IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνω Γραμματικό Πέλλας

Το Άνω Γραμματικό είναι ορεινό χωριό του νομού Πέλλας σε υψόμετρο 1.160 μέτρων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον οικισμό Κάτω Γραμματικό συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γραμματικού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Βεγορίτιδας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.

 Το Άνω Γραμματικό είναι χτισμένο στις βόρειες πλαγιές του Βερμίου, κοντά στη λίμνη Βεγορίτιδα και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Μακεδονίας. Απέχει 26 χλμ. ΝΔ. της Έδεσσας και 26 χλμ. ΒΔ. της Νάουσας. Γεωγραφικά βρίσκεται στα σύνορα των νομών Πέλλας, Ημαθίας και Κοζάνης και γειτονεύει με το ιστορικό χωριό Πύργοι (Κατράνιτσα) Πτολεμαΐδας το οποίο καταστράφηκε ολοκληρωτικά την περίοδο της Κατοχής, από τους Γερμανούς κατακτητές στις 23 Απριλίου 1944. Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Γραμματίκοβο ή Καλύβια. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μέχρι τα μέσα του ΄30 οι μισοί και πλέον από τους κατοίκους του Άνω Γραμματικού μετανάστευσαν στη Ρουμανία με αποτέλεσμα το χωριό να αρχίσει να παρακμάζει. Κάτω Γραμματικό - Άνω Γραμματικό Αρχειοθετήθηκε 2020-10-17 στο Wayback Machine. Βέρμιο Άνω Γραμματικό - Μαύρη Πέτρα Αρβανιτόβλαχοι στο Βέρμιο και το Βόρρα: ένα συμβόλαιο ενοικίασης καλυβικής εγκατάστασης, αρχές 20ού αιώνα Συλλογή Φωτογραφιών από το Άνω Γραμματικό από το Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο Βέρμιο τον Απρίλη του 1944 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Γαμετογένεση

Γαμετογένεση ονομάζεται η παραγωγή απλοειδών γεννητικών κυττάρων (γαμετών), δηλαδή ωαρίων και σπερματοζωαρίων σε οργανισμούς που αναπαράγονται αμφιγονικά. Οι γαμέτες παράγονται από αρχέγονα γεννητικά κύτταρα τα οποία δημιουργούνται κατά την δεύτερη εβδομάδα ανάπτυξης του εμβρύου στην επιβλάστη, και μετακινούνται τις επόμενες δύο εβδομάδες προς τον λεκιθικό ασκό. Κατά την τέταρτη εβδομάδα, τα αρχέγονα αυτά κύτταρα επιστρέφουν στο σώμα του αναπτυσσόμενου εμβρύου για να καταλήξουν στις γονάδες (ωοθήκη ή όρχεις). Με μιτωτικές διαιρέσεις αυξάνουν τον αριθμό τους ενώ μετατρέπονται σε γαμέτες μέσω της διαδικασίας της γαμετογένεσης η οποία περιλαμβάνει την διαδικασία της μείωσης και της κυτταρικής διαφοροποίησης.

 Η διαδικασία του σχηματισμού των ωαρίων ονομάζεται ωογένεση. Η ωρίμανση των ωαρίων ξεκινά πριν την γέννηση του θηλυκού ατόμου, ενώ είναι ακόμη έμβρυο. Με την επιστροφή των αρχέγονων γεννητικών κυττάρων στην θηλυκή γονάδα (ωοθήκη) κατά την 4η εβδομάδα κύησης, τα κύτταρα αυτά ξεκινούν μιτωτικές διαιρέσεις και μετατρέπονται σε πρωτοταγή ωοκύτταρα (primary oocytes). O αριθμός των πρωτοταγών ωοκυττάρων θα αυξηθεί σε 7 εκατομμύρια κύτταρα κατά τον 4ο μήνα και θα μειωθεί στα 1-2 εκατομμύρια κατά την γέννηση. Αρκετά από αυτά τα ωογόνια θα εισέλθουν στην μείωση Ι, όμως θα σταματήσουν κατά το στάδιο της πρόφασης Ι. Στον άνθρωπο η παραγωγή ωοκυττάρων ολοκληρώνεται στον έβδομο μήνα της κύησης και τα πρωτοταγή ωοκύτταρα παραμένουν σε αδράνεια μέχρι την εφηβεία. Μετά το πέρας της εφηβείας, θα ολοκληρωθεί η πρώτη μειωτική διαίρεση και θα σχηματιστούν δευτεροταγή ωοκύτταρα (secondary oocytes). Το ωοκύτταρο ονομάζεται πρωτοταγές ωοκύτταρο μέχρι την ολοκλήρωση της πρώτης μειωτικής διαίρεσής του και δευτερογενές ωοκύτταρο μέχρι την ολοκλήρωση της δεύτερης μειωτικής διαίρεσής του. H δεύτερη μειωτική διαίρεση θα ξεκινήσει μετά την ρήξη του ωοθυλακίου αλλά θα σταματήσει στο στάδιο της μετάφασης ΙΙ και θα ολοκληρωθεί μόνο εάν διεισδύσει ένα σπερματοζωάριο σε μια πιθανή γονιμοποίηση. Η σπερματογένεση ξεκινά στην εφηβεία, στα σπερματικά σωληνάρια του όρχι. Τα μιτωτικά γαμετικά κύτταρα του όρχεως ονομάζονται σπερματογόνια. Μετά την ήβη, τα διάμεσα κύτταρα διεγείρουν τα σπερματογόνια για να πολλαπλασιαστούν, και ορισμένα από αυτά γίνονται πρωτοταγή σπερματοκύτταρα ύστερα από την τελευταία μιτωτική διαίρεση. Αυτά θα υποστούν την πρώτη μειωτική διαίρεση για να γίνουν δευτεροταγή σπερματοκύτταρα και μετά και την δεύτερη μειωτική διαίρεση θα γίνουν απλοειδείς σπερματίδες, οι οποίες θα ωριμάσουν και θα διαφοροποιηθούν σε σπερματοζωάρια. O'Rahilly, Ronan (2000). εμβρυολογία και τερατολογία του ανθρώπου. Μτφρ. Αζαρίας Καραμανλίδης. ιατρικές εκδόσεις Π.Χ. Πασχολίδης. Schoenwolf, Gary (2015). Larsen's Human Embryology, 5th Edition.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας (σλαβομακεδονικά: Фудбалска Федерација на Македонија, ФФМ‎) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Βόρεια Μακεδονία. Εδρεύει στα Σκόπια και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βόρειας Μακεδονίας.

 Η ομοσπονδία διαμορφώθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1926, με την ιδρυτική γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε σε εστιατόριο στην πόλη των Σκοπίων. Η ομοσπονδία ανασυστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 14 Αυγούστου του 1949 στο Σκόπια (μετά το τέλος της Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το πρώτο τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε ως μέρος του αθλητικού συνδέσμου της πόλης των Σκοπίων, από την οποία διαχωρίστηκε στις 16 Αυγούστου του 1948). Από το 1949 έως το 2002, ονομαζόταν «Ποδοσφαιρική Ένωση ΣΔΜ» (Фудбалски Сојуз на Македонија, ФСМ). Πρώτος πρόεδρος της νεοσύστατης ομοσπονδίας διετέλεσε ο Λιούμπισαβ Ιβάνοφ - Τζίνγκο. Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Στις 22 Μαρτίου του 2014 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο. Επίσημος ιστότοπος Η Βόρεια Μακεδονία Αρχειοθετήθηκε 2013-09-03 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Βόρεια Μακεδονία στον ιστότοπο της UEFA
Μαρία του Λόον-Χάινσμπεργκ

Η Μαρία, ολλανδ.: Maria van Loon-Heinsberg (1426 - 20 Απριλίου 1502) από τον Οίκο του Λόον ήταν κόρη του κυρίου των Γύλιχ, Χάινσμπεργκ, Λέβενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Γύλιχ, Χάινσμπεργκ και Λέβενμπεργκ. και της 2ης συζύγου του Άννας, κόρης του κόμη του Ζολμς. Απεβίωσε στις 20 Απριλίου 1502 ως το τελευταίο μέλος του Οίκου του Λόον-Χάινσμπεργκ και τάφηκε με τον σύζυγό της στο μαυσωλείο του Ένγκελμπερτ Α΄ του Νάσσαου στην εκκλησία της Παναγίας στην πλατεία της αγοράς στη Μπρέντα. Παντρεύτηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1440 με τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Νάσσαου και κύριο της Μπρέντα, και είχαν τα ακόλουθα τέκνα: Άννα (π.1441-1514), παντρεύτηκε πρώτα τον Όθωνα Ε΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (π. 1439-1471) και μετά με τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν. Ιωάννα (π.1444 - π.1468), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Βάλντεκ. Οδιλία (π.1445-1493). Αδριάνα (1449–1477), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Ένγκελμπερτ Β΄ (1451-1504), κόμης του Νάσσαου και Βιάντεν, κύριος των Μπρέντα, Λεκ, Ντηστ, Ρόοζεντααλ, Νίσπεν, Βόουβ. Ιωάννης Ε΄ (1455–1516), κόμης του Νάσσαου (Ντίλενμπουργκ, Χάνταμαρ, Χέρμπορν), Βιάντεν, Ντητς και κύριος της Μπρέντα.
Σπάρτακος Κιτίου

Ο Σπάρτακος Κιτίου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Κίτι της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1958. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Κιτίου.

 Ο Σπάρτακος ιδρύθηκε το 1958. Μέχρι το 1985 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ένωσης Λάρνακας (ΕΠΕΛ), της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Σπάρτακος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Την εποχή εκείνη η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε ομίλους. Ο Σπάρτακος συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Τις πρώτες τρεις περιόδους η ομάδα παρέμενε στην κατηγορία. Την περίοδο 1989-90 τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Σπάρτακος συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Σπάρτακος συμμετείχε στο Β΄ όμιλο. Μετά από 13 χρόνια, το 2003, η ομάδα κέρδισε τη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Την περίοδο 2003-04 τερμάτισε στην 6η θέση και την επόμενη περίοδο στην 11η. Την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στην ενδέκατη θέση ισοβαθμώντας με τη δωδέκατη ομάδα που υποβιβάστηκε. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της.Την περίοδο 2007-08 τερμάτισε στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας, δύο μόλις βαθμό μακριά από την τρίτη θέση που οδηγούσε στη Β΄ κατηγορία. Ο Σπάρτακος συμπλήρωσε εφτά συνεχόμενες περιόδους στη Γ΄ κατηγορία μέχρι που τη περίοδο 2013-14 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Ισοβαθμούσε με την ενδέκατη ομάδα, η οποία παρέμεινε στην κατηγορία, αλλά υστερούσε στην ισοβαθμία. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στη δέκατη τρίτη. Όπως είχε προαποφασιστεί, η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία για τη Δ΄ κατηγορία. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6 έως 14 εντάχθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16.Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε.Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2016-17. Δ΄ Κατηγορία:Πρωταθλητής (2): 2006Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ: Νικητής (1): 2022 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου «Σπάρτακος Κιτίου». Κοινοτικό Συμβούλιο Κιτίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2016. Σπάρτακος Κιτίου στο Facebook
Κόσμος 12

Ο Κόσμος 12 (ρωσικά: Космос 12) ή Zenit-2 No.6 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1962. Ήταν ο έβδομος από τους 81 δορυφόρους τύπου Ζενίτ-2 που στάλθηκαν στο διάστημα.

 Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 που είχε αριθμό σειράς από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 22 Δεκεμβρίου 1962 (09:23 UTC). Αφού τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά, πήρε την ονομασία Harvard "1962 Beta Omega 2" και τον αριθμό 517 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Κόσμος 12 τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 199 χλμ., απόγειο 386 χλμ., κλίση 64,9 μοιρών και τροχιακή περίοδο 90,37 λεπτών. Στις 30 Δεκεμβρίου η κάψουλα επανεισόδου, στην οποία μεταφέρονταν το φιλμ επέστρεψε πίσω στην Γη. Διαστημικές αποστολές το 1962
Ισίδωρος ο Χαρακηνός

Ο Ισίδωρος ο Χαρακηνός ήταν Ελληνο-Ρωμαίος γεωγράφος του δεύτερου μισού του 1ου αι. π.Χ. μέχρι το πρώτο μισό 1ου αι. μ.Χ. Έζησε την εποχή του καίσαρα Αυγούστου και ήταν σύγχρονος του Στράβωνα.

 Για τον Ισίδωρο είναι γνωστό ότι έγραφε στα ελληνικά και ο τόπος προέλευσής του, ο Χάραξ. Ο μελετητής του Ισίδωρου, Ουίλφρεντ Χάρβεϋ Σοφ (W.H. Schoff) θεωρεί ότι αυτός ο Χάραξ ήταν η Αντιόχεια η Χάρακα η οποία είχε επονομαστεί «Σπασίνου Χάραξ» από τον Ισπαοσίνη, τον σατράπη της Χαρακηνής που είχε διορίσει ο Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής. Επειδή η λέξη χάραξ σήμαινε στρατόπεδο και ήταν κοινό όνομα για περιχαρακωμένους οικισμούς, ο Ισίδωρος θα μπορούσε να προέρχεται και από άλλο τόπο με το ίδιο όνομα. Έγραψε το έργο «Σταθμοί Παρθικοί», έναν ταξιδιωτικό οδηγό από την Αντιόχεια μέχρι την Ινδία, στο οποίο οι αποστάσεις αναφέρονται σε σχοίνους, αρχαία Αιγυπτιακή μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι (περίπου 40 στάδια των αρχαίων Ελλήνων). Οι αποστάσεις στο έργο του Ισιδώρου αντιστοιχούν σε 4,7-5,5 χλμ ανά σχοίνον.
Μαρία Πάβλοβνα (Μαρία του Μεκλεμβούργου-Σβερίν)

Να μη συγχέεται με τη Μαρία του Μεκλεμβούργου (1365-1402).Η Μαρία (γερμ. Marie von Mecklenburg-Swerin, 4 Μαΐου 1854 - 6 Σεπτεμβρίου 1920) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

 Η Μαρία Αλεξανδρινή Ελισάβετ Ελεωνόρα ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αυγούστας Ρόις, κόρης του Ερρίκου ΞΓ΄ του Κέστριτς. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Μίχεν. Παντρεύτηκε το 1874 τον 2ο εξάδελφό της Βλαδίμηρο Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας και είχε τέκνα: Αλέξανδρος (1875 - 1877). Κύριλλος (1876 - 1938), Μέγας Δούκας της Ρωσίας. Βόρις (1877 - 1943), Μέγας Δούκας της Ρωσίας. Ανδρέας (1879 - 1956), Μέγας Δούκας της Ρωσίας. Ελένη (1881 - 1957), παντρεύτηκε τον Νικόλαο της Ελλάδας. Robert K. Massie, Nicholas and Alexandra, 1967, Dell Publishing Co., ISBN 0-440-16358-7 John Curtis Perry and Constantine Pleshakov, The Flight of the Romanovs, Basic Books, 1999, ISBN 0-465-02462-9
Ταράνα Μπερκ

Η Ταράνα Μπερκ (γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1973, Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια, αφροαμερικανικής καταγωγής, από το Μπρονξ της Νέας Υόρκης,, η οποία ήταν αυτή που ξεκίνησε το κίνημα Me Too.

 Το 2006, η Μπερκ άρχισε να χρησιμοποιεί το Me Too για να βοηθήσει άλλες γυναίκες, ιδίως έφηβες, με παρόμοιες, δραματικές εμπειρίες βιασμού, σωματικής και λεκτικής βίας, σεξουαλικής παρενόχλησης και κατάχρησης εξουσίας σε επαγγελματικό χώρο, να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Μετά από μια και πλέον δεκαετία, το 2017, έγινε το σήμα #MeToo μια σημαντικότατη δημοφιλής τάση σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα του κόσμου, με την σημαντική βοήθεια της Αλίσα Μιλάνο, όταν πολλές γυναίκες στο κοινωνικό δίκτυο Twitter οργανώθηκαν με αφορμή τις αποκαλύψεις για τη δράση του παραγωγού Χάρβι Γουάινστιν, ο οποίος τελικά καταδικάστηκε για βιασμό και σήμερα εκτίει ποινή φυλάκισης 23 ετών στις ΗΠΑ. Ο Γουάινστιν κατηγορήθηκε για εκατοντάδες σεξουαλικές παρενοχλήσεις και άσκηση βίας που είχε διαπράξει. Αυτό δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγύης και ταυτόχρονα διαμαρτυρίας. Σήμερα το κίνημα Me Too είναι ευρέως γνωστό, όπως και στην Ελλάδα.Το περιοδικό Time την κατέταξε, μαζί και με άλλες ακτιβίστριες σαν «Πρόσωπο της Χρονιάς» το 2017. Σήμερα, η Μπερκ δραστηριοποιείται και μιλά ανοιχτά σε εκδηλώσεις για αυτά που έχει υποστεί και είναι δραστήρια ακτιβίστρια υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, καταδικάζοντας τη σεξουαλική βία οποιαδήποτε μορφής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, προερχόμενη από μια οικογένεια χαμηλού εισοδήματος, από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Υπέμεινε σεξουαλικό βιασμό σε πολύ νεαρή ηλικία και κατ' επανάληψη υπέστη σεξουαλική κακοποίηση και βία στον εργασιακό χώρο αλλά και στην κοινωνική ζωή, και υπέφερε τόσο ως παιδί όσο και ως έφηβη. Παρακολούθησε σπουδές στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, και τελικώς αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ώμπερν. Στη διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων, ασχολήθηκε ενεργά δίνοντας αγώνες, συνεντεύξεις τύπου και πρωτοστατώντας σε διαδηλώσεις κατά της κοινωνικής αδικίας, των οικονομικών ανισοτήτων και της βίας (οποιασδήποτε μορφής). Ξεκίνησε τον ακτιβισμό το 1989. Από τη Νέα Υόρκη μετακόμισε στην πόλη Σέλμα στην Πολιτεία Αλαμπάμα όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο. Γνωρίστηκε με πολλά θύματα, κυρίως γυναίκες που είχαν υποστεί σεξουαλική βία και το 2003 ίδρυσε ένα μη κερδοσκοπικό φορέα, τον "Just Be", που σκοπό είχε την προστασία των νεαρών κοριτσιών, ιδίως Αφροαμερικανικής καταγωγής, ηλικίας 12 ως 18 ετών, από τέτοιες δραματικές καταστάσεις. Στη συνέχεια ίδρυσε το κίνημα Me Too. Η έκφραση αυτή, που σημαίνει κατά λέξη, «και εγώ», το έδωσε στο κίνημα από τα ίδια της τα λόγια. Αυτά ήταν τα μόνα που μπόρεσε να ψελλίσει σε ένα νεαρό κορίτσι, 12χρονο, που είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. 2018 Time magazine, 100 Most Influential People of 2018. 2017: Time magazine |, Time: Πρόσωπο της Χρονιάς 2017 2018: Βραβεία Ridenhour Prizes, Βραβείο θάρρους 2018: SheKnows Media, the VOTY (Voices of the Year) Catalyst Award 2019: VH1 Trailblazer Honors|Trailblazer Award, Νικήτρια Επίσημη ιστοσελίδα του κινήματος Me Too. Βιογραφικά στοιχεία της Τ. Μπερκ. Η Ταράνα Μπερκ στον κοινωνικό ιστότοπο Twitter.
Αρχή του Λε Σατελιέ

Η Αρχή του Λε Σατελιέ προτάθηκε από το Γάλλο χημικό Ανρί Λουί Λε Σατελιέ και εξηγεί πως επηρεάζεται η χημική ισορροπία στις μεταβολές της πίεσης, θερμοκρασίας και συγκέντρωσης των αντιδρώντων και προϊόντων μιας αντίδρασης. Η Αρχή του Λε Σατελιέr δηλώνει ότι: Ένα σύστημα σε χημική ισορροπία αποκρίνεται σε μία μεταβολή προς την κατεύθυνση που ελαχιστοποιεί την επίδραση της μεταβολής.

 Atkins, P., De Paula, (2006). Atkins' physical chemistry (6η εκδ.) Atkins, P.W. (1993). The Elements of Physical Chemistry (3rd έκδοση). Oxford University Press. Bailyn, M. (1994). A Survey of Thermodynamics, American Institute of Physics Press, Νέα Υόρκη, (ISBN 0-88318-797-3). Callen, H.B. (1960/1985). Thermodynamics and an Introduction to Thermostatistics, (1st edition 1960) 2nd edition 1985, Wiley, Νέα Υόρκη, (ISBN 0-471-86256-8). Münster, A. (1970), Classical Thermodynamics, translated by E.S. Halberstadt, Wiley–Interscience, Λονδίνο, (ISBN 0-471-62430-6). Prigogine, I., Defay, R. (1950/1954). Chemical Thermodynamics, translated by D.H. Everett, Longmans, Green & Co, Λονδίνο. Samuelson, Paul A (1983). Foundations of Economic Analysis. Harvard University Press. ISBN 0-674-31301-1. Βίντεο στο YouTube για την αρχή και την πίεση του Λε Σατελιέ
Μαρία Καρολίνα των Δύο Σικελιών (1820-1861)

Η Μαρία Καρολίνα (ισπαν. Maria Carolina de las Dos Sicilias y Borbón, 29 Νοεμβρίου 1820 - 14 Ιανουαρίου 1861) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας & κόμισσα του Μοντεμολίν.

 Η Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη ήταν η έκτη κόρη (5η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Ισαβέλλας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε τον διεκδικητή (κατά του Καρλιστές) βασιλιά της Ισπανίας, γιο του Καρόλου, Κόμη της Μολίνα. Ο γάμος έγινε στο ανάκτορο της Καζέρτα της Νάπολης. Στην Τεργέστη ο σύζυγός της ήταν ασθενής από τύφο. Τον περιποιούνταν η Μαρία Καρολίνα, που κόλλησε και εκείνη τύφο. Απεβίωσαν από την ασθένεια στις 14 Ιανουαρίου 1861, ο ένας λίγες ώρες μετά τον άλλο. Τάφηκαν στον καθεδρικό του Αγίου Ιούστου της Τεργέστης. Παντρεύτηκε το 1850 τον Κάρολο των Βουρβόνων-Ισπανίας, Κόμη του Μοντεμολίν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 9.
Νικηφόρος Βασιλάκης

Ο Νικηφόρος Βασιλάκης ή Βασιλάκιος (άκμασε 1078-79) ήταν στρατηγός και αριστοκράτης στη Ρωμανία στα τέλη του 11ου αι., που προσπάθησε να εκτοπίσει τον Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη και νικήθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό.

 Την εκθρόνιση του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα ακολούθησε χάος και ο Βασιλάκης, που ήταν τότε δούκας του Δυρραχίου, σκέφτηκε πως μπορούσε να τον διαδεχθεί. Μετακινήθηκε στη Θεσσαλονίκη και περίμενε την έκβαση της σύγκρουσης των δύο στρατηγών, διεκδικητών του θρόνου, του Νικηφόρου Βοτανειάτη και του Νικηφόρου Βρυεννίου του πρεσβυτέρου με την πεποίθηση ότι θα κατισχύσει του εξαντλημένου νικητή. Επικράτησε ο πρώτος και στέφθηκε ως Νικηφόρος Γ΄. Οι δυνάμεις του Βασιλάκη αποτελούντο από παλαιμάχους Φράγκους, Σκλαβηνούς, Αλβανούς και Έλληνες στρατιώτες· η πεποίθηση στις δικές του ικανότητες και το κουράγιο του τον έπεισαν, ότι η νίκη θα είναι εύκολα δική του. Ο Νικηφόρος Γ΄ έστειλε τον καλύτερο στρατηγό του, τον Αλέξιο Κομνηνό να τον αντιμετωπίσει. Το στρατόπεδο τού Βασιλάκη βρισκόταν 18 μίλια από τη Θεσσαλονίκη, στις όχθες τού Βαρδάρη· ο Αλέξιος κατάφερε να τον παγιδεύσει σε νυκτερινή επίθεση στο στρατόπεδο. Ο Βασιλάκης νικήθηκε και διέφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου προσπάθησε να αμυνθεί για την πόλη. Συνελήφθη όμως από τους στρατιώτες του και παραδόθηκε στον Νικηφόρο Γ΄, που διέταξε την τύφλωση του στασιαστή. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts. George Finlay, History of the Byzantine and Greek Empires from 1057 - 1453, Volume 2, William Blackwood & Sons, 1854
Τάγμα του Λένιν

Το Τάγμα του Λένιν (ρωσικά: Орден Ленина) το οποίο δημιουργήθηκε για να τιμήσει τον ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης, τον Βλαντιμίρ Λένιν, ήταν το ανώτερο παράσημο στην Σοβιετική Ένωση. Απονεμόταν σε: πολίτες, για τις εξαιρετικές τους υπηρεσίες που παρέχουν στο κράτος. σε μέλη των ένοπλων δυνάμεων για την υποδειγματική τους εξυπηρέτηση. στους πολίτες που προωθούν την φιλία και την συνεργασία μεταξύ των λαών και την ενίσχυση της ειρήνης. για άλλες αξιότιμες υπηρεσίες στο σοβιετικό κράτος και στην σοβιετική κοινωνία.Το Παράσημο του Λένιν ιδρύθηκε στις 6 Απριλίου του 1930, από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή. Στους τιμηθέντες με τα μετάλλια "Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης" και "Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας", απονεμόταν αυτόχρημα και το "Τάγμα του Λένιν". Απονεμόταν σε πόλεις, εταιρείες, εργοστάσια, σε περιφέρειες, σε στρατιωτικές μονάδες και σε πλοία. Από το 1944 μέχρι το 1957, το παράσημο απονεμόταν και σε στρατιωτικούς που έκλεισαν τα 25 χρόνια στον σοβιετικό στρατό. Σύμφωνα με την σοβιετική πρακτική, μπορούσαν να γίνουν πολλαπλές διαδοχικές απονομές του παρασήμου, με το ρεκόρ των 11 απονομών να το κατέχουν ο μακροχρόνιος Υπουργός Άμυνας Ντμίτρι Ουστίνοφ και ο ακόμα πιο μακροχρόνιος Υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου Νικολάι Πατόλιτσεφ. Το τελευταίο "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1991. Συνολικά απονεμήθηκαν 431.418 "Παράσημα του Λένιν".

 Το πρώτο "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε στην εφημερίδα "Komsomolskaya Pravda" στις 23 Μαϊου του 1930. Μεταξύ των πρώτων δέκα αποδεκτών του παρασήμου ήταν 5 βιομηχανικές επιχειρήσεις, 3 πιλότοι και ο Γραμματέας της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, Άβελ Ενουκίτζε. Το πρώτο άτομο στο οποίο το "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε 2 φορές ήταν ο πιλότος Βαλέριι Τσκάλοφ το 1936. Το πρώτο άτομο στο οποίο το "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε 3 φορές ήταν ο πιλότος, Βλαδίμηρος Κοκκινάκης το 1939. Οι πρώτοι 5 ξένοι παραλήπτες του "Παρασήμου του Λένιν" ήταν 1 Γερμανός και 4 Αμερικάνοι (μεταξύ τους και ο Φράνκ Μπρούνο, στον οποίο το βραβείο απονεμήθηκε στις 17 Μαϊου του 1932) έλαβαν την τιμητική διάκριση για την παροχή βοήθειας στην ανασυγκρότηση της Σοβιετικής βιομηχανίας και γεωργίας κατά τα έτη 1931-1934. Το ρεκόρ για τις περισσότερες απονομές του παρασήμου έχει ο Νικολάι Πατολίτσεφ, που ήταν πολλές φορές Υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου της Ε.Σ.Σ.Δ. Του απονεμήθηκε 12 φορές. Ντμίτρι Ουστίνοφ, Υπουργός Άμυνας στα 1976-1984. Εφίμ Σλάβσκι, επικεφαλής της "Sredmash", το οποίο είναι υπέυθυνο για την πυρηνική βιομηχανία στα 1957-1986. Αλεξάντερ Γιάκοβλεφ, σχεδιαστής αεροπλάνων. Πέτρ Ντεμέντιεφ, Υπουργός της Αεροπορικής Βιομηχανίας στα 1953-1977. Βασίλιι Ριάντικοφ, υπουργός Άμυνας στην επίσημη βιομηχανία, συν-επικεφαλής στο πρόγραμμα "Σπούτνικ". Νικολάι Σιμιόνοφ, νικητής του Βραβείου Νόμπελ στην Χημεία το 1956. Βασίλιι Σούκοφ, δοιηκητής του στρατού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ιβάν Παπάνιν, πολιτικός εξερευνητής. Τρία "Παράσημα του Λένιν" απονεμήθηκαν σε αυτές τις οργανώσεις: Κομσομόλ LOMO ZIL Κριβορίζσταλ Moscow Region Αζερμπαϊτζάν Αρμενία Καζακστάν Ουζμπεκιστάν
Ετιέν ντε Φλακούρ

Ο Ετιέν ντε Φλακούρ (Étienne de Flacourt) ήταν Γάλλος Κυβερνήτης της Μαδαγασκάρης το 17ο αιώνα. Υπήρξε επίσης συγγραφέας ενός έργου για την ιστορία του νησιού. Ο ντε Φλακούρ ήταν ένα από τα ελάχιστα, αν όχι το μοναδικό, πρόσωπο από τη Δύση που ανέφερε γραπτά την ύπαρξη του εξαφανισμένου πλέον πτηνού, πουλί-ελέφαντας, περιγράφοντάς το το 1658..

 Γεννήθηκε το 1607 στην Ορλεάνη. Το 1648 διορίστηκε κυβερνήτης της Μαδαγασκάρης από τη Γαλλική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών. Στις 3 Δεκεμβρίου του ιδίου χρόνου έφτασε στο Φορ Ντοφέν. Αποκατέστησε την τάξη στους κόλπους του γαλλικού στρατού, καθώς μέλη του είχαν στασιάσει. Ωστόσο, δεν ήταν εξίσου επιτυχημένος στις συνδιαλλαγές του με τους ιθαγενείς, οι οποίοι συνεχώς τον ενοχλούσαν με δολοπλοκίες και επιθέσεις σε όλη τη διάρκεια της θητείας του. Το 1655 έφυγε από τη Μαδαγασκάρη και επέστρεψε στη Γαλλία. Λίγο αργότερα ανέλαβε γενικός διευθυντής της εταιρείας. Στη συνέχεια ξαναπήγε στη Μαδαγασκάρη. Στο ταξίδι της επιστροφής έπεσε σε πειρατική επίθεση κοντά στη Λισαβόνα και πνίγηκε στις 10 Ιουνίου του 1660.. Histoire de la grande isle de Madagascar (1η έκδοση 1658, 2η έκδοση 1661). άρθρο στην Encyclopædia Britannica 11 έκδοση, 1911. A. Malotet, Et. de Flacourt, ou les origines de la colonisation française a Madagascar (1648-1661), (Παρίσι, 1898).
Προπεν-2-όλη

Η προπενόλη-2 είναι ονομασία δύο γεωμετρικών ισομερών αλκενολών, δηλαδή ακόρεστων άκυκλων μονοσθενών αλκοολών με ένα διπλό δεσμό. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τους τύπους CH3C(OH)=CH2 και MeC(OH)=CH2. Με βάση το χημικό της τύπο, C3H6Ο έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) ισομερή: Προπεν-1-όλη-1 (ελάσσων ταυτομερές της προπανάλης) με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH=CHOH. Προπεν-2-όλη-1 ή αλλυλική αλκοόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=CHCH2OH. Βινυλμεθυλαιθέρας ή μεθοξυαιθένιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3OCH=CH2. Κυκλοπροπανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο . Προπανάλη (κύριο ταυτομερές) της προπεν-1-όλης-1 με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CHO. Προπανόνη (κύριο ταυτομερές) της προπενόλης-2 με σύντομο συντακτικό τύπο CH3COCH3. Οξετάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο . Μεθυλοξιράνιο με σύντομο συντακτικό τύπο

 Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την προπανόνη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της κετόνης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών προπενόλης-2. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις: Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη του στην προπενόλη-2. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοπροπανόλη-2 που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλοπροπανόνη: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847

Η Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα του 1847 ήταν διάδοχη της κυβέρνησης του Ιωάννη Κωλέττη μετά τον θάνατο του τελευταίου, διορισμένη από τον βασιλιά Όθωνα, ο οποίος προέκρινε για τη θέση του πρωθυπουργού (αν και επρόκειτο για αναλφάβητο) τον υπασπιστή του και υπουργό των Στρατιωτικών Κίτσο Τζαβέλλα. Η αδυναμία διαχείρισης των κυβερνητικών θεμάτων από τον Κίτσο Τζαβέλλα έφθινε σταδιακά τη δύναμη της κυβέρνησης, μέχρι που στις 8 Μαρτίου 1848 οδηγήθηκε σε παραίτηση. Ο βασιλιάς Όθωνας την αντικατέστησε με την εξωκοινοβουλευτική κυβέρνηση του Γεώργιου Κουντουριώτη.

 «Πρωθυπουργός» ή και («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» : Κίτσος Τζαβέλλας«Επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου γραμματεύς της Επικράτειας»: Γεώργιος Γλαράκης «Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Ρήγας Παλαμήδης «Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Νικόλαος Κορφιωτάκης «Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Κίτσος Τζαβέλλας «Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας»: Κωνσταντίνος Θ. Κολοκοτρώνης «Επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας»: Γεώργιος Γλαράκης «Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Δημήτριος Βούλγαρης Τα σημαντικότερα ζητήματα της περιόδου για την κυβέρνηση ήταν η καταστολή των κατά τόπους αντάρτικων και ληστρικών κινημάτων που λυμαίνονταν την ύπαιθρο, και η επιτυχής διαχείριση του «επεισοδίου Μουσούρου», διπλωματικού επεισοδίου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Τα κυβερνητικά στρατεύματα κατάφεραν να εξουδετερώσουν κάποια αντάρτικα σώματα αλλά όχι ριζικά, ούτε επίσης όλα, και το «Επεισόδιο Μουσούρου» έληξε με τουρκική διπλωματική νίκη.
Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο

Το Βραβείο Α' Γυναικείου ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (αγγλικά: San Francisco Film Critics Award For Best Actress‎) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

 Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Χιούστον Ο Επίσημος ιστότοπος
Θεώρημα του Ναπολέοντα

Στην γεωμετρία, το θεώρημα του Ναπολέοντα δηλώνει ότι σε κάθε τρίγωνο τα κέντρα των (εξωτερικών ή εσωτερικών) ισοπλεύρων τριγώνων στις πλευρές του τριγώνου δημιουργούν ένα ισόπλευρο τρίγωνο.

 Το θεώρημα Petr–Douglas–Neumann γενικεύει το θεώρημα του Ναπολέοντα για πολύγωνα και το θεώρημα Ναπολέονα-Barlotti για n {\displaystyle n} -γωνα στις πλευρές n {\displaystyle n} -γώνων.Η ιστορία για την ονομασία του θεωρήματος έχει επίσης μελετηθεί. Σημείο Steiner Ισόπλευρο τρίγωνο Θεώρημα Ναπολέοντα: Δύο απλές αποδείξεις Θεώρημα Ναπολέοντα: Μία γενίκευση
Βόιτσεχ Στάτλερ

Ο Βόιτσιχ Στάτλερ (Wojciech Korneli Stattler ή Albert Kornel Stattler) (20 Απριλίου 1800 – 6 Νοεμβρίου 1875) ήταν Πολωνός ρομαντικός ζωγράφος με ελβετική αριστοκρατική καταγωγή. Υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Κρακοβία και μαθητής του ήταν ο ζωγράφος Γιαν Ματέικο.

 Ο Βόιτσιχ Στάτλερ γεννήθηκε στη Κρακοβία, στις 20 Απριλίου 1800. Πατέρας του ήταν o Joachim Stattler, δημοτικός σύμβουλος στη Κρακοβία. Το 1816 ξεκίνησε να σπουδάζει μαθηματικά και φυσικές επιστήμες αλλά ένα χρόνο μετά γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου με καθηγητές τους Άντιν Μπροντόφσκυ (Antoni Brodowski), Józef Peszka και Franciszek Lampi. Από το 1818 μέχρι το 1827 έζησε στην Ιταλία όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Σαν Λούκα, στη Ρώμη, με τον Αντρέα Πότσι και ιδιωτικά με τους Βιτσέντζο Καμουτσίνι και τον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν. Σπούδασε επίσης στην Ακαδημία της Βιέννης με τον Αντόνιο Κανόβα. Το διάστημα 1819 -1825 έλαβε αρκετές κρατικές υποτροφίες. Το 1829 πήγε στην πόλη Łańcut, στη νοτιοανατολική Πολωνία, όπου έκανε επί πληρωμή τα πορτρέτα των παιδιών του Κόμη Αλεξάντερ Ποτότσκι (Aleksander Potocki) και άλλων μελών της οικογένειας. Το 1830 παντρεύτηκε στη Βιέννη την Ιταλίδα Klementyna Zerboni di Colonna. Την ίδια χρονιά, στην πόλη Puławy, έκανε τα προκαταρκτικά σχέδια για το πορτρέτο του Πρίγκιπα Adam Czartoryski και το 1831 έγινε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Κρακοβία, όπου έκανε μεγάλες αλλαγές χρησιμοποιώντας ζωντανά και γυμνά μοντέλα. Υπηρέτησε στη Σχολή μέχρι το 1857.Το 1843 -44 πήγε στο Παρίσι όπου κέρδισε, στο Παρισινό Σαλόνι, το Χρυσό Μετάλλιο Λουδοβίκος Φίλιππος για τον πίνακά του Οι Μακκαβαίοι. Στον πίνακα αυτό απεικονίζεται ο Αντίοχος που ζητά την παράδοση και την υποταγή των Μακκαβαίων, που ήταν Εβραίοι επαναστάτες, όπως, σύμφωνα με τον Juliusz Słowacki, απαίτησαν οι Ρώσοι από τους Πολωνούς μετά την Επανάσταση του Νοεμβρίου (1830 -31). Σήμερα ο εν λόγω πίνακας εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας.Το 1870 για οικονομικούς λόγους ο Στάτλερ μετακόμισε με την οικογένειά του στη Βαρσοβία αλλά αρνήθηκε να ζωγραφίσει 50 πορτρέτα του Τσάρου Αλεξάνδρου έναντι μεγάλης αμοιβής. Σε μεγάλη ηλικία ζωγράφισε θρησκευτικά θέματα. Ο Στάτλερ πέθανε στη Βαρσοβία, στις 6 Νοεμβρίου 1875 και τάφηκε στο Νεκροταφείο Powązki. Υπήρξε φίλος των Γιούλιους Σλοβάτσκι, Αλεξάντερ Φρέντρο, Antoni Odyniec και Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Είχε αποκτήσει ένα γιό, τον Henryk, το 1834. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Wojciech Korneli Stattler στο Wikimedia Commons
Σνιέζκα

Το Σνιέζκα ή Σνέζκα (τσεχικά: Sněžka, πολωνικά: Śnieżka, Schneekoppe στα γερμανικά) είναι βουνό στα σύνορα Τσεχίας και Πολωνίας. Με ύψος 1.603,3 μέτρα, η κορυφή του είναι το ψηλότερο σημείο στη Τσεχία, στα όρη Κρκόνοσε (γιγάντια όρη) και σε ολόκληρα τα σουδητικά όρη. Το ψηλότερο σημείο της κορυφής βρίσκεται στην πολωνική πλευρά, λίγα μέτρα δυτικά από το εξωκλήσι του Αγίου Λαυρεντίου. Υπάρχει σύνδεση μέσω τελεφερίκ, μήκους 4,5 χιλιομέτρων, από το Πετς ποντ Σνέσκου με την κορυφή. Καθώς το Σνιέζκα είναι το ψηλότερο βουνό στην ευρύτερη περιοχή, η κορυφή του προσφέρει ανεμπόδιστη πανοραμική θέα και αποτελεί τουριστικό προορισμό, ο οποίος προσβάσιμος μέσω μονοπατιών τα οποία είναι κατάλληλα και για ποδηλασία.

 Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά αναρρίχησης στην κορυφή χρονολογείται από το 1456, από ένα Βενετό έμπορο ο οποίος έψαχνε για πολύτιμους λίθους. Σύντομα δημιουργήθηκαν στο βουνού οι πρώτοι οικισμοί, από μεταλλωρύχους οι οποίοι εξόρισαν τα αποθέματα του βουνού σε χαλκό, σίδηρο και αρσενικό. Τα μεταλλευτικά φρεάτια, με συνολικό μήκος 1,5 χιλιόμετρα, σώζονται μέχρι σήμερα. Το παλαιότερο όνομα του βουνού στα γερμανικά Ρίζεμπεργκ («γιγάντιο όρος»), αναφέρεται από τον Αγκρικόλα το 1546. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το όνομα εμφανίζεται σε χάρτη της Σιλεσίας του Μάρτιν Χέλβιγκ. Το όνομα αργότερα άλλαξε σε Ρισενκόπε («γιγάντια κορυφή») και εν τέλει σε Σνίκοπε («χιονισμένη κορυφή»). Στα τσεχικά, το βουνό αρχικά ονομαζόταν Πάχρμπεκ Σνέσνι. Το όνομα Σνιέζκα ή Σνέσοβκα, σημαίνει χιονισμένο ή χιονοσκεπές, το οποίο υιοθετήθηκε το 1823. Στα πολωνικά, το βουνό είχε το όνομα Γκόρα Ολμπρζίμια, που σημαίνει «γιγάντιο βουνό». Στην πολωνική πλευρά βρίσκεται ένα δισκόμορφο παρατηρητήριο και εστιατόριο που χτίστηκε το 1974, ένας μετεωρολογικός σταθμός και το εξωκλήσι του Αγίου Λαυρεντίου. Στην τσεχική πλευρά βρίσκονται τα ερείπια της Βοημικής καλύβας, ένα ταχυδρομικό γραφείο και ο σταθμός του τελεφερίκ που συνδέει την κορυφή με το χωριό Πετς ποντ Σνέσκου στους πρόποδες του βουνού. Το εξωκλήσι του αγίου Λαυρεντίου, ύψους 14 μέτρων, κατασκευάστηκε την περίοδο 1665 - 1681 και κατασκευή του αποδίδεται στο αριστοκράτη Κρίστοφ Λέοπολντ Σχάφγκοτσχ. Οι εργασίες για την κατασκευή είχαν ξεκινήσει από το 1653, αλλά σταμάτησαν επειδή η έκταση ήταν ιδιοκτησία του κόμη Χούμπρεχτ Τσέρνιν. Η διαμάχη διήρκησε για 11 χρόνια, με αποτέλεσμα η κατασκευή να αρχίσει το 1665. Θρησκευτικές τελετές τελούνταν πέντε φορές το χρόνο. Το ξωκκλήσι έκλεισε το 1810 και μέχρι το 1850 λειτουργούσε ως καταφύγιο. Το 1854 καθαγιάστηκε ξανά, αλλά καταστράφηκε αρκετές φορές από φωτιά.
Ενίτσι-τζι

Το Ενίτσι-τζι (Enichi-ji) (恵日寺) είναι βουδιστικός ναός που ανήκει στη σέκτα Σινγκόν-σου Μπουζάν-χα στην πόλη Μπαντάι, στο νομό Φουκουσίμα στην Ιαπωνία. Ο ναός ιδρύθηκε στην περίοδο Χεϊάν ως Ενίτσι-τζι (慧日寺), και τα ερείπια του προηγούμενου ναού ανακηρύχθηκαν ως εθνικός ιστορικός τόπος της Ιαπωνίας το 1970.

 Το Ενίτσι-τζι άνοιξε το 807 μ.Χ. από τον λόγιο μοναχό Τοκουίτσου, που ανήκε στην αίρεση Χοσσό και ο οποίος είχε έρθει από τη Νάρα, για να διαδώσει την πίστη στην περιοχή Άϊζου. Ξεπέρασε τους οπαδούς των αιρέσεων Τεντάι και Σινγκόν, για να γίνει κυρίαρχος στο Άϊζου, και μέχρι τον θάνατό του το 842, οι ναοί ήταν ένα πλήρες σιτσίντο γκάραν (shichidō garan) με 300 μοναχούς να εγκαταβιώνουν, αρκετούς χιλιάδες σόχεϊ (sōhei) και περισσότερους από 3500 υποναούς. Μέχρι την ύστερη περίοδο Χεϊάν, ο ναός είχε επεκτείνει την περιουσία του στην ανατολική επαρχία Ετσίγκο και είχε δημιουργήσει στενούς δεσμούς με τη φυλή Τάιρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Γκένπέϊ, ο ναός έστειλε στρατεύματα προς υποστήριξη του Χέικε στην επαρχία Σινάνο εναντίον του Κίσο Γιοσινάκα. Ωστόσο, ο ηγούμενος του ναού, Τζόταν-μπο, σκοτώθηκε στη μάχη της Γιοκοταγκάβα το 1181 από τις δυνάμεις του Κίσο Γιοσινάκα και οι δυνάμεις του ναού αποσύρθηκαν και ο ναός παρήκμασε. Μέχρι την περίοδο Σενγκόκου, ο ναός είχε ανακτήσει μεγάλο μέρος της ευημερίας του, αλλά αντιτάχθηκε στις δυνάμεις του Ντάτε Μασαμούνε μετά τη Μάχη της Σουριαγκεχάρα το 1589 και κατεδαφίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, με τον Μασαμούνε να αφήνει άθικτο μόνο το Κόντο. Αυτό το κτήριο κάηκε επίσης το 1626, και παρόλο που ξαναχτίστηκε, ο ναός δεν ξαναβρήκε ποτέ την ακμή του και καταστράφηκε από την πολιτική Σινμπούτσου-σούγκο (Shinbutsu-shūgō) κατά του Βουδισμού μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί. Αποκαταστάθηκε στη σημερινή του μορφή το 1904 ως ένας ναός Σινγκόν. Ο ναός διαθέτει ένα βάτζρα φτιαγμένο από χαλκονικέλιο το οποίο χρησιμοποιείται ως τελετουργικό αντικείμενο στις τελετές Σινγκόν. Κατασκευάστηκε την περίοδο Χεϊάν και έχει καταχωρηθεί ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία της Ιαπωνίας. Δεν φυλάσσεται στο ναό, αλλά συνήθως εκτίθεται στο μουσείο στο Κάστρο Αϊζουβακαμάτσου. Τα ερείπια του ναού έχουν ανασκαφεί από τους αρχαιολόγους αρκετές φορές και ορισμένα από τα αντικείμενα, που αποκαλύφθηκαν, εκτίθενται σε ένα μουσείο στον χώρο του ναού.
Α.Ο. Παύλος Μελάς Σταυρούπολης

Ο Αθλητικός Όμιλος Παύλος Μελάς Σταυρούπολης είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1952, χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα τον Μακεδονομάχο Παύλο Μελά, το όνομα του οποίου φέρει και η ονομασία του συλλόγου. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έδρα του αποτελεί το Δ.Α.Κ. Σταυρούπολης του δήμου Παύλου Μελά. Αποτελεί από τα ιστορικότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Θεσσαλονίκης και έχει πολυετή παρουσία στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Την μόλις λήξασα αγωνιστική περίοδο (2018-19) κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και από την αγωνιστική περίοδο 2019-20 θα αγωνίζεται στην Α1΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.

 Η αθλητική και αγωνιστική δράση του συλλόγου ξεκίνησε κατά την περίοδο της Κατοχής και πιο συγκεκριμένα το διάστημα 1940-1944 στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» της Σταυρούπολης. Μετά την απελευθέρωση, το 1949 ιδρύθηκε ο «Ερμής» με ιδρυτές τους Κατσαρό και Προβατά και χρώματα τα ερυθρόλευκα. Με την έλευση του Γεωργίου Σαράντη, λάτρης του Παναθηναϊκού, ο Ερμής μετονομάστηκε σε «Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος Σταυρούπολης» που αναφέρεται και ως «Π.Α.Ο.Σ.» και άλλαξε τα χρώματα, καθιερώνοντας το πράσινο και το λευκό και με έμβλημα το τριφύλλι.Κατόπιν, ο «Π.Α.Ο.Σ.» μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Όμιλος Παύλος Μελάς Σταυρούπολης», προς τιμήν του σπουδαίου αγωνιστή του Μακεδονικού αγώνα Παύλου Μελά. Το 1952 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 400, και ως επίσημα αναγνωρισμένο σωματείο από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία. Αξιοσημείωτα, στο ιστορικό πρώτο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ του ΟΠΑΠ της 1ης Μαρτίου του 1959 συμπεριλήφθηκε και ο αγώνας του Α.Ο. Παύλου Μελά με τον Θρίαμβο Θεσσαλονίκης για τη Γ΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ως δεύτερος αναπληρωματικός αγώνας του δελτίου. Την αγωνιστική περίοδο 1963-1964 εξασφάλισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία ως τριταθλητής Α΄ Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, όπου όμως δεν ευτύχισε να αγωνιστεί καθώς δεν πλήρωσε το αντίστοιχο παράβολο για τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα.Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και επίσης είχε πολυετή παρουσία στα πρωταθλήματα της Δ΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Η καλύτερη πορεία του στο κύπελλο Ελλάδας σημειώθηκε την αγωνιστική περίοδο 2004-05, όπου αποκλείοντας τους Εθνικό Αστέρα και Αθηναΐδα έφτασε μέχρι τη Β΄ Φάση και αποκλείστηκε από την Καστοριά. Με τη φανέλα του Α.Ο. Παύλου Μελά αναδείχθηκαν πλήθος ποδοσφαιριστών με θητεία σε εθνικά πρωταθλήματα, με σπουδαιότερο όλων τον Γιώργο Δώνη. Τα νεότερα χρόνια ανέδειξε μεταξύ άλλων τους Ιωάννη Τσάρτσαλη και Παναγιώτη Τσούκλη. Στην Γ΄ Εθνική κατηγορία:Στην Δ΄ Εθνική κατηγορία: Ιστορία Α.Ο. Παύλος Μελάς, επίσημο ιστολόγιο του συλλόγου Επίσημο ιστολόγιο του συλλόγου Επίσημη σελίδα Facebook του συλλόγου
Όουεν Τζόινερ

Ο Όουεν Τζόινερ (Αγγ.: Owen Joyner, 19 Ιουλίου 2000) είναι Αμερικάνος ηθοποιός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, ως Κρίσπο Πάουερς. Το ύψος του είναι 1,80 μέτρα.

 Ο Τζόινερ κατάγεται από την Οκλαχόμα Σίτι της Οκλαχόμα. Γονείς του είναι οι Κέβιν Τζόινερ και Ντίνα Τζόινερ-Γκαντζ, οι οποίοι κατάγονται από τη Γερμανία. Έχει μία μεγαλύτερη αδερφή, την Λούκα, και από τον τωρινό γάμο της μητέρας του, άλλα δύο αδέρφια, ονόματι Χάννα και Χέιντεν. Τα χόμπι του είναι το σνόουμπορντ και το τέννις και γνωρίζει άπταιστα Γερμανικά. Είναι σε σχέση με την Μέιβ Τομάλτι, η οποία συμμετέχει στη τηλεοπτική σειρά Χένρι ο Επικίνδυνος, ως Μπιάνκα. Βλέποντας ένα φίλο να κάνει παίζει σε μία θεατρική παράσταση, ο Τζόινερ θέλησε να συμμετέχει και αυτός στο επόμενο έργο. Τελικά, πήρε τον ρόλο και έτσι κατάλαβε ότι τού αρέσει η υποκριτική. Συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων, To Kill a Mockingbird, Ο μάγος του Οζ, και Πως να επιτύχεις στην δουλειά, πριν πάει στο Λος Άντζελες για να μεγαλώσει την καριέρα του. Πήρε το σενάριο της σειράς 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, το οποίο του φάνηκε αστείο και πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κρίσπο Πάουερς. Ο Τζόινερ είναι μέλος του συγκροτήματος The Daze. Ο Όουεν Τζόινερ στο Internet Movie Database
Insomnium

Οι Insomnium είναι ένα μελωδικό death metal συγκρότημα από το Joensuu της Φινλανδίας. Ο ήχος και η θεματολογία των στίχων της μουσικής τους απεικονίζουν το σκοτάδι, τη θλίψη, την απώλεια, τον πόνο και τη φύση. Αν και είναι κατά κύριο λόγο ένα μελωδικό death metal συγκρότημα, τα κομμάτια τους θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι θυμίζουν κάπως τα είδη των doom metal και progressive metal.

 Στις 9 Σεπτεμβρίου το 2011, οι Insomnium κυκλοφόρησαν το μουσικό βίντεο του κομματιού "Through the Shadows" από το άλμπουμ που είχε δημοσιευτεί το ίδιο έτος, One for Sorrow.Το Νοέμβριο του 2011 το συγκρότημα ξεκίνησε την πρώτη του ευρωπαϊκή περιοδεία ως "πρώτο" όνομα με την υποστήριξη των Before the Dawn και MyGRAIN. Κατά τη διάρκεια του Απριλίου το 2012, οι Insomnium ξεκίνησαν περιοδεία στο Ηνωμένο βασίλειο μαζί με το βρετανικό gothic metal συγκρότημα, Paradise Lost. Οι Vreid ήταν επίσης παρόντες στην περιοδεία, ως ένα από τα συγκροτήματα που "άνοιξαν την αυλαία" των συναυλιών. Στις 19 Σεπτεμβρίου το 2013, οι Insomnium κυκλοφόρησαν το Ephemeral, ένα κομμάτι που συμπεριλήφθηκε το 2014 στο άλμπουμ, Shadows of the Dying Sun, μέσω της Century Media Records. Είναι το πρώτο άλμπουμ στο οποίο συμμετείχε ο νέος κιθαρίστας, Markus Vanhala (Omnium Gatherum), ο οποίος αντικατέστησε τον Ville Vänni το 2011.Στις 29 Απριλίου το 2014, συγκεκριμένα, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το έκτο τους στούντιο άλμπουμ, Shadows of the Dying Sun. Στις 30 Απριλίου 2014 έκαναν μια guest εμφάνιση στην παρουσίαση του δίσκου των Epica στον χώρο εκδηλώσεων 013 στην Ολλανδία. Στις 19 Μαΐου το 2016, οι Insomnium, ανακοίνωσαν την επερχόμενη δημοσίευση του έβδομου στούντιο άλμπουμ τους, Winter's Gate το οποίο εν τέλει θα κυκλοφορούσε στις 23 Σεπτεμβρίου. Niilo Sevänen − φωνητικά, μπάσο (1997− σήμερα) Ville Friman − κιθάρα (1997− σήμερα), φωνητικά (2011− σήμερα) Markus Hirvonen − ντραμς (1997− σήμερα) Markus Vanhala − κιθάρα (2011− σήμερα) Tapani Pesonen − ντραμς, κιθάρα (1997−1998) Timo Partanen − κιθάρα (1998−2001) Ville Vänni − κιθάρα (2001−2011) Demo 1999 (1999) Underneath the Moonlit Waves (2000) Επίσημος ιστότοπος
Αλλαγές ονομασιών ζώων στην Τουρκία

Οι αλλαγές ονομασιών ζώων στην Τουρκία είναι η αναθεώρηση που πραγματοποιήθηκε από το υπουργείο περιβάλλοντος και δασών της Τουρκίας το 2005, στις επιστημονικές ονομασίες για τρία είδη ζώων. Οι αλλαγές αφαίρεσαν τις αναφορές σχετικά με την Αρμενία και το Κουρδιστάν από τις λατινικές ονομασίες των ειδών.

 Σύμφωνα με το τουρκικό Υπουργείο Περιβάλλοντος οι συγκεκριμένες ονομασίες υπονομεύουν την τουρκική ενότητα, δηλαδή, την ενιαία δομή του τουρκικού κράτους. Σχετικά αναφέρεται: «Δυστυχώς, υπάρχουν και πολλά άλλα είδη στη χώρα μας που εσκεμμένα ονομάζονται με αυτόν τον τρόπο. Η πρόθεση εδώ είναι τόσο προφανής που ακόμη και τα ενδημικά μας είδη, τα οποία είναι μοναδικά και μόνο στη χώρα μας και δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο, πήραν ονομασίες με σκοπό να διαταράξουν αυτήν την ενιαία δομή.» Ο εκτελεστικός γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής για την Ζωολογική Ονοματολογία (International Commission on Zoological Nomenclature), ο οργανισμός ο οποίος έχει την ευθύνη για τους κανονισμούς και καθιέρωση των επιστημονικών ονομασιών των ειδών, ανέφερε σε συνέντευξη πως ενώ η αλλαγή ονομασιών ενδεχομένως για πολιτικούς λόγους είναι προβληματική, η αναθεώρηση των ονομασιών είναι επιστημονικά αποδεκτή, ωστόσο η γενικότερη αποδοχή τους θα εξαρτηθεί από τις δημοσιεύσεις που θα γίνουν σε επιστημονικά άρθρα, μελέτες και περιοδικά και θα κάνουν χρήση των νέων ονομασιών. Οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν μόνο την επίσημη ταξινομική ονοματολογία που χρησιμοποιείται από την τουρκική κυβέρνηση. Τουρκικός Εθνικισμός Διωνυμική ονοματολογία
Γεωπληροφορική

Γεωπληροφορική ονομάζεται η επιστήμη η οποία χρησιμοποιεί εργαλεία και έννοιες της πληροφορικής για να διαχειριστεί, αναλύσει και τελικά οπτικοποιήσει μέσω χαρτών ή γραφημάτων, χωρικές πληροφορίες (συντεταγμένες, μήκος, έκταση κ.α) μορφής σημείου, γραμμής ή πολυγώνου οι οποίες είναι αποθηκευμένες σε χωρικές βάσεις δεδομένων.

 Σύμφωνα με την Διεθνή Χαρτογραφική Ένωση, η επιστήμη της Γεωπληροφορικής αναφέρεται στο επιστημονικό περιεχόμενο της επεξεργασίας και διαχείρισης χωρικής πληροφορίας, συμπεριλαμβανομένων σχετικών τεχνολογιών τόσο εμπορικών, κοινωνικών όσο και περιβαλλοντικών σκοπών. Η επεξεργασία και διαχείρισης πληροφορίας εμπεριέχουν ανάλυση δεδομένων, μετασχηματισμούς, διαχείριση δεδομένων και οπτικοποίηση της πληροφορίας.Στις τεχνολογίες της Γεωπληροφορικής περιλαμβάνονται ειδικές εφαρμογές όπως η ανάλυση γεωγραφικών δεδομένων, οι χωρικές βάσεις δεδομένων, οι εξελιγμένες τεχνικές αξιοποίησης συστημάτων γεωγραφικών πληροφοριών και τηλεπισκόπησης, η προσομοίωση – μοντελοποίηση γεωγραφικών δεδομένων καθώς και τεχνικές χωρικής ανάλυσης.
Ερνστ Μαχ

Ο Έρνστ Μαχ (στα γερμανικά: Ernst Mach, 18 Φεβρουαρίου 1838 – 19 Φεβρουαρίου 1916) ήταν Αυστριακός-Τσέχος φυσικός και φιλόσοφος. Προς τιμή του δόθηκε το όνομά του στη μονάδα μέτρησης της ταχύτητας του ήχου Μαχ. Επίσης είναι ο ιδρυτής του φιλοσοφικού ρεύματος του Μαχισμού.

 Γεννήθηκε στο σημερινό Μπρνο της Τσεχίας. Μέχρι τα δεκατέσσερά του εκπαιδευόταν στο σπίτι του και αργότερα φοίτησε στο γυμνάσιο σποραδικά μέχρι την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο της Βιέννης στα 17 του χρόνια. Σπούδασε μαθηματικά, φυσική και φιλοσοφία και έλαβε διδακτορικό το 1860. Η αρχική του δουλειά εστιαζόταν στο Φαινόμενο Ντόπλερ στην οπτική και την ακουστική. Το 1864 κατέλαβε θέση καθηγητή μαθηματικών και αργότερα και φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Εκεί άρχισε να ασχολείται με τη φυσιολογία της αισθητικής αντίληψης. Το 1876 κατέλαβε την έδρα πειραματικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Το 1895 επέστρεψε στο πανεπιστήμιο της Βιέννης ως καθηγητής εφαρμοσμένης φιλοσοφίας, αλλά ένα πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να σταματήσει την ενεργή έρευνα το 1901, οπότε και εκλέχτηκε στο Αυστριακό Κοινοβούλιο. Συνέχισε παρ'όλα αυτά την έκδοση εργασιών και τις διαλέξεις. Πέθανε το 1916 στο Χάαρ της Γερμανίας. Όλες του οι έρευνες αφορούσαν στην επίδραση, διάθλαση, περίθλαση και πόλωση του φωτός σε διάφορα οπτικά μέσα υπό την επήρεια εξωτερικών παραγόντων. Αργότερα ασχολήθηκε με την υπερηχητική ταχύτητα περιγράφοντας τα ηχητικά επακόλουθα μιας τέτοιας κίνησης. Τα συμπεράσματά του έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην αεροδυναμική και την υδροδυναμική. Ο Μαχ υπήρξε εισηγητής ενός νέου Εμπειριοκριτικού φιλοσοφικού ρεύματος που αποτελεί ποικιλία του υποκειμενικού ιδεαλισμού. Υποστήριζε ότι η Εμπειρία (που την όριζε ως σύνολο των ανθρώπινων εντυπώσεων και αισθημάτων) δεν έχει σχέση με την αντικειμενική πραγματικότητα. Την ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας την θεωρούσε αδύνατη χωρίς το υποκείμενο (συνείδηση, αισθήματα). Ακόμα αρνιόταν την ύπαρξη αντικειμενικών φυσικών νόμων και αντικειμενικής αλήθειας. Οι αντιλήψεις του διαδόθηκαν σε πολλούς φυσικούς, που πίστεψαν ότι ανακαλύψεις όπως η διάσπαση του ατόμου και η κυματική φύση της ύλης αποδεικνύουν την "εξαφάνιση της ύλης". Σε συνέχεια της φιλοσοφικής του αντίληψης αντέδρασε στη πρόταση του Μπόλτσμαν για την ατομική θεωρία. Στο βιβλίο του "Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός", ο Λένιν ασκώντας κριτική στον Αλεξάντερ Μπογκντάνωφ και στον Γιούσκεβιτς, που είχαν αποδεχτεί τον Μαχισμό, επιχειρηματολογεί ενάντια σε πολλές από τις φιλοσοφικές απόψεις του Μαχ με βάση τη φυσική επιστήμη. J. Kockelmans. Philosophy of science: the historical background.The Free Press, Νέα Υόρκη 1968 Μικρό Φιλοσοφικό Λεξικό Μ.Ρόζενταλ- Π.Γιουντίν εκδ: Γερ.Αναγνωστίδη Πολλά links Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός