IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φραγκίσκη Ιωσηφίνα της Πορτογαλίας

H Φραγκίσκη Ιωσηφίνα, (πορτογαλ. Francisca Josefa de Bragança, princesa de Portugal, 30 Ιανουαρίου 1699 - 15 Ιουλίου 1736) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας.

 Η Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Μαρία Ξαβερία ήταν η δεύτερη κόρη (μόνη από τον 2ο γάμο) του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της 2ης συζύγου του Μαρίας Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου. Γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Της προτάθηκε ως σύζυγος ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας, αλλά τελικά δεν έγινε κάτι. Απεβίωσε 37 ετών στη Λισαβόνα και τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα. Raggi, Giuseppina (2019). "The Lost Opportunity: Two Projects of Filippo Juvarra Concerning Royal Theaters and the Marriage Policy between the Courts of Turin and Lisbon (1719-1722)". Music in Art: International Journal for Music Iconography. 44 (1–2): 119–137. ISSN 1522-7464.
Στέλιος Ανεμοδουράς

Ο Στέλιος Ανεμοδουράς (22 Μαΐου 1917 – 6 Μαΐου 2000) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας του ιστορικού αναγνώσματος και περιοδικού Ο Μικρός Ήρως, που αφηγείται τις περιπέτειες μιας παρέας παιδιών στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Με το αφηγηματικό του ύφος σφράγισε μια μεγάλη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, τα δύσκολα δηλαδή χρόνια που ακολούθησαν τις περιπέτειες του πολέμου, της Κατοχής και της εμφύλιας σύρραξης.

 Ο Ανεμοδουράς γεννήθηκε το 1917 στην Αθήνα και καταγόταν από τη Μάνη. Συγγενής του ήταν ο συγγραφέας Βάσος Δασκαλάκης. Σπούδασε στη νομική σχολή της Αθήνας και γνώριζε τρεις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά), ενώ σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στην Αριστερά, την οποία όμως εγκατέλειψε μετά την περίοδο της Κατοχής. Ξεκίνησε τη θητεία του στον χώρο των περιοδικών εκδόσεων πλάι στον Απόστολο Μαγγανάρη (και το περιοδικό Μάσκα) και συνέχισε με τις καθαρά δικές του δημιουργίες Υπεράνθρωπο κ.ά., ενώ το 1953 αποφάσισε να συγγράψει, υπό το ψευδώνυμο «Θάνος Αστρίτης», τις περιπέτειες του ηρωικού Γιώργου Θαλάσση (με τη βοήθεια του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου), προσπάθεια που συνεχίστηκε αρχικά έως το 1968, αλλά και στη συνέχεια με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις. Τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της κουλτούρας των νεαρών αναγνωστών, και παρασημοφορήθηκε λίγο πριν το τέλος της ζωής του από τον Δήμο Αθηναίων. Πέθανε στις 6 Μαΐου 2000. Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Γιώργος Βλάχος, Νίκος Δημ. Νικολαΐδης: `Ηρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά, Comics & Crosswords Publications, Παλλήνη 2015, ISBN 978-618-82244-0-7 Μικροί χάρτινοι ήρωες (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Όταν υπήρχαν Ήρωες - Ανεμοδουράς (Νυχτερινός Επισκέπτης) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ν. Βατόπουλος: «Η ποπ κουλτούρα του περιπτέρου», Η Καθημερινή, 16 Ιανουαρίου 2016
Κακοκαιρία Ελπίς

Η Κακοκαιρία «Ελπίς» ήταν ένα ακραίο καιρικό σύστημα που διήρκεσε από τις 23 Ιανουαρίου 2022 έως τις 26 Ιανουαρίου 2022 και προκάλεσε κύμα ψύχους στην Ελλάδα και στην Τουρκία (όπου επλήγη κυρίως η Κωνσταντινούπολη). Ειδικότερα στην Ελλάδα, το καιρικό σύστημα έπληξε κυρίως την Αττική, την Εύβοια, τις Κυκλάδες και την Κρήτη, φέρνοντας χιονοκαταιγίδες και χαμηλές θερμοκρασίες, καθώς ο υδράργυρος έφθασε έως και τους -18,1 βαθμούς Κελσίου και η χιονόστρωση έως τους 70 πόντους το μέγιστο.

 Λόγω της σφοδρής χιονόπτωσης σε ολόκληρη την Αθήνα και έλλειψης συντονισμού (σημειώθηκε αναθεώρηση της τελευταίας στιγμής από τους μετεωρολόγους στην πρόγνωση του ύψους της χιονόστρωσης μέσα στην Αθήνα, σε υψηλότερα επίπεδα από τα αρχικώς αναμενόμενα, αλλά δεν υπήρξε έγκαιρη ενημέρωση στην Τροχαία Αστυνομία για το τελικό ύψος της χιονόστρωσης και έτσι δεν διατάχτηκε απαγόρευση κυκλοφορίας), εγκλωβίστηκαν πάνω από 5.000 οχήματα στην Αττική Οδό για πάνω από 30 ώρες με πάνω από 1.500 πυροσβέστες και 4.000 αστυνομικοί, με τη βοήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων, να συνδράμουν στον απεγκλωβισμό. Αυτό, οδήγησε στην παραίτηση του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας διαχείρισης και λειτουργίας του αυτοκινητοδρόμου, Αττικές Διαδρομές.Παρακώλυση συγκοινωνιών παρουσιάστηκε και σε άλλους μεγάλους δρόμους της πρωτεύουσας, όπως στη Λεωφόρο Μεσογείων, Κατεχάκη και Μαραθώνος. Συγκεκριμένες περιοχές κηρύχθηκαν σε γενική αργία και τα σχολεία έμειναν κλειστά καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. Προβλήματα επίσης παρουσιάστηκαν στο δίκτυο ηλεκτροδότησης σε αρκετές περιοχές. Λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων υπήρξε σύγκρουση αμαξοστοιχίας κοντά στη Λειβαδιά και εγκλωβισμός επιβατών για αρκετές ώρες, ευτυχώς όμως χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς.Ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσε την αποζημίωση 2.000 ευρώ για τους εγκλωβισμένους στην Αττική Οδό και 1.000 ευρώ για τους εγκλωβισμένους στην αμαξοστοιχία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η κατάσταση έλαβε και πολιτικές προεκτάσεις, με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, να καταθέτει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης.
Γιώργος Καπαχτσής

Ο Γιώργος Καπαχτσής (26 Φεβρουαρίου 1934 - 15 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Καστοριά, που διετέλεσε βουλευτής και νομάρχης. Υπηρέτησε ως ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Καστοριάς από την 1η Ιανουαρίου 1995 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.

 Γιος του Χρήστου και της Βενετίας, ο Γεώργιος Καπαχτσής γεννήθηκε στο Βογατσικό Καστοριάς το 1934. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος επί 4 δεκαετίες. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καστοριάς με την Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του Ιουνίου του 1989. Επανεξελέγη και στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Η κοινοβουλευτική θητεία του τερματίστηκε το 1990.Το 1994 εξελέγη ως ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Καστοριάς με ποσοστό 53,47% από τον πρώτο γύρο. Επανεξελέγη το 1998 στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 57,85%, επικρατώντας του Θ. Βραγγαλά (από το ΠΑΣΟΚ).Είχε υπηρετήσει και ως δημοτικός σύμβουλος Καστοριάς. Τον Φεβρουάριο του 2015 τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα,όταν χτυπήθηκε από ταξί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και απεβίωσε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου.Με τη σύζυγό του, Σοφία Γαβριηλίδου, απέκτησαν 2 κόρες: τη Βενετία και την Όλγα.
Τέοντοορ Ένφανκ

Ο Τέοντοορ Ένφανκ (φλαμανδικά: Theodoor Aenvanck ή Theodor Aenvanck (παραλλαγές του ονόματος: Théodoor van Aenvanck, Theodor van Aenvanck, Theodor Aenvalck) (1633, Αμβέρσα – 1690, Αμβέρσα (;)) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας του μπαρόκ. Είναι γνωστός για τις νεκρές φύσεις με άνθη που φιλοτέχνησε.

