IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φερσαμπενουάζ

Το Φερσαμπενουάζ (ρωσικά: Фершампенуаз από το γαλλικό Fère-Champenoise) είναι μια αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ναγκαϊμπάκσκι της Περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη η Ρωσία, ευρισκόμενη στην αριστερή όχθη του ποταμού Γκουμπέικα (παραπόταμος του ποταμού Ουφά). Ο πληθυσμός είναι 4.368 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος από τους 4.435 κατοίκους το 2002 και αυξημένος σε σχέση με τους 4.349 κατοίκους το 1989. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 457650.

 Ιδρύθηκε το 1842 από τους Ναγκαϊμπάκους από το Μπελεμπεγιέφσκι, τους Κοζάκους της Εστίας Αρινμπούρκ. Όπως και αρκετά άλλα χωριά των Ουραλίων, ανάμεσά τους τα Παρίζ (Παρίσι) και Μπερλίν, πήρε το όνομά του για να τιμήσει τα κατορθώματα των Κοζάκων στον πόλεμο κατά του Ναπολέοντα—σε αυτή την περίπτωση, στη νικηφόρα μάχη του Φερ-Σαμπενουάζ, που πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1814. Λεονίντ Σμετάνικοφ (γεννήθηκε το 1943), Σοβιετικός τραγουδιστής της όπερας που φέρει τον τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ Εγκυκλοπαίδεια της Ιστορίας των Ουραλίων. Καταχώριση για το Φερσαμπενουάζ Αρχειοθετήθηκε 2009-05-26 στο Wayback Machine. (Ρωσικά) МОУ Фершампенуазская СОШ, ιστοσελίδα του γυμνασίου #0-1 στο Φερσαμπενουάζ (Ρωσικά) Αθλητικό συγκρότημα "Ολίμπ" στο Φερσαμπενουάζ Πανοραμική χειμωνιάτικη θέα του χωριού (Ρωσικά)
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1971-72

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1971-72 διεξήχθη και πάλι σε τρεις ομίλους αλλά με 20 ομάδες, δηλαδή μετείχαν συνολικά 60 ομάδες. Οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία.

 Το νέο στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1971-72 ήταν η αύξηση του αριθμού των ομάδων σε 20 ανά όμιλο. Την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία κατέκτησαν και πάλι οι τρεις πρωταθλητές των ομίλων, ενώ προβλεπόταν ο υποβιβασμός των 2 τελευταίων ομάδων από κάθε όμιλο, δηλαδή συνολικά έξι. Με τη λήξη όμως του πρωταθλήματος, ο Α.Σ. Λαμία που είχε καταλάβει την 4η θέση τιμωρήθηκε με απευθείας υποβιβασμό για απόπειρα δωροδοκίας που επιχείρησε άνθρωπος της διοίκησης του σωματείου. Η ΕΠΟ αποφάσισε πως η κενή θέση που άφησε η ομάδα της Λαμίας θα καλυφτεί σε αγώνες κατάταξης μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν την 18η θέση κάθε ομίλου, δηλαδή οι Παναιτωλικός, Α.Π.Σ. Πάτραι και Φ.Σ. Κοζάνη, με την ομάδα των Πατρών να διαμαρτύρεται έντονα για την απόφαση αυτή καθώς ήταν ο νόμιμος διάδοχος της κενής θέσης μιας και η Λαμία άνηκε στον όμιλο του, απειλώντας να μην κατέλθει στους αγώνες και ακόμα την απόσυρσή του από τα πρωταθλήματα ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Τελικά η απόφαση της ΕΠΟ οριστικοποιήθηκε και κληρώθηκαν κανονικά οι αγώνες κατάταξης, οι οποίοι διεξήχθησαν στο ουδέτερο γήπεδο Αιγάλεω στην Αθήνα, με νικήτρια τον Α.Π.Σ. Πάτραι που παρέμεινε στην κατηγορία. Ομάδες: 60 Όμιλοι: 3 των 20 ομάδων. Πρωταθλητές: Π.Σ. Καλαμάτα: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Ατρόμητος Αθηνών: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Πανσερραϊκός: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός (9): Παναιτωλικός, Παναρκαδικός, Λεωνίδας Σπάρτης Α.Σ. Λαμία, Α.Ε. Ορχομενού, Απόλλων Μυτιλήνης. Φ.Σ. Κοζάνης, Άρης Πτολεμαΐδας, Ορέστης Ορεστιάδας. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (3): Απόλλων Αθηνών, Γ.Α.Σ. Βέροια, Πιερικός. Άνοδος στη Β΄ από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (9): Αστέρας Αμαλιάδας, Παννεμεατικός, Φοίβος Κρεμαστής, Ηλυσιακός, Α.Ο. Πετραλώνων, Α.Ο. Θήβα, Π.Ο. Μουδανιών, Αλμωπός Αριδαίας, Αναγέννηση Επανομής. Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής: Α΄ όμιλος: Βαγγέλης Τρουμπούκης (Χανιά): 19 γκολ. Β΄ όμιλος: Γιάννης Γεωργόπουλος (Ρουφ): 29 γκολ. Γ΄ όμιλος: Ανέστης Αφεντουλίδης (Καστοριά): 20 γκολ. Έπειτα την τιμωρία του Α.Σ. Λαμία με απευθείας υποβιβασμό, οι ομάδες που τερμάτισαν στη 18η θέση κάθε ομίλου διεκδίκησαν σε αγώνες μπαράζ, που διεξήχθησαν στο ουδέτερο γήπεδο του Αιγάλεω, το κενό της θέσης του συλλόγου της Λαμίας στην Β΄ Εθνική, με νικητή τον Α.Π.Σ. Πάτραι. Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 320. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 101-108.
Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανών

Το Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανών (Αλβανικά: Partia Demokratike Shqiptare, Σλαβομακεδονικά: Демократска партија на Албанците) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία. Ιδρύθηκε το 1997 για να εκπροσωπήσει την Αλβανική μειονότητα και τα συμφέροντά της. Από το 2007 αρχηγός του κόμματος είναι ο Μεντούχ Θάτσι.

 Το Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανών ιδρύθηκε το 1997 από συγχώνευση δύο κομμάτων για την Αλβανική μειονότητα, του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και της Δημοκρατικής Ευημερίας Αλβανών. Ιδρύθηκε από ριζοσπαστικά μέλη του Κόμματος Δημοκρατικής Ευημερίας, που εγκατέλειψαν το κόμμα υπό την ηγεσία των Άρμπεν Τζάφερι και Μεντούχ Θάτσι. Ο Τζάφερι έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Αλβανών, και το 2007 τον διαδέχθηκε ο Θάτσι.
Ερπετολογία

Η ερπετολογία αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της ζωολογίας με ουσιαστικό αντικείμενο έρευνας και μελέτης τα σπονδυλωτά ερπετά και σπονδυλωτά αμφίβια ζώα. Η σύνθετη ονομασία του όρου ετυμολογείται από τις λέξεις "ερπετό" και "λόγος" (-λογία = μελέτη, γνώση). Οι ζωολόγοι του κλάδου αυτού, όπου σε πρακτική ενάσκηση μελετούν ειδικά τη φύση και τη ζωή των ερπετών. καλούνται ερπετολόγοι.

 Επιμέρους κλάδοι της ερπετολογίας είναι: η Οφιολογία ή Οφιδολογία, η Σαυρολογία ή Σαυροειδολογία, η Βατραχιολογία και η Χελωνιολογία. Η ερπετολογία αποτελεί τον αρχαιότερο κλάδο της ζωολογίας λαμβάνοντας υπόψη τις αρχαιότερες ιστορικές αναφορές και περιγραφές ειδών ζώων, αλλά και ο προϊστορικότερος αν λάβουμε υπόψη τις διάφορες μυθολογικές αναφορές των διαφόρων λαών. Η ιδιόρρυθμη μορφολογία του σώματος των ερπετών, το μέγεθος, η καταπληκτική δύναμή ορισμένων, η εντυπωσιακή ευκινησία άλλων, το επώδυνο ή και θανατηφόρο δηλητήριο μερικών εξ αυτών καθώς και διάφορες άλλες ιδιότητες που παρουσιάζουν τα ερπετά, κυριολεκτικά εξόγκωσαν τη φαντασία στη παραγωγή παράδοξων και τρομερών μύθων. Οι περισσότεροι λαοί απέδιδαν τη γέννησή των ερπετών απ΄ ευθείας από τους θεούς με κίνητρο το φόβητρο των ανθρώπων. Στην ελληνική μυθολογία απαντώνται μύθοι επί μύθων αναφερόμενοι σε φίδια και φιδόμορφα τέρατα, δράκους. καθώς και σε ανθρωποφάγα αμφίβια. Αλλά και η Παλαιά Διαθήκη δεν υστερεί σε ανάλογες αναφορές ξεκινώντας από το προπατορικό αμάρτημα, όπου το πνεύμα του κακού λαμβάνει τη μορφή φιδιού και φθάνοντας στην σαραντάχρονη περιπλάνηση των Εβραίων στην έρημο του Σινά όπου ο Γιαχβέ εξαπέστειλε ιοβόλα φίδια εναντίον τους για την απιστία τους και τους γογγυσμούς τους κατά του Μωυσή. Στη δε Αίγυπτο απαντώνται πλείστες ιερογλυφικές παραστάσεις με ερπετά μερικά των οποίων και είχαν θεοποιηθεί. Αντίθετα στην αρχαία Ελλάδα των κλασικών χρόνων το φίδι αποτελούσε ήδη έμβλημα της ιατρικής. Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν να στραφεί το ενδιαφέρον πολλών αρχαίων φιλοσόφων και φυσικών προς τα ερπετά με σπουδαίες καταγραφές. Πρώτος που άρχισε να κατατάσσει τα ερπετά μεθοδικά, λαμβάνοντας υπόψη χαρακτηριστικά του σώματός τους, όπως το μέγεθος, το σχήμα, τις φολίδες κ.λ.π. ήταν ο Αριστοτέλης όπου η αναλυτική του μελέτη έθεσε τις βάσεις της μέλλουσας ερπετολογίας. Ο δε Πλίνιος και ο Διοσκορίδης μελέτησαν μόνο τα φίδια εκείνα που σχετίζονταν με τη φαρμακευτική και την ιατρική. Η ερπετολογία άρχισε να σημειώνει μεγάλη πρόοδο μόλις από τον 19ο αιώνα. Εθνοερπετολογία "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΑ΄, σ.586 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Herpetology στο Wikimedia Commons
Σίβυλλα της Βάδης

Η Σίβυλλα, γερμ.: Sibylle von Baden (26 Απριλίου 1485 - 10 Ιουλίου 1518 στο Βίλστατ) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.

 Ήταν κόρη του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Οτιλίας, κόρης του Φιλίππου Β΄ του Νεότερου, διαδόχου του Κάτσενελνμπογκεν, και επομένως εγγονή του Φιλίππου Α΄ κόμη του Κάτσενελενμπογκεν. Μέχρι το 1513 η Σίβυλλα είχε γεννήσει τέσσερις κόρες, αλλά κανέναν γιο. Ευχήθηκε ότι θα δώριζε ένα βωμό, αν αποκτούσε έναν γιο. Πράγματι το 1514 γεννήθηκε ο Φίλιππος Δ΄ και η Σίβυλλα δώρισε έναν υψηλό βωμό στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου στο Μπάμπενχαουζεν. Αυτός ο βωμός (αγνώστου καλλιτέχνη) θεωρείται σημαντικό έργο τέχνης από την περιοχή του Μέσου Ρήνου κατά την περίοδο αυτή. Με την ξυλόγλυπτη αυτή εικόνα η Σίβυλλα δημιούργησε ένα μνημείο για την ίδια και τους συγγενείς της: η αριστερή πτέρυγα της εικόνας απεικονίζει, μεταξύ άλλων, τον μεγάλο θείο της, τον ευλογημένο Βερνάρδο Β΄, ο οποίος ήταν διάσημος για την ευσεβή ζωή του και αγιοποιήθηκε τον 18ο αι. Η Σίβυλλα απεβίωσε στις 10 Ιουλίου 1518 και τάφηκε στην οικογενειακή κρύπτη του Οίκου των Χάναου-Λίχτενμπεργκ στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου στο Μπάμπενχαουζεν, όπου αργότερα τάφηκε και ο σύζυγός της. Παντρεύτηκε στις 24 Ιανουαρίου 1505 τον Φίλιππο Γ΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ (18 Οκτωβρίου 1482 - 15 Μαΐου 1538). Έφερε προίκα 5.000 φιορινίων στον γάμο. Είχαν τα εξής παιδιά: Ιωάννα (1507 - 27 Ιανουαρίου 1572, κάστρο Έμπερσταϊν στο Γκέρνσμπαχ), παντρεύτηκε στις 6 Νοεμβρίου 1522 με τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του Έμπερσταϊν (3 Μαΐου 1497 - 1 Ιουλίου 1562). Χριστοφόρα (1509 - 7 Μαρτίου 1582), μοναχή στο αβαείο Μαρίενμπορν από τον Νοέμβριο του 1526 και αργότερα η τελευταία ηγουμένη εκεί. Aμαλία (1512 - 5 Φεβρουαρίου 1578), επίσης μοναχή στο αβαείο Μαρίενμπορν από τον Νοέμβριο του 1526. Φελίσιτας (5 Μαρτίου 1513 - Νοέμβριος 1513). Φίλιππος Δ΄ (20 Οκτωβρίου 1514 - 19 Φεβρουαρίου 1590), κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Φελίσιτας (1516 - 27 Αυγούστου 1551), μοναχή στο αβαείο Mαρίενμποργκ από τον Νοέμβριο του 1526. M. Goltzené: Aus der Geschichte des Amtes Buchsweiler, σε: Pay d'Alsace, τεύχος 111/112 Karin Lötzsch Ein badischer Markgraf zwischen Heiligen - der selige Bernhard auf dem Altarschrein in Babenhausen, σε: Babenhäuser Mosaik = Babenhausen einst und jetzt, vol. 20, Babenhausen, 1990, σελ. 35-47 Sebastian Scholz: Die Inschriften der Stadt Darmstadt und des Landkreises Darmstadt-Dieburg und Groß-Gerau = Die deutschen Inschriften, τόμος. 49., σειρά Mainz vol. 6, επιμέλεια από την Ακαδημία Επιστημών στο Μάιντς, 1999 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978
Φωνητικό αλφάβητο NATO

Το φωνητικό αλφάβητο είναι ένα αλφάβητο όπου κάθε γράμμα αντιστοιχεί σε μία λέξη ώστε να αποφεύγονται τα λάθη κατά την εκφώνηση των γραμμάτων. Παρά την ονομασία του δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ΝΑΤΟ αλλά χρησιμοποιείται από στρατιωτικούς και από πολιτικούς οργανισμούς όπως είναι ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization – ICAO).

 Το φωνητικό αλφάβητο είναι χρήσιμο σε συνθήκες όπου η μετάδοση του ήχου δεν είναι ευκρινής ενώ διευκολύνει την επικοινωνία ανθρώπων στα αγγλικά ακόμα και αν αυτή δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Σε κάθε γράμμα αντιστοιχεί μία απλή λέξη στα αγγλικά (ουσιαστικό ή κύριο όνομα) ενώ οι αριθμοί προφέρονται ως έχουν με την αγγλική τους ονομασία. Για παράδειγμα, αν θα προφέραμε με το φωνητικό αλφάβητο την λέξη Wikipedia θα λέγαμε: Whiskey India Kilo India Papa Echo Delta India Alphaκάνοντας μία μικρή παύση από τη μία λέξη στην άλλη. Το φωνητικό αλφάβητο είναι σε χρήση με αυτήν την μορφή από το [[1951] []] [] και έχει ως εξής:
Παντόρο

Το Παντόρο (Pandoro) είναι χαρακτηριστικό γλυκό της Βερόνα, το οποίο καταναλώνεται κυρίως κατά τη διάρκεια των γιορτών των Χριστουγέννων. Η ονομασία του προέρχεται από το "pan de oro" (=χρυσόψωμο) της Βενετικής διαλέκτου, που σερβιριζόταν στα τραπέζια των πλούσιων Ενετών, όπως το nadalin. Όπως και το Πανετόνε, το Παντόρο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά Χριστουγεννιάτικα γλυκά της Ιταλίας. Η ζύμη του είναι αφράτη και με "χρυσαφένιο" χρώμα, λόγω της χρήσης αυγών και αρώματος βανίλιας στα συστατικά του. Έχει μορφή ανάγλυφου κορμού σε σχήμα αστεριού, συνήθως με οκτώ άκρες. Στα κύρια συστατικά του συμπεριλαμβάνονται το αλεύρι, η ζάχαρη, τα αυγά, το βούτυρο, το βούτυρο κακάο, και η μαγιά. Η τεχνική παρασκευής είναι σύνθετη και περιλαμβάνει πολλά στάδια επεξεργασίας.

 Η προέλευση της συνταγής ανάγεται στην εποχή της αρχαίας Ρώμης. Γίνεται αναφορά της σε ένα γραπτό ήσσονος σημασίας, χρονολογούμενο από τον πρώτο αιώνα μ.Χ., στην εποχή του Πλίνιου του πρεσβύτερου. Ο τελευταίος αναφέρεται σε κάποιον μάγειρα με το όνομα Vergilius Stephanus Senex, που ετοίμασε έναν άρτο "panis" με σχέδια διακοσμητικά άνθεων και φτιαγμένου από αλεύρι, βούτυρο και λάδι. Κατά μια δεύτερη εκδοχή, η συνταγή ίσως να προέρχεται και από το "pane de oro", το οποίο σερβιριζόταν τον δέκατο τρίτο αιώνα στα τραπέζια των ευγενών Ενετών. Η γένεση της σύγχρονης συνταγής του Παντόρο, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, χρονολογείται από τον δέκατο ένατο αιώνα, ως μια μεταγενέστερη μορφή του nadalin, γλυκό από τη Βερόνα, το οποίο αναγνωρίσθηκε από τη De.Co (Denominazione comunale d'origine) μόλις το 2012. Στις 14 Οκτωβρίου1894, ο Domenico Melegatti, ιδρυτής της ομώνυμης ζαχαροπλαστικής βιομηχανίας της Βερόνας, κατέθεσε στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας ένα πρότζεκτ από μαλακό γλυκό, σε χαρακτηριστικό σχήμα αστεριού με οκτώ γωνίες, σχεδιασμένο από τον καλλιτέχνη Angelo Dall'oca Bianca, ιμπρεσιονιστή ζωγράφο. Το παραδοσιακό Παντόρο δε γαρνίρεται εσωτερικά με κρέμα ή φρουί γκλασέ (όπως το Πανετόνε). Με το πέρασμα των χρόνων, οι παραγωγοί έχουν προσπαθήσει να διαφοροποιήσουν την παραγωγή τους, είτε επινοώντας καινούριες είτε επαναχρησιμοποιώντας ορισμένες συνταγές, με αποτέλεσμα σήμερα να μπορεί κανείς να γευτεί το Παντόρο σε διάφορες παραλλαγές του, γεμιστό με κρέμα ζαχαροπλαστικής ή με επικάλυψη σοκολάτας, κ. λπ. Συνιστάται να ζεσταθεί πριν το σερβίρισμα. Συχνά το Παντόρο πωλείται σε χαρτονένια κουτιά, με ένα σακουλάκι ζάχαρη άχνη, ώστε οι καταναλωτές να την πασπαλίσουν στο γλυκό τη στιγμή του ανοίγματος (και να αποφευχθεί η αλλοίωση της σύστασης της ζάχαρης άχνης από την παρατεταμένη επαφή της με το γλυκό κατά την περίοδο της αποθήκευσης). Στην περίπτωση αυτή, δεδομένου ότι επρόκειτο για ένα γλυκό ήδη επικαλυμμένο με ζάχαρη, δε θα χρησίμευε σε όλους. Το 2008, παρήχθησαν στην Ιταλία σχεδόν 100 εκατομμύρια κομμάτια Πανετόνε και Παντόρο, αξίας περίπου 600 εκατ. ευρώ. Fiera Nazionale del Panettone e del Pandoro, μια εθνική έκθεση αφιερωμένη στα δύο Χριστουγεννιάτικα προϊόντα του φούρνου που παρέχει σχόλια και δωρεάν γευσιγνωσίες
Σιδηρόδρομοι Εσθονίας

Η Eesti Raudtee ή, για συντομία, η EVR είναι η εθνική εταιρεία σιδηροδρομικών υποδομών της Εσθονίας. Διαθέτει ένα δίκτυο 691 χλμ. (429 μιλίων) ευρείας κλίμακας (1.524 χιλιοστά σιδηροτροχιών σε όλη τη χώρα, μεταξύ των οποίων και 192 χλμ. (119 μίλια), τα οποία χρησιμοποιούνται από τα τρένα μετακίνησης της κρατικής εταιρείας Elron γύρω από το Τάλιν. Ο μοναδικός μέτοχος της Eesti Raudtee είναι το Δημόσιο της Εσθονίας.

 Μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Εσθονίας, ιδρύθηκε η κρατική εταιρεία Eesti Raudtee, την 1η Ιανουαρίου του 1992, ως η εθνική σιδηροδρομική εταιρεία της Εσθονίας. Στις 31 Αυγούστου του 2001, το 66% της μετοχής της εταιρείας πωλήθηκε από το κράτος στην εταιρεία Baltic Rail Services, η οποία είναι μια κοινοπραξία των εταιρειών Rail World (25,5%), Jarvis (25,5%), Railroad Development Corporation (5%) και OÜ Ganiger Invest. Η κοινοπραξία έχει ως επικεφαλής τους Εσθονούς επιχειρηματίες Jüri Käo και Guido Sammelselg (44%).Το 2002, η εταιρεία Eesti Raudtee παρουσίασε ένα νέο λογότυπο αλλάζοντας ταυτόχρονα και εταιρική ταυτότητα κατά τη 10η επέτειό της. Το νέο λογότυπο ήταν τα δύο γράμματα "E" και "R" τα οποία είναι βαμμένα κόκκινα και συγχωνεύονται μεταξύ τους, με τρόπο που να συμβολίζουν το όνομα της εταιρείας. Μετά από εκλογές το 2003, η νέα κυβέρνηση άλλαξε τους κανονισμούς σχετικά με τα δικαιώματα ανοικτής πρόσβασης και κάλυψε το επίπεδο των τελών, γεγονός το οποίο μείωσε τη βιωσιμότητα των σιδηροδρόμων. Οι σιδηρόδρομοι εξαγοράστηκαν από το κράτος κατά τη διάρκεια μιας συναλλαγής η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2007. Το 2009, δημιουργήθηκαν δύο νέες θυγατρικές της Eesti Raudtee, η EVR Infra, η οποία είναι αρμόδια για τη διαχείριση της σιδηροδρομικής υποδομής και η EVR Cargo, η οποία ανέλαβε, με τη σειρά της, τις εμπορευματικές μεταφορές της μητρικής εταιρείας. Η παραπάνω διαδικασία ολοκληρώθηκε σε συμφωνία με τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2012, ο αερομεταφορέας AS EVR Cargo (ο οποίος μετονομάστηκε σε Operail το 2018) διαχωρίστηκε από την Eesti Raudtee, οπότε και η EVR Infra μετονομάστηκε σε Eesti Raudtee.
Αμβρόσιος Νικολαΐδης

Ο Αμβρόσιος Νικολαΐδης (Προύσα, 1881 - 1960) ήταν μητροπολίτης Φθιώτιδας, Μικρασιάτης στην καταγωγή. Γεννήθηκε το 1881 στην Προύσα της Μικράς Ασίας και καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης της Κωνσταντινούπολης, από την οποία εξήλθε ως αριστούχος. Το 1904 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1905 προήχθη σε αρχιδιάκονο του Κασσανδρίας Ιωάννου και από το 1906 μέχρι το 1911 διετέλεσε πρωτοσύγκελος του επισκόπου Βέροιας και στη συνέχεια Σερρών, Αποστόλου. Το 1911 χειροτονήθηκε επίσκοπος Χριστουπόλεως και το 1914 εξελέγη μητροπολίτης Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1932, οπότε ανέλαβε μητροπολίτης Φθιώτιδας στη θέση του Ιωακείμ Αλεξόπουλου, ο οποίος μετετέθη στη μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού.

 Ο Αμβρόσιος είχε ευρεία μόρφωση, θεολογική, κλασική και εγκυκλοπαιδική. Μιλούσε επίσης γαλλικά, αγγλικά, τουρκικά και αραβικά. Άρχισε την εθνική του δράση στη Βέροια, όπου υπήρξς η 'ψυχή' του αντάρτικου αγώνα. Το νεοτουρκικό κομιτάτο τον καταδίκασε σε θάνατο και όργανά του αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν δύο φορές. Στην πυρπόληση των Σερρών από τους Βούλγαρους διέτρεχε τους δρόμους ανάμεσα στις φλόγες και ενθάρρυνε το ποίμνιό του. Από το 1914, ως επίσκοπος Ναυπακτίας και εν συνεχεία Φθιώτιδας, συνέχισε ακαταπόνητα τη θρησκευτική και πνευματική του δράση, ενώ ως συνοδικός επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην επιβολή του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επίσης, αντιπροσώπευσε την Εκκλησία της Ελλάδος στα εκκλησιαστικά συνέδρια της Λωζάνης το 1927, του Παρισίου το 1928, και του Άμστερνταμ το 1948. Το 1938 στην εκλογή Αρχιεπισκόπου Αθηνών, υποστηρίζοντας τον τέως μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο, δημιούργησε μεγάλο εκκλησιαστικό πρόβλημα ακύρωσης εκλογής του οριακά εκλεγμένου μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνού, ο οποίος είχε λάβει μία επιπλέον ψήφο από τον «υπό καθαίρεση» επίσκοπο Δρυϊνουπόλεως. Την ενέργειά του ακολούθησαν και άλλοι μητροπολίτες, με συνέπεια να αλλάξει ο νόμος της εκλογής μητροπολιτών, ορίζοντας μία μικρότερη επιτροπή η οποία ονομάστηκε «αριστίδην σύνοδος». Η διαδικασία εκλογής επανελήφθη, με αποτέλεσμα την τελική ανάδειξη του Χρύσανθου. Στις 10 Ιουνίου του 1951, με τη συμπλήρωση 40 ετών αρχιερατείας, έγινε στη Λαμία μεγάλος εορτασμός, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία σε υπέρ αυτού θερμές και ειλικρινείς εκδηλώσεις σεβασμού και εκτίμησης από μέρους του κλήρου και του λαού. Ο Αμβρόσιος έλαβε πολλά ανώτατα παράσημα, ελληνικά και ξένα, (είχε παρασημοφορηθεί από τρεις βασιλείς), καθώς και πολλές διακρίσεις. Πέθανε το 1960 και στον μητροπολιτικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο Δαμασκηνός Παπαχρήστου (κατά κόσμο Νικόλαος Παπαχρήστου), ανιψιός του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.
Ελληνική Χάκινγκ Σκηνή

Η Ελληνική Χάκινγκ Σκηνή ή Greek Hacking Scene ή G.H.S εν συντομία, είναι ελληνική ομάδα με χάκερς η οποία έχει πραγματοποιήσει πληθώρα διαδικτυακών επιθέσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Οι επιθέσεις περιελάμβαναν κυρίως παράνομες διεισδύσεις σε υπολογιστικά συστήματα και αλλοιώσεις ιστοσελίδων κρατικών υπηρεσιών με εθνικιστικό, αλυτρωτικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.

 Η γνωστότερη επίθεση που διέπραξε η ομάδα, αφορά την αλλοίωση της επίσημης ιστοσελίδας του Υπουργείου Δικαιοσύνης αλλά και του Υπουργείου Παιδείας το 2012, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα και την σύλληψη ορισμένων μελών της ομάδας. Μετά την αλλοίωση της ιστοσελίδας του Υπουργείου Παιδείας, ακολούθησε νέα επίθεση στην ίδια ιστοσελίδα από την γνωστή διεθνή ομάδα με χάκερς των Anonymous οι οποίοι ζητούσαν την απελευθέρωση των συλληφθέντων μελών της GHS.
Solanum chacoense

Το Solanum chacoense είναι ένα είδος άγριας Πατάτας. Είναι εγγενές στη Νότια Αμερική, όπου μπορεί να βρεθεί στη Βραζιλία, Βολιβία, Αργεντινή, Περού, Ουρουγουάη, Παραγουάη "είναι ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα άγρια είδη πατάτας." και Χιλή αναπτύσσεται ως ένα κοινό αγριόχορτο σε διαταραγμένους οικότοπους, όπως στους αγρούς καλλιεργειών. Επίσης, δύναται να βρεθεί στην Αυστραλία, Κίνα, Ηνωμένες Πολιτείες, Αγγλία, Νέα Ζηλανδία και αλλού ως εισαγόμενο είδος. Τελευταία, καλλιεργείται στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γαλλία και Ιταλία αλλά σε μικρή κλίμακα.Αυτό το φυτό, έχει ερευνηθεί εκτενώς στην αναζήτηση για την εύρεση τρόπων βελτίωσης της συγγενικής, καλλιεργούμενης πατάτας (Solanum tuberosum). Σεξουαλικά, είναι συμβατή με την κοινή πατάτα. Πιθανώς, να εισαχθεί σε περιοχές εκτός της συνήθους ακτίνας, όταν εισήχθη για μελέτη και αναπαραγωγή με την πατάτα. Πολλές από τις περιοχές όπου έχει ευρεθεί, είναι πλησίον μονάδων αναπαραγωγής των φυτών και βοτανικών κήπων. Αυτό το άγριο είδος περιέχει leptine glycoalkaloids που το καθιστούν ανθεκτικό στο σκαθάρι Colorado potato beetle (Leptinotarsa decemlineata), ένα παράσιτο στις καλλιέργειες πατάτας. Έχει επίσης δείξει αντίσταση στη verticillium wilt και στον ιό potato leafroll virus.

 Η Solanum chacoense ονομάζεται και πατάτα Περού, κοινώς μωβ πατάτα πατάτα τρούφα. Ενώ, στην Ιταλία, οι κοινές του ονομασίες είναι: patate vitelotte, donna nerα (μαύρη γυναίκα), tartufo della Cina (Κινεζική τρούφα). Πρόκειται για μια πολλή αρχαία ποικιλία ή σπάνιο είδος πατάτας, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ημιάγρια, έτσι το φυτό είναι γενικά πολύ ανθεκτικό, τόσο στις αρρώστιες, όσο και στην ξηρασία. Θέλει χώμα ελαφρύ, σπέρνεται σε βάθος και δεν αντέχει στην υπερβολική υγρασία. Οι βολβοί, συλλέγονται στο τέλος του καλοκαιριού.Το συγκεκριμένο είδος, χαρακτηρίζεται από το έντονο μωβ χρώμα και έχει πολλά οφέλη, καθώς περιέχει έως και δέκα φορές περισσότερα αντιοξειδωτικά, τις ανθοκυανίνες, σε σύγκριση με τις λευκές πατάτες και δεν περιέχει γλουτένη. Αυτές τις ιδιότητες, τις διατηρεί ακόμη και μετά το μαγείρεμα.Είναι μικρές σε μέγεθος και η σάρκα τους έχει το ίδιο σκούρο χρώμα που έχει και η φλούδα τους. Μαγειρεύονται όπως ακριβώς και οι υπόλοιπες πατάτες. Η γεύση τους θυμίζει ελαφρώς κάστανο και η υφή τους είναι αρκετά αμυλώδης, γι' αυτό και δίνουν εξαιρετικούς πουρέδες. Ο Jairam Vanamala του Pennsylvania State University στις ΗΠΑ, δήλωσε ότι η επίθεση στα βλαστικά κύτταρα, είναι αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης του καρκίνου του παχέος εντέρου. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού ‘‘Journal of Nutritional Biochemistry’’. Πατάτα
Μαρία Ράιχε

H Μαρία Ράιχε (Maria Reiche) (15 Μαΐου 1903 – 8 Ιουνίου 1998) ήταν Περουβιανή - γερμανικής καταγωγής - μαθηματικός, αρχαιολόγος και μεταφράστρια τεχνικών κειμένων. Είναι περισσότερο γνωστή για την έρευνά της στις γραμμές της Νάσκα, τις οποίες ανακάλυψε μαζί με τον Αμερικανό ιστορικό Πολ Κόσοκ το 1940. Γνωστή ως η "Κυρία των Γραμμών", η Ράιχε έκανε έργο ζωής την καταγραφή, διατήρηση και διάδοση των Γραμμών της Νάσκα. Παρόλο που το έργο της απέκτησε περιορισμένη αναγνώριση, η Ράιχε κατάφερε να αποσπάσει την διεθνή προσοχή στις γραμμές της Νάσκα οι οποίες το 1994 κηρύχθηκαν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Μετά τον θάνατό της, το σπίτι της στην Νάσκα μετατράπηκε σε μουσείο, με το όνομα μουσείο Μαρία Ράιχε (Museo Maria Reiche). προς τιμήν της το αεροδρόμιο της Νάσκα έλαβε το όνομά της, όπως επίσης περίπου πενήντα σχολεία και άλλοι οργανισμοί στο Περού. Η επέτειος των 115 ετών από την γέννησή της εορτάστηκαν με ένα Google Doodle τον Μάιο του 2018.

 Η Μαρία Ράιχε γεννήθηκε στην Δρέσδη στις 15 Μαΐου 1903. Σπούδασε μαθηματικά, αστρονομία, γεωγραφία και ξένες γλώσσες στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης. Μιλούσε πέντε γλώσσες. Το 1932, ξεκίνησε να εργάζεται ως νταντά και καθηγήτρια στα παιδιά του γερμανικού προξενείου στο Κούσκο του Περού. Το 1934, ενώ βρισκόταν ακόμα στο Κούσκο, τρύπησε το χέρι της καταλάθος με έναν κάκτο και έχασε ένα δάχτυλο από γάγγραινα. Το 1939, προσλήφθηκε ως καθηγήτρια στην Λίμα και άρχισε να εργάζεται μεταφράζοντας επιστημονικά κείμενα. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, εκείνη την ίδια χρονιά, η Μαρία Ράιχε παρέμεινε στο Περού και ανακάλυψε τις γραμμές της Νάσκα ενώ πετούσε πάνω από την έρημο της Νάσκα. Η σύντροφος της Reiche ήταν η Amy Meredith, η οποία την βοήθησε στο έργο της. Η υγεία της Reiche επιδεινώθηκε καθώς μεγάλωνε. Χρησιμοποιούσε ένα αναπηρικό καρότσι, υπέφερε από δερματικές παθήσεις και έχασε την όρασή της. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, υπέφερε και από την νόσο του Πάρκινσον. Στην ηλικία των 90 ετών δημοσίευσε το βιβλίο ''Contributions to Geometry and Astronomy in Ancient Peru''. Η Maria Reiche πέθανε από καρκίνο των ωοθηκών στις 8 Ιουνίου 1998, σε ένα νοσοκομείο στην Λίμα. Η Reiche τάφηκε μαζί με την αδερφή της κοντά στην Nazca με επίσημες τιμές.
Σαρία Δωδεκανήσου

Η Σαρία είναι ένα νησί του Αιγαίου που περιβρέχεται από το Καρπάθιο πέλαγος. Η Σαρία ανήκει στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται απέναντι ακριβώς από τη βόρεια άκρη της Καρπάθου.

 Η Σαρία έχει έκταση 20,4 τ.χλμ. και υψόμετρο 631 μ. (2.067 πόδια). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στον υφιστάμενο οικισμό στο βόρειο τμήμα της νησίδας (Άργος ή Κάτω Γη), κατοικούν 45 άνθρωποι, εκ των οποίων 22 επιστήμονες που κάνουν έρευνες για τη μεσογειακή φώκια, όπως οι ίδιοι δήλωσαν. Η συντομότερη προσέγγιση στο Άργος γίνεται από την θάλασσα και πιο συγκεκριμένα από την παραλία των Παλατιών μέσω του φαραγγιού του ποταμού του Έντη. Χωρίζεται από την Κάρπαθο με έναν ρηχό και στενό πορθμό, το "Στενό της Σαρίας", πλάτους 100 μέτρων και βάθους 2,5 μέτρων, ο οποίος είναι απαγορευτικός για τη διέλευση σκαφών μεγάλου βυθίσματος. Βορειότερο σημείο του νησιού αποτελεί το ακρωτήριο Παρασπόρι, νοτιότερο το ακρωτήριο Πάνω Ρίβα, ανατολικότερο το Ακρωτήριο Άσπρουας και δυτικότερο η άκρα Ακρωτήρι. Στα πολύ παλιά χρόνια το νησί αποτελούσε τμήμα της Καρπάθου που χωρίστηκε από αυτήν μέσω της θαλάσσιας διάβρωσης. Στη Σαρία και πιο συγκεκριμένα στη θέση Παλάτια, σύμφωνα με αμφισβητούμενη μαρτυρία του γεωγράφου Στράβωνα, τοποθετείται η ύπαρξη πόλης με το όνομα Nίσυρος. Το νησί είναι διάσπαρτο από αρχαία μνημεία, ερείπια και υπολείμματα αρχαίων οικισμών, ενώ αποτέλεσε και ορμητήριο Σαρακηνών πειρατών. Το αρχαίο όνομά της ήταν Σάρος και τον 5ο αι.π.Χ. ανήκε στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Στη Σαρία υπάρχουν ίχνη από την παρουσία του ανθρώπου της νεολιθικής εποχής και της πρώιμης εποχής του χαλκού. Έχουν βρεθεί λείψανα οχύρωσης στη δυτική πλαγιά του λόφου Κάστελλος από την περίοδο των ιστορικών χρόνων. Στη θέση Παλάτια υπάρχουν παλαιοχριστιανικά και μεσαιωνικά κτίσματα, ενώ ο ιδιόμορφος μεσαιωνικός οικισμός του 10ου αι. με τα παράξενα θολωτά κτίσματα, που βρίσκεται στο λόφο πάνω από τα Παλάτια, πιθανολογείται ότι ήταν αραβικός οικισμός ή ορμητήριο Σαρακηνών πειρατών. Είναι σημαντικός βιότοπος και τόπος αναπαραγωγής για πουλιά και θαλάσσιους οργανισμούς και έχει χαρακτηριστεί "Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά της Ευρώπης", αφού φιλοξενεί αξιόλογο αριθμό σπάνιων αρπακτικών πουλιών, όπως ο Σπιζαετός (Hieraaetus fasciatus), η Αετογερακίνα (Buteo rufinus), και ο Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae). Η Σαρία μαζί με την Κάρπαθο και τη γύρω θαλάσσια περιοχή, λόγω της ποικιλίας οικοτόπων που διαθέτουν και των σπάνιων ειδών που φιλοξενούν τόσο σε εθνικό όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο, ανήκουν στο Δίκτυο Natura 2000. Κατά τους θερινούς μήνες οι παραλίες του νησιού κατακλύζονται από πολλούς παραθεριστές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ολύμπου. Αυτοδιοικητικά η νησίδα, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης (Νόμος 3852/2010) και τη μετέπειτα τροποποίησή του με το Πρόγραμμα Κλεισθένης (Νόμος 4555/2018), υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ολύμπου του Δήμου Καρπάθου. Όλυμπος Καρπάθου Κάρπαθος Ελληνικό Πανόραμα, Τεύχος 83 (2011). Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία Ελλάδος Περιήγηση Κάρπαθος και πολιτισμός, Σύλλογος απανταχού Καρπαθίων Εταιρεία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας
Κρήνη Αιγιαλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κρήνη Αχαΐας Για την παλαιότερη ονομασία Αράχωβα, δείτε Αράχωβα (αποσαφήνιση). Η Κρήνη είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Αιγιαλείας του Νομού Αχαΐας και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Συμπολιτείας με 293 κατοίκους. Απέχει 25 χιλιόμετρα περίπου από το Αίγιο.

 Η Κρήνη άγνωστο πότε οικίστηκε. Αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετικές απογραφές του 1692 και του 1700 με το παλιό της όνομα Αράχωβα. Το όνομα Αράχωβα είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει καρυδότοπος. Σε Γαλλική απογραφή του Μαιζών το 1830 αναφέρεται με 50 οικογένειες. Σε απογραφή του 1879 είχε 143 κατοίκους, 796 το 1899 και 793 το 1940. Την δεκαετία του 40 στην περιοχή που είναι κτισμένο το χωριό έγινε κατολίσθηση με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι να μετεγκατασταθούν στην Άβυθο. Τον Ιούλιο του 1943 ο Ιταλικός στρατός κατοχής λεηλάτησε την Αράχωβα και έκαψαν τα γειτονικά χωριά. Το 1956 άλλαξε όνομα από Αράχωβα σε Κρήνη. Το 1835 έγινε οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Μεγανήτιδος έως το 1840 που προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Αιγίου. Το 1912 με την διάλυση των δήμων αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα έως το 1997 όπου με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτέλεσε Δ.Δ. του Δήμου Συμπολιτείας. Το 1981 στην κοινότητα αναγνωρίστηκε και προσαρτήθηκε και ο οικισμός Μικρόνι. Τελευταίοι πρόεδροι της κοινότητας ήταν οι Γεώργιος Κουνινιώτης (1978-1982), ο Θεόδωρος Χριστόπουλος (1982-1986), ο Νικόλαος Κουνάβης (1986-1990), ο Θεόδωρος Κουνινιώτης (1990-1994) και ο Κωνσταντίνος Δροσόπουλος (1994-1998). Το Μικρόνι είναι μικρός ορεινός οικισμός που αναγνωρίστηκε το 1981 και ανήκει διοικητικά στην Κρήνη. Είναι ο ορεινότερος οικισμός, στα 1.301 μ., του Δήμου Συμπολιτείας στους πρόποδες του Παναχαϊκού. Ο οικισμός αναφέρεται και το 1943 όταν στις 13 Ιουλίου το έκαψε ο Ιταλικός στρατός. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Έντυπο Δήμου Συμπολιτείας: Δήμος Συμπολιτείας ... ο τόπος μας. (τα στοιχεία είναι αναδημοσιευμένα από το βιβλίο Διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξη του νομού Αχαΐας (19ος-20ος αι.), έκδοση 2010) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κρήνης Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κρήνης Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/06/2018.
Αφρατί Ηρακλείου

Το Αφράτι (παλιότερα Αφρατί, επίσημο: Αφράτιον) είναι παραδοσιακό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.

 Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελοκαλλιέργεια. Στο χωριό υπάρχουν παραδοσιακά σπίτια, αυλές και μικρά σοκάκια. Κεντρικός ναός είναι αυτός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο. Το χωριό σύμφωνα με μία εκδοχή οφείλει το όνομά του στο αφράτο χώμα της περιοχής, το οποίο βρίσκεται τριγύρω και μέσα στο χωριό. Μια άλλη υπόθεση θέλει την ονομασία να προέρχεται από το α+φρέαρ= χωρίς νερό, έλλειψη νερού. Σύμφωνα με άλλη υπόθεση, το όνομα προέρχεται από την Αφροδίτη, που ήταν η λατρευόμενη θεά των Αρκάδων, οι οποίοι εικάζεται ότι έκτισαν την πόλη τους στη θέση του σημερινού οικισμού. Πιθανότατα οι Αρκάδες κατοικήθηκαν για πρώτη φορά από κατοίκους της σημερινής Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Άλλη εκδοχή λέει ότι πιθανόν να σχετίζεται με το λατινικό frate, πληθ. frati=καλόγηροι ή και με το επώνυμο Αφράτος. Κοντά στο χωριό, στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας (στα 668 μ.) υπήρχε αρχαία πόλη, με το όνομα Αρκαδία ή Αρκάδες. Ως ανεξάρτητη πόλη έκοψε δικά της νομίσματα. Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια έγινε έδρα Επισκόπου.. Στο Αφρατί βρέθηκε και αρχαία οινοχόη που χρονολογείται από την ανατολίζουσα περίοδο. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή και ήρθαν στο φως, μεταξύ άλλων, αρχαίες οικίες και μία νεκρόπολη που χρονολογούνται τον 7ο, 8ο και 9ο αιώνα π.Χ. Την ίδια εποχή τοποθετείται η ίδρυση της αρχαίας πόλης των Αρκάδων από πολλούς αρχαιολόγους. Το χωριό δεν αναφέρεται σε κανέναν ενετικό κατάλογο με χωριά, ούτε όμως και στην τουρκική απογραφή του 1671. Με το όνομα Φρατί αναφέρεται στην τουρκική απογραφή του 1881. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αφρατίου έχει 151 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 4,551 χμ² (2011). Δείτε Κοινότητα Αφρατίου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Τουριστικός Οδηγός, Δήμος Βιάννου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αφράτι Εύβοιας
Επιτροπή Ροκφέλερ

Η Επιτροπή Ροκφέλερ (επίσημη ονομασία: Προεδρική Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τις δραστηριότητες της CIA στις Ηνωμένες Πολιτείες) (αγγλικά: The United States President's Commission on CIA Activities within the United States), συστάθηκε υπό τον Πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ το 1975 για να διερευνήσει τις δραστηριότητες της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και άλλων υπηρεσιών πληροφοριών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Επιτροπή προήδρευσε ο τότε Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Νέλσον Ροκφέλερ.

 Η Επιτροπή δημιουργήθηκε ως μια απάντηση σε μια σειρά άρθρων της εφημερίδας New York Times τον Δεκέμβριο του 1974 ότι η CIA διεξήγαγε παράνομες εγχώριες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων των πειραμάτων σε πολίτες των ΗΠΑ, κατά την δεκαετία του 1960. Η Επιτροπή εξέδωσε ένα ενιαίο πόρισμα το 1975, αναφέροντας ορισμένες καταχρήσεις της CIA, συμπεριλαμβανομένων του ανοίγματος ταχυδρομείου και της επιτήρησης των εγχώριων ομάδων αντιφρονούντων. Η Επιτροπή είχε επίσης μελετήσει θέματα σχετικά με τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι, και συγκεκριμένα το κεφάλι του προέδρου, όπως φαίνεται στο Φιλμ Ζαπρούντερ (που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση το 1975) και την πιθανή παρουσία των Χάουαρντ Χαντ και Φρανκ Στάρτζες στο Ντάλας του Τέξας.Τον Ιούλιο του 1975 οι New York Times ανέφεραν ότι ανώνυμες πηγές από το προσωπικό της Επιτροπής Ροκφέλερ, είχαν δηλώσει ότι ο Σίντνεϊ Γκότλιμπ είχε διατάξει το Πρόγραμμα πειραματισμού LSD της CIA, και προσωπικά ο ίδιος συμμετείχε στο πείραμα που σκότωσε τον ερευνητή Φρανκ Όλσον, ενώ στη συνέχεια κατέστρεψε τα αρχεία του προγράμματος. Επιτροπή Τσερτς Οικογενειακά Kοσμήματα Επιτροπή Νέντζι Επιτροπή Πάικ Πρόγραμμα MKUltra Kitts, Kenneth (2006). «Chapter 3: The Politics of Spying: The Rockefeller Commission and the CIA». Presidential Commissions & National Security: The Politics of Damage Control (Revised έκδοση). Boulder, Col.: Lynne Rienner Publishers. ISBN 978-1-58826-404-6. Lee, Martin A.· Bruce Shlain (1992). Acid Dreams: The Complete Social History of LSD: The CIA, the Sixties, and Beyond. Grove Press. ISBN 0-8021-3062-3. OCLC 25281992. Τα αρχεία της Επιτροπής Ροκφέλερ στο history-matters.com (Αγγλικά) Gerald Ford White House Altered Rockefeller Commission Report in 1975; Removed Section on CIA Assassination Plots Rockefeller Commission Report – the full text of the report, as scans Another version of the Rockefeller Commission Report including interview transcripts, memos, correspondence and other Commission files released under the JFK Records Act. The Pike Committee Investigations and the CIA
Σωτήριος Ασπρογέρακας

Ο Σωτήριος Ασπρογέρακας (1903-1987) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και διεθνής διαιτητής. Μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, ανέλαβε πολλές διοικητικές θέσεις. Είναι ο μοναδικός έλληνας διαιτητής που διαιτήτευσε σε 6 τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας.

 Γεννήθηκε το 1903. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ως παίκτης του Παναθηναϊκού, όπου αγωνίστηκε ως το 1930, με συμπαίκτη τον αδερφό του, Θεοφάνη. Κατέκτησε με την ομάδα το ανεπίσημο πρωτάθλημα του 1922. Στη συνέχεια ήταν γενικός αρχηγός της ομάδας. Εν συνεχεία ακολούθησε καριέρα διαιτητή στο εσωτερικό και έπειτα έγινε διεθνής διαιτητής. Ειδικότερα, ήταν διαιτητής σε συνολικά 6 τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας, εκείνων του 1931–1932, 1939–1940, 1946–1947, 1949–1950, 1950–1951 και 1951–1952. Το 1934 διαιτήτευσε τους δύο αγώνες μεταξύ Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας-Ρουμανίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 ήταν στη διαιτησία σε 4 συνολικά αγώνες: Ουγγαρία-Ρουμανία, Ολλανδία-Βραζιλία, Γερμανία-Αίγυπτος και Σουηδία-Αυστρία. Διατέλεσε, πρόεδρος της ΟΔΠΕ (ως το 1978) και από το 1981 ως τον θάνατό του επίτιμος πρόεδρος. Επίσης, ήταν σύμβουλος της ΕΠΟ και χρημάτισε πρόεδρος της ΕΠΣΑ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε σε γηροκομείο. Στις 20 Φεβρουαρίου 1987 σκοτώθηκε όταν παρασύρθηκε από αυτοκίνητο στη λεωφόρο Κηφισίας, στην Αθήνα.
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)

Τα προκριματικά για το παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για την περιοχή της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής διοργανώνονται από την επίσημη ομοσπονδία την ΚΟΝΚΑΚΑΦ που περιλαμβάνει 35 ομοσπονδίες. Οι 35 εθνικές ομάδες διαγωνίζονται μεταξύ τους για 3 θέσεις στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, συν μία ακόμα συμμετοχή σε αγώνα μπαράζ με ομάδα από την ΟΦΚ.

 Τα αποτελέσματα που σημειώνονται με * είναι μετά από απόφαση της ΦΙΦΑ. Οι 2 πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο του τρίτου γύρου προκρίθηκαν στον τέταρτο γύρο και εκεί μπήκαν όλες μαζί σε έναν όμιλο με τις πρώτες 3 από τον όμιλο να παίρνουν το εισιτήριο για την τελική φάση και την 4η ομάδα να αγωνίζεται σε αγώνες μπαράζ με την ομάδα που κατατάσεται από την ΟΦΚ. Οι ΗΠΑ, η Κόστα Ρίκα και η Ονδούρα προκρίθηκαν στην τελική φάση, ενώ το Μεξικό προκρίθηκε σε αγώνα μπαράζ με ομάδα της ΟΦΚ. Το Μεξικό επικράτησε στους αγώνες μπαράζ έναντι της Νέας Ζηλανδίας από τα προκριματικά της ΟΦΚ και προκρίθηκε στην τελική φάση του Μουντιάλ. Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 Η σελίδα της ΦΙΦΑ για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2014 στη Βόρεια και Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική
Κίνο

Το κίνο είναι τυχερό παιχνίδι, που παίζεται σε πρακτορεία όσο και σε διαδικτυακά καζίνο. Μοιάζει αρκετά τόσο με το Λόττο όσο και με το Μπίνγκο. Εδώ οι παίχτες πρέπει να επιλέξουν αριθμούς μέσα από ένα δελτίο που έχει 80 νούμερα, με σκοπό η επιλογή που θα κάνουν να είναι σωστή. Τα νούμερα ξεκινάνε από τον αριθμό 1 και φτάνουν μέχρι το 80. Η κλήρωση γίνεται ηλεκτρονικά τόσο στα πρακτορεία όσο και στο διαδίκτυο και ο παίκτης κερδίζει ποσό ανάλογο με το ποσοστό των κληρωμένων αριθμών που έχει πετύχει.

 Το παιχνίδι του Κίνο έχει μεγάλη ιστορία μιας και από πολλούς επιστήμονες αλλά και ιστορικούς θεωρείται το πιο παλιό παιχνίδι τύχης σε σχέση με όλα τα υπόλοιπά. Οι ρίζες του παιχνιδιού ξεκινάνε, όπως και των περισσότερων, στην Κίνα σχεδόν 3000 χρόνια πριν. Υπάρχει ένας θρύλος στην Κίνα που λέει ότι η δημοτικότητα του παιχνιδιού έσωσε μια αρχαία πόλη από την καταστροφή, ενώ μια άλλη ιστορία λέει ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων που διατέθηκαν για την κατασκευή του Σινικού Τείχους προήλθε από την πώληση λαχνών κίνο αν και στην Κίνα η χρήση του τζόγου για την χρηματοδότηση του κράτους ξεκίνησε πολύ αργότερα. Το κίνο όπως και τότε έτσι και σήμερα στην χώρα αυτή έχει κινεζικούς χαρακτήρες και αντί για 80 νούμερα έχει 80 σύμβολα. Προς το τέλος του 19ου αιώνα και μέσω των Κινέζων εργατών που ερχόταν στην Αμερική για την κατασκευή σιδηροδρόμων, το παιχνίδι μεταφέρθηκε στην Αμερική. Στην Αμερική οι κινέζικοι χαρακτήρες αντικαταστάθηκαν από αριθμούς για την διευκόλυνση των παικτών. Το 1930 εισήχθη στα καζίνο της Νεβάδα με το όνομα "Racehorse Keno" σαν παιχνίδι αγώνων, επειδή το κίνο θεωρούταν μορφή λοταρίας, και η λοταρία στις αρχές του 20ού αιώνα δεν ήταν νόμιμη στην Νεβάδα. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 εισήχθη στα διαδικτυακά καζίνο της εποχής εκείνης. Η κάθε εκταμίευση στο Κίνο βασίζεται στις όσο περισσότερες σωστές προβλέψεις που μπορούν να γίνουν από την μεριά του παίχτη. Έτσι, η πιθανότητα κέρδους αυξάνεται όταν ο παίκτης κυκλώνει περισσότερα νούμερα, αλλά η πολιτική από καζίνο σε καζίνο είναι διαφορετική. Βέβαια η πιθανότητα ένας παίχτης να έχει 20 στα 20 νούμερα είναι μια 1 προς 3.5 πεντάκις εκατομμύρια. Οι κανόνες του διαδικτυακού κίνο, το οποίο υπάρχει σε διαδικτυακά καζίνο, είναι ακριβώς ίδιοι με αυτούς του φυσικού κίνο, δηλαδή ο παίχτης επιλέγει από 1 μέχρι 20 αριθμούς και περιμένει για την κλήρωση που θα γίνει. Για τον φόβο μερικών παιχτών να παίξουν το παιχνίδι λόγω ότι μπορεί το κάθε καζίνο να κλέβει, αυτό έχει εξαλειφτεί μιας και όλα έχουν την τεχνολογία RNG, που είναι μια αυτόματη γεννήτρια αριθμών με σκοπό την αυτόματη αναπαραγωγή αριθμών. Tom Collins, Keno Winner: A Guide to Winning at Video Keno, ISBN 9780595763887 Μεγάλοι Αριθμοί
Ζλάτογκραντ

Το Ζλάτογκραντ (βουλγάρικα: Златоград, μεταφράζεται ως Χρυσούπολη ή η πόλη του Χρυσού) είναι μια πόλη στη νότια Βουλγαρία, 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Σμόλυαν, στα σύνορα με την Ελλάδα. Την πόλη διαρρέει ο ποταμός Βάρμπιτσα, παραπόταμος του Άρδα. Ο πληθυσμός του Ζλάτογκραντ είναι 8.444 και στην πόλη υπάρχουν δύο θρησκευτικές κοινότητες: η κοινότητα των ορθόδοξων χριστιανών και η κοινότητα των μουσουλμάνων. Τουριστικό ενδιαφέρον έχει η επίσκεψη στο Εθνολογικό Συγκρότημα - μουσείο του Ζλάτογκραντ. Το Εθνολογικό συγκρότημα είναι ιδιωτικό και εγκαινιάστηκε στις 24 Μαΐου 2001. Δημιουργήθηκε από τον μηχανικό-ιδιώτη Alexander Mitushev σε συνεργασία με τον Δήμο του Ζλάτογκραντ. Εκτός από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των κτηρίων, στο συγκρότημα ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφτεί εκθέσεις εθνολογικού ενδιαφέροντος (π.χ. παραδοσιακές φορεσιές ) αλλά και να παρακολουθήσει αναβιώσεις εθίμων (όπως του παραδοσιακού γάμου ). Στις 15 Ιανουαρίου 2010 εγκαινιάστηκε η διασυνοριακή γραμμή Θερμών Ξάνθης με το Ζλάτογκραντ. Το άνοιγμα της συνοριακής διάβασης Ζλάτογκραντ - Θέρμες Ξάνθης, σύμφωνα με τον δήμαρχο της πόλης Μίροσλαβ Γιάντσεφ, έχει αυξήσει τον τουρισμό της περιοχής.

 Το Ζλάτογκραντ βρίσκεται σε μια κοιλάδα μεταξύ του ανατολικού και κεντρικού ορεινού όγκου της Ροδόπης. Το κλίμα του δήμου ανήκει στην κλιματική περιοχή του μεταβατικού-μεσογειακού. Οι ορυκτοί πόροι περιλαμβάνουν μεταλλεύματα μολύβδου-ψευδαργύρου. Η περιοχή του δήμου διασχίζεται από τον ποταμό Βάρμπιτσα, που έχει μήκος 98,1 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του είναι 1.202,8 τετ. χιλ. Οι Νεντέλινσκα και Κούσλενσκα είναι παραπόταμοι του Βάρμπιτσα. Υπάρχουν δύο τεχνητές λίμνες με φράγματα, η «Ζλάτογκραντ» με χωρητικότητα 4,4 εκατομ. κ.μ. νερού και η «Χασίντερε» με 0,4 εκατομ. κ.μ. Τα δάση καταλαμβάνουν έκταση 144,60 τετρ. χιλ. Είδη όπως οξιά, γαύρος, βελανιδιά, σημύδα και κρανιά είναι περισσότερο διαδεδομένα στα δάση πλατύφυλλων. Κωνοφόρα δέντρα που επικρατούν είναι η ερυθρελάτη, η ελάτη, η λευκή και η μαύρη πεύκη. Η γεωργία καταλαμβάνει 25 τετρ. χιλ. και η καλλιεργήσιμη γη είναι 12 τετρ. χιλ.. Οι καλλιέργειες που αναπτύσσονται στο δήμο είναι καπνός, πατάτες, λαχανικά και φράουλες (αντιπρόσωποι πολυετών φυτών). Υπάρχει μια μικρή λίμνη που ονομάζεται «Ερμα Ρέκα» που απέχει 8 χιλιόμετρα από την πόλη του Ζλάτογκραντ και 5 χιλιόμετρα από το χωριό Ερμα Ρέκα. Ο δήμος είναι πλούσιος σε υπόγειους πόρους. Στην περιοχή του Ερμα Ρέκα υπάρχει γεωθερμική πηγή ζεστού μεταλλικού νερού. Ο βράχος-κορυφή ύψους 250 μέτρα στο Νησί Λίβινγκστον 62°36′39″S 60°05′52″W της Ανταρτικής έχει ονομαστεί Ζλάτογκραντ προς τιμή της βουλγάρικης ομάδας που έκανε εκεί την τοπογραφική έρευνα Tangra 2004/05. Ιστοσελίδα (στα Βουλγάρικα) του δήμου Ζλάτογκραντ Αρχειοθετήθηκε 2010-06-25 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα (στα Αγγλικά) Το Εθνολογικό Συγκρότημα του Ζλάτογκραντ
Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου

Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου (αγγλ. Aristotle Contemplating a Bust of Homer) είναι πίνακας του Ρέμπραντ που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Ο πίνακας δημιουργήθηκε κατόπιν παραγγελίας του Don Antonio Ruffo από την Μεσσήνη χωρίς θεματικό περιορισμό. Αγοράστηκε το 1961 έναντι 2,3 εκατομμυρίων δολαρίων.

 Ο Ρέμπραντ εικονίζει τον Αριστοτέλη μπροστά στην προτομή του τυφλού Ομήρου να αναπολεί σκεπτικός με το χέρι του ακουμπισμένο στο μαρμάρινο κεφάλι. Έχει ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως ως προσωποποίηση του σοβαρού συστηματικού επιστήμονα, ή κάποιου εύπορου και φημισμένου φιλόσοφου, ή λόγω της χρυσής ζώνης που φοράει είπαν ότι εικονίζει τον Μέγα Αλέξανδρο που ζήλεψε τη ζωή του φτωχού τυφλού ποιητή. Η αμφίεση του Αριστοτέλη είναι ολοσχερώς εκτός εποχής, ωστόσο στην αλληλογραφία μεταξύ καλλιτέχνη και Ρούφφο (1662) η μορφή κατονομάζεται ως Αριστοτέλης. Προτομή του Ομήρου (Βρετανικό Μουσείο) Παρουσίαση του πίνακα από το Μητροπολιτικό Μουσείο
Σεντ Τζονς

Η Σεντ Τζονς είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, μιας χώρας που βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα. Με πληθυσμό 22.219 (2011), η Σεντ Τζονς είναι το εμπορικό κέντρο της χώρας και το λιμάνι του νησιού της Αντίγκουα. Είναι η πρωτεύουσα του Αγίου Ιωάννη.

 Η Σεντ Τζονς βρίσκεται νοτιοδυτικά της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, βορειοδυτικά της Αντίγκουα και κεντρικά του Αγίου Ιωάννη. Η Σεντ Τζονς είναι το διοικητικό κέντρο της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από την εποχή που πρώτη φορά κατοικήθηκαν τα νησιά το 1632. Το 1981, όταν η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία, η πόλη έγινε και η έδρα της κυβέρνησης. Η Σεντ Τζονς είναι μία από τις πιο αναπτυγμένες και κοσμοπολίτικες πόλεις στις Μικρές Αντίλλες. Φημίζεται για τα διάφορα εμπορικά κέντρα, καθώς και τις μπουτίκ σε όλη την πόλη, που πωλούν κοσμήματα σχεδιαστών και ενδύματα υψηλής ραπτικής. Η Σεντ Τζονς προσελκύει τουρίστες από τα πολλά θέρετρα του νησιού και από τα κρουαζιερόπλοια που δένουν στο λιμάνι πολλές φορές την εβδομάδα. Ο κλάδος της επενδυτικής τραπεζικής έχει ισχυρή παρουσία στην πόλη. Πολλά μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν γραφεία στην Σεντ Τζονς. Υπάρχουν μουσεία, όπως το Μουσείο της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και το Μουσείο Θαλάσσιας Τέχνης, ένα μικρό μουσείο που περιλαμβάνει απολιθωμένα πετρώματα, ηφαιστειακές πέτρες, απολιθωμένα ξύλα, μια συλλογή με περισσότερα από 10.000 όστρακα και αντικείμενα από διάφορα αγγλικά ναυάγια. Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Β. Κ. Μπερντ. Η πόλη διαθέτει 2 ιατρικές σχολές, το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Αντίγκουα και τη Σχολή Ιατρικών Επιστημών της Αντίγκουα. Επίσης διαθέτει αρκετά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ιδιωτικά σχολεία. Η Σεντ Τζονς έχει κλίμα τροπικής σαβάνας (ταξινόμηση Κέππεν: Aw) με καλοκαιρινό καιρό ολόκληρη τη χρονιά με ζεστές ημέρες και θερμές νύχτες. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις λαμβάνουν χώρα τους μήνες μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου λόγω της δραστηριότητας των τυφώνων. Εθνική Βιβλιοθήκη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Ζακ Ρογκ

Ο κόμης Ζακ Ρογκ (γαλλικά: Jacques Rogge, γενν. 2 Μαΐου 1942 - 29 Αυγούστου 2021) ήταν Βέλγος ορθοπεδικός, που διετέλεσε πρόεδρος της ΔΟΕ από το 2001 ως το 2013.

 Γεννήθηκε στη Γάνδη του Βελγίου στις 2 Μαΐου 1942 κατά την Γερμανική κατοχή.Ήταν γιός της Σούζαν και του Καρόλου Ρόγκ μηχανικού στο επάγγελμα. Ήταν ορθοπεδικός και μορφώθηκε στο ιδιωτικό Τζέσουιτ σχολείο της Αγίας Βαρβάρας και στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης.Ήταν ένας σημαντικός αθλητής στην πατρίδα του.Ήταν 16 φορές Βέλγος Εθνικός Πρωταθλητής στο άθλημα του Ράγκμπυ και μια φορά παγκόσμιος πρωταθλητής στο Γιότινγκ. Επίσης τερμάτισε στην Φινλανδέζικη τάξη ιστιοπλοίας σε τρείς καλοκαιρινούς ολυμπιακούς αγώνες το 1968 το 1972 και το 1976.Τον Οκτώβριο του 2016 το Βρετανικό σχολείο των Βρυξελλών ονόμασε το νέο κέντρο άθλησης με το ονομά του για να τον τιμήσει. Ήταν πρόεδρος της Βελγικής Ολυμπιακής Επιτροπής την περίοδο 1989-1992. Στις 16 Ιουλίου 2001 έγινε ο 8ος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Επανεξελέγη για άλλα 4 χρόνια με 88 ψήφους υπέρ επί 92 ψηφισάντων, στις 9 Οκτωβρίου 2009. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2013 τον διαδέχθηκε στην προεδρία της ΔΟΕ ο Γερμανός Τόμας Μπαχ. Mετά το τέλος της θητείας του ώς Πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του δόθηκε η επί των τιμών θέση του Προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής , μέχρι τον θανατό του το 2021. Βιογραφικό του Ζακ Ρογκ από τον ιστότοπο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής