IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζαν Βωτρέν

Ο Ζαν Βωτρέν (γαλλικά: Jean Vautrin), (17 Μαΐου 1933-16 Ιουνίου 2015), ήταν Γάλλος συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου Μετά τις σπουδές του στην λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Οσέρ, θα σπουδάσει γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βομβάης. Έπειτα έγινε βοηθός σκηνοθέτη στον Ρομπέρτο Ροσελίνι. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, έγινε παραγωγός σε πέντε ταινίες μεγάλου μήκους. Έγινε διάσημος στο ευρύ κοινό το 1989, κερδίζοντας το Βραβείο Γκονκούρ για την νουβέλα του "Un vers grand pas Le Bon Dieu".

 India, Terre Mère Paris nous appartient L es Quatre Cavaliers de l'Apocalypse Le Jour le plus long 1958 Voyage en Boscavie (short) 1960 Actua-Tilt (short) 1961 La Quille (short) 1962 Twist Parade (short) 1962 Le Chemin de la mauvaise route (short) 1963 Les Fusils (short) 1964 La Cinémathèque Française (short) 1967 Le Dimanche de la vie 1968 Αντίο φίλε 1969 Jeff 1971 Popsy Pop 1972 L'Œuf 1974 Le Comte Yoster a bien l'honneur,(TV series) 1975 Les Grands Détectives (TV series) 1975 Les Peupliers de la Prétentaine (TV series) 1958 Voyage en Boscavie σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν και Κλωντ Ζουμπλιέ (short) 1960 Actua-Tilt σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν (short) 1961 La Quille σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν (short) 1962 Twist Parade σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν (short) 1962 Le Chemin de la mauvaise route σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν (short) 1964 La Cinémathèque Française σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν (short) 1968 Αντίο φίλε σ ε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν 1971 Popsy Pop σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν 1972 L'Œuf σε σκηνοθεσία Ζαν Βωτρέν 1976 Le Grand Escogriffe σε σκηνοθεσία Κλωντ Πινοτό 1977 Banlieue sud-est σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ (TV series) 1979 Histoires insolites σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ (TV series) 1979 Les Insulaires σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ (TV movie) 1979 Miss σε σκηνοθεσία Ροτζέρ Πιγκό (TV series) 1979 Flic ou Voyou σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ 1980 Le Guignolo σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ 1980 L'Entourloupe σε σκηνοθεσία Τζεράρ Πιρές 1980 Jean-Sans-Terre σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ (TV movie) 1981 Garde à vue σε σκηνοθεσία Κλωντ Μίλερ 1983 Ο Περιθωριακός σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ 1984 Rue barbare σε σκηνοθεσία Ζιλ Μπεχάτ 1984 Canicule σε σκηνοθεσία Υβ Μπουίσε 1985 Intrigues σε σκηνοθεσία Μορίς Ντουγκουσό (TV series) 1985 Urgence σε σκηνοθεσία Ζιλ Μπεχάτ 1986 Bleu comme l'enfer σε σκηνοθεσία Υβ Μπουίσε 1987 Charlie Dingo σε σκηνοθεσία Ζιλ Μπεχάτ 1991 Berlin Lady σε σκηνοθεσία Πιέρ Μπουτρό (TV series) 2000 Under Suspicion σε σκηνοθεσία Στίβεν Χόπκινς 2012 L'Été des Lip σε σκηνοθεσία Ντομινίκ Λαντόζ (TV) À bulletins rouges, 1973 Billy-Ze-Kick, 1974 Mister Love, 1977 Typhon gazoline, 1977 Le Mensonge - Chronique des années de crise, 1978 Bloody-Mary, 1979 Groom, 1981 Canicule, 1982 La Vie Ripolin, 1987 Un grand pas vers le bon Dieu, 1989 Prix Goncourt Symphonie Grabuge, 1994 Prix du roman populiste Le Roi des ordures, 1997 Un monsieur bien mis, 1987 Le Cri du peuple, 1998 Βραβείο Louis-Guilloux in 1999 L’homme qui assassinait sa vie, 2001 Le Journal de Louise B., 2002 Βιογραφία του Ζαν Βωτρέν στην IMDb
The Monkey Puzzle

Το The Monkey Puzzle είναι το 18ο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "SPV/Steamhammer".Για την ηχογράφηση του δίσκου, επέστρεψε στο συγκρότημα ο ντράμερ Άντι Πάρκερ, ο οποίος ανάρρωσε από μία επέμβαση στο πόδι του, αντικαθιστώντας τον Τζέισον Μπόναμ. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου, οι UFO περίοδευσαν στην Ευρώπη και το Νοέμβριο του 2006 πραγματοποίησαν δέκα εμφανίσεις στην πατρίδα τους. Στις αρχές του επόμενου έτους πραγματοποίησαν μία ακόμη ευρωπαϊκή περιοδεία και ολοκλήρωσαν τη χρονιά με μία σειρά συναυλιών στη Ρωσία.

 "Hard Being Me" (Way, Moore, Mogg) - 3:35 "Heavenly Body" (Moore, Mogg) - 3:52 "Some Other Guy" (Moore, Mogg) - 4:38 "Who's Fooling Who?" (Way, Moore, Mogg) - 3:57 "Black and Blue" (Raymond, Mogg) - 5:29 "Drink Too Much" (Moore, Mogg) - 4:40 "World Cruise" (Moore, Mogg) - 3:29 "Down by the River" (Moore, Mogg) - 3:18 "Good Bye You" (Moore, Mogg) - 4:40 "Rolling Man" (Moore, Mogg) - 4:24 "Kingston Town" (Raymond, Mogg) - 4:08 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Monkey Puzzle" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Βίνι Μουρ - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα Άντι Πάρκερ - τύμπανα The Monkey Puzzle - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - The Monkey Puzzle | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO
Νικόλαος Στράτος

Ο Νικόλαος Στράτος (16 Μαΐου 1872 - 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός, που έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1922 για έξι ημέρες. Στις 31 Οκτωβρίου δικάστηκε ως ένας από τους υπευθύνους για την Μικρασιατική καταστροφή στη δίκη των έξι, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στις 15 Νοεμβρίου στο Γουδή.

 Καταγόταν από το Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας και σπούδασε νομικά. Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά το 1902. Μετά το Κίνημα στο Γουδί χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη και το 1912 υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου. Το 1910 προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων. Το 1911 εξελέγη πρόεδρος της Β' διπλής Αναθεωρητικής Βουλής. Δύο χρόνια αργότερα εντάχθηκε στους αντιβενιζελικούς. Το 1915 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Γούναρη. Το 1916 ίδρυσε το «Εθνικόν Συντηρητικόν Κόμμα» και υποστήριξε πολιτική ουδετερότητας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1922 διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη. Τον Μάιο του 1922 σχημάτισε κυβέρνηση (Κυβέρνηση Νικολάου Στράτου 1922) όπου ανέλαβε και το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Εξωτερικών αλλά παραιτήθηκε λίγες μέρες αργότερα.Τέλος συνελήφθη από τους κινηματίες στρατιωτικούς της Μικρασιατικής εκστρατείας και προσήχθη σε δίκη, γνωστή και ως δίκη των έξι. Το στρατοδικείο τον έκρινε ένοχο για έσχατη προδοσία και τον καταδίκασε σε θάνατο. Τουφεκίστηκε στο Γουδή. Το 2010, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης λόγω νέων στοιχείων και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Κορομηλά, κόρη του συγγραφέα Δημητρίου Κορομηλά, και είχε δύο παιδιά, την Δόρα, χορεύτρια και τιμημένη με το "παγκόσμιο βραβείο Θεάτρου" και τον Ανδρέα, βουλευτή.
Δρυμός Αχαΐας

