IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γονέας

Γονέας ή γονιός λέγεται ο πατέρας ή η μητέρα, κάποιος που γεννά, τίκτει, ή ανατρέφει και μεγαλώνει ένα τέκνο. Οι διάφοροι ρόλοι των γονέων διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και είναι ιδιαίτερα πολύπλοκοι στις διάφορες ανθρώπινες κουλτούρες.

 Μητέρα είναι ο βιολογικός ή κοινωνικός θηλυκός γονέας ενός παιδιού ή νεογνού. Ο μητρικός δεσμός περιγράφει τα συναισθήματα που έχει μια μητέρα για τα παιδιά της (ή τα παιδιά άλλων). Για ένα θηλαστικό όπως ο άνθρωπος, η μητέρα κυοφορεί το παιδί της (που λέγεται αρχικά έμβρυο και στη συνέχεια βρέφος) στη μήτρα από την γονιμοποίηση ή εμφύτευση μέχρι το βρέφος να είναι αρκετά ανεπτυγμένο για να γεννηθεί. Η μητέρα τότε εισέρχεται σε οδύνες (labor) και τίκτει. Μετά τον τοκετό, η μητέρα γαλακτίζει και θηλάζει το παιδί. Πατέρας λέγεται παραδοσιακά ο αρσενικός γονέας. Όπως και οι μητέρες, οι πατέρες κατηγοριοποιούνται ανάλογα με την βιολογική, κοινωνική ή νομική τους σχέση με το παιδί. Ιστορικά, η βιολογική σχέση της πατρότητας είναι καθοριστική για την ταυτότητα του πατέρα.
Εμπενέζερ Τζόσουα

Ο Εμπενέζερ Τζόσουα (Ebenezer Theodore Joshua, 1908-1991) ήταν πολιτικός που διατέλεσε επικεφαλής υπουργός (chief minister) στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες από το 1956 ως το 1967.

 Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου του 1908 στο Κίνγκσταουν του Αγίου Βικεντίου. Νεαρός εργάστηκε στο Τρινιντάντ, όπου αναμείχθηκε σε συνδικαλιστικές ενώσεις. Η κάθοδός του στην πολιτική έγινε το 1951 με την εκλογή του στη Βουλή . Το 1952 ίδρυσε το Πολιτικό Κόμμα του Λαού , το οποίο ήταν το πρώτο πολιτικό κόμμα στη χώρα του. Το σοσιαλιστικού τύπου κόμμα εστίασε στην ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1956 η χώρα έλαβε αυτονομία και ο Τζόσουα έγινε ο πρώτος ανώτερος υπουργός (αξίωμα που προηγήθηκε χρονολογικά αυτού του πρωθυπουργού). Το κόμμα του κέρδισε συνεχώς τις εκλογές και υποστήριξε την ανεπιτυχή Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών. Το 1967 το κόμμα του ηττήθηκε στις εκλογές και αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμα του ανώτερου υπουργού. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μίλτον Κάτο. Ο Τζόσουα παρέμεινε βουλευτής αλλά απώλεσε την έδρα του το 1979, με αποτέλεσμα το κόμμα του να αυτοδιαλυθεί το 1984. Το 1980 ο Τζόσουα έγινε μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων της Δεύτερης Ημέρας (The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints).Πέθανε στο Κίνγκσταουν στις 14 Μαρτίου 1991. Το όνομά του δόθηκε στο διεθνές αεροδρόμιο του Αγίου Βικεντίου (E. T. Joshua Airport).
Amstel

Η Amstel (ελ: ΑΜΣΤΕΛ) είναι ολλανδική ζυθοποιία που ιδρύθηκε το 1870 στη Μάουριτσκαντε του Άμστερνταμ στην Ολλανδία. Εξαγοράστηκε από τη Heineken International το 1968 και το εργοστάσιο ζυθοποιίας έκλεισε το 1982, ενώ η παραγωγή της συνεχίστηκε στο κύριο εργοστάσιο της Heineken στο Ζούτερβαουντε.

 Η ζυθοποιία ιδρύθηκε στις 11 Ιουνίου του 1870 στο Άμστερνταμ και πήρε την επωνυμία της από τον ποταμό Άμστελ. Από το 1872, η Amstel είχε ετήσια παραγωγή 10.000 εκατόλιτρα. Αρχικά, η μπύρα ήταν διαθέσιμη ως επί το πλείστον στο Άμστερνταμ. Από το 1883, ξεκίνησε η εξαγωγή της προς τη Μεγάλη Βρετανία και τις ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Η Beiersche Bierbrouwerij de Amstel συστάθηκε στη Βαυαρία το 1892. Το 1915 η παραγωγή της Amstel είχε αυξηθεί είκοσι φορές και το 1926, η Amstel αποτελούσε το ένα τρίτο των ολλανδικών εξαγωγών μπύρας. Το 1941, η Amstel, μαζί με την Heineken, αγόρασαν στο Άμστερνταμ την ζυθοποιία Van Vollenhoven's Bierbrouwerij, η οποία έκλεισε το 1961. Το 1954, η Amstel έχτισε ζυθοποιείο στην Ολλανδική Γουιάνα. Λίγα χρόνια αργότερα, η Amstel ήταν η πρώτη ολλανδική ζυθοποιία με εξαγωγή μπύρας σε μεταλλικά κουτιά. Το 1958, μια θυγατρική της Amstel παρουσίασε την πρώτη μπύρα της στην Ιορδανία. Το 1960, η τρίτη θυγατρική της Amstel άνοιξε στο Κουρασάο. Το 1963 άνοιξαν δύο νέες ζυθοποιίες, μία στο Πουέρτο Ρίκο και μία στην Ελλάδα. Η Amstel εξαγοράσθηκε από την Heineken International το 1968. Στην Ελλάδα την παραγωγή και διάθεση της εμπορικής επωνυμίας της μπύρας Amstel κατέχει η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, εταιρία του ομίλου Heineken. Τα προϊόντα που παράγονται με το σήμα της Amstel είναι τα εξής: Amstel Lager Amstel Pils Amstel Kargo IPA Amstel Dark Amstel Free Amstel Free Lemon Amstel Radler Lemon Amstel Radler Ginger & Lime. Facebook Instagram YouTube Amstel Greece Website amstel.com
Μπανγκσαμόρο

Η Μπανγκσαμόρο (Bangsamoro, επίσημα Αυτόνομη Περιφέρεια Μπανγκσαμόρο στο μουσουλμανικό Μιντανάο, ή BARMM, ( Filipino . αραβικά: منطقة بانجسامورو ذاتية الحكم‎ Munṭiqah banjisāmūrū dhātiyyah al-ḥukm ) είναι μια αυτόνομη περιοχή στις νότιες Φιλιππίνες. Αντικαθιστώντας την Αυτόνομη Περιφέρεια στο Μουσουλμανικό Μιντανάο (ARMM), συστάθηκε η Αυτόνομη Περιφέρεια Μπανγκσαμόρο αφού οι ψηφοφόροι αποφάσισαν να επικυρώσουν τον Οργανικό Νόμο του Μπανγκσαμόρο σε ένα δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2019 . Η επικύρωση ανακοινώθηκε στις 25 Ιανουαρίου από την Εφορευτική Επιτροπή . Αυτό σηματοδοτεί την αρχή της μετάβασης από την ARMM στην BARMM. Ένα άλλο δημοψήφισμα διεξήχθη σε κοντινές περιοχές που προσπάθησαν να ενταχθούν στην περιοχή στις 6 Φεβρουαρίου. Εκείνο το δημοψήφισμα είχε ως αποτέλεσμα οι 63 από τις συνολικά 67 barangays στο Βόρειο Κοταμπάτο να τεθούν υπέρ της ένωσης με το Μπανγκσαμόρο. Η Μπανγκσαμόρο πήρε τη θέση του ARMM ως τη μοναδική περιοχή των μουσουλμανικών πλειοψηφιών στις Φιλιππίνες.

