Σχέδιο Πείνας

Το Σχέδιο Πείνας ( γερμανικά: der Hungerplan; der Backe-Plan‎) ήταν μια στρατηγική, που αναπτύχθηκε από τους Ναζί γραφειοκράτες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για την αρπαγή τροφίμων από τη Σοβιετική Ένωση και τη χορήγησή τους σε Γερμανούς στρατιώτες και πολίτες. Το σχέδιο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων Σλάβων μετά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, την εισβολή του 1941 στη Σοβιετική Ένωση. Η υπόθεση πίσω από το Σχέδιο Πείνας ήταν ότι η Γερμανία δεν ήταν αυτάρκης σε προμήθειες τροφίμων. Για να διατηρηθεί ο πόλεμος και να διατηρηθεί το ηθικό του εσωτερικού, χρειαζόταν να αποκτήσει τροφή από κατακτημένες χώρες με οποιοδήποτε κόστος. Ήταν ένας τεχνητός λιμός, σχεδιασμένος και υλοποιημένος ως πολιτική πράξη. Αυτό το σχέδιο αναπτύχθηκε πριν από την εισβολή της Βέρμαχτ και προέβλεπε την εκτροπή των ουκρανικών τροφίμων από την κεντρική και βόρεια Ρωσία και την ανακατεύθυνσή τους προς όφελος του στρατού εισβολής και του πληθυσμού στη Γερμανία. Το σχέδιο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Το σχέδιο ως μέσο μαζικής δολοφονίας περιγράφηκε σε πολλά έγγραφα.

 Ο αρχιτέκτονας του Σχεδίου Πείνας ήταν ο Χέρμπερτ Μπάκε. Μαζί με άλλους, συμπεριλαμβανομένου του Χάινριχ Χίμλερ, ο Μπάκε ηγήθηκε ενός συνασπισμού ναζιστών πολιτικών αφιερωμένων στην εξασφάλιση του εφοδιασμού τροφίμων στη Γερμανία. Το Σχέδιο Πείνας μπορεί να αποφασίστηκε, σχεδόν μόλις ο Χίτλερ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εισβάλει στη Σοβιετική Ένωση τον Δεκέμβριο του 1940. Σίγουρα μέχρι τις 2 Μαΐου 1941, βρισκόταν σε προχωρημένα στάδια προγραμματισμού και ήταν έτοιμο προς συζήτηση μεταξύ όλων των μεγάλων ναζιστικών κρατικών υπουργείων και του Γραφείου Οικονομικών της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ (OKW) με επικεφαλής τον στρατηγό Γκέοργκ Τόμας. Η έλλειψη χωρητικότητας των ρωσικών σιδηροδρόμων, η ανεπάρκεια των οδικών μεταφορών και η έλλειψη καυσίμων σήμαινε ότι ο Γερμανικός Στρατός θα έπρεπε να τροφοδοτηθεί από τη γη στα κατειλημμένα εδάφη στις δυτικές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Μια συνάντηση στις 2 Μαΐου 1941 μεταξύ των μόνιμων γραμματέων, υπεύθυνων για τον εφοδιαστικό σχεδιασμό για την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων του ναζιστικού κόμματος, κρατικών αξιωματούχων και στρατιωτικών αξιωματούχων, περιλαμβάνει στα συμπεράσματά της: 1.) Ο πόλεμος μπορεί να συνεχιστεί, μόνο αν ολόκληρη η Βέρμαχτ τρώει από τηΡωσία το τρίτο έτος του πολέμου. 2.) Αν πάρουμε από τη χώρα ό,τι χρειαζόμαστε, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθάνουν από την πείνα. Τα πρακτικά της συνάντησης αποτελούν παράδειγμα του γερμανικού σχεδιασμού για την κατοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Παρουσιάζουν μια σκόπιμη απόφαση για τη ζωή ή το θάνατο τεράστιων μερών του τοπικού πληθυσμού ως λογική, αναπόφευκτη εξέλιξη. Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 23 Μαΐου 1941, εμφανίστηκαν κατευθυντήριες γραμμές οικονομικής πολιτικής για την επερχόμενη εισβολή, που είχαν παραχθεί από το γεωργικό τμήμα του Χανς Γιόακιμ Ρίκε, το οποίο είχε άμεση ευθύνη για την οικονομική και γεωργική εκμετάλλευση των προς κατοχή σοβιετικών εδαφών. Τα πλεονάσματα σιτηρών της Ουκρανίας φαίνονται ιδιαίτερα εμφανή στο όραμα μιας "αυτάρκους" Γερμανίας. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε δηλώσει τον Αύγουστο του 1939 ότι η Γερμανία χρειαζόταν "την Ουκρανία, ώστε κανείς να μην μπορεί να μας λιμοκτονήσει ξανά όπως στον προηγούμενο πόλεμο". Η Ουκρανία δεν παρήγαγε αρκετό σιτάρι για εξαγωγή για να λύσει τα προβλήματα της Γερμανίας. Η απόσυρση του γεωργικού πλεονάσματος στην Ουκρανία με σκοπό τη σίτιση του Ράιχ απαιτούσε: τον αφανισμό αυτού που το γερμανικό καθεστώς αντιλαμβανόταν ως περιττό πληθυσμό (Εβραίοι, πληθυσμός ουκρανικών μεγάλων πόλεων όπως το Κίεβο που δεν λάμβανε καθόλου προμήθειες) την ακραία μείωση των μερίδων, που διατίθεντο στους Ουκρανούς στις υπόλοιπες πόλεις μείωση των τροφίμων που καταναλώνονται από τον αγροτικό πληθυσμόΣτη συζήτηση του σχεδίου, ο Μπάκε σημείωσε "πλεόνασμα πληθυσμού" στη Ρωσία περίπου 20 έως 30 εκατομμύρια. Εάν αυτός ο πληθυσμός αποκοβόταν από τα τρόφιμα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη σίτιση του γερμανικού στρατού και του γερμανικού πληθυσμού. Η εκβιομηχάνιση είχε δημιουργήσει μια μεγάλη αστική κοινωνία στη Σοβιετική Ένωση. Το σχέδιο Μπάκε προέβλεπε ότι αυτός ο πληθυσμός, που αριθμούσε πολλά εκατομμύρια, θα αποκοβόταν από τις προμήθειές τους, απελευθερώνοντας έτσι τα τρόφιμα, που παράγονται στη Σοβιετική Ένωση, πλέον στη διάθεση της Γερμανίας, για να στηρίξουν τους Γερμανούς. Προβλέφθηκαν μεγάλα βάσανα για το γηγενή σοβιετικό πληθυσμό με αναμενόμενους δεκάδες εκατομμύρια θανάτους κατά το πρώτο έτος της γερμανικής κατοχής. Η πείνα ήταν αναπόσπαστο μέρος της γερμανικής εκστρατείας. Ο προγραμματισμός για λιμοκτονία προηγήθηκε της εισβολής και έγινε απαραίτητη προϋπόθεση αυτής. Οι Γερμανοί σχεδιαστές πίστευαν ότι η επίθεση στη Σοβιετική Ένωση δεν θα μπορούσε να πετύχει χωρίς αυτήν. Οι Γερμανοί αξιωματούχοι της γεωργίας είδαν το Σχέδιο Πείνας ως λύση στην ευρωπαϊκή επισιτιστική κρίση και ως μέθοδο εξολόθρευσης του "ανεπιθύμητου" σοβιετικού πληθυσμού. Το Σχέδιο Πείνας προκάλεσε το θάνατο εκατομμυρίων πολιτών στα κατεχόμενα από τη Γερμανία εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ εκτιμά ότι "4,2 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες (κυρίως Ρώσοι, Λευκορώσοι και Ουκρανοί) λιμοκτόνησαν από τους Γερμανούς κατακτητές το 1941-1944". Μεταξύ των θυμάτων ήταν πολλοί Εβραίοι, τους οποίους οι Ναζί εξαναγκάστηκαν σε γκέτο, και Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, των οποίων η μετακίνηση ελεγχόταν ευκολότερα από τους Γερμανούς και, συνεπώς, αποκόπηκαν εύκολα από την προμήθεια τροφίμων. Απαγορεύτηκε στους Εβραίους να αγοράζουν αυγά, βούτυρο, γάλα, κρέας ή φρούτα. Τα λεγόμενα "σιτηρέσια" για τους Εβραίους στο Μινσκ και σε άλλες πόλεις δεν ήταν περισσότερο από 420 θερμίδες ανά ημέρα. Δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι πέθαναν από πείνα και αιτίες που σχετίζονται με την πείνα το χειμώνα του 1941–1942. Τα πιο αξιόπιστα στοιχεία για το ποσοστό θανάτων Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου υπό γερμανική αιχμαλωσία αποκαλύπτουν ότι 3,3 εκατομμύρια πέθαναν από συνολικά 5,7 εκατομμύρια, που συνελήφθησαν μεταξύ Ιουνίου 1941 και Φεβρουαρίου 1945, κυρίως άμεσα ή έμμεσα ως αποτέλεσμα της πείνας. Από αυτά τα 3,3 εκατομμύρια, 2 εκατομμύρια είχαν ήδη πεθάνει στις αρχές Φεβρουαρίου 1942. Ο τεράστιος αριθμός θανάτων ήταν το αποτέλεσμα μιας σκόπιμης πολιτικής λιμοκτονίας εναντίον των Σοβιετικών αιχμάλωτων πολέμου. Το γερμανικό προσωπικό προγραμματισμού είχε υπολογίσει να συλλάβει και, συνεπώς, έπρεπε να τροφοδοτήσει έως και δύο εκατομμύρια κρατούμενους μέσα στις πρώτες οκτώ εβδομάδες του πολέμου, δηλαδή περίπου τον ίδιο αριθμό όπως και κατά τη μάχη της Γαλλίας το 1940. Ο αριθμός των Γάλλων, Βέλγων και Ολλανδών αιχμαλώτων πολέμου, που πέθαναν υπό γερμανική αιχμαλωσία, ήταν εξαιρετικά χαμηλός σε σύγκριση με τον αριθμό των θανάτων των Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου. Παρά το υπερβολικά υψηλό ποσοστό θανάτων μεταξύ των Σοβιετικών, που αποτελούσαν την κύρια ομάδα θυμάτων του Σχεδίου Πείνας, το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ πλήρως λόγω της αποτυχίας της γερμανικής στρατιωτικής εκστρατείας. Ο ιστορικός Άλεξ Τζ. Κέι έγραψε: "Αυτό που συντελείται εδώ είναι το προσχέδιο ενός προγράμματος μαζικής δολοφονίας άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη ιστορία". Εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις, οι Γερμανοί δεν είχαν το ανθρώπινο δυναμικό για να επιβάλουν έναν "αποκλεισμό τροφίμων" των σοβιετικών πόλεων. Ούτε θα μπορούσαν να κατασχέσουν τρόφιμα, που οι Γερμανοί μπόρεσαν να συμπληρώσουν σημαντικά στα αποθέματα σιτηρών τους, ιδίως από τους σιτοβολώνες στην εύφορη Ουκρανία, αποκόπτοντας τους Σοβιετικούς από αυτούς, οδηγώντας σε σημαντική πείνα στα σοβιετικά εδάφη (πιο δραστικά στο Λένινγκραντ, περικυκλωμένο από γερμανικές δυνάμεις, όπου περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ). Οι Γερμανοί προσπάθησαν επίσης να λιμοκτονήσουν το Κίεβο και τον Χάρκοβο στην υπό γερμανική κατάληψη Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, περίπου 80.000 κάτοικοι του Χάρκοβο πέθαναν από την πείνα. Η έλλειψη τροφής συνέβαλε επίσης στην πείνα σκλάβων και κρατουμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία. Το Σχέδιο Πείνας, που στράφηκε εναντίον του πληθυσμού των σοβιετικών πόλεων και των περιοχών με έλλειμμα σιτηρών ήταν μοναδικό: οι Ναζί δεν οργάνωσαν κανένα άλλο σχέδιο εναντίον των κατοίκων άλλων γερμανικών κατεχόμενων εδαφών. Η πείνα επηρέασε κι άλλα μέρη της κατεχόμενης από τη Γερμανία Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας (περισσότεροι από 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια της Πείνας στην Κατοχή) και της Πολωνίας (Γενικό Κυβερνείο). Σε αντίθεση με τη Σοβιετική Ένωση, στην Πολωνία, ο εβραϊκός πληθυσμός σε γκέτο (ειδικά στο Γκέτο της Βαρσοβίας) υπέφερε χειρότερα, αν και οι Πολωνοί αντιμετώπισαν επίσης αυξανόμενα επίπεδα πείνας. Ο Ραούλ Χίλμπεργκ εκτιμά ότι "σε ολόκληρη την κατεχόμενη Πολωνία 500.000 έως 600.000 Εβραίοι πέθαναν σε γκέτο και στρατόπεδα εργασίας", εν μέρει λόγω της πείνας. Στις αρχές του 1943, ο Χανς Φρανκ, ο Γερμανός κυβερνήτης της Πολωνίας, υπολόγισε ότι τρία εκατομμύρια Πολωνοί θα αντιμετώπιζαν πείνα ως αποτέλεσμα του Σχεδίου. Τον Αύγουστο, η πολωνική πρωτεύουσα Βαρσοβία αποκόπηκε από τις παραδόσεις σιτηρών. Η Δυτική Ευρώπη ήταν η τρίτη στον γερμανικό κατάλογο για την ανακατανομή των τροφίμων, τα οποία στέλνονταν επίσης στη Γερμανία από τη Γαλλία και άλλα κατεχόμενα εδάφη στη Δύση, αλλά αυτά δεν υποβλήθηκαν ποτέ στη γενοκτονία που γνώρισε η Ανατολή. Περίπου 22.000 άνθρωποι πέθαναν κατά τη διάρκεια της ολλανδικής πείνας του 1944 ως αποτέλεσμα εμπάργκο, που επέβαλαν οι Γερμανοί για τη μεταφορά τροφίμων στη χώρα. Στα μέσα του 1941 η γερμανική μειονότητα στην Πολωνία λάμβανε 2.613 θερμίδες ανά ημέρα, ενώ οι Πολωνοί λάμβαναν 699 θερμίδες και οι Εβραίοι στο γκέτο 184 θερμίδες. Το εβραϊκό σιτηρέσιο κάλυπτε απλώς ένα 7,5% των καθημερινών ανθρώπινων αναγκών, ενώ το πολωνικό σιτηρέσιο μόνο 26%. Μόνο τα σιτηρέσια στους Γερμανούς κάλυπταν τις πλήρεις ανάγκες της καθημερινής πρόσληψης θερμίδων. Σχέδιο πείνας των Ναζί