IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οδός Φλοριάνσκα

Η Οδός Φλοριάνσκα ή Οδός Αγίου Φλωριανού (πολωνικά: Ulica Floriańska w Krakowie‎) είναι μία από τις κύριες οδούς της Παλαιάς Πόλης της Κρακοβίας, καθώς και μία από τις πλέον γνωστές οδούς της πόλεως. Η συγκεκριμένη οδός αποτελεί τμήμα του ιπποδάμειου ρυμοτομικού συστήματος του Stare Miasto (Παλαιά Πόλη), της πόλεως των εμπόρων η οποία εκτείνεται με σημείο εκκίνησης το μεσαιωνικό ιστορικό κέντρο της πόλης, ενώ σχεδιάστηκε το 1257, έπειτα από την καταστροφή της πόλεως κατά την διάρκεια των ταταρικών εισβολών του 1241.

 Η Φλοριάνσκα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1257 επί χάρτη σχεδίου επέκτασης της πόλεως. Σηματοδοτεί το σημείο εκκίνησης του Βασιλικού Δρόμου στην Κρακοβία, ενώ εκτείνεται με κατεύθυνση από το βορειοδυτικό άκρο της κύριας πλατείας, Ρύνεκ Γκουόβνι, έως το μνημείο της Πύλης Αγίου Φλωριανού, σε απόσταση της τάξεως των 335 μ. Σήμερα, υφίστανται, συνολικά, 51 αριθμημένα κτίρια επί της οδού (έως τον αριθμό 44 ως προς τα ζυγά και τον αριθμό 57 ως προς τα μονά). Οφείλει την ονομασία της στον Άγιο Φλωριανό. Αριθμός σημαντικών αξιοθέατων και μνημείων, κυρίως κτίρια του αρχιτεκτονικού είδους καμιένιτσα, ευρίσκονται επί της συγκεκριμένης οδούς. Συμπεριλαμβάνονται κτίρια ευρισκόμενα επί του πρώτου μισού της οδού, όπως, ευρισκόμενο επί του αριθμού 1, η Καμιένιτσα ποντ Μουρζύναμι, επί του αριθμού 2, η Καμιένιτσα Μέννιτσα, επί του αριθμού 13, η Καμιένιτσα «Αμέντζινσκα» (επίσης γνωστή ως το Παλάτι της Κμίτα), επί του αριθμού 14, το Ξενοδοχείο Ποντ Ρόζα, ενώ, σε ολίγον μεγαλύτερη απόσταση, το Φαρμακευτικό Μουσείο της Ιατρικής Σχολής του Γιαγκελλόννιου Πανεπιστημίου επί του αριθμού 25, η Οικία του ζωγράφου Γιαν Ματέικο επί του αριθμού 41, καθώς και το Καφέ Γιάμα Μιχαλίκα επί του αριθμού 45. Το βορειοδυτικό άκρο της συγκεκριμένης οδού διασχίζει την Πύλη Αγίου Φλωριανού. Σήμερα, η οδός αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο, ενώ η πλειοψηφία των κτιρίων που την πλαισιώνουν φιλοξενούν καταστήματα, εστιατόρια, καφέ, καθώς και άλλες, ανάλογου είδους, επιχειρήσεις. Το 2007, το πολωνικό περιοδικό Wprost κατέταξε την Οδό Φλοριάνσκα ως την τρίτη σημαντικότερη στην Πολωνία, καθώς και ως την πλέον σημαντική στην Κρακοβία, έπειτα από την Οδό Νόβι Σβιάτ της Βαρσοβίας και την Οδό Κρακόβσκιε Πρζέντμιεσιε. Το 2011 και το 2013, τα ενοίκια επί της Οδού Φλοριάνσκα ήσαν τα δεύτερα υψηλότερα στην Πολωνία, με ανώτερά τους, μόνον, εκείνα της Οδού Νόβι Σβιάτ. (Πολωνικά) Jadwiga Kalinowska (1976). Ulica Floriańska: jej historia, zabytki, konserwacja. KKPM. (Πολωνικά) Kraków ul. Floriańska i okolice, ekspozycje.org.pl
Χαλκούτσι

Το Χαλκούτσι είναι ο βορειότερος παραθαλάσσιος οικισμός της Βορειοανατολικής Αττικής, του δήμου Ωρωπού. Κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκεται δυτικά της Σκάλας Ωρωπού και νότια του Δηλεσίου.

 Στη νότια είσοδο του Χαλκουτσίου βρίσκονται και οι εκβολές του Ασωπού, ο οποίος λόγω της υψηλής μόλυνσης που υφίστανται τα νερά του, καθιστά απαγορευτική την κολύμβηση στις παραλίες του χωριού που βρίσκονται κοντά στις εκβολές. Το χωριό γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση κατά τους θερινούς μήνες, οπότε και αυξάνεται ο πληθυσμός της περιοχής λόγω έλευσης παραθεριστών τόσο σε αυτό όσο και σε κοντινούς οικισμούς. Ο οικισμός έχει μικρή τοπική αγορά, θερινό κινηματογράφο και σχολικές εγκαταστάσεις, ενώ διαθέτει και χωμάτινο γήπεδο ποδοσφαίρου. Το τελευταίο αποτελεί έδρα της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου, του Α.Ο. Χαλκουτσίου, η οποία αγωνιζόταν το 2007 στην Γ' κατηγορία του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματίων Ανατολικής Αττικής. Το λιμάνι του διέθετε παλιότερα μικρή τσιμεντένια προβλήτα στην όποια ελλιμενίζονταν αλιευτικά σκάφη, τα τελευταία χρόνια όμως δημιουργήθηκε νέος λιμενοβραχίονας, οπότε εξυπηρετούνται πλέον και αρκετά μικρά σκάφη αναψυχής. Τα τελευταία έτη ο πληθυσμός ακολουθεί αυξητική τάση: Το Χαλκούτσι ανήκε μέχρι το 1912 στον δήμο Ωρωπίων. Στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό της Σκάλας Ωρωπού εκτός από το μικρό διάστημα 1966-67 που αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα ΠΔ 34/2014, ο αυτοτελής οικισμός Χαλκούτσι της δημοτικής κοινότητας Σκάλας Ωρωπού του δήμου Ωρωπού, αναγνωρίστηκε ως δημοτική κοινότητα με τη δημοσίευση και εκτέλεση του προαναφερθέντος διατάγματος.
Ουρόσεβατς

Το Φεριζάι (αλβανικά: Ferizaj) ή Ουρόσεβατς (σερβικά: Урошевац) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στην επαρχία Φεριζάι του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει 42.628 κατοίκους, ενώ ο ευρύτερος δήμος έχει 108.610 κατοίκους.

 Η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 70.000 κατοίκων τη δεκαετία του 1990, αλλά έχει αυξηθεί σημαντικά λόγω της αλβανικής μετανάστευσης από την ύπαιθρο και από τα μέρη της νότιας Σερβίας. Το 1998, πριν από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου το 1999, ο πληθυσμός καταγράφηκε ως 57.421, εκ των οποίων το 82.1% ήταν Αλβανοί, 9.4% Σέρβοι και το υπόλοιπο από διάφορες άλλες εθνικές κοινότητες. 139.800. Το ακριβές ποσοστό για τον πληθυσμό του δήμου μπορεί να δωθεί μόνο κατ' εκτίμηση, καθώς η πιο πρόσφατη απογραφή πραγματοποιήθηκε το 1991. Ωστόσο, το 2015 οι δημοτικές αρχές εκτιμούν ότι ο πληθυσμός ανέρχεται σε 108.610. Η πλειοψηφία, περίπου 100.000, είναι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου. Οι άλλοι ήταν: Ασκαλί (3.500), Ρόμα (200), Γκοράνι (150), Βόσνιοι (60) και άλλες κοινότητες (40), συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ferizaji στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Αγία Τριάδα Μηλεών Μαγνησίας

Για το συνώνυμο οικισμό στο νομό Μαγνησίας δείτε το λήμμα: Αγία Τριάδα ΣούρπηςΓια οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Αγία Τριάδα (αποσαφήνιση) Η Αγία Τριάδα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Αγίου Γεωργίου Νηλείας, της δημοτικής ενότητας Μηλεών, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Η Αγία Τριάδα είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Μαγνησίας, στους δυτικούς πρόποδες του Πηλίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 19 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτήθηκε στον δήμο Νηλείας. Από το 1909 μέχρι το 1942 ανήκε στον νομό Λαρίσης. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Νηλείας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μηλεών Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Μηλεών και προσαρτήθηκε στον δήμο Νοτίου Πηλίου(Πηγή: ) Το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, μετόχι της Μονής Μεγίστης Λαύρας, νοτιοανατολικά του οικιισμού. Είναι κτισμένη πάνω στα απομεινάρια ενετικού κάστρου, από το οποίο διατηρούνται αρκετά στοιχεία. Το αρχικό κάστρο κτίστηκε κατά πάσα πιθανότητα κατά τον 13ο αιώνα και καταστράφηκε το 1310 από τους Καταλανούς της Καταλανικής Εταιρείας. Το μοναστήρι ιδρύθηκε στο σημείο αυτό το 1816 και ως ιδρυτής της Μονής αναφέρεται ο Νικόλαος Γ. Τζιώρτζος (ή Τσουρτσής). Η μονή είναι περιτειχισμένη, με χαρακτηριστικό πύργο στο βόρειο τμήμα της. Στο άκρο της υπάρχει σταυρός ύψους 12 μέτρων, που βλέπει στον Παγασητικό. Εγκαταλείφθηκε, προσωρινά, το 1963 και επαναλειτούργησε το 1989. Εορτάζει τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 eetaa.gr http://wikimapia.org/35276236/el/%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%A4%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%86%CE%BD%CF%89-%CE%93%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CE%A0%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85
Κάστρο του Λος

Το κάστρο του Λος (γαλλ. Château de Loches) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στον νομό της Αντρ-ε-Λουάρ, στο Βαλ ντε Λουάρ της Γαλλίας. Χτίστηκε κατά τον 9ο αιώνα. Ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από τον ποταμό Αντρ το κάστρο, γνωστό κυρίως για τον επιβλητικό του κεντρικό πύργο, επιβλέπει την πόλη του Λος.

 Ο Πύργος χτίστηκε από τον Φουλκ Γ΄ του Ανζού, 4ο Κόμη του Ανζού μεταξύ 1010 και 1035, έχοντας ύψος 36 μέτρων. Χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή από τον 15ο αιώνα και μετά και μέχρι το 1926. Η καπονιέρα είναι ένα πυροβολείο, το οποίο βρίσκεται ανατολικά του πύργου και το οποίο χτίστηκε κατά το 1539 στη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, με στόχο τον εκσυγχρονισμό του κάστρου και την καλύτερη άμυνα της τάφρου του. Το νότιο τμήμα των τειχών, το οποίο αποτελείται από τρεις πύργους σε σχήμα αμυγδάλου κατασκευάστηκε από τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας και τον γιό του, Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Σε αυτούς τους πύργους φυλακίστηκαν ορισμένοι Ναΐτες. Το κάστρο επανακτήθηκε από τους Άγγλους από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας το 1205. Στη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, η Γαλλία χρηματοδότησε και πολέμησε με τους Αμερικανούς ενάντια στους Άγγλους και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ χρησιμοποίησε το κάστρο του Λος ως φυλακή για τους Άγγλους αιχμαλώτους. Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το κάστρο λεηλατήθηκε και υπέστη σοβαρές ζημιές λόγω αυτού. Σημαντικές προσπάθειες ανακαίνισης ξεκίνησαν το 1806, αλλά ακόμη και σήμερα ορισμένα τμήματα του κάστρου είναι ερειπωμένα. Ιδιοκτησία του Δήμου του Λος, το κάστρο και το παλιό παρεκκλήσι του Σαιντ-Ουρς είναι ανοιχτά στο κοινό. Το κάστρο του Λος κατηγοριοποιήθηκε ως "ιστορικό μνημείο" (monument historique) το 1861 από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. Στα βόρεια της πόλης χτίστηκε η Βασιλική Κατοικία του Λος σε έναν βραχώδη λόφο ο οποίος εποπτεύει τον ποταμό Αντρ. Στα δυτικά η Βασιλική Πύλη αποτελεί την μοναδική είσοδο στην οχυρωμένη πόλη. Χρονολογείται στον 13ο αιώνα, αλλά βελτιώθηκε κατά τον 15ο με σημαντικότερη την προσθήκη ενός κανονιοβολείου. Pierre Champion, Le Prisonnier Desconforté du château de Loches. Poème inédit du XVe, avec une introduction, des notes, un glossaire et deux fac-similés, Paris, Honoré Champion éditeur, 1909, Διαδυκτιακή Ανάγνωση. Υπουργείο Πολιτισμού, εικόνες Ιστοσελίδα με την πλήρη ιστορία του κάστρου, καθώς και φωτογραφίες του
Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο

Το Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο (επιστ. ονομ.: Cardiocrinum giganteum), ή αλλιώς ο γιγάντιος κρίνος των Ιμαλαΐων, είναι το μεγαλύτερο είδος από οποιοδήποτε από τα φυτά κρίνων, με ύψος έως και 3,5 μέτρα. Βρίσκεται στα Ιμαλάια, την Κίνα και τη Μιανμάρ ( Βιρμανία ).

 Αναγνωρίζονται δύο ποικιλίες C. giganteum var. γιγάντιο - ύψος έως 3 μέτρα, το εξωτερικό μέρος του λουλουδιού είναι πρασινωπό και το εσωτερικό με ραβδώσεις μωβ - Θιβέτ, Μπουτάν, Ασάμ, Μιανμάρ, Νεπάλ, Σικίμ C. giganteum var. yunnanense - ύψος 1–2 μέτρα, το εξωτερικό μέρος του λουλουδιού λευκό και το εσωτερικό με ραβδώσεις μωβ κόκκινο - Myanmar, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Henan, Hubei, Hunan, Shaanxi, Sichuan, Yunnan Το φυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1824 από τον Nathaniel Wallich . Το είδος εισήχθη στην εμπορική παραγωγή (ως Lilium giganteum ) στη Βρετανία τη δεκαετία του 1850. Ένας βολβός που αναπτύχθηκε από σπόρους που συνέλεξε ο Ταγματάρχης Madden άνθισε στο Εδιμβούργο τον Ιούλιο του 1852, ενώ εκείνοι που συλλέχθηκαν από τον Thomas Lobb εκτέθηκαν για πρώτη φορά σε άνθη τον Μάιο του 1853
Βραβείο Μπούκερ

δείτε επίσης Διεθνές βραβείο Μπούκερ Το Βραβείο Μπούκερ (Man Booker Prize for Fiction) είναι ετήσιο Βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο, που απονέμετα από το "Booker Prize Foundation" στο καλύτερο μυθιστόρημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα από αγγλόφωνο συγγραφέα, ένα σημαντικό βραβείο με διεθνή απήχηση στο χώρο της λογοτεχνίας και των εκδόσεων. Το βραβείο αρχικά ονομαζόταν Booker-McConnell Prize από την ομώνυμη εταιρεία που άρχισε να χρηματοδοτεί το εγχείρημσ το 1968 και τότε συμμετέχοντες μπορούσαν να είναι μόνο μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ωστόσο από το 2014 αυτό άλλαξε για να περιλάβει οποιοδήποτε μυθιστόρημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, από συγγραφέα μέλος της πρώην Βρετανικής Κοινοπολιτείας, ή από αγγλόφωνη χώρα. Το 2002 που ιδρύθηκε το Booker Prize Foundation χορηγός έγινε ο όμιλος εταιρειών Man Group, οπότε και το βραβείο άλλαξε τίτλο σε Man Booker Prize. Το έπαθλο για τον νικητή είναι 50.000 λίρες Αγγλίας, ή 55.550 ευρώ. Το 2013 η Νεοζηλανδή Έλινορ Κάτον έγινε, σε ηλικία 28 ετών, το νεότερο πρόσωπο που βραβεύτηκε.

 Δεκαετία 2010 και 2020 Δεκαετία 2000 Δεκαετία 1990 Δεκαετία 1980 1969 (πρώτη απονομή) - 1979 Το ειδικό βραβείο The Best of the Booker απονεμήθηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2008 κατά την 40ή επέτειο από τη θεσμοθέτηση των βραβείων Μπούκερ. Υποψήφιοι για το βραβείο ήταν οι προηγούμενοι 41 νικητές του βραβείου από την καθιέρωσή του, το 1969. Ο νικητής ανακηρύχθηκε με ψηφοφορία των αναγνωστών και ανακοινώθηκε στις 10 Ιουλίου. Το έργο του Σαλμάν Ρούσντι "Τα Παιδιά του Μεσονυκτίου" (Midnight's Children) έλαβε το βραβείο. Το εν λόγω έργο κέρδισε το Μπούκερ το 1981, όπως επίσης και το ειδικό βραβείο (Booker of Bookers), το 1993, που αφορούσε το Ιωβηλαίο (επέτειο 25 ετών από τη θεσμοθέτηση των βραβείων). Έτσι, ο Ρούσντι πέτυχε να κατακτήσει 3 συνολικά Μπούκερ, κάτι χωρίς προηγούμενο στην ιστορία των βραβείων αυτών. Ένα ιδιαίτερο βραβείο που μπορεί να απονεμηθεί σε οποιονδήποτε ξένο συγγραφέα, είναι το Διεθνές βραβείο Μπούκερ, το οποίο ξεκίνησε να απονέμεται το 2005 και από το 2016 η απονομή γίνεται κάθε χρόνο. Η ρωσική έκδοση του Μπούκερ δημιουργήθηκε το 1992. Επίσημη ιστοσελίδα του Man Booker Prize
Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας

Οι Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας βρίσκονταν, εντός του ιερού χώρου της Άλτεως επάνω σε κρηπίδωμα από πορώλιθο, στους νότιους πρόποδες του Κρονίου λόφου, ανάμεσα στο Νυμφαίο και το στάδιο, στην ευρύτερη περιοχή του λόφου όπου υπήρχαν οι προϊστορικές λατρείες του ιερού.

 Οι Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας, όπως όλοι οι θησαυροί στην Αρχαία Ελλάδα, ήταν ναόσχημα κτήρια με ορθογώνιο σηκό και δύο δωρικούς κίονες μεταξύ παραστάδων. Έχουν κατασκευαστεί σε διάφορετικούς ιστορικούς χρόνους, από τον 6ο αι. π.Χ. έως τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. από αντιπροσώπους ελληνικών πόλεων που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες και εκεί φυλλάσονταν τα πολύτιμα αναθήματα των πόλεων προς τον Δία. Ο περιηγητής Παυσανίας στα Ηλιακά του (βλ. Βικιθήκη) αναφέρει τα ονόματα δέκα θησαυρών και δίνει αναλυτικές περιγραφές για τα αφιερώματα που φυλάσσονταν εκεί. Σαν πρώτη πόλι, που αφιέρωσε, αναφέρεται η Σικυώνα ενώ συνολικά οι θησαυροί: των Σικυωνίων, από την Σικυώνα της Κορινθίας, των Συρακουσίων, από τις Συρακούσες της Σικελίας, των Επιδαμνίων, από την Επίδαμνο των Ιλλυρικών ακτών, των Βυζαντίων, από το Βυζάντιο του Κεράτιου κόλπου, των Συβαριτών, από τη Σύβαρη της Κάτω Ιταλίας, των Κυρηναίων, από την Κυρήνη της Βορείου Αφρικής, των Σελινουντίων, από τον Σελινούντα της Σικελίας, των Μεταποντίων, από το Μεταπόντιο της Κάτω Ιταλίας, των Μεγαρέων, από τα Μέγαρα της Αττικής και των Γελώων, από τη Γέλα της Σικελίας.Μετα τις ανασκαφές που έγιναν βρέθηκαν τα θεμέλια δώδεκα τέτοιων κτηρίων, από τα οποία μόνο πέντε ταυτοποιήθηκαν με ακρίβεια, εκείνα των Σικυωνίων, των Σελινουντίων, των Μεταποντίων, των Μεγαρέων και των Γελώων, ο οποίος αρχιτεκτονικά διαφέρει των υπολοίπων (βλ. κάτοψη) γιατί είναι πρόστυλος με έξη κίονες στην πρόσοψη. [6-19.1 -19.2]....... Ἐπὶ ταύτης τῆς κρηπῖδός εἰσιν οἱ θησαυροί, καθὰ δὴ καὶ ἐν Δελφοῖς Ἑλλήνων τινὲς ἐποίησαν τῷ Ἀπόλλωνι θησαυρούς. Ἔστι δὲ θησαυρὸς ἐν Ὀλυμπίᾳ Σικυωνίων καλούμενος, Μύρωνος δὲ ἀνάθημα τυραννήσαντος Σικυωνίων· [2] τοῦτον ᾠκοδόμησεν ὁ Μύρων νικήσας ἅρματι τὴν τρίτην καὶ τριακοστὴν Ὀλυμπιάδα. Ἐν δὲ τῷ θησαυρῷ καὶ θαλάμους δύο ἐποίησε, τὸν μὲν Δώριον, τὸν δὲ ἐργασίας τῆς Ἰώνων. Χαλκοῦ μὲν δὴ αὐτοὺς ἑώρων εἰργασμένους· εἰ δὲ καὶ Ταρτήσσιος χαλκὸς λόγῳ τῷ Ἠλείων ἐστίν, οὐκ οἶδα. - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 6. Ἠλιακῶν Β' [6-19.1 -19.2] ...... Στο κρηπίδωμα είναι στημένοι οι θησαυροί, όπως εκείνοι που έχουν χτίσει μερικοί Έλληνες προς τιμή του Απόλλωνος στους Δελφούς. Στην Ολυμπία υπάρχει θησαυρός αφιέρωμα του Μύρωνα τυράννου των Σικυώνας. 2. Το έκτισε όταν νίκησε σε αρματοδρομία στην τριακοστή τρίτη ολυμπιάδα. Σ' αυτό τον θησαυρό έφτιαξε δύο θαλάμους, ένα Δωρικό και ένα Ιωνικό. Είδα ότι είναι φτιαγμένοι από χαλκό, αλλά δεν ξέρω αν ο χαλκός ήταν από την Ταρτησσό, όπως λένε οι Ηλείοι. Θησαυροί της Ολυμπίας από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού Αρχειοθετήθηκε 2017-02-02 στο Wayback Machine. Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας από το Libri V-VIII Παυσανίας στο books.google.gr © Κάτοψη των Θησαυρών από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αρχειοθετήθηκε 2007-09-23 στο Wayback Machine.οι Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας από τη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
Εντουάρ Μπαρατιέ

Ο Εντουάρ Μπαρατιέ (γαλλικά: Édouard Baratier), γεννημένος στις 19 Αυγούστου 1923 στη Μασσαλία και αποβιώσας στις 1 Ιουλίου 1972 στην ίδια πόλη, είναι Γάλλος ιστορικός και αρχειοθέτης, ειδικός επί της Μασσαλίας και της Προβηγκίας.

 Φοιτητής της Εθνικής Σχολής Αρχειονομίας (1941–1945), κάτοχος διπλώματος ès lettres (1945), ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του εργαζόμενος στα αρχεία της Σαβοΐας, ενώ, το 1947, ορίστηκε ως βοηθός αρχειοθέτης στα νομαρχιακά αρχεία των Μπους-ντυ-Ρον, των οποίων κατέστη υπεύθυνος συντηρητής. Αφιέρωσε στη Μασσαλία και την Προβηγκία το σύνολο των εργασιών του. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, γραμματέας της μασσαλιώτικης επιστημονική εταιρεία, της Εταιρείας στατιστικής, ιστορίας και αρχαιολογίας της Μασσαλίας, καθώς και της ομοσπονδίας ιστορίας της Προβηγκίας, η οποία κυκλοφορεί το περιοδικό Provence historique. Μετά το 1959, διετέλεσε καθηγητής μεσαιωνικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αιξ, όπου έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα ιστορίας (1965), τίτλο τον οποίο, επίσης, έλαβε από την Σορβόνη το 1970. Το συγκεκριμένο έτος, διετέλεσε, επίσης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο. Έλαβε αριθμό διακρίσεως: σταυρό του Λεγεώνας της Τιμής, ροζέτα των Τεχνών και Γραμμάτων. Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας της Μασσαλίας το 1969, λαμβάνοντας την 17η έδρα, την οποία, προηγουμένως, κατείχε ο Μπουγιαλά ντ'Αρνώ. (Γαλλικά) Académie de Marseille, Dictionnaire des Marseillais, Edisud, Μασσαλία, 2001 (ISBN 2-7449-0254-3) (Γαλλικά) Félix Reynaud, Madeleine Villard, André Villard, Nécrologie : Édouard Baratier (1927-1972), Bibliothèque de l'école des Chartes, 1972, τόμος 130, σ. 659-666
Κελτικές γλώσσες

Οι κελτικές γλώσσες είναι δυτικός κλάδος της οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, εντοπισμένη κατά τους ιστορικούς χρόνους σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης από την Ισπανία και την Ιρλανδία μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία, δηλαδή σε περιοχές στις οποίες αναπτύχθηκε ο κελτικός πολιτισμός. Ο όρος "Κέλτικες" χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει αυτή την ομάδα γλωσσών από τον Έντουαρν Λούιντ (Edward Lhuid) το 1707. Οι κέλτικες γλώσσες μιλιούνται και πέρα από την Ευρώπη από μετανάστες σε Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Ακόμη υπάρχει μια μικρή ομάδα ομιλητών Ουαλικά στην Παταγονία της Αργεντινής. Τα Ουαλικά είναι η μόνη κέλτικη γλώσσα που δεν θεωρείται ότι κινδυνεύει να εξαφανιστεί.

 Ανάμεσά τους διακρίνονται η κελτιβηρική γλώσσα στην Ισπανία, η γαλατική γλώσσα στη Γαλλία και τη Βόρεια Ιταλία. Η Γαελική γλώσσα, μαρτυρημένη στις επιγραφές Όγκχαμ, επιβιώνει έως σήμερα ως Ιρλανδική γλώσσα, Σκωτική Γαελική και (μέχρι πρόσφατα) ως Μανξ. Η Βρετανική πιστοποιήθηκε αρχικά σε επιγραφές Όγκχαμ (ή ογαμικές) του 5ου και 6ου αιώνα και επιβιώνει σήμερα ως Ουαλική γλώσσα και Βρετονική γλώσσα. Δύο βόρειες παραλλαγές των Βρετανικών, η Πικτική γλώσσα και η Κυμβρική εξαφανίστηκε κατά τον πρώιμο μεσαίωνα, ενώ η Κορνουαλική γλώσσα επεβίωσε έως τον 18ο αιώνα. Η Πρωτοκελτική διαιρέθηκε σε τέσσερις υποοικογένειες: τη Γαλατική και τις στενά συγγενείς της Λεποντική και Γαλατική της Μικράς Ασίας. τις Κελτιβηρικές γλώσσες τις Γαελικές γλώσσες ή Γοϊδελικές, ανάμεσά τους την Ιρλανδική, τη Σκοτική Γαελική και τη Μανξ. τις Βρυθονικές γλώσσες ή Βρετανικές, ανάμεσά τους την Ουαλική, τη Βρετονική, την Κορνουαλική, την Κυμβρική, την υποθετική Ιβερνική και την Πικτική. Οι κελτικές γλώσσες συνδέονται στενότερα με την ιταλική ομάδα γλωσσών και πιο απόμακρα με τη Γερμανική. Συχνά κατατάσσονται σε q-Κελτικές και p-Κελτικές, ανάλογα με το αν διατήρησαν τον ινδοευρωπαϊκό ήχο 'q' ΄ή τον άλλαξαν σε 'p'. Οι q-Κελτικές γλώσσες είναι η Κελτοϊβηρική και η Γαελική. Όλες οι άλλες είναι p-Κελτικές. Τα περασμένα 2.000 χρόνια οι κελτικές γλώσσες βρέθηκαν υπό την πίεση του γλωσσικού ηγεμονισμού των Γερμανικών και Λατινογενών γλωσσών. Στη Βρετανία και την Ιρλανδία οι γλώσσες επιβίωσαν έως τη σύγχρονη εποχή, αλλά σε διαρκώς μειούμενες γεωγραφικές περιοχές.
Θηριόποδα

Τα θηριόποδα (Theropoda) ήταν ομάδα δεινοσαύρων που ήταν κυρίως σαρκοφάγοι. Τρέφονταν με νεκρά ζώα ή κυνηγούσαν (σε ομάδες ή ατομικά) τα θηράματα τους μέχρι θανάτου. Τα θηριόποδα είναι πρόγονοι των σύγχρονων πτηνών. Τα μεγαλύτερα θηριόποδα αναπτύχθηκαν κυρίως την Κρητιδική Περίοδο.

 Θηριόποδα γενικότερα θεωρούνται οι δίποδοι σαυρίσχιοι δεινόσαυροι που συνήθως έχουν τρια δάκτυλα στο κάθε πόδι και μπροστινό άκρο. H βασική μεγάλη κατηγορία είναι τα νεοθηριόποδα. Άλλες κατηγορίες πιο πρώιμων ειδών των οποίων η ταξινόμηση είναι αβέβαιη είναι η οικογένεια Ερρερασαυρίδια , και τα γένη Ηωράπτορ, Ηωδρομέυς, Δαιμονόσαυρος και Τάγουα. Υπήρχαν μεγαλόσωμα θηριόποδα (Καρνόσαυροι) που τα περισσότερα κυνηγούσαν ατομικά και ήταν εξοπλισμένα με τεράστιες σιαγόνες που μπορούσαν να καταβροχθίσουν έναν άνθρωπο. Διέθεταν κυρτά πριονωτά δόντια μήκους πάνω από 18 εκ. με τα οποία ξέσκιζαν τις σάρκες της λείας τους. Αυτά τα ζώα κυμαίνονταν σε μήκος από 6-15 μ. ενώ το βάρος τους έφτανε τους 6,5 τόνους. Οι Καρνόσαυροι έζησαν από την Πρώιμη Ιουρασική περίοδο έως την Ύστερη Κρητιδική περίοδο πριν από 208-65 εκατομ. χρόνια. Κυρια χαρακτηριστικά τους ήταν το μεγάλο κεφάλι, ο κοντός μυώδης λαιμός, τα ισχυρά πίσω άκρα και η δύσκαμπτη δυνατή ουρά με την οποία κρατούσαν ισορροπία. Απολιθώματα τους έχουν βρεθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου. Υπήρχαν επίσης και μικρόσωμα θηριόποδα (Δεινονυχόσαυροι,μικρά θηριόποδα) με μέγεθος από 40 εκ. εως 4 μέτρα διέθεταν γαμψά νύχια για να γαντζώνονται πάνω στο θύμα τους και να ξεσκίζουν τη σάρκα του. Έζησαν κατά την Κρητιδική περίοδο πριν από 144-65 εκατομ. χρόνια. Κύρια χαρακτηριστικά τους ήταν το γαμψό δρεπανοφόρο νύχι στα πίσω πόδια και η πολύ μακριά και λεπτή ουρά η οποία χρησιμοποιούνταν ως πηδάλιο για να στρέφουν το σώμα τους όταν έτρεχαν με μεγάλες ταχύτητες. Τα γαμψά νύχια στα πίσω άκρα χρησιμοποιούνταν όταν το θηριόποδο ορμούσε στο θύμα του και τα έχωνε στη σάρκα του καθώς ταυτόχρονα κρέμονταν από πάνω του μέχρι αυτό να πέσει νεκρό. Λόγω του μικρού μεγέθους τους και των ισχυρών πίσω άκρων τα ζώα αυτά ήταν εξαιρετικά γρήγορα και ευκίνητα. Τα Νωδά θηριόποδα έζησαν κατά την Ύστερη Κρητιδική περίοδο πριν από 97-65 εκατομ. χρόνια. Αναπτύχθηκαν στα εδάφη της σημερινής Ασίας, Β. Αμερικής και Αφρικής. Αυτα τα ζώα είχαν μήκος ως και 4 μ. και ζύγιζαν μέχρι και 1,5 τόνους. Έμοιαζαν πολύ με τις σημερινές στρουθοκαμήλους. Διέθεταν ράμφος χωρίς δόντια σε αντίθεση με τους Δεινονυχόσαυρους. Το μικρό τους κεφάλι βρισκόταν αρκετά πιο ψηλά από το σώμα και ενωνόταν με αυτό με μακρύ λαιμό σαν σωλήνα. Τα πανίσχυρα μυώδη πίσω άκρα τους και το αεροδυναμικό τους σώμα τους έδινε την δυνατότητα να τρέχουν γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο ερπετό με ταχύτητες μεχρι και 50-70 χλμ. την ωρα.
Συνθήκη της Αθήνας (1913)

Η Συνθήκη της Αθήνας μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ελλάδος, που υπογράφηκε στις 14 Νοεμβρίου 1913, έπαυσε επίσημα τις εχθροπραξίες μεταξύ τους, μετά τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και παραχώρησε τη Μακεδονία — συμπεριλαμβανομένης της σημαντικότατης πόλης της Θεσσαλονίκης — της περισσότερης Ηπείρου και πολλών νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα.

 Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ο συνασπισμός της Βουλγαρίας , της Σερβίας, της Ελλάδας και του Μαυροβουνίου νίκησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί έχασαν σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές τους κατακτήσεις, οι οποίες μειώθηκαν σε μια μικρή έκταση γύρω από τη Θάλασσα του Μαρμαρά από τη Συνθήκη του Λονδίνου. Ωστόσο, οι Οθωμανοί κατάφεραν να ανακτήσουν την Ανατολική Θράκη κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου, όταν η Βουλγαρία επιτέθηκε στους πρώην συμμάχους της και ηττήθηκε από τις συνδυασμένες δυνάμεις όλων των γειτόνων της.Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, πολεμώντας εναντίον των Οθωμανών, η Ελλάδα είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου, της νότιας Μακεδονίας με το μεγάλο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου (εκτός από τα κατεχόμενα Από τους Ιταλούς, Δωδεκάνησα). Κατά τον δεύτερο πόλεμο, επέκτεινε περαιτέρω την επικράτειά της στην Μακεδονία, εις βάρος της Βουλγαρίας. Δεδομένου ότι η Δυτική Θράκη παρέμεινε υπό βουλγαρικό έλεγχο (θα παραχωρούταν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919), η Ελλάδα δεν μοιράζοταν χερσαία σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, οι ελληνοτουρκικές εντάσεις παρέμειναν υψηλές, αφού η οθωμανική κυβέρνηση αρνήθηκε να δεχτεί τον ελληνικό έλεγχο στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου. Οι όροι της συνθήκης είχαν ως εξής: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώρισε τις ελληνικές κατακτήσεις της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων και της γύρω περιοχής. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώρισε την ελληνική κυριαρχία στο νησί της Κρήτης, το οποίο ήταν αυτόνομο κράτος υπό οθωμανική φεουδαρχία μετά το 1897. Δικαιώματα μειονοτήτων χορηγήθηκαν στους Τούρκους που ζούσαν στο νεοκυριευμένο ελληνικό έδαφος.Το σημαντικότερο ζήτημα που παρέμεινε ανεπίλυτο ήταν η τύχη των νησιών του Βόρειου Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, Λήμνος, Ίμβρος και Τένεδος, τα οποία προσαρτήθηκαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το θέμα αφέθηκε στη διαιτησία των Μεγάλων Δυνάμεων, που το Φεβρουάριο του 1914 τα απένημαν, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο, στην Ελλάδα. Καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία αρνήθηκε να παραιτηθεί από τις αξιώσεις της, ξέσπασε μια κρίση που οδήγησε σε ναυτικό αγώνα κατά τη διάρκεια του 1913 – 1914 και προετοιμάστηκαν για μια ανανεωμένη σύγκρουση και από τις δύο πλευρές. Η κατάσταση εκτονώθηκε μόνο από την έξαρση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα κέρδισε για κάποιο χρονικό διάστημα την Ανατολική Θράκη, μέχρι τη γραμμή Çatalca, καθώς και τις Ίμβρο και Τένεδο και μια ζώνη στην Ανατολία, γύρω από τη Σμύρνη (Συνθήκη των Σεβρών), αλλά αναγκάστηκε να τις παραχωρήσει στη Δημοκρατία της Τουρκίας στη Συνθήκη της Λωζάνης.
Γερουσία (Κένυα)

Η Γερουσία είναι η Άνω Βουλή του Κοινοβουλίου της Κένυας . Ιδρύθηκε για πρώτη φορά ως μέρος του Συντάγματος της Κένυας του 1963. Αφού καταργήθηκε το 1966, η Γερουσία αποκαταστάθηκε από το Σύνταγμα του 2010 .

 Το Σύνταγμα της Κένυας του 1963 καθιέρωσε μια Γερουσία που απαρτιζόταν από 41 γερουσιαστές που εκλέγονταν για έξι χρόνια, με το ένα τρίτο των μελών να συνταξιοδοτούνται κάθε δύο χρόνια. Ο Τίμοθι Τσόκουε ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Γερουσίας. Η Γερουσία καταργήθηκε το 1966, όταν η συμμετοχή της σε αυτή συνδυάστηκε με εκείνη της Βουλής των Αντιπροσώπων για να σχηματιστεί ένα μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα, η Εθνοσυνέλευση. Οι εκλογές της Γερουσίας της Κένυας για το 2013 πραγματοποιήθηκαν στις 4 Μαρτίου 2013. Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, το οποίο εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος του 2010, οι γενικές εκλογές του 2013 ήταν οι πρώτες που περιελάμβαναν την εκλογή γερουσιαστών που εκπροσωπούσαν τις 47 νεοσυσταθείσες κοινότητες . Ήταν επίσης οι πρώτες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν από την Ανεξάρτητη Εφορευτική Επιτροπή . Σύμφωνα με το ποσοστό τους στις εκλεγμένες έδρες, τα πολιτικά κόμματα εξέλεξαν επιπλέον 16 γυναίκες. Πρόσθετοι διορισμοί έγιναν για δύο μέλη που εκπροσωπούν τη νεολαία και δύο μέλη που εκπροσωπούν άτομα με αναπηρίες. Ο πρόεδρος, ο οποίος είναι <i id="mwMg">[[εξ οφίτσιο]]</i> μέλος, εκλέχθηκε από τους γερουσιαστές που ορκίστηκαν στην πρώτη συνεδρίαση της Γερουσίας. Εξουσιοδοτημένη να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των κοινοτήτων και των κυβερνήσεών τους Συμμετέχει στη νομοθετική διαδικασία εξετάζοντας, συζητώντας και εγκρίνοντας νομοσχέδια σχετικά με τις κοινότητες. Καθορίζει την κατανομή των εθνικών εσόδων μεταξύ των κομητειών. Έχει δύναμη για καθαίρεση του Προέδρου, του Αντιπροέδρου, του διοικητή της κοινότητας και των αναπληρωτών διοικητών.
Καρλ Φράιντενμπεργκ

Ο Καρλ Φράιντενμπεργκ (29 Ιανουαρίου 1886 – 3 Απριλίου 1983) ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος πραγματοποίησε πρώιμες καινοτομικές έρευνες σχετικές με τις χημικές δομές και συμπεριφορές φυσικών ενώσεων που ανήκουν σε υδατάνθρακες, τερπένια και στεροειδή. Πρώτος αυτός διατύπωσε την ορθή χημική δομή της κυτταρίνης (το έτος 1928) όπως και άλλων πολυσακχαριτών, και πρόσθετα βασικά στοιχεία για τη φύση, τη χημική δομή και τη βιοσύνθεση της λιγνίνης. Το Ερευνητικό Ινστιτούτο Χημείας Ξύλου και Πολυσακχαριτών στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης δημιουργήθηκε αποκλειστικά για αυτόν στα τέλη της δεκαετίας του 1930, και διετέλεσε διευθυντής έρευνας αυτού μέχρι και την συνταξιοδότησή του, το 1969.

 Ο Φράιντενμπεργκ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης το 1904 και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου από το 1907 έως το 1910, υπό την καθοδήγηση του φημισμένου νομπελίστα - χημικού, Εμίλ Φίσερ. Τον Ιούλιο του 1910 παντρεύτηκε την Ντόρις Νίντεν και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά. Ο παππούς του, Carl Johann Freudenberg, υπήρξε βυρσοδέψης και επιχειρηματίας, ο οποίος το 1849, μαζί με τον Χάινριχ Κρίστιαν Χέιντζε ίδρυσαν τον Όμιλο Freudenberg. Διετέλεσε τακτικός καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ το 1921, στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1922, και στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης από το 1926 έως το 1956 και διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, από το 1936 έως το 1969. Ως αναγνώριση για το έργο του, είχε εκλεγεί μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας (ForMemRS). Chemie der natürlichen Gerbstoffe (1920) [studies on tannins and their relations to catechins] Stereochemie (1933) Tannin, Cellulose, Lignin (1933)
Κύπελλο Ολλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Ολλανδίας (ολλανδικά: KNVB Beker) είναι μια ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση, που διοργανώνεται από την Βασιλική Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (KNVB) από το 1898 και είναι το δεύτερο σε αξία τρόπαιο του ολλανδικού ποδοσφαίρου μετά την Ερεντιβίζιε. Στο κύπελλο λαμβάνουν χώρα οι ομάδες της Ερεντιβίζιε, της Εέρστε Ντιβίζιε, της Τοπκλάσε, καθώς και οι ημιφιναλίστ του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ολλανδίας. Οι τελικοί γίνονται παραδοσιακά στο Ντε Κάιπ στο Ρότερνταμ, ενώ ο νικητής του κυπέλλου και ο νικητής του πρωταθλήματος αγωνίζονται μεταξύ τους στο Σούπερ Καπ Ολλανδίας. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Άγιαξ με 20 κατακτήσεις, ενώ η Αϊντχόφεν είναι η τρέχουσα κάτοχος του τίτλου.

 1Διπλοί τελικοί Τα περισσότερα Κύπελλα Ολλανδίας έχουν κατακτήσει οι τρεις ισχυρότερες ομάδες της χώρας: 20 ο Άγιαξ του Άμστερνταμ, 13 η Φέγενορντ του Ρότερνταμ και 11 η ΠΣΦ του Αϊντχόφεν. Όμως, η κυριαρχία των τριών ισχυρών ξεκίνησε κυρίως από τη μεταπολεμική περίοδο και δεν υπήρχε από το ξεκίνημα του θεσμού. Έτσι τα υπόλοιπα κύπελλα έχουν μοιραστεί 34 ομάδες, κυρίως στις αρχές του 20ού αιώνα, πολλές από τις οποίες είτε δεν υπάρχουν πλέον είτε έχουν συγχωνευτεί με νεότερες. Από όλες αυτές ξεχωρίζει η Χάαρλεμ με 5 τίτλους. Εκτός από τις 37 ομάδες που έχουν πάρει τουλάχιστον ένα κύπελλο, άλλες 24 έφτασαν κατά καιρούς στον τελικό, χωρίς να καταφέρουν κάποια νίκη. Από αυτές η πιο «άτυχη» μπορεί να χαρακτηριστεί η ΝΕΚ με 4 αποτυχημένους τελικούς. Σημειώσεις (φ): σε παρένθεση οι παρουσίες σε τελικό ως φιναλίστ. Η ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ παλιότερα ονομαζόταν ΑΝΤΟ Χάγης. KNVB.nl - Επίσημη Ιστοσελίδα KNVB (Ολλανδικά)
Ισότοπα του ινδίου

Το ίνδιο (In) συνίσταται από δύο αρχέγονα νουκλίδια, με το αφθονότερο να είναι ραδιενεργό αν και με πολύ μεγάλο χρόνο ημιζωής. Μεταξύ των χημικών στοιχείων με γνωστό σταθερό ισότοπο, μόνο στο ρήνιο συμβαίνει το σταθερό ισότοπο να είναι λιγότερο άφθονο από το εξόχως μακρόβιο ραδιοϊσότοπό του.

 Φυσικοχημικά χαρακτηριστικά του στοιχείου και αλυσίδες διασπάσεων των ραδιοϊσοτόπων του Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Αίθαια Μεσσηνίας

Η Αιθαία, είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 326 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αιθαίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Αιθαίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 1,894 χμ² (2011).

 Η Αιθαία βρίσκεται σε υψόμετρο 39 μέτρων και παλαιότερα ονομαζόταν Ντελίμεμη μέχρι το 1867, Ανθαία μέχρι το 1912 και Αιθεία μέχρι το 1940. 21-04-1835, ο οικισμός Ντελίμεμη προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 10-07-1867, ο οικισμός Ντελίμεμη μετονομάζεται σε Ανθαία. 31-08-1912, το όνομα του οικισμού Ανθαία διορθώνεται σε Αιθεία και ο οικισμός Αιθεία αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Αιθείας. 16-10-1940, το όνομα του οικισμού Αιθεία διορθώνεται σε Αιθαία και η Κοινότητα Αιθείας σε Κοινότητα Αιθαίας. 04-12-1997, ο οικισμός Αιθαία αποσπάται από την Κοινότητα Αιθαίας και προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 07-06-2010, ο οικισμός Αιθαία αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Άλλιο το κινεζικό

Το άλλιο το κινεζικό, γνωστό επίσης και ως κινέζικο κρεμμύδι και κρεμμύδι της ανατολής, είναι βρώσιμο φυτό της οικογένειας των λειριοειδών το οποίο είναι ιθαγενές στην Ασία.

 Το κινέζικο κρεμμύδι είναι ιθαγενές στην Κίνα, όπου καλλιεργείται ευρέως, καθώς και σε άλλες Ασιατικές χώρες (Καμπότζη, Ινδονησία, Ιαπωνία, Κορέα, Λάος, Μαλαισία, Μιανμάρ, Σιγκαπούρη, Ταϊλάνδη και Βιετνάμ). Καλλιεργείται επίσης και σε μερικές χώρες εκτός Ασίας, όπως στην Κούβα και στις ΗΠΑ. Λόγω της ήπιας και δροσερής γεύσης του γίνεται τουρσί και συνοδεύει πικάντικα τρόφιμα με κρέας στην ιαπωνική και βιετναμέζικη κουζίνα. Για παράδειγμα τρώγεται μαζί με ιαπωνικό κάρυ για να εξισορροπήσει την πικάντικη γεύση. Στο Βιετνάμ τρώγεται κατά την διάρκεια της πρωτοχρονιάς. Το άλλιο το κινεζικό χρησιμοποιείται από την κινέζικη παραδοσιακή ιατρική ως τονωτικό καθώς και για να καταπραΰνει τον πόνο του στομάχου. κρεμμύδι
Ελεονώρα Σοφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ

Η Ελεονώρα-Σοφία, γερμ.: Eleonore Sophie von Schleswig-Holstein-Sonderburg, von Anhalt-Bernburg (14 Φεβρουαρίου 1603 - 5 Ιανουαρίου 1675) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.

 Γεννήθηκε στο Σόντερμποργκ ως η έννατη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (γιο του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας) και της Aγνής-Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ. Το 1630 ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του Χριστιανό Α΄ ως πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1656, ο γιος τους Βίκτωρ-Αμεδαίος έγινε πρίγκιπας της Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Απεβίωσε στο Μπάλενστετ στις 5 Ιανουαρίου 1675. Τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας του κάστρου του Αγίου Αιγιδίου . Παντρεύτηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1625 τον Χριστιανό πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ στο Άρενσμποκ. και είχαν παιδιά: Μπέρινγκερ 1626-1627, απεβ. 1 έτους. Σοφία 1627, απεβ. νήπιο. Ιωακείμ-Ερνέστος 1629, απεβ. νήπιο. Χριστιανός 1631, απεβ. νήπιο. Έρντμαν-Γκίντεον 1632-1649, απεβ. 17 ετών. Μπόγκισλαβ 1633-1634, απεβ. 1 έτους. Βίκτωρ-Αμεδαίος 1634-1718, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Ελεονώρα-Χέντβιχ 1635-1685. Ερνεστίνα-Αυγούστα 1636-1659, απεβ. 23 ετών. Αγγέλικα 1639-1688. Άννα-Σοφία 1640-1704), παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο κόμη του Ζολμς-Ζόνενβαλντε. Σοφία-Αλμπερτίνα, παντρεύτηκε τον Καρολο-Φρειδερίκο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπερνμπουργκ. Kάρολος-Ουρσίνος 1642-1660, απεβ. 18 ετών. Φερδινάνδος-Χριστιανός 1643-1645, απεβ. 2 ετών. Μαρία 1645-1655, απεβ. 10 ετών. Άννα-Ελισάβετ 1647-1680, παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς.
Το μικρό ψάρι

Το μικρό ψάρι είναι ο τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 2014 σε σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη. Αποτελεί την τέταρτη ταινία του, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Βαγγέλης Μουρίκης. Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων, αποκομίζοντας πολύ καλές κριτικές. Το μικρό ψάρι χαρακτηρίζεται από αναφορές στο κινηματογραφικό είδος του φιλμ νουάρ.

 Ο Στράτος (Βαγγέλης Μουρίκης) όταν ήταν νέος διέπραξε ένα έγκλημα πάθους, με αποτέλεσμα να περάσει την μισή ζωή του στην φυλακή. Εκεί ο Λεωνίδας, μεγάλο κεφάλι στον υπόκοσμο, τον προστάτευε. Σε μια συμπλοκή ανάμεσα σε δύο συμμορίες ο Λεωνίδας σώζει την ζωή του Στράτου, κάτι που ο Στράτος δεν θα ξεχάσει ποτέ. Όταν αφήνεται ελεύθερος, βρίσκει μια νυχτερινή δουλειά σε αρτοποιείο, ενώ την ημέρα, μη μπορώντας να ξεχάσει την εγκληματική του ζωή, διαπράττει πληρωμένους φόνους δίνοντας όλα τα χρήματα στον, αδελφό πλέον, του Λεωνίδα, ο οποίος προγραμματίζει την απόδρασή του. Ο Στράτος αφοσιώνεται σε έναν και μόνο στόχο: την αποπληρωμή του χρέους του προς τον Λεωνίδα, αγωνιώντας για την ημέρα της απόδρασης του αδελφού του. Το μικρό ψάρι στο Cine.gr
Πρόβειο τυρί

Το πρόβειο τυρί είναι τυρί παρασκευασμένο από πρόβειο γάλα. Δημοφιλή τυριά παρασκευασμένα από πρόβειο γάλα περιλαμβάνουν την ελληνική Φέτα, το γαλλικό Ροκφόρ, το ισπανικό Μαντσέγο και τα ιταλικά Πεκορίνο Ρομάνο και Ρικότα. Γιαούρτια, ειδικά ορισμένες μορφές στραγγιστού γιαουρτιού, μπορεί επίσης να παρασκευάζονται από πρόβειο γάλα.

 Τα πρόβατα έχουν μόνο δύο θηλές και παράγουν πολύ μικρότερο όγκο γάλακτος από τις αγελάδες. Ωστόσο, καθώς το πρόβειο γάλα περιέχει πολύ περισσότερο λίπος και μέταλλα από το αγελαδινό γάλα, είναι ιδανικό για τη διαδικασία παρασκευής τυριών. Αντέχει επίσης καλύτερα στη μόλυνση κατά την ψύξη λόγω της πολύ υψηλότερης περιεκτικότητάς του σε ασβέστιο. To πρόβειο γάλα περιέχει 4,8% λακτόζη, περισσότερη από το αγελαδινό γάλα και ως εκ τούτου δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για τα άτομα που έχουν δυσανεξία στη λακτόζη. Αν και το πρόβειο γάλα μπορεί να πίνεται σε φρέσκια μορφή, σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως στην παρασκευή τυριών και γιαουρτιού. Τα γνωστά τυριά φτιαγμένα από πρόβειο γάλα περιλαμβάνουν την ελληνική Φέτα, το γαλλικό Ροκφόρ, το ισπανικό Μαντσέγο και τα ιταλικά Πεκορίνο Ρομάνο (η ιταλική λέξη για το πρόβατο είναι pecore) και τη Ρικότα. Γιαούρτια, ειδικά ορισμένες μορφές στραγγιστού γιαουρτιού, μπορεί επίσης να παρασκευάζονται από πρόβειο γάλα. Πολλά από αυτά τα προϊόντα παρασκευάζονται συχνά με αγελαδινό γάλα, ειδικά όταν παράγονται εκτός της χώρας καταγωγής τους. Χρειάζονται από 2 εβδομάδες με 2-3 μήνες έως δύο χρόνια για να ωριμάσουν πλήρως τα τυριά. Τα γαλλικά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν τα Αμπεΐ ντε Μπελόκ, Μπρικ, Μπέρζε ντε Ροκαστάν, Μπρεμπισέτ, Λε Κλαουζού, Λεβεζάκ, Βάλντεμπλορ, Ροκφόρ, Άρντι-γκασνά, Αγκούρ, Οσό-Ιρατί, Μπροσού, Ασκό, Μπραν ντ΄αμούρ, Φεσέλ, Φλερ ντε Μακί, Α φιλετά και Νιολό. Τα ελληνικά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν τη φέτα, το κεφαλοτύρι και τη μυζήθρα. Τα ιταλικά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν τα Πεκορίνο Ρομάνο, Πεκορίνο Σαρδηνίας, Πεκορίνο Σικελίας, Πεκορίνο Τοσκάνης και Ρικότα. Τα κροατικά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν το Πάσκι και το Όβιντουρ. Τα κυπριακά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν την Αναρή και το Χαλούμι. Τα πολωνικά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν το οστσίπεκ και το μπρίντζα. Τα πορτογαλικά τυριά πρόβειου γάλακτος περιλαμβάνουν τα Καστέλο Μπράνκο, Αζεϊτάο, Ραμπασάλ και Σέρα ντα Εστρέλα. The Complete Idiot's Guide to Cheeses of the World. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2014. . σελ. 123. Encyclopedia of Animal Science (Print). Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2014. . σελ. 798. Handbook of Milk of Non-Bovine Mammals. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2014. . σελ. 176.
Τομπόλσκ

Το Τομπόλσκ (ρωσικά Тобольск) είναι πόλη στην περιφέρεια Τιουμέν της Ρωσίας, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Τομπόλ και Ιρτίς. Το Τομπόλσκ, που ιδρύθηκε το 1590, είναι ο δεύτερος παλαιότερος ρωσικός οικισμός ανατολικά των Ουραλίων στην Ασιατική Ρωσία και αποτελεί ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής της Σιβηρίας.

 Στο πλαίσιο των διοικητικών υποδιαιρέσεων, το Τομπόλσκ λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο της περιοχής Τομπόλσκι, αν και δεν αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, μαζί με έναν αστικό οικισμό, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως Οικισμός του Τομπόλσκ, μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσo με εκείνo των περιφερειών. Ως δημοτική διαίρεση, ο Οικισμός του Τομπόλσκ ενσωματώνεται ως Αστικό Οκρούγκ Τομπόλσκ. 94.143 (Απογραφή του 1989) 92.880 (Απογραφή του 2002) 99.694 (Απογραφή του 2010) Επίσημος ιστότοπος
Αθαμανία Τρικάλων

Η Αθαμανία είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αιθήκων, του δήμου Πύλης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Μουτσάρα (Μουτσιάρα), μέχρι το 1956 Μέγα Λιθάρι (Μέγα Λιθαριό), και μέχρι το 1959 Παντεύγενη (Πενταύγενη) .

 Η Αθαμανία είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων, κοντά στα όρια με τους νομούς Ιωαννίνων και Άρτας. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές των Τζουμέρκων και στη δυτική όχθη του Μουτσαρίτικου ποταμού (παραπόταμου του Αχελώου), νότια του Γαρδικίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 940. Απέχει 83 χλμ. περίπου Δ. των Τρικάλων (μέσω Ελάτης). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 27,329 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μουτσάρα (Μουτσιάρα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμάνων του νομού Τρικάλων. Το 1955 μετονομάστηκε σε Μέγα Λιθάρι (Μέγα Λιθαριό), το 1956 σε Παντεύγενη (Πενταύγενη) και το 1959 σε Αθαμανία. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιθήκων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αιθήκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πύλης. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γουλιέλμος Ερρίκος του Γκλόστερ και του Εδιμβούργου

Ο Γουλιέλμος Ερρίκος, Δούκας του Γκλόστερ και του Εδιμβούργου (1743 - 1805), από τον Οίκο του Αννόβερου ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και της Αυγούστας της Σαξονίας-Γκότα, καθώς και αδελφός του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1743 στο Μέγαρο Λέστερ του Ουέστμινστερ και βαπτίσθηκε ένδεκα ημέρες αργότερα. Ανάδοχοί του ήταν ο Γουλιέλμος της Οράγγης, ο Γουλιέλμος, Δούκας του Κάμπερλαντ, και η Αμέλια της Μεγάλης Βρετανίας. Ως εγγονός του μονάρχη, πήρε με τη γέννησή του τον τίτλο Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Γουλιέλμος, ενώ κατείχε τότε την τέταρτη θέση στη σειρά διαδοχής για το βρετανικό θρόνο. Ο Γουλιέλμος όταν έφθασε σε κατάλληλη ηλικία εντάχθηκε στο βρετανικό στρατό. Στις 25 Οκτωβρίου 1760 ανέβηκε στο θρόνο ο αδελφός του, Γεώργιος Γ΄, καθώς ο πατέρας του είχε πεθάνει το 1751. Ο Γεώργιος ονόμασε τον Γουλιέλμο το 1762 Ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδας και στις 19 Νοεμβρίου 1764 Δούκα του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου και Δούκα της Κορνουάλλης.Ο Γουλιέλμος νυμφεύτηκε κρυφά το 1766 την Μαρία Ουόλπολ, νόθη κόρη του Ρόμπερτ Ουόλπολ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Σοφία (1773-1844) την Καρολίνα (1774-1775) και τον Γουλιέλμο Φρειδερίκο (1776-1834)Απέκτησε, επίσης, μαζί με την Αλμέρια Κάρπεντερ μια νόθη κόρη, την Λουίζα Μαρία (1782-1835). Ο Γουλιέλμος υπήρξε ο δέκατος τρίτος πρύτανης του Κολεγίου Τρίνιτυ στο Δουβλίνο, από το 1771 μέχρι το θάνατό του. Απεβίωσε σε ηλικία 61 ετών στις 25 Αυγούστου 1805 στο Μέγαρο Γκλώστερ.
Κυρτοδάκτυλος

Ο Κυρτοδάκτυλος, Mediodactylus kotschyi (Steindacher, 1870) είναι μια μικρή σαύρα της οικογένειας Gekkonidae. Το είδος είναι αυτόχθονο στη ΝΑ Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Στην Ελλάδα απαντάται στην ηπειρωτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Κρήτη και τις γύρω νησίδες, την Εύβοια, τα νησιά του Ιονίου, τις Σποράδες, τις Κυκλάδες, τα νησιά του Σαρωνικού και στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου.

 Μετά από πρόσφατες γενετικές μελέτες, προτάθηκε η αναγνώριση πέντε διακριτών κρυπτικών ειδών μέσα στο σύμπλεγμα του M. kotschyi: Κοινός κυρτοδάκτυλος (Mediodactylus kotschyi): ηπειρωτική Ελλάδα, νησιά του Αιγαίου Ανατολικός κυρτοδάκτυλος (Mediodactylus orientalis): Εγγύς Ανατολή, Κύπρος, ΝΑ Μικρά Ασία, Σάμος, Ικαρία Κυρτοδάκτυλος της Κριμαίας (Mediodactylus danilewskii): Μαύρη Θάλασσα, ΝΔ Μικρά Ασία, Γαύδος Κυρτοδάκτυλος της Κρήτης (Mediodactylus bartoni): Κρήτη Κυρτοδάκτυλος των Δωδεκανήσων (Mediodactylus oertzeni): Δωδεκάνησα
Κατάλογος δήμων και κοινοτήτων Κυπριακής Δημοκρατίας

Η Κυπριακή Δημοκρατία, για διοικητικούς λόγους, είναι διαιρεμένη σε έξι επαρχίες. Οι επαρχίες αυτές διαιρούνται σε δήμους και κοινότητες. Τα Δημοτικά Συμβούλια και τα Κοινοτικά Συμβούλια αποτελούν τον πρώτο βαθμό αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης της χώρας. Επιπλέον, υπάρχουν και ελάχιστα Συμβούλια Συμπλέγματος Κοινοτήτων. Οι Δήμοι και οι Κοινότητες έχουν παρόμοιες αρμοδιότητες, ωστόσο, οι κοινότητες έχουν μικρότερη αυτοτέλεια.

 Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει των αριθμών των Δήμων και των Κοινοτήτων ανά επαρχία (σε παρένθεση ο αριθμός των δήμων και κοινοτήτων που, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος τους ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Οι δήμοι και οι κοινότητες αυτοί, διατηρούν την νομική υπόσταση τους στην Κυπριακή Δημοκρατία). Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει αλφαβητικά τους Δήμους και τις Κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον πληθυσμό τους, την έκταση που καταλαμβάνουν και το υψόμετρο τους από την επιφάνεια της θάλασσας. Όσον αφορά τον πληθυσμό, παρουσιάζεται ο πληθυσμός σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011. Για τους Δήμους και τις Κοινότητες που δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν αναγράφεται πληθυσμός, καθώς μετά το 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή σε αυτά από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος τους δεν ελέγχεται από αυτήν. Διοικητική διαίρεση της Κυπριακής Δημοκρατίας Επαρχίες της Κυπριακής Δημοκρατίας Δήμοι της Κυπριακής Δημοκρατίας «ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΟΙ ΔΗΜΩΝ/ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, 2015». Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018. «Επαρχιακές Διοικήσεις - Ιστορικό». www.moi.gov.cy. Υπουργείο Εσωτερικών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2017.
Νέο Αργύρι Ευρυτανίας

Το Νέο Αργύρι είναι οικισμός του βορειοδυτικού νομού Ευρυτανίας και υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου του δήμου Αγράφων. Αποτελεί μέρος της τοπικής ενότητας Νέου Αργυρίου μαζί με το χωριό Δαφνούλα.

 Το Νέο Αργύρι βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του Νομού Ευρυτανίας, πολύ κοντά στα σύνορα με τους νομούς Καρδίτσης και Αιτωλοακαρνανίας. Απέχει 90 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Ευρυτανίας Καρπενήσι και 50 χιλιόμετρα από το Κερασοχώρι, την έδρα του Δήμου. Στην Τοπική Κοινότητα Νέου Αργυρίου υπάγεται και ο οικισμός Δαφνούλα. Στα δυτικά του χωριού περνά ο ποταμός Αχελώος. Είναι επίσης το φυσικό σύνορο των νομών Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας. Στη θέση Δαφνοζωάρα στα δυτικά του χωριού κατασκευάστηκε το 2009 ένα υδροηλεκτρικό φράγμα. Επίσης, λίγο πιο έξω από τις δύο άκρες του χωριού, υπάρχουν δύο πετρόχτιστα γεφύρια πάνω από τον Αχελώο. Αυτά είναι τα γεφύρια της Τέμπλας και του Αυλακίου, τα οποία χρονολογούνται από τις αρχές του 1910. Ένα μέρος των πρώτων κατοίκων του χωριού κατάγονται από το γειτονικό χωριό Αργύρι στο νομό Καρδίτσας. Το χωριό έγινε επίσης καταφύγιο για άλλες οικογένειες από την Ήπειρο αλλά και για οικογένειες από άλλες περιοχές την εποχή της Τουρκοκρατίας. [1] Αρχειοθετήθηκε 2016-04-03 στο Wayback Machine.