IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας

Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας ή αλλιώς Ύψιστη Στρατηγική είναι η στρατηγική η οποία περιλαμβάνει μακροπρόθεσμα σχέδια που εκμεταλλεύονται πολλούς τομείς μαζί. Παραδείγματα Στρατηγικής Μεγάλης Κλίμακας φαίνονται ιδιαίτερα σε περίοδο πολέμου. Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας υπάρχει όταν το έθνος εκμεταλλεύεται πόρους διπλωματικούς, πολεμικούς, παραγωγικούς, οικονομικούς ώστε να πετύχει έναν κοινό στόχο. Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας έρχεται σε αντίθεση με την Στρατηγική Μικρής Κλίμακας, όπου σε αυτή σκοπός είναι η πραγματοποίηση ενός στόχου με τις πιο αποδοτικές και μικρές τακτικές.

 Η Ύψιστη Στρατηγική του τότε Ελληνικού έθνους ήταν να απελευθερώσει τους Ελληνόφωνους πληθυσμούς που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή. Για επιτευχθεί αυτό, χρειάστηκαν πόροι διπλωματικοί, πολεμικοί, παραγωγικοί (που ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο) και οικονομικοί. Έτσι ήταν απαραίτητο να δημιουργηθούν ξεχωριστές πολιτικές σε κάθε τομέα προκειμένου να συντονιστούν από κοινού για τον απώτερο σκοπό. Στον τομέα της Διπλωματίας, η Ελλάδα εκμεταλλεύτηκε την θέση της ως νικητήρια παράταξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εξασφάλισε άδεια να αποβιβάσει στρατεύματα στις ακτές της Μικράς Ασίας. Στον τομέα του πολέμου συμπεριλαμβάνονται όλες οι επιχειρήσεις που έγιναν κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως τρόποι επιβολής της Ελληνικής κυριαρχίας στις Τουρκικές περιοχές. Η πολεμική παραγωγή που χρησιμοποιήθηκε θεωρείται επίσης παράγοντας στην ΣΜΚ.
Δημαρχείο του Ροστόφ

Το Δημαρχείο του Ροστόφ είναι κτίριο στην περιοχή Λενίνσκι του Ροστόφ επί του Ντον της Ρωσίας. Βρίσκεται στην οδό Μπολσάγια Σαντοβάγια 47 (ρωσικά: Большая Садовая улица, 47‎) στη διασταύρωση της οδού Μπολσάγια Σαντοβάγια και της λεωφόρου Σεμάσκο. Είναι ένα από τα κύρια αρχιτεκτονικά αξιοθέατα της πόλης. Το κτίριο σχεδιάστηκε σε αρχιτεκτονικό στιλ Μποζ-Αρ και αναγνωρίζεται ως ιστορικό μνημείο καθώς έχει επίσημο καθεστώς ως μέρος της ρωσικής πολιτιστικής κληρονομιάς και χρησιμοποιείται από την διοίκηση του Ροστόφ επί του Ντον.

 Η κυβέρνηση του Ροστόφ επί του Ντον συμφώνησε να κατασκευάσει ένα νέο μέγαρο για τις ανάγκες της δημοτικής αρχής στα μέσα της δεκαετίας του 1890. Το δημαρχείο εκείνη την εποχή βρίσκονταν στην οικία Μαξίμοφ στην πλατεία Μπαζαρνάγια (σημερινή οδός Στανισλάβσκογκο).Το νέο Δημαρχείο σχεδιάστηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα Αλεξάντρ Πομεράντσεφ. Τη στιγμή της κατασκευής του κτηρίου, ο Πομεράντσεφ είχε ήδη καθιερωθεί ως εξέχων αρχιτέκτονας του Ροστόφ επί του Ντον, έχοντας σχεδιάσει και κατασκευάσει πολλά κτίρια της πόλης. Μετά από κάποια συζήτηση, υπογράφηκε μια σύμβαση στα τέλη του 1896. Το Δημαρχείο του Ροστόφ χτίστηκε από το 1897 έως το 1899 οπότε και έγιναν τα εγκαίνια του.Αρχικά διατέθηκαν για την κατασκευή του 513.627 ρούβλια. Η αρχική αξία των 586.176 ρουβλιών που υπολογίστηκε από τον αρχιτέκτονα Πομεράντσεφ δεν είχε εγκριθεί στον προϋπολογισμό προγράμματος του Δημοτικού συμβουλίου. Ωστόσο, το Δημαρχείο του Ροστόφ είχε ξεπεράσει τον προϋπολογισμό κατά περισσότερο από 28%. Ο πρώτος όροφος του κεντρικού τμήματος ενοικιάστηκε από διάφορους εμπορικούς οργανισμούς, όπου και πωλούνταν διάφορα ξηρά είδη, ποδήλατα, γραμμόφωνα, ταπετσαρίες, μαρμάρινα προϊόντα, οπτικά αξεσουάρ, όπλα καθώς και γλυκά. Τα γραφεία του Δημαρχείου κατέλαβαν τον δεύτερο, τρίτο και τέταρτο όροφο και ήταν ανοιχτό στο κοινό. Στην αίθουσα συσκέψεων διατέθηκαν 200 θέσεις στη χορωδία και 40 θέσεις για το κοινό πίσω από το φράγμα.Το 1922 ξέσπασε πυρκαγιά στο κτίριο. Οι φλόγες κατέστρεψαν τον γωνιακό θόλο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Δημαρχείο υπέστη σοβαρές ζημιές. Αναστηλώθηκε λίγο μετά το τέλος του πολέμου, όπου και χρησιμοποιήθηκε ως η έδρα της Περιφερειακής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Το κτίριο έχει τέσσερις ορόφους και σχεδιάστηκε σε στιλ Μποζ-αρτ με αξονική συμμετρία στην κάτοψη και εκλεκτική εξωτερική διακόσμηση με πληθώρα διακοσμητικών στοιχείων του νεο-μπαρόκ. Αυτά περιλαμβάνουν πολύ περίτεχνα ανάγλυφα, δωρικού ρυθμού και τριγωνικά γείσο πάνω από τα παράθυρα. Επίσης μεγάλοι θόλοι είναι ανεγερμένοι στις στρογγυλεμένες γωνίες του κτηρίου.
Ούλρικ Χριστιανός Γκύλντενλιβε (1678-1719)

Ο Ούλρικ-Χριστιανός Γκύλντενλιβε ο νεότερος, δανικά Ulrik-Christian Gyldenløve (1678 - Δεκέμβριος 1719) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν κόμης του Σάμσι (Samsø) και κυβερνήτης τη Ισλανδίας.

 Ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του Χριστιανού Ε΄ της Δανίας και της ερωμένης του Σοφίας-Αμαλίας Μοτ. Στην Σοφία-Αμαλία και στους απογόνους της δόθηκε ο τίτλος του κόμη (κόμισσας) του Ντάννεσκιολτ-Σάμσι. Ο πατέρας του τού έδωσε το όνομα του θείου του Ούλρικ-Χριστιανού του πρεσβύτερου, στρατηγού που έπεσε μαχόμενος τους Σουηδούς. Ήταν 6 ετών, όταν ο πατέρας του τον όρισε κυβερνήτη της Ισλανδίας. Διετέλεσε σε αυτή τη θέση ως το τέλος της ζωής του, αν και δεν μετέβη ποτέ εκεί. Αν και ο ετεροθαλής αδελφός του Φρειδερίκος Δ΄ δυσπιστούσε προς τους ευγενείς, τον διόρισε αντιναύαρχο του Δανικού στόλου το 1697. Τελικά έγινε αρχηγός του Στόλου και ίδρυσε τη Β. Ναυτική Ακαδημία της Δανίας. Με το ξεκίνημα του Μεγάλου Βορείου Πολέμου (1700-21) ο Ούλρικ-Χρίστιαν με το Στόλο του ήταν σε ετοιμότητα, αλλά δεν χρειάστηκε. O στόλος των Σουηδών, Βρετανών και Ολλανδών είχε 61 πλοία και υπερείχε κατά πολύ του στόλου των 21 πλοίων της Δανίας. Έτσι η Δανία δεν μπόρεσε να αποτρέψει την αποβίβαση των Σουηδικών στρατευμάτων και τον βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης, πράγμα που έκανε τη Δανία να παύσει νωρίς τη συμμετοχή της στον Πόλεμο. Το 1709 ο πόλεμος αναβίωσε, αλλά ο Ούλρικ-Χρίστιαν ήταν πιο οργανωμένος. Η Δανία πολιορκούσε το Στράλσουντ στο Μεκλεμβούργο, πόλη που κατείχαν οι Σουηδοί. Ο Ούλρικ-Χρίστιαν με τα πλοία του βομβάρδιζε τα Σουηδικά πλοία, που πήγαιναν να αποβιβάσουν στρατιώτες και να ανακουφίσουν την πολιορκία: έκαψε 80 από αυτά. Η πόλη τελικά έπεσε και ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας επέστρεψε στη Σουηδία. Ήταν μία αξιοσημείωτη νίκη. Admiral Thunderbolt, by Hans Christian Adamson, Chilton Company, 1959. Dansk biografisk Lexikon / VI. Bind, by Carl Frederik Bricka (1887-1905)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2002–03

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 2002-03 ήταν το 18ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης και διεξήχθη σε έναν όμιλο 12 ομάδων. Ήταν η πιο αμφίρροπη διοργάνωση των τελευταίων ετών και κρίθηκε για άλλη μια φορά στη διαδικασία των αγώνων κατάταξης για τον τίτλο (Play-Off), μεταξύ των τεσσάρων πρώτων της κανονικής περιόδου. Πρωτάθλημα όμως διοργανώθηκε και στη Γ΄τοπική κατηγορία, με συμμετοχή 7 συλλόγωνΤον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, επιστρέφοντας έτσι στη Δ΄Εθνική μετά από προσπάθειες τεσσάρων ετών.

 Η κανονική περίοδος έληξε στις 20 Απριλίου, με τους Ο. Δωρικό (53 βαθμοί), Κεχαγιά (49 β.), Θύελλα Αγίων Πάντων (45 β.) και Αστέρα Ιτέας (44 β.) να καταλαμβάνουν τις τέσσερις πρώτες θέσεις. Ακολούθησαν οι Ολυμπιακός Κίρρας (40 β.), Ησαΐας Δεσφίνας (39 β.), Διαγόρας Πολυδρόσου (35 β.), ΠΑΣ Άμφισσα (22 β.), Οδυσσέας Ανδρούτσος (19 β.), Ηρακλής Μοναστηρακίου (16 β.), Ακαδημία '94 (14 β.) και Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή με 3 βαθμούς. Οι δυο τελευταίοι υποβιβάσθηκαν. Σύμφωνα με την προκήρυξη, τα ζευγάρια των Play-Off ήταν Δωρικός-Αστέρας και Κεχαγιάς-Θύελλα. Στην Α΄κατηγορία προήχθηκαν η πρωταθλήτρια Δόξα Δεσφίνας, ο Αετός Λιδωρικίου και η Θύελλα Μαριολάτας. Ένωση Γλυφάδας (πρωταθλήτρια), Διόνυσος, Οιάνθη Γαλαξειδίου, ΑΠΟ Κούμαρος, Άνω Αγόριανη, Φωκίδα 2000 και Χελιδόνια. Ο Φωκικός, ο οποίος εκείνη την περίοδο συμμετείχε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, κατέκτησε το κύπελλο της Φωκίδας, για το 2003, επικρατώντας στα πέναλτι με 5-4 (καν. αγώνας 0-0) του Ησαΐα Δεσφίνας. Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
Αγνή της Μερανίας, δούκισσα

Η Αγνή, γερμ. Agnes von Andechs von Merania (π. 1215 - 7 Ιανουαρίου 1263) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Αυστρίας (1230-43) και μετά δούκισσα της Καρινθίας (!256-63).

 Ήταν η πρώτη κόρη του Όθων Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ των Χοενστάουφεν κόμισσας της Βουργουνδίας, κόρης τού Όθωνα Α΄ κόμη της Βουργουνδίας. Εκ πατρός θείες της ήταν: η Αγνή ήταν σύζυγος του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας, η Γερτρούδη σύζυγος του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και η Χέντβιχ σύζυγος του Ερρίκου Α΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας. Αδέλφια της ήταν ο Όθων Β΄, που διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας της Μερανίας και, ως Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας, η Βεατρίκη σύζυγος του Χέρμαν Β΄ κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και η Αδελαΐδα σύζυγος του Ούγου κόμη της Βουργουνδίας. Το 1263 απεβίωσε η Αγνή και τάφηκε στο αββαείο της Στίσνα στη μαρκιωνία του Βίντικ (μετέπειτα Κάτω Καρνιόλα). Το 1269 απεβίωσε και ο δεύτερος σύζυγός της και η προίκα της περιήλθε στον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1229 τον Φρειδερίκο Β΄ των Μπάμπενμπεργκ τον Εριστικό, τότε διάδοχο του Λεοπόλδου ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας. Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε μόλις διαζευχθεί από τη σύζυγό του Ευδοκία (Σοφία) Λασκαρίνα, κόρη του Θεοδώρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, επειδή δεν έκαναν παιδιά. Το 1230 αυτός έγινε δούκας της Αυστρίας. Βασισμένος στην προίκα της Αγνής, που μεταξύ άλλων περιελάμβανε τις μεγάλες ιδιοκτησίες των Άντεχς στις μαρκιωνίες της Καρνιόλα και του Βίντικ, ο Φρειδερίκος Β΄ ονόμασε τον εαυτό του κύριο της Καρνιόλα το 1232. Ωστόσο ο Φρειδερίκος Β΄ διαζεύχθηκε και την Αγνή, επειδή δεν έκαναν παιδιά, το 1243. Ο αγέρωχος δούκας περιέπεσε σε μία συνοριακή διένεξη με τον Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και το 1246, στη μάχη του ποταμού Λέιθα, σκοτώθηκε. Ήταν ο τελευταίος του Οίκου του, που με το τέλος του εξέλιπε. Τον κληρονόμησε η αδελφή του Μαργαρίτα και η ανιψιά του Γερτρούδη. Από το 1250 η Αγνή αναφέρεται στα έγγραφα ως σύζυγος του Ούλριχ Γ΄ των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας. Αυτός θα μπορούσε να είχε διαδεχθεί τον πρώην σύζυγό της στον τίτλο του κυρίου της Καρνιόλα και με το τέλος του πατέρα της το 1256 έγινε δούκας της Καρνιόλα. Το ζεύγος απέκτησε: δύο τέκνα, που όμως απεβίωσαν μικρά. VEBER, Václav, a kol. Dějiny Rakouska. Praha : Nakladatelství Lidové noviny, 2002. Dále jen Dějiny Rakouska. ISBN 80-7106-491-2. S. 107. VANÍČEK, Vratislav. Velké dějiny zemí Koruny české II. 1197-1250. Praha : Paseka, 2000. ISBN 80-7185-273-2. S. 341.
Ιωάννης Σφακιανάκης

Ο Ιωάννης Σφακιανάκης (1848-28 Νοεμβρίου 1924) ήταν Έλληνας πολιτικός και Πρόεδρος της Επαναστατικής Συνελεύσεως Κρητών στην Κρητική Επανάσταση του 1878. Υπήρξε το κύριο πρόσωπο των πολιτικών πραγμάτων της Κρήτης από το 1878 μέχρι την Επανάσταση του Θερίσου το 1905.

