IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λόγος Απειλή

Ο Χρήστος Καλιαμπάκας (Κοζάνη, 1986), ευρύτερα γνωστός ως Λόγος Απειλή, είναι Έλληνας ράπερ και μέλος των συγκροτημάτων Ladose και Απέχεις. Γεννήθηκε στην Κοζάνη όπου και μεγάλωσε. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της δισκογραφικής I Am Hip Hop.

 Ναρκωτικό Πολυτελείας (2006) Το Κακόφημο (produced by Κριτής) (2007) Άλλα Λόγια Να Μισιόμαστε (2009) I Am Hip Hop (με Freestyle) (2010) Origami (2012) Αμνησία (produced by DJ X-Lib) (2014) 1% (με Anser) (2015) Σε Πειρατικούς Σταθμούς (2017) Χωρίς Ημερομηνία Λήξης (produced by Phaser Heartless) (2020) Κομμένο Και Ραμμένο Vol. 1 (2007) Κομμένο Και Ραμμένο Vol. 2 (2007) Σέρνοντας Μόλυνση (2008) Κομμένο Και Ραμμένο Vol. 3 (2009) Voodoo (2010) C4 (2013) The Promo (2007) Π.Ε.Ν.Τ.Ε. (2007) The Ladose Saga - 4 Γειτονιές (2008) Η Γενιά Του Prozac (2010) Ταινίες Τρόμου (2013)
Ντιλέινι Ραντ

Ο Έντουαρντ Ντιλέινι Ραντ (γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1962) είναι ένας πρήν Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Με ύψος 1,88 μέτρων έπαιζε στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Ραντ παρακολούθησε και έπαιξε μπάσκετ λυκείου στο Λύκειο Ίστμαν, στο Χόλιστερ της Βόρειας Καρολίνας . Μετά το λύκειο, ο Ραντ παρακολούθησε και έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο Ουέικ Φόρεστ, με τους Ουέικ Φόρεστ Ντέμον Ντίκονς, από το 1981 έως το 1985. Στην επαγγελματική του πορεία, ο Ραντ έπαιξε στην Continental Basketball Association (CBA) και στο NBA με τους Γιούτα Τζαζ και τους Πόρτλαντ Μπλέιζερς . Έπαιξε επίσης στο εξωτερικό, στην Ελλάδα με τον ΠΑΟΚ, από το 1986 έως το 1988, και στη Γαλλία, με την ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν, από το 1993 έως το 1999. Ενώ έπαιζε για τους Τζαζ, ο Ραντ ήταν έπαιζε κυρίως ως εφεδρικός παίχτης του μελλοντικού μέλους του Πανθέου Τζον Στόκτον . Ωστόσο, ο Ραντ είχε την ευκαιρία να λάμψει στους Τελικούς της Δυτικής Περιφέρειας το 1992 απέναντι στους Μπλέιζερς. Στο πέμπτο παιχνίδι αυτής της σειράς, στο οποίο η κάθε ομάδα είχε μέχρι τότε από 2 νίκες, ο Στόκτον υπέστη τραυματισμό στο μάτι και ούτως δεν μπόρεσε να συνεχίσει να παίζει. Ο Ραντ μπήκε ως πόιντ γκαρντ για τους Τζαζ και με την ομάδα του να υπολείπεται με 107-104 στα τέλη της τέταρτης περιόδου, πέτυχε ένα τρίποντο σε απόσταση 7 μέτρων για να σωπάσει το κοινό του Πόρτλαντ και να στείλει το παιχνίδι στην παράταση. Στατιστικά Κολεγίου & NBA Αρχειοθετήθηκε 2011-08-07 στο Wayback Machine. @ basketball-reference.com Ντιλέινι Ραντ @ basketstat.com Κάρτα καλαθοσφαίρισης του 1991 με τον Ντιλέινι Ραντ
Άγιος Βασίλειος Λαδά Μεσσηνίας

Ο Άγιος Βασίλειος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 11 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Λαδά και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο Άγιος Βασίλειος βρίσκεται σε υψόμετρο 1.336 μέτρων, στον Ταΰγετο. 05-04-1981, αναγνώριση του οικισμού Άγιος Βασίλειος και προσάρτησή του στην Κοινότητα Λαδά. 04-12-1997, ο οικισμός Άγιος Βασίλειος αποσπάται από την Κοινότητα Λαδά και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Δήμος Καλαμάτας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1968

Το NΔ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1968 διεξήχθη από τις 16 ως τις 18 Αυγούστου 1968 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στη Θεσσαλονίκη, μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1968. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 14η συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 375 αθλητές και 100 αθλήτριες από 40 σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, με συμμετοχή δύο αθλητών από την Ιταλία, οι οποίοι έτρεξαν προκειμένου να μάθουν τη διαδρομή ενόψει των Πανευρωπαϊκών αγώνων στίβου του 1969 που θα γίνονταν στην Αθήνα. Το αποτελέσμά του μέτρησε στην βαθμολογία. Αντίθετα δεν διαχωρίστηκαν από τη διοργάνωση το δέκαθλο και το βάδην. Τους αγώνες παρακολύθησε μεγάλος αριθμός φιλάθλων (3.000 με 4.000 καθημερινά) και σημείωσαν επιτυχία. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά 37 β. από τον δεύτερο Πανελλήνιο. *Συνολικά βαθμολογήθηκαν 24 σωματεία. "Αθλητική Ηχώ", 15/8/1968. "Αθλητική Ηχώ", 17/8/1968. "Αθλητική Ηχώ", 18/8/1968. "Αθλητική Ηχώ", 19/8/1968. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 205-206.
Άρια Αργολίδας

Η Άρια (παλαιά ονομασία: Άρεια) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στα βόρεια του Ναυπλίου, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων απο το κέντρο της πόλης και πλέον ουσιαστικά αποτελεί προάστιο του. Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε πάνω στο δρόμο Ναυπλίου – Επιδαύρου και είναι χτισμένο στους πρόποδες ενός λόφου που αποτελεί συνέχεια του λόφου του Παλαμηδιού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της Άριας ανέρχεται στους 3.529 κατοίκους και αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο οικισμό στην Αργολίδα. Τα τελευταία χρόνια το χωριό έχει γνωρίσει έντονη ανάπτυξη λόγω της γειτνίασης του με το Ναύπλιο. Στην Άρια συμπεριλαμβάνονται, εκτός του κυρίου οικισμού, ο Εξώστης (Μερζές), η Αγία Κυριακή και η Αγία Μονή. Η περιοχή της Άριας προσφέρει υπέροχη θέα της πόλης του Ναυπλίου, η οποία βρίσκεται απλωμένη μπροστά του, με το Παλαμήδι και το Μπούρτζι.

 Κοίμηση της Θεοτόκου: Είναι η κεντρική εκκλησία της Άριας. Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι χτισμένη το1866 επάνω σε προϋπάρχοντα παλαιοχριστιανικό ναό βυζαντινού ρυθμού. Το τέμπλο της που είναι από μάρμαρο, κατασκευάστηκε το 1893. Την παραμονή του δεκαπενταύγουστου, η Κοίμηση Θεοτόκου Άριας πανηγυρίζει με εσπερινό και μετά ακολουθεί λιτάνευση της ιερής εικόνας προς ευλογία των ντόπιων. Ανήμερα του δεκαπενταύγουστου, τελείται πανηγυρική θεία λειτουργία.Άγιος Βλάσιος: Είναι μικρό εκκλησάκι που αποτελείται από μια μικρή βασιλική με επίπεδη στέγη και παρόλο που χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, είναι βέβαιο ότι προϋπήρχε χριστιανικός ναός στο σημείο (στην κορυφή του λόφου σημειώνεται η ύπαρξη εκκλησίας σε Ενετικό τοπογραφικό του 1714). Το πανέμορφο αυτό εκκλησάκι του Αγίου Βλασίου Άριας που χρονολογείται πάνω από 150 χρόνια, βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Άριας στην κορυφή του λόφου Μαγούλα. Γιορτάζει: (11 Φεβρουαρίου.) Η Άρια έχει καταγράψει θετική πληθυσμιακή μεταβολή σε όλες τις απογραφές απο το 1879. Ιδιαίτερα σημαντική αύξηση έχει καταγράψει τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Λουίζα του Ηνωμένου Βασιλείου (1867-1931)

Η Λουίζα του Ηνωμένου Βασιλείου (αγγλικά: Louise, Princess Royal and Duchess of Fife, 20 Φεβρουαρίου 1867 - 4 Ιανουαρίου 1931) ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αλεξάνδρας της Δανίας.

 Η Λουίζα Βικτωρία Αλεξάνδρα Δάγμαρ γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1867 στο Μέγαρο Μάρλμπορω του Λονδίνου. Ήταν το τρίτο παιδί και η πρώτη κόρη του Πρίγκηπα και της Πριγκίπισσας της Ουαλίας. Βαπτίσθηκε στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους από τον Τσαρλς Λόνγκλεϋ, Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ. Πέρασε μεγάλο μέρος των παιδικών της χρόνων στην Οικία Σάντριγχαμ, εξοχική κατοικία των γονέων της στο Νόρφοκ. Το Σάββατο 27 Ιουλίου 1889, η Λουίζα παντρεύτηκε τον Αλεξάντερ Νταφ, 6ο Κόμη του Φάιφ, μετέπειτα 1ο Δούκα του Φάιφ, στο παρεκκλήσι των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ. Εκείνος ήταν δεκαοχτώ χρόνια μεγαλύτερός της. Στις 9 Νοεμβρίου 1905, ο Εδουάρδος Ζ΄ έδωσε τον τίτλο της Βασιλικής Πριγκίπισσας στην Λουίζα, τον υψηλότερο δηλαδή τίτλο που παραχωρείται στη μεγαλύτερη κόρη του Βρετανού μονάρχη.Τον Δεκέμβριο του 1911, ενώ έπλεε προς την Αίγυπτο, η Λουίζα και η οικογένειά της ναυάγησε ανοικτά των ακτών του Μαρόκου. Παρόλο που σώθηκαν, ο σύζυγός της αρρώστησε από πλευρίτιδα και πέθανε στο Ασσουάν της Αιγύπτου τον Ιανουάριο του 1912. Μετά το θάνατό του η Λουίζα έγινε Δούκισσα του Φάιφ στη θέση του Αλεξάντερ.Το φθινόπωρο του 1929, κι ενώ βρισκόταν στην Οικία Μαρ, αρρώστησε με συμπτώματα γαστρικής αιμορραγίας. Πέθανε δεκαπέντε μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1931, στο σπίτι της στην Πλατεία Πόρτμαν του Λονδίνου και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Η σορός της μεταφέρθηκε αργότερα στο Παρεκκλήσι του Αγίου Νινιανού στην Οικία Μαρ. Η Λουίζα και ο Αλεξάντερ απέκτησαν ένα γιο και δυο κόρες: τον Άλασταιρ Νταφ, Μαρκήσιο του Μάκνταφ (16 Ιουνίου 1890), θνησιγενής. την Αλεξάντρα, 2η Δούκισσα του Φάιφ (1891 - 1959), παντρεύτηκε το 1913 τον Αρθούρο, Δούκα του Κόννωτ. Απέκτησαν 1 παιδί. την Μωντ Νταφ, Κόμισσα του Σάουθεσκ (1883 - 1938), παντρεύτηκε το 1923 τον Τσαρλς Κάρνεγκι, 11ο Κόμη του Σάουθεσκ. Απέκτησαν 1 παιδί. 20 Φεβρουαρίου 1867 - 27 Ιουνίου 1889: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα της Ουαλίας 27 Ιουνίου 1889 - 29 Ιουλίου 1889: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα, Κόμισσα του Φάιφ 29 Ιουλίου 1889 - 22 Ιανουαρίου 1901: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα, Δούκισσα του Φάιφ 22 Ιανουαρίου 1901 - 9 Νοεμβρίου 1905: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα Λουίζα, Δούκισσα του Φάιφ 9 Νοεμβρίου 1905 - 4 Ιανουαρίου 1931: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Βασιλική Πριγκίπισσα, Δούκισσα του Φάιφ
Άνω Αχλάδα Φλώρινας

Η Άνω Αχλάδα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Αχλάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίτης, του δήμου Φλώρινας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Άνω Αχλάδα είναι ορεινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Φλωρίνης. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Ρογκάς» (1.353 μ.) του όρους Βόρας, πολύ κοντά στα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία, στις όχθες του Παλαιορέματος και πάνω στην επαρχιακή οδό Μελίτης-Σκοπού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 740. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΒΑ. της Φλώρινας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αχλάδας του νομού Φλωρίνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αχλάδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίτης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίτης και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο νότιο τμήμα του οικισμού Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στη βόρεια έξοδο του οικισμού Η μονή του Αγίου Χαραλάμπους, νότια του οικισμού, κτίσμα του 1874. Το καθολικό της, μικρή ξυλόστεγη βασιλική, καταστράφηκε το 1939 από πυρκαγιά Η εκκλησία της Ανάληψης, νότια του οικισμού, κτίσμα του 1874 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Κορφές», τεύχος 132 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Δημήτρης Πλαπούτας

Ο Δημήτρης (Δημητράκης) Πλαπούτας (ή Κολλιόπουλος) (Παλούμπα, 15 Μαΐου 1786 - Παλούμπα, 27 Ιουλίου 1864) ήταν Έλληνας στρατηγός, βουλευτής Καρύταινας (1844-1847), γερουσιαστής (1847-1862), επίτιμος υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα, Διοικητής της 12ης Τετραρχίας Αρκαδίας της Βασιλικής Φάλαγας του Όθωνα, και αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης. Ήταν επικεφαλής του αγώνα στην Αρκαδία μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

 Γεννήθηκε στο χωριό Παλούμπα της επαρχίας Γορτυνίας και ήταν γιος του κλέφτη Νικόλα-Κόλια Πλαπούτα. Την περίοδο 1811 με 1812, κατέφυγε στη Ζάκυνθο όπου υπηρέτησε ως εκατόνταρχος στα ελληνικά σώματα του Βρετανικού Στρατού. Παντρεύτηκε το 1803 την Στεκούλα Κολοκοτρώνη με την οποία δεν απέκτησε παιδιά, σε δεύτερο γάμο απέκτησε μία κόρη. Το 1816, ευρισκόμενος στην Πελοπόννησο, διώκεται και πάλι από τις οθωμανικές αρχές ως πρωταγωνιστή του φόνου των Τούρκων στην Αλωνίσταινα. Καταφεύγει στη Ζάκυνθο και εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία (15 Οκτωβρίου 1818) από τον Αναγνώστη Τσοχαντάρη.. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης έσπευσε στην επαναστατημένη Ελλάδα. Ήταν σημαντικός οπλαρχηγός, πιστός οπαδός του Κολοκοτρώνη.. Κατα τον Φ.Χρυσανθόπουλο, Πρωτοπαλίκαρο του υπήρξε ο συμπατριώτης του Πανουργιάς Ηλιόπουλος.Συγκρότησε δικό του στρατό (800-1.000 άνδρες) και διακρίθηκε στη μάχη του Βαλτετσίου και στη πολιορκία της Τρίπολης. Διορίστηκε υπαρχηγός στη αποτυχημένη Πολιορκία της Πάτρας (1822). Στην εμφύλια διαμάχη που ξέσπασε στήριξε τους Κουντουριώτες, ενώ αργότερα με τον ερχομό του Ιμπραήμ πολέμησε μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον οποίο και στήριξε στα χρόνια της Αντιβασιλείας. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε όταν δόθηκε γενική αμνηστία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση και βουλευτής Καρύταινας (1844-1847), ενώ διετέλεσε γερουσιαστής (1847-1862) και επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα.Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1864 στον οικογενειακό Πύργο των Πλαπουταίων στο Παλούμπα. Εγγονός του ήταν ο Δημήτριος Γ. Πλαπούτας.
Αλεξάντερ Ρίμπακ

Ο Αλεξάντερ Ρίμπακ Ιγκορίγιεβιτς (Alexander Igorjevitsj Rybak, 13 Μαΐου 1986-) είναι Λευκορώσος-Νορβηγός βιολονίστας, τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός και μοντέλο. Αναδείχθηκε νικητής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2009, με το τραγούδι Fairytale στη Μόσχα. Σήμερα ζει στο Νεσόντεν (Nesodden) έξω από τη νορβηγική πρωτεύουσα, Όσλο. Εκπροσώπησε ξανά τη Νορβηγία, στη Eurovision 2018, με το τραγούδι "That's How You Write a Song", το οποίο ήρθε 1ο στον ημιτελικό και στον τελικό ήρθε 15ο.

