IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χάρτης του Πόιτινγκερ

Ο χάρτης του Πόιτινγκερ, ή Πευτιγγεριανός Πίνακας, (λατινικά: Tabula Peutingeriana) - είναι αντίγραφο του 12ου-13ου αιώνα ενός αρχαίου χάρτη του οδικού δικτύου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έχει ενταχθεί στο αρχείο του προγράμματος "Μνήμη του Κόσμου" της UNESCO. Δείχνει τους δρόμους που διέσχιζαν την επικράτεια ξεκινώντας από τα νησιά της Μεγάλης Βρετανίας δια μέσου των μεσογειακών χωρών και της Μικράς Ασίας και φτάνοντας μέχρι την Ινδία και τον ποταμό Γάγγη, τη Σρι Λάνκα, τον Ινδικό Ωκεανό, και την αυτοκρατορία της Κίνας. Ο χάρτης ονομάστηκε έτσι από τον Γερμανό ουμανιστή και συλλέκτη Κόνραντ Πόιτινγκερ (1465–1547) και φυλάσσεται στη Βιέννη. Λόγω της εύθραυστης κατάστασής του, δεν είναι προσβάσιμος στο ευρύ κοινό. Βρίσκεται στην Österreichische Nationalbibliothek (Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας) στο Hofburg, με αριθμό καταλόγου 324.

 Ο χάρτης έχει κατασκευαστεί από 11 τμήματα περγαμηνής. Συμβατικά έχει χωριστεί σε 14 μέρη τα οποία έχουν ονομαστεί ως εξής: Pars I: Ισπανία, Βρετανία (τμήμα 1) Pars II: Λούγδουνο (τμήματα 1 και 2) Pars III: Κολωνία, Τρεβήροι, Αργεντοράτη(τμήματα 2 και 3) Pars IV: Μεδιόλανο (τμήματα 3 και 4) Pars V: Ακυληία, Κάστρα Ρεγκίνα, Λαυριακόν (τμήματα 4 και 5) Pars VI: Ρώμη (τμήματα 5 και 6) Pars VII: Σιγγιδών (τμήμα 6) Pars VIII: Πάτρα (τμήματα 7 και 8) Pars IX: Αθήνα (τμήμα 8) Pars X: Κωνσταντινούπολη (τμήματα 9 και 9) Pars XI: Καισάρεια, Τραπεζούντα (τμήματα 9 και 10) Pars XII: Αντιόχεια (τμήματα 10 και 11) Pars XIII: Έδεσσα (Ούρφα) (τμήματα 11 και 12) Pars XIV: Ινδία (τμήμα 12) Tabula Peutingeriana. Codex Vindobonensis 324, Österreichische Nationalbibliothek, Wien. Kommentiert von E. Weber. Akademische Druck- u. Verlagsanstalt Dr. Paul Struzl, Graz 2004, ISBN 3-201-01793-0 (Faksimile) Konrad Miller: Iteneraria Romana. Römische Reisewege an der Hand der Tabula Peutingeriana. Strecker & Schröder, Stuttgart 1916 (Nachdruck: Husslein, Bregenz 1988) Hans Georg Wehrens: Warum Freiburg auf der „Tabula Peutingeriana“ nicht vorkommt. In: Freiburg im Breisgau 1504–1803, Holzschnitte und Kupferstiche. Verlag Herder, Freiburg 2004, S. 131 ff, ISBN 3-451-20633-1. Johannes Freutsmiedl, Römische Straßen der Tabula Peutingeriana in Noricum und Raetien. Verlag Dr. Faustus, Büchenbach 2005, ISBN 3-933474-36-1. Hans Bauer: Die römischen Fernstraßen zwischen Iller und Salzach nach dem Itinerarium Antonini und der Tabula Peutingeriana. Neue Forschungsergebnisse zu den Routenführungen. Herbert Utz Verlag, München 2007, ISBN 978-3-8316-0740-2. Tabula Peutingeriana, Scheyb, F. C. de C. Peutingeriana tabula itineraria quae in augusta bibliotheca Vindobonensi nuc servantur adcurate exscripta. Numini maiestatique Mariae Theresiae....dicata a F. C. de Scheyb Trattner,Wien, 1753, Erstausgabe erhältlich bei www.liber-antiqua.com The complete Tabula Peutingeriana (ÖNB Cod. 324) Bibliotheca Augustana: Tabula Peutingeriana BBC NEWS Ancient Roman road map unveiled Omnes Viae: Ένα σύστημα πλοήγησης με όλους τους κύριους δρόμους και τις πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με βάση το Χάρτη του Πόιτινγκερ
Κλίμακα κώματος Γλασκώβης

Η Κλίμακα κώματος Γλασκώβης (ΚΚΓ) (αγγλικά: Glasgow Coma Scale - GCS) είναι μια κλινική κλίμακα που χρησιμοποιείται για τη αξιόπιστη μέτρηση του επιπέδου συνείδησης ενός ατόμου μετά από εγκεφαλική κάκωση. Η κλίμακα αξιολογεί ένα άτομο με βάση την ικανότητά του να εκτελεί κινήσεις των ματιών, να μιλά και να κινεί το σώμα του. Αυτές οι τρεις συμπεριφορές αποτελούν τα τρία στοιχεία της κλίμακας: άνοιγμα των οφθαλμών, φωνητική ανταπόκριση και κινητική ανταπόκριση. Η βαθμολογία ενός ατόμου στην κλίμακα Γλασκώβης μπορεί να κυμαίνεται από 3 (καθόλου ανταποκρίσιμος) έως 15 (ανταποκρίσιμος). Αυτή η βαθμολογία χρησιμοποιείται για να καθοδηγήσει την άμεση ιατρική φροντίδα μετά από εγκεφαλική κάκωση (π.χ μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα) όπως επίσης και για την παρακολούθηση των νοσηλευόμενων ασθενών και του επιπέδου συνείδησής τους. Οι χαμηλές βαθμολογίες στην κλίμακα Γλασκώβης συσχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Ωστόσο, η βαθμολογία της κλίμακας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται μόνη της για την πρόγνωση των ασθενών με εγκεφαλική βλάβη.

 Η κλίμακα κώματος Γλασκώβης χρησιμοποιείται σε άτομα άνω των δύο ετών και βασίζεται σε τρία κριτήρια: άνοιγμα οφθαλμών, φωνητική ανταπόκριση και κινητική ανταπόκριση. Οι βαθμολογίες για καθένα από αυτά τα κριτήρια αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα. Το GCS δέχθηκε πίεση από ορισμένους ερευνητές που αμφισβητούν την κακή αξιοπιστία της κλίμακας και την έλλειψη προγνωστικής χρησιμότητας. Αν και δεν υπάρχει συμφωνημένη εναλλακτική λύση, έχουν αναπτυχθεί νεότερες βαθμολογίες όπως η απλοποιημένη κλίμακα κινητήρα και η FOUR βαθμολογία ως βελτιώσεις στο GCS. Παρόλο που η αξιοπιστία μεταξύ αυτών των νεότερων βαθμολογιών ήταν ελαφρώς υψηλότερη από αυτήν του GCS, δεν έχουν επιτύχει συναίνεση ως αντικαταστάσεις. «Adding up the Glasgow Coma Score». Acta Neurochir Suppl (Wien) 28 (1): 13–6. 1979. doi:10.1007/978-3-7091-4088-8_2. ISBN 978-3-7091-4090-1. PMID 290137. «The conundrum of the Glasgow Coma Scale in intubated patients: a linear regression prediction of the Glasgow verbal score from the Glasgow eye and motor scores». J Trauma 44 (5): 839–44; discussion 844–5. 1998. doi:10.1097/00005373-199805000-00016. PMID 9603086.
Ρούντολφ Ιλόφσκι

Ο Ρούντολφ Ιλόφσκι (Rudolf Illovszky) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής και προπονητής, ο οποίος κατέκτησε εθνικούς τίτλους όντας προπονητής της εθνικής της χώρας του. Διακρίθηκε με τη Βάσας, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Επίσης, υπήρξε τεχνικός και σε ελληνικές ομάδες, όπως ο Πιερικός. Το γήπεδο της Βάσας φέρει το όνομά του και η ονομασία δόθηκε όταν ο Ιλόφσκι ζούσε.

 Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 21 Φεβρουαρίου του 1922. Ως παίκτης ξεκίνησε την καριέρα του από τη ΜΤΚ Βουδαπέστης. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 40 μεταγράφηκε στη Βάσας, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι που κρέμασε τα παπούτσια του (1955). Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από τη Βάσας, στον πάγκο της οποίας εργάστηκε επιτυχώς τις περιόδους 1967-69, 1974-77, 1984-86 και το 1995. Από το 1966 ως το 1967 και από το 1971 ως το 1974 ανέλαβε προπονητής της εθνικής ομάδας της χώρας του, η οποία κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της ίδιας χρονιάς. Το 1978-79 ήταν τεχνικός στην αυστριακή Αντμίρα Βάκερ. Από το 1970 ως το 1971 και ξανά από το 1980 ως το 1981 υπήρξε προπονητής του Πιερικού.Απεβίωσε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2008, από πνευμονία, στη γενέτειρά του. με τη Βάσας Κύπελλο Ουγγαρίας: 1955 Κύπελλο Mitropa : 1956 Βάσας Πρωτάθλημα Ουγγαρίας: 1961, 1962, 1965, 1977 Κύπελλο Ουγγαρίας: 1986 Κύπελλο Mitropa: 1960, 1962, 1965Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ουγγαρίας Αργυρό ολυμπιακό μετάλλιο: 1972 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1972: 4η θέση Βραβείο Μπέλα Μπάι: 2002 Σταυρός Ουγγρικής Δημοκρατίας (2007)
Δήμος Λεύκτρου

Ο Δήμος Λεύκτρου ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα «Ιωάννης Καποδίστριας». Είχε πληθυσμό 5.908 κατοίκους και ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος σε έκταση στο νομό Μεσσηνίας, στην Έξω Μάνη, τη λεγόμενη και Μεσσηνιακή. Αποτελούταν από 19 πρώην κοινότητες και 43 οικισμούς. Έδρα του Δήμου ήταν η Καρδαμύλη. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δυτικής Μάνης.

 Μέχρι το 1937, οι τέως Δήμοι Λεύκτρου και Καρδαμύλης (οι οποίοι κάλυπταν την ίδια γεωγραφική περιοχή με το σημερινό Δήμο Λεύκτρου) μαζί με το Δήμο Αβίας ανήκαν, μαζί με τους υπόλοιπους έξι Δήμους της Επαρχίας Μάνης, στο Νομό Λακωνίας. Έκτοτε, οι τρεις Δήμοι μεταφέρθηκαν διοικητικώς στο Νομό Μεσσηνίας. Εκκλησιαστικώς όμως εξακολούθησαν, όπως ισχύει μέχρι σήμερα, να υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Γυθείου και Οιτύλου. Ο όρος "Λεύκτρο" ανάγεται σε προϊστορικούς χρόνους και προέρχεται από το Λεύκιπο, Υιό του Τριηρέως, και συνδέεται με την κάθοδο του Ηρακλειδών. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε παρένδεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Καρδαμύλης [ 477 ] η Καρδαμύλη [ 329 ] η Αγία Σοφία [ 7 ] το Καλαμίτσι [ 39 ] ο Κάμπος [ 76 ] το Πετροβούνι [ 26 ] Δ.δ. Αγίου Νικολάου [ 508 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 451 ] ο Άγιος Δημήτριος [ 57 ] Δ.δ. Αγίου Νίκωνος -- ο Άγιος Νίκων [ 146 ] Δ.δ. Εξωχωρίου [ 334 ] το Εξωχώρι [ 252 ] η Χώρα [ 82 ] Δ.δ. Θαλαμών [ 129 ] οι Θαλάμες [ 84 ] ο Πλάτανος [ 42 ] τα Σωματιανά [ 3 ] Δ.δ. Καρυοβουνίου [ 82 ] το Καρυοβούνι [ 71 ] η Δρυόπη [ 11 ] Δ.δ. Καστανέας -- η Καστανιά [ 203 ] Δ.δ. Λαγκάδας -- η Λαγκάδα [ 209 ] Δ.δ. Μηλέας [ 366 ] η Μηλιά [ 248 ] η Κάτω Χώρα [ 84 ] τα Κυβέλεια [ 34 ] Δ.δ. Νεοχωρίου [ 1.108 ] το Νεοχώριο [ 341 ] το Λεύκτρο [ 142 ] η Στούπα [ 625 ] Δ.δ. Νομιτσή -- ο Νομιτσής [ 117 ] Δ.δ. Πλάτσης [ 372 ] η Πλάτσα [ 276 ] το Κοτρώνι [ 34 ] η Πηγή [ 62 ] Δ.δ. Προαστίου [ 432 ] το Προάστιο [ 334 ] ο Λάκκος [ 14 ] το Νέον Προάστιο [ 84 ] Δ.δ. Προσηλίου [ 213 ] το Προσήλιο [ 181 ] οι Καλύβες [ 32 ] Δ.δ. Πύργου Καλαμών -- ο Πύργος [ 185 ] Δ.δ. Ριγκλίων [ 189 ] τα Ρίγκλια [ 122 ] τα Άνω Ρίγκλια [ 39 ] το Ελαιοχώρι [ 28 ] Δ.δ. Σαϊδόνας -- η Σαϊδόνα [ 123 ] Δ.δ. Τραχήλας -- η Τραχήλα [ 174 ] Δ.δ. Τσερίων [ 191 ] τα Τσέρια [ 98 ] τα Γιατραίικα [ 20 ] η Ζαχαριά [ 12 ] το Καταφύγιο [ 31 ] το Πεδινό [ 30 ] Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Λεύκτρου
Κορράδος της Ιβρέας

O Κορράδος (ιταλ. Corrado Conone, απεβ. 1001) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν μάργραβος της Ιβρέας (970-1001) και δούκας του Σπολέτο & Καμερίνο (996-1001).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Βερεγγάριου Β΄ της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") & μαργράβου της Ιβρέας και της Βίλλας των Μποζονιδών, κόρης του Μπόζο μαργράβου της Τοσκάνης. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Άνταλμπερτ της Λομβαρδίας και ο Γκυ μάργραβος της Ιβρέας. Ο Κορράδος έγινε από τον πατέρα του κόμης της Βεντιμίλια, μάλλον ο πρώτος της περιοχής. Στην εποχή του η Λομβαρδία με πρωτεύουσα την Παβία διεκδικούσε ανεξαρτησία από τον βασιλιά της Γερμανίας. Οι Gesta Mediolanensium αναφέρουν ότι έκανε ειρήνη με τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ενώ ο πατέρας του και οι αδελφοί του όχι. Γι' αυτό το 957 έγινε κόμης του Μιλάνου. Το 962 ο Όθων Α΄ πήρε γαίες, που ανήκαν στον Γκυ και στον Κορράδο και τις έδωσε στον επίσκοπο της Μόντενα. Όταν το 965 ο Άνταλμπερτ εγκατέλειψε την Ιβρέα, ο Όθων Α΄ εγκατέστησε τον Κορράδο ως μάργραβό της. Με το γάμο του με την κόρη του Αρδουίνου κόμη του Τουρίνου επιβεβαίωσε τη συμμαχία με το γειτονικό Τουρίνο. Περί το 990 παραχώρησε την Ιβρέα στον γιο του εξαδέλφου του, τον Αρντουίνο, μετέπειτα βασιλιά της Λομβαρδίας. Νυμφεύτηκε πριν το 987 τη Ρικίλντα, κόρη του Αρντουίνου του φαλακρού κόμη του Τουρίνο.
Μονίκα Κουσίνσκα

Η Μονίκα Κουσίνσκα (πολωνικά: Monika Kuszyńska) (γενν. 14 Ιανουαρίου 1980) είναι Πολωνή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε την Πολωνία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015 με το τραγούδι «In the Name of Love». Προηγουμένως ήταν η τραγουδίστρια του πολωνικού ποπ ροκ συγκροτήματος Varius Manx.

 Η Κουσίνσκα εισήλθε στην πολωνική μουσική σκηνή το 2000, όταν επιλέχθηκε ως η νέα τραγουδίστρια του πολωνικού ποπ ροκ συγκροτήματος Varius Manx, αντικαθιστώντας την Κάσια Στανκιέβιτς. Το 2001 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με το συγκρότημα, με τίτλο Eta. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της μαζί τους με τίτλο Eno. Στις 28 Μαΐου 2006, η Κουσίνσκα μαζί με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος των Varius Manx ενεπλάκησαν σε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα στο Μίλιτς. Το ατύχημα είχε ως αποτέλεσμα η Κουσίνσκα να αποκτήσει μερική παράλυση από τη μέση και κάτω και να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει αναπηρικό καροτσάκι.Το Φεβρουάριο του 2010, αντικαταστάθηκε από την Άννα Γιουζεφίνα Λουμπιενιέτσκα ως τραγουδίστρια των Varius Manx. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η Κουσίνσκα εμφανίστηκε δημόσια για πρώτη φορά μετά το ατύχημά της κατά τη διάρκεια του Dzień Dobry TVN. Το 2012, ήταν μια από τους προπονητές για την πολωνική έκδοση του Clash of the Choirs και κατέλαβε την πέμπτη θέση. Στις 9 Μαρτίου 2015, ανακοινώθηκε ότι η Κουσίνσκα θα εκπροσωπούσε την Πολωνία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015 με το τραγούδι «In the Name of Love». Η Κουσίνσκα εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού της Eurovision, κατακτώντας την 8η με 57 βαθμούς και τελικά προκρίθηκε στον τελικό. Στις 23 Μαΐου ερμήνευσε 18η στη σειρά μεταξύ των διαγωνιζόμενων της Eurovision μεταξύ της Γερμανίας και της Λετονίας. Ήρθε 23η στον Μεγάλο Τελικό. Με 10 βαθμούς στο αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας η Πολωνία κατετάγη 15η και με 47 βαθμούς η κριτική επιτροπή την τοποθέτησε στην τελευταία θέση, 27η, με 2 βαθμούς. Η βιογραφία της Drugie Życie (Η δεύτερη ζωή μου) δημοσιεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015. Στις 5 Μαρτίου 2016, πρωταγωνίστησε ως φιλοξενούμενη στον τελικό των εθνικών επιλογών στον 61ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Τραγούδησε την πολωνική εκδοχή του τραγουδιού της στην Eurovision «Obudź się i żyj» και αργότερα ανακοίνωσε τον νικητή του σόου. Τον Μάιο ήταν μέλος της πολωνικής κριτικής επιτροπής που αξιολογούσε τις εμφανίσεις των συμμετεχόντων στον 61ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision που διοργανώθηκε στη Στοκχόλμη. Την 1η Ιουνίου 2017, κυκλοφόρησε το τραγούδι «To taka Miłość», το οποίο ηχογράφησε μαζί με το guest φωνητικό του συζύγου της, Γιάκουμπ Ρατσίνσκι. Το έργο ήταν αφιερωμένο στον γιο τους, ο οποίος γεννήθηκε αρκετούς μήνες νωρίτερα.
Διατροφικές διαταραχές

Οι διατροφικές διαταραχές (ή διαταραχές πρόσληψης τροφής όπως επίσης ονομάζονται) είναι η νευρική ανορεξία ή απλά ανορεξία (anorexia nervosa), η βουλιμία (bulimia nervosa) , Υπερφαγία. Πρόκειται για ψυχογενείς διαταραχές που πλήττουν ένα πλέον μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Αφορούν τις γυναίκες σε μεγαλύτερο ποσοστό αλλά και άντρες. Δύο ακόμη τύποι των διαταραχών αυτών είναι η Ορθορέξια – Ορθοτροφία και το Νυχτερινό σύνδρομο

 Είναι ένα είδος διατροφικής διαταραχής, όπου το άτομο παρουσιάζει υπερβολική ενασχόληση με την ποιότητα π.χ.βιολογικές, υπερτροφές και το είδος τροφής (υγιεινή) που καταναλώνει. Όταν τεθούν εκτός ελέγχου μπορεί να οδηγηθούν σε υπερφαγικά επεισόδια και στην αποβολή της τροφής. Κάτι ανάμεσα σε ανορεξία και βουλιμία δηλαδή. Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάνεις αυτή τη διαταραχή γιατί το άτομο ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής δεν κινεί υποψίες . Άρα μιλάμε και εδώ για μια εμμονή καθώς ακολουθείται επίσης ένα αυστηρό πρόγραμμα διατροφής , γυμναστικής και μια συνεχώς αρνητική εικόνα του σώματος Το πρόβλημα της νευρικής αρθορεξίας επηρεάζει εξίσου άντρες και γυναίκες. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, τονίζεται ότι το σύνδρομο πλήττει το 1-2% του γενικού πληθυσμού. Ο έλεγχος είναι το κλειδί της ασθένειας . Έλεγχος για τη ζωή, έλεγχος και για το φαγητό. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον διαχωρισμό και την κατανάλωση του ποιοτικού τροφίμου , ο ασθενής ανησυχεί και βασανίζεται για το αν τελικά έκανε τη σωστή επιλογή Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ορθορεξικού Τον περισσότερο χρόνο μέσα στην ημέρα σκέφτεται τη διατροφή του Υπάρχει έτοιμο πρόγραμμα των γευμάτων μετά από μελέτη πολλών ημερών πριν Δεν υπάρχει ευχαρίστηση από την κατανάλωση της τροφής όσο από την κατανάλωση της σωστής τροφής και του χρόνου που αφιερώθηκε για την επιλογή της Απομόνωση από φόβο πιθανού λάθους ή κατανάλωσης μη σωστού τροφίμου Αυστηρότητα , έλεγχος και τύψεις σε περίπτωση μη σωστού προγράμματος υγιεινών τροφών Ευχαρίστηση όταν αυτό τηρείται Δεν είναι μόνο μία διατροφική διαταραχή ,αλλά και μία διαταραχή ύπνου και διάθεσης. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ανορεξία, η μερική ή πλήρης αφαγία κατά τη διάρκεια της μέρας με αποτέλεσμα η υπερκατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπάρχει και εδώ ένα είδος εθισμού και η πεποίθηση ότι αν δεν καταναλωθεί τροφή το βράδυ, το άτομο θα αδυνατεί να κοιμηθεί. Το σύνδρομο εμφανίζεται στο 1,5% του γενικού πληθυσμού, κυρίως στις γυναίκες, σε παχύσαρκα άτομα και στους ηλικιωμένους, αλλά και σε περιόδους έντονου στρες. Οι λόγοι εμφάνισης της διαταραχής μπορεί να είναι γενετικοί, βιολογικοί, κληρονομικοί ή ψυχολογικοί. Σε αυτούς προστίθενται οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα συναισθήματα (έκφραση ή λανθασμένη εξωτερίκευση) και η διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα.
Ζοζέφ Μπελμόν

Ο Ζοζέφ Μπελμόν ή αγγλικά: Τζόζεφ Μπέλμοντ, (Joseph Belmont, 1947-2022) ήταν πολιτικός από τις Σεϋχέλλες και 2ος Αντιπρόεδρος της χώρας, από το 2004 ως το 2010. Έγινε αντιπρόεδρος έπειτα από την παραίτηση του προέδρου Φρανς-Αλμπέρ Ρενέ και την ανάληψη της προεδρίας από τον έως τότε αντιπρόεδρο, Τζέιμς Μισέλ. Είναι ηγετικό στέλεχος του κόμματος Προοδευτικό Λαϊκό Μέτωπο των Σεϋχελλών (SPPF)

 Γεννήθηκε στο Γκραντ Ανς του νησιού Μαέ την 1η Ιουνίου του 1947. Την περίοδο από το 1982 ως το 1985 χρημάτισε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφαλείας. Την επόμενη δεκαετία έγινε ξανά υπουργός σε διάφορα χαρτοφυλάκια, μεταξύ των οποίων εκείνα της Υγείας, των Κοινωνικών Υπηρεσιών και της Δημόσιας Διοίκησης. Από το 1993 ως το 1996 ήταν δεύτερος τη τάξει υπουργός. Το 1998 και για έναν χρόνο θήτευσε στο υπουργείο Βιομηχανίας και Διεθνών Επιχειρήσεων. Στη συνέχεια ανέλαβε υπουργός Οικισμού και επί της Χρήσεως Γης σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης, το Δεκέμβριο του 1999. Έπειτα από 4 χρόνια στο τελευταίο χαρτοφυλάκιο, ανέλαβε υπουργός Τουρισμού στις αρχές του 2004. Ο Μπελμόν ορκίστηκε αντιπρόεδρος στις 16 Απριλίου του 2004. Παράλληλα διατήρησε και το υπουργείο Τουρισμού , καθώς επίσης και το χαρτοφυλάκιο της Δημόσιας Διοίκησης. Αργότερα, έγινε και υπουργός Εσωτερικών. Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, τον Ιούλιο του 2006 ο πρόεδρος Μισέλ επανεξελέγη και ο Μπελμόν παρέμεινε αντιπρόεδρος. Απεβίωσε στη Βικτόρια στις 28 Ιανουαρίου 2022.
Μεγάλο Μοναστήρι Λάρισας

Το Μεγάλο Μοναστήρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μεγάλου Μοναστηρίου, της Δημοτικής Ενότητας Αρμενίου και υπάγεται στο Δήμο Κιλελέρ.

