IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τσορνομόρσκ

Το Τσορνομόρσκ (ουκρανικά: Чорномо́рськ‎), πρώην Ιλίτσιβσκ (ουκρανικά: Іллічі́вськ‎, ρωσικά: Ильичёвск‎) είναι πόλη στο Ραγιόν Οδησσού, στην Περιφέρεια Οδησσού της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, που εξαρτάται από το Λιμάνι του Τσορνομόρσκ. Ο πληθυσμός του είναι 58.524 κάτοικοι (εκτίμηση 2021) Αρχικά, η πόλη ιδρύθηκε ως δορυφορική πόλη της Οδησσού.

 Το Τσορνομόρσκ βρίσκεται στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, 20 χιλιόμετρα νότια από την Οδησσό. Πριν από την κατασκευή ενός λιμανιού με πόλη, η περιοχή ήταν η τοποθεσία πολλών ανοργάνωτων αγροκτημάτων και οικισμών (χούτορ), τα οποία βρίσκονταν σε γεωργικές εκτάσεις ενός ντόπιου γαιοκτήμονα, του Αντρίι Μπουχόβι. Μετά την εγκαθίδρυση του σοβιετικού καθεστώτος και την «εθνικοποίηση» και κολεκτιβοποίηση της περιοχής, το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ιλίτσιβσκι Χούτιρ. Το 1952 δημιουργήθηκε ένα λιμάνι και η γύρω περιοχή αστικοποιήθηκε και μετατράπηκε μετονομάστηκε σε Ιλίτσιβσκ. Η πόλη σχεδιάστηκε για να γίνει ένα νέο σπίτι για τη Ναυτιλιακή Εταιρεία Μαύρης Θάλασσας (τότε ήταν ο μεγαλύτερος χειριστής επιβατηγών και εμπορικών πλοίων στον κόσμο). Αρχικά ένα χωριό ρυμουλκούμενων οικοδόμων, το Τσορνομόρσκ επεκτάθηκε για να γίνει η πιο ευημερούσα πόλη της Ουκρανίας από το κατά κεφαλήν εισόδημα. Οι κάτοικοι απασχολούνται κυρίως από το λιμάνι (ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης) και τη ναυτιλιακή βιομηχανία. Οι κάτοικοι της Οδησσού άρχισαν πρόσφατα να μετακομίζουν στο οικονομικότερο, αλλά υψηλότερου εισοδήματος Τσορνομόρσκ. Στις 15 Μαΐου 2015, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, υπέγραψε νομοσχέδιο με το οποίο ξεκίνησε μια περίοδος έξι μηνών για την αφαίρεση κομμουνιστικών μνημείων και την υποχρεωτική μετονομασία οικισμών με ονόματα που σχετίζονται με τον κομμουνισμό. Στις 12 Νοεμβρίου 2015, το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να μετονομάσει την πόλη σε Τσορνομόρσκ (από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας στην οποία βρίσκεται η πόλη). Η απόφαση επιβεβαιώθηκε από το Βερχόβνα Ράντα (το ουκρανικό κοινοβούλιο) στις 4 Φεβρουαρίου 2016. Η πόλη ονομάστηκε αρχικά από τον Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν, τον ιδρυτή της Σοβιετικής Ένωσης. Σύμφωνα με την Ουκρανική Απογραφή του 2001: Το Τσορνομόρσκ είναι αδελφοποιημένο με τις: Νάρβα, Εσθονία Μπέγιογλου (Κωνσταντινούπολη), Τουρκία Μάαρντου, Εσθονία Μπακού, Αζερμπαϊτζάν Ττσεφ, Πολωνία Πότι, Γεωργία
Ελισάβετ του Νάσσαου

Η Ελισάβετ, ολλανδ.: Elisabeth Flandrika van Nassau van Orange (Μίντελμπουργκ, 26 Απριλίου 1577 - Σεντάν, 3 Σεπτεμβρίου 1642) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπουγιόν.

 Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 3ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού, πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρισίας και της 3ης συζύγου του Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου δούκα του Μονπανσιέ. Μετά τη δολοφονία του πατέρα της το 1584, υπήρχε έλλειψη χρημάτων για την Ελισάβετ, τα αδέλφια της και τη μητριά της Λουίζα ντε Κολινύ. Το 1594 η Λουίζα πήρε την Ελισάβετ μαζί της στη Γαλλία, όπου συναντήθηκαν με αρκετούς προτεστάντες ευγενείς. Ένας από αυτούς, ο Ερρίκος των Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκας του Μπουγιόν και πρίγκιπας του Σεντάν, της έστειλε μία πρόταση γάμου, που η Ελισάβετ αποδέχθηκε. Το ζευγάρι απέκτησε εννέα παιδιά. Ο Ερρίκος προσπάθησε να διατηρήσει το δουκάτο του Σεντάν στον Προτεσταντισμό, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσει την εχθρότητα, που προερχόταν από τους καθολικούς Γάλλους γείτονές του. Κατά τη διάρκεια των απουσιών του η Ελισάβετ ενεργούσε ως επίτροπος και μετά το τέλος του το 1623 αυτή έγινε επίτροπος για τον γιο τους Φρειδερίκο-Μαυρίκιο του Λα Μαρκ. Διατήρησε στενή επαφή με τη μητριά της και τις πέντε αδελφές της, δύο από τις οποίες ενήργησαν επίσης ως επίτροποι σε κάποια στιγμή. Παντρεύτηκε το 1595 τον Ερρίκο του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκα του Μπουγιόν και είχε τέκνα: Μαρία (1601 - 24 Μαΐου 1665), παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Λα Τρμουάλ δούκα του Tουάρ, πρίγκιπα του Ταλμόντ. Ιουλιανή-Αικατερίνη (8 Οκτωβρίου 1604 - 6 Οκτωβρίου 1637), παντρεύτηκε τον Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, κόμη του Ρουσύ, βαρόνο του Πιερπόν. Φρειδερίκος-Μαυρίκιος (22 Οκτωβρίου 1605 - 9 Αυγούστου 1652), δούκας του Μπουγιόν. Ελισάβετ (1606 - 1 Δεκεμβρίου 1685), παντρεύτηκε τον Γκυ Αλντόνς ντε Ντυφόρ. Ερριέττα-Αικατερίνη (1609 - 1677), παντρεύτηκε τον Αμωρύ Γκουγιόν, μαρκήσιο του Λα Μουσαί, κόμη του Καντέν. Ερρίκος (11 Σεπτεμβρίου 1611 - 27 Ιουλίου 1675), υποκόμης του Τουρέν. Λουίζα (Αύγουστος 1596 - Νοέμβριος 1607) απεβ. 11 ετών, ένας γιος (Απρίλιος 1603) απεβ. νήπιο. Το "Elisabeth van Nassau, Hertogin van Bouillon" είχε πρόσβαση τελευταία φορά την 1η Απριλίου 2007
Γεώργιος Σέκερης

Ο Γεώργιος Σέκερης ήταν ο μικρότερος αδελφός των Παναγιώτη και Αθανασίου Σέκερη. Υπήρξε ο πρώτος που μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1814 στη Μόσχα από τον Νικόλαο Σκουφά.

 Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Σχολή της Δημητσάνας και στη συνέχεια το 1808 ακολούθησε τον αδελφό του Παναγιώτη στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνέχισε τις σπουδές του. Ο Γεώργιος δεν επιθυμούσε να ακολουθήσει το επάγγελμα του εμπόρου, αλλά να ασχοληθεί με τη στρατιωτική επιστήμη. Ο Παναγιώτης Σέκερης το 1811 τον έστειλε να μαθητεύσει στα κέντρα των Ελλήνων διανοουμένων (Βουκουρέστι, Ιάσιο, Μόσχα, Βιέννη). Το 1813 κατέληξε στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τον Αδαμάντιο Κοραή. Το 1814 ο Γεώργιος, θέλοντας να επισκεφτεί τον αδελφό του Αθανάσιο, ταξίδεψε στη Μόσχα. Εκεί συνάντησε τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, γνώριμό του από το Παρίσι, ο οποίος τού μίλησε για τους σκοπούς της μυστικής οργάνωσης που πολύ πρόσφατα είχε ιδρύσει με τους Νικόλαο Σκουφά και Εμμανουήλ Ξάνθο. Ο Γεώργιος ήταν το πρώτο μέλος που μυήθηκε στους κόλπους της Φιλικής Εταιρείας. Επιστρέφοντας στο Παρίσι πέρασε από τη Βιέννη, όπου μύησε τον ιερωμένο και λόγιο Άνθιμο Γαζή από τις Μηλιές του Πηλίου.Με το ξέσπασμα της Επανάστασης αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα. Ξεκίνησε από τη Μασσαλία στις 18 Ιουλίου 1821 με το μπρίκι που είχε ναυλώσει ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, και έφτασε στο Μεσολόγγι στις 21 Ιουλίου. Από το Μεσολόγγι πήγε στο στρατόπεδο των Τρικόρφων, όπου βρισκόταν ο Δημήτριος Υψηλάντης. Ακολούθησε τον Μαυροκορδάτο στην Ζαράκοβα, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι προεστοί για τη σύνταξη του οργανισμού διακυβέρνησης της χώρας. Όταν γύρισε και πάλι στα Τρίκορφα είχε αρχίσει η πολιορκία της Τριπολιτσάς. Εκεί ο Γεώργιος διακρίθηκε για την ιδιαίτερη ικανότητα και γενναιότητά του. Διορίστηκε οπλαρχηγός των μαντινειακών όπλων, στη συνέχεια ωστόσο τα καθήκοντά του περιορίστηκαν σε αυτά του αρχηγού των όπλων της επαρχίας Τριπολιτσάς. Πήρε μέρος στην πολιορκία των Παλαιών Πατρών, όπου και ξεχώρισε στη μάχη της 9ης Μαρτίου 1822. Έλαβε επίσης μέρος στις μάχες στα Δερβενάκια, στον Άγιο Σώστη και στο Αγιονόρι στις 26-28 Ιουλίου 1822. Όταν ο ηττημένος στρατός του Δράμαλη αποσύρθηκε στην Κόρινθο, τον ακολούθησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οργανώνοντας την πολιορκία της Κορίνθου. Τότε στα Δερβενάκια έμειναν οι Τριπολιτσιώτες υπό την ηγεσία του Γεωργίου Σέκερη. Ο Σέκερης όμως, εξαντλημένος από τις κακουχίες του πολέμου, αρρώστησε και μεταφέρθηκε στην Τριπολιτσά, όπου και πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 1822. Φωτάκου (Φωτίου Χρυσανθόπουλου), "Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των έξοθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων του αγώνα της Επαναστάσεως", Αθήνα, 1888. Υπογραφές Αγωνιστών της Ελληνικής Επαναστἀσεως, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα, 1998.
International Standard Name Identifier

Αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης (ISO) ως Σχέδιο Διεθνούς Προτύπου 27729. Το έγκυρο πρότυπο, δόθηκε στη δημοσιότητα στις 15 Μαρτίου 2012. Η ISO τεχνική επιτροπή 46, υποεπιτροπή 9 (TC 46/SC 9) είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη του προτύπου. Το ISNI μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποσαφήνιση ονομάτων που θα μπορούσαν αλλιώς να προκαλέσουν σύγχυση, και συνδέει τα δεδομένα για τα ονόματα που συλλέγονται και χρησιμοποιούνται σε όλους τους τομείς της βιομηχανίας των μέσων ενημέρωσης.

 Το ISNI επιτρέπει μια ενιαία ταυτότητα (όπως το ψευδώνυμο ενός συγγραφέα ή το αποτύπωμα που χρησιμοποιείται από έναν εκδότη) να προσδιορίζεται χρησιμοποιώντας ένα μοναδικό αριθμό. Αυτός ο μοναδικός αριθμός μπορεί στη συνέχεια να συνδεθεί με οποιοδήποτε από τα πολυάριθμα άλλα αναγνωριστικά που χρησιμοποιούνται σε όλη την βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης για τον εντοπισμό ονομάτων και άλλων μορφών ταυτότητας. Ένα παράδειγμα της χρήσης ενός τέτοιου αριθμού είναι ο προσδιορισμός ενός μουσικού εκτελεστή ο οποίος είναι επίσης ένας συγγραφέας τόσο μουσικής όσο και ποιημάτων. Εκεί που αυτός ή αυτή μπορεί σήμερα να εντοπιστεί σε πολλές διαφορετικές βάσεις δεδομένων χρησιμοποιώντας πολυάριθμα ιδιωτικά και δημόσια συστήματα αναγνώρισης, στο πλαίσιο του συστήματος ISNI, αυτός ή αυτή θα έχει συνδεδεμένη μια απλή εγγραφή ISNI. Οι πολλές διαφορετικές βάσεις δεδομένων θα μπορούν στη συνέχεια να ανταλλάσσουν δεδομένα για τη συγκεκριμένη ταυτότητα, χωρίς να καταφεύγουν σε ακατάστατες μεθόδους, όπως τη σύγκριση συμβολοσειρών κειμένου. Ένα συχνά αναφερόμενο παράδειγμα στον στην ελληνική γλώσσα είναι η δυσκολία που αντιμετωπίζεται κατά τον προσδιορισμό ενός «Ιωάννη Παπαδόπουλου» σε μια βάση δεδομένων. Ενώ μπορεί να υπάρχουν πολλές εγγραφές για «Ιωάννη Παπαδόπουλου», δεν είναι πάντα σαφές ποιες εγγραφές αναφέρονται στο συγκεκριμένο «Ιωάννη Παπαδόπουλο» που αναζητείται. Εάν ένας συγγραφέας έχει δημοσιεύσει με πολλά διαφορετικά ονόματα ή ψευδώνυμα, κάθε τέτοιο όνομα θα λάβει το δικό του ISNI. Το ISNI μπορεί να χρησιμοποιηθεί από βιβλιοθήκες και αρχεία όταν μοιράζονται πληροφορίες καταλόγου, για πιο ακριβή αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο και σε βάσεις δεδομένων, και μπορεί να βοηθήσει τη διαχείριση των δικαιωμάτων πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα και στο ψηφιακό περιβάλλον. Επίσημος ιστότοπος
Πολυπροπυλένιο

To πολυπροπυλένιο είναι ένα θερμοπλαστικό πολυμερές που χρησιμοποιείται σε μια ευρεία ποικιλία εφαρμογών συμπεριλαμβανομένης της συσκευασίας και της επισήμανσης, στα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα (π.χ., σχοινιά, χαλιά κτλπ.), χαρτικά, πλαστικά μέρη και επαναχρησιμοποιούμενα δοχεία διαφόρων τύπων, εργαστηριακό εξοπλισμό και εξαρτήματα αυτοκινήτων. Επιπλέον είναι ένα πολυμερές το οποίο γίνεται από το μονομερές προπυλενίου, είναι τραχύ και ασυνήθιστα ανθεκτικό σε πολλά χημικά διαλυτικά, οξέα και βάσεις.

 Τα περισσότερα εμπορικά πολυπροπυλένιο είναι συμμετρική και έχει ένα ενδιάμεσο επίπεδο της διαύγειας μεταξύ εκείνου του πολυαιθυλενίου χαμηλής πυκνότητας (LDPE) και υψηλής πυκνότητας πολυαιθυλένιο (HDPE). Το πολυπροπυλένιο είναι συνήθως σκληρο και ευέλικτο, ειδικά όταν συμπολυμερή με αιθυλένιο. Αυτό επιτρέπει πολυπροπυλένιο για να χρησιμοποιηθεί ως ένα πλαστικό μηχανικής, με ανταγωνιστικά υλικά, όπως το Ακρυλονιτρίλιο βουταδιενίου στυρολίου (ABS). Το πολυπροπυλένιο είναι οικονομικό, και μπορεί να γίνει διαφανές όταν είναι αχρωμάτιστο, αλλά δεν γίνεται τόσο εύκολα διαφανές σαν το πολυστυρένιο, ακρυλικό, ή ορισμένες άλλες πλαστικές ύλες. Είναι συχνά αδιαφανείς ή χρωματιστό χρησιμοποιώντας χρώμα και έχει καλή αντοχή στην κόπωση. Η τήξη του πολυπροπυλενίου παρουσιάζεται ως διακύμανση, έτσι, ένα σημείο τήξης καθορίζεται από την εύρεση την υψηλότερη θερμοκρασία ενός θερμιδομετρικού διαγράμματος σάρωσης. Ένα απόλυτο συμμετρικό πολυπροπυλένιο έχει ένα σημείο τήξης 171 °C (340 °F). Ένα εμπορικό πολυπροπυλένιο έχει σημείο τήξης που κυμαίνεται από 160 έως 166 °C (320 - 331 °F), ανάλογα με το υλικό διαύγειας. Ο ρυθμός ροής τηγμένου (MFR) ή τήξη δείκτη ροής (ΝΧΙ) είναι ένα μέτρο του μοριακού βάρους του πολυπροπυλενίου. Το μέτρο αυτό βοηθά να καθορίσει το πόσο εύκολα θα λιώσει η πρώτη ύλη κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας. Ένα πολυπροπυλένιο με υψηλότερο MFR θα γεμίσει το πλαστικό καλούπι πιο εύκολα κατά τη διάρκεια της έγχυσης ή εμφύσησης της παραγωγικής διαδικασίας. Καθώς λιώνει αυξάνει τη ροή του, ωστόσο ορισμένες φυσικές ιδιότητες όπως η αντοχή στην κρούση, θα μειωθεί. Υπάρχουν τρεις γενικές κατηγορίες πολυπροπυλενίου: ομοπολυμερή, τυχαίο συμπολυμερη, και συμπολυμερη. Το συμπολυμερη χρησιμοποιείται συνήθως με το αιθυλένιο. Αιθυλενίου-προπυλενίου ή καουτσούκ EPDM προστίθεται ομοπολυμερές πολυπροπυλένιο αυξάνει χαμηλή αντοχή στην κρούση της θερμοκρασίας. Τυχαία πολυμερισμένα μονομερές αιθυλένιο προστίθεται ομοπολυμερές πολυπροπυλενίου μειώνεται το πολυμερές κρυσταλλικότητας και κάνει το πολυμερές πιο διαφανή. Το ατακτικό πολυπροπυλένιο (άμορφο) ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα (το 1950) από τον Fontana, ενώ η σύνθεση του ισοστατικού πολυπροπυλενίου (ημι-κρυσταλλικό) το οποίο έχει βιομηχανικές εφαρμογές, έγινε το 1954 από τον Giulio Natta, ο οποίος μοιράστηκε το βραβείο Nobel Χημείας με τον Karl Ziegler το 1963. Το πολυπροπυλένιο είναι ανακυκλώσιμο και έχει τον αριθμό "5" και επαναχρησιμοποιείται για δοχεία μαργαρίνης και δίσκους φαγητού για το φούρνο μικροκυμάτων.
Καραμελοποίηση

Η Καραμελοποίηση είναι το καφέτισμα της ζάχαρης, μια διεργασία που χρησιμοποιείται ευρέως στη μαγειρική για την προκύπτουσα γλυκιά καρυοειδή γεύση και το καστανό χρώμα. Τα καφετιά χρώματα οφείλονται σε τρεις ομάδες πολυμερών: καραμελάνες (C24H36O18), καραμελένες (C36Χ50O25), και καραμελίνες (C125H188O80). Κατά την διάρκεια της διεργασίας, απελευθερώνονται πτητικές χημικές ουσίες όπως το διακετύλιο, που δίνουν την χαρακτηριστική γεύση και το άρωμα καραμέλας.Όπως και η αντίδραση Maillard, η καραμελοποίηση είναι ένας τύπος μη-ενζυμικού μαυρίσματος τροφίμων. Διαφέρει από την αντίδραση Maillard που είναι αντίδραση με αμινοξέα στο ότι η καραμελοποίηση είναι αντίδραση πυρολυτική. Η καραμελοποίηση περιλαμβάνει διάσπαση του δισακχαρίτη σακχαρόζη προς τον μονοσακχαρίτη φρουκτόζη και γλυκόζη.

 Πρόκειται για περίπλοκη διαδικασία που παράγει εκατοντάδες χημικά προϊόντα, και περιλαμβάνει τους ακόλουθους τύπους αντίδρασεων: εξισορρόπηση των ανωμερικών μορφών και μορφών δακτυλίου ιμβερτοποίηση σακχαρόζης προς φρουκτόζη και γλυκόζη αντιδράσεις συμπύκνωσης ενδομοριακή σύνδεση ισομερισμός της αλδόζης προς κετόζη αντιδράσεις αφυδάτωσης αντιδράσεις κατακερματισμού σχηματισμό ακόρεστων πολυμερών Η διεργασία είναι εξαρτώμενη από τη θερμοκρασία. Κάθε σάκχαρο έχει χαρακτηριστική μοναδική θερμοκρασία στην οποία ενεργοποιείται το σύνολο αντιδράσεων . Ακαθαρσίες στη ζάχαρη, όπως η μελάσα που παραμένει στην καστανή ζάχαρη, επιταχύνουν τις αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις καραμελοποίησης είναι, επίσης, ευαίσθητες στο χημικό περιβάλλον. Ελέγχοντας το επίπεδο της οξύτητας (pH), η ταχύτητα αντίδρασης (ή η θερμοκρασία καραμελοποίησης) μπορεί να μεταβληθεί. Γενικά, ο ρυθμός καραμελοποίησης είναι χαμηλότερος σε ουδέτερη οξύτητα (pH 7), και επιτάχυνεται σε όξινες (ειδικά γι pH < 3) και βασικές (ειδικά pH > 9) συνθήκες. Η καραμελοποίηση είναι θέμα ενδιαφέροντος στην επιστήμη τροφίμων με την οποία παράγεται πληθώρα τροφίμων, με συμπεριλαμβανόμενα τα: Σάλτσα καραμέλας, σάλτσα που γίνεται με καραμέλα Καραμέλα γάλακτος, από καραμελωμένο ζαχαρούχο γάλα Καραμέλες κεράσματα Τα καραμελωμένα κρεμμύδια. Καραμελωμένες πατάτες Καραμελωμένα αχλάδια Κόλα, όπου προστίθεται καραμελωμένη ζάχαρη σε μικρές ποσότητες χρωματισμόΣημειώνεται ότι η προετοιμασία πολλών "καραμελωμένων" τροφίμων περιλαμβάνει και αντίδραση Maillard, ιδιαίτερα σε συνταγές με συστατικά πλούσια σε πρωτεΐνες και/ή αμινοξέα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα caramelization στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε της πρώτης κατηγορίας (φεροϊκά: Effodeildin για εμπορικούς λόγους) διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσων Φερόε (FSF) και πραγματοποιείται ανελλιπώς από το 1942, με εξαίρεση το 1944 που δεν διεξήχθη λόγω του Β' παγκοσμίου πολέμου. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η ΧΜ Τόρσχαβν (24) και ακολουθεί η ΚΙ Κλάκσβικ (19), ενώ συνολικά 13 ομάδες έχουν καταφέρει να κατακτήσουν τον τίτλο μέχρι στιγμής.

 Το πρωτάθλημα διεξάγεται συνήθως από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών στη χώρα, σε τρεις γύρους -από το 2005- και συμμετέχουν σε αυτό 10 ομάδες. Τα τελευταία χρόνια, οι δύο τελευταίες ομάδες της κατάταξης υποβιβάζονται στη δεύτερη κατηγορία, για να ανέλθουν από αυτήν οι δύο πρώτοι. Σε περίπτωση ισοβαθμίας δύο ή περισσοτέρων ομάδων υπερισχύει η ομάδα με την καλύτερη συνολική διαφορά τερμάτων. Ο αριθμός των ξένων παικτών που μπορούν να υπάρχουν στο ρόστερ μίας ομάδας είναι απεριόριστος, ωστόσο μόνο τέσσερις από αυτούς μπορούν να παίζουν μαζί στην ίδια ενδεκάδα. Πρόκειται για καθαρά ερασιτεχνικές ομάδες και κατά κανόνα αδύναμες, οι περισσότερες εκ των οποίων εδρεύουν σε χωριά και ακόμα και οι ξένοι παίκτες που αγωνίζονται σε αυτές, εργάζονται και σε άλλες δουλειές για να ζήσουν. Το πρωτάθλημα των Νησιών Φερόε στέλνει τα τελευταία χρόνια τέσσερις εκπροσώπους του στα Ευρωπαϊκά κύπελλα της UEFA (Οι τρεις πρώτοι της κατάταξης, συν τον κυπελλούχο) στα οποία μετέχουν από το 1992-93, αλλά συνήθως δυσκολεύονται να περάσουν έστω και έναν προκριματικό γύρο. Στην ειδική κατάταξη της UEFA το πρωτάθλημα των νησιών Φερόε βρίσκεται στη θέση 51, ανάμεσα σε 55 πρωταθλήματα για το 2018. Το πρωτάθλημα έχει πάρει κατά καιρούς διάφορες ονομασίες, κυρίως για εμπορικούς λόγους. 1942–1975 Meistaradeildin 1976–2004 1. deild 2005–2008 Formuladeildin 2009–2011 Vodafondeildin 2012–τώρα Effodeildin Επίσημος ιστότοπος
Νικόλαος Γαζής

Ο Νικόλαος Γαζής του Ζάχου (27 Ιουνίου 1903 - 6 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, στενός φίλος και συνεργάτης του Γεωργίου Μαύρου. Διατέλεσε προϊστάμενος Νομικών Υπηρεσιών της Εθνικής Τράπεζας, της οποίας τελικά έγινε και υποδιοικητής, καθώς και υπηρεσιακός υπουργός. Μεταπολιτευτικά χρημάτισε βουλευτής Επικρατείας με την Ένωση Κέντρου και ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε το 1903 στα Τρίκαλα, γιος του Ζάχου και της Περσεφόνης Τριανταφυλλοπούλου από το Καρπενήσι. Ορφάνεψε από πατέρα από πολύ νωρίς και σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ορμώμενος από το θείο του, καθηγητή Νομικής Κωνσταντίνο Τριανταφυλλόπουλο. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές νομικές σπουδές στα πανεπιστήμια των Παρισίων (Γαλλία) και της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ). Εργάστηκε ως δικηγόρος, νομικός σύμβουλος και υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας και έζησε για ένα διάστημα στις ΗΠΑ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μέλος και νομικός σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Συνδιάσκεψη του Αγίου Φραγκίσκου το 1945 που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Επίσης συμμετείχε ως νομικός εμπειρογνώμων στην επιτροπή διαπραγμάτευσης της συμφωνίας σύνδεσης της Ελλάδος με την τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ).Στις 22 Σεπτεμβρίου 1961 διορίστηκε υπουργός παρά την Προεδρία της Κυβερνήσεως στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Δόβα. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη ανέλαβε υπουργός Οικονομικών, από την 1η Οκτωβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Προσωπικός φίλος του Γεωργίου Μαύρου, στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις. Έλαβε μέρος στην επιτροπή για τη σύνταξη του Συντάγματος του 1975. Εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε από τις 24 Ιουλίου 1984 ως τις 24 Ιουλίου 1989. Έλαβε μέρος σε πολλές επιτροπές και ήταν αντιπρόεδρος της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων και Δικαιωμάτων των Πολιτών, από τον Ιούλιο του 1984 ως τον Σεπτέμβριο του 1987.Απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1996, σε ηλικία 93 ετών και με την ιδιόχειρη διαθήκη του, κληροδοτούσε ολόκληρη την περιουσία του στο Ίδρυμα Γαζή, του οποίου ήταν και ο πρώτος πρόεδρος. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Γαζή.
Παλαίκυθρο

Το Παλαίκυθρο είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Palaikythro». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018.
Αλεσάντρο Ρουσπόλι, 9ος πρίγκιπας του Σερβετέρι

Ο πρίγκιπας Αλεσάντρο "Ντάντο" Ρουσπόλι (9 Δεκεμβρίου 1924 - 11 Ιανουαρίου 2005) ήταν Ιταλός ευγενής και playboy που υποστηρίζεται πως ενέπνευσε τον Φελίνι να γυρίσει την ταινία "La Dolce Vita".

 Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1924 στο παλάτι της οικογένειάς του στη Ρώμη και ήταν γιος του πρίγκιπα Φρανσεσκο Ρουσπόλι, ποιητή, και της Κλαούντι Ματαρατζο, μέλους πλούσιας οικογένειας βιομηχάνων της Βραζιλίας. Η οικογενειακή του περιουσία ήταν τεράστια και περιελάμβανε μεταξύ άλλων ένα κάστρο του 9ου αιώνα, αναγκάστηκε όμως να πουλήσει μεγάλο μέρος αυτής στις αρχές του 1990. Ο Ντάντο έγινε γνωστός στις δεκαετίες του 1950 και 1960 για την άστατη και κοσμοπολίτικη ζωή του. Μεταξύ των φίλων του συγκαταλέγονταν οι Ρόμαν Πολάνσκι, Τρούμαν Καπότε, Σαλβαδόρ Νταλί, Μπριζίτ Μπαρντό κ.α. Από την δεκαετία του 1990 ξεκίνησε να παίζει σε κινηματογραφικές ταινίες. Ο Νονός III (1990) Απλά πες ξέρεις (2002) Τα χρονικά του νεαρού Ιντιάνα Τζονς (ένα επεισόδιο, 1993) Παντρεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1947, στη Ρώμη, με την ευγενή Francesca dei Baroni Blanc, με την οποία χώρισαν χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Τον Μάϊο του 1964 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με την Nancy de Girard de Charbonnières αποκτώντας έναν γιο, τον Φρανσεσκο Ρουσπόλι, 10ο πρίγκιπα του Σερβετέρι. Από την σχέση του με την ηθοποιό Debra Berger απέκτησε δύο γιους μεταξύ των οποίων τον σκηνοθέτη και φωτογράφο Τάο Ρουσπόλι, πρώην σύζυγο της ηθοποιού Ολίβιας Γουάιλντ. Το 1993 παντρεύτηκε για τρίτη και τελευταία φορά με την Teresha Patricia Genest αποκτώντας έναν γιο και μία κόρη.
Ματθίλδη της Σαξονίας (1172-1209/10)

Η Ματθίλδη ή Ρίχεντσα, γερμ.: Mathilda ή Richenza von Saxen (1172 - 13 Ιανουαρίου 1209/10) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Περς και κυρία του Κουσύ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου του Λέοντος, Γ΄ δούκα της Σαξονίας και ΙΒ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Ματθίλδης των Ανζού, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Πήρε το όνομά της από την εκ πατρός μάμμη της. Όταν ο πατέρας της απελάθηκε από το έδαφος τής Γερμανίας, η οικογένεια κατέφυγε στην Αγγλία, στην Αυλή του βασιλιά Ερρίκου Β΄, όπου η Ρίχεντσα υιοθέτησε το όνομα της μητέρας της Ματθίλδης. Παρέμεινε εκεί, ακόμη και αφού οι γονείς της επέστρεψαν στο σπίτι τους, στο βασίλειο της Γερμανίας. Για τον γάμο της Mατθίλδης εξετάστηκαν αρκετοί υπoψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων των βασιλέων της Σκωτίας και της Ουγγαρίας. Μετά το τέλος του πάππου της Ερρίκου Β΄ το 1189, ο θείος της Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος διοργάνωσε έναν γάμο με τον Γοδεφρείδο Γ΄ κόμη του Περς, κληρονόμο μίας στρατηγικής έκτασης στη Νορμανδία και σταυροφόρος στην Γ΄ Σταυροφορίας. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ επέστρεψε από τη Σταυροφορία και ανέλαβε τον έλεγχο της ιδιοκτησίας, η οποία επεκτάθηκε με επιπλέον γαίες στο Σάφολκ, το Έσσεξ και το Κεντ. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του Ριχάρδου Α΄ του Λεοντόκαρδου, ο Γοδεφρείδος Γ΄ πήγε με τον Ιωάννη της Αγγλίας. Μετά την απελευθέρωση του Ριχάρδου Α΄ τον Φεβρουάριο του 1194 με λύτρα ένα μεγάλο ποσό, ο Γοδεφρείδος Γ΄ φυλακίστηκε προσωρινά και η περιουσία του κατασχέθηκε. Η ελευθερία ήρθε το φθινόπωρο του 1195 και η περιουσία τους επιστράφηκε. Ο Γοδεφρείδος Γ΄, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Στέφανο, απάντησε στο κάλεσμα να πολεμήσει στην Δ΄ Σταυροφορία. Ενώ προετοιμαζόταν για την αποστολή, ο Γοδεφρείδος Γ΄ ξαφνικά αρρώστησε και απεβίωσε. Ο Mατθίλδη παρευρέθηκε στην κηδεία του Γοδεφρείδου Γ΄ στον καθεδρικό ναό του Σαρτρ· ίδρυσε μία γυναικεία μονή Κιστερκιανών στο Νοζέ-λε-Ροτρού, μετά από αίτημα του Γοδεφρείδου Γ΄ για την αντικατάσταση του σταυροφορικού όρκου του. Διαχειρίστηκε τα κτήματα στο όνομα τού γιου της Θωμά και έδειξε σημαντικό πολιτικό πνεύμα, καθώς κατάφερε να κρατήσει την αγγλική επικράτεια από τον θείο της βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα. Δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον Ενγκεράν Γ΄ κύριο του Κουσύ, έναν άνδρα από μία οικογένεια επιρρεπή σε ωμότητα και βία, που έλαβε διαζύγιο με την παρακίνηση του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας. Αυτός ο γάμος δεν είχε παιδιά. Η Ματίλντα απεβίωσε τον Ιανουάριο 1209/1210 και μετά το τέλος της ο Ιωάννης της Αγγλίας κατάσχεσε τα αγγλικά κτήματα. Παντρεύτηκε το 1189 τον Γοδεφρείδο Γ΄ των Σατωντάν & Περς κόμη του Περς. Είχε τέκνα: Θωμάς, π.1193-1217 , κόμης του Περς. Γοδεφρείδος .Έπειτα η Ματθίλδη παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Ενγκεράν Γ΄ κύριο του Κουσύ. Thompson, Kathleen (2002). Power and Border Lordship in Medieval France: The County of the Perche, 1000-1226. The Boydell Press. Wells, επιμ. (2009). Negotiating Community and Difference in Medieval Europe: Gender, Power. Brill.
Άγιος Αντώνιος Λάρισας

Ο Άγιος Αντώνιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καλλιθέας Φαρσάλων, της δημοτικής ενότητας Ναρθακίου, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1918, ο οικισμός ονομαζόταν Κουτσελί.

 Ο Άγιος Αντώνιος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο άκρο του νομού Λαρίσης, ανάμεσα στα όρια με τους νομούς Φθιώτιδας και Μαγνησίας, Βρίσκεται βόρεια του ποταμού Ενιπέα, στις ανατολικές απολήξεις του όρους Ναρθάκιον (Κασιδιάρης) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 430. Απέχει 66 χλμ. περίπου Ν. της Λάρισας. Ως Κουτσελί Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιος Αντώνιος Ως Άγιος Αντώνιος Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Κισλαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναρθακίου Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ναρθακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων(Πηγή: ) Η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Κοιλάδα Κότσανη

Η Κοιλάδα Κότσανη (σλαβομακεδονικά: Кочанска котлина‎, Kočanska kotlina) βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπρεγκάλνιτσα στο ανατολικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, και συγκεκριμένα σε γεωγραφικό πλάτος 41° και 55' και γεωγραφικό μήκος 22° και 25'. Η κοιλάδα καλύπτει συνολικά μια έκταση 1020 km² και εκτείνεται και από τις δύο πλευρές του ποταμού Μπρεγκάλνιτσα, εκτείνεται από δυτικά-νοτιοδυτικά έως ανατολικά-βορειοανατολικά, σε μια περιοχή μήκους 26 χλμ. Ο πυθμένας της κοιλάδας, δηλαδή το επίπεδο τμήμα της, καλύπτει συνολική έκταση 115 χλμ². Το χαμηλότερο σημείο της κοιλάδας βρίσκεται στο δυτικό της τμήμα, όπου ο παραπόταμος Ζλετόφσκα ενώνεται με τον Μπρεγκάλνιτσα, σε υψόμετρο 290 μέτρων. Προχωρώντας ανατολικά, το υψόμετρο ανεβαίνει σταδιακά στα 330 μέτρα. Η διαφορά μεταξύ του χαμηλότερου προς το υψηλότερο υψομέτρου της κοιλάδας είναι 40 μέτρα. Για ορισμένα σημεία της κοιλάδας έχουν δοθεί συγκεκριμένα ονόματα. Έτσι, το μεσαίο της τμήμα είναι γνωστό ως Πεδία του Κότσανη (ή Κοτσάνσκο), το νοτιοανατολικό τμήμα ως Βινίτσκο και το δυτικό ως Ζλετόφσκο. Κάποια τοπωνύμια γύρω από τα μεγάλα χωριά είναι τα εξής: Orizarsko, Istibanjsko, Zrnovsko, Obleshevsko και άλλα. Η κοιλάδα Κότσανη έχει γόνιμο έδαφος και άφθονο νερό, ιδιότητες οι οποίες την καθιστούν ιδανική για την καλλιέργεια δημητριακών, και ιδιαίτερα ρυζιού, σε αυτές τις εξαιρετικές φυσικές συνθήκες.

 Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, η κοιλάδα Κότσανη προέκυψε από τεκτονικές επιδράσεις. Κρίσιμη σημασία για τη σημερινή μορφή και τη δομή του αναγλύφου της είχαν οι τεκτονικές κινήσεις που σημειώθηκαν πριν από τα μέσα του Ολιγόκαινου. Εκείνη την περίοδο, το έδαφος κατέβηκε ανάμεσα σε δύο διαχωριστικές γραμμές, μια από τον βορρά (Οσόγκοβο) και μια άλλη από τομ νότο (Πλατσκόβιτσα). Στο τέλος του Μειόκαινου και στις αρχές της πλειοκαίνου εποχής, η κοιλάδα πλημμύρισε από μια λίμνη γλυκού νερού, η οποία μαζί με άλλες γειτονικές λίμνες δημιούργησαν τη λίμνη του Μεσαίου Αξιού. Το βάθος αυτής της λίμνης της πλειοκαίνου εποχής ήταν πάνω από 500 μέτρα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του αέρα στην κοιλάδα Κότσανη είναι 13 βαθμοί °C. Το γεγονός αυτό κατατάσσει αυτή την κοιλάδα μεταξύ των θερμών κοιλάδων της χώρας. Η θερμοκρασία της είναι παρόμοια με τη θερμοκρασία του αέρα στη Βελεσά ή στην κοιλάδα της Στρώμνιτσας. Η κοιλάδα Κότσανη είναι πλούσια σε ιαματικές πηγές, ειδικά στα χωριά Istibanja, Dolni Podlog, Banja και Krupište. Στο χωριό Dolni Podlog, κοντά στην πόλη Κότσανη, γίνονται δύο γεωτρήσεις 35 μέτρων και 460 μέτρων, με 300 λίτρα/δευτ. και θερμοκρασίες ανάμεσα στους 70-80 °C. Οι φαρμακευτικές ιδιότητες του ιαματικού νερού από την κοιλάδα Κότσανη, σύμφωνα με τον Ρίστο Τσάνεφ, είναι παρόμοιες με εκείνες του νερού στα λουτρά του Negorci, κοντά στη Γευγελή.
Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι

Η Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:بصدق امرأة موبش) (Τούρκικα: Şadiye Müveddet Kadınefendi, 12 Οκτωβρίου 1893 - 1951) ήταν η τρίτη σύζυγος του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Aliyyetü'ş-Şân İkinci Şadiye Müveddet Kadın Efendi Hazretleri

 Η Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1893 στο Ανταπαζαρί, και ήταν κόρη του Κάτο Νταβούτ Μπέη Τσιχτσί και της συζύγου του Αϊσέ Χανίμ. Σε πολύ μικρή ηλικία, η Σαντιγιέ μεταφέρθηκε στο Παλάτι Τσεγκέλκιοϊ από την θησαυροφυλάκα του ηγεμόνα Βαχιντεντίν, την Χαμπιμπέ Χανίμ, που ήταν η θεία της Σαντιγιέ. Ενώ υπηρετούσε στο παλάτι, η Σαντιγιέ τράβηξε την προσοχή του ηγεμόνα Βαχιντεντίν, την οποία και ερωτεύτηκε. Στις 24 Απριλίου 1911 έγινε ο γάμος τους, στο Παλάτι Τσεγκέλκιοϊ. Ένα χρόνο αργότερα το 1912 γέννησε το μοναδικό της παιδί, ένα γιο, τον ηγεμόνα Μεχμέτ Ερτογρούλ Εφέντι. Ακολούθησε τον σουλτάνο στην εξορία, στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Το 1929 μετά τον θάνατο του συζύγου της, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια. Στις 2 Μαΐου 1932 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον Σακίρ Μπέη Εμινπασαζάντε στην Αλεξάνδρεια, και χώρισαν στις 28 Φεβρουαρίου 1936. Το 1944, μετά το θάνατο του γιου της, ήθελε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Το 1948 της επιτράπηκε να επιστρέψει στην Τουρκία. Η Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι πέθανε το 1951 στο Τσεγκέλκιοϊ σε ηλικία 57 ή 58 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Τσεγκέλκιοϊ. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Κιλίμι

Το κιλίμι είναι ένας είναι χειροποίητος τάπητας, χωρίς πέλος, από πρόβειο συνήθως μαλλί και βαμβάκι που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής τέχνης και ένα βασικό στοιχείο της διακόσμησης του παραδοσιακού νοικοκυριού σε όλη την Ελλάδα. Για την ύφανσή του χρησιμοποιείται ο όρθιος αργαλειός αλλά και ο οριζόντιος με πατήθρες.

 Η λέξη κιλίμι είναι τούρκικη (Kilim) αραβικής όμως προέλευσης (گلیم).Πρωτοεμφανίζεται σε μια ανώνυμη γεωγραφική πραγματεία του τέλους του 10ου αιώνα το Hadudal Alam ή Σύνορα του κόσμου και σε ένα περσικό χειρόγραφο των αρχών του 11ου αιώνα το Shahnameh ή Βιβλίο των βασιλέων του Ferdowsi. Σύμφωνα με τον Κόλινγουντ η λέξη προέρχεται από την αραβική λέξη κουρτίνα παραπέμποντας στην αρχική χρήση της για αναρτημένα διακοσμητικά υφαντά. Η ύφανση του κιλιμιού γίνεται περνώντας με το χέρι το βαμμένο μάλλινο νήμα του υφαδιού ανάμεσα από τα στημόνια εναλλάξ (βασική μορφή ύφανσης). Όταν το κιλίμι υφαίνεται στον όρθιο αργαλειό, με ένα μικρό ξύλινο χτένι το υφάδι χτυπιέται προς τα κάτω καλύπτοντας εντελώς το στημόνι, για να γίνει κρουστό. Το υφάδι δεν διαπερνά όλο το πλάτος του κιλιμιού αλλά περνά μόνο από όσα στημόνια χρειάζεται για την εκτέλεση του σχεδίου (μη συνεχόμενο υφάδι) επιτρέποντας την κάθετη ύφανση ενός χρώματος τοπικά (μέθοδος της ταπισερί). Τα μη συνεχόμενα υφάδια που σχηματίζουν το πολύπλοκο και πολύχρωμο σχέδιο του κιλιμιού δεν συνδέονται μεταξύ τους έτσι σχηματίζονται μικρές σχισμές ανάμεσα τους. Για τον λόγο αυτό η μέθοδος ύφανσης του κιλιμιού ονομάζεται ταπισερί με σχισμή. Με την ίδια μέθοδο υφαίνονται τα κινέζικα μεταξωτά (kesi) και οι ευρωπαϊκές ταπισερί. Το κιλίμι απαντάται στα Βαλκάνια, στην Τουρκία, στον Καύκασο (Γεωργία, Αρμενία, Νταγκεστάν, Αζερμπαϊτζάν, βορειοδυτικό Ιράν), στο Ιράν νότια της Ταυρίδας και νοτιοδυτικά στους νομάδες Κασκάι. Σήμερα η μόνη χώρα που έχει εντάξει την υφαντική αναφέροντας τον όρο κιλίμι στον αντιπροσωπευτικό κατάλογος Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco είναι η Βουλγαρία.Στην Ελλάδα η υφαντική τέχνη του κιλιμιού απαντάται στους ιστορικούς οικισμούς του Πάρνωνα Γεράκι Λακωνίας και Λεωνίδιο Αρκαδίας. Το 2019 η υφαντική παράδοση του Γερακίου εγγράφηκε στο Εθνικό Ευρετήριο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας ως "Η υφαντική τέχνη για την δημιουργία κιλιμιών στον όρθιο αργαλειό στο Γεράκι Λακωνίας". Γιάννες Νικόλαος, (2018) Διπλωματική Εργασία «Η υφαντική παράδοση στον όρθιο αργαλειό με τη μέθοδο της ταπισερί στους ιστορικούς οικισμούς του Πάρνωνα, Γεράκι Λακωνίας και Λεωνίδιο Αρκαδίας. Μέτρα διαφύλαξης και ενέργειες για την ένταξη στον Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO», Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Αθήνα. Αρχειοθετήθηκε 2023-09-25 στο Wayback Machine. Collingwood Peter, (1968) The Techniques of Rug Weaving, London, Faber and Faber. Πετσόπουλος Γιάννης, (1990) Κιλίμια από τον Δούναβη ως τον Ευφράτη 18ος – 19ος αιώνας, κατάλογος έκθεσης της Galerie Titanium, Αθήνα. Huang Julia, (2009) Tribeswomen of Iran / Weaving Memories among Qashqa’i Nomads, London-New York, Tauris Academic Studies. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kilims στο Wikimedia Commons
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ

Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ (ΕΕΕ? Εβραϊκά: הספרייה הלאומית? Πρώην: Εβραϊκή Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη - JNUL, Εβραϊκά: בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי), είναι η εθνική βιβλιοθήκη του Ισραήλ. Η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερα από 5 εκατομμύρια βιβλία, και βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη Givat Ram του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Η Εθνική Βιβλιοθήκη διαθέτει τις μεγαλύτερες συλλογές στον κόσμο της Hebraica και Judaica, και είναι το αποθετήριο πολλών σπάνιων και μοναδικών βιβλίων χειρογράφων και έργων τέχνης.

 Η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη που εξυπηρετούσε την εβραϊκή κοινότητα στην Παλαιστίνη ήταν η B'nai B'rith, που ιδρύθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1892. Αυτή η βιβλιοθήκη βρισκόταν σε έναν δρόμο με το ίδιο όνομα, κοντά στην περιοχή της Ρωσικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ. Δέκα χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στην οδό Αιθιοπίας. Το 1920, όταν σχεδιάστηκε το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, η Συλλογή Βιβλιοθήκης B'nai Brith έγινε η βάση της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης. Τα βιβλία μεταφέρθηκαν στο Όρος Scopus όπου το πανεπιστήμιο άνοιξε πέντε χρόνια αργότερα. Το 2007 αναγνωρίστηκε επίσημα ως Εθνική Βιβλιοθήκη του Κράτους του Ισραήλ μετά την έγκριση του Νόμου για τις Εθνικές Βιβλιοθήκες. Ο νόμος αυτός, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 23 Ιουλίου 2008 άλλαξε το όνομα της Βιβλιοθήκης στο σημερινό και την έκανε εξαρτημένη από το Πανεπιστήμιο και αργότερα έγινε Εταιρεία Κοινοτικού Συμφέροντος κοινής ιδιοκτησίας της Κυβέρνησης του Ισραήλ (50%), του Εβραϊκού Πανεπιστημίου(25 %) και άλλους οργανισμούς. Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Ισραήλ είναι να εξασφαλίσει όλο το υλικό που δημοσιεύεται στο Ισραήλ σε οποιαδήποτε γλώσσα. Στόχος του είναι να φιλοξενήσει όλες τις εκδόσεις που αφορούν το Ισραήλ, τη Γη του Ισραήλ, τον Ιουδαϊσμό και τον Εβραϊκό λαό που δημοσιεύονται σε οποιαδήποτε γλώσσα, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Στοχεύει επίσης στη συγκέντρωση όλου του υλικού που δημοσιεύεται στα εβραϊκά ή σε οποιαδήποτε γλώσσα που ομιλείται στη Διασπορά, όπως τα Γίντις ή τα Λαντίνο. Σύμφωνα με το νόμο, δύο αντίγραφα οποιουδήποτε αντικειμένου που δημοσιεύεται στο Ισραήλ πρέπει να κατατεθούν στη Βιβλιοθήκη. Από το 2001, με τη μεταρρύθμιση του νόμου, μεταξύ των αρχείων που πρέπει να κατατεθούν στη Βιβλιοθήκη περιλαμβάνονται και ηχογραφήσεις, βίντεο και μη έντυπο υλικό. μερικές από τις μοναδικές συλλογές της Βιβλιοθήκης όπως το χειρόγραφο του 14ου αιώνα Νυρεμβέργη Mahzor σκαναρίστηκαν το 2007 και είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Ισραήλ Ιερουσαλήμ Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ
Ποδηλασία

Η ποδηλασία είναι η χρήση του ποδηλάτου για μεταφορά, ψυχαγωγία και άσκηση, που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε όλον τον κόσμο. Επίσης, με τον όρο ποδηλασία εννοείται και η κίνηση με ανθρώπινη δύναμη κάθε μορφής τρίκυκλων, τετράκυκλων, μονόκυκλων ή άλλων οχημάτων.

 Η αγωνιστική ποδηλασία περιλαμβάνει αρκετά αγωνίσματα, αρκετά εκ των οποίων είναι ή υπήρξαν αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Η αγωνιστική ποδηλασία διαιρείται επίσημα σε: Ποδηλασία Δρόμου, πολύ απαιτητικό, επίπονο και δύσκολο άθλημα (Αγώνες ανοιχτής οδού και ομαδική χρονομέτρηση). Ποδηλασία Πίστας (Ταχύτητα, Χρονομέτρηση, Καταδίωξη, Αγώνας Πόντων, Μάντισον, Σκρατς κ.α.) Ορεινή Ποδηλασία (Κρος Κάντρυ, Μαραθώνιοι, downhill, enduro, xc, trail) ΒΜΧ (Αγωνιστικό και Ελεύθερου Στυλ) Συκλοκρός (CX) Τράιαλ Καλλιτεχνική Ποδηλασία Ποδηλασία Α.Μ.Ε.Α.Τον έλεγχο του αθλήματος έχει η Παγκόσμια Ένωση Ποδηλασίας (UCI), που έχει ως μέλη τις Εθνικές Ομοσπονδίες Ποδηλασίας, 180 περίπου χωρών. Υπάρχουν επίσης και Ηπειρωτικές συνομοσπονδίες, που δρουν στα αντίστοιχα γεωγραφικά όρια των ηπείρων και διοργανώνουν αντίστοιχα πρωταθλήματα. Στην Ελλάδα, η ποδηλασία ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Μάλιστα, στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896, η Ελλάδα κατέκτησε μεταξύ άλλων και χρυσό μετάλλιο στην Ποδηλασία Δρόμου, με τον Αριστείδη Κωνσταντινίδη. Σημαντικότερος, σύγχρονος Έλληνας ποδηλάτης είναι ο Κανέλλος Κανελλόπουλος. Επίσης, μεγάλος ποδηλάτης, ο οποίος υπήρξε και αναμορφωτής του αθλήματος στην Ελλάδα, ήταν ο Ηλίας Κελεσίδης,. Στην σύγχρονη εποχή, οι σημαντικότεροι Έλληνες αθλητές της Ποδηλασίας είναι οι Λάμπρος Βασιλόπουλος Γιώργος Χειμωνέτος, Δημήτρης Γεωργαλάς, Βασίλης Αναστόπουλος, Χρήστος Βολικάκης, Γιάννης Ταμουρίδης, Περικλής Ηλίας, Πολυχρόνης Τζωρτζάκης, Γιώργος Μπούγλας, Χάρης Καστραντάς κλπ. Στην Ελλάδα, υπεύθυνη για την οργάνωση και διάδοση του αθλήματος είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας (Ε.Ο.Π.) Ιδρύθηκε το 1973 και έχει ως έμβλημα ποδηλάτη με ποδήλατο δρόμου, με φόντο την Ελληνική Σημαία. Έδρα της είναι το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο, που περιλαμβάνεται στο αθλητικό συγκρότημα του Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης» (Ο.Α.Κ.Α.) Το άθλημα καλλιεργείται σήμερα επίσημα από 100 περίπου σωματεία στη χώρα. Οδηγός αγοράς ποδηλάτου Τα πάντα για το ποδήλατο
Α.Ο. Αστέρας Μαγούλας

Ο Αθλητικός Όμιλος "Αστέρας Μαγούλας" είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη Μαγούλα Αττικής. Ξεκίνησε ως ανεξάρτητη ομάδα το 1950 αλλά μόλις το 1980 συντάχθηκε επίσημο καταστατικό (με υπογραφές 21 μελών) για την ίδρυσή του. Από το Νοέμβριο του 1983 η ομάδα του Αστέρα μετέχει στα επίσημα πρωταθλήματα. Αρχικά μετείχε στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς και από το 2003 εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Έχει χρώματα μπλε και άσπρο και έμβλημα το μπλε αστέρι σε λευκό φόντο. Το 2011 κατέκτησε το ερασιτεχνικό νταμπλ, αφού αναδείχθηκε πρωταθλητής Δ΄ Εθνικής και Κυπελλούχος Ελλάδος Ερασιτεχνών.

 1983: Εντάσσεται στη Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. 1996: Προάγεται για πρώτη φορά στην Α΄ Πειραιά. 2003: Εντάσσεται στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. 2007: Προάγεται για πρώτη φορά στη Δ΄ Εθνική. 2009: Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. 2010: Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. 2011: Πρωταθλητής 7ου ομίλου Δ΄ Εθνικής, Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, Κυπελλούχος Ελλάδος Ερασιτεχνών. 2008-09 (7ος όμιλος): 5η θέση/18 ομ., 59 β., 53-39 γκολ (18 ν. - 5 ισ. - 11 ήτ.) 2009-10 (7ος όμιλος): 3η θέση/16 ομ., 53 β., 42-26 γκολ (15-8-7). 2010-11 (7ος όμιλος): Πρωταθλητής/17 ομ., άνοδος στη Γ΄ Εθνική, 76 β., 72-17 γκολ, (24-4-4). Στις 25/6/2011 ο Αστέρας Μαγούλας κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος Ερασιτεχνών νικώντας με 2-0 τον Αγρότη Λιανοκλαδίου στο Δημοτικό Στάδιο Χαλκίδας. Τα γκολ πέτυχαν ο Σερέπας στο 70΄ και ο Καραμάνος στο 76΄. Η σύνθεση του Αστέρα στον τελικό ήταν: Αστέρας Μαγούλας: Ζούκας, Κουσουρής, Λάμπρου (80' Σταθόπουλος), Κολοβός, Μενδρινός (86' Ρόκκας), Μαρής, Πατσιονίδης, Έβερετ, Σερέπας, Καραμάνος, Λούπας (86' Κατικαρίδης). Προπονητής της ομάδας ο παλαίμαχος Πειραιώτης ποδοσφαιριστής Στέλιος Βογιατζής (με μεγάλη καριέρα σε Προοδευτική, Αθηναϊκό, Ιωνικό, Χαλκηδόνα κ.α.). Αστέρας Μαγούλας
Σαράκου

Ο Τοσουσάι Σαράκου (ιαπωνικά: 東洲斎 写楽‎, ενεργός κατά την περίοδο 1790 - 1795) θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες της παραδοσιακής τέχνης της ξυλογραφίας ουκίγιο-ε. Πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν σήμερα για τη ζωή του πέρα από τα έργα του. Η δραστηριότητά του σαν καλλιτέχνης διήρκεσε μόνο 10 μήνες από τα τέλη του 1794 ώς τις αρχές του 1795.

