IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεοντόπολις Ηλιουπολίτικη

Η Λεοντόπολις ή Λεόντων πόλις ή Λεοντώ ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στη Ηλιουπολίτικη, 13η, νομή της Κάτω Αιγύπτου. Ο Σημερινός αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός σαν Τελ ελ Γιαχουντία, σε μετάφραση : ανάχωμα ή τύμβος των Εβραίων και 5 χλμ από το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται σχετικά κοντά στο υποκατάστημα του Νείλου Πηλούσιουν, στην αρχαία Γη του Γεσέν.

 Η ιστορία της πόλης σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα ξεκινά από το μέσο Βασίλειο περίπου από το 2000 π.Χ. έως το 1700 π.Χ.. Σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς βρισκόταν ανάμεσα σε ποταμό της Άθλιβις και του καναλιού της Σεβένυτου του Πηλουσιακού κλάδου του Νείλου. Σύγχρονες ανασκαφές έχουν δείξει ότι η πόλη περιβαλλόταν από τείχος. Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ παραχώρησε γη στη Λεοντόπολις και σε άλλες περιοχές στον Ονία και τους Εβραίους οπαδούς του που κατέφυγαν εκεί, όπου ο Ονίας κατασκεύασε ναό παρόμοιο με αυτόν της Ιερουσαλήμ ανακατασκευάζοντας παλιότερο εγκαταλελειμμένο ναό. Ο ναός αυτός έως τότε ήταν αφιερωμένος στην Άγρια Βουβάστις και η κατασκευή του νέου ναού πάνω στον παλιό δημιούργησε και αντιδράσεις αφού θεωρούνταν από πολλούς ακάθαρτη θέση λόγω της παλαιάς λατρείας. Μετά το ξέσπασμα του Ιουδαϊκού πολέμου ο ναός έκλεισε το πρώτο αιώνα μ.Χ., εν μέσω της γενικής αντίδρασης κατά του Ιουδαϊσμού. Επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η πόλη αναφέρεται ότι ανήκε στην επαρχία Αυγουστονίκη Β. Την περιοχή περιβάλει ένα τεράστιο ορθογώνιο πρόχωμα του τέλους του Μέσου Βασιλείου. Έχει περίπου 515 με 490 μέτρα περίμετρο και ο σκοπός του ήταν μάλλον αμυντικός. Αυτά τα πήλινα τείχη έχουν επίχρισμα στην εξωτερική επιφάνεια, και είναι σχεδόν κάθετα στην εσωτερική όψη. Αυτή η κατασκευή συχνά ερμηνεύεται ως οχύρωση που χτίστηκε από τους Υκσώς και ονομάζεται συχνά ως "φρούριο των Υκσώς". Έχουν βρεθεί επίσης νεκροπόλεις από το Μέσο Βασίλειο και αργότερα με πολλές ταφικές επιγραφές στα ελληνικά. Έχει ανασκαφεί ναός αφιερωμένος στον Σοτέχ, το παλάτι του Ραμσή Β΄ και πολλές κατοικίες. Έχουν ανευρεθεί πολλά πορσελάνινα αντικείμενα και πλακάκια από το δάπεδο του παλατιού του Ραμσή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tell el-Yahudiya στο Wikimedia Commons
Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών

Η Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών ήταν ένα σωματείο εικαστικών καλλιτεχνών που ιδρύθηκε το 1937, με τη συμμετοχή κυρίως συντηρητικών καλλιτεχνών συνασπισμένων γύρω από τον γλύπτη και τότε διευθυντή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Κωνσταντίνο Δημητριάδη.

 Η Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών ιδρύθηκε τον Μάιο του 1937 συσπειρώνοντας κατά βάση καλλιτέχνες που είχαν το αξίωμα του καθηγητή στην ΑΣΚΤ. Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αποτελούσαν ο γλύπτης Κωνσταντίνος Δημητριάδης (πρόεδρος), οι ζωγράφοι Οδυσσέας Φωκάς, Δημήτρης Γερανιώτης, Παύλος Μαθιόπουλος, Νίκος Οθωναίος, Ουμβέρτος Αργυρός και ο γλύπτης Φωκίων Ρωκ. Εκείνη την περίοδο ο Δημητριάδης ήταν διευθυντής της ΑΣΚΤ, οι Γερανιώτης, Μαθιόπουλος και Αργυρός καθηγητές και ο Ρωκ έφορος της Σχολής. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο της εποχής, στόχοι της Εταιρείας ήταν η καλλιέργεια καλλιτεχνικού αισθήματος στο κοινό, η εξυπηρέτηση των επαγγελματικών συμφερόντων των Ελλήνων καλλιτεχνών, η οργάνωση εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η πραγματοποίηση διαλέξεων και εκπαιδευτικών ταξιδιών, η έκδοση βιβλίων και η δημιουργία καλλιτεχνικής στέγης για γηραιούς, ασθενείς και άπορους εικαστικούς καλλιτέχνες. Η ίδρυση της Εταιρείας Ελλήνων Καλλιτεχνών πραγματοποιήθηκε ελάχιστους μήνες μετά τη συγκρότηση της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών, που ένωνε στη μορφή δευτερογενούς συνδικαλιστικού οργάνου όλους τους Έλληνες εικαστικούς δημιουργούς. Η ίδρυση, λοιπόν, της Εταιρείας προκάλεσε την αντίδραση των υπολοίπων σωματείων, που είχαν συγκροτήσει την ΕΣΕΤ, που με παρεμβάσεις τους στον Τύπο καλούσαν τα μέλη της Εταιρείας να ενταχθούν στην ΕΣΕΤ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αυτό συνέβη επειδή οι ουσιαστικοί λόγοι σύστασης της Εταιρείας Ελλήνων Καλλιτεχνών ήταν η πρόθεσή τους να διαφοροποιηθούν και να καρπωθούν από την πολιτιστική πολιτική του καθεστώτος του Μεταξά. Οι αντιδράσεις των υπολοίπων σωματείων δεν επέτρεψαν στην Εταιρεία να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εικαστική ζωή της εποχής. Παρά το γεγονός ότι η δράση της ατόνησε, παρέμεινε ενεργή. Το 1944 οι ζωγράφοι Βάσος Γερμενής και Ουμβέρτος Αργυρός εκλέχτηκαν ως αντιπρόσωποί της και συμμετείχαν στη διαδικασία σύστασης του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου στο οποίο και τελικά εντάχθηκαν τα μέλη της. Ματθιόπουλος Ευγένιος Δ., Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Μπιεννάλε της Βενετίας, 1934-1940, διδακτορική διατριβή, Ρέθυμνο 1996. Μοσχονάς Σπύρος, Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στο α’ μισό του εικοστού αιώνα, διδακτορική διατριβή, Αθήνα 2010. Ματθιόπουλος Ευγένιος Δ., «Από τον “Σύλλογο των Ωραίων Τεχνών” στους “Νέους Έλληνες Ρεαλιστές”: Καλλιτεχνικές Ομάδες και Οργανώσεις στην Ελλάδα (1882-1974)», στο: Μ. Λαμπράκη-Πλάκα (επιμέλεια), Εθνική Πινακοθήκη 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα 1999.
Στρατιωτική ιστορία της Καταλονίας

Η στρατιωτική ιστορία της Καταλονίας ξεκίνησε το δέκατο τρίτο αιώνα, με τα πρώτα κατορθώματα του στρατού υπό τις διαταγές Καταλανών αρχηγών και διαρκεί μέχρι σήμερα, όπου τα καταλανικά στρατιώτες έχουν ενσωματωθεί σε διεθνείς δυνάμεις.

