Προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας

Η προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας ήταν η κατάληψη και η ενσωμάτωση της Δυτικής Σαχάρας στο Μαρόκο η οποία έγινε σε δύο στάδια με το ένα να γίνεται το '76 και το άλλο να γίνεται το '79. Στις 14 Απριλίου 1976 η περιοχή προσαρτήθηκε από το Μαρόκο και τη Μαυριτανία μέσω της Συμφωνίας Διαίρεσης της Δυτικής Σαχάρας, μετά την Μαροκινή κατοχή της περιοχής από τις δύο χώρες που άρχισε στις 30 Οκτωβρίου 1975, και στις 14 Αυγούστου 1979 το Μαρόκο προσάρτησε το υπόλοιπο έδαφος μετά την αποχώρηση και αποχώρηση της Μαυριτανίας. Η προσάρτηση θεωρείτο εκτός νόμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο δεν είναι σε ισχύ, έτσι ώστε το έδαφος να μην αποτελεί τμήμα του Μαρόκου δια νόμου και να παραμένει υπό τους διεθνείς νόμους περί στρατιωτικής κατοχής.Η προσάρτηση είχε την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών , οι οποίες το 2020 έγιναν η μόνη χώρα που την αναγνώρισε επισήμως ως μέρος της συμφωνίας εξομάλυνσης των σχέσεων Ισραήλ-Μαρόκου.

 Την στιγμή που η Ισπανία ξεκινούσε τις διαδικασίες για την αποαποικιοποίηση της Δυτικής Σαχάρας, ζητήθηκε από μια σειρά διεθνών φορέων να γνωμοδοτήσουν σχετικά με την πολιτική κατάσταση των εδαφών. Η αποστολή του ΟΗΕ στην Ισπανική Σαχάρα, που έλαβε χώρα τον Μάιο του 1975, δημοσίευσε την έκθεσή της στις 15 Οκτωβρίου 1975. Την επόμενη μέρα, στις 16 Οκτωβρίου 1975, δημοσιεύτηκε η Συμβουλευτική Γνώμη του Διεθνούς Δικαστηρίου για το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας. Και οι δύο αναφορές υποστήριζαν ένα λαϊκό δημοψήφισμα στην Δυτική Σαχάρα. Στην αναφορά του το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η Δυτική Σαχάρα είχε ιστορικούς δεσμούς με το Μαρόκο και τη Μαυριτανία, αλλά όχι επαρκείς για να αποδείξει την κυριαρχία ενός από τα δύο κράτη επί της επικράτειας κατά την εποχή του ισπανικού αποικισμού. Ο πληθυσμός της περιοχής κατέλαβε έτσι το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης. Στις 31 Οκτωβρίου 1975, οι Μαροκινές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκίνησαν μια εισβολή στη Δυτική Σαχάρα από το βορρά. Η Πράσινη Πορεία της Μαροκινής κυβέρνησης έλαβε χώρα στις 6 Νοεμβρίου 1975, στην οποία 350.000 άοπλοι Μαροκινοί συγκεντρώθηκαν στην πόλη Ταρφάγια στο νότιο Μαρόκο και περίμεναν το σήμα του βασιλιά Χασάν Β' του Μαρόκου για να μπουν στην περιοχή για μια ειρηνική πορεία. Οι Συμφωνίες της Μαδρίτης υπεγράφησαν από την Ισπανία, το Μαρόκο και τη Μαυριτανία στις 14 Νοεμβρίου 1975. Οι προσαρτήσεις από το Μαρόκο και την Μαυριτανία αντιστάθηκαν από το Μέτωπο Πολισάριο, κυρίως μέσω του ανταρτοπολέμου, από τον οποίο κέρδισε την υποστήριξη από της Αλγερίας. Μετά την εποχή της κατοχής, στις 14 Απριλίου 1976, υπογράφηκε η συμφωνία διαίρεσης της Δυτικής Σαχάρας για να επισημοποιηθεί η προσάρτηση και να συμφωνηθούν τα σύνορα μεταξύ του Μαρόκου και της Μαυριτανίας. Το Μαρόκο είχε προσαρτήσει βόρειο 2/3 της Δυτικής Σαχάρας ως τις νότιες επαρχίες του και η Μαυριτανία προσάρτησε το νότιο 1/3 ως την Τίρις αλ-Γκαρμπίγγια. Το 1979, η Μαυριτανία αποσύρθηκε από τα εδάφη της λόγω πιέσεων από το Μέτωπο Πολισάριο, συμπεριλαμβανομένου ενός βομβαρδισμού της πρωτεύουσάς και άλλων οικονομικών στόχων. Στις 14 Αυγούστου 1979, το Μαρόκο επέκτεινε τον εδαφικό έλεγχό του και προσάρτησε ολόκληρη την υπόλοιπη περιοχή. Οι ένοπλες συγκρούσεις για τα ''μη αυτοδιοικούμενα εδάφη'' στο όνομα της ''αποκατάστασης εγγενών εδαφών'': Πόλεμος των Φώκλαντ