 Η Μπανγκσαμόρο θα αποτελείται από τουλάχιστον 3 συνιστώσα πόλεις, 116 δήμους, και 2.590 barangays. Η πόλη Ισαμπέλα, παρά το γεγονός ότι είναι μέρος του Βασιλείου, δεν θα βρίσκεται υπό τη διοικητική δικαιοδοσία της αυτόνομης περιοχής. Ομοίως, 63 μπαράνοι στο Βόρειο Κοταμπάτο ανήκουν επίσης στο Μπανγκσαμόρο παρά το Βόρειο Κοταμπάτο και οι αντίστοιχοι δήμοι της που δεν υπάγονται στη διοικητική δικαιοδοσία της αυτόνομης περιφέρειας. Μεταξύ της επικύρωσης του οργανικού νόμου Μπανγκσαμόρο και της ορκωμοσίας της πρώτης μόνιμης κυβέρνησής του το 2022, η Μεταβατική Αρχή του Μπανγκσαμόρο θα ηγηθεί της περιοχής. Μετά την επικύρωση του BOL, η Μεταβατική Επιτροπή του Μπανγκσαμόρο (BTC) ξεκίνησε τη διαδικασία για τη μετάβαση από το ARMM στο BARMM. Βάσει του Οργανικού Νόμου, το αυτόνομο κυβερνητικό σύστημα Μπανγκσαμόρο είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία, παρόμοια με εκείνη που εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και βασίζεται σε ένα σύστημα πολιτικών κομμάτων. Τελετή Εθιμοτυπικά επικεφαλής της περιοχής είναι ο Βαλής (Κυβερνήτης). Το Κοινοβούλιο του Μπανγκσαμόρο επέλεξε και διόρισε τον Βαλή. Ο Βαλής έχει τελετουργικές λειτουργίες και εξουσίες όπως η ηθική κηδεμονία της επικράτειας και η σύγκληση και η διάλυση της προτεινόμενης συνέλευσης . Πρώτος Βαλής ανέλαβε στις 29 Μαρτίου 2019 ο Σεΐχης Καλίφα Ουσμάν Ναντό. Εκτελεστική εξουσία Η περιφερειακή κυβέρνηση ασκείται από τον επικεφαλής υπουργό. Ο Μουράντ Εμπραΐμ διορίστηκε από τον πρόεδρο των Φιλιππίνων προσωρινός επικεφαλής υπουργός, για να ηγηθεί της Μεταβατικής Αρχής του Μπανγκσαμόρο. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Φεβρουαρίου 2019.
Επαρχία Ολυμπίας

Η επαρχία Ολυμπίας ήταν μία από τις δύο επαρχίες του νομού Ηλείας. Έδρα της ήταν αρχικά η Παρρασία (Φανάρι) και αργότερα η Ανδρίτσαινα. Καταλάμβανε το νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Ηλείας στα βόρεια με τον νομό Αρκαδίας στα ανατολικά και με τον νομό Μεσσηνίας στα νότια.

 Δημιουργήθηκε αρχικά από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Τμήματος Αρκαδίας και με την ονομασία Επαρχία Φαναρίου. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 μετονομάστηκε σε Επαρχία Ολυμπίας ως μία από τις έξι επαρχίες του νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε μαζί με την επαρχία Τριφυλίας τον νεοσύστατο νομό Τριφυλίας. Ο νομός Τριφυλίας καταργήθηκε το 1909 και η επαρχία μαζί με την επαρχία Ολυμπίας συνενώθηκε πάλι με την Μεσσηνία. Το 1939, με τον Αναγκαστικό Νόμο 1937/1939 (ΦΕΚ 355/Α΄/2-9-1939 και 395/Α΄/18-9-1939), εντάχθηκε στον νομό Ηλείας, με την εξαίρεση 8 κοινοτήτων της που αποσπάστηκαν και υπήχθησαν στην επαρχία Τριφυλίας. Η επαρχία Ολυμπίας παρέμεινε στον νομό Ηλείας μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή οι δήμοι Ανδρίτσαινας και Ζαχάρως. Ο δήμος Βώλακος αν και γεωγραφικά ανήκε στην επαρχία Ολυμπίας υπάχθηκε στο Δήμο Πύργου που ανήκε στην επαρχία Ηλείας.
Αγνή του Δυρραχίου

H Αγνή, ιταλ. Agnes (1345 - 10 Φεβρουαρίου 1383) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού-Δυρραχίου ήταν κόρη του δούκα του Δυρραχίου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυβερνήτης της Βερόνα και μετά διεκδικήτρια της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου & κόμη της Γκραβίνα και της 2ης εξαδέλφης του Μαρίας των Καπετιδών-Ανζού-Νάπολης, κόρης του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας (ie διαδόχου της Νάπολης). Κόρη του Καρόλου διαδόχου της Νάπολης ήταν και η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, δηλ. ήταν (εκ μητρός) θεία της Αγνής. Η αδελφή της Αγνής, η Μαργαρίτα του Δυρραχίου, ήταν σύζυγος του εξαδέλφου τους Καρόλου Γ΄ των Ανζού-Δυρραχίου βασιλιά της Νάπολης. Ο πρώτος της σύζυγος Κανσινιόριο ήταν συγκυβερνήτης της Βερόνας, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κανγκράντε Β΄ ντελλα Σκάλα. Όμως το 1359 ο Κανσινιόριο δολοφόνησε τον Κανγκράντε Β΄ και έγινε εκείνος κυβερνήτης, με συγκυβερνήτη τον μικρότερο αδελφό του Πάολο Αλμποΐνο ντελλα Σκάλα. Το 1375 ο Κανσινιόριο απεβίωσε, μάλλον από δηλητηρίαση. Ο δεύτερος σύζυγός της Ιάκωβος των Μπω, ήταν ανιψιός και κληρονόμος του Φιλίππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα, πρίγκιπα της Αχαΐας και διεκδικητή Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Στην Αγ. Κιάρα της Νάπολης βρίσκεται το επιτύμβιο μνημείο της. Στο ίδιο μνημείο βρίσκεται και η 2η εξαδέλφη της Κλημεντία των Καπετιδών-Ανζού, νόθη κόρη του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Τάραντα. Παντρεύτηκε πρώτα τον Κανσινιόριο ντελλα Σκάλα κυβερνήτη της Βερόνας. Το 1375 απεβίωσε ο Κανσινιόριο, χωρίς απογόνους. Το 1382 η Αγνή έκανε δεύτερο γάμο με τον 2ο εξάδελφό της Ιάκωβο των Μπω, τελευταίο διεκδικητή της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Αλλά η Αγνή απεβίωσε το επόμενο έτος, άτεκνη και ο Ιάκωβος πέντε μήνες μετά. Setton, Kenneth M. (1953). "Archbishop Pierre d'Ameil in Naples and the Affair of Aimon III of Geneva (1363-1364)". Speculum. The University of Chicago Press. Vol. 28, No. 4 Oct. Topping, Peter (1975). "The Morea, 1364-1460". A History of the Crusades: The fourteenth and fifteenth centuries. Volume Three. The University of Wisconsin Press. Zacour, Norman P. (1960). "Talleyrand: The Cardinal of Périgord (1301-1364)". Transactions of the American Philosophical Society. New Series. American Philosophical Society. 50 (7).
Ύβλα η Ηραία

Η Ύβλα η Ηραία ήταν αρχαία πόλη της Σικελίας. Η τοποθεσία της ήταν στη σημερινή Ibla, στην κοινότητα της Ραγκούζα. Υπήρχαν τουλάχιστον τρεις (και πιθανώς έως και πέντε) πόλεις με το όνομα «Ύβλα» στη Σικελία, οι οποίες συχνά συγχέονται μεταξύ τους και μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν.

 Η Ύβλα η Ηραία ονομάζεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο «̔́̂Υβλα ἡ ἐλάττων», σε διάκριση με την Ύδρα Μεγίστη, και της δίνεται το προσωνύμιο «Ἥρα» ή «Ἡραία». Από τις πόλεις της Σικελίας που φέρουν το όνομα Ύβλα, είναι η λιγότερο γνωστή από αρχαίες πηγές. Δεν υπάρχει υπαινιγμός για αυτήν στον Παυσανία, ο οποίος διακρίνει τη «Μείζονα» από την «Ελάττονα», ούτε σε κανέναν άλλο γεωγράφο: βρίσκουμε όμως στα «Δρομολόγια» του Αντωνίνου μια πόλη Ύβλα, τοποθετημένη στον δρόμο από τις Συρακούσες προς το Ακράγαντα, που σίγουρα διαφέρει τόσο από τη Μείζονα Ύβλα, όσο και από την Ελάττονα (και από τα Μέγαρα Υβλαία και από την Ύβλα τη Γελεάτι που μπορεί να ταιριάζουν με αυτές), και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να είναι η τρίτη Ύβλα του Στεφάνου. Βρίσκεται 18 μίλια από τις Άκρες (σύγχρονο Palazzolo). (Itinerarium Antonini Augusti, σελ. 89, Χάρτης Πόιτινγκερ). Ένα απόσπασμα στο οποίο ο Κικέρων μιλά για μια πόλη που ονομάζεται «Ήρα», στη Σικελία (ad Att. ii. 1. § 5), πιστεύεται ότι αναφέρεται σε αυτήν την πόλη, αλλά η θεωρία αυτή είναι πολύ αμφίβολη. Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα: (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «απαραίτητος τίτλος λήμματος». Dictionary of Greek and Roman Geography. Λονδίνο: John Murray.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1971-72

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1971-72 αποτέλεσε το 17ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ευαγόρας Πάφου για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1971-72 συμμετείχαν 12 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη και τρίτη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1972-73. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1971-72 ΑΠΟΠ ΠάφουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1971-72: ΛΑΛΛ ΛύσηςΕπιπρόσθετα, η ΕΠΑΛ απορροφήθηκε από τον Άρη Λεμεσού, μετά από απόφαση των γενικών συνελεύσεων των δύο ομάδων. Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1970-71 ΑΣΙΛ ΛύσηςΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1970-71: Κεραυνός Στροβόλου Εθνικός Άχνας Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Πηγή: «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 8. 20 Μαρτίου 1972. «Το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας το 1971». www.sigmalive.com. 8 Δεκεμβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2016. «Βαθμολογία Β΄ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ». Αθλητική: σελ. 8. 20 Μαρτίου 1972. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. ISBN 9963-8720-1-8. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1971-72 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1971-72 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1971-72
Σαρλ Λυσιέν Βοναπάρτης

Ο Σαρλ Λυσιέν Βοναπάρτης (Charles Lucien Bonaparte, 24 Μαΐου 1803 – 29 Απριλίου 1857), ήταν Γάλλος βιολόγος και ορνιθολόγος. Πραγματοποίησε ταξίδια στην Ευρώπη και δημοσίευσε επιστημονικά έργα. Ο Λυσιέν και η σύζυγός του απέκτησαν δώδεκα παιδιά, μεταξύ των οποίων τον καρδινάλιο Λουκιανό-Λουδοβίκο Βοναπάρτη.

 Ο Κάρολος Λουκιανός Ιούλιος Λαυρέντιος γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1803 στο Παρίσι και ήταν γιος του Λουκιανού Βοναπάρτη και της Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάμπ. Ήταν ανιψιός του Μεγάλου Ναπολέοντα. Το 1822 ταξίδεψε στις ΗΠΑ έχοντας αρχίσει ήδη να ασχολείται με την ορνιθολογία. Αφού παρουσίασε κάποιες μελέτες του, το 1826 επέστρεψε στην Ευρώπη. Ταξίδεψε στη Γερμανία, όπου συνάντησε τον Φίλιπ Γιάκομπ Κρέτσμαρ, και στην Αγγλία, όπου συνάντησε τον Τζον Έντουαρντ Γκρέυ στο Βρετανικό Μουσείο. Τελικά το 1828 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Μεταξύ του 1832 και 1841 δημοσίευσε τη μελέτη του για τα ζώα της Ιταλίας. Το 1849 εκλέχτηκε μέλος της ρωμαϊκής συνέλευσης και συμμετείχε στη δημιουργία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Υπερασπίστηκε μάλιστα τη Ρώμη όταν πολιόρκησαν την πόλη 40.000 Γάλλοι στρατιώτες, σταλμένοι από τον θείο του, Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Τον Ιούλιο του 1849, ύστερα από την ήττα του δημοκρατικού στρατού, εγκατέλειψε τη Ρώμη και κατέφυγε στη Μασσαλία, αλλά ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης τον διέταξε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ταξίδεψε στην Αγγλία όπου συμμετείχε στη συνεδρίαση της Αγγλικής Ένωσης Επιστημών, και στη συνέχεια στη νότια Σκωτία. Έπειτα άρχισε να εργάζεται για την προετοιμασία μιας συστηματικής ταξινόμησης όλων των πουλιών στον κόσμο επισκεπτόμενος μουσεία σε ολόκληρη την Ευρώπη και μελετώντας συλλογές. Επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι αφού πρότινος του δόθηκε άδεια. Το 1850, κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος της μελέτης του, με τίτλο Conspectus Generum Avium, δεν πρόλαβε όμως να εκδώσει τη συνέχεια του έργου του, καθώς απεβίωσε στις 29 Απριλίου 1857 σε ηλικία 54 ετών. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ζηναΐδα Βοναπάρτη, κόρη του Ιωσήφ της Ισπανίας. Απέκτησαν μαζί δώδεκα παιδιά: Ιωσήφ Λουκιανός Βοναπάρτης (1824 - 1865), 3ος Πρίγκιπας του Κανίνο. Αλεξανδρίνα Γετρούδη Ζηναΐδα (1826 - 1828). Λουκιανός (1828 - 1895) καρδινάλιος, 4ος Πρίγκιπας του Κανίνο. Ιουλία Καρλόττα (1830 - 1900). Καρλόττα Ονορίνη Ιωσηφίνα (1832 - 1901). Λεοντία Στεφανία Ελίζα (1833 - 1839). Μαρία Ντεζιντέρια Ευγενία Ιωσηφίνα Φιλομένα (1835 - 1890). Αυγούστα Αμαλία Μαξιμιλιανή Ιακωβίνα (1836 - 1900), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι, γιο της Καρλόττας Βοναπάρτη (κόρης του Λουκιανού Βοναπάρτη, 1ου Πρίγκιπα του Κανίνο). Ναπολέων Κάρολος (1839 - 1899), 5ος Πρίγκιπας του Κανίνο. Ματθίλδη Αλοϋσία Λεοντία (1840 - 1861). Αλβερτίνα Μαρία Θηρεσία (1842 - 1842). Κάρολος Αλβέρτος (1843 - 1847). «Charles-Lucien-Jules-Laurent Bonaparte». Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. 1913. https://en.wikisource.org/wiki/Catholic_Encyclopedia_(1913)/Charles-Lucien-Jules-Laurent_Bonaparte.
Ράνι Μούκερτζι

Η Ράνι Μούκερτζι (रानी मुखर्जी, 21 Μαρτίου 1978) είναι Ινδή ηθοποιός. Μέσω της καριέρας της στο Μπόλυγουντ, έχει γίνει μία από τις πιο υψηλού προφίλ διασημότητες στην Ινδία, κερδίζοντας πολλά βραβεία.

 Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1978 στην Καλκούτα. Η οικογένεια της, που ανήκει στο έθνος των Μπενγκαλί, δραστηριοποιείται στο χώρο του κινηματογράφου από τη δεκαετία του '40. Ο πατέρας της, Ραμ Μούκερτζι, ήταν σκηνοθέτης και ένας από τους ιδρυτές των στούντιο Filmalaya ενώ η μητέρα της, Κρίσνα, τραγουδίστρια σε ταινίες. Ο αδελφός της, Ράτζα, υπήρξε παραγωγός ταινιών και πρόσφατα σκηνοθέτης ενώ η θεία της, Ντεμπάσρι Ρόι και η ξαδέλφη της, Κατζόλ είναι πασίγνωστες και δημοφιλής ηθοποιοί του Μπόλιγουντ. Έχει αποφοιτήσει από κολέγιο της Βομβάης και είναι εκπαιδευμένη χορεύτρια (από την ηλικία των 10 ετών) στον παραδοσιακό χορό Οντίσι (Odissi). Μετά τις πολλαπλές επιτυχίες της στο σινεμά τα Ινδικά ΜΜΕ την αποκάλεσαν Βασίλισσα του Μπόλιγουντ, το όνομα της άλλωστε, Ράνι (Χίντι: रानी ), σημαίνει στα Ινδικά Βασίλισσα. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Raja Ki Aayegi Baraat το 1996 αλλά η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήρθε δύο χρόνια αργότερα με την αισθηματική ταινία του Καράν Τζοχάρ, Kuch Kuch Hota Hai. Η ερμηνεία της στην ταινία, που συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες επιτυχίες του Ινδικού σινεμά, της χάρισε και ένα βραβείο Filmfare για Β' Γυναικεία Ερμηνεία. Ακολούθησε η συμμετοχή σε μερικές κάτω των προσδοκιών παραγωγές μέχρι την επιστροφή της στις εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες το 2002 με το φιλμ Saathiya.Το 2004, οι συμμετοχές της στο εμπορικά επιτυχημένο Hum Tum και το καλλιτεχνικά αναγνωρισμένο Yuva της αποφέρουν τα βραβεία Filmfare A' & B' Γυναικείας Ερμηνείας και γίνεται έτσι η πρώτη ηθοποιός στην ιστορία του Ινδικού σινεμά που κατακτά και τα δύο μεγάλα βραβεία την ίδια χρονιά. Οι καθολικοί διθύραμβοι των κριτικών και οι πολλαπλές βραβεύσεις της για την ερμηνεία της στην ταινία Black (2005), όπου υποδύεται ένα κωφάλαλο κορίτσι την καθιερώνουν ως μια από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες του Μπόλιγουντ.Ακολούθησαν συμμετοχές σε εμπορικά επιτυχημένες παραγωγές αλλά και σε πιο "καλλιτεχνικές" ταινίες που της απέφεραν πολλαπλές υποψηφιότητες και πολλές νίκες σε βραβεία και φεστιβάλ. Δύο από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε υπήρξαν επίσημες συμμετοχές της Ινδίας στα Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας ενώ η ίδια θεωρείται από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στο Μπόλιγουντ. Έχει ψηφιστεί πολλές φορές σε λίστες με τις διασημότερες και ομορφότερες ηθοποιούς της Ασίας ενώ εξίσου σημαντικό είναι και το φιλανθρωπικό της έργο. Η Ράνι Μούκερτζι στην IMDB Βικιφθέγματα (στα αγγλικά)
Κατάλογος κυβερνητών της Αμερικανικής Σαμόα

