IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
AFI 10 Top 10

Οι 10 κορυφαίες ταινίες σε 10 κινηματογραφικά είδη της AFI (αγγλικά: AFI's 10 Top 10‎) είναι μέρος της σειράς AFI 100 Χρόνια... του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Οι λίστες αποκαλύφθηκαν σε ειδική τηλεοπτική μετάδοση από το CBS στις 17 Ιουνίου 2008 και στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν διάφοροι ηθοποιοί και σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων οι Κλιντ Ίστγουντ, Κουέντιν Ταραντίνο, Κερκ Ντάγκλας, Χάρισον Φορντ, Μάρτιν Σκορσέζε, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζορτζ Λούκας, Ρομάν Πολάνσκι και Τζέιν Φόντα που συζήτησαν την επιρροή και την προσωπική τους συμβολή στις ταινίες που αναφέρονται. Ολόκληρη η λίστα με τις 500 υποψήφιες ταινίες είναι διαθέσιμη στον ιστότοπο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Μέχρι σήμερα, αυτό είναι το τελικό πρόγραμμα στους καταλόγους αντίστροφης μέτρησης του AFI.

 Το AFI ορίζει το «κινούμενο σχέδιο» ως ένα είδος στο οποίο οι εικόνες της ταινίας δημιουργούνται κυρίως με υπολογιστή ή με το χέρι και οι χαρακτήρες εκφράζονται από ηθοποιούς. Όλα εκτός από ένα είναι παραγωγή της Disney και δύο από αυτά τα εννέα είναι σε συνεργασία με την Pixar. Το AFI ορίζει το «δικαστικό δράμα» ως ένα είδος ταινίας στο οποίο ένα σύστημα δικαιοσύνης παίζει κρίσιμο ρόλο στην ιστορία της ταινίας. Το AFI ορίζει το «έπος» ως ένα είδος ταινιών μεγάλης κλίμακας που διαδραματίζονται σε μια κινηματογραφική ερμηνεία του παρελθόντος. Το AFI ορίζει τη «φαντασία» ως ένα είδος στο οποίο ζωντανοί χαρακτήρες δράσης κατοικούν σε φανταστικά περιβάλλοντα ή/και βιώνουν καταστάσεις που υπερβαίνουν τους κανόνες του φυσικού κόσμου. Το AFI ορίζει την «γκανγκστερική ταινία» ως ένα είδος που επικεντρώνεται στο οργανωμένο έγκλημα ή τους αδίστακτους εγκληματίες σε ένα σύγχρονο περιβάλλον. Το AFI ορίζει το «μυστήριο» ως ένα είδος που περιστρέφεται γύρω από τη λύση ενός εγκλήματος. Το AFI ορίζει τη «ρομαντική κωμωδία» ως ένα είδος στο οποίο η ανάπτυξη ενός ρομάντζου οδηγεί σε κωμικές καταστάσεις. Το AFI ορίζει την «επιστημονική φαντασία» ως ένα είδος που συνδυάζει μια επιστημονική ή τεχνολογική υπόθεση με την ευφάνταστη εικασία. Η AFI ορίζει την «αθλητική» ως ένα είδος ταινιών που οι πρωταγωνιστές της είναι στον στίβο ή άλλα αγωνιστικά παιχνίδια. Το AFI ορίζει το «γουέστερν» ως ένα είδος ταινιών που διαδραματίζεται στην αμερικανική Δύση που ενσαρκώνει το πνεύμα, τον αγώνα και την δημιουργία των νέων συνόρων. Πηγή: AFI Crowns Top 10 Films in 10 Classic Film Genres - ComingSoon.net AFI's 10 Top 10 Official playlist on YouTube Filmsite
Live At Wacken: The Reunion

Το Live At Wacken: The Reunion είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Twisted Sister, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου του 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Detonator". Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους. Τα τέσσερα πρώτα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στο Ντιτρόιτ τον Μάιο του 1980, το "You Can't Stop Rock 'n' Roll" στο κλαμπ "Marquee" του Λονδίνου τον Δεκέμβριο του 1982 και τα υπόλοιπα τραγούδια στο φεστιβάλ "Wacken Open Air", τον Αύγουστο του 2003. Το "Live At Wacken: The Reunion" κυκλοφόρησε και σε μορφή διπλού DVD, με επιπλέον συνεντεύξεις από τα μέλη του συγκροτήματος και σκηνές από τα παρασκήνια του φεστιβάλ.

 "Bad Boys (Of Rock & Roll)" - 3:52 "Born to Be Wild" - 3:30 "I'll Never Grow Up, Now!" - 4:38 "You Know I Cry" - 5:33 "You Can't Stop Rock 'n' Roll" - 4:20 "What You Don't Know (Sure Can Hurt You)" 4:45 "The Kids Are Back" - 2:55 "Stay Hungry" - 3:14 "Like a Knife in the Back" - 2:50 "I Am (I'm Me)" - 3:51 "The Fire Still Burns" - 3:21 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live At Wacken: The Reunion" ήταν οι εξής: Ντι Σνάιντερ - φωνητικά Jay Jay French - κιθάρα, φωνητικά Έντι Οτζέντα - κιθάρα, φωνητικά Μαρκ Μεντόζα - μπάσο, φωνητικά Α. Τζ. Πέρο - τύμπανα, κρουστά Live At Wacken: The Reunion - Twisted Sister | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Twisted Sister - Live At Wacken - The Reunion (DVD) at Discogs Twisted Sister - Live At Wacken: The Reunion - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Θρόνος Ρεθύμνης

Ο Θρόνος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 32 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 540 μέτρα, στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη, με θέα την κοιλάδα του Αμαρίου.

 Στον λόφο Θρονιανή Κεφάλη, βόρεια του χωριού, έχουν ανασκαφεί τα κατάλοιπα της αρχαίας πόλης Σύβριτος. Οι παλαιότερες ενδείξεις κατοίκησης χρονολογούνται από την υστερομινωική εποχή ΙΙ, αλλά περίοδος ακμής της πόλης θεωρείται η περίοδος από τα αρχαϊκά μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια. Η πόλη ήταν κτισμένη κατά κώμες και επεκτεινόταν μέχρι τους πρόποδες του λόφου και τα χωριά Αγία Φωτεινή και Γέννα. Η πόλη κατείχε σημαντική θέση στην επικοινωνία μεταξύ των βορείων και των νοτίων ακτών της Κρήτης και έκοβε δικό της νόμισμα.Στη δεύτερη βυζαντινή περίοδο, ίσως τον 13ο αιώνα, κατασκευάστηκε στη θέση Κάστελλος, 800 μέτρα ανατολικά του χωριού, από τους Βυζαντινούς οχύρωση. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Throno. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Throno με 350 κατοίκους και 97 οφειλόμενες αγγαρείες και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Throno. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το χωριό είχε 9 χριστιανικές και 6 μουσουλμανικές οικογένειες.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 58 χριστιανούς και 63 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 76 κατοίκους και ανήκε στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου, όμως το 1930 η έδρα μεταφέρθηκε στο γειτονικό χωριό Καλογέρου. Η κοινότητα Θρόνου επανασυστάθηκε το 1933 και παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Δείτε: Κοινότητα Θρόνου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Εντός του χωριού βρίσκεται ο μονόχωρος βυζαντινός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου. Ο ναός κτίστηκε περί το 1300 πάνω στα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Διατηρείται ακόμη και σήμερα τμήμα του ψηφιδωτού που κοσμούσε το κεντρικό της κλίτος. Στο εσωτερικό σώζονται σε καλή κατάσταση τοιχογραφίες του 14ου-15ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες στο κλίτος είναι ζωγραφισμένες με διαφορετική τεχνοτροπία από αυτές στο ιερό. Επίσης στο υπέρθυρο του ναού υπάρχει οικόσημο των Καλλέργηδων. Στο ναό του Αγίου Ιωάννη σώζεται τμήμα σαρκοφάγου με το οικόσημο των Καλλέργηδων.
Σάρα φαν ντε Χερ

Η Σάρα βαν ντε Χερ (ολλ. Sara Anna van de Geer, γεν. στις 7 Μαΐου 1958, Λέιντεν) είναι Ολλανδή στατιστικολόγος που εργάζεται ως καθηγήτρια στο τμήμα Μαθηματικών στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης . Η Sara van de Geer είναι η κόρη του ψυχολόγου John P. van de Geer.