 Μία θεωρία που υπάρχει είναι ότι ο Sharaku δεν ήταν ένα πρόσωπο αλλά μία εικαστική συλλογική προσπάθεια πολλών καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που σκοπό είχαν να βοηθήσουν κάποιο οίκο ξυλογραφίας. Το όνομα Σαράκου μεταφράζεται στα Ιαπωνικά σαν ανοησία και ίσως ήταν κάποιο αστείο επινόημα των καλλιτεχνών που το δημιούργησαν. Το γρήγορα εξελισσόμενο στυλ (4 διαφορετικές τεχνοτροπίες) που ο Σαράκου χρησιμοποίησε στην σύντομη καριέρα του δίνει λογική βάση στην θεωρία αυτή. Μια άλλη θεωρία για τη ζωή του είναι ότι σχετίζεται με τον μεγάλο καλλιτέχνη της ουκίγιο-ε Χοκουσάι. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί με την απουσία του Χοκουσάι στα καλλιτεχνικά πράγματα μεταξύ των χρόνων 1792 και 1796 περίοδο που το έργο του Σαράκου εμφανίστηκε. Σχετκά με την απότομη εξαφάνισή του μία εξήγηση είναι ότι ο δάσκαλός του ήταν δυσαρεστημένος με τις απεικονίσεις ηθοποιών του λαϊκού θεάτρου Καμπούκι και ίσως προτιμούσε το πιο εξευγενισμένο Θέατρο Νο. Η καριέρα του φαίνεται ότι τελείωσε άδοξα ίσως και λόγω της ρεαλιστικής και ριζοσπαστικής φύσης του έργου του που δημιούργησε μεγάλη εχθρότητα στην εποχή του στο Έντο. Είναι πιθανόν ότι ο ρεαλισμός στα έργα του και η εμμονή στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, να δημιούργησε αμηχανία στους πελάτες και τα έργα του ήταν δύσκολο να πουληθούν. Οι κριτικοί τέχνης της εποχής ήταν αμείλικτοι εναντίον του και ενδεχομένως αυτό να τον ανάγκασε να αποσυρθεί. Παρότι τα έργα του δεν ήταν φημισμένα στην Ιαπωνία, Δυτικοί συλλέκτες τον ανακάλυψαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και εκφραστικότερους καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και ίσως ο πρώτος καλλιτέχνης μοντέρνας τέχνης στην Ιαπωνία. Τα έργα του σήμερα αγοράζονται σε μυθικές τιμές στις δημοπρασίες έργων τέχνης. Muneshige Narazaki, Sharaku: The Enigmatic Ukiyo-e Master (Kodansha, Tokyo, 1983) Harold G. Henderson, Louis V. Ledoux, Sharaku's Japanese Theatre Prints: An Illustrated Guide to his Complete Work (Dover Publications, New York, 1984) Matthi Forrer, "Hokusai" (Bibliotheque de l'Image, 1996) Τοσουσάι Σαράκου Σαράκου στο ΜΕΤ
Ιερά Μονή Πρασάρεως

Η Ιερά Μονή Πρασάρεως ήταν ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο λειτούργησε στις αρχές του 20ού αιώνα κοντά στο χωριό Πράσαρη (σημερινό Hisarkoy) του Πόντου, περίπου 40 χιλιόμετρα νοτίως της Κερασούντας. Η μονή ήταν αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ήταν κτισμένη σε απότομο και οχυρωμένο βράχο.

 Ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, στη θέση αρχαίου προσκυνήματος. Με ενέργειες του μητροπολίτη Χαλδίας Γερβασίου Σουμελίδη (1864-1905) το 1901 χτίστηκε ο ναός και κατόπιν τα άλλα κτίσματα της μονής (κελιά, ξενώνες, εστιατόριο, βιβλιοθήκη κλπ.). Ο διάδοχος του Γερβασίου, Λαυρέντιος, εγκαινίασε το 1907 σχολή, η οποία αρχικά ονομάστηκε Ιεροδιδασκαλείο Πρασάρεως. Στην κατασκευή της σχολής βοήθησαν οι κάτοικοι του χωριού υπό την εποπτεία του Έλληνα προέδρου. Η λειτουργία της σχολής άρχισε το 1909 με 200 μαθητές από τα περίχωρα και λίγους από την Κερασούντα. Αργότερα μετονομάστηκε σε Θεολογική Σχολή του Πόντου. Λειτούργησε με κανονισμό και πρόγραμμα μαθημάτων ανωτέρου κύκλου σπουδών, αλλά μόνο ως το 1914, λόγω της έναρξης της Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το σχολικό κτίριο αποτελούνταν από 48 αίθουσες που ήταν αίθουσες διδασκαλίας, κοιτώνες σπουδαστών, αίθουσες καθηγητών, κουζίνα και τραπεζαρία. Σύμφωνα με τον κανονισμό του σχολείου, τα παιδιά γίνονταν δεκτά μετά από αυστηρή εξέταση. Όλα τα παιδιά ζούσαν στο εσωτερικό του σχολείου, φορούσαν ομοιόμορφη και ομοιόχρωμη στολή και κατέβαλλαν 10 χρυσές τουρκικές λίρες το χρόνο. Μερικά παιδιά με ειδικές ανάγκες είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν, αλλά μόνο αν ήταν άριστοι μαθητές. Μόνον οι καλύτεροι καθηγητές επιλέχθηκαν να διδάξουν στη σχολή. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, το χωριό εκκενώθηκε από Έλληνες και η μονή ερημώθηκε. Σήμερα σώζονται μόνο ερείπια. Ασλανίδης, Σάββας (1976). Η ωραία Κερασούς. Η αλησμόντητη Νύμφη του Ευξείνου Πόντου. Αθήνα: Νοσταλγικαί Ποντιακαί Σελίδες. Pontos World
Αερινός Χανίων

Ο Αερινός είναι οικισμός της Κοινότητας Κεφαλίου, της Δημοτικής Ενότητας (τέως δήμου) Ιναχωρίου, του Δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Αερινός είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Κουτρούλης» (1.071 μ.), κοντά στον οικισμό Κεφάλι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 770. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεφαλίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεφαλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιναχωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιναχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Πάουλα Πρεράντοβιτς

Η Πάουλα Πρεράντοβιτς (1887 – 25 Μαΐου 1951) (Paula Preradović, γνωστή και ως Πάουλα φον Πρεράντοβιτς αλλά και Πάουλα Μόλντεν από το επώνυμο του συζύγου της Ερνστ Μόλντεν) ήταν Αυστριακή ποιήτρια και πεζογράφος. Το 1947 έγραψε τους στίχους του Εθνικού Ύμνου της Αυστρίας (Land der Berge, Land am Strome).

 Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1887 στη Βιέννη και ήταν εγγονή του στρατηγού, ποιητή και συγγραφέα Πέταρ Πρεράντοβιτς. Στην ηλικία των 2 ετών εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Πούλα, στην Ίστρια. Αργότερα επέστρεψε στη Βιέννη έχοντας ζήσει προηγουμένως στη Κοπεγχάγη. Παντρεύτηκε το δημοσιογράφο, διπλωμάτη και ιδρυτή της αυστριακής εφημερίδας Die Presse, Ερνστ Μόντεν (Ernst Molden) και απέκτησε δύο γιούς, τον εκδότη και federalist Όττο Μόλντεν και το δημοσιογράφο Φριτς Μόλντεν. Πέθανε στη Βιέννη το 1951 και τάφηκε στο Zentralfriedhof. Έργα της: Ποίηση: Dalmatinische Sonette (1933), Lob Gottes im Gebirge (1936), Ritter, Tod und Teufel (1946), Πεζά:Pave und Pero (1940), Königslegende (1950), Die Versuchung des Columba (1951), Wiener Chronik (1945), το ημερολόγιό της που δημοσιεύτηκε το 1995. Schoolfield, G. C. (1954). "Paula von Preradović – an Introduction". German Life and Letters. 7 (4): 285–292. doi:10.1111/j.1468-0483.1954.tb00671.x.