 Η προέλευση της στρατιωτικής δύναμης στην Καταλονία χρονολογούνται από τον δέκατο τρίτο αιώνα, με την Σακραμεντάλ, την αδελφότητα μεταξύ πολλών λαών για να εγγυηθεί η ασφάλειά τους, που γινόταν με όρκο, και, ως εκ τούτου, ονομαζόταν με αυτό τον τρόπο. Η ιστορία της Μεσογείου συχνά έχει συμπεριλάβει καταλανικά όπλα, από την Μούρθια μέχρι την Αθήνα και την Νεοπατρία (Μεγάλη καταλανική Εταιρεία), αλλά και στην παλιά Καταλονία, πριν και μετά τα Νέα Εργοστασιακά Διατάγματα (1716). Οι Καταλανοί έχουν οργανωθεί αυθόρμητα στρατιωτικά με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, από τη Σακραμεντάλ, τις Σταυροφορίες των Αλμογκαβάρων προς τα μαουλέτ και άλα. Μέχρι τα Νέα Εργοστασιακά Διατάγματα, στα καταλανικά σπίτια πάντα υπήρχαν όπλα και πυρομαχικά, για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, είτε από τους Σαρακηνούς, τους πειρατές ή τους Γάλλους. Επομένως, μέχρι την ήττα στον Πόλεμο της Διαδοχής η κεντρική εξουσία περιόριζε και έλεγχε το δικαίωμα των όπλων, και με πρόσχημα την ειρήνευση της χώρας έκρυβε την επιθυμία της να αποτρέψει τους πολίτες από το να πάρουν όπλα εναντίον του. Επιπλέον, τα καταλανικά συντάγματα, καταργήθηκαν στην πραγματικότητα από τα Διατάγματα, και αυτό ανάγκασε το στέμμα να διαπραγματευτεί για λαϊκή υποστήριξη, κάτι που εκπροσωπείται από την σφραγίδα των όπλων (ένα όργανο που το Γενικό Επαρχιακό Συμβούλιο συγκαλεί σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης ή επείγοντα γεγονότα) των καταλανικών δικαστηρίων που υποστήριζαν ότι χορηγούσαν με αντάλλαγμα προνόμια, που περιόριζαν τη βασιλική εξουσία. Αυτή η ισορροπία των εξουσιών εξαφανίζεται μετά την ήττα, και η ταπείνωση γίνεται εμφανής σε πολλούς τρόπους, όπως η κατεδάφιση της επαρχίας Ριμπέρα, όπου υπήρχε περισσότερη αντίσταση, η κατασκευή του φρουρίου της Σιουταντέλα στο ίδιο μέρος, η επιβολή του Κτηματολογίου, ή το κλείσιμο όλων των καταλανικών πανεπιστημίων. Για τον λόγο αυτό, όταν είδαν τη διαφορά της έννοιας της βασιλικής εξουσίας στην Καστίλη, οι Καταλανοί ξεσηκώθηκαν με τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας, μοίρασαν αφίσες προπαγάνδας και διαπραγματεύτηκαν με την Αγγλία.
Υπεξαίρεση

Η υπεξαίρεση είναι ποινικό αδίκημα που προσβάλλει το έννομο αγαθό της ιδιοκτησίας. Ως υπεξαίρεση ορίζεται η ιδιοποίηση ξένου (ολικώς ή εν μέρει) κινητού πράγματος που περιήλθε στην κατοχή του δράστη με οποιονδήποτε τρόπο. Παραδείγματα : 1) Ο ταμίας μιας δημόσιας υπηρεσίας ή μιας επιχείρησης ιδιοποιείται τα χρήματα που διαχειρίζεται. 2) Ο Α βρίσκει ένα πράγμα αξίας και, αντί να το παραδώσει στην πλησιέστερη αρχή, το ιδιοποιείται. 3) Ο Χ που έλαβε ένα αντικείμενο αξίας από τον Ψ για να το φυλάει, το ιδιοποιείται.

 Τόσο η υπεξαίρεση όσο και η κλοπή είναι εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας. Όμως, ο δράστης κλοπής αφαιρεί από την κατοχή άλλου ξένο πράγμα με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα, ενώ ο δράστης υπεξαίρεσης ιδιοποιείται ξένο πράγμα που είναι ήδη στην κατοχή του. Η υπεξαίρεση τυποποιείται ως έγκλημα στο άρθρο 375 του ισχύοντος ελληνικού Ποινικού Κώδικα. Στη βασική μορφή του, το έγκλημα της υπεξαιρέσεως είναι πλημμέλημα και τιμωρείται με φυλάκιση 1-5 ετών. Αν το αντικείμενο που υπεξαιρέθηκε είναι μεγάλης αξίας που το έχουν εμπιστευθεί στον δράστη λόγω ανάγκης ή λόγω της ιδιότητάς του παθόντος ως εντολοδόχου, επιτρόπου ή κηδεμόνα του παθόντος ή ως μεσεγγυούχου ή διαχειριστή ξένης περιουσίας, η υπεξαίρεση προσλαμβάνει κακουργηματική μορφή, οπότε τιμωρείται με κάθειρξη από πέντε ως δέκα έτη. Ο ν. 1608/1950 "περί προσαυξήσεως των ποινών των προβλεπομένων διά τους καταχραστάς του δημοσίου" θέτει την υπεξαίρεση μεταξύ των εγκλημάτων τα οποία, εφόσον α)στρέφονται κατά του Δημοσίου ή άλλων δημοσίων νομικών προσώπων και β)το όφελος που πέτυχε ή επιδίωξε ο δράστης ή η ζημία που προξενήθηκε ή οπωσδήποτε απειλήθηκε στο Δημόσιο ή στα πιο πάνω νομικά πρόσωπα υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο ποσό (5.000.000 δρχ), επιβάλλεται η ποινή της κάθειρξης στον δράστη (ποινή στέρησης της ελευθερίας από πέντε ως είκοσι έτη). Αν,μάλιστα, συντρέχουν ιδιαζόντως επιβαρυντικές περιστάσεις, όπως αν ο ένοχος εξακολούθησε επί μακρό χρόνο την εκτέλεση του εγκλήματος ή το αντικείμενό του είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, επιβάλλεται η ποινή της ισόβιας κάθειρξης (άρθρο 1§1 ν. 1608/1950). Υπ' αυτές τις προϋποθέσεις, η υπεξαίρεση μπορεί να τιμωρηθεί με την ανώτατη ποινή που προβλέπεται στην ελληνική έννομη τάξη .
Ρίχεντσα του Νόρντχαϊμ

Η Ρίχεντσα, γερμ. Richenza (π. 1088 - 10 Ιουνίου 1141) από τον Οίκο του Νόρντχαϊμ ήταν κόρη του δούκα της Φρισίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας και βασίλισσα της Γερμανίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου μαργράβου της Φρισίας και της Γερτρούδης των Μπρουνονιδών, κόρης του Έγκμπερτ Α΄ μαργράβου του Μάισεν. Παντρεύτηκε π. το 1007 τον Λοθάριο Γ΄ των Σούπλινμπουργκ δούκα της Σαξονίας και βασιλιά της Γερμανίας & Λομβαρδίας και είχε τέκνο: Γερτρούδη 1115-1143, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Ι΄ των Γουέλφων δούκα της Βαυαρίας και μετά τον Ερρίκο Β΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας. Ερρίκος ΙΒ΄ ο Λέων π.1130-1195, δούκας της Βαυαρίας και Γ΄ ως δούκας της Σαξονίας. genealogie-mittelalter.de
Λιμένας Χίου

Ο Λιμένας Χίου είναι οικισμός ο οποίος υπάγεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μεστών του Δήμου Μαστιχοχωρίων. Βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τα Μεστά, αλλά και το μεγαλύτερο λιμάνι της Χίου.

 Το δεξιό τμήμα του κόλπου αποτελεί λιμάνι, το λιμάνι Μεστών Χίου (παλαιότερη ονομασία Πασαλιμάνι), για οχηματαγωγά πλοία ή μικρότερα σκάφη, αλλά το αριστερό τμήμα είναι κατάλληλο για κολύμπι και έχει καθαρά νερά. Η κατασκευή του λιμανιού αποφασίστηκε με σκοπό την αποσυμφόρηση του παλιού κεντρικού λιμανιού του νησιού.Το λιμάνι διαθέτει τέσσερις προβλήτες, δυο εκ των οποίων είναι για επιβατικά και οχηματαγωγά πλοία ή εμπορικά, μια για κρουαζιερόπλοια και μια για τον στρατό. Υπάρχουν πολλές ταβέρνες και καταλύματα στην περιοχή, όπως και εξοχικά.
Λουτρά του Άδωνη

Τα Λουτρά του Άδωνη είναι καταρράκτης στο χωριό Κοίλη. Τα Λουτρά του Άδωνη, ένα από τα αξιοθέατα φύσης της Κύπρου, και απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια της ομώνυμης πρωτεύουσας της επαρχίας Πάφου.

 Βρίσκεται στα 270 μ. υψόμετρο κοντά στο χωριό Ακουρσός. Η πρόσφατη ονομασία «Λουτρά του Άδωνη» (κατ’ αντιπαραβολή προς τα γνωστά «Λουτρά της Αφροδίτης»), εδόθη σε ιδιωτική έκταση που αποτελεί μαγευτική τοποθεσία και βρίσκεται στην επαρχία Πάφου. Ούτε στις αρχαίες, ούτε και στις μεσαιωνικές πηγές συναντάται αυτή η ονομασία.
Αλκαθάβα της Αλμερίας

Αλκαθάβα της Αλμερίας είναι ένα οχυρωμένο συγκρότημα στην Αλμερία της νότιας Ισπανίας. Η λέξη Αλκαθάβα, που προέρχεται από την αραβική λέξη (القصبة; αλ-κασμπάχ), σημαίνει έναν τύπο οχύρωσης εντός μιας πόλης.

 Το 955 η Αλμερία κέρδισε τον τίτλο «μεδίνα» ("πόλη") από τον Χαλίφη της Κόρδοβας, Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄. Η κατασκευή της αμυντικής ακρόπολης, που βρίσκεται στο βόρειο τομέα της πόλης, ξεκίνησε εκείνη την περίοδο. Η Αλκαθάβα, με τα τείχη, τους πύργους, τις πλατείες, τα σπίτια και το τζαμί της, επρόκειτο να γίνει και η έδρα της τοπικής κυβέρνησης, με σκοπό τον έλεγχο τόσο της πόλης όσο και της γύρω παράκτιας περιοχής.Το συγκρότημα διευρύνθηκε υπό τον Χαλίφη Αλ-Μανσούρ και, αργότερα, υπό τον Αλ-Τζαϊράν, πρώτο βασιλιά της ανεξάρτητης Ταϊφά της Αλμερίας (1012-1028).Η ίδρυση της Αλκαθάβας είχε ως στόχο να προστατεύσει τη μεγαλύτερη πόλη εκείνης της περιόδου, Πετσίνα.Η πλειοψηφία των αντικειμένων ενός αρχαιολογικού χώρου που ανακαλύφθηκαν στην Αλκαθάβα φυλάσσονται στο Μουσείο της Αλμερίας, αν και ορισμένα από αυτά φυλάσσονται στο Μουσείο της Αλκαθάβας. Η πρώτη σειρά των τειχών είναι ένα ευρύ περίβλημα που αντιστοιχεί στην πρώτη μουσουλμανική στρατιωτική εγκατάσταση, που χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο για τον πληθυσμό σε περιπτώσεις πολιορκίας. Για τον λόγο αυτό εφοδιάστηκε με ένα μεγάλο πηγάδι.Το πρώτο περίβλημα διαχωρίζεται από το δεύτερο από το αποκαλούμενο «Muro de la Vela» (Τείχος του Κεριού), το οποίο πήρε το όνομά του από μια καμπάνα που προειδοποιούσε τον πληθυσμό σε περίπτωση γεγονότων, όπως κατά την άφιξη ενός πλοίου στο λιμάνι, όταν υπήρχε κίνδυνος, πυρκαγιές κλπ. Αυτός το τείχος χτίστηκε από τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας.Στο δεύτερο περίβλημα ήταν η κατοικία των διοικητών, των στρατιωτών τους και των υπηρετών τους. Περιλάμβανε, επίσης, το τζαμί, τα λουτρά, τα πηγάδια, τις σκηνές κλπ.Το τρίτο περίβλημα, το οποίο βρισκόταν περισσότερο εξωτερικά, είναι επίσης το πιο σύγχρονο στο συγκρότημα. Μετά τη Χριστιανική επανάκτηση της Αλμερίας, οι Καθολικοί μονάρχες Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλλης και Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας έχτισαν ένα κάστρο που στον πιο ανυψωμένο τομέα της πόλης, ικανό να αντισταθεί στη νέου τύπου πυρίτιδα του πυροβολικού.
Αστρονομικός Κατάλογος

Ένας αστρονομικός κατάλογος είναι ένας κατάλογος ή πίνακας αστρονομικών αντικειμένων. Οι πιο παλιοί είναι οι κατάλογοι αστεριών. Εκατοντάδες κατάλογοι έχουν δημοσιευτεί , οι οποίοι ασχολούνται με γενικά ή ειδικά αντικείμενα όπως είναι οι μεταβλητοί αστέρες, οι γίγαντες αστέρες, τα σμήνη αστεριών κ.ο.κ. Υπάρχουν επίσης, πολλοί κατάλογοι που ασχολούνται με αντικείμενα βαθέως ουρανού ή με αντικείμενα που δεν είναι αστέρες. Και πάλι, υπάρχουν κατάλογοι που επικεντρώνονται ειδικά σε νεφελώματα, γαλαξίες, πηγές ακτίνων Χ, κβάζαρ και άλλες κατηγορίες. Το ίδιο ισχύει για τους αστεροειδείς, τους κομήτες και άλλα αντικείμενα του ηλιακού συστήματος .

 Το βιβλίο των σταθερών αστέρων, που δημοσιεύθηκε από τον Αμπντ αλ-Ραχμάν αλ-Σούφι το 964, δίνει λεπτομέρειες για περισσότερους από χίλιους αστέρες και παρέχει τις πρώτες περιγραφές για τον γαλαξία της Ανδρομέδας και για τα Νέφη του Μαγγελάνου. Ο αστρικός χάρτης Ουρανομετρία, που δημοσιεύθηκε από τον Γιόχαν Μπάγερ το 1603, περιέχει πάνω από 1200 αστέρες. Τα ονόματα δημιουργήθηκαν από ελληνικά γράμματα σε συνδυασμό με τα ονόματα των αστερισμών, για παράδειγμα το άστρο Άλφα Κενταύρου. Ο αστρικός χάρτης Historia coelestis Britannica, που δημοσιεύθηκε από τον Τζον Φλάμστηντ το 1725, παρέχει λίστες με άστρα χρησιμοποιώντας αριθμούς σε συνδυασμό με ονόματα αστερισμών και τα ταξινομεί με βάσει την ορθή αναφορά, για παράδειγμα το 61 του Κύκνου. Ο κατάλογος Μεσιέ, τα αντικείμενα του Μεσιέ είναι μια λίστα αστρονομικών αντικείμενων επιλεγμένα από τον Γάλο αστρονόμο Σαρλ Μεσιέ το 1771. Ο κατάλογος Νεφελώματα και Σμήνη Αστεριών δημοσιεύθηκε το 1781 και περίεχε τα αντικείμενα Μεσιέ 1 - Μεσιέ 110. Ο Νέος Γενικός κατάλογος, που συνέταξε ο Γιόχαν Ντράιερ την δεκαετία του 1880, περιέχει τα αντικείμενα NGC 0001 - NGC 7840. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ιστορικούς καταλόγους, καθώς περιέχει όλους τους τύπους μη αστρικών αντικειμένων βαθέως ουρανού. Ο κατάλογος Χένρυ Ντρέιπερ του Χένρυ Ντρέιπερ δημοσιεύθηκε μεταξύ του 1918 - 1924, περιέχει πάνω από 225.000 λαμπερά άστρα, τα αστέρια ονομάστηκαν χρησιμοποιώντας τα αρχικά HD και σε συνδυασμό με 6 αριθμούς. O κατάλογος Κάλντγουελ, δημιουργήθηκε από τον Πάτρικ Μουρ το 1995 ως συμπλήρωμα στον κατάλογο του Μεσιέ, περιέχει 109 σμήνη αστεριών, νεφελώματα και γαλαξίες με τα ονόματα C1 - C109. Αυτή η λίστα αντικειμένων βαθέως ουρανού προσελκύει περισσότερο ερασιτέχνες αστρονόμους.
Δήμος Λήμνου

Ο Δήμος Λήμνου ιδρύεται με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης. Ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και περιλαμβάνει το νησί Λήμνος. Συστάθηκε από τους τέσσερεις προϋπάρχοντες δήμους του νησιού: Δήμος Μύρινας Δήμος Μούδρου Δήμος Ατσικής Δήμος Νέας Κούταλης

 Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης και 14ης Νοεμβρίου 2010 πρώτος δήμαρχος Λήμνου εξελέγη ο Αντώνιος Χατζηδιαμαντής με ποσοστό 64,61% στο β΄ γύρο. Α΄ γύρος Αντώνιος Χατζηδιαμαντής: 42,25% Αθανάσιος Σκαμάκης: 22,31% Παναγιώτης Μαυροθαλασσίτης: 15,18% Δημήτριος Μαρινάκης: 14,96% Δημήτριος Πινάκος: 5,29% Β΄ Γύρος Αντώνιος Χατζηδιαμαντής: 64,61% Αθανάσιος Σκαμάκης: 29,22% Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 18ης και 25ης Μαΐου 2014 δήμαρχος Λήμνου εξελέγη ο Δημήτριος Μαρινάκης με ποσοστό 51,66% από τον α΄ γύρο. Α΄ γύρος Δημήτριος Μαρινάκης: 51,66% Δημήτριος Μπουλώτης: 40,41% Δημήτριος Πινάκος: 7,92% 2011-2014 : Αντώνιος Χατζηδιαμαντής 2014-2023: Δημήτριος Μαρινάκης Υπ. Εσωτερικών "page":"level","params":{"level":"dhm_d","id":9263}}
Μαρία Τολμάι

Η Μαρία (ή Μάρα) Τολμάι (πέθανε το 1420 ή το 1427) ήταν σύζυγος του Μίρτσεα Α΄ της Βλαχίας και η μητέρα του μοναδικού νόμιμου γιου του και συγκυβερνήτη του, Μιχαήλ. Προερχόταν από μια άγνωστη οικογένεια Ούγγρων ευγενών, από τη σημερινή περιοχή της Λεσεντσέτομαζ στη λίμνη Μπάλατον που ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας κατά τις αρχές του 15ου αιώνα.

