IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας

Η Μαργαρίτα των Βουρβόνων (Marguerite, περί το 1217 - Προβέν, 12 Απριλίου 1256) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισσα της Καμπανίας ως τρίτη σύζυγος του Θεοβάλδου του Μεταθανάτιου ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αρχαμπώ Η΄ των Βουρβόνων και της πρώτης συζύγου του Αλίκης του Φορέ. Ο πατέρας της Μαργαρίτας, ο Αρσαμμπώ από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και είχε κληρονομήσει από τον πατέρα τους Γκυ Β΄ τον τίτλο του κυρίου του Μπορμπόν, ήταν κοντόσταυλος του Θεοβάλδου Δ΄ κόμη της Καμπανίας.

 Η Μαργαρίτα σε ηλικία 15 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 1232 έγινε η τρίτη σύζυγος του 32χρονου χήρου Θεοβάλδου Δ΄ κόμη της Καμπανίας. Ο Θεοβάλδος είχε χωρίσει την πρώτη σύζυγο του Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ λόγω στειρότητας και η δεύτερη σύζυγος του κόμη Αγνή του Μπωζέ απεβίωσε πρόωρα, αφήνοντας μόνο μια κόρη γι'αυτό ο κόμης αναζητούσε επειγόντως τον διάδοχο. Ο γάμος ήταν η δεύτερη περίπτωση, στην οποία ο κόμης της Καμπανίας παντρεύτηκε γυναίκα με μεγάλη διαφορά ηλικίας, η άλλη περίπτωση ήταν ο γάμος του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας με την Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας. Η Μαρία πήρε μεγάλη προίκα, αλλά έγινε και μια αυστηρή σύμβαση, στην οποία αναφέρεται ότι: μόνο ένα μικρό τμήμα της προίκας θα επέστρεφε στον πατέρα της, αν πέθαινε τα εννιά πρώτα χρόνια του γάμου της χωρίς απογόνους και τίποτε αν πέθαινε μετά· μονάχα αν χώριζε, θα επέστρεφε ολόκληρη η προίκα στον πατέρα της. Ο γάμος ήταν ευτυχής αποκτώντας με τον Θεοβάλδο Δ΄ επτά παιδιά. Ο σύζυγός της κληρονόμησε από τον εκ μητρός θείο του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας το βασίλειο της Ναβάρρας και η ίδια έγινε βασίλισσα. (1234). Λίγα είναι γνωστά για τον ρόλο της Μαργαρίτας του Μπουρμπόν ως βασίλισσας της Ναβάρρας μέχρι τον θάνατο του συζύγου της (1253). Στην συνέχεια ξέσπασε κρίση, αφού η αριστοκρατία της Ναβάρρας αρνήθηκε να δεχτεί τον γιο της ως νέο βασιλιά. Η Μαργαρίτα αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Παμπλόνα· για να αντιμετωπίσει την κρίση, συμμάχησε με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας. Κληρονόμησε επιπλέον την διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον σύζυγό της και στους Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι κατείχαν μεγάλες εκτάσεις στην Καμπανία· η Μαργαρίτα τους απαγόρευσε να αποκτήσουν άλλες. Το 1254 πείστηκε από τον γιο της να πραγματοποιήσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Το 1256 με την ενηλικίωση του γιου της αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην τεράστια προίκα της, η οποία περιείχε 7 καστελίες. Απεβίωσε την ίδια χρονιά και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ιωσήφ του Κλερβάλ. Με τον σύζυγό της Θεοβάλδο Α΄ βασιλιά της Ναβάρρας απέκτησε: Πέτρος απεβ. 1265. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Λωρραίνης. Θεοβάλδος Β΄ π. 1239-1270, βασιλιάς της Ναβάρρας και, ως Θεοβάλδος Ε΄ κόμης της Καμπανίας. Βεατρίκη 1242-1295, παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ερρίκος Α΄ π. 1244-1274, βασιλιάς της Ναβάρρας και, ως Ερρίκος Γ΄ κόμης της Καμπανίας. Evergates, Theodore (2011). Aristocratic Women in Medieval France. University of Pennsylvania Press.
Gamla bankhuset

Το κτήριο Gamla bankhuset βρίσκεται στην πόλη Ούμεο στη Σουηδία. Είναι ένα κίτρινο διώροφο κτήριο, το οποίο ανοικοδομήθηκε το 1877 και έχει νεο-αναγεννησιακό ρυθμό. Το κτήριο βρίσκεται στην οδό Storgatan 34, βόρεια του προπύργιου της γέφυρας Τεγκσμπρόν. Επειδή το κτήριο έχει καμπυλωτές γωνίες έχει το παρατσούκλι Smörasken (μεταφράζεται ως βουτυροκουτί). Η λέξη Gamla μεταφράζεται από τα σουηδικά ως παλιά και το bankhuset μεταφράζεται από τα σουηδικά ως οικία τράπεζας. Στα ελληνικά ο όρος Gamla bankhuset μπορεί να μεταφραστεί ως Παλιά τράπεζα.

 Το κτήριο έχει χτιστεί με πέτρα και είναι τυπικό είδος αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής με κάτοψη του 1877. Ο αρχιτέκτονας είναι ο Αξέλ Σέντερμπεργκ ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν τεχνικό σύμβουλος της πόλης. Το κτήριο έχει δύο ορόφους και είναι χρωματισμένο κίτρινο. Αρχικά στο κτήριο στο ισόγειο υπήρχε μια τράπεζα και τα τα γραφεία ενώ στο δεύτερο όροφο υπήρχε διαμέρισμα έξι δωματίων και μια γκαρσονιέρα. Το κτήριο στέγαζε την τράπεζα Westerbottens enskilda banks. Μετά τη μεγάλη φωτιά στο Ούμεο το 1888 η δυνατότητα ανοίγματος νέας τράπεζας σε κεντρική τοποθεσία ήταν δυνατή. Το 1894 η τράπεζα μετέφερε την έδρα σε αυτό το κτήριο. Κατά τη διάρκεια του χρόνου το κτήριο έλαβε αλλαγές χρήσης: έγινε προσωρινή αποθήκη για τις συλλογές του μουσείου Västerbottens το διάστημα 1936-1946, έγινε η βιβλιοθήκη της πόλης του Ούμεο το 1935-1954. Από το 1980 το κτήριο ανήκει στη λίστα κτηρίων κληρονομιάς της Σουηδίας και σήμερα ανήκει στη δημοτική επιχείρηση ενέργειας της Ούμεο η οποία έκανε αναστήλωση του κτηρίου το 1992. Olofsson, Sven Ingemar (1972). Umeå stads historia 1888-1972. Umeå: Umeå kommunfullmäktige. σελ. 21.
Αικατερίνη της Βουργουνδίας

Η Αικατερίνη, γαλλ. Cathrine (1378 - 26 Ιανουαρίου 1425) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πέραν Αυστρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας Γ΄ των Νταμπιέρ κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου Β΄ κόμη της Φλάνδρας. Της δόθηκε ως προίκα η κομητεία της Φερρέτ (γερμ. Πφιρτ) στον γάμο της με τον Λεοπόλδο Δ΄ δούκα της Πέραν Αυστρίας. Όταν εκείνος απεβίωσε το 1411, ο αδελφός του Φρειδερίκος Δ΄, που τον διαδέχθηκε στην Πέραν Αυστρία, κατέλαβε και τη Φερρέτ, παρά τις διαπραγματεύσεις της Αικατερίνης και του ανιψιού της Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Η Αικατερίνη έμενε κυρίως στο ενδιαίτημά της στην Αλσατία, κοντά στη Βουργουνδία που είχε γεννηθεί. Έκανε δεύτερο γάμο με τον Μαξιμιλιανό Ζμάσσμανν· το 1421 διαζεύχθηκαν. Παντρεύτηκε πρώτα το 1393 τον Λεοπόλδο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας. Όταν το 1411 απεβίωσε ο Λεοπόλδος Δ΄, η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Μαξιμιλιανό Ζμάσσμανν φον Ράππολσταϊν, αλλά το 1421 διαζεύχθηκαν. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2002), 31. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147. Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612. Retrieved 23 October 2018.
Αρωνάτικα Παξών

Τα Αρωνάτικα είναι οικισμός των Παξών. Υπάγονται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λάκκας, του δήμου Παξών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο οικισμός ανήκε στην επαρχία Παξών του νομού Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Αρωνάτικα βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα των Παξών, σε θέση που δεσπόζει στο Ιόνιο Πέλαγος, νότια της Λάκκας και βορειοδυτικά από τα Μαγαζιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Ο οικισμός απέχει 9 χλμ. περίπου ΒΔ. του Γαΐου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λακκιωτών των Παξών του νομού Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λάκκας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λάκκας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παξών. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου σε παρακείμενο λόφο. Ανήκει στις οικογένειες Αρώνη, Αγγελή και Κοντάρη και υπάρχει στον κατάλογο του 1686. Το 1734 έγινε το τέμπλο και αγιογραφήθηκε ο Ναός. Το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, στο κέντρο του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, στη νοτιοανατολική έξοδο του οικισμού Η παραλία «Childo», δυτικά του οικισμού Ο ταμιευτήρας νερού, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Φίλιππος Γουλιέλμος του Βρανδεμβούργου-Σβετ

Ο Φίλιππος-Γουλιέλμος, γερμ. Philipp-Wilhlelm (19 Μαΐου 1669 - 19 Δεκεμβρίου 1711) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Σβετ (1692-1711). Είναι ο ιδρυτής του 1ου κλάδου Σβετ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Λουίζας-Ενριέττας των Νασσάου, κόρης του Φρειδερίκου-Ερρίκου πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1711 απεβίωσε στο Σβετ (Schwedt) σε ηλικία 42 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος. Το 1699 νυμφεύτηκε την Ιωάννα-Καρλόττα, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσσάου και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1700-1771, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Έγινε αντιστράτηγος της Πρωσίας. Ερριέττα-Μαρία 1702-1782, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Λουδοβίκο διάδοχο της Βυρτεμβέργης. Φρειδερίκος-Ερρίκος 1709-1788, μάργραβος του Βρνδεμβούργου-Σβετ. Έγινε διοικητής του 12ου (και μετά του 42ου) ΠΕζικού συντάγματος. Bernhard von Poten: Philipp Wilhelm (Markgraf von Brandenburg-Schwedt). In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 25, Duncker & Humblot, Leipzig 1887, S. 761 f. Heinrich Jobst Graf von Wintzingerode: Schwierige Prinzen. Die Markgrafen von Brandenburg-Schwedt. Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlín 2011. ISBN 978-3-8305-1881-5.
Ελισάβετ του Μάνσφελτ-Χίντερορτ

H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von Mansfeld-Hinterort (1565 - 12 Απριλίου 1596) από τον Οίκο του Μάνσφελτ ήταν κόρη του κόμη του Μάνσφελτ-Χίντερορτ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη κόμη του Μάνσφελτ-Χίντερορτ και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1591 τον Ιωάννη-Ερνέστο των Βέττιν δούκα πρώτα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ και μετά της Σαξονίας-Άιζεναχ και είχε τέκνο: Ιωάννης-Φρειδερίκος 1596, απεβ. την ημέρα που γεννήθηκε. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Wettin". genealogy.euweb.cz. Retrieved 2 October 2014
Αγία Τριάδα Κέρκυρας

Η Αγία Τριάδα είναι πεδινός οικισμός 192 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 54 μέτρων περίπου, στο κέντρο του νησιού της Κέρκυρας, κοντά στις παραλίες τόσο της ανατολικής όσο και της δυτικής ακτής. Βρίσκεται κοντά στο λιμάνι και το αεροδρόμιο αφού απέχει περίπου 8 με 9 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας. Μαζί με τους οικισμούς Άγιος Ιωάννης (598 κ.), Βασιλικά (278 κ.) και Κουραμαδίτικα (72 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννου (1140 κ.) της δημοτικής ενότητας Παρελίων του δήμου Κέρκυρας.

 Το 1981, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός «Αγία Τριάδα» με 102 κατοίκους και προσαρτάται στην κοινότητα του Αγίου Ιωάννου. Το 1997, με την εφαρμογή του Σχέδιο Καποδίστριας (νόμος 2539/97) καταργείται η κοινότητα του Αγίου Ιωάννου και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Παρελίων που έχει έδρα τον οικισμό Κοκκίνι. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Παρελίων, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα μαζί με τους οικισμούς Βασιλικά (278 κ.), Άγιος Ιωάννης (598 κ.) και Κουραμαδίτικα (72 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννου (1140 κ.) της δημοτικής ενότητας Παρελίων του δήμου Κέρκυρας.
Νικόλαος Ι. Παπαϊωάννου

Ο Νικόλαος Ι. Παπαϊωάννου (Αγρίνιο, 1913 - Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1986) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας ως το θάνατό του. Ήταν παντρεμένος με την δικηγόρο Ήβη Κομνηνού.

 Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Ήταν γιος του Ιωάννου Παπαϊωάννου. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά τα χρόνια της Κατοχής ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ στο αρχηγείο της Τριχωνίδας και αργότερα συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γερμανούς. Την περίοδο αυτή υπέστη επίσης διώξεις και φυλακίσεις εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (από το 1976 ΕΔΗΚ) συγκεντρώνοντας 3.677 σταυρούς προτίμησης. Πολιτεύτηκε ξανά με την ΕΔΗΚ στις εκλογές του 1977 και απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (όπου προσχώρησε το 1979) στις εκλογές του 1981 και επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1985. Ωστόσο, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη νέα του θητεία. Πέθανε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών τον Ιανουάριο του 1986. Ήταν παντρεμένος. Την έδρα του κατέλαβε ο Θωμάς Κουτσομπίνας.
Η νύχτα των σαλτιμπάγκων

Η νύχτα των σαλτιμπάγκων (Gycklarnas Afton) είναι ένα σουηδικό φίλμ του 1953 σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο οποίος έγραψε και το σενάριο της ταινίας. Η ταινία ήταν μια αποτυχία, όταν βγήκε το 1953, αλλά θεωρείται ως ένα αριστούργημα σήμερα και ένα από τα καλύτερα του Μπέργκμαν. Στη λίστα του βρετανικού περιοδικού Empire, κατατάσσεται στις καλύτερες 500 ταινίες της ιστορίας και είναι στη θέση 300.

 1900 στη Σουηδία. 'Ενας αξιοθρήνητος θίασος σταθμεύει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου ο Alberti, αρχηγός του θιάσου, εγκατέλειψε τη γυναίκα του και τα παιδιά του τρία χρόνια πριν. Απελπισμένοι από τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και την απώλεια των ρούχων τους κατά τη διάρκεια μια καταιγίδας, ο Alberti και η Anne, η καινούρια του σύντροφος, θα ικετεύσουν το διευθυντή του τοπικού θεάτρου να τους δώσει κοστούμια. Το τσίρκο ετοιμάζεται να δώσει παράσταση, η οποία όμως διακόπτεται πριν καλά-καλά ξεκινήσει με την άφιξη της αστυνομίας. Αψηφώντας τη ζήλια της Anne, ο Alberti αποφασίζει να επισκεφτεί την παλιά του σύζυγο και τα παιδιά του. Για να πάρει εκδίκηση, η Anne δίνεται στο Franz, έναν κυνικό ηθοποιό, με αντάλλαγμα ένα κόσμημα χωρίς αξία. Ανακαλύπτοντας την απιστία της Anne, ο Alberti προκαλεί τον Franz ο οποίος τον χτυπά αλύπητα και τον εξευτελίζει μπροστά σε όλο το τσίρκο και τους θεατές. Ταπεινωμένος, ο Alberti απομονώνεται στο κάρο του και αποπειράται να αυτοκτονήσει, χωρίς επιτυχία. Τις πρώτες πρωινές ώρες, το καραβάνι ξαναπαίρνει το δρόμο του. Ο Frost, ο κλόουν, αφηγείται ένα παράξενο όνειρο όπου μικραίνει ολοένα για να μπει τελικά στην κοιλιά της γυναίκας του. Η Anne γυρίζει κοντά στον Alberti και του απευθύνει ένα λυπημένο χαμόγελο. Ake Grönberg : Alberti Hasse Ekman : Franz Anders Ek : Frost Harriet Andersson : Anne Gudrun Brost : Alma Kiki : ο νάνος Annika Tretow : Agda Gunnar Björnstrand : Sjuberg
Πέρσι Πίλτσερ

Ο Πέρσι Σινκλαίρ Πίλτσερ (αγγλικά: Percy Sinclair Pilcher‎, 16 Ιανουαρίου 1866 – 2 Οκτωβρίου 1899) ήταν Βρετανός εφευρέτης και πρωτοπόρος της αεροπορίας ο οποίος ήταν ο σημαντικότερος πειραματιστής της μη τροφοδοτούμενης πτήσης στη χώρα του στα τέλη του 19ου αιώνα. Σχεδίαζε να πετάξει με ένα μηχανοκίνητο αιωρόπτερο, αλλά σκοτώθηκε σε συντριβή ανεμοπτέρου λίγο πριν το πραγματοποιήσει. Μνημείο προς τιμήν του βρίσκεται σε χωράφι κοντά στο Στάνφορντ Χολ.

 Ο Πέρσι Πίλτσερ γεννήθηκε στο Μπαθ το 1866, και υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό για επτά χρόνια από το 1880. Στη συνέχεια έγινε μαθητευόμενος ναυπηγός, στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Το 1891 ο Πίλτσερ άρχισε να εργάζεται ως βοηθός υφηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και άρχισε να αναπτύσσει το ενδιαφέρον του για την αεροπορία. Κατασκεύασε ένα αιωρόπτερο το οποίο ονόμασε The Bat, με το οποίο πέταξε για πρώτη φορά το 1895. Αργότερα την ίδια χρονιά ο Πίλτσερ συνάντησε τον Ότο Λίλιενταλ, ο οποίος ήταν πρωτοπόρος στα ανεμόπτερα στη Γερμανία. Οι συζητήσεις μαζί του οδήγησαν τον Πίλτσερ στην κατασκευή άλλων δύο ανεμοπτέρων, των The Beetle και The Gull. Βασισμένος στο έργο του μέντορά του Ότο Λίλιενταλ, ο Πίλτσερ κατασκεύασε το 1897 ένα ανεμόπτερο με όνομα The Hawk με το οποίο έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ απόστασης πετώντας για 250 μέτρα στο Λέστερσαϊρ της Αγγλίας. Ο Πίλτσερ στράφηκε στη μηχανοκίνητη πτήση: ανέπτυξε ένα τριπλάνο το οποίο τροφοδοτούνταν από κινητήρα 4 ίππων (3 kW). Ωστόσο, η κατασκευή του τριπλάνου το προκάλεσε οικονομική κατάρρευση, και έτσι ο Πίλτσερ χρειάστηκε χορηγία για την ολοκλήρωση του έργου του. Ο Πίλτσερ σχημάτισε εταιρεία μαζί με τον Γουόλτερ Γκόρντον Γουίλσον, ο οποίος στη συνέχεια έγινε επιτυχημένος μηχανολόγος. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1899, ενώ είχε ολοκληρώσει το τριπλάνο του, σκόπευε να το παρουσιάσει σε θεατές και πιθανούς χορηγούς σε χωράφι κοντά το Στάνφορντ Χολ. Ωστόσο, μερικές μέρες πριν, ο στροφαλοφόρος άξονας του κινητήρα είχε σπάσει, και για να μην απογοητεύσει τους επισκέπτες του, αποφάσισε να πετάξει με το Hawk. Ο καιρός ήταν βροχερός, αλλά στις 4 μ.μ. ο Πίλτσερ αποφάσισε πως ο καιρός ήταν αρκετά καλός για να πετάξει. Ενώ πετούσε, η ουρά έσπασε και ο Πίλτσερ έπεσε στο έδαφος από υψόμετρο 10 μέτρων. Πέθανε δύο μέρες αργότερα από τα τραύματά του και το τριπλάνο του να μην έχει παρουσιαστεί.Τάφηκε στο Κοιμητήριο Μπρόμπτον, στο δυτικό Λονδίνο. Ιστορία της αεροπορίας A British Gliding Pioneer: The Experiments of Percy Pilcher Πανεπιστήμιο Monash: Πληροφορίες για τον Πίλτσερ
ASL Airlines France

Η ASL Airlines France, πρώην Europe Airpost, είναι αεροπορική εταιρία που εδρεύει στο Bâtiment Le Séquoia της Tremblay-en-France . Λειτουργεί πτήσεις ταχυδρομείου και φορτίου για αποστολές ταχυδρομικών υπηρεσιών και εφημερίδων κατά τη διάρκεια της νύχτας καθώς προγραμματισμένες και πτήσεος charter για άλλες αεροπορικές εταιρείες και ταξιδιωτικούς πράκτορες. Η βασική του βάση είναι το αεροδρόμιο Paris-Charles de Gaulle .

 Οι ρίζες της αεροπορικής εταιρείας μπορούν να εντοπιστούν στο " Companie générale aéropostale " το 1927 που πρωτοστάτησε στην παράδοση αλληλογραφίας μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής και Νότιας Αμερικής με διάσημους πιλότους όπως ο Jean Mermoz και ο Antoine de Saint-Exupéry . Ήταν αρχικά μέρος της Air France από το 1947 έως το 1991 όταν λειτουργούσε ως Société d'Exploitation Aéropostale. Πήρε το όνομα Europe Airpost το 2000, όταν άρχισε να λειτουργεί με δική της πρωτοβουλία για την εθνική ταχυδρομική υπηρεσία της Γαλλίας. Στις 14 Μαρτίου 2008 η ASL Aviation της Ιρλανδίας εξαγόρασε επίσημα την αεροπορική εταιρεία. Έχει 400 εργαζόμενους από τον Μάρτιο του 2007. Στις 4 Ιουνίου 2015, η ASL Aviation Group ανακοίνωσε ότι η Europe Airpost θα αναδιαμορφωθεί ως ASL Airlines France. Ο στόλος της ASL Airlines France αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα ASL Airlines France στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Libertas.eu

Η Libertas είναι ένα παν-ευρωπαϊκό πολιτικό κίνημα που εδρεύει στις Βρυξέλλες. Ιδρύθηκε από τον Ιρλανδό επιχειρηματία Ντέκλαν Γκάνλεϊ το Δεκέμβριο του 2008, με σκοπό την υποψηφιότητα του κόμματος στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2009.

 Η Libertas αρχικά ξεκίνησε ως δεξαμενή σκέψης το 2006, με σκοπό την ενημέρωση του Ιρλανδικού κοινού για τη Συνθήκη της Λισαβόνας, δηλώνοντας ξεκάθαρα πως την καταψηφίζει. Το 2008 η Libertas αντιτάχθηκε ανοικτά της Συνθήκης της Λισαβόνας κατά τη διάρκεια του Ιρλανδικού δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα καταψηφίστηκε από το 53% των Ιρλανδών ψηφοφόρων. Μετά την επιτυχία της στην Ιρλανδία, η Libertas ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιούνιο 2009. Από εκέινη τη στιγμή, η Libertas ξεκίνησς την πανευρωπαϊή της προεκλογική καμπάνια. Η Συνθήκη της Λισαβόνας αποτελεί μια επανάληψη του Ευρωσυντάγματος, το οποίο καταψηφίστηκε από πολλά Ευρωπαϊκά κράτη μέλη. Ένα από τα βασικά σημέία της είναι μείωση του αριθμού των Επιτρόπων, καθώς και ο διορισμός ενός μόνιμου Προέδρου του Συμβουλίου. Ένα όνομα που κυκλοφορεί για υποψηφιότητα είναι ο Tony Blair. Επίσης προβλέπει σε δύναμη ψήφου των χωρών ανάλογα με τον πληθυσμό τους,το οποίο αποτελεί σημαντικό μειονέκτιμα για τα μικρά κράτη.
Τροπικός του Αιγόκερω

Ο Τροπικός του Αιγόκερω είναι ένας από τους πέντε βασικούς νοητούς κύκλους γεωγραφικού πλάτους στη χαρτογράφηση της Γης. Βρίσκεται παράλληλος με τον ισημερινό της Γης σε απόσταση 23° 26′ 22″ νότια, ενώ ορίζεται ως ο κύκλος με το νοτιότερο γεωγραφικό πλάτος στο οποίο μπορεί να βρεθεί ο Ήλιος στο ζενίθ το μεσημέρι κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου (21 ή 22 Δεκεμβρίου). Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο σημειώνεται η μικρότερη σε διάρκεια ημέρα και η μεγαλύτερη σε διάρκεια νύχτα του έτους (στο βόρειο ημισφαίριο), ενώ εκείνη τη μέρα το νότιο ημισφαίριο της Γης έχει τη μέγιστη δυνατή έκθεση προς τον Ήλιο.

 Το όνομα που δόθηκε σε αυτό το νοητό κύκλο προέρχεται από τη θέση του Ήλιου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο στον αστερισμό του Αιγόκερω, την περίοδο ονομασίας του. Σήμερα, με τη σταδιακή μετάπτωση του άξονα της Γης, ο Ήλιος βρίσκεται στον αστερισμό του Τοξότη κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, η ονομασία όμως παραμένει ως Τροπικός του Αιγόκερω για ιστορικούς αλλά και βασικούς χαρτογραφικούς λόγους. Ο αντίστοιχος νοητός κύκλος του Τροπικού του Αιγόκερω στο βόρειο ημισφαίριο είναι ο Τροπικός του Καρκίνου. Ο Τροπικός του Αιγόκερω διαχωρίζει τα γεωγραφικά πλάτη ως εξής: τα νοτιότερα πλάτη ανήκουν στη νότια εύκρατη ζώνη, ενώ τα βορειότερα πλάτη ως και τον Τροπικό του Καρκίνου, περιλαμβάνοντας δηλαδή τις ζώνες ανάμεσα στους τροπικούς και τον ισημερινό, ανήκουν στη ζώνη των τροπικών. Ξεκινώντας από τον πρώτο μεσημβρινό (Μεσημβρινός του Γκρίνουιτς) και με κατεύθυνση ανατολικά, παρακάτω παρουσιάζονται τα σημεία από τα οποία διέρχεται ο Τροπικός του Αιγόκερω: Ο κατάλογος στη συνέχεια περιλαμβάνει πόλεις, οικισμούς, αλλά και σημεία ενδιαφέροντος, που βρίσκονται κοντά στον Τροπικό του Αιγόκερω, ή ο νοητός κύκλος διέρχεται από αυτά. Ο κατάλογος είναι ενδεικτικός. Αργεντινή: Σαν Σαλβαντόρ ντε Χουχούι, Πάμπας (περιοχή), Άνδεις (οροσειρά)Αυστραλία: Άλις Σπρινγκς (Βόρεια Αυστραλιανή Περιοχή), Έμεραλντ (Κουίνσλαντ), Ρόκχαμπτον (Κουίνσλαντ), Λόνγκριτς (Κουίνσλαντ), καθώς και έρημος Γκίμπσον (Δυτική Αυστραλία), οροσειρά Γκρέιτ Ντιβάιντινγκ (Κουίνσλαντ)Βραζιλία: Ιτακακεστετούμπα, Μόζι ντας Κρούσες, Μαρινγκά, Σάο Πάολο, Σοροκάμπα, ΟυμπατούμπαΜαδαγασκάρη: ΤολιάραΜοζαμβίκη: Ιναμπανέ (πόλη)Μποτσουάνα: έρημος ΚαλαχάριΝαμίμπια: έρημος Καλαχάρι, έρημος ΝαμίμπΝότια Αφρική: Πολοκουάνε, Κάπρικορν (πόλη), Κρούγκερ (εθνικό πάρκο)Παραγουάη: ΚονσεψιόνΧιλή: Αντοφαγάστα, έρημος Ατακάμα, Άνδεις (οροσειρά)
Ερβέβιος Φραγκόπουλος

Ο Ερβέ(βιος), λατιν: Ervevius, γαλλ. Hervé, ιταλικά: Erveo‎), που ονομάστηκε Φραγκόπουλος (i.e. Φράγκος), ήταν Νορμανδός μισθοφόρος, στρατηγός στη Ρωμαϊκή υπηρεσία κατά τη δεκαετία του 1050.

 Σύμφωνα με τον Αμάτους του Μοντεκασίνο, ο Ερβέ και άλλοι Νορμανδοί μισθοφόροι πολέμησαν για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον Γεώργιο Μανιάκη εναντίον των Μουσουλμάνων στη Σικελία το 1038-1040. Μεταξύ των ετών 1040 και 1043 συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων της Απουλίας και έλαβε την πόλη Αβελλίνο (1042/3). Περί το 1050 εμφανίζεται ως ηγέτης των Νορμανδών μισθοφόρων υπό τον Νικηφόρο Βρυέννιο τον Πρεσβύτερο και ενός από τους δύο επικεφαλής υποδιοικητές της Ελλάδας. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος και ο Κατακαλών Κακαυμένος ηττήθηκαν από τους Πετσενέγκους κοντά στον Δούναβη. Το 1056 ζήτησε τον ανώτερο αυλικό τίτλο του μαγίστρου από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικό (β. 1056-1057). Όταν αυτός αρνήθηκε, ο Ερβέ αποσύρθηκε στο κτήμα του στο Θέμα των Αρμενιακών. Από εκεί συγκέντρωσε έναν αριθμό 300 Νορμανδών και την άνοιξη του 1057 βάδισε στην ανατολική Μικρά Ασία, γύρω από τη λίμνη Βαν. Εκεί πιθανότατα σκόπευε να δημιουργήσει ένα κράτος για τον εαυτό του και εισήλθε σε πολέμους με τους Αρμένιους και τους Σελτζούκους. Μετά την αρχική επιτυχία, αιχμαλωτίστηκε από τον Αμπού Νασρ, εμίρη του Aχλάτ. Ο Ερβέ απεστάλη πίσω στην Κωνσταντινούπολη σιδηροδέσμιος, αλλά εκεί φαίνεται πως συμφιλιώθηκε με τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων: μία σφραγίδα του που διασώθηκε, καταγράφει πως είχε λάβει τον τίτλο τού μαγίστρου και τις θέσεις τού βεστιαρίου και του στρατηλάτη της Ανατολής, στον στρατό του Αυτοκράτορα Ισαακίου Α΄ Κομνηνού (β. 1057-1059). Ωστόσο γύρω στο 1063 ο Ματθαίος της Έδεσσας καταγράφει ότι οι Τούρκοι της Άμιδας δωροδόκησαν έναν «Φρανκάβολ», για να αποφύγουν τη μάχη. Το αν ήταν πράγματι ο Ερβέ είναι αβέβαιο, αλλά εκτελέστηκε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ι΄ Δούκα (β. 1059-1067) λίγο μετά. Ήταν πιθανώς ο ιδρυτής της οικογένειας της ύστερης Βυζαντινής οικογένειας Φραγκοπούλου. Gravett, Christopher· Nicolle, David (2006). The Normans: Warrior Knights and their Castles. Oxford, United Kingdom: Osprey Publishing Limited. ISBN 1-84603-218-0. Gravett, Christopher· Nicolle, David (2006). The Normans: Warrior Knights and their Castles. Oxford, United Kingdom: Osprey Publishing Limited. ISBN 1-84603-218-0. Gravett, Christopher· Nicolle, David (2006). The Normans: Warrior Knights and their Castles. Oxford, United Kingdom: Osprey Publishing Limited. ISBN 1-84603-218-0.
Μιλένα Αποστολάκη

Η Μιλένα Αποστολάκη (γενν. 1965) είναι Ελληνίδα πολιτικός, δικηγόρος, βουλευτής και διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαμεσολάβησης και Διαιτησίας (ΕΟΔΙΔ). Έχει διατελέσει υφυπουργός Ανάπτυξης (2000-2001) και υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (2010-2011).

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Κατάγεται από την Αρχαία Ελεύθερνα Ρεθύμνης. Φοίτησε στο Αρσάκειο Ψυχικού. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Έχει εργαστεί στη Νομική Υπηρεσία της Ολυμπιακής Αεροπορίας (από το 1989), σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο στην Ουάσινγκτον (Fried Frank Harris Shriver & Jacobson) και στο Νομικό Γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου (1993-1995). Διετέλεσε ειδική συνεργάτις του υπουργού Ανάπτυξης Ευάγγελου Βενιζέλου. Τον Απρίλιο του 2022 έγινε διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαμεσολάβησης και Διαιτησίας (ΕΟΔΙΔ). Το 2001 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2005 εξελέγη μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου.Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθήνας στις εκλογές του 2000, 2004, 2007 και 2009. Από τις 13 Απριλίου 2000 έως τις 24 Οκτωβρίου 2001 ήταν υφυπουργός Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. Από τις 7 Σεπτεμβρίου 2010 μέχρι τις 17 Ιουνίου 2011 ήταν υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Την 1η Νοεμβρίου 2011 παραιτήθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, καθώς διαφώνησε με την πρόθεση της κυβέρνησης για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κρίση χρέους. Το 2012 είχε εισηγηθεί στη Βουλή τον ισχύοντα νόμο 4039/12 που αφορούσε τα αδέσποτα και τα δεσπόζοντα ζώα συντροφιάς ο οποίος επαρκεί και κατά επέκταση συντελεί αποτελεσματικά στην εξέλιξη της φιλοζωικής κοινότητας και των σχετικών ζητημάτων.Το 2015 τάχθηκε δημόσια υπέρ του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα.Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στον Βόρειο Τομέα Αθηνών. Το 2014 έγραψε το βιβλίο Πολίτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι, το οποίο απευθύνεται σε παιδιά και το προλόγισε ο Κώστας Χρυσόγονος. Το 2017 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της, Το τέλος της μεταπολίτευσης το οποίο παρουσίασε η Φώφη Γεννηματά. Από τον γάμο της με τον επιχειρηματία Πολυχρόνη Συγγελίδη (Citroën Hellas, Skoda Hellas, Chrysler Hellas) απέκτησε έναν γιο. Το ζεύγος χώρισε το 2004, αλλά η υπόθεση είναι ακόμα στα δικαστήρια. Ο Π. Συγγελίδης κινήθηκε ποινικά εναντίον της πρώην συζύγου του, κατηγορώντας την ότι παραβίαζε τους όρους επικοινωνίας του με το παιδί τους. Για την υπόθεση αυτή το Ελληνικό Κοινοβούλιο αρνήθηκε την άρση της ασυλίας της βουλευτού Μιλένας Αποστολάκη. Στην συνέχεια ο Π. Συγγελίδης έφερε την υπόθεση προ του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), όπου δικαιώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2010, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να καταδικαστεί με πρόστιμο 19.000 € προς τον Π. Συγγελίδη. Μιλένα Αποστολάκη Προσωπική ιστοσελίδα Μιλένα Αποστολάκη Προσωπικό ιστολόγιο (blog)
Πλαίσιο Τεχνολογίας, Οργάνωσης και Περιβάλλοντος

Ως πλαίσιο τεχνολογίας, οργάνωσης και περιβάλλοντος, ΤΟΠ ή στα αγγλικά, TOE (αγγλικά:Technology- Organization and Environment framework) ορίζεται ένα πλαίσιο που ανέπτυξαν οι Τορνάτσκι και Φλάισερ το 1990, για να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να περιγράψουν τα οργανωτικά χαρακτηριστικά που έχουν επιπτώσεις στις αποφάσεις υιοθέτησης τεχνολογικών καινοτομιών. Τα 3 επίπεδα του μοντέλου μας είναι το Τεχνολογικό, το Οργανωτικό και το Περιβαλλοντικό. Τα τρία αυτά επίπεδα επηρεάζουν τη διαδικασία από την οποία ένας οργανισμός υιοθετεί και δέχεται μια νέα τεχνολογία παρουσιάζοντας και τους περιορισμούς και τις ευκαιρίες της.

 Το Τεχνολογικό επίπεδο περιγράφει και τις εσωτερικές και τις εξωτερικές τεχνολογίες που είναι σχετικές με την επιχείρηση, οι οποίες μπορεί να είναι χρήσιμες για τη βελτίωση της οργανωτικής παραγωγικότητας. Αυτό περιλαμβάνει τις υπάρχουσες τεχνολογίες μέσα στην επιχείρηση καθώς επίσης και την ομάδα των διαθέσιμων τεχνολογιών στην αγορά. Το Οργανωτικό επίπεδο ορίζεται από την άποψη των διαθέσιμων πόρων που υποστηρίζουν την αποδοχή της καινοτομίας. Κάποια από αυτά τα κριτήρια είναι: το μέγεθος της επιχείρησης, τη συγκέντρωση, την τυποποίηση και την πολυπλοκότητα της διευθυντικής δομής του, την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού και το ποσό των νωθρών πόρων που είναι διαθέσιμοι. Το Περιβαλλοντικό επίπεδο αντιπροσωπεύει τη ρύθμιση στην οποία μια εταιρία διευθύνει την επιχείρηση- βιομηχανία της, επηρεάζεται από τους ανταγωνιστές της, την πρόσβαση στους πόρους που εφοδιάζονται από άλλους και τις συναλλαγές με την Κυβέρνηση. Το πλαίσιο ΤΟΠ έχει εξεταστεί από πολλές μελέτες. Το περιεχόμενο αυτών αφορά τεχνολογικές καινοτομίες όπως είναι: η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής διακλάδωσης δεδομένων, η υιοθέτηση τεχνολογιών RFID, η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής επιχειρηματικότητας, η υιοθέτηση ERP από εταιρίες, η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής υπογραφήςκαθώς και άλλων τεχνολογιών που είναι απαραίτητες για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική λειτουργία ενός οργανισμού.
Γιάννης Καλαϊτζής

Ο Γιάννης Καλαϊτζής (11 Νοεμβρίου 1945 - 12 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Έλληνας σκιτσογράφος, γνωστός για τις πολιτικές γελοιογραφίες και τα κόμικς Τσιγγάνικη ορχήστρα και Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης. Είχε συνεργαστεί με πολλά έντυπα, όπως η Αυγή, η Ελευθεροτυπία, το 9 και η Εφημερίδα των Συντακτών, ενώ διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού Γαλέρα. Αναγνωρίζεται ευρέως ως ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες γελοιογράφους και δημιουργούς κόμικς.

 Ο Καλαϊτζής γεννήθηκε το 1945 στην Κοκκινιά, γιος ενός ιδιοκτήτη καφενείου. Η οικογένειά του ήταν αριστερών πεποιθήσεων και, σύμφωνα με τον ίδιο, «το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο». Υπήρξε μέλος της νεολαίας Λαμπράκη και είχε εκλεγεί γραμματέας της οργάνωσης στην Κοκκινιά.Η πορεία του Καλαϊτζή ως γελοιογράφος ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, πρώτα σε συνεργασία με το περιοδικό Πανσπουδαστική και λίγο αργότερα με την εφημερίδα Αυγή. Το 1967, ωστόσο, η δραστηριότητά του έπαψε λόγω του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Με την επάνοδο της δημοκρατίας, ο Καλαϊτζής άρχισε να συνεισφέρει και πάλι στην Αυγή, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με τον Θούριο, το Αντί και τους Δρόμους της Αλήθειας. Τη δεκαετία του 1980, ο Καλαϊτζής άρχισε να σκιτσάρει για την Ελευθεροτυπία, γεγονός που θεωρείται καθοριστικό σημείο της καριέρας του, καθώς η συνεργασία αυτή διήρκεσε μέχρι και το κλείσιμο της εφημερίδας το 2011. Το 1984 κυκλοφόρησε η Τσιγγάνικη ορχήστρα, το πρώτο μεγάλο κόμικ του Καλαϊτζή, που είχε εν μέρει δημοσιευτεί στο περιοδικό Βαβέλ. Παρά τις χαμηλές πωλήσεις που έκανε τότε, σήμερα θεωρείται για πολλούς λόγους ένα πρωτοποριακό έργο της ελληνικής σκηνής. Τα επόμενα ολοκληρωμένα κόμικς του Καλαϊτζή θα κυκλοφορούσαν με μεγάλα μεσοδιαστήματα. Συγκεκριμένα, Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης βγήκε το 1990, ενώ ο Τυφών το 1997. Το 2000, ο Καλαϊτζής άρχισε να συνεργάζεται με το νεοσύστατο περιοδικό 9, συνεισφέροντας τα χιουμοριστικά στριπ Έκτακτα περιστατικά και Το Πέλαγος της μποτίλιας. Λίγα χρόνια αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση του περιοδικού Γαλέρα, του οποίου και εξετέλεσε διευθυντής μέχρι και το 2010. Στη Γαλέρα, εκτός από γελοιογραφίες, ο Καλαϊτζής φιλοτέχνησε εξώφυλλα και δημιούργησε το κόμικ Μαρξ & Σπένσερ. Ο Καλαϊτζής πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου του 2016, μετά από μακρά αντιμετώπιση του καρκίνου, και κηδεύτηκε στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών. Τσιγγάνικη ορχήστρα (1984, Πολύτυπο) Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης (1990, Ars Longa/Nemo) Τυφών (1997, Κώμος) Soloup εναντίον Καλαϊτζή (2005, ΚΨΜ) με τον Soloup Γιαταλεφτά Νοέμβρη (2002, Λιβάνης) 2000 στα 4 (2003, Άγρα) Ασύμμετρη κυβέρνηση (2007, Άγρα) www Heavy metal Farm gr (2008, ΚΨΜ) 1963 - 2016: Με τη ματιά του Γιάννη Καλαϊτζή (2016, Εφημερίδα των Συντακτών) Soloup (2012). Τα ελληνικά comics. Αθήνα: Εκδόσεις Τόπος. ISBN 9789604990481.
Μαρία του Αλμπρέ, κόμισσα του Ρετέλ

H Μαρία, γαλλ. MArie d'Albret, comtesse de Rethel (25 Μαρτίου 1491 - 27 Οκτωβρίου 1549) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κόρη του κυρίου του Ορβάλ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νεβέρ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη κυρίου του Ορβάλ, γιου του Αρνώ-Αμανιέ κυρίου του Ορβάλ (γιου του Καρόλου Β΄ κυρίου του Αλμπρέ) και της Καρλόττας των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης και διαδόχου του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ & Ρετέλ. Παντρεύτηκε το 1504 τον εξάδελφό της Κάρολο των Λα Μαρκ κόμη του Νεβέρ και είχε τέκνο: Φραγκίσκος Α΄ 1516-1561, κόμης του Νεβέρ & του Ρετέλ, αναβαθμίστηκε σε δούκα του Νεβέρ. Charles Cawley, Medieval Lands, Gascony, Dukes and Nobility thePeerage.com Person Page-4300
Κοινωνικό φύλο

Ως κοινωνικό φύλο ή γένος αναφέρονται στη σύγχρονη βιβλιογραφία το σύνολο των χαρακτηριστικών που παραπέμπουν στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα και διαχωρίζουν τη μία κατάσταση από την άλλη. Για αυτά τα χαρακτηριστικά λαμβάνεται υπόψη το βιολογικό φύλο (π.χ. αρσενικό, θηλυκό ή ίντερσεξ), η κοινωνική δόμηση των φύλων (ρόλοι των φύλων) ή η ταυτότητα φύλου.

 Τον όρο εισήγαγε ο σεξολόγος John Money το 1955, θέλοντας να κάνει διάκριση μεταξύ αυτού και του βιολογικού φύλου (sex). Μέχρι τότε η λέξη χρησιμοποιείτο κυρίως στη Γραμματική. Η νέα έννοια της λέξης εξαπλώθηκε τη δεκαετία του '70, οπότε και η φεμινιστική θεωρία υιοθέτησε την ιδέα της διάκρισης βιολογικού φύλου και της κοινωνικής κατασκευής των φύλων. Εντούτοις, σε πολλά πεδία, μαζί με αυτά και κάποια πεδία κοινωνικών επιστημών, το κοινωνικό φύλο συμπεριλαμβάνει το βιολογικό ή το αντικαθιστά. Παρόλο που αυτή η αλλαγή στην έννοια του φύλου συναντάται τη δεκαετία του '80, μία μικρή επιτάχυνση της διαδικασίας στην επιστημονική φιλοσοφία παρατηρήθηκε το 1993 όταν η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) ξεκίνησε να χρησιμοποιεί τη λέξη "gender" αντί για "sex". Το 2011, η ΔΤΦ αντέστρεψε τη θέση της και άρχισε να χρησιμοποιεί το "sex" ως βιολογική ταξινόμηση και το "gender" ως "παρουσίαση του καθενός ως άνδρας ή γυναίκα ή το πώς συναντάται στους κοινωνικούς θεσμούς". Σύμφωνα με τη θεωρητικό πάνω στις σπουδές φύλου Kate Bornstein, το κοινωνικό φύλο μπορεί να έχει ασάφεια και ρευστότητα.Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει το κοινωνικό φύλο ως κοινωνικά κατασκευασμένα χαρακτηριστικά των ανδρών και των γυναικών (ρόλοι, νόρμες κ.ά.) που ποικίλλουν ανά κοινωνία.Αν και το φύλο είναι ένα πανομοιότυπο βιολογικό γεγονός σε όλους τους πολιτισμούς, το τι ακριβώς σημαίνει το βιολογικό φύλο σε σχέση με τον κοινωνικό ρόλο ενός φύλου ποικίλλει πολιτισμικά ανάλογα με το τι θεωρείται "αρρενωπό" και τι "θηλυκό". Άνδρας Γυναίκα Ταυτότητα φύλου Βιολογικό φύλο Θηλυκότητα Αρρενωπότητα Το Κοινωνικό Φύλο: http://eclass.uoa.gr/modules/document/file.php/PSPA170/6.CONNELL%20%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82.pdf
Κυβερνείο Ισμαηλίας

To Κυβερνείο της Ισμαηλίας (αραβικά : محافظة الإسماعيلية‎‎ Muḥāfaẓat al-ʾIsmāʿīliyyah) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Ισμαηλία. Έχει πληθυσμό 942,832 κατοίκους κι έκταση 1,442 τ.χλμ..

 Το κυβερνείο βρίσκεται στην Διώρυγα του Σουέζ και συνορεύει στα ανατολικά με το Κυβερνείο Βορείου Σινά και το Κυβερνείο Σαρκία, στα βόρεια με το Κυβερνείο Πορτ Σάιντ και στα νότια με το Κυβερνείο Σουέζ. Το κυβερνείο έχει πέντε πόλεις, τις : Ισμαηλία, Φαγιέντ, Αλ Ταλ, Τελ αλ Κεμπίρ και Καντάρα. Είναι από τα παλαιότερα κυβερνεία της Αιγύπτου, το 1913 αναφέρεται με έκταση 4 τ.χλμ. και πληθυσμό 11448 κατοίκους, περιελάμβανε μόνο την πόλη της Ισμαηλίας. Το 1947 δεν αναφέρεται, έχει καταργηθεί κι ενσωματωθεί στο Κυβερνείο Καναλίου για να ξαναδημιουργηθεί το 1950. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ismailia Governorate στο Wikimedia Commons
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2000-01

Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2000-01 ήταν η 30η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΣΙΛ για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2000-01 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2001-02. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 2001-02. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 2000-01 ΘΟΪ Λακατάμιας Ροτσίδης Μάμμαρη Κινύρας ΈμπαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2000-01: Αχυρώνας Λιοπετρίου Ελληνισμός Ακακίου Δόξα ΠαλαιομετόχουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1999-00 ΠΑΕΕΚ Κερύνειας ΗρακλήςΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1999-00: ΜΕΑΠ Νήσου Εληά Λυθροδόντα ΘΟΪ Αυγόρου ΑΜΕΠ ΠαρεκκλησιάςΛόγω της ενοποίησης του Ευαγόρα Πάφου (συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία) με τον ΑΠΟΠ Πάφου (συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία), με τη δημιουργία της ΑΕΠ Πάφου (που πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία), δημιουργήθηκε μια κενή θέση για το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Για το λόγο αυτό διεξήχθησαν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα της Γ΄ κατηγορίας 1999-00. Η νικήτρια θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η Αναγέννηση Γερμασόγειας, η οποία είχε τερματίσει στη 13η θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00. Ως εκ τούτου μόνο δύο ομάδες από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1999-00 υποβιβάστηκαν. Παράλληλα, έγιναν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα της Δ΄ κατηγορίας 1999-00, ώστε να αναπληρωθεί η θέση που θα έμενε κενή στην Γ΄ κατηγορία. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς, η οποία είχε τερματίσει στη 4η θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Ως εκ τούτου προβιβάστηκαν 4 ομάδες από τη Δ΄ κατηγορία 1999-00. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2000/01 Cypriot Third Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 29. 9 Απριλίου 2001. Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο Φιραρής

Ο Αλέξανδρος Β' Μαυροκορδάτος ο Φιραρής (Κωνσταντινούπολη 1754-Μόσχα 1819) ήταν μεγάλος διερμηνέας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1783-84) και ηγεμόνας της Μολδαβίας (1785-86). Εξαιρετικής μόρφωσης, γνώστης πολλών γλωσσών και επιδέξιος διπλωμάτης, στάλθηκε, νέος ακόμη, σε επίσημη διπλωματική αποστολή στην τότε Ρωσική πρωτεύουσα, την Πετρούπολη για να διαπραγματευθεί εμπιστευτικά ζητήματα του τουρκικού κράτους. Απέκτησε το προσωνύμιο «φιραρής», που σημαίνει φυγάς, όταν το 1786 μετά την έκπτωσή του από το αξίωμα του Ηγεμόνα της Μολδαβίας, αντί να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη κατέφυγε στη Ρωσία, α[›] όπου και παρέμεινεβ[›] μέχρι τον θάνατό του.

 Γιος του Ιωάννη Β' Μαυροκορδάτου (γιου του Νικολάου) και της Σουλτάνας Μάνου βρέθηκε σε ηλικία 14 ετών, το 1768 στην αυλή του νεοδιορισμένου ηγεμόνα της Βλαχίας Γρηγορίου Αλεξάνδρου Γκίκα.γ[›] Στο σύντομο χρονικό διάστημα που υπηρέτησε ως μεγάλος διερμηνέας επέδειξε πολιτική ικανότητα ενώ τον Φεβρουάριο του 1785 διορίστηκε στη θέση του Ηγεμόνα της Μολδαβίας, διάδοχος του εξαδέλφου του Αλεξάνδρου Α' Μαυροκορδάτου του «δελήβεη». Τον Δεκέμβριο του 1786, παύθηκε από το αξίωμα του λόγω αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ίδιο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Προκόπιο. Τότε αντί να επιστρέψει στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατέφυγε στη Ρωσία όπου έγινε ευνοϊκά δεκτός από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας. Οι Τούρκοι του έδωσαν τότε την προσεπωνυμία του «Φιραρή» (δηλ. δραπέτη, φυγά) και μάταια τον επόμενο χρόνο (Ιούλ. 1787) απαίτησαν την έκδοσή του από τους Ρώσους. Την ίδια χρονιά ιδρύει στη Μόσχα την Εταιρία ο «Φοίνικας». Μυείται τον Οκτώβριο 1816 στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Γαλάτη δίνοντας συνδρομή χιλίων ρουβλίων. Πέθανε πριν ξεσπάσει η επανάσταση, το 1819. Ήταν προστάτης των ελληνικών γραμμάτων και χάρη στη γενναιοδωρία του πραγματοποιήθηκαν εκδόσεις ελληνικών βιβλίων από τα οποία σημαντικότερα είναι: Τρίτομον Λεξικόν τρίγλωσσον της γαλλικής, ιταλικής και ρωμαϊκής διαλέκτου που τύπωσε στη Βιέννη το 1790 ο Γεώργιος Βεντότης. Έρωτος αποτέλεσματα Το 1810 εκδἰδει ανώνυμα στη Μόσχα «Βόσπορος εν Βορυσθένει», μια ποιητική συλλογή της οποίας το κυριώτερο στιχούργημά του «Όνειρον», συνδυάζει τον πατριωτισμόν με την αρχαιογνωσία και με τη δαπόντεια ηθική.δ[›] : «ως το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην/ωσαύτως τρόπος ο καλός φέρει ευγνωμοσύνη»
Πύργος Ασπάιρ

Ο Πύργος Ασπάιρ (αγγλικά: Aspire Tower), επίσης γνωστός ως Ο Πυρσός της Ντόχα, είναι ξενοδοχείο ουρανοξύστης ύψους 300 μέτρων, το όποίο βρίσκεται στο συγκρότημα της Ζώνης Ασπάιρ στη Ντόχα του Κατάρ. Ο πύργος σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Χάντι Σιμάν και την AREP και την εταιρείας μηχανικής Ove Arup and Partners και χρησιμοποιήθηκε ως το επίκεντρο των 15ων Ασιατικών Αγώνων που φιλοξενήθηκαν από το Κατάρ το Δεκέμβριο του 2006. Ο πύργος είναι επί του παρόντος το ψηλότερο κτίριο στη Ντόχα και το Κατάρ, αλλά θα τον ξεπεράσουν οι Πύργοι Ντουμπάι της Ντόχα και ο Πύργος Μπαρουά, όταν ολοκληρωθεί ένα από τα δύο έργα. Ο πύργος είναι επίσης γνωστός ως Khalifa Sports Tower ή Doha Olympic Tower.

 Ο πύργος ήταν ορόσημο των Ασιατικών Αγώνων του 2006 λόγω του μεγέθους και της εγγύτητάς του στον κεντρικό χώρο, το Διεθνές Στάδιο Χαλίφα. Η τελική μορφή αποτελείται από έναν κύλινδρο οπλισμένου σκυροδέματος πάχους 1 έως 1,8 μέτρων (στον πυρήνα), που κυμαίνεται από 12 έως 18 μέτρα σε διάμετρο, περικυκλωμένο με ακτινωτά δίκτυα από ανοξείδωτο χάλυβα δοκών σε κάθε όροφο των δομικών μονάδων του. Τα ίδια τα δομικά στοιχεία αποτελούνται από χαλύβδινες κολώνες, μεταλλικές επενδύσεις, πλάκες από σκυρόδεμα και εξωτερικές τάσεις και δακτυλίους συμπίεσης, οι οποίες υποστηρίζουν εξωτερικά τοιχώματα με γυάλινη επένδυση. Ο πυθμένας κάθε μονάδας καλύπτεται με Ενισχυμένο σκυρόδεμα από ίνες γυαλιού. Οι δοκοί, καθώς και οι χαλύβδινοι σύνδεσμοι που συνδέουν όλα τα δομικά στοιχεία μαζί, βιδώνονται μέσω του πυρήνα από σκυρόδεμα και ως εκ τούτου αγκυρώνονται στη θέση τους, μεταφέροντας κάθετα φορτία από περιμετρικές στήλες και δοκούς δακτυλίου στον πυρήνα.Το κτίριο ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2007 με τελικό κόστος 133,395,000 ευρώ. Υπερβολοειδές κατασκευή Πάρκο Ασπάιρ Ιστότοπος Χάντι Σιμάν The Torch Doha The Aspire Tower: a case study on Constructalia Αρχειοθετήθηκε 2011-07-08 στο Wayback Machine. Haver & Boecker - Πληροφορίες σχετικά με τον πύργο
Νεφερτκαού Β΄

Η Νεφερτκαού Β΄ ήταν αρχαία Αιγύπτια ευγενής, γυναίκα του πρίγκιπα Χουφουχάφ, γιου του φαραώ Χέοπα. Η Νεφερτκαού και ο Χουφουχάφ είχαν αρκετά παιδιά, περιλαμβανομένων δύο γιων με το όνομα Ουαετκά και Ιουενκά, όπως και μια κόρη που δεν μας έχει διασωθεί το όνομα. Και οι δύο γιοι εμφανίζονται στον τάφο του Χουφουχάφ και της Νεφερτκαού να προσφέρουν πάπυρους. Και οι δύο έχουν τον τίτλο «Γιος του Βασιλιά». Μια κόρη που δεν φέρει όνομα απεικονίζεται πίσω από τους καθιστούς γονείς της στην εσωτερική αίθουσα του μασταμπά. Υπάρχει περίπτωση ένας άλλος αξιωματούχος με το όνομα Χουφουχάφ Β΄ να είναι ο τρίτος γιος του Χουφουχάφ και της Νεφερτκαού.

 Η Νεφερτκαού θάφτηκε στο τάφο G 7130 στην Γκίζα, στο ανατολικό πεδίο της Νεκρόπολης της Γκίζας. Ο τάφος ήταν μέρος του διπλού μασταμπα που κατασκευάστηκε για αυτήν και τον σύζυγό της Χουφουχάφ. Σύμφωνα με τον Ράισνερ η κατασκευή του τάφου πρέπει να είχε αρχίσει μέχρι το έτος 17-24 της βασιλείας του Χέοπα. Η Νεφερτκαού απεικονίζεται στην αίθουσα και στην εσωτερική αίθουσα του μασταμπά. Αποσπάσματα από τις επιγραφές σώζονται και δείχνουν ότι ο Χουχουχάφ Α απεικονίζοταν στο ναΐσκο της. Ο γιος της Ουαετκά απεικονίζεται τουλάχιστον μία φορά. Η Νεφερτκαού θάφτηκε στο φρεάτιο G 7130 B, το οποίο περιείχε θραύσματα από σαρκοφάγο από κόκκινο γρανίτη. Ο ταφικός θάλαμος είχε χρησιμοποιηθεί εν νέου κατά την πτολεμαϊκή περίοδο. Όταν ανασκάφηκε, βρέθηκε ένα φρεάτιο που οδηγούσε σε ένα ναΐσκο της Ίσιδος, ενώ στο πάτωμα βρέθηκαν διάφορα ουσάμπτι.
Cubuntu

To Cubuntu είναι μια διανομή Linux που βασίζεται στο λειτουργικό σύστημα Ubuntu. Η βασική διαφορά του από το Ubuntu είναι ότι έχει προεγκατεστημένο το περιβάλλον εργασίας Cinnamon αντί για το Unity. Στα προγράμματα περιλαμβάνεται ελεύθερο αλλά και κλειστού κώδικα λογισμικό, όπως ο περιηγητής ιστού Google Chrome.

 Την ανάπτυξη του Cubuntu ξεκίνησε το 2012 ο Eric Kranich, ως ανεπίσημη παραλλαγή του Ubuntu, εξαρχής -από επιλογή του προγραμματιστή- με το περιβάλλον Cinnamon. Το Cinnamon είναι δημιούργημα του Clément Lefèbvre για χρήση με το λειτουργικό σύστημα Linux Mint, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αργότερα και από άλλες διανομές. Άλλα περιβάλλοντα εργασίας που υποστηρίζει έκτοε το Cubuntu είναι τα MATE, Openbox, GNOME Shell και Unity. Το Cubuntu δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο. Διατέθηκε προεγκατεστημένο σε φορητούς υπολογιστές στη Γαλλία. Το σύστημα είναι πανομοιότυπο με το Ubuntu ενώ περιέχει και επιπλέον πακέτα λογισμικού όπως τον Google Chrome και το Skype. καθώς και drivers κλειστού κώδικα. Αρχικά η διατίθονταν με περιβάλλον μόνο στη γαλλική γλώσσα (ενώ ο χρήστης μπορούσε να προσθέσει επιπλέον γλώσσες μετά από την εγκατάσταση). Από την έκδοση 15.04 και μετά είναι δυνατή η εγκατάσταση με περιβάλλον στα γαλλικά ή τα αγγλικά. Επίσημος ιστότοπος (Γαλλικά)
80ή Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής

Η 80η Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (80ή ΑΔΤΕ) είναι μηχανοποιημένη ταξιαρχία πεζικού του Ελληνικού Στρατού Ξηράς με έδρα την Κω των Δωδεκανήσων. Έχει μέγεθος πέντε ταγμάτων.

 Η 80η Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (80η ΑΔΤΕ) έχει έδρα την Κω και περιλαμβάνει:- Τον Λόχο Στρατηγείου της 80ης Ανώτερης Διοίκησης Ταγμάτων Εθνοφυλακής (ΛΣΤ/80 ΑΔΤΕ).- Το 80ο Λόχο Διαβιβάσεων Εθνοφυλακής (80 ΛΔΒΕΘ).- Το 80ο Τάγμα Μηχανικού Εθνοφυλακής (80 ΤΜΧΕΘ).- Το 80ο Λόχο Αντιαρματικών Εθνοφυλακής (80 ΛΑΤΕΘ).- Την 80η Επιλαρχία Αρμάτων Εθνοφυλακής (80 ΕΑΡΜΕΘ).- Την 80η Επιλαρχία Αναγνώρισης Εθνοφυλακής(80 ΕΑΝΕΘ), Αντιμάχεια- Το 80ο ΤΕ Πυροβολικού Εθνοφυλακής (80 ΤΕ).- Το 148ο ΤΕ Πυροβολικού Εθνοφυλακής (148 ΤΕ) - Τη 109 ΛΜΕΘ Πυροβολικού Εθνοφυλακής (109 ΛΜΕΘ) - Τη 80η Μοίρα Ελαφρού Αντιαεροπορικού Πυροβολικού Εθνοφυλακής(80 ΜΕθ).- Το 282ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής (282 Μ/Κ ΤΕ).- Το 543ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής (543 Μ/Κ ΤΕ).- Το 295ο Τάγμα Εθνοφυλακής(295 ΤΕ).- Το 588ο Τάγμα Εθνοφυλακής (588 ΤΕ).- Το 80ο Τάγμα Υποστήριξης Εθνοφυλακής(80 ΤΥΠΕΘ).- Το 80ο Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (80 ΤΥΕΘ) - Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων - Τη ΔΑΝ Νισύρου