IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάζαρμαν

Το Κάζαρμαν (κιργιζικά: Казарман) είναι χωριό αλλά και διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Τογκούζ-Τορό, στην Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ, του Κιργιστάν με πληθυσμό 11.191 κατοίκους το 2021. Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Ναρίν, σε υψόμετρο 1.310 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε απόσταση 157 χλμ. δυτικά από το Τζαλάλ-Αμπάντ, την πρωτεύουσα της Περιφέρειας. Μέχρι το 1916 ονομαζόταν Ακ-Τσιί και αργότερα Κογιόν-Τοκόι.

 Περίπου 20 χιλιόμετρα νοτίως του οικισμού, βρίσκεται το ανοιχτό ορυχείο χρυσού Μακμάλ, το οποίο λειτουργεί από μια θυγατρική του ομίλου Kyrgyzaltyn και παράγει περίπου 1,2 εκατομμύρια τόνους χρυσού ετησίως. Λόγω της εξάντλησής των κοιτασμάτων, το ορυχείο δεν προσφέρει πλέον τις ίδιες ευκαιρίες απασχόλησης που παρείχε κατά το παρελθόν. Τον Απρίλιο του 2018, οι κάτοικοι του Κάζαρμαν διαμαρτυρήθηκαν για την εκτεταμένη ρύπανση που προκαλείται από το ορυχείο αλλά και για τους περιβαλλοντικούς κινδύνους ενός νέου εργοστασίου της κινεζικής εταιρείας Makmal G.L Developing. Το Κάζαρμαν είναι προσβάσιμο μόνο μέσω δύσβατων ορεινών περασμάτων από το Τζαλάλ-Αμπάντ (στα δυτικά) και από το Ναρίν στα ανατολικά. Τα περάσματα αυτά κλείνουν από τις χιονοπτώσεις κατά τους χειμερινούς μήνες με αποτέλεσμα το Κάζαρμαν να παραμένει αποκομμένο από τον έξω κόσμο. Βόρεια του χωριού βρίσκεται ένα μικρό περιφερειακό αεροδρόμιο (ICAO: UAFZ, IATA: (КЗМ), το οποίο όμως είναι ανενεργό από το 2012 και δεν εξυπηρετείται με πτήσεις, αν και οι αρχές της χώρας ανακοίνωσαν την εκ νέου πιστοποίησή του, τον Μάρτιο του 2018). Ένα αεροσκάφος Yakovlev-40 συνετρίβη στο Κάζαρμαν το 1983, χωρίς όμως ανθρώπινες απώλειες.. Ο δρόμος νοτιοδυτικά προς την πόλη Τζαλάλ-Αμπάντ απαιτεί συνήθως τη χρήση οχημάτων 4x4 μέχρι το πέρασμα Καλντάμα. Περίπου 30 χλμ. νοτιοδυτικά του οικισμού βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος Σαιμαλουού-Τας, με περισσότερα από 10.000 πυρογλυφικά βραχογραφήματα . Είναι γνωστό ως η μεγαλύτερη ίσως συσσώρευση βραχογλυφικών στον κόσμο, λαξευμένα σε ογκόλιθους από βασάλτη.
NGC 2541

Ο NGC 2541 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 40 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό του Λυγκός. Ανήκει στην Ομάδα του NGC 2841 μαζί με τους γαλαξίες NGC 2500, NGC 2537 και NGC 2552.

 Δεδομένα για το NGC 2541 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 2541 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 2541 στο Wikimedia Commons
HGNC

Η HGNC - (HUGO Gene Nomenclature Committee) είναι η επιτροπή του Οργανισμού Ανθρώπινου Γονιδιώματος (ΗUGO) που θέτει τα πρότυπα για την ονοματολογία του ανθρώπινου γονιδίου. H HGNC είναι υπεύθυνη για την έγκριση μοναδικών συμβόλων και ονομάτων στα ανθρώπινα γονίδια όπως τα γονίδια που κωδικοποιούν ανθρώπινες Πρωτεΐνες, τα γονίδια RNA και ψευδογονίδια ώστε να επιτυγχάνεται κοινός τόπος επικοινωνίας στο σύνολο της επιστημονικής κοινότητας. Η Επιτροπή δίνει ένα μοναδικό και ουσιαστικό όνομα για κάθε γνωστό ανθρώπινο γονίδιο με βάση το ερώτημα πού θέτουν οι ειδικοί. Εκτός από το όνομα, το οποίο είναι συνήθως 1 έως 10 λέξεις , το HGNC ορίζει επίσης ένα σύμβολο (μια σύντομη ομάδα χαρακτήρων) σε κάθε γονίδιο. Όπως με τα σύμβολα στο SI έτσι και ένα σύμβολο γονιδίου μοιάζει με συντομογραφία αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό, καθώς είναι ένα δεύτερο μοναδικό όνομα που μπορεί να σταθεί από μόνο του, όσο και να αντικαταστήσει το μεγαλύτερο όνομα. Μπορεί να μην «αντιπροσωπεύει» απαραίτητα τα αρχικά του ονόματος, αν και πολλά σύμβολα γονιδίων αντικατοπτρίζουν την αρχική τους προέλευση.

 Ειδικά οι συντομογραφίες/σύμβολα γονιδίων αλλά και τα πλήρη ονόματα γονιδίων συχνά δεν είναι συγκεκριμένα για ένα μεμονωμένο γονίδιο. Ένα παράδειγμα είναι CAP οποία μπορεί να αναφέρεται σε οποιοδήποτε από 6 διαφορετικά γονίδια( BRD4 , CAP1 , HACD1 , LNPEP , SERPINB6 , και SORBS1 ). Τα σύντομα ονόματα γονιδίων ή τα σύμβολα γονιδίων HGNC, σε αντίθεση με τα σύμβολα που χρησιμοποιήθηκαν ή δημοσιεύτηκαν στο παρελθόν, αποδίδονται ειδικά σε ένα μόνο γονίδιο. Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να επιλέγονται λιγότερο κοινές συντομογραφίες, αλλά μειώνει τη σύγχυση ως προς το ποιο γονίδιο αναφέρεται. Το HGNC δημοσίευσε τις πιο πρόσφατες κατευθυντήριες οδηγίες για την ονομασία του ανθρώπινου γονιδίου το 2020.Αυτές είναι οι εξής: τα σύμβολα γονιδίων πρέπει να είναι μοναδικά Τα σύμβολα πρέπει να περιέχουν μόνο λατινικά γράμματα και αραβικούς αριθμούς Τα σύμβολα δεν πρέπει να περιέχουν σημεία στίξης ή "G" για το γονίδιο τα σύμβολα δεν περιέχουν καμία αναφορά στο είδος στο οποίο είναι κωδικοποιημένα, δηλαδή "H/h" για τον άνθρωποΤο HGNC δηλώνει ότι «η ονοματολογία των γονιδίων θα πρέπει να εξελίσσεται με τη νέα τεχνολογία αντί να είναι περιοριστική, όπως συμβαίνει μερικές φορές όταν εφαρμόζονται ιστορικά συστήματα και συστήματα ονοματολογίας μεμονωμένων γονιδίων». Το HGNC έχει επίσης εκδώσει οδηγούς για συγκεκριμένους τύπους τόπων όπως ενδογενείς ρετροϊικούς τόπους, δομικές παραλλαγές και RNA που δεν κωδικοποιούνται. Η διαδικασία αναθεώρησης του ονόματος γονιδίου είναι παρόμοια με τη διαδικασία ονοματοδοσίας, αλλά η αλλαγή ενός τυποποιημένου ονόματος γονιδίου μετά την καθιέρωση μιας συναίνεσης μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση και η αξία αυτού επομένως είναι αμφιλεγόμενη. Για αυτόν τον λόγο, το HGNC στοχεύει να αλλάξει ένα όνομα γονιδίου μόνο εάν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία για αυτήν την αλλαγή μεταξύ της πλειοψηφίας των ερευνητών που εργάζονται σε αυτό το γονίδιο.
Βεσπασία Πόλλα

Η Βεσπασία Πόλλα, λατιν. Vespasia Polla (γενν. το 15 π.Χ., άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ.) ήταν η μητέρα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού και η γιαγιά του Τίτου και του Δομιτιανού. Προερχόταν από γένος της τάξης των ιππέων, από τη Νουρσία.

 Ο Σουητώνιος αναφέρει, πως πατέρας της ήταν ο Βεσπάσιος Πολλίο, που έγινε χιλίαρχος (tribunus militum) τρεις φορές και έπαρχος του στρατοπέδου (praefectus castrorum). Ο αδελφός της ανήλθε στο αξίωμα του πραίτορα. Οι Βεσπάσιοι εθεωρούντο ένα παλαιό γένος μεγάλης φήμης και ο Σουητώνιος σημειώνει μία περιοχή με το όνομα Βεσπασία, όπου είχαν κτιστεί πολλά μνημεία τους. Αυτή βρισκόταν στην κορυφή ενός όρους, στο 6ο μίλιο της απόστασης από τη Νουρσία προς το Σπολέτουμ. Απέκτησε δύο γιους, τον Σαβίνο και τον Βεσπασιανό. Από τα δύο αδέλφια, ο πρώτος κατόρθωσε να γίνει συγκλητικός, ενώ ο δεύτερος πολύ αργότερα. Ο Σουητώνιος αναφέρει, ότι "η μητέρα του τον έπειθε να το αναβάλλει. Τον οδήγησε σε αυτό από σαρκασμό μάλλον παρά από πατρική παρότρυνση, καθώς τον έβλεπε πάντα ως υπηρέτη του Σαβίνου" (Βίος Βεσπασιανού, 2.2) Η Βεσπασία παντρεύτηκε τον Τίτο Φλάβιο Σαβίνο I συλλέκτη φόρων και επέζησε αυτού, αλλά δεν ξαναπαντρεύτηκε. Είχαν τέκνα: Τίτος Φλάβιος Σαβίνος II υπηρέτησε ως ύπατος το 47 μ.Χ. Τίτος Φλάβιος Βεσπασιανός 9 μ.Χ. - 79, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Βεσπασία, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία. Suetonius, Life of Vespasian, 1.2-3.
Αυλάκι Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αυλάκι (αποσαφήνιση Το Αυλάκι είναι ορεινό χωριό του Δήμου Αμφιλοχίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 660 μέτρα.

 Το Αυλάκι βρίσκεται στα βορειοανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Είναι κτισμένο δυτικά του Αχελώου ποταμού και απέχει 72 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία. Το σημαντικότερο αξιοθέατο, στα βορειοανατολικά του χωριού και πάνω στον Αχελώο, είναι το πέτρινο Γεφύρι Αυλακίου που ενώνει τους Νομούς Αιτωλοακαρνανίας, Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Άρχισε να κτίζεται το 1907, τελείωσε το 1911 και διευκόλυνε τους κατοίκους των γύρω χωριών στην πρόσβαση για τους αλευρόμυλους και τις νεροτριβές που υπήρχαν στο Μουζάκι, και στο Καρπενήσι. Από το 1993 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι αφενός αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα τεχνικού έργου υποδομής των αρχών του αιώνα μας και αφετέρου είναι συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής, επειδή βοήθησε και διευκόλυνε τις αγροτικές εμπορικές και κοινωνικές τους δραστηριότητες". Ιστορικά ανήκει στα κτηνοτροφικά χωριά του ορεινού Βάλτου. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Βερβίτσα και έτσι αναφέρονται το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιδομένης. Το 1912 διορθώνεται σε Βερδίτσα και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάζεται σε Αυλάκι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βρουβιανά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βρουβιανών που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 97 κατοίκων. Γέφυρα Αυλακίου στο https://www.youtube.com Χωριά του Ορεινού Βάλτου: Οδοιπορικό στη κοινωνία των κτηνοτρόφων από τον ιστότοπο http://www.agriniotimes.gr
Ναμπαρίν Ενχμπαγιάρ

Ο Ναμπαρίν Ενχμπαγιάρ (Намбарын Энхбаяр, 1 Ιουνίου 1958) είναι πολιτικός της Μογγολίας, που χρημάτισε πρόεδρος της ασιατικής χώρας από τις 24 Ιουνίου του 2005 (έπειτα από την εκλογική του νίκη) ως τις 18 Ιουνίου του 2009. Ο Ενχμπαγιάρ είναι πρώην πρόεδρος του πρώην κομμουνιστικού κόμματος , Επαναστατικού Λαϊκού Μετώπου της Μογγολίας (MPRP). Την περίοδο από το 2000 ως το 2004 υπηρέτησε ως πρωθυπουργός και από το 2004 ως το 2005 χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής. Είναι παντρεμένος με την Ονογκίν Τσολμόν.

 Γεννήθηκε στο Ουλάν Μπατόρ, την 1η Ιουνίου του 1958. Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1975 και σπούδασε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας το 1980. Εργάστηκε ως μεταφραστής έργων κλασικών συγγραφέων, όπως ο Ντίκενς. Από το 1985 ως το 1986 παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Λιντς, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έγινε ο πρώτος εκλεγμένος βουλευτής στη χώρα το 1992 και την περίοδο 1992-96 ήταν Υπουργός πολιτισμού. Το 2000 το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές, κερδίζοντας 72 επί συνόλου 76 εδρών στη Βουλή. Στις 26 Ιουλίου του ιδίου έτους εξελέγη ομόφωνα στην πρωθυπουργία. Το 2004, μετά την ήττα του κόμματός του στις εκλογές, παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός. Εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής (2004-05). Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου του 2005, εξελέγη Πρόεδρος με 53,4% των ψήφων και διαδέχτηκε τον Νατσαγκίν Μπαγκαμπάντι. Ο αντίπαλός του στις εκλογές, Μεντσαϊχάν Ενχσαϊχάν (Mendsaikhan Enkhsaikhan), πήρε 20%. Ανέλαβε Πρόεδρος στις 24 Ιουνίου του 2005. Η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με επικριτές και με διαδηλώσεις, κατά τις οποίες ζητήθηκε η παραίτησή του., Διεκδίκησε τη διατήρησή του στην προεδρία και στις επόμενες εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου του 2009. Ηττήθηκε στις εκλογές από τον υποψήφιο της Αντιπολίτευσης, Τσαχιάγκιϊν Ελμπεγκντόρζ, ο οποίος έλαβε 51,24% των ψήφων έναντι 47,44% για τον Ενχμπαγιάρ με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 73,52%. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Ελμπεγκντόρζ, στις 18 Ιουνίου του 2009.
Μπαμπάτι

Το Μπαμπάτι (Αγγλικά Babati, Σουαχίλι Babati Mjini), είναι μια μικρή πόλη στην Περιοχή Μπαμπάτι στην Περιφέρεια Μανυάρα της Τανζανίας. Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής και επίσης, η διοικητική πρωτεύουσα της Περιφέρειας Μανυάρα. Αφότου ιδρύθηκε το 1985 η Περιοχή Μπαμπάτι, η πόλη Μπαμπάτι, αναπτύχθηκε από ένα απλό χωριό. Το νέο καθεστώς, ώθησε την πόλη σε ταχεία ανάπτυξη. Η πόλη βρίσκεται στο τέλος του Εθνικού Πάρκου Ταρανγκίρε (Tarangire National Park) και στη βάση της Λίμνης Μπαμπάτι (Lake Babati), η οποία βρίσκεται κάτωθεν του Όρους Κουάραα (Mt. Kwaraa) (2.145 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας).

 Αναφορικά με την ονομασία της πόλης, λέγεται η παρακάτω ιστορία: Κατά την εποχή της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, η ονομασία της πόλης, προήλθε από την παρανόηση ενός αγοριού της φυλής Gorowa με τον Γερμανό επόπτη οδικών έργων. Πιο συγκεκριμένα, το αγόρι δεν κατάλαβε την ερώτηση που του απηύθυνε ο Γερμανός, σχετικά με την ονομασία της τοποθεσίας. Έδειξε έναν μεγαλύτερο άντρα και του είπε: «Μπάμπα τι», που στην γλώσσα του σημαίνει: «αυτός είναι ο μπαμπάς μου». Ο Γερμανός λοιπόν, σημείωσε από κάτω, την ονομασία «Μπαμπάτι», όπως ο ίδιος νόμισε ότι αυτή ήταν η ονομασία της περιοχής. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μανυάρα Περιοχή Μπαμπάτι
Τάκης Καραγκιοζόπουλος

Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος (γεννήθηκε στη Μελίκη Ημαθίας στις 4 Φεβρουαρίου 1961) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σε θέσεις της άμυνας, της μεσαίας γραμμής και της επίθεσης.

 Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Φίλιππο Μελίκη Ημαθίαςς και αργότερα μεταγράφηκε στην ομάδα της Βέροιας, όπου αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ φορ. Το 1981 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, αγωνιζόμενος σε αυτή τη θέση τα δύο πρώτα χρόνια, ώσπου, ο τότε προπονητής της ΑΕΚ, ο αείμνηστος Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι τον γύρισε στη θέση του αμυντικού, έπειτα από τον σοβαρό τραυματισμό του Πέτρου Ραβούση. Μαζί με τον Στέλιο Μανωλά έκαναν ένα εξαιρετικό δίδυμο. Με την ΑΕΚ αγωνίστηκε δώδεκα ολόκληρα χρόνια, κατακτώντας πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Αυτό που θα μείνει αξέχαστο είναι το γκολ που πέτυχε εναντίον του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ, στις 7 Μαΐου 1989, με το οποίο η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από δέκα χρόνια, περνώντας στον αγώνα ως αλλαγή στο 73΄ στη θέση του Χριστοδούλου. Παίκτης χαμηλών τόνων αγωνίστηκε στην ΑΕΚ από το 1981 έως το 1993, έχοντας 231 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος με 19 τέρματα, 47 αγώνες κυπέλλου με έξι τέρματα και 11 παρουσίες στην Ευρώπη. Έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής την αγωνιστική περίοδο 1993-1994, παίζοντας στον Απόλλων Σμύρνης. Διετέλεσε προπονητής του Π.Α.Ο. Ρουφ την περίοδο 1999-2002. Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα Νέων με τη Γιουγκοσλαβία στη Σμύρνη το 1978. Αγωνίστηκε στην εθνική μεσογειακή ομάδα και ήταν μέλος της το 1979, στο Σπλιτ, καθώς και το 1987 στη Λαττάκεια της Συρίας. Το 1983 αγωνίστηκε με την εθνική Ελπίδων εναντίον της Δανίας. Ήταν επίσης μέλος της ολυμπιακής ομάδας που αγωνίστηκε στο προολυμπιακό τουρνουά το 1984. Ο πρώτος τίτλος που κατέκτησε με τη φανέλα της ΑΕΚ ήταν το κύπελλο της περιόδου 1982-83, στον τελικό του οποίου (που έγινε για πρώτη φορά στο κατάμεστο νεοσύστατο τότε ΟΑΚΑ) η ΑΕΚ νίκησε τον ΠΑΟΚ με 2-0. Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος αγωνίστηκε μέχρι το 65΄, όταν αντικαταστάθηκε από τον Μιχάλη Τζιράκη. Την περίοδο 1988-89 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα, με αποκορύφωμα τη νίκη με δικό του τέρμα, σε έναν συναρπαστικό αγώνα την προτελευταία αγωνιστική με τον Ολυμπιακό γηπεδούχο στο ΟΑΚΑ που βρήκε τελικά την ΑΕΚ να κόβει πρώτη το νήμα από τον βασικό διεκδικητή της. Το 1991-92 ήταν η χρονιά που η ΑΕΚ έπαιξε ίσως το πιο ωραίο ποδόσφαιρο στην καριέρα του Τάκη Καραγκιοζόπουλου, κατακτώντας τον τίτλο τρεις βαθμούς πάνω από τον Ολυμπιακό. Την επόμενη χρονιά, το 1992-93 ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος έκλεισε την καριέρα του στην ΑΕΚ με έναν ακόμη τίτλο, κατακτώντας το τρίτο συνολικά πρωτάθλημα με τη φανέλα της. Το ποδοσφαιρικό προφίλ του Καραγκιοζόπουλου στο transfermarkt Το προπονητικό προφίλ του Καραγκιοζόπουλου στο transfermarkt
Γιώργος Ανανιάδης

Ο Γιώργος Ανανιάδης (γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1950) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός ή πλάγιος μέσος και διακρίθηκε με την ομάδα του Άρη.

 Ο Γιώργος Ανανιάδης είναι ομογενής ποδοσφαιριστής από την Ουγγαρία, ο οποίος γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1950 στη Βουδαπέστη. Το 1969, ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Ganz-MÁVAG [σ.σ. την ομάδα της ομώνυμης βαριάς βιομηχανικής μονάδας της Βουδαπέστης, η οποία λειτούργησε μεταξύ 1959 και 1987] και παρέμεινε στην ομάδα έως το 1973, όταν και μεταπήδησε στην Εγκιτέρτες όπου παρέμεινε έως το 1974, πραγματοποιώντας 7 εμφανίσεις χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα . Ακολούθως επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα και αμέσως εντάχθηκε στο Άρη Θεσσαλονίκης, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1980.Στους "κίτρινους" μεταγράφηκε το καλοκαίρι του 1974. Ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς του εμπιστεύθηκε θέση βασικού και στις 24 Νοεμβρίου 1974 πέτυχε το πρώτο του γκολ με τον Άρη, στον αγώνα εναντίον του Πανσερραϊκού. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με 28 συμμετοχές και δέκα γκολ.Την επόμενη χρονιά πέτυχε μόνο δύο γκολ στο πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα ο Αλκέτας Παναγούλιας να τον αφήσει στον πάγκο στις αρχές του 1976-77. Στην επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους, πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη με 5-1 εναντίον του Πιερικού στις 23 Ιανουαρίου 1977. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με δεκατρία γκολ σε 28 συμμετοχές πρωταθλήματος.Την επόμενη σεζόν, παρέμεινε αλλαγή, παίζοντας σε μόλις οκτώ παιχνίδια, αλλά το 1978-79 βοήθησε την ομάδα του να καταταγεί τρίτη, σκοράροντας δεκατρείς φορές. Στις 10 Δεκεμβρίου 1978 σκόραρε δύο φορές στο 0-4 απέναντι στον Ηρακλή, και στις 21 Ιανουαρίου 1979 άνοιξε το σκορ στη νίκη του Άρη επί του Παναθηναϊκού με 2-0.Το καλοκαίρι του 1979, ο Ανανιάδης αντιμετώπισε θέματα με την καρδιά του και αναγκάστηκε να κάνει εκτενέστερες εξετάσεις στο Λονδίνο, οι οποίες όμως διαβεβαίωσαν ότι μπορεί να συνεχίσει την καριέρα του. Έτσι, στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε τέσσερα ευρωπαϊκά ματς και σε είκοσι αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας δύο γκολ.Στη συνέχεια, πήρε μεταγραφή στον ΠΑΣ Γιάννενα, στον οποίο ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του, αφού αγωνίστηκε σε 59 αγώνες και σκόραρε 15 φορές, βοηθώντας τον σύλλογο της Ηπείρου να παραμείνει στην Α' εθνική κατηγορία.Συνολικά, αγωνίστηκε σε 219 αγώνες και πέτυχε 60 γκολ. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Νικόλαος Μομφερράτος

Ο Νικόλαος Μομφερράτος (28 Φεβρουαρίου 1924 - 21 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Έλληνας εκδότης και τραπεζίτης, στενός φίλος και συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες του κεντροδεξιού Τύπου και από τα πιο γνωστά θύματα της οργάνωσης 17 Νοέμβρη.

 Ήταν γιος του Γεωργίου Μομφερράτου και της Ελένης Σκουμπουρδή. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις παλιές οικογένειες Πατρινού, Βούλγαρη και Κουντουριώτη. Συγκεκριμένα ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Πατρινού, δημάρχου Πατρέων, βουλευτή και υπουργού, τρισέγγονος του Δημητρίου Βούλγαρη, πρωθυπουργού, και τετρασέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη, γερουσιαστή και πλοιοκτήτη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε στη Μακρόνησο, σπούδασε στο London School of Economics και συνεργάσθηκε στενά με τον Κωνσταντίνο Δοξιάδη. Υπήρξε Οικονομικός Σύμβουλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή (1959-1963) καθώς και υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας (1960-1963). Επί χούντας (1973) διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ήταν εκδότης της εφημερίδας Απογευματινή (1980-1985). Ο Νικόλαος Μομφερράτος ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, τον Γιώργο Μομφερράτο, από τον πρώτο του γάμο με τη Σμαράγδα (Εσμέ) Πηλείδη. Διέμενε στο Κολωνάκι. Στις 21 Φεβρουαρίου 1985 ο Μομφερράτος δολοφονήθηκε ακαριαία με τέσσερις σφαίρες στην καρδιά, στη διασταύρωση των οδών Βουκουρεστίου και Τσακάλωφ στο Κολωνάκι από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Στην ίδια τρομοκρατική επίθεση τραυματίστηκε θανάσιμα και ο οδηγός του, Παναγιώτης Ρουσέτης.
Της αγάπης μαχαιριά

Της αγάπης μαχαιριά ήταν ο τίτλος μιας δραματικής τηλεοπτικής σειράς του Στράτου Μαρκίδη, σε σενάριο της Υβόννης Μεταξάκη, η οποία προβάλλονταν στον ΑΝΤ1. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται στις 16 Ιανουαρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 27 Ιουνίου 2007. Η σειρά διαδραματίζεται στην Κρήτη και εξιστορεί τη βεντέτα ανάμεσα σε δύο οικογένειες, τους Σταματάκηδες και τους Λεβεντογιάννηδες. Έκανε μεγάλη επιτυχία στην ελληνική τηλεόραση και αργότερα και στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Σερβία.

 Λεβεντογιάννηδες και Σταματάκηδες, δύο οικογένειες που τις χωρίζει βαθύ μίσος... Μια βεντέτα που κρατάει έναν αιώνα... Τώρα επιστρέφει η κόρη εκείνου που 20 χρόνια πριν, αναζωπύρωσε με έναν παράνομο έρωτα τη μεγάλη αυτή βεντέτα, σκοτώνοντας τον μεγάλο γιο του Σταματάκη, με αποτέλεσμα να χυθεί πολύ αίμα και από τις δύο οικογένειες. Η επιστροφή της, πέφτει σαν βόμβα στα θεμέλια του χωριού και ένας απαγορευμένος έρωτας γεννιέται ανάμεσα στη Μαρία, τη κόρη του Γιάννη «του Φονιά» και τον Σήφη, τον μικρότερο γιο της οικογένεια Σταματάκη. Συμμετέχουν Οικογένεια Λεβεντογιάννη Οικογένεια Σταματάκη Σκηνοθεσία - Παραγωγή: Στράτος Μαρκίδης Σενάριο: Υβόννη Μεταξάκη Μουσική: Χρήστος Παπαδόπουλος Τραγούδι: Κώστας Καραφώτης Στίχοι: Πόπη Πασβάντη Διεύθυνση Παραγωγής: Νάσος Αργυρόπουλος, Οργάνωση Παραγωγής: Κώστας Στούκας Διεύθυνση Φωτογραφίας: Άκης Αποστολίδης Σκηνογράφος: Βασίλης Μπλάτσας http://www.livemovies.gr/ Αρχειοθετήθηκε 2012-02-26 στο Wayback Machine. http://www.retrodb.gr/
Κάτω Αυστρία

Η Κάτω Αυστρία (γερμανικά: Niederösterreich, Νίντερεστερραϊχ) είναι με 19.186 τ. χλμ. το μεγαλύτερο ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας και από πλευράς πληθυσμού το δεύτερο με 1.718.529 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2023). Πρωτεύουσα είναι από το 1986 το Σανκτ Πέλτεν, ενώ πολλές υπηρεσίες είναι στη Βιέννη, όπου βρισκόταν η έδρα του κρατιδίου μέχρι το 1986. Μεγαλύτερος ποταμός και σημαντική αρτηρία είναι ο Δούναβης.

 Κρεμς αν ντερ Ντόναου (Krems an der Donau) Σανκτ Πέλτεν (St. Pölten) Βαϊντχόφεν αν ντερ Υμπς (Waidhofen an der Ybbs) Βίνερ Νόιστατ (Wiener Neustadt) Αμστέττεν (Amstetten) Μπάντεν (Baden) Μπρουκ αν ντερ Λάιτα (Bruck an der Leitha) Γκένζερντορφ (Gänserndorf) Γκμυντ (Gmünd) Χόλαμπρουν (Hollabrunn) Χορν (Horn) Κορνόυμπουργκ (Korneuburg) Κρεμς - επαρχία (Krems-Land) Λίλιενφελντ (Lilienfeld) Μελκ (Melk) Μίστελμπαχ (Mistelbach) Μέντλινγκ (Mödling) Νοϊνκίρχεν (Neunkirchen) Σανκτ Πέλτεν - επαρχία (St. Pölten-Land) Σάιμπς (Scheibbs) Τουλν (Tulln) Βαϊντχόφεν αν ντερ Τάια (Waidhofen an der Thaya) Βίνερ Νόιστατ - επαρχία (Wiener Neustadt-Land) Περιοχή Βιέννης (Wien-Umgebung) Τσβετλ (Zwettl) Η Γιοχάνα Μικλ-Λάιτνερ είναι κυβερνήτρια από τις 19 Απριλίου 2017. Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Ιανουαρίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα διατήρησε την πλειοψηφία του στην τοπική βουλή, με 29 έδρες από τις συνολικά 56.
Νικόλαους Χάρνονκουρτ

Ο Νικόλαους Χάρνονκουρτ (Johann Nicolaus Graf de la Fontaine und d’Harnoncourt-Unverzagt, 6 Δεκεμβρίου 1929 - 5 Μαρτίου 2016) ήταν Αυστριακός μαέστρος, ιδιαίτερα γνωστός για τις ιστορικά τεκμηριωμένες εκτέλέσεις κλασικής και προκλασικής εποχής. Ξεκινώντας ως τσελίστας, ίδρυσε το δικό του σύνολο οργάνων περίοδο, Concentus Musicus Wien, στη δεκαετία του 1950, και έγινε πρωτοπόρος του κινήματος της πρώιμης μουσικής. Περί το 1970, Χάρνονκουρτ άρχισε να διευθύνει όπερες και κλασικές συμφωνίες, και αργότερα διεθνούς φήμης συμφωνικές ορχήστρες, εμφανιζόμενος σε κορυφαίες αίθουσες συναυλιών, όπερες και φεστιβάλ. Το ρεπερτόριο του διευρύνθηκε έκτοτε για να συμπεριλάβει συνθέτες του 19ου και του 20ού αιώνα. Το 2001 και το 2003, διεύθυνε τη Συναυλία της Πρωτοχρονιάς της Βιέννης. Ο Χάρνονκουρτ είναι επίσης ο συγγραφέας πολλών βιβλίων, κυρίως σε θέματα ιστορίας, απόδοσης, και αισθητικής της μουσικής.

 Τάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες Δακτυλίδι της Τιμής του αυστριακού κράτους Στύρια Χρυσή διάκριση για τις υπηρεσίες στην πόλη της Βιένης Βραβείο Erasmus. Μουσικό Βραβείο Λέονι Σόνινγκ Harnoncourt, Nikolaus· Pauly, Reinhard G. (1997). The Musical Dialogue: Thoughts on Monteverdi, Bach, and Mozart. Portland, OR: Amadeus Press. ISBN 1-57467-023-9. Harnoncourt, Nikolaus· Pauly, Reinhard G. (1988). Baroque Music Today: Music As Speech. Portland, OR: Amadeus Press. ISBN 978-0-931340-91-8. Harnoncourt, Nikolaus (1983). Musik als Klangrede: Wege zu einem neuen Musikverständnis. Salzburg: Residenz Verlag. ISBN 978-3-7017-0315-9. Harnoncourt, Nikolaus (1993). Die Macht der Musik: Zwei Reden. Salzburg: Residenz Verlag. ISBN 978-3-7017-0827-7. Nikolaus Harnoncourt επίσημος ιστότοπος Nikolaus Harnoncourt στο Sony BMG Masterworks November 2000 Interview with Norman Lebrecht Nikolaus Harnoncourt biography στη Royal Concertgebouw Orchestra Warnerclassicsandjazz.com, Nikolaus Harnoncourt Teldec recordings
Γερμανός Αιτωλός

Ο ιερομόναχος Γερμανός Αιτωλός ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα. Συνέγραψε το 1480 την Ιστορία της τότε ανευρεθείσας εικόνας της Παναγίας της Χρυσοβίτσης. Δημοσιεύτηκε μετά προσθηκών στην Βενετία το 1794.

 Κωνσταντίνος Σάθας (1868). Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Γιάννης Παντακίδης

Ο Γιάννης Παντακίδης (γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου του 1985) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. στη θέση του κεντρικού μέχρι και τον Ιούνιο 2018, όταν και ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του. Πλέον αγωνίζεται στον Αριστοτέλη Σκύδρας, ενώ έχει αναλάβει χρέη προπονητή στις ακαδημίες του Φ.Ο. Αριδαίας.

 Ο Γιάννης Παντακίδης ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αριστοτέλη Σκύδρας το 2005, και την επόμενη χρονιά πήρε μεταγραφή για τον Π.Α.Ο.Κ.. Ουσιαστικά αγωνίστηκε για την ομάδα της Θεσσαλονίκης σε όλη του την καριέρα με ένα διάλειμμα την περίοδο 2011-2012, όπου φόρεσε τη φανέλα της Λαμίας. Έχει συνδυάσει το όνομά του με τις επιτυχίες του Π.Α.Ο.Κ. κατακτώντας το νταμπλ του 2015, τα πρωταθλήματα του 2016 και 2017 και το κύπελλο του 2018. Τον Ιούνιο του 2018 ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του εξαιτίας τραυματισμού, και πλέον έχει επιστρέψει στον Αριστοτέλη Σκύδρας, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής (ΕΣΠΕΜ). Στις 22 Αυγούστου 2018, ανακοινώθηκε από τον Φ.Ο. Αριδαίας ότι ο Γιάννης Παντακίδης θα είναι προπονητής στις ακαδημίες της ομάδας. 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2015, 2016, 2017 2 Κύπελλα Ελλάδας: 2015, 2018 Γιάννης Παντακίδης
Α΄ κατηγορία ΠΑΑΟΚ

Η Α΄ Κατηγορία ΠΑΑΟΚ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΑΑΟΚ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζονται οι ομάδες που θα προβιβαστούν στην Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Αρχικά ονομαζόταν Πρωτάθλημα Β'Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και από το 2017 μετονομάστηκε σε πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Η Α΄ κατηγορία ΠΑΑΟΚ βρίσκεται στο 6ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2023-24 είναι: Ανόρθωσις Κάτω Πολεμιδιών Απόλλων Επισκοπής ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς Ευρυπίδης Νούρος Απαισιάς ΘΟΙ Μοναγρίου Κυριάκος Μάτσης Συνοικισμού Κολοσσίου Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου ΠΔΚ Λάνιας Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Δεν έχουν εντοπιστεί πληροφορίες για τις περιόδους πριν από το 2012. Την περίοδο 2014-15 διεξήχθη σε δύο ομίλους. Την περίοδο 2016-17 δεν διεξήχθη. Το πρωτάθλημα τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ Ιστοσελίδα ΠΑΑΟΚ
Γλώσσα Γιαγκάρια

Η Γιαγκάρια είναι Παπούα γλώσσα που ομιλείται στην επαρχία Γκορόκα της επαρχίας Ανατολικών Υψιπέδων της Παπούα Νέας Γουινέας. Οι διάλεκτοι της γλώσσας ονομάζεται Κάμι-Κουλάκα, Μόβε, Ολογκούτι, Νταγκενάβα, Καμάτε, Χίρα, Χούα (Χούβα) και Κότομ.

 Renck, G. L.. Organised Phonology Data. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-24. https://web.archive.org/web/20180724142415/http://www-01.sil.org/pacific/png/pubs/0000370/Yagaria.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-08-22. Το Paradisec έχει μια σειρά από συλλογές που περιλαμβάνουν υλικό στη γλώσσα Γιαγκάρια.
Γεωγραφία του Μαυρικίου

Ο Μαυρίκιος είναι νησί και νησιωτικό κράτος του Ινδικού Ωκεανού, στα ανοικτά της νοτιοανατολικής ακτής της Αφρικής, ανατολικά της Μαδαγασκάρης. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Μαυρικίου είναι πλάτος 20°17΄ νότιο και μήκος 57°33΄ ανατολικό.

 Μαζί με τα νησιά Ρεϋνιόν και Ροντρίγκες, ο Μαυρίκιος αποτελεί το νησιωτικό συγκρότημα των νησιών Μασκαρέν. Αυτό το αρχιπέλαγος δημιουργήθηκε από μία σειρά υποθαλάσσιων ηφαιστειακών εκρήξεων πριν από περίπου 8 με 10 εκατομμύρια χρόνια, κατά τη διέλευση της αφρικανικής τεκτονικής πλάκας πάνω από το θερμό σημείο του Ρεϋνιόν. Το ίδιο το νησί του Μαυρίκιου περιβάλλεται από κοραλιογενείς υφάλους. Περιμετρικά του νησιού εκτείνεται μία κορυφογραμμή από υψώματα, η οποία προέρχεται από την παλαιότερη ηφαιστειακή καλντέρα. Η υψηλότερη κορυφή του νησιού βρίσκεται στα νοτιοδυτικά και έχει ύψος 828 μέτρα. Ονομάζεται Πιτόν ντε λα Πετί Ριβιέρ Νουάρ (δηλ. κορυφή του μικρού μαύρου ποταμού). Στο κέντρο της ημιορεινής περιμέτρου εκτείνεται ηπειρωτικό υψίπεδο. Η συνολική έκταση του κράτους του Μαυρίκιου, το οποίο εκτός από το νησί περιλαμβάνει και τα νησιά Αγκαλέγκα, Σεντ Μπράντον, Ροντρίγκες και μικρές νησίδες, είναι 2.040 km². Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του κράτους και του νησιού Μαυρίκιος είναι το Πορτ Λουί, στα βορειοδυτικά του νησιού. Το τοπικό κλίμα είναι τροπικό, ενώ επηρεάζεται παράλληλα από τους νοτιοανατολικούς αληγείς ανέμους, προσδιορίζοντας δύο εποχές. Ο χειμώνας είναι θερμός και ξηρός και διαρκεί από το Μάιο ως και το Νοέμβριο, ενώ τους υπόλοιπους μήνες το καλοκαίρι είναι ζεστό και υγρό. Από τον Μάιο ως το Σεπτέμβριο το νησί επηρεάζεται από αντικυκλωνικά συστήματα, ενώ η περίοδος των κυκλώνων εντοπίζεται από το Νοέμβριο ως τον Απρίλιο. Οι τελευταίοι τροπικοί κυκλώνες που είχαν έντονες επιδράσεις στο νησί ήταν ο Ολάντα το 1994 και ο Ντίνα το 2002. Έκταση: Ολική: 2.040 km² Ξηρά: 2.030 km² Εσωτερικά ύδατα: 10 km² Σημείωση: Περιλαμβάνει τα νησιά Αγκαλέγκα, Σεντ Μπράντον και Ροντρίγκες. Χερσαία σύνορα: 0 km Μήκος ακτογραμμής: 177 km Χωρικά ύδατα: 12 ναυτικά μίλια (22,2 km) Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη: 200 ναυτικά μίλια Ακραία σημεία: Χαμηλότερο σημείο: Ινδικός Ωκεανός, 0 m Υψηλότερο σημείο: Πιτόν ντε λα Πετί Ριβιέρ Νουάρ, 828 m Βορειότερο σημείο: Ακρωτήριο Ταπ α Τερ, Βόρειο Νησί Αγκαλέγκα Ανατολικότερο σημείο: Τρου ντ' Αρζάν, νήσος Ροντρίγκες Νοτιότερο σημείο: Λε Γκρι-Γκρι, Διαμέρισμα Σαβάν, νήσος Μαυρίκιος Δυτικότερο σημείο: Βορειοδυτικό Ακρωτήριο (Νορθγουέστ Πόιντ), Βόρειο Νησί ΑγκαλέγκαΦυσικοί πόροι: Καλλιεργήσιμη γη, αλιεία Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 38,24% Μόνιμες καλλιέργειες: 1,96% Υπόλοιπο: 59,80% (2011) Αρδευόμενη έκταση: 212,2 km² (2003) Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 2,75 km3 (2011) Φυσικοί κίνδυνοι: Κυκλώνες (από Νοέμβριο μέχρι Απρίλιο). Το κύριο νησί περιβάλλεται σχεδόν τελείως από κοραλλιογενείς υφάλους επικίνδυνους για τη ναυτιλία. Περιβαλλοντικά ζητήματα: Ρύπανση των υδάτων, υποβάθμιση των κοραλλιογενών υφάλων. Τουριστικές πληροφορίες
Κάρεν Γιανγκ

Η Κάρεν Γιανγκ (Karen Young, 23 Μαρτίου 1951 — 26 Ιανουαρίου 1991) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια της ντίσκο γνωστή για το επιτυχημένο τραγούδι του 1978 " Hot Shot".

 Η Γιανγκ μεγάλωσε στη βορειοανατολική Φιλαδέλφεια . Ξεκίνησε ως τραγουδίστρια σε διαφημιστικά και κάνοντας φωνητικά σε άλλους τραγουδιστές για εταιρείες παραγωγής που εδρεύουν στη Φιλαδέλφεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, έπαιξε με το συγκρότημα Sandd, με τους Φρανκ Γκλίκιν ( κιθάρα ), Τζορτζ Έμερτς ( ρυθμική κιθάρα), Φρανκ Φεράρο ( μπάσο ) και Ντένις Γουέστμαν ( ντραμς) . Το 1978 ο Γιανγκ κυκλοφόρησε το σινγκλ "Hot Shot", που γράφτηκε και αποτέλεσε παραγωγή των Άντριου Καν και Κερτ Μπορούσιεβιτς.. Το τραγούδι πέρασε δύο εβδομάδες στο νούμερο 1 στον κατάλογο ντίσκο τραγουδιών του Billboard και τελικά έφτασε στο νούμερο 67 στο Billboard Hot 100 το 1978. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ, με τίτλο Hot Shot, από την West End Records της Νέας Υόρκης . Το τραγούδι εκτόξευσε τη διεθνή φήμη της Γιανγκ. Μέχρι το 1979, η μουσική ντίσκο σταδιακά εξασθένισε και η Γιανγκ δεν μπόρεσε να αναπαραγάγει την επιτυχία της. Η Γιανγκ συνέχισε την καριέρα της ως τραγουδίστρια στην περιοχή της Φιλαδέλφειας και το τραγούδι "Hot Shot" έγινε επιτυχία. Πέθανε από πιθανό αιμορραγικό πεπτικό έλκος τον Ιανουάριο του 1991, σε ηλικία 39 ετών. Το "Hot Shot" εμφανίστηκε στην ταινία Το Γύρισμα της Τύχης του 1990 και στο ντοκιμαντέρ του 2020 " The Times of Bill Cunningham ". Το τραγούδι ήταν ένα χαρακτηριστικό δείγμα στο τραγούδι των Daft Punk "Indo Silver Club" στο άλμπουμ τους Homework . Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε επίσης από το BBC στα μέσα της δεκαετίας του 1980 κατά την κάλυψη του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Σνούκερ για συλλογές "hot shots" (σημαντικών χτυπημάτων στο μπιλιάρδο) κατά τη διάρκεια του τουρνουά. Το "Hot Shot" διασκευάστηκε από την ποπ μπάντα, Blondie και συμπεριλήφθηκε ως κομμάτι μπόνους στις εκδόσεις Ιαπωνίας και Νότιας Αφρικής του άλμπουμ επιστροφής τους,No Exit . Διάφορες μίξεις (remix) του τραγουδιού κυκλοφόρησαν το 2007. Το "Hot Shot" έκανε τρεις ξεχωριστές εμφανίσεις στον κατάλογο τραγουδιών στο Ηνωμένο Βασίλειο ( UK Singles Chart) το 1978, 1979 και 1997. Η υψηλότερη θέση ήταν ο αριθμός 34. Το "Rendezvous with Me", ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Καν το 1979, προοριζόταν ως συνέχεια του "Hot Shot", αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Έχοντας ανακαλυφθεί στο κασετόφωνο του Καν, το "Rendezvous with Me" κυκλοφόρησε από την MaxRoxx Music τον Μάρτιο του 2009.
Τριστάν του Κλερμόν

Ο Βαρθολομαίος "Τριστάν", γαλλ. Bartholomew "Tristan" de Clermont-Lodève (1380 - π.1432) από τον Οίκο του Κλερμόν-Λοντέβ, ήταν Γάλλος ιππότης, που νυμφεύτηκε την κόμισσα του Κοπερτίνο. Ήταν ο πατέρας της Ισαβέλλας του Κλερμόν, της πρώτης συζύγου του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης.

 Τα έγγραφα και οι πηγές σχετικά με τον Τριστάν, του οποίου το σωστό μικρό όνομα ήταν Βαρθολομαίος, είναι λιγοστά. Ο Τριστάν του Κλερμόν (ιταλ.: Tristano di Chiaramonte) έγινε ο κόμης του Κοπερτίνο από την προίκα της συζύγου του. Το 1429 ο Τριστάν μοίρασε την κληρονομιά μεταξύ των παιδιών του. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι, τη μικρότερη κόρη του Ραϋμόνδου ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι, πρίγκιπα του Τάραντο και της Μαρίας του Ανγκιάν, κόρης του Ιωάννη κόμη του Κάστρο. Ο Ιωάννης ήταν γιος του Βαλτέρ ντ'Ανγκιέν και της Ισαβέλλας του Μπριέν. Ο Τριστάν είχε τέκνα: Ραϋμόνδος (Raimondello di Chiaramonte). Απεβ. στις 2 Μαρτίου 1443, αφήνοντας την κληρονομιά στην αδελφή του Σάντσια. Σάντσια, παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο ντελ Μπάλτσο, δούκα της Άντρια. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Βεντιμίλια, μαρκήσιο του Τζεράτσι, μεγάλο Ναύαρχο. Αντωνία, που φέρεται κάπου να παντρεύτηκε τον Θωμά Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέα (αδελφό του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων) και κληρονόμο του θρόνου της Ρωμανίας. Iσαβέλλα, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ του Οίκου της Βαρκελώνης, αργότερα βασιλιά της Νάπολης. Toomaspoeg, Kristjan (2013). "ORSINI DEL BALZO, Raimondo". Dizionario Biografico degli Italiani (in Italian). 79.
Κατάλογος γενικών κυβερνητών της Αυστραλίας

Το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη της Αυστραλίας χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια της αποικιακής περιόδου στη χώρα. ο Σερ Τσαρλς Φιτσρόι (Κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας την περίοδο 1846–1855) και ο Σερ Ουίλιαμ Ντένισον (Κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1855–1861) έφεραν επίσης τον επιπλέον τίτλο του Γενικού Κυβερνήτη, επειδή η δικαιοδοσία τους επεκτάθηκε και σε άλλες αποικίες στην Αυστραλία.

 Christopher Cunneen (1983). Kings' Men: Australia's Governors-General from Hopetoun to Isaacs. Allen and Unwin. ISBN 0-86861-238-3. Bill Hayden (1996). Hayden: An Autobiography. Angus & Robertson. ISBN 0-207-18769-X. (pp 515, 519, 548) The Office of the Governor-General The use of the reserve powers Αρχειοθετήθηκε 2010-07-26 στο Wayback Machine. A Mirror to the People a 58-minute documentary film on the Office of Governor-General of Australia 1999. Dir: Daryl Dellora. Features Sir William Deane, Sir Zelman Cowen, Sir Ninian Stephen. Special Commendation ATOM Awards.
Πολιτική της Αϊτής

Η Αϊτή είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία και έχει πολλές αρμοδιότητες. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς επίσης και από τη Γερουσία. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι από το 2017 ο Ζοβενέλ Μοΐζ. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο και έχει μειωμένες εξουσίες.

 Η Βουλή των Αντιπροσώπων (γαλλικά: Chambre des Députés‎, αϊτινά: Chanm Depite) είναι η Κάτω Βουλή της Αϊτής.Η Βουλή απαρτίζεται από 119 μέλη (προηγουμένως 99) , οι οποίοι εκλέγονται με την ψήφο του λαού για θητεία 4 ετών. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση θητείας για τους αντιπροσώπους. Τα 119 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα των 2 γύρων. Ένας δεύτερος γύρος διεξάγεται σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν θα έχει την πλειοψηφία που απαιτείται προκειμένου να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Τον Μάρτιο του 2015 με ένα νέο εκλογικό διάταγμα καθορίστηκε ότι η νέα Βουλή θα αποτελείται από 119 μέλη και η Γερουσία θα παραμείνει με 30 μέλη.Η Γερουσία (γαλλικά: Sénat‎, αϊτινά: Sena ) είναι η Άνω Βουλή του νομοθετικού σώματος της Αϊτής, της Εθνοσυνέλευσης. Η Κάτω Βουλή της Εθνοσυνέλευσης είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων. Η Γερουσία απαρτίζεται από 30 μέλη, με τρία μέλη από κάθε διοικητικό διαμέρισμα. Προτού συσταθεί το διαμέρισμα της Νιπς το 2003, υπήρχαν 27 έδρες. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία με την ψήφο του λαού, με το 1/3 να εκλέγονται κάθε διετία. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση της θητείας των γερουσιαστών. Μπορεί να επανεκλέγονται επ' αόριστο. Στις προεδρικές εκλογές του 2011 πρόεδρος εξελέγη ο Μισέλ Μαρτελί στον δεύτερο γύρο. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2015, όμως ο δεύτερος γύρος ακυρώθηκε και έπειτα από ταραχές ο πρόεδρος Μαρτελί αποχώρησε και τελικά στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016 πρόεδρος εξελέγη ο Ζοβενέλ Μοΐζ. Haiti's New Government Faces Historic Dilemmas U.S. Institute of Peace Briefing, Μάιος 2006 Διεθνής Αποστολή Επίβλεψης των εκλογών στην Αϊτή
Τζινέβρα των Έστε

Η Τζινέβρα, ιταλ.: Ginevra d'Este (24 Μαρτίου 1419 - 12 Οκτωβρίου 1440) από τον Οίκο των Έστε ήταν Ιταλίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του μαρκησίου της Φερράρα και με τον γάμος της έγινε κυρία του Ρίμινι.

 Αυτή και η δίδυμη αδελφή της Λουτσία (απεβ. 1437) ήταν κόρες του Νικολό Γ΄ των Έστε και της δεύτερης συζύγου του Παριζίνας Μαλατέστα. Eίχαν επίσης έναν μικρότερο αδερφό, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία μερικών μηνών. Η μητέρα της κατηγορήθηκε για απιστία με τον προγονό της Ούγκο των Έστε, τον νόθο, ετεροθαλή αδελφό της Τζινέβρα και αυτός και η Παριζίνα καταδικάστηκαν σε θάνατο από τον Νικολό Γ΄, όταν η Τζινεβρα ήταν 6 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Νικολό Γ΄ νυμφεύτηκε ξανά τη Ριχάρδα του Σαλούτσο, δίνοντας στη Τζινέβρα δύο άλλους ετεροθαλείς αδελφούς, τον Έρκολε και τον Σιγισμόνδο, εκτός από τα άλλα 10 νόθα παιδιά του πατέρα της. Με το τέλος της το 1440 τάφηκε στο Τέμπιο Μαλατεστιάνο. Το 1461 ο πάπας Πίος Β΄ κατηγόρησε τον Πάντολφο για πολλά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας της Τζινέβρας και τον αφόρισε. Παντρεύτηκε τον Σιγισμόνδο-Παντόλφο Μαλατέστα, κύριο του Ρίμινι, στο Ρίμινι τον Φεβρουάριο του 1434.
Πιοτροβίτσε

Το Πιοτροβίτσε (πολωνικά: Piotrowice) είναι χωριό της Γκμίνα Κάρτσεφ στο Πόβιατ Ότφοτσκ του Βοεβοδάτου Μασοβίας στην Πολωνία. Έχει πληθυσμό 352 κατοίκων (2013). Η έκταση του χωριού ανέρχεται σε 8 χλμ².

 Το Πιοτρόβιτσε βρίσκεται στην κεντροανατολική Πολωνία, περίπου 270 χιλιόμετρα από τα Καρπάθια Όρη και περίπου 290 χιλιόμετρα από τη Βαλτική Θάλασσα, 523 χιλιόμετρα ανατολικά του Βερολίνου της Γερμανίας. Η πόλη διασχίζεται από ποταμό Βιστούλα. Βρίσκεται στην καρδιά της πεδιάδας της Μασοβίας, έχοντας μέσο υψόμετρο 94 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υπάρχει λίμνη στο χωριό. Είναι κατάλοιπο του ποταμού Βιστούλα που έρρεε εδώ στην Αρχαιότητα . Το κλίμα του Πιοτροβίτσε είναι υγρό ηπειρωτικό (τύπος Dfb της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με σχετικά ήπιο χειμώνα και δροσερό καλοκαίρι. Η μέση θερμοκρασία είναι -3 °C τον Ιανουάριο και 19.3 °C τον Ιούλιο. Οι θερμοκρασίες φτάνουν συχνά τους 30 °C το καλοκαίρι. Ο ετήσιος μέσος όρος βροχόπτωσης είναι 495 χιλιοστά, με πιο βροχερό μήνα τον Ιούλιο. Η Άνοιξη και το φθινόπωρο (Χειμερινό) είναι συνήθως όμορφες εποχές.
Datsun 15

To Datsun 15 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun, από τον Μάιο του 1936 έως τον Απρίλιο του 1937. Αντικατέστησε το Datsun 14 και αντικαταστάθηκε από το Datsun 16. Ο ακριβής αριθμός των Datsun 15 που παρήχθησαν δεν είναι γνωστός, ωστόσο γνωρίζουμε ότι συνολικά εξήχθησαν εκτός συνόρων 87 οχήματα.

 Ακολουθώντας την παράδοση των προηγούμενων μοντέλων, το Datsun 15 ήταν διαθέσιμο σε Phaeton, Sedan, Roadster και Van εκδόσεις, καθώς και σε μια έκδοση μικρού φορτηγού Truck. Όπως και το Datsun 14, η σεντάν εκδοχή ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένη ως ταξί την εποχή εκείνη. Σχεδιαστικά, το Datsun 15 είχε αρκετές διαφορές σε σχέση με το Datsun 14, και αυτό γιατί μεταξύ άλλων χρησιμοποιήθηκε ένα νέο σασί. Το αμάξωμα του Datsun 15 ήταν αισθητά μακρύτερο, έχοντας φτάσει στα 3.187 χιλιοστά, με αποτέλεσμα να μακρύνει και το μεταξόνιο, και για την ακρίβεια από τα 1.980 χιλιοστά ανέβηκε στα 2.005 χιλιοστά. Αυτή η αύξηση του μήκους μεταφράστηκε, επίσης, και σε επιπλέον χώρο για την καμπίνα των επιβατών. Μία ακόμα σχεδιαστική αλλαγή υπήρξε στην μπροστινή γρίλια του Datsun 15, η οποία ήταν σχεδόν κάθετη, σε αντίθεση με τα παλαιότερα μοντέλα των οποίων η γρίλια είχε μια μικρή κλίση. Διαφορά είχαμε όμως και στην εξωτερική διακόσμηση του αυτοκινήτου, αφού λόγω τον προετοιμασιών για τον επερχόμενο πόλεμο η εύρεση και εισαγωγή υλικών ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι τα χρωμιωμένα μέρη μειώθηκαν, με την εμπρός γρίλια να παίρνει το χρώμα του αμαξώματος, με εξαίρεση το περίγραμμά της και μερικές εσωτερικές γραμμές. Κάτι ανάλογο συνέβη και στον λαγό-μασκότ της εταιρείας, ο οποίος αντικαταστάθηκε από έναν νέο λαγό, πιο απλής σχεδίασης και με μεγαλύτερα αυτιά. Επίσης, αλλαγή είχαμε και στους αεραγωγούς του Datsun 15. Στο Datsun 14 οι αεραγωγοί ήταν 16 μικρές οπές σχεδόν κάθετες στο πλαϊνό του καπό, ενώ στο Datsun 15 αντικαταστάθηκαν από 5 μεγάλους αεραγωγούς, οι οποίοι ήταν οριζόντιας διάταξης και είχαν δυο χρωμιωμένες λωρίδες να τους διαχωρίζουν. Σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι το Datsun 15 είχε στάνταρ τους προφυλακτήρες, ενώ τα παλαιότερα μοντέλα της εταιρείας τους είχαν ως προαιρετικούς. Η νέα αυτή εμφάνιση έδωσε έναν αμερικάνικο αέρα στο Datsun 15, σε μικρότερες όμως εξωτερικές διαστάσεις. Μηχανικά το Datsun 15 χρησιμοποιούσε τον ίδιο τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης με το Datsun 14, κυβισμού 722 cm³, με την διαφορά ότι η αναλογία συμπίεσης πλέον είχε αυξηθεί από το 5,2 στο 5,4 έχοντας ως αποτέλεσμα την οριακή αύξηση της ισχύος του κινητήρα από τους 15 στους 16 ίππους. Τα υπόλοιπα μηχανικά μέρη παρέμειναν κοινά και, ως εκ τούτου, η τελική ταχύτητα του οχήματος παρέμεινε στα 80 χιλιόμετρα την ώρα. https://web.archive.org/web/20131117190653/http://www.earlydatsun.com/datsun15.html
Κατάλογος ποταμών του Αφγανιστάν

Αυτός ο κατάλογος των ποταμών που διαρρέουν, σε όλο ή σε μέρος του ρου τους, το Αφγανιστάν, είναι ταξινομημένος γεωγραφικά με βάση το πού βρίσκεται η λεκάνη απορροής του κάθε ποταμού.

 Ινδός ποταμός ή Ινδός (ποταμός) (αγγλικά: Indus River), (Πακιστάν) Γκομάλ (ποταμός) Κουντάρ (ποταμός) Ζομπ (ποταμός) Κουράμ (ποταμός) ή Κουρράμ (ποταμός) Καμπούλ (ποταμός) ή Καμπάλ (ποταμός) ή Κωφής (ποταμός) στα αρχαία ελληνικά (γεν.: Κωφήνος, αιτ.: Κωφήνα) Μπαρά (ποταμός) ή Μπάρα (ποταμός Κουνάρ (ποταμός) Πεχ (ποταμός) Μπασγκάλ (ποταμός) Σουρχάμπ (ποταμός) Αλινγκάρ (ποταμός) Παντζσίρ (ποταμός) Γκορμπάντ (ποταμός) Σαλάνγκ (ποταμός) Λογκάρ (ποταμός) Χαρούτ (ποταμός) ή Αρντασκάν Φαράχ (ποταμός) Χέλμαντ (ποταμός) ή Χελμάντ ή Χέλμουντ, ή Χέλμεντ, ή Χίρμαντ (αρχαία ελληνικά: Ετύμανδρος (ποταμός) ή Ερύμανθος (ποταμός) Χας (ποταμός) (αγγλικά: Khash River) Αργκχαντάμπ (ποταμός) (αρχαία ελληνικά: Αραχωτός (ποταμός)) Ντορί (ποταμός) ή Λόρα ή Καντανάϊ Ταρνάκ (ποταμός) Αργκιστάν (ποταμός) ή Αργκαστάν Λόρα (ποταμός) Μουσά Καλά (ποταμός) ή Μουσά Κουαλά Τιρίν (ποταμός) Κατζ (ποταμός) Γκάζνι (ποταμός) (αγγλικά: Ghazni River)Τζιλγά (ποταμός) (αγγλικά: Jilga River) Χάρι (ποταμός) ή Χαριρούντ Τζαμ (ποταμός) Μαργκάμπ (ποταμός) ή Μο(υ)ρ(γ)κά(μ)π Κουσκ (ποταμός) Κασχκάν (ποταμός) Αμού Ντάρια (ποταμός) (αρχαία ελληνικά: Ώξος (ποταμός)) Σαφίντ (ποταμός), δεν εκχύνεται - ρέει πλέον προς Αμού Ντάρια (ποταμός) Βαλχ (ποταμός) (αγγλικά: Balkh River ή Balkhab), δεν εκχύνεται - ρέει πλέον προς Αμού Ντάρια (ποταμός) Χούλμ (ποταμός) ή (πρώην) Τασκουργκάν (αγγλικά: Khulm River ή Darya-i Khulm ή Kholm ή πρώην Tashkurgan River), δεν εκχύνεται - ρέει πλέον προς Αμού Ντάρια (ποταμός) Κουντούζ (ποταμός) ή Σουρχάμπ (ποταμός) (αγγλικά: Kunduz ή Surkhab) Xαναμπάντ (ποταμός) Ανταράμπ (ποταμός) (σήμερα χείμαρρος ή μεγάλο ρεύμα) Μπαμιγιάν (ποταμός) Κόκτσα (ποταμός) Αντζουμάν (ποταμός) (σήμερα χείμαρρος ή μεγάλο ρεύμα) Παντζ (ποταμός) ή Πυάντζ Ακσού (ποταμός) ή Μπαρτάνγκ (ποταμός) Παμίρ (ποταμός) Ουακχάν (ποταμός) ή Αμπ-ι-Ουαχάν
Μάχη του Μποβ

Η Μάχη του Μποβ (γερμανικά: Μπάου) ήταν μάχη μεταξύ στρατευμάτων τα οποία μάχονταν για λογαριασμό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στρατευμάτων της Δανίας, η οποία έλαβε χώρα στις 9 Απριλίου 1848 στην περιοχή του Φλένσμποργκ της Δανίας, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Σλέσβιχ. Η συγκεκριμένη μάχη αποτέλεσε την πρώτη του Πρώτου Πολέμου του Σλέσβιχ, ενώ είχε νικηφόρα έκβαση για τη Δανία.

 Το 1848, ξέσπασε ο Πρώτος Πόλεμος του Σλέσβιχ, καθώς το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν επιχειρούσε να αποσχιστεί από τη Δανία, ενώ η Δανία το θεωρούσε ως μέρος των εδαφών της. Το Βασίλειο της Πρωσίας, η Αυστριακή Ομοσπονδία και η Γερμανική Συνομοσπονδία, απέστειλαν στρατεύματα προς υποστήριξη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στην απόπειρα απόσχισής του από τη Δανία, καθώς και να αποτελέσει τμήμα της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Επιθυμώντας να νικήσουν τη Δανία προ της άφιξης των γερμανικών, αυστριακών και πρωσικών στρατευμάτων, 7.000 στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ευρισκόμενοι υπό την ηγεσία του στρατηγού Κρον, κατέλαβαν το Φλένσμποργκ, στις 31 Μαρτίου 1848. Οι δανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν επί της Χερσονήσου Χόλντνες, ευρισκόμενης ανατολικά του Φλένσμποργκ, ενώ, φοβούμενος το ενδεχόμενου περικύκλωσής του, ο Στρ. Κρον αιτήθηκε άδεια προκειμένου να αποσύρει τους στρατιώτες του από τον οικισμό. Το αίτημά του έγινε αποδεκτό, ενώ σχεδίασε την υποχώρησή του, ώστε αυτή να λάβει χώρα στις 9 Απριλίου. Οι Δανοί διοικητές είχαν αποφασίσει η επίθεσή τους να λάβει χώρα προ της υποχώρησης του Κρον. Συγκεκριμένα, αποφάσισαν πως το αριστερό άκρο του δανικού στρατού θα ξεκινούσε επίθεση αντιπερισπασμού, ενώ το δεξί άκρο και το ιππικό θα περικύκλωναν τον εχθρό, με τις επιθέσεις τους να χαίρουν της υποστήριξης ναυτικής μοίρας ευρισκόμενης εντός του Φιορντ του Φλένσμποργκ. Οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ήσαν παρατεταγμένοι σύμφωνα με το σχέδιο της προσεχούς υποχώρησής τους, με αποτέλεσμα να μην ευρίσκονται σε θέση να προβάλουν οργανωμένη αντίσταση. Οι Δανοί στρατιώτες ξεκίνησαν την επίθεσή τους μεταξύ 08:00 και 09:00 στις 9 Απριλίου. Έχοντας κακή οργάνωση και δίχως την παρουσία του ανώτατου διοικητή τους, του Πρίγκιπα του Νόερ, ο οποίος κατέφθασε δύο ώρες μετά την έναρξη της μάχης, οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ήσαν ανίκανοι να νικήσουν τις δανικές δυνάμεις. Τριανταπέντε στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ ο αριθμός των Δανών οι οποίοι σκοτώθηκαν ήταν της τάξεως των 16. Συνολικά 138 ήσαν οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν οι οποίοι τραυματίστηκαν, ενώ από την πλευρά των Δανών ο αριθμός των τραυματιών ήταν της τάξεως των 66. Οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν οι οποίοι συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι ήσαν, συνολικά, 923, ενώ, από την πλευρά των Δανών, ουδείς συνελήφθη ως αιχμάλωτος.