IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιος Γεώργιος Θήρας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Σαντορίνης. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Εμπορείου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Θήρας, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θήρας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στη ΝΑ. Σαντορίνη, λίγο νοτιότερα της Περίσσας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 12,5 χλμ. περίπου ΝΑ. των Φηρών. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Εμπορείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Εμπορείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Θήρας. Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Θαλασσινού ή Θαλασσίτη, από την οποία ονομάστηκε ο οικισμός. Έχει κτιστεί πάνω στα θεμέλια μεγάλης τρίκλιτης Βασιλικής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Σαντορίνη 1:30.000) Κονταράτος Α.: ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ πορεία στον χρόνο. Εκδόσεις Ηλιότοπος. Σαντορίνη 2007
Νταράα

Η Νταράα ή Ντεράα, (αραβικά: درعا), στα ελληνικά Ἀδράα, είναι πόλη της νοτιοδυτικής Συρίας, κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία, με πληθυσμό 77.203 κατοίκων. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Νταράα, ευρισκόμενη 100 χιλιόμετρα νότια της συριακής πρωτεύουσας Δαμασκού, δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Δαμασκού-Αμμάν, συχνό σταθμό των ταξιδιωτών. Η Νταράα θεωρείται ως μία από τις πλέον αρχαίες συριακές πόλεις, με ξεχωριστή και ευδιάκριτη, ιδιαίτερη πολιτισμική παράδοση.

 Η Νταράα είναι αρχαία πόλη με την πρώτη αναφορά της να γίνεται στην εποχή των Χαναανιτών. Αναφέρεται επίσης σε ιερογλυφικές στήλες των αρχαίων Αιγυπτίων, τον καιρό του Φαραώ Τούθμωση Γ', μεταξύ 1.490 και 1.436 π.Χ. Εκείνη την εποχή αναφερόταν ως Αθαράα, ενώ αργότερα στην Παλαιά Διαθήκη ως Εδραείν, Εδραΐμ ή Εδρεΐ, πόλη του Βασιλείου της Βασάν. Στην πόλη υπάρχουν ακόμα ερείπια από παλαιότερα κατοικημένες σπηλιές και αρχαίες κατοικίες, ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο και το παλιό τέμενος Ουμάρι, ιστορικής αρχιτεκτονικής αξίας, από τον καιρό των Ομεϋαδών και Αγιουβιδών χαλίφηδων. Η Νταράα έχει ταυτιστεί με τις απαρχές του συριακού εμφυλίου πολέμου, καθώς σε αυτή τη πόλη σημειώθηκαν οι πρώτες συγκρούσεις τζιχαντιστών και κυβέρνησης. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ότι όλα ξεκίνησαν στις 6 Μαρτίου 2011 όταν μια παρέα νεαρών αγοριών έγραψε σε τοίχο σχολείου της πόλης το σύνθημα : «Γιατρέ, ήρθε και η δική σου ώρα», υπονοώντας την πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ (οφθαλμίατρου στο επάγγελμα), με τον τρόπο που έπεσαν και τα καθεστώτα της Τυνησίας και της Αιγύπτου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Daraa στο Wikimedia Commons
Βαρωνία του Πασσαβά

Η Βαρωνία του Πασσαβά, εξελληνισμός του γαλλικού Passe-Avant (Πέρνα Εμπρός), (1209-1262), ήταν κρατίδιο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1209 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Σαμπλίτη. Βρισκόταν στην σημερινή Λακωνική Μάνη, ατον σημερινό Πασσαβά, τέσσερα χιλιόμετρα νότια από το Γύθειο με επίκεντρο το Μεσαιωνικό Κάστρο του Πασσαβά. Η βαρωνία του Πασσαβά ήταν η τελευταία εκ των 12 αρχικών βαρωνιών του Πριγκιπάτου που δημιουργήθηκε αλλά η Βυζαντινή αυτοκρατορία το κατέκτησε από τους Φράγκους μετά την Μάχη της Πελαγονίας (1261).

 Η Βαρωνία του Πασσαβά ήταν η τελευταία από τις 12 επαρχίες που ιδρύθηκαν στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, ενώ οι υπόλοιπες 11 ιδρύθηκαν πριν το 1209 η Βαρωνία του Πασσαβά ιδρύθηκε την διετία 1218/1219, την διοίκηση ανέλαβε ο Γάλλος ευγενής Ιωάννης Α΄ ντε Νεϊγύ. Ο Νεϊγύ οικοδόμησε το κάστρο του Πασσαβά πάνω στην Ακρόπολη της αρχαιότερης πόλης Λας, δίπλα βρισκόντουσαν τα ερείπια της νεότερης Ελληνιστικής πόλης που καταστράφηκε και βυθίστηκε από σεισμό. Το όνομα προέρχεται από το Γαλλικό "Πας-Αβέ" δηλαδή "Πέρνα Εμπρός" λόγω του στενού περάσματος της περιοχής για την μέσα Μάνη, το ίδιο όνομα συναντάμε σε πολλές κωμοπόλεις της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Ο Ιωάννης Α΄ ντε Νεϊγύ ήταν γιος του Βιλαίν ντε Νεϊγύ ενός Γάλλου ευγενή από την Γαλλική Νεϊγύ στενού φίλου του διάσημου Γάλλου ιστορικού Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου. Δεν συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία μέχρι το 1218 αλλά έφτασε στην Πελοπόννησο γύρω στα 1220. Όταν έπεσε και το τελευταίο Βυζαντινό φρούριο της Πελοποννήσου η Μονεμβασιά ολοκληρώθηκε η κατάκτηση της Λακωνίας με τέσσερις βαρονίες. Η θέση ήταν εξαιρετικά κρίσιμη, έπρεπε να ελεγχθούν οι ταραξίες Σλάβοι Μηλιγγοί του Ταΰγετου που είχαν καταφύγει στην περιοχή και οι υπόλοιποι ατίθασοι Μανιάτες, έγινε κληρονομικός στρατηγός του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.Δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές πηγές στην συνέχεια σχετικά με την κυβέρνηση της βαρωνίας. Ο Καρλ Χοπφ θέλει να γεμίσει το κενό της περιόδου (1220 - 1260) και υποθέτει ότι υπήρχαν δύο βαρώνοι του Πασσαβά με το όνομα Ιωάννης αλλά ο ιστορικός Αντουάν Μπον το απορρίπτει λόγω έλλειψης στοιχείων. Ο Ιωάννης Α΄ ντε Νεϊγύ παντρεύτηκε μια αδελφή του Γκωτιέ ντε Ροζιέρ που διοικούσε την Αρκαδική Βαρωνία της Άκοβας, απέκτησε μια κόρη την Μαργαρίτα ντε Νεϊγύ που ήταν κληρονόμος και στην Άκοβα από τον Βαλθέρο Ροζιέρο. Η Μαργαρίτα ήταν ωστόσο αιχμάλωτη στην Κωνσταντινούπολη μετά την Μάχη της Πελαγονίας (1262 - 1275), η Βαρωνία του Πασσαβά πέρασε ταυτόχρονα στην Βυζαντινή αυτοκρατορία μαζί με τις υπόλοιπες Λακωνικές (1263). Η Μαργαρίτα παρέμεινε κατόπιν κληρονόμος μόνο στην Βαρωνία της Άκοβα αλλά επειδή καθυστερούσε πολύ να έρθει χάρη στην αιχμαλωσία της ο πρίγκιπας της Αχαΐας την έκανε κατάσχεση στο πριγκιπάτο. Μετά την απελευθέρωση της η Μαργαρίτα δέχτηκε δώρο από τον πρίγκιπα το ένα τρίτο της Βαρωνίας της Άκοβα. Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873. Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (στα Γαλλικά). Παρίσι: De Boccard. σελίδες 105, 113, 135, 508–509. Το Χρονικόν του Μωρέως
Πάπας Ιωάννης ΙΔ΄

Ο Πάπας Ιωάννης ΙΔ΄ ήταν Πάπας από το 983 ως το θάνατό του, το 984. Διαδέχθηκε τον Πάπα Βενέδικτο Ζ΄. Η βραχύβια παποσύνη του συνδέθηκε κυρίως με τον Αυτοκράτορα Όθωνα Β΄ και τον ξαφνικό θάνατό του, που οδήγησε στο θάνατο και τον πάπα. Τον διαδέχθηκε στο παπικό αξίωμα ο Ιωάννης ΙΕ΄.

