IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεχιτικές γλώσσες

Οι λεχιτικές γλώσσες είναι υποομάδα γλωσσών που αποτελείται από τα πολωνικά και πολλές άλλες γλώσσες και διαλέκτους που αρχικά ομιλούνταν στην περιοχή. Είναι ένα από τα παρακλάδια της μεγαλύτερης υποομάδας των δυτικών σλαβικών γλωσσών. Τα άλλα παρακλάδια αυτής της υποομάδας είναι οι τσέχικες-σλοβακικές γλώσσες και οι σορβικές γλώσσες.

 Οι λεχιτικές γλώσσες είναι: Πολωνικά (κωδικός ISO 639-1: pl, κωδικός ISO 639-2: pol), χρησιμοποιείται από περίπου 38 εκατομμύρια γηγενείς ομιλητές στην Πολωνία και αρκετά εκατομμύρια αλλού. Η πολωνική γλώσσα θεωρείται ότι έχει αρκετές διαλέκτους, μεταξύ των οποίων των περιοχών Μείζων Πολωνία, Ελάσσων Πολωνία και Μασοβία. Κασουβικά (κωδικός ISO 639-2: csb), χρησιμοποιείται σήμερα από περισσότερα από 110.000 άτομα (απογραφή 2011) στο ανατολικό τμήμα της Πομερανίας. Μερικές φορές θεωρείται διάλεκτος της πολωνικής γλώσσας. Σιλεσικά (κωδικός ISO 639-3: szl), χρησιμοποιείται σήμερα από περισσότερα από 530.000 άτομα (απογραφή 2011) στην Πολωνική Σιλεσία και από μερικά ακόμη άτομα στην Τσεχική Σιλεσία. Οι διαφορετικές ποικιλίες της σιλεσικής θεωρούνται γενικά διάλεκτοι της πολωνικής και της τσεχικής. Σλοβινσιανά, εξαφανισμένη από τις αρχές του 20ου αιώνα, μια γλώσσα που παλαιότερα ομιλούταν σε τμήματα της Πομερανίας. Μερικές φορές ταυτίζεται με τη κασουβική και εξαφανισμένες Δυτικές Πομερανικές διαλέκτους ως μια ενιαία πομερανική γλώσσα (η οποία μπορεί επίσης να θεωρηθεί διάλεκτος της πολωνικής). Πολαβικά (κωδικός SIL: pox), εξαφανίστηκε από τα μέσα του 18ου αιώνα. Μια γλώσσα που παλαιότερα ομιλούταν από σλαβικούς λαούς σε περιοχές γύρω από τον ποταμό Έλβα, που είναι τώρα βορειοανατολικά της Γερμανίας. Τα χαρακτηριστικά των λεχιτικών γλωσσών περιλαμβάνουν: Διατήρηση των ρινικών φωνηέντων. Ανάπτυξη των πρωτοσλαβικών ě, e, ę σε a, o, ǫ πριν από τα σκληρά οδοντικά σύμφωνα (ή άλλες παρόμοιες διαφοροποιήσεις αυτών των φωνηέντων ανάλογα με τη διάλεκτο). Αυτό δημιουργεί εναλλαγές, όπως το σύγχρονο πολωνικό lato («καλοκαίρι», ονομαστική), αντίθετα με το lecie (τοπική) και pięć («πέντε») αντίθετα με το piąty («πέμπτο»). Διατήρηση του πρωτοσλαβικού *dz ως προστριβόμενο, παρά ως απλό τριβόμενο z. Έλλειψη της μετάβασης g → ɣ. Συγκρίνετε το πολωνικό góra με το τσεχικό hora («βουνό»). Η λεγόμενη τέταρτη ουράνωση των υπερωικών συμφώνων στα πολωνικά και κασουβικά: / kg /> [k g] πριν από το μπροστινό φωνήεν /e/. Ο όρος Λεχιτικός εφαρμόζεται τόσο στις γλώσσες αυτής της ομάδας όσο και στους σλαβικούς λαούς που μιλούν αυτές τις γλώσσες (γνωστοί ως Λεχίτες). Ο όρος σχετίζεται με το όνομα του θρυλικού Πολωνού προπάτορα Λεχ και το όνομα Λεχία με το οποίο η Πολωνία ήταν στο παρελθόν γνωστή. Λεχίτες Λεχ, Τσεχ και Ρους Λεχία
Σοφία Βιλελμίνη της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ

H Σοφία Βιλελμίνη (γερμ. Sophia Wilhelmina von Sachsen-Coburg-Salfeld von Wettin, 9 Αυγούστου 1693 - 4 Δεκεμβρίου 1727) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη Ερνέστου Δ΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της 2ης συζύγου του Καρλόττας Ιωάννας, κόρης του Ιωσία Β΄ του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν. Παντρεύτηκε το 1720 τον Φρειδερίκο Αντώνιο του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ και είχε τέκνα: Ιωάννης Φρειδερίκος 1721-1767, πρίγκιπας του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Σοφία 1723. Σοφία Αλβερτίνα 1724-1799. Ermentrude von Ranke: Das Fürstentum Schwarzburg-Rudolstadt zu Beginn des 18. Jahrhunderts, 1915, p. 16
Πρέμυσλ Β΄ της Οπάβα

Ο Πρέμυσλ/Πρζέμκο Β΄, τσεχ. Přemysl II. (π. 1424 - 16 Ιουνίου 1478) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν τιτουλάριος δούκας της Οπάβα (1433-78) και μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού στο Βρόκλαβ (1466-78).

 Ήταν ο πέμπτος γιος τού Πρέμυσλ Α΄ δούκα της Οπάβα και της τρίτης συζύγου του Ελένα της Βοσνίας. Το 1433 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τα αδέλφια του. Επειδή ήταν 11 ετών ο πρωτότοκος αδελφός του Βεντσέσλαος Β΄ ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων αδελφών του. Ο δευτερότοκος αδελφός Νικόλαος Δ΄ (από τον 1ο γάμο τού πατέρα του), ήδη ενήλικος, έγινε κύριος τού Ζλάτε Χόρυ. Οι άλλοι αδελφοί ήταν οι Γουλιέλμος, Ερνέστος (από τον 2ο γάμο) και Πρέμυσλ Β΄. Ο πατέρας τους είχε ορίσει με τη διαθήκη του να μη διαιρεθεί το δουκάτο, όμως το 1435 το μοίρασαν: ο Πρέμυσλ Β΄ επρόκειτο να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και μάλλον δεν έλαβε γη. Σπούδασε θεολογία στα Πανεπιστήμια της Κρακοβίας και της Βιέννης. Στο δεύτερο έγραψε την αστρολογική πραγματεία Practice verissima domini ducis Przsenikonis data per dominum Petrum presbiterumde Oppavia Ludvico ad faciendam veram et perfectum lunam. Περί το 1455 επέστρεψε στο Βρόκλαβ, όπου έγινε μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού από το 1446. Το 1462 ορίστηκε κοσμήτωρ στο ναό τού Τιμίου Σταυρού στο Βρόκλαβ. Το 1464 διαφώνησε με τον ανιψιό του Ιωάννη Β΄ για την ιδιοκτησία τού Φούλνεκ. Το ίδιο έτος έπρεπε να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μέρους της Οπάβα, καθώς ο Γεώργιος του Πόντεμπραντυ αγόρασε όλο το δουκάτο από τους συγγενείς τού Πρέμυσλ Β΄. Ο ίδιος ωστόσο συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο. Περί το 1465 έγινε αρχιμανδρίτης στο Βρόκλαβ. Το 1467 ο Ιάκωβος του Ρόζμμπερκ επίσκοπος τού Βρόκλαβ απεβίωσε και ο Πρέμυσλ Β΄ υπηρέτησε ως διοικητής της επισκοπής. Αν και ως υποψήφιος εθεωρείτο πιθανός διάδοχος, η θέση τού επισκόπου δόθηκε τελικά στον Ροδόλφο τού Ρύντεσαϊμ, που πιο πριν είχε υπηρετήσει ως απεσταλμένος τού πάπα (legatus) στη Βοημία και τη Γερμανία. Ήταν ένας περίφημος επιστήμων, εκπαιδευμένος στα πεδία της θεολογίας, αστρολογίας και αλχημείας. Απεβίωσε το 1478, άγαμος και τάφηκε στο ναό τού Τιμίου Σταυρού στο Βρόκλαβ. Ο τάφος του διατηρείται ως τις ημέρες μας. Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech, Prague, 2004, ISBN 80-7277-172-8, p. 438 Zdeněk Měřínský: Marginálie k životním osudům Přremysla III. Opavského, in: Od Knížat ke Králům, ISBN 978-80-7106-896-9, p. 424–425
Πολιορκία του Σιρμίου (579-582)

Η Πολιορκία του Σιρμίου το 579 και η κατάληψη του από τους Άβαρους το 582 ήταν ένα σημαντικό πολεμικό γεγονός των πολέμων μεταξύ Αβάρων και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η πτώση της πόλης στους Αβάρους στέρησε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το μεγάλο προπύργιο της στη βορειοδυτική όχθη του Δούναβη, ανοίγοντας το δρόμο για καταστροφικές επιδρομές από τους Αβάρους και τους Σλάβους συμμάχους τους στα Βαλκάνια.

 Οι Άβαροι είχαν προσπαθήσει ξανά να καταλάβουν την πόλη το 568 χωρίς επιτυχία. Οι Άβαροι θεωρούσαν το Σίρμιο ότι τους ανήκε εφόσον κατέκτησαν τους Γέπιδες και την επικράτεια τους και οι Βυζαντινοί κακώς το είχαν κατακτήσει εφόσον η επικράτεια των Γέπιδων τους ανήκε εξ ολοκλήρου. Το 579 ο χαγάνος Βαϊνός παραβιάζοντας την συνθήκη του 574 μάζεψε στρατό και ξεκίνησε να κατασκευάζει γέφυρα στον Σάβο ανάμεσα στην Σιγγιδόν και το Σίρμιο. Στις διαμαρτυρίες του βυζαντινού στρατηγού της Σιγγιδόν, Σήθου ο χαγάνος απάντησε ότι ήθελε να περάσει στρατό για να κτυπήσει τα Σλαβικά φύλα που δεν είχαν δεχτεί τη επικυριαρχία του, δίνοντας μάλιστα τους ανάλογους όρκους αλλά στέλνοντας και πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη για να επιβεβαιώσουν στον Τιβέριο Β΄ τις προθέσεις του. Όταν όμως η κατασκευή της γέφυρας τελείωσε νέα διπλωματική αποστολή πήγε στη Κωνσταντινούπολη κι απαίτησε τη παράδοση του Σιρμίου, ο αυτοκράτορας Τιβέριος αρνήθηκε και ξεκίνησε την οργάνωση της άμυνας της πόλης. Η πολιορκία κράτησε τρία χρόνια, από την πλευρά των Βυζαντινών διοικητής ήταν ο στρατηγός Θεόγνης όπου και αρνήθηκε προτάσεις των Άβαρων να παραδώσει το Σίρμιο. Οι Άβαροι πολιόρκησαν στενά την πόλη η οποία αντιμετώπισε πρόβλημα ανεφοδιασμού με αποκλεισμένο τον Σάβο και τους δρόμους, αντίθετα με τους Άβαρους όπου μέσω της γέφυρας είχαν πλήρη ανεφοδιασμό. Ο Τιβέριος μην μπορώντας να ανεφοδιάσει την πόλη και λόγω της κατάστασης που είχαν περιέλθει οι αμυνόμενοι ζήτησε από τον Θεόγνη να διαπραγματευτεί την παράδοση της πόλης. Οι Άβαροι ζήτησαν φόρους τριών ετών, την αποχώρηση των κατοίκων χωρίς τα υπάρχοντα τους, και την παράδοση του Άβαρο ιερέα Βουκολάβα που αποπλάνησε μία σύζυγο του χαγάνου κι είχε διαφύγει εκεί. Οι Άβαροι όταν εισήλθαν στην πόλη αναφέρεται ότι πρόσφεραν τροφή σε όλους τους κατοίκους οι οποίοι τελικά αποχώρησαν με τα υπάρχοντα τους. Με την κατάληψη του Σιρμίου οι Άβαροι κατείχαν πια όλα τα εδάφη των Γέπιδων που πίστευαν τους ανήκαν δικαιωματικά, δεν ξανά έκαναν πόλεμο για κατάληψη εδαφών μόνο επιδρομές και προσωρινές καταλήψεις για λύτρα. Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Avatar: The Last Airbender Trading Card Game

Το Avatar: The Last Airbender Trading Card Game είναι παιχνίδι με κάρτες βασισμένο στην αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων του τηλεοπτικού καναλιού Nickelodeon, Avatar: The Last Airbender.

 Avatar: The Last Airbender Trading Card Game Website Αρχειοθετήθηκε 2012-07-02 στο Wayback Machine. Detailed Information and Card Scans of Avatar: The Last Airbender's Trading Card Game. Burger King Avatar: the Last Airbender promotion The Artists Behind the Designs of the Cards The Artist Behind the Designs of the Cards
Φώτιος Χρηματόπουλος

Ο Φώτιος Χρηματόπουλος (1929 - 2006) του Δημητρίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Β΄ Πειραιώς με τη Νέα Δημοκρατία από το 1977 ως το 1981.

 Γεννήθηκε στη Μόσχα και σπούδασε νομικά. Μετά τη Μεταπολίτευση ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Πειραιώς στις εκλογές του 1974 και συγκέντρωσε 4.211 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1977. με 10.671 σταυρούς (1ος σε σταυρούς από το κόμμα στην εν λόγω έδρα).. Στις εκλογές του 1981 ήταν ξανά υποψήφιος και δεν εξελέγη βουλευτής, συγκεντρώνοντας 4.296 ψήφους.. Το 1985 ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές, χωρίς πάλι να εκλεγεί. Στις δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στη Νίκαια, χωρίς επιτυχία, καθώς έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 22,94%. Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών, το 2006. Κώστα Διγκαβέ, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Κάστρο του Λυνεβίλ

Το κάστρο του Λυνεβίλ (γαλλικά: Le château de Lunéville) βρίσκεται στην κοινότητα Λυνεβίλ, στο νομό Μερτ-ε-Μοζέλ, στα ανατολικά της Γαλλίας, στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης.

 Το κάστρο υπήρξε ιδιοκτησία των δουκών της Λωρραίνης από τον 13ο αιώνα και ξαναχτίστηκε από τον δούκα Λεοπόλδο της Λωρραίνης από το 1703 ως το 1723, σε σχέδια των Πιέρ Μπουρντίκτ και Νικολά Ντορμπαί και στη συνέχεια του αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν. Ήταν η κατοικία των δουκών της Λωρραίνης, έως ότου το δουκάτο της Λωρραίνης προσαρτήθηκε από τη Γαλλία το 1766. Το κάστρο σχεδιάστηκε στο στυλ των Βερσαλλιών για να ικανοποιήσει την σύζυγο του Λεοπόλδου, Ελισάβετ Καρλόττα της Ορλεάνης, ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΔ' και έμεινε γνωστό ως «οι Βερσαλλίες της Λωρραίνης» για την πολυτέλεια και τις ανέσεις του. Το 1737 το δουκάτο της Λωρραίνης παραχωρήθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΕ' στον πεθερό του, εκπεσόντα βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάς Λεστσίνσκι, με την συμφωνία ότι με το θάνατο του τελευταίου το δουκάτο θα περιερχόταν στο Γαλλικό Στέμμα. Ο Λεστσίνσκι ήταν ο τελευταίος δούκας της Λωρραίνης και κατοικούσε στο κάστρο έως το θάνατό του το 1766. Στην εποχή του, το κάστρο του Λυνεβίλ γνώρισε μεγάλες δόξες. Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της εποχής του Διαφωτισμού συνέρρεαν στην Αυλή του. Το κάστρο έγινε ένα από τα κύρια πνευματικά κέντρα της Ευρώπης. Ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες του ήταν ο Βολταίρος, ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, ο Αντρέ Μορελέ και ο Μοντεσκιέ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, «αυτή η Αυλή του Λυνεβίλ [...] έλαμπε τόσο έντονα ώστε φαινόταν σαν αντανάκλαση της Αυλής των Βερσαλλιών». Μετά το θάνατο του Στανισλάς το 1766, ο Λουδοβίκος ΙΕ' της Γαλλίας προσάρτησε το δουκάτο της Λωρραίνης στη Γαλλία και μετέτρεψε το κάστρο σε στρατώνες. Μεγάλο μέρος της αρχικής κατασκευής έχει επιβιώσει και είναι ανοικτό για το κοινό. Οι κήποι του είναι σήμερα δημόσιο πάρκο. Το κάστρο του Λυνεβίλ καταγράφηκε ως ιστορικό μνημείο το 1901 και με διαδοχικές αποφάσεις ένα τμήμα του ανήκε στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Άμυνας, ενώ για το υπόλοιπο είχε την ευθύνη το νομαρχιακό συμβούλιο του Μερτ-ε-Μοζέλ.Από τον Μάρτιο 2017, το νομαρχιακό συμβούλιο του Μερτ-ε-Μοζέλ είναι ιδιοκτήτης ολόκληρου του κάστρου.Τη νύχτα 2 - 3 Ιανουαρίου 2003 ξέσπασε μια πυρκαγιά που κατέστρεψε το κάστρο σε βαθμό που κατέρρευσε η οροφή του βασιλικού παρεκκλησίου. Περνώντας μέσα από τις σοφίτες, η φωτιά κατέστρεψε την οροφή πάνω από ένα μεγάλο μέρος του οικοδομήματος. Η αποκατάσταση του κτιρίου και των διακοσμητικών του έργων βρίσκεται σε εξέλιξη.Το κάστρο έχει ξανανοίξει τις πόρτες του στο κοινό. Η Επίσημος ιστότοπος του κάστρου Αρχειοθετήθηκε 2019-10-20 στο Wayback Machine.
Κάρλα Μονρόιγ

Η Κάρλα Μονρόιγ (Karla Monroig) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈkarla monˈroiɣ], γεννημένη στις 5 Μαρτίου 1979 στην Γκουαγιάμα, Πουέρτο Ρίκο, είναι ηθοποιός, μοντέλο και παρουσιάστρια της τηλεόρασης.

 Η Κάρλα Μονρόιγ γεννήθηκε στην Γκουαγιάμα, Πουέρτο Ρίκο, που βρίσκεται στη νότια παράκτια περιοχή της κοιλάδας του νησιού του Πουέρτο Ρίκο. Άρχισε να παίρνει μαθήματα του μοντελισμού και έχει ένα πτυχίο στην επικοινωνία στο πανεπιστήμιο. Ήλθε δεύτερη σε δύο σημαντικούς διαγωνισμούς ομορφιάς στο Πουέρτο Ρίκο. Αμέσως, η επαγγελματική καριέρα της ως μοντέλο απογειώθηκε. Πόζαρε για διάφορα γνωστά περιοδικά του Πουέρτο Ρίκο. Έχει επίσης γράψει άρθρα σχετικά με την ομορφιά και τον μοντελισμό στα διάφορα περιοδικά. Το 2000 γίνεται ανταποκρίτρια ειδήσεων στην Univision του Πουέρτο Ρίκο. Το ίδιο έτος παρουσίασε ένα ριάλιτι σόου. Το 2001, παρουσίασε μια άλλη τηλεοπτική εκπομπή, στην οποία πήρε συνεντεύξεις από διεθνείς προσωπικότητες όπως ο Αλεχάντρο Σανθ, και ο Τσαγιάν, μεταξύ άλλων. Ήταν η παρουσιάστρια της τηλεοπτικής εκπομπής Caliente (Καυτός), στο Μεξικό. Το 2004 έπαιξε στη μεξικάνικη τηλενουβέλα "Inocente de Ti", παίζοντας την Γκλόρια. Το 2008 πρωταγωνίστησε στο Πρόσωπο της Αναλία, όπου έπαιξε την Ισαμπέλ Μαρτίνες. Η Κάρλα Μονρόιγ στο IMDb Βιογραφία της Κάρλα Μονρόιγ στο esmas Αρχειοθετήθηκε 2013-07-23 στο Wayback Machine. (Ισπανικά) Βιογραφία της Κάρλα Μονρόιγ στην Univision (Ισπανικά) Βιογραφία της Κάρλα Μονρόιγ στο Noveleros (Ισπανικά) Φωτογραφίες της Κάρλα Μονρόιγ στο Noveleros (Ισπανικά) Προφίλ της Κάρλα Μονρόιγ στο Mediamass (Ισπανικά)
Νταν Στήβενς

Ο Ντάνιελ Τζόναθαν Στήβενς (Daniel Jonathan Stevens ; 10 Οκτωβρίου 1982) είναι Άγγλος ηθοποιός. Απέκτησε διεθνή φήμη με τον ρόλο του ως Μάθιου Κρόλεϊ στην δραματική σειρά Downton Abbey (2010-12). Πρωταγωνίστησε επίσης στο θρίλερ The Guest (2014), στην περιπέτεια Νύχτα στο Μουσείο : Το Μυστικό του Τάφου (2014), ως το τέρας στην προσαρμογή της Ντίσνεϊ Πεντάμορφη και το Τέρας (2017), στο βιογραφικό δικαστικό δράμα Marshall (2017), ως Κάρολος Ντίκενς στο βιογραφικό δράμα The Man Who Invented Christmas (2017) και ως ο Ρώσος τραγουδιστής Αλεξάντερ Λέμτοβ στο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision : Η ιστορία των Fire Saga. Από το 2017 έως το 2019, πρωταγωνίστησε ως Ντέιβιντ Χάλερ στην σειρά Legion. Το 2018, πρωταγωνίστησε στο θρίλερ τρόμου του Netflix, Apostle.

 Ο Στήβενς υιοθετήθηκε αμέσως μετά την γέννησή του από γονείς που ήταν και οι δυο δάσκαλοι και μεγάλωσε στην Ουαλία και στην νοτιοανατολική Αγγλία. Φοίτησε με υποτροφία στο Tonbridge School, ένα μη κρατικό σχολείο στο Κεντ. Εκεί ανέπτυξε το ενδιαφέρον του για την υποκριτική μόλις στην πρώτη οντισιόν για τον ομώνυμο ρόλο του Μάκβεθ με τον καθηγητή του, τον μυθιστοριογράφο Τζόναθαν Σμιθ. Από την ηλικία των 15 ετών, περνούσε τα καλοκαίρια ως εκπαιδευόμενος στο Εθνικό Θέατρο Νέων στο Λονδίνο. Ο Στήβενς σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Κέμπριτζ. Ως φοιτητής, ήταν μέλος των Footlights μαζί με τους Stefan Golaszewski, Tim Key και Mark Watson ενώ δραστηριοποιήθηκε και στην Marlowe Society. Ο σκηνοθέτης Peter Hall τον ξεχώρισε σε μια παραγωγή του Μάκβεθ, στην οποία ενσάρκωσε τον ομώνυμο χαρακτήρα και στην οποία έπαιζε μαζί με την κόρη του Hall, την ηθοποιό Rebecca Hall. Το 2009, ο Στήβενς παντρεύτηκε την νοτιοαφρικανή τραγουδίστρια της τζαζ και καθηγήτρια φωνητικής Susie Hariet. Έχουν τρία παιδιά : τις κόρες Willow (γενν. 2009) και Eden (γενν. 2016) και τον γιο Aubrey (γενν. 2012). Η ηθοποιός Rebecca Hall είναι η νονά της Willow. Νταν Στήβενς, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Νταν Στήβενς στην IMDb
Επίπεδη γη

Διάφοροι πολιτισμοί, όπως αυτοί της Βαβυλώνας, της αρχαίας Αιγύπτου, πριν από την Κλασική Ελλάδα, πριν από τη Χρυσή εποχή της Ινδίας και την Κίνα πριν από τον 17ο αι. είχαν αντιλήψεις για μια επίπεδη Γη. Ξεκινώντας από την αρχαία ελληνική Αστρονομία, το παράδειγμα της σφαιρικής γης σταδιακά εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο υποσκελίζοντας την κοσμολογική πίστη σε μια επίπεδη Γη.

 Η ψευδής πεποίθηση ότι ο μεσαιωνικός Χριστιανισμός πίστευε σε μια επίπεδη γη αναφέρεται ως μύθος της επίπεδης γης. Το 1945, ο Σύλλογος Ιστορικών (Historical Association) της (Μεγάλης Βρετανίας), το είχε αναφέρει σε ένα φυλλάδιο σχετικά με κοινά σφάλματα στην ιστορία ως δεύτερο από 20. Ο μύθος ότι οι άνθρωποι του Μεσαίωνα πίστευαν ότι η Γη ήταν επίπεδη εγγράφηκε στη λαϊκή φαντασία τον 19ο αιώνα, κυρίως χάρη στην δημοσίευση του έργου φαντασίας του Washington Irving Η ζωή και τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου, το 1828. Αν και η υπόθεση της επίπεδης Γης έχει από καιρό γενικά απορριφθεί, εξακολουθούν να υπάρχουν περιστασιακά σύγχρονοι υποστηρικτές της υπόθεσης. Η πίστη σε μια επίπεδη γη βρίσκεται στα παλαιότερα συγγράμματα της ανθρωπότητας, όπως το Έπος του Γκιλγκαμές. Στην αρχαία αιγυπτιακή και Μεσοποταμιακή μυθολογία και σκέψη ο κόσμος παριστανόταν σαν ένας επίπεδος δίσκος που επέπλεε στον ωκεανό, και σ’ αυτή την αρχή βασίζονται αρχαιοελληνικοί χάρτες όπως του Αναξίμανδρου και του Εκαταίου του Μιλησίου. Η Εβραϊκή Βίβλος εξέλιξε την αρχαία κοσμολογία της Μέσης Ανατολής, που αποκαλύφθηκε εν μέρει στο έπος Ενούμα Έλις,το οποίο περιέγραφε μια επίπεδη γη με μια στερεή οροφή, περιτριγυρισμένη από νερά από πάνω κι από κάτω. Ησαΐας 40:22 Υπάρχει η γνώμη ότι μια πρώιμη δήλωση για επίπεδη γη έγινε τον 8ο αι. Π.Χ., στον Ησαΐα 40:22: «ὁ κατέχων τὸν γῦρον τῆς γῆς ...» Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως "γύρος" γενικά αναγνωρίζεται ως αναφορά σε κάτι επίπεδο (ίσως τον ορίζοντα), ή πιθανώς τον θόλο του ουρανού, όχι το σχήμα της γης. Πάντως, αυτή η εβραϊκή λέξη, η chûgh, μπορεί να αποδοθεί επίσης ως «σφαίρα». Ως αποτέλεσμα, ορισμένες αποδόσεις στην αγγλική γράφουν «τη σφαίρα της γης» (απόδοση Douay) και «στρογγυλή γη» (Moffatt). Κλασικός Ελληνικός Κόσμος "Ο Θαλής ο Μιλήσιος πίστευε ότι η Γη ήταν ένας κυκλικός δίσκος που επέπλεε σ' έναν ωκεανό χωρίς όρια..." Ο Παρμενίδης είχε συλλάβει την ιδέα μιας σφαιρικής Γης.Ο Πυθαγόρας τον 6ο αι. π.χ. πίστευε (ίσως για αισθητικούς λόγους) ότι όλα τα ουράνια σώματα ήταν σφαιρικά. Όμως, έχει αναφερθεί ότι ο Πυθαγόρας συμπέρανε από το σφαιρικό σχήμα της έκλειψης της σελήνης, ότι η Γη δεν μπορούσε να είναι ούτε επίπεδη ούτε κυλινδρική, παρά μόνο σφαιρική. [1]
Κώστας Περιστερίδης

Ο Κώστας Περιστερίδης (γεν. 5 Ιουλίου 1991, Χανιά) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Υπήρξε διεθνής με την εθνική Νέων (Κ-19), ενώ έχει κληθεί και στην Ανδρών το 2012.

 Σε ηλικία 16 ετών πήγε στην Ολλανδία, όπου μαθήτευσε σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες, μεταξύ των οποίων του Άγιαξ και της Φόλενταμ, στην οποία το 2009 υπέγραψε αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ. Την επόμενη περίοδο εντάχθηκε στην Αλμέρε Σίτι, με την οποία τη διετία 2010-2012 έκανε δέκα εμφανίσεις στη δεύτερη κατηγορία της Ολλανδίας. Την περίοδο 2012-13 εντάχθηκε στον Πανιώνιο, όπου από τις πρώτες αγωνιστικές καθιερώθηκε, αγωνιζόμενος συνολικά 15 φορές. Το διάστημα μεταξύ 2013-2015 βρέθηκε στη γενέτειρά του πόλη των Χανίων, αγωνιζόμενος με τα χρώματα του τοπικού Πλατανιά. Το καλοκαίρι του 2015 ήρθε σε συμφωνία με τον ΠΑΣ Γιάννινα, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους, αρχικά ως αναπληρωματικός του Μάρκου Βελλίδη, με την αποχώρηση του τελευταίου όμως τον Ιανουάριο καθιερώθηκε ως βασικός μετρώντας 12 συμμετοχές. Οι επόμενες 2 χρονιές (2017-19) δεν ήταν και οι καλύτερες για τον Περιστερίδη. Έχοντας πάθει 2 φορές ρίξη χιαστού,δεν μπόρεσε να αγωνιστεί με τον ΠΑΣ Γιάννινα.Την σεζόν 2019-20 αγωνίστηκε μόλις μια φορά.Το καλοκαίρι του 2020 δεν ανανεώθηκε η συνεργασία των δυο πλευρών και έμεινε ελεύθερος. Υπήρξε στέλεχος της εθνικής Νέων (Κ-19) το 2008, έχοντας τρεις συμμετοχές συνολικά. Τον Νοέμβριο του 2012 κλήθηκε από τον τότε προπονητή της εθνικής Ανδρών Φερνάντο Σάντος για τον φιλικό αγώνα με την Ιρλανδία στο Δουβλίνο, χωρίς όμως να αγωνιστεί. Η καριέρα του Κώστα Περιστερίδη στο soccerway Το προφίλ του Κώστα Περιστερίδη στο transfermarkt Το προφίλ του Κώστα Περιστερίδη στη Superleaguegreece.net Αρχειοθετήθηκε 2016-05-22 στο Wayback Machine.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Ανδρέα

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Ανδρέα είναι παλιός σιδηροδρομικός σταθμός της Πάτρας που σήμερα λειτουργεί ως σταθμός του Προαστιακού σιδηρόδρομου της πόλης. Βρίσκεται κοντά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ανδρέα, πολιούχου της Πάτρας. Είναι ο δεύτερος κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός στην Πάτρα μετά τον ομώνυμο σταθμό της πόλης στο ύψος του μώλου της Αγίου Νικολάου.

 Ο σταθμός άνοιξε τον Δεκέμβριο του 1887 σαν Σταθμός Πύργου και ήταν ο δεύτερος σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης μετά τον τότε κεντρικό του Αγίου Διονυσίου. Οι δυο σταθμοί αρχικά ήταν υπαίθριοι και δεν συνδέονταν με σιδηροδρομική γραμμή. Η γραμμή για να συνδεθούν περνούσε από το κέντρο της πόλης και κατασκευάστηκε το 1888, μετά από διαμάχες από τους κατοίκους και αλλαγή σχεδιασμού. Την ίδια χρονιά συνεχίστηκε η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής προς Πύργο, μέχρι την Κάτω Αχαΐα και η λειτουργία της ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1888, όπως και η επίσημη λειτουργία του σταθμού.. Μάλιστα, το πρώτο δρομολόγιο έγινε στις 15 Δεκεμβρίου 1888. Μέχρι την ένωση των γραμμών Πάτρας-Αθήνας και Πάτρας-Πύργου, μέσω του κέντρου της πόλης, ο σταθμός του Αγίου Ανδρέα ήταν ο κεντρικός σταθμός της πόλης προς Πύργο. Αργότερα αποτέλεσε σταθμό της ανενεργής πλέον μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής Πάτρας-Κυπαρισσίας. Το 2005 ο σταθμός έπαψε τη λειτουργία του εν αναμονή των έργων του ΟΣΕ και της νέας σιδηροδρομικής γραμμής από την Αθήνα προς τη βορειοδυτική Πελοπόννησο. Ξαναμπήκε ωστόσο σε λειτουργία το 2010 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στους σταθμούς Άγιο Ανδρέα και Άγιο Βασίλειο της Γραμμής 1 του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας. Στις 29 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησε να εξυπηρετείται και από τα δρομολόγια της Γραμμής 2 του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας από και προς την κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας. Με την επανασύνδεση της Πάτρας με την Αθήνα το 2025, ο Άγιος Ανδρέας θα είναι σταθμός ανταπόκρισης της γραμμής προς τον Πύργο.
Άρνος Γκρόουβ

Το Άρνος Γκρόουβ (Arnos Grove) είναι περιοχή στο νοτιοδυτικό άκρο της αστικής περιοχής του Ένφιλντ, στην Αγγλία. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στα σύνορα της αστικής περιοχής του Ένφιλντ. Παλαιότερα θεωρούνταν τμήμα του Σάουθγκεϊτ και έπειτα του Νέου Σάουθγκεϊτ.

 Η περιοχή οφείλει την ονομασία της σε ένα κτήμα που ονομαζόταν άλσος του Άρνολντς (Arnoldes Grove) το 1551, Arno's Grove περ. το 1865, που σημαίνει 'άλσος της οικογένειας Arnold (η οποία αναφέρεται σε γραπτές πηγές από το 14ο αιώνα), που προέρχεται από την αρχαία αγγλική λέξη grāf(a). Το Άρνος Γκρόουβ παρέμενε ως τη δεκαετία του 1930 μια περιοχή υπανάπτυκτη και αγροτική. Δε θεωρούνταν ανεξάρτητη περιοχή, αλλά τμήμα του Σάουθγκεϊτ. Ήταν στην ιδιοκτησία των μοναχών του Κλέρκενουελ μέχρι την κατάργηση των μοναστηριών από τον Ερρίκο Η΄.. Το 14ο αιώνα ήταν γνωστό με το όνομα Armholt Wood και στη συνέχεια Arnolds. Το κτήμα ήταν ιδιοκτησία των Γουόκερς (οικογένεια ζυθοποιών) από το 1777 ως το 1918. Το 1928 το συμβούλιο του Σάουθγκεϊτ (Southgate Urban District Council) δημιούργησε το Πάρκο του Άρνος το 1928.. Το μέγαρο του Άρνος Γκρόουβ πωλήθηκε το 1928 στη βόρεια Μητροπολιτική ηλεκτρική εταιρεία (North Metropolitan Electricity Supply Company). Στη συνέχεια επεκτάθηκε και του έβαλαν κόκκινο τούβλο- σήμερα είναι κατοικία που χρησιμοποιείται ως οίκος ευγηρίας και ονομάζεται Southgate Beaumont.Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1932 άρχισε να λειτουργεί ο σταθμός μετρό, ως τμήμα του Υπογείου Σιδηροδρόμου του Λονδίνου (London Underground), στη γραμμή Πικαντίλι (Piccadilly Line) με προορισμό το Κοκφόστερς. Στα χρόνια που ακολούθησαν το Άρνος Γκρόουβ από αγροτική περιοχή αναπτύχθηκε. Κατασκευάστηκαν μετά το 1930 αρκετά δημόσια κτήρια, όπως η πισίνα (Arnos Pool) και η Bowes Road Library, βιβλιοθήκη, τα οποία ανακαινίστηκαν μετά το 2000, όπως και ο σταθμός του μετρό.. Το τοπικό ταχυδρομείο έκλεισε μετά το 2005. Σήμερα υπάρχουν πολλά τοπικά καταστήματα στην περιοχή και επίσης ιατρικό κέντρο. Στην περιοχή λειτουργεί τακτική συγκοινωνία με πολλά δρομολόγια λεωφορείων σε καθημερινή βάση. Επίσης, οι μεταφορές εξυπηρετούνται από το σταθμό του μετρό και από το σιδηροδρομικό σταθμό του Νέου Σάουθγκεϊτ. Στην περιοχή λειτουργεί ο Ρωμαιοκαθολικός Ναός της Κυρίας μας της Λούρδης (Our Lady of Lourdes Church) Στο ναό λειτουργεί και το ομώνυμο σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Σάουθγκεϊτ Νέο Σάουθγκεϊτ Μπράνσβικ Παρκ Φράιερν Μπαρνέτ Μπάουντς Γκριν Πάλμερς Γκριν Πληροφορίες για το Arnos Park Χάρτης του Arnos Park
Δωδεκαβοριούχο σκάνδιο

Το δωδεκαβοριούχο σκάνδιο ή δωδεκαβορίδιο του σκανδίου (αγγλικά scandium dodecaboride) είναι η ανόργανη δυαδική χημική ένωση με εμπειρικό τύπο ScB12. Το χημικά καθαρό δωδεκαβοριούχο σκάνδιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι πυρίμαχο στερεό.

 Η παραγωγή δωδεκαβοριούχου σκανδίου αρχίζει αναμειγνύοντας σε μορφή σκόνης και αναλογία 7:1 (στοιχειακό) βόριο και οξείδιο του σκανδίου (Sc2O3). Στη συνέχεια, το μείγμα θερμαίνεται στους 2.500 °C, με πυρσό πλάσματος ή κάποια άλλη παρόμοια συσκευή. Το προϊόν δροσίζεται με ψυχρό νερό και στη συνέχεια πλένεται με πυκνό υδροχλωρικό οξύ (HCl). Το δωδεκαβοριούχο σκάνδιο αρχικά αναφέρθηκε ότι έχει κυβική δομή. Ωστόσο, μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν ότι έχει τετραγωνική δομή, με κυτταρική μονάδα a = 522 pm και c = 735 pm. Ακόμη πιο πρόσφατα αποδείχθηκε ότι πράγματι υπάρχει και μια κυβική μορφή, αλλά αυτή απαιτεί σταθεροποίηση (για να διατηρηθεί αρκετά).
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2012-13

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2012-13 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2012/2013) ήταν το 21ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Ξεκίνησε στις 21 Ιουλίου του 2012 και έληξε στις 26 Μαΐου του 2013, με χειμερινή παύση από τις 13 Δεκεμβρίου του 2012 έως τις 10 Μαρτίου του 2013. Μετείχαν 16 ομάδες από 12 πόλεις, με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης ως κάτοχο του τίτλου της προηγούμενης περιόδου. Για πρώτη φορά από το 2005, δεν έλαβαν μέρος σύλλογοι από τη Σιβηρία. Αυτή ήταν η πρώτη αγωνιστική περίοδος στην ιστορία του ρωσικού ποδοσφαίρου που το πρωτάθλημα διεξήχθη με βάση το ημερολογιακό πρόγραμμα φθινόπωρο / άνοιξη, παρά το χρονοδιάγραμμα της άνοιξης / φθινοπώρου που χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στη Ρωσία λόγω των κλιματικών συνθηκών.Συνολικά δεκαέξι ομάδες συμμετείχαν στο πρωτάθλημα, με δεκατέσσερις ομάδες της περιόδου 2011/12 και δύο ομάδες που κέρδισαν την άνοδο από το πρωτάθλημα ΝΦΛ 2011/12.

 Οι 16 ομάδες δίνουν εντός και εκτός έδρας αγώνες αναμεταξύ τους. Οι αγώνες είναι συνολικά 240, με κάθε ομάδα να δίνει 30 αγώνες Οι ομάδες που τερματίζουν στη 15η και 16η θέση του βαθμολογικού πίνακα, υποβιβάζονται στη ΦΝΛ, ενώ οι δύο πρώτες ομάδες της ΦΝΛ προβιβάζονται στο Πρωτάθλημα Ρωσίας για την περίοδο 2013/14. Οι ομάδες που τερματίζουν στη 13η και 14η θέση του βαθμολογικού πίνακα, μετέχουν σε αγώνες πλέι-οφ υποβιβασμού, με τις αντίστοιχες ομάδες της 3ης και 4ης θέσης της ΦΝΛ, με στόχο δύο θέσεις στο Πρωτάθλημα Ρωσίας της περιόδου 2013/14. Σύμφωνα με την παράδοση, ταυτόχρονα διεξάγεται πρωτάθλημα τμημάτων υποδομών των συλλόγων του Πρωταθλήματος Ροσίας. Επιτρέπεται η συμμετοχή 3 παικτών και ενός τερματοφύλακα άνω του ορίου ηλικίας που έχει οριστεί για το πρωτάθλημα υποδομών. Από τις 4 Ιουλίου, μια ομάδα επιτρέπεται να έχει στη σύνθεσή της 7 ξένους (δίχως ρωσική υπηκοότητα) παίκτες στον αγωνιστικό χώρο την ίδια στιγμή, σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο, κατά την οποία το όριο ήταν 6 αλλοδαποί ανά ομάδα. Ο νέος κανόνας έχει ισχύ έως το 2017. Πηγή: РФПЛ(Π) = Πρωταθλήτρια, (Υ) = Υποβιβασμός, (Α) = Άνοδος, (Ο) = Νικήτρια πλέι-οφ, (Γ) = Μετέχει στον επόμενο γύρο Πηγή: РФПЛ1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας 2012–13 Russian Premier League στο Soccerway Επίσημος ιστότοπος
Γενικές εκλογές του Νεπάλ (2017)

Βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στο Νεπάλ σε δύο φάσεις, στις 26 Νοεμβρίου και στις 7 Δεκεμβρίου 2017 για την εκλογή των 275 μελών της 4ης Βουλής των Αντιπροσώπων, της κάτω βουλής που συναπαρτίζει το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο του Νεπάλ. Οι εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις πρώτες εκλογές για συνελεύσεις στις 7 επαρχίες. Το πολιτικό αδιέξοδο που προκλήθηκε ανάμεσα στο κυβερνών Νεπαλέζικο Κογκρέσο και στον νικητή αριστερό συνασπισμό αναφορικά με το σύστημα που χρησιμοποιήθηκε για την εκλογή της Άνω Βουλής είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης. Έπειτα από την ανακοίνωση του τελικού αποτελέσματος από την Εκλογική Επιτροπή, στις 15 Φεβρουαρίου 2018 ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Κ. Π. Όλι από το Κομμουνιστικό Κόμμα του Νεπάλ (Ενωμένο Μαρξιστικό–Λενινιστικό) (CPN (UML). Η ορκωμοσία του πρωθυπουργού έγινε με βάση το Άρθρο 76 (2) του συντάγματος. Στις 11 Μαρτίου 2018 η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, συγκεντρώνοντας 208 ψήφους.

 Τα 275 μέλη της Βουλής εκλέγονται με δύο μεθόδους. Η εκλογή των 165 γίνεται σε μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα και 110 έδρες εκλέγονται με αναλογική με κλειστή λίστα σε μία ενιαία πανεθνική εκλογική περιφέρεια. Ο κάθε ψηφοφόρος είχε στη διάθεσή του δύο ξεχωριστά ψηφοδέλτια για τις δύο μεθόδους ψηφοφορίας. Για να εισέλθει στη βουλή, ένα κόμμα ή συμμαχία θα πρέπει να υπερβεί το όριο του 3% επί του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων ώστε να λάβει μία έδρα. Στις εκλογές ψήφισαν οι εγγεγραμμένοι που ήταν ηλικίας τουλάχιστον 18 ετών, πολίτες του Νεπάλ, με σώας τας φρένας και όσοι είχαν καταδικαστεί για εκλογική νοθεία ή άλλα ποινικά αδικήματα.:Συνολικά 88 κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Όμως, μόνο 49 από αυτά κατέθεσαν λίστα με υποψηφίους για να εκλεγούν αναλογικά.Πριν την τελική φάση των εκλογών, η οποία ξεκίνησε στις 5 Δεκεμβρίου, έκλεισαν σε 22 σημεία τα σύνορα με την Ινδία. Στις παραμονές των εκλογών σημειώθηκαν μικρές και μεγάλες εκρήξεις με στόχο εκλογικές συγκεντρώσεις και τους αρχηγούς των κομμάτων. Ένας αστυνομικός σκοτώθηκε στην Ντανγκ από έκρηξη στη διάρκεια εκδήλωσης στην οποία παρέστη και ο πρωθυπουργός. Πέντε κόμματα, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Νεπάλ (Ενιαίο Μαρξιστικό–Λενινιστικό) , το Κογκρέσο του Νεπάλ, το CPN, (Νεπάλ)], τοΡαστρίγια Τζανάτα και το Ομοσπονδιακό Σοσιαλιστικό Φόρουμ κέρδισαν τουλάχιστον μία έδρα με το πλειοψηφικό σύστημα και κατέλαβαν μία έδρα, έχοντας εξασφαλίσει το απαιτούμενο 3%.
Γεώργιος Καίσαρ

Ο Γεώργιος Καίσαρ ή Κασσάρ ήταν Έλληνας αθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους ταχύτητας (100 μ., 200 μ.) και 110 μ. με εμπόδια. Αναδείχθηκε τριταθλητής Ελλάδος στα 110 μ. εμπ. και ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μ. Πήρε μέρος στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα, στην αποκληθείσα Μεσοολυμπιάδα, στα 100 μ., χωρίς να διακριθεί λόγω κακής ενημέρωσης. Επίσης, κατέκτησε τρεις νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες του 1908 και μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής.

 Ο Γεώργιος Κασσάρ-Καίσαρ γεννήθηκε γύρω στα 1885 αλλά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του και τον τόπο καταγωγής του, παρά μόνον πως ήταν Έλληνας υπήκοος. Πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους ως αθλητής δρόμων ταχύτητας και υψηλών εμποδίων στους Πανιώνιους Αγώνες. Το 1906 μετείχε στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες (Μεσοολυμπιάδα) στην Αθήνα. Προκρίθηκε στον ημιτελικό των 100 μ., τερματίζοντας πρώτος στη σειρά του, με τον σχετικά καλό χρόνο 12.6. Όμως, μια αλλαγή του προγράμματος, για την οποία δεν είχε ενημερωθεί, είχε ως αποτέλεσμα να μη λάβει μέρος στον ημιτελικό και να αποκλειστεί άδοξα από τον τελικό, όπου υπολογιζόταν μεταξύ των φαβορί για τα μετάλλια. Παρά το ότι διαμαρτυρήθηκαν μαζί με το συναθλητή του και ομοιοπαθή Παντελή Έκτωρος στην ελλανόδικο επιτροπή και την ένστασή τους υποστήριξε ο ίδιος ο πρίγκιπας Γεώργιος, η διαμαρτυρία τους δεν έγινε δεκτή. Το 1907 αναδεικνύεται τρίτος πανελληνιονίκης στα 110 μ. εμπ. ενώ το 1908 κατακτά δύο νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες: στα 100 μ. με επίδοση 11.2 που αποτελούσε ισοφάριση του πανελληνίου ρεκόρ και στο δρόμο σταδίου (192,275 μ.) με 24.2. Μια ακόμα νίκη κατακτά με την ομάδα 4x200 μ. του συλλόγου. Στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο. Το 1922 διασώθηκε από τη λαίλαπα της μικρασιατικής καταστροφής και όταν στα τέλη του 1922 ο Δημητρός Δάλλας κάλεσε όσους διασώθηκαν να συσπειρωθούν για την αναγέννηση του Πανιωνίου, δίνει το παρόν. Μετέχει στην πρώτη διοικούσα επιτροπή του συλλόγου στην Αθήνα, μαζί με οκτώ ακόμα διασωθέντες Σμυρνιούς, η οποία συγκαλεί γενική συνέλευση, ψηφίζει νέο κανονισμό του σωματείου και εκλέγει Δ.Σ. Έτσι με τη συμμετοχή του στις δύσκολες εκείνες για το σύλλογο στιγμές, συνέβαλε στην επιβίωση του Πανιωνίου. Όμως, δεν εμπλέκεται στα διοικητικά και αποσύρεται στον ιδιωτικό βίο του. Αργότερα εγκαταστάθηκε κοντά σε συγγενείς του στο Χαρτούμ του Σουδάν, όπου μετείχε στις αθλητικές δραστηριότητες των εκεί Ελλήνων. Το Φεβρουάριο του 1932 οι συγγενείς του (γιοι του;) Λ. και Π. Κασσάρ υπήρξαν ιδρυτικά στελέχη της Ομάδας Ράγκμπι των Ελλήνων του Χαρτούμ. Πανελλήνιο ρεκόρ 100 μ.: 11.2 (1908, ισοφάριση) Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου Χάλκινο μετάλλιο (1) 1907: 110 μ. εμπ. Πανιώνιοι Αγώνες (3 νίκες) 1908 (3): 100 μ., στάδιο (192 μ.), 4x200 μ. (ομάδα Πανιωνίου) Ατομικές επιδόσεις 100 μ.: 11.2 (1908) Στάδιο (192 μ.): 24.2 (1908) 200 μ.: 110 μ. εμπ.: Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Στατιστικά 1906-Γεώργιος Καίσαρ
Αδραμύττιο

Το Αδραμύττιο ή Αδραμύττιον (τουρκικά: Edremit, Εντρεμίτ) είναι πόλη της Τουρκίας, η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας, στην επαρχία Μπαλικεσίρ. Είναι χτισμένη στο βάθος του ομώνυμου κόλπου, σε μικρή απόσταση από τις ακτές του. Η πόλη έχει πληθυσμό 50.464 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2009.

 Σύμφωνα με τον συγγραφέα Στέφανο Βυζάντιο, η πόλη χτίστηκε από έναν γιο του βασιλιά των Λυδών, Κροίσου. Το 422 κατέφυγαν σε αυτή κάτοικοι της Δήλου, διωγμένοι από τους Αθηναίους. Η πόλη σταδιακά εξελληνίστηκε. Κατά την Ρωμαϊκή περίοδο ονομαζόταν Αντραμύττιουμ (Adramyttium) και γνώρισε ακμή που συνεχίστηκε και την Βυζαντινή περίοδο. Από την πόλη καταγόταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Γ΄ ο επονομαζόμενος και Αδραμυττηνός. Κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς στα μέσα του 14ου αιώνα. Η πόλη διατηρούσε σημαντικό ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1922. Σήμερα η περιοχή του Αδραμυττίου γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη. Θεοδόσιος Γ΄: Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (716-717) Πατριάρχης Βενιαμίν: Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1936-1946) Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Χαραλάμπους (γεννήθηκε στο χωριό Αβτζιλάρ (Κυνηγοί) του Αδραμυττίου). Διετέλεσε Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου (1951-1959) και μετέπειτα Μητροπολίτης Τρίκκης (1959-1970). Ως αντιστασιακός ιερέας κρατήθηκε σε Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χουλιά Αβσάρ: Τουρκάλα ηθοποιός
Βραβείο Ζένερ

Το βραβείο Ζένερ ,που αρχικά απονεμήθηκε το 1965, (επίσης γνωστό ως Χρυσό Μετάλλιο Ζένερ) είναι ένα διεθνές βραβείο που απονέμεται σε αναγνώριση πρωτοποριακών επιστημονικών ανακαλύψεων στους τομείς της Επιστήμης των Υλικών και της Φυσικής, με έμφαση στις εφαρμογές της μηχανικής φασματοσκοπίας και της εσωτερικής τριβής.Το βραβείο Ζένερ καθιερώθηκε προς τιμήν του Αμερικανού φυσικού Κλάρενς Μ. Ζένερ (Clarence Melvin Zener). Το βραβείο Ζένερ, που θεωρείται ένα από τα πιο διάσημα στην Επιστήμη των Υλικών, μπορεί να απονεμηθεί ως αναγνώριση μιας σημαντικής ξεχωριστής ανακάλυψης ή για μια εξαιρετική συνεισφορά διάρκειας ζωής στους τομείς της Επιστήμης των Υλικών και της φυσικής υλικών. Το βραβείο Ζένερ απονέμεται στο Διεθνές Συνέδριο Εσωτερικής Τριβής και Μηχανικής Φασματοσκοπίας (ICIFMS), μια συνάντηση που πραγματοποιείται κάθε τρία χρόνια.

 Το βραβείο Ζένερ ,το οποίο παλαιότερα ονομαζόταν ICIFUAS (1965-1989) (International Conference on Internal Friction and Ultrasonic Attenuation in Solids), απονεμήθηκε σε τρεις βραβευμένους, τον Werner O. Köster το 1965, τον Warren P. Mason το 1969 και τον Κλάρενς Μ. Ζένερ το 1985. Το 1989, το Χρυσό Μετάλλιο χρηματοδοτήθηκε από το Κινεζική Ακαδημία Επιστημών και χαράχθηκε σε χρυσό 23 καρατίων. Λίγο μετά το θάνατο του Κλάρενς Μ. Ζένερ, στις 2 Ιουλίου 1993, τα μέλη της επιτροπής βραβείων πρότειναν τη θέσπιση του βραβείου Ζένερ στο συνέδριο της Ρώμης τον Σεπτέμβριο του 1993 προς τιμήν του πρωτοποριακού έργου του για την ανελαστικότητα. Το καλούπι του τωρινού χρυσού μεταλλίου Ζένερ χρηματοδοτήθηκε και κατασκευάστηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1999. Από το 1999, κάθε βραβευμένος με το βραβείο Ζένερ λαμβάνει ένα χρυσό μετάλλιο και ένα δίπλωμα Ζένερ. Το χρυσό μετάλλιο Ζένερ σήμερα χαράσσεται σε χρυσό 20 καρατίων και απεικονίζει το δεξί προφίλ του Κλάρενς Μ. Ζένερ στην μπροστινή πλευρά. Το χρυσό μετάλλιο Ζένερ χρηματοδοτείται από την επιτροπή Ζένερ. Τα μέλη της Επίτιμης και Διεθνούς Επιστημονικής Επιτροπής του ICIFMS μπορούν να προτείνουν από μία υποψηφιότητα για το Βραβείο Ζένερ. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Ζένερ ανακηρύσσει τον νικητή του Βραβείου Ζένερ, ο οποίος εκλέγεται από σαράντα κορυφαίους φυσικούς μέσω μυστικής ψηφοφορίας. Το βραβείο Ζένερ δεν μπορεί να απονεμηθεί μεταθανάτια. (Αγγλικά) Interview of Clarence Zener by Lillian Hoddeson on 1981 April 1, Niels Bohr Library and Archives, American Institute of Physics, College Park, MD USA. (Αγγλικά) Clarence M. Zener 1905-1993. A Biographical Memoir by John B. Goodenough". National Academy of Sciences.
1094 Σιβηρία

Η Σιβηρία (Siberia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,526. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της Ρωσίας.

 Η μέση διάμετρος της Σιβηρίας εκτιμάται σε 18,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xk, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0943. Η Σιβηρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 21 ώρες και 9 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ουρανία Γκάσιου

Η Ουρανία Γκάσιου (γενν. 9 Μαρτίου 1978, Αθήνα) είναι Ελληνίδα δεξιοτέχνις οργανίστα. Είναι η οργανίστα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών από το 2011 και της Γαλλικής Προτεσταντικής Εκκλησίας, ενώ από το 2006 είναι μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής του Λονδίνου.

 Η Ουρανία Γκάσιου γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1978 στην Αθήνα. Το 1998 ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές, λαμβάνοντας μαθήματα οργάνου από τον Νίκολας Κίναστον, με υποτροφία του συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής».Το 2004 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου, με υποτροφία που έλαβε από το Ίδρυμα Ωνάση, από όπου και αποφοίτησε με επαίνους και βραβεία ερμηνείας. Μεταξύ των διακρίσεων ήταν και το Dip RAM, το οποίο είναι η υψηλότερη διάκριση της Ακαδημίας.Το 2006 έλαβε τον τίτλο «Pidem Organ Fellow» της Ακαδημίας. Τον ίδιο χρόνο και δύο συναπτά έτη, ήταν υπότροφος του Ιδρύματος «Eric Thompson», όπου έλαβε μαθήματα από τον Γιοχάνες Γκέφερτ στην Κολωνία και την Σούζαν Λάντεϊλ στο Λονδίνο και το Παρίσι.Έχει διακριθεί σε διεθνείς και πανελλήνιους διαγωνισμούς, όπως στον Διεθνή Διαγωνισμό Οργάνου του Αγίου Μαυρικίου στην Ελβετία, στον Πανελλήνιος Διαγωνισμός Νέων Πιανιστών στην Άνδρο και στο Διαγωνισμό Έρικ Θίμαν της Βασιλικής Ακαδημίας. Επίσης, έχει εμφανιστεί πολλάκις ως σολίστα, αλλά κάνοντας και σύμπραξη με διάφορα σύνολα μουσικής δωματίου, σε σημαντικές αίθουσες συναυλιών και καθεδρικούς ναούς της Ευρώπης: το Αββαείο του Ουέστμινστερ, τον Άγιο Μαρτίνο των Αγρών, τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου του Λονδίνου, της Βαρκελώνης, της Ρίγας, της Κοπεγχάγης, του Βρότσλαβ, του Άλτενμπεργκ, του Αγίου Νικολάου της Στοκχόλμης, της Βασιλείας και το Κάστρο της Μπρατισλάβα. Επιπλέον, έχει δώσει το παρόν σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ οργάνου. Έχει διδάξει στις σχολές του Καθεδρικού ναού του Γουεστμίνστερ, του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, καθώς και στο Ωδείο Αθηνών.
Κάτια Σκαναβή

Η Κάτια Σκαναβή (Μόσχα 1971) είναι Ρώσο-ελληνίδα πιανίστρια και εγγονή του Ρώσου σκηνοθέτη Aleksandr Zarkhi. Ξεκίνησε την καριέρα της στη μουσική ως μέλος σε συναυλίες μετά την απονομή του τρίτου βραβείου στον διαγωνισμό XXII Long-Thibaud σε ηλικία 18 ετών. Το 1994 κέρδισε το βραβείο Μαρία Κάλλας στην Αθήνα.

 Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία 5 ετών και εκπαιδεύτηκε στη Ρωσική Ακαδημία Μουσικής Gnessin, στην τάξη με τα χαρισματικά παιδιά. Σε ηλικία 12 ετών, έδωσε την πρώτη της συναυλία στη μεγάλη αίθουσα του Ωδείου Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα, όπου ερμήνευσε το Τρίτο Κοντσέρτο του Ντμίτρι Καμπαλέφσκι υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη. Συνέχισε τις σπουδές της στη φημισμένη σχολή του Vladimir Kraïnev. Το 1989, λίγο πριν τα 18α γενέθλιά της, κέρδισε το τρίτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό Marguerite-Long-Jacques-Thibaud στο Παρίσι και έπειτα το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό Μαρία Κάλλας στην Αθήνα το 1994 (ένας διαγωνισμός που όριζε την παρουσίαση δέκα συναυλιών μπροστά στην επιτροπή και στο κοινό). Με την ευκαιρία αυτή, υπέβαλλε αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, προσθέτοντας την εθνικότητα του πατέρα της στην αντίστοιχη της μητέρας της. Η διεθνής καριέρα της την οδήγησε στους διασημότερους χώρους (Concertgebouw στο Άμστερνταμ, Konzerthaus στη Βιέννη, Suntory Hall στο Τόκυο, Théâtre des Champs-Élysées στο Παρίσι). Τον Ιούλιο 2008, συμμετείχε στη σειρά συναυλιών για τον Μπετόβεν που πραγματοποίησε ο Kurt Masur για τον εορτασμό της λήξης της θητείας του ως επικεφαλής της Εθνικής Ορχήστρας της Γαλλίας στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων : η ίδια ερμήνευσε το κοντσέρτο για πιάνο Νο1 του Μπετόβεν. Είναι προσκεκλημένη σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ La Roque-d'Anthéron, το Φεστιβάλ Lockenhaus ή το Φεστιβάλ Ravinia. Στη μουσική δωματίου, συμμετέχει με τους συνεργάτες της Iouri Bachmet (άλτο), Gidon Kremer (βιολί) και Alexandre Kniazev (βιολοντσέλο). Είναι μέλος διακεκριμένων επιτροπών, όπως στους διαγωνισμούς Kraïnev ή Long-Thibaud. 1989 : τρίτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό Marguerite-Long-Jacques-Thibaud και βραβείο του κοινού. 1994 : πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό Μαρία Κάλλας. 1997 : φιναλίστ στον διεθνή διαγωνισμό ποιάνου Van-Cliburn. Chopin (3η μπαλάντα, mazurkas, σπουδές, 2e impromptu, Andante Spianato et Grande Polonaise) (Lyrinx, 1994) Chopin - Liszt (Lyrinx, 1999) Carnaval (Schumann) - Haendel - Rachmaninov - Tchaikovsky, enregistré en concert à La Criée (Lyrinx, 1999) Kreisleriana (Robert Schumann), Scènes d'enfants (Schumann), Variations ABEGG (Lyrinx, 2007) Rachmaninov - Les Saisons (Tchaïkovski) (Lyrinx, 2007) Sonate pour piano nº 3 de Chopin, nocturnes (Lyrinx, 2008) Rachmaninov : Concerto no 1, Rhapsodie sur un thème de Paganini, avec le Brussels Philharmonic Orchestra sous la direction de Michel Tabachnik (Lyrinx, 2011) Επίσημη ιστοσελίδα Κάτιας Σκανάβη Profile at the Fryderyk Chopin Information Center
Αγάπη Τήνου

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα στη Μακεδονία, δείτε: Αγάπη ΓρεβενώνΗ Αγάπη (το Αγάπη ή του Αγαπίου για τους ντόπιους) είναι χωριό της Τήνου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Εξωμβούργου (παλαιότερα δήμος Εξωμβούργου), του δήμου Τήνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κυκλάδων, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τήνου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αγάπη είναι ηπειρωτικό χωριό στην ανατολικοκεντρική Τήνο. Βρίσκεται σε θέση που βλέπει προς τη βόρεια πλευρά του νησιού (Κάτω Μέρη), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 15 χλμ. περίπου Β. της πρωτεύουσας. Η τοπική κοινότητα Αγάπης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός με έκταση 11,925 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Σκλαβοχώρι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Περαίας της Τήνου. Το 1949 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγάπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Εξωμβούργου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εξωμβούργου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τήνου. Κατά τον Μεσαίωνα το χωριό λεγόταν Πέρασμα, γιατί περνούσε από εκεί ο δρόμος που οδηγούσε στην πρωτεύουσα του νησιού. Είναι παραδοσιακό χωριό, από τα παλαιότερα της Τήνου, με αξιόλογα στοιχεία αρχιτεκτονικής, περιστερεώνες, πετρόκτιστα σπίτια, πλακόστρωτους δρόμους και περίτεχνες καμάρες. Η εκκλησία του Αγίου Αγαπητού, χαρακτηριστικό δείγμα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του νησιού κατά τον 18ο αι, στην οποία οφείλει την ονομασία του το χωριό. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Τα ξωκκλήσια της Αγίας Σοφίας και του Αγίου Νικηφόρου, με τοιχογραφίες που αποτελούν αξιόλογα δείγματα ζωγραφικής των 17ου και 18ου αιώνων. Έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία Η κεντρική πλατεία του χωριού Το «Πλυσταριό», όπου οι κάτοικοι έπλεναν τα ρούχα και τα χαλιά τους Οι παλαιοί νερόμυλοι, προσβάσιμοι από μονοπάτι Η εκκλησία της Παναγίας Βουρνιώτισσας, μετόχι της μονής Κεχροβουνίου, βόρεια του χωριού. Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, καθώς εκείνη την ημέρα του 1670, σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας από ψαράδες του γειτονικού Σκλαβοχωρίου Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη, δίπλα στην Παναγία Βουρνιώτισσα Η παραλιά «Αγαπιανή Θάλασσα», βόρεια του χωριού, προσβάσιμη και από τον οικισμό Κολυμπήθρα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» Google Erath eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=ASxeDCGJaQ0 https://www.facebook.com/groups/37361972880/
Παλαιόκαστρο Μεσσηνίας

Το Παλαιόκαστρο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ο οικισμός υπάγεται στην Κοινότητα Παλαιοκάστρου και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης.

 Το Παλαιόκαστρο είναι ορεινό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης. Μέχρι το 1961 ονομαζόταν Ξηροκάσι, ενώ το σημερινό του όνομα, οφείλεται στο κάστρο Saflaouro που έχτισαν εκεί οι Ενετοί, ώστε να ελέγχουν το πέρασμα, ανάμεσα στις σημερινές Δημοτικές Ενότητες Τρικόρφου και Τριπύλας. Αναφέρεται στις Ενετικές απογραφές του 1690 με 1700. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 563 μέτρα και ο πληθυσμός του είναι 72 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Πολιούχος του είναι ο Προφήτης Ηλίας. Στην Κοινότητα Παλαιοκάστρου, ανήκει κι ο οικισμός Κυνηγός Μεσσήνης. 21-04-1835, ο οικισμός Ξηροκάσι προσαρτάται στο Δήμο Υαμείας. 18-12-1840, ο οικισμός Ξηροκάσι αποσπάται από το Δήμο Υαμείας και προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. 08-12-1845, ο οικισμός Ξηροκάσι αποσπάται από το Δήμο Ιθώμης και προσαρτάται στο Δήμο Αριστομένους. 31-08-1912, ο οικισμός Ξηροκάσι αποσπάται από το Δήμο Αριστομένους και προσαρτάται στην Κοινότητα Χαλβάτσου. 20-12-1913, ο οικισμός Ξηροκάσι αποσπάται από την Κοινότητα Χαλβάτσου (μετέπειτα Κοινότητα Κεφαλόβρυσου) και προσαρτάται στην Κοινότητα Κυνηγού. 12-06-1956, ο οικισμός Ξηροκάσι ορίζεται έδρα της Κοινότητας Κυνηγού. 14-02-1961, ο οικισμός Ξηροκάσι μετονομάζεται σε Παλαιόκαστρο. 04-12-1997, ο οικισμός Παλαιόκαστρο αποσπάται από την Κοινότητα Παλαιοκάστρου και προσαρτάται στην Κοινότητα Τρικόρφου. 07-06-2010, ο οικισμός Παλαιόκαστρο αποσπάται από την Κοινότητα Τρικόρφου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Δήμος Υάμειας Αρχαία Υάμεια Υάμεια