Ρίτσαρντ Τρέβιθικ

Ο Ρίτσαρντ Τρέβιθικ (αγγλ. Richard Trevithick,13 Απριλίου 1771 – 22 Απριλίου 1833) ήταν Βρετανός εφευρέτης και μηχανικός ορυχείων από την Κορνουάλη. Γιος ενός επικεφαλής ορυχείων και γεννημένος στην καρδιά των ορυχείων της Κορνουάλης, ο Τρέβιθικ ασχολήθηκε με τα ορυχεία και τη μηχανική από νεαρή ηλικία. Ήταν πρώτος πρωτοπόρος στις ατμοκίνητες οδικές και σιδηροδρομικές μεταφορές και η πιο σημαντική συνεισφορά του ήταν η ανάπτυξη της πρώτης ατμομηχανής υψηλής πίεσης και της πρώτης σιδηροδρομικής ατμάμαξας . Το πρώτο σιδηροδρομικό ταξίδι στον κόσμο με ατμάμαξα πραγματοποιήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1804, όταν η χωρίς επονομασία ατμάμαξα του Τρέβιθικ μετέφερε τρένο κατά μήκος των τροχιών της Penydarren Ironworks, στο Μέρθυρ Τάιντβιλ (Merthyr Tydfil) της Ουαλίας. Στρέφοντας τα ενδιαφέροντά του στο εξωτερικό, ο Τρέβιθικ εργάστηκε επίσης ως σύμβουλος ορυχείων στο Περού και αργότερα εξερεύνησε μέρη της Κόστα Ρίκα . Σε όλη την επαγγελματική του σταδιοδρομία πέρασε πολλά σκαμπανεβάσματα και κάποια στιγμή αντιμετώπισε οικονομική καταστροφή, υποφέροντας επίσης από τον ισχυρό ανταγωνισμό πολλών μηχανικών εξόρυξης και ατμού της εποχής. Κατά τη διάρκεια της ακμής της καριέρας του ήταν πολύ γνωστή και σεβαστή προσωπικότητα στα ορυχεία και τη μηχανική, αλλά κοντά στο τέλος της ζωής του δεν προσείλκυε πλέον τα φώτα της δημοσιότητας.

 Ο Τρέβιθικ γεννήθηκε στο Τρεγκαγιόραν (Tregajorran, στην ενορία του Ίλλογκαν,Illogan), μεταξύ Κάμπορν (Camborne) και Ρέντρουθ (Redruth), στην καρδιά μιας από τις πλούσιες περιοχές εξόρυξης της Κορνουάλης. Ήταν το μικρότερο παιδί και το μόνο αγόρι σε οικογένεια με έξι παιδιά. Ήταν πολύ ψηλός για την εποχή στα 6 feet 2 inches (1,88 m), καθώς και αθλητικός και επικεντρώθηκε περισσότερο στον αθλητισμό παρά στο σχολείο. Στάλθηκε στο σχολείο του χωριού στο Κάμπορν, αλλά δεν εκμεταλλεύτηκε ιδιαίτερα την εκπαίδευση που του παρείχε το σχολείο. Ένας από τους δασκάλους του τον περιέγραψε ως «ένα ανυπάκουο, αργό, πεισματάρικο, κακομαθημένο αγόρι, συχνά απόν και πολύ απρόσεκτο». Εξαίρεση ήταν η αριθμητική, για την οποία είχε ικανότητες, αν και έφτανε στις σωστές απαντήσεις με αντισυμβατικά μέσα. Ο Τρέβιθικ ήταν γιος του επικεφαλής ορυχείων Ρίτσαρντ Τρέβιθικ (1735–1797) και της κόρης του ανθρακωρύχου Αν Τιγκ (Ann Teague) (πέθανε το 1810). Ως παιδί έβλεπε ατμομηχανές να αντλούν νερό από τα βαθιά ορυχεία κασσίτερου και χαλκού στην Κορνουάλη. Για ένα διάστημα ήταν γείτονας του Ουίλιαμ Μάρντοκ, πρωτοπόρου των μηχανών ατμού, και είχε επηρεαστεί από τα πειράματά του με την ατμοκίνητη οδική μετακίνηση. Ο Τρέβιθικ πήγε για πρώτη φορά να εργαστεί σε ηλικία 19 ετών στο ορυχείο East Stray Park Mine. Ήταν ενθουσιώδης και γρήγορα κέρδισε την ιδιότητα του συμβούλου, ασυνήθιστο για ένα τόσο νέο άτομο. Ήταν δημοφιλής στους ανθρακωρύχους, λόγω του σεβασμού που έτρεφαν για τον πατέρα του. Το 1797 ο Τρέβιθικ νυμφεύτηκε την Τζέιν Χάρβεϊ από το Χέιλ. Απέκτησαν έξι παιδιά: Ρίτσαρντ Τρέβιθικ (1798-1872) Anne Ellis (1800–1877) Ελίζαμπεθ Μπάνφιλντ (1803-1870) Τζον ΧάρβεΪ Τρέβιθικ (1807-1877) Φράνσις Τρέβιθικ (1812-1877) Φρέντερικ Χένρι Τρέβιθικ (1816-1883) Ο πατέρας της Τζέιν, Τζον Χάρβεϊ, πρώην σιδηρουργός από το Κάρνχελ Γκριν (Carnhell Green), δημιούργησε το τοπικό χυτήριο, Harveys of Hayle. Η εταιρεία του έγινε διάσημη παγκοσμίως για την κατασκευή τεράστιων σταθερών μηχανών με δοκούς για την άντληση νερού, συνήθως από ορυχεία. Μέχρι εκείνη την εποχή, τέτοιες ατμομηχανές ήταν συμπυκνωτικού ή ατμοσφαιρικού τύπου, που αρχικά εφευρέθηκε από τον Τόμας Νιουκόμεν (Thomas Newcomen) το 1712, οι οποίες έγιναν επίσης γνωστές ως μηχανές χαμηλής πίεσης. Ο Τζέιμς Βατ , για λογαριασμό της συνεργασίας του με τον Μάθιου Μπούλτον (Matthew Boulton), κατείχε μια σειρά από διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τη βελτίωση της απόδοσης της μηχανής του Νιουκόμεν — συμπεριλαμβανομένου του "χωριστού διπλώματος ευρεσιτεχνίας συμπυκνωτή ", το οποίο αποδείχθηκε και το πιο αμφιλεγόμενο. Ο Τρέβιθικ έγινε μηχανικός στο ορυχείο Ding Dong το 1797 και εκεί (σε συνεργασία με τον Έντουαρντ Μπουλ (Edward Bull ) πρωτοστάτησε στη χρήση του ατμού υψηλής πίεσης. Εργάστηκε στην κατασκευή και την τροποποίηση ατμομηχανών για να αποφύγει τα δικαιώματα που οφείλονται στον Βατ για την ξεχωριστή πατέντα συμπυκνωτή. Οι Μπούλτον & Βατ εξέδωσαν περιοριστικό ένταλμα στο Ding Dong και το δημοσίευσαν στο προσωπικό του ορυχείου και πιθανότατα το θυροκόλλησαν στο Count (Account) House που, αν και σήμερα είναι ερείπιο, είναι το μόνο σωζόμενο κτίριο από την εποχή του Τρέβιθικ εκεί. Πειραματίστηκε επίσης με την αντλία εμβόλου με πόλο, έναν τύπο αντλίας - με μηχανή δοκού - που χρησιμοποιείται ευρέως στα ορυχεία κασσίτερου της Κορνουάλης, στα οποία αντέστρεψε το έμβολο για να το μετατρέψει σε κινητήρα υδροκίνησης. Καθώς η εμπειρία του μεγάλωνε, συνειδητοποίησε ότι οι βελτιώσεις στην τεχνολογία του λέβητα επέτρεπαν πλέον την ασφαλή παραγωγή ατμού υψηλής πίεσης, ο οποίος μπορούσε να κινήσει ένα έμβολο σε μια ατμομηχανή από μόνος του, αντί να χρησιμοποιεί πίεση κοντά στην ατμοσφαιρική, σε μια μηχανή συμπύκνωσης. Δεν ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε τον λεγόμενο «δυνατό ατμό» ή ατμό περίπου 30 pounds per square inch (210 kPa). Ο Ουίλιαμ Μάρντοκ είχε αναπτύξει και επιδείξει ένα μοντέλο άμαξας με ατμό, αρχικά το 1784, και το έδειξε στον Τρέβιθικ κατόπιν αιτήματός του το 1794. Στην πραγματικότητα, ο Τρέβιθικ έζησε δίπλα στον Μάρντοκ στο Ρέντρουθ το 1797 και το 1798. Ο Όλιβερ Έβανς στις ΗΠΑ είχε επίσης ασχοληθεί με την ιδέα, αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι ιδέες του είχαν έρθει ποτέ σε γνώση του Τρέβιθικ.Ανεξάρτητα από αυτό, ο Άρθουρ Γουλφ πειραματιζόταν με υψηλότερες πιέσεις ενώ εργαζόταν ως αρχιμηχανικός της Ζυθοποιίας Griffin (ιδιοκτήτες Meux και Reid), σε μια μηχανή σχεδιασμένη από τους Χορνμπλόουερ (Hornblower) και Μέιμπερλι (Maberly), και οι ιδιοκτήτες ήθελαν να έχουν την καλύτερη ατμομηχανή στο Λονδίνο. Γύρω στο 1796, ο Γουλφ πίστευε ότι μπορούσε να εξοικονομήσει σημαντικές ποσότητες κατανάλωσης άνθρακα. Σύμφωνα με τον γιο του, Φράνσις, ο Τρέβιθικ ήταν ο πρώτος που έφτιαξε τη μηχανή με ατμό υψηλής πίεσης στην Αγγλία το 1799, αν και άλλες πηγές αναφέρουν ότι είχε εφεύρει την πρώτη του ατμομηχανή υψηλής πίεσης το 1797. Μια ατμομηχανή υψηλής πίεσης όχι μόνον θα εξαφάνιζε τον συμπυκνωτή, αλλά θα επέτρεπε τη χρήση μικρότερου κυλίνδρου, εξοικονομώντας χώρο και βάρος. Σκέφτηκε ότι η μηχανή του θα μπορούσε πλέον να είναι πιο συμπαγής, ελαφρύτερη και αρκετά μικρή, ώστε να αντέχει το βάρος της ακόμα και μια άμαξα. (Σημειώστε ότι σε αυτήν δεν χρησιμοποίησε τη διαστολή του ατμού, η λεγόμενη "επεκτατική εργασία" ήρθε αργότερα) Ο Τρέβιθικ άρχισε να κατασκευάζει τα πρώτα του μοντέλα ατμομηχανών υψηλής πίεσης (δηλαδή λίγες ατμόσφαιρες) – πρώτα μια σταθερή και στη συνέχεια μία συνδεδεμένη σε οδικό βαγόνι. Χρησιμοποιήθηκε κύλινδρος διπλής ενέργειας, με διανομή ατμού μέσω βαλβίδας τεσσάρων κατευθύνσεων. Ο ατμός της εξάτμισης εξαεριζόταν μέσω κατακόρυφου σωλήνα ή καμινάδας κατευθείαν στην ατμόσφαιρα, αποφεύγοντας έτσι τον συμπυκνωτή και κάθε πιθανή παραβίαση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας του Βατ. Η ευθύγραμμη κίνηση μετατρεπόταν απευθείας σε κυκλική μέσω ενός στροφάλου αντί να χρησιμοποιηθεί μια πιο δυσκίνητη δέσμη. Ο Τρέβιθικ κατασκεύασε ατμομηχανή πλήρους μεγέθους το 1801, σε τοποθεσία κοντά στη σημερινή Fore Street στο Κάμπορν. (Ένα βαγόνι ατμού που κατασκευάστηκε το 1770 από τον Νικολά-Ζοζέφ Κυνιό μπορεί να αξιώσει τα πρωτεία) Ο Τρέβιθικ ονόμασε το βαγόνι του Puffing Devil (Διάβολος που Ξεφυσά) και την παραμονή των Χριστουγέννων εκείνο το έτος, το επέδειξε μεταφέροντας με επιτυχία έξι επιβάτες στη Fore Street και συνεχίζοντας στον λόφο Κάμπορν, από το Camborne Cross, στο κοντινό χωριό Μπίκον (Beacon). Ο εξάδελφος και συνεργάτης του, Άντριου Βίβιαν (Andrew Vivian), οδήγησε τη μηχανή. Ενέπνευσε το δημοφιλές λαϊκό τραγούδι της Κορνουάλης "Camborne Hill". Κατά τη διάρκεια περαιτέρω δοκιμών, η ατμομηχανή του Τρέβιθικ χάλασε τρεις ημέρες αργότερα, αφού πέρασε πάνω από μια ρεματιά στο δρόμο. Το όχημα αφέθηκε κάτω από κάποιο καταφύγιο με τη φωτιά να καίει ακόμα, ενώ οι χειριστές αποσύρθηκαν σε ένα κοντινό παμπ για γεύμα με ψητή χήνα και ποτά. Εν τω μεταξύ, το νερό έβρασε, η μηχανή υπερθερμάνθηκε, κάηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο Τρέβιθικ δεν θεώρησε ότι αυτό ήταν σοβαρή οπισθοδρόμηση, αλλά μάλλον σφάλμα των χειριστών. Το 1802 ο Τρέβιθικ έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την ατμομηχανή του υψηλής πίεσης. Για να αποδείξει τις ιδέες του, κατασκεύασε μια σταθερή μηχανή στα έργα της εταιρείας Coalbrookdale στο Σρόπσαϊρ (Shropshire) το 1802, αναγκάζοντας το νερό σε ένα μετρημένο ύψος για να μετρήσει το παραγόμενο έργο. Η μηχανή δούλευε με σαράντα διαδρομές εμβόλου το λεπτό, με πρωτοφανή πίεση λέβητα 145 pounds per square inch (1,000 kPa). Το 1802 η εταιρεία Coalbrookdale στο Σρόπσαϊρ κατασκεύασε μια σιδηροδρομική ατμομηχανή γι' αυτόν, αλλά λίγα είναι γνωστά γι 'αυτό, συμπεριλαμβανομένου του εάν πραγματικά λειτουργούσε ή όχι. Ο θάνατος ενός εργάτη της εταιρείας σε ατύχημα με τη μηχανή λέγεται ότι έκανε την εταιρεία να μην προχωρήσει στη λειτουργία του στον υπάρχοντα σιδηρόδρομο. Μέχρι σήμερα, οι μόνες γνωστές πληροφορίες για αυτό προέρχονται από ένα σχέδιο που διατηρείται στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου, μαζί με μια επιστολή που έγραψε ο Τρέβιθικ στον φίλο του Ντέιβις Γκίντυ (Davies Giddy) . Ο σχεδιασμός ενσωμάτωνε έναν μόνο οριζόντιο κύλινδρο που περικλείότανι σε λέβητα καυσαερίων επιστροφής. Ένας σφόνδυλος οδηγούσε τους τροχούς από τη μία πλευρά μέσω οδοντωτών τροχών και οι άξονες ήταν τοποθετημένοι απευθείας στον λέβητα, χωρίς πλαίσιο. Στο σχέδιο, η ράβδος εμβόλου, οι ράβδοι οδήγησης και η εγκάρσια κεφαλή βρίσκονταν ακριβώς πάνω από την πόρτα της εστίας, καθιστώντας έτσι τη μηχανή εξαιρετικά επικίνδυνη στο να πάρει φωτιά ενώ κινείται. Επιπλέον, το πρώτο σχέδιο του Ντάλις Σουτ (Daniel Shute) δείχνει ότι η ατμομηχανή έτρεχε σε μια πλάκα με εύρος τροχιάς 3 πόδια. Αυτό είναι το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε ως βάση όλων των εικόνων και των αντιγράφων της μεταγενέστερης ατμομηχανής "Pen-y-darren", καθώς δεν έχουν διασωθεί σχέδια για αυτήν την ατμομηχανή. Η Puffing Devil δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει επαρκή πίεση ατμού για μεγάλα χρονικά διαστήματα και θα είχε μικρή πρακτική χρήση. Κατασκεύασε ένα άλλο ατμοκίνητο οδικό όχημα το 1803, που ονομάσθηκε London Steam Carriage, το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από το κοινό και τον Τύπο όταν το οδήγησε εκείνη τη χρονιά στο Λονδίνο από το Χόλμπορν στο Πάντινγκτον και πίσω. Ήταν άβολο για τους επιβάτες, αποδείχτηκε πιο ακριβό στη λειτουργία του από την άμαξα με άλογα και εγκαταλείφθηκε. Το 1831, ο Τρέβιθικ έδωσε στοιχεία σε μια επίλεκτη κοινοβουλευτική επιτροπή για τις ατμοκίνητες άμαξες. Επίσης το 1803, μια από τις σταθερές αντλητικές μηχανές του Τρέβιθικ που χρησιμοποιούνταν στο Γκρίνουιτς εξερράγη, σκοτώνοντας τέσσερις άνδρες. Αν και ο Τρέβιθικ θεώρησε ότι η έκρηξη προκλήθηκε από περίπτωση απρόσεκτης λειτουργίας και όχι από λάθος σχεδιασμού, το περιστατικό εκμεταλλεύτηκαν αμείλικτα οι Βατ και Μπούλτον (ανταγωνιστές και υποστηρικτές της μηχανής χαμηλής πίεσης) που τόνισαν τους υπαρκτούς κινδύνους από τη χρήση ατμού υψηλής πίεσης. Η απάντηση του Τρέβιθικ ήταν να ενσωματώσει δύο βαλβίδες ασφαλείας σε μελλοντικά σχέδια, μόνο μία από τις οποίες μπορούσε να ρυθμιστεί από τον χειριστή. Η ρυθμιζόμενη βαλβίδα περιλάμβανε έναν δίσκο που κάλυπτε μια μικρή τρύπα στο πάνω μέρος του λέβητα πάνω από τη στάθμη του νερού στο στήθος ατμού. Η δύναμη που ασκήθηκε από την πίεση του ατμού εξισορροπήθηκε από μια αντίθετη δύναμη που δημιουργήθηκε από ένα βάρος συνδεδεμένο σε έναν περιστρεφόμενο μοχλό. Η θέση του βάρους στο μοχλό ήταν ρυθμιζόμενη, επιτρέποντας έτσι στον χειριστή να ρυθμίσει τη μέγιστη πίεση ατμού. Ο Τρέβιθικ πρόσθεσε επίσης ένα εύτηκτο βύσμα μολύβδου, τοποθετημένο στον λέβητα ακριβώς κάτω από την ελάχιστη ασφαλή στάθμη νερού. Υπό κανονική λειτουργία, η θερμοκρασία του νερού δεν μπορούσε να ξεπεράσει αυτή του βραστού νερού και διατηρούσε τον μόλυβδο κάτω από το σημείο τήξης του. Εάν το νερό λιγόστευε, αποκάλυπτε το βύσμα μολύβδου και το αποτέλεσμα ψύξης από το νερό χανόταν. Στη συνέχεια, η θερμοκρασία ανέβαινε αρκετά για να λιώσει τον μόλυβδο, απελευθερώνοντας ατμό στη φωτιά, μειώνοντας την πίεση του λέβητα και παρέχοντας ηχητικό συναγερμό σε επαρκή χρόνο ώστε ο χειριστής να χαμηλώσει τη φωτιά και να αφήσει τον λέβητα να κρυώσει πριν προκληθεί ζημιά. Εισήγαγε επίσης τον υδραυλικό έλεγχο λεβήτων και τη χρήση υδραργυρικού μανομέτρου για την ένδειξη της πίεσης. Το 1802 ο Τρέβιθικ κατασκεύασε μία από τις ατμομηχανές του υψηλής πίεσης για να κινεί ένα σφυρί στην Pen-y-Darren Ironworks στο Μέρθυρ Τάιντβιλ του Γκλαμόργκαν . Με τη βοήθεια του Ρηζ Τζόουνς (Rees Jones), ενός υπαλλήλου των σιδηρουργικών εργασιών και υπό την επίβλεψη του Σάμιουελ Χόμφρεϊ (Samuel Homfray), του ιδιοκτήτη, τοποθέτησε τη μηχανή σε τροχούς και την μετέτρεψε σε ατμάμαξα. Το 1803, ο Τρέβιθικ πώλησε τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τις ατμομηχανές του στον Χόμφρεϊ. Ο Χόμφρεϊ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ με την ατμομηχανή του Τρέβιθικ, ώστε έβαλε στοίχημα με έναν άλλο σιδηρουργό, τον Ρίτσαρντ Κρώσεϊ (Richard Crawshay), 500 γκινέες, ότι η ατμομηχανή του Τρέβιθικ μπορούσε να μεταφέρει δέκα τόνους σιδήρου κατά μήκος του Μέρθυρ Τάιντβιλ Tramroad από το Penydarren (51.750825°N 3.375761°W﻿ / 51.750825; -3.375761 ) προς Abercynon (51.645567°N 3.324233°W﻿ / 51.645567; -3.324233 ), απόσταση 9,75 miles (15,69 km) . Εν μέσω μεγάλου ενδιαφέροντος από το κοινό, στις 21 Φεβρουαρίου 1804 μετέφερε με επιτυχία 10 τόνους σιδήρου, 5 βαγόνια και 70 άνδρες σε όλη την απόσταση σε 4 ώρες και 5 λεπτά, με μέση ταχύτητα περίπου 2,4 miles per hour (3,9 km/h). Εκτός από τον Χόμφρεϊ, τον Κρώσεϊ και τους επιβάτες, άλλοι μάρτυρες ήταν ο κύριος Γκίντι, ένας σεβαστός προστάτης του Τρέβιθικ και ένας «μηχανικός από την κυβέρνηση». Ο μηχανικός από την κυβέρνηση ήταν πιθανώς επιθεωρητής ασφάλειας και ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την ικανότητα του λέβητα να αντέχει τις υψηλές πιέσεις ατμού. Η διαμόρφωση της μηχανής Pen-y-Darren διέφερε από τη μηχανή Coalbrookdale. Ο κύλινδρος μετακινήθηκε στο άλλο άκρο του λέβητα, έτσι ώστε η θυρίδα τροφοδοσίας της εστίας να είναι μακριά από τα κινούμενα μέρη. Αυτό προφανώς περιλάμβανε επίσης την τοποθέτηση του στροφαλοφόρου άξονα στο άκρο της καμινάδας. Η ατμομηχανή περιελάμβανε ένα λέβητα με απλή ροή επιστροφής τοποθετημένο σε πλαίσιο τεσσάρων τροχών. Στο ένα άκρο, ένας μόνο κύλινδρος με πολύ μεγάλη διαδρομή ήταν εν μέρει τοποθετημένος στον λέβητα, και ένα σταυρό ράβδου εμβόλου έτρεξε κατά μήκος μιας ράβδου ολίσθησης, μια διάταξη που έμοιαζε με γιγάντιο τρομπόνι. Καθώς υπήρχε μόνο ένας κύλινδρος, αυτός ήταν συνδεδεμένος με ένα μεγάλο σφόνδυλο τοποθετημένο στη μία πλευρά. Η περιστροφική αδράνεια του σφονδύλου εξομάλυνε την κίνηση που μεταδιδόταν σε έναν κεντρικό οδοντωτό τροχό που με τη σειρά του συνδέθηκε με τους κινητήριους τροχούς. Χρησιμοποιούσε κύλινδρο υψηλής πίεσης χωρίς συμπυκνωτή. Ο ατμός της εξάτμισης στάλθηκε στην καμινάδα βοηθώντας το βύθισμα μέσα από τη φωτιά, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την απόδοση. Το στοίχημα κερδήθηκε. Παρά τις αμφιβολίες πολλών ανθρώπων, είχε αποδειχθεί ότι, υπό την προϋπόθεση ότι η κλίση ήταν αρκετά ήπια, ήταν δυνατή η επιτυχής έλξη βαρέων αμαξών κατά μήκος ενός ομαλού σιδερένιου δρόμου χρησιμοποιώντας μόνο το βάρος μιας κατάλληλα βαριάς και ισχυρής ατμομηχανής. Η μηχανή του Τρέβιθικ ήταν πιθανώς η πρώτη που το έκανε. ωστόσο μερικές από τις κοντές πλάκες από χυτοσίδηρο του "δρόμου" έσπασαν κάτω από την ατμάμαξα, καθώς προορίζονταν μόνο για να υποστηρίξουν το ελαφρύτερο φορτίο άξονα των βαγονιών που έλκονταν από άλογα και έτσι το τραμ επέστρεψε στην έλξη με άλογα μετά την αρχική δοκιμαστική διαδρομή. Ο Χόμφρεϊ ήταν ευχαριστημένος που κέρδισε το στοίχημά του. Η μηχανή τοποθετήθηκε σε μπλοκς και επανήλθε στην αρχική της χωρίς κίνηση εργασία, που ήταν να κινεί σφύρες. Στο σύγχρονο Μέρθυρ Τάιντβιλ, πίσω από το μνημείο της ατμομηχανής του Τρέβιθικ βρίσκεται ένας πέτρινος τοίχος, το μοναδικό κατάλοιπο του πρώην οριοθετημένου τοίχου του Penydarren House του Χόμφρεϊ. Μια πλήρους κλίμακας εργασιακή ανακατασκευή της ατμάμαξας Pen-y-darren ανατέθηκε το 1981 και παραδόθηκε στο Ουαλικό Βιομηχανικό και Ναυτικό Μουσείο στο Κάρντιφ. όταν έκλεισε, μεταφέρθηκε στο National Waterfront Museum στο Σουόνσι. Πολλές φορές το χρόνο λειτουργεί με 40 metres (130 ft) μήκος σιδηροδρόμου έξω από το μουσείο. Ο Κρίστοφερ Μπλάκετ (Christopher Blackett), ιδιοκτήτης του ανθρακωρυχείου Wylam κοντά στο Νιούκασλ, άκουσε για την επιτυχία στην Ουαλία και έγραψε στον Τρέβιθικ ζητώντας σχέδια ατμομηχανών. Αυτά στάλθηκαν στον Τζον Ουάιτφιλντ (John Whitfield) στο Γκέιτσχεντ (Gateshead), τον πράκτορα του Τρέβιθικ, ο οποίος το 1804 κατασκεύασε αυτή που ήταν πιθανώς η πρώτη ατμάμακα που είχε τροχούς με φλάντζα. Ο Μπλάκετ χρησιμοποιούσε ξύλινες ράγες στη διαδρομή και, για άλλη μια φορά, το μηχάνημα του Τρέβιθικ ήταν πολύ βαρύ για τις ράγες του. Το 1808 ο Τρέβιθικ δημοσιοποίησε την τεχνογνωσία του στις ατμομηχανές ατμοκίνητων σιδηροδρόμων κατασκευάζοντας μια νέα ατμομηχανή που ονομάζεται Catch Me Who Can, που κατασκευάστηκε για λογαριασμό του από τους Τζον Χέιζλενταϊ (John Hazledine) και Τζον Άρπεθ Ράστρικ (John Urpeth Rastrick) στο Μπρίτζνορθ στο Σρόπσαϊρ, και ονομάστηκε από την κόρη του Ντέιβις Γκίντι (Davies Giddy). Η διαμόρφωση διέφερε από τις προηγούμενες ατμομηχανές στο ότι ο κύλινδρος ήταν τοποθετημένος κάθετα και κινούσε ένα ζευγάρι τροχών απευθείας χωρίς σφόνδυλο ή γρανάζι. Αυτή ήταν πιθανώς η τέταρτη ατμομηχανή του Τρέβιθικ , μετά από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στην Coalbrookdale, στην Pen-y-Darren ironworks και στο ορυχείο του Γουίλαμ. Τη δοκίμασε σε κυκλική διαδρομή ακριβώς νότια του σημερινού σταθμού Euston Square του μετρό στο Λονδίνο. Η τοποθεσία στο Μπλούμσμπερι έχει πρόσφατα αναγνωριστεί αρχαιολογικά ως αυτή που καταλαμβάνεται από το Chadwick Building, τμήμα του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου.Η είσοδος στο "ιπποδρόμιο ατμού" ήταν ένα σελίνι συμπεριλαμβανομένης μιας βόλτας και είχε σκοπό να δείξει ότι τα ταξίδια με το σιδηρόδρομο ήταν ταχύτερα από ό,τι με άλογο. Αυτό το εγχείρημα υπέφερε επίσης από αδύναμες ράγες και το δημόσιο ενδιαφέρον ήταν περιορισμένο. Ο Τρέβιθικ απογοητεύτηκε από την ανταπόκριση και δεν σχεδίασε άλλες σιδηροδρομικές ατμομηχανές. Μόλις το 1812 οι δικύλινδρες ατμομηχανές, που κατασκευάστηκαν από τον Μάθιου Μάρεϊ στο Χόλμπεκ, άρχισαν επιτυχώς να αντικαθιστούν άλογα για τη μεταφορά βαγονιών άνθρακα στον σιδηροδρομικό σταθμό Middleton με ράγες, οδοντωτή εσχάρα και οδοντωτό τροχό από το ανθρακωρυχείο Middleton στο Ληντς του Δυτικού Γιορκσάιρ. Ο Ρόμπερτ Βάζι (Robert Vazie), μηχανικός από την Κορνουάλη, επιλέχθηκε από την Thames Archway Company το 1805 για να διανοίξει μια σήραγγα κάτω από τον ποταμό Τάμεση στο Ρόδερχαϊθ. Ο Βάζι αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με την εισροή νερού και δεν κατάφερε να βυθίσει τους ακραίους άξονες όταν οι διευθυντές κάλεσαν τον Τρέβιθικ για διαβούλευση. Οι διευθυντές συμφώνησαν να καταβάλουν στον Τρέβιθικ £1000 (το ισοδύναμο των £ 81,367 το 2019 [31] ) εάν μπορούσε να ολοκληρώσει επιτυχώς τη σήραγγα, μήκους 1,220 feet (370 m) . Τον Αύγουστο του 1807, άρχισε να διανοίγει μια μικρή πιλοτική σήραγγα 5 feet (1,5 m) με κωνικότητα από 2 feet 6 inches (0,76 m) στην κορυφή έως 3 feet (0,91 m) στο κάτω μέρος. Μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου, αφού είχε προχωρήσει 950 feet (290 m), η πρόοδος καθυστέρησε μετά από ξαφνική εισροή νερού. και μόνον ένα μήνα αργότερα, στις 26 Ιανουαρίου 1808, στα 1,040 feet (320 m), σημειώθηκε πιο σοβαρή έξαρση. Η σήραγγα πλημμύρισε. Ο Τρέβιθικ, όντας ο τελευταίος που έφυγε, κόντεψε να πνιγεί. Πηλός ρίφθηκε στην κοίτη του ποταμού για να σφραγίσει την τρύπα και η σήραγγα αποστραγγίστηκε, αλλά η εξόρυξη ήταν πλέον πιο δύσκολη. Η πρόοδος σταμάτησε και μερικοί από τους διευθυντές προσπάθησαν να δυσφημήσουν τον Τρέβιθικ, αλλά η ποιότητα της δουλειάς του τελικά υποστηρίχθηκε από δύο μηχανικούς ανθρακωρυχείων από τη Βόρεια Αγγλία. Παρά το γεγονός ότι πρότεινε διάφορες τεχνικές κατασκευής για την ολοκλήρωση του έργου, συμπεριλαμβανομένου ενός βυθισμένου σωλήνα από χυτοσίδηρο, οι δεσμοί του Τρέβιθικ με την εταιρεία διακόπηκαν και το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ολοκλήρωση Η πρώτη επιτυχημένη σήραγγα κάτω από τον Τάμεση ξεκίνησε από τον Σερ Μαρκ Ίσαμπαρντ Μπρουνέλ (Sir Marc Isambard Brunel) το 1823, 0,75 miles (1,200 m) ανάντη, βοηθούμενος από τον γιο του Μπρουνέλ (ο οποίος επίσης παραλίγο να σκοτωθεί από κατάρρευση σήραγγας). Ο Μπρουνέλ το ολοκλήρωσε τελικά το 1843,με τις καθυστερήσεις να οφείλονται σε προβλήματα χρηματοδότησης. Η πρόταση του Τρέβιθικ για προσέγγιση βυθισμένου σωλήνα εφαρμόστηκε με επιτυχία για πρώτη φορά κατά μήκος του ποταμού Ντιτρόιτ μεταξύ του Μίσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και του Οντάριο στον Καναδά με την κατασκευή της κεντρικής σιδηροδρομικής σήραγγας του Μίσιγκαν, υπό την επίβλεψη μηχανικού του τεχνικού αντιπροσώπου του New York Central Railway. (πρόεδρος,Ουίλιαμ Τζ. Γουίλγκας (William J Wilgus)). Η κατασκευή ξεκίνησε το 1903 και ολοκληρώθηκε το 1910. Η σήραγγα Ντιτρόιτ - Γουίνδσορ που ολοκληρώθηκε το 1930 για την κυκλοφορία αυτοκινήτων και η σήραγγα κάτω από το λιμάνι του Χονγκ Κονγκ ήταν επίσης βασισμένη σε σχέδια βυθισμένων σωλήνων. Ο Τρέβιθικ συνέχισε την έρευνα άλλων έργων για να εκμεταλλευτεί τις ατμομηχανές του υψηλής πίεσης: σφυρηλάτηση ορειχάλκου για την κατασκευή κανονιών, σύνθλιψη λίθων, ελασματουργεία, σφύρες σφυρηλάτησης, φυσητήρες υψικαμίνου καθώς και τις παραδοσιακές εφαρμογές εξόρυξης . Κατασκεύασε επίσης μια φορτηγίδα που κινούνταν από τροχούς και πολλές βυθοκόρους. Ο Τρέβιθικ διείδε ευκαιρίες στο Λονδίνο και έπεισε τη σύζυγό του και τα τέσσερα παιδιά του - απρόθυμα να τον μείνουν μαζί του - το 1808 επί δυόμισι χρόνια διαμονής πρώτα στο Ρόδερχαϊθ και μετά στο Λάιμχαουζ (Limehouse). Το 1808 ο Τρέβιθικ συνήψε συνεργασία με τον επιχειρηματία Ρόμπερτ Ντίκινσον (Robert Dickinson), έμπορο των Δυτικών Ινδιών. Ο Ντίκινσον υποστήριξε αρκετές από τις πατέντες του Τρέβιθικ . Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο Nautical Labourer (Ναυτικός Εργάτης) ατμοκίνητο ρυμουλκό με πλωτό γερανό που προωθείτο από τροχούς. Ωστόσο, δεν πληρούσε τους κανονισμούς κατά τυχόν πυρκαγιάς για τις αποβάθρες, και η Εταιρεία προμηθευτών άνθρακα, ανησυχώντας μήπως χάσουν τα προς το ζην, απείλησε ακόμη και τη ζωή του Τρέβιθικ. Ένα άλλο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αφορούσε την εγκατάσταση σιδερένιων δεξαμενών σε πλοία για αποθήκευση φορτίου και νερού αντί σε ξύλινα βαρέλια. Δημιουργήθηκε μικρό εργοστάσιο στο Λάιμχαουζ για την κατασκευή τους, που απασχολούσε τρεις άνδρες. Οι δεξαμενές χρησιμοποιήθηκαν επίσης για την ανύψωση βυθισμένων ναυαγίων τοποθετώντας τα κάτω από το ναυάγιο και δημιουργώντας άνωση αντλώντας τα γεμάτα αέρα. Το 1810 ένα ναυάγιο κοντά στο Μαργκέιτ σηκώθηκε με αυτόν τον τρόπο, αλλά υπήρξε μια διαμάχη για την πληρωμή και ο Τρέβιθικ αναγκάστηκε να κόψει τους ιμάντες και να το αφήσει να βυθιστεί ξανά. Το 1809, ο Τρέβιθικ εργάστηκε σε διάφορες ιδέες για βελτιώσεις για πλοία: σιδερένιες πλωτές αποβάθρες, σιδερένια πλοία, τηλεσκοπικά σιδερένια κατάρτια, βελτιωμένες κατασκευές πλοίων, σιδερένιες σημαδούρες και χρήση θερμότητας από τους λέβητες των πλοίων για μαγείρεμα. Τον Μάιο του 1810 ο Τρέβιθικ προσβλήθηκε από τύφο και παραλίγο να πεθάνει. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, είχε αναρρώσει αρκετά ώστε να ταξιδέψει στην Κορνουάλη με πλοίο, και τον Φεβρουάριο του 1811 αυτός και ο Ντίκινσον κηρύχθηκαν σε πτώχευση. Δεν απαλλάχθηκαν παρά το 1814, ο Τρέβιθικ είχε εξοφλήσει τα περισσότερα από τα χρέη της εταιρικής σχέσης από τα δικά του κεφάλαια. Περίπου το 1812 ο Τρέβιθικ σχεδίασε τον «κορνουαλικό λέβητα». Επρόκειτο για οριζόντιους κυλινδρικούς λέβητες με ενιαίο εσωτερικό πυροσωλήνα ή καπναγωγό που περνούσε οριζόντια από τη μέση. Τα καυτά καυσαέρια από τη φωτιά περνούσαν μέσα από την καπνοδόχο αυξάνοντας έτσι την επιφάνεια που θερμαίνει το νερό και βελτιώνοντας την απόδοση. Αυτοί οι τύποι εγκαταστάθηκαν στις μηχανές άντλησης Μπούλτον και Βατ στο Dolcoath και υπερδιπλασίασαν την απόδοσή τους. Και πάλι το 1812, εγκατέστησε μια νέα πειραματική ατμομηχανή συμπύκνωσης «υψηλής πίεσης» στο Wheal Prosper. Αυτός έγινε γνωστός ως "κορνουαλική μηχανή" και ήταν ο πιο αποδοτικός στον κόσμο εκείνη την εποχή. Άλλοι μηχανικοί της Κορνουάλης συνέβαλαν στην ανάπτυξή του, αλλά το έργο του Τρέβιθικ ήταν το κορυφαίο. Την ίδια χρονιά εγκατέστησε μια άλλη μηχανή υψηλής πίεσης, αν και χωρίς συμπύκνωση, σε μια μηχανή αλωνίσματος σε φάρμα στο Πρόμπους (Probus) της Κορνουάλης. Ήταν πολύ επιτυχημένη και αποδείχθηκε φθηνότερη στη λειτουργία της από τα άλογα που αντικατέστησε. Ήταν σε χρήση για 70 χρόνια και στη συνέχεια αποσύρθηκε και μεταφέρθηκε προς έκθεση στο Μουσείο Επιστημών. Σε ένα από τα πιο ασυνήθιστα έργα του, ο Τρέβιθικ προσπάθησε να κατασκευάσει μια «μηχανή ανάκρουσης» παρόμοια με την αιολίδα που περιγράφει ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς περίπου το 50 μ.Χ. Ο κινητήρας του Τρέβιθικ περιελάμβανε έναν λέβητα που τροφοδοτούσε έναν κοίλο άξονα για να κατευθύνει τον ατμό σε έναν περιστρεφόμενο τροχό με δύο πίδακες ατμού λεπτής οπής στην περιφέρειά του. Ο πρώτος τροχός ήταν 15 feet (4,6 m) σε διάμετρο και μια μεταγενέστερη προσπάθεια ήταν 24 feet (7,3 m) σε διάμετρο. Για να αποκτήσει οποιαδήποτε χρησιμοποιήσιμη ροπή, έπρεπε να βγαίνει ατμός από τα ακροφύσια με πολύ υψηλή ταχύτητα και σε τόσο μεγάλο όγκο που αποδείχτηκε ότι δεν λειτουργούσε με επαρκή απόδοση. Σήμερα θα αναγνωριζόταν ως τουρμπίνα αντίδρασης. Το 1811 αποστράγγιση νερού από τα πλούσια ορυχεία αργύρου του Τσέρρο ντε Πάσκο (Cerro de Pasco) στο Περού σε υψόμετρο 4,330 metres (14,210 ft) δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στον υπεύθυνο, Φρανθίσκο Ουβίλλε (Francisco Uville). Οι κινητήρες συμπύκνωσης χαμηλής πίεσης των Μπούλτον και Βατ ανέπτυσσαν τόσο μικρή ισχύ, ώστε να είναι άχρηστες σε αυτό το υψόμετρο και δεν μπορούσαν να αποσυναρμολογηθούν σε αρκετά μικρά κομμάτια για να μεταφερθούν εκεί κατά μήκος των τροχιών. Ο Ουβίλλε στάλθηκε στην Αγγλία για έρευνα πάνω στη χρήση της ατμομηχανής υψηλής πίεσης του Τρέβιθικ. Αγόρασε μία για 20 γκινέες, τη μετέφερε πίσω και το βρήκε να λειτουργεί αρκετά ικανοποιητικά. Το 1813 ο Ουβίλλε απέπλευσε ξανά για την Αγγλία και, καθώς αρρώστησε στο δρόμο, διέκοψε το ταξίδι του μέσω Τζαμάικα. Όταν συνήλθε, επιβιβάστηκε στο ταχυδρομικό πλοίο «Fox», κατά σύμπτωση με έναν από τους εξαδέλφους του Τρέβιθικ στο ίδιο σκάφος. Το σπίτι του Τρέβιθικ ήταν μόλις λίγα μίλια από το Φάλμουθ, οπότε ο Ουβίλλε μπόρεσε να τον συναντήσει και να του πει για το έργο. Στις 20 Οκτωβρίου 1816 ο Τρέβιθικ άφησε την Πενζάνς με το φαλαινοθηρικό πλοίο Asp συνοδευόμενος από έναν δικηγόρο ονόματι Πέιτζ και έναν λέβητα με προορισμό το Περού. Αρχικά έγινε δεκτός από τον Ουβίλλε με τιμές, αλλά οι σχέσεις τους σύντομα επιδεινώθηκαν και ο Τρέβιθικ έφυγε αηδιασμένος με τις κατηγορίες που του απηύθυναν. Ταξίδεψε πολύ στο Περού ενεργώντας ως σύμβουλος σε μεθόδους εξόρυξης. Η κυβέρνηση του παραχώρησε ορισμένα δικαιώματα εξόρυξης και βρήκε περιοχές εξόρυξης, αλλά δεν είχε τα κεφάλαια για να τις αναπτύξει, με εξαίρεση ένα ορυχείο χαλκού και αργύρου στο Καταξάμπο (Caxatambo). Μετά από ένα διάστημα που υπηρετούσε στο στρατό του Σιμόν Μπολίβαρ επέστρεψε στο Καταξάμπο αλλά λόγω της άστατης κατάστασης της χώρας και της παρουσίας του ισπανικού στρατού αναγκάστηκε να φύγει από την περιοχή και να εγκαταλείψει μετάλλευμα αξίας £ 5.000 έτοιμο για αποστολή. Ο Ουβίλλε πέθανε το 1818 και ο Τρέβιθικ επέστρεψε σύντομα στο Τσέρρο ντε Πάσκο για να συνεχίσει την εξόρυξη. Ωστόσο, ο πόλεμος της απελευθέρωσης του απέκλεισε πολλούς από τους στόχους του. Εν τω μεταξύ, πίσω στην Αγγλία, κατηγορήθηκε ότι παραμελούσε τη γυναίκα του Τζέιν και την οικογένειά του στην Κορνουάλη. Αφού έφυγε από το Τσέρρο ντε Πάσκο, ο Τρέβιθικ πέρασε από τον Ισημερινό στο δρόμο του προς την Μπογκοτά στην Κολομβία. Έφτασε στην Κόστα Ρίκα το 1822 ελπίζοντας να αναπτύξει μηχανήματα εξόρυξης. Πέρασε χρόνο αναζητώντας μια πρακτική διαδρομή για τη μεταφορά μεταλλεύματος και εξοπλισμού, αρκέστηκε να χρησιμοποιήσει τον ποταμό Σαν Χουάν, τον ποταμό Σαραπίκουι (Sarapiqui) και στη συνέχεια σιδηρόδρομο για να καλύψει την υπόλοιπη απόσταση. Σε μια βιογραφία του, ο γιος του έγραψε ότι ο Τρέβιθικ είχε στο μυαλό του σιδηρόδρομο με ατμό και όχι με μουλάρια. Η αρχική ομάδα περιελάμβανε τον Τρέβιθικ, Σκωτσέζο σχεδιαστή εξορύξεων Τζέιμς Γκέραρντ (James Gerard), και δύο μαθητές σχολείου: τον Χοσέ Μαρία Μοντεαλέγκρε (José Maria Montealegre, μελλοντικό πρόεδρο της Κόστα Ρίκα) και τον αδελφό του Μαριάνο, τον οποίο ο Γκέραρντ σκόπευε να εγγράψει σε μικρό οικοτροφείο στο Lauderdale House στο Χάιγκειτ (όπου ο Τρέβιθικ αργότερα έκανε την προσωρινή του κατοικία στο Λονδίνο, και επτά ιθαγενείς, τρεις από τους οποίους επέστρεψαν αφού τους καθοδήγησαν στο πρώτο μέρος του ταξιδιού τους. Το ταξίδι ήταν ύπουλο – ένας από τους παρευρισκόμενους πνίγηκε σε έναν αγριεμένο χείμαρρο και ο Τρέβιθικ παραλίγο να σκοτωθεί σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις. Στο πρώτο σώθηκε από πνιγμό από τον Γκέραρντ, και στο δεύτερο παραλίγο να τον καταβροχθίσει ένας αλιγάτορας μετά από διαμάχη με έναν ντόπιο τον οποίο είχε με κάποιο τρόπο προσβάλει. Ακόμα συντροφιά με τον Γκέραρντ, πήρε το δρόμο του για την Καρθαγένη, όπου έτυχε να συναντήσει τον Ρόμπερτ Στέφενσον, ο οποίος επέστρεφε και αυτός στην πατρίδα του από την Κολομβία, μετά από αποτυχημένο εγχείρημα εξόρυξης τριών ετών. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που συναντήθηκαν (όταν ο Στέφενσον ήταν ακόμη μωρό) και οι δύο άντρες διαπιστώθηκε από μάρτυρες της συνάντησής τους ότι είχαν λίγα κοινά. Παρόλα αυτά, ο Στέφενσον έδωσε στον Τρέβιθικ 50 £ για να βοηθήσει την επιστροφή του στην πατρίδα. Ενώ ο Στέφενσον και ο Γκέραρντ επέλεξαν να επιστρέψουν μέσω Νέας Υόρκης, ο Τρέβιθικ πήρε το πλοίο απευθείας προς το Φάλμουθ, φτάνοντας εκεί τον Οκτώβριο του 1827 με λίγα πράγματα εκτός από τα ρούχα που φορούσε. Δεν επέστρεψε ποτέ στην Κόστα Ρίκα. Λαμβάνοντας ενθάρρυνση από παλαιότερους εφευρέτες που είχαν επιτύχει κάποιες επιτυχίες με παρόμοιες προσπάθειες, ο Τρέβιθικ έκανε αίτηση στο Κοινοβούλιο για επιχορήγηση, αλλά δεν κατάφερε να του δοθεί. Το 1829 κατασκεύασε μια ατμομηχανή κλειστού κύκλου ακολουθούμενη από έναν κατακόρυφο σωληνωτό λέβητα. Το 1830 εφηύρε μια πρώιμη μορφή θερμαντήρα αποθήκευσης. Αποτελούσε έναν μικρό λέβητα πυροσβεστικού σωλήνα με αποσπώμενο καπναγωγό που μπορούσε να θερμανθεί είτε εξωτερικά είτε σε εσωτερικούς χώρους με τον καπναγωγό συνδεδεμένο σε μια καμινάδα. Μόλις ζεσταθεί, το δοχείο ζεστού νερού θα μπορούσε να μετακινηθεί με τροχούς στο σημείο που απαιτείται θερμότητα και η θερμότητα που εκπέμπει μπορούσε να αλλάξει χρησιμοποιώντας ρυθμιζόμενες θυρίδες. Για να τιμήσει την ψήφιση του Μεταρρυθμιστικού Νομοσχεδίου το 1832, σχεδίασε μια τεράστια στήλη στα 1,000 feet (300 m) ύψος, όντας 100 feet (30 m) σε διάμετρο στη βάση που λεπταίνει στα 12 feet (3,7 m) στην κορυφή όπου θα ήταν ανεβασμένο άγαλμα αλόγου. Επρόκειτο να κατασκευαστεί από 1500 τεμάχια 10 ποδιών (3 m) χυτοσίδηρου και θα ζύγιζε 6,000 long tons (6,100 t; 6,700 short tons) . Υπήρχε σημαντικό δημόσιο ενδιαφέρον για την πρόταση, αλλά δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Την ίδια περίπου εποχή προσκλήθηκε να κάνει κάποιες εργασίες ανάπτυξης σε έναν κινητήρα ενός νέου σκάφους στο Ντάρτφορντ (Dartford) από τον Τζον Χολ (John Hall), ιδρυτή της J & E Hall Limited. Η εργασία περιελάμβανε μια τουρμπίνα αντίδρασης για την οποία ο Τρέβιθικ κέρδισε 1200 £. Έμεινε στο ξενοδοχείο "The Bull" στην High Street του Ντάρτφορντ (Dartford) στο Κεντ. . Αφού εργαζόταν στο Ντάρτφορντ για περίπου ένα χρόνο, ο Τρέβιθικ αρρώστησε από πνευμονία και αναγκάστηκε να αποσυρθεί για ύπνο στο ξενοδοχείο Bull, όπου διέμενε εκείνη την εποχή. Μετά από παραμονή μιας εβδομάδας στο κρεβάτι, πέθανε το πρωί της 22ας Απριλίου 1833. Ήταν πάμπτωχος και κανείς συγγενής ή φίλος του δεν είχε παρευρεθεί στο κρεβάτι του κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του. Οι συνάδελφοί του στα έργα του Χολ έκαναν έρανο για τα έξοδα της κηδείας του και ήταν αυτοί που μετέφεραν το φέρετρό του. Πλήρωσαν επίσης έναν νυχτοφύλακα για να φυλάει τον τάφο του τη νύχτα και να αποτρέψουν τους τυμβωρύχους, καθώς η αρπαγή σωμάτων ήταν συνηθισμένη εκείνη την εποχή. Ο Τρέβιθικ τάφηκε σε έναν ασήμαντο τάφο στο St Edmund's Burial Ground, East Hill του Ντάρτφορντ. Ο ταφικός χώρος έκλεισε το 1857, με τις ταφόπλακες να αφαιρούνται το 1956–57. Μια πλάκα σηματοδοτεί το κατά προσέγγιση σημείο που πιστεύεται ότι είναι η τοποθεσία του τάφου. Η πλάκα βρίσκεται στην πλευρά του πάρκου, κοντά στην πύλη του East Hill και σε ένα τυφλό μονοπάτι. Στο Κάμπορν, έξω από τη δημόσια βιβλιοθήκη, άγαλμα του Λέοναρντ Σάνφορντ Μέρριφιλντ (Leonard Stanford Merrifield) που απεικονίζει τον Τρέβιθικ να κρατά ένα από τα μοντέλα του μικρής κλίμακας αποκαλύφθηκε το 1932 από τον πρίγκιπα Γεώργιο, Δούκα του Κεντ, μπροστά σε πλήθος χιλιάδων ντόπιων.Στις 17 Μαρτίου 2007, το Συμβούλιο του Δήμου Ντάρτφορντ κάλεσε τον Πρόεδρο της Εταιρείας Trevithick, Φιλ Χόσκεν (Phil Hosken), να αποκαλύψει μια μπλε πλάκα στο ξενοδοχείο Royal Victoria and Bull (πρώην The Bull) που σηματοδοτεί τα τελευταία χρόνια του Τρέβιθικ στο Ντάρτφορντ και τον τόπο του θανάτου του το 1833. Η Μπλε Πλάκα εμφανίζεται σε περίοπτη θέση στην μπροστινή πρόσοψη του ξενοδοχείου. Υπάρχει επίσης πλάκα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας . Τα τμήματα Μηχανικών, Επιστήμης Υπολογιστών και Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ βρίσκονται γύρω από το κτήριο Τρέβιθικ, το οποίο διαθέτει επίσης τη βιβλιοθήκη Τρέβιθικ, που πήρε το όνομά της από τον Ρίτσαρντ Τρέβιθικ.Στην Gower Street του Λονδίνου, στον τοίχο του κτιρίου του Πανεπιστημακού Κολεγίου περίτεχνη πλάκα τοίχου αναγράφει: «Κοντά σε αυτό το μέρος ο Ρίτσαρντ Τρέβιθικ (γεννήθηκε το 1771 – απεβίωσε το 1833), πρωτοπόρος του ατμού υψηλής πίεσης, έθεσε σε λειτουργία, το έτος 1808 την πρώτη ατμάμαξα για να μεταφέρει επιβάτες». Κατασκευάστηκε από την «Επιτροπή Μνήμης της Εκατονταετηρίδας του Τρέβιθικ».Μία από τις παλαιότερες απεικονίσεις της σημαίας της Κορνουάλης μπορεί να δει κανείς σε βιτρό στο Αβαείο του Γουέστμινστερ, 1888, προς τιμήν του Ρίτσαρντ Τρέβιθικ. Το παράθυρο απεικονίζει τον Άγιο Μιχαήλ στην κορυφή και εννέα αγίους της Κορνουάλης, τους Piran, Petroc, Pinnock, Germanus, Julian, Cyriacus, Constantine, Nonna και Geraint κλιμακωτά. Το κεφάλι του St Piran φαίνεται να είναι πορτρέτο του ίδιου του Τρέβιθικ και η μορφή φέρει το λάβαρο της Κορνουάλης.Υπάρχει μια πλάκα και ένα μνημείο που βρίσκεται στο Abercynon, έξω από το πυροσβεστικό σταθμό. Αναγράφει: «Σε ανάμνηση των επιτευγμάτων του Ρίτσαρντ Τρέβιθικ, ο οποίος κατασκεύασε την πρώτη ατμάμαξα, στις 21 Φεβρουαρίου 1804, μετέφερε με επιτυχία 10 τόνους σιδήρου και πολλούς επιβάτες κατά μήκος γραμμής από το Merthyr σε αυτόν τον περίβολο όπου βρισκόταν το σημείο φόρτωσης του καναλιού Glamorgan. ". Υπάρχει επίσης ένα κτίριο στο Abercynon που ονομάζεται Ty Trevithick (κτίριο Τρέβιθικ ), που ονομάστηκε προς τιμήν του. Στην οδό Penydarren, στο Μέρτυρ Τάιντφιλ υπάρχει μνημείο στην τοποθεσία του τραμ Penydarren. Η επιγραφή γράφει «RICHARD TREVITHICK 1771-1833 Ο ΠΡΩΤΟΠΡΟΣΩΠΟΣ ΑΤΜΟΥ ΥΨΗΛΗΣ ΠΙΕΣΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΤΜΑΜΑΞΑ ΠΟΥ ΚΙΝΗΘΗΚΕ ΣΕ ΡΑΓΕΣ. ΣΤΙΣ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1804 ΔΙΕΛΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ABERCYNON» Σε μικρή απόσταση με τα πόδια βόρεια από αυτό βρίσκεται η (ελαφρώς ανορθόγραφη) οδός Trevethick, που πήρε το όνομά της από τον Τρέβιθικ. Ένα αντίγραφο της πρώτης ατμομηχανής οδικής ατμομηχανής πλήρους μεγέθους της Τρέβιθικ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Camborne Trevithick Day 2001, την ημέρα που επιλέχθηκε για τον εορτασμό της δημόσιας επίδειξης του Τρέβιθικ. Ο Puffing Devil οδήγησε περήφανα την παρέλαση των ατμαμαξών σε κάθε επόμενη "ημέρα του Τρέβιθικ" μέχρι και το 2014. Η Trevithick Drive στο Temple Hill του Ντάρτφορντ, πήρε το όνομά του από τον Τρέβιθικ. Κληρονομιά Η Trevithick Society, πρόδρομος οργανισμών Βιομηχανικής Αρχαιολογίας που ιδρύθηκε αρχικά για να σώσει τον κινητήρα περιέλιξης του Levant από την διάλυση, ονομάστηκε για τον Richard Trevithick. Δημοσιεύουν ένα ενημερωτικό δελτίο, ένα περιοδικό και πολλά βιβλία για τους κινητήρες της Κορνουάλης, τη βιομηχανία εξόρυξης, τους μηχανικούς και άλλα βιομηχανικά αρχαιολογικά θέματα. Υπάρχει επίσης ένας δρόμος με το όνομά του στο Μέρθυρ Τάιντβιλ. Ο Τρέβιθικ τιμάται στο Κάμπορν της Κορνουάλης την "Ημέρα του Τρέβιθικ" που πραγματοποιείται κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Απριλίου. Η ημέρα είναι ένα κοινοτικό φεστιβάλ με ατμάμαξες από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Προς το τέλος της ημέρας παρελαύνουν στους δρόμους του Κάμπορν και περνούν με ατμό μπροστά από ένα άγαλμα του Ρίτσαρντ Τρέβιθικ έξω από το κτίριο Passmore Edwards. Το εναλλακτικό ιστορικό διήγημα του Χάρι Τρουλντόουβ «Ο Σιδερένιος Ελέφαντας» κάνει τον Ρίτσαρντ Τρέβιθικ να εφευρίσκει την ατμομηχανή του το 1782 και στη συνέχεια να αγωνίζεται με ένα τρένο που σύρεται από μαμούθ που με τον καιρό θα έφτανε να αντικαταστήσει. Αυτός ο χαρακτήρας γεννήθηκε κάποια στιγμή πριν από το 1771 και είναι Αμερικανός και όχι Βρετανός, υποδεικνύοντας ότι (μαζί με τον σταθμάρχη George Stephenson) είναι ένα ανάλογο (μια κοινή συσκευή πλοκής του τρυγονιού) και όχι η ιστορική φιγούρα. 1-85410-878-6 Hodge, James (2003), Richard Trevithick (Lifelines; 6.) Princes Risborough, Buckinghamshire HP27 9AA: Εκδόσεις Shire 0-486-26412-2 Lowe, James W. (1975), British Steam Locomotive Builders. Cambridge: Χήνα(ISBN 0-900404-21-3) (επανακυκλοφόρησε το 1989 από την Guild Publishing) Rogers, Col. HC (1961), Turnpike to Iron Road London: Seeley, Service & Co.; σελ. 40–44 Ο ιστότοπος Camborne «Trevithick Day». Αρχειοθετήθηκε 2011-06-09 στο Wayback Machine. Διαδικτυακός κατάλογος του Cornwall Record Office για τον Richard Trevithick Αρχειοθετήθηκε 2012-02-03 στο Wayback Machine. Συνεισφορές στη βιογραφία του Richard Trevithick Richard Edmonds, 1859 Ατμομηχανή Richard Trevithick 1805–06 στο Energy Hall, Μουσείο Επιστημών, Λονδίνο Trevithick Society