 Είναι άγνωστη η ημερομηνία γέννησής του. Το κοσμικό του όνομα ήταν Πέτρος Κανεπανόβα και καταγόταν από την Παβία. Προτού γίνει Ποντίφικας ήταν αυτοκρατορικός καγκελάριος της Ιταλίας. Η εκλογή του στο αξίωμα του Πάπα έγινε με τη συναίνεση του Αυτοκράτορα Όθωνα Β΄. Ο νέος Ποντίφικας χρίστηκε το Νοέμβριο ή το Δεκέμβριο του 983 , οπότε και έλαβε το όνομα Ιωάννης, για να μην έχει ίδιο όνομα με τον Άγιο Πέτρο, θεωρούμενο ως πρώτο Πάπα. Τον ίδιο χρόνο στις 7 Δεκεμβρίου ο νεαρός Αυτοκράτορας Όθων απεβίωσε στη Ρώμη και θάφτηκε στον Άγιο Πέτρο. Διάδοχός του ήταν ο ηλικίας τριών ετών, Όθων Γ΄. Ο Αντίπαπας Βονιφάτιος Ζ΄ έμαθε την είδηση για το θάνατο του Όθωνα και επέστρεψε στη Ρώμη, τον Απρίλιο του 984. Με τη συνδρομή των υποστηρικτών του συνέλαβε τον πάπα Ιωάννη και τον φυλάκισε στο κάστρο του Σαντάντζελο. Έπειτα από 4 μήνες, ο Πάπας Ιωάννης πέθανε στη φυλακή, στις 20 Αυγούστου του 984, είτε από πείνα ή από τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής του. Μια ακόμα θεωρία υποστηρίζει ότι πιθανότατα ο Ιωάννης δολοφονήθηκε στη φυλακή με διαταγή του Βονιφάτιου. Άρθρο για τον Ιωάννη στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια. Liber Pontificalis, ed. DUCHESNE, II, 259; JAFFÉ, Regesta Rom. Pont., I, 484 sq.; LANGEN, Gesch. der römischen Kirche, III, 3;68 sqq.; UHLIRZ, Jahrbücher des deutschen Reiches unter Otto II und Otto III, I (Λειψία, 1902).
Ρόλαντ Γκράποφ

Ο Ρόλαντ Γκράποφ (αγγλ. Roland Grapow) είναι Γερμανός μουσικός και παραγωγός, γνωστός ως πρώην κιθαρίστας των Helloween, στους οποίους είχε αντικαταστήσει τον Κάι Χάνσεν και παρέμεινε για δώδεκα χρόνια.

 Ο Γκράποφ γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1959 και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία δώδεκα ετών, παίζοντας την πρώτη του συναυλία στο σχολείο του. Το 1974 παρακολούθησε για πρώτη φορά από κοντά ένα διάσημο συγκρότημα, όταν παραβρέθηκε στη συναυλία των Grand Funk Railroad στη γενέτειρα του. Κύριες επιρροές του υπήρξαν οι προαναφερθέντες, όπως και οι Rainbow, Deep Purple, Toto, Foreigner, Kansas και Styx. Πρώτο του συγκρότημα υπήρξαν οι Rampage, στους οποίους παρέμεινε από το 1980 ως το 1983, κυκλοφορώντας τα άλμπουμ "Victims of Rock" και "Love Lights Up the Night". Το 1989, εντάχθηκε στους Helloween και ηχογράφησε μαζί τους το άλμπουμ "Pink Bubbles Go Ape", συνεχίζοντας μέχρι το 2001 με τα "Chameleon", "Master of the Rings", "The Time of the Oath", "Better Than Raw" και "The Dark Ride". Παράλληλα, πραγματοποίησε τις πρώτες του προσωπικές κυκλοφορίες με τους δίσκους "The Four Seasons of Life" του 1997 και "Kaleidoscope" του 1999.Το 2001, σχημάτισε τους Masterplan μαζί με το ντράμερ Ούλι Κους και τον κιμπορντίστα Γιάνε Βάρμαν, ο οποίος ένα χρόνο αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Άξελ Μάκερνοτ. Τα φωνητικά του συγκροτήματος ανέλαβε ο Γιορν Λάντε και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους τον Ιανουάριο του 2003. Έκτοτε, έχουν πραγματοποιήσει πέντε ακόμη στούντιο ηχογραφήσεις, σημειώνοντας επιτυχία κυρίως στη Σουηδία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία.Το 2014, δημιούργησε τους Level 10 μαζί με τον τραγουδιστή Ράσελ Άλεν των Symphony X, το ντράμερ Ράντι Μπλακ των Annihilator και Primal Fear, τον μπασίστα Ματ Σίνερ των Primal Fear, τον κιμπορντίστα Αλεσάντρο ντελ Βέκιο των Voodoo Circle και τον κιθαρίστα ΆΛεξ Μπέιροντ από το ίδιο συγκρότημα. Μαζί, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Chapter One" τον Ιανουάριο του 2015.Ο Γκράποφ διαμένει στη Ζβολένσκα Ζλάτινα της Σλοβακίας με τη σύζυγο του Σίλβια, όπου εργάζεται ως μουσικός παραγωγός στο ιδιόκτητο στούντιο του. Το 2017, ο Grapow εντάχθηκε στο τσεχικό metal συγκρότημα Kreyson ως lead κιθαρίστας τους. Το 2019, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το συγκρότημα. Roland Grapow | Biography & History | AllMusic Roland Grapow – MASTERPLAN Official Website Roland Grapow - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Τάσος Τρίκκας

Ο Τάσος Τρίκκας (1931-2020) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας και ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά των ιστορικών στελεχών του αριστερού κινήματος της χώρας μας. Υπήρξε μεταξύ άλλων συνεργάτης των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

 Γεννήθηκε το 1931, από οικογένεια με μακρόχρονη συμμετοχή στο δημοκρατικό και αριστερό κίνημα. Ο παππούς του, εκπαιδευτικός, είχε ενεργή ανάμιξη στην παράταξη του βενιζελισμού, και ο πατέρας του συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος, μετέπειτα ΚΚΕ). Ο ίδιος είχε από τη νεανική του ηλικία ενεργό ανάμιξη στην Αριστερά. Μέλος της μετακατοχικής παράνομης ΕΠΟΝ, εισήλθε στη Νεολαία της ΕΔΑ, και συμμετείχε στο Κεντρικό της Συμβούλιο. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία έγκλειστος στη Μακρόνησο, όπου μέχρι το 1958 έδρευε Ειδική Μονάδα Οπλιτών, που είχαν χαρακτηριστεί "κομμουνισταί γ` κατηγορίας", και στην παρόμοια μονάδα του Κολινδρού. Την ύπαρξη των Ειδικών Μονάδων αναγνώρισε για πρώτη φορά το ΓΕΣ ύστερα από επερώτηση βουλευτών τον Οκτώβριο του 1961. Από τα ιδρυτικά μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, χρημάτισε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της και της Γραμματείας του. Διέφυγε στο εξωτερικό, όταν οι πραξικοπηματίες του Απριλίου 1967 πραγματοποίησαν τις μεγάλες ομαδικές συλλήψεις, και έλαβε μέρος στην αντιδικτατορική δραστηριότητα των "προσφύγων"' (μέλος των Επιτροπών ΕΔΑ και ΠΑΜ Δυτικής Ευρώπης). Τον Ιανουάριο του 1973 επέστρεψε στην Ελλάδα. Συνελήφθη κατά την άφιξή του, φυλακίστηκε και αφέθηκε ελεύθερος με αμνηστία που δόθηκε την ίδια χρονιά. Συνέχισε, μετά την απελευθέρωσή του, την πολιτική του δραστηριότητα, ενω παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος (υπεύθυνος τμήματος εξωτερικών ειδήσεων) στην εφημερίδα "Το Βήμα". Η πρώτη του επαφή με τον Τύπο είχε αναλάβει προδικτατορικά υπεύθυνος έκδοσης της απογευματινής εφημερίδας της ΕΔΑ "Δημοκρατική Αλλαγή"', που κυκλοφόρησε από τις 10 Φεβρουαρίου 1964 ως το στρατιωτικό πραξικόπημα. Ο Τρίκκας υπέστη διώξεις για την πολιτική και δημοσιογραφική του δραστηριότητα, οι οποίες απασχόλησαν τον Τύπο της εποχής. Για την περίοδο αυτή της παρουσίας του στα πολιτικά δρώμενα γίνεται αναφορά στο βιβλίο της Ιωάννας Παπαθανασίου Η Νεολαία Λαμπράκη τη δεκαετία του 1960 (έκδοση Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών-Γεν.Γραμματείας Νέας Γενιάς, 2006). Έπειτα από τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, ο Τρίκκας τάχθηκε υπέρ του ΚΚΕ Εσωτερικού. Μετά τη μεταπολίτευση, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του. Με τη "μετεξέλιξη" του ΚΚΕ Εσωτερικού εκλέχθηκε μέλος της Κ.Ε. της Ελληνικής Αριστεράς και του Εκτελεστικού της Γραφείου και, κατόπιν, μετά την ίδρυση του Συνασπισμού, της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του. Συνέγραψε τη δίτομη ιστορία της ΕΔΑ (ΕΔΑ, το νέο πρόσωπο της Αριστεράς, ΘΕΜΕΛΙΟ, 2009) και τα βιβλία Απο το όραμα στην πραξη (ΘΕΜΕΛΙΟ,2017) και άλλα μελετήματα (Η Αριστερά στο εξωτερικό, Κώστας Φιλίνης, οργανικός διανοούμενος κ. ά.), καθώς και πολλά πολιτικά άρθρα στις εφημερίδες Τα Νέα, Η Αυγή, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία, Εποχή και σε άλλα έντυπα. Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 10 Ιουνίου 2020.
409 Ασπασία

Η Ασπασία (Aspasia) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,62. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από το γνωστό ιστορικό πρόσωπο Ασπασία.

 Η διάμετρος της Ασπασίας υπολογίσθηκε σε 161,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 4,42 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,061 (από δεδομένα του IRAS). Η Ασπασία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 1 λεπτό. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σιεμόβιτ του Τσέσυν

Ο Σιεμόβιτ, πολων. Siemowit cieszyński (π. 1340 - 25 Σεπτεμβρίου 1391) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν διοικητής των Τευτόνων στην Ολεσνίτσα, βοηθός ηγούμενος του Τάγματος για τις γερμανόφωνες χώρες και κυβερνήτης & θησαυροφύλακας των Τευτόνων στη Γερμανία.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας. Ο Καζιμίρ Α΄, για να μη διαιρεθεί περαιτέρω το ήδη μικρό δουκάτο του, από τους πέντε γιους του προόρισε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία τους Μπολέσλαφ, Ιωάννη και Σιεμόβιτ. Μάλιστα από τις τέσσερις κόρες του, η Γιολάντα-Ελένη και η Ελισάβετ έγιναν ηγούμενες. Ο Καζιμίρ Α΄ ήταν υποτελείς των βασιλέων της Βοημίας και ήλπιζε ότι εκείνοι θα δώσουν εκκλησιαστικά αξιώματα στους γιους του. Ο Σιεμόβιτ έγινε ιππότης του Τευτονικού τάγματος, διοικητής (komtur) για το Τάγμα στην Ολεσνίτσα Μάλα, κοντά στην Ολάβα, από το 1360· βοηθός ηγούμενος των Τευτόνων για την Πολωνία, Βοημία, Μοραβία, Αυστρία, Στυρία και Καρινθία από το 1372· και κυβερνήτης & θησαυροφύλακας του Τάγματος στη Γερμανία από το 1384. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης είναι αρχαιολογικό μουσείο στο χωριό του Βαθέος, στο νησί της Ιθάκης, στην Ελλάδα. Στεγάζει τέχνεργα τα οποία ανευρέθηκαν εντός του νησιού, χρονολογούμενα, κυρίως, από την αρχαία περίοδο.Το μουσείο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Ο κτιριακός σχεδιασμός του περιλαμβάνει έναν προθάλαμο, καθώς και τρεις αίθουσες εκθέσεων. Βρίσκεται εντός του ανατολικού τμήματος του κέντρου του χωριού του Βαθέος, πλησίον του καθεδρικού ναού. Το νησί αποτελεί, επίσης, έδρα της Αρχαιολογικής Συλλογής Σταυρού Ιθάκης.

 Το μουσείο στεγάζει αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από ανασκαφές σε όλο το μήκος του νησιού, κυρίως από το νότιο τμήμα του, από περιοχές όπως ο Αετός, το ιερό του Απόλλωνα στον Πίσω Αετό, το Κιόνι και το Βαθύ, καθώς και από ορισμένες άλλες τοποθεσίες στο βόρειο τμήμα του νησιού. Τα τέχνεργα χρονολογούνται κυρίως μεταξύ της γεωμετρικής περιόδου και της ρωμαϊκής περιόδου. Τα αρχαιότερα εκθέματα τα οποία φιλοξενούνται εντός του μουσείου χρονολογούνται στη μυκηναϊκή περίοδο. Η συλλογή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κεραμικά τα οποία χρονολογούνται, κυρίως, από τη γεωμετρική περίοδο. Πέραν των κεραμικών, τα οποία αριθμούν, συνολικά, περισσότερα από 1.000 εκθέματα, η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει, επίσης, επιτύμβιες στήλες, αντικείμενα από ορείχαλκο και ελεφαντόδοντο, μικρού μεγέθους ειδώλια, καθώς και άλλα αντικείμενα από χρυσό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης στο Wikimedia Commons
Νίνα Κένεντι

Η Νίνα Κένεντι (αγγλικά: Nina Kennedy) (γενν. 5 Απριλίου 1997) είναι Αυστραλή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στο άλμα με επί κοντώ. Είναι η κάτοχος του εθνικού ρεκόρ. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 και κέρδισε το χρυσό στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας του 2022 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023.

 Τον Φεβρουάριο του 2015 στο Περθ, η Κένεντι πήδηξε 4,43 μέτρα, ακολούθως 4,50 μ. και τελικά 4,59 μ. – ένα παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων. Με αυτό το άλμα προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015 στο Πεκίνο, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει το όριο στον προκριματικό γύρο. Το 2018, η Κένεντι βελτίωσε την ατομική επίδοση της καλύτερο στα 4,60 μ. και μια εβδομάδα αργότερα έφτασε στο νούμερο τρία όλων των εποχών στην Αυστραλία με άλμα στα 4,71 μ. Στο Εθνικό Πρωτάθλημα έκανε άλμα 4,60 μ. και νίκησε τη Νεοζηλανδή χάλκινη Ολυμπιονίκη, Ελάιζα ΜακΚάρτνεϊ.Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας του 2018, η Κένεντι κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Στις αρχές του 2020, η Κένεντι πέτυχε τη δεύτερη καλύτερη επίδοση της, στα 4,61 μ., και ήταν συνεπής με οκτώ διαδοχικούς αγώνες στα 4,70 μέτρα ή περισσότερο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, η Κένεντι πήδηξε ενώ ήταν τραυματισμένη, με άλμα στα 4,40 μ. και κατέλαβε τη 12η θέση στα προκριματικά της.Ο Κένεντι ανέβασε το αυστραλιανό ρεκόρ στα 4,82 μέτρα στο Sydney Track Classic το 2021.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2022, η Κένεντι κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με άλμα στα 4,80 μ. Με αυτό το ύψος η Κένεντι πέτυχε το υψηλότερο άλμα από Αυστραλή σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, ξεπερνώντας το άλμα της Αλάνα Μπόιντ στα 4,60 μ., που πέτυχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015. Τον επόμενο μήνα, στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας του 2022, η Κένεντι κέρδισε το χρυσό, με άλμα 4,60μ.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023, η Κένεντι κέρδισε το χρυσό με άλμα στα 4,90 μ., το οποίο μοιράστηκε με την Αμερικανίδα Κέιτι Μουν. Νίνα Κένεντι στο Athletics Australia Νίνα Κένεντι στο Australian Athletics Historical Results
Γραφίστας

Ο όρος Γραφίστας (αγγ. Graphic designer) αναφέρεται σε έναν επαγγελματία του τομέα της γραφιστικής και των γραφικών τεχνών, που ασχολείται με τον σχεδιασμό γραφικών, γραμματοσειρών και εικόνων. Η ειδικότητα της γραφιστικής εμπίπτει στο ακαδημαϊκό πεδίο των τεχνών, ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών. Επικεντρώνεται στην οπτική επικοινωνία, την γραφή και γενικά την επικοινωνία που επιτυγχάνεται με τη χρήση γραπτού λόγου. Συχνά αξιοποιεί στοιχεία από τον πολιτισμό, τις εικαστικές τέχνες, την φωτογραφία και τα κόμιξ. Ένας γραφίστας (θηλ. Γραφίστρια) χρησιμοποιεί διάφορα μέσα και τεχνικές για να δημιουργήσει πρωτότυπα γραφικά, κείμενα και κάθε είδους οπτική πληροφορία, τα οποία εφαρμόζεται σε πεδία όπως η διαφήμιση, ο σχεδιασμός ιστοσελίδων, η εταιρική ταυτότητα, η τυπογραφία, οι αφίσες, η συσκευασία προϊόντων και άλλα.

 Τα καθήκοντα και οι δεξιότητες ενός γραφίστα περιλαμβάνουν τη σχεδίαση λογοτύπων, τη δημιουργία εικονογραφήσεων, την επεξεργασία φωτογραφιών, την απεικόνιση κινουμένων σχεδίων σε οθόνες, τη διάταξη σελίδων, τη δημιουργία γραφικών στοιχείων για εφημερίδες, περιοδικά και ιστολόγια. Ο γραφίστας συνεργάζεται με εταιρείες και ομάδες εργασίας για τη δημιουργία γραφικών που πληρούν συγκεκριμένες προδιαγραφές και ανταποκρίνονται τεχνικά, επικοινωνιακά και αισθητικά στις ανάγκες του κάθε εγχειρήματος. Το περιβάλλον εργασίας ενός γραφίστα ποικίλει ανάλογα με τη φύση της συγκεκριμένης δουλειάς και την συμφωνία που έχει συνάψει με τον εργοδότη. Ωστόσο, οι περισσότεροι γραφίστες εργάζονται σε ένα τυπικό περιβάλλον γραφείου, το οποίο περιλαμβάνει υπολογιστή, γραφείο και γραφική ύλη. Ορισμένοι γραφίστες μπορεί να εργάζονται σε ένα στούντιο γραφιστικής, ή μια διαφημιστική εταιρεία, κάτι που περιλαμβάνει μια πιο δημιουργική και συνεργατική συνθήκη. Ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία για έναν γραφίστα είναι ο υπολογιστής και το λογισμικό, όπως και η συλλογή γραμματοσειρών του. Οι σχεδιαστές χρησιμοποιούν προγράμματα όπως το Adobe Photoshop, Illustrator και InDesign για να δημιουργήσουν οπτικά σχέδια για διάφορα μέσα. Η συνεργασία είναι ένα βασικό μέρος της εργασίας ενός γραφίστα, καθώς μπορεί να χρειαστεί να συνεργαστεί με πελάτες και άλλους σχεδιαστές. Συχνά συνεργάζεται με άλλους επαγγελματίες, όπως κειμενογράφους, φωτογράφους και προγραμματιστές, για να εξασφαλίσει εξειδικευμένη υποστήριξη στα έργα του. Καλείται επίσης να επιβλέπει την διαδικασία εκτύπωσης της εργασίας του στο τυπογραφείο, να αξιολογεί και να προσαρμόζει το αποτέλεσμα. Άλλα καθήκοντα μπορεί να περιλαμβάνουν τη συμμετοχή σε συναντήσεις και παρουσιάσεις για να συζητηθούν οι απαιτήσεις του έργου, να γίνει ανταλλαγή ιδεών και να παρουσιαστεί η πρόοδος του σχεδιασμού. Οι δεξιότητες επικοινωνίας είναι, συνεπώς, κρίσιμες για μια επιτυχημένη καριέρα στη γραφιστική. Γραφιστική Γραφικά Γραφικές τέχνες Γραφή
Ανεμόμυλοι Χανίων

Οι Ανεμόμυλοι είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Αρωνίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ακρωτηρίου, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Ανεμόμυλοι είναι πεδινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Χανίων, στη νότια πλευρά της χερσονήσου του Ακρωτηρίου, κοντά στον βόρειο μυχό του κόλπου Σούδας και στην περιμετρική του Αεροδρομίου (ΕΟ 94), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Το χωριό απέχει 11 χλμ. περίπου Α. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρωνίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακρωτηρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ακρωτηρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων. Η εκκλησία της Μεταμόρφωσης στο νότιο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Δημήτριος Σαμοθράκης

Ο Δημήτριος Σαμοθράκης ήταν Έλληνας πρωτοπόρος πρωταθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους ημιαντοχής 800 μ., 1500 μ., 880 γιάρδες, μίλι αλλά αγωνιζόταν και σε μεγάλες αποστάσεις (10.000 μ.). Το 1899 σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ στα 1500 μ. με 4.44.5. Νίκησε στους τρεις πρώτους Πανιώνιους Αγώνες στο μίλι και μια φορά στις 880 γιάρδες. Επίσης, μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως τα Α΄ Σωτήρια.

 Ο Δημήτριος Σαμοθράκης γεννήθηκε γύρω στο 1875. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη και ήταν αθλητής του συλλόγου Γυμνάσιον Σμύρνης. Το Γυμνάσιον είχε δημιουργηθεί το 1893 από αθλητές που είχαν αποχωρήσει από το σύλλογο Ορφεύς Σμύρνης αλλά το 1898 συνενώθηκε ξανά με τον Ορφέα δημιουργώντας τον Πανιώνιο. Ο Σαμοθράκης πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό το 1896 στους Α΄ Δημόσιους Αγώνες της Σμύρνης που διοργάνωσε ο σύλλογός του, το Γυμνάσιον Σμύρνης, οι οποίοι από τον τύπο της πόλης αποκλήθηκαν Πανιώνιοι Αγώνες, ονομασία που τελικά επικράτησε. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο μίλι (1609,34 μ.) με 5.09.0, επιτυχία που θα επαναλάβει και στους αγώνες του 1898. Το Μάιο του 1899 μετέχει στα Α΄ Σωτήρια, που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου, σε ανάμνηση της διάσωσης του βασιλιά Γεώργιου Α΄ από δολοφονική απόπειρα. Ο Σαμοθράκης νικά σε τρία αγωνίσματα, στα 800 μ. με 2.17.6, στα 1500 μ. με 4.44.5 και στα 10.000 μ. με 36.05.2. Η επίδοσή του στα 1500 μ. αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Το ίδιο έτος θριαμβεύει στους Πανιώνιους Αγώνες στις 880 γιάρδες με 2.16.5 και στο μίλι με 5.07.2. Αν και βρίσκεται σε κορυφαία φόρμα στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο. Πανελλήνιο ρεκόρ 1500 μ.: 4.44.5 (1899) Πανιώνιοι Αγώνες (4 νίκες) 1896 (1): μίλι 1898 (1): μίλι 1899 (2): 880 γιάρδες, μίλι Σωτήρια 1899 (3 νίκες) 800 μ.: 2.17.6 1500 μ.: 4.44.5 10.000 μ.: 36.05.2 Ατομικές επιδόσεις 800 μ.: 2.17.6 (1899) 880 γιάρδες: 2.16.5 (1899) 1500 μ.: 4.44.5 (1899) Μίλι: 5.07.2 (1899) 10.000 μ.: 36.05.2 (1899) Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.
Αναπτυξιακή Σύγκληση του Μάλι

Η Αναπτυξιακή Σύγκληση του Μάλι (Γαλλικά: Convergence pour le développement du Mali), με ακρωνύμιο ΑΝΣΥΜ (Γαλλικά: CODEM) είναι ένα πολιτικό κόμμα στο Μάλι. Ιδρύθηκε το 2008 από τον Χουσεΐνι Αμιόν Γκίντο, που έγινε και ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος. Το σύμβολο του κόμματος είναι μία ηλακάτη.

 Η Αναπτυξιακή Σύγκληση του Μάλι ιδρύθηκε το 2008 από τον Χουσείνι Αμιόν Γκίντο, που τότε ήταν βουλευτής στη Σικασσό. Εκείνο τον χρόνο είχε πέντε βουλευτές στην Εθνοσυνέλευση. Στις 21 Φεβρουαρίου 2010 το ΑΝΣΥΜ συγχωνεύτηκε με το Κόμμα Ελευθερίας, Αλληλεγγύης και Δικαιοσύνης. Στις βουλευτικές εκλογές του 2013 το ΑΝΣΥΜ ήρθε πέμπτο, κερδίζοντας τις 5 από τις 147 έδρες της Εθνοσυνέλευσης. Το 2014-2017 ο Αμιόν Γκίντο ήταν Υπουργός Αθλητισμού, ενώ το 2019 έγινε Υπουργός Περιβάλλοντος, Υγιεινής και Αειφόρου Ανάπτυξης.
Ειρήνη της Ελλάδας

Η Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας (Κέιπ Τάουν Νότιας Αφρικής, 11 Μαΐου 1942) είναι η δευτερότοκη κόρη και τριτότοκο τέκνο του Βασιλέως Παύλου και της Βασίλισσας Φρειδερίκης των Ελλήνων. Το 2018 απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα.

 Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, στις 11 Μαΐου 1942. Ανάδοχός της ήταν ο Στρατηγός Γιαν Σματς, Πρόεδρος της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης. Αδέλφια της είναι οι Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας. Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας, ακολούθησε καριέρα πιανίστριας δίπλα στη διάσημη πιανίστρια Τζίνα Μπαχάουερ. Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο "Αρχαιολογικά ποικίλα". Από τις 6 Μαρτίου 1964 έως τις 10 Ιουλίου 1965 (ημερομηνία γέννησης της ανιψιάς της Αλεξίας της Ελλάδας) διετέλεσε Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ήταν Αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών (ΣΕΟ). Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ακολούθησε στην εξορία τον αδελφό της Κωνσταντίνο Β΄, μετά το αποτυχημένο Αντικίνημά του εναντίον της Δικτατορίας. Έπειτα από την κατάργηση της μοναρχίας στην Ελλάδα το 1974, αφού έζησε προσωρινά στην Ινδία, εγκαταστάθηκε στην Ισπανία κοντά στην αδελφή της Σοφία, βασιλομήτορα της Ισπανίας, και τα ανίψια της. 11 Μαΐου 1942 - 6 Μαρτίου 1964: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας 6 Μαρτίου 1964 - 10 Ιουλίου 1965: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Ελλάδας, Πριγκίπισσα της Δανίας 10 Ιουλίου 1965 - μέχρι σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας Βασίλειο της Ελλάδας:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος των Αγίων Όλγας και ΣοφίαςΒασίλειο της Δανίας: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Ελέφαντα Βασίλειο της Ταϊλάνδης: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Chula Chom Klao Ιταλική Δημοκρατία: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας En Decelia: fragmentos cerámicos de Decelia y miscelánea arqueológica. Athens, (1959-1960). Edited in Spanish in Spain, 2013. (ISBN 9788494103308)
Σόνια Μποροβίντσεκ

Η Σόνια Μποροβίντσεκ (γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Σλοβένα επαγγελματίας διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται ως διαγώνια. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σλοβενίας, του Βελγίου, της Ρουμανίας, της Τσεχίας και της Ελλάδας.

 Η Σόνια Μποροβίντσεκ υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο το 1999 στη Νόβα Μπράνικ, ομάδα της Σλοβενίας. Στη Μπράνικ παρέμεινε για τρία χρόνια έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ισάριθμα πρωταθλήματα αλλά και Κύπελλα Σλοβενίας (2000, 2001, 2002). Το 2002 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Πανελληνίου, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σλοβενία και μετεγγράφη στη Σλάντκι Λιουμπλιάνας, με την οποία κατέκτησε σε ένα χρόνο το εγχώριο νταμπλ της Σλοβενίας (2004). Από το 2004 και μέχρι το 2007, η Μποροβίνσεκ αγωνιζόταν κυρίως σε ελληνικούς συλλόγους και συγκεκριμένα στο Φιλαθλητικό, στον Παναθηναικό και στον Ολυμπιακό. Μοναδική εξαίρεση σε αυτήν την τετραετία συνεχούς παρουσίας της στην Ελλάδα αποτέλεσε ενα πέρασμά της από τη βελγική Σαρλερουά. Το 2008 επέστρεψε και πάλι στη Σλοβενία και συγκεκριμένα στη Νόβα Μπράνικ, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Στη Μπράνικ παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας το πρωτάθλημα Σλοβενίας του 2009. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Ρουμανίας με τη φανέλα της Μέταλ Γκαλάτι, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ρουμανίας εκείνης της σεζόν. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ. Στην ομάδα της ΑΕΚ παρέμεινε μέχρι το 2013 έχοντας προλάβει ενδιάμεσα να κατακτήσει όλους τους εγχώριους τίτλους τους οποίους διεκδίκησε ο σύλλογος την αγωνιστική περίοδο 2012-13. Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε με τη φανέλα της τσέχικης Μοντράνσκα Προστέγιοφ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Τσεχίας του 2014. Η Μποροβίντσεκ παραμένει στην ομάδα της Προστέγιοφ μέχρι και σήμερα. Η Σόνια Μποροβίντσεκ έχει πραγματοποιήσει με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Σλοβενίας αρκετές συμμετοχές καθώς είναι διεθνής για περισσότερο από δέκα χρόνια και συγκεκριμένα από το 2002. 5 Πρωταθλήματα Σλοβενίας: 2000, 2001, 2002, 2004, 2009 4 Κύπελλα Σλοβενίας: 2000, 2001, 2002, 2004 1 Πρωτάθλημα Βελγίου: 2006 1 Πρωτάθλημα Ρουμανίας: 2010 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2007, 2012 1 Πρωτάθλημα Τσεχίας: 2014 1 Κύπελλο Τσεχίας: 2014 Το προφίλ της Σόνια Μποροβίντσεκ στο cev.lu Το προφίλ της Μποροβίντσεκ στο vkprostejov.cz Νταμπλούχος ο Ολυμπιακός
Παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικής παγοδρομίας 2011

