IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Απόλυτη Διαγραφή

Το Απόλυτη Διαγραφή (πρωτότυπος τίτλος: Eraser) είναι μία αμερικανική θρίλερ ταινία δράσης, του 1996, σε σκηνοθεσία Τσακ Ράσελ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Τόνι Περγίαρ και Γουάλον Γκριν. Πρωταγωνιστούν οι Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και Βανέσα Γουίλιαμς. Η πλοκή της ταινίας αφορά έναν Αμερικανό αστυνομικό, ο οποίος ασχολείται με το Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων, όπου στην πιο πρόσφατη υπόθεσή του, είναι μπλεγμένοι μέχρι και μέλη της κυβέρνησης, καθώς και της αστυνομίας. Η ταινία κυκλοφόρησε 21 Ιουνίου του 1996 στις ΗΠΑ, καταλήγοντας να γίνει εισπρακτική επιτυχία, συγκεντρώνοντας πάνω από 240 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Οι κριτικές, παρόλα αυτά, δεν ήταν ευνοϊκές για το έργο, και όποιες ήταν επαινούσαν την ερμηνεία του Σβαρτσενέγκερ, τις σκηνές δράσης καθώς και τα Εφέ. Το 1997, υπήρξε υποψήφια Όσκαρ Καλύτερου Sound Editing, με το The Ghost and the Darkness, τελικά, να λαμβάνει αυτό το βραβείο.

 Ο John Kruger, ένας Αμερικανός αστυνομικός, δουλεύει για το Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων, ασχολούμενος με υψηλής σημασίας πρόσωπα, όπου για να τα προστατεύσει "τα διαγράφει", κοινώς σκηνοθετεί τον θάνατό τους. Ο αρχηγός του τμήματος Άρθουρ Μπέλερ, του αναθέτει να προφυλάξει την Λι Κέλεν, η οποία εργάστηκε με το FBI για να δώσει πληροφορίες για την εταιρεία Cyrez, η οποία κατασκευάσει όπλα τελευταίας τεχνολογίας, που τα πουλάει στη μαύρη αγορά. Η Λι αντέγραψε κάποια αρχεία από την εταιρεία σε 2 CD χωρίς να το πει στους πράκτορες, καθώς ήθελε να το δώσει σε μία φίλη της δημοσιογράφο, η οποία πεθαίνει αργότερα επειδή επικοινώνησαν. Η ιστορία, της Λι, ανεβαίνει πολύ ψηλά, καθώς είναι μπλεγμένοι στην υπόθεση με τα όπλα στελέχη της αστυνομίας, καθώς και ο υφυπουργός άμυνας των ΗΠΑ. Ο Τζον Κρούγκερ, προδίδεται από τον φίλο του και μέντορα του Ρόμπερτ, ο οποίος είναι κι αυτός μπλεγμένος. Αργότερα, απαγάγει και την Λι, που όμως δεν μπορεί να σκοτώσει εξ αιτίας των δύο CD που είχε βγάλει. Η ταινία από εκεί κι πέρα έχει αρκετή δράση και μάχες μεταξύ των "κακών" και του Τζον, ο οποίος ζητά τη βοήθεια ενός μάρτυρα που "είχε διαγράψει", ο οποίος έχει ξαδέλφια στη μαφία, όταν ανακαλύπτουν που θα γίνει η ανταλλαγή των όπλων με έναν Ρώσο μαφιόζο. Στην προβλήτα που θα γινόταν η ανταλλαγή ο Τζον αποτρέπει την αγοραπωλησία, σώζει τη μάρτυρα και οι υπεύθυνοι πάνε σε δίκη. Καθώς όμως η δικαιοσύνη δε θα τους τιμωρούσε, ο Τζον σκηνοθετεί τον θάνατό του και της Λι, σκοτώνοντας στο τέλος της ταινίας τους υπεύθυνους, λέγοντάς τους «you've been erased». Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ... Τζον Κρούγκερ Βανέσα Γουίλιαμς... Λι Κέλεν Τζέιμς Κάαν...Ρόμπερτ ΝτεΓκέριν Τζέιμς Κόμπερν... Αρχηγός Άρθουρ Μπέλερ Ρόμπερτ Παστορέλλι... Τζόνι Καστελόνε Eraser στην IMDb Eraser στο Box Office Mojo
Τουρνουά των Υποψηφίων

Το Τουρνουά των Υποψηφίων (FIDE Candidates Tournament) είναι ένα σκακιστικό τουρνουά που διοργανώνεται από τη FIDE για την ανάδειξη του Διεκδικητή του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή. Ο νικητής του τουρνουά εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος όπου αγωνίζεται απέναντι στον υπερασπιστή του τίτλου. Είναι ένα από τα σημαντικότερα τουρνουά στο σκάκι, καθώς συμμετέχουν αρκετοί από τους καλύτερους σκακιστές στον κόσμο. Πραγματοποιείται σε δεκατέσσερις γύρους, με μικρό χρονικό διάστημα ανάμεσα στους γύρους (περίπου 1-2 μέρες). Ο θεσμός έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1950. Από το 2014 πραγματοποιείται κάθε 2 χρόνια.

 Το Τουρνουά των Υποψηφίων του 2020-21 επρόκειτο να λάβει χώρα στο Γεκατερινμπούργκ της Ρωσίας την Άνοιξη του 2020, όμως διεκόπη στις 28 Μαρτίου λόγω της πανδημίας COVID-19 και ενώ η διοργάνωση βρισκόταν στον 7ο γύρο. Τελικά, ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2021, 13 μήνες μετά την έναρξή του και γι' αυτό θεωρείται το μακρύτερο σε διάρκεια σκακιστικό τουρνουά στην ιστορία.Νικητής αναδείχθηκε ο Ρώσος γκρανμαίτρ Ίαν Νεπομνιάτσι, που με αυτόν τον τρόπο προκρίθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Ντουμπάι τον Νοέμβριο του 2021 όπου ηττήθηκε από τον, επί 8 συναπτά έτη, παγκόσμιο πρωταθλητή Μάγκνους Κάρλσεν Το Τουρνουά των Υποψηφίων του 2018 έλαβε χώρα στο Βερολίνο της Γερμανίας από τις 10 έως τις 28 Μαρτίου 2018. Νικητής αναδείχθηκε ο Αμερικανός Φαμπιάνο Καρουάνα, που κέρδισε το δικαίωμα να διεκδικήσει τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή από τον επί 5 συναπτά έτη κάτοχο του, τον Νορβηγό Μάγκνους Κάρλσεν. Ο Καρουάνα έγινε ο πρώτος Αμερικανός που προκρίνεται στον τελικό μετά από τον Μπόμπι Φίσερ, 46 χρόνια νωρίτερα, το 1972.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1982

Το 9ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης διοργανώθηκε στην Κολομβία το 1982 και, πιο συγκεκριμένα, οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 15 Αυγούστου ως τις 28 Αυγούστου στις πόλεις Κάλι, Μπογκοτά, Μεδεγίν, Μπουκαραμάνγκα και Κούκουτα, παρόλο που η Κολομβία δεν είχε καμία συμμετοχή στο παρελθόν σε ανάλογες διοργανώσεις. Συνολικά συμμετείχαν 13 ομάδες.

 Οι Η.Π.Α. αποφάσισαν αυτή τη φορά να κατεβάσουν μια πιο δυναμική ομάδα, αποτελούμενη από παίκτες όπως οι Glen "Doc" Rivers, Antoine Carr και Jim Thomas, που ο τελευταίος βρίσκονταν στο όριο να γίνει επαγγελματίας. Πάντως, τα βρήκανε σκούρα απέναντι στους Ισπανούς του εντυπωσιακού παίκτη Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο, οι οποίοι τους κέρδισαν, με 99-109. Η δεύτερη ήττα των ΗΠΑ ήταν στον τελικό με 95-94 από τους Σοβιετικούς, που είχαν μεταξύ άλλων και τον γίγαντα Βλαντίμιρ Τκατσένκο στη σύνθεσή τους. Για το χάλκινο μετάλλιο η Γιουγκοσλαβία δυσκολεύτηκε, αλλά τελικώς κέρδισε την ομάδα της Ισπανίας, με 119-117. Ιδιαίτερη αίσθηση, ωστόσο, προκάλεσαν τα σκορ 137-84 και 143-76 της Ισπανίας και της Σοβιετικής Ένωσης, αντίστοιχα, αμφότερα επί της διοργανώτριας Κολομβίας στις 19 και 21 Αυγούστου 1982, αντίστοιχα, στον ημιτελικό γύρο. Μάλιστα οι 137 και οι 143 πόντοι ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακοί αν συνυπολογιστεί ότι στη διοργάνωση αυτή δεν είχε θεσμοθετηθεί ακόμα το τρίποντο, καθώς καθιερώθηκε στο NBA το 1979 και διεθνώς το 1984. Κορυφαίοι Σκόρερ: Σοβιετική Ένωση: Eremin, Tarakanov, Sabonis, Enden, Deriouguine, Lopatov,Valters, Mychkine, Tkatchenko, Jovaiša, Chomicius, Belosteny.
Καύκασος

Ο Καύκασος ή Καυκάσια όρη είναι οροσειρά στην Ευρασία, ανάμεσα στη Μαύρη και την Κασπία θάλασσα, στη περιοχή της Καυκασίας. Αποτελείται από δύο επιμέρους οροσειρές, το Μεγάλο Καύκασο, ο οποίος ξεκινά από την περιοχή του Σότσι (το οποίο φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014) και ακολουθώντας πορεία προς ανατολικά-νοτιοανατολικά φτάνει μέχρι την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν το Μπακού, και το Μικρό Καύκασο, ο οποίος είναι παράλληλος στη μεγάλη οροσειρά, περίπου 100 χιλιόμετρα νότια. Το ψηλότερο βουνό της οροσειράς είναι το Ελμπρούς, στο Μεγάλο Καύκασο, με μέγιστο ύψος 5.645 μέτρα.

 Ο Καύκασος σε μεγάλο βαθμό σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης της αραβικής τεκτονικής πλάκας με την ευρασιατική, με την αραβική τεκτονική πλάκα να κινείται βόρεια προς την ευρασιατική τεκτονική πλάκα. Σε ολόκληρη η περιοχή συχνά λαμβάνουν χώρα ισχυροί σεισμοί που σχετίζονται με αυτή την κίνηση. Ο Μικρός Καύκασος από την άλλη είναι κυρίως ηφαιστειακής προέλευσης. Συχνά, το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης αναφέρεται ότι είναι το Ελμπρούς (5.642 μέτρα), στην οροσειρά του Καυκάσου, αν και μερικές πηγές αναφέρουν ως ψηλότερο το Λευκό Όρος/Μον Μπλαν (4.810 μ.) στις Άλπεις ως το ψηλότερο. Η οροσειρά του Καυκάσου γενικά θεωρείται ότι ανήκει τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία. Ο Μεγάλος Καύκασος αποτελεί το πιο χρησιμοποιούμενο όριο ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Οι ορειβάτες θεωρούν ότι το Ελμπρούς είναι το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης.
Ζονγκουλντάκ

Το Ζονγκουλντάκ (εκ παραφθοράς από το Σανδαράκη, όνομα του οικισμού στα αρχαία και βυζαντινά χρόνια) είναι πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Ζονγκουλντάκ στο Διαμέρισμα της Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ήταν 108.792. Είναι ένα πολύ σημαντικό λιμάνι του Εύξεινου Πόντου εξαιτίας κυρίως του πλούσιου, σε κάρβουνο, υπεδάφους της περιοχής. Η πόλη κτίστηκε μόλις τον 19ο αιώνα, ως εμπορικό λιμάνι, για κοντινά ορυχεία κάρβουνου.

 Το κλίμα της Ζονγκουλντάκ είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb). Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14°C. Ο ψυχρότερος μήνας, που είναι ο Ιανουάριος, έχει μέση θερμοκρασία 6°C, ενώ ο Ιούλιος, ο θερμότερος, έχει 22°C. Θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 1233 mm. Οι βροχοπτώσεις είναι κοινό φαινόμενο όλο το χρόνο και είναι βαρύ από τον Δεκέμβριο έως και τον Μάρτιο, καταγράφεται επίσης περιστασιακή ελαφρά χιονόπτωση, αλλά γενικά η κάλυψη χιονιού είναι πρόσκαιρη. Zonguldak sitesi (Τουρκικά) https://web.archive.org/web/20090429195252/http://www.zonguldaksitesi.com/ Τουριστικός Οδηγός Zonguldak (Τουρκικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Κυβερνήτη της περιοχής (Τουρκικά) Ιστορία του Ζονγκουλντάκ Εικόνες του Ζονγκουλντάκ everything about of Zonguldak Zonguldak (Τουρκικά)
Τζοβάννι Βισκόντι

Ο Τζοβάννι, ιταλ. Giovanni (1290 - 1354) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κυβερνήτης του Μιλάνου (1349-54) και στρατιωτικός διοικητής. Έγινε καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ματτέο Α΄ και της Μπονακόσα Μπόρι, κόρης του Σκουαρτσίναο Μπόρι υποστηρικτή των Βισκόντι. Το 1317 εκλέχθηκε από τον Σύλλογο του καθεδρικού ως αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, αλλά ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ αρνήθηκε την επιβεβαίωση, όρισε τον Αϊκάρντο στη θέση εκείνη και στον Τζοβάννι έθεσε το επιτίμιο της ακοινωνησίας. Τότε ο Τζοβάννι συμμάχησε με τον αντίπαπα Νικόλο Ε΄, που τον έχρισε καρδινάλιο. Το 1331 έγινε επίσκοπος και κύριος της Νοβάρα και το 1339 που απεβίωσε ο Αϊκάρντο, εισήλθε θριαμβευτικά στο Μιλάνο. Ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ μόλις το 1342 επιβεβαίωσε τη θέση του. Μαζί με τον αδελφό του Λουκίνο εξαγόρασαν τον τίτλο του κυβερνήτη του Μιλάνου αντί 500.000 φλωρινίων. Το 1349 απεβίωσε ο Λουτσίνο άτεκνος και ο Τζοβάννι προώθησε τα τρία ανίψια του, τέκνα του αδελφού του Στέφανο που είχε αποβιώσει από το 1327. Ο Τζοβάννι ήταν μόνος κυβερνήτης του Μιλάνου και το 1350 απέκτησε την κυριότητα της Μπολόνια. Όρισε εκεί τον ανιψιό του Μερναμπό. Ο Τζοβάννι ισχυροποιούσε τη θέση του στη Λομβαρδία και ευρύτερα. Η Φλωρεντία ανησύχησε από την αυξανόμενη δύναμή του και το 1350 οργάνωσε Σύσκεψη με αντιπροσώπους των πόλεων για το σχηματισμό συμμαχίας εναντίον του. Τότε ο Τζοβάννι συμμάχησε με τους Γιβελίνους της Τοσκάνης. Το 1351 απεβίωσε ο εχθρός του Μαστίνο Β΄ ντελα Σκάλα κύριος της Βερόνας και ο Τζοβάννι έγινε φίλος με τον γιο και διάδοχό του Κανγκράντε Β΄ ντελα Σκάλα. Το ίδιο έτος αυτός και οι σύμμαχοί του από τη Φαέντσα και το Φορλί έστειλαν στρατό και πολιόρκησαν την Ίμολα στη Ρομάνια. Πολίτες της Μπολόνια βασανίστηκαν και ομολόγησαν για σκευωρία της Φλωρεντίας εναντίον του. Αυτό το χρησιμοποίησε ως δικαιολογία για να κάνει πόλεμο στη Φλωρεντία και τους Γουέλφους της Τοσκάνης. Συγκέντρωσε στρατό και πολιόρκησε και κατέλαβε πόλεις, ενώ οι σύμμαχοί του Γιβελλίνοι της Τοσκάνης έκαναν καταστροφές στην περιοχή. Το 1352 έγινε κύριος της Γένουας και το επόμενο έτος της Νοβάρας. Το 1353 τον επισκεύθηκε ο Πετράρχης ως καλεσμένος του. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκαν οι τρεις ανεψιοί του, οι αδελφοί Ματτέο Β΄, Γκαλεάτσο Β΄ και Μπερναμπό.
Ρουμπέν Σεβάκ

Ο Ρούμπεν Σεβάκ (αρμενικά: Ռուբէն Սեւակ, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ρούμπεν Τσιλιγκιριάν, αρμενικά: Ռուբէն Յովհաննէսի Չիլինկիրեան, 1885-1915) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης και γιατρός που έζησε στην Ελβετία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπήρξε ένα από τα θύματα της γενοκτονίας των Αρμενίων.