 Το βαφτιστικό της όνομα, Μαρία, παραδοσιακά εμφανίζεται ως Μάρα. Ωστόσο, μόνο τα δύο τελευταία γράμματά του (. . RA) έχουν διατηρηθεί από μια επιγραφή μιας εικόνας που είναι φιλοτεχνημένη το 1761. Ο Κόνσταντιν Γκάνε πρότεινε ότι η Μαρία ήταν μέλος του οίκου των Μπασάραμπ, δηλώνοντας ότι ήταν η πρώτη ξαδέρφη του συζύγου της, Μιρτσέα Α΄ της Βλαχίας, την οποία μπορούσε να νυμφευτεί μόνο με ειδική άδεια η οποία εκδόθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Οχρίδας. Η πηγή αυτής της θεωρίας του Γκάνε δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Οι ιστορικοί Πετρ Π Παναϊτέσκου, Κόνσταντιν Ρεζατσεβίτσι και Ράντου Φλορέσκου θεωρούν ότι η Μαρία είχε στενή σχέση με τους κόμητες του Τσέλγιε. Σύμφωνα με τον ιστορικό ΜΙχάι Φλόριν Χασάν, ούτε το βαφτιστικό της όνομα ούτε η οικογένειά της Μαρίας μπορούν να αναγνωριστούν με σιγουρά. Το βαφτιστικό της όνομα θα μπορούσε επίσης να είναι Κλάρα ή ακόμα και Άννα. Πάντως, κατείχε τη σημερινή περιοχή της Λεσεντσέτομαζ κοντά στη λίμνη Μπάλατον το 1400. Κατά συνέπεια, μπορεί να είχε συγγένεια με οποιαδήποτε ουγγρική οικογένεια ευγενών η οποία είχε κτήσει περιουσία στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των κομήτων του Τσέλγιε, των Σέτσι, του Μπάνφι ή των ευγενών που κατείχαν το χωριό Μπαντατσονιτομάι. Η Μαρία γέννησε τον μοναδικό νόμιμο γιο του Μιρτσέα Α΄ της Βλαχίας, τον Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως συγκυβερνήτης του πατέρα του το 1391. Σίγουρα επισκέφτηκε το κτήμα της στη λίμνη Μπάλατον το 1400. Με την ευκαιρία εκείνη, ο Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τη διέταξε να σεβαστεί τα αρχαία προνόμια των κατοίκων του Κέτσελ και να σταματήσει η οικογένειά της να εισπράττει δασμούς από αυτούς. Ο Παναϊτέσκου θεωρεί ότι η μαρία είχε χτίσει μια ρωμαιοκαθολική εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία στο Τιργκόβιστε το 1417. Μπορεί να επισκέφτηκε ξανά το Λεσεντσέτομαζ το 1419, επειδή ένας χάρτης αναφέρεται στην επιστροφή της από την Ουγγαρία την ίδια χρονιά. Σύμφωνα με τον Παναϊτέσκου, η Μαρία επέζησε του συζύγου της και του γιου της, και πέθανε το 1427, ενώ σύμφωνα με τον Χασάν πέθανε λίγο μετά τη δολοφονία του γιου της κατά τη διάρκεια μιας οθωμανικής εκστρατείας κατά της Βλαχίας τον Μάιο του 1420, επειδή η Λεσεντσέτομαζ περιλαμβανόταν μεταξύ των περιοχών του βασιλικού κάστρου του Ρέζι στις 20 Απριλίου 1421, δείχνοντας ότι η περιουσία της είχε περιέλθει στο Στέμμα.
Χριστιανή Εμπερχαρντίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ

H Χριστιανή Εβεραρδίνη (γερμ. Christiane Eberhardine von Brandenburg-Bayreuth von Hohenzollern, 19 Δεκεμβρίου 1671 - 4 Σεπτεμβρίου 1727) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα της Σαξονίας & Βασίλισσα της Πολωνίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Ερνέστου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Σοφίας Λουίζας, κόρης του Εβεράρδου Γ΄ της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε το 1693 τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας (Αύγουστο Β΄ της Πολωνίας) και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (1696 - 1763), Εκλέκτορας της Σαξονίας (Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας). Watanabe-O'Kelly, Helen. "Enlightenment, Emancipation, and the Queen Consort." Enlightenment and Emancipation. Ed. Susan Manning and Peter France. Lewisburg, Pa.: Bucknell UP, 2006. 119–25. Print.
Αναρρίχηση σε βράχο

Η αναρρίχηση σε βράχο είναι άθλημα στο οποίο ο αθλητής αναρριχάται, καταρριχάται ή διασχίζει (τραβερσάρει) βράχινα συμπλέγματα ή τεχνητούς αναρριχητικούς τοίχους. Είναι άθλημα φυσικά και νοητικά απαιτητικό, καθώς δοκιμάζει συχνά τη δύναμη, την αντοχή, την ευκινησία και τον νοητικό έλεγχο του αθλητή. Χάριν ασφαλείας ενδείκνυται να διεξάγεται με τη γνώση των αναρριχητικών τεχνικών και τη χρήση του κατάλληλου εξοπλισμού. Εξαιτίας της μεγάλης ποικιλίας σχηματισμών των βράχων, η αναρρίχηση βράχου διαχωρίζεται σε αρκετά διαφορετικά στιλ και υποδιαιρέσεις. Αναγνωρίστηκε αρχικά από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ως άθλημα και θα είναι επισήμως ολυμπιακό άθλημα στους Ολυμπιακούς του 2020 στο Τόκιο

 Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες από το παρελθόν ότι ο άνθρωπος ασχολείτο με φυσικό τρόπο με την αναρρίχηση σε βράχο. Η πολιορκία του βράχου της Σογδιανής είναι ένα τέτοιο παράδειγμα στρατιωτικής αναρρίχησης. Το 106π.Χ. ένας Ρωμαίος στρατιώτης σκαρφάλωσε σε μια απότομη πλαγιά μόνο με τα χέρια ψάχνοντας για φαγητό και κατάφερε να βρει ένα πέρασμα μέσω του οποίου ο στρατός επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στο αντίπαλο στρατόπεδο. Επίσης, σε εικονογραφία του 200 ΠΚΕ απεικονίζονται Κινέζοι να σκαρφαλώνουν σε βράχο. Οι Ανασάζι κατά τον 12ο αιώνα θεωρούντο έξοχοι αναρριχητές. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι ορειβάτες χρησιμοποίησαν τεχνικές αναρρίχησης βράχου στην προσπάθειά τους να επιτύχουν τους ορειβατικούς στόχους τους. Τη δεκαετία του 1880 η ευρωπαϊκή αναρρίχηση βράχου έγινε ανεξάρτητη επιδίωξη πέρα από τη χρήση της στην ορειβασία. Παράλληλα με την αναρρίχηση βράχου αναπτύχθηκε στην Ευρώπη η τεχνητή αναρρίχηση, με τη χρήση τεχνητών μέσων προώθησης στον βράχο, εκεί που η φυσική αναρρίχηση φαινόταν αδύνατη, και έγινε δημοφιλής στην περίοδο 1920-1960, οδηγώντας στην επίτευξη αναβάσεων στις Άλπεις και στην κοιλάδα Γιοσέμιτι. Ωστόσο οι ορειβατικές τεχνικές, ο εξοπλισμός και τα ηθικά ζητήματα της αναρρίχησης βράχου συνέχισαν να αναπτύσσονται και να επιλύονται σταθερά, διαμορφώνοντας το πλαίσιο της σημερινής ελεύθερης αναρρίχησης. Έκτοτε η ελεύθερη αναρρίχηση έχει διαιρεθεί σε αρκετά αναρριχητικά στιλ ανάλογα το περιβάλλον στο οποίο διεξάγεται και έχει διαμορφώσει σχετική βαθμολόγηση, για την αξιολόγηση και σύγκριση των διαφορετικών δυσκολιών που αντιμετωπίζονται κατά τη διάρκεια της αναρρίχησης
Γκέλταχτ

Ο όρος Γκέλταχτ (ιρλανικά: Gaeltacht) είναι ιρλανδικός όρος ο οποίος αναφέρεται είτε μεμονωμένα είτε συλλογικά σε όλες τις περιοχές στις οποίες η ιρλανδική κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η ιρλανδική γλώσσα είναι η κυρίαρχη καθομιλουμένη γλώσσα, ή οικιακή γλώσσα.Οι περιοχές Γκέλταχτ αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά επίσημα κατά τη δεκαετία του 1920 στα πρώτα χρόνια του ιρλανδικού ελεύθερου κράτους, μετά την Γαελική Αναβίωση, ως μέρος μιας κυβερνητικής πολιτικής που αποσκοπούσε στην αποκατάσταση της ιρλανδικής γλώσσας.Πλέον αναγνωρίζεται ότι οι περιοχές Γκέλταχτ απειλούνται από σοβαρή γλωσσική παρακμή. Έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2015 έδειξε ότι από τα 155 εκλογικά τμήματα των Γκέλταχτ, μόνο 21 είναι κοινότητες όπου τα ιρλανδικά ομιλούνται σε καθημερινή βάση από τα δύο τρίτα του πληθυσμού ή περισσότερο. Τα δύο τρίτα θεωρούνται από ορισμένους ακαδημαϊκούς ως σημείο καμπής για την επιβίωση της γλώσσας.

 Κατά την απογραφή του 2006 της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, ο πληθυσμός των Γκέλταχτ ήταν 91.862, περίπου το 2,1% των 4.239.848 κατοίκων της χώρας, με μεγάλες συγκεντρώσεις ιρλανδόφωνων να βρίσκονται στις δυτικές κομητείες Ντόνιγκολ, Μέγιο, Γκόλγουεϊ και Κέρρι. Υπήρχαν μικρότερες συγκεντρώσεις στις κομητείες του Κορκ και του Γουότερφορντ στα νότια και του Μιδ στα ανατολικά. Ωστόσο, η πιο πρόσφατη απογραφή του 2016 δείχνει ότι ο πληθυσμός των Γκέλταχτ ήταν 96.090. Αυτό δείχνει αύξηση 4,5% από το 2006. Οι περιοχές Γκέλταχτ ιστορικά υπέφεραν από μαζική μετανάστευση. Όντας στην άκρη του νησιού είχαν πάντα λιγότερους σιδηροδρόμους και δρόμους και φτωχότερη γη για καλλιέργεια. Άλλες επιρροές ήταν η άφιξη μη ιρλανδόφωνων οικογενειών, ο οριακός ρόλος της ιρλανδικής γλώσσας στο εκπαιδευτικό σύστημα και η γενική πίεση από την αγγλόφωνη κοινότητα. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι περίοδοι σχετικής ευημερίας έχουν βελτιώσει ουσιαστικά την κατάσταση της γλώσσας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gaeltacht places στο Wikimedia Commons
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Φεβρουαρίου 1974

Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974 θα διεξάγονταν την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, η προκήρυξή τους ήταν σχεδιασμένη με συνέντευξη τύπου από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στις 26 Νοεμβρίου η οποία ακυρώθηκε λόγω του κινήματος του Δημητρίου Ιωαννίδη. Οι εκλογές ήταν μέρος του Σχεδίου Φιλελευθεροποιήσεως του καθεστώτος και της επαναφοράς της δημοκρατίας. Το κοινοβούλιο θα είχε 150 βουλευτές και η θητεία τους διπλή, οι υπουργοί θα ήταν όλοι εξωκοινοβουλευτικοί . Μάλιστα οι παλαιοί πολιτικοί Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Γεώργιος Μαύρος, είχαν δηλώσει ότι δεν θα συμμετάσχουν στις εκλογές της 10ης Φεβρουαρίου 1974, ενώ ο Ηλίας Ηλιού είχε διαφοροποιηθεί. Αξιοσημείωτο είναι ότι θα συμμετείχε και το ΚΚΕ Εσωτερικού και η ΕΔΑ, ενώ η Ένωσις Κέντρου και η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις όχι.

 Η Ελλάδα βρίσκεται από την 21η Απριλίου υπό ένα στρατιωτικό καθεστώς του οποίου ο λόγος, όπως οι ίδιοι έλεγαν, επιβλήθηκε για την επαναφορά της τάξης και της αποτροπής εκλογής αριστερής κυβέρνησης με την υπόσχεση ότι είναι προσωρινό. Τα χρόνια περνούσαν και ο κόσμος έβλεπε ότι η υπόσχεση δεν εκπληρώνεται. Το 1973 βρίσκει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο να έχει ξεκινήσει τη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος, αποφυλακίσεις και κλείσιμο φυλακών σε ξερονήσια. Το κίνημα του Ναυτικού, τα γεγονότα στη Νομική σχολή και η δυσαρέσκεια των ΗΠΑ για τη στάση του καθεστώτος στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ώθησαν τους συνταγματάρχες να επισπεύσουν τις διαδικασίες για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Έτσι, στις 8 Οκτωβρίου 1973 ο Παπαδόπουλος διορίζει μεταβατική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Σπύρο Μαρκεζίνη.
Μαρία Νέβες

Η Μαρία ντας Νέβες (Maria das Neves Ceita Baptista de Sousa) είναι πολιτικός, πρωθυπουργός του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό στην ιστορία της αφρικανικής χώρας, από το 2002 ως το 2004 με μικρή περίοδο διακοπής. Είναι μέλος του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε- Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (MLSTP-PSD).

 Γεννήθηκε το 1958 και προτού ανέλθει στο πρωθυπουργικό αξίωμα, είχε υπηρετήσει ως υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών και στην Αφρικανική Αναπτυξιακή Τράπεζα. Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών (1999-2001) και στη συνέχεια, Βιομηχανίας, Εμπορίου και Τουρισμού (2002). Στις 3 Οκτωβρίου του 2002 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Φραντίκε ντε Μενέζες, έπειτα από την κατάρρευση του τρικομματικού συνασπισμού του Γκαμπριέλ Κόστα (κυβέρνηση εθνικής ενότητας) λόγω διαμαρτυριών από τους κύκλους του στρατού για τις πρόσφατες κρίσεις. Η θητεία της διακόπηκε από τη σύλληψή και ανατροπή της από το στρατό σε πραξικόπημα στις 16 Ιουλίου του 2003. Τότε νοσηλεύτηκε με ελαφριά καρδιακή προσβολή. Την ίδια περίοδο αρκετά άλλα κυβερνητικά στελέχη τέθηκαν υπό κράτηση. Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αποκαταστάθηκε μία εβδομάδα αργότερα. Η Μαρία ντας Νέβες παραιτήθηκε την 1η Αυγούστου του 2003, ωστόσο τρεις μέρες μετά ο Μενέζες την επανέφερε την εμπιστοσύνη του σε αυτήν. Έτσι, διατηρήθηκε στο αξίωμά της και κατά την ορκωμοσία νέου υπουργικού συμβουλίου, στις 9 Αυγούστου του 2003. Απολύθηκε από τον πρόεδρο Μενέζες στις 15 Σεπτεμβρίου του 2004, έπειτα από καταγγελίες για διαφθορά, που οδήγησαν την κυβέρνησή της σε παραίτηση. Εκτός από την πρωθυπουργό κατηγορήθηκαν και άλλα μέλη της κυβέρνησης. Ο πρόεδρος Μενέζες ζήτησε από το κόμμα της να εκλέξει νέο πρωθυπουργό. Η Νέβες αρνήθηκε τις καταγγελίες για διαφθορά. Έπειτα από τρεις ημέρες, ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα νέα κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Νταμιάο Βαζ ντ'Αλμέιντα. Μετά το τέλος της πρωθυπουργίας της συνέχισε να ασχολείται με την πολιτική. Το 2011 κατήλθε υποψήφια στις προεδρικές εκλογές και στον πρώτο γύρο έλαβε 4%.
Αριαράθης ΣΤ΄ της Καππαδοκίας

Ο Αριαράθης ΣΤ΄ ο Επιφανής Φιλοπάτωρ (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Βασίλεψε προσεγγιστικά κατά την περίοδο 130 – 116 π.Χ. Ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη Ε΄ του Ευσεβούς Φιλοπάτορα και της Νύσας (ή Λαοδίκης).

 Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης του Αριστόνικου, οι Ρωμαίοι αντάμειψαν όλους τους συμμάχους τους που τους παρείχαν βοήθεια. Στους διαδόχους του Αριαράθη Ε΄, ο οποίος πάντα εξέφραζε την πίστη του στη Ρώμη και έπεσε μαχόμενος, η Σύγκλητος χάρισε την Κιλικία και τη Λυκαονία.Την περίοδο που σκοτώθηκε ο Αριαράθης, βρίσκονταν στη ζωή έξι από τους γιους του με τη βασίλισσά του, Νύσα. Εκείνη ορίστηκε κυβερνήτης του κράτους μέχρι να μπορέσει να ασκήσει κάποιος από αυτούς την εξουσία. Επειδή όμως η Νύσα δεν θέλησε να παραδώσει τον θρόνο δηλητηρίασε τα παιδιά της. Αποτροπιασμένοι οι αυλικοί κατάφεραν να περισώσουν ένα από αυτά, κι αφού θανάτωσαν τη βασίλισσα, τον ανέβασαν στον θρόνο με την επωνυμία Αριαράθης ο Επιφανής Φιλοπάτωρ. Ο τελευταίος κυβέρνησε για μια δεκαπενταετία περίπου χωρίς να διασώζονται ιδιαίτερες λεπτομέρειες για σημαντικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν την περίοδο αυτή.Φαίνεται πως ήρθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά του Πόντου, τον Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη. Σε μια προσπάθεια να καταστήσει την Καππαδοκία δορυφόρο της ποντικής πολιτικής, ο τελευταίος πάντρεψε τελικά τον Αριαράθη με την κόρη του, Λαοδίκη. Αυτό ωστόσο δεν ήταν αρκετό για τον αδερφό της, νέο βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄ τον Ευπάτορα, ο οποίος κανόνισε τη δολοφονία του Αριαράθη μέσω ενός ευγενούς που ονομαζόταν Γόρδιος. Δυναστεία των Αριαραθιδών Καππαδοκία Ελληνιστική περίοδος William Smith (1870). ««Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology: Ariarathes VΙ»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Δεκεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2009. Jona Lendering. ««Ariarathes VI Epiphanes»». Ιστότοπος livius.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2009.
Δήμος Μούδρου

Ο Δήμος Μούδρου ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου ως το 2010. Ιδρύθηκε το 1999, με το Σχέδιο Καποδίστριας και περιλάμβανε την ανατολική πλευρά του νησιού. Την 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο Δήμο Λήμνου, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης.

 Δήμος Μούδρου υπήρχε και στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό και εξαρτώμενα τα γύρω χωριά της ανατολικής Λήμνου: Ρουσσοπούλι, Καμίνια, Φισίνη, Αγία Σοφία, Σκανδάλη, Ρωμανού, Ρεπανίδι, Βάρος, Λύχνα, Κοντοπούλι, Καλιόπη, Παναγία, Πλάκα. Μετά την απελευθέρωση του νησιού, που έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912, συστάθηκαν ο Δήμος Κάστρου Λήμνου, ο Δήμος Μούδρου Λήμνου και ο Δήμος Κορνού Λήμνου. Στο Δήμο Μούδρου εντάχθηκαν όλα τα χωριά της ανατολικής Λήμνου που αναφέρονται παραπάνω. Προ του 1912 ως αντιδήμαρχος Μούδρου υπηρετούσε ο ιατρός Θωμάς Θεοφάνους ενώ το 1916-1918 δήμαρχος ήταν ο Β. Τσέλιος. Το 1918 με το ΦΕΚ 116Α-28/5/1918 εφαρμόστηκε και στη Λήμνο (όπως σε όλες τις "Νέες Χώρες") το διάταγμα ΔΝΖ΄ (4057)/10-2-1912 περί "Ίδρυσης Δήμων και Κοινοτήτων" και ο Δήμος μετατράπηκε σε "Κοινότητα Μούδρου Λήμνου" με έδρα το Μούδρο, ενώ οι υπόλοιποι οικισμοί έγιναν έδρες κοινοτήτων. Δήμαρχοι Μούδρου 1912(;) ως Μάιος 1916: Βασίλειος Τσέλιος, έμπορος. Μάιος 1916 ως Μάιος 1918: Βασίλειος Τσέλιος, έμπορος. Μάιος ως Δεκέμβριος 1918: Θωμάς Θεοφάνους, ιατρός. Την 1 Ιανουαρίου 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας ιδρύθηκε και πάλι ο Δήμος Μούδρου με πρωτεύουσα το κεφαλοχώρι του Μούδρου. Μοναδικός δήμαρχος Μούδρου από το 1999 ως το 2010 υπήρξε ο Κώστας Αδαμίδης, που εξελέγη το 2006 για τρίτη συνεχόμενη θητεία. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Μούδρου εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου. Στο δήμο ανήκαν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Μούδρου ο ΜούδροςΔ.δ. Ρουσσοπουλίου -- το ΡουσσοπούλιΔ.δ. Καμινίων τα Καμίνια ο ΒρόσκοποςΔ.δ. Ρουσσοπουλίου -- το ΡουσσοπούλιΔ.δ. Φισίνης η Φισίνη η Αγία ΣοφίαΔ.δ. Σκανδάλης -- η ΣκανδάληΔ.δ. Ρωμανού το Ρωμανού η ΚώμηΔ.δ. Λύχνων τα Λύχνα η ΑνεμόεσσαΔ.δ. Ρεπανιδίου το Ρεπανιδίου ο Κότσινος ο Άγιος ΥπάτιοςΔ.δ. Κοντοπουλίου το Κοντοπούλι ο Αγιος Αλέξανδρος ο Άγιος ΘεόδωροςΔ.δ. Καλλιόπης -- η ΚαλλιόπηΔ.δ. Παναγίας -- η ΠαναγίαΔ.δ. Πλάκας -- η Πλάκα
Λίντα Λόβλεϊς

Η Λίντα Λόβλεϊς (γεν. 10 Ιανουαρίου 1949 στη Νέα Υόρκη † 22. Απριλίου 2002 στο Ντένβερ, Κολοράντο, πραγματικό όνομα Λίντα Σούζαν Μπόουρμαν) ήταν μια από τις πιο διάσημες Αμερικανίδες ηθοποιούς πορνογραφικών ταινιών της δεκαετίας του 1970.

 Η Λίντα Λόβλεϊς μεγάλωσε στην περιοχή Φορτ Λόντερντεϊλ. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις της, είχε μια πολύ αυστηρή μητέρα που τη χτυπούσε τακτικά ως παιδί. Στα 20, η Λόβλεϊς απέκτησε ένα παιδί, το οποίο δόθηκε για υιοθεσία από τη μητέρα της, καθότι στις συνθήκες της περιοχής της θεωρούνταν προβληματικό να το μεγαλώσει μόνη της. Μέσω ενός φίλου του γυμνασίου, συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της, Chuck Traynor, όταν ήταν 21 ετών, μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα. Ο γάμος περιγράφεται στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο Ordeal («Μαρτύριο»), Σε αυτό, περιέγραψε πώς ο σύζυγός της, μετά από μια αρχικά πολύ ευχάριστη περίοδο, την κακοποιούσε όλο και περισσότερο, την χτυπούσε και την ανάγκασε στην πορνεία. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της, παντρεύτηκε τον Traynor μετά από εξαναγκασμό, ώστε να μην μπορεί να καταθέσει εναντίον του σε δίκη ναρκωτικών.Η Λόβλεϊς ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός σε σκληρές ταινίες πορνογραφίας σε ηλικία 19 ετών και έχει εμφανιστεί σε αρκετές πορνογραφικές ταινίες. Το 1972 εργάστηκε με το ψευδώνυμό της στην ταινία Βαθύ λαρύγγι του Τζέραρντ Νταμιανό, της πιο κερδοφόρας ταινίας όλων των εποχών. Η ταινία κέρδισε περίπου 600 εκατομμύρια δολάρια με κόστος παραγωγής 25.000 $. Η Λίντα Λόβλεϊς έλαβε αμοιβή μόλις 1.250 $ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της, στην ταινία συμμετείχε υπό απειλή όπλου και η ταινία αποτελεί καταγραφή πραγματικού βιασμού (και ως εκ τούτου θα έπρεπε η εμπορική της χρήση να έχει απαγορευτεί. Το όνομα «βαθύ λαρύγγι» έγινε επίσης γνωστό και από τη χρήση του για έναν πληροφοριοδότη στο Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. με τον Mike McGrady: Ordeal (Μαρτύριο) με τον Mike McGrady: Είμαι ελεύθερη (Αρχικός τίτλος: Εκτός δουλείας) Μετάφραση στα γερμανικά Sepp Leeb, Heyne, Μόναχο 1987, ISBN 3-453-02447-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Linda Lovelace στο Wikimedia Commons Λίντα Λόβλεϊς στην IMDb Οι νεκρολογίες (Αγγλικά)
Κορμοκατοικία

Κορμοκατοικία ή κορμόσπιτο (αγγλ. log house, log building) είναι μια δομή κατοικίας που είναι κατασκευασμένη με οριζόντιους κορμούς ή κορμίδια, που αλληλοσυνδέονται στις γωνίες με εγκοπές.

 Τα ξύλινα στοιχεία της κατοικίας μπορεί να είναι στρογγυλά, τετράγωνα ή κομμένα σε άλλα σχήματα, είτε χειρωνακτικά (ως πελεκητά), είτε πριονισμένα με κάποια μηχανική κατεργασία. Η κατασκευή κορμοκατοικιών ήταν η πιο κοινή τεχνική κατασκευής δομών σε μεγάλες περιοχές, ιδίως στις χώρες: Σουηδία, Φινλανδία, Νορβηγία, Βαλτικές χώρες (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) και Ρωσία, όπου ευθυτενής και μεγάλων μηκών κωνοφόρος ξυλεία, λ.χ. από δασική πεύκη και ερυθρελάτη, είναι άφθονη, φτηνή και άμεσα διαθέσιμη. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ευρέως στην ξύλινη αρχιτεκτονική σε κτίρια στην Ανατολική Κεντρική Ευρώπη, τις Άλπεις, τις βαλκανικές χώρες και σε περιοχές της Ασίας (βλ. Σιβηρία), όπου ακραίες κλιματικές, ψυχρές συνθήκες επικρατούν για πολλούς μήνες κάθε έτος. Ξυλεία από πλατύφυλλα είδη κυριαρχούν σε τέτοιες κατοικίες σε θερμότερες και δυτικότερες περιοχές της Ευρώπης. Οι τύποι της ξύλινης κορμοκατοικίας είναι -γενικά- δύο: Τύπος Α: Με ακατέργαστους κορμούς – δηλ. με κορμούς που διατηρούν τα αρχικά τους μήκη, ποικίλων διαμέτρων. Σε αυτό τον τύπο υπάρχει απλή ολόσωμη μορφή των κορμών, οι οποίοι έχουν υποστεί κατεργασία με τσεκούρι, ξύστρα και σκεπάρνι. Η επιλογή αυτή δημιουργεί κάποια προβλήματα στις κατά μήκος και στις γωνιακές συνδέσεις λόγω περιορισμένης επαφής των κορμών και αυτό αντιμετωπίζεται με κατάλληλη στεγανοποίηση.Τύπος Β: Με μηχανικά κατεργασμένους κορμούς (machine-profiled logs) – δηλ. με κορμούς που κατεργάζονται πρώτα και φέρουν δύο επίπεδες πλευρές επαφής και εγκοπή στο μέσο. Οι κορμοί διαμορφώνονται στο πριστήριο και έτσι δημιουργείται μεγάλη επιφάνεια επαφής των κορμών, με καλύτερη μόνωση, ευκολότερη στεγανοποίηση, καλύτερο δέσιμο των κορμών και με δυνατότητα επιλογής του πάχους των κορμών.Παραδοσιακά ξύλινα σπίτια – κορμοκατοικίες έχουν κατασκευαστεί εδώ και αιώνες σε περιοχές όπως η Καρελία, η Λαπωνία, και τα ανατολικά τμήματα της Φινλανδίας. Επίσης στη Σκανδιναβία, τη Ρωσία και στην Ανατολική Ευρώπη, όπου και κατασκευάστηκαν συνήθως χρησιμοποιώντας μόνο ένα τσεκούρι και ένα σκεπάρνι. Πιθανώς το παλαιότερο κορμόσπιτο που διατηρείται στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είναι το C. A. Nothnagle Log House (φτιαγμένο γύρω στα 1640) στο Νιου Τζέρσεϋ.
Τουαρέγκ

Οι Τουαρέγκ (Tuareg), είναι ένας Βερβερικός νομαδικός λαός της κεντρικής και νότιας Σαχάρας και στο τμήμα του Σαχέλ στη δυτική Αφρική. Η ονομασία "Τουαρέγκ" είναι αραβική και σημαίνει προφανώς "περιπλανόμενος". Στη γλώσσα τους ονομάζονται Ιμουχάγ (Imuhaɣ). Ο πληθυσμός τους φθάνει περίπου το 1.200.000 σε όλη την περιοχή εξάπλωσής τους που περιλαμβάνει τα κράτη ανά σειρά πληθυσμού: Νίγηρας, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Αλγερία, Λιβύη.

 Στους Τουαρέγκ ο κανόνας κάλυψης του προσώπου που επιβάλλει το Ισλάμ αντιστρέφεται, και έτσι οι άντρες είναι εκείνοι που καλύπτουν το πρόσωπό τους, αφήνοντας μόνο την περιοχή των ματιών τους ακάλυπτη, σε αντίθεση με τις γυναίκες που δεν το καλύπτουν. Αυτό εξυπηρετεί, όχι μόνο για λόγους τήρησης των παραδόσεων, αλλά και για την προφύλαξη τους στις μετακινήσεις τους, από τις αμμοθύελλες που θερίζουν τη Σαχάρα, αλλά είναι και μια «θερμομονωτική» λύση ενάντια στην αφόρητη ζέστη και τον καυτό ήλιο της ερήμου, όσο και αν αυτό ξενίζει τους Ευρωπαίους. Ονομάζονται και μπλε άνθρωποι, γιατί με τα χρόνια το δέρμα τους αρχίζει να βάφεται όταν φορούν συχνά τα ενδύματα που είναι βαμμένα με το χαρακτηριστικό λουλακί χρώμα. Είναι μουσουλμάνοι σουνίτες (χαλαρής μορφής) στο θρήσκευμα, αλλά διατηρούν πολλά προϊσλαμικά ήθη και έθιμα όπως για παράδειγμα τα πολλά φυλαχτά που φορούν, κυρίως οι γυναίκες. Η κύρια γλώσσα τους είναι η Ταμασέκ και η βερβερική αυτή γλώσσα στηρίζεται στη γραφή Τιφινάγ, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως και από τους υπόλοιπους Βερβέρους στην Αλγερία, στο Μαρόκο και στη Μαυριτανία. Γλωσσολογικά ανήκει στην αφροασιατική οικογένεια όπου ανήκουν και οι υπόλοιπες βερβερικές διάλεκτοι. Αζαγουάντ Edmond Bernus, "Les Touareg," pp. 162–171 in Vallées du Niger, Paris: Éditions de la Réunion des Musées Nationaux, 1993. Andre Bourgeot, Les Sociétés Touarègues, Nomadisme, Identité, Résistances, Paris: Karthala, 1995. Hélène Claudot-Hawad, ed., "Touaregs, exil et résistance". Revue du monde musulman et de la Méditerranée, No. 57, Aix-en-Provence: Edisud, 1990. Claudot-Hawad, Touaregs, Portrait en Fragments, Aix en Provence: Edisud, 1993. Hélène and Hawad Claudot-Hawad, "Touaregs: Voix Solitaires sous l'Horizon Confisque", Ethnies-Documents No. 20-21, Hiver, 1996. Mano Dayak, Touareg: La Tragedie, Paris: Éditions Lattes, 1992. Sylvie Ramir, Les Pistes de l'Oubli: Touaregs au Niger, Paris: éditions du Felin, 1991.
ΦΚ Μπαρρεϊρένσε

Η ΦΚ Μπαρεϊνένσε είναι ένας πορτογαλικός, αθλητικός σύλλογος. Ιδρύθηκε στις 11 Απριλίου 1911. Διαθέτει διάφορα αθλητικά τμήματα αλλά τα κυριότερα είναι το ποδόσφαιρο και η καλαθοσφαίριση.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στη Portuguese Third Division. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio D. Manuel de Mello, χωρητικότητας 10500 θεατών. Την περίοδο 1969-70 συμμετείχε στην Πριμέιρα Λίγκα τερματίζοντας στην 4η θέση. Την επόμενη σεζόν εκπροσώπησε την Πορτογαλία στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων αλλά αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Έχει δύο συμμετοχές στη Σεγκούντα Λίγκα. Official website of FC Barreirense Blog Barreirense-Futebol. Contributo para a sua história Blog Barreirense-Velhas Glórias Futebol Português em Números - Iª Division of Portuguese Championship Futebol Português em Números - Portuguese Cup ForaDeJogo.net - FC Barreirense Αρχειοθετήθηκε 2016-08-12 στο Wayback Machine. zerozero.pt - FC Barreirense
Πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο

Στη Στερεομετρία, το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο είναι το δυϊκό του πεπλατυσμένου κύβου. Διαθέτει 24 έδρες σχήματος μη κανονικού πενταγώνου (εξού και το όνομα του στερεού).

 Η κάθε έδρα του πολυέδρου είναι ένα μη κανονικό πεντάγωνο το οποίο διαθέτει δύο ειδών πλευρές, τρεις μικρές (που είναι γειτονικές μεταξύ τους) και δύο μεγάλες. Αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του στερεού είναι δύο ειδών. Οι μετρικές ιδιότητες του πενταγωνικού εικοσιτετράεδρου είναι στενά συνδεδεμένες με τη σταθερά tribonacci: t = 1 3 ( 1 + 19 − 3 33 3 + 19 + 3 33 3 ) ≈ 1 , 8393 {\displaystyle t={\frac {1}{3}}\left(1+{\sqrt[{3}]{19-3{\sqrt {33}}}}+{\sqrt[{3}]{19+3{\sqrt {33}}}}\right)\approx 1,8393} Έτσι, αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού πεπλατυσμένου κύβου ίσο με τη μονάδα, τότε τα μήκη των ακμών του πενταγωνικού εικοσιτετράεδρου είναι: s 1 = 1 t + 1 ≈ 0 , 5935 {\displaystyle s_{1}={\frac {1}{\sqrt {t+1}}}\approx 0,5935} s 2 = 1 2 t + 1 ≈ 0 , 8425 {\displaystyle s_{2}={\frac {1}{2}}{\sqrt {t+1}}\approx 0,8425} Ο λόγος της μεγάλης προς τη μικρή ακμή είναι: s 2 s 1 = t + 1 2 ≈ 1 , 4196 {\displaystyle {\frac {s_{2}}{s_{1}}}={\frac {t+1}{2}}\approx 1,4196} Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: Το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο είναι χειρικό, δηλαδή εμφανίζεται σε δύο αντικατοπτρικές μορφές, τα εναντιόμορφα (δεξιόστροφο και αριστερόστροφο). (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Pentagonal Icositetrahedron στο MathWorld (Αγγλικά) pentagonal icositetrahedron στο Wolfram Alpha
NGC 2371/2372

To NGC 2371 / NGC 2372 είναι ένα δίλοβο πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Δίδυμοι. Οπτικώς, εμφανίζεται ως δυνητικά δύο ξεχωριστά σώματα. Για τον λόγο αυτόν, του δόθηκαν δύο αριθμοί από τον Γιόχαν Ντράιερ στον Νέο Γενικό Κατάλογο (NGC), οπότε μπορεί να αναφέρεται ως NGC 2371, NGC 2372, ή με συνδυασμό, που γράφεται συνήθως ως NGC 2371/2372, NGC 2371 / NGC 2372 ή και NGC 2371-2.

 Το NGC 2371/2372 είναι ορατό, όπως και ο αστερισμός του από όλη σχεδόν την κατοικημένη επιφάνεια της Γης. Εντοπίζεται στην κατεύθυνση νοτιοδυτικά του Κάστορα, σε ουρανογραφικές συντεταγμένες α = 7:25:35 και δ = +29°29΄, αλλά απέχει από τη Γη περί τα 4.400 έως 4.500 έτη φωτός, δηλαδή 86 και πλέον φορές περισσότερο από τον Κάστορα. Με φαινόμενο μέγεθος 13, το νεφέλωμα αυτό είναι ορατό με μεσαία και μεγάλα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια. Και όπως τα περισσότερα πλανητικά νεφελώματα, έτσι και αυτό γίνεται καλύτερα ορατό σε υψηλή μεγέθυνση και με χρήση φίλτρων μικρού φασματικού εύρους, ιδίως ενός φίλτρου O III (εκπομπής του διπλά ιονισμένου οξυγόνου). Εικόνα και πληροφορίες για το NGC 2371
NGC 6753

Ο NGC 6753 είναι μεγάλος σπειροειδής γαλαξίας χωρίς κεντρική ράβδο ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ταώ. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 5 Ιουλίου 1846, απέχει 142 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας and is και απομακρύνεται με ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα of 3,140 km/s. Δεν υπάρχουν ενδείξεις πρόσφατης βαρυτικής αλληλεπίδρασής του με άλλους γαλαξίες.

 Βάσει της μορφολογικής ταξινόμησης γαλαξιών ο NGC 6753 είναι τύπου (R)SA(r)b. Οπτικά η δομή toy αποτελείται από πολυάριθμους ασυνεχείς και ακανόνιστους σπειροειδείς βραχίονες, ενώ κυριαρχεί η κεντρική περιοχή. Η μάζα του θεωρήματος virial για τον γαλαξία αυτόν υπολογίζεται σε ~1×1013 M☉, ενώ η αστρική μάζα του σε 3.2×1011 M☉. Ο ρυθμός σχηματισμού νέων αστέρων εκτιμάται σε 15.5 M☉·yr−1 και περιορίζεται σε ακτίνα 15 kpc γύρω από τον πυρήνα του γαλαξία. Η ομάδα BOSS εντόπισε στις 2 Αυγούστου 2019 τον υπερκαινοφανή SN 2019mhm, ο οποίος ενδέχεται να είναι Τύπου ΙΙ-P Το επόμενο έτος, συγκεκριμένα στις 14 Μαΐου 2000, ο αστρονόμος Ρόμπερτ Έβανς (Robert Evans) εντόπισε τον υπερκαινοφανή SN 2000cj ο οποίος είναι Τύπου Ia. Στις 13 Μαΐου 2005 εντοπίστηκε και τρίτος υπερκαινοφανής, ο Τυπου SN Ib/c SN 2005cb. Δεδομένα για το NGC 6753 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6753 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6753 στο Wikimedia Commons
Βάλτερ Χορν

Ο Βάλτερ Χέρμαν Ρίχαρντ Χορν (Walther Hermann Richard Horn, 19 Οκτωβρίου 1871 – 10 Ιουλίου 1939) ήταν Γερμανός εντομολόγος, ο οποίος ειδικευόταν στα κολεόπτερα έντομα (σκαθάρια). Γεννήθηκε και πέθανε στο Βερολίνο. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιότερο Αμερικανό εντομολόγο Τζωρτζ Χένρυ Χορν, ο οποίος επίσης μελέτησε τα κολεόπτερα. Ο Βάλτερ Χορν, που είχε σπουδάσει αρχικώς ιατρική, διετέλεσε διευθυντής του Γερμανικού Εντομολογικού Ινστιτούτου.

 Η μεγάλη συλλογή του Β. Χορν, που περιλαμβάνει σκαθάρια της οικογένειας Cicindelidae από όλο τον κόσμο, αλλά και νύμφες και γενικά κολεόπτερα, φυλάσσεται σήμερα στο Γερμανικό Εντομολογικό Ινστιτούτο. Τα έντομα προέρχονται από τη Βόρεια Αφρική (1896), την Κεϋλάνη (1899), τη Βόρεια και Νότια Αμερική (1902), και από τον Περσικό Κόλπο (1926). «Zur Kenntnis der paläarktischen Cicindelen», Münchener koleopterologische Zeitschrift, 1(4):337-346 (1903) «Coleoptera Adephaga. Fam. Carabidae Subfam. Cicindelinae» στο βιβλίο του Ph. Wytsman (επιμ.) Genera Insectorum, Fascicule 82A, P. Wytsman, Βρυξέλλες 1908, σσ. 1-104, πλ. 1-5 «Coleoptera Adephaga. Fam. Carabidae Subfam. Cicindelinae» στο βιβλίο του Ph. Wytsman (επιμ.) Genera Insectorum, Fascicule 82B, P. Wytsman, Βρυξέλλες 1910, σσ. 105-208, πλ. 6-15 «Coleoptera Adephaga. Fam. Carabidae Subfam. Cicindelinae» στο βιβλίο του Ph. Wytsman (επιμ.) Genera Insectorum, Fascicule 82C, P. Wytsman, Βρυξέλλες 1915, σσ. 209-486, πλ. 16-23 «Pars 86. Carabidae: Cicindelinae», στο βιβλίο του S. Schenkling (επιμ.) Coleopterorum Catalogus, W. Junk, Βερολίνο 1926 (με τον Sigmund Schenkling) Index Litteratuae Entomologicae, Horn, Βερολίνο-Dahlem 1928-1929. Μια βιβλιογραφία της εντομολογίας, που καλύπτει όλα τα τυπωμένα έργα του πεδίου μέχρι το 1900, περισσότερα από 25.000. Ανώνυμος [= Horn, W.H.R.]: Boll. Soc. Ent. Ital., τόμος 71, σελ. 153 (1939) Arrow, G.J.: Entomologist's Monthly Magazine, 75(3), σσ. 204-205 (1939) De Beaux, O.: Ann. Mus. Civ. Stor. Nat. G. Doria τόμος 60, νο. 2 (1940) Osborn, H.: Fragments of Entomological History Including Some Personal Recollections of Men and Events, αυτοέκδοση, Columbus, Ohio 1937, σσ. 1-394 Osborn, H.: A Brief History of Entomology Including Time of Demosthenes and Aristotle to Modern Times with over Five Hundred Portraits, The Spahr & Glenn Company, Columbus 1952 Solari [= Horn, W.H.R.]: Boll. Soc. Ent. Ital, τόμ. 71, σσ. 153-154 (1939) Index Novus Litteraturae Entomologicae
Επαρχία Ραζγκράντ

Η Επαρχία Ραζγκράντ αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Ραζγκράντ. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 125.190 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 119.048 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 7 δήμους.

 Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 152.417 άτομα σύμφωνα με απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 49,2% ήταν άνδρες και το 50,8% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμούσε 132,740 άτομα εκ των οποίων το 23,1% ήταν κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών. Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 114.475 άτομα: Τούρκοι: 57.261 (50,02%) Βούλγαροι: 49.229 (43%) Ρομά: 5.719 (5%) Άλλοι και απροσδιόριστοι: 2.266 (1,98%)Άλλα 10.715 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011. Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001: