Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας

Ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας (WoT), επίσης γνωστός και ως Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας (GWOT), είναι όρος που αναφερόταν στη διεθνή στρατιωτική εκστρατεία που ξεκίνησε η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι στόχοι της εκστρατείας ήταν κατά κύριο λόγο οι εξτρεμιστικές ομάδες που βρίσκονταν σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, με πιο γνωστές την Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος και τις διάφορες ομάδες-παρακλάδια τους. Η ονομασία της στρατιωτικής επιχείρησης χρησιμοποιεί την έννοια του Πολέμου μεταφορικά για να αναφερθεί σε μια ποικιλία ενεργειών που δεν συνιστούν έναν συγκεκριμένο πόλεμο όπως ορίζεται παραδοσιακά. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» στις 16 Σεπτεμβρίου 2001 και στη συνέχεια λίγες ημέρες αργότερα σε επίσημη ομιλία του στο Κογκρέσο. Στην τελευταία ομιλία, ο Πρόεδρος Μπους δήλωσε: «Ο εχθρός μας είναι ένα ριζοσπαστικό δίκτυο τρομοκρατών και κάθε κυβέρνηση που τους υποστηρίζει». Ο όρος επικρίθηκε από τον Richard B. Myers, αρχηγό του Joint Chiefs of Staff, γι΄αυτό και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν πιο αποχρωματισμένοι όροι για τον ορισμό της διεθνούς εκστρατείας υπό τις ΗΠΑ . Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε στις 23 Μαΐου 2013 ότι ο Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας τελείωσε, λέγοντας ότι ο στρατός και οι υπηρεσίες πληροφοριών δεν θα κάνουν πόλεμο εναντίον μιας τακτικής, αλλά θα επικεντρωθούν σε μια πιο συγκεκριμένη ομάδα δικτύων όπου είναι αποφασισμένη να καταστρέψει τις ΗΠΑ Στις 28 Δεκεμβρίου 2014, η κυβέρνηση Ομπάμα (η οποία προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον όρο Επιχείρηση στο εξωτερικό ) ανακοίνωσε το τέλος του μαχητικού ρόλου της αποστολής υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν. ωστόσο, οι ΗΠΑ συνέχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο στο Αφγανιστάν και το 2017, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ διεύρυνε την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν. Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) οδήγησε στην παγκόσμια επιχείρηση Inherent Resolve και σε μια διεθνή εκστρατεία για την καταστροφή του ISIL. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2021 που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Watson for International and Public Affairs, οι πολλοί πόλεμοι μετά τις 11 Σεπτεμβρίου που συμμετείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας προκάλεσαν τον εκτοπισμό, με συντηρητικο υπολογισμο, 38 εκατομμυρίων ανθρώπων από το Αφγανιστάν,Πακιστάν, Ιράκ,Λιβύη, Συρία, Υεμένη,Σομαλία και τις Φιλιππίνες. 25 εκατομμύρια άνθρωποι επέστρεψαν στα σπίτια τους μετά τον εκτοπισμό τους. Η μελέτη εκτιμά ότι αυτοί οι πόλεμοι προκάλεσαν το θάνατο 897.000 με 929.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 364.000 αμάχων, και κόστισαν 8 τρισεκατομμύρια δολάρια.Η κριτική του πολέμου κατά της τρομοκρατίας επικεντρώθηκε στην ηθική, την αποτελεσματικότητα και το κόστος του. Ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένου του μετέπειτα προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, αντιτάχθηκαν στην ίδια τη φράση ως εσφαλμένη ονομασία. Η έννοια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» έχει αποδειχθεί αμφιλεγόμενη, με τους επικριτές να κατηγορούν ότι έχει εκμεταλλευτεί οι συμμετέχουσες κυβερνήσεις για την επίτευξη μακροχρόνιων πολιτικών/στρατιωτικών στόχων, πως τη μείωσης των πολιτικών ελευθεριών, και τη μείωση των ανθρώπων δικαιώματα. Οι επικριτές υποστηρίζουν επίσης ότι ο όρος "πόλεμος" δεν είναι κατάλληλος σε αυτό το πλαίσιο (όπως ο όρος " πόλεμος κατά των ναρκωτικών "), καθώς η τρομοκρατία δεν είναι ένας αναγνωρίσιμος εχθρός και είναι απίθανο να σταματήσει η διεθνής τρομοκρατία με στρατιωτικά μέσα.

 Η φράση πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει χρησιμοποιηθεί για να αναφερθεί συγκεκριμένα στη συνεχιζόμενη στρατιωτική εκστρατεία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και των συμμάχων τους ενάντια σε οργανώσεις και καθεστώτα που έχουν χαρακτηριστεί ως τρομοκράτες και αποκλείει άλλες ανεξάρτητες αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις και εκστρατείες όπως αυτές από τη Ρωσία και την Ινδία. Η σύγκρουση έχει επίσης αναφερθεί με άλλα ονόματα εκτός από τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας. Είναι επίσης γνωστό ως: Γ 'Παγκόσμιος Πόλεμος 4ος Παγκόσμιος Πόλεμος (υποθέτοντας ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος) Πόλεμος του Μπους κατά της τρομοκρατίας Ο μακρύς πόλεμος Ο για πάντα πόλεμος Ο παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας Ο πόλεμος κατά της Αλ Κάιντα Ο Πόλεμος της Τρομοκρατίας (Από την οπτική γωνία των ατόμων που βιώνουν τις συγκρούσεις που προκλήθηκαν από τη συνεχή ξένη και εγχώρια επέμβαση ως πηγή τρόμου· επίσης από την επίτηδες λανθασμένη εκφώνηση του «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας» του Σάτσα Μπάρον Κοέν στη σάτιρα ταινία Borat του 2006! Πολιτιστικές Εκπαιδευτικές Σπουδές της Αμερικής για το Όφελος του Δοξασμένου Έθνους του Καζακστάν.) Η φράση "πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία" υπήρχε στη λαϊκή κουλτούρα της Βόρειας Αμερικής και στην πολιτική γλώσσα των ΗΠΑ πριν από τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Αλλά μόνο μέχρι τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου όπου εμφανίστηκε ως φράση παγκοσμίως αναγνωρίσιμη και μέρος του καθημερινού λεξικού. Ο Τομ Μπρόκαου, μόλις είδε την κατάρρευση ενός από τους πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, δήλωσε «Οι τρομοκράτες κήρυξαν πόλεμο στην Αμερική». Στις 16 Σεπτεμβρίου 2001, στο Κάμπιντ Ντέιβιντ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους χρησιμοποίησε τη φράση πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σε ένα δήθεν σχόλιο όταν απάντησε σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με τον αντίκτυπο των ελευθεριών όπου δόθηκαν στις αρχές επιβολής του νόμου και στις αμερικανικές υπηρεσίες παρακολούθησης για τις αμερικανικές πολιτικές ελευθερίες : "Αυτό είναι ένα νέο είδος - ένα νέο είδος κακού. Και καταλαβαίνουμε. Και ο αμερικανικός λαός έχει αρχίσει να καταλαβαίνει. Οτι αυτός ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας θα διαρκέσει λίγο. Και ο αμερικανικός λαός πρέπει να κάνει υπομονή. Θα κάνω υπομονή. » Στις 20 Σεπτεμβρίου 2001, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής ομιλίας του σε κοινή σύνοδο του Κογκρέσου, ο Τζορτζ Μπους είπε: «Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας ξεκινά με την Αλ Κάιντα, αλλά δεν τελειώνει εκεί. Δεν θα τελειώσει μέχρι να βρεθεί, σταματήσει και να ηττηθεί κάθε τρομοκρατική ομάδα παγκόσμιας εμβέλειας. » Τόσο ο όρος όσο και οι πολιτικές που υποδηλώνει αποτέλεσαν πηγή συνεχούς διαμάχης, καθώς οι επικριτές όπου υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τον μονομερή προληπτικό πόλεμο και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άλλα και παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Ο πολιτικός θεωρητικός Ρίτσαρντ Τζάκσον υποστήριξε ότι ««ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» είναι ταυτόχρονα ένα σύνολο πρακτικών - πολέμων, κρυφών επιχειρήσεων, οργανισμών και θεσμών - και μια συνοδευτική σειρά υποθέσεων, πεποιθήσεων, δικαιολογιών και αφηγήσεων - είναι μια ολόκληρη γλώσσα ή λόγος ». Ο Τζάκσον παραθέτει μεταξύ πολλών παραδειγμάτων μια δήλωση του Τζον Άσκροφτ ότι "οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου τράβηξαν μια φωτεινή γραμμή οριοθέτησης μεταξύ πολιτών και των αγρίων". Αξιωματούχοι της διοίκησης περιέγραψαν επίσης τους «τρομοκράτες» ως μισητούς, προδότες, βάρβαρους, τρελούς, στρεβλούς, διεστραμμένους, χωρίς πίστη, παρασιτικούς, απάνθρωπους και συνηθέστερα, κακούς. Αντίθετα, οι Αμερικανοί χαρακτηρίστηκαν γενναίοι, γεμάτοι αγάπη, γενναιόδωροι, ισχυροί, επινοητικοί, ηρωικοί και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Τον Απρίλιο του 2007, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε δημοσίως ότι "εγκαταλείπει τη χρήση της φράσης "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας", καθώς τη βρήκε λιγότερο χρήσιμη. Αυτό το εξήγησε πιο πρόσφατα από τη λαίδη Ελίζα Μάνινγχαμ-Μπάλερ. Στη διάλεξή της στο Reith το 2011, η πρώην επικεφαλής της MI5 είπε ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν «έγκλημα και όχι πράξη πολέμου. Έτσι, ποτέ δεν ένιωσα χρήσιμο να αναφερθώ σε έναν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. » Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα σπάνια χρησιμοποίησε τον όρο, αλλά στην εναρκτήρια ομιλία του στις 20 Ιανουαρίου 2009, δήλωσε: «Το έθνος μας βρίσκεται σε πόλεμο, ενάντια σε ένα εκτεταμένο δίκτυο βίας και μίσους». Τον Μάρτιο του 2009 το Υπουργείο Άμυνας άλλαξε επίσημα το όνομα των επιχειρήσεων από «Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας» σε «Επιχείρηση Έκτακτης Ανάγκης στο Εξωτερικό» (OCO). Τον Μάρτιο του 2009, η κυβέρνηση Ομπάμα ζήτησε από τα μέλη του προσωπικού του Πενταγώνου να αποφύγουν τη χρήση του όρου και αντ 'αυτού να χρησιμοποιήσουν την "Επιχείρηση Έκτακτης Ανάγκης στο εξωτερικό". Βασικοί στόχοι της κυβέρνησης Μπους "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας", όπως η στόχευση της Αλ Κάιντα και η δημιουργία διεθνών αντιτρομοκρατικών συμμαχιών να παραμένουν σε ισχύ.Τον Μάιο του 2010, η κυβέρνηση Ομπάμα δημοσίευσε μια έκθεση που περιγράφει τη στρατηγική της για την εθνική ασφάλεια. Το έγγραφο σταμάτησε τη φράση της εποχής Μπους "παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" και αναφορά στον "ισλαμικό εξτρεμισμό" και ανέφερε: "Δεν πρόκειται για έναν παγκόσμιο πόλεμο ενάντια σε μια τακτική τρομοκρατία ή μια θρησκεία-το Ισλάμ. Είμαστε σε πόλεμο με ένα συγκεκριμένο δίκτυο, της Αλ Κάιντα και τους τρομοκράτες που την υποστηρίζουν, η προσπάθειες επίθεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, τους συμμάχους μας και τους εταίρους μας » Τον Δεκέμβριο του 2012, ο Τζον Τζόνσον, ο Γενικός Σύμβουλος του Τμήματος Άμυνας, μιλώντας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, δήλωσε ότι ο πόλεμος εναντίον της Αλ Κάιντα θα τελειώσει όταν η τρομοκρατική ομάδα αποδυναμωθεί, έτσι ώστε να μην είναι πλέον ικανή για «στρατηγικές επιθέσεις» και είχε «καταστραφεί αποτελεσματικά». Σε εκείνο το σημείο, ο πόλεμος δεν θα ήταν πλέον ένοπλη σύγκρουση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και ο στρατιωτικός αγώνας θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την επιβολής του νόμου.Τον Μάιο του 2013, δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο Μπαράκ Ομπάμα εκφώνησε μια ομιλία που χρησιμοποίησε τον όρο "παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" (όπως μεταγράφηκε επίσημα από τον Λευκό Οίκο): «Τώρα, μην κάνετε λάθος, οι τρομοκράτες ακόμα απειλούν το έθνος μας.Στο Αφγανιστάν, θα ολοκληρώσουμε τη μετάβασή μας στην ευθύνη του Αφγανιστάν για την ασφάλεια αυτής της χώρας.Πέρα από το Αφγανιστάν, πρέπει να ορίσουμε την προσπάθειά μας όχι ως έναν απεριόριστο «παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», αλλά ως μια σειρά επίμονων, στοχευμένων προσπαθειών για την εξάρθρωση συγκεκριμένων δικτύων βίαιων εξτρεμιστών που απειλούν την Αμερική. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό θα περιλαμβάνει συνεργασίες με άλλες χώρες ». Παρ 'όλα αυτά, στην ίδια ομιλία, σε μια προσπάθεια να τονίσει τη νομιμότητα των στρατιωτικών ενεργειών που ανέλαβαν οι ΗΠΑ, σημειώνοντας ότι το Κογκρέσο είχε επιτρέψει τη χρήση βίας, και συνέχισε λέγοντας: "Σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο και το διεθνές δίκαιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται σε πόλεμο με την Αλ Κάιντα, τους Ταλιμπάν και τις συναφείς δυνάμεις τους. Είμαστε σε πόλεμο με μια οργάνωση που αυτή τη στιγμή θα σκότωνε όσους περισσότερους Αμερικανούς θα μπορούσαν αν δεν τους σταματήσουμε πρώτη. Αυτός είναι λοιπόν ένας δίκαιος πόλεμος-ένας πόλεμος που διεξάγεται αναλογικά, σε έσχατη λύση και για αυτοάμυνα ».Παρ 'όλα αυτά, η χρήση της φράσης "Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" επιμένει στην Πολιτική των ΗΠΑ. Το 2017, για παράδειγμα, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς χαρακτήρισε τον βομβαρδισμό του στρατώνα της Βηρυτού του το 1983 «το πρώτο βήμα σε έναν πόλεμο που έχουμε διεξάγει έκτοτε - τον παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Τον Μάιο του 1996, η ομάδα Παγκόσμιο Ισλαμικό Μέτωπο για την Τζιχάντ κήρυξε ιερό αγώνα κατά των Εβραίων και των Σταυροφόρων (WIFJAJC), που χρηματοδοτήθηκε από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν (και αργότερα αναμορφώθηκε ως Αλ Κάιντα), ξεκίνησε να σχηματίζει μια μεγάλη βάση επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν, όπου το ισλαμιστικό εξτρεμιστικό καθεστώς των Ταλιμπάν είχαν καταλάβει την εξουσία νωρίτερα το έτος. Τον Αύγουστο του 1996, ο Μπιν Λάντεν κήρυξε τζιχάντ κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον Φεβρουάριο του 1998, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν υπέγραψε ένα φατβά, ως επικεφαλής της Αλ Κάιντα, κηρύσσοντας πόλεμο στη Δύση και το Ισραήλ. τον Μάιο η Αλ Κάιντα κυκλοφόρησε ένα βίντεο που κηρύσσει τον πόλεμο στις ΗΠΑ και τη Δύση.Στις 7 Αυγούστου 1998, η Αλ Κάιντα χτύπησε τις πρεσβείες των ΗΠΑ στην Κένυα και την Τανζανία, σκοτώνοντας 224 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων 12 Αμερικανούς. Σε αντίποινα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον ξεκίνησε την επιχείρηση «Άπειρη προσέγγιση», μια εκστρατεία βομβαρδισμών στο Σουδάν και το Αφγανιστάν εναντίον στόχων που οι ΗΠΑ ισχυρίζονταν ότι σχετίζονται με το WIFJAJC αν και άλλοι έχουν αμφισβητήσει εάν ένα φαρμακευτικό εργοστάσιο στο Σουδάν χρησιμοποιούταν έως εγκαταστάσεις χημικές πολέμου.Παρήγαγε πολλά ανθελονοσιακά φάρμακα και περίπου το 50% των φαρμακευτικών αναγκών του Σουδάν. Οι επιθέσεις δεν κατάφεραν να σκοτώσουν οποιονδήποτε ηγέτη του WIFJAJC ή των Ταλιμπάν.Ακολούθησαν τα η επίθεσης της χιλιετίας 2000, τα οποία περιελάμβαναν απόπειρα βομβιστικής επίθεσης στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Στις 12 Οκτωβρίου 2000, ο βομβαρδισμός USS Cole σημειώθηκε κοντά στο λιμάνι της Υεμένης και σκοτώθηκαν 17 ναυτικοί του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δεκαεννέα (19) άνδρες έκαναν αεροπειρατεία σε τέσσερα αεροσκάφη, όλα με προορισμό την Καλιφόρνια. Μόλις οι αεροπειρατές ανέλαβαν τον έλεγχο των αεροπλάνων, είπαν στους επιβάτες ότι είχαν μια βόμβα στο αεροσκάφος και θα σώσουν τη ζωή των επιβατών και του πληρώματος μόλις ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους - κανένας επιβάτης και πλήρωμα δεν υποψιάστηκαν πραγματικά ότι θα χρησιμοποιούσαν τα αεροπλάνα ως όπλα αυτοκτονίας αφού δεν είχε ξαναγίνει στην ιστορία, και πολλές προηγούμενες απόπειρες αεροπειρατείας είχαν επιλυθεί με τους επιβάτες και το πλήρωμα να διαφεύγουν αβλαβείς αφού υπάκουσαν στους αεροπειρατές. Οι αεροπειρατές-μέλη του τρομοκρατικού πυρήνα του Αμβούργου -έριξαν επίτηδες τα δύο αεροσκάφη στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Και τα δύο κτίρια κατέρρευσαν μέσα σε δύο ώρες από τη φωτιά που προκλήθηκε από τη σύγκρουση, καταστρέφοντας τα κοντινά κτίρια και έκαναν ζημιές σε άλλα. Οι αεροπειρατές έπεσαν με το τρίτο αεροσκάφος στο Πεντάγωνο στην κομητεία Άρλινγκτον της Βιρτζίνια, λίγο έξω από την Ουάσινγκτον, DC. Το τέταρτο αεροσκάφος συνετρίβη σε πεδιάδα κοντά στο Σάνκσβιλ της Πενσυλβάνια, αφού μερικοί από τους επιβάτες και το πλήρωμά του επιχείρησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του αεροσκάφους, που οι αεροπειρατές είχαν ανακατευθύνει προς την Ουάσινγκτον, για να στοχεύσουν τον Λευκό Οίκο ή το Καπιτώλιο των ΗΠΑ. Καμία από τις πτήσεις δεν είχε επιζώντες. Συνολικά 2.977 θύματα και οι 19 αεροπειρατές χάθηκαν στις επιθέσεις. Οι δεκαπέντε από τους δεκαεννέα ήταν πολίτες της Σαουδικής Αραβίας και οι άλλοι από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (2), την Αίγυπτο και τον Λίβανο.Στις 13 Σεπτεμβρίου, για πρώτη φορά τότε, το ΝΑΤΟ επικαλέστηκε το άρθρο 5 της Βόρειας Ατλαντικής Συνθήκης, το οποίο δεσμεύει κάθε κράτος μέλος να θεωρεί μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός κράτους μέλους ως ένοπλη επίθεση εναντίον όλων τους. Η επίκληση του άρθρου 5 οδήγησε στην επιχείρηση Eagle Assist και στην επιχείρηση Active Endeavor. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2001, ο Πρόεδρος Μπους υπέγραψε την Άδεια Χρήσης Στρατιωτικής Δύναμης κατά των Τρομοκρατών που εγκρίθηκε από το Κογκρέσο λίγες ημέρες πριν, η εξουσιοδότηση είναι ακόμα ενεργή και χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει πολυάριθμες στρατιωτικές ενέργειες. Η εξουσιοδότηση για χρήση στρατιωτικής δύναμης κατά των τρομοκρατών ή "AUMF" θεσπίστηκε με νόμο στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, για να επιτρέψει τη χρήση των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον των υπευθύνων για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο να χρησιμοποιήσει όλες τις απαραίτητες και κατάλληλες δυνάμεις εναντίον αυτών των εθνών, οργανισμών ή προσώπων που καθορίζει, σχεδίασε, εξουσιοδότησε, διέπραξε ή βοήθησε τις τρομοκρατικές επιθέσεις που συνέβησαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ή διέτρεξε τέτοιες οργανώσεις ή πρόσωπα, για να αποτρέψει οποιοδήποτε μέλλον πράξεις διεθνούς τρομοκρατίας κατά των Ηνωμένων Πολιτειών από τέτοια έθνη, οργανισμούς ή άτομα. Το Κογκρέσο δηλώνει ότι αυτό προορίζεται να αποτελέσει συγκεκριμένη και νόμιμη εξουσιοδότηση κατά την έννοια του τμήματος 5 (β) του Ψηφίσματος Πολεμικών Δυνάμεων του 1973. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους καθόρισε τους ακόλουθους στόχους στο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας: Νικήστε τους τρομοκράτες όπως τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, τον Αμπού Μουσάμπ αλ Ζαρκάουι και καταστρέψτε τις οργανώσεις τους Εντοπίστε και σκοτώστε τους τρομοκράτες μαζί και καταστρέψτε τις οργανώσεις τους Απόρριψη χορηγίας, υποστήριξης και καταφυγίου στους τρομοκράτες Τερματισμός της κρατικής χορηγίας της τρομοκρατίας Καθιέρωση και διατήρηση ενός διεθνούς προτύπου ευθύνης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας Ενίσχυση και διατήρηση της διεθνούς προσπάθειας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας Λειτουργία με πρόθυμες και ικανές καταστάσεις Ενεργοποίηση αδύναμων καταστάσεων Πείσει τα απρόθυμα κράτη Αναγκάστε απρόθυμες κυβερνήσεις Παρέμβαση και κατάργηση υλικής υποστήριξης για τρομοκράτες Κατάργηση τρομοκρατικών ιερών και καταφυγίων Μειώσει τις υποκείμενες συνθήκες που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν οι τρομοκράτες Δημιουργία εταιρικών σχέσεων με τη διεθνή κοινότητα για την ενίσχυση των αδύναμων κρατών και την πρόληψη (επανεμφάνισης) της τρομοκρατίας Κερδίστε τον πόλεμο των ιδανικών Προστατέψτε τους πολίτες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ στο εσωτερικό και στο εξωτερικό Ενσωμάτωση της Εθνικής Στρατηγικής για την Εσωτερική Ασφάλεια Αποκτήστε επίγνωση του τομέα Βελτίωση μέτρων για τη διασφάλιση της ακεραιότητας, αξιοπιστίας και της διαθεσιμότητας κρίσιμων φυσικών και βασισμένων σε υποδομές πληροφοριών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό Εφαρμογή μέτρων για την προστασία των πολιτών των ΗΠΑ στο εξωτερικό Εξασφαλίστε μια ολοκληρωμένη ικανότητα διαχείρισης συμβάντων Η επιχείρηση Enduring Freedom είναι η επίσημη ονομασία που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση Μπους για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, μαζί με τρεις μικρότερες στρατιωτικές δράσεις, κάτω από την ομπρέλα του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Αυτές οι παγκόσμιες επιχειρήσεις έχουν σκοπό να αναζητήσουν και να σκοτώσουν τυχόν μαχητές ή συνεργάτες της Αλ Κάιντα. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2001, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Τζορτζ Μπους υπέβαλε τελεσίγραφο στην κυβέρνηση των Ταλιμπάν του Αφγανιστάν (Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν), να παραδώσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και τους ηγέτες της Αλ Κάιντα που δρούσαν στη χώρα. Οι Ταλιμπάν ζήτησαν αποδεικτικά στοιχεία για τη σχέση του Μπιν Λάντεν με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και, εάν αυτά τα στοιχεία δικαιολογούσαν δίκη, προσφέρθηκαν να διεκπεραιώσουν μια τέτοια δίκη σε Ισλαμικό Δικαστήριο υπό τη Σαρία. Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 2001, οι αμερικανικές δυνάμεις (με το Ηνωμένο Βασίλειο και τους συμμάχους του συνασπισμού) εισέβαλαν στο Αφγανιστάν για να εκδιώξουν το καθεστώς των Ταλιμπάν. Στις 7 Οκτωβρίου 2001, η επίσημη εισβολή ξεκίνησε με τις βρετανικές και τις αμερικανικές δυνάμεις να πραγματοποιούν αεροπορικές επιδρομές επί εχθρικών στόχων. Η Καμπούλ, η πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, έπεσε στα μέσα Νοεμβρίου. Τα υπολείμματα της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν ξέφυγαν στα κακοτράχαλα βουνά του ανατολικού Αφγανιστάν, κυρίως στην Τορά Μπόρα. Τον Δεκέμβριο, οι δυνάμεις του συνασπισμού (οι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ) πολέμησαν εντός αυτής της περιοχής. Πιστεύεται ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν διέφυγε στο Πακιστάν κατά τη διάρκεια της μάχης.Τον Μάρτιο του 2002, οι ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ και άλλες χώρες εκτός του ΝΑΤΟ ξεκίνησαν την επιχείρηση Anaconda με στόχο την καταστροφή τυχόν εναπομείναντων δυνάμεων της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν στην κοιλάδα Shah-i-Kot και τα βουνά Arma του Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν υπέστησαν μεγάλες απώλειες και εκκένωσαν την περιοχή.Οι Ταλιμπάν ανασυντάχθηκαν στο δυτικό Πακιστάν και άρχισαν να εξαπολύουν επίθεση αντάρτικου τύπου εναντίον των δυνάμεων του Συνασπισμού στα τέλη του 2002. Σε όλο το νότιο και ανατολικό Αφγανιστάν, ξέσπασαν επιθέσεις μεταξύ των αυξανόμενων Ταλιμπάν και των δυνάμεων του συνασπισμού. Οι δυνάμεις του συνασπισμού απάντησαν με μια σειρά στρατιωτικών επιθέσεων και αύξηση των στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Τον Φεβρουάριο του 2010, οι δυνάμεις του συνασπισμού ξεκίνησαν την επιχείρηση Moshtarak στο νότιο Αφγανιστάν μαζί με άλλες στρατιωτικές επιθέσεις με την ελπίδα ότι θα καταστρέψουν την εξέγερση των Ταλιμπάν μια για πάντα. Ειρηνευτικές συνομιλίες διεξάγονταν επίσης μεταξύ των μαχητών που συνδέονται με τους Ταλιμπάν και των δυνάμεων του συνασπισμού.Τον Σεπτέμβριο του 2014, το Αφγανιστάν και οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν μια συμφωνία ασφαλείας, η οποία επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ να παραμείνουν στο Αφγανιστάν τουλάχιστον έως το 2024. Ωστόσο, στις 29 Φεβρουαρίου 2020, οι Ηνωμένες Πολιτείες με τους Ταλιμπάν υπέγραψαν μια υπό όρους ειρηνευτική συμφωνία στη Ντόχα, τη Συμφωνία της Ντόχας, η οποία απαιτούσε από τα αμερικανικά στρατεύματα να αποχωρήσουν από το Αφγανιστάν εντός 14 μηνών, εφόσον οι Ταλιμπάν συνεργάζονταν με τους όρους της συμφωνίας να μην «επιτρέψουν κανένα από τα μέλη, άτομα ή ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Αλ Κάιντα, για να χρησιμοποιήσουν το έδαφος του Αφγανιστάν για να απειλήσουν την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους ». Η αφγανική κυβέρνηση δεν ήταν μέρος της συμφωνίας και απέρριψε τους όρους της σχετικά με την απελευθέρωση κρατουμένων. Αφού ο Τζο Μπάιντεν έγινε πρόεδρος, μετέφερε την ημερομηνία αποχώρησης -στόχο στις 31 Αυγούστου 2021. Η απόσυρση συνέπεσε με την επίθεση των Ταλιμπάν το 2021, όπου οι Ταλιμπάν νίκησαν τις Αφγανικές Ένοπλες Δυνάμεις με αποκορύφωμα την πτώση της Καμπούλ στις 15 Αυγούστου 2021. Την ίδια μέρα, ο πρόεδρος του Αφγανιστάν Ασράφ Γκανί κατέφυγε στο Τατζικιστάν και οι Ταλιμπάν κήρυξαν τη νίκη και τον πόλεμο τελειωμένο. Ο αμερικανικός στρατός ανέλαβε τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ στο πλαίσιο της επιχείρησης «Σύμμαχοι καταφύγιο» για την εκκένωση πολιτών και ορισμένων Αφγανών. Στις 19 Αυγούστου 2021, οι Ταλιμπάν επαναανακήρυξαν το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν.Αφγανιστάν Διεθνής Δύναμη Βοήθειας για την Ασφάλεια Η Διεθνής Δύναμη Υποστήριξης Ασφάλειας (ISAF) υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2001 για να βοηθήσει την Αφγανική Μεταβατική Διοίκηση και την πρώτη εκλεγμένη κυβέρνηση μετά τους Ταλιμπάν. Με μια νέα εξέγερση των Ταλιμπάν, ανακοινώθηκε το 2006 ότι η ISAF θα αντικαταστήσει τα αμερικανικά στρατεύματα στην επαρχία στο πλαίσιο της επιχείρησης Enduring Freedom. Η Βρετανική 16η Ταξιαρχία Αεροπορικής Επίθεσης (αργότερα ενισχύθηκε από τους Βασιλικούς Πεζοναύτες ) αποτέλεσε τον πυρήνα της δύναμης στο νότιο Αφγανιστάν, μαζί με στρατεύματα και ελικόπτερα από την Αυστραλία, τον Καναδά και την Ολλανδία. Η αρχική δύναμη αποτελείτο από περίπου 3.300 Βρετανούς, 2.000 Καναδούς, 1.400 από τις Κάτω Χώρες και 240 από την Αυστραλία, μαζί με ειδικές δυνάμεις από τη Δανία και την Εσθονία και μικρές δυνάμεις από άλλα έθνη. Η μηνιαία προμήθεια εμπορευματοκιβωτίων φορτίου μέσω πακιστανικής διαδρομής προς την ISAF στο Αφγανιστάν είναι πάνω από 4.000 και κοστίζει περίπου 12 billion ρουπίες Πακιστάν. Τον Ιανουάριο του 2002, η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, Ειρηνικός, αναπτύχθηκε στις Φιλιππίνες για να συμβουλεύσει και να βοηθήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις των Φιλιππίνων στην καταπολέμηση των Φιλιππινέζων ισλαμιστικών ομάδων. Οι επιχειρήσεις επικεντρώθηκαν κυρίως στην απομάκρυνση της ομάδας Abu Sayyaf και του Jemaah Islamiyah (JI) από το προπύργιο τους στο νησί Basilan. Το δεύτερο μέρος της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε ως ένα ανθρωπιστικό πρόγραμμα που ονομάζεται "Επιχείρηση Χαμόγελα". Ο στόχος του προγράμματος ήταν να παράσχει ιατρική φροντίδα και υπηρεσίες στην περιοχή του Μπασιλάν στο πλαίσιο ενός προγράμματος "Καρδιές και μυαλά".Joint Special Operations Task Force-Οι Φιλιππίνες διαλύθηκαν τον Ιούνιο του 2014, τερματίζοντας μια επιτυχημένη 12ετή αποστολή. Αφού το JSOTF-P είχε διαλυθεί, τον Νοέμβριο του 2014, οι αμερικανικές δυνάμεις συνέχισαν να επιχειρούν στις Φιλιππίνες με το όνομα "PACOM Augmentation Team", μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 2015. Την 1η Σεπτεμβρίου 2017, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Jim Mattis όρισε την επιχείρηση Pacific Eagle-Philippines (OPE-P) ως επιχείρηση έκτακτης ανάγκης για την υποστήριξη της κυβέρνησης των Φιλιππίνων και του στρατού στις προσπάθειές τους να απομονώσουν, να υποβαθμίσουν και να νικήσουν τις θυγατρικές του ISIS (συλλογικά αναφέρεται ως ISIS-Φιλιππίνες ή ISIS-P) και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις στις Φιλιππίνες. Μέχρι το 2018, οι αμερικανικές επιχειρήσεις εντός των Φιλιππίνων κατά τρομοκρατικών ομάδων συμμετείχαν έως και 300 συμβούλους. Operation Enduring Freedom-Trans Sahara (OEF-TS), τώρα Operation Juniper Shield, είναι το όνομα της στρατιωτικής επιχείρησης που διεξάγεται από τις ΗΠΑ και τα κράτη-εταίρους στην περιοχή της Σαχάρα/Σαχέλ της Αφρικής, που αποτελείται από αντιτρομοκρατικές προσπάθειες και αστυνόμευση ενόπλων για τη διακίνηση ναρκωτικών σε όλη την κεντρική Αφρική. Η σύγκρουση στο βόρειο Μάλι ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2012 με ριζοσπαστικούς ισλαμιστές (συνδεδεμένους με την Αλ Κάιντα) να προχωρούν στο βόρειο Μάλι. Η κυβέρνηση του Μάλι δυσκολεύτηκε να διατηρήσει τον πλήρη έλεγχο της χώρας τους. Η νεοσύστατη κυβέρνηση ζήτησε υποστήριξη από τη διεθνή κοινότητα για την καταπολέμηση των ισλαμικών μαχητών. Τον Ιανουάριο του 2013, η Γαλλία παρενέβη εξ ονόματος του αιτήματος της κυβέρνησης του Μάλι και ανέπτυξε στρατεύματα στην περιοχή. Ξεκίνησαν την επιχείρηση Serval στις 11 Ιανουαρίου 2013, με την ελπίδα να απομακρύνουν τις ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα από το βόρειο Μάλι. Η επιχείρηση Enduring Freedom - Horn of Africa είναι μια επέκταση της επιχείρησης Enduring Freedom. Σε αντίθεση με άλλες επιχειρήσεις που περιλαμβάνονται στην επιχείρηση Enduring Freedom, το OEF-HOA δεν έχει συγκεκριμένο οργανισμό ως στόχο. Το OEF-HOA επικεντρώνει τις προσπάθειές του να διαταράξει και να εντοπίσει της μαχητικές δραστηριότητες στην περιοχή και να συνεργαστεί με πρόθυμες κυβερνήσεις για να αποτρέψει την επανεμφάνιση μαχητικών κυττάρων και δραστηριοτήτων.Τον Οκτώβριο του 2002, δημιουργήθηκε η Συνδυασμένη Κοινή Ομάδα Εργασίας-Κέρας της Αφρικής (CJTF-HOA) στο Τζιμπουτί στο Camp Lemonnier. Περιέχει περίπου 2.000 προσωπικό, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών και ειδικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ (SOF) και των δυνάμεων του συνασπισμού, Combined Task Force 150 (CTF-150). Η Task Force 150 αποτελείται από πλοία από μια ομάδα χωρών που μετατοπίζονται, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, του Καναδά, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, των Κάτω Χωρών, του Πακιστάν, της Νέας Ζηλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πρωταρχικός στόχος των δυνάμεων του συνασπισμού είναι να παρακολουθούν, να επιθεωρούν, να επιβιβάζονται και να σταματούν τις ύποπτες αποστολές όπου εισέρχονται στην περιοχή του Κέρατος της Αφρικής και να επηρεάζουν την επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την ελευθερία του Ιράκ. Στην επιχείρηση περιλαμβάνεται η εκπαίδευση επιλεγμένων ενόπλων δυνάμεων των χωρών του Τζιμπουτί, της Κένυας και της Αιθιοπίας στην αντιτρομοκρατική και αντιστασιακή τακτική. Οι ανθρωπιστικές προσπάθειες που διεξάγονται από το CJTF-HOA περιλαμβάνουν την ανοικοδόμηση σχολείων και ιατρικών κλινικών και την παροχή ιατρικών υπηρεσιών σε εκείνες τις χώρες των οποίων οι δυνάμεις εκπαιδεύονται. Το πρόγραμμα επεκτείνεται στο πλαίσιο της Αντιτρομοκρατικής Πρωτοβουλίας για τη δυτική Σαχάρα, καθώς το προσωπικό του CJTF βοηθά επίσης στην εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων του Τσαντ, του Νίγηρα, της Μαυριτανίας και του Μάλι. Ωστόσο, ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας δεν περιλαμβάνει το Σουδάν, όπου πάνω από 400.000 έχασαν τη ζωή τους σε έναν συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο. Την 1η Ιουλίου 2006, ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν προέτρεψε τους Σομαλούς να δημιουργήσουν ένα ισλαμικό κράτος στη χώρα και προειδοποίησε τις δυτικές κυβερνήσεις ότι το δίκτυο της Αλ Κάιντα θα πολεμήσει εναντίον τους εάν επέμβουν εκεί.Ο πρωθυπουργός της Σομαλίας ισχυρίστηκε ότι τρεις «ύποπτοι για τρομοκρατία» από τις βομβιστικές επιθέσεις της πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1998 προστατεύονται στο Κισμάγιο. Στις 30 Δεκεμβρίου 2006, ο αναπληρωτής ηγέτης της Αλ Κάιντα, Ayman al-Zawahiri, κάλεσε τους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο να πολεμήσουν εναντίον της Αιθιοπίας και της TFG στη Σομαλία.Στις 8 Ιανουαρίου 2007, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη Μάχη της Ρας Καμπόνι βομβαρδίζοντας το Ρας Καμπόνι χρησιμοποιώντας πυροβόλα από το AC-130.Στις 14 Σεπτεμβρίου 2009, οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ σκότωσαν δύο άνδρες και τραυμάτισαν και συνέλαβαν άλλους δύο κοντά στο σομαλικό χωριό Baarawe. Αυτόπτες μάρτυρες ισχυρίζονται ότι ελικόπτερα που χρησιμοποιήθηκαν για την επιχείρηση προήλθαν από πολεμικά πλοία με γαλλική σημαία, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατό να επιβεβαιωθεί. Μια οργάνωση που συνδέεται με την Αλ Κάιντα με έδρα τη Σομαλία, η Αλ Σαμπάμπ, επιβεβαίωσε τον θάνατο του «σεΐχη διοικητή» Σάλεχ Αλί Σάλεχ Ναμπάν μαζί με έναν απροσδιόριστο αριθμό αγωνιστών. Ο Ναμπάν, ένας Κενυάτης, αναζητούνταν σε σχέση με τις επιθέσεις στη Μομπάσα του 2002. Ο πόλεμος στο Ιράκ ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2003 με μια αεροπορική εκστρατεία, η οποία ακολούθησε αμέσως από μια επίθεση εδάφους υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Μπους επικαλέστηκε το ψήφισμα 1441 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο προειδοποιούσε για "σοβαρές συνέπειες" για παραβιάσεις, όπως το Ιράκ που διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής. Η κυβέρνηση Μπους δήλωσε επίσης ότι ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν μέρος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, ένας ισχυρισμός που αμφισβητήθηκε αργότερα και αμφισβητήθηκε. Το Ιράκ είχε καταχωρηθεί ως κράτος χορηγός της τρομοκρατίας από τις ΗΠΑ από το 1990, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Κουβέιτ. Η πρώτη επίθεση εδάφους έγινε στη μάχη του Umm Qasr στις 21 Μαρτίου 2003, όταν μια συνδυασμένη δύναμη βρετανικών, αμερικανικών και πολωνικών δυνάμεων ανέλαβε τον έλεγχο της λιμενικής πόλης Umm Qasr. Η Βαγδάτη, η πρωτεύουσα του Ιράκ, έπεσε στα χέρια των αμερικανικών στρατευμάτων τον Απρίλιο του 2003 και η κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν διαλύθηκε γρήγορα. Την 1η Μαΐου 2003, ο Μπους ανακοίνωσε ότι οι μεγάλες μάχιμες επιχειρήσεις στο Ιράκ είχαν λήξει. Ωστόσο, προέκυψε εξέγερση εναντίον του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και της πρόσφατα αναπτυσσόμενης ιρακινής στρατιωτικής και μετα-Σαντάμ κυβέρνησης. Η εξέγερση, η οποία περιελάμβανε ομάδες που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα, οδήγησε σε πολύ περισσότερα θύματα του συνασπισμού από την εισβολή. Άλλα στοιχεία της εξέγερσης καθοδηγήθηκαν από τα φυγά μέλη του καθεστώτος Μπάαθ του Προέδρου Χουσεΐν, το οποίο περιελάμβανε Ιρακινούς εθνικιστές και παναραβιστές. Πολλοί ηγέτες ανταρτών ήταν Ισλαμιστές και ισχυρίστηκαν ότι πολεμούσαν έναν θρησκευτικό πόλεμο για να αποκαταστήσουν το Ισλαμικό Χαλιφάτο των περασμένων αιώνων. Ο Σαντάμ Χουσεΐν συνελήφθη από τις αμερικανικές δυνάμεις τον Δεκέμβριο του 2003 και εκτελέστηκε το 2006. Το 2004, οι αντάρτικες δυνάμεις ενισχύθηκαν. Οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν επιθέσεις σε προπύργια ανταρτών σε πόλεις όπως η Νατζάφ και η Φαλούτζα. Τον Ιανουάριο του 2007, ο Πρόεδρος Μπους παρουσίασε μια νέα στρατηγική για την Επιχείρηση Ιρακινή Ελευθερία βασισμένη στις θεωρίες και τις τακτικές της επανάστασης που αναπτύχθηκαν από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους. Η αύξηση των στρατευμάτων του Ιρακινού Πολέμου του 2007 ήταν μέρος αυτού του «νέου δρόμου προς τα εμπρός», που μαζί με την υποστήριξη των ΗΠΑ από σουνιτικές ομάδες που είχε προηγουμένως επιδιώξει να νικήσει, αποδόθηκε με μια ευρέως αναγνωρισμένη δραματική μείωση της βίας έως και 80%. Ο πόλεμος εισήλθε σε νέα φάση την 1η Σεπτεμβρίου 2010, με το επίσημο τέλος των αμερικανικών πολεμικών επιχειρήσεων. Όπου ο Πρόεδρος Ομπάμα διέταξε την απόσυρση των περισσότερων στρατευμάτων το 2011, αλλά άρχισε την ανακατανομή δυνάμεων το 2014 για την καταπολέμηση του ISIS. Από τον Ιούλιο του 2021, υπήρχαν περίπου 2.500 αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ, τα οποία συνεχίζουν να βοηθούν στην αποστολή για την καταπολέμηση των υπολειμμάτων του ISIS. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο πρώην πρόεδρος του Πακιστάν Πέρβες Μουσάραφ τάχθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ εναντίον της κυβέρνησης των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν μετά από τελεσίγραφο του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους. Ο Μουσάραφ συμφώνησε να δώσει στις ΗΠΑ τη χρήση τριών αεροπορικών βάσεων για την επιχείρηση Enduring Freedom. Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Κόλιν Πάουελ και άλλοι αξιωματούχοι της αμερικανικής διοίκησης συναντήθηκαν με τον Μουσάραφ. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2001, ο Μουσάραφ απευθύνθηκε στο λαό του Πακιστάν και δήλωσε ότι, ενώ αντιτίθεται στη στρατιωτική τακτική ενάντια στους Ταλιμπάν, το Πακιστάν κινδυνεύει να κινδυνεύσει από μια συμμαχία Ινδίας και ΗΠΑ εάν δεν συνεργαστεί. Το 2006, ο Μουσάραφ κατέθεσε ότι αυτή η στάση πιέστηκε από απειλές από τις ΗΠΑ, και αποκάλυψε στα απομνημονεύματά του ότι είχε «παίξει στον πόλεμο» τις Ηνωμένες Πολιτείες ως αντίπαλο και αποφάσισε ότι θα κατέληγε σε απώλεια για το Πακιστάν.Στις 12 Ιανουαρίου 2002, ο Μουσάραφ έδωσε μια ομιλία ενάντια στον ισλαμικό εξτρεμισμό. Καταδίκασε κατηγορηματικά όλες τις τρομοκρατικές ενέργειες και δεσμεύτηκε να καταπολεμήσει τον ισλαμικό εξτρεμισμό και την ανομία στο ίδιο το Πακιστάν. Δήλωσε ότι η κυβέρνησή του έχει δεσμευτεί να ξεριζώσει τον εξτρεμισμό και κατέστησε σαφές ότι οι απαγορευμένες αγωνιστικές οργανώσεις δεν θα επιτρέπεται να αναβιώσουν με κανένα νέο όνομα. Είπε, «η πρόσφατη απόφαση να απαγορευτούν οι εξτρεμιστικές ομάδες που προωθούν μαχητικότητα πάρθηκε για το εθνικό συμφέρον μετά από εμπεριστατωμένες διαβουλεύσεις. Δεν ελήφθη υπό καμία ξένη επιρροή.Το 2002, η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Μουσάραφ πήρε μια σταθερή θέση ενάντια στις τζιχαντιστικές οργανώσεις και ομάδες που προωθούν τον εξτρεμισμό και συνέλαβε τον Maulana Masood Azhar, επικεφαλής του Jaish-e-Mohammed και τον Hafiz Muhammad Saeed, επικεφαλής της Lashkar-e-Taiba, όπως και δεκάδες ακτιβιστές. Στις 12 Ιανουαρίου επιβλήθηκε επίσημη απαγόρευση στις ομάδες. Αργότερα εκείνο το έτος, ο Σαουδάραβας Zayn al-Abidn Muhammed Hasayn Abu Zubaydah συνελήφθη από Πακιστανούς αξιωματούχους κατά τη διάρκεια μιας σειράς κοινών επιδρομών ΗΠΑ-Πακιστάν. Ο Ζουμπαϊντάχ φέρεται να ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Αλ Κάιντα με τον τίτλο του αρχηγού επιχειρήσεων και υπεύθυνος για τη διοργάνωση εκπαιδευτικών στρατοπέδων της Αλ Κάιντα. Άλλα εξέχοντα μέλη της Αλ Κάιντα συνελήφθησαν τα επόμενα δύο χρόνια, συγκεκριμένα ο Ραμζί μπιν αλ Σίμπ, ο οποίος είναι γνωστός ως οικονομικός υποστηρικτής των επιχειρήσεων της Αλ Κάιντα και ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ, ο οποίος κατά τη σύλληψή του ήταν ο τρίτος ανώτερος αξιωματούχος στην Αλ Κάιντα και ήταν άμεσα υπεύθυνος για τον σχεδιασμό των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Το 2004, ο πακιστανικός στρατός ξεκίνησε μια εκστρατεία στις φυλετικές περιοχές που διοικούνται από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Πακιστανικής περιοχής Βαζιριστάν, στέλνοντας 80.000 στρατιώτες. Ο στόχος της σύγκρουσης ήταν η απομάκρυνση των δυνάμεων της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν στην περιοχή. Μετά την πτώση του καθεστώτος των Ταλιμπάν, πολλά μέλη της αντίστασης των Ταλιμπάν κατέφυγαν στα βόρεια σύνορα του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, όπου ο πακιστανικός στρατός είχε προηγουμένως ελάχιστο έλεγχο. Με την υλικοτεχνική υποστήριξη και την αεροπορική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Πακιστανικός Στρατός συνέλαβε ή σκότωσε πολυάριθμους στρατιώτες της Αλ Κάιντα, όπως τον Χαλίντ Σέιχ Μοχάμεντ, καταζητούμενους για τη συμμετοχή του στη βομβιστική επίθεση USS Cole , το σχέδιο της Μπότζινκα και τη δολοφονία του δημοσιογράφου της Wall Street Journal. Ντάνιελ Περλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν μια εκστρατεία επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε στόχους σε όλες τις φυλετικές περιοχές που διοικούνται από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Ωστόσο, οι Πακιστανοί Ταλιμπάν εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται εκεί. Μέχρι σήμερα υπολογίζεται ότι 15 Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν ενώ πολεμούσαν τα υπολείμματα της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν στο Πακιστάν από την έναρξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, η σύζυγός του και ο γιος του, σκοτώθηκαν στις 2 Μαΐου 2011, κατά τη διάρκεια επιδρομής που πραγματοποίησαν οι ειδικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν.Η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών στο Πακιστάν για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων που σχετίζονται με τον Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας πυροδοτεί τη συζήτηση για την κυριαρχία και τους νόμους του πολέμου. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιεί τη CIA και όχι την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ για επιθέσεις στο Πακιστάν για να αποφύγει την παραβίαση της κυριαρχίας μέσω στρατιωτικής εισβολής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επικρίθηκαν από μια αναφορά για τον πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και την κυριαρχία των αερομεταφορών για κατάχρηση του όρου «Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας» για τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσω κυβερνητικών υπηρεσιών χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η οικονομική βοήθεια και η ασφάλεια των ΗΠΑ στο Πακιστάν αυξήθηκαν σημαντικά. Με την εξουσιοδότηση του νόμου για τη βελτιωμένη σύμπραξη για το Πακιστάν, το Πακιστάν χορήγησε 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε διάστημα πέντε ετών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης πραγματοποιήσει μια σειρά στρατιωτικών επιθέσεων σε μαχητές της Αλ Κάιντα στην Υεμένη από την έναρξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Η Υεμένη έχει μια αδύναμη κεντρική κυβέρνηση και ένα ισχυρό φυλετικό σύστημα που αφήνει ανοιχτές μεγάλες περιοχές χωρίς νόμους για εκπαίδευση και επιχειρήσεις μαχητών. Η Αλ Κάιντα έχει ισχυρή παρουσία στη χώρα. Στις 31 Μαρτίου 2011, η AQAP κήρυξε το Εμιράτο της Αλ Κάιντα στην Υεμένη αφού κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Αμπιάν.Οι ΗΠΑ, σε μια προσπάθεια να στηρίξουν τις προσπάθειες της Υεμένης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αύξησαν το πακέτο στρατιωτικής βοήθειας στην Υεμένη από λιγότερο από $11 million το 2006 σε περισσότερα από $70 million το 2009, καθώς και έως και $121 million για ανάπτυξη την επόμενη τρία χρόνια. Η κυβέρνηση Ομπάμα άρχισε να εμπλέκεται εκ νέου στο Ιράκ με μια σειρά αεροπορικών επιθέσεων με στόχο το ISIS που ξεκίνησε στις 10 Αυγούστου 2014. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2014, ο Πρόεδρος Ομπάμα είπε ότι είχε την εξουσία που χρειαζόταν για να αναλάβει δράση για να καταστρέψει τη μαχητική ομάδα που είναι γνωστή ως Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντ, επικαλούμενη την Άδεια 2001 για τη χρήση στρατιωτικής δύναμης εναντίον των τρομοκρατών και έτσι έκανε δεν απαιτούν πρόσθετη έγκριση από το Κογκρέσο. Την επόμενη ημέρα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2014, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα πραγματοποίησε τηλεοπτική ομιλία για το Ισλαμικό Κράτος, ο οποίος δήλωσε: «Ο στόχος μας είναι σαφής: Θα υποβαθμίσουμε και τελικά θα καταστρέψουμε το Ισλαμικό Κράτος μέσω μιας ολοκληρωμένης και διαρκούς αντιτρομοκρατικής στρατηγικής». Ο Ομπάμα ενέκρινε την ανάπτυξη πρόσθετων αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, καθώς και την άδεια άμεσων στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Τη νύχτα της 21-22 Σεπτεμβρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, τα ΗΑΕ, η Ιορδανία και το Κατάρ ξεκίνησαν αεροπορικές επιθέσεις κατά του ISIS στη Συρία.Τον Οκτώβριο του 2014, αναφέρθηκε ότι το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας θεωρεί ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους βρίσκονται στο πλαίσιο της επιχείρησης «Διαρκής ελευθερία» όσον αφορά την απονομή μεταλλίων εκστρατείας. Στις 15 Οκτωβρίου, η στρατιωτική επέμβαση έγινε γνωστή ως "Επιχείρηση Εγγενής Επίλυση". Με την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε (ISIL), παρακλάδια τζιχαντιστών ξεπήδησαν σε περιοχές σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Φιλιππίνων. Η ομάδα Maute, αποτελούμενη από πρώην αντάρτες του Ισλαμικού Απελευθερωτικού Μετώπου Moro και ξένους μαχητές με επικεφαλής τον Omar Maute, τον φερόμενο ως ιδρυτή της Dawlah Islamiya, δήλωσε πίστη στο ISIL και άρχισε να συγκρούεται με τις δυνάμεις ασφαλείας των Φιλιππίνων και να οργανώνει βομβιστικές επιθέσεις. Στις 23 Μαΐου 2017, η ομάδα επιτέθηκε στην πόλη Μαράουι, με αποτέλεσμα την αιματηρή μάχη του Μαραουί που κράτησε 5 μήνες. Μετά την αποφασιστική μάχη, τα υπολείμματα της ομάδας εξακολουθούσαν να στρατολογούνται το 2017 και το 2018. Το NBC News ανέφερε ότι στα μέσα του 2014, το ISIS είχε περίπου 1.000 μαχητές στη Λιβύη. Εκμεταλλευόμενος ένα κενό ισχύος στο κέντρο της χώρας, μακριά από τις μεγάλες πόλεις της Τρίπολης και της Βεγγάζης, το ISIS επεκτάθηκε γρήγορα τους επόμενους 18 μήνες. Μαζί με τους ντόπιους μαχητές οπου συμμετείχαν και τζιχαντιστές από την υπόλοιπη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και τον Καύκασο. Η δύναμη απώθησε ή νίκησε άλλες ισλαμιστικές ομάδες μέσα στη Λιβύη και η κεντρική ηγεσία του ISIS στη Ράκα της Συρίας άρχισε να παροτρύνει ξένους νεοσύλλεκτους να κατευθυνθούν προς τη Λιβύη αντί για τη Συρία. Το ISIS κατέλαβε τον έλεγχο της παράκτιας πόλης της Σύρτης στις αρχές του 2015 και στη συνέχεια άρχισε να επεκτείνεται προς τα ανατολικά και τα νότια. Μέχρι τις αρχές του 2016, είχε τον αποτελεσματικό έλεγχο 120 έως 150 μιλίων ακτογραμμής και τμημάτων του εσωτερικού και είχε φτάσει στο μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο της Ανατολικής Λιβύης, τη Βεγγάζη. Την άνοιξη του 2016, η AFRICOM υπολόγισε ότι το ISIS είχε περίπου 5.000 μαχητές στο προπύργιο του στη Σύρτη.Ωστόσο, οι γηγενείς αντάρτικες ομάδες που έβαλαν τις αξιώσεις τους στη Λιβύη και έστρεψαν τα όπλα τους στο ISIS - με τη βοήθεια αεροπορικών επιθέσεων δυτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων αμερικανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ο λιβυκός πληθυσμός δυσαρέστησε τους ξένους που ήθελαν να θεμελιώσουν ένα φονταμενταλιστικό καθεστώς στο έδαφός τους. Πολιτοφυλακές πιστές στη νέα κυβέρνηση ενότητας της Λιβύης, καθώς και μια ξεχωριστή και αντίπαλη δύναμη πιστή σε έναν πρώην αξιωματικό του καθεστώτος Καντάφι, εξαπέλυσαν επίθεση στα φυλάκια του ISIS στη Σύρτη και τις γύρω περιοχές που κράτησε για μήνες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του αμερικανικού στρατού, οι τάξεις του ISIS συρρικνώθηκαν σε μερικές εκατοντάδες έως 2.000 μαχητές. Τον Αύγουστο του 2016, ο αμερικανικός στρατός άρχισε αεροπορικές επιδρομές που, παράλληλα με τη συνεχιζόμενη πίεση στο έδαφος από τις λιβυκές πολιτοφυλακές, ώθησαν τους υπόλοιπους μαχητές του ISIS πίσω στη Σύρτη. Συνολικά, αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπλάνα έπληξαν το ISIS σχεδόν 590 φορές, οι λιβυκές πολιτοφυλακές επανέλαβαν πόλη στα μέσα Δεκεμβρίου. Στις 18 Ιανουαρίου 2017, το ABC News ανέφερε ότι δύο βομβαρδιστικά USAF B-2 έπληξαν δύο στρατόπεδα του ISIS 28 miles (45 km) νότια της Σύρτης, οι αεροπορικές επιδρομές στοχοποίησαν μεταξύ 80 και 100 μαχητών του ISIS σε πολλά στρατόπεδα, ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος συμμετείχε επίσης στις αεροπορικές επιδρομές. Το NBC News ανέφερε ότι περίπου 90 μαχητές του ISIS σκοτώθηκαν κατά την επίθεση, ένας Αμερικανός αξιωματούχος της άμυνας είπε ότι "Αυτή ήταν η μεγαλύτερη εναπομένουσα παρουσία του ISIS στη Λιβύη" και ότι "Έχουν περιθωριοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, αλλά διστάζω να πω ότι έχουν εξαλειφθεί στη Λιβύη ». Τον Οκτώβριο του 2015, οι ΗΠΑ άρχισαν να αναπτύσσουν 300 στρατιώτες στο Καμερούν, με πρόσκληση της κυβέρνησης του Καμερούν, για να υποστηρίξουν τις αφρικανικές δυνάμεις σε μη-πολεμικό ρόλο στον αγώνα τους κατά της εξέγερσης του ISIS στη χώρα αυτή. Οι κύριες αποστολές των στρατευμάτων θα περιστρέφονται γύρω από την παροχή υποστήριξης πληροφοριών στις τοπικές δυνάμεις καθώς και τη διεξαγωγή αναγνωριστικών πτήσεων. Η επιχείρηση Active Endeavor είναι μια ναυτική επιχείρηση του ΝΑΤΟ που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2001 ως απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Λειτουργεί στη Μεσόγειο και έχει σχεδιαστεί για να αποτρέπει την κίνηση μαχητών ή όπλων μαζικής καταστροφής και να ενισχύει την ασφάλεια της ναυτιλίας γενικότερα. Σε μια «Επιστολή προς τον αμερικανικό λαό» που έγραψε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν το 2002, δήλωσε ότι ένας από τους λόγους που πολεμούσε την Αμερική είναι η υποστήριξή της από την Ινδία στο ζήτημα του Κασμίρ. Ινδικές πηγές υποστήριξαν ότι το 2006, η Αλ Κάιντα ισχυρίστηκε ότι είχε δημιουργήσει πτέρυγα στο Κασμίρ και αυτό ανησύχησε την ινδική κυβέρνηση. Η Ινδία υποστήριξε επίσης ότι η Αλ Κάιντα έχει ισχυρούς δεσμούς με τις μαχητικές ομάδες του Κασμίρ Lashkar-e-Taiba και Jaish-e-Mohammed στο Πακιστάν. Κατά την επίσκεψή του στο Πακιστάν τον Ιανουάριο του 2010, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς δήλωσε ότι η Αλ Κάιντα επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και σχεδιάζει να προκαλέσει πυρηνικό πόλεμο μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν.Τον Σεπτέμβριο του 2009, μια αμερικανική επίθεση με drone φέρεται να σκότωσε τον Ilyas Kashmiri, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής της Harkat-ul-Jihad al-Islami, μιας ένοπλης ομάδας του Κασμίρι που συνδέεται με την Αλ Κάιντα. Το Κασμίρι χαρακτηρίστηκε από τον Μπρους Ρίντελ ως «εξέχον» μέλος της Αλ Κάιντα ενώ άλλοι τον περιέγραψαν ως επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Αλ Κάιντα. Το Waziristan είχε γίνει πλέον το νέο πεδίο μάχης για τους μαχητές του Κασμίρι, οι οποίοι τώρα πολεμούσαν το ΝΑΤΟ για την υποστήριξη της Αλ Κάιντα. Στις 8 Ιουλίου 2012, ο Αλ Μπαντάρ Μουτζαχεντίν, μια απόσχιση της παράταξης της κεντρικής τρομοκρατικής οργάνωσης Χασμπούλ Μουτζαχεντίν στο Κασμίρ, μετά το πέρας της διήμερης Διάσκεψης Σουχάδα ζήτησε την κινητοποίηση πόρων για τη συνέχιση της τζιχάντ στο Κασμίρ. Η εισβολή στο Αφγανιστάν θεωρείται ότι ήταν η πρώτη δράση αυτού του πολέμου και αρχικά συμμετείχαν δυνάμεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αφρικανική Βόρεια Συμμαχία. Από την αρχική περίοδο εισβολής, αυτές οι δυνάμεις αυξήθηκαν από στρατεύματα και αεροσκάφη από την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Δανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νορβηγία μεταξύ άλλων. Το 2006, υπήρχαν περίπου 33.000 στρατιώτες στο Αφγανιστάν. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2001, λιγότερο από 24 ώρες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον, το ΝΑΤΟ επικαλέστηκε το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης και κήρυξε τις επιθέσεις ως επίθεση εναντίον και των 19 χωρών μελών του ΝΑΤΟ. Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Τζον Χάουαρντ δήλωσε επίσης ότι η Αυστραλία θα επικαλεστεί τη Συνθήκη ANZUS σε παρόμοιες γραμμές.Τους επόμενους μήνες, το ΝΑΤΟ έλαβε ένα ευρύ φάσμα μέτρων για την αντιμετώπιση της απειλής της τρομοκρατίας. Στις 22 Νοεμβρίου 2002, τα κράτη μέλη του Συμβουλίου Ευρωατλαντικής Εταιρικής Σχέσης (EAPC) αποφάσισαν ένα Σχέδιο Δράσης Εταιρικής Σχέσης κατά της Τρομοκρατίας, το οποίο αναφέρει ρητά: "Τα κράτη της EAPC δεσμεύονται για την προστασία και προώθηση των θεμελιωδών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και το κράτος δικαίου, στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας ". Το ΝΑΤΟ ξεκίνησε ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο Θάλασσα με σκοπό να αποτρέψει την κίνηση τρομοκρατών ή όπλων μαζικής καταστροφής καθώς και να ενισχύσει την ασφάλεια της ναυτιλίας γενικά που ονομάζεται Επιχείρηση Ενεργής Επιχείρησης. Η υποστήριξη προς τις ΗΠΑ ψύχθηκε όταν η Αμερική κατέστησε σαφή την αποφασιστικότητά της να εισβάλει στο Ιράκ στα τέλη του 2002. Ακόμα κι έτσι, πολλές από τις χώρες του «συνασπισμού των πρόθυμων» που υποστήριξαν άνευ όρων τη στρατιωτική δράση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ έστειλαν στρατεύματα στο Αφγανιστάν, ιδιαίτερα στο γειτονικό Πακιστάν, το οποίο αρνήθηκε την προηγούμενη υποστήριξή του στους Ταλιμπάν και συνέβαλε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στους σύγκρουση. Το Πακιστάν συμμετείχε επίσης στην εξέγερση στο Khyber Pakhtunkhwa (γνωστός και ως Πόλεμος Βαζιριστάν ή Πόλεμος Βορειοδυτικού Πακιστάν). Υποστηριζόμενο από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, το Πακιστάν προσπαθούσε να απομακρύνει την εξέγερση των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα από τις βόρειες φυλετικές περιοχές. Από την 11η Σεπτεμβρίου, η Αλ Κάιντα και άλλες συνδεδεμένες ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες πραγματοποίησαν επιθέσεις σε πολλά μέρη του κόσμου όπου δεν λαμβάνουν χώρα συγκρούσεις. Ενώ χώρες όπως το Πακιστάν έχουν υποστεί εκατοντάδες επιθέσεις σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες και εκτοπίζοντας πολύ περισσότερες. Οι βομβιστικές επιθέσεις στο Μπαλί το 2002 στην Ινδονησία διαπράχθηκαν από διάφορα μέλη της Jemaah Islamiyah, μιας οργάνωσης που συνδέεται με την Αλ Κάιντα. Οι βομβιστικές επιθέσεις της Καζαμπλάνκα το 2003 πραγματοποιήθηκαν από τη Σαλάφια Τζιχάντια, θυγατρική της Αλ Κάιντα. Μετά τους βομβιστικές επιθέσεις του 2003 στην Κωνσταντινούπολη, η Τουρκία κατηγόρησε 74 άτομα για συμμετοχή, συμπεριλαμβανομένου του συριακού μέλους της Αλ Κάιντα Λοάι αλ-Σάκα. Οι βομβιστικές επιθέσεις των τρένων της Μαδρίτης του 2004 στην Ισπανία "εμπνεύστηκαν" από την Αλ Κάιντα, αν και δεν έχει αποδειχθεί άμεση εμπλοκή. Οι βομβιστικές επιθέσεις του Λονδίνου στις 7 Ιουλίου 2005 στο Ηνωμένο Βασίλειο διαπράχθηκαν από τέσσερις εγχώριους τρομοκράτες, ένας από τους οποίους εμφανίστηκε σε επεξεργασμένο βίντεο με γνωστό δράστη της Αλ Κάιντα, αν και η βρετανική κυβέρνηση αρνείται τη συμμετοχή της Αλ Κάιντα. Η Αλ Κάιντα ανέλαβε την ευθύνη για τις βομβιστικές επιθέσεις στο Αλγέρι της 11ης Απριλίου 2007 στην Αλγερία. Η επίθεση του 2007 στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Γλασκώβης στο Ηνωμένο Βασίλειο πραγματοποιήθηκε από ένα ζευγάρι βομβιστών των οποίων οι φορητοί υπολογιστές και οι σημειώσεις αυτοκτονίας περιλάμβαναν βίντεο και ομιλίες που αναφέρονταν στην Αλ Κάιντα, αν και δεν διαπιστώθηκε άμεση εμπλοκή. Στους πυροβολισμούς του 2009 στο Fort Hood στις Ηνωμένες Πολιτείες διαπράχθηκαν από τον Nidal Hasan, ο οποίος είχε επικοινωνία με τον Anwar al-Awlaki, αν και το Υπουργείο Άμυνας κατατάσσει τον πυροβολισμό ως επίθεση βίας στο χώρο εργασίας. Το Μαρόκο κατηγορεί την Αλ Κάιντα για τον βομβαρδισμό στο Μαρακές το 2011, αν και η Αλ Κάιντα αρνείται τη συμμετοχή της. Οι πυροβολισμοί της Τουλούζης και του Μονταούμπαν το 2012 στη Γαλλία διαπράχθηκαν από τον Μοχάμεντ Μερά, ο οποίος φέρεται να είχε οικογενειακούς δεσμούς με την Αλ Κάιντα, μαζί με ιστορικό μικρο εγκλημάτων και ψυχολογικών θεμάτων. Ο Μερά ισχυρίστηκε ότι είχε σχέση με την Αλ Κάιντα, αν και οι γαλλικές αρχές αρνούνται οποιαδήποτε σχέση. Μέχρι σήμερα, κανείς δεν έχει καταδικαστεί για την επίθεση του Προξενείου των ΗΠΑ στη Βεγγάζη στη Λιβύη το 2012 και κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη. Κατηγορούνται τμήματα της Αλ Κάιντα, θυγατρικές της Αλ Κάιντα και άτομα που «συμπαθούν την Αλ Κάιντα». Η Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο ανέλαβε την ευθύνη για τον πυροβολισμό του Ναυτικού Αεροσταθμού Πενσακόλα στις Ηνωμένες Πολιτείες.Επίσης υπήρξαν αρκετές επιπλέον προγραμματισμένες επιθέσεις που δεν ήταν επιτυχημένες. Ανατίναξη οικονομικών κτιρίων 2004 (Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο) 21 Ιουλίου 2005 Βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο) 2006 Τρομοκρατική επίθεση στο Τορόντο (Καναδάς) Ανατίναξη υπερατλαντικών αεροσκαφών του 2006 που περιλαμβάνει υγρά εκρηκτικά που μεταφέρονται σε εμπορικά αεροπλάνα Έκρηξη βόμβας ποταμού Hudson 2006 (Ηνωμένες Πολιτείες) 2007 επίθεσης στο Fort Dix (Ηνωμένες Πολιτείες) 2007 βόμβες αυτοκινήτων στο Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο) 2007 Σχέδιο επίθεσης στο Διεθνές Αεροδρόμιο John F. Kennedy (Ηνωμένες Πολιτείες) 2009 Σχέδιο τρομοκρατίας Bronx (Ηνωμένες Πολιτείες) 2009 Νέα Υόρκη Μετρό και οικόπεδο του Ηνωμένου Βασιλείου (Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο) Πολεμικό βομβαρδιστικό σχέδιο πτήσης 253 της Northwest Airlines 2009 (Ηνωμένες Πολιτείες) Βομβιστικές επιθέσεις στη Στοκχόλμη 2010 (Σουηδία) 2010 απόπειρα βομβιστικής επίθεσης αυτοκινήτου στην Times Square (Ηνωμένες Πολιτείες) Οικόπεδο βόμβας φορτηγού αεροσκάφους 2010 (Ηνωμένες Πολιτείες) Οικόπεδο βόμβας αυτοκινήτου Πόρτλαντ 2010 (Ηνωμένες Πολιτείες) 2011 Τρομοκρατική επίθεση στο Μανχάταν (Ηνωμένες Πολιτείες) 2013 Σχέδιο τρομοκρατίας VIA Rail Canada (Καναδάς) Εκτός από τις στρατιωτικές προσπάθειες στο εξωτερικό, μετά τις 11 Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση Μπους αύξησε τις εγχώριες προσπάθειες για να αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις. Διάφορες κρατικές γραφειοκρατίες που χειρίζονταν τις λειτουργίες ασφάλειας και στρατιωτικών οργανώσεων αναδιοργανώθηκαν. Ένας νέος οργανισμός σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου που ονομάζεται Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2002 για να ηγηθεί και να συντονίσει τη μεγαλύτερη αναδιοργάνωση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ από την ενοποίηση των ενόπλων δυνάμεων στο Υπουργείο Άμυνας. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης ξεκίνησε το Εθνικό Σύστημα Εγγραφής Εισόδου-Εξόδου Εθνικής Ασφάλειας για ορισμένους άνδρες μη πολίτες στις ΗΠΑ, απαιτώντας τους να εγγραφούν προσωπικά στα γραφεία της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Πολιτογράφησης. Ο νόμος των ΗΠΑ του Οκτωβρίου 2001 μειώνει δραματικά τους περιορισμούς στην ικανότητα των υπηρεσιών επιβολής του νόμου να αναζητούν τηλέφωνο, επικοινωνίες μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ιατρικά, οικονομικά και άλλα αρχεία. διευκολύνει τους περιορισμούς στη συγκέντρωση ξένων πληροφοριών στις Ηνωμένες Πολιτείες · διευρύνει την εξουσία του Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών για τη ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ιδίως εκείνων που αφορούν ξένα άτομα και οντότητες · και διευρύνει τη διακριτική ευχέρεια των αρχών επιβολής του νόμου και της μετανάστευσης για τη κράτηση και την απέλαση μεταναστών που είναι ύποπτοι για τρομοκρατικές ενέργειες. Η πράξη διεύρυνε επίσης τον ορισμό της τρομοκρατίας ώστε να συμπεριλάβει την εγχώρια τρομοκρατία, διευρύνοντας έτσι τον αριθμό των δραστηριοτήτων στις οποίες θα μπορούσαν να εφαρμοστούν οι εξουσίες επιβολής του νόμου των ΗΠΑ (PATRIOT Act). Ένα νέο πρόγραμμα παρακολούθησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας παρακολουθούσε τις κινήσεις των οικονομικών πόρων των τρομοκρατών (διακόπηκε αφού αποκαλύφθηκε από τους New York Times ). Η παγκόσμια χρήση τηλεπικοινωνιών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν έχουν σχέση με την τρομοκρατία, συλλέγεται και παρακολουθείται μέσω του προγράμματος ηλεκτρονικής επιτήρησης της NSA. Ο πατριωτικός νόμος εξακολουθεί να ισχύει. Ομάδες πολιτικών συμφερόντων δήλωσαν ότι αυτοί οι νόμοι καταργούν σημαντικούς περιορισμούς στην κυβερνητική εξουσία και αποτελούν επικίνδυνη καταπάτηση των πολιτικών ελευθεριών, πιθανές αντισυνταγματικές παραβιάσεις της Τέταρτης Τροπολογίας. Στις 30 Ιουλίου 2003, η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU) υπέβαλε την πρώτη νομική αμφισβήτηση κατά του άρθρου 215 του Πατριωτικού νόμου, ισχυριζόμενος ότι επιτρέπει στο FBI να παραβιάσει τα δικαιώματα της πρώτης τροπολογίας των πολιτών, τα δικαιώματα της τέταρτης Τροπολογίας και το δικαίωμα στη δίκαιη διαδικασία, παραχωρώντας στην κυβέρνηση το δικαίωμα να ερευνά τις εγγραφές των επιχειρήσεων, των βιβλιοπωλείων και της βιβλιοθήκης ενός ατόμου σε μια τρομοκρατική έρευνα, χωρίς να αποκαλύπτει στο άτομο η πια αρχεία ερευνήθηκαν. Επίσης, τα διοικητικά όργανα σε πολλές κοινότητες έχουν λάβει συμβολικά ψηφίσματα κατά της πράξης. Σε μια ομιλία του στις 9 Ιουνίου 2005, ο Μπους είπε ότι ο νόμος των ΗΠΑ για τους ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ είχε χρησιμοποιηθεί για να κατηγορήσει περισσότερους από 400 υπόπτους, περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς είχαν καταδικαστεί. Εν τω μεταξύ, η ACLU παρέθεσε στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης που έδειξαν ότι 7.000 άνθρωποι έχουν διαμαρτυρηθεί για κατάχρηση του Νόμου. Ο οργανισμός Defense Advanced Research Projects Agency ( DARPA ) ξεκίνησε μια πρωτοβουλία στις αρχές του 2002 με τη δημιουργία του προγράμματος Total Information Awareness, σχεδιασμένο για την προώθηση τεχνολογιών πληροφοριών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην αντιτρομοκρατία. Αυτό το πρόγραμμα, το οποίο αντιμετωπίζει κριτική, έχει χρηματοδοτηθεί έκτοτε από το Κογκρέσο. Μέχρι το 2003, σχεδιάστηκαν 12 μεγάλες συμβάσεις και πρωτόκολλα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Αυτά υιοθετήθηκαν και επικυρώθηκαν από πολλά κράτη. Αυτές οι συμβάσεις απαιτούν από τα κράτη να συνεργάζονται για κύρια ζητήματα που αφορούν την παράνομη κατάσχεση αεροσκαφών, τη φυσική προστασία πυρηνικών υλικών και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων των μαχητικών δικτύων.Το 2005, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα 1624 σχετικά με την προτροπή σε τρομοκρατικές ενέργειες και τις υποχρεώσεις των χωρών να συμμορφώνονται με τους διεθνείς νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Παρόλο που και τα δύο ψηφίσματα απαιτούν υποχρεωτικές ετήσιες εκθέσεις σχετικά με τις αντιτρομοκρατικές δραστηριότητες με την υιοθέτηση εθνών, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αρνήθηκαν να υποβάλουν εκθέσεις. Την ίδια χρονιά, το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Πρόεδρος των Κοινών Αρχηγών Επιτελείου εξέδωσαν ένα έγγραφο σχεδιασμού, με το όνομα "Εθνικό Στρατιωτικό Στρατηγικό Σχέδιο για τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας", το οποίο ανέφερε ότι αποτελούσε το "ολοκληρωμένο στρατιωτικό σχέδιο να διώξει τον Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας για τις Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών ... συμπεριλαμβανομένων των πορισμάτων και των συστάσεων της Επιτροπής της 11ης Σεπτεμβρίου και μια αυστηρή εξέταση στο Υπουργείο Άμυνας ». Στις 9 Ιανουαρίου 2007, η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε ένα νομοσχέδιο, με 299-128 ψήφους, το οποίο υιοθέτησε πολλές από τις συστάσεις της Επιτροπής της 11ης Σεπτεμβρίου. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε στη Γερουσία των ΗΠΑ, με ψήφους 60–38, στις 13 Μαρτίου 2007 και υπογράφηκε σε νόμο στις 3 Αυγούστου 2007 από τον Πρόεδρο Μπους. Έγινε Δημόσιο Δίκαιο 110–53. Τον Ιούλιο του 2012, η Γερουσία των ΗΠΑ ενέκρινε ψήφισμα προτρέποντας το Δίκτυο Haqqani να χαρακτηριστεί ως ξένη τρομοκρατική οργάνωση.Το Γραφείο Στρατηγικής Επιρροής δημιουργήθηκε κρυφά μετά την 11η Σεπτεμβρίου με σκοπό τον συντονισμό των προσπαθειών προπαγάνδας, αλλά έκλεισε αμέσως μετά την ανακάλυψή του. Η κυβέρνηση Μπους εφάρμοσε το σχέδιο συνέχειας των επιχειρήσεων (ή συνέχεια της κυβέρνησης) για να διασφαλίσει ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα είναι σε θέση να συνεχίσει σε καταστροφικές συνθήκες. Από την 11η Σεπτεμβρίου, οι εξτρεμιστές έκαναν διάφορες προσπάθειες να επιτεθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με διαφορετικά επίπεδα οργάνωσης και δεξιοτήτων. Για παράδειγμα, οι άγρυπνοι επιβάτες που επέβαιναν σε υπερατλαντική πτήση εμπόδισαν τον Richard Reid, το 2001, και τον Umar Farouk Abdulmutallab, το 2009, να πυροδοτήσουν έναν εκρηκτικό μηχανισμό. Άλλα τρομοκρατικά σχέδια έχουν σταματήσει από ομοσπονδιακές υπηρεσίες χρησιμοποιώντας νέες νομικές εξουσίες και εργαλεία έρευνας, μερικές φορές σε συνεργασία με ξένες κυβερνήσεις. Τέτοιες μεμονωμένες επιθέσεις περιλαμβάνουν: ανατίναξη βόμβας παπουτσιών 2001 Ένα σχέδιο για τη συντριβή αεροπλάνων στον Πύργο της Τράπεζας των ΗΠΑ (γνωστός και ως Πύργος της Βιβλιοθήκης) στο Λος Άντζελες Το σχέδιο του 2003 του Iyman Faris για την ανατίναξη της Γέφυρας του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη Την ανατίναξη του 2004 για τα οικονομικά κτίρια, το οποίο στόχευε τα κτίρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον, το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα Οικόπεδο βομβαρδισμού 2004 Columbus Shopping Mall Το ανατίναξη του πύργου Sears του 2006 Το σχέδιο επίθεσης του Fort Dix του 2007 Το σχέδιο επίθεσης του Διεθνούς Αεροδρομίου John F. Kennedy του 2007 βομβιστική επίθεσης στο μετρό της Νέας Υόρκης και απόπειρα βομβιστικής επίθεσης 2010 στην Times SquareΗ κυβέρνηση Ομπάμα υποσχέθηκε το κλείσιμο του στρατοπέδου κράτησης του Γκουαντάναμο, αύξησε τον αριθμό των στρατευμάτων στο Αφγανιστάν και υποσχέθηκε την απόσυρση των δυνάμεών του από το Ιράκ. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε ένα πρόγραμμα παράνομης «έκτακτης ανάγκης», που μερικές φορές αναφέρεται ως «παράτυπη απόδοση» ή «αναγκαστική απόδοση», η απαγωγή και η εξωδικαστική μεταφορά ενός προσώπου από μια χώρα σε μεταφερόμενο υπό την αιγίδα της κυβέρνησης. χώρες, με τη συγκατάθεση των χωρών που μεταβιβάζονται. Ο στόχος της έκτακτης ερμηνείας είναι συχνά ότι βασανίζονται οι κρατούμενοι όπου θα ήταν δύσκολο να γίνουν στο νομικό περιβάλλον των ΗΠΑ, μια πρακτική γνωστή ως βασανιστήριο μέσω πληρεξουσίου. Ξεκινώντας το 2002, η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε εκατοντάδες παράνομους μαχητές για κράτηση στις ΗΠΑ και μετέφερε κρατούμενους σε ελεγχόμενες από τις ΗΠΑ περιοχές στο πλαίσιο ενός εκτεταμένου προγράμματος ανάκρισης που περιελάμβανε βασανιστήρια. Η έκτακτη ερμηνεία συνεχίστηκε επί κυβέρνησης Ομπάμα, με στόχους που ανακρίθηκαν και στη συνέχεια οδηγήθηκαν στις ΗΠΑ για δίκη.Τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ένα έθνος που απαγάγει τους πολίτες ενός άλλου ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τον Ιούλιο του 2014, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την κυβέρνηση της Πολωνίας για συμμετοχή στην έκτακτη έκδοση της CIA, διατάσσοντας την Πολωνία να αποζημιώσει τους άνδρες που είχαν απαχθεί, οδηγηθεί σε μυστικές εγκαταστάσεις της CIA στην Πολωνία όπου και βασανίστηκαν. Το 2005, η Washington Post και η Human Rights Watch (HRW) δημοσίευσαν αποκαλύψεις σχετικά με την απαγωγή κρατουμένων από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ και τη μεταφορά τους σε «μυστικές εγκαταστάσεις», κρυφές φυλακές που λειτουργούσε η CIA, των οποίων η ύπαρξη αρνείται η αμερικανική κυβέρνηση. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δημοσίευσε μια έκθεση που συνδέει τη χρήση τέτοιων μυστικών κρατήσεων για κρατούμενους που απήχθησαν στο πλαίσιο εξαιρετικής ερμηνείας (Βλέπε παρακάτω). Παρόλο που είναι γνωστό ότι υπάρχουν ορισμένες μυστικές εγκαταστάσεις εντός των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτά τα κέντρα κράτησης παραβιάζουν την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων, συνθήκες που όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι υποχρεωμένα να ακολουθήσουν. Οι ΗΠΑ είχαν επικυρώσει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων το 1994.Σύμφωνα με το ABC News, δύο τέτοιες εγκαταστάσεις, σε χώρες που αναφέρονται από το Human Rights Watch, έκλεισαν μετά την πρόσφατη δημοσιότητα με τη CIA να μεταφέρει τους κρατούμενους. Σχεδόν όλοι αυτοί οι κρατούμενοι βασανίστηκαν ως μέρος των « ενισχυμένων τεχνικών ανάκρισης » της CIA. Κριτική στην παρακράτηση της κάλυψης από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης Σημαντικές αμερικανικές εφημερίδες, όπως η " The Washington Post ", έχουν επικριθεί για σκόπιμη παρακράτηση δημοσίευσης άρθρων που αναφέρουν τοποθεσίες των Black Sites. Η Post υπερασπίστηκε την απόφασή της να αποκρύψει αυτήν την είδηση με το σκεπτικό ότι τέτοιες αποκαλύψεις "θα μπορούσαν να ανοίξουν την αμερικανική κυβέρνηση σε νομικές προκλήσεις, ιδιαίτερα σε ξένα δικαστήρια, και να αυξήσουν τον κίνδυνο πολιτικής καταδίκης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό". Ωστόσο, σύμφωνα με το Fairness and Accuracy In Reporting «η πιθανότητα να διαταραχθούν παράνομες, αντιλαϊκές κυβερνητικές ενέργειες δεν είναι μια συνέπεια που πρέπει να φοβηθούμε, ωστόσο - είναι το όλο νόημα της Πρώτης Τροποποίησης των ΗΠΑ.Χωρίς το βασικό γεγονός που βρίσκονται αυτές οι φυλακές, είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο οι «νομικές προκλήσεις» ή η «πολιτική καταδίκη» να τις αναγκάσουν να κλείσουν ». Η FAIR υποστήριξε ότι η ζημιά που προκλήθηκε στην παγκόσμια φήμη των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συνεχιζόμενη ύπαρξη φυλακών σε μυστικούς χώρους ήταν πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε απειλή που προκλήθηκε από την έκθεση των τοποθεσιών τους.Το συγκρότημα στο Stare Kiejkuty, ένα συγκρότημα σοβιετικής εποχής που χρησιμοποιήθηκε κάποτε από τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι γνωστό ως το μοναδικό σχολείο εκπαίδευσης ρωσικών υπηρεσιών πληροφοριών που λειτουργούσε εκτός Σοβιετικής Ένωσης. Η ανάδειξή του στη σοβιετική εποχή υποδηλώνει ότι μπορεί να ήταν η εγκατάσταση που εντοπίστηκε για πρώτη φορά - αλλά ποτέ δεν κατονομάστηκε - όταν ο Dana Priest της Washington Post αποκάλυψε την ύπαρξη του μυστικού δικτύου φυλακών της CIA τον Νοέμβριο του 2005.Οι δημοσιογράφοι που το εξέθεσαν παρείχαν τις πηγές τους και αυτές οι πληροφορίες και τα έγγραφα παρασχέθηκαν στην The Washington Post το 2005. Επιπλέον, εντόπισαν επίσης ότι τέτοιες μαύρες τοποθεσίες αποκρύπτονται: Former European and US intelligence officials indicate that the secret prisons across the European Union, first identified by the Washington Post, are likely not permanent locations, making them difficult to identify and locate. What some believe was a network of secret prisons was most probably a series of facilities used temporarily by the United States when needed, officials say. Interim "black sites"—secret facilities used for covert activities—can be as small as a room in a government building, which only becomes a black site when a prisoner is brought in for short-term detainment and interrogation. Οι δημοσιογράφοι συνέχισαν να εξηγούν ότι "Ένας τέτοιος ιστότοπος, λένε οι πηγές, θα πρέπει να βρίσκεται κοντά σε ένα αεροδρόμιο". Το εν λόγω αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Szczytno-Szymany. Απαντώντας σε αυτούς τους ισχυρισμούς, ο πρώην επικεφαλής της πολωνικής υπηρεσίας πληροφοριών, Zbigniew Siemiatkowski, ξεκίνησε ένα μέσων ενημέρωσης και ισχυρίστηκε ότι οι κατηγορίες ήταν "... μέρος της εγχώριας πολιτικής μάχης στις ΗΠΑ για το ποιος θα διαδεχθεί τον σημερινό Ρεπουμπλικανό πρόεδρο George W Bush," «σύμφωνα με το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων Deutsche Presse Agentur. Πλοία φυλακών Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης κατηγορηθεί ότι λειτουργούν " πλωτές φυλακές " για να στεγάσουν και να μεταφέρουν τους συλληφθέντες στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, σύμφωνα με δικηγόρους για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ισχυρίστηκαν ότι οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αποκρύψουν τον αριθμό και τον τόπο των κρατουμένων. Αν και δεν έχουν βγει ποτέ αξιόπιστες πληροφορίες που να υποστηρίζουν αυτούς τους ισχυρισμούς, η φερόμενη δικαιολογία για τα πλοία των φυλακών είναι κυρίως να αφαιρέσουν την ικανότητα των τζιχαντιστών να στοχεύουν σε μια σταθερή τοποθεσία για να διευκολύνουν τη διαφυγή στόχων υψηλής αξίας, διοικητών, αρχηγών επιχειρήσεων κ.λπ. Η αμερικανική κυβέρνηση δημιούργησε το στρατόπεδο κράτησης του Γκουαντάναμο το 2002, μια στρατιωτική φυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών που βρίσκεται στη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο. Ο Πρόεδρος Μπους δήλωσε ότι η Σύμβαση της Γενεύης, μια συνθήκη που επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ και ως εκ τούτου από τον υψηλότερο νόμο της γης, που προστατεύει αιχμαλώτους πολέμου, δεν θα ισχύει για τους Ταλιμπάν και τους κρατούμενους της Αλ Κάιντα που αιχμαλωτίστηκαν στο Αφγανιστάν. Δεδομένου ότι οι κρατούμενοι κρατήθηκαν επ 'αόριστον χωρίς δίκη και αρκετοί κρατούμενοι φέρονται να έχουν βασανιστεί, αυτό το στρατόπεδο θεωρείται ως σημαντική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Διεθνή Αμνηστία. Το στρατόπεδο κράτησης δημιουργήθηκε από την αμερικανική κυβέρνηση στον κόλπο του Γκουαντάναμο, καθώς η στρατιωτική βάση δεν είναι νομικά εγχώρια αμερικανική επικράτεια και ως εκ τούτου ήταν μια "νόμιμη μαύρη τρύπα". Οι περισσότεροι κρατούμενοι του Γκουαντάναμο τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς ποτέ να κατηγορηθούν για κανένα έγκλημα και μεταφέρθηκαν σε άλλες χώρες. Σήμερα, 40 άνδρες παραμένουν στη φυλακή και σχεδόν τα τρία τέταρτα από αυτούς δεν έχουν κατηγορηθεί ποτέ ποινικά. Είναι γνωστοί ως "αιχμάλωτοι για πάντα" και κρατούνται επ 'αόριστον. Σύμφωνα με τον Joshua Goldstein, καθηγητή διεθνών σχέσεων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, ο Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας είχε λιγότερους θανάτους πολέμου από οποιαδήποτε άλλη δεκαετία τον περασμένο αιώνα.Δεν υπάρχει ευρέως συμφωνημένος αριθμός για τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν σκοτωθεί μέχρι τώρα στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, καθώς έχει οριστεί από την κυβέρνηση Μπους να συμπεριλάβει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τον πόλεμο στο Ιράκ και τις επιχειρήσεις αλλού. Οι διεθνείς Οργανισμοί για την πρόληψη του πυρηνικού πολέμου και οι γιατροί για την κοινωνική ευθύνη και οι γιατροί για την παγκόσμια επιβίωση δίνουν συνολικές εκτιμήσεις που κυμαίνονται από 1,3 εκατομμύρια έως 2 εκατομμύρια θύματα. Μια άλλη μελέτη του 2021 από το Ινστιτούτο Διεθνών και Δημόσιων Υποθέσεων Watson του Πανεπιστημίου Brown έθεσε ότι ο συνολικός αριθμός των θυμάτων του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν μεταξύ 518.000 και 549.000. Αυτός ο αριθμός αυξάνεται σε 929.000 όταν περιλαμβάνονται η Συρία, η Υεμένη και άλλες εμπόλεμες ζώνες Μια μελέτη του Πανεπιστημίου Μπράουν του 2019 τοποθετεί τον αριθμό των έμμεσων θανάτων που προκλήθηκαν από τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας σε 3,1 εκατομμύρια και άνω. Μια έκθεση του 2021 από το έργο "Κόστος Πολέμου" του Πανεπιστημίου Brown κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πάνω από 38 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τους πολέμους που διεξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ορισμένες εκτιμήσεις για τις περιφερειακές συγκρούσεις περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: Ιράκ: 62.570 έως 1.124.000Το έργο Iraq Body Count τεκμηρίωσε 185.044 έως 207.979 νεκρούς από το 2003 έως το 2020 με 288.000 βίαιους θανάτους συμπεριλαμβανομένων μαχητών συνολικά. Συνολικά 110.600 θάνατοι σύμφωνα με το Associated Press από τον Μάρτιο του 2003 έως τον Απρίλιο του 2009. Συνολικά 151.000 θάνατοι σύμφωνα με την Έρευνα Οικογενειακής Υγείας στο Ιράκ. Η δημοσκόπηση της Opinion Research Business (ORB) που πραγματοποιήθηκε στις 12-19 Αυγούστου 2007 υπολόγισε 1.033.000 βίαιους θανάτους λόγω του πολέμου στο Ιράκ. Το εύρος που δόθηκε ήταν 946.000 έως 1.120.000 θάνατοι. Ένα εθνικά αντιπροσωπευτικό δείγμα περίπου 2.000 Ιρακινών ενηλίκων απάντησε εάν κάποιο μέλος του σπιτιού τους (που ζούσε κάτω από τη στέγη τους) σκοτώθηκε λόγω του πολέμου στο Ιράκ. Το 22% των ερωτηθέντων είχε χάσει ένα ή περισσότερα μέλη του νοικοκυριού. Η ORB ανέφερε ότι "το 48% πέθανε από τραύμα από πυροβολισμό, 20% από πρόσκρουση βόμβας αυτοκινήτου, 9% από αεροπορικούς βομβαρδισμούς, 6% ως αποτέλεσμα ατυχήματος και 6% από άλλη έκρηξη/πυρομαχικά". Μεταξύ 392.979 και 942.636 εκτιμήθηκαν Ιρακινοί (655.000 με διάστημα εμπιστοσύνης 95%), πολίτες και μαχητές, σύμφωνα με τη δεύτερη έρευνα θνησιμότητας της Lancet. Τουλάχιστον 62.570 θάνατοι πολιτών αναφέρθηκαν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης έως τις 28 Απριλίου 2007, σύμφωνα με το πρόγραμμα του Ιράκ Body Count. 4.431 νεκροί από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (941 μη εχθρικοί θάνατοι) και 31.994 τραυματίες κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Ελευθερία στο Ιράκ». 74 Αμερικανοί στρατιωτικοί νεκροί (36 μη εχθρικοί θάνατοι) και 298 τραυματίες κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Νέα Αυγή από τις 4 Μαΐου 2020 Επιχείρηση Εγγενής Επίλυση : 95 Αμερικανοί στρατιωτικοί θάνατοι, 227 τραυματίες σε δράση από τις 6 Μαΐου 2020 Αφγανιστάν: μεταξύ 10.960 και 249.000 16.725–19.013 άμαχοι σκοτώθηκαν σύμφωνα με το έργο Cost of War από το 2001 έως το 2013 Σύμφωνα με την εκτενή βάση δεδομένων του Marc W. Herold, μεταξύ 3.100 και 3.600 αμάχων σκοτώθηκαν άμεσα από βομβαρδισμούς της αμερικανικής επιχείρησης Enduring Freedom και επιθέσεις των Ειδικών Δυνάμεων μεταξύ 7 Οκτωβρίου 2001 και 3 Ιουνίου 2003. Αυτή η εκτίμηση μετρά μόνο "θανάτους από επιπτώσεις" - θανάτους που συνέβησαν αμέσως μετά από έκρηξη ή πυροβολισμό - και δεν υπολογίζει τους θανάτους που συνέβησαν αργότερα ως αποτέλεσμα τραυματισμών ή θανάτων που συνέβησαν ως έμμεση συνέπεια των αμερικανικών αεροπορικών επιθέσεων και εισβολή. Σε άρθρο γνωμοδότησης που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2002 στο περιοδικό The Weekly Standard, ο Joshua Muravchik του American Enterprise Institute, αμφισβήτησε τη μελέτη του καθηγητή Herold εξ ολοκλήρου από ένα μόνο περιστατικό που αφορούσε 25-93 θανάτους. Δεν έδωσε καμία δική του εκτίμηση. Σε δύο μελέτες του Ιανουαρίου 2002, ο Carl Conetta του Project on Defense Alternatives εκτιμά ότι "τουλάχιστον" 4.200-4.500 άμαχοι σκοτώθηκαν ως τα μέσα Ιανουαρίου 2002 ως αποτέλεσμα του πολέμου και των αεροπορικών επιθέσεων του Συνασπισμού, αμφότερα άμεσα ως απώλειες των εναέριων βομβαρδιστική εκστρατεία και έμμεσα στην ανθρωπιστική κρίση που προέκυψε. Η πρώτη του μελέτη, «Επιχείρηση διαρκής ελευθερίας: Γιατί υψηλότερος ρυθμός κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου 2002, εκτιμά ότι, στο χαμηλότερο τέλος, «τουλάχιστον» 1.000-1.300 άμαχοι σκοτώθηκαν απευθείας στην εναέρια βομβιστική εκστρατεία σε μόλις τρεις μήνες μεταξύ 7 Οκτωβρίου 2001 και 1 Ιανουαρίου 2002. Ο συγγραφέας βρήκε αδύνατο να παράσχει μια ανώτατη εκτίμηση για τον άμεσο θάνατο αμάχων από την εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων Επιχείρηση Διαρκής Ελευθερίας που σημείωσε ότι έχει αυξημένη χρήση βομβών διασποράς. Σε αυτήν τη χαμηλότερη εκτίμηση, μόνο οι δυτικές πηγές Τύπου χρησιμοποιήθηκαν για σκληρούς αριθμούς, ενώ οι βαρείς "συντελεστές μείωσης" εφαρμόστηκαν στις εκθέσεις της αφγανικής κυβέρνησης, έτσι ώστε οι εκτιμήσεις τους να μειωθούν έως και 75%. Στη συνοδευτική του μελέτη, "Παράξενη νίκη: Μια κρίσιμη εκτίμηση της επιχείρησης Enduring Freedom και του πολέμου στο Αφγανιστάν", κυκλοφόρησε στις 30 Ιανουαρίου 2002, ο Conetta εκτιμά ότι "τουλάχιστον" 3.200 περισσότεροι Αφγανοί πέθαναν μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2002, από "λιμοκτονία", έκθεση, συναφείς ασθένειες ή τραυματισμοί που υπέστησαν κατά την πτήση από εμπόλεμες ζώνες », ως αποτέλεσμα των πολέμων και των αεροπορικών επιθέσεων του Συνασπισμού. Σε παρόμοιους αριθμούς, μια ανασκόπηση των Los Angeles Times για αμερικανικές, βρετανικές και πακιστανικές εφημερίδες και διεθνείς τηλεφωνικές υπηρεσίες διαπίστωσε ότι μεταξύ 1.067 και 1.201 άμεσων θανάτων αμάχων αναφέρθηκαν από αυτούς τους ειδησεογραφικούς οργανισμούς κατά τη διάρκεια των πέντε μηνών από τις 7 Οκτωβρίου 2001 έως τις 28 Φεβρουαρίου 2002. Αυτή η ανασκόπηση απέκλεισε όλους τους θανάτους αμάχων στο Αφγανιστάν που δεν αναφέρθηκαν από τις ειδήσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας ή του Πακιστάν, εξαιρέθηκαν 497 θάνατοι που αναφέρθηκαν στις ειδήσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Πακιστάν, αλλά που δεν προσδιορίστηκαν συγκεκριμένα ως άμαχοι ή στρατιωτικοί και εξαιρέθηκαν 754 θάνατοι αμάχων που αναφέρθηκαν από τους Ταλιμπάν αλλά δεν επιβεβαιώθηκαν ανεξάρτητα. Σύμφωνα με τον Jonathan Steele του The Guardian, μεταξύ 20.000 και 49.600 ανθρώπων μπορεί να είχαν πεθάνει από τις συνέπειες της εισβολής μέχρι την άνοιξη του 2002. 2.046 Αμερικανοί στρατιωτικοί νεκροί (339 μη εχθρικοί θάνατοι) και 18.201 τραυματίες στη δράση. Μια έκθεση με τίτλο Body Count που δημιουργήθηκε από τους Γιατρούς για την Κοινωνική Ευθύνη, τους Γιατρούς για την Παγκόσμια Επιβίωση και τους Διεθνείς Γιατρούς για την Πρόληψη του Πυρηνικού Πολέμου (IPPNW) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μεταξύ 185.000 και 249.000 ανθρώπων είχαν σκοτωθεί ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων στο Αφγανιστάν.Πακιστάν: Μεταξύ 1467 και 2334 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε επιθέσεις αμερικανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών από τις 6 Μαΐου 2011. Δεκάδες χιλιάδες έχουν σκοτωθεί από τρομοκρατικές επιθέσεις, εκατομμύρια εκτοπίστηκαν.Σομαλία: πάνω από 7.000Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Οργανισμός Ειρήνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Elman δήλωσε ότι είχε επαληθεύσει 6.500 θανάτους αμάχων, 8.516 τραυματίες και 1.5 million εκτοπισμένους από σπίτια μόνο στο Μογκαντίσου κατά το έτος 2007.ΗΠΑ1 Ιουνίου 2009, Pvt. Ο William Andrew Long πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον Abdulhakim Muhammad, ενώ βρισκόταν έξω από μια μονάδα στρατολόγησης στο Little Rock AR. Στις 5 Νοεμβρίου 2009, ο Νιντάλ Χασάν πυροβόλησε και σκότωσε 13 άτομα και τραυμάτισε περισσότερους από 30 άλλους στο Φορτ Χουντ του Τέξας.Συνολικές απώλειες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν Αυτός ο πίνακας δείχνει μια σύγκριση των συνολικών θυμάτων μεταξύ των δύο κύριων θεάτρων του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας - του Ιράκ (από το 2003 ) και του Αφγανιστάν (από το 2001 ) - έως τον Οκτώβριο του 2018, όπως πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Brown. Συνολικά αμερικανικά θύματα από τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας ( αυτό περιλαμβάνει μάχες σε όλο τον κόσμο ): Το Υπουργείο Υποθέσεων Βετεράνων των Ηνωμένων Πολιτειών έχει διαγνώσει περισσότερους από 200.000 Αμερικανούς βετεράνους με PTSD από το 2001. Ο συνολικός αριθμός των θανάτων από τρομοκράτες/αντάρτες/μαχητές από την έναρξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας το 2001 εκτιμάται ότι είναι σε εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι απήχθηκαν ή συνελήφθησαν. Ιράκ: Στο Ιράκ, περίπου 26.544 αντάρτες σκοτώθηκαν από τον αμερικανικό συνασπισμό και τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας από το 2003 έως το 2011. 119.752 ύποπτοι αντάρτες συνελήφθησαν στο Ιράκ μόνο από το 2003 έως το 2007, οπότε είχαν αναφερθεί ότι σκοτώθηκαν 18.832 ύποπτοι αντάρτες ? εφαρμογή αυτής της ίδιας αναλογίας συλλήψεως-αιχμαλωτισμένων στον συνολικό αριθμό των εξεγερμένων που σκοτώθηκαν θα ισούται με περίπου 26.500 νεκρούς αντάρτες και 168.000 συλλήψεις από το 2003 έως το 2011. Τουλάχιστον 4.000 ξένοι μαχητές ( που εκτιμάται γενικά στο 10-20% της εξέγερσης στο σημείο εκείνο) είχαν σκοτωθεί μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006, σύμφωνα με επίσημη δήλωση της Αλ Κάιντα στο Ιράκ. Οι απώλειες των ανταρτών στη φάση 2011-2013 της ιρακινής σύγκρουσης ανέρχονταν σε 916 νεκρούς, με 3.504 ακόμη συλλήψεις. Οι θάνατοι ανταρτών και τρομοκρατών στο Αφγανιστάν είναι δύσκολο να εκτιμηθούν. Οι απώλειες των Αφγανών Ταλιμπάν είναι πιθανότατα παρόμοιας κλίμακας με τις απώλειες του Αφγανικού Εθνικού Στρατού και Αστυνομίας. δηλαδή περίπου 62.000 από το 2001 έως το τέλος του 2018. Επιπλέον, ο κύριος κλάδος της Αλ Κάιντα και ο κλάδος του ISIS στο Αφγανιστάν πιστεύεται ότι ο καθένας έχει χάσει αρκετές χιλιάδες άτομα από το 2001.Πακιστάν Ο πόλεμος στο βορειοδυτικό Πακιστάν είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 28.900+ μαχητών από το 2004 έως το 2018, με έναν άγνωστο αριθμό να συνελήφθη, σύμφωνα με την πακιστανική κυβέρνηση. Η πλειοψηφία αυτών σκοτώθηκε σε εμπλοκές με τις ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν. Ωστόσο, χιλιάδες έχασαν τη ζωή τους σε αμερικανικές επιδρομές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Άλλα θέατρα Από τον Δεκέμβριο του 2006 έως τον Ιανουάριο του 2009 η αιθιοπική παρέμβαση στη Σομαλία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 6.000 έως 8.000 ισλαμιστών ανταρτών, σύμφωνα με την αιθιοπική κυβέρνηση. Οι αμυντικές δυνάμεις της Κένυας δήλωσαν ότι σκοτώθηκαν άλλοι 700+ αντάρτες στη δική τους επέμβαση από τον Οκτώβριο του 2011 έως τον Μάιο του 2012. Επιθέσεις αμερικανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αεροπορικές επιδρομές και επιδρομές των ειδικών δυνάμεων στη Σομαλία σκότωσαν μεταξύ 1.220 και 1.366 μαχητές μέχρι τον Ιούλιο του 2019, σύμφωνα με το New American Foundation.Πάνω από 1.600 μαχητές του Ισλαμικού Κράτους (ο Αμπού Σαγιάφ ορκίστηκε πίστη στο ISIS το 2014) σκοτώθηκαν από τις κυβερνητικές δυνάμεις στις Φιλιππίνες μόνο από το 2014 έως το 2017.Από τον Απρίλιο του 2009 έως τον Μάρτιο του 2019, ο ρωσικός στρατός και η αστυνομία (κυρίως στον Βόρειο Καύκασο ) σκότωσαν 2.329 και συνέλαβαν 2.744 αντάρτες του Εμιράτου του Καυκάσου και συναφείς ομάδες. Μεταξύ 363.939 και 387.072 αμάχων σκοτώθηκαν σε πολέμους μετά την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Ιράκ, η Συρία, η Υεμένη και άλλες εμπόλεμες ζώνες, σύμφωνα με μια έκθεση 2021 του Costs of War Project στο Brown University's Watson Institute. Πολλοί περισσότεροι μπορεί να έχουν πεθάνει λόγω σχετικών επιπτώσεων, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας νερού και ασθενειών. Ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας, που εκτείνεται σε δεκαετίες, είναι ένας πόλεμος πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που κόστισε πολύ περισσότερο από ό, τι είχε αρχικά εκτιμηθεί. Σύμφωνα με το έργο Costs of War στο Ινστιτούτο Watson του Πανεπιστημίου Brown, ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας θα έχει κοστίσει 8 τρισεκατομμύρια δολάρια για επιχειρήσεις μεταξύ 2001 και 2022 συν 2,2 τρισεκατομμύρια δολάρια στο μελλοντικό κόστος φροντίδας βετεράνων τα επόμενα 30 χρόνια. Από αυτόν τον αριθμό, 2,313 τρισεκατομμύρια δολάρια είναι για το Αφγανιστάν, 2,058 τρισεκατομμύρια δολάρια για το Ιράκ και τη Συρία και 355 δισεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για άλλες πολεμικές ζώνες. Το υπόλοιπο ήταν για DHS (1,1 τρισεκατομμύρια δολάρια). Σύμφωνα με την ομάδα Soufan τον Ιούλιο του 2015, η αμερικανική κυβέρνηση ξόδευε $9.4 million δολάρια ημερησίως σε επιχειρήσεις κατά του ISIS στη Συρία και το Ιράκ.Μια έκθεση του Κογκρέσου του Μαρτίου 2011 υπολόγισε τις δαπάνες πολέμου κατά τη χρήση 2011 σε 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια και τις μελλοντικές δαπάνες έως το 2021 (υποθέτοντας μείωση σε 45.000 στρατιώτες) σε 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μια ακαδημαϊκή έκθεση του Ιουνίου 2011 κάλυπτε πρόσθετους τομείς των πολεμικών δαπανών την εκτιμούσε έως το 2011 σε 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια και οι μακροπρόθεσμες δαπάνες στα 5,4 τρισεκατομμύρια δολάρια συμπεριλαμβανομένων των τόκων. Σε άμεσες δαπάνες, το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρει ότι δαπάνησε 1,547 τρισεκατομμύρια δολάρια από το 2001 έως τον Φεβρουάριο του 2020 σε κόστος πολέμου στο Ιράκ, τη Συρία και στο Αφγανιστάν. Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) Βομβαρδισμοί 2013 στο Ρεϊχάνλι στην Τουρκία που οδήγησαν σε 52 νεκρούς και τραυματισμό 140 ανθρώπων. 2014 Πυροβολισμοί του καναδικού κοινοβουλίου, επίθεση εμπνευσμένη από το ISIL στο κοινοβούλιο του Καναδά, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός Καναδού στρατιώτη, καθώς και αυτόν του δράστη. 2015 Η πολιορκία του Porte de Vincennes διαπράχθηκε από τον Amedy Coulibaly στο Παρίσι, η οποία οδήγησε σε τέσσερις νεκρούς και τραυματισμό εννέα άλλων. 2015 Επίθεση στο ξενοδοχείο Corinthia στις 27 Ιανουαρίου στη Λιβύη που είχε ως αποτέλεσμα 10 νεκρούς. 2015 Βομβιστικές επιθέσεις στο τζαμί της Σαναά στις 20 Μαρτίου που οδήγησαν στο θάνατο 142 και στον τραυματισμό 351 ανθρώπων. 2015 Επίθεση στο Curtis Culwell Center στις 3 Μαΐου 2015 που είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός αξιωματικού ασφαλείας. Νοέμβριος 2015 Οι επιθέσεις στο Παρίσι στις 13 που άφησαν τουλάχιστον 137 νεκρούς και τραυματίστηκαν τουλάχιστον 352 άμαχοι προκάλεσαν τη Γαλλία να τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να κλείσει τα σύνορά της και να αναπτύξει τρία γαλλικά σχέδια έκτακτης ανάγκης. Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις ενώ ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δήλωσε αργότερα ότι οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν "από το Ισλαμικό Κράτος με εσωτερική βοήθεια". 2015 Επίθεση στο Σαν Μπερναρντίνο στις 2 Δεκεμβρίου 2015, δύο ένοπλοι επιτέθηκαν σε κτίριο κομητείας στο Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνια σκοτώνοντας 16 άτομα και τραυματίζοντας άλλους 24. 2016 Βομβαρδισμός Βρυξελλών στις 22 Μαρτίου 2016 δύο βομβιστικές επιθέσεις, πρώτη στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών και η δεύτερη στο σταθμό του μετρό Maalbeek/Maelbeek, σκότωσαν 35 άτομα και τραυμάτισαν περισσότερους από 300. 2016 πυροβολισμός νυχτερινού κέντρου στο Ορλάντο στις 12 Ιουνίου 2016 ένας ένοπλος άνοιξε πυρ στο νυχτερινό κέντρο Pulse στο Ορλάντο της Φλόριντα σκοτώνοντας 50 άτομα και τραυματίζοντας άλλους 53. Ταν η δεύτερη χειρότερη μαζική επίθεση στην ιστορία των ΗΠΑ. Όπως και ένα ματαιωμένο σχέδιο μαζικού αποκεφαλισμού του 2014 στην Αυστραλία. Αλ κάιντα Οι ένοπλοι στο πυροβολισμό της Charlie Hebdo το 2015 στο Παρίσι αυτοπροσδιορίστηκαν ότι ανήκουν στο παράρτημα της Αλ Κάιντα στην Υεμένη. Οι αμερικανικές δυνάμεις (κυρίως μέσω επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη) σκότωσαν μεταξύ 846 και 1.609 τρομοκράτες στην Υεμένη (κυρίως μέλη του AQAP ) μέχρι τον Ιούνιο του 2019, σύμφωνα με διάφορες οργανώσεις μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Γραφείου Ερευνητικής Δημοσιογραφίας και του Ιδρύματος Νέα Αμερική. Η Εκπρόσωπος του Εμιράτου του συνασπισμού υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας που επεμβαίνει στην Υεμένη υποστήριξε ότι είχαν σκοτώσει 1.000 μαχητές που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα και είχαν αιχμαλωτίσει 1.500 μέχρι τον Αύγουστο του 2018.Από το 2014 έως το τέλος του 2017, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε ότι πάνω από 80.000 αντάρτες του Ισλαμικού Κράτους σκοτώθηκαν από αμερικανικές και συμμαχικές αεροπορικές επιδρομές από το 2014 έως το τέλος του 2017, τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία. Τα περισσότερα από αυτά τα χτυπήματα έγιναν στο Ιράκ. Οι θάνατοι του ISIS που προκλήθηκαν από τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας αυτή τη στιγμή είναι αβέβαιοι, αλλά πιθανότατα ήταν σημαντικοί. Πάνω από 26.000 μέλη του ISF σκοτώθηκαν πολεμώντας τον ISIS από το 2013 έως το τέλος του 2017, με τις απώλειες του ISIS να είναι παρόμοιας κλίμακας. Η κριτική στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας αντιμετώπισε τα ζητήματα, την ηθική, την αποτελεσματικότητα, τα οικονομικά και άλλες ερωτήσεις που περιβάλλουν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και έκανε ενάντια στην ίδια τη φράση, χαρακτηρίζοντάς την εσφαλμένη ονομασία. Η έννοια του «πολέμου» κατά της «τρομοκρατίας» έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη, με τους επικριτές να κατηγορούν ότι έχει εκμεταλλευτεί τις συμμετέχουσες κυβερνήσεις για την επιδίωξη μακροχρόνιων πολιτικών/στρατιωτικών στόχων, συμπεριλαμβανομένης της δομικής ισλαμοφοβίας, μείωσης των πολιτικών ελευθεριών., και παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Υποστηρίζεται ότι ο όρος πόλεμος δεν είναι κατάλληλος σε αυτό το πλαίσιο (όπως στον « πόλεμο κατά των ναρκωτικών »), καθώς δεν υπάρχει αναγνωρίσιμος εχθρός και ότι είναι απίθανο η διεθνής τρομοκρατία να τερματιστεί με στρατιωτικά μέσα.Άλλοι επικριτές, όπως ο Φράνσις Φουκουγιάμα, λένε ότι η « τρομοκρατία » δεν είναι εχθρός αλλά τακτική, και χαρακτηρίζοντάς την «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» αποκρύπτει τις διαφορές μεταξύ συγκρούσεων, όπως αντάρτικοι αντάρτες και διεθνείς μουτζαχεντίν. Με μια στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και τις σχετικές παράπλευρες ζημιές, η Σίρλεϊ Γουίλιαμς υποστηρίζει ότι αυτό αυξάνει τη δυσαρέσκεια και τις τρομοκρατικές απειλές κατά της Δύσης. Υπάρχει επίσης αντιληπτή υποκρισία των ΗΠΑ, υστερία που προκαλείται από τα μέσα ενημέρωσης, και ότι οι διαφορές στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας έχουν βλάψει τη φήμη της Αμερικής διεθνώς. Στη δεκαετία του 2010, η Κίνα είχε επίσης εμπλακεί στο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, κυρίως για μια εγχώρια εκστρατεία ως απάντηση στις βίαιες ενέργειες των αυτονομιστικών κινήσεων των Ουιγούρων στη σύγκρουση Σιντζιάνγκ. Αυτή η εκστρατεία δέχθηκε έντονη κριτική στα διεθνή ΜΜΕ λόγω της αντίληψης ότι στοχεύει και διώκει τους Κινέζους Μουσουλμάνους, Και αυτο μπορεί ενδεχομένως να οδηγήσει σε αρνητική αντίδραση από τον κυρίως μουσουλμάνο πληθυσμό των Ουιγούρων της Κίνας. Η κυβέρνηση του Σι Τζινπίνγκ έχει φυλακίσει έως και 2 εκατομμύρια Ουιγούρους και άλλες μουσουλμανικές εθνοτικές μειονότητες σε στρατόπεδα επανεκπαίδευσης στο Σιντζιάνγκ, όπου φέρονται να υφίστανται κακοποίηση και βασανιστήρια.Η Ρωσία έχει επίσης συμμετάσχει στη δική της,σε μεγάλο βαθμό εσωτερική αντιτρομοκρατική εκστρατεία, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Τσετσενικού Πολέμου, της Ανταρσίας στο Βόρειο Καύκασο και της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Όπως και ο πόλεμος της Κίνας κατά της τρομοκρατίας, η Ρωσία έχει επίσης επικεντρωθεί σε αυτονομιστικά και ισλαμιστικά κινήματα που χρησιμοποιούν πολιτική βία για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Coughlin, Stephen (2015). Catastrophic Failure: Blindfolding America in the Face of Jihad. CreateSpace Independent Publishing Platform. ISBN 978-1511617505. 978-1511617505 Τζάκσον, Ρίτσαρντ. Συγγραφή του πολέμου κατά της τρομοκρατίας: Γλώσσα, πολιτική και αντιτρομοκρατία. Manchester & New York: Manchester University Press, 2005.(ISBN 0719071216)ISBN 0719071216 Ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη Ψυχρός πόλεμος Κατάλογος στρατιωτικών επιχειρήσεων στον πόλεμο του Αφγανιστάν (2001 – 2021) Κρατικοί χορηγοί της τρομοκρατίας Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών σε Πόλεμο Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Δόγμα Μπους ΗΠΑ και κρατική τρομοκρατία Πυρηνική τρομοκρατία Πληροφορίες του Λευκού Οίκου για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας Η CIA και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας Αρχειοθετήθηκε 2016-04-08 στο Wayback Machine. Εθνικό στρατιωτικό στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, 2006