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ 2011 είναι παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ για τη χρονιά 2010-11. Το παγκόσμιο πρωτάθλημα πατινάζ αποτελεί ετήσιος διαγωνισμός. Η διοργάνωση αρχικά αποφασίστηκε να γίνει στο Ναγκάνο της Ιαπωνίας, αλλά αργότερα αποφασίστηκε να γίνει στο Τόκιο, στο Εθνικό Γυμνάσιο Γιογιόγκι. Η διοργάνωση αναβλήθηκε εξαιτίας του σεισμού και του τσουνάμι στην Ιαπωνία, αλλά αργότερα αποφασίστηκε να γίνει στη Μόσχα.

 Μετά τον σεισμό στην Ιαπωνία αποφασίστηκε η μεταφορά του τόπου διεξαγωγής σε άλλη χώρα. Στις 22 Μαρτίου 2011, η Παγκόσμια Ένωση Καλλιτεχνικού Πατινάζ ανακοίνωσε τις 6 υποψήφιους τόπους διεξαγωγής του πρωταθλήματος. Βανκούβερ, Καναδάς Λέικ Πλάσιντ ή Κολοράντο Σπρίνγκς, ΗΠΑ Μόσχα, Ρωσία Ζάγκρεμπ, Κροατία Τούρκου, Φινλανδία Γκρατς, ΑυστρίαΣτις 24 Μαρτίου, η ΠΕΚΠ ανακοίνωσε ότι η διοργάνωση θα γίνει στη Μέγκασπορτ Αρένα στη Μόσχα. ISU page Official site Αρχειοθετήθηκε 2011-04-17 στο Wayback Machine. Starting Order/ Results
Μνασάλκας (ποιητής)

Ο Μνασάλκας ή Μνασάλκης ήταν ποιητής και επιγραμματοποιός από το χωριό Πλαταιές της Σικυώνας στη βόρεια Πελοπόννησο, και έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ., περίπου στο 250 π.Χ.. Ωστόσο υπάρχουν και εκτιμήσεις που τον χρονολογούν στον 4ο ή 2ο αιώνα π.Χ. αντίστοιχα.

 Τού αποδίδονται 18 ποιήματα, κυρίως ταφικά και αφιερωματικά, και η πλειοψηφία τους είναι μέρος της Παλατινής Ανθολογίας. Τμήματα του έργου του έχουν ανακαλυφθεί και ένα πάπυρο του 2ου αιώνα π.Χ., δύο εκ των οποίων δεν περιέχονται στην ανθολογία. Δέχτηκε κριτική για το έργο του από τον σύγχρονο του, Θεοδωρίδα τον Συρακούσιο, ο οποίος τον περιγράφει ως ελεγειοποιό που αντέγραψε απροκάλυπτα τον ελεγειακό ποιητή του 5ου αιώνα π.Χ., Σιμωνίδη τον Κείο. Άλλες επιρροές που διακρίνουν το έργο του είναι αυτές από την Ανύτη και τον Ασκληπιάδη του Σάμιου αντίστοιχα.Οι ιστοριογραφικές πηγές αναφέρουν πως επίσης πως του είχε απονεμηθεί ο τιμητικός τίτλος του προξένου στον Ωρωπό. Τα παρακάτω επιγράμματα αποτελούν το διασωζόμενο έργο του Μνασάλκα: Πρόμαχος Κλεόλαος Κλείτος Αλέξανδρος Αλέξανδρος υιός του Φυλλέα Κλεώνυμος Ησίοδος Ποίμανδρος Ακρίς Θανούσα ακρίς Αιθυία Οι λυτρωτές Αριστοκράτεια Κλειώ Πρόκνη Σύριγξ Ειναλία Αντιλέων A. Cameron, The Greek Anthology, 1993, 3, 32 392 Gow-Page, Hellenistic Epigrams, Cambridge, 1965, 2671-4 W.Seelbach, Die Epigramme des Mnasalkes und Theodoridas (1964), Σχολιασμός περιεχομένων (Γαλλικά) O επιγραμματοποιός και ελεγειακός ποιητής Μνασάλκης ο Σικυώνιος και η Παλατινή και Ελληνική ανθολογία - sikiona.gr- Γεωργίου Ν. Κασκαρέλη, Κιάτο, Ιούλιος 2013
Κοινό των Χαλκιδέων

Το Κοινό των Χαλκιδέων (ή Ολύνθιοι ή Χαλκιδείς επί Θράκης ήταν μία ομοσπονδιακή ένωση των ευβοϊκών αποικιών της Χαλκιδικής. Η συγκρότηση του κοινού πραγματοποιήθηκε το 430 π.Χ. και καταλύθηκε από τον Φίλιππο Β΄ το 348 π.Χ. μετά την κατάληψη της Ολύνθου από τους Μακεδόνες.

 Το 432 π.Χ. η Όλυνθος αποσπάστηκε από τη Δηλιακή συμμαχία και μαζί με γειτονικές πόλεις συγκρότησαν ομοσπονδιακή ένωση που ονομάστηκε Κοινό των Χαλκιδέων. Η αρχική μορφή του κοινού δεν μας είναι γνωστή με ακρίβεια και αποτελεί αντικείμενο ακαδημαϊκής διαμάχης. Με την υπογραφή της Νικίειου ειρήνης μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης το κοινό παρέμεινε ουδέτερο αλλά λόγω της γειτνίασης τους με τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου αναμίχθηκαν σε συγκρούσεις. Μία από αυτές είναι και η μάχη της Σπάρτωλου μεταξύ του Κοινού των Χαλκιδέων και των Αθηναίων. Το 393 π.Χ. ο βασιλιάς Αμύντας σύναψε συμφωνία ειρήνης με το κοινό για να στραφεί απερίσπαστος εναντίον των Ιλλυριών. Με τη συμφωνία αυτή το κοινό επεκτάθηκε και σε περιοχές εκτός Χαλκιδικής και συμπεριέλαβε στην επικράτεια του τις ευβοϊκές αποικίες της Πιερίας καθώς και την Πέλλα. Το 383 π.Χ. ο Αμύντας συνεργάστηκε με την Σπάρτη που είχε προσκληθεί από τις πόλεις Άκανθος και Απολλωνία για να αντιμετωπίσουν την πίεση που δέχονταν για να ενταχθούν στο κοινό. Η Σπάρτη κατάφερε να αποσπάσει την Ποτίδαια από το κοινό τα επόμενα χρόνια και μετά από τριετείς συγκρούσεις υποχρέωσε τους Χαλκιδείς να διαλύσουν το κοινό, κάτι που τελικά ήταν προσωρινό. Τα επόμενα χρόνια το κοινό βρέθηκε να συμμετέχει στη δεύτερη Αθηναϊκή συμμαχία και κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Φιλίππου με τους Αθηναίους τάχτηκαν στο πλευρό των Αθηναίων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Φίλιππος να εκστρατεύσει εναντίον της περιοχής. Το 348 π.Χ κατέλαβε και κατέστρεψε την Όλυνθο και η Χαλκιδική έγινε μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου.
Κώστας Μπατσινίλας

Ο Κώστας Μπατσινίλας (Πειραιάς, 12 Φεβρουαρίου 1963) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ-φορ και έκανε μεγάλη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 έως και τις αρχές του '90, με τα χρώματα τεσσάρων διαφορετικών συλλόγων. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την ικανότητά του στο σκοράρισμα, με ισχυρά σουτ αλλά κυρίως με κεφαλιές, όπως και τους συχνούς τραυματισμούς του, εξαιτίας των οποίων διέκοψε σχετικά πρόωρα την καριέρα του, σε ηλικία μόλις 30 ετών. Αγωνιζόταν τακτικά ως striker για την ομάδα του Αχιλλέα μπεου, Α. Σ. ΠΑΝΟΡΑΜΑ

 Ο Μπατσινίλας, ο οποίος ήταν το αγαπημένο παιδί του πλέον φανατικού οπαδού του Εθνικού Πειραιά Γιάννη Μαντζουράνη, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον σύλλογο του Πειραιά σε ηλικία 18 ετών, την περίοδο 1981-82. Αναδείχθηκε σε 5ο σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, σκοράροντας 32 τέρματα, έως και το Δεκέμβριο του 1986, οπότε μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό. Με τον Παναθηναϊκό, ο Μπατσινίλας πέτυχε 15 γκολ σε 3 χρόνια ενώ κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1986 και δυο κύπελλα Ελλάδας (1986 και 1988). Η συνέχεια τον βρήκε στον ΟΦΗ, όπου αγωνίσθηκε για 1,5 έτος, ενώ τη διετία 1990-1992 ήταν παίκτης του Απόλλων Αθηνών. Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην Κόρινθο την περίοδο 1992-93. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1983, σε ηλικία μόλις 20 ετών, στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον του Λουξεμβουργου (1-0), για τα προκριματικά του Euro 1984, όταν υπό τις οδηγίες του Χρήστου Αρχοντίδη αντικατέστησε στο δεύτερο ημίχρονο τον Χρήστο Δημόπουλο. Με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε συνολικά 22 συμμετοχές, επιτυγχάνοντας 2 τέρματα, την περίοδο 1983-1988. Επίσης, την περίοδο 1983-84 συμμετείχε σε 4 αγώνες με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα πετυχαίνοντας ένα γκολ. Η καριέρα του Κώστα Μπατσινίλα στο national-football-teams Το προφίλ του Κώστα Μπατσινίλα στο transfermarkt Balleto.gr:Που είναι τώρα ποδοσφαιριστές
Ανατολικό Μεσσηνίας

Το Ανατολικό είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κέντρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αβίας, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Νερίντα ή Πρίντα.

 Το Ανατολικό είναι ορεινό χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς του Ταϋγέτου, ανατολικά του δρόμου Τσερίων-Χώρας Γαϊτσών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 37 χλμ. περίπου ΝΑ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Νερίντα (ή Πρίντα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Γερηνίας του νομού Μεσσηνίας. Το 1841 εντάχθηκε στον νομό Λακωνίας, το 1899 στον νομό Λακωνικής και, το 1909, πάλι στον νομό Λακωνίας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Ανατολικό και το 1938 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κέντρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αβίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αβίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης. Η εκκλησία της Ευαγγελίστριας στο νοτιοκεντρικό τμήμα του οικισμού Το εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου, στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού Το φαράγγι του Ριντόμου, εντυπωσιακός σχηματισμός με κατακόρυφες πλαγιές στο στενότερο σημείο του. Είναι προσβάσιμο από τη θέση «Μάνα», βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Φλωρίνη της Βουργουνδίας

Η Φλωρίνη, γαλλ. Florine de Bourgogne (1083 - 1097) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Δανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Εύδη Α΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Σιβύλλας των Ιβρέα, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον Σβέυν των Έστριντσεν τον Σταυροφόρο, γιο του Σβεν Β΄ της Δανίας. Οι δύο τους οδήγησαν 1500 ιππείς στην Α΄ Σταυροφορία. Καθώς προωθούντο γρήγορα δια μέσου των πεδιάδων της Καππαδοκίας, τους αιφνιδίασαν οι Τούρκοι. Οι εχθροί ήταν υπέρτεροι αριθμητικά· αν και ο Σβέυν υπερασπιζόταν τον εαυτό του μία ολόκληρη ημέρα, δεν μπορούσε να αποκρούσει τους Τούρκους, παρά το κουράγιο του και τις προσπάθειες των πελεκυφόρων πολεμιστών του. Η Φλωρίνη πολεμούσε εναγωνίως στο πλευρό του. Αν και τρυπημένη από επτά βέλη, πολεμούσε ακόμη ζητώντας με τον Σβέυν να ανοίξουν ένα πέρασμα προς τα βουνά, όταν υπερκεράστηκαν από τους εχθρούς. Έπεσαν μαζί στο πεδίο της μάχης, αφού είδαν όλους τους ιππότες τους και τους πιο πιστούς υπηρέτες τους να χάνονται γύρω τους. Η ζωή της έγινε μυθιστόρημα από τον Γουίλιαμ Μπέρναρτ ΜακΚέιμπ στο έργο του "Φλωρίνη, πριγκίπισσα της Βουργουνδίας: μία ιστορία των πρώτων Σταυροφόρων", 1885. Παντρεύτηκε τον Σβέυν των Έστριντσεν πρίγκιπα της Δανίας και Σταυροφόρο. Edgington, Susan; Sarah Lambert (2002). Gendering the Crusades. Columbia University Press. pp. 53–54. ISBN 978-0-231-12598-7.
1630 Μιλέ

Ο Μιλέ (Milet) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,395. Ανακαλύφθηκε το 1952 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Μπερνάρ Μιλέ (Bernard Milet).

 Η μέση διάμετρος του Μιλέ εκτιμάται σε 20,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,146 ± 0,021. ο Μιλέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 23 ως 42 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κάμπο Ντελγκάντο

Η Κάμπο Ντελγκάντο (πορτογαλικά: Cabo Delgado) είναι μια από τις 10 επαρχίες της Μοζαμβίκης, με την Πέμπα ως επαρχιακή έδρα. Έχει πληθυσμό 1.650.270 κατοίκων (απογραφή 2006)

 Η επαρχία συνορεύει στα νότια με την επαρχία Ναμπούλα και στα δυτικά με την Νιάσα της Μοζαμβίκης και με την περιφέρεια Μτουάρα της Τανζανίας. Η Κάμπο Ντελγκάντο είναι η βορειότερη της Μοζαμβίκης. Βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1964 οι αντάρτες του Μέτωπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης έφτασαν από την Τανζανία, με βοήθεια, και επιτέθηκαν σε ένα Πορτογαλικό διοικητικό ταχυδρομείο στο Κάμπο Ντελγκάντο. Αυτή η επιδρομή ήταν η αιτία του Αποικιακού Πολέμου της Πορτογαλίας. Cabo Delgado σημαίνει Ακρωτήρι Ντελγκάντο. Η επαρχία ονομάστηκε έτσι από το Ακρωτήριο Ντελγκάντο, στα σύνορα μεταξύ Μοζαμβίκης-Τανζανίας. Το ακρωτήριο αυτό είναι το βορειότερο σημείο της Μοζαμβίκης. Η Κάμπο Ντελγκάντο διαιρείται σε 16 συνοικίες: Η Κάμπο Ντελγκάντο συμπεριλαμβάνει τους εξής τρεις δήμους: Μοντεπουέζ Μοκιμπόα ντε Πράια Πέμπα (Πορτογαλικά)Cabo Delgado Province official site
Αλίσα Φιεντίτσκινα

Η Αλίσα Αντρέγιεβνα Φιεντίτσκινα (ρωσικά: Алиса Андреевна Федичкина‎ , FYEH-deech-kee-nah; γεννημένη στις 14 Φεβρουαρίου 2002) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ. Είναι η πρωταθλήτρια του Διεθνούς Κυπέλλου της Νίκαιας του 2017 και έχει κερδίσει δύο ασημένια μετάλλια στη σειρά ISU Challenger. Έλαβε ένα μικρό χρυσό μετάλλιο για τη σύντομη συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Junior 2016.

 Η Φιεντίτσκινα γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2002 στο Ροστόφ Ντον της Ρωσίας. Η Φιεντίτσκινα άρχισε να κάνει πατινάζ το 2006 όταν ήταν 4 ετών. Στην σεζόν 2014–15, προκρίθηκε για πρώτη φορά στο Ρωσικό Πρωτάθλημα Junior και τερμάτισε στην 8η θέση. Το διεθνές ντεμπούτο της Fedichkina ήρθε τη σεζόν 2015-16. Ανταγωνιζόμενη στην πρώτη θέση στο Junior Grand Prix (JGP), κατέλαβε την πρώτη θέση στη σύντομη συμμετοχή, την 5η στο δωρεάν πατινάζ και την 4η γενικά στην JGP Ρίγα τον Αύγουστο του 2015. Τον επόμενο μήνα, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο JGP Spain μετά την πρώτη θέση στο σύντομο, δεύτερο στο δωρεάν, και κερδίζοντας συνολικό σκορ 0,42 λιγότερο από την Ιαπωνίδα Γιούνα Σιράιβα. Η Φιεντίτσκινα κέρδισε το χρυσό στο Διεθνές Κύπελλο της Νίκαιας του 2015. Βρέθηκε δεύτερη στη σύντομη, τέταρτη στο δωρεάν και τέταρτη συνολικά στον τελικό JGP 2015-2016, που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο στην Μπαρτσλόνα της Ισπανίας. Αργότερα εκείνο τον μήνα, έκανε το ντεμπούτο της στην εθνική της θέση, βάζοντας την 11η θέση στο Πρωτάθλημα της Ρωσίας. Τον Ιανουάριο, η Φιεντίτσκινα κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο της Ρωσίας σε εθνικό επίπεδο πίσω από την Πολίνα Τσούρσκαγια και τη Μαρία Σότσκοβα. Τον Μάρτιο, της απονεμήθηκε ένα μικρό χρυσό μετάλλιο για το σύντομο αποτέλεσμα του προγράμματος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Junior 2016 στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας. Αποσύρθηκε μία ώρα πριν από το ελεύθερο πατίνι λόγω του αστραγάλου που είχε διάστρεμμα στην πράξη. Στο Ρωσικό Πρωτάθλημα του 2017, η Φιεντίτσκινα κατέλαβε τη 10η θέση στο ανώτερο επίπεδο. Τον Οκτώβριο, η Φιεντίτσκινα έκανε το πρώτο της ντεμπούτο στο Κύπελλο της Νίκαιας 2017 όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Δύο εβδομάδες αργότερα, η Φιεντίτσκινα πήρε το δεύτερο ασημένιο μετάλλιο της CS στο 2017 Golden Spin του Ζάγκρεμπ. Και πάλι τελείωσε πίσω από την Κωνσταντίνοβα. Μετά το Πρωτάθλημα Ρωσικού Πατινάζ 2018, όπου η Φιεντίτσκινα δεν αγωνίστηκε λόγω τραυματισμού, χωρίστηκε με τον προπονητή Γεβγκένι Ρουκάβιτσιν για να συμμετάσχει με ομάδα του Αλεξέι Μίσιν. CS: Σειρά Challenger ; JGP: Junior Grand Prix Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alisa Fedichkina στο Wikimedia Commons
Μίλος Σέστιτς

Ο Μίλος Σέστιτς (γεννήθηκε 8 Αυγούστου 1956 στη πόλη Μιλοσάβτσι της Γιουγκοσλαβίας) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Σερβία) διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της σημερινής Σερβίας καθώς και της Ελλάδας. Αν και βραχύσωμος (1,68 μέτρα ύψος), διακρινόταν για το ποδοσφαιρικό του θράσος, τις διεισδύσεις και το δυνατό του σουτ.

 Ο Μίλος Σέστις έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες του Ερυθρού Αστέρα. Με την ομάδα του Βελιγραδίου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1973, αφού προηγουμένως προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της σερβικής ομάδας, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Ο Σέστιτς παρέμεινε στον Ερυθρό Αστέρα για έντεκα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1973 μέχρι το 1984 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (1977, 1980, 1981) καθώς και ένα Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (1982). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ερυθρό Αστέρα, ο Μίλος Σέστιτς πραγματοποίησε 216 συμμετοχές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 44 γκολ. Το Δεκέμβριο του 1984, ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέθεσε επίσημη πρόταση για την απόκτηση του Σέστις, η οποία και έγινε αποδεκτή τόσο από τη διοίκηση του Ερυθρού Αστέρα, όσο και από τον ίδιο τον παίκτη. Ο Μίλος Σέστιτς παρέμεινε στον Ολυμπιακό για περίπου δύο χρόνια. Δεν κατάφερε να κατακτήσει με την ελληνική ομάδα κάποιο τίτλο, πρόλαβε όμως να πραγματοποιήσει 50 εμφανίσεις και να πετύχει 11 γκολ. Μετά το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο Μίλος Σέστιτς επέστρεψε στη Σερβία, σε ομάδες της οποίας αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της καριέρας του, καθώς δεν έφυγε ποτέ ξανά εκτός της χώρας. Αρχικά, αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Βοϊβοντίνα, με την οποία πραγματοποίησε συνολικά 60 συμμετοχές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 9 γκολ. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα το 1989, μεταπήδησε στη Ζέμουμ, περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα και ως ΦΚ Σεμλίνο. Στην ομάδα του Σεμλίνο αγωνίστηκε για ένα μόλις χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 18 εμφανίσεις. Τη διετία 1990-92, ο Μίλος Σέστις αγωνίστηκε αρχικά στην ΟΦΚ Βελιγραδίου και έπειτα στη Βόζντοβατς. Μετά το τέλος της περιόδου 1991-92 και όντας 36 ετών, ο Σέστιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή επαγγελματική του καριέρα. Ο Μίλος Σέστις ήταν μόνιμο στέλεχος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γιουγκοσλαβίας από το 1979, μέχρι και το 1985, έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 21 συμμετοχές και έχοντας καταφέρει να πετύχει 2 γκολ. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με την εθνική Γιουγκοσλαβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1982 καθώς και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1984. 3 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1977, 1980, 1981 1 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1982 Αφιέρωμα του Olympiacos24.gr στον Μίλος Σέστιτς Το προφίλ του Μίλος Σέστιτς στο national-football-teams Το προφίλ του Μίλος Σέστιτς στο transfermarkt