IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αταουάλπα Γιουπάνκι

Ο Αταουάλπα Γιουπάνκι (Atahualpa Yupanqui, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ataˈwalpa ʝuˈpaŋki]) (22 Ιανουαρίου 1908 - 23 Μαΐου 1992) ήταν Αργεντίνος τραγουδιστής, στιχουργός, κιθαρίστας και συγγραφέας. Θεωρείται ως ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της αργεντίνικης φολκ μουσικής του 20ου αιώνα. Το πραγματικό όνομα του ήταν Héctor Roberto Chavero Haram και γεννήθηκε στην Περγαμίνο, περίπου 220 χλμ. από την πόλη Μπουένος Άιρες πρωτεύσα της Αργεντινής . Η οικογένιά του μετακόμισε στο Τουκουμάν όταν ήταν 10 ετών. Εκτιμώντας τους θρυλικούς βασιλιάδες του πολιτισμού των Ίνκας υιθέτησε το όνομα Αταουάλπα Γιουπάνκι.

 Μερικές από τις πιο γνωστές συνθέσεις του Αταουάλπα Γιουπάνκι περλαμβάνουν: "Los Hermanos" "Viene clareando" "El arriero" "Zamba del grillo" "La añera" "La pobrecita" "Milonga del peón de campo" "Camino del indio" "Chacarera de las piedras" "Recuerdos del Portezuelo" "El alazán" "Indiecito dormido" "El aromo" "Le tengo rabia al silencio" "Piedra y camino" "Luna tucumana" "Los ejes de mi carreta" "Sin caballo y en Montiel" "Cachilo dormido" "Tú que puedes vuélvete" "Nada mas" Piedra sola (1940) Aires indios (1943) Cerro Bayo (1953) Guitarra (1960) El canto del viento (1965) El payador perseguido (1972) La Capataza (1992) Fundación Atahualpa Yupanqui. Η επίσημη ιστοσελίδα του Atahualpa Yupanqui. Muchas Gracias Atahualpa. Εκπαιδευτικό και πολιτιστικό project που προβάλει το έργο του Atahualpa Yupanqui. Περιλαμβάνει βίντεο, τραγούδια, συνθέσεις κτλ.
Αλπινισμός

Αλπινισμός (mountaineering, alpinism) είναι η ορειβασία σε μεγάλο υψόμετρο, με πολύ υψηλό βαθμό δυσκολίας που περιλαμβάνει πολλές φορές και παραδοσιακή αναρρίχηση. Ονομάστηκε αλπινισμός, γιατί παλαιότερα οι πιο τολμηρές αναβάσεις γίνονταν στις Ευρωπαϊκές Άλπεις. Πολλές φορές, ο αλπινισμός γίνεται και για επιστημονικές παρατηρήσεις.

 Ο αλπινισμός έχει αναπτύξει ιδιαίτερες τεχνικές, είτε στον τρόπο που περπατούν οι αλπινιστές, είτε στον τρόπο που αναρριχώνται. Ο αλπινιστής φέρει ειδικό ρουχισμό και εξαρτήματα. Στα παγωμένα χιόνια και στους παγετώνες περπατά φέροντας κραμπόν κάτω από τις ειδικές άκαμπτες (ή και ημι-άκαμπτες ορειβατικές αρβύλες), για να μη γλιστρά. Στο χέρι έχει πιολέ (piolet) με το οποίο υποβοηθά την ανάβαση του και περιορίζει τις πιθανότητες πτώσης του. Συνήθως από την ομάδα των αλπινιστών ο πιο έμπειρος προπορεύεται σε μια πλαγιά και "ασφαλίζει" το πέρασμα με διάφορους τρόπους για την υπόλοιπη "σχοινοσυντροφιά". Έτσι αυτοί που ακολουθούν ανεβαίνουν ασφαλισμένοι από το σκοινί. Τα δρομολόγια των αλπινιστών ξεκινούν συνήθως πάρα πολύ πρωί. Η διαδρομή, κατά την οποία από άλλο δρόμο ανεβαίνουν σε μια κορυφή και από άλλο κατεβαίνουν, ονομάζεται διάσχιση. Ο αλπινισμός άρχισε να αναπτύσσεται γύρω στις αρχές του 19ου αιώνα. Άρχισε με την κατάκτηση του Λευκού Όρους το 1786. Αργότερα κατατάχτηκε στα αθλήματα και οι προσπάθειες συνεχίστηκαν για την κατάκτηση των Άλπεων, των Πυρηναίων και άλλων κορυφών της Ευρώπης. Από την Ευρώπη το ενδιαφέρον των αλπινιστών επεκτάθηκε σε κορυφές πιο απομακρυσμένες. Γύρω στα 1950 άρχισε συστηματικά η αναρρίχηση στα Ιμαλάια, τα ψηλότερα βουνά όλου του κόσμου. Η ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Έβερεστ (8.848 μ.), πατήθηκε το 1953 από τον Νεοζηλανδό Έντμουντ Χίλαρι και τον Νεπαλέζο οδηγό του, Τένσινγκ Νοργκέι, της φυλής των Σέρπα. Η προσοχή και οι προσπάθειες των αλπινιστών στράφηκαν στην εξερεύνηση των οροσειρών και στη βελτίωση των τεχνικών του αλπινισμού, που εξακολούθησε να ασκείται σαν σπορ. Ασθένεια του υψομέτρου École Nationale de Ski et d'Alpinisme (ENSA) Hellenic Federation of Mountaineering and Climbing (HFMC) Hellenic Mountain Guides Association (HMGA) High Altitude Pathology Institute (IPPA) " Himalaya Rescue Association (HRA) " International Commission for Alpin Rescue (ICAR) International Federation of Mountain Guides Association IFMGA UIAGM or IVBV International Mountaineering and Climbing Federation (UIAA) International Society for Mountain Medicine Internet Infopoint of Moutain Medicine Leave No Trace Mountain Medicine and Traumatology Department of Chamonix Hospital (DMTM) National Outdoor Leadership School (NOLS) South Asia (NEPAL) Swiss Mountain Medicine Society (SGGM) Wilderness Medical Society (WMS
Μια διπλή οικογένεια

Μια διπλή οικογένεια (γαλλικός τίτλος: Une double famille ) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο Η Ενάρετη Γυναίκα (La Femme vertueuse) το 1830 και από το 1842 περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.

 Η Καρολίν Κροσάρ, μια όμορφη νεαρή κοπέλα που ζει με τη μητέρα της σε άθλιες συνθήκες, περνά το χρόνο της ράβοντας στο παράθυρο. Ο κόμης ντε Γκρανβίλ, ένας αριστοκράτης δικαστικός, βλέπει την κοπέλα και την ερωτεύεται. Σύντομα, την εγκαθιστά σε ένα όμορφο διαμέρισμα. Αναδρομικά μαθαίνουμε ότι ο κόμης παντρεύτηκε σε πολύ νεαρή ηλικία μια μεγαλομανή και θρησκόληπτη γυναίκα, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά, αλλά τώρα είναι δυστυχισμένος στο σπίτι του.Ο Μπαλζάκ προχωράει την ιστορία τους μερικά χρόνια αργότερα. Η Καρολίν είναι τώρα πλούσια σε ένα πολυτελές διαμέρισμα με δύο παιδιά, των οποίων ο πατέρας Ροζέ ντε Γκρανβίλ δεν μπορεί να τα αναγνωρίσει λόγω του γάμου του. Τελικά η Καρολίν εγκαταλείπει τον πλούσιο εραστή της και σχετίζεται με έναν όμορφο αλλά φτωχό νεαρό, ο οποίος σπαταλά την περιουσία της, η Καρολίν πεθαίνει στη φτώχεια. Ο κόμης ντε Γκρανβίλ μαθαίνει από το στόμα του γιου του ότι ο νόθος γιος του, για τον οποίο δεν είχε πια νέα, έγινε κλέφτης. Το μυθιστόρημα αποτελείται από δύο οργανικά συνδεδεμένα μέρη, δύο ιστορίες που είναι στην πραγματικότητα δύο όψεις της ζωής του ήρωα. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από μια πράξη μοιχείας - μια διπλή ζωή, μια δεύτερη οικογένεια. Ο Μπαλζάκ αναφέρεται σε ένα ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο: σε γάμους που γίνονται για κοινωνικούς λόγους, αγνοώντας εντελώς τα συναισθήματα των μελλοντικών συζύγων και τις διαφορές στον χαρακτήρα τους. Ως αποτέλεσμα, ο συγγραφέας δεν καταδικάζει τη μοιχεία που διέπραξε ο κ. ντε Γκρανβίλ, αν και σε πολλά άλλα έργα του παίρνει ξεκάθαρα το μέρος της παραδοσιακής ηθικής. Οι επιρροές της ρομαντικής παράδοσης είναι ορατές στο έργο, ειδικά στον τρόπο περιγραφής του σκηνικού και της ατμόσφαιρας του έργου: ειδικά το πρώτο μέρος διαδραματίζεται στους σκοτεινούς δρόμους μιας φτωχικής παριζιάνικης γειτονιάς και καλύπτεται από μια αύρα μυστηρίου. Ωστόσο οι περιγραφές των χώρων είναι ρεαλιστικές. Το περιβάλλον των δύο γυναικών πρωταγωνιστριών αντανακλά τα χαρακτηριστικά τους: το σπίτι της Καρολίν είναι χαρούμενο και γεμάτο ζωή, ένας χώρος απολαύσεων, σε αντίθεση με το αριστοκρατικό σαλόνι της μαντάμ ντε Γκρανβίλ, που περιγράφεται ως ένας τόπος ψυχρής επισημότητας, ηθικής ορθότητας και στενομυαλιάς.
Κωνσταντίνος Γκίκας (ποδοσφαιριστής)

Ο Κώστας Γκίκας (1913 - 1980) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Αποτελεί τον νεότερο παίκτη που έχει αγωνιστεί με την εθνική Ανδρών Ελλάδας στην ιστορία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.

 Επί σειρά ετών στη διάρκεια του Μεσοπολέμου υπήρξε στέλεχος του Απόλλωνα Σμύρνης, καλύπτοντας τη θέση του αριστερού μέσου στη διάταξη 2-3-5 της εποχής. Τον συνόδευε το προσωνύμιο Μοσκιός. Πραγματοποίησε την πρώτη του διεθνή εμφάνιση στις 2 Μαρτίου 1930 κατά τη φιλική ήττα 0-3 από τη Β' Ιταλίας στη Νάπολη και τη δεύτερη το 1932. Μόνο μία 6ετία έπειτα αγωνίστηκε εκ νέου με την Ανδρών, κατά τις τρεις αναμετρήσεις για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου 1938, στις οποίες περιλαμβάνεται η πρώτη εκτός έδρας νίκη της (3-1 στο Τελ Αβίβ την τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση, το σημερινό Ισραήλ), αλλά και η ευρύτερη ποτέ ήττα (1-11 από την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη). Δεδομένου ότι η ελληνική ομάδα έδωσε τον επόμενο αγώνα της 10 χρόνια αργότερα, ο Γκίκας πρόκειται για έναν από τους πολλούς που ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επέτρεψε να μετάσχουν περισσότερες φορές σε αυτήν. Το ρεκόρ Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), γεννήθηκε το 1913 (άγνωστη η ακριβής ημερομηνία), επομένως χρίστηκε διεθνής σε ηλικία από 16 ετών και 61 ημερών έως 17 και 60 ημερών. Το γεγονός τον καθιστά κάτοχο του ρεκόρ νεότερου ποδοσφαιριστή με την Ανδρών Ελλάδας, το οποίο επιτεύχθηκε στην 4η μόλις συνάντηση της ιστορίας της, παραμένει δε ακατάρριπτο επί 8½ και πλέον δεκαετίες. Πριν τον Γκίκα, νεότερος είχε υπάρξει ο Νικηφόρος Βικελίδης (μεταξύ 17½ και 18½) του Άρη Θεσσαλονίκης ή πιθανότερα ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος (17 και 324 ημερών) του Ολυμπιακού στο φιλικό 1-1 της 30ης Ιουνίου 1929 με τη Βουλγαρία στη Σόφια. Γενικά, σε ηλικία μικρότερη των 18 χρονών πραγματοποίησαν την πρώτη τους διεθνή εμφάνιση: το 1950 ο Κώστας Λινοξυλάκης (Αστέρα Αθηνών, 17 και 283), το 1959 ο Μίμης Δομάζος (Παναθηναϊκού, 17 και 314), το 1972 ο Θωμάς Μαύρος (Πανιωνίου, 17 και 261), το 2011 ο Στέφανος Καπίνο (Παναθηναϊκού, 17 και 242) και προπολεμικά ενδεχομένως (καθώς είναι γνωστά μόνο, πάλι, τα έτη γέννησης) στα τέλη του 1930 ο Αργύρης (Τζαννής) Αργυριάδης (Άρη, 17 ή 18 και 11 μηνών), το 1931 ο Μήτσος Μπαλτάσης (Παναθηναϊκού, 17 ή 18 και 11 μηνών) και το 1936 ο Σπύρος Δεπούντης (Ολυμπιακού, 17½ έως 18½). Εφόσον η σχετική έρευνα δεν καταδείξει ότι είτε ο τελευταίος, είτε ο Βικελίδης πρόκειται για τον δεύτερο νεότερο μετά τον Γκίκα, τότε εκείνον αποτελεί ο Καπίνο. Σε αυτήν την περίπτωση, πιο αξιοσημείωτο από την 80ετία που μεσολάβησε (για να προσεγγιστεί περισσότερο το ρεκόρ) ή τη μη ευκαταφρόνητη διαφορά ηλικίας τους (από μισό έως 1½ χρόνο), είναι ότι ο τελευταίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας, μία θέση που παραδοσιακά απαιτεί μεγαλύτερη εμπειρία από τις υπόλοιπες και ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Αρχείο > Εθνικές ομάδες > Συμμετοχές-Γκολ, Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ)) Greece - International Matches 1929-1938, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF) (Αγγλικά) Κωνσταντίνος "Kώστας" Γκίκας, βάση δεδομένων ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων eu-football.info.
Καθώς ψυχορραγώ

Το Καθώς Ψυχορραγώ του Αμερικάνου Συγγραφέα Ουΐλλιαμ Φώκνερ, είναι ένα από τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας και σήμερα θεωρείται ένα από αριστουργήματα της αμερικανικής πεζογραφίας του 20ου αιώνα. Κυκλοφόρησε στα Αγγλικά το 1930, ενώ μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα Ελληνικά από τον Μένη Κουμανταρέα, το 1970 για τις εκδόσεις Κέδρος]. Το 2023, ακολούθησε μια νέα μετάφραση και κυκλοφορία στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Παναγιώτη Κεχαγιά

 Ένας πατέρας και τα πέντε παιδιά του – τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι – μαστορεύουν το κιβούρι της πεθαμένης γυναίκας του και μητέρας τους για να το μεταφέρουν από τη μια άκρη στην άλλη της επαρχίας Γιοκναπατάουφα του Αμερικάνικου Νότου, μέσα από χίλιες περιπέτειες, κινδύνους και κωμικοτραγικά περιστατικά, όπου η βρωμιά και η απανθρωπιά που συγκλόνιζαν το Νότο δίνονται ανάγλυφα. Το έργο αυτό ο Φώκνερ το έγραψε νέος (το 1929), δουλεύοντας νυχτοφύλακας, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις τέσσερις το πρωί, μέσα σε έξι βδομάδες. Σήμερα θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.
Σφιεντοσουάβα της Πολωνίας

Η Σφιεντοσουάβα της Πολωνίας ή Σφιεντοσουάβα Σφατάβα (πολωνικά: Świętosława Swatawa, τσεχικά: Svatava Polská) (περ. 1046-1048 - 1 Σεπτεμβρίου 1126) ήταν η τρίτη σύζυγος του Δούκα (αργότερα Βασιλιά) Βρατίσλαου Β΄ της Βοημίας και η πρώτη Βασίλισσα της Βοημίας από το 1085.

 Η Σφιεντοσουάβα ήταν η κόρη του Δούκα Καζίμιρ Α΄ του Αποκαταστάτη και της συζύγου του, Μαρία Ντομπρονιέγκα του Κιέβου. Είχε σχέση με των Οίκο των Πρεμυσλιδών, την οικογένεια του μέλλοντα σύζυγό της, μέσω της προγιαγιάς της, Ντουμπράβκα της Βοημίας. Τα αδέρφια της, ο Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος και ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν ήταν ηγέτες της Πολωνίας. Ο Βρατίσλαος παντρεύτηκε τη Σφιεντοσουάβα το 1062, ένα χρόνο μετά το θάνατο της προηγούμενης δούκισσας, τη δεύτερη σύζυγο του Βρατίσλαου, Αδελαΐδα της Ουγγαρίας. Η πρώτη του σύζυγος, Μαρία, είχε πεθάνει μετά τη γέννηση του νεκρού παιδιού τους. Σύμφωνα με Γερμανούς ιστορικούς, η Σφιεντοσουάβα ήταν 15 ετών κατά τη στιγμή του γάμου τους, ενώ σύμφωνα με τον Όσβαλντ Μπάλτσερ, ήταν ηλικίας 19 έως 22 ετών. Με αυτόν τον γάμο, η ουδετερότητα της Βοημίας εξασφαλίστηκε στην πολωνική-γερμανική σύγκρουση. Επιπλέον, ο Βρατίσλαος επέδειξε φιλικές σχέσεις με τον Μπολέσλαφ Β΄ τον Γενναιόδωρο, αλλά αργότερα αμφισβήτησαν τα τσεχικά-πολωνικά σύνορα. Η νέα δούκισσα γέννησε τέσσερα παιδιά. Ο Βρατίσλαος είχε ήδη άλλα τέσσερα παιδιά. Ο νεότερος γιος, ο Σομπιέσλαφ, πιθανότατα γεννήθηκε το 1075. Οι γιοι της Βλαδίσλαος και Σομπιέσλαφ έγιναν δούκες στα ήσυχα χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα τους, ενώ η κόρη της, Τζούντιθ, παντρεύτηκε τον Βίπρεχτ, τον σύμμαχο και φίλο του. Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για αυτή τη δούκισσα, αν και στέφθηκε μαζί με τον σύζυγό της ως Βασιλιάς και Βασίλισσα το 1085 από τον αρχιεπίσκοπο Έγκιλμπερτ. Βασίλευσαν για τα επόμενα επτά χρόνια. Το 1092, η Σφιεντοσουάβα έμεινε χήρα και είδε έναν αγώνα για το θρόνο της Βοημίας μεταξύ των Πρεμυσλιδών. Το 1111, βοήθησε στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Βλαδίσλαου Α΄ και του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου. Μετά το θάνατο του Βρατίσλαου, προσπάθησε να μαλακώσει τις συγκρούσεις μεταξύ των νεότερων γιων τους, Βλαδίσλαου και Σομπιέσλαφ. Το 1125, ο ετοιμοθάνατος Βλάδισλαος Α΄ επιβεβαίωσε τον συγγενή του Όθωνα Β΄ τον Μέλα ως διάδοχό του, που ήταν επίσης η επιθυμία της συζύγου του Βλαδίσλαου, Ριτσέζα του Μπεργκ. Μόνο η παρέμβαση της μητέρας του άλλαξε την άποψή του και ο Βλαδίσλαος συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του, Σομπιέσλαφ.Η Σφιεντοσουάβα, που ήταν χήρα για τριάντα χρόνια, έζησε για να δει τη νίκη του γιου της Σομπιέσλαφ στη Μάχη του Χλούμετς και πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1126. Μπολέσλαος (- 1091) Μποζιβόι Β΄ της Βοημίας (περ. 1064 - 22 Φεβρουαρίου 1124), Δούκας της Βοημίας Βλαδίσλαος Α΄ της Βοημίας (- 12 Απριλίου 1125), Δούκας της Βοημίας Σομπιέσλαφ Α΄ της Βοημίας (- 14 Φεβρουαρίου 1140), Δούκας της Βοημίας Τζούντιθ (περ. 1066 - 9 Δεκεμβρίου 1108), παντρεύτηκε τον Βίπρεχτ του Γκρόιτς Βρατίσλαφ Βανίτσεκ: Vratislav II. (Ι.) První český král . Πράγα: Vyšehrad, 2004. Καρέσοβα, Ζ, Πράζακ Γ.: Královny a kněžny české . Πράγα: X-Egem, 1996. Gesta principum Polonorum:The Deeds of the Princes of the Poles. Central European University Press. 2003.
Βιβλιοθήκη (έπιπλο)

Η βιβλιοθήκη ή αρμάριο, είναι έπιπλο το οποίο διαθέτει ράφια για την τοποθέτηση βιβλίων και άλλων εντύπων. Συνήθως έχουν ανοικτή μορφή, ενώ υπάρχουν και παραλλαγές τους με γυάλινες πόρτες έτσι ώστε να προστατεύονται από την συσσώρευση σκόνης και παράλληλα να είναι δυνατή η ανάγνωση της ράχης τους. Χρησιμοποιούνται σε ιδιωτικές οικίες, εκπαιδευτικά ιδρύματα, γραφεία, βιβλιοπωλεία και σε κτήρια βιβλιοθηκών όπου καταλαμβάνουν τον κυρίως χώρο τους.

 Η ετυμολογία προέρχεται από την ελληνική λέξη βιβλιοθήκη. Στα λατινικά η λέξη διατηρήθηκε ως bibliotheca, και από εκεί μεταφέρθηκε έτσι σε αρκετές άλλες ρομανικές γλώσσες με μικροδιαφοροποιήσεις, καθώς και με παράλληλη χρήση τόσο για το έπιπλο όσο για το κτήριο που στεγάζει βιβλία. Οι πρώτες ιδιωτικές βιβλιοθήκες φέρονται να εμφανίστηκαν στην αρχαία Ρώμη, και ο Ρωμαίος ρήτορας Σενέκας συχνά σχολίαζε πως ενώ οι βιβλιοθήκες αυτές ήταν φορτωμένες με γραπτά οι ιδιοκτήτες τους ήταν αγράμματοι και απλώς ενδιαφέρονταν για την επίδειξη του πλούτου και του υποτιθέμενου πνεύματος τους. Οι οριζόντια περιστρεφόμενες βιβλιοθήκες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Κίνα το 544, ενώ υπάρχουν και διάσπαρτες άλλες περιγραφές τους σε κινεζικά χειρόγραφα του 8ου και 9ου αιώνα, καθώς γνώρισαν ιδιαίτερα διάδοση στις βουδιστικές μονές υπό την δυναστεία των Σονγκ.Στην Ευρώπη, οι περιστρεφόμενες βιβλιοθήκες εμφανίστηκαν σε κάθετη μορφή το 1588 από τον Αγκοστίνο Ραμέλι και έγιναν γνωστές ως βιβλιοτροχοί. Πριν την εφεύρεση της τυπογραφίας, και καθώς όλα τα γραπτά ήταν χειρόγραφα και ο αριθμός τους ήταν μικρός, συνηθίζονταν να φυλάσσονται και εντός μικρών κιβωτίων ή μπαούλων τα οποία οι ιδιοκτήτες τους κουβαλούσαν μαζί τους. Καθώς η παραγωγή χειρογράφων αυξάνονταν, τα χειρόγραφα αυτά άρχισαν να φυλάσσονται σε έπιπλα βιβλιοθηκών με την μορφή αρμάριου (προσαρμοσμένη ντουλάπα), και με την πάροδο του χρόνου οι πόρτες αφαιρέθηκαν και τα έπιπλα αυτά εξελίχθηκαν στις σημερινές βιβλιοθήκες. Οι παλιές βιβλιοθήκες κατασκευάζονταν συνήθως από ξύλο οξιάς. Κατά τις παλαιότερες εποχές όμως, τα βιβλία δεν τοποθετούνταν με την ράχη τους προς τα έξω, αλλά συνήθως είτε τοποθετούνταν σωρηδόν το ένα πάνω στο άλλο, είτε τοποθετούνταν με την εμπρόσθια όψη τους να αντικρίζει προς τα έξω, καθώς οι τίτλοι γραφόταν μόνο στην εμπρόσθια όψη και όχι στις ράχες των βιβλίων. Μόνο μετά την εφεύρεση της τυπογραφίας και αφότου η παραγωγή νέων βιβλίων αυξήθηκε κατά πολύ, οι τίτλοι άρχισαν πλέον να αναγράφονται και στις ράχες, με συνέπεια τα βιβλία να τοποθετούνται πλέον και με την ράχη τους προς τα έξω, σύμβαση η οποία επικράτησε μετέπειτα. Τα ιδιαίτερα σπάνια ή ευπαθή βιβλία προστατεύονται σε ειδικές βιβλιοθήκες οι οποίες έχουν ενισχυμένο γυαλί και κλειδαριά. Υπάρχουν επίσης ποικιλίες όπου άλλα έπιπλα μπορεί να διαθέτουν παράλληλα και λειτουργία βιβλιοθήκης για τοποθέτηση βιβλίων, όπως γραφείο με ενσωματωμένα ράφια ή χαμηλό τραπέζι. Στα μεγάλα ιδρύματα μουσείων και βιβλιοθηκών υπάρχουν και σε μορφή με ρόδες στην βάση τους ώστε να είναι εύκολη η μετακίνηση τους, καθώς και σε μορφή συρόμενης πόρτας ή με κυλιόμενη σκάλα προσαρμοσμένη πάνω τους για τα πολύ ψηλά ράφια. Βιβλιοτροχός Ράφι
Μάχη στο χάνι Αχλαδοκάμπου (1944)

Η μάχη στο χάνι Αχλαδοκάμπου (Αχλαδόκαμπος Αργολίδας) έλαβε χώρα στις 17 Μάη του 1944 ανάμεσα στις αντάρτικες ελληνικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) και σε ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις κατοχής, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η μάχη που ξεκίνησε ως ενέδρα κατά αυτοκινητοπομπής έληξε με συντριπτική ήττα και εξολόθρευση της εχθρικής γερμανικής μονάδας.

 Το 1944 οι δυνάμεις της Χιτλερικής Γερμανίας υποχωρούν σε όλη την ευρωπαϊκά μέτωπα. Ανατολικά προελαύνουν οι Σοβιετικοί και στην Ιταλία οι Αγγλοαμερικανοί ενώ οι αντιστασιακές οργανώσεις στην κατεχόμενη Ευρώπη με καθημερινές πράξεις σαμποτάζ, με ενέδρες, επιδρομές και μάχες καθιστούν δυσχερή τη θέση των στρατευμά­των κατοχής. Η Γερμανική διοίκηση στην Ελλά­δα αντιμετωπίζει ένα διαρκώς ισχυροποιούμενο κίνημα ένοπλης Εθνικής Αντίστασης και θέτει ως κύριο στόχο τη διατήρηση του ελέγχου των κύριων οδικών αρτηριών, ώστε να είναι ανοιχτή η οδός διαφυγής των Γερμανικών στρατευμά­των από την Πελοπόννησο προκειμένου να αποφύγουν τον κίνδυνο εγκλωβισμού τους από τις προελαύνουσες προς τα Βαλκάνια Σοβιετικές δυνάμεις. Παράλληλα οι Γερμανικές αρχές επιδιώκουν να κάμψουν το ηθικό των αγωνιζόμενων εναντίον της τριπλής κατοχής Ελλήνων, και να ελαχιστοποιήσουν την πολεμική δραστηριότητα των ένοπλων πατριωτικών δυνάμεων, εξαπολύοντας αιματηρές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και σφαγές σε ολόκληρο το Μωριά το χειμώνα του '43 (Σφαγή των Καλαβρύτων) και την άνοιξη του ’44. Την 17η Μαΐου 1944 ο 6ος Λόχος του 6ου Συντάγματος της III Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου πραγματοποίησε ενέδρα στη θέση Νταούλι Αχλαδόκαμπου πάνω στον επαρχιακό δρόμο Τρίπολης-Άργους, προσέβαλε δέκα γερμανικά φορτηγά τα οποία μετέφεραν στο Αργος την Σχολή εφέδρων Αξιωματικών Πυροβολικού της γερμανικής 117ης Μεραρχίας Καταδρομών, δύναμης 100 ανδρών και 5 αξιωματικών. Η μάχη κράτησε τρεις ώρες με αποτέλεσμα 50 νεκρούς γερμανούς, ενώ οι υπόλοιποι τράπηκαν σε φυγή. Τα αυτοκίνητα καταστράφηκαν ολοσχερώς. Λάφυρα 50 τυφέκια, 3 πολυβόλα, πολλά πυρομαχικά. Εκ των ημετέρων δύο αντάρτες νεκροί κι ένας Ανθυπολοχαγός τραυματίας. Από τις 16 Μάη ο Στρατηγός Καρλ φον Λε Σουίρ είχε διατάξει ότι Συμμορίες και ύποπτοι(sic) στη περιοχή αυτή θα θερίζονται ενώ τρεις μέρες μετά τη μάχη ο Πτέραρχος Χέλμουτ Φέλμυ θα κηρύξει τη περιοχή της Πελοποννήσου ως εμπόλεμη ζώνη. Εμ. Βαζαίος, "Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον", Κόρινθος 1961 Κ. Κυριαζόπουλος, "Η μάχη στο χάνι Αχλαδοκάμπου 17-5-44" Εφημερίδα «Φείδων», Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1984. Η. Παπαστεργιόπουλου, "Ο Μωρηάς στα όπλα"(Εθνική Αντίσταση 1941-1944), Έρευνα και Κριτική της Νεοελληνικής ιστορίας) εξάτομο, Αθήνα 1965-1980 Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού, Η Αργολίδα στα όπλα – Η μάχη στο χάνι Αχλαδοκάμπου 17-5-44
Κώστας Μαλέκκος

Ο Κώστας Μαλέκκος γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1971 στη Λευκωσία. Είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως μέσος. Από το 2012 είναι προπονητής της εθνικής παίδων της Κύπρου. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Κύπριους ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του '90. Πλεον ειναι μανατζερ στο Moon Lounge bar&tapas. Αλο.

 Ο Μαλέκκος ξεκίνησε από την Ομόνοια, στην οποία αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια. Στη συνέχεια, το 1997 πήγε ως δανεικός στον Παναθηναϊκό, αλλά μετά από ένα χρόνο επέστρεψε πάλι στην Κύπρο και την Ομόνοια. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, αγωνίστηκε και σε άλλους κορυφαίους κυπριακούς συλλόγους όπως την ΑΕΛ Λεμεσού, το ΑΠΟΕΛ, τον Απόλλωνα Λεμεσού, τον Ολυμπιακό Λευκωσίας και τελείωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόμενος με τα χρώματα της ΠΑΕΕΚ Κερύνειας. Ο Μαλέκκος ήταν επίσης σημαντικό μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κύπρου, έχοντας 44 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 4 γκολ. Ο Κώστας Μαλέκκος στο National-Football-Teams.com
Οίκος των Αργυρών

Αργυροί ήταν το όνομα μιας εξέχουσας Βυζαντινής οικογένειας (επίσης αποκαλούμενης Argyrus στα Λατινικά). Αρχικά ήταν μια αριστοκρατική στρατιωτική οικογένεια και τα μέλη της κατείχαν αξιώματα στον τόπο προέλευσης τους που ήταν το θέμα Χαρσιανόν στη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη έως και τον 11ο αιώνα όπου άρχισαν να χάνονται από το προσκήνιο. Από την οικογένεια προέρχεται ένας αυτοκράτορας, ο Ρωμανός Γ', καθώς επίσης και άλλα αξιομνημόνευτα μέλη, όπως ο Πόθος Αργυρός που ήταν Κατεπάνω της Βυζαντινής Ιταλίας.

 Λέων Αργυρός, τουρμάρχης περί το 840. Ευστάθιος Αργυρός (στρατηγός του Λέοντα ΣΤ΄) (απεβ. 910), δρουγγάριος της βίγλας, κυβερνήτης στο Χαρσιανόν. Πόθος Αργυρός (κατεπάνω), μαγλαβίτης και δομέστικος των Σχολών. Ρωμανός Αργυρός. Λέων Αργυρός (10ος αι.), στρατηγός και κυβερνήτης της Σεβαστείας. Μαριανός Αργυρός (απεβ. 963), στρατιωτικός διοικητής στη Νότιο Ιταλία, μετά στα Βαλκάνια. Ρωμανός Αργυρός (10ος αι.). [Πόθος ή Ευστάθιος] Αργυρός. Πουλχερία Αργυροπούλαινα, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Σκληρό αξιωματούχο. Βασίλειος Αργυρός 970-1025, στρατηγός της Σάμου, της Θράκης και του Βασπουρακάν. Ελένη Αργυρή, παντρεύτηκε τον Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας. Αργυρή, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Διογένη στρατηγό. Ρωμανός Δ΄ Διογένης Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Αργυρή, αρχόντισσα των Ανατολικών. Αργυροπούλαινα, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραντινό δούκα της Αντιόχειας. Λέων Αργυρός απεβ. 1017, στρατιωτικός. Μαρία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι Ορσεόλο (γιο του Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο δόγη της Βενετίας). Ρωμανός Γ΄ Αργυρός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Το επώνυμο αλλάζει από Αργυρός σε Αργυρόπουλος. Το 1230 βρίσκουμε τον Ιωάννη Αργυρόπουλο λογοθέτη στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Επίσης έναν ιερέα του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης και γύρω στο 1400 έναν άρχοντα της Αυλής περί το 1400. Η οικογένεια συνεχίζει να ευημερεί εντός της Αυτοκρατορίας, ωστόσο μετά το 1453 αναγκάζεται να φύγει. Δύο γιοί του Μανουήλ Αργυρόπουλου, ο Δημήτριος και ο Ιωάννης (1395-1487) φεύγουν για τον Μωρέα και μετά για την Ιταλία. Ο Ιωάννης μετέβη πρώτα στη Φλωρεντία και μετά στη Ρώμη ως το τέλος του· αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς λογίους, φιλοσόφους και ανθρωπιστές της εποχής του. Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος είχε δύο γιους, τον Βαρθολομαίο (απεβ. στη Ρώμη) και τον Ιωάννη, που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο τελευταίος είχε πολλούς απογόνους, όπως τον Εμμανουήλ Αργυρόπουλο (γενν. το 1740 στη Θεσσαλονίκη), που εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε ο γενάρχης του κλάδου τηω Φαναριωτών της οικογένειας: Μανουήλ Αργ. νυμφεύτηκε μία Χρυσοβέργη, μάλλον ανιψιά του Ανδρέα Χρυσοβέργη, καθολικού αρχιεπισκόπου της Ρόδου. Δημήτριος Αργυρόπουλος. Ιωάννης Αργυρόπουλος (Κωνσταντινούπολη 1395 - Ρώμη 1487), λόγιος, φιλόσοφος, ανθρωπιστής. Βαρθολομαίος Αργυρόπουλος (απεβ. στη Ρώμη). Ιωάννης Αργυρόπουλος (απεβ. στη Θεσαλονίκη), γενάρχης των Φαναριωτών Αργυρόπουλων. Δες Οικογένεια Αργυροπούλου.
Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο

Το Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο (πολωνικά: Żydowski Instytut Historyczny‎, γίντις: ‏ייִדישער היסטאָרישער אינסטיטוט), γνωστό και ως Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο «Εμάνουελ Ρίνγκελμπλουμ», είναι ερευνητικό ίδρυμα στη Βαρσοβία της Πολωνίας, το οποίο ασχολείται κυρίως με την ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία και τον εβραϊκό πολιτισμό.

 Το Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο δημιουργήθηκε το 1947 ως συνέχεια της Κεντρικής Εβραϊκής Ιστορικής Επιτροπής, η οποία ιδρύθηκε το 1944. Η Ένωση Εβραϊκού Ιστορικού Ινστιτούτου είναι το εταιρικό όργανο που είναι υπεύθυνο για το κτήριο και τις εκμεταλλεύσεις του Ινστιτούτου. Το Ινστιτούτο υπάγεται στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς. Το 2009 πήρε το όνομά του από τον Εμάνουελ Ρίνγκελμπλουμ. Το ινστιτούτο είναι μια αποθήκη υλικού τεκμηρίωσης που σχετίζεται με την εβραϊκή ιστορική παρουσία στην Πολωνία. Είναι επίσης ένα κέντρο ακαδημαϊκής έρευνας, μελέτης και διάδοσης γνώσεων σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό του Πολωνικού Εβραϊσμού.Το πιο πολύτιμο μέρος της συλλογής είναι το Αρχείο του Γκέτο της Βαρσοβίας, γνωστό ως Αρχείο Ρίνγκελμπλουμ. Περιέχει περίπου 6.000 έγγραφα (περίπου 30.000 σελίδες). Άλλες σημαντικές συλλογές σχετικά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περιλαμβάνουν μαρτυρίες (κυρίως Εβραίων επιζώντων του Ολοκαυτώματος), απομνημονεύματα και ημερολόγια, τεκμηρίωση της Κοινής και Εβραϊκής Αυτοβοήθειας (οργανώσεις πρόνοιας που δραστηριοποιούνται στην Πολωνία υπό την κατοχή) και έγγραφα από τα Εβραϊκά Συμβούλια (Judenräte). Η ενότητα για την τεκμηρίωση των εβραϊκών ιστορικών τοποθεσιών περιέχει περίπου 40 χιλιάδες φωτογραφίες που αφορούν την εβραϊκή ζωή και τον πολιτισμό στην Πολωνία.Το Ινστιτούτο έχει δημοσιεύσει μια σειρά εγγράφων από το Αρχείο Ρίνγκελμπλουμ, καθώς και πολλά απομνημονεύματα και ημερολόγια εν καιρώ πολέμου. Επίσης, για περισσότερα από 60 χρόνια τώρα, το Ινστιτούτο δημοσιεύει ένα ακαδημαϊκό περιοδικό που μετονομάστηκε το 2001 σε Τριμηνιαία Εβραϊκή Ιστορία (πολωνικά: Kwartalnik Historii Żydów‎) και εγγράφηκε στον κατάλογο των εξαιρετικών ακαδημαϊκών περιοδικών Master Journal το 2011.Το 2011, ο Πάβεου Σπιέβακ, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και πρώην πολιτικός, ορίστηκε ως Διευθυντής του Εβραϊκού Ιστορικού Ινστιτούτου από τον Μπόγκνταν Ζντρογέφσκι, Υπουργό Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς.
Δήμος Δάφνης-Υμηττού

Ο Δήμος Δάφνης - Υμηττού είναι δήμος του Κεντρικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των παλαιότερων δήμων Δάφνης και Υμηττού. Έχει πληθυσμό 33.628 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, (ο 83ος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας) και έκταση 2,35 τ.χλμ. Έδρα του είναι η Δάφνη.

 Δήμαρχος Δάφνης διετέλεσε επί μακρόν ο Χρήστος Μιχαλόπουλος .Η αναγνώριση της Δάφνης σε δήμο έγινε το 1943. Δήμαρχοι χρημάτισαν: 1951-1954 Ηλίας Πετροπουλέας 1955-1967 Χρήστος Μιχαλόπουλος (1912-2000) 1967-1973 Βασ. Καραχάλιος (διορισμένος από τη χούντα) 1973-1974 Ανδρέας Χονδρογιάννης (διορισμένος) 1975-1989 Χρήστος Μιχαλόπουλος (1912-2000) 1990-1994 Ειρήνη Καρρά-Λάππα 1995-2002 Χαράλαμπος Σαραντόπουλος 2003-2010 Μιχάλης Σταυριανουδάκης Πρόεδροι Κοινότητας και Δήμαρχοι Υμηττού διετέλεσαν οι εξής: Πρόεδροι της Κοινότητας Υμηττού 1934 Ηλίας Βάβουλας 1934-1940 Γεώργιος Βαλαβάνης 1940-1960 Κωνσταντίνος Κορρές 1961-1963 Ηλίας Βάβουλας Δήμαρχοι Υμηττού 1964-1967 Κωνσταντίνος Σάκκος 1967-1974 Αναστάσιος Ανδρινόπουλος (διορισμένος από το καθεστώς της επταετίας), με αναπληρωτή τον Ευστράτιο Πετρέλη. 1975-1978 Κωνσταντίνος Σάκκος 1979-1989 Ανδρέας Λεντάκης (1935-1997) (παραιτήθηκε για να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές) 1989-1990 Αιμιλία Βιττωράκη (εξελέγη από το δημοτικό συμβούλιο) 1991-2006 Δημήτριος Αργιανάς 2007-2010 Χρήστος Ζούπας (1944-) 2011-2019 Μιχάλης Σταυριανουδάκης (1959-) 1/7/2019-31/8/2019: Νικόλαος Τσιλίφης (1970-) 1/9/2019-σήμερα: Αναστάσιος Μπινίσκος (1982-) Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Βύρων Πολύδωρας, "Η Μείζων Αθήνα", Καστανιώτης 2002.
Ακτινική ταχύτητα

Ακτινική ταχύτητα ονομάζεται η ταχύτητα της ακτινικής κίνησης ενός σώματος και ιδιαίτερα στην αστρονομία ενός ουράνιου σώματος. Πρόκειται δηλαδή για τη γραμμική ταχύτητα ενός αντικειμένου ή ουράνιου σώματος ως προς εμάς, πάνω στην ευθεία που ενώνει εμάς (τον παρατηρητή) με το αντικείμενο. Στην Αστρονομία το μέτρο της ακτινικής ταχύτητας ενός ουράνιου σώματος, ενώ αρχικά ήταν αδύνατο να υπολογισθεί τελικά σήμερα υπολογίζεται εύκολα με φασματογράφο, όπου κατά το Φαινόμενο Ντόπλερ, διαπιστώνεται στο φως που φθάνει σ΄ εμάς από το ουράνιο σώμα: Το μήκος κύματος του λαμβανόμενου φωτός αυξάνεται για απομακρυνόμενα σώματα (μετάθεση προς το ερυθρό) ενώ μειώνεται για προσεγγίζοντα (μετάθεση προς το κυανό). Έτσι με τον τρόπο αυτό βρίσκεται και η φορά της κίνησης του σώματος.

 Οι μεταθέσεις Ντόπλερ μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια με τη λήψη ενός φάσματος υψηλής αναλύσεως και τη σύγκριση των μετρούμενων μηκών κύματος γνωστών φασματικών γραμμών με τα αντίστοιχα μήκη από εργαστηριακά δείγματα. Κατά σύμβαση, η ακτινική ταχύτητα είναι θετική όταν το σώμα απομακρύνεται και αρνητική όταν πλησιάζει. Μέχρι το 1940 είχε καταμετρηθεί η ακτινική ταχύτητα 6.500 αστέρων. Η μεγαλύτερη ακτινική ταχύτητα που έχει παρατηρηθεί πλησιάζει περίπου τα 350 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Σε πολλά διπλά συστήματα αστέρων, η τροχιακή κίνηση των αστέρων-μελών του συστήματος περί το κοινό κέντρο μάζας συνήθως προκαλεί περιοδικές μεταβολές στις ακτινικές τους ταχύτητες της τάξεως των πολλών χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Σε αυτές τις περιπτώσεις η μελέτη των ακτινικών ταχυτήτων μπορεί να οδηγήσει στον υπολογισμό των μαζών των αστέρων του συστήματος και της διαμέτρου ή της εκκεντρότητας της τροχιάς τους. Η ίδια φασματοσκοπική μέθοδος έχει οδηγήσει στην ανακάλυψη όλων σχεδόν των εξωηλιακών πλανητών, που περιφέρονται γύρω από άλλους αστέρες, από το 1995 που ανακαλύφθηκε ο πρώτος τέτοιος πλανήτης μέχρι σήμερα. Ιδία κίνηση Νόμος του Χαμπλ
Ο άνθρωπος του τραίνου (ταινία, 1958)

Ο άνθρωπος του τραίνου είναι ελληνική ταινία του 1958, κοινωνική και δραματική, ένα φιλμ νουάρ με διακριτικό σασπένς. Την ταινία έχει σκηνοθετήσει ο Ντίνος Δημόπουλος και το σενάριο είναι του Γιάννη Μαρή, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του.

 Η Μαντώ και ο κατά πολύ μεγαλύτερός της σύζυγος πηγαίνουν από την Αθήνα εκδρομή στο Ναύπλιο μαζί με φίλους. Κατά τη διαδρομή η Μαντώ βλέπει στο παράθυρο ενός διερχόμενου τρένου κάποιον που μοιάζει με τον Γιώργο Παυλίδη, τον άνθρωπο που είχε αγαπήσει στα χρόνια της Κατοχής και που πιστεύει ότι σκότωσαν οι Γερμανοί. Αυτό την ταράζει, αλλά διατηρεί την ψυχραιμία της. Αργότερα τον συναντά και πάλι στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου παρουσιάζεται η «Μήδεια», αλλά και στο ξενοδοχείο όπου έχουν καταλύσει στο Μπούρτζι, στο οποίο μένει κι αυτός. Η Μαντώ εξετάζει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την οικογένειά της και την τακτοποιημένη ζωή της, για να τον ακολουθήσει. Σε αυτό το σημείο αρχίζει η εξιστόρηση από τη Μαντώ, στη φίλη της, την Ελένη για το πώς γνώρισε τον Γιώργο ένα βράδυ της Κατοχής, που είχε τελειώσει η ώρα κυκλοφορίας. Μετά τον έχασε, αλλά τον ξαναβρήκε, ενώθηκαν ερωτικά και υποσχέθηκαν να παντρευτούν μόλις τελειώσει ο Πόλεμος. Το ίδιο βράδυ, όμως, ο Γιώργος έπεσε από τα πυρά των ναζί, κι η Μαντώ δεν τον ξαναείδε έκτοτε, μέχρι τη σκηνή του διερχόμενου τρένου. Αργότερα, η Ελένη μιλά στον Γιώργο, παροτρύνοντάς τον να φύγει, γιατί η Μαντώ κοντεύει να καταστρέψει την ευτυχία της για ένα όνειρο, για μία σκιά. Εκείνος, όταν του μίλησε για δεύτερη φορά η Μαντώ, συνέχισε να προσποιείται ότι δεν την γνωρίζει. Έτσι φεύγει, αφήνοντάς την να συνεχίσει τη ζωή της. Στο τέλος της ταινίας, στη σκηνή της πλατείας η Μαντώ επιλέγει να μείνει με τον άντρα της και ο Παυλίδης εξαφανίζεται σε ένα πλάνο μεγάλης διάρκειας. Ο άνθρωπος του τρένου βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11/06/1958 κόβοντας 37.259 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της ίδιας σεζόν. Ο Μαρής υπογράφει το σενάριο της ταινίας ως Γιάννης Μαρής Τσιριμώκος - το Τσιριμώκος ήταν και το πραγματικό όνομα του συγγραφέα. Η ταινία είναι η τελευταία στην οποία εμφανίστηκε ο Γιώργος Παππάς, ο οποίος πέθανε την ίδια χρονιά. Το Μπούρτζι πράγματι λειτουργούσε ως ξενοδοχείο την εποχή που έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας. Στο βιβλίο το τέλος είναι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με το τέλος της ταινίας. Στο βιβλίο, στο τέλος όλα ξεκαθαρίζονται ενώ στην ταινία στο τέλος υπάρχει η αμφιβολία. Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος Σε σκοτεινούς δρόμους: Το φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο. Ο χαρακτηρισμός της ταινίας ως νουάρ οφείλεται κυρίως στην αισθητική της προσέγγιση, που βασίζεται σε υποφωτισμένες νυχτερινές σκηνές δράσης. Ο άνθρωπος του τραίνου στην IMDb http://www.tellingstories.gr/stories/index.php?option=com_content&view=article&id=612:-19-2013-&catid=4:2008-12-08-16-21-03&Itemid=10 Ο άνθρωπος του τραίνου στην TMDb
Νίκος Νεντίδης

Ο Νίκος Νεντίδης (γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1966 στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής με την εθνική Ελπίδων ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σε θέσεις της άμυνας και της μεσαίας γραμμής.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1982 από τον ΠΑΟ Κουφαλίων. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Απόλλων Καλαμαριάς, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1987 όταν και μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό. Στους Πειραιώτες παρέμεινε μέχρι το 1993 αγωνιζόμενος κυρίως ως αλλαγή και πανηγυρίζοντας την κατάκτηση δύο Κυπέλλων και ενός Σούπερ Καπ. Μετά τον Ολυμπιακό, αν και βρέθηκε κοντά στον Πανιώνιο αγωνίστηκε για έναν χρόνο στον Ηρακλή όπου όμως η παρουσία του κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Αγροτικό Αστέρα (μισή χρονιά), στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και στον Ναυπακτιακό Αστέρα προτού κλείσει την καριέρα του μετά το δεύτερό του πέρασμα από τον Αγροτικό Αστέρα το καλοκαίρι του 1998. Ο Νεντίδης υπήρξε διεθνής με την εθνική Ελπίδων. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων το 1988. Ως προπονητής εργάστηκε αρχικά στα τμήματα υποδομής διαφόρων ομάδων. Αρχικά του ΠΑΟ Κουφαλίων, του ΑΜΣ Πανοράματος καθώς και στην ομάδα παίδων του Ολυμπιακού (2002-2004). Αργότερα πέρασε από τους πάγκους του ΠΑΟ Κουφαλίων και του Καμπανιακού ενώ από το 2007 ως το 2009 εργάστηκε στο τμήμα σκάουτινγκ του Ολυμπιακού. Την περίοδο 2009-10, διατέλεσε για ένα διάστημα συνεργάτης του Όλεγκ Προτάσοφ στον Ηρακλή ενώ από τον Δεκέμβριο του 2010 είναι βοηθός προπονητή στην ομάδα της Κέρκυρας. Το 2011 διατέλεσε προπονητής της ομάδας Α.Ο. Χανίων. Στατιστικά 1985/86 Στατιστικά 1986/87 Στατιστικά 1987/88 Στατιστικά 1988/89 Στατιστικά 1989/90 Στατιστικά 1990/91 Στατιστικά 1991/92 Στατιστικά 1992/93 εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ Στο Καυτανζόγλειο ο Νεντίδης Συνεργάτης του Προτάσοφ ο Νεντίδης Ο Νεντίδης «δεξί» χέρι του Μπάντοβιτς.
Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν (αζερικά: Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası, AFFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Αζερμπαϊτζάν. Υπό την αιγίδα της διοργανώνονται το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν και το Κύπελλο ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν, ενώ είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργεία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Αζερμπαϊτζάν. Εδρεύει στο Μπακού.

 Ροβνάγκ Αμπντουλάγιεφ (15 Μαρτίου 2008 - σήμερα) Ελσάντ Νασίροβ (1 Νοεμβρίου 2007 - 15 Μαρτίου 2008) Ραμίζ Μιρζάγιεβ (29 Δεκεμβρίου 2003 - 29 Οκτωβρίου 2007) Φουάντ Μουσάγιεβ (1992 - 29 Δεκεμβρίου 2003) Οι εταιρείες που είναι χορηγοί της AFFA είναι οι εξής: SOCAR Azercell AccessBank Kapital Bank Nakhchivan Car Factory Paşa Insurance Umbro Aquavita Το λογότυπο της Ομοσπονδίας αλλάζει κατά καιρούς. Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν ; (αγγλική έκδοση) AFFA TV Το Αζερμπαϊτζάν Αρχειοθετήθηκε 2018-11-20 στο Wayback Machine. στην ιστοσελίδα της FIFA Το Αζερμπαϊτζάν στην ιστοσελίδα της UEFA
Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν

Ο Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν (1948-2022) ήταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από το 2004 έως το 2022. Έγινε αρχηγός κράτους στις 3 Νοεμβρίου 2004, αντικαθιστώντας τον πατέρα του, Ζαγέντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχαγιάν, ο οποίος είχε πεθάνει νωρίτερα. Ήταν επίσης κληρονομικός Εμίρης και κυβερνήτης του Άμπου Ντάμπι. Ο Χαλίφα έγινε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως το 1971. Επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας το 2019.

 Γεννήθηκε στις .7 Σεπτεμβρίου 1948, Έγινε αναπληρωτής διοικητής του στρατού το 1976 και έπειτα επικεφαλής του Συμβουλίου για το Πετρέλαιο. Είναι γνωστός για το ενδιαφέρον που επέδειξε για την ανάπτυξη παραδοσιακών για τη χώρα του αθλημάτων, όπως οι καμηλοδρομίες και οι ιπποδρομίες. Θεωρείται εκσυγχρονιστής. Την 1η Δεκεμβρίου του 2005 ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι τα μισά από τα μέλη του Ομοσπονδιακού Εθνικού Συμβουλίου, θα εκλέγονταν έμμεσα. Τα υπόλοιπα παραμένουν διορισμένα. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, ο Χαλίφα ήταν ο δεύτερος πλουσιότερος γαλαζοαίματος στον κόσμο. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 23 δις δολάρια ΗΠΑ.Το 2007 η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς ανακοίνωσε μια γενναία δωρεά του Χαλίφα, στη μνήμη του πατέρα του. Συγκεκριμένα ο ηγέτης υποστήριξε την κατασκευή καρδιοαναπνευστικής και μονάδας εντατικής θεραπείας στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Επίσης, ανακοίνωσε την ίδρυση μιας πόλης, με το όνομα Πόλη του Σεΐχ Χαλίφα στη Λωρίδα της Γάζας. Στις 6 Νοεμβρίου 2019 ο Χαλίφα επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας από το Ανώτατο Συμβούλιο.Απεβίωσε στις 13 Μαΐου 2022. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahyan στο Wikimedia Commons SHEIKH KHALIFA BIN ZAYED, PRESIDENT OF THE UAE Αρχειοθετήθηκε 2010-01-25 στο Wayback Machine.- Προφίλ.
1719 Γιενς

Ο Γιενς (Jens) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,477. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και του έδωσε το όνομα ενός εγγονού του.

 Η μέση διάμετρος του Γιενς εκτιμάται σε 18,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,149 ± 0,015. Ο Γιενς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 52 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Στενό Αχαΐας

Το Στενό ή Στενό Παγκρατίου (πρώην όνομα: Λιβέριζα) είναι οικισμός της Αχαΐας, με πληθυσμό 17 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Παγκρατίου της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων βάσει της διοικητικής διαίρεσης του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Το Στενό μέχρι και το 1962 ονομαζόταν "Λιβέριζα".Με την προηγούμενη διοικητική διαίρεση του Σχεδίου Καποδίστρια ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Παγκρατίου του Δήμου Λευκασίου ή Κλειτορίας, όπως αυτός μετονομάστηκε το 2008. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 48 κατοίκους. Πρόκειται για τον τελευταίο οικισμό της Αχαΐας που συναντάει κανείς πάνω στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως, πριν εισέλθει στα διοικητικά όρια του Νομού Αρκαδίας (όπως και το αντίστροφο). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Η ουσία του Χριστιανισμού (βιβλίο)

Η ουσία του Χριστιανισμού (γερμανικά: Das Wesen des Christentums‎; ιστορική ορθογραφία: Das Weſen des Chriſtenthums) είναι έργο του Λούντβιχ Φόιερμπαχ, το οποίο εκδόθηκε το 1841. Θεωρείται το αριστούργημα του Γερμανού φιλόσοφου και ένα κλασσικό ανάγνωσμα του Ανθρωπισμού. Στο βιβλίο αυτό ο Φόιερμπαχ εξαπολύει μια αιχμηρή κριτική στον Χριστιανισμό και τη φιλοσοφία της θρησκείας. Το βιβλίο εκδόθηκε τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του Φόιερμπαχ, το 1841, το 1843 και το 1848 με επιμέλεια του φιλόσοφου Karl Löwith. Οι νέες εκδόσεις συνοδεύονταν με αλλαγές, αναθεωρήσεις και εμπλουτισμό του περιεχόμενου.

 To έργο του Φόιερμπαχ χωρίζεται σε δύο μέρη. Η κεντρική ιδέα του έργου είναι πως η θρησκεία αποτελεί αποξένωση του ανθρώπου από την αυτοσυνείδησία του.Στο πρώτο μέρος, ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε συμφωνία με την ανθρώπινη φύση, καθώς, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον σωστό τρόπο, αναγνωρίζονται ως ανθρωπολογικές αλήθειες, οι οποίες είναι δημιουργήματα του ανθρώπου. Δηλαδή τα χαρακτηριστικά τα οποία οι πιστοί αποδίδουν στον Θεό, είναι χαρακτηριστικά που ισχύουν σε ανθρώπους- και αυτό είναι η ουσία του ότι ο Θεός είναι μια φανταστική αναπαράσταση.Στο δεύτερο μέρος ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, ισχυριζόμενος πως, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον τρόπο που συνήθως εκλαμβάνονται- παραδείγματος χάριν όταν αναφέρονται σε ένα μη-ανθρώπινο πρόσωπο- στην ουσία αντιφάσκουν. Το 1942 ο Φοϊερμπαχ χαρακτήριζε τις ιδέες του σαν ανθρωποθεϊσμό παρά σαν αθεϊσμό, θέλοντας να δώσει έμφαση ότι η βάση της απόρριψης της λανθασμένης ουσίας της θρησκείας ήταν να τονίσει την ανθρωπολογική αξία, δηλαδή την ιερότητα του ανθρώπου.
Τέσυ Μπάιλα

Η Τέσυ Μπάιλα είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία του Ελληνικού Πολιτισμού και Μετάφραση Λογοτεχνίας. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές με κατεύθυνση τη λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας. Εμφανίστηκε στην ελληνική Λογοτεχνία το 2009. Έχει συνεργαστεί με διαδικτυακά λγοτεχνικά περιοδικά και βιβλιοκριτικές της φιλοξενούνται τακτικά από την εφημερίδα Η Καθημερινή της Κυριακής. Είναι συντάκτρια του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα και αρχισυντάκτρια του περιοδικού Literature.gr. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα ιστορικού και κοινωνικού περιεχομένου: Το πορτρέτο της σιωπής (Έναστρον) Το παραμύθι της βροχής (Δοκιμάκης) και από τις εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία της: Το μυστικό ήταν η ζάχαρη, Ουίσκι μπλε, Άγριες θάλασσες, Τις νύχτες έπαιζε με τις σκιές, Λέγε με Ισμαήλ. Διηγήματά και αρθρα της έχουν μεταφραστεί στα Βουλγαρικάκαι στα Τουρκικά. Παράλληλα συνεργάζεται ως μεταφράστρια λογοτεχνίας με έγκριτους εκδότες. Μεταφράσεις της κυκλοφορούν από τις εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, Έναστρον, Βακχικόν, Ιβίσκος, World Books. Ασχολείται με τη Φωτογραφία, και ατομικές εκθέσεις της έχουν φιλοξενηθεί στο Πανεπιστήμιο Gakugei της Ιαπωνίας και στην Αθήνα. Είναι ιδρυτικό μέλος και διατελεί Γ. Γραμματέας του Σωματείου Λογοτεχνών και Φίλων της Λογοτεχνίας PEN Greece που αποτελεί το επίσημο ελληνικό παράρτημα του PEN International.

 Μυθιστορήματα Το πορτρέτο της σιωπής (2009, 2013) Το παραμύθι της βροχής (2011) Το μυστικό ήταν η ζάχαρη (2013) Ουίσκι μπλε (2014) Άγριες θάλασσες (2016) Τις νύχτες έπαιζε με τις σκιές (2019) Λέγε με Ισμαήλ (2022) Η Ελλάδα που αγαπώ: Θάλασσες που μας ενώνουν 2017, εκδ. Παπαδόπουλος Από τη γη της Μικρασίας στα μονοπάτια της προσφυγιάς / Οδοιπορικό μνήμης και πολιτισμού με αφορμή τα 100 χρόνια της μικρασιατικής καταστροφής, εκδ. Πηγή Η φωνή της, εκδ. Καστανιώτη Μνημοσύνη, εκδ. Πηγή Ουίλιαμ Χ. ΜακΡέϊβεν Στρώσε το κρεβάτι σου. Μικρά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σου... ίσως και τον κόσμο, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ 2019 Julie Cohen Μαζί για πάντα, εκδ. Ιβίσκος 2019 Etaf Rum Μια γυναίκα δεν είναι άνθρωπος, εκδ. Ιβίσκος 2019 Πάβο Μάτσιν Η ντίσκο του Γκόγκολ, εκδ. Βακχικόν 2021 Μπάλα Εις το όνομα του πατρός Και άλλες ιστορίες, εκδ.World Books Ουίλιαμ Χ. ΜακΡέϊβεν Ο κώδικας του ήρωα/ Όταν συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν ασυνήθιστα πράγματα, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ 2022 Νταβίντ Μασάντο Η διάρκεια ζωής της ευτυχίας, εκδ. Βακχικόν 2022 Gill Hornby Δεσποινίς Όστεν. Μια ζωή στη σκιά της αδερφής μου, Τζέιν, εκδ. Ιβίσκος 2022. Λίζα Μουρ Κάτι για όλους, εκδ. World Books Bethan Roberts Ο αστυνομικός μου, εκδ. Έναστρον Έβελιν Κόνλον Από τόπο σε τόπο, εκδ. World Books Wendy Troxel Πώς θα ξαναβρείς τον ύπνο σου, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ [1] https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=84242 [2]
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (μίνι σειρά)

Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth) είναι τηλεοπτική μίνι σειρά βρετανικής και ιταλικής παραγωγής συνολικής διάρκειας 371 λεπτών. Θεωρείται ως η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης, που αναφέρεται στη Γέννηση, τη Ζωή, τα Πάθη και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφφιρέλλι απέδωσε με ευλάβεια τα Πάθη του Ιησού, αναπαριστώντας τα γεγονότα με πίστη στις Γραφές και απόλυτο σεβασμό στην ιερότητα του θέματος. Τα γυρίσματα κράτησαν σχεδόν έναν χρόνο, έγιναν σε αυθεντικούς χώρους και ο Τζεφφιρέλλι εξασφάλισε ένα επιτελείο διάσημων ηθοποιών και κομπάρσων.

 Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1975 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 1976 και έγιναν στο Μαρόκο και την Τυνησία. Οι σκηνές των συναγωγών τραβήχτηκαν στο νησί Djerba, ενώ οι σκηνές της Ιερουσαλήμ τραβήχτηκαν στην πόλη της Τυνησίας Μοναστήρι (το όνομα της πόλης παραμένει Ελληνικό μέχρι και σήμερα). Λόγω των κάκιστων Αγγλικών κάποιων κομπάρσων που επιλέχθηκαν από τον ντόπιο πληθυσμό, όλες οι ομιλίες τους ηχογραφήθηκαν ξανά σε στούντιο. Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά από το ιταλικό κανάλι RAI 1 στις 27 Μαρτίου 1977. Ο προϋπολογισμός της ήταν 180.000.000 δολάρια και η κινηματογράφησή της έγινε από την RAI Radiotelevisione Italiana. Αίτ Μπενχαντού, Μαρόκο Ουαρζαζάτε, Μαρόκο Σους - Μεδίνα, Τυνησία Μοναστίρ, Τυνησία Ρόμπερτ Πάουελ - Ιησούς Χριστός Ολίβια Χάσεϊ - Παναγία Έρνεστ Μποργκνάιν - Εκατόνταρχος Ροντ Στάιγκερ - Πόντιος Πιλάτος Πίτερ Ουστίνοφ - Ηρώδης ο Μέγας Κλαούντια Καρντινάλε - Μοιχαλίδα Τζέιμς Μέισον - Ιωσήφ από την Αριμαθαία Αν Μπάνκροφτ - Μαρία Μαγδαληνή Κρίστοφερ Πλάμερ - Ηρώδης Αντύπας Βαλεντίνα Κορτέζε - Ηρωδιάδα Άντονι Κουίν - Καϊάφας Μάικλ Γιορκ - Ιωάννης ο Βαπτιστής Γιώργος Βογιατζής - Ιωσήφ Ίαν Μακ Σέιν - Ιούδας Ισκαριώτης Λόρενς Ολίβιε - Νικόδημος Τζέιμς Ερλ Τζόουνς -Βαλτάσαρ Ίαν Χολμ - Ζέραχ Το έργο του Τζεφφιρέλλι ήταν υποψήφιο σε πέντε κατηγορίες στα σημαντικά βρετανικά βραβεία BAFTA-Award, δίχως όμως να καταφέρει να κερδίσει ένα. Επίσης ήταν υποψήφιο σε τρεις κατηγορίες στα αμερικανικά Emmy. Βραβεύτηκε σε τρεις τεχνικές κατηγορίες από το Εθνικό Ιταλικό Συνδικάτο Κινηματογραφικών Δημοσιογράφων (Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani) με το βραβείο Nastro d’Argento. υποψηφιότητα στις κατηγορίες Καλύτερος ηθοποιός (Robert Powell) Καλύτερο σενάριο Καλύτερη φωτογραφία Καλύτερο μοντάζ Καλύτερος ήχος υποψηφιότητα στις κατηγορίες Καλύτερο δράμα Καλύτερος Β’ ρόλος σε δράμα (James Farentino) Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani 1978 Καλύτερη κινηματογράφηση Καλύτερη φωτογράφηση Καλύτερα κοστούμια Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ στο IMDb
Γιώργος Καπουράνης

Ο Γιώργος Καπουράνης (γενν. 20 Μαΐου 1966, Όλπε της Γερμανίας) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος. Αγωνίστηκε σε Ολυμπιακό, Πανιώνιο, Αθηναϊκό και Παναθηναϊκό στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήταν μέλος της εθνικής ελπίδων που το 1988 έφτασε στον τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων.

 Αναδείχθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού, στον οποίο αγωνίστηκε ως επαγγελματίας για τρεις σεζόν από το 1985-86 ως το 1987-88 χωρίς να καταφέρει να καθιερωθεί. Ήταν αμυντικός μέσος και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 29 Μαρτίου 1986 σε ηλικία 20 ετών. Το 1988 πήγε στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε τρεις περιόδους και στη συνέχεια για μιάμιση χρονιά στον Αθηναϊκό. Ακολούθως, μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο κέρδισε θέση στη βασική ενδεκάδα και κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1995, 1996) και δύο Κύπελλα (1993, 1995). Επίσης, αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου 1997. Προς το τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε στην Παναχαϊκή και στον Θεσπρωτό Ηγουμενίτσας. Ο Καπουράνης ήταν βασικό μέλος της εθνικής ελπίδων που το 1988 έφτασε στον τελικό στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ελπίδων, έπειτα από εντυπωσιακή πορεία στην προκριματική φάση.Επίσης, αγωνίστηκε στην Εθνική ανδρών 4 φορές. Έκανε το ντεμπούτο του στις 22 Δεκεμβρίου 1991 στον εκτός έδρας αγώνα με τη Μάλτα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (σκορ: 1-1). Επίσης, αγωνίστηκε σε τρία φιλικά: στις 29 Ιανουαρίου 1992 με την Αλβανία εκτός έδρας (σκορ: 0-1), στις 2 Σεπτεμβρίου 1992 με την Κύπρο εντός έδρας (σκορ: 2-3) και στις 10 Μαρτίου 1993 με την Αυστρία εκτός έδρας (σκορ: 1-2). Πρωτάθλημα Ελλάδος (2): 1995, 1996. Κύπελλο Ελλάδος (2): 1993, 1995. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων (φιναλίστ): 1988 «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=21595 http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81