IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λαϊδούλφος της Κάπουα

Ο Λαϊδούλφος, Laidulf, ιταλικά: Laidolfo (άκμασε 994 - 999) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν γιος, πιθανώς ο νεότερος ή ο δεύτερος νεότερος, του Πάντουλφ Α΄ του Σιδηροκέφαλου πρίγκιπα των Μπενεβέντο, Κάπουα, Σαλέρνο, Σπολέτο & Καμερίνο και της Αλοάρας.

 Πιθανότατα δεν περίμενε ποτέ να κληρονομήσει πολλά, ειδικά με τα πολλά εξαδέλφια του να συναγωνίζονται για τις νόμιμες κληρονομιές τους. Ήταν κόμης του Tεάνo και ενεπλάκη στη δολοφονία του αδελφού του, Λάντενουλφ Β΄, και του αρχιεπισκόπου του Μπενεβέντo το 993. Διαδέχτηκε τον αδελφό του ως πρίγκιπας της Κάπουα. Το 994 έδωσε το Σαντ'Άντζελo στο Aσπράνo στον Mάνσo ηγούμενο του Moντεκασίνo και ορκίστηκε να υπερασπίζεται για πάντα τη δικαιοδοσία του ηγουμένου. Το 999 ο βασιλιάς Όθων Γ΄ της Γερμανίας ήλθε για να εκδικηθεί τη δολοφονία τού συμμάχου του Λάντενουλφ Β΄. Απομάκρυνε τον Λαϊδούλφος από την εξουσία, τον πήρε αιχμάλωτο στη Γερμανία και τοποθέτησε τον Άντεμαρ στον θώκο της Κάπουα. Ο Λαϊδούλφος μπορεί να είναι ο πατέρας της: Γκέμα, συζύγου του Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et αϊ. The Cambridge Medieval History: Volume III . Cambridge University Press, 1926.
Κάρολος Αλέξανδρος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Ο Κάρολος-Αλέξανδρος, γερμ. Karl-Alexander (24 Φεβρουαρίου 1736 - 5 Ιανουαρίου 1806) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούρου-Άνσμπαχ (1757-91) και του Βρανδεμβούργου-Μάυροϊτ (1769-91).

 Ήταν ο μόνος (νόμιμος) γιος του Καρόλου-Γουλιέλμου-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Φρειδερίκης-Λουίζας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Το 1791 πώλησε το μαργραβάτο του Άνσμπαχ στον βασιλιά της Πρωσίας, του πρεσβύτερου κλάδου. Το 1806 απεβίωσε στο πάρκο Μπένχαμ στο Σπέεν σε ηλικία 70 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1754 τη Φρειδερίκη-Καρολίνα των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου-Ιωσία δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ· δεν απέκτησαν τέκνα. Το 1791 απεβίωσε η Φρειδερίκη-Καρολίνα και ο Κάρολος-Αλέξανδρος έκανε οκτώ μήνες μετά, το ίδιο έτος, δεύτερο γάμο με τη λαίδη Ελισάβετ Κράβεν, κόρη του Αυγούστου 4ου κόμη του Μπέρκλεϋ. McNaughton, C. Arnold (1973). The Book of Kings: A Royal Genealogy. 1. London: Garnstone Press. p. p. 79. Taddey, Gerhard (1998). Lexikon der deutschen Geschichte. Stuttgart. ISBN 3-520-81303-3. Spindler, M.; Kraus, A. (1997). Geschichte Frankens bis zum Ausgang des 18. Jahrhunderts. München. ISBN 3-406-39451-5. Störkel, Arno (1995). Christian Friedrich Carl Alexander: Der letzte Markgraf von Ansbach-Bayreuth. Ansbach. ISBN 3-925649-02-6.
Μπερενίς Μπεζό

Η Μπερενίς Μπεζό (Bérénice Bejo, 7 Ιουλίου 1976) είναι Αργεντινή ηθοποιός γαλλικής καταγωγής. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για το ρόλο της Χριστιάνας στην ταινία A Knight's Tale του 2001 και της Πέπυ Μίλλερ στην ταινία Ο Αρτίστας (The Artist) του 2011. Για την ερμηνεία της στο ρόλο της Πέπι Μίλλερ, κέρδισε το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού στα Βραβεία Σεζάρ και ήταν υποψήφια για το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού υποστήριξης της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου του 2011 (Βραβεία Όσκαρ). Από το 1996 οπότε άρχισε την καριέρα της, έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και στην τηλεόραση και στο θέατρο.

 1996 : Enceinte ou lesbienne (court métrage) για το L'@mour est à réinventer :η κόρη 1998 : Les Sœurs Hamlet : Karine 1999 : Passionnément : Faustine 2000 : Meilleur Espoir féminin : Laetitia Rance 2000 : La Captive : Sarah 2001 : Chevalier : Christiana 2001 : 24 heures de la vie d'une femme : Olivia 2002 : Comme un avion : Lola 2003 : Une petite fée (court métrage) : η νεαρή έγκυος 2003 : Dans le rouge du couchant : η κόρη στο καράβι 2003 : Sans elle (Sem ela) : Fanfan 2003 : Ciao bambino (court métrage) : Liccia 2004 : Dissonances : Margo 2004 : Le Grand Rôle : Perla Kurtz 2004 : Sans douleur (court métrage) 2005 : Cavalcade : Manon 2006 : OSS 117: Αποστολή στο Κάιρο (OSS 117 : Le Caire, nid d'espions) : Larmina El Akmar Betouche 2007 : Un homme peut en cacher un autre (court métrage) : Inès/Adèle 2007 : La Pomme d'Adam de Jerome Genevray : νέα γυναίκα στο μετρό 2007 : La Maison : Cloé 2007 : 13 m² : Sophie 2008 : Modern Love : Elsa 2008 : Συλλυπητήρια, Προσλαμβάνεστε (Bouquet final) : Claire 2009 : L'Enfer d'Henri-Georges Clouzot : Odette (reconstitutions). 2011 : La Traque : Claire 2011 : The Artist : Peppy Miller 2012 : Populaire : Marie Taylor 2013 : Au bonheur des ogres2013 : Le Passé του Asghar Farhadi : Marie 2014 : Le Dernier Diamant του Éric Barbier : Julia 2014 : The Search του Μισέλ Χαζαναβίσιους : Carole 2015 : The Childhood of a leader του Brady Corbet : η μητέρα 2016 : Éternité του Trần Anh Hùng : Gabrielle 2016 : L'Économie du couple του Joachim Lafosse : Marie Barrault 2016 : Fai bei sogni του Marco Bellocchio : Elisa 2017 : Tout là-haut του Serge Hazanavicius : 2017 : Redoutable του Μισέλ Χαζαναβίσιους : 2017 : Three Peaks του Jan Zabeil :
Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ

Το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ (ολλανδικά: Koningin Elisabeth Medaille, γαλλικά: Médaille de la reine Élisabeth) ήταν ένα βελγικό παράσημο που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1916 με βασιλικό διάταγμα, προκειμένου να αναγνωριστούν υπηρεσίες που προσφέρθηκαν στο Βέλγιο για την ανακούφιση των πολιτών από τα δεινά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υιοθετήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1915, αν και η τελική του μορφή οριστικοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1919. Απονεμήθηκε σε άτομα, τόσο Βέλγους όσο και ξένους υπηκόους, οι οποίοι, όπως και η ίδια η Βασίλισσα Ελισάβετ του Βελγίου, εργάστηκαν και φρόντισαν θύματα του πολέμου πριν από τις 10 Σεπτεμβρίου του 1919. Το νοσηλευτικό προσωπικό που έλαβε το μετάλλιο απέκτησε μια παραλλαγή αυτού, που περιλάμβανε έναν κόκκινο εμαγιέ σταυρό για επίστεψη. Το μετάλλιο απονεμήθηκε σε πολλούς Βέλγους και ξένους ιατρούς και νοσηλευτές.

