IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γ Όφεως

Ο γ (γάμμα) Όφεως (Gamma Serpentis, γ Ser) είναι αστέρας στον αστερισμό Όφι, στο τμήμα του που αντιπροσωπεύει την κεφαλή του όφεως (Serpens Caput). Με φαινόμενο μέγεθος 3,85, είναι υπό κανονικές συνθήκες εύκολα ορατός με γυμνό μάτι. Παρά το όνομά του πάντως δεν είναι ο τρίτος, αλλά μόλις ο ένατος σε φωτεινότητα αστέρας του Όφι. Με βάση την ετήσια ηλιοκεντρική (αστρική) του παράλλαξη όπως αυτή μετρήθηκε από την αποστολή HIPPARCOS, απέχει από τη Γη περί τα 36,7 έτη φωτός.

 Ο γ Όφεως είναι ένας συνηθισμένος αστέρας της Κύριας ακολουθίας φασματικού τύπου F6 V. Ο δείκτης χρώματος (B−V) του αστέρα είναι +0,48, που αντιστοιχεί σε επιφανειακή θερμοκρασία 6.200 έως 6.500 K. Είναι μεγαλύτερος σε διάμετρο (κατά 55% περίπου) και σε μάζα (κατά 15% έως 45%) από τον Ήλιο, ενώ η απόλυτη λαμπρότητά του είναι τριπλάσια της ηλιακής, δηλαδή αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +3,60. Είναι νεότερος αστέρας από τον Ήλιο, έχοντας ηλικία που εκτιμάται σε 3,5 δισεκατομμύρια έτη.Οι αστρονόμοι υποπτεύονται ότι ο γ Όφεως είναι ίσως ελαφρώς μεταβλητός αστέρας. Μερικές φορές αναφέρεται ότι έχει δύο συνοδούς αστέρες δέκατου μεγέθους σε απόσταση περίπου τριών λεπτών της μοίρας από αυτόν, που μάλλον εμφανίζονται απλώς ότι είναι κοντά του από την οπτική γωνία της Γης, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν σχέση με τον γ Όφεως. Ο αστέρας απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 6,8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (24.500 χιλιόμετρα την ώρα), ενώ εμφανίζει και σημαντική ιδία κίνηση. Στους αρχαίους Άραβες ο γ Όφεως μαζί με τους β Ηρακλέους (πιθανώς), γ Ηρακλέους και β Όφεως σχημάτιζαν τον μικρό αστερισμό al-Nasaq al-Sha'āmī, δηλαδή «η Βόρεια Γραμμή», μέρος του αστερισμού al-Nasaqān (= «Οι Δύο Γραμμές») Αργότερα, υπό την επίδραση της ελληνικής και ρωμαϊκής ονοματολογίας, ο γ Όφεως έλαβε το ιδιαίτερο όνομα Ainalhai, από την αραβική φράση عين الحية (Ayn al-Ḥayyah), δηλαδή το «Μάτι του Όφεως». Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία, ο όρος 天市右垣 (Tiān Shì Yòu Yuán), δηλαδή «το δεξί περιτείχισμα της Ουράνιας Αγοράς» αναφέρεται μια μικρή ομάδα αστέρων, η οποία αντιπροσώπευε ένδεκα αρχαίες επαρχίες-κρατίδια της Κίνας και την οποία αποτελούσαν οι γ Όφεως, β, γ και κ Ηρακλέους, β, δ, α και ε Όφεως, και δ, ε και ζ Οφιούχου. Ο ίδιος ο γ Όφεως ήταν έτσι γνωστός ως 天市右垣四 (Tiān Shì Yòu Yuán sì), δηλαδή «ο τέταρτος (αστέρας) του δεξιού περιτειχίσματος της Ουράνιας Αγοράς», και αντιπροσώπευε την επαρχία-κρατίδιο Τζενγκ (鄭) ή Τσινγκ). Ο γ Ser από τον Jim Kaler
Θεοδόσιος Παυλίδης

Ο Θεοδόσιος Παυλίδης (Theodosios Pavlidis, γενν. 8 Σεπτεμβρίου 1934) είναι Ελληνοαμερικανός επιστήμονας υπολογιστών, σήμερα Διακεκριμένος Ομότιμος Καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Στόνυ Μπρουκ.

 Ο Θ. Παυλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από όπου το 1957 πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, από όπου πήρε μεταπτυχιακό τίτλο Master of Science το 1962 και διδακτορικό το 1964. Ο Παυλίδης δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, προσληφθείς ως επίκουρος καθηγητής το 1964, και προαχθείς σε αναπληρωτή καθηγητή το 1968 και σε καθηγητή α΄ βαθμίδας το 1975. Το 1980 έγινε μέλος του τεχνικού προσωπικού των Εργαστηρίων AT&T Bell στο Μάρεϊ Χιλ του Νιου Τζέρσεϊ. Το 1982 έγινε αρχισυντάκτης του ερευνητικού περιοδικού IEEE Transactions on Pattern Analysis and Machine Intelligence (PAMI) και παρέμεινε σε αυτή τη θέση ως το 1986. Ο Παυλίδης επέστρεψε στη διδασκαλία το 1986 και το 1995 έγινε Διακεκριμένος Καθηγητής, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2001.Ο Θεοδόσιος Παυλίδης πραγματοποίησε θεμελιώδη έρευνα σε αρκετές περιοχές της αναπτύξεως λογισμικού υπολογιστών, όπως στην αναγνώριση προτύπων (π.χ. αναγνώριση φωνής), την ανάλυση εικόνας, την επιμέλεια εικόνας, την OCR, τη μηχανική όραση και τους ραβδωτούς κώδικες. Συνεισέφερε στο διδιάστατο πρότυπο ISO PDF417 για ραβδωτούς κώδικες, που τους επέτρεψε να έχουν πολύ υψηλή πυκνότητα πληροφοριών και αυτοδιόρθωση λαθών. Η εργασία του στη μηχανική (ή υπολογιστική ή τεχνητή) όραση απέφερε έναν αλγόριθμο που μπορεί να διαβάζει ραβδωτούς κώδικες των οποίων μερικές ράβδοι λείπουν.Ο Παυλίδης έχει συγγράψει αρκετά βιβλία και πολλά άρθρα και ερευνητικές εργασίες σε κορυφαία περιοδικά της ειδικότητάς του. Επιπλέον, το όνομά του εμφανίζεται σε 15 θεμελιωμένα διπλώματα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ. 1979: Εταίρος του IEEE 1994: Εταίρος της Διεθνούς Ενώσεως Αναγνωρίσεως Προτύπων (IAPR) για συνεισφορές στα γραφικά υπολογιστών και την επεξεργασία εικόνας 1996: Βραβείο «Golden Core» της IEEE Computer Society 2000: Βραβείο Κινγκ-Σουν Φου της IAPR «για θεμελιώδεις συνεισφορές στη θεωρία και τη μεθοδολογία της δομικής αναγνωρίσεως προτύπων Biological Oscillators: Their Mathematical Analysis, Academic Press, 1973 Structural Pattern Recognition, Springer-Verlag, 1977 Algorithms for Graphics and Image Processing, Computer Science Press, 1981 Interactive Computer Graphics in X, PWS Publishing, 1995 Fundamentals of X Programming, Kluwer Academic/Plenum Publishers, 1999
Άγιος Νικόλαος Βολιμών Ζακύνθου

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της Ζακύνθου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βολιμών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελατίων, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός στη ΒΑ. Ζάκυνθο. Βρίσκεται στον μυχό μικρού όρμου που τον κλείνει η φερώνυμη νησίδα του Αγίου Νικολάου (Σκινάρι), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Ζακύνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βολιμών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βολιμών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελατίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελατίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Ο Άγιος Νικόλαος είναι το κύριο λιμάνι της Β. Ζακύνθου που συνδέει το νησί με την Κεφαλονιά (Πεσάδα), καθώς και η αφετηρία για εκδρομικές εξορμήσεις στην περιοχή. Για το μέγεθός του έχει αξιόλογη τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, διαμερίσματα, επιπλωμένες κατοικίες). Οι Γαλάζιες Σπηλιές, βορειοανατολικά του οικισμού και κοντά στο ακρωτήριο Σκινάρι. Είναι προσβάσιμες και από το Κορίθι και αποτελούν ένα από τα αξιολογότερα αξιοθέατα του νησιού αλλά και όλων των Επτανήσων. Οι σπηλιές δημιουργού θαυμάσιους υδάτινους χρωματισμούς με την αντανάκλαση των ηλιακών ακτίνων Η «Δρακοσπηλιά», πολύ κοντά στο Σκινάρι Το ακρωτήριο Σκινάρι, που είναι το απώτατο βόρειο σημείο της Ζακύνθου, και ο φάρος του Το νησάκι του Αγίου Νικολάου, στην είσοδο του όρμου του οικισμού, με ερείπια παρατηρητηρίου («Βαρδιόλα») στην κορυφή του Η παραλία του οικισμού και η παραλία «Μαντράκια», νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Ζάκυνθος 1:60.000) eetaa.gr
Ισιδώρα Ντάνκαν

Η Ισιδώρα Ντάνκαν (αγγλικά: Isadora Duncan, 27 Μαΐου 1877 – 14 Σεπτεμβρίου 1927) υπήρξε χορεύτρια και θεωρείται από πολλούς σαν η μητέρα του σύγχρονου χορού. Υπήρξε γνωστή και σαν "ξυπόλητη χορεύτρια". Η χορογραφία της είναι εμπνευσμένη από την αρχαία ελληνική χορογραφία.

 Η Ισιδώρα, μετά τα 22, έζησε κυρίως στην Ευρώπη. Ήρθε στην Ελλάδα. Το 1903 έχτισε στο Βύρωνα μία κατοικία όπου τώρα έχει μετατραπεί σε σχολή χορού με το όνομα της, με σχέδια του αδελφού της Ραϋμόνδου, βασισμένη σε αρχαιοελληνικά πρότυπα. Απέκτησε μία κόρη (1906) με τον Γκόρντον Γκρεγκ και έναν γιό (1910) με τον Πάρις Σίνγκερ (έναν από τους απογόνους του Ισαάκ Σίνγκερ). Τα δύο παιδιά πέθαναν νωρίς, το 1913, με τραγικό τρόπο: καθώς γυρνούσαν με την νταντά τους, ο οδηγός αναγκάστηκε να σταματήσει για να αποφύγει ένα τρακάρισμα. Όταν βγήκε για να βάλει μπροστά με τη μανιβέλα ξέχασε να βάλει χειρόφρενο και το αμάξι κινήθηκε και έπεσε στο Σηκουάνα. Μετά το δυστύχημα, πήγε στην Κέρκυρα, όπου έζησε αρκετούς μήνες με την Ιταλίδα ομοφυλόφιλη ηθοποιό Ελεονώρα Ντούζε. Το 1922 παντρεύτηκε τον Σεργκέι Γιεσένιν, έναν πολύ μικρότερό της Ρώσο ποιητή. Την πολυτάραχη, παραβατική και τραγική ζωή της, ακολούθησε ένας τραγικός θάνατος. Αποκεφαλίστηκε όταν το φουλάρι της πιάστηκε σε μία από τις πίσω ρόδες του σπορ αυτοκινήτου όπου επέβαινε, και της έσπασε τον αυχένα.
Φλοράν Μπαλμόν

Ο Φλοράν Μπαλμόν, γεννημένος στις 2 Φεβρουαρίου 1980 στην Σαιντ-Φουά-λε-Λυών, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της Λιλ.

 Ο Φλοράν Μπαλμόν ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο στην ηλικία των πέντε ετών από την ΚΣ Οζόν, ομάδα της πόλης του Σαιν-Συμφοριάν-ντ'Οζόν απ'όπου κατάγεται, ενώ, τότε, αγωνιζόταν ως επιθετικός. Σε ηλικία δώδεκα ετών, εντάχθηκε στην ΚΑΣΚΟΛ του Ουλέν, προτού ενταχθεί στην ηλικία των δεκαεπτά ετών στα τμήματα υποδομής της Ολιμπίκ Λυών. Κατέκτησε με την ομάδα νέων της Λυών το Κύπελλο Γκαμπαρντελά του 1997. Ο Φλοράν Μπαλμόν αποκαλύφθηκε στο γαλλικό ποδοσφαιρικό κοινό στη διάρκεια της σεζόν που πέρασε ως δανεικός στην Τουλούζ ΦΚ. Στη συνέχεια, μεταγράφηκε στην ΟΖΚ Νις το 2004, αφότου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γαλλίας του 2003 και το Γαλλικό Σούπερ Καπ του 2004. Ο Γάλλος μέσος υπέγραψε για λογαριασμό της Λιλ ΟΣΚ τον Ιούνιο του 2008. Δίπλα στους Ρίο Μαβούμπα και Γιοάν Καμπάιγ, αποτέλεσε έναν από τους σταθερότερους σε απόδοση μέσους της Λιγκ 1, βοηθώντας την ΛΟΣΚ να πετύχει το νταμπλ Κύπελλο-Πρωτάθλημα το 2011. Τραυματίας, ωστόσο, απέτυχε να συμμετάσχει στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας εκείνης της σεζόν. Ευρισκόμενος δεσμευμένος με συμβόλαιο με την ΛΟΣΚ ως τον Ιούνιο του 2013, ο Μπαλμόν ανανέωσε το συμβόλαιό του για δύο πρόσθετα έτη, στις 8 Ιουνίου 2012. Στην Λιλ, υπάρχει ένα τραγούδι που του είναι αφιερωμένο από τους Y'est d'dins , μία λέσχη οπαδών της ομάδας. Ο τίτλος του είναι, απλώς, Florent Balmont, ενώ αποτελεί το σημαντικότερο τραγούδι του Album τους, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011 : Y'est d'dins, leurs meilleurs chansons (VOL.1). Ολιμπίκ Λυών Πρωταθλητής Γαλλίας το 2003 και το 2005 Νικητής του Γαλλικού Σούπερ Καπ το 2004. ΟΖΚ Νις Φιναλίστ του Λιγκ Καπ το 2006 Λιλ ΟΣΚ Πρωταθλητής Γαλλίας το 2011. Στατιστικά του Μπαλμόν Αρχειοθετήθηκε 2012-10-06 στο Wayback Machine. στο lfp.fr
Γεώργιος του Κάρτλι

Ο Γεώργιος, πρίγκιπας της Γεωργίας, γεωργιανά: გიორგი ბატონიშვილი Γιόργι Μπατονισβίλι, ρωσικά: царевич Георгий Вахтангович Грузинский‎ Tσάρεβιτς Γκεόργι Βαχτάνγκοβιτς Γρουζίνσκι, (2 Αυγούστου 1712 – 19 Δεκεμβρίου 1786) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας και στρατηγός στη ρωσική υπηρεσία.

 Γεννημένος από τον βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι τού Οίκου Μπαγκρατιόνι, τού κλάδου Μουχράνι και τη βασίλισσα Ρουσουδάν, ο Γεώργιος ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία στη Ρωσία μετά την οθωμανική κατοχή της Γεωργίας το 1724. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και εισήλθε στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία. Κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-σουηδικού πολέμου (1741-1743), έγινε στρατηγός και διοικούσε μία μοίρα γαλερών. Διακρίθηκε στην εκστρατεία τού Ρήνου κατά τη διάρκεια τού Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748) και προήχθη σε υποστράτηγο το 1750. Πολέμησε επίσης νωρίς στον Επταετή Πόλεμο (1756–1763) και αποσύρθηκε το 1759 με τον βαθμό τού στρατηγού. Ο πρίγκιπας συμμετείχε επίσης σε πολιτιστικές επιχειρήσεις της γεωργιανής αποικίας στη Μόσχα, επικεφαλής της οποίας έγινε μετά τον θάνατο τού αδελφού του Μπακάρ (1750). Ο ίδιος ποιητής με κάποιο ταλέντο, ο Γεώργιος χρηματοδότησε λογοτεχνικές και επιστημονικές δραστηριότητες, τόσο στη Γεωργία, όσο και στη Ρωσία. Το 1785 δώρισε 10.000 ρούβλια στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Απεβίωσε στη Μόσχα το 1786 και ενταφιάστηκε στο οικογενειακό ταφικό μέρος στο μοναστήρι Ντονσκόι. Ήταν νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Mαρία Ιάκοβνα Ντολγκορούκοβνα από την οποία απέκτησε 3 παιδιά: Βασίλι (1749-1764). Γιάκομπ (1751-1768). Άννα (1754–1779). (in ρωσική) History of the District of Koptevo, Moscow. Accessed on February 13, 2008.
Σημαία της Ανδόρρας

Η σημαία της Ανδόρρας υιοθετήθηκε το 1866 (επίσημα από τις 20 Ιουνίου 1996). Είναι τρίχρωμη, με μπλε, κίτρινο και κόκκινο και έχει στο κέντρο το εθνόσημο της χώρας. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 28 Απριλίου του 1993.

 Η σημαία της Ανδόρρας έχει τα ίδια χρώματα με τη σημαία του Τσαντ και της Ρουμανίας. Είναι επίσης παρόμοια και με τη σημαία της Μολδαβίας, η οποία όμως έχει διαφορετικό εθνόσημο. Κανονισμοί για την απεικόνιση των εθνικών συμβόλων της Ανδόρρας- αρχείο .pdf η Ανδόρρα στις "Σημαίες του Κόσμου".
Χάλαμ ΦΚ

Η Χάλαμ ΦΚ (αγγλικά: Hallam F.C.) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας, από την περιοχή του Σέφιλντ. Ιδρύθηκε το 1860 και είναι ο δεύτερος αρχαιότερος σύλλογος παγκοσμίως μετά τη Σέφιλντ Φ.Κ.. Αγωνίζεται στην Ανώτερη κατηγορία (Premier Division) της "Northern Counties East League". Η Χάλαμ αγωνίζεται στο αρχικό της στάδιο το Sandygate Road, το οποίο επισήμως αναγνωρίζεται από το Βιβλίο Γκίνες ως το παλιότερο γήπεδο στον κόσμο. Το Sandygate βρίσκεται στο δυτικό Σέφιλντ, στην περιοχή Crosspool και έχει χωρητικότητα 800 θεατών (248 καθημένων). Το σωματείο έχει το παρατσούκλι "The Countrymen", δηλαδή "Επαρχιώτες". Η στολή του αποτελείται από οριζόντιες μπλε-άσπρες ρίγες και μπλε παντελόνι. Πρόεδρος είναι ο Ernest Forrest και μάνατζερ ο Darren Bland΄

 Στις 26 Δεκεμβρίου του 1860, η Χάλαμ αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τη Σέφιλντ Φ.Κ. σε ένα τοπικό ντέρμπι, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αποτελεί το αρχαιότερο τοπικό ποδοσφαιρικό ντέρμπι και ένα από τα παλαιοτέρα τοπικά ντέρμπι όλων των σπορ. Το 1867 ο σύλλογος κατέκτησε το "Youdan Cup", το οποίο θεωρείται η πρώτη παγκοσμίως ποδοσφαιρική διοργάνωση. Έτσι μπήκε στην ιστορία ως η πρώτη νικήτρια επίσημης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Στον τελικό που διεξήχθη στο Bramall Lane του Σέφιλντ νίκησε τη Norfolk. Η Χάλαμ συμμετέχει στην "Northern Counties East League" από την ίδρυσή της το 1982 και η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει είναι η 3η στην ανώτερη κατηγορία (Premier Division) το 2002-03. Το 2006-07 προκρίθηκε ως τον 2ο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας και ως τα προημιτελικά του Λιγκ Καπ της N.C.E.League. Το σωματείο συμμετείχε στο φιλμ "When Saturday Comes".
Ερριέττα Καρλόττα του Νάσσαου-Ίντσταϊν

H Ερριέττα Καρλόττα, γερμ. Henriette Charlotte von Nassau-Idstein (9 Νοεμβρίου 1693 - 8 Απριλίου 1734) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ίντσταϊν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Αυγούστου, κόμη του Νάσσαου-Ίντσταϊν και της Ερριέττας Δωροθέας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄, πρίγκιπα του Έτινγκεν-Έτινγκεν. Παντρεύτηκε μυστικά το 1711 τον Μαυρίκιο Γουλιέλμο των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και είχε τέκνα: Φρειδερίκη Ουλρίκα 1720, απεβίωσε μερικές ώρες μετά τη γέννηση Manfred Wilde: Zwischen Ehebruch und Staatsräson. Das außereheliche Verhältnis von Herzogin Henriette Charlotte von Sachsen-Merseburg als diplomatisches Ränkespiel [in:] Martina Schattkowsky/Manfred Wilde (ed.): Sachsen und seine Sekundogeniturfürstentümer. Schriften zur Sächsischen Geschichte und Volkskunde, vol. 33. Leipziger University, Leipzig 2010, pp. 257−287.
Έλβιο Μάνα

Ο Έλβιο Μάνα, (πλήρες όνομα Έλβιο Εστέμπαν Μάνα, γενν. 6 Νοεμβρίου 1950) είναι παλαίμαχος αμυντικός ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή, που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τη δεκαετία του ’70, αρχικά ως ελληνικής καταγωγής και αργότερα ως Έλληνας. Ζει στην Καλαμάτα και εργάζεται ως προπονητής.

 Ο Έλβιο Μάνα γεννήθηκε το 1950 στο Μπουένος Άιρες, όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα Κίλμες μαζί με τον Σέρτζιο Εσπινόζα που επίσης ήρθε στην Ελλάδα. Το 1971 που η Κίλμες υποβιβάστηκε πραγματοποίησε ανανέωση και ο Μάνα προωθήθηκε στην α΄ ομάδα του συλλόγου. Τη σεζόν 1972-73 έπειτα από παρότρυνση του προπονητή Γκόμεζ Ντε Φαρία, ο οποίος εργαζόταν στον ΠΑΣ Γιάννινα, ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στην ομάδα της Καλαμάτας, που μόλις είχε ανέβει στην Α΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η ομάδα τον παρουσίασε ως ελληνικής καταγωγής χωρίς να είναι, μαζί με άλλους τέσσερις Αργεντίνους, τους: Ραούλ Βάλιαν, Σέρτζιο Εσπινόζα, Λουίς Καντίχεβιτς και Αρμάντο Τζιλιότι, κάτι που πολλοί σύλλογοι συνήθιζαν εκείνη την περίοδο, που ακόμα απαγορεύονταν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Αγωνίστηκε τρεις σεζόν στη Καλαμάτα, βοηθώντας την να ανεβεί ξανά στην Α΄ εθνική, από όπου υποβιβάστηκε. Διακρινόταν για την επιβλητικότητά του στην αμυντική γραμμή, με αποτέλεσμα να ενδιαφερθούν διάφορες ομάδες όταν η Καλαμάτα υποβιβάστηκε ξανά. Τελικά πήγε στην Παναχαϊκή, όπου έπαιξε τρεις σεζόν κι έπειτα στον Α.Ο. Καβάλα, όπου αγωνίστηκε άλλες τρεις χρονιές. Τα επόμενα χρόνια έπαιξε σε μικρότερες ομάδες, πήρε την ελληνική υπηκοότητα, δημιούργησε οικογένεια με Ελληνίδα σύζυγο και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καλαμάτα, όπου εργάζεται ως προπονητής σε τοπικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και της Ε.Π.Σ. Λακωνίας. Το καλοκαίρι του 2010 ανέλαβε για τρίτη φορά την ομάδα του Π.Σ. Καλαμάτα. Ποδοσφαιριστής είναι και ο γιος του Στέφανος Μάνα (γεν. 1977), ο οποίος έχει αγωνιστεί ως επιθετικός σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες των τοπικών κατηγοριών Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και Ε.Π.Σ. Λακωνίας (Λεωνίδας Σπάρτης, Αίας Καλαμάτας, Σπερχογεία, Δόξα Καλαμάτας, Άρhς, Ομόνοια Καλαμάτας κ.ά.). Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από: http://www.rsssf.com/tablesg/grk73.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk75.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk76.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk77.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk78.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk79.html http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής (1): 1974 Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1977 ως 1982. "Ο Έλβιο Μάνα μιλά για το χθες και το σήμερα", εφ. NotoSport/Ελευθερία Καλαμάτας, φ. 241 (1 Αυγούστου 2010), σ. 9.
Ανιόν υδρογόνου

Το ανιόν υδρογόνου, H−, είναι ένα αρνητικό ιόν (ανιόν) υδρογόνου, δηλαδή ένα άτομο υδρογόνου που έχει συλλάβει ένα επιπλέον ηλεκτρόνιο. Το ανιόν υδρογόνου είναι ένα σημαντικό συστατικό της ατμόσφαιρας των άστρων, όπως ο Ήλιος. Στη χημεία, αυτό το ιόν ονομάζεται υδρίδιο. Το ιόν έχει δύο ηλεκτρόνια συνδεδεμένα από την ηλεκτρομαγνητική δύναμη σε έναν πυρήνα που περιέχει ένα πρωτόνιο. Η ενέργεια δέσμευσης του H− ισούται με την ενέργεια δέσμευσης ενός επιπλέον ηλεκτρονίου σε ένα άτομο υδρογόνου, που ονομάζεται συγγένεια ηλεκτρονίων του υδρογόνου. Μετράται ότι είναι 0,754 195(19) eV ή 0,027 7161(62) hartree. Η συνολική ενέργεια θεμελιώδους κατάστασης γίνεται έτσι -14,359 888 eV.

 Το ανιόν υδρογόνου είναι η κυρίαρχη πηγή αδιαφάνειας χωρίς περιορισμούς σε ορατά και εγγύς υπέρυθρα μήκη κύματος στις ατμόσφαιρες άστρων όπως ο Ήλιος και τα ψυχρότερα. η σημασία του σημειώθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930. Το ιόν απορροφά φωτόνια με ενέργειες στην περιοχή 0,75–4,0 eV, η οποία κυμαίνεται από το υπέρυθρο έως το ορατό φάσμα. Τα περισσότερα από τα ηλεκτρόνια σε αυτά τα αρνητικά ιόντα προέρχονται από τον ιονισμό μετάλλων με χαμηλά δυναμικά πρώτου ιονισμού, συμπεριλαμβανομένων των αλκαλικών μετάλλων και των αλκαλικών γαιών. Η διαδικασία που εκτοξεύει το ηλεκτρόνιο από το ιόν ονομάζεται σωστά φωτοαπόσπαση παρά φωτοϊονισμός επειδή το αποτέλεσμα είναι ένα ουδέτερο άτομο (και όχι ένα ιόν) και ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο. Το H− εμφανίζεται επίσης στην ιονόσφαιρα της Γης και μπορεί να παραχθεί σε επιταχυντές σωματιδίων.Η ύπαρξή του αποδείχθηκε για πρώτη φορά θεωρητικά από τον Χανς Μπέτε το 1929. Το H− είναι ασυνήθιστο, επειδή, στην ελεύθερη του μορφή, δεν έχει δεσμευμένες διεγερμένες καταστάσεις, όπως αποδείχθηκε τελικά το 1977.Στη χημεία, το ανιόν υδριδίου είναι το υδρογόνο που έχει την τυπική κατάσταση οξείδωσης -1. Ο όρος υδρίδιο χρησιμοποιείται πιθανώς συχνότερα για να περιγράψει ενώσεις υδρογόνου με άλλα στοιχεία, στα οποία το υδρογόνο βρίσκεται στην τυπική κατάσταση οξείδωσης -1. Στις περισσότερες τέτοιες ενώσεις, ο δεσμός μεταξύ του υδρογόνου και του πλησιέστερου γείτονά του είναι ομοιοπολικός. Ένα παράδειγμα υδριδίου είναι το ανιόν βοροϋδριδίου (BH4−). Υδρογόνο Ηλεκτρόδιο Ιόν υδρογόνου
Ιταλικές Χρυσές Σφαίρες

Οι Ιταλικές Χρυσές Σφαίρες (ιταλικά: Globo D'Oro) είναι ετήσια κινηματογραφικά βραβεία που απονέμονται καθε χρόνο από την Ένωση Ξένου Τύπου στη Ρώμη. Η πρώτη τελετή απονομής των βραβείων έλαβε χώρα το 1960, και η πρώτη ταινία που κέρδισε το βραβείο είναι Τα γεγονότα μιας δολοφονίας του Πιέτρο Τζέρμι. Η τελετή απονομής του 1981-1982 έγινε παρουσία του τότε Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Σάντρο Περτίνι.

 Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης πρωτότυπης ταινίας (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης σκηνοθεσίας (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σενάριου (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μουσικής (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερου πρωτοεμφανιζομένου ηθοποιού (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης κωμωδίας (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας μικρού μήκους (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καλύτερης φωτογραφίας (Ιταλία) Χρυσή Σφαίρα καριέρας (Ιταλία) Ευρωπαική Χρυσή Σφαίρα (Ιταλία) Επίσημη ιστοσελίδα της Ένωσης Ξένου Τύπου στη Ρώμη
Γιαχμίρ Χίκα

Ο Γιαχμίρ Χίκα (αλβ. Jahmir Hyka) (γεν. το 1988) είναι διεθνής Αλβανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή ως αριστερός και κεντρικός χαφ. Έχει ύψος 1,68 μ. Το 2010 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο.

 Ο Γιαχμίρ Χίκα γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1988 στα Τίρανα. Ώς έφηβος ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη Ντιναμό Τιράνων. Το 2006-07 υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο στη Ρόσενμποργκ Νορβηγίας. Την επόμενη σεζόν ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στον Ολυμπιακό Π., ο οποίος τον έδωσε δανεικό στην Κλούμπι Φουτμπόλι Τίρανα. Το 2008 μεταγράφηκε στη γερμανική Μάιντς 05 (1. FSV Mainz 05), όπου αγωνίστηκε δύο σεζόν. Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο τριών ετών με τoν Πανιώνιο αντί ποσού 120.000 ευρώ αλλά τον Ιανουάριο τπυ 2011 αποδεσμεύτηκε. Στη συνέχεια γύρισε στα Τίρανα και τη σεζόν 2011-12 παίζει στην ελβετική Λουκέρνη. Ο Γιαχμίρ Χίκα έχει αγωνιστεί στις εθνικές ομάδες Νέων (Κ19) και Ελπίδων (Κ21) της Αλβανίας. Το 2008 έπαιξε για πρώτη φορά με την εθνική Ανδρών, της οποίας αποτελεί σταθερό μέλος.
Νίκος Χατζής

Ο Νίκος Χατζής, γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1976 στην Καλαμάτα, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 και αγωνίστηκε ως πλέι μέικερ και σούτινγκ γκαρντ.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ποσειδώνα Καλαμάτας αλλά μετά το παγκόσμιο πρωτάθλημα των εφήβων της Αθήνας πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Στην συνέχεια πήγε στον Ολυμπιακό, στον Πανιώνιο και ξαναγύρισε στην ΑΕΚ. Ακολούθησε το 2009 ο Ηλυσιακός Α.Ο. και το 2014 ο Αρκαδικός. Στα τέλη του 2015 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Εφήβων (1995), Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Παίδων (1993), Πρωταθλητής Ελλάδας με την ΑΕΚ (2002), Κυπελλούχος Ελλάδας με την ΑΕΚ (2000, 2001), Κυπελλούχος Σαπόρτα με την ΑΕΚ (2000) 2ος σε συμμετοχές - 554 3ος σε πόντους - 5.200 8ος σε κλεψίματα - 415 9ος σε ασίστ - 928*Τελευταία ανανέωση Σεπτέμβριος 2016 4x Ελληνικό All-Star Game: (1999, 2000, 2004, 2005) 2x Νικητής του διαγωνισμού τριπόντων στο ελληνικό All-Star Game: (2000, 2003) Καλύτερη πεντάδα στο Ελληνικό Πρωτάθλημα: (2004) Νίκος Χατζής, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Nikolaos Chatzis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). (Ελληνικά) «Οι μεγάλοι σταθμοί ενός «500άρη»», αφιέρωμα στην ιστοσελίδα του NovaΣΠΟΡ FM, 7 Μαρτίου 2012.
Σαλίφ Κεϊτά

Ο Σαλίφ Κεϊτά (γαλλικά: Salif Keïta, 25 Αυγούστου 1949) είναι τραγουδιστής και τραγουδοποιός από το Μάλι, που έχει συνδυάσει παραδοσιακούς ρυθμούς και φωνητικά με ηλεκτρονικά όργανα, κάτι που τον έκανε δημοφιλή στη Δύση τη δεκαετία του 1980. Από το 1973 ως το 1983 δούλεψε με ένα συγκρότημα τους Les Ambassadeurs στο Μάλι, και έγινε σταρ στη Δυτική Αφρική πριν μετακομίσει στη Γαλλία το 1984. Τα άλμπουμ του περιλαμβάνουν και τα Soro (1987) και Amen (1991).

 Soro - 1987 - Mango Ko-Yan - 1989 - Mango Amen - 1991 - Mango Destiny of a Noble Outcast - 1991 - PolyGram 69-80 - 1994 - Sonodisc Folon - 1995 - Mango Rail Band - 1996 - Melodie Seydou Bathili - 1997 - Sonodisc Papa - 1999 - Blue Note Mama - 2000 - Capitol Sosie - 2001 - Mellemfolkeligt Moffou - 2002 - Universal Jazz France The Best of the Early Years - 2002 - Wrasse Remixes from Moffou - 2004 - Universal Jazz France M'Bemba - 2005 - Universal Jazz France The Lost Album - 2006 - Cantos La Différence - 2009 - Emarcy Talé - 2012 Un autre blanc - 2018 Επίσημη ιστοσελίδα του Σαλίφ Κεϊτά
Τρίγωνα κάλαντα

Τα Τρίγωνα κάλαντα, στα αγγλικά Jingle Bells και η πρωτότυπή του ονομασία One Horse Open Sleigh , είναι ένα από τα πιο γνωστά αμερικανικά τραγούδια στον κόσμο. Καταγράφηκε από τον James Lord Pierpont και δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο "One Horse Open Sleigh" το φθινόπωρο του 1857. Υποστηρίχθηκε ότι αρχικά γράφτηκε για να τραγουδηθεί σε μια χριστουγεννιάτικη συναυλία από ένα Κυριακό σχολείο. Ωστόσο, οι ιστορικοί αμφισβητούν αυτό, δηλώνοντας ότι ήταν πάρα πολύ κοσμικό και δεν αρμόζει να τραγουδηθεί από μια παιδική χορωδία για την περίσταση. Αν και προοριζόταν αρχικά για την Ημέρα των Ευχαριστιών, συσχετίστηκε με τη χριστουγεννιάτικη εορταστική περίοδο, αρκετές δεκαετίες μετά την σύνθεσή του το 1857. Η σύνθεση του τραγουδιού έγινε στην (τότε) ταβέρνα Simpson της Μασαχουσέτης (High Street 19, στο Μέντφορντ).

 Το "Jingle Bells" αρχικά κατοχυρώθηκε με το όνομα "One Horse Open Sleigh" στις 16 Σεπτεμβρίου 1857. Το "One Horse Open Sleigh" κυκλοφόρησε το 1859 υπό τον αναθεωρημένο τίτλο "Jingle Bells. Το τραγούδι ανήκει στον δημόσιο τομέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Η ημερομηνία των πνευματικών δικαιωμάτων του τραγουδιού δημιουργεί κάποια αμφιβολία για τη θεωρία ότι ο Pierpont έγραψε το τραγούδι στο Medford, δεδομένου ότι μέχρι εκείνη την ημερομηνία ήταν ο οργανωτής και μουσικός διευθυντής της Unitarian Church στην Σαβάννα της Τζώρτζια. Dashing thro' the snow, In a one-horse open sleigh, O'er the hills we go, Laughing all the way; Bells on bob tail ring, Making spirits bright, Oh what sport to ride and sing A sleighing song tonight. Jingle bells, jingle bells, Jingle all the way; Oh! what joy it is to ride In a one-horse open sleigh. A day or two ago I tho't I'd take a ride And soon Miss Fannie Bright Was seated by my side. The horse was lean and lank Misfortune seemed his lot He got into a drifted bank And we—we got upsot. Η ελληνική απόδοση που επικράτησε είναι η εξής: Τρίγωνα, κάλαντα, σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού, τρίγωνα κάλαντα μες στη γειτονιά ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά,εί. Άστρο φωτεινό, θα `βγει γιορτινό μήνυμα θα φέρει από τον ουρανό Πως ένας Θεός, τόσο ταπεινός της αγάπης ήρθε να φέρει τ’άγιο το Φως,εί. Τρίγωνα, κάλαντα, στο μικρό χωριό και χτυπάει χαρούμενα το καμπαναριό τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού,εί. Τρέχουν τα παιδιά μέσα στον χιονιά ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά μες στη σιγαλιά, ανοίγει η αγκαλιά κι έκανε η αγάπη στην καρδιά φωλιά,εί. Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού τρίγωνα, κάλαντα μες στη γειτονιά ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά,εί.
Δελφικές Εορτές (1930)

Οι Δεύτερες Δελφικές Εορτές διεξήχθησαν από την 1η έως και την 13η Μαΐου του 1930 και αποτελούνταν από τρία ίδια μεταξύ τους τριήμερα (1-3, 6-8 και 11-13 Μαΐου): το, οργανωμένο εντός έκτασης τριών ημερών, πρόγραμμα επαναλήφθηκε τρεις φορές ώστε να δοθεί η ευκαιρία σε περισσότερους ανθρώπους να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις. Τα απαραίτητα χρηματικά ποσά για την τέλεση των Εορτών προσφέρθηκαν από την Εύα Πάλμερ και άλλα επιφανή μέλη της ελληνικής κοινωνίας όπως οι Αντώνης Μπενάκης, η Αγγελική Χατζημιχάλη, η κ. Χωρέμη, ο Α. Δ. Σταθάτος, κ.ά. ενώ συνέβαλε και το ελληνικό κράτος.

 Η πρώτη μέρα των Δεύτερων Εορτών είχε πρόγραμμα παρόμοιο με την αντίστοιχη των πρώτων του 1927. Συγκεκριμένα, το πρωί υπήρξε ανάβαση και συγκέντρωση των επισκεπτών μπροστά στο Μουσείο των Δελφών, προκειμένου να γίνει μια ξενάγηση στα αρχαία μνημεία και τα ευρήματα από αρχαιολόγους, στην 1 μ. μ. πρόγευμα στα Αλώνια, στις 4.30 συγκέντρωση των επισκεπτών (με τον ήχο σάλπιγγας από τις Φαιδριάδες) και μετάβαση στο Αρχαίο Θέατρο, όπου στις 5 μ. μ. έλαβε χώρα η παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης». Αργά το απόγευμα έγινε η παράθεση δείπνου και έπειτα οι επισκέπτες επέστρεψαν στην Ιτέα και την Αράχωβα. Σε σχέση με την προηγούμενη διοργάνωση, στην δεύτερη μέρα των Εορτών του 1930 είχαν προστεθεί οι «Ικέτιδες» του Αισχύλου. Το πρόγραμμα περιελάμβανε πρωινή ανάβαση στους Δελφούς και επίσκεψη της Βιοτεχνικής Έκθεσης, πρόγευμα, την παράσταση των «Ικέτιδων» στο Αρχαίο Θέατρο στις 5 το απόγευμα (με σκηνοθέτιδα –κι ενδυματολόγο γι’ άλλη μια φορά- την Εύα Σικελιανού, συνθέτη τον Κ. Ψάχο, διευθυντή ορχήστρας τον Φιλ. Οικονομίδη, υπεύθυνο για τα προσωπεία τον Φ. Ρώκ, σκηνογράφο τον Γ. Κοντολέοντα και τους Γ. Μαυρογένη, Η. Δεστούνη και Ι. Αυλωνίτη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους), ομιλία του Σικελιανού για την Δελφική Προσπάθεια και δείπνο αργά το απόγευμα υπό τους ήχους της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής. Η τρίτη μέρα διεξήχθη εξολοκλήρου στο στάδιο των Δελφών όπου διεξήχθησαν οι, αφιερωμένοι στους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης, Πυθικοί Αγώνες, που περιλάμβαναν παρέλαση και όρκο των αγωνιζόμενων αθλητών, αγώνες πεντάθλου (αποτελείται από τον δρόμο σταδίου, το ακόντιο, την δισκοβολία, το άλμα εις μήκος και την πάλη), λαμπαδηδρομία (παράλληλα και διελκυστίνδα), τις «αθλητικές παιδιές» και τον πολεμικό χορό Μακεδόνων. Ακολουθούσε μια ανάπαυλα για πρόγευμα και έπειτα σειρά είχαν τα αθλήματα της ανθιππασίας, ελιγμοί, ο οπλίτης δρόμος, η επίδειξη των τοξοτών, οι αθλητικές επιδείξεις των Μακεδόνων και ο πυρρίχιος χορός.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1979-80

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1979-80 ήταν η δέκατη τέταρτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη, όπως και δυο χρόνια πριν, στο Μιλάνο, έλαβε χώρα ο δεύτερος στα χρονικά ιταλικός "εμφύλιος". Ενώ το 1978 αναμετρήθηκαν η Καντού με τη Μπολόνια, το 1980 η Καντού με τη Βαρέζε (Έμερσον Βαρέζε). Η Βαρέζε, προερχόμενη από το εκπληκτικό δεκάχρονο "σερί" της στους Τελικούς του Πρωταθλητριών (1970-79), βρισκόταν πια στη "δύση" της, ωστόσο παρέμενε ένας ιδιαίτερα υπολογίσιμος αντίπαλος, όπως και αποδείχθηκε. Στον αντίποδα, αυτός ήταν ο τέταρτος συνεχόμενος Τελικός για την Καντού, η οποία έως τότε, είχε μόνο επιτυχίες. Στα ημιτελικά η Μπαρτσελόνα έφτανε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και για τρίτη αποκλειόταν. Έκπληξη εκεί, ήταν η παρουσία της ολλανδικής Πάρκερ Λέιντεν.

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος 22 ομάδες, δυο περισσότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 10 (5 ζεύγη), ακολούθως δε ο προημιτελικός γύρος (όπου προστέθηκε η κάτοχος του τίτλου Καντού) δύο ομίλων των τεσσάρων ομάδων έκαστος. Από τη φάση αυτή πέρασαν οι δυο πρώτες ομάδες κάθε γκρουπ και οδηγήθηκαν με το σύστημα "χιαστί", στα ημιτελικά (διπλών συναντήσεων, με πλεονέκτημα έδρας στη ρεβάνς). Οι νικήτριες των δυο ημιτελικών αποτέλεσαν το ζευγάρι του (απλού) Τελικού αγώνα. Έγιναν εννέα διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις εκπροσώπους της Ελβετίας (Βακάλο Λουγκάνο), της Ρουμανίας (Στεάουα Βουκουρεστίου), της Κύπρου (ΑΠΟΕΛ), της Ουγγαρίας (MAFC), του Ηνωμένου Βασιλείου (Γουίλσον Πάνθερς), της Αιγύπτου (Αλ Ιτιχάντ Αλεξάνδρεια), του Λουξεμβούργου (Αμικάλ Στάινσελ Χάισντορφ), της Ισλανδίας (KR Ρέικιαβικ) και της Πορτογαλίας (Σπόρτινγκ Λισσαβόνας). Εδώ, το παιχνίδι έχασαν πέντε ακόμη σύλλογοι: Η Χαποέλ Ραμάτ Γκαν του Ισραήλ, η Σουνέρ Οστάνδης από το Βέλγιο, η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η Φίρισχοβ Γκέιτορς της Σουηδίας και η Κότκα KTP από τη Φινλανδία. Την πόρτα της εξόδου από τη διοργάνωση "είδαν" η Ετζατζιμπάσι Ιστάνμπουλ της Τουρκίας, η γαλλική Καέν, η τότε γιουγκοσλάβικη ΚΚ Ζάνταρ και ο Παναθηναϊκός της Αθήνας. Ο μεγάλος Τελικός κρίθηκε στην παράταση. Εκεί, όπου η Βαρέζε του Εντοάρντο Ρουσκόνι κατάφερε να υπερισχύσει της Καντού του Βαλέριο Μπιανκίνι, διακόπτωντάς της έτσι το ρεκόρ και προσθέτοντας στη δική της "φαρέτρα", ένα ακόμη έπαθλο (90-88).Για τους νικητές έπαιξαν οι αμερικανοί Μπομπ Μορς και Μπρους Σιλς και οι Ντίνο Μενεγκίν, Κανέβα, Καράρια, Μπεργκοντσόνι, Καμπίλιο, Γκουάλκο, Σαλβανέσκι, Μοτίνι και Όσολα. Η ηττημένη χρησιμοποίησε, μεταξύ άλλων, τους αμερικανούς Μπρους Φλάουερς και Γουέιν Σμιθ. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Αναστάζ Μουρεκεζί

Ο Αναστάζ Μουρεκεζί (Anastase Murekezi, 15 Ιουνίου 1952-) είναι πολιτικός από τη Ρουάντα και πρωθυπουργός από τις 23 Ιουλίου 2014 ως τις 30 Αυγούστου 2017. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Πολ Καγκάμε και ανήκει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Είναι παντρεμένος με τη Μαρί Ροζ Μπιουκουνσένγκε και έχουν 2 παιδιά.

 Γεννήθηκε στην Νότια Επαρχία. Έκανε σπουδές στην Groupe Scolaire Officiel de Butare (GSOB) και στη συνέχεια σπούδασε στη Γεωργική Σχολή του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λουβέν, στο Βέλγιο. Υπηρέτησε από το 2004 ως υπουργός Γεωργίας και ύστερα ως υπουργός Προεδρίας επί Εμπορικών Θεμάτων και επί Θεμάτων Επενδύσεων. Ήταν υπουργός Δημοσίας Τάξεως και Εργασίας ως τς 23 Ιουλίου 2014, οπότε και διορίστηκε στην πρωθυπουργία. Ανέλαβε στη θέση του αποπεμφθέντος Πιέρ Χαμπουμιρεμιί.
Τεχεράνη 43

Τεχεράνη 43 - Η Φωλια Των Κατασκοπων (πρωτότυπος τίτλος στα ρώσικα: Тегеран-43, στα γαλλικά: Teheran 43) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας σοβιετικής παραγωγής (σε συνεργασία με τη Γαλλία) από το 1981.

 Διεθνής τρομοκρατία και σκοτεινά παιχνίδια εξουσίας στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που μοιάζουν... παιδικά με τα αντίστοιχα σημερινά. Ναζί αξιωματικός αναλαμβάνει να εξοντώσει τους Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν στη συνάντησή τους στην Τεχεράνη του 1943. 37 έτη αργότερα, ο γερμανικός πράκτορας ζει με τη Φρανσουάζ (Κλοντ Ζαντ), μια νεαρή Παριζιάνα, η οποία τον κρύβει. 3 αστέρια του διεθνούς επιπέδου που παίζουν στην ταινία Τεχεράνη-43. Οι ηθοποιοί Alain Delon (Αλέν Ντελόν), Claude Jade (Κλοντ Ζαντ), Kurd Jurgens αποδέχτηκαν την πρόσκληση του σκηνοθέτη Vladimir Naumov, ο οποίος, όπως ήδη αναφέρθηκε, συνέβαλε στην αύξηση της δημοτικότητας των εγχώριων ακροατηρίων. Πάνω από εκατό εκατομμύρια εισιτήρια πωλήθηκαν. Χρυσό Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, 1981 (Αλεξάντρ Άλοβ, Βλαντίμιρ Νόμοβ). Τεχεράνη 43 στο IMDb
Εθνόσημο του Κοσσυφοπεδίου

Το εθνόσημο του Κοσσυφοπεδίου εισήχθη στις 17 Φεβρουαρίου 2008, όμως δεν έχει ακόμα υιοθετηθεί επίσημα από το Κοινοβούλιο. Παραπέμπει ευθέως στη σημαία της σερβικής επαρχίας, η οποία κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της στις 17 Φεβρουαρίου 2008. Ο θυρεός, που έχει τριγωνική άκρη με χρυσό περίγραμμα, δείχνει το χρυσό χάρτη του Κοσσυφοπεδίου και πάνω από αυτόν έξι αστέρια, που συμβολίζουν τις ισάριθμες εθνοτικές ομάδες του Κοσόβου.

 Η προσωρινή διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών στο Κοσσυφοπέδιο ενέκρινε το λογότυπο των προσωρινών θεσμών της αυτοκυβέρνησης στο Κόσοβο. Είναι ένα «εγκεκριμένο λογότυπο» για το Κόσοβο και όχι κάποιο επίσημο εθνόσημο για το Κόσοβο. Η UNMIK εξέδωσε δύο κανονισμούς που αφορούν τη χρήση λογότυπων σε επίσημες σφραγίδες και γραμματόσημα και για τη χρήση των λογότυπων από τους Προσωρινούς Θεσμούς της Αυτοκυβέρνησης. Ο κανονισμός της UNMIK είναι ο UNMIK/REG/2000/30. Αυτός ορίζει ότι οι σφραγίδες και τα γράμματα θα πρέπει να περιέχει το έμβλημα των Ηνωμένων Εθνών με το «UNMIK» να προστίθεται στην κορυφή του εμβλήματος και τη λέξη «Kosovo» στα αλβανικά, σερβικά και αγγλικά. Με τη διοικητική οδηγία του 2003 (ADMINISTRATIVE DIRECTION NO. 2003/15) θεσμοθετεί το «εγκεκριμένο λογότυπο» για τους Προσωρινούς Θεσμούς της Αυτοκυβέρνησης.
Εκκλησία Αγίου Μιχαήλ (Σινκαβίτσι)

Η Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (λευκορωσικά: Царква Святога Міхаіла, Τσάρκβα Σβιάτογκα Μιχαήλα) είναι Ορθόδοξη εκκλησία στις βόρειες παρυφές του χωριού Σινκαβίτσι, στην επαρχία Ζέλβα της επαρχίας Χρόντνα στην νοτιοδυτική Λευκορωσία. Αυτό είναι παράδειγμα του λευκορωσικού γοτθικού ρυθμού και μια από τις πρώτες οχυρωμένες εκκλησίες στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, μαζί με την Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στην Μουραβάνκα.

 Υπάρχει ένας μύθος ότι η εκκλησία χτίστηκε από τον Βυτάουτ προς τιμήν της θαυμάσιας απόδρασης από τον αδελφό του, Γιαγκάιλο, όταν ήταν σε πόλεμο. Στην πραγματικότητα, η εκκλησία χτίστηκε το 16ο αιώνα. Το θεμέλιο μπορεί να παράχθηκε από τον Κονστάντι Οστρόγκσι, που ανακατασκεύασε μια παρόμοια εκκλησία στο Βίλνο το 1511 – 1522. Μετά την Ένωση του Μπρεστ, η εκκλησία έγινε εξαρτώμενη από την Αγία έδρα. Μετά την διάλυση της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας και τους συναφείς διαμελισμούς της Πολωνίας η ενορία παρέμεινε ενεργή, αλλά μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου η εκκλησία μετατράπηκε σε Ορθόδοξη. Το 1880-1881 ο ναός ανακατασκευάστηκε σημαντικά. Το 1926 ξαναχτίστηκε ως Καθολική εκκλησία από την κυβέρνηση της Δεύτερης πολωνικής Δημοκρατίας. Το 1988-1990, μετατράπηκε σε Ορθόδοξη και πάλι. Η εκκλησία είναι ένα παράδειγμα της λευκορωσικής γοτθικής αρχιτεκτονικής. Ο εσωτερικός της χώρος του χωρίζεται σε τρία κλίτη που στηρίζονται σε τέσσερις πυλώνες. Το σχέδιο του κτιρίου βρίσκεται κοντά σε τετράγωνο και έχει τρεις αψίδες στην ανατολική πλευρά. Οι τοίχοι είναι ενάμισο μέτρα παχείς. Υπάρχουν τέσσερις αμυντικοί πύργοι στις γωνίες του ναού. Το πάνω μέρος των δυτικών πύργων είναι κατασκευασμένο σε σχήμα οκτάγωνου. Οι δύο ανατολικοί πύργοι είναι κυλινδρικοί. Το αέτωμα έχει μια σειρά από κόγχες που ποικίλουν σε βάθος και το μέγεθος. Αυτός ο χώρος προστέθηκε στον Ενδεικτικό Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο στις 30 Ιανουαρίου 2004, στην Πολιτιστική κατηγορία. Εκκλησία - φρούριο Συντσοβίτσσκαγια Φωτογραφίες στο Radzima.org Φωτογραφίες στο Globus.TUT.by
BMW M6

Η BMW Μ6 ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων που κατασκευάστηκε σε 3 γενιές από τη γερμανική εταιρεία BMW M GmbH (παλαιότερα: BMW Motorsport GmbH), που αποτελεί τμήμα της BMW. Βασίστηκε στις αντίστοιχες γενιές της BMW Σειράς 6 και αποτέλεσε, διαχρονικά, την ταχύτερη και ισχυρότερη έκδοση της εκάστοτε σειράς.

 Η πρώτη γενιά της Μ6 εμφανίστηκε το 1983, αρχικά ως M635 CSi και από το 1987 έως το 1989 και ως M6, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο στην ιστορία μοντέλο της BMW που εισήγαγε την ονομασία «Μ6». Αντιθέτως, η μετέπειτα έμμεση διάδοχος BMW Σειρά 8 E31 των ετών 1989 - 1999 δεν απέκτησε ποτέ έκδοση M, αν και τα πρώτα χρόνια της, είχε εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο να παραχθεί και μια έκδοση «M8» ως ανταγωνιστής των Ferrari. Μάλιστα είχε κατασκευαστεί και ένα σχετικό πειραματικό αντίτυπο BMW M8, αλλά ακυρώθηκε και δεν έφτασε στην παραγωγή, καθώς λόγω της τότε παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η BMW θεώρησε ότι δεν θα υπήρχαν αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές για την M8 ώστε να γίνει οικονομικώς βιώσιμη. Συνολικά κατασκευάστηκαν 5.855 αντίτυπα της αρχικής M6, ενώ από αυτά, τα 1.677 πωλήθηκαν στη Βόρεια Αμερική. Η δεύτερη γενιά της M6 εισήχθη στη μαζική παραγωγή το 2005 (αν και η πρώτη διαρροή της στον Τύπο αυτοκινήτου είχε γίνει ήδη από το 1999 με το πρωτότυπο Z9 και για λίγες μόνο ώρες, καθώς ήταν ακόμα σε αρχικό στάδιο εξέλιξης) και παρήχθη έως το 2010. Ήταν διαθέσιμη σε εκδοχές κουπέ και καμπριολέ. Η τρίτη γενιά της M6 παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2012 και διατέθηκε επίσης σε κουπέ και καμπριολέ, αλλά και σε μια έκδοση 4-πορτη με την ονομασία Gran Coupé που ανήκει στην κατηγορία των 4-πορτων κουπέ, όπως το Mercedes-Benz CLS-Class ή το Mazda RX-8. Η παραγωγή της M6 τρίτης γενιάς έληξε τον Μάρτιο του 2018 και αντικαταστάθηκε μέσα στο ίδιο έτος από τη BMW Σειρά 8 δεύτερης γενιάς, που αναβίωσε έτσι την ονομασία Σειρά 8. Για την ιστορία, τον Ιούλιο του 2018 ξεκίνησε η παραγωγή της Σειράς 8 κουπέ (BMW G15) και τον Νοέμβριο του 2018 ξεκίνησε η παραγωγή της Σειράς 8 καμπριολέ (BMW G14). BMW Σειρά 6 BMW Σειρά 8 Das BMW M6 Coupé (E63) im Fahrbericht auf www.classicdriver.de Das BMW M6 Cabriolet (E64) im Fahrbericht auf www.classicdriver.de
Σελεστίνης

Ο σελεστίνης (αγγλ. celestine και celestite) είναι ορυκτό θειικό στρόντιο. Το όνομά του προέρχεται από την λατινική λέξη coelestis (= ουράνιος) λόγω του χρώματός του (γαλάζιο του ουρανού).

 Σχηματίζει πλήρη ισόμορφη σειρά με τον βαρύτη. Η δομή των κρυστάλλων και το χρώμα τους είναι παρόμοια (ιδιαίτερα στις άχροες ποικιλίες) και δεν είναι δυνατό τα δύο ορυκτά να διακριθούν μακροσκοπικά. Η διάκρισή τους γίνεται με τη βοήθεια φλόγας λύχνου Bunsen, την οποία ο σελεστίνης χρωματίζει κόκκινη, ενώ ο βαρύτης πράσινη. Είναι τυπικά ιζηματογενούς προελεύσεως ορυκτό, σχηματιζόμενο, ως χημικό ίζημα, από καταβυθίσεις υδατικών διαλυμάτων πλούσιων σε στρόντιο και πληροί εδαφικές κοιλότητες, σχισμές αλλά και σπήλαια. Απαντά, επίσης, σε υδροθερμικές φλέβες και σιδηρομαγνησιούχα πυριγενή πετρώματα. Σχετίζεται με γύψο, ανυδρίτη, φθορίτη, στροντιανίτη, αυτοφυές θείο (εβαποριτικής προέλευσης), με το οποίο σχηματίζει πολύ όμορφο χρωματικό συνδυασμό, περιζήτητο από συλλέκτες, ασβεστίτη, δολομίτη, ανάλκιμο και νατρόλιθο. Είναι το πλέον διαδεδομένο ορυκτό του στροντίου, του οποίου αποτελεί και μετάλλευμα, με παγκόσμια διασπορά. Πολύ όμορφα δείγματά του, με μεγάλους και όμορφα χρωματισμένους κρυστάλλους ανευρίσκονται στη Μαδαγασκάρη, το Μεξικό, τη Σικελία, τη Γερμανία (Κάτω Σαξωνία), τη Νορβηγία, την Αίγυπτο και τις πολιτείες Οχάιο, Πενσιλβάνια, Ιλινόις και Τέξας των ΗΠΑ. Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Κυνόπολις

Κυνόπολις (δηλ. πόλη του σκύλου) ήταν το ελληνιστικό τοπωνύμιο για δύο πόλεις στην Αρχαία Αίγυπτο. Τόσο η άνω Κυνοπόλις όσο και η κάτω Κυνόπολις ήταν επισκοπές στα χριστιανικά χρόνια.

 Κυνόπολις ήταν το ελληνικό όνομα για την αρχαία αιγυπτιακή πόλη Χαρνταΐ στο δέκατο-έβδομο νομό της Άνω Αιγύπτου, ήταν η τοποθεσία της λατρείας του Ανούβιδος, μιας θεότητας με μορφή κυνοειδούς. Σύμφωνα με τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, η πόλη βρισκόταν σε ένα νησί στο ποτάμι. Ο σύγχρονος οικισμός του Ελ Κάις βρίσκεται τώρα στην περιοχή. Ο νομός της Κυνοπόλεως εκτεινόταν και στις δύο όχθες του Νείλου.Ένα νεκροταφείο για σκύλους ανακαλύφθηκε στην απέναντι όχθη του Νείλου κοντά στην Αμάθα. Οι γειτονικές πόλεις ήταν αντίπαλες σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο οποίος έγραψε (Περὶ Ἴσιδος, 72) ότι όταν ένας κάτοικος της Κυνοπόλεως έτρωγε ψάρια Οξύρρυγχους, ο λαός της Οξυρρύγχου άρχισε να επιτίθεται σε σκύλους για εκδίκηση, με αποτέλεσμα έναν μικρό εμφύλιο πόλεμο.Η Κυνόπολις καταστράφηκε από τον αντιβασιλέα της Νουβίας Πανέχσι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ραμσή ΙΑ': οι επιζώντες είχαν υποδουλωθεί.Η επισκοπή, η οποία κατέστη αόριστη υπό το Ισλάμ, αποκαταστάθηκε θεωρητικά το 1933 ως Λατινική Καθολική τιτουλάρια επισκοπή. Ονομάστηκε Κυνόπολις εν Αιγύπτω. Η επισκοπική έδρα ήταν κενή για αρκετές δεκαετίες, έχοντας τους ακόλουθους κατεστημένους, απ' αμφοτέρων από τους κατώτερους (επισκοπικούς) βαθμούς: Τζάκομο Άιχ, Σαλέσιοι (O.S.F.S.) (21.04.1942 – 04.02.1947) Ιωσήφ Τζέραλντ Χόλλαντ, Εταιρεία Αφρικανικών Αποστολών (S.M.A.) (07.05.1953 – 07.12.1970) Υπήρχε μια δεύτερη Κυνόπολις, που αναφέρεται ως Κάτω Κυνόπολις ή Cynum, η οποία βρισκόταν στο νομό Βουσίριδος στην Κάτω Αίγυπτο (δέλτα του Νείλου), τώρα το σύγχρονο Μένιετ εμπν Κάσιμπ. Ήταν αναπληρώτρια επισκοπή της Οξυρρύγχου, η Μητροπολιτική Αρχιεπισκοπή και επαρχιακή πρωτεύουσα της ύστερης ρωμαϊκής επαρχίας Αρκαδίας Αιγύπτου. Η επισκοπή αποκαταστάθηκε θεωρητικά το 1922 ως Λατινική Καθολική τιτουλάρια επισκοπή υπό το όνομα Κυνόπολις. Το 1933 το όνομά της μετατράπηκε σε Κυνόπολις εν Αρκαδία. Η επισκοπική έδρα ήταν κενή για αρκετές δεκαετίες. Οι κατεστημένοι από το 1922 έως το 1968 ήταν: Ρόμπερτ Ντόμπσον (22.08.1922 – 06.01.1942) Άνγκελ Μαρία Οκάμπο Μπέρριο, Ιησουίτες (S.J.) (23.06.1942 – 19.07.1947) ως Βοηθός Επίσκοπος του Σοκόρρο ι Σαν Χιλ (Κολομβία) (23.06.1942 – 19.07.1947), με επιτυχία ως επίσκοπος (19.07.1947 – 06.12.1950), αργότερα Επίσκοπος της Τούνχα (Κολομβία) (06.12.1950 – 20.06.1964), προήδρευσε πρώτα ο Μητροπολίτης Αρχιεπίσκοπος της Τούνχα (20.06.1964 – 20.02.1970), στον ομότιμο Τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπο του Καστούλο (20.02.1970 – 10.03.1973) Ιωσήφ Ζάνγκ Ρουν-μπο (張潤波) (20.11.1947 – 10.081949) Ζαν-Μαρσέλ Ροντί (15.02.1956 – 10.04.1968) GigaCatholic - Κυνόπολις εν Αιγύπτω GigaCatholic - Κυνόπολις εν Αρκαδία
Ντίμιταρ Αγγέλοφ

Ο Ντίμιταρ Αγγέλοφ (Γιάμπολ της Βουλγαρίας 25 Αυγούστου 1979), είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σμολ φόργουορντ και του πάουερ φόργουορντ.

 Ο Αγγέλοφ ξεκίνησε την καριέρα του στην γενέτειρα του με την ομάδα της Γιάμπολ το 1997, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια με μεγαλύτερες επιτυχίες την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Βουλγαρίας το 2000-01 και την κατάκτηση του τίτλου την επόμενη σεζόν. Το 2002-03, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε το FIBA Champions Cup, κερδίζοντας στον τελικό την πολωνική Προκόμ Τρεφλ με 84-83 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Για το ελληνικό πρωτάθλημα έπαιξε σε 26 αγώνες με μέσους όρους 5,2 πόντων και 3,2 ριμπάουντ, ενώ έπαιξε και στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Παναθηναϊκό με 81-76.Το καλοκαίρι του 2003, υπέγραψε στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν, κατακτώντας το κύπελλο Βουλγαρίας του 2004-05, όπου και αναδείχθηκε MVP του τελικού. Επίσης, έπαιξε στο FIBA Europe League All Star Game του 2005 και την επόμενη χρονιά φόρεσε την φανέλα της ουκρανικής Κίεβο, πριν επιστρέψει στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας για το 2006-07. Το 2007-08, ξεκίνησε με την Γιάμπολ, παίζοντας σε επτά παιχνίδια πριν υπογράψει στην Ολύμπια Λάρισας, με την οποία έπαιξε σε 21 αγώνες με μέσους όρους 5,7 πόντων και 2,1 ριμπάουντ. Το 2008-09, κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Βουλγαρίας με την ομάδα της Ακαντέμικ Σόφιας, ενώ την επόμενη σεζόν φόρεσε και πάλι την φανέλα της Γιάμπολ.Το 2010-11, μεταγράφηκε στην ομάδα του Αχιλλέα Καϊμακλίου από την Κύπρο. Το 2011 συνέχισε στην Λέφσκι Σόφιας, κατακτώντας την Βαλκανική Λίγκα του 2013-14. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2017. Με την εθνική ομάδα της Βουλγαρίας αγωνίστηκε στα Ευρωμπάσκετ του 2005 και του 2009. 3x Πρωταθλήματα Βουλγαρίας: (2002, 2009, 2017) 2x Κύπελλο Βουλγαρίας: (2005, 2014) 1x Βαλκανική Λίγκα: (2014) 1x FIBA Europe Champions Cup: (2003) ANGELOV, DIMITAR - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Dimitar Anguelov Player Profile Dimitar Anguelov Basketball Player Profile
Μίροσλαβ Πόλακ

Ο Μίροσλαβ Πόλακ (σερβ. Mиpocлaв Пoлaк - Miroslav Polak) (γεν. 1958) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής από τη Σερβία και νυν προπονητής, ο οποίος αγωνίστηκε κυρίως στη Ραντ Βελιγραδίου. Επίσης, έπαιξε σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μεταξύ των οποίων και στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Ως προπονητής έχει εργαστεί κυρίως σε ομάδες μικρών κατηγοριών της Αυστρίας.

 Ο Μίροσλαβ Πόλακ γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1958 στο Βελιγράδι. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Παρτιζάν Βελιγραδίου το 1976 αλλά έκανε καριέρα κυρίως στη Ραντ, όπου αγωνίστηκε από το 1978 ως το 1986. Στη συνέχεια αναζήτησε την τύχη του σε άλλα πρωταθλήματα και έπαιξε στη Σουηδία με τη Μάλμοε, στην Ελλάδα με τον Πανιώνιο και στην Αυστρία με τη Σάλτσμπουργκ και την Πουχ ως το 1991. Όταν σταμάτησε εργάστηκε ως προπονητής, αρχικά στην Πουχ (παίκτης, προπονητής) κι έπειτα σε διάφορες αυστριακές ομάδες, με πιο γνωστές την Αούστρια Βιέννης (ερασιτέχνες) και τη Αούστρια Σάλτσμπουργκ (1933-2005). 1990-1991: Πουχ 1991-1995: ΒΝΖ Σάλτσμπουργκ 1995-1996: Αούστρια Βιέννης (ερασιτέχνες) 1996-1997: ΒΝΖ Σάλτσμπουργκ (νέοι) 1997-1998: Μπράουναου 2000: Σάλτσμπουργκ 2001-2003: Σ. Γιόχαν 2004-2007: Σ. Γιόχαν (αθλητικός διευθυντής) 2007-σήμερα: Πουχ