IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζέιμς Μπιουκάναν

Ο Τζέιμς Μπιουκάναν (James Buchanan Jr, 23 Απριλίου 1791 - 1 Ιουνίου 1868) ήταν ο 15ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ήταν ο μόνος πρόεδρος της χώρας που δεν είχε παντρευτεί. Η ανιψιά του Αριέττα Λέιν ήταν η πρώτη κυρία κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ήταν έμπειρος πολιτικός και έγινε Πρόεδρος το 1857.

 Ο Τζέιμς Μπιουκάναν γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1791 στην Πενσυλβάνια από μία πλούσια οικογένεια εμπόρων. Είχε τέσσερις αδελφές και τρεις αδελφούς και φοίτησε στο κολέγιο Ντίκινσον το 1807. Εκεί σπούδασε νομική και έγινε αποδεκτός από τον σύλλογο το 1812. Είχε αρραβωνιαστεί την Ανν Κόλμαν αλλά αυτή πέθανε πριν παντρευτούν και ποτέ δεν απέκτησαν παιδιά. Υπηρέτησε και στον Λευκό Οίκο αλλά και στο Κοινοβούλιο εκπροσωπώντας την Πενσυλβάνια. Επίσης ήταν πρέσβης στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Άντριου Τζάκσον. Στην αρχή της προεδρίας του χαρακτήρισε τη δουλεία ως μη σημαντικό θέμα. Ήταν μια εσφαλμένη απόφαση καθώς οι βόρειοι και οι νότιοι είχαν είδη αρχίσει να διαιρούνται με βάση την άποψη του περί του θέματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο διακήρυξε ότι οι Αφροαμερικανοί δεν ήταν Αμερικανοί πολίτες και ότι κάθε Πολιτεία θα μπορούσε να διατηρήσει τη δουλεία ως νόμιμη πράξη. Ο πρόεδρος Μπιουκάναν υποστήριξε αυτή την απόφαση του δικαστηρίου. Ο Μπιουκάναν επίσης υποστήριξε τα δικαιώματα των ιδιοκτητών σκλάβων να διατηρήσουν τους σκλάβους τους και ήθελε το Κάνσας να υιοθετήσει ένα σύνταγμα που επιτρέπει τη δουλεία. Εξαιτίας αυτού, το δημοκρατικό κόμμα διαιρέθηκε στο συγκεκριμένο θέμα και μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1858 υπήρχαν περισσότεροι ρεπουμπλικάνοι από δημοκρατικούς στο Κοινοβούλιο. Γενικά ο Μπιουκάναν δεν είχε καλές σχέσεις με τους ρεπουμπλικάνους. Διέταξε στρατεύματα να επιτεθούν στη Γιούτα λόγω λανθασμένης πληροφόρησης ότι σχεδίαζε επανάσταση ενάντια της κυβέρνησης. Ο Μπιουκάναν αργότερα συνειδητοποίησε το λάθος του και απολογήθηκε. Κατά τη διάρκεια της θητείας του άρχισε η διαίρεση της χώρας πάνω στο θέμα της σκλαβιάς που θα οδηγούσε στο ξέσπασμα του Αμερικανικού εμφυλίου πολέμου. Λίγους μήνες πριν την λήξη της θητείας ορισμένες από τις νότιες Πολιτείες αποφάσισαν ότι δεν ήθελαν να παραμείνουν στην Ένωση. Ο Μπιουκάναν υποστήριζε ότι αυτή η πράξη ήταν απόλυτα λανθασμένη και κακή αλλά δεν έλαβε μέτρα καθώς θεώρησε ότι οποιαδήποτε πράξη εναντίον του νότου ήταν αντισυνταγματική. Δεν προετοίμασε καν τη χώρα για πόλεμο. Στη λήξη της θητείας του άφησε τον διάδοχο του Αβραάμ Λίνκολν να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα στην αμερικανική ιστορία, τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Πολλοί ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν ως τον χειρότερο πρόεδρο που είχαν ποτέ οι ΗΠΑ.
Άπειρη παλινδρόμηση

Μια άπειρη παλινδρόμηση είναι μια σειρά προτάσεων που προκύπτουν εάν η αλήθεια της πρότασης P1 απαιτεί την υποστήριξη της πρότασης P2, η αλήθεια της πρότασης P2 απαιτεί την υποστήριξη της πρότασης P3, και ούτω καθεξής, επ άπειρον. Γίνεται διάκριση μεταξύ άπειρων παλινδρομήσεων που είναι «φαύλος κύκλος» και εκείνων που δεν είναι.

 Ο Αριστοτέλης υπεστήριξε ότι η γνώση δεν προϋποθέτει μια άπειρη παλινδρόμηση, επειδή ορισμένη γνώση δεν εξαρτάται από την επίδειξη: Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι, λόγω της αναγκαιότητας να γνωρίζουμε τις πρωταρχικές υποθέσεις, δεν υπάρχει επιστημονική γνώση. Άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχει, αλλά ότι όλες οι αλήθειες είναι αποδείξιμες. Κανένα δόγμα δεν είναι αληθινό ή απαραίτητη λογική απαγωγή από τις υποθέσεις. Η πρώτη σχολή, υποθέτοντας ότι δεν υπάρχει τρόπος να ξέρει κανείς παρά με την απόδειξη, υποστηρίζει ότι εμπλέκεται μια άπειρη παλινδρόμηση, με την αιτιολογία ότι αν πίσω από το πρότερο δεν υπάρχει πρωτεύουσα υπόθεση, δεν θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε το μεταγενέστερο μέσω του πρότερου (το οποίο αληθεύει, γιατί δεν μπορεί κανείς να διατρέξει μια άπειρη σειρά): αν από την άλλη πλευρά - λένε - η σειρά τερματίζεται και υπάρχουν πρωτεύουσες υποθέσεις, χωρίς όμως αυτές να είναι γνωστές, επειδή είναι αναπόδεικτες, το οποίο σύμφωνα με αυτούς είναι η μόνη μορφή γνώσης. Και δεδομένου ότι δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει τις πρωταρχικές υποθέσεις, η γνώση των συμπερασμάτων που προκύπτουν από αυτά δεν είναι καθαρή επιστημονική γνώση ούτε καν γνώση με τη σημασία του όρου, αλλά στηρίζονται στην απλή εικασία ότι οι υποθέσεις αληθεύουν. Η άλλη σχολή συμφωνεί με αυτά όσον αφορά τη γνώση, θεωρώντας ότι είναι δυνατή μόνο μέσω απόδειξης, αλλά δεν βλέπουν καμία δυσκολία να υποστηρίξουν ότι όλες οι αλήθειες αποδεικνύονται, με την αιτιολογία ότι η απόδειξη μπορεί να είναι κυκλική και αμοιβαία [αντίστροφη]. Η δική μας άποψη είναι ότι δεν είναι όλες οι γνώσεις αποδείξιμες: αντίθετα, η γνώση των άμεσων υποθέσεων είναι ανεξάρτητη από την απόδειξη. (Η αναγκαιότητα αυτού είναι προφανής · διότι αφού πρέπει να γνωρίζουμε τις πρωταρχικές υποθέσεις από τις οποίες προέρχεται η απόδειξη, και δεδομένου ότι η παλινδρόμηση πρέπει να τελειώνει σε άμεσες αλήθειες, αυτές οι αλήθειες πρέπει να είναι αναπόδεικτες.) Αυτό, λοιπόν, είναι το δόγμα μας, και υποστηρίζουμε επιπλέον ότι εκτός από την επιστημονική γνώση υπάρχει και η αρχική της προέλευση που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τους ορισμούς.
Ιεμψάλ Β΄ της Νουμιδίας

Ο Ιεμψάλ Β΄, Hiempsal II, ήταν βασιλιάς της Νουμιδίας (κυβέρνησε 88 π.Χ. - 60 π.Χ.). Ήταν γιος τού Γαύδα, ετεροθαλούς αδελφού τού Ιουγούρθα, και ήταν ο πατέρας τού Ιόβα Α΄.

