Όντα Νομπουνάγκα

Ο Όντα Νομπουνάγκα (ιαπωνικά: 織田信長‎) (23 Ιουνίου 1534 - 21 Ιουνίου 1582) ήταν Ιάπωνας πολέμαρχος και σημαντικότατη μορφή της ιαπωνικής ιστορίας. Κραταιός νταΐμιο στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Νομπουνάγκα θεωρείται ο πρώτος που οραματίστηκε την ένωση της Ιαπωνίας, υπό την κυριαρχία ενός ισχυρού σογκούν. Ο ίδιος κατάφερε να ελέγξει μόλις το ένα τρίτο της χώρας, αλλά ο διάδοχός του, Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, και αργότερα ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, ολοκλήρωσαν το έργο του.

 Ο Όντα Νομπουνάγκα γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1534, στην επαρχία Οουάρι. Ήταν γιος του Όντα Νομπουχίντε, αναπληρωτή σούγκο (στρατιωτικός διοικητής) της επαρχίας και αρχηγού του Οίκου των Όντα. Ως νεαρός, ο Νομπουνάγκα ήταν γνωστός για την αλλόκοτη συμπεριφορά του (τόσο που του κόλλησαν το παρατσούκλι "ο ανόητος του Οουάρι"), την έλλειψη πειθαρχίας, αλλά και για την κλίση του στα πυροβόλα όπλα, που προσφάτως είχαν εισαχθεί στην Ιαπωνία, από τους Πορτογάλους. Το 1551 ο Όντα Νομπουχίντε πεθαίνει απρόσμενα. Ο Νομπουνάγκα ήταν ο νόμιμος κληρονόμος του, αλλά χρειάστηκαν οκτώ χρόνια μαχών και πολιορκιών εναντίον κάθε αντιφρονούντος, ώστε να γίνει αποδεκτός ως κύριος του Οίκου και αργότερα ολόκληρης της επαρχίας. Αυτό καθαυτό το επίτευγμα του Νομπουνάγκα δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό. Σε αντίθεση, όμως, με άλλους διεκδικητές, δεν είχε ως κίνητρο προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά την αποκατάσταση ειρήνης σε όλη την Ιαπωνία. Ο Νομπουνάγκα, επικρατώντας επί των εχθρών του, απέκτησε ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Σ' αυτήν την προσπάθεια είχε τη βοήθεια δύο εξεχόντων στρατιωτικών: του πανούργου Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και του νεαρού Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Το 1568 κατευθύνεται προς το Κιότο, έχοντας ήδη επιβάλει τον Ασικάγκα Γιοσιάκι στη θέση του σογκούν. Οι σχέσεις, ωστόσο, ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλές και σταδιακά του αφαίρεσε πολλές εξουσίες. Τελικά, το 1573, τον καθαίρεσε και κυβέρνησε ο ίδιος, χωρίς κάποιον επίσημο τίτλο. Μέχρι το 1582, ο Νομπουνάγκα είχε θέσει υπό τον έλεγχό του όλη την κεντρική περιοχή του Χονσού. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, κατευθύνθηκε προς την περιοχή του Τσουγκόκου. Στη διαδρομή κατέλυσε στο Χόννο-τζι, ένα βουδιστικό ναό στο Κιότο. Συνοδευόταν από ολιγομελή ακολουθία, καθώς δεν περίμενε επίθεση στα εδάφη αυτά. Ωστόσο, με μια ξαφνική επίθεση, ο Ακέτσι Μιτσουχίντε, νταΐμιο υποτελής του Νομπουνάγκα, περικύκλωσε το ναό και του έβαλε φωτιά. Εν τέλει, ο Νομπουνάγκα εκτέλεσε χαρακίρι, το πρωί της 21ης Ιουνίου. Είναι πιθανό η προδοτική αυτή ενέργεια να έγινε με προτροπή του Χιντεγιόσι, ο οποίος λίγες μέρες μετά νίκησε στη μάχη του Γιαμαζάκι τον Μιτσουχίντε και έγινε διάδοχος του Νομπουνάγκα. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, αιφνιδιασμένος, πρόβαλε αρχικά αντίσταση, αλλά μην έχοντας άλλη επιλογή, υποτάχθηκε στον Χιντεγιόσι. Ήδη από τον 10ο αιώνα, πολλοί βουδιστές μοναχοί δε θεώρησαν ανάρμοστο να είναι ταυτόχρονα και πολεμιστές. Έτσι, αυτοί οι μοναχοί-πολεμιστές, γνωστοί ως σοχέι, μετέτρεψαν τους ναούς τους σε πραγματικά οχυρά, αποκτώντας δύναμη και τεράστιες εκτάσεις γης. Ο Νομπουνάγκα επέδειξε ιδιαίτερο μίσος εναντίον τους και τους αντιμετώπισε με σκληρότητα: έκαιγε τους ναούς τους, έλιωνε τ' αγάλματά τους για να κατασκευάσει κανόνια και έσφαζε ανελέητα τους οπαδούς τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η καταστροφή της μονής Ενριάκου-τζι, όπου θανάτωσε 3.000-4.000 άτομα, και η πυρπόληση της μονής Ισιγιάμα Χόνγκαν-τζι στην Οσάκα, της οποίας οι μοναχοί-πολεμιστές κάηκαν ζωντανοί. Ο Νομπουνάγκα θεωρείται απ' τις πιο σκληρές και ανελέητες μορφές της ιαπωνικής ιστορίας, λόγω της χρήσης οποιασδήποτε μεθόδου για την κάμψη κάθε αντίστασης. Το σύνθημά του, αποτυπωμένο στα επίσημα έγγραφά του, ήταν Τένκα Φούμπου, δηλαδή "Κυβέρνα την αυτοκρατορία με την ένοπλη δύναμη." Ο Ιησουίτης ιερέας Λούις Φρόις, ο οποίος είχε γνωρίσει από κοντά τον Νομπουνάγκα, άφησε μια ζωντανή περιγραφή: "εξαιρετικά πολεμοχαρής...περιφρονεί όλους του άλλους βασιλιάδες και πρίγκιπες της Ιαπωνίας και τους μιλά σα να είναι ταπεινοί υπηρέτες...απεχθάνεται έντονα τις καθυστερήσεις ή τις μακρηγορίες." Time-Life Παγκόσμια Ιστορία, Τόμος 14, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος OdaNobunaga.com