Τσίρκο Medrano

Το Τσίρκο Μεντράνο (γαλλικά: Cirque Medrano) είναι γαλλικό τσίρκο που βρισκόταν στη 63 Boulevard de Rochechouart, στη γωνία της rue des Martyrs, στο 18ο διαμέρισμα στην άκρη της Μονμάρτρης στο Παρίσι. Αρχικά ονομαζόταν Cirque Fernando. Ο τίτλος "Cirque Medrano" είναι ακόμα ενεργός σήμερα: είναι πλέον ένα επιτυχημένο γαλλικό περιοδεύον τσίρκο

 Το Cirque Medrano δημιουργήθηκε από έναν Βέλγο επιχειρηματία τσίρκου, τον Φερντινάν Μπεέρ (1835-1902), γνωστό ως Fernando, και χτίστηκε στη γωνία της λεωφόρου de Rochechouart και της Rue des Martyrs, στην τότε άκρη της πόλης του Παρίσι, με το όνομα "Cirque Fernando". Η περιοχή ήταν μια γειτονιά εργατικής τάξης στους πρόποδες του λόφου της Μονμάρτρης, διάσημη για τα πολλά μέρη της δημοφιλούς ψυχαγωγίας, μεταξύ των οποίων το Moulin de la Galette και το περίφημο Bal du Moulin Rouge - και στην περιοχή του Bateau-Lavoir στη Μονμάρτρη, όπου ζούσαν πολλοί νέοι ζωγράφοι. Ακροβάτης και ιππέας, ο Fernando ξεκίνησε το Cirque Fernando στο Vierzon της Γαλλίας, το 1872. Την επόμενη χρονιά, ήρθε στο Παρίσι για να παίξει στη Féte de Montmartre, αλλά οι παραδοσιακοί χώροι για αυτήν την ετήσια έκθεση ήταν ακριβώς στο σημείο όπου Η εκκλησία του Sacré-Cœur χτιζόταν. Ο Φερνάντο συνέχισε να ψάχνει για ένα κατάλληλο άδειο μέρος κοντά και το βρήκε στη λεωφόρο de Rochechouart, ανάμεσα στην οδό des Martyrs και τη σημερινή οδό Viollet-le-Duc. Είχε σημαντική επιτυχία εκεί, η οποία ξεπέρασε κατά πολύ το πλαίσιο της έκθεσης. Κατάφερε λοιπόν να πάρει μια τριετή μίσθωση στο κομμάτι της γης του για να χτίσει ένα μόνιμο τσίρκο. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Gustave Gridaine, το νέο Cirque Fernando άνοιξε στις 25 Ιουνίου 1875. Λόγω της γειτνίασής του με τη Μονμάρτη, το τσίρκο προσέλκυσε πολλούς καλλιτέχνες (Renoir, Degas, Lautrec, μεταξύ πολλών άλλων), οι οποίοι ήρθαν για να σκιαγραφήσουν τους ερμηνευτές σε δράση, γεγονός που μερικές φορές κατέληξε σε πλήρεις πίνακες. Έφεραν πίσω τους μέλη του παριζιάνικου «μποχμέ», συγγραφείς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς, που δημιούργησαν δημοσιότητα για το τσίρκο. Η κυρία Fernando, η οποία επέβλεπε τα ταμεία, αποφάσισε να αφήσει τους ζωγράφους να εργάζονται ελεύθερα στο τσίρκο κατά τη διάρκεια των προβών και να παρακολουθούν τις παραστάσεις δωρεάν - μια παράδοση που θα παραμείνει υπό τη μετέπειτα διαχείριση του Gerónimo Medrano. Ο Fernando Beert έδωσε τελικά τη διεύθυνση του τσίρκου του στον θετό του, Louis, γνωστό ως Louis Fernando (1851-;). Παρόλο που η καλλιτεχνική κατεύθυνση του Louis αποδείχθηκε αρκετά επιτυχημένη, κυρίως με δημοφιλείς εκδόσεις που γράφτηκαν για τον κλόουν του, τον Χερόνιμο Μεντράνο (1849-1912), γνωστό ως "Boum-Boum", η οικονομική διαχείριση της επιχείρησης της οικογένειας ήταν συχνά ασταθής. Οδήγησε τελικά το τσίρκο στη χρεοκοπία τον Οκτώβριο του 1897. Τον επόμενο Δεκέμβριο, ο Χερόνιμο Μεντράνο αγόρασε πίσω τη μίσθωση του Fernando και μετονόμασε το τσίρκο Cirque Medrano. Ο Χερόνιμο Μεντράνο αναβίωσε με επιτυχία το τσίρκο της Boulevard de Rochechouart. Παρέμεινε σημείο συνάντησης καλλιτεχνών: ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ζορζ Μπρακ, ο Κες βαν Ντόνγκεν ήταν τακτικοί. Ο Medrano διαχειρίστηκε το τσίρκο μέχρι το θάνατό του το 1912. Στη συνέχεια, η σύζυγός του, Berthe (γέννημα Perrin, 1876-1920), ανέλαβε το τσίρκο και έδωσε την καλλιτεχνική διεύθυνση στον Rodolphe Bonten, έναν πρώην ακροβάτη. Ο Gerónimo και ο Berthe είχαν έναν γιο, τον Jérôme Medrano (1907-1998), ο οποίος ήταν πέντε ετών όταν πέθανε ο πατέρας του. Για να εξασφαλίσει το μέλλον του γιου της, η Berthe, η υγεία της οποίας επιδεινωνόταν, ξαναπαντρεύτηκε με τον Rodolphe Bonten. Ο Τζερόμ έλαβε επίσημη εκπαίδευση σε ελίτ σχολεία που δεν είχαν μεγάλη σχέση με το τσίρκο. Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Bonten προσέλαβε μια τριάδα κλόουν, τους Fratellinis, οι οποίοι σύντομα έγιναν τα είδωλα του Παρισιού και εξασφάλισαν την οικονομική επιτυχία του Medrano. Όταν ο Berthe Medrano πέθανε από καρκίνο το 1920, ο Rodolphe Bonten ανέλαβε την πλήρη διαχείριση του τσίρκου, αλλά η μίσθωση επέστρεψε στην πραγματικότητα στον Jérôme Medrano, ο οποίος ήταν μόλις δεκατριών ετών. Η διαχείριση του Bonten ήταν υγιής, αν όχι υπερβολικά ευφάνταστη (άφησε τους Fratellinis να πάνε στον κύριο διαγωνισμό του, το Cirque d'Hiver του Παρισιού, το 1924) και ο Cirque Medrano συνέχισε να ευδοκιμεί. Stillταν ακόμα ένα αγαπημένο ραντεβού για την καλλιτεχνική ελίτ του Παρισιού-και εξακολουθούσε να προσελκύει πολλούς καλλιτέχνες, οι οποίοι ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι στο ρινγκ. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και της Γερμανικής Κατοχής της Γαλλίας, η μίσθωση του Cirque Medrano, το οποίο, από την πτώχευση του Fernando, περιελάμβανε τη γη καθώς και τα τείχη, τέθηκε προς πώληση. Ο Jérôme Medrano είχε ενταχθεί στη Γαλλική Αντίσταση και δεν ήταν σε θέση να αγοράσει πίσω το τσίρκο του. η πλούσια οικογένεια Bouglione, ιδιοκτήτες του Cirque d'Hiver του Παρισιού, αγόρασαν τη γη και τους τοίχους από τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, την οικογένεια Saint, πληρώνοντάς τα σε χρυσό! Στο τέλος του πολέμου, ο Jérôme Medrano βρέθηκε να είναι ο ενοικιαστής των κύριων ανταγωνιστών του. Από τη μια αγωγή στην άλλη, ο Jérôme Medrano κατάφερε να παραμείνει στο τιμόνι του τσίρκου του μέχρι το τέλος του 1962, όταν οι Bougliones κατέλαβαν τελικά το κτίριο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνέχισε να δίνει αξιόλογες εκπομπές, με καλεσμένους σταρ όπως οι Buster Keaton, Grock, Achille Zavatta, Charlie Rivel, ο διάσημος Γάλλος κωμικός Fernand Raynaud, ακόμη και ο tap-dancer, Harold Nicholas. Το Cirque Medrano έδωσε την τελευταία του παράσταση στις 7 Ιανουαρίου 1963 μπροστά σε ένα σπίτι γεμάτο με το Tout-Paris και ένα πλήθος απαρηγόρητων Παριζιάνων, συνηθισμένων, οπαδών του τσίρκου και φίλων από τη γειτονιά. Οι Bougliones αναβίωσαν το τσίρκο για μερικές σεζόν με το όνομα Cirque de Montmartre, αλλά η μαγεία είχε φύγει. Παρόλο που οι παραστάσεις τους ήταν αξιέπαινες, ήταν ως επί το πλείστον ένα αντίγραφο αυτού που μπορούσε να δει κανείς στο Cirque d'Hiver. Νοίκιασαν το κτίριο για λίγο στο Théâtre du Soleil της Ariane