IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φράνσις Άμπινγκτον

Η Φράνσις «Φάνι» Άμπινγκτον (αγγλικά: Frances "Fanny" Abington‎ 1737 - 4 Μαρτίου 1815) ήταν Αγγλίδα ηθοποιός που ήταν επίσης γνωστή για την επιρροή της στη μόδα. Ο συγγραφέας και πολιτικός Όρας Γουόλπολ την περιέγραψε ως μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της εποχής τους, ενώ ο Ρίτσαρντ Μπρίνσλεϊ Σέρινταν λέγεται ότι έγραψε τον ρόλο της Λαίδης Τίζλ στο Σχολείο του σκανδάλου για να τον ερμηνεύσει εκείνη.

 Γεννήθηκε ως Φράνσις Μπάρτον ή Φράνσις «Φάνι» Μπάρτον, κόρη ενός στρατιώτη. Ξεκίνησε την καριέρα της ως κορίτσι των λουλουδιών και τραγουδίστρια του δρόμου. Φημολογείται επίσης ότι απήγγειλε Σαίξπηρ σε ταβέρνες σε ηλικία 12 ετών, ενώ παράλληλα υπήρξε πόρνη για μικρό χρονικό διάστημα για να βοηθήσει την οικογένειά της με οικονομικά προβλήματα. Αργότερα, έγινε υπηρέτρια ενός Γάλλου πιλοποιού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, διδάχθηκε θέματα ενδυματολογίας και έμαθε γαλλικά. Το πρώτο της παρατσούκλι, Nosegay Fan, προήλθε από την εποχή που ήταν κορίτσι των λουλουδιών. Η πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή έγινε στο Χέιμαρκετ το 1755 ως Μιράντα στο έργο της κυρίας Σεντλίβρ, Busybody. Αναδείχθηκε πρωταγωνίστρια τον Οκτώβριο του 1756, όταν πήρε τον ρόλο της Λαίδης Πλιάντ στην παράσταση The Double Dealer στο Ντράρι Λέιν. Στο καστ του έργου συμμετείχαν επίσης οι σταρ Χάνα Πρίτσαρντ και Κίτι Κλάιβ. Εμφανίστηκε επίσης στην Ιρλανδία, όπου η Λαίδη Τάουνλι (στο The Provoked Husband των Βάνμπρο και Κίμπερ) σημείωσε επιτυχία. Ο Ντέιβιντ Γκάρικ την έπεισε να επιστρέψει στο Ντράρι Λέιν και εργάστηκαν μαζί εκεί μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1776.Από το 1759 και μετά εμφανίζεται στις εφημερίδες ως «κυρία Άμπινγκτον», μετά τον γάμο της με τον δάσκαλό της στη μουσική, τον τρομπετίστα Τζέιμς Άμπινγκτον. Χώρισαν λίγο μετά τον γάμο τους, καθώς δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στη δημοτικότητά της. Ζούσαν χωριστά, με τη Φάνι να πληρώνει στον Τζέιμς ένα μικρό ετήσιο επίδομα για να μένει μακριά της. Στη συνέχεια είχε σχέσεις με έναν Ιρλανδό βουλευτή, τον Νίνταμ, ο οποίος της άφησε μια σημαντική περιουσία, και τον Γουίλιαμ Πέτι, 2ο κόμη του Σέλμπουρν. Τα έσοδα από την περιουσία της και το θεατρικό της έργο την έκαναν πλούσια.Παρέμεινε στο θέατρο Ντράρι Λέιν για 18 χρόνια και ήταν η πρώτη που έπαιξε περισσότερους από 30 σημαντικούς χαρακτήρες, ιδίως τη Λαίδη Τεάζλ (1777) στο Σχολείο του Σκανδάλου. Ο πλούτος και η δημοτικότητά της σήμαιναν ότι επηρέαζε τη μόδα. Ο τύπος αναφερόταν στα χτενίσματά της: τα μακριά μαλλιά της στο Σχολείο του Σκανδάλου επαινέθηκαν για το γεγονός ότι επηρέασαν τη μόδα. Η ερμηνεία της ως Κίτι στο High Life Below Stairs την έβαλε στην πρώτη θέση των κωμικών ηθοποιών και έκανε μόδα το σκουφάκι που φορούσε στον ρόλο. Σύντομα αναφερόταν ως το «καπέλο Άμπινγκτον» στη σκηνή και στα καταστήματα καπελών σε όλη την Ιρλανδία και την Αγγλία.Το 1782 εγκατέλειψε το Ντράρι Λέιν για το Κόβεντ Γκάρντεν. Μετά από απουσία από τη σκηνή από το 1790 έως το 1797, επανεμφανίστηκε, εγκαταλείποντας οριστικά το 1799. Η Φράνσις Άμπινγκτον πέθανε στις 4 Μαρτίου 1815 στο σπίτι της στο Παλ Μολ του Λονδίνου. Ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Πικαντίλι.
741 Μποτολφία

Η Μποτολφία (Botolphia) ή Βοτολφία είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,021. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Γουίντσεστερ της Μασαχουσέτης, προάστιο της Βοστώνης, και πήρε το όνομά της από τον `Αγιο Βοτόλφιο, τον ημι-μυθικό ιδρυτή μιας μονής του 7ου αιώνα μ.Χ., που αργότερα έγινε η πόλη Μπόστον του Λινκολνσάιρ της Αγγλίας, η οποία με τη σειρά της έδωσε το όνομά της στη Βοστώνη.

 Η μέση διάμετρος της Μποτολφίας εκτιμάται σε 29,64 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1391. Η μάζα της εκτιμάται σε 27 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Για την πυκνότητα αυτή, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μποτολφίας εκτιμάται σε 0,83 cm/s² (1180 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής σε 15,6 m/sec (56 χιλιόμετρα την ώρα).Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 105 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μποτολφία γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
The Undead Syndrome

Το Undead Syndrome είναι βιντεοπαιχνίδι ψυχολογικού τρόμου ρόλων που αναπτύχθηκε από τη MukagoSoftware Development για το Xbox 360, μέσω της υπηρεσίας Xbox Live Indie Games. Το παιχνίδι ήταν διαθέσιμο για αγορά στις 30 Ιουλίου του 2012. Ένα sequel με τίτλο The Undead Syndrome 2 κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου του 2014.

 Στο Undead Syndrome ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο μίας ανώνυμης γυναίκας με αμνησία. Η γυναίκα μαχαιρώνεται και πεθαίνει μία μέρα, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου σε έναν έρημο δρόμο. Σύντομα ξυπνά και συνειδητοποιεί ότι έχει μεταφερθεί, χωρίς να το θέλει, σε ένα στοιχειωμένο σπίτι. Ανίκανη να ξεχωρίσει τον εφιάλτη από την πραγματικότητα, η γυναίκα ορκίζεται να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με το θάνατο και το δολοφόνο της. The Undead Syndrome developer website
Μπιγκ Ι Λάνγκστον

Ο Έτορ Εουέν (Ettore Ewen, 1 Μαρτίου 1986) είναι Αμερικανός παλαιστής και πρώην αρσιβαρίστας, που εργάζεται για την εταιρεία πάλης WWE. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως "Μπιγκ Ι".

 Ο Έουεν γεννήθηκε στη Φλόριντα απο Αφρό-Καραϊβικούς μετανάστες. Μεγαλώνοντας πέρασε απο διάφορα αθλήματα μέχρι που ασχολήθηκε με την άρση βαρών. Σε ηλικία 24 ετών, ο Εουέν συμμετείχε σε διαγωνισμό άρσης βαρών, όπου έσπασε τέσσερα ρεκόρ στη πολιτεία της Φλόριντα. Την επόμενη χρονιά στη Πενσιλβανία κατάφερε να σπάσει άλλο ένα ρεκόρ. Το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και στάλθηκε στη θυγατρική εταιρεία Florida Championship Wrestling για να εκπαιδευτεί. Το 2012, ο Μπιγκ Ι Λάνγκστον κέρδισε το Πρωτάθλημα NXT, νικώντας τον Σεθ Ρόλινς. Τον Δεκέμβριο του 2012, έκανε το ντεμπούτο του στο Raw ως ο σωματοφύλακας της Έι Τζέι Λι. Οι δύο τους συμμάχησαν με τον Ντολφ Ζίγκλερ και συνέχισαν ως τρίο στις εμφανίσεις τους στο σόου. Τον Αύγουστο του 2013 ο Λάνγκστον συνέχισε μόνος του, αφού έγινε face (δηλαδή συμπαθής στο κοινό). Τον Νοέμβριο σε επεισόδιο του Raw, ο Λάνγκστον νίκησε τον Κέρτις Άξελ και έγινε ο νέος Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Συνέχισε να υπερασπίζεται το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα και τον Φεβρουάριο του 2014 συνέχισε να εμφανίζεται απλώς ως "Μπιγκ Ι". Τον Μάιο έχασε το πρωτάθλημα απο τον Μπαντ Νιούζ Μπάρετ. Το καλοκαίρι ο Μπιγκ Ι ξεκίνησε μια κόντρα με τον Ρούσεβ. Σε δύο περιπτώσεις ο Μπιγκ Ι έχασε απο τον Ρούσεβ, τελειώνοντας έτσι τη κόντρα τους. Το 2014, ο Μπιγκ Ι συμμετείχε στην ομάδα "Νίου Ντέι", μαζί με τους Κόφι Κίνγκστον και Εξέβιερ Γουντς. Οι τρεις τους, κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή του κοινού και να κατακτήσουν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE 10 φορές. Προφίλ στο Prowrestling.about Αρχειοθετήθηκε 2014-04-12 στο Wayback Machine.
Δουλεία στις ΗΠΑ

Ο θεσμός της δουλείας ίσχυσε στις ΗΠΑ από την ίδρυσή τους έως το 1865, καθώς αυτός προ-υπήρχε στις περιοχές υπό Βρετανική, Γαλλική ή Ισπανική διοίκηση. Περί τα τέλη του 18ου αιώνα και έως τη δεκαετία του 1840 η δουλεία είχε πρακτικά παύσει στις βόρειες Πολιτείες αλλά συνέχισε να ισχύει στις νότιες έως το 1865.

 Μέσα στα πλαίσια του μειωμένων δικαιωμάτων των δούλων, απαγορευόταν και η εκπαίδευσή τους. Ωστόσο υπήρξαν προσπάθειες για μυστική εκπαίδευση. Απελεύθεροι δούλοι αλλά και λευκοί ακτιβιστές, συνήθως ιερωμένοι, οργάνωναν κρυφά σχολεία για δούλους στις Νότιες Πολιτείες. Εκεί ίσχυαν νόμοι που προέβλεπαν ποινές γία όσους διδάσκουν και διδάσκονται σε τέτοια σχολεία. Για παράδειγμα, νόμος του 1740 (προ ιδρύσεως Η.Π.Α.) στην Νότια Καρολίνα προέβλεπε πρόστιμο 100 στερλινών σε όποιον δίδασκε γραφή σε δούλους. Αλλά και σε περιοχές όπου ελευθερώθηκαν οι πρώην δούλοι, πάλι δεν ήταν δυνατό τα μαύρα παιδιά να παρακολουθούν τα δημόσια σχολεία λόγω φυλετικών διακρίσεων. Το 1853, η δασκάλα Margaret Douglass στο Norfolk, Virginia, τιμωρήθηκε με φυλάκιση ενός μηνός επειδή δίδασκε σε ελεύθερα παιδιά αφρο-αμερικανών. Κρυφά σχολεία αναφέρονται επίσης στις Πολιτείες Kentucky και Georgia. Στην τελευταία αναφέρεται η περίπτωση του μαύρου ιερέα Edwin Purdy ο οποίος παρέδιδε κρυφά μαθήματα σε ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού του εν μέσω του Εμφυλίου. Όταν ανακαλύφθηκε του επιβλήθηκε πρόστιμο 50 δολλάρια, ποινή εξήντα μαστιγώσεων και φυλάκιση. Χάρη σε τέτοια κρυφά σχολεία, όταν καταργήθηκε η δουλεία και λευκοί ιεραπόστολοι πλησίασαν κοινότητες μαύρων διαπίστωσαν με έκπληξη ότι μεγάλο ποσοστό παιδιών ήξεραν να γράφουν και να διαβάζουν ενώ είχαν ακόμα και γνώσεις αριθμητικής και γεωγραφίας Κρυφά σχολεία εγχρώμων στις ΗΠΑ (18ος-19ος αιώνας)
Παύλος Λιασίδης

Ο Παύλος Λιασίδης (23 Μαρτίου 1901 - 1985) ήταν Κύπριος λαϊκός ποιητής. Γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 23 Μαρτίου 1901 και πέθανε το 1985 στον συνοικισμό Τσιακιλερό στην Λάρνακα.

 Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν της Ε' τάξης του Δημοτικού. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα, όπως του βοσκού, του εποχιακού εργάτη και του περιβολάρη. Το 1924 παντρεύτηκε την Ελένη Κ. Σκάρπαρη με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Στην ποίηση άρχισε σαν ποιητάρης την περίοδο 1921-22. Αργότερα βγήκε από την ομαδική τεχνοτροπία των ποιητάρηδων, ανέπτυξε ένα δικό του προσωπικό στιλ και εξελίχτηκε σε έναν ιδιόρρυθμο τεχνίτη του στίχου και του λόγου και σε σημαντικό εκπρόσωπο της Κυπριακής λαϊκής ιδιωματικής ποίησης. Βραβεύτηκε από την Μορφωτική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας το 1975 με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στην Ελληνική Κυπριακή Λογοτεχνία. Σήμερα, το Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Λύσης φέρει το όνομά του, ενώ στις 16 Νοεμβρίου 2021 έγιναν και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του στο προαύλιο του ίδιου χώρου. Ακόμα, το άγαλμά του κοσμεί το πάρκο Αγίου Γεωργίου στη Λάρνακα, ενώ προτομή του έχει στηθεί με πρωτοβουλία του ΑΚΕΛ στη Δερύνεια. «Έχω κορμίν πολλά παλιόν, μα νουν του νέου κόσμου, στες τρεις σιηλιάες τζι αν πλαστείς, είσαι συνότζιαιρός μου!» Μετάφραση: Έχω κορμί πολύ παλιό, αλλά μυαλό του νέου κόσμου, και το τρεις χιλιάδες να γεννηθείς, θα είσαι συνομήλικος μου! Ποιητικές συλλογές Τραγούδια του νησιού μου (1928), Τα φκιόρα της καρκιάς μου (1933), Η παραλλαή του τζαιρού (1937), Χάραμαν φου (1944), Γέννημαν νήλιου (1946), Μπρόεμαν (1947), Εντεκάμισι η ώρα (1950), Δώδεκα παρά δέκα (1960), Να πεθάνει ο χάρος (1966), Η Τζύπρος δίχως πούτρα (1972), Η σταυρωμένη Τζύπρος μας (1976), Με το χέρι του Παύλου Λιασίδη (1987), Ποιητική αλληλογραφία (με Χαράλαμπο Δημοσθένους) (1989). Όλες οι ποιητικές συλλογές έχουν συμπεριληφθεί και σε δίτομη έκδοση του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών με τίτλο "Παύλου Λιασίδη Άπαντα" (2003). Θεατρικά έργα Αλαβροστοισιώτης (Α' Βραβείο ΡΙΚ), Ο μονογιός (1982), Αϊ Βασίλης (παιδικό), Δκυο ττεμπέληες (παιδικό) (1946), Το δράμα της ζωής μου, Ο σουξουλιάρης, Η αγάπη νικητής (1935), Το θάμμαν (Β' Βραβείο ΡΙΚ) (1968). "Παύλου Λιασίδη Άπαντα", επ. Κωνσταντίνος Γιαγκουλλής, Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών Κύπρου, Λευκωσία 2003. ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΠΚΙΟΝ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΗ ΑΓΑΠΗΝ ΔΙΧΩΣ ΕΡΩΤΑΝ ΒΑΣΤΑΞΕ Η ΠΙΣΤΗΣ ΜOY ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΕΔΚΟΙΑΝ ΤΙΜΗΝ ΓΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΕΝΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΜΑΞΟΥΛΙ
Λόνι Σάντερς

Η Λόνι Σάντερς (Loni Sanders, 12 Ιανουαρίου 1958) είναι Αμερικανίδα πορνοστάρ. Ο πατέρας της είναι Αμερικανός ενώ η μητέρα της Γιαπωνέζα και εκεί οφείλεται η εξωτική εμφάνιση της.

 Ξεκίνησε την καριέρα της σαν φωτομοντέλο και εμφανίστηκε σε πολλά ανδρικά περιοδικά όπως τα Genesis, Swank και Gallery. Οι περισσότεροι την θυμούνται με το ψευδώνυμο Haiku, από την φωτογράφιση της για το περιοδικό Πέντχαουζ τον Απρίλιο του 1980. Την ίδια χρονία γνώρισε τον πορνοστάρ (και μέλοντικό σύζυγο της) Michael Ranger και ξεκίνησε να συμμετέχει σε πορνογραφικές ταινίες. Με το μικροκαμωμένο κορμί της (ύψος 1,60 μ.), την εξωτική ομορφία της και τις παθιασμένες ερμηνείες της γρήγορα ξεχώρισε. Μερικές από τις πιο σημαντικές της ταινίες ήταν τα φιλμ Kiss and Tell (1980), Sexboat (1980), From 8 to 4 (1981), Summer of '72 (1982) και Beauty (1982). Υπήρξε μια από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις πορνοστάρ που διέθεταν και αξιόλογες υποκριτικές ικανότητες. Η όποια φήμη της, αν και συμμετείχε σε λίγες συγκριτικά ταινίες, οφείλεται στο οτι οι ταινίες που έπαιξε ήταν ακριβές και καλλιεχνικά άρτιες παραγωγές που σήμερα θεωρούνται κλασσικές του είδους. Το 1985 εγκατέλειψε τη θέση της μπροστά από τις κάμερες για να γίνει διευθύντρια παραγωγής για την εταιρεία Vivid, εντούτοις έκανε κάποιες μικρές εμφανίσεις σε ταινίες της Τζίντζερ Λιν. Έκτοτε δεν έχει απασχολήσει τη δημοσιότητα. Η Λόνι σήμερα ζεί στο Λος Άντζελες ένω έχει περιληφθεί στη λίστα με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της βιομηχανίας του πορνό (AVN Hall of Fame). Blue Confessions (1984) Nightlife (1983) Sensuous Moments (1983) Blonde Goddess (1982) A Brief Affair (1982) Summer of '72 (1982) 8 to 4 (1981) Beauty (1981) Never So Deep (1981) Nightdreams (1981) Same Time Every Year (1981) Sex Boat (1981) (με το όνομα Terry Galko) Sound of Love (1981) Dream Lover (1980) Kiss and Tell (1980) Memories of Loni Sanders (Ιστοσελίδα θαυμαστών) H Λόνι στην IAFD
Βαγγέλης Σακελλαρίου

Ο Βαγγέλης Σακελλαρίου (Αθήνα, 4 Αυγούστου 1989), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,95 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Πλέι μέικερ-Σούτινγκ γκαρντ και υπό προϋποθέσεις Σμολ φόργουορντ.

 Ο Σακελλαρίου πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο άθλημα ως μέλος της ομάδας της Ολυμπιάδας Άσσου-Λεχαίου, για να συνεχίσει ακολούθως στον Πανελλήνιο. Το 2007-08 αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική με τα χρώματα του Αιγάλεω, ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε στα Playoffs του Πρωταθλήματος Ιταλίας με την Αβελλίνο. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, επέστρεψε στην Ελλάδα για φορέσει τη φανέλα του Παγκρατίου στα πλαίσια της Α2 Εθνικής. Την περίοδο 2009-10 έλαβε μεταγραφή για τα Τρίκαλα 2000, που αγωνίζονταν στην κορυφαία ελληνική διοργάνωση. Το 2010-11 μετακόμισε στην Κρήτη για να ενταχθεί στην ομάδα του Ρεθύμνου που αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική, ενώ το 2011-12 φόρεσε τα χρώματα του υπό παρακμή Αμαρουσίου, υπηρετώντας παράλληλα τη στρατιωτική του θητεία. Τον Οκτώβριο του 2012 μετεγγράφηκε στην Α.Ε.Ν. Κηφισιάς, συμβάλλοντας στην επιτυχημένη προσπάθεια ανόδου του συλλόγου από την Α2 στην Α1 Εθνική. Ο Σακελλαρίου δεν ακολούθησε την Κηφισιά, αλλά παρέμεινε στη κατηγορία υπογράφοντας τον Ιούλιο του 2013 συμβόλαιο με το Γ.Σ. Λαυρίου. Το 2016 υπέγραψε στον Πανιώνιο, μένοντας στην ομάδα για δυο χρόνια και καταφέρνοντας την επιστροφή της ομάδας από την Α2 κατηγορία, ξανά στην Α1.Το καλοκαίρι του 2018, μετά την επιτυχημένη του παρουσία στον Πανιώνιο με 10,9 πόντους ανά παιχνίδι, υπέγραψε στον Παναθηναϊκό για 1+1 χρόνια.Στις 17 Φεβρουαρίου του 2019, κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το πρώτο του Κύπελλο Ελλάδος μετά την νίκη των "πρασίνων" επί του ΠΑΟΚ με σκορ 79:73 στο Ηράκλειο Κρήτης, Κλειστό "Δυο Αοράκια". Τον Ιούνιο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος. Μετά το πέρας της σεζόν έμεινε ελεύθερος.Τον Σεπτέμβρη του 2019, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Άρη. Στις 23 Δεκεμβρίου 2019, έγινε παίκτης του Ιωνικού Νικαίας. Για πρώτη φορά φόρεσε το εθνόσημο το 2004, Με την Εθνική Εφήβων συμμετείχε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων το 2006 στο Βόλο Τέλος, με την Εθνική Νέων Ανδρών συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 2007 στη Ρίγα και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 2009 στη Ρόδο, όπου και πανηγύρισε το χρυσό μετάλλιο. Ο Βαγγέλης Σακελαρίου έχει αποφοιτήσει από το ΤΕΦΑΑ, έχοντας το πτυχίο του γυμναστή, ενώ το 2019 τελείωσε την Ιατρική Σχολή Αθηνών. Παναθηναϊκός Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2019) Κυπελλούχος Ελλάδος: (2019) Α.Ε.Ν. Κηφισιάς Πρωταθλητής Α2: (2013) Πανιώνιος Πρωταθλητής Α2: (2017) Βαγγέλης Σακελλαρίου, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Ευάγγελος Σακελλαρίου, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. Evangelos Sakellariou, προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe (U20 European Championship Men 2009). (Αγγλικά) Vaggelis Sakellariou, στατιστικά στην ιστοσελίδα ProBallers.com. (Αγγλικά) Vaggelis Sakellariou, στατιστικά στην ιστοσελίδα ScoresWay.com. (Αγγλικά) Vaggelis Sakellariou, στατιστικά στην ιστοσελίδα DraftExpress.com. (Αγγλικά)
Ιλεάνα της Ρουμανίας

Η Ιλεάνα, (ρουμαν. Ileana Hohenzollern-Sigmaringen, 5 Ιανουαρίου 1909 - 21 Ιανουαρίου 1991) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πριγκίπισσα της Ρουμανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Τοσκάνης και μετά Κα Ισσαρέσκου.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου της Ρουμανίας και της Μαρίας της Ρουμανίας, κόρης του Αλφρέδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Παντρεύτηκε πρώτα το 1931 τον Αντώνιο της Αυστρίας-Τοσκάνης και είχε τέκνα: Στέφανος 1932-1998, αρχιδούκας της Αυστρίας. Μαρία Ιλεάνα 1933-1959, παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ, κόμη Κοττουλίνσκυ. Αλεξάνδρα γενν. 1935, παντρεύτηκε τον Ευγένιο Έμπερχαρτ, δούκα της Βυρτεμβέργης (γενν. 1930), και μετά τον Βίκτορ, βαρόνο φον Μπάιλλου. Δομίνικος γενν. 1937, αρχιδούκας της Αυστρίας. Μαρία Μαγδαληνή γενν. 1939, παντρεύτηκε τον Χανς Ούλριχ, βαρόνο φον Χόλτσχαουζεν with issue.. Ελισάβετ γενν. 1942, παντρεύτηκε τον Δόκτορα Φρήντριχ Ζάντχοφερ with issue.. Pakula, Hannah (1985). The last romantic : a biography of Queen Marie of Roumania. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0-297-78598-2.
Κάστρο της Λάρνακας

Το Κάστρο της Λάρνακας (τουρκικά: Larnaka Kalesi), είναι κάστρο που βρίσκεται στη νότια ακτή της Κύπρου. Κατασκευάστηκε για την υπεράσπιση της νότιας ακτής της Κύπρου και την Λάρνακα και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός πυροβολικού, φυλακή και μουσείο.

 Η Λάρνακα κατοικείται από τον 14ο αιώνα π.Χ., όταν οι Έλληνες ίδρυσαν μια μικρή πόλη στην περιοχή. Πολλούς αιώνες αργότερα, οι Βυζαντινοί κατασκεύασαν ένα μικρό φρούριο κοντά στο λιμάνι της Λάρνακας. Δεν είναι σαφές πότε το φρούριο χτίστηκε για πρώτη φορά, αλλά οι αρχαιολογικές έρευνες που πραγματοποιήθηκαν γύρω από το κάστρο δείχνουν ότι η αρχική κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ. Η πόλη απέκτησε σημασία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, καθώς οι Γενουάτες κατέλαβαν την Αμμόχωστο και ως εκ τούτου προέκυψε η ανάγκη για ένα νέο κυπριακό λιμάνι για το Βυζάντιο. Λίγο μετά η Λάρνακα έγινε ένας από τους κύριους λιμένες στο Βασίλειο της Κύπρου, δημιουργώντας έτσι την ανάγκη για ένα κάστρο που θα προστατεύει την πόλη και το λιμάνι. Μεταξύ των ετών 1382-98, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Α΄, η μικρή Βυζαντινή οχύρωση που βρισκόταν κοντά στο λιμάνι αναβαθμίστηκε σε κάστρο.Μέχρι τον 18ο αιώνα το κάστρο άρχισε να χάνει τη σημασία του και σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, ένας διάσημος εξερευνητής, ο Ηγούμενος Τζοβάνι Μαρίτι, γράφει ότι το κάστρο ήταν σε ημιέρημη κατάσταση, αλλά υπήρχε ακόμη ένα φυλάκιο στο κάστρο. Θεώρησε ότι το κάστρο μπορεί να είχε χτιστεί από τους Οθωμανούς λόγω των τουρκικών επιγραφών και λόγω του ότι .Κατά την διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Στο κάστρο υπήρχε μια αγχόνη για την εκτέλεση κρατουμένων. Η τελευταία εκτέλεση στο κτίριο του κάστρου έλαβε χώρα το 1948. Κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών οι Ελληνοκύπριοι είχαν υπό την κατοχή τους το κάστρο και το χρησιμοποιούσαν και αυτοί ως φυλακή. Μετά την Κυπριακή ανεξαρτησία το κάστρο μετετράπη σε μουσείο, ενώ η αυλή του κάστρου μετατράπηκε σε υπαίθριο θέατρο με χωρητικότητα 200 ατόμων. Υπάρχουν εκθέματα παλαιοχριστιανικής, βυζαντινής και μεταβυζαντινής ιστορίας στο δυτικό μέρος του μουσείου, ενώ οι Βυζαντινές τοιχογραφίες εκτίθενται στην κεντρική αίθουσα. Τα μεσαιωνικά κεραμικά, σκεύη και όπλα καταλαμβάνουν την ανατολική αίθουσα του μουσείου.
Sister Dearest

Το Sister Dearest είναι μία πορνογραφική ταινία Αμερικανικής παραγωγής γυρισμένη το 1985. Πρωταγωνιστούν οι Τρέισι Λορντς, Τομ Μπάιρον, Χάρι Ριμς, Σούζαν Χαρτ, Πίτερ Νορθ, Τζίντζερ Λιν, Κρίσταλ Μπριζ, Σαχάρα, και Χέρσελ Σάβατζ.

 Η ταινία αρχίζει με την επίσκεψη του Ράντι Τζένιγκς (Τομ Μπάιρον) στο παλιό του κολέγιο. Βλέποντας μια γυμνή φωτογραφία της αδελφής του Βίκυ (Τρέισι Λορντς), αναπολεί τη χρονιά που ήταν πρωτοετής. Μαζί με άλλους τρεις φίλους του έπρεπε να κάνουν έρωτα με μια γυναίκα προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί στην αδελφότητα Delta Gamma Nu. Ύστερα από απανωτές αποτυχίες, ο Ράντι θα καταφέρει το στόχο του όταν η αδελφή του Βίκυ τον αποπλανεί. Όπως και στις περισσότερες από τις πορνογραφικές ταινίες που γύρισε η Τρέισι Λορντς, ήταν ανήλικη και στη συγκεκριμένη ταινία. Οι σκηνές της κόπηκαν όταν ξέσπασε το σκάνδαλο και αντικαταστάθηκαν με σκηνές που γύρισε εκ των υστέρων η Κρίστι Κάνιον. Η νέα έκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε με τον τίτλο Back to Class. Σκηνοθεσία: Τζόναθαν Ρος Σενάριο: Τζέρι Ρος Διανομή: Dreamland Home Video Διάρκεια: 78 λεπτά Γλώσσα: Αγγλικά
Λότους Ρέισινγκ

Η Λότους Ρέισινγκ (Lotus Racing) ήταν Βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1 με Μαλαισιανή άδεια, η οποία αγωνίστηκε με το όνομα αυτό το 2010 και εν συνεχεία ως Τιμ Λότους (Team Lotus) το 2011.

 Η ομάδα ιδρύθηκε από έναν όμιλο Μαλαισιανών επιχειρηματιών που είχε ως επικεφαλής τον Τόνι Φερνάντες, χρησιμοποιώντας άδεια από τον όμιλο Λότους για τη χρήση του ονόματος Λότους Ρέισινγκ στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 του 2010. Η ομάδα έκανε την είσοδό της στο πρωτάθλημα μετά την αποχώρηση της ομάδας της BMW το 2009. Αφού έληξε η τρέχουσα άδειά της, η ομάδα κάνοντας μια νέα συμφωνία αγόρασε για την επόμενη σεζόν του 2011 την ιστορική επωνυμία Τιμ Λότους (Team Lotus).Ο όμιλος Κέιτερχαμ (Caterham Group) συστάθηκε όταν ο Τόνι Φερνάντες αγόρασε τη βρετανική εταιρεία κατασκευής σπορ αυτοκινήτων Caterham Cars. Η ομάδα, αν και αποτελούσε μέρος του ομίλου, συνέχισε να αγωνίζεται με το όνομα Τιμ Λότους στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2011. Τον Νοέμβριο του 2011, η ομάδα ζήτησε από την επιτροπή της Φόρμουλα 1 στη σεζόν του 2012 να αλλάξει επίσημα ως κατασκευαστής το όνομά της από Λότους σε Κέιτερχαμ (Caterham), διότι η ομάδα Ρενώ Φόρμουλα 1 (Renault F1) άλλαξε το όνομά της σε Λότους. Το όνομα της ομάδας άλλαξε τελικά σε Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1 (Caterham F1 Team). Αγωνίστηκε με τη νέα της επωνυμία, σε συνδυασμό με την Caterham Racing Team Junior που αγωνίστηκε αντίστοιχα στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2. Η ομάδα αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 σε 38 αγώνες, από τη σεζόν του 2010 (Γκραν Πρι Μπαχρέιν) μέχρι τη σεζόν του 2011 (Γκραν Πρι Βραζιλίας), χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει βαθμούς ή να κάνει κάποια διάκριση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών της Φόρμουλα 1 η ομάδα κατατάχθηκε και τις δύο σεζόν στη δέκατη θέση μπροστά από τις HRT και Virgin που επίσης δεν σκόραραν βαθμούς Επίσημη Ιστοσελίδα της ομάδας ως Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1
Στραντάνους

Ο Στραντάνους ή Γιαν φαν ντερ Στρετ (φλαμανδικά: Stradanus ή Jan Van der Straet) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, που ανήκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα του μανιερισμου και δραστηριοποιήθηκε στη Φλωρεντία κατά τον 16ο αιώνα.

 Ο Στραντάνους γεννήθηκε στην Μπρυζ και ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο εργαστήριο του πατέρα του. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Αμβέρσα με τον Πίτερ Άρτσεν. Το 1545 έγινε μέρος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης, το φλαμανδικό ισοδύναμο της «Ακαδημίας του Αγίου Λουκά» της Ρώμης. Το 1550 έφθασε στη Φλωρεντία, όπου μπήκε στην υπηρεσία των Μεδίκων και του Τζόρτζιο Βαζάρι. Η Αυλή των Μεδίκων ήταν ο βασικός του πάτρονας και σχεδίασε ορισμένες σκηνές για ταπισερί και τοιχογραφίες για τη διακόσμηση του Παλάτσο Βέκιο στη Φλωρεντία, τη βίλλα των Μεδίκων στο Πότζιο α Καϊάνο και σχεδίασε «χαρτόνια» για ταπισερί για την «Arazzeria Medicea». Εργάστηκε, επίσης, για την οικογένεια Πάτσι (Pazzi) στα κτίσματά της στο Μοντεμούρλο (Montemurlo). Πολλά από τα έργα του εικονίζουν σκηνές κυνηγίου, θέμα που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές και μεταφέρθηκαν και σε χαρακτικά. Συνεργάστηκε με τους χαράκτες Χιερόνυμους Κοκ και μέλη της οικογένειας Χάλλε (Galle) στην Αμβέρσα για τη δημιουργία εκατοντάδων χαρακτικών με ποικιλία θεμάτων, πολλά από τα οποία αναπαράχθηκαν κατ' επανάληψη και συχνά περιλαμβάνονταν σε τόμους βιβλίων. Εργάστηκε, επίσης με τον Φραντσέσκο ντε' Ρόσσι (ή Φραντσέσκο Σαλβιάτι) στη διακόσμηση του Μπελβεντέρε του Βατικανού. Ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν στη δημιουργία του «Studiolo di Francesco I», μιας αίθουσας του Παλάτσο Βέκιο, στην οποία συμμετείχε με δύο πίνακες, ένας από τους οποίους ήταν το εργαστήριο του Αλχημιστή. Απεβίωσε το 1605 στη Φλωρεντία. Ο Κάρελ φαν Μάντερ έγραψε γι' αυτόν στο Schilder-boeck του, αναφέροντας ότι το 1604 ήταν 74 ετών και μέλος της Ακαδημίας ζωγράφων της Φλωρεντίας. Αναφέρει επίσης τον μαθητή του Αντόνιο Τεμπέστα, ο οποίος ζωγράφιζε πλοία και σκηνές μάχης (bataljes). Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Κείμενο από το Schilderboeck του Κάρελ φαν Μάντερ, σελ. 195: Daer is nae mijnen tijdt, oft noch teghenwoordich te Room, een Florentijn, Discipel van Ioan van der straet, oft Stradanus, geheeten Antonio Tempesta, die seer ghepresen wort, hebbende veel dinghen gheteyckent en ghehetst, als Iachten, Batailgen der Amasones: oock Ao. 1593. in platte forme, en in't groote, de Stadt van Room. Jan van der Staet at ArtCyclopedia. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007. Jan van der Straet at the Fine Arts Museums of San Francisco. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007. Jan van der Straet, «Pearl Diving» at ArtAndArchitecture.Org. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007. Johannes Stradanus «America Retectio» at Pyro Skin A.I. website. Jan van der Straet, «Distillatio» at alchemy website. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007. Jan van der Straet, «Wolf Trapping» and «A Boar Hunt» at Harvard University. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007. Jan van der Straet, «Allegorie de Volterre» and «Christ Condemned By Pilate» at Fabritius. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007.
Ελ Ρισίτας

Ο Juan Joya Borja (5 Απριλίου 1956 - 28 Απριλίου 2021) ήταν Ισπανός ηθοποιός και κωμικός, γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Ελ Ρισίτας. Απέκτησε διεθνή αναγνωρισιμότητα το 2015 χάρη σε μια σειρά από μιμίδια, τα οποία βασίστηκαν σε μια τηλεοπτική συνέντευξή του τον Ιούνιο 2007 στο σόου του Χεσούς Κιντέρο Ratones coloraos.

 Ο Joya γεννήθηκε στην Σεβίλλη στις 5 Απριλίου 1956. Εργάστηκε σε διάφορες δουλειές καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του, συμπεριλαμβανομένων του μάγειρα και στην οικοδομή.Η πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση έγινε το 2000, στο σόου του Χεσούς Κιντέρο El Vagamundo, όπου έπαιρνε συνέντευξη για διάφορες καταστάσεις της ζωής με τον συνεργάτη του "El Peíto" ή "el Cuñao", σε ένα κωμικό ύφος. Έγινε αναγνωρίσιμος για το ιδιαίτερο γέλιο του (το οποίο περιγράφηκε στο The Guardian ότι έμοιαζε με ένα "δελφίνι"), που τού χάρισε το ψευδώνυμο "El Risitas" ("Mr Giggles" στα αγγλικά). Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία Torrente 3: El protector (2005). Όταν έγινε γνωστός παγκοσμίως το 2015, εμφανιζόταν επίσης σε εταιρείες εκτός Ισπανίας, όπως για παράδειγμα σε μια φινλανδική διαφήμιση. Τον Σεπτέμβριο 2020, ο Joya εισήχθη στο Hospital de la Caridad στην Σεβίλλη με αγγειακό πρόβλημα και ένα ακρωτηριασμένο πόδι.Το μεσημέρι της 28ης Απριλίου 2021, ο Joya μεταφέρθηκε από το Hospital de la Caridad στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Virgen del Rocío, μετά από μια ξαφνική υποτροπή. Πέθανε μετά από επιπλοκές από την ίδια ασθένεια αργότερα το ίδιο απόγευμα, σε ηλικία 65 ετών. 2005: Torrente 3: El protector 2000–2002: El Vagamundo, Canal 2 Andalucía 2002–2005: Ratones Coloraos, Canal Sur Televisión 2006–2007: El loco de la colina, La1 2007–2012: El Gatopardo, Canal Sur Ελ Ρισίτας στην IMDb
Τάφος του Νεφερκαουέτ στις Θήβες Αιγύπτου

Ο Τάφος του Νεφερκαουέτ στις Θήβες της Αιγύπτου έχει τον κωδικό ΜΜΑ 729 στον κατάλογο του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης, η οποία αναφέρεται στους τάφους εκείνους που ανασκάφηκαν από τον Αμερικανό Αιγυπτιολόγο Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ. Βρίσκεται στη θέση Ελ-Ασασίφ της Νεκρόπολης των Θηβών. Στο ταφικό συγκρότημα του Νεφερκαουέτ ενταφιάστηκαν, εκτός από τον ίδιο, η σύζυγός του Ρεννεφέρ, ο γιός του Αμουνεμχέτ, η κόρη του Ρουίου και ο γαμπρός του Μπακαμούν, γνωστός από τις επιγραφές ως Μπάκι. Ο Νεφερκαουέτ υπήρξε Γραφέας και Αρχειοφύλακας κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τουθμωσιδών.

 Ο Νεφερκαουέτ και η σύζυγός του Ρεννεφέρ ενταφιάστηκαν στους δυτικότερους θαλάμους του τάφου. Ο Νεφερκαουέτ υπηρέτησε ως Ανώτατος Γραφέας την Χατσεψούτ, πριν εκείνη αναγορευθεί Βασίλισσα. Ακολούθως, θήτευσε ως Θησαυροφύλακας και ως Υπεύθυνος του Βασιλικού Αρχείου στην "Οικία της Χατσεψούτ, της Συζύγου του Θεού". Η σύζυγός του, Ρεννεφέρ, είχε τον τίτλο της "Κυρίας" του Οίκου. Οι δύο νεκροί μουμιοποιήθηκαν με την απλή τεχνική. Τα εσωτερικά τους όργανα δεν αφαιρέθηκαν, αλλά, αντί αυτού, τα σώματά τους συντηρήθηκαν με νάτρο. Για τον λόγο αυτό, στον ταφικό τους εξοπλισμό συμπεριλαμβάνονταν μεν κανωπικά αγγεία, αλλά αυτά ήταν άδεια. Ο γιός του Νεφερκαουέτ, Αμενεμχέτ, καθώς και η κόρη του, Ρουίου, όπως και ο γαμπρός του, Μπάκι, ενταφιάστηκαν στο ανατολικό τμήμα του τάφου. Όπως συνέβη με το βασιλικό ζεύγος, τα σώματά τους μουμιοποιήθηκσν χωρίς να αφαιρεθούν τα εσωτερικά τους όργανα, αλλά με την απλούστερη πρακτική της εμβάπτισής τους σε νάτρο. Ως εκ τούτου, τα κανωπικά αγγεία που βρέθηκαν στον τάφο τους ήταν άδεια, όπως και αυτά των προγόνων τους. Οι ανασκαφείς, κοντά στους τάφους του Αμενεμχέτ, της Ρουίου και του Μπάκι, ανακάλυψαν πέντε ακόμη ταφές, οι οποίες φαίνεται πως ανήκαν σε φτωχούς συγγενείς ή υπηρέτες της οικογένειας. Στα σώματά τους δεν εντοπίστηκαν ίχνη εφαρμογής ταριχευτικής πρακτικής. Ο Χέις αναφέρεται στις ταφές αυτές χρησιμοποιώντας λατινική αρίθμηση: Ταφή VI: κορίτσι ηλικίας μεταξύ 12 - 15 μηνών, ενταφιασμένο σε ανθρωπόμορφη λάρνακα. Ταφή VII: αγόρι ηλικίας 6 ετών, ενταφιασμένο σε ορθογώνια ξύλινη λάρνακα. Ταφή VIII: ενήλικη γυναίκα, ενταφιασμένη σε ορθογώνια ξύλινη λάρνακα, η οποία αρχικά ανήκε σε έναν γραφέα που ονομαζόταν Νεφερκαουέτ. Ταφή IX: βρέφος ηλικίας μικρότερης των έξι μηνών, ενταφιασμένο σε ανθρωπόμορφη λάρνακα. Ταφή X: αγόρι ηλικίας μεταξύ 9 - 10 ετών, ενταφιασμένο σε ορθογώνια ξύλινη λάρνακα. Τάφος της Χενουτάουι (MMA 59)
Εκλογική περιφέρεια Αργολίδας

Η εκλογική περιφέρεια Αργολίδας είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει το νομό Αργολίδας. Στην εκλογική περιφέρεια αντιστοιχούν σήμερα 3 έδρες. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια ανέρχονται σε περίπου 96.000.

 Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην Αργολίδα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Ακολουθούν οι βουλευτές Αργολίδας της περίοδου 1974-2015
Γιορτινή φορεσιά της Λευκάδας

Ως γιορτινή ή νυφική φορεσιά της Λευκάδας αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν τα παλιότερα χρόνια από τον γυναικείο πληθυσμό της Λευκάδας κατά τις επίσημες περιστάσεις όπως ο γάμος, οι γιορτές κλπ. Η φορεσιά αυτή παρουσιάζει έντονα δυτικά στοιχεία αλλά και συγκερασμό μεταξύ αυτών των στοιχείων με τα αντίστοιχα παραδοσιακά των Επτάνησων.

 Τη συγκεκριμένη φορεσιά αποτελούν το πουκάμισο, τα μεσοφόρια, το φουστάνι, το τσιπούνι, η φούστα, ο τσιουμπές, το σπαλέτο. το φεσάκι και ο κεφαλόδεσμος με τα στολίδια της κεφαλής. Το πουκάμισο (αναφέρεται και ως ποκάμισο) είναι αραχνοΰφαντο λινό, λευκού χρώματος και εκτείνεται μέχρι τους αστραγάλους. Είναι κεντημένο στα μανίκια και στο ύφασμα που καλύπτει το στήθος (τραχηλιά) με λευκό κέντημα, το οποίο είχε τα παλιότερα χρόνια ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς ήταν ένα τμήμα της φορεσιάς που το μόνο άτομο που είχε δικαίωμα να το αντικρίσει ήταν ο σύζυγος της νύφης. Στη μέση τοποθετούνται τρία μεσοφόρια και πάνω από αυτά φοριέται το φουστάνι, το οποίο διαθέτει στενά μανίκια και συνήθως είναι φτιαγμένο από μετάξι. Ακολουθούν το μανικωτό μπούστο που ονομάζεται τσιπούνι και καλύπτει ελαφρά το στήθος καθώς και η φούστα, η οποία έχει πτυχώσεις και είναι μακριά ώστε να καλύπτει το πουκάμισο. Σημαντικό τμήμα της νυφικής φορεσιάς ήταν ο τσιουμπές. Έχει κοντά μανίκια, πτυχώσεις στο πίσω μέρος και τοποθετείται πάνω από το φουστάνι. Οι ώμοι, το στήθος και η πλάτη καλύπτονταν από μια μεταξωτή μαντήλα με κρόσσια, το λεγόμενο σπαλέτο.Στο κεφάλι τοποθετείται λοξά ένα μικρό διακοσμητικό φέσι και το λευκό κάλυμμα της κεφαλής το οποίο λέγεται κεφαλοπάνι και φτάνει μέχρι τη μέση. Ο στολισμός της κεφαλής ονομάζεται τρέμολο ή τρέμουλα και αποτελείται από ένα συνδυασμό κοσμημάτων όπως χρυσά λουλούδια, στερεωμένα σε καρφοβελόνα. Ο στολισμός συμπληρώνεται από εξαρτήματα όπως σκουλαρίκια, περιλαίμιο, καρφίτσα φτιαγμένη από πολύτιμο υλικό κλπ.
Ζμπίγκνιεφ

Ο Ζμπιγκνιέφ, πολων. Zbigniew (π. 1073 - 8 Ιουλίου 1132;) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας της Μεγάλης Πολωνίας (στην Κουγιάβια) και της Μαζοβίας (1102-07). Τον τίτλο τού δούκα της Πολωνίας (1102-07) τον μοιραζόταν με τον αδελφό του Μπολέσλαφ Γ΄.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν δούκα της Πολωνίας και της ερωμένης του ή παγανιστικής συζύγου του Πσετσλάβας των Πράβντζιτς. Ο Ζμπιγκνιέφ εθεωρείτο από την Εκκλησία νόθος και όταν αργότερα γεννήθηκε από την 1η (νόμιμη) σύζυγο τού πατέρα του ο Μπολέσλαφ Γ΄, ο Ζμπιγκιέφ προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Στο τέλος του 11ου αι. η πραγματική εξουσία ασκείτο από τον Σιέτσιχ παλατινό κόμη της Πολωνίας· τότε μερικοί ευγενείς αντέδρασαν και ανάγκασαν τον Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν να επαναφέρει τον Ζμπιγκνιέφ και να τον αναγνωρίσει ως διάδοχο. Ο Σιέτσιχ και η 2η σύζυγός τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν, η Γιούντιτ/Ιουδήθ των Σαλίων άρχισαν να μηχανορραφούν, πράγμα που έκανε τον Ζμπιγκνιέφ σύμμαχο τού Μπολέσλαφ Γ΄. Οι δύο ετεροθαλείς αδελφοί ανάγκασαν τον πατέρα τους να διαιρέσει τη χώρα μεταξύ τους και να εξορίσει τον παλατινό κόμη. Το 1102 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ζμπιγκνιέφ απέκτησε το βόρειο μέρος της χώρας ως ίσος ηγεμόνας με τον Μπολέσλαφ Γ΄. Όμως ο Ζμπιγκνιέφ ως πρωτότοκος θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο και μόνο κληρονόμο της Πολωνίας, έτσι ήρθαν σε αντιπαράθεση. Το 1102-06 ο πόλεμος για την υπεροχή κατέληξε σε πλήρη ήττα τού Ζμπιγκνιέφ, που αναγκάστηκε να εξοριστεί στη Γερμανία. Με το πρόσχημα της αποκατάστασής του, ο Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας εισέβαλε στην Πολωνία, αλλά ηττήθηκε στο Γκλόγκουφ. Τα επόμενα έτη ο Μπολέσλαφ Γ΄ απέτυχε να νικήσει τη Βοημία, έτσι το 1111 έκανε ειρήνη με αυτήν και αναγνώρισε ως επικυρίαρχο τον Ερρίκο Ε΄. Ένας από τους όρους τού βασιλιά της Γερμανίας ήταν η επιστροφή τού Ζμπιγκνιέφ στην Πολωνία, όπου έλαβε μία μικρή περιοχή. Λίγο αργότερα ο Ζμπιγκνιέφ τυφλώθηκε από τον αδελφό του και απεβίωσε. M. Spórna, P. Wierzbicki: Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego, p. 501; B. Snoch: Protoplasta książąt śląskich, Katowice, 1985, p. 13, ISBN 83-216-0644-X.
Μουνίρ Φατμί

Ο Mounir Fatmi είναι καλλιτέχνης που γεννήθηκε στην Ταγγέρη (Μαρόκο) το 1970 και σήμερα ζει και εργάζεται στο Παρίσι, και εργάζεται μέσω βίντεο, ζωγραφικής, εγκατάστασης, φωτογραφίας και γλυπτικής.

 Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε πολλές ατομικές εκθέσεις στο Μουσείο Πικάσο, στο Ίδρυμα AK Bank στην Κωνσταντινούπολη, στο Kunst Palast Museum στο Ντίσελντορφ, στο MMP + στο Μαρακές και στο Gothenburg Konsthall στη Σουηδία. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στο Κέντρο Georges Pompidou, στο Παρίσι, στο Μουσείο Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη, στο NBK, στο Βερολίνο, στο Palais de Tokyo, στο Παρίσι, στο MAXXI, στη Ρώμη, στο Μουσείο Τέχνης του Mori, στο Τόκιο, στο Μουσείο της Ραφής, στην Ιερουσαλήμ, στο Μουσείο. Μοντέρνα Τέχνη Μόσχας, Μαθάφ, Αραβικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Ντόχα, Γκαλερί Hayward, Λονδίνο, Πινακοθήκη της Δυτικής Αυστραλίας, Μουσείο Βικτώριας και Άλμπερτ στο Λονδίνο, Van Abbemuseum, Αϊντχόφεν και Μουσείο Τέχνης Νάσερ, Ντάρχαμ. Το 2017, ο Mounir Fatmi γίνεται μέρος της συλλογής του Λούβρου στο Αμπού Ντάμπι, το πρώτο παγκόσμιο μουσείο στον αραβικό κόσμο, με το γλυπτό των Roots 02.Έλαβε πολλά βραβεία, όπως στη Μπιενάλε του Καΐρου το 2010 και το Grand Prix Leopold Sedar Senghor στην 7η Μπιενάλε του Ντακάρ το 2006. Το 2013, επιλέχθηκε για το Jameel Prize στο Μουσείο Victoria and Albert στο Λονδίνο. Ghosting (studio mounir fatmi, 2011) Megalopolis (AKBank Sanat, 2010) Fuck the Architect (Lowave, 2009) Hard Head (Lowave, 2006) Mounir Fatmi (Le Parvis centre d'art contemporain, 2006) Semaine 46.05 : Ecrans nois (Bulletin de semaine, 2005) Ovalprojet, 1999-2002 (Centre culturel le chaplin, 2002) Επίσημος ιστότοπος Ceysson&Benetiere Art Front Gallery Goodman Gallery Jane Lombard Gallery Shoshana Wayne Galerie Conrads Officine dell’Immagine
Σπήλαιο του Πανός στο Δαφνί

Το Σπήλαιο του Πανός στο Δαφνί βρίσκεται στους πρόποδες του Ποικίλου Όρους, πίσω από τη Μονή Δαφνίου και χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ. Ανακαλύφθηκε από τον Δημήτριο Καμπούρογλου λίγο μετά το 1890, κατά τη διάρκεια της έρευνας που έκανε για την Αρχαία Ιερά Οδό. Η ανασκαφή του όμως έγινε το 1932 από τον Ιωάννη Τραυλό.

 To σπήλαιο έχει βάθος 11,55 μέτρα και μέγιστο πλάτος 7,8 μέτρα, έχει χωνιοειδές σχήμα με άνοιγμα προς τον Βορρά. Κατά την αρχαιότητα το άνοιγμα αυτό ήταν κλειστό και υπήρχε μόνο μία στενή είσοδος εκεί. Μπροστά από το σπήλαιο υπήρχε ένα είδος αυλής που υποστηριζόταν από αναλημματικό τοίχο 2 μέτρα βόρεια της εισόδου. Στο εσωτερικό του υπήρχε ένας μικρός τοίχος με ορθογώνιες λαξεύσεις στο δάπεδο, παρόμοιες με αυτές που υπήρχαν στην αυλή. Στην αρχαιότητα πιθανόν όλες αυτές οι επιφάνειες ήταν επιχρισμένες, καθώς υπάρχουν πολλά ίχνη κονιάματος. Το σπήλαιο ήταν κατά την αρχαιότητα λατρευτικό με τελετουργικές καύσεις προσφορών σε πυρές και θυσίες μικρών ζώων. Η λατρευόμενη θεότητα σύμφωνα με τον Ιωάννη Τραυλό, που έκανε τις ανασκαφές του σπηλαίου και βάση των ευρημάτων, ήταν ο θεός Πάνας. Πολλά σπήλαια στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής ήταν αφιερωμένα στον Πάνα, καθώς λατρευόταν κυρίως σε απόμακρα σημεία από ταξιδιώτες που κατά την περιήγησή τους αναζητούσαν την προστασία του. Ο λατρευτικός σκοπός του σπηλαίου πιθανόν δε συνεχίστηκε μετά τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς δεν υπάρχουν άλλα ευρήματα που να μαρτυρούν περαιτέρω χρήση του. Θεωρείται όμως ότι κατά τα βυζαντινά χρόνια το σπήλαιο κατοικήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα, από ασκητές και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος. Στους χώρους του σπηλαίου έχουν ανακαλυφθεί οστά μικρών ζώων που επιβεβαιώνουν τις τελετουργίες αλλά και τμήματα αγγείων και πήλινων ειδωλίων με ίχνη καύσης. Τα περισσότερα όστρακα και τμήματα αγγείων προέρχονταν από λουτροφόρους, με το χαρακτηριστικό πολύ στενό και υψηλό λαιμό. Αυτά τα αγγεία χρησιμοποιούνταν κυρίως στην τελετουργία των γάμων και στις κηδείες άγαμων προσώπων. Μερικά από αυτά φέρουν γραπτή διακόσμηση, μελανόμορφη και ερυθρόμορφη, με εξαιρετική τεχνοτροπία, αναπαριστώντας Σιληνούς, τον θεό Πάνα, την Αφροδίτη (μυθολογία) και άλλες γυναικείες μορφές. Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006) [1] Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Σούζι Μπράιτ

Η Susannah "Susie" Bright (γεν. 25 Μαρτίου 1958 στο Άρλινγκτον, Βιρτζίνια . επίσης γνωστή ως Susie Sexpert ) είναι αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παρουσιάστρια και λέκτορας. Το κύριο θέμα της είναι η σεξουαλικότητα. Η Bright ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που χαρακτηρίστηκαν σεξουαλικά φιλελεύθερες φεμινίστριες.

 Η Bright μεγάλωσε σε μια ιρλανδική καθολική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο γλωσσολόγος William Bright. Όταν ήταν στο γυμνάσιο επιμελήθηκε μια underground σχολική εφημερίδα με τίτλο "The Red Tide", η οποία ασχολήθηκε με θέματα όπως η αντισύλληψη. Η εφημερίδα κατασχέθηκε πολλές φορές από τον διευθυντή του γυμνασίου της. Το 1974 διεκδίκησε και το 1977 κέρδισε δικαστικά ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου της Καλιφόρνια το δικαίωμά της να δημοσιεύει την εφημερίδα χωρίς προηγούμενη λογοκρισία.Μετά το σχολείο συμμετείχε σε διάφορες αριστερές πολιτικές ομάδες και ήταν ενεργή στο αντιπολεμικό κίνημα. Είναι μια από τις συνιδρύτριες των Teamsters για μια Δημοκρατική Ένωση. Μετά τη διάλυση της ομάδας η Bright αποφάσισε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, αρχιικά Γυναικείες Σπουδές και Θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Καλιφόρνια στο Λονγκ Μπιτς και στη συνέχεια κοινοτική θεωρία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Κρουζ, όπου και αποφοίτησε. Από το 1982 έως το 1986 εργάστηκε στο Good Vibrations, ένα κατάστημα ερωτικών ειδών, ενώ ταυτόχρονα έγραφε διηγήματα και ποιήματα, Μετά την παρουσίαση ενός ποιήματός της σε ένα βιβλιοπωλείο, η εκδότρια του λεσβιακού περιοδικού On Our Backs Myrna Elana της ζήτησε να αναλάβει το τμήμα διαφημίσεων του περιοδικού. Στη συνέχεια η Bright έγινε αρχισυντάκτρια του περιοδικού. Οι στήλες της στο περιοδικό αποτέλεσαν τη βάση του βιβλίου της Susie Sexpert’s Lesbian Sex World. Ως αρχισυντάκτρια εργαζόταν σχεδόν αμισθί. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζειν συνέχισε να εργάζεται στο Good Vibrations, μέχρι που το Penthouse Forum της προσέφερε το 1986 μια μηνιαία στήλη ως κριτικός ταινιών για ερωτικές ταινίες. Έκτοτε εργάζεται ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος, κυρίως σε θέματα ερωτισμού. Ίδρυσε επίσης την πρώτη ερωτική σειρά βιβλίων για τις γυναίκες, "Herotica". Το 1993 ξεκίνησε τη σειρά "The Best American Erotica", η οποία κυκλοφορεί ακόμα σήμερα. Εργάστηκε ως χορογράφος και σύμβουλος για την ταινία Bound. Στο Ινστιτούτο Τεχνών στη Βαλένθια της Καλιφόρνιας δίδαξε «πολιτική της σεξουαλικής αναπαράστασης», το πρώτο σεμινάριο για την πορνογραφία σε ένα πανεπιστήμιο. Η Bright φιλοξενεί επίσης μια εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή στο Audible.com, "In Bed with Susie Bright", όπου μιλά για θέματα όπως το σεξ και η ελευθερία του λόγου. Η Susie Bright δηλώνει αμφιφυλόφιλη. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 είχε σχέση με τον φωτογράφο Honey Lee Cottrell, ο οποίος εργάστηκε επίσης στο On Our Backs Η Bright διαμένει πλέον στη Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνιας μαζί με κόρη της και την φίλη της. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Susie Bright στο Wikimedia Commons Επίσημη Σελίδα Σούζι Μπράιτ στην IMDb
Τέοτσακ (Τούζλα)

Το Τέοτσακ (κυριλλικά: Теочак) είναι πόλη και δήμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός του Καντονιού της Τούζλα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, η πόλη αριθμούσε 2.817 κατοίκους και ο δήμος 7.607 κατοίκους. Το Τέοτσακ είναι επίσης γνωστό ως Τέοτσακ-Κρστατς.

 Η πόλη του Τέοτσακ ευρίσκεται στα βορειοανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, βόρεια της Καλέσιγια και βορειοανατολικά της Τούζλα, επί των βόρειων πλαγιών του όρους Μαγιέβιτσα. Το δημοτικό έδαφος ευρίσκεται σε υψόμετρο κυμαινόμενο μεταξύ 300 και 600 μ. Στα νοτιοδυτικά του δήμου ευρίσκεται η Λίμνη της Σνιγιέζνιτσα. Ο Δήμος του Τέοτσακ δημιουργήθηκε μετά το πέρας του Πολέμου της Βοσνίας και κατόπιν των Συμφώνων του Ντέιτον (1995), επί του εδάφους του παλαιού δήμου του Ούγκλιεβικ, με το υπόλοιπο τμήμα του προπολεμικού δήμου να ενσωματώνεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Προ του πολέμου, το Τέοτσακ αποτελούσε μέρος της τοπικής κοινότητας του Τέοτσακ-Κρστατς. Ο Δήμος του Τέοτσακ αριθμεί 10 οικισμούς: Μπιλάλιτσι Μπρίγιεστ Γκόρνια Κρτσίνα Γιάσενιε Γιασίκοβατς Πρίμποϊ Σνιγιέζνιτσα Στάρι Τέοτσακ Τέοτσακ-Κρστατς Τουρσούνοβο Μπρντο Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού της πόλεως Κατανομή του πληθυσμού της πόλεως ανά εθνότητα (1991) Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του δήμου Ο αριθμός ο οποίος δίδεται για το 1991 αντιστοιχεί σε εκείνον του πληθυσμού ο οποίος κατοικούσε, την εποχή εκείνη, εντός του εδάφους του σημερινού δήμου του Τέοτσακ. Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 15 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί: Ο Ταγίμπ Μουμίνοβιτς, μέλος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης (SDA), εξελέγη δήμαρχος του δήμου. Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Βοσνιακά) Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2017-07-30 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Τέοτσακ (Τούζλα) στο fallingrain.com
Καλαμαύκα Λασιθίου

Η Καλαμαύκα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 425 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων στους ανατολικούς πρόποδες των Λασιθιώτικων ορέων, σε απόσταση 13 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την Ιεράπετρα.

 Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την μινωική εποχή. Στα Μέσο-Κάστελα υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από το 1100 π.Χ. και στη θέση Κισσός έχει βρεθεί μινωική έπαυλη. Στο λόφο Κάστελο βρέθηκε χάλκινο ειδώλιο, αφιερωμένο στον θεό Ασκληπιό, που πιστωποιεί την ύπαρξη αρχαίου ελληνικού ιερού. Στο λόφο Κάστελο έχει βρεθεί σημαντικός εκτεταμένος αρχαίος οικισμός, οι κύριες φάσεις κατοίκησης του οποίου χρονολογούνται από τα γεωμετρικά έως και τα ρωμαϊκά χρόνια. Ο οικισμός αυτός έχει ταυτιστεί με την αρχαία πόλη Λάρισα.Η Καλαμαύκα αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Calamafca στην επαρχία Ιεράπετρας. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ138), αναφέρεται ως Calamafca με 435 κατοίκους. Επίσης, αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630, την τουρκική απογραφή του 1671 (ως Kalamfka με 37 χαράτσια) και στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, με 100 οικογένειες. Στη απογραφή του 1881 ανήκε στο δήμο Ανατολής και είχε 458 κατοίκους.Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η περιοχή χαρακτηρίζεται από τις πηγές της. Από την περιοχή Κεφαλοβρύσι πηγάζει ο Καλαμαυκιανός ποταμός, ο οποίος διασχίζει τον οικισμό. Κοντά στη νότια συνοικία του χωριού υψώνεται ο απότομος λόφος Κάστελος, ύψους περίπου 200 μέτρων. Στην κορυφή του, προσβάσιμο μέσω σκάλας με 248 σκαλοπάτια, βρίσκεται μέσα σε σπήλαιο, ο ναός του Σταυρού. Κοντά στη Καλαμαύκα βρίσκεται το φαράγγι του Χαυγά. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Καλαμαύκας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καμάρα και Ψαθί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Καλαμαύκα, η (425) Καμάρα, η (27) Ψαθί, το (12)Συνολικά η κοινότητα έχει 464 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Κρασσά. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καλαμαύκας.
Έρι Μπολ

Ο Έρι Μπολ (Samuel Henry "Errie" Ball, 14 Νοεμβρίου 1910 – 2 Ιουλίου 2014) ήταν Αμερικανο-Ουαλός επαγγελματίας παίκτης του γκολφ. Ήταν το τελευταίο εν ζωή πρόσωπο που έλαβε μέρος στο πρώτο τουρνουά γκολφ (Εθνικό της Αυγούστας), το 1934 (σημερινό Τουρνουά Μάστερς). Απεβίωσε σε ηλικία 104 ετών.

 Ο Μπολ γεννήθηκε στο Μπάνγκορ. της Ουαλίας. Σε ηλικία 15 ετών έγινε ο νεότερος σε ηλικία γκόλφερ που πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Όπεν το 1926. Ο Μπολ εντάχθηκε στο Hall of Fame του Γκολφ του Ιλινόις το 1990. Το 2011 δίδασκε ακόμα στη λέσχη γκολφ του Γουίλαμπαϊ στο Στούαρτ της Φλόριντα Έκλεισε έναν αιώνα ζωής το Νοέμβριο του 2010. Τα 100ά γενέθλιά του έτυχαν κάλυψης από το περιοδικό Golfweek με άρθρο.Ο Μπολ έγινε μέλος και στο Hall of Fame της Αμερικανικής Ένωσης των Επαγγελματιών (PGA) το 2011. ο κατάλογος αυτός μπορεί να είναι ανολοκλήρωτος 1931 Πρωτάθλημα PGA Νοτιοανατολικού Τομέα 1932 Όπεν της Ατλάντα 1949 Πρωτάθλημα PGA του Ιλινόις 1951 PGA της Αριζόνα 1952 PGA της Αριζόνα 1953 Πρωτάθλημα Όπεν του Ιλινόις, Όπεν της Αριζόνα 1954 Όπεν της Αριζόνα 1955 Πρωτάθλημα PGA Match Play του Ιλινόις, Πρωτάθλημα PGA του Ιλινόις 1965 Πρωτάθλημα PGA του Ιλινόις Πρωτάθλημα PGA του Ιλινόις Βετεράνων Προφίλ στο Illinois Golf Hall of Fame.
Στάθης Μανταλόζης

Ο Στάθης Μανταλώζης (1 Ιανουαρίου 1928–3 Νοεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Έγινε γνωστός με το προσωνύμιο αγριόγατος λόγω των εντυπωσιακών του εκτινάξεων.

 Γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Σε μικρή ηλικία εντάχθηκε το 1942 στον Ολυμπιακό. Συνέχισε το ποδόσφαιρο σε ανεξάρτητα σωματεία του Πειραιά και πιο συγκεκριμένα στην Ένωση Ευαγγελιστρίας και το 1944 μεταπήδησε στους Φιλάθλους, από τους οποίους δύο χρόνια μετά (1946) τον πήρε ο Εθνικός Πειραιώς με πρώτη του εμφάνιση στο Κύπελλο Παρηγοριάς που οργάνωσε ο Λουκάς Πανουργιάς, όπου και πραγματοποίησε σημαντική σταδιοδρομία. Αυτήν ολοκλήρωσε το 1960 αγωνιζόμενος για ένα έτος στον Παναθηναϊκό, χωρίς να μετάσχει σε κάποια συνάντηση για το πρωτάθλημα της νεοσύστατης τότε Α΄ Εθνικής κατηγορίας.Υπερασπίστηκε 10 φορές την εστία της Ανδρών Ελλάδας, αποτελώντας μέλος της ομάδας που διεκδίκησε με αξιώσεις την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου κυπέλλου 1954 στην Ελβετία.Υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας του 1956 "Οι άσσοι του γηπέδου" σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, μαζί με τους ενεργούς συναθλητές του, Κώστα Λινοξυλάκη, Ανδρέα Μουράτη, Λάκη Πετρόπουλο, Κώστα Πούλη και τον παλαίμαχο Αντώνη Μηγιάκη. Απεβίωσε το 1993 σε ηλικία 65 ετών.
1864 Δαίδαλος

Ο Δαίδαλος (Daedalus) είναι ένας απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,462. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από το όνομα του μυθικού κατασκευαστή του Λαβύρινθου.

 Η μέση διάμετρος του Δαιδάλου εκτιμάται σε 3,1 ως 3,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι SQ (κατά Tholen) ή Sr (κατά SMASSII), ενώ το άλβεδό του δεν είναι γνωστό με κάποια ακρίβεια. Ο Δαίδαλος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 34 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα