IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πέντρο Αμαράλ

Ο Πέντρο Μιγκέλ Γκάσπαρ Αμαράλ (Pedro Miguel Gaspar Amaral, γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1997) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος αμυντικός για τον Παναιτωλικό, με δανεισμό από τη Μπενφίκα.

 Γεννημένος στη Σίντρα, ο Αμαράλ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον τοπικό σύλλογο Lourel, προτού ενταχθεί στις ακαδημίες νέων της Μπενφίκα το 2017. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για τη Μπενφίκα Β ως αλλαγή, σε μια νίκη με 2-1 επί της Ακαδέμικο ντε Βιζεού για τη Σεγούντα Λίγα, στις 11 Σεπτεμβρίου 2016.Στις 9 Ιανουαρίου 2019, εντάχθηκε στον Παναιτωλικό με δανεισμό 6 μηνών, με δυνατότητα επέκτασης για ένα επιπλέον έτος. Έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρές Εθνικές ομάδες τις Πορτογαλίας (U15, U16, U17, U18, U19, U20 και U21). (Πορτογαλικά) Πέντρο Αμαράλ στο ForaDeJogo (Αγγλικά) Προφίλ Πέντρο Αμαράλ στο Soccerway Πέντρο Αμαράλ – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA Στοιχεία εθνικής ομάδας (Πορτογαλικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ασύρτικο

Η ποικιλία Ασύρτικο είναι ευαίσθητη στον άνεμο καλλιεργείται κυριολεκτικά υπό τη γη, με το χαρακτηριστικό κλάδεμα της γραφικής καλαθιάς (αμπελιά). Είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στα ξηροθερμικά περιβάλλοντα. Θεωρείται από ποιοτική οινοποιητική άποψη σαν η καλύτερη ελληνική λευκή ποικιλία.

 Σαντορίνη Κανένα Κυκλάδες, Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα (Αττική, Βοιωτία), Θεσσαλία (Τύρναβος) αλλά και στη Μακεδονία (Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική) καθώς και σποραδικά σε μικρές εκτάσεις σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Οίνος Ο.Π.Α.Π. Σαντορίνη, Ο.Π.Α.Π. Πλαγιές Μελίτωνα όπου συμμετέχει σε συνοινοποίηση με τις ποικιλίες Ροδίτη και Αθήρι, Τοπικός Αγιορείτικος, Μακεδονικός, Κυκλαδίτικος, Δράμας καθώς και Επιτραπέζιος οίνος. Η ποικιλία Ασύρτικο είναι φυτό ζωηρό και παραγωγικό. Διαμορφώνεται συνήθως σε χαμηλά κυπελλοειδή σχήματα, μπορεί όμως να διαμορφωθεί και σε γραμμοειδές Royat. Δεν παρουσιάζει καμία ιδιαίτερη ευαισθησία στις ασθένειες και αντέχει στην ξηρασία. Περιγραφή
Μαρκ Μέντοους

Ο Μαρκ Ράνταλ Μέντοους (αγγλικά: Mark Randall Meadows, 28 Ιουλίου 1959), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως 29ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου από το 2020 έως το 2021, υπό τον 45ο Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 11η περιφέρεια της Βόρειας Καρολίνας, από το 2013 έως το 2020. Ως βουλευτής, είχε περιγραφεί ως στενός σύμμαχος και υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ, και αποτελούσε ένα από τα πιο συντηρητικά μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων.

 Ο Μέντοους, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1959 στο νοσοκομείο του Στρατού των ΗΠΑ, στο Βερντέν της Γαλλίας, από στρατιωτικό πατέρα από το Αρκάνσας και νοσηλεύτρια μητέρα από το Τενεσί. Μεγάλωσε και φοίτησε στην Τάμπα της Φλόριντα. Σπούδασε Διοικήση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, λαμβάνοντας πτυχίο (AA) το 1980. Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (2013-2020) Ο Μέντοους, εξελέγη στις εκλογές του 2012 για την Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ στην 11η περιφέρεια της Βόρειας Καρολίνας, ως υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, με ποσοστό 57,4% των ψήφων έναντι 42,6% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψηφίου του. Επανεξελέγη το 2014 με ποσοστό 62,9%, το 2016 με 64,1%, και το 2018 με 59%.Παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 2020, προκειμένου να αναλάβει ως Προσωπάρχης στον Λευκό Οίκο. Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου (2020-2021) Στις 6 Μαρτίου 2020, ο 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε ότι ο Μαρκ Μέντοους, θα αναλάμβανε το αξίωμα του Επικεφαλή του Επιτελείου του Λευκού Οίκου (Προσωπάρχης). Ξεκίνησε τα καθήκοντά του, ως 29ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, στις 31 Μαρτίου 2020. Παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι την λήξη της θητείας του προέδρου Τραμπ, έως τις 20 Ιανουαρίου 2021. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mark Meadows στο Wikimedia Commons
Άνω Ποντολίβαδο Καβάλας

Το Άνω Ποντολίβαδο είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Ποντολίβαδου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χρυσούπολης, του δήμου Νέστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νέστου του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Το Άνω Ποντολίβαδο είναι πεδινό χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Καβάλας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις της κορυφής «Κεστενές» (1.006 μ.), πάνω στην Εγνατία Οδό μεταξύ Νέας Καρβάλης και Χρυσούπολης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 19 χλμ. περίπου Α. ΒΑ. της Καβάλας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέας Κώμης του νομού Καβάλας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ποντολίβαδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χρυσούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέστου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1992, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Ρενό Λαβιλενί

Ο Ρενό Λαβιλενί (Γαλλικά: Renaud Lavillenie, 18 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Γάλλος επικοντιστής. Είναι ο χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Είναι επίσης πρωταθλητής Ευρώπης τρεις φορές στον ανοικτό και τέσσερις φορές στον κλειστό στίβο και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στον κλειστό στίβο. Ήταν ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο κλειστό στίβο, με άλμα στα 6,16 μέτρα.

 Ο Ρενό Λαβιλενί γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1986 στο Μπαρμπεζιέ-Σαιν-Ιλαίρ (Barbezieux-Saint-Hilaire), στη Γαλλία. Το 2009 έγινε Πρωταθλητής Ευρώπης στον Κλειστό Στίβο με 5 μ. και 81 εκ. και τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Βερολίνο με 5 μ. και 80 εκ. Το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Ντόχα του Κατάρ δεν κατάφερε να περάσει τα 5 μ. και 60 εκ., που ήταν το όριο πρόκρισης, και έτσι δεν πέρασε στον τελικό. Την ίδια χρονιά όμως κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στην Βαρκελώνη. Την επόμενη χρονιά αναδείχτηκε πρωταθλητής Ευρώπης και στον κλειστό στίβο περνώντας τα 6 μ. και 3 εκ., στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Παρίσι. Επίσης το 2011 ήταν τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στη Νταεγού. Το 2012 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Ελσίνκι (5μ και 97 εκ.), το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, περνώντας τα 5 μ. και 97 εκ. με την τρίτη και τελευταία προσπάθεια. Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 2013 στο Γκέτεμποργκ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο περνώντας τα 6 μ. και 1 εκ. με την πρώτη προσπάθεια. Στη συνέχεια δοκίμασε στα 6 μ. και 7 εκ. τα οποία πέρασε με την τρίτη προσπάθεια. Τελικά η προσπάθεια αυτή ακυρώθηκε γιατί ναι μεν ο πήχης δεν έπεσε όμως με την αναπήδηση μετατοπίστηκε από τη θέση του. Στις 15 Φεβρουαρίου 2014 ο Λαβιλενί κατάφερε να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου στο άλμα επί κοντώ, με την επιτυχημένη του προσπάθεια στα 6,16 μέτρα στη συνάντηση στίβου του Ντόνετσκ, στην Ουκρανία. Το συγκεκριμένο ρεκόρ μέχρι τότε κρατούσε ο Σεργκέι Μπούμπκα, με άλμα στα 6,15 μέτρα από τις 21 Φεβρουαρίου 1993 ξανά στην ίδια πόλη. Το ρεκόρ διατηρήθηκε μέχρι την 8η Φεβρουαρίου 2020, όταν ο Άρμαντ Ντουπλάντις πήδηξε 6,17 μ. https://web.archive.org/web/20120929024432/http://www.all-athletics.com/node/32288 https://web.archive.org/web/20120914032216/http://www.renaud-lavillenie.com/
Παπάρα