 Διετέλεσε μαθητή του ζωγράφου νεκρών φύσεων Γιαν Ντάβιντσον ντε Χέιμ. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1647 και το 1669 έγινε "Δάσκαλος" σε αυτήν. Ταξίδεψε στο εξωτερικό πιθανόν πριν το 1669 και πιθανόν εγκατέλειψε την Αμβέρσα εκ νέου μετά τον Μάρτιο του 1686. Απεβίωσε μετά το 1690, αλλά ο τόπος θανάτου του δεν είναι εξακριβωμένος. Είναι γνωστός για τις νεκρές φύσεις με άνθη που ζωγράφισε, αλλά δημιούργησε, επίσης, νεκρές φύσεις με φρούτα και ψάρια. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Φλαμανδική ζωγραφική Theodoor Aenvanck on Artnet
Ιερά Μητρόπολις Ηρακλείας

Η Μητρόπολη Ηρακλείας ήταν αρχαία Μητρόπολη της Ανατολικής Θράκης, με έδρα τη Ραιδεστό. Πριν τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, ο επίσκοπος Βυζαντίου υπαγόταν διοικητικά στη Μητρόπολη Ηρακλείας. Αργότερα, περί τον 4ο αιώνα, αποδεσμεύτηκε και ανυψώθηκε και σε Πατριάρχη. Εξαιτίας αυτών των ιστορικών λόγων, η Μητρόπολη Ηρακλείας ήταν από τις σημαντικότερες μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου, και ο μητροπολίτης της είχε το προνόμιο να χειροτονεί τον Πατριάρχη και να του επιδίδει την ποιμαντορική ράβδο. Σήμερα η Μητρόπολη δεν υφίσταται πλέον, ελλείψει ποιμνίου μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεχίζει μέχρι και σήμερα να απονέμει σε Επίσκοπό του τον τίτλο του Γέροντος Μητροπολίτου Ηρακλείας.

 Ραιδεστός Νέα Ραιδεστός Θεσσαλονίκης Νέα Ηράκλεια Χαλκιδικής Γεδεών, Μανουήλ (1886). Πατριαρχικοί πίνακες ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως από Ανδρέου του πρωτόκλητου µέχρις Ιωακείµ του από Θεσσαλονίκης 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Otto Keil Librairie Internationale. σελίδες 439 κ.ε. Παπαδόπουλος, Γεώργιος (1895). Η σύγχρονος Ιεραρχία της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Αθήνα. Külzer, Andreas; A. Glavinas – K. Katerelos – G. Larentzakis (2011). «Die Metropolis Von Herakleia in Ostthrakien (Marmaraereğlisi). Notizen Zur Kirchengeschichte in Byzantinischer Zeit.». ΣΚΕΥΟΣ ΤΙΜΗΣ. Festschrift zum 25-jährigen Jubiläum der Bischofsweihe und 20-jährigen Jubiläum der Inthronisation zum Metropoliten von Austria und Exarchen von Ungarn und Mitteleuropa Dr. Michael Staikos. Athen. https://www.academia.edu/1759960/Die_Metropolis_von_Herakleia_in_Ostthrakien_Marmaraere%C4%9Flisi_Notizen_zur_Kirchengeschichte_in_byzantinischer_Zeit. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567) (PDF). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. ISBN 960-7094-69-7. Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2014. Δελιάλης, Ν. (2017). «Δύο Πατριαρχικά Σιγίλλια Διονυσίου του Δ' και Γρηγορίου του Ε'». Μακεδονικά (1): 120. doi:https://doi.org/10.12681/makedonika.9121. Κουρίλας, Ευλόγιος. Κώδιξ επισήμων εγγράφων Μεγίστης Λαύρας, καταρτισθείς υπό του Ευλογίου Κουρίλα από του 1910-1951 (PDF). Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων. Bekker, August Immanuel (1849). Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos; Epirotica. Bonn.
Γεωργιανή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Γεωργιανή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (γεωργιανά: საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Γεωργία. Εδρεύει στη Τιφλίδα και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Γεωργίας.

 Η ομοσπονδία έχει τις ρίζες της στη σοβιετική περίοδο, από τη σύστασή της το 1936 έως το 1989, κατά την οποία αποτελούσε τμήμα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ. Η ανεξάρτητη ομοσπονδία ιδρύθηκε επίσημα στις 15 Φεβρουαρίου του 1990. Το 1992 εντάχθηκε στη FIFA, ενώ το ίδιο έτος έγινε μέλος της UEFA. Το λογότυπο της ομοσπονδίας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος Η Γεωργία Αρχειοθετήθηκε 2007-06-07 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Γεωργία στον ιστότοπο της UEFA
Πρίμησι Αχαΐας

Το Πρίμησι (ή Προμήσι ή Πεμήσι) υπήρξε βραχύβιος, εγκαταλελειμμένος πλέον, οικισμός του Νομού Αχαΐας. Η γεωγραφική περιοχή στην οποία βρισκόταν εντοπίζεται σήμερα στα όρια των Τοπικών κοινοτήτων Άνω Λουσών και Καλαβρύτων του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

 Το Πρίμησι βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες του βουνού "Τρεμουλάς", κοντά στην βόρεια/ανατολική όχθη του χειμάρρου Κερασιές ή "Ρέμα της Κερασιάς", ο οποίος χύνεται στον Βουραϊκό, σε περιοχή αμέσως μετά τα Καλάβρυτα, παραπλεύρως του επαρχιακού δρόμου που οδηγεί προς τα Βαλβούσια, το Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων κ.λπ. Στην περιοχή υπάρχει η ομώνυμη πηγή με συνεχόμενη ροή, από την οποία πήρε το όνομά του ο οικισμός, καθώς και το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου το οποίο βρίσκεται σε μικρό λόφο-απόληξη του βουνού Βελιάς. Σήμερα, στην περιοχή του οικισμού, έχουν χτιστεί ορισμένες εξοχικές κατοικίες και ένα εστιατόριο που λειτουργεί τους χειμερινούς μήνες, προς εξυπηρέτηση των επισκεπτών του Χιονοδρομικού κέντρου των Καλαβρύτων. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1897 και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Καλαβρύτων του τότε Νομού Αχαιοήλιδος· το 1912 υπήχθη στην τότε Κοινότητα Καλαβρύτων ενώ καταργήθηκε ως οικισμός το 1920. Κατά την απογραφή του 1896 είχε 8 κατοίκους ενώ σε αυτήν του 1907 είχε 6 κατοίκους. Πλέον η ονομασία αυτή απαντά μόνο ως τοπωνύμιο, στον χώρο όπου βρισκόταν ο οικισμός, παραλλαγή του οποίου είναι και το "Μπρίσοβο". Στην περιοχή, όπου βρισκόταν ο οικισμός, έχουν έρθει στο φως αρχαιολογικά κατάλοιπα· από αυτό το σημείο θεωρείται ότι περνούσε ο αρχαίος δρόμος που οδηγούσε από την Κύναιθα στους Λουσούς ενώ η πηγή της περιοχής εικάζεται ότι ήταν η αρχή του υδραγωγείου της αρχαίας Κύναιθας. Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009. (ιδίως σελ. 156-158) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Προμησίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/05/2017.
Μιχάλης Βρανόπουλος

Ο Μιχάλης Βρανόπουλος (1946 – 24 Ιανουαρίου 1994) ήταν Έλληνας δικηγόρος και τραπεζίτης, που διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη».

 Ήταν γιος του Δημήτριου Βρανόπουλου, αξιωματικού της αστυνομίας, δικηγόρου και πολιτικού, και της Ευαγγελίας Βρανοπούλου. Ετεροθαλής αδερφός του ήταν ο διπλωμάτης Γεώργιος Βρανόπουλος. Αποπεράτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Κολλέγιο Αθηνών το 1964, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση επιχείρησεων στο Wharton School for Business του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και υπήρξε νομικός σύμβουλος αρκετών τραπεζών. Το 1975 διορίστηκε οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος και το 1977 γενικός διευθυντής της Ιονικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1982. Το 1989 ανέλαβε τη διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας για να μεταπηδήσει, το 1991, στη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας, στον θώκο της οποίας παρέμεινε μέχρι και το 1993. Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία-Ιουλία Δασκαλάκη, κόρη του Γεωργίου Δασκαλάκη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Μαρίνα. Στις 24 Ιανουαρίου 1994 δολοφονήθηκε από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος, καθώς κατευθυνόταν προς το δικηγορικό του γραφείο. Μιχάλης Βρανόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Γήινος φλοιός

Γήινος φλοιός ή γεωφλοιός χαρακτηρίζεται το επιφανειακό στρώμα του πλανήτη Γη, Η ονομασία είναι αρκετά παλαιά την οποία χρησιμοποίησε ο Καρτέσιος, πλην όμως η εννοιολογική της σημασία έχει εξελιχθεί σημαντικά. Στην έκτασή του το στρώμα αυτό παρουσιάζει μια ανομοιομορφία αν ληφθούν υπόψη οι ζώνες ιζηματογένεσης πλησίον της επιφάνειας. Κατά το σύγχρονο ορισμό ο γεωφλοιός ορίζεται από την επιφάνεια της Γης μέχρι την ασυνέχεια Μοχορόβιτσιτς που ποικίλει σε βάθος κάτω από ωκεάνιες λεκάνες και ηπειρωτικές περιοχές με συνέπεια και ο γεωφλοιός να διακρίνεται ως ηπειρωτικός και ωκεάνιος. Ο Γεωφλοιός παρότι διαχωρίζεται σε επιμέρους πετρώματα κύρια συστατικά του είναι το πυρίτιο και το αργίλιο εξ ου και η γεωλογική του διεθνή ονομασία σιάλ εκ των συμβόλων των εν λόγω χημικών στοιχείων SiAl.

 Περιβάλλεται από την ατμόσφαιρα και πάνω σε αυτόν έχει αναπτυχθεί ζωή. Ο γήινος φλοιός καλύπτεται κατά 71% από τους ωκεανούς, δηλαδή νερό. Ο φλοιός βρίσκεται πάνω από το μανδύα, ενώ σε πολλά σημεία μεταξύ των δύο παρεμβάλλεται μάγμα. Ο φλοιός της γης δεν είναι ενιαίος, όπως της Αφροδίτης, αλλά διασπασμένος σε τεκτονικές πλάκες. Τα πετρώματα του φλοιού και ο αέρας της γης ανανεώνονται, επειδή ο φλοιός μεταβάλλεται συχνά από γεωλογική άποψη. Αυτή η ευμεταβλητότητα οφείλεται στο μικρό πάχος του φλοιού και στην εσωτερική θερμική ενέργεια του πυρήνα, η οποία μεταφέρεται στο φλοιό μέσω ρευμάτων μάγματος του μανδύα. Οι τεκτονικές πλάκες απομακρύνονται, συγκρούονται και τρίβονται μεταξύ τους, δημιουργώντας λεκάνες που γεμίζουν με νερό (ωκεανούς) και όρη. Η Γη είναι ο μοναδικός εσωτερικός πλανήτης του εσωτερικού ηλιακού συστήματος που διατηρεί μια σχετικά αυξημένη θερμοκρασία λόγω και του φλοιού της. Ο φλοιός, όμως διαμορφώνεται και από διαβρωτικές δυνάμεις. Ο φλοιός παίζει ενεργό ρόλο στην επιφάνεια της Γης, άρα και της ζωής, που βρίσκεται πάνω του, τον οποίο διαδραματίζει εξαιτίας της ευμεταβλητότητάς του. Ένα ποσοστό της τάξης του 30% της ενέργειας που εκπέμπει ο ήλιος στη Γη απορροφάται από το φλοιό, ενώ αυτός εκπέμπει και ενέργεια πίσω στο σύμπαν, όχι μόνο αυτή που προσλαμβάνει από το σύμπαν, αλλά και αυτήν που προέρχεται από το εσωτερικό της Γης. Ο γήινος φλοιός δέχεται ρύπανση. Ο φλοιός είναι πολύ λεπτός για τα γεωλογικά δεδομένα, αλλά πολύ παχύς για τον τρυπήσουμε. Ωστόσο υπάρχουν ερευνητικές ομάδες που πιστεύουν ότι μπορούν να το καταφέρουν.
Φραντσέσκο Πριματίτσο

Ο Φραντσέσκο Πριματίτσο (ιταλικά: Francesco Primaticcio, Μπολόνια 1504 - Παρίσι 1570) ήταν Ιταλός Μανιεριστής ζωγράφος, αρχιτέκτονας και γλύπτης που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Γαλλία την εποχή της Γαλλικής Αναγέννησης. Ήταν πρωτεργάτης της Πρώτης Σχολής του Φονταινεμπλώ.

 Ο Φραντσέσκο Πριματίτσο γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1504 στη Μπολόνια. Υπήρξε μαθητής του Τζούλιο Ρομάνο στη Μάντοβα και εργάστηκε ως βοηθός του στις διακοσμητικές εργασίες στο Παλάτσο ντελ Τε. Όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' το 1532 κάλεσε τον Τζούλιο Ρομάνο να εργασθεί στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, αυτός έστειλε τον Πριματίτσο, που έτσι εξασφάλισε μια θέση στη βασιλική αυλή της Γαλλίας και εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της χώρας. Μαζί με τον Ρόσσο Φιορεντίνο, που ήδη εργαζόταν στο ανάκτορο από το 1530, ήταν ένας από τους κορυφαίους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ (όπου δημιούργησαν τη λεγόμενη Πρώτη Σχολή του Φονταινεμπλώ (1530-1570), περνώντας μεγάλο μέρος της ζωής του εκεί. Μετά το θάνατο του Ρόσσο Φιορεντίνο το 1540, ο Πριματίτσο πήρε τον έλεγχο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης των εργασιών στο Φονταινεμπλώ και εργάσθηκε με τους ζωγράφους και τους μαθητές της ομάδας του, μεταξύ των οποίων και ο Νικολό ντελ’Αμπάτε, χρησιμοποιώντας μια τεχνοτροπία που συνδύαζε γύψινα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά ανάγλυφα με τοιχογραφίες. Το 1540 και πάλι το 1545, ο Φραγκίσκος Α' εμπιστεύτηκε το γούστο του και τον έστειλε πίσω στην Ιταλία για να αγοράσει έργα τέχνης. Στη Ρώμη, μέρος της αποστολής του ήταν να πάρει εκμαγεία από τα καλύτερα ρωμαϊκά γλυπτά των παπικών συλλογών, μερικά από τα οποία αναδημιουργήθηκαν και διακόσμησαν τα παρτέρια των κήπων του Φονταινεμπλώ.Το 1543 ολοκλήρωσε τη διακόσμηση του γραφείου του βασιλιά και της κρεβατοκάμαρας της δούκισσας ντ' Ετάμπ, ερωμένης του βασιλιά. Ο Πριματίτσο διατήρησε τη θέση του ως αυλικός ζωγράφος στους διαδόχους του Φραγκίσκου, τον Ερρίκο Β' και τον Φραγκίσκο Β'. Το 1541, φιλοτέχνησε τους τοίχους και την οροφή στο αβαείο του Σαλίς. Οι τοιχογραφίες ολοκληρώθηκαν το 1544. Το 1557, φιλοτέχνησε τα σχέδια για την οροφή του παρεκκλησίου του μεγάρου ντε Γκιζ στο Παρίσι, που πραγματοποίησε ο Νικολό ντελ'Αμπάτε. Έως το 1559 εργάστηκε με την ομάδα του στα αριστουργήματά του στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, η Στοά του Οδυσσέα και η Αίθουσα Χορού.Κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής του ο Πριματίτσο συνεργάστηκε με τον γλύπτη Ζερμαίν Πιλόν στον τάφο του Ερρίκου Β' στο αβαείο του Σαιν-Ντενί. Δημιούργησε επίσης σχέδια για ταπετσαρίες και, όπως και όλοι οι καλλιτέχνες του 16ου αιώνα, σχεδίασε περίτεχνες διακοσμήσεις για μάσκες και γιορτές, σήμερα σώζονται μόνο σε προπαρασκευαστικά σχέδια και μερικά χαρακτικά. Οι μανιεριστικές συνθέσεις του με τις επιμηκυμένες μορφές του σε ιστορικές και αλληγορικές σκηνές έμελλαν να ασκήσουν μεγάλη επιρροή στη γαλλική ζωγραφική κατά τα τέλη του 16ου αιώνα. Ο Φραντσέσκο Πριματίτσο πέθανε στο Παρίσι στις 14 Σεπτεμβρίου 1570.
2378 Πάνεκεκ

Ο Πάνεκεκ (Pannekoek) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,961. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Άντον Πάνεκεκ.

