Ναυάγιο του Τιτανικού

Το ναυάγιο του Τιτανικού βρίσκεται σε βάθος 3.784 μέτρα (12.415 πόδια), στα 370 ναυτικά μίλια νότια-νοτιοανατολικά από την ακτή της Νέας Γης. Βρίσκεται σε δύο κύρια κομμάτια περίπου 600 μέτρα χωριστά. Η πλώρη είναι ακόμα αναγνωρίσιμη με πολλούς διατηρημένους εσωτερικούς χώρους, παρά τη φθορά και τις ζημιές που υπέστησαν από την πρόσκρουση στον πυθμένα της θάλασσας με ταχύτητα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Αντίθετα, η πρύμνη είναι εντελώς ερειπωμένη. Ένα πεδίο συντριμμιών γύρω από το ναυάγιο περιέχει εκατοντάδες χιλιάδες αντικείμενα που βγήκαν από το πλοίο καθώς βυθίστηκε. Οι σοροί των επιβατών και του πληρώματος θα είχαν επίσης κατανεμηθεί στον πυθμένα της θάλασσας, αλλά έκτοτε έχουν καταναλωθεί από άλλους οργανισμούς. Ο Τιτανικός βυθίστηκε το 1912, όταν συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο κατά το παρθενικό του ταξίδι. Πολλές αποστολές προσπάθησαν ανεπιτυχώς να χρησιμοποιήσουν σόναρ για να χαρτογραφήσουν τον βυθό της θάλασσας με την ελπίδα να τον βρουν. Το 1985, το ναυάγιο εντοπίστηκε τελικά από μια κοινή γαλλο-αμερικανική αποστολή με επικεφαλής τον Ζαν-Λουί Μισέλ του IFREMER και τον Ρόμπερτ Μπάλαρντ του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Woods Hole. Το ναυάγιο έχει αποτελέσει το επίκεντρο έντονου ενδιαφέροντος και το έχουν επισκεφθεί πολλές τουριστικές και επιστημονικές αποστολές, συμπεριλαμβανομένης μιας της οποίας οι πέντε συμμετέχοντες σκοτώθηκαν κοντά στο ναυάγιο το 2023 από ξαφνική διάρρηξη (που είχε ως αποτέλεσμα ακαριαία έκρηξη προς τα μέσα λόγω της τεράστιας πίεσης και σύνθλιψη του βαθυσκάφους σε χιλιοστά του δευτερολέπτου). Οι αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις διάσωσης έχουν ανακτήσει χιλιάδες αντικείμενα, τα οποία έχουν συντηρηθεί και εκτεθεί στο κοινό. Πολλά σχέδια έχουν προταθεί για την ανέλκυση του Τιτανικού, συμπεριλαμβανομένου του γεμίσματος του ναυαγίου με μπάλες του πινγκ πονγκ, με έγχυση 180.000 τόνων βαζελίνης ή χρήση μισού εκατομμυρίου τόνων υγρού αζώτου για να τον εγκλωβίσουν σε ένα παγόβουνο που θα ανέβαινε και θα επέπλεε στην επιφάνεια. Ωστόσο, το ναυάγιο είναι πολύ εύθραυστο για να ανελκυστεί και προστατεύεται από μια σύμβαση της UNESCO.

 Σχεδόν αμέσως μετά τη βύθιση του Τιτανικού στις 15 Απριλίου 1912, υποβλήθηκαν προτάσεις για την ανέλκυσή του από τον τόπο ανάπαυσής του στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, παρόλο που η ακριβής τοποθεσία και η κατάστασή του ήταν άγνωστες. Οι οικογένειες πολλών πλούσιων θυμάτων της καταστροφής - όπως οι Γκουγκενχάιμ, οι Άστορς και οι Βίντενερς - σχημάτισαν μια κοινοπραξία και ανέθεσαν συμβόλαιο στην εταιρεία Merritt and Chapman Derrick and Wrecking Company για να ανελκύσουν τον Τιτανικό από τον βυθό. Ωστόσο το σχέδιο εγκαταλείφθηκε σύντομα ως μη πρακτικό, καθώς οι δύτες δεν μπορούσαν να φτάσουν ούτε σε ένα σημαντικό κλάσμα του απαραίτητου βάθους, όπου η πίεση είναι πάνω από 400 τυπικές ατμόσφαιρες. Η έλλειψη τεχνολογίας υποβρυχίων τέτοιου βάθους εκείνη την εποχή, καθώς και το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ανέστειλαν επίσης ένα τέτοιο έργο. Η εταιρεία σκέφτηκε να ρίξει δυναμίτη στο ναυάγιο για να απομακρύνει τα σώματα που θα επέπλεαν στην επιφάνεια, αλλά τελικά τα παράτησε αφού οι ωκεανογράφοι πρότειναν ότι η ακραία πίεση θα είχε συμπιέσει τα σώματα σε ζελατινώδεις σβώλους. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν εσφαλμένο. Οι πτώσεις φαλαινών, ένα φαινόμενο που δεν ανακαλύφθηκε μέχρι το 1987 - συμπτωματικά, από το ίδιο υποβρύχιο που χρησιμοποιήθηκε για την πρώτη αποστολή με πλήρωμα στον Τιτανικό το προηγούμενο έτος καταδεικνύει ότι τα γεμάτα με νερό πτώματα, σε αυτήν την περίπτωση κητωδών, μπορούν ουσιαστικά να βυθιστούν στον βυθό άθικτα. Η εξαιρετικά υψηλή πίεση και η χαμηλή θερμοκρασία του νερού (γύρω στους 1 με 2 βαθμούς Κελσίου) θα είχαν αποτρέψει τη δημιουργία σημαντικών ποσοτήτων αερίου κατά την αποσύνθεση, εμποδίζοντας τα πτώματα των θυμάτων του Τιτανικού να ανέβουν πίσω στην επιφάνεια. Στα μεταγενέστερα χρόνια, υποβλήθηκαν πολλές προτάσεις για την ανέλκυση του Τιτανικού. Ωστόσο, όλα έπεσαν σε αντίθεση με πρακτικές και τεχνολογικές δυσκολίες, έλλειψη χρηματοδότησης και, σε πολλές περιπτώσεις, έλλειψη κατανόησης των φυσικών συνθηκών στο σημείο του ναυαγίου. Ο Τσαρλς Σμιθ, ένας αρχιτέκτονας του Ντένβερ των ΗΠΑ, πρότεινε τον Μάρτιο του 1914 να συνδεθούν ηλεκτρομαγνήτες σε ένα υποβρύχιο που θα έλκονταν προς το χαλύβδινο κύτος του ναυαγίου. Έχοντας βρει την ακριβή του θέση, περισσότεροι ηλεκτρομαγνήτες θα σταλούν από ένα στόλο φορτηγίδων που θα έβγαζαν τον Τιτανικό στην επιφάνεια. Με εκτιμώμενο κόστος 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ και η μη πρακτικότητα του σήμαινε ότι η ιδέα δεν μπορούσε να γίνει πράξη. Μια άλλη πρόταση περιελάμβανε την ανέλκυση του Τιτανικού μέσω της προσάρτησης μπαλονιών στο κύτος του χρησιμοποιώντας ηλεκτρομαγνήτες. Μόλις θα είχαν συνδεθεί αρκετά μπαλόνια, το πλοίο θα επέστρεφε και θα επέπλεε απαλά στην επιφάνεια. Και πάλι, η ιδέα δεν πήγε πιο μακριά από τον πίνακα σχεδίασης. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ένας εργάτης καλτσοποιίας από το Μπάλντοκ της Αγγλίας, ονόματι Ντάγκλας Γούλεϊ, επινόησε ένα σχέδιο για να εντοπίσει τον Τιτανικό χρησιμοποιώντας ένα βαθυσκάφος και να ανυψώσει το ναυάγιο φουσκώνοντας νάιλον μπαλόνια που θα προσαρμόζονταν στο κύτος του. Ο δηλωμένος στόχος ήταν «να φέρει το ναυάγιο στο Λίβερπουλ και να το μετατρέψει σε πλωτό μουσείο». Η Titanic Salvage Company ιδρύθηκε για να διαχειριστεί το σχέδιο και μια ομάδα επιχειρηματιών από το Δυτικό Βερολίνο ίδρυσε έναν οργανισμό που ονομάστηκε Titanic-Tresor για να την υποστηρίξει οικονομικά. Το έργο κατέρρευσε όταν οι υποστηρικτές του ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν το πρόβλημα του πώς θα φούσκωναν τα μπαλόνια εξ αρχής. Οι υπολογισμοί έδειξαν ότι μπορεί να χρειαστούν μέχρι δέκα χρόνια για να παραχθεί αρκετό αέριο για να ξεπεραστεί η πίεση του νερού. Μια ποικιλία από τολμηρά αλλά εξίσου μη πρακτικά σχέδια παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Μια πρόταση απαιτούσε 180.000 τόνους λιωμένου κεριού (ή εναλλακτικά, βαζελίνης) να αντληθούν στον Τιτανικό, ανεβάζοντάς τον στην επιφάνεια. Μια άλλη πρόταση περιελάμβανε το γέμισμα του Τιτανικού με μπάλες του πινγκ-πονγκ, αλλά παρέβλεψε το γεγονός ότι οι μπάλες θα συνθλίβονταν από την πίεση πολύ πριν φτάσουν στο βάθος του ναυαγίου. Μια παρόμοια ιδέα που περιελάμβανε τη χρήση γυάλινων σφαιρών, οι οποίες μπορούσαν να επιβιώσουν από την πίεση, απορρίφθηκε όταν το κόστος του αριθμού των απαιτούμενων σφαιρών υπολογίστηκε σε πάνω από 238 εκατομμύρια δολάρια. Ένας άνεργος εργολάβος μεταφορών από το Γουόλσολ ονόματι Άρθουρ Χίκεϊ πρότεινε να εγκλωβιστεί ο Τιτανικός μέσα σε ένα παγόβουνο, παγώνοντας το νερό γύρω από το ναυάγιο σε ένα πλεούμενο μανδύα πάγου. Ο πάγος, όντας λιγότερο πυκνός από το υγρό νερό, θα ανέβαινε και θα επέπλεε στην επιφάνεια και θα μπορούσε να ρυμουλκηθεί στην ακτή. Ο Όμιλος BOC υπολόγισε ότι αυτό θα απαιτούσε μισό εκατομμύριο τόνους υγρού αζώτου για να αντληθεί από τον πυθμένα της θάλασσας. Στη ταινία θρίλερ του 1980, Ανελκύστε τον Τιτανικό!, ο ήρωας του συγγραφέα Κλάιβ Κούσλερ, Ντιρκ Πιττ, επιδιορθώνει τις τρύπες στο κύτος του Τιτανικού, αντλεί γεμάτο συμπιεσμένο αέρα και τον κάνει να πηδήξει έξω από τα κύματα σαν ένα σύγχρονο υποβρύχιο που φυσά τις δεξαμενές του έρματος, μια σκηνή που απεικονίζεται και στις αφίσες της επόμενης ταινίας του βιβλίου. Αν και αυτό ήταν ένα «καλλιτεχνικά διεγερτικό» στιγμιότυπο της ταινίας, που έγινε με χρήση μοντέλου του Τιτανικού, δεν θα ήταν φυσικά δυνατό, διότι το πλοίο 2 λεπτά πριν την καταστροφή έσπασε στα δύο. Την εποχή της συγγραφής του βιβλίου, εξακολουθούσε να πιστεύεται ότι ο Τιτανικός βυθίστηκε ενιαίος αντί σε δύο κομμάτια (οι μαρτυρίες των επιζώντων ως προς αυτό ήταν αντιφατικές και η επικρατούσα εντύπωση πριν ανακαλυφθεί το ναυάγιο το 1985 ήταν ότι είχε παραμείνει ενιαίος). Ο Ρόμπερτ Μπάλαρντ του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Woods Hole είχε από καιρό ενδιαφερθεί να βρει τον Τιτανικό. Παρά τις πρώιμες διαπραγματεύσεις με πιθανούς υποστηρικτές που εγκαταλείφθηκαν όταν αποκαλύφθηκε ότι ήθελαν να μετατρέψουν το ναυάγιο σε αναμνηστικά αξιοθέατα, περισσότεροι συμπαθείς υποστηρικτές ενώθηκαν με τον Μπάλαρντ για να σχηματίσουν μια εταιρεία με το όνομα Seasonics International Ltd. ως όχημα για την εκ νέου ανακάλυψη και εξερεύνηση του Τιτανικού. Τον Οκτώβριο του 1977, έκανε την πρώτη του προσπάθεια να εντοπίσει το πλοίο με τη βοήθεια του πλοίου διάσωσης βαθέων υδάτων Seaprobe της Alcoa Corporation, το οποίο ήταν ουσιαστικά ένα γεωτρύπανο με εξοπλισμό σόναρ και κάμερες προσαρτημένες στο άκρο του σωλήνα γεώτρησης. Θα μπορούσε να σηκώσει αντικείμενα από τον βυθό της θάλασσας χρησιμοποιώντας ένα τηλεκατευθυνόμενο μηχανικό κοχλία. Η αποστολή κατέληξε σε αποτυχία όταν έσπασε ο σωλήνας γεώτρησης, στέλνοντας 3.000 πόδια σωλήνα και 600.000 δολάρια (που ισοδυναμεί με 2.897.529 δολάρια με την ισοτιμία του 2022) ηλεκτρονικών ειδών αξίας στον βυθό της θάλασσας. Το 1978, η Walt Disney Company και το περιοδικό National Geographic σκέφτηκαν να οργανώσουν μια κοινή αποστολή για την εύρεση του Τιτανικού, χρησιμοποιώντας το υποβρύχιο Aluminaut από αλουμίνιο. Ο Τιτανικός θα ήταν πολύ εντός των ορίων βάθους του υποβρυχίου, αλλά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν για οικονομικούς λόγους. Την επόμενη χρονιά, ο Βρετανός δισεκατομμυριούχος χρηματοδότης και μεγιστάνας Τζέιμς Γκόλντσμιθ ίδρυσε τη εταιρεία Seawise & Titanic Salvage Ltd. με τη συμμετοχή ειδικών στις υποβρύχιες καταδύσεις και στη φωτογραφία. Στόχος του ήταν να χρησιμοποιήσει τη δημοσιότητα της εύρεσης του Τιτανικού για να προωθήσει το νεοσύστατο περιοδικό του. Μια αποστολή στον Βόρειο Ατλαντικό είχε προγραμματιστεί για το 1980, αλλά ακυρώθηκε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ένα χρόνο μετά, το περιοδικό σταμάτησε να κυκλοφορεί μετά από 84 τεύχη, με τον Γκόλντσμιθ να έχει τεράστιες οικονομικές ζημιές. Ο Φρεντ Κόλερ, ένας επισκευαστής ηλεκτρονικών ειδών από το Coral Gables της Φλόριντα, πούλησε το κατάστημα ηλεκτρονικών του για να χρηματοδοτήσει την ολοκλήρωση ενός υποβρυχίου βαθέων υδάτων δύο ατόμων που ονομάστηκε Seacopter . Σχεδίαζε να καταδυθεί στον Τιτανικό, να μπει στο κύτος και να ανακτήσει μια υπέροχη συλλογή διαμαντιών που φημολογείται ότι περιεχόταν στο χρηματοκιβώτιό του. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να λάβει οικονομική υποστήριξη για την προγραμματισμένη αποστολή του. Μια άλλη πρόταση περιελάμβανε τη χρήση μιας ημι-βυθιζόμενης πλατφόρμας τοποθετημένης με γερανούς, που στηρίζεται σε δύο στεγανά υπερδεξαμενόπλοια, που θα έβγαζαν το ναυάγιο από τον βυθό και θα το μετέφεραν στην ακτή. Ένας υποστηρικτής φέρεται να είπε: Είναι σαν το Σινικό Τείχος της Κίνας – Με αρκετό χρόνο, χρήματα και ανθρώπους, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Ο χρόνος, τα χρήματα και οι άνθρωποι δεν έρχονταν και η πρόταση δεν προχώρησε περισσότερο από οποιονδήποτε από τους προκατόχους της. Στις 17 Ιουλίου 1980, μια αποστολή που χρηματοδοτήθηκε από τον Τεξανό μεγιστάνα Τζακ Γκριμ ξεκίνησε από το Port Everglades της Φλόριντα, με το ερευνητικό σκάφος HJW Fay. Ο Γκριμ είχε χρηματοδοτήσει προηγουμένως αποστολές για να βρουν την Κιβωτό του Νώε, το Τέρας του Λοχ Νες, τον Μεγαλοπόδαρο και τη γιγάντια τρύπα στον Βόρειο Πόλο που είχε προβλεφθεί από την ψευδοεπιστημονική υπόθεση της Κούφιας Γης. Για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την αποστολή του στον Τιτανικό, έλαβε χορηγία από φίλους με τους οποίους έπαιζε πόκερ, πούλησε δικαιώματα μέσων μέσω του γραφείου Γουίλιαμ Μόρις, παρήγγειλε ένα βιβλίο και έλαβε τις υπηρεσίες του ηθοποιού Όρσον Γουέλς για να αφηγηθεί ένα ντοκιμαντέρ. Απέκτησε επιστημονική υποστήριξη από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια με τη δωρεά 330.000 δολαρίων στο Γεωλογικό Παρατηρητήριο Λάμοντ–Ντοχέρτι για την αγορά ενός σόναρ ευρείας σάρωσης, με αντάλλαγμα την πενταετή χρήση του εξοπλισμού και τις υπηρεσίες τεχνικών για την υποστήριξή του. Ο Δρ. Γουίλιαμ Ράιαν του Πανεπιστημίου Κολούμπια και ο Φρεντ Σπάις του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps στην Καλιφόρνια συμμετείχαν στην αποστολή ως σύμβουλοι. Σχεδόν έμειναν στην ξηρά όταν ο Γκριμ τους σύστησε σε έναν νέο σύμβουλο – έναν πίθηκο ονόματι Τιτάνα, ο οποίος εκπαιδεύτηκε να δείχνει ένα σημείο στον χάρτη για να υποθέσει πού βρισκόταν ο Τιτανικός. Οι επιστήμονες έδωσαν τελεσίγραφο στον Γκριμ: «Είτε είμαστε εμείς είτε ο πίθηκος». Ο Γκριμ προτίμησε τον πίθηκο, αλλά τελικά τον άφησε πίσω του και πήρε τους επιστήμονες. Τα αποτελέσματα ήταν ασαφή, καθώς τρεις εβδομάδες έρευνας σε σχεδόν συνεχή κακοκαιρία τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1980 απέτυχαν να βρουν τον Τιτανικό. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από τους τεχνολογικούς περιορισμούς. Το σόναρ Sea MARC που χρησιμοποιούσε η αποστολή είχε σχετικά χαμηλή ανάλυση και ήταν ένας νέος και μη δοκιμασμένος εξοπλισμός. Παραλίγο να χαθεί μόλις 36 ώρες αφότου αναπτύχθηκε για πρώτη φορά, όταν η ουρά αποκόπηκε κατά τη διάρκεια μιας απότομης στροφής, καταστρέφοντας το μαγνητόμετρο, το οποίο θα ήταν ζωτικής σημασίας για την ανίχνευση του κύτους του Τιτανικού. Ωστόσο, κατάφερε να ερευνήσει μια περιοχή περίπου 500 ναυτικών μιλίων και εντόπισε 14 πιθανούς στόχους. Ένα ντοκιμαντέρ αυτής της αποστολής, με τον Όρσον Γουέλς, είχε τον τίτλο Αναζήτηση του Τιτανικού (1981). Ο Γκριμ ξεκίνησε μια δεύτερη αποστολή τον Ιούνιο του 1981 με το ερευνητικό σκάφος Gyre, με τους Σπάις και Ράιαν να συμμετέχουν ξανά στην αποστολή. Για να αυξήσουν τις πιθανότητές τους να βρουν το ναυάγιο, η ομάδα χρησιμοποίησε μια πολύ πιο ικανή συσκευή σόναρ, το Scripps Deep Tow. Ο καιρός ήταν και πάλι πολύ κακός, αλλά και οι 14 στόχοι καλύφθηκαν με επιτυχία και διαπιστώθηκε ότι ήταν φυσικά χαρακτηριστικά. Την τελευταία μέρα της αποστολής βρέθηκε ένα αντικείμενο που έμοιαζε με έλικα. Ο Γκριμ ανακοίνωσε κατά την επιστροφή του στη Βοστώνη ότι ο Τιτανικός είχε εντοπιστεί, αλλά οι επιστήμονες αρνήθηκαν να επικυρώσουν την ταυτοποίησή του. Ένα ντοκιμαντέρ αυτής της αποστολής, με τον Τζέιμς Ντρούρι, είχε τον τίτλο Επιστροφή στον Τιτανικό (1981). Αυτή και η προηγούμενη ταινία συνδυάστηκαν αργότερα σε μια ενιαία παραγωγή, το In Search of Titanic (1981). Τον Ιούλιο του 1983, ο Γκριμ επέστρεψε για τρίτη φορά με τον Ράιαν στο ερευνητικό σκάφος Robert D. Conrad . Δεν βρέθηκε τίποτα και η κακοκαιρία οδήγησε σε πρόωρο τέλος στην αποστολή. Το Sea MARC πέρασε πάνω από τον Τιτανικό αλλά απέτυχε να τον εντοπίσει, ενώ το Deep Tow πέρασε μέσα από ελάχιστα μέτρα του ναυαγίου. Ο Μάικλ Χάρις και ο Τζακ Γκριμ είχαν αποτύχει να βρουν τον Τιτανικό, αλλά οι αποστολές τους κατάφεραν να δημιουργήσουν μια αρκετά λεπτομερή χαρτογράφηση της περιοχής στην οποία είχε βυθιστεί το πλοίο. Ήταν σαφές ότι η θέση που δόθηκε από τα σήματα κινδύνου του Τιτανικού ήταν ανακριβής, κάτι που ήταν μια σημαντική δυσκολία αποστολής επειδή αύξησε το ήδη εκτεταμένο μέγεθος της περιοχής αναζήτησης. Παρά την αποτυχία της αποστολής του το 1977, ο Μπάλαρντ δεν είχε χάσει την ελπίδα του και επινόησε νέες τεχνολογίες και μια νέα στρατηγική αναζήτησης για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Η νέα τεχνολογία ήταν ένα σύστημα που ονομαζόταν Argo / Jason . Αποτελούνταν από ένα τηλεκατευθυνόμενο όχημα βαθέων υδάτων που ονομάζεται Αργό, εξοπλισμένο με σόναρ και κάμερες και ρυμουλκούμενο πίσω από ένα πλοίο, με ένα ρομπότ που ονομάζεται Ιάσονα δεμένο σε αυτό που μπορούσε να περιπλανηθεί στον πυθμένα της θάλασσας, να τραβήξει κοντινές εικόνες και να συγκεντρώσει δείγματα. Οι εικόνες από το σύστημα θα μεταδίδονταν πίσω σε ένα δωμάτιο ελέγχου στο σκάφος όπου θα μπορούσαν να αξιολογηθούν αμέσως. Αν και σχεδιάστηκε για επιστημονικούς σκοπούς, είχε επίσης σημαντικές στρατιωτικές εφαρμογές και το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη του συστήματος, υπό τον όρο ότι επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για την εκτέλεση ορισμένων προγραμμάτων —πολλά ακόμη ταξινομημένα— για το ναυτικό. Το Πολεμικό Ναυτικό ανέθεσε στον Μπάλαρντ και την ομάδα του να πραγματοποιήσουν μια αποστολή διάρκειας ενός μήνα κάθε χρόνο για τέσσερα χρόνια, για να διατηρήσουν την Άργο / Ιάσονα σε καλή κατάσταση λειτουργίας. Συμφώνησε με την πρόταση του Μπάλαρντ να χρησιμοποιήσει λίγο χρόνο για να αναζητήσει τον Τιτανικό μόλις επιτευχθούν οι στόχοι του Ναυτικού. Η αναζήτηση θα παρείχε μια ιδανική ευκαιρία για να δοκιμάσει την Argo/Jason. Το 1984 το Ναυτικό έστειλε τον Μπάλαρντ για να χαρτογραφήσει τα ναυάγια των βυθισμένων πυρηνικών υποβρυχίων USS Thresher και USS Scorpion, που χάθηκαν στον Βόρειο Ατλαντικό σε βάθη έως και 9.800 πόδια. Η αποστολή βρήκε τα υποβρύχια και έκανε μια σημαντική ανακάλυψη. Καθώς τα Thresher και Scorpion βυθίστηκαν, τα συντρίμμια ξεχύθηκαν από αυτά σε μια ευρεία περιοχή του βυθού και ταξινομήθηκαν από τα ρεύματα, έτσι ώστε τα ελαφριά συντρίμμια να απομακρύνθηκαν περισσότερο από το σημείο της βύθισης. Αυτό το «πεδίο συντριμμιών» ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα ίδια τα ναυάγια. Ακολουθώντας το ίχνος των συντριμμιών που μοιάζει με κομήτη, μπορούσαν να βρεθούν τα κύρια κομμάτια των συντριμμιών. Μια δεύτερη αποστολή για τη χαρτογράφηση του ναυαγίου του Scorpion έγινε το 1985. Μόνο δώδεκα ημέρες χρόνου αναζήτησης θα έμεναν στο τέλος της αποστολής για να αναζητήσουν τον Τιτανικό. Καθώς οι ανεπιτυχείς προσπάθειες του Χάρις/Γκριμ είχαν πάρει περισσότερες από σαράντα ημέρες, ο Μπάλαρντ αποφάσισε ότι θα χρειαζόταν επιπλέον βοήθεια. Προσέγγισε τη γαλλική εθνική ωκεανογραφική υπηρεσία, IFREMER, με την οποία είχε συνεργαστεί στο παρελθόν. Η υπηρεσία είχε πρόσφατα αναπτύξει ένα σόναρ πλευρικής σάρωσης υψηλής ανάλυσης που ονομάζεται SAR και συμφώνησε να στείλει ερευνητικό σκάφος, το Le Suroît, για να ερευνήσει τον πυθμένα της θάλασσας στην περιοχή όπου πιστεύεται ότι βρισκόταν ο Τιτανικός. Η ιδέα ήταν οι Γάλλοι να χρησιμοποιήσουν το σόναρ για να βρουν πιθανούς στόχους και στη συνέχεια οι Αμερικανοί να χρησιμοποιήσουν την Argo για να ελέγξουν τους στόχους και να επιβεβαιώσουν αν ήταν στην πραγματικότητα το ναυάγιο. Η γαλλική ομάδα πέρασε πέντε εβδομάδες, από τις 5 Ιουλίου έως τις 12 Αυγούστου 1985, «σαρώνοντας την περιοχή πέρα δώθε κατά μήκος της στοχευόμενης περιοχής των 2 τ.χλμ. του βυθού της θάλασσας σε μια σειρά από λωρίδες. Ωστόσο, δεν βρήκαν τίποτα, αν και αποδείχθηκε ότι είχαν περάσει σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από τον Τιτανικό στην πρώτη τους διαδρομή. Ο Μπάλαρντ συνειδητοποίησε ότι η αναζήτηση του ίδιου του ναυαγίου χρησιμοποιώντας σόναρ ήταν απίθανο να είναι επιτυχής και υιοθέτησε μια διαφορετική τακτική, βασιζόμενη στην εμπειρία των ερευνών του Thresher και του Scorpion . θα έψαχνε για το πεδίο των συντριμμιών, χρησιμοποιώντας τις κάμερες της Argo αντί για το σόναρ. Ενώ το σόναρ δεν μπορούσε να διακρίνει τα τεχνητά συντρίμμια στον πυθμένα της θάλασσας από τα φυσικά αντικείμενα, οι κάμερες μπορούσαν. Το πεδίο των συντριμμιών θα ήταν επίσης πολύ μεγαλύτερος στόχος, εκτείνοντας ένα τ.χλμ. ή περισσότερο, ενώ ο ίδιος ο Τιτανικός ήταν μόλις 90 πόδια φαρδύς. Η έρευνα απαιτούσε 24ωρη ρυμούλκηση της Argo μπρος-πίσω πάνω από τον πυθμένα της θάλασσας, με βάρδιες παρατηρητών στο ερευνητικό σκάφος Knorr που κοιτάζαν τις φωτογραφίες της κάμερας για τυχόν σημάδια συντριμμιών. Μετά από μια εβδομάδα άκαρπων αναζητήσεων, στις 12.48 της Κυριακής 1 Σεπτεμβρίου 1985, κομμάτια συντριμμιών άρχισαν να εμφανίζονται στις οθόνες του Knorr . Ένας από αυτά αναγνωρίστηκε ως λέβητας, πανομοιότυπος με αυτόν που φαίνονται στις φωτογραφίες του 1911. Την επόμενη μέρα, το κύριο μέρος του ναυαγίου βρέθηκε και η Argo έστειλε πίσω τις πρώτες φωτογραφίες του Τιτανικού από τη βύθισή του 73 χρόνια πριν. Η ανακάλυψη έγινε πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο.