IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιστορικό Εθνικό Πάρκο Τρακάι

Το Ιστορικό Εθνικό Πάρκο Τρακάι είναι ένα εθνικό πάρκο στη Λιθουανία. Ορίστηκε το 1992, για να αγκαλιάσει την ιστορική πόλη του Τρακάι, περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά του Βίλνιους, και τα δάση, τις λίμνες και τα χωριά στα περίχωρά της. Το Πάρκο έχει την Κατηγορία II στην κατάταξη του IUCN. Είναι το μοναδικό ιστορικό εθνικό πάρκο στην Ευρώπη. Το πάρκο περιλαμβάνεται στις Προσωρινές Λίστες της UNESCO.

 Οι παράλληλες αλυσίδες λόφων και κορυφογραμμών, που σχηματίζονται από τον παγετώνα εναλλάσσονται με στενές και βαθιές ή πλατιές και επίπεδες κορυφογραμμές σαν λίμνη. Υπάρχουν 32 λίμνες στο πάρκο. Οι λίμνες Γκαλβέ, Σκαίστις (Skaistis), Τοτορίσκιου (Totoriškių), Λούκα συνδέονται με αγωγούς και διαμορφώνουν ένα ενιαίο σύστημα. Η μεγαλύτερη από τις λίμνες είναι η λίμνη Γκαλβέ (Galvė) με 21 νησιά (το πιο διάσημο εκ των οποίων είναι το Castle Island, Lithuania ) και η καθαρότερη είναι η λίμνη Ακμένα (Akmena). Το κάστρο του Τρακάι είναι χτισμένο πάνω σε ένα νησάκι και είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα της Λιθουανίας. Χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Αρχικά λειτουργούσε ως φρούριο, έπειτα ως κατοικία δούκα και ύστερα ως φυλακή.Στο κάστρο υπάρχει το ιστορικό μουσείο και κάθε χρόνο διοργανώνονται εκεί εκδηλώσεις, φεστιβάλ και συναυλίες.Ενδιαφέρον είναι το δάσος Κουντριόνις (Kudrionys) και οι υγρότοποι Πλομένου (Plomėnų) και Βαρνικάι (Varnikai), όπου πολλά θηλαστικά και είδη πουλιών βρίσκουν καταφύγιο. Ο βάλτος Πλομένου (Plomėnų) έχει μια μεγάλη αποικία υδρόβιων πτηνών και πολλά είδη προστατευμένων φυτών. Η λίμνη Plomėnų φιλοξενεί μεγάλες αποικίες γλάρων με μαύρο κεφάλι. Η φύση του καταφυγίου Βαρνικάι μπορεί να εξερευνηθεί μέσω μονοπατιών πεζοπορίας. Το πάρκο είναι διάσημο για τον αριθμό των αξιοθέατων και το όμορφο περιβάλλον. Υπάρχει μια κορυφή λόφου στη βόρεια όχθη της λίμνης Γκαλβέ, με υπέροχη θέα. Κάθε χρόνο διεξάγονται κωπηλατικοί αγώνες στη λίμνη Γκαλβέ.Κοντά στη λίμνη Γκαλβέ υπάρχει το αρχοντικό Ουζουτράκις (Užutrakis) (19ος αιώνας). Επίσημος ιστότοπος Tourism.lt
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1997

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 1997 ήταν το 19ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για τρίτη φορά ο Ολυμπιακός επικρατώντας του Ν.Ο. Πατρών στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αυτός υπήρξε ο έκτος τελικός για την ομάδα του Πειραιά ενώ για τον Ν.Ο. Πατρών ήταν ο τρίτος συνεχόμενος και πέμπτος συνολικά.

 Πηγή: Πηγή: Πηγή: Πηγή: Πηγή: Εννιάλεπτα: 1–2, 2–4, 3–2, 3–0 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Μίλε Νάκιτς): Βολτυράκης, Πλατανίτης, Λούδης, Βλάχος, Χατζηθεοδώρου, Κραβαρίτης Δ. 1, Ντάλα 2, Χατζής 5, Κουντουδιός 1, Μαρούλης, Βενετόπουλος, Παυλίδης Χ., Κικριλής ΝΟ ΠΑΤΡΩΝ (Γιώργος Κακουλίδης): Καραμπέτσος, Λυκούδης 1, Τουντόπουλος 1, Γεωργαράς Ντ., 1, Αντίοχος Λ. 2, Χριστοφής, Αναστασίου, Σακαλής, Μπιτσάκος 2, Πατσαλίεφ 1, Γεωργαράς Μ., Κορίτσας, Ζησιμάτος Tanea.gr - Κυπελλούχος ο Ολυμπιακός
Σήραγγα Αρτεμισίου

Η Σήραγγα Αρτεμισίου είναι η μεγαλύτερη σήραγγα του Αυτοκινητοδρόμου Κεντρικής Πελοποννήσου. Έχει μήκος 1,4 χιλιόμετρα και χωρίζεται σε δύο κλάδους. Ο πρώτος ολοκληρώθηκε το 1989, ενώ ο δεύτερος ολοκληρώθηκε το 2009.

 Τη δεκαετία του 1980 άρχισε η αναβάθμιση της Εθνικής Οδού 7 σε αυτοκινητόδρομο. Σε κάποια σημεία χρειάστηκε η κατασκευή σηράγγων. Όλες οι σήραγγες ήταν αμφίδρομες και είχαν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση. Η μεγαλύτερη από αυτές ήταν η σήραγγα Αρτεμισίου. Άρχισε να κατασκευάζεται τον Μάιο του 1985 και προβλεπόταν να ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο του 1987. Τελικά παραδόθηκε 1,5 χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 1989.Λίγο αργότερα άρχισε και η διάνοιξη της δεύτερης σήραγγας, παράλληλης με την πρώτη. Τον Οκτώβριο του 2000 έγινε έρευνα στην ολοκληρωμένη σήραγγα Αρτεμισίου για να διαπιστωθεί η ασφάλειά της. Τελικά στην σήραγγα υπήρχαν αρκετά προβλήματα (έλλειψη σήμανσης, έλλειψη φωτισμού, κατεστραμμένοι πυροσβεστήρες, κατεστραμμένα τηλέφωνα, μη ύπαρξη κουτιών πρώτων βοηθειών). Ο δεύτερος κλάδος της σήραγγας παραδόθηκε στις 12 Αυγούστου 2009. Λίγο μετά, ο πρώτος κλάδος έκλεισε με σκοπό την βαριά συντήρησή του και τον εκσυγχρονισμό του, ώστε να ανταποκριθεί στα σύγχρονα στάνταρ, και παραδόθηκε ξανά στην κυκλοφορία λίγους μήνες αργότερα.
Μάριο Κασάρ

Ο Μάριο Κασάρ (αραβικά:قصار) , γενν. 10 Οκτωβρίου 1951) είναι Λιβανέζος κινηματογραφικός παραγωγός και συνιδρυτής της πτωχεύμενης εταιρίας παραγωγής ταινίων Carolco Pictures. Γεννημένος στην Βηρυτό το 1951, ο Κασάρ είναι λιβανικής και ιταλικής καταγωγής. Όπως και εκείνος, έτσι και ο πατέρας του ήταν επίσης ένας ανεξάρτητος παραγωγός ταινίων. Σε ηλικία 15 ετών, ο Κασάρ είχε αγοράσει αρκετά δικαιώματα από Ιταλικές και Γαλλικές ταινίες για την διανομή τους στην Άπω Ανατολή.

 Το 1975 στο Φεστιβάλ των Καννών ο Κασάρ γνώρισε τον Άντριου Βάζνα, έναν Ουγγρό-Αμερικάνο παραγωγό ταινίών, όπου έναν χρόνο αργότερα θα ιδρύσουν μαζί την εταιρία παραγωγής Carolco Pictures, αρχικά με έδρα τον Παναμά και κατόπιν το Λος Άντζελες, όπου και ο Κασάρ θα εγκατασταθεί μόνιμα. Η πρώτη τους ταινία που χρηματοδότησαν και ανελάβαν και την διανομή τηςήταν η ιταλική Σικελικός Σταυρός το 1976 με πρωταγωνιστή τον Ρότζερ Μουρ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 θα αγοράσουν τα δικαιώματα της νουβέλας "Πρώτο Αίμα" του Ντέιβιντ Μόρελι από την Warner Bros. για 383.000 δολάρια. Ο Κασάρ με τον Βάζνα επελέξαν για τον ρόλο του Τζων Ράμπο, τον Σιλβέστερ Σταλόνε λόγω μιας προηγούμενης συνεργασίας που είχαν και θεωρώντας ότι θα τους εξασφάλιζε την απαιτούμενη επένδυση. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία να έχει μεγάλη εμπορική επιτυχία τον Οκτώβριο του 1982, με εισπράξεις 125 εκατομμύριων δολάριων, κάνοντας την Carolco μια από τις μεγάλες εταιρείες παραγωγής του Χόλυγουντ την δεκαετία του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990 ο Κασάρ με τον Βάζνα θα συνεχίσουν να επενδύουν σε μεγάλες επιτυχίες, όπως το Βασικό Ένστικτο του Πολ Βερχόφεν με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Ντάγκλας και την Ολική Επαναφορά με πρωταγωνιστή τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Την δεκαετία του 1990, επίσης, η Carolco αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα, λόγω αστόχων επενδύσεων σε ταινίες χωρίς εμπορική επιτυχία, οδηγόντας τον Μάριο Κασάρ και τον Άντριου Βάζνα στην απόφαση να δηλώσουν την πτωχεύση της Carolco. The Changeling (1980) Escape to Victory (1981) The Amateur (1981) Superstition (1982) Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα (1982) Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή (1985) Angel Heart (1987) Extreme Prejudice (1987) Rambo III (1988) Red Heat (1988) DeepStar Six (1989) Johnny Handsome (1989) Mountains of the Moon (1990) Total Recall (1990) Air America (1990) Repossessed (1990) Narrow Margin (1990) Jacob's Ladder (1990) L.A. Story (1991) The Doors (1991) Terminator 2: Judgment Day (1991) Rambling Rose (1991) Light Sleeper (1992) Βασικό Ένστικτο (1992) Universal Soldier (1992) Chaplin (1992) Cliffhanger (1993) Heaven & Earth (1993) Stargate (1994) Last of the Dogmen (1995) Showgirls (1995) Cutthroat Island (1995) Lolita (1997) I Spy (2002)*Terminator 3: Rise of the Machines (2003) Βασικό Ένστικτο 2 (2006) Terminator: The Sarah Connor Chronicles (2008-2009) Terminator Salvation (2009) Ο Μάριο Κασάρ στην IMDb
Ουσόκε

Το Ουσόκε (Αγγλικά ή Σουαχίλι: Usoke ή Ussoke), είναι Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Ουράμπο (Urambo District), στην Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) της Τανζανία.Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Αγροτικό Τμήμα Ουσόκε, ήταν 8.797 άτομα.

 Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ταμπόρα Περιοχή Ουράμπο Ταμπόρα (πόλη) Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Columbia Encyclopedia, Sixth Edition (at encyclopedia.com) (Αγγλικά) Tabora Region Socio-Economic Profile, joint publication by The Planning Commission Dar es Salaam and Regional Commissioner's Office Tabora, 1998
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1968-69

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1968-69 διεξήχθη σε δύο ομίλους των 18 ομάδων, δηλαδή μετείχαν συνολικά 36 ομάδες. Οι νικητές των δύο ομίλων ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία, ενώ οι δύο δευτεραθλητές είχαν την ευκαιρία να διεκδικήσουν την άνοδό τους σε αγώνες διαβάθμισης.

 Μια από τα ίδια στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1968-69. Στην Α΄ Εθνική κατηγορία ανέβηκαν οι δύο πρωταθλητές των ομίλων, ενώ ανέβηκαν και οι δευτεραθλητές που επικράτησαν στους διπλούς αγώνες διαβάθμισης με την 14η και 15η ομάδα της Α΄ Εθνικής. Και πάλι δεν υποβιβάστηκε καμιά ομάδα, αφού την επόμενη σεζόν δημιουργήθηκε και τρίτος όμιλος στη Β΄ εθνική με την προσθήκη άλλων 18 ομάδων από τα τοπικά πρωταθλήματα (3Χ18=54). Ορισμένες ομάδες εξαναγκάστηκαν σε συγχώνευση και εμφανίστηκαν με νέες ονομασίες, όπως η Α.Σ. Ρόδος αντί του Διαγόρα και η ΑΕ Φλώρινα αντί του Νικηφόρου Φλωρίνης. Ομάδες: 36 Όμιλοι: 2 των 18 ομάδων. Πρωταθλητές: Παναχαϊκή: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Α.Ο. Καβάλα: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Διαβάθμιση για άνοδο: Προοδευτική: επικράτησε και ανέβηκε στην Α΄ Εθνική. Ολυμπιακός Βόλου: επικράτησε και ανέβηκε στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός: καμία ομάδα. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (4): Απόλλων Αθηνών, Γ.Α.Σ. Βέροια, Α.Ο. Τρίκαλα, Α.Ο. Χαλκίδα. Άνοδος στη Β΄ από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (18): 18 ομάδες, με σκοπό τη δημιουργία και τρίτου ομίλου. Οι πρώτοι σκόρερ κάθε ομίλου ήταν: Νότιος όμιλος: Κώστας Δαβουρλής (Παναχαϊκή): 34 γκολ. Βόρειος όμιλος: Άγγελος Πλατωνίδης (Α.Ε. Ορχομενού): 26 γκολ. Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος οι δευτεραθλήτριες των δύο ομίλων της Β΄ εθνικής έδωσαν αγώνες διαβάθμισης με την 14η και 15η ομάδα της Α΄ εθνικής για μια θέση στην ανώτερη κατηγορία. Στους αγώνες αυτούς δεν μετρούσε το σκορ αλλά μόνο το αποτέλεσμα: νίκη-ισοπαλία-ήττα. Δηλαδή, για να προκριθεί μια ομάδα έπρεπε να σημειώσει δυο νίκες ή νίκη-ισοπαλία. Σε κάθε άλλη περίπτωση (δυο ισοπαλίες ή μια νίκη για κάθε ομάδα) γινόταν τρίτος αγώνας σε ουδέτερο γήπεδο, με παράταση και κλήρωση. Απόλλων Αθηνών - Προοδευτική: 1-0, 0-1, 1-1 (στο γήπ. Λεωφόρου) κλήρωση υπέρ Προοδευτικής. Ανέβηκε η Προοδευτική ενώ ο Απόλλων υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του. Γ.Α.Σ. Βέροια - Ολυμπιακός Βόλου: 1-2, 3-2, 1-2 (στη Λάρισα). Ανέβηκε ο Ολυμπιακός Β. ενώ η Βέροια υποβιβάστηκε. Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ. Όλα για το ποδόσφαιρο '91", σ. 24-25. Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 304-308. "Τα δεκάχρονα της κατηγορίας 1968-69". Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 83-87.
Δημήτριος Μουρούζης

Ο Πρίγκιπας Δημήτριος Μουρούζης (Φανάρι, 1768 - 25 Οκτωβρίου 1812) ήταν γιος του της σπουδαίας βυζαντινής οικογένειας των Μουρούζηδων, κλάδος της οποίας συνεχίζει να υφίσταται σήμερα στην Ιταλία.

 Ήταν γιος τού πρίγκιπα Κωνσταντίνου Δ. Μουρούζη Ηγεμόνα της Μολδαβίας και της Σμαράγδας, κόρης τού Ματθαίου Γκίκα. Ο Δημήτριος Μουρούζης υπήρξε Μέγας Διερμηνέας της Υψηλής Πύλης από το 1808, όταν επιτυγχάνοντας την εύνοια του Σουλτάνου Σελήμ Γ΄ έλαβε την άδεια της ανίδρυσης της Μεγάλης του Γένους Σχολή στη Ξηροκρήνη (Κουρού-τσεσμέ) του Βοσπόρου. Επίσης βοήθησε ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της παιδείας στις διάφορες επαρχίες. Ήταν πληρεξούσιος των Οθωμανών στη Συνθήκη τού Ιασίου το 1792. Το 1812 ανέλαβε τις μετά των Ρώσων διαπραγματεύσεις ειρήνης, όπου και συνομολογήθηκε η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1812). Στη συνέχεια όμως, όταν ξεκίνησε η εκστρατεία των Γάλλων κατά της Ρωσίας, ο Γάλλος πρέσβης στη Κωνσταντινούπολη Σεβαστιάνι, προκειμένου να κερδίσει τη σύμπραξη των Οθωμανών στις γαλλικές πολεμικές επιχειρήσεις, έφθασε στο ιταμό σημείο να συκοφαντήσει τον μεγάλο Διερμηνέα Παναγιώτη Μουρούζη ως εκ θρησκεύματος ρωσόφιλο, που δρα σε βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ειδικά στο Σερβικό ζήτημα. Συνέπεια αυτού ήταν να παρασύρει τον τότε Μαχμούτ Β΄ και ο σουλτάνος να διατάξει την θανάτωση των παραπάνω δι΄ αποκεφαλισμού. Αν και δεν ήταν ο πρώτος που έκανε μυστικές επαφές με τους Ρώσους, ήταν ο πρώτος που αποκαλύφθηκε. Το 1812 με το τέλος του Ρωσοτουρκικού πόλεμου (1806-1812) και τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην Μολδοβλαχία και έσφαξαν τον πληρεξούσιο της Πύλης στη Συνθήκη, τον Δημήτριο Μουρούζη. Η εκτέλεση της διαταγής συνέβη στη Σούμλα, απ΄ όπου οι εκτελεστές Οθωμανοί απέστειλαν το κεφάλι του Π. Μουρούζη, με ειδικό ταχυδρόμο, στη Κωνσταντινούπολη. Νυμφεύτηκε στις 8 Οκτωβρίου 1792 την Ευφροσύνη Σούτσου και είχε τέκνα: Σμαράγδα (1801-1874), παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Κρουπένσκι. Γεώργιος (16 Δεκεμβρίου 1804 - Βαρσοβία, 13 Σεπτεμβρίου 1831). Κωνσταντίνος (1806 - Αγ. Πετρούπολη 8 Οκτωβρίου 1838). Σεβαστή. Αλέξανδρος (απεβ. στην Αγ. Πετρούπολη, 1880). Νυμφεύτηκε πρώτα το 1842 την Ελένη Στούρτζα και μετά τη Ναντέγιντα Φεοντόροβνα Χαρτουλάρη. Μαρία. Ρωξάννη, παντρεύτηκε τον βαρόνο Τέοντορ Στιούαρτ. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τομ.13ος, σελ.817
Στίβενσον Κινγκ

Ο Στίβενσον Κινγκ (Stephenson King, 1958-) είναι πολιτικός από την Αγία Λουκία. Ανέλαβε προσωρινά την πρωθυπουργία, τον Σεπτέμβριο του 2007 έπειτα από το θάνατο του Τζον Κόμπτον. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2011.

 Γεννήθηκε στο Κάστρις στις 13 Νοεμβρίου του 1958. Μέλος του Κόμματος των Εργατών, ο Κινγκ κέρδισε την έδρα του στις εκλογές του 2006. Στην κυβέρνηση του Τζον Κόμπτον, η οποία ορκίστηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2006 ο Κινγκ έγινε υπουργός Υγείας και Εργασιακών Σχέσεων. Το Μάιο του 2007, ανέλαβε υπηρεσιακός Πρωθυπουργός, καθώς ο Κόμπτον ασθένησε σοβαρά. Έπειτα από ανασχηματισμό τον Ιούνιο του ιδίου έτους, ο Κινγκ διορίστηκε στο υπουργείο Οικονομικών, Εξωτερικών Υποθέσεων, Εσωτερικών Υποθέσεων, Εθνικής Ασφαλείας, Εργασίας, Πληροφοριών και Επικοινωνιών. Ο Κόμπτον απεβίωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 2007 και την επόμενη ημέρα ο Κινγκ ανακοίνωσε το θάνατό του. Στις 9 Σεπτεμβρίου ορκίστηκε πρωθυπουργός ενώπιον της Γενικης Κυβερνήτριας, Περλέτ Λουίζι. . Ο Κινγκ προέβη σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης λίγες ημέρες μετά και εκτός από Πρωθυπουργός είναι και υπερυπουργός Εξωτερικών, Εσωτερικών και Εθνικής Ασφαλείας. Γραφείο Πρωθυπουργού Αγίας Λουκίας
Πιέτρο ντελα Βάλλε

Ο Πιέτρο ντελα Βάλλε (Pietro Della Valle, 2 Απριλίου 1586 – 21 Απριλίου 1652), γνωστός και ως Πιέτρο Πελλεγρίνο, ήταν Ιταλός περιηγητής, που αφιέρωσε ένα σημαντικό τμήμα των περιηγήσεών του στην Ασία και την Αίγυπτο.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη στους κόλπους πλούσιας οικογένειας ευγενών. Ιδιαίτερα καλλιεργημένος για την εποχή του γνώριζε Λατινικά, αρχαία Ελληνικά, είχε μελετήσει την ελληνική μυθολογία και τη Βίβλο. Φαίνεται πως οι περιηγήσεις του ξεκίνησαν ως εναλλακτική λύση στην αυτοκτονία, εξαιτίας ερωτικής απογοήτευσης, καθ υπόδειξιν του καθ. της Ιατρικής στη Νάπολη, του Μάριο Σιπάνο. Ταξίδεψε αρχικά στη Τύνιδα και από εκεί διαδοχικά στην Κωνσταντινούπολη, τη Ρόδο και τους Αγίους τόπους (1614), όπου παρέμεινε αρκετά για να αποκτήσει καλή γνώση της Τουρκικής και κάποια γνώση της Αραβικής. Το 1615 μετέβη στην Αλεξάνδρεια και μετά από μια περιήγηση στο όρος Σινά εγκατέλειψε το Κάιρο με δύο πορτραίτα Φαγιούμ στις αποσκευές του για να λάβει μέρος στον εορτασμό του Πάσχα στην Ιερουσαλήμ Κατόπιν ταξίδεψε προς τη Βαγδάτη για να συναντήσει μια Σύρια χριστιανή πριγκίπισσα ονόματι Μάανι, η οποία δυστυχώς πέθανε το 1621. Με τη συνοδεία της συζύγου του πέρασε στο Ισπαχάν το καλοκαίρι του 1618, όπου συνάντησε τον Σάχη Αμπάς, στη διάρκεια μιας εκστρατείας του στη βόρειο Περσία τον οποίο και ακολούθησε επισκεπτόμενος περιοχές της Κασπίας. To 1623 με το αγγλικό πλοίο Whale κατάφερε εν τω μέσω του περσοτουρκικού πολέμου να φθάσει στο Γαμπρούν και Σουράτ, από όπου συνέχισε την περιοδεία του στην Ινδία. Στο δρόμο της επιστροφής πέρασε από το Χαλέπι στον κόλπο της Αλεξανδρέττας και με γαλλικό πλοίο στην Κύπρο και από εκεί μετέβη στη Μάλτα, τη Σικελία απ΄ όπου μέσω Νάπολης επέστρεψε στη Ρώμη, όπου τον υποδέχθηκε με τιμές ο Πάπας Ουρβανός Η΄. Ο Πιέτρο Πελλεγρίνο παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τη γεωργιανή ευγενή Μαριούτσια ντε Ζιμπά (Mariuccia Tinatin de Ziba), υιοθετημένη κόρη της πρώτης του συζύγου. Πέθανε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1652. Κατέγραψε εκτενείς σημειώσεις και εντυπώσεις από την μεγάλη του αυτή περιοδεία τις οποίες εξέδωσαν οι γιοι του λίγο αργότερα του θανάτου του. "Funeral Oration on his Wife Maani", (Επικήδειος της συζύγου του Μάανι) (1627) Account of Shah Abbas (Αφήγηση του Σάχη Αμπάς) (1628) The Travels in Persia (Τα ταξίδια στην Περσία) (2 μέρη) εκδόθηκαν από τους γιους του το 1658 και το τρίτο μέρος (Ινδία) το 1663. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Στ΄, σελ.574. The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2001 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pietro Della Valle στο Wikimedia Commons
Κύπελλο υδατοσφαίρισης γυναικών 2022

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο γυναικών της περιόδου 2021-22 ήταν η 5η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διεξήχθη με τη συμμετοχή των οκτώ πρώτων ομάδων της κατάταξης του Α' γύρου της Α1 κατηγορίας. Η τελική φάση διεξήχθη με τη μορφή Φάιναλ-4 στο κολυμβητήριο Νέας Πολιτείας Λάρισας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 4η φορά στην ιστορία του.

 Το Φάιναλ-4 της διοργάνωσης διεξήχθη στο Δημοτικό Κολυμβητήριο Νέας Πολιτείας Λάρισας στις 16 και 17 Απριλίου. Διαιτητές: Κωνσταντινίδης, Μπιράκης Συνθέσεις: Ολυμπιακός (Αλεξάνταρ Τσίριτς): Διαμαντοπούλου, Πλευρίτου Ελ. 1, Σλίκινγκ, Ελευθεριάδου 2, Κανετίδου, Ξενάκη 4, Σιούτη 1, Πλευρίτου Μαργ. 1, Χαλδαίου, Πλευρίτου Βασ. 2, Κρίσμας 2, Μυριοκεφαλιτάκη 1, Σταματοπούλου, Τριχά, Δρακωτού ΑΝΟ Γλυφάδας (Θοδωρής Ανδρεάκος): Γκανγκλ, Κλαψιανού, Γκίλλα 1, Θωμοπούλου, Γρηγοροπούλου 1, Νίνου Ειρ. 2, Αντωνιάδη 1, Κολιτσοπούλου, Κούλχαας 1, Φουντωτού, Βόγκα, Κοντογιάννη 1, Καρύτσα, Κατσώνη, Κανελλοπούλου Διακρίσεις: Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP): Έλενα Ξενάκη (Ολυμπιακός Πειραιώς) Καλύτερη τερματοφύλακας: Χρυσή Διαμαντοπούλου (Ολυμπιακός Πειραιώς) Πρώτη σκόρερ: Έλενα Ξενάκη (Ολυμπιακός Πειραιώς): 7 γκολ Η Συνέντευξη Τύπου των διοργανωτών και των εκπροσώπων των ομάδων (pics) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Με ανατροπή, 8-7 ο ΑΝΟ Γλυφάδας i repair την ΑΕΚ, προκρίθηκε στον τελικό Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr «Η ποιότητα της ομάδας έφερε την ανατροπή και την πρόκριση στον τελικό Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Στον τελικό για πέμπτη φορά ο Ολυμπιακός, 9-6 τον Εθνικό Nobel Helllas Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Τσίριτς: «Οφείλουμε να είμαστε καλύτεροι στον τελικό» - Ελευθεριάδου: «Back to back στο τρεμπλ» Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Γλυφάδα - Ολυμπιακός 7-14: Ανέβασαν στροφές και κατέκτησαν το Stoiximan Κύπελλο οι ερυθρόλευκες Αρχειοθετήθηκε 2023-02-08 στο Wayback Machine. www.sport24.gr "Έτοιμες για το quadruple-double" (pics, δηλώσεις) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr
Υψίπεδο

Το υψίπεδο (ὕψι "ψηλά" + πέδον "έδαφος, χώμα") είναι ένας γεωγραφικός όρος (αγγλικά: highland και upland), με τον οποίο χαρακτηρίζονται τόποι στην επιφάνεια της Γης σε αρκετά μεγαλύτερο ύψος από τη στάθμη της θάλασσας, χωρίς να χαρακτηρίζονται όρη. Σε μια διαφορετική εκδόχή του όρου, το υψίπεδο είναι περιοχή μεγάλου υψομέτρου, με σχετικά χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση.Ο όρος χρησιμοποιείται τόσο για πεδινές επιφάνειες οι οποίες βρίσκονται μεταξύ ορεινών όγκων (Υψίπεδα των Άνδεων, των Άλπεων), οπότε είναι συνώνυμος με τον γεωγραφικό όρο οροπέδιο, (plateau), όσο και για εκτεταμένες εδαφικές εξάρσεις, οι οποίες υψώνονται στο μέσον πεδινών εκτάσεων (Υψίπεδο της Βραζιλίας). Ο όρος φέρεται πολλές φορές να χρησιμοποιείται στον πληθυντικό ως κύρια ονομασία του ίδιου υψιπέδου όπως π.χ. Υψίπεδα του Γκολάν, ή Υψίπεδα της Σκωτίας κ.ά.

 Η μειωμένη ατμοσφαιρική πίεση του υψηλού υψομέτρου συνδέεται συχνά με κρύο και ξηρασία, έλλειψη οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα, έντονη ηλιακή και υψηλή υπεριώδη ακτινοβολία και άλλες επιδράσεις. Τα αποτελέσματα αυτών των επιδράσεων είναι σημαντικά και το γενικό περιβάλλον, η βλάστηση και η ζωή των ζώων είναι σημαντικά διαφορετική από εκείνα των πεδινών περιοχών. Το κλίμα των υψιπέδων ως μείζον κλιματικός τύπος προστίθεται συχνά στην κλιματική κατάταξη Κόπεν αν και δεν ήταν εξαρχής στο σύστημα που πρότεινε αρχικά ο βοτανολόγος-κλιματολόγος Βλαντίμιρ Κόπεν. Περιέχει όλα τα υψίπεδα, που δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα από άλλους τύπους κλίματος. Η σύντμησή του στο σύστημα Koppen-Geiger-Pohl είναι (H) και προστέθηκε εκ των υστέρων. Σε γενικές γραμμές όσο αυξάνει το υψόμετρο, η θερμοκρασία, η πίεση, η ατμοσφαιρική υγρασία και η σκόνη ελλαττώνονται. Η μέωση των ατμοσφαιρικών μορίων έχει ως αποτέλεσμα υψηλή ατμοσφαιρική διαφάνεια και αυξημένη λήψη της ηλιακής ακτινοβολίας. Σε αυτόν τον κλιματικό τύπο ο υετός αυξάνεται, τουλάχιστον για τα πρώτα 4.000 μέτρα. Ρυθμιστικό ρόλο στη γενική εικόνα του κλίματος παίζει ο προσανατολισμός των πλαγιών του βουνού και η δυνατότητά του να απορροφά την ηλιακή ακτινοβολία ρυθμίζοντας τη θερμοκρασία και την αίσθηση ψύχους από την έκθεση στον αέρα.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1959-60

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών της περιόδου 1959-60 ήταν το πέμπτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε για πέμπτη συνεχόμενη φορά η Ρεάλ Μαδρίτης κερδίζοντας στον τελικό την Άιντραχτ Φρανκφούρτης με σκορ 7-3. Ο τελικός διεξήχθη στις 13 Μαΐου στο Στάδιο Χάμπντεν Παρκ της Γλασκώβης, και τον παρακολούθησαν περίπου 130.000 θεατές. Θεωρείται ως ο καλύτερος στην ιστορία των διοργανώσεων συμπεριλαμβανομένων των Τσάμπιονς Λιγκ και τον παρακολούθησαν τηλεοπτικά περίπου 70 εκατομμύρια θεατές.Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:

 Σημειώσεις 1 Η Παλοσέουρα Κουόπιο αποσύρθηκε μετά την κλήρωση. Χωρίς αγώνα πέρασαν στον πρώτο γύρο οι: Β 1909 Οντένσε, Σπάρτα Ρότερνταμ, Γιανγκ Μπόις Βέρνης και Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου. Σημειώσεις 3ος αγώνας: Σημειώσεις UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών www.uefa.com Κύπελλο Πρωταθλητριών 1959-60 www.rsssf.com 1959/60: Η απίστευτη Ρεάλ διαλύει την Άϊντραχτ! www.sports-history.com Αρχειοθετήθηκε 2010-10-21 στο Wayback Machine. Κύπελλο Πρωταθλητριών 1959-60 www.uefa.com Αρχειοθετήθηκε 2022-05-17 στο Wayback Machine. Κύπελλο Πρωταθλητριών 1959-60 www.europeancuphistory.com
Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι

Η Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι (ιταλικά: Eparchia di Piana degli Albanesi‎) είναι μια επαρχία (επισκοπή) της Ιταλοβυζαντινής Εκκλησίας, η οποία ανήκει στην Ανατολική Καθολική Εκκλησία βυζαντινού τυπικού. Η δικαιοδοσία της καλύπτει το νησί της Σικελίας στην Ιταλία.

 Στις 6 Φεβρουαρίου 1784, ιδρύθηκε το Ορντιναριάτο της Σικελίας, η πρώτη νομική μορφή για αυτή τη συγκεκριμένη εκκλησία, και ορίστηκε ως πρώτος επικεφαλής επίσκοπος βυζαντινού τυπικού για τους Αλβανούς της Σικελίας ο Giorgio Stassi με τον τίτλο Επίσκοπος Λαμψάκου. Προηγουμένως, οι Αλβανοί πιστοί και οι Ορθόδοξοι ιερείς τους δεν είχαν διακριτά δικαιώματα και κινδύνευαν να αφομοιωθούν στο λατινικό τυπικό. Στις 26 Οκτωβρίου 1937 δημιουργήθηκε η Επαρχία της Πιάνα ντέλι Γκρέτσι (Πεδιάδος των Ελλήνων) με προαγωγή του Ορντιναριάτου και με μεταφορά σε αυτήν περιοχών της Αρχιεπισκοπής του Παλέρμο και της Αρχιεπισκοπής του Monreale (και οι δύο στη Σικελία). Στις 25 Οκτωβρίου 1941, η Επισκοπή μετονομάστηκε σε Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι / Eparkia ή Eparhia e Horës së Arbëreshëvet (Πεδιάδος των Αλβανών). Η Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι περιλαμβάνει τις κοινότητες της επαρχίας του Παλέρμο: Contessa Entellina, Mezzojuso, Palazzo Adriano, Piana degli Albanesi και Σάντα Κριστίνα Τζέλα. Έδρα της είναι η πόλη Piana degli Albanesi, όπου βρίσκεται και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. Στο Παλέρμο υπάρχει ο συν-καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου «των Ελλήνων» στο Μαρτοράνα. Στην επισκοπή ανήκουν 15 ενορίες. Σημερινός επίσκοπος είναι ο Τζόρτζο Ντεμέτριο Γκαλλάρο.
Έβα Μαρί

Η Νάταλι Μαρί Νέλσον γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1989 στο Ουώλνατ Κρηκ της Καλιφόρνια στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Είναι Αμερικανίδα πρώην παλαιστής, σχεδιάστρια μόδας, μοντέλο και ηθοποιός.

 Το 2013, υπέγραψε σύμβαση με το WWE και ανατέθηκε στο Κέντρο Απόδοσης του WWE στο Ορλάντο της Φλόριντα για να ξεκινήσει την εκπαίδευσή της. Τον Ιούλιο του 2013, έκανε το ντεμπούτo με το όνομα Έβα Μαρί και αργότερα έγινε προπονήτρια των The Bella Twins και άρχισε επίσης να πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά Total Divas ως μέρος του κύριου καστ. Στα μέσα του 2015, άρχισε να παλεύει ως μέρος του γυναικείου τμήματος NXT. Τον Απρίλιο του 2016, η Έβα Μαρί επέστρεψε στο κύριο ρόστερ, επίσημα έγινε μέλος του SmackDown τον Ιούλιο του 2016. Έφυγε από το WWE τον Αύγουστο του 2017. Επέστρεψε στο WWE στις 14 Ιουνίου του 2021 φέρνοντας μαζί της την Doudrop από το NXT UK.Ύστερα απολύθηκε στις 4 Νοεμβρίου μαζί με τη Nia Jax και πολλούς άλλους￼
Φραντσίσεκ Καρπίνσκι

Ο Φραντσίσεκ Καρπίνσκι (πολωνικά: Franciszek Karpiński) (4 Οκτωβρίου 1741 – 16 Σεπτεμβρίου 1825) ήταν ο κορυφαίος συναισθηματικός Πολωνός ποιητής της Εποχής του Διαφωτισμού. Μνημονεύεται ιδιαίτερα για τα θρησκευτικά του έργα που αργότερα αποδόθηκαν ως ύμνοι και κάλαντα. Θεωρείται επίσης ένας από τους πιο πρωτότυπους Πολωνούς συγγραφείς των πρώιμων διαμελισμών. Στην πατρίδα του, την Πολωνία, αγαπήθηκε κατά τη διάρκεια της πολωνικής ρομαντικής περιόδου στις αρχές του 19ου αιώνα.

 Ο Καρπίνσκι γεννήθηκε το 1741 στο Χοουόσκουφ (Hołosków) κοντά στην Κολομίγια και σπούδασε στο Στανιοσουάβουφ (τότε το έδαφος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, τώρα Ιβάνο-Φρανκίβσκ στη δυτική Ουκρανία). Παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Λβουφ, αποκτώντας τον τίτλο του διδάκτορα της φιλοσοφίας. Πέρασε άλλους 18 μήνες στη Βιέννη, όπου σπούδασε ξένες γλώσσες. Η πρώτη του δουλειά ήταν ως δάσκαλος στις αυλές αρχόντων. Το 1780, ο πρώτος του ποιητικός τόμος ήρθε στην προσοχή της ισχυρής οικογένειας Τσαρτορίσκι. Υπό την αιγίδα τους, ταξίδεψε στη Βαρσοβία για να γίνει γραμματέας του Πρίγκιπα Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι. Έγραψε τρία βιβλία ποίησης, τα οποία γνώρισαν μεγάλη δημοτικότητα, αλλά μετά από λίγα χρόνια απογοητεύτηκε από την υποκρισία που επικρατούσε στην πρωτεύουσα και αποσύρθηκε πίσω στην ύπαιθρο, στο Κρέσι (Ανατολικά Σύνορα), τότε υπό τον Αυστριακό Διαμελισμό. Μεταξύ 1785 και 1818 εργάστηκε ως δάσκαλος στην οικογένεια Μπρανίτσκι στο Μπιαουίστοκ. Εκεί έγραψε μερικά από τα πιο διάσημα έργα του, μεταξύ των οποίων το «Bóg się rodzi, moc truchleje» («Ο Θεός γεννιέται, η δύναμη τρέμει») και «Kiedy ranne wstają zorze» («Όταν τα πρωινά φώτα αναδύονται»). Ήταν πρωτίστως εκείνα τα θρησκευτικά και πατριωτικά τραγούδια, οι ύμνοι και τα κάλαντα που θα τραγουδούσαν οι επόμενες γενιές και θα απαθανάτιζαν τα έργα του στην Πολωνία.> Το 1800 έγινε μέλος της νεοσύστατης Εταιρείας Φίλων της Επιστήμης της Βαρσοβίας. Αρκετά από τα ποιήματά του κάνουν ρομαντικές αναφορές σε μια «Ιουστίνα», γι΄ αυτό ήταν γνωστός ως «ο εραστής της Ιουστίνας» κατά τη διάρκεια της ζωής του. Κάποιοι εικάζουν ότι έδωσε το ψευδώνυμο Ιουστίνα σε όλους του έρωτες του και ότι αναφέρθηκε σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές γυναίκες με αυτό το όνομα. Το 1818, αποσύρθηκε σε ένα αρχοντικό κοντά στο Βοουκόβισκ (τώρα Βαουκαβίσκ στη Λευκορωσία), όπου έγραψε τα απομνημονεύματά του. Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1825. Ο Καρπίνσκι ενταφιάστηκε στο Γουίσκουφ (σήμερα Λισκάβα στην Περιοχή Προυζάνι της Λευκορωσίας). Διαφωτισμός στην Πολωνία Κατάλογος έργων του Καρπίνσκι (πολωνικά)
In Memory

Το In Memory είναι ΕΡ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Επανεκδόθηκε στις 27 Ιουνίου 2006 από την ίδια εταιρεία με πέντε επιπλέον κομμάτια. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνει κάποιες από τις πιο ακραίες φωνητικές εκτελέσεις του τραγουδιστή Γουόρελ Ντέιν, με την μουσική να συνδυάζει την τεχνική του progessive metal με την τραχύτητα του thrash metal. Το ΕΡ περιλαμβάνει ένα ποτ-πουρί από διασκευές σε κομμάτια των Bauhaus και η αρχική του κοπή των 5.000 αντιτύπων κυκλοφόρησε σε μορφή Digipak. Αυτή ήταν μία από τις δύο κυκλοφορίες των Nevermore, μαζί με το άλμπουμ "Τhe Politics of Ecstasy", στην οποία συμμετείχε ο κιθαρίστας Πατ Ο'Μπράιεν.

 1. Optimist or Pessimist (Dane, Loomis) - 3:38 2. Matricide (Dane, Loomis) - 5:21 3. In Memory (Dane, Loomis) - 7:05 4. Silent Hedges/Double Dare (Bauhaus) - 4:41 5. The Sorrowed Man (Dane, Loomis) - 5:24 6. The Tiananmen Man (Demo) (Dane, Loomis) - 5:44 7. The Seven Tongues of God (Demo) (Dane, Loomis) - 5:43 8. Passenger (Demo) (Dane, Loomis) - 5:11 9. This Sacrament (Demo) (Dane, Loomis) - 5:53 10. 42147 (Demo) (Dane, Loomis) - 4:37 Το "In Memory" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Γουόρελ Ντέιν - φωνητικά Τζεφ Λούμις - κιθάρα Πατ Ο'Μπράιεν - κιθάρα Τζιμ Σέπαρντ - μπάσο Βαν Γουίλιαμς - τύμπανα Nevermore - In Memory | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Nevermore - In Memory (album review ) | Sputnikmusic Nevermore - In Memory - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Nevermore - In Memory - Metal Storm
ΦΣΦ Φραγκφούρτης

Η ΦΣΦ Φραγκφούρτης (γερμανικά: FSV Frankfurt) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Φραγκφούρτη. Ιδρύθηκε το 1899. Η ομάδα αγωνίζεται στη σκιά της μεγαλύτερης και πολύ πετυχημένης Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Η ΦΣΦ Φραγκφούρτης διέθετε επίσης μια πετυχημένη γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα αλλά διαλύθηκε το 2006. Η ομάδα ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Nordkreis-Liga το 1909, όταν το ποδόσφαιρο ξεκίνησε είναι πιο οργανωμένο στη Νότια Γερμανία. Ήταν φιναλίστ του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Γερμανίας το 1925. Επίσης, έχει κατακτήσει το Κύπελλο Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών) το 1938. Από την περίοδο 2008-09 η ομάδα συμμετέχει στη 2η Μπούντεσλιγκα.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γερμανίας Φιναλίστ: 1925 Southern German championship Πρωταθλήτρια: 1933 German amateur champions Πρωταθλήτρια: 1972 Nordkreis-Liga (I) Πρωταθλήτρια: 1917 Φιναλίστ: 1911, 1916, 1918 Kreisliga Nordmain (I) Πρωταθλήτρια: 1923 Φιναλίστ: 1920 Bezirksliga Main (I) Πρωταθλήτρια: 1924, 1925, 1926, 1927 Bezirksliga Main-Hessen (I) Πρωταθλήτρια: 1933 2nd Oberliga Süd (II) Πρωταθλήτρια: 1963 Oberliga Hessen (III-IV) Πρωταθλήτρια: 1969, 1973, 1975, 1982, 1994, 1998, 2007, 2010‡ Φιναλίστ: 1993, 2002, 2005, 2006 Verbandsliga Hessen-Süd (VI) Κύπελλο Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών) Πρωταθλήτρια: 1938 Κύπελλο Έσσης Νικήτρια: 1990 Πρωταθλήτρια: 1982, 1986, 2006 Official website (Γερμανικά) FSV Frankfurt at Weltfussball.de (Γερμανικά) Das deutsche Fußball-Archiv (Γερμανικά) historical German domestic league tables
Τσεννάι

Η Τσεννάι, ή Τσενάι (ταμίλ: சென்னை) περισσότερο γνωστή, ιδιαίτερα στους ναυτικούς, με το όνομα Μαντράς, είναι σπουδαία μεγαλούπολη της Ινδίας, πρωτεύουσα της ομοσπονδιακής πολιτείας Ταμίλ Ναντού και ο δεύτερος σε κίνηση εμπορικός λιμένας της ανατολικής Ινδίας μετά την Καλκούτα. Καταλαμβάνει έκταση 426,5 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της αριθμεί τους 4.681.000 κατοίκους (6η θέση στην Ινδία). Η Μαντράς βρίσκεται στο κόλπο της Βεγγάλης, στην ακτή Κορομάντελ, αποτελώντας σπουδαίο οικονομικό και εμπορικό κέντρο, έχοντας παράλληλα χαρακτηριστεί "Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Νότιας Ινδίας".

 Η προέλευση και των δύο ονομασιών της πόλης είναι συγκεχυμένη, αν και η ανάπτυξη της πόλης ουσιαστικά άρχισε την εποχή της αποικιοκρατίας, όπου πρώτοι που φέρονται να έφθασαν εδώ ήταν οι Πορτογάλοι, ακολουθώντας οι Γάλλοι και στη συνέχεια οι Άγγλοι. Επικρατέστερη άποψη για το όνομα Τσενάι είναι να προέρχεται από σύντμηση της παλαιότερης ονομασίας "", για δε το όνομα Μαντράς είναι να προέρχεται από παλαιό χριστιανικό ναό των Πορτογάλων αφιερωμένο στην Παναγία "". Επειδή το δεύτερο όνομα κρίνεται περισσότερο αποικιοκρατικό, ξένο και από την εγχώρια θρησκεία, τον Αύγουστο του 1968, ως επίσημο όνομα υιοθετήθηκε το πρώτο, όπου και μ' αυτό κατέστη πρωτεύουσα της ομώνυμης πολιτείας. Η Τσεννάι ή Μαντράς, όπως αναφέρθηκε στην εισαγωγή, είναι παραθαλάσσια πόλη της ΝΑ. ακτής της Ινδίας, στο ΒΑ τμήμα της πολιτείας Ταμίλ Ναντού, επί της ακτής Κορομάντελ του Κόλπου της Βεγγάλης, με μέσο υψόμετρο περίπου τα 7 μ. Ταυτόχρονα είναι και παρόχθια πόλη επί τριών μικρών ποταμών που φέρονται να διαρρέουν αυτή πριν τις εκβολές τους, ενώ δυτικά αυτής υφίστανται μικρές λίμνες χαρίζοντας ένα ειδυλλιακό τοπίο. Το έδαφός της γενικά είναι από προσχώσεις αργιλώδες και αμμώδες. Το δε κλίμα της τροπικό υγρό και ξερό. Η σημερινή όψη της πόλης που χωρίζεται σε τέσσερις γεωγραφικές ζώνες (βόρεια, νότια, ανατολική και δυτική) ουδεμία σχέση έχει με την εικόνα της παραγκούπολης των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Αφενός οι ουρανοξύστες και η εκρηκτική βιομηχανική ανάπτυξη και αφετέρου ο δυτικός τρόπος ζωής την έχουν μεταβάλει τελείως, όπου και συνεχώς επεκτείνεται προς νότο. Σημειώνεται ότι το 1941 αριθμούσε 700.000 κατοίκους και το 1951, μετά την ανεξαρτησία, ο αριθμός διπλασιάστηκε, φθάνοντας μέσα σε μισό αιώνα να έχει εξαπλασιαστεί. Στη πόλη αυτή εδρεύει η κυβέρνηση της ομόσπονδης πολιτείας όπου και τα κεντρικά κτίρια των δημοσίων υπηρεσιών. Επίσης εδρεύει μεγάλος αριθμός πνευματικών ιδρυμάτων, αυτοκινητοβιομηχανίες, χημικά εργοστάσια καθώς και οι περίφημες κινηματογραφικές εγκαταστάσεις του ινδικού Μπόλιγουντ. Μεγάλοι δρόμοι, αθλητικά κέντρα και πλούσια πάρκα στολίζουν σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Η Τσεννάι αποτελεί επίσης και ένα από τους μεγαλύτερους συγκοινωνιακούς κόμβους της Ινδίας με τεράστιους σταθμούς μέσων μεταφοράς. Κυρίαρχη ομιλούμενη γλώσσα είναι η ταμίλ και θρήσκευμα ο Ινδουισμός (80%). "Stateman΄s Year-Book 1987-88" σελ.657-658. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα". Επίσημη ιστοσελίδα τηης κυβέρνησης της περιφέρειας Τσεννάι Επίσημη ιστοσελίδα της Δημοτικής Αρχής της Τσεννάι Αρχειοθετήθηκε 2012-12-02 στο Wayback Machine.
Ιερά Μόνη Παμμεγίστων Ταξιαρχών Ξάνθης

Η Μονή Ταξιαρχών Ξάνθης βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Ξάνθης σε υψόμετρο 150 περίπου μέτρων μέσα σε δάσος από ακακίες και πεύκα, κάτω ακριβώς από τη βυζαντινή ακρόπολη της πόλεως, με την οποία φαίνεται ότι ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη.

 Η χρονολογία ίδρυσής της είναι άγνωστη καθόσον δεν σώζεται καμιά επιγραφή αλλά ούτε καμιά άλλη μαρτυρία. Κατά την παράδοση ιδρύθηκε επί της βασιλείας της Ειρήνης της Αθηναίας (β΄ μισό 8ου αι. — 9 Αυγούστου 803). Από τις τοιχογραφίες που διασώζονται στο εσωτερικό του τρούλου του καθολικού του μοναστηριού (δηλ. του κεντρικού ναού), μπορούν να εξαχθούν μερικές έμμεσες πληροφορίες για το μοναστήρι. Ο ναός λοιπόν του μοναστηριού από πλευράς ρυθμού είναι βυζαντινός τρίκογχος με τρούλο και μας θυμίζει τον τρόπο της κατασκευής πολλών καθολικών των μοναστηριών του Αγίου Όρους. Ο τρόπος δε της κατασκευής του τρούλου (τυφλός με μικρούς φεγγίτες αντί μεγάλων παραθύρων) μαρτυρεί ότι πρόκειται για κτίσμα των μέσων του 16ου αιώνα. Της ίδιας εποχής φαίνεται να είναι και οι τοιχογραφίες - αν και αλλοιωμένες και κατεστραμμένες από την υγρασία και την πολυκαιρία - που υπάρχουν στο εσωτερικό του τρούλου. Της ίδιας ακόμη εποχής είναι και οι διασωζόμενες στο τέμπλο του ναού φορητές εικόνες, σπάνιας βυζαντινής τέχνης, του Χριστού ως μεγάλου αρχιερέως και της Θεοτόκου που φέρνει στην αγκαλιά της τον Χριστό. Η τελευταία μάλιστα εικόνα είναι αμφιπρόσωπη, δηλαδή είναι ζωγραφισμένη και από την άλλη πλευρά του ξύλου. Ο ναός του μοναστηριού άντεξε ακόμα και στους μεγάλους σεισμούς που συντάραξαν την Ξάνθη κατά το 1829 και είναι το μόνο κτίσμα που φαίνεται ότι διασώθηκαν από εκείνο τον εγκέλαδο σ' ολόκληρη την περιοχή.Το υπόλοιπο μοναστήρι φαίνεται ότι γκρεμίστηκε αλλά χάρη στην εργώδη προσπάθεια του τότε μητροπολίτου Ξάνθης Ευγενίου και την πρόθυμη σύμπραξη όλων των Ξανθιωτών οι ζημιές αποκαταστάθηκαν. Στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) κλάπηκαν από τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό, και κρατούνται έως σήμερα στη Βουλγαρία, τα κειμήλια και οι θησαυροί της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου της Μητροπόλεως Δράμας, και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης και τη Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την έλευση των προσφύγων, η μονή δόθηκε από την Μητρόπολη για να στεγάσει ορφανά του ξεριζωμού, και ως ορφανοτροφείο παρέμεινε μέχρι το 1936. Τότε μετατράπηκε σε στρατώνα και χρησιμοποιήθηκε από τον στρατό έως την είσοδο των Γερμανών στην πόλη (8 Απριλίου 1941). Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος και από το 1946 μέχρι και σήμερα στεγάζει την εκκλησιαστική Σχολή στην οποία περιλαμβάνεται εκκλησιαστικό γυμνάσιο-λύκειο και αποδείχθηκε φυτώριο όπου γαλουχήθηκαν με τα ιερά γράμματα και αναδείχθηκαν στην ελληνική κοινωνία επιφανείς κληρικοί, καθηγητές, επιστήμονες, υπάλληλοι κ.λπ. Ιερά μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών (Δήμος Ξάνθης)
Μπονταίικα Αχαΐας

Τα Μπονταίικα, όπως είναι η ονομασία στην καθομιλουμένη, ή Μπουταίικα, όπως είναι η επίσημη ονομασία, είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σαγαίικων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Σαγαίικων.

 Οι κάτοικοί του προήλθαν από οικογένειες από τα γειτονικά Σαγαίικα, οι οποίες μετοίκησαν στην περιοχή μετεπανασταστικά προερχόμενες από τους οικισμούς του Μποντιά στο Παναχαϊκό. Αναφέρονται και με την ονομασία "Καράτσι", από το παλιό ομώνυμο χωριό, το οποίο απογράφτηκε τελευταία φορά το 1896, όταν και ξεκίνησε η απογραφή των Μπονταίικων ως οικισμός. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μπονταίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μπουταίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σαγαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017.
Ιωάννης Δαμηλάκης

Ο Ιωάννης Δαμηλάκης (Ιεράπετρα, 1868 - 16 Δεκεμβρίου 1965) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής, Δήμαρχος και πρόεδρος της Κοινότητας της Ιεράπετρας. Ανήκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων. Υπήρξε προσωπικός φίλος του βουλευτή Μιχαήλ Κοθρή.

 Μετά τις σπουδές του διορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος και αργότερα (στα 1900) γραμματέας στο Ειρηνοδικείο της Ιεράπετρας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και σε ηλικία 39 ετών αναγορεύτηκε διδάκτορας του Δικαίου. Μετά το διορισμό του σε δικηγόρο, εργάστηκε στο Πρωτοδικείο Λασιθίου και επί πολλά χρόνια στο Εφετείο της Κρήτης. Το 1911 διετέλεσε πληρεξούσιος της επαρχίας Ιεράπετρας κατά την επαναστατική συνέλευση των Κρητών. Το 1912 ήταν ένας από τους πρώτους Κρητικούς βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Από το 1934 ως το 1938 ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Τοπικών Δικαίων Ιεράπετρας και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Πολιτικού Συλλόγου των Φιλελευθέρων στην επαρχία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας ο Εμμανουήλ Μελάς . Το 1938 συντελέστηκε η αναβάθμιση της Ιεράπετρας σε Δήμο και ο Ιάκωβος Μελάς ανέλαβε πρώτος Δήμαρχος. Ο Ιωάννης Δαμηλάκης πέθανε σε ηλικία 97 ετών το 1965 και το όνομά του δόθηκε σε πλατεία της Ιεράπετρας. Νικόλαος Τζώρτζης, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", σελ. 47, εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, 2002 (β΄ έκδοση).
Χακόμπο Ματσοβέρ

Ο Χακόμπο Ματσοβέρ (ισπανικά: Jacobo Machover) είναι Κουβανός πανεπιστημιακός, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1954 στην Αβάνα της Κούβας, από την οποία και αποχώρησε το 1963, ενώ, έκτοτε, κατοικεί στη Γαλλία. Ο Χακόμπο Ματσοβέρ είναι ο συγγραφέας αριθμού έργων, εντός των οποίων ασκεί κριτική στο καστρικό καθεστώς.

 Ο Χακόμπο Ματσοβέρ είναι κάτοχος ενός μεταπτυχιακού διπλώματος στην ιστορία, το οποίο έλαβε το 1983, ένα δίπλωμα εμπεριστατωμένων σπουδών με αντικείμενο τις ιβηρικές και λατινοαμερικάνικες σπουδών, καθώς και ένα διδακτορικό με αντικείμενο τις λατινοαμερικάνικες σπουδές, το οποίο έλαβε το 2000. Υιός Κουβανού εξόριστου, ο οποίος διετέλεσε διερμηνέας του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ακολούθησε την οικογένειά του στην εξορία και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία το 1963. Δίδαξε στην Université de Paris XII, ενώ, πλέον, διατελεί επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβινιόν. Εργάστηκε ως κριτικός λογοτεχνίας για λογαριασμό του Le Magazine littéraire και της Libération. Διετέλεσε, επίσης, ανταποκριτής στο Παρίσι για λογαριασμό δύο σημαντικών ισπανικών εφημερίδων: της καθημερινής εφημερίδας Diario 16 και του περιοδικού Cambio 16. Εργάστηκε, επίσης, στο ερευνητικό κέντρο της ESG. Εξέδωσε αριθμό συγγραφικών έργων με αντικείμενο την γενέτειρα χώρα του, τηρώντας, πάντοτε, μία επικριτική στάση απέναντι στο καστρικό καθεστώς. Συγκεκριμένα, ασκεί ιδιαίτερη κριτική προς το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα, τον οποίον χαρακτηρίζει ως έναν «φανατισμένο δήμιο», «όργανο του καστρισμού», υποστηρικτή της ιδέας ενός σοσιαλιστικού «νέου ανθρώπου» και ιδρυτή στρατοπέδων επανεκπαίδευσης μέσω της εργασίας. Για τον ιστορικό Πιερ Ριγκουλό, είναι χάρη σε πρόσωπα όπως ο Χακόμπο Ματσοβέρ που η ύπαρξη των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας στην Κούβα έχει γίνει γνωστή. Ο δημοσιογράφος Εμμανυέλ Εκτ αναφέρει πως το έργο του υπό τον τίτλο La Face cachée du Che παρουσιάζει «γεγονότα και μαρτυρίες». (Γαλλικά) Cuba : une utopie cauchemardesque : Derrière le mythe, un demi-siècle de tyrannie castriste, Les Éditions de Paris-Max Chaleil, 2015, 86 σ. (ISBN 978-2846212212) (Γαλλικά) Cuba mémoires d'un naufrage, Buchet/Chastel, 2009, 256 σ. (ISBN 978-2-283-02174-3) (Γαλλικά) La Face cachée du Che, Buchet-Chastel, 2007, 205 σ. (ISBN 2283022525) (Γαλλικά) Cuba, totalitarisme tropical, 10/18, 2006, 156 σ. (ISBN 2264041536) (Γαλλικά) Cuba nostra : Les secrets d'État de Fidel Castro, Plon, 2005 (ISBN 2259201156) (Γαλλικά) L'An prochain... à La Havane, Paris, 2002, 91 σ. (ISBN 2846210276) (Γαλλικά) La Havane, 1952-1961, Autrement, 1998 (ISBN 2862604720) (Γαλλικά) Machover, Jacobo (2001). «Cuba : la peur, l’exil et l’entre-deux». Raisons politiques (Presses de Sc. Po.) (3): σελ. 101-112. ISBN 272462906X. http://www.cairn.info/revue-raisons-politiques-2001-3-page-101.htm. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2009. (Γαλλικά) Raul et Fidel. La Tyrannie des frères ennemis, Bourin éditeur, 2011 (ISBN 978-2-84941-268-8) Κουβανική λογοτεχνία
Μπεηλίκι της Ανατολής

Το μπεηλίκι της Ανατολής (τουρκικά: Şark Beyliği), γνωστό και ως μπεηλίκι της Κωνσταντίνης (αραβικά: بايلك قسنطينة), ήταν ένα από τα τρία μπεηλίκια στο εγιαλέτι του Αλγερίου. Δημιουργήθηκε το δέκατο έκτο αιώνα και διαλύθηκε με τη γαλλική κατάκτηση και την κατάληψη της Κωνσταντίνης το 1837. Το έδαφός του αποτέλεσε τη βάση για τη σύσταση του διαμερίσματος της Κωνστανίνης το 1848.

