IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης του Σαλόν

Ο Ιωάννης ο Παλαιός, γαλλ. Jean l' Αntique (1190 - 30 Σεπτεμβρίου 1267) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόμης του Σαλόν (Chalon-sur-Saône) και του Ωξόν (Auxonne).

 Ήταν ο μόνος γιος του Στεφάνου Γ΄ κόμη του Ωξόν και της Βεατρίκης, κόρης και κληρονόμου του Γουλιέλμου κόμη του Σαλόν. Το 1237 αντάλλαξε το Ωξόν και το Σαλόν με τον Ούγο Δ΄ των Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας, που του έδωσε τις πόλεις Σαλίν (η δεύτερη μεγάλη πόλη της Βουργουνδίας τότε), Μπελβουάρ, Βυιλαφάν, Ορνάν, Μονφωκόν, Αρλαί και τα κάστρα Κλεέ, Σωσίν, Ορζελέ. Έτσι έγινε ένας από τους πιο ισχυρούς ευγενείς της χώρας. Έδωσε καταστατικούς χάρτες προνομίων στις πόλεις της περιοχής του και δέχθηκε Δομινικανούς μοναχούς ως ιεροεξεταστές. Τα αλατορυχεία του Σαλίν με την παραγωγή τους του έδωσαν πλούτο, που τον χρησιμοποίησε για την επέκταση της περιοχής του. Για την προστασία των εμπορικών οδών έκτισε τα κάστρα Λε Πιν, Μονμαού, Σαντ-Αν, Αργκουέλ και Νοζερουά, στο οποίο διέμενε συνήθως. Για να αποφύγει τους δασμούς, που επέβαλλε ο κόμης του Πονταρλιέ, αγόρασε τα δάση γύρω από το Πονταρλιέ και το Ζουν (Jougne) και τα συνέδεσε, δημιουργώντας δρόμους. Ίδρυσε τις πόλεις Σατελμπλάν, Σω-Νεφ και Ροχεζάν· η τελευταία περιέχει στο όνομά της το δικό του όνομα. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαχώ των Καπετιδών, κόρη του Ούγου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1210-1277, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ ντε Βερζύ. Λευκή απεβ. 1306, παντρεύτηκε πρώτα τον Ζισάρ Ε΄ ντε Μπωζέ και μετά τον Μπερώ Θ΄ ντε Μερκέρ. Ούγος 1220-1266, κόμης της Βουργουνδίας. Μαργαρίτα απεν. 1262, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ντε Μπριέν.Το 1242 απεβίωσε η Μαχώ και ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο, με την Ιζαμπώ/Ισαβέλλα, κόρη του Ροβέρτου Α΄ του Κουρτεναί και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ 1243-1309, κύριος του Ροσφόρ. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα/Αλίκη των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόμισσα του Ωσέρ. Στέφανος απεβ. 1302, κύριος του Ρουβρ. Πέτρος απεβ. 1273, κύριος του Σατέλ-Μπελίν. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας.Το 1257 απεβίωσε η Ιζαμπώ και ο Ιωάννης έκανε τρίτο γάμο, με τη Λάουρα/Λωρέτ, κόρη του Σίμωνα Β΄ κυρίου του Κομμερσύ και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ 1258-1315, κύριος του Αρλαί. Ούγος π. 1260-π. 1312, αρχιεπίσκοπος του Μπεζανσόν. Μαργαρίτα απεβ. 1328, παντρεύτηκε τον Ούγο της Βουργουνδίας. Αγνή απεβ. 1350, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Β΄ κόμη της Γενεύης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John of Chalon στο Wikimedia Commons
Μεσούντ Α΄

Ο Μεσούντ Α΄ (Σύγχρονα Τουρκικά : Rukneddin Mesud or Rukn al-Din Mas'ud, περί το 1095 - 1156) ήταν Σουλτάνος του Ρουμ (1116 - 1156). Ο πατέρας του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τον Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν που κυβερνούσε το Χαλέπι σε μάχη στον ποταμό Αβώρ (1107).

 Ο αδελφός του Μαλίκ Σαχ σφετερίστηκε τον θρόνο αλλά ο Μεσούντ κατέλαβε το Ικόνιο με την βοήθεια των Δανισμενδιδών, νίκησε τον Μαλίκ Σαχ (1116) τον θανάτωσε και τον τύφλωσε. Ο Μεσούντ Α΄ αργότερα στράφηκε εναντίον των Δανισμενδινών και κατέκτησε τα εδάφη τους, ξεκίνησε κατόπιν να οικοδομεί το Τζαμί του Αλαεντίν στο Ικόνιο που ολοκληρώθηκε το 1221. Στα τέλη της βασιλείας του ο Μεσούντ Α΄ βρέθηκε αντιμέτωπος με τους δυτικούς Σταυροφόρους που ξεκίνησαν την Β΄ Σταυροφορία με δύο μεγάλους στρατούς, τον έναν οδηγούσε ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας και τον δεύτερο ο Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας. Ο Μεσούντ Α΄ νίκησε και τους δύο στρατούς, τον πρώτο στο Δορύλαιον κοντά στο σημερινό Εσκίσεχιρ (1147) και τον δεύτερο στην Λαοδίκεια κοντά στο σημερινό Ντενιζλί (1148). Ο Μεσούντ Α΄ πέθανε (1156) και τον διαδέχτηκε ο γιος του Κιλίτζ Αρσλάν Β΄. Η μία από τις κόρες του Καμερώ παντρεύτηκε τον Τζελέπη Κομνηνό από την Δυναστεία των Κομνηνών που μεταστράφηκε στο Ισλάμ. Απόγονοι τους ίσως ήταν η Οθωμανική Δυναστεία. Anatolia in the Period of the Seljuks and the Beyliks, Osman Turan, The Cambridge History of Islam, Ed. Peter Malcolm Holt, Ann K. S. Lambton and Bernard Lewis, (Cambridge University Press, 1970) Konya, Julie A. Miller, International Dictionary of Historic Places: Southern Europe, Ed. Trudy Ring, Robert M. Salkin, Sharon La Boda, (Fitzroy Dearborn Publishers, 1995) Martin Sicker, The Islamic World in Ascendancy: From the Arab conquests to the siege of Vienna, (Praeger Publishers, 2000) The Turkish Element in Byzantium, Eleventh-Twelfth Centuries, Charles M. Brand, Dumbarton Oaks Papers, Vol. 43
Αικατερίνη του Χέλρε

Η Αικατερίνη, ολλανδ.: Catherine van Gelre, γερμ.: von Gueldern (π. 1440 - Χέλρε, 25 Ιανουαρίου 1497) από τον Οίκο του Έχμοντ, ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Χέλρε μεταξύ 1477 και 1492, πρώτα κατά την απουσία του αδελφού της και μετά για τον όμηρο ανιψιό της..

 Ήταν η τρίτη κόρη του Άρνολντ δούκα του Χέλρε (1410-1473) και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ (1417–1479), κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης. Μέχρι το 1477 ζούσε μία αφανή ζωή, στη σκιά του αδελφού της Aδόλφου, ο οποίος ήταν σε πόλεμο με τον πατέρα του. Από τις αδελφές της η Μαρία παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας και η Mαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Παρά τις προσπάθειες του πατέρα της, δεν βρέθηκε κατάλληλος σύζυγος για την Αικατερίνη. Οι θεωρίες του 17ου αιώνα ότι παντρεύτηκε κρυφά με τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων επίσκοπο της Λιέγης, πιστεύεται ότι είναι ψευδείς. Όλα άλλαξαν για την Αικατερίνη το 1477, όταν ο Κάρολος ο Τολμηρός, δούκας της Βουργουνδίας σκοτώθηκε στη μάχη του Νανσί. Το Χέλρε ήταν υπό τον έλεγχο του Καρόλου από το 1473 και τώρα είδε την ευκαιρία να ανακτήσει την ανεξαρτησία του. Καθώς ο αδελφός της Aδόλφος ήταν στη Φλάνδρα, η Συνέλευση των ευγενών τον έπεισαν να διορίσει την αδελφή του Αικατερίνη ως επίτροπο, εν αναμονή της επιστροφής του. Η Αικατερίνη συμφώνησε απρόθυμα. Η επιτροπεία της διήρκεσε πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, επειδή ο Aδόλφος σκοτώθηκε σε μάχη στις 27 Ιουνίου 1477. Η Αικατερίνη συνέχισε να κυβερνά ως επίτροπος για τον γιο του Κάρολο Β΄, που εκρατείτο με την αδελφή του Φίλιππα από τους Βουργουνδούς. Η Αικατερίνη συμμετείχε στον Πόλεμο για την ανεξαρτησία του Χέλρε από τον Μαξιμιλιανό Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας. Το 1482 αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη με τον Μαξιμιλιανό Α΄ και να αποσυρθεί από την πολιτική. Το 1492 είδε την ανεξαρτησία του Χέλρε, που ανακτήθηκε από τον ανιψιό της Κάρολο Β΄ δούκα του Χέλρε]]. Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1497 και τάφηκε στην εκκλησία του Χέλρε, όπου μπορεί να δει κανείς το επιτύμβιο μνημείο της.
Φίλιππος της Αρμενίας

Ο Φίλιππος, (δολοφονήθηκε το 1226) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από το 1222 έως το 1226. Ήταν γιος του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και της Πλαιζάνς του Ζιμπλέ/Βίβλου.

 Νυμφεύτηκε το 1222 την Ισαβέλλα των Ρουπενιδών, κόρη του Λέοντα Β΄ της Αρμενίας και της Σιβύλλας των Λουζινιάν. Ο Φίλιππος έδωσε όρκο «πως θα ζούσε με τον Αρμενικό τρόπο ζωής, θα ασπαζόταν την πίστη και τα έθιμα των Αρμενίων, ενώ θα σεβόταν τα προνόμια του συνόλου αυτών». Ωστόσο ο νεαρός βασιλέας δεν τήρησε τον όρκο του και επιχείρησε να αντικαταστήσει τους πλέον ισχυρούς ευγενείς της Αυλής με συμπατριώτες του. Επιχείρησε επίσης την επιβολή του λατινικού τελετουργικού και εθιμοτυπικού στον Αρμενικό κλήρο και λαό, με αποτέλεσμα να εξεγερθεί η χώρα υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν. Αρπάχτηκε από τα χέρια της γυναίκας του, η οποία τον αγαπούσε με στοργή, φυλακίστηκε, ενώ στην συνέχεια δολοφονήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1226 και ο Χετούμ Α΄, γιος του Κωνσταντίνου, νυμφεύτηκε την χήρα του ως δεύτερος σύζυγός της. Έτσι το βασίλειο της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας) πέρασε από τον Οίκο των Ρουπενιδών στον Οίκο των Χετουμιδών.
Ινδικό Κοινοβούλιο

Το Κοινοβούλιο της Ινδίας (στη χίντι: :Bhāratīya sansad) είναι το ανώτατο νομοθετικό σώμα της Δημοκρατίας της Ινδίας. Πρόκειται για ένα νομοθετικό σώμα δύο κοινοβουλίων που αποτελείται από τον Πρόεδρο της Ινδίας και τα δύο κοινοβούλια: το Ράτζια Σάμπα (Συμβούλιο των Κρατιδίων) και το Λοκ Σάμπα (Οίκος του Λαού). Ο Πρόεδρος στο ρόλο του ως επικεφαλής της νομοθετικής εξουσίας έχει όλες τις εξουσίες να καλέσει και να εκπονήσει νομοσχέδιο για κάθε κοινοβούλιο ή να διαλύσει την Λοκ Σάμπα. Ο πρόεδρος μπορεί να ασκήσει αυτές τις αρμοδιότητες μόνο με τη συμβουλή του πρωθυπουργού και του Συμβουλίου Υπουργών της Ένωσης της Ινδίας . Τα εκλεγμένα ή διορισμένα από τον πρόεδρο μέλη στα δύο κοινοβούλια αναφέρονται ως βουλευτές. Η Λοκ Σάμπα αποτελείται από 543 εκλεγμένους βουλευτές και 2 μέλη της αγγλικής κοινότητας που προτείνονται από τον πρόεδρο, σε ένα σύνολο 545 βουλευτών. Η Ράτζια Σάμπα αποτελείται από 245 μέλη, συμπεριλαμβανομένων 12 μελών από τομείς όπως αυτούς της επιστήμης, του πολιτισμού, της τέχνης και της ιστορίας. Το Κοινοβούλιο συνεδριάζει στο Σανσάντ Μπαβάν στο Νέο Δελχί.

 Η - πρωθύστερη του Κοινοβουλίου- Συντακτική Συνέλευση της Ινδίας εξελέγη προκειμένου να συντάξει το Σύνταγμα της Ινδίας. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας από τη Βρετανία το 1947, τα μέλη της λειτουργούσαν ως το πρώτο Κοινοβούλιο του έθνους. Στις 13 Δεκεμβρίου 2001 το Ινδικό Κοινοβούλιο έγινε στόχος επίθεσης από ισλαμιστές τρομοκράτες. Σκοτώθηκαν πέντε τρομοκράτες, 6 αστυνομικοί του Νέου Δελχί, δύο μέλη του προσωπικού των υπηρεσιών ασφαλείας του κοινοβουλίου και ένας κηπουρός, συνολικά 14 θύματα. Το κτίριο του Ινδικού κοινοβουλίου χτίστηκε το 1927 από τους Βρετανούς αρχιτέκτονες σερ Έντουιν Λίτιενς και Χέρμπερτ Μπέικερ με τέτοιον τρόπο ώστε να μοιάζει με τους αρχαίους κυκλικούς ναούς της χώρας. Η εσκεμμένη ομοιότητα με τους ναούς υποατηρίζεται και από το γεγονός πως τους τοίχους του κοινοβουλίου κοσμούν Βεδικά μάντρα. Κατά πάσα πιθανότητα εκείνο που γοήτευσε τους αρχιτέκτονες ήταν η στατική ικανότητα αυτών των ναών που το κυκλικό επίπεδο σχήμα τους τούς καθιστά ιδιαίτερα αντισεισμικούς και αυτό διαφαίνεται στο γεγονός πως ελάχιστες ζημιές από σεισμούς έχουν υποστεί παρά το γεγονός πως οι περισσότεροι βρίσκονται σε σεισμογενείς περιοχές. Η επέκταση του Ινδικού κοινοβουλίου που πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή ανιτγράφει και αυτή έναν άλλον αρχαίο ναό, εκείνον του Μπιτζαμαντάλ που έχτισε ο αυτοκράτορας Ναραβαρμάν τον 8ο αι. μ.Χ. προς τιμήν της θεάς Τσαρτσίκα γνωστή και ως Βιτζάγια.
Ίγκορ Μιλάνοβιτς

Ο Ίγκορ Μιλάνοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Игор Милановић‎) (γενν. 18 Δεκεμβρίου 1965) είναι Σέρβος, πρώην Γιουγκοσλάβος, επαγγελματίας προπονητής υδατοσφαίρισης και πρώην παίκτης. Είναι ο τωρινός προπονητής του Ολυμπιακού. Ο Μιλάνοβτς θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες υδατοσφαίρισης όλων των εποχών. Είχε μια λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία, διάρκειας 20 ετών.

 Ο Μιλάνοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι, στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Έπαιξε συνολικά 349 παιχνίδια με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, σημειώνοντας 540 γκολ. Ως παίκτης, κέρδισε πολλά τρόπαια: ήταν δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης, δύο φορές νικητής Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, νικητής του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, δύο φορές νικητής του Κυπέλλου FINA και τρεις φορές νικητής του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Του δόθηκε η τιμή να είναι ο σημαιοφόρος της Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας στην τελετή έναρξης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1996 στην Ατλάντα, και έγινε ο 18ος παίκτης υδατοσφαίρισης που ήταν σημαιοφόρος στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Στις 13 Μαΐου 2006, εισήχθη στο Διεθνές Hall of Fame Κολύμβησης στο Φορτ Λόντερντεϊλ. Τον Ιούνιο του 2009, ο Μιλάνοβιτς διορίστηκε προπονητής της Παρτιζάν μετά την παραίτηση του Ντέγιαν Ουντόβιτσιτς. Το 2011 ως προπονητής της Παρτιζάν Ραϊφάιζεν, κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, καθώς και το 2015 ως προπονητής της Προ Ρέκο. ΠαρτιζάνΚύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: 2010–11 Σούπερ Καπ Ευρώπης: 2011 Eurointer League: 2009–10, 2010–11 Πρωτάθλημα Σερβίας: 2009–10, 2010–11, 2011–12 Κύπελλο Σερβίας: 2009–10, 2010–11, 2011–12 Κύπελλο Τομ Χόουντ: 2011Προ Ρέκο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: 2014–15 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2014–15 Κύπελλο Ιταλίας: 2014–15Γαλατασαράι Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2016–17Νόβι Μπέογκραντ Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: φιναλίστ 2021–22 Αδριατική Λίγκα: 2021–22 Πρωτάθλημα Σερβίας: 2021–22 ΠαρτιζάνΠρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1983–84, 1986–87, 1987–88 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1981–82, 1984–85, 1986–87, 1987–88 Μεσογειακό Κύπελλο: 1989ΜλάντοστΠρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1989–90 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: 1989–90, 1990–91 Σούπερ Καπ LEN: 1990. Μεσογειακό Κύπελλο: 1991Ερυθρός ΑστέραςΠρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1991–92ΚαταλούνιαΠρωτάθλημα Ισπανίας: 1992–93ΡόμαLEN Trophy: 1993–94ΜπούντβαΠρωτάθλημα Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1993–94
Κωνσταντίνος Δουρούτης

Ο Κωνσταντίνος Δουρούτης (14 Νοεμβρίου 1809 - 24 Σεπτεμβρίου 1880) ήταν Έλληνας βιομήχανος και ιδρυτής της μεταξουργίας στην Ελλάδα. Το μέρος που είχε παλαιότερα την βιομηχανία του, ονομάζεται σήμερα Μεταξουργείο.

 Ο Κωνσταντίνος Δουρούτης γεννήθηκε στις Καλαρρύτες της Ηπείρου στις 14 Νοεμβρίου 1809. Εκπαιδεύτηκε πρώτα στο σχολείο των ομογενών στην Τεργέστη, και μετά στην Ανκόνα. Το 1828 πήγε στην Κέρκυρα όπου και άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο. Στην Ελλάδα επανήρθε το 1825 και με την βοήθεια της οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων ανέπτυξε το εμπόριο στη Μάνη. Το 1837 επανέφερε την βιομηχανία του μεταξοσκώληκα στην Ελλάδα. Υπήρξε πολλά έτη μέλος του συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας, μέλος της Βιομηχανικής Επιτροπής και επανειλημμένα έγινε δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα. Το Μεταξουργείο που ίδρυσε στην Αθήνα θεωρήθηκε «δείγμα άλματος της βιομηχανικής προόδου». Η Ελληνική κυβέρνηση τον τίμησε το 1856 με το χρυσό παράσημο του Σωτήρα, ενώ το 1862 έλαβε τιμητικό παράσημο από τον βασιλιά της Ιταλίας για όσα πρόσφερε στην εγκατάσταση της πρώτης Ιταλικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου 1880. Ιωάννης Αρσένης, Μιχαήλ Ραφαήλοβιτς, επιμ. (1881). Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
NGC 768

Ο NGC 768 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος και απέχει περίπου 314 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) το 1885.

 Δεδομένα για το NGC 768 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 768 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 768 στο Wikimedia Commons
Βαρβάρα Χριστίνα φον Μπέρνχολντ

Η Βαρβάρα-Χριστίνα, γερμ.: Barbara Christine von Bernhold (1690 - 1756), ήταν Γερμανίδα αυλικός. Ήταν η επίσημη βασιλική ερωμένη του Καρόλου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ το 1711-1730 και η πολιτική σύμβουλος, πρώτη κυρία και επικεφαλής της Αυλής τού γιου του Γουλιέλμου Η΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ μεταξύ 1730-1756.

 Ήταν η κόρη τού ευγενούς, και αξιωματούχου της Έσσης, Γιόχαν-Λούντβιχ φον Μπέρνχολντ και της Άννας-Λουκρητίας φον Στάιν. Μετά το τέλος της Μαρίας-Αμαλίας της Κουρλάνδης (συζύγου του Καρόλου Α΄) το 1711, έγινε η επίσημη ερωμένη του Καρόλου Α΄. Είχε μία καλή σχέση με τους γιους του και μετά το τέλος του το 1730, της επετράπη να παραμείνει στην Αυλή. Έγινε επικεφαλής της Αυλής του Γουλιέλμου Η΄ το 1730 και επειδή η σύζυγός του Δωροθέα-Βιλελμίνη της Σαξονίας-Τσάιτς "φυλακίστηκε" λόγω ψυχικής ασθένειας, ενεργούσε στις τελετές ως η πρώτη κυρία της Αυλής. Άσκησε επίσης πολιτική επιρροή στον Γουλιέλμο Η΄, καθώς την έκανε πολιτικό σύμβουλο. Διέμενε στο ανάκτορο Μπελβιού. Susanne Köttelwesch: Barbara Christine von Bernhold. Σε: Jahrbuch des Landkreises Kassel 2001, Kassel, S. 17 ff. Uta Löwenstein: Höfisches Leben und höfische Αναπαράσταση στο Hessen-Kassel im 18. Jahrhundert (pdf; 58 kB), S. 40 Peter Naumann: Die landgräfliche Nebenfrau Barbara Christine von Bernhold: Eine Verbindung zum Kupferbergbau und zur Kupferverhüttung στο Nordhessen. σε: * PN Geo-Jahreschronik Nordhessen, Nr. 8, Selbstverlag, 2001
Λουίζα Ντιόγκο

Η Λουίζα Ντιόγκο (Luísa Dias Diogo, 11 Απριλίου 1958) είναι πολιτικός, η οποία χρημάτισε πρωθυπουργός της Μοζαμβίκης από το Φεβρουάριο του 2004 ως τις 16 Ιανουαρίου του 2010. Είναι η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας αυτής. Ανήκει στο κόμμα FRELIMO (Μέτωπο Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης), το οποίο κυβερνάει τη χώρα από την ανεξαρτησία, το 1975. Είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Χριστιανικών Εκκλησιών Γυναικών.

 Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1958. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μαπούτο, απέκτησε μπάτσελορ το 1983 και στη συνέχεια απέκτησε Μάστερ από το Τμήμα Αφρικανικών και Ανατολικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το 1980 ξεκίνησε να εργάζεται στο Υπουργείο Οικονομικών της χώρας της. Επίσης εργάστηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα . Το 1994 έγινε μέλος της κυβέρνησης του FRELIMO και ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών. Έπειτα διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών και Σχεδιασμού, αξίωμα που διατήρησε μέχρι το 2005. Στις 17 Φεβρουαρίου του 2004 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ζοακίμ Τσισάνο. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Πασκάλ Μοκουμπί, ο οποίος θήτευσε στο αξίωμα επί 9 χρόνια. Ως πρωθυπουργός κάλεσε τους υπουργούς Υγείας των χωρών της Αφρικής να προσφέρουν υγειονομικές υπηρεσίες αναφορικά με τη σεξουαλική υγεία και την αναπαραγωγή δωρεάν σε όλη την ήπειρο. Με τον τρόπο αυτό θα μειωθεί η βρεφική θνησιμότητα κατά τα δύο τρίτα και επίσης θα μειωθεί η θνησιμότητα των γυναικών κατά τον τοκετό, όπως επίσης και η εξάπλωση του AIDS. Ο στόχος των Ηνωμένων Εθνών είναι να επιτευχθούν αυτά ως το έτος 2015.Τον Αύγουστο του 2007 η Ντιόγκο, η οποία ζητά την καταπολέμηση φτώχειας και την καλύτερη περίθαλψη, ήταν στην 89η θέση στον κατάλογο με τις 100 πιο ισχυρές γυναίκες του πλανήτη, στο περιοδικό Forbes . Πιο πρόσφατα ενδιαφέρθηκε για την ισότητα των δύο φύλων και τις γυναίκες στην πολιτική. ιδρύοντας το "Δίκτυο των Γυναικών - Υπουργών και Βουλευτών" (MUNIPA).Το Σεπτέμβριο του 2005 υπήρξε επίσημη ομιλήτρια από το εξωτερικό στο συνέδριο του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2010 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Άιρες Αλί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Luisa Diogo στο Wikimedia Commons
Ρομπέρτα Πινότι

Η Ρομπέρτα Πινότι (ιταλικά: Roberta Pinotti) (γεννημένη στις 20 Μαΐου 1961) είναι μια Ιταλίδα πολιτικός. Από τις 22 Φεβρουαρίου 2014 κατέχει το αξίωμα της Υπουργού Άμυνας της Ιταλίας.

