IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπιέλοβαρ

Το Μπιέλοβαρ (κροατικά: Bjelovar, ουγγρικά: Belovár, γερμανικά: Bellowar, Καϊκαβιανά: Belovar) είναι πόλη στην κεντρική Κροατία, διοικητικό κέντρο της κομητείας Μπιέλοβαρ-Μπιλόγκονα. Ο δήμος του Μπιέλοβαρ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 40.276 κατοίκους, από τους οποίους το 91,25% είναι Κροάτες, ενώ η πόλη του Μπιέλοβαρ έχει 27.024 κατοίκους. Η πόλη του Μπιέλοβαρ είναι κτισμένη σε ένα οροπέδιο στη βορειοδυτική Κροατία, ανάμεσα στο Ζάγκρεμπ και τη δυτική Σλαβονία, σε υψόμετρο 130 μέτρων.

 Η παλαιότερη νεολιθική θέση στην περιοχή είναι στο Ζντράλοβι, όπου κατά τη διάρκεια της κατασκευής ενός υπογείου ανακαλύφθηκε ένα υπόγειο καταφύγιο το οποίο αναγνωρίστηκε ότι ανήκε στον πολιτισμό Στάρτσεβο (5000-4300 π.Χ.). Τα ευρήματα από το Ζντράλοβι ανήκουν στον τοπικό υπότυπο ενός ποικιλόμορφου νεολιθικού πολιτισμού και προς τα τελευταία στάδια του πολιτισμού Στάρτσεβο. Επίσης υπάρχουν ευρήματα από τους πολιτισμούς του Κορένοβο, Σόποτ, Λασίνγια και Βούτσεντολ.Το όνομα Μπιέλοβαρ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1320, αλλά το πρωτότυπο κείμενο έχει χαθεί και δεν είναι γνωστό που βρίσκεται εκείνο το Μπιέλοβαρ. Το Μπιελοβάρ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1412 σε δύο έγγραφα, ενώ αναφέρεται και στα αρχεία του συμβουλίου του Ζάγκρεμπ το 1413. Η παλαιότερη αναφορά του τοπωνυμίου Μπιελοβάρ το οποίο ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη χρονολογείται το 1482, σε ευχαριστήρια επιστολή σχετικά με την κληρονομιά μιας έκτασης κοντά στο Μπιελοβάρ. Ο παλαιότερος που χάρτης που αναφέρει το Μπιελοβάρ χρονολογείται από το 1639. Μέχρι το 1660, το Μπιέλοβαρ είχε ήδη αναπτυχθεί περισσότερο από ένα συνηθισμένο χωριό. Η περιοχή απέκτησε σημασία με την κατασκευή ενός νέου οχυρού το 1756, υπό τις διαταγές της Μαρίας Θηρεσίας, οπότε και το Μπιέλοβαρ χαρακτηρίστηκε επισήμως πόλη. Στόχος των οχυρώσεων ήταν η άμυνα ενάντια στις επιδρομές των Οθωμανών στην κεντρική Κροατία. Μετά το τέλος αυτών των πολέμων, η πόλη ανακηρύχθηκε ελεύθερη βασιλική πόλη το 1874. Στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Μπιέλοβαρ ήταν έδρα της κομητείας Μπιέλοβαρ-Κριτσέβτσι του βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας, τμήματος της Αυστροουγγαρίας. Από το 1929 μέχρι το 1939 υπαγόταν στην Μπανοβίνα του Σάβα και από το 1939 μέχρι το 1941 στη Μπανοβίνα της Κροατίας, τμήμα του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Το Μπιέλοβαρ έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις: – Ιμότσκι, Κροατία – Νοβάλια, Κροατία – Πάκρατς, Κροατία – Ρουμπιέρα, Ιταλία – Βίσοκο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη Ιστότοπος της πόλης Εικονική περιήγηση στο Μπιέλοβαρ
Τιμ Νες

Ο Τιμ Νες, γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου 1971 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,09 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.

 Ο Νες ξεκίνησε να αγωνίζεται σε ηλικία οκτώ ετών στα τμήματα υποδομής της ομώνυμης ομάδας της γενέτειρας του, της Ντάρμστατ. Το 1989, μεταγράφηκε στην TV Λάνγκεν, η οποία υποβιβάστηκε από την πρώτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος, αλλά επέστρεψε έναν χρόνο αργότερα για να υποβιβαστεί και πάλι.Το 1992, υπέγραψε στην Μπαϊρόιτ, με την οποία κατάφερε να μπει στα πλει-οφ του πρωταθλήματος τρεις φορές μέχρι το 1996. Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του υπήρξαν η Μπάγερ Λεβερκούζεν και η Ουλμ, πριν συνεχίσει στην Μπένετον Τρεβίζο για την σεζόν 1999-00, κατακτώντας το κύπελλο Ιταλίας, όπου κέρδισε στον τελικό την Βίρτους Μπολόνια με 78-59.Την επόμενη χρονιά, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 7,5 πόντων και 4,1 ριμπάουντ. Ολοκλήρωσε την χρονιά στην Παλακανέστρο Βαρέζε και το 2001-02 μεταγράφηκε στην Βιλερμπάν, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Γαλλίας.Το 2002-03, έπαιξε στην ιταλική Νάπολι και την γαλλική Ελάν Σαλόν, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του για την επόμενη πενταετία. Παράλληλα, ο Νες πραγματοποίησε ογδόντα συμμετοχές με την Εθνική ανδρών της Γερμανίας από το 1993 ως το 2001.Από το 2008, έχει εγκαταλείψει την ενεργό δράση και ασχολείται με την προπονητική, όντας βοηθός προπονητή στην Μπαϊρόιτ. Tim Nees Basketball Player Profile Tim Nees | medi bayreuth Nees Tim - Legabasket Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Γιώργος Θαλάσσης

Ο Γιώργος Θαλάσσης, ή "παιδί-φάντασμα", είναι χαρακτήρας του ελληνικού κόμικ Μικρός Ήρως, τον οποίο εμπνεύστηκε το 1953 ο εκδότης και συγγραφέας Στέλιος Ανεμοδουράς και μετέφερε στο χαρτί το πενάκι του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου. Πρόκειται για ένα έφηβο παιδί, ορφανό κι απ' τους δυο γονείς και άριστο γνώστη πολεμικών τεχνών, το οποίο αποφασίζει να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από το ζυγό των κατακτητών, κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Πιστοί σύντροφοι στις προσπάθειές του στέκονται η αγαπημένη του Κατερίνα, με την οποία τον συνδέει πλατωνική ερωτική σχέση και το "αιώνια πεινασμένο παιδί", ο ευτραφής, καλοκάγαθος "Σπίθας".

 Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει ο ίδιος ο Στέλιος Ανεμοδουράς στο πρώτο τεύχος του αναγνώσματός του με τίτλο "Ελεύθερος Σκλάβος" (σελ. 18-20) ο Γιώργος Θαλάσσης φέρεται να έχει γεννηθεί το έτος 1930 στον Πειραιά και είναι το μοναδικό παιδί μιας αστικής, εύπορης οικογένειας. Οι δυο γονείς του, ωστόσο, σκοτώνονται κατά την ανατίναξη του σπιτιού τους σε βομβαρδισμό του λιμανιού του Πειραιά από τη γερμανική αεροπορία, ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στις 6 Απριλίου του 1941 και ο μικρός Γιώργος μένει ορφανός. Παρά το ότι η κατοικία του έχει καταστραφεί ολοσχερώς, ο ίδιος διασώθηκε καθώς τη στιγμή της καταστροφής έπαιζε έξω απ' το σπίτι με άλλα παιδιά. Εν συνεχεία ο Γιώργος Θαλάσσης αγωνίζεται να επιβιώσει πουλώντας χαρούπια και εν-τέλει νοικιάζει ένα μικρό δωματιάκι, όπου καταφέρνει να στεγαστεί. Η δράση του εντοπίζεται από την άνοιξη του 1943 έως περίπου το καλοκαίρι του 1944. Το 1976 το Ελεύθερο Θέατρο ανέβασε το έργο «Το τραμ το τελευταίο», όπου τον ρόλο του Γιώργου Θαλάσση ερμήνευσε ο Ντίνος Λύρας. Στην εκδήλωση εκείνη ακούστηκε για πρώτη φορά η σύνθεση του Λουκιανού Κηλαηδόνη, «Ο Μικρός Ήρωας» (με τους γνωστούς στίχους «πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει / Μικρέ μου Ήρωα Γιώργο Θαλάσση»). Τον ρόλο του Γιώργου Θαλάσση στο θέατρο έχουν υποδυθεί επίσης οι Διαμαντής Αδαμαντίδης και Πέτρος Αλατζάς.. Τη "φωνή" του Γιώργου Θαλάσση στο γνωστό τραγούδι του Λουκιανού Κελαηδόνη, ερμήνευσε ο ραδιο-σχολιαστής Αντώνης Πυλιαρός.
Εθνική Βιβλιοθήκη και Αρχείο του Ιράκ

Η Εθνική Βιβλιοθήκη και Αρχείο του Ιράκ (αραβικά: دار الكتب والوثائق العراقـيـة) βρίσκεται στην πόλη της Βαγδάτης, την πρωτεύουσα του Ιράκ. Ιδρύθηκε το 1920 και επηρεάστηκε πολύ από τον πόλεμο που ξεκίνησε το 2003.

 Πολλά από τα αρχεία που διατηρούσε καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Ακόμη και αν ο ακριβής αριθμός τους παραμένει αβέβαιος μέχρι σήμερα, το ποσοστό των κατεστραμμένων αρχείων υπολογίζεται στο 60% και στο 20% των δημοσιεύσεών της, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων βιβλίων και μεμονωμένων τίτλων εφημερίδων . Μεταξύ των αρχείων υπήρχαν χειρόγραφα που χρονολογούνται από την οθωμανική περίοδο, παλιά αρχεία της ρωμαϊκής εποχής, χειρόγραφες επιστολές από την αυλή του Σαρίφ Χουσεΐν, που απευθύνονταν στον Λόρενς της Αραβίας, δίνοντας το σύνθημα για την αραβική επανάσταση κατά των Τούρκων και μεγάλος αριθμός εντύπων που ανήκουν στην πολιτιστική κληρονομιά του κόσμου . Μερικά αρχεία διασώθηκαν επειδή κρύφτηκαν μέσα σε ένα κοντινό τζαμί, άλλα φυλάσσονταν σε εγκαταστάσεις που ανήκαν στο Υπουργείο Τουρισμού. Παρ' όλες αυτές τις προσπάθειες, ο Συνασπισμός των Συμμάχων χωρών δεν έκανε καμία ενέργεια για να σώσει αυτά τα βιβλία που είχαν κρυφτεί και οι υποσχέσεις για βοήθεια της Εθνικής Βιβλιοθήκης δεν τηρήθηκαν . Αυτή η καταστροφή θύμισε τη Μάχη της Βαγδάτης του 1258 όταν οι Μογγόλοι εισέβαλαν στην πόλη και κατέστρεψαν τις βιβλιοθήκες, πετώντας τα βιβλία στον Τίγρη. Ένας θρύλος λέει ότι μια εκπληκτική ποσότητα μελανιού ξέφυγε από τα βιβλία και έκανε το νερό του ποταμού Τίγρη μαύρο . Ως σύμβολο του «νέου Ιράκ», η εθνική βιβλιοθήκη ξαναγεννιέται από τις στάχτες της. Ο Σαάντ Εσκαντέρ και η ομάδα του εργάζονται για την ανοικοδόμηση. Το κτίριο ανακαινίστηκε και ξεκίνησε ένα τεράστιο έργο ψηφιοποίησης αρχείων. Ομάδα ειδικών από την Τσεχική Δημοκρατία και την Ιταλία συνεργάστηκε επίσης για την αποκατάσταση κατεστραμμένων αρχείων. Official website Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Ιράκ Βαγδάτη Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης (ισπανικά: Asociación Uruguaya de Fútbol, AUF) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ουρουγουάη. Ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου του 1900, είναι ιδρυτικό μέλος της CONMEBOL, και είναι υπεύθυνη για την οργάνωση των εθνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου. Οι εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών βρίσκονται επίσης υπό τον έλεγχό της.

 Ιδρύθηκε ως Ποδοσφαιρικός Σύνδεσμος Ουρουγουάης (The Uruguay Association Football League) στις 30 Μαρτίου του 1900, με πρωτοβουλία του Ενρίκε Κάντιντο Λίχτενμπεργκερ, ηγέτη της Άλμπιον, που έστειλε προσκλήσεις στις Σεντράλ Ουρουγουάη Ρέιλγουεϊ Κρίκετ Κλουμπ (CURCC), Ντέουσερ Φούσμπαλ Κλουμπ και Ουρουγουάη Αθλέτικ Κλουμπ για να σχηματίσουν το νέο σύνδεσμο. Αυτές οι τέσσερις ομάδες ήταν τα ιδρυτικά σωματεία του συνδέσμου, και με τη σειρά τους, οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρώτο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης, που διεξήχθη εκείνο το έτος. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Πέδρο Σάρτερ, της CURCC. Το 1915, με πρωτοβουλία του τότε προέδρου του συνδέσμου, Δρ. Χουάν Μπλένγιο Ρόκα, μετονομάστηκε σε Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης (AUF) και το 1916, μαζί με τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Χιλής, συνέβαλε στην ίδρυση της Νοτιοαμερικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CONMEBOL) και επτά χρόνια αργότερα, έγινε μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA). Το 1922, προέκυψε σχίσμα μέσα στην ομοσπονδία, ενώ οι αντιφρονούντες αποφάσισαν να ιδρύσουν μια νέα ομοσπονδία, την Ουρουγουανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FUF). Αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι το 1926, όταν, μετά την παρέμβαση της κυβέρνησης της Ουρουγουάης, οι AUF και FUF συγχωνεύθηκαν σε μια ενιαία ομοσπονδία. Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης διοργανώνει τα δύο επαγγελματικά πρωταθλήματα της Πριμέρα Ντιβισιόν και της Σεγούντα Ντιβισιόν, όπως και το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Σεγούντα Ντιβισιόν, με συμμετοχή ερασιτεχνικών ομάδων από τη μητροπολιτική περιοχή του Μοντεβιδέο. Για τους ερασιτεχνικούς συλλόγους από την υπόλοιπη χώρα είναι ο Οργανισμός Ποδοσφαίρου Εσωτερικού, ανεξάρτητος οργανισμός που συνεργάζεται με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης. Στο ποδόσφαιρο γυναικών η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης δημιούργησε το πρωτάθλημα της Πριμέρα Ντιβισιόν, το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο από το 1997. Σε συνεργασία με την Ένωση Ποδοσφαίρου Εσωτερικού διοργάνωσε εθνικό πρωτάθλημα με τίτλο Εθνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γυναικών, το οποίο κράτησε μόνο για δύο περιόδους (2001 και 2003). Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Άννα των Βουρβόνων (1689-1720)

Η Μαρία Άννα (γαλλ. Marie Anne de Bourbon-Conti, 18 Απριλίου 1689 - 21 Μαρτίου 1720) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Κοντί και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ και δούκισσα της Βουρβόνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Λουδοβίκου του Κοντί και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Γ΄ Ιουλίου του Κονντέ. Παντρεύτηκε το 1713 τον Λουδοβίκο Ερρίκο Α΄ του Κονντέ, πρωθυπουργό της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. von der Pfalz, Elisabeth Charlotte. "Memoirs of the Duchess of Orléans, Duchess of Bourbon, p.26". Genealogics.org. Retrieved 24 February 2010.
Οικογένεια Καετάνι

Η Οικογένεια Καετάνι ή Γκαετάνι (Caetani, ή Gaetani, ή Cajetani(, είναι μια ιταλική οικογένεια ευγενών, που κατάγεται από την πόλη Γκαέτα, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Δουκάτο της Γκαέτα, στη Δημοκρατία της Πίζας, στη Ρώμη, στο Παπικό κράτος και στο Βασίλειο των δύο Σικελιών.

 Αρχαία οικογένεια η οποία σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση καταγόταν από τους δούκες της Γκαέτα. Ορισμένες ιστορικές πηγές αποδίδουν σε αυτήν την οικογένεια τον Πάπα Γελάσιο Β΄, γεννημένος στη Γκαέτα το 1060 και πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1119 στο Αββαείο του Κλυνύ. Η τεκμηριωμένη γενεαλογία της οικογένειας ξεκινά μόνο από τον 12ο αιώνα, καθώς από αυτήν την ιστορική περίοδο διακρίνονται ξεχωριστοί κλάδοι στη Γκαέτα, την Πίζα, τη Ρώμη, την Ανάγκνι, και τη Νάπολη, όλοι απόγονοι του γενάρχη της . Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, ο γενάρχης της οικογένειας είναι ο Ανατόλιος, Κόμης της Γκαέτα, Βυζαντινός κυβερνήτης της πόλης, το 830, εγγονός από την πατρική γενιά του Θεοδώριχου βασιλιά των Γότθων και από τη μητρική γενιά των Κόμηδων του Τούσκουλου και την Αννική γενιά. Κατά άλλη εκδοχή ο Ανατόλιος ήταν απόγονος του Αννεσχίνο Γκότο (Annecchino Goto) Ισπανού που έφυγε από την πατρίδα του το 773 και μετανάστευσε στην Ιταλία. Οι Γκατεάνι διατήρησαν την κυριαρχία τους στην πόλη της Γκαέτα μέχρι τα μέσα του 11ου αιώνα, όταν ο Δούκας Ιωάννης Ε΄ διώχθηκε από τον Πρίγκιπα της Κάπουα. Τότε αναφέρεται ότι πολλά μέλη της οικογένειας μετοίκησαν στην Νάπολη με γενάρχη τυ κλάδου τον Αλίγκερνο. Άλλοι κλάδοι προερχόμενοι από τους δούκες της Γκαέτα ήταν ο κλάδος της Πίζα πατρίκιοι της πόλης, κόντηδες της Τερρίκκιο (conti di Terriccio), της Πομάγια και ντ΄Ορίσεο (Pomaya e d'Oriseo), εξόριστοι από την Πίζα τον δέκατο τέταρτο αιώνα ο κλάδος πέρασε στη Σικελία μέχρι τον περασμένο αιώνα, με τελευταίο απόγονο τον Αλλεσάντρο που πέθανε το 1823. Συνεχίζουν σήμερα κλάδοι της οικογένειας στην Πίζα και το Λάτσιο. Ένας κλάδος της οικογένειας αναπτύχθηκε στην Ισπανία από τον Πιζανό Ιωάννη που πήρε μέρος στην κατάληψη του Τολέδο από τους Μουσουλμάνους το 1083 και θεωρήτε ο γενάρχης του Ισπανικού κλάδου. Ο κλάδος της Ρώμης έχει αναδείξει 16 καρδινάλιους από τους 28 της οικογένειας, γενάρχης του κλάδου ήταν ο Ούγος γιος του Ντοκιμπίλη Β΄ δούκα της Γκαέτα . Μέλη της οικογένειας έχουν αποκτήσει τίτλους κι έχουν κυβερνήσει σαν Κόμητες και δούκες του Φοντί, Δούκες, πρίγκιπες του Τραέτο, Δούκες της Λαυρεζάνα, Πρίγκιπες του Πιεμόντε, Πρίγκιπες της Καζέρτα, Πρίγκιπες του Καζάρο, μαρκήσιοι του Σορτίνο, δούκες και κόμητες του Φοντί, κόμητες του Τρέττο και κύριοι του Τόρρε. Sermoneta (Ιταλικά) Sistema Informativo Unificato per le Soprintendenze Archivistiche - Gaetani, Pisa Αρχειοθετήθηκε 2020-10-26 στο Wayback Machine. (Ιταλικά) Fondazione Roffredo Caetani di Sermoneta, sito con indicazioni genealogiche (Ιταλικά) Castello di Terriccio, 2010 (Ιταλικά) Storia della famiglia Caetani o Gaetani (Ιταλικά) I Gaetani di Piedimonte (Ιταλικά)
Γιώργος Μητσικώστας

Ο Γιώργος Μητσικώστας (Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας σατιρικός κωμικός, τηλεοπτικός παρουσιαστής, δημοσιολόγος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και σεναριογράφος τηλεοπτικών εκπομπών. Γνώρισε την άνθιση της καριέρας του μετά τη δεκαετία του 1990, κυρίως τηλεοπτικά.

 Είναι χαρακτηριστικός για τις μιμήσεις του. Η γενική ρουτίνα της μιμητικής του εμπεριέχει την μίμηση της φωνής ενός γνωστού προσώπου, αλλά χρησιμοποιεί επιδέξια και περίτεχνα τόσο τους μορφασμούς όσο και τη γενικότερη γλώσσα του σώματός του. Στις τηλεοπτικές εκπομπές του χρησιμοποιεί συνήθως και μεταμφιέσεις για να προσεγγίζει με τελειωτική εμφάνιση τα πρόσωπα που μιμείται. Είναι γνωστός για τις μιμήσεις γνωστών πολιτικών, αλλά καλύπτει συχνά και άλλα πρόσωπα, όπως αθλητικούς αναλυτές και δημοσιογράφους. Το 1991 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι της ΕΤ1 «Τα πήρες όλα κι έφυγες». Το 1992 ήταν ο κεντρικός δημιουργός της κωμικής σειράς «Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι» στο MEGA, το οποίο παρουσίασε 84 επεισόδια σε 1 χρόνο. Αυτό αποτέλεσε και την πρώτη μεγάλη του επιτυχία. Το 1994 πρωταγωνίστησε στις σειρές 16 επεισοδίων «ΣΚΑΪ Μήτσι» (16 επεισοδίων), «Φτυστούς» και «Τρελλάς», οι οποίες μεταδόθηκαν από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Το 1996 πρωταγωνίστησε στο πολύ γνωστό «Τάτσι Μήτσι Κώστα» στον ΑΝΤ1. Επανήλθε στα τηλεπαιχνίδια το 1997 με το «Σούπερ 13» ξανά στην ΕΤ1 (όπως και στην πρώτη του τηλεοπτική δουλειά). Το «Μήτσι χώστα», κωμική τηλεοπτική σειρά με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, έγινε πραγματικότητα το 2001 και κράτησε για 6 χρόνια, στο ALTER. Η σειρά «Κώδικας Ντα Μήτσι» ακολούθησε στο ίδιο κανάλι κατά το 2006. Τη σεζόν 2008-2009 παρουσίασε το «Fatus Olus», ένα τηλεπαιχνίδι ερωτήσεων στον ALPHA (το 3ο στην καριέρα του) στο οποίο οι παίκτες ήταν πολυάριθμοι, με έναν κεντρικό παίκτη ο οποίος καλούταν να κερδίσει όλους τους υπόλοιπους (εξ ου και το «fatus olus»). Επίσης, κατά το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα παρουσίασε την πολύ επιτυχημένη σατιρική εκπομπή «Ο Γιώργος σφύριξε», στο ίδιο κανάλι. Τον Ιούνιο του 2011 ξεκίνησε μία σειρά σατιρικών εκπομπών στον ραδιοφωνικό σταθμό ΑΝΤ1 Radio 97.2. Τον Φεβρουάριο του 2014 επιστρέφει στα τηλεοπτικά δρώμενα, ξεκινώντας την παρουσίαση μίας νέας σατιρικής εκπομπής στον τηλεοπτικό σταθμό Epsilon με τον τίτλο «Μηtsi Show». Η εκπομπή μεταδίδεται από το ίδιο κανάλι και για δεύτερη συνεχόμενη τηλεοπτική σεζόν από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Παράλληλα με την τηλεόραση, τον Σεπτέμβριο του 2014 αρχίζει και την παρουσίαση μίας νέας σατιρικής εκπομπής στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM. Η εκπομπή αυτή είναι καθημερινή και φέρει τον τίτλο «Mhtsi Om». Από τις 5 Φεβρουαρίου 2018 μέχρι τις 16 Ιουνίου του ίδιου έτους παρουσίαζε το καθημερινό «The Mitsi Show» στην ΕΡΤ1. Τον Δεκέμβριο του 2018 έγινε γνωστό ότι η εκπομπή δεν θα συνεχίσει, καθώς η εταιρεία παραγωγής της δήλωσε αδυναμία να προχωρήσει στην δημιουργία νέων επεισοδίων. Ελληνική κωμωδία Σάτιρα Κωμωδία Γιώργος Μητσικώστας στo IMDb Γιώργος Μητσικώστας στο retrodb.gr
Άννα του Μάουμπραϊ, κόμισσα του Νόρφολκ

Η Άννα του Μάουμπραϊ, 8η κόμισσα του Νόρφολκ, αργότερα η Δούκισσα της Υόρκης και η Δούκισσα του Νόρφολκ (10 Δεκεμβρίου 1472 - 19 Νοεμβρίου 1481) ήταν η ανήλικη σύζυγος του Ριχάρδου της Υόρκης, ενός από τους Πρίγκιπες στον Πύργο. Πέθανε σε ηλικία οκτώ ετών.

 Γεννήθηκε στο κάστρο Φράμλινγκαμ στο Σάφολκ, ως το μοναδικό (επιζών) παιδί του Ιωάννη, 4ου δούκα του Νόρφολκ και της Ελισάβετ Τάλμποτ. Ο θάνατος του πατέρα της το 1476 άφησε την τριετή Άννα μια πλούσια κληρονόμο. Στις 15 Ιανουαρίου 1478, σε ηλικία 5 ετών, παντρεύτηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου, στο Γουέστμινστερ, τον Ριχάρδο του Σριούσμπερι, τον 1ο Δούκα της Υόρκης, τον 4χρονο μικρότερο γιο του Εδουάρδου Δ΄ και της συζύγου του, Ελισάβετ Γούντβιλ. Πιθανόν πέρασε τις τελευταίες μέρες της ζωής της στην οικεία της πεθεράς της. Η Άννα πέθανε στο Γκρίνουιτς του Λονδίνου, σχεδόν δύο χρόνια πριν ο σύζυγός της εξαφανιστεί στον Πύργο του Λονδίνου με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Εδουάρδο Ε΄. Μετά το θάνατό της, οι κληρονόμοι της κανονικά θα ήταν τα ξαδέλφια της, ο Γουλιέλμος του Μπέρκλεϋ και ο Ιωάννης Χάουαρντ, αλλά με πράξη του Κοινοβουλίου τον Ιανουάριο του 1483 τα δικαιώματα δόθηκαν στον σύζυγό της Ριχάρδο και τους τυχόν απογόνους του. Η Άννα θάφτηκε σε ένα φέρετρο στο παρεκκλήσι του Αγίου Εράσμου της Φορμαίας στο Αβαείο του Γουέστμινστερ. Όταν το παρεκκλήσι κατεδαφίστηκε περίπου το 1502, το φέρετρο της Άννας μεταφέρθηκε σε ένα θησαυροφυλάκιο κάτω από το Αβαείο των Μειονοτήτων της Αγίας Κλάρας το οποίο διευθύνονταν από μοναχές του Τάγματος των Φτωχών Φραγκισκανών. Το φέρετρό της εξαφανίστηκε τελικά. Τον Δεκέμβριο του 1964, οι εργάτες οικοδομών στο Stepney έσκαψαν κατά λάθος στο θησαυροφυλάκιο και βρήκαν το φέρετρο της Άννας. Το άνοιξαν και τα κόκαλά της αναλύθηκαν από επιστήμονες και μετά ενταφιάστηκαν στο Αβαείο του Γουέστμινστερ τον Μάιο του 1965. Τα κόκκινα μαλλιά της ήταν ακόμα στο κρανίο της, καθώς και το κάλυμμα της τυλίχτηκε γύρω της. Το Αβαείο του Γουέστμινστερ είναι ο υποτιθέμενος χώρος ανάπαυσης του συζύγου της, Ριχάρδου, και του αδερφού του Εδουάρδου. M. A. Rushton, The Teeth of Anne Mowbray, British Dental Journal, issued 19 October 1965 Stepney Child Burial, Joint press release from the London Museum and Westminster Abbey, issued 15 January 1965 Roger Warwick, Skeletal Remains of a Medieval Child, London Archaeologist, Vol. 5 No. 7, issued summer 1986 Lee, Sidney, επιμ.. (1894) «Mowbray, John (1415-1461)» Dictionary of National Biography 39 London: Smith, Elder & Co, σελ. 225 P. M. Kendall, The World of Anne Mowbray, Observer Colour Magazine, issued 23 May 1965 Moorhen, Wendy (2005). «Anne Mowbray: In Life and Death» (PDF). The Ricardian Bulletin (Spring). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 November 2010. https://web.archive.org/web/20101123003906/http://www.richardiii.net/PDFS/anne_mowbray.pdf.
Αναχωρήσεις

Οι Αναχωρήσεις (ιαπωνικά: おくりびと, Okuribito) είναι ιαπωνική δραματική ταινία του 2008 του Γιοχίρο Τακίτα. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 81η πρώτη απονομή των βραβείων, το 2009 και το βραβείο φωτογραφίας της ιαπωνικής ακαδημίας στην 32η απονομή.

 Η ταινία αφορά ένα τσελίστα που χάνει τη δουλειά του στην ορχήστρα επειδή αυτή διαλύεται, φεύγει για τη μικρή πόλη στην οποία μεγάλωσε, με τη γυναίκα του ώστε να ζήσουν πιο οικονομικά. Εκεί, πιάνει μια περίεργη και κοινωνικά μη αποδεκτή δουλειά: να φροντίζει και να κάνει όμορφους τους νεκρούς πριν από την κηδεία τους. Οι φίλοι του κι η γυναίκα του του λένε να παρατήσει αυτή τη δουλειά, αλλά αυτός βρίσκει νόημα σε αυτό που κάνει.
Καρδία Θεσσαλονίκης

Η Καρδία είναι κωμόπολη του Δήμου Θέρμης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. νοτίως της Θεσσαλονίκης. Στην απογραφή του 2011 αριθμούσε 3.394 κατοίκους. Έλαβε το όνομά της από την Καρδία της Ανατολικής Θράκης.Η Καρδία συνορεύει δυτικά με τον Τρίλοφο και βόρεια με το Νέο Ρύσιο. Στα ανατολικά της βρίσκεται το Άνω Σχολάρι, ένας μικρός οικισμός με πολλά, παλιά ερείπια από την Οθωμανική περίοδο. Νοτιοανατολικά της και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων βρίσκεται το Κάτω Σχολάρι.

 Ο οικισμός κατοικήθηκε κατά την Οθωμανική κατάκτηση από μουσουλμάνους Γιουρούκους με την ονομασία Καρά Τσοχανλί. Το 1923, με την ανταλλαγή πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία και στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τη Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Ειδικότερα, επρόκειτο για 84 οικογένειες (347 άτομα) προερχόμενες από το Πλαγιάρι της θρακικής Καλλίπολης και για 30 οικογένειες (130 άτομα) από το Τσεσνεΐρ της Προύσας, στη Μικρά Ασία. Το 1926 μετονομάστηκε σε Καρδία, σε ανάμνηση της ομώνυμης πόλης της Ανατολικής Θράκης. Από τις 9 Δεκεμβρίου 1931 έως τις 3 Αυγούστου 1941 ιερέας της Καρδίας διετέλεσε ο πατήρ Ιωάννης Παπαϊωάννου που κατείχε τον τίτλο του Σακελάριου. Σήμερα αποτελεί μια κωμόπολη και προάστιο της Θεσσαλονίκης, κτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά λόφου και με θέα προς την πόλη και τον Θερμαϊκό Κόλπο. Οι Εθελοντές Καρδίας δραστηριοποιούνται από το 2017. Πολύ πιο έντονες δράσεις με καίριες παρεμβάσεις σε εικαστικά και άλλα θέματα της τοπικής κοινωνίας, άρχισαν να γίνονται από το καλοκαίρι του 2020 όταν η ομάδα δυνάμωσε σημαντικά με την προσθήκη νέων ατόμων. Μπορείτε να βρείτε τις δράσεις των εθελοντών στη σελίδα τους στα social media Καρδία Θεσσαλονίκης. Ο εθελοντισμός στην Καρδία ξεκινά από πολύ παλιά, όταν στη δεκαετία του '50 υπηρετούσε στο Δημοτικό Σχολείο ένας εμπνευσμένος δάσκαλος, ο Βασ. Μιαρίτης, με πρωτοβουλία του οποίου και με την εθελοντική προσφορά μαθητών/-τριών του δημοτικού σχολείου, δεντροφυτεύτηκαν οι δύο λόφοι στην κορυφή του πολεοδομικού συγκροτήματος. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι: Δήμος Θέρμης, Καρδία
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Σύνθετο ατομικό ανδρών

Το σύνθετο ατομικό ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η δεύτερη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το αγώνισμα διεξήχθη το διήμερο 1-2 Ιουλίου στο Φράνσις Φιλντ. Η τελική κατάταξη καθορίστηκε από τα αποτελέσματα των συμμετεχόντων στο σύνθετο ατομικό τριών οργάνων της γυμναστικής (δίζυγο, μονόζυγο, ίππος), αλλά και στο τρίαθλο του στίβου (100 γιάρδες τρέξιμο, άλμα εις μήκος, σφαιροβολία).Συμμετείχαν συνολικά 119 αθλητές από 3 χώρες. Νικητής αναδείχθηκε ο Τζούλιους Λένχαρτ από τις ΗΠΑ με 69.80 βαθμούς. Το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε ο Βίλελμ Βέμπερ από τη Γερμανία με 69.10 βαθμούς και το χάλκινο ο Άντολφ Σπίνλερ από την Ελβετία με 67.99 βαθμούς. Αναλυτικά, η τελική κατάταξη των πρώτων 50 αθλητών: De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Στρούντελ

Το στρούντελ (γερμαν: Strudel = δίνη) είναι γλυκό αρτοσκεύασμα με γεμιστή ζύμη. Η πιο γνωστή εκδοχή του γλυκού έχει ως βάση τα μήλα, τα κουκουνάρια, τις σταφίδες και την κανέλα. Σε γενικές γραμμές, το στρούντελ παρασκευάζεται με ζύμη σφολιάτα ή με ζύμη για στρούντελ. Το στρούντελ συνδέεται πιο συχνά με την αυστριακή κουζίνα, αλλά σήμερα αποτελεί ένα παραδοσιακό γλυκό της Γερμανίας, της Ουγγαρίας, της Σλοβενίας και του Νοτίου Τιρόλου της Ιταλίας.

 Το γλυκό έχει τις ρίζες του στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η διάδοση του στρούντελ σε όλο τον κόσμο έγινε την εποχή της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Η παλαιότερη συνταγή στρούντελ χρονολογείται από το 1696, σε ένα χειρόγραφο στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης. Σύμφωνα με ένα μύθο, ένας τελειομανής μάγειρας της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας υποστήριζε ότι η ζύμη πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο λεπτή ώστε κάποιος να μπορεί να διαβάσει ένα ερωτικό γράμμα αγάπης μέσα από αυτή. Τα πιο γνωστά είδη στρούντελ είναι εκείνα με μήλο (Apfelstrudel) , με γλυκό μαλακό τυρί (Topfenstrudel) και με κρέμα γάλακτος (Millirahmstrudel). Άλλοι τύποι στρούντελ περιλαμβάνουν βύσσινο (Weichselstrudel), κερασιά, γεμιστά καρυδιά (Nussstrudel) και βερύκοκο.Στην Ουγγαρία είναι γνωστό ως rétes, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία και τη Σερβία ως štrudla ή savijača, στη Σλοβενία ως štrudelj ή zavitek, στην Τσεχία ως závin ή Strudl, στην Πολωνία και τη Ρουμανία, ως ștrudel και στη Σλοβακία ως štrúdľa ή závin. Πληροφορίες για το στρούντελ του Νοτίου Τιρόλου
Εθνικό Πάρκο του Ρίο Αμπισέο

Το Εθνικό πάρκο του Ριο Αμπισέο (ισπανικά: Parque Nacional del Río Abiseo‎) είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO που βρίσκεται στο βόρειο Περού. Το πάρκο φιλοξενεί μεγάλο αριθμό ειδών χλωρίδας και πανίδας, καθώς και τη θέση πάνω από 30 προ-Κολομβιανών αρχαιολογικών χώρων. Από το 1986, το πάρκο παραμένει κλειστό για το κοινό λόγω της εύθραυστης φύσης τόσο του φυσικού όσο και του αρχαιολογικού περιβάλλοντος.

 Ένα είδος μαϊμούς, η Oreonax flavicauda που προηγουμένως θεωρούνταν εξαφανισμένη, είναι γνωστό ότι ζει στο πάρκο και φαίνεται να είναι ενδημικοί στην περιοχή. Αυτό οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι ο τομέας αυτός διατήρησε την κατάσταση του εθνικού πάρκου και κατατάχθηκε στον κατάλογο των τόπων παγκόσμιας κληρονομιάς το 1983. Μερικά σπάνια/απειλούμενα ζώα που το πάρκο περιλαμβάνει: Κόκκινους βρυχώμενους πίθηκους, Alouatta seniculus Άσπρες μαϊμού-αράχνες, Ateles belzebuth (Απειλούμενο είδος) Ιαγουάρους, Panthera onca Βασιλικούς γύπες, Sarcoramphus papa Ταρούκες, Hippocamelus antisensis Πάκα, Cuniculus (Απειλούμενο είδος) Ωχροκέφαλους παπαγάλους, Amazona ochrocephala (Απειλούμενο είδος)
Ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο

Το Ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο (συμβολ. ως ΕΚΠ) δύο ή περισσότερων θετικών ακεραίων (ή φυσικών αριθμών που δεν είναι μηδέν) ορίζεται ως ο μικρότερος θετικός ακέραιος (ή φυσικός) αριθμός που διαιρείται ακριβώς με όλους αυτούς τους δεδομένους αριθμούς.

 Πολλαπλάσια ενός θετικού ακεραίου αριθμού α ονομάζονται όλοι οι αριθμοί που προκύπτουν όταν αυτός πολλαπλασιαστεί με όλους τους άλλους θετικούς ακέραιους αριθμούς. Δηλαδή, πολλαπλάσια του α είναι οι αριθμοί: α, 2α, 3α, 4α, ... . Κάθε θετικός ακέραιος αριθμός (ή φυσικός αριθμός που δεν είναι μηδέν) διαιρεί όλα τα πολλαπλάσιά του, ενώ αν ο ίδιος διαιρείται από κάποιον άλλον, τότε είναι πολλαπλάσιο αυτού του αριθμού. Επίσης, εάν διαιρεί έναν άλλον, τότε θα διαιρεί και τα πολλαπλάσια του άλλου αριθμού. Από τα πολλαπλάσια που είναι κοινά για δύο ή περισσότερους θετικούς ακέραιους αριθμούς, ονομάζουμε το μικρότερο από αυτά ως ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο (ΕΚΠ) των αριθμών αυτών. Το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο των α, β, ..., κ συμβολίζεται με ΕΚΠ(α, β, ..., κ). Κάθε αριθμός α έχει πάντοτε διαιρέτες τον εαυτό του, α, και τη μονάδα, δηλ. τον αριθμό 1. Εάν έχει μόνον αυτούς, αποκαλείται πρώτος αριθμός, αλλιώς λέγεται σύνθετος. Σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να γραφτεί ως γινόμενο πρώτων αριθμών (παραγοντοποίηση). Π.χ. για να μετατρέψουμε το 90 σε γινόμενο πρώτων αριθμών (παράγοντες) διαιρούμε αρχικά με τον μικρότερο πρώτο αριθμό που τον διαιρεί, στην περίπτωση αυτή με το 2. Το αποτέλεσμα (εδώ 45) το διαιρούμε ξανά με τον ίδιο πρώτο αριθμό (αν γίνεται), αλλιώς με τον αμέσως μεγαλύτερο, στην περίπτωση αυτή με το 3. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία μέχρι οι διαδοχικές διαιρέσεις δώσουν αποτέλεσμα 1. Τότε, το γινόμενο όλων των προηγούμενων πρώτων αριθμών ισούται με τον αρχικό αριθμό. Αποτέλεσμα: 90 = 2 · 3 · 3 · 5 = 2 · 32 · 5. 1ος τρόπος. Λαμβάνουμε τον μεγαλύτερο από τους δοσμένους αριθμούς και υπολογίζουμε διαδοχικά τα πολλαπλάσιά του (αρχίζοντας από τον ίδιο), μέχρι να βρούμε εκείνο το πολλαπλάσιο που διαιρείται ακριβώς με όλους τους υπόλοιπους αριθμούς που έχουμε.2ος τρόπος. Παραγοντοποιούμε τους αριθμούς που μας έχουν δοθεί. Στη συνέχεια σχηματίζουμε το γινόμενο όλων των παραγόντων (πρώτων αριθμών), κοινών και μη κοινών, θέτοντας ως εκθέτη κάθε παράγοντα τον μεγαλύτερο. Έστω ότι θέλουμε να βρούμε το ΕΚΠ δυο αριθμών, των 90 και 24. Έχουμε: 90 = 2 · 32 · 5 και 24 = 23 · 3. Άρα το ΕΚΠ(90,24) είναι 23 · 32 · 5 = 360. Β. Τζαβίδας (1978). «Για τη Β΄Τάξη Άλγεβρα: Διαιρετότητα στο σύνολο των ακεραίων Ζ». Ευκλείδης Β΄ (4): 165-173. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=4113. Π. Μέγας (1978). «Για τη Β΄Τάξη Άλγεβρα: Μέγιστος κοινός διαιρέτης και ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο ακεραίων πολυωνύμων». Ευκλείδης Β΄ (5): 214-218. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=4288. Μέγιστος κοινός διαιρέτης Θεωρία αριθμών
Λάμπρος Φούντας

Ο Λάμπρος Φούντας (23 Μαΐου 1975 – Δάφνη Αττικής, 10 Μαρτίου 2010) ήταν μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας» που σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς στη Δάφνη Αττικής.

 Καταγόταν από το Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πάτρας και εργαζόταν ως βιολόγος. Είχε συλληφθεί στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1995. Τις 10 Μαρτίου 2010, εντοπίστηκαν δύο άντρες φερόμενοι να κλέβουν ένα αυτοκίνητο SEAT Ibiza στη Δάφνη Αττικής τις 4:40 π.μ. και αντιστάθηκαν στον έλεγχο πυροβολώντας εναντίον των αστυνομικών. Ένας από αυτούς, ο Λάμπρος Φούντας, σκοτώθηκε από πυροβολισμό, ενώ ο άλλος διέφυγε. Σύμφωνα με την αστυνομία βρέθηκαν ίχνη που συνέδεσαν τον Λάμπρο Φούντα με προηγούμενες τρομοκρατικές επιθέσεις, ενώ έγινε γνωστό ότι ήταν στις λίστες παρακολούθησης τρομοκρατών για μεγάλο διάστημα. Τον Απρίλιο του 2010, ύστερα από μακροχρόνιο έρευνα, προσήχθησαν έξι ύποπτοι. Περαιτέρω έρευνες οδήγησαν την αστυνομία στην ανακάλυψη 119.000 € σε μετρητά, πυροβόλων Zastava, ψεύτικων ταυτοτήτων που χρησιμοποιούνταν για να νοικιάζονται κρησφύγετα, εκρηκτικών (195 κιλά ANFO) και λεπτομερών σχεδίων για μελλοντικές τρομοκρατικές επιθέσεις. Αργότερα η αστυνομία ερευνώντας μια άλλη διεύθυνση στην Κυψέλη νοικιασμένη με ψεύτικη ταυτότητα ανακάλυψε ένα RPG-7. Επίσης βρέθηκαν χειροβομβίδες, δύο AK-47 και ένα υποπολυβόλο MP5 το οποίο βρέθηκε μέσω βαλλιστικής ότι συνδεόταν με προηγούμενες επιθέσεις.Σύμφωνα με μεταγενέστερο κείμενο της Πόλας Ρούπα, την περίοδο του θανάτου του, ο Φούντας συμμετείχε στην προετοιμασία νέων χτυπημάτων της τρομοκρατικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας.Το 2019, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε τις ελληνικές αστυνομικές, δικαστικές και εισαγγελικές αρχές για διαδικαστικά αναποτελεσματική έρευνα γύρω από τον θάνατο του Φούντα κρίνοντας ότι ο αποκλεισμός της οικογένειας του από το υλικό της δικογραφίας επί έξι χρόνια δεν επέτρεψε την απαραίτητη εμπλοκή της για μια ολοκληρωμένη έρευνα και επιδίκασε αποζημίωση ύψους 15.000 ευρώ στον προσφεύγοντα πατέρα του Φούντα. Ιστοσελίδα για τον Λάμπρο Φούντα
Δ΄ Τάγμα «Αλί Ντεμί»

Το Δ' Τάγμα "Αλή Ντεμί" (IV/15) ήταν τάγμα του ΕΛΑΣ, που δημιουργήθηκε τον Μάη του 1944. Είχε μικτή σύσταση από Έλληνες και Τσάμηδες. Η δράση του καθώς και η σύνθεση του αποτελεί θέμα διαφωνίας.

 Το όνομα του τάγματος προήλθε από τον κομμουνιστή και μεταξύ των ιδρυτών του Κομμουνιστικού κόμματος Αλβανίας Αλί Ντεμί γεννημένο στους Φιλιάτες της Ηπείρου που σκοτώθηκε το 1943 πολεμώντας στην Αλβανία τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Σύμφωνα με τον Λάμπρο Μπαλτσιώτη το τάγμα είχε πολλούς χριστιανούς καθώς και Τσάμηδες από τη περιοχή της Αλβανίας. Ο Pellumb Xhufi αναφέρει ότι το τάγμα είχε 500 Τσάμηδες. Ο Αθανάσιος Γκοτοβός αναφέρει ότι ήταν πολύ περιορισμένος ο αριθμός των Τσάμηδων που εντάχθηκαν στο IV/15 τάγμα ενώ αναφέρει ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν πρώην επίστρατοι σε δοσιλογικές οργανώσεις. Το τάγμα ήταν ενεργό για ένα πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα, καθώς πήρε μέρος μόνο σε αψιμαχίες. Η ύπαρξη και δράση των Τσάμηδων εντός του συγκεκριμένου τάγματος έχει χρησιμοποιηθεί για να μειωθεί το στίγμα του δοσιλογισμού από πολλούς Αλβανούς συγγραφείς.
Παραδοσιακή ενδυμασία Ίου

Ως παραδοσιακή ενδυμασία της Ίου αναφέρεται ο τρόπος ένδυσης που καθιερώθηκε κατά τους παλαιότερους αιώνες στη νήσο Ίο των Κυκλάδων και διατηρήθηκε μέχρι περίπου τα μέσα του εικοστού αιώνα.

 Η καθημερινή ενδυμασία των ανδρών ονομαζόταν «τσικουδένια» ενώ η επίσημη «λεβεντίστικη». Κατά την καθημερινή ενδυμασία, οι άνδρες χρησιμοποιούσαν ως κάλυμμα μια στρογγυλή κουκούλα την οποία στις επίσημες περιστάσεις αντικαθιστούσε ένας πλεκτός σκούφος ή φέσι. Παράλληλα φορούσαν σωκάρδι, ένα είδος γιλέκου, ζώνη, βράκα, κάλτσες και τσαρούχια. Η γυναικεία τοπική ενδυμασία της Ίου, αποτελείται από το καρκάλι ( είδος πουκάμισου ), το «σωπικάμισο μπρουζιτσένιο», το οποίο είναι είδος μεταξωτού πουκάμισου, το σωκάρδι που είναι πουκάμισο παρόμοιο με το αντίστοιχο ανδρικό, το κοντογούνι με προφίλια που οποίο είναι επίσης παρόμοιο με το αντίστοιχο ανδρικό γιλέκο και είναι διακοσμημένο με γούνα ή τσόχα ενώ διαθέτει και μανίκια. Παράλληλα, διαθέτει μεταξωτό φουστάνι, μαντήλι στους ώμους καθώς και διάφορα εξαρτήματα στο κεφάλι, όπως η καλύπτρα που ήταν γνωστή με την ονομασία κουρλί., το «μποξαδάκι» κατά τη χειμερινή περίοδο καθώς και ένα μαντήλι στο δεξί πλευρό. Θεοδ. Κ. Οθωναίου, Η νήσος Ίος ( Ιστορία - Λαογραφία - Γενικά ), τύποις Ιωάννου Κ. Γαβαλά, Αθήναι 1938. Ελληνικές Φορεσιές, Συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, β' έκδοση, Αθήνα 2005.
Λάκης Σάντας

Ο Λάκης (Απόστολος) Σάντας (22 Φεβρουαρίου 1922 - 30 Απριλίου 2011) ήταν Έλληνας αντιστασιακός ήρωας που μαζί με τον αγωνιστή Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη τη νύχτα της 30ής προς 31 Μαΐου 1941.

 Ο Λάκης Σάντας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1922, όπου τότε υπηρετούσε ο πατέρας του ως δημόσιος υπάλληλος. Οι γονείς του κατάγονταν από το χωριό Πηγαδησάνοι της Λευκάδας, με τη μητέρα του να κατάγεται και από τη Βυτίνα Αρκαδίας. Το 1934, η οικογένεια Σάντα εγκαθίσταται στην Αθήνα.Τελειώνει το γυμνάσιο το 1940 και αμέσως μετά εισάγεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα αποφοιτήσει μετά την απελευθέρωση. Τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941 θα κατεβάσει μαζί με το φίλο του Μανώλη Γλέζο τη χιτλερική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης και θα την κρύψει στο πηγάδι που οι αρχαίοι τάιζαν τον Εριχθόνιο, όπου και βρίσκεται θαμμένη ακόμα. Το 1942 εντάσσεται στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) και λίγο αργότερα στην Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟν). Το 1943 βγαίνει στο βουνό με τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ). Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες στην Αιτωλοακαρνανία, τη Φθιώτιδα και την Αττικοβοιωτία και το 1944 τραυματίστηκε. Το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία. Το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια, απ’ όπου το 1948 στέλνεται στη Μακρόνησο. Θα διαφύγει στη Γιουγκοσλαβία και θα ζητήσει πολιτικό άσυλο στον Καναδά, όπου θα ζήσει μέχρι το 1962. Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου έζησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο ίδιος εξιστόρησε το εγχείρημα υποστολής της σημαίας και ορισμένα περιστατικά από τη δράση του στην Εθνική Αντίσταση στον Ηλία Πετρόπουλο. Πέθανε στην Αθήνα στις 30 Απριλίου 2011. Η σορός του εκτέθηκε για λαϊκό προσκύνημα σε παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, ως τις 5 Μαΐου, οπότε κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου εκφώνησε επικήδειο ο Γλέζος, ενώ μεσίστια κυμάτιζε η ελληνική σημαία στο βράχο της Ακρόπολης. Μανώλης Γλέζος, Απόστολος Σάντας (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Τη νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ένας ήρωας σήμερα - Λάκης Σάντας (Νυχτερινός Επισκέπτης) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ποταμός Ρουφίτζι

Ο Ποταμός Ρουφίτζι (Αγγλικά Rufiji River, Σουαχίλι Mto Rufiji), βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός της Τανζανίας. Το ποτάμι σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Κιλομπέρο (Kilombero river) και Λουουέγκου (Luwegu river). Έχει μήκος περίπου 600 χιλιόμετρα (370 μίλια), με την πηγή του να είναι στη νοτιοδυτική Τανζανία και το στόμιό του στον Ινδικό Ωκεανό σε ένα σημείο μεταξύ της Νήσου Μαφία (Mafia Island), το οποίο ονομάζεται Κανάλι Μαφία (Mafia Channel). Ο κύριος παραπόταμός του είναι ο Μεγάλος Ποταμός Ρουάχα (Great Ruaha River). Είναι πλωτός για περίπου 100 χιλιόμετρα (62 μίλια). Ο Ποταμός Ρουφίτζι ή απλά ο Ρουφίτζι, βρίσκεται 200 περίπου χιλιόμετρα (120 μίλια) νοτίως του Νταρ-ες-Σαλάαμ (Dar-es-Salaam). Το δέλτα του ποταμού - περιέχει το μεγαλύτερο δάσος μαγκροβίων στην ανατολική Αφρική.

 Ένας κλάδος των αρχαίων θαλάσσιων οδών οδηγούσε κάτω προς την Ανατολική ακτή της Αφρικής που ονομαζόταν «Αζανία» από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα μ.Χ., όπως περιγράφεται στο «Περίπλους τῆς Ἐρυθράς Θαλάσσης» (και, πολύ πιθανόν, 澤散 Zesan τον 3ο αιώνα από τους Κινέζους), τουλάχιστον έως τον λιμένα γνωστό στους Ρωμαίους ως Ράπτα, η οποία πιθανότατα ήταν εγκατεστημένη στο δέλτα του ποταμού Ρουφίτζι στη σύγχρονη Τανζανία.Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από τον Οκτώβριο του 1914 έως τον Ιούλιο του 1915, το δέλτα του ποταμού ήταν σκηνή παρατεταμένης ναυτικής επιχείρησης. Αυτές ήταν οι απόπειρες και αργότερα η επίτευξη, του Βασιλικού Ναυτικού να εξουδετερώσει και να καταστρέψει το Γερμανικό καταδρομικό Konigsberg. Η λεκάνη απορροής του συμπλέγματος του ποταμού Ρουφίτζι είναι 177.429 τ.χλμ.. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιοχή Ρουφίτζι Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Chami, Felix A. 1999. "The Early Iron Age on Mafia island and its relationship with the mainland." Azania Vol. XXXIV 1999, pp. 1–10. (Αγγλικά) Chami, Felix A. 2002. "The Egypto-Graeco-Romans and Panchea/Azania: sailing in the Erythraean Sea." In: Society for Arabian Studies Monographs 2 Trade and Travel in the Red Sea Region. Proceedings of Red Sea Project I held in the British Museum October 2002, pp. 93–104. Edited by Paul Lunde and Alexandra Porter. ISBN 1-84171-622-7. (Αγγλικά) Miller, J. Innes. 1969. Chapter 8: "The Cinnamon Route". In: The Spice Trade of the Roman Empire. Oxford: University Press. ISBN 0-19-814264-1 (Αγγλικά) Ray, Himanshu Prabha, ed. 1999. Archaeology of Seafaring: The Indian Ocean in the Ancient Period. Pragati Publications, Delhi. (Αγγλικά) Map of the Rufiji River basin at Water Resources eAtlas
Γεωγραφική Ένωση

Η Γεωγραφική Ένωση (Geographical Association) είναι οργανισμός που έχει στόχο να διαδοθεί η διδασκαλία της γεωγραφίας και να κατανοηθεί η αξία του να μάθουν όλοι γεωγραφία. Έδρα της είναι το Σέφιλντ της Αγγλίας.

 Η Ένωση απαρτίζεται από σχεδόν 10.000 μέλη, ανάμεσα στα οποία και εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς επίσης και ακαδημαϊκοί. Σημερινός επικεφαλής (Chief Executive) της Ένωσης είναι ο Καθηγητής Ντέιβιντ Λαμπέρ (David Lambert). Πρόκειται για εκπαιδευτικό οργανισμό φιλανθρωπικού χαρακτήρα, που ιδρύθηκε από πέντε παιδαγωγούς, μεταξύ των οποίων και ο Χάλφορντ Τζον Μακίντερ, το 1893. Ο οργανισμός είναι ανεξάρτητος από την κρατική βοήθεια στο σύνολό του. Ο οργανισμός διοικείται από λίγο επαγγελματικό προσωπικό σε συνεργασία με τα μέλη του, στην πλειοψηφία τους παιδαγωγούς, σε τοπικό επίπεδο. Ο αρχικός σκοπός της Γεωγραφικής Ένωσης παραμένει το κυριότερο μέλημά της: είναι να καταστήσει κοινές τις ιδέες και η αλληλομάθηση. Στην αρχή, μια ομάδα εκπαιδευτικών σκόπευαν να συναντηθούν και να ανταλλάξουν ιδέες για το με ποιους τρόπους η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει τη διδασκαλία. Σήμερα, με την έλευση των νέων τεχνολογιών, η Γεωγραφική Ένωση μπορεί να διαθέσει για το ευρύ κοινό ποικίλο υλικό για τη διδασκαλία και τη μάθηση της γεωγραφίας. Η Γεωγραφική Ένωση οδεύει στο να συμπεριλάβει στους κόλπους της και να εξυπηρετήσει τις ανάγκες όλων των διδασκόντων της Γεωγραφίας, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του καθενός ατομικά. Ο σκοπός της είναι να αναζητήσει, να θρέψει και να υποστηρίξει την εξαίρετη διδασκαλία της Γεωγραφίας και να εξασφαλίσει ότι το λειτούργημα κατανοεί τη δύναμη της γεωγραφίας στο να εξυπηρετεί εκπαιδευτικούς στόχους. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, χρησιμοποιούνται πολλές και διαφόρων ειδών δραστηριότητες. Η Γεωγραφική Ένωση, σε συνεργασία με την Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία (Royal Geographical Society RGS-IBG) έχει λάβει επιχορηγήσεις από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου με σκοπό την προώθηση διαφόρων σχεδίων. Το πρώτο πακέτο χρηματοδότησης καλύπτει την περίοδο 2006-2008 και ένα δεύτερο έχει εγκριθεί για την περίοδο 2008-2011. Balchin, W.J.V (1993) "The Geographical Association: the first hundred years" (GA, Sheffield) ISBN 0948512712 Ιστότοπος της Γεωγραφικής Ένωσης Η Γεωγραφική Ένωση στο Μάντσεστερ Αρχειοθετήθηκε 2011-07-16 στο Wayback Machine. GA NING - Κοινωνικό δίκτυο Σελίδα για το σχέδιο της Γεωγραφίας για τη Νεολαία Αρχειοθετήθηκε 2008-11-19 στο Wayback Machine.
Άλβαρο Ουρίμπε

Ο Άλβαρο Ουρίμπε Βέλες (Álvaro Uribe Vélez, 4 Ιουλίου 1952-) ήταν πρόεδρος της Κολομβίας από το 2002 μέχρι τις 7 Αυγούστου 2010. Ο Ουρίμπε προώθησε μια συνταγματική αναθεώρηση ώστε να μπορέσει να είναι υποψήφιος για μια δεύτερη θητεία.

 Γεννήθηκε το 1952. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αντιόκιας, στην οποία διετέλεσε γερουσιαστής το διάστημα 1986-94 και κυβερνήτης το 1995-97. Παντρεύτηκε τη Λίνα Μορένο και απέκτησαν 2 παιδιά. Ανέλαβε ΓΓ του Υπουργείου Εργασίας την περίοδο 1977-78. Εξελέγη πρόεδρος ως ανεξάρτητος, κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές της 26ης Μαΐου του 2002 συγκεντρώνοντας το 53% των ψήφων και ορκίστηκε στις 7 Αυγούστου του 2002. Αντιπρόεδρος ανέλαβε ο Φρανσίσκο Σάντος Καλδερόν. Ο Ουρίμπε επανεξελέγη στις εκλογές της 28 Μάη του 2006 για μια δεύτερη θητεία με 62,2% των ψήφων. Ο κύριος αντίπαλός του, ο υποψήφιος της κεντροαριστεράς Κάρλος Γκαβίρια, έλαβε 22,2%, δηλαδή σχεδόν 2,4 εκατομμύρια ψήφους και ο υποψήφιος του φιλελεύθερου κόμματος (αντιπολίτευση) Οράσιο Σέρπα το 11,99% των ψήφων. Ορκίστηκε υπό αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας για δεύτερη θητεία- κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της Κολομβίας- στις 8 Αυγούστου 2006. Το 2010 τον διαδέχθηκε ο Χουάν Μανουέλ Σάντος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Álvaro Uribe στο Wikimedia Commons http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/americas/1996976.stm - Προφίλ του πολιτικού στο BBC.
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1963-64

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1963-64 ήταν το 3ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία αρχικά μετείχαν οκτώ σύλλογοι των βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν στον διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε αήττητη η Ραπίντ Βουκουρεστίου από τη Ρουμανία. Η διοργάνωση ξεκίνησε το Μάιο του 1963 και οι δύο τελικοί έγιναν τον Σεπτέμβριο του 1964.

 Μπεσίκτας - Ντιναμό Τ.: 1-0 Μπεσίκτας - Ραπίντ Β.: 0-0 Ντιναμό Τ. - Μπεσίκτας (Β΄): 2-0* Ραπίντ Β. - Μπεσίκτας: 3-0 Μπεσίκτας - Λέφσκι: 1-0 Ντιναμό Τ. - Ραπίντ Β.: 1-1 Ντιναμό Τ. - Λέφσκι: 1-1 Ραπίντ Β. - Λέφσκι: 2-0 Λέφσκι - Ντιναμό Τ.: 1-1 Ραπίντ Β. - Ντιναμό Τ.: 2-1 Λέφσκι - Μπεσίκτας: 4-0 Λέφσκι - Ραπίντ Β.: 0-1* Σημείωση: Η Μπεσίκτας έστειλε τη Β΄ ομάδα της στα Τίρανα, διότι την ίδια ημέρα η Α΄ ομάδα της αγωνιζόταν στο Βουκουρέστι με τη Ραπίντ. Έτσι στις 17 Οκτωβρίου 1963 συνέβη το παράδοξο την ίδια μέρα να δίνει δυο αγώνες με δύο διαφορετικές ομάδες, σε δύο διαφορετικές χώρες για την ίδια διοργάνωση. Η ολοκλήρωση των αγώνων στο Β΄ Όμιλο εξελίχθηκε σε παρωδία, αφού η Φενερμπαχτσέ αποχώρησε εξαρχής, ενώ ο Ολυμπιακός και η Ραντνίσκι αποσύρθηκαν από τη διοργάνωση, όταν ηττήθηκαν δυο φορές από την Σπαρτάκ Πλ. και δεν είχαν πλέον ελπίδα για την πρώτη θέση. Έτσι η βουλγαρική ομάδα προκρίθηκε στον τελικό χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Έγιναν οι εξής αγώνες: Σπαρτάκ Πλ. - Ολυμπιακός: 5-3 Σπαρτάκ Πλ. - Ραντνίσκι: 2-0 Ολυμπιακός - Σπαρτάκ Πλ.: 1-2 Ραντνίσκι - Σπαρτάκ Πλ.: 2-3 ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Φιλιππούπολη, 9 Σεπτεμβρίου 1964:ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Βουκουρέστι, 16 Σεπτεμβρίου 1964: Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου
IOS 13

Το iOS 13 είναι η δέκατη τρίτη έκδοση του λειτουργικού συστήματος iOS της Apple, και είναι διάδοχος του iOS 12. Ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια του συνεδρίου προγραμματιστών, WWDC19, της Apple, στις 3 Ιουνίου 2019. Έχει κυκλοφορήσει ήδη απο τον Σεπτέμβριο του 2019.

 Το iOS 13 ανακοινώθηκε στο WWDC19, στις 3 Ιουνίου 2019. Το iOS 13.0 Developer Beta 1 έγινε διαθέσιμο για προγραμματιστές την ίδια ημέρα. Το iOS 13 βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο και η κυκλοφορία του αναμένεται να είναι τον Σεπτέμβριο του 2019. Επίσημη ιστοσελίδα
Σισενάνδ

Ο Σισενάνδ, Sisenand, Ισπανικά, Γαλικιανά και Πορτογαλικά: Sisenando, λατινικά: Sisenandus‎, (π. 605 – 12 Μαρτίου 636) ήταν Βησιγότθος βασιλιάς της Ισπανίας, της Σεπτιμανίας και της Γαλισίας από το 631 έως το 636.

 Ο Σισενάνδ ήταν ο κυβερνήτης της Σεπτιμανίας, όταν οι ευγενείς επαναστάτησαν εναντίον τού Βησιγότθου βασιλιά Σουιντίλα, για τις κατασχέσεις εδαφών από τον τελευταίο και τη διανομή των προνομίων μεταξύ των ευγενών και του κλήρου. Ο Σισενάνδ συμμετείχε στην εξέγερση και ανέτρεψε τον Σουιντίλα με τη βοήθεια του Δαγοβέρτ Α' βασιλιά των Φράγκων, στον οποίο οι Γότθοι ευγενείς πρόσφεραν σε αντάλλαγμα ένα πιάτο φτιαγμένο από καθαρό χρυσό, βάρους 500 λιβρών. Το πιάτο φέρεται να ήταν το δώρο, που είχε δώσει ο Αέτιος, ένας Ρωμαίος στρατηγός, στον Θορισμούνδο, τότε βασιλιά των Βησιγότθων, το 451. Αφού ανέτρεψε επιτυχώς τον Σουιντίλα και κατέλαβε την Καισαραυγούστα (Σαραγόσα) στις 26 Μαρτίου 631, ο Σισενάνδ αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς. Η νίκη τού Σισενάνδ αντιπροσώπευε επίσης τον θρίαμβο των ευγενών έναντι του απλού λαού, αν και ο μεγαλύτερος ωφελούμενος ήταν ο κλήρος, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την κόπωση των άλλων διεκδικητών για να ενισχύσει τη δική του επιρροή. Με την ανάληψη του θρόνου, έβαλε ο Σουιντίλα, ο προηγούμενος βασιλιάς, να ανακηρυχθεί τύραννος για τα πολλά του εγκλήματα, την ανομία και τη συσσώρευση πλούτου σε βάρος των φτωχών. Αφαίρεσε επίσης όλους τους φόρους για τον κλήρο. Μεταξύ 632 και 633 έγινε -από ό,τι φαίνεται- μία απόπειρα εξέγερσης μέσα στο βασίλειο, με επικεφαλής τον Ιουδίλα, που μαρτυρείται μόνο από δύο νομίσματα από τη Μέριδα και τη Γρανάδα, που έφεραν την επιγραφή IUDILA REX. Η επανάσταση απέτυχε και ο Ιουδίλα σκοτώθηκε αργότερα. Προκειμένου να επιτύχει την εκκλησιαστική ομοιογένεια, στις 8 Δεκεμβρίου 633, ο Σισενάνδ συγκάλεσε την Δ΄ Σύνοδο του Τολέδο, η οποία συνέταξε αστικούς και εκκλησιαστικούς νόμους εντός του Βησιγοτθικού βασιλείου, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής, του αφορισμού και της καταδίκης σε αιώνια κόλαση για όσους επαναστατούσαν εναντίον του βασιλείου. Παρόμοιες κυρώσεις εγκρίθηκαν για όσους επιθυμούσαν να αποστασιοποιηθούν από αυτόν τον νόμο. Ωστόσο η Σύνοδος δεν παραχώρησε κανένα κληρονομικό δικαίωμα στον βασιλιά. Ο επόμενος βασιλιάς θα εκλεγόταν από τους επισκόπους και τους μεγιστάνες, από έναν δικό τους. Ο Σισενάνδ απεβίωσε με φυσικό τέλος στην πόλη του Τολέδου στις 12 Μαρτίου 636. Ο Σιντίλα επιλέχθηκε από τους επισκόπους για να τον διαδεχθεί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sisenando στο Wikimedia Commons