IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εθνικό Μουσείο της Εσθονίας

Το Εσθονικό Εθνικό Μουσείο (Εσθονικά: Eesti Rahva Muuseum) που ιδρύθηκε το 1909 στο Τάρτου είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στην κληρονομιά του λαογράφου Γιάκομπ Χουρτ, στην εσθονική λαογραφία και την παραδοσιακή τέχνη. Η συλλογή αντικειμένων για έκθεση στο μουσείο άρχισε περί τα τέλη του 19ου αιώνα.Το μουσείο παρακολουθεί την ιστορία, τη ζωή και τις παραδόσεις του εσθονικού λαού, παρουσιάζει τον πολιτισμό και την ιστορία άλλων φιννοουγγρικών λαών, και τις μειονότητες της Εσθονίας. Έχει μια ολοκληρωμένη συλλογή από παραδοσιακές εθνικές ενδυμασίες από όλες τις περιοχές της Εσθονίας. Η συλλογή από ξυλόγλυπτες καράφες μπύρας συνδέεται με τα παραδοσιακά αγροτικά πανηγύρια και τις γιορτές. Στην έκθεση έχει συμπεριληφθεί μια σειρά από χειροτεχνήματα όπως χειροποίητα χαλιά και λινά τραπεζομάντιλα.

 Το μουσείο άνοιξε το 1922, με έδρα στην Έπαυλη Ράαντι και διευθυντή τον Φινλανδό εθνογράφο Ίλμαρι Μάννινεν, ο οποίος εργαζόταν για το Πανεπιστήμιο του Τάρτου από το 1919. Η Έπαυλη Ράαντι ήταν ο πατρογονικός οίκος για συλλέκτες έργων τέχνης όπως ο Καρλ Έντουαρντ και ο γιος του, Ερνστ Φρίντριχ φον Λίπχαρτ. Οι Λίπχαρτ απήλθαν από το 1860 αλλά οι συλλογές τους παρέμειναν, και τα πιο πολύτιμα αντικείμενα άρχισαν να πωλούνται το 1920. Οι Λίπχαρτ ήταν λάτρεις της τέχνης αλλά δεν έχαιραν μεγάλη εκτίμηση από τους ντόπιους Εσθονούς, ίσως μάλιστα θεωρήθηκαν ως «πολιτιστικά επαναστατικοί» Γερμανοί της Βαλτικής τότε.Το αεροδρόμιο του Ράαντι χτίστηκε στη γη της έπαυλης το 1940. Η Έπαυλη Ράαντι, το κεντρικό κτίριο του μουσείου, καταστράφηκε στην Μάχη του Ταρτού κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κατόπιν τούτου το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε ως μυστική αεροπορική βάση για Σοβιετικά βομβαρδιστικά και δεν υπήρχε χώρος για τη συλλογή του μουσείου. Εκείνο τον καιρό ο πολιτισμός του Τάρτου παρέμενε κρυμμένος και η πόλη ήταν κλειστή για τους ξένους. Τα αντικείμενα αξίας του μουσείου φυλάσσονταν σε εκκλησίες και άλλες τοποθεσίες στα περίχωρα της πόλης.Το 2005 το Εσθονικό Υπουργείο Πολιτισμού και ο Εσθονικός Σύλλογος Αρχιτεκτόνων ανακοίνωσαν την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την κατασκευή νέου κτιρίου για το Εσθονικό Εθνικό Μουσείο. Τελικά κέρδισε η διεθνής αρχιτεκτονική κοινοπραξία του έργου Μνήμης Πεδίο: Νταν Ντορέλ (Παρίσι, Γαλλία), Λίνα Γκοτμέ (Παρίσι, Γαλλία), και Τσουγιόσι Τανέ (Παρίσι, Γαλλία).Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το Φθινόπωρο του 2016. Το νέο ενιαίο κτίριο στεγάζει το μουσείο, τους συνεδριακούς χώρους και ένα θέατρο. Ο σχεδιασμός του κτιρίου ενσωματώνει την ιστορία του τόπου, με συμπεριλαμβανόμενη την έπαυλη, τον πόλεμο και το αεροδρόμιο.
Δευτερόλεπτο

Το δευτερόλεπτο είναι η θεμελιώδης μονάδα μέτρησης του χρόνου στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων. Ορίζεται από το Διεθνές Σύστημα Μονάδων ως ο χρόνος 9 192 631 770 περιόδων ακτινοβολίας από μετάπτωση μεταξύ των δύο επιπέδων ενέργειας του ατόμου του Καισίου-133.

 Το λεπτό ορίζεται ως ίσο με 60 δευτερόλεπτα. Η ώρα καθοριζεται ως ίση με 60 λεπτά ή 3.600 δευτερόλεπτα. Η ημέρα ορίζεται ως ίση με 24 ώρες ή 1.440 λεπτά, ή 86.400 δευτερόλεπτα. Η λέξη δευτερόλεπτο προέρχεται από το «δεύτερο λεπτό» (μικρό λεπτό), σε αντίθεση με το «λεπτό» (πρώτο λεπτό) της ώρας. Το δευτερόλεπτο σημειώνεται και με το σύμβολο ' ' (δίστονος), σε αντίθεση με το λεπτό το οποίο σημειώνεται με το σύμβολο ' (τόνος). Παράδειγμα: 3 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα = 3' 24"
Δημήτρης Θεοφάνης

Ο Δημήτρης Θεοφάνης (Ναύπακτο, 31 Μαΐου 1933) είναι διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού των δεκαετιών '50 και '60. Το 1935 η οικογένεια Θεοφάνη μετακόμισε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βύρωνα. Το ψευδώνυμο «Λώρης», με το οποίο ο Θεοφάνης υπήρξε γνωστός στους φιλάθλους και στους ποδοσφαιρικούς κύκλους, οφείλεται στον ποδοσφαιριστή του ΠΑΟ Λάκη Πετρόπουλο ―όνομα που το είχε πάρει από τον «Χοντρό και Λιγνό»― εξαιτίας των λίγων κιλών που είχε στην αρχή της καριέρας του ο Θεοφάνης. Το 2015 εκδόθηκε από τον οίκο Gutenberg το βιβλίο του «Γήπεδο Αλεξάνδρας και “Πράσινης Τσόχας”», μια αυτοβιογραφική μαρτυρία για τα χρόνια του Πολέμου και της Κατοχής, για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τους Έλληνες ποδοσφαιριστές και για την αγαπημένη του ομάδα, τον Παναθηναϊκό.

 Ο Θεοφάνης ξεκίνησε ως ποδοσφαιριστής της Νέας Ελβετίας την περίοδο 1948-1953, όταν έγινε και η συγχώνευση Αθηναϊκού-Νέας Ελβετίας. Κατά την περίοδο της θητείας του (1956-1958) μετείχε στην Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων. Για μια δεκαετία, από το 1956 έως το 1965, υπήρξε ένας από τους βασικούς παίκτες του Παναθηναϊκού (αγωνίστηκε βασικός στη θέση του αριστερού εξτρέμ στον Παναθηναϊκό σε 246 παιχνίδια πετυχαίνοντας 79 γκολ) με συμπαίκτες όπως οι Βουτσαράς, Πανάκης,Παπαεμμανουήλ, Μπενάρδος, Δομάζος, Τζουνάκος, Κουρτζίδης, Λινοξυλάκης, Αγγελόπουλος, Νεμπίδης, Καμάρας, Παπαντωνίου, Ανδρέου, Σούρπης, Λουκανίδης, Παπουλίδης, Ροκίδης κ.ά. Ο Παναθηναϊκός στο τέλος της δεκαετίας του 1950 είχε συγκροτήσει μια από τις καλύτερες ομάδες, αφού κέρδισε πέντε πρωταθλήματα και, μάλιστα, το ένα αήττητο. Αξίζει να σημειωθεί ότι φόρεσε και τη φανέλα του Ηλυσιακού. 5 Πρωταθλήματα: 1960, 1961, 1962, 1964, 1965 2 Πρωταθλήματα Αθηνών: 1957, 1959 Κατά τη διάρκεια της καριέρας του εκλήθη να συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες της Εθνικής Ελλάδος (αγωνίστηκε 6 φορές με την Εθνική Ελλάδας). Από το 1966 έως το 2002 υπήρξε προπονητής όλων των ομάδων του Παναθηναϊκού, αλλά και πολλών άλλων ελληνικών ομάδων. Ως ποδοσφαιριστής έχει αγωνισθεί στον Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης και στην ελληνοαμερικανική ομάδα της Νέας Υόρκης. Την περίοδο 1985-1992 διετέλεσε προπονητής στις ομάδες της Νιγηρίας Leventis United και National Owerri, όπου κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Νιγηρίας, καθώς και της Ολυμπιακής Ομάδας της Νιγηρίας με επιτυχία στους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 1988. Μετείχε ενεργά στο Σύλλογο Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού ως Αντιπρόεδρος του σωματείου.
The Last Poets

The Last Poets (αγγλ. «Οι τελευταίοι των ποιητών») είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα μουσικής και ποίησης. Έχουν τις ρίζες τους στο μαύρο εθνικιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1960. Το όνομά τους είναι ο τίτλος από ένα ποίημα του νοτιοαφρικανικού επαναστατικού ποιητή Keorapetse Kgositsile, ο οποίος θεωρούσε ότι ζούσε στην τελευταία εποχή της ποίησης πριν ξεσπάσει η ένοπλη επανάσταση. Θεωρούνται ως προπομποί και πρωτοπόροι της κατοπινής μουσικής hip hop.

 Οι αρχικοί The Last Poets συγκροτήθηκαν στις 19 Μαΐου του 1968 (την ημέρα των γενεθλίων του Malcolm X), στο πάρκο Marcus Garvey Park (πρώην Mount Morris Park στην 124ή οδό και την πέμπτη λεωφόρο της Νέας Υόρκης) στη γειτονιά East Harlem της πόλης της Νέας Υόρκης. Αρχικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Felipe Luciano, ο Gylan Kain, και ο David Nelson. Το 1996 συνάντησαν τον Jalal Mansur Nuriddin, Umar Bin Hassan, Abiodun Oyewole, και τον Nilaja που θεωρούνται τα βασικά μέλη του συγκροτήματος, όπως εμφανίστηκαν με το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους το 1970. Το άλμπουμ έφτασε στο τοπ 10, αλλά έπεσε θύμα της λογοκρισίας που είχε καθιερώσει ο τότε πρόεδρος Νίξον. Μετά από το δεύτερο άλμπουμ τους This Is Madness, ο Hassan αποχώρησε από το συγκρότημα για να αντικατασταθεί από τον Sulieman El-Hadi στο Chastisement που ακολούθησε το 1972. Μετά από αυτό, το συγκρότημα χάθηκε σιγά σιγά, για να έρθει πάλι στη δημοσιότητα στη δεκαετία του 1980, όταν άρχισε να διαδίδεται η hip hop και rap μουσική. The Last Poets (1970)(Poets: Abiodun Oyewole, Alafia Pudim (a.k.a. Jalal Mansur Nuriddin), & Omar Bin Hassan)This Is Madness (1971)(Poets: Alafia Pudim (a.k.a. Jalal Mansur Nuriddin) & Omar Bin Hassan)Chastisement (1973)(Poets: Jalal Mansur Nuriddin & Sulieman El-Hadi)The Hustlers Convention (1973)(Poets: Lightnin Rod aka Jalal Mansur Nuriddin)At Last (1974)(Poets: Jalaluddin Mansur Nuriddin, Sulieman El-Hadi, & Omar Bin Hassan)Delights of the Garden (1976)(Poets: Jalaluddin Mansur Nuriddin & Sulieman El-Hadi)Oh, My People (1984)(Poets: Sulieman El-Hadi & Jalaluddin Mansur Nuriddin)Freedom Express (1988)(Poets: Sulienman El-Hadi & Jalaluddin Mansur Nuriddin)Scatterap / Home (1994)(Poets: Sulieman El-Hadi & Jalaluddin Mansur Nuriddin)Holy Terror (1995)(Poets: Abiodun Oyewole & Umar Bin Hassan)Science Friction (2004)(Poets: Jalaluddin Mansur Nuriddin aka Jalal) 1971 - Right On!: Poetry on Film (Original Last Poets). Directed by Herbert Danska. Vibes from the scribes - Pluto Press 1985 Foreword to "Ordinary Guy" by Mark T. Watson (a.k.a. Malik Al Nasir) - Fore-Word Press Ltd. 2004 Επίσημη σελίδα fore-word.com Roots'n'Rap: The Last Poets Αρχειοθετήθηκε 2007-06-12 στο Wayback Machine. Σελίδα του Jalal Mansur Nuriddin
Στραμώνιο

Το στραμώνιο, (λατ. Datura stramonium - Δατούρα η στραμώνιος) είναι η κοινή ονομασία δικοτυληδόνων φυτών του ομώνυμου είδους της οικογενείας των Στρυχνοειδών (Solanaceae). Επίσης λέγεται και διαβολόχορτο. Πρόκειται για μονοετές ποώδες φυτό. Είναι διαδεδομένο στην Ευρώπη και φύεται συνήθως σε ακαλλιέργητους αγρούς και πετρώδεις τοποθεσίες. Συναντάται αυτοφυές στην Ελλάδα, όπου είναι γνωστό με διάφορες κοινές ονομασίες, όπως βρομόχορτο και τάτουλα.

 Η δατούρα η στραμώνιος είναι φυτό εγγενές στην Βόρεια Αμερική, αλλά διαδόθηκε στον κόσμο από τα παλαιά χρόνια. Το φυτό περιγράφηκε επιστημονικά και ονομάστηκε από τον Σουηδό βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο το 1753, αν και είχε περιγραφεί ήδη έναν αιώνα νωρίτερα από βοτανολόγους, όπως ο Nicholas Culpeper. Πρόκειται για πόα μονοετή με βλαστό ροδοϊώδη ή πράσινο με μεγάλα σκουροπράσινα φύλλα, ωοειδή, με περιφέρεια κομμένη βαθιά σε μεγάλα, άνισα, δόντια ή λοβούς. Τα άνθη του είναι μεγάλα με μήκος 6-10 εκ., λευκά ή ροδοϊώδη, με στεφάνη χοανοειδή και κάλυκα σωληνωτό, ανοιχτοπράσινο και οδοντωτό. Ο καρπός είναι κάψα με μέγεθος μεγάλου καρυδιού, συνήθως με πολλά αγκάθια ή σπανιότερα λεία. Πολλαπλασιάζεται εύκολα με σπέρματα και αναπτύσσεται σε έδαφος ελαφρό, ασβεστούχο και καλά λιπασμένο. Είναι φυτό δηλητηριώδες, πλούσιο σε ατροπίνη, υοσκυαμίνη και σκοπολαμίνη, χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική για τα αλκαλοειδή που περιέχει. Επειδή τα αυτοφυή φυτά δεν επαρκούν για τις ανάγκες του εμπορίου, ορισμένα είδη δατούρας, και κυρίως το στραμώνιο, καλλιεργούνται σε σημαντική έκταση. Από τα ξερά φύλλα επίσης του στραμώνιου κατασκευάζονται τσιγάρα για τους ασθματικούς.Η ατροπίνη και η σκοπολαμίνη (δύο ουσίες οι οποίες βρίσκονται σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις στο φυτό) είναι μουσκαρινικοί ανταγωνιστές οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και των ασθενειών κίνησης, επίσης μπορούν να αναστείλλουν τη παρασυμπαθητική διέγερση του ουροποιητικού συστήματος, του αναπνευστικού συστήματος, του γαστρεντερικού σωλήνα, της καρδιάς και των οφθαλμών.
Γυναικείο ειδώλιο (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 5635)

Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 5635 είναι πήλινο ειδώλιο γυναικείας μορφής. Βρέθηκε στην Θήβα και προέρχεται από αρχαίο βιωτικό εργαστήριο. Εκτίθεται στην αίθουσα 50, προθήκη 20.

 Το πήλινο χειροποίητο μικροπλαστικό (όχι γλυπτό) έργο έχει σχήμα κώδωνος και κινούμενα πόδια. Η ανθρώπινη μορφή παρουσιάζεται με ψηλόλιγνο λαιμό. Το μικρό κεφάλι θυμίζει γλαύκα, με μεγάλα στρογγυλά μάτια και δυνατή κυρτή μύτη. Τα διάτρητα αυτιά είναι στολισμένα με σκουλαρίκια. Δυο μικρά στήθη συμβολίζουν το θηλυκό γένος. Τα άνω άκρα έχουν μήκος μικρότερο του φυσικού, ενώ είναι στραμμένα προς τον ουρανό και καταλήγουν σε παλάμες με επτά δάκτυλα. Η μέση είναι ζωσμένη, ενώ η ενδυμασία καταλήγει μέχρι τα γόνατα. Τα πόδια καταλήγουν σε χοντρές πατούσες με πέντε ή έξι δάκτυλα. Το ειδώλιο είναι ζωγραφισμένο με ερυθρό γάνωμα, το οποίο καλύπτει όλη την επιφάνεια, υποδηλώνοντας τον ρουχισμό και τα υποδήματα. Είναι έργο της γεωμετρικής εποχής, αρχές του 7ου αι. π.Χ.. Τα χέρια που βρίσκονται σε έκταση αποδίδουν χειρονομία επιφανείας ή δέησης. Χρησίμευε ως ανάθημα σε ιερά ή αποτελούσε εξάρτημα κάποιου σκεύους. Από το ειδώλιο αυτό εμπνεύσθηκε η εξαμελής ομάδα με επικεφαλής τον Σπύρο Γκόγκο τον Φοίβο και την Αθηνά οι οποίες ήταν οι μασκότ των θερινών ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα το 2004. Νικόλαος Καλτσάς: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά., Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X Παρουσίαση του εκθέματος από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, 10 Οκτωβρίου 2010 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/04/2002 (ανάκτηση 02/05/2011)
Το Κλουβί με τις Τρελές (ταινία)

Το Κλουβί με τις Τρελές (γαλλικά: La Cage aux Folles) είναι γαλλοϊταλική ταινία σε σκηνοθεσία Εντουάρ Μολιναρό, που κυκλοφόρησε το 1978, προσαρμοσμένη από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Ζαν Πουαρέ, με πρωταγωνιστές τον Ούγκο Τονιάτσι και τον Μισέλ Σερό.Μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία, υπήρξε επίσης από το 1980 έως το 1998 η πιο επιτυχημένη ξενόγλωσση ταινία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από προσαρμογή σε μιούζικαλ το 1983, το 1996 κυκλοφόρησε με επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες το αμερικανικό ριμέικ της ταινίας, Φτερά και πούπουλα (The Birdcage) του Μάικ Νίκολς. Ο Εντουάρ Μολιναρό δημιούργησε μια συνέχεια το 1980, Το κλουβί με τις τρελές 2, βασισμένη σε πρωτότυπο σενάριο. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1985, κυκλοφόρησε ένα τρίτο μέρος που σκηνοθετήθηκε από τον Ζωρζ Λοτνέρ, Οι τρελές παντρεύονται - Το κλουβί με τις τρελές νο 3. Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας και σεναρίου το 1980, κέρδισε τη Χρυσή σφαίρα Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1979, το βραβείο Σεζάρ στη Γαλλία και το βραβείο NBR (National Board of Review) Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1979.

 Η ταινία θίγει ένα θέμα απαγορευμένο για τα δεδομένα της εποχής που γυρίστηκε, τις σχέσεις ομοφυλόφιλων ζευγαριών, αλλά το παρουσιάζει με ευαισθησία και χιούμορ, τα οποία συντέλεσαν στη μεγάλη επιτυχία της. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού ομοφυλόφιλων - του Ρενάτο Μπάλντι (Ούγκο Τονιάτσι), διευθυντή νυχτερινού κέντρου που ειδικεύεται σε θεάματα με ντραγκ στο Σαιν-Τροπέ, και του Αλμπέν Μουζότ (Μισέλ Σερό), το αστέρι του - και την τρέλα που ακολουθεί όταν ο γιος του Ρενάτο, Λωράν (Ρεμί Λωράν), φέρνει στο σπίτι την αρραβωνιαστικιά του και τους υπερσυντηρητικούς γονείς της, ο πατέρας της είναι εξέχον μέλος του υπερσυντηρητικού κόμματος «Ένωση για την ηθική τάξη» και ιδιαίτερα αυστηρός πατέρας, για να τους συναντήσουν. Για να μην σοκάρει τα μελλοντικά πεθερά του, ο Λωράν ζητά από τον πατέρα του να παραστήσουν την αξιοσέβαστη οικογένεια. Ο Ρενάτο αποδέχεται απρόθυμα και αρχικά σκέφτεται να απομακρύνει τον Αλμπέν την ημέρα της συνάντησης αλλά καταλήγει να δεχθεί ότι ο Αλμπέν θα μείνει στη συνάντηση, παρόλο που υποψιάζεται, γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του συντρόφου του, ότι αυτό θα περιπλέξει τα πράγματα, γεγονός που πράγματι συμβαίνει και ακολουθούν τραγελαφικές καταστάσεις.
Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Βαρσοβία)

Το Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο στη Βαρσοβία (πολωνικά: Pomnik Tadeusza Kościuszki w Warszawie) είναι χάλκινο γλυπτό αφιερωμένο στη μνήμη του εθνικού ήρωα της Πολωνίας, της Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, του Στρατηγού Ταντέους Κοστσιούσκο (1746-1817), το οποίο βρίσκεται στην Πλατεία Σιδερένιας Πύλης, μπροστά από το Παλάτι του Λουμπομίρσκι.

 Βρίσκεται στον κύριο άξονα του ιστορικού κέντρου της πόλης της Βαρσοβίας, του Σαξονικού Άξονα Το μνημείο είναι ακριβές αντίγραφο του χάλκινου αγάλματος του Ταξίαρχου Ταντέους Κοστσιούσκο στο Πάρκο Λαφαγιέτ της Ουάσινγκτον, το οποίο αποκαλύφθηκε στις 9 Μαΐου 1910 και σχεδιάστηκε από τον Πολωνό γλύπτη Αντόνι Πόπιελ (1865-1910). Το μνημείο αντικατέστησε το πρώην μνημείο των «Νεκρών στην υπηρεσία και την άμυνα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας», που ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1980 από την κομμουνιστική κυβέρνηση και κατεδαφίστηκε το 1991. Η επένδυση χρηματοδοτήθηκε από την Bank Handlowy και το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας. Τα μπρούτζινα στοιχεία του μνημείου διαμορφώθηκαν από εταιρεία τεχνικών έργων στο Γκλιβίτσε. Η αντιγραφή του μνημείου της Ουάσινγκτον εκτελέστηκε από τους Κρακοβιανούς γλύπτες Άννα και Βόιτσεχ Σιεκ.Το μνημείο αποκαλύφθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2010.Το μνημείο δείχνει τη μορφή του Ταντέους Κοστσιούσκο με τη στολή ενός Αμερικανού στρατηγού, κρατώντας στο χέρι του σχέδια των αμυντικών φρουρών του Ουέστ Πόιντ. Στη δεξιά πλευρά του μνημείου βρίσκεται μια μορφή που συμβολίζει τη Μάχη του Ρατσουαβίτσε και στην αριστερή πλευρά μια μορφή που συμβολίζει τη Μάχη της Σαρατόγκα. Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Βαρσοβία) Μνημείο του Γιούζεφ Πονιατόφσκι (Βαρσοβία) Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου (Βαρσοβία) Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας Αρχειοθετήθηκε 2014-10-18 στο Wayback Machine. Πόλη της Βαρσοβίας Φρουρά της Βαρσοβίας
Βραβείο Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι για λογοτεχνική δημοσιογραφία

Το Βραβείο Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι για λογοτεχνική δημοσιογραφία (αγγλικά:Ryszard Kapuściński Award for Literary Reportage, πολωνικά: Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki‎) είναι ένα πολωνικό διεθνές λογοτεχνικό βραβείο, που καθιερώθηκε για να βραβεύσει και να προωθήσει βιβλία δημοσιογραφίας. Προορίζεται ώστε να τιμήσει την κληρονομιά του δημοσιογράφου και συγγραφέα Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι (1932-2007). Καθιερώθηκε τον Ιανουάριο του 2010 από το Συμβούλιο της Βαρσοβίας και απονέμει 50.000 ζλότι στον συντάκτη του καλύτερου λογοτεχνικού έργου δημοσιογραφίας. Εάν το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα πολωνικά, ο μεταφραστής λαμβάνει 15.000 ζλότι.

 2019Μάτσιεϊ Ζαρέμπα (Πολωνία, Σουηδία): Dom z dwiema wieżami (Ένα σπίτι με δύο πυργίσκους) (μετάφραση από Μάριους Καλινόβσκι, έκδοση από Karakter) Βραβείο μεταφραστή: Μάριους Καλινόβσκι (Πολωνία, Σουηδία) για τη μετάφραση του Dom z dwiema wieżami (Ένα σπίτι με δύο πυργίσκους) του Μάτσιεϊ Ζαρέμπα από τα σουηδικά.2018Άννα Μπίκοντ (Πολωνία): Sendler: In Hiding2017Ράνα Ντασγκούπτα (Ηνωμένο Βασίλειο): Capital: The Eruption of Delhi2016Πάβεου Ρέσκα (Πολωνία): The Devil and the Bar of Chocolate2015Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Λευκορωσία): Second-hand Time Μίχαου Ολζέβσκι (Πολωνία): Najlepsze buty na świecie (Τα καλύτερα παπούτσια του κόσμου) Βραβείο μεταφραστή: Μάριουζ Καλινόβσκι για το βιβλίο του Γκέραν Ρόσενμπεργκ Ett kort uppehåll på vägen från Auschwitz (Μία σύντομη στάση στο Δρόμο από το Άουσβιτς) από τα σουηδικά.2014Ελίσαμπεθ Όσμπρινκ (Σουηδία): Och i Wienerwald står träden kvar 2013Εντ Βούλιαμι (Ηνωμένο Βασίλειο/Ιρλανδία): Amexica: War Along the Borderline2012Λιάο Γιγού (Κίνα): The Corpse Walker: Real Life Stories, China from the Bottom Up2011Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Λευκορωσία): War’s Unwomanly Face Βραβείο μεταφραστή: Wen Huang (μετάφραση κινέζικα-αγγλικά) και Αγκνιέσκα Πόκοϊσκα (μετάφραση αγγλικά-πολωνικά).2010Ζαν Ατσφέλντ (Γαλλία): The Antelope's Strategy: Living in Rwanda After the Genocide
Ηλίας Μαριολόπουλος

Ο Ηλίας Μαριολόπουλος ( Αθήνα, 1900- Αθήνα, 13 Φεβρουαρίου 1991) ήταν Έλληνας φυσικός και ακαδημαϊκός. Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη μελέτη του κλίματος της Ελλάδας. Θεωρείται "πατέρας" της σύγχρονης ελληνικής μετεωρολογίας και κλιματολογίας.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας. Σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, από όπου απέκτησε τίτλο μάστερ. Στην Αγγλία έλαβε και δίπλωμα στη Μετεωρολογία. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, από όπου απέκτησε άλλα δύο διπλώματα. Το Δεκέμβριο του 1925 διορίστηκε τμηματάρχης στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (όπου ίδρυσε την πρώτη ελληνική υπηρεσία για τη μέτρηση του ατμοσφαιρικού ηλεκτρισμού) και τρία χρόνια αργότερα εξελέγη τακτικός καθηγητής της Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας στη Φυσικομαθηματική Σχολή στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Η εν λόγω έδρα ήταν η πρώτη στα ελληνικά πανεπιστημιακά χρονικά στον τομέα εκείνο. Το 1939 τον βρίσκει καθηγητή Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1959 ως το 1960 ήταν κοσμήτορας στο εν λόγω πανεπιστήμιο. Εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1965 και πρόεδρός της το 1973. Μετά το τέλος της πανεπιστημιακής του καριέρας εισηγήθηκε στην Ακαδημία και οργάνωσε το 1977 το Κέντρο Ερεύνης Φυσικής της Ατμοσφαίρας και Κλιματολογίας. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 16 Φεβρουαρίου 1991. Άφησε πλήθος έργων, όπως μελέτες. Με πρωτοβουλία της συζύγου του, Αικατερίνης-Νίνας Ηλία Μαριολοπούλου (απεβίωσε τον Αύγουστο του 2004), ιδρύθηκε ίδρυμα που φέρει το όνομά του με σκοπό ανάμεσα στα άλλα να προαχθούν οι επιστήμες της ατμόσφαιρας, όπως η μετεωρολογία και να βραβευτούν οι νέοι που ασχολούνται με τις επιστήμες αυτές. Βιογραφία
Παλαιοντολογικό Μουσείο Περδίκκα

Το Παλαιοντολογικό Μουσείο Περδίκκας είναι μουσείο στο χωριό Περδίκκας, κοντά στην Πτολεμαΐδα του Νομού Κοζάνης, στην Ελλάδα. Είναι επίσης γνωστό ως Ανθρωπολογικό και Παλαιοντολογικό Μουσείο Πτολεμαΐδας.

 Το 1977, ο Ισαάκ Παντελίδης, ο ιδιοκτήτης ενός σκάμματος κοντά στο χωριό Περδίκκας, έπεσε στα ερείπια ενός μεγάλου ζώου. Ενημέρωσε την Ανθρωπολογική Εταιρεία Ελλάδος και οι ανασκαφές που διεύθυνε ο ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός έφεραν στο φως τον σκελετό ενός μαμούθ (Archidiskodon meridionalis), ηλικίας περίπου 3.000.000 ετών. Είναι ο παλαιότερος σκελετός ζώου που ανακαλύφθηκε ποτέ στην ήπειρο της Ευρώπης.Αν και βρέθηκε ολόκληρος ο σκελετός, τα οστά δεν ήταν στη σωστή τους θέση, προφανώς επειδή το θηρίο είχε σκοτωθεί εδώ από κυνηγούς, οι οποίοι στη συνέχεια το τεμάχισαν για να το φάνε. Το μαμούθ πρέπει να ήταν μήκους 5 μ. και ύψους 4 μ. Το μόνο που λείπει είναι οι χαυλιόδοντες, που πρέπει να έχουν αφαιρεθεί. Ο σκελετός συνοδευόταν από περίπου 30 εργαλεία, κυρίως από χαλαζία, που χρησιμοποιήθηκαν για να κόψουν το μαμούθ και προέρχονταν από άλλα μέρη της περιοχής της Εορδαίας.Το 1979, χτίστηκε μια οκταγωνική κατασκευή στη θέση όπου βρέθηκε το μαμούθ, με στόχο περισσότερο την προστασία του ευρήματος παρά τη δημιουργία μιας αισθητικής έκθεσης που μοιάζει με μουσείο. Ο σκελετός βρίσκεται ακριβώς εκεί που βρέθηκε, εντυπωσιακός τόσο για το μέγεθός του όσο και για την άριστη κατάσταση διατήρησής του. Το μουσείο είναι βρίσκεται 1 χλμ. από τον Περδίκκα (33 χλμ. από Κοζάνη) στο δρόμο προς την Πεντάβρυσο και είναι επισκέψιμο κατόπιν ραντεβού με την κοινότητα. Αυτό το άρθρο ενσωματώνει κείμενο από το αντίστοιχο άρθρο στον ιστότοπο των Μουσείων της Μακεδονίας, που ανατέθηκε από το ίδρυμα Μακεδονικής Κληρονομιάς, γραμμένο από τον Βλάση Βλασίδη και δημοσιεύτηκε με άδεια CC-BY-SA-3.0. Διεθνές Γεωλογικό Συνέδριο του Όσλο 2008
Μείζων λεμούριος νάνος

Ο μείζων λεμούριος νάνος (Cheirogaleus major - Χειρογαλέος ο μείζων) ή λεμούριος νάνος του Ζοφρουά, είναι λεμούριος ευρέως κατανεμημένος στα κύρια και δευτερεύοντα δάση κοντά στην ανατολική ακτή της Μαδαγασκάρης. Η γούνα του είναι γκρι ή κοκκινωπή καφέ, και υπάρχουν σκούροι κύκλοι γύρω από τα μάτια του. Στο τέλος της υγρής περιόδου η ουρά του μεγαλώνει κάπως από την αποθήκευση λίπους. Αποτελεί λεία της μαγκούστας Galidia elegans και του αρπακτικού Buteo brachypterus, ενώ πιστεύεται ότι πιθανώς θηρεύεται και από την φόσα (Cryptoprocta ferox), καθώς η τελευταία είναι γνωστό ότι θηρεύει άλλους λεμούριους.

 Μεταξύ 2000 και 2009, οι πληθυσμοί των λεμούριων νάνων γύρω από τις περιοχές Tamatave, Tampira, Mahambo, Ancaya, Ambodivoangy, και Fesi Malendo θεωρούνταν ξεχωριστό είδος, το Cheirogaleus ravus (μείζων σιδηρογκρί λεμούριος νάνος). Είχε περιγραφεί ως έχων τρίχωμα σιδηρο-γκρί με καφετί αποχρώσεις, αμυδρή ραχιαία λωρίδα, λευκά πόδια, ουρά με λευκή άκρη, και σκούρα αυτιά τα οποία ήταν είτε γυμνά είτε με αραιό τρίχωμα. Ωστόσο το 2009, ο Groeneveld et al απέδειξαν γενετικώς ότι ο Cheirogaleus ravus ήταν συνώνυμο του Cheirogaleus major, και έτσι ο μείζων σιδηρογκρί λεμούριος νάνος δεν αναγνωρίζεται πλέον ως ξεχωριστό είδος. Ταξινομία των λεμούριων
Σαν Σάλβο

Η Σαν Σάλβο είναι Ιταλική πόλη και δήμος στην Επαρχία του Κιέτι στην περιφέρεια Αμπρούτσο με 19.431 κατοίκους. Βρίσκεται στις ακτές της Αδριατικής και είναι νέος σχετικά δήμος αφού αναγνωρίστηκε το 2007 από τον πρόεδρο της Ιταλικής δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.

 Η περιοχή του Σαν Σάλβο κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως αποδεικνύεται από ευρήματα σε ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή του Τρίγκνο και στην πλατεία του Σαν Βιτάλι. Έχουν βρεθεί ρωμαϊκά ψηφιδωτά δάπεδα και μαρμάρινες λάρνακες από διάφορες περιόδους και τα ερείπια ενός υδραγωγείου. Τον 11ο και 12ο αιώνα η πόλη ήταν υπό επιρροή των Βενεδικτίνων . Η οικονομία του δήμου στηρίζεται κυρίως στην γεωργική παραγωγή. Σε ανάπτυξη βρίσκεται η βιομηχανία ενώ στην περιοχή έχει εντοπιστεί πετρελαιαγωγό πεδίο. Το Σαν Σάλβο έχει τιμηθεί με την γαλάζια σημαία της Ευρώπης για το 2011 για 12η μάλιστα φορά. 20 Απριλίου 27-28 Απριλίου, γιορτή του Αγίου Βιτάλι τελευταία Κυριακή του Μαΐου η γιορτή της Παναγίας της χάριτος αρχές Ιουνίου γιορτή του Αγίου Νικολάου 16 - 17 Ιουνίου, γιορτή του Αγίου Βίτου και του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας 18 Σεπτεμβρίου, γιορτή του Αγίου Ρόκο 23 Σεπτεμβρίου γιορτή του Αγίου Πίου 20 Δεκεμβρίου, οι φωτιές του Αγίου Θωμά Στην Σαν Σάλβο έχουν έδρα οι σύλλογοι : ποδόσφαιρο : U.S. Σαν Σάλβο 1967 & Πολισπορτίβα Αθλέτικο Σαν Σάλβο καλαθοσφαίριση : B.T.S Σαν Σάλβο πετοσφαίριση : A.S.P Σαν Σάλβο ξιφασκία : C.S. Σαν Σάλβο Δήμος Σαν Σάλβο Αρχειοθετήθηκε 2014-02-23 στο Wayback Machine. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα San Salvo στο Wikimedia Commons
Οικονομολόγος

Με τον όρο Οικονομολόγος αναφέρεται κάθε επιστήμονας - επαγγελματίας, ο οποίος εφαρμόζει τις αρχές των Οικονομικών Επιστημών μετά από απόκτηση αντίστοιχου πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών. Επίσημο συλλογικό όργανο και φορέας του κλάδου των Οικονομικών Επιστημών στην Ελλάδα είναι το Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδας.

 Ειδικότερα, σύμφωνα με το Π.Δ. 475/91 «περί οικονομολογικού επαγγέλματος και της άδειας ασκήσεώς του», ο οικονομολόγος ασχολείται με τις ακόλουθες δραστηριότητες: Ανάλυση, επεξεργασία και ερμηνεία οικονομικών φαινομένων, μεγεθών, η σύνταξη και υποβολή σχετικών μελετών και εκθέσεων προς επιχειρήσεις, οργανισμούς και γενικά φορείς οικονομικής δραστηριότητας.Παροχή συμβουλών επί οικονομικών επιχειρησιακών, αναπτυξιακών, ταμιευτικών, χρηματοπιστωτικών, φοροτεχνικών και εμπορικών θεμάτων προς φορείς οικονομικής και επιχειρησιακής δραστηριότητας του ιδιωτικού, του δημόσιου τομέα και της Δημόσιας διοίκησης.Παροχή υπηρεσιών οργάνωσης, διεύθυνσης των οικονομικών δραστηριοτήτων επιχειρήσεων καθώς και φορέων οικονομικής δραστηριότητας του δημόσιου τομέα.Παροχή υπηρεσιών οργάνωσης, διεύθυνσης, εποπτείας λογιστικών υπηρεσιών, σχεδιασμός κατάρτιση και υπογραφή Οικονομικών Καταστάσεων.Παροχή φοροτεχνικών υπηρεσιών, οργάνωση, λειτουργία και διεύθυνση γραφείων και επιχειρήσεων για την παροχή των ως άνω υπηρεσιών.Σχεδιασμός στατιστικών και οικονομετρικών μεθόδων και ερευνών, επεξεργασία, ανάλυση, ερμηνεία και γενικά επιστημονική και πρακτική αξιοποίηση στατιστικών στοιχείων που αφορούν στην οικονομία, στα οικονομικά μεγέθη, στους συντελεστές της παραγωγής, στην παραγωγική και αναπτυξιακή διαδικασία.Έλεγχος της διαχείρισης, των οικονομικών καταστάσεων βιβλίων και στοιχείων, επιχειρήσεων, οργανισμών, ιδρυμάτων και γενικά φορέων οικονομικής και επιχειρησιακής δραστηριότητας ή διαχείρισης φορέων του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα κατά τις διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας και η σύνταξη - έκδοση των αναγκαίων και σχετικών πορισμάτων εκθέσεων και πιστοποιητικών.Διδασκαλία των θεωριών, αρχών, μεθόδων και πορισμάτων της οικονομικής επιστήμης και σκέψης και της εφαρμοσμένης οικονομικής, σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, εξαιρουμένων των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.Προϋπόθεση για την χορήγηση της άδειας ασκήσεως οικονομολογικού επαγγέλματος αποτελεί η ιδιότητα του μέλους του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του Ν. 1100/1980 όπως ισχύει.
Aichi H9A

Το Aichi H9A ήταν δικινητήρια ιπτάμενη άκατος του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Χρησιμοποιήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σαν εκπαιδευτικό για τα πληρώματα των αερακάτων και σε άλλους δευτερεύοντες ρόλους. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου τα H9A παρέμειναν στην Ιαπωνία με αποτέλεσμα οι Σύμμαχοι να μην γνωρίζουν την ύπαρξη τους μέχρι την άνοιξη του 1945 και να μην του αποδώσουν κάποια ονομασία αναφοράς, όπως έκαναν συνήθως με τους ιαπωνικούς τύπους.

 Το H9A ήταν δικινητήρια ιπτάμενη άκατος που σχεδιάστηκε από την Aichi (εσωτερικά ονομάζονταν AM-212) για να καλύψει απαίτηση του Ναυτικού που αφορούσε την δημιουργία προηγμένης εκπαιδευτικής αερακάτου για την προετοιμασία των πληρωμάτων των προηγμένων αερακάτων Kawanishi H8K που σύντομα θα ενέτασσε σε υπηρεσία. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1940 και το πρώτο από τα τρία συνολικά πρωτότυπα πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Σεπτέμβριο του 1940. Το πλήρωμα κανονικά ήταν πενταμελές (κυβερνήτης/πιλότος, συγκυβερνήτης, ιπτάμενος μηχανικός, παρατηρητής και ασυρματιστής) αλλά υπήρχε χώρος για τρία ακόμα άτομα (εκπαιδευόμενους). H9A Τρία πρωτότυπα δοκιμών. H9A1 Αεροσκάφη παραγωγής. Κατασκευάστηκαν 24 από την Aichi και άλλα 4 από την Nippon Hikoki. ΙαπωνίαΙαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό Francillon, Ph.D., René J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company Ltd., 1979. ISBN 0-370-30251-6. Green, William. Warplanes of the Second World War, Volume Five: Flying Boats. London: Macdonald & Co. (Publishers) Ltd., 1962 (5th impression 1972). ISBN 0-356-01449-5.
Πέτρος της Γενεύης

Ο Πέτρος, γαλλ.: Pierre de Genève (απεβ. το 1392) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν ο τέταρτος από τους πέντε γιους του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης και διαδέχθηκε τον αδελφό του Ιωάννη Α΄ ως κόμης της Γενεύης το 1370.

 Ο Πέτρος ηγήθηκε μίας ομάδας κατοίκων της Γενεύης σε μία εισβολή στο βασίλειο της Νάπολης το 1382. Η εισβολή ηγήθηκε από τον επικυρίαρχό του, Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, και από τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα του Aνζού, τον υιοθετημένο γιο και κληρονόμο της φυλακισμένης βασίλισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, όλοι υποστηρικτές της αξίωσης του αδελφού του για τον παπικό θρόνο. Ήταν παρών στην επιθανάτιο κλίνη του Aμεδαίου ΣΤ΄ στο Καστροπινιάνo την 1η Μαρτίου 1383. Ο θησαυροφύλακας της Σαβοΐας Πιέρ Βουαζέν, στην τελική του αφήγηση, περιέγραψε ότι το τέλος του Aμεδαίου συνέβη «την πρώτη ημέρα του μήνα Μαρτίου ... περίπου τα μεσάνυχτα, παρουσία του Λουδοβίκου δούκα του Ανζού και της Καλαβρίας, του Πέτρου κόμη της Γενεύης ..." Γύρω στο 1377 ο Πέτρος απασχολούσε έναν Εβραίο γιατρό, τον Ισαάκ ντε Πορτίς. Όταν απεβίωσε χωρίς γιο για να τον διαδεχθεί το 1392, η κομητεία πέρασε στον πέμπτο από τα αδέλφια, τον τότε αντίππα Κλήμη Ζ΄.
Πασκάλ Κουπακί

Ο Πασκάλ Ιρενέ Κουπακί (Pascal Irénée Koupaki, 1951-) είναι πολιτικός από το Μπενίν, πρωθυπουργός της χώρας από τον Μάιο του 2011 ως τις 11 Αυγούστου 2013. Εργάστηκε σε διοικητική θέση στην Κεντρική Τράπεζα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO) και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και υπηρέτησε ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού από το 1996 ως το 1998. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας του Γιαγί Μπονί, από το 2006 ως το 2007 και εν συνεχεία ανέλαβε υπουργός Προεδρίας αρμόδιος για την Εξερεύνηση, την Ανάπτυξη και την Αξιολόγηση της Δημόσιας Πολιτικής από το 2007 ως το 2011.

 Ο Κουπακί γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1951. Εργάστηκε στο Ντακάρ για λογαριασμό της BCEAO από τον Σεπτέμβριο του 1979 ως τον Δεκέμβριο του 1990, υπηρετώντας σε πολλά υψηλά αξιώματα. Τον Δεκέμβριο του 1990 ανέλαβε αναπληρωτής διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά της Ακτής Ελεφαντοστού. Μετά την αποχώρηση του Ουαταρά από την πρωθυπουργία, ο Κουπακί εργάστηκε στο ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο του 1994 και εν συνεχεία στο γραφείο του Πρωθυπουργού του Μπενίν, Αντριάν Ουνγκμπεντζί, από τον Απρίλιο του 1996 ως τον Μάιο του 1998.Έπειτα από την παραίτηση του Ουνγκμπεντζί τον Μάιο του 1998, ο Κουπακί εργάστηκε ξανά στην BCEAO, ως διευθυντής του Ερευνητικού Τμήματος και ειδικός σύμβουλος του Διοικητή, καθώς επίσης και ως Διευθυντής του Τμήματος Ερευνών και του Νομισματοκοπείου. Όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Μπενίν ο Γιαγί Μπονί, ο Κουπακί έφυγε από τη BCEAO και ανέλαβε υπουργός Οικονομικών το 2006. Έπειτα από έναν χρόνο, στις 17 Ιουνίου 2007 διορίστηκε υπουργός Προεδρίας αρμόδιος για την Εξερεύνηση, την Ανάπτυξη και την Αξιολόγηση της Δημόσιας Πολιτικής, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως τις 28 Μαΐου 2011. Καθώς με βάση το πρωτόκολλο ήταν δεύτερος στην ιεραρχία (μετά τον Μπονί), ο διορισμός αυτός θεωρήθηκε από παρατηρητές ότι ήταν τυπικός και ουσιαστικά ο Κουπακί ήταν ήδη πρωθυπουργός. Η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε ουσιαστικά το 2013 αλλά το 2015 διορίστηκε πρωθυπουργός ο Λιονέλ Ζινσού.
Ούγο Κόρο

Ο Ούγο Κόρρο (Hugo Pastor Corro, 5 Νοεμβρίου 1953 – 15 Ιουνίου 2007) ήταν Αργεντινός πυγμάχος, ο οποίος κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη, το 1978-79.

 Γεννήθηκε στο Σαν Κάρλος Μεντόσα στις 5 Νοεμβρίου του 1953 και κέρδισε το Ροδρίγο Βαλντές το 1978 κατακτώντας τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη. Κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο του μία φορά και αποχώρησε από τα ρινγκ έχοντας στο ενεργητικό του συνολικά 59 αγώνες, με 50 νίκες (εκ των οποίων οι 26 με νοκάουτ), 7 ήττες και 2 ισοπαλίες. Πέθανε στις 15 Ιουνίου του 2007 στη Μεντόσα. https://web.archive.org/web/20120531170442/http://boxrec.com/list_bouts.php?human_id=016208&cat=boxer - Στατιστικά του αθλητή.
Τσαρλς Μπάρτον

Ο Τσαρλς Μπάρτον είναι Αμερικανός προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος κάθισε, μεταξύ άλλων, στον πάγκο των εθνικών ομάδων της Δανίας και της Σουηδίας, της Μακάμπι Τελ Αβίβ και του Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Μπάρτον ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1983 και σε διάστημα δεκαπέντε χρόνων κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα Σουηδίας με τρεις διαφορετικές ομάδες. Παράλληλα, ανέλαβε την εθνική ομάδα της χώρας, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί σε κάποια μεγάλη διοργάνωση. Το 1998, ανέλαβε χρέη προπονητή στην ομάδα της Μπόρας Μπάσκετ, με την οποία κατέλαβε την πέμπτη θέση του πρωταθλήματος στην πρώτη του χρονιά, ενώ το 1999-2000 προκρίθηκε στην φάση των 32 του κυπέλλου Κόρατς και κατέκτησε την πρώτη θέση του πρωταθλήματος στην κανονική περίοδο, για να ηττηθεί στους τελικούς των πλέι-οφ από την Πλάνια. Σπόνσορας της ομάδας είχε αναλάβει ο Μάτζικ Τζόνσον, ο οποίος αγωνίστηκε και κατά την διάρκεια της σεζόν.Την σεζόν 2000-01, κάθισε στον πάγκο της δανέζικης Γκρέιτ Ντέινς, επίσης ομάδας του Τζόνσον και ανέλαβε χρέη προπονητή για την εθνική ομάδα της Δανίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002.Το καλοκαίρι του 2001, υπέγραψε ως βοηθός του Ντέιβιντ Μπλατ στην ομάδα της Μακάμπι Τελ Αβίβ, με την οποία κατέκτησε δύο νταμπλ στο Ισραήλ και έφθασε μέχρι το φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας το 2002.Το 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, αναλαμβάνοντας ως πρώτος προπονητής και οδηγώντας τους "κίτρινους" στην κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας, αφού κέρδισαν με 73-70 τον Ολυμπιακό. Την επόμενη σεζόν έφθασε και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, αλλά ηττήθηκε αυτή την φορά με 72-68 από τον Παναθηναϊκό. Παρ' όλα αυτά, η αποτυχία της ομάδας να κατακτήσει την έξοδο στην Ευρωλίγκα, οδήγησε στην αντικατάσταση του. Την σεζόν 2007-08, κατέκτησε το κύπελλο Κύπρου με την ΑΕΛ Λεμεσού, με την οποία έφθασε και στο φάιναλ-φορ του EuroChallenge, ενώ ανέλαβε την πολωνική ΑΖΣ Κοζάλιν το 2010, όπου παρέμεινε για μόλις τρεις αγώνες. Charles Barton - Diamond Sports Agency Αρχειοθετήθηκε 2016-04-09 στο Wayback Machine. Προπονητής στον ΑΡΗ, μία πονεμένη ιστορία… | aris.re 20 ΕPΩTHΣEIΣ TΣAPΛΣ MΠAPTON
Ζοζέ Τόρες

Ο Ζοζέ Αουγκούστο Κόστα Σένικα Τόρες (José Augusto Costa Sénica Torres, πορτογαλική προφορά : [ʒuˈzɛ ˈtoʁɨʃ]; 8 Σεπτεμβρίου 1938 – 3 Σεπτεμβρίου 2010), γνωστός ως Ζοζέ Τόρες, ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, κεντρικός επιθετικός της σπουδαίας ομάδας της Μπενφίκα της δεκαετίας του 1960 και της Εθνικής Πορτογαλίας.

 Ο Τόρες υπέγραψε με την Μπενφίκα το 1959, προερχόμενος από τη μικρή ομάδα της πόλης που γεννήθηκε Clube Desportivo de Torres Novas. Αγωνίστηκε λίγο στις τρεις πρώτες χρονιές του, αλλά την αγωνιστική περίοδο 1962–63, μόνο σε 21 εμφανίσεις στέφθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 26 γκολ, ενώ βοήθησε την ομάδα στην πορεία προς τον τελικό του Κυπέλλου Πορτογαλίας. Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας που θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη μεγάλη ομάδα της Μπενφίκα, καθώς έφτασε σε τρεις τελικούς στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ήταν πρώτος σκόρερ στη διοργάνωση το 1964–65 με 9 γκολ.Έφυγε από την Μπενφίκα το 1971, ως αντάλλαγμα παικτών και υπέγραψε στη Βιτόρια Σετούμπαλ. Σημείωσε κατά μέσο όρο 13 γκολ ανά σεζόν για την επόμενη ομάδα του, πάντα στην κορυφαία κατηγορία - ενήργησε επίσης για λίγο ως παίκτης-προπονητής της ομάδας το 1975 - και στη συνέχεια τερμάτισε την καριέρα του λίγο πριν κλείσει τα 42 χρόνια του μετά από τέσσερα χρόνια στη ΓΝ Εστορίλ Πράια, με τη νέα του ομάδα να υποβιβάζεται την τελευταία χρονιά του. Με τη Μπενφίκα σημείωσε 226 τέρματα σε 259 επίσημους αγώνες. Κατέκτησε με την ομάδα της Λισσαβόνας 9 εθνικά πρωταθλήματα και 4 Κύπελλα.Αγωνίστηκε με την Εθνική Πορτογαλίας 33 φορές σημειώνοντας 14 γκολ. Το ντεμπούτο του ήταν στις 23 Ιανουαρίου 1963 σε ήττα 0–1 από τη Βουλγαρία για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών του 1964. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία, όπου έπαιξε σε όλους τους αγώνες και σημείωσε τρία γκολ, συμπεριλαμβανομένου του νικητήριου τέρματος στο 2–1 επί της Σοβιετικής Ένωσης στον μικρό τελικό σκοράροντας με κεφαλιά, ικανότητα που είχε λόγω του μεγάλου ύψους του. Το τελευταίο παιχνίδι του στην Εθνική ήταν στην ισοπαλία με 2–2, και πάλι με αντίπαλο τη Βουλγαρία για τους προκριματικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, στις 13 Οκτωβρίου 1973 που ήταν και το τελευταίο παιχνίδι και του Εουσέμπιο. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 561 τέρματα σε 615 επίσημους αγώνες.Στη συνέχεια ακολούθησε προπονητική καριέρα, χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία. Ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Πορτογαλίας το διάστημα 1984–86 οδηγώντας την στη τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 αλλά εκεί η αποτυχία του έδειξε την έξοδο. Μπενφίκα Πρωτάθλημα Πορτογαλίας (9) : 1959–60, 1960–61, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1970–71 Κύπελλο Πορτογαλίας ( Taça de Portugal ) (4) : 1961–62, 1963–64, 1968–69, 1969–70Ατομικές διακρίσεις Κορυφαίος σκόρερ πρωταθλήματος : 1962–63 Κορυφαίος σκόρερ Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών : 1964–65 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
Παραλλαγή πυξίδας

Ο όρος παραλλαγή πυξίδας (συντομογραφία: Πρ) αφορά μόνο τη μαγνητική πυξίδα και είναι η γωνία που σχηματίζει ο Βορράς πυξίδας (Βπ) με τον αληθή Βορρά (Βλ). Η παραλλαγή χαρακτηρίζεται από την κατεύθυνση που δημιουργείται σε ανατολική, ή δεξιά, ή θετική, ή East, (Α/δ/+/Ε) και σε δυτική, ή αριστερά, ή αρνητική, ή West (Δ/ρ/-/W) ανάλογα δηλαδή αν ο βορράς πυξίδας βρίσκεται δεξιότερα ή αριστερότερα του αληθή Βορρά. Λαμβάνοντας υπόψη τις έννοιες της απόκλισης και της παρεκτροπής πυξίδας καθίσταται φανερό ότι η παραλλαγή είναι τελικά το αλγεβρικό άθροισμα της απόκλισης και της παρεκτροπής της πυξίδας, κατά το οποίο θα πρέπει να διορθώνονται οι ενδείξεις των πυξίδων έτσι ώστε ν΄ ανάγονται αυτές σε αληθείς ή και αντίστροφα ακόμη.

 Οι δυνατές θέσεις των τριών κατευθύνσεων του Βορρά που μπορεί να βρεθούν μεταξύ τους είναι: Ο μαγνητικός Βορράς να είναι δεξιότερα του αληθούς, και ο Βορράς πυξίδας ακόμη δεξιότερα δηλαδή στη σχέση Βλ - Βμ - Βπ Το αντίθετο των προηγουμένων θέσεων, δηλαδή: Βπ - Βμ - Βλ, και Ο αληθής Βορράς να βρίσκεται ενδιάμεσα του μαγνητικού και του Βορρά πυξίδας, δηλαδή: Βμ - Βλ - Βπ.Εκ των παραπάνω τριών περιπτώσεων των δυνατών θέσεων κατευθύνσεων του Βορρά συνάγονται ότι: 1η περίπτωση: Απόκλιση και παρεκτροπή είναι ανατολικές (+), συνεπώς: Πρ = Απ + Τρ. 2η περίπτωση: Απόκλιση και παρεκτροπή είναι δυτικές (-), συνεπώς: Πρ = (~Απ)+(~Τρ) ή Πρ = ~Απ~Τρ. 3η περίπτωση: Απόκλιση δυτική (-) και παρεκτροπή ανατολική (+), συνεπώς: Πρ = (~Απ)+(+Τρ) ή Πρ = Τρ ~ Απ.Όπως διαπιστώνεται τελικά η παραλλαγή της πυξίδας αποτελεί πάντοτε το αλγεβρικό άθροισμα της απόκλισης και της παρεκτροπής. Η δε ονομασία της προκύπτει ακριβώς από το σημείο του αλγεβρικού αθροίσματος κάθε φορά. Προκειμένου λοιπόν να βρεθεί η παραλλαγή της μαγνητικής πυξίδας, μέσω της απόκλισης (που υπολογίζεται από το ανεμολόγιο του ναυτικού χάρτη της περιοχής) και της παρεκτροπής (που λαμβάβεται από το πινακίδιο παρεκτροπών της συγκεκριμένης πυξίδας) εφαρμόζεται ο ακόλουθος απλός κανόνας, κοινός για όλες τις παραπάνω δυνατές θέσεις: Παραλλαγή (Πρ) = Απόκλιση (Απ) + Παρεκτροπή (Τρ) (αλγεβρικώς) ή Παρεκτροπή (Τρ) = Παραλλαγή (Πρ) ~ Απόκλιση (Απ) (αλγεβρικώς) και Απόκλιση (σύγχρονος) = Παραλλαγή (Πρ) ~ Παρεκτροπή (Τρ) (αλγεβρικώς)
Σερζ Γκνάμπρι

Ο Σερζ Γκνάμπρι (Serge Gnabry, 14 Ιουλίου 1995) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Μπάγερν Μονάχου και στην Εθνική Γερμανίας ως εξτρέμ. Έχει ιβοριανή και γερμανική καταγωγή.

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2012 από την Άρσεναλ και το 2015 δόθηκε δανεικός στη Γουέστ Μπρόμιτς. Το 2016 μετέβη στην Μπουντεσλίγκα και αγωνίστηκε για έναν χρόνο στη Βέρντερ Βρέμης. Από τον 2017 είναι παίκτης της Μπάγερν Μονάχου και τη σεζόν 2017-2018 παραχωρήθηκε δανεικός στη Χόφενχαϊμ. Με την Μπάγερν έχει κερδίσει ένα πρωτάθλημα (2018-2019) και ένα Κύπελλο Γερμανίας (2018-2019), ενώ αναδείχθηκε ο καλύτερος παίκτης της ομάδας για τη σεζόν 2018-2019. Ο Γκνάμπρι έχει αγωνιστεί σε διάφορα επίπεδα στις ομάδες νέων της Εθνικής Γερμανίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 αγωνίστηκε με την Ολυμπιακή ομάδα της Γερμανίας και κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, ενώ ο ίδιος ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης μαζί με τον Νιλς Πέτερσεν. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U21 του 2017 ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το τρόπαιο.Από το 2016 αγωνίζεται στην Εθνική ομάδα των ανδρών. Έκανε το ντεμπούτο του στις 11 Νοεμβρίου 2018 σε έναν αγώνα με το Σαν Μαρίνο για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, στον οποίο πέτυχε τρία γκολ.
Πέρσυ Σμάϊζερ

Ο Πέρσυ Σμάιζερ (5 Ιανουαρίου 1931-13 Οκτωβρίου 2020) ήταν Καναδός επιχειρηματίας, αγρότης και πολιτικός. Διεθνώς γνωστός έγινε κατά τη διάρκεια της πολύχρονης νομικής μάχης του ενάντια στην πολυεθνική αγροχημική εταιρεία Monsanto.

 Οι παπούδες του κατάγονταν απο τη Βαυαρία και μετανάστευσαν στον Καναδά τα τέλη του 19ου αιώνα. Σχετικά νέος ανέλαβε την επιχείρηση των γονιών του (αγροτεμάχια, κατάστημα πώλησης και βενζινάδικο). Από το 1966 ως το 1983 ήταν δήμαρχος στην πόλη Μπρούνο όπου ζούσε στον Καναδά, και στη αργότερα συμμετείχε στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Το 1952 παντρεύτηκε τη γυναίκα του Λουίζε, η οποία ασχολήθηκε αργότερα με τη βιολογική καλλιέργεια και με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Σε μεγαλύτερη ηλικία έπασχε από Παρκινσον. Κατά την πρώτη δίκη ασκήθηκε μήνυση το 1997 κατά του Πέρσυ από τη Μονσαντο. Σύμφωνα με τη Μονσάντο ο Πέρσυ καλλιέργησε στα χωράφια του πατενταρισμένη ελαιοκράμβη της εταιρείας. Σύμφωνα με τον Πέρσυ, η ελαιοκράμβη δεν καλλιεργήθηκε από τον ίδιο, αλλά κατέληξε στο χωράφι του είτε με τον άνεμο, είτε από περαστικά φορτηγά. Καθότι δεν χρησιμοποίησε ποτέ το παρασιτοκτόνο της Μονσαντο, για το οποίο σχεδιάστηκε η πατέντα, και καθότι τα φυτά βρέθηκαν τυχαίο στον ιδιωτικό του χώρο, δεν θα έπρεπε να πληρώσει την εταιρεία για δικαιώματα χρήσης του φυτού. Η τελική απόφαση πάρθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας. Με πλειοψηφία 9-0 αποφασίστηκε πως δεν θα έπρεπε να πληρώσει για τη χρήση της τεχνολογίας, από την άλλη ωστόσο, με πλειψηφία 5-4, πως παραβίασε το δικαίωμα της πατέντας. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η Μονσάντο είχε πληρώσει ιδιωτική εταιρεία για να παρενοχλεί τον Πέρσυ. Η διαπίστωση επίσης, πως στα χωράφια του καλλιεργούνταν το πατενταρισμένο προϊόν, είχε γίνει με παράνομο τρόπο. Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε το 2005, όταν ο Πέρσυ διαπίστωσε ότι το πατενταρισμένο προϊόν αναπτύσσεται στα χωράφια του. Η δίκη αυτή έληξε το 2008 με εξωδικαστικό συμβιβασμό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Percy Schmeiser στο Wikimedia Commons
Μεσιέ 85

Ο Μεσιέ 85 (γνωστός και ως Μ85 και NGC 4382) είναι φακοειδής γαλαξίας σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι το βορειότερο μέλος του σμήνους της Παρθένου. Μορφολογικά ο Μεσιέ 85 μοιάζει με τον Μεσιέ 84.

 Ο Μεσιέ 85 ανακαλύφθηκε τις 18 Μαρτίου 1781 από τον Τσαρλς Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92. Το 1960 παρατηρήθηκε στον γαλαξία ο υπερκαινοφανής αστέρας SN 1960R, ο οποίος έφτασε σε μέγεθος 11,7. Σε απόσταση 8 λεπτών της μοίρας από τον Μεσιέ 85 βρίσκεται ο ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας NGC 4394, και δεδομένων των παρόμοιων μετατοπίσεων προς το ερυθρό, αποτελούν φυσικό ζευγάρι. Lenticular Galaxy M85 @ SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2007-12-11 στο Wayback Machine.
Άγιος Γεώργιος Κερατέας Αττικής

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΚ. Αττική, νότια του Πανείου Όρους και της Κερατέας. Βρίσκεται σε ρεματιά ανατολικά του λόφου της Φέριζας (ή Μόκριζας 201 μ.), κοντά στην επαρχιακή οδό Κερατέας-Αναβύσσου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερατέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερατέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής. Στην περιοχή, κατά την παρακολούθηση από την Β ́ ΕΠΚΑ των εργασιών διαπλάτυνσης της οδού Αναβύσσου-Κερατέας, ανασκαφές έφεραν στο φως -πιθανότατα- οικισμό ο οποίος καταλαμβάνει το ανώτερο τμήμα λόφου και, σύμφωνα με μια πρώτη αξιολόγηση της κεραμικής, χρονολογικά εκτείνεται, τουλάχιστον, εντός του πρώτου μισού της τρίτης χιλιετίας π.Χ. (Πρωτοελλαδική Ι-ΙΙ). Θραύσματα λιθαργύρου που βρέθηκαν, τεκμηριώνουν άμεσα πρακτικές μεταλλουργικής επεξεργασίας αργυρούχου μολύβδου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) eetaa.gr
Επαρχία Πετσέρι

Η επαρχία Πετσέρι (εσθονικά: Petserimaa) ήταν μια κομητεία της Εσθονίας, η οποία ιδρύθηκε το 1918. Από το 1944, ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Πετσέρι ανήκει στην επαρχία Πετσόρσκι του Όμπλαστ του Πσκοφ (το οποίο ανήκε στην Ρωσική ΣΟΣΔ έως το 1991) στην βορειοδυτική Ρωσία. Η Εσθονία διατηρεί κάποια εδάφη της πρώην επαρχίας. Αυτά είναι οι ενορίες Μικιταμέε και Βέρσκα (και τα δύο ανήκουν Επαρχία Πόλβα), η ενορία Μερεμέε και η νοτιοανατολική γωνία της ενορίας Μίσσο (στη σύγχρονη Επαρχία Βόρου).

 Το έδαφος ολόκληρης της ιστορικής επαρχίας Πετσέρι θεωρείται πατρίδα των Σέτο, μιας ιστορικής βαλτοφιννικής εθνότητας που σχετίζεται με τους Εσθονούς. Οι Ρώσοι κάτοικοι της περιοχής Πετσέρι ήταν κυρίως Παλαιοί Πιστοί που μιλούσαν μια μεταβατική διάλεκτο η οποία συνδύαζε στοιχεία της ρωσικής και της λευκορωσικής γλώσσας. Στα μέσα του 15ου αιώνα ιδρύθηκε το ορθόδοξο μοναστήρι Πσκόβο-Πετσέρσκι, ένα από τα πιο σημαντικά της περιοχής.Κατά το τελευταίο έτος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, από τον Φεβρουάριο έως τον Δεκέμβριο του 1918, η πρωτεύουσα του νομού, Πετσόρι κατελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τους γερμανικούς σχεδιασμούς το Πετσόρι με τα περίχωρα του επρόκειτο να αποτελέσει μέρος του Βαλτικού Δουκάτου. Στη συνέχεια, η πόλη έπεσε στις εσθονικές στρατιωτικές δυνάμεις στις 29 Μαρτίου 1919, κατά τη διάρκεια του Εσθονικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Η Συνθήκη του Ταρτού του 1920 απέδωσε το Πετσέρι και τη Σετομάα στην Εσθονία. Το Πετσόρι μετονομάστηκε σε Πετσέρι και το 1926 ολοκληρώθηκε η λουθηρανική εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Πετσέρι και δημιουργήθηκε η ομώνυμη κομητεία. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η κομητεία Πετσέρι καταλήφθηκε από τον γερμανικό στρατό, ο οποίος κατείχε την πόλη από τον Αυγούστου 1941 έως τις 11 Αυγούστου 1944, όταν έπεσε στις σοβιετικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της προέλασης τους προς την Ναζιστική Γερμανία. Οι σοβιετικές αρχές προσάρτησαν το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας (που τότε ανήκε στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Εσθονίας) στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1944. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η Εσθονία έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της επιστροφής στα σύνορα της Συνθήκης του Ταρτού : Ωστόσο, η Εσθονία εγκατέλειψε αυτή την αξίωση τον Νοέμβριο του 1995. Η Εσθονία και η Ρωσία υπέγραψαν την Εσθονική-Ρωσική Συνθήκη για τα σύνορα στις 18 Μαΐου 2005: το προοίμιο της συνθήκης αναγράφει ότι τα διεθνή σύνορα άλλαξαν εν μέρει, σύμφωνα με το άρθρο 122 του εσθονικού συντάγματος. Πετσόρι Επαρχία Πετσόρσκι Σέτο, Σετομάα