 Η μέση διάμετρος του Πάνεκεκ εκτιμάται σε 32,26 ± 2,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Cgh, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,089 ± 0,016. Ο Πάνεκεκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 14 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαρία Καρλόττα ντε Λα Τρεμουάλ

H Μαρία-Καρλόττα, γερμ. Maria-Charlotte de La Trémoille (26 Ιανουαρίου 1632 - 24 Αυγούστου 1682) από τον Οίκο του Λα Τρεμουάλ ήταν κόρη του δούκα του Τουάρ & Λα Τρεμουάλ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Ιένας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου δούκα του Τουάρ & Λα Τρεμουάλ και της Μαρίας ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρης του Ερρίκου δούκα του Μπουγιόν. Ο γάμος της με τον Βερνάρδο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Ιένας δεν ήταν ευτυχής: αυτός ήθελε να τη διαζευχθεί για να νυμφευτεί την ερωμένη του, αλλά δεν μπόρεσε νομικά και έτσι τη νυμφεύτηκε ταυτόχρονα με τη Μαρία-Καρλόττα, γενόμενος δίγαμος. Παντρεύτηκε το 1662 τον Βερνάρδο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Ιένας και είχε τέκνα: Καρλόττα-Μαρία 1669-1703, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Ερνέστο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ιωάννης-Γουλιέλμος 1675-1690, δούκας της Σαξονίας-Ιένας. Γουλιέλμος 1664-1666 απεβ. 2 ετών, Βερνάρδος 1667-1668, θνησιγενής κόρη 1666. Spanheim, Ézéchiel (1973). Emile Bourgeois (ed.). Relation de la Cour de France. le Temps retrouvé (in French). Paris: Mercure de France. pp. 121, 344–345. Saxe-Weimar-Eisenach line in: : Royaltyguide.nl Archived 2014-10-06 at the Wayback Machine
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1975

Η 48η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1975, έλαβε χώρα στις 29 Μαρτίου 1976 στο Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον, στο Λος Άντζελες. Απο την συγκεκριμένη τελετή και μέχρι σήμερα, το ABC κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα προβολής των τελετών απονομής των βραβείων Όσκαρ.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Στη φωλιά του κούκου Μπάρι Λίντον Σκυλίσια μέρα Τα σαγόνια του καρχαρία Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων Μίλος Φόρμαν - Στη φωλιά του κούκου Στάνλεϊ Κούμπρικ - Μπάρι Λίντον Σίντνεϊ Λουμέτ - Σκυλίσια μέρα Φεντερίκο Φελίνι - Θυμάμαι Ρόμπερτ Όλτμαν - Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων Τζακ Νίκολσον - Στη φωλιά του κούκου Μαξιμίλιαν Σελ - The Man in the Glass Booth Αλ Πατσίνο - Σκυλίσια μέρα Τζέιμς Γουίτμορ - Give 'em Hell, Harry! Γουόλτερ Ματάου - Οι γκρινιάρηδες Λουίζ Φλέτσερ - Στη φωλιά του κούκου Ιζαμπέλ Ατζανί - Η ιστορία της Αντέλ Ουγκό Αν Μάργκρετ - Τόμμυ Γκλέντα Τζάκσον - Έντα Γκάμπλερ Κάρολ Κέιν - Hester Street Μαίρη Πίκφορντ Μάρβιν Λιρόι Τζουλς Στάιν Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Λεονάρδο Φάβιο

Ο Λεονάρδο Φάβιο (Leonardo Favio, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [leoˈnarðo ˈfaβjo], 28 Μαΐου 1938 - 5 Νοεμβρίου 2012) πραγματικό όνομα: Φουάδ Χόρχε Χούρι (Fuad Jorge Jury) ήταν αργεντινός τραγουδιστής, ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Πολύ αγαπημένος στη Λατινική Αμερική, ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους αργεντινούς τραγουδιστές στις δεκαετίες του 60 και του 70 με μεγάλες επιτυχίες όπως Fuiste mía un verano, Ella, ella ya me olvidó, Quiero aprender de memoria, Ding, dong, las cosas del amor και La cita.Πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. Η ταινία του Nazareno Cruz and the Wolf (Nazareno Cruz y el lobo) του 1975 προτάθηκε στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.Κατά τη στιγμή που άρχισε να τραγουδήσει στο κοινό, ήταν ήδη ένας σκηνοθέτης. Η πρώτη ταινία του - Crónica de un niño solo - και η δεύτερη - El romance del Aniceto y la Francisca - ανταγωνίζονται στην συναίνεση των αργεντινών κριτικών για να θεωρείται η καλύτερη αργεντίνικη ταινία όλων των εποχών, ενώ η συναίνεση είναι σχεδόν ομόφωνη ότι ο Λεονάρδο Φάβιο είναι ο καλύτερος αργεντινός σκηνοθέτης όλων των εποχών. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 2012 στο Μπουένος Άιρες σε ηλικία 74 ετών

 Me miró, LP Aquí está, LP Yo soy, LP De amor nadie muere, LP Una cita con Leonardo Favio, LP Leonardo Favio, LP Favio 73, LP Hola Che, LP Favio, LP in Spain Vamos a Puerto Rico, LP En Concierto, LP Era... cómo podría explicar, LP En Concierto, LP Leonardo Favio, LP (1969) Fuíste mía un verano, LP (1968) No juegues más, LP Mas Que Un Loco, LP (1989) Ως ηθοποιός Tobi y el libro mágico (2000) Gatica, "El Mono" (1993) Fuiste mía un verano (1969) El dependiente (1969) Martín Fierro (1968) El ojo de tu madre (1966) Crónica de un niño solo (Chronicle of a Boy Alone) (1965) Paula cautiva (1963) La terraza (The Terrace) (1963) La Mano en la trampa (1961) Fin de fiesta (The Party Is Over) (1960) En la ardiente oscuridad (1958) El ángel de España (1958) El secuestrador (1958) El jefe (1958) El Ángel de España (1958; de extra) Campo de sangre (1999) Simplemente una rosa (1971) Fuiste mía un verano (1969) Ως σκηνοθέτης Aniceto (2008) Perón, sinfonía del sentimiento (1999) Gatica, "El Mono" (1993) Soñar, soñar (1976) Nazareno Cruz y el Lobo (Nazareno Cruz and the Wolf) (1975) Juan Moreira (1973) El dependiente (1969) Éste es el romance del Aniceto y la Francisca, de cómo quedó trunco, comenzó la tristeza y unas pocas cosas más... (1966) Crónica de un niño solo (Chronicle of a Boy Alone) (1965) El amigo (1960) El señor Fernández (1958; unfinished) Ως παραγωγός Nazareno Cruz y el Lobo (1975) Gatica "el Mono" (1993) Ο Λεονάρδο Φάβιο στην IMDb Ο Λεονάρδο Φάβιο στο allmusic Βιογραφία του Λεονάρδο Φάβιο στο biografias.es
Ιωάννης Αυρίσπας

Ο Ιωάννης Αυρίσπας (1369-1460) υπήρξε Έλληνας λόγιος του 14ου και 15ου αιώνα. Με τις διάφορες και πλούσιες συλλογές βιβλίων Ελλήνων συγγραφέων αναδείχτηκε ευεργέτης του Ελληνισμού και σωτήρας πολλών θησαυρών της Ελληνικής φιλολογίας.

 Γεννήθηκε στο Νέητο της Σικελίας. Τα πρώτα σαράντα χρόνια της ζωής του είναι άγνωστα. Δεν ξέρουμε ούτε πότε ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, ούτε που σπούδασε τα ελληνικά. Ξέρουμε όμως ότι στην πατρίδα του υπήρξε μελωδός, ότι το 1417 στην Πίζα πούλησε ένα χειρόγραφο του Θουκυδίδη και ότι αργότερα έγινε γνωστός ως ικανός ποιητής. Περιόδευσε στην Πελοπόννησο και στα νησιά και απόκτησε μεγάλη βιβλιοθήκη Ελλήνων συγγραφέων, την οποία μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτωρ Μανουήλ του δώρισε το 1424 μερικούς τόμους του Ξενοφώντα και του Προκοπίου. Επέστρεψε στη Βενετία με 238 τόμους χειρογράφων, τους οποίους προόριζε για τη Φλωρεντία, όμως λόγω του πολέμου και του λοιμού δεν κατάφερε να πάει εκεί. Αφού πέρασε ο λοιμός έφτασε στη Φλωρεντία με πολλά κιβώτια βιβλίων με την ελπίδα να πετύχει μια αξιοπρεπή θέση και σχολή. Για την πλούσια συλλογή βιβλίων του φημολογείτο ως ο «Κροίσος των βιβλίων». Είχε όμως και φήμη άρπαγα, διότι δανείζονταν βιβλία για να τα αντιγράψει, αλλά μετά δεν τα επέστρεφε, ενώ αργότερα διέδιδε ότι του τα είχαν παραχωρήσει οι πρώην κάτοχοί τους. Αντίθετα ο ίδιος δεν δάνειζε τα βιβλία του ποτέ, ούτε και στους φίλους του. Μετοίκησε στη Φλωρεντία το 1424 και διορίστηκε διδάσκαλος με δημόσια δαπάνη. Δεν έμεινε πολύ στη θέση αυτή, αφού το 1428 τον συναντάμε στη Φερράρα, όπου βρήκε λαμπρή υποδοχή από τον δούκα Niccoli ως έξοχος ποιητής. Αποφάσισε να γίνει ιερέας (1431-1435) επίτροπος της αγίας Μαρίας, και με την εύνοια του βασιλιά Αλφόνσου έλαβε την Αββατεία του αγίου Φιλίππου του μεγάλου το 1449 και του αγίου Φιλίππου Ροκκαδίου. Έζησε στην ευμάρεια και χλιδή. Πήγε στη Ρώμη και επί Πάπα Ευγενίου έγινε γραμματέας του και πήγε με αποστολή στην Ισπανία το 1438 για να συγκροτήσει νέα βιβλιοθήκη. Ο Πάπας για να τον ευχαριστήσει του χάρισε δύο Αββατεία στη Σικελία και άφθονα χρήματα προς αποκατάσταση των δύο θυγατέρων του και του γιου του. Επέστρεψε και πάλι στη Ρώμη και κατέληξε στη Φερράρα, όπου πέθανε σε ηλικία ενενήντα ετών. Ως ποιητής διέπρεψε και έλαβε στέφανο δάφνης στη Ρώμη για μια συλλογή επτά ελεγειακών ποιημάτων. Έγραψε πολλές επιστολές σε ύφος τερπνό και γλαφυρό. Μετέφρασε επίσης μερικά συγγράμματα από τα Ελληνικά στα Λατινικά. Μαργαρίτης Δήμιτσας (1829-1903) (1900). Ο Ελληνισμός και η διάδοσις αυτού εις την Ιταλίαν και την λοιπήν Ευρώπην κατά τον μέσον αιώνα : Η προ αυτής πνευματική κατάστασις της Ευρώπης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας : Η αναγέννησις των γραμμάτων και οι συντελεσταί αυτής φυγάδες λόγιοι Έλληνες : Μετά 5 εικόνων προτεταγμένων και παραρτήματος επιτεταγμένου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Βιβλιεμπορικών Καταστημάτων Αποστολοπούλου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2012.
Ντεραπούρ

Το Ντεραπούρ είναι μια πόλη στην επαρχία Κανπούρ Ντεχάτ στην πολιτεία του Ουτάρ Πραντές της Ινδίας. Είναι η έδρα του τεχσίλ με το ίδιο όνομα. Το Ντεραπούρ απέχει 61 χλμ. από το Κανπούρ.

 Το Ντεραπούρ συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με τις γύρω πόλεις. Ο Ρούρα είναι ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός προς την πόλη. Ο Ρούρα βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. βόρεια. Τα γρήγορα και ταχεία τρένα είναι διαθέσιμα. Συνδέεται προς τα ανατολικά με το Κανπούρ τη Πάτνα και άλλες πόλεις και προς τα δυτικά με το Αλιγκάρ, την Άγκρα, το Δελχί κ. λπ. Επίσης, συνδέεται με δρόμους στη Χρυσή Τετράπλευρη Εθνική Οδό της Ινδίας στο Μουγκισαπούρ σε απόσταση 6 χλμ. προς νότια. Βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Σενγκούρ. Ο ναός αυτός βρίσκεται προς τα βορειοανατολικά, 2 χλμ. από την πόλη Ντεραπούρ κοντά στην αριστερή όχθη του ποταμού Σενγκούρ. Στο εσωτερικό του ναού στο πάτωμα, με κατεύθυνση νότο προς βορρά, υπάρχει ένα μικρό μαυσωλείο (Σαμάντι). Το Σιβλίνγκα είναι εγκατεστημένο στο βόρειο άκρο του μαυσωλείου (Σαμάντι). Είναι το κέντρο της πίστης των ανθρώπων. Χτίστηκε το 1893. Το πλήθος των πιστών συγκεντρώνεται κάθε Δευτέρα του μήνα Σαουάν κάθε χρόνο. Ένα πανηγύρι διεξάγεται στο φεστιβάλ Μαχασιβαράτρι στο μήνα Φαλγκούν του Ινδουιστικού ημερολογίου κάθε χρόνο. Έδρα του τεχσίλ Αστυνομικό τμήμα Τραπεζικά υποκαταστήματα Ταχυδρομικό γραφείο Ο Ραμ Ναθ Κοβίντ είναι ο 14ος Πρόεδρος της Ινδίας. Ήταν πρώην Κυβερνήτης της Μπιχάρ. Γεννήθηκε στο χωριό Παραούχ στο Ντεραπούρ της επαρχίας Κανπούρ Ντεχάτ. Διακολλέγιο Γκαλουαπούρ Διακολλέγιο Ντέβι Σαχάι Σαρβτζανίκ Κολλέγιο Βαθμού Γκούντα Ντεβί Σιαμ Μπιχάρι Όλες τις εθνικές γιορτές, οι Χόλι, Ντιουάλι, Μαχασριβάτρι, Σρι Κρίσνα Τζανμαστάμι, Ραμναβάμι, Μακάρα Σανκράντι, Ιντ-ουλ-Φιτρ, Ρακσαμπαντάν, Χανουμάν Τζαγιάντι και τοπικές γιορτές όπως οι Ναγκ-Πάντσμι, Ναβράτρι και Ντούργκα Πούτζα εορτάζονται με ενθουσιασμό. Το Σαβίτρι βρατ και το Ναβράτρι βρατ είναι τα κύρια γυναικεία φεστιβάλ στο Ντεραπούρ. Το πιο διάσημο φεστιβάλ στη πόλη είναι το Βιτζιαντάσμι και γιορτάζεται συνεχώς για 3 ημέρες. Ένα πανηγύρι που διοργανώνονται για 15 ημέρες. Derapur
Γουέιν Πίνοκ

Ο Γουέιν Πίνοκ (αγγλ. Wayne Pinnock, γενν. 24 Οκτωβρίου 2000) είναι Τζαμαϊκανός αθλητής του στίβου, ο οποίος αγωνίζεται στο άλμα εις μήκος. Γεννήθηκε στο Κίνγκστον, την πρωτεύουσα της Τζαμάικα.

 Ο Πίνοκ διακρίθηκε για πρώτη φορά διεθνώς στους αγώνες των αγγλόφωνων χωρών της Καραϊβικής (CARIFTA) το 2018 στο Νάσσαου (Μπαχάμες), όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία κάτω των 20 ετών, επιτυχία που επανέλαβε και το επόμενο έτος στην ίδια διοργάνωση, ενώ ήρθε τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2018, στο Τάμπερε της Φινλανδίας. Πέρασε στην κατηγορία των ενηλίκων φοιτώντας στο Πανεπιστήμιο του Άρκανσω (ΗΠΑ), καρδίζοντας τα κολεγιακά πρωταθλήματα των ΗΠΑ σε κλειστό και ανοικτό στίβο το 2022, και κατάλαβε την ένατη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 στο Γιουτζήν του Όρεγκον με επίδοση 7,88 μέτρα. Με το πρώτο του άλμα στα προκριματικά του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου 2023 στη Βουδαπέστη τον Αύγουστο του 2023, ο Πίνοκ σημείωσε νέο ατομικό ρεκόρ με 8,54 μέτρα, αλλά στον τελικό ήρθε δεύτερος με 8,50 μ., πίσω από τον Μιλτιάδη Τεντόγλου, και χωρίς ο Έλληνας πρωταθλητής να φθάσει σε επίδοση εκείνη του Πίνοκ στα προκριματικά.Ο Πίνοκ έχει δοκιμάσει τις δυνάμεις του και στο άλμα τριπλούν, όπου έχει ατομικό ρεκόρ 15,92 μέτρα.
Δημοκράτες της Δανίας

Οι Δημοκράτες της Δανίας (Δανικά, Danmarksdemokraterne) είναι ένα δανικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2022 από την Ίνγκερ Στόιμπεργκ. Από τις 17 Αυγούστου 2022, οκτώ μέλη του Φόλκετινγκ προσχώρησαν στους Δημοκράτες της Δανίας, καθιστώντας το, έτσι, το έβδομο μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο.

 Οι Δημοκράτες της Δανίας ιδρύθηκαν τον Ιούνιο του 2022 από την Ίνγκερ Στόιμπεργκ, η οποία είχε διατελέσει υπουργός Μετανάστευσης, Στέγασης και Ισότητας των Φύλων για το Φιλελεύθερο Κόμμα πριν παραπεμφθεί για ανάρμοστη συμπεριφορά, αφού χώρισε οικογένειες σε κέντρα μεταναστών, και κατηγορήθηκε για απιστία στο εσωτερικό του κόμματος. Σύμφωνα με τη Στόιμπεργκ, το νέο κόμμα είναι ένα δεξιό κόμμα με αυστηρή μεταναστευτική πολιτική. Τον Ιούλιο, το κόμμα εγγράφηκε επίσημα.Τον ίδιο μήνα, τα μέλη του Φόλκετινγκ Peter Skaarup, Jens Henrik Thulesen Dahl, Bent Bøgsted, και Hans Kristian Skibby ανακοίνωσαν ότι ήθελαν να ενταχθούν στους Δημοκράτες της Δανίας. Αυτοί οι τέσσερις είχαν αρχικά εκλεγεί στο Φόλκετινγκ για το Δανικό Λαϊκό Κόμμα, αλλά ανεξαρτητοποιήθηκαν. Ο Skaarup έγινε δεκτός ως μέλος στις 28 Ιουλίου 2022, δίνοντας στο κόμμα την πρώτη του έδρα στο κοινοβούλιο. Στη συνέντευξη στην οποία η Στόιμπεργκ ανακοίνωσε την ίδρυση του κόμματος, δήλωσε: «Νομίζω ότι αυτό που λείπει είναι ένα borgerlig (συντηρητικό, μη σοσιαλιστικό) κόμμα που φροντίζει για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Δήλωσε επίσης ότι ένας από τους κύριους στόχους του κόμματος θα είναι η αναθεώρηση της μεταναστευτικής πολιτικής της Δανίας.Οι σχολιαστές των μέσων ενημέρωσης περιέγραψαν το κόμμα ότι αντλεί το όνομα και τις πολιτικές του ιδέες από το γειτονικό κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών. Άλλοι δημοσιογράφοι έχουν διατυπώσει την άποψη ότι το κόμμα είναι δεξιό λαϊκιστικό, αντιμεταναστευτικό και ευρωσκεπτικιστικό στις πεποιθήσεις του.Στον ιστότοπό του, το κόμμα αναφέρει ότι επιδιώκει να βελτιώσει τις συνθήκες για τους ηλικιωμένους, τους νέους και τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Στοχεύει επίσης να καταπολεμήσει αυτό που περιγράφει ως ανυπέρβλητη γραφειοκρατία από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) στη Δανία και θέλει να αποκεντρώσει περαιτέρω την εξουσία σε περιοχές εκτός της πρωτεύουσας. Θέλει επίσης να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την αστυνομία και ζητά υποχρεωτικές πολιτικές για τους μετανάστες ώστε να προσαρμοστούν στη δανική κουλτούρα.
Αγάθη (σύζυγος του Σαμουήλ της Βουλγαρίας)

H Αγάθη, βουλγαρ.: Агата (άκμασε τέλος 10ου αι.) από τον Οίκο του Χρυσέλιου ήταν ευγενούς Ρωμαϊκής (Ελληνικής) καταγωγής, που με τον γάμο της έγινε τσαρίνα της Βουλγαρίας.

 Σύμφωνα με τη μεταγενέστερη "Ιστορία" του Ρωμαίου χρονικογράφου του 11ου αι. Ιωάννη Σκυλίτζη, η Αγάθη ήταν αιχμάλωτη από τη Λάρισσα και κόρη του αξιωματούχου του Δυρραχίου Ιωάννη Χρυσέλιου. Ο Σκυλίτζης αναφέρεται εκτενώς σε αυτήν ως μητέρα του Γαβριήλ Ρωμανού, διαδόχου του Σαμουήλ, που μάλλον σημαίνει ότι ήταν σύζυγος του Σαμουήλ. Από την άλλη μεριά ο Σκυλίτζης αναφέρει μετά ότι ο Γαβριήλ Ρωμανός πήρε επίσης μία όμορφη αιχμάλωτη, την Ειρήνη από τη Λάρισσα ως σύζυγό του. Σύμφωνα με τους εκδότες της Προσωπογραφίας της Μεσο-Βυζαντινής Περιόδου, η καταγωγή της Αγάθης φαίνεται να προέρχεται από σύγχυση μεταγενέστερου αντιγραφέα και η αληθινή καταγωγή της να μην είναι από τη Λάρισσα, αλλά από το Δυρράχιο. Σύμφωνα με το ίδιο έργο, είναι πιθανό να απεβίωσε περί το 998, όταν ο πατέρας της παρέδωσε το Δυρράχιο στον Βασίλειο Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η Αγάθη είναι μία από τις κεντρικές ηρωίδες του Ντιμιτάρ Τάλεβ στο μυθιστόρημά του Σαμουήλ. Παντρεύτηκε τον Σαμουήλ της Βουλγαρίας, από τη Δυναστεία Κομητόπουλων, και είχε τέκνα: Γαβριήλ Ρωμανός ή Γαβριήλ Ραντομίρ , άκμασε 1014-1015, τσάρος της Βουλγαρίας. Μιροσλάβα άκμασε τέλη 10ου αι., πατρικία ζωστή (κυρία των τιμών). Παντρεύτηκε τον Ασώτιο Ταρωνίτη κυβερνήτη του Δυρραχίου, μάγιστρο. δύο ακόμη κόρες, αναφέρονται το 1018.Για τον Σαμουήλ αναφέρεται ότι είχε ακόμη έναν (νόθο) γιο. Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
Έμβλημα της Θουριγγίας

Το έμβλημα της Θουριγγίας καθιερώθηκε με νόμο που υπερψήφισε το τοπικό Κοινοβούλιο στις 10 Ιανουαρίου του 1991. Το κύριο στοιχείο του είναι ένα λιοντάρι που φορά στέμμα στο κεφάλι του. Τα σύμβολα του εμβλήματος σχετίζονται με την ιστορία του κρατιδίου. Το λιοντάρι ανάγεται στην εποχή των Κομήτων της Θουριγγίας. Το έμβλημα μοιάζει αρκετά με το έμβλημα της Έσσης και αποτελεί στοιχείο της κρατικής σημαίας της Θουριγγίας.

 Ο θυρεός είναι μπλε και καταλαμβάνεται σχεδόν στο σύνολό του από ένα λιοντάρι, στο κεφάλι του οποίου υπάρχει χρυσή κορόνα, ίδια στο χρώμα με τα νύχια του. Το ζώο κοιτά προς τα αριστερά και η γλώσσα του είναι βγαλμένη προς τα έξω. Γύρω του υπάρχουν οκτώ λευκά εξάκτινα αστέρια. Το λιοντάρι διαιρείται σε οκτώ οριζόντιες λωρίδες, κόκκινες και λευκές εναλλάξ. Το λιοντάρι στο έμβλημα μοιάζει με το έμβλημα της Έσσης, ωστόσο είναι παλαιότερο και διαφέρει στο ότι στο έμβλημα της Θουριγγίας τα χρώματα στο λιοντάρι είναι κόκκινο-λευκό, ενώ στην Έσση το λιοντάρι είναι λευκό-κόκκινο. Ο πρώτος Κόμης της Έσσης, Ερρίκος Α΄, πήρε το λιοντάρι από το έμβλημα της Θουριγγίας και το ενσωμάτωσε στο έμβλημα της Έσσης, με τη διαφορά που προειπώθηκε. Στο έμβλημα του 1921-1933 τα αστέρια ήταν επτά και σε αυτό του 1933-1945 δεν υπήρχαν καθόλου αστέρια. Όπως και σήμερα, οκτώ αστέρια υπήρχαν στο έμβλημα της περίοδου 1945-1952, που συμβολίζουν τα εξής εδάφη: Σαξονία-Βαϊμάρη-Άιζεναχ, Σαξονία-Μάινινγκεν, Σαξονία-Άλτενμπουργκ , Σαξονία-Γκόθα, Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ, Σβάρτσμπουργκ-Ζοντερσχάουζεν, Ρόις και τα πρώην εδάφη της Πρωσσίας (Regierungsbezirk Erfurt και μέρη της Regierungsbezirk Merseburg στην επαρχία της Σαξονίας και το Kreis Schmalkaden στην Έση-Νασσάου). Έμβλημα της Έσσης Σημαία της Θουριγγίας Πληροφορίες για το έμβλημα της Θουριγγίας Επίσημος ιστότοπος του κρατιδίου
Ξυλοχώρι Τρικάλων

Το Ξυλοχώρι είναι ορεινό χωριό της Πίνδου με υψόμετρο κέντρου οικισμού 893 μέτρα. Βρίσκεται στην πλαγιά απέναντι, δυτικά από την Ελάτη, ανάμεσα στα χωριά Βροντερό και Καλόγηροι, στα ΝΔ του Ν.Τρικάλων. Απέχει 37 χλμ από τα Τρίκαλα και 5 χλμ από την Ελάτη.

 Το παλιό όνομα του χωριού είναι Τυχάι (με υ και με ή χωρίς διαλυτικά στο ι ) σε πηγές των χρόνων της Τουρκοκρατίας , σε έγγραφα του Ελληνικού Κράτους , ως το 1928. Στην καθομιλουμένη της περιοχής προφέρεται Τχάι . Στην Οθωμανική απογραφή του 1454/1455 αναφέρεται ως Tihaji (Στουρνάρας Ι. Γρηγόριος :Φοροδιοικητικές ενότητες και παραγωγικοί μηχανισμοί στη Δυτική Θεσσαλία κατά την οθωμανική περίοδο: Η περίπτωση των τιμαρίων στην περιοχή του όρους Κόζιακα, σελ. 122 ) Το Τυχάι μετονομάστηκε σε Ξυλοχώρι το 1928 (ΦΕΚ 81Α΄/1928) που είναι το μοναδικό όνομα οικισμού στην Ελλάδα. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ελάτης , της Δημοτικής Ενότητας Αιθήκων , του Δήμου Πύλης , της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων. (εφαρμογή προγράμματος Καλλικράτης , νόμος 3852/2010 ) Σύμφωνα με την απογραφή των Οθωμανών του 1454/1455 στο χωριό ζούσαν τότε 10 πλήρεις οικογένειες και 2 ενήλικοι άγαμοι (Στουρνάρας Ι. Γρηγόριος :Φοροδιοικητικές ενότητες και παραγωγικοί μηχανισμοί στη Δυτική Θεσσαλία κατά την οθωμανική περίοδο: Η περίπτωση των τιμαρίων στην περιοχή του όρους Κόζιακα, σελ. 122 ). Από επίσημες απογραφές του Ελληνικού Κράτους:
Γλώσσα Ανγκίκα

Η γλώσσα Ανγκίκα (अंगिका) ή Τσχίκα-Τσχίκι είναι μια γλώσσα που ομιλείται κυρίως στις Ινδικές πολιτείες Μπιχάρ και Τζαρκάντ της Ινδίας και στη περιοχή Τεράι του Νεπάλ. Ανήκει στην Ανατολική Ινδοάρια οικογένεια γλωσσών. Είναι στενά συνδεδεμένη με γλώσσες όπως τα Βεγγαλικά, τα Ασσαμικά, τα Ορίγια, τα Μαϊθίλι και τα Μαγκάχι. Τα Ανγκίκα δεν είναι εισηγμένα στο 8ο πρόγραμμα του συντάγματος της Ινδίας. Παρ'όλα αυτά, κινήματα για την γλώσσα Ανγκίκα υποστηρίζουν την ένταξη, και υπέβαλαν αίτημα προς την κυβέρνηση, το οποίο εκκρεμεί. Τα Ανγκίκα γράφονται με το Δεβαναγαρικό αλφάβητο, αν και τα αλφάβητα Άνγκα Λίπι και Καϊθί έχουν χρησιμοποιηθεί ιστορικά. Η Ανγκίκα δείχνει τακτική αντίθεση για ζωντάνευση.

 Τα Ανγκίκα ομιλούνται κυρίως στο ανατολικό Μπιχάρ, συμπεριλαμβανομένων των επαρχιών Μούνγκερ, Μπαγκαλπούρ και Πούρνια, και στην επαρχία Σαντάλ Παργκάνα στο Τζαρκάντ. Οι ομιλητές είναι γύρω στα 15 εκατομμύρια άτομα. Τα Ανγκίκα είχαν χαρακτηριστεί ως διάλεκτο της Μαϊθίλι από την Γλωσσική Έρευνα της Ινδίας του Τζορτζ Α. Γκρίρσον (1903). Ωστόσο, οι ομιλητές της Ανγκίκα υποστηρίζουν το καθεστώς της ως μια ανεξάρτητη γλώσσα. Όταν οι υποστηρικτές της γλώσσας Μαϊθίλι στο Μπιχάρ απαίτησαν η πρωτοβάθμια εκπαίδευση να γίνεται στα Μαϊθίλι στις αρχές του 20ού αιώνα, οι ομιλητές της Ανγκίκα δεν το υποστήριξαν και αντί γι'αυτό ευνόησαν την εκπαίδευση στα Χίντι. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, όταν οι ομιλητές της Μαϊθίλι απαιτούσαν ξεχωριστή πολιτεία για τη Μιθίλα, οι ομιλητές της Ανγκίκα και της Μπατζίκα είχαν απαιτήσεις για την αναγνώριση των γλωσσών τους.Οι υποστηρικτές της Μαϊθίλι πιστεύουν ότι η Κυβέρνηση του Μπιχάρ και το υπέρ των Χίντι Μπιχάρ Ραστραμπάσα Παρισάντ προωθούν τα Ανγκίκα και τα Μπατζίκα ως ξεχωριστές γλώσσες για να αποδυναμώσουν το κίνημα της γλώσσας Μαϊθίλι, και πολλοί από αυτούς θεωρούν ακόμα τα Ανγκίκα ως διάλεκτο της Μαϊθίλι. Άνθρωποι κυρίως από τις κάστες των Βραχμάνων Μαϊθίλ και οι Καράν Καγιάσθα υποστήριξαν το κίνημα για τη γλώσσα Μαϊθίλι, ενώ οι άνθρωποι από διάφορες άλλες κάστες στη περιοχή της Μιθίλα προβάλλουν τα Ανγκίκα και τα Μπατζίκα ως μητρική τους γλώσσα, προσπαθώντας να ξεφύγει από την περιφερειακή ταυτότητα με βάση τα Μαϊθίλι. Η Ανγκίκα έχει την ιδιότητα της "δεύτερη πολιτειακής γλώσσας", στην ινδική πολιτεία του Τζαρκάντ από το 2018. Μοιράζεται αυτό το καθεστώς με 15 άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της Μαϊθίλι. Λογοτεχνία στα Ανγκίκα Άνγκα Λίπι Άνγκα Colin P. Masica (1993). The Indo-Aryan Languages. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-29944-2. Kathleen Kuiper, επιμ. (2010). The Culture of India. Rosen. ISBN 978-1-61530-149-2. Manish Kumar Thakur (2002). «The politics of minority languages: Some reflections on the Maithili language movement». Journal of Social and Economic Development 4 (2): 199-212. http://irgu.unigoa.ac.in/drs/bitstream/handle/unigoa/1461/J_Social_Econ_Develop_4_199.pdf?sequence=1&isAllowed=y. Mithilesh Kumar Jha (2017). Language Politics and Public Sphere in North India: Making of the Maithili Movement. Oxford University Press India. ISBN 978-0-19-909172-0.
Φερντινάν Ντυβάλ

Ο Εμίλ Γκυστάβ Φερντινάν Ντυβάλ (γαλλικά: Émile Gustave Ferdinand Duval) γεννήθηκε στο Παρίσι στις 20 Απριλίου 1827 και απεβίωσε στις 26 Απριλίου 1896. Ήταν Γάλλος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Νομάρχης της Σεν από το 1873 έως το 1879, ενώ, στη συνέχεια, Δημοτικός Σύμβουλος (μοναρχικός).

 Ο Φερντινάν Ντυβάλ σπούδασε νομική στο Παρίσι. Στην συνέχεια, εγγράφηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο Παρισιού, ενώ, ταυτόχρονα, εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Διετέλεσε λοχαγός της Εθνικής Φρουράς κατά την διάρκεια του Πολέμου του 1870. Τον Φεβρουάριο του 1871 ορίστηκε Νομάρχης της Ζιρόντ. Κατέστη Νομάρχης της Σεν στις 28 Μαΐου 1873, αξίωμα στο οποίο και παρέμεινε έως τις 25 Ιανουαρίου 1879. Το όνομά του δόθηκε, το 1900, στην Οδό Φερντινάν Ντυβάλ του 4ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Παρισιού, εντός του Λε Μαραί. (Γαλλικά) Louis d'Haucour, L'Hôtel de ville de Paris à travers les siècles, Παρίσι, 1900. (Γαλλικά) Jules Lermina & L. Boulanger (υπεύθυνοι έκδοσης), Dictionnaire universel illustré, biographique et bibliographique, de la France contemporaine, Παρίσι, 1885.
Δήμος Βαρθολομιού

Ο Δήμος Βαρθολομιού ήταν δήμος του Νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πηνειού. Βρισκόταν στο βόρειο πεδινό τμήμα του νομού και η παράκτια ζώνη του βρεχόταν από το Ιόνιο πέλαγος. Συνόρευε με τους δήμους Ανδραβίδας, Κυλλήνης, Γαστούνης. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 60,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.499 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του ήταν το Βαρθολομιό.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Βαρθολομιού [ 3.714 ] το Βαρθολομιό [ 3.093 ] ο Άγιος Παντελεήμονας [ 31 ] ο Βατιώνας [ 82 ] ο Βρανάς [ 342 ] οι Θίνες (τ. Παραλία Θινών) [ 23 ] η Κοκκάλα [ 31 ] τα Ρωμέικα [ 76 ] η Στρουμπούλη [ 36 ] Δ.δ. Δήμητρας [ 307 ] η Δήμητρα [ 283 ] τα Ρεγκλαίικα [ 24 ] Δ.δ. Καλυβίων Μυρτουντίων -- τα Καλύβια [ 159 ] Δ.δ. Λυγιάς [ 698 ] η Λυγιά [ 276 ] το Αρκούδι [ 77 ] η Γλύφα [ 249 ] το Ιονικό [ 0 ] η Παραλία [ 96 ] Δ.δ. Μάχου -- ο Μάχος [ 470 ]
Καλλονή Ηρακλείου

Η Καλλονή (παλιότερα: Σκυλλοί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος στο Νομό Ηρακλείου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγεται επίσης σταφίδα. Μέσα στο χωριό λειτουργεί οινοποιείο της «Ενώσεως Πεζών» και βιοτεχνία σιδηρών κατασκευών. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

 Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαια του 1271 με το όνομα Sikillu. To 1278 αναφέρεται ως in casali Sichylu. Το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα ως Schilús με 273 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ95). Από το ίδιο το χωριό καταγόταν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, Γεράσιμος Β΄ Παλλαδάς και μάλιστα το αναφέρει στη διαθήκη του: «Εγκαταλείπω την εν τω χωρίω Σκιλλούντι περιουσίαν μου». Και οι Τούρκοι σεβάστηκαν το όνομα του χωριού και το αναφέρουν Iskilus (Κρ. Χρονικά Α 93). Το ίδιο το όνομα του χωριού σχετίζεται με τη Σκιλλούντα, την πόλη του Ξενοφώντα στην Τριφυλία της Πελοποννήσου. Το όνομα προέρχεται από τη σκίλλα, τη γνωστή σκιλλοκρεμμύδα, η οποία αφθονεί σε ορισμένα μέρη. Το χωριό μετονομάστηκε από Σκυλλοί σε Καλλονή το 1926.Δείτε Κοινότητα Καλλονής Ανατολικά του χωριού υπήρχε η Μονή της Αγίας Φωτεινής (Αγία Φωθιά) από την οποία διασώζεται μόνο ο τρίκλιτος ναός ερειπωμένος με υπολείμματα τοιχογραφιών. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει παλαιά κρήνη με δικέφαλο αετό και τουρκική επιγραφή , η οποία τοποθετήθηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας από Τούρκο, ο οποίος ανακαίνισε την κρήνη. Στο βορειοδυτικό μέρος του χωριού σε απόσταση περίπου 3 χλμ. είναι τα ερείπια ενός φρουρίου. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα στο χάρτη του σημειώνει στη θέση αυτή το χωριό της Πεδιάδας Castel del Cornaro, το οποίο αναφέρεται το 1583 με το όνομα αυτό και με 127 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ 94). Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Δίσκος στερεάς κατάστασης

Μια μονάδα δίσκου στερεάς κατάστασης (αγγλικά: Solid-state drive‎ ή SSD ) είναι μια συσκευή αποθήκευσης στερεάς κατάστασης που χρησιμοποιεί συγκροτήματα ολοκληρωμένων κυκλωμάτων για την αποθήκευση δεδομένων μόνιμα, συνήθως χρησιμοποιώντας μνήμη flash και λειτουργεί ως δευτερεύουσα αποθήκευση στην ιεραρχία της αποθήκευσης υπολογιστή . Μερικές φορές ονομάζεται επίσης συσκευή αποθήκευσης ημιαγωγών, συσκευή στερεάς κατάστασης ή δίσκος στερεάς κατάστασης , παρόλο που οι SSD δεν διαθέτουν τους φυσικούς περιστρεφόμενους δίσκους και τις κινητές κεφαλές ανάγνωσης-εγγραφής που χρησιμοποιούνται σε μονάδες σκληρού δίσκου (HDD) και δισκέτες . Ο SSD έχει επίσης πλούσιο εσωτερικό παραλληλισμό για την επεξεργασία δεδομένων.

 Τα βασικά στοιχεία ενός SSD είναι ο ελεγκτής και η μνήμη για την αποθήκευση των δεδομένων. Το κύριο στοιχείο μνήμης σε ένα SSD ήταν παραδοσιακά η πτητική μνήμη DRAM, αλλά από το 2009, είναι πιο συχνά η μη πτητική μνήμη NAND flash . Κάθε SSD περιλαμβάνει έναν ελεγκτή που ενσωματώνει τα ηλεκτρονικά που γεφυρώνουν τα στοιχεία μνήμης NAND με τον κεντρικό υπολογιστή . Ο ελεγκτής είναι ένας ενσωματωμένος επεξεργαστής που εκτελεί κώδικα σε επίπεδο υλικολογισμικού και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες απόδοσης του SSD. Μερικές από τις λειτουργίες που εκτελούνται από τον ελεγκτή περιλαμβάνουν: Κακή χαρτογράφηση μπλοκ Ανάγνωση και εγγραφή προσωρινής αποθήκευσης Κρυπτογράφηση Κρυπτο-τεμαχισμός Ανίχνευση και διόρθωση σφαλμάτων μέσω κωδικού διόρθωσης σφαλμάτων (ECC) όπως ο κωδικός BCH Συλλογή απορριμάτων Διαβάστε το τρίψιμο και τη διαχείριση ενοχλήσεων ανάγνωσης Φορέστε ισοπέδωσηΗ απόδοση ενός SSD μπορεί να κλιμακωθεί με τον αριθμό των παράλληλων τσιπ NAND flash που χρησιμοποιούνται στη συσκευή. Ένα μεμονωμένο τσιπ NAND είναι σχετικά αργό, λόγω της στενής (8/16 bit) ασύγχρονης διεπαφής I/O και πρόσθετης υψηλής καθυστέρησης βασικών λειτουργιών I/O (συνήθη για SLC NAND, ~25 μs για να φέρει μία Σελίδα 4KiB από τη συστοιχία στην προσωρινή μνήμη I/O σε ανάγνωση, ~250 μs για να δεσμεύσει μια Σελίδα 4 KiB από το buffer IO στον πίνακα σε μια εγγραφή, ~2 ms για να διαγράψει ένα μπλοκ 256 KiB). Όταν πολλές συσκευές NAND λειτουργούν παράλληλα μέσα σε ένα SSD, οι κλίμακες του εύρους ζώνης και οι υψηλές καθυστερήσεις μπορούν να αποκρύπτονται, εφόσον εκκρεμούν αρκετές εκκρεμείς λειτουργίες και το φορτίο κατανέμεται ομοιόμορφα μεταξύ των συσκευών. Επιτραπέζια μονάδα δίσκου στερεάς κατάστασης Κατάλογος κατασκευαστών ηλεκτροκινητήρων στερεάς κατάστασης Σκληρός δίσκος ΕΠΙΔΡΟΜΗ Flash Core Module Μονάδα RAM Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Solid-state drives στο Wikimedia Commons