Σούλαμιθ Φάιρστοουν

Η Σούλαμιθ Φάιρστοουν - Shulamith Firestone (7 Ιανουαρίου 1945 – 28 Αυγούστου 2012) ήταν Καναδο-Αμερικανίδα ριζοσπαστική φεμινίστρια συγγραφέας και ακτιβίστρια. Η Φάιρστοουν ήταν κεντρικό πρόσωπο στην πρώιμη ανάπτυξη του ριζοσπαστικού φεμινισμού και του δεύτερου κύματος φεμινισμού και ιδρυτικό μέλος τριών ριζοσπαστικών-φεμινιστικών ομάδων: New York Radical Women, Redstockings και New York Radical Feminists . Μέσα σε αυτά τα ριζοσπαστικά κινήματα, η Firestone έγινε γνωστή ως "the firebrand" και "the fireball" (πύρινη σφαίρα) για τη ζέση και το πάθος που εξέφρασε για την υπόθεση. Η Φάιρστοουν συμμετείχε σε ακτιβισμό, όπως στην ομιλία στο Εθνικό Συνέδριο για τη Νέα Πολιτική στο Σικάγο. Επίσης, ενώ ήταν μέλος διάφορων φεμινιστικών ομάδων συμμετείχε σε δράσεις, συμπεριλαμβανομένης της διαμαρτυρία της για τον διαγωνισμό Μις Αμερική, της διοργάνωσης γνωστής ως "The Burial of Traditional Womanhood", διαμαρτυρόμενη για τη σεξουαλική παρενόχληση στο Madison Square Garden, οργaνώνοντας ομιλίες για τις αμβλώσεις, και παρεμποδίζοντας τις συνεδριάσεις για τη νομοθεσία για τις αμβλώσεις. Το 1970, η Φάιρστοουν έγραψε το βιβλίο : Η διαλεκτική του Σεξ: Ο Φάκελος της Φεμινιστικής Επανάστασης . Το βιβλίο που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, έγινε ένα φεμινιστικό κείμενο με επιρροή. Η Διαλεκτική του Σεξ και οι ιδέες που παρουσιάστηκαν μέσα σε αυτό, έγιναν σημαντικές τόσο στον ψηφιακό φεμινισμό όσο και στον ξενοφεμινισμό (xenofeminsm), καθώς οι ιδέες της ήταν προπομπός για άλλα θέματα που σχετίζονταν με την τεχνολογία και το φύλο. Στη συγγραφική της σταδιοδρομία, η Φάιρστοουν βοήθησε επίσης να γραφθεί και να επιμεληθεί ένα περιοδικό με το όνομα Notes . Το τελευταίο της γραπτό κείμενο ήταν το Airless Spaces που γράφθηκε το 1998, το οποίο αποτελούταν από μικρές ιστορίες όλες σχετικά με την εμπειρία της με ψυχικές ασθένειες και την σχιζοφρένεια. Δημιουργήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με το όνομα Shulie το οποίο απεικονίζει τη Φάιρστοουν όσο εκείνη ήταν μαθήτρια και περιγράφει το ταξίδι της ώσπου να γίνει μία φεμινιστική φιγούρα και σημαντική συγγραφέας. Το αυθεντικό ντοκιμαντέρ με τη Φάιρστοουν δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ήταν μια αναδημιουργία του. Η Φάιρστοουν πάλευε με τη σχιζοφρένεια μετά την αποχώρησή της από τον ακτιβισμό και υπέφερε από την ασθένεια μέχρι τον θάνατό της το 2012.

 Η Φάιρστοουν γεννήθηκε ως Shulamith bath Shmuel ben Ari Feuerstein στην Οτάβα του Καναδά στις 7 Ιανουαρίου 1945. Η Φάιρστοουν ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά και η πρώτη κόρη των Ορθοδόξων Εβραίων γονέων της Κέιτ Βάις, μιας Γερμανοεβραίας που δραπέτευσε από το Ολοκαύτωμα, και του Σολ Φόιερστάιν, ενός πωλητή στο Μπρούκλιν. Τον Απρίλιο του 1945, όταν η Φάιρστοουν ήταν τεσσάρων μηνών, ο πατέρας της συμμετείχε στην απελευθέρωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν στη Γερμανία. Όταν ήταν παιδί, η οικογένεια μετέτρεψε το επώνυμό της σε Φάιρστοουν και μετακόμισε στο Σεντ Λούις του Μιζούρι . Ο πατέρας της είχε γίνει Ορθόδοξος όταν ήταν έφηβος και σύμφωνα με τη Σούζαν Φαλούντι, ασκούσε αυστηρό έλεγχο στα παιδιά του, με το ζήλο ενός προσήλυτου. Μια από τις αδερφές της, η Tirzah Firestone, είπε στην Φαλούντι: «Ο πατέρας μου, έριξε την οργή του στη Shulie». Διαφώνησε με τον σεξισμό της οικογένειας. Υπήρχε η προσδοκία από τη Φάιρστοουν να στρώσει το κρεβάτι του αδερφού της, «γιατί είσαι κορίτσι», της είπε ο πατέρας της. Η Laya Firestone Seghi, μια άλλη αδερφή, θυμάται πατέρα και κόρη να απειλούν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Η μητέρα της Firestone περιγράφηκε από την αδερφή της, Tirzah, ότι είχε μια «παθητική άποψη για τη θηλυκότητα που διέπεται από «αυτό που κάνουν οι Εβραίες». Η Firestone πήγε στο Telshe Yeshiva κοντά στο Κλίβελαντ. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις και το 1967 πήρε πτυχίο ζωγραφικής από το School of the Art Institute of Chicago (SAIC). Στο Σικάγο ξεκίνησε την πρώτη της ομάδα : Women's Liberation, Westside. Η Firestone θεωρήθηκε ριζοσπαστική φεμινίστρια διότι πίστευε ότι η καταπίεση των γυναικών σχετίζεται άμεσα με την πατριαρχική δυτική κοινωνία. Επηρεάστηκε επίσης σε μεγάλο βαθμό από τον σοσιαλισμό και το έργο του Καρλ Μαρξ και του Φρέντερικ Ένγκελς. Στο βιβλίο The Dialectic of Sex: The Case for Feminist Revolution δηλώνει : «Οι φεμινίστριες πρέπει να αμφισβητήσουν, όχι μόνο όλη τη δυτική κουλτούρα, αλλά και την ίδια την οργάνωση του πολιτισμού, και περαιτέρω, ακόμη και την οργάνωση της φύσης». Μία από τις ριζοσπαστικές της πεποιθήσεις ήταν ότι η καταπίεση των γυναικών γινόταν μέσω του ελέγχου των σωμάτων των γυναικών. Στο The Dialectic of Sex, υποστηρίζει ότι πρέπει να επενδύσουμε στην προηγμένη τεχνολογία για να απελευθερώσουμε τις γυναίκες από τον τοκετό. Οι προοπτικές της γύρω από τον τοκετό ευθυγραμμίζονται με τη ριζοσπαστική φεμινιστική σκέψη εκείνη την εποχή. Οι προοπτικές της στη Διαλεκτική του Σεξ μπορούν επίσης να θεωρηθούν ως πρόδρομος του ψηφιακού φεμινισμού . Επιπλέον, οι ενέργειές της ως μέρος διαφόρων φεμινιστικών ομάδων θεωρήθηκαν ριζοσπαστικές επειδή αντιμετώπιζαν ζητήματα γύρω από τη ζωή των γυναικών που δεν είχαν συζητηθεί μέχρι τότε, ειδικά από τις γυναίκες. Μερικά από αυτά τα θέματα περιλαμβάνουν τον γυναικείο οργασμό καθώς και τις αναγκαστικές αμβλώσεις. Το 1967, στα 22, η Φάιρστοουν, μαζί με σχεδόν 2.000 άλλες νεαρές ακτιβίστριες, παρακολούθησαν το Εθνικό Συνέδριο για τη Νέα Πολιτική στο Σικάγο, που πραγματοποιήθηκε από τις 31 Αυγούστου έως την 1η Σεπτεμβρίου Εδώ, η Firestone συνάντησε την Jo Freeman και οι δυο τους μοιράζονταν την οργή ως απάντηση στην απόρριψη των γυναικείων θεμάτων στο συνέδριο. Οι δύο γυναίκες κατέθεσαν μία δήλωση που ζητούσε δίκαιους νόμους για το γάμο και την ιδιοκτησία και «από τις γυναίκες τον πλήρη έλεγχο του σώματός τους». Στις γυναίκες αυτές είπαν ότι θέμα τους δεν ήταν αρκετά σημαντικό για συζήτηση. Κατάφεραν τελικά να προστεθεί η δήλωσή τους στο τέλος της ημερήσιας διάταξης, αλλά δεν συζητήθηκε. Ο σκηνοθέτης, Willam F. Pepper, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις γυναίκες που περίμεναν να μιλήσουν. Όταν πέντε γυναίκες, συμπεριλαμβανομένου της Φάιρστοουν, έτρεξαν στο βάθρο για να διαμαρτυρηθούν, ο Pepper χτύπησε την Φάιρστοουν στο κεφάλι και είπε: «Ηρέμησε κοριτσάκι, έχουμε πιο σημαντικά πράγματα να συζητήσουμε από τα προβλήματα των γυναικών». Λίγο αργότερα, η Φάιρστοουν και η Φρίμαν κανόνισαν μια συνάντηση από την οποία προέκυψε η πρώτη ομάδα απελευθέρωσης γυναικών του Σικάγο. Ήταν γνωστή ως ομάδα Westside επειδή συναντιόντουσαν κάθε εβδομάδα στο διαμέρισμα της Φρίμαν στη δυτική πλευρά του Σικάγο. Μετά από λίγους μήνες η Freeman ξεκίνησε ένα ενημερωτικό δελτίο, το Voice of the Women's Liberation Movement. Κυκλοφόρησε πανεθνικά (και σε λίγες χώρες του εξωτερικού), δίνοντας ένα όνομα στο νέο αυτό κίνημα. Πολλές από τις γυναίκες στην ομάδα Westside συνέχισαν να ιδρύουν άλλες φεμινιστικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Απελευθέρωσης Γυναικών του Σικάγο . (1968). «Το Κίνημα για τα Δικαιώματα των Γυναικών στις ΗΠΑ: Μια νέα άποψη» . Σημειώσεις από το πρώτο έτος . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1968). "The Jeanette Rankin Brigade: Woman Power?" . Σημειώσεις από το πρώτο έτος . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1968). «Περί αμβλώσεων», Σημειώσεις από τον πρώτο χρόνο . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1968). "Όταν οι γυναίκες ραπάρουν για το σεξ" . Σημειώσεις από το πρώτο έτος . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1968), εκδ. Σημειώσεις από το πρώτο έτος . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1970), εκδ. Σημειώσεις από το δεύτερο έτος . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1970). The Dialectic of Sex: The Case for Feminist Revolution . Νέα Υόρκη: William Morrow and Company. (1971), με την Anne Koedt, επιμ. Σημειώσεις από το Τρίτο Έτος . Νέα Υόρκη: New York Radical Women. (1998). Χώροι χωρίς αέρα . Νέα Υόρκη: Semiotext(e) . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons