Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ ήταν δυστύχημα στο βρετανικό σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο συνέβη στις 11 Ιουνίου 1972 περίπου στις 21:35΄. Ένα εκδρομικό τρένο από το Μαργκέιτ προς το Κέντις Τάουν εκτροχιάστηκε σε μια απότομη καμπύλη στο σταθμό Έλθαμ Γουέλ Χολ, Έλθαμ (Eltham Well Hall, Eltham), Λονδίνο. Η καμπύλη είχε μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητα 32 χλμ/ώ. αλλά το τρένο εκτιμήθηκε ότι ταξίδευε με 105 χλμ./ώ., με αποτέλεσμα η μηχανή και όλα, εκτός από ένα, τα δέκα βαγόνια να εκτροχιαστούν. Ο μηχανοδηγός Ρόμπερτ Ουίλσντον (Robert Wilsdon) και πέντε επιβάτες σκοτώθηκαν και 126 άτομα τραυματίστηκαν. Στη μεταγενέστερη δημόσια έρευνα αποκαλύφθηκε ότι ο Ουίλσντον ήταν μεθυσμένος.

 Μηχανοδηγός του εκδρομικού συρμού ήταν ο Ρόμπερτ Ουίλσντον, μηχανοδηγός για τη Νότια Περιοχή των Βρετανικών Σιδηροδρόμων με έδρα στο αμαξοστάσιο Χίδερ Γκριν (Hither Green TMD) από τον Δεκέμβριο του 1961. Εργαζόταν στους σιδηροδρόμους από το 1958 και είχε εμπειρία στην οδήγηση της βρετανικής μηχανής κλάσης 47. Παρά την πείρα του και το μεγάλο χρονικό διάστημα που εργαζόταν στους σιδηρόδρομους, ο Ουίλσντον είχε δεχτεί επίπληξη πέντε φορές σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Από αυτές τις ποινές, οι τρεις ήταν σχετικά ήσσονος σημασίας μεμονωμένες παραβάσεις (μη εξουσιοδοτημένη απουσία τον Οκτώβριο του 1960, επίμονη καθυστέρηση τον Φεβρουάριο του 1961 και ένα «σχετικά μικρό αδίκημα οδήγησης» τον Φεβρουάριο του 1963), αλλά δύο ήταν σοβαρές παραβάσεις, μία από τις οποίες τον οδήγησε σε προσωρινή αναστολή. Η πρώτη συνέβη στις 7 Νοεμβρίου 1961, όταν ο Ουίλσντον χρεώθηκε £150 επειδή ήταν μεθυσμένος και εκτός ελέγχου, προκαλώντας ζημιά σε μια βιτρίνα και επίθεση σε αστυφύλακα ενώ ήταν εκτός υπηρεσίας. Παρόλο που ο Ουίλσντον πλήρωσε το πρόστιμο, οι Βρετανικοί Σιδηρόδρομοι δεν ενημερώθηκαν γι' αυτό το περιστατικό, έως ότου ένας συνάδελφος του Ουίλσντον κατηγορήθηκε για παρόμοιες παραβάσεις πέντε ημέρες αργότερα. Και οι δύο άνδρες τέθηκαν σε διαθεσιμότητα λίγο αργότερα, κατά της οποίας ο Ουίλσντον άσκησε αμέσως έφεση, ισχυριζόμενος ότι το γεγονός ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Δήλωσε ότι ντρεπόταν πολύ και ότι γιόρταζε μια προαγωγή στη θέση του Θερμαστή με τον συνάδελφό του, που τον βοήθησε πολύ. Αργότερα υποστήριξε σε έναν εκπρόσωπο από την Associated Society of Locomotive Engineers and Firemen ότι δεν θα έπινε ξανά. Το ASLEF τάχθηκε με τον Ουίλσντον και ο Γενικός Γραμματέας Ουίλιαμ Έβανς με τον Ουίλσντον. Τόσο ο Ουίλσντονόσο και ο συνάδελφός του αποκαταστάθηκαν στις 18 Δεκεμβρίου 1961, με τον Ουίλσντον να προάγεται σε μηχανοδηγό λιγότερο από μία εβδομάδα αργότερα στις 25 Δεκεμβρίου με τη μετάθεσή του στο Χίδερ Γκριν. Ο συνάδελφός του προήχθη παρομοίως, αλλά παραιτήθηκε στις αρχές του 1963 μετά από μια σειρά επιπλήξεων και αναστολών. Η δημόσια έρευνα για το ατύχημα ένδεκα χρόνια αργότερα συμφώνησε ότι αυτό το περιστατικό ήταν ένα φαινομενικά μεμονωμένο περιστατικό και όλοι είχαν λόγους να πιστεύουν τον Ουίλσντον. ο Διευθυντής Γραμμής που επανέφερε τους δύο δεν επικρίθηκε γι' αυτήν την απόφαση, αν και ασκήθηκε κάποια κριτική στη Διοίκηση το 1961 για την προαγωγή του Ουίλσντον τόσο γρήγορα μετά την αποκατάσταση. Το δεύτερο περιστατικό συνέβη στις 28 Μαρτίου 1969, όταν στον Ουίλσντον επιβλήθηκε πρόστιμο £ 1 επειδή ήταν μεθυσμένος στο Λιούισαμ. Και πάλι, ήταν εκτός υπηρεσίας εκείνη την εποχή και η βρετανική σιδηροδρομική υπηρεσία δεν ενημερώθηκε για αυτό το περιστατικό μέχρι τον Απρίλιο. Δεν τέθηκε σε αναστολή για αυτό το περιστατικό λόγω του γεγονότος ότι ο ανώτερός του στο Χίδερ Γκριν ήταν απασχολημένος και στη συνέχεια πήγε σε άδεια και ως εκ τούτου δεν μπόρεσε να μιλήσει με τον Ουίλσντον μέχρι τον Ιούνιο. Στη συνέχεια επέβαλε στον Ουίλσντον αυστηρή επίπληξη και τον συμβούλευσε ότι τέτοια συμπεριφορά δεν ήταν αποδεκτή. Οι ενέργειες του προϊσταμένου του σχετικά με αυτό το περιστατικό επικρίθηκαν ως «ασύνετες» αλλά δεν θεωρήθηκαν σοβαρή αποτυχία. Συνήχθη το συμπέρασμα ότι η τελική απάντησή του στη συμπεριφορά του Ουίλσντον ήταν κατάλληλη. Από το 1969, ο Ουίλσντον είχε καθαρό φάκελο, χωρίς επίπληξη. Μέχρι το 1972 είχε νυμφευτεί και αποκτήσει παιδιά και ζούσε στο Ρέινχαμ του Κεντ - πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε συνήθως να κάνει μια διαδρομή σχεδόν δύο ωρών με το τρένο μέχρι το αμαξοστάσιο στο Χίδερ Γκριν. Αυτός ο χρόνος ταξιδιού και η απόσταση μεταξύ Ρέινχαμ και Χίδερ Γκριν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο δυστύχημα που συνέβη. Την Κυριακή 11 Ιουνίου 1972, είχε κανονιστεί ένα ημερήσιο ταξίδι στο Μαργκέιτ για τους υπαλλήλους (και τις οικογένειές τους) της περιφέρειας "Midland" των Βρετανικών Σιδηροδρόμων με έδρα το αμαξοστάσιο του Βόρειου Λονδίνου στο Κέντις Τάουν. Λόγω του μεγάλου αριθμού ημερήσιων ταξιδιωτών που είχαν κάνει κράτηση γι' αυτή τη συνηθισμένη ετήσια εκδρομή εργασίας, επιβιβάστηκαν σε δύο εκδρομικά τρένα για να τους μεταφέρουν στο Μαργκέιτ και πίσω. Αυτά τα τρένα θα οδηγούνταν από μηχανοδηγούς της Νότιας Περιφέρειας για κάποιο τμήμα του ταξιδιού (ιδιαίτερα για να διασφαλιστεί ότι οι έμπειροι οδηγοί θα αναλάβουν τα τρένα μέσω των περίπλοκων συστημάτων γραμμών γύρω από τη διασταύρωση Κλάπχαμ) και, όταν φτάσουν στο Μεργκέιτ και ξεφώρτωναν τους επιβάτες, θα τα πήγαιναν στο αμαξοστάσιο του Ράμσγκεϊτ όπου θα παρέμεναν μέχρι το ταξίδι της επιστροφής. Τα εξερχόμενα ταξίδια έφυγαν από το Κέντις Τάουν γύρω στις 08:30΄, ολοκληρώθηκαν χωρίς προβλήματα και τα τρένα στάθμευσαν στο Ράμσγκεϊτ όπως είχε προγραμματιστεί. Το δεύτερο εκδρομικό τρένο, που ήταν προγραμματισμένο να αναχωρήσει από το Μαργκέιτ στις 20:05, επρόκειτο να επανδρωθεί από τον μηχανοδηγό Ουίλσντον, τον βοηθό του Π. Ε. Στόουκς (P.E. Stokes) και τον φύλακα Χ. Αττερμπέρι (H. Atterbury). Ο Στόουκς ήταν 18 ετών και εργαζόταν στους σιδηροδρόμους για σχεδόν δύο χρόνια τη στιγμή του δυστυχήματος, έχοντας έδρα στο Χίδερ Γκριν όλο αυτό το διάστημα. Είχε εργαστεί με τον Ουίλσντον περιστασιακά στο παρελθόν και είχε οδηγήσει μαζί του μερικές φορές στο παρελθόν. Ο φρουρός Αττερμπέρι ήταν 57 ετών και ήταν φύλακας από το 1948 και είχε έδρα στη Γέφυρα του Λονδίνου και παρόλο που είχε εργαστεί στη γραμμή Μπέξλεϊχιθ (Bexleyheath) στο παρελθόν, δεν το είχε κάνει ποτέ σε ταχεία. Είχε συνεργαστεί με τον Ουίλσντον μερικές φορές στο παρελθόν και τον θεωρούσε έμπειρο μηχανοδηγό. Ο Ουίλσντον και ο Στόουκς έπρεπε να υπογράψουν για την ανάληψη υπηρεσίας στο Χίδερ Γκριν μέχρι τις 15:42΄ για να προλάβουν ένα τρένο ως επιβάτες στο Ράμσγκεϊτ, που θα τους μετέφερε στο Ντάρτφορντ . Το εκδρομικό τρένο της επιστροφής στις 20:05΄ με πλήρωμα από τους Ουίλσντον, Στόουκς και Άττερμπερι αποτελούνταν από μια βρετανική σιδηροδρομική μηχανή κλάσης 47, Νο. 1630 από την περιοχή Μίντλαντ, και δέκα βαγόνια. Αυτά ήταν τύπου "Brake Second Corridor", "Second Corridor", "Composite Corridor", τρία ακόμη "Second Corridor", ένα άλλο "Composite Corridor", ένα "τουριστικό στάνταρ ανοικτό", ένα άλλο "Second Corridor" και ένα δεύτερο "Brake Second Corridor" στο πίσω μέρος. Όλα τα βαγόνια ήταν τροχαίο υλικό Mark 1 με το παλαιότερο βαγόνι να χρονολογείται από το 1954 και το νεότερο να χρονολογείται από το 1962. Καθώς δεν χρειαζόταν να είναι σε υπηρεσία μέχρι το απόγευμα, ο Ουίλσντον ήρθε με τα δύο αδέρφια του για μεσημεριανό γεύμα γύρω στις 12:55΄, ενώ και οι τρεις σε μια τοπική παμπ όπου έμειναν μέχρι το κλείσιμό της λίγο μετά τις 14:00΄. Εδώ, ο Ουίλσντον ήπιε δύο πίντες ελαφριά πικρή μπύρα και μισή πίντα απλής ελαφριάς, κάτι που επιβεβαιώθηκε από τα αδέλφια του που έπιναν τα ίδια. Σύμφωνα με τους ίδιους, οι τρεις τους επέστρεψαν σπίτι και πέρασαν το απόγευμα στο σπίτι με τα παιδιά μέχρι που ο Ρόμπερτ οδηγήθηκε από έναν από τους αδελφούς του στον σταθμό Ρέινχαμ γύρω στις 17:15΄. Και τα δύο αδέλφια επιβεβαίωσαν ότι δεν είχε πιει αφού έφυγε από την παμπ και ήταν ανένδοτοι σε αυτό το σημείο στην μετέπειτα δημόσια έρευνα. Ωστόσο, αυτή η απόδειξη αντικρούστηκε από μια μεταγενέστερη δήλωση του βοηθού Στόουκς ότι όταν συναντήθηκαν στο Ράμσγκεϊτ , ο Ουίλσντον είπε στον Στόουκς ότι «κατέληξε να πάει κάπου και να πιει λίγο σέρι ». Στις 15:22 ο Ουίλσντον υπέγραψε ανάληψη καθηκόντων στο Χίδερ Γκριν μέσω τηλεφώνου. Ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο να κατευθυνθεί απευθείας στο Ράμσγκεϊτ από το Ρέινχαμ και είπε ότι έπρεπε να προλάβει ένα τρένο νωρίτερα από το Ρέινχαμ (των 15:32΄ αντί για των 15:42΄, το οποίο δεν εκτελούνταν τις Κυριακές) και ως εκ τούτου ρώτησε το Χίδερ Γκριν εάν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ανέλαβε καθήκοντα από τις 15:12΄. Αυτό συμφωνήθηκε καθώς δεν υπήρχαν στοιχεία για το αντίθετο και πιστεύεται ότι ο Ουίλσντον ταξίδευε προς Ράμσγκεϊτ αυτή τη στιγμή. Στην πραγματικότητα, ο Ουίλσντον δεν έφυγε για τον σταθμό Ρέινχαμ μέχρι τις 17:15΄ και ως εκ τούτου η κίνησή του ήταν αποκλειστικά για να κερδίσει αμοιβή για δύο επιπλέον ώρες για τις οποίες δεν είχε στην πραγματικότητα υπηρεσία. Αυτό σήμαινε επίσης ότι οι επόπτες του στο Χίδερ Γκριν δεν θα τον έβλεπαν προσωπικά. Σε αντίθεση με αυτό, ο βοηθός Στόουκς έφτασε στο Χίδερ Γκριν, υπέγραψε ανάηψη καθηκόντων αυτοπροσώπως γύρω στις 15:12΄ και έλαβε οδηγίες από τον Επόπτη να ταξιδέψει με το τρένο των 15:32 και να προσπαθήσει να συναντήσει τον Ουίλσντον στο τρένο. Αυτό δεν συνέβη και οι δυο τους συναντήθηκαν στο αμαξοστάσιο του Ράμσγκεϊτ δίπλα στη μηχανή γύρω στις 18:25΄. Ο Στόουκς είχε φτάσει πρώτος, έχοντας μιλήσει με τον επόπτη στο Ράμσγκεϊτ για να εξακριβώσει τις λεπτομέρειες του τρένου. Ο Ουίλσντον δεν συναντήθηκε με τον επόπτη στο Ράμσγκεϊτ, πιθανότατα λόγω του γεγονότος ότι η δική του ήταν η μοναδική μηχανή Κλάσης 47 στο αμαξοστάσιο και θα ήταν εύκολο να βρεθεί. Όταν ο Στόουκς επιβιβάστηκε στη μηχανή, περίμενε μόνος του στην καμπίνα μέχρι γύρω στις 18:25 όταν έφτασε ο Ουίλσντον και μίλησε για τις προετοιμασίες για το ταξίδι της επιστροφής στο Λονδίνο. Ο Στόουκς θυμάται ότι όταν ο Ουίλσντον γύρισε να μιλήσει μαζί του, «μύρισε κάτι πολύ δυνατό» στην αναπνοή του μηχανοδηγού και όταν τον ρώτησε, ο Ουίλσντον εξήγησε ότι είχε πιει το μεσημέρι και αργότερα είχε πιει λίγο σέρι πριν φτάσει στο Ράμσγκεϊτ. Αυτά τα στοιχεία έρχονται σε αντίθεση με αυτά των αδελφών του Ουίλσντον, που ισχυρίστηκαν ότι δεν είχε πιει μεταξύ 14:02 και 17:15. Παρόλα αυτά, ο Ουίλσντον πρότεινε στο ζευγάρι να πάνε στο κοντινό "Railway Staff Association Club" περίπου στις 19:00΄ και να πιουν ένα ποτό με το οποίο συμφώνησε ο Στόουκς, με το ζευγάρι να φτάνει ακριβώς στην ώρα του για να ανοίξει το κλαμπ στις 19:05΄. Το ζευγάρι είχε τρεις πίντες ελαφριά και πικρή το καθένα με τον Ουίλσντον να πίνει πιθανότατα άλλη μισή πίντα ελαφριά μπύρα, σύμφωνα με στοιχεία του προσωπικού του κλαμπ που τον σέρβιρε. Ο Στόουκς ήταν αβέβαιος σε αυτό το σημείο, αλλά συμφώνησε ότι "ο Μπομπ θα μπορούσε να έχει πάρει μία". Τρέχοντας λίγο αργά και μετά από παρότρυνση του Ουίλσντον, το ζευγάρι επέστρεψε στο αμαξοστάσιο του Ράμσγκεϊτ γύρω στις 19:40΄. Ο φύλακας Άττερμπερι, ο οποίος έφτασε στο Ράμσγκεϊτ μερικές ώρες νωρίτερα και χαλάρωνε στην αίθουσα διαλειμμάτων προσωπικού του σταθμού, είχε πάει να προετοιμάσει το τρένο για την αναχώρησή του γύρω στις 19:30΄ και αρχικά παρατήρησε ότι το πλήρωμα της μηχανής απουσίαζε. Πριν προλάβει να πάει να ρωτήσει τους ανωτέρους για το πού βρίσκονταν, είδε τους Στόουκς και Ουίλσντον να επιστρέφουν. Ενημέρωσε το ζευγάρι για τα στοιχεία του τρένου με τον Ουίλσντον να εμφανίζεται νηφάλιος και ήρεμος. Το άδειο τρένο έφυγε από το Ράμσγκεϊτ και έκανε ένα ταξίδι χωρίς προβλήματα στο Μαργκέιτ, φτάνοντας γύρω στις 19:59΄. Το τρένο έφτασε στο Μαργκέιτ και η παραλαβή των επιβατών ήταν ρουτίνα, με την επιβίβαση να έχει ολοκληρωθεί στις 20:04΄. Ο σταθμάρχης Άρουντελ έκανε σήμα στο τρένο να αναχωρήσει για Λονδίνο, αλλά τόσο αυτός όσο και ο Άττερμπερι διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε απάντηση στην καμπίνα. Όταν ο Άρουντελ πήγε να εξετάσει την καμπίνα, τη βρήκε άδεια, αλλά όταν επέστρεψε λίγο αργότερα, είδε ένα δυο μπουκάλια μπύρας στην καμπίνα. Ο Άρουντελ πίστεψε ότι ήταν δώρο που άφησαν οι διοργανωτές της εκδρομής στο πλήρωμα της μηχανής - αυτό είναι συνηθισμένη «πρακτική» για τους οδηγούς εκδρομών να δέχονται κεράσματα εκτός υπηρεσίας - και δεν αμφισβήτησε την εμφάνισή τους. Λίγο αργότερα, ο Ουίλσντον και ο Στόουκς επέστρεψαν και μπήκαν στην καμπίνα προετοιμάζοντας την αναχώρηση, χωρίς κανένα να φαίνεται ασυνήθιστο: όταν ο Άρουντελ τους είπε να βιαστούν, ο Ουίλσντον παρατήρησε ήρεμα ότι θα μπορούσαν να ανακτήσουν τον χαμένο χρόνο στο ταξίδι. Ένα μέλος του προσωπικού στην πλατφόρμα εκέινη τη στιγμή σημείωσε ότι είχε δει τόσο τον Στόουκς όσο και τον Ουίλσντον να αναχωρούν από τη μηχανή και να φεύγουν από τον σταθμό μέσω της Πλατφόρμας Νο. 1 τρία λεπτά μετά την άφιξή τους στο Μαργκέιτ και αυτό συγκρίθηκε αργότερα με τους χρόνους που έκανε ο φύλακας Άττερμπερι, ο οποίος κατέγραψε αποχώρηση 20:13 από το Μαργκέιτ (οκτώ λεπτά καθυστέρηση) σημειώνοντας ότι τόσο ο Στόουκς όσο και ο Ουίλσντον ήταν απόντες. Το πού ακριβώς πήγε το ζευγάρι αυτή την περίοδο είναι άγνωστο λόγω του θανάτου του Ουίλσντον και του Στόουκς, που θυμόταν ελάχιστα τα γεγονότα μετά την αποχώρησή του από το Ράμσγκεϊτ και, παρόλο που μια άλλη παμπ ήταν κοντά στον σταθμό, θεωρήθηκε ότι κανένας δεν είχε χρόνο να φτάσει. Έχοντας φύγει από το Μαργκέιτ με οκτώ λεπτά καθυστέρηση και προγραμματισμένο να τρέξει χωρίς στάση (εκτός από μια μεταγενέστερη στάση για να αλλάξει πλήρωμα), ο Ουίλσντον μπόρεσε να κινήσει το τρένο με μεγάλη ταχύτητα και σύμφωνα με τους χρόνους του Άττερμπερι, άργησε μόνον ένα λεπτό αφού πέρασε το Φάβερσαμ ( 39 χλμ. από το Μαργκέιτ). Ωστόσο, καθώς το τρένο πλησίαζε στο Σίτινγκμπουρν, το τρένο αναγκάστηκε να σταματήσει για λίγο λόγω σημάτων και κρατήθηκε και πάλι στιγμιαία γύρω από το Ρέινχαμ από τον σηματωρό Όμπι, ο οποίος αναγκάστηκε να ανοίξει την ισόπεδη διάβαση για να επιτρέψει σε ένα ζευγάρι λεωφορείων να περάσουν, καθώς το τρένο πήγαινε αργά. Αφού απελευθερώθηκε η διάβαση, όρισε τη διαδρομή για να προχωρήσει το τρένο, αλλά αντ' αυτού, το τρένο σταμάτησε στην αποβάθρα. Ο σιδηροδρομικός Φλέμινγκ, ο οποίος βρισκόταν σε υπηρεσία στην αποβάθρα και γνώριζε καλά τον Ουίλσντον, είδε το τρένο να φθάνει και ρώτησε τον Ουίλσντον αν είχε χαλάσει (λόγω του ελεύθερου σήματος που ήταν ορατό από την πλατφόρμα), στο οποίο ο Ουίλσντον είπε απλώς "Όχι" και πήδηξε κάτω. από την καμπίνα του πριν πάει σε ένα τηλέφωνο στην πλατφόρμα για να μιλήσει με τον Όμπι. Χρησιμοποίησε το σωστό τηλέφωνο και μιλούσε αρκετά καθαρά και δεν ήταν καθόλου μπερδεμένος σύμφωνα με τον Φλέμινγκ και τον Όμπι. Σύμφωνα με τον Όμπι, ο Ουίλσντον είχε σταματήσει στο Ρέινχαμ για να ρωτήσει για τη θέση του πρώτου εκδρομικού τρένου, το οποίο ο Όμπι εξήγησε ότι θα σταματούσε στον σιδηροδρομικό σταθμό Γκίλινχαμ και θα άφηνε τον Ουίλσντον να το προσπεράσει, κάτι που δεν ήταν όπως είχε προγραμματιστεί (το τρένο του Ουίλσντον επρόκειτο να προσπεράσει το πρώτο εκδρομικό τρένο στο σιδηροδρομικό σταθμό Νιούινγκτον που ήταν πριν από το Ρέινχαμ). στον οποίο ο Ουίλσντον είπε «θα πρέπει να διαβάζεις τις εβδομαδιαίες ανακοινώσεις σου». Αν και αβέβαιο, φαίνεται ότι ο Ουίλσντον πίστευε ότι οι δύο στάσεις που συνέβησαν στο τρένο του στο Σίττινμπουρν και στο Ρέινχαμ και αφού δεν είχε δει το πρώτο εκδρομικό τρένο στο Νιούινγκτον, ήταν επειδή το πρώτο τρένο πήγαινε αργά και συνέχιζε να σταματά το τρένο του. Αργότερα εξέφρασε στον Στόουκς ένα αστείο παράπονο για το πρώτο εκδρομικό τρένο, αποκαλώντας το «αργό κάθαρμα». Όταν ολοκλήρωσε την τηλεφωνική του συνομιλία, ο Ουίλσντον επέστρεψε στην καμπίνα και αναχώρησε έχοντας σταματήσει στο Ρέινχαμ επί περίπου τέσσερα λεπτά. Ένας συνδυασμός των ελέγχων σήματος στο Σίττινμπουρν και στο Ρέινχαμ και η απρογραμμάτιστη στάση στο Ρέινχαμ είχε κάνει τον Ουίλσντον να χάσει το μεγαλύτερο μέρος της προόδου που είχε κάνει μεταξύ Μαργκέιτ και Σίττινμπουρν. Λίγο μετά την αναχώρησή του από το Ρέινχαμ, ο Άττερμπερι παρατήρησε ότι η ταχύτητα φαινόταν "λίγο υπερβολική" και ότι ο Ουίλσντον φρενάρισε έντονα μεταξύ των σιδηροδρομικών σταθμών Γκίλινχαμ και Τσάθαμ. Ο τελευταίος σταθμός που πέρασε το τρένο στο ταξίδι του που έπρεπε να χρονομετρήσει ο Άττερμπερι ήταν στον σιδηροδρομικό σταθμό Μπέξλεϊχιθ, 6,9 χλμ. ανατολικά του σημείου του δυστυχήματος. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του, το τρένο πέρασε από το Μπέξλεϊχιθ στις 21:31, επτά λεπτά πίσω από το χρονοδιάγραμμα (οι εκτιμήσεις έδειξαν ότι ο Ουίλσντον είχε καλύψει τουλάχιστον ενάμιση λεπτό μεταξύ Γκίλλινχαμ και Στρουντ) και έτρεχε με ελεύθερα σήματα. Αν και ο Άττερμπερι ανησυχούσε κάπως για την υπερβολική ταχύτητα μεταξύ Γκίλλινχαμ και Τσάθαμ, δήλωσε ότι ο Ουίλσντον είχε λειτουργήσει κατάλληλα μέσω του Ντάρτφορντ. Ωστόσο, όταν πλησίασε το σιδηροδρομικό σταθμό Έλθαμ Παρκ, ανησυχούσε για τη φαινομενική ταχύτητα του τρένου και περισσότερο καθώς πλησίαζε στο Έλθαμ Γουέλ Χολ, όπου μια απότομη καμπύλη άλλαξε την κατεύθυνση του τρένου από νοτιοδυτικά προς βορειοδυτικά. Προσπαθώντας να κερδίσει την προσοχή του Ουίλσντον, έκανε δύο ελαφριές επεμβάσεις («πιτσιλίσματα») του φρένου του φύλακα. Φαίνεται ότι αυτές οι "πιτσιλιές" έγιναν πολύ αργά και ελαφριά για να εγγραφούν στην καμπίνα. Όταν το τρένο πλησίασε τον σταθμό Έλθαμ Γουέλ Χολ, έτρεχε με περίπου 105 χλμ./ώ. . Ο σιδηροδρομικός Έικχερστ, ο οποίος βρισκόταν σε υπηρεσία στις πλατφόρμες του Γουέλ Χολ, είχε δει αρκετά προηγούμενα τρένα να περνούν από τον σταθμό και από εκεί την καμπύλη, όλα να επιβραδύνουν στην ασφαλή ταχύτητα των 32 χλμ./ώ. αλλά, όταν είδε το εκδρομικό τρένο να πλησιάζει, ήταν σίγουρος ότι ταξίδευε πολύ πέρα από αυτή την ταχύτητα. Αμέσως προσπάθησε να κάνει σήμα στον οδηγό να σταματήσει αλλά δεν κατάφερε να τραβήξει την προσοχή του Ουίλσντον. Το τρένο πέρασε με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να φρενάρει και εισήλθε στην καμπύλη με περίπου 105 χλμ./ώ . Σε κανένα σημείο ο Ουίλσντον δεν προσπάθησε καν να επιβραδύνει το τρένο του πέρα από το να έχει ήδη κλείσει τη μηχανή στον κατήφορο, κάτι που ήταν φυσιολογικό σε αυτόν τον μακρύ κατηφορικό τομέα της γραμμής. Στην καμπίνα, ο Στόουκς θυμήθηκε αργότερα ότι ο Ουίλσντον είχε ξαφνικά φωνάξει φοβισμένος βλέποντας την καμπύλη να πλησιάζει, οπότε ο Στόουκς πήρε αμέσως στάση ασφαλείας στα δευτερόλεπτα που είχε διαθέσιμα. Η μηχανή αναπήδησε στην απότομη καμπύλη, εκτροχιαζόμενη, κυλώντας στην αριστερή της πλευρά και γλιστρώντας μέσα από μια αποθήκη άνθρακα. Το πρόσθιο τμήμα της καμπίνας διερράγη και τα συντρίμμια εντινάχθηκαν και κυριολεκτικά «όργωσαν» το εσωτερικό της, σκοτώνοντας τον Ουίλσντον και τραυματίζοντας σοβαρά τον Στόουκς. Το πρώτο βαγόνι ακολούθησε την αναποδογυρισμένη μηχανή αλλά παρέμεινε όρθιο, η σύζευξη διασπάσητκε αρκετά αργά στη σειρά των βαγονιών. Έφθασε σε μια βάση που βρισκόταν παράλληλα με την μηχανή, έχοντας διπλώσει σαν σουγιάς και ωθήθηκε ελαφρά γύρω, έτσι ώστε η καμπίνα οδήγησης ήταν στραμμένη προς τα πίσω ως προς τη γραμμή και η οπίσθια καμπίνα είχε στραφεί μακριά από αυτήν. Το πίσω άκρο του πρώτου βαγονιού ήρθε να ακουμπήσει στην πρόσθια καμπίνα. Το δεύτερο και το τρίτο βαγόνι ακολούθησαν τον πρώτο σχετικά αργά στον εκτροχιασμό, με τη σύζευξη μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου να απελευθερώνεται γύρω στο τέλος του εκτροχιασμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και τα δύο βαγόνια να ανατραπούν στη δεξιά τους πλευρά, με το πρώτο άκρο του δεύτερου βαγονιού να στέκεται μπροστά από τη μηχανή και το πίσω μέρος του πρώτου βαγονιού, που σε συνδυασμό με το τέταρτο σχημάτιζαν το σχήμα «Ν». με τα τέσσερα πρώτα βαγόνια. Και τα δύο υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Το τέταρτο είχε καταλήξει να σχηματίζει γωνία περίπου 90 μοιρών ως προς τη γραμμή, γέρνοντας στην αριστερή του πλευρά. Το πίσω μέρος του βαγονιού είχε υποστεί κάποιες ζημιές από το πέμπτο, το έκτο και το έβδομο βαγόνι που περνούσαν από δίπλα του, εκτροχιάστηκε αλλά παρέμεινε στη γραμμή. Και τα τρία αυτά βαγόνια έγερναν στις αριστερές τους πλευρές σε διάφορους βαθμούς, με το προπορευόμενο άκρο του πέμπτου να έχει υποστεί μεγάλη ζημιά από την πρόσκρουση με το τέταρτο. Το όγδοο βαγόνι παρέμεινε όρθιο αλλά εκτροχιάστηκε, το ένατο εκτροχιάστηκε στο προπορευόμενο φορείο του αλλά παρέμεινε επίσης όρθιο, και το δέκατο (στο οποίο επέβαινε ο Άττερμπερι) ήταν όρθιο και στις ράγες, αν και είχε προκληθεί κάποια εσωτερική ζημιά. Το τρένο που εκτροχιάστηκε σταμάτησε πολύ κοντά σε ηλεκτρικό υποσταθμό που τροφοδοτούσε την τρίτη γραμμή για ηλεκτρικά τρένα πολλαπλών μονάδων και αυτός είχε αμέσως βραχυκυκλώσει. Ο σιδηροδρομικός Έικχερστ (Akehurst), που είχε ακούσει τον εκτροχιασμό, κάλεσε αμέσως το σηματοδοτικό κτίσμα του Ντάρτφορντ και ανέφερε τον εκτροχιασμό. Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ειδοποιήθηκαν και έφτασαν μεταξύ 21:40 και 21:42. Εκτός από τον Ουίλσντον, δύο επιβάτες πέθαναν στο σημείο. Μια γυναίκα πέθανε αργότερα από τα τραύματά της τον Αύγουστο και ένας άνδρας επίσης τον Νοέμβριο, ανεβάζοντας τον αριθμό των θανάτων σε πέντε. Τραυματίστηκαν 125 επιβάτες. Δημόσια έρευνα που πραγματοποιήθηκε για την αιτία του ατυχήματος ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου 1972 από τον συνταγματάρχη Τζον Ρόμπερτσον (John R.H. Robertson) που εξέτασε την αιτία του εκτροχιασμού. Η έκθεση για το ατύχημα κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου 1973 και έδειξε ξεκάθαρα ότι το ατύχημα προκλήθηκε εξ ολοκλήρου από τις ενέργειες του Ρόμπερτ Ουίλσντον, στο ότι είχε «εκτρέψει σοβαρά την ικανότητά του να οδηγεί με ασφάλεια πίνοντας σημαντική ποσότητα αλκοόλ τόσο πριν όσο και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του». Άσκησε αυστηρή κριτική στη συμπεριφορά του Ουίλσντον, χαρακτηρίζοντάς την ως «επιλήψιμη» και «επαίσχυντη». Η αναστολή του το 1961 θεωρήθηκε προειδοποιητικό σημείο των αλκοολικών τάσεων του Ουίλσντον, αλλά συμφωνήθηκε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν στοιχεία που να διαψεύδουν τις δηλώσεις του Ουίλσντον ότι θα καλυτέρευε τον εαυτό του και δεν θα έπινε ξανά. Το περιστατικό του 1969 έδειξε επίσης ότι ο Ουίλσντον αγνόησε το τι είχε συμβεί το 1961, αλλά συμφωνήθηκε ότι ο διευθυντής εκείνη την εποχή δεν ήταν συνετό να περιμένει δύο μήνες για να ανακρίνει τον Ουίλσντον, αλλά είχε ενεργήσει κατάλληλα όταν το έκανε. Το προσωπικό των Βρετανικών ΣΙδηροδρόμων που ήρθε σε επαφή με τον Ουίλσντον στις 11 Ιουνίου (ο προϊστάμενός του στο Χίδερ Γκριν, το προσωπικό του αμαξοστασίου στο Ράμσγκεϊτ, ο βοηθός Στόουκς, το προσωπικό του "Railway Club" στο Ράμσγκεϊτ, ο φύλακας Άττερμπερι, ο Σταθμάρχης Άρουντελ και το προσωπικό του στο Μαργκέιτ, ο σιδηροδρομικός Φλέμινγκ και ο σηματωρος Όμπι στο Ρέινχαμ) ανακρίθηκαν εντατικά και έδωσαν στοιχεία κατά την έρευνα σχετικά με την συμπεριφορά του Ουίλσντον, στην οποία όλοι συμφώνησαν ότι ο Ουίλσντον φαινόταν απόλυτα σε φόρμα και νηφάλιος ακόμη και τόσο αργά όσο η απρογραμμάτιστη στάση του στο Ρέινχαμ, με το μόνο άτομο να γνωρίζει ότι ο Ουίλσντον είχε ήδη πιει αλκοόλ πριν φτάσει στο Ράμσγκεϊτ να είναι ο βοηθός του, Στόουκς, ο οποίος τον θεωρούσε ακόμα ικανό και αρκετά νηφάλιο για να οδηγήσει το τρένο. Κανένας από το προσωπικό δεν επικρίθηκε επειδή απέτυχε να σταματήσει τον Ουίλσντον από τα καθήκοντά του με την πεποίθηση ότι ήταν πολύ μεθυσμένος και τα στοιχεία από τον πεθερό του Ουίλσντον, τα αδέλφια και τους φίλους του επιβεβαίωσαν ότι παρόλο που ο Ουίλσντον έπινε πολύ, μπορούσε να διαχειριστεί καλά το αλκοόλ και ότι η ποσότητα αλκοόλ που ήπιε δεν ήταν αρκετή για να κάνει ορατή τη μέθη του, αν και η έκθεση πίστευε ότι οι ενέργειες του Ουίλσντον στο Ρέινχαμ και οι αντιδράσεις του στο Έλθαμ Γουέλ Χολ έδειχναν ξεκάθαρα ότι άρχιζε να υποφέρει από τις συνέπειες της μέθης. Ο βοηθός Στόουκς, ο οποίος συμφώνησε με τον Ουίλσντον να πιουν μερικά επιπλέον ποτά στο Ράμσγκεϊτ, επικρίθηκε αυστηρά για την "ασύνετη" συμπεριφορά του όταν έπινε τρεις πίντες πριν οδηγήσει το τρένο πίσω στο Μάργκειτ, αλλά συμφωνήθηκε ότι η νεαρή ηλικία και ο αδύναμος χαρακτήρας του Στόουκς σήμαιναν ότι φαινόταν απρόθυμος να εμποδίσει τον Ουίλσντον να πιει λίγο. Ο φύλακας Άττερμπερι δεν επικρίθηκε καθόλου για τη συμπεριφορά του και θεωρήθηκε ατυχές το γεγονός ότι οι «πιτσιλιές» του ήταν πολύ αδύναμες για να κερδίσουν την προσοχή του Ουίλσντον. Από τα στοιχεία που αποκτήθηκαν για τις δραστηριότητες του Ουίλσντον στις 11 Ιουνίου, ένα αρκετά εμπεριστατωμένο χρονοδιάγραμμα των κινήσεων του Ουίλσντον κατταρτίστηκε και επιβεβαιώθηκε από εκείνους με τους οποίους ήρθε σε επαφή, αλλά τρεις στιγμές αβεβαιότητας βρέθηκαν αργότερα στις κινήσεις του Ουίλσντον εκείνη την ημέρα. Η πρώτη και πιο σοβαρή από αυτές τις στιγμές ήταν το γεγονός ότι ήταν αβέβαιο τι είχε συμβεί με τον Ουίλσντον και τα αδέλφια του μεταξύ 14:02 και 17:15 με τα αδέρφια του να δηλώνουν και οι δύο ότι ο Ουίλσντον δεν είχε πιει μετά την επιστροφή από την παμπ στο Ρέινχαμ. Αντίθετα, ο Στόουκς ισχυρίστηκε ότι ο Ουίλσντον ανέφερε να πιει λίγο σέρι όταν συναντήθηκαν στο Ράμσγκεϊτ. Αν και ο Ρομπερτσον δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει τις δηλώσεις του Στόουκς, θεώρησε πιθανό ότι ο Ουίλσντον είχε πιει μετά τις 14:02 λόγω της μυρωδιάς στην αναπνοή του Ουίλσντον στο Ρέινχαμ αρκετές ώρες αργότερα και ενώ δεν κατηγόρησε ρητά τους αδελφούς του Ουίλσντον για ψέματα, θεώρησε ότι όποιος προσπάθησε να αποκρύψει στοιχεία για το πόσο ποτό είχε καταναλώσει ο Ουίλσντον εκείνη την ημέρα «του έκανε κακό». Η δεύτερη αβέβαιη στιγμή ήταν αυτό που συνέβη τόσο σε αυτόν όσο και στον Στόουκς κατά τη διάρκεια της στάσης στο Μαργκέιτ, κατά την οποία και οι δύο φαινομενικά έφυγαν από τον σταθμό μέσω της εισόδου της πλατφόρμας No.1. Ο Στόουκς δεν μπορούσε να θυμηθεί πολλά από όσα συνέβησαν στο Μαργκέιτ και ο Ουίλσντον πέθανε, επομένως ήταν αβέβαιο για το τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και παρόλο που μια παμπ ήταν κοντά στον σταθμό, θεωρήθηκε ότι δεν είχαν αρκετό χρόνο για να φτάσουν εκεί. Η τελική αβεβαιότητα ήταν το γεγονός ότι όταν το σώμα του υποβλήθηκε σε νεκροψία, η περιεκτικότητα σε αλκοόλ στο αίμα του Ουίλσντον ήταν 0,278% (το νόμιμο όριο για την οδήγηση οδικού οχήματος στην Αγγλία εκείνη την εποχή ήταν 0,08%). Υπήρχε ανισορροπία με το επίπεδο αλκοόλ στα ούρα που καθιστούσε πολύ πιθανό ότι ο μηχανοδηγός είχε καταναλώσει επίσης αλκοόλ μία ώρα πριν από τον θάνατό του, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν πιθανό να είχε πιει ενώ βρισκόταν στα χειριστήρια. Ερευνώντας αυτή τη θεωρία, το πρωί μετά το ατύχημα, η καμπίνα ερευνήθηκε και τρία σπασμένα γυαλιά βρέθηκαν στα συντρίμμια της καμπίνας. Δύο από αυτά ανήκαν στα μπουκάλια μπύρας που είχε δει ο σταθμάρχης Άρουντελ στο Μαργκέιτ και επιβεβαιώθηκε ότι και τα δύο δεν είχαν ανοιχτεί. Ένα τρίτο σπασμένο μπουκάλι, που βρέθηκε αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν φιάλη με φάρμακο και ήταν απίθανο να ήταν γεμάτο με αλκοόλ τη στιγμή του ατυχήματος. Η μόνη διαφορετική θεωρία ήταν ότι ο Ουίλσντον είχε πάρει ένα μπουκάλι οινοπνευματωδών ποτών κάποια στιγμή, το είχε φυλάξει στα προσωπικά του αντικείμενα και το είχε καταναλώσει κάποια στιγμή αφότου έφυγε από το Μαργκέιτ, και αργότερα απέρριψε το μπουκάλι πετώντας το έξω από το παράθυρο της μηχανής. Η θεωρία είναι ότι ο Ουίλσντον είτε έλαβε το μπουκάλι κάποια στιγμή ενώ βρισκόταν στο Μαργκέιτ είτε το είχε φυλάξει από τότε που έφυγε από το Ρέινχαμ για να εργαστεί. Παρόλα αυτά, ο Ρόμπερτσον θεώρησε ότι δεν υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με το ποτό μεταξύ των οδηγών στους βρετανικούς σιδηροδρόμους, με μόνο δύο άλλα ατυχήματα (ένα το 1913 και ένα άλλο το 1952) να συνέβησαν αποκλειστικά λόγω μέθης του μηχανοδηγού εξήντα χρόνια πριν από το δυστύχημα, και ως τέτοιο πίστευε ότι ήταν ένας συνδυασμός των σκέψεων του προσωπικού των σιδηροδρόμων και της αυτοπειθαρχίας για τη συμπεριφορά των μηχανοδηγών σε σχέση με το αλκοόλ. Η τελευταία σύσταση που έκανε ο Ρόμπερτσον σχετικά με το ατύχημα ήταν η χρήση τηλεφώνου για υπογραφή εν ώρα υπηρεσίας εντός της Νότιας Περιφέρειας. Ενώ συμφωνήθηκε ότι ήταν ένα αρκετά σύνηθες φαινόμενο στη Νότια Περιφέρεια και οι Βρετανικοί Σιδηρόδρομοι είχαν υιοθετήσει πολιτική σύμφωνα με την οποία ορισμένοι μηχανοδηγοί θα μπορούσαν να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ανάληψη καθηκόντων μέσω τηλεφώνου (συνήθως αυτοί που είτε ζουν μακριά από αποθήκες είτε εκείνοι των οποίων τα καθήκοντα ξεκίνησαν μακριά από τους αποθήκες). Αυτή η διαδικασία θεωρήθηκε πρακτική και επετράπη να παραμείνει σε χρήση, αλλά συμφωνήθηκε ότι η μέθοδος που χρησιμοποιούσε ο Ουίλσντον (που έκανε εν γνώσει του αναφορά ανάληψης καθηκόντων ως προς την ώρα ανάληψης υπηρεσίας για ίδιον όφελος, ώστε να κερδίσει δύο επιπλέον ώρες με ανάληψη στις 15:22΄ αντί για γύρω στις 17:00΄ όταν όντως έφυγε από το σπίτι για την εργασία του) δεν ήταν κατάλληλο και έπρεπε να σταματήσει ή να αποτραπεί όπου ήταν δυνατόν. Ωστόσο, αυτό το ζήτημα αναφέρθηκε ξανά το 1991 μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα του σταθμού της Κάννον Στριτ, στο οποίο πιστεύεται ότι ο μηχανοδηγός σε εκείνη την περίπτωση ήταν είχε καπνίσει κάνναβη και προκάλεσε σύγκρουση στον προφυλακτήρα τερματισμού. Παρόλο που συμφωνήθηκε ότι η σηματοδότηση δεν έπαιξε κανένα ρόλο στη σύγκρουση, αργότερα συμφωνήθηκε ότι τα σήματα γύρω από το Έλθαμ Γουέλ Χολ θα επανασχεδιάζονταν για να επιβραδύνουν ένα τρένο ώστε να μπορεί να διασχίσει με ασφάλεια την καμπύλη αντί να παραμένουν στο πράσινο, πράγμα που θα σήμαινε ότι θα ήταν λιγότερο πιθανό ένας μηχανοδηγός θα αιφνιδιαζόταν με την καμπύλη. Ministry of Transport· Col J.R.H. Robertson (1973). Railway accident : Report on the Derailment that occurred on 11 June 1972 at Eltham (Well Hall) Station in the Southern Region, British Railways (PDF). HMSO. ISBN 0-11-550303-X. «Railway Accident, Eltham». Hansard. Parliament.uk. 12 Ιουνίου 1972. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020. «UK Eltham train crash». AP Archive. Associated Press. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020. Images of the accident (approximately halfway down the page)