Παπάρα ονομάζεται είδος φαγητού της ελληνικής κουζίνας και διατροφική συνήθεια των Ελλήνων. Η παπάρα συνήθως σημαίνει ψωμί που μουλιάζει βουτηγμένο σε υγρά. Με το όνομα Ποπάρα αναφέρεται ως πιάτο στη Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία και Βοσνία με ψωμί βουτηγμένο κυρίως σε γάλα, βρασμένο πριν το σερβίρισμα.

 Το ξερό ψωμί ή παξιμάδι βουτηγμένο σε γάλα τρώγεται συχνά σαν πρωϊνό, αν και τα τελευταία χρόνια έχει αντικατασταθεί από εμπορικά προϊόντα, όπως δημητριακά πρωϊνού.Παπάρα λέγεται επίσης το λαδομπούκι, ψωμί που βουτιέται στο λάδι που μένει στη σαλάτα (ειδικά στη χωριάτικη). Η παπάρα στη σαλάτα θεωρείται ότι δεν είναι ιδιαίτερα ευγενική κίνηση, αλλά αποτελεί ιδιαίτερη γευστική εμπειρία, δεδομένου ότι συνδυάζει και το λάδι αλλά και το ζουμί της ντομάτας. Για βελτίωση της παπάρας, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει και φέτα, πατώντας την με το πιρούνι, ώστε να ρουφήξει όσο το δυνατόν περισσότερο λάδι. Σε άλλες χώρες, η παπάρα δεν είναι απλώς «όχι ιδιαίτερα ευγενική», αλλά απορρίπτεται παντελώς ως ιδιαίτερη αγένεια. Η Καθημερινή [1] Το Παρόν της Κυριακής [2]
Ενδοκυττάρωση

Η ενδοκυττάρωση (ή αλλιώς ενδοκύτωση) είναι μια μη εκλεκτική διαδικασία εγκόλπωσης ουσιών ή μικροοργανισμών, που η πρόσληψή τους μέσω της πλασματικής μεμβράνης των κυττάρων καθίσταται αδύνατη, ιδιαίτερα για μακρομόρια όπως πρωτεΐνες, πολυσακχαρίτες ή πολυνουκλεοτίδια.Για την συγκεκριμένη λειτουργία απαιτείται να προσφερθεί ενέργεια.

 Υλικά από τον εξωκυττάριο χώρο καθώς επίσης και από την έξω επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης, μπορούν να ενσωματωθούν μέσα στο κύτταρο με μια διαδικασία εγκόλπωσης που πραγματοποιείται συνήθως πάνω στην επιφάνεια του κυττάρου μέσω της διαδικασίας που ονομάζεται ενδοκυττάρωση. Το τμήμα της κυτταρικής μεμβράνης εγκολπώνεται και συνενώνεται στα δύο άκρα του δημιουργώντας ένα ενδοκυτταρικό κυστίδιο ή, όπως αλλιώς λέγεται, ένα ενδόσωμα. Αυτό είναι ένα μικρό, σφαιρικό σωματίδιο, το οποίο περιβάλλεται από απλή μεμβράνη. Το υλικό που έχει εγκλειστεί μέσα σε ένα τέτοιο κυστίδιο στη συνέχεια μπορεί να υποστεί επεξεργασία μέσα στο κύτταρο με τη βοήθεια των ενζύμων που περιέχονται στα λυσοσώματα. Η ενδοκύττωση διακρίνεται ανάλογα στην κυτταροποσία (pinocytosis) και την κυτταροφαγία ή φαγοκυττάρωση (phagocytosis). Η διάκριση των δύο βασικών αυτών τύπων γίνεται με κριτήριο το μέγεθος του κυστιδίου που περικλείει το εισερχόμενο σώμα. Ειδικότερα στην κυτταροποσία η διάμετρος του σχηματιζόμενου κυστιδίου δεν ξεπερνά τα 150 nm, ενώ του φαγοκυτταρικού κυστιδίου ξεπερνά τα 250 nm. Ο αντίστροφος της ενδοκυττάρωσης μηχανισμός, δηλαδή της αποβολής ουσιών, ονομάζεται εξωκυττάρωση και αναφέρεται στη συνένωση ενός κυστιδίου που περιβάλλεται από μεμβράνη, με την επιφανειακή κυτταρική μεμβράνη με σκοπό την απέκκριση του περιεχομένου του στον περιβάλλοντα εξωκυττάριο χώρο. Αυτή η συνένωση των δύο μεμβρανών έχει επίσης ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση ενός νέου μεμβρανικού τμήματος στην επιφάνεια του κυττάρου. Δημ. Παλαφούτας - Αλεξ. Πανταζίδης "Βιολογία" Εκδ. Πατάκη Αθήνα 1999. Φ. Καφάτος "Εισαγωγή στη σύγχρονη βιολογία" Εκδ. Διογένης 1976 Ι. Γ. Γεωργάτσος "Βιοχημεία" ΑΠΘ 1980 Λ. Μαργαρίτης "Κυτταρική βιολογία" Εκδ. Επτάλοφος ΑΒΕΕ 1985 Εκδοτική Αθηνών "Γενική Βιολογία" 1989 Γ.Ν. Θωμόπουλος, "Βιολογία Κυττάρου", University Studio Press, (Θεσσαλονίκη 1990) Ν.Σ. Χριστοδουλάκης "Σύγχρονη Βιολογία" Εκδ. Πατάκη 1994. Ενδοκυττάρωση (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιατρική Σχολή)
The Very Best of Uriah Heep

Το The Very Best of Uriah Heep είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, η οποία κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Metro Music". Η συγκεκριμένη έκδοση περιέχει τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος "Very 'eavy...Very 'umble" το 1970 μέχρι και το "Raging Silence" του 1989.

