Απόκληροι της ζωής

Οι Απόκληροι της ζωής (Πρωτότυπος τίτλος: Moontide) είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1942 σε σκηνοθεσία του Άρτσι Μάγιο και σενάριο των Νουνάλι Τζόνσον, Τζον Ο'Χάρα, βασισμένο στο μυθιστόρημα Moon Tide (1940) του Γουίλαρντ Ρόμπερτσον. Πρωταγωνιστούν: Ζαν Γκαμπέν, Άιντα Λουπίνο, Τόμας Μίτσελ και ο Κλοντ Ρέινς. Ο Τσαρλς Κλαρκ προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερης διεύθυνσης φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία. Παρά τις χαρισματικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, η ταινία δεν έγινε δεκτή από το κοινό και τους κριτικούς κατά την κυκλοφορία της, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 29 Μαΐου 1942 (Ηνωμένες Πολιτείες).

 Ένας Γάλλος εργάτης στις αποβάθρες του Σαν Πέδρο της Καλιφόρνια, ο Μπόμπο, μεθάει κάποιο βράδυ τόσο πολύ, που την επομένη ξυπνάει πάνω σε μια σαθρή καλύβα σε μια φορτηγίδα του κόλπου του Σαν Πάμπλο χωρίς να θυμάται τίποτα από την προηγούμενη νύχτα. Τότε κάνει την εμφάνιση του ο ιδιοκτήτης της φορτηγίδας και ψαράς Τακέο υπενθυμίζοντας στον Μπόμπο, πώς συναντήθηκαν την προηγούμενη νύχτα και ότι είχαν συμφωνήσει ότι ο Μπόμπο, θα εργαζόταν για αυτόν. Ο Μπόμπο δεν θυμάται αυτή τη συνάντηση και σκοπεύει να φύγει. Ένα αστυνομικό σκάφος περνά και, ακούγοντας ότι ψάχνουν για τον δολοφόνο του τοπικού θαμώνα ενός μπαρ του Ποπ Κέλλυ, ο οποίος στραγγαλίστηκε μέχρι θανάτου κάποτε κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, αναγκάζει τον Μπόμπο να βάλει τα φρένα στα σχέδιά του για να φύγει, φοβούμενος ότι μπορεί να σκότωσε τον άνδρα, λόγω του βιαίου παρελθόν του. Έτσι ο Μπόμπο παίρνει τη δουλειά στη φορτηγίδα και μετά πηγαίνει στην πόλη για να συναντηθεί με τους φίλους του, τον Τάινι και τον Νάτσυ, σε ένα τοπικό μπαρ. Παρά τις διαβεβαιώσεις του Τάινι ότι δεν έβλαψε κανέναν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, οι ανησυχίες του Μπόμπο δεν εξαφανίζονται. Συμφωνεί να συναντήσει τον Τάινι αργότερα εκείνο το βράδυ και να φύγουν από την πόλη μαζί. Καθώς ο ίδιος και ο Νάτσυ μιλούν αφότου έχει φύγει ο Τάινι, ο Νάτσυ αντιλαμβάνεται ότι το καπέλο του Ποπ Κέλλυ βρίσκεται στη φορτηγίδα και το κρύβει. Καθώς οι δύο άνδρες περπατούν κοντά στην ακτή, μια ομάδα γυναικών αρχίζει να ζητά βοήθεια για μια νεαρή γυναίκα που επρόκειτο να αυτοκτονήσει στη θάλασσα. Ο Μπόμπο τη σώζει και την παίρνει πίσω στη φορτηγίδα του. Το επόμενο πρωί, η νεαρή γυναίκα, η Άννα, αφού έχει συνέρθει, τακτοποίει λίγο την καλύβα και εκεί κάνει την εμφάνιση του ο Τάινι, ο οποίος αρχίζει να την κακοποιεί, υπονοώντας ότι είναι μια πόρνη. Υποστηρίζει ότι αυτός και ο Μπόμπο τελικά θα φύγουν από την πόλη, όπως έχουν συμφωνήσει. Ο Μπόμπο επιστρέφει πίσω στη καλύβα και έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Τάινι, καθώς έχει αλλάξει γνώμη και δεν σκοπεύει να φύγει. Τότε ο Μπόμπο χάνει την ψυχραιμία του και σχεδόν στραγγαλίζει τον Τάινι, αλλά σταματά την τελευταία στιγμή και του λέει να φύγει και να μην επιστρέψει ποτέ. Ο Μπόμπο και η Άννα αποφασίζουν να μείνουν στη καλύβα και σχεδιάζουν να παντρευτούν. Αφού βγεί έξω ο Μπόμπο με τον Τακέο για να πιάσουν δολώματα, ο Τάινι παρεμβαίνει και πάλι και αναφέρει στην Άννα ότι αυτός και ο «φίλος του» έχουν μια σκοτεινή ιστορία μαζί από το παρελθόν. Η Άννα ενοχλείται από αυτήν τη συνομιλία και, όταν επιστρέφει ο Μπόμπο τον ρωτάει για τον Τάινι, όπου αυτός της εξηγεί τη σχέση τους και της λέει για τη άσχημη του τάση να είναι βίαιος, ειδικά αν μεθάει. Ο Μπόμπο και η Άννα παρόλα αυτά παντρεύονται στη φορτηγίδα με όλους τους φίλους τους να παρευρίσκονται. Ο Δρ. Μπρόδερς καθώς ταξιδεύει κατά τη διάρκεια του γάμου, ζητά από τον Μπόμπο να τον βοηθήσει ξανά για να φτιάξει το σκάφος του. Ο Τάινι έρχεται στη φορτηγίδα, μεθυσμένος και θυμωμένος που δεν προσκλήθηκε στο γάμο. Τότε η Άννα συνειδητοποιεί ότι ο Τάινι σκότωσε τον Ποπ Κέλλυ για να μπορεί να εκβιάζει τον Μπόμπο συνεχώς. Εξοργισμένος, ο Τάινι επιτίθεται στην Άννα και τη χτυπά άσχημα. Όταν επιστρέφει ο Μπόμπο, αυτός και ο Δρ. Μπρόδερς βρίσκουν την Άννα τραυματισμένη και τη μεταφέρουν άμεσα στο νοσοκομείο, όπου εκεί ο Δρ. Μπρόδερς υπόσχεται στον Μπόμπο να κάνει ό,τι μπορεί για αυτήν. Αφήνοντας τον Νάτσυ να περιμένει έξω από το δωμάτιο της Άννας, ο Μπόμπο πηγαίνει να βρει τον Τάινι, όπου και τον εντοπίζει να είναι μεθυσμένος στον κυματοθραύστη κοντά στη φορτηγίδα. Ο Μπόμπο θυμωμένος τον καταδιώκει στη ακτή με τον Τάινι να δηλώνει την αθωότητά του συνεχώς. Ο Τάινι, που δεν ξέρει να κολυμπά, ανεβαίνει στα βράχια για να ξεφύγει και παρασύρεται από ένα κύμα και πνίγεται. Μετά από λίγο καιρό αφού η Άννα είναι σε θέση να βγει από το νοσοκομείο, ο Μπόμπο τη φέρνει πίσω στη φορτηγίδα μέσω του σκάφους του Δρ. Μπρόδερς. Η Άννα δεν είναι σε θέση να περπατήσει και γι' αυτό ο Μπόμπο αναλαμβάνει να την κουβαλήσει στο κατώφλι του σπιτιού τους, το οποίο έχει αναμορφωθεί έτσι ώστε να είναι τόσο άνετο όσο ονειρευόταν η Άννα. Το αγαπημένο τους τραγούδι παίζει καθώς μπαίνουν μέσα. Οι Απόκληροι της ζωής επρόκειτο να γίνει ένα κινηματογραφικό όχημα για τον Γκαμπέν, ο οποίος ήταν από τους κορυφαίους ηθοποιούς στη χώρα καταγωγής του τη Γαλλία, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει το ίδιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο χαρισματικός Γκαμπέν ήταν σε αρκετούς επιτυχημένους πρωταγωνιστικούς ρόλους και είχε το πλεονέκτημα να επιλέξει την ιστορία του Ρόμπερτσον για να γίνει μια προσαρμογή στον κινηματογράφο. Θέλοντας να τον εκμεταλλευτεί, η 20th Century Fox αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου, παρά τα θέματα της πορνείας, του βιασμού, του κανιβαλισμού και της δολοφονίας. Ο Κώδικας Παραγωγής Χέιζ προχώρησε σε συστάσεις καθώς έκρινε ότι το στούντιο έπρεπε να αφήσει το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Στον ρόλο του Τάινι, ο Μίτσελ υποδύθηκε τον κακό στην ταινία, έχοντας νωρίτερα παίξει ως αξιαγάπητος πατέρας της Σκάρλετ Ο'Χαρα στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος το 1938. Λίγο μετά την έναρξη των γυρισμάτων, ο σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ εγκατέλειψε την ταινία, καθώς φημολογείται ότι οφείλονταν σε διαμάχη που είχε με τον Γκαμπέν σχετικά με τη Μαρλέν Ντίτριχ, η οποία είχε δεσμό και με τους δύο άντρες. Δεν είναι γνωστό ποια αρχική σκηνή γυρίστηκε από τον Λανγκ ή τον διάδοχο σκηνοθέτη Άρτσι Μάγιο. Υπήρξαν προβλήματα σχετικά με την τοποθεσία της ταινίας στον κόλπο του Σαν Πάμπλο, ο οποίος είχε καταστραφεί μετά τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ και η δυτική ακτή ανακηρύχθηκε ζώνη ασφαλείας. Ένα μεγάλο σκηνικό του στούντιο ήταν γεμάτο με νερό για τις σκηνές της φορτηγίδας, δίνοντας στην ταινία μια τεχνητή, ονειρική ατμόσφαιρα. Τα εφέ φωτισμού, ομίχλης και κυμάτων, μερικές φορές ήταν σκοτεινά και απαίσια ή αφρώδη και ρομαντικά ανάλογα με τη σκηνή, οδήγησαν στην υποψηφιότητα του Τσαρλς Κλαρκ για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας. Ο Ισπανός σουρεαλιστής ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί προσλήφθηκε για να δημιουργήσει τη σκηνή της κορύφωσης της ιστορίας, αλλά αυτή θεωρήθηκε πολύ παράξενη και η σκηνή γυρίστηκε με μόνο κάποια από την επιρροή του (πιθανότατα το κοντινό πλάνο του ρολογιού, ή η ακέφαλη γυναίκα) άθικτη. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ, κριτικός κινηματογράφου για τους The New York Times, αμφισβήτησε τη σκηνοθεσία της ταινίας, ειδικά την εστίασή της στον ηθοποιό Ζαν Γκαμπέν: «Όμως όλοι χρειάζονται πολύ περισσότερο από ένα ασαφές και ανεπίλυτο σενάριο, πολύ περισσότερο από ένα συνθετικό τοπίο και κατασκευασμένες διαθέσεις. Ο σκηνοθέτης Άρτσι Μάγιο δεν τους έφερε σε επαφή με την πραγματική ζωή. Έχει ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του για να φέρει το κοινό σε επαφή με τον κ. Γκαμπέν. Και η ταινία είναι πολύ βαριά για να το φέρει εξ ολοκλήρου, ακόμα κι αν είναι ο Σαρλ Μπουαγιέ από την άλλη πλευρά των σιδηροδρομικών γραμμών.»Ο Χάρι Μακάρθουρ της Αμερικανικής εφημερίδας Evening Star στην κριτική του για την ταινία που δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουλίου 1942 ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Η ιστορία που έχει επιλεγεί ως το όχημα του κύριου Γκαμπέν για το ντεμπούτο του στο Χόλυγουντ είναι πραγματικά κατάλληλη για το ταλέντο του, αν και ορισμένοι από τους παλιούς θαυμαστές του μπορεί να το βρουν λίγο πολύ ρομαντική για έναν βετεράνο της γαλλικής τραγωδίας.» Οι Απόκληροι της ζωής στην IMDb Οι Απόκληροι της ζωής στο AllMovie Οι Απόκληροι της ζωής στο Rotten Tomatoes