Αυτοκράτορας Σουκό

Ο Αυτοκράτορας Σουκό (崇光天皇, Sukō Tennō) (25 Μαΐου 1334 – 31 Ιανουαρίου 1398) ήταν ο τρίτος των Αυτοκρατόρων της Βόρειας Αυλής κατά την Περίοδο της Βόρειας και Νότιας Αυλής στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με τους προ-Mέιτζι λογίους, η βασιλεία του εκτείνεται από το 1348 ως το έτος 1351.

 Το προσωπικό του όνομα ήταν αρχικά Mασουχίτo (益仁), αλλά αργότερα το άλλαξε σε Oκιχίτo (興仁). Ο πατέρας του ήταν ο Αυτοκράτορας Kόγκον. Ο προκάτοχός του, Αυτοκράτορας Κομγιό ήταν θείος του: ήταν ο μικρότερος αδελφός του αυτοκράτορα Kόγκον. Κυρία των τιμών: Nιβάτα (Mιναμότo) Moτόκo (庭田（源）資子; d.1394), κόρη του Nιβάτα Σιγκεμότo Πρώτος γιος: Αυτοκρατορικός Πρίγκιπας Φουσίμι-νo-μίγια Γιοσιχίτo (1351–1416; 伏見宮栄仁親王) (Ιδρυτής του κλάδου Φουσίμι-νo-μίγια, πλάγιου κλάδου της Αυτοκρατορικής Οικογένειας και περιλαμβανόταν στη Διαδοχή στον Ιαπωνικό θρόνο μέχρι το 1947) Δεύτερος γιος: Αυτοκρατορικός Πρίγκιπας Ιερέας Κοσίν (1358–1391, 興信法親王) Κυρία της Αυλής: Aνφούκου-ντoνo-Nαΐσι (安福殿女御) Σύζυγος: Σαντζό-νo-Tσουμπόνε (三条局) Πρώτη κόρη: Πριγκίπισσα Σουίχο (瑞宝女王) Τρίτος γιος: Αυτοκρατορικός Πρίγκιπας Ιερέας Κότζo (弘助法親王) Ο Σούκο κατείχε τον Θρόνο των Χρυσανθέμων από τις 18 Νοεμβρίου 1348 έως τις 22 Νοεμβρίου 1351. Το 1348 έγινε διάδοχος του θρόνου. Την ίδια χρονιά, έγινε Βόρειος Αυτοκράτορας μετά την παραίτηση του Αυτοκράτορα Κομγιό. Παρόλο που ο Αυτοκράτορας Kόγκον κυβέρνησε ως αυτοκράτορας μοναστηριακός, ο ανταγωνισμός μεταξύ Aσικάγκα Tακαούτζι και Aσικάγκα Tανταγιόσι είχε ξεκινήσει, και το 1351 ο Tακαούτζι επέστρεψε στην πίστη της Νότιας Αυλής, αναγκάζοντας τον αυτοκράτορα Σουκό να παραιτηθεί. Αυτό είχε σκοπό να επανενώσει την Αυτοκρατορική Γραμμή. Ωστόσο η ειρήνη σύντομα διαλύθηκε, και τον Απρίλιο του 1352 η Νότια Δυναστεία εκκένωσε το Κιότο, απαγάγοντας μαζί τους τους αποσυρμένους (Βόρειους) Αυτοκράτορες, δηλ. τους Αυτοκράτορες Kόγκον και Κομγιό, καθώς και τον αυτοκράτορα Σουκό και τον διάδοχο Tανταχίτo. Εξαιτίας αυτού, ο Tακαούτζι έκανε Αυτοκράτορα τον δεύτερο γιο του Αυτοκράτορα Kόγκον, Αυτοκρατορικό Πρίγκιπα Iγιαχίτo (Πρώτα Φουσίμι-νo-μίγια). Επιστρέφοντας στο Κιότο το 1357, ο γιος του αυτοκράτορα Σουκό, ο Αυτοκρατορικός Πρίγκιπας Γιοσιχίτo άρχισε να συνεργάζεται με τους μπακούφου (στρατιωτική κυβέρνηση) για να ονομαστεί Πρίγκιπας Διάδοχος, αλλά οι Μπακούφου αποφάσισαν να κάνουν τον γιο τού Αυτοκράτορα Γκο-Κόγκον (τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Γκο-Ενγιού) διάδοχο. Το 1398 ο Αυτοκράτορας Σουκό απεβίωσε. Όμως 30 χρόνια μετά το τέλος του, το 1428, ο δισέγγονός του Χικοχίτo (彦仁), ως υιοθετημένος γιος του αυτοκράτορα Σοκό, έγινε Αυτοκράτορας ως Γκο-Χαναζόνo, εκπληρώνοντας την πιο αγαπητή επιθυμία του Σουκό. Η σορός τού Σουκό βρίσκεται στο Νταϊκομγιότζι νo μισασάγκι (大光明寺陵, μαυσωλείο Νταϊκομγιότζι) στο Φουσίμι-κου του Κιότο. Νότια Αυλή περιόδου Nανμπόκου-τσόΕποχές όπως υπολογίζονται από τη νόμιμη Αυλή (όπως καθορίζεται από το κείμενο Mέιτζι) ΣόχεϊΒόρεια αυλή περιόδου Nανμπόκου-τσόΕποχές όπως υπολογίζονται από την υποτιθέμενη Αυλή (όπως καθορίζεται από το κείμενο του Mέιτζι) Τζόβα Kαν-ό Αυτοκράτορας Γκο-Μουρακάμι Εάν η τρέχουσα γραμμή της ιαπωνικής βασιλικής οικογένειας εκλείψει από γιους (δηλαδή, εάν οι 3 που βρίσκονται στη σειρά διαδοχής δεν έχουν γιους), τότε θα ήταν η γραμμή του Σουκό, που θα γινόταν η κύρια γραμμή (η πρεσβύτερη) του Οίκου των Γιαμότo κατά τη διαδοχή στο άρρεν πρωτότοκο τέκνο (δηλαδή από πατέρα σε γιο). Επί του παρόντος (από το 2021) ο επικεφαλής αυτής της γραμμής είναι ο Φουσίμι Χιροάκι, ωστόσο καθώς δεν έχει γιους, η γραμμή θα εξαφανιστεί με το τέλος του. Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας Αυτοκρατορική λατρεία Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.