IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βατώρα

Η βατώρα (σύμβολο Wh ή W-h) είναι μονάδα ενέργειας. Χρησιμοποιείται συνήθως σε οικιακούς μετρητές ηλεκτρισμού με τη μορφή του πολλαπλασίου της, της κιλοβατώρας (kWh), που ισούται με χίλιες βατώρες. Η βατώρα δεν αποτελεί μονάδα του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (SI), παρά το ότι βασίζεται στη μονάδα ισχύος βατ (Watt, W), καθώς η ώρα δεν είναι μονάδα του SI. Η μονάδα ενέργειας στο SI είναι το 1 W επί δευτερόλεπτο, ονομαζόμενη Τζάουλ (joule, J). Μία βατώρα είναι ίση με 3600 J (1 J/s x 3600 s). Μία κιλοβατώρα είναι, επομένως, ίση με 3.600.000 J.

 Μία βατώρα είναι η ποσότητα ενέργειας που καταναλώνει μία συσκευή ισχύος ενός βατ σε μία ώρα. Το ευρύ κοινό και οι εταιρείες παραγωγής ενέργειας τείνουν να χρησιμοποιούν τις βατώρες και τις κιλοβατώρες για τη μέτρηση της (ηλεκτρικής κυρίως) ενέργειας, ενώ οι φυσικοί και άλλοι επιστήμονες χρησιμοποιούν τα Joule (J). Η χρήση των πρώτων γίνεται για πρακτικούς και διαισθητικούς λόγους. Για παράδειγμα, ένας λαμπτήρας καταναλώνει ισχύ (που μετράται σε βατ) για κάποιο χρονικό διάστημα, που έχει ως αποτέλεσμα την κατανάλωση ενέργειας: το βατ αντιπροσωπεύει ενέργεια ανά μονάδα χρόνου, και η ώρα είναι μια βολικότερη μονάδα χρόνου από ό,τι ένα δευτερόλεπτο σε ένα νοικοκυριό, έτσι όταν πολλαπλασιάζονται δίνουν μία πρακτική μονάδα ενέργειας που ονομάζεται βατώρα. Μία ηλεκτρική θερμάστρα που καταναλώνει 500 J ενέργειας κάθε δευτερόλεπτο (500 W), θα καταναλώσει 500 βατώρες ενέργειας αν παραμείνει αναμμένη επί 1 ώρα, ή 5 κιλοβατώρες σε 10 ώρες. Παρότι χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από το τζάουλ, η βατώρα είναι πολύ μικρή για να εκφράσει ποσά ενέργειας που αντιστοιχούν στη μακροοικονομική κλίμακα. Π.χ. η ημερήσια παραγωγή ενέργειας ενός μέσου εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια βατώρες. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται οι μεγαβατώρες και οι γιγαβατώρες. Αμπερώριο Κιλοβατώρα Ενέργεια Τάξεις μεγέθους (ενέργεια)
Μικρή Βίγλα Νάξου

Το Μικρή Βίγλα είναι παράλιος οικισμός της δυτικής Νάξου με 93 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται νοτιοανατολικά της παραλίας Ορκός, βορειότερα της ομώνυμης παραλίας επί του ομώνυμου ακρωτηρίου.

 Το 1971, στην απογραφή ο οικισμός αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα Σαγκρίου με έδρα το Άνω Σαγκρί. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο στο δήμο Νάξου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Σαγκρίου, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άνω Σαγκρί ( 210 κ.), Κανακάρι ( 49 κ.), Καστράκι ( 158 κ.) και Κάτω Σαγκρί ( 27 κ.) την Τοπική Κοινότητα Σαγκρίου ( 537 κ.). Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Πυραυλάκατος

Πυραυλάκατοι ή ταχέα περιπολικά κατευθυνομένων βλημάτων είναι πλοία με μικρό, σχετικά, εκτόπισμα (βύθισμα) και μεγάλη ταχύτητα. Ο οπλισμός τους αποτελείται από κατευθυνόμενα βλήματα, πυροβόλα μεγάλης ταχυβολίας και τορπίλες.

 Πυραυλάκατοι Τύπου «La Combattante III» ΤΠΚ Λάσκος (P 20) ΤΠΚ Μπλέσσας (P 21) ΤΠΚ Μυκόνιος (P 22) ΤΠΚ Τρουπάκης (P 23)Πυραυλάκατοι Τύπου «La Combattante IIIB» ΤΠΚ Καβαλούδης (P 24) ΤΠΚ Ντεγιάννης (P 26) ΤΠΚ Ξένος (P 27) ΤΠΚ Σιμιτζόπουλος (P 28) ΤΠΚ Σταράκης (P 29)Πυραυλάκατοι Τύπου 148 ΤΠΚ Βότσης (P 72) ΤΠΚ Πεζόπουλος (P 73) ΤΠΚ Βλαχάβας (P 74) ΤΠΚ Μαριδάκης (P 75) ΤΠΚ Τουρνάς (P 76) ΤΠΚ Σακίπης (P 77)Πυραυλάκατοι Τύπου «Super Vita» ΤΠΚ Ρουσσέν (P 67) TΠΚ Δανιόλος (P 68) ΤΠΚ Κρυσταλλίδης (P 69) ΤΠΚ Γρηγορόπουλος (P 70) ΤΠΚ Ρίτσος (P 71)Οι πληροφορίες για τις πυραυλάκατους του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού προέρχονται από τον επίσημο ιστότοπο του: www.hellenicnavy.gr
Αρένα Παντανάλ

Το Αρένα Παντανάλ είναι ένα νέο στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην πόλη Κουιαμπά της Βραζιλίας. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου 2014, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και να φιλοξενήσει αγώνες κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2014.

 Το στάδιο δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία ολοκλήρωσης, και η χωρητικότητά του είναι 41.112 θέσεων. Από τις 24 Απριλίου 2014, απομένουν να εγκατασταθούν 5.000 από τις θέσεις του γηπέδου. Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Κουιαμπά (UTC−4). Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Βραζιλίας (UTC−3). Official Website (Πορτογαλικά) Cuiabá avança com Arena Pantanal e quer receber Copa das Confederações (Πορτογαλικά) Cuiabá já no clima de preparativos para o Mundial 2014 FIFA World Cup Profile Αρχειοθετήθηκε 2014-12-31 στο Wayback Machine.
Καμπύλη Γκόσπερ

Η καμπύλη Γκόσπερ, που πήρε το όνομά της από τον Μπιλ Γκόσπερ και είναι επίσης γνωστή ως καμπύλη Πέανο-Γκόσπερ, πρόκειται για μια καμπύλη που γεμίζει το χώρο και της οποίας το οριακό σύνολο είναι το rep-7. Είναι μια καμπύλη φράκταλ που μοιάζει στην κατασκευή με την καμπύλη δράκου και την καμπύλη Χίλμπερτ. Η καμπύλη Γκόσπερ μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για ιεραρχική εξαγωνική ομαδοποίηση και ευρετηρίαση.

