IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ουγκουμόν

Το Σατώ Ουγκμόντ (αρχικά Γκουμόν) είναι μια μεγάλη αγροικία που βρίσκεται κοντά στο δρόμο για την κωμόπολη Νιβέλ στο Βατερλό, Βέλγιο. Πρόκειται για το σημείο που αρχικά οι δυνάμεις της 7ης συμμαχίας αντιμετώπισαν το στρατό του Ναπολέοντα κατά τη Μάχη του Βατερλώ στις 18 Ιουνίου 1815. Το Ουγκομόν, το οποίο είχε γίνει καταστραφεί, αποκαταστάθηκε πλήρως για τη 200η επέτειο της μάχης, ανοίγοντας για το κοινό στις 18 Ιουνίου 2015.

 Τον Ιούνιο του 1815 η αγροικία έγινε το επίκεντρο των μαχών στην Μάχη του Βατερλό , καθώς ήταν ένα από τα πρώτα μέρη όπου Βρετανικές και άλλες συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπισαν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα. Ο Ναπολέων σχεδίαζε να τραβήξει τις εφεδρικές δυνάμεις του Ουέλιγκτον στο Ουγκομόν προκειμένου αποδυναμώσει τη βρετανική δύναμη στο κέντρο της μάχης, στη θέση Λε Άιγ Σεντέ. Πριν την έναρξη της μάχης, στο Ουγκομόν και στους κήπους τους που βρίσκονταν στη δεξιά πλευρά της συμμαχικής παράταξης, είχε στρατοπεδεύσει το 1ο Τάγμα του Συντάγματος Νασάου, υποστηριζόμενα απο κλιμάκια πεζικού της 1ης Ταξιαρχίας του Αννόβερο (jagers) υπό τον φον Κίλμανσεγκε. Ο λόχος ελαφρού πεζικού του 2ου Τάγματος των Φρουρών Κολντστριμ, υπό τις διαταγές του Αντισυνταγματάρχη Χένρι Γουίνταμ είχε επίσης οχυρωθεί στο αγρόκτημα, ενώ ο λόχος ελαφρού πεζικού του 3ου Τάγματος των Φρουρών Κόντστριμ, υπό τις διαταγές του Αντισυνταγματάρχη Τσαρλς Ντάσγουντ είχε λάβει θέσεις στους κήπους. Οι λόγοι ελαφρού πεζικού του 2ου και του 3ου Τάγματος των Πρώτων Φρουρών είχαν αρχικά λάβει θέσεις στον οπωρώνα, υπό τη διοίκηση του Αντισυνταγματάρχη Λόρδου Σάλτουν. Ο Αντισυνταγματάρχης Τζέιμς Μακντόνελ των Φρουρών Κόντστριμ είχε αναλάβει τη διοίκηση του Ουγκομόν. (Οι μονάδες Φρουρών ανήκαν στη 2η (Βρετανική) Ταξιαρχία του Στρατηγού Τζον Μπινγκ). Ο Ουέλιγκον κατέγραψε στις σημειώσεις του: "Περίπου στις 10 το πρωί [ο Ναπολεων] ξεκίνησε μια λυσσαλέα επίθεση στην θέση μας στο Ουγκομόν". Άλλες πηγές αναφέρουν ότι αυτή η επίθεση έγινε περίπου στις 11:30. Ο ιστορικός Άντριου Ρόμπερτς σημειώνει ότι "ένα περίεργο γεγονός για τη μάχη του Βατερλό είναι ότι κανείς δεν είναι απολύτως βέβαιος για την ώρα έναρξης".Η αρχική επίθεση από Maréchal de Camp Bauduin 1η Ταξιαρχία της 6ης Μεραρχίας να αδειάσει το ξύλο και το πάρκο, αλλά οδηγήθηκε πίσω από το βαρύ Βρετανικό πυροβολικό φωτιά και το κόστος Bauduin τη ζωή του. Τα Βρετανικά όπλα, είχαν αποσπαστεί η προσοχή σε μια μονομαχία πυροβολικού με γαλλικά όπλα και αυτό επέτρεψε μια δεύτερη επίθεση από Maréchal de Στρατόπεδο Βαρώνου Viddaty 2η Ταξιαρχία της 6ης Μεραρχίας. Θα διαχειρίζεται ένα μικρό ρήγμα στη νότια πλευρά, αλλά δεν μπορούσε να το εκμεταλλευτεί. Μια επίθεση για την βόρεια πλευρά με τα στοιχεία της 1ης Ταξιαρχίας της 6ης Μεραρχίας ήταν περισσότερο επιτυχής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hougoumont στο Wikimedia Commons
Μιχάλης Κολωνιάρης

Ο Μιχάλης Κολωνιάρης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και υπήρξε βασικό μέλος της όταν κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος το 1946.

 Ο Κολωνιάρης έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα την σεζόν 1936-37 αγωνιζόμενος ως πλάγιος επιθετικός, αλλά και ως μέσος. Την επόμενη σεζόν κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση.Δύο χρόνια αργότερα, σκόραρε το ένα από τα τρία τέρματα του Άρη στον τρίτο ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος εναντίον της ΑΕΚ στις 26 Απριλίου 1940, στη νίκη των "κίτρινων" με 3-0. Στον τελικό της διοργάνωσης, η ομάδα της Θεσσαλονίκης ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 3-1 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης με τον Κολωνιάρη βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του, ενώ στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος έπαιξε στους δύο εκτός έδρας αγώνες του Άρη με την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό, όπως και στο τελευταίο ματς με την ΑΕΚ στην Θεσσαλονίκη, πετυχαίνοντας με σουτ ένα από τα τέσσερα γκολ των "κίτρινων" στη νίκη με 4-1 που εξασφάλισε τον τίτλο του πρώτου μεταπολεμικού πρωταθλητή Ελλάδος στον Άρη.Στο ματς της επόμενης χρονιάς εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Κολωνιάρης πέτυχε χατ-τρικ στην εκτός έδρας νίκη του Άρη με 2-4, ενώ πέτυχε δύο ακόμη τέρματα στη νίκη των "κίτρινων" με τον ίδιο αντίπαλο με 7-0, στις 5 Οκτωβρίου 1947. Ο Κολωνιάρης τραυματίστηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1948, στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ, παραμένοντας εκτός γηπέδων για αρκετούς μήνες. Έπαιξε για τελευταία φορά στην ισοπαλία του Άρη με 2-2 με τον "δικέφαλο του Βορρά" στις 12 Δεκεμβρίου 1948, κρεμώντας στην συνέχεια τα παπούτσια του. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Κολωνιάρης Μιχάλης | aris.re
Ντέρμπι του Ρότερνταμ

Το Ντέρμπι του Ρότερνταμ είναι η αγωνιστική αντιπαλότητα ανάμεσα στις 3 ομάδες του Ρότερνταμ: την Φέγενορντ, την Σπάρτα Ρότερνταμ και την Εξέλσιορ. Το Ρότερνταμ είναι η μόνη πόλη στην Ολλανδία που φιλοξενεί 3 ομάδες. Παλιά το ντέρμπι είχε μεγάλη αντιπαλότητα, αλλά τα πρόσφατα χρόνια έχει χάσει την αξία του, λόγω των διαφορετικών κατηγοριών που αγωνίζονται.

 Το ντέρμπι: Φέγενορντ-Σπάρτα Ρότερνταμ είναι το πιο ενδιαφέρον ντέρμπι στην πόλη, καθώς είναι οι δύο πιο πετυχημένες ομάδες του Ρότερνταμ έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα 21 και 6 φορές αντίστοιχα (η Εξέλσιορ έχει κατακτήσει 3 φορές το Εέρστε Ντιβίζιε). Ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στις δύο ομάδες έγινε στις 22 Μαΐου 1922 και ήταν φιλικός. Το σκορ έληξε 4-2 υπέρ της Φέγενορντ. Οι επίσημοι αγώνες μεταξύ στις δύο ομάδες δεν μπορούσαν να γίνουν γιατί το 1921 η Φέγενορντ προβιβάστηκε στην 1η κατηγορία, ενώ παράλληλα η Σπάρτα υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 1922-1923 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος επίσημος αγώνας. Αυτή τη φορά η Σπάρτα πήρε άτυπη ρεβάνς νικώντας την Φέγενορντ με 1-0. Το ντέρμπι: Φέγενορντ-Εξέλσιορ είναι το λιγότερο ενδιαφέρον παιχνίδι του Ρότερνταμ. Οι δύο αυτές ομάδες έχουν υπογράψει σύμβαση συνεργασίας το 1979, η οποία το 1996 επισημοποιήθηκε. Στις 20 Δεκεμβρίου 2008 η σύμβαση διακόπηκε . Όμως μετά από λίγους μήνες ξαναϋπογράφτηκε η σύμβαση. Η Εξέλσιορ τροφοδοτεί την Φέγενορντ με παίκτες από την ακαδημία της και αντίστροφα. Αν και η ειδική σύμβαση ισχύει για την συνεργασία των δύο συλλόγων, οι οπαδοί της Εξέλσιορ έχουν μεγάλη αντιπαλότητα για την Φέγενορντ . Το ντέρμπι Σπάρτα Ρότερνταμ-Εξέλσιορ δεν έχει πολλή αντιπαλότητα, αλλά οι διαφορές στην ιστορία τους είναι μεγάλες. Η Σπάρτα έχει μεγαλύτερη και πιο ένδοξη ιστορία, έχοντας κατακτήσει 6 πρωταθλήματα, ενώ η Εξέλσιορ δεν έχει κατακτήσει ακόμη πρωτάθλημα. Στην Ερεντιβίζιε, τελευταία φορά αγωνίστηκαν στα Play Offs ανόδου/υποβιβασμού όπου η Σπάρτα υποβιβάστηκε. Και οι δύο ομάδες αγωνίζονται στην Εέρστε Ντιβίζιε.
Αλεξάνταρ Λαζέφσκι

Ο Αλεξάνταρ Λαζέφσκι (σλαβομακεδονικά: Александар Лазевски‎, γεννημένος στις 21 Ιανουαρίου 1988) είναι Βορειομακεδόνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Παρτιζάν Βελιγραδίου στη Σέρβικη Σούπερ Λίγκα.

 Ο Λαζέφσκι αναδείχτηκε από τις ακαδημίες της Παρτιζάν, απ' όπου μεταγράφηκε στην ΦΚ Τελεόπτικ ώστε να κερδίσει εμπειρίες. Ο Λαζέφσκι προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Παρτίζαν στη διάρκεια της σεζόν 2007–2008, όπου πέτυχε ένα τέρμα στο ντεμπούτο του. Λόγω προβλημάτων τραυματισμού, έχασε τη θέση του στην πρώτη ομάδα και ως εκ τούτου μεταγράφηκε στην Τελεόπτικ εκ νέου. Τον Ιανουάριο του 2010, έπειτα από καλές εμφανίσεις με την Τελεόπτικ, επέστρεψε στην Παρτιζάν. Ο Λαζέφσκι κατέκτησε με την Παρτιζάν τέσσερις τίτλους πρωταθλητή Σερβίας, και ένα Κύπελλο Σερβίας. Αγωνίστηκε, επίσης, στη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2009-2010 και αυτή του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2010-2011. Το καλοκαίρι του 2013 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την ουκρανική ΦΚ Χοβέρλα Ουζχορόντ, η οποία το 2014 τον δάνεισε στην ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2010, ο Λαζέφσκι πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας σε προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 2012 απέναντι στη Σλοβακία στην Μπρατισλάβα. Παρτιζάν ΒελιγραδίουΣέρβικη Σούπερ Λίγκα (6): 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2012–13 Κύπελλο Σερβίας (3): 2007–08, 2008–09, 2010–11 Ο Αλεξάνταρ Λαζέφσκι Αρχειοθετήθηκε 2013-06-02 στο Wayback Machine. στο utakmica.rs Ο Αλεξάνταρ Λαζέφσκι στο srbijafudbal.net Ο Αλεξάνταρ Λαζέφσκι στο macedonianfootball.com
Βαθύλακας

Ο Βαθύλακας είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Vothylakas». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018.
Ντέιβιντ Όσουμπελ

Ο Ντέιβιντ Όσουμπελ (David Paul Ausubel, 25 Οκτωβρίου 1918 – 9 Ιουλίου 2008) ήταν Αμερικανός ψυχολόγος και ερευνητής. Ήταν υποστηρικτής των ιδεών του Ζαν Πιαζέ. Το 1976 του απονεμήθηκε το βραβείο Θορντάικ, από την Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

 Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν. Ακολούθησε σπουδές ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Επίσης αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του Μίντλσεξ.Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην εξελικτική ψυχολογία από το πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε στη Στουτγάρδη της Γερμανίας με πρόσωπα που εγκατέλειψαν τις εστίες τους λόγω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Η συμβολή του στους τομείς της παιδαγωγικής ψυχολογίας και των γνωστικών επιστημών ήταν σημαντική. Εισήγαγε τον όρο προκαταβολικός οργανωτής (από το 1960) και ερεύνησε την μηχανιστική ανακαλυπτική μάθηση, που έχει να κάνει με την τυχαία μάθηση μέσω της ανακάλυψης, χωρίς όμως να μπορεί να δοθεί εξήγηση από το άτομο που μαθαίνει . Παραιτήθηκε από τη διδασκαλία στα πανεπιστήμια το 1973 και αφοσιώθηκε στην πρακτική του εργασία ως ψυχιάτρου. Στις έρευνές του συμπεριλήφθηκαν η ψυχοπαθολογία και η τοξικομανία. Ausubel, D.P. (1960). The use of advance organizers in the learning and retention of meaningful verbal material. Journal of Educational Psychology, 51, 267-272. Ausubel, D. (1963). The Psychology of Meaningful Verbal Learning. New York: Grune & Stratton. Ausubel, D. (1978). In defense of advance organizers: A reply to the critics. Review of Educational Research, 48, 251-257. Ausubel, D., Novak, J., & Hanesian, H. (1978). Educational Psychology: A Cognitive View (2nd Ed.). New York: Holt, Rinehart & Winston. Subsumption Theory (D. Ausubel) Ιστότοπος του ψυχολόγου Νεκρολογία
76 (αριθμός)

Το 76 (εβδομήντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 75 και πριν από το 77. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 76:2 = 38, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 76 συμβολίζεται ως LXXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟϚ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 76 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 19, 38 και 76, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 77. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 76 είναι 76 = 22· 19. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 76 αντιστοιχεί στο όσμιο.
Κομητεία Γιενγκισάρ

Η Κομητεία Γιενγκισάρ είναι κομητεία στην Αυτόνομη Ουιγουρική Περιφέρεια του Σιντσιάνγκ της βορειοδυτικής Κίνας. Είναι κάτω από τη διοίκηση του Νομού Κασγκάρ. Έχει έκταση 3.373 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στην απογραφή του 2002, η κομητεία είχε πληθυσμό 230.000 κατοίκων. Η έδρα της κομητείας είναι το Γιενγκισάρ, μια πόλη που είναι γνωστή μεταξύ των ντόπιων Ουιγούρων για τα χειροποίητα μαχαίρια. Συνηθιζόταν να περνά από γενιά σε γενιά η λεπτή επιδεξιότητα της παραγωγής μαχαιριών , αλλά η βιομηχανία τους αργοπεθαίνει λόγω της αυστηρής αντίδρασης της Κίνας στις θανατηφόρες συγκρούσεις στο Σιντζιάνγκ. Ιστορικά, το Γιενγκισάρ ήταν επίσης γνωστό ως Γιάνγκι Χισσάρ.

 Η Μάχη του Γιάνγκι Χισσάρ έλαβε χώρα στην περιοχή τον Απρίλιο του 1934. Ο Μα Ζανκάνγκ οδήγησε την Κινεζική Μουσουλμανική 36η διοίκηση για να επιτεθούν στις τουρκικές μουσουλμανικές δυνάμεις των Ουιγούρων στο Γιάνγκι Χισσάρ, νικώντας την Ουιγουρική δύναμη που ανερχόταν στα 500 άτομα και σκοτώνοντας τον Εμίρη Νουρ Αχμάντ Τζαν Μπούγκρα. Το όνομα του σαμαμιδιού του Γιανγκιχισσάρ (Cyrtopodion elongatum), ενός είδους σαύρας περιέχει το όνομα της πόλης του Γιενγκισάρ. Το είδος απαντάται σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ασία, συμπεριλαμβανομένων των επαρχιών Σιντζιάνγκ και Γκανσού.[1] Το Γιενγκισάρ εξυπηρετείται από τον Εθνικό Κινεζικό Αυτοκινητόδρομο 315 και τον Νότιο Σιδηρόδρομο του Σιντζιάνγκ. Χάρτης Μακάν
Αγνή της Βοημίας, δούκισσα του Γιάβορ

Η Αγνή, τσεχ. Anežka Přemyslovna (1305 - 1337) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πριγκίπισσα της βοημίας & Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γιάβορ, Λβόβεκ, Σβιντνίτσα, Τσιεμπίτσε.

 Ήταν η τέταρτη επιζήσασα κόρη (μόνο τέκνο από τον 2ο γάμο) του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Ελισάβετ-Ριτσέζας των Πιαστ, κόρης του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1316 τον Ερρίκο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Γιάβορ. Όταν ήταν έγκυος έπεσε από το άλογο και είχε αποβολή. Το ατύχημα την κράτησε στο κρεβάτι και μετά από πολλούς μήνες η Αγνή απεβίωσε. Agnès Przemyslide Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Agnes of Bohemia, Duchess of Świdnica-Jawor στο Wikimedia Commons
Αγνάντι Μεσσηνίας

Το Αγνάντι (επίσημη ονομασία Αγνάντιον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λυκίσσης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πεταλιδίου, του δήμου Μεσσήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Σούμπαλι.

 Το Αγνάντι είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στη χερσόνησο της Πυλίας προς την πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου, στις νοτιοανατολικές απολήξεις του Λυκόδημου όρους και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει 44 χλμ. περίπου ΝΔ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835, ως Σούμπαλι και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιπείας του νομού Μεσσηνίας. Το 1812 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λυκίσσης και το 1927 μετονομάστηκε σε Αγνάντιο. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λυκίσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πεταλιδίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πεταλιδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσήνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Αντριάνο Τσελεντάνο

Ο Αντριάνο Τσελεντάνο (Adriano Celentano), γεννημένος στο Μιλάνο, στις 6 Ιανουαρίου του 1938, είναι Ιταλός τραγουδιστής, showman, ηθοποιός, σκηνοθέτης και παρουσιαστής. Είναι από τους λίγους Ιταλούς τραγουδιστές που έχουν πουλήσει περισσότερους από 70 εκατομμύρια δίσκους σε ολόκληρο τον κόσμο.

 Ο Τσελεντάνο γεννήθηκε στο Μιλάνο, στο νούμερο 14 της οδού Gluck. Οι γονείς του κατάγονταν από τη Φότζια (Foggia) της Πούλιας (Puglia), και είχαν εγκατασταθεί στο βορρά για εργασία. Στο Μιλάνο ο Αντριάνο πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Μετά το σχολείο εργάστηκε σε διάφορες δουλειές με πιο αγαπημένη εκείνη του ωρολογοποιού. Η ριζική αλλαγή συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 50 και μία από τις κυριότερες αρετές που του αναγνωρίζονται είναι ότι ήταν εκείνος από τους πρώτους μουσικούς στην Ιταλία που αντιλήφθηκε ότι κάτι άλλαζε στον κόσμο και στη φόρμα της μουσικής. Ήταν η εποχή που από την Αμερική και μετά το boogie-woogie που επικράτησε ακριβώς μετά τον πόλεμο, ερχόταν ένα νέο είδος μουσικής, ξέφρενης και με τρομερή επίδραση - ιδίως στη νεολαία της εποχής - κι έτσι από το 1955 ξεκινά την ενασχόλησή του με το ροκ ακολουθώντας τις θεαματικές παραστάσεις του Ghigo Agosti.
Ζωή σαν Τριαντάφυλλο

Το Ζωή σαν Τριαντάφυλλο (La Vie En Rose / La Môme) είναι μια βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 2007, σε σκηνοθεσία Ολιβιέρ Νταχάν. Στην ταινία ξεδιπλώνεται η ζωή της θρυλικής Εντίτ Πιάφ (την οποία ερμηνεύει η Μαριόν Κοτιγιάρ), μία ζωή γεμάτη πόνο, έρωτα, δόξα. Ζωντανεύουν οι πόθοι και τα όνειρα της τραγουδίστριας που σημάδεψε με την εύθραυστη φωνή της τον αιώνα. Στην ταινία ακούγονται τα γνωστά τραγούδια της Πιάφ, "Heaven Have Mercy", "Milord", "Rien de rien", "La foule", "Cri du cœur", "La vie en rose" (English version), "Mon Dieu", "Hymne à l'amour", "Mon manège à moi", "Non, je ne regrette rien", ερμηνευμένα από την ίδια, καθώς ο Ντάχαν πίστευε ότι ήταν αδύνατο να αντικαταστήσει κάποιος την μοναδική φωνή της γαλλίδας ερμηνεύτριας. Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου.

 Μαριόν Κοτιγιάρ - Εντίτ Πιάφ Ζεράρ Ντεπαρντιέ - Louis Leplée Σιλβί Τεστούντ - Mômone (Simone Bertaud) Ζαν-Πιερ Μαρτίνς - Marcel Cerdan Εμανουέλ Σέιγκνερ - Titine Πασκάλ Γκρέγκορι - Louis Barrier Στους κινηματογράφους, η ταινία κέρδισε παγκοσμίως 81,945,871 δολλάρια — 10,072,300 δολλάρια στις Η.Π.Α. και στον Καναδά και τα υπόλοιπα 71,873,571 στον υπόλοιπο πλανήτη. Στη Γαλλία, στην Αλγερία, στο Μαρόκο και στην Τυνησία κέρδισε συνολικά 42,014,775 δολλάρια. Η Μαριόν Κοτιγιάρ κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα για Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ. Για την ερμηνεία της αυτή βραβεύτηκε επίσης με το BAFTA, το Σεζάρ, το Independent Spirit Award και το εν τέλει και με το Όσκαρ Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας. Στην ίδια κατηγορία ήταν υποψήφια και στα Screen Actors Guild Awards. Το "Ζωή σαν Τριαντάφυλλο" βραβεύτηκε επίσης με το Όσκαρ Μακιγιάζ ενώ ήταν υποψήφιο και στην κατηγορία του Καλύτερων Κουστουμιών. Εκτός από το BAFTA Α' Γυναικείας Ερμηνείας κέρδισε και τα άλλα 3 BAFTA στις κατηγορίες του Μακιγιάζ, της Μουσικής και των Κουστουμιών, ενώ ήταν υποψήφια και για BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Σκηνικών και Ήχου. Στα Βραβεία Σεζάρ ήταν υποψήφια σε 11 κατηγορίες και βραβεύτηκε σε 5 κατηγορίες (Α' Γυναικεία Ερμηνεία, Φωτογραφία, Ήχο, Κοστούμια και Σκηνικά). Επίσημο Αμερικάνικο Σάιτ Επίσημη Σελίδα Φωτογραφίες από την ταινία
Μπεζμιαρά Καντινεφέντι

Η Μπεζμιαρά Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα: بزمِ آرا قادین) (Τούρκικα: Bezmiara Kadınefendi, 1834 - 25 Ιανουαρίου 1909) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Altıncı Bezmiara Kadın Efendi Hazretleri

 Η Μπεζμιαρά Καντινεφέντι γεννήθηκε το 1834 στην Κιρκασία, και ήταν θετή κόρη της Φατιμάτ-ουζ Ζαχρά Γκάλιν Χανίμ. Η Μπεζμιαρά παραδόθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση στο χαρέμι του Τοπ Καπί. Όταν ο σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ πρόσεξε την Μπεζμιαρά, αντιλήφθηκε μια γυναίκα που η ομορφιά της την έκανε μια τόσο ζωντανή εντύπωση μέσα στην καρδιά του. Οι γάμοι τους γιορτάστηκαν με μια εκθαμβωτική μεγαλοπρέπεια. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Μουκμπιλέ Σουλτάν. Το 1862 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Τεβφίκ Πασά. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Εμινέ Τζαβιντάν Χανίμ. Μετά τον δεύτερο χωρισμό της Μπεζμιαρά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Η Μπεζμιαρά παντρεύτηκε και τρίτη φορά τον Αχμέτ Πασά. Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1909 σε ηλικία 75 ετών και είναι θαμμένη στον τάφο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Ασίλ Ζαβατά

Ο Ασίλ Ζαβατά (Achille Zavatta', 6 Μαΐου 1915 – 16 Νοεμβρίου 1993) ήταν Γάλλος κλόουν και καλλιτέχνης του τσίρκου. Έγινε διάσημος για τις ικανότητές του στην παντομίμα.

 Γεννήθηκε στην Λα Γκουλέτ της Τυνησίας και ήταν γιος του ιδιοκτήτη τσίρκου Φεντερίκο Ζαβατά. Άρχισε να εργάζεται σε παραστάσεις του τσίρκου με την οικογένειά του από την ηλικία των τριών ετών, σχηματίζοντας με τα αδέλφια του Μισέλ αι Ρόλφ, το Τρίο Ζαβατά. Κατά το διάλειμμα του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision στο Λουξεμβούργο το 1962 εκτέλεσε πολλά αστεία νούμερα. Οι παραστάσεις του στη Γαλλία και σε γειτονικές χώρες περιελάμβαναν νούμερα με ζωντανές τίγρεις και το τσίρκο του ήταν πρώτο σε εμφανίσεις στη Γαλλία. Ο Ζαβατά αυτοκτόνησε σε ηλικία 78 ετών το 1993 στο Ουζουέρ ντε Σαμπ, του Λουαρέ και ετάφη στο νεκροταφείο Περ Λασέζ στο Παρίσι. Τραπέζιο (1956) Η φωτιά της Αγάπης (1967)
Δίκταμο

Το δίκταμο (η έρωντας) (επιστημονική ονομασία: Origanum dictamnus, Ορίγανον το δίκταμνον) είναι ένα ενδημικό φυτό που συναντάται στην Κρήτη και χρησιμοποιείται ως ρόφημα. Το όνομα προέρχεται από το όρος Δίκτη (Λασιθιώτικα) όπου παλαιότερα αφθονούσε. Ειδικότερα καλλιεργείται εδώ και 70 χρόνια στην Έμπαρο, . Τα φύλλα του είναι χνουδωτά και έχουν χρώμα γκριζοπράσινο. Το δίκταμο λέγεται και δίκταμνο(ς). Στη Μινωική Κρήτη και την Αρχαία Ελλάδα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα φαρμακευτικά φυτά. Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποιούσε κατά των παθήσεων του στομάχου και του πεπτικού συστήματος, στους ρευματισμούς, τα αρθριτικά, ως επουλωτικό, εμμηναγωγό, τονωτικό και αντισπασμωδικό.

 Ο Δίκταμος (Origanum dictamnus) είναι ενδημικό φρύγανο της Κρήτης και αυτοφύεται πρακτικά σε όλα τα βουνά του νησιού κι όχι μόνο στη Δίκτη όπως το θέλει το όνομά του. Εξαπλώνεται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.600 μ. αποκλειστικά σε γκρεμνό και φαράγγια (υποχρεωτικό χασμόφυτο). Είναι ένα μικρό φυτό με μήκος 30 έως 40 εκ., πολύ δυνατής οσμής και γεύσης, τα φύλλα του είναι σχετικά μικρά αλλά παχουλά, και καλύπτονται από χνούδι, τα άνθη του έχουν βιολετί χρώμα. Χρησιμοποιείται ως φάρμακο με τη μορφή συνήθως του αφεψήματος, αντικαθιστώντας το τσάι με αναλογία 1 γρ δίκταμο με 100 γρ νερό. Ανθόραμα: Δίκταμος
Τζιμ Πόλαρντ

Ο Τζιμ Πόλαρντ (αγγλικά: Jim Pollard, 9 Ιουλίου 1922 - 22 Ιανουαρίου 1993) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής και προπονητής, ο οποίος αγωνίστηκε στην θέση του σμολ φόργουορντ για την ομάδα των Μινεάπολις Λέικερς, κατακτώντας συνολικά πέντε πρωταθλήματα του NBA.

 Ο Πόλαρντ σπούδασε στο τεχνικό λύκειο του Όουκλαντ, κατακτώντας τρεις τοπικούς τίτλους με την ομάδα καλαθοσφαίρισης από το 1938 ως το 1940, με μέσο όρο 19,8 πόντων. Στην συνέχεια, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, παίζοντας για δύο χρονιές στους Ίντιανς με προπονητή τον Έβερετ Ντιν. Στην δεύτερη του σεζόν, κατέκτησε τον τίτλο του NCAA, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό λόγω ίωσης.Από το 1942 ως το 1946 υπηρέτησε στην ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών, κερδίζοντας με την ομάδα της ακτοφυλακής τον τίτλο της Βόρειας Καλιφόρνια το 1943 και το πρωτάθλημα ενόπλων του 1946. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1954, στην προτελευταία χρονιά της επαγγελματικής του καριέρας.Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1947 στους Μινεάπολις Λέικερς, οι οποίοι συμμετείχαν στο NBL. Μαζί με τον Βερν Μίκελσεν και τον Τζορτζ Μάικαν και υπό τις οδηγίες του προπονητή Τζον Κούντλα, κατέκτησαν τον τίτλο του NBL το 1948, όπως και το πρωτάθλημα του BAA την επόμενη χρονιά. Ακολούθησαν τέσσερις ακόμη τίτλοι ως το 1954, με μοναδική τους απώλεια το 1951. Σε σύνολο οκτώ σεζόν είχε μέσους όρους 13,2 πόντων, 7,8 ριμπάουντ και 3,2 ασίστ ανά αγώνα. Αποχώρησε από την αγωνιστική δράση το 1955 και ανέλαβε την θέση του προπονητή στο πανεπιστήμιο Λα Σαλλ, σημειώνοντας ρεκόρ 48 νικών και 28 ηττών σε τρεις χρονιές. Τον Ιανουάριο του 1960 κάθισε στον πάγκο των Λέικερς για μισή σεζόν, με ρεκόρ 14-25, πριν γίνει πρώτος προπονητής στην ιστορία των Σικάγο Πάκερς, μετέπειτα Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, την σεζόν 1961-62.Από το 1967 ως το 1969 προπόνησε ομάδες του ΑΒΑ και στις αρχές της δεκαετίας του '70 την ομάδα του πανεπιστημίου Φλόριντα Ατλάντικ. Το 1978, εντάχθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία εβδομήντα ετών. 5 πρωταθλήματα ΝΒΑ: 1949, 1950, 1952, 1953, 1954 4 φορές All-Star: 1951, 1952, 1954, 1955 2 φορές στην καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ: 1949, 1950 2 φορές στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ: 1952, 1954 1 πρωτάθλημα NCAA: 1942 Jim Pollard Stats | Basketball-Reference.com Jim Pollard Player Profile, Minneapolis Lakers, NBA Stats
Ζαν Ντέσα

Ο Ζαν Ντέσα, η προφορά στα ισπανικά είναι Γιαν Ντέσα (γεννημένος στις 9 Ιουνίου 1993 στο Καγιάο) είναι Περουβιανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Μονπελιέ στην Λιγκ 1.

 Τον Αύγουστο του 2011, πήρε μεταγραφή για την σλοβάκικη ΜΣΚ Ζίλινα, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα στις 27 Αυγούστου 2011 σε αναμέτρηση για την Corgoň Liga απέναντι στην ΦΚ Ντούκλα Μπάνσκα Μπίστριτσα, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στην θέση του Ρόμαν Γκέργκελ. Ο Ζαν Ντέσα είχε συνδεθεί, μέσω μεταγραφικών σεναρίων, με την Μπόκα Τζούνιορς και την ΦΚ Βασιλεία προτού πάρει μεταγραφή για τη νυν ομάδα του. Τον Αύγουστο του 2013, αποκτήθηκε από την γαλλική Μονπελιέ ΣΚ, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας. Προφίλ από την ΜΣΚ Ζίλινα Προφίλ από το Soccerway
Κνούτος Λαβάρντ

Ο Κνούτος Λαβάρντ (δανικά: Knud Lavard, 12 Μαρτίου 1096 - 7 Ιανουαρίου 1131) ήταν Δανός πρίγκιπας από τον Οίκο του Έστριντσεν και ο πρώτος δούκας του Σλέσβιχ (1120 - 1131). Ήταν ο μοναδικός νόμιμος γιος του Ερρίκος Α΄ της Δανίας και της Βοεντίλ Θάργκοτσντάττερ. Μεγάλωσε στο περιβάλλον της οικογένειας των Ιβίντ οι οποίοι θα γίνουν αργότερα οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του αλλά αδικήθηκε στην εκλογή του νέου βασιλιά (1104). Ο θείος του Νιλς της Δανίας τον τοποθέτησε στο Σλέσβιχ για να προστατέψει το βασίλειο από τις επιδρομές των Σλάβων (1115), τα επόμενα 15 χρόνια επήλθε ειρήνη στα σύνορα ο ίδιος πήρε τον τίτλο του δούκα του Σλέσβιχ και έγινε υποτελής του Γερμανού αυτοκράτορα. O Κνούτος Λαβάρντ ήταν το πρώτο μέλος του Οίκου των Έστριντσον που ασπάστηκε τα ιπποτικά ιδεώδη της μεσαιωνικής Γερμανίας με αποτέλεσμα να γίνει εξαιρετικά αγαπητός στον λαό της Δανίας και ο βασικός υποψήφιος για να διαδεχτεί τον θείο του στον θρόνο. Οι εχθροί του κινητοποιήθηκαν επειδή φοβήθηκαν την εύνοια που του είχε ο αυτοκράτορας Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ ο οποίος τον είχε αναγνωρίσει βασιλιά των Σλάβων.

 Ο θείος του Νιλς και ο γιος του Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας επειδή είδαν να χάνουν τον θρόνο τους απο τον Κνούτο Λαβάρντ αποφάσισαν να αντιδράσουν αποτελεσματικά ο ίδιος ο ξάδελφος του Μάγκνους Α΄ τον παγίδευσε στο δάσος του Χάραλντστεντ και τον σκότωσε (1131). Ο Κνούτος Λαβάρντ τάφηκε στο αβαείο του Ρίνγκστεντ έναν από τους νεώτερους Βενεδικτικούς ναούς στη Δανία, τα υπολείμματα του μεταφέρθηκαν (1157) στην εκκλησία του Αγίου Μπέντ στο Ρίνγκστεντ. Ο τάφος του καταστράφηκε μετά τη Μεταρρύθμιση, τα υπολείμματα του ανακαλήφθησαν ξανά (1883) και ένας σταυρός ύψους 4 μέτρων ανεγέρθη στον τόπο θανάτου του (1902). Ο σκληρός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των μελών της οικογένειας Έστριντσεν συνεχίστηκε, ο δολοφόνος του Μάγκνους σύντομα σκοτώθηκε (1134) και τον θρόνο θα κληρονομήσει ο γιος του Βάλντεμαρ ο Μέγας ο οποίος θα αγιοποιήσει τον πατέρα του, η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου ημέρα του θανάτου του. Με τη σύζυγό του Ίνγκεμποργκ του Κιέβου, κόρη του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Χριστίνας Ινγκεσντότερ της Σουηδίας απέκτησε: Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Στιχ Χβίταλεντρ. Χριστίνα π. 1118-1139, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας από τον Οίκο του Χάρντραντα. Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Πρίσλαβ κύριο του Λάαλαντ (γιο του Νίκλοτ ηγεμόνα των Οβοτριτών). Βάλντεμαρ Α΄ 1131-1182, βασιλιάς της Δανίας και δούκας τού Σλέσβιχ. Susanne Schurr (1992). "Knud Lavard, Jarl in Schleswig". In Bautz, Traugott. Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL) Φόνος του Χάραλντστεντ
Δεκαετία 1880

18ος αιώνας | 19ος αιώνας | 20ός αιώνας Δεκαετία 1860 | Δεκαετία 1870 | Δεκαετία 1880 | Δεκαετία 1890 | Δεκαετία 1900 1880 | 1881 | 1882 | 1883 | 1884 | 1885 | 1886 | 1887 | 1888 | 1889

 1882: Ο αμυντικός συνασπισμός μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας του 1879 διευρύνθηκε με προσχώρηση της Ιταλίας σε τριπλή συμμαχία. 1881 έως 1889: Ο Μπίσμαρκ εισάγει στη Γερμανία κοινωνικούς νόμους για την ασφάλιση υγείας, ατυχήματος, σύνταξης και αναπηρίας. Ο Φριδερίκος Νίτσε εκδίδει το έργο «Τάδε έφη Ζαρατούστρας».Ο Μαρκ Τουαίην δημοσιεύει το «Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν» . Ο Ντοστογιέφσκι γράφει τους «Αδελφούς Καραμαζώφ». Ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον δημοσιεύει «Το νησί των θησαυρών» και το «Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ». Δημοσιεύεται η πρώτη έκδοση του Oxford English Dictionary . Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ δημοσιεύει την πρώτη του έκδοση του «Σέρλοκ Χολμς». Εγκαινιάζεται το Άγαλμα της Ελευθερίας το 1886. Φραντς Γιόζεφ Α', αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας. Βίλεμ Α', αυτοκράτορας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Βίλεμ Β', αυτοκράτορας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Όττο φον Μπίσμαρκ, Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Ουμβέρτος Α΄, βασιλιάς της Ιταλίας Πάπας Λέων ΙΓ΄ Αλέξανδρος Γ', Τσάρος της Ρωσίας Jules Grévy, Γάλλος Πρόεδρος Βικτώρια, βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας Ρόμπερτ Γκασκόυν-Σέσιλ, 3ος Μαρκήσιος του Σώλσμπερυ , Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας Τζον Μακντόναλντ, πρωθυπουργός του Καναδά Γκρόβερ Κλίβελαντ, Πρόεδρος των ΗΠΑ Τσέστερ Άρθουρ, Πρόεδρος των ΗΠΑ Μέιτζι, αυτοκράτορας της Ιαπωνία Τσισί, Αυτοκράτειρα της Κίνας Naser ad-Din Shah, Σάχης της Περσίας Friedrich Nietzsche, συγγραφέας Μαρκ Τουαίην, Αμερικανός συγγραφέας Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Ρώσος συγγραφέας Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, συγγραφέας Έλεν Κέλερ, αμερικανίδα συγγραφέας, τυφλή και κωφή
3-φθοροπροπένιο

Το αλλυλοφθορίδιο ή προπυλενοφθορίδιο-3 ή 3-φθοροπροπένιο έχει χημικό τύπο είναι C3H5F και σύντομο συντακτικό FCH2CH=CH2. Ανήκει στα αλκενυλοαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα μονοακόρεστα, δηλαδή με ένα διπλό δεσμό, οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης: 1-φθοροπροπένιο. 2-φθοροπροπένιο. Φθοροκυκλοπροπάνιο.

 Με απόσπαση ενός ατόμου υδραλογόνου από 1-αλο-3-φθοροπροπάνιο, με καλύτερα αποτελέσματα αν το άλλο αλογόνο δεν είναι κι εκείνο φθόριο, παράγεται αλλυλοφθορίδιο: Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλο-3-φθοροπροπάνιο παράγεται αλλυλοφθορίδιο. Καλύτερη απόδοση αν τα άλλα αλογόνα δεν είναι κι εκείνα φθόριο: Με μερική καταλυτική υδρογόνωση 3-φθοροπροπινίου παράγεται αλλυλοφθορίδιο Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε αλλυλοχλωρίδιο (CH2=CHCH2Cl): Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Άγιος Γεώργιος Πάργας Πρέβεζας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Πάργας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Πρεβέζης, πολύ κοντά στην Πάργα και πάνω στην επαρχιακή οδό Πέρδικας-Πάργας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 105. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΒΔ. της Πρέβεζας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάργας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 eetaa.gr
Μαρία Αδελαΐδα της Πορτογαλίας

H Μαρία Αδελαΐδα (πορτογαλ. Maria Adelaide de Bragança, 31 Ιανουαρίου 1912 - 24 Φεβρουαρίου 2012) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν κόρη του Δούκα της Μπραγκάνσα και με τον γάμο της έγινε Κα Δρα Νικολάας φαν Ούντεν.

 Η Μαρία Αδελαΐδα Εμμανουέλα Αμαλία Μιχαέλα Ραφαέλα ήταν η όγδοη κόρη (7η από τον 2ο γάμο) του Μιχαήλ της Μπραγκάνσα & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και της 2ης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1945 τον δρα Νικολάας φαν Ούντεν (1921-1991), ιατρό βιοχημικό και είχε τέκνα: Αντριάνο Σέργκιο γενν. 1946, νυμφεύτηκε τη Μαρία ντε Ζεσούς ντε Σαλντάβα ντε Σόουσα ε Μενέζες. Νούνο Μιγκουέλ γενν. 1947, νυμφεύτηκε τη Μαρία ντο Ροσάριο Καιόλα Μπονβίλ. Φρανσίσκο Ξαβιέ Νταμιάνο γενν. 1949, νυμφεύτηκε τη Μαρία Τερέσα Ενρίκες Γκιλ. Φιλίππα Θεοδώρα γενν. 1951, παντρεύτηκε τον Αντόνιο Μανουέλ ντ' Ατοούγκια ντα Ρόχα Φόντες. Μιγκουέλ Ιγκνάσιο γενν. 1953, νυμφεύτηκε τη Μαρία ντο Κάρμο Λεάο Πόνσε Ντεντίνο. Μαρία Τερέσα γενν. 1956, παντρεύτηκε τον Ζοάο Ρικάρντο ντα Κάμαρα Χάβες. Monroe, Kristen R. (2004). The hand of compassion: portraits of moral choice during the Holocaust. Princeton University Press. pp. 73–. ISBN 978-0-691-11863-5. Retrieved 27 April 2011. Noonan, Barry Christopher. "casasavoia/eight". angelfire.com/realm3/ruvignyplus/.[s
Ελληνοϊρανικές σχέσεις

Οι Ελληνοϊρανικές σχέσεις είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Ιράν. Οι δύο χώρες είχαν σχέσεις για χιλιάδες χρόνια, και διατηρούν μεγάλη ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Τεχεράνη, ενώ το Ιράν εκπροσωπείται από την πρεσβεία της στην Αθήνα.

 Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών χρονολογούνται από την αρχαιότητα και πολύ πριν από την περσική εισβολή στην Ελλάδα. Από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., ο Οίκος των Αχαιμενιδών είχε τον έλεγχο πάνω από όλα της Μικράς Ασίας (η οποία περιλάμβανε πολλές εθνοτικές ελληνικές περιοχές), καθώς και πολλά από τα ελληνικά νησιά, τη Θράκη και το βασίλειο της Μακεδονίας, με τις δύο τελευταίες να αποτελούν μεγάλα τμήματα της σημερινής βόρειας Ελλάδας. Υπάρχει επίσης η έκθεση του Στράβων με μιας αθηναϊκής αντιπροσωπείας στην Περσία το 432 π.Χ. Οι σχέσεις από τότε έχουν εξελιχθεί από ένορκη εχθρικότητα κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων στην ισχυρή εγκαρδιότητα από τότε που ο Μέγας Αλέξανδρος νίκησε την Περσική Αυτοκρατορία. Ο Αλέξανδρος θαύμασε τον περσικό πολιτισμό και θέλησε να δημιουργήσει ένα μίγμα ελληνικής και περσικής κουλτούρας που πάντα θα δεσμεύουν και τον εορτασμό των δύο λαών. Αυτή η κληρονομιά των ισχυρών εγκαρδιοτήτων θα είχε βρεθεί πίσω για πολλούς αιώνες σε διάφορα μέρη του κόσμου που ονομάζονται ως Ελληνο-περσική κουλτούρα, ένα αρμονικό μείγμα των δύο Ελληνικών και Περσικών πολιτιστικών πτυχών. Το Βασίλειο του Πόντου ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας οντότητας (της Μικράς Ασίας), όπου το Ιράν και ο Ελληνικός πολιτισμός, η εθνικότητα, η ταυτότητα, μεταξύ άλλων, αναμειγνύονται. Η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και το Βυζάντιο ήταν οι κύριες δυνάμεις της Ευρώπης, Δυτικής και Κεντρικής Ασίας. Υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ τους. Υπάρχει μια μικρή κοινότητα Ελλήνων στο Ιράν. Στη Τεχεράνη υπάρχει μια Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία που ανοίγει κυρίως κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας Διεθνείς σχέσεις του Ιράν
Σιμιίδες

Σιμιΐδες (ανθυποτάξη Σιμιόμορφα, Simiiformes) ονομάζονται τα «ανώτερα πρωτεύοντα», δηλαδή οι Κατάρρινοι (κερκοπιθηκοειδή (μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου) οι πίθηκοι, και οι Πλατύρρινοι (μαϊμούδες Νέου Κόσμου). Οι Σιμιίδες είναι μεγαλύτεροι από τους προσιμιίδες (ή «κατώτερα πρωτεύοντα»).

 Οι σιμιίδες διαιρούνται σε τρεις ομάδες. Η μικροτάξη Πλατύρρινοι (μαϊμούδες Νέου Κόσμου) εξελίχτηκε 40 εκατομμύρια χρόνια πριν, αφήνοντας την υπόταξη Κατάρρινοι να κατοικεί στον Παλαιό Κόσμο. Αυτή η ομάδα διαιρέθηκε περίπου 25 εκατομμύρια χρόνια πριν στα κερκοπιθηκοειδή (μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου) και τους πιθήκους. Οι μαϊμούδες είναι παραφυλετική ομάδα (δηλαδή δεν αποτελούν μία συνεκτική ομάδα). Παλαιότερες ταξινομήσεις διαιρούσαν τα πρωτεύοντα σε δύο ομάδες: τους «Προσίμιους» (Prosimii) (στρεψίρρινοι και τάρσιοι) και τα «Ανθρωποειδή» (Anthropoidea) (ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με την υπεροικογένεια Ανθρωποειδή, που είναι η απόδοση του όρου Hominidea στα ελληνικά). Η λίστα που ακολουθεί περιλαμβάνει πολλές οικογένειες σιμιίδων, και τη θέση τους στην τάξη Πρωτεύοντα: Τάξη Πρωτεύοντα Υποτάξη Στρεψίρρινοι: όλες οι προσιμιίδες εκτός από τους τάρσιους Υποτάξη Απλόρρινοι: τάρσιοι, μαϊμούδες και πίθηκοι Ανθυποτάξη Ταρσιόμορφα Ανθυποτάξη Σιμιόμορφα: σιμιΐδες Μικροτάξη Πλατύρρινοι: μαϊμούδες Νέου Κόσμου Οικογένεια Καλλιτριχίδες: μαρμοζέτες και ταμαρίνοι Οικογένεια Κηβίδες: καπουτσίνοι και μαϊμούδες-σκίουροι Οικογένεια Αοτίδες: νυχτερινές μαϊμούδες κ.α Οικογένεια Πιθηκιίδες: τίτις, σάκις κ.α Οικογένεια Ατελίδες: τριχωτές μαϊμούδες κ.α Μικροτάξη Κατάρρινοι Υπεροικογένεια Κερκοπιθηκοειδή Οικογένεια Κερκοπιθηκίδες: μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου Υπεροικογένεια Ανθρωποειδή: πίθηκοι Οικογένεια Υλοβατίδες: γίββωνες («μικροί πίθηκοι») Οικογένεια Ανθρωπίδες: «μεγάλοι πίθηκοι» (συγκαταλέγονται και οι άνθρωποι)
Στάδιο Ώρχους

Το Στάδιο Ώρχους (δανικά: Aarhus Stadion), γνωστό ως Ceres Park για λόγους χορηγίας, είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Ώρχους της Δανίας, το οποίο είναι η έδρα της Ώρχους ΓΦ από τη δεκαετία του 1920. Με σημερινή χωρητικότητα 19.433 θεατών, είναι το τρίτο μεγαλύτερο στάδιο ποδοσφαίρου στη Δανία. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συγκροτήματος, γνωστό ως Αθλητικό Πάρκο Ώρχους (δανικά: Aarhus Idrætspark), που διευθύνεται από την Ceres Park & Arena. Ο χώρος εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 1920 ως Στάδιο Ώρχους, με σημαντικές ανακαινίσεις να γίνονται τις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Τα τελευταία χρόνια, είναι γνωστό με πολλά ονόματα λόγω χορηγιών. Atletion (2003–2006), NRGi Park (2006–2015) και τον Ιούλιο του 2015 μετονομάστηκε σε Ceres Park, όταν τα δικαιώματα ονομασίας για ποδοσφαιρικούς αγώνες και εκδηλώσεις της Ώρχους ΓΦ αποκτήθηκαν από την Ζυθοποιεία Ceres, θυγατρική της Royal Unibrew. Στους αγώνες της FIFA και της UEFA, είναι γνωστό με την αρχική του ονομασία, Στάδιο Ώρχους, λόγω περιορισμών χορηγίας.

 Στις 27 Μαΐου 2006, η Εθνική Δανίας έπαιξε φιλικό εναντίον της Παραγουάης στο Στάδιο Ώρχους. Αυτός ήταν ο πρώτος εντός έδρας αγώνας της Εθνικής Δανίας που δεν διεξήχθη στο Στάδιο Πάρκεν της Κοπεγχάγης, από το 1992.Το 2007, το στάδιο φιλοξένησε δύο από τους αγώνες της Δανίας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008 εναντίον του Λίχτενσταϊν και της Ισπανίας, αφού η UEFA όρισε τους αγώνες εκτός Κοπεγχάγης, μετά από επίθεση οπαδών στον προηγούμενο αγώνα με τη Σουηδία.Το 2011, το Στάδιο Ώρχους φιλοξένησε τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ21 του 2011. Στο γήπεδο διεξήχθησαν επίσης τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων.Το 2018, το στάδιο φιλοξένησε δύο αγώνες της Δανίας στη φάση των ομίλων του Πρωταθλήματος Εθνών Ευρώπης 2018–19 εναντίον της Ουαλίας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Το στάδιο έχει φιλοξενήσει συναυλίες από πολλούς διάσημους καλλιτέχνες, όπως οι Κλιφ Ρίτσαρντ, Φιλ Κόλινς, Έλτον Τζον, AC/DC, Depeche Mode, The Eagles και Τζορτζ Μάικλ, μεταξύ άλλων. Επίσημος ιστότοπος
Αγγλικό κόρνο

Το αγγλικό κόρνο ή κορ ανγκλέ είναι ξύλινο πνευστό μουσικό όργανο. Είναι στην πραγματικότητα ένα μεγάλο όμποε (15 πόντους επιμηκέστερο) με βαθύτερο ήχο. Είναι όργανο με διπλή γλωττίδα, που είναι στερεωμένη πάνω σε έναν κοντό, λυγισμένο συνδετήρα. Ο λυγισμένος συνδετήρας βοηθάει τον εκτελεστή να κρατάει το όργανο σε αναπαυτική θέση για τα χέρια. Έχει τον ίδιο αριθμό οπών και τους ίδιους δακτυλισμούς με το όμποε, έτσι ώστε να μπορεί ο ίδιος εκτελεστής να παίζει εξίσου εύκολα και τα δύο όργανα. Η καμπάνα του έχει βολβοειδές σχήμα, με ένα μάλλον μικρό άνοιγμα, και σε αυτό οφείλεται το χαρακτηριστικό του ηχόχρωμα, που είναι πιο μαλακό, πιο βελούδινο και μελαγχολικό από του όμποε.

 Κατά τα φαινόμενα η ονομασία του οργάνου είναι μάλλον παραπλανητική· το αγγλικό κόρνο δεν σχετίζεται ούτε με την Αγγλία, ούτε με το παρώνυμο (γαλλικό) κόρνο της οικογένειας των χάλκινων πνευστών. Αντίθετα, το αγγλικό κόρνο έλκει την καταγωγή του από τη Σιλεσία, όπου περί το 1720 προστέθηκε η βολβοειδής καμπάνα σε ένα άλλο παρόμοιου τύπου όργανο, ένα κυρτού σχήματος όμποε ντα κάτσια. Το εν λόγω πνευστό, όπως και το συγγενικό τενόρο όμποε (γαλλ. taille de hautbois) διαθέτουν ανοιχτή καμπάνα, θυμίζοντας εν πολλοίς μεσαιωνικές αγιογραφίες, όπου απεικονίζονται άγγελοι να παίζουν το λεγόμενο κέρας. Το αγγελικό κόρνο παραφράστηκε στις γερμανόφωνες χώρες ως engellisches Horn, το οποίο στην καθομιλουμένη των μέσων γερμανικών (Mittelhochdeutsch) σημαίνει εξίσου αγγλικό —εξ ου και προέκυψε η καθιερωμένη του ονομασία. Το νεότευκτο όργανο εκτόπισε το όμποε ντα κάτσα (oboe da caccia, στα ελληνικά κατά λέξη κυνηγετικό όμποε) περί τα 1760, διατηρώντας παράλληλα το βολβοειδές του άκρο.Η δε θεωρία πως ο όρος anglais είναι παραφθορά της μέσης γαλλικής λέξης anglé (γωνιώδης) έχει προ πολλού καταρριφθεί, καθώς η χρήση του όρου cor anglé δεν απαντάται πριν τον 19ο αιώνα. Το σύγχρονο αγγλικό κόρνο, το οποίο όντως διαθέτει κυρτό (γωνιώδες) επιστόμιο, εμφανίζεται τακτικά σε ορχηστρικές παρτιτούρες από τα μέσα του 18ου αιώνα, συνήθως με το ιταλικό του όνομα corno inglese.
Εκλογές στη Δανία

Στη Δανία διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη της Βουλής, που απαρτίζεται από 179 μέλη. Οι εκλογές του 2011 οδήγησαν στην πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό στην ιστορία της χώρας, την Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Στις εκλογές του 2019, εκλέχθηκε η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός και η νεότερη στην ιστορία, η Μέττε Φρεντέρικσεν.

 Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν πρόωρα στις 13 Νοεμβρίου 2007, κέρδισε τρίτη συνεχόμενη θητεία ο κυβερνών συνασπισμός του πρωθυπουργού Ένερς Φο Ράσμουσεν. Το κυβερνών σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ηττήθηκε και πρωθυπουργός έγινε για πρώτη φορά μία γυναίκα, η Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας αποφασίστηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα . Η κεντροδεξιά συμμαχία της αντιπολίτευσης Φιλελεύθερο Κόμμα κέρδισε τις πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 18 Ιουνίου 2015, παρότι οι Σοσιαλδημοκράτες παρέμειναν το μεγαλύτερο κόμμα στη Δανία. Το αντιμεταναστευτικό Δανικό Λαϊκό Κόμμα έγινε το δεύτερο στη Βουλή. Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 7 Ιουνίου του 2009 οι Δανοί ψηφοφόροι τάχθηκαν υπέρ της αλλαγής στον τρόπο διαδοχής του Μονάρχη ώστε να συμπεριλαμβάνει και θηλυκά τέκνα, εκτός από αρσενικά. Η αλλαγή του νόμου, εγκρίθηκε με 85,35% υπέρ, 14,65% κατά και συμμετοχή 59,37%. Σε ψήφους, οι θετικές ήταν 1.858.180 και οι αρνητικές 318.929. Μετρήθηκαν 2.177.109 (90,72%) έγκυρα ψηφοδέλτια και 222.804(9,28% του συνόλου) άκυρα. Συνολικά καταμετρήθηκαν 2.399.913 ψηφοδέλτια. Στις 25 Μαΐου 2014 διεξήχθη, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές ένα δημοψήφισμα για την καθιέρωση ενός Δικαστηρίου για την απόκτηση του Ενιαίου Διπλώματος Ευρεσιτεχνίας από τη Δανία. Η πρόταση εγκρίθηκε με ποσοστό 62,47% έναντι 37,53% που καταψήφισαν. Προκειμένου να ενισχυθεί η παρουσία της χώρας στα ευρωπαϊκά συστήματα ασφαλείας, διενεργήθηκε ένα δημοψήφισμα στις 3 Δεκεμβρίου 2015. Τα σχετικά μέτρα απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους με ποσοστό 53% και η συμμετοχή ήταν γύρω στο 70%. Με βάση το αρνητικό αποτέλεσμα, η Δανία θα αποχωρήσει από την Europol το 2016. Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε την 1η Ιουνίου 2022, οι ψηφοφόροι ενέκριναν με συντριπτική πλειοψηφία την ένταξη της Δανίας στην κοινή αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου

Η Αθλητική Ένωση Μεσόγης-Γιόλου ή η ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου (διαβάζεται «αέμ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Μεσόγη της επαρχίας Πάφου. Ιδρύθηκε το 1985 ως Αθλητική Ένωση Μεσόγης. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Είχε κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και ένα πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας.

 Η ΑΕΜ Μεσόγης ιδρύθηκε το 1985 και είχε χρώματα το μαύρο και το άσπρο.Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 2001, μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ,.εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Από την πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 2001-02, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.Το 2004 ενοποίηθηκε με τον Ποσειδώνα Γιόλου και μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Μεσόγης-Γιόλου. Από τότε έδρα της ομάδας ήταν το Κοινοτικό Στάδιο Γιόλου. Την περίοδο 2005-06 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2006-07 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε. Η ομάδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Μετά το τέλος της περιόδου παραχωρήθηκε στο συμβούλιο του σωματείου Κισσός Κισσόνεργας, το οποίο εξέφρασε πρόθεση να την αναλάβει ώστε να συνεχίσει τη λειτουργία της, μετονομάζοντας την σε Κισσός FC Κισσόνεργας. Ουσιαστικά επρόκειτο για μια μορφή ενοποίησης της ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου με τον Κισσό Κισσόνεργας ο οποίος αδρανοποιήθηκε. Το νέο σωματείο είχε ως έτος ίδρυσης το 2007. Πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας (1): 2005 Πρωταθλήματα Δ΄ κατηγορίας (1): 2002 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Α Κορούνια (επαρχία)

Η Α Κορούνια, γνωστή και ως Λα Κορούνια (ισπανικά: La Coruña‎) είναι η πιο βορειοδυτική επαρχία της Ισπανίας που ανήκει στην αυτόνομη κοινότητα Γαλικία. Η επαρχία περιβάλλεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό δυτικά και βόρεια, από την επαρχία Ποντεβέδρα στο νότο και την επαρχία Λούγο στα ανατολικά. Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας το 2018 αριθμούσε 1,121,484 κατοίκους.

 Η ιστορία της επαρχίας αρχίζει στο τέλος του Μεσαίωνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας των καθολικών μοναρχών της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών αυτή η επαρχία ήταν πολύ μικρότερη από σήμερα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το 1833 ολόκληρη η επαρχία Μπετάνζος μαζί με το μισό της επαρχίας Μοντονέντο συγχωνεύθηκαν σε μια ενιαία επαρχία με την πρωτεύουσα της την Α Κορούνια. Από το 1833, ήταν η επαρχία με τον μεγαλύτερο πληθυσμό και την μεγαλύτερη ακτογραμμή. Μέχρι το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, αυτή η επαρχία ήταν και το θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής. Το Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα ήταν το μοναδικό πανεπιστήμιο της βορειοδυτικής Ισπανίας μέχρι την άφιξη της δημοκρατίας μετά το θάνατο του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of A Coruña στο Wikimedia Commons