 Γεννήθηκε στο Μινσκ στη καρδια της Λευκορωσίας της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στις 13 Μαΐου του 1986. Εγκαταστάθηκε σε ηλικία 5 ετών στη Νορβηγία μαζί με τους γονείς του και μεγάλωσε στη σκανδιναβική χώρα. Παίζει μουσικά όργανα από την ηλικία των 6-7 ετών και σήμερα παίζει πιάνο και βιολί. Η μητέρα του είναι διάσημη πιανίστα, η Ναταλλία Βαλαντίναβνα Ρίμπακ (Natallia Valiantsinauna Rybak), ενώ ο πατέρας του, Ιγκαρ Αλαξάντραβιτς Ρίμπακ (Ihar Aliaksandravich Rybak), είναι γνωστός βιολονίστας στη Νορβηγία. Ο Αλεξάντερ έχει δηλώσει ότι πάντοτε του άρεσε να διασκεδάζει τους άλλους. Το 2004 βραβεύτηκε με το βραβείο Άντερς Γιάρες για τον Πολιτισμό. Έλαβε μέρος στη νορβηγική έκδοση του Idol φτάνοντας στον ημιτελικό, ενώ το 2006 κέρδισε τον διαγωνισμό ταλέντων Kjempesjansen στο κανάλι NRK με το τραγούδι του Foolin’. Έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως ο Μόρτεν Χάρκετ του συγκροτήματος A-ha και τον Άρβε Τέλεφσεν, επίσης τραγουδιστή του ιδίου συγκροτήματος. Ο Ρίμπακ εμφανίστηκε στη θεατρική παραγωγή Ο Βιολιστής στη Στέγη για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Heddaprisen. Έπαιξε επίσης στην ταινία Yohan σε σκηνοθεσία της Γκρέτε Σαλομόνσεν. Ο Alexander κέρδισε τον εθνικό διαγωνισμό Melodi Grand Prix 2009 και εκπροσώπησε τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, με το τραγούδι Fairytale, το οποίο είναι εμπνευσμένο από τη ρωσική και νορβηγική παραδοσιακή μουσική. Τη μουσική και τους στίχους στο τραγούδι έγραψε ο ίδιος ο Rybak. Το τραγούδι εκτελέστηκε με τη συμμετοχή του μοντέρνου συγκροτήματος παραδοσιακών χορών «Frikar». Το εν λόγω τραγούδι ήταν το επικρατέστερο να κερδίσει τον διαγωνισμό, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις. Πράγματι, ο Alexander κέρδισε με 747.888 ψήφους έναντι 121.856 για την Τόνε Ντάμλι Ααμπέργκε. Το τραγούδι προκρίθηκε στον δεύτερο ημιτελικό και κέρδισε μια θέση στον τελικό. Ο Alexander κέρδισε σαρωτικά την πρώτη θέση στο διαγωνισμό, πετυχαίνοντας ρεκόρ με τον μεγαλύτερο αριθμό βαθμών (387), καταρρίπτοντας το ρεκόρ των 292 βαθμών που είχαν πετύχει οι Lordi με τη Φινλανδία το Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2006. Σελίδα του καλλιτέχνη στο Myspace
Γκέμπχαρτ του Λάνγκαου

Ο Γκέμπχαρτ (γερμ.: Gebhard im Lahngau, 832 - 879) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν κόμης του Λανγκάου. Είναι ο γενάρχης του Οίκου, που πήρε το όνομα του εγγονού του.

 Ήταν γιος του Ούντο του πρεσβύτερου, κόμη του Λάνγκαου το διάστημα (821-826). Ο Ούντο ίσως ταυτίζεται με τον Όντο Α΄ κόμη της Αυρηλίας (Ορλεάνης) από τον Οίκο των Ουνταλριχιδών. Ήταν ένας από τους αρχηγούς των Ανατολικών Φράγκων και κουνιάδος του Ερνέστου μαργράβου του Νόρντγκαου στη Βαυαρία. Έζησε στα μέσα του 9ου αι., ήταν κόμης του Λανγκάου και ο πρώτος πρόγονος των Κορραδιδών, για τον οποίο έχουμε ιστορικές πληροφορίες. Ο Οίκος του ονομάστηκε έτσι ένεκα του εγγονού. Το 838 συμμάχησε με τον Πόππο κόμη του Γκράπφελτ και τον Ότγκαρ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς για να υποστηρίξουν τον Καρολίδη Λουδοβίκο Α΄ τον ευσεβή των Φράγκων, εναντίον του εξεγερθέντος γιου του Λουδοβίκου Β΄ του γερμανικού. Από τη σύζυγό του είχε αποκτήσει τα εξής τέκνα: Ούντο 9ος αι., μάργραβος της Νευστρίας. Γιος του ήταν ο: Κορράδος δούκας της Θουριγγίας. Βάλντο, ηγούμενος του αββαείου του Αγ. Μαξιμίν στο Τρηρ. Μπέρτουλφ απεβ. 883, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ. Βερεγγάριος Α΄ 9ος αι., μάργραβος της Νευστρίας.Όλοι απέκτησαν εξέχουσες θέσεις στη Δυτική Φραγκία. The Annals of Fulda. (Manchester Medieval series, Ninth-Century Histories, Volume II.) Reuter, Timothy (trans.) Manchester: Manchester University Press, 1992.
Πέτρος Λεβαντής

Ο Πέτρος Λεβαντής του Ξενοφώντα (Κωνσταντινούπολη, 1892 - Θεσσαλονίκη, 22 Νοεμβρίου 1957) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτευτής. Εξέδωσε την εφημερίδα "Ελληνικός Βορράς" και υπηρέτησε επί μακρόν ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και ως υπουργός.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε εκεί, απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Στην Πόλη άσκησε το διδασκαλικό επάγγελμα. Εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και εκδότης. Στις 14 Ιουνίου 1936 εξέδωσε τον "Ελληνικό Βορρά", εφημερίδα που ασχολήθηκε με το προσφυγικό ζήτημα και πραγματοποίησε οδοιπορικό με θέμα τη ζωή των προσφύγων στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε πρόεδρος του ΠΑΟΚ από το 1931 ως το 1933. Πολιτεύτηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Έγινε για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης μετά την παραίτηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου στις 21 Απριλίου 1929 με το Εργατικόν-Αγροτικόν Κόμμα (Δημοκρατική Ένωσις) και επανεξελέγη το 1932 , το 1933 και το 1936. Το 1946 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επανεξελέγη το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και το 1956 με την ΕΡΕ.Στην κυβέρνηση Βενιζέλου ανέλαβε υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 16 Ιανουαρίου ως τις 6 Μαρτίου 1933. Μετά την Κατοχή και την απελευθέρωση, χρημάτισε υπουργός Προνοίας και προσωρινά Υγιεινής, από τις 8 Ιανουαρίου ως τις 8 Απριλίου 1945 στην κυβέρνηση Πλαστήρα. Στην κυβέρνηση Παπάγου διετέλεσε υπουργός Γεωργίας (δεν αποδέχθηκε το διορισμό του ως υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας) από τις 11 Απριλίου 1954 ως τις 4 Οκτωβρίου 1955. Υπηρέτησε ως υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 15 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Τέλος, στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 8 Μαΐου 1957, οπότε παραιτήθηκε. Απεβίωσε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής, στις 22 Νοεμβρίου 1957. Τρεις ημέρες πριν πεθάνει είχε προσβληθεί από γρίπη, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει ο οργανισμός του (εφάρμοζε δίαιτα λόγω έλκους στομάχου) και να υποστεί συγκοπή. Η κηδεία του έγινε από το ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, με τιμές εν ενεργεία υπουργού. Στην έδρα του εξελέγη ο Νικόλαος Ζαρντινίδης. Ήταν παντρεμένος με τη Μάρω Λεβαντή και είχαν 1 κόρη, την Τέσα.
Ballistix

Το Ballistix είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που δημιουργήθηκε από τον Martin Edmondson για τις πλατφόρμες Amiga και Atari ST και δημοσιεύτηκε από την Psyclapse το 1989. Μετατράπηκε επίσης σε πολλές άλλες πλατφόρμες την ίδια χρονιά και στην κονσόλα PC Engine/TurboGrafx-16 το 1991. Είναι ένα φανταστικό φουτουριστικό άθλημα που περιλαμβάνει το να κατευθύνεις έναν ξωτικό προς ένα γκολ ρίχνοντας μικρές μπάλες σε αυτό.

 Το παιχνίδι είναι ένα μοναδικό φουτουριστικό άθλημα που έχει συγκριθεί ποικιλοτρόπως με το φλίπερ, το επιτραπέζιο παιχνίδι Crossfire και το shove ha' penny . Ο παίκτης ελέγχει έναν κέρσορα που μπορεί να πυροδοτήσει μικρές μπάλες. Αυτές οι μπάλες χρησιμοποιούνται για να κατευθύνουν έναν ξωτικό σε ένα γήπεδο για να πετύχουν ένα γκολ. Στο παιχνίδι δύο παικτών, αυτό εμποδίζεται από τον αντίπαλό σας, στοχεύοντας στον αντίθετο στόχο. Το παιχνίδι ξεκινά με ένα απλό γήπεδο, αλλά γίνεται σταδιακά πιο δύσκολο με πρόσθετα εμπόδια, απλούς λαβύρινθους και αντικείμενα μπόνους. Υπάρχουν 130 γήπεδα συνολικά (64 στο C64, 30 στο BBC/Electron). Ένα γήπεδο ολοκληρώνεται όταν ένας παίκτης σκοράρει τρία γκολ. Εάν ο υπολογιστής κερδίσει στο παιχνίδι για έναν παίκτη, το παιχνίδι τελειώνει, αν και το παιχνίδι μπορεί να επανεκκινηθεί από το ίδιο γήπεδο. Τα γκολ μπορούν να σκοράρουν μια σειρά πόντων ανάλογα με το πόσο μακριά σημειώνονται. Η οθόνη είναι μιας όψης που δείχνει ένα μικρό τμήμα του γηπέδου που κυλά για να ακολουθήσει τον ξωτικό. Το παιχνίδι αναπτύχθηκε από τον Martin Edmondson για την Amiga και την Atari ST. Μεταφέρθηκε στις πλατφόρμες MS-DOS και Commodore 64 με αυτές τις τέσσερις εκδόσεις να δημοσιεύονται από την Psygnosis Psyclapse το 1989. Μετατράπηκε επίσης στην πλατφόρμα BBC Micro και Acorn Electron από τον Peter Scott και κυκλοφόρησε για αυτές από την Superior Software, επίσης το 1989. Το 1991, κυκλοφόρησε για το TuboGrafx-16. Η εικόνα του εξωφύλλου που σχεδίασε ο Melvyn Grant χρησιμοποιήθηκε αρχικά για το μυθιστόρημα του 1981 The Steel Tsar και επίσης την επανέκδοση του άλμπουμ Rocka Rolla των Judas Priest το 1984. Το Computer Gaming World δήλωσε ότι "πολλά από τα επίπεδα δεν φαινόταν ιδιαίτερα δημιουργικά", αλλά παρόλα αυτά συνέστησε το παιχνίδι με βάση την ποιότητα των γραφικών και του ήχου και τις πολλές επιλογές τρόπου παιχνιδιού. Ο Roland Waddilove στο Electron User έδωσε στο παιχνίδι βαθμολογία 9/10, καταλήγοντας "Το Ballistix είναι πρωτότυπο, διασκεδαστικό και πολύ εθιστικό". Ο Mark Heley στην CU Amiga είπε ότι το παιχνίδι ήταν "κατά τα συνήθη εξαιρετικά πρότυπα των κυκλοφοριών της Psygnosis", δίνοντας βαθμολογία 76%. Ο Zzap!64 επαίνεσε τα «ελκυστικά, ευκρινή και πολύ γρήγορα κινούμενα» γραφικά και βρήκε το παιχνίδι δύο παικτών «διασκεδαστικό», αλλά εντυπωσιάστηκε λιγότερο με την επιλογή ενός παίκτη, απονέμοντας συνολική βαθμολογία 72%. Ballistix στο Hall of Light
Ζαμάλεκ ΣΚ

Η Ζαμάλεκ (αραβικά: نادى الزمالك للألعاب الرياضية) είναι αιγυπτιακός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Γκίζα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1911. Αγωνίζεται στο Διεθνές Στάδιο Καΐρου χωρητικότητας 75.000 θέσεων. Αγωνίζεται στην Αιγυπτιακή Πρέμιερ Λιγκ. Κύρια αντίπαλός της είναι η Αλ Αχλί. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1911 ως «Κασρ Ελ-Νιλ Κλαμπ» (Qasr El-Neel Club) και αρχικά διευθύνθηκε από τον Βέλγο δικηγόρο Τζορτζ Μάρτσμπαχ. Ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Ελ-Μοχταλάτ Κλαμπ» (El-Mokhtalat Club) το 1913 και το 1941 άλλαξε και πάλι σε «Κινγκ Φαρούκ Κλαμπ» (King Farouk Club), το οποίο πήρε το όνομά του από τον βασιλιά Φαρούκ. Η ονομασία τελικά διαμορφώθηκε ως «Ζαμάλεκ ΣΚ» (Zamalek SC) μετά την αιγυπτιακή επανάσταση του 1952.

 Τελευταία ενημέρωση: 26 Αυγούστου 2022.ΕγχώριεςΑιγυπτιακή Πρέμιερ ΛιγκΠρωταθλήτρια (14): 1959–60, 1963–64, 1964–65, 1977–78, 1983–84, 1987–88, 1991–92, 1992–93, 2000–01, 2002–03, 2003–04, 2014–15, 2020-21, 2021–22Πρωτάθλημα ΚαΐρουΠρωταθλήτρια (14): 1922–23,1928-29, 1929–30, 1931–32, 1933–34, 1940–41, 1943–44, 1944–45, 1945–46, 1946–47, 1948–49, 1950–51, 1951–52, 1952–53Κύπελλο Αιγύπτου (* μοιρασμένοι)Κυπελλούχος (28): 1922, 1932, 1935, 1938, 1941, 1943*, 1944, 1952, 1955, 1957, 1958*, 1959, 1960, 1962, 1975, 1977, 1979, 1988, 1999, 2002, 2008, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019, 2021Αιγυπτιακό Σούπερ ΚαπΝικήτρια (4): 2001, 2002, 2017, 2020Κύπελλο Σουλτάνου ΧουσεΐνΝικήτρια (2): 1920–21, 1921–22Κύπελλο Ομοσπονδίας ΑιγύπτουΝικήτρια (1): 1974ΔιεθνείςΑφρο-Ασιατικό ΚύπελλοΝικήτρια (2): 1987, 1997ΚΑΦ Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (5): 1984, 1986, 1993, 1996, 2002Κύπελλο Κυπελλούχων ΑφρικήςΝικήτρια (1): 2000 ΚΑΦ Κονφεντερέισον ΚαπΝικήτρια(1) 2019 ΚΑΦ Σούπερ ΚαπΝικήτρια(4): 1994, 1997, 2003, 2020Αραβικό Κύπελλο ΠρωταθλητριώνΝικήτρια (1): 2003Σαουδικό-Αιγυπτιακό Σούπερ ΚαπΝικήτρια (2): 2003, 2018 Το έμβλημα του συλλόγου είναι ένας τοξότης της εποχής των Φαραώ, που στοχεύει με το τόξο. Αυτό το σύμβολο έχει στόχο να εκφράσει την αιγυπτιακή καταγωγή και την περηφάνια για τον πολιτισμό και την κληρονομιά της. Υποδεικνύει επίσης ότι ο στόχος του συλλόγου είναι πάντα να κερδίσει. Επίσημος ιστότοπος
Ρέσνα

Η Ρέσεν ή Ρέσνα (σλαβομακεδονικά: Ресен‎ [ˈrɛːsɛn]) είναι κωμόπολη στη νοτιοδυτική Βόρεια Μακεδονία, με περίπου 9.000 κατοίκους. Σχεδόν ισαπέχει από τη Μπίτολα και την Οχρίδα. Η κωμόπολη βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας, κοντά στη λίμνη Μεγάλη Πρέσπα. Η Ρέσεν είναι η μόνη κωμόπολη στην περιοχή της Πρέσπας και έδρα του Δήμου Ρέσεν.