 1. Gypsy - 6:39 2. Bird of Prey - 4:14 3. Look at Yourself - 5:11 4. July Morning - 10:32 5. The Wizard - 3:00 6. Easy Livin' - 2:37 7. Sweet Lorraine - 4:17 8. Stealin' - 4:51 9. Something or Nothing - 2:56 10. Prima Donna - 4:06 11. One Way or Another - 4:41 12. Wise Man - 4:42 13. Carry On - 3:57 14. That's the Way That It Is - 4:09 15. Hold Your Head Up - 4:31 Στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του The Very Best of Uriah Heep, συμμετείχαν οι εξής μουσικοί:Μπέρνι Σο - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΦιλ Λανζόν - πλήκτραΤρέβορ Μπόλντερ - μπάσοΝτέηβιντ Μπάιρον - φωνητικάΚεν Χένσλεϊ - πλήκτραΠητερ Γκόλμπι - φωνητικάΠωλ Νιούτον - μπάσοΝάιτζελ Όλσον - τύμπαναΚηθ Μπέηκερ - τύμπαναΊαν Κλαρκ - τύμπαναΛι Κέρσλεηκ - τύμπαναΓκάρι Τέην - μπάσοΤζον Γουέτον - μπάσοΤζον Λότον - φωνητικάΚρις Σλέηντ - τύμπαναΤζον Σλόμαν - φωνητικάΜπομπ Ντέισλι - μπάσο Allmusic review [1] avaxhome.bz [2]
Γιόχαν Φίλιπ Άμπελιν

Ο Γιόχαν Φίλιπ Άμπελιν (γερμανικά: Johann Philipp Abelin‎) ήταν Γερμανός χρονογράφος, η πορεία του οποίου διήρκεσε από τον 16ο έως τον 17ο αιώνα. Γεννήθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, στο Στρασβούργο και πέθανε εκεί μεταξύ 1634 και 1637. Έγραψε πολυάριθμες ιστορίες με τα ψευδώνυμα Abeleus, Philipp Arlanibäus, Johann Ludwig Gottfried και Gotofredus.

 Εργάστηκε κυρίως ως μεταφραστής για τον εκδοτικό οίκο των Λούκας Γενίσιους, Ματέους Μέριαν και Φρίντριχ Χούλσιους στη Φραγκφούρτη. Ορισμένα από τα έργα του, όπως μια ιστορία της Ινδίας, αποδείχθηκε αργότερα ότι ήταν μεταφράσεις άλλων έργων. Τα δικά του έργα αποτελούνταν κυρίως από συλλογές ιστορικών αρχείων. Ο Άμπελιν συνέταξε συλλογές σύγχρονων αρχείων και επιστολών σχετικά με τα γεγονότα των πολέμων του Γουσταύου Αδόλφου της Σουηδίας χωρίς περαιτέρω ιστορικό σχολιασμό: Arma Suecica, 1631–1634, σε 12 μέρη Inventarium Sueciae, 1632Στο ίδιο ύφος, το πιο γνωστό έργο του ήταν το Theatrum Europaeum, μια σειρά χρονογραφημάτων των κυριότερων γεγονότων της παγκόσμιας ιστορίας μέχρι το 1619, που αναθεωρήθηκε, ενημερώθηκε και επανεκδόθηκε αρκετές φορές, συμπεριλαμβανομένης μιας μετάφρασης στα ολλανδικά. Η σύμπτωσή του με τις ανάγκες και τα γούστα της εποχής, το κατέστησε ένα πολύ δημοφιλές έργο. Ο Άμπελιν ήταν υπεύθυνος για τους δύο πρώτους τόμους. Συνεχίστηκε από διάφορους συγγραφείς και έφτασε τους 21 τόμους (1633-1738). Ωστόσο, το βασικό στοιχείο ενδιαφέροντος των τόμων είναι οι χαλκογραφικές εικονογραφήσεις του Ματέους Μέριαν (1593-1650). Historia Antipodum, 1655, μετάφραση μιας ιστορίας των Δυτικών Ινδιών Archontologia Cosmicum, μετάφραση και αναθεώρηση του Monde του Πέτρου του Άβερθ
Διονύσης Τσακνής

Ο Διονύσης Τσακνής (Καρδίτσα, 12 Οκτωβρίου 1954) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής τραγουδιών. Από τις 26 Μαΐου 2015 μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 2017 διετέλεσε πρόεδρος της ΕΡΤ.

 Γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 12 Οκτωβρίου του 1954, όπου και μεγάλωσε. Πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε οικονομικά και μουσική. Κατόπιν, για δύο χρόνια βρέθηκε και πάλι στην Καρδίτσα όπου δίδασκε θεωρητικά της μουσικής στο δημοτικό ωδείο της πόλης. Η πρώτη δουλειά που κυκλοφόρησε ήταν το 1982 με τίτλο Η Μπαλάντα Του Ταξιδιώτη. Το 1984 κέρδισε το Α' βραβείο θεατρικής μουσικής στο Διαγωνισμό Θεάτρου Ιθάκης και το Β' βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Το επόμενο έτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο του μαζί με τη Σοφία Βόσσου με τίτλο Καλή Ακρόαση. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι δίσκοι Τρίτο Μάτι το 1987, Φταίνε Τα Τραγούδια το 1989 και Φώτα Παρακαλώ το 1990. Συνολικά έχει εκδώσει 30 δίσκους και 2 CD single, έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Το 1995 έκανε την πρώτη του απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τίτλο Υπό προθεσμία. Επίσης, από εκείνη τη χρονιά συνεργάζεται ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Ο Διονύσης Τσακνής έχει κερδίσει τρία βραβεία για τη μουσική του —δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι—, ενώ έχει να επιδείξει πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς. Ξεχωριστής σημασίας είναι η δωδεκάχρονη συνεργασία του με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Συνεργάστηκε επίσης με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Ορφέα Περίδη, τον Σωκράτη Μάλαμα και άλλους. Συνεργάστηκε, επίσης, με τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος το 2000 του ανέθεσε τη μελοποίηση, εκ νέου, του έργο του Ο ήλιος και ο χρόνος. Στις αρχές του 2001 έθεσε σε κυκλοφορία το άλμπουμ με τίτλο Παίζοντας Με Δυο Ορχήστρες, το οποίο περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις έργων του Τσακνή από τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Υπήρξε μέλος του ΔΣ της ΑΕΠΙ (Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας), από όπου παραιτήθηκε, το 2014.Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ του πρότεινε την κάθοδό του στις αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 για να διεκδικήσει τον Δήμο Αθηναίων, όμως απέρριψε την εν λόγω πρόταση, δηλώνοντας ότι στηρίζει τον υποψήφιο του ΚΚΕ, Νικόλαο Σοφιανό. Διετέλεσε πρόεδρος της ΕΡΤ από τις 26 Μαΐου 2015 μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 2017, θέση από την οποία παραιτήθηκε με δημόσια δήλωσή του. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΚΚΕ στη 14η θέση. Υπό προθεσμία Λιβάνης 1996 Απέναντι στο χρόνο, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2006 Επίσημη σελίδα στο Facebook Επίσημη σελίδα στο Instagram ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ Διονύσης Τσακνής (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Πάτερσον (Νιου Τζέρσεϊ)

Το Πάτερσον (αγγλικά: Paterson) είναι πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει πληθυσμό 146.199 και είναι η 3η πολυπληθέστερη πόλη του Νιου Τζέρσεϊ και η 181η στις ΗΠΑ. Θεωρείται σημαντικό κέντρο του Μουσουλμανικού και του Αραβικού πληθυσμού.

 Το Πάτερσον έγινε πόλη των ΗΠΑ το 1791 και υπήρξε μια από τις πιο αναπτυσσόμενες πόλεις στην πολιτεία για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα. Κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του αιώνα, η κορυφαία βιομηχανία της πόλης ήταν το μετάξι, αλλά αυτό σταδιακά σταμάτησε με το πέρασμα των χρόνων και η πόλη άρχισε να προσελκύει πολλούς μετανάστες από το Μπαγκλαντές, την Ινδία, την Νότια Ασία και τους Μουσουλμανικούς και Αραβικούς κόσμους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paterson, New Jersey στο Wikimedia Commons
Μαρία Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου

Η Μαρία Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου (Marie Kinsky von Wchinitz & Tettau, 14 Απριλίου 1940 - 21 Αυγούστου 2021) ήταν η σύζυγος του Ιωάννη Αδάμ Β΄ του Λίχτενσταϊν.

 Γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1940 στη Πράγα, και ήταν κόρη του Κόμη Φερδινάνδου Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου και της Κόμισσας Ερριέτας του Λέντεμπουρ-Βίχελν. Στις 30 Ιουλίου 1967 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Αδάμ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν στον Καθεδρικό Ναό της Βαντούζ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Πρίγκιπα Αλοΐσιο Φίλιππο Μαρία (γενν. το 1968-), παντρεύτηκε την Σοφία της Βαυαρίας. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Πρίγκιπα Μαξιμιλιανό Νικόλαο Μαρία (γενν. το 1969-), παντρεύτηκε την Άντζελα Γκιζέλα Μπράουν. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Πρίγκιπα Κωνσταντίνο Φερδινάνδο Μαρία (γενν. το 1972-), παντρεύτηκε την Μαρία Γαβριέλα Φραγκίσκη Καλνόκυ ντε Κουρόσπατακ. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Πριγκίπισσα Τατιάνα Νόρα Μαρία (γενν. το 1973-), παντρεύτηκε τον Φιλίππο φον Λάτορφ. Απέκτησαν 7 παιδιά.Η Πριγκίπισσα Μαρία είχε συμμετάσχει σε πολλούς οργανισμούς στο Λίχτενσταϊν, με έμφαση στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό και τις τέχνες. Η Πριγκίπισσα Μαρία υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού του Λίχτενσταϊν από το 1985 έως το 2015. Είναι επίσης προστάτιδα του Ερυθρού Σταυρού και του Verein für Heilpädagogische Hilfe, ιδρύματος για άτομα στο Λιχτενστάιν με ειδικές ανάγκες.Το 1976, η Πριγκίπισσα Μαρία έγινε μέλος της Εταιρείας Προστασίας του Περιβάλλοντος του Λίχτενσταϊν (LGU), της κοινωνίας του Λίχτενσταϊν για την προστασία του περιβάλλοντος. Ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Ορθοπεδικής Βοήθειας από το 1983 έως το 2005 και προστάτης από το 2005. Ήταν επίσης προστάτης του Verband Liechtensteinischer Familienhilfe, ενός οργανισμού οικογενειακής υποστήριξης. 14 Απριλίου 1940 – 30 Ιουλίου 1967: Κόμισσα Μαρία Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου 30 Ιουλίου 1967 – 13 Νοεμβρίου 1989: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Λίχτενσταϊν '13 Νοεμβρίου 1989 – 21 Αυγουστου 2021: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Λίχτενσταϊν Εθνικές Λίχτενσταϊν: Μεγάλο Αστέρι του Τάγματος της Τιμής του Πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν Λίχτενσταϊν: Παραλήπτρια Μεταλλίου των 70ων Γενεθλίων του Πρίγκιπα Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄Ξένες Αυστρία: Παράσημο Μεγάλου Αστεριού της Τιμής για τις Υπηρεσίες στη Δημοκρατία της Αυστρίας Marie's biography Αρχειοθετήθηκε 2020-07-23 στο Wayback Machine. on the Princely House's website
Αντώνης Τραυλαντώνης

Ο Αντώνης Τραυλαντώνης (γενν. Αντώνιος Χρυσικόπουλος, Μεσολόγγι, 1867 – Αθήνα, 1943) ήταν Έλληνας δημοτικιστής πεζογράφος. Συνέγραψε πολλά γνωστά πεζογραφήματα, νουβέλες και διάφορα λογοτεχνικά έργα, με θέματα από την καθημερινή ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων, αλλά και την αρχαιότητα. Το μυθιστόρημά του με τίτλο Λεηλασία μιας Ζωής (1936, εκδόσεις «Νέα Εστία») μεταφέρθηκε το 1978 ως ομώνυμο σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση, σε σκηνοθεσία του Κώστα Λυχναρά και με βασικό πρωταγωνιστή τον Κώστα Αρζόγλου.

 Παιδί πενταμελούς οικογένειας και γιος Μεσολογγίτη εμπόρου, ο Χρυσικόπουλος αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ήταν αυτοδίδακτος γνώστης πολλών ξένων γλωσσών. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός σε δημόσια σχολεία της χώρας, ενώ υπήρξε και μέλος εκπαιδευτικών συμβουλίων. Στη λογοτεχνία αφοσιώθηκε πλήρως από το 1925, οπότε και εγκαταστάθηκε στο Δήμο Ζωγράφου, ζώντας λιτά. Οι συνεργασίες του περιλαμβάνουν δημοσίευση έργων του σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του. Πέθανε στο νοσοκομείο «Ο Ευαγγελισμός» σε ηλικία 76 ετών, από τις στερήσεις της κατοχής. «Διετής Θητεία – Αναμνήσεις εφέδρου αξιωματικού» (νουβέλα, Αθήνα, «Νέα Εστία», 1921). «Δούλων Ψυχές, Ηλιοστάλαχτη» (Αθήνα, βιβλιοπωλείο Ηλία Ν. Δικαίου, 1921) Ο Αντώνης Τρυαλαντώνης στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Ανακτήθηκε στις 10/11/2020 Αρχειοθετήθηκε 2020-11-16 στο Wayback Machine.
Αλεξανδρόπολις Θράκης

Η Αλεξάνδρεια των Μαίδων ή Αλεξανδρόπολις Θράκης (Ἀλεξανδρόπολις, λατινικά: Alexandropolis Maedica) ή Αλεξάνδρεια επί Θράκης Α’ ιδρύθηκε το 340/339 π.Χ. στην περιοχή όπου κατοικούσαν οι Μαίδοι. Η Αλεξάνδρεια αυτή θεωρείται ότι είναι η πρώτη πόλη που ίδρυσε ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος. Την ύπαρξή της αναφέρει και ο Πλούταρχος κατά την περιγραφή της εκστρατείας του (τότε δεκαεξάχρονου προς δεκαεπτάχρονου) Αλεξάνδρου εναντίον των αποστατούντων Μαίδων τους οποίους και νίκησε. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος, ο οποίος στο λήμμα Αλεξάνδρειαι γράφει γι΄ αυτήν: «Τρίτη Θράκης προς τη Μακεδονία, ην έκτισε προ της μεγάλης Αλεξανδρείας επτακαίδεκα ων ετών».

 Ο νεαρός Αλέξανδρος εκτελούσε χρέη αντιβασιλιά στη Μακεδονία, ενόσω ο πατέρας του έλειπε σε εκστρατεία εναντίον του Βυζαντίου. Τότε ήταν που το θρακικό φύλο των Μαίδων, βρήκε την ευκαιρία να αποτινάξει τον μακεδονικό ζυγό. Κατά τον Πλούταρχο, ο νεαρός αντιβασιλιάς τους κατετρόπωσε και κατέστρεψε την πρωτεύουσά τους Ιαμφορίνα, την οποία εποίκησε με σύμμικτο πληθυσμό (Μακεδόνων και Θρακών).Σύμφωνα με τον ιστορικό ερευνητή Ουίλιαμ Γούντθορπ Ταρν, η Αλεξάνδρεια των Μαίδων ή Αλεξανδρόπολις ήταν περισσότερο στρατιωτική αποικία, παρά πόλη. Δεν είναι σίγουρο αν η νέα ονομασία επεκράτησε σε βάρος της παλαιάς πρωτεύουσας Ιαμφορίνα ή κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου νέα πόλη σε κοντινή περιοχή. Το γεγονός ότι δεν ξέρουμε πού ακριβώς ιδρύθηκε η Αλεξάνδρεια, δείχνει ίσως ότι κάποια μεταγενέστερη θρακική επιδρομή προκάλεσε την εξαφάνισή της από την ιστορία. Πάντως είναι γνωστό ότι το 211 π.Χ. ο Φίλιππος Ε΄ υπέταξε την πόλη. Η Ιαμφορίνα ή Ιαμφορύννα τοποθετείται στη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Κάποιοι επιστήμονες την τοποθετούν στην περιοχή μεταξύ των πόλεων Πετρίτσι, και Σαντάνσκι, αλλά η ακριβής θέση παραμένει άγνωστη. Οπωσδήποτε πάντως η τοποθεσία της θρακικής Αλεξάνδρειας θεωρείται ότι βρισκόταν εκεί που ζούσαν οι Μαίδοι. Κατά ορισμένους ερευνητές ταυτίζεται με τη Βράνια ή Ιβορίνα -εκ παραφθοράς του θρακικού ονόματος Ιαμφορίνα- στην άνω κοιλάδα που διατρέχει ο ποταμός Μοράβας. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές για γειτονικές πόλεις, καθώς σήμερα είναι γνωστή η ύπαρξη και άλλων πόλεων της θρακικής αυτής φυλής που πιθανόν και να συνδέονται ή ακόμη και να ταυτίζονται με την Αλεξάνδρεια των Μαίδων: η Μαιδία ή Δεσούδαβα (σημερινό Σαντάνσκι, ως το 1949 Σβέτι Βραχ) και η Πέτρα των Μαίδων (σημ. Πετρίτσι). Πάντως η άποψη ότι η λέξη Σαντάνσκι προέρχεται από παραφθορά του ονόματος Αλεξάνδρεια θα είχε ιστορική βάση μόνο αν το όνομα αυτό της πόλης ήταν συνεχόμενο στη διάρκεια των αιώνων. Ωστόσο είναι μεταγενέστερο και οφείλεται στον Γιάνε Σαντάνσκι (1872-1915), τοπικό επαναστάτη και αρχηγό της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ). Άλλοι επίσης τη συνδέουν με μικρότερες πόλεις, όπως το Μελένικο που ιδρύθηκε στην αρχαιότητα από τη φυλή των Μαίδων, αν και δεν είναι γνωστή η αρχαία ονομασία του. Μαίδοι Λεξικό ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας. "The Hellenistic settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor", του Getzel M. Cohen. Johann Gustav Droysen, «Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου», εκδ. Ελεύθερη Σκέψις. Οι πόλεις του Μ. Αλεξάνδρου στο livius.org
Πρύτανις του Βοσπόρου

Ο Πρύτανις (Νεοελληνικά: Πρύτανης) ήταν βασιλιάς τού βασιλείου του Βοσπόρου από το 310 έως το 309 π.Χ. Ήταν γιος τού Παιρισάδη Α΄ και νεότερος αδελφός τού Σάτυρου Β΄ και του Ευμήλου. Συμμετείχε στους Εμφυλίους Πολέμους τού Βοσπόρου κατά το 309 π.Χ., μεταξύ αυτού και των αδελφών του, με τον Εύμηλο να διεκδικεί τον θρόνο με την υποστήριξη του Αριφάρνη, βασιλιά των Συρακών.

 Δεν είναι γνωστά πολλά για τον Πρύτανη πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά ήταν ο νεότερος γιος του Παιρισάδη Α΄, και έτσι ο τελευταίος στη σειρά διαδοχής. Τάχθηκε στο πλευρό τού μεγαλύτερου αδελφού του Σάτυρου Β΄, όταν ο Εύμηλος προώθησε την αντίπαλη αξίωση για τον θρόνο. Μετά τον θάνατο τού Σάτυρου, ο μισθοφόρος διοικητής του Μηνίσκος έφερε το σώμα πίσω στο Παντικάπαιο μέσω Γαργάζας. Εδώ ο Πρύτανης έκανε μεγάλη κηδεία για τον μεγαλύτερο αδελφό του και γρήγορα πήγε στη Γαργάζα, παίρνοντας και τον στρατό και τη βασιλική εξουσία. Ο Εύμηλος έστειλε απεσταλμένους στον Πρύτανη, αλλά εκείνος τους αγνόησε και αφού άφησε φρουρά στη Γαργάζα, επέστρεψε γρήγορα στο Παντικάπαιο για να εξασφαλίσει τον θρόνο για τον εαυτό του.Ενώ ο Πρύτανης βρισκόταν στο Παντικάπαιο, ο Εύμηλος πήρε τη Γαργάζα και πολλές άλλες πόλεις. Στη συνέχεια ο Πρύτανης πολέμησε εναντίον τού αδελφού του κοντά στη Μαιώτιδα λίμνη, αλλά ηττήθηκε και ο Εύμηλος τον ανάγκασε να παραδώσει τη διοίκηση τού στρατού και να παραιτηθεί υπέρ του. Έχοντας ήδη δώσει τον θρόνο στον Εύμηλο, ο Πρύτανης μπήκε ξανά στο Παντικάπαιο. Καθώς περνούσε μέσα από αυτό, ήξερε ότι ήταν η πρωτεύουσα των προγόνων του και πιθανώς ήθελε πίσω τον θρόνο του. Αφού προσπάθησε να πάρει τον θρόνο, κατατροπώθηκε και κατέφυγε στους «Κήπους», όπου τον έβαλαν στη γωνία και τον σκότωσαν. Ο Εύμηλος, για να εξασφαλίσει τον θρόνο του, σκότωσε τις οικογένειες και τους φίλους τού Σάτυρου και τού Πρύτανη, με τον μικρό γιο τού Σάτυρου Β΄, τον Παιρισάδη, μόλις μετά βίας να καταφέρει να ξεφύγει στη Σκυθία και να βρει καταφύγιο στον Άγαρο.
Κοκεντάμα

Το Κοκεντάμα (ιαπωνικά: 苔玉 κυριολεκτικά σημαίνει "μπάλα από βρύα") είναι μια μπάλα χώματος, καλυμμένη με βρύα, πάνω στην οποία φυτρώνει ένα καλλωπιστικό φυτό. Η ιδέα έχει τις ρίζες της στην Ιαπωνία, όπου είναι ένας συνδυασμός των μορφών φύτευσης nearai (根洗い που κυριολεκτικά σημαίνει "πλύσιμο ρίζας", αλλά σημαίνει επισης "χωρίς γλάστρα") μπονσάι και κουσαμόνο. Σήμερα, το Κοκεντάμα είναι πολύ δημοφιλές στους ιαπωνικούς κήπους.

 Το κοκεντάμα ονομάζεται επίσης μπονσάι των φτωχών. Είναι κατασκευασμένο από υγρό χώμα akadama και κετό (τύρφη) που σχηματίζεται σε μπάλα. Το φυτό τοποθετείται στην μπάλα και στη συνέχεια τυλίγεται γύρω από τα βρύα. Το σύρμα αλουμινίου ή το νάιλον σύρμα στερεώνει ολόκληρη τη δέσμη και μερικές φορές χρησιμοποιείται για να αναρτήσει το κοκεντάμα στον αέρα. Το κοκεντάμα πρέπει να ποτίζεται τακτικά. Μια μέθοδος προτείνει να αισθάνεστε το βάρος του κοκεντάμα με την πάροδο του χρόνου - όταν η μπάλα είναι ελαφριά, μπορεί να βυθιστεί στο νερό. Τα καλύτερα φυτά για την παρασκευή κοκεντάμα είναι αυτά που απαιτούν μέτρια έως πλήρη σκιά, καθώς το άμεσο ηλιακό φως πιθανότατα θα κάψει και τελικά θα μετατρέψει το κοκεντάμα να έχει μια απόχρωση του καφέ. Kokedama: Οι ιαπωνικοί «κρεμαστοί κήποι», όπου τα φυτά δεν χρειάζονται γλάστρες Η τέχνη Κοκεντάμα
Ρέτζα ντι Κουισισάνα

Η Βασιλική κατοικία στο Κουισισάνα, ιταλ.: Reggia di Quisisana, είναι μια πρώην βασιλική κατοικία, που βρίσκεται στο τμήμα (frazione) της Κουισισάνα, έξω από το Καστελαμάρε ντι Στάμπια, στη μητροπολιτική πόλη της Νάπολης, στην περιοχή της Καμπανίας, στην Ιταλία.

 Μια κατασκευή στην τοποθεσία τεκμηριώνεται πριν από το 1200, αλλά τα κτίρια έχουν τροποποιηθεί με την πάροδο των αιώνων. Τον περασμένο αιώνα, μετατράπηκε από βασιλική θερινή κατοικία σε σχολείο, στη συνέχεια σε ξενοδοχείο και τελικά περιέπεσε σχεδόν σε ερείπια τον 21ο αι. Ο όρος Quisisana αποδίδει τον όρο Domus de loco sano, δηλ. Οικία του τόπου θεραπείας. Η βίλα αναφέρεται το 1280 σε σχέση με τον Κάρολο Α' του Ανζού και αναφέρεται στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου. Ήταν τότε μέρος μιας οχυρωμένης πόλης. Στους επόμενους αιώνες έγινε ιδιοκτησία του Οίκου Φαρνέζε. Αλλά η βίλα ανακαινίστηκε κάτω από τον Οίκο των Βουρβόνων, συμπεριλαμβανομένου του Φερδινάνδου Δ' της Νάπολης το 1758 και αργότερα του Φερδινάνδου Β' της Νάπολης. Το 1878, ο Οίκος της Σαβοΐας παραχώρησε την ιδιοκτησία στην κοινότητα και έγινε το κομψό Hotel Margherita και αργότερα το 1923, το Royal Hotel Quisisana μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η διάταξη είναι ένα συνονθύλευμα πτερύγων. Η γύρω περιοχή είναι ιταλικού στυλ κήποι. Το 2016 το ακίνητο βρίσκεται ακόμη υπό αποκατάσταση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Reggia di Quisisana στο Wikimedia Commons
Αγνή της Βαυαρίας

Η Αγνή (γερμ. Agnes von Wittelsbach, 1276-1345) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα διάδοχος λαντγραβίνα της Έσσης και μετά μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Β΄, δούκα της Βαυαρίας και της Ματθίλδης των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1290 τον Ερρίκο τον Νεότερο, γιο και διάδοχο του Ερρίκου Α΄ λαντγράβου της Έσσης και είχε τέκνο: Αγνή, παντρεύτηκε τον Γκέρλαχ Α΄, κόμη του Νάσσαου.Το 1298 απεβίωσε ο Ερρίκος ο Νεότερος και η Αγνή έκανε το 1303 δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Α΄ των Ασκάνια μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και είχε τέκνα: Ερρίκος Β΄ π. 1308-1320, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ. Σοφία 1300-1356, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Α΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ιουδήθ, παντρεύτηκε το 1318 τον Ερρίκο Β΄ των Γουέλφων, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Otto von Heinemann (1880), "Heinrich I. (Markgraf von Brandenburg und Landsberg)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 11, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 482–483
Νίκολα Τσούμιτς

Ο Νίκολα Τσούμιτς (Nikola Čumić, σερβικά κυριλλικά:Никола Чумић, γενν. 20 Νοεμβρίου 1998) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Ραντνίτσκι Νις, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.

 Αφού πέρασε από όλες τις κατηγορίες νέων της Σλομπόντα Ούζιτσε, ο Τσούμιτς εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα για τη σεζόν 2014-15. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στις 13 Μαΐου 2015, εναντίον της Μάτσβα Σάμπατς. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015-16 της 1η κατηγορίας Σερβίας, ο Τσούμιτς έκανε 12 εμφανίσεις και επίσης έπαιξε σε έναν αγώνα κυπελλου, εναντίον της Λόζνιτσα, σε όλους ως αναπληρωματικός. Το καλοκαίρι του 2016, ο Τσούμιτς μετακόμισε στην Μέταλατς Γκόρνι Μιλανόβατς του πρωταθλήματος Σερβίας, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στις 29 Ιουλίου 2016, μπαίνοντας στο 71ο λεπτό του αγώνα εναντίον του Ερυθρού Αστέρα. Η πρώτη του εμφάνιση στο βασικό σχήμα πραγματοποιήθηκε στις 14 Αυγούστου 2016, σε έναν αγώνα εναντίον της Βόζντοβατς. Το χειμώνα του 2018, υπέγραψε με την Ραντνίτσκι Νις. Στις 19 Δεκεμβρίου 2019, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του νεαρού διεθνή για το ποσό των 500.000 ευρώ, με τον Τσούμιτς να παραμένει στη Ραντνίτσκι Νις με δανεισμό έως το τέλος της σεζόν 2019-2020. Είναι διεθνής με την Εθνική Σερβίας U21. (Γαλλικά) «Προφίλ του Νίκολα Τσούμιτς». footballdatabase.eu. Νίκολα Τσούμιτς Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase Προφίλ στο transfermarkt.com
Ιουλία Μαίσα

Η Ιουλία Μαίσα (Iulia Maesa, 7 Μαΐου 165 - 3 Αυγούστου 224) ήταν Ρωμαία ευγενής, κόρη του Γάιου Ιούλιου Βασσιανού, ιερέα της ηλιακής θεότητας Ηλιογάβαλου, προστάτη θεού της Έμεσας (σημερινής Χομς) στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας.

 Ήταν αδελφή της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου του Αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου, και γιαγιά -από την πλευρά της μητέρας τους- των Αυτοκρατόρων Ηλιογάβαλου και Αλέξανδρου Σεβήρου. Όταν ο Μακρίνος έγινε Αυτοκράτορας, η Ιουλία Μαέίσα κατάφερε να τον εκθρονίσει, για να γίνει Αυτοκράτορας ο εγγονός της Ηλιογάβαλος· η ίδια ανακηρύχθηκε Αυγούστα. Μετά τη δολοφονία του Ηλιογάβαλου, ο δεκατετράχρονος εγγονός της Αλέξανδρος έγινε Αυτοκράτορας. Η Ιουλία παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το τέλος της το 224. Η Ιουλία παντρεύτηκε έναν ύπατο, τον Γάιο Ιούλιο Άβιτο Αλεξιανό, με τον οποίο είχε δύο κόρες: Ιουλία Σοαιμιάς π. 180-222, παντρεύτηκε τον Σέξτο Βάριο Μάρκελλο έφορο (procurator) υδραγωγείων. Γιος τους ήταν ο: Ηλιογάβαλος 203-222, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Ιουλία Αβίτα Μαμαία μετά το 180-235, παντρεύτηκε τον Μάρκο Ιούλιο Γέσσιο Μαρκιανό προμάγιστρο. Γιος τους ήταν ο: Αλέξανδρος Σεβήρος 208-235, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2004-05

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2004-05 ήταν η 20η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ομάδα Φρέναρος FC 2000 για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2004-05 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2005-06. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2004-05 Οθέλλος Αθηαίνου Αχυρώνας Λιοπετρίου ΕΝ.Α.Δ. Πόλης ΧρυσοχούςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών ΘΟΪ Φυλλιάς Ευαγόρας Παλληκαρίδης Αγίων ΤριμιθιάςΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2003-04 Εθνικός Λατσιών Αναγέννηση Γερμασόγειας Σουρουκλής ΤρούλλωνΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα: Ατρόμητος Γεροσκήπου Διγενής Βορόκλινης ΘΟΪ Αυγόρου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο Απόλλων Λυμπιών αποχώρησε πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος και όλοι οι αγώνες τους κατακυρώθηκαν υπέρ των αντιπάλων του με σκορ 0-2. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Ο Απόλλων Λυμπιών αποχώρησε πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος και όλοι οι αγώνες τους κατακυρώθηκαν υπέρ των αντιπάλων του με σκορ 0-2. «2004/05 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 27. 4 Απριλίου 2005. Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
372 Πάλμα

Η Πάλμα (Palma) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,2. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Πήρε το όνομά της πιθανώς από την ομώνυμη πρωτεύουσα της Μαγιόρκα.

 Η διάμετρος της Πάλμας υπολογίσθηκε σε 188,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 7,03 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με αυτή την πυκνότητα η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πάλμας θα είναι περίπου 5,27 cm/sec² (185 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής 99,7 m/sec (359 χιλιόμετρα την ώρα).Ο φασματικός τύπος της δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα, ενώ το άλβεδό της είναι 0,066 (από δεδομένα του IRAS). Η Πάλμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 35,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κασιριβιμάμπη/ιμντεβιμάμπη

Ο συνδυασμός κασιριβιμάμπη/ιμντεβιμάμπη (εμπορική ονομασία στην ΕΕ: Ronapreve) είναι ένα συνδυαστικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη από COVID-19. Αποτελείται από δύο ανθρώπινα μονοκλωνικά αντισώματα, την κασιριβιμάμπη και την ιμντεβιμάμπη που πρέπει να αναμειχθούν μεταξύ τους. Ο συνδυασμός δύο αντισωμάτων έχει σκοπό να αποτρέψει τη διαφυγή μετάλλαξης (αντοχή στα φάρμακα). Διατίθεται επίσης ως συνδυασμένο προϊόν. Αναπτύχθηκε από την αμερικανική εταιρεία βιοτεχνολογίας Regeneron Pharmaceuticals.Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν τις αλλεργικές αντιδράσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν αντιδράσεις που σχετίζονται με την έγχυση και αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης (επηρεάζουν 1 στα 10 άτομα).Ο συνδυασμός έχει εγκριθεί με την επωνυμία Ronapreve για ιατρική χρήση στην Ιαπωνία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Αυστραλία.

 Η κύρια μελέτη (COV-2067) στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με COVID-19 που δεν χρειάζονταν οξυγόνο και διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο να γίνει σοβαρή η ασθένειά τους, έδειξε ότι το Ronapreve στην εγκεκριμένη δόση οδήγησε σε λιγότερες νοσηλείες ή θανάτους σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Συνολικά, το 0,9% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με Ronapreve (11 στους 1.192 ασθενείς) νοσηλεύτηκαν ή πέθαναν εντός 29 ημερών από τη θεραπεία σε σύγκριση με το 3,4% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (40 από τους 1.193 ασθενείς). Μια κύρια μελέτη (COV-2069) εξέτασε τα οφέλη του Ronapreve για την πρόληψη της COVID-19 σε άτομα που είχαν στενή επαφή με ένα μολυσμένο μέλος του νοικοκυριού. Το Ronapreve βρέθηκε ότι είναι αποτελεσματικό στην πρόληψη της μόλυνσης και της εμφάνισης συμπτωμάτων μετά την επαφή: μεταξύ των ατόμων που βρέθηκαν αρνητικά στον SARS-CoV-2 μετά από επαφή, λιγότερα άτομα που έλαβαν Ronapreve ανέπτυξαν συμπτώματα εντός 29 ημερών σε σύγκριση με άτομα που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Συγκεκριμένα, το 1,5% (11 από 753) ανέπτυξε συμπτώματα μετά τη λήψη Ronapreve σε σύγκριση με το 7,8% (59 από 752 άτομα) μετά τη λήψη εικονικού φαρμάκου.Το Ronapreve βρέθηκε επίσης ότι είναι αποτελεσματικό στην πρόληψη των συμπτωμάτων σε μολυσμένα άτομα. Μεταξύ των ατόμων που βρέθηκαν θετικά στον SARS-CoV-2 μετά από επαφή, το 29% (29 στα 100) των ατόμων που έλαβαν το Ronapreve ανέπτυξαν συμπτώματα σε σύγκριση με το 42,3% (44 στα 104 άτομα) των ατόμων που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Το Ronapreve είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της COVID-19 σε ενήλικες και εφήβους (από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 κιλών) που δεν χρειάζονται συμπληρωματικό οξυγόνο και που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να γίνει σοβαρή η νόσος τους.Το φάρμακο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη από την COVID-19 σε άτομα ηλικίας 12 ετών και άνω που ζυγίζουν τουλάχιστον 40 κιλά.Το φάρμακο λαμβάνεται μόνο με ιατρική συνταγή και χορηγείται σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης όπου οι ασθενείς μπορούν να παρακολουθούνται επαρκώς και να αντιμετωπίζονται σε περίπτωση που αναπτύξουν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας.
Βασιλικά πάρκα του Λονδίνου

Τα βασιλικά πάρκα του Λονδίνου (αγγλικά: Royal Parks of London) είναι εκτάσεις γης οι οποίες αρχικά ανήκαν στην μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου, και χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για την ψυχαγωγία των μελών της βασιλικής οικογενείας. Εξακολουθούν να αποτελούν ιδιοκτησία του αγγλικού στέμματος, ωστόσο είναι ελεύθερα προσβάσιμα από το κοινό ως δημόσιοι χώροι από το 1851 και διαχειρίζονται από τον κρατικό οργανισμό του The Royal Parks ο οποίος έχει την εποπτεία των βασιλικών πάρκων στο σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Τα πάρκα έχουν συνολική έκταση σχεδόν 20 τ. χλμ. (2.000 εκτάρια). Υπάρχουν αρκετά άλλα μεγάλα πάρκα στο Λονδίνο όπως το Χάμπστεντ Χηθ ή το πάρκο του Μπάτερση, ωστόσο τα βασιλικά πάρκα είναι τα πλέον γνωστά.Σύμφωνα με το ψήφισμα του 1851 σχετικά με τις βασιλικές εκτάσεις, το κοινό δεν έχει κανένα νομικό δικαίωμα χρήσης των πάρκων, και η ελεύθερη πρόσβαση είναι υπό την ευχέρεια του στέμματος. Εντός του πλαισίου αυτού, η είσοδος και παραμονή στα πάρκα επιτρέπεται στο κοινό για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Η κύρια μορφή χρηματοδότησης των βασιλικών πάρκων είναι μέσω κρατικών επιχορηγήσεων, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα πάρκα της πόλης τα έξοδα των οποίων αναλαμβάνουν τα τοπικά δημοτικά συμβούλια. Επιπλέον έσοδα έρχονται μέσω εμπορικών δραστηριοτήτων, όπως τέλεση συναυλιών. Το πάρκο του Χάμπτον Κουρτ χαρακτηρίζεται επίσης βασιλικό πάρκο, ωστόσο καθώς εκεί υπάρχει το παλάτι του Χάμπτον Κορτ αυτό διαχειρίζεται απευθείας από τον οργανισμό των ιστορικών βασιλικών παλατιών.Εκτός από τα πάρκα άλλες εκτάσεις που ανήκουν στις βασιλικές γαίες στο Λονδίνο είναι το κοιμητήριο του Μπρόμπτον, οι κήποι του Γκρόσβενορ Σκουέρ, κήποι της Βικτώρια Γκάρντεν, και οι πρωθυπουργικοί και υπουργικοί κήποι της βρετανικής κυβέρνησης στις διευθύνσεις 10, 11, και 12 της Ντάουνινγκ Στρητ. Thurston, Hazel. Royal Parks For The People: London's Ten. UK and USA: David and Charles. Vancouver: Douglas, David and Charles. 1974. ISBN 0-7153-6454-5. Includes listing of the Parks with black-and-white photographic plates.
Σεκχμέτ

Η Σεκχμέτ (αλλιώς Σέκμετ, Σεκμέτ ή Σεχμέτ) συμβολίζει των αγώνα των θετικών και αρνητικών στοιχείων του σύμπαντος, της ζωής και του θανάτου, το σταθερό, το αμετάβλητο, το αιώνιο, της καθολικής τάξης και της αρμονίας του ουρανού και της Γης. Είναι η δημιουργική φωτιά, η ενεργοποίηση και η δύναμη της ζωής. Απεικονίζεται με ένα ηλιακό φίδι στο κεφάλι της, που είναι σύμβολο της αναγέννησης και ζωοποιού ρεύματος, έναν ήλιο επίσης στο κεφάλι της που είναι το σύμβολο της προσφοράς, αυτό που δίνει φως. Κρατά επίσης ένα σκήπτρο, δηλώνοντας την καθετότητα, την τιμή στα λόγια και στις πράξεις και το Ανκχ, ως σύμβολο αναγέννησης, ανανέωσης, και το πέρασμα σε άλλους κόσμους. Η Σέκχμετ είναι θεματοφύλακας του κόσμου ενάντια στο κακό. Απεικονίζεται συχνά ως φύλακας του σπιτιού που είναι ήρεμη και ήσυχη αλλά αν χρειαστεί γίνεται άγρια σαν οργισμένο λιοντάρι. Μερικές φορές σχετίζεται με το φίδι. Το φίδι είναι ένα σύμβολο θεραπευτή, οραματιστή και φύλακα των πυλών της ζωής και του θανάτου.

 Σε ένα μύθο αναφέρεται πως η αναπνοή της δημιούργησε την έρημο. Είχε θεωρηθεί ως ο προστάτης των Φαραώ και είναι αυτή που τους οδηγούσε στον πόλεμο. Όταν ο Ρα ( θεός του ήλιου και βασιλιάς των θεών) ήθελε να τιμωρήσει την ανθρωπότητα για την ανυπακοή προς τους θεούς, έστειλε τη Σέκχμετ στη Γη. Η θεά μόλις πάτησε το πόδι της στη Γη ξεκίνησε τη σφαγή σκοτώνοντας άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Η δίψα της για αίμα δεν είχε όρια και αν συνέχιζε θα αφάνιζε όλη την ανθρωπότητα. Ο Ρα δεν ήθελε να γίνει κάτι τέτοιο και έκανε συμβούλιο με τους θεούς να βρουν ένα τρόπο να τη σταματήσουν να πίνει το αίμα των ανθρώπων. Αυτό που σκέφτηκε ο Ρα ήταν να πλημμυρίσει ένα πεδίο μ’ ένα μείγμα μπύρας που το χρώμα της ήταν στο χρώμα του αίματος, ώστε να μεθύσει και να ηρεμήσει. Νομίζοντας ότι ήταν πράγματι αίμα, έσκυψε και ήπιε. Η επιρροή της μπύρας την εμπόδισε από το καταστροφικό της έργο. Στη συνέχεια, ο Ρα δήλωσε: «Θα έρθει στην ειρήνη, ένα γλυκό». Και το όνομά της άλλαξε σε Άθωρ, όπως και η φύση της, εμφανίζοντας στοιχεία αγάπης και τη δύναμη της επιθυμίας. Παγκόσμια Μυθολογία: Τόμος Α’, Grimal P., Εκδόσεις Πάπυρος Λαρούς, 1962 Μύθοι των Αιγυπτίων, Hart G., Εκδόσεις Παπαδήμα, 1996, Αθήνα
Μπολέσλαφ Δ΄ της Λεγκνίτσα

Ο Μπολέσλαφ Δ΄, πολων. Bolesław IV legnicki (π. 1349 - 3/4 Μαρτίου 1394) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και διοικητής των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ. Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας του και ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ δούκας του Μπζεγκ ανέλαβε επίτροπος. Για να μη διαιρεθεί το δουκάτο, είχε αποφασιστεί να δοθεί μόνο στον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι τρεις μικρότεροι αδελφοί να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Πράγματι, το 1372 οι τέσσερις αδελφοί υπέγραψαν συμφωνία μη κατάτμησης της Λεγκνίτσα για τα επόμενα 10 έτη και αυτό επεκτάθηκε στα επόμενα έτη. Ονομαστικά όλοι ήταν συγκυρίαρχοι στο δουκάτο, αλλά δεν αποφάσιζε παρά μόνο ο Ροβέρτος Α΄. Το 1365 ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας, μετά από αίτημα του πάπα Ουρβανού Ε΄, χορήγησε στον Μπολέσλαφ Δ΄ την πλούσια διοίκηση (prebendary) των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ. Ωστόσο το 1373 ο Μπολέσλαφ Δ΄ αποφάσισε να αφήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και να παραιτηθεί από τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα. Το 1376 συμμετείχε στη στέψη του Βεντσεσλάβου Δ΄ της Βοημίας, ως βασιλιά της Γερμανίας, στο Άαχεν. Το 1383 οι τρεις μικρότεροι αδελφοί παραιτήθηκαν επίσημα από τη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα υπέρ του Ροβέρτου Α΄, κατά την ανανέωση της υποτέλειας στον Βεγκέσλαο Δ΄. Σε μία κονταρομαχία το 1394 τραυματίστηκε μοιραία και απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". genealogy.euweb.cz Genealogy.EU.
Ασώματος Κερύνειας

Ο Ασώματος είναι μαρωνίτικο χωριό της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο Ασώματος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Στα βόρεια συνορεύει με την Καμπυλή, στα ανατολικά με τον Κοντεμένο, στα νοτιοανατολικά με την Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, στα νότια με τους Δύο Ποταμούς, στα νοτιοδυτικά με το Καλό Χωριό Καπούτη, στα δυτικά με την Καρπάσια και στα βορειοδυτικά με την Μύρτου. Η ονομασία του χωριού στα ελληνικά σημαίνει χωρίς σώμα. Το 1975 οι Τουρκοκύπριοι άλλαξαν το όνομα του σε Οζχάν, προς τιμήν ενός Τούρκου στρατιώτη που σκοτώθηκε στο χωριό κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974. Οι κάτοικοι του Ασώματου, έως το 1974, ήταν πάντα Μαρωνίτες. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974 οι περισσότεροι κάτοικοι του διέφυγαν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Μερικοί παρέμειναν στο χωριό, ωστόσο πλέον δεν κατοικεί κανένας Μαρωνίτης εκεί. Σήμερα το χωριό χρησιμοποιείται ως στρατιωτική βάση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Ασώματος». www.keryniaek.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2018. «Asomatos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2018. «Μαρωνίτικα χωριά». www.maroniteslive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2018. Ένωση Νέων Ασωμάτου