 Ο Σεβάκ γεννήθηκε το 1885 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης όπου έμαθε και τα πρώτα γράμματα σε τοπικό αρμενικό σχολείο. Κατόπιν φοίτησε σε αμερικανικό σχολείο μέσης εκπαίδευσης στο Μπαρτιζάγκ της Νικομήδειας και στο Κολέγιο Περπεριάν της Κωνσταντινούπολης, από όπου αποφοίτησε το 1905. Στη συνέχεια μετέβη στη Λωζάνη της Ελβετίας, όπου σπούδασε ιατρική μέχρι το 1911, έτος κατά το οποίο έλαβε το πτυχίο του. Παρέμεινε στην Ελβετία μέχρι το 1914 εξασκώντας την ιατρική. Λίγο καιρό πριν την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε με την οικογένειά του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Την 24η Απριλίου του 1915 συνελήφθη από τις οθωμανικές αρχές από κοινού με άλλους Αρμένιους διανοούμενους και ακολούθως εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους δολοφονήθηκε μαζί με άλλους τέσσερις συμπατριώτες του σε τοποθεσία κοντά στο Τσανκιρί, περίπου 140 χλμ βορειοανατολικά της Άγκυρας, ενώ τα χρήματα και τα υπάρχοντά του μοιράστηκαν μεταξύ των δολοφόνων του. Τα πτώματα βρέθηκαν λίγες ημέρες αργότερα από ομάδα έρευνας που είχε συγκροτήσει ο τοπικός κυβερνήτης, ο οποίος είχε εγγυηθεί στον Σεβάκ και τους συγκρατούμενούς του για την ασφαλή μετάβασή τους στην Άγκυρα. Σύμφωνα με μια εκδοχή, κατά τη διάρκεια της κράτησής του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, Οθωμανός αξιωματικός (του οποίου την κόρη είχε νοσηλεύσει ο Σεβάκ) του πρότεινε να ασπαστεί το ισλάμ προκειμένου να σώσει τη ζωή του, πρόταση την οποία ωστόσο ο Σεβάκ απέρριψε. Επιπλέον, φέρεται να ήταν μεταξύ των ατόμων που ενθάρρυναν και παρότρυναν τους συγκρατούμενούς τους, να μείνουν σταθεροί στην πίστη τους και να προτιμήσουν τον θάνατο από τον εξισλαμισμό. Σε ότι αφορά την προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με Γερμανίδα, την οποία γνώρισε κατά τα χρόνια των σπουδών του στην Ελβετία και ήταν πατέρας δύο παιδιών. Το 2013, μετά από ενέργειες του συγγενή του Σεβάκ, Χοβχάνες Τσιλιγκιριάν, εγκαινιάστηκε στο Βαγαρσαπάτ της Αρμενίας μουσείο τέχνης που φέρει το όνομα του Αρμένιου λογοτέχνη. Ο Σεβάκ ασχολήθηκε με την ποίηση και την πεζογραφία. Είναι γνωστός κυρίως ως λυρικός ποιητής. Το πρώτο του ποίημα δημοσιεύθηκε το 1905 σε εφημερίδα του κινήματος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (ντασνάκ), ενώ το 1910 εκδόθηκε το «Κόκκινο Βιβλίο», το μοναδικό έργο του Σεβάκ που κυκλοφόρησε όσο εκείνος ήταν ακόμη εν ζωή. Μπαλακιάν, Πήτερ (2006). Ο Τίγρης φλέγεται. Η αρμενική γενοκτονία και η ολιγωρία της Δύσης. μετάφραση: Ηλίας Μαγκλίνης. Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη. Hacikyan, Agop Jack (2000). The Heritage of Armenian Literature. From the eighteenth century to modern times. III. Detroit: Wayne State University Press. Manoukian, Rev. Dr. Abel (2015) [2013]. New Saints. Canonizing the Victims of the Armenian Genocide (γ΄ έκδοση). Geneva.
Μιζίζιος

Ο Μιζίζιος (αρμενικά: Մժէժ‎, Mžēž ή Mzhezh) ήταν Αρμένιος ευγενής, που υπηρέτησε ως στρατηγός της Ρωμανίας· αργότερα σφετερίστηκε τον Ρωμαϊκό θρόνο στη Σικελία από το 668 έως το 669.

 Σύμφωνα με τους Ρωμαίους χρονογράφους, ο Μιζίζιος ήταν Αρμένιος και «εξαιρετικά ευπαουσίαστος και ευειδής». Σύμφωνα με τον Κύριλο Τουμάνοφ, καταγόταν από την πριγκιπική οικογένεια Γκουνί. Σε μία επιστολή, που υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον πάπα Γρηγόριο Β΄ στον Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο (βασ. π.717–741), αναφέρεται ως κόμης του Οψικίου (λατινικά: obsequium‎ ), που εκείνη τη στιγμή το Οψίκιον δεν ήταν ακόμη επαρχία, αλλά μάλλον σήμαινε ότι ο Μιζίζιος ήταν ο προσωπικός στρατιωτικός ακόλουθος. Το Συριακό χρονικό του 12ου αιώνα του Μιχαήλ του Συρίου και το λεγόμενο Χρονικό του 1234, τού αποδίδουν επίσης το αξίωμα τού πατρικίου. Ο Μιζίζιος συνόδευσε τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ (β. 641-668) στην Ιταλική και Σικελική εκστρατεία του. Όταν ο Κώνστας Β΄ δολοφονήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας, το 668, ο Μιζίζιος ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας" ενάντια στη θέλησή του. Ωστόσο, σύμφωνα με την υποτιθέμενη επιστολή του πάπα Γρηγόριου Β΄, οι επισκοπές της Σικελίας τον ώθησαν να εξεγερθεί, επειδή ο Κώνστας Β΄ ήταν αιρετικός, καθώς υποστήριζε τον Μονοθελητισμό. Ο Μιχαήλ ο Σύριος υπονοεί ότι η εξέγερση διήρκεσε περίπου επτά μήνες, προτού κατασταλεί, αλλά οι πηγές και οι σύγχρονοι μελετητές είναι διαιρεμένοι, στο πώς συνέβη αυτό: Ο Θεοφάνης ο Ομολογητής αναφέρει ότι ο γιος τού Κώνστα Β΄, ο Κωνσταντίνος Δ΄ (β. 668 –685), οδήγησε προσωπικά μία εκστρατεία στη Σικελία, όπου εκτέλεσε τον Μιζίζιο και τους δολοφόνους τού πατέρα του, ενώ το Liber pontificalis αναφέρει ότι πιστά στρατεύματα από την Ιταλία και το Εξαρχάτο της Αφρικής κατέστειλαν την εξέγερση, εκτέλεσαν τον Μιζίζιο και έστειλαν το κεφάλι του στην Κωνσταντινούπολη . Ο Μιζίζιος είχε έναν γιο, τον Ιωάννη, ο οποίος παρέμεινε στη Σικελία μετά την εκτέλεση τού πατέρα του. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ τον Σύριο, περί το 678 εξεγέρθηκε και αυτός, εναντίον τού Κωνσταντίνου Δ΄ και η εξέγερσή του διήρκεσε επτά μήνες, ώσπου ο Αυτοκράτορας έφτασε ξανά στη Σικελία, τον νίκησε και τον εκτέλεσε. (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.External links Moore, R. Scott. "Mezezius (668-669 A.D.)". Online Encyclopedia of Roman Emperors. Retrieved 26 November 2016.
Σαλώμη του Μπεργκ

Η Σαλώμη, πολων. Salomea z Bergu (π. 1099/1101 - 27 Ιουλίου 1144) από τη Σουαβία ήταν κόρη του κόμη του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πολωνίας.

 Ήταν κόρη του Ερρίκου κόμη του κάστρου Μπεργκ στο Έχινγκεν (όχι του Μπεργκ στον Ρήνο) και της Αδελαΐδας του Μόχενταλ, ίσως αδελφής του Ντήπολντ Γ΄ μαργράβου του Βόμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1115 τον Μπόλεσλαφ Γ΄ των Πιαστ τον Στραβόστομο δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Ρύκσα 1116-1156, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας. (μία κόρη) 1117/22-μετά το 1131, αρραβωνιάστηκε ή παντρεύτηκε τον Κορράδο, κόμη του Πλέτσκαου και μαργράβο του Νόρντμαρκ. Καζιμίρ 1122-1131, απεβ. 9 ετών. Γερτρούδη 1123/24-1160, μοναχή στο Τσβίφαλτεν. Μπολέσλαφ Δ΄ ο Σγουρός π. 1125-1173, δούκας της Μαζοβίας, υψηλός δούκας της Πολωνίας. Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός 1126/7-1202, δούκας της Μεγαλύτερης Πολωνίας, Κρακοβίας, Κάλις, Κουγιάβια. Ντομπρόνιεγκα Λουντγκάρντα 1129-1160, παντρεύτηκε τον Θεοδώριχο Α΄ των Βέττιν μαργράβο της Λουσατίας. Ιουδήθ 1130-1175, παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ των Ασκάνια μαργράβο τού Βρανδεμβούργου. Ερρίκος 1131-1166, δούκας του Σαντόμιρς. Αγνή 1137-μετά το 1182, παντρεύτηκε τον Μστισλάβ Β΄ πρίγκιπα του Περεγιασλάβ, μεγάλο πρίγκιπα τού Κιέβου. Καζιμίρ Β΄ ο Δίκαιος 1138-1194, δούκας Σαντόμιρς, Κρακοβίας, Μαζοβίας, Κουγιάβια.
Έφοροι

Οι έφοροι (αρχαία ελληνικά: ἔφοροι), ετυμολογούμενο από τις λέξεις ἐπί και ὁρῶ, ήταν από τους πιο ισχυρούς άνδρες στην Αρχαία Σπάρτη. Η εμφάνιση τους συμπίπτει με την περίοδο του Λυκούργου, ενώ άκμασαν κατά τον 7ο και τον 6ο αιώνα π.Χ. Το σώμα των εφόρων φαίνεται να σταμάτησε να λειτουργεί μετά την κατάληψη της Σπάρτης από τους Ρωμαίους.

 Οι έφοροι εμφανίστηκαν είτε χάρη στη νομοθεσία του Λυκούργου, είτε χάρη στον βασιλιά Θεόπομπο. Κατά τον 7ο και, κυρίως, τον 6ο αιώνα π.Χ, οι έφοροι άρχισαν να κυριαρχούν στην πολιτική πλατφόρμα της Σπάρτης. Σε σύγχρονες μελέτες αναφέρεται ότι οι έφοροι οδήγησαν τη Σπάρτη, παρά την αντίθεση του βασιλιά Αρχιδάμου, στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ενώ νωρίτερα οδήγησαν τον στρατηγό Παυσανία στον θάνατο. Οι έφοροι σταμάτησαν να υπάρχουν κατά την κατάληψη της Σπάρτης απ' τους Ρωμαίους (2ος αιώνας π.Χ). Κατά τον Ξενοφώντα, οι βασιλιάδες ορκίζονταν να τηρούν τους νόμους της πόλης, ενώ οι έφοροι ορκίζονταν να διατηρούν τη βασιλεία. Οι έφοροι ανέρχονταν στους πέντε και προφανώς προέκυπταν από τις πέντε σπαρτιατικές κώμες. Εκλέγονταν από τους Όμοιους, με θητεία ενός έτους. Ήταν υπεύθυνοι για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής (ξενηλασίας), τα οποία δεν αναλάμβανε η Απέλλα, καθώς και για τα θέματα της εσωτερικής πολιτικής (αστυνόμευση πόλης, αγωγή των παιδιών, δικαστήρια). Οι έφοροι επέβλεπαν τη δραστηριότητα του ναύαρχου και άλλων σημαντικών αξιωματούχων. Επίσης, είχαν την εξουσία όσον αφορά στους περίοικους και στους είλωτες, στους οποίους μπορούσαν να επιβάλλουν τη θανατική ποινή. Όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης, οι έφοροι εκλέγονταν από τους πολίτες (Απέλλα) - ο Αριστοτέλης τους χαρακτηρίζει «ισοτύραννους», οι οποίοι απώλεσαν την πόλη. Το Σύνταγμα της Αρχαίας Σπάρτης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Νομικής, Σταύρος Δημητρόπουλος, Αθήνα 2004, σελ. 29-33
Μιχάλης Ιορδανίδης

Ο Μιχάλης Ιορδανίδης (γεν. στις 1 Ιανουαρίου του 1962 στην Καβάλα, ύψος 1,90 μ.) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ-φορ και νυν προπονητής με σημαντικές διακρίσεις (δυο φορές πρωταθλητής και μια φορά νταμπλούχος). Έλαβε μέρος επί σειρά ετών στα πρωταθλήματα της Α΄Εθνικής, αλλά και της Β΄Εθνικής, όπως και χαμηλότερων κατηγοριών και αναδείχθηκε σε έναν από τους γνωστότερους σκόρερ της εποχής του. Συμμετείχε σε συνολικά 384 αγώνες πρωταθλημάτων, επιτυγχάνοντας 110 γκολ. Στην Α΄Εθνική είχε 208 παρουσίες και 54 τέρματα, στη Β΄Εθνική 150 παρουσίες και 43 τέρματα και στη Δ΄Εθνική είχε 26 συμμετοχές με 13 γκολ. Αγωνίσθηκε κατά σειρά στις ομάδες: Καβάλα (1982-83, Β΄Εθνική, 27 συμ., 3 γκολ), Μακεδονικό (1983-Δεκέμβριο 1984, Β΄Εθνική, 44 συμμετοχές, 13 γκολ), ΠΑΟΚ (1985-88, 35 συμ., 7 γκολ), Απόλλωνα Θεσσαλονίκης (1988-89, Α΄Εθνική, 16-2), Δόξα Δράμας (1989-95, Α΄Εθνική, 143-45), Ιωνικό (1995-96, Α΄Εθνική, 13 σ.), Τρίκαλα (1996-99, Β΄και Α΄Εθνική, 80-27) και Καστοριά (1999-00, Δ΄Εθνική, 26-13). Είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών.

 Πρωταθλητής Ελλάδας με τον ΠΑΟΚ (1984-85) Πρωταθλητής Β΄Εθνικής με τον Α.Ο. Τρικάλων (1998-99) Ο Μ. Ιορδανίδης είναι κάτοχος διπλώματος φυσικής αγωγής (ΤΕΦΑΑ) και αδειούχος προπονητής UEFA"PRO", ενώ έχει λάβει μέρος σε αρκετά διεθνή σεμινάρια. Εργάσθηκε κατά σειρά στις ομάδες Α.Ο. Μετεώρων Καλαμπάκας όπου κατέκτησε το νταμπλ στην Ε.Π.Σ. Τρικάλων (2000-01), σαν βοηθός προπονητή στα Τρίκαλα (Β΄Εθνικής, 2001-02), από το 2002-2007 σαν Περιφερειακός Ομοσπονδιακός τεχνικός και βοηθός στην Εθνική Ελλάδας Νέων (U-19) (με την οποία ήταν δευτεραθλητής Ευρώπης στα 2007), από το 2007-2009 ήταν Ομοσπονδιακός βοηθός στην Εθνική Ομάδα των Ελπίδων (U-21), από το Δεκέμβριο του 2009 έως το Νοέμβριο του 2010 ήταν βοηθός προπονητή στον ΠΑΟ, όπου κατάκτησε το νταμπλ (2010), από το Φεβρουάριο έως το Μάιο του 2011 ήταν προπονητής στη Θύελλα Πετρωτού, όπου κατάκτησε το Κύπελλο της Ε.Π.Σ. Τρικάλων, από τον Ιούλιο του 2011 έως το Νοέμβριο του 2013 ήταν βοηθός προπονητή στην Εθνική Ομάδα της Κύπρου και από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτιο του 2014 εργάσθηκε στην Καβάλα, στη Β΄Εθνική.Από το 2014 ομοσπονδιακός βοηθός προπονητού στην εθνική ελπίδων U21 Ελλάδας Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής", ένθετο περιοδικού "ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ", τεύχη ετών 1994-98, έκδοση Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε. "40 χρονια ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000) Διεθνής ποδοσφαιρική ιστοσελίδα Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ ποδοσφαίρου", έκδοση περιοδικού "Εικόνες" (1991)
Λουίς Αντρεούτσι

Ο Λουίς Αντόνιο Αντρεούτσι Luis Antonio Andreuchi γεννήθηκε σε Μοντε Βυέι στις 17 Σεπτεμβρίου του 1955 και είναι αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως επιθετικός, ήταν ο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Αργεντινής το 1978 και αναδείχθηκε 2 φορές πρωταθλητής Αργεντινής.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1973 με την Altos Hornos Zapla και εν συνεχεία υπέγραψε με τη Κλουμπ Ατλέτικο Ροσάριο Σεντράλ το 1976. Κατά τη διάρκεια του 1977 έπαιξε τα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας του και στον τελευταίο αγώνα του στις 11 Ιανουαρίου 1978 σημείωσε τρία γκολ στη νίκη 4-0 εναντίον Κίλμες ΑΚ, η οποία έγινε και η επόμενη ομάδα του. Με την Κίλμες ΑΚ, αγωνίστηκε σε 85 παιχνίδια και σημείωσε 44 γκολ. Έχοντας εξαιρετικές επιδόσεις στην Κίλμες ΑΚ, αναδείχθηκε πρωταθλητής και πρώτος σκόρερ του Campeonato Metropolitano του 1978, με 22 γκολ, ισάριθμα με το Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα καθώς το ποδόσφαιρο της χώρας βρισκόνταν σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές περιόδους του. Ο Αντρεούτσι στέφθηκε πρώτος σκόρερ Αργεντινής τη χρονιά που η χώρα κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, με σχεδόν το σύνολο των τροπαιούχων αθλητών της να συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Αργεντινής και το επίπεδο των παικτών ήταν πολύ υψηλό με συνέπεια αθλητές όπως ο Μαραντόνα να μην χωρούν στην εθνική. Το 1980 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα ως μέρος ενός φιλόδοξου πλάνου που σχεδιάστηκε από το σύλλογο σε συνεργασία με Σερ Άλφ Ράμσεϊ και περιελάμβανε την απόκτηση και άλλων ταλαντούχων Αργεντινών ποδοσφαιριστών. Ο Σερ Άλφ Ράμσεϊ ταξίδεψε στην Αργεντινή για να δει τον Αντρεούτσι να αγωνίζεται και να ολοκληρώσει τη μεταγραφή του. Αγωνίστηκε για μια σεζόν 1980-81 σε 18 αγώνες στην Ελλάδα και σημείωσε 4 γκολ ένα εκ των οποίων στην αναμέτρηση με τη Γιουβέντους που βρήκε τον Παναθηναϊκό νικητή με 4-2 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η παρουσία του στον Παναθηναϊκό υπήρξε ταραχώδης καθώς ο αθλητής παρουσίασε προβλήματα προσαρμογής αλλά και συμπεριφοράς. Ο ίδιος αποτελούσε τον αθλητή πάνω στον οποίο ο σύλλογος είχε εναποθέσει τις ελπίδες του για διακρίσεις που αφορούσαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Η πίεση που δέχθηκε ήταν τεράστια και παρά τις ικανοποιητικές εμφανίσεις οι προσδοκίες υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες με συνέπεια ο Αντρεούτσι να τιμωρηθεί με τρίμηνο αποκλεισμό από τον αθλητικό δικαστή για ανάρμοστη συμπεριφορά εντός του γηπέδου και να δημιουργήσει αρκετά εσωτερικά προβλήματα στον Παναθηναϊκό.Επέστρεψε στη Αργεντινή και στη Φέρρο Καρρίλ Οέστε με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής του Campeonato Nacional του 1982. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε πολλούς συλλόγους στην καριέρα του κυρίως στην Αργεντινή αλλά είχε και ένα σύντομο πέρασμα από την Κολομβία. Μόλις αποσύρθηκε, εργάστηκε ως μάνατζερ στο ποδόσφαιρο. Στα μέσα του 2015, διορίστηκε ως διευθυντής επαγγελματικού ποδοσφαίρου της Quilmes στη θέση αυτή εργάστηκε μόνο ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος

Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος (Ισπανικά: Carretera Panamericana ή Autopista Panamericana, Πορτογαλικά: Estrada Panamericana, Γαλλικά: Autoroute Panamιricaine) ονομάζεται ένα δίκτυο δρόμων συνολικού μήκους 47.958 χιλιομέτρων, που συνδέει σχεδόν όλα τα κράτη της Αμερικανικής ηπείρου σε ένα ενοποιημένο σύστημα αυτοκινητοδρόμων. Η ιδέα του Παναμερικανικού Αυτοκινητοδρόμου προέκυψε στην πέμπτη Διεθνή Διάσκεψη των αμερικανικών κρατών το 1923, όπου σχεδιαστηκε αρχικά ως ενιαία διαδρομή.

 Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος εκτείνεται από το Φέρμπανκς της Αλάσκα στη Βόρεια Αμερική μέχρι τη Χιλή στην Νότια Αμερική, αν και το κομμάτι του δρόμου το οποίο βρίσκεται στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι επισήμως τμήμα του. Μεταξύ της Διώρυγας του Παναμά και της βορειοδυτικής Κολομβίας υπάρχει ένα χάσμα το οποίο ονομάζεται Χάσμα Darin και σε αυτό οφείλεται η διακοπή του δρόμου. Είναι ένα χάσμα 54 μιλίων με ορεινή ζούγκλα. Το «χάσμα» έχει διασχιστεί από τους τυχοδιώκτες με ποδήλατο, μοτοσικλέτα και περπατώντας, διανύοντας ζούγκλα, κινούμενη άμμο και έλη. Πολλοί αντιτάσσονται στην ολοκλήρωση της μερίδας Dariιn του Αυτοκινητοδρόμου, για ποικίλους λόγους: για να προστατευθεί το τροπικό δάσος, να περιοριστεί η εξάπλωση τροπικών ασθενειών, για την προστασία των οικονομικών πόρων των γηγενών λαών στην περιοχή και για να αποτραπεί η είσοδος του αφθώδους πυρετού στη Βόρεια Αμερική. Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος περνά μέσω πολλών διαφορετικών κλιμάτων και οικολογικών τύπων, από τις πυκνές ζούγκλες στα κρύα περάσματα βουνών. Δεδομένου ότι ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσω πολλών χωρών, είναι μακριά από ομοιόμορφο. Μερικά τεντώματα του αυτοκινητοδρόμου είναι μέτρια μόνο κατά τη διάρκεια της ξηρασίας περιόδου, και σε πολλές περιοχές η οδήγηση είναι περιστασιακά επικίνδυνη. Τα διάσημα τμήματα του Παναμερικανικού Αυτοκινητοδρόμου περιλαμβάνουν τον Αυτοκινητόδρομο της Αλάσκας και τον Διαμερικανικό Αυτοκινητόδρομο, που είναι το τμήμα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και του καναλιού του Παναμά. Αυτό το μέρος είναι αρκετά δημοφιλές μεταξύ των αμερικανικών τουριστών που οδηγούν προς το Μεξικό. Η παναμερικανική εθνική οδός διέρχεται μέσω των ακόλουθων 15 χωρών: Καναδάς Ηνωμένες Πολιτείες Μεξικό Γουατεμάλα Ελ Σαλβαδόρ Ονδούρα Νικαράγουα Κόστα Ρίκα Παναμάς Βενεζουέλα Κολομβία Ισημερινός Περού Χιλή Αργεντινή Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pan-American Highway στο Wikimedia Commons
Φοιτητήριο Ιωαννίνων

Το Φοιτητήριο ήταν ιστορική Ελληνική σχολή στα Ιωάννινα. Ιδρύθηκε το 1282 από τον Μιχαήλ Φιλανθρωπινό Οικονόμο στη Μονή του Σπανού, στο νησί των Ιωαννίνων. Διευθυντές της Σχολής υπήρξαν διάφορα μέλη της γενιάς των Φιλανθρωπινών, οι οποίοι χρημάτισαν ηγούμενοι και διδάσκαλοι συγχρόνως. Η σχολή έπαψε να λειτουργεί το 1756.

 Στην σχολή αυτή δίδαξαν διαδοχικά οι εξής λόγιοι: 1505 ο ηγούμενος της Μονής, αγνώστου ονόματος 1532 Νεόφυτος Φιλανθρωπινός 1534 Ματθαίος Φιλανθρωπινός 1542 ο Σακελλάριος της Μητρόπολης Ιωαννίνων Ιωάσαφ Φιλανθρωπινός 1642 Ιωάννης Φιλανθρωπινός Στην σχολή αυτή φοίτησαν και αναδείχτηκαν αργότερα αξιομνημόνευτοι άνδρες της εποχής τους: Πρόκλος μοναχός, συντάκτης του Χρονικού των Ιωαννίνων Κομνηνός μοναχός Μακάριος ο Φιλανθρωπινός Θεοφάνης και Νεκτάριος Αψαράδες Νήφων Μεταξάς, Μητροπολίτης Ιωαννίνων Παρθένιος ο μικρός Ματθαίος Παρανίκας (1867). Σχεδίασμα περί της εν τω ελληνικώ έθνει καταστάσεως των γραμμάτων από Αλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453 μ.Χ.) μέχρι των αρχών της ενεστώσης (ΙΘ') εκατονταετηρίδος. Εν Κωνσταντινουπόλει: Εκ του Τυπογραφείου Α. Κορομηλά. σελ. 62. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2010. (pdf)
Μαρτίν Λορεντσίνι

Ο Μαρτίν Λορεντσίνι (ισπανικά: Martín Lorenzini‎, γενν. 26 Σεπτεμβρίου 1975, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 2014. Την υψηλότερη Βαθμολογία ΕΛΟ του, πέτυχε τον Νοέμβριο του 2013, με 2491 βαθμούς.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Ο Μ. Λορεντσίνι εκπροσώπησε την Αργεντινή σε μία σκακιστική Ολυμπιάδα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής Ο Μ. Λορεντσίνι συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται κάποια από τα καλύτερα αποτελέσματά του: 2012 (Πρωτάθλημα του 2011): Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής (8 βαθμοί σε 11 αγώνες). Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Σάντρο Μάρεγκο. 2013 (Πρωτάθλημα 2012): Κατέλαβε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (7.5 βαθμοί σε 11 αγώνες). Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά 2010: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο σκακιστικό πρωτάθλημα της πόλης της Κόρδοβα. 2011: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο σκακιστικό πρωτάθλημα της πόλης της Κόρδοβα. 2012: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο σκακιστικό πρωτάθλημα της πόλης του Ροσάριο. 2013: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο σκακιστικό πρωτάθλημα της πόλης του Ροσάριο.
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας

Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας (επίσης γνωστή ως Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ.) είναι ο τοπικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της πετοσφαίρισης στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με εξαίρεση τις ομάδες της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας και τον Ν.Ο. Δήλεσι της Βοιωτίας που αγωνίζονται στα Πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας και Ανατολικής Αττικής (Ε.Σ.Π.Α.Α.Α.). Ιδρύθηκε το 2004 και αποτελεί μία από τις 14 ενώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.). Διοργανώνει τοπικές διοργανώσεις ανδρών, γυναικών, εφήβων, κορασίδων, παίδων, νεανίδων, παμπάιδων, παγκορασίδων, μπιτς βόλεϊ και ενηλίκων γυναικών. Η έδρα της βρίσκεται στη Λάρισα και ο πρόεδρός της από το 2018 είναι ο Αστέριος Πατσιαούρας.

 Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας ιδρύθηκε το 2004 ύστερα από την τροποποίηση του καταστατικού της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλίας (Ε.Σ.ΠΕ.Θ.) και την κατάργηση της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας. Το 2004 οι σύλλογοι της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας εντάχθηκαν στην Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλίας και δημιούργησαν την Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας (Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ.).Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλίας ιδρύθηκε το 1994 και αντικατέστησε την Τοπική Επιτροπή Θεσσαλίας που είχε δημιουργηθεί το 1984. Η Τοπική Επιτροπή Κεντρικής Ελλάδας ιδρύθηκε πρίν το 1987 και διαλύθηκε το 2004 ύστερα από την δημιουργία της Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ.. Ο Πρόεδρος της Ε.Σ.ΠΕ.Θ. και της Τοπικής Επιτροπής Θεσσαλίας ήταν: 1984−2004: Θεόδωρος ΜατίκαςΟι διατελέσαντες Πρόεδροι της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας ήταν: 1989−1990: Γιώργος Βυλλιώτης ??−2004:Οι διατελέσαντες Πρόεδροι της Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. είναι: 2004−2011: Θεόδωρος Ματίκας 2011−2014: Δημήτρης Αλεξάκος 01/07/2014−;/6/2018: Σπύρος Γάτος ;/6/2018−τώρα: Αστέριος Πατσιαούρας Η Ένωση διοργανώνει σε ανώτερο επίπεδο τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα, και σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Εφήβων, Κορασίδων, Παίδων, Νεανίδων, Παμπάιδων και Παγκορασίδων.
Ιωάννης Παπαλεξόπουλος

Ο Ιωάννης Παπαλεξόπουλος ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Άργους. Αναδείχτηκε καλός στρατιωτικός. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες με τον στρατηγό Γενναίο Κολοκοτρώνη καθ' όλη την διάρκεια του αγώνα.

 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. σελ. 69. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Μελάνθιον (φυτό)

Το Μελάνθιον ή η Νιγέλα ή η Νιγκέλλα (Nigella), είναι γένος που περιλαμβάνει περί τα 21 είδη, ετήσια φυτά της οικογένειας των Βατραχιίδων ή Ρανουγκουλίδων (Ranunculaceae), εγγενές στη Νότια Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη νότια και τη νοτιοδυτική Ασία. Τα είδη φτάνουν σε ύψος 20-90 εκατοστών, με λεπτά διαιρεμένα φύλλα· τα τμήματα των φύλλων είναι στενά, γραμμικά έως νηματοειδή. Τα άνθη είναι λευκά, κίτρινα, ροζ, ανοικτό γαλάζιο ή ανοικτό μοβ, με πέντε έως δέκα πέταλα. Ο καρπός είναι κάψα που αποτελείται από διάφορα ενωμένα ωοθυλάκια, που το καθένα περιέχει πολλούς σπόρους· σε ορισμένα είδη (π.χ. στο Μελάνθιον το δαμασκηνόν (Nigella damascena)), η κάψα είναι μεγάλη και φουσκωμένη.

 Το επιστημονικό του όνομα Νιγκέλλα (Nigella), είναι ένα παράγωγο του Λατινικού niger (μαύρο). Οι σπόροι από το Μελάνθιον το ήμερον (Nigella sativa), που είναι γνωστοί και ως μαυροκούκι, μαυροσούσαμο, kalonji, μαύρο κύμινο, μαυρόσπορος κρεμμυδιού, σπόρο κρεμμυδιού ή απλά νιγέλα, νιγκέλλα, χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα στις κουζίνες της Ινδίας και της Μέσης Ανατολής. Αρκετά είδη, καλλιεργούνται στους κήπους ως καλλωπιστικά φυτά. Το Μελάνθιον το δαμασκηνόν (Nigella damascena) καλλιεργείται στους αγγλικούς εξοχικούς κήπους από την Ελισαβετιανή εποχή. Στην Αγγλία, ονομάζεται κοινά ως αγάπη-στην-ομίχλη (love-in-a-mist) ή διάβολος στον θάμνο (devil-in-the-bush). Το Μελάνθιον το ισπανικόν (Nigella hispanica) είναι ψηλότερο είδος με μεγαλύτερα μπλε άνθη, κόκκινους στήμονες και γκρίζα φύλλα. Οι σπόροι από το Μελάνθιον είναι αυτο-σποράς (self-sowing), εφόσον, οι λοβοί του σπόρου, αφεθούν να ωριμάσουν. Οι αποξηραμένες κάψουλες των σπόρων, μπορούν να χρησιμοποιηθούν επίσης και σε διευθετήσεις λουλουδιών. Στην Ινδία, οι σπόροι χρησιμοποιούνται ως διαλυτικό των αερίων του στομάχου και ως τονωτικό για τη διευκόλυνση του εντέρου, τα προβλήματα δυσπεψίας και δίνονται για τη θεραπεία των σκουληκιών στο έντερο, των νευρικών ελαττωμάτων, στη μείωση του μετεωρισμού και στην πρόκληση της εφίδρωσης. Το μύρισμα των αποξηραμένων λοβών, αποκαθιστά τη χαμένη αίσθηση όσφρησης. Επίσης, χρησιμοποιείται για την απώθηση ορισμένων εντόμων, παρομοίως με τη ναφθαλίνη. Κύμινο Άγριο κύμινο Μαύρο κύμινο Βούνιον Μελάνθιον το ήμερον Μελάνθιον το δαμασκηνόν Βούνιον το βολβοκάστανον Βούνιον το περσικόν
Γροιλανδικές γενικές εκλογές 2021

Στις 6 Απριλίου 2021 διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές στη Γροιλανδία, παράλληλα με τοπικές εκλογές. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα Κοινότητα των Ινουίτ κέρδισε τις εκλογές συγκεντρώνοντας ποσοστό της τάξης του 36%. Έτσι εκθρόνισε από την εξουσία για δεύτερη φορά μέσα σε 12 χρόνια το κόμμα Σιουμούτ, το οποίο κυβερνούσε την αυτόνομη περιοχή σχεδόν αδιαλείπτως από το 1979.

 Το 2019 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, είχε προτείνει την αγορά της Γροιλανδίας από τη Δανία, εκφράζοντας ενδιαφέρον για τους φυσικούς πόρους της. Παρόλο πρόταση απορρίφθηκε αμέσως από την Κοπεγχάγη, αυτή αντικατροπτίζει το μεγάλο επενδυτικό ενδιαφέρον που υπάρχει σχετικά με την εξόρυξη των λεγόμενων Σπάνιων γαιών. Οι σπάνιες γαίες είναι απαραίτητα μέταλλα για την κατασκευή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, όπως κινητά, αλλά και για διάφορες πράσινες κατασκευές, όπως η τουρμπίνα των ανεμογεννητριών και η μπαταρία των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων. Ωστόσο, το κόμμα της κοινότητας των Ινουίτ έχει πει ότι θα μπλοκάρει κάθε σχέδιο για άνοιγμα ορυχείων, καθώς υποστηρίζει ότι μαζί με τις σπάνιες γαίες υπάρχουν και άλλες επικίνδυνες ραδιενεργές ύλες. Από την άλλη, το κόμμα Σιουμούτ, είναι θετικό προς το άνοιγμα τέτοιων ορυχείων, κυρίως λόγω του μεγάλου οικονομικού κέρδους που θα έχει από αυτά η Γροιλανδία. Το θέμα αυτό ήταν ένα από τα πιο κύρια που απασχόλησαν την τοπική κοινωνία κατά την προεκλογική περίοδο. Τον Νοέμβριο του 2020, ο πρωθυπουργός Κιμ Κίλσεν ηττήθηκε στις ηγετικές εκλογές του κόμματος Σιουμούτ, χάνοντας από τον Έρικ Τζένσεν. Ωστόσο, ο Κίλσεν δεν παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Η αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο και η διαφωνία για το ορυχείο Κβανεφιέλντ οδήγησαν στους Δημοκρατικούς να αποχωρούν από την κυβέρνηση συνασπισμού, αφήνοντας τους Σιουμούτ και Νουνάτα Κιτορνάι με μόνο 12 από τις 31 έδρες στο Γροιλανδικό Κοινοβούλιο. Ο Κίλσεν απέτυχε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση συνασπισμού και το Κοινοβούλιο ψήφισε να πραγματοποιηθούν πρόωρες εκλογές. Τα 31 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες. Οι θέσεις κατανέμονται με τη μέθοδο Ντ'Οντ. Έχουν διεξαχθεί τρεις δημοσκοπήσεις από το 2019. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ακολούθησαν διαπραγματεύσεις της Κοινότητας των Ινουίτ με άλλα κόμματα με σκοπό τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Τελικά στις 16 Απριλίου ανακοινώθηκε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ της Κοινότητας των Ινουίτ και του κόμματος υπέρ της ανεξαρτησίας της Γροιλανδίας, Ναλεράκ. Το πρώτο κόμμα είχε συγκεντρώσει 12 έδρες, ενώ το δεύτερο 4, συνεπώς ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει μία πλειοψηφία 16 βουλευτών σε σύνολο 31. Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Μιουτ Μπόροπ Εγέδε, πρόεδρος του κόμματος Κοινότητα των Ινουίτ.
Καλλίπολη Απουλίας

Η Καλλίπολη είναι παραθαλάσσια πόλη στην νότια Ιταλία και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Λέτσε, στην Απουλία. Τον Αύγουστο του 2017, η Καλλίπολη έφτανε τους 20,604 κατοίκους.

 Σύμφωνα με μύθο, η πόλη ιδρύθηκε στην αρχαιότητα από τον Ιδομενέα της Κρήτης. Πιθανότατα ήταν ένας οικισμός των Μεσσαπίοιων. Ιστορικά, αυτό που είναι γνωστό είναι ότι η πόλη Καλλίπολη ήταν πόλη της Μεγάλης Ελλάδας, η οποία κυβέρνησε σε μια μεγάλη περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού Πόρτο Κεσαρέο. Το 265 π.Χ. συμπαραστάθηκε με τον Πύρρο της Ηπείρου μαζί με την πόλη του Τάραντα κατά της αρχαίας Ρώμης, υποφέροντας μια ήττα που την μετάτρεψε σε μια ρωμαϊκή αποικία. Στις αρχές του Μεσαίωνα, πιθανότατα καταλήφθηκε από τους Βανδάλους και τους Γότθους. Αργότερα ανακατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς, εποχή που η Καλλίπολη έζησε μια οικονομικά και κοινωνικά ανθηρή περίοδο λόγω της γεωγραφικής του θέσης. Αργότερα ανήκε στους Ρωμαίους παπάδες και ήταν κέντρο κατά των ελληνικών μοναστικών εντολών. Το 1268 πολιορκήθηκε από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό, προκαλώντας πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν την πόλη. Η πόλη αναδημιουργήθηκε γύρω στο 1300, υπό τη κυριαρχία του πριγκηπάτου του Τάραντα. Το 1484 οι Βενετοί προσπάθησαν να την καταλάβουν, αλλά χωρίς αποτελέσμα. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών ξεκίνησε την κατασκευή του λιμανιού, το οποίο τον 18ο αιώνα έγινε η μεγαλύτερη αγορά ελαιολάδου στη Μεσόγειο. Η πόλη βρίσκεται στον κόλπο του Τάραντος, στο Ιόνιο Πέλαγος, στη δυτική ακτή της χερσονήσου Σαλέντο. Η πόλη Καλλίπολη χωρίζεται σε δύο μέρη, την σύγχρονη και την παλιά πόλη. Η νέα πόλη περιλαμβάνει όλα τα νεώτερα κτίρια συμπεριλαμβανομένου ενός ουρανοξύστη. Η παλιά πόλη βρίσκεται σε ένα ασβεστολιθικό νησί, που συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μια γέφυρα χτισμένη τον 16ο αιώνα. Το πιο κοντινό αεροδρόμιο βρίσκεται στο Μπρίντιζι, περίπου 88 χιλιόμετρα από την πόλη. Διαθέτει τρένο , λεωφορεία και τρόλεϊ. Η Καλλίπολη είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις: Μονφαλκόνε, Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια, Ιταλία Κατάνια, Σικελία, Ιταλία Αγγλική σελίδα της βικιπαίδειας σχετικά με την Καλλίπολη
Τίφανι Θίσεν

Η Τίφανι Θίσεν (Tiffani Amber Thiessen, 23 Ιανουαρίου 1974) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός γνωστή από τους ρόλους της ως Κέλι Καπόφσκι στη σειρά Πριν χτυπήσει το κουδούνι και ως Βάλερι Μαλόουν στη σειρά Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς. Είναι γνωστή και με το πλήρες όνομά της Τίφανι Άμπερ Θίσεν.

 Γεννήθηκε στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνιας, από πατέρα γερμανικής καταγωγής και σχεδιαστή πάρκων στο επάγγελμα, ενώ η μητέρα της είναι ελληνικής, τουρκικής και ουαλικής καταγωγής. Σε μικρή ηλικία συμμετείχε σε διαγωνισμούς ομορφιάς και το 1987 στέφθηκε Miss Junior America, ενώ την επόμενη χρονιά κέρδισε τον διαγωνισμό αναζήτησης μοντέλων του περιοδικού Teen Magazine όπου έγινε και εξώφυλλο. Το 1989 έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα της στην αμερικάνικη τηλεόραση με τον ρόλο της Κέλι Καπόφσκι στη νεανική κωμική σειρά Πριν χτυπήσει το κουδούνι. Από το 1992 κάνει την εμφάνισή της με πρωταγωνιστικούς ρόλους στις πρώτες της ταινίες, κυρίως τηλεοπτικές, ενώ η καριέρα της εκτοξεύτηκε με τον ρόλο της Βάλερι Μαλόουν στην επιτυχημένη δραματική νεανική σειρά Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, όπου συμπεριλήφθηκε αμέσως στο πρωταγωνιστικό καστ το 1994, στον πέμπτο κύκλο της σειράς, μετά την αποχώρηση της Σάνεν Ντόχερτι, ενώ αποχώρησε και η ίδια κατά τη διάρκεια του ένατου κύκλου το 1998. Παράλληλα με αυτόν τον ρόλο, συνέχιζε να πρωταγωνιστεί σε τηλεταινίες, ενώ αμέσως μετά την αποχώρησή της επικεντρώθηκε για ένα διάστημα στη συμμετοχή της σε κινηματογραφικές ταινίες, με πιο γνωστές την παρωδία Θες να μάθεις τι έκανα πέρσι Παρασκευή και 13; και την ταινία του Γούντι Άλεν Παίζοντας στα τυφλά (Hollywood Ending). Το 2001, ο παραγωγός της σειράς Οι μάγισσες, Άαρον Σπέλινγκ, που ήταν επίσης παραγωγός του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, της προτείνει να υποδυθεί τον ρόλο της Πέιτζ Χάλιγουελ που ήταν η χαμένη αδερφή των τριών μαγισσών, ως αντικαταστάτρια για ακόμη μία φορά της Σάνεν Ντόχερτι που αποχώρησε στο τέλος του τρίτου κύκλου της σειράς, αλλά η Θίσεν αρνήθηκε. Το 2002 πρωταγωνιστεί στην αστυνομική σειρά Fastlane, ενώ πρωταγωνιστικό ρόλο έχει στην επίσης αστυνομική τηλεοπτική σειρά White Collar που προβάλλεται από τον Οκτώβριο του 2009 στις ΗΠΑ και παρουσιάζει μεγάλη επιτυχία. Επίσημη ιστοσελίδα
This Is Our Night

"This Is Our Night" είναι ο τίτλος ποπ τραγουδιού του Σάκη Ρουβά, που κυκλοφόρησε το 12 Φεβρουαρίου του 2009 στην Ελλάδα και στην Κύπρο, από τη δισκογραφική εταιρεία Minos EMI. Το τραγούδι επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον 54ο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision που θα έλαβε χώρα στη Μόσχα της Ρωσίας από 12-16 Μαΐου, 2009.

 Το τραγούδι είναι σύνθεση του συνθέτη Δημήτρη Κοντόπουλου, ο οποίος επιλέχθηκε από την ΕΡΤ και το Σάκη Ρουβά για να συνθέσει και τα τρία υποψήφια τραγούδια για την Εurovision του 2009. Στις 10 Φεβρουαρίου βγήκαν στη δημοσιότητα οι τίτλοι, οι στιχουργοί και επίσης λίγες μόνο πληροφορίες για τα τρία κομμάτια, με το This Is Our Night να χαρακτηρίζεται επιβλητικό ποπ-χορευτικό κομμάτι. Οι στιχουργοί ήταν δυο ελληνο-αυστραλοί παραγωγοί, ο Κραίγκ Πόρτεϊλς, επιτυχημένος στιχουργός, συνθέτης, κιθαρίστας και παραγωγός, που παλιά ζούσε στην Αμερική κι έχει γράψει για μεγάλα ονόματα, όπως η Σερ, ο Μπίλλυ Αïντολ, ο Τέβιν Κάμπλ, οι Guns N' Roses, ο Ρίτσι Σαμπόρα και ο Όζζυ Όσμπορν, και ο Κάμερον Τζάιλς-Ουέμπ, ο οποίος είναι επίσης επιτυχημένος στιχουργός στην Αυστραλία αλλά και ο διευθυντής παραγωγός της εταιρείας Gusto Music. Το κομμάτι ήταν το φαβορί για τη νίκη στον Ελληνικό τελικό, πριν να έχει ήδη ακουστεί. Στις 12 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη επίσημη συνέντευξη τύπου στο ξενοδοχείο «Χίλτον» της Αθήνας όπου παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τα τρία κομμάτια, με τελευταίο το This Is Our Night. Το This Is Our Night έγινε το νούμερο 1 τραγούδι στο Ελληνικό iTunes από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του , ενώ ένα μήνα μετά τη Γιουροβίζιον το τραγούδι μεταγλωττίστηκε και στα ελληνικά με τον τίτλο Πιο Δυνατά. Ψηφιακή λήψη"Right on Time" – 3:05 "This Is Our Night" – 2:59 "Out of Control" – 3:01CD single"This Is Our Night" – 2:59 "Right on Time" – 3:05 "Out of Control" – 3:01 Official Ιστοσελίδα του Σάκη Ρουβά Official Ιστοσελίδα του ERT Eurovision
Τάσσιλο φον Σέφφερ

Ο Τάσσιλο φον Σέφφερ (γερμ. Thassilo von Scheffer, 1873-1951) υπήρξε Γερμανός ποιητής και μεταφραστής κλασικών έργων. Σε παλαιότερες ελληνικές μεταφράσεις αναφέρεται ως Θάσσιλος Φον Σάιφερ.

 Γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1873 στο Στάρογκαρντ της τότε Πρωσίας. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Στρασβούργου και του Φράιμπουργκ. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1900. Έζησε στο Μόναχο, Βερολίνο και στη Ρώμη. Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 1951 στο Βερολίνο. Μετάφραση της Ιλιάδας Μετάφραση της Οδύσσειας Μετάφραση των Διονυσιακών του Νόνου του Πανοπολίτη Die homerischen Götterhymnen Μετάφραση της Αργοναυτικής εκστρατείας του Απολλώνιου του Ροδίου Μετάφραση του Αριστοφάνη Μετάφραση του Σενέκα Ελληνική μυθολογία Ρωμαϊκή μυθολογία Homer und sein Zeitalter Philosophie der Ehe Σαίφερ, Θάσσιλος φον. Φιλοσοφία του γάμου. μτφρ. Γ. Π. Παπαϊωάννου Die Philosophie Homers Die Kultur der Griechen Moderner Cicerone Νάπολι Ελευσίνα Μετάφραση των Κύπριων Επών Μετάφραση του Ησιόδου Die Legenden der Sterne Die antiken Mysterien Die griechische Plastik des V. Jahrhunderts v. Chr. Μετάφραση της Αινιάδας του Βιργίλιου Μετάφραση των Μεταμορφώσεων του Οβιδίου
Καντόνι της Λουκέρνης

Το Καντόνι της Λουκέρνης (γερμανικά: Κanton Luzern) είναι ένα από τα 26 Καντόνια της Ελβετίας. Βρίσκεται στο κέντρο της Ελβετίας και έχει 409.557 κατοίκους. Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του καντονιού είναι η Λουκέρνη.

 Το καντόνι της Λουκέρνης εντάχθηκε στην παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία το 1332. Eκείνη την εποχή η παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία αποτελούνταν από τρία καντόνια, το Ούρι, το Σβυτς και το Ούντερβαλντεν. Ένας από τους κύριους λόγους για την ένταξη της Λουκέρνης ήταν η αυξανόμενη κυριαρχία από τους Αψβούργους δούκες και βασιλιάδες. Στους μεταγενέστερους μεσαιωνικούς χρόνους, η Λουκέρνη μετατράπηκε σε πόλη-κράτος. Η μεγαλύτερη προσπάθεια επέκτασής της έλαβε χώρα στα έτη μεταξύ 1386 και 1415, ενώ γύρω στο 1480, ο σχηματισμός της μελλοντικής περιοχής του καντονιού ολοκληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Βρίσκεται στο κέντρο της Ελβετίας και συνορεύει με τα καντόνια Όμπβαλντεν και Νίντβαλντεν στα νότια, Σβυτς και Τσουγκ στα ανατολικά, Άαργκαου στα βόρεια, και Βέρνη στα δυτικά. Η περιοχή του καντονιού είναι 1.493 τ.χλμ.. Περίπου το 55% της συνολικής έκτασης (817,7 τ.χλμ.) χρησιμοποιείται για τη γεωργία, περίπου 30% (449 τ.χλμ.) είναι δασώδης περιοχή ενώ το υπόλοιπο του καντονιού είναι λίμνες, ποτάμια ή βουνά. Η λίμνη Λουκέρνη είναι ένας εξαιρετικά δημοφιλής τουριστικός προορισμός, τόσο για τους Ελβετούς όσο και για ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο. Κατά μήκος της λίμνης άλλωστε υπάρχουν πολλά και γραφικά ξενοδοχεία ενώ καθημερινά υπάρχουν ατμόπλοια που διοργανώνουν μίνι κρουαζιέρες κατά μήκος της λίμνης. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (το 2010) μιλάει ως πρώτη γλώσσα τα γερμανικά (91%), ενώ οι δεύτερες συνηθέστερες γλώσσες (3%) είναι τα σερβικά, κροατικά, ιταλικά, αλβανικά και αγγλικά ακολουθούμενα από πορτογαλικά, γαλλικά (2%) και ισπανικά (1%). Η ιστοσελίδα του καντονιού (Γερμανικά)