IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λάουρα Μαντσινέλι

Η Λάουρα Μαντσινέλι (ιταλ.: Laura Mancinelli, 18 Δεκεμβρίου 1933 - 7 Ιουλίου 2016) ήταν Ιταλίδα μεταφράστρια, πανεπιστημιακή ειδικευμένη στον Μεσαίωνα καισυγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων και δοκιμίων μεσαιωνικής ιστορίας.

 Γεννήθηκε στο Ούντινε το 1933 και, μετά από μια τετραετή διαμονή στο Ροβερέτο, όπου έζησε την πρώιμη παιδική της ηλικία, η οικογένεια μετακόμισε στο Τορίνο το 193). Μετά το διδακτορικό δίδαξε 13 χρόνια στο γυμνάσιο, συνεχίζοντας να ενδιαφέρεται και να ασχολείται με τη μεσαιωνική γερμανική κουλτούρα: το 1969 δημοσίευσε το δοκίμιο Το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν. Προβλήματα και αξίες. Τη δεκαετία του 1970 δίδαξε γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι και έπειτα στη Βενετία με τον Ladislao Mittner. Το 1976 έλαβε την έδρα της Ιστορίας της Γερμανικής στο Πανεπιστήμιο Ca'Foscari. Μετά από συμβουλές του συναδέλφου και του φίλου Κλαούντιο Μάγκρις, το 1972 επεξεργάστηκε και μεταφράστηκε το βιβλίο Νιμπελούνγκεν, το οποίο ακολούθησε το 1978 ο Tristan (Τριστάν) του Gottfried von Straßburg (Γκότφριντ του Στρασβούργου) και το 1989 από τον Gregorius και ο Der arme Heinrich (Ο φτωχός Ερρίκος) του Χάρτμαν φον Άουε. Μετά την επιστροφή της στο Τορίνο ως επικεφαλής της καριέρας της Γερμανικής Φιλολογίας, το 1981 η Λάουρα Μαντσινέλι έκανε το ντεμπούτο της στην αφήγηση δίνοντας στον εκδοτικό οίκο Einaudi το έργο Οι δώδεκα ηγούμενοι του Challant, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ξεκίνησε η συγγραφέας να γράφει το 1968. Επίσης για τον Einaudi ακολούθησε το φάντασμα του Μότσαρτ το 1986 και Το θαύμα της Αγίας Οδηλίας το 1989, στο οποίο απονεμήθηκε το βραβείο "Πόλη της Ρώμης". I dodici abati di Challant (1981, ISBN 1-89-929354-X). Il miracolo di santa Odilia (1989, ISBN 1-89-929354-X). Φιλολογία Γερμανική λογοτεχνία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Laura Mancinelli στο Wikimedia Commons
Ντιμίτρι Ουζνάτζε

Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε (γεωργιανά: დიმიტრი უზნაძე; 2 Δεκεμβρίου 1886 - 9 Οκτωβρίου 1950, Τιφλίδα) ήταν Γεωργιανός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας, συνιδρυτής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU) και της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (GAS).

 Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε γεννήθηκε το 1886 σε μια οικογένεια αγροτών, στο μικρό χωριό Σακάρα στην επαρχία Κουτάισι (Δυτική Γεωργία). Εκδιώχθηκε από το γυμνάσιο Κουτάισι επειδή συμμετείχε στην επανάσταση του 1905. Εκείνη τη χρονιά πήγε στην Ελβετία και μετά στη Γερμανία, όπου εισήλθε στη σχολή φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λειψίας, αποφοιτώντας το 1909. Το 1910 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης ( Χάλλε, Γερμανία) για το έργο του Vladimir Solovev: Η Επιστημολογία και η Μεταφυσική του (1909). Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο το 1913. Επιστρέφοντας στο σπίτι το 1909, από τότε έως το 1917 δίδαξε ιστορία στο Γυμνάσιο Κουτάισι, και ήταν διευθυντής του σχολείου κοριτσιών Σινάτλε από το 1915 έως το 1917 Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Ουζνάτζε βοήθησε στην ίδρυση του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU). Από το 1918 έως το 1950, ο Ουζνάτζε ήταν καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Ψυχολογίας του TSU. Το 1935 έλαβε Dr.Sci. πτυχίο Ψυχολογίας. Το 1941 ίδρυσε με άλλους επιστήμονες τη Γεωργιανή Ακαδημία Επιστημών (GAS). Από το 1941 έως το 1950 ήταν πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του GAS (τώρα το Ινστιτούτο Ψυχολογίας Ουζνάτζε). Το 1946 ο Ουζνάτζε έλαβε τον τίτλο του Αξιέπαινου Επιστήμονα της Γεωργίας. Οι κύριοι τομείς της επιστημονικής δραστηριότητας του Ντιμίτρι Ουζνάτζε ήταν: η φιλοσοφία και η ψυχολογία. Ήταν επίσης συγγραφέας της Θεωρίας της Στάσης και του Σετ και ιδρυτής της Γεωργιανής σχολής ψυχολογίας της παιδαγωγικής. Τα κύρια επιστημονικά έργα του Ουζνάτζε είναι: "Wladimir Solowjow: seine Erkenntnistheorie und Metaphysik" (μονογραφία, στα γερμανικά, Halle, 1910). "Henri Bergson" (μονογραφία, στα ρωσικά, Τιφλίδα, 1923). "Untersuchungen zur Psychologie der Einstellung" ("Acta Psychologica", τομ. IV, No.3, 1939, στα Γερμανικά) "The Psychology of Set" (μονογραφία, στα Αγγλικά, Νέα Υόρκη, 1966). "Ψυχολογικές έρευνες" (στα ρωσικά, αγγλικά περίληψη, Μόσχα, 1966). Ο Ουζνάτζε πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1950 στην Τιφλίδα. Είναι θαμμένος στον κήπο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dimitri Uznadze στο Wikimedia Commons
Στεφάνους Βινάντους Πίγγιους

Ο Στέβεν Βίναντ Πίγγε (Steven Winand Pigge, 1520 - 16 Οκτωβρίου 1604), γνωστός και με το φιλολογικό του όνομα που ο ίδιος διάλεξε Στεφάνους Βινάντους Πίγγιους (Stephanus Winandus Pighius) ήταν Ολλανδός ουμανιστής, ιδιωτικός διδάσκαλος, φιλόλογος και συλλέκτης.

 Γεννήθηκε το 1520 στο Κάμπεν της Ολλανδίας. Σπούδασε στην Λέουβεν, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Το 1547 πήγε στην Ιταλία και υπηρέτησε γραμματέας του τότε καρδινάλιου και ύστερα Πάπα Μάρκελλου Β'. Το 1555 έγινε βιβλιοθηκάριος του τότε καρδινάλιου και αργότερα αντιβασιλέα της Νεαπόλεως Antoine Perrenot de Granvelle στις Βρυξέλλες. Ο «Βίλχελμ ο Εύπορος» (Wilhelm der Reiche) τον διόρισε το 1574 ιδιωτικό διδάσκαλο στην αυλή του, όπου ο Στεφάνους ανέλαβε την μόρφωση του νεαρού διαδόχου του θρόνου. Απεβίωσε στις 16 Οκτωβρίου 1604 στην Ξάντεν της Γερμανίας. Mythologia, 1559 Themis dea seu de lege diuina, Αμβέρσα 1568 Hercules Prodicius, Αμβέρσα 1587 Annales Magistratuum Romanorum, Τόμος 1 Αμβέρσα 1599 (Τόμοι 2 και 3 εκδόθηκαν 1615 από τον Andreas Schott) Hilde Hiller: Archäologische Studien von St. V. Pighius in Xanten. In: Antikenzeichnung und Antikenstudium in Renaissance und Frühbarock. Akten des internationalen Symposions Coburg 1986, hg. von Henning Wrede / Richard Harprath, Mainz 1989, S. 167–183. Otto Jahn: Über die Zeichnungen antiker Monumente im Codex Pighianus. In: Berichte der Königlich Sächsischen Gesellschaft der Wissenschaften zu Leipzig, 1868, S. 161–235. Henning Wrede: Die Themis Dea des S.V. Pighius. In: Antonio Agustín between Renaissance and Counter-Reform, hg. von M.H. Crawford, London 1993, 189-210. Otto Jahn: Über ein römisches Deckengemälde des Codex Pighianus. In: Berichte der Königlich Sächsischen Gesellschaft der Wissenschaften zu Leipzig, 1869, S. 1–38. Jan Hendrik Jongkees: Stephanus Winandus Pighius Campensis. In: Mededelingen van het Nederlands Historisch Instituut te Rome 8, 1954, S. 120–185. Jan Hendrik Jongkees: De brieven van Stephanus Pighius. In: Bijdragen voor de Geschiedenis der Nederlanden 16, 1961, S. 228–243. Richard Hoche: Pighius, Stephan Vinandus. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 26, Duncker & Humblot, Leipzig 1888, S. 126 f. Marc Laureys: Lipsius and Pighius. The changing Face of Humanist scolarship. In: Filologie en literatuurgeschiedenis (Philologie et histoire lettéraire) 68, 1998, S. 329–344. Theodor Mommsen: Die Sammlung von Briefen von und an Pighius. In: Monatsberichte der königlich Preussischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin, 1866, S. 419–436. Κείμενο του Hercules Prodicius (λατινικά)
Χαμένα ίχνη

Τα χαμένα ίχνη (γερμ. Verwehte Spuren) είναι θρίλερ του γερμανικού κινηματογράφου του 1938 σε σκηνοθεσία Φάιτ Χάρλαν, σενάριο Τέα φον Χάρμπου και με πρωταγωνίστρια την Κριστίνα Σέντερμπαουμ.