Ο Δρυμός είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

 Ο Δρυμός απέχει 13,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 845 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό ονομαζόταν Μοστίτσι μέχρι το 1957. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 21 κατοίκους. Ο Δρυμός από το 1835 μέχρι το 1837 υπήρξε έδρα του βραχύβιου Δήμου Κάτω Κλειτορίας, ενώ από το 1837 μέχρι το 1845 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Αροανείας. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο Δήμο Κλειτορίας όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912. Κατόπιν με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Μοστιτσίου η οποία μετονομάστηκε το 1957 σε Κοινότητα Δρυμού. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δρυμού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δρυμού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.
Χαλικοθήριο

Το Χαλικοθήριο είναι γένος εξαφανισμένων περισσοδακτύλων της οικογένειας Chalicotheriidae, που έζησε στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία πριν 28.4-3.6 εκατομυρρια έτη πριν. Το εν λόγω ζωο θα έμοιαζε πολύ με τα αλλά ειδη της οικογένειας Chalicotheriidae: ένα υπερμέγεθες χερσαίο φυτοφάγο με μεγάλα νύχια, και κοντά πίσω πόδια με οπλές, και σκούρα γούνα. Το είδος C.goldfussi από τον Μειόκαινο μέχρι τον Πλειστόκαινο που έζησε στην Ευρώπη περιγράφτηκε από τον Τζόναθαν Τζέικομπ Καπ το 1833.

 Τα χέρια του ήταν μακριά, με βαριά νύχια, επιτρέποντάς του να περπατά μόνο στα αρθρώματά του. Τα χέρια του τα χρησιμοποιηουσε για να φτάςει στα κλαδιά των μεγάλων δέντρων και να τα φέρει κοντά στο μακρύ κεφάλι του για να τραφούν. Το ίδιο το κεφάλι που μοιάζει με άλογο δείχνει προσαρμογή σε μια δίαιτα μαλακής βλάστησης, Στοιχεία υποδηλώνουν ότι αυτά τα ζώα θα κάθονταν στα γόνατά τους για παρατεταμένες χρονικές περιόδους, πιθανώς κατά τη σίτιση. Η ενίσχυση των οστών στη ράχη στη ραχιαία πλευρά των χειροκίνητων φαλάγγων ερμηνεύεται ως ένδειξη πεζοπορίας, που πιθανότατα θα ήταν χρήσιμο να αποφευχθεί η φθορά των νυχιών, η διατήρησή τους για χρήση είτε ως τσουγκράνα συλλογής ζωοτροφών είτε ως τρομερή άμυνα όπλο, ή και τα δύο. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δείχνουν κάποια σύγκλιση με τέτοια άλλα πλάσματα οπωσ οι μεγάλοι πίθηκοι, οι αρκούδες (ειδικά τα πάντα ) και μια ομάδα δεινοσαύρων. Τα δείγματα από το Chalicotherium goldfussi βρέθηκαν στα στο Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης,στη Γερμανία. Ο Johann Jakob Kaup, όταν περιέγραψε αυτό το νέο ζώο το 1833, βρήκε τα δόντια να μοιάζουν με βότσαλα και ονόμασε το πλάσμα αναλόγως. Αργότερα, τα άκρα που βρέθηκαν σε στρώματα που βρίσκονταν στο Sansan στο τμήμα Gers της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, περιγράφηκαν για πρώτη φορά ως Macrotherium από τον Édouard Lartet το 1837. Περαιτέρω μελέτη αυτών των απολιθωμένων υπολειμμάτων και επακόλουθα ευρήματα από τον Filhol δικαιολογούν την παραπομπή του υλικού που περιγράφεται ως Macrotherium στο Chalicotherium.
Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας

Ο Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς (21 Σεπτεμβρίου 1827 – 25 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μεγάλος δούκας της Ρωσίας. Ήταν δευτερότοκος γιος του Νικολάου Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Καρλόττας των Χοεντσόλερν (Αλεξάνδρας Φεοντορόβνας), κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας. Είναι ο πατέρας της Όλγας βασίλισσας της Ελλάδας.

 Ο πατέρας του Νικόλαος Α΄ ήταν γιος του Παύλου Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Σοφίας-Δωροθέας της Βυρτεμβέργης (Μαρίας Φεοντόροβνας). Η μητέρα του Καρλόττα των Χοεντσόλερν (Αλεξάνδρα Φεοντορόβνα) ήταν κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας και της Λουΐζας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1827 στην Αγία Πετρούπολη. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλέξανδρος Β΄ έγινε τσάρος της Ρωσίας (1855-1881). Το καλοκαίρι του 1846 ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα των Βέττιν, κόρη του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Είχαν τα εξής παιδιά: Νικόλαος 1850-1918, μεγάλος δούκας της Ρωσίας, νυμφεύτηκε την Νατζέντα Αλεξάνδροβνα φον Ντράυερ. Όλγα 1851-1926 μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας. Βέρα 1854-1912, μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας, παντρεύτηκε τον Ευγένιο δούκα της Βυρτεμβέργης. Κωνσταντίνος 1858-1915, μεγάλος δούκας της Ρωσίας, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ πριγκίπισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ Δημήτριος 1860-1919, μεγάλος δούκας της Ρωσίας, εκτελέστηκε μαζί με τους Νικόλαο Μιχαήλοβιτς και Γεώργιο Μιχαήλοβιτς μεγάλους δούκες της Ρωσίας Βυασεσλάβ 1862-1879, μεγάλος δούκας της Ρωσίας, απεβίωσε 17 ετών από εγκεφαλική νόσο.Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε τέκνο: (νόθη) Μαρία Κοντούσο.Από την ερωμένη του Άννα Κουζνέτσοβα (1847-1922) είχε φυσικά τέκνα, που έφεραν το επώνυμο Κνυάζεφ: (νόθη) Μαρίνα 1875-1941, παντρεύτηκε τον Αλεξάντρ Παύλοβιτς Γιέρσχοφ (γενν. 1861), γιο του στρατηγού Παύλου Γιέρσχοφ. (νόθη) Άννα 1878-1920, παντρεύτηκε τον Νικολάι Νικολάγιεβιτς Λυάλιν (1869-1920), γιο του στρατηγού Νικολάι Λυάλιν στρατιωτικού κυβερνήτη του Χέλσινγκφορς. Chavchavadze, David: The Grand Dukes. Atlantic, 1989, ISBN 0-938311-11-5 Ferrand, Jacques: Descendances naturelles des souverains et grands-ducs de Russie, de 1762 à 1910: répertoire généalogique, 1995 King, Greg, and Wilson, Penny: Gilded Prism. Eurohistory, 2006, ISBN 0-9771961-4-3 Van Der Kiste, John: The Romanovs 1818–1959. Sutton Publishing, 1999, ISBN 0-7509-2275-3 Zeepvat, Charlotte: Romanov Autumn. Sutton Publishing, 2000, ISBN 0-7509-2739-9
Εγκυκλοπαίδεια του μεσαιωνικού χρονικού

Η Εγκυκλοπαίδεια του μεσαιωνικού χρονικού (ΕΜΧ - Encyclopedia of the Medieval Chronicle: EMC) είναι μια εξειδικευμένη εγκυκλοπαίδεια των μεσαιωνικών χρονικών και χρονολογίων, που εκδόθηκε υπό την επιστημονική επιμέλεια του Graeme Dunphy και εκδόθηκε στο Λέιντεν από τον εκδοτικό οίκο Brill. Κατά συνέπεια αποτελεί ταυτόχρονα λογοτεχνικό λεξικό και έργο αναφοράς για την ιστοριογραφία.

 Τα χρονικά και τα χρονολόγια είναι έργα ιστορικά που γράφτηκαν κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Είναι σημαντικά για τους ιστορικούς ως μαρτυρίες των γεγονότων που καταγράφουν, για τους μελετητές της λογοτεχνίας για το υφολογικό, μορφολογικό και κειμενικό τους ενδιαφέρον και για τους ερευνητές της πολιτισμικής ιστορίας ως αποτύπωση της πρόσληψης και προβολής της ιστορίας από την προοπτική του κάθε συγγραφέα. Όταν σώζονται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα αποτελούν επίσης αντικείμενο ενδιαφέροντος για τους ιστορικούς της τέχνης. Οι “χρονογραφικές σπουδές” ως ένας διεπιστημονικός τομέας εδραιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στη Εταιρεία του Μεσαιωνικού Χρονικού (Medieval Chronicle Society). Το σχέδιο για τη σύνταξη της Εγκυκλοπαίδειας του μεσαιωνικού χρονικού γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στους κόλπους αυτής της Εταιρείας.Η ΕΜΧ περιέχει γύρω στα 2500 ως επί το πλείστον σύντομα λήμματα για διαφορετικούς συγγραφείς ή για ανώνυμα έργα. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών των έργων προέρχεται από τη χριστιανική Δυτική Ευρώπη αλλά περιλαμβάνονται επίσης άρθρα για βυζαντινά (85), σλαβικά, συριακά, ισλαμικά και εβραϊκά χρονικά. Τα λήμματα παρέχουν πληροφορίες για τη χρονολόγηση, τη γλώσσα, τη μορφή και τη χειρόγραφη παράδοση του κειμένου και αναλύουν ζητήματα που αποτέλεσαν αντικείμενο της πρόσφατης έρευνας. Υπάρχουν ακόμη περίπου 60 μεγαλύτερα “θεματικά” άρθρα που αφορούν σε συγκεκριμένες όψεις των χρονικών. Η δίτομη έκδοση δημοσιεύτηκε το 2010 και περιέχει περίπου 1830 σελίδες και γύρω στις 60 μαυρόασπρες ολοσέλιδες εικόνες. Σχεδόν 450 επιστήμονες συνεργάστηκαν για τη συγγραφή του έργου. Μια ηλεκτρονική έκδοση με επιπρόσθετα λήμματα αναμένεται να δημοσιευτεί το 2012.
Τζεϊλανγιάρ Χανιμεφέντι

Η Τζεϊλανγιάρ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:جیلان یار خانم) (Τούρκικα: Ceylanyar Hanimefendi, 1830 - 27 Δεκεμβρίου 1855) ήταν η δέκατη πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Onuncu Beşinci Ceylanyar Hanim Efendi Hazretleri

 Η Νεφιγιέ γεννήθηκε το 1830 στο Σότσι της Αμπχαζίας. Ήταν μέλος της ευγενούς οικογένειας Μπερζέγκ. Ο πατέρας της ήταν ο Μουσταφά Μπέη Μπερζέγκ και η μητέρα της ήταν η Πριγκίπισσα Νταρουχάν Χανίμ Ντουντάρουκ. Είχε δύο αδελφές, την Αλμασχάν Χανίμ και την Πιουρτουνάκ Χανίμ. [2] Είίχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία δέκα ετών, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Τότε στάλθηκε στο παλάτι του Αντιλέ Σουλτάν. Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ το 1851 και την ονόμασε Τζεϊλανγιάρ, και της έδωσε τον τίτλο "Πέμπτη σύζυγος". Μετά τον γάμο της, οι αδελφές της έγιναν κυρίες επί των τιμών. Στις 31 Μαρτίου 1852, γέννησε το μοναδικό της παιδί, έναν γιο, τον Ηγεμόνας Μεχμέτ Ρούσντι Εφέντι στο Παλιό Παλάτι Τσιραγάν. Ο ηγεμόνας πέθανε σε ηλικία τεσσάρων μηνών. Την ίδια χρονιά, αναδείχθηκε στον τίτλο "Τέταρτη σύζυγος". Στις αρχές του 1853, προάχθηκε στον τίτλο "Τρίτη σύζυγος", και το 1854 "Δεύτερη σύζυγος" Η Τζεϊλανγιάρ Χανιμεφέντι πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 1855 στο Παλάτι Φεριγιέ σε ηλικία 24/25 ετών. Είναι θαμμένη στο Μαυσωλείο Γκιουλουστού Σουλτάν στο Φατίχ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
926 Ιμχίλδη

Η Ιμχίλδη (Imhilde) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,416. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ιμχίλδης εκτιμάται σε 48,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,057. Η Ιμχίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 6 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εκτήμοροι

Εκτήμορος στην αρχαϊκή Αττική ονομαζόταν ο αγρότης που καλλιεργούσε ένα κομμάτι γης το οποίο δεν του ανήκε, ενώ δικαιούνταν τα 5/6 της παραγωγής που απέδιδε αυτό το κομμάτι γης. Το υπόλοιπο 1/6 της παραγωγής όφειλε να το δώσει στο γαιοκτήμονα έναντι ενοικίου.

 Η λέξη προέρχεται από το "εκτημόριο", δηλαδή το ένα έκτο (1/6) που αντιστοιχούσε στο ποσοστό της παραγωγής που όφειλε ο αγρότης στο γαιοκτήμονα. Ο εκτήμορος ήταν ελεύθερος άνθρωπος, αλλά έχανε την ελευθερία του και μπορούσε να πουληθεί ως σκλάβος εάν είχε οφειλές προς το γαιοκτήμονα. Ωστόσο, η λέξη παύει να εμφανίζεται σε αρχαίες αναφορές μετά τον 6ο αιώνα π.Χ. Η "σεισάχθεια", οι νόμοι δηλαδή που εφάρμοσε ο Σόλωνας για τη δικαιότερη ρύθμιση των χρεών που είχαν οι φτωχοί, αποτελεί έναν ικανό λόγο που εξηγεί την εξαφάνιση της λέξης. Σημαντικό ρόλο, όμως, έπαιξε και η οικονομία της πόλης-κράτους της Αθήνας, διότι δεν ήταν οργανωμένη με τρόπο που όριζε σαφώς την παραγωγή της καλλιέργειας. Έτσι, για τις κύριες και πιο σημαντικές καλλιέργειες που ήταν το αμπέλι και η ελιά, οι μεταποιητικές εργασίες διαφοροποιούσαν την αξία της παραγωγής, αφού τα κύρια προϊόντα δεν ήταν το σταφύλι και η ελιά, αλλά το κρασί, η σταφίδα και το λάδι. Έτσι, η ίδια η οικονομία δεν μπορούσε πλέον να στηρίξει τη σχέση του εκτήμορου και του άρχοντα, καθώς οι μεταποιήσεις των προϊόντων οδήγησαν αναγκαστικά στη δημιουργία ανεξάρτητων αγροτικών επιχειρήσεων, αντίστοιχων των σημερινών αγροτικών συνεταιρισμών, που καθόριζαν την αξία του προϊόντος.
Γιώργος Τορναρίτης

Ο Γιώργος Τορναρίτης είναι δικηγόρος, συγγραφέας, συλλέκτης, ιδρυτής Μουσείων, εικαστικός δημιουργός. Τα μουσεία του έχουν ιστοσελίδες για το πλούσιο περιεχόμενό τους με στοιχεία συσσωρευμένα για την ίδρυσή τους.

 Είναι γιος του Κρίτωνα Τορναρίτη, πρώτου Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 2 Ιανουαρίου 1936. Τέλειωσε το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Έγραψε αρκετά σημαντικά άρθρα με θέμα την φυσική ιστορία και την κυπριακή παράδοση και πολιτισμό. Έγραψε διηγήματα στο περιοδικό Μαθητική Εστία του Παγκυπρίου Γυμνασίου 1953 και στην εφημερίδα Παρατηρήσεις και άρθρα για τα κοχύλια του Τροόδους το 1953. Σπούδασε στο Trinity College, Cambridge MA LLB (Cantab) 1955-58 (Barrister at Law Grays Inn 1958). Εργάστηκε για δεκαετίες ως Δικηγόρος. Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας κατά τα έτη 1962-65. Το 1984 ίδρυσε το πρώτο Μουσείο Θαλάσσιας Ζωής στην Κύπρο στην Αγία Νάπα. Το 1987 παρουσίασε εκθέσεις κοχυλιών και υποβρύχιων φωτογραφιών στην πινακοθήκη Πιερίδη στην Αθήνα και στην Πύλη Αμμοχώστου αντίστοιχα. Το 1992 μαζί με τον Δημήτρη Πιερίδη συστήνουν το ίδρυμα Θαλάσσιας Ζωής, του οποίου είναι ο Πρόεδρος και στο οποίο δώρισε την προσωπική συλλογή απολιθωμάτων, κοχυλιών και σπάνιου φωτογραφικού υλικού. Το ίδρυμα Τορναρίτη – Πιερίδη προχώρησε στην δημιουργία δύο ξεχωριστών Μουσείων: Το Μουσείο Θαλάσσιας Ζωής Τορναρίτη- Πιερίδη, το οποίο τώρα στεγάζεται στην Αγία Νάπα και φέρει το όνομα «Θάλασσα». Το Μουσείο παλαιοντολογίας Τορναρίτη- Πιερίδη στις παλαιές αποθήκες στη Λάρνακα.Και τα δύο μουσεία είναι τα πρώτα του είδους τους στην Κύπρο, το «Θάλασσα» βραβεύθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα από τα καλύτερα Μουσεία της Ευρώπης. Το 2011 του απονεμήθηκε από την Κυπριακή Πολιτεία το μετάλλιο «Stasinos» για την ίδρυση των μουσείων και γενικότερα για την πολύτιμη προσφορά του στον πολιτισμό της Κύπρου. Ο Γιώργος Τορναρίτης συνέγραψε αρκετές μελέτες και βιβλία μεταξύ των οποίων: Mediterranean Sea Shells, 1987, βιβλίο που παρουσιάζει τα κοχύλια της Κύπρου. Κοχύλια και Τέχνη, 2001, συσχετισμός της Θαλάσσιας Ζωής με την εικαστική δημιουργία. My Cyprus Cats, 2003, περιγράφει την ζωή της Κυπριακής Γάτας. My Boat, περιγραφές της κυπριακής φύσης και θάλασσας τις περιόδου του 1960.Ζωγραφίζει από το 1965 και έλαβε μέρος σε σημαντικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Κύπρο και το εξωτερικό. Πρόσφατα στο Ελληνικό Κέντρο του Λονδίνου παρουσίασε έκθεση Ζωγραφικής του με γενικό τίτλο “Memories and Hope of Cyprus”. http://www.cyprusevents.net/el/events/george-tornaritis-nicosia-2012/ http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_12/12/2010_425708 http://www.visitcyprus.com/wps/portal/!ut/p/c4/04_SB8K8xLLM9MSSzPy8xBz9CP0os3hXN0fHYE8TIwN_b09TAyNDSyNLE0tXQwNXQ_3g1Bz9gmxHRQDhf4tE/?WCM_GLOBAL_CONTEXT=/Greek__el/CTO+B2C/Tourist+Information/Events/George_Tornaritis Αρχειοθετήθηκε 2012-10-11 στο Wayback Machine. http://www.tornaritis.com/TP/MarineLife/main.html Αρχειοθετήθηκε 2013-02-11 στο Wayback Machine. http://www.tornaritis.com/georgetorn.html Αρχειοθετήθηκε 2012-09-18 στο Wayback Machine. http://www.tornaritis.com/TP/palaeontology/main.html Αρχειοθετήθηκε 2012-04-26 στο Wayback Machine. http://www.parathyro.com/?p=2376
Βαρίσεια

Η Βαρίσεια είναι εγκαταλελειμμένο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης και οι κάτοικοι του, που ήταν ελληνοκύπριοι τότε το εγκατέλειψαν.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. «Varisha». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018.
Τόνι Γκαούντιο

Ο Τόνι Γκαούντιο (ιταλικά: Gaetano Antonio Gaudio, 20 Νοεμβρίου 1883 - 10 Αυγούστου 1951) ήταν Ιταλό-Αμερικανός κινηματογραφιστής και ο πρώτος που έκανε μοντάζ σε ένα φιλμ. Είναι, επίσης, βραβευμένος με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας.

 Ο Γκαούντιο γεννήθηκε στην Κοζέντσα της Ιταλίας, στις 20 Νοεμβρίου του 1883. Στην αρχή της καριέρας του ξεκίνησε να κινηματογραφεί ταινίες μικρού μήκους για διάφορες ιταλικές κινηματογραφικές εταιρείες. Αργότερα, το 1906, μετακόμισε στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη, όπου εργάσθηκε στα Vitagraph Studios, μέχρι το 1909, ενώ στη συνέχεια άρχισε να κινηματογραφεί ταινίες μικρού μήκους για την εταιρεία. Ως διευθυντής φωτογραφίας συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, όπως το Η Ζωή του Εμίλ Ζολά. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη Three-strip Technicolor ταινία της Warner Bros., το God's Country and the Woman. Στην εταιρεία αυτή συμμετείχε και σε άλλες ταινίες όπως το Ο δραπέτης της Σιέρα. Ο Γκαούντιο είχε συμπάθια στην ηθοποιό Μπέτι Ντέιβις, με την οποία εργάσθηκε σε 11 ταινίες, συμπεριλαμβανομένου τις Χουαρέζ, Το γράμμα, Το μεγάλο ψέμα κ.ά. Ο Γκαούντιο βραβεύθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας, για την ταινία Anthony Adverse, το 1936. Γενικότερα υπήρξε άλλες πέντε φορές υποψήφιος για αυτό το Όσκαρ, για τη δουλειά του στο Hell's Angels, στο Χουαρέζ, Το γράμμα, στο Corvette K-225 και στο A Song to Remember. Επίσης ο Γκαούντιο ήταν ένας από τους ιδρυτές της Αμερικανικής Ένωσης Κινηματογραφιστών, στην οποία διετέλεσε και πρόεδρος μεταξύ 1924 και 1925.Ο Τόνι Γκαούντιο πέθανε στις 10 Αυγούστου του 1951, και είναι ενταφιασμένος στο νεκροταφείο Hollywood Forever Cemetery, στο Χόλιγουντ, της Καλιφόρνια. Επίσης, κινηματογραφιστής ήταν και ο αδελφός του, ο Γιουτζίν Γκαούντιο, ο οποίος πέθανε το 1920, σε ηλικία 34 ετών. Τόνι Γκαούντιο στο IMDb
Καταλανικό στερεό

Στη γεωμετρία, Καταλανικό στερεό ονομάζεται το δυϊκό πολύεδρο ενός στερεού του Αρχιμήδη, έτσι είναι γνωστό και ως Αρχιμήδειο δυϊκό. Τα Καταλανικά στερεά πήραν το όνομά τους από τον Βέλγο μαθηματικό Ευγένιο Καταλάν, που τα περιέγραψε πρώτος το 1865.

 Τα καταλανικά στερεά είναι όλα κυρτά και έχουν μεταβατικότητα εδρών και όχι κορυφών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα δυϊκά τους, τα στερεά του Αρχιμήδη, έχουν μεταβατικότητα κορυφών και όχι εδρών. Σε αντίθεση με τα Πλατωνικά στερεά και τα στερεά του Αρχιμήδη, οι έδρες των Καταλανικών στερεών είναι μη κανονικά πολύγωνα. Ωστόσο, το σχήμα κορυφής των Καταλανικών στερεών είναι κανονικό και έχουν σταθερές δίεδρες γωνίες. Λόγω της μεταβατικότητας των εδρών τους, τα Καταλανικά στερεά είναι ισόεδρα. Επιπλέον, δύο από τα Καταλανικά στερεά έχουν μεταβατικότητα ακμών, το ρομβικό δωδεκάεδρο και το ρομβικό τριακοντάεδρο. Αυτά είναι τα δυϊκά των δύο ψευδοκανονικών στερεών του Αρχιμήδη (κυβοκτάεδρο και εικοσιδωδεκάεδρο αντίστοιχα). Ακριβώς όπως τα πρίσματα και τα αντιπρίσματα που δεν θεωρούνται γενικά στερεά του Αρχιμήδη, έτσι και οι διπυραμίδες και τα τραπεζόεδρα δεν θεωρούνται γενικά Καταλανικά στερεά, παρά το γεγονός ότι έχουν μεταβατικότητα εδρών.Δύο από τα Καταλανικά στερεά είναι χειρικά, το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο και το πενταγωνικό εξηκοντάεδρο, που είναι τα αντίστοιχα δυϊκά του χειρικού πεπλατυσμένου κύβου και του πεπλατυσμένου δωδεκαέδρου. Το καθένα από αυτά εμφανίζεται με δύο εναντιόμορφα. Επειδή δεν καταμετρώνται ξεχωριστά τα εναντιόμορφα τραπεζόεδρα και διπυραμίδες, έτσι υπάρχουν συνολικά 13 Καταλανικά στερεά. Τα καταλανικά στερεά, μαζί με τα δυϊκά τους Αρχιμήδεια στερεά, μπορούν να ομαδοποιηθούν ως προς τη συμμετρία τους (τετραεδρική, οκταεδρική και εικοσαεδρική). Υπάρχουν έξι μορφές ανά συμμετρία, ενώ η αυτοσυμμετρική τετραεδρική ομάδα έχει μόνο τρεις μοναδιαίες μορφές και δύο από αυτά αναπαράγονται με οκταεδρική συμμετρία. Στερεό του Αρχιμήδη Στερεό του Τζόνσον Catalan, Eugène (1865). Mémoire sur la Théorie des Polyèdres. 41. Paris: J. l'École Polytechnique. σελίδες 1–71. Holden, Alan (1991). Shapes, Space, and Symmetry. New York: Dover Publications Inc. Pugh, Anthony (1976). Polyhedra: A visual approach. California: University of California Press Berkeley. ISBN 0-520-03056-7. Wenninger, Magnus (1983), Dual Models (The thirteen semiregular convex polyhedra and their duals), Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-54325-5 Williams, Robert (1979). The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design. Dover Publications Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Section 3-9) Weisstein, Eric W., "Catalan Solids" από το MathWorld. Weisstein, Eric W., "Isohedron" από το MathWorld.
Στα Βάθη της Ανατολής (σειρά)

Το “Στα Βάθη της Ανατολής” είναι μία τουρκική σαπουνόπερα. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στη Τουρκία στις 11 Μαρτίου 2003 και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 2003. Τα γυρίσματα έγιναν στο Ουργκιούπ της Καππαδοκίας. Μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες, συνωμοσίες και πάθη, με φόντο την έπαυλη της οικογένειας Καραντάγ.

 Ο Σεϊμέν (Οζτζάν Ντενίζ), ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, αναλαμβάνει τη φροντίδα των υπολοίπων μελών αλλά και την εποπτεία της έπαυλης. Σε ένα ταξίδι του στη Νέα Υόρκη γνωρίζει και ερωτεύεται την Μπαχάρ (Νουργκιούλ Γεσιλτσάι). Όταν παντρεύονται, εκείνη εγκαταλείπει μια φιλόδοξη καριέρα ζωγράφου στη Νέα Υόρκη για να τον ακολουθήσει στην Καππαδοκία. Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Από τη μια, η συντηρητική οικογένεια του Σεϊμέν προσπαθεί να προσαρμοστεί στο σύγχρονο τρόπο ζωής της Μπαχάρ και από την άλλη εκείνη προσπαθεί να διατηρήσει την προσωπικότητά της, αλλά και να παλέψει για την αγάπη της με τον Σεϊμέν. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή τους παίζει η μητέρα του Σεϊμέν, η κυρία Σουμπούλ (Σελντά Αλκόρ), μία αυταρχική γυναίκα που έχει μάθει να διευθύνει τις ζωές των υπολοίπων μελών της οικογένειας και ακόμα θρηνεί τον άντρα της, που δολοφονήθηκε από τους εχθρούς του. Η σειρά "Στα Βάθη της Ανατολής" ξεκίνησε τη προβολή της στις 22 Αυγούστου 2005 από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV. Από την αρχή, ωστόσο, η σειρά βρισκόταν πολύ χαμηλά στους πίνακες τηλεθέασης, με αποτέλεσμα να διακοπεί η μετάδοσή της στις 18 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Αν και υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες επαναπροβολής της σειράς, η σειρά διεκόπη στα 65 επεισόδια (κανονικά θα προβάλλονταν 108 επεισόδια και η σειρά θα ολοκληρωνόταν στις 18 Ιανουαρίου 2006). Η σειρά αντικαταστάθηκε από τη σειρά "Στη Καρδιά της Πόλης".
Heroes (τραγούδι του Μονς Σέλμερλεβ)

Το "Heroes" είναι ένα τραγούδι του Σουηδού τραγουδιστή Μονς Σέλμερλεβ. Κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2015 ως ψηφιακή λήψη στη Σουηδία. Το τραγούδι συνέθεσαν και έγραψαν οι Άντον Μάλμπεργκ, Χόρντ αφ Σέγκερσταντ, Τζόι Ντεμπ και Λίνεα Ντεμπ. Στις 14 Μαρτίου, το τραγούδι κέρδισε το Melodifestivalen 2015 και εκπροσώπησε τη Σουηδία στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015 στη Βιέννη της Αυστρίας, τον οποίο κέρδισε. Είναι το πρώτο single για το έκτο στούντιο άλμπουμ του Σέλμερλεβ, το Perfectly Damaged.

 Γράφοντας στο The Independent, ο Κίραν Μούντλεϊ συνέκρινε το τραγούδι με το "Lovers on the Sun" του David Guetta, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι "η ομοιότητα είναι παράξενη". Όντας η τρίτη συμμετοχή του Σελμέρλεβ στην επιλογή, το "Heroes" συμμετείχε στον τέταρτο ημιτελικό του Melodifestivalen 2015 που πραγματοποιήθηκε στο Conventum Arena του Έρεμπρο στις 28 Φεβρουαρίου 2015.Το τραγούδι εμφανίστηκε τελευταίο στον τέταρτο ημιτελικό. Προκρίθηκε στον τελικό καθώς πήρε μία από τις δύο πρώτες θέσεις. Αμέσως μετά το Γύρο Δεύτερης Ευκαιρίας, η σειρά εμφάνισης του τελικού κυκλοφόρησε, με το "Heroes" να εκτελείται στην έκτη θέση. Το "Heroes" κέρδισε την σουηδική επιλογή με 122 βαθμούς από τη διεθνή κριτική επιτροπή και 166 βαθμούς από το σουηδικό κοινό, λαμβάνοντας 288 βαθμούς συνολικά, ένα ρεκόρ στο τρέχον σύστημα ψηφοφορίας. Η συμμετοχή αυτή κέρδισε, επίσης, το δεύτερο τραγούδι με μια διαφορά ρεκόρ 149 βαθμών. Το "Heroes" κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2015 με συνολικά 365 βαθμούς. Είναι το τρίτο τραγούδι με την υψηλότερη βαθμολογία στην ιστορία του διαγωνισμού από το 1975 έως το 2015. Είναι επίσης το πρώτο τραγούδι που κέρδισε, μετά την εισαγωγή του συστήματος όπου το τελικό αποτέλεσμα βγαίνει κατά το ήμισυ από τις επιτροπές και από το άλλο ήμισυ από την ψηφοφορία του κοινού, που δεν κέρδισε την τηλεψηφοφορία. Το "Heroes" νίκησε έναν αριθμό ρεκόρ είκοσι έξι άλλων τραγουδιών στον τελικό, καθώς κέρδισε τον μεγαλύτερο τελικό του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision με 27 συμμετέχουσες χώρες. Το "Heroes" έλαβε το υψηλότερο ποσοστό πιθανών πόντων σε σύγκριση με οποιονδήποτε άλλο νικητή της Eurovision της δεκαετίας 2010-2019. Måns Zelmerlöw – Heroes (Official Video) στο YouTube
Pnickies

Το Pnickies (ιαπωνικά: ぷにっきいず) είναι arcade βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε από την Capcom και την Compile και κυκλοφόρησε από την πρώτη τον Ιούνιο του 1994 για τα CP System και CP System II.

 Το παιχνίδι παίζεται με τρόπο παρόμοιο με τα παιχνίδια Tetris. Από το επάνω μέρος της οθόνης πέφτουν κουτάκια, τα οποία ο παίκτης καλείται να ταιριάξει ανά χρώμα, ώστε να τα κάνει να εξαφανιστούν. Σταδιακά, ο ρυθμός με τον οποίο πέφτουν τα κουτάκια επιταχύνεται. Αν τα κουτάκια ταιριαστούν σωστά, τότε ενώνονται μεταξύ τους και εξαφανίζονται. Το παιχνίδι τελειώνει είτε αν ο παίκτης κερδίσει τουλάχιστον 100 βαθμούς, είτε αν η οθόνη γεμίσει μέχρι επάνω κουτάκια. Μπορούν να παίξουν ταυτόχρονα μέχρι δύο παίκτες. Pnickies στο Museum of the Game Pnickies στο MobyGames
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1995

Το 36ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στη Ρώμη της Ιταλίας, στο πλαίσιο των Παγκοσμίων Στρατιωτικών Αγώνων, από 6 ως 15 Σεπτεμβρίου 1995. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γαλλία, ενώ εξαιρετική πορεία είχε η Κύπρος που τερμάτισε στην 4η θέση.

 Στην τελική φάση προκρίθηκαν 12 χώρες, έπειτα από προκριματικούς αγώνες (συνολικά έλαβαν μέρος 13 χώρες). Οι χώρες που προκρίθηκαν ήταν: Στον Α΄ γύρο οι 12 ομάδες αγωνίστηκαν σε τρεις ομίλους με βαθμολογία (3-1-0). Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήρια κατάταξης ήταν κατά σειρά η καλύτερη διαφορά τερμάτων και η καλύτερη επίθεση. Στον Β΄ γύρο (προημιτελικό) προκρίθηκαν οκτώ ομάδες (οι δύο πρώτες κάθε ομίλου και οι δύο καλύτερες τρίτες), που αγωνίστηκαν σε αγώνες νοκ-άουτ. Ακολούθησαν οι ημιτελικοί και ο τελικός, ενώ έγινε και αγώνας για την 3η θέση. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Γαλλία. Όλοι οι αγώνες έγιναν στη Ρώμη. Γαλλία-Αίγυπτος: 2-1 (παρ.) Κύπρος-Ιταλία: 2-1 Νότια Κορέα-Ολλανδία: 4-1 Ιράν-Μαρόκο: 3-2 Γαλλία - Κύπρος: 2-0. Ιράν - Νότια Κορέα: 2-2 (5-3 πέν.) Νότια Κορέα - Κύπρος: 1-0. Γαλλία - Ιράν: 1-0 RSSSF Ποδοσφαιρικά αρχεία
Κάλι

Η Κάλι ή Κάλι Μα (Σανσκριτικά Kālī काली) (η μαύρη μητέρα) όπως αποκαλείται συχνά είναι θεά της ινδουϊστικής μυθολογίας μία από τις ενσαρκώσεις της Ντουργκά, της συζύγου του Σίβα.

 Η Κάλι παρουσιάζεται ως γυναίκα μελαψού χρώματος, με μακριά μαλλιά και τέσσερα χέρια. Στο ένα της χέρι κρατά το ξίφος, στο δεύτερο, το κομμένο κεφάλι του γίγαντα, ενώ με τα άλλα δύο ενθαρρύνει τους πιστούς της. Τα ενώτιά της είναι δύο πτώματα και φορά ένα περιδέραιο από ανθρώπινα κρανία. Μοναδικό της ένδυμα είναι μία πλατιά ζώνη η οποία αποτελείται από δύο σειρές κομμένων χεριών. Η γλώσσα της κρέμεται, τα μάτια της είναι κόκκινα όπως των μεθυσμένων, ενώ το πρόσωπο και το στήθος της είναι γεμάτα αίμα. Η θεά παριστάνεται συνήθως όρθια με το ένα πόδι πάνω στο γόνατο και το άλλο πάνω στο στήθος του Σίβα. Η θεά στον μύθο πολεμά τον Ρακταβίτζα, τον αρχηγό της στρατιάς των δαιμόνων. Ο Ρακταβίτζα βλέποντας σιγά-σιγά να πεθαίνουν όλοι οι στρατιώτες του, επιτίθεται ο ίδιος εναντίον της θεάς. Εκείνη τον χτυπά με τα τρομερά της όπλα, αλλά κάθε ρανίδα αίματος που πέφτει από το σώμα του γεννά χίλιους γίγαντες εξίσου ισχυρούς. Η Κάλι δεν μπορεί να νικήσει τον αντίπαλό της παρά μόνο αν πιει όλο του το αίμα. Νικώντας τον γίγαντα, αρχίζει να χορεύει από χαρά με τόση μανία, ώστε η γη σείεται. Μετά από παράκληση των θεών, ο σύζυγός της την ικετεύει να σταματήσει, αλλά εκείνη μέσα στο ιερό της παραλήρημα ούτε καν τον βλέπει. Τον συντρίβει και ποδοπατεί το σώμα του. Όταν αντιλαμβάνεται εν τέλει το λάθος της, αισθάνεται μεγάλη ντροπή.
Μπαριζάν του Ιμπελέν

Ο Μπαριζάν, γαλλ. Barisan (απεβ. 1150) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν σημαντική μορφή του Σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ και γενάρχης του Οίκου του. Το όνομά του αργότερα γράφτηκε ως "Μπαλιάν Α΄" και ονομάστηκε ο πρεσβύτερος σε αντιδιαστολή με τον γιο του Μπαλιάν Β΄τον νεότερο.

 Οι καταγωγή του είναι αβέβαιη. Αργότερα ο Οίκος ισχυριζόταν ότι καταγόταν από τους Λε Πουιζέ υποκόμητες του Σαρτρ, αλλά ο ιστορικός Πήτερ Έντμπουρυ διατύπωσε την άποψη, ότι κατάγονται από την Τοσκάνη-Λιγουρία. Ο Ιωνάθαν Ρίλεϋ-Σμιθ όμως λέει, πως πράγματι μπορεί να είναι αδελφός του Ούγου Α΄ κυρίου του Λε Πουιζέ και κόμη της Γιάφφας. Τότε θα είναι εξάδελφος του Βαλδουίνου Β΄ των Ρετέλ βασιλιά της Ιερουσαλήμ, που η μητέρα του καταγόταν από το Μοντερύ. Δεν είναι κάτι σίγουρο για τη ζωή του πριν το 1115, όταν εμφανίζεται ως κοντόσταυλος της Γιάφφας υπό τον Ούγο Α΄. Το 1120 ήταν παρών στο Συνέδριο του Ναμπλούς, όπου δημοσιεύτηκε η πρώτη νομοθεσία του βασιλείου, ίσως ως εκπρόσωπος του ανήλικου Ούγου Β΄ νέου κόμη της Γιάφφας. Οι υπηρεσίες του αμείφθηκαν με τον γάμο του με την Ελβίς, κόρη του Βαλδουίνου Α΄ κυρίου της Ράμλα. Το 1134 ο Ούγος Β΄ εξεγέρθηκε εναντίον του Φούλκωνα Ε' κόμη του Ανζού, σύζυγο της Μελισσάνθης των Ρετέλ της Ιερουσαλήμ· ο Μπαριζάν έλαβε το μέρος του βασιλιά και έτσι έγινε προέχων στην Αυλή του Φούλκωνα. Το 1141, ίσως ως αμοιβή για το ότι ήταν πιστός το 1134, του χορηγήθηκε το νεοπαγές κάστρο του Yibna, στην κομητεία της Γιάφφας, μεταξύ της Γιάφφας και της Ασκαλώνος των Φατιμιδών. Από το κάστρο Yibna, που αποδόθηκε σαν να ήταν Γαλλικό ως Ibelin, έλαβε το όνομά της η οικογένειά του. Το 1148 η σύζυγός του Ελβίς κληρονόμησε τη Ράμλα. Το ίδιο έτος ήταν παρών στο Συμβούλιο της Άκκρας, που συνεκλήθη μετά την άφιξη της Β΄ Σταυροφορίας και στο οποίο αποφασίστηκε η επίθεση στη Δαμασκό. Το 1150 απεβίωσε ο Μπαριζάν και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος. Η χήρα του Ελβίς έκανε δεύτερο γάμο με τον Μανασσή του Ιερζ κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ. Νυμφεύτηκε την Ελβίς, κόρη του Βαλδουίνου Α΄ κυρίου της Ράμλα και είχε τέκνα: Ούγος π. 1130-1169/1171, κύριος της Ράμλα. Βαλδουίνος αρχές της δεκαετίας του 1130-π. 1187, κύριος του Μιραμπέλ & της Ράμλα. Μπαλιάν π. 1143-1193, κύριος του Ναμπλούς. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή της Ιερουσαλήμ. Ερμενγάρδη, κυρία της Τιβεριάδος, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ του Μπυρ πρίγκιπα της Γαλιλαίας. Στεφανία απεβ. μετά το 1167. William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea, trans. E. A. Babcock and A. C. Krey. Columbia University Press, 1943. Peter W. Edbury, John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem. Boydell Press, 1997. Jonathan Riley-Smith, The First Crusaders, 1095-1131. Cambridge University Press, 1997, as Barisan the Old.
Αβραμυλιά Καβάλας

Η Αβραμυλιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χρυσούπολης, του δήμου Νέστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νέστου, του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Τσομπανλή ή Τσομπανλί.

 Η Αβραμυλιά είναι πεδινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Καβάλας. Βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες των Ορέων Λεκάνης, στην κοιλάδα του ποταμού Νέστου και κοντά στα Θρακικά Τέμπη, δίπλα στην Εγνατία Οδό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει περίπου 36 χλμ. ΒΑ της Καβάλας. Η τοπική κοινότητα Αβραμυλιάς έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 8,607 χμ². Η δημοτική κοινότητα Αβραμυλιάς, που περιλαμβάνει και τον οικισμό Δαμασκηνιά. , στην απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 39 κατοίκους, από 65 το 2011. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Τσομπανλή και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιντζέ του νομού Δράμας. Το 1921 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1924 υπήχθη στον νομό Καβάλας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αβραμηλιά και το 1940 σε Αβραμυλιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβραμυλιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσουπόλεως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χρυσουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέστου. Η αβραμυλιά είναι λαϊκή ονομασία που χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας για το φυτό Prunus domestica subsp. insititia, που είναι γνωστό και με τα ονόματα αγριοδαμασκηνιά, αγριοκορομηλιά, αγριομπουρνελιά, κ.α. Επειδή στην περιοχή καλλιεργούνται δαμασκηνιές, εικάζεται ότι, το όνομα του χωριού έχει αυτή την προέλευση. Στην περιοχή του χωριού και, λόγω του κατάλληλου κλίματος και εδάφους, καλλιεργούνται αμπελώνες, συνολικής έκτασης 115 στρεμμάτων, περίπου, οι οποίοι δίνουν υψηλής ποιότητας σταφύλια και κρασί (Chardonnay, Syrah, Merlot, Μαλαγουζιά, Αγιωργίτικο, Ασύρτικο και Sauvignon). Ο ναός των Ταξιαρχών στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Από το δημοτικό σχολείο του οικισμού ξεκινάνε μονοπάτια για πεζοπορία προς τα Όρη Λεκάνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Μακεδονία 1:100.000) Google Earth eetaa.gr Δημήτριος Λιθοξόου: Ο πληθυσμός των οικισμών της Μακεδονίας το 1900 κατά θρησκεία και γλώσσα στη στατιστική του Κιντσώφ http://www.biblionet.gr/book/138668/%CE%9C%CF%85%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%AC%CF%82,_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%B8./%CE%9E%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%82:_%CE%9B%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B9_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%91%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%AC http://www.greekwinevineyards.com/kelaridialekto.html Αρχειοθετήθηκε 2016-02-05 στο Wayback Machine. http://www.culturenow.gr/5920/mathimata-keramikis-stin-kabala
Γκιγιώμ ντε Σαρτρ

Ο Γκιγιόμ ντε Σαρτρ (Διεθνώς: Guillaume de Chartres ή Guillielmus de Carnoto ή Willemus de Carnoto) ήταν ο 14ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού από το 1210 έως τον θάνατό του στις 26 Αυγούστου 1218.

 Ήταν ο γιος του Νίλον Γ΄, κόμη του Bar-sur-Seine της Γαλλίας. Το 1210, ο Γκιγιόμ ντε Σαρτρ βοήθησε τον Ζαν ντε Βριεν να στεφθεί Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Στο 1211, έκανε την διαιτησία μεταξύ των Ναϊτών και του Λέοντος Α΄ της Αρμενίας, όσον αφορά το κάστρο της Πάγρας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, το Τάγμα άνθισε στην Ισπανία, επιτυγχάνοντας σημαντικές νίκες εναντίον των Μαυριτανών. Έκανε επαφές με τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν και το αποτέλεσμα ήταν να κατηγορηθεί για προδοσία. Ο Γκιγιόμ πέθανε στους Αγίους Τόπους το 1219 από λοιμό (ενδεχομένως ενδημικό τύφο), ως συνέπεια του γεγονότος ότι τραυματίστηκε κατά την πολιορκία της Δαμιέτης. Τον διαδέχτηκε ως Μεγάλος Μάγιστρος ο ιππότης Πέδρο ντε Μοντεγκί. Marillier, Bernard (2000). Armorial des Maîtres de l'Ordre du Temple. Collection "Sinople". Pardès. ISBN 978-2-8671-4222-2. Roy, J. J. E. (1999) [1848]. Histoire des Templiers. Pardès. ISBN 978-2-8671-4188-1.
Οίκος του Ουέσσεξ

Το γενεαλογικό δέντρο των βασιλέων του Ουέσσεξ είναι τμήμα της γενεαλογίας των Άγγλων μοναρχών, τα ονόματα δίνονται στην σύγχρονη Αγγλική γλώσσα ενώ οι τίτλοι στα Αγγλοσαξονικά και στα Λατινικά τα οποία ήταν η επίσημη γλώσσα της εποχής τους. Η ορθογραφία των ονομάτων παρουσίαζε μεγάλες διαφορές απο κείμενο σε κείμενο λόγω της διαφορετικής προφοράς που εμφανιζόταν στις τοπικές διαλέκτους. Η γενεαλογία ξεκινά από τον γενάρχη της δυναστείας Κέρντικ, περνάει στα παιδιά του Μεγάλου Αλφρέδου και ολοκληρώνεται στους Άγγλους βασιλείς τον 10ο -11ο αιώνα, βασίστηκε στα ΑγγλοΣαξονικά Χρονικά γραμμένα τον 9ο αιώνα και σχετίζονται με το έργο του Άσσερ :"Η ζωή του βασιλιά Αλφρέδου". Οι συγγραφείς της εποχής προσπάθησαν να εμφανίσουν τους βασιλείς της Αγγλίας σε μια ενοποιημένη δυναστεία με κοινό γενάρχη.

 Η αρχή της δυναστείας όπως φαίνεται στην πρώτη αντιγραφή των Αγγλοσαξονικών Χρονικών τον 10ο αιώνα φτάνει μέχρι τον βασιλιά Κέντρικ, το έγγραφο πιθανότατα προέρχεται από το Γκλάστονμπερι την εποχή του βασιλιά Έθελσταν. Το γενεαλογικό δέντρο προχωρά πολύ παλιότερα φτάνει μέχρι το 796 και πιθανότατα μέχρι το 725. Σε σύγκριση με σύγχρονα κείμενα καταλήγουμε στο ότι προπάτορας της δυναστείας θεωρείται ο Κέρντικ ο οποίος σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ο οποίος αποβιβάστηκε στο Χάμπσαϊρ με τρία πλοία μαζί με τον γιο του Κίνρικ του Ουέσσεξ. Σκότωσε τον τοπικό βασιλιά και βασίλευσε ο ίδιος στο Ουέσσεξ για 15 χρόνια, το πρόσωπο θεωρείται ημιμυθικό και η ιστορική του ύπαρξη αμφισβητείται. Ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ ο πρώτος επίσημα βασιλιάς του Ουέσσεξ ισχυρίστηκε την καταγωγή του απ'ευθείας από τον Κέρντικ προκειμένου να νομιμοποιήσει τα δικαιώματα του για την άνοδο του στον θρόνο του Ουέσσεξ (802). Barbara Yorke (1995), Wessex in the early Middle Ages, A & C Black, D.N. Dumville (1985), "The West Saxon Genealogical Regnal List and the Chronology of Early Wessex" Keynes, Simon (2001). "Edward, King of the Anglo-Saxons". In N. J. Higham & D. H. Hill. Edward the Elder 899-924. Routledge Γενεαλογικό βασιλικό δέντρο
Μαέ

Η Μαέ (Mahé) είναι το μεγαλύτερο νησί στις Σεϋχέλλες. Έχει έκταση 155 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Ο πληθυσμός του είναι 72.000 κάτοικοι. Στα δάση της απαντώνται σπάνια ενδημικά φυτά, όπως το Medusagyne oppositifolia (το "δέντρο μέδουσα"), το σαρκοφάγο φυτό Pitcher plant και πολλά είδη ορχιδέας.

 Το νησί περιλαμβάνει την πρωτεύουσα του αρχιπελάγους, Βικτώρια και σε αυτήν ζουν το 90% του συνολικού πληθυσμού του νησιωτικού κράτους. Η υψηλότερη κορυφή του είναι στα 905 μ. (Morne Seychellois) και εκεί βρίσκεται το ομώνυμο εθνικό πάρκο. Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν στο βόρειο και στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Το διεθνές αεροδρόμιο άρχισε να λειτουργεί το 1971. Στα νότια και στα δυτικά του νησιού βρίσκεται το θαλάσσιο πάρκο Μπέι Τερνέ (Baie Ternay) και το εθνικό θαλάσσιο πάρκο Πορ Λονέ (Port Launay ). Οι πρώτοι που επισκέφθηκαν το νησί ήταν οι Βρετανοί το 1609. Οι Ευρωπαίοι το επισκέφτηκαν ξανά το 1742, οπότε έλαβε χώρα η αποστολή του Λαζάρ Πικό. Η Μαέ παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή ως το 1812 οπότε ανακηρύχθηκε βρετανική αποικία. Το 1976 οι Σεϋχέλλες έγιναν ανεξάρτητο κράτος. Το νησί οφείλει την ονομασία του στον Μπερτράν-Φρανσουά Μαέ ντε λα Μπουρντονέ, Γάλλο κυβερνήτη του Μαυρικίου. Ταξιδιωτικές εμπειρίες
NGC 4318

Ο NGC 4318 είναι μικρός φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 72 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 18 Ιανουαρίου 1828. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών Παρθένου W′, που βρίσκεται στο υπόβαθρο του Σμήνους γαλαξιών της Παρθένου. Σημαντικότερο μέλος της ομάδας W′ είναι ο γιγάντιος ελλειπτικός γαλαξίας NGC 4365.

 Ο NGC 4318 έχει μικρό κλασικό εξόγκωμα και στον πυρήνα του υπάρχει αστρικός δίσκος διαμέτρου περίπου 70 ετών φωτός. Έξω από τον αστρικό δίσκο υπάρχει σαφώς ορισμένη περιοχή χαμηλής επιφανειακής φωτεινότητας διαμέτρου περίπου 230 ετών φωτός η οποία περιβάλεται από μεγαλύτερο εξωτερικό δίσκο.Στο εσωτερικό του NGC 4318 υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή της οποίας η μάζα εκτιμάται σε τέσσερα εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Επίσης ο γαλαξίας περιβάλλεται από δεκαοκτώ σφαιρωτά αστρικά σμήνη. Δεδομένα για το NGC 4318 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4318 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4318 στο Wikimedia Commons
Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος

Ο Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος (πορτογαλικά: São Lourenço dos Órgãos) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 39 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.533 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Ζοάο Τέβες.

 Ο Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και κεντρικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 39 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο εικοστός πρώτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Ντομίνγκος, το Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου, το Ταρραφάλ, το Σάο Μιγκέλ, το Μοστέιρος, το Μπράβα και το Παούλ. Ο Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Ζοάο Τέβες Ο Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος έχει πληθυσμό 8.533 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 219 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος έβδομος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Ριμπέιρα Μπράβα και το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος
Άννα Μαρία του Παλατινάτου

H Άννα-Μαρία, γερμ. Anna-Maria von Pfalz von Wittelsbach (24 Ιουλίου 1561 - 29 Ιουλίου 1589) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σουηδίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου ΣΤ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης. Παντρεύτηκε το 1579 τον Κάρολο Θ΄ των Βάσα βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνα: Αικατερίνη 1584-1638, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Καζιμίρ των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Κλέεμπουρκ. Ο γιος τους: Κάρολος Ι΄ Γουσταύος των Βίττελσμπαχ θα διαδεχθεί την εξαδέλφη του Χριστίνα των Βάσα στο βασίλειο της Σουηδίας. Μαργαρίτα 1580-1585 απεβ. 5 ετών, Ελισάβετ-Σαβίνα 1582-1585 απεβ. 3 ετών, Μαρία 1588-1589 απεβ. 1 έτους, Γουσταύος 1587 απεβ. νήπιο. Maria, urn:sbl:9105, Svenskt biografiskt lexikon (art av Lars-Olof Skoglund), hämtad 2016-09-19. Karin Tegenborg Falkdalen (2010). Vasadöttrarna (utgåva 2). Falun: Historiska Media. ISBN 978-91-85873-87-6
Ευάγγελος Βλασσόπουλος

Ο Ευάγγελος Βλασσόπουλος (7 Ιουλίου 1935 - 18 Ιουλίου 2002), του Νικολάου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Λευκάδα. Η θητεία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο διακόπηκε με τον θάνατό του.

 Γεννήθηκε το 1935 στον Άγιο Πέτρο Λευκάδας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.Εξελέγη πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά το 1977 και παρέμεινε στη θέση αυτή επί μία οκταετία.Από το 1993 ως το 1996 ήταν πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Προνοίας και νωρίτερα, του Οίκου του Ναύτου. Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ (στο οποίο ανήκε από ιδρύσεώς του), αρχικά στις εκλογές του 1996 και επανεξελέγη το 2000.Πέθανε σε ηλικία 67 ετών στις 18 Ιουλίου 2002. Κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά (20 Ιουλίου) από τον Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Τριάδος του Πειραιώς. Ήταν παντρεμένος με τη Θεονίτσα Κακογιάννη και απέκτησαν 2 κόρες.Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Γεώργιος Κτενάς.