 Το όνομα της πόλης στα σλαβομακεδονικά και στα βουλγάρικα είναι Ρέσεν (Ресен), στα σέρβικα Ρέσαν (Ресан), στα τουρκικά Ρέσνε (Resne), στα αλβανικά είναι γνωστή ως Ρέσνιε ή Ρέσνια (Resnjë ή Resnja) και στα ελληνικά ως Ρησίνιον. Η αρχαία ιλλυρική πόλη του Δαμαστίου ενδέχεται να βρίσκονταν κοντά στη Ρέσεν. Η ιστορία του Δαμαστίου ως πόλης χρονολογείται από το 431 π.Χ., όταν κατέφθασαν άποικοι από την Αίγινα . Κατά τον Μεσαίωνα, η περιοχή των Πρεσπών ήταν τμήμα της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ήττα των Βουλγάρων του Σαμουήλ από τους Βυζαντινούς του Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, στη Μάχη του Κλειδίου, κάποιοι από τους στρατιώτες του Σαμουήλ, οι οποίοι είχαν τυφλωθεί στο ένα μάτι, εγκαταστάθηκαν σε ένα χωριό στις ακτής της λίμνης Πρέσπας. Οι Βυζαντινοί αποκάλεσαν το χωριό Ασαμάτι, που σημαίνει: το χωριό των μονόφθαλμων. Στη συνέχεια η περιοχή πέρασε στη βυζαντινή κυριαρχία. Αργότερα, η Ρέσεν, έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε κέντρο του βλαχόφωνου Ελληνισμού και ήταν η γενέτειρα του Αχμέντ Νιγιαζί Μπέη, αλβανού αξιωματούχου από αριστοκρατική οικογένεια της πόλης, ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτεργάτες και ηγέτες της Επανάστασης των Νεότουρκων. Το πιο φημισμένο μνημείο της Ρέσεν είναι το Σαράι του Αχμέντ Νιγιαζί Μπέη, έπαυλη γαλλικής τεχνοτροπίας. Ο Ελληνικός βλαχόφωνος πληθυσμός προσέφυγε, στο μεγαλύτερο μέρος του, στην περιοχή της Λάρισας και στο Παλαιό Σκυλλίτσι Ημαθίας, μετά το 1913. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Resen στο Wikimedia Commons
Πυλί Κω

Το Πυλί (επίσημα Πύλιο) είναι κωμόπολη της Κω. Υπάγεται στον δήμο Κω του ομώνυμου νησιού των Δωδεκανήσων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 2469 μόνιμους κατοίκους.

 Το Πυλί βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Κω σε απόσταση 4 χιλιομέτρων νότια από το Μαρμάρι. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 70 μέτρων στο κέντρο του νησιού, μέσα σε κάμπο όπου ευδοκιμούν τα ελαιόδεντρα και τα κηπευτικά. Χωρίζεται στο Επάνω ή Παλιό Πυλί και στο Κάτω Πυλί και διαθέτει αρκετά παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια. Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το Πυλί υπάρχει τεχνητή λίμνη που εξυπηρετεί τις ανάγκες των τοπικών καλλιεργειών. Στην αρχαιότητα στον ίδιο χώρο υπήρχε ο αρχαίος οικισμός Πέλη. Στους επόμενους αιώνες το Πυλί αναπτύχθηκε γύρω από βυζαντινό κάστρο που κτίστηκε μεταξύ του 9ου και 11ου αιώνα. Όταν αργότερα η Κως κατελήφθη από τους Ιωαννίτες ιππότες, το κάστρο ανακατασκευάστηκε με σκοπό την ενίσχυση της άμυνας του νησιού, ενώ κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας εγκαινιάστηκε στο Πυλί η παρουσία μουσουλμάνων. Μετά την επανάσταση του 1821 οι οθωμανικές αρχές έδιωξαν από τον οικισμό του κάστρου τους Έλληνες κατοίκους, οι οποίοι δημιούργησαν σε μικρή απόσταση τον σύγχρονο οικισμό (Κάτω ή Νέο Πυλί). Κατά τον 20ό αιώνα το Πυλί ακολούθησε την ιστορική διαδρομή του υπόλοιπου νησιού (ιταλική κατοχή από τις 7 Μαΐου του 1912 και ενσωμάτωση στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου του 1948). Διοικητικά το Πυλί υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κω, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε τον πολυπληθέστερο οικισμό του καποδιστριακού δήμου Δικαίου. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Κω. Σε κοντινή απόσταση από το Πυλί κοντά σε μια φυσική πηγή έχουν βρεθεί αρχαίοι θόλοι, ενώ στον λόφο Ψωριάρη υπάρχουν τα απομεινάρια του αρχαίου ιερού προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Επίσης στη θέση Χαρμύλειον σώζεται ταφικό σύνολο των ελληνιστικών χρόνων. Κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ερευνών ανευρέθηκαν στο Πυλί νομίσματα που χρονολογούνται γύρω στο 200 π.Χ. Σημαντικά είναι και τα μνημεία του κάστρου όπου σώζονται οι ναοί της Υπαπαντής και των Ταξιαρχών. Στα αξιοθέατα του οικισμού περιλαμβάνεται και το «Πυλιώτικο σπίτι», μια παραδοσιακή οικία στους χώρους της οποίας αναπαριστώνται η κουζίνα, η σάλα και το υπνοδωμάτιο ενός νοικοκυριού των παλιών χρόνων. Κάθε Φεβρουάριο διοργανώνονται αποκριάτικες εκδηλώσεις ενώ το καλοκαίρι λαμβάνουν χώρα ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Σημαντικές τοπικές γιορτές είναι αυτές του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα. Περισσότερες Πληροφορίες για το Πυλί Δημοτικός Οργανισμός Τουρισμού του Δήμου Κω Αρχειοθετήθηκε 2013-08-26 στο Wayback Machine.
Βάττος Β΄ της Κυρήνης

Ο Βάττος Β΄ ο Ευδαίμων, λατιν.: Felix (άκμασε π. 583 έως 560 π.Χ.) ήταν ο τρίτος Έλληνας βασιλιάς της Κυρηναϊκής και της πρωτεύουσάς της Κυρήνης και μέλος της δυναστείας των Βαττιαδών.

 Ο Βάττος Β΄ ήταν γιος τού δεύτερου βασιλιά των Κυρηναίων Αρκεσίλαου Α΄ και μίας άγνωστης μητέρας. Ο εκ πατρός παππούς ήταν ο Bάττος Α΄, ιδρυτής της ελληνικής αποικίας στην Αφρική. Αδελφή του Βάττου Β΄ ήταν η πριγκίπισσα Κρίτολα και ήταν θεία του Aρκεσίλαου Β΄. Ήταν επίσης μητέρα του Πολύαρχου και της μελλοντικής βασίλισσας των Κυρηναίων Ερυξώς. Η Ερυξώ θα παντρευτεί αργότερα τον γιο τού Βάττου Β΄, τον Αρκεσίλαο Β΄. Ένας χρησμός που διδόταν στους Δελφούς ενθάρρυνε ανθρώπους από διάφορα μέρη από την Ελλάδα, ιδιαίτερα από την Πελοπόννησο, την Κρήτη και τα άλλα νησιά, να εγκατασταθούν στην Κυρήνη. Ο Βάττος κάλεσε επίσης τους Έλληνες να μετακομίσουν στη Λιβύη. Το μαντείο διατύπωσε ότι οι άνθρωποι που δεν θα εγκατασταθούν ποτέ στην απολαυστική Λιβύη, μία μέρα θα το μετάνιωναν. Ο χρησμός που δόθηκε, προκάλεσε μεγάλη βιασύνη μεταξύ των Ελλήνων να μεταβούν στην Κυρήνη. Ο Αδίκραν έστειλε μία πρεσβεία στον Αιγύπτιο Φαραώ Απρίη. Ο Απρίης συγκέντρωσε την ισχυρή του δύναμη και τους έστειλε στην Κυρήνη, για να κηρύξουν τον πόλεμο στους Έλληνες. Γύρω στο 570 π.Χ. οι Αιγύπτιοι, ο Βάττος Β΄ και οι Κυρηναίοι βάδισαν στο πηγάδι της Θέστιδας στην Ίρασα, για να συμπλακούν σε πόλεμο. Οι Κυρηναίοι νίκησαν τον αιγυπτιακό στρατό. Πολύ λίγοι Αιγύπτιοι επέζησαν και επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι δεν είχαν πολεμική εμπειρία εναντίον των Ελλήνων και δεν είχαν πάρει αυτή τη μάχη στα σοβαρά. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης ότι αυτή ήταν η πρώτη μάχη, που έδωσαν ποτέ Έλληνες και Αιγύπτιοι μεταξύ τους. Η νίκη στο Πηγάδι της Θέστιδος επιβεβαίωσε την κυριαρχία της Κυρήνης και την ίδρυση της Κυρηναϊκής και των νέων ιδρυτικών πόλεων της. Ο Βάττος Β΄ έκανε επίσης συμμαχία με τον νέο Αιγύπτιο Φαραώ Άμασι Β΄. Ο Πλούταρχος θεωρεί τον Bάττο Β΄ ως έναν άξιο και τιμημένο άνθρωπο. Ο Bάττος Β΄ απεβίωσε το 560 π.Χ. και τάφηκε κοντά στον πατέρα του και τον παππού του. Η γυναίκα του Bάττου είναι άγνωστη και τη διαδέχθηκε ο γιος του Aρκεσίαλος Β΄. Κατάλογος των Βασιλέων της Κυρήνης Ηρόδοτος, Οι Ιστορίες, Βιβλίο 4. Morkot, R., The Penguin Historical Atlas of Ancient Greece, Penguin Books, The Bath Press - Avon, Μεγάλη Βρετανία, 1996. Burn, A R. The Penguin History Greece, Penguin Books, Clay Ltd, St Ives P/C, Αγγλία, 1990. Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας: Abaeus-Dysponteus, επιμέλεια Sir William Smith Cyrenaica Αρχειοθετήθηκε 2014-11-11 στο Wayback Machine. στο Livius.org "Cyrene" σε Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας, του William Smith (1873) Πλουτάρχου Αρετές Γυναικών
Κυνόγναθος

Ο Κυνόγναθος ήταν ένα σαρκοφάγο κυνοδόντιο μήκους ενός μέτρου του κατώτερου τριασικού. Ήταν ένα από τα πιο θηλαστικόμορφα Συναψιδωτό, μέλος της ομάδας των ευκυνοδόντιων. Απολιθώματά του, που βρέθηκαν στην Ανταρκτική, την Κίνα, τη Νότια Αμερική και τη Νότια Αφρική.

 Ο κυνόγναθος ήταν ένα στιβαρό ζώο με μήκος περίπου ένα μέτρο. Είχε ένα ιδιαιτέρως μεγάλο κεφάλι με μήκος 30 εκατοστά, με πλατιά σαγόνια και μυτερά δόντια. Τα πίσω πόδια ήταν κάτω από το σώμα όπως στα θηλαστικά, αλλά τα μπροστινά εκτείνονταν στο πλάι, όπως στα ερπετά.Η οδοντοστοιχία ήταν εξοπλισμένη με διαφοροποιημένα δόντια, που δείχνουν ότι ο κυνόγναθος μπορούσε να επεξεργαστεί την τροφή του πριν την καταπιεί. Επιπλέον, μπορούσε να αναπνέει και να καταπίνει ταυτόχρονα. Είναι πιθανό να διέθετε μουστάκια. Seeley (1895), "Researches on the structure, organization, and classification of the fossil Reptilia. Part IX., Section 5. On the skeleton in new Cynodontia from the Karroo rocks". Phil. Transactions of the Roy. Soc. of London, series B 186, p. 59–148.
Ματθίλδη του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Ματθίλδη, γερμ.: Mechthild von Braunsweig-Lüneburg von Welfen (1276 - 26 Απριλίου 1318) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του δούκα του Μπάουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα των Γκλόγκουφ, Στσινάβα, κ.λπ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ από τη (δεύτερη) σύζυγό του, Αδελαΐδα/Αλεσσίνα των Αλεράμιτσι, κόρη του Bονιφάτιου Β΄ μαργράβου του Μομφερράτου. Τον Μάρτιο του 1291 η Mατθίλδη παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ. Με αυτήν την ένωση ο Ερρίκος Γ΄ κέρδισε έναν σημαντικό σύμμαχο, στον αγώνα του εναντίον τού Ερρίκου Ε΄ δούκα της Λεγκνίτσα. Κατά τη διάρκεια του γάμου της η Mατθίλδη γέννησε πέντε γιους και τέσσερις κόρες. Μετά το τέλος του Ερρίκου Γ΄ το 1309, και παρά το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος γιος της Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός ήταν πια ενήλικος για να κυβερνήσει μόνος του, η Mατθίλδη έγινε η επίτροπος των δουκάτων τού συζύγου της -εκτός τού Γκλόγκουφ που της είχε δοθεί από τον Ερρίκο Γ΄ στη διαθήκη του ως ιδιοκτησία χηρείας- έως το 1312. Μετά το τέλος της, το Γκλόγκουφ κληρονόμησαν οι γιοί της Ερρίκος Δ΄ και Πσέμκο Β΄ ως συγκυβερνήτες έως το 1321, όταν διαίρεσαν τις κτήσεις τους και ο Πσέμκο Β΄ διατήρησε το Γκλόγκουφ ως μοναδικός κυβερνήτης. Παντρεύτηκε το 1291 τον Ερρίκο Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και είχε τέκνα: Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός 1292-1342 δούκας των Ζαγκάνι, Στσινάβα, Γκλόγκοφ, Ολεσνίτσα, κ.ά. Kορράδος Α΄ 1294-1366, δούκας των Ζαγκάνι, Στσινάβα, Ολεσνίτσα, κ.ά. Μπολέσλαφ 1295 -1321, δούκας των Ολεσνίτσα, Ναμύσλουφ, Γκνιεζνο, Κάλις. Αγνή 1296-1361, παντρεύτηκε πρώτα τον Όθωνα Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και μετά τον Άλραμ κόμη του Χαλς. Σαλώμη 1297-1309. Ιωάννης 1298-1365, δούκας των Πόζναν, Στσινάβα. Αικατερίνη 1300-1323/26), παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Ε΄ μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και μετά τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν. Πσέμκο Β΄ 1305-1331, δούκας των Ζαγκάνι, Στσινάβα, Ολεσνίτσα, κ.ά. Χέντβιχ 1308-1309. Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Welf». Genealogy.EU. [ αυτο-δημοσιευμένη πηγή ] Cawley, Charles, BRUNSWICK, Foundation for Medieval Genealogy, http://fmg.ac/Projects/MedLands/BRUNSWICK.htm#Mechtilddied1318 Γενεαλογική βάση δεδομένων από τον Herbert Stoyan
Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάνα

Η Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:روكيا صبيحة سلطان) (Τούρκικα: Rukiye Sabiha Sultan, 1 Απριλίου 1894 - 26 Αυγούστου 1971) ήταν Οθωμανή πριγκίπισσα, κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Γκιουλουστού Σουλτάν.

 Η Ρουκιγιέ Σαμπιχά γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1894 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν η νεότερη κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ και της πρώτης συζύγου του Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι. Ήταν ετεροθαλής αδερφή του Μεχμέτ Ερτογρούλ Εφέντι, του οποίου η μητέρα ήταν η Σαντιγιέ Μιουβεντέτ Καντινεφέντι, η τρίτη σύζυγος του πατέρα της. Ο ξάδελφος της, ο Ηγεμόνας Ομέρ Φαρούκ Εφέντι την παντρεύτηκε στις 29 Απριλίου 1920 στο Παλάτι Γιλντίζ και μαζί απέκτησαν τρεις κόρες, την Φατμά Νεσλισάχ Σουλτάν, την Ζεχρά Χανζαντέ Σουλτάν και την Νετζλά Χιμπετουλάχ Σουλτάν. Σύμφωνα με το νόμο αριθμό 431 της 3ης Μαρτίου 1924 η Ρουκιγιέ Σαμπιχά με τον άντρα της και τα παιδιά της ήταν στους καταλόγους απέλασης. Η κόρη της, Φατμά Νεσλισάχ, πέθανε στις 1 Απριλίου 2012, και ήταν η τελευταία απόγονος της Οθωμανικής Δυναστείας. Η οικογένεια μετακόμισε στη Νίκαια, όπου η νεότερη κόρη της, Νετζλά Σουλτάν γεννήθηκε εκεί, και οι μεγαλύτερες κόρες της πήγαν σχολείο. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η Ρουκιγιέ μαζί με την οικογένειά της μετακόμισε στην Ελβετία και στη συνέχεια στη Γαλλία και την Αίγυπτο, όπου το 1940, η κόρη της Φατμά Νεσλισάχ παντρεύτηκε με τον πρίγκιπα Μοχάμεντ Αμπντέλ Μονεϊμ, που ήταν γιος του Αμπάς Χιλμί Β΄. Ο σύζυγός της, Ομέρ Φαρούκ Εφέντι την χώρισε τον Ιανουάριο του 1948, ενώ ήταν κάτοικος στο Κάιρο και επέστρεψε στην πατρίδα της, όπου έλαβε την υπηκοότητα της και το επώνυμο Οσμάνογλου (γιος, απόγονος των Οθωμανών). Το 1948 ο Ομέρ Φαρούκ Εφέντι παντρεύτηκε μια άλλη πριγκίπισσα της δυναστείας, την Μιχριμπάν Μιχρισάχ Σουλτάν, μία ξαδέλφη της Ρουκιγιέ Σαμπιχά. Η Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάν πέθανε στις 26 Αυγούστου 1971 σε ηλικία 77 ετών στο αρχοντικό της κόρης της Ζαχρά Χανζαντέ Σουλτάν και θάφτηκε στο νεκροταφείο Ασιγιάν. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Γκριγκόρι Όστερ

Ο Γκριγκόρι Μπεντσιόνοβιτς Όστερ (ρωσικά: Григорий Бенционович Остер‎, γενν. 27 Νοεμβρίου 1947, Οδησσός, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος συγγραφέας, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, τιμώμενος καλλιτέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2007). Είναι ο δημιουργός του είδους των «κακών συμβουλών» και συγγραφέας του πρώτου ρωσικού υπερκειμενικού μυθιστορήματος "Το Παραμύθι των στοιχείων".

 Γεννήθηκε στην Οδησσό. Σε ηλικία 16 ετών άρχισε να γράφει ποίηση για ενήλικες. Το πρώτο βιβλίο ποιημάτων του δημοσιεύτηκε στο Μουρμάνσκ το 1974. Την Τριτοβάθμια εκπαίδευση παρακολούθησε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο. Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να αποφασίσουν εάν ήταν ή δεν ήταν ποιητής γι’ αυτό και τον έστειλαν να ασχοληθεί με το δράμα. Σπούδασε για 12 χρόνια στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο, μέσω αλληλογραφίας, ενώ εργαζόταν ως νυχτοφύλακας στη Γιάλτα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Όστερ συνειδητοποίησε ότι δεν ενδιαφερόταν να γράφει για τους ενήλικες και άρχισε να γράφει παιδικά θεατρικά έργα, σενάρια για κινούμενα σχέδια και ποιήματα. Το πρώτο παιδικό του βιβλίο υπήρξε το ‘’Τι ωραία που είναι να χαρίζεις δώρα’’ (1975) που έκανε τον συγγραφέα διάσημο. Το 1993 έγραψε την πιο ολοκληρωμένη συλλογή των ιστοριών του. Ένα από τα πρώτα βιβλία του Όστερ ‘’Μύθοι και θρύλοι στα σοκάκια της Δάφνης’’ είναι γραμμένο με φαντασία, με λογοπαίγνιο και σε πεζό λόγο. Ο Όστερ δημιούργησε μια βιβλιοθήκη με βιβλία. Grigori Oster at the Internet Movie Database (Αγγλικά)
Πεδίο υψηλού βαρομετρικού

Το πεδίο υψηλού βαρομετρικού (ή υψηλό βαρομετρικό) ορίζεται ως μια περιοχή όπου επικρατούν υψηλότερες τιμές ατμοσφαιρικής πίεσης από τις γειτονικές περιοχές. Λόγω του ορισμού του, ένα υψηλό βαρομετρικό σε μία περιοχή της γης μπορεί να έχει κέντρο 1015 hPa, ενώ ένα χαμηλό βαρομετρικό σε κάποια μακρινή περιοχή μπορεί να έχει πίεση 1010 hPa στο κέντρο του.

 Ένα υψηλό βαρομετρικό ονομάζεται επίσης αντικυκλώνας ή, απλά, υψηλό. Σε μετεωρολογικούς χάρτες επιφανείας, το κέντρο ενός αντικυκλώνα μπορεί να εμφανίζεται στα ελληνικά ως Υ, στα αγγλικά και τα γερμανικά ως Η, κ.ο.κ. Λόγω του ότι ένα υψηλό βαρομετρικό έχει υψηλότερη ατμοσφαιρική πίεση από τις γειτονικές περιοχές (βαροβαθμίδα), ο αέρας κινείται από το κέντρο προς την περιφέρειά του. Όμως, η διεύθυνση των ανέμων γύρω από ένα βαρομετρικό υψηλό δεν είναι κάθετη προς τις ισοβαρείς καμπύλες. Ο άνεμος, αντίθετα, κινείται στο βόρειο ημισφαίριο παράλληλα με τους δείκτες του ρολογιού, σταδιακά προς την περιφέρεια του υψηλού. Έτσι, στα ανατολικά του υψηλού επικρατούν βόρειοι άνεμοι, στα δυτικά του επικρατούν νότιοι άνεμοι, στα νότιά του επικρατούν ανατολικοί άνεμοι και, στα βόρειά του, δυτικοί άνεμοι. Στο νότιο ημισφαίριο, η διεύθυνση των ανέμων είναι αντίθετη, αλλά πάντα σταδιακά προς την περιφέρεια του αντικυκλώνα. Η αιτία για αυτή τη σκέδαση στη διεύθυνση του ανέμου είναι η Δύναμη Κοριόλις. Στη συνείδηση της κοινής γνώμης, τα υψηλά βαρομετρικά σχετίζονται εξ ορισμού με καλοκαιρία. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντοτε αλήθεια, καθώς υπάρχουν περιπτώσεις που η ύπαρξη ενός αντικυκλώνα μπορεί να σχετίζεται με: παρατεταμένη περίοδο με ομίχλες, όπως συνέβη τα τέλη Νοεμβρίου και στις αρχές Δεκεμβρίου 2006 στις περιοχές της Φλώρινας και του κάμπου της Καβάλας έντονη θερμοκρασιακή αναστροφή και κακή ποιότητα ατμοσφαιρικού αέρα, κυρίως σε αστικές ή/και βιομηχανοποιημένες περιοχές πολύ χαμηλές θερμοκρασίες τις νυκτερινές και πρώτες πρωινές ώρες σε περίπτωση ανέφελου ουρανού. συνθήκες καύσωνα Σιβηρικός αντικυκλώνας Ευρωπαϊκός αντικυκλώνας Κακοκαιρία Ατμόσφαιρα Εμποδισμός (μετεωρολογία) Χαμηλό βαρομετρικό "American Practical Navigator" H.O. No 9, U.S.Navy Hydrographic Office 1958. "Admiralty Manual of Navigation" Volume II, - Her Magesty's Stationery Office, London 1960. "Meteorology for Mariners Met O. 593, - Her Magesty's Stationery Office, London 1967. "Ναυτική Μετεωρολογία" Χ. Περογιαννάκη, ταξίαρχου Π.Α. τ. Γενικού Διευθυντπου ΕΜΥ, - Ίδρυμα Ευγενίδου 1974, Αθήνα.
Γιάκουμπ Κίβιορ

Ο Γιάκουμπ Πιοτρ Κίβιορ (πολωνικά: Jakub Piotr Kiwior) (γενν. 15 Φεβρουαρίου 2000) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Άρσεναλ. Είναι διεθνής με την Εθνική Πολωνίας ανδρών.

 Ο Κίβιορ έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Σλοβακίας για τη Ζέλεζιαρνε Πόντμπρεζοβα εναντίον της ΦΚ Νίτρα στις 16 Φεβρουαρίου 2019, όπου αγωνίστηκε σε ολόκληρο τον αγώνα της νίκης με 3-1. Τον Αύγουστο του 2019 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του Κίβιορ στη ΜΣΚ Ζίλινα. Έκανε το ντεμπούτο του με την κίτρινη φανέλα στις 10 Αυγούστου 2019, κατά τη διάρκεια ενός εκτός έδρας αγώνα εναντίον της ΜΦΚ Ρουζόμπεροκ. Ενώ η Ζίλινα είχε ένα προβάδισμα τριών τερμάτων στο πρώτο ημίχρονο, η Ρουζόμπεροκ σκόραρε δύο φορές στο δεύτερο ημίχρονο και ως εκ τούτου ο Κίβιορ μπήκε για να εξασφαλίσει την άμυνα, ως αντικαταστάτης του Λούκας Γιανόσικ. Η ομάδα κατάφερε να κρατήσει τη νίκη με 3–2 και παρέμεινε αήττητη στο πρωτάθλημα.Πάνω από ένα μήνα αργότερα, στη δεύτερη εμφάνισή του, ο Κίβιορ έκανε το ντεμπούτο του στην αρχική ενδεκάδα εναντίον της ΒίΟν Ζλατέ Μοράβτσε, στην ισοπαλία με 0-0. Στις 9 Νοεμβρίου, ο Κίβιορ κατέγραψε την πρώτη του ασίστ με τη Ζίλινα, στην ήττα με 2-1 από τη Ρουζόμπεροκ.Κατά τη διάρκεια της σεζόν, έκανε επίσης σποραδικές εμφανίσεις για τις ρεζέρβες αγωνιζόμενος στη 2 Λίγκα. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, καθώς η Ζίλινα είχε μπει σε εκκαθάριση για να επιβιώσει οικονομικά και, κατά συνέπεια, είχε απελευθερώσει 17 παίκτες, ο Κίβιορ παρέμεινε ανεπηρέαστος. Στις 31 Αυγούστου 2021, ο Κίβιορ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ιταλική Σπέτσια Κάλτσιο 1906. Στις 23 Ιανουαρίου 2023, ο Κίβιορ μετακόμισε στην Άρσεναλ με μακροχρόνιο συμβόλαιο, κάνοντας το ντεμπούτο του εναντίον της Σπόρτινγκ Λισαβόνας στις 9 Μαρτίου 2023, στον πρώτο αγώνα της Φάσης των 16 του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, καθώς η Άρσεναλ ήρθε ισόπαλη με 2–2. Ο Κίβιορ ήταν μέλος των «μικρών» εθνικών Πολωνίας Κ16, Κ17, Κ18, Κ19, Κ20 και Κ21.Ο Κίβιορ έκανε το ντεμπούτο του ως βασικός για την Εθνική Πολωνίας εναντίον της Ολλανδίας σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με 2-2 για το Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2022-23, στις 11 Ιουνίου 2022. Το Νοέμβριο του 2022, επιλέχθηκε στην αποστολή των 26 παικτών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Ξεκίνησε βασικός και στα τέσσερα παιχνίδια της Πολωνίας κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Προφίλ στον ιστότοπο της Άρσεναλ Προφίλ στον ιστότοπο της Πρέμιερ Λιγκ Προφίλ (αρχείο) στον ιστότοπο της ΜΣΚ Ζίλινα (Αγγλικά) Προφίλ Γιάκουμπ Κίβιορ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com Προφίλ στο Futbalnet
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1988

Τα 54α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1988, απονεμήθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 1989, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1988.

 Καλύτερη Ταινία: The Accidental Tourist Επιλαχών: A World Apart και Dead Ringers Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζέρεμι Άιρονς - Dead Ringers Επιλαχών: Ντάστιν Χόφμαν - Rain Man, Τομ Χανκς - Big και Τζιν Χάκμαν - Mississippi Burning Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ - A Cry in the Dark Επιλαχούσα: Τζόντι Φόστερ - The Accused, Μέλανι Γκρίφιθ - Working Girl and Carmen Maura - Women on the Verge of a Nervous Breakdown (Mujeres al borde de un ataque de nervios) Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Henri Alekan - Wings of Desire (Der Himmel über Berlin) Επιλαχών: Sven Nykvist - The Unbearable Lightness of Being και Jörgen Persson - Pelle the Conqueror (Pelle erobreren) Καλύτερη Σκηνοθεσία: Chris Menges - A World Apart Επιλαχών: Κλιντ Ίστγουντ - Bird, Wim Wenders - Wings of Desire (Der Himmel über Berlin) και Lawrence Kasdan - The Accidental Tourist Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: The Thin Blue Line Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Women on the Verge of a Nervous Breakdown (Mujeres al borde de un ataque de nervios) • Ισπανία Επιλαχών: Au Revoir Les Enfants • Γαλλία/Γερμανία/Ιταλία Καλύτερο Σενάριο: Ron Shelton - Bull Durham Επιλαχών: Shawn Slovo - A World Apart και Frank Galati και Lawrence Kasdan - The Accidental Tourist Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Dean Stockwell - Married to the Mob and Tucker: The Man and His Dream Επιλαχών: Άλεκ Γκίνες - Little Dorrit, Martin Landau - Tucker: The Man and His Dream και Τιμ Ρόμπινς - Bull Durham Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Diane Venora - Bird Επιλαχούσα: Jodhi May - A World Apart Ο Επίσημος ιστότοπος
Αθλητικός Ροδιακός Σύλλογος

Ο Αθλητικός Ροδιακός Σύλλογος (Α.Ρ.Σ. ή Ροδιακός) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Ρόδου. Στη σύγχρονή του μορφή ιδρύθηκε το 1960 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου.

 Ο Ροδιακός ιδρύθηκε το 1960 μετά από συγχώνευση των ομάδων της Ρόδου «Ατρόμητος Κάστρου» και «Α.Ε. Πανωγιαννίων» και μετονομασία της ΑΕΠ . Η Α.Ε.Π. είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα ΕΠΣΔ και συμμετείχε στην πρώτη άτυπη διοργάνωση της Β΄ Εθνικής. Σαν Ροδιακός πια, πρωταγωνιστώντας στο πρωταθλημα Δωδεκανήσου, συμμετείχε και στις επόμενες δυο διοργανώσεις για την άνοδο στην Α΄ Εθνική το 1961 και το 1962, φτάνοντας μάλιστα το 1962 ως την τελική φάση. Πολύ κοντά στην άνοδο στην Α΄ Εθνική έφτασε και την επόμενη περίοδο 1962-63 που η Β΄ Εθνική πια μονιμοποιήθηκε. Αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική ως το 1967 με εξαίρεση την περίοδο 1965-66 που αγωνίστηκε και κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣ Δωδεκανήσου. Το 1968 ουσιαστικά εξαναγκάστηκε από την χούντα σε συγχώνευση με τον Διαγόρα και το Δωριέα για τη δημιουργία του Α.Σ. Ρόδος. Με την μεταπολίτευση ο Ροδιακός επανιδρύθηκε, χωρίς όμως να καταφέρει ξανά να ξεφύγει από τα επίπεδα του πρωταθλήματος της ΕΠΣΔ. Από την σεζόν 2013-14 έως και την σεζόν 2015-16 αγωνιζόταν στην Β'ΕΠΣΔ, αλλά υποβιβάστηκε την τελευταία σεζόν στην Γ'ΕΠΣΔ όπου την σεζόν 2016-17 τερμάτισε 7η στον όμιλο με 19 βαθμούς,αφού προηγήθηκαν κάποιες εσωτερικές διοικητικές διαταραχές. (2) Πρωταθλήματα ΕΠΣΔ (1961-62, 1965-66) (5) Κύπελλα ΕΠΣΔ (1960-61, 1961-62, 1963-64, 1966-67, 1985-86) (1) 2η θέση στη Β΄ Εθνική (1962-63)
264

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 264 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 264 (CCLXIV ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Γαλλιηνού και Σατουρνίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1017 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 264 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ιταλία Λιπαρίτες ανακαλύπτουν το σκήνωμα του Αγίου Βαρθολομαίου. Κίνα Η Επανάσταση του Ζονγκ Ουέι καταστέλλεται. Ο Σίμα Τζάο, αντιβασιλέας του Σάο Ουέι, αυτεπονομάζεται ως Βασιλιάς του Τζιν, το προτελευταίο βήμα πριν από τον σφετερισμό. Ο Σαν Χάο διαδέχεται τον Σαν Ξου ως αυτοκράτορα του Κινεζικού κράτους του Ανατολικού Γου. Φεβρουάριος - Αυτοκράτειρα Γκουό, Κινέζα αυτοκράτειρα του Σάο Ουέι Μάρτιος - Ντενγκ Άι, Κινέζος στρατηγός του Σάο Ουέι (γεννιέται το 197) 3 Μαρτίου Τζαν Ουέι, Κινέζος στρατηγός του Σου Χαν (γεννιέται το 202) Ζον Ουέι, Κινέζος στρατηγός του Σάο Ουέι (γεννιέται το 225) 3 Σεπτεμβρίου - Σαν Ξου, Κινέζος αυτοκράτορας του Ανατολικού Γου (γεννιέται το 235)