεία, τη γλώσσα ή κοινή εμπειρία, καθώς και ότι δεν πήγε ποτέ σε κολέγιο και δεν είχε εργασιακή εμπειρία.
Προεδρικές εκλογές της Σενεγάλης (2019)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σενεγάλη στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Ο κάτοχος της προεδρίας Μακί Σαλ από τη Συμμαχία για τη Δημοκρατία επανεξελέγη για μια 2η θητεία, με ποσοστό 58% των ψήφων, από τον 1ο γύρο.

 Ο Πρόεδρος της Σενεγάλης εκλέγεται με το σύστημα των 2 γύρων. Αν ένας υποψήφιος συγκεντρώσει άνω του 50% των ψήφων στον 1ο γύρο, εκλέγεται πρόεδρος. Σε αντίθετη περίπτωση, διενεργείται δεύτερος γύρος ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους.Πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, τροποποιήθηκε ο εκλογικός νόμος και απαιτείται πλέον η συλλογή υπογραφών από τους υποψηφίους τουλάχιστον από το 0,8% του εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος. Επίσης απαιτήθηκαν 2.000 υπογραφές από τις 7 επί συνόλου 14 περιφερειών. Οι ψηφοφόροι επιτράπηκε να υπογράψουν μόνο για έναν υποψήφιο. Παρότι συνολικά 87 υποψήφιοι είχαν εγγραφεί προκειμένου να συγκεντρώσουν υπογραφές μόνο γύρω στους 20 υπέβαλαν αίτηση συμμετοχής στο συνταγματικό συμβούλιο. Πέρα από τον αριθμό υπογραφών, πιστεύεται ότι οι υποψήφιοι αποθαρρύνθηκαν από τη συμμετοχή τους στις εκλογές και λόγω της εισαγωγής παραβόλου ύψους 30 εκατ. φράγκων CFA Εγκρίθηκε η συμμετοχή στις εκλογές για πέντε υποψηφίους: Μαντικέ Νιάνγκ, Ισά Σαλ, Μάκι Σαλ, Ιντρίσα Σεκ και Ουσμάν Σονκό.Τον Ιανουάριο του 2019 δύο από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, οι Χαλίφα Σαλ και Καριμ Γουάντ εμποδίστηκαν από το να συμμετάσχουν, εξαιτίας της προηγούμενης καταδίκης τους για κακοδιαχείριση δημόσιου χρήματος. Στις 25 Φεβρουαρίου 2019 ο πρωθυπουργός Μαχαμέντ Ντιόν ανακοίνωσε την επανεκλογή του Σαλ με ελάχιστο ποσοστό 57% των ψήφων. Κατά συνέπεια αποφεύχθηκε η διεξαγωγή και 2ου γύρου. Επίσης, ανακοινώθκε ότι ο Σαλ ήταν νικητής στις 13 από τις συνολικά 14 περιφέρειες. Στις 5 Μαρτίου 2019 τα εκλογικά αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν από το Συνταγματικό Συμβούλιο.
Μάρκο Μπαρμπαρίγκο

Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο (Ιταλικά : Marco Barbarigoc, 1413 - 1486), 73ος Δόγης της Βενετίας (1485 - 1486) ήταν μεγαλύτερος γιος του Φραντσέσκο Μπαρμπαρίγκο.. Ο χρησμός του έγινε σε μια νέα σκάλα στην αυλή του ανακτόρου των δόγηδων που βρισκόταν σε άξονα με το καμπαναριό του Αγίου Μάρκου και την Πόρτα ντελλα Κάρτα.

 Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο εξελέγη δόγης της Βενετίας τον Σεπτέμβριο του 1485, διαδέχθηκε τον Τζοβάννι Μοτσενίγκο που πιθανότατα δηλητηριάστηκε. Ο Μάρκο πέθανε τον Αύγουστο του 1486 έναν χρόνο μετά την εκλογή του στην θέση του δόγη σε μια βίαιη σύγκρουση ανάμεσα στους ευγενείς με πρωταγωνιστή τον μικρότερο αδελφό του Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο. Τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο αδελφός του Αγκοστίνο (1465 - 1501) που ήταν Πραίτωρ όταν ο Μάρκο ήταν δόγης. Η σύζυγος του ονομαζόταν Λουκία Ρουζίνι (πέθανε το 1496), έπασχε από Υποχονδρίαση αλλά ήταν εξαιρετικά όμορφη. Τα ονόματα του ίδιου και του αδελφού του παρουσιάζονται από τον Δάσκαλο των αναγλύφων Μπαρμπαρίγκο που διακόσμησε τον τάφο τους. Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο εμφανίζεται στο βιντεοπαιχνίδι Assassin's Creed II σαν κακοποιός και ένας από τους δολοφονικούς στόχους. Ο Μπαρμπαρίγκο παρουσιάζεται σαν μαριονέτα του Μεγάλου Δασκάλου των Ναιτών Αλεξάνδρου Βοργία, ο σύμμαχος του Κάρλο Γκριμάλντι που μετείχε στο Συμβούλιο των Δέκα δολοφόνησε τον Τζοβάννι Μοτσενίγκο ώστε να επιτρέψει στον Μπαρμπαρίγκο να κυβερνήσει την Δημοκρατία της Βενετίας για τους Ναΐτες Ιππότες. Δολοφονήθηκε σε μια ομιλία του στο Καρναβάλι της Βενετίας από ένα μέλος των Ασασίνων αντιπάλων του Έτζιο Οντιτόρε ντα Φιρέντσε με ένα κρυφό όπλο. Bowden, Oliver (2009). Assassin's Creed: Renaissance. Penguin Books Limited. p. 528. ISBN 9780141046303. Paoletti, John T.; Radke, Gary M. (2005). Art in Renaissance Italy. Laurence King Publishing. p. 576. ISBN 9781856694391. Staley, Edgcumbe (1910). University of California Libraries, ed. The dogaressas of Venice: The wives of the doges. London: T. W. Laurie. p. 430. Πανηγύρι του Δογη Μάρκου Μπαρμπαρίγκο
Αηδονιά Άρτας

Η Αηδονιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πηγών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1973 ο οικισμός ονομαζόταν Κονάτσια.

 Η Αηδονιά είναι ορεινός οικισμός στο απώτατο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Είναι ο τελευταίος οικισμός σε αυτό το τμήμα του νομού πριν τα όρια με τον νομό Καρδίτσας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Κοκκινόλακκος» (1.750 μ.), στις όχθες του Αχελώου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 600. Απέχει 74 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Κονάτσια και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πηγών του νομού Άρτας. Το 1973 μετονομάστηκε σε Αηδονιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πηγών και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Τα απομεινάρια της γέφυρας του Κοράκου, απέναντι από τον οικισμό. Κάποτε υπήρξε το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων. Είχε άνοιγμα τόξου 45 μ. και ύψος 25 μ. και ένωνε τις Πηγές Άρτας με το Πετρωτό Καρδίτσας. Κτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, το 1949. Τα τελευταία χρόνια καταβάλλονται προσπάθειες για να ξανακτιστεί Ο ναός της Αγίας Παρασκευής, σε περίοπτη θέση, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1989, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ασότ ο Ανώριμος

Ο Ασότ ο Ανώριμος, γεωργιανά: აშოტ I კუხი Ashot Kukhi (απεβ. 918) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) και κληρονομικός κυβερνήτης του Τάο με τον τίτλο του δούκα των δουκών (eristavt-eristavi), Το παρωνύμιο Κούχι σημαίνει Ανώριμος.

 Ήταν ο νεότερος γιος του Γεώργιος Α΄ του Τάο. Μετά το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Aδαρνάση Γ΄ το 896, πιθανότατα παρενέβη και συγκυβέρνησε με τον ανιψιό του Δαβίδ, που ήταν ακόμη ανήλικος εκείνη την εποχή. Όταν ο Δαβίδ απεβίωσε το 908, ο Ασότ έγινε μοναδικός ηγεμόνας και παρέμεινε μέχρι το τέλος του το 918. Τα Γεωργιανά χρονικά του Kάρτλις Τσχοβρέμπα και οι βίοι αγίων της τότε εποχής, όπως ο Βίος του Γκριγκόλ Χαντζτέλι από τον Γκιόργκι Μεχούλε, αποδεικνύουν ότι ο Aσότ ήταν ένθερμος υποστηρικτής του μοναχισμού και των πολιτιστικών έργων στο Tάο-Κλαρτζέτι. Επιχορήγησε την κατασκευή ενός καθεδρικού ναού στο Tμπέτι στο Σαβσέτι (τώρα Σεβισλί της Τουρκίας) και τοποθέτησε ως πρώτο επίσκοπό του τον Στεπάνε Μτμπεβάρι, στον οποίο ο Aσότ ανέθεσε το αγιολογικό μυθιστόρημα Mαρτυρολόγιο του Mίκελ-Γκόμπρον. Ένα άγαλμα που υποτίθεται ότι δείχνει τον Aσότ Κούχι, το οποίο απομακρύνθηκε από το Tμπέτι προς το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, εκτίθεται τώρα στο Μουσείο Τέχνης της Γεωργίας στην Τιφλίδα.
Είμαι η Γκρέτα

Το Είμαι η Γκρέτα είναι ταινία ντοκιμαντέρ διεθνούς συμπαραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία του Νέιθαν Γκρόσμαν, με θέμα την ακτιβίστρια κατά της κλιματικής αλλαγής Γκρέτα Τούνμπεργκ. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 77ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 3 Σεπτεμβρίου του 2020 και κυκλοφόρησε στη συνδρομητική πλατφόρμα Hulu στις 13 Νοεμβρίου του 2020.

 Τον Δεκέμβριο του 2019, ανακοινώθηκε ότι ο Νέιθαν Γκρόσμαν θα σκηνοθετήσει την ταινία που θα έχει ως δέμα της την Γκρέτα Τούνμπεργκ, με τη διανομή από την πλατφόρμα Hulu. Πρόκειται για ένα "δείγμα σύγχρονου σινεμά βεριτέ, που αποτυπώνει τόσο τις συναντήσεις της Τούνμπεργκ με αρχηγούς κυβερνήσεων και τις δημόσιες εμφανίσεις σε μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις, όσο και στιγμές από την προσωπική ζωή μιας ξεχωριστής έφηβης: ενός κοριτσιού που γράφει πύρινους λόγους στο παιδικό της δωμάτιο, καθώς παλεύει να ισορροπήσει το άγχος των ταξιδιών με το σύνδρομο Άσπεργκερ, τη ραγδαία αναγνωρισιμότητα με την κριτική των μίντια, την προσωπική με τη δημόσια ζωή". Όπως λέει και η ίδια η Γκρέτα από την αρχή σχεδόν της ταινίας: «Μόλις η κρίση του κλίματος τραβήξει την προσοχή σου, δεν μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα σου». «Μόλις καταλάβεις το μέγεθος του προβλήματος, δεν μπορείς να το διαγράψεις». Η ταινία Είμαι η Γκρέτα έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 77ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 3 Σεπτεμβρίου του 2020. Προβλήθηκε επίσης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 11 Σεπτεμβρίου του 2020 και στο Filmfest του Αμβούργου στις 3 Οκτωβρίου του 2020. Η ταινία κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γερμανία στις 16 Οκτωβρίου του 2020 από τις εταιρείες Dogwoof και Filmwelt. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταινία κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου του 2020. Στον ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 79% με βάση 81 διαφορετικές κριτικές και με μέση βαθμολογία 7 στα 10. Στη γνώμη των κριτικών του ιστότοπου για την ταινία, αναφέρεται το εξής: "Το κοινό μπορεί να μην μαθαίνει τίποτα νέο από το Είμαι η Γκρέτα, αλλά το συγκλονιστικό χρονικό του για τις προσπάθειες της νεαρής ακτιβίστριας είναι εμπνευσμένο". Τέλος, στο Metacritic, το Είμαι η Γκρέτα έχει συγκεντρώσει μέσο όρο βαθμολογίας 69 στα 100, με βάση 20 διαφορετικές κριτικές, παρουσιάζοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Αλτομιρά Μεσσηνίας

Τα Αλτομιρά βρίσκονται 10 χιλιόμετρα από τα Σωτηριάνικα, στον επαρχιακό δρόμο Σωτηριάνικα-Αλτομιράς, σε ανηφορικό δρόμο προς τον Ταΰγετο, αμφιθεατρικά κτισμένα σε μια βουνοπλαγιά. Σύμφωνα με τοπική παράδοση, η περιοχή οφείλει το όνομά της σε κάποιο ληστή ή φυγάδα που ονομαζόταν Αλτόμορος και είχε καταφύγει στην περιοχή. Το ορεινό έδαφος αποτελούσε καταφύγιο των κλεφτών επί Τουρκοκρατίας και ανήκε στην καπετανία και εξαρχία της Ζαρνάτας. Τα Αλτομιρά έχουν παλιά πέτρινα σπίτια, εξαίρετα δείγματα της Μανιάτικης αρχιτεκτονικής, εκ των οποίων αρκετά έχουν αναπαλαιωθεί. Το 1999 κηρύχθηκε διατηρητέος οικισμός από το Υπουργείο Πολιτισμού. Κεντρικός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος, κτισμένος περίπου το 1865. Στα Αλτομιρά ανήκει και το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, ενώ σημαντικό πόλο έλξης αποτελεί το λιθόστρωτο μονοπάτι Μπίλιοβο που κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και συνέδεε το χωριό με τα πεδινά χωριά της περιοχής. Στα Αλτομιρά, το Υπουργείο Πολιτισμού με απόφασή του, έχει χαρακτηρίσει ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο το συγκρότημα κτιρίων φερομένης ιδιοκτησίας Δημητρίου Μαργέλη.

 Τα Αλτομιρά αναφέρονται για πρώτη φορά το 1618 με πληθυσμό 20 οικογένειες. Στη συνέχεια περιλαμβάνονται σχεδόν σε όλες τις απογραφές και αναφορές χωριών της Έξω Μάνης. Στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 πρόσφεραν μεγάλο αριθμό οπλαρχηγών. Το 1835 εντάχθηκαν στο Δήμο Γερηνίας και το 1841 στο Δήμο Αβίας. Το 1914 αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, η οποία διατηρήθηκε ως το 1998, οπότε εντάχθηκαν στο νέο Δήμο Αβίας. Η τοπική κοινότητα Αλτομιρών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,290 χμ² (2011). Το 1829 είχαν 30 οικογένειες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο πληθυσμός τους αυξανόταν διαρκώς. Από 216 κατοίκους το 1835 έφτασε στους 403 το 1907. Στη συνέχεια ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται λόγω της μετανάστευσης. Έτσι απογράφηκαν: 169 κ. το 1951, 18 κ. το 1961 ενώ το 1971 μόνον ένας κάτοικος! Μια από τις πιο γνωστές οικογένειες, που ακόμα διατηρούν χώρους στο χωριό, είναι οι Κουβελαιοι ( Γεώργιος Κούβελας), οι οποίοι αργότερα μετακινήθηκαν στην Καλαμάτα, την Πύλο και την Αθήνα. Από το 1875 ως το 1940 στο χωριό λειτούργησε μονοθέσιο θερινό σχολείο. Τα μαθήματα ξεκινούσαν το Μάρτιο και διαρκούσαν ως τον Οκτώβριο, διότι το χειμώνα οι κτηνοτρόφοι κάτοικοί του μεταφέρονταν στα πεδινά χωριά της περιοχής. Το σχολείο ξαναλειτούργησε την περίοδο 1955-1960, ως μονοθέσιο χειμερινό. Έπειτα έκλεισε λόγω ελλείψεως μαθητών. Μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο οι περισσότεροι κάτοικοι των Αλτομιρών εγκαταστάθηκαν είτε στα πεδινά χωριά του Δήμου Αβίας: Κάμπος, Μεγάλη Μαντίνεια και Σωτηριάνικα είτε στην Καλαμάτα κι άλλες πόλεις. Όμως, δεν ξεχνούν το χωριό τους. Κάθε καλοκαίρι διοργανώνουν πανηγύρια στα οποία συγκεντρώνεται πολύς κόσμος. Θεόδωρος Μπελίτσος, "Τα Αλτομιρά της Έξω Μάνης (Ιστορία-Οικογένειες-Τοπωνύμια)", 1999. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Χάρωνος και Μενίππου

Ο Χάρωνος και Μενίππου διάλογος είναι έργο του Σύρου ρήτορα και σατυρικού συγγραφέα Λουκιανού (2ος αιώνας μ.Χ.) που ανήκει στους Νεκρικούς διαλόγους με έντονο το κυνικό χρώμα της σάτιρας θανάτου και του Κάτω Κόσμου.

 Ανήκει στην σειρά άλλων δύο συναφών διαλόγων του Λουκιανού «Μένιππος ή Νεκυομαντεία» και «Κατάπλους ή Τύρρανος», οι οποίες με τις κωμικές στιγμές και σκηνές τους προκαλούν συχνά το γέλιο κι ας είναι οι τίτλοι τους τόσο απωθητικοί και η μόνιμη σκηνογραφία τους ανατριχιαστική. Ταυτόχρονα μας αφήνουν μια στυφή γεύση αναπόδραστης ματαιότητας για τον ανθρώπινο βίο. Σαν αντιστάθμισμα όμως στο νιχιλιστικό αυτό αντίκρυσμα του βίου των ανθρώπων μας παρουσιάζει ένα Άδη με τα καθιερωμένα γνωρίσματά του, αλλά και με τρόπο που να καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει παρά στη φαντασία των ποιητών και στο φόβο των απλών ανθρώπων.Στο έργο αυτό ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος αναφέρεται ως ο μόνος που διέσχισε ποτέ τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει τον οβολό στο Χάρο - αφού δεν είχε. Στο διάλογο αυτόν εμφανίζεται για πρώτη φορά και η ρήση «οὐκ άν λάβοις παρά τοῦ μη έχοντος» (δεν μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει), η οποία έμεινε παροιμιώδης και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.Στο διάλογο παρουσιάζεται ο Μένιππος να μην έχει τον απαιτούμενο οβολό, δηλαδή ως κυνικός φιλόσοφος, δεν αποδέχεται την καθιερωμένη πρακτική των ανθρώπων. Όταν στη συνέχεια εμφανίζεται ότι τραβούσε κουπί στη βάρκα αντί να κλαίει όπως οι άλλοι επιβάτες, δείχνει την ελευθερία που απολάμβαναν οι κυνικοί, τραγουδώντας και απολαμβάνοντας όσο μπορούσε το παρόν. Τα πρόσωπα που αναφέρονται είναι: Ο Χάρος, ο βαρκάρης των ψυχών που με τη βάρκα του περνούσε τους πεθαμένους από τον κόσμο των ζωντανών στον Άδη ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος, Σύρος και αυτός όπως ο συγγραφέας Λουκιανός, του 3ου αιώνα π.Χ. (4-5 αιώνες παλαιότερος του συγγραφέα) ο Ερμής, αγγελιοφόρος των θεών αλλά και ψυχοπομπός που οδηγεί δηλαδή τις ψυχές των νεκρών στον Άδη ο Αιακός, γιος του Δία και της νύμφης Αίγινας, κριτής στον Κάτω Κόσμο καθώς και κάτοχος των κλειδιών του Άδη Βιβλιοθήκη αρχαίων συγγραφέων «Λουκιανός-έργα» (τόμος Β), αχρονολ. επιμέλεια έκδοσης Γιάννης Κορδάτος Αχιλλέας Τζάρτζανος, Λουκιανού Νεκρικοί διάλογοι, Κολλάρος, 1932 Λουκιανός «Σάτιρα θανάτου και κάτω κόσμου», τόμος Β΄, εκδόσεις Ζήτρος, 2002 ISBN 960-442-451-3
Ρω Μεγίστης

Η Ρω ή Άγιος Γεώργιος, η αρχαία Ρώγη ή Ρόπη, είναι νησίδα που βρίσκεται στα δυτικά του Καστελόριζου και σε απόσταση 5.600 μ. από τις τουρκικές ακτές.