 Η Πινότι γεννήθηκε στη Γένοβα και σπούδασε ιταλική φιλολογία. Ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως περιφερειακή σύμβουλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αργότερα εντάχθηκε διαδοχικά στο Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς, στους Δημοκράτες της Αριστεράς και στο Δημοκρατικό Κόμμα. Εξελέγη για πρώτη φορά στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 2001, ενώ το 2008 τέθηκε στα κύρια στελέχη της αντιπολιτευόμενης παράταξης του Βάλτερ Βελτρόνι. Το 2013 διορίστηκε ως υπογραμματέας του υπουργείου άμυνας στην Κυβέρνηση Λέτα. Στις 21 Φεβρουαρίου 2014 ανέλαβε το αξίωμα της Υπουργού Άμυνας της Ιταλίας. Το ίδιο έτος έλαβε βραβείο από το Ίδρυμα Ιταλία ΉΠΑ. Η Πινότι είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες. Επίσημος ιστότοπος
Μείζων θωρακικός μυς

Ο μείζων θωρακικός μυς είναι πλατύς μυς, ο οποίος καλύπτει το εμπρόσθιο και άνω τμήμα του θώρακα και συμβάλλει στη διαμόρφωση του πρόσθιου τοιχώματος του θώρακα και της μασχάλης. Εκφύεται από την κλείδα, το στέρνο και τη θήκη του ορθού κοιλιακού μυός και καταφύεται στο βραχιόνιο οστό. Με ενέργειά του προκαλεί προσαγωγή, έκταση, κάμψη και έσω στροφή του βραχίονα.

 Στην πρόσθια επιφάνεια του μείζονος θωρακικού μυός βρίσκεται ο μαστός. Ο μείζων θωρακικός μυς έχει τριγωνικό σχήμα όταν ο βραχίονας βρίσκεται σε οριζόντια θέση (απαγωγή) και τετράπλευρο σχήμα όταν ο βραχίονας βρίσκεται στα πλάγια του κορμού. Ο μείζων θωρακικός μυς εμφανίζει τρείς εκφυτικές μοίρες: την κλειδική μοίρα (ίνες οι οποίες εκφύονται από τα δύο έσω τρίτα της κλείδας), την στερνοπλευρική μοίρα (ίνες οι οποίες εκφύονται από το δεύτερο ως έκτο πλευρικό χόνδρο και τον στερνικό υμένα) και την κοιλιακή μοίρα (ίνες οι οποίες εκφύονται από την πρόσθια επιφάνεια του άνω τμήματος της θήκης του ορθού κοιλιακού μυός). Οι τρείς αυτές εκφυτικές μοίρες καταλήγουν σε πλατύ τένοντα με κατάφυση στην ακρολοφία του μείζονος βραχιόνιου ογκώματος του βραχιόνιου οστού. Ο μυς νευρώνεται από τα πρόσθια θωρακικά νεύρα. Ο μείζων θωρακικός μυς με ενέργειές του είναι κύριος υπεύθυνος για την κίνηση του ώμου. Κατεβάζει τον βραχίονα που ανυψώθηκε, προκαλεί έσω στροφή στον βραχίονα ή τον προσηλώνει στα πλάγια. Φέρνει τον βραχίονα μπροστά και τον έλκει προς τον κορμό ή το αντίθετο. Τέλος, ο μείζων θωρακικός μυς δρά κατά τη διάρκεια της εισπνοής, ανυψώνοντας τις πλευρές (εισπνευστικός μυς). Ο μείζων θωρακικός μυς μπορεί να γυμναστεί μέσα απο μια ποικιλία αθλημάτων, όπως οι ασκήσεις των κολυμβητών, πυγμάχων και παλαιστών, οι οποίοι γυμνάζουν κυρίως τον κορμό και τους βραχίονες. Καθώς επίσης και στους αθλητές της άρσης βαρών, ενοργάνου γυμναστικής, δρομείς και εμποδιστές γιατί περιλαμβάνει επιπλέον και την ενέργεια του αναπνευστικού μυός. Συντακτική ομάδα Care. «Μυς του κορμού». care.gr. ΑΝΝΑ ΤΣΙΛΙΓΚΙΡΟΓΛΟΥ-ΦΑΧΑΝΤΙΔΟΥ (1989). Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ. UNIVERSITY STUDIO PRESS A.E. σελίδες 160–1. ISBN 960-12-0243-9.
Άννα του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν

Η Άννα, γερμ.: Anna von Isenburg-Büdingen (1460 - 27 Ιουλίου 1522 στο Μπάμπενχαουζεν) ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Ίζενπουργκ-Μπύντινγκεν. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.

 Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν και της Μαρίας, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ στις 9 Σεπτεμβρίου 1480. Χρειαζόταν μία παπική άδεια εξαίρεσης για τον γάμο της, επειδή ήταν συγγενής 4ου βαθμού του Φιλίππου. Έφερε προίκα 4.500 φιορίνια. Έλαβε από τον σύζυγό της πρόσοδο 1.000 φιορίνια εφ'άπαξ και 450 φιορίνια ετησίως από τα έσοδα του κάστρου Σάαφχαϊμ. Και οι δύο παραιτήθηκαν από τη διεκδίκησή τους για την κυριότητα του Μπύντινγκεν. Η Άννα απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1522 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου στο Μπάμπενχαουζεν, μπροστά από τον βωμό. Παντρεύτηκε το 1480 τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ]] και είχαν μαζί τα ακόλουθα παιδιά: Φίλιππος Γ΄ (18 Οκτωβρίου 1482 - 15 Μαΐου 1538), κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Άννα (1485 - 11 Οκτωβρίου 1559), μοναχή στο αβαείο Mαρίενμπορν. Μαργαρίτα (1486 - 6 Αυγούστου 1560, Μπάμπενχαουζεν), μοναχή στο αβαείο Mαρίενμπορν, απασχολήθηκε ισόβια στο κάστρο Μπάμπενχαουζεν, λόγω ενός «ολισθήματος» . Τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου στο Μπάμπενχαουζεν. Λουδοβίκος (5 Οκτωβρίου 1487, Μπούσβαϊλερ - 3 Δεκεμβρίου 1553, Βίλστατ) κληρικός, τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Αδόλφου στο Nόιβαϊλερ. Μαρία (π. 1487 - πιθανώς το 1526), ηγουμένη του αβαείου Κλάρενταλ από το 1512 έως το 1525. Aμαλία (7 Ιουνίου 1490, Μπούσβαϊλερ - 11 Μαρτίου 1552, Πφάφενχοφεν) μοναχή, τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Αδόλφου στο Nόιβαϊλερ). Ράινχαρντ (19 Φεβρουαρίου 1494, Kλίνγκερμπεργκ αμ Μάιν - 7 Ιουνίου 1490, Μπούσβαϊλερ), κληρικός, τάφηκε στον Άγ. Αδόλφο στο Nόιβαϊλερ. JG Lehmann: Urkundliche Geschichte der Grafschaft Hanau-Lichtenberg im unteren Elsasse, 2 vols, 1862, reprinted: Pirmasens 1970 Sebastian Scholz: Die Inschriften der Stadt Darmstadt und des Landkreises Darmstadt-Dieburg und Groß-Gerau, στη σειρά Die deutschen Inschriften vol. 49, Mainzer series, τόμος. 6, εκδ. από το Akademie der Wissenschaften Mainz, Βισμπάντεν 1999 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhausen, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894 Ernst J. Zimmermann, Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978
Ειρήνη Νικολοπούλου

Η Ειρήνη Νικολοπούλου γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά. Είναι δημοσιογράφος, από τις μακροβιότερες παρουσιάστριες δελτίων ειδήσεων και εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης. Διακρίθηκε για τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που έλαβε από διεθνείς προσωπικότητες και ήταν η βασική παρουσιάστρια των δύο επίσημων εκπομπών της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας - 2004. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη συνοικία του Προφήτη Ηλία στον Πειραιά, πήγε στο 47ο Δημοτικό Σχολείο και φοίτησε στο Α’ Δημόσιο Γυμνάσιο Θηλέων, ενώ από 6 ετών έλαβε και Γαλλική παιδεία. Με ιδιαίτερη κλίση στα καλλιτεχνικά, ασχολήθηκε με το τραγούδι και το θέατρο καθ’ όλη την διάρκεια των Γυμνασιακών και των πρώτων Πανεπιστημιακών σπουδών της. Λόγω της καταγωγής της μητέρας της, Αικατερίνης Ταγκάλου από την Ερμιόνη πέρασε τα καλοκαίρια των νεανικών της χρόνων στη χερσόνησο της Αργολίδας, ενώ τακτικά επισκεπτόταν επίσης τα Τρόπαια και τα Λαγκάδια Γορτυνίας στην Αρκαδία, τα δύο χωριά του παππού και της γιαγιάς της από την πλευρά του πατέρα της, Λεωνίδα. Αγάπησε το σινεμά από παιδί, αφού ο κινηματογραφιστής πατέρας της, την είχε πάντα κοντά του, στο θερινό «Σινέ Αλάμπρα» στους Αμπελοκήπους.

 Σπούδασε Νομικά, Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1976 – 1981). Παράλληλα συμμετέχοντας στο θεατρικό τμήμα το Πανεπιστημίου έκανε μαθήματα ορθοφωνίας, μορφοφωνολογίας και θεάτρου. Σκόπευε να γίνει διερμηνέας, αλλά τα σχέδια της ανατράπηκαν οπότε αναζήτησε νέο επαγγελματικό δρόμο και τελειοποίησε τις γνώσεις της στην Γαλλική, Αγγλική και Ιταλική γλώσσα, με σπουδές στην Οξφόρδη, τη Νίκαια και τη Νανσύ της Γαλλίας και το Λουξεμβούργο (Universite de Νancy, Universite des Sciences et des Lettres – Nice, Oxford University – Bletchington Park College, Institut Universitaire de Luxembourg). Επίσης έλαβε υποτροφία από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για το College d’ Europe (Bruges). Το 1980 ξεκίνησε την συνεργασία της με την ΕΡΤ2 ως ηλεκτρονική δημοσιογράφος. Έπειτα, το 1989, η Νικολοπούλου παίρνει μεταγγραφή στο MEGA όπου συμπαρουσίασε με την Ρίκα Βαγιάνη, την εκπομπή "Studio 5" και στην συνέχεια στο STAR όπου παρουσίασε επίσης πρωινή ενημερωτική εκπομπή ονόματι "Μέρα με τη μέρα" στο ίδιο κανάλι για μία σεζόν. Το 2003, παίρνει μετεγγραφή στον Alpha TV και αναλαμβάνει την παρουσίαση δελτίων ειδήσεων έως το 2005. Το 2005, επιστρέφει στην ΕΡΤ όπου παρουσίασε τις εκπομπές "Ολυμπιάδα όλη η Ελλάδα", δελτία ειδήσεων και τηλεμαραθωνίους του καναλιού ενώ απέκτησε και δική της εκπομπή στην ERT World έως και το 2010 με τίτλο "Ελληνικό Πανόραμα". Το 1995 έκανε ραδιοφωνική εκπομπή στην ΕΡΑ2, το "Παρίσι - Αθήνα" με γαλλικά τραγούδια. Έχει συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά όπως "Το βήμα" και το "Top Woman" Σήμερα, είναι διευθύντρια του site www.eirinika.gr. Το 1990 η Ειρήνη Νικολοπούλου παντρεύτηκε με τον αρχιτέκτονα Μύρωνα Τουπογιάννη και το 1993 απέκτησαν μια κόρη, την Έλενα Τουπογιάννη, η οποία σπουδάζει οικονομικά.
Απόστολος Παπαγεωργίου

Ο Απόστολος Παπαγεωργίου (1906- 9 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν υπουργός Ενεργείας στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη και ευρωβουλευτής με το Κόμμα Προοδευτικών από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι το θάνατό του το Σεπτέμβριο του 1982.

 Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Υπήρξε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και υποδιοικητής ΕΤΒΑ. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός Ενεργείας. Στις ευρωεκλογές του 1981 εξελέγη ευρωβουλευτής με το Κόμμα Προοδευτικών. Πέθανε εν ενεργεία ευρωβουλευτής το Σεπτέμβριο του 1982 και αντικαταστάθηκε στην έδρα από τον Ηλία Γλυκοφρύδη.
Γιουσού Ν’ Ντουρ

Ο Γιoυσού Ν’ Ντουρ (Youssou Madjiguène N'Dour, 1 Οκτωβρίου 1959) είναι Σενεγαλέζος τραγουδιστής της μουσικής world, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για την ανάμιξη των παραδοσιακών Σενεγαλέζικων μουσικών τεχνικών με Κουβανέζικες και τζαζ επιρροές.

 Ο Ν’ Ντουρ γεννήθηκε στο Ντακάρ. Η μητέρα του ήταν μία γκριότ – παραδοσιακή Σενεγαλέζα μουσικός - και του έμαθε τα βασικά της τοπικής μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των τάσσο (ένα είδος ραπ) και μπακού (παραδοσιακός ύμνος). Ο Γιουσού ξεκίνησε να τραγουδά σε θεατρικές ομάδες και σε χορωδίες παραδοσιακής μουσικής στην ηλικία των 12. Στα 15 μπήκε στο Σενεγαλέζικο συγκρότημα Super Diamono, και έκανε περιοδεία στη Δυτική Αφρική. Τον επόμενο χρόνο, το 1976, ξεκίνησε την μουσική του καριέρρα με το συγκρότημα Star Band No. 1, και το 1977 έφτιαξε το δικό του συγκρότημα, τους Étoile de Dakar, που το 1981 το μετονόμασε σε Super Étoile de Dakar. Οι Super Étoile de Dakar περιόδευσαν το 1984 στην Ευρώπη, παίζοντας μια μοντέρνα μορφή mbalax (ένας παραδοσιακός Σενεγαλέζικος ρυθμός). Το συγκρότημα πρωτοεμφανίστηκε το 1985 και στην Βόρεια Αμερική. Μετά την ηχογράφηση των τραγουδιών Immigrés και Nelson Mandela, ο Ν’ Ντουρ κέρδισε την προσοχή του Βρετανού τραγουδιστή και τραγουδοποιού της ροκ, Πήτερ Γκάμπριελ. Έπαιξε στο επιτυχημένο άλμπουμ του Γκάμπριελ, So (1986) και το 1987 στην περιοδεία του, σε Ηνωμένες Πολιτείες, Ιαπωνία, και Ευρώπη. Τραγούδησε επίσης στο Graceland (1986), το ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ του αμερικανού τραγουδιστή και τον τραγουδοποιού Πωλ Σάιμον, και το 1988 έπαιξε στη συναυλία γενεθλίων του Νέλσον Μαντέλα που έγινε στο Λονδίνο. Το 1989 ο Ν’ Ντουρ έκανε μια περιοδεία υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας, μιας οργάνωσης ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τον Οκτώβριο του 2020, ο Youssou N'Dour εντάχθηκε στην περίφημη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία, σύμφωνα με το ίδρυμα. Bitim Rew (1984) Nelson Mandela (1986) Immigrés (1988) The Lion (1989) - considered his breakthrough album Set (1990) Eyes Open (1992) Guide (Wommat) (1994) Djamil (1996) Inedits 84-85 (1997) Special Fin D'annee Plus (1999) Lii (2000) Joko: The Link (2000) Rewmi (2000) Le Grand Bal (2000) St. Louis (2000) Le Grand Bal a Bercy (2001) Ba Tay (2002) Nothing's In Vain (2002) Youssou N'Dour and His Friends (2002) Kirikou (2004) Egypt (2004) Alsaama Day (2007) Rokku Mi Rokka (2007) Special Fin D'annee : Salagne-Salagne (2009) Dakar - Kingston (2010) Mbalakh Dafay Wakh (2011) Fatteliku (2014) #Senegaal Rek (2016) Africa Rekk (2016) Seeni Valeurs (2017) The Best Of Youssou N'Dour (1995) Euleek Sibir with Omar Pene (You et Pene) (1996) Immigrés/Bitim Rew (1997) Best of the 80's (1998) Hey You: The Essential Collection 1988–1990 (1998) Birth Of A Star (2001) The Rough Guide To Youssou N'Dour & Etoile de Dakar (2002) 7 Seconds: The Best Of Youssou N'Dour (Remastered) (2004) Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur — John Lennon's "Jealous Guy" (2007) From Senegal to the world (2012) Επίσημη σελίδα
Φυλακωπή

Η Φυλακωπή, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Μήλου, είναι ένας από τους σημαντικότερους οικισμούς της εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες. Η σπουδαιότητα της Φυλακωπής συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού (δηλαδή από το ήμισυ της 3ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τον 12ο αιώνα π.Χ.) και γι' αυτό είναι ο τύπος για τη διερεύνηση αρκετών χρονολογικών περιόδων του Αιγαίου της Εποχής του Χαλκού.

 Η Φυλακωπή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από το 1896, και οι ανασκαφές συνεχίστηκαν έως το 1899, υπό τη Βρετανική Σχολή Αθηνών. Η ανασκαφή ήταν εντυπωσιακά μπροστά από την εποχή του, με τον Ντούκαν Μακκένζ (τον τελευταίο εργοδηγό του Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό) να καταγράφει λεπτομερείς στρωματογραφικές πληροφορίες. Η ανασκαφή αποκάλυψε έναν μέχρι σήμερα άγνωστο κυκλαδικό οικισμό της Εποχής του Χαλκού με συνέχεια σε όλη την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού μέχρι τα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Από την ανασκαφή αυτή προτάθηκε η στρωματογραφία τριών φάσεων, η δεύτερη και η τρίτη φάση που αφορούσαν περιόδους μινωικής και μυκηναϊκής επιρροής αντίστοιχα. Ο οικισμός ανασκάφηκε το 1910-11 με επίκεντρο τη διύλιση της κεραμικής χρονολογίας. Η πιο πρόσφατη ανασκαφή στην περιοχή πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόλιν Ρένφριου. Οι ανασκαφές καλύφθηκαν σε δύο μονογραφίες και αποκάλυψαν ένα άγνωστο προηγουμένως Ιερό. Η πρώτη φάση του χώρου (Φυλακωπή Ι: 2300-2000 π.Χ.) χρονολογείται από τα μέσα της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού μέχρι τα μέσα της Μέσης Εποχής του Χαλκού. Η Αρχιτεκτονική βρίσκεται αρχικά στην Φυλακωπή Ι και ο οικισμός αναπτύχθηκε σε όλη τη φάση της Φυλακωπης Ι. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης (Φυλακωπή ΙΙ: 2000-1550 π.Χ.) ο οικισμός ευδοκιμεί και γίνεται σημαντικός παίκτης στις Κυκλάδες. Η Φυλακωπή Β ήταν πιο πυκνοκατοικημένη, με τετράγωνα σπίτια χωρισμένα από μακριές και ευθείες οδούς. Αυτή η φάση είναι γνωστή για την κυκλαδίτικη καλλιτεχνική αίσθηση. Τα αγγεία περιέχουν συχνά στυλιζαρισμένα φυτικά και ζωικά μοτίβα σε μαύρο και κόκκινο ματ χρώμα. Προς το τέλος της περιόδου εντοπίστηκαν στην περιοχή αυξανόμενες ποσότητες μινωικής κεραμικής, σημειώνοντας την έναρξη μιας περιόδου «μινωικοποιήσεως», η οποία είναι πιο ορατή στην αρχή της Φυλακωπης ΙΙΙ. Η Φυλακωπή ΙΙΙ (1550-1100 π.Χ) κατασκευάστηκε μετά την πλήρη καταστροφή της Φυλακωπή ΙΙ, πιθανότατα λόγω της σεισμικής δραστηριότητας. Η φάση μπορεί να χωριστεί σε τρεις υπο-φάσεις. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε στο τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και δεν ξανακατοικήθηκε. Σήμερα η θάλασσα έχει διαβρώσει πολύ μεγάλο μέρος της πόλης. Λίγο πριν από τις πρώτες ανασκαφές, υπήρξαν αναφορές λεηλασίας αρχαιοτήτων στον χώρο.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1934

Tο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1934 διεξήχθη στην Αθήνα, στην εξοχική περιοχή της Καισαριανής με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ στις 25 Μαρτίου. Νικητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Παναθηναϊκός Α.Ο..

 Σύμφωνα με την προκήρυξη του ΣΕΓΑΣ, στο ομαδικό βαθμολογούνταν οι τρεις καλύτεροι δρομείς από κάθε ομάδα, αλλά μπορούσαν να μετέχουν περισσότεροι. Ως βαθμός λογίζονταν η σειρά κατάταξης και νικήτρια ομάδα αναδείχθηκε εκείνη με τη μικρότερη αθροιστική βαθμολογία των τριών καλύτερων αθλητών της. Στα περιφερειακά πρωταθλήματα βραβεύτηκαν οι τρεις πρώτοι αθλητές και η νικήτρια ομάδα. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μετείχαν το πολύ πέντε αθλητές από κάθε σύλλογο αλλά βαθμολογούνταν πάλι οι τρεις καλύτεροι, ενώ βραβεύτηκαν οι έξι πρώτοι αθλητές και οι τρεις πρώτες ομάδες. Τα περιφερειακά πρωταθλήματα διεξήχθησαν την Κυριακή 18 Μαρτίου σε διαδρομές 7 χλμ, σε όλη τη χώρα με διοργανωτές τοπικούς συλλόγους, ως εξής: Αττικοβοιωτίας: Παναθηναϊκός Θεσσαλονίκης: ΒΑΟ Θεσσαλίας: Γ.Σ. Βόλου Αν. Μακεδονίας-Θράκης: Ορφέας Ξάνθης Νήσων Αιγαίου: Πανσαμιακός (Σάμος) - Παλλεσβιακός (Λέσβος-Χίος) Κρήτης: Γ.Σ. Τάλως Χανίων Αιτωλοακαρνανίας: Γ.Σ. Αστήρ Αγρινίου Άρτης: Κερκυραϊκός Γ.Σ. Β. Πελοποννήσου: Παναχαϊκή Ν. Πελοποννήσου: Σπαρτιατικός Γ.Σ. Κύπρου: ΓΣ Ολύμπια Λεμεσού Η εκκίνηση του αγώνα δόθηκε στο γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ Καισαριανής και οι δρομείς ακολούθησαν το δρόμο προς τον Υμηττό μέχρις αποστάσεως 4.500μ. Στη συνέχεια έκαναν αναστροφή και επέστρεψαν ως το γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ, όπου τερμάτισαν. Στους αγώνες μετείχαν οι νικητές των περιφερειακών αγώνων ανώμαλου δρόμου που είχαν προηγηθεί καθώς και οι νικήτριες ομάδες. Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά", 23-2-1934. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά", 23-3-1934. Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά", 28-3-1934.
Ρέντε

Η Ρέντε είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Κοζέντσα, στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η Ρέντε είναι έδρα του Πανεπιστημίου της Καλαβρίας, ο πληθυσμός της πόλης είναι 35.000 κάτοικοι αλλά μαζί με τους φοιτητές όταν λειτουργεί το Πανεπιστήμιο φτάνει τις 60.000. Διαιρείται σε δύο μέρη : η παλιά βρίσκεται ψηλά στον λόφο και η νέα στην πεδιάδα, η νέα αποτελεί κέντρο της οικονομίας της Ρέντε και αποτελεί τμήμα του αστικού συγκροτήματος της Κοζέντσα.

 Η Ρέντε ιδρύθηκε από τους Οινωτρίους που της έδωσαν το όνομα "Πανδοσία", αργότερα μερικοί κάτοικοι μετακινήθηκαν σε γειτονική ασφαλή περιοχή και ίδρυσαν μία νέα πόλη με το όνομα "Αρουντία". Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος αναφέρει ότι η πόλη κατοικείται από Βρέττιους με καταγωγή από την Οινωτρία. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η ιστορία του Ρέντε ταυτίζεται με την γειτονική πόλη Κοζέντσα, όταν ξέσπασαν οι Γοτθικοί Πόλεμοι την λεηλάτησε ο Τωτίλας (547). Την Ρέντε λεηλάτησαν οι Σαρακηνοί (8ος - 10ος αιώνας) και ένα τμήμα του πληθυσμού μετακινήθηκε, αργότερα την κατέκτησαν οι Νορμανδοί μαζί με ολόκληρη την νότια Ιταλία. ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2019-06-30 στο Wayback Machine.
Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν

Σύμφωνα με το ιρανικό σύνταγμα ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν (περσικά: |رهبر معظم ایران| rahbar-e mo'azzam-e irān) είναι ο αρχηγός κράτους του Ιράν. Ονομάζεται επίσης Ανώτατος Αρχηγός της Ισλαμικής Επανάστασης και Ανωτάτη Ηγετική Αρχή. Αποτελεί την ανώτατη διοικητική και θρησκευτική αρχή του Ιράν. Υπό τον έλεγχό του βρίσκονται ανάμεσα στα άλλα οι Ένοπλες Δυνάμεις, το Δικαστικό Σύστημα και η Κρατική Τηλεόραση. Είναι ανώτερος από τον Πρόεδρο του Ιράν.

 Ο ανώτατος ηγέτης σκιαγραφεί και επιβλέπει την εφαρμογή των «γενικών πολιτικών κατευθύνσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν». Αναπληρώνεται από το Συμβούλιο των Κηδεμόνων, μία επιτροπή σημαινόντων ιερωμένων. Ο Ανώτατος Ηγέτης είναι και αρχιστράτηγος του στρατού όπως και αρχηγός των υπηρεσιών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών και είναι ο μόνος που δικαιούται να κηρύξει πόλεμο. Ηγείται προσωπικά του αυτόνομου στρατού των Φρουρών της ισλαμικής επανάστασης. Επίσης διορίζει και απομακρύνει τους επικεφαλής της δικαιοσύνης και των κρατικών ΜΜΕ. Τέλος, διορίζει επίσης έξι από τα δώδεκα μέλη του Συμβουλίου των Κηδεμόνων. Θεωρητικά, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν και τα μέλη του Συμβουλίου των Κηδεμόνων διορίζονται από μία Συνέλευση Εμπειρογνωμόνων, με βάση τα προσόντα και τη δημοτικότητα. Ωστόσο, όλοι οι υποψήφιοι για τη συνέλευση των εμπειρογνωμόνων, ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο (Majlis), επιλέγονται από το Συμβούλιο των Φρουρών, του οποίου τα μέλη επιλέγονται από τον Ανώτατο Ηγέτη. Η συνέλευση ποτέ δεν έχει αμφισβητήσει τον Ανώτατο Ηγέτη. Οποιαδήποτε προσβολή ή κριτική σε βάρος του Ανωτάτου Ηγέτη επισείει ποινή. Σε ορισμένες περιπτώσεις μέλη της συνέλευσης που άσκησαν κριτική στον Ανώτατο Ηγέτη έχασαν το αξίωμά τους και συνελήφθησαν.
Κλεομένης Οικονομόπουλος

Ο Κλεομένης Οικονομόπουλος (17 Μαρτίου 1934 - 22 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και οικονομολόγος, ο οποίος διετέλεσε επιμελητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νομάρχης Καστοριάς (1976-81) και Χαλκιδικής (1981-82).

 Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Ακολούθησε νομικές σπουδές και σπουδές κοινωνικών και πολιτικών- οικονομικών επιστημών στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές, Οικονομικές και Κοινωνικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Αθηνών, Στρασβούργου, Νανσύ, Λουξεμβούργου, Τουλούζης και Καίμπριτζ. Επίσης σπούδασε στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, στη Διεθνή Σχολή Συγκριτικού Δικαίου του Στρασβούργου και στο Πανεπιστημιακό Φεδεραλιστικό Κολλέγιο της Αόστης, με υποτροφίες. Διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Στρασβούργου . Διετέλεσε επιμελητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.Από το 1969 ως το 1979 ήταν επιμελητής της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1974 έγινε δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Δίδαξε ως καθηγητής στο Κέντρο Δημοσιογραφίας, στη Θεσσαλονίκη. Δημοσίευσε πολλά άρθρα και επιστημονικές μελέτες. Ήταν παντρεμένος, με 2 παιδιά. Χρυσό Μετάλλιο Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας (1980) Βραβείο Ποίησης της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδας (1991) Τιμητικά βραβεία από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών Βιογραφικά στοιχεία
Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα

Ο Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα (Juvénal Habyarimana, 1937-1994) ήταν πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ρουάντα από το 1973 έως το 1994. Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1937 στην πόλη Ουρούντι και σκοτώθηκε στις 6 Απριλίου 1994 όταν καταρρίφθηκε το αεροπλάνο που επέβαινε κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του Κιγκάλι. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του ευνόησε την εθνική ομάδα των Χούτου.

 Στις 5 Ιουλίου 1973, ενώ υπηρετούσε ως υπουργός Άμυνας, ο Χαμπιαριμάνα ανέτρεψε τον Γκρεγκουάρ Καϊμπάντα, τον πρώτο εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Ρουάντα, και κατέλαβε την εξουσία. Διέλυσε έπίσης το κόμμα Parmehutu στο οποίο ήταν και ο ίδιος μέλος. Το 1975 ίδρυσε το κόμμα Mouvement Révolutionaire National pour le Développement ως μοναδικό νόμιμο της χώρας. Η κυβέρνηση έμεινε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε στρατιωτικά χέρια μέχρι το 1978, όταν ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα. Την ίδια στιγμή ο Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα εξελέγη πρόεδρος για πενταετή θητεία καθώς ήταν ο μοναδικός υποψήφιος. Επανεκλέχτηκε στις μονοκομματικές εκλογές το 1983 και το 1989. Το 1990 ο Χαμπιαριμάνα επέτρεψε τον σχηματισμό και άλλων κομμάτων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 άρχισε μια ένοπλη εξέγερση κατά της κυβέρνησης Χαμπιαριμάνα όταν αντάρτες από το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα, μια δύναμη που αποτελούταν ως επί το πλείστον από μέλη της φυλής Τούτσι ομογενών της Ρουάντα που είχαν αυτομολήσει. Ο πόλεμος κατέληξε σε αδιέξοδο και οι δύο πλευρές άρχισαν διαπραγματεύσεις ειρήνης. Οι συνομιλίες αυτές κατέληξαν στην υπογραφή των συμφωνιών της Αρούσα, το 1993, για τη δημιουργία ενός καταμερισμού της εξουσίας. Στις 6 Απριλίου 1994 το ιδιωτικό τζετ του Χαμπιαριμάνα κατερρίφθη κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του Κιγκαλί. Εκτός του Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα, στο αεροπλάνο επέβαιναν ο πρόεδρος του Μπουρούντι, Σιπριάν Νταριαμιρά (Cyprien Ntaryamira), και πλήθος αξιωματούχων και διπλωματών. Οι συνθήκες της συντριβής του αεροσκάφους είναι ασαφείς. Εκείνη την εποχή τα μέσα ενημέρωσης, που αποτελούνταν κυρίως από εξτρεμιστές Χούτου, υποστήριξαν ότι το αεροπλάνο καταρρίφθηκε κατόπιν εντολής του ηγέτη του Πατριωτικόυ Μετώπου της Ρουάντα και μετέπειτα πρόεδρου της χώρας, Πολ Καγκάμε. Η άμεση συνέπεια της δολοφονίας του Χαμπιαριμάνα πυροδότησε ένα δολοφονικό μένος από εξτρεμιστές Χούτου από την πλειοψηφία κατά των αντιπάλων Τούτσι και των Χούτου που είχε αντιταχθεί στην κυβέρνηση. Η γενοκτονία της Ρουάντα ήταν ένα από τα χειρότερα εγκλήματα του 20ού αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Juvénal Habyarimana στο Wikimedia Commons Το μυστήριο της πτώσης του αεροπλάνου του Χαμπιαριμάνα (αγγλικά)
Μαίρη Χάμιλτον του Άμπερκορν

Η Μαίρη Χάμιλτον του Άμπερκορν (Mary Hamilton of Abercorn, γεννημένη ως Μαίρη Άννα Κάρζον-Χάου Mary Anna Curzon-Howe, 23 Ιουλίου 1848 - 10 Μαΐου 1929) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία Επί Των Τιμών της Βασίλισσας Αλεξάνδρας.

 Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1848, και ήταν κόρη του Ριχάρδου Κάρζον-Χάου, 1ου Κόμη Χάου και της δεύτερης συζύγου του Άννας Γκορ. Στις 7 Ιανουαρίου 1869 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Χάμιλτον, Μαρκήσιο του Χάμιλτον στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Λονδίνο. Μαζί απέκτησαν εννέα παιδιά: τον Λόρδο Ιάκωβο Αλβέρτο Εδουάρδο (1869–1953), παντρεύτηκε την Ροζαλίντα Μπίνγκχαμ. Απέκτησαν 5 παιδιά. τον Λόρδο Κλώντ Πεν Αλέξανδρο (1871-1871) τον Λόρδο Κάρολο (1874–1874) τον Λόρδο Κλώντ Φραγκίσκο (1874–1874) την Λαίδη Αλεξάνδρα Φίλλις (1876–1918), δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Λαίδη Γκλάντις Μαίρη (1880–1917), παντρεύτηκε τον Ραλφ Φραγκίσκο Φόργουορντ-Χάουαρντ του Γουίκλοου. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Λόρδο Αρθούρο Ιωάννη (1883–1914), δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ένα γιο (1886–1886) τον Λόρδο Κλώντ Νάιτζελ (1889–1975), παντρεύτηκε την Βιολέτα Ρούμπι Άστον. Δεν απέκτησαν παιδιά.Η Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας, ήταν τρισέγγονη της Δούκισσας, μέσω της εγγονής της Σίνθια Σπένσερ, Κόμισσα Σπένσερ. Πέθανε στις 10 Μάϊου 1929 σε ηλικία 80 ετών. 23 Ιουλίου 1848 – 7 Ιανουαρίου 1869: Λαίδη Μαίρη Άννα Κάρζον-Χάου 7 Ιανουαρίου 1869 – 31 Οκτωβρίου 1885: Η Μαρκησία του Χάμιλτον 31 Οκτωβρίου 1885 – 3 Ιανουαρίου 1913: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Άμπερκορν 3 Ιανουαρίου 1913 – 10 Μάϊου 1929: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Άμπερκορν
Κόκκινο καγκουρό

Το κόκκινο καγκουρό (Macropus rufus) είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος από όλα τα καγκουρό και το μεγαλύτερο θηλαστικό ιθαγενές είδος της Αυστραλίας. Είναι φυτοφάγο μαρσιποφόρο που ανήκει στην οικογένεια των Μακροποδιδών. Ζει αποκλειστικά στην Αυστραλία. Έχει μακριά και δυνατά πίσω πόδια και μεγάλη ουρά, ενώ τα μπροστινά του πόδια είναι συγκριτικά κοντά και αδύναμα.

 Οι περιοχες των κόκκινων καγκουρό είναι η δυτική και η κεντρική Αυστραλία, σε οικοσυστήματα όπως χορτολιβαδα, ή ερήμους. Ζουν κατά κύριο λογο σε ανοιχτά ενδιαιτήματα με λίγα δέντρα. Κυρίως τρέφονται με πράσινη βλάστηση. Μελέτη στην κεντρική Αυστραλία έδειξε ότι το γρασίδι αποτελεί το 75-95% της διατροφής αυτών των ζώων. Διαφορετικά αποτελέσματα βγήκαν από μελέτες στην νέα νότια Ουαλία (21-69%). Κατά την διάρκεια ξηρασίας, τα καγκουρό αναζητούν φυτά σε ανοιχτά λιβάδια και κοντά σε πηγες. Αυτό το είδος είναι μεγαλόσωμο με μακριά, μυτερά αυτιά και ένα τετράγωνο ρύγχος. Υπάρχουν διάφορες ανάμεσα στα αρσενικά και τα θηλυκά, καθώς τα αρσενικά φέρουν κόκκινη-καστανή γούνα.Τα θηλυκά είναι μικρότερα από τα αρσενικά, με μπλε-γκρίζα γούνα με καφέ απόχρωση. Έχει δύο εμπρόσθια όρια με μικρά νύχια, δύο μυϊκά πίσω άκρα, τα οποία χρησιμοποιούνται για άλματα και μια ισχυρή ουρά που συχνά χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει ένα τρίποδο όταν στέκεται όρθια. Τα κόκκινα σκέλη του καγκουρό λειτουργούν σαν μια λαστιχένια ζώνη, με τον τένοντα του Αχίλλειου να τεντώνεται καθώς το ζώο κατεβαίνει και στη συνέχεια απελευθερώνει την ενέργειά του για να ωθήσει το ζώο προς τα επάνω και προς τα εμπρός, επιτρέποντας την χαρακτηριστική αναπηδώντας κίνηση. Τα αρσενικά μπορούν να καλύψουν 8-9 m (26,2-29,5 ft) σε ένα άλμα, φθάνοντας τα ύψη 1,8-3 m (5,9-9,8 ft), αν και ο μέσος όρος είναι 1,2-1,9 m (3,9-6,2 ft). [6] [7] Τα αρσενικά μεγαλώνουν μέχρι το μήκος του κεφαλιού και του σώματος 1,3-1,6 m με μια ουρά που προσθέτει επιπλέον 1,2 m στο συνολικό μήκος. Τα θηλυκά είναι σημαντικά μικρότερα, με μήκος κεφαλής και σώματος 85-105 cm και μήκος ουράς 65-85 cm. Τα θηλυκά μπορούν να ζυγίζουν από 18 έως 40 κιλά, ενώ τα αρσενικά συνήθως ζυγίζουν περίπου δύο φορές περισσότερο, από 55 έως 90 κιλά. Το μέσο κόκκινο καγκουρό είναι περίπου 1,5 μ. Ύψος στην κορυφή του κεφαλιού σε όρθια θέση. Τα μεγάλα ώριμα αρσενικά μπορούν να παραμείνουν ψηλότερα από 1,8 μ, με το μεγαλύτερο επιβεβαιωμένο να έχει ύψος περίπου 2,1 μ, και να ζυγίζει 91 κιλά. Το κόκκινο καγκουρό διατηρεί την εσωτερική του θερμοκρασία σε ένα σημείο ομοιόστασης περίπου 36 ° C χρησιμοποιώντας μια ποικιλία φυσικών, φυσιολογικών και συμπεριφορικών προσαρμογών. Αυτές περιλαμβάνουν ένα μονωτικό στρώμα γούνας, που είναι λιγότερο δραστήριοι και παραμένουν στη σκιά όταν οι θερμοκρασίες είναι υψηλές, λαχάνιασμα, εφίδρωση, και γλείφει τα εμπρόσθια άκρα. Η περιοχή όρασης του κόκκινου καγκουρό είναι περίπου 300 ° (324 ° με επικαλύψεις περίπου 25 °), λόγω της θέσης των ματιών του.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία του Νικηφόρου

Μετά την εκτόπιση της Ρωμαίας Αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθήνας, ο θρόνος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέρασε σε μία σχετικά βραχύβια δυναστεία, τη δυναστεία των Νικηφόρων, που πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Νικηφόρο Α΄ τον Λογοθέτη. Η Αυτοκρατορία βρισκόταν σε πιο αδύναμη και πιο επισφαλή θέση, από ό,τι ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα και τα οικονομικά της ήταν προβληματικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, η Ρωμανία βρισκόταν σχεδόν συνεχώς σε πόλεμο σε δύο σύνορα, που εξάντλησαν τους πόρους της, και όπως πολλοί από τους προκατόχους του, ο ίδιος ο Νικηφόρος Α΄ (802–811) απεβίωσε, ενώ ήταν σε εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων προς τα βόρεια. Επιπλέον, η επιρροή της Ρωμανίας συνέχισε να μειώνεται στα δυτικά με τη στέψη τού Καρλομάγνου (800–814) ως αυτοκράτορα της Φραγκίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) από τον πάπα Λέοντα Γ΄ στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη το έτος 800 και την ίδρυση μίας νέας αυτοκρατορίας στη Δυτική Ευρώπη. διεκδικώντας την καθολική ρωμαϊκή μοναρχία.

 Ο Νικηφόρος Α΄ ήταν υπουργός Οικονομικών της Αυτοκρατορίας και με την εκθρόνιση της Ειρήνης ξεκίνησε αμέσως μία σειρά δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων. Οι διοικητικές του μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν την αναδιοργάνωση των θεμάτων. Επέζησε από έναν εμφύλιο πόλεμο το 803 και, όπως οι περισσότεροι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, βρέθηκε σε πόλεμο σε τρία μέτωπα. Υπέστη μεγάλη ήττα στη μάχη του Κράσου στη Φρυγία το 805 και απεβίωσε σε εκστρατεία κατά των Βουλγάρων. Τον Νικηφόρο διαδέχθηκε ο γιος του και συναυτοκράτορας Σταυράκιος (811). Ωστόσο, τραυματίστηκε βαριά στην ίδια μάχη, στην οποία απεβίωσε ο πατέρας του και, μετά από πολλές διαμάχες σχετικά με τη διαδοχή, πείστηκε να παραιτηθεί αργότερα το ίδιο έτος από τον σύζυγο της αδελφής του Προκοπίας, Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ (811–813), που τον διαδέχθηκε. Ο Μιχαήλ Α΄ επεδίωξε περισσότερο διπλωματικές παρά στρατιωτικές λύσεις. Ωστόσο, συνεπλάκη με τον Κρούμο χάνο των Βουλγάρων, τον ίδιο που εξ αιτίας του απεβίωσαν οι δύο προκάτοχοί του, και επίσης ηττήθηκε, αποδυναμώνοντας σοβαρά τη θέση του. Έχοντας επίγνωση μίας πιθανής εξέγερσης, επέλεξε να παραιτηθεί, δεδομένης της φρικτής μοίρας τόσων πολλών Αυτοκρατόρων, που είχαν ανατραπεί προηγουμένως. Έτσι τερματίστηκε η σύντομη δυναστεία του Νικηφόρου Α΄.