IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος (ύπατος το 219 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος, λατιν.: Lucius Aemilius Paullus ή Paulus, (απεβ. στις 2 Αυγούστου 216 π.Χ.), ήταν Ρωμαίος ύπατος δύο φορές, το 219 και το 216 π.Χ.

 Ο Παύλος μοιράστηκε την πρώτη του υπατεία με τον Mάρκο Λίβιο Σαλινάτορ. Κατά τη διάρκεια αυτού τού έτους, νίκησε τον Δημήτριο εκ Φάρου στον Β' Ιλλυρικό πόλεμο και τον ανάγκασε να καταφύγει στην αυλή τού Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, τού απονεμήθηκε ένας θρίαμβος. Στη συνέχεια κατηγορήθηκε, μαζί με τον συνάδελφό του, για άδικο μοίρασμα των λαφύρων, αλλά αθωώθηκε. Κατά τη διάρκεια τού Β' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Παύλος έγινε ύπατος για δεύτερη φορά και υπηρέτησε με τον Γάιο Τερέντιο Βάρρωνα. Μοιράστηκε τη διοίκηση τού στρατού με τον Βάρρο στη μάχη των Καννών. Ο Βάρρων οδήγησε τα στρατεύματα ενάντια στις συμβουλές τού Παύλου και η μάχη εξελίχθηκε σε συντριπτική ήττα για τους Ρωμαίους. Ο Παύλος απεβίωσε στη μάχη, ενώ ο Βάρρων κατάφερε να διαφύγει. Στο επικό ποίημα Καρχηδόνα (Punica) τού Σίλιου Ιταλικού περιγράφεται, ότι ο Παύλος πριν το τέλος του, σκότωσε τον Καρχηδόνιο διοικητή Βιρίαθο. Ο Παύλος ήταν πατέρας τού Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου Μακεδονικού και της Αιμιλίας Παύλας Τέρτιας, που παντρεύτηκε τον Π. Κ. Σκιπίωνα τον Αφρικανό. Οικογενειακό δέντρο Σκιπιώνων-Παύλων-Γράκχων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lucius Aemilius Paullus στο Wikimedia Commons
Οσφύς

Οσφύς ή μέση , στην ανατομία, ονομάζεται το τμήμα της κοιλιάς μεταξύ του κελύφους και των γοφών. Στους ανθρώπους με λεπτά σώματα, η μέση είναι το στενότερο μέρος του κορμού.

 Εξαιτίας αυτού και επειδή η μέση είναι συχνά συνώνυμη με το στομάχι, μπορεί κανείς να μπερδευτεί ως προς την ακριβή θέση της μέσης. Ένας άλλος παράγοντας που προκαλεί σύγχυση είναι ότι η μέση της μέσης διαφέρει από διαφορετικούς ανθρώπους. Στη μελέτη, η περιφέρεια μέσης που μετρήθηκε στο επίπεδο του ομφαλού ήταν μεγαλύτερη από αυτή που μετρήθηκε στη φυσική μέση. Για να εντοπίσετε τη φυσική γραμμή της μέσης, πρέπει απλά να στέκεστε όρθιοι και έπειτα να γέρνετε προς τα πλάγια κρατώντας τα πόδια και τους γοφούς ευθεία. Οι πτυχές του κορμού είναι η φυσική γραμμή της μέσης.
ΦΚ Λάντα Τολιάττι

Η ΦΚ Λάντα Τολιάττι (ρωσικά: ФК Лада Тольятти) ήταν ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Τολιάττι στην Περιφέρεια της Σαμάρα. Το Μάρτιο του 2010, η ομάδα αποβλήθηκε από τη Β' Κατηγορία, μαζί με άλλη μια ομάδα της πόλης, τη ΦΚ Τολιάττι, με μόνη εκπρόσωπο πλέον της πόλης στις επαγγελματικές λίγκες την Ακαντέμια Τολιάττι.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 στο εργοστάσιο αυτοκινήτων VAZ με το όνομα Τορπέντο. Η ομάδα έπαιξε στη σοβιετική Β' Κατηγορία (τρίτη στη σειρά κατηγορία) μέχρι τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ.. Το 1988 μετονομάστηκε σε Λάντα από το γνωστό αυτοκίνητο, που κατασκευάζει και η VAZ. Αφού μπήκε στην Α' Κατηγορία του 1992, η Λάντα έπαιξε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας το 1994 και το 1996, στην Α' Κατηγορία (δεύτερη στη σειρά κατηγορία) το 1992-93, το 1995, 1997-98, 2000-2003 και το 2006 και στη ρωσική Β' Κατηγορία το 1999 και το 2004-2005. Η Λάντα και στις δύο συμμετοχές της στην Πρέμιερ Λιγκ τερμάτισε τελευταία. Το 2002-2003 έφτασε στον ημιτελικό του Κυπέλλου Ρωσίας. Το 2007 δεν κατάφερε να αποκτήσει την άδεια συμμετοχής στην Α' Κατηγορία και υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία.
Λεμούριος

Ο λεμούριος είναι είδος προπίθηκου, της τάξης των πρωτευόντων. Αποτελεί ενδημικό είδος στη Μαδαγασκάρη και το είδος καφέ λεμούριος απειλείταιμε εξαφάνιση. Επίσης, αρκετά είδη απειλούνται εξαιτίας της λαθροθηρίας. Η ονομασία τους προέρχεται από το λατινικό lemures, που σημαίνει: «πνεύματα της νύχτας» και αναφέρεται στα έντονα και εκτυφλωτικά μάτια των νυκτόβιων ειδών. Η κοινή και γνωστότερη ονομασία του ζώου, που χρησιμοποιείται πιο πολύ σήμερα είναι λεμούριος.

 Θεωρείται η πιο αρχέγονη οικογένεια θηλαστικών. Εμφανίστηκαν στις αρχές του Καινοζωικού αιώνα και ταξινομούνται στην υπόταξη Προπίθηκοι. Σύμφωνα με τα απολιθώματα παλαιότερων εποχών, οι λεμούριοι ζούσαν σε όλο τον κόσμο, ωστόσο δεν κατάφεραν να επικρατήσουν όταν εμφανίστηκαν οι πίθηκοι και επέζησαν για εκατομμύρια χρόνια μόνο στη Μαδαγασκάρη. Υπάρχουν τρεις οικογένειες: Λεμουριίδες, Ιντριίδες και Δωβεντονιίδες. Οι εν λόγω οικογένειες περιλαμβάνουν 11 γένη με 20 είδη. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα πρωτεύοντα, στους λεμούριους τα θηλυκά υπερισχύουν των αρσενικών. Οι λεμούριοι μοιάζουν στις διαστάσεις με μεγάλες γάτες και έχουν ρύγχος που θυμίζει αλεπού. Το τρίχωμά τους είναι πυκνό και μαλακό, ενώ τα μάτια και τα αυτιά τους είναι μεγάλα. Η ουρά τους είναι μακριά και φουντωτή και είναι δίχρωμη (χρώματος μαύρου και άσπρου εναλλακτικά σε ορισμένα είδη). Τα ζώα αυτά παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά των πρωτευόντων, που αναπτύχθηκαν εξελικτικά για να φθάσουν στο αποκορύφωμά τους, τον άνθρωπο. Παρουσιάζουν επίσης και τα χαρακτηριστικά των εντομοφάγων. Έχουν ανεπτυγμένη όσφρηση και μάλιστα περισσότερο από την όραση. Η νοημοσύνη τους δεν είναι αναπτυγμένη, καθώς η εξέλιξη του φλοιού στον εγκέφαλό τους δεν παρουσίασε ικανοποιητική ανάπτυξη. Το θηλυκό γεννάει μόνο μία συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου. Το πρώτο δάχτυλο στα άκρα τους είναι σχεδόν αντιτακτό προς τα άλλα τέσσερα δάχτυλα. Ο λεμούριος Μικροκήβος ο μυόξινος - Microcebus myoxinus της Μαγαδασκάρης είναι το μικρότερο πρωτεύον στον κόσμο με βάρος 30 γραμμάρια Στα παιδιά είναι γνωστός από τον ήρωα της ταινίας "Μαδαγασκάρη". Συναντώνται δεκατρία διαφορετικά είδη στο συγκεκριμένο νησί. Πολύ λίγα είδη απαντώνται και σε άλλα νησιά, όπως στις Κομόρες. Ταξινομία των λεμούριων Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια «Παιδεία», τ. 14, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία. H φτώχια απειλεί τους μοναδικούς λεμούριους της Μαδαγασκάρης in.gr, 20-10-2013. Ιπτάμενος λεμούριος, ο κοντινότερος συγγενής των πρωτευόντων
Υπάρχω

Το Υπάρχω (αγγλικά: Being) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που γράφτηκε από εσενα και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2020. Απλα υπάρχω σημαίνει μάλλον: α) ότι λες σε κάποιον εμμεσα ότι λέει βαρετές ιστορίες β) why you like this γ) ότι είσαι καραγκιόζης που του μιλάς

 Το Υπάρχω δέχθηκε γενικότερα καλές προς ανάμεικτες κριτικές. Το Goodreads το βαθμολόγησε με 3,65/5 αστέρια, ωστόσο ο Philip Ardagh της Guardian δήλωσε ότι το βιβλίο δεν είναι κοφτερό και έντονο, και σχολίασε ότι είναι επηρεασμένο από την ταινία Blade Runner, διότι "[το βιβλίο] πρόκειται για την ταυτότητα και τον προβληματισμό ότι κατά πόσο αυτό που πιστεύουμε πως είμαστε στην πραγματικότητα μας κάνει αυτό που είμαστε, πέρα από το πως οι άνθρωποι μας αντιλαμβάνονται." Το Υπάρχω στο Goodreads
Lights Out

Το Lights Out είναι το έκτο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον 7 Μαΐου του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".

 Για το "Lights Out", το συγκρότημα αξιοποίησε τις υπηρεσίες του παραγωγού Ρον Νέβισον, ο οποίος βοήθησε με τον ήχο που προσέδωσε στο συγκρότημα, να πετύχουν οι UFO για πρώτη φορά αξιόλογες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ατυχία χτύπησε το συγκρότημα όταν λίγο πριν ξεκινήσει την αμερικάνικη περιοδεία του, όπου άνοιγε τις εμφανίσεις των Rush, εξαφανίστηκε ο Μίκαελ Σένκερ με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον Πωλ Τσάπμαν. Μετά την επιστροφή των UFO στην Ευρώπη, ο Σένκερ έδωσε σημάδια ζωής και πείστηκε να επιστρέψει για το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας. Παρά τις συνεχείς εσωτερικές διαμάχες, το σινγκλ "Too Hot to Handle" έδωσε την αναγκαία δημοτικότητα στο συγκρότημα και το άλμπουμ ανέβηκε μέχρι την 23η θέση των τσαρτ του Billboard, όπου παρέμεινε για σχεδόν μισή χρονιά. Η επιτυχία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, ώθησε τα μέλη του συγκροτήματος να μετακομίσουν στο Λος Άντζελες, όπου και ηχογράφησαν τον επόμενο τους δίσκο με τίτλο "Obsession". Παράλληλα, το "Lights Out" μπήκε στα βρετανικά τσαρτ, όντας ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε κάτι τέτοιο.Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν πολύ θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Rate Your Music" 3,86/5, και το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,3/5. Lights Out (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1977 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Lights Out" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Μίκαελ Σένκερ - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα Άντι Πάρκερ - τύμπανα Lights Out - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - Lights Out (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.
Οπλιτική φάλαγγα

Η Οπλιτική φάλαγγα ήταν πολεμική τακτική, που άρχισαν να χρησιμοποιούν οι Έλληνες κατά τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. Περιλάμβανε τους μαζικούς σχηματισμούς από βαριά οπλισμένο πεζικό, τους λεγόμενους οπλίτες. Οι οπλίτες πολεμούσαν σε σχηματισμό κατά φάλαγγες. Στην οπλιτική φάλαγγα συμμετείχαν όσοι πολεμιστές είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν την πανοπλία.

 Βασικά στοιχεία της νέας τακτικής είναι ο τύπος της ασπίδας, η χρήση του δόρατος, η εκπαίδευση και η άσκηση ολόκληρου του σχηματισμού στην επέλαση κατά του εχθρού(τα τελευταία 150-200 μέτρα τροχάδην) και σύγκρουση. Η ασφάλεια του οπλίτη και η επιτυχία της κρούσης εξαρτιόταν από το πόσο θα παραμείνει αδιάσπαστη η γραμμή του σχηματισμού. Αυτό το στοιχείο ήταν που καλλιεργούσε το αίσθημα θάρρους και γενναιότητας του οπλίτη – όχι του ήρωα πια – που κρατούσε τη θέση του και δεν υποχωρούσε. Η κοινωνική και πολιτική βάση της νέας πολεμικής τακτικής διέφερε από την προηγούμενη μέθοδο της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Η οπλιτική φάλαγγα χρειαζόταν μια πιο πλατιά κοινωνική βάση, μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένων πολεμιστών, που θα κινούνταν ως ομάδα. Το γεγονός ότι οι πολεμιστές στην αρχαϊκή εποχή όφειλαν να αποκτούν οι ίδιοι τη στολή και τα όπλα του οπλίτη, σήμαινε ότι αυτή η μεσαία τάξη θα άρχιζε να απαιτεί μερίδιο στην πολιτική εξουσία, κατεβάζοντας τους αριστοκρατες. Στο βαθμό που τα τυραννικά καθεστώτα που εμφανίζονταν σε πολλές ελληνικές πόλεις τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ., αλλά και τα καθεστώτα που τα διαδέχτηκαν, επιχειρούσαν να αφαιρέσουν εξουσία από την κλειστή τάξη των αριστοκρατών, ήταν σίγουρο ότι οι στρατιωτικές μεταβολές θα συνέβαλαν στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της πολιτικής εξουσίας. Claude Mosse, «Ο πολίτης στην Αρχαία Ελλάδα»
Καφέ Αμερικαίν

Το «Καφέ Αμερικαίν» (Cafe Americain), το πιο διάσημο "καφέ" στο Άμστερνταμ, στεγάζεται στο ομώνυμο ξενοδοχείο, το Hotel Americain, δίπλα σ' ένα κανάλι και κοντά σε μια από τις πιο πολυσύχναστες πλατείες της πόλης, την Λέιντσεπλέιν (Leidseplein). Θεωρείται ιστορικό ορόσημο και υπέροχο δείγμα της ολλανδικής αρχιτεκτονικής.

 Το Hotel Americain, μια έξοχη νεογοτθική κατασκευή, χτίστηκε το 1882 από τον σχεδιαστή ξενοδοχείων Στάινιγκεβεχ (Steinigeweg), που είχε σπουδάσει στις ΗΠΑ και είχε έντονα επηρεαστεί από τα αμερικανικά αρχιτεκτονικά πρότυπα, ιδιαίτερα από τις διακοσμητικές λεπτομέρειες των κτιρίων. Το σημερινό κτίριο έχει σχεδιαστεί από τον Ολλανδό αρχιτέκτονα Βίλεμ Κρόμχουτ (Willem Kromhout, 1864 - 1940) και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1902. Η εξωτερική εμφάνιση του κτιρίου με τους πυργίσκους και την κατασκευή του από τούβλο αποτελεί την ολλανδική εκδοχή της τέχνης Αρ Νουβώ (Art Nouveau) και τον προάγγελο της προοδευτικής "Σχολής του 'Αμστερνταμ". Στην εντυπωσιακή πρόσοψη του κτιρίου και τον πύργο με το ρολόι διακρίνονται έξοχα αρ νουβώ διακοσμητικά στοιχεία. Το πανέμορφο εσωτερικό του "Καφέ Αμερικαίν", διακοσμημένο εξολοκλήρου σε ρυθμό Αρ Ντεκό (Art Deco), με τις αψιδωτές οροφές, είναι από τα κομψότερα του Άμστερνταμ. Διατηρεί την αρχική επίπλωσή του, τους πολυελαίους Τίφανυ και τα παράθυρα με τα πολύχρωμα βιτρώ. Οι Αρ ντεκό τοιχογραφίες, που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1920, απεικονίζουν σκηνές από το "'Ονειρο Θερινής Νυκτός" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Το "Καφέ Αμερικαίν" υπήρξε ανέκαθεν τόπος συνάντησης εξόριστων διανοουμένων και καλλιτεχνών. Εδώ σύχναζε ο Γερμανός συγγραφέας Κλάους Μαν (Klaus Mann, 1906 - 1949), γιος του Νομπελίστα μυθιστοριογράφου Τόμας Μαν, ο οποίος, όταν ανέβηκε ο Χίτλερ στην εξουσία, διέφυγε από τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Άμστερνταμ, όπου εξέδιδε το αντι-ναζιστικό περιοδικό "Συλλογή" (Sammlung). Και η Ολλανδή κατάσκοπος Μάτα Χάρι (Mata Hari), στο "Καφέ Αμερικαίν" έδωσε τη γαμήλια δεξίωσή της και πέρασε το μήνα του μέλιτος, πριν ακόμη αρχίσει την κατασκοπευτική δράση της. Νoel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006. "Αμστερνταμ", Οδηγοί του Κόσμου, Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - DORLING KINDERSLEY Ltd, Αθήνα, 1999.
Μιεντζίχουτ

Το Μιεντζίχουτ (πολωνικά: Międzychód, γερμανικά: Birnbaum‎) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Μιεντζίχουτ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Βάρτα, περίπου 75 χιλιόμετρα δυτικά του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 10.476 κάτοικοι (2020).

 Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Międzybrud (από το πολωνικό między, «μεταξύ», bród, «πέρασμα») σε μια πράξη του 1378. Ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Ήταν μια περιοχή οικισμού για Γερμανούς τεχνίτες και εμπόρους που μετακινούνταν στα πολωνικά εδάφη από την γειτονική περιοχή Νόιμαρκ. Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, το Μιεντζίχουτ μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Μείζονος Πολωνίας προσαρτήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας ως Birnbaum (Μπίρνμπαουμ). Το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας. Το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία, ενσωματώθηκε ως πρωτεύουσα του Κράις Μπίρνμπαουμ στο Regierungsbezirk του Πόζεν, μέρος του πρωσικού Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν, και από το 1871 έως το 1919 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Μετά τη γερμανική ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή παραχωρήθηκε στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919, με το Μιεντζίχουτ ως τη δυτικότερη πόλη της Πολωνίας, η οποία βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939). Στη δεκαετία του 1930, η τοπική γερμανική μειονότητα βοήθησε στη δημιουργία ενός καταλόγου ντόπιων Πολωνών που προορίζονταν για διώξεις σε περίπτωση γερμανικής εισβολής και κατοχής. Η πόλη προσαρτήθηκε και πάλι από τη Ναζιστική Γερμανία και ενσωματώθηκε στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ κατά την εισβολή του 1939 στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, Πολωνοί από το Μιεντζίχουτ ήταν μεταξύ των θυμάτων των μεγάλων σφαγών που πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 1939 στο Μεντζίσκο ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια των οποίων στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Η Γερμανία ίδρυσε και λειτούργησε μια ναζιστική φυλακή στην πόλη. Τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις ντόπιων μελών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, της κορυφαίας πολωνικής οργάνωσης υπόγειας αντίστασης. Το Μιεντζίχουτ επέστρεψε στην Πολωνία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945, ενώ η γερμανική μειονότητα εκδιώχθηκε σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Τα τελευταία χρόνια, η οικονομία της πόλης βασίζεται όλο και περισσότερο ως τουριστικό θέρετρο στις γύρω λίμνες της κοιλάδας του Βάρτα. Επίσημος ιστότοπος της πόλης
Ψυχαγωγία

Ψυχαγωγία είναι η συμμετοχή του ανθρώπου στα ανώτερα έργα του ανθρώπινου πολιτισμού, που τον μορφώνει πνευματικά και αισθητικά και τον εξευγενίζει. Η ψυχαγωγία, παρόλο που επιτυγχάνεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε πολιτισμό, σε όλους συνδέεται με την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία και, μυώντας τον άνθρωπο κατάλληλα, φέρνει την αρμονία σώματος και ψυχής.

 Προερχόμενη από σύνθεση των «ψυχή» και «άγω», σημαίνει την αγωγή της ψυχής. Η ψυχαγωγία σήμερα έχει χάσει το νόημα μα της και μετατράπηκε σε διασκέδαση ή σε παθητική ψυχαγωγία, μέσο τα Μ. Μ. Ε και το διαδίκτυο που βλάπτουν άμεσα το νόημα της ψυχαγωγίας. Ο ορισμός της ψυχαγωγίας διαχωρίζεται από εκείνον της διασκέδασης. Ως ψυχαγωγία ορίζεται η τέρψη που επιτυγχάνεται μέσα από πνευματικά μέσα. Αντίθετα, η διασκέδαση δηλώνει την απομάκρυνση από τα καθημερινά προβλήματα, το διασκορπισμό των εννοιών μέσα από το ξέδομα- το ξαλάφρωμα. Ως νόθη (ή κακή) ψυχαγωγία αναφέρονται οι μορφές διασκέδασης που προβάλλονται ως ψυχαγωγικές ενώ κατ' ουσίαν δεν εξελίσσουν τον άνθρωπο πνευματικά. Τέτοιοι τρόποι ψυχαγωγίας είναι για παράδειγμα η χαρτοπαιξία, η υπέρμετρη κατανάλωση αλκοόλ και τα χαμηλής στάθμης θεάματα. Αποτέλεσμα της νόθης ψυχαγωγίας μπορεί να είναι ο εθισμός, η κρίση ηθικών αξιών, η φθορά σωματικής και ψυχικής υγείας κλπ. Παιχνίδι Αθλητισμός Τέχνη Κινηματογράφος Θέατρο Λογοτεχνία Μουσική Χορός Επικοινωνία Φλερτ Φύση Κάμπινγκ Ταξίδια Τουρισμός Εκδρομές Ποδήλατο Εθελοντισμός / Συμμετοχή στα κοινά Ψυχαγωγία Vs. Διασκέδαση Αρχειοθετήθηκε 2020-10-16 στο Wayback Machine.
Βότκα πορτοκάλι

Βότκα Πορτοκάλι είναι μία ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2001-2002, που δημιουργήθηκε από τον Γιάννη Μαρούδα και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 από τις 4 Οκτωβρίου του 2001 μέχρι τις 20 Ιουνίου του 2002. Τη σκηνοθεσία της σειράς επιμελήθηκε ο Βασίλης Θωμόπουλος, την παραγωγή η εταιρεία Studio ATA, ενώ το ομώνυμο τραγούδι των τίτλων ερμήνευσε ο Φάνης Μεζίνης. Η σειρά παρουσιάζει τη ζωή δύο ζευγαριών που το ένα ερωτεύεται τους συντρόφους του άλλου κάτω από το πρίσμα του κόσμου της νύχτας. Το Βότκα Πορτοκάλι προβλήθηκε για μία τηλεοπτική σεζόν και αποτελείται συνολικά από 33 επεισόδια. Τους βασικούς ρόλους της σειράς ερμηνεύουν ο Κώστας Κόκλας, ο Ρένος Χαραλαμπίδης, η Μαρία Λεκάκη, η Τζένη Ιωακειμίδου και η Σούλα Αθανασιάδου. Μετά την ολοκλήρωσή της, η σειρά προβάλλεται σε επανάληψη σε ετήσια βάση από τον ίδιο κανάλι, ενώ το 2020 η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά σε επανάληψη και από το Μακεδονία TV.

 Ο Σπύρος Κολιόπουλος (Κώστας Κόκλας) είναι λογιστής και χάνει τη δουλειά του και την γυναίκα του Μαίρη (Μαρία Λεκάκη), μια θερμόαιμη κομμώτρια που τον απειλεί με χωρισμό. Ο Σπύρος καταλήγει σε ένα μπαράκι, μεθάει με βότκα και ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη Νατάσα (Τζένη Ιωακειμίδου), την Ουκρανή μπαργούμαν, που είναι κορίτσι του ιδιοκτήτη του μπαρ Βαγγέλη. Το ίδιο βράδυ, ο Σπύρος σώζει την ζωή του Βαγγέλη Μανιατέα (Ρένος Χαραλαμπίδης) από τις σφαίρες μιας συμμορίας και εκείνος του προτείνει να δουλέψει για αυτόν θεωρώντας τον "αδελφό" του. Έτσι ο Σπύρος βρίσκεται συνεχώς κοντά στη Νατάσα και το μοιραίο δεν αργεί να προκύψει. Στο μεταξύ η Μαίρη, που έχει βάλει στο μάτι τον Βαγγέλη, δεν υποψιάζεται τίποτα για τη Νατάσα, επειδή δεν διανοείται ότι ο Σπύρος μπορεί να συγκινήσει ερωτικά μια γυναίκα. Ο Σπύρος ωστόσο εγκαταλείπει τη Μαίρη και συζεί κρυφά με τη Νατάσα και ο Βαγγέλης για να την βρει ζητάει την βοήθεια του Σπύρου. Κώστας Κόκλας ως Σπύρος Κολιόπουλος Ρένος Χαραλαμπίδης ως Βαγγέλης Μανιατέας Μαρία Λεκάκη ως Μαίρη Κολιοπούλου Τζένη Ιωακειμίδου ως Νατάσσα Ρογκοζίνα Σούλα Αθανασιάδου ως Ευανθία Μανιατέα Ευδοκία Πλατή ως Βίκυ Γιώργος Βουλτζάτης ως Νώντας Προβαλλόταν κάθε Πέμπτη στις 21:00.
Σίδνεϋ Μέρλιν

Ο Σίδνεϋ Μέρλιν (Sidney Louis Walter Merlin) (1856 - Αθήνα 1952), ήταν Έλληνας βρετανικής καταγωγής βοτανολόγος, κτηματίας, αθλητής της σκοποβολής και χρυσός ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906.

 Ήταν γιος του Κάρολου Μέρλιν, τραπεζίτη και προξένου της Βρετανίας στον Πειραιά, και της Ειρήνης Στουρνάρη. Υπήρξε ιδιοκτήτης τεράστιων εκτάσεων στην Κέρκυρα και την Φθιώτιδα. Ο Μέρλιν εισήγαγε στην Ελλάδα, το 1925, την καλλιέργεια της ποικιλίας πορτοκαλιών "Washington Navel", φυτεύοντας αρκετά δενδρίλια της ποικιλίας στο οικογενειακό τους κτήμα στην Κέρκυρα. Τα πορτοκάλια αυτά, εκτός από την κοινή ονομασία "ναβαλίνια", έγιναν γνωστά στην Ελλάδα ως "πορτοκάλια Μέρλιν". Ο ίδιος εισήγαγε στο νησί της Κέρκυρας και την καλλιέργεια των κουμ κουάτ. Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο με την Ζαΐρα Θεοτόκη, κόρη του πρωθυπουργού Γεώργιου Θεοτόκη και μετέπειτα σύζυγο του πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη και σε δεύτερο με την Αικατερίνη Ιγγλέση. Ο Μέρλιν συμμετείχε με την εθνική ομάδα της Βρετανίας σε 3 ολυμπιακούς αγώνες στην σκοποβολή. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε μέρος σε 5 αγωνίσματα χωρίς να καταφέρει να διακριθεί. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1904 πάλι δεν κατάφερε να διακριθεί , συμμετείχε και στην Μεσολυμπιάδα του 1906 όπου πήρε δύο μετάλλια. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης σκοποβολή τραπ και χάλκινος στη σκοποβολή κατά διπλών στόχων. Συμμετείχε στα πανελλήνια πρωταθλήματα της εποχής με πολλές επιτυχίες, το 1904 κατέκτησε 3 χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλιο, ήταν 1ος πανελληνιονίκης στα αγωνίσματα με πιστόλι ακριβείας, με πιστόλι μονομαχίας και στη σκοποβολή κατά διπλών στόχων, 2ος ήταν στη βολή με περίστροφο από 20 μέτρα. Επίσης ήταν αθλητής της σπάθης. Ο Μέρλιν στο Sportsreference.com' Κτήμα Μέρλιν Αρχειοθετήθηκε 2011-04-18 στο Wayback Machine.
Εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας

Εκλογές διεξάγονται στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (Republika Srpska) για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Η Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Narodna skupština Republike Srpske) αποτελείται από 83 μέλη που εκλέγονται για τετραετή θητεία. Στην Republika Srpska λειτουργεί ένα πολυκομματικό σύστημα, με πολλά πολιτικά κόμματα και συχνά κανένα κόμμα δεν έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει αυτόνομα. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να συνεργάζονται για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνασπισμού. Για να μπει στη βουλή ένα κόμμα θα πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 3%.

 Στις γενικές εκλογές που έγιναν το 2014, ο Μίλοραντ Ντόντικ επανεξελέγη. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2016, οι ψηφοφόροι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας αποφάσισαν σε ποσοστό 99,8% να διατηρηθεί η ημερομηνία της 9ης Ιανουαρίου ως εθνικής εορτής.Το δημοψήφισμα για αλλαγή της Dan Republike Srpske (ή Dan RS) έγινε εξαιτίας του ότι η 9η Ιανουαρίου κρίθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2015 αντισυνταγματική ημερομηνία από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Το δικαστήριο αιτιολόγησε την απόφασή του, επικαλούμενο τον διαχωρισμό ανάμεσα στους μη Σέρβους της οντότητας. Η ημέρα της RS "πέφτει" στις 9 Ιανουαρίου, που αποτελεί αργία για τους Ορθόδοξους και είναι η ημερομηνία που ανακηρύχθηκε η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας το 1992. Το δημοψήφισμα για την παραμονή στη Γιουγκοσλαβία των σερβικών τμημάτων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 1991. Οργανώθηκε από τη Σερβοβοσνιακή Συνέλευση.}} Το δημοψήφισμα εγκρίθηκε από το 98% των ψήφων και η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας συστάθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1992. Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 15-16 Μαΐου 1993 τέθηκε προς έγκριση το ειρηνευτικό σχέδιο των Βανς και Όουεν. Παρότι ο πρόεδρος Ράντοβαν Κάρατζιτς υπέγραψε το σχέδιο στις 30 Απριλίου, απορρίφθηκε από την εθνοσυνέλευση στις 6 Μαΐου, και εν συνεχεία αναφέρθηκε σε ένα δημοψήφισμα. Οι ψηφοφόροι καταψήφισαν το σχέδιο σε ποσοστό 96%. Ωστόσο, οι μεσολαβητές αναφέρθηκαν στο δημοψήφισμα με τη λέξη "όνειδος". Στις 28 Αυγούστου 1994 έγινε ένα ακόμα δημοψήφισμα, στο οποίο το 96,6% των ψηφοφόρων απέρριψαν το σχέδιο της Ομάδας Επαφής για τη Βοσνία, που είχε απορριφθεί από τη συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στις 8 Αυγούστου. Με βάση το σχέδιο το 49% της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης θα παραχωρούνταν στους Σέρβους, γύρω στο ένα τρίτο λιγότερο από όσο ήλεγχαν την περίοδο εκείνη . Η Ομάδα Επαφής (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία), χαρακτήρισε το δημοψήφισμα "ντροπιαστικό".
Κάδμος

Ο Κάδμος ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς της Θήβας. Ήταν γιος του βασιλιά της Φοινίκης, Αγήνορα και της Τηλέφασσας (της κόρης του Νείλου, σύμφωνα με μια εκδοχή) και αδελφός της Ευρώπης, του Φοίνικα, του Κίλικα και του Θάσου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από το μυθικό βασιλιά της Αιγύπτου, τον Έπαφο, το γιο του Δία και της αργίτισσας Ιούς, όταν εκείνη κυνηγημένη από την Ήρα έφτασε, μεταμορφωμένη σε αγελάδα, στη χώρα του Νείλου.

 Μετά την αρπαγή της αδελφής του, Ευρώπης, από τον Δία, ο Κάδμος μαζί με τα αδέλφια του και τη μητέρα τους άφησαν κατ’ εντολήν του Αγήνορα την πατρίδα τους και περιπλανήθηκαν στο Αιγαίο με σκοπό να βρουν την Ευρώπη. Ο Κάδμος κατέληξε στη Βοιωτία, όπου ίδρυσε την πόλη της Θήβας, αφού πρώτα ακολούθησε μία ξεχωριστή αγελάδα με μια ημισέληνο στα πλευρά της (έπειτα από χρησμό του μαντείου των Δελφών) και στη συνέχεια σκότωσε ένα δράκοντα κι έσπειρε τα δόντια του, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώσουν οι πρώτοι κάτοικοι (Σπαρτοί). Η ακρόπολη της Θήβας ονομάστηκε προς τιμήν του Καδμεία.Ο Κάδμος παντρεύτηκε την κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, την Αρμονία και έκαναν τέσσερις κόρες, την Αγαύη, την Αυτονόη, την Ινώ και τη Σεμέλη, και ένα γιο, τον Πολύδωρο. Στους γάμους του Κάδμου και της Αρμονίας παρευρέθησαν οι θεοί του Ολύμπου, οι οποίοι χάρισαν στη νύφη πολλά και θαυμαστά δώρα (η Αθηνά ένα πέπλο, ο Ήφαιστος ένα περιδέραιο κ.ά.). Από τη γενιά του Κάδμου κατάγεται και ο θεός Διόνυσος, γιος του Δία και της Σεμέλης. Ο ιστορικός Ηρόδοτος στο 5ο βιβλίο των Ιστοριών του (Ἱστοριῶν πέμπτη ἐπιγραφομένη Τερψιχόρη) θεωρεί ότι ο Κάδμος έφερε το αλφάβητο στην Ελλάδα και ονομάζει τα γράμματα «καδμήια» ή «φοινικήια».Χρονολογικώς από τον Ηρόδοτο τοποθετείται περί το 2000 π.Χ., ενώ από τον Ευσέβιο λέγεται ότι ο Κάδμος ήλθε στην Αθήνα το 1479 π.Χ. και τέλος σύμφωνα με το Πάριον Χρονικόν γεννήθηκε το 1540 π.Χ.. Ο ίδιος ο Γεώργιος Μιστριώτης αναφέρει ότι τελικά ίσως να μην έζησε κατά τον 15ο αιώνα π.Χ., αλλά έζησε σίγουρα προ των Τρωικών (τέλη 13ου αιώνα π.Χ.). Αυτό το συμπέρασμα προέρχεται από τους παγιωμένους τότε μύθους περί του Κάδμου, τους οποίους παρέλαβε ο Όμηρος για τη συγγραφή των επών του . Μία ακόμη έμμεση αναφορά γίνεται και από τον Πλούταρχο, που αναφέρει ότι από τους τής Ινούς και του Αθάμαντα χρόνους είχαν περάσει περισσότερα από χίλια χρόνια (τοποθετεί τη φράση στην εποχή, κατά την οποία ζούσε ο Θαλής). Ψευδο-Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη. Ηρόδοτος, Ἱστορίαι, Β´ (Εὐτέρπη), Ε´ (Τερψιχόρη). Κακριδής Ι.Θ., επιμ. (1986), Ελληνική Μυθολογία, Τόμος 3: Οι Ήρωες - Τοπικές παραδόσεις, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. Κωνσταντινίδης Α. (1997), Λεξικό κυρίων ονομάτων. Μυθολογικό, ιστορικό, γεωγραφικό, Αθήνα: εκδ. Εκάτη. Γεώργιος Μιστριώτης, Ἱστορία τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν, Λιψία, 1867. Πλούταρχος, Τῶν ἑπτὰ σοφῶν συμπόσιον, Harvard University Press, Repr. 1962. Ο αστεροειδής 7092 Κάδμος, που ανακαλύφθηκε το 1992, πήρε το όνομά του από τον μυθικό ιδρυτή των Θηβών.
Οι Μαράνα

Οι Μαράνα (γαλλικός τίτλος: Les Marana) είναι διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1834 και περιλαμβάνεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.Αποτελείται από δύο επεισόδια: το πρώτο «είναι μια από εκείνες τις ιστορίες πάθους που άρεσαν στον ρομαντισμό και εξελίσσεται σε ιταλικό και ισπανικό περιβάλλον». Το δεύτερο «είναι η πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία ενός αταίριαστου ζευγαριού, γεμάτη αιχμηρές παρατηρήσεις για τον γάμο, τις παρεξηγημένες γυναίκες και το ανυπέρβλητο των κοινωνικών φραγμών».

 Η ιστορία ξεκινά βίαια με την κατάληψη της ισπανικής πόλης Ταραγόνα από τα στρατεύματα του στρατάρχη Συσέ το 1811. Περιγράφει την πόλη με τους δρόμους στις φλόγες, πλημμυρισμένη από Γάλλους στρατιώτες που σκότωναν ή σκοτώνονταν.Η Μαράνα είναι μια Ιταλίδα πόρνη, που εκδιώχθηκε από τη Βενετία κατά τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης. Ανήκει σε μια οικογένεια όπου η πορνεία είναι προγονική δραστηριότητα. Βρέθηκε πρόσφυγας στην Ταραγόνα με την κόρη της Χουάνα, την οποία εμπιστεύτηκε στον αγρότη Περέζ ντε Λαγκούνια και τη γυναίκα του για να την αναθρέψουν. Έκρυβε πάντα την καταγωγή της από την κόρη της ελπίζοντας ότι η μοίρα της πόρνης που βάραινε τις γυναίκες της οικογένειάς της θα τελειώσει με τη Χουάνα, την οποία σκόπευε να αποκαταστήσει σε έναν αξιοπρεπή γάμο. Όμως ο λοχαγός Χουάν Μοντεφιόρε, που εγκαταστάθηκε στο αγρόκτημα ακριβώς επειδή υπάρχει μια πολύ όμορφη κοπέλα εκεί, ματαιώνει τα σχέδιά της. Ανακαλύπτει τον Μοντεφιόρε στο δωμάτιο της κόρης της και απειλεί να τον σκοτώσει. Η Χουάνα αποκτά ένα παιδί μαζί του, το οποίο αυτός δεν αναγνωρίζει, καταφέρνει να αποφύγει τον γάμο και γνωρίζει τη Χουάνα στον φίλο του λοχαγό Ντιάρ που την παντρεύεται. Η Χουάνα αποκτά έτσι έναν νόμιμο γιο. Στη συνέχεια, ο Ντιάρ εγκαταλείπει τη στρατιωτική καριέρα και πηγαίνει με την οικογένειά του στο Παρίσι όπου ελπίζει να πετύχει. Δυστυχώς δεν τα καταφέρνει και η στάση της Χουάνα δεν τον ενθαρρύνει. Ο Ντιάρ αρχίζει να κάνει έκλυτη ζωή. Πηγαίνει την οικογένειά του στο Μπορντώ και μετά στα Πυρηναία όπου παραδίδεται στη χαρτοπαιξία. Τότε και εκεί εμφανίζεται ξανά ο Μοντεφιόρε και τον καταστρέφει οριστικά. Αυτό το διήγημα είναι μια από τις πιο σκοτεινές αφηγήσεις του Μπαλζάκ, απαισιόδοξο, αρχίζει με περιγραφή μιας σφαγής και καταλήγει στην παρακμή των ηρώων. Οι Ιταλοί φίλοι του επέκριναν το 1837 την αρνητική εικόνα που είχε παρουσιάσει για αυτούς και τη χώρα τους. Για να επανορθώσει, ο Μπαλζάκ έγραψε με εξαιρετική προσοχή τη Μασιμίλα Ντόνι, που δίνει μια πιο λαμπερή εκδοχή της Βενετίας, της ιταλικής ψυχής και της ομορφιάς των γυναικών. Ένα θέμα που ξεχωρίζει είναι η απεριόριστη μητρική αγάπη, όχι μόνο από την εταίρα που εγκαταλείπει την ανατροφή της κόρης της για να έχει καλύτερη μοίρα μακριά της, αλλά και από την ίδια την κόρη που, απογοητευμένη από τον σύζυγό της, συγκεντρώνει όλη της την ενέργεια στην εκπαίδευση των δύο παιδιών της. Ένα άλλο θέμα είναι ο εθισμός στην χαρτοπαιξία.
Σεξουαλική παρενόχληση

Σεξουαλική παρενόχληση είναι οποιαδήποτε ανεπιθύμητη λεκτική, μη λεκτική ή σωματική συμπεριφορά σεξουαλικού χαρακτήρα που αποσκοπεί ή έχει ως αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου ιδίως με τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, εξευτελιστικού, ταπεινωτικού ή επιθετικού περιβάλλοντος (άρθρο 2, παρ. 1δ του νόμου 3896/2010). Όσο πιο σαφής και σοβαρή είναι μια παρενοχλητική συμπεριφορά τόσο πιθανότερο είναι να θεωρηθεί και από τα δύο φύλα σεξουαλική παρενόχληση. Οι διαφορές στις αντιλήψεις των δύο φύλων για τη σεξουαλική παρενόχληση μειώνονται καθώς αυξάνει η σοβαρότητα των παρενοχλητικών συμπεριφορών.

 Τα θύματα της σεξουαλικής παρενόχλησης συνήθως: Έχουν έλλειψη αυτοπεποίθησης. Δεν μπορούν να χειριστούν την κατάσταση. Απομονώνονται και είναι αγχωμένα. Κατηγορούν τον εαυτό τους. Είναι μελαγχολικά, απογοητευμένα και αισθάνονται άρρωστα. Δεν μπορούν να αποδώσουν στην εργασία τους. Επηρεάζεται η προσωπική τους ζωή.Όσον αφορά του θύτες: Δεν μπορούν να αποδεχτούν το όχι ως απάντηση. Τριγυρνούν συνεχώς γύρω από το θύμα με πολλά υπονοούμενα. Καταστρατηγούν τον προσωπικό χώρο του θύματος. Αποκαλούν το θύμα με τρόπους αναξιοπρεπείς και προσβλητικούς. Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.) (2004). Η Σεξουαλική Παρενόχληση στους Χώρους Εργασίας (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2015.
The Jethro Tull Christmas Album

Το The Jethro Tull Christmas Album είναι το 21ο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Fuel 2000". Ο δίσκος περιλαμβάνει νέο υλικό, επανηχογραφήσεις παλιότερων τραγουδιών και ενορχηστρώσεις παραδοσιακής χριστουγεννιάτικης μουσικής. Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,8 / 5 και το "ProgArchives" με 3,5 / 5.

 "Birthday Card at Christmas" (Anderson) – 3:37 "Holly Herald" (Instrumental medley arr. by Anderson) – 4:16 "A Christmas Song" (Anderson) – 2:47 "Another Christmas Song" (Anderson) – 3:31 "God Rest Ye Merry, Gentlemen" (Traditional arr. by Anderson) – 4:35 "Jack Frost and the Hooded Crow" (Anderson) – 3:37 "Last Man at the Party" (Anderson) – 4:48 "Weathercock" (Anderson) – 4:17 "Pavane" (Instrumental, Gabriel Fauré, arr. by Anderson) – 4:19 "First Snow on Brooklyn" (Anderson) – 4:57 "Greensleeved" (Traditional based on "Greensleeves", arr. by Anderson) – 2:39 "Fire at Midnight" (Anderson) – 2:26 "We Five Kings" (Instrumental "We Three Kings", Rev. J. Hopkins, arranged by Anderson) – 3:16 "Ring Out Solstice Bells" (Anderson) – 4:04 "Bourée" (Instrumental J. S. Bach, arranged by Anderson) – 4:25 "A Winter Snowscape" (Instrumental, Martin Barre) – 4:57 The Jethro Tull Christmas Album (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 30 Σεπτεμβρίου 2003 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Jethro Tull Christmas Album" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - Ηλεκτρική κιθάρα Τζόναθαν Νόις - μπάσο Άντριου Γκίντινγκς - πλήκτρα Ντον Πέρι - τύμπανα, κρουστάΓκεστ συμμετοχέςΤζέιμς Ντάνκαν - τύμπανα Ντέιβ Πεγκ - μπάσο, μαντολίνο The Jethro Tull Christmas Album - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - The Jethro Tull Christmas Album (album review) | Sputnikmusic JETHRO TULL The Jethro Tull Christmas Album reviews and MP3 - Prog Archives
Περιστύλιο της Οκταβίας

Να μη συγχέεται με το Περιστύλιο του Γναίου Οκτάβιου. Το Περιστύλιο της Οκταβίας της Νεότερης (λατινικά: Porticus Octaviae, ιταλ.: Portico di Ottavia), επίσης γνωστό ως Περιστύλιο του Μετέλλου (λατινικά: Porticus Metelli) στην διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και σε ορισμένες περιπτώσεις ως Περιστύλιο του Σεβήρου (λατινικά: Porticus Severi) μετά τον 4ο αιώνα π.Χ., είναι σύνολο αρχαίων ρωμαϊκών μνημείων που βρίσκονται επί του Άρεως Πεδίου στην Ρώμη, σε κοντινή απόσταση από το Θέατρο του Μάρκελλου. Το περιστύλιο, εκτός από το περιτοίχισμα με την κιονοστοιχία, αποτελείται από διάφορες κατασκευές, στις οποίες περιλαμβάνονται μία μνημειακή είσοδος, δύο ναοί -από τους οποίους ο ένας είναι αφιερωμένος στην Ήρα Βασίλισσα (Juno Regina), ενώ ο άλλος στον Δία Διατηρητή (Jupiter Stator)- και μία βιβλιοθήκη. Από τον Μεσαίωνα εγκαταστάθηκε εκεί το Φόρουμ Πισκάριουμ (η ιχθυαγορά), ως το τέλος του 19ου αι.

 Το κτίριο κτίστηκε από τον Αύγουστο στο όνομα της αδελφής του Οκταβίας της Νεότερης κάποια στιγμή μετά το 27 π.Χ. στη θέση του Περιστυλίου του Μετέλλου. Η κιονοστοιχία περιλαμβάνει δύο ναούς και μία βιβλιοθήκη, δίπλα στο θέατρο του Μάρκελλου. Κάηκε το 80 μ.Χ. και αποκαταστάθηκε, μάλλον από τον δομιτιανό και πάλι έπειτα από μία δεύτερη πυρκαγιά το 203 μ.Χ. από τον Σεπτίμιο Σεβήρο και τον Καρακάλλα. Διακοσμήθηκε με ξένα μάρμαρα και περιείχε πολλά διάσημα έργα τέχνης, που απαριθμούνται στη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου του Πρεσβύτερου. Το κτίριο ζημιώθηκε από τον σεισμό του 442, οπότε δύο κατεστραμμένοι κίονες αντικαταστάθηκαν από ένα τόξο, που στέκεται ακόμη. Μία εκκλησία κτίστηκε στα ερείπια περί το 770. Εκτός από τους προϋπάχοντες ναούς, η κλειστή κατασκευή περιελάμβανε: μία βιβλιοθήκη, που ενεγέρθηκε από την Οκταβία στη μνήμη του γιου της Μάρκου Κλαυδίου Μαρκέλλου, μία αυλή (curia) της Οκταβίας και μία σχολή (scolae), δηλ. αίθουσα συγκέντρωσης και δωμάτια διαλέξεων. Δεν είναι σίγουρο αν αυτά ήταν μέρη του ίδιου κτιρίου ή ξεχωριστά κτίρια. Στην αυλή (curia) μάλλον συγκεντρώνονταν η Σύγκλητος. Όλη η κατασκευή αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ως έργο της Οκταβίας (Octaviae opera). Ο ρόλος του περιστυλίου ως Ιχθυαγοράς έχει μείνει στο όνομα της εφαπτόμενης εκκλησίας του Σαντ' Άντζελο ιν Πεσκερία (Sant' Angelo in Pescheria). To κτίριο, που βρίσκεται στην Περιοχή Σαντ' Άντζελο, αντιπροσωπεύει το κέντρο του Γκέτο της Ρώμης. Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
Λουξεμβουργιανοί

Οι Λουξεμβουγιανοί είναι μια γερμανική εθνοτική ομάδα καταγωγής από το Λουξεμβούργο που μοιράζεται τον πολιτισμό του Λουξεμβούργου και μιλά Λουξεμβουργιανή γλώσσα. Οι Λουξεμβουργιανοί ήταν, όπως και οι Αυστριακοί, ιστορικά θεωρούμενοι ως μια περιφερειακή υποομάδα εθνοτικών Γερμανοί και θεωρούνταν ως τέτοιοι μέχρι την κατάρρευση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Μετά την κατάρρευση της συνομοσπονδίας, το Δουκάτο του Λουξεμβούργου εισήλθε σε προσωπική ένωση με τις Κάτω Χώρες με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1839. Η ένωση έληξε το 1890. Από νομική άποψη, όλοι οι πολίτες του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου θεωρούνται λουξεμβουργιανοί βάσει του λουξεμβουργιανού νόμου, αν και διακρίνεται και προωθείται μια ξεχωριστή εθνοτική αναγνώριση. Το αντίστοιχο επίθετο είναι "ΛουΛουξεμβουργιανά

 Οι περισσότεροι κάτοικοι Λουξεμβούργου ζουν στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μια μικρή χώρα στην Ευρώπη μεταξύ Γερμανίας, Γαλλίας και Βελγίου, και είναι καταγωγής Κελτικής/Γαλλο-Ρωμαϊκής και Γερμανικής (Φράγκικης) καταγωγής. Οι περισσότεροι μιλούν Λουξεμβουργιανά, ως τη μητρική τους γλώσσα, εκτός από τα γαλλικά και τα γερμανικά. Παρόλο που τα Λουξεμβουργιανά μπορουν να θεωρηθούν ότι είναι παρόμοια με τα Γερμανικά, είναι αρκετά ευδιάκριτα για να θεωρηθούν ξεχωριστή γλώσσα και όχι απλώς μια διάλεκτο των Γερμανών. Παρά τον σχετικά περιορισμένο αριθμό Λουξεμβουργιανών, υπάρχει μια σχετικά μεγάλη διασπορά, στην Ευρώπη και αλλού. Ιδιαίτερα, υπάρχουν πληθυσμοί στις γύρω χώρες του Βελγίου, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ως επί το πλείστον, αυτό οφείλεται σε ιστορικούς λόγους, ιδίως στα τρία χωρίσματα του Λουξεμβούργου, τα οποία οδήγησαν στην ενσωμάτωση των πρώην εδαφών του Λουξεμβούργου σε καθεμία από τις τρεις γύρω χώρες. Υπάρχουν επίσης σημαντικοί πληθυσμοί στην Αμερική, με το μεγαλύτερο ποσοστό να βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, πολλοί κάτοικοι του Λουξεμβούργου ζουν στον Καναδά και τη Βραζιλία, στους οποίους μετανάστευσαν μεγάλα κύματα Λουξεμβουργιανών τον 19ο αιώνα, όπως και οι Γερμανοί. Άλλοι μετανάστευσαν στην Ουγγαρία μαζί με τους Γερμανούς κατά την πρώτη φάση της γερμανικής ανατολικής διευθέτησης τον 12ο αιώνα. Οι Τάσσαλοι της Τρανσυλβανίας είναι οι απόγονοι αυτών των εποίκων.
Κριστόφ Ζοζέφ Μαρί Νταμπιρέ

Ο Κριστόφ Ζοζέφ Μαρί Νταμπιρέ (Christophe Joseph Marie Dabiré, 1948-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο ο οποίος σήμερα υπηρετεί ως πρωθυπουργός της χώρας του. Διορίστηκε στη θέση του πρωθυπουργού από τον πρόεδρο Ρος Μαρκ Κριστιάν Καμπορέ μετά την παραίτηση του Πολ Καμπά Τιεμπά και της κυβέρνησής του. Ο Νταμπιρέ εκπροσώπησε στο παρελθόν την Μπουρκίνα Φάσο στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση της Δυτικής Αφρικής και συνέχισε να υπηρετεί ως υπουργός υπό τον πρώην πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ από το 1994 έως το 1996, ενώ ο Καμπορέ ήταν πρωθυπουργός. Στις 8 Δεκεμβρίου 2021, ο Πρόεδρος Roch Marc Christian Kaboré τερμάτισε τα καθήκοντα του Πρωθυπουργού του Christophe Marie Joseph Dabiré, συντάκτη μιας «επιστολής παραίτησης», καταλήγοντας αυτόματα σε αυτήν ολόκληρης της κυβέρνησης.

 Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1948 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπενίν (Τόγκο) και μετά στη Γαλλία στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό και σε εκείνο της Λιλ. Ο Νταμπιρέ υπηρέτησε επί προεδρίας του Τομά Σανκαρά ως διευθυντής Ερευνών και Έργων στο υπουργείο Οικονομίας και Χωροταξίας από το 1984 έως το 1988, όταν έγινε Γενικός Διευθυντής Συνεργασίας στο υπουργείο Οικονομίας και Χωροταξίας. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το 1992. Το 1992, ο Νταμπιρέ διηύθυνε το υπουργείο Υγείας, μέχρι το 1997, όταν ήταν υπεύθυνος για το Τμήμα Δευτεροβάθμιας, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Επιστημονικής Έρευνας της Μπουρκίνα Φάσο, θέση που θα διατηρούσε μέχρι το 2000. Κατά το διάστημα αυτό, υπηρέτησε στην Εθνοσυνέλευση της Μπουρκίνα Φάσο ως μέλος του κόμματος Κογκρέσο για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο. Αφού επανεκλέχθηκε στην Εθνοσυνέλευση το 2002, ο Νταμπιρέ υπηρέτησε άλλη μια πενταετή θητεία η οποία έληξε το 2007. Ορίστηκε στη θέση του πρωθυπουργού στις 21 Ιανουαρίου 2019 και ανέλαβε καθήκοντα τρεις ημέρες αργότερα. Στις 10 Ιανουαρίου 2021, πέντε ημέρες μετά τον επαναδιορισμό του, ανακοίνωσε το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, με ελάχιστες αλλαγές στο σχήμα, σε σχέση με την προηγούμενή του κυβέρνηση. Στις 8 Δεκεμβρίου 2021 ο πρόεδρος Ρος Μαρκ Κριστιάν Καμπορέ τερμάτισε τα καθήκοντα του πρωθυπουργού τοΝταμπιρέ, συντάκτη μιας «επιστολής παραίτησης», καταλήγοντας αυτόματα σε αυτήν ολόκληρης της κυβέρνησης.
Λατζιά

Η λατζιά (επιστ. Δρυς η κληθρόφυλλος, Quercus alnifolia Poech) είναι ένα είδος αείφυλλης σκληρόφυλλης δρυός που φύεται στην Κύπρο. Η λατινική ονομασία οφείλεται στο σχήμα των φύλλων που μοιάζει με το αντίστοιχο της κλήθρας. Η Quercus alnifolia είναι ενδημικό φυτό της Κύπρου και η εξάπλωσή της περιορίζεται στα πυριγενή πετρώματα της οροσειράς του Τροόδους. Τον Φεβρουάριο του 2006, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Κύπρου, η λατζιά ανακηρύχθηκε σε εθνικό δέντρο της Κύπρου.

 Η Quercus alnifolia ανήκει στο Τμήμα Cerris, όπως και οι πλείστες αείφυλλες μεσογειακές δρύες. Υβρίδια με το επίσης μεγογειακό αείφυλλο είδος Quercus coccifera ssp. calliprinos έχουν παρατηρηθεί και περιγραφεί. Η λατζιά είναι πολύκλαδος θάμνος έως μικρό δέντρο με ύψος μέχρι 10 μέτρα. Έχει φύλλα απλά, πλατυσμένα ως κυκλικά, μήκους 1,5-6(-10) εκ. και πλάτους 1-5 (-8) εκ., με γυαλιστερή άνω επιφάνεια χρώματος σκούρου πράσινου και πυκνό χρυσό μέχρι καφετί τρίχωμα στην κάτω επιφάνεια, παρυφές οδοντωτές και νεύρα εμφανή στην κάτω επιφάνεια. Ο μίσχος είναι ισχυρός, μήκους 6-10 (-12) χιλιοστών, πιληματώδης. Τα άνθη είναι μονογενή - οι αρσενικοί ίουλοι σχηματίζουν απλωτές ή κρεμάμενες πρασινοκίτρινες ταξιανθίες στις άκρες των κλαδιών, τα δε θηλυκά άνθη εμφανίζονται μονήρη ή σε ομάδες των 2-3. Τα βαλανίδια είναι επιμήκη, πλατυσμένα στην κορυφή και συνήθως πιο στενά στη βάση, χρώματος καστανού, μήκους 2-2,5 εκ και πλάτους 0,8-1,2 εκ. με ξυλώδες ενδοκάρπιο και κύπελλο με έντονα περιεστραμμένα λέπια . Η Quercus alnifolia απαντάται στην οροσειρά του Τροόδους, όπου φύεται αποκλειστικά σε πυριγενή πετρώματα σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 400 ως 1800 μ. . Καταλαμβάνει ξηρούς βιοτόπους μαζί με την τραχεία πεύκη (Pinus brutia) ή σχηματίζει αμιγείς συνηρεφείς θαμνώνες σε σχετικά υγρές τοποθεσίες δημιουργώντας βαθιά δασικά εδάφη . Η λατζιά παίζει σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίση εδαφών και στην αποτροπή της διάβρωσης καθώς φύεται σε πετρώδεις πλαγιές. Εντός της περιοχής εξάπλωσής της, η Quercus alnifolia είναι το σημαντικότερο πλατύφυλλο είδος που σχηματίζει αμιγείς συστάδες, καθώς τα κυπριακά δάση κυριαρχούνται από την τραχεία πεύκη. Οι πυκνές συστάδες που σχηματίζει η Quercus alnifolia διαφοροποιούν σημαντικά τις συνθήκες υγρασίας επιτρέποντας τη δημιουργία ενδοχούμου (χούμος τύπου "mull") και ευνοώντας την ύπαρξη σκιανθεκτικών ποωδών φυτών. Η λατζιά στην Κύπρο προστατεύεται άμεσα από το δασικό νόμο, ενώ ο οικότοπος "Θαμνώνες και χαμηλή βλάστηση της Quercus alnifolia (9310)" είναι οικότοπος προτεραιότητας της Ευρώπης (οδηγία 92/43/ΕΟΚ) . Σημαντικές δασικές εκτάσεις κυριαρχούμενες από το είδος έχουν προταθεί για ένταξη στο δίκτυο Φύση 2000 (Natura 2000) της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνα

Η Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:امینہ مہر شاہ قادین) (Τούρκικα: Emine Mihr-i Şah Sultan Kadınefendi, ? - 1732) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και μητέρα του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Emine Mihr-î-Sâh Kadın Effendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν γεννήθηκε ως Ζανέτ (Jeannette) στη Γαλλία. Η ημερομηνία γέννησής της δεν είναι γνωστή. Ήταν Καθολική αλλά εξισλαμίστηκε μετά τη σύλληψή της. Στις 28 Ιανουαρίου 1717 γέννησε τον μελλοντικό Σουλτάνο Μουσταφά Γ΄. Δεν ήταν ποτέ Βαλιντέ Σουλτάν στον γιο της γιατί πέθανε το 1732, είκοσι πέντε χρόνια πριν από την άνοδο του Σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ στον οθωμανικό θρόνο. Ήταν επίσης μητέρα του Ηγεμόνα Σελίμ (1710-1745), της Ζεϊνέπ Σουλτάν και της Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν(1708-1732). Μιχρισάχ σημαίνει "Ήλιος του Σουλτάνου" Πέθανε το 1732 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Ο χώρος ταφής της βρίσκεται στο εσωτερικό του τάφου της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, μητέρας του Μωάμεθ Δ΄ μέσα στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, page 355, ISBN 978-975-269-299-2 "Ottoman Research Foundation (in Turkish); reveals the results of recent investigations and announces her name as Aminā Mehr-î-Shâh (Emîne Mihr-î-Şâh) Second Kadın Effendi"Ottoman Sultans Web Page. Retrieved 2010-12-14. Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, page 342, [ https://en.wikipedia.org/wiki/Special:BookSources/9789752692992 ISBN 978-975-269-299-2] "Consorts Of Ottoman Sultans (in Turkish), according to more recent investigations, proclaims her name as Emîne Mihr-î-Şâh İkinci Kadın Efendi". Ottoman Web Page. Retrieved 2009-02-06. ^ "Sultan Mustafa III Khan". Republic of Turkey Ministry of Culture and Tourism Web Page, according to their old records, misprinted her name as "Mihr-î-Mâh Sultân", We have deduced this result since Sultân Ahmed III had eighteen wives, but none of them named "Mihr-î-Mâh". Retrieved 2010-12-14. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback). Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
Θειούχο ασβέστιο

Το θειούχο ασβέστιο είναι η χημική ένωση με χημικό τύπο CaS. Αυτό το λευκό υλικό κρυσταλλώνεται σε κύβους σαν αλάτι. Το θειούχο ασβέστιο έχει μελετηθεί ως συστατικό σε μια διαδικασία που θα ανακυκλώνει τον γύψο, ένα προϊόν αποθείωσης των καυσαερίων. Όπως πολλά άλατα που περιέχουν ιόντα σουλφιδίου, το θειούχο ασβέστιο τυπικά έχει μια οσμή υδρόθειο, η οποία προκύπτει από μικρή ποσότητα αυτού του αερίου που σχηματίζεται από την υδρόλυση του άλατος. Όσον αφορά την ατομική του δομή, το θειούχο ασβέστιο κρυσταλλώνεται στο ίδιο μοτίβο με το χλωριούχο νάτριο (NaCl), υποδεικνύοντας ότι ο δεσμός σε αυτό το υλικό είναι εξαιρετικά ιοντικός. Το υψηλό σημείο τήξης είναι επίσης συνεπές με την περιγραφή του ως ιοντικού στερεού. Στον κρύσταλλο, κάθε ιόν S2- περιβάλλεται από ένα οκτάεδρο έξι ιόντων Ca2+ και συμπληρωματικά, κάθε ιόν Ca2+ περιβάλλεται από έξι ιόντα S2-.

 Το θειούχο ασβέστιο παράγεται με «ανθρακοθερμική αναγωγή» του θειικού ασβεστίου, η οποία συνεπάγεται τη μετατροπή του άνθρακα, συνήθως ως ξυλάνθρακα, σε διοξείδιο του άνθρακα: CaSO4 + 2 C → CaS + 2 CO2και μπορεί να αντιδράσει περαιτέρω: 3 CaSO4 + CaS → 4 CaO + 4 SO2Στη δεύτερη αντίδραση το θειικό άλας (+6 κατάσταση οξείδωσης ) οξειδώνει το σουλφίδιο (-2 κατάσταση οξείδωσης) σε διοξείδιο του θείου (+4 κατάσταση οξείδωσης), ενώ ανάγεται σε διοξείδιο του θείου το ίδιο (+4 κατάσταση οξείδωσης). Το θειούχο ασβέστιο είναι επίσης ένα υποπροϊόν της διαδικασίας Leblanc, μιας άλλοτε σημαντικής βιομηχανικής διαδικασίας για την παραγωγή ανθρακικού νατρίου. Σε αυτή τη διαδικασία το θειούχο νάτριο αντιδρά με το ανθρακικό ασβέστιο: Na2S + CaCO3 → CaS + Na2CO3Εκατομμύρια τόνοι αυτού του υποπροϊόντος θειούχου ασβεστίου απορρίφθηκαν, προκαλώντας εκτεταμένη ρύπανση και διαμάχες. Το γάλα ασβέστη, Ca(OH)2, αντιδρά με στοιχειακό θείο για να δώσει ένα «άσβεστο-θείο», το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί ως εντομοκτόνο. Το δραστικό συστατικό είναι πιθανώς ένα πολυσουλφίδιο ασβεστίου, όχι το θειούχο ασβέστιο. Το θειούχο ασβέστιο αποσυντίθεται κατά την επαφή με το νερό, συμπεριλαμβανομένου του υγρού αέρα, δίνοντας ένα μείγμα Ca(SH)2, Ca(OH)2 και Ca(SH)(OH). CaS + H2O → Ca(SH)(OH) Ca(SH)(OH) + H2O → Ca(OH)2 + H2SΑντιδρά με οξέα όπως το υδροχλωρικό οξύ, για να απελευθερώσει τοξικό αέριο υδρόθειο. CaS + 2 HCl → CaCl2 + H2SΤο θειούχο ασβέστιο είναι φωσφορίζον και θα ανάψει κόκκινο του αίματος για έως και μία ώρα μετά την αφαίρεση μιας πηγής φωτός. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Calcium sulfide στο Wikimedia Commons
Κρηνίδα Σερρών

Η Κρηνίδα ή Βιτάστα, όπως επίσης ονομάζεται από τους κατοίκους, είναι χωριό του νομού Σερρών και αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αμφίπολης. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Νέα Μπάφρα και Αγγίστα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Κρηνίδας ανέρχεται στους 573 κατοίκους.

 Η Κρηνίδα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 151 μέτρων σε απόσταση περίπου 45 χιλιομέτρων ΝΑ από την πόλη των Σερρών. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την καλλιέργεια καπνού και αμπελιών. Σημαντικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο χωριό είναι το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία και η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα. Δύο περίπου χιλιόμετρα βόρεια από το σημερινό χωριό, στην τοποθεσία «Τούμπα» ή «Παλιά βουνά», μαρτυρείται η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος εξαρτιόταν διοικητικά από τη ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκαν όστρακα αγγείων ρωμαϊκής εποχής και λατινική επιγραφή (αυτοκρατορικών χρόνων) που αναφέρει έναν αξιωματούχο της αποικίας, ενώ από τη θέση «Παλιά Εκκλησία» προέρχεται ελληνική αναθηματική επιγραφή στον «Ήρωα Αυλωνείτη» (3ου μ.Χ. αιώνα), η οποία μνημονεύει θρακικά και ρωμαϊκά ονόματα. Από την ύπαρξη θρακικού πληθυσμού συμπεραίνεται ότι ο οικισμός υπήρχε και πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση και ανήκε στην αρχαία Ηδωνίδα. Αργότερα, κατά την οθωμανική περίοδο ο οικισμός είχε μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων, με το ελληνικό στοιχείο να είναι το κυρίαρχο, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στην Κρηνίδα Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, μικρή μερίδα κατοίκων εξοπλίστηκε από τους κατακτητές ενώ στις 10 Ιουνίου του 1944, Βούλγαροι στρατιώτες σκότωσαν οκτώ εαμίτες κατοίκους της Κρηνίδας ως αντίποινα για την εκτέλεση Βούλγαρου αγροφύλακα, την προηγούμενη μέρα, από άνδρες του ΕΛΑΣ. Γεννήθηκαν στην ΚρηνίδαΑθανάσιος Καραμάνης, Έλληνας πρωτοψάλτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Αργύριος Ι. Ψάρρης, Έλληνας πολιτικός