 Έλαβε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα το 1982 και το διδακτορικό της στα μαθηματικά το 1987 από το πανεπιστήμιο του Λέιντεν . Η διατριβή της, με τίτλο Regression Analysis and Empirical Processes, ολοκληρώθηκε υπό την υποπτεία των Willem Rutger van Zwet και Richard D. Gill . Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ από το 1987 έως το 1988, στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης από το 1989 έως το 1990, στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν από το 1990 έως το 1997 και από το 1999 έως το 2005, και στο Paul Sabatier πανεπιστήμιο στην Τουλούζη της Γαλλίας από το 1997 έως το 1999, πριν μετακομίσει ως καθηγήτρια στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης τον Σεπτέμβριο του 2005. Εκεί, υπήρξε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στο Τμήμα Μαθηματικών. Ήταν προσκεκλημένη ομιλήτρια στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 2010. Είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών Leopoldina και του Διεθνούς Στατιστικού Ινστιτούτου, μέλος της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, και εταίρος του Ινστιτούτου Μαθηματικών Στατιστικής . Ήταν Πρόεδρος της Εταιρείας Bernoulli της Μαθηματικής Στατιστικής και των Πιθανοτήτων για το διάστημα 2015-2017. Το 2018 διορίστηκε μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Μαθηματικών Ερευνών του Oberwolfach . van de Geer, Sara (2016). Estimation and testing under sparsity : École d'Été de Probabilités de Saint-Flour XLV - 2015. Springer. ISBN 978-3-319-32773-0. Bühlmann, Peter· van de Geer, Sara (2011). Statistics for high-dimensional data : methods, theory and applications. Springer. ISBN 978-3-642-20191-2. van de Geer, Sara (2009). Empirical processes in M-estimation. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-12325-9. van de Geer, Sara (2009). Empirical processes in M-estimation. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-12325-9. van de Geer, Sara (2009). Empirical processes in M-estimation. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-12325-9. del Barrio, Eustasio· Deheuvels, Paul (2007). Lectures on empirical processes : theory and statistical applications. European Mathematical Society. ISBN 978-3-03719-027-2. del Barrio, Eustasio· Deheuvels, Paul (2007). Lectures on empirical processes : theory and statistical applications. European Mathematical Society. ISBN 978-3-03719-027-2. del Barrio, Eustasio· Deheuvels, Paul (2007). Lectures on empirical processes : theory and statistical applications. European Mathematical Society. ISBN 978-3-03719-027-2. van de Geer, Sara (2000). Applications of empirical process theory. Cambridge University Press. ISBN 0-521-65002-X. van de Geer, Sara (2000). Applications of empirical process theory. Cambridge University Press. ISBN 0-521-65002-X. van de Geer, Sara (2000). Applications of empirical process theory. Cambridge University Press. ISBN 0-521-65002-X. Επίσημος ιστότοπος
Ταβέρνα

Η ελληνική παραδοσιακή ταβέρνα (ελληνικά: οινομαγειρείον) έχει μια ιστορία που κρατάει πάνω από 2.500 χρόνια. Ξεκινώντας από τα καπηλεία της αρχαίας Ελλάδας και περνώντας από τα μαγέρικα του Βυζαντίου, τις οθωμανικές λοκάντες και τα ρεμπέτικα στέκια των προσφύγων της Μικράς Ασίας, η ταβέρνα παρέμεινε αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής του Έλληνα έως τις ημέρες μας.

 Στις ταβέρνες της Αθήνας άνθησε η καντάδα, ανδρώθηκε το ρεμπέτικο, τραγουδήθηκαν τα αντάρτικα. Στην ταβέρνα πρωτογλέντησαν οι ξεσπιτωμένοι Μικρασιάτες, βρήκαν καταφύγιο οι απόκληροι και οι περιθωριακοί, σφυρηλατήθηκε η αντιδικτατορική συνείδηση των νέων την περίοδο της χούντας, τραγουδήθηκαν τα τραγούδια του Θεοδωράκη, έμαθαν οι νέοι του 1980 να τραγουδούν τα ρεμπέτικα. Αποτελεί αναμφισβήτητα μέρος της ελληνικής κουλτούρας και έχει αποτυπωθεί στις περισσότερες παλιές ελληνικές ταινίες του ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Στις μέρες μας, χώρος κρασοκατάνυξης και φαγητού, σημείο συνάντησης και συζητήσεων, η ταβέρνα αποτελεί την πιο απλή μορφή εστιατορίου και την πρώτη επιλογή όλων των ηλικιών και των ασθενέστερων και μεσαίων τάξεων στην Ελλάδα για φαγητό. Αυτό σε καμία περίπτωση όμως δεν σημαίνει ότι η ποιότητα είναι ανάλογη των χαμηλών τιμών, ο επαγγελματικός εξοπλισμός που διαθέτουν βοηθά τις μικρές ταβέρνες να επιβιώνουν του σκληρού ανταγωνισμού που υφίστανται.
Σουρεγιά Αγαόγλου

Η Σουρεγιά Αγαόγλου (τουρκικά: Süreyya Ağaoğlu, γεν. στη Σούσα το 1903 – 29 Δεκεμβρίου 1989, Κωνσταντινούπολη) ήταν τουρκοαζέρα συγγραφέας και νομικός. Ήταν η πρώτη γυναίκα δικηγόρος στην ιστορία της Τουρκίας.

 Η Αγαόγλου ήταν η κόρη του Αχμέτ Αγαόγλου, γνωστού Αζέρου και αργότερα Τούρκου πολιτικού των αρχών του 20ού αιώνα. Μετά την πτώση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν το 1920, οι Αγαόγλου μετακόμισαν στην Τουρκία, όπου η Σουρεγιά εγγράφηκε στο τμήμα νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Μετά την αποφοίτηση της, η Αγαόγλου άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου από το 1927 έως τον θάνατό της τον Δεκέμβριο του 1989. Κάποτε εργάστηκε ως βοηθός καθηγήτρια του καθηγητή Σβαρτς. Έχει γράψει τα βιβλία Τι είδα στο Λονδίνο (Londra'da Gördüklerim) και Μια Ζωή Έχει Περάσει Όπως Αυτή (Bir Hayat Böyle Geçti). Στο δεύτερο βιβλίο της συζήτησε διάφορα νομικά θέματα και έγραψε βιογραφικές πληροφορίες για τον πατέρα της. Η Σουρεγιά Αγαόγλου πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο το 1989. Βάση δεδομένων "Ποιος είναι ποιος" Βιογραφία της Σουρεγιά Αγαόγλου (στα τουρκικά)
Ελισάβετ των Βουρβόνων

Η Ελισάβετ, γαλλ. Élisabeth (Αύγουστος 1614 - 19 Μαΐου 1664) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα του Βαντόμ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Νεμούρ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ και της Φραγκίσκης του Οίκου της Λωρραίνης, κόρης του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ. Παντρεύτηκε το 1643 τον Κάρολο-Αμεδαίο του Οίκου της Σαβοΐας δούκα του Νεμούρ και είχε τέκνα: Μαρία-Ιωάννα-Μπατίστη 1644-1724, παντρεύτηκε τον εξάδελφο της μητέρας της Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Μαρία-Φραγκίσκα 1646-1683, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλφόνσο ΣΤ΄ των Μπραγκάντσα βασιλιά της Πορτογαλίας και μετά τον αδελφό του Πέτρο Β΄ της Πορτογαλίας. Gerber, Matthew (2012). Bastards: Politics, Family, and Law in Early Modern France. Oxford University Press. Wellman, Kathleen (2013). Queens and Mistresses of Renaissance France. Yale University Press.
Σιδηροδρομική Εγνατία

Η Σιδηροδρομική Εγνατία είναι μια σχεδιαζόμενη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Αλεξανδρούπολης και της Ηγουμενίτσας στη βόρεια Ελλάδα. Το έργο σχεδιάζεται να περιλαμβάνει αναβαθμίσεις κομματιών καθώς και νέο κομμάτι. Το προβλεπόμενο κόστος είναι 10 δισεκατομμύρια ευρώ.

 Η Σιδηροδρομική Εγνατία αποτελείται από πολλά έργα μικρότερης κλίμακας: Η γραμμή από την Αλεξανδρούπολη προς τη Θεσσαλονίκη: ηλεκτροδότηση και εγκατάσταση προηγμένων συστημάτων σηματοδότησης και τηλεπικοινωνιών, όπου χρειάζεται και νέα δρομολόγηση σε επιλεγμένες ενότητες. Αυτό περιλαμβάνει ένα τμήμα του νέου κομματιού από την Ξάνθη προς τη Θεσσαλονίκη μέσω Καβάλας (προβλέπεται να κοστίσει 1,25 δισεκατομμύρια ευρώ), το οποίο θα μειώσει το ταξίδι μεταξύ των δύο κατά τρεις ώρες. Γραμμή Αμφίπολης- Μυρίνης: πρόκειται για σχεδιασμό του ΟΣΕ που επαναλειτουργεί την γραμμή που εξηλώθη το 1970 ώστε με τον τρόπο αυτό η απόσταση μεταξύ Θεσσαλονίκης-Δράμας να μειωθεί από τις 3 στην 1,5 ώρα και να καταστεί τμήμα του Προαστιακού Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη - Κοζάνη: ηλεκτροδότηση και σηματοδότηση, Κοζάνη - Κρυσταλλοπηγή: ηλεκτροδότηση και σηματοδότηση, κατασκευή νέας γραμμής για το υποτμήμα Φλώρινα - Κρυσταλλοπηγή, Κοζάνη - Ηγουμενίτσα: κατασκευή νέας γραμμής μέσω Ιωαννίνων για σύνδεση με το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Από την Καλαμπάκα ως την Ηγουμενίτσα θα γίνουν οι σταθμοί: Καλαμπάκα (υφιστάμενος)-Μαλακάσι-Μέτσοβο-Ανθοχώρι-Καστρίτσα-Ιωάννινα-Νεοχώρι-Ηγουμενίτσα. Το 2019, ο ΟΣΕ ανέθεσε το συμβόλαιο για την κατασκευή του αρχικού τμήματος 31,8 χλμ. μεταξύ Ξάνθης και Καβάλας με κόστος 250 εκατομμύρια ευρώ.Η Σιδηροδρομική Εγνατία θα περιλαμβάνει τις εξής γραμμές: Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Καβάλας Σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης - Σβίλενγκραντ Το κόστος εκτιμάται σε 10 δισ. ευρώ, αλλά το τελικό κόστος θα καθοριστεί όταν ολοκληρωθούν οι μελέτες. Κατανομή του κόστους του έργου: Θεσσαλονίκη-Αλεξανδρούπολη: 1,8 δισ. € (Τμήμα Αλεξανδρούπολη - Ξάνθη, 300 εκατ. €, Τμήμα Ξάνθη - Καβάλα - Θεσσαλονίκη, 1,5 δισ. €) Θεσσαλονίκη-Κοζάνη: 800 εκατ. € Κοζάνη-Ηγουμενίτσα (συμπ. Γ) Κοζάνη - Κρυσταλλοπηγή - Φλώρινα): 7,4 δισ. €. Το προτεινόμενο επιχειρηματικό μοντέλο είναι αυτό ενός ΣΔΙΤ. Η κατασκευή και η λειτουργία του έργου θα αναληφθεί από ένα όχημα ειδικού σκοπού (SPV). Οι πηγές εσόδων περιλαμβάνουν την εκμετάλλευση των σιδηροδρόμων και τα έσοδα από υπηρεσίες logistics.Η χρηματοδότηση θα προέρχεται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων (EFSI) και πιθανώς από προγράμματα της ΕΤΕπ και της ΕΕ. Προτείνεται επίσης ένας σύνδεσμος από την Κρυσταλλοπηγή στην Αλβανία.
Ιέβα Ζασιμαουσκαϊτέ

Η Ιέβα Ζασιμαουσκαϊτέ-Κιλτιναβιτσιενέ (Ieva Zasimauskaitė-Kiltinavičienė, 2 Ιουλίου 1993) είναι Λιθουανή τραγουδίστρια που εκπροσώπησε τη Λιθουανία στη Eurovision 2018 με το τραγούδι της "When We're Old", το οποίο ήρθε 12ο στον τελικό του διαγωνισμού. Προηγουμένως είχε προσπαθήσει να εκπροσωπήσει τη χώρα της στη Eurovision το 2013, το 2014, το 2016 και το 2017.

 Η Ιέβα Ζασιμαουσκαϊτέ ζει στο Kaunas, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιθουανίας. Το 2012 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Kaunas VDU Rasos στο Kalniečiai. Από το 2012 έως τον Ιούνιο του 2015 πήρε το πτυχίο Bachelor στη Διοίκηση Ξενοδοχείων στη Διεθνή Σχολή Νομικών και Επιχειρήσεων (TTVAM) στη λιθουανική πρωτεύουσα Βίλνιους. Το 2014, η Zasimauskaitė πέρασε ένα εξάμηνο μετά το πρόγραμμα Erasmus στη Βαρκελώνη της Ισπανίας. Την άνοιξη του 2015 ολοκλήρωσε μια πρακτική άσκηση σε ένα ξενοδοχείο στο Kaunas. Τον Δεκέμβριο του 2015, εργάστηκε σε κατάστημα δώρων.Από την ηλικία των επτά ετών, η Ieva Zasimauskaitė εισήχθη στην τάξη των φωνητικών σχολών Kaunas Aleksandras Kačanauskas στη Žaliakalnis. Μετά από οκτώ χρόνια ολοκλήρωσε το θέμα "Estradian Singing". Στη μουσική σχολή η Ieva τραγούδησε στο φωνητικό συγκρότημα των παιδιών "Linksmasis do" και έπαιξε πιάνο. Συμμετείχε επίσης σε διαγωνισμούς και φεστιβάλ. Στη συνέχεια, η Zasimauskaitė έκανε ένα διάλειμμα ενός έτους χωρίς μουσική. Όταν ήταν 16 χρονών, ακολούθησε την τριμηνιαία συμμετοχή ως μέλος της Χορωδίας του Kaunas στο έργο TV3 "Chorų karai". Αφού η χορωδία (Leader Raigardas Tautkus) κέρδισε το τηλεοπτικό έργο, η Zasimauskaitė ερμήνευε για τρία περίπου χρόνια μαζί με τη χορωδία της σε όλη τη Λιθουανία (έως 16 συναυλίες το μήνα). Μετά από αυτό άρχισε να εργάζεται προσωπικά με τον συνθέτη και μουσικό παραγωγό Tautkus, ηγέτη του συγκροτήματος Boy "N.EO", μετά το οποίο συναντήθηκε το 2011 με τον μελλοντικό σύζυγό της. Οι γονείς της είναι ιατροί και τους αρεσέι να τραγουδούν. Ο πατέρας της παίζει κιθάρα. Η Ieva έχει έναν αδερφό τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο, τον Ugnius Zasimauskas (γεννήθηκε το 1989).Η τραγουδίστρια παντρεύτηκε τον Ιούνιο του 2015 μετά από μια πενταετή φιλία σε έναν Καθολικό ναό, την Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κάουνας. Ο σύζυγός της, Μάριους Κιλτιναβίσιους (γεννημένος το 1982) είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης της Λιθουανικής Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ (U-20), πρώην προπονητής της BC Sūduva-Mantinga και πρώην τραγουδιστής του συγκροτήματος Boys N.E.O. Από το 2014, και οι δύο είναι χορτοφάγοι, ενδιαφέρονται για την Αγιουρβέδα, ασκούν διαλογισμό. Πολλές φορές το ζευγάρι ταξίδεψε μαζί ως προσκυνητές στην Ινδία.
Δροσερή Κέρκυρας

Η Δροσερή (παλαιότερη ονομασία - μέχρι 1962 - Λούστρα) είναι ορεινός οικισμός 24 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 570 μέτρων περίπου, στα βόρεια του νησιού της Κέρκυρας, στις δυτικές πλαγιές του όρους Παντοκράτορας. Απέχει περίπου 30,1χλμ από την πόλη της Κέρκυρας και περίπου 9,5 χλμ από την Αχαράβη, εμπορικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής, αλλά και έδρα του άλλοτε δήμου Θιναλίου. Μαζί με τους οικισμούς Εριβα (26 κ.), Στρινύλα (38 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.

 Για τα έτη από 1940 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο. Το 1940, στην απογραφή, ο οικισμός με την τότε ονομασία «Λούστρα» και με 48 κατοίκους (23 άρρενες και 25 θύλεις), αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα Περιθείας με έδρα τον οικισμό Περίθεια. Το 1951, ο οικισμός καταργείται. Το 1961, κατά την απογραφή, ο οικισμός, με 44 κατοίκους, επαναναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα Πεταλείας με έδρα τον οικισμό Πετάλεια. Το 1962, ο οικισμός μετονομάζεται σε «Δροσερή, η». Το 1989, η κοινότητα Πεταλείας μαζί με τις κοινότητες Αγίου Παντελεήμονος, Λαυκίου, Περιθείας, Επισκέψεως, Λουτσών και Σφακερών συνενώνονται για να αποτελέσουν τον δήμο Θιναλίου με έδρα τον οικισμό Αχαράβη. Ο οικισμός υπάγεται στο δήμο Θιναλίου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θιναλίου, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα ο οικισμός μαζί με τους οικισμούς Ερίβα (26 κ.), Στρινύλας (38 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Κοινότητα Γραμβουσής

Η Κοινότητα Γραμβουσής ή Κοινότητα Γραμβούσας είναι κοινότητα του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Το 1925 αναφέρεται επίσημα ως κοινότητα Λαρδά με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να γίνεται σύσταση της ομώνυμης κοινότητας με έδρα τον οικισμό Λαρδά. Το 1940, με την μετονομασία του οικισμού (ΦΕΚ 271Α - 03/09/1940) μετονομάστηκε και η κοινότητα.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γραμβουσής περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Αζογυράς, Ζερβιανά, Καλυβιανή, Καρεφιλιανά, Νέο Χωριό, Πιπεριανά, Τράχηλος και Φουρνάδος, καθώς και τις νησίδες Άγρια και Ήμερη Γραμβούσα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άγιος Γεώργιος, ο (104) Άγρια Γραμβούσα, η (νησίδα) (0) Αζογυράς, ο (33) Γραμβουσά, η (92) Ζερβιανά, τα (66) Ήμερη Γραμβούσα, η (νησίδα) Καλυβιανή, η (136) Καρεφιλιανά, τα (55) Νέο Χωριό, το (97) Πιπεριανά, τα (24) Τράχηλος, ο (169) Φουρνάδος, ο (20)Συνολικά η κοινότητα έχει 796 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Ρημαντωνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
68 Λητώ

Η Λητώ (Leto) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,78. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από τo Ντίσελντορφ, και πήρε το όνομα της μητέρας του Απόλλωνα, της Λητούς, στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρός της Λητούς υπολογίσθηκε σε 122,6 χλμ., ενώ η μάζα της σε 1,9 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λητούς εκτιμάται σε 3,43 cm/sec², δηλαδή είναι 285 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής εκτιμάται σε 64,8 m/sec (233 χιλιόμετρα την ώρα). Η Λητώ περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της μία φορά κάθε 14 ώρες και 51 λεπτά. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,228 και ο φασματικός τύπος της S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1743-1808)

Η Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (γερμ. Maria Elisabeth von Österreich, 13 Αυγούστου 1743 - 22 Σεπτεμβρίου 1808) ήταν το έκτο παιδί της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Φραγκίσκου Στέφανου της Λωρραίνης. Ήταν ηγουμένη από το 1780 έως το 1806.

 Η Μαρία Ελισάβετ Ιωσηφίνα Ιωάννα Αντωνία, γνωστή στην οικογένειά της ως "Λιζλ", γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1743 στα Ανάκτορα Σαινμπρούν στη Βιέννη. Ήταν το έκτο παιδί και πέμπτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ελισάβετ θεωρήθηκε πολύ ελκυστική κατά τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής της και η πιο όμορφη από τις αδελφές της. Ως εκ τούτου, υπήρχαν ελπίδες για να εξασφαλιστεί ένας γάμος της υψηλότερης δυνατής κατάστασης. Ωστόσο, κατά την περίοδο 1756-1763, όταν έπρεπε κανονικά να παντρευτεί, δυσκολεύτηκαν να βρουν έναν αρραβώνα που θεωρείτο κατάλληλος για την ηλικία και τη θέση της, λόγω των πολιτικών επιπλοκών κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Η μητέρα της ήταν κάπως συγκλονισμένη από τη φήμη της Μαρίας Ελισάβετ ως «κοκέτα». Το 1768, ο πρόσφατα χήρος Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας θεωρήθηκε ότι θα παντρευόταν την Ελισάβετ. Το γαλλικό βασίλειο το θεωρούσε σοφό να παντρευτούν σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τα σεξουαλικά σκάνδαλα του Βασιλιά. Πολιτικά θεωρήθηκε ως ένας τρόπος για να ενισχυθεί η συμμαχία μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας για να γίνει η ίδια και η αδελφή της, Μαρία Αντουανέττα, βασίλισσες της Γαλλίας η μία μετά την άλλη: η Μαρία Ελισάβετ θα παντρευόταν τον τωρινό βασιλιά και η Μαρία Αντουανέττα τον επόμενο. Ωστόσο, οι πιθανότητες της Ελισάβετ να γίνει βασίλισσα της Γαλλίας καταστράφηκαν από την ευλογιά, που άφησε φριχτά σημάδια στο πρόσωπό της, κάνοντάς την να θεωρείται ακατάλληλη για γάμο. Η Μαρία Ελισάβετ έγινε γνωστή για την αιχμηρή γλώσσα της. Τελικά έγινε πολύ υπέρβαρη. Η Μαρία Ελισάβετ διορίστηκε από την μητέρα της διακόνισσα της Μονής για Ευγενείς Κυρίες στο Ίνσμπρουκ, αλλά όπως και η αδελφή της Μαρία Άννα, που είχε παρόμοια θέση, δεν κατοικούσε στην μονή, αλλά συνέχισε να περνάει το χρόνο της στο Παλάτι. Μετά το θάνατο της μητέρας τους το 1780, ο αδερφός της Ελισάβετ, Ιωσήφ Β΄, ζήτησε από αυτήν και τις αδερφές τους Μαρία Άννα και Μαρία Χριστίνα να εγκαταλείψουν το Αυτοκρατορικό Παλάτι, επειδή δεν ήθελε να υπάρχουν γυναίκες εκεί. Ο Αυτοκράτορας διόρισε την Μαρία Ελισάβετ ηγουμένη της Μονής για Ευγενείς Κυρίες στο Ίνσμπρουκ. Η Ελισάβετ κατοικούσε εκεί από τον Μάιο του 1781 έως τον Ιανουάριο του 1806. Η Μαρία Ελισάβετ έφυγε για τη Βιέννη το 1806 και αργότερα μετακόμισε στο Λιντς, όπου πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1808.
Αστέρας Πατρών

Ο Αστέρας ήταν αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με τμήματα ποδοσφαίρου, κλασσικού αθλητισμού, πετοσφαίρισης και καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1939 από μέλη που αποχώρησαν από τον Ηρακλή Πατρών, αυτοί ήταν οι Θ. Καραχάλιος, Ν. Βαρυμπόπης, Σταύρος Κωστής, Βασ. Διονυσόπουλος και Χρ. Τσεντούρος.

 Συμμετείχε πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία της Αχαΐας το 1943-44. Το πρωτάθλημα του 1943-44 έγινε κατά τη διάρκεια της κατοχής και διοργανώθηκε από την ένωση ελλήνων αθλητών, μέχρι την 3η αγωνιστική ο Αστέρας ήταν 1ος στην βαθμολογία 2 βαθμούς μπροστά από την Παναχαϊκή, αλλά το πρωτάθλημα διεκόπη λόγω διαφωνίας του παραρτήματος της Ε.Ε.Α. με τα κεντρικά στην Αθήνα. Ο Αστέρας αγωνίστηκε σε όλα τα πρωταθλήματα Α΄κατηγορίας της ΕΠΣ Πατρών μέχρι το 1959 που συγχωνεύτηκε με την Δόξα Πατρών και ιδρύθηκε ο Πατραϊκός Ο.Φ.. Η συγχώνευση ήταν επιτυχημένη αφού ο Πατραϊκός έφτασε μέχρι την Β΄Εθνική. Ο Αστέρας διατηρούσε και Β' ομάδα όπου συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα Γ΄κατηγορίας το 1946, 1947 και το 1948. Το τμήμα βόλεϋ του Αστέρα αγωνίστηκε στα περισσότερα προπολεμικά και μεταπολεμικά τοπικά πρωταθλήματα της Πάτρας. Το 1940 έπαιξε στην τελική φάση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος, μαζί με τον Π.Ο.Π. και την ΕΑΠ, διεκδικώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας. Στους αγώνες συμμετείχαν 10 ομάδες και ο Αστέρας έχασε από τον Ιωνικό με 2-0 και την Νέα Σμύρνη επίσης με 2-0. Το τμήμα κλασσικού αθλητισμού του Αστέρα με πολλές συμμετοχές σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Μεγάλυτερος αθλητής που ανέδειξε ο σύλλογος ήταν ο Γ. Πετρόπουλος 2ος πανελληνιονίκης στο άλμα εις ύψος. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ χωρίς να καταφέρει να διακριθεί σε πανελλήνιο επίπεδο. Τάσσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό Ποδόσφαιρο. Εκατόν Είκοσι Χρόνια (1891-2010), Εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2010 ISBN 978-968-6628-27-6 εφημερίδα Πελοπόννησος, φύλλο 14 Ιουλίου 1957 από το Μουσείο τύπου Πατρών. Αφιέρωμα στο Αστέρα.
Στέφανος Στρέιτ

Ο Στέφανος Στρέιτ (6 Απριλίου 1835 ή 1837 – 13 Απριλίου 1920) ήταν Έλληνας νομομαθής, τραπεζίτης και πολιτικός. Διετέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος και υπουργός Οικονομικών.

 Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1835 ή 1837 στην Πάτρα και ήταν γιος του Γερμανού φιλέλληνα και αξιωματικού Ιωάννη-Αλέξανδρου Στρέιτ, ο οποίος μετά την παραίτησή του από το στράτευμα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα.Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Λειψίας και με την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίστηκε το 1861 πρωτοδίκης. Το 1865 προήχθη στο βαθμό του εφέτη, το ίδιο έτος όμως παραιτήθηκε και άσκησε τη δικηγορία στην Πάτρα μέχρι το 1872, χρονιά που διορίστηκε διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής τράπεζας στη Λαμία. Αργότερα διορίστηκε ως επιθεωρητής των επαρχιακών καταστημάτων της τράπεζας και στη συνέχεια μετατάχθηκε στο νομικό της τμήμα. Το 1875 αναγορεύτηκε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το επόμενο έτος έγινε καθηγητής του συνταγματικού και διεθνούς Δικαίου ενώ το 1880 ορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως ο εκπρόσωπός της στην αποστολή που μετέβη στο Μόναχο για να διευθετήσει το χρέος του κράτους προς τη Βαυαρία.Το 1889 εξελέγη με μεγάλο ποσοστό υποδιοικητής της Εθνικής Τραπέζης ενώ υπήρξε επίσης πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Ασφαλιστικής και της εταιρίας διώρυγας της Κορίνθου. Το 1896 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τραπέζης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου 1910 όταν και παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Επί προεδρίας του επεκτάθηκε η δραστηριότητα της Εθνικής και πέραν των συνόρων της Ελλάδας με την ίδρυση της Τράπεζας Κρήτης και της Τράπεζας της Ανατολής. Παράλληλα ενισχύθηκαν ο Μακεδονικός αγώνας και το Ταμείο Εθνικής Άμυνας ενώ εκδόθηκαν δάνεια για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων που προέρχονταν από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Το 1897 χρημάτισε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Κατά την υπουργική του θητεία επιτεύχθηκαν η ρύθμιση των χρεών του ελληνικού δημοσίου και η σύναψη νέου εξωτερικού δανείου. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών.Απεβίωσε στην Αθήνα στις 13 Απριλίου 1920. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα στην πρωτεύουσα. Ήταν παντρεμένος από το 1865 με τη Βικτωρία Λόντου, κόρη του πρώην δημάρχου Πατρέων Ανδρέα Λόντου, μαζί με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γεώργιο. Στέφανος Στρέιτ στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Ίνγκεμποργκ Μάγκνουσντοττερ της Σουηδίας

Η Ίνγκεμποργκ κόρη του Μάγκνους, σουηδ. Ingeborg Magnusdotter (1277 - 5 Απριλίου/15 Αυγούστου 1319) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας και της Χέλβιγκ των Σάουμμπουργκ, κόρης του Γκέρχαρτ Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε. Μνηστεύθηκε το 1288 τον Έρικ (ΣΤ΄) τότε διάδοχο της Δανίας, ο γάμος όμως έγινε το 1296 στο Χέλσινγκμποργκ. Ήταν μέρος πολιτικής: το 1298 ο αδελφός της Μπίργιερ νυμφεύτηκε την αδελφή του Έρικ (ΣΤ΄), τη Μάρθα της Δανίας. Ο αρχιεπίσκοπος Γιενς Γκραντ διαφώνησε και έτσι η άδεια για τον γάμο δεν δόθηκε παρά το 1297. Παντρεύτηκε το 1296 τον Έρικ ΣΤ΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Dehn-Henning Nielsen: Kings och Queens i Danmark, Copenhagen 2007, ISBN 978-87-89542-71-3 Kay Nielsen, Ib Askholm: Danmarks kongelige familier i 1000 år, 2007, ISBN 978-87-91679-09-4 Kay Nielsen, Ib Askholm: Danmarks Kongelige familier i 1000 år, 2007, ISBN 978-87-91679-09-4
Σημαία της Θουριγγίας

Η σημαία της Θουριγγίας είναι ερυθρόλευκη και καθιερώθηκε με νόμο που υπερψήφισε το τοπικό Κοινοβούλιο το 1991. Οι αναλογίες της είναι 1:2 , ωστόσο χρησιμοποιείται πιο πολύ η σημαία με λόγο 3:5.

 Η αστική σημαία (Landesflagge) είναι δίχρωμη. Αποτελείται από δύο ισοπαχείς οριζόντιες λωρίδες, εκ των οποίων η επάνω είναι λευκή και η κάτω κόκκινη. Η κρατική σημαία (Landesdienstflagge) είναι πανομοιότυπη με την αστική, έχει όμως επιπρόσθετα το έμβλημα του κρατιδίου στο κέντρο της. Στο έμβλημα το κύριο στοιχείο είναι ένα λιοντάρι με χρυσό στέμμα σε φόντο μπλε, το οποίο είναι ελεύθερο και περιβάλλεται από οκτώ αστέρια. Η ερυθρόλευκη σημαία ήδη χρησιμοποιούνταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθιερώθηκε αρχικά το 1921, καταργήθηκε το 1935, επανακαθιερώθηκε το 1946, καταργήθηκε ξανά το 1952 και τελικά καθιερώθηκε στις 11 Απριλίου του 1991. Τα χρώματα της σημαίας εγκρίθηκαν τον Ιανουάριο του 1991. Η κρατική σημαία με το έμβλημα επισημοποιήθηκε έπειτα από τον κανονισμό 44. Επίσημα έγινε σημαία των κυβερνητικών αρχών τον Απρίλιο του 1991. Εκτός από την οριζόντια, υπάρχει και κάθετη έκδοση της σημαίας αυτής. Έμβλημα της Θουριγγίας Πληροφορίες για τη σημαία της Θουριγγίας από τις Σημαίες του Κόσμου Επίσημος ιστότοπος του κρατιδίου
Νικήτας

Ο Νικήτας είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Nikitas». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Παρτίδα πιονιού του βασιλιά

Παρτίδα πιονιού του βασιλιά θεωρείται στο σκάκι το κάθε άνοιγμα που ξεκινά με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1. ε4Η προώθηση του πιονιού του βασιλιά κατά δύο τετράγωνα είναι πολύ χρήσιμη διότι καταλαμβάνει ένα κεντρικό τετράγωνο, ταυτόχρονα απειλεί το κεντρικό τετράγωνο δ5, και επιτρέπει την ανάπτυξη της βασίλισσας και του λευκοτετράγωνου αξιωματικού. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Μπόμπι Φίσερ δήλωσε ότι η κίνηση 1. ε4 είναι «δοκιμασμένα η καλύτερη» (best by test). Δεδομένου ότι σχεδόν όλα τα ανοίγματα που αρχίζουν με την κίνηση 1.ε4 έχουν τα δικά τους ονόματα, ο όρος «Παρτίδα πιονιού του βασιλιά», σε αντίθεση με τον όρο «Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας», σπάνια χρησιμοποιείται για να περιγράψει την έναρξη του παιχνιδιού.

 Τα λευκά ανοίγουν την παρτίδα με τις πιο δημοφιλείς από τις είκοσι πιθανές κινήσεις ανοίγματος. Αν και η 1.ε4 είναι μια αρκετά αποτελεσματική κίνηση για νίκη των λευκών, δεν είναι η πιο επιτυχής σε σχέση με τα τέσσερα επόμενα δημοφιλή ανοίγματα για τα λευκά και ιδιαίτερα στον τομέα της ήττας υστερεί αρκετά: Πηγή: Βάση δεδομένων Chessgames.com (10 Σεπτεμβρίου 2020). Τα ανοίγματα της "Παρτίδας πιονιού του βασιλιά" ταξινομούνται περαιτέρω με το αν τα μαύρα απαντούν με 1...ε5 ή όχι. Ένα άνοιγμα που αρχίζει με 1.ε4 ε5 ονομάζεται "Παρτίδα (ή άνοιγμα) δίπλού πιονιού του βασιλιά", ή "Συμμετρική παρτίδα (ή άνοιγμα) πιονιού του βασιλιά", ή Ανοικτή παρτίδα, και αυτοί οι όροι είναι ισοδύναμοι. Ένα άνοιγμα όπου τα μαύρα ανταποκρίνονται στην 1.ε4 με μια άλλη κίνηση, εκτός από την 1...ε5, ονομάζεται "Ασύμμετρη παρτίδα πιονιού του βασιλιά" ή Ημιανοικτή παρτίδα. Η Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων κατατάσσει όλες τις "Παρτίδες πιονιού του βασιλιά" στους τόμους Β΄ και Γ΄: Τόμος Γ΄: αν το παιχνίδι ξεκινά με 1.ε4 ε6 (Γαλλική άμυνα, ECO C00–C19) ή 1.ε4 ε5 (Ανοικτή παρτίδα, ECO C20–C99) Τόμος Β΄: εάν τα μαύρα απαντούν στην 1.ε4 με οποιαδήποτε άλλη κίνηση (ECO B00–B99).Οι σπάνιες περιπτώσεις όπου το άνοιγμα δεν εμπίπτει σε μια ειδικότερη κατηγορία της "Παρτίδας πιονιού του βασιλιά" περιλαμβάνονται στους κωδικούς ECO: B00: περιλαμβάνει την Άμυνα Νίμζοβιτς και τις ασυνήθιστες κινήσεις μετά από την 1.ε4 C20: περιλαμβάνει το Άνοιγμα Αλαπίν και ασυνήθιστες κινήσεις μετά από τις 1.ε4 ε5 C40: περιλαμβάνει το Λετονικό γκαμπί και ασυνήθιστες κινήσεις μετά από τις 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 C50: περιλαμβάνει το Τζουόκο πιανίσιμο, την Ουγγρική άμυνα και ασυνήθιστες κινήσεις μετά από τις 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Nc6 3.Bc4 de Firmian, Nick (2008). Modern Chess Openings (MCO–15) (15η έκδοση). Random House Puzzles & Games. ISBN 978-0-8129-3682-7. Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1996). The Oxford Companion to Chess. Oxford University Press. ISBN 0-19-280049-3. Schiller, Eric (2002). Unorthodox Chess Openings (2η έκδοση). Cardoza. ISBN 1-58042-072-9. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: King's Pawn Opening
Πιστόια

Η Πιστόια (ιταλ. Pistoia, λατ. Pistorium ή Pistoria) είναι πόλη της Ιταλίας στην περιφέρεια της Τοσκάνης, πρωτεύουσα την ομώνυμης επαρχίας. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τη Φλωρεντία.

 Η Πιστόια ήταν κέντρο εγκατάστασης Γαλατών, Ετρούσκων και Λιγουριανών πριν γίνει ρωμαϊκή αποικία τον 6ο αιώνα π.Χ.. Κατά την διάρκεια της Λομβαρδικής κατάκτησης ανακηρύχθηκε βασιλική πόλη και απέκτησε πολλά προνόμια. Η πιο λαμπρή εποχή για την Πιστόια άρχισε το 1177, όταν ανακηρύχθηκε ελεύθερη πόλη. Στα χρόνια που ακολούθησαν έγινε σημαντικό πολιτικό κέντρο και κατασκευάστηκαν πολλά δημόσια κτίρια. Η Πιστόια δάνεισε το όνομα της στο πιστόλι. Σήμερα φημίζεται για τα φυτώρια που διαθέτει και τις αγορές λουλουδιών. Η πόλη έχει πολλά μεσαιωνικά κτίρια, κυρίως εντός των τειχών. Στη μεγάλη πλατεία της βρίσκονται κτίρια όπως το Palazzo del Comune, το Palazzo dei Vescovi ("Παλάτι των επισκόπων") και το Palazzo del Podestà. Ο καθεδρικός ναός της πόλης Cattedrale di San Zeno (5ος αιώνας) πυρπολήθηκε το 1108, αλλά ξαναχτίστηκε τον επόμενο αιώνα και έλαβε πολλές βελτιώσεις μέχρι το 17ο αιώνα. Το εσωτερικό του έχει μπαρόκ προσθήκες που αφαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Χαρακτηριστικός είναι ο βωμός του Αγίου Ιακώβου. Στην πλατεία βρίσκεται επίσης το βαπτιστήριο, σε γοτθικό στυλ, διακοσμημένο με άσπρο και πράσινο μάρμαρο. Άλλα σημαντικά αξιοθέατα είναι: Η εκκλησιά της Madonna dell'Umiltà κατασκευασμένη το 1509. Η εκκλησία του San Bartolomeo και Pantano (12ος αιώνας). Η ρoμανική εκκλησία του San Giovanni Fuoricivitas (12ος-14ος αιώνας). Το Μνημείο τιμής στους Βραζιλιάνους (Στρατιώτες και πιλότους) που σκοτώθηκαν για την ιταλική Καμπανία στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. Η εκκλησία του Αγίου Δομήνικου. Η εκκλησία της Santa Maria delle Grazie. Η εκκλησία San Pietro Maggiore. Η εκκλησία του Αγίου Παύλου. Η εκκλησία La Vergine. Η εκκλησία της Santissima Annunziata, σε μπαρόκ ρυθμό. Τα τείχη, έργο του 14ου αιώνα, αρχικά είχε τέσσερις πύλες, τις Porta al Borgo, Porta San Marco, και Carratica Lucchese. Το φρούριο των Μεδίκων που χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τους Φλωρεντινούς.
Μαρία Πολύζου

Η Μαρία Πολύζου (1968) είναι Ελληνίδα πρώην πρωτααθλήτρια δρόμων αντοχής, πανελληνιονίκης και βαλκανιονίκης, και σήμερα διευθύντρια του Μουσείου μαραθωνίου δρόμου και πρέσβειρα του Ελληνικού αθλητισμού. Τον Μάιο 2023 ηταν υποψήφια βουλευτής επικρατείας της ΝΔ στις εθνικές εκλογές αλλα δεν εξελέγη.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1968, όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε στα ΤΕΦΑΑ κι ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από το γυμνάσιο μετά από παρότρυνση του γυμναστή του σχολείου. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα μεγάλων αποστάσεων που συμμετείχε σε Ολυμπιακούς αγώνες και η πρώτη Ελληνίδα που κατέκτησε μετάλλιο στους Βαλκανικούς αγώνες, κατέχει μέχρι σήμερα (2010) το πανελλήνιο ρεκόρ στο Μαραθώνιο στην κλασική διαδρομή και το πανελλήνιο ρεκόρ μαραθωνίου δρόμου. Ήταν αθλήτρια αρχικά του Έσπερου Πατρών και αργότερα του Πανελληνίου. Το 1990 έγιναν οι πρώτοι Βαλκανικοί αγώνες γυναικών στην Κωνσταντινούπολη οπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον μαραθώνιο, η Πολύζου είχε προκριθεί στα 1,500 μ. όπου τερμάτισε 5η. Συμμετείχε και στον μαραθώνιο παρόλο που δεν είχε προκριθεί και τερμάτισε πρώτη με 2 ώρες και 50 λεπτά και νέο βαλκανικό ρεκόρ. Συμμετείχε στους βαλκανικούς αγώνες του 1994, και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μαραθωνίου στην Ισπανία το 1993 και στην Ελλάδα το 1995. Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα ενώ αρχικά είχε προκριθεί με πανελλήνιο ρεκόρ η ομοσπονδία την απέκλεισε αρχικά από τους αγώνες, έπειτα από διαμαρτυρίες και δημοσιοποίηση του γεγονότος πήρε μέρος πληρώνοντας όλα τα έξοδα μόνη της. Το 1996 στον Μαραθώνιο του Τορίνο είχε τερματίσει 2η με νέο πανελλήνιο ρεκόρ και επίδοση 2.33.43. Το 1997 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου της Αθήνας σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ το οποίο διατηρείται έως σήμερα. Στη Βουδαπέστη στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1998 σημείωσε ρεκόρ μαραθωνίου δρόμου με χρόνο 2:33:40 το οποίο και αυτό διατηρείται έως σήμερα. Πανελλήνιο πρωτάθλημα Μαραθωνίου :χρυσό::1988, 1994Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου, 5.000 μ.:Χρυσό: 2000Βαλκανικοί αγώνες, Μαραθώνιος :χρυσό:1990 αργυρό:2000Βαλκανικό Πρωτάθλημα Μαραθωνίου:Χάλκινο:1994Διεθνής Μαραθώνιος Τορίνο:Αργυρό:1996Διεθνής ημιμαραθώνιος Ενσέντε:Χρυσό:1998 Χάλκινο:1997Διεθνής Ημιμαραθώνιος Βερολίνου:Αργυρό: 1998
Καύνιοι

Οι Καύνιοι ήταν κάτοικοι της Καρίας που αναφέρονται από τον Ηρόδοτο. Ο Ηρόδοτος τους θεωρεί αυτόχθονες, αν και οι ίδιοι ισχυρίζονταν πως έλκειαν την καταγωγή από την Κρήτη. Σημείωνει πως παρόλο που είχαν αφομοιωθεί γλωσσικά με τους κατοίκους της περιοχής (ή το αντίστροφο), είχαν έθιμα πολύ διαφορετικά. Για παράδειγμα παραθέτει το έθιμό τους να μαζεύονται σε φιλικές συντροφιές ανδρών, γυναικών και παιδιών και να πίνουν. Σχετικά με τη θρησκευτική τους παράδοση αναφέρεται ότι έχτισαν ναούς αφιερωμένους σε ξένους θεούς, στη συνέχεια όμως στράφηκαν εκ νέου στους θεούς των προγόνων τους. Αρματώθηκαν όσοι άνδρες μπορούσαν να φέρουν όπλα και έφτασαν μέχρι τα σύνορα της Καλύνδου χτυπώντας τον αέρα με τα ακόντιά τους, λέγοντας πως διώχνουν με αυτόν τον τρόπο τους ξένους θεούς.

 [1.172.1] Οι Καύνιοι κατά τη γνώμη μου είναι ντόπιοι· οι ίδιοι όμως ισχυρίζονται ότι ήρθαν από την Κρήτη. Όσον αφορά τη γλώσσα τους, εξομοιώθηκαν με το καρικό έθνος ή οι Κάρες με το καυνικό (πάνω σ᾽ αυτό δεν είμαι σε θέση να μιλήσω με βεβαιότητα). Τα έθιμα που έχουν όμως είναι πολύ διαφορετικά κι από των άλλων ανθρώπων κι από τους Κάρες. Το πιο ωραίο γι᾽ αυτούς είναι να μαζεύονται παρέες παρέες, ανάλογα με την ηλικία και με τη φιλία που τους δένει, και να πίνουν — άνδρες, γυναίκες, παιδιά. [1.172.2] Επειδή κάποτε χτίσαν στον τόπο τους ξένα ιερά κι αργότερα άλλαξαν γνώμη (αποφάσισαν δηλαδή να κρατήσουν μόνον τους θεούς των πατέρων τους), φόρεσαν τα όπλα τους όλοι οι Καύνιοι που είχαν την κατάλληλη ηλικία, και χτυπώντας με τα δόρατά τους τον αέρα έφτασαν ώς τα σύνορα των Καλυνδέων — και ισχυρίζονται πως έτσι έδιωχναν τους ξένους θεούς.
Μπέσα

Στα αλβανικά και τα ελληνικά η λέξη μπέσα (αλβανικά: besa‎) αναφέρεται σε ένα εθιμοτυπικό κώδικα τιμής με ρίζες στο Μεσαίωνα. Η λέξη εντοπίζεται στο Kanuni (από το ελληνικό Κανών), μια συλλογή παραδοσιακών νόμων που αρχικά διαδίδονταν προφορικά, ενώ αργότερα καταγράφηκαν από τον πρίγκηπα Λέκα Ντουκαγκίνι μεταξύ άλλων. Η σύγχρονη ερμηνεία της μπέσας αποδίδεται και με τη λέξη αξιοπιστία.Εχει ντουρκ ο σπυρος

 Στο λεξικό της ελληνικής του Hofmann, η λέξη be (όρκος) της αλβανικής εντάσσεται στο λήμμα πείθομαι (πείθω: , βλέπε λατινικό fido). Κατά τον Treimer η besa προέρχεται από την αρχική μορφή *bhoidha-t-i και δεν πρέπει να διαχωριστεί από τη λέξη be. Ο Schmidt επίσης δέχεται τη besa ως προέκταση του be και την προέλευση του be από τη βάση *bhoidha. Σύμφωνα με τις ενδείξεις λοιπόν, υπάρχει πιθανή εγγύτητα με τις ελληνικές λέξεις πείθομαι και πίστη, όπως και με τις αντίστοιχες λατινικές και άλλες σε σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο Μάρκος Μπότσαρης στο λεξικό του δίνει στη μπέσα την ερμηνεία θρησκεία (πίστη), με βάση τη χρήση της εποχής από τους Αρβανίτες. Η μπέσα καθορίζει ένα πρότυπο συμπεριφοράς με βάση τις αξίες μιας ομάδας ατόμων. Τα μέλη της θεωρούν τις προφορικές δεσμεύσεις απαραβίαστες, ενώ επιταγή αποτελεί η απόδοση τιμής σε συντοπίτες και συγγενείς, σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντα και τους ηθικούς κανόνες της εποχής. Στην ύπαιθρο, η συμμετοχή σε πρακτικές που σχετίζονται με τη μπέσα μπορούσε και μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις, όπως θανάτους αντιπάλων. Στην πράξη, λόγω της σύγχρονης αστικοποίησης το περιεχόμενο της μπέσας είναι συγγενικό με έννοιες όπως αξιοπιστία, αξιοπρέπεια και φιλότιμο. Για τα αναξιόπιστα άτομα, χρησιμοποιείται η λέξη μπαμπέσης (αλβανικά: pabesë‎, από το pa+besë, δίχως μπέσα). J.B. Hofmann - Ετυμολογικόν Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής (μετάφραση Α.Δ. Παπανικολάου) Το Ελληνο-Αλβανικόν Λεξικό του Μάρκου Μπότσαρη - Φιλολογική Έκδοσις εκ του Αυτογράφου (Ακαδημία Αθηνών) Eqrem Çabej - Ετυμολογικές Μελέτες στο Πεδίο της Αλβανικής (Αλβανική Ακαδημία Επιστημών) Μπέσα - Γιαντ Βασσέμ (Αγγλικά)
Α.Ο. Αγίου Ιεροθέου

Ο Αθλητικός Όμιλος Αγίου Ιεροθέου είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στον ομώνυμο συνοικισμό του Περιστερίου Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1955 και εχει χρώματα κίτρινο και μαύρο. Διαθέτει από ιδρύσεως του τμήμα ποδοσφαίρου και σήμερα, διαθέτει επίσης τμήμα καλαθοσφαίρισης και το νεοσύστατο τμήμα στίβου, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2017. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Ο. και της Ε.Π.Σ. Αθηνών, της Ε.Ο.Κ. και της Ε.Σ.Κ. Αττικής και στη δύναμη του Σ.Ε.Γ.Α.Σ., όπου και εγγράφηκε στις 18 Ιουλίου του 2018.Το πιο διακεκριμένο αθλητικό τμήμα του συλλόγου, είναι το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Έχει λάβει μέρος από το παρελθόν στα εθνικά πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής και Δ' Εθνικής κατηγορίας. Παραδοσιακή του έδρα αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Χωράφας Περιστερίου του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Περιστερίου. Από την αγωνιστική περίοδο 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα (2021-22) αγωνίζεται στην ερασιτεχνική Γ' Εθνική Κατηγορία και τους εντός έδρας αγώνες του πραγματοποιεί στο ιδιόκτητο "Γήπεδο Α.Π.Ο. Ήφαιστος Περιστερίου" του ομώνυμου συλλόγου του Περιστερίου.

 Η αγωνιστική πορεία διαχρονικά Σύνολα συμμετοχών στα εθνικά πρωταθλήματα Αναλυτικά οι παρουσίες στα εθνικά πρωταθλήματα 1977-78: Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (1ος όμιλος από 4): 5η θέση, 45 β. 1978-79: Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (1ος όμιλος από 4): 8η θέση, 44 β. 1979-80: Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (1ος όμιλος από 4): 14η θέση, 31 β. Υποβιβασμός. 1981-82: Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (2ος όμιλος από 8): 11η θέση, 27 β. Υποβιβασμός. 1994-95: Δ΄ Εθνική (2ος όμιλος από 8): 14η θέση, 41 β. 41-45 γκολ. Υποβιβασμός. 2007-08: Δ΄ Εθνική (8ος όμιλος από 10): 9η θέση, 34 β. 39-44 γκολ. 2008-09: Δ΄ Εθνική (8ος όμιλος από 10): 4η θέση, 51 β. 42-26 γκολ. 2009-10: Δ΄ Εθνική (8ος όμιλος από 10): 11η θέση, 38 β. 42-43 γκολ. 2010-11: Δ΄ Εθνική (8ος όμιλος από 10): 13η θέση, 19 β. 22-47 γκολ. Υποβιβασμός. 2016-17: Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (4ος όμιλος από 4): 3η θέση, 54 β. 40-23 γκολ. 2017-18: Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (8ος όμιλος από 8): 6η θέση, 26 β. 24-23 γκολ. 2018-19: Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (7ος όμιλος από 8): 6η θέση, 30 β. 35-28 γκολ. 2019-20 Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (5ος όμιλος από 8):5η θέση, 36 β. 30-27 γκολ. 2020-21 Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (7ος όμιλος από 8) 4η θέση, 21β. 19-10 γκολ. 2021-22 Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (5ος όμιλος από 7) 6η θέση 27β. 21-26 γκολ. Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών: 1981, 1994, 2016 Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Αθηνών: 2019-20 Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών: 1993, 1995 Με τη φανέλα του Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου αγωνίστηκε πλήθος αξιοσημείωτων ποδοσφαιριστών που έκαναν καριέρα και σε μεγαλύτερους συλλόγους, μεταξύ άλλων ο Γιώργος Γονιός. Επίσημο ιστολόγιο
Κόσμος 4

Ο Κόσμος 4 (ρωσικά: Космос 4), οποίος στην Δύση είναι γνωστός και σαν Zenit-2 No.2 ή Sputnik 14 ήταν ο πρώτος σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά. Είχε προηγηθεί αποτυχημένη απόπειρα εκτόξευσης κατασκοπευτικού δορυφόρου, που χάθηκε όταν ένας από τους πυραυλοκινητήρες του πυραύλου-φορέα του έκλεισε πρόωρα. Ο δορυφόρος ήταν τύπου Ζενίτ-2 και βασίζονταν σχεδιαστικά στα διαστημόπλοια Βοστόκ, που έστειλαν τους πρώτους ανθρώπους στο διάστημα.

 Ο Κόσμος 4 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-Κ από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 26 Απριλίου 1962 (10:02 GMT). Ήταν ο τελευταίος δορυφόρος τύπου Ζενίτ-2 που εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-Κ, μετά από αυτόν οι εκτοξεύσεις γίνονταν με τον αναβαθμισμένο Βοστόκ-2. Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 285 χλμ., απόγειο 317 χλμ., κλίση 65 μοιρών και τροχιακή περίοδο 90,5 λεπτών. Η αποστολή του ήταν διάρκειας τεσσάρων ημερών και τερματίστηκε στις 29 Απριλίου όταν η κάψουλα επανεισόδου -στην οποία μεταφέρονταν το φιλμ- επέστρεψε πίσω στην Γη. Υπήρξε αστοχία του συστήματος προσανατολισμού του δορυφόρου με συνέπεια ηα αποστολή να θεωρηθεί μερικώς επιτυχημένη. Διαστημικές αποστολές το 1962