IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλγερινά αραβικά της Σαχάρας

Τα αλγερινά αραβικά της Σαχάρας (ISO 639-3: aao, Ethnologue: aao, Glottolog: alge1240) είναι αραβική γλώσσα σε χρήση στην δυτική Σαχάρα, στην περιοχή της οροσειράς του Άτλαντα η οποία εκτείνεται στην Αλγερία και το Μαρόκο. Σύμφωνα με μελέτη του 1996 χρησιμοποιούνταν από 100.000 στην Αλγερία, και από επιπλέον 30.500 σε Μαρόκο, Τυνησία, Νίγηρα και Μάλι.

 Jacques Grand'Henry. 1976. Les Parlers Arabes de la Région du Mzāb (Sahara Algérien). (Studies in Semitic languages and linguistics, 5.) Leiden: E.J. Brill. xvii+136pp. Jacques Grand'Henry. 1979. Le parler arabe de la Saoura (Sud-ouest algérien). Arabica 26. 213-228. Cantineau, Jean. 1941. Les parlers arabes des territoires du sud. Revue africaine: journal des travaux de la Société Historique Algérienne 85. 72-77. Ηχητικό απόσπασμα στα Αλγερινά αραβικά της Σαχάρας - globalrecordings.net (Αγγλικά) OLAC resources in and about Algerian Saharan Arabic - language-archives.org
Ματτάις Κοκ

Ο Ματτάις Κοκ ή Ματτάις Βέλλενς ντε Κοκ (φλαμανδικά: Matthys Cock ή Matthijs Wellens de Cock (περ. 1505 – 1548) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων και σχεδιαστής.

 Ο Ματτάις γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών. Πατέρα του ήταν ο ζωγράφος από το Λέιντεν Γιαν Βέλλενς ντε Κοκ (1490-1527) και ο μικρότερος αδελφός του, Χιερόνυμους Κοκ ήταν διάσημος χαράκτης και εκδότης. Είναι πιθανόν ο Ματτάις να πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία. Καταγράφεται ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1540 Μαθητές του διετέλεσαν ο ανεψιός του Βίλλεμ φαν Σάντφοορτ, ο Γιάκομπ Χρίμμερ και ο Γιαν Καϊνόογκε.Πορτρέτο του Ματτάις Κοκ περιλήφθηκε στη συλλογή πορτρέτων των πρώιμων Φλαμανδών ζωγράφων, που έφερε τον τίτλοPictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies του 1572, μαζί με ποίημα σχετικά με τα τοπία του, από τον Ντομίνικους Λαμψόνιους. Μόνον ένας πίνακας ενός τοπίου φτιαγμένος από αυτόν είναι γνωστός. Ο ίδιος είναι περισσότερο γνωστός για τα σχέδια τοπίων που φιλοτέχνησε. Ο μικρότερος αδελφός του, Χιερόνυμους, δημιούργησε 13 χαρακτικά από σχέδιά του και τα εξέδωσε το 1558 με τον τίτλο "Τοπία με Βιβλικές και Μυθολογικές Σκηνές".Από άποψη τοπιογραφίας, ο Ματτάις, με τα σχέδια που φιλοτέχνησε, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του Γιοάχιμ Πατινίρ και του Χέρρι μετ ντε Μπλες.Ο πρώιμος βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει στο Schilderboeck του (= βιβλίο των ζωγράφων) του 1604 ότι ο Κοκ ήταν ο πρώτος που έφερε στις Κάτω Χώρες τον τρόπο με τον οποίο ζωγράφιζαν τα τοπία στον Νότο. Τα τοπία του μαρτυρούν ότι είχε γνώση των έργων του Τιτσιάνο και του Βενετού σχεδιαστή Ντομένικο Καμπανιόλα. Ήταν ο πρώτος που ειδικεύτηκε στην απεικόνιση χωριών και "αποδράσεων" στην εξοχή. Ο Ματτάις Κοκ έχει προταθεί ως ένας από τους πιθανούς σχεδιαστές του τετραδίου με σχέδια Errara sketchbook που βρίσκεται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται εν γένει αποδεκτό. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων . σελ. 493. ISBN 2037400152. Dictionnaire de la peinture flamande et hollandaise du Moyen Âge à nos jours1989. . 8. σελ. 958. ISBN 2700030184. Dictionnaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs1999. . 1. σελ. 2497. ISBN 2037500114. Dictionnaire de la peinture1996. . σελ. 466. ISBN 2804120120. Dictionnaire des peintres belges du XIVe siècle à nos jours1995. . σελ. 491. ISBN 2960008804. Dictionnaire biographique illustré des artistes en belgique depuis 18301987. Matthys (Wellens de Cock) Cock, http://www.artnet.com/artists/matthys+(wellens+de+cock)-cock/past-auction-results, ανακτήθηκε στις 2012-11-13 Matthys Cock, http://www.artcyclopedia.com/artists/cock_matthys.html, ανακτήθηκε στις 2012-11-13
Ψαλίδα της Αγίας Ελένης

Η ψαλίδα της Αγίας Ελένης είναι ένα είδος ψαλίδας ενδημικό στο απομονωμένο νησί της Αγίας Ελένης που βρίσκεται στον νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι επίσης γνωστή και ως Γιγάντια ψαλίδα της αγίας Ελένης.

 Με μέγεθος 8,5 εκατοστά (με τις λαβίδες) η ψαλίδα της Αγίας Ελένης είναι το μεγαλύτερο είδος ψαλίδας του κόσμου. Το χρώμα της είναι λαμπερό μαύρο με κοκκινωπά πόδια. Έχει μικρά έλυτρα και καθόλου φτερά. Η ψαλίδα ζει σε υπόγειες σπηλιές και βγαίνει μόνο το βράδυ, συνήθως όταν βρέχει. Ο Ντέιβ Κλάρκ από τον Ζωολογικό κήπο του Λονδίνου είπε ότι «τα θηλυκά είναι απίστευτα καλές μητέρες». Η γιγάντια ψαλίδα είναι ενδημική στην νήσο της Αγίας Ελένης και συγκεκριμένα στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Ζούσε σε πεδινές περιοχές, δάση, και βραχώδεις περιοχές όπου φτιάχνουν τις φωλιές τους θαλασσοπούλια. Η ψαλίδα της Αγίας Ελένης ανακαλύφθηκε το 1798 από τον Δανό εντομολόγο Γιόχαν Κρίστιαν Φαμπρίσιους που της έδωσε την επιστημονική ονομασία Labidura herculeana. Στα επόμενα χρόνια το είδος πέρασε στην αφάνεια και σταμάτησε να δέχεται προσοχή από τους επιστήμονες. Είχε ξεχαστεί εντελώς μέχρι που ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1962 από δύο ορνιθολόγους, τον Ντάγκλας Ντόργουαρντ και τον Φίλιπ Άσμολ, οι οποίοι βρήκαν ένα τεράστιο ζευγάρι από δαγκάνες ενώ έψαχναν για οστά πουλιών. Το δείγμα δόθηκε στον ζωολόγο Άρθουρ Λόβριτζ που επιβεβαίωσε ότι ήταν από ένα μεγάλο είδος ψαλίδας που ονόμασε L. loveridgei. Το 1967 εντομολόγοι βρήκαν ζωντανές ψαλίδες σε λαγούμια κάτω από πέτρες. Ενώ πιστευόταν ότι άνηκαν στο είδος L. loveridgei όταν εξετάστηκαν ανακαλύφθηκε ότι άνηκαν στο είδος L. herculeana που είχε ανακαλυφθεί πριν από 170 χρόνια. Στην δεκαετία του 60’ έγιναν και άλλες έρευνες αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η τελευταία φορά που η ψαλίδα εθεάθη ζωντανή ήταν το 1967.Στις 4 Ιανουαρίου 1982 το φιλοτελικό προεδρείο της Αγίας Ελένης εξέδωσε ένα αναμνηστικό γραμματόσημο που απεικόνιζε την ψαλίδα.Την άνοιξη του 1988 μια ερευνητική ομάδα που ονομαζόταν επιχείρηση Ηρακλής στάλθηκε από τον Ζωολογικό κήπο του Λονδίνου για να εντοπίσει ζωντανές ψαλίδες αλλά απέτυχε.Τον Απρίλιο του 1995 βρέθηκε και άλλο δείγμα από απομεινάρια ψαλίδας. Το εύρημα αποδεικνύει ότι οι ψαλίδες δεν ζούσαν μόνο στα δάση αλλά και σε αποικίες θαλασσοπουλιών. Η ψαλίδα δεν έχει θεαθεί ζωντανή από το 1967. Πιθανόν να έχει εξαφανιστεί λόγω της απώλειας ενδιαιτημάτων και της θήρευσης από εισαγόμενα τρωκτικά και ένα εισαγόμενο είδος σαρανταποδαρούσας (Scolopendra morsitans). Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η ψαλίδα έχει επιβιώσει. Αν το είδος υπάρχει ακόμη, κινδυνεύει από την κατασκευή του αεροδρομίου της Αγίας Ελένης.
Εζερίτες

Οι Εζερίτες ήταν σλαβική φυλή που εγκαταστάθηκε τον 8ο μ.Χ. αιώνα στη Πελοπόννησο και κυρίως στο νότιο τμήμα της και πιο συγκεκριμένα στις ανατολικές περιοχές της Λακωνίας, από την πεδιάδα του Έλους μέχρι το ακρωτήριο Μαλέας, ενώ κάποιοι από αυτούς εγκαταστάθηκαν επίσης στην Αχαΐα και κυρίως στην ορεινή περιοχή που σήμερα αποκαλείται Νεζερά. Το ίδιο διάστημα οι Μηλιγγοί, ένα στενά συγγενικό τους φύλο, εγκαταστάθηκαν στις δυτικές πλαγιές του Ταϋγέτου.

 Το όνομά τους προέρχεται από σλαβική λέξη ezero που σημαίνει λίμνη (και έλος) και απαντάται και σε άλλα σημεία της Ελλάδας ως τοπωνύμιο (Νεζερός). Εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο προερχόμενοι από την περιοχή του Βιστούλα και του Δουνάβεως, βορειοανατολικά των Καρπαθίων. Όπως και οι περισσότεροι Σλάβοι εκείνη την εποχή, ζούσαν ως κτηνοτρόφοι αλλά δούλευαν και σε γεωργικές εργασίες. Εξεγέρθηκαν αρκετές φορές κατά των Βυζαντινών, αλλά γενικά ήταν πιο φιλήσυχοι από τους Μηλιγγούς. Αναφέρονται οι εξής εξεγέρσεις: Το 783 όπου ο βυζαντινός στρατηγός λογοθέτης του δρόμου και πατρίκιος Σταυράκιος κατατρόπωσε αυτούς τους Εζερίτες που επαναστάτησαν στην Λακεδαίμονα και τους ώθησε στις ανατολικές πλευρές του Ταϋγέτου, όπου διατηρήθηκαν για πολύ καιρό. Το 811 όπου ο στρατηγός Λέων Σκληρός κατατρόπωσε όσους Εζερίτες κάτοικους της Ήλιδας επαναστάτησαν κατά των βυζαντινών αρχών και τους εξανάγκασε αν αφήσουν τα πεδινά μέρη και να καταφύγουν στην Ωλένη. Το 842 όπου στάλθηκε από τον Μιχαήλ Γ' στην περιοχή ο Θεοφύλακτος Βρυέννιος για να υποτάξει τους εξεγερμένους του θέματος Πελοποννήσου, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να πληρώνουν ετήσιο φόρο 60 και 300 χρυσά νομίσματα αντίστοιχα.Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο ο οποίος ήταν αυτοκράτορας μεταξύ 908 και 920, οι Εζερίτες ζούσαν άτακτα και απείθαρχα, και δημιουργούσαν προβλήματα στους ντόπιους με τις αρπαγές και τους εμπρησμούς που έκαναν. Το 921 στα χρόνια του Ρωμανού Α' Λακαπηνού, όπου ήταν ο τελευταίος τους ξεσηκωμός και είχε δυσμενή κατάληξη. Ο στρατηγός Κρινίτης Αροτράς διατάχθηκε να τους αποτρέψει να κάνουν άλλη εξέγερση και να τους υποτάξει. Η εκστρατεία διήρκεσε από την Άνοιξη μέχρι το Νοέμβριο του ιδίου έτους και τους επέβαλλε ετήσιο φόρο 600 χρυσών νομισμάτων ο οποίος μετά από λίγο καιρό μετριάστηκε στο μισό.Οι Εζερίτες μετά τον 10ο αιώνα, σταδιακά εξελληνίστηκαν και συγχωνεύθηκαν με τους υπόλοιπους Πελοποννήσιους. Νεζερά Νεζερός Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, 1930, λήμμα Νεζερίται. Περικλής Γ. Ζερλέντης, Μηλιγγοί και Εζερίται Σλάβοι εν Πελοποννήσω, Τύποις Νικολάου Γ. Φρέρη, Εν Ερμουπόλει 1922. (πρόσφατη έκδοση: Δ.Ν. Καραβία - Αναστατικές Εκδόσεις, Αθήνα 2000. ISBN 9602580747.) (σημείωση: η έκδοση που αναφέρεται στην εγκυκλοπαίδεια του Ελευθερουδάκη είναι αυτή του 1922 (Ερμούπολη) και σημειώνεται ότι εκεί αναφέρεται και παλαιότερη βιβλιογραφία.) Kazhdan, Alexander, ed. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6. Άρθρο σχετικά με το κάστρο του Οιτύλου, και με αναφορά στους Μηλιγγούς και τους Εζερίτες Οι Σλάβοι στην Πελοπόννησο, του Περικλή Ροδάκη, αφιέρωμα στην εφημερίδα Στύξ (15 Ιουνίου - 13 Δεκεμβρίου 2006). (και εδώ)
Τιράντης ο Λευκός

Ο Τιράντης ο Λευκός (στα μεσαιωνικά καταλανικά:Tirant lo blanch, με τη σύγχρονη ορθογραφία: Tirant lo Blanc) είναι το σημαντικότερο ιπποτικό μυθιστόρημα της καταλανικής λογοτεχνίας και, δη, του Βαλενθιανικού Χρυσού Αιώνα κι ένα από τα αντιπροσωπευτικότερο του είδους στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ξεκίνησε να το γράφει το 1460 ο Βαλενθιανός ιππότης Ζοανότ Μαρτορέλ και το τελείωσε τέσσερα χρόνια αργότερα ο έτερος Βαλενθιανός Μαρτί Ζοάν ντε Γκάλβα. Εκδόθηκε στη Βαλένθια το 1490 και στη Βαρκελώνη το 1497 για να μεταφραστεί μετέπειτα στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.

 Το μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί ένας νεαρός ιππότης από τη Βρετάνη. Ο Τιράντης, έχοντας λάβει το ιπποτικό χρίσμα στο γάμο του βασιλιά της Αγγλίας, κατευθύνεται προς τη Μεσόγειο μαζί με τον Φίλιππο, γιο του βασιλιά της Γαλλίας και εντάσσεται στον στρατό του βασιλιά της Σικελίας που προστρέχει στην πολιουρκούμενη από τους Τούρκους, Ρόδο. Όταν οι Τούρκοι απειλούν την Κωνσταντινούπολη, ο Τιράντης ορίζεται στρατηγός του βυζαντινού στρατού (λεπτομέρεια που έχει συσχετιστεί με τον Ροζέ ντε Φλο), επικεφαλής των Αλμογάβαρων. Στη βυζαντινή πρωτεύουσα, ερωτεύεται την Καρμεσίνη, κόρη του αυτοκράτορα με την οποία ζει διάφορες σκηνές υψηλού ερωτισμού, πάντα όμως σεβόμενος την παρθενία της. Έχοντας πιστέψει ότι η Καρμεσίνη τον απατά, ο Τιράντης καταλήγει στη Βόρεια Αφρική όπου αναδεικνύεται σε μέγιστο στρατιωτικό ηγέτη της περιοχής και προσηλυτίζει τους κατοίκους της στον χριστιανισμό. Επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη, σπάζοντας την οθωμανική πολιορκία και νημφευόμενος την Καρμεσίνη. Ορίζεται διάδοχος στον βυζαντινό θρόνο και λαμβάνει για προίκα την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Μετά από μια μάχη, πεθαίνει και τον διαδέχεται ο σύντροφός του, Ιππόλυτος που εν τω μεταξύ έχει παντρευτεί τη χήρα αυτοκράτειρα. Με τον θάνατό της, λαμβάνει το χέρι της κόρης του βασιλιά της Αγγλίας, ενώνοντας τη δυτική και ανατολική χριστιανοσύνη σε μία ευμεγέθη αυτοκρατορία. Γενικότερα, η διήγηση απομακρύνεται από τα πρότυπα των ιπποτικών μυθιστορημάτων της εποχής λόγω της πλαστικότητας και της ζωντάνιας των πρωταγωνιστών που για πρώτη φορά αποκτούν μια ξεκάθαρη ύπαρξη ως λογοτεχνικά πρόσωπα. Η μίξη βιογραφίας και μυθιστορήματος είναι επίσης κάτι πρωτοφανές. Η πρόσφατη πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς το 1453 φέρεται να βρίσκεται πίσω από τα τελευταία επεισόδια και την κατάληξη του έργου. Ηλεκτρονική έκδοση του Τιράντη του Λευκού
Χάποελ Τελ Αβίβ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Χάποελ Τελ Αβίβ (εβραϊκά: הפועל תל אביב) είναι ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Αποτελεί μέρος του ευρύτερου σωματείου Χάποελ Τελ Αβίβ.

 Ιδρύθηκε το ως 1927 αθλητικός σύλλογος τον εργατών, και η ονομασία "Χάποελ" σημαίνει εργάτης στα Εβραϊκά. Το 1967 κέρδισε τον τελικό του AFC Champions League, το 2010 για πρώτη φορα έλαβε μέρος στο UEFA Champions League. 13 πρωταθλήματα Ισραήλ: 1933–34, 1934–35, 1937–38, 1939–40, 1943–44, 1956–57, 1965–66, 1968–69, 1980–81, 1985–86, 1987–88, 1999–00, 2009-10 15 κύπελλα Ισραήλ: 1928, 1934, 1937, 1938, 1939, 1961, 1972, 1983, 1999, 2000, 2006, 2007, 2010, 2011, 2012 Επίσημος ιστότοπος
Ηλίας Ρωσίδης

Ο Ηλίας Ρωσίδης (Νέο Φάληρο, Πειραιά, 9 Φεβρουαρίου 1927 – 27 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν αρχικά ως μέσος και στη συνέχεια ως αμυντικός. Είναι από τους πρώτους ακραίους αμυντικούς των ελληνικών γηπέδων που, εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του, συνήθιζε να προωθείται και στην επίθεση (ρόλος αργότερα γνωστός ως φουλ-μπακ).

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε πολύ μικρή ηλικία και εγγράφηκε στον Ολυμπιακό, όπου ασχολήθηκε αρχικά με τον στίβο και τους δρόμους ταχύτητας, τα 100, 200 και 400 μέτρα. Κάποια μέρα, όταν παρακολουθούσε τυχαία την προπόνηση του Ολυμπιακού, τραυματίστηκε ο Αριστείδης Λούβαρης, ο τερματοφύλακας και του ζήτησαν να τον αντικαταστήσει. Από εκείνη την ημέρα έμεινε στον Ολυμπιακό μέχρι το τέλος της καριέρας του. Πρώτος του αγώνας ήταν το 1948 με τον Φωστήρα στο κύπελλο Ελλάδας. Συμμετείχε στον παρθενικό αγώνα ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όπου ο Ολυμπιακός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Μίλαν το 1959. Λόγω των πολλών τραυματισμών που είχε υποστεί, συνέχισε την καριέρα του στον Ολυμπιακό μέχρι το 1961 και κατόπιν αγωνίστηκε επίσης με επιτυχία σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών, όπως Βύζας Μεγάρων, Αίας Σαλαμίνας, Α.Ε. ΟΡΧΟΜΕΝΟΎ, Τριγλία και Α.Ε. Χαλανδρίου. Με την εθνική Ελλάδας έχει 29 συμμετοχές (πρώτη το 1951 και αρχηγός της από το 1954), όντας πρώτος σε συμμετοχές την εποχή που αγωνίστηκε σε αυτή. Με τον Ολυμπιακό έχει κατακτήσει: 9 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959) 10 Κύπελλα Ελλάδας (1947, 1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961) 13 Πρωταθλήματα Πειραιά (1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959) Οι θρυλικές εποχές 1953-1959 1996-2003 οι πρωταγωνιστές, Έκδοση Ελληνικά γράμματα, Αθήνα 2003 ISBN 960-406-582-3 Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος Έκδοση Art Press,Εκδοτική Α.Ε., Αθήνα 1997 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης, Μίλητος 1997 Αλμανάκ Περιοδικό Εικόνες, 1991 Αθλητική Ηχώ 8 Απριλίου 1951
Ναχαβάντ

Το Ναχαβάντ (περσικά:نهاوند), είναι πόλη και πρωτεύουσα της Περιοχής του Ναχαβάντ, της Επαρχίας του Χαμαντάντ στο Ιράν. Στην απογραφή του 2006 είχε 72.218 πληθυσμό σε 19.419. Βρίσκεται στα νότια της πόλης του Χαμαντάν, ανατολικά του Μαλαγιέρ και βορειοδυτικά του Μπορουτζέρντ. Το Ναχαβάντ είναι μία από τις πιο παλιές πόλεις του Ιράν.

 Σε βιβλία και πηγές το όνομα της πόλης απαντάται με πολλές ορθογραφίες και ονόματα: αγγλικά: Nahavand, Nahavend, Nahawand, Nahaavand, Nehavand, Nihavand, Nehavend, παλιά Mah-Nahavand, Nemavand και Niphaunda, και στην αρχαιότητα: Λαοδίκεια (αραβικά: Ladhiqiyya) (στα αγγλικά επίσης και Laodiceia and Laodikeia), Λαοδίκεια της Μηδίας, Λαοδίκεια της Περσίας, Αντιόχεια της Περσίας, Αντιόχεια του Χοσρόη, και Αντιόχεια της Μηδίας. Η τοποθεσία Tepe Giyan βρίσκεται στην περιοχή και περιλαμβάνει ζωγραφισμένα κεραμικά από τον 4.000 π.Χ.. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Δαρείος Α΄ στην Μηδία, μαζί με άλλες δύο πόλεις των Αχαιμενιδών Απάμεα και Ξέρξης (Στράβωνας xi. σ. 524, Ξέρξης "Λαοδικεία"). Ο Πλίνιος (vi. 29) την περιγράφει στα όρια της Μηδίας, και ότι (επαν)ιδρύθηκε από τον Ξέρξης Α΄. Η πόλη ήταν το κέντρο της αυτοκρατορίας του Χορσόη Α΄. Μετά από στρατιωτικές αποτυχίες (περίπου το 540) που ακολούθησαν τη λεηλασία από αυτόν της Αντιόχεια της Μεγάλης το 538, αναγκάστηκε να μετονομάσει την πόλη σε "Αντιόχεια". Η τοποθεσία είναι το μέρος όπου δόθηκε η Μάχη του Χαμαντάντ το 642, η οποία ολοκλήρωσε την πτώση της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και την Ισλαμική κατάκτηση του Ιράν. Κυβερνιόταν από τους Οθωμανούς από το 1589 ως το 1603 και μετά πάλι από το 1634 ως το 1730. Άτομα από το Ναβαντάν περιλαμβάνουν τους Μπετζιαμίν Ναχαβαντί (Benjamin Nahawandi), ο οποίος ήταν κεντρική φιγούρα στην ανάπτυξη του Καραϊτικού Ιουδαϊσμού κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, και τον αστρονόμο του 8ου αιώνα Αχμάντ Ναχαβαντί (Ahmad Nahavandi), ο οποίος δούλευε στην Ακαδημία του Γκοντισαπούρ. Ο ήρωας της Περσίας Πιρούζ Ναχαβαντί επίσης γεννήθηκε εδώ. Η πόλη κάποιες φορές αποκαλείται πόλη των μυστικών, επειδή κάτω από τη σημερινή πόλη βρίσκονται πολλές πόλεις. Το Ναχαβάντ επίσης δίνει το όνομά του στο μουσικό τρόπο (μακάμ) Nahwand στην Αραβοπερσική μουσική και Nihâvend (Νίχαβεντ) στην Κλασική Οθωμανική μουσική, το οποίο μέλος είναι διαδεδομένο και σε μεγάλο εύρος δυτικών μελωδιών. Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), Map 92.. Hamedan Province Cultural Heritage Website Persian History Website Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Geography, "Laodiceia", London, (1854)Το άρθρο περιλαμβάνει κείμενο από το έργο του William Smith (ed), τώρα κοινό κτήμα, Dictionary of Greek and Roman Geography Laodiceia, Λονδίνο, 1854.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1979

Τα 45α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου 1979, απονεμήθηκαν στις 1 Φεβρουαρίου 1980, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1979.

 Καλύτερη Ταινία: Κράμερ εναντίον Κράμερ Επιλαχών: Breaking Away και Manhattan Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ντάστιν Χόφμαν - Κράμερ εναντίον Κράμερ Επιλαχών: Πίτερ Σέλερς - Being There και Νικ Νόλτε - North Dallas Forty Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σάλι Φιλντ - Norma Rae Επιλαχούσα: Μπέτι Μίντλερ - Το τριαντάφυλλο και Hanna Schygulla - The Marriage of Maria Braun Καλύτερη Σκηνοθεσία: Γούντι Άλλεν - Manhattan Επιλαχών: Robert Benton - Κράμερ εναντίον Κράμερ and Bob Fosse - All That Jazz Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Tree of Wooden Clogs (L'albero degli zoccoli) • Ιταλία Επιλαχών: La Cage aux Folles • France/Italy, Peppermint Soda (Diabolo menthe) • France και Soldier of Orange (Soldaat van Oranje) • Ολλανδία/Βέλγιο Καλύτερο Σενάριο: Steve Tesich - Breaking Away Επιλαχών: Γούντι Άλλεν and Marshall Brickman - Manhattan and Jerzy Kosinski - Being There Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Μέλβιν Ντάγκλας - Being There Επιλαχών: Frederic Forrest - Το τριαντάφυλλο ι James Woods - The Onion Field Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ - Κράμερ εναντίον Κράμερ και The Seduction of Joe Tynan Επιλαχών: Τζέιν Αλεξάντερ - Κράμερ εναντίον Κράμερ και Barbara Barrie - Breaking Away Ο Επίσημος ιστότοπος
Ασπροκκλησιά Καστοριάς

Η Ασπροκκλησιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Άργους Ορεστικού, του δήμου Άργους Ορεστικού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Πριν την επίσημη αναγνώρισή του, ο οικισμός ονομαζόταν Μπελατέρκβα.

 Η Ασπροκκλησιά είναι ορεινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Καστοριάς. Βρίσκεται κοντά στα όρια με τον νομό Κοζάνης, στη διασταύρωση των επαρχιακών δρόμων από Σκαλοχώρι και Διαλεχτό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 720. Απέχει 19 χλμ. περίπου Ν. της Καστοριάς. Η τοπική κοινότητα Ασπροκκλησιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 18,037 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ασπρονέρι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ασπροκκλησιάς του νομού Φλωρίνης. Το 1941 υπήχθη στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασπροκκλησιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους Ορεστικού (πρόγραμμα Καποδίστριας). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Άργους Ορεστικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο βορειοκεντρικό τμήμα του οικισμούΣτο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ασπροκκλησιάς Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%A3%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%91%CF%83%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC%CF%82-280348381991721/
Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε

Ο Γκουιντομπάλντο (Γκουίντο-Ουμπάλντο) Β΄, ιταλ.: Guidobaldo II della Rovere (2 Απριλίου 1514 – 28 Σεπτεμβρίου 1574) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε ως δούκας του Ουρμπίνο από το 1538 έως το τέλος του το 1574. Ο Γκουιντομπάλντο Β΄ ήταν ένας σημαντικός προστάτης των τεχνών γενικά, και του Τιτσιάνο ειδικότερα, παραγγέλνοντας το δικό του πορτρέτο και αγοράζοντας την Αφροδίτη του Ουρμπίνο του Τιτσιάνο.

 Ήταν γιος του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ και της Eλεονόρα Γκοντζάγκα, κόρης του . Το 1535, παρά την παπική απαγόρευση, νυμφεύτηκε τη Τζούλια ντα Βαράνο, κόρη του δούκα του Καμερίνo και της Κατερίνα Τσύμπο. Σε απάντηση στον γάμο του με την Τζούλια, ο πάπας Παύλος Γ' αφόρισε τον Γκουιντομπάλντο Β΄, τη σύζυγο εκείνου Τζούλια και την πεθερά εκείνου Κατερίνα Τσύμπο, το 1535. Μετά την τοποθέτησή του ως δούκα του Καμερίνο, ο Παύλος Γ' έθεσε το δουκάτο υπό απαγόρευση. Μετά τη δολοφονία του πατέρα του, ο Γκουιντομπάλντο Β΄ έγινε δούκας του Ουρμπίνο το 1538. Το 1546 έλαβε μία condotta ως στρατιωτικός ηγέτης (governatore) από τη Δημοκρατία της Βενετίας, την οποία ο πατέρας του υπηρέτησε γενναία ως διοικητής κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων. Μετά το τέλος της Τζούλια ντα Βαράνο το 1547, το 1548 νυμφεύτηκε τη Βιττόρια Φαρνέζε, κόρη του Πιέρ-Λουίτζι δούκα της Πάρμας και της Τζερολάμα Ορσίνι, κόρης του Λουντοβίκο Ορσίνι και της εξαδέλφης του Τζιούλια Κόντι. Αργότερα έγινε παπικός κυβερνήτης του Φάνo, έλαβε επίσης τον τίτλο του γενικού διοικητή (capitano generale) των Παπικών Κρατών, καθώς και εκείνη του επάρχου (prefectus) της Ρώμης. Το 155, προσλήφθηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας, βοηθώντας τον Μπερνάντο Σανσεβερίνο (που είχε νυμφευτεί την Iσαβέλλα, μία από τις κόρες του Γκουιντομπάλντο Β΄) στον πόλεμο κατά των Οθωμανών. Την 1η Ιανουαρίου 1573 μία εξέγερση ξέσπασε κατά του Γκουιντομπάλντο στο Ουρμπίνo, λόγω της υπερβολικής φορολογικής επιβάρυνσης, που ασκούσε στο κράτος του. Αντέδρασε καταστέλλοντας αιματηρά την ταραχή. Τα επιπλέον παιδιά του περιλαμβάνουν: Φραντσέσκο-Μαρία Β΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε ως δούκας του Ουρμπίνο. Iσαβέλλα, παντρεύτηκε τον Nικολό-Μπερναντίνο Σανσεβερίνο, 6° πρίγκιπα του Μπιζινιάνο. Λαβίνια, παντρεύτηκε τον Aλφόνσο-Φέλιξ δε Άβαλος Ακουίνο υ Γκονθάγκα, μαρκήσιο του Βάστο.Αφού αρρώστησε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Φεράρα και το Πέζαρο, απεβίωσε στην τελευταία πόλη το 1574. Brigden, Susan (2013). «Henry VIII and the Crusade against England». Στο: Betteridge. Henry VIII and the Court: Art, Politics and Performance. Ashgate. Reiss, Sheryl E. (2013). «A Taxonomy of Art Patronage in Renaissance Italy». Στο: Bohn. A Companion to Renaissance and Baroque Art. Wiley-Blackwell. Robin, Diana (2007). Publishing Women: Salons, the Presses, and the Counter-Reformation in Sixteenth-Century Italy. The University of Chicago Press.
Discoverer 28

Ο Discoverer 28 ή Corona 9021 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που χάθηκε κατά την εκτόξευση το 1961. Ήταν ο τελευταίος δορυφόρος τύπου KH-2 Corona, που βασίζονταν σχεδιαστικά στο ανώτερο στάδιο πυραύλου Agena-B.

 Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε στις 4 Αυγούστου 1961 (00:01 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ. Δεν τέθηκε σε τροχιά εξ αιτίας αστοχίας του συστήματος πλοήγησης και ελέγχου του Agena.Ο δορυφόρος προορίζονταν να τεθεί σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Είχε μάζα 1150 kg και ήταν εξοπλισμένος με πανοραμική κάμερα εστιακής απόστασης 61 cm με μέγιστη ανάλυση 7,6 m. Χρησιμοποιούσε φιλμ των 70 mm που θα επέστρεφε πίσω στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου SRV-512 που διέθετε. Διαστημικές αποστολές το 1961
Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα

Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα (αγγλ. Pardon Us) γνωστό και ως Οι Δύο Κατεργαρέοι (αγγλ. Jailbirds) είναι αμερικάνικη κινηματογραφική κωμωδία του 1931 και η πρώτη κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ.

 Βρισκόμαστε στον καιρό της ποτοαπαγόρευσης. Από μια κακή τύχη ο Χοντρός και ο Λιγνός πιάνονται να φτιάχνουν μπύρα. Το βάζουν στα πόδια και ξεφεύγουν από την αστυνομία, και φτάνουν σε μια βαμβακοφυτεία. Για να μην τους αναγνωρίσει κανείς αλείφουν τα πρόσωπά τους με καπνιά και κάνουν τους μαύρους. Για κακή τους τύχη όμως περνάει από εκεί ο διευθυντής των φυλακών, και τον πιάνει λάστιχο. Τους φωνάζει και τους βάζει να του αλλάξουν τη ρόδα. Ο Λιγνός επειδή έχει ένα κούφιο δόντι, σφυράει άθελά του κάθε φορά που ανασαίνει, και τελικά οι δυο τους συλλαμβάνονται και οδηγούνται στη φυλακή. Αρχικά αποφασίζουν να κάνουν απεργία πείνας, αλλά ο δεσμοφύλακας τους λέει τι νόστιμα ψητά και τούρτες θα έχει για φαΐ και τους κάνει να πεινάσουν. Τελικά τους φέρνει νερόβραστη σούπα και ψωμί. Στο μεταξύ οι άλλοι κρατούμενοι έχουν καταστρώσει σχέδιο γενικής απόδρασης και προμηθεύτηκαν λίγα όπλα. Στο κόλπο μπαίνουν όμως άθελά τους και ο Χονδρός και ο Λιγνός, και με τις γκάφες που κάνουν κατορθώνουν να αποτρέψουν την απόδραση. Η φυλακή πιάνει φωτιά, η θυγατέρα του διευθυντή κινδυνεύει να καεί, αλλά οι δυο γκαφατζήδες κατορθώνουν με τα πολλά να τη σώσουν. Μπαίνει η φρουρά, και τους βάζει όλους φυλακή. Ο διευθυντής για να τους ευχαριστήσει που απέτρεψαν την απόδραση και έσωσαν τη θυγατέρα του, τους δίνει παράσημο και τους αποφυλακίζει. Ο Λιγνός όμως, ακόμα και την τελευταία στιγμή θα κάνει την γκάφα του, και ο διευθυντής θα τους πάρει στο κυνήγι. Η ταινία ήταν αναπαραγωγή της παλαιότερης βωβής ταινίας The Second Hundred Years του 1927. Οι εργασίες γυρίσματος έγιναν το 1930 στο Λος Άντζελες και διήρκεσαν από τον Ιούνιο ως τον Νοέμβριο. Πρωτοκυκλοφόρησε στην Αμερική στις 15 Αυγούστου 1931. Αρχικά προορίζονταν για μικρή χιουμοριστική ταινία, ενώ για οικονομία θα χρησιμοποιούσε τα σκηνικά μιας άλλης ταινίας της MGM. Η MGM για αντάλλαγμα ζήτησε να αγκαζάρει τον Χοντρό και τον Λιγνό για μια δική της παραγωγή, πράγμα που ο παραγωγός Χαλ Ρόατς αρνιόταν κατηγορηματικά. Η συνεργασία με τα σκηνικά απέτυχε, και ο Ρόατς αναγκάστηκε να παραγγείλει δικά του, και να τα ακριβοπληρώσει. Για εμπορικούς λόγους λοιπόν η ταινία έγινε μακράς διαρκείας, για να βγουν τα έξοδα. Η πρώτη έκδοση είχε διάρκεια 69 λεπτών, η οποία συντομεύτηκε σε 54 λεπτά. Η ταινία εκτός από τα αγγλικά γυρίστηκε και στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ισπανικά, τα οποία οι ηθοποιοί διάβαζαν από ταμπέλες πίσω από τη μηχανή.
Ζακοπάνε

Το Ζακοπάνε (πολωνικά: Zakopane) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Τάτρα, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη κοντά στα όρη και συχνά αποκαλείται Χειμερινή Πρωτεύουσα της Πολωνίας. Βρίσκεται μεταξύ των κοιλάδων Σούχα Βόντα και Μάουα Ουάκι. Ο πληθυσμός του είναι 26.846 κάτοικοι (2020).

 Το Ζακοπάνε βρίσκεται στα όρη Σπίσκο-Γκουμπαούοφσκι, στην περιοχή Πονττατρζάνσκι και στα Όρη Τάτρα, από τα οποία πολλές πηγές ενώνονται με τον ποταμό Ζακοπιάνκα (παραπόταμος του λευκού Ντουνάγιετς). Είναι η υψηλότερη πόλη στην Πολωνία. Ένα μέρος των Ορέων Τάτρα βρίσκεται στα διοικητικά σύνορα της πόλης (με το υψηλότερο σημείο να είναι η κορυφή του Σβίνιτσα - 2301 μ. Πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Το κεντρικό σημείο του Ζακοπάνε - η διασταύρωση της οδού Κρουπούφκι και Κοστσιούσκι - βρίσκεται σε υψόμετρο 838 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το 2016 από τον ΠΟΥ το Ζακοπάνε χαρακτηρίστηκε η 45η πιο μολυσμένη πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η γεωγραφική θέση που προδίδεται στα πολωνικά (βυθισμένη) δυσχεραίνει τον αερισμό της πόλης Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Ζακοπάνε έγινε ένα πολιτιστικό κέντρο που επισκέπτονταν (ή κατοίκησαν) γνωστές προσωπικότητες της πολωνικής κουλτούρας όπως οι: Χένρικ Σιένκιεβιτς, Βουαντισούαφ Ορκάν, Στάνισουαφ Ορκάν, Στέφαν Ζερόμσκι, Καζίμιερζ Πρζέρβα-Τετμάγιερ, Γιαν Κάσπροβιτς, Μιέτσισουαφ Κάρουοβίτς, Κάρολ Σιμάνοφσκι, Στάνισουαφ Ιγκνάτσι Βίτκιεβιτς και άλλοι. Ο Στάνισοαυφ Βίτκιεβιτς είναι ο δημιουργός του λεγόμενου "στυλ του Ζακοπάνε" (ονομάζεται επίσης το όνομα του Βίτκιεβιτς)) στην κατασκευή. Μετά αναπτύχθηκε ο τουρισμός και η ορειβασία. Το 1873 δημιουργήθηκε η Κοινωνία των Τάτρα, η οποία είχε στόχο να προωθήσει τη γνώση των Τάτρα, να τα μελετήσει, να διευκολύνει τον τουρισμό, να προστατεύσει τη φύση και να στηρίξει την τοπική ανάπτυξη. Μεταξύ των ιδρυτών της ίδρυσης της Εταιρείας ήταν ο Τίτους Χαουουμπίνσκι, ο ιερέας Γιούζεφ Στολάρτσικ, Βαλέρι Έλιας-Ραντζικόβσκι και άλλοι. Το Ζακοπάνε οφείλει τις δραστηριότητές του στον πρώτο φωτισμό, την οργάνωση των ταχυδρομείων και των τηλεγραφημάτων, την κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού Τάτρα. Η ανάπτυξη της ορεινής αναρρίχησης και των επαναλαμβανόμενων ατυχημάτων ήταν ο λόγος για την ίδρυση της υπηρεσία Πρώτων βοηθειών ιδρυτής ήταν κυρίως ο Μάριους Ζαρούσκι. Η ιστορία του θεάτρου στο Ζακοπάνε συνδέεται επίσης με τη διαμονή των παραθεριστών . Οι πρώτες παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν από ερασιτεχνικά συγκροτήματα που δημιουργήθηκαν από τους επισκέπτες, αλλά ήδη από το 1892 το Ζακοπάνε επισκέπτεται μια ομάδα θεάτρου αποτελούμενη από επαγγελματίες ηθοποιούς. Ιδρύθηκε το 1900, ο Σύνδεσμος Φίλων του Ζακοπάνε ξεκίνησε τη δημιουργία μόνιμου ερασιτεχνικού θεάτρου και από το 1904 μια εποχιακή επαγγελματική ομάδα. Η Χελένα Μοντρζέγιεβσκα , η Αντόνινα Χόφμαν , η Ειρήνα και ο Λούντβικ Σολσί και άλλοι πραγματοποίησαν στο Ζακοπάνε. Στα μεσοπολεμικά χρόνια, το θεματικό σκηνικό λειτουργούσε στο Ζακοπάνε. Η κατασκευή του μνημείου του Τίτους Χαουουμπίνσκι και η δημιουργία των πρώτων αθλητικών ενώσεων συνδέονται επίσης με τις δραστηριότητες της Ένωσης Φίλων του Ζακοπάνε. Δημοκρατία του Ζακοπάνε
Φρανς Μπράιντελ

Ο Φρανς Μπράιντελ (φλαμανδικά: Frans Breydel ή Frans Breydel I (1679, Αμβέρσα - 1750, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και ζωγράφος διακοσμήσεων εσωτερικών χώρων. Είναι γνωστός για τα έργα του με "εύθυμες συντροφιές", σκηνές καρναβαλιού, τοπία και σκηνές μαχών.

 Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του Φράνς Μπράιντελ είναι ατελείς. Ο Φρανς ήταν ο νεότερος αδελφός του ζωγράφου Κάρελ Μπρέιντελ. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικές με την εκπαίδευσή του. Σε μικρή ηλικία αναχώρησε για να πραγματοποιήσει κάποιο ταξίδι, πιθανόν στην Ιταλία, αλλά παρέμεινε στο Κάσσελ, όταν το έργο του έγινε ευμενώς δεκτό από τους τοπικούς πάτρονες. Ονομάστηκε ζωγράφος της τοπικής Αυλής. Όταν ο αδελφός του, Κάρελ, αναχώρησε για ταξίδι στην Ιταλία και έμαθε για την επιτυχία του Φρανς στο Κάσσελ, εγκατέλειψε το σχέδιο επίσκεψης της Ιταλίας και πήγε στο Κάσσελ να μείνει με τον αδελφό του. Εκεί τα δυο αδέλφια εργάστηκαν μαζί επί δύο χρόνια με αξιοσημείωτη επιτυχία. Στη συνέχεια ο Κάρελ αναχώρησε για το Άμστερνταμ.Αργότερα και ο Φρανς εγκατέλειψε το Κάσσελ και πήγε στο Λονδίνο, όπου συνδέθηκε με τον Ολλανδό ζωγράφο Χέρμαν φαν ντερ Μάιν. Αυτό πρέπει να συνέβη πριν το 1724. Ελάχιστα είναι γνωστά για το υπόλοιπο του βίου του. Σύμφωνα με τον Γάλλο βιογράφο του 18ου αιώνα Ζαν-Μπατίστ Ντεκάμπ, ο Φρανς απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1750 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα της πόλης. Αρχικά ειδικευόταν στις προσωπογραφίες, αλλά άλλαξε τη θεματολογία του σε "χαρούμενες συντροφιές", είδος ζωγραφικής ιδιαίτερα δημοφιλές στη Γαλλία της εποχής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Frans Breydel στο Wikimedia Commons
Χριστίνα Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ

H Χριστίνα Ελισάβετ (γερμ. Christine Elisabeth von Schleswig-Holstein-Sonderburg, 23 Ιουνίου 1638 - 7 Ιουνίου 1679) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (γιου του Αλεξάνδρου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ) και της Άννας, κόρης του Αντωνίου Β΄ του Όλντενμπουργκ-Ντέλμενχορστ (γιου του Αντωνίου Α΄ του Όλντενμπουργκ). Παντρεύτηκε το 1656 τον Ιωάννη Ερνέστο Β΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα: Άννα Δωροθέα 1657-1704, ηγουμένη στο Κβέντλινμπουργκ Βιλελμίνη Χριστίνα 1658-1712, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Γουλιέλμο του Σβάρτσμπουργκ-Σοντερσχάουζεν Ελεονώρα Σοφία 1660-1687, παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ. Γουλιέλμος Ερνέστος 1662-1728, Δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης Ιωάννης Ερνέστος Γ΄ 1664-1707, Δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης Johann Christian Herzog v.Schleswig-Holstein-Sonderburg in Genealogy Database by Herbert Stoyan Oldenburg line in: Royaltyguide.nl
Ίκαρος Κανελλόπουλος

Ο Λευτέρης-Ίκαρος Κανελλόπουλος (Αθήνα ~1920 - Αθήνα 20 Μαρτίου 1993) ήταν ο παρουσιαστής των πρώτων τηλεπαιχνιδιών της Ελληνικής τηλεόρασης, ηθοποιός και στιχουργός, περισσότερο γνωστός με το μικρό του όνομα Ίκαρος.

 Μεγάλωσε στα Πετράλωνα της Αθήνας και είχε καταγωγή από την Ανδρίτσαινα Ηλείας. Ξάδελφός του ήταν ο καθηγητής πανεπιστημίου και υπουργός Αθανάσιος Κανελλόπουλος. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ξεκίνησε ως παρουσιαστής προγραμμάτων σε κέντρα διασκέδασης (κονφερασιέ). Συμμετείχε στην κινηματογραφική ταινία "Διαγωγή μηδέν" του 1949. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 1966 ενώ εργάστηκε και στο ραδιόφωνο. Παρουσίαζε τα δημοφιλή τηλεπαιχνίδια "Βρες το και πάρτο" (1970), "Οριζοντίως, διαγωνίως και καθέτως" (1970), "Σοφό πλυντήριο" (1970), "Χρηματιστήριο γνώσεων" (1971) και "Μήπως γνωρίζετε;" (1974) . Παρουσίαζε επίσης ενημερωτικές εκπομπές για το αυτοκίνητο.Συμπαρουσιάστριά του είχε τη Ρένα Καπιτσαλά, η οποία αργότερα παρουσίαζε το παιχνίδι ανάδειξης ταλέντων "Να η ευκαιρία". Υπήρξε οργανωτής και παρουσιαστής σε αγώνες αυτοκινήτων, ιδρυτής δε της Αγωνιστικής Λέσχης Αυτοκινήτων (ΑΛΑ) στις τάξεις της οποίας παρέμεινε έως το 1991. Έλαβε μέρος σε αρκετές εκκινήσεις του Ράλι Ακρόπολις. Τη δεκαετία του '50 ήταν πρόεδρος του ποδοσφαιρικού συλλόγου Ολυμπιάς. Συνέθεσε στίχους τραγουδιών, τους οποίους πολλές φορές υπέγραφε με το μικρό του όνομα. Με το πλήρες ονοματεπώνυμο είναι καταχωρημένος ως στιχουργός του "Είσαι κορίτσι... νάυλον" από την ομώνυμη επιθεώρηση του 1947. Ίκαρος Κανελλόπουλος: ο πρώτος παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών στην ελληνική τηλεόραση, Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ο Μυστικός Δείπνος (Ντα Βίντσι)

Ο Μυστικός Δείπνος (ιταλ. Il Cenacolo ή L'Ultima Cena) είναι τοιχογραφία του 15ου αιώνα, δημιουργημένη από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Βρίσκεται στο Μιλάνο της Ιταλίας, στην τραπεζαρία του μοναστηριού Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε (Santa Maria delle Grazie - Παναγία της Χάριτος), αν και η δημιουργία του έγινε ως παραγγελία από τον δούκα Λουδοβίκο Σφόρτσα, που επιθυμούσε αρχικά το κτήριο να αποτελέσει το μαυσωλείο της οικογένειάς του. Αποτελεί, το μεγαλύτερο έργο του Λεονάρντο και τη μοναδική νωπογραφία του που μας έχει σωθεί. Ένα από τα σημαντικότερα και πολυτιμότερα έργα στην ιστορία της τέχνης και ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και αναπαραχθέντα έργα ζωγραφικής.

 Ο Λεονάρντο εργαζόταν με παρουσία θεατών με τους οποίους συζητούσε καθώς ζωγράφιζε. Ένας αυτόπτης μάρτυρας αναφέρει πως Μερικές φορές στεκόταν εκεί από τα χαράματα μέχρι τη δύση του ηλίου,χωρίς να αφήνει καθόλου το πινέλο, ξεχνώντας να φάει και να πιει, ζωγραφίζοντας ακατάπαυστα. Αλλες φορές πάλι είχε δύο, τρεις ή τέσσερις μέρες να αγγίξει το πινέλο, αν και περνούσε πολλές ώρες την ημέρα όρθιος μπροστά στο έργο του, με τα χέρια διπλωμένα,εξετάζοντας και σχολιάζοντας τις φιγούρες. Επίσης τον είδα μεσημεριάτικα να αφήνει την Κόρτε Βέκια, όπου εργαζόταν στο πήλινο άλογό του,και,σπρωγμένος από ακαταμάχητο οίστρο,να έρχεται κατευθείαν στη Σάντα Μαρία ντέλε Γκράτσιε,αγνοώντας το λιοπύρι, να ανεβαίνει στη σκαλωσιά, να παίρνει το πινέλο του, να βάζει μια δυο πινελιές και μετά να φεύγει Οι αργοί ρυθμοί δημιουργίας του έργου, που εξόργισαν τον ηγούμενο της μονής, οφείλονταν είτε στην μεθοδικότητα του καλλιτέχνη, είτε στις παράλληλη ενασχόλησή του με άλλες παραγγελίες, είτε στην επιθυμία του να χρησιμοποιήσει ως μοντέλα για την απεικόνιση των μαθητών του πρόσωπα πραγματικά και γι' αυτό αξιοποιούσε αρκετό χρόνο στους δρόμους του Μιλάνου για να βρει εκείνους, με τα πιο κατάλληλα χαρακτηριστικά. Το έργο ολοκληρώθηκε σε σημαντικό ποσοστό λόγω της πίεσης που άσκησε ο Λουντονίκο Σφόρτσα. Ο ντα Βίντσι ακολουθεί την τεχνοτροπία του buonfresco, της πολύ γρήγορης κάλυψης των τοίχων πριν ξεραθεί ο σοβάς. Όμως επειδή αφιέρωσε πιο πολύ χρόνο σε αυτό το έργο επειδή ήθελε να φτιάξει δικά του χρώματα και υλικά για να ζωγραφίσει στον τοίχο, άρχισε η νωπογραφία να φθείρεται. Επίσης ο τοίχος πάνω στον οποίο είχε ζωγραφιστεί ο Μυστικός Δείπνος ήταν εκτεθειμένος στη βροχή και τον άνεμο, ενώ ένα υπόγειο ρυάκι τον έκανε να είναι πάντα υγρός. Το 1620, επίσης, τα κατοχικά ισπανικά στρατεύματα προκάλεσαν φθορές στον τοίχο, ενώ διακόσια χρόνια μετά τα στρατεύματα του Ναπολέοντα έδεναν τα άλογά τους εκεί. Michael White, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Ο πρώτος επιστήμονας, μτφρ. Ευθυμία Χασιώτου-Κουιμτζή, εκδ.Κάτοπτρο, Αθήνα, 2004 Goethe, «Παρατηρήσεις για τον περίφημο πίνακα του Λεονάρντο ντα Βίντσι ΄΄Ο Μυστικός δείπνος΄΄», στο: Περί τέχνης, μτφρ. Βασίλης Τομανάς, εκδ.Printa, Αθήνα, 2006, σελ.225-269 The Last Supper in Detail Φωτογραφία υπερυψηλής ανάλυσης 2,5 Gigapixel
Ινάρως

Ο Ινάρως,ΙΙ γιος του Ψαμμητίχου, ήταν βασιλιάς των Λιβύων και ηγέτης της εξέγερσης των Αιγυπτίων, η οποία ξεκίνησε το 460 π.Χ έως το 454 π.Χ.

 Οι Αιγύπτιοι, υπό την ηγεσία του Ινάρω, εξεγέρθηκαν κατά των Περσών το 460 π.Χ. Ο Ινάρως είχε ζητήσει τη βοήθεια των Αθηναίων, οι οποίοι έστειλαν στην Αίγυπτο 200 τριήρεις. Ο Αρταξέρξης έστειλε τον Αχαιμένη, μαζί με 400.000 άνδρες πεζικό και 80 πλοία. Στη μάχη της Παμπρήμιδος, ο Ινάρως νίκησε, σκοτώνοντας τον Αχαιμένη και στέλνοντας το σώμα του σατράπη στον Αρταξέρξη. Παράλληλα, στην θάλασσα, ο Χαριτιμίδης νίκησε τους Πέρσες, αιχμαλωτίζοντας 20 περσικά πλοία και βυθίζοντας άλλα 30. Τότε, ο Αρταξέρξης έστειλε τον Μεγάβυζο, με επιπρόσθετο στρατό 200.000 ανδρών και 300 πλοίων. Τότε διεξήχθη μια μάχη, και οι απώλειες των δύο στρατών ήταν βαριές, αλλά οι Αιγύπτιοι είχαν περισσότερες απώλειες, με τον Μεγάβυζο να τραυματίζει τον Ινάρω στον μηρό. Ο Ινάρως υποχώρησε, μαζί με όσους Έλληνες δεν σκοτώθηκαν στην μάχη, και σχεδόν όλη η Αίγυπτος έπεσε στα χέρια των Περσών.Αργότερα, ο Μεγάβυζος επιτέθηκε στην Βύβλο, όπου βρίσκονταν ο Ινάρως και οι Έλληνες (που υπολογίζονται στους 6000), αλλά φαίνεται ότι απέτυχε να την καταλάβει. Τότε, ο Μεγάβυζος πρότεινε όρους παράδοσης στον Ινάρω, σύμφωνα με τους οποίους, ο Ινάρως δεν θα σκοτωνόταν και οι Έλληνες μπορούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους όποτε ήθελαν. Οι Έλληνες δέχθηκαν, και τότε ο Μεγάβυζος τους οδήγησε στον Αρταξέρξη και τον έπεισε να μην σκοτώσει τον Ινάρω. Η Άμηστρις, ωστόσο, προσπάθησε να πείσει τον Αρταξέρξη και τον Μεγάβυζο να σκοτώσουν τον Ινάρω, καθώς αυτός είχε σκοτώσει τον Αχαιμένη, ο οποίος ήταν γιος της, αλλά δεν τα κατάφερε. Αργότερα, όμως, ο βασιλιάς της παρέδωσε τον Ινάρω και 50 Έλληνες - η Αμέστρις αποκεφάλισε τους Έλληνες και σούβλισε ή σταύρωσε τον Ινάρω. Ηρόδοτος, Ιστορίαι Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου Κτησίας, Περσικά
Χαταϊσπόρ

Η Χαταϊσπόρ Κουλουμπού (τουρκικά: Hatayspor Kulübü), γνωστή ως Ατακάς Χαταϊσπόρ για λόγους χορηγίας, είναι τουρκική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου, η οποία βρίσκεται στην Αντάκια, στην Επαρχία του Χάταϊ.

 Η Χαταϊσπόρ ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου 1967. Τον Ιούλιο του 2020, η ομάδα πέτυχε την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας ως πρωταθλήτρια της Πρώτης Κατηγορίας 2019–20.Τον Ιανουάριο του 2022, ο σύλλογος ξεκίνησε μια συνεργασία με τον σύλλογο του Πρωταθλήματος Φιλιππίνων, Σεμπού ΦΚ.Κατά τη διάρκεια του πρώτου από τους σεισμούς Τουρκίας-Συρίας του 2023, τα κτίρια του συλλόγου στην Αντάκια κατέρρευσαν, παγιδεύοντας παίκτες και προσωπικό πριν διασωθούν, εκτός από τον αθλητικό διευθυντή, Τανέρ Σαβούτ, του οποίου η ύπαρξη παραμένει άγνωστη. Η ομάδα με την οποία έχει παίξει περισσότερο η Χαταϊσπόρ είναι η Τάρσους Ιντμάν Γιουρντού. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει 43 αγώνες μεταξύ των ομάδων. Η Χαταϊσπόρ έχει κερδίσει τους 17, η Τάρσους Ιντμάν Γιουρντού έχει κερδίσει τους 15 και 11 αγώνες έληξαν ισόπαλοι. Επίσημος ιστότοπος Χαταϊσπόρ στο TFF.org
Φόρεμα Κύκνος

Το φόρεμα κύκνος είναι ένα εμβληματικό φόρεμα που μοιάζει με λευκό κύκνο και φορέθηκε από την Ισλανδή καλλιτέχνιδα Μπιόρκ στη 73η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ στις 25 Μαρτίου 2001. Μια δημοσκόπηση του Debenhams που δημοσιεύθηκε στο The Daily Telegraph το 2008 ψήφισε το φόρεμα ως το ένατο πιο εμβληματικό φόρεμα κόκκινου χαλιού όλων των εποχών. Το φόρεμα κύκνου της Μπιόρκ ήταν πηγή έμπνευσης για τον οίκο Valentino στην επίδειξη μόδας της Άνοιξης του 2014 στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού, η οποία έλαβε επαίνους από blog μόδας και κοινωνικά μέσα.

 Σχεδιασμένο από τον Βορειομακεδόνα σχεδιαστή Marjan Pejoski, το φόρεμα σχεδιάστηκε σαν κύκνος και στην τελετή η Μπιόρκ γέννησε ένα αυγό στο κόκκινο χαλί. Περιγράφηκε από τον Emanuel Levy ως "Ένα γιγαντιαίο φόρεμα κύκνος, ένα ολόσωμο καλσόν που καλύφθηκε με έναν γιγαντιαίο κύκνο του οποίου ο λαιμός τυλίχτηκε γύρω της με το κεφάλι και το ράμφος να στηρίζεται στα στήθη της". Υπάρχουν δύο αντίγραφα του φορέματος, ένα από τα αντίγραφα δημοπρατήθηκε για τον διεθνή οργανισμό βοήθειας Oxfam στο eBay και πωλήθηκε για 9.500 $ το 2005. Η Μπιόρκ ξαναφόρεσε αργότερα το φόρεμα στο εξώφυλλο του δίσκου Vespertine. Το φόρεμα συζητήθηκε στον κόσμο της μόδας και της ψυχαγωγίας για εβδομάδες μετά την εκδήλωση. Θεωρήθηκε εξωφρενική και εξωπραγματική εμφάνιση που «έγινε το faux pas της μόδας εκείνη την χρονιά». Μερικοί το θεώρησαν υπερβολικά παράξενο για να είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό διαφημιστικό κόλπο, κάτι που επιβεβαιώθηκε από την Μπιόρκ. Ο Jay Carr από την Boston Globe έγραψε: "την έκανε να μοιάζει με πρόσφυγας του επαρχιακού μπαλέτου", ενώ ο Steven Cojocaru χαρακτήρισε το φόρεμα "πιθανόν ένα από τα πιο χαζά πράγματα που έχω δει ποτέ ". Η Joan Rivers παρατήρησε: «Αργότερα την είδα στο μπάνιο να απλώνει χαρτιά στο πάτωμα … Αυτό το κορίτσι πρέπει να πάει σε τρελοκομείο». Ωστόσο, το φόρεμα επαινέθηκε από ορισμένους για την πρωτοτυπία του. Ως απάντηση στα μίντια, η Μπιόρκ είπε "Είναι απλώς ένα φόρεμα". Είπε, "Δεν ξέρω πραγματικά γιατί λατρεύω τους κύκνους, αλλά όπως είπα, τα πάντα σχετικά με το νέο μου άλμπουμ είναι για το χειμώνα και είναι ένα λευκό, χειμερινό πουλί. Προφανώς πολύ ρομαντικό, αφού είναι μονογαμικό. Αυτή τη στιγμή, οι κύκνοι φαίνεται να συμβολίζουν πολλά πράγματα. " Αρκετοί υποστηρίζουν πως το φόρεμα είναι αναφορά στον αρχαίο ελληνικό μύθο Η Λήδα και ο Κύκνος , που περιγράφει την ιστορία της Λήδας όπου την αποπλάνησε ο Δίας ενώ ήταν μεταμορφωμένος σε έναν λευκό κύκνο.
Ομορφίτα (συνοικία Λευκωσίας)

Η Ομορφίτα είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η ολότητα της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ελέγχεται από το μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με τη μισή σχεδόν διοικητική έκταση της Ομορφίτας να βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.

 Στα βόρεια συνορεύει με την κοινότητα Μάνδρες, στα ανατολικά και νοτιοανατολικά με το Καϊμακλί, στα νοτιοδυτικά με τη Νεάπολη και στα δυτικά με την κοινότητα Τράχωνα. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Ομορφίτα: η ονομασία προέρχεται από τη λέξη όμορφη. οι ιδρυτές της προέρχονταν από τη Μόρφου και έτσι το χωριό ονομάστηκε Ομορφίτα.Η Ομορφίτα ήταν γνωστή, και στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους, και σαν Κουτσούκ Καϊμακλί. Κουτσούκ στα τούρκικα σημαίνει μικρό. Ο προσδιορισμός μικρό χρησιμοποιείτο ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ της Ομορφίτας και του Καϊμακλίου, ο οποίος ήταν γνωστός σαν Μπουγιούκ Καϊμακλί, δηλαδή σαν Μεγάλο Καϊμακλί. Μέχρι το 1968 η Ομορφίτα αποτελούσε ξεχωριστό χωριό. Στις 29 Μαρτίου 1968 η Χωριτική Αρχή Ομορφίτας ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας. Μέχρι το 1974 η Ομορφίτα ήταν μικτός οικισμός στον οποίο κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Αρχικά οι Ελληνοκύπριοι ήταν περισσότεροι, ωστόσο το 1960 ο πληθυσμός των Τουρκοκυπρίων ήταν περίπου πενταπλάσιος από τον πληθυσμό των Ελληνοκυπρίων.Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της δεκαετίας του 1950, πολλοί Ελληνοκύπριοι εγκατέλειψαν την Ομορφίτα. Στις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, ελληνοκυπριακές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Ομορφίτα, η οποία είχε καταληφθεί προηγουμένως από τουρκοκυπριακές δυνάμεις. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στη συνέχεια στην Ομορφίτα εγκαταστάθηκαν πολλοί Τουρκοκύπριοι.Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της Ομορφίτας διέφυγαν στην ελεύθερη Κύπρο.Από τότε, η μισή περίπου διοικητική έκταση της Ομορφίτας βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη. Στο μέρος που ελέγχεται από την Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου διαμένουν Τουρκοκύπριοι ενώ στο μικρό μέρος που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία διαμένουν Ελληνοκύπριοι. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ομορφίτας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Οι απογραφές από το 1976 και μετά αφορούν μόνο το έδαφος της συνοικίας το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Ομορφίτα δεν εμφανίζεται στην απογραφή του 1976 και στην απογραφή του 1982.
Live Alive

Το Live Alive είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικού blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records". Οι ηχογραφήσεις του πραγματοποιήθηκαν στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ στις 16 Ιουλίου 1985, στο "Austin Opera House" στις 17 και 18 Ιουλίου 1986 και στο "Dallas Starfest" στις 19 Ιουλίου 1986. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ συμπεριλήφθηκαν διασκευές σε κομμάτια των Jimi Hendrix, Howlin' Wolf, Stevie Wonder και Buddy Guy, οι οποίοι αποτέλεσαν μεγάλες επιρροές του Βον. Το "Live Alive" ανέβηκε στο # 52 του Billboard και το # 33 των RPM Charts του Καναδά.

 1. Say What! (Vaughan) - 4:51 2. Ain't Gone 'n' Give Up on Love (Vaughan) - 6:24 3. Pride and Joy (Vaughan) - 3:40 4. Mary Had a Little Lamb (Buddy Guy) - 4:15 5. Superstition (Wonder) - 4:43 6. I'm Leaving You (Commit a Crime) (Howlin' Wolf) - 5:35 7. Cold Shot (Kindred, W.C. Clark) - 5:40 8. Willie the Wimp (Carter, Ellsworth) - 4:38 9. Look at Little Sister (Hank Ballard) - 4:13 10. Texas Flood (Davis, Scott) - 6:30 11. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 9:37 12. Love Struck Baby (Vaughan) - 3:46 13. Change It (Bramhall) - 5:04 14. Life Without You (Vaughan) - 9:30 Live Alive (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 15 Νοεμβρίου 1986 Live Alive (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live Alive" ήταν οι εξής: Στίβι Ρέι Βον - κιθάρα, φωνητικά Τόμι Σάνον - μπάσο Κρις Λέιτον - τύμπανα Ρις Γουάινανς - πλήκτραΓκεστ συμμετοχέςΤζίμι Βον - κιθάρα στα "Willie the Wimp", "Love Struck Baby", "Look at Little Sister" και "Change It" Live Alive - Stevie Ray Vaughan | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Stevie Ray Vaughan - Live Alive (album review) | Sputnikmusic Stevie Ray Vaughan & Double Trouble - Live Alive (Vinyl, LP)