IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Citroën Jumpy

Το Citroën Jumpy είναι ένα μεσαίο επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «βαν» (van), που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën από το 1994. Από το 2007 έως το 2016 παρήχθη η δεύτερη γενιά του μοντέλου, ενώ από το 2016 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του. Αντικατέστησε το Citroën C25, το οποίο είχε παραχθεί από το 1981 έως το 1993. Ειδικότερα στα αγγλόφωνα και δεξιοτίμονα κράτη Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Αυστραλία και Νότια Αφρική, το Jumpy κυκλοφορεί ως Citroën Dispatch. Όπως είχε συμβεί και με το C25, το Jumpy ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας στα επαγγελματικά αυτοκίνητα με την ιταλική Fiat, η οποία είχε ξεκινήσει το 1974, με το Citroën C35. Τα συγγενικά μοντέλα του Jumpy είναι το Fiat Scudo και το Peugeot Expert. Το 2013, η Toyota λανσάρισε και μια δική της συγγενική εκδοχή, το Toyota ProAce.

 Το αρχικό Jumpy κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1994, για τη σεζόν (model year) του 1995, και σε πολλές εκδοχές αμαξώματος και εσωτερικής διαμόρφωσης, μεταξύ των οποίων: van, panel van, mini-bus (μίνι λεωφορείο), pick-up, ασθενοφόρο και μίνι τροχόσπιτο. Ειδικότερα το mini-bus μπορούσε να παραγγελθεί ως 5-θέσιο, 6-θέσιο, 8-θέσιο ή 9-θέσιο. Στη Γαλλία διατέθηκαν συνολικά 14 εκδόσεις του μοντέλου. Το 2004, έγινε μία μικρή αισθητική ανανέωση στο μπροστινό μέρος του Jumpy πρώτης γενιάς, ταυτόχρονα με την εισαγωγή δύο καινούριων κινητήρων. Υπήρξε και ένα διπλοκάμπινο panel van με μακρύτερο μεταξόνιο και 2 σειρές καθισμάτων, το Citroën Jumpy Dubbele Cabine («Διπλή Καμπίνα»), που κατασκευάστηκε και διατέθηκε στην Ολλανδία. Ένα αξιοσημείωτο πλεονέκτημα και των 3 μοντέλων, ήταν ότι προσφέρονταν και σε μία εκδοχή με πλήρες σαλόνι, αλλά εντελώς «άδειο» το πίσω μέρος του αμαξώματος και μόνο με το δάπεδο του σασί, επιτρέποντας έτσι την aftermarket μετατροπή σε άλλες εκδοχές που δεν υπήρχαν στον επίσημο εργοστασιακό κατάλογο. Βενζίνης: 1.6i / 80 hp 2.0i / 134 hp (από το 2004)Diesel: 1.9 D / 71 hp 1.9 TD / 92 hp 2.0 JTD / 95 hp (από το 2004) 2.1 TD / 108 hp 2.0 HDi / 110 hp Τον Νοέμβριο του 2006, κυκλοφόρησε στην αγορά η δεύτερη γενιά του Jumpy, με ακόμα περισσότερες εκδοχές αμαξώματος και δυνατότητες εσωτερικής διαμόρφωσης, καθώς και περαιτέρω αύξηση του αποθηκευτικού χώρου φόρτωσης, ενώ στα περισσότερα κράτη το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης έγινε στάνταρ. Μάλιστα και τα τρία μοντέλα, Expert, Scudo και Jumpy, κέρδισαν μαζί τον τίτλο «Van of the Year» («βαν της χρονιάς») για το 2008. 1.6 HDi / 90 hp 2.0 HDi / 120 hp 2.0 HDi / 140 hp 2.0 HDi / 160 hp 2.0i 16V βενζίνης / 140 hp Η τρίτη γενιά του μοντέλου διατίθεται στην αγορά από το 2016. Jumpy links at Citroën World Αφιέρωμα στο Citroën Jumpy από το Citroënët (στα αγγλικά) Αφιέρωμα στο Citroën Jumpy Dubbele Cabine από το Citroënët (στα αγγλικά)
Τζόνυ Φοντέιν

Ο Τζόνυ Φοντέιν (αγγλικά:Johnny Fontane) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται στο μυθιστόρημα Ο Νονός του Μάριο Πούζο και στις ταινίες Ο Νονός (1972) και Ο Νονός III (1990) σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Φοντέιν απεικονίζεται και στις δύο ταινίες από τον ηθοποιό Αλ Μαρτίνο.

 Ο Τζόνυ Φοντέιν με καταγωγή από τη γειτονιά της Μικρής Ιταλίας της Νέας Υόρκης, όπου μεγάλωσε ως στενός φίλος του Σάνι Κορλεόνε και της ευρύτερης οικογένειας Κορλεόνε, είναι ένα από τα πολλά βαφτιστήρια του Ντον Βίτο, από τον οποίο σχεδόν γίνεται γιος όταν πεθάνει ο πατέρας του. Μεγαλώνοντας αποφασίζει να ασχοληθεί με το τραγούδι και μετακομίζει στο Χόλυγουντ της Καλιφόρνια. Εκεί σε λίγα χρόνια, γίνεται από τους πιο διάσημους τραγουδιστές στην Αμερική, αλλά όχι από τους πιο τυχερούς. Στη συνέχεια, ο Τζόνυ παντρεύεται την όμορφη Βιρτζίνια, με την οποία αποκτά δύο κόρες, αλλά ο γάμος του διακόπτεται απότομα όταν ο τραγουδιστής ερωτεύεται μια νέα ηθοποιό. Σε ηλικία 35 ετών, η φωνή του αρχίζει να επιδεινώνεται και η καριέρα του στο τραγούδι φαίνεται να τελείωσε. Τότε παίρνει την απόφαση να γίνει ηθοποιός, αλλά ο ισχυρός παραγωγός ταινιών, Τζακ Γουόλτζ, αρνείται να του δώσει το ρόλο του σε μια πολεμική ταινία που θα μπορούσε να τον εκτοξεύσει ως έναν ανερχόμενο σταρ του Χόλυγουντ. Κατα την διάρκεια του γάμου της κόρης του Δον Βίτο, ο Τζόνυ εμφανίζεται στον Νονό του και του ζητά να μεσολαβήσει στον Γουόλτζ προκειμένου να πάρει τον ρόλο στην ταινία. Ο Δον Βίτο στέλνει τον κονσιλιέρι του Τομ Χάγκεν στο Λος Άντζελες προκειμένου να τον πείσει να δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Φοντέιν. Κατά την συνάντηση των δυο ανδρών στο σπίτι του Γουόλτζ, ο Χάγκεν ζητά από τον παραγωγό να εμπιστευτεί τον Φοντέιν, εκείνος όμως φανερά εκνευρισμένος αποριπτεί κάθε σκέψη για κάτι τέτοιο επειδή υπεύθυνο τον Φοντέιν για την κατάληξη που είχε η ανερχόμενη ηθοποιός του, που ο ίδιος ο Γουόλτζ προετοίμαζε να την κάνει μεγάλο αστέρι. Ο Χάγκεν λέει στον Γουόλτζ ότι θα του κάνει μια προσφορά που δεν θα είναι σε θέση να αρνηθεί. Το ίδιο βράδυ ο Γουόλτζ ανακαλύπτει έντρομος και τρομοκρατημένος στο κρεβάτι του, το κομμένο κεφάλι του Χαρτούμ, ενός πανάκριβου αλόγου του και συμφωνεί την άλλη μέρα να δώσει στον Φοντέιν, τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του. Αργότερα στο μυθιστόρημα, ο χειρούργος του Λας Βέγκας, Τζιλ Σίγκαλ, αφαιρεί τα κονδυλώματα από τα φωνητικές χορδές του Τζόνυ και η χειρουργική επέμβαση του επιτρέπει να τραγουδήσει ξανά. Μετά από κάποιο διάστημα γίνεται και ένας πολύ σημαντικός παραγωγός ταινιών. Ο χαρακτήρας του Τζόνι υπογραμμίζει την εκτεταμένη επιρροή που έχει ο Δον Βίτο στη βιομηχανία του κινηματογράφου και που ο Τζόνι ενεργεί ως σύνδεσμος της οικογένειας Κορλεόνε με το Χόλυγουντ. Ο χαρακτήρας του Τζόνυ Φοντέιν είναι εμπνευσμένος από τη φιγούρα του Φρανκ Σινάτρα.
Ο Σκορπιός

Ο Σκορπιός (αγγλικά: Scorpio), είναι μια κατασκόπευτικη περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής του 1973, σε σκηνοθεσία Μάικλ Γουίνερ. Πρωταγωνιστούν : Μπαρτ Λάνκαστερ, Αλέν Ντελόν, Πολ Σκόφιλντ και Τζων Κολίκος.

 Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, ο μεσήλικας Αμερικάνος πράκτορας της CIA, Κρος (Μπαρτ Λάνκαστερ), αηδιασμένος από τις πρακτικές της υπηρεσίας του, αποφασίζει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Επειδή όμως ξέρει πολλά, ο προίσταμενος του, ΜακΚλάουντ (Τζων Κολίκος) αποφασίζει να του κλείσει το στόμα, και αναθέτει στον νεαρό συνεργάτη του Κρος, τον Γάλλο Ζαν Λωριέ (Αλέν Ντελόν) γνωστό με το παρατσούκλι "Σκορπιός", να εντοπίσει και να δολοφονήσει τον Κρος. Ο Κρος θα καταφέρει να φύγει από την Ουάσιγκτον με την βοήθεια ενός φίλου του, μεταμφιεσμένος σε ιερέα και αφού αλλάξει αρκετές διαδρομές θα φτάσει τελικά στη Βιέννη, όπου ένας παλιός του φίλος και σοβιετικός πρακτόρας της KGB, ο Ζαρκόφ (Πολ Σκόφιλντ) θα του προσφέρει καταφύγιο προσωρινά. Εν τω μεταξύ ο Σκορπιός θα αρχίσει να ψάχνει τον Κρος και θα καταφέρει να τον βρει, χωρίς όμως να είναι ξεκάθαρο ότι θέλει πραγματικά να τον σκοτώσει. Μπαρτ Λάνκαστερ ως Κρος Αλέν Ντελόν ως Σκορπιός Τζων Κολίκος ως ΜακΚλάουντ Πολ Σκόφιλντ ως Ζαρκόφ Ο Σκορπιός στην IMDb (Αγγλικά) Ο Φάκελος Σκορπιός στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
Ξενία Σερρών

Το «Ξενία» Σερρών αποτελούσε ξενοδοχειακή μονάδα του Ε.Ο.Τ στην πόλη των Σερρών με σκοπό την ανταπόκριση στο αυξανόμενο κύμα τουρισμού στην περιοχή την δεκαετία του 1960. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε το 1960 από τον Κωνσταντίνο Σταμάτη ενώ το 1976 επεκτάθηκε με την ανέγερση μιας ακόμα πτέρυγας δωματίων. Η μονάδα παρέμεινε εγκαταλειμμένη έως και το 2006 όπου και μισθώθηκε σε ιδιώτη και βρίσκεται σε λειτουργία έως και σήμερα.

 Το «Ξενία» των Σερρών έχει ανεγερθεί σε προνομιακή θέση στην ανατολική είσοδο της πόλης καθώς συνδυάζοντας μια εγγύτητα στο φυσικό περιβάλλον καθώς και στο αστικό με μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Η μονάδα στην αρχική της μορφή ακολούθησε ως επί το πλείστο την δεδομένη αρχιτεκτονική όλων των Ξενία (Μεταπολεμικός Μοντερνισμός), η οποία χαρακτηριζόταν από εκτεταμένη χρήση σκυροδέματος, μεγάλα υαλοστάσια στους χώρους υποδοχής και στο εστιατόριο, και τυπικής διάταξης δωμάτια με δυο κλίνες.Μετά από αρκετές ανακαινίσεις και τροποποιήσεις της μορφής του από το 1970 έως και σήμερα, η μονάδα δεν χαρακτηρίζεται καθόλου από στοιχεία που να παραπέμπουν στον μεταπολεμικό μοντερνισμό, καθώς η σημερινή του αρχιτεκτονική εντάσσεται σε ένα νεότερο κύμα δόμησης και σχεδιασμού Το 1976 το ξενοδοχείο επεκτάθηκε μέσω της προσθήκης νέας πτέρυγας η οποία μεταφράστηκε στην κατασκευή ενός επιπλέον ορόφου ο οποίος ακολούθησε την ίδια διάταξη με τους κατώτερους ορόφους, ενώ εξώστες δημιουργήθηκαν στην ταράτσα με σκοπό την χρήση της για λόγους ψυχαγωγίας, καθώς και το εστιατόριο επέκτεινε την χωρητικότητά του.
Νταούκι

Το νταούκι, ταούκι, μέρλαγγος ή μπακαλιάρος (επιστημονική ονομασία: Merlangius merlangus) είναι ψάρι της οικογένειας των γαδίδων. Αποτελεί σημαντικό αλίευμα στον ανατολικό βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό και στη βόρεια Μεσόγειο, στη δυτική Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα.

 Το νταούκι έχει τρία ραχιαία πτερύγια με συνολικά 30 έως 40 μαλακές ακτίνες και δύο πρωκτικά πτερύγια με 30 έως 35 μαλακές ακτίνες. Το σώμα είναι μακρύ και το κεφάλι μικρό και το μουστάκι στο πηγούνι, εάν υπάρχει, είναι πολύ μικρό. Αυτό το ψάρι μπορεί να φτάσει σε μέγιστο μήκος περίπου 70 εκατοστά. Το χρώμα του μπορεί να είναι κιτρινωπό-καφέ, πρασινωπό ή σκούρο μπλε, οι πλευρές κιτρινωπό γκρι ή λευκό και η κοιλιά ασημί. Υπάρχει μια χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα κοντά στη βάση κάθε θωρακικού πτερυγίου. Το ταούκι απαντάται από τον βορειοανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό. Η κατανομή του εκτείνεται από τη νοτιοανατολική Θάλασσα του Μπάρεντς και την Ισλανδία έως τη Σκανδιναβία, τη Βαλτική Θάλασσα, τη Βόρεια Θάλασσα, την Πορτογαλία, τη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος, την Αδριατική Θάλασσα και τμήματα της Μεσογείου. Εμφανίζονται σε αμμώδεις, λασπώδεις και βοτσαλωτούς βυθούς σε βάθη έως περίπου 100 μέτρα.Το 2014, η κατάσταση διατήρησής τους χαρακτηρίστηκε ευάλωτη στη Βαλτική Θάλασσα. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, το νταούκι ήταν ένα φτηνό ψάρι, που θεωρείτο ως φαγητό για τους φτωχούς ή για τα κατοικίδια ζώα. Το νταούκι φέρεται επίσης να χρησιμοποιείται ως πληρωτικό σε αλεύρι, σιτάρι, κριθάρι ή σίκαλη. Σε περιόδους ελλείψεων, ιδίως τον δέκατο όγδοο αιώνα, οι μύλοι και οι αρτοποιοί κατηγορούσαν συνήθως ότι χρησιμοποιούσαν νταούκι για να κόψουν το αλεύρι τους, καθώς το κόστος των ψαριών ήταν χαμηλότερο από αυτό των πραγματικών σιτηρών. Η γενική μείωση των ιχθυαποθεμάτων σημαίνει ότι έχει πλέον μεγαλύτερη αξία. To 1987 αλιεύτηκαν 151 χιλιάδες τόνοι, από τους οποίους οι 120 χιλιάδες στον βορειοανατολικό Ατλαντικό. Το 1999 το συνολικό βάρος των αλιευμένων ψαριών είχε μειωθεί στους 75.245 τόνους, με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία να είναι οι μεγαλύτεροι αλιευτές από πλευράς βάρους. Αλιεύεται με τράτες και παραγάδι. Το ψάρι καταναλώνεται καπνιστό, παστό καθώς και φρέσκο, φιλεταρισμένο. Προσφυγάκι
Βαριάντα του Ναπολέοντα

Το ματ αυτό μερικές φορές συγχέεται με το: Ματ των ανοήτων Στο σκάκι, η Βαριάντα του Ναπολέοντα (διεθνώς γνωστή ως το Ματ των αρχαρίων: Scholar's Mate) είναι ένα ματ που επιτυγχάνεται με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1. ε4 ε5 2. Βθ5 Ιγ6 3. Αγ4 Ιζ6?? 4. Β:ζ7#Οι κινήσεις θα μπορούσαν να έχουν γίνει με μια διαφορετική σειρά ή με κάποια ελαφρά παραλλαγή, αλλά η βασική ιδέα είναι η ίδια: η βασίλισσα και ο αξιωματικός συνδυάζονται σε μια απλή επίθεση για ματ στο τετράγωνο ζ7 (ή στο ζ2, εάν τα μαύρα κάνουν το ματ).Το ματ αυτό αναφέρεται μερικές φορές ως το "ματ των τεσσάρων κινήσεων", αν και υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να κάνει κάποιος ματ σε τέσσερις ή και λιγότερες κινήσεις.

 Η "Βαριάντα του Ναπολέοντα" αποδίδεται με διαφορετικό τρόπο σε άλλες γλώσσες. Παρακάτω είναι μερικά παραδείγματα που αναφέρουν τις αποδόσεις αυτές μεταφρασμένες στην διεθνή και εν συνεχεία στην ελληνική γλώσσα: Διεθνώς: Scholar's mate (ματ των αρχαρίων) Ελληνικά, Περσικά και Αραβικά: Napoleon's Plan (Ναπολεόντιο σχέδιο) Ιταλικά: Barber's Mate (ματ του κουρέα) Γαλλικά, Γερμανικά, Ολλανδικά, Τουρκικά, Ισπανικά και Πορτογαλικά: Shepherd's Mate (ματ του τσοπάνου) Ρωσικά: Children's Mate (παιδικό ματ) Φινλανδικά, Σουηδικά, Νορβηγικά και Δανικά: School Mate (σχολικό ματ) Εσπεράντο: Stultula Mato (ματ των ανοήτων) Πολωνικά (όπου το "ματ των ανοήτων" είναι γνωστό ως "ματ των αρχαρίων"), Δανικά, Γερμανικά, Ουγγρικά, Σλοβενικά, Σλοβακικά και Εβραϊκά: Shoemaker's Mate (ματ του τσαγκάρη) Αγγλικά: Schoolboy's Mate (ματ για σχολιαρόπαιδα) ή Blitzkrieg (γερμανική λέξη που σημαίνει "σύντομος πόλεμος") Στις διάφορες σκακιστικές παραλλαγές τα παρόμοια ματ με τέσσερις κινήσεις ονομάζονται επίσης Ματ των αρχαρίων. Για παράδειγμα, το αντίστοιχο ματ στο Ωμέγα σκάκι γίνεται με τις εξής κινήσεις: 1. ζ4 ζ5 Στην παραλλαγή αυτή επιτρέπεται η τριπλή αρχική κίνηση των πιονιών. 2. Αγ4 Αγ5 3. Βκ5 Ιη7?? Ο ίππος κινείται για να προστατέψει το πιόνι στο ζ5. 4. Β:η8# Hooper, David; Whyld, Kenneth (1992), «Scholar's Mate», The Oxford Companion to Chess (2η έκδοση), Oxford University Press, ISBN 0-19-280049-3 Kidder, Harvey (1960), Illustrated Chess for Children, Doubleday, ISBN 0-385-05764-4 Sunnucks, Anne (1970), «Scholar's Mate», The Encyclopaedia of Chess (2η έκδοση), St. Martins Press, ISBN 978-0-7091-4697-1
Βοτανικός

Ο Βοτανικός είναι εκτός σχεδίου ζώνη του Κεντρικού Τομέα της Αθήνας ο οποίος διαχωρίζει την Πόλη των Αθηνών από τον Δυτικό Τομέα και τον Πειραιά. Οφείλει την ονομασία του στον Βοτανικό Κήπο των Αθηνών, όπου σήμερα διατηρεί τις εγκαταστάσεις του το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο πληθυσμός είναι περίπου 5.000-6.000 άτομα και η έκταση είναι περίπου 0,5 τετραγωνικά χλμ.

 Ο Βοτανικός βρίσκεται εκατέρωθεν της Ιεράς οδού στα δυτικά του Δήμου Αθηναίων. Σήμερα λειτουργούν στην περιοχή κάποιες βιομηχανικές μονάδες, ενώ υπάρχουν και πολυάριθμες αποθήκες. Συνιστά σημαντική παραγωγική ζώνη και συγκοινωνιακό κόμβο της Αττικής, ενώ τη Λεωφόρο Αθηνών επιλέγουν για την εγκατάστασή τους και αρκετές επιχειρήσεις, μεταξύ άλλων το Χρηματιστήριο Αθηνών. Υπήρξε στο παρελθόν σπουδαία βιομηχανική περιοχή με εργοστάσια γαλακτοκομικών προϊόντων, όπως το εργοστάσιο της ΕΒΓΑ και χαρτοποιίες. Τα τελευταία χρόνια ο Βοτανικός έχει γίνει περιοχή νυχτερινής διασκέδασης αφού πολλές παλιές βιοτεχνίες και αποθήκες έχουν σήμερα μετατραπεί σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης με ζωντανή μουσική. Η περιοχή του Βοτανικού ορίζεται βόρεια από την Ιερά Οδό, ανατολικά από τη λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, νότια από τη λεωφόρο Πέτρου Ράλλη και δυτικά από το Ρουφ. Στη περιοχή υπάρχουν οι εκκλησίες Αγίου Πολυκάρπου, Αγίου Νικολάου, Αγίας Μαρκέλλας, Προφήτη Δανιήλ και Τριών Παρθένων. Τα τελευταία χρόνια η περιοχή συνδέθηκε με την γραμμή 3 του μετρό και εξυπηρετείται από τον σταθμό του Ελαιώνα. Το Τζαμί του Βοτανικού βρίσκεται σε μια παλιά εγκαταλελειμμένη ναυτική βάση της περιοχής και αποτελεί το πρώτο τζαμί στην Αθήνα. Μιχάλης Δέλτα, μουσικός Γιώργος Μαρίνος, σόουμαν Θανάσης Μπέμπης, ποδοσφαιριστής Θεόδωρος Βενάρδος, ληστής τραπεζών Nalyssa Green, τραγουρίστρια και τραγουδοποιός
Έμβλημα του Ιράν

Το έμβλημα του Ιράν είναι ένα καλλιτεχνικό αραβικό επίγραμμα της λέξης «Αλλάχ» («Θεός» στο αραβικό αλφάβητο, ﺍﷲ). Καθιερώθηκε με την έγκριση του Αγιατολάχ Χομεϊνί στις 9 Μαΐου του 1980.

 Το σύμβολο αποτελείται από 4 ημισελήνους και ένα σπαθί. Τα πέντε μέρη του εμβλήματος συμβολίζουν τους πέντε στύλους του Ισλάμ. Πάνω από το ξίφος είναι ένα shadda: στην αραβική γραφή, αυτό διπλασιάζει ένα γράμμα- εδώ διπλασιάζεται η δύναμη του Ισλάμ. Το σχήμα του εθνοσήμου είναι αυτό της τουλίπας, στη μνήμη όσων πέθαναν για το Ιράν. Από την αρχαιότητα στη χώρα πιστεύεται ότι στον τάφο του πεσόντα για τη χώρα φυτρώνει μια κόκκινη τουλίπα. Σημαίες του Κόσμου:Ιράν
Άλντερνεϊ

Το Άλντερνεϊ (αγγλικά: Alderney, γαλλικά: Aurigny, Σερκκιέ: Aoeur'gny) είναι μικρό νησί στα νοτιοδυτικά της Μάγχης. Είναι το βορειότερο από τα νησιά της Μάγχης και είναι μέρος του Κτήματος (Bailiwick) του Γκέρνσεϊ. Με έκταση 7,8 τ.χλμ. είναι το τρίτο μεγαλύτερο από τα νησιά της Μάγχης μετά το Τζέρσεϊ και το Γκέρνσεϊ. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα δυτικά της Λα Αγκ, στη χερσόνησο Κοταντέν της Νορμανδίας, 30 χλμ. βορειοανατολικά του Γκέρνσεϊ και 100 χλμ. νότια από τις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Σεντ Αν. Ο πληθυσμός του νησιού είναι 2.035 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2016.

 Ανώτατος πολιτικός ηγέτης είναι ο αιρετός Αρχηγός του Άλντερνεϊ (Leader of Alderney), ο οποίος εκλέγεται για θητεία 4 ετών. Στη θέση υπηρετεί από τις 28 Ιουνίου 2019 ο Ουίλιαμ Τέιτ, με τον τίτλο Πρόεδρος (President of Alderney). Η 11μελής μονοθάλαμη βουλή ονομάζεται States of Alderney (γαλλικά: États d'Aurigny) και λειτουργεί από την περίοδο του Μεσαίωνα. Ο Πρόεδρος του Άλντερνεϊ συμπεριλαμβάνεται στα μέλη της βουλής και το 2019 στη θέση εξελέγη ο Ουίλιαμ Τέιτ, ο οποίος αντικατέστησε τον Στούαρτ Τράουτ, πρόεδρο επί 8 χρόνια. Η βουλή ανανεώνεται κατά 5 μέλη κάθε διετία. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν την 1η Δεκεμβρίου 2018 και στις 28 Νοεμβρίου 2020. Οι εκλογές έγιναν για τις 5 από τις συνολικά 10 έδρες της βουλής και εξελέγησαν μόνο ανεξάρτητα μέλη για θητεία 4 ετών. Οι εκλεγέντες βουλευτές το 2016 ήταν οι: Τζέιμς Ντεντ, Λουί Ζαν, Άλεξ Σνόουντον, Μάικ Ντιν και Τόνι Μπέρνις, ενώ το 2018 ήταν οι: Άνι Μπέργκες, Κρίστιαν Χάρις, Στιβ Ρόμπερτς, Γκράχαμ ΜακΚίνλεϊ και Ντέιβιντ Ερλ. Επαναληπτική εκλογή διεξήχθη στις 10 Οκτωβρίου 2020 και αντικαταστάθηκε ο παραιτηθείς Ντέιβιντ Ερλ από τον νικητή των επαναληπτικών εκλογών, Μπιλ Άμπελ, ο οποίος θα υπηρετήσει ως τον Δεκέμβριο του 2022. Επίσημη ιστοσελίδα του Άλντερνεϊ (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alderney στο Wikimedia Commons
Περιοχή Ουβίνζα

Η Περιοχή Ουβίνζα (Αγγλικά: Uvinza District και Σουαχίλι: Wilaya ya Uvinza), είναι μία από τις οκτώ επαρχίες στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region) της Τανζανίας. Η Επαρχία Ουβίνζα (Uvinza District), σχηματίστηκε την 1 Μαρτίου 2012, με την υπογραφή του Φύλλου Αριθμ. 73, από τον Πρόεδρο της Τανζανίας Jakaya Kikwete.Διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Λουγκούφου (Lugufu).

 Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ουβίνζα (Uvinza District) ήταν 383.640 άτομα εκ των οποίων 189.130 άνδρες και 194.510 γένους θηλυκού. Η Περιοχή Ουβίνζα (Uvinza District), διαιρείται διοικητικά σε 14 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Κιγκόμα Κιγκόμα Παραπομπές σημειώσεων
King of Dreams

Το King of Dreams είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πρώτο του δίσκου "Slaves and Masters", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1990.

 Μαζί με το άλμπουμ, κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου και CD το σινγκλ του τραγουδιού, με το "Fire in the Basement" στη δεύτερη πλευρά του, γνωρίζοντας μικρή επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία και τον Καναδά. Το "King of Dreams", συμπεριλήφθηκε στο set list του συγκροτήματος για τις ζωντανές εμφανίσεις του στην επερχόμενη περιοδεία για την προώθηση του "Slaves and Masters", αλλά δεν υπάρχει κάποια ηχογράφηση από εκείνη την περίοδο. Τα φωνητικά του κομματιού, όπως και ολόκληρου του δίσκου, είχε αναλάβει ο Τζο Λιν Τέρνερ, αντικαθιστώντας τον Ίαν Γκίλαν, αλλά παραμένοντας στο συγκρότημα για ένα μόνο δίσκο, αφού το 1992 ο Γκίλαν επέστρεψε στους Deep Purple. King of Dreams (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1990 Το "King of Dreams" ηχογραφήθηκε από τη πέμπτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 King of Dreams - Deep Purple | Song Info | AllMusic Στίχοι King of Dreams Αρχειοθετήθηκε 2013-01-20 στο Wayback Machine. [1] Guitar Tabs
Λεοπόλδος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Μπάντεν

Ο Λεοπόλδος-Γουλιέλμος, γερμ. Liupold-Wilhelm (16 Σεπτεμβρίου 1626 - 1 Μαρτίου 1671) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Μπάντεν-Μπάντεν. Έγινε στρατάρχης της Αυστρίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου και της Αικατερίνης-Ούρσουλας των Χόεντσολερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα του Χόεντσολερν-Χέχινγκεν. Το 1671 απεβίωσε στο Μπάντεν-Μπάντεν σε ηλικία 45 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1659 την Άννα-Σίλβια Καρέττο κόμισσα του Μιλλεσίμο· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1664 απεβίωσε η Άννα-Σίλβια και ο Λεοπόλδος-Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία-Φραντσίσκα, κόρη του Ερνέστου-Έγκον Η΄ κόμη του Φύρστενμπερκ-Χάιλιγκενμπερκ και είχε τέκνα: Λεοπόλδος 1667-1716. Κάρολος-Φρειδερίκος-Φερδινάνδος 1668-1680, απεβίωσε 12 ετών. άλλα τέσσερα τέκνα, απεβίωσαν νωρίς. Eugen von Chrismar, Genealogie des Gesammthauses Baden: vom 16. Jahrhundert bis Heute, Gotha: Friedrich Andreas Perthes, 1892, p. 124
Αποκρισάριος

Ο αποκρισάριος ή αποκρισιάριος (σε λατινοποιημένη μορφή apokrisiarios) ήταν υψηλόβαθμος διπλωματικός αξιωματούχος κατά την Ύστερη Αρχαιότητα και τον πρώιμο Μεσαίωνα. Ο αυθεντικός αντίστοιχος λατινικός όρος ήταν responsalis («ο απαντών» ). Ο τίτλος χρησιμοποιούνταν από Βυζαντινούς πρεσβευτές, καθώς και από εκπροσώπους επισκόπων στις κοσμικές αρχές. Το πλησιέστερο σύγχρονο αντίστοιχο αξίωμα είναι ο παπικός νούντσιος. Ο τίτλος apocrisiarius εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από την Αγγλικανική Εκκλησία.

 Ο αποκρισιάριος ήταν ένας κληρικός που υπηρετούσε ως εκπρόσωπος (περιγραφόμενος επίσης ως λεγάτος, λιγότερο ακριβής όρος) ενός πατριάρχη ή άλλου επισκόπου στη βυζαντινή αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Το αξίωμα υπήρχε από τον 5ο αιώνα, αλλά θεσμοθετήθηκε με νόμο για πρώτη φορά επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527–565). Αρκετές από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές έδρες διατηρούσαν μόνιμους αποκρισάριους στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι παπικοί (περίπου από το 452 έως το 743). Ο τίτλος χρησιμοποιούνταν επίσης για τον αντιπρόσωπο ενός μητροπολίτη στην αυλή του «επιχώριου» πατριάρχη του είτε στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξάνδρεια, στην Αντιόχεια ή στα Ιεροσόλυμα και για κοσμικούς αξιωματούχους που μετέφεραν αλληλογραφία του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Από τη βασιλεία του Καρλομάγνου (768–814), η αυλή του Φράγκου βασιλιά/αυτοκράτορα περιλάμβανε κληρικούς ως μέλη, οι οποίοι ονομάζονταν apocrisiarii. Ωστόσο, ήταν απλώς βασιλικοί αρχιερείς που έφεραν τον τιμητικό τίτλο των αρχαίων παπικών απεσταλμένων, αφού δεν εκτελούσαν διπλωματικά καθήκοντα. Στη σύγχρονη Αγγλικανική Κοινωνία, οι εκπρόσωποι του Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρυ σε διάφορες εκκλησίες ονομάζονται apocrisiarioi. Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York, New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Parry, Ken· Hinnells, John R. (1999). The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity. Malden, Massachusetts: Blackwell Publishing. ISBN 0-631-18966-1. Ekonomou, Andrew J. (2007). Byzantine Rome and the Greek Popes: Eastern Influences on Rome and the Papacy from Gregory the Great to Zacharias, A.D. 590-752. Lanham, Maryland and Plymouth, UK: Lexington Books (Rowman & Littlefield Publishers, Inc.). ISBN 978-0-7391-1978-5. Larousse, Pierre· Augé, Claude (1906). Petit Larousse Illustré: Nouveau Dictionnaire Encyclopédique. Paris, France: Librairie Larousse.
Ψαμμήτιχος Α΄ της Αιγύπτου

Ο Ψαμμήτιχος Α΄ της Αιγύπτου ήταν ο ιδρυτής και πρώτος Φαραώ της Αιγύπτου από την 26η δυναστεία. Ήταν ο Φαραώ που ενοποίησε ξανά την Αίγυπτο σε ενιαίο ισχυρό βασίλειο μετά τον κατακερματισμό της χώρας λόγω της κατάκτησης των Ασσυρίων.

 Καταγόταν από την πόλη της Σάιδας. Ήταν γιος του Νεχώ Α', του τελευταίου από τους 20 βασιλείς, οι οποίοι ήταν διορισμένοι από τους Ασσύριους την εποχή του Εσαρχαδδών και του γιου του, Σαρδανάπαλου, βασιλείς της πόλης. Ονομάζονταν και βασιλείς των 12. Η ενοποίηση ολόκληρης της Αιγύπτου ξανά από τη δυναστεία της Σάιδας περιγράφεται αναλυτικά από τον Έλληνα ιστορικό Ηρόδοτο (Βιβλίο Β' : 151-157). Την εποχή του Νεχώ Α' οι Αιγύπτιοι άρχισαν να αντιδρούν έντονα απέναντι στον ζυγό των Ασσυρίων, άρχισαν να συμπαθούν περισσότερο τους Κουσίτες στα νότια που είχαν γίνει εκείνη την εποχή πολύ ισχυροί με βασιλιά τον Τανταμανί. Οι Κουσίτες επιτέθηκαν στα βόρεια, προκειμένου να αποσπάσουν την Αίγυπτο από τους Ασσυρίους. Στη μάχη που ακολούθησε το 664 π.Χ. σκοτώθηκε ο Νεχώ Α' και τον διαδέχθηκε στην πόλη της Σάιδας ο γιος του, Ψαμμήτιχος. Στα επόμενα 10 χρόνια ο ικανότατος Ψαμμήτιχος κατάφερε να ενώσει ξανά ολόκληρη την Αίγυπτο σε ένα ενιαίο βασίλειο ανεξάρτητο από τους Ασσύριους υπό την ηγεσία του. Η ενοποίηση ολόκληρης της Αιγύπτου σε ένα βασίλειο έγινε τον ένατο χρόνο της βασιλείας του Ψαμμήτιχου Α΄ στη Σάιδα (το 656 π.Χ.), όταν κατέλαβε τις Θήβες, καταλύοντας την 25η δυναστεία που είχε τοποθετηθεί από τον βασιλιά των Κουσιτών της Νουβίας Τανταμανί. Προσέλαβε την κόρη του βασιλιά Σεπενούπετ Β', την Νικοτρίς Α', ως σύμβουλό του, η οποία παρέμεινε βασιλική σύμβουλος 70 ολόκληρα χρόνια ως τον θάνατό της το 586 π.Χ. Στη συνέχεια αντιμετώπισε ο Ψαμμήτιχος επιτυχώς όλα τα επαναστατικά κινήματα και όλες τις επιδρομές από τη Νουβία, ισχυροποιώντας τη βασιλεία του. Στη μακρόχρονη βασιλεία του που κράτησε 54 χρόνια έφερε μεγάλη ανάπτυξη και ευημερία. Πέθανε το 610 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Νεχώ Β΄. Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος στον δεύτερο τόμο των ιστοριών του (2,2) αναφέρει το πείραμα που έκανε ο Φαραώ Ψαμμήτιχος Α' με δυο βρέφη, προκειμένου να ανακαλύψει την καταγωγή της ανθρώπινης γλώσσας. Μεγάλωσε δυο βρέφη από την ώρα που γεννήθηκαν σε ένα κλειστό δωμάτιο με διαταγή να μην ακούσουν ποτέ λέξη από άνθρωπο, ώστε να ακούσει ο ίδιος την πρώτη γλώσσα που θα πουν από μόνα τους. Η λέξη τελικά που είπαν, όταν έφτασαν σε ηλικία 2 ετών, ήταν "βεκός", που ανήκει στη Φρυγική γλώσσα και είναι σχετική με το ψωμί. Με αυτόν τον τρόπο ο Ψαμμήτιχος έβγαλε το συμπέρασμα ότι η καταγωγή της ανθρώπινης γλώσσας ήταν Φρυγική και όχι Αιγυπτιακή, όπως πιστεύανε μέχρι τότε. Peter Clayton, Chronicle of the Pharaohs, Thames and Hudson, 1994. p.195 "Psamtek I Wahibre". Digitalegypt.ucl.ac.uk. Retrieved 2011-11-20. "Psamtik I". Touregypt.net. Retrieved 2011-11-20. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Psammetichus I στο Wikimedia Commons
Κάριανη Καβάλας

Η Κάριανη είναι χωριό του δήμου Παγγαίου του νομού Καβάλας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 591 μόνιμους κατοίκους. Απέχει 33 χλμ. από την Ασπροβάλτα 56 χλμ. από την Καβάλα 65 χλμ. από τη Δράμα και 71 χλμ. από τις Σέρρες.

 Περίπου τρία χιλιόμετρα ανατολικά της Κάριανης, στο λόφο «Γαϊδουρόκαστρο», σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης, η οποία ταυτίζεται με την αρχαία Φάγρη, αποικία των Θασίων. Η πόλη είχε ιδρυθεί τον 7ο π.Χ. αιώνα και το 356 π.Χ. καταστράφηκε από τον Φίλιππο. Φαίνεται όμως ότι ξαναχτίστηκε, γιατί οι αρχαίες πηγές μας πληροφορούν πως σε αυτήν είχε καταφύγει ο βασιλιάς Περσέας μετά τη μάχη της Πύδνας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Στράβωνα, η πόλη επιβίωσε και κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κάριανης διατηρεί χορευτικά τμήματα και τράπεζα αίματος. Στο κέντρο του οικισμού κοσμεί ένας παραδοσιακός Μύλος μία ωραία πέτρινη πλατεία και ένα λαογραφικό μουσείο. Στη θέση «Παλιόκαστρο», 1,5 χλμ. βορειοδυτικά της Καριανής και στο μέσο της απόστασης Ορφανίου-Καριανής, έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός και ερείπια μεταβυζαντινού φρουρίου. Φίλιππος Αναστασιάδης, Έλληνας πολιτικός, Δήμαρχος Παγγαίου Μάρκος Μάρκου, Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Νέων Δήμου Παγγαίου
Fundamento de Esperanto

Το Fundamento de Esperanto ("Το Θεμέλιο της Εσπεράντο") είναι ένα βιβλίο του Ζαμένχοφ, που δημοσιεύτηκε την άνοιξη του 1905. Στις 9 Αυγούστου, 1905 έγινε το επίσημο εγχειρίδιο για την γλώσσα σύμφωνα με το άρθρο 4 της Διακήρυξης της Βουλώνης στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Εσπεράντο στην Βουλώνη της Γαλλίας. Θεωρείται ως το μοναδικό κείμενο αυθεντία πάνω από την Εσπεράντο και για αυτόν τον λόγο δεν επιδέχεται καμία μεταβολή. Έχει επανεκδοθεί 11 φορές από την αρχική έκδοση του, με πιο πρόσφατη αυτή του 2007, με επιμέλεια του Αντρέ Αλμπώ. Η έκδοση του 2007 αποτελείται από 355 σελίδες.

 Το Fundamento αποτελείται από 4 μέρη έναν πρόλογο (Antaŭparolo), μια γραμματική (Gramatiko), μια συλλογή από ασκήσεις (Ekzercaro) και ένα "Οικουμενικό Λεξικό" (Universala Vortaro). Με εξαίρεση τον Πρόλογο, σχεδόν ότι άλλο περιέχεται στο Fundamento προέρχεται άμεσα από προηγούμενες εργασίες του Ζάμενχοφ, κυρίως το Unua Libro. Η Εσπεράντο, ωστόσο, υπέστη μια μικρή αλλαγή στο Aldono al la Dua Libro του 1888, όπου ο Ζάμενχοφ έκανε τροποποιήσεις στα χρονικά συσχετικά, αλλάζοντας τις καταλήξεις (όταν, τότε, πάντα, μερικές φορές, ποτέ) από -ian σε -iam, έτσι ώστε τα Εσπεράντο του Fundamento είναι ελαφρώς διαφορετική από εκείνα του Unua Libro.Η γραμματική και τα λεξικά του Fundamento είναι μεταφρασμένα σε 5 εθνικές γλώσσες : γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά, και πολωνικά. Το Fundamento de Esperanto έγινε η επίσημη πηγή της Εσπεράντο στο τέταρτο άρθρο της Δήλωσης της Βουλώνης, στο πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο της Εσπεράντο στην Βουλώνη στη Γαλλία. Ίσο με το Fundamento είναι το Oficialaj Aldonoj (Επίσημες Προσθήκες). Μέχρι σήμερα, έχουν υπάρξει εννέα Επίσημες Προσθήκες. Αυτό το επιτακτικό όργανο είναι το Akademio de Esperanto. Fundamento de Esperanto. 11a eldono, (2007), Edistudio, redaktis André Albault. ISBN: 9788870360776 Ελληνική έκδοση του Fundamento Αγγλική έκδοση της γραμματικής του Fundamento Πολύγλωσσο λεξικό του Fundamento Λεπτομερή σχόλια σχετικά με το Fundamento, 2ος τόμος, έκδοση 2014, 650 σελίδες. (στα Εσπεράντο).
Κλειστότητα

Περιγραφικά, μπορούμε να ορίσουμε την ιδιότητα της κλειστότητας σε μια πράξη που έχει οριστεί σε ένα σύνολο ως έξης: Για κάθε ζεύγος στοιχείων που ανήκουν στο σύνολο και έχουν σαν αποτέλεσμα της πράξης ένα στοιχείο, το στοιχείο αυτό ανήκει επίσης στο σύνολο.Πιο αυστηρά με συμβολισμούς: Έστω ένα σύνολο S {\displaystyle S} , μία δυαδική πράξη ⋅ {\displaystyle \cdot } στο σύνολο (δηλαδή ⋅ : S × S → S {\displaystyle \cdot :S\times S\to S} ) και ένα σύνολο H ⊆ S {\displaystyle H\subseteq S} . Τότε το ( H , ⋅ ) {\displaystyle (H,\cdot )} ικανοποιεί την ιδιότητα της κλειστότητας ανν ∀ a , b ∈ H . a ⋅ b ∈ H {\displaystyle \forall a,b\in H.a\cdot b\in H} .Τότε λέμε ότι το H {\displaystyle H} είναι κλειστό ως προς την πράξη ⋅ {\displaystyle \cdot } .

 Το ( Z , − ) {\displaystyle (\mathbb {Z} ,-)} δηλαδή οι ακέραιοι με την πράξη της αφαίρεσης στους ακεραίους ικανοποιούν την κλειστότητα, καθώς κάθε ακέραιος έχει έναν ακέραιο αντίστροφο. Το ( N , − ) {\displaystyle (\mathbb {N} ,-)} δηλαδή οι φυσικοί αριθμοί με την πράξη της αφαίρεσης στους ακεραίους δεν ικανοποιούν την κλειστότητα, καθώς για παράδειγμα 3 − 5 = − 2 {\displaystyle 3-5=-2} , που δεν ανήκει στο N {\displaystyle \mathbb {N} } . Έστω H = { 2 k : k ∈ N } {\displaystyle H=\{2k:k\in \mathbb {N} \}} , το σύνολο των ζυγών φυσικών αριθμών και + {\displaystyle +} η πρόσθεση στους ακεραίους. Τότε, το ( H , + ) {\displaystyle (H,+)} ικανοποιεί την κλειστότητα, αφού το άθροισμα δύο ζυγών είναι ζυγός. Έστω H = { k 3 : k ∈ N } {\displaystyle H=\{k^{3}:k\in \mathbb {N} \}} , το σύνολο των κύβων φυσικών αριθμών και + {\displaystyle +} η πρόσθεση στους ακεραίους. Τότε, το ( H , + ) {\displaystyle (H,+)} δεν ικανοποιεί την κλειστότητα, αφού το άθροισμα δύο κύβων δεν είναι κατά ανάγκη κύβος είναι κύβος (π.χ. 1 3 + 2 3 = 9 {\displaystyle 1^{3}+2^{3}=9} που δεν είναι κύβος). Εξ ορισμού σε κάθε μονοειδές, ομάδα, σώμα, δακτύλιο, το σύνολο μαζί με τις αντίστοιχες πράξεις ικανοποιεί την ιδιότητα της κλειστότητας.
Υβ Λετέρμ

Ο Υβ Λετέρμ (Yves Camille Désiré Leterme) είναι ο πρωθυπουργός της Φλάνδρας και Πρωθυπουργός του Βελγίου από το 2009. Ήταν ξανά πρωθυπουργός το 2008, για μερικούς μήνες.

 Γεννήθηκε στο Βέρβικ (Wervik) της δυτικής Φλάνδρας στις 6 Οκτωβρίου 1960. Το 1997 διορίστηκε βουλευτής και εξελέγη στη Βουλή τα έτη 1999 και 2003. Το 2004 ανέλαβε πρωθυπουργός στη Φλάνδρα, επικεφαλής τρικομματικού συνασπισμού (CD&V-N-VA, VLD, SP.A-Spirit). Κέρδισε στις εκλογές της 10ης Ιουνίου 2007. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2007 ο Βασιλιάς Αλβέρτος τον διόρισε για δεύτερη φορά μέσα σε ένα έτος στη θέση του εντολοδόχου Πρωθυπουργού. Την 1η Δεκεμβρίου του 2007 κατέθεσε την εντολή πρωθυπουργού για δεύτερη φορά μέσα σε έναν χρόνο, καθώς οι συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης κατέληξαν σε αδιέξοδο . Τον ίδιο μήνα σχηματίστηκε βραχύβια προσωρινή κυβέρνηση από τον Γκι Φερχόφστατ, η θητεία της οποίας έληξε το Μάρτιο του 2008. Εν τέλει, τα πέντε μεγαλύτερα κόμματα συμφώνησαν στις 18 Μαρτίου του 2008, έπειτα από διαβουλεύσεις σχεδόν μιας ημέρας, να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Υβ Λετέρμ. Στην κυβέρνηση μετέχουν φλαμανδοί Χριστιανοδημοκράτες, γαλλόφωνοι Χριστιανοδημοκράτες, φλαμανδοί Φιλελεύθεροι, γαλλόφωνοι Φιλελεύθεροι και γαλλόφωνοι Σοσιαλιστές. Ο Λετέρμ ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Μαρτίου του 2008. Η θητεία του Λετέρμ στην κυβέρνηση του Βελγίου διήρκεσε μόλις 4 μήνες, καθώς ο ίδιος υπέβαλε την παραίτησή του στις 15 Ιουλίου του 2008, επειδή δεν κατάφερε να προωθήσει τα μέτρα που είχε εξαγγείλει για τη μεταβίβαση περισσότερων εξουσιών στις περιφέρειες.. Ο Βασιλιάς Αλβέρτος ανέβαλε την απόφασή του αναφορικά με την αποδοχή ή μη της παραίτησης. Τελικά, δεν την έκανε αποδεκτή. Στις 19 Δεκεμβρίου του 2008 παραιτήθηκε ξανά ο πρωθυπουργός, καθώς η κυβέρνηση κατηγορήθηκε για παρέμβαση στη Δικαιοσύνη αναφορικά με την πώληση της "προβληματικής" εταιρείας Fortis στην BNP Paribas. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2008 ο βασιλιάς Αλβέρτος Β΄ έκανε δεκτή την παραίτηση του Λετέρμ και της κυβέρνησής του. Στις 28 Δεκεμβρίου ο Χέρμαν βαν Ρομπουί έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.. Τον Ιούλιο του 2009 ο Λετέμ έγινε υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ρομπουί. Έπειτα από το διορισμό του βαν Ρομπουί στο νεοσυσταθέν αξίωμα του προέδρου της ΕΕ, ο Λετέρμ διορίστηκε ξανά πρωθυπουργός και ανέλαβε καθήκοντα στις 25 Νοεμβρίου του 2009. Η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 27 Νοεμβρίου του 2009, με 82 ψήφους υπέρ και 53 κατά. Ο Λετέρμ υπέβαλε ξανά την παραίτηση της κυβέρνησής του στις 22 Απριλίου 2010, έπειτα από την αποχώρηση του φλαμανδικού κόμματος Ανοικτό VLD από την κυβέρνηση συνασπισμού. Η παραίτησή του έγινε δεκτή από τον Βασιλιά του Βελγίου στις 26 Απριλίου αλλά παρέμεινε ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Η πολιτική κρίση, όμως, δεν επέτρεψε την δημιουργία σύντομα νέας κυβέρνησης, με την υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Λετέρμ να σημειώνει στις 17 Φεβρουαρίου 2011 παγκόσμιο ρεκόρ παραμονής υηρεσιακής κυβέρνησης στην εξουσία (249 ημέρες).
Μπατίστα ντα Μοντεφέλτρο

Η Μπατίστα, ιταλ.: Battista da Montefletro (π. 1384 – 1448) από τον Οίκος του Μοντεφέλτρο, ήταν Ιταλίδα ποιήτρια της Αναγέννησης. Ήταν κόρη του κόμη του Ουρμπίνο και με τον γάμο της με τον Μαλατέστα έγινε κυρία του Πέζαρο.

 Ήταν κόρη του Aντόνιο Β΄ κόμη του Ουρμπίνο, γιου του Φεντερίκο Β΄ ντα Μοντεφέλτρο. Στις 14 Ιουνίου 1405 παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Μαλατέστα, διάδοχο στην κυριότητα του Πέζαρο. Ο Γκαλεάτσο ήρθε στην εξουσία το 1429, αλλά ήταν τόσο μισητός ως ηγεμόνας, που μετά από δύο χρόνια εξουσίας το 1431 εκδιώχθηκε από την πόλη του. Στη συνέχεια η σύζυγός του επέστρεψε στην πρώην κατοικία της στο Ουρμπίνο. Έζησε για περίπου 20 χρόνια ως χήρα και απομονωμένη. Απεβίωσε ως μοναχή του Φραγκισκανικού Τάγματος των πενήτων της Σάντα Κλάρας, το 1448. Ήταν εκπαιδευμένη γυναίκα της αριστοκρατίας, μορφωμένη στη φιλοσοφία και τις γλώσσες, ποιήτρια και ρήτορας. Αλληλογραφούσε με άλλους μελετητές της εποχής της, όπως ο Λεονάρντο Μπρούνι. Η επιστολή του Μπρούνι προς τη Μπαπτίστα Μαλατέστα του Μοντεφέλτρο, με τίτλο De studiis et litteris, γράφτηκε το 1424. Σε αυτή ο Μπρούνι περιγράφει ένα μάθημα σπουδών κατάλληλο για γυναίκες, απεικονίζοντας την πεποίθηση, που ακολούθησαν νωρίς οι ανθρωπιστές, ότι οι κλασικές σπουδές είναι «άξιες να ακολουθούνται από άνδρες και γυναίκες εξίσου». Το De studiis et litteris είναι το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα ανθρωπιστικού διαλόγου μεταξύ των φύλων για την εκπαίδευση των γυναικών. Ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας, όταν περνούσε από το Ουρμπίνο το 1433, χαιρετίστηκε από αυτήν σε μία ομιλία στα λατινικά, η οποία μισό αιώνα αργότερα θεωρήθηκε ακόμη άξια εκτύπωσης. Επιστολή Leonardo Bruni προς Baptista di Montefeltro Leonardo Bruni d'Arezzo De Studiis et Litteris WH Woodward, επιμ., Vittorino da Feltre and Other Humanist Educators (Cambridge: Cambridge University Press, 1912), 119-33. Πρόσβαση τον Σεπτέμβριο του 2008
Επαρχία της Κατάνιας

Η Επαρχία της Κατάνιας (Ιταλικά: Provincia di Catania) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στην νότια Ιταλία, το μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Η έκτασή της είναι 3.552 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.116.917 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2014). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Κατάνη, απαριθμεί συνολικά 58 Δήμους. Με κυβερνητικό διάταγμα αντικαταστάθηκε με την Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας (4 Αυγούστου 2015).

 Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Μεσσίνα, δυτικά με τις επαρχίες της Έννα και της Καλτανισέττα, νότια με τις επαρχίες των Συρακουσών και της Ραγκούζα και ανατολικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος. Στην επαρχία της Κατάνιας βρίσκεται η Αίτνα, το μεγαλύτερο ενεργό Ηφαίστειο στην Ευρώπη. Η επαρχία της Κατάνιας ιδρύθηκε από Έλληνες (729 π.Χ.), όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (263 π.Χ.). Έχουν συμβεί πολλές καταστροφικές εκρήξεις στο ηφαίστειο, η παλαιότερη έχει καταγραφεί το 475 π.Χ. Ένας καταστροφικός σεισμός (1169) είχε σαν αποτέλεσμα να πεθάνουν 15.000 άνθρωποι μόνο στην πόλη της Κατάνιας. Μία ηφαιστειακή έκρηξη (1669) είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 17.000 ανθρώπων μόνο στην πόλη της Κατάνιας. Άλλος ένας ισχυρός σεισμός (1693) προκάλεσε τον θάνατο 12.000 ανθρώπων, το 63% του πληθυσμού της επαρχίας εκείνη την εποχή. Στην επαρχία της Κατάνης βρίσκονται οι «Ύστερες Μπαρόκ πόλεις του Βαλ ντι Νότο» οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO (2002). Diamond, Jon (2017). The Invasion of Sicily 1943. Pen and Sword. Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group. Falcando, Ugo (1998). The History of the Tyrants of Sicily by "Hugo Falcandus," 1154-69. Manchester University Press. Klotz, Stefan (2004). Cross Sectional Dependence in Spatial Econometric Models: With an Application to German Start-up Activity Data. LIT Verlag Münster. Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία της Κατάνης (Αγγλικά) ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2018-10-01 στο Wayback Machine. Το βουνό Αίτνα
ΑΣΟΒ Βατυλής

Ο Αθλητικός Σύλλογος «Ολυμπιάς» Βατυλής (ΑΣΟΒ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Βατυλή της επαρχίας Αμμοχώστου. Το 1974 λόγω της τούρκικης εισβολής και κατοχής το σωματείο έγινε προσφυγικό και επαναδραστηριοποιήθηκε στην ελεύθερη Κύπρου. Λίγο χρόνια μετά ανέστειλε τη λειτουργία του.

 Ο ΑΣΟΒ ιδρύθηκε το 1939. Χρώματα είχε το μπλέ και το λευκό και έμβλημα το δικέφαλο αετό. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1972 ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας. Συμμετείχε στο πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας 1972-73 και Γ΄ κατηγορίας 1973-74. Λόγω της κατάληψης της Βατυλής από τα τουρκικά στρατεύματα το καλοκαίρι του 1974, το σωματείο έγινε προσφυγικό. Επαναδραστηριοποιήθηκε στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την περίοδο 1974-75 η ΚΟΠ διοργάνωσε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας, λόγω των δυσκολιών που προκάλεσε ο πόλεμος. Ο ΑΣΟΒ δεν συμμετείχε, όπως δεν συμμετείχε και την περίοδο 1975-76 στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1975-76. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1976-77 όπου τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Στη συνέχεια το σωματείο διέλυσε την ποδοσφαιρική του ομάδα. Κοσιάρης, Σάββας (23 Ιουλίου 2011). ««Χάθηκαν» 17 ομάδες…». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016. Κυριάκου, Ζαχαρίας (12 Σεπτεμβρίου 2009). «Όταν χάνεται η ιστορία μας». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016. «Εκδηλώσεις στήριξης στα Προσφυγικά Σωματεία». 23 Δεκεμβρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016. Κυριάκου, Άκης (20 Ιουλίου 2014). «Τελευταίο παιχνίδι στα κατεχόμενα γήπεδά μας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016.
Ερνέστος του Μπάντεν-Ντούρλαχ

Ο Ερνέστος (γερμ.: Ernst, 7 Οκτωβρίου 1482 – 6 Φεβρουαρίου 1553) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν (1515-33) και μετά του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1533-53).

 Ήταν ο έβδομος γιος του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Οτιλίας, κόρης του Φιλίππου Β΄ διαδόχου του Κάτσενελμπογκεν. Το 1553 απεβίωσε στο Ζούλτσμπουρκ σε ηλικία 71 ετών και, επειδή ο πρωτότοκος Αλβέρτος είχε αποβιώσει από το 1542, τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Βερνάδος Δ΄, που ήταν άγαμος και μετά ο τρίτος γιος του Κάρολος Β΄. Νυμφεύθηκε πρώτα το 1510 την Ελισάβετ των Χόεντσολερν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχαν τέκνα: Αλβέρτος 1511-1542, απεβώσε 31 ετών. Άννα 1512-μετά το 1579, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ κόμη του Χόεντσολερν. Αμαλία 1513-1594, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ κόμη του Λέβενσταϊν. Ζακελίνα 1514-1592, παντρεύτηκε τον Βόλφγκανκ Β΄ κόμη του Μπάρμπυ. Κλεόπα 1515-1580, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο κόμη του Σουλτς. Ελισάβετ 1516-1568, παντρεύτηκε πρώτα τον Γαβριήλ φον Σαλαμάνκα-Όρτενμπουρκ και μετά τον Κορράδο Β΄ κόμη του Κάστελλ. Βερνάρδος Δ΄ 1517-1553, μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ.Το 1518 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ερνέστος έκανε το ίδιο έτος γάμο με την Ούρσουλα, κόρη του Γεωργίου του Ρόζενφελτ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και είχαν τέκνα: Μαργαρίτα 1519-1571, παντρεύτηκε τον Βόλφγκανκ Β΄ κόμη του Έττινγκεν. Σαλώμη απεβ. 1559, παντρεύτηκε το 1540 τον Λαδίσλαο κόμη του Χαγκ. Κάρολος Β΄ 1529-1577, μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ.Το 1538 απεβίωσε η Ούρσουλα και ο Ερνέστος έκανε το 1544 τρίτο γάμο με την Άννα Μπόμπαστ του Χόενχαϊμ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός· δεν απέκτησαν απογόνους. Arthur Kleinschmidt (1877), "Ernst (Markgraf von Baden-Durlach)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 243–244 Friedrich Wielandt (1959), "Ernst, Markgraf von Baden-Durlach", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 4, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 605–606 "Entry". Zedlers Universallexikon. 8. p. 888. Johann Christian Sachs: Einleitung in die Geschichte der Marggravschaft und des marggrävlichen altfürstlichen Hauses Baden, Karlsruhe, 1770, part 4 at Google Books Pütter: Ueber Mißheirathen Teutscher Fürsten und Grafen, Göttingen, 1796, σσ. 83–91
Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας

Η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι μια παγκόσμια Χριστιανική Εκκλησία που προέρχεται από τον Προτεσταντικό χώρο και ανήκει στο γενικότερο κίνημα των Αντβεντιστών. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η προσήλωση στις 10 εντολές και στην τήρηση του Σαββάτου. Ανήκουν στον χώρο των Σαββατιστών. Τα μέλη της Χριστιανικής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας παγκοσμίως το 2013 ήταν 18,028,796. Στην Ελλάδα υπάρχει παρουσία της από το 1903 και σήμερα αριθμεί 410 μέλη σε 10 εκκλησίες.. Εκτός των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπάρχει στην Αθήνα μικρός αριθμός μελών Μεταρυθμισμένης Κίνησης των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.

 Seventh-day Adventists Believe, Review and Herald Publishing Association (Ελληνική έκδοση Online) Frank S. Mead Revised by Samuel S. Hill, Handbook of Denominations in the United States, Abingdon Press Τιμοθέου Χαλκιά, Η αίρεση των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, Θεσσαλονίκη 2012, http://ikee.lib.auth.gr/record/130020/files/GRI-2012-9365.pdf Χριστιανική Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα Ελλάδας Βασικές δοξασίες (Αγγλικά) Στατιστικά στοιχεία για την Ελλάδα και παγκόσμια (Αγγλικά) Η εμφάνιση στην Ελλάδα (Αγγλικά)Άλλες Ομολογίες Αντβεντιστών Advent Christian General Conference(Αγγλικά) Seventh Day Adventist Reform Movement(Αγγλικά)https://youtube.com/@AcademyApologia https://hopemedia.it/alessandria-battesimo-48788-48788/ https://www.valdesi.eu/riceviamo-e-pubblichiamo-493-anni-fa-iniziava-la-rivoluzione-cristiana-di-martin-lutero-di-fabrizio-porro/ https://en.m.wikipedia.org/wiki/User:Catfurball
Σόφους Λι

Ο Μάριους Σόφους Λι (Marius Sophus Lie, 1842 - 1899) ήταν Νορβηγός μαθηματικός. Ο Λι ίδρυσε τη θεωρία της συνεχιζόμενης συμμετρίας και την χρησιμοποίησε για να μελετήσει διαφορικές εξισώσεις και γεωμετρικές δομές. Με βάση το έργο του ανέπτυξε έναν αλγόριθμο για την αριθμητική ενσωμάτωση των διαφορικών εξισώσεων, τη μέθοδο του μετασχηματισμού σημείου βάσης.

 Ο Λι γεννήθηκε στο Nordfjordeid της δυτικής Νορβηγίας. Το πρώτο μαθηματικό έργο του ήταν το Repräsentation der Imaginären der Plangeometrie, που εκδόθηκε το 1869 από την Ακαδημία Επιστημών. Το ίδιο έτος κέρδισε μία υποτροφία και ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου παρέμεινε από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο του 1870. O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Σόφους Λι», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Lie.html . Spektrum.de: Marius Sophus Lie (1842–1899) 1. Dezember 2017
Ζίτο

Ο Ζοζέ Έλι ντε Μιράντα (πορτογαλικά: José Ely de Miranda, 8 Αυγούστου 1932 – 14 Ιουνίου 2015), γνωστός ως Ζίτο (Zito) ήταν Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος, μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κέρδισε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 και του 1962.

 Ο Ζίτο γεννήθηκε στην πολιτεία του Σάο Πάολο και προσχώρησε στη Σάντος το 1952, αφού αγωνίστηκε στην ερασιτεχνική ομάδα της γενέθλιας πόλης του για δύο χρόνια και πέρασε δύο ακόμα χρόνια στην Ταμπατέ. Έκανε το ντεμπούτο του για τη Σάντος στις 29 Ιουνίου 1952 σε φιλικό αγώνα με τη Μαδουρέιρα.Καθιερώθηκε γρήγορα στην ομάδα αγωνιζόμενος ως μέσος (συνήθως σε ανασταλτικό ρόλο) και ήταν αρχηγός της από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι το τέλος της καριέρας του. Με τη Σάντος κέρδισε 9 τίτλους του Καμπεονάτο Παουλίστα, πέντε Taça Brazil και δύο Κόπα Λιμπερταδόρες. Του έδωσαν το προσωνύμιο Gerente (προπονητής στα πορτογαλικά) από τα μέσα ενημέρωσης κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών του, καθώς βοήθησε τον προπονητή του όταν ήταν εκτός. Παρά την απώλεια των δύο τελευταίων αγώνων του Διηπειρωτικού Κυπέλλου του 1963 λόγω τραυματισμού, ενήργησε ως βοηθός του Λούλα και στις δύο συναντήσεις καθώς η ομάδα του κέρδισε τον δεύτερο τίτλο στη σειρά. Συνολικά με το σύλλογό του αγωνίστηκε σε 727 αγώνες σημειώνοντας 57 τέρματα.Σε διεθνές επίπεδο, είχε 46 συμμετοχές με τη Βραζιλία και σημείωσε τρία τέρματα. Συνεργάστηκε με τον Ντίντι στο κέντρο και ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1958 απέναντι στη Σουηδία. Ξεκίνησε ως αναπληρωματικός τη διοργάνωση αλλά όπως οι Πελέ και Γκαρίντσα ήταν βασικός στο τέλος. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τη Σοβιετική Ένωση, ενώ έδωσε και μία τελική πάσα (ασίστ) στον τελικό στο Βαβά. Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962 με τη Τσεχοσλοβακία (3–1), ο Ζίτο άνοιξε το σκορ για τη Βραζιλία. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση παρέμεινε στη Σάντος ως προπονητής για μικρό χρονικό διάστημα και διετέλεσε αντιπρόεδρος του συλλόγου για τέσσερα χρόνια. Αναγνώρισε το ταλέντο του Νεϊμάρ, υπογράφοντάς τον για το σύλλογο του Σάο Πάολο το 2003 όταν ήταν μόλις 11 ετών. Σάντος Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο (4) : 1959, 1963, 1964, 1966 Καμπεονάτο Παουλίστα (9) : 1955, 1956, 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967 Taça Brasil (5) : 1961, 1962, 1963, 1964, 1965 Κόπα Λιμπερταδόρες (2) : 1962, 1963 Διηπειρωτικό Κύπελλο (2) : 1962, 1963Βραζιλία Παγκόσμιο Κύπελλο (2) : 1958, 1962Ατομικές διακρίσεις Καλύτερη ομάδα Παγκοσμίου Κυπέλλου : 1962 World Soccer World XI: 1962
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Μαδαγασκάρης

Η Μαδαγασκάρη έγινε ανεξάρτητο κράτος από τη Γαλλία το 1960. Από το 1787 ως το 1897 το νησί διοικούνταν από Μονάρχες. Πρώτος πρόεδρος της χώρας ήταν ο Φιλιμπέρ Τσιρανάνα. Η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι πενταετής και κατοικία του είναι το Προεδρικό Μέγαρο στην Ιαβολόχα.

 Βασιλιάς Αντριαναμποϊνιμερίνα (1787 - 1810) Βασιλιάς Ραντάμα Α΄ ο Μέγας (1810 - 27 Ιουλίου 1828) (Βασιλιάς πάσης Μαδαγασκάρης από 23 Οκτωβρίου 1817) Βασίλισσα Ραναβαλόνα Α΄ (1 Αυγούστου 1828 - 16 Αυγούστου 1861) Βασιλιάς Ραντάμα Β΄ (16 Αυγούστου 1861 - 12 Μαΐου 1863) Βασίλισσα Ρασοχερίνα (13 Μαΐου 1863 - 1 Απριλίου 1868) Βασίλισσα Ραναβαλόνα Β΄ (2 Απριλίου 1868 - 13 Ιουλίου 1883) Βασίλισσα Ραναβαλόνα Γ΄ (13 Ιουλίου 1883 - 28 Φεβρουαρίου 1897)Αποικιοκρατική περίοδος 1897-1959 Πολιτικά κόμματα Λοιπές ομάδες Στάτους (Οι ημερομηνίες σε πλάγιους χαρακτήρες υποδηλώνουν de facto συνέχιση του αξιώματος) http://rulers.org/rulm1.html#madagascar- Rulers.org.