IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
CDNA

Το cDNA (complementary DNA-συμπληρωματικό DNA) είναι ένα μόριο DNA που έχει συντεθεί με βάση το ώριμο mRNA, δηλαδή το mRNA που έχει υποστεί τις απαραίτητες αποκοπές και επεξεργασίες (ωρίμαση mRNA), ώστε να είναι έτοιμο για τη μετάφραση. Η σύνθεση του cDNA γίνεται από το ένζυμο αντίστροφη μεταγραφάση. Το cDNA χρησιμοποιείται ευρύτατα για την κλωνοποίηση γονιδίων ευκαρυωτικών κυττάρων σε προκαρυωτικά, ώστε να παραχθεί η πρωτεΐνη, που αυτά κωδικοποιούν, σε μεγάλες ποσότητες. Κάθε προκαρυωτικό κύτταρο που δέχεται το γονίδιο πολλαπλασιάζεται, παράγοντας έτσι ένα βακτηριακό κλώνο. Το σύνολο των βακτηριακών κλώνων που περιέχουν τα DNA αντίγραφα όλων των ώριμων mRNA των γονιδίων που εκφράζονται σε έναν κυτταρικό τύπο ονομάζεται cDNA βιβλιοθήκη.

 Σύμφωνα με το κεντρικό δόγμα της βιολογίας, οι πρωτεΐνες παράγονται έπειτα από μεταγραφή του DNA σε mRNA. Μια διαφορά ανάμεσα στα ευκαρυωτικά και τα προκαρυωτικά κύτταρα είναι ότι τα γονίδια στα ευκαρυωτικά κύτταρα μπορεί να περιέχουν εσώνια , που είναι τμήματα των γονιδίων που δεν μεταφράζονται σε αμινοξέα, και πρέπει να αφαιρεθούν από το mRNA πριν από την μετάφραση, μέσω της διαδικασίας της ωρίμασης του mRNA. Πολλές φορές υπάρχει ανάγκη να εκφραστούν ευκαρυωτικά γονίδια από προκαρυωτικά κύτταρα. Μια απλή μέθοδος είναι να μεταφερθεί το DNA ενός ευκαρυωτικού κυττάρου σε ένα προκαρυωτικό κύτταρο - ξενιστή, το οποίο θα μεταγραφεί σε mRNA και θα μεταφραστεί σε πρωτεΐνη. Όμως, τα προκαρυωτικά κύτταρα δεν έχουν τη δυνατότητα να αφαιρέσουν τα εσώνια από το πρόδρομο mRNA, επομένως η αφαίρεσή τους πρέπει να γίνει πριν την μεταφορά. Αυτού του είδους το DNA, το οποίο έχει προέλθει από αντίστροφη μεταγραφή του ώριμου mRNA, ώστε να μην περιέχει εσώνια, είναι το cDNA. Για να γίνει η έκφραση απαιτείται και η μεταφορά μεταγραφικών παραγόντων (ειδικών πρωτεϊνών που βοηθούν στην πρόσδεση της RNA πολυμεράσης στους υποκινητές των γονιδίων)στα προκαρυωτικά κύτταρα.
Υπεραξία

Η υπεραξία (αγγλ. goodwill) μιας επιχείρησης προκύπτει από τη διαφορά που τυχόν παρατηρείται μεταξύ του κόστους επένδυσης σε αυτήν (σε μια πιθανή εξαγορά της), δηλαδή του χρηματικού αντιτίμου στο οποίο συμφωνείται η συναλλαγή και της εσωτερικής αξίας απόκτησης, δηλαδή της λογιστικής αξίας στην οποία αποτιμάται βάσει των βιβλίων της (εφαρμόζοντας το ποσοστό συμμετοχής στα Ίδια Κεφάλαιά της). Η υπεραξία αυτή μπορεί να προκύπτει από πιθανώς υποτιμημένα ή υπερτιμημένα στοιχεία του Ενεργητικού ή και των Υποχρεώσεων, ή να οφείλεται στην υπεραξία απόκτησης, δηλαδή τη φήμη και πελατεία.

 Ο «αέρας» μίας επιχείρησης αναφέρεται στην επιπλέον αξία που μπορεί να έχει, λόγω της καλής φήμης, της πελατείας ή της θέσης και, κατ΄ επέκταση, το χρηματικό ποσό που αναλογεί σε αυτήν. Είναι μέγεθος το οποίο μπορεί να πωληθεί ή να αγοραστεί και τότε εγγράφεται στις οικονομικές καταστάσεις των συναλλασσομένων μερών. Ως «αέρας» χαρακτηρίζονται και οι μάρκες (brands) μιας επιχείρησης. Συχνά τα Τμήματα Οικονομικών και Marketing αναφέρονται στην έννοια της υπεραξίας με διαφορετικές ερμηνείες. Στο χώρο της λογιστικής επικρατεί ο όρος της Υπεραξίας Καθαράς Θέσης (Goodwill Equity), ενώ στο χώρο του Marketing χρησιμοποιούν τον όρο Υπεραξία Μάρκας (Brand Equity). Στην πρώτη περίπτωση οι λογιστές αναφέρονται στη διαφορά που προκύπτει μεταξύ της αξίας συναλλαγής και της εσωτερικής λογιστικής αξίας της Καθαράς Θέσης (Στοιχεία Ενεργητικού-Υποχρεώσεις) που κατανέμεται σε υπερεκτιμημένα και υποεκτιμημένα στοιχεία και ό,τι περισσεύει λογίζεται ως φήμη και πελατεία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση αναφέρονται στην επιπλέον αξία που διαφοροποιεί ένα προϊόν ή εταιρία που είναι επώνυμο-η από τα υπόλοιπα-ες ανώνυμα-ες προϊόντα και εταιρίες.
Γκαστόν Γκαλιμάρ

Ο Γκαστόν Γκαλιμάρ (Gaston Gallimard) (Παρίσι, 18 Ιανουαρίου 1881- Νεϊγύ συρ Σεν, 25 Δεκεμβρίου 1975) υπήρξε Γάλλος εκδότης, ιδρυτής των εκδόσεων Γκαλιμάρ, ενός από τους σημαντικότερους εκδοτικούς οίκους του 20ου αιώνα για την γαλλική λογοτεχνία. Ασχολήθηκε επίσης και με άλλες δραστηριότητες του λόγου και του ευρύτερου καλλιτεχικού χώρου όπως η θεατρική και κινηματογραφική παραγωγή, οι εφημερίδες και η διοργάνωση συναυλίων.

 Γιος του γνωστού συλλέκτη σπάνιων βιβλίων και έργων τέχνης Πολ Γκαλιμάρ, ο Γκαστόν τελείωσε το λύκειο Κοντορσέ το 1898. Σπούδασε νομικά και λογοτεχνία στο Παρίσι . Το 1911, ο νεαρός τότε Γκαλιμάρ διατέλεσε βασικός χρηματοδότης και διαχειριστής του εκδοτικού οίκου NRF που προέκυψε μετά την ίδρυση του ομώνυμου περιοδικού Νέα Γαλλική Επιθεώρηση (Nouvelle Revue française) το 1909 από τους Αντρέ Ζιντ και Ζαν Σλουμπερζέ. Οι εκδόσεις της Νέας Γαλλικής Επιθεώρησης θα μετονομαστούν σε εκδόσεις Γκαλιμάρ το 1919 και θα σημαδέψουν τη γαλλική λογοτεχνία. Μετά από δύο ταξίδια στην Αμερική αποφασίζει να διαφοροποιηθεί από τους ανταγωνιστές του: Ιδρύει μια επιτροπή από "αναγνώστες" οι οποίοι προτείνουν τους νέους τίτλους και σταδιακά εισέρχεται στον χώρο του τύπου (Detective, Voila, Marianne). Το 1933 ενσωματώνει τις εκδόσεις της Πλειάδος, που έμελλαν να γίνουν κλασσικές και σημείο αναφοράς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πεθαίνει το 1975 αφού έχει σταδιακά παραχωρήσει τη δίοικηση του οίκου Γκαλιμάρ στον γιό του, Κλώντ. Παντρεύτηκε την Υβόν Ρεντελσπερζέ (Yvonne Redelsperger) το 1912 με την οποία έκανε έναν γιο, τον Κλώντ και χώρισε το 1930 για να παντρευτεί με την Ζαν-Λεονί Ντυμόν (Jeanne-Léonie Dumont). Pierre Assouline, Gaston Gallimard : Un demi-siècle d’édition française, Balland, 1984, Folio, 2006 (Γαλλικά) «Ο εκδότης που απέρριψε τον Προυστ». Τα Νέα, διαστάσεις. 8 Αυγούστου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2011. Σέλλα, Ο. (11 Φεβρουαρίου 2006). «Πώς φτάνει ένα βιβλίο στην οθόνη». Τα Νέα. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2011. Μπακουνάκης, Ν (1 Φεβρουαρίου 2009). «Γενέθλια». Το Βήμα. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2011. «L'article de Chroniques» (PDF). le magazine de la BnF, n°57. 21 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2011. (Γαλλικά)
Θανασάκης ο πολιτευόμενος (ταινία)

Θανασάκης ο πολιτευόμενος είναι τίτλος ταινίας κοινωνικής σάτιρας ηθών ελληνικής παραγωγής του 1954 με τους Ντίνο Ηλιόπουλο, Βύρωνα Πάλλη, Άννα Συνοδινού κ.ά. Η ταινία έμεινε στην ιστορία ως η καλύτερη ηθογραφία των προσβεβλημένων από το μικρόβιο του πολιτικού και των κατ' επάγγελμα πολιτευτών.

 Η Μαίρη (Άννα Συνοδινού), κόρη εύπορης οικογένειας μεγαλομπακάληδων, επιστρέφει από την Ελβετία μετά το τέλος των σπουδών της παντρεμένη με έναν νεαρό επιστήμονα, τον Θανασάκη (Βύρων Πάλλης), ο οποίος επιστρέφει στην Ελλάδα αποφασισμένος να την "υπηρετήσει" ως πολιτικός. Με την οικονομική βοήθεια του κουνιάδου του, Μελέτη (Ντίνος Ηλικόπουλος), κατεβαίνει στις εκλογές, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Γρήγορα όμως προκηρύσσονται νέες εκλογές και αποφασίζει να ξαναπολιτευτεί, απαιτώντας ξανά την οικονομική συμπαράσταση του κουνιάδου του, ο οποίος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου πως νέα προεκλογική εκστρατεία θα ήταν οικονομική αυτοκτονία. Αποσπώντας εκβιαστικά χρήματα όμως ξανακατεβαίνει στις εκλογές, χωρίς την παραμικρή επιτυχία. Όλον αυτόν τον καιρό, τα οικονομικά προβλήματα του Μελέτη αυξάνονται, ενώ η Μαίρη τον πιέζει να πουλήσει το οικογενειακό τους μαγαζί. Ο Θανασάκης δεν καταφέρνει να εκλεγεί και για τρίτη φορά, και το πατρικό της Μαίρης κινδυνεύει να βγει σε πλειστηριασμό για τα χρέη των εκλογών. Η Μαίρη με μεσολάβηση της μητέρας μιλάει στο μαγαζί με τον Μελέτη για τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα με τις αποτυχημένες προσπάθειες να πολιτευτεί ο Θανασάκης, και την απόφασή τους να εργαστούν. Ο Θανασάκης καταλήγει να φοράει την ποδιά και να βοηθάει στην φόρτωση κασόνων σε φορτηγο! Ντίνος Ηλιόπουλος - Μελέτης Καπλάνης Άννα Συνοδινού - Μαίρη Καπλάνη-Γκοβότσου Βύρων Πάλλης - Θανασάκης Γκοβότσος Τζόλυ Γαρμπή - Κατίνα Καπλάνη Δέσπω Διαμαντίδου - Σοφία Κάκια Παναγιώτου - Ελένη Γιώργος Μούτσιος - πιλότος Νίκος Φέρμας - Βαγγέλης Παύλος Καταπόδης - Θωμάκος Γιώργος Νάκος - Λάζαρος Σπύρος Καψάλης - Μπελούκας Στέφανος Σκοπελίτης - οπαδός Θανασάκη Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1954. Κόβοντας 33.649 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 21 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν. Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση των Άννας Συνοδινού, Κάκιας Παναγιώτου και Δέσπως Διαμαντίδου. Χαρακτηριστική ατάκα από την ταινία:Θανασάκης: Ε... και τι έγινε που δε βγήκα βουλευτής; Έτσι κι αλλιώς το κόμμα θα χρειαστεί όλα τα αξιόμαχα στελέχη για να επανδρώσει τον κρατικό μηχανισμό. Μα αν θέλω Νομαρχία την έχω εδώ! Στη χούφτα μου! Μελέτης: Εκείνο, λοιπόν, που θαυμάζω σε σένα, Θανασάκη, είναι η χούφτα σου! Θανασάκης ο πολιτευόμενος στο cine.gr Θανασάκης ο πολιτευόμενος στην IMDb
Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ

Η Σοφία Μαγδαληνή, γερμ. Sophie Magdalene (28 Νοεμβρίου 1700 - 27 Μαΐου 1770) από τον Οίκος των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Χριστιανού-Ερρίκου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και της Σοφίας-Χριστιανής, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου, κόμη του Βόλφσταϊν. Παντρεύτηκε το 1721 τον Χριστιανό ΣΤ΄ των Όλντενμπουργκ βασιλιά της Δανίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Ε΄ 1723-1766, βασιλιάς της Δανίας. Λουίζα 1726-1756, παντρεύτηκε τον Ερνέστο-Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Λουίζα 1724, απεβίωσε νήπιο. Langer, Jerk W., Kongehusets sygdomme – fra Gorm den Gamle til dronning Margrethe, 1997 Nielsen, Kay m.f., Danmarks Konger og Dronninger Tillyard, Stella, En Kongelig Affære – Caroline Matilde og hendes søskende, 2007
Κυβέρνηση Ζάρκο Κόρατς 2003

Η Κυβέρνηση Ζάρκο Κόρατς 2003 ήταν βραχύβια προσωρινή κυβέρνηση της Σερβίας, από τις 17 έως τις 18 Μαρτίου 2003, η οποία αντικατέστησε προσωρινά την Κυβέρνηση Νέμποϊσα Τσόβιτς 2003 μετά την δολοφονία του πρωθυπουργού Ζόραν Τζίντζιτς στις 12 Μαρτίου 2013. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ζάρκο Κόρατς ενώ η υπόλοιπη σύσταση της κυβέρνησης παρέμεινε η ίδια, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, την αντικατέστησε στις 18 Μαρτίου 2003 η προσωρινή Κυβέρνηση Ζόραν Ζίβκοβιτς.

 Ζάρκο Κόρατς, πρωθυπουργόςΝεμπόισα Κόβιτς, Αντιπρόεδρος για το κέντρο συντονισμού στη νότια Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο. Τζόζεφ Κάσζα, Αντιπρόεδρος για την τοπική αυτοδιοίκηση. Αλεξάνταρ Πράβντιτς, Αντιπρόεδρος για τη χώρα. Βουκ Ομπράντοβιτς, Αντιπρόεδρος κατά της διαφθοράς. Μομτσίλο Πέρισιτς, Αντιπρόεδρος άμυνας και ασφάλειας. Ντούσαν Μιχάλγιοβιτς, Αντιπρόεδρος για τη δημόσια διοίκηση και το υπουργείο εσωτερικών.Μπόζινταρ Ντέλιτς, υπουργός οικονομίας και οικονομικών. Βλάνταν Μπάτιτς, υπουργός δικαιοσύνης και τοπικής αυτοδιοίκησης. Γκόραν Νοβάκοβιτς, υπουργός ορυχείων και ενέργειας. Ντράγκαν Βεσελίνοφ, υπουργός γεωργίας δασών και διαχείρισης υδάτων. Γκόραν Πίτιτς, υπουργός εξωτερικών οικονομικών σχέσεων. Αλεξάνταρ Ζάχοβιτς, υπουργός οικονομίας και ιδιωτικοποιήσεων. Ντράκοσλαβ Σούμαρατς, υπουργός δημοσίων έργων. Μαρία Ρασέτα Βουκοσαβλίεβιτς, υπουργός μεταφορών και τηλεπικοινωνιών. Γκορντάνα Μάτκοβις, υπουργός κοινωνικών υποθέσεων. Ντράγκαν Ντόμαζετ, υπουργός επιστήμης και τεχνολογίας. Ομπρέν Τζοκσίμοβιτς, υπουργός υγείας και περιβάλλοντος. Γκάσο Κνέζεβιτς, υπουργός παιδείας. Ντράγκαν Μιλοβάνοβιτς, υπουργός εργασίας και απασχόλησης. Μπράτισλαβ Λέσιτς, υπουργός πολιτισμού. Βόισλαβ Μιλοβάνοβιτς, υπουργός θρησκείας.
Λουντμίλα Ρουντένκο

Η Λουντμίλα Βλαντιμίροβνα Ρουντένκο (Διεθνώς: Lyudmila Vladimirovna Rudenko, ρωσικά: Людми́ла Влади́мировна Руде́нко, ουκρανικά: Людмила Володимирівна Руденко, 27 Ιουλίου 1904, Λούμπνι – 4 Μαρτίου 1986, Λένινγκραντ) ήταν Σοβιετική οικονομολόγος, κολυμβήτρια και σκακίστρια, η 2η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο σκάκι από το 1950 έως το 1953.