Mnouchkine και στη συνέχεια σε μια Fête de la Bière-ένα είδος βαυαρικής μπυραρίας. Το κτίριο σιγά σιγά κατέρρευσε. Οι Μπουγκλιόνες το γκρέμισαν τον Δεκέμβριο του 1974: το 1975, θα ήταν εκατό ετών και θα γινόταν προστατευόμενο ορόσημο ... Μια απροσδιόριστη πολυκατοικία που ονομάζεται The Bouglione καταλαμβάνει τώρα την τοποθεσία. Cirque Medrano στις τέχνες Ο Έντγκαρ Ντεγκάς, ο Γάλλος ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης, ζωγράφισε τη Miss La La στο Cirque Fernando το 1879, τώρα στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο [3]. Ο Auguste Renoir, ένας άλλος ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης, ζωγράφισε τους Jugglers στο Cirque Fernando [4], που βρίσκεται στο Art Institute του Σικάγο. Ο πίνακας του Τζόρτζ Σεράτ The Circus (1891) απεικονίζει επίσης το Cirque Fernando. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο παρισινός μετα-ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης Henri de Toulouse-Lautrec παρακολούθησε επίσης το Cirque Medrano και παρήγαγε πολλά σχέδια και παστέλ που απεικονίζουν τις παραστάσεις του [5]. Αργότερα, ο Πάμπλο Πικάσο έκανε πολλά σκίτσα μελέτης στο Cirque Medrano για τη σειρά ακροβατών του Pink Period. Ο Fernand Léger ζωγράφισε το Le Cirque Medrano (1918), το οποίο βρίσκεται στις συλλογές του Musée d'Art Moderne στο Παρίσι, και δημοσίευσε ένα πλήρες άλμπουμ σχεδίων και πινάκων με τίτλο Cirque (1950), για το οποίο σκιαγράφησε τα θέματα του στο Cirque Medrano Το Υπάρχουν πολλοί άλλοι ζωγράφοι που χρησιμοποίησαν τους Cirques Fernando και Medrano, και τους ερμηνευτές τους, ως θέμα τους. Ο επιχειρηματίας του τσίρκου, Raoul Gibault, μίσθωσε τα δικαιώματα ονόματος Medrano από τους Jérôme και Violette Medrano και, μέχρι σήμερα, ο Cirque Medrano-Raoul Gibault έχει περιοδεύσει στη Γαλλία με μια μεγάλη κορυφή. Ο οργανισμός του διαθέτει αρκετές μονάδες που ταξιδεύουν με τον τίτλο Medrano, συμπεριλαμβανομένου του Cirque sur l'eau του Medrano (τσίρκο νερού) και του Cirque de Saint Petersbourg του Medrano (Τσίρκο της Αγίας Πετρούπολης). Στο μυθιστόρημα του Χένρι Μίλλερ Tropic of Cancer του 1934, το Cirque Médrano αναφέρεται ως ένα από τα μέρη που θα επισκεπτόταν με τον ομογενή φίλο του, Carl. Το Medrano έχει επίσης εμφανιστεί σε αρκετά δημοφιλή γαλλικά μυθιστορήματα, σε τραγούδια και σε ταινίες (ιδίως κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής). Adrian, Histoire illustrée des Cirques parisiens d'hier et d'aujourd'hui (Bourg-la-reine, Adrian publisher, 1957) Tristan Rémy, Le Cirque Fernando (Supplement to the magazine Le Cirque dans l'Univers # 115, October 1979) Jérôme Medrano, Une vie de cirque (Paris, Editions Artaud, 1983) — ISBN 2-7003-0443-8 Christian Dupavillon, Architectures du Cirque, des origines à nos jours (Paris, Editions du Moniteur, 2001) — ISBN 2-281-19136-2 Dominique Denis, Medrano "Boum-Boum", 1897 à 1928 (Aulnay-sous-Bois, Editions Arts des 2 Mondes, 2012) — ISBN 978-2-915189-25-4 http://www.circopedia.org/File:Medrano_Boum-Boum.jpg http://www.cirque-medrano.fr/ https://www.youtube.com/watch?v=cnZ2uowtRV8 http://www.cirque-medrano.fr/