 Το Μεγάλο Μοναστήρι Λάρισας είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων και έχει 537 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1911 ονομαζόταν Σαρασλάρ. Στην περιοχή γύρω από το Μεγάλο Μοναστήρι εντοπίστηκε σε διάφορες θέσεις αριθμός παλαιολιθικών λίθινων εργαλείων και απολεπίσματα, τα οποία δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια κατασκευής των εργαλείων. Τα ευρήματα χρονολογήθηκαν ότι φτιάχτηκαν 200.000 με 400.000 χρόνια πριν. Πιθανόν στην περιοχή να υπήρχε εργαστήριο παραγωγής τέτοιων εργαλείων. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Μέγα Μοναστήρι (Σαρασλάρ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων - Κοινότητα Μεγάλου Μοναστηρίου Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές εκλογές - Κοινότητα Μεγάλου Μοναστηρίου Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων - Δήμος Κιλελέρ Δήμος Κιλελέρ
Λεωνίδας Χρηστάκης

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης (1928 - 29 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ζωγράφος, ηθοποιός και επιμελητής εκδόσεων. Γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε στην Αθήνα στις 29 Απριλίου του 2009.

 Ο Λεωνίδας Χρηστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928. Ήταν απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Σχολής Καλών Τεχνών. Επίσης, σπούδασε μουσική και ήταν ζωγράφος. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε σε πολλές αντιστασιακές δράσεις. Για πολλά χρόνια ήταν στο στόχαστρο του μεταπολεμικού εμφυλιοπολεμικού κράτους λόγω της αριστερής, σχεδόν αναρχικής ιδεολογίας του καθώς και των θεμάτων που τον συγκινούσαν, τα οποία προέρχονταν κυρίως από το περιθώριο της κοινωνίας. Τον συγκινούσαν οι καλλιτέχνες, οι ποιητές αλλά και οι παραβάτες: ληστές, πόρνες, αλήτες, πρεζόνια, όπως δήλωνε ο ίδιος. Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε να εκδίδει βιβλία και τα περιοδικά: "Κούρος", "Panderma" (παντός δέρμα ή παντός τέρμα, όπως λέει) και "Ιδεοδρόμιο". Ενώ, έχει συμμετάσχει και σε αρκετές ταινίες όπως Πάμπτωχοι Α.Ε.. Στην οικογενειακή του ζωή έκανε τρεις γάμους από τους οποίους απέκτησε δύο γιους. Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2009. Εξέδωσε τα περιοδικά: Κούρος, 42 τεύχη. Panderma, 38 τεύχη Ιδεοδρόμιο, 126 τεύχη. Ο μικρός ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ Μερικά από τα βιβλία του είναι: Ο Γιώργος Σεφέρης και η μουσική Παράβαση - Αναφορές επάνω σε θέματα παραβατικών εκφράσεων στις διάφορες μορφές συμπεριφοράς, συγγραφής και τέχνης Πονηρές αφηγήσεις για τον Ράινερ Βέρντερ Φασμπίντερ Λουμίδης - Ένα αγνοημένο φυτώριο ποιητών Ληστές - Αναφορές ανά τον κόσμο Η ιστορία της αλητείας Τζούλιο Καΐμη - Ένας αποσιωπημένος λόγιος Περικλής Γιαννόπουλος - Ο "τελευταίος" των Αθηναίων Από το φέρετρο του Σεφέρη ...στο 1984 του Όργουελλ Onanisme - Αυνανίζομαι άρα υπάρχω Τα ελγίνεια μάρμαρα. Το κυπριακό ζήτημα - Και άλλα πεζά κείμενα του ποιητή 1887-1901 Βιοπραγματική ονοματοθεσία - Ονομαστική αναφορά όλων των ανθρώπων που γνώρισε ο Λεωνίδας Χρηστάκης μέχρι τα εβδομήντα δύο του χρόνια Χάος και κουλτούρα Ληστές - Παγκόσμια ιστορία της ληστείας Το λεξικό της ντάγκλας Συνέντευξη στο Σταύρο Θεοδωράκη, εφ. Τα Νέα, 29-30/3/2008, σελ. 24-25. http://aboutbooks.gr/index.php?option=com_bookbrowser&action=writer&wid=22040
Μαζί για το Μέλλον

Το Μαζί για το μέλλον (ιταλικά: Insieme per il Futuro‎, IpF) είναι ένα κεντρώο πολιτικό κόμμα στην Ιταλία. Ιδρυτής και αρχηγός του είναι ο Λουίτζι ντι Μάιο. Όλα τα κοινοβουλευτικά μέλη του εξελέγησαν για το Κίνημα Πέντε Αστέρων στις εκλογές του 2018, αλλά αποχώρησαν τον Ιούνιο του 2022, όταν ο Ντι Μάιο αποφάσισε να σχηματίσει τη δική του πολιτική ομάδα, μετά από εντάσεις με τον αρχηγό του Κινήματος, Τζουζέπε Κόντε.Ο Ντι Μάιο εξήγησε ότι το «Μαζί για το Μέλλον» δεν θα είναι «προσωπικό κόμμα» και θα απέρριπτε τον λαϊκισμό, ενώ θα ήταν ανοιχτό στη συμβολή ανθρώπων από διαφορετικές πολιτικές εμπειρίες, ιδιαίτερα δημάρχων. Ανακοινώθηκε επίσης ότι το τελικό όνομα του κόμματος θα επιλεγεί αργότερα.

 Κατά τη διάρκεια του 2022, αυξήθηκαν οι εντάσεις μέσα στο Κίνημα Πέντε Αστέρων μεταξύ του προέδρου του κόμματος, Τζουζέπε Κόντε, και του πρώην ηγέτη του κόμματος, Λουίτζι ντι Μάιο. Οι δύο βασικοί εκπρόσωποι του κινήματος συγκρούστηκαν πολλές φορές, κυρίως για τις πολιτικές που προωθούσε η κυβέρνηση Ντράγκι, στην οποία ο Ντι Μάιο διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών. Οι δύο πολιτικοί διαφώνησαν και ενόψει των ιταλικών προεδρικών εκλογών του 2022, κατά τις οποίες, κάποια στιγμή, ο Κόντε υποστήριξε, μαζί με τον αρχηγό της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, την υποψηφιότητα της Ελισαμπέτα Μπελόνι, συναντώντας την αντίθεση του Ντι Μάιο.Στις αρχές Ιουνίου 2022, ο Κόντε έγινε ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στην προσέγγιση της κυβέρνησης στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών, Ντι Μάιο, την υπερασπίστηκε. Ο Ντι Μάιο χαρακτήρισε επίσης την ηγεσία του νέου κόμματος ως «ανώριμη», και είπε ότι ήταν αδύναμη στον ατλαντισμό, ενώ ο Κόντε και οι σύμμαχοί του απείλησαν να εκδιώξουν τον Ντι Μάιο από το Κίνημα Πέντε Αστέρων.Στις 21 Ιουνίου, ο Ντι Μάιο, μαζί με αρκετούς βουλευτές και γερουσιαστές, εγκατέλειψε το Κίνημα Πέντε Αστέρων και ξεκίνησε το «Μαζί για το Μέλλον». Την επόμενη μέρα, η ομάδα ιδρύθηκε επίσημα στην Βουλή των Αντιπροσώπων, με 51 μέλη, ενώ στη Γερουσία της Δημοκρατίας προσχώρησαν δέκα γερουσιαστές και σχημάτισαν κοινή ομάδα με το Δημοκρατικό Κέντρο. Επιπλέον, δύο μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τρεις περιφερειακοί σύμβουλοι στην Καμπανία και ένας σύμβουλος στο Αμπρούτσο εντάχθηκαν στο νέο κόμμα.Την 1η Αυγούστου, ο Ντι Μάιο και ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κέντρου Μπρούνο Ταμπάτσι ανακοίνωσαν την εκλογική συμμαχία Πολιτική Δέσμευση για τη συμμετοχή τους στις γενικές εκλογές του 2022.Μετά το φτωχό εκλογικό αποτέλεσμα, το μέλλον του Μαζί για το Μέλλον είναι αβέβαιο καθώς πολλές προσωπικότητες αποσύρονται από την πολιτική.
Συνοικία Διαμαντιών της Αμβέρσας

Η Συνοικία Διαμαντιών της Αμβέρσας ( Diamantkwartier ), που βρίσκεται κοντά στον κεντρικό σταθμό της Αμβέρσας ,αποτελεί τη καρδιά της βιομηχανίας διαμαντιών της . Παραδοσιακά, η περιοχή είχε έναν ισχυρό εβραϊκό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου αριθμού Ορθοδόξων Εβραίων στη Δυτική Ευρώπη. Τα τελευταία 20 χρόνια, ωστόσο, το εμπόριο διαμαντιών καταλαμβάνεται όλο και περισσότερο από Ινδούς εμπόρους διαμαντιών. Διαμάντια συνολικής αξίας άνω των 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων περνούν από τα χρηματιστήρια της περιοχής κάθε χρόνο. Υπάρχουν 380 συνεργεία που εξυπηρετούν 1.500 επιχειρήσεις. Υπάρχουν επίσης 3.500 μεσίτες , έμποροι και διαμαντοκόπτες . Το 2017, περίπου 234 εκατομμύρια καράτια διακινήθηκαν στην περιοχή, μια περιοχή με εργατικό δυναμικό 30.000 ατόμων. Πάνω από το 80% των ακατέργαστων διαμαντιών αγοράστηκαν στην Αμβέρσα.Εντός της περιοχής βρίσκεται το Παγκόσμιο Κέντρο Διαμαντιών της Αμβέρσας , και τέσσερα χρηματιστήρια συναλλαγών συμπεριλαμβανομένου του Diamond Club της Αμβέρσας και του Beurs voor Diamanthandel.

 Η Αμβέρσα ήταν το επίκεντρο του εμπορίου διαμαντιών από τον 15ο αιώνα. Η βιομηχανία μεταμορφώθηκε όταν ο Lodewyk van Berken εφηύρε μια νέα μορφή εργαλείου λείανσης διαμαντιών, το scaif , το οποίο επέτρεψε τη δημιουργία του κλασικού , πολύπλευρου διαμαντιού. Αυτό προσέλκυσε παραγγελίες από την ευρωπαϊκή αριστοκρατία - και προσέλκυσε άλλους τεχνίτες στην Αμβέρσα. Ο Κάρολος ο Τολμηρός τού ανέθεσε να κόψει και να γυαλίσει το διαμάντι της Φλωρεντίας . Στη δεκαετία του 1890 ιδρύθηκε μια βιομηχανία διαμαντιών στην Αμβέρσα από οικογένειες εμπόρων και κατασκευαστών διαμαντιών που ήρθαν από το Άμστερνταμ της Ολλανδίας.Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο , ο δήμαρχος της πόλης ενθάρρυνε τους Εβραίους να επιστρέψουν στην Αμβέρσα και πολλοί το έκαναν, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που εργάζονταν στο εμπόριο διαμαντιών. Αυτό βοήθησε στην ενίσχυση της βιομηχανίας. Ωστόσο, υπήρξε μια μεταγενέστερη πτώση που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, όταν μέρος των επιχειρήσεων μεταφέρθηκε στην Ινδία λόγω του χαμηλότερου κόστους εργασίας. Μια μελέτη του 2019 ανέφερε ότι η Ινδία συνέχισε να κυριαρχεί στη βιομηχανία κοπής και λείανσης διαμαντιών.Τον Φεβρουάριο του 2003, κλέφτες έκλεψαν ατόφια διαμάντια , χρυσό, ασήμι και άλλα είδη κοσμημάτων αξίας άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ληστεία έμεινε γνωστή ως η «ληστεία του αιώνα».
Λουτς Βλαδιβοστόκ

Η Λουτς Βλαδιβοστόκ (ρωσικά: «Луч-Энергия» Владивосток) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Βλαδιβοστόκ της Ρωσίας. Τα χρώματα της είναι το κίτρινο και το μπλε. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Ντιναμό, χωρητικότητας 10.200 θεατών. Ο σύλλογος ονομαζόταν «Λουτς» (Луч), που στα ρωσσικά σημαίνει "ηλιακτίδα", έως το 2003, όταν μετονομάστηκε σε «Λουτς Ενέργκια» (Луч-Энергия) λόγω χορηγίας από την εταιρεία διανομής ενέργειας «Дальневосточная энергетическая компания». Κύριος μέτοχος του συλλόγου αποτελεί η Διοίκηση Κράι Πριμόρσκι. Το 2018, η ομάδα πήρε ξανά την ονομασία «Λουτς».

 Η Λουτς μετείχε στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα από το 1958. Ο σύλλογος αγωνιζόταν στο περιφερειακό τουρνουά της Άπω Ανατολής ομάδων δευτέρου επιπέδου και το κατέκτησε τελικά το 1965, κερδίζοντας την άνοδο στην πρώτου επιπέδου κατηγορία. Η Λουτς μετείχε σε αυτό το περιφερειακό τουρνουά μέχρι την αναδιοργάνωση του πρωταθλήματος το 1972. Από το 1972 έως το 1991, η Λουτς αγωνιζόταν στην ανατολική ζώνη της Σοβιετικής Δεύτερης Κατηγορίας. Το καλύτερο αποτέλεσμα του συλλόγου ήταν η δεύτερη θέση το 1984. Το 1992, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Λουτς είχε το δικαίωμα να παίξει στην ανατολική ζώνη της Ρωσικής Πρώτης Κατηγορίας όπου στέφθηκε πρωταθλήτρια. Μετείχε στην Ρωσική Κορυφαία Κατηγορία το 1993 και υποβιβάστηκε έχοντας τερματήσει 15η. Η Λουτς αγωνίστηκε στη Ρωσική Πρώτη Κατηγορία από το 1994 μέχρι τον υποβιβασμό το 1997 και στη Ρωσική Δεύτερη Κατηγορία από το 1998 έως το 2003. Το 2003, η Λουτς Ενέργκια τερμάτισε στην 1η θέση στην ανατολική ζώνη και κέρδισε την άνοδο. Ο σύλλογος πέρασε άλλα 2 χρόνια στην Πρώτη Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο στο Πρωτάθλημα Ρωσίας το 2005. Το 2008 η Λουτς τερμάτησε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Ρωσική Πρώτη Κατηγορία. Ο σύλλογος είχε ορισμένα οικονομικά προβλήματα και αναγκάστηκε να πουλήσει μερικούς από τους κορυφαίους πάικτες του, κάτι που κατέστησε την ομάδα εύάλωτη στην έδρα της, η οποία προηγουμένως θεωρούνταν φρούριο στην απομακρυσμένη ακτή του Ειρηνικού. Η ομάδα εδρεύει στη ρωσική Άπω Ανατολή, γεγονός που αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για τα εκτός έδρας παιχνίδια της ομάδας, π.χ. η πτήση προς Μόσχα διαρκεί 9 ώρες. Όταν η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης αγωνίστηκε στο Βλαδιβοστόκ, οι οπαδοί της ομάδας οδήγησαν 15.000 χιλιόμετρα με τ' αυτοκίνητά τους τα οποία υπέστησαν βλάβες, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους. Τελικά επέστρεψαν και πάλι πίσω στην Αγία Πετρούπολη με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο, όπου ο σύλλογος τους επιβράβευσε με νέο αυτοκίνητο την 1η Οκτωβρίου του 2006. Πρώτη Κατηγορία (Β΄ Επιπέδου)Πρωταθλήτρια (2): 1992, 2005 Επίσημος ιστότοπος
Ποταμός Άιοβα

Ο Ποταμός Άιοβα (αγγλ. Iowa River) είναι ποταμός των ΗΠΑ στην ομώνυμη πολιτεία, δεξιός παραπόταμος του Μισσισσιππή. Το μήκος του, αναλόγως της εκλογής της βασικής πηγής, ανέρχεται σε 520 ή 482 χιλιόμετρα. Ο ποταμός είναι πλωτός από μικρά σκάφη μέχρι την Άιοβα Σίτυ, περίπου 105 χιλιόμετρα από το στόμιό του. Ο μακράν μεγαλύτερος παραπόταμος του Άιοβα είναι ο Σίνταρ Ρίβερ (αριστερός), ενώ αξοσημείωτος δεξιός παραπόταμος είναι ο Ίνγκλις (English River).

 Ο Ποταμός Άιοβα πηγάζει από δύο κλάδους, τον Δυτικό και τον Ανατολικό. Αμφότεροι έχουν τις πηγές τους στην Κομητεία Χάνκοκ της Αϊόβα και συμβάλλουν μεταξύ τους στο Μπελμόντ της κομητείας Ράιτ. Συνολικά ο ποταμός διέρχεται από 10 κομητείες της Άιοβα. Σε ολόκληρο τον ρου του ο Άιοβα ρέει γενικώς προς τα νοτιοανατολικά. Διέρχεται από την πόλη Άιοβα Φωλς και αμέσως μετά μέσα από μία κοιλάδα ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς μέχρι τον οικισμό Στήμμποουτ Ροκ. Στη συνέχεια διαρρέει τις κωμοπόλεις Ελντόρα, Τάμα και Μαρένγκο, καθώς και την πόλη Μάρσαλταουν, και κατόπιν από την περιοχή των χωριών Αμάνα στην Κομητεία Άιοβα. Παρακάτω, στην Κομητεία Τζόνσον, φράσσεται από το Φράγμα της Κοράλβιλ και σχηματίζει έτσι την τεχνητή λίμνη Κοράλβιλ, η οποία έχει μέγιστο όγκο 569 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, κανονικό μήκος 37 χιλιόμετρα και μέγιστο μήκος 67. Μετά ο ποταμός στρέφεται προς τα νότια, διαρρέει την Άιοβα Σίτυ και την πανεπιστημιόπολη του Πανεπιστημίου της Άιοβα. Νοτίως της Άιοβα Σίτυ δέχεται τα νερά του ποταμού Ίνγκλις και μετά του Σίνταρ, λίγο προτού εκβάλει στον Μισσισσιππή. Ο Ποταμός Άιοβα είναι αξιοσημείωτος για το ερασιτεχνικό και επαγγελματικό (εμπορικό) ψάρεμα. Τα ερασιτεχνικά αλιεύματα περιλαμβάνουν τα είδη ψαριών Micropterus salmoides, Micropterus dolomieu, Sander vitreus, λούτσος των ποταμών, το γένος Pomoxis, γατόψαρα και άλλα ψάρια. Στην τεχνητή λίμνη Κοράλβιλ διεξάγεται επαγγελματική αλιεία κυπρίνου και του γένους Ictiobus. Πρόσφατες αξιοσημείωτες πλημμύρες του ποταμού έλαβαν χώρα τον Ιούνιο του 2008 και ιδίως στη Μεγάλη Πλημμύρα του 1993. Ο ποταμός στη Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ
Βελλίδειο

To "Ιωάννης Βελλίδης" ή Βελλίδειο είναι συνεδριακό κέντρο στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται συμβολή της Λεωφόρου Στρατού και της 3ης Σεπτεμβρίου. Έχει χωρητικότητα 2400 ατόμων και αποτελεί το μεγαλύτερο συνεδριακό κέντρο της Ελλάδας.

 Διακρίνεται για την λειτουργικότητά του και τη δυνατότητά του να φιλοξενεί κάθε είδους εκδηλώσεις. Ονομάζεται Βελλίδειο προς τιμήν του Ιωάννη Βελλίδη ο οποίος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και επιχειρηματίας, από τους σημαντικότερους Θεσσαλονικείς του 20ού αιώνα. Το Βελλίδειο διαθέτει πέντε αίθουσες, βοηθητικούς χώρους και χώρους υποδοχής με τον πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Το σύνολο των χώρων του είναι έχει κλιματισμό, ενώ διαθέτει σύγχρονο οπτικοακουστικό εξοπλισμό που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες μεταγλώττισης 11 γλώσσων. Στο συνεδριακό κέντρο υπάρχει η δυνατότητα οργάνωσης τριών παράλληλων εκδηλώσεων. Υπάρχει επίσης roof garden δυναμικότητας 1.000 ατόμων για δεξιώσεις, ενώ στο υπόγειο πάρκινγκ έχει δυναμικότητα 430 θέσεων αυτοκινήτων για στάθμευση. Το «Ιωάννης Βελλίδης» λειτουργεί όλο το χρόνο και φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις όπως συνέδρια, ημερίδες, συμπόσια, σεμινάρια, ομιλίες, συνεντεύξεις Τύπου, εταιρικές παρουσιάσεις, συναυλίες κλασικής και σύγχρονης μουσικής και θεατρικές παραστάσεις.
Silent Hill: Book of Memories

Το Silent Hill: Book of Memories βιντεοπαιχνίδι τρόμου της σειράς Silent Hill, το οποίο παράχθηκε από την WayForward Technology και εκδόθηκε το 2012 από την Konami. Το παιχνίδι αποτελεί spin-off προσθήκη της σειράς, όπου η ιστορία εξελίσσεται στα πλαίσια ενός λαβύρινθου στο περιβάλλον της ομώνυμης πόλης, στον οποίο ο παίχτης σταδιακά περνάει από επίπεδα και πίστες με σκοπό την επίτευξη της ελευθερίας.Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για το PlayStation Vita, ενώ ήταν σε παραγωγή από το 2010 και στην οποία συμμετείχαν αρκετοί άνθρωποι που ήδη είχαν συνεισφέρει σε προηγούμενες προσθήκες της σειράς μεταξύ των οποίων ο συνθέτης Daniel Licht και η Mary Elizabeth McGlynn.Το παιχνίδι έλαβε ανάμεικτες κριτικές και δεν θεωρείται άξιο αναφοράς από αρκετούς θαυμαστές της κύριας σειράς, λόγω του γεγονότος ότι δεν ήταν σωστά ενταγμένο στην φιλοσοφία της σειράς.

 Η ιστορία του παιχνιδιού περιτριγυρίζεται γύρω από τον πρωταγωνιστή που δημιούργησε ο παίκτης ο οποίος λαμβάνει ένα μυστηριώδες βιβλίο στα γενέθλιά του, το οποίο υποθετικά μπορεί να επηρεάσει και να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή του. Ο παίχτης προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει απρόβλεπτες και συχνά δυσμενείς συνέπειες. Στα όνειρα του, ο παίχτης επισκέπτεται τοποθεσίες γεμάτες τέρατα που αντιστοιχούν στον εκάστοτε χαρακτήρα που επηρεάζεται από τις αλλαγές του ίδιου στο βιβλίο. Ο παίχτης συνειδητοποιεί ότι το εκάστοτε τέρας-φύλακας κάθε τοποθεσίας ήταν αντιπροσωπευτικό του προσώπου του οποίου η ζωή επηρεάζεται από τις αλλαγές που έγιναν στο βιβλίο. Νικώντας αυτόν τον φύλακα, ο ίδιος αλλάζει τη ζωή αυτού του ατόμου. Ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να βρει τον δικό του φύλακα πριν από οποιονδήποτε άλλον και σκέφτεται να αναιρέσει τις αλλαγές που έγιναν στο βιβλίο.Το παιχνίδι έχει έξι διαφορετικά τέλη, κάθε ένα από τα οποία βασίζεται στις επιλογές του παίκτη και στην εξέλιξη της εκάστοτε ιστορίας. Silent Hill: Book of Memories στο MobyGames Silent Hill: Book of Memories στο Metacritic
Τιβέριος Ιούλιος Ασπούργος

Ο Tιβέριος Ιούλιος Ασπούργος ο Φιλορωμαίος, λατιν.: Τiberius Julius Aspurgus (άκμασε το β΄ ήμισυ του 1ου αι. π.Χ. και το α΄ ήμισυ του 1ου αι. μ.Χ., απεβ. 37/38) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν πρίγκιπας και μετά βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου (ό,τι είχε μείνει από το βασίλειο του Πόντου).

 Το όνομα Aspurgus είναι περσικής προέλευσης: προέρχεται από το aspa (άλογο) ή το aspabara (ιππέας). Ο Ασπούργος θεωρείται περσικής και πιθανώς ελληνικής καταγωγής. Ο Ασπούργος ήταν γιος τού Ασάνδρου, ηγεμόνα του βασιλείου του Βοσπόρου και της Δύναμης των Μιθριδατιδών, κόρης του Φαρνάκη Β΄ του Πόντου. Ήταν λοιπόν εγγονός τού προηγούμενου -ως Ρωμαίου πελάτη- βασιλιά τού Πόντου, Φαρνάκη Β΄ και τής Σαρμάτισσας συζύγου του. Το 17 π.Χ. ο Άσανδρος απεβίωσε από εκούσια πείνα, από απόγνωση σε ηλικία 93 ετών, επειδή είδε τα στρατεύματά του να τον εγκαταλείπουν για τον Ρωμαίο σφετεριστή, Σκριβόνιο. Μετά ο Σκριβόνιος προσποιήθηκε ότι ήταν συγγενής της Δύναμης, ώστε να μπορέσει να καταλάβει τον θρόνο τού Aσάνδρου και να γίνει βασιλιάς. Η Δύναμη αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Σκριβόνιο (ως 2ο σύζυγό της). Ο Ρωμαίος πολιτικός Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας ανακάλυψε την εξαπάτηση του Σκριβόνιου και παρενέβη, διορίζοντας τον Πολέμωνα Α΄ ως νέο βασιλιά του Βοσπόρου. Τότε η Δύναμη παντρεύτηκε τον Πολέμωνα Α΄, που έτσι έγινε πατριός του Ασπούργου. Ο Δύναμη απεβίωσε το 14 π.Χ. και ο Πολέμων Α΄ βασίλευσε μέχρι το τέλος του το 8 π.Χ. Ο Ασπούργος διαδέχθηκε τον πατριό του. Λίγα είναι γνωστά για τη βασιλεία τού Aσπούργου. Ωστόσο φαίνεται ότι ήταν ένας ισχυρός και ικανός ηγεμόνας. Λόγω προηγούμενων δυναστικών συγκρούσεων κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και περίπου την περίοδο τού θανάτου τού Ασάνδρου, ο Αυτοκράτορας Αύγουστος και η Ρωμαϊκή Σύγκλητος δέχτηκαν τον Ασπούργο ως νόμιμο βασιλιά τού Βοσπόρου· το 14 μ.Χ. Ο Ασπούργος υιοθέτησε τα ρωμαϊκά ονόματα «Τιβέριος Ιούλιος», επειδή έλαβε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα και απολάμβανε την προστασία τού Αυγούστου και τού διαδόχου του, Τιβέριου Ιούλιου. Ο Ασπούργος νυμφεύτηκε τη Γηπαίπυρι, μία Θράκα πριγκίπισσα, κόρη τού Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) βασιλιά της Θράκης. Η Γηπαίπυρις έκανε στον Ασπούργο δύο γιους: Τ. Ι. Μιθριδάτης, που ονομάστηκε προς τιμήν τού (παππού της Δύναμης) Μιθριδάτη ΣΤ΄. Απεβ. το 68 μ.Χ. Τ. Ι. Κότυς Α΄, που ονομάστηκε προς τιμήν τού εκ μητρός πάππου του Κότυος Γ΄ (Σαπαίων).Ο Ασπούργος βασίλευσε μέχρι το τέλος του το 37 ή το 38 μ.Χ. Μετά το τέλος του, ο Ασπούργος άφησε τη σύζυγό του Γηπαίπυρη και δύο γιους, τον Μιθριδάτη και τον Κότυ Α΄. Η Γηπαίπυρη διαδέχθηκε τον σύζυγό της ως μοναδική ηγεμόνας. «Ancient Coinage of Bosporos, Kings - WildWinds.com». Wildwinds.com. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2017. «Cleopatra VII». 27 Οκτωβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2017. Mayor, A., 'The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome's deadliest enemy, Princeton University Press, 2009, (ISBN 978-0691150260) Treister, M., On the weapons of Sarmatian type in the Bosporan Kingdom in the 1st-2nd century AD [1] Νομισματοκοπία Ασπούργου Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία
Αλόδα

Η Αλόδα ή Αλόα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Σφαγή της Μαράθας, του Σανταλάρη και της Αλόας «Aloa». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2018.
Σοφία Ενάουι

Η Σοφία Ενάουι είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στον δρόμο 1500 μέτρων. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1500 μέτρα γυναικών. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017. Έχει στην κατοχή της το Ευρωπαϊκό ρεκόρ εφήβων στα 3000 μέτρα κλειστού στίβου. Γεννήθηκε από Μαροκινό πατέρα και Πολωνή μητέρα, και μετανάστευσε στην Πολωνία στην ηλικία των 2 ετών.

 Ανοιχτός στίβος 800 μέτρα – 2:00.11 (Πεκίνο 2015) 1000 μέτρα – 2:35.15 (Σόποτ 2016) 1500 μέτρα – 4:01.00 (Παρίσι 2016) Μίλι – 4:23.34 (Λονδίνο 2018) 3000 μέτρα – 8:59.44 (Σοτβίλ-λε-Ρουέν 2014)Κλειστός στίβος 800 μέτρα – 2:03.48 (Τορίνο 2015) 1500 μέτρα – 4:06.59 (Τορίνο 2017) Μίλι – 4:30.43 (Στοκχόλμη 2016) 3000 μέτρα – 8:45.29 (Μπέρμιγχαμ 2017) H Σοφία Ενάουι στην World Athletics
Γιουλιάαν Τένιερς

Ο Γιουλιάαν Τένιερς (φλαμανδικά: Juliaan Teniers ή Juliaen Teniers, Αμβέρσα, 1572 - Αμβέρσα, 1615) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και ένα από τα μέλη της μεγάλης οικογένειας καλλιτεχνών Τένιερς.

 Ο Γιουλιάαν Τένιερς γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Ήταν ετεροθαλής αδελφός του Ντάβιντ Τένιερς του πρεσβύτερου και θείος του Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου. Νυμφεύτηκε την Σουζάννα Κουανιέ, αδελφή του ζωγράφου Χίλλις ΙΙ Κουανιέ στις 23 Απριλίου 1595. Απέκτησαν τουλάχιστον τρία παιδιά: Τον Γιαν Μπάπτιστ, τον Μέλχιορ και την Γιοάννα.Ο Γιουλιάαν έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1595 και έγινε επίσης μέλος του Armenbus, υποοργάνωσης της Συντεχνίας που είχε ιδρυθεί το 1538, σύμφωνα με το παράδειγμα άλλων επαγγελμάτων, για να υποστηρίξει τα μέλη της, τα οποία, λόγω ασθένειας ή ατυχήματος, δεν ήσαν πλέον σε θέση να υποστηρίξουν οικονομικά την οικογένειά τους ή των οποίων οι συγγενείς ήταν φτωχοί και αδυνατούσαν να πληρώσουν τα έξοδα ταφής. Αυτός και η σύζυγός του έζησαν στην οδό Koningstraat μέχρι το 1597, οπότε αγόρασαν την οικία De Roos στην οδό Vaartstraat. Μεταξύ 1595 και 1608 είχε τουλάχιστον ένδεκα μαθητές, από τους οποίους μόνον ο Γκασπάρ φαν ντεν Χούκε και ο αδελφός του Ντάβιντ έγιναν διάσημοι ζωγράφοι.Ο Γιουλιάαν Τένιερς απεβίωσε λίγο πριν την 11η Μαρτίου 1615. Μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του ο Γιουλιάαν ζωγράφισε σκηνές για έργα που εκτελέστηκαν κατά τις θριαμβευτικές εισόδους των Αρχιδουκών στην Αμβέρσα. Τα έργα του είναι γνωστά μόνον μέσω απογραφών, κάτι που καθιστά σαφές ότι ορισμένες φορές συνεργάστηκε με τους Γιόος ντε Μόμπερ και Κλες φαν Κλέφε. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Meskens, Ad (1998). Familia Universalis: Coignet. Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, Antwerpen. Rombouts, Philip Felix· van Lerius, Theodoor (1874). De liggeren en andere historische archieven der Antwerpsche Sint Lucasgilde. Baggerman. van den Branden, F.J. (1883). Geschiedenis der Antwerpsche Schilderschool. J.E. Buschmann. van den Broeck, L. (1987). Het beeld van de vorst in de Zuidelijke Nederlanden. onuitgegeven licentiaatsthesis, Katholieke Universiteit Leuven.
Shake It Up

To Κουνήσου στο Ρυθμό είναι μια αμερικανική κωμωδία του Disney Channel, που προβλήθηκε για πρώτη φορά από τις 7 Νοεμβρίου 2010 μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 2013. Αποτελεί δημιουργία του Κρις Θόμπσον και βασικές πρωταγωνίστριες της σειράς ήταν η Μπέλα Θορν και η Zεντάγια. Το ομώνυμο τραγούδι τίτλων της σειράς ερμήνευσε η Σελίνα Γκόμεζ.

 Η σειρά ακολουθεί τις ζωές δύο έφηβων κοριτσιών από το Σικάγο, της Σίσι Τζόουνς (Μπέλα Θορν) και της Ρόκι Μπλου (Zendaya), οι οποίες είναι κολλητές και μοιράζονται την ίδια αγάπη για το χορό. Με τη βοήθεια του μεγαλύτερου αδελφού της Ρόκι, Τάι (Ρόνσον Φέγκαν) και του κολλητού του, Ντους (Άνταμ Ιριγκόγιεν) τα δύο κορίτσια καταφέρνουν να εμφανιστούν ως χορεύτριες στην εκπομπή "κουνήσου στο ρυθμό σικάγο!", κάνοντας ένα μέρος του ονείρου τους, πραγματικότητα. Η Σίσι και η Ρόκι προσπαθούν να διαμορφώσουν τη κοινωνική τους θέση στο σχολείο και να γίνουν πιο δημοφιλείς. Επίσης, συχνά παρακολουθούν τον μικρότερο αδελφό της Σίσι, Φλιν (Ντέιβις Κλέβελαντ) ενώ έρχονται σε σύγκρουση με τα αντιπαθητικά αδέλφια Γκούντερ (Κέντον Ντούτι) και Τίνκα (Καρολίν Σάνσαϊν), οι οποίοι είναι και αυτοί φιλόδοξοι χορευτές του σχολείου.
I Am the Night

Το I Am the Night είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε το 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Metal Magic". Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν ανάμεικτες, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,3 / 5, αλλά το "Metal Archives" 81% και το "Ultimate Guitar" 8,8 / 10.Γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το κομμάτι "Hot and Heavy", ενώ το "Down Below" επανηχογραφήθηκε για τον επόμενο δίσκο τους, "Power Metal".Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος των Pantera με τον τραγουδιστή Τέρι Γκλέιζ στην σύνθεση τους, αφού το 1987 αντικαταστάθηκε από τον Φιλ Άνσελμο.

 1. Hot and Heavy (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:06 2. I Am the Night (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:27 3. Onward We Rock! (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:56 4. D*G*T*T*M (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 1:43 5. Daughters of the Queen (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:16 6. Down Below (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 2:49 7. Come-On Eyes (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:13 8. Right on the Edge (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:06 9. Valhalla (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:05 10. Forever Tonight (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:10 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "I Am the Night" ήταν οι εξής: Terry Glaze - φωνητικά Diamond Darrell - κιθάρα Rex Rocker - μπάσο Vinnie Paul - τύμπανα I Am the Night - Pantera | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pantera - I Am the Night (album review) | Sputnikmusic Pantera - I Am the Night - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Αλέξανδρος Φαρνέζε της Πάρμας

O Αλέξανδρος, ιταλ. Alessandro (27 Αυγούστου 1545 - 3 Δεκεμβρίου 1592) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο (1586-92) και κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτων Χωρών (1578-92). Έμεινε γνωστός για την επιτυχή εκστρατεία του (1578-92) εναντίον της Ολλανδικής Εξέγερσης, όπου κατέλαβε τις νότιες επαρχίες (νυν Βέλγιο) και τις επέστρεψε στον έλεγχο της Καθολικής Ισπανίας. Με το ταλέντο του στη διεξαγωγή των μαχών, στη στρατηγική και στην οργάνωση κέρδισε το σεβασμό των συγχρόνων του και των ιστορικών ως ο κορυφαίος στρατάρχης της εποχής του.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Οκταβίου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, νόθης κόρης τού Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Ετεροθαλή αδέλφια της Μαργαρίτας ήταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας και ο δον Χουάν ο Αυστριακός. Ο Αλέξανδρος είχε ανατραφεί στην Ισπανία μαζί με τον εξάδελφό του δον Κάρλος διάδοχο της Ισπανίας και τον θείο του δον Χουάν· όλοι ήταν της ίδιας ηλικία περίπου. Συνόδευσε τη μητέρα του στις Βρυξέλλες, όταν αυτή διορίστηκε κυβερνήτης των Κάτω Χωρών. Το 1565 ο γάμος του με τη Μαρία της Πορτογαλίας εορτάστηκε στις Βρυξέλλες με μεγάλη λαμπρότητα. Μετά τον γάμο του εγκαταστάθηκε αμέσως στην Αυλή της Μαδρίτης. Έκανε μία σημαντική στρατιωτική και διπλωματική σταδιοδρομία στην Ισπανία, στην υπηρεσία τού θείου του. Πολέμησε το 1571 στη ναυμαχία τού Λεπάντο (της Ναυπάκτου) και μετά στις Κάτω Χώρες εναντίον των εξεγερθέντων. Επτά έτη μετά τη ναυμαχία, είχε πάλι την ευκαιρία να επιδείξει το μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο του. Τότε οι επαρχίες των Κάτω Χωρών εξεγέρθηκαν εναντίον της Ισπανικής εξουσίας. Εστάλη ο δον Χουάν, αλλά βρήκε δυσκολίες, όταν ο Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης επέτυχε να ενώσει τις επαρχίες σε κοινή αντίσταση κατά τού Φιλίππου Β΄. Τότε εστάλη ο Αλέξανδρος ως επικεφαλής ενισχύσεων. Η ικανή στρατηγική του και η γρήγορη απόφαση σε μία κρίσιμη στιγμή της μάχης τού Ζαμπλού τον έκανε να νικήσει το 1578. Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Αβίς, κόρη τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1567-1643, παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα. Ρανούτσο Α΄ 1569-1622, δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο. Οδοάρδος 1573-1626, καρδινάλιος.Το 1577 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Αλέξανδρος από τη μη νόμιμη σχέση του με την Αικατερίνη ντε Ροκουόι από τη Φλάνδρα είχε φυσικό τέκνο: (νόθη) Ισαβέλλα-Μαργαρίτα 1578-1610, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ντε Μενέσες κύριο τού μάγιορατ τού Πεναμακόρ, συνταγματάρχη τού Ισπανικού στρατού, στρατάρχη στις Κάτω Χώρες. de Groof, Bart (1993). "Alexander Farnese and the Origins of Modern Belgium". Bulletin de l'Institut Historique Belge de Rome. 63: 195–219. ISSN 0073-8530. Keegan, John; Wheatcroft, Andrew (2014). Who's Who in Military History: From 1453 to the Present Day. London: Routledge. Soen, Violet (2012). "Reconquista and Reconciliation in the Dutch Revolt: The Campaign of Governor-General Alexander Farnese (1578–1592)". Journal of Early Modern History. 16 (1): 1–22. doi:10.1163/157006512X620627.