IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμ (κοινότητα)

Το Αμ (γαλλ. Ham, πικαρ. Hin) είναι κοινότητα της βόρειας Γαλλίας, στον νομό Σομ (νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, παραδοσιακή περιοχή Πικαρδία). Ο πληθυσμός του Αμ τον Ιανουάριο του 2020 ήταν 4.510 κάτοικοι, μια μειώση κατά 20,8% από τους 5.697 το έτος 1968. Είναι πρωτεύουσα ομώνυμου καντονίου με 67 κοινότητες.

 Το Αμ βρίσκεται περίπου 21 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σαιν-Κεντέν, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 49°44΄50΄΄ Βόρειο πλάτος και 3°04΄25΄΄ Ανατολικό μήκος, σε υψόμετρο 57 έως 84 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνδέεται σιδηροδρομικώς με την Αμιένη, το Σαιν-Κεντέν και το Λαόν. Τα χωριά Εστουιγύ (Estouilly) και Σαιν-Συλπίς (Saint-Sulpice) εντάχθηκαν στην κοινότητα του Αμ το 1965 και το 1966 αντιστοίχως. Οικονομικώς, στο Αμ υπήρχαν παλαιότερα μικρά εργοστάσια που παρήγαν ελατήρια, σύρματα και γεωργικά μηχανήματα. Παραγόταν επίσης θειικός χαλκός. Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 932 μ.Χ. ως ιδιοκτησία του φεουδάρχη (seigneur) Εράρ, ελάσσονος μέλους των κομητών του Ποντιέ. Τον 12ο αιώνα η κωμόπολη καταλήφθηκε από τους κόμητες του Βερμαντουά. Τον 14ο αιώνα ανήκε σε μια εντόπια οικογένεια, αφού στο μεταξύ είχε βελτιωθεί το αρχικό κάστρο του από τον ευγενή Όθωνα (Οντόν) Δ΄. Αυτό το οικοδόμημα μεταμορφώθηκε σε ένα μεγαλειώδες φρούριο τον 15ο αιώνα από τον Ιωάννη Β΄ του Λινύ. Το 1465 ο ανεψιός του Ιωάννη, ο Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου, προσέθεσε έναν πελώριο κυκλικό οχυρωμένο πύργο («ντονζόν»), με ύψος και διάμετρο 33 μέτρα, του οποίου οι τοίχοι έχουν πάχος 11 μέτρα. Εκεί φυλακίσθηκε ο ατρόμητος ναυτικός Ζακ Κασάρ από το 1726 μέχρι το 1740, και τον επόμενο αιώνα (από το 1840 έως το 1846) ο Ναπολέων Γ΄, που απέδρασε μεταμφιεσμένος σε εργάτη, μεταφέροντας μια σανίδα στην πλάτη του. Το 1917 τα γερμανικά στρατεύματα ανετίναξαν μεγάλο μέρος του φρουρίου. Σήμερα σώζονται μόνο ο πύργος της εισόδου και ερείπια του ντονζόν και των τειχών. Φραγκίσκος του Σαιν-Πολ (1491-1545), κόμης και στρατιωτικός ηγέτης Ζαν-Μπατίστ-Ανρί ντυ Τρουσέ ντε Βαλενκούρ (1643-1730), βιογράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ Μαξιμιλιέν Σεμπαστιέν Φουά (1775-1825), στρατηγός Ζαν-Σαρλ Πελτιέ (1785-1845), φυσικός και μετεωρολόγος Επίσημος ιστότοπος Το κάστρο του Αμ
ΙΖΑ Μπράουν

Η καφέ ΙΕΖ ή κοινώς γνωστή στην Ελλάδα, ως η ΙΖΑ Μπράουν (ISA Brown), είναι υβριδικός τύπος κοτόπουλου σεξουαλικής-σύνδεσης (sex-link), Θεωρείται ότι αρχικά ήταν το αποτέλεσμα της διασταύρωσης των ερυθρών από το Ρόουντ Άιλαντ (Rhode Island Reds - Gallus gallus domesticus) και των λευκών από το Ρόουντ Άιλαντ (Rhode Island Whites), αλλά τώρα περιέχει τη γενετική από ένα ευρύ φάσμα φυλών. Ο κατάλογος των οποίων είναι ένα καλά φυλαγμένο μυστικό. Η ΙΖΑ Μπράουν (ISA Brown) είναι ένα υβρίδιο, όχι γνήσια φυλή, η οποία αναπτύχθηκε από την αναπαραγωγή άσχετων γραμμών «κυράδων» ("dam") και «κύριδων» ("sire") μαζί, μέχρι το τελικό αποτέλεσμα της ΙΖΑ Μπράουν (ISA Brown). Είναι γνωστή για την υψηλή της παραγωγή σε αυγά, η οποία ανέρχεται κατά τον πρώτο χρόνο της ωοτοκίας, σε περίπου 300 αυγά ανά όρνιθα.

 Το Ελληνικό ΙΕΖ (από το Γαλλικό ISA), προέρχεται από το Ινστιτούτο Επιλογής των Ζώων (Institut de Sélection Animale), την ιδιωτική εταιρεία η οποία το 1978, ανέπτυξε το υβρίδιο για την παραγωγή αυγών, ως μια κότα κλωβοστοιχίας (battery hen). Το 1978, η εταιρεία ανέπτυξε το υβρίδιο για την παραγωγή αυγών, ως μια κότα κλωβοστοιχίας (battery hen). Το 1997, ο Όμιλος ISA, συγχωνεύτηκε με τη Merck & Co., δημιουργώντας την Hubbard ISA, έτσι το υβρίδιο ορισμένες φορές ονομάζεται και Χούμπαρντ Ίζα Μπράουν (Hubbard Isa Brown). Το 2005,το Ινστιτούτο Επιλογής των Ζώων (Institut de Sélection Animale (ISA)) και η Hendrix Poultry Breeders (HPB) συγχωνεύτηκαν στην ISA B.V., η οποία επίσης, κατέστη τμήμα της εταιρείας πολλαπλών-ειδών αναπαραγωγής, Hendrix Genetics. Το Μάρτιο του 2005, η Hubbard εξαγοράστηκε από τη Merial Ltd. του Ομίλου Group Grimaud La Corbiere, SA. Οι κότες ΙΖΑ Μπράουν (ISA Brown), είναι διάσημες στις ΗΠΑ και τη Γαλλία, για την ύπαρξή τους ως όρνιθες κλωβοστοιχιών (battery hens), λόγω του τεράστιου ρυθμού παραγωγής αυγών. Τα τελευταία χρόνια, έχουν επίσης επιτυχώς εφαρμοστεί στην Ευρώπη, σε συστήματα δάπεδο- και ελευθέρας βοσκής. Λόουμαν Μπράουν Πασχαλινή ωοτόκος Παραπομπές σημειώσεων
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Το Ποτήρι Ξεχείλισε

Το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Το Ποτήρι Ξεχείλισε, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: The Last Straw" στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το πέμπτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Ας μη γελιόμαστε, ο Γκρεγκ Χέφλι δε θα πάψει ποτέ να είναι ένας αφόρητος σπασίκλας. Μόνο που κάποιος πρέπει να το εξηγήσει και στον πατέρα του. Βλέπετε, ο Φρανκ Χέφλι νομίζει ότι μπορεί να κάνει επιτέλους το γιο του να φέρεται σαν σωστός άντρας και γι' αυτό τον γράφει σε διάφορα αθλήματα και δραστηριότητες για "σκληρούς άντρες". Φυσικά ο Γκρεγκ, που δεν είναι φτιαγμένος για τέτοια, καταφέρνει πάντα να κάνει το δικό του. Αλλά όταν ο πατέρας του τον απειλεί πως θα τον στείλει στη Στρατιωτική Ακαδημία, ο Γκρεγκ αρχίζει να παίρνει πια στα σοβαρά τη "μεταμόρφωσή" του σε σωστό άντρα, αλλιώς τον περιμένει… γερή καμπάνα. Αυτό είναι το τρίτο βιβλίο της σειράς Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Ο Ρόντρικ δεν Παίζεται ενώ το επόμενο το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή. http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22938 Αρχειοθετήθηκε 2013-05-08 στο Wayback Machine.
Εθνική Κύπρου (ποδόσφαιρο σάλας ανδρών)

Η Κυπριακή εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σάλας είναι εθνική ομάδα που ελέγχεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, το διοικητικό όργανο για το ποδόσφαιρο σάλας και το ποδόσφαιρο γενικότερα στην Κύπρο. Εκπροσωπεί τη χώρα σε διεθνείς διοργανώσεις ποδοσφαίρου σάλας, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

 1989 - δεν συμμετείχε 1992 - δεν συμμετείχε 1996 - δεν συμμετείχε 2000 - δεν συμμετείχε 2004 - δεν προκρίθηκε 2008 - δεν προκρίθηκε 2012 - δεν προκρίθηκε 2016 - δεν προκρίθηκε 2020 - θα καθοριστεί 1996 - δεν συμμετείχε 1999 - δεν προκρίθηκε 2001 - δεν συμμετείχε 2003 - δεν προκρίθηκε 2005 - δεν προκρίθηκε 2007 - δεν προκρίθηκε 2010 - δεν προκρίθηκε 2012 - δεν προκρίθηκε 2014 - δεν προκρίθηκε 2016 - δεν προκρίθηκε 2018 - δεν προκρίθηκε
Κάστρο ντε Λα Ρος (Σαιν-Πριέστ-λα-Ρος)

Το κάστρο ντε Λα Ρος (γαλλικά: Château de La Roche) είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο, χτισμένο σε μια καμπή του ποταμού Λίγηρα, στην κοινότητα Σαιν-Πριέστ-λα-Ρος στο νομό Λουάρ, διοικητική περιοχή Ωβέρνης-Ρον-Αλπ στη Γαλλία. Βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τη Ροάν.

 Το κάστρο ντε Λα Ρος είναι ένα εμβληματικό μνημείο στα φαράγγια του Λίγηρα, στα βόρεια του νομού Λουάρ. Τα πρώτα κείμενα που αναφέρονται στο κάστρο χρονολογούνται από το 1260. Χτίστηκε σε μια βραχώδη κορυφή με θέα τον ποταμό Λίγηρα σε ύψος 40 μέτρων. Αυτή η θέση εξασφάλιζε ένα σημείο παρακολούθησης του περάσματος του ποταμού καθώς και τον έλεγχο των διοδίων για τα σύνορα της επαρχίας Φορέζ. Αυτό το κτίριο υπέστη περισσότερες φορές καταστροφές από τις πλημμύρες του Λίγηρα παρά από εχθρικές επιθέσεις. Χτίστηκε ανάμεσα στο 1256 και 1291. Το 1290, ο Ζιράρ ντε Λα Ρος, ως ιδιοκτήτης του κάστρου του στο Λα Ρος, απέτισε φόρο τιμής στον κόμη του Φορέζ .Εκείνη την εποχή, το κάστρο περιέβαλαν οχυρά τείχη. Μέχρι τον 14ο αιώνα, οι οι ιδιοκτήτες απολάμβαναν το οχυρό με την έκταση και τα περιουσιακά του στοιχεία (μύλος, αλιευτικά δικαιώματα στο Λίγηρα, αμπελώνες). Δύο αιώνες αργότερα, η εμφάνιση του Κάστρου τροποποιήθηκε πλήρως με την κατασκευή ενός τεράστιου φράγματος, που αντικατέστησε την κινητή γέφυρα που συνέδεε το κάστρο με τη δεξιά όχθη. Τον 17ο αιώνα, μετά από επανειλημμένες πλημμύρες, το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημίες, εγκαταλήφθηκε και ερειπώθηκε μερικούς αιώνες αργότερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900 ένας βιομήχανος από τη Ροάν το αγόρασε και το αποκατέστησε σε γοτθικό ρυθμό, για να γίνει εξοχική κατοικία του. Στη δεκαετία του 1930, το έργο κατασκευής του φράγματος Βιλρέστ από τη Γαλλική εταιρεία ηλεκτρισμού EDF καταδίκασε το κάστρο να εξαφανιστεί κάτω από το νερό. Το EDF το αγόρασε το 1965, αλλά η κατάσταση του κάστρου συνέχιζε να επιδεινώνεται, και με πολλές λεηλασίες. Τελικά το 1993 η κοινότητα Σαιν-Πριέστ το αγόρασε για το συμβολικό ποσό του ενός φράγκου και η διαχείριση ανατέθηκε στον σύλλογο «Φίλοι του Κάστρου ντε Λα Ρος», που το αποκατέστησε και το άνοιξε για ξενάγηση στο κοινό από το 1996.Όταν το φράγμα τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 1984, το κάστρο ήταν το μόνο κτίριο που διασώθηκε από το νερό. Τώρα βρίσκεται σε ένα νησί. Το 1996, η στάθμη του νερού του φράγματος διευθετήθηκε προς τα κάτω για να επιτρέψει την πρόσβαση στο κάστρο καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η ρύθμιση της πορείας του Λίγηρα εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα : το κάστρο επλήγη επίσης από τις πλημμύρες το 2003 και το 2008.Απόψεις του κάστρου ντε Λα Ρος Το κάστρο ντε Λα Ρος (γαλλικά, αγγλικά)
Χαβιέρ Κάμαρα

Ο Χαβιέρ Κάμαρα (Ισπ.: Javier Cámara, 19 Ιανουαρίου 1967) είναι Ισπανός ηθοποιός. Έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Hable con ella (Μίλα της), La mala educación (Κακή εκπαίδευση) και Los amantes pasajeros (Δεν κρατιέμαι), οι οποίες είναι όλες του Πέδρο Αλμοδόβαρ, καθώς επίσης και στην σειρά 7 Vidas (7 ζωές).

 Ο Κάμαρα γεννήθηκε στην Albelda de Iregua της Λα Ριόχα. Έπειτα μετακόμισε στην Μαδρίτη, όπου σπούδασε στην Δραματική Σχολή Καλών Τεχνών. Επίσης, έχει εργαστεί ως ταξιθέτης στο θέατρο "Φιγκαρό" της Μαδρίτης. Το ντεμπούτο του στο χώρο του θεάτρου έγινε με την παράσταση El caballero de Olmedo το 1991. Ο Κάμαρα έχαιρε μεγάλη επιτυχία στην τηλεοπτική σειρά 7 Vidas και στη συνέχεια στις ταινίες του Αλμοδόβαρ. Ισπανικός ιστότοπος με πληροφορίες για τον Κάμαρα Ο Χαβιέ Κάμαρα στο Internet Movie Database
ΦΚ Ντνιέπρ Μογκίλεφ

Η ΦΚ Ντνιέπρ Μογκίλεφ είναι μια λευκορωσική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μογκιλιόφ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας. Έδρα της ομάδας είναι το Spartak Stadion, χωρητικότητας 11200 θεατών. Ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1960.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας Νικήτρια (1): 1998 Φιναλίστ (1): 1992 3η θέση (1): 2009Κύπελλο Λευκορωσίας Φιναλίστ (1): 1992 Official webite Dnepr at UEFA.COM Dnepr at EUFO.DE Dnepr at Weltfussball.de Dnepr at Football-Lineups.com
Θανάσης Παπαδόπουλος (ηθοποιός)

Ο Θανάσης Παπαδόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός (Θήβα, 21 Μαΐου 1938), ο οποίος έχει συμμετάσχει σε διάφορες ταινίες του κινηματογράφου, αλλά και τηλεοπτικές σειρές στην ιδιωτική και δημόσια τηλεόραση.

 Έπαιξε δευτερεύοντες ρόλους σε αρκετές ταινίες. Στην δεκαετία του 1980 σημειώθηκε η ακμή της καριέρας του, καθώς εμφανιζόταν σε πάρα πολλές βιντεοταινίες. Ως αποτέλεσμα των συμμετοχών σε διάφορες βιντεοταινίες, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους Έλληνες ηθοποιός με βάση τις συμμετοχές σε ταινίες. Επίσης, στην ταινία Το θύμα (1969) εμφανίζεται καταλάθος με το όνομα Αντώνης Παπαδόπουλος.
Άνω Ταρσός Κορινθίας

Ο Άνω Ταρσός είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται κτισμένος στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Κράθη σε υψόμετρο 1.069 μέτρων κοντά στον Κάτω Ταρσό. Αποτελεί τμήμα της κοινότητας Κάτω Ταρσού που ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα Φενεού του δήμο Σικυωνίων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 16 μόνιμους κατοίκους.

 Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του Χελμού και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Κοντά στο χωριό υπάρχουν βάραθρο βάθους περίπου 40 μέτρων, το οποίο διαθέτει στον πυθμένα του σταλακτίτες, καθώς και οι πηγές μικρού παραποτάμου του Όλβιου (Φονιάτικου). Παράλληλα στην ευρύτερη περιοχή καταγράφονται αξιόλογες μορφές χλωρίδας και πανίδας. Ο Άνω Ταρσός - όπως και ο γειτονικός Κάτω Ταρσός - ιδρύθηκε πιθανότατα τον 17ο αιώνα πάνω στα ερείπια της βυζαντινής πόλης της Ταρσού στα βόρεια της πεδιάδας της Φενεού. Στη στατιστική που συνέταξε η γαλλική επιστημονική αποστολή το 1829-1830 αναφέρεται ο οικισμός Ταρσός, στον οποίο κατοικούσαν 75 οικογένειες. Την ίδια περίοδο οι κάτοικοί του διακρίνονταν ως ικανοί κτίστες. Κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός του χωριού υπέστη αισθητή μείωση η οποία οφειλόταν στην υπερπόντια μετανάστευση προς τις ΗΠΑ. Διοικητικά, το 1834 ο Άνω Ταρσός υπήχθη με βάση το διάταγμα της 10ης Μαΐου στον δήμο Ταρσού και το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Φενεού όπου παρέμεινε μέχρι το 1912. Στη συνέχεια υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κορινθίας ενώ αργότερα προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Φενεού. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Σικυωνίων. Νομός Κορινθίας-Κάτω Ταρσός Δήμος Φενεού - Ταρσός
Γκιέριονγκ

Το Γκιέριονγκ (κορεατικά: 계룡시, προφέρεται [kje̞.ɾjoŋ]) είναι πόλη στη νοτιοανατολική επαρχία Νότιου Τσούνγκτσονγκ στη Νότια Κορέα. Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Τσόι Χονγκ-Μουκ. Η πόλη δημιουργήθηκε το 2003 και αποσχίστηκε από την πόλη Νόνσαν, μετά από παρατεταμένη τοπική διέγερση. Περίπου οι μισοί (47%) των κατοίκων της πόλης, είτε υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις της Νότιας Κορέας, ή ανήκουν στην οικογένεια μελών της υπηρεσίας. Η πόλη φιλοξενεί πολλά σημαντικά Κορεατικά και διεθνή στρατιωτικά συνέδρια. Το Όρος Γκιέριονγκ (κορεατικά: 계룡산, Γκιέριονγκσαν), που γειτνιάζει με την πόλη, θεωρείται το βουνό με τα περισσότερα γκι(qi) (πνευματική ενέργεια) στην Κορέα. Είναι επίσης η καρδιά του Εθνικού Πάρκου Γκιέριονγκσαν. Το 2010, ο συνολικός πληθυσμός της πόλης ήταν 40.950 κάτοικοι.

 Το Γκιέριονγκ είναι μία από τις νεότερες πόλεις, εκτός από τις νέες πόλεις κοντά στη Σεούλ. Η καθιέρωση της ως μια πόλη που έγινε το 2003, όταν αποσχίστηκε από το Νόνσαν. Σύμφωνα με στοιχεία, η πόλη Γκιέριονγκ και η γύρω περιοχή ονομάζονταν ως «Γιόνσαν-γκουν» το 1896. Μετά τον Ιαπωνικό αποικισμό, ενσωματώθηκε στο Νόνσαν. Αργότερα το Γκιέριονγκ επιλέχθηκε ως η τοποθεσία για το στρατό. Το 1989, το αρχηγείο του Στρατού μετακόμισε στην πόλη Γκιέριονγκ. Το 1991 ορίστηκε ως ειδική περιοχή από τον πρόεδρο. Το κογκρέσο ψήφισε και αποφάσισε μέσω ειδικού νομοθετικού νομοσχεδίου ότι η πόλη Γκιέριονγκ θα ιδρυθεί στις 30 Ιουνίου 2003. Έξι μήνες αργότερα, η πόλη ιδρύθηκε επίσημα.Η περιοχή που σήμερα ονομάζεται ως πόλη Γκιέργιονγκ ήταν γνωστή ως Σίντοαν μεταξύ των παλαιότερων κατοίκων. Το Γκιέριονγκ είναι επίσης γνωστό ως δορυφορική πόλη του Ντέτζον, λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας. Η αλυσίδα Pelicana Chicken έχει την έδρα της στην πόλη. Κατάλογος πόλεων της Νότιας Κορέας Γεωγραφία της Νότιας Κορέας Στρατός της Νότιας Κορέας Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της πόλης Αρχειοθετήθηκε 2017-07-04 στο Wayback Machine.
Ιάκωβος του Λίμπουργκ

Ο Ιάκωβος, γερμ. Jobst von Limburg (19 Απριλίου 1560 - 7 Αυγούστου 1621) από τον Οίκο του Λίμπουργκ-Στίρουμ ήταν κόμης του Λίμπουργκ και Μπρόνκχορστ, κύριος του Σρύρουμ, Βις και Μπόρκουλο.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χέρμαν-Γεωργίου κόμη του Λίμπουργκ και Μπρόνκχορστ και της Μαρίας κόμισσας της Χόυα και Βρούχχαουζεν. Νυμφεύτηκε το 1591 τη Μαρία κόμισσα του Σάουενμπουργκ και Χόλσταϊν-Πίννεμπεργκ και είχε τέκνα: Χέρμαν-Όθων Α΄ 1592-1644, κόμης του Λίμπουργκ και Μπρόνκχορστ, κύριος του Στίρουμ, Γκέμεν, Βις, Μπόρκουλο. Γουλιέλμος-Φρειδερίκος απεβ. 1636. Ιωάννης-Αδόλφος απεβ. 1624, νυμφεύτηκε τη Βάλπουτγκα-άννα του Ντάουν, κόμισσα του Φάλκενσταϊν. Γεώργιος-Ερνέστος άκμασε 1625-1641, κόμης του Λίμπουργκ-Στίρουμ, κόμης του Μπρόνκχορστ, κύριος του Βις, Λίχτενφοορντε και Βίλντενμπορχ. Βερνάρδος-Αλβέρτος απεβ. 1669, κόμης του Λίμπουργκ και Μπρόνκχορστ. Άννα-Σοφία, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη βαρόνο του Μόριεν και μετά τον Ιωάννη-Μέλχιορ του Ντόμμπροεκ. Genealogische Handbuch des Adels, Gräfliche Häuser A Band II, 1955 W. Gf v. Limburg Stirum, "Stamtafel der Graven van Limburg Stirum", 's Gravenhage 1878
Εθνική Βιβλιοθήκη της Σομαλίας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Σομαλίας (σομαλική: Maktabadda Qaranka Somaliyeed, αραβικά: مكتبة الصومال الوطنية, αγγλικά: National Library of Somalia) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Σομαλίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Σομαλίας Μογκαντίσου[1].

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1975 και ήταν ανοικτή στο ευρύ κοινό. Το 1983 διέθετε περίπου 7.000 βιβλία, με περιορισμένο ιστορικό και πολιτιστικό αρχειακό υλικό. Η Εθνική Βιβλιοθήκη έκλεισε αργότερα στη δεκαετία του 1990 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Σομαλίας. Τον Ιούνιο του 2013, το Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών Πολιτιστικής Κληρονομιάς οργάνωσε μια αποστολή με 22.000 βιβλία από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Σομαλία στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας για την ανασυγκρότηση της βιβλιοθήκης. τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, οι αρχές της Σομαλίας ξεκίνησαν επίσημα ένα μεγάλο έργο για την ανοικοδόμηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Ζαϊνάμπ Χασάν να εκτελεί χρέη διευθύντριας, η πρωτοβουλία που χρηματοδοτήθηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση με 1 εκατομμύριο δολάρια φιλοδοξούσε να κατασκευάσει ένα νέο συγκρότημα βιβλιοθήκης στην πρωτεύουσα εντός έξι μηνών. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επανεκκίνηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης, αναμενόταν να φθάσουν 60.000 επιπλέον βιβλία από άλλα κράτη του Αραβικού Συνδέσμου. Οι λειτουργίες της Εθνικής Βιβλιοθήκης και το κτίριο της βιβλιοθήκης, που ολοκληρώθηκε το 1986, υπέστησαν σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και του χάους που ακολούθησε την κατάρρευση του κράτους το 1991. Το κτίριο έχει αποκατασταθεί και έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την αναβίωση των συλλογών της βιβλιοθήκης υπό την ομοσπονδιακή κυβέρνηση που σχηματίστηκε το 2012. Στα τέλη του 2016 κυκλοφόρησε η είδηση ότι σχεδιάζεται η επαναλειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης για το κοινό . Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Σομαλία Μογκαντίσου
Ερρίκος της Πρωσίας (1726-1802)

O Ερρίκος (γερμ. Heinrich, 18 Ιανουαρίου 1726 - 3 Αυγούστου 1802) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας. Του προτάθηκε να γίνει βασιλιάς των ΗΠΑ.

 Ο Φρειδερίκος Ερρίκος Λουδοβίκος ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1802 απεβίωσε στο Ανάκτορο Ράινσμπεργκ της Πρωσίας σε ηλικία 76 ετών και τάφηκε στο ανάκτορο σε πυραμιδόσχημο τάφο. Νυμφεύθηκε το 1752 τη Βιλελμίνη, κόρη του Μαξιμιλιανού της Έσσης-Κάσσελ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Richard Krauel: «Prince Henry of Prussia and the Regency of the United States, 1786», The American Historical Review, Vol. 17, No. 1 (October, 1911), pp. 44-51
Κρίνο

Τo Κρίνo (επιστ. Λείριον, Lilium) είναι μία μεγάλη κατηγορία ιδιαίτερα όμορφων αγριολούλουδων με παγκόσμια εξάπλωση. Στην Ελλάδα υπάρχουν πέντε είδη κρίνων, τα περισσότερα στη Βόρεια Ελλάδα. Το είδος περιλαμβάνει μονοετή, διετή και πολυετή φυτά με ύψος που αγγίζει και το 1 μέτρο. Αναπτύσσονται σε μέσα ή μεγάλα υψόμετρα.

 Τα κρίνα είναι βολβώδη φυτά. Έχουν συνήθως ψηλό βλαστό με άνθος στην κορυφή. Το άνθος τους αποτελείται συνήθως από έξι πέταλα και είναι στραμμένο με μία ελαφριά κλίση προς το έδαφος. Έχει έντονα χρωματισμένους κίτρινους ανθήρες. Τα περισσότερα είδη κρίνων ανθίζουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης και κάποια προς το τέλος του καλοκαιριού. Από τα γνωστότερα είδη κρίνου είναι το Λείριον το πάλλευκο (Lilium candidum) που είναι περισσότερο γνωστό ως "κρινάκι της Παναγίας". Έχει ύψος μέχρι ένα μέτρο και λευκό άνθος. Πολύ εντυπωσιακό είδος είναι το Λείριον της Ροδόπης ή Κρίνος της Ροδόπης (Lilium rhodopaeum). Είναι φυτό ενδημικό της ελληνικής και βουλγαρικής Ροδόπης. Ανθίζει τον Ιούνιο. Τα άνθη του είναι πάντα κίτρινα και φτάνουν σε μέγεθος τα 10 εκ. περίπου. Ο βλαστός σπάνια ξεπερνά τα 80 εκ. και στην κορυφή του βγαίνουν 1-5 άνθη. Είναι από τα πιο σπάνια και απειλούμενα φυτά του Εθνικού Πάρκου Οροσειράς Ροδόπης και για το λόγο αυτό δεν πρέπει να κόβεται ή να ξεριζώνεται. Σύμφωνα με τον Διεθνή σύνδεσμο κτηνιάτρων για τις γάτες (ISFM) oι κρίνοι είναι θανατηφόρα τοξικοί για τις γάτες. Μια απλή δαγκωματιά στα φύλλα ενός κρίνου, μια κατάποση του νερού που βρίσκεται στο βάζο με τους κρίνους ακόμη και ένα γλείψιμο της γύρης μπορεί να προκαλέσει καταστροφή των νεφρών της γάτας. Εάν δεν επέλθει άμεσα ο θάνατος, το ζώο είναι πιθανό να χρειάζεται αιμοκάθαρση. Όλα τα λίλιουμ παράγουν την τοξική χημική ουσία αλλά τα πιο επικίνδυνα είδη είναι τρία: Easter Lilies, Stargazer lilies και Asiatic lilies. Τέλος ορισμένες γάτες είναι περισσότερο και άλλες λιγότερο ευαίσθητες στην τοξικότητα του κρίνου. Αγριολούλουδα της Ελλάδας - Εκδόσεις Mediterraneo ISBN 960-8227-71-2 Flora Europaea: Lilium Flora of China: Lilium Flora of Nepal: Lilium species list Flora of North America: Lilium Online Lily Register, over 9400 entries Lilium de Florum: Lilium species North American Lily Society Royal Horticultural Society Lily Group 1 2 3 Time-lapse videos the-genus-lilium Lily Perennializing in Ithaca, Louisiana and Holland Research Newsletter Number 23 (May 2010) Flower Bulb Research Program Department of Horticulture, College of Agriculture and Life Sciences, Cornell University Crossing polygon of the genus Lilium.
Η Δικαστίνα

Η Δικαστίνα (πρωτότυπος τίτλος: La Pretora) είναι ιταλική κωμωδία του 1976 σε σκηνοθεσία του Λούτσιο Φούλτσι και πρωταγωνιστή την Εντβίζ Φένεκ. Δεν προβλήθηκε ποτέ στις ΗΠΑ.

 Η Βιόλα Ορλάντο, δικαστίνα μιας μικρής πόλης στο Βένετο, είναι άκαμπτη και σοβαρή. Μερικοί κερδοσκόποι, ορκισμένοι εχθροί της δικαστίνας, ανακαλύπτουν ότι η δίδυμη αδελφή της Βιόλας, η Ρόζα, είναι διάσημη πορνοστάρ. Επομένως προσπαθούν να τη χρησιμοποιήσουν για να δυσφημήσουν τη Βιόλα. Έντβιτζε Φένεκ ως Βιόλα Ορλάντο/Ρόζα Ορλάντο Τζιανκάρλο Ντετόρι ως Κόμης Ρενάτο Αλτιέρι Τζιάνι Άγκους ως Άντζελο Σκότι Ορέστε Λιονέλλο ως Φρανσέσκο Λο Πρέστι Ραφ Λούκα ως Ραφαέλε Εσποσίτο Μάριο Μαρανζάνα ως δικηγόρος Μπορτολόν Καρλέτο Σποσίτο ως Εισαγγελέας Λούκα Σπορτέλι ως Τόνι Πιέτρο Τόρντι ως Παβανίν Μαρίνα Λόταρ ως Ρεγκίνα Λούτσιο Φούλτσι ως Θεατής του πρατηρίου καυσίμων Η Δικαστίνα στην IMDb
Νικόλα Ρεσίνιο

Ο Νικόλα Ρεσίνιο (ιταλικά: Nicola Rescigno‎, 28 Μαΐου 1916 – 4 Αυγούστου 2008) ήταν Ιταλοαμερικανός διευθυντής ορχήστρας που ασχολήθηκε ειδικότερα με το ιταλικό οπερατικό ρεπερτόριο. Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της αμερικανικής όπερας και καθόρισε την εξέλιξη δύο μεγάλων αμερικανικών εταιρειών όπερας—της Λυρικής Όπερας του Σικάγο και της Όπερας του Ντάλας — επικουρώντας, παράλληλα, πολλούς ανερχόμενους τραγουδιστές και διευθυντές ορχήστρας. Η σταδιοδρομία του διήρκεσε περισσότερα από πενήντα χρόνια.

 Γεννήθηκε από μουσική οικογένεια στη Νέα Υόρκη. Έκανε το ντεμπούτο του το 1943, διευθύνοντας την Τραβιάτα στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν. Στη συνέχεια, έκανε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την εταιρεία όπερας του Σαν Κάρλο, παραμένοντας μουσικός διευθυντής της εταιρείας από το 1944 ως το 1947. Έπειτα, ανέλαβε θέσεις μουσικού διευθυντή στην Όπερα του Κονέκτικατ και την Όπερα της Αβάνας. Έκανε το ντεμπούτο του με την Όπερα του Σαν Φρανσίσκο το 1950 διευθύνοντας την επιφανή υψίφωνο Λίλι Πονς στον Κουρέα της Σεβίλλης και την υψίφωνο Ντόροθι Κίρστεν στη Μαντάμα Μπατερφλάι.Το 1953, συμμετείχε στην ίδρυση της Λυρικής Όπερας του Σικάγο, της οποίας παρέμεινε καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1954 έως το 1956. Για την εναρκτήρια παράσταση της εταιρείας διηύθυνε την κορυφαία υψίφωνο Μαρία Κάλλας στο αμερικάνικο ντεμπούτο της στον φερώνυμο ρόλο της Νόρμας του Μπελίνι. Συνεργάστηκε με την επιφανή σοπράνο αρκετές φορές ακόμα, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσης των μοναδικών σκηνικών εμφανίσεών της στην όπερα Μαντάμα Μπατερφλάι (Σικάγο, 1955) και της συναυλιακής παρουσίασης της όπερας «Ο Πειρατής» (Il pirata) του Μπελίνι στο Κάρνεγκι Χολ το 1959.Το 1957, συμμετείχε στην ίδρυση της Όπερας του Ντάλας, παραμένοντας καλλιτεχνικός της διευθυντής από το 1957 έως το 1990. Εκεί, διηύθυνε τις αμερικανικές πρεμιέρες μονωδών όπως η Μονσεράτ Καμπαγιέ, ο Πλάθιντο Ντομίνγκο και η Τζόαν Σάδερλαντ, ενώ συνεργάστηκε και πάλι με τη Μαρία Κάλλας. Παρουσίασε εκεί τις αμερικανικές πρεμιέρες της Αλτσίνα του Χαίντελ και του Ορλάνδου μαινόμενου του Βιβάλντι. Το δεύτερο έργο ήταν η πρώτη όπερα του Βιβάλντι που ανέβηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και είχε ως πρωταγωνίστρια την υψίφωνο Μέριλυν Χορν.Έκανε το ντεμπούτο του στη Μητροπολιτική Όπερα το 1978, διευθύνοντας την όπερα Δον Πασκουάλε και ακολούθησαν αρκετές ακόμα παραγωγές. Ακόμα, διηύθυνε όπερες στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, στην Όπερα του Παρισιού, στην Κρατική Όπερα της Βιέννης και σε άλλες γνωστές λυρικές σκηνές.Πέθανε σε ηλικία 92 ετών σε νοσοκομείο του Βιτέρμπο της Ιταλίας, ενώ ανέμενε χειρουργική επιδιόρθωση του σπασμένου μηριαίου οστού του. Νικόλα Ρεσίνιο – Εικονικό Εκπαιδευτικό Μουσείο Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Αθανάριχος

Ο Αθανάριχος (λατιν. Athanaricus, απεβ. 381 μ.Χ.) ήταν ηγεμόνας πολλών φυλών των Θερβιγγιανών Γότθων επί τουλάχιστον δύο δεκαετίες τον 4ο αιώνα. Σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της ηγεμονίας του, ο Αθανάριχος αντιμετώπιζε εισβολές στα εδάφη του από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους Ούννους, αλλά και έναν εμφύλιο πόλεμο. Θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς των Βησιγότθων, που αργότερα κυρίευσαν και την ίδια τη Ρώμη, προτού εγκατασταθούν στην Ιβηρία και ιδρύσουν εκεί το Βασίλειο των Βησιγότθων.

 Ο Αθανάριχος, γιος του Αορίχου, εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ιστορία το 367-369, με τους πολέμους του κατά του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ουάλη. Το 369, μετά τη Μάχη του Νοβιόδουνου (στη σημερινή Ρουμανία), διαπραγματεύθηκε μία ευνοϊκή συμφωνία για τον λαό του. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Αθανάριχου, πολλοί υπήκοοί του είχαν προσηλυτισθεί στον Αρειανισμό (αίρεση του Χριστιανισμού), κάτι που έβρισκε τον Αθανάριχο αντίθετο, καθώς φοβόταν ότι ο Χριστιανισμός γενικότερα θα κατέστρεφε τον γοτθικό πολιτισμό. Σύμφωνα με τον Σωζομενό, περισσότεροι από 300 Χριστιανοί σκοτώθηκαν στον Διωγμό του Αθαναρίχου κατά τη δεκαετία του 370, με γνωστότερο ίσως τον Άγιο Νικήτα. Ο Φριτιγέρνης, αντίπαλος του Αθανάριχου, ήταν οπαδός του Αρειανισμού και ευνοούμενος τού, επίσης Αρειανού, Ουάλη. Από το 371 έως το 375 ο Αθανάριχος πολέμησε τον Φριτιγέρνη σε εμφύλιο πόλεμο. Μαζί με τους στρατηγούς του Μουνδέριχο και Λαγγαρίμανο (Lagarimanus), ο Αθανάριχος ηττήθηκε αργότερα από τους εισβάλλοντες Ούννους. Καταφεύγοντας προσωρινά στα Καρπάθια Όρη, ο Αθανάριχος έγινε δεκτός αργότερα με μεγάλες τιμές από τον Θεοδόσιο Α΄ στην Κωνσταντινούπολη το 381, οπότε και υπέγραψε συνθήκη φιλίας με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός, ο Σωζομενός και ο Ζώσιμος αναφέρονται στις συγκρούσεις μεταξύ Φριτιγέρνη και Αθαναρίχου. Αντιθέτως, ο Αμμιανός Μαρκελλίνος και ο Φιλοστόργιος δεν κατέγραψαν τέτοιες συγκρούσεις. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Αθανάριχος απεβίωσε από κάποια νόσο. Ο Θεοδόσιος τον κήδευσε με τόση μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια, ώστε «οι βάρβαροι έμειναν έκπληκτοι» Με συνθήκη το 382, συμφωνήθηκε ειρήνη με όσους Θερβιγγιανούς (Βησιγότθους πλέον) πολεμούσαν ακόμα τους Ρωμαίους στη Θράκη, και κράτησε μέχρι το τέλος του Θεοδοσίου Α΄ το 395.
Τέμενος του Εμίρ Σουλτάν

Το Τζαμί του Εμίρ Σουλτάν (τουρκικά: Emir Sultan Camii) βρίσκεται στην Προύσα της Τουρκίας. Κατασκευάστηκε για πρώτη φορά τον 15ο αιώνα, ξαναχτίστηκε το 1804 για τον Οθωμανό σουλτάνο Σελίμ Γ' και ξαναχτίστηκε το 1868, με το σχέδιο του τζαμιού να αλλάζει ελαφρώς με κάθε ανοικοδόμηση.

 Ο Εμίρ Σουλτάν, γνωστός και ως Σεμσεντίν Μεχμέτ Αλή ελ-Χουσεΐν ελ Βουχαρί (Μεχμέτ Σεμσεντίν) ήταν δερβίσης και λόγιος από την Μπουχάρα και επίσης σύμβουλος και γαμπρός του Οθωμανού σουλτάνου Βαγιαζίτ Α' . Το θρησκευτικό συγκρότημα γύρω από τον τάφο του ιδρύθηκε για πρώτη φορά από τον Σουλτάνο Μωάμεθ Α' στις αρχές του 15ου αιώνα. Αναπτύχθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουράτ Β' (μεταξύ 1421 και 1451), όταν η Χούντι Φατμά Χατούν, κόρη του Βαγιαζήτ Α', έχτισε το πρώτο τζαμί του συγκροτήματος. Το σημερινό τζαμί βρίσκεται στη συνοικία της Προύσας, που ονομάζεται επίσης Εμιρσουλτάν. Χτίστηκε μετά την κατάρρευση του αρχικού κτηρίου του 15ου αιώνα στον σεισμό του 1766. Όταν ξαναχτίστηκε από τον Σελίμ Γ', τα θεμέλια του προηγούμενου τζαμιού και ορισμένα από τα υλικά του επαναχρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός έργου, που αναμειγνύει αρχαϊκά οθωμανικά στοιχεία με νέα οθωμανικά μπαρόκ. Μετά τον σεισμό της Προύσας του 1855, το τζαμί του Εμίρ Σουλτάν και το μαυσωλείο (τουρκικά: türbe) χτίστηκαν ξανά το 1868, αυτή τη φορά σε καθαρό μπαρόκ στυλ, για τον Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ. Το τζαμί και το μαυσωλείο στέκονται στις απέναντι πλευρές μιας μεγάλης αυλής με μεγάλο σαντριβάν (συντριβάνι πλύσης) στην είσοδο. Οι είσοδοι της αυλής βρίσκονται στο ανατολικό και δυτικό άκρο και η πρόσβαση στο τζαμί και το μαυσωλείο γίνεται μέσω της αυλής. Μια ξύλινη στοά με μυτερές καμάρες τυλίγεται γύρω από την αυλή και υψώνεται, για να σχηματίσει πύλες με ψηλούς θόλους στις στοές, που οδηγούν στα κτήρια. Το τζαμί, στα νότια της αυλής, είναι μια ψηλή μονόχωρη αίθουσα προσευχής από τοιχοποιία με δύο μιναρέδες στις βόρειες γωνίες. Το μαυσωλείο, επίσης στη νότια πλευρά, αποτελείται από ένα θολωτό δωμάτιο στο κέντρο με μικρότερα δωμάτια στις πλευρές του και στεγάζει τους τάφους του Εμίρ Σουλτάν και της οικογένειάς του. Άλλα δωμάτια στη βόρεια γωνία της αυλής χρησιμοποιούνται από τους ιμάμηδες. Από το συγκρότημα ξεκινάει μια κατηφορική διαδρομή προς ένα οθωμανικό νεκροταφείο. Η Χουντί Χατούν, σύζυγος του Εμίρ Σουλτάν και κόρη του Βαγιαζίτ Α', ήταν υπεύθυνη για το χαμάμ στα νότια του τζαμιού. Υπάρχουν πολλά ιστορικά σιντριβάνια διάσπαρτα γύρω από το συγκρότημα (κουλιγιέ, külliye). Το παλαιότερο σιντριβάνι χρονολογείται από το 1743. Ένα από αυτά εμφανίζεται σε σχέδιο του Βρετανού ταξιδιώτη και καλλιτέχνη Τόμας Άλλομ. Baykal, Kazım. 1982 (Επιμελημένη ανατύπωση του πρωτοτύπου από το 1950). Bursa ve Anıtları . Κωνσταντινούπολη: Türkiye Anıt Çevre Turizm Değerlerini Koruma Vakfı. (in τουρκική) Τέιλορ, Τζέιν. 1998 (αναθεωρημένη έκδοση). Αυτοκρατορική Κωνσταντινούπολη : ένας ταξιδιωτικός οδηγός, περιλαμβάνει το Ιζνίκ, την Προύσα και την Αδριανούπολη . Λονδίνο: IB Tauris Publishers. Γαβριήλ, Αλβέρτος. 1958. Une Capitale Turque, Brousse, Προύσα . Paris, E. de Boccard.
Θανάσης Πέτρου

Ο Θανάσης Πέτρου (1971) είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς και μεταφραστής. Έχει συνεργαστεί με τα σημαντικά περιοδικά 9 και Γαλέρα, ενώ είναι περισσότερο γνωστός από την πολυετή συνεργασία του με τον σεναριογράφο Δημήτρη Βανέλλη για τη μεταφορά σε κόμικς έργων κορυφαίων Ελλήνων λογοτεχνών.

 Ο Πέτρου γεννήθηκε το 1971 στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία και διαθέτει μεταπτυχιακό πάνω στην Κοινωνιογλωσσολογία.Το 2011, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Βανέλλη στο σενάριο, δημιούργησε το άλμπουμ Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά, βασισμένο σε διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε το Πτώμα, ένα πρωτότυπο graphic novel, σε σενάριο του Τάσου Ζαφειριάδη και Γιάννη Παλαβού. Το Πτώμα κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2015 από τις εκδόσεις Steinkis.Ακολούθησαν άλλες δύο συνεργασίες με τον Δημήτρη Βανέλλη, Το Γιούσουρι (2012), που περιείχε ιστορίες των Κ.Π. Καβάφη, Ανδρέα Καρκαβίτσα και άλλων, και Η Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη (2015), μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Μ. Καραγάτση. Το 2016, ο Πέτρου διασκεύασε από κοινού με τον Παύλο Μεθενίτη το μυθιστόρημα του ίδιου Αμανίτα Μουσκάρια. Εκτός από τη δημιουργία κόμικς, ο Πέτρου έχει ασχοληθεί και με τη μετάφραση ξένων τίτλων, ενώ διδάσκει κόμικς στη σχολή ΑΚΤΟ. Κατά καιρούς έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα βιβλίων, αφίσες και δίσκους. 2002: Πρώτο Βραβείο στον Διαγωνισμό Νέων Ταλέντων του περιοδικού 9 2012: Υποψηφιότητα για Καλύτερος Καλλιτέχνης στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς Καλύτερο Εξώφυλλο για το Πτώμα στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2013: Υποψηφιότητα για Καλύτερος Καλλιτέχνης στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς Καλύτερο Κόμικ για το Το Γιούσουρι στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2016: Υποψηφιότητα για Καλύτερο Κόμικς στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς για το Η Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη Υποψηφιότητα για Καλύτερο Σχέδιο στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς για το Η Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη 2017: Υποψηφιότητα για Καλύτερο Σχέδιο στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς για το Αμανίτα Μουσκάρια Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά (2011, Τόπος) Το Γιούσουρι (2012, Τόπος) Η Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη (2015, Τόπος) Το Πτώμα (2011, Jemma Press), σε σενάριο των Τάσου Ζαφειριάδη και Γιάννη Παλαβού Στη Μάχη του Μαραθώνα (2015, Πατάκης), σε σενάριο της Κατερίνας Σέρβη Αμανίτα Μουσκάρια (2016, Γνώση), σε σενάριο του Παύλο Μεθενίτη Στη Μάχη των Θερμοπυλών (2016, Πατάκης), σε σενάριο της Κατερίνας Σέρβη Γρα-Γρου (2017, Ίκαρος), σενάριο μαζί με τον Γιάννη Παλαβό και σχέδιο του Θανάση Πέτρου Ο Τυμπανιστής και οι φίλοι του (2008, Βιβλιοπέλαγος), συλλογή ιστοριών από το 9 Ας μιλήσουμε καθαρά για την ακροδεξιά (2014, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη) Το πιο κρύο καλοκαίρι (2016, ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ) Γκαρντούνο - Στον καιρό της ειρήνης (2006, Βιβλιοπέλαγος), από το Garduno, en temps de Paix του Φιλίπ Σκουαρζονί Υπόθεση ΗΠΑ - Άλακ Σίνερ (2007, Ελευθεροτυπία), από το Alack Sinner #8 - L' Affaire USA των Κάρλος Σαμπάγιο και Χοσέ Μουνιόθ Ρεμπέτικο - Το κακό βοτάνι (2010, Ελευθεροτυπία), από το Rébétiko - La mauvaise herbe του Νταβίντ Προυντόμ
Ρακίνας

Ο Ρακίνας ή Ζαν Ρασίν (Jean Racine, 22 Δεκεμβρίου 1639 - 21 Απριλίου 1699) ήταν Γάλλος δραματουργός, ένας από τους τρεις μεγάλους θεατρικούς συγγραφείς στη Γαλλία του 17ου αιώνα (μαζί με τον Μολιέρο και τον Πιέρ Κορνέιγ) και σημαντική προσωπικότητα της δυτικής λογοτεχνικής παράδοσης.

 Ο Ζαν Μπατίστ Ρασίν γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1639 στο Λα Φερτέ-Μιλόν της Πικαρδίας και πέθανε στις 21 Απριλίου του 1699 στο Παρίσι. Η μητέρα του πέθανε το 1641 και ο πατέρας του το 1643.Το 1649 μπήκε στο μοναστήρι Πορ-Ρουαγιάλ όπου και τάφηκε όταν πέθανε το 1699 δίπλα στους παλιούς καθηγητές του σύμφωνα με την διαθήκη του που έγραψε το 1689. Το 1658 πήγε στο Παρίσι και σπούδασε στο κολέγιο του Αρκούρ. Το 1661 ο Ρακίνας βρέθηκε στο Βρε στο νότο της Γαλλίας κοντά σε έναν θείο του ο οποίος ήταν αξιωματούχος της εκκλησίας. Το 1663 έγραψε ωδές για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και παρουσιάστηκε στην Αυλή του βασιλιά. Το 1666 οι σχέσεις του με το Πορ-Ρουαγιάλ ήρθαν σε ρήξη καθώς οι δάσκαλοί του θεωρούν το θέατρό του ανήθικο. To 1672 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και του παραχωρήθηκε τίτλος ευγενείας. Το 1677 παντρεύεται, ονομάζεται μαζί με τον Μπουαλό, ιστοριογράφος του βασιλιά, εγκαταλείπει την έντονη ζωή και υιοθετεί έναν αυστηρό τρόπο ζωής. Το 1679 συμφιλιώνεται με το Πορ-Ρουαγιάλ. Το 1676 κυκλοφόρησε η συλλογική έκδοση των έργων του Ρακίνα. Πηγή έμπνευσης των έργων του υπήρξαν η ιστορία και οι τραγωδίες των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων, όπως του Ευριπίδη και του Σενέκα, περί το τέλος δε της ζωής του και η Βίβλος (Εσθήρ, Αθαλία).Το θέατρο του Ρακίνα παρουσιάζει το πάθος ως μια μοιραία δύναμη που καταστρέφει εκείνους που έχουν καταληφθεί από αυτό, οι ήρωές του κυριαρχούνται από το πεπρωμένο. Εδώ βρίσκονται οι επιρροές των Γιανσενιστικών θεωριών: είτε ο άνθρωπος έχει λάβει τη θεϊκή χάρη, είτε τη στερείται, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει το πεπρωμένο του, είναι καταδικασμένος από τη γέννησή του. Στα πρότυπα της κλασικής τραγωδίας, το θέατρο του Ρακίνα παρουσιάζει μια απλή, ξεκάθαρη δράση, με περιπέτειες που γεννιούνται από τα ίδια τα πάθη των χαρακτήρων. La Thébaïde (Η Θηβαΐδα,1664) Alexandre le Grand (Μέγας Αλέξανδρος, 1664) Andromaque (Ανδρομάχη, 1667) Les Plaideurs (Οι δικομανείς, 1668) Britannicus (Βρεταννικός, 1669) Bérénice (Βερενίκη, 1670) Bajazet (Βαγιαζήτ, 1672) Mithridate (Μιθριδάτης, 1673) Iphigénie (Ιφιγένεια, 1674) Phèdre (Φαίδρα, 1677) ― ελλην.μετάφρ.Στρ.Πασχάλης ("Ίκαρος") Esther (Εσθήρ, 1689) ― ελλην.μετάφρ.Δ.Βικέλας, 1851 Athalie (Αθαλία, 1691) Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων των έργων του Ρακίνα. Έργα του/της Jean Racine στο Project Gutenberg
Εθνική Γαλλίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Γαλλίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι μια εθνική ποδοσφαιρική ομάδα που αντιπροσωπεύει τη Γαλλία. Η ομάδα αγωνίζεται σε χαμηλότερο επίπεδο από την Εθνική Γαλλίας. Στη Γαλλία, η ομάδα συχνά αποκαλείται France A dash.

 Η ομάδα λειτουργεί περιστασιακά ως ομάδα τροφοδότης για την Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών), ώστε να δώσει την ευκαιρία στους ποδοσφαιριστές της Εθνικής Γαλλίας U21 ή λιγότερο έμπειρους ποδοσφαιριστές να παίξουν για την εθνική ομάδα χωρίς να έχουν πλήρη συμμετοχή. Η ομάδα δίνει παιχνίδια πριν τα Παγκόσμια Κύπελλα ή άλλα τουρνουά ώστε να δώσει την ευκαιρία σε ποδοσφαιριστές δεύτερης επιλογής, τραυματίες ή πιθανές επιλογές να αγωνιστούν σε ένα ολόκληρο αγώνα ή να διατηρήσουν τα επίπεδο ετοιμότητας τους ή να κερδίσουν μία θέση στην πρώτη ομάδα. Ποδοσφαιριστές με έντονα γράμματα συμμετείχαν και στην πρώτη ομάδα Philippe Christanval Ousmane Dabo Olivier Dacourt Martin Djetou Σεμπαστιάν Φρέι Frédéric Kanouté (αγωνίζεται με την Εθνική Μάλι) Lilian Laslandes Sylvain Legwinski Steve Marlet Λοράν Ρομπέρ David Sommeil Frédéric Piquionne RSSSF
Κάντε έρωτα και όχι πόλεμο

Το «Κάντε έρωτα και όχι πόλεμο» (αγγλικά: Make love, not war) είναι ένα αντιπολεμικό σύνθημα που συνδέεται συνήθως με την αμερικανική αντικουλτούρα της δεκαετίας του 1960. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως από εκείνους που ήταν αντίθετοι στον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά έχει επικαλεστεί σε άλλα αντιπολεμικά πλαίσια έκτοτε, σε όλο τον κόσμο. Το μέρος του συνθήματος «Κάντε έρωτα» συχνά αναφερόταν στην πρακτική της ελεύθερης αγάπης που αυξανόταν μεταξύ της Αμερικανικής νεολαίας που κατήγγειλε τον γάμο ως εργαλείο για όσους υποστήριζαν τον πόλεμο και ευνοούσαν την παραδοσιακή καπιταλιστική κουλτούρα.Αρκετοί άνθρωποι ισχυρίστηκαν ότι ήταν ο εφευρέτης της φράσης, συμπεριλαμβανομένων των Gershon Legman, Rod McKuen, ριζοσπάστες ακτιβιστές οπως η Penelope, ο Franklin Rosemont, ο Tor Faegre, και η Diane Newell Meyer, ανώτερη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον το 1965, αλλά οι πρώτες χρήσεις σε έντυπη μορφή φαίνεται να ήταν σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις στο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια νωρίτερα το 1965 από τις χρήσεις Απριλίου και Μαΐου που αναφέρθηκαν από την Penelope Rosemont και την Diane Newell Meyer. Άρθρα που αναφέρουν πινακίδες και αυτοκόλλητα προφυλακτήρα με τη φράση αναφέρθηκαν στην Daily Californian τον Φεβρουάριο και στην Oakland Tribune τον Μάρτιο.

 Το σλόγκαν εμφανίστηκε σε δύο τραγούδια του 1973: το "Mind Games" του Τζον Λένον και το "No More Trouble" του Μπομπ Μάρλεϊ (πρώτη φορά κυκλοφόρησε στο άλμπουμ Burnin' ). Περιλαμβάνεται επίσης στο τραγούδι του 1988 "A Little Respect" των Erasure. Στην ταινία του 1989 Field of Dreams, ο φανταστικός χαρακτήρας Terence Mann πιστώνεται ότι επινόησε τη φράση. Ο David Allyn ονόμασε το βιβλίο του το 2001 από το σύνθημα: Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο: Η σεξουαλική επανάσταση: Μια απεριόριστη ιστορία. Ο χαρακτήρας του "Pop", στο φουτουριστικό μουσικό έργο των Queen του 2002, We Will Rock You, φωνάζει "Make love, not war!" καθώς του υποβάλλεται σε πλύση εγκεφάλου στην αρχή της παράστασης, η οποία οδηγεί στη σκηνική παράσταση του "Radio Ga Ga". Στην ταινία του 2019 Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη, ο Σταν Λι εμφανίζεται στο καμέο του να περνάει από το Camp Lehigh, φωνάζοντας "Make love, not war!" στους στρατιώτες του στρατού πριν φύγει με το αυτοκίνητό του. Το 2020 ο Τζέισον Ντερούλο και η Nuka κυκλοφόρησαν το τραγούδι "Love Not War". Στήθη Όχι Βόμβες Αντικουλτούρα Mike Love Not War Κίνημα ειρήνης Πόλεμος του Βιετνάμ
Κάστρο του Μπέντζιν

Το Κάστρο του Μπέντζιν (πολωνικά: Zamek w Będzinie) είναι κάστρο στο Μπέντζιν στη νότια Πολωνία. Το πέτρινο κάστρο χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και προηγείται από μια ξύλινη οχύρωση που ανεγέρθηκε τον 11ο αιώνα. Ήταν μια σημαντική οχύρωση στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και αργότερα στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.

 Το χωριό Μπέντζιν δημιουργήθηκε τον 9ο αιώνα. Το τοπικό ξύλινο φρούριο, που τα αρχεία δείχνουν ότι υπήρχε ήδη από τον 11ο αιώνα, καταστράφηκε κατά την εισβολή των Τάταρων το 1241 και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε.Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα το κάστρο αναβαθμίστηκε από ξύλινο φρούριο σε πέτρινο. Το πέτρινο κάστρο λειτούργησε ήδη από το 1348. Το αναπτυσσόμενο εμπορικό χωριό Μπίτομ έλαβε τα δικαιώματα του Μεγδεβούργου λίγο αργότερα, το 1358. Το κάστρο προοριζόταν να είναι ένα στρατιωτικό φυλάκιο στα νοτιοδυτικά σύνορα του Βασιλείου της Πολωνίας (αργότερα, της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας). Ήταν η πιο δυτική οχύρωση και προοριζόταν να εμποδίσει οποιαδήποτε εισβολή ερχόταν στην Ελάσσων Πολωνία από εδάφη της Βοημίας ή της Σιλεσίας. Το 1364, το κάστρο επισκέφτηκε ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 1588, ο Μαξιμιλιανός Γ΄, Αρχιδούκας της Αυστρίας, κρατήθηκε αιχμάλωτος εδώ, μετά την ήττα του στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής (1587–1588).Το κάστρο ερήμωσε στα τέλη του 16ου αιώνα. Η πυρκαγιά του 1616 και οι ζημιές κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού το 1657 είχαν ως αποτέλεσμα την περαιτέρω καταστροφή. Το φρούριο επισκευαζόταν περιοδικά, αλλά λόγω αλλαγών στη διάταξη των συνόρων και των σχέσεων μεταξύ της Πολωνίας και των γειτόνων της, έχασε μεγάλο μέρος της σημασίας του. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, ο Μπέντζιν έπεσε στον έλεγχο της Πρωσίας και το κάστρο έγινε ιδιοκτησία της οικογένειας Χοεντσόλερν. Το 1807, τα κοντινά εδάφη μεταφέρθηκαν στο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 στην Πολωνία του Συνεδρίου. Το 1825 το κάστρο ουσιαστικά κατέρρεε και όταν ένα κομμάτι συνέτριψε έναν περαστικό, διατάχθηκε η κατεδάφιση του κάστρου, αλλά πριν ξεκινήσει, το κάστρο κηρύχθηκε μνημείο. Στη δεκαετία του 1830 το κάστρο αγοράστηκε από τον κόμη Έντβαρντ Ρατσίνσκι και ξαναχτίστηκε μερικώς, με μια προτεσταντική εκκλησία να στεγάζεται προσωρινά μέσα, αλλά μετά το θάνατο του Ρατσίνσκι το 1845, τα σχέδια για το άνοιγμα μιας ακαδημίας ή ενός νοσοκομείου εγκαταλείφθηκαν και το κάστρο για άλλη μια φορά ερειπώθηκε.Το κάστρο δεν ξαναχτίστηκε μέχρι την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, όταν το 1952-1956 άνοιξε εκεί ένα μουσείο. Το κάστρο έγινε η τοποθεσία ενός μουσείου, το Μουσείο Λεκανοπεδίου το 1956. Το μουσείο έχει πολλές συλλογές: η πρώτη με οπλισμό, από τον Μεσαίωνα έως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η δεύτερη αφιερωμένη στην ιστορία του Κάστρου του Μπέντζιν, η τρίτη στα κάστρα των άλλων κοντινών κάστρων που ίδρυσε ο Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας και η τελευταία, στη στρατιωτική ιστορία της περιοχής Μπέντζιν. Το κάστρο έχει δύο πύργους, έναν κυλινδρικό και έναν τετράγωνο. Μικρότερα κτίρια προσαρτήθηκαν στους πύργους. Υπήρχαν τρία στρώματα τειχών και το κάστρο συνδεόταν με τα τείχη της πόλης, τμήματα των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα. Μουσείο Λεκανοπεδίου
3200 Φαέθων

Ο Φαέθων (Phaethon ή μερικές φορές λανθασμένα Phaeton) είναι ένας αστεροειδής με ασυνήθιστη τροχιά που τον φέρνει πιο κοντά στον Ήλιο από οποιοδήποτε ονοματισμένο αστεροειδή, αν και υπάρχουν κάποιοι αστεροειδείς χωρίς όνομα, συμπεριλαμβανομένων τριών αριθμημένων, έχουν περιήλιο είναι εγγύτερα στον Ήλιο από τον Φαέθωνα. Γι' αυτούς τους λόγους, ο αστεροειδής πήρε το όνομα Φαέθων, από τον γιο του Ήλιου στην Ελληνική μυθολογία, του Φαέθωντα. Έχει διάμετρο 5,1 χιλιόμετρα.

 Ο Φαέθων ήταν ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε με τη χρήση εικόνων από ένα διαστημόπλοιο. Οι Σάιμον Γκρην και Τζον Ντέιβις τον ανακάλυψαν σε εικόνες που τράβηξε ο διαστημικός δορυφόρος IRAS στις 11 Οκτωβρίου 1983, ψάχνοντας για κινούμενα αντικείμενα. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στις 14 Οκτωβρίου στο IAUC 3878 μαζί με οπτική επιβεβαίωση από τον Τσαρλς Κόουαλ, ο οποίος ανέφερε ότι είναι αστεροειδής στην εμφάνιση. Του δόθηκε η προσωρινή ονομασία 1983 TB. Έχει κατηγοριοποιηθεί ως ένας Απολλώνειος αστεροειδής (επειδή ο μεγάλος ημιάξονάς του είναι μεγαλύτερος από εκείνον της Γης και το περιηλίου του είναι μικρότερο από 1,017 ΑΜ. Υπάρχουν, επίσης, υποψίες ότι είναι ένα μέλος της οικογένειας των αστεροειδών Παλλάς. Ο Φαέθων έχει διακριθεί ως ο ονοματισμένος αστεροειδής ο οποίος πλησιάζει στον Ήλιο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο· το περιήλιό του είναι στις 0,14 ΑΜ ή περίπου 21 εκατομμύρια χιλιόμετρα, δηλαδή λιγότερο από το μισό της ελάχιστης απόστασης Ήλιου-Ερμή. Διασχίζει τις τροχιές του Ερμή, της Αφροδίτης, της Γης και του Άρη. Η επιφανειακή θερμοκρασία του όταν βρίσκεται στο περιήλιο της τροχιάς του μπορεί να φθάσει τους 1.025 βαθμούς Κέλβιν (750 °C). Η τροχιά του Φαέθων μοιάζει περισσότερο με αυτή ενός κομήτη, παρά ενός αστεροειδή. Όταν πλησίασε στο περιήλιό του τον Ιούλιο του 2009, ο Φαέθων ήταν λαμπρότερος από το αναμενόμενο. Το διαστημόπλοιο STEREO-A, παρατήρησε ότι είχε λαμπρύνει δύο φορές. Ωστόσο, δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ να παρουσιάζει κόμη, πίδακα αερίων ή ουρά σκόνης, τα τυπικά χαρακτηριστικά των κομητών. Παρ' όλα αυτά, λίγο μετά την ανακάλυψή του, ο Φρεντ Γουίπλ παρατήρησε ότι «τα τροχιακά χαρακτηριστικά του 1983 TB όπως εμφανίζονται στο IAUC 3879 σχεδόν συμπίπτουν με τα μέσα τροχιακά στοιχεία 19 Διδυμίδων μετεωριτών που φωτογραφήθηκαν με τις super-Schmidt meteor cameras». Με άλλα λόγια, ο Φαέθων είναι η πηγή της βροχής διαττόντων Διδυμίδες, που λαμβάνει χώρα στα μέσα Δεκεμβρίου, την οποία οι αστρονόμοι έψαχναν για χρόνια. Μυστήριο παραμένει πώς ο Φαέθων κατάφερε να δημιουργήσει τόσα πολλά συντρίμμια - οι Διδυμίδες είναι η βροχή μετεώρων με τη μεγαλύτερη μάζα από όλες - στην τροχιά του, από τη στιγμή που η μάζα που χάνει στο περιήλιό του δεν αρκεί για να αναπληρώσει τα σωματίδια. Ο Φαέθων αναφέρεται και ως «rock comet» (πέτρινος κομήτης). Orbital simulation from JPL (Java) Ephemeris
Άκαστος

Ο Άκαστος στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Πελία και της Αναξιβίας. Υπήρξε ο τελευταίος χρονικά από τους μυθικούς βασιλιάδες της Ιωλκού. Χωρίς τη θέληση του πατέρα του έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, με τον αρχηγό της, τον Ιάσονα, να είναι πρώτος του εξάδελφος.

 Επιστρέφοντας μετά από πολλά χρόνια, βρήκαν τον Πελία να έχει διώξει τον θείο του Ακάστου και πατέρα του Ιάσονα, τον Αίσονα. Ο Πελίας υποχρέωσε τον Αίσονα να πει αίμα ταύρου και να πεθάνει, ενώ σκότωσε και ένα μικρό γιο του. Ο Ιάσονας θέλησε να εκδικηθεί τον θείο του τον Πελία για τα όσα είχε κάνει στον πατέρα του, πράγμα που το ανέλαβε η σύζυγός του Μήδεια με ένα σατανικό σχέδιο (βλ. Πελίας). Τότε ο Άκαστος έδρασε αμέσως, διαδεχόμενος τον Πελία στον θρόνο της Ιωλκού, και έδιωξε από την πόλη τη Μήδεια με τον Ιάσονα. Κατόπιν, μάζεψε τα λείψανα του πατέρα του και έκανε μια μεγαλοπρεπέστατη κηδεία του Πελία. Επίσης, διοργάνωσε πανελλήνιους αθλητικούς αγώνες προς τιμή του, στους οποίους έλαβαν μέρος οι άριστοι από τους Έλληνες ήρωες της εποχής, όπως οι Διόσκουροι, ο Άδμητος, ο Βελλεροφόντης, οι αδελφοί Βορεάδες, ο Γλαύκος, ο Κύκνος, ο Μελέαγρος, ο Ορφέας, ο Πηλέας κ.ά., ενώ υμνήθηκαν από τον ποιητή Στησίχορο στο ποίημά του «Άθλα επί Πελία». Παραστάσεις των αγώνων αυτών υπήρχαν στους γλυπτούς διακόσμους του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα και της Λάρνακας του Κυψέλου στην Ολυμπία, όπου φαινόταν ο Άκαστος να στεφανώνει τον νικητή του αγώνα δρόμου Ίφικλο. Ο Άκαστος παντρεύτηκε την Αστυδάμεια, ή την Ιππολύτη κατά τον Πίνδαρο, και μετά από αυτά τα γεγονότα βασίλευε στην Ιωλκό. Κάποτε, κατέφυγε στο παλάτι του στην Ιωλκό ο Πηλέας από τη Φθία, επειδή κατά το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου είχε κατά λάθος σκοτώσει τον πεθερό του. Ο Άκαστος τον φιλοξένησε, αλλά στη διάρκεια της παραμονής του εκεί, η Αστυδάμεια ερωτεύθηκε τον ξένο. Ο Πηλέας όμως απέκρουσε τον έρωτά της. Τότε η Αστυδάμεια για να εκδικηθεί έστειλε είδηση στη σύζυγο του Πηλέα, την Αντιγόνη, ότι δήθεν ο Πηλέας θα παντρευόταν τη Στερόπη, την κόρη του Ακάστου. Η Αντιγόνη, δίνοντας πίστη στο μήνυμα, αυτοκτόνησε από την απελπισία της. Επιπλέον, η Αστυδάμεια κατηγόρησε τον Πηλέα στον Άκαστο ότι δήθεν αποπειράθηκε να τη βιάσει. Ο Άκαστος βέβαια οργίστηκε πολύ, μη θέλοντας όμως να σκοτώσει ο ίδιος τον φιλοξενούμενό του, τον πήρε μαζί του στο Πήλιο για να κυνηγήσουν άγρια ζώα. Εκεί, την ώρα που ο Πηλέας, έπειτα από την κόπωση του κυνηγιού, κοιμόταν, ο Άκαστος του αφαίρεσε το μαχαίρι και έφυγε, αφήνοντάς τον άοπλο μέσα στο δάσος για να τον κατασπαράξουν τα άγρια θηρία ή να τον σκοτώσουν οι Κένταυροι. Αλλά ο Πηλέας σώθηκε από τον Κένταυρο Χείρωνα ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, από τον θεό Ερμή. Στη συνέχεια, ο Πηλέας επέστρεψε στην Ιωλκό και σκότωσε τον Άκαστο και την Αστυδάμεια. Ο Απολλόδωρος συγκεκριμένα αναφέρει ότι ο Πηλέας, με τη βοήθεια του Ιάσονα και των Διοσκούρων, κυρίευσε την Ιωλκό και σκότωσε την Αστυδάμεια (κατά μία εκδοχή τη διαμέλισε). Το όνομα Άκαστος στην ελληνική μυθολογία απαντάται επίσης για τον βασιλιά του Δουλιχίου, νησιού στο Ιόνιο Πέλαγος το οποίο αναφέρεται μόνο από τον Όμηρο.