 Παρίσι την περίοδο της Παγκόσμιας έκθεσης του 1867: Η 18χρονη Σεραφίν Λόρενς φτάνει με τη μητέρα της Μαντλίν στην πόλη. Η Μαντλίν είχε γεννηθεί στο Παρίσι, παντρεύτηκε εκεί το σύζυγό της και πήγε στον Καναδά, όπου γεννήθηκε η Σεραφίν. Έρχεται ξανά στην πόλη μετά από 20 χρόνια. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι κόσμο, ενώ σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχουν έρθει στην πόλη με την ευκαιρία της έκθεσης. Η Μαντλίν αισθάνεται αδιάθετη και ο γιατρός Δρ Μορό βοηθά τις δύο γυναίκες να πάνε στο ξενοδοχείο τους. Εκεί αποδεικνύεται ότι η κράτηση της Μαντλίν δεν έφτασε ποτέ. ΤΟ ξενοδοχείο είναι πλήρες, αλλά η Μαντλίν τελικά βρίσκει ένα μονό δωμάτιο κοντά στη στέγη. Η Σεραφίν συνοδεύεται από τον Δρ Μορό σε ένα μικρότερο ξενοδοχείο. Οι δύο τους γυρίζουν στην πόλη την νύχτα και πηγαίνουν για χορό. Το επόμενο πρωί o Μορό καλείται για ακρόαση από τον αρχηγό της αστυνομίας του Παρισιού και από τον Κόμη Ντυβάλ, Πρόεδρο της Επιτροπής της Παγκόσμιας Έκθεσης. Η Μαντλίν είναι νεκρή, οι συνθήκες θανάτου της πρέπει να αποσιωπηθούν ώστε να αποτραπεί μαζική υστερία των επισκεπτών, που θα προκαλούσε ίσως περισσότερους θανάτους. Όλοι οι παρόντες δεσμεύονται να μη μιλήσουν για αυτό. Η Σεραφίν επιστρέφει το επόμενο πρωί στο ξενοδοχείο που έμενε η μητέρα της. Εκεί ουδείς φαίνεται να θυμάται την ίδια ή τη μητέρα της, το δωμάτιο της μητέρας της φαίνεται να είναι υπό ανακαίνιση εδώ και καιρό και όλες οι βαλίτσες της Μαντλίν έχουν εξαφανιστεί. Μόνο ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Ντομπιέρ κάνει ένα μικρό λάθος, καθώς φαίνεται να γνωρίζει το όνομα του ξενοδοχείου της Σεραφίν, παρότι εκείνη δεν το ανέφερε. Η Σεραφίν πηγαίνει στον Δρ Μορό, αλλά ακόμα και αυτός ισχυρίζεται ότι δεν είδε τη μητέρα της. Παρόλο που η Σεραφίν απευθύνεται σε ανθρώπους με επίσημες θέσεις, όπως στην αστυνομία και το προξενείο, κανείς δεν μπορεί να τη βοηθήσει. Ακόμη η λίστα επιβατών του πλοίου με το οποίο η Σεραφίν ήρθε με τη Μαντλίν από τον Καναδά στη Γαλλία, δεν περιέχει το όνομά της Μαντλίν. Η Σεραφίν Απελπίζεται και πιστεύει ότι αρχίζει να τρελαίνεται. Επειδή ο Δρ Μορό, που τον θεωρούσε φίλο της, της αρνείται κάθε βοήθεια, εκείνη θέλει να τον ξεφορτωθεί και μιλά με έναν ξένο άντρα, ο οποίος την προστατεύει από τον Δρ Μορό και την παίρνει μαζί του. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και Η Κυρία Εξαφανίζεται (The Lady Vanishes} του Χίτσκοκ με παρόμοιο θέμα. Χαμένα ίχνη στην IMDb Παρουσίαση του έργου στο Filmportal.de
Μπερνάτ Μέτζε

Ο Μπερνάτ Μέτζε (Βαρκελώνη, μεταξύ 1340 και 1346 - 1413) ήταν Καταλανός συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους των τελών του 14ου αιώνα και ο πρώτος εκπρόσωπος και εισηγητής της Αναγέννησης στην καταλανική λογοτεχνία. Κύριο έργο του είναι το Lo somni ('Το όνειρο',1399).

 Εργάστηκε ως συμβολαιογράφος και γραμματέας της βασιλικής καγκελαρίας του Στέμματος της Αραγώνας, στην υπηρεσία των βασιλέων Ιωάννη Α΄ και Μαρτίνου του Ανθρώπινου. Κατείχε επομένως πολύ καλή γνώση της καταλανικής, της αραγωνικής και της λατινικής γλώσσας. Το πρώτο του έργο, το έμμετρο Llibre de Fortuna e Prudència, ('Βιβλίο της Τύχης και της Σωφροσύνης '1381) αναφέρεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στη ζωή του ως μάθημα σωφροσύνης και αρετής. Ακολουθεί το ακόμη πρώιμο Ovidi enamorat και η μετάφραση μιας λατινικής επιστολής του Πετράρχη που με τη σειρά της είναι μετάφραση ενός από τα διηγήματα του Βοκάκιου στο Δεκαήμερον με τίτλο Història de Valter e Griselda. Παντρεύτηκε δυάκις και το 1395 στάλθηκε από τον μονάρχη ως πρέσβης στην έδρα του πάπα στην Αβινιόν. Πιθανότατα στη φυλακή, γράφει το Medicina apropiada a tot mal ('Φάρμακο για όλες τις αρρώστιες', 1396), ποίημα με συμβουλές για την κατάπαυση των παθών που προκαλεί ο έρωτας. Μεταξύ 1398 και 1399 συγγράφει το σημαντικότερο κείμενό του, το Lo somni. Ως λογοτεχνική τεχνική απομακρύνεται αισθητά από τα προηγούμενα έργα της καταλανικής λογοτεχνίας (π.χ. Ραμόν Λιουλ, Φρανσέσκ Εϊσιμένις) δεδομένου ότι, στα πρώτα δύο βιβλία του και πάντα στο πρώτο πρόσωπο, κάνει χρήση του σχήματος του ονείρου. Στο τρίτο συναντάται με τον Ορφέα και στη συνέχεια με τον Τειρεσία που μέχρι και το τέταρτο βιβλίο βάλλει κατά των αμαρτιών των γυναικών. Από την πλευρά του, ο πρωταγωνιστής υπερασπίζεται το γυναικείο φύλο, δηλώνοντας ότι οι αμαρτίες και τα πάθη των ανδρών είναι μεγαλύτερα.
Κυριάκος Σταματόπουλος

Ο Κυριάκος Σταματόπουλος (γεννημένος στις 28 Αυγούστου 1979) είναι Ελληνοκαναδός τερματοφύλακας, ο οποίος είναι ο επικεφαλής προπονητής τερματοφυλάκων της σουηδικής ΑΙΚ Στοκχόλμης, αλλά είναι επίσης εγγεγραμμένος ως παίκτης της. Του έχουν δώσει το ψευδώνυμο "Stam" (Σταμ).

 Μετακόμισε με την οικογένειά του από την Ελλάδα στο Οντάριο του Καναδά, όταν ήταν μικρό παιδί. Ξεκίνησε να παίζει χόκεϊ επί πάγου σε ηλικία 2 ετών και ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο μόλις σε ηλικία 13 ετών. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία από την Καλαμάτα, στην οποία αγωνίστηκε για 3 σεζόν (2000-03), παίζοντας, συνδυαστικά σε όλες τις διοργανώσεις, σε 12 αγώνες. Οι ομάδες στις οποίες έπαιζε στη Σουηδία, υποβιβάζονταν κάθε χρόνο. Αρχικά, η Ένκεπινγκς δύο φορές στη σειρά και ακολούθως η Μπόντενς, όσο έπαιζε ως δανεικός σε αυτήν. Το σερί των υποβιβασμών τελείωσε μόλις μετακινήθηκε στη Νορβηγία. Η σταδιοδρομία του στην Τρόμσε άρχισε δύσκολα, καθώς δέχτηκε ποινή 2 αγώνων για τη συμμετοχή του σε ομαδικό καβγά, τον οποίο περιέγραψε ως «μικρή φιλονικία του χόκεϊ», που συνέβη κατά τη διάρκεια του ντεμπούτου του στον αγώνα ενάντια στη Μόλντε. Έγινε αγαπημένος των φιλάθλων ως αποτέλεσμα αυτού του περιστατικού. Τορόντο ΦΚ Στις 3 Αυγούστου 2007, ανακοινώθηκε ότι ο προπονητής της καναδικής Τορόντο ΦΚ, Μο Τζόνστον, πήρε ως δανεικό τον Σταματόπουλο, στη μέση της "κρίσης τερματοφυλάκων" της ομάδας. Έκανε το ντεμπούτο του ενάντια στους Λος Άντζελες Γκάλαξι στις 5 Αυγούστου. Λιν Τον Απρίλιο του 2009, ο Σταματόπουλος αγωνίστηκε ως δανεικός στη Λιν. Φρέντρικσταντ Στις 20 Ιουλίου 2009, ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στη Φρέντρικσταντ, για το υπόλοιπο της σεζόν. Μετακινήθηκε στην ομάδα την 1η Αυγούστου και έκανε το ντεμπούτο του στις 2 Αυγούστου, σε έναν εντός έδρας αγώνα εναντίον της Βίκινγκ. Στις 6 Μαρτίου 2010, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την απερχόμενη πρωταθλήτρια, ΑΙΚ Στοκχόλμης. Ο τερματοφύλακας Νίκλας Μπεργκ, τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, αφήνοντας την ομάδα με έναν μόνο τερματοφύλακα. Ο Σταματόπουλος έκανε το ντεμπούτο του με τον σύλλογο στον προημιτελικό του Κυπέλλου Σουηδίας, τον Ιούλιο του 2010 εναντίον της Χέλσινγκμποργκς. Δέχτηκε μόνο ένα γκολ στην ισοπαλία 1-1, αλλά η AΙK έχασε στη διαδικασία των πέναλτι.Έγινε η βασική επιλογή μετά τον τραγικό θάνατο του Ιβάν Τούρινα τον Μάιο του 2013, αλλά στη συνέχεια ήταν ο τερματοφύλακας δεύτερης επιλογής του συλλόγου. Στις 22 Νοεμβρίου 2017 η AΙK ανακοίνωσε την προέκταση του συμβολαίου του, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2020. Επιπλέον, ορίστηκε ως επικεφαλής προπονητής τερματοφυλάκων του συλλόγου και θα συνεχίσει να είναι εγγεγραμμένος ως παίκτης της ομάδας. Ηταν μέλος της Εθνικής Ομάδας U23 τον Ιούλιο του 2001 στο Jeux de la Francophonie.Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Καναδά σε φιλικό αγώνα εναντίον της Μάλτας τον Νοέμβριο του 2001. Η τελευταία του συμμετοχή ήταν το 2016. Συνολικά, έχει 21 συμμετοχές. Προφίλ παίκτη στο Tromso IL (σε Νορβηγικά) Προφίλ παίκτη στο CanadaSoccer.com Προφίλ παίκτη στο Tromso IL (σε Νορβηγικά) Κυριάκος Σταματόπουλος στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Γαλλικά) «Προφίλ του Κυριάκος Σταματόπουλος». footballdatabase.eu.
Στάμπεκ ΙΦ (ποδόσφαιρο)

Η Στάμπεκ Φούτμπαλ είναι νορβηγική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπέρουμ. Ιδρύθηκε το 1912 ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου Στάμπεκ ΙΦ. Έδρα της ομάδας είναι το Νάντερουντ Στάντιον.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Πρωτάθλημα Νορβηγίας:Πρωταθλήτρια (1): 2008Κύπελλο Νορβηγίας:Κυπελλούχος (1): 1998Σούπερ Καπ Νορβηγίας:Νικήτρια (1): 2009 Επίσημος ιστότοπος
7

Το έτος 7 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει το Σάββατο στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Μέτελλου και Νέρβα (ή, λιγότερο συχνά, το 760 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 7 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 7 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ιλλυρικά φύλα στην Παννονία και τη Δαλματία συνεχίζουν τη Μεγάλη Ιλλυρική Εξέγερση κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Ο Πούμπλιος Κουινκτίλιος Βάρος διορίζεται κυβερνήτης της Γερμανίας, επιφορτισμένος με την οργάνωση της Γερμανίας μεταξύ των ποταμών Ρήνου και Έλβα. Πραγματοποιεί απογραφή, επινοεί φόρο τιμής και στρατολογεί στρατιώτες. Όλα αυτά δημιουργούν διχόνοια μεταξύ των γερμανικών φύλων. Ο Άβγαρος της Έδεσσας καθαιρείται βασιλιάς της Οσροηνής. Ξεκινά η κατασκευή του Ναού της Ομόνοιας. Κίνα Ο Τσάι Γι, Κυβερνήτης του Ντονγκ (σύγχρονο Πουγιάνγκ, Χενάν) ανακηρύσσει τον Λιου Σιν, μαρκήσιο του Γιανγκ Σιάνγκ (σύγχρονο Tai'an, Σαντόνγκ), αυτοκράτορα. Αυτή αποδεικνύεται ότι είναι η μεγαλύτερη από τις εξεγέρσεις εναντίον του αυτοκράτορα Ρούζι του Χαν. Ο Ουάνγκ Μανγκ καταπνίγει την εξέγερση κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ο Τσάι συλλαμβάνεται και εκτελείται ενώ ο Λιου Σιν δραπετεύει. Περσία Ο Βονώνης Α΄ γίνεται ηγεμόνας της Παρθικής Αυτοκρατορίας (κατά προσέγγιση ημερομηνία). Γναίος Δομίτιος Κόρβουλο, Ρωμαίος στρατηγός (θ. 67 μ.Χ.) Ιουλία Λιβία, κόρη του Δρούσου Ιούλιου Καίσαρα και της Λιβίλλας (θ. 43 μ.Χ.) Αθηνόδωρος ο Σάνδωνος, Στωικός φιλόσοφος Γλαφύρα, κόρη του Αρχέλαου της Καππαδοκίας (γ. περ. 35π.Χ.) Λούκιος Σεμπρώνιος Ατρατίνος, Ρωμαίος πολιτικός Άουλος Λικίνιος Νέρβας Σιλιανός, Ρωμαίος ύπατος
Σαν Λεονάρντο ιν Πασσίρια

Το Σαν Λεονάρντο ιν Πασσίρια (ιταλικά: San Leonardo in Passiria, προφέρεται: [san leoˈnardo im pasˈsiːrja]) ή Σανκτ Λέονχαρντ ιν Πασάιερ (γερμανικά: St. Leonhard in Passeier, προφέρεται: [saŋkt ˈleːɔnhard ʔɪn paˈsaɪɐ]) είναι πόλη της Ιταλίας με 3.547 κατοίκους της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο, που βρίσκεται στις Δολομίτικες Άλπεις και στην κοιλάδα Βαλ Πασίρια. Το 98,30% των κατοίκων μιλούν Γερμανικά, το 1,61% Ιταλικά και μόλις 0,09% Λαδινικά.

 Το 1116 χτίστηκε στην περιοχή από Τεύτονες ναός του Αγίου Λεονάρδου και σταδιακά γύρω από αυτόν δημιουργήθηκε αρχικά ένας οικισμός για εξελιχθεί στην σημερινή κωμόπολη. Μέχρι το 1923 ανήκε στην Αυστρία και στο καντόνι του Τιρόλο, από το 1923 μαζί με όλο το Νότιο Τιρόλο ανήκει στην Ιταλία. Από τα αξιοθέατα της πόλης είναι ο ναός του Αγίου Λεονάρδου χτισμένη σε γοτθικό ρυθμό. Ο ναός του Αγίου Ιππόλυτου ρωμανικές τοιχογραφίες από το 1380. Το κάστρο Τζιόβο με το παρεκκλήσι του με γοτθικές τοιχογραφίες. Το μουσείο - πρώην πανδοχείο και κατοικία του Αντρέας Χόφερ, εθνικού ήρωα της Αυστρίας, ο οποίος γεννήθηκε εδώ. Werner Graf, Häuser- und Höfegeschichte von St. Leonhard in Passeier 1775-1913, S. Leonardo, Comune di S. Leonardo, 1993. 344 pp. Karl Gruber, Die Kirchen von St. Leonhard in Passeier, Lana, Tappeiner, 1993. ISBN 88-7073-162-6
Τιβέριος Γέμελλος

Ο Τιβέριος Γέμελλος (10 Οκτωβρίου 19 μ.Χ. - 37/38) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν γιος τού Δρούσου Ιουλίου Καίσαρος (Δρούσου τού νεοτέρου) και της Λιβίλλας, κόρης τού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου (Δρούσου τού πρεσβυτέρου)· οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Το παρωνύμιο Γέμελλος (Gemellus) σημαίνει δίδυμος και τού δόθηκε διότι είχε γεννηθεί μαζί με τον Τιβ. Κλ. Καίσαρα Γερμανικό Β΄ Γέμελλο, που απεβίωσε το 23 μ.Χ. σε ηλικία 4 ετών.

 Ο πατέρας του και τα εξαδέλφια του απεβίωσαν και οι ιστορικοί της εποχής υποπτεύονται, ότι ο ισχυρός Σηιανός έπαρχος τού Πραιτωρίου τους εξάλειψε μεθοδικά. Μάλιστα ο Σηιανός, αν και από την τάξη των ιππέων, είχε ζητήσει να νυμφευτεί τη χήρα Λιβίλλα. Έμειναν συγγενείς τού Τιβερίου ο εγγονός του Γέμελλος και ο μικρανιψιός του Γάιος Καλιγούλας, τους οποίους ο Αυτοκράτορας έκανε συγκληρονόμους το 35 μ.Χ.. Το 37 μ.Χ. ο Τιβέριος απεβίωσε και ο Καλιγούλας ανέλαβε την αρχή· φόνευσε τον κατά 7 έτη μικρότερό του Γέμελλο ή τον ανάγκασε να αυτοκτονήσει στα τέλη τού 37 ή στις αρχές τού 38 μ.Χ.. Την αδελφή του Γέμελλου, την Ιουλία Λιβία νυμφεύτηκε ο Νέρων Ιούλιος Καίσαρ. Cassius Dio, Roman History Books 58–59 Philo, Against Flaccus Suetonius, Lives of the Twelve Caesars, Life of Caligula, Life of Tiberius Tacitus, Annals, II–VI
ICIUM

Ο θαυματότοπος πάγου ICIUM είναι ένα χειμερινό πάρκο ψυχαγωγίας χτισμένο στο Λέβι της Φινλανδίας, από πάγο και χιόνι. Το πρώτο πάρκο άνοιξε στις 18 Δεκεμβρίου του 2010. Στο πάρκο υπάρχουν εκθέματα τόσο γλυπτών από πάγο όσο και γλυπτών από χιόνι σε μια έκταση περίπου ενός εκταρίου.

 Το ICIUM είναι χτισμένο από Κινέζους γλύπτες πάγου από την πόλη Χαρμπίν, όπου διεξάγεται το ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Γλυπτικής Χιονιού και Πάγου του Χαρμπίν, από το 1963. Περισσότερα από 10.000 κυβικά μέτρα χιονιού χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του πρώτου ICIUM το 2010. Οι χτίστες ανέσυραν επίσης 600 κυβικά μέτρα πάγου από τον ποταμό Όουνασγιόκι για να κατασκευάσουν τα γλυπτά. Οι κύριες ατραξιόν της σεζόν ICIUM 2010–2011 ήταν: Η τσουλήθρα του Σινικού Τείχους. Ο μεγαλύτερος σχηματισμός από χιόνι, η τσουλήθρα του Σινικού Τείχους, ήταν 15 μέτρα ψηλή και 80 μέτρα μακριά. Περισσότερα από 5000 κυβικά μέτρα χιονιού χρειάστηκαν για την κατασκευή του.Ο Καθεδρικός Ναός του Ελσίνκι. Με ύψος 15 μέτρα, ο Καθεδρικός Ναός του Ελσίνκι, μαζί με την τσουλήθρα του Σινικού Τείχους, ήταν το ψηλότερο κτίριο από χιόνι στο ICIUM.Ο Κεντρικός Σιδηροδρομικός Σταθμός του Ελσίνκι.Η Παγόδα. Η πράσινη παγόδα ήταν το ψηλότερο κτίριο από πάγο στο ICIUM, με ύψος περισσότερο από 15 μέτρα.Ο Ναός του Ουρανού.Το Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου.Ο Στρατός από Τερακότα. Παγογλυπτικά των στρατιωτών από τερρακότα. Παραδοσιακοί καλλιτέχνες από το Πεκίνο ήταν επίσης παρόντες στο ICIUM για να δείξουν πώς γίνονται πολλά παραδοσιακά κομψοτεχνήματα, όπως ύφανση από άχυρο, ζωγραφική σε μπουκάλια, και γλυπτική με ζύμη. Ο Μινγκμίνγκ, ένα μωρό πάντα από την Bamboo Fairyland, είναι η μασκότ του ICIUM. Στην πρώτη του περιπέτεια, ο Μινγκμίνγκ προσπαθεί να σώσει το σπίτι του από έναν κακό δράκο, με τη βοήθεια του παππού ταράνδου Νίιλα, του μωρού ταράνδου Νίνα, και του Άγιου Βασίλη. Επίσημη ιστοσελίδα ICIUM 360 ° πανοραμική φωτογραφία Αρχειοθετήθηκε 2011-11-13 στο Wayback Machine.
Σούπερ Λίγκα 2015–16

Η Σούπερ Λίγκα 2015–16 (γνωστή και ως Super League) και ειδικότερα το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της περιόδου 2015-16 ήταν το 57ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας, το 37ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και 10ο με την ονομασία Σούπερ Λιγκ. Μετείχαν 16 (δεκαέξι) σύλλογοι, όσοι κατέλαβαν την 1η έως και τη 14η θέση της προηγούμενης διοργάνωσης και οι 2 πρώτοι της Φούτμπολ Λιγκ (2014-15), η ΑΕΚ και ο Ηρακλής. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 43η φορά στην ιστορία του κάνοντας ρεκόρ συγκομιδής βαθμών (85 από τους 90) σε πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Μάρκο Σίλβα. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Καπίνο (3), Ρομπέρτο (27), Χουτεσιώτης (1). Αμυντικοί: Βούρος (2), Ελαμπντελαουί (20/2), Μαζουακού (23/1), Μποτία (17/4), Ντα Κόστα (22/2), Σαλίνο (14), Σιόβας (22), Τσιμίκας (3). Μέσοι: Ερνάνι (16/4), Ζντιέλαρ (8), Καμπιάσο (14/2), Κασάμι (19/2), Μανιάτης (2), Μιλιβόγεβιτς (22/3), Μπουχαλάκης (5/1), Ντομίνγκες (18/5), Ντοσεβί (2/1), Ντουρμάζ (23/7), Πάρντο (21/4), Σεμπά (19/2), Φορτούνης (27/18), Φουστέρ (10/3). Επιθετικοί: Ιντέγε (23/10), Κολοβός (5), Πουλίδο (8/5), Φινμπόγκασον (7/1), Χάρα (2). Πηγή: Super League (επίσημα στοιχεία συλλόγων) Στις συμμετοχές περιλαμβάνεται η σεζόν 2015-16 Ο πίνακας δείχνει τις θέσεις των ομάδων μετά από κάθε αγωνιστική. Στην περίπτωση που κάποια αγωνιστική αναβληθεί και πραγματοποιηθεί μετά το πέρας άλλων αγωνιστικών τότε οι θέσεις συμπληρώνονται μετά από αυτές τις αγωνιστικές. Παράδειγμα Αν αναβληθεί η 13η αγωνιστική και πραγματοποιηθεί μεταξύ 15ης και 16ης αγωνιστικής τότε οι θέσεις των ομάδων μετά την 14η αγωνιστική φαίνονται στην 13η, της 15ης στην 14η και της 13ης στην 15η. Τελευταία ενημέρωση: 28 Απριλίου 2016.Πηγή: Super League Πηγή: Super League1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας Στα Play Offs Super League 2015-2016 οι τέσσερις ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 2 έως 5 στην κανονική περίοδο θα αγωνιστούν μεταξύ τους δύο φορές (μία εντός και μία εκτός έδρας). Ο Πανιώνιος που κατέλαβε την 5η θέση της κανονικής περιόδου θα ξεκινήσει από με 0 βαθμούς, ενώ οι υπόλοιπες 3 με τη διαφορά βαθμού/βαθμών που είχαν από τον Πανιώνιο στην κανονική διάρκεια διαιρεμένη με το 5. Ως αποτέλεσμα αυτών η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός θα ξεκινήσουν με 2 και ο ΠΑΟΚ με 0. Η στρογγυλοποίηση γίνεται ως προς το κοντινότερο αριθμό (π.χ 0,4 -> 0 , 1,6 -> 2) Πηγή: Super LeagueΚριτήρια κατάταξης: 1) Βαθμοί, 2) Βαθμοί από τους μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες, 3) Διαφορά τερμάτων στους μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες, 4) Κατάταξη κανονικής περιόδου Πηγή: Super League1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας Επίσημος ιστότοπος
1-χλωροναφθαλίνιο

Το 1-χλωροναφθαλίνιο (αγγλικά 1-chloronaphthalene) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και χλώριο, με μοριακό τύπο C11H9Cl. Είναι ένα «θυγατρικό» ναφθαλίνιο, ενώ ταυτόχρονα ανήκει και στις «χλωραρωματικές ενώσεις» (δηλαδή αρωματικές ενώσεις που περιέχουν φθόριο). Το χημικά καθαρό 1-χλωροναφθαλίνιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, ελαιώδες υγρό, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό του δείκτη διάθλασης κρυστάλλων με εμβάπτιση. Η ένωση είναι ισομερής του 2-χλωροναφθαλίνιου.

 Το 1-χλωροναφθαλίνιο παράγεται με απευθείας χλωρίωση του ναφθαλινίου, αν και έτσι συμπαράγονται και ένας αριθμός πολυχλωριωμένων παραγώγων, όπως διχλωροναφθαλίνια και τριχλωροναφθαλίνια, εκτός από τα δύο (2) ισομερή μονοχλωριωμένα 1-χλωροναφθαλίνιο και 2-χλωροναφθαλίνιο. Αυτή η τοξική ουσία, μη πολική οργανοχλωριωμένη ένωση χρησιμοποιείται ενίοτε ως ισχυρό βιοκτόνο. Είναι γνωστή επίσης ως Basileum. Περιστασιακά, χρησιμεύει ως εντομοκτόνο και μυκητοκτόνο για το ξύλινο δάπεδο των κοντέινερ, που ικανοποιεί τον ίδιο ρόλο όπως και το χλωρδάνιο. Το 1-χλωροναφθαλίνιο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως κοινός διαλύτης για έλαια, για λίπη και για το DDT, μέχρι τη δεκαετία του 1970. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τον προσδιορισμό του δείκτη διάθλασης κρυστάλλων. Ναφθαλίνιο 1-μεθυλοναφθαλίνιο 2-μεθυλοναφθαλίνιο 1-φθοροναφθαλίνιο 1-βρωμοναφθαλίνιο Φουλβαλένιο Καμφορά Διαλίνιο Τετραλίνιο Δεκαλίνιο Διαστρικά και ενδοαστρικά χημικά είδη που έχουν ανιχνευθεί Μοθσφαιρίδιο 1-ναφθόλη 2-ναφθόλη ναφθαλινίδιο του νατρίου Αντίδραση Βάγκνερ-Γιούρεγκ Ανθρακένιο Φαινανθρένιο Ακεναφθυλένιο Αζουλένιο Πενταλένιο Ινδένιο Επταλένιο Διφαινυλένιο ας-ινδακένιο ς-ινδρακένιο Φλουορένιο Φαιναλένιο Φλουορανθένιο Ακεφαινανθρένιο Τριφαινυλένιο Πυρένιο Χρυσένιο Ναφθακένιο Πλειαδένιο Πενταφαίνιο Πεντακένιο Τετραφαινυλένιο Εξαφαίνιο Εξακένιο Ρουμπικένιο Κορωνένιο Τριναφθυλένιο Επταφαίνιο Επτακένιο Πυρανθένιο Οβαλένιο Θειανθρένιο Ισοβενζοφουράνιο Χρωμένιο Ξανθένιο Φαινοξαθίνιο Ιδολζίνη Ισοϊνδόλιο 3-υδροϊνδόλιο Ινδόλιο 1-υδροϊνδαζόλιο Πυρίνιο 4-υδροκιναζολίνη Ισοκινολίνη Κινολίνη Κιναζολίνη Φθαλαζίνη Ναφθυδρίνη Κινοξαλίνη Κιναζολίνη Κιννολίνη Πτεριδίνη 4α-υδροκαρβαζόλιο Καρβαζόλιο β-καρβολίνη Φαινανθριδίνη Ακριδίνη Περιμιδίνη 1,7-φαινανθρολίνη Φαιναζίνη Φαιναραζίνη Φαινοθαζίνη Φαινοξαλίνη Ισοχρωμάνιο Χρωμάνιο Ινδολίνη Ισοϊνδολίνη Κινακλιδίνη Πουρίνη Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Δήμος Βίβλου Νάξου

Ο Δήμος Βίβλου ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γινόντουσαν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός Γαλανάδος και αργότερα, το 1845, ο οικισμός Τρίποδες. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση.

 Ιδρύεται το 1835, με συνολικό πληθυσμό 2.504 κατοίκους (672 οικογένειες) και αποτελείται από τους οικισμούς Γαλανάδο ( 153 κατ./ 41 οικογ.), Γλυνάδο ( 247 κατ./ 75 οικογ.), Τρίποδες ( 355 κατ./ 99 οικογ.), Αγερσανί ( 375 κατ./ 99 οικογ.), Κάτω Σαγκρί ( 133 κατ./ 33 οικογ.), Άνω Σαγκρί ( 259 κατ./ 65 οικογ.), Ποταμιάς ( 190 κατ./ 57 οικογ.), Μέλανες ( 275 κατ./ 65 οικογ.), Άγιος Θαλάλαιος ( 85 κατ./ 21 οικογ.), Άχαψι ( 194 κατ./ 48 οικογ.) και Μητρυιά ή Μητρεία ( 238 κατ./ 69 οικογ.). Ήταν δήμος Β΄ τάξεως στον οποίο ορίστηκε το 1836 από τον βασιλιά Όθωνα δήμαρχος ο Σπυρίδων Αντ. Μπαρότσης, ο οποίος παρέμεινε σε αυτό το αξίωμα μέχρι το 1865, και εισπράκτωρ ο Β.Τριανταφύλλου. Οι πρώτες δημοτικές αρχές αποτελούνταν από το δημοτικό συμβούλιο και τους παρέδρους των χωριών: Γαβριήλ Βασιλάκης, Αντώνιος Δεγαϊτας, Νικόλαος Γαλατερός, Στυλιανός Λεονάρδος, Ζανής Σκουλάτος και Νικόλαος Καραμπάτζης. Το 1845 καταργούνται οι οικισμοί Άχαψι και Μητρυιά και συναποτελούν τον οικισμό των Εγγαρών. Ο οικισμός Εγγαρές προσαρτάται στο δήμο Βίβλου και η έδρα του Δήμου μεταφέρεται από τον οικισμό Γαλανάδος στον οικισμό Τρίποδες. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Έτσι οι «μεγάλοι» σε πληθυσμό δήμοι, όπως αυτός της Βίβλου, καταργούνται και στη θέση τους έχουμε «μικρότερες» κοινότητες. Από την κατάργηση του δήμου προέκυψαν 6 κοινότητες:της Βίβλου (ο οικισμός των Τριπόδων μετονομάστηκε σε Βίβλος) με τους οικισμούς Γλυνάδος και Γαλανάδος. του Σαγκρίου με τους οικισμούς Άνω και Κάτω Σαγκρί. των Μελάνων με τον οικισμό Άγιος Θαλέλαιος. του Αγερσανίου. των Εγγαρών. της Ποταμιάς. Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν: Σπυρίδων Μπαρότσης, Κωνσταντίνος Γκούφας, Γεώργιος Καραμπάτσης, Αντώνιος Ρεφενές, Εμμανουήλ Μαγκάκης, Σπυρίδων Σκαρέντζος και Βασίλειος Α. Ρεφενές. Ιστορία της νεότερης Ελλάδας Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1833
Κυανός γίγαντας

Στην αστροφυσική ονομάζεται κυανός γίγαντας κάθε αστέρας με φασματικό τύπο Ο ή B (πράγμα που καθιστά το φως που εκπέμπει συνολικά ψυχρό λευκό ως γαλανό) και τάξη λαμπρότητας που χαρακτηρίζει τους γίγαντες αστέρες. Με σύμβολα, είναι αστέρες OxIII ή BxIII κατά τη δισδιάστατη φασματική ταξινόμηση Μόργκαν-Κήναν, όπου x αριθμός από 0 ως 9. Στο διάγραμμα Hertzsprung-Russell οι κυανοί γίγαντες καταλαμβάνουν θέσεις στο άνω αριστερό τμήμα.

 Οι κυανοί γίγαντες είναι εξαιρετικά λαμπροί, φθάνοντας σε απόλυτο μέγεθος -5, -6 και ακόμα λαμπρότερο. Η επιφανειακή τους θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή (20000 K και πλέον) ώστε σημαντικό τμήμα της ακτινοβολούμενης ενέργειας εκπέμπεται ως υπεριώδες φως, αόρατο στο ανθρώπινο μάτι. Οι περισσότεροι αστέρες αυτού του είδους δημιουργούνται και βρίσκονται σε πολύ αραιές και μεγάλες ομάδες, γνωστές στην Αστρονομία ως Ομάδες O-B. Η τεράστια φωτιστική τους ισχύς προδίνει τον ταχύ ρυθμό που τους επιβάλλει να καταναλώνουν τα πυρηνικά τους «καύσιμα» η μεγάλη πίεση που ασκεί στο εσωτερικό τους η μεγάλη τους μάζα. Για το λόγο αυτό, ο μέσος όρος ζωής τους είναι σχετικώς πολύ μικρός για αστέρες, λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια γήινα χρόνια. Η σύγχρονη Αστροφυσική προβλέπει ότι οι περισσότεροι κυανοί γίγαντες θα πεθάνουν σε μία θεαματική έκρηξη, ως υπερκαινοφανείς αστέρες. Ο όρος «γίγαντας» πρέπει να χρησιμοποιείται εδώ με προσοχή, καθώς συνήθως υπονοεί αστέρα σε προχωρημένο εξελικτικό στάδιο, κατά το οποίο συντήκει ήλιο και όχι υδρογόνο στον πυρήνα του (βλ. ερυθρός γίγαντας). Δεν υπάρχουν πραγματικοί σταθεροί κυανοί γίγαντες, αλλά απλώς ηλικιωμένοι αστέρες μεγάλης μάζας όπως ο Μπελατρίξ (φασμ.τύπου B2III) που βρίσκονται στη διαδικασία να καταστούν λαμπροί γίγαντες (τάξη λαμπρότητας II) μεγάλης μάζας, σε αντίθεση με ερυθρούς γίγαντες όπως ο Αρκτούρος (K1III), οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το τελικό στάδιο της αστρικής εξελίξεως για αστέρες μικρής σχετικώς μάζας και είναι σταθερότεροι ως γίγαντες. Οι κυανοί γίγαντες αντιπροσωπεύουν μια μεταβατική φάση όπου ο αστέρας θα μετατραπεί σχετικώς σύντομα είτε σε λαμπρό γίγαντα (και τελικώς σε πλανητικό νεφέλωμα και λευκό νάνο), είτε σε υπεργίγαντα (και τελικώς σε υπερκαινοφανή ή σπάνιο λευκό νάνο «οξυγόνου-νέου»). Το αντίστοιχο στάδιο αστρικής εξελίξεως για αστέρα μάζας ίσης με τη μάζα του Ήλιου θα ήταν ο υπογίγαντας (τάξη IV), στον οποίο η σύντηξη υδρογόνου επιβραδύνεται και η σύντηξη ηλίου δεν έχει ακόμα αρχίσει. Ακόμα, άλλοι «κυανοί γίγαντες» είναι στην πραγματικότητα κακώς ταξινομημένοι νεαροί νάνοι που συντήκουν υδρογόνο, όπως ο Στάχυς ή οι βασικοί αστέρες των Πλειάδων, η εξαιρετική λαμπρότητα των οποίων έπειθαν τους παλαιότερους αστρονόμους ότι ήσαν γηραιότεροι γίγαντες, και η ταξινόμηση διατηρήθηκε έκτοτε. Γίγαντες αστέρες Κυανός υπεργίγαντας
Καμίλο Μπερνέρι

Ο Καμίλο Μπερνέρι (1897-1937) ήταν Ιταλός αναρχικός διανοούμενος που δολοφονήθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο πόλεμο. Ήταν επικριτής της συνεργασίας των αναρχικών με τις δυνάμεις του Δημοκρατικού στρατού.

 Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, ενώ έγινε αυτοεξόριστος μετά την κατάκτηση της εξουσίας από τον Μπενίτο Μουσολίνι. Ο Μπερνέρι μετείχε στον Ισπανικό Εμφύλιο στη πλευρά των Ισπανών αναρχικών στο Τάγμα Ασκάσο. Επέκρινε την στρατικοποίηση των πολιτοφυλάκων και ήταν από τους λίγους αναρχικούς που διαφώνησαν με την υπουργοποιήση αναρχικών και τη συμμετοχή τους στη κυβέρνηση, ενώ ήδη από τον Νοέμβριο του 1936 έγραψε: "το μόνο δίλλημα είναι νίκη εναντίον του Φράνκο μέσω επαναστατικού πολέμου, ή ήττα" θέση που επηρέασε τη βάση των αναρχικών οργανώσεων και οδήγησε μεταξύ άλλων στα Γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία, περίοδο κατά την οποία δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με τους Πήτερ Μάρσαλ, Τζορτζ Γούντκοκ και Paul Avrich η δολοφονία του έγινε από μέλη του ισπανικού κομμουνιστικού κόμματος, οι οποίοι τον είχαν βάλει στο στόχαστρο. Ο Άντονι Μπίβορ αναφέρει ότι το πιο πιθανό είναι οι δράστες να ήταν κομμουνιστές ενώ ο Burnett Bolloten αναφέρει ότι είναι άγνωστοι οι δράστες και αναφέρει όλες τις πιθανές εκδοχές. Αντίθετα, σύμφωνα με την Graham Helen, υπαίτιοι «σχεδόν σίγουρα» είναι τα μέλη των μυστικών υπηρεσιών του Μπενίτο Μουσολίνι. Σύμφωνα με τον Πολ Πρέστον εφόσον συνιστούσε μεγαλύτερη απειλή για τον Μουσολίνι από ότι για τον Στάλιν το πιθανότερο ήταν να δολοφονήθηκε από μέλη των Ιταλικών μυστικών υπηρεσιών, συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε τότε η CNT. Broué, Pierre (2008). The revolution and the Civil War in Spain (στα Αγγλικά). Chicago, Ill: Haymarket Books Trade distribution in the U.S., Consortium Book Sales. ISBN 978-1-931859-51-6. OCLC 213133413. Alexander, R.· Alexander, R.J. (1999). The Anarchists in the Spanish Civil War. The Anarchists in the Spanish Civil War. Janus. ISBN 1 85756 412 X. Preston, Paul (2013). The Spanish holocaust : inquisition and extermination in twentieth-century Spain. London: HarperPress. ISBN 978-0-00-638695-7. OCLC 810945953.
Πολέμων (σχολάρχης)

Ο Πολέμων ήταν Αθηναίος φιλόσοφος (πέθανε περίπου το 270 π.Χ.), μαθητής και διάδοχος του Ξενοκράτη στην Ακαδήμεια του Πλάτωνα. Διηύθυνε τη σχολή από το 314 π.Χ. ώς το 270 π.Χ.. Υπήρξε σύγχρονος με τους μεγάλους ιδρυτές των σχολών της εποχής, όπως τον Επίκουρο και τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, που υπήρξε και μαθητής του.

 Ο Πολέμων απέδιδε μεγαλύτερη σημασία στην ηθική φιλοσοφία παρά στη διαλεκτική. Ως εκ τούτου η ηθική πράξη αποτελούσε για αυτόν πρώτιστο καθήκον του ανθρώπου. Συμφωνούσε πλήρως με την εντολή των Στωικών «κατά φύσιν ζην», η οποία περιελάμβανε κάθε έννοια αρετής. Από το σύνολο των έργων του δεν διεσώθη τίποτα και οι πληροφορίες που υπάρχουν συνάγονται κυρίως από έμμεσες αναφορές από τον Διογένη τον Λαέρτιο. Ωστόσο το σημαντικότερο έργο του, ίσως και το μόνο που είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία, ήταν το Περί του κατά φύσιν βίου. Στο έργο αυτό ο Πολέμων ισχυρίζεται ότι η ευδαιμονία προέρχεται αφενός από την αρετή και αφετέρου από την απόλαυση των αγαθών που προσφέρει η φύση στον άνθρωπο. Αυτό το φιλοσοφικό σχήμα είναι κατά μία εκδοχή επιρροή από τους Διαλόγους του Πλάτωνα. Πιθανότατα όμως προέρχεται από τη σταθερή μονιμότητα της περιπατητικής σχολής και κυρίως τον Θεόφραστο, που συνίσταται σε τρία είδη αγαθών: ψυχικό, σωματικό και κοινωνικό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 50, σελίδα 63 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 5, σελίδα 188
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1944, γνωστοί και ως Αγώνες της 13ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση προγραμματισμένη να διεξαχθεί στο Λονδίνο της Αγγλίας, η οποία ματαιώθηκε λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Η διαδικασία επιλογής της διοργανώτριας χώρας περιελάμβανε οκτώ υποψηφιότητες και νικήτρια αναδείχτηκε η πόλη του Λονδίνου μπροστά από τη Ρώμη, το Ντιτρόιτ, τη Λωζάνη, την Αθήνα, τη Βουδαπέστη, το Ελσίνκι και το Μόντρεαλ. Η επιλογή πραγματοποιήθηκε στην 38η Σύνοδο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, που διοργανώθηκε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1939. Παρά τον πόλεμο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή οργάνωσε πολλές εκδηλώσεις το διάστημα 17 έως 19 Ιουνίου του 1944 στη Λωζάνη της Ελβετίας για να γιορτάσει την 50ή επέτειο από την ίδρυσή της. Πολωνοί κρατούμενοι πολέμου στην περιοχή Ντομπιέγκνιεφ πήραν άδεια από τους Γερμανούς κατακτητές τους να διοργανώσουν ανεπίσημους Αγώνες ανάμεσα στους κρατούμενους της χώρας το διάστημα 23 Ιουλίου με 13 Αυγούστου 1944, ενώ κατασκεύασαν και μία Ολυμπιακή σημαία από σεντόνια και κασκόλ. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε πως ήταν μία επίδειξη Ολυμπιακού πνεύματος που υπερβαίνει τον πόλεμο. Εξαιτίας της ματαίωσης αποφασίστηκε, χωρίς ψηφοφορία, το Λονδίνο να διοργανώσει τους Αγώνες του 1948. Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Ολυμπιακοί Αγώνες Άλλοι Αγώνες που ματαιώθηκαν λόγω πολέμου: Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1916 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944
Λουδοβίκος Αντώνιος του Ανγκιέν

Ο Λουδοβίκος Αντώνιος (Σαντιγύ, 2 Αυγούστου 1772 - Βενσέν, 21 Μαρτίου 1804) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν δούκας του Ανγκιέν, που εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Υπατείας.

 Ο Λουδοβίκος Αντώνιος Ερρίκος ήταν ο μοναδικός γιος του Λουδοβίκου Ερρίκου Β΄ των Κοντέ και της Ματθίλδης της Ορλεάνης, κόρης του Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης. Εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον Αββά Μιγιό και σύντομα άρχισε (1788) τη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Στο ξέσπασμα της Γαλλικής επανάστασης με μια ομάδα ευγενών συμπεριλαμβανομένων του πατέρα και του παππού του, δραπέτευσε για την Αγγλία, προβαίνοντας σε συνεχείς ενέργειες για την αποκατάσταση της μοναρχίας. Το 1792, μετά τη σύλληψη του Βασιλιά της Γαλλίας έκανε σε συμμαχία με το Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ ανεπιτυχή επίθεση ενάντια στη χώρα. Συνέχισε να προσφέρει υπηρεσίες κάτω από τις διαταγές του παππού και του πατέρα του στον στρατό του Κοντέ, που διαλύθηκε (1801) με την ειρήνη του Λυνεβίλ. Παντρεύτηκε τη Σαρλότ ντε Ροάν, ανιψιά του Καρδινάλιου του Ροάν και κατοίκησε στο Μπάντεν, δίπλα από τον Ρήνο. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης (1804), Πρώτος Ύπατος της Γαλλίας, έμαθε νέα για συνωμοσία εναντίον του, με ίχνη από τη Γαλλική αστυνομία, σε ομάδα με τον Σαρλ-Φρανσουά Ντιμουριέ κάνοντας μυστικά ταξίδια στη Γαλλία. Τα νέα ήταν ψευδή, αλλά ο Ναπολέων διέταξε τη σύλληψη του Δούκα από την κατοικία του στον Ρήνο: μεταφέρθηκε αρχικά στο Στρασβούργο και στη συνέχεια στο ανάκτορο του Βενσέν δίπλα στο Παρίσι. Σε λίγο οι κατηγορίες άλλαξαν και ο Δούκας ήταν βεβαρημένος με την κατηγορία για συνωμοσία κατά της ίδιας της πατρίδας του την περίοδο της εξορίας του. Οι συνταγματάρχες πιέστηκαν από τον Στρατηγό Σαβαρύ να τον καταδικάσουν σε εκτέλεση χωρίς να ακούσουν την απολογία του. Ο Σαβαρύ ήρθε εσπευσμένα να αποτρέψει μια συνάντηση του Δούκα μαζί τους που ίσως αποδείκνυε την αθωότητα του. Ο Δούκας πυροβολήθηκε στα χαρακώματα του κάστρου. Με τη δολοφονία του Δούκα του Ανγκιέν, εξαλείφθηκε η γραμμή του κλάδου των Βουρβόνων-Κοντέ: ο πατέρας του και ο παππούς του πέθαναν μετά από αυτόν, αλλά δεν είχαν κανέναν άλλον άρρενα απόγονο. Η δολοφονία του έγινε θέμα συζήτησης στο μνημειώδες έργο του Λέοντα Τολστόι "Πόλεμος και Ειρήνη": σύμφωνα με την υπόθεση, τα νέα έφτασαν αμέσως στη Ρωσία από τον Κόμη του Μορτεμάρ, προσωπικό -υποτίθεται- φίλο και άριστο γνώστη του χαρακτήρα του Δούκα, που μετέβη με ομάδα δυσαρεστημένων στο σπίτι της Άννας Πάβλοβα Σέρερ και άρχισε να κατηγορεί τους υπεύθυνους του φόνου και τον Ναπολέοντα Α΄. Παντρεύτηκε το 1801 τη Σαρλότ Λουίζ ντε Ροάν, κόρη του Σαρλ Ζυλ, Πρίγκιπα του Ροσφόρ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Επτάγραμμα

Το επτάγραμμα είναι ένα αστεροειδές πολύγωνο επτά σημείων που κατασκευάζεται με επτά συνεχόμενες μολυβιές. Η λέξη επτάγραμμα συνδυάζει το αριθμητικό πρόθεμα επτά- με το επίθεμα -γραμμή.

 Σε γενικές γραμμές, επτάγραμμα είναι ένα οποιοδήποτε αυτο-τεμνόμενο επτάγωνο (πολύγωνο με επτά πλευρές). Υπάρχουν δύο κανονικά επταγράμματα, επισημαίνονται ως {7/2} και {7/3}, με τον δεύτερο αριθμό να αντιπροσωπεύει το διάστημα βήματος της κορυφής από ένα κανονικό επτάγωνο, {7/1}. Είναι το μικρότερο αστεροειδές πολύγωνο που μπορεί να κατασκευαστεί σε δύο μορφές, όπως τα ανάγωγα κλάσματα. Τα δύο επταγράμματα κάποιες φορές ονομάζονται επτάγραμμα το {7/2} και μεγάλο επτάγραμμα το {7/3}. Το προηγούμενό του αστεροειδές πολύγωνο, το κανονικό εξάγραμμα {6/2}, είναι μια ένωση δύο τριγώνων. Το μικρότερο αστεροειδές πολύγωνο είναι το πεντάγραμμα {5/2}. Το επόμενό του αστεροειδές πολύγωνο είναι το οκτάγραμμα {8/3}, ακολουθούμενο από το κανονικό εννεάγραμμα, το οποίο επίσης έχει δύο μορφές την {9/2} και την {9/4}, καθώς και μία ένωση τριών τριγώνων την {9/3}. Branko Grünbaum and G. C. Shephard; Tilings and Patterns, New York: W. H. Freeman & Co., (1987), ISBN 0-7167-1193-1. Branko Grünbaum; Polyhedra with Hollow Faces, Proc of NATO-ASI Conference on Polytopes ... etc. (Toronto 1993), ed T. Bisztriczky et al., Kluwer Academic (1994) pp. 43–70. John Horton Conway, Heidi Burgiel and Chaim Goodman-Strass; The Symmetries of Things 2008, ISBN 978-1-56881-220-5 (Chapter 26. pp. 404: Regular star-polytopes Dimension 2) Weisstein, Eric W., "Heptagram" από το MathWorld. Approximate construction method
Ζατρίκιον

Το Ζατρίκιον είναι αρχαιολογικό εύρημα Μινωικής εποχής από την Κνωσό. Εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, ενώ αντίγραφο του φιλοξενείται και στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

 Βρέθηκε στην Κνωσό και ήταν διαλυμένο. Οι συντηρητές το ανασυναρμολόγησαν. Έχει μέγεθος 120 x 60 εκ. και είναι ξύλινο, επικαλυμμένο με λεπτά φύλλα χρυσού και αργύρου, ενώ είναι επεξεργασμένο με ένθετους ορυκτούς κρυστάλλους, γυαλί και γαλάζιο χρώμα. Το συμμετρικό σχέδιο και η κατασκευή του είναι αριστουργηματικά. Στο ένα άκρο είναι συμμετρικά παρατεγμένοι δεξιά και αριστερά από δύο μεγάλοι ναυτίλοι, στη μέση ένας μεγάλος ρόδακας με εγγεγραμμένο λευκό ρόμβο, ενώ ακολουθούν άλλοι δύο μεγάλοι ρόδακες, ένας δεξιά και ένας αριστερά. Ακολουθεί ένα γραμμωτό πεδίο που καταλήγει σε δέκα μικρότερους λευκούς ρόμβους που είναι εγγεγραμμένοι σε γαλάζιους δίσκους. Η όλη σύνθεση είναι πλαισιωμένη από μαργαρίτες ρόδακες με κίτρινη ανθοδόχη που σχηματίζουν ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Ανάγεται στο 1600 - 1500 π.Χ. και προφανώς ανήκε σε πάμπλουτο άρχοντα. Ίσως να ήταν το ταμπλώ αρχαίου επιτραπέζιου παιχνιδιού, ενώ ταυτόχρονα ήταν το καπάκι του κουτιού που περιείχε τα πιόνια. Νώτα Δημοπούλου - Ρεθεμιωτάκη (2005). Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. ΟΛΚΟΣ. σελίδες 332-333. ISBN 960-86743-7-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2013. Γκίζελα Μαρί Αουγκούστα Ρίχτερ, (1882-1972) (1 Δεκεμβρίου 1921). Prehistoric Greek Reproductions. New York: The Gilliss Press. σελίδες 253 και εικόνα. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2013. Γρηγόρης Ζώρζος, άρθρο με τίτλο: «Ζατρίκιον - Το Αρχαιοελληνικό σκάκι» και άλλες αναφορές σε αρχαία παίγνια All About Pagration (Pan+kratos): Ancient Greek Martial Art (google book), σελ.791. Χρήστος Κώνστας, άρθρο με τίτλο: «Σαν Παιχνίδι»
Έλενα Φεράντε

Έλενα Φεράντε (Elena Ferrante) είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο σύγχρονης Ιταλίδας συγγραφέως. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Η Τετραλογία της Νάπολης είναι μεταξύ των πιο γνωστών της έργων. Το 2016 το περιοδικό Time κατέταξε την Έλενα Φεράντε ανάμεσα στους 100 πιο επιδραστικους ανθρώπους της εποχής μας.

 Η Φεράντε είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, με γνωστότερο το τετράτομο έργο της Τετραλογίας της Νάπολης, σχετικά με δύο ευφυή και οξυδερκή κορίτσια από τη Νάπολη, που προσπαθούν να χτίσουν τις ζωές τους μέσα σε ένα βίαιο και σαγηνευτικό κοινωνικό περιβάλλον. Η σειρά αποτελείται από το “Η υπέροχη φίλη μου” (2012), “Το νέο όνομα” (2013), “Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν” (2014) και “Η ιστορία της χαμένης κόρης” (2015) η οποία ήταν υποψήφια για το ιταλικό λογοτεχνικό βραβείο "Strega". Η Φεράντε υποστηρίζει ότι "τα βιβλία, αφού γραφούν, δεν έχουν ανάγκη τον συγγραφέα τους". Επίσης, η ίδια έχει πολλές φορές επιμείνει στη διατήρηση της ανωνυμίας της ως προϋπόθεση για να συνεχίσει τη δουλειά της και έχει τονίσει ότι η απόκρυψη της αληθινής της ταυτότητας είναι πρωταρχικής σημασίας για τη συγγραφή των έργων της. Η πρώτη αγγλική μετάφραση της δουλειάς της ήταν η έκδοση του διηγήματός της “Delia's Elevator”, που μεταφράστηκε από την Adria Frizzi και εντάχθηκε στην ανθολογία “After The War” (2004). Η ιστορία αφηγείται τις αντιδράσεις της κεντρικής ηρωίδας όταν έρχεται αντιμέτωπη με την κηδεία της μητέρας της και επιστρέφει στο ασφαλές καταφύγιό της, το παλιό ασανσέρ στο πατρικό της σπίτι. Το τέταρτο βιβλίο της Τετραλογίας της Νάπολης, "Η ιστορία της χαμένης κόρης", βρέθηκε στα 10 καλύτερα βιβλία του 2015 των New York Times.
Καταλίν Νόβακ

Η Καταλίν Εύα Νόβακ (Katalin Éva Novák) (γεννημένη στις 6 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός, που είναι η πρόεδρος της Ουγγαρίας, έχοντας εκλεγεί στις προεδρικές εκλογές του 2022. Ορκίστηκε ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ουγγαρίας στις 10 Μαΐου 2022. Μέλος του Fidesz, η Νόβακ έχει υπηρετήσει επιπλέον ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης από το 2018 και ως υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων στην τέταρτη κυβέρνηση Όρμπαν από το 2020 έως το 2021.

 Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο δευτεροβάθμιο σχολείο Σάγκβαρι Εντρέ στο Σέγκεντ το 1996, η Νόβακ σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Corvinus της Βουδαπέστης και νομικά στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ. Ενώ ήταν φοιτήτρια, σπούδασε επιπλέον στο εξωτερικό στο Πανεπιστήμιο Παρί-Ναντέρ του Παρισιού. Εκτός από τα ουγγρικά, ο Νόβακ μιλά γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά. Η Νόβακ ξεκίνησε να εργάζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών το 2001, με ειδίκευση σε θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρώπης. Το 2010 έγινε υπουργική σύμβουλος και το 2012 διορίστηκε Επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου του Υπουργείου Ανθρώπινου Δυναμικού. Το 2014 έγινε υφυπουργός Οικογένειας και Υποθέσεων Νεολαίας στο υπουργείο Ανθρωπίνων Ικανοτήτων, και τελικά έγινε υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων τον Οκτώβριο του 2020 σε θέση, που παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021. Προώθησε την θέσπιση κινήτρων, ώστε να αποκτήσουν οι οικογένειες περισσότερα παιδιά. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Fidesz μεταξύ 2017 και 2021. Στις 21 Δεκεμβρίου 2021 ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν ανακοίνωσε ότι η Νόβακ θα ήταν η υποψήφιά του στις προεδρικές εκλογές του 2022. Στις 10 Μαρτίου 2022 κέρδισε κατακτώντας 137 από τις 188 ψήφους στην Εθνοσυνέλευση. Η Νόβακ διαδέχθηκε τον Γιάνος Άντερ, που επίσης προέρχεται από το Fidezs του Βίκτορ Όρμπαν. Η Καταλίν Νόβακ είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά. Ο σύζυγός της είναι ο Ιστβάν Αττίλα Βέρες (István Attila Veres), ο οποίος είναι διευθυντής της αγοράς χρήματος και συναλλάγματος της Εθνικής Τράπεζας της Ουγγαρίας από το 2013. Τα παιδιά τους είναι ο Αδάμ (έτος γέννησης: 2004), ο Θωμάς (έτος γέννησης: 2006) και η Κάτα (έτος γέννησης: 2008). Το 2019 έγινε Dame του Γαλλικού Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής και Ταξιάρχης του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας.
Ποταμός Γκομάλ

Ο ποταμός Γκομάλ (ούρντου: دریائے گومل‬‎, παστού: ګومل سیند، ګومل دریاب) είναι ποταμός μήκους 400 χιλιομέτρων στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Ο ποταμός αναφέρεται στη Ραμαγιάνα, ως ποταμός Γκομάτι. Ο ποταμός δίνει το όνομά του στο Πανεπιστήμιο Γκομάλ στο Ντέρα Ισμαΐλ Χαν και την επαρχία Γκομάλ στο Αφγανιστάν.

 Ο ποταμός Γκομάλ πηγάζει νοτιοανατολικά του Γκαζνί. Οι πηγές που σχηματίζουν τον κύριο κλάδο του Γκομάλ συγκλίνουν πλησίον του οχυρού στο Μπαμπακαρκόλ στο Καταουάζ, μία περιοχή που κατοικείται από παστούν στο Αφγανιστάν. Ο άλλος κλάδος του Γκομάλ, ο «Δεύτερος Γκομάλ», εκβάλει στον κύριο ποταμό περίπου 22 χιλιόμετρα από τις πηγές του. Ο Γκομάλ ρέει νοτιοανατολικά στην επαρχία Γκίλτζι για περίπου 177 χιλιόμετρα προτού ενωθεί με τον ποταμό Ζομπ, τον κυριότερο παραπόταμό του, πλησίον του Χατζούρι Καχ.Εντός του Πακιστάν, ο ποταμός Γκομάλ περικυκλώνει το Νότιο Ουαζιριστάν και σχηματίζει τα όρια μεταξύ του Χιμπέρ-Παχτούνκουα και Μπαλοτσιστάν. Από το Νότιο Ουαζιριστάν, ο ποταμός εισέρχεται στην Κοιλάδα Γκομάλ στην επαρχία του Τανκ, σε μία περιοχή γνωστή ως Γκιρντάβι η οποία κατοικείται από τη φυλή Μιάνι. Στην περιοχή αυτή κυρίως τα νερά του Γκομάλ χρησιμοποιούνται για την άρδευση της κοιλάδας μέσω του συστήματος Ζαμ. Ο ποταμός περνά από την πεδιάδα Νταμάαν στο Κουλάτσι Τεχσίλ και αργότερα από το Ντέρα Ισμαΐλ Χαν Τεχσιλ, προτού εκβάλει στον Ινδό ποταμό 32 χιλιόμετρα από το Ντέρα Ισμαΐλ Χαν. Η κατασκευή φράγματος σε αυτόν τον ποταμό στην περιοχή Χατζούρι Κατς αποτελούσε όραμα από το 1898. Η κυβερνητική έγκριση για την κατασκευή του φράγματος ήρθε το 1963, αλλά τα έργα στο φράγμα Γκομάλ Ζαμ σταμάτησαν το 1965. Τα έργα ξεκίνησαν ξανά το 2001 κατά τη διακυβέρνηση του Περβέζ Μουσάραφ, και ολοκληρώθηκαν το 2013.