 Ο Ιωάννης Σφακιανάκης γεννήθηκε στο Βραχάσι Μεραμβέλλου. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σφακιανάκη, ο οποίος ήταν αρχηγός των έξι Ανατολικών Επαρχιών της Κρήτης. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού. Διετέλεσε ιατρός του Χριστιανικού Νοσοκομείου Ηρακλείου και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, με πλούσια δράση. Χρημάτισε βουλευτής σε πολλές και επανειλημμένες περιόδους και διακρίθηκε για τη ρητορική του ικανότητα. Συνεργάστηκε με την ελληνική εφημερίδα του Ηρακλείου μετά την επανάσταση του 1878. Πήρε μέρος στις επαναστάσεις του 1896 και 1897 και η δράση του έγινε γνωστή. Υπήρξε κύριος διαπραγματευτής της Σύμβασης της Χαλέπας (1878), πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Κρητών (1897-98), πρόεδρος του Εκτελεστικού (1898), και πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Κρητών (1899). Υποστήριξε την Επανάσταση στο Θέρισο το 1905. Με ομιλία του στο Ηράκλειο στις 21 Μαρτίου 1905 έστρεψε την πλάστιγγα των πραγμάτων υπέρ του Ελευθερίου Βενιζέλου. «Υπάρχει κανείς από σας, υπάρχει κανείς Κρης, υπάρχει κανείς Έλλην, έχων τοιαύτην κατασκευήν νεύρων, ώστε να δύναται να μένη απαθής, όταν μανθάνη ότι στρατιώται ξένοι πρόκειται να κτυπήσουν αδελφούς, οι οποίοι άλλο δεν ζητούν πάρα εκείνο το οποίον όλοι ημείς χιλιάκις εζητήσαμεν; Προτείνω να εκφρασθή ανενδοιάστως το φρόνημα των παρόντων και να δηλωθή προς τας Δυνάμεις, ότι, εις την προκειμένην περίστασην, πάντες οι Κρήτες συντάσσονται, ψυχή και σώματι μετά των εν Θερίσω». Λόγω εκτράχυνσης των πολιτικών παθών, εγκατέλειψε την πολιτική και ανέλαβε διευθυντής της Τράπεζας Κρήτης στο Ηράκλειο. Υπήρξε πατριώτης και μετριόφρων πολιτικός, χαρισματικός ρήτορας και εχθρός του πολιτικού φατριασμού. Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 1924 και τιμήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων. Τιμήθηκε από την Κρητική Πολιτεία με τη διάκριση του Αγωνιστή Α’ Τάξεως. Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Μίνωα Καλοκαιρινού, Μαρία, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έλλη, που πέθανε μικρή, και τον Κωνσταντίνο, που διακρίθηκε ως μουσικός. Κωνσταντίνος Σκόκος (1900). Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
Θεόδωρος Χαβίνης

Ο Θεόδωρος Χαβίνης (Φυτείες Αιτωλοακαρνανίας, 1886- Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1960) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής και υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις. Υπήρξε ο βουλευτής Πρέβεζας με τη μεγαλύτερη συνολικά θητεία (18 χρόνια και 4 μήνες) και κατόρθωσε να εκλεγεί 10 φορές βουλευτής της περιφέρειας αυτής.

 Πολέμησε σε διάφορους πολέμους, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και συνέβαλε στην απελευθέρωση της Πρέβεζας ως διοικητής της 6ης πεδινής πυροβολαρχίας κατά τη μάχη της Νικοπόλεως. Πήρε μέρος στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Στη Δίκη των Έξι ήταν μέλος στο έκτακτο στρατοδικείο, με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Η κάθοδός του στον πολιτικό στίβο ξεκίνησε στις εκλογές του 1923 με το Κόμμα Φιλελευθέρων οπότε εξελέγη για πρώτη φορά στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση. Εξελέγη βουλευτής Πρεβέζης-Άρτης με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, με 2.222 ψήφους, στις εκλογές του 1926. Επανεξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1928, του 1932, του 1933 και το 1936. Απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1946, για να εκλεγεί ξανά το 1950, το 1951, το 1952 και το 1956. Υπήρξε ο μακροβιότερος βουλευτής της Εκλογικής Περιφέρειας Πρέβεζας, με συνολική θητεία 18,5 περίπου ετών, έχοντας κατορθώσει να εκλεγεί σε 10 εκλογικές αναμετρήσεις. Στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Στρατιωτικών από τις 5 Ιουνίου 1932 μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 1932.Ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη από τις 22 Νοεμβρίου 1945 ως την παραίτησή του, στις 20 Ιανουαρίου 1946 και στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών και προσωρινά Δημοσίων Έργων ως το Μάρτιο του 1946.Στη κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου του 1950 ο Χαβίνης χρημάτισε υπουργός Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως από τις 24 Μαρτίου ως τις 27 Μαρτίου 1950. Λίγο αργότερα ανέλαβε υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Πλαστήρα, από τις 15 Απριλίου 1950 ως τις 21 Αυγούστου 1950. Στο χαρτοφυλάκιο των Δημοσίων Έργων παρέμεινε και στη επόμενη κυβέρνηση, από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως την παραίτησή του, στις 19 Μαρτίου 1952.Πέθανε το Φεβρουάριο του 1960 από καρδιακή συγκοπή ενώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο.
Βουλευτικές εκλογές της Βενεζουέλας (2020)

Στις 6 Δεκεμβρίου 2020 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Βενεζουέλα, για τα 277 μέλη της Εθνοσυνέλευσης.Τα κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν μποϊκοτάρει αυτές τις εκλογές, τις οποίες χαρακτήρισαν ως «απάτη», και είχαν κοινό μανιφέστο που υπογράφηκε από 27 πολιτικά κόμματα. Οι διεθνείς οργανισμοί εποπτείας είχαν προβλέψει ότι οι εκλογές δεν θα είναι «δίκαιες και ελεύθερες» επειδή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις γι'αυτό, και είχαν τονίσει ότι η σύσταση του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου υπονομεύει τη διεξαγωγή.Η προσέλευση στις εκλογές ήταν πολύ μικρή, μόνο 31% (στις προηγούμενες εκλογές, του 2015, ήταν 74%), λόγω του μποίκοτάζ της αντιπολίτευσης. Το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα συγκέντρωσε το 62,70% των ψήφων και κέρδισε τις 253 από τις 277 έδρες της Εθνοσυνέλευσης. Η Ε.Ε., οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Όμιλος Λίμα και ο ΟΑΚ δεν αναγνώρισαν τα αποτελέσματα των εκλογών επειδή η διεξαγωγή δεν ήταν δίκαιη και ελεύθερη.Μετά τις εκλογές, ο Χουάν Γκουαϊδό, ο οποίος ήταν αμφισβητούμενος Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης το 2020-21, δεν κράτησε τη θέση του. Στη συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης της 5ης Ιανουαρίου 2021, ο Χόρχε Ροντρίγκεζ εξελέγη Πρόεδρος. Ωστόσο, για τα κόμματα της αντιπολίτευσης που μποϊκόταραν τις εκλογές και έμειναν εκτός Εθνοσυνέλευσης τα αποτελέσματα και οι διορισμοί παραμένουν αμφισβητούμενα.

 Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται όπως ορίζει το Σύνταγμα, με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία, με έναρξη θητείας την 5η Ιανουαρίου 2021. Σύμφωνα με το νέο νόμο, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ τον Ιούνιο του 2020, ο αριθμός των μελών της Εθνοσυνέλευσης αυξήθηκε κατά 110 μέλη, δηλαδή από 167 σε 277 μέλη. Τα 277 μέλη εκλέγονται με μικτό εκλογικό σύστημα: τα 144 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση, από πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ. τα 130 μέλη εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό σύστημα. Οι 3 έδρες προορίζονται για τις ιθαγενείς μειονότητες.Η προσέλευση στην ψηφοφορία είναι υποχρεωτική και υποχρέωση ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Βενεζουέλας, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν μείνει στη χώρα για τουλάχιστον 10 χρόνια. Συνολικά 105 πολιτικές οργανώσεις υπέβαλλαν υποψηφιότητες για τις εκλογές. Μεταξύ αυτών 28 εθνικά κόμματα, 53 τοπικά κόμματα και κινήματα και 24 πολιτικές οργανώσεις ιθαγενών. Χάρτες αποτελεσμάτων ανά κόμμα Μετά τις αμφισβητούμενες εκλογές ο Μέγας Πατριωτικός Πόλος είχε τη συντριπτική πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Στις 5 Ιανουαρίου 2021 ο Χόρχε Ροντρίγκεζ εξελέγη Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Μετά τις κυρώσεις που επέβαλλε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Βενεζουέλα, στις 24 Φεβρουαρίου 2021, η Εθνοσυνέλευση ψήφισε να απελαθεί η πρέσβειρα της Ε.Ε., η Ισαβέλλα Μπριλιάντε Πεδρόσα, ως «ανεπιθύμητο πρόσωπο». Μετά τις 7 Ιανουαρίου 2021 ο Χουάν Γουαϊδό, ο οποίος για την αντιπολίτευση ήταν ο δημοκρατικός αρχηγός της χώρας, έπαψε να αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «προσωρινός Πρόεδρος» της Βενεζουέλας. Ο Γουαϊδό παραμένει «προσωρινός Πρόεδρος» της Βενεζουέλας για τους υποστηρικτές του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για πολλούς είναι απλά ο ανεπίσημος Αρχηγός της Αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα.
Κωνσταντίνος Αν. Μπακογιάννης

Ο Κωνσταντίνος Μπακογιάννης του Αναργύρου, ήταν Έλληνας Νομικός, Μηχανικός Μεταλλειολόγος,Μαθηματικός και Πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας από το 1981 ως το 1985 και νωρίτερα ως κοινοτάρχης Ιτέας.

 Ήταν εκπρόσωπος της γενιάς του "114" σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας 1.555 ψήφους.Διετέλεσε δήμαρχος Ιτέας από το 1975 ως το 1977, οπότε παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στις βουλευτικές εκλογές.Στις εκλογές του 1977 παρότι ο ίδιος συγκέντρωσε 1.555 ψήφους και το ΠΑΣΟΚ συνολικά 7.789 ψήφους, δεν εξελέγη βουλευτής, λόγω του εκλογικού νόμου (βουλευτές εξελέγησαν μόνο από τη Νέα Δημοκρατία οι Αθανάσιος Γκελεστάθης (12.650) και Δημήτριος Χλωρός (4.595 σταυροί προτίμησης)..Στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Φωκίδας με το ΠΑΣΟΚ, λαμβάνοντας 9.286 ψήφους και ήρθε πρώτος σε σταυρούς προτίμησης από όλους τους υποψηφίους όλων των κομμάτων στην εκλογική περιφέρεια. Συμπαραστάθηκε στους αγώνες των εργαζομένων στα μεταλλεία στη Φωκίδα. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στον δήμο Δελφών και συγκέντρωσε ποσοστό 4,25% και 1 έδρα στον πρώτο γύρο. Απεβίωσε στις 22 Δεκεμβρίου 2014. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Μεταμόρφωσης, στην Ιτέα. Διγκαβές, Κώστας (1986). Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985.
Σπανγκολίτης

Ο σπανγκολίτης (αγγλ. spangolite) είναι ένυδρο θειικό και χλωριούχο ορυκτό του αργιλίου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στον Αμερικανό συλλέκτη ορυκτών της περιοχής Νόρμαν Σπανγκ (Norman Spang, 1842-1922), ο οποίος συνέβαλε στη μελέτη του ορυκτού. Το ορυκτό περιγράφηκε για πρώτη φορά από δείγμα που εντοπίστηκε στο Bisbee της Αριζόνα, αλλά είναι υπό αίρεση αν είναι χαρακτηριστικό ορυκτό για την περιοχή (type locality) καθώς δεν είναι γνωστή η ακριβής προέλευση του δείγματος (περιοχές Tombstone ή Bisbee), καθώς ο Σπανγκ συνέλεγε ορυκτά σε ακτίνα 200 χλμ. από την πόλη του, το Tombstone. Λίγα χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε και στην Κορνουάλλη.

 Είναι σχετικά σπάνιο ορυκτό, σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων χαλκού. Χαρακτηριστική είναι η διδυμία που εμφανίζει: Τα οξύληκτα άκρα του διδύμου διατάσσονται αντιπαράλληλα, δίνοντας κρυστάλλους σχήματος κλεψύδρας. Εμφανίζει, επίσης, πυροηλεκτρικές ιδιότητες. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο κυπρίτης, ο βροσαντίτης, ο χαλκοφυλλίτης, ο κυανοτριχίτης, ο λιναρίτης, ο καληδονίτης, ο αζουρίτης, ο μαλαχίτης, ο αουριχαλκίτης και η χρυσόκολλα. Απαντάται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στο Bisbee της Αριζόνα. Απαντάται επίσης σε αρκετές περιοχές στο Νέο Μεξικό, τη Γιούτα και τη Νεβάδα (ΗΠΑ). Επίσης στην Κορνουάλλη (Αγγλία), την Κορσική, τη Σαρδηνία, το Τιρόλο στην Αυστρία και τη Γερμανία. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Σέριφο (όρος «Αγριομέλισσα», σε μεταλλευτικά απορρίμματα) και στα εξής από τα μεταλλεία Λαυρίου: Καμάριζα (ορυχεία «Χριστιάνα», Ιλάριον Νο. 50, Ζαν-Μπατίστ και Σερπιέρη, Λαύριο (ορυχείο «Εσπεράντσα»), Μεγάλα Πεύκα (ορυχείο Νο 28), Σούνιο (ορυχείο Νο. 19). Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Κυβικό μέτρο

Το κυβικό μέτρο (m³) ή σπανιότερα κυβόμετρο είναι η μονάδα μέτρησης του όγκου. Πρόκειται για τον όγκο που καταλαμβάνει ένας συμπαγής* κύβος, του οποίου κάθε ακμή είναι ίση με 1 μέτρο. Ειδικότερα ως μέτρο χωρητικότητας ο περιεχόμενος χώρος ενός δοχείου ή δεξαμενής με ακμή ίση μ΄ ένα μέτρο σε απεσταγμένο νερό και θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου εκφράζεται και σε μονάδα βάρους που ισούται με 1000 χιλιόγραμμα καλούμενα τόνος ή παλαιότερα με 781,75 οκάδες. (*) Πολλές φορές όταν ο κυβισμός μη συμπαγών υλικών, π.χ. σιτηρών, κάρβουνων κ.λπ. επειδή η χύμα (χύδην) στοιβασία τους παρουσιάζει διάκενα χρησιμοποιείται για τις περιπτώσεις αυτές ο όρος "χωρικό μέτρο" ή "κυβικό χωρικό μέτρο", που λαμβάνεται υπ΄ όψη σε ειδικές δεξαμενές ή κύτη φορτίων (π.χ. σιλό, πλοία κ.λπ.)

 Ένα κυβικό μέτρο υποδιαιρείται, ανάλογα των υποδιαιρέσεων του μήκους ακμής, σε 1.000 κυβικές παλάμες (κ.π.), κάθε κυβική παλάμη σε 1.000 κυβικά εκατοστά (κ.ε.) και κάθε κυβικό εκατοστό σε 1.000 κυβικά χιλιοστά (κ.χ.). Έτσι η σχέση μεταξύ τους είναι: 1 κ.μ. (m³) = 1.000 κ.π. = 1.000.000 κ.ε.(cm³) = 1.000.000.000 κ.χ.(mm³). Σημειώνεται ότι στα εμπορικά πλοία μονάδα μέτρησης χωρητικότητας χρησιμοποιείται ο κόρος που αντιστοιχεί σε 2,83 κ.μ.(m³). Επίσης οι παρουσιαζόμενες σε διάφορους τύπους της φυσικής και μηχανικής κυβικές δυνάμεις άλλων μονάδων εκτός μονάδων μήκους, π.χ. χρόνου, (sec³) δεν έχουν καμία αυτοτελή φυσική σημασία. Ένα κυβικό μέτρο είναι ίσο με: ~ 35,3 κυβικές ίντσες (cu ft). ~1,31 κυβικές γιάρδες (cu ft). ~6,29 βαρέλια λαδιού (oil bbl). ~264,17 γαλόνια (gal). Κυβικό εκατοστό
Σικελοαραβικά

Τα σικελοαραβικά ή αραβικά της Σικελίας ήταν διάλεκτος ή ομάδα διαλέκτων της αραβικής γλώσσας η οποία από τον 9ο έως τον 13ο αιώνα χρησιμοποιούνταν στο Εμιράτο της Σικελίας -στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν και η Μάλτα-. Η γλώσσα είναι ταξινομημένη ως ιστορική γλώσσα κατά το πρότυπο κωδικοποίησης γλωσσών ISO 639, και διασώζεται σε γραπτή μορφή σε έγγραφα του 9ου-13ου αιώνα.

 Η γλώσσα συνυπήρχε στη Σικελία μαζί με τα ελληνικά -μεσαιωνικά και άλλες διάλεκτοι- και τα λατινικά, και στις δυτικές περιοχές του νησιού γινόταν κυρίως χρήση των αραβικών, ενώ στις ανατολικές των ελληνικών. Με τον ερχομό των Νορμανδών τον 13ο αιώνα και την ίδρυση του βασιλείου της Σικελίας, τα λατινικά, ελληνικά και αραβικά έγιναν επίσημες γλώσσες.Με τη μετέπειτα άφιξη των Γερμανών Χοενστάουφεν το 1194 όμως τα αραβικά έχασαν την ιδιότητα ως επίσημη γλώσσα και οι μουσουλμάνοι απελάθηκαν, και όσοι παρέμειναν στο νησί και συνέχιζαν να χρησιμοποιούν την αραβική γλώσσα ήταν Άραβες Χριστιανοί.Η κατάσταση οριστικοποιήθηκε με το βασίλειο της Αραγωνίας, όπου τα λατινικά έμειναν η μόνη επίσημη γλώσσα, και τα αραβικά εξαφανίστηκαν τελείως μαζί και με τα ελληνικά.Ένα από τα πιο διάσημα γραπτά που απομένουν στη γλώσσα αυτή, είναι ο Ρογεριανός πίνακας (αρ: نزهة المشتاق في اختراق الآفاق, λατ: Tabula Rogeriana), ο οποίος είναι γεωγραφική πραγματεία και χάρτης του γνωστού κόσμου της εποχής ο οποίος δημιουργήθηκε στο Παλέρμο από τον Άραβα γεωγράφο Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι το 1154 -κατά παραγγελία του Νορμανδού Ρογήρου Β´- και οι περιγραφές και ονομασίες των τοπίων είναι στα αραβικά.Στη σημερινή σικελική γλώσσα -η οποία είναι λατινογενής- παραμένουν πολύ λίγα ίχνη σικελοαραβικών, περίπου 300 λέξεις. Ώστόσο η γλωσσικά πλησιέστερα συγγενής γλώσσα με τα σικελοαραβικά είναι τα σύγχρονα μαλτέζικα τα οποία πολύ πιθανώς εξελίχθηκαν από τα τα σικελοαραβικά με βαθμιαίες επιρροές λατινοποίησης σε μια περίοδο 800 ετών. Αν και τα σικελοαραβικά έχουν εξαφανιστεί, αποτελούν τη βάση της σύγχρονης μαλτέζικης γλώσσας, η οποία εξελίχθηκε από αυτά δεχόμενη παράλληλα και επιρροές από τα λατινικά μετά την επαναυιοθέτηση του χριστιανισμού στο νησί τον 13ο αιώνα. Κάποιες λέξεις αραβικής καταγωγής που διασώζονται στη σικελική γλώσσα δείχνουν ομοιότητες με τη μαλτέζικη γλώσσα. Agius, Dionisius A. "Who Spoke Siculo Arabic?" Αρχειοθετήθηκε 2022-02-16 στο Wayback Machine., XII Incontro Italiano di Linguistica Camitio-semitica (Afroasiatica), ATTI a cura di Marco Moriggi, Rubbettino 2007.
Μαγδαληνή Σίβυλλα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ

H Μαγδαληνή Σίβυλλα, γερμ. Magdalene Sibylle von Brandenburg-Bayreuth (27 Οκτωβρίου 1612 - 20 Μαρτίου 1687) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Χριστιανού, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Μαρίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου, δούκα της Πρωσίας. Παντρεύτηκε το 1638 τον Ιωάννη Γεώργιο Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Έρντμουτε Σοφία 1644-1670, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Ερνέστο των Χοεντσόλερν, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Ιωάννης Γεώργιος Γ΄ 1647-1691, εκλέκτορας της Σαξονίας. Σίβυλλα Μαρία 1642-1643. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John George I. § John George II". Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 459.
Wrong Man

Το Wrong Man είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τρίτο του δίσκου Rapture of the Deep, ο οποίος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2005 στην Ευρώπη από την "Edel Records" και στην Αμερική από την "Eagle Records".Οι στίχοι του τραγουδιού είναι εμπνευσμένοι από την ιστορία του Γουέιν Γουίλιαμς, ενός άντρα ο οποίος φυλακίστηκε υπό αμφισβητούμενες καταστάσεις, με τον τραγουδιστή των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν, να πιστεύει στην αθωότητα του, όπως δήλωνε σε συναυλίες του συγκροτήματος.

 Ο Γουίλιαμς καταδικάστηκε για διπλή δολοφονία στις 26 Φεβρουαρίου 1982, αλλά φημολογείται ότι είναι υπεύθυνος για περισσότερους. Η ποινή του ήταν ισόβια κάθειρξη και μετά την καταδίκη του, η η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ευθυνόταν για τουλάχιστον 23 δολοφονίες, με τον ίδιο να δηλώνει αθώος.Οι δολοφονίες ανηλίκων που έγιναν στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1979 μέχρι το 1981 φθάνουν τον αριθμό των 29, με όλα τα θύματα πλην ενός να είναι αγόρια και αφροαμερικανοί. To "Wrong Man" συμπεριλήφθηκε στο set list των ζωντανών εμφανίσεων των Deep Purple κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Rapture of the Deep". Το συγκρότημα έπαιζε το συγκεκριμένο κομμάτι από τις αρχές του 2006 μέχρι τα τέλη του 2007 και μοναδική επίσημη ζωντανή ηχογράφηση του υπάρχει στον δίσκο "Live at Montreux 2006", ο οποίος ηχογραφήθηκε στις 15 Ιουλίου 2006 στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ της Ελβετίας και κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα. Το "Wrong Man" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Rapture of the Deep, 2005, CD Booklet Στίχοι Wrong Man Αρχειοθετήθηκε 2014-01-05 στο Wayback Machine. Deep Purple-Wrong Man - YouTube
Μουσείο της Οικίας Βοναπάρτη

Το Μουσείο της οικίας Βοναπάρτη (Γαλλικά: Musée de la Maison Bonaparte) είναι μουσείο που δημιουργήθηκε στο σπίτι όπου γεννήθηκε και πέρασε την παιδική του ηλικία ο Ναπολέων Βοναπάρτης, στο Αζαξιό, στην Κορσική. Είναι αφιερωμένο στον αυτοκράτορα και την οικογένειά του στην Κορσική και παρουσιάζει διάφορα έπιπλα και αντικείμενα που του ανήκαν. Το μουσείο επικεντρώνεται περισσότερο στην κορσικανική κληρονομιά και στην ιστορία του σπιτιού παρά στη ζωή του αυτοκράτορα.Το σπίτι ανήκε σε μέλη της οικογένειας Βοναπάρτη από το 1682 έως το 1923, οπότε και παραχωρήθηκε στο γαλλικό κράτος. Το 1967, η οικία μετατράπηκε σε μουσείο και ανακηρύχθηκε εθνικό μουσείο. .

 Ο πρώτος που κατοίκησε το σπίτι ήταν ο προπάππος του Ναπολέοντα, ο Γκιουζέπε Μπουοναπάρτε, το 1682. Αρχικά, οι όροφοι της οικίας μοιράζονταν μεταξύ διαφορετικών οικογενειών. Ωστόσο, όταν ο Γκιουζέπε παντρεύτηκε τη Μαρία Κολόνα ντι Μπότσι, γόνο ισχυρής οικογένειας του νησιού και η οποία έλαβε προίκα ένα μέρος του σπιτιού, αγόρασε και τα υπόλοιπα τμήματα. Το σπίτι αργότερα επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε εκ νέου από τους γονείς του Ναπολέοντα μετά το γάμο τους, τον Κάρολο Μπουοναπάρτε και τη Λετίτσια Ραμολίνο. Με εξαίρεση τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, όλα τα παιδιά τους γεννήθηκαν στην οικία Βοναπάρτη, ο Ναπολέων στις 15 Αυγούστου 1769. Οκτώ χρόνια μετά το θάνατο του Καρόλου Μπουοναπάρτε το 1785, η οικογένεια ήρθε σε σύγκρουση με τον ολοένα και πιο αντιδραστικό εθνικιστή ηγέτη Πασκουάλε Πάολι και αναγκάστηκε να φύγει στη γαλλική ηπειρωτική χώρα. Οι οπαδοί του Πάολι λεηλάτησαν και έκαψαν μεγάλο μέρος του σπιτιού. Μετά την άφιξη των βρετανικών στρατευμάτων υπό τον Άγγλο ναύαρχο Σαμουήλ Χουντ, Βρετανοί αξιωματικοί επίσης έμειναν εκεί. Μετά την απόσυρση των βρετανικών στρατευμάτων από την Κορσική το 1797, η οικογένεια Βοναπάρτη επέστρεψε στην οικία και άρχισε να την επισκευάζει και να την αναδιαμορφώνει, την εποχή του Διευθυντηρίου. Όταν η οικογένεια Βοναπάρτη έφυγε από την Κορσική το 1799, άφησαν το σπίτι στη φροντίδα της τροφού του Ναπολέοντα, Καμίλα Ιλάρι. Ο Ναπολέων κληροδότησε αργότερα το σπίτι στον εξάδελφο της μητέρας του, Αντρέ Ραμολίνο, ο οποίος παραχώρησε το δικό του σπίτι στην Ιλάρι. Αργότερα, ο αδελφός του Ναπολέοντα, ο Ιωσήφ, κατοίκησε το σπίτι. Το 1852, η κόρη του Ιωσήφ Ζενάντ κληροδότησε την οικία στον Ναπολέοντα Γ΄ και την αυτοκράτειρα Ευγενία, η οποία ανακαίνισε και επέκτεινε το σπίτι για να γιορτάσει την 100ή επέτειο της γέννησης του Ναπολέοντα. Αργότερα η οικία πέρασε στην ιδιοκτησία του πρίγκιπα Βίκτωρα Ναπολέοντα, ο οποίος την παραχώρησε στο γαλλικό κράτος. Το 1967, η οικία μετατράπηκε σε μουσείο και ανακηρύχθηκε εθνικό μουσείο. Η ιστοσελίδα του μουσείου (γαλλικά, αγγλικά)
Αλκυόνη (αστέρας)

Η Αλκυόνη ή η Ταύρου είναι πολλαπλό αστρικό σύστημα, που εμφανίζεται στον αστερισμό Ταύρο. Απέχει περίπου 440 έτη φωτός από τον Ήλιο και είναι το φωτεινότερο αστέρι του αστερισμού στο ανοικτό σμήνος των Πλειάδων, το οποίο είναι ένα νεαρό σμήνος με ηλικία 100 εκατομμυρίων ετών. Υπάρχουν μια σειρά από αμυδρούς αστέρες πολύ κοντά στην Αλκυόνη, τα οποία πιθανώς ανήκουν στο ίδιο σμήνος.

 Το όνομα Αλκυόνη προέρχεται από την ελληνική μυθολογία: η Αλκυόνη ήταν μία από τις επτά Πλειάδες γνωστές ως κόρες του Άτλαντα. Οι αλκυονίδες ημέρες, που σύμφωνα με τον μύθο εμφανίζονται στα τέλη Ιανουαρίου κάθε έτους ως ημέρες με ηλιοφάνεια και καλοκαιρία, παίρνουν το όνομα τους από την Αλκυόνη η οποία μεσουρανεί στον ουρανό την εποχή αυτή. Στην Κινεζική γλώσσα ο αστέρας αποκαλείται Mǎo sù liù (Έκτος αστέρας της τριχωτής κεφαλής). Ο κύριος αστέρας Αλκυόνη A αποτελείται από τρία στοιχεία, εκ των οποίων το φωτεινότερο είναι ένας γίγαντας αστέρας τύπου B παρόμοιος με πολλούς αστέρες των Πλειάδων. Έχει φαινόμενο μέγεθος 2,87 (Απόλυτο μέγεθος= -2,39) ενώ η ακτίνα του είναι τουλάχιστον δέκα φορές μεγαλύτερη του Ήλιου. Η θερμοκρασία του είναι περίπου 13.000 K η οποία του προσδίδει φωτεινότητα 2400 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο. H Αλκυόνη A έχει υψηλή περιστροφική ταχύτητα, που προσεγγίζει τα 149 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και έχει δημιουργήσει ένα δίσκο αερίου γύρω από τον ισημερινό του αστέρα. Κατάλογος αστέρων του Ταύρου Jim Kaler's Stars, University of Illinois:ALCYONE (Eta Tauri) (αγγλικά) Alcyone and the Pleiades Αρχειοθετήθηκε 2016-04-18 στο Wayback Machine. (αγγλικά)
Λυκόστομο Πέλλας

Το Λυκόστομο (μέχρι το 1926 Στρούπινο) είναι η έδρα της ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει πληθυσμό 403 κατοίκων. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μέτρων. Αρχικά ένα χωριό μικτού μουσουλμανικού και εξαρχικού χριστιανικού πληθυσμού, με την Συνθήκη της Λωζάνης και τη σχετική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 οι μουσουλμάνοι αντικαταστάθηκαν από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας (συνολικά 24 οικογένειες).

 Το χωριό είχε μικτό μουσουλμανικό και εξαρχικό χριστιανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα, με πλειοψηφία χριστιανών (370 έναντι 280 χριστιανών, οι οποίοι προσέκειντο στην Εξαρχία). Στο χωριό λειτουργούσε εξαρχικό σχολείο. Στην απαρίθμηση του 1913, το Λυκόστομο είχε 670 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 460 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 24 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 είχε 684 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 984. Μετά το τέλος του εμφυλίου, πολλοί κάτοικοι μετοίκησαν στην Γιουγκοσλαβία. Το 1951, το Λυκόστομο είχε 355 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού στις επόμενες απογραφές είναι η εξής:
Νομπούκο της Ιαπωνίας

Η Νομπούκο, Πριγκίπισσα Τομοχίτο του Μικάσα (寛仁親王妃信子, Tomohito Shinnōhi Nobuko, γεννημένη ως Νομπούκο Ασό, 9 Απριλίου 1955 -) είναι η χήρα σύζυγος του Πρίγκιπα Τομοχίτο του Μικάσα.

 Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1955 στη Σιμπούγια, κόρη του επιχειρηματία Τακακίτσι Ασό και της Καζούκο Γιοσίντα, κόρη του πρώην πρωθυπουργού Σιγκέρου Γιοσίντα. Σπούδασε στην Αγγλία, όπου αποφοίτησε από το Rosslyn House College το 1973. Παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Τομοχίτο του Μικάσα στις 7 Νοεμβρίου 1980. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Ακίκο (γεν. το 1981-) την Γιόκο (γεν. το 1983-)Συμμετέχει σε διάφορες οργανώσεις πρόνοιας, κατέχοντας θέσεις προέδρου ή αντιπροέδρου αυτών. Επίσης συνόδευε συχνά τον σύζυγό της σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, τόσο στην Ιαπωνία όσο και στο εξωτερικό.Επιπλέον, είναι επίτιμος πρόεδρος της Rose Society of Japan, που στοχεύει να διευρύνει το ενδιαφέρον για τα τριαντάφυλλα διεθνώς. 9 Απριλίου 1955 - 7 Νοεμβρίου 1980: Δεσποινίς Νομπούκο Ασό 7 Νοεμβρίου 1980 - σήμερα: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Τομοχίτο του Μικάσα
Λίνκολν Σίτι

H Λίνκολν Σίτι (αγγλικά: Lincoln City Football Club, είναι μια αγγλική, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λίνκολν . Συμμετέχει στη Φούτμπολ Λιγκ Του, την τέταρτη κατηγορία του συστήματος ποδοσφαίρου Αγγλίας. Ιδρύθηκε το 1884. Έδρα της ομάδας είναι το γήπεδο Σίνσιλ μπανκ γνωστό και ως LNER Στάδιο.

 Η Λίνκολν Σίτι δεν έχει καμία μεγάλη επιτυχία σε κορυφαίο επίπεδο και δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου.Η ψηλότερη θέση που έχει κατακτήσει είναι το 1901/02 όταν και τερμάτισε στην 5η θέση της σημερινής Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ τότε Δεύτερη κατηγορία Έχει κατακτήσει μια φορά το 2018 το κύπελλο των κατώτερων κατηγοριών το γνωστό ως Φούτμπολ Λιγκ Τρόφι κερδίζοντας στο τελικό την Σριούσμπερι Τάουν με 1-0.
Φραγκίσκος της Γαλλίας (1518-1536)

Ο Φραγκίσκος Γ' της Βρετάνης (28 Φεβρουαρίου 1518 - 10 Αυγούστου 1536) από τον [Οίκος των Βαλουά|Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης-Ανγκουλέμ]] ήταν δούκας της Βρετάνης και δελφίνος της Γαλλίας σαν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄ και της πρώτης συζύγου του Κλαυδίας των Βαλουά-Ορλεάνης δούκισσας της Βρετάνης, κόρης του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας. Ο δελφίνος βαπτίστηκε το Μάιο του 1518 στην Αμπουάζ, όπου ο Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε σχεδιάσει τις διακοσμήσεις και είχε οργανώσει την εορτή.

 Σε βρεφική ηλικία ο πατέρας του τον μνήστευσε με τη Μαρία Τυδώρ η οποία ήταν 4 χρόνια μεγαλύτερή του, αλλά ο αρραβώνας τελικά χάλασε. Το 1524 σε ηλικία 6 ετών διαδέχθηκε τη μητέρα του στο δουκάτο της Βρετάνης σαν Φραγκίσκος Γ', αλλά επειδή ήταν ανήλικος, το δουκάτο συνέχισε να διοικείται από τον βασιλιά. Το 1532 όταν ενηλικιώθηκε, έγινε δούκας της Βρετάνης ο τελαυταίος, καθώς το 1532 με ψηφοφορία η διαδοχή του δουκάτου είχε συνδεθεί με το γαλλικό στέμμα και όχι με τη γραμμή διαδοχής των δουκών της Βρετάνης, ενώ με το θάνατό του το 1536 το δουκάτο έγινε οριστικά Γαλλική επαρχία. Ο πατέρας του Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας συνετρίβη στη μάχη της Παβίας (1525) από τους Ισπανούς, τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην αυλή του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας για έναν χρόνο· στη συνέχεια ελευθερώθηκε (1526), αφού υπέγραψε την -ταπεινωτική γι'αυτόν- Συνθήκη της Μαδρίτης. Για να εξασφαλίσει την τήρηση των όρων της συμφωνίας ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' ζήτησε από τον Γάλλο βασιλιά σαν ομήρους τους 2 μεγαλύτερους γιους του: τον 8χρονο δελφίνο Φραγκίσκο και τον 7χρονο Ερρίκο (Β΄) στην αυλή του στη Μαδρίτη για τρία χρόνια· ο Φραγκίσκος Α' συμφώνησε. Η ανταλλαγή έγινε στις 15 Μαρτίου 1526 στα σύνορα Ισπανίας και Γαλλίας· η παραμονή στην Ισπανική αυλή σημάδεψε έντονα την ψυχολογία των δυο παιδιών για το υπόλοιπο της ζωής τους. Τον Αύγουστο του 1536 ο Φραγκίσκος αρρώστησε, αφού ήπιε ένα ποτήρι παγωμένο νερό και πέθανε λίγες μέρες αργότερα στις 10 Αυγούστου 1536 στο Σατώ ντε Τουρνόν. Χωρίς προφανή αιτία, ο πρόωρος θάνατός του έγινε αιτία για φήμες την εποχή εκείνη για δηλητηρίαση, κάτι που σήμερα θεωρείται λιγότερο πιθανό από τους ιστορικούς. Στην αρχή αίτιος θεωρήθηκε ο κόμης Μοντεκούκολι, ο οποίος τού έφερε ένα ποτήρι νερό ύστερα από έναν αγώνα τέννις στο Tουρνόν. Ο πατέρας του Φραγκίσκος Α΄, πεπεισμένος ότι την εντολή έδωσε ο Κάρολος Ε΄, συνέλαβε τον κόμη, ο οποίος καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στη Λυών παρουσία του Φραγκίσκου Α΄ και της Αυλής. Η πιθανότητα φυσικού θανάτου από πλευρίτιδα, που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις ανθυγιεινές συνθήκες κράτησής του στα ισπανικά φρούρια, παραμένει η πιθανότερη αιτία θανάτου του. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας.
Ανάπαιστος

Ο ανάπαιστος είναι μετρικός πόδας. Αποτελείται από δυο βραχείες και μια μακρά συλλαβή στην αρχαία ελληνική ποίηση, ενώ στη νεότερη από δυο άτονες και μια τονισμένη συλλαβή (UU-). Έτσι ο ανάπαιστος τονίζεται σε κάθε τρίτη συλλαβή, δηλαδή στην 3η, 6η, 9η, κλπ. Για παράδειγμα: Στων/ Ψα/ρών/ την/ ο/λό/μαυ/ρη/ ρά/χη ή Και/ στην/ κό/μη/ στε/φά/νι/ φο/ρεί.

 Σε αυτό το μέτρο συντάσσονταν οι ευχές των πολεμιστών προς τους θεούς και τα εμβατήριά τους. Τα αναπαιστικά μέτρα είχαν ανάλογη χρήση στο δράμα, όπου με την απαγγελία τους συνόδευαν το βάδισμα προσώπου που προχωρούσε σεμνά ή εξέφραζαν σφοδρή φιλονικία ή δριμύ σαρκασμό. Όταν τα τραγουδούσαν, εκδήλωναν βαθιά θλίψη. Το όργανο που συνόδευε τα μέτρα αυτά ήταν ο αυλός.
Δημήτρης Πόποβιτς

Ο Δημήτρης Πόποβιτς (σερβικά: Димитрис Поповић/Dimitrios Popović‎, 11 Φεβρουαρίου 1995, Φραγκφούρτη, Γερμανία) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την γερμανική Βικτόρια Κολωνίας. Είναι σερβικής καταγωγής.

 Ο Πόποβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις Σέρρες με τον Πανσερραϊκό, πριν υπογράψει το 2009 με τον ΠΑΟΚ. Έκανε το ντεμπούτο του για το σύλλογο στις 21 Ιανουαρίου 2012, εναντίον του Πανιώνιου. Αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες για τον ΠΑΟΚ, πριν πάει δανεικός στον Πλατανιά, το Δεκέμβριο του 2013. Με τον Πλατανιά αγωνίστηκε σε εννέα αγώνες και επέστρεψε στον ΠΑΟΚ τον Δεκέμβριο του 2013, ο οποίος τον έστειλε δανεικό στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στις 20 Αυγούστου 2015, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο δανεισμού με τον Πανσερραϊκό, αλλά δεν τελείωσε τη χρονιά με το σύλλογο, καθώς υπέγραψε ως δανεικός με την κυπριακή Καρμιώτισσα, μέχρι το τέλος της σεζόν. Στις 8 Ιουλίου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη γερμανική Μάνχαϊμ, με τον ΠΑΟΚ να διατηρεί το 30% σε περίπτωση πώλησης του παίκτη. Στις 28 Ιανουαρίου 2017, υπέγραψε στη γερμανική Κόμπλεντς με ελεύθερη μεταγραφή, μέχρι τις 30 Ιουνίου 2018. Την 1η Ιουλίου 2018, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη γερμανική Βικτόρια Κολωνίας. Στις 30 Αυγούστου 2022, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Αλμωπό Αριδαίας. Έχει αγωνιστεί με τις Εθνικές Ελλάδας U17, U18, U19 και U20. (Αγγλικά) Προφίλ Δημήτρης Πόποβιτς στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Αφροδιτιανοί

Στην επιστημονική φαντασία και ουφολογία, οι Αφροδιτιανοί ή Κυθηριανοί είναι εγγενής κάτοικος του πλανήτη της Αφροδίτης . Πολλοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας έχουν φανταστεί πώς θα ήταν η εξωγήινη ζωή στην Αφροδίτη.

 Η λέξη Αφροδιτιανός είναι ένας απλός συνδυασμός του ονόματος του πλανήτη της Αφροδίτης και του επιθήματος -ιανός, όπως και στους γνωστούς Αρειανούς. Οι επιστήμονες μερικές φορές χρησιμοποιούν το επίθετο Κυθηριανός για θέματα που σχετίζονται με την Αφροδίτη, από την αρχαία ποιητική προσωνυμία της θεάς Αφροδίτης, «Κυθέρεια». Οι Αφροδιτιανοί που εμφανίζονται σε έργα μυθοπλασίας είναι συνήθως φανταστικοί, παραφυσικοί κάτοικοι του πλανήτη. Πριν από τα μέσα του 20ου αιώνα, λίγα ήταν γενικά γνωστά για τον πλανήτη, εκτός από το ότι ήταν συγκρίσιμο σε μέγεθος με τη Γη. Αυτό επέτρεψε στους συγγραφείς να υποθέσουν ότι οι Αφροδιτιανοί μπορεί να είναι παρόμοιοι με τους ανθρώπους ή άλλα είδη της Γης, όπως και για τους γνωστούς Αρειανούς. Καθώς μάθαμε περισσότερα για την Αφροδίτη και για της έλλειψη πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε αυτήν, οι Αφροδιτιανοί έγιναν όλο και πιο ασυνήθιστοι στην επιστημονική φαντασία. Τη δεκαετία του 1950, μια ομάδα ανθρώπων διηγήθηκε ιστορίες στις οποίες ισχυρίστηκαν ότι ήταν σε επαφή με φιλικούς, ελαφριούς, ανοιχτόχρωμους ανθρώπους από τον πλανήτη Αφροδίτη, καθώς και με άλλους πλανήτες στο ηλιακό σύστημα της Γης. Ο πιο διάσημος , ήταν ο Τζορτζ Άνταμσκι όπου ισχυρίστηκε ότι στις 20 Νοεμβρίου 1952 συνάντησε έναν Αφροδιτιανό ονόματι Όρθων σε μια έρημο της Καλιφόρνια. Ο Άνταμσκι είπε ότι ο Όρθων είχε επικοινωνήσει μαζί του μέσω τηλεπάθειας σχετικά με τους κινδύνους του πυρηνικού πολέμου και ότι άφησε πίσω του ίχνη με μυστηριώδη σύμβολα. Ο Άνταμσκι παρουσίασε επίσης πολλές φωτογραφίες που ισχυρίστηκε ότι έδειχναν τα ούφο των Αφροδιτιανών και είπε ότι μερικές από τις φωτογραφίες του είχαν δοθεί από τον Όρθων. Αντίγραφα αυτών των φωτογραφιών πουλήθηκαν, αλλά μετέπειτα μελέτες από ερευνητές ούφο έδειξαν ότι οι φωτογραφίες ήταν πλαστές.
Φίλιππος του Χόενλοε-Νόιενσταϊν

Ο Φίλιππος, γερμ. Philip (17 Φεβρουαρίου 1550 - 6 Μαρτίου 1606) από τον Οίκο τού Χόενλοε ήταν κόμης τού Χόενλοε-Νόιενσταϊν. Έγινε διοικητής στον στρατό της Ολλανδικής Δημοκρατίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Λουδοβίκου-Καζιμίρ τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ, κόμη τού Λάνγκενμπουργκ, Νόιενσταϊν (1517-1568), κ.ά. και της Άννας τσου Ζολμς-Λιχ/Λάουμπαχ (1522-1594). Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Βόλφγκανγκ κόμης τού Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ. Ήταν στην υπηρεσία τού Γουλιέλμου Α΄ τού Σιωπηλού πρίγκιπα της Οράγγης από το 1575 και έγινε ο υποστράτηγός του στην Ολλανδία. Κατέκτησε το Γκέεερτρουιντενμπεργκ το 1576, το Στέενμπεργεν το 1577 το Τόλεν και τη Μπρέντα και αργότερα άλλα, όπως το Μένγκεν και το Γκέννεπ το 1599. Το 1590 κατασκεύασε το φρούριο στο 'ς-Χέρτογκενμπος. Νυμφεύτηκε το 1595 τη Μαρία, κόρη τού Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης· δεν απέκτησαν τέκνα. Λίγο πριν το τέλος του, υιοθέτησε την 9ετή Μαργαρίτα-Μαρία κόμισσα τού Φάλκενσταϊν. Deursen, A.Th. van (2000) Maurits van Nassau. De winnaar die faalde. Amsterdam: Bert Bakker. ISBN 90-351-2284-4 Swart, E. Filips van Hohenlohe in De Tachtigjarige Oorlog. De opstand in de Nederlanden. Swart, E. (2007) Maria van Nassau in Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland . Instituut voor Nederlandse Geschiedenis.
Μκοάνι

Το Μκοάνι (αγγλ. / σουαχ.: Mkoani) είναι πόλη που βρίσκεται στη νήσο Πέμπα (Pemba) στην Τανζανία. Είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Περιφέρειας Πέμπα (Pemba South Region), καθώς και της Περιοχής Μκοάνι (Mkoani District). Το Μκοάνι τώρα, είναι το πιο πολυάσχολο λιμάνι επί της νήσου Πέμπα (Pemba), τα περισσότερα φέριμποτ από τη Ζανζιβάρη ή την ενδοχώρα, φτάνουν στο Μκοάνι (Mkoani).Το Νοσοκομείο Abdulla Mzee βρίσκεται στο Μκοάνι.

 Το Μκοάνι έχει τροπικό κλίμα, ηπιότερο από αυτά της ενδοχώρας της Τανζανίας καθώς και της Νήσου Ουνγκούτζα. Το κλίμα έχει ταξινομηθεί από το σύστημα Köppen-Geiger ως "Am". Η μέση θερμοκρασία στο Μκοάνι είναι 26 °C (79 °F). Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι στα 1,924 mm. Οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες, συνήθως είναι μεταξύ 24 - 28 °C (75 °F - 82 °F). Υπάρχουν δύο κύριες εποχές βροχών, οι περισσότερες βροχοπτώσεις απαντώνται μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου και η μικρότερη εποχή βροχών είναι μεταξύ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου. Οι ξηρότεροι μήνες είναι οι Ιανουάριος - Φεβρουάριος και η μακρύτερη εποχή ξηρασίας είναι μεταξύ Ιουλίου - Οκτωβρίου. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Νήσος Πέμπα Νότια Περιφέρεια Πέμπα Περιοχή Μκοάνι
Μαρία της Έσσης-Κάσσελ

Να μη συγχέεται με τη Μαρία Σοφία της Έσσης-ΚάσσελΗ Μαρία (Marie von Hessen-Kassel, 21 Ιανουαρίου 1796 - 30 Δεκεμβρίου 1880) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

 Η Μαρία Βιλελμίνη Φρειδερίκη ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ και της Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου του Νάσσαου-Ούζινγκεν. Παντρεύτηκε το 1817 τον Γεώργιο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και είχε τέκνα: Λουίζα 1818-1842, απεβίωσε 24 ετών. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1819-1904, μέγας δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Καρολίνα Μαριάνα 1821-1876, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ζ΄ της Δανίας. Γεώργιος Αύγουστος 1824-1876, πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Genealogics - Leo van de Pas Princess Marie von Hessen-Kassel
Αγνίτσινη Κέρκυρας

Η Αγνίτσινη είναι χωριό της Κέρκυρας, Διοικητικά ανήκει στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας του νομού Κέρκυρας των Ιονίων Νήσων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 119 κατοίκους.

 Το χωριό βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 180 μέτρων. Βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νότια της Κασσιόπης και σε κοντινή απόσταση από την παραλία της Κερασιάς. Διοικητικά, υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κέρκυρας και στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κασσωπαίων. Το 2011 συμπεριλήφθηκε στον καλλικρατικό δήμο Κέρκυρας, ενώ από το 2019 ανήκει στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Καταρίνα Πεπάιν

Η Καταρίνα Πεπάιν (φλαμανδικά: Katharina Pepijn ή Catharina Pepijn (βάπτιση 13 Φεβρουαριου 1619, Αμβέρσα – 12 Νοεμβρίου 1688, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδή ζωγράφος, γνωστή για τους ιστορικού περιεχομένου πίνακές της και για τις προσωπογραφίες της.

 Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τη ζωή και την εκπαίδευση της Καταρίνα Πεπάιν. Ήταν θυγατέρα του Μάρτεν Πεπάιν και της Μαρίς Χόιμπρεχτς. Πιθανότατα εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα της, εξέχοντα ζωγράφο της Αμβέρσας. Το 1654 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης ως "wijnmeester", δηλ. ως θυγατέρα ενός "Δασκάλου".Ούτε για τη σταδιοδρομία της είναι γνωστά πολλά στοιχεία. Προς το τέλος της ζωής της είχε μισθώσει οικία σε "μπεγκινάζ" (beguinage), δηλ. κοινόβιο στο οποίο ζούσαν θρησκευόμενες κυρίες υπό τύπον καλογραιών, χωρίς όμως μοναστικούς όρκους και αποκοπή από την καθημερινή ζωή. Ήταν άρρωστη και την φρόντιζε νοσοκόμα. Όταν απεβίωσε τάφηκε στην εκκλησία που σήμερα είναι ο Καθεδρικός ναός της Αμβέρσας Η Καταρίνα Πεπάιν ήταν γνωστή στην εποχή της ως ζωγράφος ιστορικών θεμάτων και προσωπογραφιών.Σήμερα δύο μόνον έργα της αποδίδονται. Και τα δύο είναι πορτρέτα Ηγουμένων του Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ κοντά στην Αμβέρσα. Και τα δύο είναι φιλοτεχνημένα με λάδι σε καμβά και έγιναν κατά τη δεκαετία του 1650. Αρχικά βρίσκονταν στο Αβαείο του Αγίου Μιχαήλ. Το πρώτο, Πορτρέτο του Γιοάννες Κρυσόστομους φαν ντερ Στέρρεν, Ηγουμένου του Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ έγινε λίγο μετά τον θάνατό του το 1652. Τα πορτρέτα της έχουν το ύφος των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι βαν Ντάικ. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων