IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (1846-1920)

Ο Άλοϋς ή Αλοϋσιος (γερμ. Aloys(ius), 18 Νοεμβρίου 1846 - 25 Μαρτίου 1920) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εξάδελφος των Ιωάννη Β΄ και Φραγκίσκου Α΄, πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.

 Ο Άλοϋς Φραγκίσκος ντε Πάουλα Μαρία γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου ντε Πάουλα και της Εύας Ιωσηφίνας Ιουλίας Ποτόκα, κόρης του Αλφρέδου Βόιτσεκ Ποτόκι, ευγενούς Πολωνού. Όπως οι περισσότεροι του Οίκου του, παρακολούθησε το Σκωτικό Γυμνάσιο στη Βιέννη. Έγινε πολιτικός στην Αυστρία και κοινωνικός αναμορφωτής. Εναντιώθηκε στον λιμπεραλισμό και υπηρέτησε στο Αυτοκρατορικό Συμβούλιο της Αυστρίας (Reichsrat) το διάστημα 1878-1889 ως μέλος των Καθολικών-Συντηρητικών του κοινοβουλίου. Το 1881 έγινε μέλος, και το 1888-89 πρόεδρος, της συντηρητικής Λέσχης του Κέντρου. Το 1875 συνάντησε τον Καρλ φον Βόγκελσανγκ και το 1887 ήλθε σε επαφή με τον Καρλ Λούεγκερ, όπου ακολούθησε τον τελευταίο στο Χριστιανο-Σοσιαλιστικό κόμμα, όταν αυτό ιδρύθηκε το 1891. Ο Άλοϋς, ο Βόγκελσανγκ, ο Λούεγκερ και ο Φραντς Μάρτιν Σίνντλερ συναντιόταν τακτικά στο Ξενοδοχείο Η Χρυσή Πάπια στην 1η περιοχή της Βιέννης και αναφερόταν σε αυτές τις συναντήσεις ως τα απογεύματα της Πάπιας. Αυτή η ομάδα εργασίας έγινε η αιτία για κοινωνική αναμόρφωση και οργάνωσαν τη Δεύτερη Αυστριακή Καθολική Ημέρα το 1889. Από αυτό ο Σίνντλερ ανάπτυξε τη βάση για το νεοϊδρυθέν Χριστιανικό Κοινωνικό Κόμμα. Αντιπροσώπευσε το κόμμα ως το 1911. Εργάστηκε για να φέρει τους Καθολικούς Συντηρητικούς και τους Χριστιανούς Σοσιαλιστές σε συνασπισμό το 1896-1907 και να κρατήσουν τους λιμπεραλιστές στην αντιπολίτευση. Όταν το 1910 ο Λούεγκερ απεβίωσε, ο Άλοϋς έγινε πρόεδρος του κόμματος. Το 1906-18 ήταν στρατηγός της Κάτω Αυστρίας. Το 1911 διορίστηκε στην Άνω Βουλή (Herrenhaus), αλλά σταδιακά αποσυρόταν από τη δημόσια ζωή, λόγω της όχι καλής υγείας του. Το 1918 παραιτήθηκε από όλα τα αξιώματά του. Οι εκστρατείες του για κοινωνική αναμόρφωση, θρησκευτικά σχολεία (confessionsschulen) και θρησκευτικούς νόμους ήταν στο πνεύμα του Πάπα Λέοντα ΙΓ΄. Όπως ο Λόυεγκερ, εθεωρείτο αντισημίτης. Απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο Κεντρικό Κοιμητήριο (Zentralfriedhof) της Βιέννης. Νυμφεύτηκε το 1872 τη Μαρί Φοξ και είχε τέκνα: Σοφία Μαρία Ιωσηφίνα 1873-1947, παντρεύτηκε τον Φραντς Ουρμένυι ντ' Ουρμένυ. Ιουλία Μαργαρίτα Μαρία 1874-1950. Ερριέττα Μαρία Ιωσηφίνα 1875-1958, βενεδικτίνη μοναχή με το όνομα Αδελγόνδη. Μαρία Ιωάννα Φραγκίσκη 1877-1939, παντρεύτηκε τον Φρανς Πέτερ Γιόχαν, Κόμη του Μεράν, Βαρόνο του Μπράνντχοφεν, γιο του Φραγκίσκου του Μεράν. M. Banauch, Prinz A. von und zu Liechtenstein. Stationen im Leben eines ungewöhnlichen Politikers, Diplomarbeit, Wien 1997
Τζεφ Ζάιεντς

Ο Τζέφρι Ντάνστον Ζάιεντς (αγγλικά: Jeffrey Dunston Zients, 12 Νοεμβρίου 1966) είναι Αμερικανός ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος, πρώην στέλεχος επιχειρήσεων και επιχειρηματίας, που υπηρετεί ως 31ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου υπό την Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν, από τον Φεβρουάριο του 2023.Υπό την Κυβέρνηση Μπάιντεν, υπηρέτησε από το 2021 έως το 2022, υπηρέτησε ως Ανώτερος Σύμβουλος στον Πρόεδρο, καθώς και ως Συντονιστής Απόκρισης του Λευκού Οίκου για τον COVID-19. Προηγουμένως, υπό την Κυβέρνηση Ομπάμα, υπηρέτησε ως Διευθυντής του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών (2014–2017) και ως Διευθυντής του Γραφείου Διοίκησης και Προϋπολογισμού.Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Facebook, από το 2018 έως το 2020.

 Ο Τζεφ Ζάιεντς, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1966 στην Ουάσινγκτον Π.Κ. και μεγάλωσε στο Κένσινγκτον του Μέριλαντ, ευρύτερο προάστιο της Ουάσινγκτον και της Βαλτιμόρης, σε Εβραϊκή οικογένεια. Αποφοίτησε το Λύκειο "St. Albans School" στην Ουάσινγκτον, το 1984. Κατόπιν σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ στη Βόρεια Καρολίνα, απ'όπου και έλαβε πτυχίο (BA) το 1988, με βαθμό "άριστα".Ύστερα από την αποφοίτησή του από το Ντιουκ, εργάστηκε ως σύμβουλος διαχείρισης στη συμβουλευτική εταιρεία "Mercer Management Consulting" στη Νέα Υόρκη. Ύστερα από την αφυπηρέτησή του από την εταιρεία, διορίστηκε ως γενικός επιχειρησιακός διευθυντής (COO) της θυγατρικής εταιρείας DGB Enterprises. Στη συνέχεια διορίστηκε ως γενικός επιχειρησιακός διευθυντής της μητρικής εταιρείας "The Advisory Board Company" (1996–1998) και ως διευθύνων σύμβουλος (CEO) (1998–2000) και ως πρόεδρος (2001–2004). Είναι ιδρυτής και διετέλεσε και διευθύνων εταίρος της επενδυτικής εταιρείας "Portfolio Logic LLC".
Απεμπλουτισμένο ουράνιο

Το απεμπλουτισμένο ουράνιο (συμβολισμός: DU) είναι το ουράνιο με περιεκτικότητα σε σχάσιμο ισότοπο U-235 μικρότερη από το φυσικό ουράνιο, το οποίο περιέχει 0,72% σε U-235. Στο παρελθόν αναφερόταν ως Q-μέταλλο ή αλλιώς D-38. Έχει πυκνότητα 19,1 g/cm3. Η μεγαλύτερη ποσότητα του παραγόμενου απεμπλουτισμένου ουρανίου προκύπτει ως υποπροϊόν της παραγωγής εμπλουτισμένου ουρανίου για χρήση σε πυρηνικούς αντιδραστήρες και στην κατασκευή πυρηνικών όπλων.

 Το DU χρησιμοποιείται επίσης ως αντίβαρο στα αεροσκάφη, στην προστασία από την ακτινοβολία κατά την ιατρική θεραπεία με ακτινοβολία, στην κατασκευή δοχείων μεταφοράς ραδιενεργών υλικών, σε ακτινογραφίες βιομηχανικού εξοπλισμού, ενώ οι στρατιωτικές χρήσεις περιλαμβάνουν αμυντική θωράκιση και διατρητικά βλήματα. Εξ αιτίας της τοξικότητάς του, το DU επηρεάζει την κανονική λειτουργία των νεφρών, του εγκεφάλου, του ήπατος και της καρδιάς. Πληθώρα εργαστηριακών μελετών υποδηλώνουν την πιθανότητα πρόκλησης λευχαιμίας, γενετικές επιπτώσεις, προβλήματα στην αναπαραγωγή και νευρολογικές παθήσεις, ως αποτέλεσμα χρόνιας έκθεσης. Το πραγματικό όμως επίπεδο της χρόνιας τοξικότητας του DU δεν έχει προσδιοριστεί. Η βιολογική ημίσεια ζωή του ουρανίου (ο χρόνος, δηλαδή, που απαιτείται για να αποβληθεί από τον οργανισμό η μισή ποσότητα ουρανίου) είναι 15 ημέρες. Ο,τι θα πρέπει να γνωρίζετε για τυχόν μόλυνση από απεμπλουτισμένο ουράνιο που θα προκύψει αν οι Ισραηλινοί βομβαρδίσουν το Ιράν
Καϊράκου-εν

Ο Καϊράκου-εν (ιαπωνικά: 偕楽園) είναι ιαπωνικός κήπος, ο οποίος βρίσκεται στο Μίτο, στο νομό Ιμπαράκι της Ιαπωνίας. Μαζί με τον Κενρόκου-εν και τον Κόρακου-εν, θεωρείται ως ένας από τους Τρεις Μεγάλους Κήπους της Ιαπωνίας. Το όνομά του κυριολεκτικά σημαίνει «ο κήπος για την ευχαρίστηση του καθενός».

 Ο κήπος Καϊράκου-εν χτίστηκε το έτος 1842 από τον Τοκουγκάβα Ναριάκι, νταϊμιό του τομέα του Μίτο. Σε αντίθεση με τους άλλους δύο μεγάλους κήπους της Ιαπωνίας, ο Καϊράκου-εν προοριζόταν αρχικά να εξυπηρετήσει την απόλαυση του κοινού, με τον οποίο ο Τοκουγκάβα Ναριάκι εννοούσε την τάξη των σαμουράι. Οι απλοί κοινοί γίνονταν δεκτοί μόνο σε συγκεκριμένες ημερομηνίες κάθε χρόνο. Αξίζει κάποιος να επισκεφτεί τον κήπο ιδιαίτερα την εποχή της ανθοφορίας της δαμασκηνιάς, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα στα τέλη Φεβρουαρίου και τον Μάρτιο. Ο κήπος διαθέτει περίπου 3.000 δέντρα δαμασκηνιάς. Από τις 20 Φεβρουαρίου έως 31 Μαρτίου διεξάγεται το φεστιβάλ Δαμασκηνιάς στο Μίτο (Μίτο Ούμε Ματσούρι, Mito Ume Matsuri). Εκτός από το άλσος δαμασκηνιάς, όπου έχουν φυτευτεί εκατό διαφορετικές ποικιλίες δαμασκηνιάς με λευκά, ροζ και κόκκινα άνθη, το Καϊράκου-εν διαθέτει επίσης ένα άλσος με μπαμπού, κέδρο και το Κομπουντέι (Kobuntei), ένα τριώροφο κτήριο για χρήση σε διαγωνισμούς ποίησης και για την Τελετή του ιαπωνικού τσαγιού.Ο κήπος Καϊράκου-εν έχει σχεδιαστεί με βάση την αντίθεση, που υπάρχει ανάμεσα στο γιν και το γιάνγκ της κινέζικης φιλοσοφίας. Η βόρεια είσοδος του κήπου ονομάζεται Ομοτεμόν ή Κουρομόν (η Μαύρη Πύλη). Στο αριστερό μέρος της πύλης υπάρχει μία Ιαπωνική καμέλια και στο δεξιό μέρος μία κερασιά. Το δυτικό μέρος του κήπου συμβολίζει το γιν. Εκεί υπάρχει το άλσος με τα μπαμπού και τα κέδρα. Το ανατολικό μέρος του κήπου συμβολίζει το γιάνγκ. Εκεί βρίσκονται οι δαμασκηνιές, που προσφέρουν μια πιο φωτεινή και λαμπερή όψη στον κήπο.Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, το πάρκο έγινε ιδιοκτησία της ιαπωνικής κυβέρνησης και το Τοκίβα Τζίντζα, ένα σιντοϊστικό ιερό χτίστηκε στους χώρους του. Ο κήπος μετονομάστηκε επίσημα σε Πάρκο Τοκίβα το 1873. Το 1922 χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Ιστορικός Τόπος και επίσης Εθνικός τόπος γραφικής ομορφιάς. Το κτήριο του Κομπουντέι κάηκε το 1945 κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Μίτο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αποκαταστάθηκε το 1958. Το όνομα του πάρκου άλλαξε επίσης επίσημα σε "Καϊράκου-εν" το 1948. Η συνολική έκταση του πάρκου είναι 300 εκτάρια. Εξυπηρετείται από το σταθμό Καϊράκουεν στη γραμμή JR East Jōban, αλλά ο σταθμός είναι ανοιχτός μόνο κατά την περίοδο των ανθισμένων δαμασκηνιών. Η Σακουραγιάμα, γνωστή για τα άνθη της κερασιάς τον Απρίλιο, είναι μέρος της περιοχής του πάρκου, αλλά βρίσκεται στην απέναντι πλευρά των γραμμών του τρένου. Στον κήπο Καϊράκου-εν υπάρχει η λίμνη Σένμπα, στην οποία υπάρχουν κύκνοι. Το βράδυ ο χώρος γύρω από τη λίμνη φωταγωγείται και δημιουργείται ένα μαγευτικό θέαμα. Επίσημος ιστότοπος του Καϊράκου-εν Επίσημη αρχική σελίδα της Mito City Ιαπωνία-οδηγός: Ταξίδι Mito Πραγματικός ιαπωνικός κήπος Αρχειοθετήθηκε 2021-04-18 στο Wayback Machine.
Αλέξ Ντυπόν

Ο Αλέξ Ντυπόν, γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1954 στην Ντανκέρκ (Νορ), είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αυτό τον καιρό εργάζεται ως προπονητής στη γαλλική Σταντ Μπρεστουά

 Ο πρώην αυτός ποδοσφαιριστής των Ντανκέρκ και Χαζμπρούκ, κατόρθωσε να γίνει ένας αρκετά γνωστός στη Γαλλία προπονητής. Κατάφερε να οδηγήσει την Γκενιόν στην κατάκτηση του Λιγκ Καπ Γαλλίας, να βοηθήσει την Σεντάν στην πρόκριση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, κατάφερε να γλιτώσει από τον υποβιβασμό τη Σταντ Λαβαλουά το 2004 καθώς και τη Σταντ Μπρεστουά το 2009. Το 2010, η Σταντ Μπρεστουά κατόρθωσε, υπό τις οδηγίες του, να επιστρέψει στη Λιγκ 1, σε μια σεζόν με το πέρας της οποίας έλαβε το Βραβείο UNFP του καλύτερου προπονητή της Λιγκ 2. Πραγματοποίησε ένα εξαιρετικό ξεκίνημα στη σεζόν με τη Σταντ Μπρεστουά στη Λιγκ 1. Στις 26 Απριλίου 2012, απολύθηκε από τη θέση του λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων, μόλις πέντε αγωνιστικές πριν από την ολοκλήρωσε της σεζόν στο γαλλικό πρωτάθλημα, με τον Κορεντάν Μαρτέν να παίρνει τη θέση του. Στις 22 Ιουνίου 2012, προσλήφθηκε ως νέος προπονητής της ΑΚ Αζαξιό στη θέση του Ολιβιέ Πανταλονί. Απολύθηκε από τη θέση του, λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων, στις 17 Δεκεμβρίου 2012. Τον Ιούνιο του 2013, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Σταντ Μπρεστουά, Υβόν Κερμαρέκ, ανακοίνωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο την επιστροφή του Ντυπόν στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου της Βρετάνης. Γάλλος προπονητής της χρονιάς για το 2000 σύμφωνα με το France Football (ΦΚ Γκενιόν και στη συνέχεια ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες) Νικητής του Λιγκ Καπ 2000 (με την ΦΚ Γκενιόν) Trophée UNFP του καλύτερου προπονητή της Λιγκ 2 το 2010 (με την Μπρεστ) Στατιστικά του Αλέξ Ντυπόν
Βάλε με στην αγκαλιά σου (τραγούδι)

Το «Βάλε με στην αγκαλιά σου» (1934) είναι λαϊκό τραγούδι του Σμυρνιού συνθέτη Βαγγέλη Παπάζογλου ή Αγγούρη ή Καλλίνικου. Τους στίχους του τραγουδιού έγραψε η γυναίκα του συνθέτη, Αγγελική Παπάζογλου. Το τραγούδι έχει ερμηνευτεί σε συνεργασία με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως: Με τον Στελλάκη Περπινιάδη, ή Στελλάκης ή Στελλάκι. Παίζει σαντούρι και κιθάρα (δίσκος Columbia DG 6033) Με με τη Ρόζα Εσκενάζυ, ή Σάρα Σκηνάζη ή Ζαρντινίδη Ροζίτα ή Ροζίκα. Παίζει βιολί και κιθάρα (δίσκος HMV AO 2206 και επανατύπωση Orthophonic S-677Α) Με τη Μαρίκα Καναροπούλου ή Τουρκαλίτσα ή Μπρουσαλιά, (δίσκος Odeon GA 1821) Το τραγούδι έχει πάνω από 100 επανεκτελέσεις όπως από τη Γλυκερία, την Ελένη Βιτάλη κ.ά.

 Αναφέρεται ότι ένα βράδυ η Αγγελική Παπάζογλου, που ήταν τυφλή, περίμενε το σύζυγό της Βαγγέλη να γυρίσει από το μαγαζί που έπαιζε. Έβρεχε καταρρακτωδώς, το σπίτι έμπαζε νερά και, μη μπορώντας να προστατευτεί, έκλαιγε. Όταν επέστρεψε το σπίτι ο Βαγγέλης Παπάζογλου τη βρήκε βρεγμένη και τρομαγμένη, την πήρε αγκαλιά σε μια στεγνή γωνία του κρεβατιού, άνοιξε μια ομπρέλα και έμειναν έτσι αγκαλιασμένοι μέχρι το πρωί που σταμάτησε η βροχή. Η Αγγελική που έγραφε στίχους και τραγουδούσε, εμπνεόμενη από αυτό το περιστατικό, έγραψε τα παρακάτω στιχάκια, στα οποία έβαλε μουσική ο Βαγγέλης Παπάζογλου. Το αποτέλεσμα του συμβάντος ήταν η δημιουγία του κλασικού λαϊκού τραγουδιού. Παπάζογλου Γεώργιος, "Τα Χαΐρια μας εδώ", Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα 2003 Βαγγέλης Παπάζογλου Ρεμπέτικα στίχοι
Στουτγκάρδη

Η Στουτγκάρδη (γερμανικά: Stuttgart) ή αλλιώς Στουτγάρδη, είναι πόλη της Γερμανίας και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας. Είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης (συνολικής εκτάσεως 36.000 τ.χλμ. και πληθυσμού 11 εκ.) με πληθυσμό περίπου 597.939 κατοίκους (Δεκ. 2012), ενώ αν συμπεριληφθούν και τα προάστια ο πληθυσμός της φθάνει τα 5.300.000. Είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας. Η πόλη είναι χτισμένη σε μια εύφορη κοιλάδα και περιβάλλεται από δάση και αμπελώνες. Βρίσκεται ανατολικά του Μέλανα Δρυμού, στο οροπέδιο της Σουαβίας (Schwaben) και την διασχίζει ο ποταμός Νέκαρ.

 Ο πληθυσμός της Στουτγάρδης μειώθηκε σταθερά μεταξύ 1960 (637.539) και 2000 (586.978). Στη συνέχεια, τα χαμηλά επίπεδα ανεργίας και οι ελκυστικές ευκαιρίες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οδήγησαν σε ανανεωμένη αύξηση του πληθυσμού, που τροφοδοτήθηκε ιδιαίτερα από νέους ενήλικες από την πρώην Ανατολική Γερμανία. Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, το 2006 υπήρχαν επίσης περισσότερες γεννήσεις στην πόλη παρά θάνατοι. Τον Απρίλιο του 2008 καταγράφηκαν 590.720 κάτοικοι στην πόλη. Η Στουτγκάρδη αποτελεί την έδρα μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων, όπως η Daimler, η Porsche, η Robert Bosch GmbH και η Mercedes-Benz. Η πόλη είναι γνωστή για την ποδοσφαιρική της ομάδα «ΦφΜ Στουτγκάρδη» (γερμανικά: VfB Stuttgart).
Ίντα του Βέττιν

Η Ίντα (τσεχικά: Ida Wettinská‎, γερμανικά: Ida von Wettin‎, επίσης Hidda von Eilenburg· 1031 - μετά το 1061) από τον Οίκο των Βέττιν, ήταν κόρη του μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βοημίας από το 1055 έως το 1061.

 Ήταν η κόρη του Θεοδώριχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και της συζύγου του Ματίλντας, κόρης του Έρκαρντ Α΄ μαργράβου του Mάισσεν. Ο πατέρας της Ίντας, πρώην κόμης του Άιλενμπουργκ, έγινε μάργραβος της Λουσατίας το 1032 και δολοφονήθηκε από τους ακολούθους του γαμπρού του, Έρκαρτ Β΄ του Mάισσεν στις 19 Νοεμβρίου 1034. Η Ίντα ήταν παντρεμένη με τον Σπυτίνιεφ Β΄ δούκα της Βοημίας και γέννησε δύο (επιζήσαντα) παιδιά. Μετά το τέλος του συζύγου της στις 28 Ιανουαρίου 1061, η Ίντα εξορίστηκε, προφανώς μαζί τους, από τη Βοημία. Η κόρη της, της οποίας το όνομα δεν έχει καταγραφεί, παντρεύτηκε έναν Σάξονα ευγενή με το όνομα Βίχμανν του Σέλλε, ενώ ο γιος της Σβάτομπορ (Φρειδερίκος) έγινε πατριάρχης της Ακουιλέια το 1085, για να δολοφονηθεί μόνο κατά τη διάρκεια μίας διαταραχής του δρόμου τον Φεβρουάριο του 1086. Πιθανότατα είχε μία ακόμη κόρη, η οποία έγινε η πρώτη σύζυγος του Σβιάτοπολκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Παντρεύτηκε τον Σπυτίνιεφ Β΄ των Πρεμυσλιδών, δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα: μία κόρη, παντρεύτηκε τον Βίχμανν ευγενή του Σέλε. Σβάτομπορ (Φρειδερίκος) απεβ. 1086, πατριάρχης της Ακουιλέιας. (;) μία κόρη, παντρεύτηκε τον Σβιάτοπολκ Β΄ μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου. Thompson, James Westfall (1926). «Medieval German Expansion in Bohemia». The Slavonic Review 4.
Μυία (αστερισμός)

Η Μυία (=μύγα, λατινικά: Musca, συντομογραφία: Mus) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1603 από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Νότιο Σταυρό, Κένταυρο, Τρόπιδα, Χαμαιλέοντα, Πτηνόν και Διαβήτη. Είναι πολύ νότιος αστερισμός και έτσι είναι τελείως αόρατος από την Ελλάδα. Η αρχική ονομασία του αστερισμού ήταν Musca Australis vel Indica, δηλαδή η Νότιος ή Ινδική Μυία, καθώς μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα μ.Χ. αναγνωριζόταν ο αστερισμός Musca Borealis (η Βόρειος Μυία) στην πλάτη του Κριού. Υποτίθεται ότι ο Lacaille τον δημιούργησε πρώτος από την Apis (Μέλισσα) του Bayer, αλλά ήδη από το 1679 ο Halley είχε αποκαλέσει τον αστερισμό Musca Apis, και ακόμα νωρίτερα ο Riccioli τον είχε καταλογογραφήσει ως Apis seu Musca. Από την άλλη, μέχρι το 1872 η πλανισφαίρα του Stieler έγραφε Biene (μέλισσα) και ένας εναλλακτικός τίτλος στη Γαλλία ήταν Abeille. Ο Ιούλιος Σίλερ είχε ενώσει τη Μυία με το Πτηνόν και τον Χαμαιλέοντα για να αναπαραστήσει την προμήτορα Εύα στους ουρανούς.

 Ο Γκουλντ απέδιδε στη Μυία 75 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους. Ο α Μυίας είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 2,69 και φασματικό τύπο B2 IV-V. Ο β Μυίας έχει φαινόμενο μέγεθος 3,05 και φασματικό τύπο B2 V. Αποτελεί διπλό σύστημα με διαχωρισμό 1,3 δευτερόλεπτο της μοίρας. Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 3,87 και φασμ.τύπο B5 V. Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 3,62 και φασμ.τύπο K2 III. Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 4,11 και φασμ.τύπο M5 III. Ο λ έχει φαιν.μέγεθος 3,64 και φασμ.τύπο A7 III. Ο Καινοφανής της Μυίας του 1998 ανακαλύφθηκε από τον William Liller στη Χιλή στις 29 Δεκεμβρίου του έτους εκείνου και στο μέγιστο της λαμπρότητάς του ήταν ορατός και με κιάλια (φαιν.μέγεθος 8,5).Το φωτεινό ανοικτό σμήνος NGC 4463 έχει φαιν.μέγεθος 7,2 και φαινόμενη διάμετρο 5΄.Το σφαιρωτό σμήνος NGC 4372 έχει φαιν.μέγεθος 7,8 και το NGC 4833 7,4.Το πλανητικό νεφέλωμα MyCn 18 είναι γνωστό ως «Νεφέλωμα της Κλεψύδρας» από το χαρακτηριστικό του σχήμα. Αλλά το φωτεινότερο πλανητικό νεφέλωμα στη Μυία είναι το NGC 5189, με φαιν.μέγεθος 10,3 και φαινόμενη διάμετρο 2,3 λεπτά της μοίρας. Κατάλογος αστέρων της Μυίας
Μακένι

Το Μακένι (αγγλικά: Makeni) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Σιέρρα Λεόνε μετά την Φρήταουν, την Μπο και την Κενέμα. Είναι η πρωτεύουσα της Βόρειας περιφέρειας και της επαρχίας Μπομπάλι.

 Το Μακένι βρίσκεται κεντρικά της χώρας, κεντρικά της Β. περιφέρειας και νότια του Μπομπάλι. Το δημοφιλέστερο άθλημα στην Κενέμα, όπως και σε όλην την Σιέρρα Λεόνε, είναι το ποδόσφαιρο. Σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σύστημα στην Σιέρρα Λεόνε, οι μαθητές φοιτούν για 6 χρόνια (συνήθως από τα 6 ως τα 12) στο δημοτικό και έξι στο Γυμνάσιο (13-18). Η φοίτηση στο δημοτικό είναι υποχρεωτική. Radio Mankneh 95.1 SLBS Radio Έρνεστ Μπάι Κορόμα (Ernest Bai Koroma), πρόεδρος της Σιέρρα Λεόνε Έντουαρντ Τούρεϋ (Edward Turay), δικηγόρος Μπρίμα Κορόμα (Brima Koroma), ποδοσφαιριστής Μόουζις Σέσεϋ (Moses Sesay) Μοχάμεντ Καμάρα (Mohamed Kamara), ποδοσφαιριστής
Πρίγκιπας Ρούπερτ Λεβενστάιν

Ο Ρούπερτ Λεβενστάιν (Rupert zu Loewenstein, 24 Αυγούστου 1933 – 20 Μαΐου 2014) ήταν Γερμανός αριστοκράτης και τραπεζίτης που έγινε γνωστός ως λογιστής των Rolling Stones.

 Γεννήθηκε στην Πάλμα της Μαγιόρκα και ήταν γιος του πρίγκιπα Φελίσιεν Λεοπόλδου Λουδοβίκου Λεβενστάιν και της δούκισσας του Τρόιμπεργκ (Treuberg). Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τον βασιλικό οίκο Βίττελσμπαχ ενώ από την πλευρά της μητέρας του συγγένευε με την βασιλική οικογένεια της Βραζιλίας. Το 1940 εγκατέλειψε μαζί με την οικογένεια του το Παρίσι, λίγο πριν πέσει στα χέρια των Ναζί, με προορισμό το Λονδίνο. Σπούδασε μεσαιωνική ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ασχολήθηκε με τα οικονομικά εργαζόμενος ως χρηματιστής. Αργότερα, μαζί με συμφοιτητές του, αγόρασε μια μικρή τράπεζα υπό την επωνυμία "Leopold Joseph & Son", την οποία μετέτρεψαν σε επενδυτική εταιρεία συμβούλων με σημαντική επιτυχία. Το 1981 αποχώρησε από την εταιρεία ιδρύοντας δική του με την επωνυμία "Rupert Loewenstein Ltd". Το 1968 γνώρισε, μέσω κοινού γνωστού, τους Rolling Stones, τους οποίους βοήθησε στη νομική διαμάχη που είχαν με τον προηγούμενο μάνατζέρ τους. Από τότε μέχρι και το 2007 υπήρξε υπεύθυνος των οικονομικών τους. Ανέλαβε την οργάνωση των περιοδειών τους καθώς και ζητήματα προσωπικής φύσεως των μελών όπως οι οικονομικές διευθετήσεις των διαζυγίων τους. Συνεργάστηκε επίσης με τους Pink Floyd και τον Κατ Στίβενς. Αν και φίλος των Rolling Stones δεν του άρεσε το Rock n' Roll προτιμώντας την κλασική μουσική. Το 2013 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο ένας πρίγκιπας ανάμεσα στους Stones: οι δουλειές με τους Rolling Stones και άλλες περιπέτειες. Στο βιβλίο αυτό ανέφερε πολλά στοιχεία σχετικά με τις οικονομικές συμφωνίες του συγκροτήματος, γεγονός που επέφερε την αντίδραση του Μικ Τζάγκερ. Υπήρξε πιστός καθολικός και διετέλεσε πρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας. Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.
Λιν Τσουάν

Ο Λιν Τσουάν (Lin Chuan, κινέζικα: 林全, pinyin: Lín Quán, γεννηθείς στις 13 Δεκεμβρίου 1951) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από τη Δημοκρατία της Κίνας. Ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας του στις 20 Μαΐου 2016.

 Ο Λιν είναι κινέζικης καταγωγής και γεννήθηκε στην Καοχσιούνγκ το 1951. Αποφοίτησε από το Καθολικό Πανεπιστήμιο Φου Τζεν με μπάτσελορ στα Οικονομικά το 1974 και στη συνέχεια απέκτησε τίτλο Μάστερ στα Δημόσια Οικονομικά από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Τσενγκτσί το 1978. Μετά απέκτησε ντοκτορά στις Οικονομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στην Ουρμπάνα-Σαμπέν (University of Illinois at Urbana–Champaign) το 1984. Υπηρέτησε ως υπουργός Προϋπολογισμού, Στατιστικής και Λογιστικών από το 2000 ως το 2002 και ως υπουργός Οικονομικών από το 2002 ως το 2006.Υπηρέτησε μετά την παραίτησή του από υπουργός στο δήμο της Ταϊπέι.Έπειτα από τη νίκη της Τσάι Ινγκ-γουέν στις γενικές εκλογές του 2016, ο Λιν διορίστηκε πρωθυπουργός στις 15 Μαρτίου 2016. Ο διορισμός του εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο λίγο αργότερα και ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Μαΐου 2016. Είναι παντρεμένος με τη Γου Πέι-λινγκ από τον Σεπτέμβριο του 2002 και έχει 2 κόρες από τον πρώτο γάμο του. Choice of premier to be applauded Former adviser calls on premier to quit More than half dissatisfied with President Tsai: poll EDITORIAL: Tsai’s underwhelming administration Can Taiwan Build An 'Asian Silicon Valley'? "Asian Silicon Valley" in Taoyuan misses key points Asian Silicon Valley = Taiwan’s DPP Collision with Student Movement
Οίκος του Βάσενμπεργκ

Ο Οίκος του Βάσενμπεγκ, ολλανδ.: Huis van Wassenberg, ήταν ένας ευγενής Οίκος στην Ολλανδία, που δραστηριοποιήθηκε από το 1096 ως το 1371. Έγιναν κόμητες του Χέλρε (ολλανδ.: Gelre, γερμ.: Gueldern), μετά αναβαθμίστηκαν σε δούκες.

 Ο Γεράρδος Β΄ κόμης του Χέλρε νυμφεύτηκε τη ν Ερμενγάρδη, κόρη του κόμη του Ζούτφεν, η οποία διαδέχθηκε τον αδελφό της ως κόμισσα του Ζούτφεν. Από τότε η κομητεία περιήλθε στον Οίκο του Βάσενμπεργκ. Ένα μέλος του Οίκου, ο Όθων Α΄, έγινε επίσκοπος της Ουτρέχτης. Ο Ρέγκιναλντ Β΄ ο Μέλας από κόμης, αναβαθμίστηκε το 1339 σε δούκας του Χέλρε. Τελευταία μέλη του Οίκου ήταν οι γιοί Ρέγκιναλντ Γ΄ ο Παχύς, κόμης του Χέλρε και Εδουάρδος, και οι δύο άτεκνοι. Ο πρώτος ήταν ανεπαρκής κυβερνήτης, έτσι τον φυλάκισε ο δεύτερος και έγινε κόμης του Χέλρε. Όμως ο Εδουάρδος τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη του Μπέσβαϊλερ και απεβίωσε στις 24 Αυγούστου 1371, 35 ετών. Επέστρεψε λοιπόν ο Ρέγκιναλντ Γ΄, που όμως απεβίωσε τρεις μήνες μετά, στις 4 Δεκεμβρίου 1371, 38 ετών. Τους διαδέχθηκε η μόνη αδελφή τους Μαρία, με τον σύζυγό της Γουλιέλμο Β΄ δούκα του Γύλιχ· έτσι η κομητεία του Χέλρε περιήλθε στον Οίκο του Γύλιχ.
Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου

Το Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου (ΧΑΚ, τουρκικά: Kıbrıs Menkul Kıymetler Borsası, KMKB, αγγλικά: Cyprus Stock Exchange, CSE) είναι ευρωπαϊκό χρηματιστήριο με έδρα τη Λευκωσία. Η ανταλλαγή έχει το συνήθες εμπορικό ωράριο μεταξύ 10:00 π.μ. και 17:00 μ.μ. σε Ώρα Ανατολικής Ευρώπης, για όλες τις ημέρες της εβδομάδας εκτός Σαββάτου, Κυριακής και αργιών που δηλώθηκαν από το χρηματιστήριο εξ αρχής.

 To ΧΑΚ ιδρύθηκε με βάση τους νόμους των Κινητών και Χρηματιστηριακών Αξιών της Κύπρου που προβλέπουν την ανάπτυξη της αγοράς κινητών αξιών στην Κύπρο και τη σύσταση και λειτουργία του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου. Ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων τον Απρίλιο του 1993. Το ΧΑΚ άρχισε τις εργασίες του στις 29 Μαρτίου του 1996. Το 2006, ξεκίνησε μια κοινή πλατφόρμα με το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών. Το Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου (ΧΑΚ) επιτρέπει σε ιδιωτικές ή δημόσιες εταιρείες να εισάγουν τα ομόλογά τους στη Νεοαναπτυσσόμενων Εταιρειών Αγορά (Ν.Ε.Α.) και για τις δημόσιες εταιρείες να εισάγουν τις μετοχές τους στη «Ν.Ε.Α.». Και στις δύο περιπτώσεις (εισαγωγή μετοχών ή ομολόγων) το ΧΑΚ παρέχει επίσης τον κωδικό ISIN ώστε να παρουσιάζονται οι τιμές μέσω των τερματικών του Bloomberg και του Reuters καθώς και οι δύο είναι επίσημοι πωλητές οικονομικών στοιχείων. Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου είναι αρμόδια για την εποπτεία και τον έλεγχο όλων των λειτουργιών του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου, τις συναλλαγές που διενεργούνται, τις εισηγμένες εταιρείες, τους μεσίτες και τις χρηματιστηριακές εταιρείες. Επίσημος ιστότοπος
Αικατερίνη της Λωρραίνης (μαργραβίνα)

H Αικατερίνη της Λωρραίνης (γαλλικά: Catherine de Lorraine, 1407 - 1 Μαρτίου 1439) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπρεχτ εκλέκτορα του Παλατινάτου και βασιλιά της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1422 τον Ιάκωβο μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα: Κάρολος Α΄ 1427-1475, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν Βερνάρδος Β΄ 1428/29-1458, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν, άγιος. Ιωάννης Β΄ 1434-1503, εκλέκτορας-αρχιεπίσκοπος του Τρηρ. Μαργαρίτα 1431-1457, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Γεώργιος 1433-1484, επίσκοπος του Μετς. Μάρκος 1434-1478, μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Λιέγης και του Στρασβούργου. Ματθίλδη 1435/39-1485, ηγουμένη στο αββαείο του Τρηρ. Arthur Kleinschmidt: Jacob I., Markgraf von Baden und Hochberg [in:] Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), vol 13, Duncker & Humblot, Leipzig 1881, pp. 532–534. Konrad Krimm: Jakob I., Markgraf von Baden [in:] Neue Deutsche Biographie (NDB), vol. 10, Duncker & Humblot, Berlin 1974, p. 311 online.
Ζε Ελίας

Ο Ζοζέ Μοεντίμ Ελίας Τζούνιορ (José Elias Moedim Júnior, 25 Σεπτεμβρίου 1976), ή απλά Ζε Ελίας, είναι Βραζιλιάνος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Έχει αγωνιστεί με την εθνική ομάδα της χώρας του στη δεκαετία του 1990.

 Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1976 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Ήταν ένα από τα μεγάλα ταλέντα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, καθώς στα 17 του ήταν βασικός με την Κορίνθιανς. Αγωνίστηκε με τη Μπάγερ Λεβερκούζεν, την Ίντερ και τη Μπολόνια, αλλά λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του δεν κατάφερε να κάνει την καριέρα που αναμενόταν.Για τρία χρόνια ήταν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και συμμετείχε σε μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου. Με τον Κριστιάν Καρεμπέ δημιούργησαν ένα πολύ δυνατό δίδυμο στο χώρο του κέντρου. Μαζί με το Τζιοβάνι και τον Καστίγιο πρόσθεσαν μια λατινοαμερικάνικη νότα στην ομάδα του Ολυμπιακού, που αγαπήθηκε από τους φιλάθλους. Μετά τον Ολυμπιακό είχε ένα πέρασμα από τη Σάντος.Σήμερα εργάζεται σαν σχολιαστής στην βραζιλιάνικη έκδοση του αμερικανικού αθλητικού καναλιού ESPN. Με την Εθνική Βραζιλίας στο διάστημα 1995-99 είχε 22 συμμετοχές και μετείχε στους Ολυμπιακούς του 1996, κερδίζοντας χάλκινο μετάλλιο με την εθνική Βραζιλίας, τερματίζοντας 3η μπροστά από τη Πορτογαλία. 1993-1996: Κορίνθιανς 1996-1997: Μπάγερ Λεβερκούζεν 1997-1999: Ίντερ 1999-2000: Μπολόνια 2000-2003: Ολυμπιακός 2004-2006: Σάντος 2006: ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ 2006: Γκουαράνι 2006-2007: Ομόνοια Λευκωσίας 2007: Λοντρίνα 2008-2009 ΣΚ Ράινντορφ Άλταχ
Χιονοδρομικό κέντρο Σελίου

Το Χιονοδρομικό κέντρο του Σελίου είναι το πρώτο οργανωμένο κέντρο χιονοδρομίας στην Ελλάδα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1534-1900 μ., στο όρος Βέρμιο του νομού Ημαθίας στο χωριό Σέλι, ένα από τα ψηλότερα χωριά στην Ελλάδα. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1934 ως οργανωμένο κέντρο, χρονιά διοργάνωσης των πρώτων Πανελλήνιων αγώνων χιονοδρομίας. Χαρακτηριστικό αξιοθέατο του κέντρου αποτελεί το σαλέ με την οξυγώνια σκεπή.

 Απέχει 20 χλμ. από τη Νάουσα, 24 χλμ. από τη Βέροια, 74 χλμ. από την Κοζάνη και 95 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Το πιο κοντινό χωριό είναι το Σέλι, μέσα στα όρια του οποίου βρίσκεται και το χιονοδρομικό κέντρο. Κυρίως, η πρόσβαση μπορεί να επιτευχθεί μέσω της Εγνατίας Οδού και έπειτα μέσω της επαρχιακής οδού Βέροιας - Σελίου και δευτερευόντως μέσω της επαρχιακής οδού Νάουσας - Σελίου. Το χιονοδρομικό διαθέτει, επίσης, χώρους στάθμευσης έκτασης 36 στρεμμάτων ασφαλτόδρομου, όπου πάντοτε φροντίζεται ο αποχιονισμός τους. Το Εθνικό Χιονοδρομικό Kέντρο Σελίου περιλαμβάνει 11 σύγχρονους αναβατήρες: 1 εναέρια διθέσια καρέκλα, 6 συρόμενους αναβατήρες (πιατάκια) και 4 baby lifts, τα οποία οδηγούν σε 17 αναγνωρισμένες πίστες καταβάσεων και δύο πίστες δρόμων αντοχής (langlauf) με δυνατότητα διεξαγωγής διεθνών αγώνων. Υπάρχουν μπλε, κόκκινες, πράσινες πίστες με ανάλογους βαθμούς δυσκολίας, οι οποίες χωρίζονται σε τουριστικές και αγωνιστικές. Επίσης διαθέτει μονοπάτια (διαδρομές) πορείας ορειβασίας. Διασχίζεται από το διεθνές ορειβατικό μονοπάτι Ε4. Το 1955 τοποθετήθηκε στο Χιονοδρομικό Κέντρο Σελίου ο πρώτος αναβατήρας της χώρας (εναέρια καρέκλα μήκους 750 μ.) που έφτανε σε υψόμετρο 1600 μ. ενώ το έτος 1968 επεκτάθηκε κατά 500 μ. φτάνοντας σε υψόμετρο 1730 μ. Στις 4-2-1972 με Βασιλικό Διάταγμα χαρακτηρίστηκε ως "εθνικό" με την ονομασία "Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Σελίου". Το καλοκαίρι του 2002, εγκαταστάθηκε μια εξ ολοκλήρου καινούρια διπλή καρέκλα μήκους 1750 μ., η οποία διαθέτει ενδιάμεσο σταθμό στο σημείο που τοποθετείται η κορυφή της παλιάς καρέκλας και τερματικό σταθμό στη Λάκα του Ασούρμπασι. Το Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Σελίου διαθέτει πλήρη στόλο χιονοστρωτήρων και αποχιονιστικών μηχανημάτων: 4 xιονοστρωτήρες (ratrac) για την καθημερινή επίστρωση και διαμόρφωση όλων των πιστών 3 εκχιονιστικά για την γρήγορη διάνοιξη του οδικού άξονα πρόσβασης ΕΧΚ Σελίου - χωριό Σέλι - Βέροια, όπως επίσης και για τον καθαρισμό των πάρκινγκ του χιονοδρομικού 3 χιονάμαξες (snowmobile)Ο οδικός άξονας Βέροιας - Ε.Χ.Κ Σελίου εκχιονίζεται με εντατικό ρυθμό σε περιπτώσεις χιονόπτωσης, ενώ προτείνεται στους οδηγούς να διαθέτουν αντιολισθητικές αλυσίδες. Οι χιονοδρομικές πίστες διατηρούνται σε λειτουργία ακόμη και έπειτα από έντονη χιονόπτωση. Υψόμετρο: 1534-1900 μ. Πίστες: 17 και 2 πίστες δρόμων αντοχής (Langlauf) Αναβατήρες: 7 σύγχρονης κατασκευής και 4 για αρχάριους(baby lifts), εκ των οποίων οι 10 είναι μονοθέσιοι συρόμενοι και ένας διθέσιος εναέριος Extreme Greece Επίσημη ιστοσελίδα του χιονοδρομικού κέντρου Επίσημη ιστοσελίδα του χιονοδρομικού κέντρου
Φίλιππος της Σαβοΐας-Νεμούρ

Ο Φίλιππος (1490 - 25 Νοεμβρίου 1533) ήταν δούκας του Νεμούρ (1528-1533). Ήταν ο τριτότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας και της 2ης συζύγου του Κλωντίν ντε Μπρος. Ήταν ο πρώτος του κλάδου Σαβοΐας-Νεμούρ· οι απόγονοί του έζησαν στη Γαλλία.

 Ως τρίτος γιος, προοριζόταν για εκκλησιαστική καριέρα. Στα 5 έτη του δόθηκε η επισκοπή της Γενεύης, αλλά παραιτήθηκε το 1510 όταν έγινε κόμης της Γενεύης. Υπηρέτησε στο στρατό του Λουδοβίκου ΙΒ΄ βασιλιά της Γαλλίας και συμμετείχε στη μάχη του Αγκναντέλλο της Κρεμώνας, όπου νικήθηκαν οι Βενετοί. Πολέμησε υπό τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων και τον Φραγκίσκο Α΄ βασιλιά της Γαλλίας. Η ετεροθαλής αδελφή του Λουίζα είχε γιο τον Φραγκίσκο Α΄, που αφού έγινε βασιλιάς της έδωσε το δουκάτο του Νεμούρ. Το 1528 ο Φραγκίσκος Α΄ αντάλλαξε το δουκάτο της με αυτό του Τουραίν και έδωσε το δουκάτο του Νεμούρ και την Καρλόττα, κόρη του δευτέρου ξαδέλφου του, ως σύζυγο στο θείο του Φίλιππο. Το 1528 νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Βαλουά-Ορλεάνης, κόρης του εξαδέλφου του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ και Αγνής της Σαβοΐας και είχαν τέκνα: Ιωάννα 1532-1568, παντρεύτηκε τον Νικόλαο του Οίκου της Λωρραίνης, δούκα του Μερκέρ. Ιάκωβος 1531-1585, δούκας του Νεμούρ. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Nemours, Lords and Dukes of, s.v. Philip of Savoy, duke of Nemours". Encyclopædia Britannica. 19 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 370.
Χρήστος Ντούμας

Ο Χρήστος Ντούμας ή Χρίστος Ντούμας (Πάτρα 1933), είναι Έλληνας καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών.Από το 1960 έως το 1980, ήταν έφορος αρχαιοτήτων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στην Ακρόπολη Αθηνών, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα και στα νησιά του Βορείου Αιγαίου. Διεξήγαγε ανασκαφές και διοργάνωσε εκθέσεις σε μουσεία σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Ο Ντούμας υπήρξε επίσης επιμελητής των προϊστορικών αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα. Ακόμα ανέλαβε τη διεύθυνση αρχαιοτήτων και τη διεύθυνση συντήρησης αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού. Από το 1975, ανέλαβε τη διεύθυνση των ανασκαφών στο Ακρωτήρι της Θήρας αντικαθιστώντας τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο.

 Έχει εκδόσει διάφορες μελέτες, καθώς και άρθρα και βιβλία σχετικά με τον Αιγιακό πολιτισμό και την αρχαιολογία. Doumas, C. & Papazoglu, L. (1980). «Santorini tephra from Rhodes». Nature 287 (5780): 322–324. doi:10.1038/287322a0. Doumas, C. (1992). The Wall Paintings of Thera. Athens: The Thera Foundation. ISBN 960-220-274-2. Doumas, C. (1983). Thera - Scavi a Santorini. London: Thames and Hudson Ltd. ISBN 88-05-03846-6. Σαντορίνη, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, 2009 Σαντορίνη, Εκδοτική Αθηνών, 2005 Πρωτοκυκλαδικός πολιτισμός, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης,2000 Santorini Guidebook 2010/ 2011, Ηλιότοπος, 2010 Η αρχαιολογική σκαπάνη στην Ικαρία, Φεστιβάλ Ικαρίας [εισήγηση], 2010, ISBN 978-960-99244-0-5 Sailing in the Aegean, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Ε.Ι.Ε.). Ινστιτούτο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητας, 2008 Μεγάλες στιγμές της ελληνικής αρχαιολογίας, Καπόν, 2007 Μουσείο προϊστορικής Θήρας, Υπουργείο Πολιτισμού. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2007 Το χαμόγελο της Αριάδνης, Ερμής, 2005 Ελλάδα της θάλασσας, Μέλισσα, 2004 Η ιστορία της ελληνικής πόλης, Ερμής, 2004 Παγκοσμιοποίηση και περιβάλλον, Ελληνικά Γράμματα, 2002 The Aegean, Μέλισσα, 1997 Η αυγή της ελληνικής τέχνης, Εκδοτική Αθηνών, 1994 Συλλογικό έργο, Ακρωτήρι Θήρας: Δυτική οικία, Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία [επιμέλεια], 2007 Το προϊστορικό Αιγαίο κοιτίδα δημοκρατικών θεσμών, περιοδικό "ο Πατρέας", τεύχος 13 (Απρίλης-Μάης-Ιούνης) 1988, σσ. 24-29 Χρίστος Ντούμας, Το προϊστορικό σουβλάκι της Σαντορίνης - Το Βήμα Η κατάργηση της αξιοκρατίας μάς οδήγησε στον γκρεμό, της Μαργαρίτας Πουρνάρα - Η Καθημερινή
Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι

Η Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ديلبسيند سيدة رجل) (Τούρκικα: Dilpesend Kadınefendi, 16 Ιανουαρίου 1861 - 17 Ιουνίου 1901) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Beşinci Dilpesend Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ντιλπεσέντ γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1861 στην Τιφλίδα. Ο πατέρας της ήταν ο Μακσούτ Γκιράϊ Μπέης. Πριν παντρευτεί τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, υπηρετούσε την δέκατη τέταρτη σύζυγο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, την Τιριάλ Χανιμεφέντι. Πντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στις 10 Απριλίου 1883. Της δόθηκε ο τίτλος της "Τέταρτης Συζύγου". Ένα χρόνο μετά το γάμο, γέννησε το μοναδικό της παιδί, Ναϊλέ Σουλτάν, στις 9 Ιανουαρίου 1884. Προήχθη στον τίτλο της "Τρίτης Συζύγου" το 1895. Η Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι πέθανε στις 17 Ιουνίου 1901 στο Παλάτι Γιλντίζ σε ηλικία 40 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Κόπα Σεντροαμερικάνα

Το Κόπα Σεντροαμερικάνα (ισπανικά: Copa Centroamericana, προφέρεται: [ˈkopa sentɾoameɾiˈkana]) είναι μια διετής ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετέχουν οι επτά εθνικές ομάδες των χωρών μελών της CONCACAF στη ζώνη της Κεντρικής Αμερικής οι οποίες είναι Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ, Κόστα Ρίκα, Μπελίζ, Νικαράγουα, Ονδούρα και Παναμάς. Παλαιότερα ονομαζόταν Κύπελλο των Εθνών της ΟΥΝΚΑΦ (Copa de Naciones de la UNCAF) έως το 2011 οπότε και πήρε τη σημερινή του ονομασία.Η διοργάνωση αποτελείται από δύο στάδια. Στη φάση των ομίλων της διοργάνωσης, οι επτά ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους, των τεσσάρων και των τριών ομάδων αντίστοιχα. Η ομάδα που θα τερματίσει πρώτη σε κάθε όμιλο προκρίνεται στον τελικό της διοργάνωσης, ενώ οι ομάδες που έχουν τερματίσει στη δεύτερη θέση κάθε ομίλου λαμβάνουν μέρος σε αγώνα διαβάθμισης με στόχο την κατάκτηση της τρίτης θέσης, όπως και οι ομάδες της τρίτης θέσης κάθε ομίλου αγωνίζονται σε σκοπό την κατάληψη την πέμπτης θέσης της διοργάνωσης. Οι ομάδες που συμμετέχουν στη διοργάνωση, αναλόγως τις επιδώσεις τους σε αυτή, κερδίζουν μία θέση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ και στο Κόπα Αμέρικα.

 Λόγω της επιτυχίας της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κόστα Ρίκα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και της παρ' ολίγον συμμετοχής της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Συμβούλιο της CONCACAF στο Κίνγκστον της Τζαμάικα αποφάσισε να οργανώσει το δικό της ηπειρωτικό πρωτάθλημα, σχεδόν ένα χρόνο έπειτα από την έναρξη του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ το 1990. Η Κόστα Ρίκα κατέλαβε την πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα ΚΟΝΚΑΚΑΦ του 1989, το οποίο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας. Ωστόσο, κυρίως για οικονομικούς λόγους, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέχτηκαν ως τόπος διεξαγωγής της ηπειρωτικής διοργάνωσης.Κατά την ίδια διάσκεψη των ομοσπονδιών ποδοσφαίρου της Κεντρικής Αμερικής, αποφασίστηκε επίσης η μορφή της διοργάνωσης. Ο τελικός προκριματικός γύρος όσον αφορά την ανάθεση της διοργάνωσης είχε δύο υποψηφιότητες, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κόστα Ρίκα Η Κόστα Ρίκα, η οποία έχει κατακτήσει τρεις φορές το Πρωτάθλημα ΚΟΝΚΑΚΑΦ, έλαβε την άδεια να φιλοξενήσει την πρώτη διοργάνωση του θεσμού στις 19 Φεβρουαρίου του 1991. ^ Οι θέσεις καθορίστηκαν με βάση την κατάταξη σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα. Επίσημος ιστότοπος Η διοργάνωση στο αρχείο του RSSSF
Άραξος Αχαΐας

Για την παλιά ονομασία Γκέρμπεσι, δείτε: Γκέρμπεσι Ο Άραξος είναι χωριό της Αχαΐας στην Πελοπόννησο. Από το 2010 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας ως τμήμα του πρώην Δήμου Λαρισσού. Στην ομώνυμη κοινότητα ανήκουν, πέρα από τον οικισμό του Αράξου, οι οικισμοί Καλόγρια και Παραλίμνη (νυν Ακρωτήριο Αράξου) καθώς και ο καταργημένος οικισμός Ταξιάρχες.

 Το χωριό είναι χτισμένο κοντά στο ομώνυμο ακρωτήριο το οποίο σε όλη την έκτασή του καλύπτεται από βουνά, γνωστά ως τα «Μαύρα βουνά». Στην περιοχή λειτουργούν νταμάρια που εφοδιάζουν με υλικά όλο τον Νομό Αχαΐας. Ακόμα, υπάρχουν στρατιωτικά φυλάκια, ραντάρ και ναυτικά οχυρά. Επίσης, εκεί βρίσκεται και το Αεροδρόμιο Αράξου, πολιτικό και στρατιωτικό. Σχετικά κοντά στο χωριό υπάρχουν οι παραλίες «Γιανισκάρι» και «Καλόγρια», που είναι από τις ωραιότερες της Αχαΐας, καθώς και η λιμνοθάλασσα του Αράξου και η λιμνοθάλασσα Προκόπου. Στην περιοχή βρίσκεται και το Τείχος των Δυμαίων. Το χωριό χωρίζεται σε δύο οικισμούς που δημιουργήθηκαν από βοσκούς που περνούσαν εκεί το χειμώνα με τα κοπάδια τους. Οι κτηνοτρόφοι αυτοί έρχονταν από το ορεινό χωριό Γκέρμπεσι (νυν Προφήτης Ηλίας) των Καλαβρύτων και γι' αυτό το αρχικό όνομα του χωριού ήταν (Κάτω) Γκέρμπεσι. Από το 1836 έως το 1841, ήταν δημοτικό διαμέρισμα του τότε Δήμου Αράξου. Με το ΦΕΚ 50Α της 25/07/1879 ο οικισμός, που τότε ονομαζόταν Γκέρμπεσι, προσαρτάται στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από τον τότε Δήμο Δύμης και προσαρτάται στην κοινότητα Στριγκλέϊκων. Με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε από Γκέρμπεσι σε Παραλίμνη. Με το ΦΕΚ 143Α της 12/04/1929 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Στριγκλέϊκων και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λακκόπετρας. Με το ΦΕΚ 148Α της 18/07/1947 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Λακκόπετρας και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας Παραλίμνης. Με ΦΕΚ 125Α της 21/05/1956 ο οικισμός μετονομάστηκε από Παραλίμνη σε Άραξος. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Ο Αράξος είναι χαρακτηρισμένος ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση ως κοινότητα 25,123 χμ² . Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού και της κοινότητας είναι η εξής: Σε παρένθεση αναφερται αναφέρεται πληθυσμός της τοπικής κοινότητας. Παραλίμνη (νυν Ακρωτήριο Αράξου) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άραξου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/10/2017.
Ζακ-Εντουάρ Αλεξίς

Ο Ζακ-Εντουάρ Αλεξίς (Jacques-Édouard Alexis, 21 Σεπτεμβρίου 1947) είναι πολιτικός και χρημάτισε πρωθυπουργός της Αϊτής από το 1999 ως το 2001 και επίσης από το 2006 ως το 2008.

 Γεννήθηκε στο Γκονάιβες στις 21 Σεπτεμβρίου του 1947. Έκανε σπουδές Αγρονομικής και Κτηνιατρικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της χώρας του. Υπήρξε πρώτος πρύτανης του Πανεπιστημίου της Κουίσκεγια, την περίοδο 1990-1995. Χρημάτισε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και επί θεμάτων Νεολαίας και Αθλητισμού. Ήταν Πρωθυπουργός από τις 26 Μαρτίου του 1999 ως τις 7 Φεβρουαρίου του 2001. Το 2001 τον διαδέχθηκε ο Ζαν Μ. Σερεστάλ. Διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία από τον Πρόεδρο Ρενέ Πρεβάλ στις 21 Μαΐου του 2006. Ο ίδιος και η κυβέρνησή του ορκίστηκαν στις 9 Ιουνίου του 2006. Το κυβερνητικό σχήμα αποτελείται από υπουργούς προερχόμενους από έξι συνολικά κόμματα, μεταξύ των οποίων το κόμμα Lespwa του Ρενέ Πρεβάλ και το Fanmi Lavalas του Ζαν-Μπερτράντ Αριστίντ.Την άνοιξη του 2008 η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με ταραχές που ξέσπασαν αναφορικά με τις υψηλές τιμές σε βασικά είδη διατροφής. Επισήμως σκοτώθηκαν πέντε άτομα. Στις 12 Απριλίου του 2008 η Γερουσία με 16 ψήφους υπέρ ψήφισε υπέρ της αποπομπής του Αλεξίς.
Βεσελίν Τοπάλοφ

Ο Βεσελίν Τοπάλοφ (Веселин Александров Топалов, Ρούσε, Βουλγαρία, 15 Μαρτίου 1975) είναι Βούλγαρος γκρανμαίτρ στο σκάκι και πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής Σκακιού της FIDE κερδίζοντας το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα της FIDE το 2005. Στη λίστα ΕΛΟ της FIDE τον Ιανουάριο του 2007, ο Τοπάλοφ ήταν το νούμερο ένα στον κόσμο με 2783 βαθμούς.

 Τις πρώτες γνώσεις στο σκάκι τις απέκτησε από τον πατέρα του όταν ήταν οκτώ ετών. Το 1989 κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού κάτω των 14 ετών στην Αγουαδίγια του Πουέρτο Ρίκο, και το 1990 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο κάτω των 16 ετών στην Σιγκαπούρη. Έγινε διεθνής γκρανμαίτρ το 1992. Προπονητής και μάνατζέρ του είναι ο διεθνής μαιτρ Σίλβιο Νταναΐλοβ. Ο Τοπάλοφ διεκδίκησε ανεπιτυχώς τον τίτλο του αδιαφιλονίκητου Παγκόσμιου Πρωταθλητή σε μία αναμέτρηση με τον "Κλασικό" Παγκόσμιο Πρωταθλητή Βλαντίμιρ Κράμνικ με σκοπό την επανένωσης των τίτλων τον Οκτώβριο του 2006, η οποία έλαβε χώρα στην Ελίστα, πρωτεύουσα της ρωσικής Καλμίκιας. Σε ματς 12 παρτίδων, οι παίκτες αναδείχθηκαν ισόπαλοι 6-6 και ακολούθησαν 4 παρτίδες "τάι-μπρείκ" γρήγορου (ράπιντ) σκακιού, στις οποίες επικράτησε ο Κράμνικ με σκορ 2,5-1,5 και αναδείχθηκε ως ο Επίσημος (Αδιαφιλονίκητος) Παγκόσμιος Πρωταθλητής Σκακιού. Το Μάιο του 2010 στη Σόφια διεκδίκησε για δεύτερη φορά τον τίτλο, αλλά ηττήθηκε και πάλι στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος από τον Ινδό Βισβανάθαν Άναντ με σκορ 6½–5½. Κατά τη διάρκεια του τουρνουά Κόρους το 2008, ο Τοπάλοφ εξαπολύει μια καλά μελετημένη θυσία ίππου εναντίον του Κράμνικ στην 12η κίνηση μιας άκρως θεωρητικής γραμμής και έκτοτε η ρωσική βαριάντα έμεινε σταθερά ]στο προσκήνιο.1. δ4 δ5 2. γ4 γ6 3. Ιζ3 Ιζ6 4. Ιγ3 ε6 5. Αη5 θ6 6. Αθ4 δ:γ4 7. ε4 η5 8. Αη3 β5 9. Αε2 Αβ7 10. 0-0 Ιβδ7 11. Ιε5 Αη7 12. Ι:ζ7 (βλ. διάγραμμα) 12... Ρ:ζ7 13. ε5 Ιδ5 14. Ιε4 Ρε7 15. Ιδ6 Ββ6 16. Αη4 Παζ8 17. Βγ2 Β:δ4 18. Βη6 Β:η4 19. Β:η7+ Ρδ8 20. Ι:β7+ Ργ8 21. α4 β4 22. Παγ1 γ3 23. β:γ3 β3 24. γ4 Πζη8 25. Ιδ6+ Ργ7 26. Βζ7 Πζ8 27. γ:δ5 Π:ζ7 28. Π:γ6+ Ρβ8 29. Ι:ζ7 Πε8 30. Ιδ6 Πθ8 31. Πγ4 Βε2 32. δ:ε6 Ιβ6 33. Πβ4 Ρα8 34. ε7 Ιδ5 35. Π:β3 Ι:ε7 36. Πζβ1 Ιδ5 37. θ3 θ5 38. Ιζ7 Πγ8 39. ε6 α6 40. Ι:η5 θ4 41. Αδ6 Πη8 42. Π3β2 Βδ3 43. ε7 Ιζ6 44. Αε5 Ιδ7 45. Ιε6 1–0 «Βεσελίν Τοπάλοφ (προφιλ)». ChessGames. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2015. 35 αποφασιστικές θέσεις από τις παρτίδες του
Κατάλογος πόλεων του Τατζικιστάν

Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων στο Τατζικιστάν. Η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στο Τατζικιστάν είναι αυτή της πρωτεύουσας Ντουσαμπέ, με 843.252 κατοίκους. Το 13% του πληθυσμού της χώρας κατοικεί στην περιοχή της πρωτεύουσας.

 Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει όλες τις πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων, με τα ονόματά τους στα Ελληνικά, καθώς και τα αντίστοιχα ονόματα στο Κυριλλικό και Περσοαραβικό αλφάβητο. Λόγω των δυσκολιών στην μεταγραφή, μερικές πόλεις είναι γνωστές με πάνω από μία ορθογραφία. Ο πληθυσμός είναι από τις απογραφές της 12ης Ιανουαρίου 1989 και της 20ης Ιανουαρίου 2000, καθώς και από την εκτίμηση του 2007. Οι αριθμοί του πληθυσμού είναι για την κάθε πόλη μόνο και δεν περιλαμβάνονται οι γύρω κοινότητες. Επιπροσθέτως, περιλαμβάνεται η διοικητική διαίρεση που ανήκει η κάθε πόλη, συνήθως μια περιφέρεια, ή μια αυτόνομη επαρχία στην περίπτωση της Αυτόνομης Επαρχίας Γκόρνο-Μπανταχσάν (ΑΕΓΜ). Υπάρχει μια επαρχία της πρωτεύουσας και οι Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής (εδώ συντομευμένες ως ΕΔΥ), οι οποίες δεν ανήκουν σε κάποια περιφέρεια αλλά διοικούνται από την κεντρική κυβέρνηση. Τέλος, συμπεριλαμβάνεται η επαρχία που ανήκει η κάθε πόλη. Μεγαλύτερες πόλεις του Τατζικιστάν 1: Όνομα από το 1929 έως το 1961: Σταλιναμπάντ2: Όνομα από το 1939 έως το 1992: Λενιναμπάντ Πόλεις που δεν ανήκουν διοικητικά στην επαρχία που βρίσκονται: *Πόλεις δημοκρατικής υποταγής **Πόλεις περιφερειακής υποταγής Φαϊζομπόντ Καλάι Χουμπ Παντζ Σουράμπ Βαντζ Βαρζόμπ Κατάλογος των μετονομασμένων πόλεων του Τατζικιστάν State Statistical Committee World Gazetteer – Current population figures for Tajik cities City Population – Historical censuses for Tajik cities
Nice Talking to Me

Το "Nice Talking to Me" είναι το πέμπτο άλμπουμ των Spin Doctors. Κυκλοφόρησε στις 13 Σεπτεμβρίου 2005 και είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας μετά την επανένωση των αρχικών μελών. Είναι το μόνο άλμπουμ που εκδόθηκε από την Ruffnation Music, η οποία έκλεισε λίγο μετά την κυκλοφορία του. Το τραγούδι "Can't Kick the Habit" συμπεριλήφθηκε στην ταινία Grandma's Boy.

 Chris Barron - φωνή (εκτός του κομματιού 8), ακουστική κιθάρα στο κομμάτι 6 Aaron Comess - κρούστα, ντραμς, φωνητικά στα κομμάτια 1 και 9 Eric Schenkman - κιθάρα, φωνητικά στα κομμάτια 1, 2, 5, 8, 9 και 10, φωνή στο κομμάτι 8 Mark White - μπάσο, φωνητικά στο κομμάτι 2 Vince Jones- πλήκτρα στα κομμάτια 1, 4, 6 και 7 Matt Wallace - παραγωγή Mike Landolt - μηχανικός Posie Mliadi, Pete Martinez - επιπλέον μηχανικοί Matt Wallace - μίξινγκ Brian Gardner - mastering Julian Peploe - καλλιτεχνική διεύθυνση Mike Waring, Chris Barron και Aaron Comess - φωτογραφία
Γεώργιος Τισσαμενός

Ο Γεώργιος Τισσαμενός (Γεώργιος Κ. Τισσαμενός) (? - 1872) ήταν Έλληνας αγωνιστής κατά την Επανάσταση του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, τρεις φορές υπουργός Οικονομικών.

 Γεννήθηκε στις Φραγγιάδες Ζαγορίου με το επώνυμο Καραγιαννόπουλος, αλλά πάντα υπέγραφε με το όνομα Τισσαμενός. Πριν την επανάσταση βρισκόταν στο Βουκουρέστι για σπουδές, αλλά το 1821 γύρισε για να ενεργοποιηθεί στον αγώνα για την επανάσταση. Ήταν γραμματέας του Παπαφλέσσα και αργότερα, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Καποδίστρια βρέθηκε στη Γενική Γραμματεία της Επικράτειας, το εκτελεστικό όργανο με το οποίο διοικούσε το κράτος ο κυβερνήτης, με τη θέση του συνεργάτη του Σπυρίδωνος Τρικούπη σε διοικητικά ζητήματα. Συνέχισε να υπηρετεί σε θέσεις διοίκησης του κράτους και κατά τις κυβερνήσεις της βασιλείας του Όθωνα. Ανέλαβε το υπουργείο επί των Οικονομικών στις 4 Οκτωβρίου 1839, στην Κυβέρνηση του Όθωνος στη θέση του Ι. Σπανιολάκη. Παρέμεινε στη θέση του και στην επόμενη κυβέρνηση, την Κυβέρνηση Όθωνος 1841 καθώς και στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του 1841 μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου 1842 . Μετά την απομάκρυνσή του από το Υπουργείο Οικονομικών διορίστηκε Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις 10 Νοεμβρίου του 1842. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 20 Οκτωβρίου 1843. Στο κίνημα του 1854 στη Θεσσαλία, Ήπειρο και Μακεδονία είχε οργανώσει στην Ήπειρο σώμα αποτελούμενο από εθελοντές που πολέμησε στο Πέτα της Άρτας. Σταμάτησε να ασχολείται με την πολιτική όταν απέτυχε το κίνημα. Ξαναπήρε τη θέση του Προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις 6 Μαΐου 1865 και έμεινε σε αυτήν μέχρι τις 2 Ιουνίου 1866. Σύζυγος του ήταν η Ελένη Κουτσαλέξη (? - 17/7/1874) γνωστής Ηπειρώτικης οικογένειας. Διατελέσαντες Πρόεδροι στο Ελεγκτικό Συνέδριο, ανακτήθηκε 25 Ιουνίου 2010