 Το 88 π.Χ., μετά τον θρίαμβο τού Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα, όταν ο Γάιος Μάριος και ο γιος του Γάιος Μάριος ο Νεότερος κατέφυγαν από τη Ρώμη στην Αφρική, ο Ιεμψάλ Β΄ τους δέχθηκε με φαινομενική φιλικότητα, με την πραγματική του πρόθεση να τους κρατήσει αιχμαλώτους. Ο Μάριος ανακάλυψε έγκαιρα αυτή την πρόθεση και κατάφερε να διαφύγει με τη βοήθεια της κόρης τού βασιλιά. Το 81 π.Χ., ο Ιεμψάλ Β΄ εκδιώχθηκε από τον θρόνο του από τους ίδιους τους Νουμίδες ή από τον Ιάρβα, ηγεμόνα τμήματος τού βασιλείου, υποστηριζόμενος από τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο V, τον ηγέτη τού κόμματος τού Μάριου στην Αφρική. Λίγο αργότερα ο Γναίος Πομπήιος Μάγνος στάλθηκε στην Αφρική από τον Σύλλα για να αποκαταστήσει τον Ιεμψάλ Β΄, του οποίου η επικράτεια αυξήθηκε στη συνέχεια με την προσθήκη ορισμένων εκτάσεων στην ακτή, σύμφωνα με μία συνθήκη που συνήφθη με τον Λεύκιο Αυρήλιο Κότα. Όταν ο τριβούνος Πόπλιος Σερβίλιος Ρούλος εισήγαγε τον αγροτικό του νόμο (63 π.Χ.), αυτά τα εδάφη, τα οποία είχαν αρχικά εκχωρηθεί στο ρωμαϊκό λαό από τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Αφρικανό, εξαιρέθηκαν ρητά από την πώληση, γεγονός που προκάλεσε την αγανάκτηση του Mάρκου Τύλιου Κικέρωνα (De lege agraria, i.4, ii.22). Από τον Σουητόνιο (Καίσαρας, 71) είναι φανερό ότι ο Ιεμψάλ Β΄ ζούσε το 62 π.Χ. Σύμφωνα με τον Σαλούστιο (Jugurtha, 17), ήταν ο συγγραφέας ενός ιστορικού έργου στην Καρχηδονιακή γλώσσα. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Hiempsal» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press This work in turn cites: Plutarch, Marius, 40, Pompey, 12 Appian, Bell. civ., i. 62. 80 Dio Cassius xli. 41 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hiempsal II στο Wikimedia Commons
Έρκολε Β΄ των Έστε

O Έρκολε Β΄, ιταλ. Ercole II, (5 Απριλίου 1508 - 3 Οκτωβρίου 1559) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο (1534-1559).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της δεύτερης συζύγου του Λουκρητίας Βοργία, κόρης του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Αδέλφια του ήταν ο καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄, ο Φραγκίσκος μαρκήσιος της Μάσα Λομπάρντα και ο νόθος Αλφόνσος μαρκήσιος του Μοντέκιο. Νυμφεύτηκε τη Ρενέα, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, η οποία έφερε άφθονη προίκα και μία ετήσια πρόσοδο. Στην Αυλή της Φερράρα η Ρενέα μάζεψε γύρω της ανθρώπους των Τεχνών και των Επιστημών, όπως ο λόγιος Μπερνάρντο Τάσσο και Φούλβιο Πελλεγκρίνο Μοράτο. Επιμελήθηκε με προσοχή την εκπαίδευση των παιδιών της. Το 1534 απεβίωσε ο Αλφόνσος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έρκολε Β΄. Ο νέος δούκας αμέσως στράφηκε εναντίον των Γάλλων της Αυλής, θεωρώντας ότι είναι πολύ δαπανηροί και ότι έχουν μεγάλη επιρροή. Ως το 1543 είχαν όλοι απολυθεί. Ο Ιωάννης Καλβίνος ήταν για ένα διάστημα το 1536 στην Αυλή της Φερράρα· ο πάπας πίεσε τον Έρκολε Β΄ να απολύσει όσους ήταν ύποπτοι αίρεσης. Η ίδια η Ρενέα, επειδή αλληλογραφούσε με έναν αριθμό Προτεσταντών, ήταν ύποπτη ότι μεταστράφηκε, αν και υπήρχε στη Φερράρα ένα δικαστήριο Ιεροεξεταστών. Τις καταγγελίες ότι η σύζυγός του είναι αιρετική, ο Έρκολε Β΄ τις έστειλε το 1554 στον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας και στον Ιεροεξεταστή Όριτς· η Ρενέα ομολόγησε. Πήρε το μέρος του πάπα Παύλου Δ΄ το 1556 εναντίον των Ισπανών, αλλά έκανε ξεχωριστή συμφωνία ειρήνης με αυτούς. Ήταν προστάτης των Τεχνών, όπως και ο αδελφός του καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄, ο οποίος έκτισε τη Βίλα ντ' Έστε κοντά στο Τίβολι. Απεβίωσε το 1559 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσος Β΄. Το 1528 νυμφεύτηκε την Ρενέ της Γαλλίας, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα: Άννα 1531-1607, παντρεύτηκε πρώτα τον Φραγκίσκο από τον Οίκο της Λωρραίνης, δούκα του Γκιζ και έπειτα τον Ιάκωβο από τον Οίκο της Σαβοΐας, δούκα του Νεμούρ. Αλφόνσος Β΄ 1533-1597, δούκας της Φερράρα. Λουκρητία 1535-1598, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο. Ελεονώρα 1537-1581, δεν παντρεύτηκε. Λουδοβίκος 1538-1586, καρδινάλιος. Dosso Dossi: Court Painter in Renaissance Ferrara, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art
Πλάουεν

Το Πλάουεν (Γερμανικά: Plauen) είναι μια πόλη στο Ελεύθερο Κρατίδιο της Σαξονίας, στο ανατολικά της Γερμανίας. Είναι η πρωτεύουσα της Σαξονικής κομητείας Βόγκτλαντκραϊς. Η πόλη βρίσκεται κοντά στα σύνορα των κρατιδίων της Θουριγγίας και της Βαυαρίας, αλλά και της Τσεχίας.

 Το Πλάουεν ιδρύθηκε από τους Πολάβους Σλάβους τον 12ο αιώνα. Mεταβιβάστηκε στο Βασίλειο της Βοημίας το 1327. Η πόλη καταλήφθηκε από την Αρχιεπισκοπή του Μαγδεμβούργου το 1384. Το 1466, μεταβιβάστηκε στον Αλβέρτο Γ' της Σαξονίας και αργότερα το 1569 στο εκλογικό σώμα της Σαξονίας . Το Πλάουεν ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Σαξονίας το 1806 κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντων Πολέμων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Πλάουεν έγινε το κέντρο μιας βιομηχανίας υφάσματος, με ειδίκευση την χημική δαντέλα, η λεγόμενη δαντέλα του Πλάουεν. Περίπου το 1910, το Πλάουεν, ως μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη βιομηχανική πόλη, έφτασε τον μέγιστο πληθυσμό του. (απογραφή 1910: 121,000, 1912: 128,000) Την δεκαετία του 1930, το Πλάουεν ήταν το πρώτο μέρος μη εντός της Βαυαρίας που διοργάνωσε ένα παράρτημα του Ναζιστικού Κόμματος. Ωστόσο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από αμερικάνικα στρατεύματα στις 16 Απριλίου του 1945, ενώ παραχωρήθηκε στον Κόκκινο Στρατό στις 1 Ιουλίου του 1945. Μετά το 1945, το Πλάουεν έγινε μέρος της Σοβιετικής Ζώνης Κατοχής, ενώ αργότερα έγινε μέρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (1949-1990). Η πρώτη μεγάλη διαδήλωση εναντίων του κομμουνιστικού καθεστώς στην Ανατολική Γερμανία διοργανώθηκε στο Πλάουεν στις 7 Οκτωβρίου του 1989. Οι πολυάριθμες διαδηλώσεις που ακολούθησαν κατόπιν σε όλη την χώρα εξελίχθηκαν στην επανένωση της Γερμανίας το 1990. Ας, Τσεχία από το 1962 Στάιρ, Αυστρία από το 1970 Χοφ, Γερμανία από το 1987 Ζίγκεν, Γερμανία από το 1990 Τσέγκλεντ, Ουγγαρία από το 2005 Παμπιανίτσε, Πολωνία από το 2006 Σιαουλιάι, Λιθουανία από το 2010 Λανς, Γαλλία 1962–2005 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Plauen στο Wikimedia Commons
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ

Ο Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ (ολλανδικά: Balthasar van der Ast (1593/94 – 7 Μαρτίου 1657) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της "χρυσής εποχής" της ολλανδικής ζωγραφικής που εξειδικευόταν στη ζωγραφική νεκρών φύσεων με κοχύλια. Θεωρείται ως πρωτοπόρος στο υποείδος ζωγραφικής κοχυλιών. Στις νεκρές φύσεις του συχνά περιλαμβάνονται έντομα και σαύρες. Γεννήθηκε στο Μίντελμπουρχ και απεβίωσε στο Ντελφτ. Το σύνολο του έργου του συνοψίστηκε από έναν γιατρό του Άμστερνταμ, ο οποίος είπε: "Στα λουλούδια, τα κοχύλια και τις σαύρες, πανέμορφος".

 Ο Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ γεννήθηκε στο Μίντελμπουρχ της επαρχίας Ζηλανδίας στη νότια Ολλανδία, σε οικογένεια εύπορου εμπόρου μαλλιού. Η γέννησή του δεν καταγράφεται αλλά μερικά χρόνια αργότερα, στις 30 Ιουνίου 1618, μια νομική πράξη του αδελφού του, Γιάκομπ, καταδεικνύει ότι ο Μπαλτάσαρ ήταν περίπου 25 ετών, γεγονός που τοποθετεί την γέννησή του το 1593 ή το 1594. Ο πατέρας του, Χανς, ήταν χήρος και, ότα απεβίωσε το 1609, ο Μπαλτάσαρ μετακόμισε, μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία και τον γαμπρό του, εξέχοντα ζωγράφο Αμπρόσιους Μπόσχερτ τον πρεσβύτερο, τον οποίο η Μαρία είχε παντρευτεί το 1604. Ο φαν ντερ Αστ εκπαιδεύτηκε από τον Μπόσχερτ ως ζωγράφος νεκρών φύσεων και στα πρώτα του έργα είναι σαφής η επίδραση του Μπόσχερτ. Με τη σειρά τους οι τρεις γιοι του Μπόσχερτ εκπαιδεύτηκαν από τον φαν ντερ Αστ ύστερα από τον θάνατο του πατέρα τους. Όλη αυτή η ομάδα καλλιτεχνών αναφέρονται μαζί ως η "δυναστεία Μπόσχερτ". Ο φαν ντερ Αστ συνόδευσε την οικογένεια Μπόσχερτ όταν αυτή μετακόμισε στο Μπέρχεν οπ Ζόομ το 1615 και στην Ουτρέχτη το 1619, όπου ο φαν ντερ Αστ εισήλθε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Ο Ρούλαντ Σάβεραϊ (Roelandt Savery, 1576–1639) εισήλθε στη Συντεχνία περίπου την ίδια περίοδο. Ήταν ο καλλιτέχνης που επρόκειτο να ασκήσει σημαντικό επίδραση στον φαν ντερ Αστ και τους μαθητές του στα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα στο ενδιαφέρον του φαν ντερ Αστ για την τονικότητα. Εκτός από τους Μπόσχερτ, μαθητές του ήταν ο Άντονυ Κλάες και ο Γιοχάννες Μπάερς, ενώ πιθανόν ο Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ να ήταν μαθητής του φαν ντερ Αστ στην Ουτρέχτη. Επηρέασε, επίσης τους Βίλλεμ φαν Ελστ και Έφερτ φαν Ελστ και τον Μπαρτολομέους Ασστέιν (Bartholomeus Assteyn).Ο φαν ντερ Αστ παρέμεινε στην Ουτρέχτη μέχρι το 1632, οπότε μετακόμισε στο Ντελφτ και έγινε μέλος στην εκεί Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις 22 Ιουνίου 1633. Στις 26 Φεβρουαρίου 1633 νυμφεύτηκε την Μαργκρίτα Γιανς φαν Μπούιερεν (Margrieta Jans van Buijeren), με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, την Μαρία και την Χέλενα. Στο Ντελφτ η οικογένεια φαν ντερ Αστ διέμενε σε οικία της οδού Cellebroerstraat μέχρι το 1640 και σε οικία του παλαιού Ντελφτ (Oude Delft) ως τον θάνατο το καλλιτέχνη το 1657. Τάφηκε στην Παλαιά Εκκλησία (Oude Kerk) του Ντελφτ. Πίνακες του φαν ντερ Αστ υπάρχουν σε αρκετές συλλογές μουσείων. Εννέα πίνακες βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έργα στην WGA Έργα και βιβλιογραφία στο PubHist Balthasar van der Ast στο Artnet Ο Βερμέερ και η Σχολή του Ντελφτ, πλήρης κατάλογος εκθέσεως από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη) με υλικό για τον Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Βαλκυρίες

Στη Σκανδιναβική μυθολογία οι βαλκυρίες (valkyrjur, ενικός : valkyrja) είναι θεραπαινίδες του Όντιν που συλλέγουν από τα πεδία των μαχών όσους σκοτώθηκαν πολεμώντας γενναία, με σκοπό να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλα. Η ονομασία τους σημαίνει αυτές που επιλέγουν τους σφαγιασθέντες.

 Στην σύγχρονη τέχνη οι βαλκυρίες συχνά απεικονίζονται ως όμορφες κοπέλες με ασπίδες σε φτερωτά άλογα, οπλισμένες με κράνη και ακόντια. Ωστόσο η φράση ίππος βαλκυρίας περιέγραφε τον λύκο, άρα αντίθετα με το στερεότυπο δεν ίππευαν φτερωτά άλογα. Μάλλον ίππευαν αγέλες λύκων που σύχναζαν στα πτώματα νεκρών πολεμιστών. Οι ίδιες οι βαλκυρίες θεωρούνταν πως είχαν συγγένεια με τα κοράκια, τα οποία πετούσαν πάνω από τα πεδία μαχών και επέλεγαν πτώματα. Έτσι, οι αγέλες των λύκων και τα κοράκια που καθάριζαν το πεδίο μάχης μετά τη λήξη μπορεί να γίνονταν αντιληπτά ως υπηρέτες ενός υψηλότερου σκοπού. Ο στόχος των βαλκυριών ήταν να επιλέγουν τους πιο ηρωϊκούς από αυτούς που είχαν σκοτωθεί σε μάχη και να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλλα. Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί ο Οντίν χρειαζόταν πολεμιστές να πολεμήσουν με το μέρος του στην προκαθορισμένη μάχη στο τέλος του κόσμου, το Ράγκναροκ. Πολλές από τις βαλκυρίες αναφέρεται πως είχαν θνητούς γονείς. Διάφορες βαλκυρίες εμφανίζονται ως μείζονες χαρακτήρες σε σωζόμενους μύθους όπως οι: Μπρύνχιλντρ (Brynhildr) Χιλντρ (Hildr) Σιγκρντρίφα (Sigrdrífa) Σιγκρούν (Sigrún) Σβάφα (Sváva) Θρουντρ (Þrúðr)Άλλες πηγές δεικνύουν πως και κάποιες άλλες Βαλκυρίες ήταν σημαντικοί χαρακτήρες της Σκανδιναβικής μυθολογίας, όπως η Γκουννρ (Gunnr) και η Σκόγκουλ (Skögul). Έχουν σωθεί επίσης τα ονόματα πολλών άλλων βαλκυριών. Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ενσωμάτωσε Σκανδιναβικές ιστορίες που περιελάμβαναν τη βαλκυρία Μπρύνχιλντρ και την τιμωρία της και τον επακόλουθο έρωτά της για τον Πολεμιστή Σίγκφριντ στις όπερές του Βαλκυρία (Die Walküre) και Το Λυκόφως των Θεών (Götterdämmerung). Στην βαγκνερική τους εκδοχή οι Βαλκυρίες είναι κόρες του Βοτάν (Wotan /Οντίν) και της Έρντα (Erda/Γιορντ, ‘Γη’) και ονομάζονται Brünnhilde, Helmwige, Ortlinde, Gerhilde, Waltraute, Siegrune, Rossweisse, Grimgerde και Schwertleite. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Valkyries στο Wikimedia Commons
Λαϊκή Πολιτοφυλακή

Την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή (ΛΠ) ήταν ένα ένοπλο σώμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) με στρατιωτική ιεραρχία και πειθαρχία, υπεύθυνο για την κατοχύρωση και περιφρούρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας στις περιοχές υπό τον έλεγχο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

 Δημιουργήθηκε το 1947, με την υπ' αριθμ. 10/20-10-47 απόφαση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ. Στο σώμα αυτό κατατάσσονταν εθελοντικά άνδρες και γυναίκες, σε αντίθεση με τον ΔΣΕ που προέβαινε και σε βίαιη στρατολόγηση. Η απόφαση δημιουργίας της ανέφερε επίσης ότι η Λαϊκή Πολιτοφυλακή θα φρόντιζε για την εφαρμογή της νομοθεσίας και των αποφάσεων των Λαϊκών Συμβουλίων και Λαϊκών Δικαστηρίων, και θα συμμετείχε όταν χρειαζόταν στον πόλεμο. Τέλος, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή όφειλε «να παρακολουθεί άγρυπνα και να καταδιώκει κάθε φασιστική ενέργεια».Τον Ιούνιο του 1948 η ηγεσία του ΚΚΕ διένειμε το εγχειρίδιο «Μαθήματα Λαϊκής Πολιτοφυλακής» στους πολιτοφύλακες. Εκεί τονιζόταν η προσπάθεια του Κόμματος να δημιουργήσει ένα σώμα ασφαλείας νέου τύπου, που θα ήταν διαφορετικό από τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία Πόλεων του επίσημου ελληνικού κράτους.Αρχικά υπεύθυνος επιχειρησιακά για τη Λαϊκή Πολιτοφυλακή ήταν ο Στέφανος Παπαγιάννης, πρώην λοχαγός Πυροβολικού του ελληνικού Στρατού Ξηράς με καταγωγή από την Ικαρία, που είχε προσχωρήσει στο ΚΚΕ ήδη από την περίοδο της Κατοχής. Αργότερα όμως τον έλεγχο ανέλαβε το κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ και έμπιστος του Νίκου Ζαχαριάδη, Βασίλης Μπαρτζιώτας.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2005

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2005 (τελική φάση) διεξήχθη στο Βάρενντορφ της Γερμανίας, από 13 ως 27 Ιουνίου 2005 με συμμετοχή 11 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Αίγυπτος, η οποία στον τελικό νίκησε την Αλγερία.

 Στην τελική φάση είχαν προκριθεί 12 χώρες αλλά μετείχαν 11, μετά από την ακύρωση της συμμετοχής της Συρίας. Οι 12 ομάδες είχαν χωριστεί σε τέσσερις ομίλους των τριών αλλά η απόσυρση της Συρίας δημιούργησε έναν όμιλο με δύο ομάδες. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην προημιτελική φάση, όπου η πρώτη ομάδα του ενός ομίλου αντιμετώπισε την δεύτερη ομάδα ενός άλλου. Στους ομίλους ίσχυσε η βαθμολογία 3-1-0 εκτός από τον Α΄ όμιλο των δύο ομάδων που η κατάταξη κρίθηκε έπειτα από δύο ματς μεταξύ των δύο χωρών. Από τους προημιτελικούς ως τον τελικό οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. 21-22 Ιουνίου 2005 Αλγερία - Μάλι: 1-0 Κατάρ - Λιθουανία: 3-0 Γερμανία - Ελλάδα: 2-1 (Christian Kuhn, Markus Mattes - Χρήστος Κουτσοσπύρος 30΄) Αίγυπτος - Ιταλία: 2-0 (παρ.) 24 Ιουνίου 2005 Αλγερία – Κατάρ: 3-2 Αίγυπτος – Γερμανία: 2-0 26 Ιουνίου 2005 Κατάρ– Γερμανία: 3-1 Stadium Bundeswehr Sportschule, 26 Ιουνίου 2005 Αίγυπτος – Αλγερία: 1-0 (Mohamed Abdel Wahab 48΄) RSSSF World Military Cup 2005 (Warendorf)
Πάπας Γρηγόριος ΙΔ΄

O πάπας Γρηγόριος ΙΔ΄, λατ. Gregorius XIV (11 Φεβρουαρίου 1535 - 16 Οκτωβρίου 1591), που γεννήθηκε ως Νικολό Σφοντράτο, ήταν ποντίφικας από τις 6 Δεκεμβρίου 1590 έως το 1591 που απεβίωσε.

 Γεννήθηκε στη Σόμα της Λομβαρδίας, τότε μέρος του δουκάτου του Μιλάνου, στο υψηλότερο κοινωνικό επίπεδο του Μιλάνου. Η μητέρα του, από τον Οίκο των Βισκόντι, απεβίωσε κατά τη γέννα. Ο πατέρας του, συγκλητικός της αρχαίας κοινότητας του Μιλάνου, έγινε καρδινάλιος-ιερέας από τον πάπα Παύλο Γ΄ το 1544.
Ομοσπονδία Χόκεϊ Αγγλίας

Η Ομοσπονδία Χόκεϊ Ινδίας (αγγλικά: England Hockey) είναι το επίσημο όργανο διοίκησης του χόκεϊ επί χόρτου στην Αγγλία. Είναι ενταγμένη στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χόκεϊ και τη Διεθνή Ομοσπονδία Χόκεϊ. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της χώρας.

 Η Ομοσπονδία Χόκεϊ Αγγλίας (England Hockey) ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου του 2003 για να αντικαταστήσει την Αγγλική Ομοσπονδία Χόκεϊ (EHA), η οποία αναγκάστηκε να αναστείλει τη λειτουργία της το 2002 λόγω σημαντικών οικονομικών προβλημάτων. Η EHA με τη σειρά της ιδρύθηκε το 1996 για να συνδυάσει τη λειτουργία των ξεχωριστών οργάνων διοίκησης για ανδρικό, γυναικείο και μικτό χόκεϊ. Μετά τη διάλυση της EHA, το χόκεϊ της Αγγλίας σε διεθνές επίπεδο διαχειριζόταν για μια χρονική περίοδο μέσω μιας ξεχωριστής εταιρείας που ονομαζόταν World Class Hockey Limited, η οποία χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από την Sport England. Οι λειτουργίες αυτές συγχωνεύθηκαν ξανά στην England Hockey την 1η Ιουλίου του 2005. Η δεύτερη βαθμίδα διοίκησης χόκεϊ στην Αγγλία αποτελείται από πέντε περιφερειακές ενώσεις: Ιστ, Μίντλαντς, Νορθ, Σάουθ και Γουέστ, όπως και κομητειακές ενώσεις. Ενώ το χόκεϊ του Ηνωμένου Βασιλείου διοργανώνεται από ξεχωριστούς φορείς για κάθε συστατική χώρα, το Ηνωμένο Βασίλειο καλείται να εισέλθει με μια συνδυασμένη ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτό δημιούργησε εντάσεις μεταξύ των διοικητικών οργάνων και των υπευθύνων για τις ομάδες της Μεγάλης Βρετανίας. Ωστόσο, η ομάδα των γυναικών έχει αποδώσει καλά, κερδίζοντας ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου το 2012 και ένα χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χόκεϊ της Αργεντινής. Επίσημος ιστότοπος
Τάκης Γκόντης

Ο Τάκης Γκόντης (Φλαμουριά Πέλλας, 23 Δεκεμβρίου 1955) είναι Έλληνας πεζογράφος και ποιητής. Γεννήθηκε από αγρότες γονείς στην Φλαμουριά Έδεσσας, όπου και ζει. Εργάστηκε σε διάφορες πόλεις της επαρχίας, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, ως χημικός, τυπογράφος, υπεύθυνος ύλης σε εκδοτικό συγκρότημα κλπ. Έχει γράψει βιβλία με διήγημα, μυθιστόρημα και ποίηση.

 Οραμάτων σκιές, Παρασκήνιο 1993 Κολιμπρί, Γαβριηλίδης 2012 Η επιστροφή της Εκάβης, Γαβριηλίδης 2014 Παντομίμα, Γαβριηλίδης 2015 Διαλείπον εκκρεμές, Γαβριηλίδης 2018 Τα πλοία στην ομίχλη δεν τα βλέπει κανείς, Κέδρος 2021 Εκείνη ο Χριστός και ο ένας, Θεσσαλονίκη 1980 Η άλλη εκδοχή, Παρασκήνιο 1998 Τετ α τετ, Εντευκτηρίου 2019 Η πολιτεία με τα τέσσερα παράθυρα, Θεωρία 1986 Σιρόκος, Γαβριηλίδης 2017
Ελληνικές ευρωεκλογές 1999

Οι Ευρωεκλογές 1999 διεξήχθησαν την Κυριακή 13 Ιουνίου 1999, ταυτόχρονα με τα υπόλοιπα δεκατέσσερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική, με τη διαδικασία της λίστας και ελάχιστο ποσοστό 3% για την είσοδο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η αποτυχία της Πολιτικής Άνοιξης να εισέλθει σε αυτό σήμανε ουσιαστικά και το τέλος της στο πολιτικό σκηνικό.

 1 Η Μαριέττα Γιαννάκου αντικαταστάθηκε από τον Σταύρο Ξαρχάκο τον Σεπτέμβριο του 2000. 2 Ο Πέτρος Ευθυμίου αντικαταστάθηκε από την επιλαχούσα στο ευρωψηφοδέλτιο, Μυρσίνη Ζορμπά τον Απρίλιο του 2000. 3 Ο Γιάννης Θεωνάς αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Πατάκη τον Ιανουάριο του 2001. Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τετάρτη 16 Ιουνίου 1999, σελίδες 13 - 28 Ευρωεκλογές 1999, Υπουργείο Εσωτερικών Έλληνες Ευρωβουλευτές από το in.gr Με μικρές εκπλήξεις το ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ-Εφημερίδα Τα Νέα, 15 Μαΐου 1999
Shaman King

Το Shaman King είναι το όνομα μιας σειράς anime που βασίζεται στο manga του Χιρογιούκι Τακέι (Hiroyuki Takei). Το 2001 γίνεται σειρά anime. Τη δημιουργία της σειράς επιμελήθηκε το στούντιο Xebec.Ωστόσο, το 2021 η σειρά κυκλοφόρησε ξανά με τη διαφορά ότι η ιστορία θα ακολουθούσε πιστά το manga του Χιρογούκι Τακέι.Τη δημιουργία της σειράς επιμελήθηκε το στούντιο Bridge.Η νέα σειρά χωρίστηκε σε 3 σεζόν οι οποίες έκαναν πρεμιέρα στο Netflix. Έχει ανακοινωθεί επίσημα ότι το 2024 το σίκουελ Shaman King Flowers θα κάνει τη πρεμιέρα του.Η πρώτη σειρά αποτελείται από 64 επεισόδια και η δεύτερη σειρά αποτελείται από 52 επεισόδια.Στην Ελλάδα έγιναν αρκετές αλλαγές στο θέμα της σειράς. Παραδείγματος χάριν, ο τίτλος της σειράς άλλαξε σε Σαμάνος Πρίγκιπας.

 Ο νεαρός Μάντα γνωρίζει τυχαία ένα νεαρό αγόρι στο νεκροταφείο που έκανε παρέα με μερικά φαντάσματα.Την επόμενη μέρα ανακαλύπτει ότι αυτό το αγόρι είναι ο νέος του συμμαθητής ο οποίος ονομάζεται Γιο Ασακούα.Ο Μάντα αργότερα γίνεται φίλος μαζί με τον Γιο κι ανακαλύπτει ότι ο Γιο είναι σαμάνος.Σκοπός του Γιο είναι να γίνει ο Βασιλιάς Σαμάνος.Για να το πετύχει αυτό πρέπει να κερδίσει στη μάχη των σαμάνων. Η σειρά του 2001 αρχίζει με τον Μάντα να περνάει από το νεκροταφείο ενώ η σειρά του 2021 αρχίζει με την γέννηση του Χάο και του Γιο. Στην 1η σειρά ο Αμινταμάρου έγινε ο φύλακας πνεύμα του Γιο στο δεύτερο επεισόδιο ενώ στη νέα σειρά έγινε ο φύλακας του από το πρώτο επεισόδιο. Ο Ρεν με τον Μπασόν εμφανίζονται για πρώτη φορά στο επεισόδιο 3 στην σειρά του 2001.Στην σειρά του 2021 εμφανίζονται επίσημα στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς. Στο επεισόδιο 4 της πρώτης σειράς που εμφανίζεται η Άννα βλέπουμε τον Γιο να εκπαιδεύεται υπό την επίβλεψη της.Στο επεισόδιο 3 της δεύτερης σειράς δεν βλέπουμε τον Γιο να εκπαιδεύεται αλλά αναφέρει ότι είχε κουραστεί όσο εκπαιδεύοταν υπό την επίβλεψη της Άννας. Άμπτι Τροτ Λούσιεν Ντότζ Όλιβερ Γουίμαν Τάρα Τζέιν Κάζι Τάνγκ Έρικα Χαρλάχερ
Σουόνσι Σίτι

Η Σουόνσι Σίτι (ουαλικά: Clwb Pêl-droed Dinas Abertawe, αγγλικά: Swansea City Association Football Club) είναι μια ουαλική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου η οποία έχει ως έδρα την πόλη Σουόνσι της Ουαλίας. Αγωνίζεται στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ. Η ομάδα δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Λίμπερτι Στέιντιουμ.

 Η Σουόνσι Σίτι ιδρύθηκε το 1912 και έγινε μέλος της Φούτμπολ Λιγκ το 1921. Έπαιξε στην παλιά Φούτμπολ Λιγκ Φέρστ Ντιβίζιον (την σημερινή Πρέμιερ Λιγκ), την περίοδο 1981-1982 τερματίζοντας στην έκτη θέση. Ακολούθως υποβιβάστηκε. Την περίοδο 2010-11 προβιβάστηκε ξανά στην Πρέμιερ Λιγκ μετά την νίκη της στα πλέι-οφ ανόδου της (Τσάμπιονσιπ και έτσι αποτελεί το πρώτο ουαλικό σωματείο που αγωνίστηκε στην κατηγορία από τότε που ονομάστηκε Πρέμιερ Λιγκ. Ο σύλλογος ήταν γνωστός ως Σουόνσι Τάουν (αγγλικά: Swansea Town) μέχρι το 1969, όταν υιοθέτησε το όνομα Σουόνσι Σίτι για να αντικατοπτρίζεται σ' αυτό η αλλαγή του Σουόνσι σε πόλη. Από το 2005 η Σουόνσι Σίτι παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Λίμπερτυ Στάντιουμ. Πριν το 2005 έδρα της ομάδας ήταν το Βετς Φιλντ. Η Σουόνσι Σίτι και οι οπαδοί της είναι ανεπίσημα γνωστοί ως «Τζακς». Μια εξήγηση για αυτό το όνομα είναι ότι κατά τον 17ο αιώνα, οι ναύτες από το Σουόνσι ήταν σεβαστά άτομα και κάθε «Σουόνσι Τζακ» ήταν ελεύθερος να ακολουθήσει κάποιο πλήρωμα χάρη στην φήμη της πόλης για καλούς ναύτες. Παρ' όλα αυτά, πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το όνομα προέρχεται από το φημισμένο ναυαγοσωστικό σκυλί «Σουόνσι Τζακ». Τελευταία ενημέρωση: 25 Αυγούστου 2018.ΠρωταθλήματαΣέκοντ Ντιβίζιον/Τσάμπιονσιπ (δευτέρου επιπέδου κατηγορία)Προβιβασμός (1): 1980–81 Νικήτρια πλέι-οφ (1): 2010–11Θερντ Ντιβίζιον Σάουθ/Λιγκ Ουάν (τρίτου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (3): 1924–25, 1948–49, 2007–08 Προβιβασμός (1): 1978–79Φορθ Ντιβίζιον/Ντιβίζιον Θρι/Λιγκ Του (τέταρτου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (1): 1999–2000 Προβιβασμός (3): 1969–70, 1977–78, 2004–05 Νικήτρια πλέι-οφ (1): 1987–88Ουαλική Φούτμπολ ΛιγκΠρωταθλήτρια (12): 1912–13, 1924–25, 1925–26, 1933–34, 1934–35, 1935–36, 1950–51, 1961–62, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1975–76ΚύπελλαΛιγκ Καπ ΑγγλίαςΚυπελλούχος (1): 2012–13Φούτμπολ Λιγκ ΤρόφιΝικήτρια (2): 1993–94, 2005–06Κύπελλο ΟυαλίαςΚυπελλούχος (10): 1912–13, 1931–32, 1949–50, 1960–61, 1965–66, 1980–81, 1981–82, 1982–83, 1988–89, 1990–91Πρέμιερ Καπ ΟυαλίαςΝικήτρια (2): 2004–05, 2005–06 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Επίσημος ιστότοπος
Α.Σ. Άρης Ακροποτάμου

Ο Α.Σ. Άρης Ακροποτάμου αποτελεί ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τον Ακροποτάμο του νομού Καβάλας. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη Ακροποτάμου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο Ακροποτάμου.

 Ο Αθλητικός Σύλλογος «Άρης» Ακροποτάμου ιδρύθηκε το 1974, οπότε και έλαβε μέρος για πρώτη φορά στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας (Ε.Π.Σ.Κ.). Την περίοδο 2010–11, ο Άρης ανακηρύχθηκε κυπελλούχος στο νομό Καβάλας, κερδίζοντας στον τελικό με 2–0 την Α.Ε. Πιερέων, ενώ παράλληλα κέρδισε και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική κατηγορία. Την περίοδο 2011–12 τερμάτησε στη 2η θέση του 1ου Ομίλου της Δ΄ Εθνικής. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2012–13, στέφθηκε πρωταθλητής στον 1ο Όμιλο της Δ΄ Εθνικής, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στη νεοσύστατη τότε Γ΄ Εθνική Ερασιτενική κατηγορία. Στην πρώτη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική, την περίοδο 2013–14 τερμάτισε στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου Ομίλου. Την επόμενη περίοδο, 2014–15 τερμάτησε 12ος, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στα τοπικά πρωταθλήματα. Για την περίοδο 2015–16 η ομάδα, αν και μετείχε στην κλήρωση του προγράμματος, τελικά αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ.Κ. Την περίοδο 2016–17 η ομάδα δε δήλωσε συμμετοχή στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΚ, ενώ την περίοδο 2017–18 ξεκίνησε από τη Γ΄ Κατηγορία. 2011–12: Δ΄ Εθνική 2012–13: Δ΄ Εθνική 2013–14: Γ΄ Εθνική 2014–15: Γ΄ Εθνική Δ΄ Εθνική (1ος Όμιλος) Πρωταθλήτρια (1): 2013 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Καβάλας Κυπελλούχος (1): 2011 Επίσημος ιστότοπος (archive)
Γέννα Ρεθύμνου

Η Γέννα εναι οικισμός της Κοινότητας Αποστόλων του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 25 κατοίκους. Απέχει 31 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 430 μ.

 Κοντά στο χωριό βρέθηκε θαλαμοειδής τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙ. Στη θέση Χάρακας, νότια του χωριού, έχει εντοπιστεί νεκροταφείο των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, της γειτονικής αρχαίας πόλης της Συβρίτου, καθώς και αρχαίο τείχος. Οι ανασκαφές στο νεκροταφείο έχουν αποδώσει πολλές επιτύμβιες στύλες και επιγραφές. Ένας ρωμαϊκός τάφος βρισκόταν στη θέση του ναού του Αγίου Στεφάνου.Το χωριό αναφέρεται το 1260 ότι δόθηκε φέουδο στον Βασίλειο Βαρούχα, ο οποίος ήταν επίσκοπος. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Gena. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Giena με 93 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Giena. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη γέννα, και αναφέρεται σε τόπο ο οποίος παράγει. Σύμφωνα με τον Βασίλειο Ψιλάκη, οι κάτοικοι του χωριού μετά την οθωμανική κατάκτηση προσποιούνταν ότι είχαν εξισλαμιστεί και μετέτρεψαν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου σε τζαμί. Οι μουσουλμάνοι όμως από την περιοχή της Αμπαδιάς τους κατάλαβαν και τους ανάγκασαν να εξισλαμιστούν πραγματικά. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το χωριό είχε αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό και καταγράφηκαν 20 οικογένειες. Το χωριό ήταν βακουφικό.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 263 κατοίκους, όλοι μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1900 είχε 11 κατοίκους και ανήκε στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στην κοινότητα Καλογέρου. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θρόνου και το 1928 στην κοινότητα Αποστόλων της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ονουφρίου. Είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος και στο εσωτερικό του σώζεται αποσπασματικά τοιχογραφίες. Διασώζεται η κτητορική επιγραφή, η οποία αναφέρει ότι ο ναός κτίστηκε το 1318 σε έξοδα της οικογένειας Μιχαήλ Βαρούχα και η αγιογράφηση έγινε από τον Μιχαήλ Βενέρη. Νότια του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Στεφάνου, κτισμένος τον 14ο αιώνα από υλικά προγενέστερων κτισμάτων. Στο εσωτερικό σώζονται τοιχογραφίες έφιππων αγίων. Έξω από το χωριό βρίσκεται επίσης ο ναός της Παναγίας. Ο ναός ήταν τοιχογραφημένος, αλλά πλέον αυτές έχουν αποκολληθεί και μεταφερθεί στο μουσείο Ρεθύμνου.
Γισούλφος Α΄ του Μπενεβέντο

Ο Γισούλφος Α΄ (απεβ. το 706 ) ήταν δούκας του Μπενεβέντο από το 689, όταν απεβίωσε ο αδελφός του Γριμοάλδος Β΄. Ο πατέρας του ήταν ο Ρομουάλδος Α΄. Μητέρα του ήταν η Θεοδράδα (ή Θευδεράτα), κόρη του Λούπου δούκα του Φρίουλι, και άσκησε την επιτροπία γι' αυτόν τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του.

 Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του, που οι Φράγκοι πήραν τα λείψανα του Αγίου Βενέδικτου της Νούρσια και της αδελφής του Αγίας Σχολαστικής από το Μόντε Κασίνο. Ο Γισούλφος μπορεί να παραχώρησε στο μοναστήρι του Σαν Βιντσέντσοαλ αλ Βολτούρνo ένα τετράγωνο γης μεγάθους 500 τετρ. χλμ. περί το έτος 700. Περί το 705 ο Γισούλφος κατέλαβε τις πόλεις Σόρα, Aρπίνo και Άρτσε. Προχώρησε μέχρι τη Χορέα, λεηλατώντας και καίγοντας, προτού έρθει αντιμέτωπος με δώρα από τους πρεσβευτές τού πάπα Ιωάννη ΣΤ΄, οι οποίοι λύτρωσαν πολλούς από τους αιχμαλώτους του και τον ανάγκασαν να επιστρέψει από όπου είχε έρθει, στις δικές του κτήσεις. Ήταν ένας ενεργητικός δούκας, όπως ο πατέρας και ο πάππος του. Πολέμησε εναντίον του βασιλιά, του πάπα και του Βυζαντινών. Ήταν νυμφευμένος με τη Βινιπέργκα και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρομουάλδος Β' . Lexikon des Mittelalters : Gisulf I. Herzog von Benevent (681-698) . Παύλος ο Διάκονος . Historia Langobardorum . Διαθέσιμο στο Northvegr. Κρις Γουίκαμ . Early Medieval Italy: Central Power and Local Society, 400–1000 . Λονδίνο: Macmillan, 1981.
Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ της Σαξονίας

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ (γερμ. Friedrich August III, 25 Μαΐου 1865 - 18 Φεβρουαρίου 1932) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1904 - 1918) και μετά τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας (1918 - 1932).

 Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Ιωάννης Λουδοβίκος Κάρολος Γουσταύος Γρηγόριος Φίλιππος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου της Σαξονίας και της Μαρίας Άννας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας. Νυμφεύτηκε το 1891 τη Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης, και είχε τέκνα: Γεώργιος (1893 - 1943), διάδοχος αρχικά, μετά Ιησουίτης ιερέας. Φρειδερίκος Χριστιανός (1893 - 1968), Μάργραβος του Μάισσεν. Τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας, επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας. Ερνέστος Ερρίκος (1896 - 1971), Πρίγκιπας της Σαξονίας. Μαρία Αλίκη Καρόλα (1898), θνησιγενής. Μαργαρίτα Καρόλα (1900 - 1962), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Χοεντσόλλερν. Μαρία Αλίκη (1901 - 1990), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Χοεντσόλλερν-Έμντε. Άννα (1903 - 1976), παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωσήφ Φραγκίσκο της Αυστρίας και μετά τον Ρεγκινάλντ Καζανγιάν. Le livre d'or de l'ordre de Léopold et de la croix de fer, Volume 1 /Ferdinand Veldekens.
Attero Dominatus

Attero Dominatus είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Sabaton, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Ιουλίου 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Lodge Records". Επανεκδόθηκε ως "Attero Dominatus: Re-Armed" στις 24 Σεπτεμβρίου 2010 με πέντε επιπλέον κομμάτια. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που σκαρφάλωσε στο Top-20 των τσαρτ της πατρίδας τους.

 Attero Dominatus (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 28 Ιουλίου 2006 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Attero Dominatus" είναι οι εξής: Γιόακιμ Μπροντέν - φωνητικά Ρίκαρντ Σουντέν - κιθάρα Όσκαρ Μοντελίους - κιθάρα Παρ Σούνστρομ - μπάσο Ντάνιελ Μούλμπακ - τύμπανα Ντάνιελ Μιρ - πλήκτρα Attero Dominatus - Sabaton | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Sabaton - Attero Dominatus(album review ) | Sputnikmusic Sabaton - Attero Dominatus - Reviews - Encyclopaedia Metallum - The Metal Archives
Αλέξανδρος της Πολωνίας

Ο Αλέξανδρος, πολων. Aleksander I (5 Αυγούστου 1461 - 19 Αυγούστου 1506) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν βασιλιάς της Πολωνίας (1501-1506) και μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1492-1506).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Καζίμιρ Δ΄ βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της συζύγου του Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας. Το 1492 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως μεγάλος δούκας της Λιθουανίας, ενώ ο τριτότοκος Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας. Ο τελευταίος απεβίωσε το 1501 άτεκνος, έτσι ο Αλέξανδρος τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας. Απεβίωσε το 1506 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Σιγισμούνδος Α΄. Νυμφεύτηκε το 1494 την Ελένη των Ρουρικιδών, κόρη του Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας· δεν απέκτησε τέκνα. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "article name needed". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
Εμίλ Ζάτοπεκ

Ο Εμίλ Ζάτοπεκ (Emil Zátopek, 19 Σεπτεμβρίου 1922 - 21 Νοεμβρίου 2000) επονομαζόμενος και «ο άνθρωπος- ατμομηχανή» για το ιδιαίτερο αγωνιστικό του στυλ (έδειχνε έτοιμος να καταρρεύσει, όμως αυτό ήταν μια ψευδαίσθηση), ήταν Τσέχος δρομέας μεγάλων αποστάσεων και ένας από τους σπουδαιότερους αθλητές του 20ού αιώνα. Η πρώτη του εμφάνιση σε Ολυμπιακούς (στο Λονδίνο το 1948) συνοδεύτηκε από την κατάκτηση ενός ακόμη χρυσού μεταλλίου στα 10.000 μ., αλλά και του αργυρού στα 5.000 μ. Ο Ζάτοπεκ ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής των Ολυμπιακών Αγώνων του Ελσίνκι το 1952, αφού κέρδισε 3 χρυσά μετάλλια (στα 5000μ., 10.000μ. και στο Μαραθώνιο δρόμο) με ολυμπιακά ρεκόρ, σε διάστημα 8 ημερών. Ακόμη, ήταν ο πρώτος αθλητής που κατόρθωσε να «σπάσει» το όριο των 29 λεπτών στα 10.000 μ. το 1954, ενώ τρία χρόνια πριν (1951) είχε σπάσει το όριο της μιας ώρας για την απόσταση των 20 χλμ. Πλούσια ήταν η συγκομιδή του και σε δύο Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που έλαβε μέρος. Το 1950 στις Βρυξέλλες κέρδισε χρυσά μετάλλια σε 5 και 10 χλμ., ενώ τέσσερα χρόνια μετά (1954) στη Βέρνη πήρε την πρώτη θέση στα 10.000 μ. και την τρίτη στα 5 χλμ. Επίσης πέτυχε να καταρρίψει 18 φορές τα παγκόσμια ρεκόρ των δρόμων μεγάλων αποστάσεων.

 Γεννήθηκε στο Κοπρίβνιτσε της Τσεχοσλοβακίας ( σήμερα υπάγεται στην Τσεχία ). Όντας ακόμη έφηβος, ξεκίνησε να εργάζεται σε εργοστάσιο παπουτσιών στο Ζλιν. Εκεί, έπειτα από προτροπή του γυμναστή του εργοστασίου, ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το τρέξιμο, έχοντας ως πρότυπο τον Φινλανδό δρομέα μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων, Πάαβο Νούρμι. Το 1944, κατέρριψε τα εγχώρια ρεκόρ 2000, 3000 και 5000 μέτρα και με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στις τσεχοσλοβάκικες ένοπλες δυνάμεις, γεγονός που του έδωσε την άνεση ώστε να ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό. Το 1946, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου του Όσλο, όπου κατετάγη έκτος στα 5000 μ., κάνοντας παράλληλα νέο εθνικό ρεκόρ. Το 1948, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 10000 μέτρα και το ασημένιο στο αγώνισμα των 5000 μέτρων. Το 1950, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου του Βελγίου κατάφερε να αναδειχτεί νικητής τόσο στα 5000 όσο και στα 10000 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι πέτυχε τον άθλο της κατάκτησης 3 χρυσών μεταλλίων στα αγωνίσματα των 5000μ., 10000μ. και του Μαραθωνίου δρόμου. Το 1954, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βέρνης, υπερασπίστηκε με επιτυχία τον τίτλο του στα 10000 μέτρα ενώ κατετάγη τρίτος στο αγώνισμα των 5000 μέτρων. Το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης, συμμετείχε στον μαραθώνιο δρόμο, τερματίζοντας στην έκτη θέση. Τον επόμενο χρόνο αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ο Ζάτοπεκ αποτελούσε προσωπικότητα με κύρος εντός των κόλπων του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, όμως το 1968, στήριξε με δηλώσεις του το κίνημα της Άνοιξης της Πράγας, με αποτέλεσμα, μετά την κατάπνιξή του, ο ίδιος να αποβληθεί τόσο από το κόμμα όσο και από τις τάξεις του στρατού. Ο Εμίλ Ζάτοπεκ τιμήθηκε μετά θάνατο με το μετάλλιο Πιερ ντε Κουμπερτέν (2000).
Στυλιανός Κούνδουρος

Ο Στυλιανός Κούνδουρος (1902-1992) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός, βουλευτής Λασιθίου, δήμαρχος Αγίου Νικολάου και μέλος των κυβερνήσεων του Καραμανλή. Τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα, την περίοδο που υπηρετούσε ως υπουργός Συγκοινωνιών.

 Ήταν γιος του Ανδρέα Κούνδουρου και μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο της Νεάπολης, ακολούθησε εμπορικές σπουδές. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε 2 γιους (Ανδρέας και Ρούσσος) και 1 κόρη (Σμαράγδα).Σε ηλικία 24 ετών έγινε μέτοχος στην πυρηνελαιουργική εταιρεία "Ο Ρούσσος", στον Άγιο Νικόλαο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου στις εκλογές του 1952 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Το 1954 έγινε μέλος του Ελληνικού Συναγερμού. Τον Απρίλιο του 1954 διορίστηκε υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Παπάγου, αξίωμα που διατήρησε ως την παραίτησή του, στις 15 Δεκεμβρίου 1954. Το 1958 και το 1961 εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το κόμμα της ΕΡΕ. Εξελέγη Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου το 1951 και από το 1951 ως το 1952 υπηρέτησε ως Γενικός Διοικητής Κρήτης. Στην κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, από το 1961 ως τις 19 Ιουνίου 1963. Στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1974 κατήλθε με την νεοσύστατη ΝΔ και έλαβε 7.273 ψήφους. Το 1977 αποχώρησε από την ενεργό πολιτική. Συνέγραψε απομνημονεύματα με τον τίτλο "Αφηγούμαι όσα ενθυμούμαι". Πέθανε στις 30 Ιουνίου 1992, σε ηλικία 90 ετών, από ανακοπή της καρδιάς.
Καϊμακλί (συνοικία Λευκωσίας)

Το Καϊμακλί είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το Καϊμακλί συνορεύει με την Ομορφίτα που είναι γνωστή ως "Κουτσιούκ Καϊμακλί" δηλαδή Μικρό Καϊμακλί, ενώ το Καϊμακλί λεγόταν και Μπουγιούκ Καϊμακλί - δηλαδή το μεγάλο Καϊμακλί. Η Ομορφίτα, το "Κουτσιούκ Καϊμακλί" (Μικρό Καϊμακλί) ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα βόρεια συνορεύει με τη Μια Μηλιά και το Νέο Χωριό, στα ανατολικά με το Παλαίκυθρο, στα νοτιοανατολικά με την Τύμβου, στα νότια με την Αγλαντζιά και την Παναγία, στα νοτιοδυτικά με τη συνοικία Γενί Τζαμί, στα δυτικά με την Ομορφίτα και στα βορειοδυτικά με τις Μάνδρες. Η ονομασία Καϊμακλί προέρχεται από την τούρκικη λέξη kaymak (καϊμάκκιν). Καϊμάκκιν είναι ο αφρός που σχηματίζεται στην επιφάνεια του γάλακτος ή του καφέ όταν βράσει. Η περιοχή πήρε την ονομασία της κατά την Τουρκοκρατία και σημαίνει χώρος που κατασκευάζεται καϊμάκκιν ή/και ξινόγαλα. Στο Καϊμακλί κατασκευαζόταν καϊμάκκιν. Με την ονομασία αυτή λεγόταν τα παλιά χρόνια το βούτυρο από γάλο. Το χωριό ήταν γνωστό για το γιαούρτι και τα γαλακτοκομικά προϊόντα του.Το Καϊμακλί ήταν γνωστό και σαν Μπουγιούκ Καϊμακλί. Μπουγιούκ στα τούρκικα σημαίνει μεγάλο. Ο προσδιορισμός μεγάλο χρησιμοποιείτο ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ του Καϊμακλίου και της Ομορφίτας, η οποία ήταν γνωστή και στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους σαν Κουτσούκ Καϊμακλί, δηλαδή σαν Μικρό Καϊμακλί.Προηγουμένως, τον 19ο αιώνα το Καϊμακλί ήταν γνωστό σαν Μισοκελεύσι ή Μεσοκελέας. Μέχρι το 1968 το Καϊμακλί αποτελούσε ξεχωριστό χωριό. Στις 29 Μαρτίου 1968 το Συμβούλιο Βελτιώσεως Καϊμακλίου ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας. Το Καϊμακλί απογραφόταν ξεχωριστά σχεδόν σε όλες τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Μόνο στην απογραφή του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Σύμφωνα με τις απογραφές, ο πληθυσμός του Καϊμακλίου αποτελείτο από Ελληνοκύπριους. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν μερικές δεκάδες, ενώ στην απογραφή του 1960 απογράφησαν μόλις 4. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, αλλά επέστρεψαν μετά την κατάπαυση του πυρός.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Καϊμακλίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού. Οι απογραφές από το 1976 και μετά αφορούν το έδαφος της συνοικίας το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γνωστά αθλητικά σωματεία της περιοχής είναι ο Αχιλλέας Καϊμακλίου και η Πρόοδος Καϊμακλίου. Ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στα βόρεια προάστεια της Λευκωσίας Γενί Τζαμί, Παλλουριώτισσα και Καϊμακλί
Κιθ Μίτσελ

Ο Κιθ Μίτσελ (Keith Claudius Mitchell, 1946-) είναι πολιτικός από τη Γρενάδα, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τον Φεβρουάριο του 2013 έως το 2022. Ήταν επίσης πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τις 22 Ιουνίου του 1995 ως τις 9 Ιουλίου 2008.

 Γεννήθηκε στην κοινότητα Μπριζάν του Σεντ Τζορτζ στις 12 Νοεμβρίου 1946. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών και απέκτησε μπάτσελορ στα Μαθηματικά και στη Χημεία (1971). Απέκτησε επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ το 1975 και διδακτορικό τίτλο στα Μαθηματικά και στη Στατιστική από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο το 1979.Ο Μίτσελ ήταν επίσης παίκτης του κρίκετ και αρχηγός της εθνικής Γρενάδας το 1973. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις γενικές εκλογές του 1984 στην περιφέρεια Σεντ Τζόρτζις Νορθ και έκτοτε εκλέγεται συνεχώς. Εξελέγη στην ηγεσία του Νέου Εθνικού Κόμματος (NNP) τον Ιανουάριο του 1989, επικρατώντας του πρωθυπουργού Χέρμπερτ Μπλέιζ. Συνακόλουθα ο Μπλέιζ απέλυσε τον Μίτσελ από υπουργό Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών στις 21 Ιουλίου 1989. Η πρώτη πρωθυπουργία του Μίτσελ ξεκίνησε το 1995, μετά τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές εκείνης της χρονιάς (20 Ιουνίου), στις οποίες το κόμμα του κέρδισε τις 8 από τις συνολικά 15 έδρες της Βουλής. Επεδίωξε τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών με την Κούβα. Μέλημα του Μίτσελ όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν η βελτίωση του οδικού δικτύου, με την κατασκευή νέων δρόμων. Επίσης, μερίμνησε για την κατασκευή εθνικού σταδίου, με προορισμό τη διοργάνωση αθλητικών γεγονότων.Το 1999 αντιμετώπισε κρίση, καθώς πολλοί βουλευτές του προσχώρησαν στο αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Εργατικό Κόμμα της Γρενάδας. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του Μίτσελ κατέρρευσε. Ωστόσο, στις εκλογές εκείνης της χρονιάς που διεξήχθησαν επτά μόλις εβδομάδες μετά την πτώση της κυβέρνησης, το κόμμα του κατέλαβε όλες τις έδρες (συνολικά 15) πετυχαίνοντας συντριπτική νίκη. Στις 8 Ιουλίου του 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Γρενάδα. Στις εν λόγω εκλογές το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο κέρδισε 11 έδρες έναντι μόνο 4 για το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα. Ως αποτέλεσμα, ο Τίλμαν Τόμας αντικατέστησε στην πρωθυπουργία τον Κιθ Μίτσελ και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 9 Ιουλίου του 2008. Έπειτα από τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Φεβρουάριο του 2013, το NNP κέρδισε και τις 15 κοινοβουλευτικές έδρες. Έπειτα από τη σαρωτική νίκη στις εκλογές, ο Μίτσελ ανέλαβε πρωθυπουργός στις 20 Φεβρουαρίου 2013. Ο Μίτσελ παρέμεινε πρωθυπουργός μετά τη νίκη του κυβερνώντος Νέου Εθνικού Κόμματος στις εκλογές του 2018. Το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε ξανά όλες τις έδρες του Κοινοβουλίου, συνολικά 15, πετυχαίνοντας την δεύτερη συνεχή σαρωτική νίκη, μετά τη νίκη στις εκλογές του 2013. Τον Ιούνιο του 2022 ο Μίτσελ προκήρυξε πρόωρες γενικές εκλογές. Το Νέο Εθνικό Κόμμα του ηττήθηκε από το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο του Ντίκον Μίτσελ, κερδίζοντας μόνο 6 έδρες έναντι 9 για το NDC. Συνακόλουθα ο Μίτσελ έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης.
Θεόδωρος Ποτάμιος

Ο Θεόδωρος Ποτάμιος (ή εσφαλμένα Ποτάκιος) ήταν Έλληνας βυζαντινός ρήτορας. Δεν έχουμε στοιχεία για την ζωή του. Άκμασε το δεύτερο ήμισυ του 14ου αιώνα. Έγραψε πληκτική μονωδία προς τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β' Παλαιολόγο και μερικές επιστολές προς τον θείο του αυτοκράτορα Καντακουζηνό, προς τον Κυδώνη, και άλλους.

 Karl Krumbacher (1897–1900). Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας / Κρουμβάχερ, μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Β’. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011. Σπυρίδων Λάμπρος, «Θεόδωρος ο Ποτάμιος και η εις Ιωάννην Παλαιολόγον μονωδία αυτού», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.Β, σελ.107-111. G.T. Dennis, The Letters of Theodore Potamios, in: Byzantium and the Franks 1350-1420, ed. G.T. Dennis. Variorum Reprints. London 1982, 1-40. P.A. Agapitos, Kaiser Ioannes VII. Palaiologos als Adressat einer Monodie des Theodoros Potamios. BΖ 90 (1997) 1-6. Γεώργιος Γουσγουριώτης, Οι επιστολές του Θεόδωρου Ποτάμιου. (Διπλ. εργ.). Θεσσαλονίκη 2017. Giorgos Gousgouriotis, Reconsidering the Letters of Theodore Potamios. MEG 21 (2021) 351-356.
Άγιος Βησσαρίωνας Τρικάλων

Ο Άγιος Βησσαρίωνας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Βησσαρίωνος, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.Η τοπική κοινότητα Αγίου Βησσαρίωνος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,837 χμ² (2011).

 Ο Άγιος Βησσαρίωνας Τρικάλων είναι κτισμένος σε υψόμετρο 230 μέτρων και έχει 626 κατοίκους (de facto), σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1955, ονομαζόταν Δούσικο. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Άγιος Βησσαρίωνας (Δούσικο). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Τρικάλων - Κοινότητα Αγίου Βησσαρίωνος (Κοινότητα Δουσίκου). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές εκλογές - Κοινότητα Αγίου Βησσαρίωνος. Μοναστήρια της Ελλάδας - Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνα Πύλης (Δουσίκου). Δήμος Πύλης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)