 Υπό τις εντολές του νταή του Αλγερίου, ο μπέης της Κωνσταντίνης ασκούσε απεριόριστη εξουσία στην επαρχία που του είχε ανατεθεί. Η κύρια πόλη της υποεπαρχίας ήταν η Κωνσταντίνη, στην οποία διέμενε ο μπέης. Η πόλη, κτισμένη σε ένα βουνό, της οποίας η βάση είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λουσμένη από τον ποταμό, αποτελούσε φυσικό οχυρό, ισχυρό και εύκολο στην υπεράσπιση. Ο περίβολός της, που κτίστηκε από τους Ρωμαίους, αποτελούταν από ψηλά τείχη πλαισιωμένα από πύργους. Η ανώτατη αρχή στο μπεηλίκι ήταν ο μπέης της Κωνσταντίνης, ο οποίος διοριζόταν από τον νταή του Αλγερίου. Ο μπέης επικουρούνταν από διάφορους διοικητές (οι οποίοι μπορούσαν επίσης να έχουν στρατιωτικό ρόλο). OPU (επιμ.). «L'Algérie durant la période ottomane». Alger. ISBN 9789961000991. «Le drapeau constantinois à l'époque de Hadj Ahmed, dernier Bey de Constantine». σελίδες 323–326.
Πάτιο

Το πάτιο (από το ισπανικό: patio, [ˈpa.tjo]· «αυλή», «προαύλιο», «πλακόστρωτη αυλή») είναι υπαίθριος χώρος, συνήθως πλακοστρωμένος, που χρησιμοποιείται ως χώρος γεύματος ή ως χώρος αναψυχής και γειτονεύει με την κυρίως κατοικία. Με αυτό τον όρο μπορεί επίσης να νοείται και ένα εσωτερικό αίθριο (όπως συμβαίνει σε πολλά ισπανικά σπίτια) ή ένας πλακόστρωτος χώρος μεταξύ της κατοικίας και του κήπου. Τα αίθρια αυτά είναι συνήθως κατασκευασμένα από τούβλα, πλακάκια, σκυρόδεμα, ή φυσικές πέτρες επίστρωσης.

 Στην Αυστραλία και την Ινδία η λέξη πάτιο χρησιμοποιείται συχνά εννοώντας κάθε είδους εξωτερικό μπαλκόνι ή βεράντα. Στο Ιράν, ο περσικός όρος που χρησιμοποιείται για το πάτιο είναι «حیات خلوت» (χαγιάτ χαλβάτ) το οποίο μεταφράζεται ως «μικρή, ήσυχη και ιδιωτική αυλή» και είναι συνήθως μια αυλή μέσα στην κατοικία ή μια αυλή περιστοιχισμένη με μάντρα εντός της ιδιοκτησίας, για την προστασία της ιδιωτικής ζωής των γυναικών χωρίς μαντήλα. Στο Όουλου, στη Φινλανδία, το πάτιο είναι ένας ειδικά διαμορφωμένος με έπιπλα χώρος έξω από μια παμπ ή ένα εστιατόριο. Σε άλλα μέρη της Φινλανδίας οι χώροι αυτοί ονομάζονται «βεράντες». «Patio», Encyclopædia Britannica
Κάστρο του Μπαράνουφ Σαντομιέρσκι

Το Κάστρο του Μπαράνουφ Σαντομιέρσκι είναι μανιεριστικό κάστρο που βρίσκεται στην πόλη Μπαράνουφ Σαντομιέρσκι, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Είναι μια από τις σημαντικότερες μανιεριστικές δομές της χώρας. Το κάστρο είναι κοινώς γνωστό ως το «μικρό Βάβελ». Αρχικά ήταν κατοικία της οικογένειας Λουμπομίρσκι και τώρα λειτουργεί ως ιστορικό μουσείο, ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο.

 Το κάστρο χτίστηκε γύρω στα έτη 1591–1606 στο στυλ του Πολωνικού Μανιερισμού με πλούσια διακοσμημένες σοφίτες, πλαϊνούς πύργους και αυλή με στοά για τους Άντζεϊ και Ράφαου Λεστσίνσκι (1526-1592) του οικοσήμου Βιενιάβα. Πιστεύεται ότι είναι έργο ενός διάσημου Ιταλού αρχιτέκτονα, του Σάντι Γκούτσι, του καλλιτέχνη της αυλής του Βασιλιά Στέφανου Μπάτορυ. Περίπου το 1620 το κάστρο περιβαλλόταν από οχυρώσεις προμαχώνων και το 1625 οι αίθουσές του κοσμήθηκαν με πρώιμες μπαρόκ διακοσμήσεις που είχαν εκτελεστεί από τον διαπρεπή γυψοδιακοσμητή Τζιοβάνι Μπατίστα Φαλκόνι.Στα τέλη του 17ου αιώνα, το κάστρο περιήλθε στην κατοχή της οικογένειας Λουμπομίρσκι μέσω γάμου. Ο Πρίγκιπας Γιούζεφ Κάρολ Λουμπομίρσκι παντρεύτηκε την ιδιοκτήτριά του, την Πριγκίπισσα Τεοφίλα Λουντβίκα Ζασουάφσκα το 1683, και ξαναέχτισε την κύρια κατοικία της παραγγέλνοντας στον βασιλικό Ολλανδο-Πολωνό αρχιτέκτονα Τίλμαν φαν Χάμερεν από την αυλή του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, ο οποίος προσηλυτίστηκε. Πρόσθεσε τη γκαλερί της δυτικής πτέρυγας και διακόσμησε τους εσωτερικούς χώρους με άφθονες διακοσμήσεις από γυψομάρμαρο ύστερου μπαρόκ. Η γκαλερί στέγαζε τη συλλογή έργων τέχνης τους. Σημειωτέον, σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, όλα τα έργα τέχνης καταστράφηκαν σε τεράστιες πυρκαγιές, πρώτα το 1848 (με ολόκληρη τη βιβλιοθήκη) υπό την οικογένεια Κρασίτσκι και τελικά το 1898 υπό τους Ντολάνσκις.Το κάστρο στο Μπαράνουφ Σαντομιέρσκι πέρασε διαδοχικά στην κατοχή των οικογενειών: Βισνιοβιέτσκι, Σανγκούσκο, Λουμπομίρσκι, Μαουαχόφσκι, Ποτότσκι και Κρασίτσκι. Το 1867 αποκτήθηκε από τον Φέλικς Ντολάνσκι. Η δομή αποκαταστάθηκε από τον μετέπειτα ιδιοκτήτη, Στανίσουαφ Ντολάνσκι, μετά από μια πυρκαγιά το 1898. Υπό τις οδηγίες του αρχιτέκτονα από την Κρακοβία Ταντέους Στριγένσκι πραγματοποιήθηκαν ορισμένες αλλαγές στη διάταξη. Κατά τη διάρκεια αυτής της ανακατασκευής ένας από τους θαλάμους στο ισόγειο υιοθετήθηκε ως παρεκκλήσι και διακοσμήθηκε σε στιλ Αρ Νουβό. Τα βιτρό του Γιούζεφ Μεχόφερ και ένας βωμός με πίνακα του Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι, Η Παναγία της Αμόλυντης Σύλληψης, ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του εσωτερικού. Το κάστρο παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας Ντολάνσκι μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσημος ιστότοπος