IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η Ελλάδα των τριών κόσμων (Φώτης Κόντογλου)

Η Ελλάδα των τριών κόσμων είναι πίνακας ζωγραφικής του Φώτη Κόντογλου που χρονολογείται το 1933. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 31,5 x 43 εκ. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Ο Φώτης Κόντογλου, συγγραφέας και αγιογράφος, πιστός χριστιανός και ένθερμος φυσιολάτρης, είδε μέσα από τα έργα του τη συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Στο έργο του Η Ελλάδα των τριών κόσμων, συγκεντρώνει τη χρωματική κλίμακα της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής, την αυστηρή γεωμετρικότητα της βυζαντινής παράδοσης και την αμεσότητα της λαϊκής ζωγραφικής, για να προβάλει τη συνέχεια της ελληνικότητας μέσα στο χρόνο. Ο Κόντογλου εισήλθε στην εικαστική ζωή της Ελλάδας μετά το 1920 επιχειρώντας να αντικαταστήσει τον δυτικότροπο προσανατολισμό της ελληνικής ζωγραφικής με την επιστροφή στη ζωγραφική παράδοση του τόπου. Έχοντας για πυξίδα των καλλιτεχνικών του αναζητήσεων τη βυζαντινή και τη λαϊκή ζωγραφική και μελετώντας δημιουργίες παλαιότερων περιόδων αναδείχτηκε με το έργο του σε κύριο εκπρόσωπο του αιτήματος για αυθεντικότητα της ελληνικής έκφρασης. Επίσης θεωρείται ως αναμορφωτής της νεότερης αγιογραφίας. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια, β΄έκδοση, Αθήνα 2001, (ISBN 960 7791 02 9) Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων, β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, (ISBN 978 960 6757 29 7) Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Νησιά Μασκαρέν

Τα νησιά Μασκαρέν (γαλλικά: Mascareignes, αγγλικά: Mascarenes) είναι αρχιπέλαγος στον Ινδικό ωκεανό ανατολικά της Μαδαγασκάρης που αποτελείται από το Μαυρίκιος, τη Ρεϋνιόν και το Ροντρίγκες. Το όνομα των νησιών προέρχεται από τον Πορτογάλο πλοηγό Πέδρο Μασκαρένιας, ο οποίος τα επισκέφθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 16ου αιώνα. Τα νησιά έχουν κοινή γεωλογική προέλευση από το θερμό σημείο της Ρεϋνιόν, κάτω από το οροπέδιο Μασκαρέν, και σχηματίζουν ένα μοναδικό οικοσύστημα με μοναδική χλωρίδα και πανίδα.

 Το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει τρία μεγάλα νησιά, το Μαυρίκιο, τη Ρεϋνιόν και το Ροντρίγκες, καθώς και μια σειρά ηφαιστειακών υπολειμμάτων στις τροπικές περιοχές του νοτιοδυτικού Ινδικού ωκεανού, γενικά μεταξύ 700 και 1500 χιλιομέτρων ανατολικά της Μαδαγασκάρης. Το έδαφος περιλαμβάνει μια ποικιλία από υφάλους, ατόλες και μικρά νησιά. Στα μεγαλύτερα νησιά υπάρχει ασυνήθιστη βιοποικιλότητα. Το κλίμα είναι ωκεάνιο και τροπικό. Τα νησιά είναι ηφαιστειακής προέλευσης. Η Σάγια ντε Μάλια (35 εκατ. χρόνια πριν) ήταν η πρώτη από τις νήσους Μασκαρέν που αναδύθηκε από τον Ινδικό ωκεανό λόγω του θερμού σημείου της Ρεϋνιόν, ακολουθούμενη από τη Nazareth Bank (περίπου 2.000 χρόνια αργότερα), τη Soudan Bank και το Cargados Carajos. Τα νεότερα νησιά που σχηματίστηκαν ήταν ο Μαυρίκιος (7-10 εκατ. χρόνια πριν), ο παλαιότερος από τα υπάρχοντα νησιά, που δημιουργήθηκε μαζί με την υποθαλάσσια κορυφογραμμή Ροντρίγκες. Τα νησιά Ροντρίγκες και Ρεϋνιόν δημιουργήθηκαν τα τελευταία δύο εκατομμύρια χρόνια. Η Ρεϋνιόν είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά (2.500 τ.χλμ.), ακολουθούμενη από τον Μαυρίκιο (1.900 τ.χλμ) και τον Ροντρίγκες (110 τ.χλμ). Τελικά οι Saya de Malha, Nazareth και Soudan βυθίστηκαν εντελώς, ενώ το Cargados Carajos παρέμεινε ως ατόλλη. Το hotspot της Ρεϋνιόν άρχιζε να κρυώνει και αναδύθηκε ένα μικρό νησί, ο Ροντρίγκες. Η Ρεϋνιόν φιλοξενεί τις υψηλότερες κορυφές των Μασκαρέν, τα ασπιδοειδή ηφαίστεια Πιτόν ντε Νεζ (3.069 μ.) και Πιτόν ντε λα Φουρναίζ (2.525 μ.). Το Πιτόν ντε λα Φουρναίζ, στη νοτιοανατολική γωνία της Ρεϋνιόν, είναι ένα από τα πιο δραστήρια ηφαίστεια στον κόσμο, τελευταία εξερράγη το 2017. Το Πιτόν ντε λα Πετίτ Ριβιέρ Νουάρ (828 μ.) είναι η υψηλότερη κορυφή του Μαυρίκιου και οι ήσυχοι λόφοι του Ροντρίγκες ανέρχονται σε μόλις 390 μ. Το οροπέδιο Μασκαρέν είναι υποθαλάσσιο οροπέδιο που εκτείνεται σε περίπου 2000 χιλιόμετρα, από τις Σεϋχέλλες μέχρι τη Ρεϋνιόν. Το οροπέδιο καλύπτει μια έκταση άνω των 115.000 τ.χλμ. αβαθούς ύδατος, με βάθη που κυμαίνονται από 8 έως 150 μέτρα, φτάνοντας τα 4000 μ. στα άκρα του. Το νότιο τμήμα του οροπεδίου, συμπεριλαμβανομένης της Saya de Malha Bank, της Nazareth Bank, της Soudan Banks και του Cargados Carajos Shoals (Saint Brandon) (τότε ενός μεγάλου νησιού), σχηματίστηκε από το hotspot της Ρεϋνιόν. Αυτά ήταν κάποτε ηφαιστειακά νησιά, όπως ο Μαυρίκιος και η Ρεϋνιόν, τα οποία έχουν βυθιστεί ή διαβρωθεί κάτω από τη στάθμη της θάλασσας ή, στην περίπτωση του Cargados Carajos, σε νησιά χαμηλών ατολλών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mascarene Islands στο Wikimedia Commons
Κύνες Θηρευτικοί

Κύνες Θηρευτικοί (Λατινικά: Canes Venatici, συντομογραφία: CVn) είναι αστερισμός του βορείου ημισφαιρίου του ουρανού, που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο Firmamentum Sobiescianum του Hevelius, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Το όνομά του σημαίνει «Σκυλιά του κυνηγιού», λαγωνικά, και είναι από τους λίγους βόρειους αστερισμούς που δεν ορίστηκαν από τους αρχαίους `Ελληνες: Ο Πτολεμαίος ταξινομούσε τους αστέρες του στη Μεγάλη Άρκτο. Ο Εβέλιος τον κατέστησε ξεχωριστό αστερισμό διακρίνοντας εκεί τα δύο αγαπημένα κυνηγόσκυλα του Βοώτου, τον Αστερίωνα και τη Χαρά, να τον συνοδεύουν ενώ βγαίνει να κυνηγήσει αρκούδες (τις «άρκτους»). Ως αστερισμός, οι Θηρευτικοί Κύνες συνορεύουν με τους αστερισμούς Βοώτη, Μεγάλη Άρκτο και Κόμη Βερενίκης. Ο λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού είναι ο α Θηρευτικών Κυνών, γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Καρδία Καρόλου. Ο δεύτερος λαμπρότερος είναι η Χαρά.

 Όντας σε μία κατεύθυνση έξω από το γαλαξιακό επίπεδο, ο αστερισμός αυτός είναι πλούσιος σε μακρινούς γαλαξίες. Ο διασημότερος από αυτούς είναι ο M51, σπειροειδής, γνωστός εδώ και πάνω από εκατό χρόνια ως Whirlpool («Γαλαξίας της Δίνης») εξαιτίας του σχήματός του, ορατός και με μικρό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο, κοντά στα σύνορα με την άκρη της Μεγάλης `Αρκτου. Τέσσερις άλλοι σχετικά λαμπροί γαλαξίες είναι οι Μ63, Μ94 προς το κέντρο του αστερισμού, M106 προς τα βορειοδυτικά και NGC 4631 στα νοτιοδυτικά, όλοι σπειροειδείς.Εντυπωσιακό είναι και το σφαιρωτό σμήνος M3, στη νοτιότερη πλευρά του αστερισμού, κοντά στα σύνορα με τον Βοώτη, ορατό και με κιάλια, που περιέχει μισό περίπου εκατομμύριο άστρα.Ο αστέρας Y Θηρευτικών Κυνών (Y CVn) (το λατινικό γράμμα Y) ονομάσθηκε από τον Ιησουίτη Πιέτρο Άντζελο Σέκι «La Superba» εξαιτίας των λαμπρών κόκκινων ακτίνων του: είναι ένας από τους λαμπρότερους αστέρες άνθρακα στο γήινο ουρανό. Είναι ημιπεριοδικός μεταβλητός αστέρας με περίοδο 158 ημέρες και φαινόμενο μέγεθος 4,8 ως 6,5, δηλαδή ορατός και με γυμνό μάτι παρά την απόστασή του των 720 ετών φωτός από τη Γη. Κατάλογος αστέρων των Θηρευτικών Κυνών Αστερισμοί του Εβέλιου
Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου

Η Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου (Marie Esméralda de Belgique, 30 Σεπτεμβρίου 1956 -) είναι Βελγίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και δημιουργός ντοκιμαντέρ και κόρη του Βασιλιά Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου. Είναι επίσης περιβαλλοντική ακτιβίστρια και campaigner για τα δικαιώματα των γυναικών και τα δικαιώματα των αυτόχθονων ανθρώπων.

 Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1956 στο Κάστρο Στιούβενμπεργκ, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου και της δεύτερης συζύγου του Μαίρης Λιλιάνας Μπαέλ.Στις 5 Απριλίου 1998 παντρεύτηκε τον Όνδουρο-Βρετανό φαρμακολόγο Σαλβαδόρ Μονκάδα στο Λονδίνο. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Αλεξάνδρα Λεοπολδίνη (4 Αυγούστου 1998-) τον Λεοπόλδο Δανιήλ (21 Μαΐου 2001-)Ως δημοσιογράφος και συγγραφέας υπογράφει με το όνομα "Εσμεράλδα του Ρετύ". Αφού σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Saint-Louis των Βρυξελλών, αποφοίτησε από τη δημοσιογραφία στο Université catholique de Louvain στο Louvain-la-Neuve και μετά μετακόμισε στο Παρίσι για να συνεχίσει την καριέρα της, ως ανεξάρτητη εργαζόμενη για τα διεθνή περιοδικά. Το βιβλίο της Christian Dior, τα πρώτα χρόνια 1947-1957 επικεντρώθηκε στην καριέρα του Christian Dior και δημοσιεύθηκε το 2001 από τον Vendome Press. Στη συνέχεια, η Εσμεράλδα συνέχισε να γράφει αρκετά βιβλία για τον πατέρα της βασιλιά Λεοπόλδο Γ΄ χρησιμοποιώντας υλικό από το αρχείο όπως γράμματα και φωτογραφίες. Το βιβλίο της Léopold III, mon père εκδόθηκε το 2001, ακολουθούμενο από το Leopold III photographe το 2006 και τα δύο εκδόθηκαν από το Racine. Σε αυτά τα βιβλία γράφει για τις αποστολές του πατέρα της και για το πάθος του για τη φύση, την επιστήμη και τη φωτογραφία, παρά για τη βελγική βασιλική οικογένεια. Ένα χρόνο αργότερα, η μητέρα της Λιλιάνα ήταν το θέμα της "Lilian, une princesse entre ombres et lumière", την οποία συνέγραψε με τον Πατρίκιο Βέμπερ. Το 2014, έγραψε για τους παππούδες της "Albert and Elisabeth" με τον Χριστόφορο Βασοντέ. Την ίδια χρονιά, έκδωσε ένα βιβλίο για τις γυναίκες που κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης με τίτλο "Βραβείο Νόμπελ Γυναικών για την Ειρήνη". Christian Dior, the early years 1947-1957. Vendome Press, New York, 2001. Léopold III, mon père. Editions Racine, 2001. Léopold III photographe. Editions Racine, 2006. Terre. Editions Racine, 2011. Mit Patrick Weber. Lilian, une princesse entre ombre et lumière. Editions Racine, 2012. Mit Christophe Vachaudez. Albert et Elisabeth. Editions Racine, 2014. Femmes prix Nobel de la Paix. Editions Avant-Propos, 2014. Léopold III, mon père , ντοκιμαντέρ 90 λεπτών σε σκηνοθεσία Νικόλαου Ντελβού Στα βήματα του Βασιλιά Αλβέρτου και της Βασίλισσας Ελισάβετ, των παππούδων μου, 140 λεπτών ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Νικόλαου Ντελβού το 2014 6 Φεβρουαρίου 1956 – 4 Απριλίου 1998: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου 4 Απριλίου 1998 – 2010: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου, Κα. Μονκάδα 2010 - σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου, Λαίδη Μονκάδα Royal House of Belgium
WTF? (τραγούδι)

Το WTF? είναι ένα τραγούδι από το συγκρότημα OK Go και κυκλοφόρησε ως το πρώτο single του άλμπουμ τους Of the Blue Colour of the Sky, είναι σε ρυθμό 5/4 και η μπάντα αποκάλυψε ότι το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από τον Prince.

 . "WTF?" – 3:24 . "WTF?" (video) – 3:31 Ένα συνοδευτικό βίντεοκλιπ κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το τραγούδι και συνδιευθύνουν οι OK Go και ο Tim Nackashi. Ολόκληρο το βίντεο έγινε χρησιμοποιώντας μια καθυστερημένη επίδραση της εικόνας, και περιέχει πολλά ψυχεδελικά θέματα. Όλα τα σκηνικά στο βίντεο, όπως μπάλες, αγοράστηκαν από ένα Mini Market. Τυπικά τα βίντεοκλιπ τους, γυρίστηκε σε μια συνεχή ανάληψη. Το τραγούδι εμφανίστηκε σε διαφημίσεις τον Μάρτιο του 2010, για τις τηλεοπτικές σειρές Bones και Fringe.
Φρανς Άκερμαν

Ο Φρανς Άκερμαν (Frans Ackerman, π. 1330 – 1387), ή Φρανσίσκους Αγκρικόλα (Franciscus Agricola) ήταν ένας από τους πιο διάσημους Φλαμανδούς πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες του 14ου αιώνα.

 Ο Άκερμαν γεννήθηκε στη Γάνδη. Συστρατευόμενος με τον Φίλιπ βαν Αρτεβέλντε στην εξέγερση της Γάνδης το 1379 κατά του Λουδοβίκου Β΄, κόμη της Φλάνδρας, ο Άκερμαν ανέλαβε τη διοίκηση των Ράιζερς (Reisers), μιας κινητής δύναμης 3.000 ανδρών που ήταν υπεύθυνη για τη διασφάλιση των γραμμών ανεφοδιασμού της πόλης με τη Λιέγη, τις Βρυξέλλες και το Λέβεν. Διακρίθηκε στη μάχη του Μπέβερχουτσβελντ (3 Μαΐου 1382), η οποία οδήγησε στην κατάληψη της Μπρυζ και έθεσε σχεδόν ολόκληρη τη Φλάνδρα υπό τον έλεγχο της Γάνδης. Ως επικεφαλής κάποιων στρατευμάτων, έψαξε τη γύρω περιοχή για προμήθειες και έτσι έσωσε τη Γάνδη από το να υποταχθεί από την πείνα.Με τον βασιλιά της Γαλλίας να παρέχει υποστήριξη στον κόμη της Φλάνδρας, ο Άκερμαν ανέλαβε την αποστολή πρεσβείας στην Αγγλία για να ζητήσει την παρέμβαση του βασιλιά Ριχάρδου Β΄. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, οι επαναστάτες υπέστησαν σοβαρή ήττα στη μάχη του Ρόσεμπεκ (27 Νοεμβρίου 1382), όπου σκοτώθηκε ο ίδιος ο Βαν Άρτεβελντ. Ο κόμης ανέκτησε τον έλεγχο ολόκληρης της Φλάνδρας εκτός από την πόλη της Γάνδης, όπου ο Άκερμαν έγινε αρχηγός των επαναστατών.Οι Άγγλοι ξεκίνησαν τη Σταυροφορία του Ντεσπένσερ το 1383, επεμβαίνοντας στη Φλάνδρα με το πρόσχημα της επιβολής της υπακοής στον Πάπα Ουρβανό ΣΤ΄. Ο Άκερμαν κατέλαβε το Άαρντενμπουργκ από μια γαλλική φρουρά, λεηλατώντας την πόλη και μεταφέροντας τα λάφυρα στη Γάνδη, και έκανε μια ανεπιτυχή απόπειρα κατά της Μπρυζ. Μαζί με τους Άγγλους συμμάχους του νίκησε στη μάχη της Δουνκέρκης (25 Μαΐου 1383). Στη συνέχεια κατέλαβε την Άουντενααρντε με σχέδιο.Όταν ο κόμης πέθανε το 1384, τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος ο Τολμηρός, δούκας της Βουργουνδίας, ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη του κόμη, Μαργαρίτα Γ΄, κόμισσα της Φλάνδρας. Ο δούκας Φίλιππος συνέχισε τον πόλεμο. Ο Άκερμαν κατέλαβε την πόλη Νταμ με αιφνιδιαστική επίθεση, αλλά σύντομα πολιορκήθηκε εντός της από τον στρατό του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Η αναμενόμενη βοήθεια από τους Άγγλους δεν έφθασε, οπότε η δύναμή του διέφυγε και επέστρεψε στη Γάνδη.Στις 18 Δεκεμβρίου 1385, ο πόλεμος έληξε με την ειρήνη του Τουρναί μεταξύ της Γάνδης και του Φιλίππου του Τολμηρού. Ο Άκερμαν ήταν εξέχον μέλος της αντιπροσωπείας της Γάνδης που συμφώνησε με τους όρους, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε να υπηρετήσει τον δούκα είτε στην αυλή είτε στο πεδίο της μάχης.Στις 22 Ιουλίου 1387, ενώ κατευθυνόταν προς το αβαείο του Αγίου Πέτρου στη Γάνδη, ο Άκερμαν δολοφονήθηκε από έναν γιο του Λόρδου του Χέρτζελε, ο οποίος τον κατηγόρησε για τον θάνατο του πατέρα του.
Χαράλαμπος Ψαρρός

Ο Χαράλαμπος Ψαρρός (1887 - Ιανουάριος 1972) του Γεωργίου ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υπουργός. Ήταν αδερφός του διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων Δημητρίου Ψαρρού (1893, 17 Απριλίου 1944).

 Γεννήθηκε το 1887 στο Χρισσό της Παρνασσίδας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ, και εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος το 1946 με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων με 1.571 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1950 με το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό , το 1956 με την ΕΡΕ και στις 6 Φεβρουαρίου 1965 με την Ένωση Κέντρου, στη θέση του αποβιώσαντος Λουκή Ακρίτα, ως τις 14 Απριλίου 1967. Ο Ψαρρός αποστάτησε από την Ένωση Κέντρου και αναφέρεται σε έκθεση της CIA στην ομάδα των αποστατών που στήριζαν την κυβέρνηση του Στεφανόπουλου (από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966). Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου τον Νοέμβριο του 1945.. Στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου διορίστηκε υπουργός Μεταφορών και Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων από τις 24 Μαρτίου 1950 , χαρτοφυλάκιο που διατήρησε και στην κυβέρνηση Πλαστήρα ως τις 21 Αυγούστου 1950 και στην κυβέρνηση Παπάγου ήταν υπουργός Συγκοινωνιών από τις 19 Νοεμβρίου 1952 ως τις 11 Απριλίου 1954.Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1972.
Κάντρι Σίμσον

Η Κάντρι Σίμσον (γεννημένη στις 22 Ιανουαρίου 1977) είναι Εσθονή πολιτικός από το Κεντρώο Κόμμα και Ευρωπαία Επίτροπος Ενέργειας στην επιτροπή Φον ντερ Λάιεν από την 1η Δεκεμβρίου 2019.

 Τον Οκτώβριο του 2019 η Κάντρι Σίμσον, εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη θέση της Επιτρόπου Ενέργειας. Στους στόχους της ως Επίτροπος Ενέργειας περιλαμβάνονται, η ταχύτερη υιοθέτηση καθαρών πηγών ενέργειας και η μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Από το 2016 έως το 2019 η Σίμσον υπήρξε Υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων, Υποδομών και Επικοινωνιών στην πρώτη κυβέρνηση του Γιούρι Ράτας. Το 2015 αμφισβήτησε ανεπιτυχώς τον αρχηγό του κόμματος Έντγκαρ Σάβισααρ για το ρόλο του μετά από μια σχεδόν αδιάκοπη 25ετή θητεία. Ο Σάβισααρ κέρδισε 541 εκπροσώπους ενώ η Σίμσον 486, από 1.051 συνολικά. Από το 2009 έως το 2016 η Σίμσον ήταν πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κεντρώου Κόμματος στο Εσθονικό Κοινοβούλιο. Η Κάντρι Σίμσον αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ταρτού με πτυχίο στην ιστορία και αργότερα από το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου με μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες.
Ντιν Αναστασιάδης

Ο Ντιν (Δημήτρης) Αναστασιάδης (γεν. 6/6/1970) είναι παλαίμαχος Αυστραλός ποδοσφαιριστής, που έκανε μακροχρόνια επιτυχημένη καριέρα στο πρωτάθλημα Αυστραλίας. Υπήρξε διεθνής μια φορά με την εθνική ομάδα της Αυστραλίας.

 Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1970 στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, μετανάστες πρώτης γενιάς στην Αυστραλία. Τερματοφύλακας υπήρξε και ο πατέρας του στην Ελλάδα, ενώ επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ήταν και ο αδερφός του Τζόνι Αναστασιάδης που αγωνίστηκε και στην Ελλάδα στον ΠΑΟΚ και στην Αυστραλία. Ο Ντιν Αναστασιάδης ξεκίνησε την καριέρα του από το Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC) το 1989 και συνέχισε στη Γιάραβιλ Γκλόρι (Yarraville Glory) και στην Φόκνερ Μπλουζ (Fawkner Blues), ομάδες του πολιτειακού πρωταθλήματος της Βικτώρια. Το 1992 υπέγραψε στην Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), την πιο ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, με την οποία αγωνίστηκε τρεις σεζόν στο εθνικό πρωτάθλημα Αυστραλίας. Ακολούθως, αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες του εθνικού πρωταθλήματος και του πολιτειακού πρωταθλήματος, ως το 2009 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Στη συνέχεια σπούδασε προπονητική. Κορυφαίες στιγμές της καριέρας του υπήρξαν η κατάκτηση του εθνικού πρωταθλήματος Αυστραλίας και στη συνέχεια του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ωκεανίας με την Wollongong Wolves το 2001 και η συμμετοχή του στον τελικό του πρωταθλήματος το 1998 με την Κάρλτον. Είναι χαρακτηριστικό πως και στους δύο εθνικούς τελικούς, του 1998 και του 2001, αντίπαλός του ήταν ο αδερφός του Τζόνι Αναστασιάδης, ο οποίος και στους δύο τελικούς σκόραρε εναντίον του. Επίσης, επί δύο συνεχόμενες σεζόν (2005, 2006) αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας του πολιτειακού πρωταθλήματος Βικτώρια. Το 2002 μετείχε με την Εθνική Αυστραλίας στην τελική φάση Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας, στην οποία η ομάδα έφτασε ως τον τελικό. Αγωνίστηκε στο θριαμβευτικό με 11-0 ματς με τη Νέα Καληδονία, που υπήρξε μοναδική συμμετοχή του στην εθνική Αυστραλίας. Κύπελλο Πρωταθλητριών Ωκεανίας (1): 2001. Φιναλίστ Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας: 2002. Πρωτάθλημα Αυστραλίας (1): 2000/01. Φιναλίστ Πρωταθλήματος Αυστραλίας: 1997/98. Τερματοφύλακας της σεζόν στο πρωτάθλημα Βικτώριας (2): 2005, 2006. Australian Player Database Oceanian Nations Cup 2002
Φορεσιά της Κορινθίας

Η φορεσιά της Κορινθίας είναι γνωστή και ως Περαχώρας και τη χαρακτηρίζουν τα ιδιαίτερα κεντήματα μοναδικά σε όλη την Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα. Τα μέρη από τα οποία αποτελείται είναι το μισοφόρι, το πουκάμισο, το διμινό με τα πανωμάνικα, τα κατωμάνικα, το σιγκούνι, η γιούρντα, η τραχηλιά, το ζωνάρι και η ποδιά. Στον καθημερινό κεφαλόδεσμο υπήρχε το τσεμπέρι και η μαντήλια, ενώ στο γιορτινό η μπόλια. Στα κοσμήματα συναντάμε την καδένα ή άλυσες.

 Το μισοφόρι, το εσωτερικό βαμβακερό πουκάμισο, δεν είχε κεντήματα. Το πουκάμισο ενώ είναι μακρύ, το ονόμαζαν κοντό, γιατί δεν είχε μανίκια. Τα μανίκια προστέθηκαν αργότερα όταν καταργήθηκαν τα κατωμάνικα. Τα κεντήματα που είχε στον ποδόγυρο και στα μανίκια διέφεραν ανάλογα με την περίσταση. Το νυφικό λεγόταν κολονάτο καθώς είχε δύο στήλες από κεντήματα στο μπροστά μέρος. Το διμινό είναι ο κοντός μπούστος που συγκρατούσε τα πανωμάνικα, και αργότερα μαζί με αυτά καταργήθηκε από τη φορεσιά. Τα κατωμάνικα στερεώνονταν στα μανίκια του διμινού, τα οποία και αυτά καταργήθηκαν αργότερα. Η τραχηλιά ήταν βαμβακερό υφαντό με μεταξωτά κεντήματα που κάλυπτε το στήθος. Τα κεντήματα της είναι πολύ ιδιαίτερα σε ποικίλους χρωματισμούς και συνήθως γεωμετρικά μοτίβα. Το σιγκούνι ήταν λευκό και μακρύ, μάλλινο και με ειδική επεξεργασία ως την τελική του μορφή. Οι ηλικιωμένες αντί για σιγκούνι φορούσαν τη γιούρντα που ήταν σχεδόν μαύρη. Το ζωνάρι ήταν μάλλινο σε κόκκινο ή κρεμεζί χρώμα και τυλιγόταν αρκετές φορές γύρω από τη μέση, με τα κρόσσια από τις άκρες να πέφτουν στα πλάγια. Η νυφική ποδιά είχε το ίδιο μοτίβο με τα κολονάτα πουκάμισα. Στον καθημερινό κεφαλόδεσμο παρατηρούμε το τσεμπέρι, βαμβακερό μαντήλι με λουλούδια, που το φορούσαν σε τρίγωνο και τις άκρες γυρισμένες γύρω από το κεφάλι. Από πάνω έβαζαν τη μαντήλια, συνήθως κίτρινη με λουλούδια για τις νεότερες και μαύρη με λίγα λουλούδια για τις ηλικιωμένες. Η μπόλια ήταν βαμβακερή με μεταξένια κεντήματα και μακριά κρόσσια με φούντες στις άκρες. Ήταν χρώματος κόκκινου, σκούρου καφέ και σπανιότερα πράσινου ή μαύρου. Ο παλιότερος τρόπος δεσίματος δεν είναι γνωστός. Αργότερα σκέπαζαν με αυτή το κεφάλι και το κεντητό της μέρος ερχόταν στο μέτωπο. Η μια της άκρη στεφάνωνε το κεφάλι και η άλλη έπεφτε στον ώμο. Η μπόλια συνηθιζόταν μόνο στις γιορτινές και νυφικές φορεσιές. Στα κοσμήματα συναντάμε την καδένα ή άλυσες που στόλιζαν το λαιμό και το στήθος και το θηλυκωτάρι που συγκρατεί τη ζώνη, την πόρπη ( συνήθως ασημένια κατά τις επίσημες περιστάσεις ) όπως και τα σκουλαρίκια που συμπλήρωναν τη φορεσιά. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
Φρειδερίκος Φραγκίσκος Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Β΄ (γερμ. Friedrich Franz ΙΙ, 28 Φεβρουαρίου 1823 - 15 Απριλίου 1883) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν μέγας δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1842-1883).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Παύλου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αλεξανδρίνης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας. Γεννήθηκε στο ανάκτορο Λούντβιχσλουστ. Το 1837 απεβίωσε ο προπάππος του και έγινε διάδοχος του Μ.Σβερίν. Εκπαιδεύτηκε ιδιωτικά ως το 1838, μετά παρακολούθησε το Ινστιτούτο Μπλόχμανν στη Δρέσδη και έπειτα το Πανεπιστήμιο της Βόννης. Το 1842 απεβίωσε ο πατέρας του και έγινε μέγας δούκας του Μ.Σβερίν. Υπηρέτησε στο Γενικό Επιτελείο του στρατάρχη Φρήντριχ, Κόμη του Βράνγκελ, κατά τον Β΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ. Στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο διοίκησε τις δυνάμεις, που κατέλαβαν τη Λειψία και πολιόρκησαν τη Νυρεμβέργη. Επίσης έλαβε μέρος στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο, κατά τη διάρκεια, του οποίου έγινε διοικητής της Ρενς και διοίκησε τις γερμανικές δυνάμεις που πολιόρκησαν την Τουλ. Κατά την πολιορκία τού Παρισιού υπεραμύνθηκε τις Πρωσικές δυνάμεις από την επίθεση του Στρατού του Λίγηρα. Νίκησε τους Γάλλους στις μάχες του Μπων-Λα Ρολάνντ και Μπωζενσύ. Ήταν εξάδελφος του Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας, που τον έκανε στρατηγό του και του Αλεξάνδρου Γ΄ της Ρωσίας, που τον έκανε στρατάρχη. Το 1883 απεβίωσε στο Σβερίν και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Φρειδερίκος Φραγκίσκος Γ΄. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1849 την Αυγούστα των Ρόις, κόρη του Ερρίκου ΞΓ΄ του Κέστριτς, και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Φραγκίσκος Γ΄ (1851 - 1897), Μέγας Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Παύλος Φρειδερίκος (1852 - 1923), Πρίγκιπας του Μ.Σβερίν. Μαρία (μετέπειτα Μαρία Πάβλοβνα) 1854-1920, παντρεύτηκε τον Βλαδίμηρο Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας. Νικόλαος (1855 - 1856). Ιωάννης Αλβέρτος (1857 - 1920), κυβερνήτης του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Αλέξανδρος (13 Αυγούστου 1859), θνησιγενής.Το 1862 απεβίωσε η Αυγούστα και ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1864 με την Άννα, κόρη του Καρόλου της Έσσης(-Ντάρμστατ) & παρά τω Ρήνω, και είχε τέκνα: Άννα (1865 - 1882).Το 1865 απεβίωσε η Άννα και έκανε τρίτο γάμο το 1868 με τη Μαρία, κόρη του Αδόλφου του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ, και είχε τέκνα: Ελισάβετ Αλεξανδρινή (1869 - 1955), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο Β΄ του Ολδεμβούργου. Φρειδερίκος Γουλιέλμος (1871 - 1897). Αδόλφος Φρειδερίκος (1873 - 1969), Πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ερρίκος (1876 - 1934), Πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Κόρη του ήταν η: Ιουλιανή (1909 - 2004), Βασίλισσα της Ολλανδίας.
Πολιτισμική ταυτότητα

Πολιτισμική ταυτότητα είναι η ταυτότητα μιας ομάδας ή πολιτισμού (με την έννοια της κουλτούρας), ή ενός ατόμου στον βαθμό που κάποιος ή κάποια επηρεάζεται από μία ομάδα ή πολιτισμό στον οποίο ανήκει. Είναι παρόμοια ή συμπίπτει με την πολιτική ταυτότητα , αν και δεν είναι ίδια.

 Υπάρχουν σήμερα πολλά σύγχρονα ζητήματα πολιτισμού, τα οποία μπορούν να μετατραπούν σε ερωτήσεις που αφορούν την ταυτότητα. Το ζήτημα της πολιτισμικής ταυτότητας αποτελεί αντικείμενο έρευνας σε πολλές μελέτες του πολιτισμού και σε πολλές κοινωνικές θεωρίες. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει εμφανιστεί ένας νέος τύπος αναγνώρισης του όρου. Η νέα αυτή μορφή αναγνώρισης κατανέμει την κατανόηση του ατόμου ως σύνολο σε μια σειρά διαφορετικών αναγνωριστικών πολιτισμού. Αυτά τα πολιτιστικά αναγνωριστικά εξετάζουν τις συνθήκες του ατόμου με βάση διαφορετικές πτυχές, όπως ο τόπος, το φύλο, η φυλή, η ιστορία, η γλώσσα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, η εθνικότητα και η αισθητική. Ο πολιτισμός, ως κοινωνική πρακτική, δεν είναι κάτι που κατέχεται από ανθρώπους. Πρόκειται πιο πολύ για κοινωνική διαδικασία με τη συμμετοχή των ατόμων, στα πλαίσια της αλλαγής των ιστορικών συνθηκών. Ορισμένοι επικριτές της πολιτισμικής ταυτότητας θεωρούν ότι η διατήρησή της , με βάση τις διαφορές, είναι διασπαστική δύναμη για την κοινωνία και ότι ο κοσμοπολιτισμός δίνει στα άτομα πιο έντονη την αίσθηση της ισότιμης ιθαγένειας (shared citizenship).. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πάντοτε τη διάσπαση. Αναφορικά με την βοήθεια στην πράξη που εφαρμόζεται σήμερα από την Διεθνή Κοινότητα, τα κράτη μπορεί να μοιράζονται ένα εγγενές τμήμα της 'δημιουργίας' τους που προσφέρει κοινό έδαφος και εναλλακτικά μέσα για την μεταξύ τους αναγνώριση. Παραδείγματα μπορούν να βρεθούν τόσο από τον παλιό όσο και από τον σύγχρονο κόσμο. Έτσι, στην παλαιά παγκόσμια τάξη τα κράτη της Ευρώπης μοιράζονταν ένα υψηλό επίπεδο πολιτιστικής ομοιογένειας, εξαιτίας της κοινής τους ιστορίας και των "συχνά βίαιων σχέσεων και των πολιτιστικών ριζών από την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη" (Μπράουν 2001). Ο Μπράουν επίσης θεωρεί ότι οι επιδράσεις της Δύσης στο έθνος-κράτος αποδείχθηκαν ένας ελκυστικός παράγοντας και κάτι που συνετέλεσε στην ομοιογένεια πολλών πολιτισμών.. Stewart, Edward C.; Bennet, Milton J. (1991). American Cultural Patterns. Intercultural Press, Boston, MA. Evangelista, M. (2003). "Culture, Identity, and Conflict: The Influence of Gender," in Conflict and Reconstruction in Multiethnic Societies, Washington, D.C.: The National Academies Press [1] Καλειδοσκόπιο: Η Πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης :Μύθος, Ιστορία, Τέχνη, ανάκτηση 6 Ιανουαρίου 2010. Πολιτισμική και εθνική ταυτότητα, της Μ. Σαρρή, 2008 (ανάκτηση 5 Φεβρουαρίου 2010) Εθνική ταυτότητα
Καρλόττα της Βυρτεμβέργης

Η Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Württemberg, 9 Ιανουαρίου 1807 - 2 Φεβρουαρίου 1873) του Οίκου της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Παύλου της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έλαβε το ορθόδοξο όνομα "Μεγάλη Δούκισσα Ελένη Πάβλοβνα της Ρωσίας" κατά τη ρωσική παράδοση.

 Η Φρειδερίκη Καρλόττα Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Παύλου της Βυρτεμβέργης και της Καρλόττας της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Παντρεύτηκε το 1824 τον Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας και είχε τέκνα: Μαρία (1825 - 1846). Ελισάβετ (1826 - 1845), παντρεύτηκε τον Αδόλφο του Νάσσαου. Αικατερίνη (1827 - 1894), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Αύγουστο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Αλεξάνδρα (1831 - 1832). Άννα (1834 - 1836). Lincoln, W. Bruce. The Romanovs: Autocrats of All the Russians. 1983 Sebag Montefiore, Simon. The Romanovs: 1613-1918. 2016. Knopf Publishing Group. Taylor, Philip S., Anton Rubinstein: A Life in Music, Indianapolis, 2007 Zeepvat, Charlotte. Romanov Autumn. 2001
Βαρδούσια

Τα Βαρδούσια (ή Κόρακας) είναι σύμπλεγμα βουνών που περιλαμβάνει το νοτιότερο άκρο της Πίνδου στη Στερεά Ελλάδα. Υψώνεται στα βορειοδυτικά της Φωκίδας, με ένα μικρό τμήμα του όρους να επεκτείνεται και στη Φθιώτιδα. Είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό της Ρούμελης μετά την Γκιώνα, με ύψος που φτάνει τα 2.495 μέτρα (κορυφή Κόρακας).

 Ο κύριος όγκος των Βαρδουσίων υψώνεται στα εδάφη της επαρχίας Δωρίδας του Νομού Φωκίδας, ενώ μικρό τμήμα του στα βόρεια υπάγεται στο Νομό Φθιώτιδας. Τα Βαρδούσια αποτελούνται από τρία συγκροτήματα κορυφών, το βόρειο, το δυτικό και το νότιο. Το βόρειο συγκρότημα χαρακτηρίζεται από ομαλές κορφές, το δυτικό παρουσιάζει πολλές απόκρημνες και ανεξάρτητες μεταξύ τους κορυφές, ενώ το νότιο, που είναι και το υψηλότερο, σχηματίζει μία απόκρημνη και μεγάλη σε μήκος κορυφογραμμή. Είναι από τις ελάχιστες οροσειρές της Ελλάδας που έχουν αλπικό χαρακτήρα. Η οροσειρά ορίζεται από τους ποταμούς Μόρνο, Εύηνο και Κοκκινοπόταμο και έχει πλούσια χλωρίδα. Μεγάλο τμήμα της επιφάνειας της καλύπτεται από δάση ελάτης, βελανιδιάς και κέδρων (αρκεύθων) ενώ στα εκτεταμένα υψίπεδα που σχηματίζονται ανάμεσα στις κορυφές βόσκουν μεγάλα κοπάδια προβάτων και γιδιών. Πολλά σημεία του βουνού είναι κατάλληλα για ορειβασία ενώ στις πλαγιές των Σκόρδων λειτουργούν δύο ορειβατικά καταφύγια. Ψηλές κορυφές των Βαρδουσίων είναι ο Κοκκινιάς (2.404 μ.), η Πυραμίδα (2.348 μ.), η Μεγάλη Σούφλα (περ. 2.340 μ.), η Πλάκα (περ. 2.320 μ.), το Βουνό της Χωμήριανης ή Μεγάλη Χούνη (2.294 μ.), η Αλογόραχη (2.265 μ.), το Βουνό της Κωστάριτσας (2.216 μ.), το Κάτω Ψηλό (περ. 2.140 μ.), το Γιδοβούνι (2.065 μ.), το Σινάνι (2.055 μ.) και άλλες. Συνηθέστερη ανάβαση για τα καταφύγια και τις ψηλές κορυφές είναι από το χωριό Αθανάσιος Διάκος (ή Άνω Μουσουνίτσα). Ορισμένες από τις δυτικές κορυφές είναι προσβάσιμες και από την Αρτοτίνα. Το αρχαίο ελληνικό όνομα των Βαρδουσίων είναι Κόραξ, ονομασία που επιβιώνει μέχρι σήμερα στον τοπικό πληθυσμό ο οποίος τη χρησιμοποιεί για την υψηλότερη κορυφή. Ο Στράβων τα ονόμαζε μέγιστον όρος εξαιτίας του ύψους του. Στα χρόνια της Επανάστασης του 1821 στα Βαρδούσια έδρασαν και προφυλάχτηκαν, στις λεγόμενες αποκλείστρες, οι εξεγερμένοι κάτοικοι των γύρω χωριών. Τα Όρη Βαρδούσια είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR2450001, κατά μία έκταση 193,18 τ.χλμ. Βαρδούσια Όρη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Κέιλι ΜακΈνανι

Η Κέιλι Μισέλ ΜακΈνανι (αγγλικά: Kayleigh Michelle McEnany, 18 Απριλίου 1988), είναι Αμερικανίδα πολιτική σχολιαστής, συγγραφέας και πρώην κυβερνητική αξιωματούχος, που υπηρέτησε ως 33η Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου υπό την προεδρία Τραμπ από τον Απρίλιο του 2020 έως τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Σήμερα, εργάζεται ως οικοδέσποινα στην εκπομπή ειδήσεων του Fox News "Outnumbered".Από το 2017 έως το 2019, ήταν εκπρόσωπος της Ρεπουμπλικανικής Εθνικής Επιτροπής (RNC). Εργάστηκε για την προεδρική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ από το 2019 έως το 2020.

 Η Κέιλι ΜακΈνανι, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1988 στην Τάμπα της Φλόριντα, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το ιδιωτικό καθολικό Λύκειο θηλέων "Academy of the Holy Names" το 2006. Σπούδασε Διεθνή Πολιτική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν στην Ουάσινγκτον, και έλαβε πτυχίο (BA) το 2010. Αργότερα, εγγράφθηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι, προκειμένου να σπουδάσει Νομική. Στη συνέχεια, έλαβε μετεγγραφή και συνέχισε τις σπουδές τις στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, απ'όπου έλαβε πτυχίο (JD) το 2016. Η ΜακΈνανι, είναι παντρεμένη με τον Σον Γκιλμάρτιν από τον Νοέμβριο του 2017. Έχουν αποκτήσει μαζί μία κόρη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kayleigh McEnany στο Wikimedia Commons
Κατάλογος των διπλωματικών αποστολών στο Καζακστάν

Αυτό το λήμμα παρουσιάζει τις διπλωματικές αποστολές στο Καζακστάν. Σήμερα, η Αστανά, σημερινή πρωτεύουσα της χώρας, έχει 62 πρεσβείες από άλλες χώρες, ενώ το Αλμάτι, η πρώην πρωτεύουσα της χώρας, έχει 1 πρεσβεία άλλης χώρας. Αλμάτι

 Ευρωπαϊκή Ένωση (Αντιπροσωπεία) Αλμάτι: Αφγανιστάν Λευκορωσία Ιαπωνία Νότια Κορέα Τατζικιστάν Αλμάτι: Βέλγιο (Προξενείο) Κίνα Γαλλία Γερμανία Ουγγαρία Κιργιζία Λετονία (Προξενείο) Μογγολία Πολωνία Ρωσία Ελβετία Τουρκία Τουρκμενιστάν (Προξενείο) Ουκρανία ΗΠΑ Ακτάου: Αζερμπαϊτζάν (Προξενείο) Ιράν (Προξενείο) Τουρκία (Προξενείο) Τουρκμενιστάν (Προξενείο) Οράλ: Ρωσία (Προξενείο) Αλμάτι: Αυστραλία Αυστρία Κολομβία Χιλή Τσεχία Φινλανδία Ολλανδία Νορβηγία Σιγκαπούρη Σουηδία Ταϊλάνδη Υεμένη Στη Μόσχα, εκτός από τις χώρες με παρένθεση:
Spider-Man: No Way Home (soundtrack)

Το Spider-Man: No Way Home (Original Motion Picture Soundtrack) είναι το soundtrack άλμπουμ της ταινίας της Columbia Pictures και της Marvel Studios Spider-Man: No Way Home (2021), που συνθέθηκε από τον Μάικλ Τζακίνο. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου του 2021, από την Sony Classical.

 Τον Νοέμβριο του 2022, επιβεβαιώθηκε πως ο συνθέτης των Επιστροφή Στον Τόπο Του και Μακριά Από τον Τόπο του, Μάικλ Τζακίνο, θα επέστρεφε για το No Way Home. Το άλμπουμ της μουσικής ταινίας κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 17 Δεκεμβρίου του 2021, με ένα κομμάτι με τίτλο «Arachnoverture» να κυκλοφορεί ως single στις 9 Δεκεμβρίου και άλλο ένα με τίτλο «Exit Through the Lobby» να κυκλοφορεί την επόμενη μέρα. Ο Τζακίνο αναφέρει μουσικές από προηγούμενες ταινίες Spider-Man από τους Χανς Ζίμμερ, Τζέιμς Χόρνερ, και Ντάνι Έλφμαν, με τον Τζακίνο να αναφέρει και την δική του μουσική από το Doctor Strange (2016). Όλη η μουσική είναι από τον Μάικλ Τζακίνο, εκτός από εκεί που σημειώνεται. Διάφορα τραγούδια περιλήφθηκαν στην ταινία αλλά όχι στο soundtrack άλμπουμ, συμπεριλαμβάνοντας το "I Zimbra" των Talking Heads, το "Native New Yorker" των Odyssey, το "Scraper" των Liquid Liquid, το "No Sleep 'Til Brooklyn" των Beastie Boys, το "Concerto for 2 Violins in G major, RV 516" του Αντόνιο Βιβάλντι, το "Deck the Halls" του Τόμας Όλιφαντ, and το "The Magic Number" των De La Soul. Το "Bailando Cumbia" του Ντάνι Οσούνα περιλαμβάνεται στην σκηνή μέσα στους τίτλους τέλους.
Αικατερίνη της Γαλλίας (Κόμισσα του Σαρολαί)

Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine (1428 - 13 Ιουλίου 1446) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαρολαί.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού. Ο γάμος της ήταν μέρος της συνθήκης του Αρράς μεταξύ της Γαλλίας και της Βουργουνδίας του 1438: θα παντρευόταν τον Κάρολο τότε κόμη του Σαρολαί. Το επόμενο έτος έγινε η μνηστεία και το 1439 ο γάμος στο Μπλουά. Η Αικατερίνη ήταν 12 ετών και ο Κάρολος 7 ετών. Λόγω της μικρής ηλικίας της, δόθηκε στη φροντίδα της μητέρας τού Καρόλου, της Ισαβέλλας των Αβίς και οι δύο τους τα πήγαιναν καλά: η Ισαβέλλα την είχε ως κόρη. Η Αικατερίνη περιγράφεται ως έξυπνη, ευγενής, γοητευτική και αρεστή στη Βουργουνδία. Όμως η Αυλή της Βουργουνδίας είχε επίσημη, επίπονη εθιμοτυπία, την πιο επιτηδευμένη στην Ευρώπη· επιπρόσθετα η Αικατερίνη έπρεπε να ταξιδεύει συχνά από τη Βουργουνδία στις Κάτω Χώρες, που το ψυχρό τους κλίμα έβλαψε τη λεπτή υγεία της. Το 1446 ασθένησε από κρυολόγημα και απεβίωσε από φυματίωση. Ήταν 18 ετών· ο Κάρολος έγινε αργότερα δούκας της Βουργουνδίας· νυμφεύτηκε άλλες δύο φορές. Παντρεύτηκε το 1439 τον Κάρολο των Βαλουά τότε κόμη του Σαρολαί· δεν απέκτησε απογόνους. Ruth Putnam, “Charles the Bold” Aline S. Taylor, “Isabel of Burgundy: The Duchess Who Played Politics in the Age of Joan of Arc, 1397-1471”
Ντόρις Λόιτχαρτ

Η Ντόρις Λόιτχαρτ (Doris Leuthard, 10 Απριλίου 1963) είναι Ελβετίδα πολιτικός και δικηγόρος, Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας από την 1η Ιανουαρίου 2017. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος το 2016 και ως πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2010. Είναι γερμανόφωνη και ανήκει στο Χριστιανοδημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα.

 Γεννήθηκε στο καντόνι Ααργκάου στις 10 Απριλίου 1963. Έγινε μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου την 1η Αυγούστου 2006 και έγινε επικεφαλής του Τομέα της Ομοσπονδίας επί Οικονομικών Θεμάτων. Το 2008 εξελέγη αντιπρόεδρος της Συνομοσπονδίας για το έτος 2009. Στις 2 Δεκεμβρίου του 2009 εξελέγη με 158 ψήφους σε σύνολο 183 ψηφισάντων στο αξίωμα της Προέδρου της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το έτος 2010. . Από το 1999 ως το 2006 ήταν μέλος του Ελβετικού Εθνικού Συμβουλίου. Την περίοδο από το 2004 ως το 2006 χρημάτισε πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (CVP/PDC). Έπειτα από την παραίτηση του Ζοζέφ Ντάις από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, η Λόιτχαρτ εξελέγη αντικαταστάτριά του, στις 14 Ιουνίου 2006 με 133 σε σύνολο 234 έγκυρων ψηφοδελτίων και έγινε το 109ο μέλος (και η πέμπτη γυναίκα) του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Την 1η Ιανουαρίου 2017 ανέλαβε Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για 12 μήνες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Doris Leuthard στο Wikimedia Commons Προφίλ της πολιτικού
Πένζα

Η Πένζα (ρωσικά: Пе́нза, Πιένζα) είναι πόλη που βρίσκεται στη Ρωσία, διοικητικό κέντρο στην Περιφέρεια Πένζα της Ομοσπονδιακής Περιοχής του Βόλγα. Βρίσκεται στον ποταμό Σούρα, 625 χλμ. νοτιοανατολικά της Μόσχας. Έχει πληθυσμό 517.311 σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.

 Η Πένζα ιδρύθηκε το 1663 ως συνοριακό στρατόπεδο στο νοτιοανατολικό άκρο της τότε Ρωσίας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το ποτάμι πάνω στη οποία αρχικά είχε κτιστεί. Καθώς εξ υπαρχής ήταν μια συνοριακή πόλη, τα περισσότερα σπίτια χτίστηκαν από ξύλο και η πόλη αναπτύχθηκε χωρίς σχέδιο. Στη διάρκεια του 18ου αιώνα η Πένζα έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Το 1774, η Πένζα καταλήφθηκε από τον στρατό των στασιαστών με επικεφαλής τον Εμελιάν Πουγκατσιόφ, καθώς κάτοικοι της καλωσόρισαν τους επαναστατημένους Κοζάκους στην πόλη. Τα πρώτα πέτρινα σπίτια άρχισαν να εμφανίζονται μετά το 1801 και γύρω στο 1809 ο πληθυσμός της Πένζα ξεπέρασε τους 13.000 κατοίκους. Στη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου (1917-1921), οι λεγεώνες των Τσεχοσλοβάκων προχώρησαν σε εξέγερση ενάντια στους Μπολσεβίκους στην Πένζα. Στη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου η πόλη αναπτύχθηκε ως ένα περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Ο Υπολογιστής Ουράλ κατασκευάστηκε εδώ από το 1959 έως το 1964. Ο ρώσος ποιητής Μιχαήλ Λέρμοντοφ μεγάλωσε κοντά στην Πένζα στην αγροικία Ταρχάνι (ρωσικά: Тарханы), που ανήκε στη γιαγιά του. Σήμερα, η πόλη της Πένζα θεωρείται ως ένα περιφερειακό κέντρο για υψηλή εκπαίδευση. Διαθέτει έξι πανεπιστήμια (Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πένζα, Παιδαγωγική Ακαδημία, Γεωπονική Ακαδημία, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Αστικής Οικιστικής Ανάπτυξης και το Ινστιτούτο Μηχανικού και Πυροβολικού), 13 κολλέγια 77 δημόσια σχολεία. Εκτός αυτών, η Πένζα είναι έδρα για 3 θέατρα, τέσσερα μουσεία, και τρεις αίθουσες εικαστικής τέχνης. Από τοπογραφική άποψη, η Πένζα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από τις γειτονικές πόλεις λόγω των κυματιστών λόφων της και των πυκνών δασών που την περιβάλλουν. Ένας αστεροειδής, ο 3189 Πένζα, που ανακαλύφθηκε από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ το 1978 πήρε το όνομα της πόλης. Γκανσού, Κίνα Ραμάτ Γκαν, Ισραήλ Μπούσαν, Νότια Κορέα (2007) Μπεκετσάμπα, Ουγγαρία (1970) Η Πένζα φιλοξένησε το δεύτερο ρωσικό γκραν πρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοκρός Σάιντκαρ 2009, στις 16 Αυγούστου 2013. Επίσημη ιστοσελίδα της Πένζα Αρχειοθετήθηκε 2016-02-23 στο Wayback Machine. Πένζα, επενδυτικό οδηγός για ξένους Ο γλύπτης Γιούρι Τκατσένκο Αρχειοθετήθηκε 2019-12-04 στο Wayback Machine. 2005.07 φωτογραφίες
Άννα Χρόμι

Η Άννα Χρόμι (τσεχικά: Anna Chromý, γεν. στις 18 Ιουλίου, 1940 στο Τσέσκι Κρούμλοβ) είναι ζωγράφος και γλύπτης. Γεννήθηκε στη Βοημία (Δημοκρατία της Τσεχίας), μεγάλωσε στην Αυστρία, ζεί στη Γαλλία και εργάζεται στην Ιταλία, θεωρείται από πολλούς η "πεμπτουσία" της Ευρώπης. Κατά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια της Άννα Χρόμι μετακόμισε από τη Βοημία στη Βιέννη της Αυστρίας. Η οικογένειά της δεν διέθετε αρκετά χρήματα για να την εγγράψουν στη σχολή καλών τεχνών, έτσι ώστε μόνο μετά το γάμο και την εγκατάστασή της στο Παρίσι κατέστη γι'αυτή δυνατόν. Έλαβε την εκπαίδευσή της στην École des Beaux-Arts και απέκτησε την υπόληψη της στο καλλιτεχνικό ρεύμα του σουρρεαλισμού.

 Η Άννα Χρόμι διαθέτει στούντιο στη Πιετρασάντα της Τοσκάνης, όπου έχει επίσης χαλκουργεία, Φοντέρια Αρτίστικα Μαρίανι καθώς και Μάσιμο ντελ Τσίαρο. Για τα μαρμάρινα γλυπτά της, εργάζεται στο στούντιο του Μάσιμο Γκαλένι στη Πιετρασάντα. Στο Καραρά, σμιλεύει στο στούντιο Μιχελάντζελο του Φράνκο Μπαρατίνι. Το πιο γνωστό κομμάτι της Χρόμι είναι το κενό παλτό, γνωστό ως μανδύας της συνείδησης, Πιετά ή Κομεντατόρε, που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στο Στάβοβσκε Ντιβάντλο στην Πράγα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα και αλλού. Επί του παρόντος, η Χρόμι μετασχηματίζει τον Μανδύα σε παρεκκλήσι ύψους τεσσάρων μέτρων, σκαλισμένω από ένα κομμάτι λευκού μαρμάοου, βάρους 200 τόνων στο Σπήλαιο Μιχελάντζελο στο Καραρά. Άλλα σημαντικά έργα περιλαμβάνουν το Ολυμπιακό Πνεύμα, το οποίο πρόκειται να τοποθετηθεί μπροστά από τη νέα βιβλιοθήκη της Σαγκάης καθώς επίσης την Ευρώπη, μια σύγχρονη επανερμηνεία του παλιού μύθου, που τοποθετηθεί σε ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα. To 2009 το έργο της “Ολιβιέρ ντ'ορ” παρουσιάστικε από τον Αλβέρτο Β΄ του Μονακό στον νομπελίστα Ειρήνης Έλι Βίζελ. Το 2008 παρουσίασε ένα πρωτότυπο του Μανδύα της Συνείδησης στον πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης για να σηματοδοτήσει τη δημιουργία του Ινστιτούτου Συνείδησης.. Η Χρόμι εμπνέεται από τη μουσική, την όπερα και ιδίως από τον κλασικό χορό και τους αρχαίους μύθους. Τα ζωγραφικά της έργα μιλούν για έναν θαυμασμό προς τον Σαλβαδόρ Νταλί και άλλους σουρεαλιστές, και περιέχουν αναφορές στην Σχολή Φανταστικού Ρεαλισμού της Βιέννης, καθώς και σε άλλους κεντρικοευρωπαίους καλλιτέχνες. Τα χρώματά της, χρησιμοποιούμενα μερικές φορές επίσης στα γλυπτά, έχουν μια λεπτή αφή, παρόμοια με εκείνη του Τέρνερ. Don Giovanni and the Sound of Bronze (2000), Πράγα Il Canto di Orfeo (2004), Πιετρασάντα (Ιταλία) Europe (2005) Place Vendôme, Παρίσι Mythos Revisited (2007), Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα Dream of the East (2009), Πεκίνο, Κίνα Artist's official website: http://www.annachromy.com/ Institute established around Anna Chromy's Cloak of Conscience: http://www.conscienceinstitute.org/ Αρχειοθετήθηκε 2010-11-27 στο Wayback Machine.
1061 Παιώνια

Η Παιώνια (Paeonia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,692. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γένος φυτών.

 Η μέση διάμετρος της Παιώνιας εκτιμάται σε 21,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Παιώνια γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πόδιος της Φλωρεντίας

Ο Πόδιος Β΄ ή Πότζιο (Podio - Poggio) ήταν επίσκοπος της Φλωρεντίας τον 10ο αιώνα, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Η μνήμη του εορτάζεται στις 28 Μαίου.

 Ήταν Λομβαρδός στην καταγωγή. Μετά το θάνατο του προκατόχου του Σιλχέμο, εξελέγη από το κολέγιο των μοναχών του αβαείου του Αγίου Ανδρέα ως νέος επίσκοπος. Μετά το θάνατό του (5 Ιουνίου 1002) τάφηκε στον καθεδρικό ναό. Ο επίσκοπος που τον διαδέχθηκε ήταν ο Γκουίντο. La chiesa fiorentina, Curia arcivescovile, Firenze 1970.
Χαράλαμπος Βασιλειάδης

Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης γνωστός και ως «Τσάντας» (1907 - 16 Μαΐου 1972) (έτος θανατου συμφωνα με τον καλλιτέχνη Γιώργο Ζαμπετα) ήταν Έλληνας στιχουργός ρεμπέτικων και λαϊκών τραγουδιών.

 Γεννήθηκε στο Ρένκιοϊ της Τρωάδας (σήμερα Erenköy του Çanakkale) το 1907. Σε ηλικία επτά ετών ήλθε στην Αθήνα και μαθήτευσε στην Λεόντειο Σχολή. Ήξερε να μιλά και να μεταφράζει σε πολλές γλώσσες, όπως αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά. Υπήρξε επαγγελματίας μεταφραστής, ενώ εργάστηκε και στο Υπουργείο Ναυτικών. Στον Παμμικρασιατικό Σύλλογο τα τελευταία χρόνια του 30΄, γνώρισε τον στιχουργό Κώστα Κοφινιώτη και σ΄αυτόν εμπιστεύτηκε τους πρώτους του στίχους. Αργότερα πέρασε στο χώρο των δισκογραφικών εταιρειών. Η πρώτη επίσημη δισκογραφική του παρουσία χρονολογείται το Δεκέμβρη του 1946 με το “Δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι” σε μουσική του Στελλάκη Περπινιάδη, ωστόσο είχε κιόλας ξεχωρίσει προπολεμικά με το «Μπρος στον Αγιο Σπυρίδωνα», που έγινε μεγάλη επιτυχία με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης έμεινε γνωστός στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού, ως «Τσάντας», παρατσούκλι που του «κόλλησε» ο Στράτος Παγιουμτζής, καθώς ο Βασιλειάδης γύριζε στα στέκια των μουσικών στην οδό Ίωνος, στην Ομόνοια, με ένα χαρτοφύλακα γεμάτο στίχους. Μερικές φορές χάριζε τους στίχους του σε άλλους στιχουργούς κι άλλοτε πάλι διόρθωνε ή συμπλήρωνε τους στίχους συνδέλφων του. Συνεργάστηκε με συνθέτες όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Στίχους του ερμήνευσαν μεταξύ άλλων οι: Τόλης Βοσκόπουλος, Βασίλης Τσιτσάνης, ο Πάνος Γαβαλάς, η Πόλυ Πάνου. Πέθανε στις 16 Μαΐου 1972 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αγωνία Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου Θα τραγουδήσω για σένα Πατέρα κάτσε φρόνιμα Ο μαθητής Πάντα εσένα συλλογιέμαι (Χρόνια τώρα μακριά σου λιώνω) Πριν το χάραμα Σβήσε το φως να κοιμηθούμε Στο πικραμένο δειλινό Τα δειλινά Σιγανοψιχάλισμα Δεν πουλάω την καρδιά μου Το πικραμένο δειλινό Η άμαξα μες στη βροχή Σε μονοπάτι μακρινό Μεσάνυχτα Απ’ της Ζέας το λιμάνι Άνοιξε γιατί δεν αντέχω Ένας μάγκας στο Βοτανικό Πού ‘σαι Θανάση Βαθειά στη θαλασσα θα πέσω Απόψε μ' εγκατέλειψες ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ,(Ο ΤΣΑΝΤΑΣ) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ PART 01 [1] ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ PART 02[2]
Τζεφ Τζάρετ

Ο Τζέφρι Λέοναρντ Τζάρετ (Jeffrey Leonard "Jeff" Jarrett, 14 Απριλίου 1967) είναι Αμερικανός παλαιστής και οργανωτής αγώνων πάλης. Είναι περισσότερο γνωστός για την πορεία του στις εταιρείες WCW και WWE. Επίσης, έγινε γνωστός στο Total Nonstop Action Wrestling, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος μαζί με τον πατέρα του, Τζέρι Τζάρετ. Επίσης, ίδρυσε το Global Force Wrestling, του οποίου promotion, αναμένεται το ντεμπούτο του.

 Ο Τζεφ Τζάρετ είναι ένα παλαιστής τρίτης γενιάς, που έχει κατακτήσει συνολικά στην καριέρα του εβδομήντα πρωταθλήματα σε πάρα πολλές εταιρείες, σε ολόκληρο τον κόσμο. Εκτός του TNA, έχει αγωνιστεί στα δύο κορυφαία "στρατόπεδα" της δεκαετίας του 1990, το WCW και το WWE, τότε γνωστό ως World Wrestling Federation. Έχει κατακτήσει στο πρώτο τέσσερις Παγκόσμιους τίτλους και στο δεύτερο έξι φορές το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE. Το TNA Wrestling, αποτελεί ιδέα του ίδιου και του πατέρα του, που υλοποιήθηκε το 2002. Ο Τζάρετ έχει περάσει από πολλά πόστα στο TNA, ενώ έχει υπάρξει και παλαιστής του, έχοντας κόντρες με τους κορυφαίους κάθε γενιάς, πρωτού αποδεσμευτεί τον Ιανουάριο του 2014. Ο Τζάρετ παρέμεινε ωστόσο μέτοχος της εταιρείας. Ο Τζεφ Τζαρετ, αφότου αποχώρησε από το TNA, ανακοίνωσε πως θα δημιουργήσει ένα νέο promotion, το Global Force Wrestling, του οποίου την ονομασία ανακοίνωσε στις 7 Απριλίου του 2014. Από το TNA, αναγνωρίζεται ως έντεκα φορές Παγκόσμιος πρωταθλητής. Από αυτές τις 11, οι έξι είναι για τον Παγκόσμιο τίτλο Βαρέων Βαρών του NWA, τέσσερις για τον Παγκόσμιο τίτλο Βαρέων Βαρών του WCW και μια φορά τον τίτλο της νούμερο ένα εταιρείας του Μεξικού. AAA προφίλ OWoW προφίλ IMDb Προφίλ
Στεπάν Αταγιάν

Ο Στεπάν Αταγιάν (Αγγλικά:Stepan Atayan, Ρώσικα:Степан Атаян) γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1966 και είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από το Ουζμπεκιστάν, Αρμενικής καταγωγής. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και εκτός από την θητεία του σε Ασιατικές ομάδες, αγωνίστηκε επίσης και στο Ελληνικό ποδόσφαιρο.

 Προτού έρθει στην Ελλάδα, αγωνίστηκε στα Σοβιετικά και διάφορα Ασιατικά πρωταθλήματα με τις ομάδες Νεφτσί Μπακού, Νεφτσί Φαργκόνα, Κοπέτ Νταγκ Ασγκαμπάτ, Σογκντιάνα Τζιζάκ και Τεμιριούλχι Κοκάντ και αξιοσημείωτα, το 1993 αναδείχθηκε 3ος καλύτερος Ουζμπέκος ποδοσφαιριστής. Το καλοκαίρι του 1995 ήρθε στην Ελλάδα για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε ως ελληνοποιημένος για 1 χρόνο στην Β' Εθνική όποτε και το καλοκαίρι του 1996 αποδεσμεύτηκε και επέστρεψε στα Ασιατικά πρωταθλήματα. Με την Εθνική Ουζμπεκιστάν είχε σύνολο 9 συμμετοχές. Τον Ιανουάριο του 1998 και μεσούσης της χρονιάς 1997-98 επέστρεψε στην Ελλάδα και την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Α' Εθνική. Τον Σεπτέμβριο του 1998 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και κατόπιν πήρε μεταγραφή στην Χαλκηδόνα, με τη φανέλα της οποίας κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική και το τρεμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα 2ου ομίλου Δ' Εθνικής της περιόδου 1998-99, το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Πειραιά και το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Τον Δεκέμβριο του 1999 και μεσούσης της χρονιάς 1999-2000 πήρε μεταγραφή στον Ατρόμητο Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς στην Γ' Εθνική και το καλοκαίρι του 2000 αποδεσμεύτηκε, και κατόπιν τερμάτισε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα. Κατόπιν αγωνίστηκε ως παίκτης-προπονητής σε διάφορα ερασιτεχνικά τοπικά σωματεία, μεταξύ των οποίων ο Α.Ο. Μαρμαρίου Ευβοίας, Θύελλα Κορυδαλλού κ.α. και στη συνέχεια, ακολούθησε την προπονητική σταδιοδρομία. Εργάστηκε ως προπονητής υποδομών σε διάφορα σωματεία, μεταξύ των οποίων και η Προοδευτική, ενώ αποτέλεσε και εκπρόσωπος τύπου της ομάδας παίδων του Γ.Σ. Καλλιθέα. Επίσης συμμετέχει στις δραστηριότητες του Συλλόγου βετεράνων ποδοσφαιριστών Προοδευτικής. Αξιοσημείωτα τα τελευταία χρόνια, ο βετεράνος ποδοσφαιριστής Στέφανος Αταγιάν, αγωνίστηκε σε διάφορα τοπικά σωματεία όπως οι Α.Ο. Μαρμαρίου Ευβοίας, και Α.Ε.Σ. Μεθάνων αντίστοιχα. Επίσημη σελίδα facebook Στεπάν Αταγιάν