IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η θαυμαστή μπαλωματού

Η θαυμαστή μπαλωματού είναι ο ελληνικός τίτλος του θεατρικού έργου La zapatera prodigiosa του Ισπανού ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Το έργο που χαρακτηρίζεται ως λαϊκή κωμωδία, γιατί ενσωματώνει στοιχεία του λαϊκού ισπανικού θεάτρου όπως οι χοροί, τα τραγούδια και το κουκλοθέατρο, έγραψε ο Λόρκα το 1930 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε επιμέλεια του ίδιου το 1931.

 Το έργο διαδραματίζεται σε μια κωμόπολη της ισπανικής επαρχίας, μέσα στο σπίτι του τσαγκάρη (μπαλωματής) του χωριού. Ο 50αρης πια τσαγκάρης παντρεύτηκε με συνοικέσιο την κατά πολύ νεώτερη γυναίκα του, η οποία όμως με τα νιάτα της, την ενεργητικότητά της και τις απαιτήσεις της βάζει σε δοκιμασία τη συζυγική ζωή του ζευγαριού, η οποία θα κινδυνεύσει ακόμα περισσότερο από τις κακίες και τις ζήλιες του μικρόκοσμου του χωριού. Ο μπαλωματής μην αντέχοντας πλέον τους κακούς τρόπους της και το πείσμα της θα την εγκαταλείψει και θα φύγει από το χωριό. Η μπαλωματού θα αναγκαστεί να μετατρέψει το σπίτι τους σε πανδοχείο για να επιβιώσει, ελπίζοντας ωστόσο για την επιστροφή του άντρα της. Κάποια στιγμή ο μπαλωματής μεταμφιεσμένος σε παίκτη κουκλοθεάτρου - στον τόσο γνωστό και αγαπητό Φασουλή θα επιστρέψει στο χωριό και μέσα από αυτή τη μεταμφίεση θα γνωρίσουν επιτέλους πραγματικά ο ένας τον άλλον και θα ομολογήσουν την μεγάλη αγάπη που τους συνδέει. Το έργο έχει δύο πράξεις και περιλαμβάνει έναν πρόλογο στον οποίο εμφανίζεται ο συγγραφέας να δείχνει στο κοινό του τα βασικά στοιχεία πάνω στο οποία δομήθηκε το έργο.Ξεχωριστή παράσταση του έργου στο ελληνικό θέατρο ήταν η παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου του 1958 σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά - κοστούμια Γιάννη Μόραλη και με πρωταγωνιστές τη Μαίρη Αρώνη στον ομώνυμο ρόλο και τον Παντελή Ζερβό στο ρόλο του μπαλωματή. μετάφραση, Αλέξης Σολομός, εκδόσεις Δωδώνη, 2013 - ISBN 978-960-558-109-1 μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές, εκδόσεις Ηριδανός, 2006 - ISBN 960-335-068-0 Ακούστε το έργο εδώ: [1]
Κυριάκος Μπιμπισίδης

Ο Κυριάκος Μπιμπισίδης (γενν. Ράντιγκεν, Ντίσελντορφ, 13 Ιανουαρίου 1965) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που έχοντας ύψος 1,88 μ. αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός χαφ, κεντρικός επιθετικός (μόνο για 2 έτη και κατόπιν υπόδειξης του προπονητή Τάις Λίμπρεχτς) και αμυντικός. Έκανε καριέρα και στις τρεις εθνικές κατηγορίες με τα χρώματα έξι διαφορετικών συλλόγων, έως την περίοδο 1997-98. Και οι δύο γιοι του έχουν ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στο ίδιο άθλημα. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας εργάσθηκε ως προπονητής ποδοσφαίρου .

 Ο Μπιμπισίδης έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την εφηβική ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την περίοδο 1982-83 και σύντομα προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, της οποίας έγινε επαγγελματίας τον Απρίλιο του 1983 και μετέπειτα αρχηγός της. Το Δεκέμβριο του 1989 παραχωρήθηκε στον Λεβαδειακό, με τον οποίο συνέχισε την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, φτάνοντας συνολικά τις 122 παρουσίες σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και τα 11 τέρματα. Σε αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδας και στη νίκη του Άρη επί του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας που έγινε στο γήπεδο «Χαριλάου» στις 22 Ιανουαρίου του 1986 και έληξε με σκορ 5-1 υπέρ της γηπεδούχου, ο Μπιμπισίδης σημείωσε τρία τέρματα. Ακολούθως ο Μπιμπισίδης υπήρξε παίκτης της Αναγέννησης Γιαννιτσών (στη Β΄ Εθνική), της Α.Ε. Νιγρίτας, του Αγροτικού Αστέρα Θεσσαλονίκης και των Λύκων Θεσσαλονίκης, στη Γ΄Εθνική, ενώ αργότερα θήτευσε ως γενικός αρχηγός της ομάδας του Άρη αλλά και στη θέση του τεχνικού διευθυντή της . Στις 16 Ιουνίου 2023, ανέλαβε προπονητής στον Π.Α.Ο. Κουφαλίων. Ο Μπιμπισίδης υπήρξε μέλος των Εθνικών Ομάδων των Παίδων και Ελπίδων, της Εθνικής Νέων, της Ολυμπιακής, της Μεσογειακής Ομάδας και της Εθνικής Ομάδας των Ενόπλων.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1995) είναι το 4ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη το 1995 και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ-Αλάνια.

 Στο 4ο, όπως και στο προηγούμενο, Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 16 ομάδες. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα Πρωταθλήματα Ρωσίας, για τη νίκη οι όμαδες έλαβαν 3 βαθμούς, για την ισοπαλία 1 βαθμός και για την ήττα 0 βαθμοί. Άλλαξε και ο αριθμός των ομάδων που υποβιβάστηκαν στην Πρώτη Ντιβιζιόν. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα Πρωταθλήματα Ρωσίας, μόνο η ομάδα που έλαβε την τελευταία θέση υποβιβάστηκε στην Πρώτη Ντιβιζιόν, ενώ από την Πρώτη Ντιβιζιόν το δικαίωμα για συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1996, έλαβαν οι ομάδες που έλαβαν τις 3 πρώτες θέσεις. Η Σπαρτάκ-Αλάνια έγινε η πρώτη ομάδα, μετά τη Σπαρτάκ Μόσχας, που κατάφερε να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ρωσίας. Η Ντιναμό Μόσχας είχε το ρεκόρ των 6 συνεχόμενων νικών στο Πρωταθλήμα Ρωσίας 1995. Το ρεκόρ καταρρίφθηκε από την ΦΚ Ρούμπιν Καζάν το 2008 (7 συνεχόμενες νίκες). Για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές. Η πρώτη ομάδα που τους επίδειξε ήταν η Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1995, στην Πρώτη Ντιβιζιόν υποβιβάστηκε η Ντιναμό-Γκαζοβίκ, ενώ το δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1996 έλαβαν η Μπάλτικα Καλίνινγκραντ, η Λάντα Τολιάττι και η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Σεργκέι Οφτσίννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ζαούρ Χαπόφ (Σπαρτάκ-Αλάνια) Αντρέι Σμετάνιν (Ντιναμό Μόσχας) Ομάρι Τετράντζε (Σπαρτάκ-Αλάνια) Γιούρι Νικίφορ (Σπαρτάκ Μόσχας) Βίκτορ Ονόπκο (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ραμίζ Μαμέντοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ευγκένι Μπουσμάνοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Γιούρι Κοφτούν (Ντιναμό Μόσχας) Μουρταζί Σέλια (Σπαρτάκ-Αλάνια) Αντρέι Σολομάτιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ιγκόρ Τσουγκάϊνοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ιλάν Ντζιόεφ (Σπαρτάκ-Αλάνια) Γιούρι Ντροζντόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ευγκένι Χαρλατσιόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ολέγκ Βερετέννικοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Βλαντισλάφ Ραντίμοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Ιλιά Τσιμπαλάρ (Σπαρτάκ Μόσχας) Αντρέι Τίχονοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Μιρτζαλόλ Κασίμοφ (Σπαρτάκ-Αλάνια) Σεργκέι Σούστικοφ (Τορπέντο Μόσχας) Μπάχβα Τεντέεφ (Σπαρτάκ-Αλάνια) Βαλέρι Εσίποφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Αλεξέι Κολοσάποφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ιγκόρ Γιανόφσκι (Σπαρτάκ-Αλάνια) Ντμίτρι Αλένιτσεφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ανατόλι Κανισέφ (Σπαρτάκ-Αλάνια) Μιχαήλ Καβελασβίλι (Σπαρτάκ-Αλάνια) Ολέγκ Γκάριν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Βαλέρι Σμάροφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Βλαντιμίρ Νιντεργκάους (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Αλεξάντερ Μάσλοφ (Ροστσελμάς) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1995 στο WildBall.ru (Ρωσικά)
Έλκος

Το πεπτικό έλκος, ή απλά έλκος, είναι μία χρόνια πάθηση του πεπτικού συστήματος, ιδίως του στομάχου και του δωδεκαδάκτυλου που χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία μίας πληγής (έλκους) στο τοίχωμα του στομάχου ή του δωδεκαδάκτυλου.

 Αφορά κατά πλειοψηφία άρρενες νεαρής ηλικίας. Πρόκειται για μια διάβρωση του βλεννογόνου του στομάχου που ανάλογα με το βάθος της καθορίζει και τη σοβαρότητα της πάθησης. Παρουσιάζει συχνά υποτροπές, ακόμα και μετά από πλήρη επούλωση. Εντοπίζεται συνήθως στην πρώτη μοίρα του δωδεκαδακτύλου λόγω της έντονης δράσης του γαστρικού οξέος στην περιοχή αυτή. Η παθογένεια του δωδεκαδακτυλικού έλκους δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί. Παράγοντες που επιδρούν στην εμφάνισή του είναι: Η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ αμυντικών (βλέννη, καλή αιμάτωση, δράση διαττανθρακικών ιόντων) και επιθετικών (HCl, πεψίνη) παραγόντων Γενετικοί παράγοντες Περιβαλλοντικοί παράγοντες (φάρμακα - ιδιαίτερα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, κάπνισμα, αλκοόλ) Άλλα νοσήματα (ενδοκρινοπάθειες, νόσοι του ήπατος, πνευμονοπάθειες) Μικροβιακοί παράγοντες (H. Pylori)Η λοίμωξη από το H.Pylori θεωρείται σήμερα ως ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες πρόκλησης δωδεκαδακτυλικού έλκους. Το χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι ο πόνος που εντοπίζεται στη μεσότητα του άνω μέρους της κοιλιακής χώρας (ιδίως επιγάστριο) και εμφανίζεται χαρακτηριστικά πριν από τα γεύματα, ενώ υφίεται με τη λήψη τροφής. Το άγχος, η νηστεία, η λήψη φαρμάκων και οι λοιμώξεις μπορεί να δράσουν ως εκλυτικοί παράγοντες. Η θεραπεία μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Η συντηρητική θεραπεία είναι αυτή που προτιμάται, ενώ η χειρουργική τα τελευταία χρόνια έχει περιοριστεί. Η συντηρητική θεραπεία συνίσταται στον περιορισμό των περιβαλλοντικών και εκλυτικών παραγόντων και τη χορήγηση φαρμάκων που μειώνουν την έκκριση υδροχλωρικού οξέος (HCl) από το στόμαχο και αντιόξινων. Αν έχει ανιχνευτεί ως αιτία το H.Pylori, χορηγούνται κατάλληλα αντιβιoτικά με στόχο την εκρίζωση του εν λόγω βακτηρίου. Εντοπίζεται συνήθως στο έλασσον τόξο του στομάχου, λόγω της χειρότερης αιμάτωσης της περιοχής αυτής. Το H.Pylori φαίνεται να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην εμφάνιση του γαστρικού έλκους. Άλλοι παράγοντες μπορεί να είναι η λήψη φαρμάκων (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη), η παλινδρόμηση δωδεκαδακτυλικού περιεχομένου, η ατροφική γαστρίτιδα κ.α. Ειδική περίπτωση αποτελούν τα έλκη μετά από εγκαύματα (έλκη του Curling) και μετά από νευροχειρουργικές επεμβάσεις (έλκη Cushing) Ο πόνος κι εδώ αποτελεί το κυρίως σύμπτωμα, σε αντίθεση όμως με το δωδεκαδακτυλικό έλκος εμφανίζεται μετά τα γεύματα και ανάλογα με την εντόπισή του από αμέσως μετά μέχρι μετά από 2 ώρες.
Αποστολικό Βικαριάτο Θεσσαλονίκης

To Ρωμαιοκαθολικό Αποστολικό Βικαριάτο Θεσσαλονίκης (λατινικά: Apostolicus Vicariatus Thessalonicensis) είναι ένα Αποστολικό Βικαριάτο του λατινικού τυπικού της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα. Το Βικαριάτο ιδρύθηκε το 1926, περιλαμβάνοντας τους νομούς της Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Ξάνθης, Βόλου, Λάρισας και Γιαννιτσών. Το Βικαριάτο παραμένει κενό αφού ο μόνος του Επίσκοπος, Αλεσσάντρο Γκουιντάτι, διορίσθηκε Αρχιεπίσκοπος της Αρχιεπισκοπή Νάξου, Άνδρου, Τήνου και Μυκόνου το 1929.

 Το 2014, εξυπηρέτησε 7.376 Καθολικούς (0,2% του τοπικού πληθυσμού) σε 57.550 χλμ² σε 4 ενορίες και 4 ιεραποστολές με 10 ιερείς (3 επισκοπικούς, 7 θρησκευόμενους) και 16 λαϊκούς θρησκευόμενους (9 αδελφούς, 7 αδελφές).Αυτές οι εκκλησίες περιλαμβάνουν: Ιερός Ναός Αμώμου Συλλήψεως της Θεοτόκου στην Θεσσαλονίκη Ιερός Ναός της Ιερής Καρδιάς του Ιησού στη Λάρισα Ιερός Ναός Αμώμου Συλλήψεως της Θεοτόκου στο Βόλο Ιερός Ναός του Αγίου Παύλου στην Καβάλα Ιερός Ναός του Αγίου Ιωσήφ στην Ξάνθη Ιερός Ναός του Αγίου Ιωσήφ στην Αλεξανδρούπολη Αλεσσάντρο Γκουιντάτι † (30 Απριλίου 1926 Διορίσθηκε - 15 Ιουλίου 1929 Διορίσθηκε, Αρχιεπίσκοπος Νάξου, Άνδρου, Τήνου και Μυκόνου) Κενό (1930-2008)
Αντώνης Στρατάκης

Ο Αντώνης Στρατάκης (Δράμα, 16 Μαρτίου 1947 - Άγιος Νικόλαος, 27 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, που χρημάτισε Νομάρχης Λασιθίου από το 2003 ως το θάνατό του.

 Η καταγωγή του ήταν από το Καμινάκι του Λασιθίου. Παντρεύτηκε τη Ζαχαρούλα Πυθαρούλη και απέκτησαν 2 γιους. Ο Αντώνης Στρατάκης ακολούθησε παιδαγωγικές σπουδές αρχικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Ηρακλείου και εν συνεχεία στο Μαράσλειο Διδασκαλείο (μετεκπαίδευση). Εργάστηκε σε διάφορα σχολεία στον Έβρο και στο Λασίθι. Ήταν εκπρόσωπος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε πολλά συνέδρια της ΔΟΕ. Στις νομαρχιακές εκλογές των ετών 1994 και 1998 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος με το ΠΑΣΟΚ. Από το 1998 ως το 2002 υπηρέτησε ως Αντινομάρχης. Εξελέγη Νομάρχης στις εκλογές του 2002 συγκεντρώνοντας ποσοστό 52,5% και επανεξελέγη στις εκλογές του 2006 με ποσοστό 53,3%. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 62 ετών το Σεπτέμβριο του 2008 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη από το Β΄ Νεκροταφείο του Αγίου Νικολάου. Τον διαδέχθηκε ως νομάρχης Λασιθίου ο Σήφης Αναστασάκης. Βιογραφικό, “Έφυγε” ο Νομάρχης Λασιθίου Αντώνης Στρατάκης, 27-9-2008, 104fm.gr, ανάκτηση 21-8-2013.
Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάνα

Η Ραχιμέ Πιριστού Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:راهيم بيريستو سلطان) (Τούρκικα: Rahîme Perestû Valide Sultan, 1830 - 11 Δεκεμβρίου 1904) ήταν η νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και θετή μητέρα και Βαλιντέ Σουλτάν του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Rahîme Perestû Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1830 στο Σότσι. Το όνομα Πιριστού σημαίνει παγώνι στα περσικά. Η Ραχιμέ Πιριστού ήταν θετή κόρη της Εσμά Σουλτάν. Η Ραχιμέ Πιριστού απέκτησε τον τίτλο της Βαλιντέ Σουλτάν στον θετό γιο της το 1876, γιατί η βιολογική του μητέρα, Τιριμουτζγκάν Σουλτάν, είχε πεθάνει είκοσι τρία χρόνια πριν από την προσχώρηση του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στον Οθωμανικό θρόνο. Ήταν επίσης θετή μητέρα της Τζεμιλέ Σουλτάν. Έγινε η πνευματική μητέρα του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της δόθηκε η θέση της Βαλιντέ Σουλτάν από αυτόν. Σε αντίθεση με πολλές από τις προκατόχους της, δεν ήταν ενεργή στην πολιτική. Το 1885, κατά την επίσκεψη του βασιλιά Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της βασίλισσας Σοφίας της Σουηδίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έλαβε την Σουηδή Βασίλισσα, η οποία είχε τη δυνατότητα να επισκεφθεί το αυτοκρατορικό χαρέμι​​. Ήταν η τελευταία Βαλιντέ Σουλτάν ​​της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1904 στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στον τάφο της Μιχρισάχ Σουλτάν, στο Εγιούπ στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) "Sultan Abdülhamid II Khan". Republic of Turkey Ministry of Culture and Tourism. Retrieved 2010-12-17. "Genealogy of the Ottoman Royal Family". Αρχειοθετήθηκε 2008-07-29 στο Wayback Machine. Anne-Marie Riiber (1959). Drottning Sophia. (Queen Sophia) Uppsala: J. A. Lindblads Förlag. ISBN page 219
Γκράχαμ Μάστερτον

Ο Γκράχαμ Μάστερτον (Graham Masterton, Εδιμβούργο, 16 Ιανουαρίου 1946) είναι Βρετανός συγγραφέας τρόμου. Ξεκινώντας αρχικά την καριέρα του ως συντάκτης στο βρετανικό περιοδικό Mayfair καθώς και στην βρετανική έκδοση του Penthouse, το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Μανιτού, δημοσιεύθηκε το 1976, ενώ γυρίστηκε αργότερα και σε ταινία. Με τα επόμενα έργα του απέσπασε θετικές κριτικές και κέρδισε διάφορα βραβεία της λογοτεχνίας τρόμου και μυστηρίου, ενώ αρκετά μυθιστορήματά του μεταφέρθηκαν έπειτα στον κινηματογράφο. Εκτός από μυθιστορήματα, ο Μάστερτον έχει γράψει αρκετές συλλογές διηγημάτων, αλλά και κάποια βιβλία που αφορούν οδηγίες για το σεξ. Ο Μάστερτον ζει σήμερα μαζί με τη γυναίκα του στο Κορκ της Ιρλανδίας.

 Ακολουθεί ένας κατάλογος των βιβλίων του Μάστερτον που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά. Η χρονολογία αφορά την χρονολογία της πρώτης αγγλικής έκδοσης και όχι της αντίστοιχης ελληνικής. Το Μανιτού (The Manitou), 1975, μετάφραση: Ροζίνα Μπέρκνερ. Οι Δαίμονες της Νορμανδίας (The Devils of D-Day), 1978, μετάφραση: Βάλυ Παπαδοπούλου. Η Εκδίκηση του Μανιτού (Revenge of the Manitou), 1979, μετάφραση: Χριστόδουλος Λιθαρής. Τένγκου (Tengu), 1983, μετάφραση: Νίκος Ρούσσος. Ο Παρίας (The Pariah), 1985, μετάφραση: Τάσος Νικογιάννης. Έκσταση Θανάτου (Death Trance), 1986, μετάφραση: Μαρίνα Τζωρτζακάκη. Καθρέφτης (Mirror), 1988, μετάφραση: Λίζα Κοσιάδου. Οι Παγιδευμένοι (Walkers), 1989, μετάφραση: Μαρίνα Τζωρτζακάκη. Ο Άρχοντας του Ψεύδους (Master of Lies), 1991, μετάφραση: Τάσος Νικογιάννης. Ενταφιασμός (Burial), 1992, μετάφραση: Π. Κούστας, Χ. Καρακούδα. Αυτοί που Ποτέ δεν Κοιμούνται (The Sleepless), 1993, μετάφραση: Μαρία Μεσσήνη. Σάρκα και Αίμα (Flesh & Blood), 1994, μετάφραση: Νίκος Ρούσσος. Σκοτεινό Φάσμα (Manitou Man), 1998, μετάφραση: Δημήτρης Ισηγόνης. Τραύμα (Trauma), 2001, μετάφραση: Νίκος Ρούσσος. Αίμα για το Μανιτού (Manitou Blood), 2004, μετάφραση: Νίκος Ρούσσος. Αθώο αίμα (Innocent Blood), 2005, μετάφραση: Ονούφριος Ντοβλέτης. Άπόγονος (Descendant), 2006, μετάφραση: Βίκυ Μυλωνοπούλου. Πορφυρή Χήρα (Scarlet Widow), 2018, μετάφραση: Μαρία Μουντοκαλάκη. Η επίσημη ιστοσελίδα του Γκράχαμ Μάστερτον Μια ολοκληρωμένη βιβλιογραφία του Μάστερτον στα αγγλικά Μια συνέντευξη του Μάστερτον στα ελληνικά
Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος

Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος (τίτλος πρωτοτύπου Un capitaine de quinze ans) είναι περιπετειώδες μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν, που εκδόθηκε το 1878 στη σειρά του Βερν «Voyages Extraordinaires» (νο. 17). Το έργο περιστρέφεται γύρω από τα θέματα της πρώιμης ενηλικιώσεως, της καταδίκης του δουλεμπορίου και της εκδικήσεως.

 Ο Ντικ Σαντ είναι ένας ανήλικος ναυτικός στη σκούνα «Pilgrim». Το πλήρωμα είναι φαλαινοθήρες που ταξιδεύουν κάθε χρόνο φθάνοντας μέχρι τη Νέα Ζηλανδία. Μετά από μία φτωχή κυνηγετική περίοδο, καθώς ετοιμάζονται για την επιστροφή, η κ. Γουέλντον, σύζυγος του ιδιοκτήτη της φαλαινοθηρικής εταιρείας για την οποία εργάζονται, ο πεντάχρονος γιος της Τζακ και ο εξάδελφός της Μπένεντικτ (που είναι εντομολόγος) τούς ζητούν να περάσουν από το Σαν Φρανσίσκο για να τους αφήσουν εκεί. Αρκετές ημέρες αργότερα, διασώζουν 5 ναυαγούς και έναν σκύλο, επιβάτες ενός άλλου πλοίου. Προς το τέλος του ταξιδιού, ανιχνεύουν και μία φάλαινα, και το πλήρωμα, ελπίζοντας να βγουν τουλάχιστον τα έξοδα, αποφασίζει να την κυνηγήσει. Ο πλοίαρχος, με κάποιο δισταγμό, αφήνει στον Ντικ την ευθύνη του πλοίου. Αλλά το κυνήγι έχει τραγική κατάληξη, καθώς όλα τα μέλη του πληρώματος και ο καπετάνιος σκοτώνονται. Τώρα ο Ντικ μένει για να κυβερνήσει το 400 τόνων πλοίο χωρίς κάποιον έμπειρο ναυτικό για να τον βοηθήσει. Επιχειρεί να διδάξει τους 5 ναυαγούς την τέχνη του ναυτικού και να φθάσει στις ακτές της Νότιας Αμερικής, αλλά ο Νεγκόρο, ο μάγειρας του πλοίου, καταφέρνει να τους παραπλανήσει, χαλώντας μία από τις πυξίδες τους και την ταχυμετρική συσκευή τους. Τελικά, αφού βεβαιώνεται πως έχουν χάσει τον δρόμο τους, τούς οδηγεί στην ισημερινή Αφρική. Στην Αγκόλα αρχίζει το δεύτερο μέρος του έργου, όπου έρχονται αντιμέτωποι με τον θεσμό της δουλείας. Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, μετάφραση Γ. Τσουκαλά, εικονογράφηση Henri Meyer (της γαλλικής αρχικής εκδ.) & Ch. Barbant, εκδ. ΑΣΤΗΡ - Αλ. & Ε.Παπαδημητρίου (σειρά: Βιβλιοθήκη Ιουλίου Βερν #26), Αθήναι 1973, 301 σελίδες Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, μετάφραση Γ. Τσουκαλά, εικονογράφηση Henri Meyer (της γαλλικής αρχικής εκδ.), εκδ. Παπαδημητρίου (σειρά: Βιβλιοθήκη Ιουλίου Βερν #26), Αθήνα 1992, 301 σελ., ISBN 978-960-203-020-2 Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, εκδ. Σμυρνιωτάκη, Αθήνα 1998, 254 σελ., ISBN 978-960-299-073-5 Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, μετάφραση Αννίκας Φερτάκη, εικονογράφηση Henri Meyer (της γαλλικής αρχικής εκδ.) & Ch. Barbant, εκδ. `Αγκυρα, Αθήνα 2004, 362 σελ., ISBN 978-960-422-098-4 Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, μετάφραση Κώστας Κυριαζής, εικονογράφηση Μυρτώ Δεληβοριά, εκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», 2η έκδ.: Αθήνα 2005, 505 σελ., ISBN 978-960-05-1226-7 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dick Sand, A Captain at Fifteen στο Wikimedia Commons Dick Sands, the Boy Captain, το κείμενο σε αγγλική μετάφραση της Ellen E. Frewer (1879) από το Project Gutenberg
Α.Σ. Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης

Στις 6 Δεκεμβρίου του 1985 κάποιοι επιφανείς πολίτες της Αλεξανδρούπολης αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα αθλητικό σωματείο, τους Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης, που θα δραστηριοποιούνταν στο χώρο του χάντμπολ, ενός αθλήματος που ήταν άγνωστο ως τότε στην Ελλάδα, αφού η Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης Ελλάδας ιδρύθηκε μόλις το 1976. Διαθέτει 4 τμήματα: ανδρών, γυναικών, beach handball ανδρών, beach handball γυναικών, με αξιόλογες διακρίσεις στο καθένα.

 Η πρώτη παρουσία του Α.Σ. Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης στους άνδρες ήταν την περίοδο 1986-87 στο τοπικό πρωτάθλημα. Την περίοδο 1991-92 πέτυχε την άνοδο στη Β' Εθνική κατηγορία, ενώ το 1997-98 ανέβηκε στην Α2 Εθνική, οπότε και υποβιβάστηκε την ίδια χρονιά. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα έχει επανέλθει στην Α2 κατηγορία, συμμετέχοντας σε τρεις αγωνιστικές χρονιές (2016-17, 2017-18, 2019-20). Όσον αφορά τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα, μεγαλύτερη διάκριση επετεύχθη το 2002-03, καθώς η ομάδα του Έβρου κατέλαβε την 7η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων που διοργανώνει η Ο.Χ.Ε. Στις γυναίκες οι Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης έφτασαν μέχρι την ανώτερη κατηγορία, την Α1 εθνική γυναικών, όπου αγωνίστηκαν για 6 συνεχόμενα χρόνια, από την περίοδο 1992-93 έως την περίοδο 1997-98. Την περίοδο 2018-19 ανήλθε ξανά στην Α1, μετά από περίπου 20 χρόνια και υποβιβάστηκε. Κορυφαία στιγμή της ομάδας ήταν η 3η θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας το 1994-95, η οποία της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάλεντζ Καπ της επόμενης περιόδου. Έτσι, το 1995-96 έγινε η πρώτη γυναικεία ομάδα της Θράκης που αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα . Στις νεάνιδες, οι Κύκλωπες έφτασαν 2 φορές στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος νεανίδων της Ο.Χ.Ε., τις περιόδους 1989-90 και 1990-91, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να κερδίσουν το τρόπαιο . Στο Beach Handbal ανδρών οι Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης Beach Boys 2012 είναι ο πολυνίκης του αθλήματος πανελλαδικά έχοντας κατακτήσει 5 Πανελλήνια πρωταθλήματα Beach Handball ανδρών, τα 4 από αυτά συνεχόμενα (2016, 2017, 2018, 2019) , έχοντας συμμετάσχει δύο φορές στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα συλλόγων. Επίσης, το 2022 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball για πρώτη φορά στην ιστορία του. Το τμήμα Beach Handball γυναικών του συλλόγου αποτελεί επίσης μια από τις δυνατότερες ομάδες πανελληνίως. Χαρακτηριστικό είναι ότι η ομάδα συμμετείχε στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος το 2019, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει τον τίτλο . To 2022 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball γυναικών, που αποτελεί τον πρώτο τίτλο στην ιστορία του τμήματος. 5 Πανελλήνια πρωταθλήματα Beach Handball ανδρών: 2014, 2016, 2017, 2018, 2019 1 Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball ανδρών: 2022 1 Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball γυναικών: 2022 Πανελλήνιο πρωτάθλημα Beach Handball γυναικών: φιναλίστ (2019) Α1 Εθνική χειροσφαίρισης γυναικών: 3η θέση (1994-95) Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης νεανίδων: φιναλίστ (1989-90, 1990-91) Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης παίδων: 7η θέση (2002-03)
Transformers 4: Εποχή Αφανισμού

Τα Transformers 4: Εποχή Αφανισμού (πρωτότυπος τίτλος Transformers: Age of Extinction) είναι αμερικανική ταινία δράσης και επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2014, βασισμένη στα παιχνίδια Transformers. Η ταινία, η οποία συνδυάζει γραφικά υπολογιστών με ζωντανή δράση, σκηνοθετήθηκε από τον Μάικλ Μπέι, με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ ως εκτελεστικό παραγωγό, είναι η χρονική συνέχεια (sequel) της τρίτης ταινίας Transformers και αποτελεί το τέταρτο μέρος της σειράς ταινιών Transformers με πρωταγωνιστές τους Μαρκ Γουόλμπεργκ ως τον Κέιντ Γιέιγκερ, την Νίκολα Πέλτζ, Κέλσι Γκράμερ, Τζακ Ρεΐνορ, Τ.Τζέι Μίλερ, Λι Μπίνκπινγκ και Σοφία Μαΐλς ενώ οι Πίτερ Κάλεν και Φρανκ Γουέλκερ δανείζουν τις φωνές τους στον Όπτιμους Πράιμ και στον Γκάλβατρον αντίστοιχα. Το πρότζεκτ αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 2011, μετά την επιτυχία της τρίτης ταινίας. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στο πόστο του εκτελεστικού παραγωγού. Παρά τη μικτή κριτική αντίδραση για τον ανασχεδιασμό των χαρακτήρων και τις κριτικές που στηλίτευαν την επικέντρωση στους ανθρώπινους χαρακτήρες εις βάρος των ρομπότ, το Transformers 4 ήταν εμπορική επιτυχία, με εισπράξεις πάνω από 1.104 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Μία συνέχεια, το Transformers: Ο Τελευταίος Ιππότης κυκλοφόρησε το 2017 και ήταν η τελευταία ταινία Transformers σκηνοθετημένη από τον Μάικλ Μπέι.

 Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας. Όσα Transformers βρίσκονται στην Γη πλέον κρύβονται από τους ανθρώπους, δίοτι οι άνθρωποι πλέον τους καταδιώκουν. Ο Όπτιμους Πραΐμ κρύβεται στο σπίτι ενός ανθρώπου , ονόματι Κεΐντ Γιεΐγκιερ. Όταν ο ίδιος το μάθει αυτό, αυτός θα προσπαθήσει να βοηθήσει τον Όπτιμους Πράιμ να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με τους λόγους όπου οι άνθρωποι διώκουν τα Transformers και να αποδώσει την δικαιοσύνη. Μαρκ Γουόλμπεργκ ως ο Κεΐντ Γιεΐγκιερ Στάνλεϊ Τούτσι ως ο Τζόσουα Τζοΐς Κέλσι Γκράμερ ως ο Χάρολντ Άτιντζερ Νίκολα Πέλτζ ως η Τέσσα Γιεΐγκιερ Τίτους Γουέλιβερ ως ο Τζεΐμς Σαβοΐ Τζακ Ρεΐνορ ως ο Σεΐν Ντίσον Λι Μπίνκπινγκ ως η Σου Γιέμινγκ, ιδιοκτήτρια του Κινέζικου εργοστασίου για τα τεχνητά Transformers . Σοφία Μαΐλς ως η Ντάρσυ Τ.Τζέι Μίλερ ως ο Λούκας Φλάνερυ, ο καλύτερος φίλος του Κεΐντ Γιεΐγκιερ Τσάρλς Παρνελ ως ο Διευθυντής της CIA Peter Cullen ως η φωνή του Όπτιμους Πράιμ, του ηγέτη των Ότομποτς Mark Ryan ως η φωνή του Λοκντάουν, κυνηγού κεφαλιών των Transformers, ο οποίος δεν είναι με καμία πλευρά των Τρανσφόρμερς Κεν Γουατανάμπε ως η φωνή του Ντριφτ, πρώην Ντισέπτικον και μετέπειτα ΄Ότομποτ John Goodman ως η φωνή του Χάουν, ,ενός πολεμιστή των Ότομποτς Robert Foxworth ως η φωνή του Ράτσετ, του φαρμακοποιού των Ότομποτς John DiMaggio ως η φωνή του Κροσχαιρς, ενός Ότομποτ πολεμιστή Φρανκ Γουέλκερ ως η φωνή του Γκάλβατρον, ενός κατασκευασμένου από τους ανθρώπους Τρανσφόρμερ, ο οποίος διακατέχεται από την συνείδηση του Μέγκατρον Reno Wilson ως η φωνή του Μπρεΐνς, πρώην Ντισέπτικον και μετέπειτα ΄Ότομποτ Στις 13 Φεβρουαρίου 2012, η Paramount Pictures ανακοίνωσε ότι η ταινία ετούτη θα ξεκινήσει παραγωγή με τον Μάικλ Μπέι ως σκηνοθέτη με προγραμματισμένη κυκλοφορία τον Ιούνιο του 2014. Επίσημος ιστότοπος Transformers 4: Εποχή Αφανισμού στο IMDb
Φρειδερίκος Φραγκίσκος φον Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ

Ο Φρειδερίκος-Φραγκίσκος, γερμ. Friedrich-Franz (15 Φεβρουαρίου 1879 - 24 Μαΐου 1958) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν στρατιωτικός ακόλουθος στην Αγία Πετρούπολη. Έπειτα έγινε αρχηγός της προπαγάνδας και διευθυντής της Γερμανικής κατασκοπίας στην Ελβετία. Υπηρέτησε με το σύνταγμά του στο Ρωσικό μέτωπο.

 Ήταν γιος τού Χλόντιβιχ-Καρλ τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ (γιου τού Φρειδερίκου-Καρόλου 5ου πρίγκιπα τού Χ.Β.Σ., γιού τού Καρόλου-Αλβέρτου Γ΄ 4ου πρίγκιπα τού Χ.Β.Σ.) και της Μαρίας-Φραγκίσκης Εστερχάζυ φον Γκαλάντα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Νικόλαος-Μόριτς-Άλους-Ουμβέρτος-Μαρία πρίγκιπας τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1914 τη Στεφανί-Ζουλιέν Ρίχτερ, μη ευγενή, που έγινε πριγκίπισσα με τον γάμο. Είχαν τέκνο: Φραντς-Γιόζεφ-Ρούντολφ-Χανς-Βέριαντ-Μαξ-Στέφαν-Άντον.Το 1920 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, με την Εμμανουέλα κόμισσα Μπατηάνυ φον Νέμετ-Ουγιβάρ της Ουγγαρίας· δεν απέκτησαν τέκνα. Μετακόμισαν στη Βραζιλία στο τέλος τού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έζησαν στην Κουρίτιμπα το υπόλοιπο της ζωής τους. Η Στεφανί συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο της μετά το διαζύγιο. Ήταν ύποπτη για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανικής κυβέρνησης και εργάστηκε στην Ευρώπη και τη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας τού 1920 και αυτής τού 1930. Επικυρώθηκε το 2005 με την δημοσίευση των μυστικών αρχείων του ΜΙ5 και του FΒΙ. Το 1939 διέφυγε από τη Βρετανία, όταν η χώρα δήλωσε συμμετοχή στον Πόλεμο. Πέρασε το έτη του Πολέμου στις ΗΠΑ. Συνελήφθη το 1941, όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο και φυλακίστηκε το διάστημα 1941-45 ως σύμμαχος των εχθρών.
Ενρίκο Φέρμι

Ο Ενρίκο Φέρμι (Enrico Fermi, 29 Σεπτεμβρίου 1901 – 28 Νοεμβρίου 1954) ήταν Ιταλός φυσικός, ο οποίος τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Ο Φέρμι μελέτησε τα υποατομικά σωματίδια και ανέπτυξε τη Στατιστική Φέρμι-Ντιράκ, την οποία ακολουθούν τα σωματίδια που αποκλήθηκαν από το επώνυμό του φερμιόνια και αποτελούν τη συνηθισμένη ύλη του Σύμπαντος. Επίσης, διατύπωσε τη θεωρία της ραδιενέργειας β. Το 1942 κατασκεύασε τον πρώτο ατομικό αντιδραστήρα, στο Σικάγο των Η.Π.Α., με την οποία πέτυχε την πρώτη τεχνητή αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση. Κατόπιν συμμετέσχε και στην κατασκευή της ατομικής βόμβας, μαζί με πολλούς άλλους διάσημους φυσικούς της εποχής του.

 Ο Ενρίκο Φέρμι γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν το τρίτο παιδί του Αλμπέρτο Φέρμι, τμηματάρχη του Υπουργείου Σιδηροδρόμων, και της δασκάλας Ίντα ντε Γκάττις (Ida de Gattis). Η αδελφή του Μαρία ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερη του Ενρίκο, ενώ ο αδελφός του Τζούλιο ένα έτος μεγαλύτερός του. Ο Ενρίκο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Το 1924 έγινε υφηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Έκανε στατιστικές έρευνες γύρω από τη συμπεριφορά των αερίων. Μαζί με τον Άγγλο φυσικό Πωλ Ντιράκ (Paul Dirac) ανέπτυξε τη στατιστική Φέρμι - Ντιράκ, που έχει επίσης εφαρμογή στα ηλεκτρόνια και στα πρωτόνια, που γενικότερα λέγονται φερμιόνια. Το 1926 ο Φέρμι έγινε καθηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Ασχολήθηκε με την πυρηνική φυσική και διατύπωσε τη θεωρία για την εξήγηση της ακτινοβολίας β από ραδιενεργά σώματα. Αργότερα ασχολήθηκε με τις πυρηνικές αντιδράσεις νετρονίων - ύλης και κατάφερε να δημιουργήσει τεχνητά ραδιενεργά ισότοπα. Λίγο αργότερα πειραματίστηκε με τα βραδέα νετρόνια και τις αντιδράσεις που προκαλούν στο ουράνιο. Για τις εργασίες του αυτές τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Αργότερα εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στο ινστιτούτο πυρηνικών ερευνών του Σικάγου, που σήμερα φέρει το όνομά του. Ασχολήθηκε με την παραγωγή ενέργειας από τη σχάση του ουρανίου. Σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες κατόρθωσε να δημιουργήσει το 1942 τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Ο τρόπος διάταξης του ουρανίου στην κορυφή του αντιδραστήρα ονομάστηκε στήλη Φέρμι. Ερεύνησε επίσης την περίθλαση των νετρονίων, τις ιδιότητες των κοσμικών ακτίνων και των μεσονίων. Έργα του είναι: Εισαγωγή στην ατομική φυσική (1928), Μόρια και κρύσταλλοι (1934), Θερμοδυναμική (1937), Στοιχειώδη σωματίδια (1951) κ.ά. Alberto Macchiavello: «Η πρώτη διάσπασις του ατόμου έγινε στην Ιταλία», Ιστορία Εικονογραφημένη, τεύχ. 56 (Φεβρουάριος 1973), σσ. 60-65
Αμβλυγωνίτης

Ο αμβλυγωνίτης είναι φωσφορικό ορυκτό του λιθίου, νατρίου και αργιλίου. Το όνομα "αμβλυγωνίτης", προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "αμβλύς" και "γωνία" και αναφέρεται στις αμβλείες γωνίες που παρατηρούνται στους κρυστάλλους του. Ο αμβλυγωνίτης ανακαλύφθηκε στη Σαξονία (Γερμανία).

 Τα πιο πολύτιμα, και φυσικά σπάνια δείγματα, είναι αυτά που εμφανίζουν καλά αναπτυγμένους και διαφανείς κρυστάλλους. Ο αμβλυγωνίτης συναντάται συνήθως σε άμορφες μάζες, κοκκώδεις και συμπαγείς, που σχετίζονται με τις ζώνες πηγματιτών πλούσιων σε φωσφόρο και λίθιο. Οι κρύσταλλοι είναι πρισματικοί ή πλακώδεις, αν και συχνά δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερα σαφείς έδρες, ενώ σε μερικές περιπτώσεις σχηματίζουν εντυπωσιακές διδυμίες. Το χρώμα του αμβλυγωνίτη είναι λευκό ή κρεμ και σπάνια εντοπίζονται δείγματα άχρωμα, κίτρινα, πράσινα, μπλε, ροζ ή γκρι. Συχνά με αμβλυγωνίτη συνδέονται ορυκτά όπως ο αλβίτης, ο χαλαζίας, ο ελβαΐτης, το τοπάζιο ή ο κασσιτερίτης, σχηματίζοντας δίδυμους κρυστάλλους με όμορφους χρωματισμούς. Ο αμβλυγωνίτης δεν είναι πολύ γνωστός, όμως είναι όμορφος ημιπολύτιμος λίθος. Όταν οι κρύσταλλοί του είναι ημιδιαφανείς, υφίστανται κοπή κατά καμποσόν, ενώ αν είναι διαφανείς, κόβονται σε έδρες, παρ’ όλο που συνήθως δεν χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία γιατί τα περισσότερα κομμάτια προορίζονται για την αγορά από συλλέκτες. Εξαιτίας της παρουσίας λιθίου και φωσφόρου στη σύνθεσή του, αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα αυτών των χημικών στοιχείων. Ένα από τα πιο εκπληκτικά χαρακτηριστικά του αμβλυγωνίτη είναι η υψηλή του πυκνότητα, η οποία οφείλεται στην ιδιαίτερη διάταξη που έχουν στο χώρο τα άτομα των διαφόρων συστατικών του. Σχεδόν όλα τα δείγματα που κυκλοφορούν στις αγορές για συλλέκτες προέρχονται από την περιοχή Μίνας Γέρας (Minas Gerais) στη Βραζιλία. Ωστόσο, μερικά δείγματα εντοπίζονται στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια (ΗΠΑ), στο Βορειοδυτικό Εδαφικό Διαμέρισμα του Καναδά και στο Βαρουτράνσκ (Σουηδία).
Μαίανδρος (ποταμός)

Ο Μαίανδρος ή Μεντερές (τουρκικά Büyük Menderes, Μπουγιούκ Μεντερές) είναι ποταμός της νοτιοδυτικής Τουρκίας στην αρχαία Καρία της Μικράς Ασίας. Στην αρχαιότητα ο ποταμός θεωρούνταν προσωποποιημένη ποτάμια θεότητα των αρχαίων Ελλήνων. Πηγάζει από το οροπέδιο της Ανατολίας στη Φρυγία, κοντά στην σημερινή πόλη Ντινάρ και ακολουθώντας ελικοειδή πορεία χύνεται στο Αιγαίο πέλαγος. Στις εκβολές του χτίστηκαν οι αρχαίες πόλεις Μίλητος και Πριήνη. Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Μίλητος αρχικά ήταν λιμάνι αλλά με τις προσχώσεις του Μαιάνδρου απομακρύνθηκε από αυτή.. Έχει μήκος 584 χιλιόμετρα και κατά την πορεία του σχηματίζει μια εύφορη κοιλάδα όπου κατά την αρχαιότητα αναπτύχθηκαν πολλές πόλεις. Στην πορεία του δέχεται νερά πολλών παραποτάμων με κυριότερους τον Λύκο, δύο με το ίδιο όνομα Μαρσύας, του Οργκία και του Λυθαίου. Ο Μπουγιούκ Μεντερές είναι βαθύ ποτάμι αλλά και στενό και γι αυτό είναι πλωτό μόνο από βάρκες. Από τον Μαίανδρο ονομάστηκε και ένας είδος διακοσμητικού σχήματος που χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους Έλληνες σε αγγεία και υφάσματα. Επίσης μαίανδροι ονομάζονται οι συνεχόμενες ελικοειδείς στροφές των ποταμών.

 Στην Ελληνική μυθολογία ήταν ποτάμια θεότητα, όπως και ο γιος του Μαρσύας, και προστάτης του ομώνυμου ποταμού. Ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, παιδιά του ήταν ο Κάλαμος, ο Μαρσύας, ο Βάβυος, η Σαμία, η Καλλιρρόη, και η Κυανή. Κατά τον Αθανάσιο Σταγειρίτη, ο ποταμός Μαίανδρος, ονομάζονταν αρχικά "Αναβαίνων", γιατί φαινόταν πως επέστρεφε στις πηγές του. Άλλαξε όνομα εξ αιτίας κάποιου Μαιάνδρου. Αυτός, πολεμώντας τους Πεσσινούντιους, έταξε στη Ρέα να θυσιάσει όποιον τον προϋπαντούσε γυρίζοντας. Τον υποδέχτηκαν η γυναίκα, η κόρη και ο γιος του. Αφού τους θυσίασε, όπως είχε τάξει, πνίγηκε στο ποτάμι το οποίο πλέον πήρε το όνομά του. Κατά άλλη παραλλαγή, που αναφέρει πάλι ο Σταγειρίτης, στον ίδιο πόλεμο, ο Μαίανδρος σύλησε ένα ιερό της Ρέας και η θεά τον τρέλανε. Τότε, αυτός σκότωσε την οικογένειά του, και μετά πνίγηκε στο ποτάμι. Εκεί υπήρχε και μια πέτρα που όποιος την έπαιρνε τρελαίνονταν και σκότωνε τους δικούς του. Για να μην συμβεί αυτό, έπρεπε να προσευχηθεί στη Ρέα. Μαίανδρος (αρχιτεκτονική) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Büyük Menderes River στο Wikimedia Commons
Μύρτις (λοιμός των Αθηνών)

Μύρτις είναι το όνομα που δόθηκε από τους αρχαιολόγους στην εντεκάχρονη κοπέλα που έμενε στην αρχαία Αθήνα τα σκελετικά υπολείμματα της οποίας ανακαλύφθηκαν σε μαζικό τάφο στον Κεραμεικό την περίοδο 1994–95 κοντά στον σταθμό του μετρό. Το όνομα επιλέχθηκε τυχαία, ως μια από τις κοινές γυναικείες ονομασίες της εποχής. Η ανάλυση των οστών της Μύρτιδος κατέδειξε πως αυτή και άλλα 2 άτομα των οποίων οι σκελετοί ανασκάφτηκαν από τον μαζικό τάφο, πέθαναν προσβεβλημένοι από τυφοειδή πυρετό κατά τον ιδιαίτερα καταστροφικό και πολύνεκρο λοιμό των Αθηνών το 430 π.Χ..

 Τα ανθρώπινα σκελετικά υπολείμματα από την κλασική Ελλάδα είναι σχετικά σπάνια, καθώς οι περισσότερες ταφές της εποχής γινόταν μετά από την καύση του σώματος των νεκρών. Η Μύρτις, ήταν το πρώτο άτομο η μορφή του οποίου έγινε δυνατό να αναπαρασταθεί μετά από ανάλυση των οστών της.Το κρανίο της ήταν σε ασυνήθιστα καλή κατάσταση, όπως και τα δόντια της, και οι Έλληνες ειδικοί που ανέλαβαν την επανασύσταση της όψεως της κοπέλας προχώρησαν στο εγχείρημα σε συνεργασία με Σουηδούς συναδέλφους τους για τον προσδιορισμό των χαρακτηρισμών του προσώπου. Χρησιμοποιήθηκε ειδικός ιατρικός σαρωτής ώστε να αποκτηθούν υψηλής ανάλυσης δεδομένα του κρανίου, και κατόπιν δημιουργήθηκε αντίγραφο του κρανίου το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως η βάση για την περαιτέρω επεξεργασία της κεφαλής και προσδιορισμού των φυσικών χαρακτηριστικών και των μυών. Οι λεπτομέρειες των ιστών του προσώπου υπολογίστηκαν βάσει των μέσων τιμών για ηλικία, γένος και φυλή, και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά προέκυψαν από τα δεδομένα της κρανιακής ανάλυσης του προσώπου.Στην Μύρτιδα επιλέχθηκε να δοθούν καστανά μάτια και μαλλιά, όμως το πραγματικό χρώμα των οφθαλμών και των τριχών μπορεί να διευκρινιστεί μόνο μέσω ανάλυσης DNA. Ο τρόπος χτενίσματος επιλέχτηκε βάσει των συνηθειών της εποχής που αυτή έζησε. Το Τοπικό Κέντρο Πληροφοριών των Ηνωμένων Εθνών ανέδειξε την Μύρτιδα σε φίλη των Στόχων Ανάπτυξης της Χιλιετίας και χρησιμοποίησε την μορφή της στην εκστρατεία των Ηνωμένων Εθνών κατά της φτώχειας. Η μορφή της απεικονίστηκε και σε συλλεκτικά ευρώ που κυκλοφόρησαν το 2020 με χάραξη από τον Γιώργο Σταματόπουλο. Στην πρόσθια όψη απεικονίζεται το πρόσωπο της Μύρτιδος σε κατατομή, ενώ στην οπίσθια όψη η ακολουθία του DNA του μικροβιακού παράγοντα, που ευθύνεται για τον θάνατό της. Αναστασία Α. Κάλου, Χαράλαμπος Ν. Χάιτας, Μύρτις - Πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν - Μεταίχμιο, 2010, 40 σελ., ISBN 978-960-455-856-8 Επίσημος ιστότοπος του εκθέματος «Ο λοιμός των Αθηνών» - λεπτομέρειες σχετικά με την εξέταση DNA του σκελετικού υλικού από τον Χρήστο Γιαπιτζάκη - youtube.com «Έρευνα αρχαίου DNA - Η αιτία του λοιμού των Αθηνών». 25 Ιανουαρίου 2013. Μ. Παπαγρηγοράκης: Η κληρονομιά της Μύρτιδας - deBop
Άγιος Νικηφόρος ο Μάρτυρας

Ο Άγιος Νικηφόρος έζησε τα χρόνια του αυτοκράτορα Ουλεριανού (253-259) και Γαλιήνου (259-268) και καταγόταν από την Αντιόχεια. Θανατώθηκε διά αποκεφαλισμού γεγονός το οποίο τον κατέστησε μάρτυρα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 9 Φεβρουαρίου.

 Ὁ Μάρτυς σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτοῦ, τὸ στέφος ἐκομίσατο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἔχων γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλεν ἔθραυσε καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ντόρα Μπακοπούλου

Η Θεοδώρα (Ντόρα) Μπακοπούλου (γενν. 20 Μαρτίου 1942, Αθήνα) είναι Ελληνίδα δεξιοτέχνις πιανίστα. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ερμηνεύτριες της σύγχρονης εποχής, καθώς έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες παγκοσμίου βεληνεκούς όπως ο Γεχούντι Μενουχίν, η Μάρτα Άργκεριχ, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Νικίτα Μαγκάλοφ, o Φρίντριχ Γκούλντα κ.α., και έχει εμφανιστεί σε αξιόλογες αίθουσες ανά τον κόσμο.

 Η Ντόρα Μπακοπούλου γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1942 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο πιάνο μετά από προτροπή του Δημήτρη Μητρόπουλου όταν την άκουσε να παίζει για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη στην ηλικία των εννέα ετών. Αργότερα, εισήχθη στο Ωδείο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1959 σε ηλικία δεκαεπτά ετών, έχοντας καθηγήτρια την Μαρίκα Παπαϊωάννου-Χουρμουζίου. Συνέχισε τις σπουδές της στο Κονσερβατόριο της Γενεύης υπό την καθοδήγηση τού Λουί Χιλτμπράν.Γενικά, έχει λάβει μαθήματα από τον Φρίντριχ Γκούλντα στο Σάλτσμπουργκ, το Νικίτα Μαγκάλοφ στη Γενεύη και τον Πάουλ Μπάντουρα-Σκόντα και τον Άλφρεντ Μπρέντελ στη Βιέννη, όπου και βραβεύτηκε. Επίσης, σημαντικός σταθμός της καριέρας της αποτελούν η συμμετοχή της στον Διεθνή Διαγωνισμό Μουσικής ARD στο Μόναχο και στον Διεθνής Διαγωνισμός Μουσικής Βιόττι στην Ιταλία.Έχει δώσει ρεσιτάλ στην Ελλάδα και σε αρκετές πόλεις του εξωτερικού, όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη και την Νέα Υόρκη, ενώ έχει περιοδεύσει και στη Γερμανία και έχει παίξει για λογαριασμό του ΟΗΕ. 1994: Η Βεατρική στην Οδό Μηδέν 1995: Η Ντόρα Μπακοπούλου παίζει στο Πιάνο 1996: Τα Τραγούδια της Αμαρτίας 2000: Έργα για πιάνο με την Ντόρα Μπακοπούλου 2003: Η Τέχνη της Ντόρας Μπακοπούλου Επίσημος ιστότοπος
Celebrating Jon Lord: The Rock Legend

Celebrating Jon Lord: The Rock Legend είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου CD και DVD, το οποίο ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε εις μνήμη του κιμπορντίστα Τζον Λορντ, πρώην μέλους των Deep Purple, Whitesnake, Paice, Ashton & Lord, κ.α.. Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο Royal Albert Hall του Λονδίνου στις 4 Απριλίου 2014, με την συμμετοχή σπουδαίων μουσικων που κατά το παρελθόν συνεργάστηκαν με τον Λορντ, όπως όλα τα μέλη της όγδοης σειράς μελών των Deep Purple, ο τραγουδιστής των Iron Maiden, Μπρους Ντίκινσον, ο πρώην μπασιστας των Deep Purple, Trapeze και Black Country Communion, Γκλεν Χιουζ, ο πρώην κιμπορντίστας των Yes, Ρικ Γουέικμαν, κ.α.. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 12 των γερμανικών τσαρτ και το Top-40 του ελβετικού καταλόγου επιτυχιών.

 CD 1 Paul Weller - Things Get Better - 3:02 Paul Weller, Micky Moody - I Take What I Want - 4:47 Phil Campbell, Ian Paice, Bernie Marsden - Silas And Jerome - 3:37 Phil Campbell, Ian Paice, Bernie Marsden - I'm Gonna Stop Drinking - 5:28 Steve Balsamo, Sandi Thom, Micky Moody - Soldier of Fortune - 5:25 Glenn Hughes, Bruce Dickinson, Ian Paice, Don Airey, Micky Moody - You Keep on Moving - 5:49 Glenn Hughes, Bruce Dickinson, Ian Paice, Don Airey, Rick Wakeman - Burn - 8:40 Glenn Hughes - This Time Around - 4:50CD 2 Deep Purple - Uncommon Man - 8:24 Deep Purple - Above and Beyond - 6:16 Deep Purple with Stephen Bentley-Klein - Lazy - 9:37 Deep Purple - When a Blind Man Cries - 8:01 Deep Purple - Perfect Strangers - 10:09 Deep Purple - Black Night - 8:35 Deep Purple with Bruce Dickinson, Rick Wakeman, Phil Campbell, Bernie Marsden, Micky Moody - Hush - 11:01 Celebrating Jon Lord: The Rock Legend (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 29 Σεπτεμβρίου 2014 Το Celebrating Jon Lord: The Rock Legend ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Celebrating Jon Lord The Rock Legend - Discogs Celebrating Jon Lord: The Rock Legend - Various Artists | Allmusic Celebrating Jon Lord | Jon Lord - The Official Website
Δίκαια Έβρου

Τα Δίκαια είναι οικισμός του Νομού Έβρου και ανήκει στον Δήμο Ορεστιάδας. Μέχρι την διοικητική μεταρρύθμιση του 2011, ήταν έδρα του δήμου Τριγώνου. Έχουν πληθυσμό 561 κατοίκους (2011).

 Το χωριό βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα βόρεια της Ορεστιάδας δίπλα στον ποταμό Έβρο. Η δημοτική κοινότητα Δικαίων, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Δίλοφο, Κριό και Πάλλη, είχε 557 κατοίκους, από 834 το 2011. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια σημαντική μείωση του αριθμού των κατοίκων. Η σύσταση της κοινότητας Δικαίων γίνεται πρώτη φορά το 1929 με απόσπαση του οικισμού από την κοινότητα Ορμενίου. Σε αυτήν προσαρτάται ο οικισμός Δίλοφος, που αποσπάται από την κοινότητα Σπηλαίου, και ο οικισμός Πάλλη, που αποσπάται από την κοινότητα Ορμενίου. Το 1954, ο οικισμός Κριός αποσπάται από την κοινότητα Σπηλαίου και προσαρτάται στην κοινότητα. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του 1997 του σχεδίου Καποδίστρια, τα Δίκαια ορίζονται έδρα του Δήμου Τριγώνου, στον οποίο εντάσσονται οι οικισμοί του καθώς και οι κοινότητες Άρζου, Ελαίας, Θεραπειού, Κομάρων, Μαρασίων, Μηλέας, Ορμενίου, Πενταλόφου, Πετρωτών, Πλάτης, Πτελέας, Σπηλαίου και οι οικισμοί αυτών. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καλλικράτη το 2011, ο Δήμος Τριγώνου προσαρτάται στον Δήμο Ορεστιάδας και ορίζεται έδρα της δημοτικής ενότητας Τριγώνου. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, στην γιορτή του οποίου στις 26 Οκτωβρίου εκάστου έτους, γίνεται πανηγυρική Θεία Λειτουργία στην ομώνυμη εκκλησία του οικισμού.Την πρώτη ημέρα του Φλεβάρη, για να τιμήσουν τον άγιο Τρύφωνα, προστάτη των αμπελουργών, οι κάτοικοι στολίζουν άμαξα η οποία κάνει τον γύρο των Δικαίων. Στο τέλος αυτού του γύρου, γίνεται μεγάλο γλέντι.
Βαρθολομαίος Β΄ Γκίζι

Ο Μπαρτολομμέο Β΄ Γκίζι (Ιταλικά: Bartolommeo Ghisi, πέθανε το 1341) ήταν Βενετικής καταγωγής φεουδάρχης μέλος της Οικογένειας Γκίζι, Κύριος της Τήνου της Μυκόνου, της Κέας και της Σερίφου (1311 - 1341), τριτημόριος της Εύβοιας (1313 - 1341) και Μέγας Κοντόσταυλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Η οικογένεια του είχαν έρθει στον Ελληνικό χώρο το 1204 και ήταν αρχικά φεουδάρχες και κάτοχοι πολλών νησιών των Κυκλάδων κι αργότερα στην Εύβοια και την Πελοπόννησο.

 Ο Μπαρτολομμέο ήταν γιος του Τζόρτζο Α΄ Γκίζι και της Αλίκης νταλε Κάρτσερι. Ο πατέρας του σκοτώθηκε στη Μάχη του Αλμυρού το 1311 κατά της Καταλανικής Εταιρείας, και η μητέρα του πέθανε δυο χρόνια αργότερα. Από τον πατέρα του, ο Βαρθολομαίος κληρονόμησε τα νησιά της Τήνου και της Μυκόνου στο Δουκάτο της Νάξου, ενώ από τη μητέρα του έγινε τριτημόριος της Εύβοιας. Η Βαρωνία της Χαλανδρίτσας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, που είχε υπάρξει κτήση του πατέρα του από τον πρώτο του γάμο, επανήλθε σε ένα μέλος της οικογένειας Ντραμελαί, τον Νικόλαο. Ο Μπαρτολομμέο νυμφεύτηκε μια κόρη του Ένγκιλμπερτ του Λίντερκερκ, και απέκτησε έναν γιο, τον Γεώργιο Β΄ Γκίζι.Αργότερα, ο Μπαρτολομμέο ονομάστηκε Μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας, παρότι δεν φαίνεται να κατείχε κτήματα στο Πρικιπάτο. Το 1320, αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλους σημαίνοντες βαρώνους του Πριγκιπάτου στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου από τον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά, Ανδρόνικο Παλαιολόγο Ασάν, και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου τέθηκε ελεύθερος το 1324. Το 1327, ο γιος του Γεώργιος παντρεύτηκε την Σιμώνα της Αραγονίας, κόρη του Καταλανού γενικού βικάριου Αλφόνσο Φαδρίκ, και ο Βαρθολομαίος έλαβε, μάλλον ως προίκα τη νύφης, το ήμισυ του κάστρου Σανταμέρι στη Θήβα, που του ανήκε μέχρι την καταστροφή του κάστρου από τους Καταλανούς περί το 1331/34. Σύμφωνα δε με τον πρόλογο της γαλλικής έκδοσης του «Χρονικού του Μορέως», το πρωτότυπο του Χρονικού ανήκε στον Βαρθολομαίο και βρισκόταν στο κάστρο Σανταμέρι.Ο Μπαρτολομμέο Β΄ Γκίζι απεβίωσε το 1341. Υπάρχει μια παράδοση στην Ηλεία, σχετική με την ονομασία τής πόλης του Βαρθολομιού και το χωριό το Καρδιοκάφτι. Σύμφωνα με αυτήν, ο Βαρθολομαίος, κάποια μέρα που γύριζε στο φέουδό του, συνάντησε μια βοσκοπούλα που την αγάπησε· πήγε και την ζήτησε από τον πατέρα της για γυναίκα του και εκείνος του την έδωσε. Το μέρος όπου την συνάντησε πρώτη φορά ονομάστηκε Καρδιοκάφτι και το χωριό της, που ήταν παραδίπλα, Βαρθολομιό από το όνομα του Βαρθολομαίου. Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (στα Γαλλικά). Paris: De Boccard. Setton, Kenneth M. (1976). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries (στα Αγγλικά). DIANE Publishing. ISBN 0-87169-114-0.
Ραμί Χαμντάλα

Ο Ραμί Χαμντάλα (αραβικά: رامي حمدالله‎* γεννηθείς στις 10 Αυγούστου 1958) είναι Παλαιστίνιος πολιτικός και ακαδημαϊκός. Ο Χαμντάλα ήταν Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής και πρόεδρος του Εθνικού Πανεπιστημίου Αν-Νατζάχ στη Ναμπλούς.Στις 2 Ιουνίου 2013, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς ονόμασε τον Χαμντάλα ως διάδοχο του πρώην πρωθυπουργού Σαλάμ Φαγιάντ. Ο διορισμός του Χαμντάλα δεν αναγνωρίστηκε από την Χαμάς, επειδή δεν ζητήθηκε η συμβουλή τους στην απόφαση. Είναι μέλος της Φατάχ, ωστόσο, το BBC αναφέρει ότι πολιτικά δεν πρόσκειται σε κάποιο κόμμα. Στις 20 Ιουνίου 2013, ο Χαμντάλα παραιτήθηκε, ενώ ο Αμπάς αποδέχτηκε την παραίτηση του στις 23 Ιουνίου. Έξι εβδομάδες μετά από αυτό, ο Αμπάς ζήτησε από τον Χαμντάλα για να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση, η οποία ανακοινώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013. Διορίστηκε επικεφαλής της κυβέρνησης εθνικής ενότητας στις 2 Ιουνίου 2014, ενώ παραιτήθηκε από το πόστο του στις 29 Ιανουαρίου 2019.

 Ο Ραμί Χαμντάλα γεννήθηκε στην Ανάμπτα της βόρειας Παλαιστίνη στις 10 Αυγούστου του 1958. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ιορδανίας το 1980 και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1982. Ο Χαμντάλα ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, το 1988. Ο Χαμντάλα, ευρέως γνωστός ως Αμπού Γουαλίντ (ο Πατέρας του Γουαλίντ", από το όνομα ενός νεκρού παιδιού του) είναι καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Αν-Νατζάχ όπου προσλήφθηκε το 1982 ως καθηγητής αγγλικών. Διορίστηκε πρόεδρος του πανεπιστημίου το 1998. Κατά τη διάρκεια της δεκαπενταετούς θητείας του τριπλασίασε τον αριθμό των φοιτητών που εγγράφονται, φτάνοντας πλέον τους 20.000 μαθητές σε 4 πανεπιστημιουπόλεις. Επίσης άνοιξε ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο με 400 κλίνες. Επίσης ήταν γενικός γραμματέας της Παλαιστινιακής Κεντρικής εκλογικής Επιτροπής από το 2002 έως το 2013. Το 2011 ήταν ο αναπληρωτής πρόεδρος της επιτροπής. Αυτός ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 6 Ιουνίου 2013 και αντικατέστησε τον Σαλάμ Φαγιάντ. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Χαμντάλα παραιτήθηκε. Σύμφωνα με πληροφορίες, η παραίτηση προήλθε από την παρεμβολή της διακυβέρνησης του Χαμντάλα με τους βοηθούς του Αμπάς. Στις 23 Ιουνίου 2013, ο Αμπάς αποδέχτηκε την παραίτηση του Χαμντάλα, αλλά τον διόρισε επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης. Ο Μοχάμεντ Ντατζανί, ιδρυτής του κινήματος Ουέστια για το Μετριοπαθές Ισλάμ στη Δυτική όχθη, επαίνεσε την παραίτηση του λέγοντας "τον σέβομαι για τη λήψη της απόφασης αυτής. Νόμιζαν ότι θα είναι η βιτρίνα και δεν το δέχτηκε."Έξι εβδομάδες μετά την παραίτηση του Χαμντάλα, ο Αμπάς του ζήτησε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, την οποία ανακοίνωσε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.Στις 13 Μαρτίου 2018, ο Χαμντάλα επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας κατά την επίσκεψή του στη Λωρίδα της Γάζας.Στις 29 Ιανουαρίου 2019, ο Χαμντάλα παραιτήθηκε, ενώ ο πρόεδρος Αμπάς δέχτηκε την παραίτηση του την επόμενη ημέρα. Τρία από τα παιδιά του, δύο 11χρονα δίδυμα και ένα 9χρονο αγόρι, έχουν σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Σαμίρ Γκούντα

Ο Σαμίρ Γκούντα, γεννημένος στις 3 Μαΐου 1972 στη Μανσούρα της Αιγύπτου, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,18 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.

 Ο Γκούντα αγωνίστηκε με την εθνική Αιγύπτου στο Μουντομπάσκετ του Καναδά το 1994, όπου συμμετείχε σε οκτώ αγώνες με 13,8 πόντους και 8,1 ριμπάουντ μέσο όρο.Την σεζόν 1994-95 αγωνίστηκε στο Πουέρτο Ρίκο και την Πιράτας ντε Κεμπραντίγιας, με 13,0 πόντους και 10,0 ριμπάουντ ανά αγώνα σε 27 παιχνίδια. Την επόμενη σεζόν έπαιξε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Α1 με την ομάδα του Άρη, με 8,3 πόντους σε 12 ματς.Το 1996-97 συμμετείχε και πάλι στο ελληνικό πρωτάθλημα, με την ομάδα του ΒΑΟ όντας πρώτος ριμπάουντερ και μπλοκέρ του πρωταθλήματος, ενώ το 1997-1998 κατέκτησε την έβδομη θέση με το Ηράκλειο. Την τελευταία του χρονιά στο ελληνικό πρωτάθλημα, κατετάγη όγδοος με την ομάδα του Περιστερίου.Ακολούθησαν διάφορα περάσματα από τον Λίβανο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και την Συρία, ενώ το 2003 αγωνίστηκε στην Τουρκία και την Φενερμπαχτσέ για δώδεκα παιχνίδια. Στην Κύπρο αγωνίστηκε στον Απόλλων Λεμεσού και τον Αχιλλέα Καϊμακλίου.