 Το νησί χρησίμευε ως κρίκος στην αλυσίδα στρατιωτικών παρατηρητηρίων του Ροδιακού κράτους. Μικρό οχυρό αποτελούμενο από κεντρικό ορθογώνιο πύργο, αρχικά διώροφο, βρίσκεται κτισμένο στην κορυφή μικρού λόφου. Σώζεται σε ύψος 4μ. περίπου, κτισμένο με το ισόδομο σύστημα. Στην εσωτερική πλευρά των τείχων υπάρχει ενίσχυση από μικρότερους αποστρογγυλευμένους λίθους ενώ επισκευές και συντήρηση πρέπει να έγιναν κατά τη βυζαντινή και ιπποτική εποχή. Ο διπλός εξωτερικός περίβολος μαζί με τους ισχυρούς τοίχους μαρτυρεί ότι το οχυρό δεν ήταν απλή φρυκτωρία αλλά σημαντική στρατηγική θέση. Στο εσωτερικό βρίσκουμε την δεξαμενή επενδυμένη με υδραυλικό κονίαμα (κουρασάνι). Χρονολογείται από τον 4ο αι. π.Χ. Στα νεώτερα χρόνια ο θρύλος αναφέρει ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Λάμπρο Κατσώνη ως ορμητήριο.Εκεί βρίσκεται το μνημείο της Δέσποινας Αχλαδιώτη. Η ξακουστή Κυρά της Ρω, μοναδική κάτοικος του νησιού για πολλά χρόνια ύψωνε κάθε μέρα για δεκαετίες την Ελληνική σημαία, μέχρι το 1982 οπότε και απεβίωσε. Αντίγραφο του μνημείου βρίσκεται στη Μεγίστη. Η νησίδα Ρω διαθέτει δύο παραλίες, τον Άγιο Γεώργιο και τη Στρογγύλη. Σήμερα κατοικείται ουσιαστικά από μικρό απόσπασμα του Ελληνικού Στρατού, το οποίο έχει ως κύριο μέλημα να υψώνει κάθε μέρα και να προστατεύει την Ελληνική σημαία, συνεχίζοντας έτσι την παράδοση της Κυράς της Ρω.
Χιλάρι Μινκ

Ο Χιλάρι Μινκ (πολωνικά: Hilary Minc) (24 Αυγούστου 1905, Καζίμιες Ντόλνι – 26 Νοεμβρίου 1974, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός οικονομολόγος και κομμουνιστής πολιτικός, με εξέχουσα θέση στη σταλινική Πολωνία.

 Ο Μινκ γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια της μεσαίας τάξης. Οι γονείς του ήταν ο Όσκαρ Μινκ και η Στεφάνια, το γένος Φάγερσταϊν. Το 1921, ο Μινκ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας, το οποίο αργότερα εξαλείφθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνής πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σπούδασε νομική και οικονομικά στην Πολωνία και τη Γαλλία, όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα πριν αποβληθεί από τις αρχές το 1928. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εξορίστηκε στη Σοβιετική Ένωση, όπου συμμετείχε στην ίδρυση και τις δραστηριότητες της Ένωσης Πολωνών Πατριωτών. Ως αξιωματικός του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού, πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο και έλαβε στρατιωτικά παράσημα, συμπεριλαμβανομένου του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Μεταξύ 1944 και 1956, ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (ΠΕΚ) και στη συνέχεια του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας (ΕΕΚΠ). Ο Μινκ ήταν κορυφαίο μέλος του πολιτικού μηχανισμού του Μπολέσουαφ Μπιέρουτ από το 1948, μαζί με τον Γιάκουμπ Μπέρμαν. Υπηρέτησε ως υπουργός βιομηχανίας και εμπορίου και αναπληρωτής πρωθυπουργός για οικονομικές υποθέσεις κατά τη σταλινική περίοδο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας (μέχρι το 1956). Αν και κύρια ευθύνη του ήταν η οικονομία, συμμετείχε πρόθυμα στις πολιτικές καταστολές αυτής της περιόδου. Ο Μινκ συμμετείχε στις συναντήσεις του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα με τον Ιωσήφ Στάλιν στο Κρεμλίνο. Ο Στάλιν ανέθεσε προσωπικά τον Μινκ πρώτα στο Υπουργείο Βιομηχανίας και στη συνέχεια στο Υπουργείο Μεταφορών της Πολωνίας το 1949. Ο Μινκ ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες του Εξαετούς Σχεδίου της Πολωνίας, που εφαρμόστηκε το 1950. Η σύζυγός του, Γιούλια, ήταν αρχισυντάκτρια του Πολωνικού Πρακτορείου Τύπου μέχρι το 1954. Σε μια εορτή στο Βρότσλαβ για τις λεγόμενες Ανακτημένες Περιοχές, ο Μινκ επικρότησε την κατάκτηση της πλήρως εξοπλισμένης προηγουμένως γερμανικής γης με τα υπολείμματα του γερμανικού πληθυσμού και διακήρυξε το δικαίωμα της κυβέρνησής του να εκκαθαρίσει τους υπόλοιπους Γερμανούς με κατάλληλες μεθόδους.Το 1956, κατά τη διάρκεια του Πολωνικού Οκτώβρη, ο Μινκ απομακρύνθηκε από το Πολιτικό Γραφείο καθώς και από τη θέση του ως αναπληρωτής πρωθυπουργός. Το 1959 εκδιώχθηκε εντελώς από το ΕΕΚΠ. Πέθανε το 1974 και κηδεύτηκε με πλήρεις στρατιωτικές και κομματικές τιμές στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι. Άντζεϊ Βαλίτσκι, Γνήσιοι φανατικοί (μια κριτική για το βιβλίο της Τερέσα Τοράνσκα "Them": Stalin's Polish Puppets, The New York Times, 17 Μαΐου 1987).
Άγκνες Μόλναρ

Η Δρ. Άγκνες Μόλναρ (γεννημένη στις 12 Μαΐου 1956) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός, μέλος της Εθνοσυνέλευσης (Βουλευτής) από την Περιφερειακή Λίστα της κομητείας Φίντες-Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών (Fidesz) Γκίορ-Μοσόν-Σόπρον από το 2006 έως το 2014 και στην εθνική λίστα του κόμματός της από το 2014. Υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Ανάπτυξης μεταξύ 2 Ιουνίου 2010 και 29 Ιουνίου 2012.

 Φοίτησε στο γυμνάσιο Ραντνότι Μίκλος στο Σέγκεντ και πέρασε τις τελικές εξετάσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το 1974. Αποφοίτησε ως γιατρός από το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Σέγκεντ με έπαινο το 1980. Ξεκίνησε τη δουλειά της στην παιδική πτέρυγα του Κρατικού Σανατόριου στο Σόπρον το 1980. Εργάστηκε στην παιδική πτέρυγα του νοσοκομείου Ερζίμπετ στο Σόπρον από το 1982. Ολοκλήρωσε τις ειδικές σπουδές της στην παιδιατρική και τη βρεφική ιατρική με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1985. Παράλληλα με τα καθήκοντά της στην παιδική πτέρυγα εργάστηκε και για χρόνια ως παιδίατρος σε γειτονικούς οικισμούς αλλά και για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παιδιών, που πάσχουν από νεφρική νόσο. Βοήθησε στη δημιουργία του παιδικού οίκου υγείας της κομητείας. Ήταν επίσης υπεύθυνη για χρόνια ως ιατρός για παιδιά, που βρίσκονται υπό κρατική επίβλεψη, στο σπίτι δύο παιδιών του Σόπρον. Ξεκίνησε ένα ιδιωτικό ιατρείο με τον σύζυγό της το 1992. Είναι διευθύντρια της Arcus ker. Ltd. από το 1998 και διευθύνων σύμβουλος της Régióturizmus Ltd. από το 2001. Υπήρξε υποστηρικτής από το 1997 και μέλος της Fidesz από το 2003. Υπήρξε μέλος της τοπικής Γενικής Συνέλευσης του Σόπρον, πρόεδρος της Επιτροπής Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης από το 2002 έως το 2006. Από το 2003 βοήθησε το κόμμα ως συντονίστρια του προέδρου του κόμματος και στη συνέχεια ως πολιτική διευθύντρια στην Υπερδουναβία. Εξασφάλισε μια θέση στο Κοινοβούλιο κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 από τον Περιφερειακό Κατάλογο της κομητείας Γκίορ-Μοσόν-Σόπρον. Εξελέγη μέλος της Επιτροπής Υγείας στις 30 Μαΐου 2006. Είναι μέλος της Επιτροπής Πρόνοιας από τον Μάιο του 2014
Μπρυνισέντε της Φουά

Η Μπρουνισέντε, γαλλ.: Brunissende of Foix, (απεβ. τον Σεπτέμβριο του 1324) από τον Οίκο του Φουά έγινε κόμισσα του Περιγκόρ από τον γάμο της με τον Ηλία Ζ'. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, η Μπρουνισέντε είχε επιρροή στην πολιτική του νεοσύστατου παπισμού της Αβινιόν λόγω της στενής σχέσης της με τον πάπα Κλήμη Ε'. Αυτή η διευθέτηση υποτίθεται ότι επέτρεψε στην Μπρουνισέντε να εξασφαλίσει μία σταδιοδρομία στον κλήρο για τον γιο της, Ελιέ, ο οποίος θα συνέχιζε να έχει μια σημαντική καριέρα ως καρδινάλιος.

 Ήταν κόρη του Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά από τη σύζυγό του Μαργαρίτα της Μονκάδα υποκόμισσα του Μπεάρν. Η Μπρουνισέντε παντρεύτηκε τον Ηλία Ζ΄ του Περιγκόρ το 1298. Για τον Ηλία αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του λόγω του θανάτου της πρώτης του συζύγου, της Φιλίππας, το 1286. Η οικογένεια της Μπρουνισέντε της παρείχε μία προίκα 6.000 λιβρών. Αυτή και ο Ηλίας είχαν πολλά παιδιά, τον Ελιέ, τον Aρσαμπώ και τον Ρογήρο-Βερνάρδο. Ανάμεσα στις κόρες της ήταν η Ροζεμπούργκ και η Aγνή. Η Μπρουνισέντε φημολογήθηκε ότι ήταν η ερωμένη του Κλήμη Ε΄, ωστόσο ο Τζιοβάννι Βιλάνι ομολογεί, ότι οι ιστορίες που είχε ακούσει για τη σχέση μεταξύ αυτής και του πάπα, ήταν μόνο φήμες. Ο Ζακούρ ήταν βέβαιος ότι ο Μπρουνισσέντε είχε συναντήσει τον πάπα όταν είχε επισκεφθεί το Περιγκιέ και οι Περιγκόριοι ήταν στενοί σύμμαχοι του Γάλλου βασιλιά, στον οποίο ο πάπας ήταν υπόχρεος. Το 1311 η Μπρουνισέντε έμεινε χήρα. Λόγω του ότι ο Αρσαμπώ ήταν ανήλικος, ανέλαβε την επιτροπεία στην κομητεία του Περιγκόρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι δεσμοί της με τον παπισμό της Αβινιόν ενισχύθηκαν. Οι χάρες στον Ηλία δεν σταμάτησαν, όταν απεβίωσε ο σύζυγός της. Στις 23 Ιανουαρίου 1314 έγινε μέλος του συλλόγου του καθεδρικού στην Εκκλησία του Καόρ (Cahors), με κράτηση προκαταρκτικού. Αυτό σίγουρα συνεπάγεται κάποια μορφή επικοινωνίας μεταξύ του πάπα και της Μπρουνισέντε: ο Zακούρ ισχυρίστηκε ότι η εύνοια, ήταν αποτέλεσμα του αιτήματος της Μπρουνισέντε, καθώς ήταν επίτροπος εκείνη την εποχή, φαίνεται λογικό να προέρχεται από αυτήν. Η Μπρουνισέντε πιθανότατα απεβίωσε στο Moντανιάκ ντ'Ωμπερός, όπου η τελευταία της διαθήκη συντάχθηκε την Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 1324. Η κηδεία της είδε ένα από τα πολλά δραματικά επεισόδια στον μακρύ, μάταιο αγώνα των κομήτων του Περιγκόρ με τους ανεξάρτητους αστούς του Περιζιέ. Το σώμα της μεταφέρθηκε στο Περιζιέ για ταφή στο μοναστήρι των Μοναχών, συνοδευόμενο από τους τρεις γιους της, τις κόρες της και ένα πλήθος ευγενών κυριών, βαρόνων και ιπποτών, οι οποίοι φιλοξενήθηκαν στο μοναστήρι των Φραγκισκανών. Ward, Jennifer, Women in Medieval Europe 1200-1500 (Λονδίνο: Routledge, 2016) Zacour, Norman P. (1960). "Talleyrand: The Cardinal of Périgord (1301-1364)". Transactions of the American Philosophical Society. American Philosophical Society. 50 (7). doi:10.2307/1005798. JSTOR 1005798.
ΣΑ Μπαστιά

Η Σερκλ Ατλετίκ Μπαστιαί (ή ΣΑ Μπαστιά) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1920 και με έδρα την πόλη Μπαστιά της Κορσικής. Ο σύλλογος της Κορσικής, με τον Αντουάν Εμανουελί στην προεδρία του, αγωνίζεται αυτή την σεζόν στην Νασιονάλ.

 Με έτος ίδρυσης το 1920, η ομάδα συγχωνεύτηκε το 1988 με τις Γκαλιά Λουτσιανά και ΑΣ Τόγκα Κάρντο (με έτος ίδρυσης το 1977) και στη συνέχεια πήρε την ονομασία Σερκλ Ατλετίκ Μπαστιαί Γκαλιά Λουτσιανά. Αυτή ένωση μεταξύ των συγκεκριμένων ομάδων έλαβε τέλος το 2003. Ένα μεγάλο μέρος παλιών επαγγελματιών ποδοσφαιριστών του νησιού ή πρώην στελεχών των ακαδημιών των δύο μοναδικών ομάδων στην Κορσική με επαγγελματικό καταστατικό (η ΣΚ Μπαστιά και η ΑΚ Αζαξιό) έχουν περάσει από την ομάδα ή αγων΄ζονται σε αυτήν αυτό τον καιρό (Καφαρέλ, Λονγκ, Σεκοντί, Λαμπερτί, Αγιάντ, Εμποκί-Πο, Παολί, Λουτσινί, Ουεντραογκό...). Στη διάρκεια της σεζόν 2011-2012, η ΣΑ Μπαστιά πήρε το εισιτήριο της ανόδου στη Νασιονάλ, τερματίζοντας πρώτη στον όμιλό της στο CFA 1 με 101 βαθμούς. Θα συναντήσει έτσι τι άλλες ομάδες της Κορσικής που ήδη βρίσκονταν στα επαγγελματικά πρωταθλήματα στη διάρκεια αυτής της "άνοιξης του κορσικανικού ποδοσφαίρου" (παραμονή της ΑΚ Αζαξιό στην L1, άνοδος της ΣΚ Μπαστιά στην L1 και άνοδος της Γκαζελέκ Αζαξιό στην L2). Μια πρωτόγνωρη, το δίχως άλλο, επιτυχία για την ΣΑ Μπαστιά. Το 2013, η ομάδα τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος του Νασιονάλ προς γενική έκπληξη κι ενώ σε κανέναν σημείο της συνολικής διάρκειας της σεζόν, ο κορσικανικός σύλλογος δεν είχε βρεθεί στις πρώτες τρεις θέσεις του βαθμολογικού πίνακα που έδιναν την άνοδο στην παραπάνω κατηγορία. Έτσι, έφτασε να αγωνίζεται στην Λιγκ 2 για την σεζόν 2013/2014 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ταυτόχρονα, έγινε η τέταρτη συνολικά κορσικανική ποδοσφαιρική ομάδα με επαγγελματικό καταστατικό. Στις 8 Νοεμβρίου 2013, στα πλαίσια της 14ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, η ομάδα πανηγύρισε την πρώτη νίκη της ιστορίας της στην Λιγκ 2, απέναντι στη Νιμ Ολιμπίκ. Σκόρερ του νικητήριου τέρματος ήταν ο Λε Μα, στο 19ο λεπτό της αναμέτρησης. Έπειτα από την ήττα της απέναντι στην ΦΚ Μετς στις 18 Απριλίου 2014, η ομάδα υποβιβάστηκε και μαθηματικά, πλέον, στο Νασιονάλ για την σεζόν 2014-2015, έπειτα από μόλις μία χρονιά παρουσίας της στην Λιγκ 2. Πρωταθλήτρια DH της Κορσικής : 1923, 1924, 1925, 1926, 1933, 1972, 1975, 1977, 1988, 1997, 2001 Νικήτρια του Κυπέλλου Κορσικής : 1952, 1973, 1976, 1990, 1999, 2003, 2008, 2009 Πρωταθλήτρια CFA 2, Ε' Όμιλος το 2006 Πρωταθλήτρια Γαλλίας CFA 2012 Κασί Ουεντραογκό : πρώτος σκόρερ της ομάδας και του Β' Ομίλου του CFA την σεζόν 2006-2007 με 24 γκολ. Λιλιάν Ναλίς Τονί Βαιρέιγ Πατρίκ Μπενεφορτί Επίσημη Ιστοσελίδα Ομάδας
Οικογένεια Λάτση

Η οικογένεια Λάτση είναι ισχυρή οικογένεια εφοπλιστών και επιχειρηματιών που βρίσκεται ανάμεσα στις 50 πλουσιότερες του πλανήτη, με συνολική περιουσία που ξεπερνά τα 11 δισεκατομμύρια δολάρια.

 Σπύρος Λάτσης, ψαράς και σύζυγος της Αφροδίτης.Γιάννης Λάτσης (1910-2003), εφοπλιστής, επιχειρηματίας, ευεργέτης, σύζυγος της Εριέττας Τσουκαλά (1925-2022)Σπύρος Λάτσης (1946-), εφοπλιστής, τραπεζίτης, σύζυγος της Ντόροθι Μπράντλεϊ και γιος του ΓιάννηΤζον Λάτσης, καθηγητής πανεπιστημίου και γιος του ΣπύρουΜαριάννα Λάτση (1953-), επιχειρηματίας, σύζυγος σε α΄ γάμο του Γρηγόρη Κασιδόκωστα και σε β΄ γάμο του Νίκου ΚούρκουλουΠάρης Κασιδόκωστας (1982), παραγωγός, εφοπλιστής, επιχειρηματίας και γιος της Μαριάννας Εριέττα Κούρκουλου (1993), σύζυγος του Βύρωνα Βασιλειάδη και κόρη της Μαριάννας Φίλιππος Κούρκουλος (1998), γιος της ΜαριάνναςΜαργαρίτα Λάτση, επιχειρηματίας και κόρη του Γιάννη Γιάννης Κατσιάπης, γιός της Μαργαρίτας Τατιάνα Κατσιάπη, κόρη της ΜαργαρίταςΚώστας Λάτσης, επιχειρηματίας και γιος του ΣπύρουΡενάτα Λάτση, κόρη του Κώστα
Φαϊμαλάγκα Λούκα

Ο Φαϊμαλάγκα Λούκα (Faimalaga Luka, 15 Απριλίου 1940 - 19 Αυγούστου 2005) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπηρέτησε στα αξιώματα του Γενικού Διοικητή (ή Γενικού Κυβερνήτη) και του Πρωθυπουργού.

 Υπήρξε εκφωνητής στο ραδιόφωνο και πολιτικός, ενώ υπηρέτησε στο δημόσιο βίο και στον πολιτικό στίβο επί 40 χρόνια, χρηματίζοντας μεταξύ άλλων Υπουργός Υγείας κατά την περίοδο 1994-1996. Ο Λούκα έγινε πρωθυπουργός στις 24 Φεβρουαρίου του 2001 έπειτα από τον ξαφνικό θάνατο του πρωθυπουργού Ιονάτανα Ιονάτανα, από καρδιακή προσβολή, το Δεκέμβριο του 2000. Λίγους μήνες αφότου ξεκίνησε η πρωθυπουργία του, στις 14 Δεκεμβρίου του 2001, ο Λούκα ηττήθηκε σε πρόταση μομφής και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Κολόα Ταλάκε. Τον Ιούνιο του 2003 έγινε πρόεδρος του Κοινοβουλίου, παρά το γεγονός ότι την περίοδο εκείνη ήταν βουλευτής της Αντιπολίτευσης.Ο Λούκα διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης στις 9 Σεπτεμβρίου του 2003, ως αντιπρόσωπος της Ελισάβετ Β΄, η οποία είναι Αρχηγός Κράτους του Τουβαλού. Αποχώρησε στις 15 Απριλίου του 2005 μετά τα 65α γενέθλιά του. Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες, το Τουβαλού έχει υποχρεωτικό όριο ηλικίας για αποχώρηση από τη δημόσια υπηρεσία, κάτι που ισχύει για όλα τα δημόσια αξιώματα. Ο Λούκα υπήρξε ο μοναδικός Γενικός Διοικητής του Τουβαλού που δε δέχτηκε να χριστεί Ιππότης. Η πρακτική αποδοχής του τίτλου του Ιππότη επέστρεψε στα χρόνια του διαδόχου του Λούκα στο αξίωμα, Σερ Φιλόιμεα Τελίτο. Πέθανε τον Αύγουστο του 2005 στα Φίτζι όπου ακολουθούσε θεραπεία.
Πέτρος Ράλλης

Ο Πέτρος Ράλλης (1884 - 19 Αυγούστου 1945) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε υπουργός σε αρκετές κυβερνήσεις τις δεκαετίες του 1930 και του 1940. Στις εκλογές είχε τεθεί με την αντιβενιζελική παράταξη.

 Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Σύρου και Κυκλάδων με το Λαϊκό Κόμμα το 1928 και επανεξελέγη τα έτη 1932, 1933, 1935 (πληρεξούσιος) και στην Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή το 1936. Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1932:υφυπουργός Συγκοινωνιών (3 Νοεμβρίου 1932 - 16 Ιανουαρίου 1933) Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1933: υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (10-13 Μαρτίου 1933) και κατόπιν υπουργός Συγκοινωνιών (13 Μαρτίου 1933-10 Οκτωβρίου 1935) Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944 (σε εξορία): υπουργός Αεροπορίας (27 Μαΐου-19 Ιουλίου 1944), υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου (19 Ιουλίου-12 Οκτωβρίου 1944), υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (12 Οκτωβρίου 1944-3 Ιανουαρίου 1945) και Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1945: υπουργός Εσωτερικών (3 Ιανουαρίου - 21 Φεβρουαρίου 1945) Πέθανε τον Αύγουστο του 1945 και κηδεύτηκε στις 20 Αυγούστου. Rulers.org Το έργον του Υπουργείου της Συγκοινωνίας κατά το 1934, Ράλλης Πέτρος, έτος 36.
Κόκμπερν Τάουν

Η Κόκμπερν Τάουν (αγγλικά: Cockburn Town, ορθή αγγλική προφορά: ˈkoʊbɚn bərn) είναι η πρωτεύουσα των νησιών Τερκς και Κέικος. Βρίσκεται στο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους των νήσων Τερκς (όχι των Κέικος), στο νησί Γκραντ Τερκ. Έχει πληθυσμό 3.700 κατοίκους.

 Η πόλη είναι γνωστή για τα στενά δρομάκια της και τα φανάρια της. Από το 1766 αποτελεί και την έδρα της κυβέρνησης. Ήταν ο πρώτος μόνιμος οικισμός σε κάποιο από τα νησιά. Ιδρύθηκε το 1681 από συλλέκτες αλατιού, που είχαν φτάσει στα Τερκς και Κέικος την περίοδο εκείνη. Η πόλη πιθανότατα βρίσκεται στο σημείο όπου έφτασε πρώτος στο νησί ο Χουάν Πονσέ ντε Λεόν. Το αρχαιότερο γνωστό ναυάγιο στο Δυτικό Ημισφαίριο , το ναυάγιο του Υφάλου Μολάσες (χρονολογείται από το 1505) εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο των Τερκς και Κέικος, το οποίο βρίσκεται στην Γκραντ Τερκ. Το πλησιέστερο αγκυροβόλιο προς την Κόκμπερν Τάουν είναι το Hawk's Nest Anchorage, το οποίο είναι αρκετά προστατευμένο πλην όμως η είσοδος σ΄ αυτό θα πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή και πολύ καλό φωτισμό, κατά τη νύκτα λόγω της ύπαρξης υφάλων κοντά στην είσοδο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cockburn Town στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1934-35

Την περίοδο 1934-35 η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας διοργάνωσε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης χωρίς την παρουσία των Άρη ΠΑΟΚ Ηρακλή και Μέγα Αλέξανδρου που αγωνίστηκαν στο Βόρειο Όμιλο της Εθνικής Κατηγορίας. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε αργά, στις 20 Μαΐου 1935 και για την Α΄ κατηγορία ολοκληρώθηκε στις 2 Ιουλίου με τον «τελικό» μεταξύ Μελιτέα και ΜΕΝΤ όπου επικράτησε ο Μελιτεύς και κατέκτησε το πρωτάθλημα.

 Συμμετείχαν 5 σύλλογοι με πιθανή κατάταξη την ακόλουθη: Μελιτεύς ΜΕΝΤ Προσφυγική Ένωση Αετός Παπάφη ΘερμαϊκόςΤα αποτελέσματα των αγώνων δεν είναι γνωστά πέρα από το γεγονός πως ο Θερμαϊκός δεν αγωνίστηκε στην πρεμιέρα και έχασε άνευ αγώνα. 20 Μαΐου 1935 αγωνίστηκαν οι Μελιτεύς - Θερμαϊκός και ΜΕΝΤ - Αετός Παπάφη 3 Ιουνίου 1935: Προσφυγική Ένωση - Αετός Παπάφη και Θερμαϊκός - ΜΕΝΤ 17 Ιουνίου 1935: Μελιτεύς - ΜΕΝΤ 31 Ιουνίου 1935: Στον τελικό ανάδειξης πρωταθλητή: Μελιτεύς - Μ.Ε.Ν.Τ. 1-0 Οι 6 σύλλογοι που συμμετείχαν ήταν: Απόλλων Καλαμαριάς Μακαμπή Ακοάχ Αρμενική Ένωση Ολυμπιακός Θεσσαλονίκης Ολυμπιακός Τερψιθέας Αρχείο Εφημερίδων «Μακεδονία», «Μακεδονικά Νέα», «Το Φως», «Αθλητική Ημέρα» στη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Μονό γυναικών

Το μονό γυναικών αποτέλεσε αγώνισμα της Αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και διεξήχθη από τις 24 έως τις 31 Ιουλίου 2021, στο Πάρκο Τένις Αριάκε (Ariake Coliseum) του Τόκιο. Συμμετείχαν 64 αθλήτριες από 35 διαφορετικά έθνη. Αυτή ήταν η 14η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς. Η Μόνικα Πούιγκ από το Πουέρτο Ρίκο, ήταν η προηγούμενη Ολυμπιονίκης, αλλά επέστρεψε για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, λόγω τραυματισμού. Νικήτρια του αγωνίσματος αναδείχθηκε η Μπελίντα Μπένσιτς από την Ελβετία, αφού επικράτησε υπέρ της Τσέχας Μαρκέτα Βουντρούσοβα στον Τελικό. Έγινε έτσι, η πρώτη γυναίκα από την Ελβετία που κερδίζει μετάλλιο σε τουρνουά Τένις στους Ολυμπιακούς. Η Ελίνα Σβιτολίνα, αναδείχθηκε νικήτρια στον Αγώνα για το Χάλκινο Μετάλλιο και χάρισε στην Ουκρανία το πρώτο Ολυμπιακό Μετάλλιο στο Τέννις.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιροπή (ΕΟΕ), μπορεί να συμμετέχει με το πολύ 4 παίκτριες. Η πρόκριση καθορίστηκε κυρίως μέσω της Παγκόσμιας Κατάταξης ATP που καθορίστηκε στις 14 Ιουνίου 2021. 56 από τις 64 διαθέσιμες θέσεις καθορίστηκαν μέσω αυτής της Κατάταξης. 4 θέσεις καθορίστηκαν μέσω Ηπειρωτικών Πρωταθλημάτων: 2 από τους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019, 1 από τους Ασιατικούς Αγώνες 2018 και 1 από τους Αφρικανικούς Αγώνες 2019 και άλλες 2 δόθηκαν σε αθλητές της Ευρώπης και της Ωκεανίας που βρίσκονταν υψηλά στην Ηπειρωτική τους Κατάταξη και οι ΕΟΕ τους δεν είχε άλλες αθλήτριες που να έχουν προκριθεί σε κάποιο άλλο αγώνισμα Αντισφαίρισης. Οι 4 νικήτριες των πρωταθλημάτων δεν συμπεριλήφθηκαν στην μέτρηση των 56 της Παγκόσμιας Κατάταξης. Μια θέση στο αγώνισμα κερδίζει αυτομάτως και η Ιαπωνία ως διοργανώτρια χώρα, εάν δεν καταφέρει κάποια παίκτριά της ΕΟΕ της να προκριθεί μέσω της Παγκόσμιας Κατάταξης. Ακόμα μια θέση δίδεται τιμητικά σε κάποια Πρωταθλήτρια Γκραν Σλαμ ή πρώην Ολυμπιονίκη, που επίσης δεν κατάφερε να προκριθεί. Αν υπάρχουν πολλές παίκτριες με αυτά τα κριτήρια, την θέση κερδίζει αυτή με τους περισσότερους τίτλους στην κατοχή της. Αν καμία παίκτρια δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία τότε 58 αθλήτριες καθορίζονται από την Κατάταξη και όχι 56. Για τους Αγώνες του 2020, αυτή η θέση δόθηκε στην πρωταθλήτρια του Αμερικανικού Όπεν 2011, Σαμάνθα Στόσουρ. Το αγώνισμα διεξήχθη σε 6 γύρους. Τον Γύρο των 64, τον Γύρο των 32, τον Γύρο των 16, τα Προημιτελικά, τους 2 Ημιτελικούς και τον Τελικό μαζί με τον Αγώνα του Χάλκινου Μεταλλίου. Οι 64 αθλήτριες διαγωνίζονταν σε αντίπαλα ζευγάρια σε νοκ-άουτ αγώνες, με τη νικήτρια να συνεχίζει στον επόμενο Γύρο και την ηττημένη να βγαίνει εκτός αγώνων. Οι ηττημένες των Ημιτελικών, διαγωνίζονταν μεταξύ τους για την διεκδίκηση του Χάλκινου Μεταλλίου. Κάθε αγώνας αποτελούταν το πολύ από 3 σετ, αλλά μπορούσε να ολοκληρωθεί και στα 2. Οι αθλήτριες έπρεπε να πάρουν 2 σετ για να κερδίσουν τον αγώνα. Το αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 ) Τομέας 1 Τομέας Β Τομέας 3 Τομέας 4