Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου

Το Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου (πολωνικά: Zawieszenie dzwonu Zygmunta), με πλήρη τίτλο Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας το 1521 (πολωνικά: Zawieszenie dzwonu Zygmunta na wieży katedry w roku 1521 w Krakowie‎) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο, που ολοκληρώθηκε το 1874. Απεικονίζει την εγκατάσταση της καμπάνας του Σιγισμούνδου στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας το 1521. Η καμπάνα εγκαταστάθηκε στον Πύργο του Σιγισμούνδου και χτύπησε για πρώτη φορά στις 13 Ιουλίου 1521. Η καμπάνα θεωρείται ένα από τα εθνικά σύμβολα της Πολωνίας. Αυτός ο πίνακας είναι ένας από τους πολλούς ιστορικούς πίνακες του Ματέικο. Δείχνει ένα πλήθος ανθρώπων, με μια σειρά από αναγνωρίσιμες φιγούρες ιστορικής σημασίας. Μεταφέρει τη Χρυσή Εποχή της Πολωνικής Αναγέννησης και τη δύναμη του Βασιλείου της Πολωνίας. Υπάρχουν διάφορα εναλλακτικά ονόματα για τον πίνακα, τα οποία περιλαμβάνουν: Καθαγιασμός της καμπάνας του Σιγισμούνδου... (Poświęcenie dzwonu Zygmunta...), όπως προτάθηκε από τον Μιετσίσουαφ Τρέτερ, Ανύψωση της καμπάνας του Σιγισμούνδου..., Καμπάνα του Βασιλιά Σιγισμούνδου ή απλώς Καμπάνα του Σιγισμούνδου (Dzwon Zygmunta).

 Ο πίνακας Καμπάνα του Σιγισμούνδου δημιουργήθηκε το 1874. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ο Ματέικο ανέθεσε σε τεχνίτες να δημιουργήσουν ένα αντίγραφο μιας σκαλωσιάς που χρησιμοποιήθηκε για τη μετακίνηση της καμπάνας και προσδιόρισε την πιθανή αρχική της θέση, προκειμένου να την απεικονιστεί ρεαλιστικά.Υπάρχουν πολλά ανέκδοτα που σχετίζονται με αυτόν τον πίνακα. Ο Ματέικο χρησιμοποίησε την οικογένειά του για μοντέλα και πιθανότατα ο πίνακας περιέχει σχεδόν όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Ο πίνακας έτυχε καλής υποδοχής από τους σύγχρονους και ο Στανίσουαφ Ταρνόφσκι δημοσίευσε μια εκτενή και θετική κριτική το 1875 στο Przegląd Polski. Το έργο παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1875 και πιθανώς συνέβαλε στην αναγνώριση του Ματέικο από τη Γαλλική Ακαδημία. Τρία χρόνια αργότερα παρουσιάστηκε ξανά εκεί, κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Universelle (1878) και (μαζί με άλλους δύο πίνακες – Unia lubelska (Ένωση του Λούμπλιν) και Βάτσουαφ Βίλτσεκ - του απέδωσαν τιμητικό χρυσό μετάλλιο.Ο πίνακας βρίσκεται στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Πολωνίας στη Βαρσοβία. Ο Ματέικο ενδιαφέρθηκε βαθιά για την εποχή της Αναγέννησης στην Πολωνία και αυτός ο πίνακας είναι ένας από τους πολλούς ιστορικούς πίνακες που έθεσε εκείνη την περίοδο. Η σύνθεση είναι πολύ πολύχρωμη, αλλά ρεαλιστική. Μεταφέρει τη Χρυσή Εποχή της Πολωνικής Αναγέννησης και τη δύναμη του σύγχρονου Βασιλείου της Πολωνίας, τόσο των ελίτ όσο και των απλών ανθρώπων. Η αριστερή πλευρά του πίνακα επικεντρώνεται στον πλούτο και τη δόξα της εποχής, ενώ η δεξιά σημειώνει τη σκληρή δουλειά των απλών ανθρώπων που κατέστησαν δυνατή αυτό το μεγαλείο. Αν και ο πίνακας είναι συνήθως γνωστός ως Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου.., στην πραγματικότητα δεν δείχνει τη στιγμή του κραμάσματος αλλά τη στιγμή της ανάδυσης της καμπάνας από το καλούπι στο οποίο χυτεύτηκε.Ο πίνακας δείχνει ένα πλήθος, με μια σειρά από αναγνωρίσιμες φιγούρες ιστορικής σημασίας. Στα αριστερά, υπάρχει η βασιλική αυλή, αλλά μόνο ο βασιλιάς, Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας, η οικογένειά του (συμπεριλαμβανομένης της βασίλισσας Μπόνα Σφόρτσα) και ο γελωτοποιός της αυλής, Στάντσικ, μπορούν να αναγνωριστούν. Ο Σιγισμούνδος, ο χορηγός της καμπάνας του Σιγισμούνδου και ο γιος του, Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος της Πολωνίας, ήταν Πολωνοί βασιλιάδες που ενέπνευσαν άλλα έργα του Ματέικο, όπως το Δημοκρατία του Μπάμπιν (1881) και το Ίδρυση της Ακαδημίας Λουμπράνκσι στο Πόζναν (1886). Η απεικόνιση του Σιγισμούνδου Α΄ στον πίνακα είναι αυτή όπου ο Ματέικο τον δείχνει με περηφάνια και σεβασμό. Άλλα πρόσωπα της αυλής περιλαμβάνουν τον τραπεζίτη Γιαν Μπόνερ, τον έμπορο και αξιωματούχο Σεβέριν Μπέθμαν και τον καστελάνο και βοεβόδα Στανίσουαφ Κμίτα. Ο επίσκοπος Γιαν Χογένσκι εμφανίζεται επίσης στον πίνακα, ο οποίος καθαγιάζει την καμπάνα, με τον κανονικό Γκζέγκος Λουμπράνσκι κοντά.Έξω από την αυλή, ο κύριος δημιουργός της καμπάνας, Χανς Μπέχαμ, φαίνεται πάνω από την καμπάνα. Ανάμεσα σε αυτόν και την αυλή υπάρχουν δύο σκοτεινές φιγούρες. Πρόκειται για τον αρχιτέκτονα του Βάβελ Μπαρτολομέο Μπερέτσι και έναν μουσικό, τον Μπάλιντ Μπάκφαρκ, ο οποίος σύμφωνα με έναν μύθο πέταξε μια χορδή από το όργανό του στον λιωμένο μπρούτζο (στην πραγματικότητα έφτασε στην Πολωνία δύο δεκαετίες μετά την ρίψη της καμπάνας). Στο βάθος διακρίνεται το Κάστρο Βάβελ.Όπως έκανε συχνά, ο Ματέικο περιλάμβανε ανθρώπους που θεωρούσε σημαντικούς για την εποχή, αλλά δεν μπορούσαν να είναι παρόντες στη σκηνή, όπως ο γιος του Σιγισμούνδου Α΄, Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος, ο οποίος θα ήταν μόλις ενός έτους. Το 1885, ο Ματέικο θα ζωγράφιζε μια εικόνα σαν συνέχεια, Ο Σιγισμούνδος ακούει την καμπάνα του Σιγισμούνδου (Zygmunt I słuchający Dzwonu Zygmunta), δείχνοντας έναν μεγαλύτερο Σιγισμούνδο και τον Στάντσικ, να σκέπτονται το πέρασμα της εποχής τους. Κρέμασμα της καμπάνας του Βασιλιά Σιγισμούνδου στο καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ στην Κρακοβία στο ScholarsResource.com