 Γεννήθηκε στο Λούμπνι στην επαρχία Πολτάβα της Ουκρανίας, στην τότε Ρωσική Αυτοκρατορία. Αν και στην αρχή ασχολήθηκε σοβαρά με το κολύμπι, όταν ήταν 10 ετών έμαθε να παίζει και σκάκι με δάσκαλο τον πατέρα της. Μετά το γυμνάσιο, μετακόμισε στην Οδησσό και πήρε πτυχίο στα οικονομικά. Η Ρουντένκο έγινε Πρωταθλήτρια Κολύμβησης Οδησσού στα 400 μ. πρόσθιο. Το 1925, ήταν η κάτοχος του τίτλου της Αντιπροέδρου-Πρωταθλήτριας Κολύμβησης της Ουκρανίας (στο πρόσθιο). Το σκάκι θα παραμείνει στη ζωή της ως χόμπι, καθώς η επαγγελματική της σταδιοδρομία ήταν πάνω στον οικονομικό σχεδιασμό για την Σοβιετική Ένωση. Η Ρουντένκο άρχισε να παίζει σε τουρνουά σκακιού το 1925 όταν μετακόμισε στη Μόσχα και το 1928, κέρδισε το πρωτάθλημα γυναικών της Μόσχας. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λένινγκραντ, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον επιστήμονα Λεβ Νταβίντοβιτς Γκολνστέιν και το 1931 έκαναν μαζί έναν γιο. Στο Λένινγκραντ το 1929 ξεκίνησε την προπόνηση στο σκάκι με τον μαιτρ Πιότρ Ρομανόφσκι και κέρδισε το πρωτάθλημα γυναικών του Λένινγκραντ τρεις φορές. Η Ρουντένκο έφτασε περίπου 40 ετών για να κατακτήσει την κορυφή του διεθνούς σκακιού των γυναικών. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρουντένκο οργάνωσε με τρένο την εκκένωση του Λένινγκραντ από τα παιδιά κατά την πολιορκία της πόλης. Το γεγονός αυτό θα περιγράψει η ίδια ως το πιο σημαντικό επίτευγμα που πέτυχε στη ζωή της. Η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γυναικών Βέρα Μέντσικ πέθανε το 1944 κατά τη διάρκεια μιας αεροπορικής επιδρομής, έτσι μετά τον πόλεμο, τον χειμώνα του 1949–1950 η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία πραγματοποίησε στη Μόσχα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών 1949–1950 για τον προσδιορισμό της νέας πρωταθλήτριας γυναικών. Διαγωνίστηκαν δεκαέξι γυναίκες από δώδεκα χώρες και τις τέσσερις πρώτες θέσεις κατέλαβαν τέσσερις σκακίστριες της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρουντένκο (σκοράροντας εννέα νίκες, μία ήττα και πέντε ισοπαλίες) κατέκτησε τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Γυναικών, τον οποίο έχασε το 1953 στον επόμενο κύκλο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος από την Ελισαβέτα Μπίκοβα με σκορ 6-8 (πέντε νίκες, επτά ήττες και δύο ισοπαλίες για την Ρουντένκο). Έγινε πρωταθλήτρια γυναικών της ΕΣΣΔ το 1952. Το 1950 τιμήθηκε από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία με τους τίτλους διεθνής μαιτρ γυναικών και διεθνής μαιτρ, ενώ το 1976 έγινε διεθνής γκρανμαίτρ γυναικών. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που πήρε τον τίτλο διεθνής μαιτρ. «Λουντμίλα Ρουντένκο (προφίλ)». ChessGames.
Φράνκοβιτς κατά Ιταλίας

Η υπόθεση Andrea Francovich και Danila Bonifaci και λοιποί κατά Ιταλικής Δημοκρατίας (1991, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-6/90 και C-9/90) ήταν μια απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που καθόρισε ότι τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσαν να υποχρεωθούν να καταβάλουν αποζημίωση σε άτομα που υπέστησαν ζημία λόγω της μη μεταφοράς οδηγίας της ΕΕ στο εθνικό δίκαιο από το κράτος μέλος. Αυτή η αρχή είναι μερικές φορές γνωστή ως αρχή της ευθύνης του κράτους ή «αρχή Francovich» στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Σύμφωνα με την οδηγία 80/987 για την προστασία από την αφερεγγυότητα (τώρα 2008/94/ΕΚ), τα κράτη μέλη της ΕΕ αναμενόταν να θεσπίσουν διατάξεις στην εθνική τους νομοθεσία για να προβλέπουν ένα ελάχιστο επίπεδο ασφάλισης για τους εργαζόμενους που είχαν απλήρωτους μισθούς σε περίπτωση αφερεγγυότητας των εργοδοτών τους. Στον κ. Andrea Francovich, ο οποίος είχε εργαστεί στη Βιτσέντζα για την CDN Elettronica SnC και είχε εισπράξει μόνον σποραδικές προκαταβολές μισθού, οφείλοταν 6 εκατομμύρια λίρες. Όταν η υπόθεσή του έφτασε στο στάδιο της εκτέλεσης, ο δικαστικός επιμελητής "συνέταξε αρνητική έκθεση κατασχέσεως". Στην κυρία Danila Bonifaci και 33 από τους συναδέλφους της οφειλόταν ποσό άνω των 253 εκατομμυρίων λιρών συνολικά αφού η εταιρεία τους, Gaia Confezioni Srl, είχε χρεοκοπήσει. Η οδηγία 80/987/EOK έπρεπε να τεθεί σ' εφαρμογή μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 1983, αλλά πέντε χρόνια αργότερα η Bonifaci και οι λοιποί 33 δεν είχαν πληρωθεί τίποτα, καθώς οι εκκαθαριστές της εταιρείας τους είχαν ενημερώσει ότι έστω και μία μερική πληρωμή φαινόταν απίθανη. Ο Francovich καθώς και η Bonifaci και οι λοιποί συνάδελφοί της άσκησαν αγωγή κατά του ιταλικού κράτους, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να καταβάλει αποζημίωση για να αποζημιώσει τις ζημίες τους, λόγω μη εφαρμογής της οδηγίας. Οι δύο αγωγές περιείχαν ταυτόσημα προδικαστικά ερωτήματα προς το ΔΕΚ. Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι η Ιταλική Κυβέρνηση είχε αθετήσει τις υποχρεώσεις της έναντι των Francovich, Bonifaci κλπ. και ήταν υπεύθυνη να αποζημιώσει τη ζημία των εργαζομένων που προέκυψε από την παράβαση. Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι οι αποζημιώσεις για τέτοιες παραβιάσεις πρέπει να είναι διαθέσιμες ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και ότι για να θεμελιωθεί η ευθύνη του κράτους λόγω μη εφαρμογής μιας οδηγίας, οι ενάγοντες πρέπει να αποδείξουν ότι: η οδηγία τους παρείχε συγκεκριμένα δικαιώματα, τα οποία μπορούν να προσδιοριστούν στη διατύπωσή της, και ότι υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αδυναμίας του κράτους να εφαρμόσει την οδηγία και της ζημίας που υπέστη. Το Δικαστήριο όρισε ότι οι εθνικές διαδικασίες θα πρέπει να καθορίζουν τον τρόπο εκτέλεσης της ευθύνης κάθε Κράτους Μέλους. Costa κατά ENEL Van Gend en Loos κατά Nederlandse Administratie der Belastingen Francovich και Bonifaci κατά Δημοκρατίας της Ιταλίας (υποθέσεις C-6 και 9/90) [1991] Συλλογή I-5375
Εννεάεδρο

Στη στερεομετρία, εννεάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει εννέα έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή εννεάεδρα και ούτε ένα από αυτά είναι κανονικό πολύεδρο, έτσι η ονομασία κανονικό δεκάεδρο είναι διφορούμενη.

 Υπάρχουν 2606 τοπολογικώς διακριτά κυρτά εννεάεδρα που έχουν τουλάχιστον 14 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους, τα οποία μπορούν να διαιρεθούν σε υποομάδες των 8, 74, 296, 633, 768, 558, 219 και 50, με 7 έως 14 κορυφές αντίστοιχα. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Ένας πίνακας με το πλήθος και τη λεπτομερή περιγραφή των εννεαέδρων με εννέα κορυφές, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1870 από τον Τόμας Κίρκμαν. Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με εννέα έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται εννεαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,9}. Το εννεαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 9 ακμές και 9 έδρες (δίγωνα). Τα πιο γνωστά εννεάεδρα είναι η οκταγωνική πυραμίδα και το επταγωνικό πρίσμα. Το επταγωνικό πρίσμα είναι ομοιόμορφο πολύεδρο με έδρες δύο κανονικά επτάγωνα και επτά τετράγωνα. Η οκταγωνική πυραμίδα έχει έδρες οκτώ ισοσκελή τρίγωνα γύρω από ένα κανονικό οκτάγωνο ως βάση. Ένα άλλο εννεάεδρο είναι το μειωμένο τραπεζόεδρο με έδρες 3 χαρταετούς, 4 τρίγωνα και ένα τετράγωνο ως βάση. Δύο ακόμα εννεάεδρα είναι στερεά του Τζόνσον, η επιμήκης τετραγωνική πυραμίδα και η επιμήκης τριγωνική διπυραμίδα. Ένα ακόμα εννεάεδρο είναι το τρισδιάστατο associahedron, το οποίο είναι κοντινό με τα στερεά του Τζόνσον και έχει έξι έδρες πεντάγωνα και τρεις τετράπλευρα. Πέντε από τα στερεά του Τζόνσον έχουν εννεάεδρα δυϊκά, ο τριγωνικός τρούλος, η γυροεπιμήκης τριγωνική πυραμίδα, η αυτοδυϊκή επιμήκης τετραγωνική πυραμίδα, το τρις επαυξημένο τριγωνικό πρίσμα και το τρις μειωμένο εικοσάεδρο. Στη θεωρία φασματικών γράφων τα δύο μικρότερα δυνατά ισοφασματικά πολυεδρικά γραφήματα είναι εννεάεδρα με οκτώ κορυφές το καθένα.Ο γράφος του Herschel αντιπροσωπεύει επίσης τις κορυφές και τις ακμές ενός εννεαέδρου, με όλες τις έδρες του τετράπλευρα. Είναι το πιο απλό πολύεδρο χωρίς Χαμιλτονιανό κύκλο και το μοναδικό εννεάεδρο του οποίου όλες οι έδρες έχουν τον ίδιο αριθμό ακμών. Επίσης, είναι ένα από τα μόλις τρία διμερή εννεάεδρα.
Χαμένες αγάπες

Το Χαμένες αγάπες (πρωτότυπος τίτλος: Amores perros) είναι μεξικανική ταινία του 2000 σε σκηνοθεσία του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου και σενάριο του Γκιγιέρμο Αριάγα. Είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη και η πρώτη της τριλογίας του θανάτου (οι άλλες δύο είναι τα 21 γραμμάρια και η Βαβέλ).

 Οκτάβιο και Σουζάνα Ο Οκτάβιο είναι ένας φτωχός Μεξικανός, ο οποίος προσπαθεί να μαζέψει χρήματα βάζοντας τον σκύλο του, Κόφι, να συμμετέχει σε κυνομαχίες. Με τα χρήματα αυτά θέλει να φύγει από το σπίτι του και να ζήσει με τη γυναίκα του αδερφού του, Σουζάνα. Ντάνιελ και Βαλέρια Ο Ντάνιελ είναι παντρεμένος με την Χουλιέτα, αλλά χωρίζει για να συζήσει με τη Βαλέρια, ένα μοντέλο. Η Βαλέρια αναγκάζεται για κάποιο διάστημα να μείνει σε αναπηρικό καροτσάκι. Εκείνη την περίοδο, εγκλωβίζεται κατά λάθος ο σκύλος της κάτω από το πάτωμα του σπιτιού τους. Ελ Τσίβο και Μαρού Ο Ελ Τσίβο είναι ένας πλανόδιος πωλητής, ο οποίος είναι μονίμως περιτριγυρισμένος από σκυλιά και βγάζει χρήματα εκτελώντας συμβόλαια θανάτου. Είναι πρώην αντάρτης, που μπήκε στη φυλακή για τη δράση του και ψάχνει να βρει την κόρη του, Μαρού, η οποία δεν τον έχει γνωρίσει και τον θεωρεί νεκρό. Οι τρεις ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους με απρόβλεπτο τρόπο, όταν συμβαίνει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας, ενώ ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Βατ (μονάδα μέτρησης)

Βατ (διεθνής γραφή: Watt) ονομάζεται η μονάδα μέτρησης της ισχύος στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (S.I.) προς τιμήν του Τζέιμς Βατ, ενός από τους μεγαλύτερους Βρετανούς μηχανικούς. Το βατ σημειώνεται διεθνώς με το σύμβολο W. Ισχύς ενός βατ (1 W) ισοδυναμεί με μεταφορά ενέργειας ενός τζάουλ (1 J) σε χρονικό διάστημα ενός δευτερολέπτου (1 s). Δηλαδή, 1 W = 1 J s {\displaystyle \ 1\mathrm {W} =1{\frac {\mathrm {J} }{\mathrm {s} }}}

 1 αττοβάτ (aW) = 10-18 W 1 φεμτοβάτ (fW) = 10-15 W 1 πικοβάτ (pW) = 10-12 W 1 νανοβάτ (nW) = 10-9 W 1 μικροβάτ (μW) = 10-6 W 1 μιλιβάτ (mW) = 10-3 W 1 κιλοβάτ (kW) = 1.000 W (103) 1 μεγαβάτ (MW) = 1.000.000 W (106) 1 κιλοβάτ (kW) = 1,34 ίπποι (hp - βρετανικό) = 1,36 ίπποι (hp - μετρικό ή PS).
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 διεξήχθησαν οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής ανδρών. Διοργανώθηκαν από την υπo-επιτροπή Πάλης και Γυμναστικής στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Συνολικά, 71 αθλητές από εννέα χώρες (εκ των οποίων οι 52 ήταν Έλληνες) έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν το διήμερο 9 και 10 Απριλίου 1896.

 Οι εννέα χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Βουλγαρία (1) Γαλλία (1) Γερμανία (11) Δανία (1) Ελβετία (1) Ελλάδα (52) Μεγάλη Βρετανία (1) Ουγγαρία (2) Σουηδία (1) Τα παρακάτω μετάλλια απονεμήθηκαν αργότερα στους αθλητές από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Την εποχή των Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Ταντέους Ράιχσταϊν

Ο Ταντέους Ράιχσταϊν (πολωνικά: Tadeusz Reichstein) (20 Ιουλίου 1897 - 1 Αυγούστου 1996) ήταν Πολωνός-Ελβετός χημικός και βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής (1950).

 Ο Ράιχσταϊν γεννήθηκε σε μια πολωνοεβραϊκή οικογένεια στο Βουοτσουάβεκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι γονείς του ήταν η Γκαστάβα (Μπρόκμαν) και Ιζίντορ Ράιχσταϊν. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Κίεβο, όπου ο πατέρας του ήταν μηχανικός. Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του σε οικοτροφείο στην Ιένα της Γερμανίας και έφτασε στη Βασιλεία της Ελβετίας σε ηλικία 8 ετών. Ο Ράιχσταϊν σπούδασε υπό τον Χέρμαν Στάουντινγκερ κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καρλσρούης. Εκεί γνώρισε τον Λεόπολντ Ρουζίτσκα, επίσης φοιτητή διδακτορικού.Το 1933, όταν εργαζόταν στην Ζυρίχη της Ελβετίας στα εργαστήρια χημείας του Ρουζίτσκα στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης (ΕΟΙΤΖ), ο Ράιχσταϊν πέτυχε, ανεξάρτητα από τον Σερ Νόρμαν Χάουορθ και τους συνεργάτες του στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη σύνθεση της βιταμίνης C (ασκορβικό οξύ), σε ότι ονομάζεται τώρα διαδικασία Ράιχσταϊν.Το 1937, ο Ράιχσταϊν μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, όπου έγινε Καθηγητής Φαρμακευτικής Χημείας και στη συνέχεια, από το 1946 μέχρι την αποχώρησή του το 1967, της Οργανικής Χημείας.Μαζί με τον Έντουαρντ Κάλβιν Κένταλ και τον Φίλιπ Σόουολτερ Χεντς, απονεμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 1950 για την εργασία τους στις ορμόνες του επινεφριδιακού φλοιού που κατέληξαν στην απομόνωση της κορτιζόνης. Το 1951, αυτός και ο Κένταλ απονεμήθηκαν από κοινού το Βραβείο Κάμερον για τη Θεραπευτική του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Στα τελευταία του χρόνια, ο Ράιχσταϊν ενδιαφέρθηκε για τη φυτοχημεία και την κυτταρική βιολογία των φτέρων, δημοσιεύοντας τουλάχιστον 80 εργασίες για αυτά τα θέματα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες της ζωής του. Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη χρήση του αριθμού και της συμπεριφοράς του χρωμοσώματος στην ερμηνεία των ιστοριών υβριδοποίησης και πολυπλοειδίας, αλλά συνέχισε επίσης το προηγούμενο ενδιαφέρον του για τα χημικά συστατικά των φυτών. Ο Ράιχσταϊν πέθανε σε ηλικία 99 ετών στη Βασιλεία της Ελβετίας. Η κύρια βιομηχανική διαδικασία για την τεχνητή σύνθεση της βιταμίνης C φέρει το όνομά του. Ο Ράιχσταϊν ήταν ο μακροβιότερος βραβευμένος με Νόμπελ τη στιγμή του θανάτου του, αλλά τον ξεπέρασε το 2008 η Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι. Άρθρο για τον Ταντέους Ράιχσταϊν από τον Μ. Βάιντραουμπ
Καβιγκάλ Νις Σπορ

Η Καβιγκάλ Νις Σπορ είναι γαλλικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Νις. Προέρχεται από την συγχώνευση το 1955 μεταξύ της Καβαγκάλ Νις και της Νις Σπορ. Κάθε τμήμα του συλλόγου είναι ανεξάρτητο των υπολοίπων. Την σεζόν 2010-2011, το τμήμα γυναικείου μπάσκετ κατάφερε να πάρει την άνοδο για την LFB, παίρνοντας τη νίκη στον τελικό του Final Four απέναντι στη Ρενς.

 Η Καβιγκάλ Νις γεννιέται το 1943 από την συγχώνευση τριών συλλόγων της πόλης της Νις : την ΑΣ ΚΑζινό, την ΒΙκτορίν και την ΓΚΑΛλιά Κλαμπ. Το 1955, η Καβιγκάλ Νις συγχωνεύεται με την Νις Σπορ για να δώσει γέννηση στην Καβιγκάλ Νις Σπορ. Το 1988, ιδρύεται το τμήμα μπάσκετ-σόφτμπολ. Το 2007, το τμήμα μπάσκετ γυναικών συγχωνεύεται με την Νις Ολιμπίκ Μπασκέτ Κλαμπ (NF3) οδηγώντας στη δημιουργία της Νις Καβιγκάλ Ολιμπίκ.Τον Μάιο του 2011, η Νις βγαίνει νικήτρια από το Final 4 της Ligue 2 και παίρνει την άνοδο για την Ligue Féminine de Basket. Στίβος - / Ιστοσελίδα της Cavigal Athlétisme' Μπάσκετ - δείτε Νις Καβιγκάλ Ολιμπίκ - Ιστοσελίδα της NCO Ποδηλασία - Ιστοσελίδα της Cavigal Cyclisme Ποδόσφαιρο - Ιστοσελίδα της Cavigal Football Αρχειοθετήθηκε 2013-06-12 στο Wayback Machine. Γυμναστική - Ιστοσελίδα της Cavigal Gym Αρχειοθετήθηκε 2011-03-05 στο Wayback Machine. Χάντμπολ - δείτε Cavigal Nice Handball - Ιστοσελίδα της Cavigal Nice HB Πάλη - Ιστοσελίδα της Cavigal Lutte Σκι Σόφτμπολ/Μπέιζμπολ - δείτε Καβιγκάλ Νις Σπορ Μπεϊζμπόλ - Ιστοσελίδα της Cavigal Softball-Baseball Αρχειοθετήθηκε 2021-01-23 στο Wayback Machine. Τρίαθλο - Ιστοσελίδα της Cavigal Triathlon Βραζιλιάνικο Ζίου Ζίτσου - Γκράπλινγκ & Μουάι Τάι - Ιστοσελίδα της Cavigal Combat Πινγκ πονγκ - Το παλαιό τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του συλλόγου κατέκτησε το πρωτάθλημα Γαλλίας το 1947, το 1949 και το 1953 με την ανδρική ομάδα και κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας το 1950. (Γαλλικά) Cavigal Nice Handball (Γαλλικά) Nice Cavigal Athlétisme (Γαλλικά) Baseball/Softball Αρχειοθετήθηκε 2021-01-23 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) Basket-ball (Γαλλικά) Cavigal Nice Lutte 06 (Γαλλικά) Cavigal Combat Nice
Αμπελάς Πάρου

Ο Αμπελάς είναι χωριό της Πάρου. Υπάγεται δοικητικά στη δημοτική κοινότητα Νάουσας, του δήμο Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πάρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Αμπελάς είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα της Πάρου. Βρίσκεται στην πεδινή περιοχή των «Λιβαδίων», κοντά στον περιφερειακό επαρχιακό δρόμο Παροικιάς-Μάρπησσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 5 χλμ. ΝΑ της Νάουσας και 13 χλμ. περίπου Α. ΒΑ. της Παροικιάς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ναούσης της Πάρου. Καταργήθηκε το 1940 και επαναναγνωρίστηκε το 1981. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ναούσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάρου. Παλαιότερα ο Αμπελάς αποτελούσε ένα μικρό ψαροχώρι, πασίγνωστο όμως στους αλιείς των Κυκλάδων για τις πλούσιες σε αλίευμα "καλάδες" στη θαλάσσια περιοχή του. Έγινε, επίσης, γνωστός από την αναφορά του στο νησιώτικο τραγούδι της Ειρήνης Κονιτοπούλου Λεγάκη «Θα πάρω μια ψαρόβαρκα», στους στίχους: ...θα πάω να βρω τον Βεντουρή που ΄χει το τρεχαντήρι, να πάω να βγω στον Αμπελά που ΄ναι το πανηγύρι. Σήμερα ο Αμπελάς παρουσιάζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη με ανάλογη ξενοδοχειακή υποδομή. Το αλιευτικό καταφύγιο που υφίσταται είναι μικρό με περιορισμένες δυνατότητες εξυπηρέτησης. Στην περιοχή του Αμπελά καλλιεργούνται σιτηρά, κηπευτικά και αμπέλια. Η εκκλησία του Αγίου Φανουρίου, στο κέντρο του οικισμού Το εκκλησάκι Αγίας Άννας και Σωτήρος, βόρεια του οικισμού Η Μονή του Αγίου Αντωνίου, στη θέση «Καντινέλια», νοτιοδυτικά του οικισμού Η παραλία και το γραφικό λιμανάκι του οικισμού Η παραλία «Άσπρος Γκρεμός», βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πάρος 1:50.000) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=ghXojZqw1jM
Μαξιμιλιανέουμ

Το Μαξιμιλιανέουμ (Maximilianeum) είναι παλατινό κτίριο στο Μόναχο που χτίστηκε ως το σπίτι ενός ταλαντούχου φοιτητικού ιδρύματος και στεγάζει επίσης το βαυαρικό Landtag (κρατικό κοινοβούλιο) από το 1949. Ο αρχηγός ήταν ο βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας, ο οποίος ξεκίνησε το έργο το 1857. Ο κορυφαίος αρχιτέκτονας ήταν ο Friedrich Bürklein. Το κτίριο βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Isar, πριν από τη γέφυρα Maximilian και σηματοδοτεί το ανατολικό άκρο της Maximilianstrasse, μιας από τις βασιλικές λεωφόρους του Μονάχου που πλαισιώνεται από νεο-γοτθικά παλάτια που επηρεάζονται από το Αγγλικό Perpendicular στυλ. Λόγω στατικών προβλημάτων, η κατασκευή ολοκληρώθηκε μόλις το 1874 και η πρόσοψη του Maximilianeum, που σχεδιάστηκε αρχικά και σε νεο-γοτθικό ρυθμό, έπρεπε να αλλάξει σε αναγεννησιακό ύφος υπό την επίδραση του Gottfried Semper. Η πρόσοψη ήταν διακοσμημένη με καμάρες, κολώνες, ψηφιδωτά και κόγχες γεμάτες προτομές. Το κτίριο επεκτάθηκε στην πλάτη του για νέα γραφεία του κοινοβουλίου, αρκετά σύγχρονα φτερά προστέθηκαν το 1958, το 1964, το 1992 και πάλι το 2012.

 Στις 5 Οκτωβρίου 1857 ο βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β΄ ξεκίνησε την κατασκευή του αρχιτέκτονα Friedrich Bürklein. Λόγω στατικά προβλήματα που προκαλούνται από τη θέση του κτιρίου στο Isarhochufer η πρόσοψη του Μαξιμιλιανέουμ, η οποία είχε αρχικά προγραμματιστεί νεο-γοτθικό Maximilianstraße σχεδιάστηκε υπό την επήρεια Gottfried Semper στο στυλ της Αναγέννησης με καμάρες, κίονες, μωσαϊκά και προτομή-γεμάτο κόγχες. Το 1874 το κτίριο ολοκληρώθηκε τελικά μετά από επανειλημμένες επισκευές. Μέχρι το 1918, η βασιλική Page Σχολή στεγάστηκε στο Maximilianeum δίπλα από το Ακαδημαϊκό Ίδρυμα και μια ιστορική γκαλερί. Μέχρι λίγο πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποιήθηκε στο χώρο της γκαλερί η Έκθεση Τέχνης του Μονάχου. Προς το τέλος του πολέμου, τα δύο τρίτα του κτιρίου βομβάρδισαν. Μετά τον πόλεμο, το κτήριο ανοικοδομήθηκε από τον Karl Kergl. Το 1949, το Βαυαρικό Κρατικό Κοινοβούλιο εξέλεξε το κτίριο ως έδρα του, πράγμα που απαιτούσε αντίστοιχες αλλαγές στο χώρο της γκαλερί. To πρώην Βαυαρικό Κρατικό Κοινοβούλιο στην Prannerstraße είχε υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όταν η κατασκευή του Μαξιμιλιανέουμ για τις πολλαπλές χρήσεις ήταν πολύ μικρό, προστέθηκαν 1958/59 και 1964/65 σχετικά με τα ανατολικά φτερά με γραφεία και αίθουσες συσκέψεων. Από το 1992-1994 ακολούθησε μια επέκταση από τον αρχιτέκτονα Volker Staab και Jürgen Pleuser, 2010-2012 περαιτέρω επέκταση του γραφείου του Βερολίνου Léon-Wohlhage-Wernik αρχιτέκτονες. Στην ανατολική όψη της αίθουσας συνεδριάσεων του σήμερα να είναι το τμήμα του Ιστορικού Gallery μεγάλο, που δημιουργήθηκε από Engelbert Seibertz τοιχογραφία στην εισαγωγή του Alexander von Humboldt σε μια ομάδα επιστημόνων και καλλιτεχνών με φόντο την Maximilianeum, ούτε στους νεο-γοτθικό μορφές πριν από την τροποποίηση σχεδίου από το 1864, εμφανίζεται. Η ιστορική φωτογραφία Η Hermannsschlacht, ο ζωγράφος Friedrich Gunkel είχε δημιουργήσει 1862-1864 για το Μαξιμιλιανέουμ βρίσκεται στο Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος

Ο Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος, ήταν ο πρώτος πόλεμος μεταξύ των Μεσσήνιων και των Σπαρτιατών. Ξεκίνησε το 735 π.Χ. και έληξε το 715 π.Χ. ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια. Υπήρξε ένας εξαντλητικός κατακτητικός πόλεμος που ανέδειξε ως νικητές τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι και κατέλαβαν το βασίλειο των Αιπυτιδών. Υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές σχετικά με τα αίτια που οδήγησαν στο ξεκίνημα του πολέμου. Η μία προέρχεται από τους Μεσσήνιους και η άλλη από τους Σπαρτιάτες. Και των δύο εκδοχών όμως τα αίτια, ήταν μάλλον απλά αφορμές, καθώς ο Μεσσηνιακός και ο Σπαρτιατικός στρατός προετοιμάζονταν χρόνια πριν την εκδήλωση του πολέμου.

 Στα σύνορα της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, (στην περιοχή Βόλιμνος της σημερινής Αρτεμισίας Καλαμάτας), υπήρχε το ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος, όπου κάθε χρόνο γίνονταν ετήσιες γιορτές, στις οποίες συμμετείχαν Μεσσήνιοι και Σπαρτιάτες, καθώς και κάτοικοι άλλων πόλεων. Οι Σπαρτιάτες υποστήριξαν, πως το έτος της 3ης Ολυμπιάδας (το 764 π.Χ.), κατά τη διάρκεια της γιορτής προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος , κάποιοι Μεσσήνιοι απήγαγαν τις νεαρές Σπαρτιάτισσες ιέρειες του ναού και σκότωσαν τον βασιλιά της Σπάρτης Τήλεκλο. Η εκδοχή των Μεσσηνίων διαδραματίζεται στην ίδια γιορτή. Οι Μεσσήνιοι υποστήριξαν πως οι Σπαρτιάτες είχαν από καιρό επεκτατικά σχέδια προς τη Μεσσηνία και κατά τη γιορτή της Αρτέμιδας σχεδίασαν να σκοτώσουν τους Μεσσήνιους άρχοντες και βασιλιάδες, στέλνοντας μερικούς νεαρούς Σπαρτιάτες, οι οποίοι ήταν ντυμένοι με γυναικεία ρούχα και στολίδια, στο στρατόπεδο των Μεσσηνίων. Κάποιος όμως από τους Μεσσήνιους αντιλήφθηκε την παγίδα και το αποτέλεσμα ήταν οι νεαροί άνδρες, μαζί με τον Τήλεκλο, να σκοτωθούν στη συμπλοκή. Ο Παυσανίας υποστήριξε πως η εκδοχή των Μεσσηνίων ήταν πιο βάσιμη. Σταδιακά δημιουργήθηκε μίσος μεταξύ των δύο λαών. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει πόλεμος μετά από 25 χρόνια, ένα χρόνο πριν από την 9η Ολυμπιάδα (το 743 π.Χ.) μετά την αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση των Σπαρτιατών στην Άμφεια. Οι Μεσσήνιοι οχυρώθηκαν και ενίσχυσαν την Ιθώμη, ενώ ζήτησαν χρησμό από τους Δελφούς. Ο χρησμός έλεγε πως έπρεπε να θυσιαστεί μια παρθένα κοπέλα για να μείνουν ασφαλείς, με αποτέλεσμα ο Αριστόδημος να θυσιάσει την κόρη του. Οι Σπαρτιάτες, μαθαίνοντας για την θυσία αυτή, φοβούμενοι την επαλήθευση του χρησμού, έμειναν για αρκετά χρόνια μακριά από την Ιθώμη. Ο Αριστόδημος έγινε νέος βασιλιάς της Μεσσηνίας και οδήγησε το στρατό του σε μια επίθεση ενάντια στους Σπαρτιάτες, κάνοντάς τους να υποχωρήσουν πίσω στη Λακωνία. Οι Σπαρτιάτες κατέληξαν πως έπρεπε να ζητήσουν και αυτοί χρησμό από τους Δελφούς. Τελικά επιτέθηκαν και σκότωσαν τον ηγέτη της Μεσσηνίας. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει η Ιθώμη και οι Μεσσήνιοι είτε να καταφύγουν σε άλλες περιοχές (και κυρίως στην κάτω Ιταλία όπου ίδρυσαν την πόλη Μεσσήνη), είτε να υποδουλωθούν . Περίπου 45 χρόνια αργότερα, μια έξεγερση των Μεσσήνιων, οδήγησε στο Δεύτερο Μεσσηνιακό Πόλεμο.
Υδατοφράκτης και πεζογέφυρα του Ρίτσμοντ

Ο υδατοφράκτης και πεζογέφυρα του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Lock and Footbridge) επί του Τάμεση βρίσκεται στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοανατολικού Λονδίνου, και αποτελεί πολιτιστικά προστατευόμενο κτίσμα. Η λειτουργία του υδατοφράκτη γίνεται από το λιμεναρχείο του Λονδίνου, και στον περιβάλλοντα χώρο της υπάρχει σταθμός ελλιμένισης των πλωτών περιπολικών του λιμεναρχείου και φρουραρχείο. Στην κορυφή της κατασκευής υπάρχει πεζογέφυρα η οποία λειτουργεί κατά την ημέρα και συνδέει την πλευρά του Ρίτσμοντ με την πλευρά του Σαιντ Μάργκαρετς στο Τουίκεναμ.

 Η κατασκευή ολοκλήρωθηκε κατά την περίοδο 1891 με 1894, με σκοπό την ρύθμιση της στάθμης των υδάτων του Τάμεση για προστασία από πλημμύρες αλλά και για την διατήρηση αναγκαίου βάθους για τα μεγαλύτερα πλοία κατά τις περιόδους άμπωτης. Ο πρωταρχικός σκοπός της κατασκευής ήταν η ύπαρξη υδατοφράκτη, ωστόσο αποφασίστηκε να κατασκευαστεί με την μορφή γέφυρας καθώς κάτι τέτοιο εξυπηρετούσε πέρα από τους πεζούς και την κατάλληλη τοποθέτηση των μηχανισμών του φράγματος.Ξεκίνησε την λειτουργία της στις 19 Μαΐου του 1894 και εγκαινιάστηκε από τον δούκα της Υόρκης και μετέπειτα βασιλιά Γεώργιο Ε´, με το συνολικό κόστος κατασκευής της να είναι 61.000 λίρες. Η διαχείριση στο λιμεναρχείο του Λονδίνου ανατέθηκε με ψήφισμα του 1908 για την ευρύτερη περιοχή έως το Τέντιγκτον.Ο φράχτης διαθέτει 2 πύλες, με βάρος 32 τόνους, 20 μέτρα πλάτος, και 3.5 μέτρα βάθος, έκαστη. Από την κατασκευή της γέφυρας το 1894 έως και τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν διόδια για τους πεζούς που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την γέφυρα, με το αντίτιμο να είναι μια πέννα ανά διέλευση. The Richmond Society
Καλύβια Λασιώνος Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καλύβια (αποσαφήνιση) Για οικισμούς με την ονομασία Καλύβια στην Ηλεία, δείτε: Καλύβια ΗλείαςΤα Καλύβια Λασιώνος ή Αρχαίας Ολυμπίας ή Κρυόβρυσης, είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 796 μέτρα.

 Τα Καλύβια βρίσκονται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας, στους βορειοδυτικούς πρόποδες από τα Λάμπεια Όρη του Ερύμανθου. Απέχουν 62 χλμ. ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα δήμου) και 52 χλμ. από τον Πύργο (μέσω Μουζάκι). Μέσα από το χωριό περνά ο παραπόταμος του Πηνειού που οι ντόπιοι αποκαλούν "Μπερδεσολάγκαδο" και συνδέεται άμεσα οδικά με την Κρυόβρυση (βορειοανατολικά) και με τα Τσιπιανά (νοτιοδυτικά). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 όταν προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Κρυόβρυσης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κρυόβρυση αποτελούν την τοπική κοινότητα Κρυόβρυσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λασιώνος του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχουν πληθυσμό 36 κατοίκους. Στην ίδιο δήμο υπάρχει ο οικισμός Καλύβια Αστρά, ενώ στον ίδιο νομό τα Καλύβια Αμαλιάδας στο δήμο Ήλιδας και Καλύβια Βαρθολομιού στο δήμο Πηνειού. Κρυόβρυση: γειτονικός ιστορικός οικισμός.
Ελισάβετ του Παλατινάτου

Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von der Pfalz (16 Νοεμβρίου 1483 - 24 Ιουνίου 1522) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τους γάμους της έγινε πρώτα λαντγραβίνα της Έσσης και μετά μαργραβίνα του Μπάντεν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου, εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας του Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄, δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1496 τον Γουλιέλμο Γ΄, λαντγράβο της Άνω Έσσης. Δεν απέκτησε απογόνους και το 1550 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Γ΄. Το 1503 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Φίλιππο Α΄, μαργράβο του Μπάντεν και είχε τέκνα: Μαρία Ιακωβαία 1507-1580, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄, δούκα της Βαυαρίας Φίλιππος 1508-1509, Φίλιππος Ιάκωβος 1511, Μαρία Εύα 1513, Ιωάννης Αδάμ 1516, Μαξ Κάσπαρ 1519, απεβίωσαν το πολύ ενός έτους Hermann Wiesflecker: Emperor Maximilian I: the Empire, Austria and Europe at the turn of the Modern Age, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 1986, p. 29 Historical Society of the Grand Duchy of Hesse: Archive for Hessian History and Archaeology, volume 11, privately published by the Historical Society for the Grand Duchy of Hesse, 1867, p. 141 ff Pauline Puppel:' 'The Regent: guardianship rule in Hessen 1500-1700, Campus Verlag, 2004, p. 158 ff Georg Wilhelm Justin Wagner: Statistical-topographic-historical description of the Grand Duchy of Hesse, Volume 4, CW Leske, 1831, p. 22 Gerhard Kattermann: Margrave Philip I of Baden (1515–1533) and his chancellor, Dr. Hieronymus Veus, GH Nolte, 1935, p. 5 ff
Επαρχία Λακσμιπούρ

Η Επαρχία Λακσμιπούρ (επίσης Λαξμιπούρ, Βεγγαλικά: লক্ষ্মীপুর জেলা‎, Lakshmipur Jela επίσης Lakshmipur Zila), με έκταση 1.455,96 τ.χλμ., είναι επαρχία του Μπαγκλαντές. Συνορεύει με την επαρχία Τσαντπούρ στα βόρεια, με τις επαρχίες Μπόλα και Νοαχάλι στα νότια, με την επαρχία Νοαχάλι στα ανατολικά και τις επαρχίες Μπαρισάλ και Μπόλα στα δυτικά.

 Οι υποεπαρχίες της επαρχίας είναι οι παρακάτω: Υποεπαρχία Λακσμιπούρ Σαντάρ Υποεπαρχία Ραμγκάντζ Υποεπαρχία Ραϊπούρ Υποεπαρχία Ρανμγκάτι Υποεπαρχία ΚαμαλναγκάρΗ επαρχία Λακσμιπούρ αποτελείται από 4 δήμους, 58 ενωσιακά παρισάντ, 534 χωριά, 3.539 χωριά, 45 ναούς και 1 εκκλησία. Κυβερνητικό Λύκειο Λακσμιπούρ Αντάρσα Σαμάντ Λύκειο Πανπάρα (Ραμγκάντζ) Μοχαμάντ Μοχαμαντουλάχ, 3ος Πρόεδρος του Μπανγκλαντές (24 Δεκεμβρίου 1973 – 25 Ιανουαρίου 1975) Μοχαμάντ Τοάχα, γλωσσικός ακτιβιστής του Κινήματος Βεγγαλικής Γλώσσας και πολιτικός Α.Σ.Μ. Αμπντούρ Ραμπ, Μπανγκλαντεσιανός πολιτικός Μοχαμάντ Νομάν, πολιτικός ηγέτης του κόμματος Τζατίγιο Σελίνα Πάρβιν, (1931-1971), δημοσιογράφος και ποιητής, μάρτυρας του Μπανγκλαντεσιανού Πολέμου Ανεξαρτησίας, γεννήθηκε στην Υποεπαρχία Ραμγκάντζ Α.Κ.Μ. Σαχτζαχάν Καμάλ, Υπουργός Πολιτικής Αεροπορίας και Τουρισμού (3 Ιανουαρίου 2018-σήμερα) Γραφείο Επαρχιακού Επιτρόπου, Λακσμιπούρ
Ραχώνι Θάσου

Το Ραχώνι είναι ένα χωριό στο νησί της Θάσου. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Βούλγαρο (Βουλγάρο).Η δημοτική κοινότητα Ραχωνίου, που περιλαμβάνει και τον οικισμό Σκάλα Ραχωνίου, το 2021 είχε πληθυσμό 627 κατοίκους, από 729 το 2011.

 Το χωριό βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Θάσου στους βόρειους πρόποδες του Υψαρίου. Βρίσκεται 15 χλμ. Δυτικά του Λιμένα, της πρωτεύουσας του νησιού. Απέχει 3 χλμ. Βασικές ασχολίες των κατοίκων αποτελούν η αλιεία, η μελισσουργία και η παραγωγή λαδιού. Το παλιό χωριό βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του σημερινού και 7 χιλιόμετρα από τη θάλασσα, σε ένα μέρος με θέα σε αυτό. Στο χωριό σώζεται σήμερα η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου από το 1779. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη πρώτη φορά σε απογραφή του 1519 ως το τρίτο από τα πέντε χωριά της Θάσου (πρώτο Λιμένας στη συνέχεια ο Θεολόγος, Κάστρο Υψαρίου και η Καλλιράχη) με 86 οικογένειες. Η απογραφή του 1550 δείχνει 90 οικογένειες.
Παντζούρι

Το παντζούρι είναι είδος πόρτας ή παραθυρόφυλλου που αποτελείται από πολλές οριζόντιες ράγες (ή μερικές φορές ράβδους ή συστήματα web) που αρθρώνονται μαζί. Παρέχει προστασία από τον άνεμο και τη βροχή. Σε μορφή κλείστρου, χρησιμοποιείται μπροστά από ένα παράθυρο και προστατεύει το παράθυρο από βανδαλισμούς και διαρρήξεις.

 Τα ρολά έχουν πολλές εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένων των θυρών για τα φορτηγά, συνεργεία, κουζίνες, σχολεία, φυλακές και αποθήκες. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, τα ρολά επιδοτούνται από την τοπική αυτοδιοίκηση, λόγω των εγγενών πλεονεκτημάτων της ασφάλειας. Σε περιοχές που εκτίθενται συχνά σε κακές καιρικές συνθήκες, τα ρολά που χρησιμοποιούνται ως μέθοδος μόνωσης και μπορoύν να προστατεύσουν τα παράθυρα από ζημιές.
Εσμαχάν Σουλτάνα (κόρη του Σελίμ Β')

Η Εσμαχάν Χανίμ Σουλτάν (οθωμανικά τούρκικα: سيدة تهب سلطان خان, τούρκικα: Esmahan Hanım Sultan, 1544 - 1585) ήταν κόρη του σουλτάνου Σελίμ Β΄ και της Νουρμπανού Σουλτάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εγγονή του Σουλεϊμάν Α΄ και της Χουρέμ Σουλτάνας και αδελφή του σουλτάνου Μουράτ Γ΄.

 Η Εσμαχάν Σουλτάνα γεννήθηκε το 1544 στο παλάτι της Μανίσας. Ο πατέρας της ήταν ακόμα διάδοχος όταν γεννήθηκε. Την 1η Αυγούστου 1562 ο Σουλεϊμάν Α΄ γιόρτασε τον τριπλό γάμο των εγγονών του. Η Εσμαχάν Σουλτάν παντρεύτηκε τον Σοκολού Μεχμέτ Πασά, η Γκεβχερχάν Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Πιγιαλέ Πασά και η Σαχ Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Χασάν Αγά. Το 1565 ο Σοκολού έγινε Μεγάλος Βεζίρης. Όταν μετά το θάνατο του παππού της Σουλεϊμάν Α΄ το 1566, Σουλτάνος έγινε ο πατέρας της Σελίμ Β΄, η Εσμαχάν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη με τη μητέρα της Νουρμπανού Σουλτάν και τα αδέλφια της. Το 1579 ο Σοκολού πέθανε και μετά το θάνατό του παντρεύτηκε τον Νισαντζί Φεριντούν Πασά. Πέθανε στη γέννα το 1585 στην Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 41 ετών. Το τι απέγινε το μωρό είναι άγνωστο. Ο τάφος της βρίσκεται στο τζαμί της Αγίας Σοφίας. Είχε δύο παιδιά, τον Σουλτανζαδέ Ιμπραήμ Χαν και την Γκιουλρούχ Σουλτάν. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι

Η Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ريفتار أنا سيدة اللغة سيد) (Τούρκικα: Reftarıdil Kadınefendi, 5 Ιουνίου 1838 - 3 Μαρτίου 1936) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci Reftarıdil Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1838 στον Βόρειο Καύκασο, και ήταν κόρη του Αμπχαζιανού ευγενή Χατκογιούκο Χάτκο. Η οικογένειά της ζούσε στην Μαύρη Θάλασσα. Η Ρεφταριντίλ και οι δυο αδελφές την Τεραντίλ Χανίμ και την Τζεϊλανμελέκ Χανίμ, οι οποίες επίσης δόθηκαν στο παλάτι μαζί με αυτήν και αργότερα παντρεύτηκαν με άλλους ανώτερους αξιωματούχους. Ήταν μια όμορφη γυναίκα με ένα ροζ δέρμα, με μεγάλα μπλε μάτια, ίσια μύτη και ένα στρογγυλό πρόσωπο. Ήταν επίσης ειλικρινής και καλή. Σύντομα την πρόσεξε ο Ηγεμόνας Μουράτ και στις 4 Φεβρουαρίου 1859 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Η Ρεφταριντίλ γέννησε δυο γιους τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι το 1861 και τον Ηγεμόνα Σουλεϊμάν Εφέντι το 1866 που πέθανε στη βρεφική ηλικία. Έλαβε τον τίτλο "İkinci Kadınefendi" (δεύτερη γυναίκα) στις 30 Μαΐου 1876 όταν ο σύζυγός της ανέβηκε στο θρόνο ως σουλτάνος Μουράτ Ε΄. Μετά την παραίτηση του συζύγου της το 1904, μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας του Μουράτ φυλακίστηκαν στο Παλάτι Ορτάκιοϊ. Το 1910 ο γιος της, Ηγεμόνας Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι αγόρασε ένα αρχοντικό στο Ορτάκιοϊ. Το 1934 η Ρεφταριντίλ πήρε το επώνυμο Χατγίλ. Είχε μια ανιψιά, την Τζεμιλέ Ντιλμπεριστάν Χανιμεφέντι, η οποία παντρεύτηκε τον γιο της, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι. Η Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι πέθανε στις 3 Μαρτίου 1936 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ σε ηλικία 97 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Δημοτικό Στάδιο Φυλής

Το Δημοτικό Στάδιο Φυλής είναι ένα πολλαπλών χρήσεων γήπεδο στη Φυλή της Αττικής και χρησιμοποιείται για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Αποτελεί την έδρα της ομάδας του Θρασύβουλου. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 3.142 θέσεις, ενώ επίσης διαθέτει και 8 λωρίδες στίβου γύρω από τον αγωνιστικό χώρο.

 Το γήπεδο χτίστηκε το 1989 στην Φυλή, στα ανατολικά της Δυτικής Αττικής και στους πρόποδες της Πάρνηθας. Το 2004 πραγματοποιήθηκαν κάποιες ανακαινίσεις όπως αναμόρφωση των χώρων κάτω από τη δυτική κερκίδα, καθώς αποτέλεσε προπονητικό κέντρο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (2004), ενώ την ίδια περίοδο δρομολογήθηκαν επιπλέον έργα, τα οποία ολοκληρώθηκαν το 2005 και περιελάμβαναν σουίτες, δημοσιογραφικά θεωρεία και νέα εξέδρα στο βόρειο πέταλο του σταδίου. Το ρεκόρ θεατών στο γήπεδο έχει γίνει στις 19 Φεβρουαρίου του 2006 σε αγώνα μεταξύ του Θρασύβουλου και του Άρη, με 2.820 κομμένα εισιτήρια. Πληροφορίες σταδίου @ stadia.gr
Νίκος Γιαλεσάκης

Ο Νίκος Γιαλεσάκης (γενν. Γερμανία 14 Ιουλίου 1967, ύψος 1,81 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί με το Beach Soccer όπου διατελεί προπονητής της Εθνικής Ομάδας.

 Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από τον ερασιτεχνικό σύλλογο του Α.Ο. Βριλησσίων και το καλοκαίρι του 1986, σε ηλικία 19 ετών, αποκτήθηκε από τον Χαραυγιακό, πραγματοποιώντας άμεσα το ντεμπούτο του στις επαγγελματικές κατηγορίες (Β΄Εθνική). Στην ομάδα της Ηλιούπολης παρέμεινε για δέκα συνεχή έτη και το 1997 υπέγραψε στον Εθνικό Πειραιώς, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α΄Εθνική. Σταμάτησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 2000 και έκτοτε ασχολείται με την προπονητική. Είναι ομοσπονδιακός τεχνικός στην Εθνική Ομάδα του Beach Soccer Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς" "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα"-2000)