Άλσφελντ

Το Άλσφελντ (γερμ. Alsfeld) είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Γερμανίας, στοιχεία και από την Αναγέννηση. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Φόγκελσμπεργκκραϊς (Vogelsbergkreis), στο κέντρο του κρατίδιου της Έσσης. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 16.000 κατοίκους (2022). Το Άλσφελντ βρίσκεται στον άνω ρου του ποταμού Σβαλμ (Schwalm), καταλαμβάνει έκταση με τις υπαγόμενες σε αυτή γύρω αγροτικές περιοχές 129 τ.χλμ.

 Το Άλσφελντ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε επίσημο έγγραφο το 1069. Οι ανασκαφές στην Walpurgiskirche ανακάλυψαν ότι υπήρχε εδώ μια ρωμαϊκή εκκλησία τον 9ο και 10ο αιώνα. Εκτιμάται λοιπόν ότι η πόλη ιδρύθηκε την εποχή της Καρολίνας. Μεταξύ 1180 και 1190, η Θουριγγία έχτισε ένα κάστρο κατά μήκος της ιστορικής εμπορικής «Οδό μέσω της μικρής Έσσης» Kurze Hessen. Αυτή η τοποθεσία ευνόησε την ανάπτυξη του Άλσφελντ και στη συνέχεια τεκμηριώθηκε ως πόλη το 1222. Από το 1247 το Άλσφελντ είναι πόλη της Έσσης και το 1254 η πόλη εντάχθηκε στο Rheinischer Städtebund. Ο Χέρμαν Β΄ της Έσσης εχτιστε εδώ το κάστρο το 1395 και μετέτρεψε την πόλη σε επίσημη κατοικία του. Η πόλη απολάμβανε αυξανόμενη ευημερία λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής της θέσης και των πολιτικών του Λαντγράβου της Έσσης. Οι εμπορικές συναλλαγές και τα χειροτεχνήματα άνθισαν και το Άλσφελντ εξελίχθηκε σε μια πλούσια, εργατική κοινότητα στην «Οδό μέσω της μικρής Έσσης». Απόδειξη αυτού είναι η εκκλησία, το μοναστήρι, οι πύργοι, το δημαρχείο και το σύστημα παροχής νερού. Το Άλσφελντ ήταν, για μια στιγμή, η κατοικία του Λαντγράβου Χέρμαν Β΄ της Έσσης, που έχτισε ένα κάστρο εδώ γύρω στο 1395. Μεγάλης σημασίας ήταν οι συντεχνίες, οι οποίες κέρδισαν επιρροή στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του λεγόμενου «Korebrief» . Από το 1567 το Άλσφελντ ανήκε στην Έσση-Μάρμπουργκ και από το 1604 στο Έσση-Ντάρμσταντ. Τον 16ο αιώνα, η δημιουργικότητα των πολίτων προκάλεσε μια «χρυσή εποχή» στην αρχιτεκτονική και το σχεδιασμό, με αποτέλεσμα την ανέγερση του δημαρχείου (1512 - 1516) και του σπιτιού γάμου (1564 -1571) - όλα μοναδικά κτίρια. Τα πολλά κτίρια με Ξυλοδεσιά, τα οποία υπάρχουν ακόμη σήμερα, είναι αυτά που κάνουν την πόλη τόσο μοναδικά ελκυστική. Μαζί με τους μεσαιωνικούς δρόμους και τον τυπικό τους χαρακτήρα, η πόλη θεωρείται ως το κόσμημα των πόλεων της Έσσης. Εκείνες τις εποχές ο πληθυσμός του Άλσφελντ ήταν περίπου 2500 - 3000. Ένα σημαντικό κτίριο στην Οδο Sackgasse της παλιάς πόλης είναι το Minnigerode Haus. Χτισμένο το 1687, έχει μια επιβλητική πρόσοψη με δύο ιστορικά ζωγραφισμένα μενταγιόν που βεβαιώνουν την προέλευση του σπιτιού, και γκαργκόλες, συμπεριλαμβανομένης της κεφαλής ενός λιονταριού. Μέσα είναι μια επιβλητική σπειροειδής σκάλα που δημιουργήθηκε από τον κορμό ενός δέντρου. Κατά τα τέλη του δέκατου όγδοου και του δέκατου ένατου αιώνα, το σπίτι κατοικήθηκε από την εβραϊκή οικογένεια Βάλαχ (Wallach) που ήταν γνωστό ότι ίδρυσε το ζυθοποιείο Βάλαχ και μια αυλή ξυλείας. Αρχικά ανακαινίστηκε το 1975, σήμερα το σπίτι βρίσκεται υπό αποκατάσταση και θα ανοίξει μετά το 2020 ως μουσείο πόλης. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η πόλη είχε μια ζωντανή εβραϊκή κοινότητα στην καρδιά της οποίας ήταν μια μεγάλη συναγωγή που καταστράφηκε από τους Ναζί στη Νύχτα των Κρυστάλλων, 1938. Ο κύλινδρος Τορά, η ξύλινη κιβωτός στην οποία ήταν αποθηκευμένη και ένα μοναδικό ξύλινο ρολόι Οι χρόνοι καταγραφής των εβραϊκών υπηρεσιών προσευχής διασώθηκαν κατά τη στιγμή της πυρκαγιάς και εμφανίζονται στο Minnigerode Haus. Ένα καλά διατηρημένο εβραϊκό νεκροταφείο δίπλα σε ένα χριστιανικό νεκροταφείο βρίσκεται στα περίχωρα της πόλης. Ενώ η γεωγραφική θέση του Άλσφελντ ήταν προς όφελός της, οδήγησε επίσης στο θάνατό της. Η πόλη επικεντρώθηκε σε σημαντικές εμπορικές οδούς και ο επόμενος πόλεμος των 30 ετών (1618–1648) είχε ως αποτέλεσμα λεηλασίες (1622), λιμοκτονία (1626), πανούκλα (1635), κατοχή (1640 και 1643-1646) και καταστροφή 226 κατοικημένων κτίρια και 80 εξοχικές κατοικίες (1646). Μέχρι το 1648 μόνο 1120 άνθρωποι ζούσαν ακόμα στην πόλη (κυρίως γυναίκες και παιδιά). Η οικονομική και κοινωνική πτώση της πόλης δημιούργησε έναν πληθυσμό αγωνιζόμενων μικροκαλλιεργητών, που δραστηριοποιούνται στη βιοτεχνία και στο εμπόριο, καθώς και στη γεωργία. Πολλά από τα ωραία κτίρια κατέρρευσαν. Μόλις τον 19ο αιώνα, το 1832, το Άλσφελντ έζησε μια νέα άνοδο ως πρωτεύουσα επαρχίας. Η κατασκευή σιδηροδρόμων (1870) και η βιομηχανική επανάσταση οδήγησαν στον θεμελιώδη μετασχηματισμό του συστήματος των μικρών εκμεταλλεύσεων. Οι συνδέσεις αυτοκινητοδρόμων (1938) και η περαιτέρω εκβιομηχάνιση εξασφάλισαν ότι η τοποθεσία ανέκτησε την προηγούμενη γεωγραφική και οικονομική σημασία της. Ευτυχώς, διατηρήθηκε το ιστορικό κέντρο της πόλης. Μέχρι το 1972 ήταν η έδρα της περιοχής Άλσφελν έως ότου η περιοχή συγχωνεύθηκε με τη γειτονική περιοχή Λαούτερμπαχ (Lauterbach) και την περιοχή Σότεν (Schotten) στη σημερινή περιοχή Φόγκελσμπερκ (Vogelsberg).