IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κατσάκοι

Οι Κατσάκοι (αλβανικά: kaçak‎, σερβικά: качаци‎ / kačaci) είναι όρος που χρησιμοποιείται για τους αλβανούς ληστές που δραστηριοποιούνταν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα στη βόρεια Αλβανία, το Μαυροβούνιο, το Κοσσυφοπέδιο και τη Βόρεια Μακεδονία και αργότερα ως όρος για τις πολιτοφυλακές αλβανικών επαναστατικών οργανώσεων κατά του βασιλείου της Σερβίας (1910-18), του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (1918-24), που ονομάζονταν "κίνημα κατσάκ".

 Η λέξη προέρχεται από το τουρκικό kaçmak για το "παράνομος". Η Επιτροπή για την Εθνική Άμυνα του Κοσσυφοπεδίου (αλβανικά: Komiteti për Mbrojten Kombëtare së Kosovës) δημιουργήθηκε στα Σκόδρα, υπό τον Χασάν Πρίστινα το 1918. Η επιτροπή υποστήριξε οργανωτικά και οικονομικά τους κατσάκους σε κατοικημένες από Αλβανούς περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, στο Κοσσυφοπέδιο και στα Σκόπια (πρώην Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου). Οι Κατσάκοι δραστηριοποιούνταν επίσης γύρω από την Οχρίδα και τη Μπίτολα. Στις 6 Μαΐου 1919, η Επιτροπή ζήτησε γενική εξέγερση στο Κοσσυφοπέδιο και άλλες περιοχές που κατοικούνταν από Αλβανούς στη Γιουγκοσλαβία. Οι Κατσάκοι ήταν δημοφιλείς μεταξύ των Αλβανών και η τοπική στήριξή τους αυξήθηκε στη δεκαετία του 1920, όταν ο Χασάν Πρίστινα έγινε μέλος του αλβανικού κοινοβουλίου, ο Χότζε Καντρίου έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης και ο Μπαϊράμ Τζούρρι έγινε Υπουργός Πολέμου (1921). Και οι τρεις ήταν Κοσοβάροι Αλβανοί. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου υπό τον Αζέμ Γκαλίτσα ξεκίνησαν έναν ένοπλο αγώνα, γνωστό και ως "κίνημα Κατσάκ", μια επανάσταση μεγάλης κλίμακας στη Ντρένιτσα όπου ενεπλάκησαν περίπου 10.000 άτομα υπό τον Γκαλίτσα. Η εξέγερση καταπνίχθηκε από τον γιουγκοσλαβικό στρατό. Ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ του Γιουγκοσλαβικού στρατού και των Κατσάκων πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 1920 και 1921, 1923, με μια αναβίωση το 1924. Ένα από τα επιτεύγματα ήταν η δημιουργία της "ουδέτερης ζώνης" γύρω από το Γιουνίκ, η οποία θα χρησίμευε για να διακινδυνεύσει τα σύνορα και να παράσχει πυρομαχικά και άλλη υλικοτεχνική υποστήριξη για τους κατσάκους. Απεικονίζονται ευρέως στην αλβανική λαογραφία. Οι Αλβανοί συνεργατιστές στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν επίσης γνωστοί ως Κατσάκοι. Αζέμ Γκαλίτσα Σότε Γκαλίτσα Ζεφ Κολ Ντόκα
Διαχειριστής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και Εγγυήσεων Προέλευσης

Ο Διαχειριστής Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας και Εγγυήσεων Προέλευσης (ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε.) διαχειρίζεται τις Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και τη Συµπαραγωγή Ηλεκτρισµού και Θερµότητας Υψηλής Απόδοσης (ΣΗΘΥΑ) του Εθνικού Διασυνδεδεµένου Συστήµατος καθώς και τις Εγγυήσεις Προέλευσης ηλεκτρικής ενέργειας που έχουν παραχθεί από ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ. Είναι ο εκπλειστηριαστής των δικαιωµάτων ρύπων στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως φορέας Σωρευτικής Εκπροσώπησης Τελευταίου Καταφυγίου (ΦΟΣΕΤΕΚ) παραγωγών ΑΠΕ. Αποτελεί τη µετεξέλιξη του Λειτουργού Αγοράς Ηλεκτρικής ενέργειας (ΛΑΓΗΕ ΑΕ) και δηµιουργήθηκε µε σκοπό να ικανοποιήσει τις σύγχρονες προκλήσεις στον χώρο των Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας, ενώ αποτελεί και τον µεγαλύτερο µέτοχο στο Ελληνικό Χρηµατιστήριο Ενέργειας (ΕΧΕ) και τον δεύτερο µεγαλύτερο πωλητή µετά τη ΔΕΗ στην Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας που λειτουργεί το ΕΧΕ.

 Ο Διαχειριστής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και Εγγυήσεων Προέλευσης (ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε.) δημιουργήθηκε το 2000 ως Διαχειριστής του Εθνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ Α.Ε.) µε βάση το ΠΔ 328/2000. Στη συνέχεια µε τον ενεργειακό νόµο 4001/2011 µετονοµάστηκε σε Λειτουργός της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ Α.Ε.). Με τον Ν. 4512/2018 ολοκληρώθηκε η απόσχιση του κλάδου της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας και η µεταφορά των δραστηριοτήτων από τη ΛΑΓΗΕ Α.Ε. στην Ελληνικό Χρηµατιστήριο Ενέργειας Α.Ε. και η ΛΑΓΗΕ Α.Ε. µετονοµάζεται σε Διαχειριστή ΑΠΕ & Εγγυήσεων Προέλευσης Α.Ε. (ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε). Η ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε. στοχεύει στην ενδυνάµωση και την επιτάχυνση της προσπάθειας για την: Αύξηση της διείσδυσης νέων ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ µε εξασφαλισµένη τη βιωσιµότητά τους Εκπροσώπηση των ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ στις αγορές ηλεκτρικής ενέργειας καθώς και των περιβαλλοντικών προϊόντων όπως οι Εγγυήσεις Προέλευσης προς όφελος τόσο των επενδυτών όσο και των καταναλωτών Αντιµετώπιση της κλιµατικής αλλαγής και των συνεπειών τηςΕπιπρόσθετα, ο ΔΑΠΕΕΠ ως φορέας ενισχύσεων και της ενεργοβόρου βιοµηχανίας (Carbon Leakage) συνεχίζει το έργο του και τη συµβολή του στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Στις σηµερινές δραστηριότητες της εταιρείας περιλαµβάνονται µεταξύ άλλων: Η συνεργασία µε τους Διαχειριστές του ΕΣΜΗΕ, του ΕΔΔΗΕ και το ΔΑΑ, σύµφωνα µε τις ειδικότερες προβλέψεις του Κώδικα του Διαχειριστή ΑΠΕ & Εγγυήσεων ΠροέλευσηςΗ σύναψη συµβάσεων πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και κάθε άλλου είδους συµβάσεων ενισχύσεων που προβλέπονται από τη νοµοθεσία µε Παραγωγούς ΑΠΕ και η καταβολή των πληρωµών που προβλέπονται από τον Ειδικό Λογαριασµό ΑΠΕ. και ΣΗΘΥΑΗ υποβολή προσφορών έγχυσης από µονάδες ΑΠΕ και ΣΗΘΥΑ βάσει των συµβάσεων πώλησης ηλεκτρικής ενέργειαςΗ εκπροσώπηση ως Φορέας Συλλογικής Εκπροσώπησης Τελευταίου Καταφυγίου (ΦΟΣΕΤΕΚ) των παραγωγών που συνάπτουν συµβάσεις λειτουργικής Ενίσχυσης Διαφορικής ΠροσαύξησηςΟ υπολογισµός του συνολικού µείγµατος καυσίµων κάθε προµηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας και του υπολειπόµενου µείγµατος καυσίµων της χώρας καθώς και ο έλεγχος της χρήσης των Εγγυήσεων ΠροέλευσηςΣυµµετοχή σε ενώσεις, οργανώσεις ή εταιρείες, µέλη των οποίων είναι Φορείς Έκδοσης Εγγυήσεων Προέλευσης
YOLO

Το YOLO είναι ακρωνύμιο της αγγλικής φράσης "You Only Live Once". Είναι μια έκκληση να ζήσει κανείς τη ζωή στο μέγιστο βαθμό, ακόμα και να υιοθετήσει συμπεριφορά που φέρει εγγενή κίνδυνο. Το ακρωνύμιο έγινε πιο δημοφιλές στον 21ο αιώνα από τον ράπερ Drake, ο οποίος σχεδίαζε να κυκλοφορήσει ένα κοινό mixtape το 2011 με τίτλο YOLO.

 Η χρήση της φράσης από τον κωμικό και τον ηθοποιό Mae West βοήθησε στη διάδοσή του στον 20ό αιώνα. Ένα εστιατόριο στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα, έχει κρατήσει ένα εμπορικό σήμα στη φράση "YOLO" στο πλαίσιο της δραστηριότητας του κατεψυγμένου γιαουρτιού από το 2010. Η μπάντα κωμωδίας The Lonely Island κυκλοφόρησε το τραγούδι του 2013 με τίτλο "YOLO" που παρωδούσε τη φράση και τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν ως μνήμη του τρόπου ζωής. Το τραγούδι έχει χαρτογραφηθεί σε πολλές χώρες, όπως το # 60 στο Billboard Hot 100. Από το καλοκαίρι του 2016 η Media Markt Hellas έχει για motto το "YOLO!" Τα online μέσα, όπως το The Washington Post και το The Huffington Post, περιγράφουν το YOLO ως το "νεότερο ακρωνύμιο που θα αγαπήσετε να μισείτε". Η λέξη έχει επικριθεί για τη χρήση της σε συνδυασμό με απερίσκεπτη συμπεριφορά, κυρίως σε μια δημοσίευση στο Twitter από τον καταδιωκόμενο ράπερ Ervin McKinness λίγο πριν το θάνατό του, που περιγράφει ότι οδηγεί μεθυσμένος στα 193χλμ/ώρα, γράφοντας: "Drunk af going 120 drifting corners #FuckIt YOLO."
Λουθία Πέρεθ

Η Λουθία Πέρεθ Βιθκαίνο (Ισπανικά: Lucía Pérez Vizcaíno, προφορά: [luθi.a peɾeθ], γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1985 στο Ο Ίνθιο, Λούγο, Γαλικία) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια που εκπροσώπησε τη χώρα της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011 στη Γερμανία με το τραγούδι "Que me quiten lo bailao".

 Το 2002, στις 17, η Λουθία Πέρεθ κέρδισε το τάλεντ σόου για ερασιτέχνες τραγουδιστές Canteira de Cantareiros, στην περιφερειακή τηλεόραση της Γαλικίας (TVG). Ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της άλμπουμ, Amores y amores, στο οποίο απονεμήθηκε η πιστοποίηση Galician Gold Record για τις πωλήσεις του. Το 2005, έλαβε το βραβείο Galician Soloist Pop Album. Αργότερα εκείνο το έτος, εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Viña del Mar στη Χιλή και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στον διεθνή διαγωνισμό με το τραγούδι "Qué haría contigo". Επίσης το 2005, το τραγούδι της "Amarás Miña Terra" προτάθηκε για το καλύτερο τραγούδι στα Γαλικιανά στα Ισπανικά Μουσικά Βραβεία. Το 2008, το τρίτο άλμπουμ της, Volar por los tejados, κυκλοφόρησε τόσο στην Ισπανία όσο και στη Χιλή, όπου περιοδεύτηκε εκτενώς. Το 2009, συμμετείχε στο Φεστιβάλ Viña del Mar για δεύτερη φορά. Το 2010, κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ της, Dígocho en galego, το οποίο είναι εξ ολοκλήρου στη Γαλικική γλώσσα.Το 2011, η Λουθία έλαβε μέρος στην ισπανική διαδικασία επιλογής για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011, Destino Eurovisión και στις 18 Φεβρουαρίου κέρδισε τον τελικό με το τραγούδι "Que me quiten lo bailao".Τον Μάρτιο του 2011, μετά την εκλογή της ως υποψήφιος της Ισπανίας στην Eurovision, η Λουθία υπέγραψε στην Warner Music για να κυκλοφορήσει το πέμπτο άλμπουμ της, Cruzo los dedos, τον Απρίλιο του 2011.Στον τελικό του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision 2011 που πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας στις 14 Μαΐου, κατέλαβε την 23η θέση. Ωστόσο, τερμάτισε 16η στο ξεχωριστό αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας.Στις 22 Ιουνίου 2014, η Πέρεθ κυκλοφόρησε το έκτο στούντιο άλμπουμ της, Quitapenas. Τον Μάιο του 2018, η Πέρεθ κυκλοφόρησε το έβδομο στούντιο άλμπουμ Quince soles, το οποίο περιλαμβάνει συνεργασίες με τους Chenoa, Rosa Cedrón και Chema Purón. Επίσημος ιστότοπος
Ειδωλολατρικό τείχος του όρους Σαιντ-Οντίλ

Το ειδωλολατρικό τείχος είναι ένα αρχαίο τείχος που βρίσκεται στο όρος Σαιντ-Οντίλ, ένα από τα Βόσγια όρη, στο νομό του Κάτω Ρήνου, με υψόμετρο 764 μέτρα. Στην περιοχή δεσπόζει ένα μοναστήρι που ιδρύθηκε από την Αγία Οντίλ, με θέα στην πεδιάδα της Αλσατίας.

 Το ειδωλολατρικό τείχος είναι ένα τείχος συνολικού μήκους 10,5 χιλιομέτρων γύρω από το οροπέδιο του όρους Σαιντ-Οντίλ. Αποτελείται από περίπου 300.000 κυκλωπικές τετράγωνες πλάκες από ψαμμίτη και έχει πλάτος μεταξύ 1,60 και 1,80 μέτρα. Το ύψος του φθάνει τα 3 μέτρα. Τα τεμάχια ψαμμίτη που αποτελούν το τείχος εξορύχτηκαν στην περιοχή και τα επεξεργάστηκαν στην κορυφή του οροπεδίου. Σε όλο το μήκος του τείχους υπάρχουν ανοικτά λατομεία. Κατά τους Κελτικούς χρόνους, το όρος Σαιντ-Οντίλ ονομαζόταν Altitona, δηλαδή «ψηλό βουνό» και ήταν χώρος λατρείας των Κελτών. Κέλτες, Ρωμαίοι και Αλαμαννοί έχτισαν φρούριο στην κορυφή. Η προέλευση του ειδωλολατρικού τείχους παραμένει για καιρό ασαφής και αμφιλεγόμενη, βασιζόμενη περισσότερο σε ιστορίες και θρύλους παρά σε αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα. Ο χαρακτηρισμός «ειδωλολατρικό» δόθηκε στο τείχος από τον Πάπα Λέοντα Θ΄ επειδή χρονολογείται από την προχριστιανική εποχή, εποχή που χαρακτηρίζεται ως παγανιστική, ειδωλολατρική. Η κατασκευή με κυκλωπικές πέτρες που συνδέονται με διπλά συρταρωτά ξύλινα στηρίγματα έχει προκαλέσει πολλά ερωτηματικά. Θεωρείται ότι το τείχος ανεγέρθηκε κατά την πρωτο-κελτική ή κελτική περίοδο, δηλαδή ανάμεσα στο 1000 και το 100 π.Χ. Δύο μεγάλες αποκαταστάσεις είναι γνωστές, μία τον 4ο και μία τον 10ο αιώνα. Πρόσφατα, οι ερευνητές μπόρεσαν να ορίσουν μια σημαντική περίοδο αποκατάστασης του τείχους στον 7ο αιώνα. Το 2001, δενδροχρονολογικές αναλύσεις των ξύλινων στηριγμάτων που βρέθηκαν στο τείχος χρονολογήθηκαν από αυτή την περίοδο, που συμπίπτει με την κατασκευή του μοναστηριού. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι το τείχος κατασκευάστηκε εκείνη την εποχή, οι ξύλινοι αυτοί πίροι θεωρείται ότι αποτελούν μέρος ενός έργου αποκατάστασης του τείχους και δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία που να αποδεικνύουν με βεβαιότητα την ακριβή χρονική στιγμή της δημιουργίας του. Αυτό το κολοσσιαίο έργο παραμένει ένα αίνιγμα. Δεν γνωρίζουμε ποιος έχτισε αυτό το γιγάντιο περίβλημα σε αυτό το μέρος που περιλαμβάνει μία μόνο πηγή, με χαμηλή ροή. Οι ανασκαφές δεν έδωσαν πειστικά αποτελέσματα. Όπιντουμ του πολιτισμού Λα Τεν, καταφύγιο για τους πληθυσμούς της πεδιάδας, ιερός περίβολος ... Οι υποθέσεις δεν λείπουν. Το τείχος χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο από τον κατάλογο των ιστορικών μνημείων του 1840 και «Αρχαιολογικός χώρος εθνικού ενδιαφέροντος» το 1987. Μετά τις αρχαιολογικές ανασκαφές που διεξήχθησαν από το 1991 έως το 1994, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης, σε συνεργασία με το κράτος, το Γενικό Συμβούλιο και την Περιφέρεια της Αλσατίας. Το ειδωλολατρικό τείχος (γαλλικά) Το ειδωλολατρικό τείχος (γαλλικά, αγγλικά)
Πανεπιστήμιο της Γάνδης

Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Ολλανδικά: Universiteit Gent, Αγγλικά: University of Ghent) είναι πανεπιστήμιο του Βελγίου. Βρίσκεται στην Ανατολική Φλαμανδική πόλη της Γάνδης (Gent). Είναι ένα πλουραλιστικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το πανεπιστήμιο έχει περίπου 32.000 φοιτητές και 7.100 ακαδημαϊκό προσωπικό. Πρύτανης από το 2017 είναι ο Rik Van de Walle.

 Το πανεπιστήμιο της Γάνδης ιδρύθηκε το 1817. Το πανεπιστήμιο απαρτίζεται από 11 Σχολές. Σχολή Φιλολογίας και Φιλοσοφίας Νομική Σχολή Σχολή Θετικών Επιστημών Σχολή Ιατρικής και Επιστημών Υγείας Πολυτεχνική Σχολή Σχολή Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης Επιχειρήσεων Κτηνιατρική Σχολή Σχολή Ψυχολογίας και Παιδαγωγικών Επιστημών Σχολή Βιοτεχνολογίας( Faculty of Bio-science Engineering) Σχολή Φαρμακευτικών Επιστημών Σχολή Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Η ιστοσελίδα Times Higher Education το κατατάσσει τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης βρισκόταν το 2011 στη 192η θέση. Σύμφωνα με την Ακαδημαϊκή ταξινόμηση των παγκόσμιων πανεπιστημίων (Academic Ranking of World Universities) για το 2010, το πανεπιστήμιο ταξινομήθηκε στη θέση 90. Σύμφωνα με το ρωσικό Global University Ranking κατατάσσεται επίσης μεταξύ των 95 κορυφαίων πανεπιστημίων στον κόσμο. Υβ Λετέρμ, Πρωθυπουργός Βελγίου, Νομική Ζάκ Ρόγκ, Πρόεδρος Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ιατρική Γκι Φερχόφστατ, Πρώην Πρωθυπουργός Βελγίου Η ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου] (Αγγλικά) (Ολλανδικά)
Διπλή στήλη των Σενέκα του νεώτερου και Σωκράτη (Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου SK 391 (R 106))

Η Ρωμαϊκή διπλή στήλη του Σενέκα και Σωκράτη που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου με αριθμό καταλόγου SK 391 (R 106) είναι έργο του 3ου αιώνα και το μοναδικό γλυπτό για το οποίο είμαστε σίγουροι ότι εικονίζει Σενέκα. Φέρει επιγραφές στα ρωμαϊκά και ελληνικά. Το δεύτερο πρόσωπο είναι του Σωκράτη.

 Οι δύο κεφαλές είναι ενωμένες στο πίσω κρανίο, στο σβέρκο και στην ωμοπλάτη. Οι δύο άνδρες είναι ντυμένοι επάνω από τον αριστερό ώμο με μανδύα του ρήτορα και φιλοσόφου. Ο γενειοφόρος Σωκράτης φοράει και δεύτερο ρούχο κάτω από τον μανδύα. Ο Σενέκας παρουσιάζεται χωρίς γενειάδα, φαλακρός και με ρυτιδωμένο μέτωπο. Η διπλή στήλη συγκαταλέγεται στον δημοφιλή τύπο των Ερμών, συγκεκριμένα της διπλής στήλης που τοποθετούνταν σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και σε ιδιωτικά κτίρια στην Ρώμη των αρχαίων χρόνων. Το έργο χρονολογείται στις αρχές του 3ου αιώνα, το πρωτότυπο της κεφαλής του Σενέκα όμως πιστεύεται ότι είναι αρχαιότερο και ανέρχεται στο έτος 50 με 60, όταν ο Σενέκας ήταν ακόμα εν ζωή. Max Kunze: Doppelherme des Sokrates und Seneca, in: Staatliche Museen zu Berlin. Preußischer Kulturbesitz. Antikensammlung (Hg.): Die Antikensammlung im Pergamonmuseum und in Charlottenburg. von Zabern, Mainz 1992, ISBN 3-8053-1187-7, S. 215f. Socrates und Seneca. In: Königliche Museen zu Berlin (Hrsg.), Alexander Conze (Vorarbeit): Beschreibung der antiken Skulpturen mit Ausschluss der pergamenischen Fundstücke. Spemann, Berlin 1891, S. 158–159. (Verzeichnis-Nr. 391)
Σεραφίν Μαρία ντε Σότο

Ο Σεραφίν Μαρία ντε Σότο ι Αμπάχ (Serafín María de Sotto y Abach, 1793-1862), Κόμης του Κλονάρντ και Μαρκήσιος της Γρανάδας, ήταν ένας Ισπανός πολιτικός, στρατιωτικός και ιστορικός, που διατέλεσε για δύο μέρες πρωθυπουργός της Ισπανίας. Ήταν ακόμη ισόβιος γερουσιαστής, ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ερμενεγίλδου και του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής, καθώς και ιππότης της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής.

 Στις 21 Απριλίου 1804, όταν ήταν 12 ετών, έγινε δόκιμος στο σύνταγμα της Ισπανικής Βασιλικής Φρουράς. Στις 12 Οκτωβρίου του επόμενου έτους διορίστηκε στο Γ΄ Τάγμα του ίδιου σώματος, το οποίο έδρευε στη γενέτειρα του Σεραφίν Μαρία, τη Βαρκελώνη. Συμμετείχε με τον πατέρα του στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου και αργότερα πολέμησε με την πλευρά των Καρλιστών στον Α΄ Καρλικό Πόλεμο, φτάνοντας στον βαθμό του στρατάρχη το 1836. Το 1840 τέθηκε επικεφαλής για λίγες εβδομάδες στο Υπουργείο Πολέμου της κυβέρνησης του Εβαρίστο Πέρεθ ντε Κάστρο. Η νίκη των Φιλελευθέρων στον Α΄ Καρλικό Πόλεμο, τον ανάγκασε να μεταναστεύσει στη Γαλλία το 1840. Το 1844 επέστρεψε στην Ισπανία, φθάνοντας στο βαθμό του αντιστρατήγου το 1846. Ο Σεραφίν Μαρία ντε Σότο ήταν μέλος της συντηρητικής πτέρυγας του Μετριοπαθούς Κόμματος. Στις 19 Οκτωβρίου 1849, η βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄, μετά από πρόταση του συζύγου της Φραγκίσκου της Ασίζης, έπαψε από την πρωθυπουργία τον στρατηγό Ραμόν Μαρία Ναρβάεθ και διόρισε στη θέση του τον Σεραφίν Μαρία ντε Σότο. Η νέα κυβέρνηση, γνωστή ως «Κυβέρνηση Αστραπή», διήρκεσε μόνο είκοσι επτά ώρες. Ο Σότο βρέθηκε σε αδυναμία ως προς τον διορισμό των νέων υπουργών, σχηματίζοντας ένα υπερσυντηρητικό υπουργικό συμβούλιο, το οποίο βρισκόταν σε απόλυτη αντίθεση με τους προοδευτικούς και με την ισπανική κοινή γνώμη. Το γεγονός ανάγκασε τη βασίλισσα να επανεξετάσει την απόφασή της και να επαναφέρει τον στρατηγό Ναρβάεθ στη θέση του.Μετέπειτα εστάλη, από τη στρατιωτική του μονάδα στη Χαέν, στο Γενικό Στρατιωτικό Κολλέγιο του Τολέδο. Σε αυτή την θητεία ανέλαβε να σχηματίσει τη λεγόμενη «Βασιλική Επιτροπή», πρόγονο των Ισπανικών Υπηρεσιών Πληροφοριών και Αντικατασκοπείας. Από το 1853 έως το 1854 ήταν αντιπρόεδρος του τμήματος πολέμου και ναυτικού του Βασιλικού Συμβουλίου και από το 1858 μέχρι το θάνατό του ήταν πρόεδρος της υπηρεσίας αυτής.Πέθανε στη Μαδρίτη στις 23 Φεβρουαρίου 1862. Memoria para la Historia de las tropas de la Casa Real de España («Απομνημονεύματα περί της ιστορίας των στρατευμάτων του βασιλικού οίκου της Ισπανίας», 1824). Memoria histórica de las academias militares de España («Ιστορικά απομνημονεύματα των στρατιωτικών ακαδημιών της Ισπανίας», 1847). Historia orgánica de las armas de Infantería y Caballería españolas («Οργανωτική ιστορία των ισπανικών όπλων Πεζικού και Ιππικού», 1851-1859). Álbum de la Infantería española («Λεύκωμα του Ισπανικού Πεζικού», 1861). Álbum de la Caballería española («Λεύκωμα του Ισπανικού Ιππικού», 1861). Fiche biographique, Base documental d'Història Contemporània de Catalunya.. The 3rd Count of Clonard at the House of Sutton's official site. Personal dossier of the Count of Clonard. Spanish Senate.
Αγία Θεοδότη Ίου

Η Αγία Θεοδότη είναι οικισμός της Ίου. Υπάγεται στον δήμο Ιητών, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Θήρας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Θεοδότη είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο Α. ΒΑ. τμήμα της Ίου. Βρίσκεται στο μέσον του φερώνυμου όρμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει περίπου 10 χλμ. ΒΑ. της Χώρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ίου. Ο οικισμός πήρε την ονομασία του από την εκκλησία της Αγίας Θεοδότης. Στην ευρύτερη περιοχή λειτουργούσαν, άλλοτε, μεταλλεία σιδήρου. Ο οικισμός απέκτησε για πρώτη φορά τηλεφωνείο το 1967, ενώ η οδική σύνδεσή του με τη χώρα έγινε το 1978, κατόπιν ιδιωτικής πρωτοβουλίας, και η ασφαλτόστρωση του οδοστρώματος πραγματοποιήθηκε μόλις το 1998. Με αφετηρία τη δεκαετία του 1980, η Αγία Θεοδότη γνώρισε σημαντική τουριστική ανάπτυξη. Ερείπια ρωμαϊκού υδραγωγείου (ελληνιστικής εποχής) Η εκκλησία της Αγίας Θεοδότης, που κτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού. πριν 500 περίπου χρόνια και, αρχικά, ήταν προορισμένη για τις λατρευτικές ανάγκες των ρωμαιοκαθολικών του νησιού. Η συγκεκριμένη εκκλησία είναι γνωστή και με την ονομασία Παναγιά το Γενέσιο Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού Από τον οικισμό «φεύγει» μονοπάτι που οδηγεί στη θέση «Γεφύρι», μέσα από έκταση με πικροδάφνες, κουμαριές και μυρτιές. Η γιορτή και το πανηγύρι της φερώνυμης εκκλησίας στις 8 Σεπτεμβρίου. Δήμητρα Φραγκούλη: Νιώτικη κοινωνία - Εικόνες του χτες και του σήμερα. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2002 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Διομήδης Κομνηνός

Ο Διομήδης Κομνηνός (1956-1973) ήταν Έλληνας μαθητής και τo πρώτo θύμα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο Διομήδης Κομνηνός ήταν από τους πρώτους νεκρούς εκτός του Πολυτεχνείου.

 Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στην Αθήνα, αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι έλκυε την καταγωγή του από την Κύπρο, ενώ διέμενε στην οδό Λευκάδος 7. Προς τιμήν του το 9ο Δημοτικό Σχολείο Πετρούπολης ονομάστηκε "9ο Δημοτικό Σχολείο Πετρούπολης Διομήδης Κομνηνός". Είχε περάσει τις εισαγωγικές εξετάσεις του Πολυτεχνείου με ψηλούς βαθμούς μόλις πριν του θανάτου του.Τη νύχτα της 16ης Νοεμβρίου 1973, αστυνομικές δυνάμεις ήρθαν αντιμέτωπες με εκατοντάδες διαδηλωτών που είχαν συγκεντρωθεί εντός και εκτός του προαυλίου του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων. Ο Κομνηνός ήταν μαθητής λυκείου μέσα στο Πολυτεχνείο, ενώ αργότερα ενώθηκε με άλλους μαθητές και φοιτητές στη γωνία 3ης Σεπτεμβρίου, Μάρνη και Αβέρωφ, μεταφέροντας τραυματίες. Τραυματίστηκε και ο ίδιος θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν, σκοπεύοντάς τον από απόσταση 10 μέτρων άνδρες της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές και τον γιατρό Αντώνη Κοντόπουλο στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (μετέπειτα Γενικό Κρατικό). Ο ποιητής Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής έγραψε ένα ποίημα προς τιμήν του.Επίσης και η Λένα Παππά, το γνωστό ποίημα "Στους σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου", το οποίο άλλωστε, μέχρι πρόσφατα, ήταν ανθολογημένο σε σχολικά εγχειρίδια. Ο ποιητής Ανέστης Ευαγγέλου δημιούργησε συλλογή αποστροφικών ποιημάτων στην οποία έδωσε τον τίτλο "Διομηδης Κομνηνος" όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρει: "Δεκαεφτά χρονών. Εθελοντής τραυματιοφορέας. Γαζώθηκε από σφαίρες τη Νύχτα της Μεγάλης Σφαγής. 17 Νοέμβρη '73 στο Πολυτεχνείο.".Το όνομά του αναφερόταν στο βούλευμα των Δικών της Χούντας.Η σκισμένη του μπλούζα βρίσκεται σε έκθεμα θυμάτων του Πολυτεχνείου και χρησιμοποιήθηκε από τη χήρα του Σαλβαδόρ Αλιέντε, Ορτένσια, για να σκουπίσει τα δάκρυά της. Coerant, Albert (16 Νοεμβρίου 2001). «The boy who braved the tanks». Athens News. σελίδες A08. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2010. Περιοδικό Ταχυδρόμος, Εφημερίδα Τα Νέα, 15/11/2003
Call of Duty

Το Call of Duty είναι μία σειρά βιντεοπαιχνιδιών βολών πρώτου προσώπου(fps). Το πρώτο μέρος της κυκλοφόρησε στον προσωπικό υπολογιστή, ενώ τα επόμενα και σε οικιακές και φορητές κονσόλες. Αυτή η σειρά βιντεοπαιχνιδιών ανήκει σήμερα στην αμερικάνικη εταιρία έκδοσης παιχνιδιών Activision. Έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία από τις πρώτες κιόλας κυκλοφορίες της σειράς. Τα περισσότερα βιντεοπαιχνίδια της σειράς Call of Duty βασίζονται σε μία ιστορία(πολέμου).

 Call of Duty Call of Duty 2 Call of Duty 3 Call of Duty: WWII Call of Duty: Vanguard Call of Duty 4: Modern Warfare Call of Duty: Modern Warfare Remastered Call of Duty: Modern Warfare 2 Call of Duty: Modern Warfare 2 Remastered Call of Duty: Modern Warfare 3 Call of Duty: Modern Warfare Modern Warfare II Call of Duty: World at War Call of Duty: Black Ops Call of Duty: Black Ops II Call of Duty: Black Ops III Call of Duty: Black Ops 4 Call of Duty: Black Ops Cold War Το Call of Duty: Ghosts είναι το δέκατο παιχνίδι της σειράς, ανεπτυγμένο από την Infinity Ward. Κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου 2013. Call of Duty: Ghosts Call of Duty: Advanced Warfare Call of Duty: Infinite Warfare Call of Duty: United Offensive Επίσημη Ιστοσελίδα Call of Duty στη Wikia
Ζόφια Ρόμερ

Η Ζόφια Ρόμερ (πολωνικά: Zofia Romer), το γένος Ντεμπόφσκα (Dembowska), (16 Φεβρουαρίου 1885 - 23 Αυγούστου 1972) ήταν Πολωνή ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Εσθονία από τον γνωστό ιατρό Ταντέους Ντεμπόφσκι και τη σύζυγό του, Ματίλντα. Μεγάλωσε στη Λιθουανία και την Πολωνία, όπου σπούδασε με διάφορους ζωγράφους.

 Στη Λιθουανία, σπούδασε ζωγραφική πρώτα υπό τον Ιβάν Τρούτνεφ στο Βίλνιους και στη συνέχεια υπό τον Ροθ και τον Σίμον Χολόσι στην Κρακοβία και το Μόναχο. Το 1903 και το 1904, συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι με τον γνωστό ζωγράφο προσωπογραφιών Ζακ-Εμίλ Μπλανς και τον ιστορικό ζωγράφο Λουκ-Ολιβιέ Μερσόν. Ολοκλήρωσε την επίσημη καλλιτεχνική εκπαίδευση της στην Κρακοβία με τον Γιούζεφ Σιεντλέτσκι στο Μουσείο Μπαρανιέτσκι. Ως νεαρή γυναίκα συνδέθηκε ρομαντικά με τον Μπρονίσουαφ Μαλινόφσκι και τον Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς.Το 1911, παντρεύτηκε τον Εουγκένιους Ρόμερ, έναν πλούσιο και σημαίνων Πολωνό γαιοκτήμονα στη Λιθουανία. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνική κληρονομιά της Λιθουανίας. Κατά τη διάρκεια μιας παραγωγικής καλλιτεχνικής καριέρας που εκτείνεται σε σχεδόν 70 χρόνια και περιλαμβάνει μια ποικιλία μέσων, παρήγαγε περίπου 5.000 έργα, εκ των οποίων τουλάχιστον 1.200 έχουν καταγραφεί. Από το 1943 και μετά κέρδισε τα προς το ζην ως ζωγράφος προσωπογραφιών. Ως αποτέλεσμα της μετακίνησής της από το σπίτι της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο δεύτερο μισό της ζωής της έζησε και δημιούργησε σε διαφορετικά μέρη όπως η Ρωσική Ομοσπονδία, η Τεχεράνη, το Κάιρο, το Λονδίνο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Μόντρεαλ του Καναδά, όπου πέθανε το 1972. Είχε πέντε παιδιά: τη Ζόφια, τον Ροχ Έντβρντ, την Εουγκένια, τον Άντζεϊ Ταντεόυς και τη Χέλα. Ο μικρότερος γιος της, Άντζεϊ, αφιέρωσε τη μετέπειτα ζωή του στη διατήρηση της κληρονομιάς της μητέρας του, των καλλιτεχνικών επιτευγμάτων και της δημοσίευσης των απομνημονεύσεων και των δύο γονέων του. Το έργο της κρέμεται στις συλλογές πολλών μουσείων στην Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών μουσείων των Κάουνας, Σιαουλιάι, Τελσιάι, Κέλμε και Βίλνιους, καθώς και του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας, όπως επίσης και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές. Τα έργα της έχουν εκτεθεί στο Λονδίνο, τη Βαρσοβία, το Μόντρεαλ, τη Μελβούρνη, το Κάιρο, το Βίλνιους και τις Βρυξέλλες. Το 1992 δημοσιεύτηκε ένας κατάλογος του γνωστού έργου της σε σχέση με μια πολλαπλή έκθεση μουσείων της δουλειάς της. Άννα & Άντζεϊ Ροσνερόβιε, Pasmo czynności ciągiem lat idące, Βαρσοβία, 1992 (πολωνικά) Γιολάντα Σιρκάιτε, Νταϊλίνινκε Σοφίγια Ρομεριένε, Kulturos Filosofijos ir Meno Institutas, Βίλνιους, 2005 (λιθουανικά) Prugar-Myślik/ Janoniene / Sirkaite / Daugelis, Κατάλογος εικόνων της Έκθεση των έργων της Ζόφια Ντεμπρόφσκα Ρόμερ, Εθνικό Μουσείο Τέχνης Κουρλιόνις, Βαρσοβία, 1992 (αγγλικά, πολωνικά, λιθουανικά) Κουμπίτσα, Γκραζίνα. 2006 Siostry Malinowskiego : czyli Kobiety nowoczesne: Zofia Benówna (Szymberska), Eugenia Bentkowska (Zielińska), Maria Czaplicka, Helena Czerwijowska (Protasewiczowa), Zofia Dembowska (Romerowa), Halina Nusbaumówna, Paulina i Dora Wasserberg, Aniela i Karola Zagórskie, Maria Zaborowska, Maria i Zofia Zie Kraków : Wydawnictwo Literackie.
Οι κληρονόμοι

Οι κληρονόμοι είναι τίτλος ελληνικής, κωμικής, κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής της Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και σενάριο Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, με βάση το ομότιτλο θεατρικό τους έργο.

 Δυο άγνωστα μεταξύ τους ανίψια, ο κουρέας Παναγιώτης (Κώστας Χατζηχρήστος) και ο άεργος Σωτήρης (Κώστας Βουτσάς) κληρονομούν μερίδιο 24% έκαστος απο τον οίκο μόδας του πρόσφατα αποθανόντα θείου τους, Αργύρη Μιχαλούδη. Ο μέχρι τότε διευθυντής του οίκου, Ρίκος (Ντίνος Ηλιόπουλος), κληρονομεί επίσης μερίδιο 24%, κάτι που όμως τον εξοργίζει αφάνταστα καθώς το θεωρεί πολύ μικρό για την μακροχρόνια συνεισφορά του στην επιχείρηση. Το υπόλοιπο 28% της κληρονομιάς, το παίρνει μια χορεύτρια, η Μαίρη (Μάρθα Καραγιάννη). Στη συνέχεια, ενώ όλοι έχουν συναντηθεί, πλην της χορεύτριας, αυτή πείθει τον συμβολαιογράφο να μην αποκαλύψει σε κανέναν εκ των τριών κληρονόμων ποιος είναι ο τέταρτος κληρονόμος και παρουσιάζεται στον οίκο μόδας σαν μανεκέν. Εκεί αρχίζει το μπέρδεμα, για το ποιος είναι ο τέταρτος κληρονόμος. Όταν ο Σωτήρης και ο Παναγιώτης υποπτευονται οτι η τέταρτη κληρονόμος και κατοχος του 28%, είναι η αυστηρή προισταμένη (Κατερίνα Γιουλάκη), προσπαθούν να τη ρίξουν με τη γοητεια τους διαδοχικά ώστε να μπορέσει κάποιος εκ των δυο να αποκτήσει την πλειοψηφία με 52%, ωστόσο χωρίς καμία επιτυχία. Τελικά, ο Ρίκος ερωτεύεται τη Μαίρη, με την οποία αποκτούν τον έλεγχο της επιχείρησης. Με τη σειρά τους, οι άλλοι δύο κληρονόμοι ζευγαρώνουν με δυο υπαλλήλους του οίκου, ο Σωτήρης με την Καίτη (Χλόη Λιάσκου) και ο Παναγιώτης με τη Φώφη (Έλσα Ρίζου). Ντίνος Ηλιόπουλος (Ρίκος) Κώστας Χατζηχρήστος (Παναγιώτης Τσόκας) Μάρθα Καραγιάννη (Μαίρη Αστράνη) Κώστας Βουτσάς (Σωτήρης Μιχαλούδης) Χλόη Λιάσκου (Καίτη) Έλσα Ρίζου (Φώφη) Κατερίνα Γιουλάκη (Ρούλα) Περικλής Χριστοφορίδης (Περικλής Ζουμπουρδόγλου) Σπύρος Κωνσταντόπουλος (δικηγόρος Κατσαμπέκης) Νικήτας Πλατής (Χαράλαμπος) Κώστας Παπαχρήστος (1ος πελάτης κουρείου) Γιώργος Βελέντζας (2ος πελάτης κουρείου) Πόπη Δεληγιάννη (μητέρα Σωτήρη) Γιώργος Γρηγορίου (περαστικός) Σάσα Καζέλη (σύζυγος Ζουμπουρδόγλου) Ρούλα Κωστάρα (κυρία Κωστίδου) Γιώτα Σοϊμοίρη / Σοϊλάρη (γραμματέας Κατσαμπέκη) Η ταινία γυρίστηκε σε Σινεμασκόπ. Αυτή ήταν η τελευταία ταινία του Κώστα Χατζηχρήστου σε συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ. Ο Γιάννης Δαλιανίδης, εκτός του ότι έκανε τη σκηνοθεσία, έπαιξε και τον ρόλο ενός κομπάρσου. Υποδύθηκε τον άντρα που προσπαθεί να ηρεμήσει τα πνεύματα στον καβγά ανάμεσα σε οδηγούς. Η Μάρθα Καραγιάννη χορεύει σε μια σκηνή φορώντας πούπουλα κολλημένα στο σώμα της, ένα κοστούμι σύλληψης του Δαλιανίδη. Λέγεται ότι Κώστας Βουτσάς είπε βλέποντας τη συμπρωταγωνίστριά του με αυτήν την περιβολή: «Πρώτη φορά βλέπω τόσο ωραίο κοτόπουλο». Η ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες Πειραιά-Αθήνας και προαστίων το 1964. Έκοψε 249.751 εισιτήρια, ενώ από τις 92 ταινίες της χρονιάς κατέλαβε τη 12η θέση, της σχετικής λίστας. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 28 Νοεμβρίου 2006. Οι κληρονόμοι Αρχειοθετήθηκε 2020-08-06 στο Wayback Machine. στο Cine.gr
Μεθανιμίνη

Η μεθανιμίνη (αγγλικά: methanimine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο CH3N, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά, με τον ημισυντακτικό της τύπο CH2=NH. Είναι η απλούστερη (οργανική) ιμίνη. Αυτή η ένωση έχει ανιχνευθεί στο διαστρικό ενδιάμεσο, ειδικά στο γαλαξία Arp 220, δηλαδή στον πλησιέστερο προς το Γαλαξία μας υπέρλαμπρο γαλαξία υπερύθρων.

 Η ονομασία «μεθανιμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την απουσία μόνο πολλαπλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο (αφού έτσι κι αλλιώς η ένωση περιέχει μόνο ένα) και η κατάληξη «-ιμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια ιμινομάδα (=N), ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Η μοριακή δομή της είναι γεωμετρικά επίπεδη. Με επίδραση αμμωνίας σε μεθανάλη: Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.: Παράγει δευτεροταγείς μεθυλιμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.: Παράγει δευτεροταγή ιμίδια με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.: Οξειδώνεται προς νιτρομεθάνιο: Ανάγεται προς μεθαναμίνη: Τα καρβένια (π.χ. [:CH2] (μεθυλένιο) μπορούν να παρεμβληθούν στους δεσμούς C-H, N-Η και να δώσει προσθήκη στο δεσμό C=N. Π.χ. έχουμε. Συγκεκριμένα έχουμε τις ακόλουθες μερικές αντιδράσεις:Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς CH-H. Παράγεται αιθανιμίνη. Παρεμβολή στον έναν (1) δεσμό Ν-H. Παράγεται Ν-μεθυλομεθανιμίνη. Προσθήκη στον έναν (1) δεσμό C=N. Παράγεται αζιριδίνη.Οπότε η συνολική αντίδραση είναι η ακόλουθη: Με τη χρήση διιωδομεθανίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn), επικρατεί η προσθήκη με κυκλοποίηση, οπότε είναι: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Κάπο (μαφία)

Κάπο (αγγλικά: Caporegime, Capodecina ή Capo) είναι ένας επίσημος βαθμός ή αξίωμα στην ιεραρχία της Σικελικής και της Αμερικανικής Μαφίας. Ένας Κάπο είναι ουσιαστικά ο αρχηγός ενός "πληρώματος", δηλαδή μιας ημιανεξάρτητης συμμορίας από μαφιόζους μέσα σε μια εγκληματική οικογένεια. Οι Κάπο είναι σεβαστά μέλη αυτής της οικογένειας και θεωρούνται γενικά υψηλόβαθμα στελέχη της Μαφίας. Η λέξη Caporegime είναι ιταλική και αρχικά χρησιμοποιούνταν για αφεντικά της Μαφίας, αλλά σταδιακά ο όρος πήρε την σημερινή του σημασία. Η χρήση της λέξης στα αγγλικά άρχισε ουσιαστικά με την κυκλοφορία του μυθιστορήματος Ο Νονός.

 Μάικλ Φραντσίζ, Κάπο της Οικογένειας Κολόμπο και αρχηγός του πληρώματος Φρανζέσι, που αργότερα άφησε πίσω το οργανωμένο έγκλημα και έγινε προσωπικότητα του διαδικτύου, motivational speaker, συγγραφέας και παραγωγός ταινιών Ρόι ΝτεΜέιο, διαβόητος αρχηγός του πληρώματος ΝτεΜέιο και Κάπο της Οικογένειας Γκαμπίνο, διαβόητος για τον μεγάλο αριθμό δολοφονιών που διέπραξε την δεκαετία του 1970 Γκρέγκορι Σκάρπα, Κάπο και κύριος εκτελεστής της Οικογένειας Κολόμπο, αρχηγός του πολυπληθέστερου και ενός εκ των ισχυρότερων πληρωμάτων της Αμερικανικής Μαφίας, γνωστός για τις πολλές δολοφονίες που διέπραξε, καθώς και για τις σχέσεις του με το FBI Τζον Ροσέλλι, Κάπο της Μαφίας του Σικάγου, αρχηγός πληρώματος στο Χόλλυγουντ και στο Λας Βέγκας Άντονι Τζιακαλόνε, Κάπο της Μαφίας του Ντιτρόιτ, γνωστός για τις σχέσεις του με τον διεφθαρμένο συνδικαλιστή Τζίμι Χόφα Πίτερ Κλεμέντσα, φανταστικός Κάπο της Οικογένειας Κορλεόνε στην ταινία Ο Νονός Σαλβατόρε Τέσιο, φανταστικός Κάπο της Οικογένειας Κορλεόνε στην ταινία Ο Νονός Ρόκκο Λαμπόνε, φανταστικός Κάπο της Οικογένειας Κορλεόνε στην ταινία Ο Νονός 2 Τόνι Σοπράνο, φανταστικός Κάπο της Οικογένειας ΝτιΜέο στην σειρά Οι Σοπράνος, που στην πραγματικότητα ελέγχει τις επιχειρήσεις της οικογένειας
Πάρις Ζουμπούλης

Ο Παράσχος «Πάρις» Ζουμπούλης (30 Αυγούστου 1970) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον χώρο της επίθεσης και νυν προπονητής. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής καριέρας του αγωνίστηκε επί σειρά ετών στην Α΄ Εθνική με τις φανέλες των Εδεσσαϊκού, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Σκόντα Ξάνθης.

 Ο Ζουμπούλης ξεκίνησε την καριέρα του από την Δόξα Εξαπλάτανου Αριδαίας για να ακολουθήσει μεταγραφή στον Εδεσσαϊκό, με τον οποίο αγωνίστηκε για δύο αγωνιστικές περιόδους στην Α΄ Εθνική με 17 τέρματα σε 63 αγώνες. Ακολούθησε η μετακίνηση στον ΠΑΟΚ, όπου παρέμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της σεζόν 1997/98. Κατά την πρώτη του χρονιά στον «δικέφαλο του Βορρά» σημείωσε 9 γκολ για το πρωτάθλημα, μεταξύ των οποίων και δύο εναντίον του Άρη, στην εντός έδρας επικράτηση με 2-0 στα πλαίσια του δεύτερου γύρου. Την επόμενη σεζόν σκόραρε εκ νέου στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, σε μια ακόμη νίκη του ΠΑΟΚ επί του Άρη στην Τούμπα, αυτή τη φορά με 1-0. Η ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων βρήκε τον Ζουμπούλη πάλι πρώτο σκόρερ του ΠΑΟΚ με 13 γκολ, επίδοση που παράλληλα τον ανέδειξε στη δέκατη θέση του πίνακα των σκόρερ της Α΄ Εθνικής. Συνολικά, με την ομάδα της Θεσσαλονίκης σκόραρε 33 φορές για το πρωτάθλημα. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την ΑΕΚ μετά από ανταλλαγή με τον Μαχαιρίδη. Παρά το γεγονός πως αγωνιζόταν συνήθως ως αλλαγή, πέτυχε 6 γκολ σε 17 συμμετοχές. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Σκόντα Ξάνθη: στην πρώτη του σεζόν στους «ακρίτες» αγωνίστηκε σε 24 αγώνες πρωταθλήματος σκοράροντας 11 φορές, επίδοση που τον έφερε στην όγδοη θέση του πίνακα των σκόρερ από κοινού με τον Γιοβάνοβιτς των Τρικάλων και τον Φρούσο του ΠΑΟΚ. Τον Δεκέμβριο του 2001 ολοκληρώθηκε το συμβόλαιο του με την Ξάνθη και ακολούθως μεταπήδησε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς όπου πέτυχε σε 23 αγώνες 8 γκολ στο πλαίσιο της Β΄ Εθνικής. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Κέρκυρα, τον Λεβαδειακό, τη Ρόδο και τον Εδεσσαϊκό, όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2007. Σε επίπεδο Α' Εθνικής, ο Ζουμπούλης σημείωσε 71 τέρματα σε 243 συμμετοχές. Ως προπονητής, πέρασε αρχικά από τον πάγκο της Δοξας Εξαπλατάνου που συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πέλλας. Αργότερα διετέλεσε βοηθός προπονητή σε Ξάνθη, Παναιτωλικό και Αστέρα Τρίπολης, ενώ το καλοκαίρι του 2019 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Εδεσσαϊκού, από τον οποίο αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2020 έχοντας 9 νίκες, 6 ισοπαλίες και 4 ήττες σε αγώνες πρωταθλήματος. Επόμενος σταθμός την σεζόν 2022-2023 ο ΠΑΣ Ίκαρος, ομάδα της Ικαρίας που συμμετέχει στην Α' ΕΠΣ Σάμου. Προφίλ στο aek.com Απόλλων Καλαμαριάς 2001/02 Απόλλων Καλαμαριάς 2002/03
Καταλανόφωνη ζώνη της Αραγωνίας

Η Καταλανόφωνη Ζώνη της Αραγωνίας (καταλ.: Franja de Ponent, Franja d'Aragó ή Franja Oriental d'Aragó, δηλ. 'Δυτική Ζώνη', αραγωνικά: Francha de Levant) περιλαμβάνει τα χωριά της Αραγόνας όπου παραδοσιακά ομιλούνται τα καταλανικά. Δεν αποτελεί ξεχωριστή διοικητική ενότητα καθώς εκτείνεται και στις τρεις επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Αραγωνίας. Συνορεύει στα δυτικά με τον ποταμό Σίνκα, στα βόρεια με τα γαλλο-ισπανικά σύνορα, στα ανατολικά με τον Νογέρα Ριβαγορσάνα και το υψίπεδο των Πορτς στο νότο. Συνολικά το 2007 είχε 47.686 κατοίκους. Αστικό κέντρο αναφοράς της Ζώνης είναι η καταλανική Λιέιδα ενώ η κυριότερη πόλη της είναι η Φράγα. Ο όρος «Δυτική Ζώνη» είναι σύγχρονος που τέθηκε σε χρήση την δεκαετία του 1970. Το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών από το 1985 έχει υιοθετήσει την ονομασία Ζώνη της Αραγωνίας (Franja d'Aragó) ενώ στην Αραγωνία χρησιμοποιείται ο όρος «Ανατολική Αραγωνία». Από τον Ζουάν Φουστέρ κι έπειτα, τη δεκαετία του 1970, η περιοχή είναι μια σταθερή αναφορά του Πανκαταλανισμού.

 Τα ακριβή όρια της Καταλανόφωνης Ζώνης της Αραγωνίας διαφέρουν ανάλογα με την πηγή, δεδομένης της απουσίας παραδοσιακή οριοθέτησης της περιοχής. Το μοναδικό κριτήριο που ορίζει την ενσωμάτωση ή μη ενός οικισμού στην Ζώνη είναι γλωσσολογικό. Λόγω αυτού συνήθως προκύπτουν ζητήματα όπως: Η γλωσσολογική μετάβαση μεταξύ των αραγονικών και των καταλανικών θέτει πολλούς κατοικημένους πυρήνες στα όρια μεταξύ των δύο γλωσσών (κυρίως στη Ριβαγόρσα)Η ερήμωση πολλών χωριών της Ζώνης έχει επιφέρει τον επικοισμό με αλλόφωνους πληθυσμούς Ο διαρκώς μεταβαλλόμενος αριθμός των ομιλητών των δύο γλωσσών λόγω μετανάστευσης δημιουργεί ένα ασταθές γλωσσολογικά περιβάλλον Η καταλανική γλώσσα δεν είναι αναγνωρισμένη ως επίσημη γλώσσα της Αραγωνίας παρότι προσφέρεται στην δημόσια εκπαίδευση της περιοχής ως μάθημα επιλογής. Στο παρελθόν έχουν προκύψει διάφορα ζητήματα γύρω από την αναγνώρισή της, με πιο πρόσφατο αυτό του 2010 όταν η κυβέρνηση της Αραγωνίας αρνήθηκε να υιοθετήσει τον όρο «καταλανικά» για να περιγράψει τη γλώσσα της Ζώνης, ονομαζοντάς την αντίθετα ως «αραγωνική γλώσσα, ιδιαίτερη των ανατολικής περιοχής της περιφέρειας» (Lengua aragonesa propia de las aréas orientales, γνωστής πλέον ως LAPAO).Το 2008 ιδρύθηκε στη Φράγα σύλλογος που αντιτίθεται στην αναγνώριση της καταλανικότητας των γλωσσικών ποικιλιών της περιοχής, σε πλήρη αντίθεση με τα συμπεράσματα της γλωσσολογίας, υποστηρίζοντας την υιοθέτηση διαφορετικής ονομασίας και ορθογραφίας για αυτές.
Πέτερ Άικενς

Ο Πέτερ Άικενς (φλαμανδικά: Peter Ykens, 1648 – 1695) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που έγινε γνωστός κυρίως χάρη στους πίνακές του με ιστορικό περιεχόμενο και στις προσωπογραφίες του.

 Ο Πέτερ Άικενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Γιοχάννες Άικενς και της δεύτερης συζύγου του, Μπάρμπαρα Μπρέκεφελντ (Barbara Brekevelt). Ήταν αδελφός της ζωγράφου ανθέων Καταρίνα Άικενς ΙΙ. Εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική από τον πατέρα του. Σύμφωνα με τον Γάλλο βιογράφο Ζαν-Μπατίστι Ντεκάμπ ο Άικενς είχε την πρόθεση, όπως πολλοί σύγχρονοι συμπατριώτες του, να πραγματοποιήσει ταξίδι στη Ρώμη. Όμως νυμφεύτηκε και εγκατέλειψε την ιδέα. Ο Ντεκάμπ επιπλέον αναφέρει ότι ο Άικενς προσπάθησε να επανορθώσει την αποτυχία του να επισκεφθεί τη Ρώμη μελετώντας αντίγραφα ιταλικών έργων, ιταλικές αντίκες και γύψινα ανάγλυφα, ώστε να βελτιώσει τις ικανότητές του.Μαθητές του διετέλεσαν οι Κάρελ Μπράιντελ, Εράσμους Κάουσσε, Χαάσπερ Γιάνσσενς, Γιαν Τόμας φαν Κέσσελ και Γιάκομπ Λάυσσενς.Οι γιοι του Γιόχαν Άικενς και Φρανς Άικενς έγιναν ζωγράφοι νεκρών φύσεων ανθέων και φρούτων.Απεβίωσε στην Αμβέρσα. Ζωγράφισε πορτρέτα και θρησκευτικές χριστιανικές αναπαραστάσεις, φιλοτεχνώντας μεγάλον αριθμό ρετάμπλ και πινάκων για τοπικές εκκλησίες και ανάκτορα. Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα της εποχής, συνεργαζόταν συχνά με άλλους ζωγράφους, ειδικευμένους σε συγκεκριμένους τύπους ζωγραφικής. Είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τους Γκασπάρ Πέιτερ Φερμπρούγκεν και Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς τον νεότερο, ειδικευμένους σε νεκρές φύσεις με άνθη και τον Φέρντιναντ φαν Κέσσελ, τοπιογράφο. Για τους καλλιτέχνες αυτούς ζωγράφιζε το "σταφφάζ" (πληθύσμωση με μορφές).Δημιούργησε, επίσης, σχέδια για εργαστήρια ταπισερί. Πιστεύεται ότι συνεργάστηκε με τον Πίτερ Σπίρινκς (1635–1711) στη σχεδίαση του έργου Ο Ορφέας παίζει λύρα για τον Άδη και την Περσεφόνη (σκηνή από τον "Ορφέα και Ευρυδίκη" των Μεταμορφώσεων), ταπισερί που υφάνθηκε περί το 1685 στο εργαστήριο Βάουτερς της Αμβέρσας. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Peter Ykens στο Wikimedia Commons
Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός

Ο πρίγκιπας Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός (ρουμάνικα: Prinţul Gheorghe Grigore Cantacuzino, 22 Σεπτεμβρίου 1832 - 23 Μαρτίου 1913) ήταν Ρουμάνος πολιτικός που διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός και έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο "Ναμπαντούλ".

 Υπήρξε γόνος της αρχοντικής οικογένειας των Καντακουζηνών και κληρονόμος τεράστιας περιουσίας. Υπήρξε ένας εκ των ευπορότερων ρουμάνων της εποχής. Σπούδασε νομικά στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι, όπου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Ασχολήθηκε με την πολιτική διατελώντας μεταξύ άλλων υπουργός εσωτερικών, δικαιοσύνης, αρχηγός του συντηρητικού κόμματος καθώς και πρόεδρος της Γερουσίας. Το 1899 ανέλαβε την πρωθυπουργία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 19 Ιουλίου 1900. Στις 4 Ιανουαρίου 1906 ανέλαβε για δεύτερη φορά την πρωθυπουργία παραμένοντας στον θώκο μέχρι και την παραίτησή του στις 24 Μαρτίου 1907. Στην ιδιοκτησία του ήταν το Κάστρο των Καντακουζηνών και το Παλάτι των Καντακουζηνών στο Βουκουρέστι. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Μιχαήλ Καντακουζηνό.
Φεραρία

Η φεραρία (επιστημονική-λατινική ονομασία Ferraria) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της ίριδας, τα ιριδοειδή, και είναι ιθαγενές της τροπικής και της νότιας Αφρικής. Είναι ποώδη φυτά, που φθάνουν σε ύψος τα 30 έως 45 εκατοστά. Μερικά είδη φεραρίας έχουν δυσάρεστη στον άνθρωπο μυρωδιά, παρόμοια με εκείνη του σάπιου κρέατος, προκειμένου να προσελκύουν μύγες για την επικονίασή τους, ενώ άλλα είδη φεραρίας ευωδιάζουν. Η ονομασία του γένους δόθηκε προς τιμή του Ιταλού βοτανολόγου και εικονογράφου φυτών Τζοβάννι Μπαπτίστα Φερράρι (17ος αιώνας). Μερικά είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου σε υποτροπικές περιοχές.

 Γενικώς αποδεκτά είδη στο γένος είναι τα εξής<: Ferraria brevifolia, G.J.Lewis - Νότια Αφρική Ferraria candelabrum, (Baker) Rendle - Ανγκόλα, Ζάμπια Ferraria crispa, συνώνυμο F. undulata, Burm. - Νότια Αφρική, έχει εισαχθεί στην Ισπανία, την Αυστραλία και τη Μαδέρα Ferraria densepunctulata, M.P.de Vos - Νότια Αφρική Ferraria divaricata, Sw. - Νότια Αφρική Ferraria ferrariola, (Jacq.) Willd. - Νότια Αφρική Ferraria flava, Goldblatt & J.C.Manning - Νότια Αφρική Ferraria foliosa, G.J.Lewis - Ferraria glutinosa, (Baker) Rendle - από Νότια Αφρική μέχρι Ζαΐρ Ferraria macrochlamys, (Baker) Goldblatt & J.C.Manning - Νότια Αφρική Ferraria ornata, Goldblatt & J.C.Manning - Νότια Αφρική Ferraria ovata, (Thunb.) Goldblatt & J.C.Manning - Νότια Αφρική Ferraria parva, Goldblatt & J.C.Manning - Νότια Αφρική Ferraria schaeferi, Dinter - Νότια Αφρική, Ναμίμπια Ferraria spithamaea, (Baker) Goldblatt & J.C.Manning - Ανγκόλα Ferraria uncinata, Sweet - Νότια Αφρική Ferraria variabilis, Goldblatt & J.C.Manning - Νότια Αφρική, Ναμίμπια Ferraria welwitschii, Baker - Ζαΐρ, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Ανγκόλα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ferraria στο Wikimedia Commons
Δήμητρα Αρκαδίας

Η Δήμητρα, έως το 1928 γνωστή ως Δίβριτσα, είναι ορεινό χωριό του δήμου Γορτυνίας στο βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Αρκαδίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 103 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός έφερε αρχικά την ονομασία Δίβριτσα, η οποία είναι είτε αρβανίτικης προέλευσης και προσδιορίζει έναν τόπο με πολλά νερά είτε, πιο πιθανά, σλαβικής προέλευσης που προέρχεται από το αρχαίο σλαβικό «ντμπρ» που σημαίνει χαράδρα ή χάσμα. Το 1928 έλαβε τη σημερινή του ονομασία (Δήμητρα) από τον αρχαίο ναό της Ελευσίνιας Δήμητρας. Η Δήμητρα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 540 μέτρων, 111 χιλιόμετρα ΒΔ της Τρίπολης και σε κοντινή απόσταση από την Κοντοβάζαινα. Νότια του χωριού διέρχεται ο ποταμός Λάδωνας και σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ερείπια του αρχαίου ναού της Ελευσίνιας Δήμητρας και το γυναικείο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής της Παναγίας Κλειβωκάς. Μνεία για τον οικισμό γίνεται κατά το τελευταίο διάστημα της Τουρκοκρατίας από τον Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ. Από τη Δήμητρα κατάγονταν ο αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 Σπήλιος Χελωνιάρης και ο πολιτικός Ηλίας Γ. Παπαηλιού. Διοικητικά η Δήμητρα υπήχθη το 1835 στην επαρχία Διποταμίας του νομού Αχαΐας και Ήλιδος, αλλά το επόμενο έτος προσαρτήθηκε στην επαρχία Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας της επαρχίας Γορτυνίας, ενώ το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κοντοβάζαινας. Από το 2011 υπάγεται στο δήμο Γορτυνίας.Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κατά κύριο λόγο με αγροτικές εργασίες (αμπελουργία και ελαιοκαλλιέργεια). Η κεντρική εκκλησία της Δήμητρας είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Ιουλία Φλαβία

Η Ιουλία Φλαβία ή Ιουλία Τίτου (8 Σεπτεμβρίου 64 - 91) από το γένος των Φλαβίων ήταν η κόρη και το μόνο παιδί του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τίτου από τον δεύτερο γάμο του με τη Mαρκία Φουρνίλλα, η οποία είχε καλές κοινωνικές διασυνδέσεις.

 Η Ιουλία γεννήθηκε στη Ρώμη. Οι γονείς της διαζεύχθηκαν όταν η Ιουλία ήταν βρέφος, λόγω των σχέσεων τής οικογένειας τής μητέρας της με τους αντιπάλους του Αυτοκράτορα Νέρωνα. Αυτό έγινε ως εξής: το 65, μετά την αποτυχία της συνωμοσίας του Πίσο, η οικογένεια της Μαρκίας Φουρνίλλας απογοητεύτηκε από τον Nέρωνα. Τότε ο Τίτος αποφάσισε ότι δεν ήθελε να συνδεθεί με πιθανούς συνωμότες και τερμάτισε τον γάμο του με τη Μαρκία Φουρνίλλα. Η Ιουλία ανατράφηκε από τον πατέρα της. Ο Τίτος κατέκτησε την Ιερουσαλήμ στα 6α γενέθλια της Ιουλίας. Όταν μεγάλωνε, ο Τίτος την προσέφερε σε γάμο με τον αδελφό του Δομιτιανό, αλλά εκείνος αρνήθηκε λόγω του ενθουσιασμού του με τη Δομιτία Λογγίνα, την οποία νυμφεύτηκε. Αργότερα η Ιουλία παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Τίτο Φλάβιο Σαβίνο· αυτός ήταν αδελφός του Τίτου Φλάβιου Κλέμενς υπάτου, ο οποίος νυμφεύτηκε την 2η εξαδέλφη του Φλαβία Δομιτία (εξαδέλφη της Ιουλίας). Έπειτα όμως ο Δομιτιανός την αποπλάνησε. Όταν ο πατέρας και ο σύζυγός της απεβίωσαν, σύμφωνα με τα λόγια του Δίωνα Κάσσιου, ο Δομιτιανός: «έζησε μαζί της ως σύζυγος με σύζυγο, κάνοντας λίγη προσπάθεια στο να το αποκρύψει. Στη συνέχεια, μετά από αίτημα του λαού, συμφιλιώθηκε με τη Δομιτία Λογγίνα, αλλά συνέχισε τις σχέσεις του με την Ιουλία παρ' όλα αυτά.» Ο Γιουβενάλης καταδικάζει αυτόν τον σύνδεσμο ως εξής: «Τέτοιος άνδρας ήταν ο μοιχός [ο Δομιτιανός], ο οποίος, αν και πρόσφατα ζημιώθηκε από έναν γάμο που κατέληξε τραγωδία, αναβίωσε τους αυστηρούς νόμους, που έπρεπε να είναι τρόμος για όλους τους άνδρες, ακόμη και για τον Άρη και την Αφροδίτη. Ταυτόχρονα η Ιουλία, αν και έμενε έγκυος, έκανε αμβλώσεις, όπως ζητούσε ο θείος της" Ενώ ήταν έγκυος, η Ιουλία απεβίωσε από αυτό που φημολογείται ότι ήταν μία αναγκαστική άμβλωση. Η Ιουλία θεοποιήθηκε και οι στάχτες της αναμίχθηκαν αργότερα και κάηκαν με αυτές του Δομιτιανού, από την πρώην τροφό του Δομιτιανού, κρυφά στον Ναό των Φλαβίων. Suetonius, The Twelve Caesars - Titus & Domitian 17, 22. Dio Cassius, lxvii. 3. Pliny, Επ. iv. 11. § 6. Philostratus, Vit. Μια δημοσκόπηση. Τιαν. vii. 3.