Αυτός είναι ένας κατάλογος κυβερνητών, κ.λπ. του τμήματος των νησιών της Σαμόα (που τώρα αποτελείται από την Αμερικανική Σαμόα ) υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1900. Από το 1900 έως το 1978 κυβερνήτες διορίστηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών . Από τότε έχουν εκλεγεί για τετραετή θητεία από τους λαούς της Αμερικανικής Σαμόα.

 Όταν το υπουργείο Εσωτερικών έστειλε τέσσερις κυβερνήτες σε μια περίοδο τριών ετών, οι ντόπιοι Σαμοανοί άρχισαν να υποστηρίζουν την επιλογή των δικών τους κυβερνητών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ένας κυβερνήτης του Ναυτικού, καθώς και ένας κυβερνήτης Εσωτερικών, είχαν εκφράσει τις πεποιθήσεις τους ότι ο αρχηγός του Ύπατου ρήτορα Τουιασοσόπο (Tuiasosopo) θα ήταν ο κατάλληλος κυβερνήτης. Το 1956 ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ διόρισε τον Πίτερ Ταλί Κόλμαν ως Κυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα, το πρώτο πρόσωπο με σαμοανή καταγωγή που διορίστηκε στη θέση. Ο Κόλμαν, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, ήταν αξιωματικός του Στρατού των ΗΠΑ με πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Τζωρτζτάουν. Μετά τον προεδρικό του διορισμό, οι κάτοικοι της περιοχής γνώριζαν ολοένα και περισσότερο ότι οι Σαμοανοί μπορούν να είναι εξίσου σωστοί κυβερνήτες όπως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία μέχρι τώρα είχε διορίσει κυβερνήτες στα νησιά. Σύντομα, τοπικοί νομοθέτες όπως ο κυβερνήτης Όουεν Άσπιναλ και ο Χ. Ρεξ Λι ευνόησαν την ιδέα των ντόπιων να εκλεγούν κυβερνήτες. Από την άλλη πλευρά ήταν ο κυβερνήτης Τζον Μ. Χέιντον ο οποίος αντιτάχθηκε ανοιχτά στην ιδέα. Ένας διοικητικός δικαστής επέκρινε τον Χέιντον και έπειτα από ακρόαση στο Πάγκο Πάγκο, το υπουργείο Εσωτερικών άρχισε να τηρεί αποστάσεις από τις θέσεις του Χέιντον και σύντομα τον αντικατέστησε με νέο κυβερνήτη. Η έννοια ενός εκλεγμένου κυβερνήτη προτάθηκε με το νομοσχέδιο της Γερουσίας αρ. 20 και συστάθηκε μια Κυβερνητική Επιτροπή για να εξεταστούν τρόποι για την εφαρμογή της έννοιας της εκλογής διοικητών. Σε ένα άρθρο του 1977 στους New York Times, περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε η αντίθεση σε έναν διορισμένο κυβερνήτη με το διορισμό του Ερλ Μπ. Ρουθ. Μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, το Κογκρέσο από τη Βόρεια Καρολίνα είχε απομακρύνει πολλούς σαμοανούς σε διοικητικές θέσεις, οι οποίοι διορίστηκαν από τον πρώην Ρεπουμπλικανό Κυβερνήτη Τζον Μορς Χέιντον . Ο κυβερνήτης Ρουθ ανακλήθηκε σύντομα στην Ουάσιγκτον, DC και αργότερα αναφέρθηκε ότι χαρακτήρισε τους Σαμοανούς «τεμπέληδες, κλέφτες και ψεύτες». Αφού απέρριψαν την πρόταση για εκλογή του κυβερνήτη τους σε τρία δημοψηφίσματα, οι Αμερικανοί Σαμοανοί σε δημοψήφισμα του 1976 ενέκριναν συντριπτικά το μέτρο με το οποίο τους επέτρεψε να εκλέξουν αυτόν τον αξιωματούχο. Ο πρώτος εκλεγμένος από το λαό κυβερνήτης ήταν ο Ρεπουμπλικανός Πίτερ Ταλί Κόλμαν την ίδια χρονιά. Ο Ρεπουμπλικανός Τέο Τζ. Φουαβάι ήταν ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του κινήματος εκλογής κυβερνητών στην Αμερικανική Σαμόα, σε αντίθεση με το διορισμό κυβερνητών από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση . Ο Φουαβάι χρηματοδότησε ένα ψήφισμα που πρότεινε το υπουργείο Εσωτερικών ώστε να επιτραπούν οι εκλογές.
Τόνι Κολέτ

Η Τόνι Κολέτ (Toni Collette, 1 Νοεμβρίου 1972) είναι Αυστραλή ηθοποιός και μουσικός. Είναι γνωστή για την υποκριτική της πορεία στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, καθώς και για τη δευτερεύουσα καριέρα της ως βασική τραγουδίστρια του συγκροτήματος Toni Collette & the Finish.

 Η υποκριτική καριέρα της Κολέτ ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με κωμικούς ρόλους σε ταινίες όπως οι:Spotswood (1992) και Η Μύριελ παντρεύεται (1994), για τον οποίο ήταν προτεινόμενη για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού. Μετά από τις εμφανίσεις της στις ταινίες: Έμμα (1996) και The Boys (1998), η Κολέτ έλαβε διεθνή αναγνώριση όντας προτεινόμενη για Όσκαρ για την ερμηνεία της ως Λιν Σορ στην ταινία Η έκτη αίσθηση (The Sixth Sense) το 1999. Έχει εμφανιστεί σε θρίλερ όπως τα: Shaft, ο μαύρος πάνθηρας (2000) και Σε αντίθετο ρεύμα (2002) και σε ανεξάρτητες κωμικές ταινίες όπως οι: Για ένα αγόρι (2002), Κόνι και Κάρλα (2004), Έλα στη θέση μου (2005) και Little Miss Sunshine (2006). Το 2009, ξεκίνησε να υποδύεται τη βασική χαρακτήρα στην τηλεοπτική σειρά United States of Tara, για την οποία κέρδισε ένα Primetime Emmy Award και μια Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού το 2010.
Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου (1450-1489)

Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margaret von Brandenburg von Hohenzollern (1449 ή 1450 - 1489) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνη των Βέττιν, κόρη του Φειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Μόνο δύο από τα τέσσερα παιδιά του Φρειδερίκου επέζησαν: η Μαργαρίτα και η μεγαλύτερη αδερφή της Δωροθέα. Παντρεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1477 στο Πρέντσλαου τον Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Αυτό προέκυψε ως εξής: το 1474 το Βρανδεμβούργο είχε ξεκινήσει πόλεμο εναντίον της Πομερανίας, επειδή ο Μπόγκισλαβ Ι΄ αρνήθηκε να αποδώσει υποτέλεια στον Φρειδερίκο Β΄. Την 1η Μαΐου 1476, κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, αποφασίστηκε ότι ο Μπόγκισλαβ Ι΄ θα νυμφευτεί τη Μαργαρίτα. Ο γάμος ήταν επαχθής για τον Μπόγκισλαβ Ι΄. Είχε συμφωνηθεί μία πολύ χαμηλή προίκα· παρόλα αυτά, δεν πληρώθηκε ποτέ. Έναν χρόνο μετά τον γάμο, ο θείος του Μπόγκισλαβ Ι΄, ο Βάρτισλαβ Ι΄ απεβίωσε, κάνοντας τον Μπόγκισλαβ Ι΄ τον μοναδικό κυβερνήτη της Πομερανίας (αυτό είχε να συμβεί για περίπου 200 χρόνια). Το 1479 ο Μπόγκισλαβ Ι΄ ολοκλήρωσε την Ειρήνη του Πρέντσλαου με τον θείο τής συζύγου του, Αλβέρτο Γ΄ Αχιλλέα, αναγνωρίζοντας τον εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου ως επικυρίαρχό του. Ο γάμος της Μαργαρίτας ήταν άτεκνος και ο σύζυγός της, αφού την κατηγόρησε για απιστία, την απέπεμψε. Αυτό οδήγησε σε πολιτικές εντάσεις με το εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου. Ο εκλέκτορας ζήτησε να επιστραφεί η προίκα της. Ο Μπόγκισλαβ Ι΄ με τη σειρά του, ισχυρίστηκε ότι ο Οίκος των Χοεντσόλερν του είχε δώσει μία άγονη γυναίκα ως σύζυγο, ώστε να κληρονομήσουν την Πομερανία. Κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων του 1479, ο Μπόγκισλαβ Ι΄ υπέγραψε τελικά την επιστροφή της προίκας της γυναίκας του. Παντρεύτηκε το 1477 τον Μπόγκισλαβ Ι΄ της Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Friedrich Wilhelm Barthold: Geschichte von Rügen und Pommern, τόμος. 4, F. Perthes, 1843 Wilhelm Ferdinand Gadebusch: Chronik der Insel Usedom, W. Dietze, 1863, σελ. 96
Μικρόδασος Κιλκίς

Το Μικρό Δάσος ή Μικρόδασος είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο στη δυτική όχθη του Αξιού. Οι κάτοικοί του είναι Σαρακατσάνοι και Πόντιοι πρόσφυγες (που αποτελούν και την πλειοψηφία). Οι Πόντιοι κατάγονται από το Καρς, την Τσάλκα τη Σάντα και την Αργυρούπολη. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Σμόλι. Η σημερινή ονομασία δόθηκε από το μικρό δάσος που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού. Πριν το 1912 το χωριό ήταν αγρόκτημα Τούρκου μπέη, όπου εργάζονταν χριστιανοί κολίγοι.

 Την περίοδο των Ελληνιστικών χρόνων κατοικείται ο οικισμός στη θέση Τραπέζι, στο Μικρόδασος, κοντά στην όχθη του Αξιού, όπου υπήρχε ναός του Απόλλωνα. Άγαλμα του Απόλλωνα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς, και πρόσφατα ανακαλύφθηκε και η νεκρόπολη του οικισμού. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι του Σμολίου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, οι Σμολιώτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. Στο χωριό συνήφθησαν δύο από τις σημαντικότερες μάχες του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή. Στις 13 Ιανουαρίου του 1905 ο οπλαρχηγός Μιχαήλ Σιωνίδης με το σώμα του, κατατρόπωσε τον κομιτατζή Αργύρη και την τσέτα του (σκοτώθηκαν 13 κομιτατζήδες). Την 1η Μαρτίου του ίδιου έτους οι τσέτες του Αποστόλ Πέτκωφ και του Σάββα Μιχαΐλοφ, οι οποίες αριθμούσαν 42 άνδρες, περικυκλώνονται στο Σμόλι από Οθωμανικό στρατό και μπασιμποζούκους (ατάκτους, τουρκικά başıbozuk). Μετά από 4-5 ώρες αιματηρών συγκρούσεων σκοτώνονται 36 μέλη από τις τσέτες μαζί με τον βοεβόδα Σάββα Μιχαΐλοφ. Σώζονται μόνον ο πληγωμένος στη φτέρνα Αποστόλ Πέτκωφ και 5 άνδρες. Η Οθωμανική κυβέρνηση επιβράβευσε όλους όσους συμμετείχαν στην επιχείρηση απονέμοντας μετάλλια, δίνοντας προαγωγές και διανέμοντας χρήματα. Δίπλα στο χωριό, στην όχθη του Αξιού, υπάρχει το ξωκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα σε μια τοποθεσία μεγάλου φυσικού κάλλους, όπου καταλήγει το μονοπάτι του Αξιού που ξεκινά από το Πολύκαστρο. Διαδικτυακές Πύλες, Δήμος Πολυκάστρου, Μικρόδασος Πανδέκτης, Μετονομασίες οικισμών
Αλεξάντρ Αντινιά

Ο Αλεξάντρ Αντινιά (γαλλικά: Alexandre Antigna), 1817 - 1878, ήταν Γάλλος ζωγράφος, σημαντικός εκπρόσωπος του ρεαλιστικού ρεύματος της Γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα, με έργα που απεικονίζουν κυρίως τον μόχθο των φτωχών ανθρώπων.

 Ο Αλεξάντρ Αντινιά γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1817 στην Ορλεάνη, όπου εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον τοπικό ζωγράφο Φρανσουά Σαλμόν. Το 1837, έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, όπου ήταν μαθητής του διάσημου Ιπολίτ-Πωλ Ντελαρός.Το 1841 εξέθεσε για πρώτη φορά στο Σαλόν. Μέχρι το 1845 οι πίνακές του ήταν θρησκευτικές σκηνές και πορτρέτα. Ωστόσο, αφού έζησε στη φτωχή, τότε, συνοικία του Ιλ Σαιν-Λουί στο Παρίσι, ενσωμάτωσε στα έργα του εικόνες της ανέχειας και του μόχθου των φτωχών της πόλης. Τα θέματά του απεικονίζουν επίσης εικόνες των φτωχών χωρικών του 19ου αιώνα. Από την Επανάσταση του 1848, ο Αντινιά αφοσιώθηκε στο ρεαλιστικό ρεύμα και συνέχισε να ζωγραφίζει με αυτήν την τεχνοτροπία μέχρι περίπου 1860. Πολύ γρήγορα ταξινομήθηκε στους ρεαλιστές ζωγράφους κοντά στον Γκυστάβ Κουρμπέ, από τον οποίο διακρίνεται για την ποίηση και τη θρησκευτικότητα με την οποία είναι διαποτισμένα τα θέματά του. Από το 1860, πιο γαλήνιος, φιλοτέχνησε κυρίως πορτρέτα, θαλασσογραφίες και πολλές σκηνές της Βρετάνης, μεταπηδώντας από τον οδυνηρό ρεαλισμό σε έναν πιο λεπτεπίλεπτο και ευχάριστο νατουραλισμό. Το 1861 τιμήθηκε με την ιδιότητα μέλους του τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Ταξίδεψε στη Βρετάνη (1857) και στην Ισπανία (1863) όπου ζωγράφισε ποικίλες σκηνές, διατηρώντας πάντα το ενδιαφέρον του για την απεικόνιση φτωχών.Το 1861 παντρεύτηκε την Ελέν-Μαρί Πετί, η οποία έγινε και η ίδια ζωγράφος. Ο γιος τους, Αντρέ-Μαρκ Αντινιά, ήταν επίσης ζωγράφος και μινιατουρίστας. Ο Αλεξάντρ Αντινιά πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1878 στο Παρίσι στο 17ο διαμέρισμα και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της Μονμάρτρης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexandre Antigna στο Wikimedia Commons
God Save Our Solomon Islands

Το God Save Our Solomon Islands (Ο Θεός να σώζει τα Νησιά μας του Σολομώντα) καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος το 1978 έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας. Το κείμενο γράφηκε από τον Panapasa Balekana και το Matila Balekana, σε σύνθεση του Panapasa Balekana.

 God bless our Solomon Islands from shore to shore Blessed all our people and all our lands With your protecting hands Joy, Peace, Progress and Prosperity That men shall brothers be, make nations see our Solomon Islands, our Solomon Islands Our nation Solomon Islands Stands forever more. Ο Θεός να σώζει τα Νησιά του Σολομώντα από ακτή σε ακτή Ευλογημένοι όλοι μας οι άνθρωποι και όλοι μας οι τόποι Υπό την προστασία των χεριών Σου Ευτυχία, Ειρήνη, Πρόοδο και Ευημερία (θα έχουμε) Κάνε τα έθνη να δουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι αδέρφια Τα νησιά μας του Σολομώντα, τα νησιά μας του Σολομώντα το κράτος μας των Νήσων του Σολομώντα Θα ζει για πάντα και περισσότερο. Ο ύμνος σε αρχείο ήχου
Φάσμα Μάρκοφ

Στα μαθηματικά, το Φάσμα Μάρκοφ επινοήθηκε από τον Αντρέι Μάρκοφ, είναι ένα περίπλοκο σύνολο πραγματικών αριθμών που προκύπτουν στη θεωρία της διοφαντικής προσέγγισης, και περιέχει όλους τους πραγματικούς αριθμούς που είναι μεγαλύτεροι από τη σταθερά του Φράιμαν.

 Αρχίζοντας από το θεώρημα του Χούρβιτς στη διοφαντική προσέγγιση, ότι οποιοσδήποτε πραγματικός αριθμός ξ {\displaystyle \xi } έχει μια αλληλουχία ορθολογικών προσεγγίσεων m/n με την τάση | ξ − m n | < 1 5 n 2 {\displaystyle \left|\xi -{\frac {m}{n}}\right|<{\frac {1}{{\sqrt {5}}\,n^{2}}}} είναι δυνατόν να ζητηθεί η κάθε τιμή 1/c όπου 1/c ≥ √5 με την ύπαρξη κάποιου ξ {\displaystyle \xi } για τον οποίο ισχύει | ξ − m n | < c n 2 {\displaystyle \left|\xi -{\frac {m}{n}}\right|<{\frac {c}{n^{2}}}} ως μια ακολουθία, για την οποία το c είναι η καλύτερη δυνατή (μέγιστη) τιμή. Παρόμοια 1/c συνθέτουν το φάσμα του Λαγκράνζ, ένα σύνολο πραγματικών αριθμών με τιμή τουλάχιστον √5 (η οποία είναι η μικρότερη τιμή του φάσματος). Ο υπολογισμός είναι δύσκολος, αλλά παρατηρώντας το σύνολο των c βλέπουμε ότι μπορεί να οριστεί ένα όριο ακολουθίας. Για το οποίο, θεωρούμε lim inf n → ∞ n 2 | ξ − m n | {\displaystyle \liminf _{n\to \infty }n^{2}\left|\xi -{\frac {m}{n}}\right|} όπου το m, σε συνάρτηση με το n, επιλέγεται ως ένας ακέραιος τέτοιος ώστε να κάνει τη διαφορά ελάχιστη. Αυτή είναι μια συνάρτηση του ξ {\displaystyle \xi } , όπου το αντίστροφο του φάσματος Λαγκράνζ είναι το εύρος των τιμών που παίρνει σε άρρητους αριθμούς.Το αρχικό μέρος του φάσματος Λαγκράνζ, δηλαδή το μέρος που βρίσκεται στο διάστημα [√5, 3), συνδέεται με κάποιες δυαδικές τετραγωνικές μορφές που είναι αόριστες (έτσι παράγεται εντός δύο πραγματικών γραμμικών μορφών). Οι πρώτες τιμές είναι √5, √8, √221/5, √1517/13, ... . Το φάσμα Μάρκοφ ασχολείται άμεσα με τα φαινόμενα που συνδέονται με αυτές τις τετραγωνικές μορφές.Σταθερά του Φράιμαν είναι το όνομα που δίνεται στο τέλος του τελευταίου διακένου στο φάσμα Λαγκράνζ, δηλαδή: F = 2 221 564 096 + 283 748 462 491 993 569 = 4.5278295661 … . {\displaystyle F={\frac {2\,221\,564\,096+283\,748{\sqrt {462}}}{491\,993\,569}}=4.5278295661\dots .} Οι πραγματικοί αριθμοί που είναι μεγαλύτεροι από το F είναι επίσης μέλη του φάσματος Μάρκοφ. Αριθμός Μάρκοφ Αριθμός Λαγκράνζ Φάσμα Λαγκράνζ Cassels, J. W. S. (1957). An introduction to Diophantine approximation. Cambridge Tracts in Mathematics and Mathematical Physics. 45. Cambridge University Press. Zbl 0077.04801. Conway, John H.· Guy, Richard K. (1995). The Book of Numbers. New York: Springer-Verlag. σελίδες 188–189. ISBN 0-3879-7993-X. Cusick, Thomas· Flahive, Mari (1989). The Markoff and Lagrange spectra. Math. Surveys and Monographs. 30. Providence, RI: American Mathematical Society. ISBN 0-8218-1531-8. Zbl 0685.10023. Hazewinkel, Michiel, επιμ.. (2001), «Markov spectrum problem», Encyclopedia of Mathematics, Springer, ISBN 978-1-55608-010-4, http://www.encyclopediaofmath.org/index.php?title=m/m062540
Ίδρυμα Εκτύπωσης Τραπεζογραμματίων και Αξιών

Το Ίδρυμα Εκτύπωσης Τραπεζογραμματίων και Αξιών (Ι.Ε.Τ.Α.), κοινώς αποκαλούμενο Νομισματοκοπείο, είναι ανεξάρτητη διεύθυνση της Τράπεζας της Ελλάδος. Αποτελεί πρακτικά την τεχνική και παραγωγική μονάδα στην οποία κόβονται κέρματα, τυπώνονται χαρτονομίσματα, αξιόγραφα του Δημοσίου, έντυπα που χρησιμοποιούνται από τις υπηρεσίες της τράπεζας, καθώς και εκδόσεις της, όπως φυλλάδια, βιβλία κτλ. Οι εγκαταστάσεις του βρίσκονται στο Χαλάνδρι, επί της Λεωφόρου Μεσογείων 341.

 Ιδρύθηκε στις 7 Ιουνίου 1938 ως «Τυπογραφείον Τραπεζογραμματίων της Τραπέζης», με απόφαση του γενικού συμβουλίου της τράπεζας, με αρχικό σκοπό την εκτύπωση χαρτονομισμάτων και τίτλων αξιών του δημοσίου. Παρόλο που η ανέγερση του κτηρίου του Ιδρύματος αποπερατώθηκε το 1941 και το ίδιο έτος εξοπλίσθηκε με τον απαραίτητο εξοπλισμό εκτύπωσης, οι πρώτες εκτυπώσεις χαρτονομισμάτων έγιναν το 1947, δυο χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών να αναθέσει την κοπή των κερμάτων στην Τράπεζα της Ελλάδος, στον ίδιο χώρο εγκαταστάθηκε και το νομισματοκοπείο, το οποίο άρχισε να κόβει τα πρώτα κέρματα το 1972. Παρόλο που η εκτύπωση κερμάτων και χαρτονομισμάτων γίνεται στον ίδιο χώρο, εκδότης των χαρτονομισμάτων από το 1928 έως το 2001 ήταν η Τράπεζα της Ελλάδος, ενώ μετά την υιοθέτηση του ευρώ εκδότης των χαρτονομισμάτων είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Για την κατασκευή κερμάτων, εκδότης είναι το Υπουργείο Οικονομικών. Τράπεζα της Ελλάδος: Ίδρυμα Εκτύπωσης Τραπεζογραμματίων και Αξιών (Ι.Ε.Τ.Α.) - Νομισματοκοπείο
Σιτηρά

Ο κόκκος σιτηρού είναι ένας μικρός, σκληρός, ξηρός σπόρος, με ή χωρίς λέπυρο ή φλούδα, που συγκομίζεται από μία καλλιέργεια σιτηρών για ανθρώπινη ή ζωική κατανάλωση. Οι δύο κύριες εμπορικές καλλιέργειες είναι δημητριακών και όσπριων. Μετά τη συγκομιδή, οι ξηροί σπόροι είναι πιο ανθεκτικοί από άλλα είδη τροφής, όπως τα αμυλούχα φρούτα (μπανάνες, αρτόκαρπος) και οι κονδύλοι (γλυκοπατάτες, κασάβα). Λόγω ανθεκτικότητας προτιμώνται στη γεωργική βιομηχανία, όπου η συγκομιδή γίνεται με μηχανικά μέσα, η μεταφορά γίνεται σιδηροδρομικώς ή με πλοία, αποθηκεύονται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε σιλό, και αλέθονται για αλεύρι ή πιέζονται για έλαια. Έτσι, μεγάλες παγκόσμιες αγορές τροφίμων διαθέτουν ελαιοκράμβη, καλαμπόκι, ρύζι, σόγια, σιτάρι και άλλα δημητριακά, αλλά όχι κονδύλους, λαχανικά, ή άλλες καλλιέργειες.

 Όλες οι καλλιέργειες δημητριακών είναι μέλη της οικογένειας Ποοειδών ή Αγρωστωδών. Οι σπόροι τους περιέχουν σημαντική ποσότητα αμύλου, έναν υδατάνθρακα που παρέχει διατροφική ενέργεια. Δημητριακά θερμής περιόδου αραβόσιτος (καλαμπόκι) το κεχρί το σόργο Δημητριακά ψυχρής περιόδου το κριθάρι βρώμη ρύζι σίκαλη όλυρα σιτάρι άγριο ρύζι Αμυλώδεις κόκκοι από πλατύφυλλες οικογένειες δικοτυλήδονων φυτών: το φαγόπυρο κία κινόα Τα όσπρια της (υπο)οικογένειας των Ψυχανθών έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη από τα άλλα φυτικά τρόφιμα, περίπου 20%, ενώ η σόγια έχει έως και 35%. Περιέχουν επίσης υδατάνθρακες και λιπαρά. Στην κατηγορία περιλαμβάνονται: ρεβίθια κοινά φασόλια ο αρακάς (μπιζέλια) φάβα φακές φασόλια γίγαντες λούπινα αραχίδα σόγια Οι ελαιόσποροι καλλιεργούνται κυρίως για την εξαγωγή του λαδιού. Τα φυτικά έλαια παρέχουν διατροφική ενέργεια και μερικά απαραίτητα λιπαρά οξέα. Επίσης, χρησιμοποιούνται ως καύσιμα και λιπαντικά. Οικογένεια Κραμβοειδών (Brassicaceae) μαύρη μουστάρδα Ινδική μουστάρδα Ελαιοκράμβη (και κανόλα) Oικογένεια Αστεροειδών (Asteraceae) Ηλιόσποροι Κνήκος Άλλες οικογένειες Λιναρόσποροι (οικογένεια Λινοειδών) Σπόροι κάνναβης (οικογένεια Κανναβοειδών) Σπόροι παπαρούνας (οικογένεια Μηκωνοειδών)
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Μαλδίβες στις 6 Απριλίου 2019.Το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων κέρδισε σαρωτική νίκη, εξασφαλίζοντας 65 έδρες από τις συνολικά 87 στην Συνέλευση του Λαού.

 Οι 87 βουλευτές της Συνέλευσης του Λαού εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Πριν τις εκλογές ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από 85 στις 87, με τη σύσταση δύο νέων εδρών στη Μαλέ: διαιρέθηκε η Μαλέ Κεντρική και συστάθηκε η Κεντρική Ματσανγκοαλί, ενώ η Χουλχού-Χενβέιρου διασπάστηκε σε δύο περιφέρειες, την Χενβέιρου Δυτική και την Χουλχουμαλέ. Πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, συνομιλίες για τον σχηματισμό συμμαχίας για αντιπολίτευση διεξήχθησαν ανάμεσα στο rior to the elections, talks about forming an opposition alliance were held between the Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων (MDP), το Κόμμα Τζουμχουρί (JP), το Κόμμα Αντααλάθ (AP) και τον πρώην πρόεδρο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ, με μία προτεινόμενη συμφωνία το MDP να συμμετάσχει στο 40% των περιφερειών, το JP στο 25%, οι υποστηρικτές του Γκαγιούμ στο 20% και το AP στο 15%. Όμως, το MDP επέλεξε να κατέλθει στις εκλογές αυτόνομο έπειτα από την απόρριψη της δικής τους προτεινόμενης κατανομής εδρών με το αιτιολογικό ότι ήταν πολύ χαμηλή.Τον Δεκέμβριο του 2018 το PPM ανακοίνωσε τα ονόματα 42 υποψηφίων για τις εκλογές, συμπεριλαμβανομένων και 24 βουλευτών της απερχόμενης συνέλευσης. Ωστόσο, αργότερα τον ίδιο μήνα, ο Αμπντάλα Γιαμίν ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να αποχωρήσει από το κόμμα και να ενταχθεί στο Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο (PNC) λόγω ενός νομικού ζητήματος στους κόλπους της ηγεσίας του PPM. Το PNC είχε ιδρυθεί από τον βουλευτή του Fonadhoo Αμπντούλ Ραχίμ Αμπντάλα με την υποστήριξη του Γιαμίν. Τα κόμματα PPM και PNC θα ανακοίνωναν αργότερα έναν συνασπισμό για τις εκλογές. Δύο άλλα κόμματα, το Εργατικό και Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων και οι Δημοκράτες Τρίτος Δρόμος των Μαλδίβων ιδρύθηκαν επίσης ενόψει των εκλογών. Το MDP διεξήγαγε προκριματικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2019, με 279 υποψήφιους να κατέρχονται για 77 έδρες. Σε 9 έδρες μπορούσε να υπάρχει ένας μόνο υποψήφιος. Η ψηφοφορία ήταν ανοικτή για γύρω στα 86.000 μέλη του κόμματος, με 5 βουλευτές να αποτυγχάνουν να επανεκλεγούν. Ο πρώην πρόεδρος Μοχάμεντ Νασίντ επιλέχθηκε ως υποψήφιος στην έδρα της Κεντρικής Ματσανγκοαλί. Τα πρώτα αποτελέσματα έδειξαν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων κέρδισε τουλάχιστον 59 έδρες στη βουλή. Εν τέλει, το MDP κέρδισε τις 65 από τις συνολικά 87 έδρες. Ήταν η πρώτη φορά από την εκλογή δημοκρατικής κυβέρνησης το 2008 που ένα ενιαίο κόμμα κέρδιζε την εξουσία εκλεγόμενο με την πλειοψηφία των δύο τρίτων και χωρίς την ανάγκη να συσταθεί συνασπισμός. Η ορκωμοσία της νέας βουλής έγινε στις 28 Μαΐου. Ο πρώην πρόεδρος Μοχάμεντ Νασίντ εξελέγη στην περιφέρεια της Κεντρικής Ματσανγκοαλί πέντε μήνες μετά την επιστροφή του από την εξορία και έγινε ο πρώτος πρώην πρόεδρος που εξελέγη στο Κοινοβούλιο.
Σταντ Οσεάν

Το Σταντ Οσεάν (ή Γκραν Σταντ ντυ Αβρ) είναι ένα γήπεδο πολλαπλών χρήσεων χωρητικότητας 25.178 θέσεων καθήμενων για αθλητικά δρώμενα και 33.000 για συναυλίες, το οποίο βρίσκεται στην Χάβρη της Γαλλίας. Χρησιμοποιούμενο κυρίως για ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, αλλά και διαθέτοντας χώρο για διεξαγωγή συναυλιών, φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της ΑΚ Χάβρης, ομάδα που αγωνίζεται για την σεζόν 2012-2013 στην Λιγκ 2, παίρνοντας την θέση του παλιού Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ. Χτίστηκε στην θέση του παλιού εμπορικού σταθμού τρένων της Σοκάνς, τον οποίο αγόρασε η communauté de l'agglomération havraise (CODAH) από την Réseau Ferré de France το 2008, και ο οποίος βρίσκεται στην αντίπερα όχθη από το Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ. Ο προϋπολογισμός του Γκραμ Σταντ ντυ Αβρ ανήλθε στα 80 εκατομμύρια ευρώ συνολικά. Εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2012, ημερομηνία κατά την οποία έγινε και το μεγαλύτερο γήπεδο στην Νορμανδία.

 Λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας (16.382 θέσεις) του Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ (χρονολογούμενο από το 1931 και ανακατασκευασμένο το 1951, μετά τις ζημιές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) , της έλλειψης σε βασικούς τομείς (απουσία ανελκυστήρα, έλλειψη χώρου στάθμευσης) και της γενικότερης λιτότητάς του, μια μελέτη εκπονήθηκε, αναφορικά με την κατασκευή ενός νέου γηπέδου, από την ομάδα της Χάβρης το 2004. Το σχέδιο κατασκευής επισημοποιήθηκε από την communauté de l'agglomération havraise (CODAH) τον Ιούλιο του 2007. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2009, ο Αντουάν Ρούφεναχτ, δήμαρχος της Χάβρης, και ο Λυκ Ντελαμαίν, αρχιτέκτονας που εκπροσωπούσε το επιχειρηματικό consortium (Vinci Construction France/SCAU/KSS/IOSIS), το οποίο είχε αναλάβει τον σχεδιασμό-υλοποίηση του έργου, παρουσίασαν το σχέδιο, το οποίο έφερε τότε την ονομασία Le Grand Stade de la CODAH. Ο θεμέλιος λίθος μπήκε στις 11 Οκτωβρίου 2010, παρουσία της Ροζλίν Μπασλό. Η κατασκευή ξεκίνησε, αλλά συνάντησε μερικά εμπόδια, όπως αυτό της οικολογικής οργάνωσης Écologie pour Le Havre, η οποία φοβόταν την εξαφάνιση του είδους της Podarcis muralis από την πόλη, καθώς οι μεγαλύτερες αποικίες του εντοπίζονταν στην ευρύτερη περιοχή του εμπορικού σταθμού της Σοκάνς. Η ΑΚ Χάβρη έγινε κι επίσημα χρήστης των εγκαταστάσεων στις 22 Μαΐου 2012. Από τις 16 Μαΐου, μέχρι και τις 21 Ιουνίου 2012, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν την δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ των τριών ονομάτων που πρότεινε η CODAH. Η πλειοψηφία εξ αυτών επέλεξε την ονομασία Stade Océane. Στη συνέχεια χρειάστηκε, το νέο όνομα να πάρει και την ψήφο των μελών του δημοτικού συμβουλίου της πόλης, ώστε να επισημοποιηθεί στο συμβούλιο της Πέμπτης 5 Ιουλίου. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2012, παρουσία του δημάρχου της Χάβρης Εντουάρ Φιλίπ, της Υπουργού Αθλητισμού Βαλερί Φουρνερόν και του προέδρου της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νοέλ Λε Γκραέ. Επίσημη Ιστοσελίδα Διαδραστική επίσκεψη του Γκραν Σταντ ντυ Αβρ, http://www.agglo-lehavre.fr, Communauté de l'agglomération havraise Επίσημη φωτοθήκη των έργων κατασκευής του γηπέδου, http://www.hac-foot.com, ΑΚ Χάβρη Ημερήσιες ειδήσεις και φωτογραφίες ναφορικά με την πρόοδο των έργων, http://www.info-stades.fr
Τζων Παπαλόιζου

Ο Τζων Κρίστοφερ Παπαλόιζου (John Christopher Baillie Papaloizou, γενν. 1947) είναι Βρετανός θεωρητικός φυσικός και αστρονόμος, ελληνοκυπριακής καταγωγής από την πλευρά του παππού του. Διδάσκει ως καθηγητής στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής φυσικής (DAMTP) του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Ο Παπαλόιζου πήρε το διδακτορικό του το 1972 από το Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ υπό την επίβλεψη του Ρότζερ Τάυλερ (Roger John Tayler, 1929-1997). Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν Η δονητική αστάθεια σε αστέρες μεγάλης μάζας (The Vibrational Instability in Massive Stars).

 Ο Παπαλόιζου ασχολείται με τη θεωρία των δίσκων προσαυξήσεως, ιδίως με την εφαρμογή της στη δημιουργία πλανητών. Μαζί με τον συνάδελφό του στο Κέιμπριτζ Τζιμ Πρινγκλ ανεκάλυψαν το 1984 τη λεγόμενη «αστάθεια Papaloizou-Pringle». Σύμφωνα με αυτή, τοροειδείς ή μη δίσκοι προσαυξησεως σε ανισοτροπικά αστρικά συστήματα με σταθερή ειδική στροφορμή, είναι ασταθείς σε μη συμμετρικά ως προς τον άξονά τους modes ολικών ταλαντώσεων. O Παπαλόιζου συνεισέφερε επίσης αρκετά σε διάφορα άλλα θέματα, όπως στην ακτινική αστάθεια τροχιάς, στους τοροειδείς τρόπους ταλαντώσεως σε αστέρες και διάφορες άλλες αστάθειες σε δίσκους προσαυξήσεως. Εκλογή ως εταίρου της Βασιλικής Εταιρίας (2003) Βραβείο Brouwer 2004 της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας Ο αστεροειδής 17063 Παπαλόιζου (Papaloizou), που ανακαλύφθηκε το 1999, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του. Ιστοσελίδα της Ομάδας Αστροφυσικής Δυτου Fluid Dynamics and Non-linear Patterns - Group Home Page
Έντιθ Μπρουκ

Η Έντιθ Μπρουκ (γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1932) είναι μια συγγραφέας και σκηνοθέτης, που έχει γεννηθεί στην Ουγγαρία αλλά έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Ιταλία και γράφει στα ιταλικά.

 Η κόρη των φτωχών Εβραίων γονέων, γεννήθηκε ως Έντιθ Σταϊνσράιμπερ στο χωριό Τισαμπέρκελ κοντά στα ουκρανικά σύνορα. Το 1944, με τους γονείς της, δύο αδέλφια και μια αδελφή, στάλθηκε στο Άουσβιτς, όπου πέθανε η μητέρα της. Η οικογένεια μεταφέρθηκε στο Νταχάου, όπου πέθανε ο πατέρας της, μετά στο Κρίστιανσταντ και τέλος στο Μπέργκεν-Μπέλσεν, όπου τα υπόλοιπα παιδιά απελευθερώθηκαν από τους Συμμάχους το 1945. Ένας αδελφός πέθανε επίσης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επέστρεψε στην Ουγγαρία και μετά πήγε στην Τσεχοσλοβακία, όπου μια άλλη αδελφή ζούσε με την οικογένειά της. Όταν ήταν 16 ετών, παντρεύτηκε τον Μίλαν Γκρην και μετακόμισε στο Ισραήλ. Το ζευγάρι χώρισε τον επόμενο χρόνο. Στη συνέχεια παντρεύτηκε την Ντάνι Ροθ, αλλά αυτός ο γάμος κατέληξε επίσης στο διαζύγιο. Στη συνέχεια παντρεύτηκε έναν γνωστό της με το όνομα Μπρουκ, για να αναβάλει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία της. Τον είχε χωρίσει τη στιγμή, που ήταν 20 ετών αλλά διατηρούσε το επώνυμό του. Το 1954, ο Μπρουκ μετακόμισε στη Ρώμη. Στην Ιταλία, παντρεύτηκε τον Ιταλό συγγραφέα και σκηνοθέτη Νέλο Ρίσι. Το 1959, δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της Chi ti ama così, που αργότερα μεταφράστηκε ως Ποιος σε αγαπάει έτσι (2001). Το 1971, έγραψε το πρώτο της έργο Sulla Porta. Η Μπρουκ ήταν ιδρυτής του θεάτρου Teatro della Maddalena στη Ρώμη. Από τη δεκαετία του 1970 έως τη δεκαετία του 1990, εργάστηκε για το RAI ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Έχει μεταφράσει έργα των ουγγρικών ποιητών Αττίλα Τζόσεφ και Μικλός Ραντνότι στα ιταλικά. Το δικό της έργο έχει μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες όπως Ουγγρικά, Δανικά, Ολλανδικά, Αγγλικά και Γερμανικά. Chi ti ama così, μυθιστόρημα (1959) ( Ποιος σε αγαπάει έτσι) (2001) μετάφραση, Τόμας Κέλσο. Andremo in città, (Θα πάμε στην πόλη), διηγήματα (1962), ομώνυμη ιστορία προσαρμοσμένη ως ταινία το 1966 Due stanze vuote, (Δύο κενά δωμάτια), διηγήματα (1974), φιναλίστ για το βραβείο Στρέγκα Per il tuo bene, (Για το καλό σου), παιχνίδι (1975) Mio splendido disastro, (Η υπέροχη καταστροφή μου), μυθιστόρημα (1979) Το επιστολικό μυθιστόρημα Lettera alla madre, (Επιστολή προς τη μητέρα) (1988), έλαβε το βραβείο Rapallo Carige Nuda proprietà, (Γυμνή ιδιοκτησία) (1993), φιναλίστ για το βραβείο Στρέγκα Il silenzio degli amanti, (Η σιωπή των εραστών) μυθιστόρημα (1997) L'amore offeso, (Προσβεβλημένη Αγάπη) μυθιστόρημα (2002) Quante stelle c'è nel cielo, (Πόσα αστέρια υπάρχουν στον ουρανό) μυθιστόρημα (2009), έλαβε το βραβείο Βιαρέτζιο, προσαρμοσμένο στην ταινία ως Anita B.