 Η καμπύλη Γκόσπερ μπορεί να αναπαρασταθεί χρησιμοποιώντας ένα L-σύστημα με κανόνες ως εξής: Γωνία: 60° Αξίωμα: A {\displaystyle A} Κανόνες αντικατάστασης: A ↦ A − B − − B + A + + A A + B − {\displaystyle A\mapsto A-B--B+A++AA+B-} B ↦ + A − B B − − B − A + + A + B {\displaystyle B\mapsto +A-BB--B-A++A+B} Σε αυτή την περίπτωση τόσο το Α όσο και το Β σημαίνουν ότι κινούμαστε προς τα εμπρός, το + σημαίνει ότι στρίβουμε αριστερά 60 μοίρες και το - σημαίνει ότι στρίβουμε δεξιά 60 μοίρες - χρησιμοποιώντας ένα πρόγραμμα τύπου "χελώνας" όπως η Γλώσσα προγραμματισμού Logo. Ένα πρόγραμμα Logo για τη σχεδίαση της καμπύλης Γκόσπερ με τη χρήση turtle graphics: Το πρόγραμμα μπορεί να ενεργοποιηθεί, για παράδειγμα, με την εντολή rg 4 300, ή εναλλακτικά gl 4 300. Ένα πρόγραμμα σε γλώσσα προγραμματισμού Python, το οποίο χρησιμοποιεί τους προαναφερθέντες κανόνες του συστήματος L, για να σχεδιάσει την καμπύλη Γκόσπερ χρησιμοποιώντας γραφικά χελώνας (online έκδοση): Ο χώρος που γεμίζει η καμπύλη ονομάζεται νησί Γκόσπερ. Οι πρώτες επαναλήψεις του φαίνονται παρακάτω: Το νησί Γκόσπερ μπορεί να επικαλύψει την επιφάνεια. Στην πραγματικότητα, επτά αντίγραφα του νησιού Γκόσπερ μπορούν να ενωθούν για να σχηματίσουν ένα σχήμα που είναι ομοειδές, αλλά αναβαθμισμένο κατά έναν παράγοντα √7 σε όλες τις διαστάσεις. Όπως φαίνεται από το παρακάτω διάγραμμα, η εκτέλεση αυτής της πράξης με μια ενδιάμεση επανάληψη του νησιού οδηγεί σε μια αναβαθμισμένη έκδοση της επόμενης επανάληψης. Η επ' αόριστον επανάληψη αυτής της διαδικασίας παράγει μια ψηφιδωτή απεικόνιση του επιπέδου. Η ίδια η καμπύλη μπορεί ομοίως να επεκταθεί σε μια άπειρη καμπύλη που γεμίζει ολόκληρο το επίπεδο. NEW GOSPER SPACE FILLING CURVES FRACTAL DE GOSPER (Γαλλικά) Gosper Island at Wolfram MathWorld Flowsnake by R. William Gosper Σύνολο Μάντελμπροτ Μαουρίτς Κορνέλις Έσερ Οικοδομήσιμο Σύμπαν
Φρανσουά Ζιγκό ντε λα Περονί

Ο Φρανσουά Ζιγκό ντε λα Περονί (γαλλικά: François Gigot de la Peyronie) (15 Ιανουαρίου 1678, Μονπελιέ – 25 Απριλίου 1747) ήταν Γάλλος χειρουργός. Το όνομά του συνδέεται με μια πάθηση γνωστή ως νόσος του Περονί.

 Ως έφηβος, σπούδασε φιλοσοφία και χειρουργική στο Μονπελιέ, όπου το 1695 έλαβε το δίπλωμά του ως κουρέας-χειρούργος. Ο Περονί γοητεύτηκε με τους φαλλούς, που αργότερα εξελίχθηκε σε μια δια βίου εμμονή. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Παρίσι ως μαθητής του Ζορζ Μαρεσάλ (1658–1736), ο οποίος ήταν αρχιχειρουργός στο Hôpital de la Charité (Φιλανθρωπικό Νοσοκομείο). Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μονπελιέ ως λέκτορας ανατομίας και χειρουργικής, και ήταν χειρουργός-ταγματάρχης στο Hôtel-Dieu de Montpellier. Το 1714, ο Περονί επέστρεψε στο Παρίσι, όπου διορίστηκε χειρουργός-ταγματάρχης στο Hôpital de la Charité. Στο Παρίσι δίδαξε επίσης ανατομία στο Jardin du Roi και στο αμφιθέατρο του Σαιν-Κομ. Το 1736, μετά το θάνατο του Μαρεσάλ, έγινε πρώτος χειρουργός του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ενδιαφέρθηκε για το ιατρικό εκπαιδευτικό σύστημα και συνέβαλε καθοριστικά στην αναδιοργάνωση των χειρουργικών σχολών. Ήταν ένας σημαντικός παράγοντας σχετικά με τη δημιουργία ενός νόμου του 1743 που απαγόρευε στους κουρείς να ασκούν το χειρουργείο. Με τον Ζορζ μαρεσάλ, ίδρυσε την Εθνική Ακαδημία Ιατρικής (1731) και ήταν ο πρόεδρος της από το 1736 έως το 1747. Στο Μονπελιέ, ο Περονί δώρισε τα χρήματα για την κατασκευή ενός αμφιθεάτρου με βάση το Collège Saint-Côme de Paris. Το 1752 ξεκίνησε η κατασκευή και το 1757 έγιναν τα εγκαίνια του ξενοδοχείου Saint-Côme de Montpellier. Το 1743, ο Περονί περιέγραψε μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από σκλήρυνση των σηραγγωδών σωμάτων του πέους. Αυτή η κατάσταση αναφέρεται τώρα ως νόσος του Περονί. Fischer, Louis-Paul; Ferrandis Jean-Jacques; Blatteau Jean-Eric (2010). «François de Lapeyronie, from Montpellier (1678-1747). "Surgery restorer" and universal spirit. The soul, Musc, rooster eggs» (στα γαλλικά). Hist Sci Med (Γαλλία) 43 (3): 241–8. ISSN 0440-8888. PMID 20506696. François de la Peyronie @ Who Named It
Θεώρημα τομής του Θαλή

Στην γεωμετρία, το θεώρημα τομής, που παραδοσιακά αποδίδεται στον Έλληνα μαθηματικό Θαλή, είναι ένα σημαντικό θεώρημα στη στοιχειώδη γεωμετρία που αφορά τις αναλογίες των διαφόρων ευθυγράμμων τμημάτων, τα οποία δημιουργούνται όταν δύο τεμνόμενες μεταξύ τους γραμμές τέμνονται και από ένα ζεύγος παραλλήλων γραμμών. Είναι ισοδύναμο με το θεώρημα περί των αναλογιών σε όμοια τρίγωνα. Πιο συγκεκριμένα, αν ϵ 1 {\displaystyle \epsilon _{1}} και ϵ 2 {\displaystyle \epsilon _{2}} είναι δύο ευθείες παράλληλες, και Σ {\displaystyle \Sigma } ένα τυχόν σημείο του επιπέδου, τότε για οποιεσδήποτε δύο ευθείες που διέρχονται από το Σ {\displaystyle \Sigma } τέμνουν την ϵ 1 {\displaystyle \epsilon _{1}} στα σημεία A {\displaystyle {\rm {A}}} και Γ {\displaystyle {\rm {\Gamma }}} , και την ϵ 2 {\displaystyle \epsilon _{2}} στα B {\displaystyle {\rm {B}}} και Δ {\displaystyle {\rm {\Delta }}} , ισχύει ότι Σ A A B = Σ Γ Γ Δ {\displaystyle {\rm {{\frac {\Sigma A}{AB}}={\frac {\Sigma \Gamma }{\Gamma \Delta }}}}} .Αντίστροφα, ισχύει ότι αν Σ A A B = Σ Γ Γ Δ {\displaystyle {\rm {{\frac {\Sigma A}{AB}}={\frac {\Sigma \Gamma }{\Gamma \Delta }}}}} ,τότε οι ευθείες ϵ 1 {\displaystyle \epsilon _{1}} και ϵ 2 {\displaystyle \epsilon _{2}} είναι παράλληλες.

 Το αντίστροφο του θεωρήματος τομής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδείξει ότι μια συγκεκριμένη κατασκευή αποδίδει παράλληλα ευθύγραμμα τμήματα. Το ευθύγραμμο τμήμα που συνδέει τα μέσα δύο πλευρών ενός τριγώνου είναι παράλληλο με την τρίτη πλευρά του τριγώνου. Το ευθύγραμμο τμήμα που συνδέει τα τα μέσα δύο μη παραλλήλων πλευρών ενός τραπεζίου είναι παράλληλο με τις άλλες δύο πλευρές του τραπεζίου. Το θεώρημα τομής του Θαλή χρησιμοποιείται στην απόδειξη πολλών θεωρημάτων στην γεωμετρία, συμπεριλαμβανομένων των εξής: Θεώρημα διχοτόμου Την ύπαρξη του βαρυκέντρου Θεώρημα Βαρινιόν Στην ευθεία του Όιλερ Διαδραστική εφαρμογή για θεώρημα του Θαλή PlanetMath: Intercept Theorem Αρχειοθετήθηκε 2012-03-30 στο Wayback Machine. Αρδαβάνη, Καλλιόπη; Μάλλιαρης, Χρήστος (Οκτώβριος 2022). «Το θεώρημα Θαλή και οι εφαρμογές του». Ευκλείδης Α΄ (126): 29-31. http://www.hms.gr/sites/default/files/subsites/problems/material/EYKLEIDHS_A_t126_2022.pdf. Στέλλας Χρήστος; Μαρουσάκης Παρασκευάς (1980). «Θεώρημα Θαλή». Ευκλείδης Α΄ (4): 111-113. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=1371. Γ. Δημάκος; Δ. Κοντογιάννης (1986). «Το θεώρημα Θαλή και οι εφαρμογές του». Ευκλείδης Β΄ (1): 43-45. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=1371. «Θεώρημα Θαλή». Ευκλείδης Β΄ (1): 21-26. 1977. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3108. Δ. Ζέρβας; Λ. Γιαννακόπουλος (1977). «θαλής και ομοιότητα». Ευκλείδης Β΄ (1): 24-27. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=2768.
Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών

Ως Βιβλίο των Νεκρών αναφέρονται αρχαία αιγυπτιακά κείμενα, γραμμένα αρχικά πάνω στις σαρκοφάγους και αργότερα σε παπύρους που θάβονταν μαζί με το νεκρό, στο εσωτερικό των σαρκοφάγων. Το κείμενο συχνά ήταν γραμμένο για κάποιο συγκεκριμένο άτομο και έτσι κανένα αντίγραφο δεν είναι ολόιδιο με κάποιο άλλο. Για παράδειγμα, η Βίβλος των Νεκρών για τον γραφέα Άνι, ο "Πάπυρος του Άνι" έχει συνολικά μήκος 28 μέτρων και αποτελείται από τριάντα επτά φύλλα .

 Τα Βιβλία των Νεκρών περιέχουν συλλογές από επωδούς, αριθμούς και μαγικές επικλήσεις για χρήση από τους νεκρούς στη μεταθανάτια ζωή. Είχαν το ρόλο να καθοδηγήσουν τους νεκρούς στις διάφορες δοκιμασίες που θα συναντούσαν πριν φθάσουν στον Κάτω Κόσμο (Ντουάτ). Υπάρχουν περίπου 200 μαγικές επικλήσεις.Συνήθως περιείχαν εικόνες που έδειχναν τις δοκιμασίες στις οποίες θα υποβαλλόταν ο νεκρός, αλλά και το χάρτη του Ντουάτ. Τα εμπόδια αυτά περιλάμβαναν διάφορα τέρατα και λίμνες φωτιάς. Η μούμια ήταν οπλισμένη με τη Βίβλο, ώστε να τα καταπολεμήσει. Η πιο σημαντική δοκιμασία ήταν το ζύγισμα της ψυχής του νεκρού, που έκανε ο θεός Άνουβις: η καρδιά του νεκρού ζυγιζόταν σε σχέση το Φτερό της Αλήθειας της θεάς Μά'ατ. Αν η καρδιά ήταν πιο ελαφριά από το φτερό, επιτρεπόταν να προχωρήσει, αν όχι καταβροχθιζόταν από το τέρας Αμμούτ, ένα συνδυασμός κροκόδειλου, λιονταριού και ιπποπόταμου. Ο θεός Θωθ κατέγραφε το αποτέλεσμα. Οι παλαιότερες εκδόσεις του βιβλίου χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα π.Χ. και εμπεριέχουν παλαιότερα κείμενα από το 2000 π.Χ. ("Κείμενα των Σαρκοφάγων") και από το 2600-2300 π.Χ. ("Κείμενα των Πυραμίδων") Αιγυπτιακή μυθολογία Thomas George Allen 1960, The Egyptian Book of the Dead: Documents in the Oriental Institute Museum at the University of Chicago, University of Chicago Press, Chicago. Thomas George Allen 1974, The Book of the Dead or Going Forth by Day. Ideas of the Ancient Egyptians Concerning the Hereafter as Expressed in Their Own Terms, (SAOC vol. 37) University of Chicago Press, Chicago. E. A. Wallis Budge 1895, The Egyptian Book of the Dead,(The Papyrus of Ani), Egyptian Text, Transliteration, and Translation, E.A.Wallis Budge, (Dover Publications Inc, New York), c 1895, Dover Ed., 1967. Raymond Faulkner 1972. The Ancient Egyptian Book of the Dead, translated by Raymond Faulkner, edited by Carol Andrews University of Texas Press, Austin. Raymond Faulkner 1994, The Egyptian Book of the Dead, The Book of Going forth by Day. The First Authentic Presentation of the Complete Papyrus of Ani translated by Raymond Faulkner, edited by Eva von Dassow, with contributions by Carol Andrews and Ogden Goelet, Chronicle Books, San Francisco. Gunther Lapp 1997, The Papyrus of Nu (Catalogue of Books of the Dead in the British Museum), British Museum Press, London. Andrzej Niwinski 1989, Studies on the Illustrated Theban Funerary Papyri of the 11th and 10th Centuries B.C., (OBO vol. 86) Universitätsverlag, Freiburg. Budge, E. A. Wallis, "Book of the Dead, The Papyrus of Ani". (sacred-texts.com) Online Readable Text, with several images and reproductions of Egyptian papyri http://www.touregypt.net/bod3.htm , Spell 125
Loyal to the Game

Το Loyal to the Game είναι το έκτο μεταθανάτιο studio album του Tupac Shakur και δέκατο στη σειρά γενικότερα. Περιέχει ρεμιξ από προηγουμένως ακυκλοφόρητη μουσική που είχε ηχογραφήσει ο Shakur πριν από τον θάνατό του το 1996. Το ακυκλοφόρητο υλικό ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου των άλμπουμ του 2Pacalypse Now και Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.... Το Loyal to the Game είναι σε παραγωγή του Eminem. Κυκλοφόρησε στις 14 Δεκεμβρίου 2004 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 12 Δεκεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 Σύμφωνα με μια συνέντευξη με το MTV, ο Eminem είχε επηρεαστεί τόσο από τη ζωή και το έργο του Tupac που έγραψε ένα γράμμα στην μητέρα του Τούπακ, Afeni Shakur, ζητώντας της να σκεφτεί να τον αφήσει να κάνει την παραγωγή του άλμπουμ. Η Shakur συμφώνησε, δίνοντας στον Eminem το πράσινο φως. Το άλμπουμ έβγαλε δύο singles- "Thugs Get Lonely Too" και "Ghetto Gospel".Ο Eminem χρησιμοποίησε διάφορες ασυνήθιστες τεχνικές παραγωγής κατά τη δημιουργία αυτού του άλμπουμ, δηλαδή τροποποίησε το ρυθμό και τον τόνο της φωνής του Tupac για να ταιριάζουν καλύτερα με τα παραγώμενα beats. Υπήρξαν επίσης διάφορες χρήσεις της αποκοπής και επικόλλησης των φωνητικών ώστε να παράγει νέες λέξεις συνώνυμες με την τρέχουσα ραπ κουλτούρα, όπως να λέει "G-Unit", "Obie Trice" και "Em" αντί για "LG", τον αρχικό παραγωγό του "Out On Bail". Πολλοί θαυμαστές ήταν αγανακτισμένοι από αυτό και ήθελαν το άλμπουμ να μην αναγνωρίζεται ως επίσημο. Το πρωτότυπο ομότιτλο τραγούδι Loyal to the Game είχε ηχογραφηθεί το 1993 από τον 2Pac, τον Treach και τον Riddler για την ταινία Above The Rim (1994) και είχε παραχθεί από τον Reginald Heard. Ο DJ Quik έκανε ένα ρεμιξ, το τέμπο του οποίου είναι ίδιο με αυτό του πρωτότυπου, που προστέθηκε ως bonus κομμάτι. Ο DJ Quik επίσης πρότεινε στη μητέρα του Tupac, Afeni Shakur, το ομότιτλο τραγούδι να είναι γνωστό ως "Loyal to the Game". Sample creditsΤο "Ghetto Gospel" περιέχει sample από το "Indian Sunset" του Elton John Το "Don't You Trust Me?" περιέχει sample από το "Do You Have a Little Time" της Dido Το "N.I.G.G.A." περιέχει sample από το "(Don't Worry) If There's a Hell Below, We're All Going to Go" του Curtis Mayfield Το Loyal to the Game έκανε ντεμπούτο στη πρώτη θέση του Αμερικάνικου Billboard 200 με πωλήσεις που ξεπερνούσαν τα 330.000 αντίτυπα την πρώτη του εβδομάδα. Αργότερα πιστοποιήθηκε διπλά πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρυσός στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Δεκαεννεάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκαεννεάγωνο ή δεκαεννιάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκαεννέα και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 19 πλευρές και 19 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε απλού δεκαεννεαγώνου έχουν άθροισμα 3060 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαεννεαγώνου είναι {19}.

 Συνήθως ο όρος αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαεννεάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαεννιάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 161°03΄ περίπου η καθεμιά. Η ακτίνα του περιγεγραμμένου κύκλου ενός κανονικού δεκαεννεαγώνου με μήκος πλευράς α είναι: R = a 2 csc ⁡ 180 19 {\displaystyle R={\frac {a}{2}}\csc {\frac {180}{19}}} (η γωνία 180/19 σε μοίρες)όπου csc είναι η συντέμνουσα, δηλαδή το αντίστροφο του ημιτόνου. Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαεννεαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 19 4 a 2 cot ⁡ π 19 {\displaystyle E={\frac {19}{4}}a^{2}\cot {\frac {\pi }{19}}} ≃ 28 , 4652 a 2 . {\displaystyle \simeq 28,4652\,a^{2}.} Το κανονικό δεκαεννεάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη Το κανονικό δεκαεννεάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για ένα πολύτοπο περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθεται παρακάτω σε skew ορθογώνια προβολή: Weisstein, Eric W., "Enneadecagon" από το MathWorld.
Μουσείο Ατατούρκ Θεσσαλονίκης

Το Μουσείο Μουσταφά Κεμάλ είναι μουσείο της Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο σπίτι όπου πιθανολογείται πως γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, επονομαζόμενος και Ατατούρκ, δηλαδή «πατέρας των Τούρκων». Βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου, πίσω από το τουρκικό Προξενείο.

 Το μεγαλύτερο μέρος της επίπλωσης είναι αυθεντικό. Χρειάστηκε να αντικατασταθούν κάποια έπιπλα που έλειπαν με άλλα, που πήραν από το Μαυσωλείο του Κεμάλ και από το Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Στους τοίχους οι επισκέπτες βλέπουν πολλές φωτογραφίες από διάφορες φάσεις της ζωής του αναμορφωτή των Τούρκων. To 1981 το κτήριο ξαναβάφτηκε στο αρχικό ροζ χρώμα που είχε. Αποτελείται από δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται το σαλόνι για τους ξένους, το δωμάτιο της μητέρας του Κεμάλ, το καθιστικό και η κουζίνα. Ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνει το δωμάτιο στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, το 1881. Σε άλλο δωμάτιο εκτίθενται τα προσωπικά αντικείμενα του «πατέρα των Τούρκων» και στον τοίχο είναι κρεμασμένα έγγραφα από το σχολείο του. Το 1935, το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης παραχώρησε στο Τουρκικό κράτος το σπίτι όπου έμενε ο Κεμάλ Ατατούρκ και το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν. Μάλιστα, οι Τούρκοι που επισκέπτονται σήμερα το εν λόγω μουσείο του δίνουν χαρακτήρα που θυμίζει εκείνον προσκυνήματος. Τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου του 1955 εξερράγη βόμβα στον κήπο του τουρκικού Προξενείου, η οποία προκάλεσε μικρές μόνον ζημιές σε υαλοπίνακες στην παρακείμενη οικία του Κεμάλ. Η βόμβα, όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι ελληνικές αρχές και όπως απεδείχθη αργότερα στην δίκη των πρωταιτίων των γεγονότων το 1961 στην νήσο Γιασσίαντα (Πλάτη), μεταφέρθηκε από την Τουρκία από Τούρκο πράκτορα (Έλληνα υπήκοο από την Κομοτηνή) και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του Προξενείου. Τα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν το γεγονός αυτό με τρόπο που να μεγαλοποιεί τις ζημιές και παράλληλα να ρίχνει τις ευθύνες στους Έλληνες. Αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητος οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη, γνωστών με το όνομα «Σεπτεμβριανά του 1955». Εφημερίδα Μακεδονία, Βίος και πολιτεία του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, 18/04/2007 Εφημερίδα Ζαγάλιστα, Το μεγάλο ψέμα και η αποκάλυψη της αλήθειας:Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, τεύχος 35, Νοέμβριος 2009
Μαργαρίτα Μαρία Παλαιολογίνα

Η Μαργαρίτα (Ρίτα) Μαρία της Αρμενίας (10 Ιανουαρίου 1278 - 1333) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, σύζυγος του Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο. Ήταν τρίτη κόρη του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας, κόρης του Χετούμ πρίγκιπα του Λαμπρόν. Όταν απεβίωσε η (δεύτερη) σύζυγος του πεθερού της, η Γιολάντα του Μομφερράτου παρέμεινε η μοναδική εστεμμένη Αυτοκράτειρα. Στην Κωνσταντινούπολη είχε πάρει το όνομα Μαρία. Ένα έγγραφο που περιλαμβάνεται στα "Χρονικά της Ιστορίας των Σταυροφοριών" και χρεώνεται στον μεγαλύτερο αδελφό της Χετούμ Β΄ της Αρμενίας, αναφέρει ότι δίδυμη αδελφή της ήταν η πριγκίπισσα Θεοφανώ της Αρμενίας.

 Ο Βυζαντινός ιστορικός Γεώργιος Παχυμέρης αναφέρει ότι ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον πατέρα της αναζητώντας μια νύφη από ισχυρή οικογένεια για τον γιο και συμβασιλιά του Μιχαήλ Θ΄. Ο Λέων Γ΄ του πρόσφερε την κόρη του Ρίτα και ο γάμος έγινε στις 16 Ιανουαρίου 1294· η νύφη ήταν 16 ετών και ο γαμπρός 17. Η Ρίτα πήρε στην Βυζαντινή Αυλή το όνομα Μαρία. Με τον σύζυγο της απέκτησε: Ανδρόνικος Γ΄1297-1341, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Άννα απεβ. 1320, παντρεύτηκε πρώτα τον Θωμά Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου και σε δεύτερο γάμο τον Nικόλαο Ορσίνι παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας. Θεοδώρα άκμασε 1308-1330, παντρεύτηκε πρώτα τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ ηγεμόνα της Βουλγαρίας και σε δεύτερο γάμο τον Μιχαήλ Ασέν Γ΄ των Σισμάν βασιλιά της Βουλγαρίας Μανουήλ. Η Ρίτα -την περίοδο που ζούσε η μητριά τού συζύγου της, η Γιολάντα- ήταν δεύτερη Αυτοκράτειρα (1294 - 1317). Ο Αυτοκράτορας και η Αυγούστα είχαν τότε διαφορετικές Αυλές: ο Ανδρόνικος Β΄ ζούσε στην Κωνσταντινούπολη και η Γιολάντα στη Θεσσαλονίκη. Η Ρίτα έμεινε μοναδική Αυτοκράτειρα, όταν απεβίωσε η Γιολάντα. Παρέμεινε τρία χρόνια και μετά ακολούθησε η οικογενειακή τραγωδία του 1319. Ο μεγαλύτερος γιος της Ανδρόνικος είχε μία ερωμένη, που θεωρούσε ύποπτη για απιστία, έτσι διέταξε τους άνδρες του να θανατώσουν τον άνδρα, που θα πλησιάσει τη νύχτα το δωμάτιό της. Ο πρώτος που πέρασε ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ανδρόνικου, ο Μανουήλ· οι άντρες δεν τον αναγνώρισαν,, επιτέθηκαν και τον σκότωσαν. Η υπόθεση αυτή στενοχώρησε σε τόσο μεγάλο βαθμό τον πατέρα τους Μιχαήλ Θ΄, που απεβίωσε από την λύπη του. (12 Οκτωβρίου 1320). Αμέσως μετά ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον διάδοχο Ανδρόνικο και τον παππού του Ανδρόνικο Β΄, που έληξε με την ανατροπή του ηλικιωμένου Αυτοκράτορα, ο οποίος αποσύρθηκε σε μοναστήρι (1328). Η Ρίτα αποσύρθηκε και η ίδια σε μοναστήρι με το όνομα "Ξένια", όπου απεβίωσε πέντε χρόνια μετά την λήξη του εμφυλίου. Byzantium and the Crusades, 1261-1354, Deno Geanakoplos, A History of the Crusades: The Fourteenth and Fifteenth Centuries, Vol. III, ed. Harry W. Hazard, (The University of Wisconsin Press, 1975) ΑΡΜΕΝΙΑ
Δήμος Δυτικής Μάνης

Ο Δήμος Δυτικής Μάνης, είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, που λειτουργεί από 01-01-2011. Συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Αβίας και Δήμος Λεύκτρου, που είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες, τη Δημοτική Ενότητα Αβίας, με έδρα τον Κάμπο Αβίας και τη Δημοτική Ενότητα Λεύκτρου, με έδρα την Καρδαμύλη.

 Η έκταση του νέου Δήμου Δυτικής Μάνης είναι 402,8 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 7.258 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου ορίστηκε η Καρδαμύλη. Παλαιότερα λεγόταν Έξω Μάνη και ο Δήμος Ανατολικής Μάνης, της Λακωνίας, λεγόταν Μέσα Μάνη. Ο Δήμος Δυτικής Μάνης βρίσκεται στη Δυτική πλευρά της οροσειράς του Ταϋγέτου, η οποία καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο. Αρχίζει λίγο έξω από την Καλαμάτα και τελειώνει στα όρια της Κοινότητας Αγίου Νίκωνα. Η οικονομία του Δήμου Δυτικής Μάνης βασίζεται κυρίως στην ελαιοκαλλιέργεια, στην κτηνοτροφία, στις οικοδομικές εργασίες και στον τουρισμό. Δήμος Δυτικής Μάνης (Έδρα: Καρδαμύλη) - Πληθυσμός: 7.258 κάτοικοι (Απογραφή 2011) Δήμος Δυτικής Μάνης (ιστότοπος Δήμου Δυτικής Μάνης)
Ορφεναδρίνη

Η ορφεναδρίνη (αγγλ. orphenadrine) είναι χημική δραστική ένωση, που πωλείται με πολλές φαρμακευτικές επωνυμίες παγκοσμίως, και αποτελεί ένα αντιχολινεργικό φάρμακο της κατηγορίας των αντιισταμινικών με βάση την αιθανολαμίνη. Χημικώς, σχετίζεται στενά με τη διφαινυδραμίνη. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του μυϊκού πόνου, και επίσης για να βοηθήσει στη νόσο του Πάρκινσον, σήμερα ωστόσο, έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από νέας γενιάς φάρμακα. Αυτή η χημική δραστική ουσία θεωρείται ως dirty drug (βρώμικο φάρμακο) λόγω του πολλαπλού μηχανισμού δράσης της σε διαφορετικές βιοχημικές οδούς και αναπτύχθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1940.

 Η ορφεναδρίνη χρησιμοποιείται για την ανακούφιση του πόνου που προκαλείται από μυϊκό τραυματισμό, όπως π.χ. θλαύση, διάστρεμμα, σε συνδυασμό με ξεκούραση και φυσικοθεραπεία. Έρευνα του 2004 κατέδειξε ότι η ορφεναδρίνη είναι αποτελεσματική για τον οξύ πόνο στη σπονδυλική στήλη ή στον αυχένα, αλλά δεν έδειξε επαρκή δεδομένα για να αποδείξει τη σχετική αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, σε σύγκριση με άλλα φάρμακα που δοκιμάστηκαν στη μελέτη.Η ορφεναδρίνη και άλλα μυοχαλαρωτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται -μερικές φορές- για τη θεραπεία του πόνου που προκύπτει από τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι είναι αποτελεσματικά για τη ριζική θεραπεία αυτής. Η ορφεναδρίνη έχει τις παρενέργειες των άλλων κοινών αντιισταμινικών. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν: ξηροστομία, ζάλη, υπνηλία, δυσκοιλιότητα, κατακράτηση ούρων, θολή όραση και κεφαλαλγία.Άτομα με γλαύκωμα και πεπτικά προβλήματα όπως πεπτικά έλκη ή απόφραξη του εντέρου ή διαταραχές του σφιγκτήρα ή με προβλήματα ουροδόχου κύστης ή μυασθένεια Gravis, δεν πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο. Η ορφαναδρίνη θεραπευτικά χορηγείται -συχνά- σε συνδυασμό με ασπιρίνη, ή παρακεταμόλη / ακεταμινοφαίνη, ιβουπροφαίνη, καφεΐνη ή κωδεΐνη. Τα φάρμακα Norflex και Norgesic είναι συνθέσεις του κιτρικού άλατος της ορφαναδρίνης και το φάρμακο Disipal είναι το υδροχλωρικό άλας της εν λόγω δραστικής ουσίας.
Παρμύς

Η Παρμύς, νεοελλ. Παρμύδα, ελαμιτικά Uparmiya, (β' ήμισυ 6ου αι. - αρχές 5ου αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Περσίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της χώρας αυτής.

 Ήταν κόρη τού Σμέρδη/Βαρδίγια της Περσίας (βασ. 422-421 π.Χ.), γιού τού Κύρου Β΄ τού Μεγάλου. Τον Σμέρδη διαδέχθηκε ο 3ος εξάδελφός του Δαρείος Α΄ ο Μέγας, που για να ισχυροποιήσει τη θέση του νυμφεύτηκε δύο κόρες τού Κύρου Β΄, την Άτοσσα και την Αρτυστώνη (ίσως ετεροθαλείς αδελφές) και μία κόρη τού Σμέρδη, την Παρμύδα. Το όνομά της σημαίνει "μικρός παράδεισος". Έξυπνη, σοφή και ευγενική κυρία από τον παράδεισο (= κήπο με καρποφόρα δένδρα), κόρη (νύφη) της βροχής. Παντρεύτηκε τον 3ο εξάδελφο τού πατέρα της Δαρείο Α΄ τον Μεγάλο και είχε τέκνα: Αριόμαρδος 5ος αι. π.Χ., διοικητής τμήματος στρατού στην εκστρατεία τού πατέρα του στην Ελλάδα. Herodotus, III, 88; VII, 78 Persepolis Fortification Tablets (where she is called Uparmiya) Brosius, M: Women in Ancient Persia, 559-331 BC, Clarendon Press, Oxford, 1998. Lendering, J: "Parmys", in http://www.livius.org Persepolis Fortification Archive Project
Βλαντίμιρ Ονισένκο

Ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Ονισένκο (ουκρανικά: Володимир Іванович Онищенко και ρωσικά: Владимир Иванович Онищенко, γενν. 28 Οκτωβρίου 1949) είναι Ουκρανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Κατά τη διάρκεια της αθλητικής του καριέρας αγωνιζόταν σε διάφορες θέσεις της επίθεσης, ενώ διετέλεσε διεθνής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης.

 Ο Ονισένκο γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1949 στον οικισμό Στετσάνκα του Ραγιόν Τσερνομπίλ της ΣΣΔ Ουκρανίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον σύλλογο Μπολσεβίκ του Κιέβου και λίγο αργότερα μεταπήδησε στη Ντιναμό Κιέβου. Το 1968 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου, όπου κατέγραψε την τις πρώτες του συμμετοχές το 1970. Το 1971 αποχώρησε από τη Ντιναμό μεσούσης της σεζόν, συμφωνώντας με τη Ζορία Λουχάνσκ (τότε γνωστή ως Ζοριά Βοροσίλοφγκραντ). Κατά το πρώτο του πέρασμα από την ομάδα του Κιέβου κατέγραψε 10 συμμετοχές και 4 γκολ για το πρωτάθλημα. Ως παίκτης της Ζορία, ο Ονισένκο ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1972, στο οποίο συνέβαλε με 10 γκολ σε 27 αναμετρήσεις. Παράλληλα, οι εμφανίσεις του οδήγησαν και στην κλήση του στην Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης. Παρέμεινε στη Ζορία μέχρι το τέλος της σεζόν 1973, σημειώνοντας 18 τέρματα σε 52 αγώνες πρωταθλήματος. Επιπλέον έλαβε μέρος στις δύο αναμετρήσεις εναντίον της τσεχοσλοβάκικης Σπαρτάκ Τρνάβα για το Κύπελλο Πρωταθλητριών της σεζόν 1973/74. Μετά την αποχώρησή του από τη Ζορία επέστρεψε στη Ντιναμό Κιέβου. Κατά τη δεύτερη θητεία του στο Κίεβο μέτρησε 113 συμμετοχές και 33 τέρματα για το πρωτάθλημα, το οποίο κατέκτησε τρεις φορές (1974, 1975 και 1977). Στα εγχώρια επιτεύγματά του συμπεριλαμβάνονται και δύο κύπελλα τα έτη 1974 και 1978. Επιπλέον συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων 1974/75 με 7 τέρματα, δύο από τα οποία τα σημείωσε στον τελικό κόντρα στην Φερεντσβάρος (όπου η Ντιναμό επικράτησε με 3-0), ενώ συμμετείχε και στην κατάκτηση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ για το 1975 με αντίπαλο τη Μπάγερν Μονάχου. Ο Ονισένκο αποχώρησε πρόωρα από την ενεργό δράση το 1978, επικαλούμενος μεταγενέστερα σοβαρούς τραυματισμούς αλλά και έλλειψη κινήτρου. Ο Ονισένκο διετέλεσε διεθνής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης από το 1972 μέχρι και το 1977. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1972 σε παιχνίδι με αντίπαλο τη Βουλγαρία, ενώ η τελευταία του συμμετοχή καταγράφηκε τον Μάιο του 1977 σε αναμέτρηση με την Ουγγαρία. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Euro 1972, αγωνιζόμενος και στις δύο αναμετρήσεις της τελικής φάσης με αντιπάλους την Ουγγαρία και τη Δυτική Γερμανία. Συνολικά μέτρησε 44 παρουσίες τις οποίες πλαισίωσε με 11 τέρματα. Επίσης κατέκτησε δύο χάλκινα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και του 1976. Από τη δεκαετία του 1990 ασχολήθηκε με την προπονητική: μεταξύ άλλων ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΦΚ Ντιναμό-2 Κιέβου, της Ντιναμό Κιέβου και της Εθνικής Ελπίδων της Ουκρανίας. rsssf
Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας στεγάζεται στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας και είναι ένα από τα πρώτα μουσεία του ελληνικού κράτους. Επί του παρόντος δεν είναι προσβάσιμο στο κοινό και θα παραμείνει κλειστό μέχρι το 2021 για εργασίες συντήρησης.

 Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1890 με αρχιτέκτονα τον Γερμανό Κάβεραου. Αρχικά προορίστηκε για την φιλοξενία των αρχαιολογικών ευρημάτων του αρχαιολογικού χώρου. Επεκτάθηκε το 1892 με αρχιτέκτονα τον Έλληνα Γ. Μούση. Το κτήριο, ισόγειο, κεραμοσκεπές, διέθετε αρχικά πέντε αίθουσες ενώ γύρω στα 1930 προστέθηκε και μια νέα αίθουσα προκειμένου να συμπεριλάβει αγγεία και μικροευρήματα από το Ιερό και τα νεκροταφεία (ανασκαφή Κ. Κουρουνιώτη). Στα χρόνια που πέρασαν έγιναν κάποιες ανακαινίσεις και το 1960 το Μουσείο εμπλουτίσθηκε με νέα ευρήματα ενώ το 1973 τοποθετήθηκαν δύο προπλάσματα με αναπαράσταση των κυριοτέρων οικοδομημάτων του Ιερού του 6ου αι. π.Χ. και του 2ου αι. π.Χ. Μετά από τον μεγάλο σεισμό του 1999 που προκάλεσε σοβαρές ζημίες στο Μουσείο και στο αρχαιολογικό χώρο έγιναν επισκευές. • Πρωτοαττικός αμφορέας (650 π.Χ.) Σε όλο το ύψος του λαιμού του αγγείου απεικονίζεται η σκηνή της τύφλωσης του Πολύφημου . Στο σώμα του αμφορέα εικονίζεται ένα ακόμα μυθολογικό επεισόδιο, ο αποκεφαλισμός της Μέδουσας από τον Περσέα. Τα σημαντικότερα εκθέματα είναι τα εξής : • Η "Φεύγουσα Κόρη", γλυπτό των αρχών του 5ου αιώνα π.Χ., που πιθανότατα προέρχεται από την αρχιτεκτονική διακόσμηση της Ιεράς Οικίας.• Η επιγραφή της γεφυρώσεως των Ρειτών με επίτιτλο ανάγλυφο, όπου εικονίζονται οι προστάτιδες θεές των Αθηνών και της Ελευσίνας.• Το ακέφαλο άγαλμα της θεάς Δήμητρας, πρωτότυπο έργο του τέλους του 5ου αιώνα π.Χ. που αποδίδεται στο εργαστήριο του γλύπτη Αγοράκριτου .• Υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα Κόρης που στήριζε τη στέγη των "Μικρών Προπυλαίων" του Ιερού (1ος αιώνας π.Χ.).• Μαρμάρινο άγαλμα του Αντίνοου, ευνοούμενο του αυτοκράτορα Αδριανού (2ος αιώνας μ.Χ.).• Το ακέφαλο άγαλμα του Ασκληπιού, θεού της Ιατρικής, πρωτότυπο έργο του 4ου αιώνα π.Χ.• Επιγραφή που αναφέρεται στις τεχνικές προδιαγραφές για την κατασκευή των χάλκινων συνδέσμων των κιόνων της Φιλωνείου Στοάς (4ος αιώνας π.Χ.) -Πολλά αντικείμενα που αναλήφθηκαν από τις ανασκαφές συνδέονται με τις τελετές των Ελευσίνιων Μυστηρίων όπως το Μαρμάρινο αναθηματικό χοιρίδιο . Στήλη λευκού μαρμάρου ελλιπής κάτω με επίτιτλο ανάγλυφο. Η στήλη βρέθηκε στην Ελευσίνα και φυλάσσεται στο Μουσείο της Ελευσίνας. Παριστάνονται οι δύο Ελευσινιακές θεότητες η Δήμητρα και η Κόρη, ο Εύμολπος και η Αθηνά. Πηγή: Epigraphy.packhum.org * E-Book Καλλιόπη Παπαγγελή (2002). Ελευσίνα: Ο Αρχαιολογικός Χώρος και το Μουσείο (στα ελληνική και αγγλική έκδοση). Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. ISBN 960-86743-2-8. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010. Παρουσίαση του μουσείου από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2012-03-04 στο Wayback Machine. Ίδρυμα Σ.Λάτση Ελευσίνα Ebook- Ο Αρχαιολογικός Χώρος και το Μουσείο Ελευσίνα Ελευσίνια Μυστήρια Αρχαία Ιερά Οδός Αναθηματικός πίνακας της Νιννίου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)
Σάββας Βογιατζής

Ο Σάββας Βογιατζής ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928.

 Ο Βογιατζής έγινε παίκτης του Άρη το 1925 και συμμετείχε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα κατά την σεζόν 1925-26, πετυχαίνοντας ένα τέρμα και αποτελώντας μέλος της ενδεκάδας που κατέκτησε τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ με τον Ηρακλή, νικώντας με 4-1 στις 27 Ιουνίου 1926.Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1927, οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Ηρακλή χάνοντας τον τίτλο για πρώτη φορά μετά το 1923, με τον Βογιατζή να είναι ένας από τους καλύτερους σκόρερ της ομάδας, πετυχαίνοντας τέσσερα τέρματα. Την επόμενη χρονιά, σκόραρε έξι γκολ για το τοπικό πρωτάθλημα, συμβάλλοντας σημαντικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η τελική φάση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο επιθετικός έπαιξε στους δύο εκτός έδρας αγώνες του Άρη, ο οποίος νίκησε με 1-3 τον Ατρόμητο και ηττήθηκε με 3-2 από τον Εθνικό. Ο Βογιατζής σκόραρε το ένα από τα δύο τέρματα της ομάδας του στο δεύτερο ματς. Τελικά, οι "κίτρινοι" πανηγύρισαν τον τίτλο του πρώτου πρωταθλητή Ελλάδος, με τρεις νίκες και μία ήττα στην τελική φάση του πρωταθλήματος.Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1929, ο Άρης ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον ΠΑΟΚ, τον οποίο κέρδισε σε αγώνα μπαράζ με 4-3, κατακτώντας άλλο ένα τοπικό πρωτάθλημα. Ο Βογιατζής έπαιξε σε τέσσερα από τα ματς της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος, χωρίς να συμμετάσχει στους αγώνες μπαράζ. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά του ποδοσφαιριστή με τους "κίτρινους". Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Βογιατζής Σάββας | aris.re
Ράχη Νάξου

Η Ράχη (παλαιότερη ονομασία Μονήτσια ή Μονίτσια ή Μονοίτσια) είναι μικρός οικισμός της κεντρικής ορεινής Νάξου σε υψόμετρο 270-280 μέτρων και με 1 μόνο μόνιμο κάτοικο στην απογραφή 2011 Βρίσκεται κοντά και βορειανατολικά του οικισμού του Χαλκείου. Μαζί με το Χαλκείο και τη Ζωοδόχο Πηγή αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Χαλκείου, που υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1835, ο οικισμός ονομάζεται Μονίτσια έχει 67 κατοίκους (23 οικογένειες) και προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα Δήμο Τραγαίας της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και δημιουργείται η κοινότητα Χαλκείου, όπου και προσαρτάται. Το 1955, ο οικισμός από Μονίτσια μετονομάζεται σε Ράχη. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα του Χαλκείου καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Χαλκείου, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Ζωοδόχο Πηγή ( 174 κ.) και Χαλκείο ( 368 κ.) την Τοπική Κοινότητα Χαλκείου ( 543 κ.). Η τ.κ. Χαλκείου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Psycho Soldier

Το Psycho Soldier (ιαπωνικά: サイコ・ソルジャー Saiko Sorujā) είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε απλο την SNK στην Ιαπωνία το 1986 και παγκοσμίως το 1987. Θεωρείται sequel του παιχνιδιού Athena, που κυκλοφόρησε ένα χρόνο νωρίτερα. Στο Psycho Soldier συνεχίζονται οι περιπέτειες της χαρακτήρα Athena. Η βρετανική Ocean Software έχει κυκλοφορήσει εκδοχές του παιχνιδιού για υπολογιστή, συγκεκριμένα για τα ZX Spectrum, Commodore 64 και Amstrad το 1987.

 Το Psycho Soldier εξελίσσεται πολλά χρόνια μετά το Athena. Στο Athena η πρωταγωνίστρια του τίτλου είναι μία μυστηριώδης φιγούρα, μερικώς βασισμένη στη θεά της ελληνικής μυθολογίας με το ίδιο όνομα, η οποία πολεμά στον δρόμο της μέσα από αρκετά τοπία από κάποιον άλλο κόσμο. Ο σκοπός της είναι να κατατροπώσει διάφορα τέρατα και κακές οντότητες, οι οποίες απειλούν την ειρήνη. Αφού ολοκληρωθεί το ταξίδι της, επιστρέφει στον παράδεισο, έτσι μπαίνοντας για πάντα στη λήθη των θνητών που ζουν από κάτω. Στη μοντέρνα εποχή όπου εξελλισσεται το Psycho Soldier, η νεαρή κοπέλα και απόγονος της αρχικής Athena, εμφανίζει ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες που της επιτρέπουν να ξεκλειδώνει έναν αριθμό κρυμμένων δυνάμεων που βρίσκονται μέσα της. Ελπίζει μια μέρα να χρησιμοποιήσει αυτές τις δυνάμεις όχι μόνο για να βοηθήσει τους άλλους, αλλά και για να προωθήσει την καριέρα της ως μελλοντικό ποπ είδωλο. Εμφανίζονται αρκετά σατανικά τέρατα στην πατρίδα της, την Ιαπωνία, και η ίδια μαζί τον επίσης χαρισματικό φίλο της, Sie Kensou, χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της για να προστατεύσει τους φίλους και το σπίτι της από αυτή την απειλή. Τα φωνητικά του θεματικού τραγουδιού του παιχνιδιού εκτέλεσε το ποπ είδωλο Καόρι Σιμίζου. Το έχει συνθέσει ο Εϊκίτσι Καβασάκι. Οι ιαπωνικές και οι αγγλικές εκδοχές του παιχνιδιού έχουν διαφορετικά φωνητικά για το τραγούδι αυτό. Η ιαπωνική εκδοχή του παιχνιδιού κυκλοφόρησε ως single το 1987 σε μία σπέσιαλ κασέτα, που ήταν διαθέσιμη μόνο σε όσους αγόρασαν την εκδοχή "Athena" της κονσόλας Nintendo Famicom στα καταστήματα της Ιαπωνίας. Η κασέτα επίσης περιλαμβάνει και μία σπέσιαλ εκδοχή των τίτλων τέλους με φωνητικά. Η παραπάνω εκδοχή (χωρίς τα φωνητικά) έγινε το θεματικό τραγούδι για την ομάδα Psycho Soldiers που εμφανίζεται στα βιντεοπαιχνίδια The King of Fighters '94 και The King of Fighters '96. Επιπλέον, είναι το ατομικό θέμα της Athena στα παιχνίδια The King of Fighters '97 και The King of Fighters 2002. Ένα remix του τραγουδιού ακούγεται στο Super Smash Bros. Ultimate, που περιλαμβάνει και ιαπωνικούς και αγγλικούς στίχους από την Κανάκο Κοτέρα. Πρόκειται για την πρώτη φορά που το τραγούδι εκτελέστηκε στα αγγλικά, από την κυκλοφορία του Psycho Soldier για τις ΗΠΑ. Psycho Soldier screenshots Zzap 64 review του Psycho Soldier
Λεβάν Βαρσαλομίτζε

Ο Λεβάν Βαρσαλομίτζε (Levan Varshalomidze) είναι Γεωργιανός πολιτικός, σημερινός Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Αζαρίας. Έγινε Πρόεδρος έπειτα από την ανατροπή του Ασλάν Αμπασίτζε, το Μάιο του 2004.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1972 στο Μπατούμι της Γεωργίας. Είναι γιος του Γκουράμ Βαρσαλομίτζε, ο οποίος ήταν Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου στη Γεωργία. Το 1994 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Την πενταετία 1994 – 1999 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων, στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1998 – 2000 ήταν επικεφαλής στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Εξωτερικών για τις διμερείς σχέσεις. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε θέσεις στα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Οικονομίας. Το 2004 ανέλαβε διευθυντής των Γεωργιανών Σιδηροδρόμων ΕΠΕ.Στις 5 Μαΐου 2004 έγινε απεσταλμένος του Προέδρου της Γεωργίας στην αυτόνομη δημοκρατία της Αζαρίας. Στις 20 Ιουλίου του 2004 παραιτήθηκε ο Πρόεδρος της Αζαρίας, Ασλάν Αμπασίτζε και το Ανώτατο Συμβούλιο επιβεβαίωσε το διορισμό του Βαρσαλομίτζε ως επικεφαλής της αυτόνομης δημοκρατίας της Αζαρίας. Κυβέρνηση της Αυτόνομης Δημοκρατίας Αζαρίας
Έκλειψη Ηλίου της 28ης Μαΐου 585 π.Χ.

Η έκλειψη Ηλίου της 28ης Μαΐου 585 π.Χ. είναι φημισμένο αστρονομικό γεγονός που ίσως να επηρέασε την παγκόσμια ιστορία. Είναι επίσης η πρώτη έκλειψη Ηλίου, που γνωρίζουμε ότι προβλέφτηκε με ακρίβεια ως προς το χρόνο και τον τόπο που θα γινόταν.

 Την προέβλεψε ο Έλληνας Θαλής ο Μιλήσιος.Ο Ηρόδοτος που μας δίνει την αρχαιότερη αναφορά για τον Θαλή, υποστηρίζει ότι ο Θαλής προέβλεψε το έτος που θα γινόταν η έκλειψη. Ξέρουμε ότι ο Θαλής ταξίδεψε στην Αίγυπτο, ενώ δεν υπάρχουν αναφορές για παραμονή του Θαλή στην Βαβυλώνα.Το ταξίδι όμως δεν αποδεικνύει ότι απόκτησε γνώση από τους Αιγύπτιους, ή έστω, τους Βαβυλώνιους.Η πιο λογική εκδοχή είναι ότι ο Θαλής διδάχτηκε την αστρονομία στην γενέτειρά του. Πολλοί είναι οι μελετητές που υποστηρίζουν ότι ο Θαλής γνώριζε τον κύκλο του Σάρος, και ότι ο ίδιος όντας στην Αίγυπτο ή στην Μεσοποταμία είχε παρατηρήσει την έκλειψη του Ήλιου της 18 Μαΐου 603 π.Χ., ή έλαβε γνώση αυτής.Παραμένει μία υπόθεση αυτό όμως, δηλαδή αναπόδεικτο θεώρημα. Την ώρα που έγινε η έκλειψη ήταν έτοιμοι οι Λυδοί να πολεμήσουν τους Μήδους στον ποταμό Άλυ, οι οποίοι βρίσκονταν ήδη επί πέντε χρόνια σε εμπόλεμη κατάσταση αναμεταξύ τους χωρίς η μια μεριά να υπερισχύει της άλλης. Με την συσκότιση του ουρανού επήλθε τέτοιος τρόμος στους μαχομένους, που αποφάσισαν να σταματήσουν τον πόλεμο. Οι στρατηγοί των Λυδών ήταν προειδοποιημένοι επειδή γνώριζαν την πρόβλεψη της έκλειψης, ενώ οι Μήδοι ερμήνευσαν το αναπάντεχο γεγονός ως κακό οιωνό που τους είχε στείλει κάποιος θεός. Έτσι, ενώ είχαν την στρατιωτική υπεροχή, σταμάτησαν να πολεμούν και έκλεισαν συμφωνία ειρήνης χωρίς να γίνει μάχη. Σήμερα οι αστρονόμοι υπολογίζουν ότι η στιγμή της έκλειψης έγινε αργά το απόγευμα. Neugebauer O.: The Exact Sciences in Antiquity. 2nd ed., Dover Publications, 1969, ISBN 0-486-22332-9, S. 142 f. Neugebauer O.: A History of Ancient Mathematical Astronomy. Springer, Berlin 1975, ISBN 3-540-06995-X, S. 604 Mosshammer, A. A.: Thales' Eclipse. Transactions of the American Philological Association 111 (1981), S. 145 ([1]) Panchenko, D.: Thales's Prediction of a Solar Eclipse. Journal for the History of Astronomy xxv (1994), (PDF, 1.5 MB) Stephenson F.R., Fatoohi L.J.: Thales's Prediction of a Solar Eclipse. Journal for the History of Astronomy xxviii (1997), S. 279 (PDF, 312 KB) Internet Encyclopedia of Astronomy McTudor Biography Αρχειοθετήθηκε 2019-02-20 στο Wayback Machine. NASA: Genauer Verlauf der Sonnenfinsternis NASA: Technische Daten der Sonnenfinsternis
Δημήτρης Κυριαζίδης

Ο Δημήτρης Κυριαζίδης είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων μέχρι το 2019. Κατάγεται από την Νέα Πέτρα Σερρών. Στις εκλογές του Μάϊου 2023 επανεξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.

 Στις εκλογές του Μαΐου 2012 και του Ιουνίου 2012, καθώς και του Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2015, ο Κυριαζίδης εξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια της Δράμας. Στις Εκλογές του 2019 δεν επανεξελέγη. (Ελληνικά) Δημήτριος Τριαντάφυλλου Κυριαζίδης , σελίδα στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Λαμπραίικα Αχαΐας

Τα Λαμπραίικα είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πετροχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός της Λαμπραίικων βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια η Εθνική Οδός Πάτρας-Πύργου, στα βορειοανατολικά τα Βεσκουκαίικα και η Καρυά (Κασνεσαίικα) ενώ βορειότερα στην ίδια διεύθυνση η Κάτω Αχαΐα και οι οικισμοί της Τ.Κ. Αγιοβλασίτικων, στα ανατολικά τα Ζαμπεταίικα-Στασιναίικα και ο Λογοθέτης, στα νοτιοανατολικά το Πετροχώρι, στα νότια το Πουρνάρι, στα νοτιοδυτικά τα Γιουλαίικα και ο Μύρτος, ενώ στα δυτικά του βρίσκονται τα Καραμεσηναίικα. Απέχει λιγότερο από 2 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, 8 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 80 μέτρων. Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται είτε από κάτοικο με επίθετο Λαμπρούλιας καταγόμενο από τη Χειμάρρα είτε από το επίθετο της οικογένειας Λάμπρου με καταγωγή από το Παναχαϊκό. Οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού είχαν αρβανίτικη καταγωγή. Ο οικισμός των Λαμπραίικων αναγνωρίστηκε με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, όταν, με τη δημιουργία του θεσμού των Κοινοτήτων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λαμπραίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λαμπραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λαμπρέικων Αχαΐας (1879-1908). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πετροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δύμης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Τα Λαμπραίικα στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.