IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νιτρικό αιθυλαμμώνιο

Το νιτρικό αιθυλαμμώνιο, ή αλλιώς νιτρική αιθυλαμίνη (αγγλ. ethylammonium nitrate, EAN) είναι άλας που φέρει τον χημικό τύπο C2H8N2O3 ή (C2H5)NH+3 · NO−3 και αποτελεί τυπικό ιοντικό υγρό, συχνά χρησιμοποιούμενο σήμερα. Είναι άοσμο, χαρακτηρίζεται από άχρωμο έως ελαφρώς κιτρινωπό και έχει σημείο τήξης 12°C. Η ένωση αυτή αρχικά περιγράφηκε από τον χημικό Paul Walden το 1914, και θεωρείται σήμερα ως το πρώτο αναφερθέν ιοντικό υγρό σε θερμοκρασία δωματίου.

 Το νιτρικό αιθυλαμμώνιο δύναται να παραχθεί με θέρμανση νιτρικού αιθυλεστέρα με αλκοολικό διάλυμα αμμωνίας, ή με αντίδραση αιθυλαμίνης με πυκνό νιτρικό οξύ. Έχει σχετικά χαμηλό ιξώδες -0,28 poise ή 0,028 Pa·s στο 25 °C- και επομένως υψηλή ηλεκτρική αγωγιμότητα, περίπου 20 mS·cm −1 στους 25 °C. Βράζει στους 240 °C και αποσυντίθεται περίπου στους 250 °C. Το ειδικό του βάρος στους 20 °C είναι 1,261 g/cm3.Το ιόν αιθυλαμμωνίου (C2H5)NH+3 έχει τρία -εύκολα- αποσπώμενα πρωτόνια τα οποία είναι τετραεδρικώς διατεταγμένα γύρω από το κεντρικό άτομο του αζώτου, ενώ η διαμόρφωση του ανιόντος NO−3 είναι επίπεδη. Παρά τις δομικές διαφορές, το ιοντικό υγρό EAN έχει πολλές παρόμοιες ιδιότητες με το ύδωρ, όπως π.χ. σχηματισμός μικκυλίων, συσσώρευση υδρογονανθράκων, αρνητική ενθαλπία και εντροπία της διάλυσης των αερίων. Παρομοίως, δύναται να σχηματίσει τρισδιάστατα δίκτυα δεσμών υδρογόνου. Το νιτρικό αιθυλαμμώνιο χρησιμοποιείται ως ηλεκτρικά αγώγιμος διαλύτης στην ηλεκτροχημεία και ως μέσο κρυστάλλωσης πρωτεϊνών. Έχει θετική επίδραση στην αναδίπλωση της μετουσιωμένης λυσοζύμης, με την απόδοση αναδίπλωσης περίπου στο 90%. Η δράση αναδίπλωσης εξηγήθηκε ως εξής: Η αιθυλική ομάδα του νιτρικού αιθυλαμμωνίου αλληλεπιδρά με το υδροφοβικό μέρος της πρωτεΐνης και έτσι την προστατεύει από τη διαμοριακή σύνδεση, ενώ το φορτισμένο τμήμα του σταθεροποιεί τις ηλεκτροστατικές αλληλεπιδράσεις. Πρόσφατα έχει χρησιμοποιηθεί σε κατεργασίες της νανοκυτταρίνης για την παραγωγή νέων σύνθετων προϊόντων.
Ελίζαμπεθ Μπλάκμπερν

Η Ελίζαμπεθ Μπλάκμπερν (γενν. 26 Νοεμβρίου 1948) είναι Αυστραλο-Αμερικανή νομπελίστας και Πρόεδρος στο Salk Institute for Biological Studies. Έχει υπάρξει ερευνητής στη Βιολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Φρανσίσκο, και μελέτησε το τελομερές, μια δομή στο άκρο των χρωμοσωμάτων που προστατεύει το χρωμόσωμα. Η Μπλάκμπερν ήταν μέλος της ομάδας που ανακάλυψε και την τελομεράση, το ένζυμο που ανανεώνει το τελομερές. Για το έργο αυτό της απονεμήθηκε το 2009 το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής, που το μοιράστηκε με την Κάρολ Γκρέιντερ και τον Τζακ Σζόστακ. Ήταν η πρώτη νομπελίστας γεννημένη στην Τασμανία.

 Η Ελίζαμπεθ Έλεν Μπλάκμπερν γεννήθηκε στο Χόμπαρτ της Τασμανίας στις 26 Νοεμβρίου του 1948. Η οικογένειά της μετακόμισε στο Λάντσεστον όταν ήταν τεσσάρων ετών. Στην ηλικία των 16 η οικογένειά της μετακόμισε στη Μελβούρνη, όπου διέπρεψε ως μαθήτρια και έπειτα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, ενώ εκπόνησε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Στη συνέχεια έγινε μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Γέιλ. Το 1978 ξεκίνησε στο Τμήμα Μοριακής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ, και το 1990 συνέχισε στο Σαν Φρανσίσκο στο Τμήμα Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας, όπου συνεχίζει ως σήμερα σε τιμητική θέση καθηγητή. Το 2009 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής. Η Μπλάκμπερν συνεχίζει και σήμερα την έρευνα στο τελομερές και την τελομεράση, υπό την επίδραση του διαλογισμού. Η Μπλάκμπερν διορίστηκε ως μέλος του Συμβουλίου Βιοηθικής του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 2002 ως το 2004. Υπηρετεί στο Science Advisory Board του Genetics Policy Institute. Τελομερές Τελομεράση Βιογραφικό στην ιστοσελίδα των Βραβείων Νόμπελ
Ίδρυμα Τζένη Καρέζη

Το Ίδρυμα Τζένη Καρέζη είναι φιλανθρωπικός μη κυβερνητικός οργανισμός με τη νομική μορφή της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας που έχει ως αποστολή τη διάδοση της ολοκληρωμένης και εξειδικευμένης ανακουφιστικής φροντίδας σε χρόνιους πάσχοντες, καρκινοπαθείς και μη. Ιδρύθηκε το 1992 στη μνήμη της Τζένης Καρέζη με πρωτοβουλία της ιατρού της και καθηγήτριας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κυριακής Μυστακίδου και του συζύγου της Καρέζη Κώστα Καζάκου και με τη συμμετοχή συγγενών, φίλων και επώνυμων ανθρώπων της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών, για να υλοποιηθεί η επιθυμία της ηθοποιού για την ανάπτυξη της ανακουφιστικής φροντίδας στην Ελλάδα. Έκτοτε, υπηρετεί το σκοπό του μέσα από επιστημονικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες.

 Σε ότι αφορά στο ιατροφαρμακευτικό σκέλος των παρεμβάσεών του, το Ίδρυμα συνεργάζεται από την ίδρυσή του με τη Μονάδα Ανακουφιστικής Αγωγής του Α’ Ακτινολογικού Εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών του Αρεταίειου Νοσοκομείου. Από το 2003, η Μονάδα αυτή, που σήμερα ονομάζεται «Τζένη Καρέζη», μεταφέρθηκε από το Αρεταίειο και λειτουργεί σε κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους δύο ορόφων (εξωτερικά ιατρεία και ημερήσια νοσηλεία) στην έδρα του Ιδρύματος, στους Αμπελόκηπους. Η μονάδα στα πλαίσια της ολοκληρωμένης και εξειδικευμένης ανακουφιστικής φροντίδας παρέχει ανακούφιση των σωματικών συμπτωμάτων που προκαλούν οι χρόνιες παθήσεις καθώς και οι παρενέργειες των θεραπειών τους (πόνος, δύσπνοια, ανορεξία, καχεξία, αναιμία, άγχος, αδυναμία - κόπωση, κατάθλιψη, κλπ). Επίσης παρέχει ψυχολογική στήριξη στους ασθενείς και στους συγγενείς ή και φροντιστές τους, καθώς και ψυχολογική υποστήριξη-παρέμβαση στην οικογένεια κατά τη διάρκεια του πένθους, συμπληρωματικές θεραπείες (ρεφλεξολογία, μεσοθεραπεία, βελονισμός, TENS) και 24ωρη τηλεφωνική επικοινωνία. Οι υπηρεσίες της Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας παρέχονται εντελώς δωρεάν σε όποιον ασθενή τις έχει ανάγκη. Το Ίδρυμα Τζένη Καρέζη στεγάζεται από το 1998 σε 5όροφο κτίριο επί της οδού Κορινθίας 27 στους Αμπελόκηπους. Δωρεάν ανακουφιστική και παρηγορητική αγωγή στο Ίδρυμα «Τζένη Καρέζη», zougla.gr, 8 Φεβρουαρίου 2011 «Η Τζένη Καρέζη πέθανε στα χέρια μου…», peoplegreece.com, 27/04/2014 SOS εκπέμπει το Ιδρυμα Τζένη Καρέζη, 26 Μαρτίου, 2013 Συναυλία Ιδρύματος «Τζένη Καρέζη» 27/6 – Φεστιβάλ “Στην Σκιά των Βράχων 2018”, 12 Ιουνίου 2018
Ρόμπερτ Λόουελλ

Ο Ρόμπερτ Λόουελλ (Robert Traill Spence Lowell IV, 1 Μαρτίου 1917 - 12 Σεπτεμβρίου 1977), ήταν Αμερικανός ποιητής, γνωστός για τη επίδρασή του και τη διδασκαλία σε διάφορους λογοτεχνικούς αστέρες των δεκαετιών του 1950 και του 1960, συμπεριλαμβανομένων των Ανν Σέξτον και Σύλβια Πλαθ.

 Παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ αλλά μεταφέρθηκε στο Κολέγιο Κένυον στο Γκάμπιερ του Οχάιο, απ’όπου αποφοίτησε, για να σπουδάσει υπό τον σπουδαίο Αμερικανό κριτικό Τζον Κρόου Ράνσομ. Εισήχθη σε νοσοκομείο περί τις 20 φορές για οξεία μανία και χαρακτήρισε ένα από τα μανιακά επεισόδιά του ως «ένα μαγικό πορτοκαλί άλσος σε έναν εφιάλτη». Κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για ποίηση. Ο Λόουελλ είναι θαμμένος στο Νεκροταφείο Σταρκ, στο Dunbarton Center, στο Νιού Χαμπσάιρ. Τα δύο πρώτα βιβλία ποίησης του Λόουελλ, Lord Weary’s Castle και Land of Unlikeness, ανήκουν στην φορμαλιστική σχολή ποίησης, και γνώρισαν ευρεία επευφημία. Με τον τόμο Life Studies του 1959, ωστόσο, μετακινήθηκε σταθερά στην εξομολογητική μέθοδο. Το Life Studies είναι γνωστό για το συχνά επανατυπωμένο ποίημα “Skunk Hour”, ένα ποίημα που είναι πρωτίστως περιγραφή ξεθωριασμένης πόλη της Νέας Αγγλίας, διακοπτόμενη από δύο στροφές που ήταν, την εποχή εκείνη, σοκαριστική προσωπική εξομολόγηση, όπως η δήλωση πως «το μυαλό μου δεν είναι καλά». Το Life Studies θεωρείται ευρέως ως ένα από τα πιο σημαντικά και με μεγάλη επιρροή ποιητικά βιβλία του 20ού αιώνα. Το Life Studies ακολούθησε το For the Union Dead, το οποίο επίσης επαινέθηκε ευρέως, ιδιαίτερα για το ομότιτλο ποίημά του. Ωστόσο, μετά από αυτό το βιβλίο η ποίηση του Λόουελλ έγινε όλο και λιγότερο δημοφιλής. Μια μικρή αμφισβήτηση ξέσπασε όταν ενσωμάτωσε στα ποιήματά του προσωπικά γράμματα από την πρώην σύζυγό του. Γι' αυτό υπέστη κριτική ιδιαίτερα από τη φίλη του Ελίζαμπεθ Μπίσοπ.
Διαμέρισμα Καμπάνιας

Το Διαμέρισμα Καμπάνιας (ισπανικά: departmento de Cabañas) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Κεντρική επαρχία. Έχει έκταση 1.103,51 τ.χλμ. και πληθυσμό 177.792 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Σενσουντεπέκε και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Ιλομπάσκο.

 Το Καμπάνιας βρίσκεται βόρεια-κεντρικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Κεντρική Επαρχία. Συνορεύει στα βόρεια με την Ονδούρα, στα βορειοδυτικά με το Τσαλατενάνγκο, στα νοτιοδυτικά με το Κουσκατλάν και στα με το Σαν Βισέντε. Έχει έκταση 1.103,51 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το δωδέκατο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο, το Λα Λιμπερτάδ, το Μορασάν, το Αουατσαπάν, το σονσονάτε, το Λα Πας και το Σαν Βισέντε. Το Διαμέρισμα Καμπάνιας είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 177.792 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ. Το Καμπάνιας διαιρείται σε 9 δήμους: Βικτόρια Γκουακοτέκτι Ιλομπάσκο Ντολόρες Σαν Ισίδρο Σενσουντεπέκε Σινκέρα Τεχουτεπέκε Χουτιάπα Βικτόρια Γκουακοτέκτι Ελ Αμάτε Σιουδάδ Ιλομπάσκο Λος λαουρέλες Ντολόρες Σενσουντεπέκε Σέρρο Κολοράδο Σινκέρα Τεχουτεπέκε Χουτιάπα Σενσουντεπέκε Πόλεις του Καμπάνιας Δήμοι του Καμπάνιας
Δημογραφία της Ινδίας

Ο πληθυσμός της Ινδίας, έφτανε τα 1.3 δισεκατομμύρια άτομα τον Οκτώβριο του 2019 , το οποίο είναι το ένα έκτο του πληθυσμού της Γης . Η Ινδία είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στη Γη μετά την Κίνα . Οι περισσότεροι Ινδοί είναι χωρικοί. Η Κεντρική και Ανατολική Ινδία χαρακτηρίζεται από υψηλή γονιμότητα, ενώ στην νότια Ινδία η γονιμότητα εντοπίζεται η χαμηλότερη. Προσδόκιμο ζωής: 65,8 έτη (σύμφωνα με τον ΟΗΕ για το 2013) .

 Η Ινδία είναι μια πολυεθνική χώρα. Τα μεγαλύτερα έθνη είναι: Ινδουστάνοι, Τελούγκου, Μαράτι, Βεγγάλης, Τζατ, Ταμίλ, Γκουτζαράτι, Κανάρα, Παντζάμπιοι . Τα Χίντι είναι η πιο διαδεδομένη γλώσσα στην Ινδία. Είναι η μητρική περίπου 420 εκατομμυρίων Ινδών. Περίπου το 80% του πληθυσμού είναι Ινδουιστές. Οιμουσουλμάνοι αποτελούν το 14% του πληθυσμού (ποσοστό το οποίο αυξάνεται σταθερά). Οι Χριστιανοί αποτελούν το 2.4%, οι Σιχ το 2% και οι Βουδιστές το 0.7%. Βομβάη - 13 073 926 κάτοικοι, Δελχί - 11.904.217 κάτοικοι Μπανγκαλόρ - 5.281.927 κάτοικοι, Καλκούτα - 5.080.019 κάτοικοι, Τσενάι - 4.376.400 κάτοικοι, Αχμενταμπάντ - 3 819 497 κάτοικοι, Χαϊντεραμπάντ - 3.665.106 κάτοικοι. Η πρώτη γενική απογραφή της Ινδίας πραγματοποιήθηκε το 1872 κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βασίλισσας Βικτώριας . Η συνολική γονιμότητα είναι ο αριθμός των παιδιών που γεννά μια γυναίκα στην ζωή της. Βασίζεται σε δεδομένα για ολόκληρο το έτος: Πηγές: Our World In Data, ίδρυμα Γκαπμάιντερ. Προσδόκιμο ζωής, 1881-1950: Ο πληθυσμός της Ινδίας υπό την Βρετανική Ινδία (συμπεριλαμβανομένων των εδαφών του Πακιστάν και του Μπανγκλαντές) σύμφωνα με απογραφές: Οι μελέτες του ινδικού πληθυσμού από το 1881 επικεντρώνονται σε θέματα όπως γεννητικότητα και θνησιμότητα, πληθυσμός, ποσοστό ανάπτυξης πληθυσμού, γεωγραφική κατανομή, αλφαβητισμός, αστικό-αγροτικό χάσμα, πόλεις με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου, καθώς και τρεις πόλεις με πληθυσμό άνω των 8 εκατομμυρίων ατόμων (Δελχί, Βομβάη και Καλκούτα). Οι δείκτες θνησιμότητας υποχώρησαν το 1920-45, κυρίως λόγω εμβολιασμού. Άλλοι λόγοι ήταν το αυξανόμενο εισόδημα, καλύτερες συνθήκες ζωής και διατροφής, ασφαλέστερο και καθαρότερο περιβάλλον, καθώς και βελτιωμένη ιατρική φροντίδα και πολιτική.Συνολικό ποσοστό γονιμότητας σε επιλεγμένα κρατίδια της Ινδίας, 1871-2008 :
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013

Το Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013 ήταν το 81ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Ιταλικού πρωταθλήματος. Η Γιουβέντους το κατέκτησε για 29η φορά στην ιστορία της.

 1Η Αταλάντα ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -2 βαθμούς. 2Η Τορίνο ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -1 βαθμούς. 3Η Σαμπντόρια ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -1 βαθμούς. 4Η Σιένα ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -6 βαθμούς. 5Η Λάτσιο κέρδισε μια θέση στους ομίλους του Europa League χάρη στην κατάκτηση του κυπέλλου Ιταλίας.
Χένρυ Άμπεϋ

Ο Χένρυ Άμπεϋ (Henry Abbey, 11 Ιουλίου 1842 – 7 Ιουνίου 1911) ήταν Αμερικανός ποιητής, με γνωστότερο ποίημά του το "What do we plant when we plant a tree?" (= «Τι φυτεύουμε όταν φυτεύουμε ένα δέντρο;»). Εργάσθηκε επίσης ως δημοσιογράφος.

 Ο Άμπεϋ γεννήθηκε στο Ρόνταουτ (σήμερα μέρος του Κίνγκστον) της Νέας Υόρκης και ήταν γιος του Στήβεν Άμπεϋ, εμπόρου αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, και της Κάρολιν Βάιλ. Ο Χένρυ πήγε στην Ακαδημία (γυμνάσιο) του Κίνγκστον και στο Ινστιτούτο του Ποταμού Χάντσον, αλλά η αβέβαιη οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν επέτρεψε να φοιτήσει σε πανεπιστήμιο. Σε ηλικία περίπου είκοσι ετών, ο Άμπεϋ εξασφάλισε εργασία ως βοηθός συντάκτη στην τοπική εφημερίδα Rondout Courier, ενώ για λίγο καιρό είχε την ίδια θέση στο έντυπο Spectator του Όραντζ (Νιου Τζέρσεϊ). Ταυτοχρόνως συνεισέφερε στίχους σε πολλά περιοδικά. Το 1862 εξέδωσε με δικά του έξοδα μια ποιητική συλλογή του, το May Dreams, αφιερωμένο στον επίσης ποιητή και δημοσιογράφο Γουίλιαμ Κάλεν Μπράιαντ. Ο στίχος του ήταν σχετικώς απλός στην προσωδία, στη γλώσσα και στη θεματική, με μεγάλο μέρος των ποιημάτων να υμνεί τη φύση και τις ομορφιές της περιοχής του. Η δεύτερη συλλογή του, με τίτλο Ralph, and Other Poems (1866), εκδόθηκε επίσης με έξοδά του. Αλλά τώρα πια το έργο του εμφανιζόταν τακτικά σε πανεθνικής κυκλοφορίας περιοδικά, όπως τα Appleton's, The Overland Monthly και Chambers, ενώ ο ίδιος είχε γίνει μέλος λογοτεχνικών κύκλων τοπικά και στην πόλη της Νέας Υόρκης, ιδίως της «Ομάδας Pfaff», που σύχναζε στο κελάρι του Pfaff's Café και περιελάμβανε τους Ουώλτ Ουίτμαν και Τόμας Ναστ. Παρά όλη αυτή την εξέλιξη, ο Άμπεϋ δεν προσπάθησε ποτέ στα σοβαρά να βιοπορισθεί από το ποιητικό του έργο: Το 1864 έγινε ταμίας στην τοπική τράπεζα της γενέτειράς του, ενώ λίγο αργότερα κατέληξε να εργάζεται με τον πατέρα και τον αδελφό του στην οικογενειακή εμπορική επιχείρηση. Το 1865 ο ποιητής νυμφεύθηκε τη Μαίρυ Λουίζ Ντυμπουά (Mary Louise DuBois), αλλά δεν απέκτησαν απογόνους. Αν και επιτυχημένος επιχειρηματίας, παρέμεινε σταθερός και επιμελής δημιουργός ποιημάτων, όπως και μέλος του Authors Club και της Shakespeare Society της Νέας Υόρκης. Οι υπόλοιπες ποιητικές συλλογές του είναι οι ακόλουθες: Stories in Verse (1869) Ballads of Good Deeds (1872) Poems (1879) The City of Success and other Poems (1883) Dream of Love (1910) Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5 Wilson, J.G. και Fiske, J. (επιμ.): το λήμμα «Abbey, Henry» στην Appletons' Cyclopædia of American Biography, εκδ. D. Appleton, Νέα Υόρκη 1900
Τόνι Αρζέντα

Ο Τόνι Αρζέντα (ιταλικά: Tony Arzenta), είναι αστυνομική ταινία του 1973 Ιταλο-Γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντούτσιο Τεσάρι. Πρωταγωνιστούν ο Αλέν Ντελόν και ο Ρίτσαρντ Κόντε.

 Ο Τόνι Αρζέντα (Αλέν Ντελόν) είναι ένας επαγγελματίας δολοφόνος που υπηρετεί σε ένα οργανωμένο εγκληματικό συνδικάτο. Με την πάροδο του χρόνου, ο Τόνι αποφασίζει να αποχώρησει από τον υπόκοσμο και ενημερώνει γι' αυτό το αφεντικό του Νικ Τζούστο (Ρίτσαρντ Κόντε) ότι τον τρέχον συμβόλαιο του για την δολοφονία του αρχηγού μιας αντίπαλης συμμορίας θα είναι το τελευταίο. Αυτό όμως είναι δύσκολο να το αποδεχθεί η εγκληματική οργάνωση του, επειδή ο Αρζέντα γνωρίζει πολλά για την ηγεσία και τις υποθέσεις τους. Έτσι οι επικεφαλής των συνδικάτου αποφασίζουν να σκοτώσουν τον Τόνι: με τις εντολές τους το αυτοκίνητό του θα ανατιναχτεί, αλλά εντελώς τυχαία δεν μπήκε μέσα ο Τόνι, αλλά η σύζυγός του και το παιδί του, οι οποίοι θα πεθάνουν. Ο Τόνι θα θάψει τα αγαπημένα του πρόσωπα, οι φίλοι του θα τον συμβουλέψουν να φύγει, αλλά ξαφνικά θα γίνει και νέα προσπάθεια να τον σκοτώσουν. Ο Τόνι θα γλυτώσει για δεύτερη φορά, αφού σκοτώσει πρώτα τους μαφιόζους που είχαν αναλάβει την δολοφονία του, θα αποφασίσει να πάρει εκδίκηση και αρχίζει να σκοτώνει μεθοδικά τα μεγάλα αφεντικά του συνδικάτου της μαφίας. Στο τέλος και αφού έχει χυθεί πολύ αίμα και σχεδόν όλοι οι ηγέτες έχουν δολοφονεί, το πρώην αφεντικό του Τόνι Αρζέντα, Νικ Τζούστο, φοβούμενος για τη ζωή του, αποφασίζει να κάνει ειρήνη μαζί του. Αλλά ο στενός φίλος του Τόνι, ο Λούκα Ντενίνο (Τζιανκάρλο Σμπράτζι), τον οποίο του είχαν υποσχεθεί τη θέση του δολοφονημένου ηγέτη της μαφίας, προδίδει τον Αρτζέντα και τον σκοτώνει αιφνιδιαστικά κατά τη διάρκεια μιας γαμήλιας τελετής. Αλέν Ντελόν: Tony Arzenta Ρίτσαρντ Κόντε: Nick Gusto Κάρλα Γκράβινα: Sandra Μαρκ Πορέλ: Domenico Maggio Ροζέ Χανίν: Carré Νικολέτα Μακιαβέλι: Anna Arzenta Λίνο Τρόιζι: Rocco Cutitta Σιλβάνο Τραγκούιλι: Montani, the Interpol officer Κοράντο Γκάιπα: Arzenta's Father Ουμπέρτο Ορσίνι: Isnello Τζιανκάρλο Σμπράτζια: Luca Dennino Έρικα Μπλανκ: Th e prostitute Έττορε Μάνι: Gesmundo Λορεντάνα Νουσκιάκ: Gesmundo's Lover Ροσάλμπα Νέρι: Cutitta's Wife Μαρία Πία Κόντε: Carré's Secretary Άντον Ντίφρινγκ: Hans Grunwald Τόνι Αρζέντα στην IMDb (Αγγλικά)
Μάκης Δρελιώζης

Ο Πρόδρομος (Μάκης) Δρελιώζης (γεν. 31 Μαρτίου 1975) είναι παλαίμαχος Έλληνας καλαθοσφαιριστής, διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες και τη Β΄ εθνική ομάδα ανδρών. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο και σε άλλους συλλόγους τις δεκαετίες ’90 και 2000. Με ύψος 2,01 και βάρος 91 κ. έπαιζε σε θέση σούτιν γκαρ και σμολ φόργουορντ.

 Ο Μάκης Δρελιώζης ξεκίνησε την καριέρα του στα τμήματα υποδομής που είχε δημιουργήσει ο Ανδρέας Βαρίκας στον Πανιώνιο και εθεωρείτο μεγάλο ταλέντο, ισάξιο του Καράγκουτη. Με τον Πανιώνιο κατέκτησε τα πανελλήνια πρωταθλήματα παίδων το 1990 και εφήβων το 1993. Στη συνέχεια δεν είχε ανάλογη εξέλιξη εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού που τον άφησε πίσω. Έτσι δεν κατάφερε να βρει θέση στην βασική ομάδα του συλλόγου της Ν. Σμύρνης. Το 1996 αναγκάστηκε να φύγει από το σύλλογο για την Ιταλία. Έγινε ο πρώτος Έλληνας μπασκετμπολίστας που έκανε χρήση του κανονισμού Μποσμάν παίρνοντας μεταγραφή στην Φορλί, στην Α2΄ κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος. Το 1997 επέστρεψε στην Ελλάδα. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο αλλά οι τραυματισμοί τον εμπόδισαν να βρει θέση βασικού. Μόνο το 1999 κατάφερε να αγωνιστεί και μάλιστα είχε σταθερή παρουσία σε 10 ματς στο Κύπελλο Κόρατς. Το 2001 πήγε στην Α2΄ στην Α.Γ.Ε. Χαλκίδα για δυο χρόνια κι έπειτα στον Πανελλήνιο, με τον οποίο επέστρεψε στην Α1΄ το 2004-05. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Α.Ο. Δάφνης στην Α2 και ακολούθως στη Γ΄ Εθνική με τον Γκυζιακό και τη Δόξα Λευκάδας. Το 2008 επέστρεψε στη μεγάλη του αγάπη, τους κυανέρυθρους, για να κλείσει την καριέρα του με αποκορύφωμα ένα αποχαιρετιστήριο τρίποντο στην εκπνοή του τελευταίου ματς. Μάλιστα έπαιξε σε δυο παιχνίδια στην Ευρωλίγκα. Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες παίδων 11 φορές, ελπίδων 4 φορές, Β΄ Ανδρών 4 φορές, ενώ έπαιξε και σε ένα ανεπίσημο ματς με την Εθνική Ανδρών. Με την εθνική παίδων πήρε την πρώτη θέση στις ολυμπιακές ημέρες του 1991 στις Βρυξέλλες, που ήταν ένα άτυπο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα παίδων. Η παρουσία του στις υπόλοιπες εθνικές ομάδες ήταν σε διάφορα διεθνή τουρνουά. Με τη Β΄ Εθνική ομάδα ανδρών έκανε τέσσερα φιλικά παιχνίδια το Μάιο του 1997. Το ντεμπούτο του ήταν στις 18 Μαΐου 1997 με την Κύπρο πετυχαίνοντας 3 πόντους και το τελευταίο ματς στις 25 Μαΐου 1997 με την Τουρκία. Το Ελληνικό Μπάσκετ, Multimedia, Compupress, 1997. Μάκης Δρελιώζης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Prodromos Dreliozis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). Panionios Profile Basketpedya.com Profile Eurobasket.com Profile E-Basket Profile FIBA Europe Profile
Ιωάννης του Γκέρλιτς

Ο Ιωάννης (γερμ. Johann von Görlitz, 22 Ιουνίου 1370 – 1 Μαρτίου 1396) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν δούκας του Γκέρλιτς (Zgorzelec) το διάστημα 1377-1396.

 Γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ, κόρης του Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας. Βαπτίστηκε με το όνομα του πάππου του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας. Ήταν τριών ετών όταν έγινε μάργραβος της Μοραβίας και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου, αν και τις περιοχές τις διοικούσαν στην πραγματικότητα ο θείος του Ιωάννης-Ερρίκος και ο πρωτότοκος αδελφός του Βεντσεσλάβος Δ΄. Το 1377 ο πατέρας του τού παραχώρησε ένα μέρος της Άνω Λουσατίας, το Γκέρλιτς, που το αναβάθμησε σε δουκάτο. Έγινε ο μόνος δούκας του Γκέρλιτς. Το επόμενο έτος ο Κάρολος Δ΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βεντσεσλάβος Δ΄, στου οποίου την Αυλή στην Πράγα έμενε ο Ιωάννης. Όταν ενηλικιώθηκε, διέμενε στο Γκέρλιτς. Το 1385 ο Βεντσεσλάβος Δ΄ τον όρισε διοικητή του Βρανδεμβούργου, που ανήκε στον δευτερότοκο αδελφό του Σιγισμούνδο. Το επόμενο έτος ορίστηκε διοικητής του Λουξεμβούργου. Στο Γκέρλιτς έκανε διώξεις εναντίον των Εβραίων και στο τέλος με διάταγμα τους εκτόπισε, αν και το 1383 σε γειτονική περιοχή τους έδιναν προνόμια. Έμπιστος και καγκελάριός του ήταν ο Όλμπραμ αρχιεπίσκοπος της Πράγας. Η θέση του Βεντσεσλάου Δ΄ στη Γερμανία διαρκώς εξασθενούσε, όμως ο Ιωάννης παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του. Όταν ο Βεντσεσλάβος Δ΄ ήλθε σε διαμάχη με τον εξάδελφό του Ιάκωβο και ο Ιάκωβος τον αιχμαλώτισε στην Αυστρία, ο Ιωάννης παρενέβη: κατέλαβε την Πράγα και με στρατό εκστράτευσε εναντίον του Ιακώβου, ο οποίος αναγκάστηκε να τον ελευθερώσει. Ωστόσο ο Βεντσεσλάβος Δ΄ δεν τον αντάμειψε και ο Ιωάννης αποσύρθηκε στο Γκέρλιτς. Απεβίωσε το 1396 σε ηλικία 26 ετών, στο αββαείο του Νόιτσελλε στη Νότια Λουσατία, ίσως δηλητηριασμένος. Το δουκάτο του Γκέρλιτς αποσυντέθηκε στα σύνορα, που είχε πριν τη δημιουργία του. Νυμφεύθηκε το 1388 τη Ριχάρντις-Αικατερίνη, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνο: Ελισάβετ 1390-1451, δούκισσα του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αντώνιο Βαλουά-Βουργουνδίας δούκα της Βραβάντης και έπειτα τον Ιωάννη Γ΄ Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. Theodor Lindner (1881), "Johann, Herzog von Görlitz", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 216–218
Νίκος Σουλτανίδης

Ο Νίκος Σουλτανίδης (Κομοτηνή, 2 Ιανουαρίου 1977) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού. Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής στο οποίο έχει σημειώσει πολύ μεγάλο αριθμό συμμετοχών και τερμάτων και έχει αναδειχθεί μία φορά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Έχει επίσης βραβευτεί από τον ΠΣΑΠ, ως πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος για την περίοδο 2008-09.

 Ο Νίκος Σουλτανίδης ξεκίνησε την καριέρα του από τη Δόξα Υφαντών Κομοτηνής και συνέχισε στην ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης το 1996 όταν η Δόξα συγχωνεύθηκε με τον Πόντο Θρυλορίου. Με την ΠΑΕ Ποντίων κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο στην ΕΠΣ Θράκης το 1997, ενώ αγωνίστηκε και στον τελικό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών απέναντι στην Ιωνία Χανίων. Τη σεζόν 1997-98 συμμετείχε με την ΠΑΕ Ποντίων στη Δ' Εθνική για να πάρει μεταγραφή στον Κιλκισιακό το καλοκαίρι του 1998 μετά τον υποβιβασμό της ομάδας του. Στον Κιλκισιακό αγωνίστηκε 3 χρόνια πετυχαίνοντας 36 γκολ σε 88 αγώνες. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για τον Ηρακλή στον οποίο δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Συνέχισε στον Α.Ο. Χανίων και στην συνέχεια επέστρεψε για άλλη μία χρονιά στον Κιλκισιακό. Το καλοκαίρι του 2003 πήγε στην Καστοριά που αγωνιζόταν στην Γ΄Εθνική και συνέβαλε σημαντικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ομάδα του σημειώνοντας 19 γκολ. Αγωνίστηκε άλλες δύο χρονιές με την Καστοριά στη Β΄Εθνικής. Στο διάστημα αυτό ξεχώρισε η πορεία της Καστοριάς στο κύπελλο Ελλάδος της περιόδου 2004-05 που έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση. Αποκλείστηκε τελικά από τον Ολυμπιακό, τον οποίο όμως κατάφερε να κερδίσει στον πρώτο αγώνα με σκορ 2-1, με τον Σουλτανίδη να σημειώνει και τα δύο γκολ της Καστοριάς. Τις περιόδους 2006-07 και 2007-08 ο Σουλτανίδης αγωνίστηκε στον Αγροτικό Αστέρα, στον οποίο είχε καλή παρουσία και διατήρησε τις καλές επιδόσεις του στην επίθεση.Το καλοκαίρι του 2008 πήρε μεταγραφή για την Καβάλα. Η παρουσία του στην Καβάλα την περίοδο 2008-09 υπήρξε η σημαντικότερη της καριέρας αφού πέρα από την επιτυχία της ομάδας που εξασφάλισε την άνοδο στην Α΄Εθνική, ο Σουλτανίδης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και επιπλέον αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος στην ετήσια τελετή βράβευσης του ΠΣΑΠ. Συνέχισε άλλη μία χρονιά στην Καβάλα αγωνιζόμενος στην Α΄ Εθνική, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε αγώνα με αντίπαλο τον Ατρόμητο. Το καλοκαίρι του 2010 αποκτήθηκε από τον Πανθρακικό που αγωνιζόταν στην Β΄Εθνική και κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλητής Β΄Εθνικής την περίοδο 2011-12. Την περίοδο 2012-13 συνέχισε την καριέρα του στον Κιλκισιακό, επιστρέφοντας στην πρώτη του ομάδα μετά από 10 χρόνια. ΠανθρακικόςΠρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2011-12ΚαστοριάΠρωτάθλημα Γ΄Εθνικής 2003-04 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Β΄ Εθνικής (2008-09) Βραβείο πολυτιμότερου παίκτη του πρωταθλήματος Β΄ Εθνικής από τον ΠΣΑΠ (2008-09)
Άννα Λουίζα Φέζε

Η Άννα-Λουίζα Φόζε, πριγκίπισσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γερμ.: Anna Louise Föhse (22 Μαρτίου 1677 στο Ντεσάου - 5 Φεβρουαρίου 1745) ήταν μία Γερμανή αυτοκρατορική πριγκίπισσα. Γεννήθηκε ως απλή πολίτης, κόρη του Ροδόλφου Φέζε (απεβ. 1698), φαρμακοποιού στο Ντέσαου και της Aγνής Όμε (1707). Παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και αργότερα έγινε ευγενής από τον Λεοπόλδο Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.

 Η Άννα-Λουίζα Φόζε ήταν η αγαπημένη της παιδικής του ηλικίας και αργότερα μοργανατική σύζυγος του Λεοπόλδου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Παρά τη μεγάλη αντίσταση εκ μέρους του πατέρα της και της πεθεράς της Ερριέττας-Αικατερίνης των Νάσσαου, κόρης του Φρειδερίκου-Ερρίκου πρίγκιπα της Οράγγης, τον παντρεύτηκε το 1698 σε ηλικία 22 ετών. Μετά την καταβολή 92.000 τάλερ στο αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο, αναβιβάστηκε σε αυτοκρατορική πριγκίπισσα από τον Λεοπόλδο Α΄ της Γερμανίας τρία χρόνια αργότερα, ο οποίος της έδωσε μία κατάταξη υψηλότερη από τον σύζυγό της. Το ίδιο έτος 1698 ανέλαβε τη διακυβέρνηση. Η Άννα-Λουίζα και ο Λεοπόλδος Α΄ είχαν δέκα παιδιά μαζί. Ο Λεοπόλδος Α΄ επίσης γέννησε δύο νόθα παιδιά το 1733 και το 1735. Οι σχέσεις μεταξύ της Άννας-Λουίζας και της πεθεράς της βελτιώθηκαν αργότερα. Είχε επίσης καλή σχέση με τη βασιλική οικογένεια της Πρωσίας. Η άνοδός της ήταν το θέμα των εφημερίδων της εποχής και πολλών θεατρικών έργων. Απεβίωσε το 1745. Απογοητευμένος από την απώλεια της, ο Λεοπόλδος Α΄ απεβίωσε μόλις δύο χρόνια αργότερα. Παντρεύτηκε το 1698 τον Λεοπόλδο Α΄ των Άνχαλτ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα: Γουλιέλμος-Γουσταύος (1699-1737), πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Λεοπόλδος Β΄ (1700-1751), πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου και στρατάρχης στην Πρωσία. Ντήτριχ (1702-1769), πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου και επίσης στρατάρχης στην Πρωσία. Φρειδερίκος-Ερρίκος-Ευγένιος (1705-1781), πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Ερριέττα-Μαρια-Λουίζα (1707) απεβ. νήπιο. Λουίζα (1709-1732), παντρεύτηκε τον Βίκτωρα-Φρειδερίκο των Ασκάνια πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Μαυρίκιος (1712-1760), επίσης ένας Πρώσος στρατάρχης. Άννα-Βιλελμίνη (1715-1780). Λεοπολδίνη-Μαρία (1716-1782), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Ερρίκο των Χόεντσολερν μάργραβο του Bρανδεμβούγου-Σβετ (1709-1788). Ερριέττα-Αμαλία (1720-1793).
Νεύρο

Το νεύρο είναι ένα σύνολο νευραξόνων που έχει τη μορφή καλωδίου. Κατά μήκος του, μέσω των νευρώνων, μεταδίδονται οι νευρικές ώσεις που είναι υπεύθυνες για τη μεταφορά των νευρικών σημάτων. Τα νεύρα βρίσκονται μόνο στο περιφερικό νευρικό σύστημα. Τα νεύρα αποτελούνται από τους νευράξονες, οι οποίοι λέγονται και νευρικές ίνες, και τα κύτταρα Σβαν (Schwann cells).

 Τα νεύρα ,ανάλογα με τη προέλευσή τους, λέγονται κρανιακά (ή εγκεφαλικές συζυγίες), τα οποία προέρχονται από τον εγκέφαλο ή νωτιαία τα οποία προέρχονται από τον νωτιαίο μυελό. Επίσης, από φυσιολογική άποψη, τα νεύρα χωρίζονται σε κινητικά νεύρα και αισθητικά νεύρα. Τα κινητικά νεύρα (αποτελούνται από νευράξονες κινητικών νευρώνων) είναι υπεύθυνα για τη μεταφορά σημάτων στους μυς, ενώ τα αισθητικά νεύρα (αποτελούνται από αποφυάδες αισθητικών νευρώνων) μεταφέρουν αισθητικά σήματα όπως πόνο. Τα νεύρα αποτελούνται από νευράξονες ή μακριούς δενδρίτες οργανωμένους σε δεσμίδες οι οποίες συγκροτούνται με τη βοήθεια συνδετικού ιστού. Οι δεσμίδες αυτές περιβάλλονται από αρκετές στιβάδες αποπλατυσμένων επιθηλιοειδών κυττάρων, που αποτελούν το περινεύριο και σχηματίζουν αποφρακτικές ενώσεις. Το περινεύριο χωρίζεται από τον συνδετικό ιστό του νεύρου με βασικούς υμένες, τόσο στην εσωτερική όσο και εξωτερική του πλευρά, και φέρει μικρά αιμοφόρα αγγεία. Κάθε νευράξονας περιβάλλεται από κύτταρα Σβαν, τα οποία τον προστατεύουν και τον θρέφουν. Το κύτταρο Σβαν περιβάλλει το ενδονεύριο, το οποίο αποτελείται από ένα βασικό υμένα που είναι σε επαφή με τα κύτταρα Σβαν και ένα πλέγμα δικτυωτών ινών. Στον ενδονεύριο διακρίνονται ινοβλάστες. Κάθε νεύρο περιβάλλεται από το επινεύριο.
Λεντίνι

Το Λεντίνι (ιταλικά: Lentini, αρχ. ελλ.: Λεοντίνοι, λατινικά: Leontium, σικελικά: Lintini) είναι Δήμος στην Ιταλική Επαρχία των Συρακουσών στις ανατολικές ακτές της Περιφέρειας της Σικελίας στη νότια Ιταλία.

 Η πόλη ιδρύθηκε στην αρχαιότητα με το όνομα Λεοντίνοι (729 π.Χ.) με κατοίκους από τη Σικελική Νάξο που είχε ιδρυθεί πέντε χρόνια παλαιότερα με εποίκους από τη Χαλκίδα. Οι Λεοντίνοι ήταν αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία που δεν ιδρύθηκε στις ακτές (όλες οι σημαντικές αποικίες της αρχαϊκής περιόδου αυτής ήταν παράκτιες με εξαίρεση τους Λεοντίνους και την Κυρήνη στη Λιβύη) αλλά περίπου πέντε χιλιόμετρα προς το εσωτερικό του νησιού. Στην περιοχή κατοικούσαν αρχικά οι Σικελοί, έγινε Ελληνικός στόχος χάρη στην εύφορη πεδιάδα που υπήρχε στα βόρεια. Η πόλη έχασε την ελευθερία της όταν ο Ιπποκράτης ο Γελαίος τοποθέτησε σαν Τύραννο τον σύμμαχο του Αινησίδημο (494 π.Χ.). Ο Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος μετακίνησε κατοίκους από την Κατάνια και τη Νάξο στους Λεοντίνους.Οι Λεοντίνοι απέκτησαν αργότερα ξανά την ανεξαρτησία τους, στην προσπάθεια τους να τη διατηρήσουν κάλεσαν πολλές φορές τη βοήθεια των Αθηναίων. Ο ρήτορας Γοργίας με τον συγκλονιστικό του λόγο προκάλεσε την αποτυχημένη Αθηναϊκή εκστρατεία του 427 π.Χ. Οι Συρακούσες υποστήριξαν τους αριστοκράτες στη διαμάχη τους με τον λαό και τους κάλεσαν να τους κάνουν πολίτες, οι Λεοντίνοι σταδιακά ερημώθηκαν. Οι εξόριστοι των Λεοντίνων συμμάχησαν με τους απεσταλμένους από τη Σέγεστα και έπεισαν τους Αθηναίους να ξεκινήσουν τη μεγάλη Εκστρατεία στη Σικελία (415 π.Χ.). Μετά την αποτυχία της Αθηναϊκής εκστρατείας, οι Λεοντίνοι υποτάχθηκαν ξανά στις Συρακούσες, η ανεξαρτησία επανήλθε με τη συνθήκη που έκλεισε ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος αλλά σύντομα χάθηκε πάλι. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέλαβε οριστικά τους Λεοντίνους με τον στρατηγό Μάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο (214 π.Χ.). Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι Λεοντίνοι έγιναν μικρή ασήμαντη πόλη. Την κατέστρεψαν οι Σαρακηνοί (847) και στα νεώτερα χρόνια ο μεγάλος σεισμός του 1693. Στα μέσα του 20ου αιώνα υποτιμήθηκε σημαντικά από τους τουρίστες σαν ένας ελώδης τόπος στον δρόμο για τις Συρακούσες. Ο Πολύβιος περιγράφει την πόλη να βρίσκεται σε μία κοιλάδα ανάμεσα σε δύο λόφους με θέα προς τα βόρεια. Στη δεξιά πλευρά της κοιλάδας ρέει ένας ποταμός με μια σειρά από σπίτια στη δυτική πλευρά της όχθης, στους πρόποδες του λόφου. Σε κάθε πλευρά της πόλης υπήρχε μια πύλη, η βόρεια οδηγούσε στην πεδιάδα και η νότια στις Συρακούσες. Ο ανατολικός λόφος είχε ερείπια ενός μεγάλου Μεσαιωνικού κάστρου που έχει αναγνωριστεί με Ελληνική αρχιτεκτονική. Οι ανασκαφές (1899) βρήκαν μία Σικελική Νεκρόπολη που χρονολογείται από την τρίτη περίοδο, στις Ελληνικές Νεκροπόλεις βρέθηκαν μπρούτζινα αντικείμενα και ένας λέβητας. Abbott, Evelyn (1982). A History of Greece: Part 2: from the Ionian Revolt to the Thirty Years' Peace 500–445 B.C. Pisano Baudo, Sebastiano (1965). Storia di Lentini antica e moderna. Lentini: Tip. Scolari. Κοινότητα Λεντίνι
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1963

Η Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1963 (Δεκέμβριος 1963 - Φεβρουάριος 1964) σχηματίστηκε προκειμένου να οδηγήσει την χώρα σε βουλευτικές εκλογές. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου αν και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή (Ενωση Κέντρου, ΕΔΑ και ανεξάρτητοι βουλευτές), εξασφαλίζοντας κυβέρνηση πλειοψηφίας με 167 ψήφους υπέρ, ωστόσο, επιθυμώντας την αυτοδυναμία, κατέθεσε στον βασιλιά στις 24 Δεκεμβρίου, την παραίτηση της κυβέρνησής του καθώς και το αίτημα για διενέργεια εκλογών. Ο βασιλιάς όπως ορίζει η συνταγματική διαδικασία, έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό της ΕΡΕ, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος φυσικά, την επέστρεψε άπρακτος και ο βασιλιάς τελικά, ανακοίνωσε την διάλυση της Βουλής, την διενέργεια εκλογών στις 16 Φεβρουαρίου 1964 και τον διορισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο. Οι εκλογές παρά τους φόβους της Ένωσης Κέντρου που επιθυμούσε τον διορισμό που απόλυτα επιτυχημένου πρώην υπηρεσιακού Πρωθυπουργού, Στυλιανού Μαυρομιχάλη, εξελίχτηκαν χωρίς προβλήματα, και η Ένωση Κέντρου πέτυχε μια άνευ προηγουμένου εκλογική νίκη, με το πρωτόγνωρο για ελληνικές εκλογές, 52,72%.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Ιωάννης Παρασκευόπουλος - (υποδιοικητής Εθνικής τράπεζας)«Υπουργός Συντονισμού» : Ιωάννης Παρασκευόπουλος «Υπουργός Εθνικής Αμύνης» : Δημήτριος Παπανικολόπουλος - (υπαρχηγός Γ.Ε.Ε.Θ.Α.) «Υπουργός Εξωτερικών» : Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς (από 6 Ιανουαρίου 1964) - (αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ) «Υπουργός Δικαιοσύνης» : Ιωάννης Σόντης - (καθηγητής Ε.Κ.Π.Α) «Υπουργός Εσωτερικών» : Ιωάννης Παρασκευόπουλος- αντικαταστάθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1964 από τον Κωνσταντίνο Παπαϊωάννου - (καθηγητής Πανεπιστημίου)«Υφυπουργός Εσωτερικών επί της Δημόσιας Τάξεως και Ασφαλείας» : Γεώργιος Ζορμπαλάς - (αντιστράτηγος ε.α.) «Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων» : Γεώργιος Κουρμούλης - (πρύτανης Ε.Κ.Π.Α.) «Υπουργός Οικονομικών» : Αστέριος Νταής - (πρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου) «Υπουργός Εμπορίου» : Πέτρος Στεργιώτης - (καθηγητής Α.Σ.Ο.Ε.) «Υφυπουργός Εμπορίου» : Δημήτριος Μανωλέσος - (αναπληρωτής διευθυντής Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους) «Υπουργός Βιομηχανίας» : Λεωνίδας Ζέρβας - (καθηγητής Ε.Κ.Π.Α) «Υπουργός Δημοσίων Έργων»: Δημοσθένης Α. Πίππας - (πρύτανις Ε.Μ.Π.) «Υπουργός Συγκοινωνιών» : Χριστόφορος Στράτος - (βιομήχανος) «Υπουργός Γεωργίας» : Ιωάννης Ξανθάκης - (Ακαδημαϊκός) «Υφυπουργός Γεωργίας» : Νικόλαος Καρμίρης - (καθηγητής Ε.Κ.Π.Α) «Υπουργός Κοινωνικής Προνοίας»: Αλέξανδρος Μάνος - (γιατρός) «Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας : Αθανάσιος Σπανίδης - (υποναύαρχος ε.α.) «Υπουργός Εργασίας» : Χρήστος Σταμπέλος - (γενικός διευθυντής Υπουργείου Εργασίας) «Υπουργός Προεδρείας της Κυβερνήσεως» : Διονύσιος Ζακυθηνός - (καθηγητής Ε.Κ.Π.Α) «Υφυπουργός της Προεδρείας της Κυβερνήσεως» : Δημήτριος Νιάνιας - (καθηγητής Ε.Μ.Π.) «Υπουργός Βορείου Ελλάδος» : Νικόλαος Καβαζαράκης - (καθηγητής Α.Π.Θ.)
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Κύπρο

Τα δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανς (ΛΟΑΤ+) ατόμων στην Κύπρο αντιμετωπίζουν νομικές προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζουν οι μη-ΛΟΑΤ κάτοικοι. Τόσο η σεξουαλική δραστηριότητα ομοφυλόφιλων ανδρών όσο και γυναικών είναι νόμιμη στην Κύπρο από το 1998 και τα σύμφωνα συμβίωσης που παρέχουν αρκετά από τα δικαιώματα και τα οφέλη του γάμου είναι νόμιμα από τον Δεκέμβριο του 2015.Παραδοσιακά, συντηρητική Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε σημαντική επιρροή στην κοινή γνώμη και την πολιτική σχετικά με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ+. Ως αποτέλεσμα πολλοί νόμοι εξακολουθούν να είναι εχθρικοί απέναντι στους ομοφυλόφιλους ενώ το θέμα αποτελεί ταμπού. Η Κύπρος ήταν μέχρι το 2012 η χώρα της Ε.Ε στην οποία οι ομοφυλόφιλοι έχουν τα λιγότερα δικαιώματα. Έκτοτε η Ουγγαρία έγινε η χειρότερη για ΛΟΑΤ άτομα χώρα. Ωστόσο, από τότε που η Κύπρος επιδίωξε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπρεπε να αλλάξει τη νομοθεσία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των νόμων της σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Οι στάσεις απέναντι στα μέλη της ΛΟΑΤ+ κοινότητας εξελίσσονται και γίνονται όλο και πιο αποδεκτές και ανεκτικές, με πρόσφατες δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Κυπρίων υποστηρίζει τη νομική αναγνώριση ομόφυλων ζευγαριών με τη μορφή σύμφωνων συμβίωσης.

 Η ανδρική ομοφυλοφιλία μόνο (και όχι ο λεσβιασμός) θεωρείται ώς έγκλημα από το 1889 όταν η Κύπρος ήταν Βρετανική αποικία. Το 1960 η Κύπρος έγινε ξεχωριστό κράτος αλλά διατήρησε τους νόμους για τον σοδομισμό. Το 1998 η Κύπρος απαντώντας στην άρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ένταξη, κατάργησε τον νόμο και έκανε την ομοφυλοφιλία νόμιμη μεταξύ ενηλίκων σε ιδιωτικό χώρο, και η ηλικία συναίνεσης για τους ομοφυλόφιλους καθορίστηκε στα 18, ενώ η ηλικία συναίνεσης για τους ετεροφυλόφιλους είναι τα 16. Πέρα από αυτό οι νέοι νόμοι επίσης περιλάμβαναν διάκριση για τους ομοφυλόφιλους στους όρους της ελεύθερης έκφρασης, εξωτερίκευσης, σύναξης και στον τύπο. Ο νόμος επίσης ανέφερε την ανδρική και γυναικεία ομοφυλοφιλία για πρώτη φορά. Το 2000 αυτές οι διακρίσεις ήρθησαν, αλλά η άνιση ηλικία συναίνεσης παρέμεινε μέχρι το 2002 οπού και εφαρμόστηκε όμοια ηλικία συναίνεσης. Η Κύπρος αναγνωρίζει μόνο τον γάμο μεταξύ γυναίκας και άντρα. Όμως, μετά από δημόσια διαβούλευση δύο χρόνων σε κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, στις 26 Νοεμβρίου 2015 η Κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων πέρασε τον περί Πολιτικής Συμβίωσης Νόμο 184(I)/2015 με 39 ψήφους υπέρ, 12 κατά και 3 αποχές, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 09 Δεκεμβρίου 2015, και ο οποίος θεσπίζει την πολιτικής συμβίωση μεταξύ δύο ατόμων του ιδίου ή του αντίθετου φύλου και αναγνωρίζει στα μέρη τα ίδια δικαιώματα με τον γάμο, πλην όμως εμποδίων τα οποία θέτει για την τεκνοθεσία. Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου Επίσημη Ιστοσελίδα [1] The Guardian - Cyprus divided over gay rights Implementation of Anti-discrimination directives into national law queerday.com - Gay Cyprus man can't get driver's license [2]
Ποτήρι

Ποτήρι εννοούμε ένα δοχείο υγρών (π.χ. κρασί, νερό κτλ.) τα οποία προορίζονται για άμεση κατανάλωση. Το υλικό τους, συνήθως, είναι γυάλινο ή πλαστικό, αλλά υπάρχουν και άλλα υλικά από τα οποία κατασκευάζονται τα ποτήρια. Ανάλογα με το γούστο του καθενός, μπορούν να πωληθούν ποτήρια με διάφορα χρώματα και σχέδια.

 Το ποτήρι δεν είναι δημιουργία του σύγχρονου κόσμου, από τα αρχαία χρόνια κιόλας το ποτήρι χρησιμοποιούνταν για τον ίδιο ακριβώς σκοπό που το χρησιμοποιούμε και σήμερα. Το ποτήρι χρησιμοποιούνταν στην Αρχαία Ελλάδα, στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ήταν ένα "εργαλείο" που οι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν καθημερινά. Συνήθως οι πλουσιότεροι, οι άρχοντες έπιναν από χρυσά ή αργυρά ποτήρια που έδειχναν τον πλούτο τους. ΜπύραΚρίκερ: Ποτήρι στο οποίο σερβίρεται η μπίρα σε φεστιβάλ όπως το Οκτόμπερφεστ της Γερμανίας. Για παγωμένο τσάι Κρασί ποτήρι χυμού Παλαιομοδίτικο ποτήρι Για ουίσκι Νερό
Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος)

Το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1960 και καταργήθηκε τον Απριλίου του 2015. Διαδέχθηκε από το Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων. Η έδρα του Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων βρισκόταν στον Άγιο Ανδρέα.

 Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ημέρα της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (19 Φεβρουαρίου 1959) έως τις 16 Αυγούστου 1960 που η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα ανεξάρτητο κράτος εγκαθιδρύθηκε μεταβατική επιτροπή, που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταβατική επιτροπή είχε θέση προσωρινής κυβέρνησης. Στη θέση του Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων (2 Απριλίου 1959 - 15 Αυγούστου 1960) ήταν ο Αντώνης Γεωργιάδης.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους του Υπουργούς Συγκοινωνιών και Έργων :
Δον Ιούλιος Καίσαρ της Αυστρίας

O δον Ιούλιος-Καίσαρ, γερμ. don Julius Caesar von Osterreich (1584/85 - 25 Ιουνίου 1609) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν νόθος γιος του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ήταν σχιζοφρενής και όταν σκότωσε την κόρη του κουρέα του, φυλακίστηκε.

 Ήταν νόθος γιος του Ροδόλφου Β΄ αρχιδούκα της Aυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της ερωμένης του Κατερίνα Στράντα. Ήταν το μεγαλύτερο από έξι παιδιά. Ο Ροδόλφος Β΄ του παρείχε πλήρη εκπαίδευση και έτσι ο Ιουλιος-Καίσαρ πρόσβλεπε σε μία θέση στη βασιλική Αυλή. "Don Julius Caesar d'Austria". Český Krumlov. Retrieved 26 April 2016. "Don Julius D´Austria and his Fate". State Castle and Chateau Český Krumlov. Retrieved 26 April 2016.
Μαργαρίτα της Σαβοΐας (1439-1483)

Η Μαργαρίτα, ιταλ. Margarita (Απρίλιος 1439 - 9 Μαρτίου 1483) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαρκησία του Μομφερράτου και μετά κόμισσα του Σαιν-Πολ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας (τρισεγγονού της Γιολάντας Παλαιολογίνας του Μομφερράτου) και της Άννας των Πουατιέ, κόρης του Ιανού της Κύπρου. Παντρεύτηκε πρώτα το 1458 τον Ιωάννη Δ΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1464 απεβίωσε ο Ιωάννης Δ΄ και η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο το 1484 με τον Πέτρο Β΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ, Μπριέν, Μαρί & Σουασόν και είχε τέκνα: Μαρία π.1472-1547, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιάκωβο του Οίκου της Σαβοΐας κόμη του Ρομόν και μετά τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ. Κάρολος του Βαντόμ. Αντώνιος της Ναβάρρας. Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας. Φραγκίσκη, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Λα Μαρκ κύριο του Ράβενσταϊν. "Giovanni IV", Dizionario Biografico degli Italiani, LVI, Roma, 2000, pp. 131–135. Raphael de Smedt (Ed.): Les chevaliers de l’ordre de la Toison d’or au XVe siècle. Notices bio-bibliographiques. (Kieler Werkstücke, D 3) Verlag Peter Lang, Frankfurt 2000, ISBN 3-631-36017-7, p. 200f.
Ο Άγιος Γεώργιος και ο δράκος (Ραφαήλ)

Ο Άγιος Γεώργιος και ο δράκος (San Giorgio e il drago) είναι πίνακας του Ραφαήλ. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο με διαστάσεις 31 x 27 εκατοστά, του 1504. Ο πίνακας βρίσκεται στο Παρίσι, στο Μουσείο του Λούβρου.

 Ο Άγιος Γεώργιος παρουσιάζεται να δίνει το καίριο χτύπημα στον δράκο, πάνω σε άσπρο άλογο ανασηκωμένο στα δυο πόδια, κάτι που, όπως και ο ανασηκωμένος από τον άνεμο μανδύας, υπογραμμίζει την ένταση της στιγμής. Πίσω, σ' ένα τοπίο με μεγάλο βάθος, τυπικό τοπίο της Ούμπρια, η πριγκίπισσα φεύγει γεμάτη φόβο. Είναι ευδιάκριτη η επιρροή από τον ντα Βίντσι που τότε βρισκόταν στη Φλωρεντία. Κατά τους ειδικούς πιθανώς ο Ραφαήλ ζωγράφισε τον πίνακα για τον Γκουϊντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο, ισχυρό άρχοντα, τον οποίο είχε τιμήσει το Τάγμα της Περικνημίδας το 1504. Το έργο αποτελεί δίπτυχο μαζί με τον Άγιο Μιχαήλ και το δράκο, που βρίσκεται επίσης στο Λούβρο. Τον Άγιο Μιχαήλ είχε παραγγείλει στον Ραφαήλ η Giovanna Feltria το 1503, επειδή ο σύζυγός της Τζιοβάνι ντέλα Ρόβερε και ο γιος της Φραντσέσκο Μαρία έλαβαν τιμητική διάκριση από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ. Υπάρχει ένα σονέτο του Lomazzo, το 1587, το οποίο μιλά για κάποιον κάτοικο του Μιλάνου, χωρίς καλλιέργεια και φιλοχρήματο, ο οποίος πούλησε τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Μιχαήλ στον κόμη Ασκάνιο Σφόρτσα, δούκα της Πιατσέντζα. Είναι η πρώτη πηγή που γίνεται γνωστό ότι αναφέρεται στα έργα αυτά, τα οποία αργότερα περιήλθαν στην κατοχή του καρδινάλιου Μαζαρέν. Επόμενος ιδιοκτήτης τους ήταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄, ο οποίος τα είχε στο Φονταινεμπλώ. Web Gallery of Art-Raffaello Sanzio
Σέρτζιο Εσπινόζα

Ο Σέρτζιο Εσπινόζα, ορθότερα Σέρχιο Κλεμέντε Εσπινόσα (Sergio Clemente Espinosa), είναι παλαίμαχος μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή, που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τις δεκαετίες του ’70 και ’80, αρχικά ως «ελληνικής καταγωγής» (ελληνοποιημένος) και το 1977 πήρε την ελληνική υπηκοότητα.

 Ο Εσπινόζα γεννήθηκε στην Αργεντινή, όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Κίλμες του Μπουένος Άιρες μαζί με τον Έλβιο Μάνα, που επίσης ήρθε στην Ελλάδα. Το 1971 που η Κίλμες υποβιβάστηκε πραγματοποίησε ανανέωση και ο Εσπινόζα προωθήθηκε στην α΄ ομάδα του συλλόγου. Τη σεζόν 1972-73 έπειτα από παρότρυνση του προπονητή Γκόμεζ Ντε Φαρία, ο οποίος εργαζόταν στον ΠΑΣ Γιάννινα, ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στην ομάδα της Καλαμάτας, που μόλις είχε ανέβει στην Α΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η ομάδα τον παρουσίασε ως ελληνικής καταγωγής χωρίς να είναι, μαζί με άλλους τέσσερις νοτιοαμερικανούς, τους Ραούλ Βάλιαν, Έλβιο Μάνα, Λουίς Καντίχεβιτς και Αρμάντο Τζιλιότι, κάτι που πολλοί σύλλογοι συνήθιζαν εκείνη την περίοδο, μια και ακόμα απαγορεύονταν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Το "ντεμπούτο" του στην Α' Εθνική κατηγορία πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1972. Αγωνίστηκε συνολικά τρεις σεζόν με τη φανέλα της Καλαμάτας, βοηθώντας την να ανεβεί ξανά στην Α΄ Εθνική, από όπου είχε υποβιβαστεί. Αγωνιζόταν ως δεξί χαφ και έξω δεξιά και διακρινόταν για την τεχνική του, την ικανότητά του να δίνει πάσες και να σκοράρει. Με τον υποβιβασμό της Καλαμάτας το 1975, πήγε για μια σεζόν στον Ατρόμητο Αθηνών (1975-76), του οποίου ήταν πρώτος σκόρερ. Στη συνέχεια, το 1976 μεταγράφηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 2 χρονιές και ακολούθως αγωνίστηκε για μια σεζόν στον Α.Ο. Καβάλα, όπου βρήκε τους παλιούς του συμπαίκτες από την Καλαμάτα, Βάλιαν και Μάνα. Πήρε την ελληνική υπηκοότητα και τα επόμενα χρόνια έπαιξε για τρεις σεζόν στον Παναιγιάλειο (από 1979-80 μέχρι 1982-83), σημειώνοντας συνολικά 79 τέρματα. Ενδιάμεσα, τη σεζόν 1980-81 έπαιξε στην Προοδευτική, της οποίας αποτέλεσε πρώτος σκόρερ, αγωνιζόμενος στη Β' Εθνική. Στη συνέχεια, από το 1983 πλέον και έπειτα, αγωνίστηκε από ένα χρόνο, κατά σειρά, στους Λεβαδειακό και Γ.Σ. Ηλιούπολης, όπου έκλεισε την καριέρα του.ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΑ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΣΕΖΟΝ ΣΥΝΟΛΟ Α' Εθνική: 157 συμμετοχές, 34 γκολ Β' Εθνική: 86 γκολ Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, δημιούργησε οικογένεια με Ελληνίδα σύζυγο και όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο εργάστηκε ως προπονητής σε τοπικά σωματεία. Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής (1): 1974 Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1977 ως 1982.
Viber

Το Viber είναι μια ισραηλοελληνική εφαρμογή για απευθείας μηνύματα για smartphone και tablets που αναπτύχθηκε από την Rakuten. Εκτός από την ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων, οι χρήστες μπορούν να ανταλλάσσουν φωτογραφίες, βίντεο και μηνύματα πολυμέσων ήχου. Το λογισμικό είναι διαθέσιμο σε Apple iOS, Android, BlackBerry OS, Nokia Series 40, Symbian, Bada, Windows Phone, Mac OS, Microsoft Windows και Linux. Το Viber λειτουργεί σε δίκτυα 3G / 4G / 5G και Wi-Fi. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Viber είχε 800 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες. Υπάρχουν 260 εκατομμύρια ενεργοί χρήστες μηνιαίως από τον Ιανουάριο του 2019. Το Viber messenger είναι πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα, στην Ανατολική Ευρώπη, στη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή και σε ορισμένες ασιατικές αγορές.

 Το Viber ιδρύθηκε από τέσσερις ισραηλινούς εταίρους: Ταλμών Marco, Ιγκόρ Megzinik, Σάνη Maroli και Ofer Smocha, με τον Marco ως Διευθύνοντα Σύμβουλο. Το Viber αρχικά ξεκίνησε για το iPhone στις 2 Δεκεμβρίου, 2010, σε άμεσο ανταγωνισμό με το Skype. Μία προ-έκδοση για το Android περιορίζονταν σε 50.000 χρήστες εμφανίστηκε Μάιο του 2011, μια απεριόριστη έκδοση κυκλοφόρησε στις 19 Ιουλίου, 2012. Το Viber για συσκευές BlackBerry και Windows ξεκίνησε στις 8 Μαΐου, 2012. Αρχικά, φωνητική κλήση ήταν διαθέσιμη μόνο για εφαρμογές iPhone και Android, με την υπόσχεση ότι θα προστεθεί στις επερχόμενες εκδόσεις για Bada, Symbian και Windows εφαρμογές τηλεφώνου, χωρίς να αναφέρει ούτε Series 40 ή BlackBerry OS. Ο περιορισμός φαίνεται να βρίσκεται στον πυρήνα του Blackberry OS και Series 40, που δεν έχουν εύκολη υποστήριξη για εφαρμογές VoIP. Στις 13 Φεβρουαρίου, το 2014, η Rakuten ανακοίνωσε ότι είχε αποκτήσει το Viber για $ 900 εκατομμύρια. Η Viber Media είναι εγγεγραμμένη στο Λας Βέγκας και στη Κύπρο - με την ανάπτυξη της να βρίσκεται στα κέντρα στη Λευκορωσία και το Ισραήλ. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Marco και Magazinnik, που είναι φίλοι των Αμυντικών Δυνάμεων του Ισραήλ. Η εταιρεία διοικείται από το Ισραήλ, με ένα μεγάλο μέρος της ανάπτυξης της ανατίθενται στη Λευκορωσία, προκειμένου να μειώσει το κόστος εργασίας.