 Το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ είναι ένα κυκλικού σχήματος παράσημο, διαμέτρου 36 χιλιοστών, που έχει μια ελαφρώς υπερυψωμένη άκρη και στις δύο πλευρές. Αποτελούνταν συνήθως από χαλκό, αν και πολλοί αποδέκτες έλαβαν αργυρή ή επιχρυσωμένη παραλλαγή. Η εμπρόσθια όψη του απεικονίζει την Βασίλισσα Ελισάβετ του Βελγίου με την επιγραφή «ÉLISABETH REINE DES BELGES» (δηλ. Ελισάβετ Βασίλισσα των Βέλγων). Η οπίσθια όψη είχε την ανάγλυφη εικόνα μιας νοσηλεύτριας, η οποία καθισμένη κρατάει έναν λύχνο, ενώ υπάρχει η λατινική επιγραφή «PRO PATRIA HONORE ET CARITATE» (δηλ. Για Πατρίδα Τιμή και Φιλανθρωπία). Το μετάλλιο συνοδευόταν από μια μεταξωτή μουαρέ κορδέλα, η οποία είχε ροζ άκρες. Μερικοί από τους αποδέκτες του μεταλλίου ήταν οι εξής: Θεοδωσία Μπάγκοτ Χέλεν Μπόιλ Μάμπελ Τζόουνς Μαίρη Χίσχολμ Τζιν Κορμπς Μαίρη Ντέιβις (Μπράουν) Μαίρη Έμοτ Μιρτλ Φλάουερ Έλσι Νόκερ Ελίζαμπεθ Πίνφολντ Τζέιν Ρούνκιμαν Μάίρη Ντάουνι Στιούαρτ Έμιλι Μπλάκμορ Σταπ Χενριέτα Γουίλμορ Χέλεν Ραμπαλιάτι Μαίρη Τ. Γουόλ (Λιντς) Μαίρη Ντάγκαν Quinot H., 1950, Recueil illustré des décorations belges et congolaises, 4e Edition. (Hasselt) Cornet R., 1982, Recueil des dispositions légales et réglementaires régissant les ordres nationaux belges. 2e Ed. N.pl., (Brussels) Borné A.C., 1985, Distinctions honorifiques de la Belgique, 1830-1985 (Brussels) Captain H. Taprell Dorling, 1956, Ribbons and Medals, page 178 (A.H.Baldwin & Sons, London) Bibliothèque royale de Belgique Les Ordres Nationaux Belges ARS MORIENDI Notables from Belgian history Αρχειοθετήθηκε 2011-09-06 στο Wayback Machine. Νεοζηλανδοί αποδέκτες του Μεταλλίου της Βασίλισσας Ελισάβετ αναφέρονται εδώ
Κοινοβούλιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας

Το Κοινοβούλιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας είναι η πολιτειακή δίαιτα του Γερμανικού ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Συνέρχεται στο Ντύσσελντορφ και τρεχόντως αποτελείται από 195 μέλη πέντε Κομμάτων.

 Το Λάνταγκ αποτελείται από τουλάχιστον 181 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό: πρώτα, 128 μέλη εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. μετά, 53 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση. Το εκλογικό όριο που πρέπει να περάσει ένα κόμμα για να μπει στη Βουλή είναι τουλάχιστον 5% του συνολικού αριθμού ψήφων. Η κατανομή εδρών γίνεται με τη μέθοδο Σαιντ-Λαγκού, κατά την οποία συνυπολογίζονται οι έδρες που κέρδισε το κόμμα στο πλειοψηφικό, έτσι ώστε όσο περισσότερες έδρες έχει κερδίσει ένα κόμμα με το τοπικό πλειοψηφικό τόσο δυσκολότερο γίνεται να κερδίσει έδρες αναλογικής εκπροσώπησης. «παραπανίσιες» έδρες διατίθενται σε ορισμένο αριθμό μελών, ώστε να εξασφαλιστεί η αναλογικότητα της αναλογικής εκπροσώπησης και να αντισταθμισθούν οι ανισότητες από τα συστήματα εκλογής Μετά την εκλογή της 13ης Μαΐου 2012, η σύνθεση του Landtag είναι η ακόλουθη: Οι εκλογές διεξάγονται σύμφωνα με την ίδια form of αναλογικής εκπροσώπησης όπως στο ομοσπονδιακό σύστημα. όλη αυτή την περίοδο, πρόεδροι του Landtag της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έχουν υπάρξει: 1946 Ερνστ Γκνος, SPD 1946 – 1947 Ρόμπερτ Λερ, CDU 1947 – 1958 Josef Gockeln, CDU 1959 – 1966 Βίλελμ Γιόνεν, CDU 1966 Γιόζεφ Χέρμαν Ντούφουες, CDU 1966 – 1970 John van Nes Ziegler, SPD 1970 – 1980 Βίλελμ Λεντς, CDU 1980 – 1985 John van Nes Ziegler, SPD 1985 – 1990 Καρλ Γιόζεφ Ντέντσερ, SPD 1990 – 1995 Ίνγκεμποργκ Φρίμπε, SPD 1995 – 2005 Ούλριχ Σμιτ, SPD 2005 - 2010 Ρεγγίνα βαν Ντίντερ CDU 2010 (ενεργών) Έντγκαρ Μόρον SPD 2010-2012 - Έκχαρντ Ούλενμπεργκ CDU 2012 – 2017 Καρίνα Γκέντεκε, SPD 2017 - σήμερα Αντρέ Κούπερ, CDU Πολιτειακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας 2000 Πολιτειακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας 2005 Πολιτειακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας 2010 Official Landtag Webpage
Μελιάδι Πιερίας

Το Μελιάδι είναι χωριό του νομού Πιερίας με 103 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λαγόρραχης. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους του κατάγονται από τον Μοσχοπόταμο. Η απόσταση του χωριού από την Κατερίνη είναι 20 χιλιόμετρα. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού.

 Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Τα λίγα παιδιά του μονοθεσίου Δημοτικού Σχολείου συμπεριλαμβάνονται στους 120 μόνιμους κατοίκους. Το νηπιαγωγείο του χωριού έκλεισε το 2007, καθώς δύο παιδιά δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη λειτουργία του. Στο Μελιάδι υπάρχει μορφωτικός και πολιτιστικός σύλλογος (από το 1982), αγροτικός συνεταιρισμός, ενώ οι κοινοτικές υπηρεσίες παρέχονται από τη γειτονική Λαγόραχη. Η παλαιά ποδοσφαιρική ομάδα (αθλητικός σύλλογος) Ορφέας Μελιαδίου συγχωνεύτηκε στη "Δρυάνιστα" του Μοσχοποτάμου. Το χωριό είναι τόπος καταγωγής του κλεφταρματολού Τσέλιου Μποταΐτη και των αδερφών του, Νικολάου, Παναγιώτη και Γεωργίου. Οι Μποταΐτες έλαβαν μέρος στους κλεφταρματολικούς αγώνες της περιόδου 1788-1813. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι αναφέρεται από τον επίσκοπο Κίτρους Νικόλαο Λούση (1876) με το όνομα Μποτάγια και ότι είχε 15-20 οικογένειες.Επίσης, οι άνδρες του χωριού περιγράφονται ως γενναίοι "προτιμότατοι να αγωνιστούν για την απελευθέρωση της υπόδουλης ακόμα τότε Μακεδονίας".Το 1920 ο οικισμός Μπουράγια (προφερόμενο τοπικά ως Μπουντάγια) προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μοσχοποτάμου (Αρ. Αποφ. 43 Α 4/10/1920). Το 1928 μετονομάστηκε σε Μελιάδι, από την τοποθεσία Μελιάδια. Το όνομα Μελιάδι φαίνεται να προέρχεται από το ομώνυμο δέντρο, που υπήρχε εν αφθονία στο χωριό. Το 1966 αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα, η οποία καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε ως οικισμός στην Κοινότητα Λαγοράχης.Την περίοδο που ακολούθησε τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν εσωτερικά (Κατερίνη, Θεσσαλονίκη) και εξωτερικά (Γερμανία, ΗΠΑ). Σε συγκεκριμένη τοποθεσία του χωριού ανακαλύφθηκε ένας τάφος με οστά, ο πέμπτος στο είδος του στα Βαλκάνια, ο οποίος δεν έχει χρονολογηθεί ακόμα.
Γεωγραφία του Βανουάτου

Το Βανουάτου (γνωστό παλαιότερα ως Νέες Εβρίδες) είναι κράτος και ομάδα νησιών της Ωκεανίας στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Αποτελείται από 82 νησιά με συνολική έκταση 12.189 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km²) και συνολικό μήκος ακτών (ακτογραμμή) 2.528 km. Ωστόσο, δύο από τα νησιά διεκδικούνται από τη Νέα Καληδονία (γαλλική κτήση). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Βανουάτου είναι 16° Νότιο πλάτος και 167° Ανατολικό μήκος. Εκτός από τη Νέα Καληδονία, γειτονική ομάδα νησιών είναι οι Νήσοι Σολομώντα.

 Το Βανουάτου είναι ορεινό, ηφαιστειογενές αρχιπέλαγος, με στενές πεδινές περιοχές κατά μήκος των ακτών. Το ενεργότερο ηφαίστειο είναι το Όρος Γιασούρ, ενώ το υψηλότερο σημείο της χώρας είναι η κορυφή του όρους Ταμπουεμασάνα, στα 1.879 μέτρα. Το κλίμα είναι τροπικό, με νοτιοανατολικούς αληγείς ανέμους. Οι φυσικοί πόροι του Βανουάτου περιλαμβάνουν κυρίως την ξυλεία από δάση δικοτυλήδονων δένδρων και τα αλιεύματα. Σύμφωνα με στοιχεία του 2011, το 1,64% της εκτάσεως της χώρας είναι αρόσιμη και το 10,25% καλλιεργείται. Φυσικοί κίνδυνοι είναι οι τυφώνες, με περίοδο από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο, και η ηφαιστειακή δραστηριότητα, που κάποτε προκαλεί και μικρούς σεισμούς. Τα τσουνάμι (από μακρινότερους σεισμούς) αποτελούν επίσης έναν (σπανιότερο) κίνδυνο. Η πλειονότητα του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε παροχή πόσιμου νερού. Η αποδάσωση είναι ένα ακόμα πρόβλημα στα νησιά. Το Βανουάτου έχει υπογράψει αρκετές διεθνείς συμφωνίες, μεταξύ των οποίων: το Πρωτόκολλο του Κιότο, τις συμβάσεις για τους θαλάσσιους και ανταρκτικούς πόρους, για τη βιοποικιλότητα, την ερημοποίηση, τα κινδυνεύοντα είδη, το Δίκαιο της θάλασσας, τη ρύπανση από τα πλοία, την προστασία του στρώματος του όζοντος και την τροπική ξυλεία. Κατάλογος νησιών του Βανουάτου
Παλαί ντε Σαγιό

Το Παλαί ντε Σαγιό (Γαλλικά: Palais de Chaillot) είναι ένα κτήριο στην κορυφή του λόφου του Σαγιό στην περιοχή Τροκαντερό, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, Γαλλία. Κατασκευάστηκε το 1937 στις όχθες του Σηκουάνα, απέναντι από τον Πύργο του Άιφελ. Ο χώρος του Παλαί ντε Σαγιό είναι μερικώς χαρακτηρισμένος ιστορικό μνημείο από το 1980.

 Το Παλαί ντε Σαγιό είναι ένα από τα κτήρια που ανεγέρθηκαν για τη Διεθνή έκθεση Τεχνών και Τεχνολογίας του 1937. Κατασκευάστηκε στη θέση του παλιού Παλαί ντε Τροκαντερό του 1878 το οποίο κατεδαφίστηκε μερικώς και που η περιοχή διατήρησε το όνομά του. Σχεδιάστηκε σε νεοκλασικό ρυθμό από τους αρχιτέκτονες Λεόν Αζεμά, Λουί-Ωγκύστ Μπουαλό και Ζακ Καρλί και αποτελείται από δύο ξεχωριστές καμπυλωτές πτέρυγες που χωρίζονται από έναν εξώστη που οδηγεί στους κήπους του Τροκαντερό. Τα δύο κτήρια έχουν στους τοίχους αποσπάσματα του ποιητή Πωλ Βαλερύ, γραμμένα με χρυσά γράμματα, και είναι διακοσμημένα με γλυπτά και αγάλματα.Οι κήποι του Τροκαντερό που βρίσκονται ανάμεσα στο Παλαί ντε Σαγιό και τον Σηκουάνα είναι διακοσμημένοι με επιχρυσωμένα αγάλματα και μεγάλα συντριβάνια.Στη βάση της πλαγιάς του λόφου όπου βρίσκεται το οικοδόμημα, βρίσκεται η γέφυρα της Ιένας, που οδηγεί στην απέναντι όχθη στον πύργο του Άιφελ. Οι δύο πτέρυγες στεγάζουν μουσεία, ένα θέατρο και μία ταινιοθήκη: το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο και το Μουσείο του Ανθρώπου, εθνολογικό μουσείο, στη νότια πτέρυγα (Πασί), την Πόλη Αρχιτεκτονικής και Κληρονομιάς, μουσείο αρχιτεκτονικής και μνημειακής γλυπτικής, που ιδρύθηκε το 2007, όπου έχει ενσωματωθεί το Μουσείο Γαλλικών Μνημείων, μουσείο που ιδρύθηκε το 1879 από τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ. Βρίσκεται στην ανατολική πτέρυγα (Παρίσι).Κάτω από τον εξώστη υπάρχουν δύο αίθουσες, που στεγάζουν: το Εθνικό Θέατρο του Σαγιό και την Εθνική Ταινιοθήκη.Ο εξώστης του Παλαί ντε Σαγιό προσφέρει πανοραμική θέα τον Πύργο του Άιφελ και σε όλη την πόλη. Από τη μπροστινή βεράντα του κτηρίου, ο Αδόλφος Χίτλερ απεικονίστηκε κατά τη σύντομη περιήγησή του στο Παρίσι το 1940, με φόντο τον Πύργο του Άιφελ, φωτογραφία χαρακτηριστική του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης, την ημέρα της απελευθέρωσης, 8 Μαΐου 1945, ο στρατός των ΗΠΑ στο Παρίσι γιόρτασε τη νίκη στο ίδιο σημείο. Πάνω από 2800 στρατιώτες, ναύτες και αεροπόροι παρακολούθησαν την ομιλία νίκης στα στρατεύματα από τον Πρόεδρο Χάρυ Τρούμαν, και άλλους αξιωματούχους. Το 1948, το Παλαί ντε Σαγιό φιλοξένησε την τρίτη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και, το 1951, την έκτη Γενική Συνέλευση. Στις 10 Δεκεμβρίου 1948, στο Παλαί ντε Σαγιό, η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η εκδήλωση αυτή τιμάται σήμερα με αναμνηστική στήλη και η πλατεία είναι γνωστή ως Εσπλανάντ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (esplanade des droits de l'homme). Το Παλαί ντε Σαγιό ήταν επίσης η αρχική έδρα του ΝΑΤΟ από το 1950 έως το 1959 πριν μεταφερθεί στο νέο κτήριο (από το 1959 έως το 1966, οπότε και μεταφέρθηκε στο Βέλγιο).Παλαί ντε Σαγιό Η ιστοσελίδα του Παλαί ντε Σαγιό (επιλογή γλώσσας)
Γυναικεία κεφαλή Αιγυπτίας πριγκίπισσας (Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου 21223)

Η Γυναικεία κεφαλή Αιγυπτιακής πριγκίπισσας είναι αρχαιολογικό εύρημα που βρέθηκε το 1920 σε αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον οίκο P 47,1 στην Τελ ελ-Αμάρνα. Αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον για το Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται με τον αριθμό ευρετηρίου Berlin 21223.

 Η κεφαλή είναι κατασκευασμένη από χαλαζιοποιημένο ασβεστόλιθο. Έχει χαρακτηριστικά παιδιού και ενήλικου, με αυθεντικά ανατομικά χαρακτηριστικά του λαιμού, αυχένα και του κρανίου. Οι οφθαλμοί και τα φρύδια ήταν ένθετα, αλλά δεν έχουν διασωθεί. Το όνομα της πριγκίπισσας δεν διασώζεται, πιστεύεται όμως ότι πρόκειται για την κόρη του Ακενατόν, Νεφερτίτη. Η τεχνοτροπία του ανήκει στην νέα καλλιτεχνική έκφραση της εποχής του Φαραώ Ακενατόν. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τεχνοτροπίας αυτής είναι η μακρόστενη απόδοση του προσώπου και του πηγουνιού, με μακρύ λαιμό και στενόμακρο κρανίο. Τα χαρακτηριστικά αυτά αποτέλεσαν ιδανικό ομορφιάς για μια εποχή. Η κεφαλή προορίζονταν να προσαρμοστεί επάνω σε άγαλμα. Πρόκειται για εξέχον καλλιτέχνημα αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης που χρονολογείται περίπου το 1350 π.Χ. και συγκαταλέγεται στην εποχή της Αμάρνα. Κλάους Φίνναϊζερ: Kopf der Figur einer Prinzessin in Das Ägyptische Museum Berlin, van Zabern, Mainz , S. 114-116 ISBN 3-8053-1184-2
Πεδιάδα της Βόρειας Κίνας

Η Πεδιάδα της Βόρειας Κίνας (Κινέζικα: 华北平原, Πινγίν: Huabei Pingyuan) είναι μία μεγάλη εύφορη πεδιάδα στην βορειοανατολική Κίνα, κοιτίδα του κινεζικού πολιτισμού. Διαρρέεται από πολλούς ποταμούς, με τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους να είναι ο Κίτρινος Ποταμός, καθώς και οι ποταμοί Χουάι και Χάι. Τα σύνορα της πεδιάδας ορίζονται από την Κίτρινη Θάλασσα και στην Θάλασσα Μποχάι στα ανατολικά, τα βουνά Γιαν στα βόρεια, την οροσειρά Ταιχάνγκ στα δυτικά, ενώ στα νότια συναντά την πεδιάδα του ποταμού Γιανγκτσέ. Καλύπτει συνολικά μία περιοχή άνω των 400 τετ. χιλιομέτρων, με το μέσο ύψος να μην ξεπερνά τα 50 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ταυτόχρονα, φιλοξενεί περίπου 400 εκατομμύριους ανθρώπους, σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό Nature Communications. Αυτό την καθιστά ως μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του πλανήτη. Το Πεκίνο, η πρωτεύουσα της Κίνας, βρίσκεται στην βορειοδυτική άκρη αυτής της πεδιάδας. Από την Πεδιάδα της Βόρειας Κίνας περνάει, επίσης, το Μεγάλο Κανάλι.

 Η πεδιάδα αρχικά σχηματίστηκε κατά τα τέλη της Παλαιογενούς και της Νεογενούς περιόδου. Στην συνέχεια, οι διαρκείς αποθέσεις των ποταμών άλλαξαν σημαντικά την περιοχή. Μεγάλο μέρος της πεδιάδας έχει δημιουργηθεί από προσχώσεις των ποταμών.Η Πεδιάδα της Βόρειας Κίνας αποτέλεσε, από αρχαιοτάτων χρόνων, τον τόπο γέννησης και ανάπτυξης του κινεζικού πολιτισμού. Οι πρώτες αγροτικές κοινωνίες της Κίνας εμφανίστηκαν σε αυτήν την περιοχή. Στους πρόποδες των όρων Ταιχάνγκ έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα που υποδηλώνουν την εκμετάλλευση του νερού προς υπηρεσία του ανθρώπου. Επειδή σε όλη την περιοχή υπήρχε πάντα τροφή και νερό, οι ανθρώπινες κοινωνίες οργανώνονταν σε πολλά διάσπαρτα χωριά, παρά σε λιγότερους αλλά μεγαλύτερους καταυλισμούς. Από την άλλη μεριά, ο λόγος που προωθούσε του ανθρώπους στην δημιουργία οικιστικών συγκροτημάτων ήταν η ανάγκη για προστασία και κοινή αντιμετώπιση των επιδρομέων. Οι επιδρομές ήταν συχνές από νομαδικά φύλα που κατοικούσαν στην Εσωτερική Μογγολία, την Βορειοανατολική Κίνα ή την Τζουνγκαρία. Αργότερα, το Σινικό Τείχος χτίστηκε ακριβώς για να προστατεύσει την πεδιάδα από τους εισβολείς. Τέλος, η πεδιάδα της Βόρειας Κίνας ήταν ο γενέτειρος τόπος πολλών κινεζικών δυναστειών, καθώς και του κομφουκιανισμού, αφού ο Κομφούκιος γεννήθηκε εκεί.Η πεδιάδα ήταν ευάλωτη σε εκτεταμένες πλημμύρες που προκαλούνταν από την υπερχείλιση των υδάτων των μεγάλων ποταμών που την διαρρέουν. Το φαινόμενο αυτό ήταν συχνό, με μία μεγάλη πλημμύρα να γίνεται κάθε 2 ή 3 χρόνια. Όμως, έπειτα από το 1949, εκτελέστηκαν γενικευμένα αντιπλημμυρικά έργα, που μείωσαν εντυπωσιακά τον κίνδυνο τέτοιων πλημμυρών.
Ναός Επίσκεψης της Θεοτόκου (Βαρσοβία)

Ο Ναός Επίσκεψης της Θεοτόκου (πολωνικά: Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny), αλλιώς και Εκκλησία της Αγίας Μαρίας (Kościół Μariacki), είναι Ρωμαιοκαθολικός ναός της Βαρσοβίας. Είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια και ελάχιστα σωζόμενα δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής στην πόλη.

 Ο ναός της Παναγίας βρίσκεται στην τοποθεσία αρχαίου τόπου παγανιστικής λατρείας. Θεμέλιο λίθο της εκκλησίας αποτέλεσε ο Ντζάνουζ Α' ο παλαιός, δούκας της Μασοβίας και η σύζυγός του Ντανούτ της Λιθουανίας, το 1410. Η εκκλησία εγκαινιάστηκε το 1411 και από τότε έως σήμερα έχει τροποποιηθεί, κατεδαφιστεί και ξαναχτιστεί πολλές φορές. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του ναού είναι ο πύργος του, που χτίστηκε το 1518 και είναι ορατός από μεγάλη απόσταση. Ο πύργος απεικονίζεται στις παλαιότερες εικόνες της Βαρσοβίας. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η εκκλησία ισοπεδώθηκε εσκεμμένα από τους Γερμανούς και ανακατασκευάστηκε το 1947-1966 από την Μπεάτα Τριλίνσκα. Πίσω από την εκκλησία βρίσκεται μικρό πάρκο που οδηγεί στην όχθη του ποταμού Βιστούλα. Στην πλατεία που βρίσκεται μπροστά από το ναό, γίνονται συχνά θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες που διοργανώνονται σε τοπικό επίπεδο. Περιγραφή και φωτογραφίες του Ναού
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2011-12

Το Κύπελλο Κύπρου 2011-12 ήταν η 37η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (35η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2011-12. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 5η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και ο Απόλλων. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 20 Απριλίου 2012 στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-0 σετ (26-24, 25-23, 25-18). Κύπελλο ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας γυναικών 2011-12 - Αποτελέσματα Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος γυναικών Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2011-12
Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (κροατικά: Hrvatski nogometni savez, HNS) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Κροατία. Εδρεύει στο Ζάγκρεμπ και είναι μέλος της UEFA και της FIFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Κροατίας. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από τις ποδοσφαικές ενώσεις των συλλόγων της Πρβα Λίγκα και της Ντρούγκα Λίγκα υπό την εποπτεία της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

 Ο οργανισμός έχει τις ρίζες του στην «Κροατική Αθλητική Ομοσπονδία» (Hrvatski sportski savez), η οποία ιδρύθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1909 στο Ζάγκρεμπ, τη στιγμή που η Κροατία ανήκε στην Αυστρουγγαρία. Η ομοσπονδία ήταν υπεύθυνη για όλα τα αθλήματα στη χώρα και πρώτος της πρόεδρος διετέλεσε ο Χίνκο Βερθ, πρόεδρος του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΧΑΣΚ. H HNS θεωρεί ότι η ίδρυσή ημερομηνία ίδρυσής της είναι η 13η Ιουνίου του 1912, όταν συστάθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα της Κροατικής Αθλητικής Ομοσπονδίας και ο αρχηγός του, ο Μίλοβαν Ζόριτσιτς, διετέλεσε πρώτος πρόεδρος.Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Κροατία έγινε μέλος της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γιουγκοσλαβίας με έδρα το Βελιγράδι ανέλαβε ως κύριο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη χώρα. Όταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας άρχισε να ξετυλίγεται στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η πολιτική κατάσταση αντικατοπτριζόταν και στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Στις 13 Μαΐου του 1990 σημειώθηκε μια περίφημη ταραχή στο στάδιο Μαξιμίρ στο Ζάγκρεμπ και διέκοψε τον αγώνα πρωταθλήματος μεταξύ Ντιναμό Ζάγκρεμπ και Ερυθρού Αστέρα. Στις 3 Ιουνίου του 1990 πραγματοποιήθηκε στο ίδιο στάδιο η φιλική αναμέτριση μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Ολλανδίας και περίπου 20.000 Κροάτες οπαδοί αποδοκίμασαν τον εθνικό ύμνο της Γιουγκοσλαβίας. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1990 οι οπαδοί της Χάιντουκ Σπλιτ πραγματοποίησαν βίαιη εισβολή στο Πόλιουντ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα πρωταθλήματος με την Παρτιζάν. Στις 17 Οκτωβρίου του 1990 διεξήχθη ο πρώτος αγώνας της νεοσυσταθείσας εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κροατίας, φιλικός εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, και μετά το τέλος της περιόδου 1990-91 οι Κροατικοί σύλλογοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις γιουγκοσλαβικές διοργανώσεις. Μετά την επίσημη κήρυξη της ανεξαρτησίας της Κροατίας στις 8 Οκτωβρίου του 1991, η Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ζήτησε τη διεθνή αναγνώριση και τελικά επανεντάχθηκε στη FIFA στις 3 Ιουλίου του 1992 και στην UEFA στις 17 Ιουνίου του 1993. (Κροατικά) Επίσημος ιστότοπος Η Κροατία Αρχειοθετήθηκε 2019-01-19 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Κροατία στον ιστότοπο της UEFA
Night in the Woods

Το Night in the Woods είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας για έναν παίκτη για Microsoft Windows, MacOS, Linux και PlayStation 4. Αναπτύχθηκε από το Infinite Fall, ένα στούντιο που ιδρύθηκε από τον σχεδιαστή παιχνιδιών Άλεκ Χολόκα και τον animator/εικονογράφο Σκοτ Μπένσον. Πρόκειται για ένα εξερευνητικό παιχνίδι επικεντρωμένο κυρίως στην ιστορία στην οποία οι παίκτες χειρίζονται μια γάτα που ονομάζεται Μέη, η οποία πρόσφατα αποχώρησε από το κολέγιο και επέστρεψε στον τόπο κατοικίας της για να βρει απροσδόκητες αλλαγές. Χρηματοδοτήθηκε από την πλατφόρμα Kickstarter, όπου τελικά κέρδισε πάνω από το 400% του στόχου της χρηματοδότησης ύψους 50.000$ δολαρίων ΗΠΑ.Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Χολόκα και ο Μπένσον, μαζί με τη συν-σεναριογράφο Bethany Hockenberry, κυκλοφόρησαν ένα συνοδευτικό παιχνίδι με τίτλο Longest Night. Τον Δεκέμβριο του 2014, κυκλοφόρησε ένα δεύτερο συμπληρωματικό παιχνίδι, με τίτλο Lost Constellation.

 Ως η Μέη, οι παίκτες τρέχουν, πηδούν και μαθαίνουν άλλες μηχανικές που τους επιτρέπουν να εξερευνήσουν το Πόσουμ Σπρινγκς, μια πόλη που κατοικείται από ποικίλα ανθρωπόμορφα ζώα. Ο Μπένσον περιγράφει ότι οι βασικές ενέργειες για τον παίκτη είναι "να εξερευνήσει, να συνομιλήσει, να δει και να αγγίξει", ενώ ο Χολόκα περιγράφει την προσέγγισή τους περισσότερο ως "αφηγηματική". Οι παίκτες θα παίρνουν επίσης αποφάσεις που επηρεάζουν την πλοκή της ιστορίας, αν και ο Μπένσον είπε, "είναι περισσότερο έτσι 'κάνεις παρέα με αυτό το άτομο;' Εντάξει, τέλεια. Το πρόσωπο αυτό μπορεί να μην σε γνωρίζει μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, αλλά με αυτό το πρόσωπο με το οποίο κάνεις παρέα, θα βαλθείς να δεις τη δική του ιστορία." Η Μέη, ένα μοναχοπαίδι, επέστρεψε στο σπίτι της στο Πόσουμ Σπρινγκς, όπου οι καιροί έχουν αλλάξει από το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων. Τώρα που ζει στη σοφίτα των γονιών της, αποκαλύπτει ένα σκοτεινό μυστήριο που την οδηγεί στο κοντινό δάσος, αναγκάζοντάς την να αντιμετωπίσει ένα φρικτό μυστικό που κρύβει η πόλη εδώ και δεκαετίες, αφορώντας όχι μόνο το ορυχείο της πόλης αλλά και της πρόσφατης εξαφάνισης του παλιού της φίλου Κέισυ. Οι φίλοι της Μέη περιλαμβάνουν επίσης τη Μπία, έναν καπνιστή αλιγάτορα και τον παιδικό φίλο της Μέη τον Γκρεγκ, μια υπερκινητική αλεπού· και το αγόρι του, μια αρκούδα που ονομάζεται Άνγκους. Το Paste περιγράφει τα θέματα που καλύπτονται ως "ψυχική ασθένεια, κατάθλιψη, στασιμότητα των μεσαίων και κατώτερων τάξεων και τον αργό θάνατο μιας μικρής πόλης της Αμερικής." Επίσημος ιστότοπος
Ντάριο Φραντσεσκίνι

Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι (ιταλικά: Dario Franceschini) είναι ένας Ιταλός νομικός, συγγραφέας και πολιτικός. Έχει υπηρετήσει ως γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας, καθώς και ως Υπουργός για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο και το συντονισμό της Κυβέρνησης. Επί του παρόντος, κατέχει το αξίωμα του Υπουργού Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δραστηριοτήτων και Τουρισμού.

 Ο Φραντσεσκίνι γεννήθηκε το 1958 στην Φερράρα. Ο πατέρας του ήταν βουλευτής από το 1953 ως το 1958. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα, από όπου ξεκίνησε να απασχολείται στην συγγραφή δοκιμίων και βιβλίων. Από την παιδική του ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για πολιτική σταδιοδρομία. Το 1980 έγινε δημοτικός σύμβουλος της Φερράρα και το επόμενο έτος ανέλαβε την ηγεσία της νεολαίας του κόμματος Χριστιανική Δημοκρατία, για το οποίο ίδρυσε και διεύθυνε το περιοδικό Νέα Πολιτική.Συνεχίζοντας την πολιτική του καριέρα, το 1995, θα είναι υποψήφιος για τη δημαρχία της Φερράρα, κερδίζοντας περίπου το 20% των ψήφων. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης κυβέρνησης του Μάσσιμο Ντ' Αλέμα θα διοριστεί ως υπεύθυνος θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Πιο χαρακτηριστικό του έργο είναι η αναθεώρηση του εκλογικού νόμου, θεσπίζοντας εκλογικά δικαιώματα για τους Ιταλούς του εξωτερικού, και η αναμόρφωση του καθεστώτος των ειδικών περιφερειών.Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 2001 εξελέγη βουλευτής, εκπροσωπώντας τη Φερράρα. Το 2001 εντάχθηκε στην κεντρική επιτροπή του κόμματος Η Δημοκρατία είναι Ελευθερία - Η Μαργαρίτα, του οποίου αποτελούσε ιδρυτικό πρόσωπο. Το 2006 επανεξελέγη στο κοινοβούλιο για την περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια.Στις 21 Φεβρουαρίου 2009, μετά την παραίτηση του Βάλτερ Βελτρόνι, εξελέγη γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, με 1.047 ψήφους σε σύνολο 1.258. Στις εσωκομματικές εκλογές της 25ης Οκτωβρίου 2009 ο Ντάριο Φραντσεσκίνι έχασε την ηγεσία του κόμματος λαμβάνοντας μόνο το 34% των ψήφων.Το 2013 επανεξελέγη στο κοινοβούλιο και από τον Απρίλιο του ίδιου έτους ως το Φεβρουάριο του 2014 ήταν ο Υπουργός για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο και το συντονισμό της Κυβέρνησης. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014 ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δραστηριοτήτων και Τουρισμού στην κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι.
Θανάσης Σκουρτόπουλος

Ο Αθανάσιος (Θανάσης) Σκουρτόπουλος είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1965 στo Χαϊδάρι κι έπαιξε για πολλά χρόνια στην Γ.Σ. Δαφνίου, στην ΑΕΚ, και στο Παγκράτι. Διετέλεσε μέλος όλων των μικρών εθνικών ομάδων.

 Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στον Γ.Σ. Δαφνίου οπού την οδήγησε στις εθνικές κατηγορίες για πρώτη φορά. Συνέχισε στον Α.Ο. Αιγάλεω και έπειτα στον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου. (καλαθοσφαίριση ανδρών). Το 2000 ανέλαβε θέση στο τεχνικό επιτελείο της ΑΕΚ, σαν βοηθός του Ντούσαν Ίβκοβιτς και μετά του Ντράγκαν Σάκοτα και του Φώτη Κατσικάρη, έχοντας και τη επίβλεψη του αναπτυξιακού προγράμματος της ομάδας, ενώ το 2005 ανέλαβε βοηθός του Αργύρη Πεδουλάκη στον Πανελλήνιο. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τον Α.Ο. Αιγάλεω οδηγώντας τον για πρώτη φορά στην μεγάλη κατηγορία και έμεινε μέχρι το 2009. Το 2009-2010 τον βρίσκει Γ.Σ. Περιστερίου, ενώ το 2011-2012 στον Πανελλήνιο που φτάνει μέχρι τους 16 του EuroCup. Το 2012 ήταν στην Α.Ε. Ίκαρος Καλλιθέας και το 2012-2013 στον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο Σμύρνης, ενώ την επόμενη χρονιά ανλαβε τον Γ.Σ. Κεραυνό Στροβόλου στην Κύπρο. Από το 2014 έως το 2016 ήταν στην ομάδα Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου - Ρέθυμνο Cretan Kings, ενώ από τον Φεβρουάριο 2017 στον Απόλλωνα Πατρών. Τη σεζόν 2017–2018 ανέλαβε τον Γ.Σ.Λ. Φάρος. Παράλληλα, από το 2014 έως 2017 εργάστηκε σαν Assistant κόουτς στην Εθνική Ελλάδας Ανδρών στο πλευρό του Φώτη Κατσικάρη και μετά του Κώστα Μίσσα. Το 2018 αναλαμβάνει πρώτος προπονητής της Εθνικής Ελλάδας και την οδήγησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019. Το 2021 αναλαμβάνει την ομάδα Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ενώ το 2022 αποχωρεί από τον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος με ρεκόρ 18 νίκες - 5 ήττες. Τον Φεβρουάριο του 2023 αναλαμβάνει την πολωνική Αστόρια Μπίντγκοστς. Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2002 και Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2001 με την ΑΕΚ. Το 2008 με τον Α.Ο. Αιγάλεω εκλέχτηκε 2ος καλύτερος προπονητής στην Ελλάδα από τους εκπροσώπους του αθλητικού τύπου. Ρεθεμνιώτικα Νέα. «Το «τιμόνι» στον Θανάση Σκουρτόπουλο». Ρεθεμνιώτικα Νέα. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2019. in.gr (13 Σεπτεμβρίου 2010). «Σκουρτόπουλο στον τεχνική ηγεσία και Σκλάβο στο ρόστερ ανακοίνωσε ο Πανελλήνιος». in.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2019. Δεκ. 2006 20:34, Δημοσίευση: 14. «Ανέλαβε ο Σκουρτόπουλος». www.sport24.gr (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2019. Θανάσης Σκουρτόπουλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Thanassis Skourtopoulos portrait – the Greek Head Coach of Keravnos Strovolou
Μάρκος Σάλβιος Όθων

Ο Μάρκος Σάλβιος Όθων (Marcus Salvius Otho Caesar Augustus, 28 Απριλίου 32 - 16 Απριλίου 69) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας για τρεις μήνες, από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 16 Απριλίου του 69. Ήταν ο δεύτερος αυτοκράτορας του Έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων. Μέλος οικογένειας ευγενών Ετρούσκων, ο Όθων ήταν αρχικά φίλος και αυλικός του νεαρού αυτοκράτορα Νέρωνα μέχρι την εκτόπισή του ως κυβερνήτης στην απομακρυσμένη περιοχή της Λουσιτανίας το 58 μετά τη σχέση της γυναίκας του με τον Νέρωνα. Μετά από μία περίοδο μετριοπαθούς κυβέρνησης στην επαρχία, συμμάχησε με τον Γάλβα, κυβερνήτη της γειτονικής Ταρρακωνησίας, κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων του 68. Συνοδεύοντας τον Γάλβα στην πορεία του προς τη Ρώμη, φιλοδοξούσε να διαδεχθεί τον ηλικιωμένο αυτοκράτορα, αλλά εξεγέρθηκε και δολοφόνησε τον Γκάλβα.

 Ο Όθων ανήκε σε μία αρχαία και ευγενή ετρουσκική οικογένεια, με καταγωγή από τους άρχοντες της Ετρουρίας που εγκαταστάθηκαν στο Φερέντο (κοντά στο σημερινό Βιτέρμπο) στην Ετρουρία. Ο μελλοντικός αυτοκράτορας εμφανίζεται για πρώτη φορά ως ένας από τους πιο απερίσκεπτους και πολυδάπανους νεαρούς ευγενείς του κύκλου του Νέρωνα. Αυτή η φιλία έλαβε τέλος το 58 λόγω της συζύγου του, της ευγενούς Ποππαίας Σαβίνας. Ο Όθων παρουσίασε την όμορφη γυναίκα του στον αυτοκράτορα κατόπιν επιμονής της Ποππαίας, ο οποίος στη συνέχεια άρχισε μία σχέση που τελικά θα οδηγούσε στον πρόωρο θάνατό της. Αφού η Ποππαία εδραίωσε με ασφάλεια τη θέση της ως ερωμένη του Νέρωνα, χώρισε τον Όθωνα και έπεισε τον αυτοκράτορα να τον στείλει ως κυβερνήτη στην απομακρυσμένη επαρχία της Λουσιτανίας (η οποία αποτελούνταν από τμήματα της σημερινής Πορτογαλίας και της Εξτρεμαδούρα στην Ισπανία). Ο Όθων παρέμεινε στη Λουσιτανία για τα επόμενα δέκα χρόνια, διοικώντας την επαρχία με ασυνήθιστη μετριοπάθεια για εκείνη την εποχή. Όταν το 68 ο γείτονάς του και μελλοντικός αυτοκράτορας Γάλβας, κυβερνήτης της Ταρρακωνησίας, επαναστάτησε ενάντια στον Νέρωνα, ο Όθων τον συνόδευσε στη Ρώμη.
Ελισάβετ του Γκέρλιτς

Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von Görlitz (Νοέμβριος 1390 - 2 Αυγούστου 1451) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Γκέρλιτς και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βραβάντης & του Λουξεμβούργου και μετά δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη δούκα του Γκέρλιτς και της Ριχάρδας-Αικατερίνης, κόρης του Αλβέρτου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν & βασιλιά της Σουηδίας. Γεννήθηκε στο Χοροβίτσε της Βοημίας και απεβίωσε στο Τρηρ σε ηλικία 61 ετών. Παντρεύτηκε πρώτα το 1409 τον Αντώνιο των Βαλουά-Βουργουνδίας δούκα της Βραβάντης και είχε τέκνα: Γουλιέλμος 1410, άγνωστο 1413, απεβίωσαν νήπια.Ο Αντώνιος απεβίωσε το 1415. Το 1425 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ. Δεν απέκτησε απογόνους και ο Ιωάννης Γ΄ απεβίωσε το 1425. Joseph Calmette. Die großen Herzöge von Burgund. Callwey Verlag, München 1963; Eugen Diederichs Verlag, Munich 1996, ISBN 3-424-01312-9 Michael Erbe. Belgien - Niederlande - Luxemburg – Geschichte des niederländischen Raumes. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 1993, ISBN 3-17-010976-6 Jörg K. Hoensch. Die Luxemburger – Eine spätmittelalterliche Dynastie gesamteuropäischer Bedeutung 1308–1437. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2000, ISBN 3-17-015159-2 Jörg K. Hoensch. Kaiser Sigismund – Herrscher an der Schwelle zur Neuzeit 1368–1437. C. H. Beck, Munich 1996, ISBN 3-406-41119-3 Walter Kaemmerer (1959), "Elisabeth von Görlitz", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 4, Berlin: Duncker & Humblot, p. 445; (full text online)
Μεσιέ 75

Το Μεσιέ 75 (γνωστό και ως M75 και NGC 6864) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 67.500 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Είναι ένα από τα πυκνότερα γνωστά σφαιρωτά σμήνη.

 Το Μεσιέ 75 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν τον Αύγουστο του 1780. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα το 1784 και το χαρακτήρισε ως «μικρογραφία του Μ3». Το Μεσιέ 75 είναι ένα από τα πυκνότερα γνωστά σμήνη, με τάξη συγκέντρωσης Ι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος και της μεγάλης απόστασής του απαιτούνται μεγάλα τηλεσκόπια για να αναλυθεί σε άστρα. Έχει διάμετρο περίπου 130 έτη φωτός. Το απόλυτο μέγεθος του Μεσιέ 75 είναι περίπου -8,6 ή είναι περίπου 1,8 εκατομμύρια φορές φωτεινότερο από τον Ήλιο. Το Μεσιέ 75 είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα από το γαλαξιακό κέντρο σφαιρωτά σμήνη. Απέχει από αυτό περίπου 50.000 έτη φωτός. Για την απόστασή του έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις, ενώ υπάρχουν και πηγές που δίνουν απόσταση μέχρι και 100.000 έτη φωτός. Messier 75 @ SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2006-12-05 στο Wayback Machine. Messier 75, Galactic Globular Clusters Database page
Κρις Μάστερς

Ο Κρις Μάστερς (Chris Masters, πραγματικό όνομα: Christopher Robillard Mordetzky, 8 Ιανουαρίου 1983) είναι Αμερικανός παλαιστής. Είναι περισσότερο γνωστός από την συνεργασία του με το WWE.

 Ο κόσμος είχε γνωρίσει τον Κρις Μάστερς πριν από το ντεμπούτο του μέσα από βιντεάκια που τον έδειχναν να κάνει πόζες με το πολύ καλά γυμνασμένο σώμα του που έμοιαζε με αυτό των αγαλμάτων (από εκεί και το ψευδώνυμο «The Masterpiece» («Αριστούργημα»). Έκανε το ντεμπούτο του στο WWE στις 21 Φεβρουαρίου 2005, παίζοντας πολλά σημαντικά μάτς και με πολλές ευκαιρίες για την κατάκτηση μίας ζώνης. Έχοντας πολλές σημαντικές αντιπαλότητες μεταξύ άλλων με τους Σον Μάικλς και Τζον Σίνα. Τα χρόνια κυλούσαν πολύ καλά για τον Μάστερς συμμετέχοντας σε πολύ μεγάλα ματς και έχοντας πολλές ευκαιρίες να κατακτήσει την ζώνη WWE. Επίσης έχοντας δημιουργήσει το Masterlock Challenge είχε νικήσει και εκεί πολλούς μεγάλους παλαιστές. Θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια αλλά η εταιρία δεν διαχειρίστηκε σωστά το ταλέντο και το χάρισμα που είχε ως πολύ καλός «κακός» και ως εκ τούτου του κόστισαν μια μεγάλη καριέρα. Παρέμεινε στο WWE μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 2007 όπου και αποδεσμεύτηκε για χρήση απαγορευμένων ουσιών. Το WWE του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και επέστρεψε στις 27 Ιουλίου 2009. Στην επιστροφή του αγωνίστηκε με τον Εμ Βι Πι (MVP) σε Beat the Clock Match. Ο αγώνας έληξε ισοπαλία μετά από Count Out και των δύο. Πλέον όμως η ευκαιρία του είχε χαθεί και είχε χαθεί η αίγλη του όταν είχε φύγει. Τα υπόλοιπα χρόνια για τον Μάστερς κύλησαν ομαλά παραμένοντας mid carter παίζοντας διάφορα ματς όχι τόσο σημαντικά όμως όπως παλαιότερα. Αγωνιζόταν κατα διαστήματα στο Raw στο Smackdown και στο Superstars. Παρέμεινε μέχρι τις 5 Αυγούστου 2011 όπου και αποδεσμεύτηκε μαζί με μερικούς άλλους. Την επόμενη εβδομάδα στο Raw ο Σι Εμ Πανκ σε πρόμο έκανε παράπονα στον Τζον Λορινάιτις λέγοντας του πολύ καλά λόγια για τον Κρις Μάστερς, για την πολύ καλή δουλειά που έκανε τα τελευταία χρόνια, πως δούλευε πολύ σκληρά, και ότι η απόλυση του ήταν λάθος. Ο Κρις Μάστερς είναι περισσότερο γνωστός για το Finisher του το Masterlock (λαβή Full Nelson). Από την στιγμή που ο Μάστερς "κλειδώνει" το Masterlock είναι σχεδόν αδύνατο κάποιος να δραπετεύσει από αυτό. Ο Κρις Μάστερς λίγο καιρό μετά το ντεμπούτο του άρχισε το Masterlock Challenge στο οποίο ο διαγωνιζόμενος έπρεπε να κάτσει σε μια καρέκλα και να αφήσει τον Μάστερς να "κλειδώσει" το Masterlock. Όποιος κατάφερνε να "δραπετεύσει" από αυτό θα κέρδιζε μεγάλο χρηματικό ποσό. Ο Κρις Μάστερς παρέμεινε αήττητος για πάνω από 2 χρόνια μέχρι ο Μπόμπι Λάσλεϊ να κερδίσει στις 19 Μαρτίου 2007 και να τελειώσει το αήττητο στο Masterlock Challenge. Από τότε μέχρι και σήμερα ο Λάσλεϊ είναι ο μοναδικός που το έχει καταφέρει αυτό. Masterlock(Full Nelson) Samoan drop Spinebuster Backbreaker rack Clothesline Full nelson slam Knife-edge chop Leaping shoulder block Military press slam "The Masterpiece" ("Το Αριστούργημα")
Χιμάτσαλ Πραντές

Η Χιμάτσαλ Πραντές είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας. Η συνολική της έκταση είναι περίπου 55.780 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της (το 2001) ήταν περίπου 6.078.000. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Σίμλα. Η Ομόσπονδη Πολιτεία Χιμάτσαλ Πραντές ιδρύθηκε το 1971 με την απόσχιση ανατολικού τμημάτος της Πολιτείας Παντζάμπ.

 "Stateman΄s Year-Book 1987-88" σελ.657-658. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα". Ahluwalia, M.S. (1998), Social, Cultural and Economic History of Himachal Pradesh, Indus Publishing, ISBN 8173870896, http://books.google.co.in/books?id=tG0fnF0VRk0C&dq=himachal+history&source=gbs_summary_s&cad=0, ανακτήθηκε στις 2008-03-31 Batta, R.N. (2000), Tourism and the Environment: A Quest for Sustainability, Indus Publishing, ISBN 8173871108, http://books.google.co.in/books?id=lDJrdjwM7qYC&dq=himachal&lr=&source=gbs_summary_s&cad=0, ανακτήθηκε στις 2008-03-31 Singh, Sarina (2005), India, Lonely Planet, ISBN 1740596943, http://books.google.co.in/books?id=Fk8FQa2ZSFQC&dq=himachal+history&lr=&source=gbs_summary_s&cad=0, ανακτήθηκε στις 2008-03-31 Tiwari, A.K. (2000), Infrastructure and Economic Development in Himachal Pradesh, Indus Publishing, ISBN 8173871051, http://books.google.co.in/books?id=aaXQwI5j9-MC&dq=himachal&lr=&source=gbs_summary_s&cad=0, ανακτήθηκε στις 2008-03-31 Verma, V. (1995), The Emergence of Himachal Pradesh: A Survey of Constitutional Developments, Indus Publishing, ISBN 8173870357, http://books.google.co.in/books?id=QpWloqN5LTAC&dq=himachal+history&source=gbs_summary_s&cad=0, ανακτήθηκε στις 2008-03-31 United Nations Development Programme (UNDP) (2002), Himachal Pradesh Human Development Report 2002, Government of Himachal Pradesh, ISBN 0195219155, http://www.undp.org.in/index.php?option=com_content&task=view&id=128&Itemid=216, ανακτήθηκε στις 2008-03-31 Statistics and Data, Planning Department, Government of Himachal Pradesh Official website of Himachal Pradesh Government Himachal Pradesh Census 2001 Himachal tourism department Co. Himachal: God's Own Home Building the Modern Himachali Community Himachal Tourism Website Himachal Pradesh Development Report Himachal NGO Wooden Temples in Himachal Pradesh Himachal Month/Day in USA Birds of Himachal Pradesh Butterflies of Himachal Pradesh Landscapes of Himachal Pradesh
Μάκης Κουρής

Ο Μάκης (Γεράσιμος) Κουρής (1943) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης, νεότερος αδελφός του Γιώργου Κουρή. Έχει διατελέσει βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

 Γεννήθηκε το 1943 στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Ακολούθησε τον αδελφό του Γιώργο στα διάφορα εκδοτικά και τηλεοπτικά εγχειρήματά του και μαζί του υπήρξε συνεκδότης της «Αυριανής» και συνιδρυτής του Καναλιού 29, στο οποίο και παρουσίαζε την πολιτική εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου». Εκλέχθηκε βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα στις εκλογές του Ιουνίου του 1989, με υψηλή σταυροδοσία. Ειδικότερα, ήταν τέταρτος σε σταυρούς προτίμησης πίσω από τους Απόστολο Κακλαμάνη, Γιάννη Χαραλαμπόπουλο και Δημήτρη Τσοβόλα. Επανεκλέχθηκε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 και του 1990. Στις εκλογές του 1993, με τις οποίες ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ επέστρεψαν στην κυβέρνηση, ο Κουρής δεν έθεσε υποψηφιότητα. Από το 1993 μέχρι και σήμερα ο Μάκης Κουρής είναι εκδότης και διευθυντής της εβδομαδιαίας πολιτικής εφημερίδας «Το Παρόν», ενώ από το 2012 είναι επίσης βασικός σχολιαστής της πολιτικής εκπομπής «Επί του Πιεστηρίου» στο Kontra Channel, ιδιοκτησίας της οικογένειας Κουρή.
Ψυλλάτος

Ο Ψυλλάτος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Psilatos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Σκάκι του Παύλοβιτς

Το Σκάκι του Παύλοβιτς (Paulovits' Game) είναι σκακιστική παραλλαγή που παίζεται σε σκακιέρα 10×10 και σχεδιάστηκε από τον Ιστβάν Παύλοβιτς, γύρω στο 1890. Η παραλλαγή περιγράφτηκε αρχικά στο βιβλίο Dames de Paulovits και εν συνεχεία στο Classified Encyclopedia of Chess Variants (2007).

 Το σκάκι του Παύλοβιτς διαφέρει από το συμβατικό σκάκι στο ότι εισάγει δύο νέες γραμμές μεταξύ των στρατών και δύο νέες στήλες μεταξύ της βασίλισσας και του αξιωματικού της. Στις νέες στήλες προστέθηκαν αντίστοιχα ένας πασάς και ένας στρατηγός με ένα πιόνι μπροστά τους. Ο στρατηγός και ο πασάς έχουν και οι δύο περίπου την ίδια αξία με τον πύργο. Ο πασάς κάνει άλμα σε ένα ή δύο τετράγωνα απόσταση προς όλες τις οκτώ κατευθύνσεις (ορθογωνίως και διαγωνίως) και έτσι μοιάζει λίγο με βασίλισσα μικρής εμβέλειας. Ο στρατηγός έχει τον συνδυασμό των κινήσεων του πρίγκιπα και της καμήλας, δηλαδή μπορεί να μετακινηθεί στα οκτώ γειτονικά τετράγωνα ή στην απέναντι γωνία ενός 2×4 ορθογωνίου. Τα πιόνια μπορούν να κάνουν αρχική κίνηση τριών τετραγώνων και ο βασιλιάς κάνει το μικρό ροκέ ομοίως με το συμβατικό, αλλά για το μεγάλο κινείται τέσσερα τετράγωνα προς την πτέρυγα της βασίλισσας. Paulovits' Game Classified Encyclopedia of Chess Variants (2007)
Samsung Galaxy Note 7

Το Samsung Galaxy Note 7 είναι κινητό τηλέφωνο της νοτιοκορεατικής Samsung, που παρουσιάστηκε στις 2 Αυγούστου 2016 και σταμάτησε να παράγεται στις 11 Οκτωβρίου 2016, λόγω ενός σοβαρού προβλήματος με την μπαταρία του. Το Note 7 κυκλοφόρησε ως η έκτη βασική συσκευή της σειράς Νοte σαν προκάτοχος του Note 8 και περιλαμβάνει μερικά από τα χαρακτηριστικά των S7 και S7 Edge, όπως διπλή καμπυλωτή οθόνη, Quad HD ανάλυση οθόνης, 4GB μνήμης RAM, αναγνώστη δαχτυλικού αποτυπώματος, μετρητή καρδιακών παλμών, κάμερα 12 megapixel με τεχνολογία Dual Pixel, συμβατότητα με το Gear VR, καθώς επίσης και πιστοποίηση IP68 για αντοχή σε σκόνη και νερό.

 Το κινητό είναι πιθανώς το πρώτο όπου προέκυψε κάποιο πρόβλημα με τις μπαταρίες. Το θέμα ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 2016, ημέρα Τετάρτη, όταν έκαναν τον γύρο του κόσμου φωτογραφίες που δείχνουν έκρηξη μπαταρίας του κινητού. Το πρώτο κρούσμα ήταν στην Κίνα, αν και καταγράφηκε πιο μετά από χώρες όπως η Νότια Κορέα ή οι Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή στην Κίνα ήταν άλλος ο προμηθευτής της μπαταρίας. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 έγινε η πρώτη ανάκληση, ενώ οριστικό τέλος στη παραγωγή τέθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2016. Αν και άλλαξαν οι μπαταρίες με πιο ασφαλείς, το πρόβλημα συνεχίστηκε, με αρχή την Κίνα. Ακόμη, στις 15 Δεκεμβρίου 2016 εγκαταστάθηκαν αυτόματα αναβαθμίσεις που κάνουν άχρηστο το κινητό, ώστε οι εναπομείναντες χρήστες του κινητού να το παραδώσουν, λόγω της ανάκλησης με αιτία τις προβληματικές μπαταρίες του κινητού. Μετά από τις 11 Οκτωβρίου 2016, έχουν προκύψει και άλλα περιστατικά έκρηξης κινητών, με άλλες συσκευές κινητών τηλεφώνων. Με την κυκλοφορία του Galaxy Note 7, η Samsung αναγκάστηκε να αναστείλει την παραγωγή λόγω ελαττωμάτων στις μπαταρίες της συγκεκριμένης συσκευής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Samsung Galaxy Note 7 στο Wikimedia Commons