IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ισλάμ στο Κοσσυφοπέδιο

Το Ισλάμ στο Κοσσυφοπέδιο έχει μια μακρόχρονη παράδοση που χρονολογείται από την οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου. Πριν από τη Μάχη του Κοσόβου, το 1389, ολόκληρη η περιοχή των Βαλκανίων είχε εκχριστιανιστεί τόσο από τη Δυτική όσο και από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Από το 1389 έως το 1912 το Κοσσυφοπέδιο αποτελούσε μέρος επίσημα της μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, ως εκ τούτου, δέχτηκε υψηλό επίπεδο ισλαμοποίησης. Κατά το χρονικό διάστημα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Κοσσυφοπέδιο κυβερνήθηκε από κοσμικές σοσιαλιστικές αρχές στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγιναν σημαντικές προσπάθειες, οι Κοσοβάροι να προσηλυτιστούν προς τον αθεϊσμό και την εκκοσμίκευση.Αργότερα μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος η θρησκεία γνώρισε σημαντική αναγέννηση και ισχυρή αναβίωση.Σήμερα, το 90-92% του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου αυτοπροσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι, κυρίως αυτοί που ανήκουν στην αλβανική κοινότητα. Υπάρχουν, όμως, ακόμη και σλαβόφωνοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως Βόσνιοι και Γκοράνι, καθώς και Τούρκοι.

 Μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα ο βαθμός του εξισλαμισμού στο Κοσσυφοπέδιο ήταν ελάχιστος και σε μεγάλο βαθμό περιοριζόταν στα αστικά κέντρα. Ο ρυθμός των μεταστροφών στο Ισλάμ αυξήθηκε σημαντικά κατά το δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα, πιθανώς λόγω της φορολογίας που είχε επιβληθεί στους Χριστιανούς εκείνη την περίοδο. Πολλοί, όμως, Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο που είχαν ενστερνιστεί το Ισλάμ δήλωναν ότι ήταν Καθολικοί για να αποφύγουν τη στρατολόγηση, μέχρι το 1845. Πολυάριθμες αλβανικές πολιτιστικές τοποθεσίες στο Κοσσυφοπέδιο καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του Κοσσυφοπεδίου (1998-1999), κάτι που θεωρείται έγκλημα πολέμου που παραβιάζει τη Σύμβαση της Χάγης και της Γενεύης. Από τα 498 τζαμιά στο Κοσσυφοπέδιο που βρίσκονταν σε ενεργό χρήση, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) τεκμηρίωσε ότι 225 τζαμιά υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν από το γιουγκοσλαβικό σερβικό στρατό. Συνολικά, οι δεκαοκτώ μήνες του πολέμου μεταξύ 1998-1999 στο Κοσσυφοπέδιο είχαν ως αποτέλεσμα 225 ή το ένα τρίτο από τα 600 συνολικά τζαμιά να υποστούν ζημιές, βανδαλισμό ή να καταστραφούν μαζί με άλλα μνημεία ισλαμικής αρχιτεκτονικής.
Διαρροή τοξικής λάσπης στην Ουγγαρία το 2010

Στις αρχές Οκτωβρίου του 2010 μια μεγάλης έκτασης περιοχή στην επαρχία Veszprém, στη δυτική Ουγγαρία, καλύφθηκε από κόκκινη τοξική λάσπη, κατάλοιπο της παραγωγής αλουμινίου, ύστερα από την κατάρρευση τμήματος του τοιχώματος ανοιχτής δεξαμενής φύλαξης της λάσπης. Δέκα κάτοικοι της περιοχής έχασαν τη ζωή τους, περισσότεροι από εκατό τραυματίστηκαν (πολλοί έπαθαν χημικά εγκαύματα από την τοξική λάσπη) ενώ η περιβαλλοντική καταστροφή στην περιοχή ήταν τεράστια.

 Γύρω στις 12:25 η ώρα έσπασε το φράγμα της αποθηκευτικής λεκάνης της εταιρείας αλουμινίου MAL AG (Magyar Alumínium). Η λεκάνη περιείχε απόβλητα της παραγωγής. Με την διάρρηξη της λεκάνης ξεχύθηκαν 600.000 με 1,1 εκατομμύριο κυβικά μέτρα λάσπης. Τα απόβλητα έφθασαν μέχρι το ποταμάκι Τόρνα, πλημμυρίζοντας την κοίτη του και την γύρω περιοχή των κοινοτήτων Κολοντάρ (Kolontár), Ντεβενσέρ (Devecser), Σομλοβασαρελύ (Somlóvásárhely), Τυσκεβάρ (Tüskevár), Απακοτόρνα (Apácatorna) και Κισμπερσενύ (Kisberzseny). Δέκα κάτοικοι πέθαναν, 150 τραυματίστηκαν και τετρακόσιοι διασώθηκαν. Σε τρεις επαρχίες κηρύχτηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Συνολικά πλημμύρισαν 40 πολυκατοικίες και δύο δημόσια κτήρια στο Κολοντάρ, 224 σπίτια στο Ντεβενσέρ και 14 σπίτια στο Σομλοβασαρελύ, ενώ μια έκταση 40 τετραγωνικών χιλιομέτρων καλύφθηκε από τα δηλητηριώδη απόβλητα, καταστρέφοντας τον ζωικό και φυτικό κόσμο. Στις 9 Οκτωβρίου εκκενώθηκε το χωριό Κολοντάρ, επειδή το βόρειο μέρος του φράγματος ήταν έτοιμο να καταρρεύσει εντελώς. Στις 10 Οκτωβρίου το υπουργείο περιβάλλοντος της Ουγγαρίας ανακοίνωσε ότι το φράγμα θα κατέρρεε.
Πουρνάρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Πουρνάρα είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αγίας Σοφίας του Δήμου Θέρμου στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Αγίας Σοφίας σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Απέχει οδικώς 25 χλμ. από το Αγρίνιο, 47 χλμ. από την Ναύπακτο, 55 χλμ. από το Μεσολόγγι, 71 χλμ. από την Πάτρα, 72 χλμ. από το Καρπενήσι, και 266 χλμ. από την Αθήνα.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πουρνάρας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίας Σοφίας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017.
817 Αννίκα

Η Αννίκα (Annika) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,585. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Αννίκα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.

 Η μέση διάμετρος της Αννίκας εκτιμάται σε 22,04 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 15 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2,7 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,174. Η Αννίκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 34 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Minstrel in the Gallery

Το Minstrel in the Gallery είναι το όγδοο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1975 στην Βρετανία και τρεις ημέρες αργότερα στην Αμερική, μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".

 Το 1975, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το "Minstrel in the Gallery", ένα άλμπουμ κοντά στον ήχο του "Aqualung", αφού αποτελούνταν από κομμάτια βασισμένα σε ακουστικές κιθάρες, σε συνδυασμό με πιο βαριά τραγούδια, με βάση την ηλεκτρική κιθάρα του Μάρτιν Μπαρ. Το άλμπουμ γράφτηκε και ηχογραφήθηκε παράλληλα με την περίοδο που ο Ίαν Άντερσον έπαιρνε το διαζύγιο από την πρώτη του σύζυγο, Τζένι Φρανκς. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε τον κύριο λόγο της εσωστρέφειας και της κυνικότητας των στίχων. Το άλμπουμ έλαβε αρχικά ανάμεικτες κριτικές, αλλά με το πέρασμα των χρόνων θεωρήθηκε ένα από τα καλύτερα του συγκροτήματος, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια έχοντας ως άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5 και το "Prog Archives" με 4 / 5. Το "Minstrel in the Gallery" σκαρφάλωσε στην έβδομη θέση των τσαρτ του Billboard και έγινε χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά παρουσίασε περαιτέρω πτώση σε σχέση με τους προκατόχους του στην πατρίδα του συγκροτήματος, όπου έφθασε μόλις στο # 20. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, ο Ντέιβιντ Πάλμερ εντάχθηκε στην σύνθεση τους ως κιμπορντίστας και τον Φεβρουάριο του 1975 το συγκρότημα έδωσε πέντε sold-out συναυλίες στο "Forum" του Λος Άντζελες μπροστά σε 20.000 θεατές κάθε βραδιά. Μετά το τέλος της περιοδείας, ο Τζέφρι Χάμοντ παραιτήθηκε από την μουσική για να συνεχίσει ως ζωγράφος. Την θέση του πήρε ο Τζον Γκλάσκοκ των Carmen, οι οποίοι άνοιγαν τις εμφανίσεις των Jethro Tull στην προηγούμενη τους περιοδεία. Όλες οι συνθέσεις γράφτηκαν από τον Ίαν Άντερσον, εκτός αν αναφέρεται. Οι ενορχηστρώσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Ντέιβιντ Πάλμερ. Τα πέντε επιπλέον κομμάτια κυκλοφόρησαν στο box-set 20 Years of Jethro Tull. A Passion Play (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Minstrel in the Gallery" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Τζον Έβαν - πιάνο, πλήκτρα Μπάριμορ Μπάρλοου - τύμπανα, κρουστά Minstrel in the Gallery - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - Minstrel in the Gallery (album review) | Sputnikmusic JETHRO TULL Minstrel in the Gallery reviews and MP3 - Prog Archives
Βαχάγκν Χατσατουριάν

Ο Βαχάγκν Χατσατουριάν (Vahagn Garniki Khachaturyan, αρμενικά: Վահագն Գառնիկի Խաչատուրյան‎; γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1959) είναι Αρμένιος πολιτικός που είναι ο 5ος και σημερινός Πρόεδρος της Αρμενίας. Υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ερεβάν από το 1992 έως το 1996 και ως υπουργός Βιομηχανίας Υψηλής Τεχνολογίας από το 2021 έως το 2022 Ήταν μέλος του Αρμενικού Εθνικού Κογκρέσου μέχρι την παραίτησή του το 2017 Ήταν επικεφαλής της λίστας του ANC στις εκλογές του 2013 για το δημοτικό συμβούλιο του Ερεβάν και επί του παρόντος είναι ανεξάρτητος.

 Ο Βαχάγκν Χατσατουριάν γεννήθηκε το 1959 στο Σισιάν. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας του Ερεβάν το 1980, με τα προσόντα του οικονομολόγου. Από το 1982 έως το 1989 εργάστηκε στην επιχείρηση «HrazdanMash» (Hrazdan Instrumental Production). Από το 1989 έως το 1992 διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής του εργοστασίου «Mars». Από το 1990 έως το 1996 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Ερεβάν και στη συνέχεια από το 1992 έως το 1996 υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ερεβάν. Διετέλεσε βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση της Αρμενίας από το 1995 έως το 1999. Από το 1996 έως το 1998 ήταν σύμβουλος του προέδρου της Αρμενίας Λεβόν Τερ-Πετροσιάν. Το 2002 ανέλαβε αντιπρόεδρος του Κέντρου Πολιτικών Επιστημών, Νομικών και Οικονομικών Ερευνών. Διορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας Υψηλής Τεχνολογίας τον Αύγουστο του 2021. Μετά την παραίτηση του Προέδρου της Αρμενίας Αρμέν Σαρκισιάν τον Ιανουάριο του 2022, το κυβερνών κόμμα Πολιτικής Σύμβασης πρότεινε τον Χατσατουριάν για την προεδρία. Εξελέγη πρόεδρος από το αρμενικό κοινοβούλιο στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας. Η ορκωμοσία του έγινε στις 13 Μαρτίου 2022.
Αλίκη ντε Λα Ρος

Η Αλίκη των Αθηνών, γαλλ. Alice de La Roche (απεβ. 1282) από τον Οίκο ντε Λα Ρος ήταν κόρη του δούκα των Αθηνών και με τον γάμο της έγινε κυρία της Βηρυτού. Όταν τη Βηρυτό ανέλαβε η κόρη της, η Αλίκη έγινε επίτροπος της Βηρυτού το διάστημα 1274-77.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γκυ Α΄ δούκα των Αθηνών και μίας των Μπρυγιέρ/Μπριέλ, κόρης του Ούγου βαρόνου της Καρύταινας και μίας Βιλλεαρδουίνου. Ο Γκυ Α΄ από κύριος είχε γίνει δούκας των Αθηνών το 1260 από τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας. Αδέλφια της ήταν: 1. Ιωάννης δούκας των Αθηνών 2. Γουλιέλμος δούκας των Αθηνών 3. Μαργαρίτα 4. Ισαβέλλα σύζυγος πρώτα του Γοδεφρείδου του Μπριέλ, κυρίου της Καρύταινας και μετά του Ούγου κόμη του Μπριέν & του Λέτσε και 5. Αικατερίνη. Ο σύζυγός της Ιωάννης Β΄ οδήγησε το 1260 μία μεγάλη επιδρομή μαζί με τους Ναΐτες ιππότες στη Γαλιλαία. Ομως ο Ιωάννης Β΄ και οι Ναΐτες ηττήθηκαν κοντά στην Τιβεριάδα από Τουρκομάνους, που αιχμαλώτισαν τον Ιωάννη Β΄ και έπειτα τον εξαγόρασαν αντί λύτρων. Κατά την απουσία τής κόρης της Ισαβέλλας κυρίας της Βηρυτού στην Κύπρο το διάστημα 1274-77, η Αλίκη ανέλαβε επίτροπος της Βηρυτού. Ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το 1264 και η Αλίκη το 1282. Το 1308 απεβίωσε ο ανιψιός της Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος δούκας των Αθηνών, άγαμος. Η κόρη της Εσίβα διεκδίκησε νόμιμα το δουκάτο, αλλά τελικά αυτό δόθηκε στον Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, γιο της Ισαβέλλας, αδελφής της Αλίκης. Παντρεύτηκε το 1240/50 τον Ιωάννη Β΄ των Μπριέν κύριο της Βηρυτού και είχε τέκνα: Ισαβέλλα 1252-1282, κυρία της Βηρυτού. Παντρεύτηκε τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και μετά άλλους τρεις ιππότες. Εσίβα 1253-1312, παντρεύτηκε πρώτα τον Ονφρουά του Μονφόρ, μετά τον Γκυ των Πουατιέ κοντόσταυλο της Κύπρου. Cawley, Charles, Jerusalem, Nobility, Lords of Beirut Ibelin, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1996

Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 1996 ήταν οι Σίλκεμποργκ ΙΦ, Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ και Καρλσρούη ΣΚ. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-97.

 Οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά αναγράφονται με έντονα γράμμα. ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1996-97 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1996-97 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-1997 Επίσημη Ιστοσελίδα Αποτελέσματα στο Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
Πιόνιο

Στη φυσική των σωματιδίων, πιόνιο (συντομογραφία του πι-μεσονίου το οποίο συμβολίζεται με το γράμμα π) είναι οποιοδήποτε από τα εξής τρία υποατομικά σωματίδια: π0, π+ και π−. Τα πιόνια είναι τα ελαφρύτερα μεσόνια και παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξήγηση των χαμηλής ενέργειας ιδιοτήτων της ισχυρής πυρηνικής δύναμης.

 Τα πιόνια έχουν spin 0 και αποτελούνται από κουάρκς πρώτης γενιάς. Στο πρότυπο των κουάρκς, ένα up κουάρκ και ένα anti-down κουάρκ συνθέτουν ένα π+, ενώ ένα down κουάρκ και ένα anti-up κουάρκ συνθέτουν το π−, τα οποία είναι μεταξύ τους αντισωμάτια. Τα αφόρτιστα πιόνια είναι συνδυασμοί ενός up κουάρκ με ένα anti-up κουάρκ ή ενός down κουάρκ με ένα anti-down κουάρκ και έχουν τους ίδιους κβαντικούς αριθμούς. Ο βασικός τρόπος διάσπασης του πιονίου, με πιθανότητα 99,9877% , είναι μια καθαρά λεπτονική διάσπαση σε ένα μιόνιο και το νετρίνο του: π+ → μ+ + νμπ− → μ− + νμΟ δεύτερος πιο κοινός τρόπος διάσπασης του πιονίου, με πιθανότητα 0,0123% , είναι επίσης λεπτονικός και το πιόνιο διασπάται σε ένα ηλεκτρόνιο και στο αντίστοιχο νετρίνο. Αυτός ο τρόπος ανακαλύφθηκε στο Κέντρο Πυρηνικών Μελετών και Ερευνών (CERN) το 1958: π+ → e+ + νeπ− → e− + νe Το μεσόνιο π0 έχει μια ελαφρώς μικρότερη μάζα (135.0 MeV/c2) και μια πολύ πιο σύντομη μέσης διάρκειας ζωής (8.4×10−17 s). Αυτό το πιόνιο διασπάται με μια διαδικασία ηλεκτρομαγνητικής δύναμης. Ο κύριος τρόπος διάσπασης, με πιθανότητα 98,798% , είναι σε δύο φωτόνια: π0 → 2 γ Ο δεύτερος πιο κοινός τρόπος διάσπασής του, με πιθανότητα 1,198% , είναι η αποκαλούμενη διάσπαση «Dalitz» σε ένα φωτόνιο και ένα ζευγάρι ηλεκτρονίου-ποζιτρονίου: π0 → γ + e− + e+ Mesons at the Particle Data Group (αγγλικά)
Διάχυση

Γενικά, στη Φυσικοχημεία διάχυση, ή παθητική μεταφορά, χαρακτηρίζεται η τάση των μορίων μιας ουσίας να διασπείρονται από περιοχές υψηλότερης συγκέντρωσης προς τις περιοχές μικρότερης συγκέντρωσης. Η τάση αυτή εκδηλώνεται με αντίστοιχη μετακίνηση των μορίων. Αυτό σημαίνει πως η μετακίνηση των μορίων γίνεται και προς τις δύο κατευθύνσεις, με μεγαλύτερο ρυθμό από τη περιοχή της υψηλότερης συγκέντρωσης. Κάποια στιγμή οι συγκεντρώσεις εξισώνονται, που όμως δεν εμποδίζει την μετακίνηση των μορίων που συνεχίζεται, αυτή τη φορά, με σταθερό ρυθμό. Επίσης με τον ίδιο όρο διάχυση, ονομάζεται το φαινόμενο της αυθόρμητης ανάμιξης δύο ή περισσοτέρων χημικών ουσιών, που βρίσκονται σε επαφή και που σχηματίζουν (με τη πάροδο του χρόνου) μίγμα ή διάλυμα. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά το φαινόμενο αυτό στα κύτταρα που πολλές διεργασίες τους οφείλονται στη διάχυση, (δείτε κυτταρική μεμβράνη).Όταν έρχονται σ΄ επαφή δύο αέρια διασπείρονται μεταξύ τους, γιατί τα κινούμενα μόρια κάθε αερίου αναμιγνύονται με τα μόρια του άλλου. Αυτό συμβαίνει και με υγρά ή στερεά που διαλύονται με διάχυση. Τά ιόντα ή τα μόρια της διαλυμένης ουσίας διαχέονται σιγά σιγά στα αντίστοιχα του διαλύτη, δημιουργώντας τελικά ένα διάλυμα με μια ομοιόμορφη συγκέντρωση.

 Το φαινόμενο της διάχυσης είναι πολύ εμφανές στα αέρια. Ο Τζον Ντάλτον (Άγγλος χημικός 1766-1844), ήταν από τους πρώτους που μελέτησε αυτό το φαινόμενο. Για το σκοπό αυτό γέμισε δύο φιάλες, τη μια με Υδρογόνο και την άλλη με διοξείδιο του άνθρακα και τις ένωσε με ένα μακρύ κάθετο σωλήνα έτσι ώστε το Η (ελαφρύτερο) να είναι προς τα πάνω και το CO2 να είναι προς τα κάτω. Μετά τη πάροδο αρκετών ωρών τα δύο αέρια αναμίχθηκαν πλήρως, γεγονός που αντίκειται στους νόμους της βαρύτητας. Την διάχυση στα αέρια μελέτησε πληρέστερα ο Γκράχαμ στον οποίο και οφείλεται ο νόμος αυτής (1823) Η ταχύτητα διάχυσης ενός αερίου είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη τετραγωνική ρίζα της πυκνότητας του αερίου. Η διάχυση θεωρείται ένα από τα γενικότερα φυσικά φαινόμενα. Η διάχυση των υγρών απαιτεί περισσότερο χρόνο από τη συντελούμενη στα αέρια. Τα αέρια διαχέονται αναμιγνυόμενα σε όλες τις αναλογίες. Επομένως ετερογενή συστήματα δύο αερίων αναμιγνύονται μεταβατικά σε λίγο χρονικό διάστημα. Όταν διαλύεται ένα στερεό εντός υγρού, τότε λαμβάνει χώρα διάχυση όταν το σχηματιζόμενο πυκνό διάλυμα που γειτνιάζει άμεσα του στερεού διαχύνεται στο υπόλοιπο υγρό που περιβάλλει αυτό. Το αυτό συμβαίνει και με τη διάλυση ενός αερίου εντός ενός υγρού. Άρα μέρος της χημικής διάλυσης, (δηλαδή της διεργασίας παραγωγής διαλύματος) είναι η διάχυση. Ώσμωση Διάχυση φωτός, που αφορά διασπορά φωτός. Διάχυση θερμότητας, που αφορά επίσης διασπορά θερμότητας.
Φράνκλιν Κλάρενς Μαρς

Ο Φράνκλιν Κλάρενς Μαρς (24 Σεπτεμβρίου 1883 - 8 Απριλίου 1934) γνωστός ως Frank C. Mars, ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας. ο οποίος ίδρυσε την εταιρία Mars, Incorporated, η οποία παράγει ως επί το πλείστον σοκολατένια γλυκίσματα. Ο Μαρς και ο γιος του Φόρεστ Έντουαρντ Μαρς δημιούργησαν και ανέπτυξαν τις καραμέλες M&M's.

 Ο Μαρς γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1883 στο Χάνκοκ της Μινεσότα. Έμαθε πώς να παίρνει με το χέρι του σοκολατάκια όταν ήταν μικρό παιδί, από τη μητέρα του ΄Αλβα, στην οποία άρεσε να περιποιείται το γιο της, όταν αυτός είχε υποστεί πολύ ήπια πολιομυελίτιδα. Σε ηλικία 19 ετών, ο Μαρς ξεκίνησε να πουλά τσιπς βουτηγμένα σε σιρόπι μελάσας. Το 1902, ο Μαρς παντρεύτηκε την Ethel G. Kissak (29 Σεπτεμβρίου 1882-11 Απριλίου 1980), η οποία ήταν δασκάλα. Στις 21 Μαρτίου 1904 γεννήθηκε ο γιος τους Φόρεστ Έντουαρντ Μαρς στη Γουαντάνα της Μινεσότα. Αργότερα, όταν χώρισε από τη σύζυγό του, ο Μαρς γνώρισε την Έθελ Βερόνικα Χίλυ(13 Μαρτίου 1884-25 Δεκεμβρίου 1945), την οποία παντρεύτηκε το 1910. Εκείνη την περίοδο, ο Μαρς ξεκίνησε να πουλάει χονδρικώς σοκολατένια γλυκίσματα στην Τακόμα της Ουάσινγκτον. Το 1920, η οικογένεια μετακόμισε στη Μινεάπολη της Μινεσότα, όπου ο Μαρς ίδρυσε την εταιρία Mar-O-Bar Co και ξεκίνησε να παράγει σοκολατένια γλυκίσματα σε μπάρες. Αυτή η εταιρία αργότερα μετονομάστηκε σε Mars, Incorporated. Το 1923, ο Μαρς έβαλε σε εφαρμογή μια ιδέα του γιου του Φόρεστ, το Μίλκυ Γουέι, που έγινε η περισσότερο πωλούμενη γλυκιά σοκολάτα. το 1929, ο Μαρς μετακόμισε στο Σικάγο και κατοίκησε στο Ρίβερ Φόρεστ. ΄Εγινε ο Επίτιμος Αρχηγός της Αστυνομικής Διεύθυνσης του ΄Οακ Παρκ του Ιλινόις. Το 1930 ο Μαρς ξεκίνησε την παραγωγή της σοκολάτας Σνίκερς. Το1932 ο Μαρς ξεκίνησε την παραγωγή της ομώνυμης σοκολάτας(Μαρς), η οποία αγαπήθηκε από παιδιά και μεγάλους σε Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία. Ο Μαρς απεβίωσε στις 8 Απριλίου του 1934 από καρδιακά προβλήματα σε ηλικία μόλις 50 ετών, αφήνοντας την εταιρία στο γιο του Φόρεστ.
Διοίκηση Δακίας

Η Διοίκηση Δακίας (λατινικά: Dioecesis Daciae‎) ήταν διοίκηση της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή της σύγχρονης δυτικής Βουλγαρίας, της κεντρικής Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της βόρειας Αλβανίας και της βόρειας Βόρειας Μακεδονίας (Σκοπίων). Υπαγόταν στην Υπαρχία του Ιλλυρικού. Πρωτεύουσά της ήταν η Serdica (Σερδική, σημερινή Σόφια).

 Ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός (270-275), αντιμέτωπος με την απόσχιση της Γαλλίας και της Ισπανίας από την Αυτοκρατορία από το 260, με την προέλαση των Σασσανιδών στην Ασία και τις καταστροφές που είχαν δημιουργήσει οι Κάρπιοι και οι Γότθοι στη Μοισία και την Ιλλυρία, εγκατέλειψε την επαρχία της Δακίας, που δημιούργησε ο Τραϊανός και απέσυρε τα στρατεύματά του εντελώς, καθορίζοντας τα ρωμαϊκά σύνορα στον Δούναβη. Μία νέα Dacia Aureliana οργανώθηκε νότια του Δούναβη έξω από την κεντρική Μοισία, με πρωτεύουσα τη Σερδική. Η εγκατάλειψη της Dacia Traiana από τους Ρωμαίους αναφέρεται από τον Ευτρόπιο στο Breviarium historiae Romanae, βιβλίο ΙΧ: Κατά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού (284-305), δημιουργήθηκε η διοίκηση Μοισίας, που περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος των κεντρικών Βαλκανίων και την ελληνική χερσόνησο. Αργότερα, όμως, πιθανότατα την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ (306-337) η διοίκηση χωρίστηκε στα δύο, σχηματίζοντας τη διοίκηση Μακεδονίας στα νότια και τη διοίκηση Δακίας στα βόρεια. Η διοίκηση Δακίας αποτελούνταν από πέντε επαρχίες: Dacia Mediterranea (το νότιο, εσωτερικό τμήμα της Dacia Aureliana), Dacia Ripensis (Δακία Παρόχθια, το βόρειο, παραδουνάβιο τμήμα της Dacia Aureliana), Moesia Prima (το βόρειο τμήμα της Moesia Superior), Dardania (η νότιο τμήμα της Moesia Superior) και Praevalitana (το ανατολικό τμήμα της Δαλματίας). Η πρωτεύουσα της επισκοπής ήταν η Serdica (σημερινή Σόφια). Επικεφαλής της διακυβέρνησης της διοίκησης ήταν ένας βικάριος (vicarius). Σύμφωνα με το Notitia Dignitatum (ένα έγγραφο της αυτοκρατορικής καγκελαρίας των αρχών του 5ου αι.), ο βικάριος είχε τον βαθμό του vir spectabilis (αξιοθαύμαστου ανδρός). Η διοίκηση μεταφέρθηκε στη Δυτική Αυτοκρατορία το 384 από τον Θεοδόσιο Α', πιθανώς ως μερική αποζημίωση στην αυτοκράτειρα Ιουστίνα, για την αναγνώριση του σφετερισμού του Μάγνου Μάξιμου στη Γαλλική αυτοκρατορία. Ωστόσο με το τέλος του το 395, επανήλθε στην Ανατολική Αυτοκρατορία, σχηματίζοντας, μαζί με τη διοίκηση Μακεδονίας στα νότια, την Υπαρχία του Ιλλυρικού. Το 535 επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527-565), η εκκλησιαστική τάξη στο έδαφος της διοίκησης αναδιαμορφώθηκε και δημιουργήθηκε η νέα αρχιεπισκοπή της Ιουστινιανής Πρώτης, με κέντρο τη γενέτειρα του Αυτοκράτορα Justiniana Prima. Στον νεοδιορισθέντα αρχιεπίσκοπο δόθηκε η μητροπολιτική δικαιοδοσία σε όλες τις επαρχίες της διοίκησης Δακίας. Το έδαφος της διοίκησης λεηλατήθηκε και ερημώθηκε από τους Ούννους στα μέσα του 5ου αι. και τελικά κατακτήθηκε από τους Αβάρους και τους Σλάβους στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 7ου αι. Διοίκηση Μοισίας Επαρχία Μοισίας Επαρχία Άνω Μοισίας Επιγραφές της Άνω Μοισίας Μάχες του Βιμινάκιουμ (in γαλλική) Inscriptions of Moesia Superior, University of Belgrade CITIES IN THE PROVINCES MOESIA SUPERIOR AND MOESIA INFERIOR
Κώστας Τζαβάρας

Ο Κώστας Τζαβάρας (γεν. 15 Αυγούστου 1955) είναι Έλληνας νομικός, δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (2012 2013) και βουλευτής Ηλείας με τη Νέα Δημοκρατία (2007-2023).

 Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας τον Αύγουστο του 1955. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Εργάσθηκε ως δικηγόρος στον Πύργο και χρημάτισε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πύργου για δύο συνεχόμενες θητείες μέχρι το 2004. Κατά καιρούς έχει αρθρογραφήσει σε αρκετές τοπικές εφημερίδες. Το 1998 έθεσε υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Γαβρίλη Λιατσή εκλεγόμενος πρώτος σε ψήφους, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2004 ήταν υποψήφιος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας συγκεντρώνοντας 13.119 σταυρούς. Στις επόμενες εκλογές, του 2007, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας. Στις εκλογές του 2009 επανεξελέγη βουλευτής Ηλείας, δεύτερος σε ψήφους. Μετά την ήττα της Νέας Δημοκρατίας, στήριξε για την προεδρία τον Αντώνη Σαμαρά και μετά την εκλογή του πρώτου τοποθετήθηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Υπήρξε μέλος της εξεταστικής επιτροπής για το Βατοπέδι και τη Siemens. Τον Ιανουάριο του 2011 ορίστηκε υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 επανεξελέγη πρώτος σε ψήφους στην περιφέρεια Ηλείας. Στις εκλογές που ακολούθησαν (Ιουνίου) επανεξελέγη. Στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά διορίστηκε από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Ιούνιο του 2013 αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (αρμόδιος για θέματα Πολιτισμού). Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015. Στις 18 Νοεμβρίου 2016, με απόφαση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε καθήκοντα κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στις εκλογές του 2019 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 δεν έθεσε υποψηφιότητα. Προσωπική ιστοσελίδα του Κώστα Τζαβάρα
Μαρία Πία της Σαβοΐας

Η Μαρία Πία της Σαβοΐας (Maria Pia di Savoia, 14 Φεβρουαρίου 1847 - 5 Ιουλίου 1911) υπήρξε Βασίλισσα της Πορτογαλίας ως σύζυγος του Λουδοβίκου Α΄. Η Μαρία Πία ήταν η κόρη του Βίκτωρος Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας και της συζύγου του Αδελαΐδας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ράινερ Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Την ημέρα της βάπτισης της, ο Πάπας Πίος Θ΄, ως ανάδοχός της, της χάρισε ένα Χρυσό Τριαντάφυλλο. Υπήρξε μεγάλη διδάσκαλος του Τάγματος της Αγίας Ισαβέλλας.

 Ο γάμος της με τον Λουδοβίκο του Οίκου της Μπραγκάνσα έγινε στις 6 Οκτωβρίου 1862 στη Λισαβόνα. Ως βασίλισσα, η Μαρία Πία θεωρήθηκε από κάποιους ως πολυδάπανη, όμως τα φιλανθρωπικά της έργα δεν αμφισβητούνται από κανένα. Έμεινε γνωστή στο λαό ως «άγγελος της φιλανθρωπίας» και «μητέρα των φτωχών», εξαιτίας της συμπόνιας και της αρωγής της σε κοινωνικούς σκοπούς. Εκείνη ήταν σε μεγάλο βαθμό η υπεύθυνη για το εσωτερικό του Βασιλικού Παλατιού Αζούντα στη Λισαβόνα, όπου ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται για δεξιώσεις κατά τη διάρκεια επισκέψεων ξένων αρχηγών κρατών.Παρότι ο σύζυγός της απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 1889, η Μαρία Πία παρέμεινε πολύ δραστήρια και συνέχισε τα κοινωνικά της έργα, κατέχοντας ταυτόχρονα δεσπόζουσα θέση στην Αυλή. Κατά την απουσία του νέου Βασιλιά και της Βασίλισσας στο εξωτερικό, εκείνη αναλάμβανε τα καθήκοντά τους. Κατά τα τελευταία της χρόνια στην Πορτογαλία, είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή, ειδικά μετά της δολοφονία του γιου της Καρόλου Α΄. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, μαζί με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια, τον Οκτώβριο του 1910, έπειτα από στρατιωτικό κίνημα (5 Οκτωβρίου) που εκθρόνισε τον εγγονό της Εμμανουήλ Β΄ κατάργησε τη μοναρχία. Η ίδια απεβίωσε στην Ιταλία στις 5 Ιουλίου 1911 και ενταφιάστηκε στο Βασιλικό Μαυσωλείο της Βασιλικής της Σουπέργκα στο Τορίνο. Παντρεύτηκε το Λουδοβίκο Α΄ της Πορτογαλίας και απέκτησε 2 παιδιά: Κάρολος Α΄ (1863 - 1908), Βασιλιάς της Πορτογαλίας. Αλφόνσος (1865 - 1920), Δούκας του Πόρτο. Μιχαήλ (1866), πρόωρος ή θνησιγενής.
Αβάντι Σάμου

Το Αβάντι είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Σπαθαραίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πυθαγορείου του δήμου Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Μέχρι το 2001 ο οικισμός ονομαζόταν Ζέφυρος.

 Το Αβάντι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νότιας Σάμου. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του κόλπου του Μαραθόκαμπου, σχεδόν απέναντι από το νησάκι Σαμιοπούλα (στα ΝΑ), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 42 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Σάμου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 ως Ζέφυρος και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σπαθαραίων της Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σπαθαραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πυθαγορείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Πυθαγορείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Σάμου. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Σάμος 1:50.000) Google Earth eetaa.gr
Μαλγασική γλώσσα

Η Μαλγασική γλώσσα ανήκει στην Αυστρονησιακή ομάδα γλωσσών και είναι η εθνική γλώσσα της Μαδαγασκάρης. Είναι το δυτικότερο μέλος της υποομάδας Μαλάι- Πολυνησιακά που ανήκει στην αυστρονησιακή ομάδα. Η διαφορετικότητα της γλώσσας από τις γειτονικές αφρικάνικες γλώσσες επισημάνθηκε το 1708 από τον ολλανδό λόγιο Άντριαν Ρέλαντ. Σχετίζεται πολύ με τις Μαλάι- Πολυνησιακές γλώσσες της Ινδονησίας, της Μαλαισίας και των Φιλιππίνων, και πιο στενά με τις ανατολικές γλώσσες Μπαρίτο που μιλιούνται στον νησί Βόρνεο, με εξαίρεση τις πολυνησιακές μορφοφωνητικές διαφορές που έχει. Σύμφωνα με τον Ρότζερ Μπλεντς η πρώιμη μορφή της γλώσσας που μιλιότανε στη Μαδαγασκάρη μπορεί να μην είχε αυστρονησιακά γλωσσικά υποστρώματα.

 Η Μαδαγασκάρη κατοικήθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπους της νοτιοανατολικής θαλάσσιας Ασίας που περάσανε μέσα από το νησί Βόρνεο. Οι μεταναστεύσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας όπως επιβεβαιώθηκε από ερευνητές γλωσσολόγους που κατέδειξαν την κοντινή σχέση μεταξύ της μαλγασικής γλώσσας με την παλιά γλώσσα Μαλάι και την παλιά Τζαβανέζικη εκείνης της περιόδου. Αρκετά αργότερα, περίπου το 1000, οι αρχικοί κάτοικοι αυστρονησιακής καταγωγής αναμίχθηκαν με κατοίκους αραβικής και μπαντού καταγωγής, μεταξύ άλλων. Υπάρχει ένδειξη ότι οι προκάτοχοι των μαλγασικών διαλέκτων έφτασαν πρώτα στο νότιο πέρασμα της ανατολικής ακτογραμμής της Μαδαγασκάρης.Η Μαλγασική γλώσσα έχει παράδοση στις προφορικές τέχνες, τις ποιητικές ιστορίες και τους μύθους. Η πιο γνωστή ιστορία είναι το εθνικό έπος που λέγεται Ιμπόνια και μιλά για έναν παραδοσιακό ήρωα μαλγασικής καταγωγής με το ίδιο όνομα.
I Love You, Honeybear

Το "I Love You, Honeybear" είναι το δεύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ο Josh Tillman με το ψευδώνυμο Father John Misty. Κυκλοφόρησε στις 10 Φεβρουαρίου του 2015 από την Sub Pop. Παραγωγός ήταν ο ίδιος και ο Jonathan Wilson. Είναι το δεύτερο άλμπουμ του Tillman μετά την αποχώρησή του από τους Fleet Foxes. Με βάση τον Tillman, το άλμπουμ είναι θεματικό.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον J. Tillman Elizabeth Bacher - βιολί Sasha Barr - καλλιτεχνική διεύθυνση Arnie Barrera - τρομπέτα Greg Calbi - mastering Jorge Cardenas - βιολί Paul Cartwright - μαντολίνο, ενορχήστρωση εγχόρδων, έγχορδα, βιολί Hector Castro - βιολί Daphne Chen - βιολί Keefus Ciancia - βασικός καλλιτέχνης Claire Courchene - τσέλο Phil Ek - μίξινγκ Bryce Gonzales - μηχανικός Fred Herrera - ενορχήστρωση κόρνων, ενορχήστρωση εγχόρδων Javier Rodriguez - τρομπέτα Benji Lysaght - κιθάρα, βασικός καλλιτέχνης Alethea Mills - φωνητικά Gabriel Noel - μπάσο, ενορχήστρωση εγχόρδων, έγχορδα Alia Penner - σχέδιο Andres Renteria - κόνγκας Stacey Rozich - ζωγραφική Farmer Dave Scher - κιθάρα Lap Steel Chavonne Stewart - φωνητικά Thomas Lea - βιόλα Emma Elizabeth Tillman - φωτογραφία Josh Tillman - φωνή, καλλιτεχνική διεύθυνση, ενορχήστρωση κόρνων, βασικός καλλιτέχνης, παραγωγή, ενορχήστρωση εγχόρδων Brian Walsh - κλαρινέτο Jonathan Wilson - μίξινγκ, βασικός καλλιτέχνης, παραγωγή
Ηλίας των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Ηλίας (ιταλ. Elia, 23 Ιουλίου 1880 - 27 Ιουνίου 1959) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν τιτουλάριος δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1950-59) και αρχηγός του Οίκου.

 Ο Ηλίας Ροβέρτος Κάρολος Μαρία ήταν ο τριτότοκος (επιζών) γιος του Ροβέρτου της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Το δουκάτο ενσωματώθηκε στην Ιταλία το 1959. Ο πατέρας του συνέχισε να φέρει τον τίτλο του δούκα της Πάρμας· απεβίωσε το 1907. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ερρίκος και μετά ο δευτερότοκος Ιωσήφ, αλλά επειδή είχαν μαθησιακές δυσκολίες, ουσιαστικά (de facto) αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας έγινε ο Ηλίας. Το 1903 νυμφεύτηκε την Μαρία Άννα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φρειδερίκου του Τέσσεν, και είχε (επιζόντα) τέκνα Ελισάβετ 1904-1983, άγαμη. Κάρολος Λουδοβίκος 1905-1912, πέθανε από πολιομυελίτιδα. Μαρία Φραγκίσκη 1906-1994, άγαμη. Ροβέρτος Ούγος 1909-1994, Δούκας της Πάρμας. Φραγκίσκος Αλφόνσος 1913-1939. Ιωάννα Ισαβέλλα 1916-1949, άγαμη πέθανε σε κυνηγετικό ατύχημα. Αλίκη 1917-2017, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο, Δούκα της Καλαβρίας. Μαρία Χριστίνα 1925-2009, άγαμη.
ΦΚ Λοκομοτίβ Μόσχας

Η ΦΚ Λοκομοτίβ Μόσχας (ρωσικά: ФК Локомотив Москва, προφέρεται: [ləkəmɐˈtʲif mɐˈskva]) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ρωσίας από τη Μόσχα. Ιδρύθηκε το 1923 και αγωνίζεται στην ανώτερη κατηγορία (Πρέμιερ Λιγκ) του ρωσικού πρωταθλήματος. Έδρα της είναι το στάδιο «Λοκομοτίβ», χωρητικότητας 28.800 θεατών. Φορά ολοκόκκινες εμφανίσεις, έχει έμβλημα το ρωσικό αρχικό γράμμα «Л» και το παρατσούκλι της είναι «Локо», δηλαδή Ατμομηχανή. Με το ίδιο όνομα στη Μόσχα υπάρχουν επίσης ομάδες μπάσκετ, βόλεϊ, ράγκμπι κλπ.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1923 ως «Σύλλογος Οκτωβριανής Επανάστασης» (Клуб Октябрьской Революции). Το 1931 μετονομάστηκε σε «Καζάνκα» (Московско-Казанская железная дорога) και το 1936 πήρε το τελικό της όνομα «Λοκομοτίβ». Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου η ομάδα αποτελούσε τμήμα του εθελοντικού αθλητικού οργανισμού «Λοκομοτίβ», που είχε παραρτήματα σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Σοβιετικής Ένωσης. Στο σοβιετικό πρωτάθλημα δεν είχε ιδιαίτερες επιτυχίες, παρά μόνο μια δεύτερη θέση το 1959. Όμως, είχε κατακτήσει δυο φορές το Κύπελλο ΕΣΣΔ, το 1936 και το 1957. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης εντάχθηκε στην ανώτερη κατηγορία του ρωσικού πρωταθλήματος. Αρχικά, εθεωρείτο η πιο αδύναμη από τις ποδοσφαιρικές ομάδες της Μόσχας, στις οποίες περιλαμβάνονταν σύλλογοι, όπως: η ΤΣΣΚΑ, η Ντιναμό, η Σπαρτάκ και η Τορπέντο. Όμως, με την προσπάθεια και την επιμονή του προπονητή Γιούρι Σεμίν και του προέδρου Βαλερί Φιλάτοφ, η ομάδα έγινε πρωταγωνίστρια. Κατέκτησε τρεις φορές το Πρωτάθλημα (2002, 2004, 2017/18). Επίσης, τέσσερις φορές τερμάτισε δεύτερη (1995, 1999, 2000 και 2001) και άλλες τόσες στην τρίτη θέση (1994, 1998, 2005 και 2006). Επίσης, κατέκτησε 8 φορές το Κύπελλο (1996, 1997, 2000, 2001, 2007, 2015, 2017 και 2019) και δυο φορές το Σούπερ Καπ (2003, 2005). Παράλληλα, είχε επιτυχημένες πορείες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις που συμμετείχε. Έφτασε δυο συνεχόμενες σεζόν ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων: 1997-98 και 1998-99. Επίσης, είχε αξιοσημείωτη παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ. Την περίοδο 2002-03 προκρίθηκε στη δεύτερη φάση των ομίλων (16 ομάδες) και το 2004 έφτασε ως τα προημιτελικά, για να αποκλειστεί από τη Μονακό με το εκτός έδρας γκολ. Το 2002 χτίστηκε το νέο στάδιο, το οποίο θεωρείται από τα πιο μοντέρνα και άνετα της ανατολικής Ευρώπης. Η συνεχόμενη προσπάθεια και οι επιτυχίες του συλλόγου προσέλκυσαν περισσότερους φιλάθλους και η Λοκομοτίβ συχνά συγκεντρώνει τους περισσότερους θεατές από κάθε άλλο μοσχοβίτικο σωματείο. Πρωτάθλημα Ρωσίας Πρωταθλήτρια (3): 2002, 2004, 2018 Κύπελλο Ρωσίας Κυπελλούχος (9): 1996, 1997, 2000, 2001, 2007, 2015, 2017, 2019, 2021 Σούπερ Καπ Ρωσίας Νικήτρια (3): 2003, 2005, 2019 Κύπελλο ΕΣΣΔ Κυπελλούχος (2): 1936, 1957 Ευρωπαϊκό Κύπελλο Σιδηροδρόμων Νικήτρια (5): 1974, 1976, 1979, 1983, 1987 Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. ΦΚ Λοκομοτίβ-2 Μόσχας Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά)
ΕΡΤ Αιγαίου

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αιγαίου (ΕΡΤ Αιγαίου) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός του Αιγαίου και μία αυτονομημένη μονάδα της ΕΡΤ και ελέγχεται από την Γενική Διεύθυνση Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.

 Ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1989, ως ΕΡΑ Αιγαίου, και στεγάζεται μέχρι και σήμερα σ’ ένα νεοκλασικό κτίριο στη Μυτιλήνη. Η ΕΡΤ Αιγαίου είναι ο τελευταίος περιφερειακός ραδιοφωνικός σταθμός που δημιούργησε η ΕΡΤ και έχει τον πιο σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό από όλους τους περιφερειακούς σταθμούς της. Στην αρχή της λειτουργίας του ο σταθμός κάλυπτε ολόκληρο το Αιγαίο με δύο κύριους πομπούς: έναν στο όρος Όλυμπος της Λέσβου (συχνότητα 104.4 ΜHz) και έναν στη Σαντορίνη (συχνότητα 93.3 ΜHz) από όπου εκπέμπει τώρα η ΕΡΤ Ρόδου. Από τις 1 Ιουλίου 1998, στα πλαίσια αναδιάταξης των Ραδιοφωνικών σταθμών με βάση τις γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας, η ΕΡΤ Αιγαίου καλύπτει μόνο την περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, δηλαδή τους Νομούς Λέσβου, Χίου και Σάμου. Στις 11 Ιουνίου 2013 η κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ. Ωστόσο, παρά το κλείσιμο του φορέα, ο σταθμός συνέχιζε κανονικά τη λειτουργία του. Στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Αιγαίου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Αιγαίου. Το πρόγραμμα εκπέμπεται μέσω ενός κύριου πομπού που βρίσκεται στο όρος Όλυμπος Λέσβου. Η λειτουργία του υποστηρίζεται από τους αναμεταδότες του σταθμού που είναι τοποθετημένοι σε διάφορα σημεία του Βορειοανατολικού Αιγαίου καλύπτοντας έτσι όλη την περιοχή. Η ΕΡΤ Αιγαίου δεν καλύπτει μόνο ειδησεογραφικά την περιοχή στην οποία εκπέμπει αλλά προσπαθεί να κάνει παρεμβάσεις στις τοπικές κοινωνίες ποικιλόμορφα (είτε με εκδηλώσεις που διοργανώνει, είτε να βρεθεί αρωγός σε σημαντικές πρωτοβουλίες). Από το 1998 η ΕΡΤ Αιγαίου εκπέμπει σε όλο τον κόσμο μέσω διαδικτύου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σταθμός είναι ο πρώτος στο Αιγαίο και από τους πρώτους στην Ελλάδα που το πρόγραμμα του μεταδίδεται ζωντανά 24 ώρες το 24ωρο μέσω διαδικτύου. Ακούστε ζωντανά στο ERT Echo Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα στο Facebook
Ρωσικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

Το κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης βρίσκεται στην οδό Αλεξάνδρου Παπαναστασίου 21, στην ανατολική Θεσ/νίκη. Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο και σήμερα στεγάζει το Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας.

 Το 1904 ο αντιπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης Νικόλαος Χατζηλαζάρου αγόρασε την έκταση στην οποία χτίστηκε αργότερα το Ρωσικό Νοσοκομείο. Τον Ιούνιο του 1907 εκδόθηκε το αυτοκρατορικό διάταγμα για την ανέγερση του νοσοκομείου και το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, την ημέρα της ονομαστικής εορτής του Τσάρου, έγινε η τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου. Τα εγκαίνια του νοσοκομείου έγιναν στις 31 Ιανουαρίου 1910 ενώ σύμφωνα με άλλες αναφορές το 1909. Το νοσοκομείο κατασκευάστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σ. Σέρκισσωφ. Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το νοσοκομείο τελούσε υπό την εποπτεία του γαλλικού στρατού ενώ τη διεύθυνση του είχαν Ρώσοι γιατροί. Όταν επικράτησε η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία το νοσοκομείο εγκαταλείφτηκε και εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό Έλληνες πρόσφυγες από τη Ρωσία. Στο κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης στεγάστηκε το 1925 η δημόσια Μαιευτική Γυναικολογική Κλινική, της οποίας τη διεύθυνση ανέλαβε για μερικά χρόνια ο Ιωάννης Πασαλίδη. Αργότερα μετονομάστηκε σε Δημόσιο Μαιευτήριο και λειτουργούσε μέχρι το 1975. Για το λόγο αυτό το κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης είναι γνωστό και ως Παλαιό Μαιευτήριο. Στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα το κτίριο εγκαταλείφθηκε και τελικά το 1983 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Την επόμενη χρονιά παραχωρήθηκε από την Εφορεία Δημοσίων Κτημάτων προκειμένου να στεγαστεί το Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας και ξεκίνησαν οι εργασίες για την αποκατάστασή του, που ολοκληρώθηκαν το 1994. Το κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσ/νίκης είναι διώροφο. Στην πρόσοψή του υπάρχουν έξι συμμετρικοί μεγάλοι ημικίονες με επίκρανα κορινθιακού τύπου και επιστύλιο με ελικοειδή ανάγλυφη διακόσμηση. Πριν τη διάνοιξη της οδού Αλ. Παπαναστασίου υπήρχε μια μεγάλη μαρμάρινη σκάλα που οδηγούσε στην είσοδο του κτιρίου. Για τη διάνοιξη του δρόμου τμήμα του οικοπέδου, στο οποίο είναι χτισμένο το κτίριο, απαλλοτριώθηκε και καταστράφηκε η αρχική σκάλα και η περίφραξη του οικοπέδου. http://parallaximag.gr/thessaloniki/to-palio-rosiko-nosokomeio-ena-krymmeno-diatiriteo-ktirio
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Με αλυσίδα, στόχου 33 μέτρων

Η τοξοβολία με αλυσίδα, στόχου 33 μέτρων, ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα τοξοβολίας στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 14 Αυγούστου, έλαβαν μέρος συνολικά 6 τοξοβόλοι από δύο χώρες.

 Στον τελικό αγωνίστηκαν οι έξι κορυφαίοι τοξοβόλοι από τον προκριματικό αγώνα. Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τριών κορυφαίων τοξοβόλων στην τελική κατάταξη του αγωνίσματος. Ο Βέλγος Χούμπερτ Φαν Ίνις βγήκε πρώτος, ενώ στη δεύτερη και τρίτη θέση ακολούθησαν οι Γάλλοι Βίκτωρ Τιμπώ και Σαρλ Φρεντερίκ Πετί αντίστοιχα. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Archery 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Ένας βλάκας και μισός (ταινία)

Ένας βλάκας και μισός είναι ο τίτλος ελληνικής κωμωδίας του 1959 σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστές τους Χρήστο Ευθυμίου, Διονύση Παπαγιαννόπουλο και Ρίκα Διαλυνά. Το σενάριο διασκεύασε ο Γιάννης Δαλιανίδης από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά.

 Ο Θωμάς Κατσαρός (Χρήστος Ευθυμίου) ή κουτο-Θωμάς είναι ένας καλοκάγαθος άνθρωπος, που όμως γίνεται συχνά αντικείμενο χλευασμού λόγω της χαμηλής νοημοσύνης του. Είναι ερωτευμένος με την όμορφη χήρα Ουρανία Τσαλαβούτα (Ρίκα Διαλυνά). Η Ουρανία προσποιείται πως ανταποκρίνεται στο ενδιαφέρον του Θωμά, προκειμένου να τον χρησιμοποιεί για διάφορες εργασίες. Ο σύζυγος της Ουρανίας, Σωτήρης Καραμαούνας (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), ο οποίος φημίζεται για τη φιλαργυρία του, εδώ και ένα χρόνο θεωρείται νεκρός μετά από το ναυάγιο του πλοίου στο οποίο επέβαινε. Ξαφνικά, ένα βράδυ ο Σωτήρης εμφανίζεται ζωντανός και αβλαβής πίσω στο σπίτι του, σοκάροντας την Ουρανία και τον Θωμά. Στη συνέχεια, τους εξηγεί ότι όλο το προηγούμενο διάστημα κρυβόταν έτσι ώστε να μπορέσει να εισπράξει την ασφάλεια ζωής. Η Ουρανία, η οποία στην πραγματικότητα διατηρεί δεσμό με τον Τώνη Καραμήτσο (Ανδρέας Μπάρκουλης), δεν διστάζει να ζητήσει από τον Θωμά να δολοφονήσει τον Σωτήρη, μια που κανείς δεν θα το καταλάβει. Ο Θωμάς είναι διστακτικός, αλλά τελικά επιχειρεί μια απόπειρα δηλητηριασμού η οποία αποτυγχάνει. Κατά τη διάρκεια του μνημόσυνου του Σωτήρη, ένας διαρρήκτης μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα και εξαφανίζεται παίρνοντας τη βαλίτσα με τα χρήματα της ασφάλειας ζωής. Ο Σωτήρης τον αντιλαμβάνεται, το μυαλό του θολώνει και βγαίνει στο δρόμο για να τον κυνηγήσει, προκαλώντας σοκ και λιποθυμίες στους παρευρισκόμενους. Αυτό έχει, φυσικά, ως αποτέλεσμα την αποκάλυψη της απάτης, και τη διενέργεια δίκης, κατά την οποία ξεσκεπάζονται όλα τα μυστικά. Ο Θωμάς απαλλάσσεται από κάθε κατηγορία λόγω βλακείας. Χρήστος Ευθυμίου - Θωμάς Κατσαρός Ρίκα Διαλυνά - Ουρανία Καραμαούνα Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Σωτήρης Καραμαούνας Ανδρέας Μπάρκουλης - Τώνης Καραμήτσος Μαρίκα Νέζερ - Θεοδώρα Αλέκα Στρατηγού - Ανθή Κώστας Παπαχρήστος - Αναστάσης Σταύρος Ξενίδης - φωτογράφος Νίκος Φέρμας - Γιώργης Λαυρέντης Διανέλλος - Σπανάκης Άγγελος Μαυρόπουλος - δικαστής Γιώργος Βελέντζας - χωροφύλακας Γιάννης Γκιωνάκης - Περλεπές Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 11 Ιανουαρίου 1960. Κατά την προβολή της στις αίθουσες, έκοψε 82.876 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 8 Σεπτεμβρίου 2003. Ένας βλάκας και μισός στο Cine.gr Ένας βλάκας και μισός στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ένας βλάκας και μισός στην IMDb
Σικάγο Σταγκς

Οι Σικάγο Σταγκς (αγγλικά: Chicago Stags) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του NBA και του προκάτοχού του, BAA. Ο σύλλογος είχε έδρα το Σικάγο του Ιλινόι και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Chicago Stadium.

 Οι Σικάγο Σταγκς ιδρύθηκαν το 1946 και ήταν από τα πρώτα μέλη στο νεοσύστατο πρωτάθλημα του BAA. Στην εναρκτήρια σεζόν, τερμάτισαν στην πρώτη θέση της Δυτικής κατηγορίας με 38 νίκες και 22 ήττες μαζί με τους Σαιντ Λούις Μπόμπερς. Στις 31 Μαρτίου 1947, διοργανώθηκε αγώνας μπαράζ μεταξύ των δύο ομάδων και τη νίκη πήραν οι Σταγκς με 73-66 στην παράταση, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο στην κατηγορία τους. Ακολούθησαν οι ημιτελικοί των πλέι-οφ, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς, νικήτρια ομάδα στην Ανατολική κατηγορία. Οι Σταγκς επικράτησαν με 4-2 νίκες και πήραν την πρόκριση για τους τελικούς της διοργάνωσης, όπου υπέκυψαν στους Φιλαδέλφεια Ουόριορς και απώλεσαν τον τίτλο με συνολικό σκορ 4-1 νίκες. Την επόμενη σεζόν, οι Σταγκς τερμάτισαν στη δεύτερη θέση της κατηγορίας με 28 νίκες και 20 ήττες μαζί με τους Μπάλτιμορ Μπούλετς και τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς. Στα πλέι-οφ, νίκησαν σε αγώνα μπαράζ τους Κάπιτολς και στη συνέχεια απέκλεισαν τους Μπόστον Σέλτικς με 2-1 νίκες. Δεν κατάφεραν όμως να προκριθούν στους τελικούς για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αφού αποκλείστηκαν με δύο ήττες στα ημιτελικά από τους μετέπειτα πρωταθλητές Μπούλετς. Τη σεζόν 1948-49, οι Σταγκς τερμάτισαν στην τρίτη θέση της κατηγορίας με 38 νίκες και 22 ήττες, αλλά στα πλέι-οφ γνώρισαν τον αποκλεισμό στους ημιτελικούς της κατηγορίας από τους μετέπειτα πρωταθλητές Μινεάπολις Λέικερς με δύο ήττες. Αμέσως μετά τη συνένωση με το NBL το 1949, οι ομάδες του BAA -μεταξύ των οποίων και οι Σταγκς- έλαβαν μέρος στο νεοσύστατο πρωτάθλημα του NBA. Στην εναρκτήρια σεζόν του, οι Σταγκς αγωνίστηκαν στην Κεντρική κατηγορία, όπου τερμάτισαν στην τρίτη θέση με 40 νίκες και 28 ήττες μαζί με τους Φορτ Γουέιν Πίστονς. Στα πλέι-οφ, γνώρισαν για μία ακόμα φορά τον αποκλεισμό στους ημιτελικούς της κατηγορίας από τους μετέπειτα πρωταθλητές Λέικερς με δύο ήττες. Πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 1950-51, οι Σταγκς ήταν μία από τις έξι ομάδες που αποχώρησαν από το NBA (Άντερσον Πάκερς, Ουότερλου Χοκς και Σιμπόιγκαν Ρεντ Σκινς μεταπήδησαν στο NPBL, ενώ Ντένβερ Νάγκετς, Σαιντ Λούις Μπόμπερς και οι Σταγκς αποσύρθηκαν οριστικά) και ο αριθμός των ομάδων συρρικνώθηκε από 17 σε 11. Από τότε το NBA επέστρεψε ξανά στο Σικάγο το διάστημα 1961-63 με τους Σικάγο Πάκερς και Σικάγο Ζέφιρς (σημερινοί Ουάσινγκτον Ουίζαρντς) και από το 1966 με τους Σικάγο Μπουλς. ΠροπονητέςΧάρολντ Όλσεν Φίλιπ ΜπράουνσταϊνΠαίκτεςΆντι Φίλιπ Σταν Μίασεκ Μαξ Ζασλόφσκι Κεν Ρόλινς Τσικ Χάλμπερτ Κένι Σέιλορς
Γουλιέλμος του Μάισσεν

Ο Γουλιέλμος Δ', κόμης της Βαϊμάρης, γερμ.: Graf von Weimar, Markgraf von Meißen (απεβ. το 1062) από τον Οίκο της Βαϊμάρης, έγινε μάργραβος του Μάισεν από το 1046 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του κόμη Γουλιέλμου Γ' κόμη της Βαϊμάρης από τον δεύτερο γάμο του με την Όντα, κόρη του Τήτμαρ του Σαξονικού Όστμαρκ. Έγινε κόμης της Βαϊμάρης και του Ορλαμύντε στη Θουριγγία μετά το τέλος τού πατέρα του το 1039. Ο Γουλιέλμος διορίστηκε παλατινός κόμης της Σαξονίας το 1042. Όταν το 1046 απεβίωσε ο Έκαρντ Β' μάργραβος του Μάισεν και κληρονόμησε το μαργραβάτο στον Ερρίκο Γ' της Γερμανίας, ο βασιλιάς το παραχώρησε αμέσως στον Γουλιέλμο, ο οποίος, μέσω του δεύτερου γάμου της μητέρας του Όντας με τον Ντέντι Α΄, έλαβε επίσης τις ιδιοκτησίες της Θουριγγίας του θετού πατέρα του Ντέντι Β' μαργράβου της Λουσατίας. Έτσι, ένωσε την επικράτεια που κατείχε ο αποβιώσας Έκαρντ Β' μάργραβος του Μάισεν υπό την κυριαρχία του. Ο Γουλιέλμος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της κυρίαρχης δυναστείας των Σαλίων και, μετά το τέλος του αυτοκράτορα το 1056, υποστήριξε την αντιβασιλεία της χήρας του Αγνής του Πουατιέ. Ήταν πολύ με το μέρος της αντιβασίλισσας, η οποία του έδωσε τη διοίκηση του στρατού μαζί με τον επίσκοπο Έμπερχαρντ του Nάουμπουργκ, στην εκστρατεία του 1060 για την υποστήριξη του βασιλιά Ανδρέα Α' της Ουγγαρίας εναντίον του αδελφού του Μπέλα Α΄. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Λάμπερτ του Χέρσφελντ, αντί να περιμένουν ένα βοηθητικό απόσπασμα από τη Βοημίας υπό τον δούκα Σπυτίνιεφ Β΄, επιτέθηκαν αμέσως στις δυνάμεις του Μπέλα Α΄ και ο γερμανικός στρατός σύντομα υποχώρησε. Ενώ ο βασιλιάς Aνδρέας Α΄ τραυματίστηκε θανάσιμα, ο Γουλιέλμος και ο επίσκοπος Έμπερχαρντ αιχμαλωτίστηκαν στη μάχη του Περάσματος Τέμπεν κοντά στο Mόζον (Βήζενμπουργκ). Ωστόσο, ο γιος του Μπέλα Α΄ Γκέζα Α΄, εντυπωσιασμένος από το θάρρος του Γουλιέλμου, παρότρυνε τον πατέρα του, όχι μόνο να τον απελευθερώσει, αλλά και να του δώσει την κόρη του Σοφία των Άρπαντ για γάμο. Εν τω μεταξύ, ο Γουλιέλμος είχε επιστρέψει στη Γερμανία. Όταν το 1062 πήγε ξανά στην Ουγγαρία για να νυμφευτεί τη Σοφία, ωστόσο, αρρώστησε και απεβίωσε στο ταξίδι του. Αντ' αυτού, η Σοφία παντρεύτηκε τον εξάδελφό του Ούλρικ Α' μάργραβο της Καρνιόλας & Ιστρίας. Το μαργραβάτο του Μάισεν πέρασε στον μικρότερο αδελφό τού Γουλιέλμου, Όθωνα Α΄. ADB:Wilhelm (Graf von Weimar-Orlamünde) στη γερμανική Βικιθήκη .