IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ναυτικός Όμιλος Χίου

Ο Ναυτικός Όμιλος Χίου είναι ένα ναυταθλητικό σωματείο με έδρα το νησί της Χίου, περισσότερο γνωστό για την ομάδα υδατοσφαίρισης η οποία συμμετέχει στην Α1 Εθνική κατηγορία ανδρών.

 Ο Ναυτικός Όμιλος Χίου αυτή τη στιγμή έχει σε πλήρη λειτουργία ανδρικά και γυναικεία τμήματα Υδατοσφαίρισης, Κολύμβησης και Ιστιοπλοΐας Ο Ναυτικός Όμιλος Χίου ιδρύθηκε το 1930 από επιφανείς Χιώτες. Στην αρχή λειτούργησε σαν λέσχη, όπου για να γίνει κάποιος μέλος έπρεπε να είναι ιδιοκτήτης σκάφους. Γρήγορα όμως η διοίκηση του περιήλθε σε νέους ανθρώπους και ο Ν. Ο. Χίου μετατράπηκε σε ανοικτό για όλους αθλητικό Σωματείο. Από τότε άρχισε η πλούσια αθλητική δραστηριότητα του στο ναυταθλητισμό και γενικότερα στον αθλητισμό. Από το 1967 ο Ν.Ο. Χίου απόκτησε δικές του εγκαταστάσεις: ανοικτή πισίνα, η οποία όμως λόγω της κατασκευής του Ιωνικού Κολυμβητηρίου δεν λειτουργεί πλέον, αίθουσα εστιατορίου, αίθουσα συνεδριάσεων, αίθουσα πινγκ-πονγκ, εγκαταστάσεις για το κωπηλατικό και ιστιοπλοϊκό τμήμα. Το τμήμα ανδρών του Ν. Ο. Χίου αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία Υδατοσφαίρισης από το 1966. Μετρά 47 συμμετοχές από το 1967 και την καθιέρωση της Εθνικής Κατηγορίας. Μάλιστα από το 1975 έως σήμερα έχει συμμετάσχει ανελλιπώς με εξαίρεση το έτος 1978. Έτσι θεωρείται μία από τις παραδοσιακά ισχυρές ομάδες του πρωταθλήματος με στόχο τη διάκριση σε κάποια Ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το 1990 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος νικώντας στον τελικό την ισχυρή τότε Γλυφάδα με 8–5 στην παράταση. Έτσι έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος, όπως και η μοναδική νησιωτική ομάδα με τίτλο πρωταθλήματος ή κυπέλλου υδατοσφαίρισης. Η ομάδα του Ν. Ο. Χίου αποτελείται κυρίως από Χιώτες που προέρχονται από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου αν και τα τελευταία χρόνια η ομάδα έχει προχωρήσει στην απόκτηση σημαντικών Ελλήνων και ξένων αθλητών όπως ήταν το 1997 ο Τάσος Παπαναστασίου και ο Dimitri Apanacenko (Ντμίτρι Απανασένκο). Την σεζόν 1996-97 μοιράστηκε την πρώτη θέση της κανονικής διάρκειας με την Βουλιαγμένη ενώ έφτασε στους τελικούς του πρωταθλήματος όπου αντιμετώπισε τον Ν.Ο. Βουλιαγμένης. Τελικά κατέλαβε την δεύτερη θέση η οποία είναι και η καλύτερη στην ιστορία του. Έχει κατακτήσει την τρίτη θέση τέσσερις φορές (2007, 2012, 2013, 2018). Την σεζόν 2006-2007 ο Ν. Ο. Χίου τερμάτισε στην πέμπτη θέση της κανονικής περιόδου, αλλά με αντεπίθεση στα play off κατάφερε παρά το μειονέκτημα έδρας να τερματίσει στην τρίτη θέση και θα λάβει μέρος στην προκριματική φάση της EuroLeague της επόμενης περιόδου. Επίσης, τη σεζόν 2017-2018 τερμάτισε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος στην τρίτη θέση, την οποία και κράτησε μετά το τέλος των play off. Η Γυναικεία ομάδα αγωνίζεται στην Α2 κατηγορία. • Προπονητής: Μικέδης Μάκης • Βοηθός Προπονητή: Τέτερης Μιχάλης Διακρίσεις υδατοσφαίρισης ανδρών Κύπελλο Ελλάδος το 1990 Πρώτη θέση στο Μεσογειακό κύπελλο (Mediteranian Cup 2005) στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 2005 5 συμμετοχές στο LEN TROPHY 1 συμμετοχή στο EURO LEAGUE 2007-08 Διακρίσεις στο πρωτάθλημα ανδρών 2η θέση το 1996-97 4η θέση το 2002-03 4η θέση το 2004-05 3η θέση το 2006-07 4η θέση το 2007-08 3η θέση το 2011-12 3η θέση το 2012-13 3η θέση το 2017-18 Ν.Ο.Χίου
Μετάλλιο Πιερ ντε Κουμπερτέν

Το μετάλλιο Πιερ ντε Κουμπερτέν αποτελεί ειδική διάκριση που απονέμεται από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) σε εν ενεργεία αλλά και σε πρώην αθλητές, που με τη συμπεριφορά τους αποτέλεσαν παραδείγματα του ευ αγωνίζεσθαι κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων ή που προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες στο λεγόμενο Ολυμπιακό κίνημα.

 Αυτή η βράβευση θεσπίστηκε το 1964 και πήρε την ονομασία του από τον αναβιωτή των Ολυμπιακών Αγώνων και ιδρυτή της ΔΟΕ, Πιερ ντε Κουμπερτέν. Σύμφωνα με το Ολυμπιακό Μουσείο της Λωζάνης, η συγκεκριμένη βράβευση αποτελεί την ευγενέστερη διάκριση που μπορεί να λάβει ένας αθλητής που μετέχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο πρώτος αθλητής που έλαβε τη συγκεκριμένη διάκριση ήταν ο Γερμανός αθλητής του άλματος εις μήκος Λουτζ Λονγκ, ο οποίος τιμήθηκε μετά θάνατον καθώς σκοτώθηκε το 1943 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλοι αθλητές που έχουν λάβει αυτή τη διάκριση είναι ο Τσέχος δρομέας μεγάλων αποστάσεων, Εμίλ Ζάτοπεκ (επίσης μετά θάνατον), ο Ιταλός σκιερ Εουτζένιο Μόντι, ο Καναδός ιστιοπλόος Λόρενς Λεμιέ και ο Βραζιλιάνος μαραθωνοδρόμος Βαντερλέι Ντε Λίμα. BBC:Olympic countdown - 64 - Olympic spirit. Αρχειοθετήθηκε 2015-03-15 at Archive.is V-Brazil:Vanderlei Cordeiro De Lima. Αρχειοθετήθηκε 2014-09-03 στο Wayback Machine.
Κριναγόρας

Ο Κριναγόρας (Μυτιλήνη, 70 ή 65 π.Χ. - 18 μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από τη Μυτιλήνη που έζησε τμήμα της ζωής του στη Ρώμη.

 Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και έζησε στη Ρώμη (70 ή 65 π.Χ. - 18 μ.Χ.). Πριν εγκατασταθεί εκεί είχε πάει δύο φορές σαν πρεσβευτής της πατρίδας του, το 45 και το 26. Προσκολλήθηκε στην οικογένεια του Αυγούστου και αφιέρωσε πολλά του επιγράμματα σε μέλη της. Θεωρείται από ορισμένους ως ένας από τους καλύτερους ποιητές της Παλατινής Ανθολογίας. Ο Albin Lesky τον θεωρεί «φορέα νεωτερισμού», καθώς τα επιγράμματά του άντλησαν στοιχεία εκτός του παλαιού θεματικού κύκλου, ενώ ο Ελύτης τον παρουσιάζει σαν ξεριζωμένο ειδωλολάτρη, ελάσσονα ποιητή, στον οποίο πάτρωνες ανέθεταν τη συγγραφή επιγραμμάτων, από τα οποία λιγοστά μόνον φέρουν ίχνη αυθεντικής ποιητικής φωνής. Σώζονται 52 του επιγράμματα, από τον Στέφανο του Φιλίππου. Σίμος Μενάρδος, Στέφανος, εκδ. Ι.Ν.Σιδέρης, Αθήνα, 1924, σελ. 140. Βασίλης Λαζανάς, Αρχαία ελληνικά επιγράμματα εμπνευσμένα από την Κόρινθο και την περιοχή της, Αθήνα, 1971, σ. 162. Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, vol. I, p. 135. Peter Jay, The Greek Anthology, ed. Allen Lane, 1973, p. 215. Loulakaki-Moore Irene 2010, Seferis and Elytis As Translators, Peter Lang, 272. Lesky Albin 2001, Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη.
Ντέιβιντ Λόιντ Τζόνστον

Ο Ντέιβιντ Λόιντ Τζόνστον (David Lloyd Johnston, 28 Ιουνίου 1941 - ) είναι Καναδός ακαδημαϊκός και πολιτικός σημερινός Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά. Ανήλθε σε αυτή την θέση τον Οκτώβριο του 2010 και αντικατέστησε την Μικαέλ Ζαν.

 Γεννήθηκε το 1941 στο Οντάριο. Το 1963 έλαβε το πτυχίο της πτυχίο Bachelor of Arts στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δύο χρόνια αργότερα, έλαβε πτυχίο Νομικής (LL.B) από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, και το 1966 έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κουΐνς στον Καναδά. Ειδικεύτηκε σε θέματα εταιρικού δικαίου και της κυκλοφορίας και τη ρύθμιση της ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Χάρβαρντ έπαιξε χόκεϊ και βρέθηκε στο «Hall of Fame» των σπορ του πανεπιστημίου. Μετά την αποφοίτησή του, εντάχθηκε στο ακαδημαϊκό. Το 1966 στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο διορίστηκε καθηγητής δικαίου καθώς επίσης έλαβε την αντίστοιχη θέση στο Πανεπιστήμιο Κουΐνς το 1968,. Κατά τα έτη 1974-1979 διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Δυτικού Οντάριο. Από το 1979 έως το 1994 διετέλεσε Διευθυντής και Αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ. Μετά την παραίτηση από τη θέση του τον Ιούλιο του 1994 παρέμεινε καθηγητής δικαίου στο πανεπιστήμιο. Τον Ιούνιο του 1999 διορίστηκε διευθυντής του Πανεπιστημίου του Ουότερλου έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2010. Μια μέρα αργότερα ανέλαβε γενικός κυβερνήτης του Καναδά. Είναι παντρεμένος και έχει πέντε κόρες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David Johnston στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά
Bubsy in: Claws Encounters of the Furred Kind

Το Bubsy in: Claws Encounters of the Furred Kind, γνωστό και ως Bubsy, είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε από την Accolade για πρώτη φορά το 1993, για το Sega Genesis, το Nintendo Entertainment System, και τον υπολογιστή. Ο τίτλος του παιχνιδιού είναι μία κωμική αναφορά στην ταινία Close Encounters of the Third Kind (1977), με τον πρωταγωνιστή να αμύνεται μπάλες κλωστής του πλανήτη από τους εξωγήινους εισβολείς. Το παιχνίδι ακολούθησε ένα sequel, το Bubsy 2, το 1994.

 Πριν κυκλοφορήσει το παιχνίδι, δέχτηκε μεγάλη επιδοκιμασία καθώς χαρακτηρίστηκε, με αρνητικό τρόπο, ως το επόμενο Sonic the Hedgehog ή Super Mario. Ο ίδιος ο Bubsy κέρδισε τον τίτλο "Μεγαλύτερος ενθουσιασμός για χαρακτήρα του 1993" του Electronic Gaming Monthly. Το ίδιο περιοδικό το βαθμολόγησε με 8 στα 10, ενώ το Nintendo Power με 72.5%. Το Bubsy κέρδισε και το βραβείο "Επιλογή γονιών", επειδή είναι διασκεδαστικό χωρίς να είναι βίαιο. Το Bubsy στο GameFAQs Το Bubsy στο GameSpot Το Bubsy στο IGN
Τράπεζα Αχαΐας

Η Τράπεζα είναι χωριό της Αχαΐας και κοινότητα του Δήμου Αιγιαλείας. Απέχει περίπου 60 χλμ. από την Πάτρα και 159 από την Αθήνα. Κατά την απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 274 κατοίκους. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του Αιγίου και του Διακοπτού και βορειοδυτικά της Ακράτας και της Αιγείρας, ενώ από την περιοχή υπάρχει οδική σύνδεση της Εθνικής Οδού Πατρών-Αθηνών με την περιοχή των Καλαβρύτων μέσω της Επαρχιακής Οδού Πούντας-Καλαβρύτων.

 Στην περιοχή πιστεύεται ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Βούρα, ενώ υπάρχει και το εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, όπως και το επίσης εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Από τη θέση του χωριού προσφέρεται άπλετη και εντυπωσιακή θέα προς τα νερά του Κορινθιακού κόλπου καθώς και προς τις ακτές και τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας. Στο χωριό ανήκει η όμορφη παραλία Τραπέζης καθώς και ο παραθαλάσσιος οικισμός της Παραλίας Τραπέζης (40 κατ. / Απογρ. 2011) που γειτνιάζουν τόσο με την παραλία Πούντα όσο και με το ακρωτήρι της Πούντας καθώς και τον ομώνυμο παραθαλάσσιο οικισμό. Οι βοτσαλωτές παραλίες Τραπέζης και Πούντας αποτελούν ως σύνολο δημοφιλή παραθεριστικό προορισμό. Στην Τράπεζα Αιγιαλείας είχε την έδρα της η μηνιαία πολιτική εφημερίδα "Εθνική Αλήθεια" που πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1978. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Αντρέας Κελλάριους

Ο Αντρέας Κελλάριους (Andreas Cellarius, 1596 - 1665) ήταν Γερμανός αστρονόμος. Γνωστότερό του έργο είναι ο αστρονομικός χάρτης Harmonia Macrocosmica που τυπώθηκε στο Άμστερνταμ το 1660 από τον Γιοχάννες Γιασσόνιους.

 Γεννήθηκε στο Νόιχάουζεν (σήμερα συνοικία του Βορμς) και σπούδασε στην Χαϊδελβέργη. Ίσως να εγκατέλειψε την Χαϊδελβέργη με την έκρηξη του τριακονταετούς πολέμου το 1618 ή το 1622 με την κατάληψη της πόλης από τους καθολικούς. Μάλλον κατέφυγε στην Πολωνία και υπηρέτησε στο στρατό. Το 1625 παντρεύτηκε την Καταρίνα Ελτμάνς (Catharina Eltemans) στο Άμστερνταμ όπου διατελούσε διδάσκαλος λατινικών σε σχολείο. Έμεινε για λίγο καιρό στην Χάγη και μετά μετακόμισε στην Χόορν. Εκεί έγινε διευθυντής σχολείου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. ο μικρός πλανήτης 12618 Κελλάριους φέρει το όνομά του προς τιμή του fortification Poland Bio-Bibliography of Andreas Cellarius Birth certificates in the Amsterdam City Archives [1] Andreas Cellarius (1661). Harmonia Macrocosmica. Online scanned edition from the University of Utah. Online scanned edition from Rare Book Room. Online scanned edition Αρχειοθετήθηκε 2019-08-16 στο Wayback Machine. from Linda Hall Library. Harmonia Macrocosmica da www.atlascoelestis.com
Σαγούντο

Το Σαγούντο (ισπανικά: Sagunto) ή αλλιώς Ζάκανθα είναι πόλη της Ισπανίας, στα βορειοανατολικά της Βαλένθια. Είναι η πρωτεύουσα της διοικητικής υπαγωγής της Πεδιάδας του Μορβέδρε, στα βόρεια της Βαλένθια. Με 66.140 κατοίκους, είναι η ενδέκατη μεγαλύτερη πόλη στην Βαλενθιανική Κοινότητα.

 Ιδρύθηκε κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., με το όνομα Ζάκανθα, ως αποικία της Ζακύνθου και απείχε 7 στάδια (1,3 χλμ.) από τη θάλασσα. Λεγόταν αλλιώς και Ζακυνθαίων πόλις. H Ζάκανθα κατέστη μεγάλη εμπορική πόλη. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. η πόλη ήταν γνωστή ως Άρση. Ο ιστορικός Πολύβιος (Γ΄ 16,6) αναφέρει την πολιορκία της Ζακάνθης από τον 26χρονο Αννίβα (218 π.Χ.), στην οποία αν και οι Ζακυνθινοί ζήτησαν την ρωμαϊκή βοήθεια (η οποία δεν έφθασε ποτέ), αντιστάθηκαν αλλά δεν απέτρεψαν την άλωση και την καταστροφή της. Αργότερα η πόλη ανοικοδομήθηκε από τους Ρωμαίους κατακτητές, που εκλατίνισαν την ονομασία της σε Saguntum. Οι Άραβες κατέκτησαν την πόλη το 713. Σε αυτήν την εποχή οι Άραβες άλλαξαν το ονομασία της σε Morbyter, που προέρχεται από την λατινική έκφραση muris veteres (παλαιοί τοίχοι). Το 1239 έγινε η κατάκτηση της πόλης από τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας. Τον 18ο αιώνα, η ονομασία του Σαγούντο ήταν Murviedro και ο Αντόνιο Χοσέ Καμπανίγιες ανέφερε στο έργο του την εξέλιξη του πληθυσμού:Το 1749 ο πληθυσμός του ήταν 938 κάτοικοι και σήμερα κατοικούν 1515. Αυτό οφείλεται στην εξέλιξη της καλλιέργειας.Κατά τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου το Σαγούντο κατακτήθηκε από τους Γάλλους. Το 1811 η πόλη πολιορκήθηκε για 34 ημέρες, στις οποίες 2.900 Ισπανοί στρατιώτες υπερασπιζόταν από τις επιθέσεις του Μαρισκάλ Σουσέτ. Το 1868, η νέα Προσωρινή Κυβέρνηση άλλαξε την ονομασία της πόλης σε Sagunto. Στις αρχές του 20ού αιώνα αναπτύχτηκε μια μεγάλη σιδηρουργία στο σημερινό πληθυσμιακό κέντρο (ισπανικά: núcleo de población‎) του Πουέρτο ντε Σαγούντο. Όταν ξεκίνησε ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος, η πόλη έγινε γνωστή για την πολεμική βιομηχανία των Δημοκρατικών. Δέχτηκε επίσης πολλαπλούς βομβαρδισμούς από την Ισπανική Πολεμική Αεροπορία μερικές φορές κάθε ημέρα. Γι' αυτό το λόγο, οι πολίτες του Σαγούντο μετακινήθηκαν σε γειτονικές πόλεις τον Ιανουάριο του 1938. Τη δεκαετία του 1980, λόγω της βιομηχανικής αναδιάρθρωσης και της οικονομικής κρίσης, έκλεισε και η τελευταία υψικάμινος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλη η ιστορία που σχετίζεται με το Πουέρτο ντε Σαγούντο αποτελεί μέρος του Σαγούντο, αφού τα δυο πληθυσμιακά κέντρα ανήκουν στον ίδιο δήμο. Το Σαγούντο είναι η τέταρτη πόλη σύμφωνα με τον πληθυσμό του στην επαρχία της Βαλένθιας. Η δημογραφική σημασία του οφείλεται στην ανάπτυξη, που έγινε με την σιδηρουργία της πόλης στον 20ο αιώνα. Η πιο ομιλούμενη γλώσσα στο Σαγούντο είναι η βαλενθιανική, ενώ στο Πουέρτο ντε Σαγούντο ομιλούνται περισσότερα τα ισπανικά. Το Σαγούντο είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις: Ζάκυνθος Μιγιό Τσέτσινα Βαλένθια Βαλενθιανική Κοινότητα Πεδιάδα του Μορβέδρε Πολύβιος, Ιστορίαι. Λάζος, Χρήστος. Το ταξίδι του Πυθέα στην άγνωστη Θούλη. Ιστοσελίδα του Δημαρχείου του Σαγούντο
Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις

Οι Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις (γερμανικά: Osterreichisches Bundesheer) αποτελούνται από τις δυνάμεις του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας της Αυστρίας. Η Αυστρία ως χώρα που δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα, δεν διαθέτει ναυτικές δυνάμεις.

 Οι κύριες συνταγματικές αρμοδιότητες των Ενόπλων Δυνάμεων της Αυστρίας είναι: να προστατεύουν τους συνταγματικούς θεσμούς και τις δημοκρατικές ελευθερίες του πληθυσμού. να διατηρούν την τάξη και την ασφάλεια στο εσωτερικό της χώρας. να προσφέρουν αρωγή σε περίπτωση φυσικών καταστροφών και καταστροφών εξαιρετικής σπουδαιότητας. Σύμφωνα με το σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Αυστρίας είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Στην πραγματικότητα, όμως, ο καγκελάριος της χώρας έχει επιχειρησιακή εξουσία, μέσω του υπουργού εθνικής άμυνας τον οποίο διορίζει. Ο καγκελάριος είναι επίσης ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας. Ο υπουργός εθνικής άμυνας, ενεργώντας σε συνεργασία με τον υπουργό εσωτερικών, συντονίζει το έργο τεσσάρων μεγάλων επιτροπών που υπάγονται στο Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας, οι οποίες είναι η Στρατιωτική Επιτροπή Άμυνας, η Επιτροπή Πολιτικής Άμυνας, η Επιτροπή Οικονομικής Άμυνας και η Επιτροπή Ψυχολογικής Άμυνας. Στη διαχείριση των ενόπλων δυνάμεων, το υπουργείο εθνικής άμυνας είναι οργανωμένο στο τμήμα γενικής επιθεώρησης και σε τέσσερις βασικούς τομείς: Ο τομέας 1 ασχολείται με νομικά και νομοθετικά ζητήματα, o 2 χειρίζεται θέματα προσωπικού και στρατολόγησης, ο 3 με ασχολείται με τη διοίκηση των στρατευμάτων, με σχολεία και άλλες εγκαταστάσεις, και τέλος ο 4 ασχολείται με θέματα προμηθειών και εφοδιασμού, με θέματα στρατιωτικού εξοπλισμού και πολεμικού υλικού.
Enforcer

Οι Enforcer είναι σουηδικό Heavy metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στην Αρβίκα το 2004 και αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους του New Wave of Traditional Heavy Metal.

 Οι Enforcer σχηματίστηκαν το 2004 από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Όλοφ Βίλκστραντ και την επόμενη χρονιά ηχογράφησαν δύο ντέμο με τα κομμάτια "Black Angel", "Evil Attacker" και "Mistress from Hell". Το 2006, εντάχθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς και ο ντράμερ Γιόνας Βίλκστραντ, με τον μπασίστα Γιόζεφ Τολ να γίνεται μέλος τους το 2007.Η σύνθεση αυτή κυκλοφόρησε το σινγκλ "Evil Attacker / Mistress from Hell" μέσω της Iron Pegasus Records, ενώ συμμετείχε στο split άλμπουμ "Speed Kills... Again" με τους Toxic Holocaust, Avenger of Blood, Hatred, Merciless Death και Warbringer.Από το 2008, την σύνθεση των Enforcer αποτελούσαν οι Όλοφ Βίλκστραντ στην κιθάρα και τα φωνητικά, ο Γιόνας Βίλκστραντ στα τύμπανα, ο Γιόζεφ Τολ στην κιθάρα και ο Τομπάιας Λίνκβιστ στο μπάσο, ενώ μέχρι το 2011 υπήρχε στην σύνθεση τους ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς. Στις 18 Νοεμβρίου 2008 κυκλοφόρησαν το ηχογραφημένο στα Hvergelmer Studios άλμπουμ "Into the Night" μέσω της Heavy Artillery Records.Τον Μάιο του 2010 συμμετείχαν στο split σινγκλ "Nightmare over the UK" μαζί με τους Cauldron, με το κομμάτι "Midnight Vice", το οποίο προερχόταν από τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Diamonds". Ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές σε split σινγκλ με τους Volture και τους Bullet, στα τέλη του 2010 και τις αρχές του επόμενου έτους.Ο τρίτος τους δίσκος με τίτλο "Death by Fire" εκδόθηκε την 1 Φεβρουαρίου 2013, πραγματοποιώντας την πρώτη τους εμφάνιση στον κατάλογο επιτυχιών της Σουηδίας. Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Nuclear Blast, όπως και το "From Beyond" δύο χρόνια αργότερα, το οποίο ηχογραφήθηκε στα Necromorbus Studios το φθινόπωρο του 2014. Enforcer - Biography - Metal Storm Enforcer | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic ENFORCER - Nuclear Blast
Ρόιτλινγκεν

Το Ρόιτλινγκεν (Reutlingen) είναι μία πόλη στη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Ο πληθυσμός της πόλης, με βάση τα στοιχεία του 2006 είναι 112.207 κάτοικοι. Η πόλη διαθέτει Πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1855 και το οποίο λειτουργούσε αρχικά ως σχολή υφαντουργίας.

 Η πόλη βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 48° 29' 34 Β, 9° 12' 45 Ά, 380 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Βρίσκεται δίπλα στην οροσειρά των Σουαβικών Ιούρα (Swabian Jura), γι' αυτό και συχνά αποκαλείται "Πύλη των Σουαβικών Άλπεων" (στα γερμανικά Das Tor zur Schwäbischen Alb). Οι πρώτοι κάτοικοι στην περιοχή υπολογίζεται ότι έφθασαν τον 4ο με 5ο αιώνα. Γύρω στο 1030 ο Κόμης Εγίνος ξεκίνησε την οικοδόμηση ενός κάστρου στο όρος Άχαλμ, σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων (το ψηλότερο βουνό στο Ρόιτλινγκεν). Το εν λόγω κάστρο σώζεται μέχρι τις ημέρες μας και αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες. Η πρώτη γραπτή αναφορά στο όνομα της πόλης γίνεται στη Συνθήκη του Μπέμπφλινγκεν, η οποία χρονολογείται περίπου κατά το 1089-1090. Γύρω στα 1180, στο Ρόιτλινγκεν παραχωρήθηκαν εμπορικά δικαιώματα και ανάμεσα στο 1220 με 1240 προήχθη σε πόλη. Έτσι χτίστηκαν οχυρώσεις. Την περίοδο 1247-1343 κατασκευάστηκε το σήμα κατατεθέν της πόλης, ο Ναός της Παναγίας (Marienkirche). Η μεγαλύτερη καταστροφή στην πόλη έμελλε να γίνει το 1726, χρονιά κατά την οποία το 80% όλων των κατοικημένων σπιτιών και όλα τα δημόσια κτίρια καταστράφηκαν από μεγάλη πυρκαγιά. Επίσης, 1.200 οικογένειες έμειναν άστεγες, ενώ η φωτιά έκανε να σβήσει τρεις ημέρες. Τα δραματικά αποτελέσματα της πυρκαγιάς διαφαίνονται ακόμα και στα σημερινά κτίσματα. Ιστοσελίδα της πόλης Reutlingen Πανεπιστήμιο του Reutlingen
Διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο

Η Διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο ήταν η διεθνής ιδρυτική διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών που συνήλθε το 1945 στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο, στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, των ΗΠΑ, εξ ου και η ονομασία της. Η επίσημη πλήρης ονομασία της διάσκεψης αυτής ήταν "Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για μια Διεθνή Οργάνωση" (United Nations Conference on International Organization - "UNCIO").

 Τόπος της Διάσκεψης ορίσθηκε το Θέατρο Χερμπστ του Μνημειακού Κέντρου Πολέμου Παραστατικών και Τεχνών, στο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης. Οι εργασίες της διάσκεψης του Σαν Φρανσίσκο ξεκίνησαν με την παρουσία των αντιπροσώπων 50 συμμάχων χωρών, που προσκλήθηκαν από τις τέσσερις Δυνάμεις: ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση, Αγγλία και Κίνα, στις 25 Απριλίου του 1945 και έληξαν δύο μήνες μετά, στις 26 Ιουνίου (1945), όπου και συνομολογήθηκε (την τελευταία ημέρα) ο λεγόμενος Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών. Οι βασικές αρχές αυτού του ιδρυόμενου οργανισμού ουσιαστικά ενστερνίζονταν τους πολιτικούς στόχους των Συμμάχων για την μεταπολεμική περίοδο, όπως αυτοί είχαν ήδη προσδιοριστεί και προταθεί στις συμφωνίες στη Διάσκεψη του Ντάμπαρτον Όουκς το 1944, και στη συνέχεια είχαν επικυρωθεί στη Διάσκεψη της Γιάλτας, στις αρχές του ίδιου έτους της παρούσας Διάσκεψης (1945). Αρχικά στη πρόσκληση για τη Διάσκεψη ανταποκρίθηκαν 42 χώρες από τις 50 που προσκλήθηκαν και κατά τη διάρκεια των εργασιών έγιναν δεκτές άλλες 5. Το δε κόστος αυτής έφθασε τα 2 εκατομμύρια δολάρια που κατέβαλαν εξ ολοκλήρου οι ΗΠΑ. Τις εργασίες της Διάσκεψης του Σαν Φρανσίσκο διηύθυνε ο Αμερικανός διπλωμάτης Άλτζερ Χις (Alger Hiss) που αργότερα κατηγορήθηκε από τον Τζόζεφ Μακάρθυ για κατασκοπεία υπέρ των Σοβιετικών, στη δεκαετία του 1930 - 1940, οπότε και καταδικάστηκε. Πρόκειται για τη γνωστή μεταξύ άλλων υπόθεση Άλτζερ Χις, που αποτέλεσε την αρχή της δίωξης των κομμουνιστών κατά την μεταπολεμική υστερία του Μακαρθισμού που είχε ξεσπάσει στις ΗΠΑ. Σε ανάμνηση της Διάσκεψης αυτής κεντρική πλατεία της πόλης του Σαν Φρανσίσκο φέρει το όνομα "Πλατεία των Ηνωμένων Εθνών", ή "Πλατεία των 50 Η.Ε". "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Α΄ (Συμπλήρ.), σελ.105. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.53ος, σελ.159. "Ιστορία του 20ού αιώνα" τομ. 6ος, "Ο Μακάρθυ και ο διωγμός των κομμουνιστών" σελ.2295-2298. Οι ΗΠΑ και η δημιουργία των Η.Ε. Αύγουστος 1941 - Οκτώβριος 1945 Ηχογραφήσεις από τη Διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο (Πρακτικά, 1945) Ο Πρόεδρος Τρούμαν διευθύνει την εναρκτήρια συνεδρίαση της Διάσκεψης στο Σαν Φρανσίσκο Ομιλία VK Wellington Koo «Η Διάσκεψη και η Κίνα», προς την Κοινοπολιτειακή Λέσχη της Καλιφόρνια
Άλμα Ξάνθης

Το Άλμα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 300 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 321 μόνιμων κατοίκων.

 Το Άλμα βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού σε απόσταση 14 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ξάνθη και 4,5 χλμ. ΝΔ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Δίπλα και ανατολικά του χωριού περνάει ο ποταμός Κόσυνθος και η ΕΟ Ξάνθης - Εχίνου, ενώ νότια η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της περιοχής) και παλιότερα αναφερόταν με την ονομασία Eγκίν Aλάν να ανήκει (1878 έως 1912) στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μύκης. Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Ξάνθης και κατόπιν υπήχθη στον δήμο Μύκης, όπου ανήκει μέχρι σήμερα ως οικισμός της δημοτικής ενότητας Μύκης (Σχέδιο Καλλικράτης).
Ματθίλδη της Βαυαρίας (1313-1346)

H Ματθίλδη, γερμ. Mathilda von Wittelsbach (μετά τις 21 Ιουνίου 1313 - 2 Ιουλίου 1346) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Βεατρίκης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Μπόλκο Α΄ δούκα του Λβόβεκ, Γιάβορ & Σβίντινικα-Ζιέμπιτσε. Παντρεύτηκε το 1323 τον Φρειδερίκο Β΄ μαργράβο του Μάισσεν και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1329-1375, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄ των Χοεντσόλερν μπουργκράβο της Νυρεμβέργης. Φρειδερίκος Γ΄ 1332-1381, λάντγκραβος της Θουριγγίας. Βαλτάσαρ 1336-1406, λάντγκραβος της Θουριγγίας. Βεατρίκη 1339-1382, μοναχή στο Βάισενφελς. Λουδοβίκος 1341-1382, αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και του Μαγδεβούργου. Γουλιέλμος Α΄ 1343-1407, μάργραβος του Μάισσεν. Άννα 1345-1363, μοναχή στο Ζόισλιτς. Κλάρα-Ελισαβέτα γενν. 1345. Rogers, Clifford J. (2010). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology, Volume 3. Oxford: Oxford University Press. p. 190. ISBN 978-0195334036.
Κράτης Μαλλώτης

Ο Κράτης ο Μαλλώτης (2ος αι. π.Χ.) υπήρξε αρχαίος Έλληνας στωικός φιλόσοφος από τους σημαντικότερους γραμματικούς και κατασκευαστής υδρογείου σφαίρας. Ίδρυσε στην Πέργαμο δική του σχολή.

 Γεννήθηκε στη Μάλλο της Κιλικίας και έγινε φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του σχολή στην Πέργαμο και αντιτάχτηκε ριζικά στην Αλεξανδρινή διδασκαλία του Αρίσταρχου από τη Σαμοθράκη ως προς την γραμματική και την ερμηνεία του Ομήρου. Το 167 π.Χ. περίπου ή κατά άλλους το 169 ή 170 π.Χ. πήγε με αποστολή του βασιλιά Αττάλου Β' της Περγάμου στη Ρώμη όπου δίδαξε και ίδρυσε την γραμματική. Πιθανότατα απεβίωσε το 145 π.Χ.. Ο Κράτης ασχολήθηκε με το σφαιρικό σχήμα της Γης. Ο Ερατοσθένης είχε ήδη υπολογίσει την διάμετρο της Γης και είχε εκφράσει την θεωρία της Γεωκεντρικότητας. Ο Κράτης ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε υδρόγειο σφαίρα, την οποία παρουσίασε στην Πέργαμο το 150 π.Χ. περίπου. Υποστήριζε ότι η Γη διαιρείται σε πέντε ζώνες, από τις οποίες δύο πολικές, δύο εύκρατες και μία καυτή, ενώ την διαίρεσε σε τέσσερις κατοικήσιμες και μη κατοικήσιμες περιοχές. Ισχυρίζονταν ότι οι πολικές ζώνες ήταν πολύ ψυχρές και δυσμενείς για την ανάπτυξη της ανθρώπινης ζωής, ενώ ο Ισημερινός ήταν πολύ καυτερός και επίσης δυσμενής. Υπήρχαν όμως και δύο εύκρατες ζώνες. Η «οικουμένη», που ήταν δικός του ορισμός, περιείχε όλες τις τότε γνωστές περιοχές της Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης. Οι άλλες τρεις περιοχές ήταν οι «Περίοικοι», «Αντίποδες» και «Αντίοικοι». Oi «Περίοικοι» και «Αντίποδες» του Κράτη (150 π.χ.) υπάρχουν αναμφισβήτητα και αντιστοιχούν κατά προσέγγιση στη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική αντίστοιχα, αλλά η ήπειρος «Αντίοικοι», ή Terra Australis, δεν αντιστοιχεί, εκτός από θραύσματα (Αυστραλασία, Νότια Αφρική). Και ο Ωκεανός στην πραγματικότητα περιβάλλει τον πλανήτη, αλλά στις 60 μοίρες νότιο γεωγραφικό πλάτος, όχι στον Ισημερινό. Ήξερε επίσης ότι οι εποχές του κλίματος στο βόρειο ημισφαίριο ήταν αντίθετες με αυτές στο νότιο ημισφαίριο. Οι ιδέες του Κράτη ήταν σημαδιακές για την επιστήμη από την αρχαιότητα και μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα. Συνέταξε πολυάριθμα συγγράμματα και εξηγήσεις του Ομήρου, από τα οποία σώζονται μόνο τίτλοι και μερικά αποσπάσματα. Crates In: Encyclopædia Britannica. 11. Auflage. Bd 7. London 1910–1911, S. 381. Crates of Mallos in Cilicia, In: Oskar Seyffert, Henry Nettleship (Hrsg.), J. E. Sandys (Hrsg.): Dictionary of Classical Antiquities, 1894, S. 169–170 (englisch) Professor Dr. R. du Bois-Reymond und Oberst z.D. C .Schaefer (1908). «Handbuch zur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik». Verlag von Julius Springer. Edward Luther Stevenson (1858-1944) (1921). Terrestrial and celestial globes; their history and construction, including a consideration of their value as aids in the study of geography and astronomy. New Heaven: Pub. for the Hispanic society of America by the Yale university press. σελίδες 7-8. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Crates of Mallus στο Wikimedia Commons
Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου, Μπουντσλάου

Ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου (λευκορωσικά: Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі‎) είναι πρώην κιστερκιανός και νυν καθολικός ενοριακός ναός στο χωριό Μπουντσλάου της περιοχής Myadzyel της Περιφέρειας του Μινσκ, στη Λευκορωσία. Η εκκλησία είναι ένα αρχιτεκτονικό μνημείο του ύστερου μπαρόκ και εκεί βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας του Μπουντσλάου, η οποία είναι μια από τις πιο σεβαστές καθολικές εικόνες. Το 1996, ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ανακήρυξε αυτήν την εικόνα προστάτιδα της Λευκορωσίας.

 Η πρώτη φορά κατά την οποία αναφέρεται η εκκλησία είναι σε έγγραφα του 1504, όταν ο μεγάλος δούκας Αλέξανδρος της Πολωνίας παραχώρησε στους κιστερκιανούς του Βίλνιους μια εκτενή δασική έκταση στην ευρύτερη περιοχή του Μινσκ. Οι μοναχοί ζούσαν ανά 2-4 άτομα σε εκείνα κτίρια, στα οποία υπήρχε επίσης ένα παρεκκλήσι. Το 1591, χτίστηκε μια ξύλινη εκκλησία, στην οποία υπήρχε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, η τελευταία μεταφέρθηκε από τον Jan Pats από τη Ρώμη (ως δώρο από τον πάπα Κλήμη Η΄) το 1598 και τοποθετήθηκε στην εκκλησία το 1613. Το 1643, χτίστηκε μια νέα εκκλησία και το 1750 - μια κατοικία. Η κατασκευή μιας νέας εκκλησίας άρχισε στις 29 Ιουνίου 1767. Τμήμα των τειχών του παρεκκλησιού του 17ου αιώνα χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της κατασκευής. Το 1783, η εκκλησία αφιερώθηκε στη μνήμη της Κοίμησης της Θεοτόκου. Κατά το δεύτερο μισό του 18ου αι., προστέθηκαν στην εκκλησία διάφορα δωμάτια. Από το 1756 και έπειτα, λειτουργούσε στο μοναστήρι σχολή μουσικής, ενώ κατά την περίοδο μεταξύ 1793-1842 λειτουργούσε διετή σχολή και νοσοκομείο. Το διάστημα μεταξύ 1731-1797, μελετούνταν στη θεολογική σχολή η ηθική θεολογία και η ρητορική, ενώ ο αριθμός των μοναχών ήταν περίπου 4-17 άτομα. Ο ναός έκλεισε το 1852, καθώς μερικοί από τους μοναχούς του έλαβαν μέρος στην εξέγερση του 1863-64. Η κατοικία του ιερέα που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα σώζεται κοντά στο ναό. Ο ναός είναι τρίκλιτη βασιλική. Η κύρια πρόσοψη περικλείεται από δύο πύργους στις δύο πλευρές της, οι οποίοι είναι διακοσμημένοι με πλούσια διακοσμητικά στοιχεία. Το εσωτερικό καλύπτεται με θόλους. Ο σφαιρικός τρούλος βρίσκεται στο μέσον του ναού. Στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας βρίσκεται ένας ξυλόγλυπτος βωμός, αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (ο οποίος χρονολογείται από το 1643 περίπου). Πρόκειται για ένα από τα πιο εκπληκτικά μνημεία του μπαρόκ στη Λευκορωσία. Οι πίσω πλευρές του βωμού είναι διαμορφωμένες σε κορινθιακή κιονοστοιχία, η οποία χρησιμεύει ως υπόβαθρο για 20 γλυπτά. Οι εξαιρετικές τοιχογραφίες της εκκλησίας σώζονται μέχρι την εποχή μας χωρίς μεταγενέστερες αλλαγές. Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь: [Даведнік] / Склад. В. Я. Абламскі, І. М. Чарняўскі, Ю. А. Барысюк - .:н .: БЕЛТА, 2009. - 684 с. -(ISBN 978-985-6828-35-8) . Ярашэвіч А. А. Будслаўская базіліка Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. - Мінск, 2005. Габрусь Т. В. Мураваныя харалы: Сакральная архітэктура беларускага барока / Т. В. Габрусь. .:Н .: Ураджай, 2001— 287 с .: іл.(ISBN 985-04-0499-X)ISBN 985-04-0499-X, с. 238-240.
Αντελγκούντε της Βαυαρίας

Η Αδελγόνδη (γερμ. Adelgunde von Bayern, 19 Μαρτίου 1823 - 29 Οκτωβρίου 1914) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε & Δούκισσα της Μόντενα. Ήταν αδελφή του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας.

 Η Αδελγόνδη Αυγούστα Καρλόττα Καρολίνα Ελισάβετ Αμαλία Μαρία Σοφία Λουίζα ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετέπειτα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου). Παντρεύτηκε το 1842 τον Φραγκίσκο Ε΄ της Μόντενα. Απέκτησαν μια κόρη: Άννα Βεατρίκη Θηρεσία Μαρία (1848 - 1849). Giornale della Reale Ducale Brigata Estense, Ristampa anastatica Aedes Muratoriana, Modena 1977 Gian Carlo Montanari, I Fedelissimi del Duca – La Brigata Estense, Edizioni il Fiorino, Modena 1995 Elena Bianchini Braglia, In esilio con il Duca, Il Cerchio Iniziative Editoriali, Rimini 2007. ISBN 88-8474-134-3 Nicola Guerra, "I filoestensi apuani durante il processo di unita' nazionale" in Rassegna storica Toscana, 2003
Μεταφραστικό Κέντρο των Οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Το Μεταφραστικό Κέντρο των Οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (CdT) είναι ένας οργανισμός της ΕΕ που ιδρύθηκε το 1994 με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2965/94 του Συμβουλίου, και έχει την έδρα του στην πόλη Λουξεμβούργο της ομώνυμης χώρας. Αποστολή του Κέντρου αποτελεί η παροχή στα όργανα της ΕΕ, καθώς και σε κάθε θεσμικό όργανο και οργανισμό της ΕΕ που προσφεύγει στις υπηρεσίες του, των μεταφραστικών υπηρεσιών που είναι αναγκαίες για τις δραστηριότητές τους.Το Κέντρο συμμετέχει στις εργασίες της διοργανικής επιτροπής μετάφρασης, αναβαθμίζοντας τις ρυθμίσεις για τη συνεργασία με τους οργανισμούς και τα θεσμικά όργανα και ανταλάσσοντας ορθές πρακτικές και μέσα στον τομέα των μεταφράσεων με τις υπόλοιπες μεταφραστικές υπηρεσίες της ΕΕ.Το Κέντρο παρέχει τις υπηρεσίες του στις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ και σε μη Ευρωπαϊκές κοινοτικές γλώσσες, στις οποίες περιλαμβάνονται πάνω από 700 γλώσσες συνολικά.

 Το Κέντρο διαχειρίζεται την ΙΑΤΕ, τη μεγαλύτερη βάση δεδομένων ορολογίας στον κόσμο. Το Κέντρο ιδρύθηκε με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2965/94 του Συμβουλίου το Νοέμβριο 1994, ο οποίος.αναθεωρήθηκε δύο φορές. Πρώτα, το 1995 με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2610/95 του Συμβουλίου για επέκταση των δραστηριοτήτων του Κέντρου στα θεσμικά όργανα που διαθέτουν υπηρεσία μετάφρασης και για ενίσχυση της διοργανικής συνεργασίας στον τομέα της μετάφρασης. Μετά, το 2003 με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1645/2003 του Συμβουλίου για να εναρμονιστούν ορισμένες διατάξεις με τον Κανονισμό του Συμβουλίου για το δημοσιονομικό Κανονισμό που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Κέντρο διοικείται από διοικητικό Συμβούλιο που απαρτίζεται από εκπροσώπους των Κρατών Μελών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των πελατών του, δηλαδή έκαστου οργανισμού ή θεσμικού οργάνου που προσφεύγει στις υπηρεσίες του. Ο Πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου είναι ο Ρύτις Μαρτικόνις, Γενικός Διευθυντής της Υπηρεσίας Μετάφρασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο νόμιμος εκπρόσωπος του Κέντρου είναι η Διευθύντρια, η Μάιερ Κιλοράν. Το Κέντρο είναι μέλος του Δικτύου Υπηρεσιών της ΕΕ, που συστάθηκε από τα Κράτη Μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ για την παροχή υπηρεσιών σε βιομηχανίες και πολίτες και την εκτέλεση συγκεκριμένων νομικών, τεχνικών ή επιστημονικών καθηκόντων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κοινοτικής νομοθεσίας.
Σχέσεις Κύπρου και Ρωσίας

Οι σχέσεις Κύπρου και Ρωσίας αναφέρεται στις διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ρωσικής Ομοσπονδίας. Η ΕΣΣΔ είχε συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τα νέα ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου, στις 18 Αυγούστου 1960. Η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών έχει αυξηθεί από τη δεκαετία του 1990 και την πτώση της ΕΣΣΔ.

 Όταν η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 16 Αυγούστου 1960, η ΕΣΣΔ αναγνώρισε το νέο ανεξάρτητο κράτος, στις 18 Αυγούστου. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κύπρος αναγνώρισε τη ρωσική Ομοσπονδία ως διάδοχο κράτος της πρώην Ένωσης, στις 7 Απριλίου 1992. Τον Ιανουάριο του 1997, η Κύπρος υπέγραψε συμφωνία με τη Rosvooruzheniye για την πώληση και παράδοση των 40 πυραύλων S-300PMU-1. Η πώληση αποτιμήθηκε σε 200 εκατ. δολάρια, γεγονός που προκάλεσε εντάσεις με την Τουρκία, που απείλησε να αποκλείσει το νησί για να σταματήσει την παράδοση, ενώ δεν απέκλεισε την στρατιωτική δράση. Εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι η συμφωνία ήταν σε καθαρά εμπορική βάση, και απέρριψε τις αντιλήψεις ότι η συμφωνία μπορεί να είναι υπεύθυνη για τις εντάσεις στην Κύπρο, επισημαίνοντας ότι η Ρωσία είχε προτείνει την αποστρατικοποίηση του νησιού. Παρά τις ενστάσεις από ορισμένες πλευρές, ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Γεβγκένι Πριμακόφ , δήλωσε τον Φεβρουάριο του 1998, η Ρωσία είχε την πρόθεση να παραδώσει τους πυραύλους στους Κυπρίους και σημείωσε ότι είναι αμυντικά όπλα. Μετά τις τουρκικές αντιρρήσεις, οι πύραυλοι μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα. Η Κύπρος είναι επίσημα ο τρίτος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη ρωσική οικονομία. Στις 22 Μαρτίου, 2005 υπογράφτηκε Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ του υπουργείου Εμπορίου και Οικονομικής Συνεργασίας, της Δημοκρατίας του Ταταρστάν και το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η μονομερής απόφαση από την Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάρτιο του 2013, για το κούρεμα των λογαριασμών στις κυπριακές τράπεζες για τη χρηματοδότηση του ταμείου διάσωσης αντιμετωπίστηκε με οργή από τους εκπροσώπους του ρωσικού κράτους. Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας συναντήθηκαν στη Λευκωσία στις 10 Οκτωβρίου 2010 και συζήτησαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στην οικονομία, τη χρηματοδότηση, τον τουρισμό και ανθρωπιστικό τομέα. Το κτίριο της πρεσβείας βρίσκεται στην οδό Ποβάρσκαγια 9 (ρωσικά: ул. Поварская, 9‎) στην περιφέρεια Αρμπάτ της Μόσχας Διεθνείς σχέσεις της Κύπρου Πρεσβεία της Κύπρου στη Μόσχα (στα ελληνικά, ρώσικα, αγγλικά)
Μποζόνιο

Στην κβαντική μηχανική, το μποζόνιο είναι ένα στοιχειώδες σωματίδιο το οποίο ακολουθεί τη στατιστική Μπόους–Αϊνστάιν (αγγλικά: Bose–Einstein statistics). Τα μποζόνια από το θεώρημα σπιν-στατιστικής είναι σωματίδια που έχουν ακέραιο σπιν. Στη φύση υπάρχουν στοιχειώδη σωμάτια που είναι μποζόνια, αλλά και σύνθετα των οποίων το ολικό σπιν είναι ακέραιο.

 Λόγω του ότι το σπιν των σωματιδίων αυτών είναι ακέραιο (και όχι ημιακέραιο όπως στα φερμιόνια, δεν περιορίζονται από την απαγορευτική αρχή του Πάουλι και μπορούν να βρίσκονται στην ίδια κατάσταση στην ίδια περιοχή του χώρου. Αυτό σε θεωρητικό επίπεδο σημαίνει ότι η κυματοσυνάρτησή δύο ή παραπάνω σωματιδίων είναι συμμετρική σε εναλλαγές των σωματιδίων σε αντιδιαστολή με αυτήν των φερμιονίων που είναι αντισυμμετρική. Σε επίπεδο κβαντικής θεωρίας πεδίου κάθε θεμελιώδης αλληλεπίδραση έχει ένα σωματίδιο-φορέα με το οποίο πραγματοποιείται αυτή η αλληλεπίδραση. Τρεις από τις γνωστές μας αλληλεπιδράσεις, η ισχυρή, η ηλεκτρομαγνητική και η ασθενής συνδέονται με γνωστά μας στο καθιερωμένο πρότυπο στοιχειώδη σωμάτια με σπιν 1 (ανυσματικά μποζόνια). Η ισχυρή με τα γκλουόνια, η ηλεκτρομαγνητική με τα φωτόνια και η ασθενής με τα Z και W±. Η βαρύτητα εικάζεται ότι και αυτή αλληλεπιδρά με ένα τανυστικό μποζόνιο με σπιν 2 το βαρυτόνιο. Στη φύση υπάρχουν και σύνθετα σωμάτια με ακέραιο σπιν, όπως τα μεσόνια, αλλά και ακόμη συνθετότερα όπως τα άτομα του ηλίου-4 ( 2 4 He {\displaystyle _{2}^{4}{\text{He}}} ) (σπιν 0) το οποίο λόγω ακριβώς αυτής της ιδιότητάς του αν ψυχθεί στους 2.17 °K παρουσιάζει το φαινόμενο της υπερρευστότητας. Άλλα μποζόνια στη φύση είναι το βαθμωτό (σπιν 0) σωματίδιο Χιγκς, το οποίο αποτελεί σωματίδιο του πεδίου που δίνει μάζα στα σωματίδια. Επίσης υπάρχουν ψευδοσωματίδια όπως τα φωνόνια που είναι το κβάντο αλληλεπίδρασης των ταλαντώσεων ενός στερεού σώματος και υποθετικά σωματίδια (δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί) που προκύπτουν από την θεωρία της υπερσυμμετρίας. Θεώρημα σπιν-στατιστικής
Μετάλλιον αυτοκράτορα Μαυρίκιου Τιβέριου (μικροτεχνία)

Το Μετάλλιον του αυτοκράτορα Μαυρίκιου Τιβέριου, όπως έχει παραδοθεί, από ζώνη (κεστό) μεταλλίων και νομισμάτων, έργο πιθανώς κωνσταντινουπολίτικου εργαστηρίου του 583, είναι χαρακτηριστικό έργο της πρωτοβυζαντινής μικροτεχνίας. Είναι φιλοτεχνημένο σε χρυσό και η διάμετρός του φθάνει τα 6,4 εκ. Βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης με αριθμό εκθέματος 17.190.147.

 Η μορφή προσδιορίζεται από τις επιγραφές ως Αύγουστος Μαυρίκιος Τιβέριος, ο οποίος κυβέρνησε ως αυτοκράτορας από το 582 έως το 602. Στην αντίστροφη όψη του μεταλλίου παρουσιάζεται φορώντας το στρατιωτικό ένδυμα με ένα στέμμα και pendulia, σε ένα άρμα που σύρεται από τέσσερα άλογα. Το δεξί χέρι του αυτοκράτορα είναι απλωμένο στη χειρονομία της επευφημίας και στο αριστερό του κρατά μια προσφορά, μια σφαίρα που περιβάλλεται από τη Νίκη. Τα τέσσερα άλογα είναι τοποθετημένα κάτω από το άρμα σε συμμετρική διάταξη και πάνω από τα κεφάλια τους διακρίνεται το (ΧΡ) και ένα οκτάκτινο αστέρι. Το μονόγραμμα του Χριστού διαμορφώνεται με το συνδυασμό των δύο πρώτων ελληνικών γραμμάτων στη λέξη Χριστός. Ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη εικονογραφία παρουσιάζει το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας φέρει φωτοστέφανο πίσω από το κεφάλι του. Το φωτοστέφανο ή άλως είναι αρχαίο ασιατικό σύμβολο της θεότητας, που επιβεβαιώνει τη θεία έγκριση για την κοσμική αυτοκρατορική εξουσία.Το συγκεκριμένο μετάλλιο είναι ένα από τα τέσσερα ίδια χρυσά μετάλλια, τα οποία μαζί με δώδεκα χρυσά νομίσματα διαμόρφωναν ένα περίζωμα. Τα περιζώματα αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν ως ζώνες για να συγκρατούνται τα ενδύματα. Εναλλακτικά, χρησιμοποιούνταν ως περιδέραια και δίνονταν ως αμοιβή για την παροχή υπηρεσιών στους υψηλόβαθμους υπαλλήλους και ευγενείς. Οι αφαιρετικές τάσεις της πρωτοβυζαντινής τέχνης είναι παρούσες και εδώ τόσο στην ιεραρχική διάταξη των εικονικών θεμάτων του μεταλλίου, όσο και στην απεικόνιση της μορφής του αυτοκράτορα. Στο σύνολό της, η συγκεκριμένη μικροτεχνική παράσταση είναι σημειολογική της αυτοκρατορικής εξουσίας και της σύνδεσής της με το θείο με τρόπο απλό και λιτό. Αλμπάνη, Τζ., 1999, Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Τομ. Β΄, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη, Ε.Α.Π., Πάτρα. Lowden, J. 1997, Early Christian and Byzantine Art, London. Ramsden E.H. 1941, «The Halo: A Further Enquiry into Its Origin», The Burlington Magazine for Connoisseurs, Vol. 78, No. 457 (Apr). Weitzmann, K., (ed.) 1979, Age of Spirituality. Late Antique and Early Christian Art, Third to Seventh Century, Cataloque of the Exhibition at the Metropolitan Museum of Art, The Metropolitan Museum of Art, New York.
Italia Marittima

Η "Italia Marittima S.p.A.", που από το 1919 έως το 2006 ονομαζόταν "Lloyd Triestino", και ιδρύθηκε ως "Österreichischer Lloyd", είναι μια ναυτιλιακή εταιρεία με έδρα την Τεργέστη της Ιταλίας και διοικείται από την "Evergreen Marine Corporation".

 Ιδρύθηκε ως "Österreichischer Lloyd" (ή "Austrian Lloyd") το 1832 και έγινε μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές εταιρείες του κόσμου, με τη διαχείριση του μεγαλύτερου όγκου εμπορικών και επιβατικών ταξιδιών της Αυστροουγγαρίας μέχρι το 1918. Η "Austrian Lloyd" πραγματοποιούσε τακτικές γραμμές από την Τεργέστη στην Ινδία, στην Κίνα και την Άπω Ανατολή, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ και τη Βόρεια Ευρώπη. Ήταν επίσης μια από τις πρώτες ναυτιλιακές εταιρίες που χρησιμοποίησαν ατμοπλοϊκά πλοία. Το όνομα της εταιρείας μετατράπηκε σε "Lloyd Triestino" το 1919, όταν η Τεργέστη έγινε μέρος της Ιταλίας. Εκείνη την περίοδο, η εταιρεία αντιμετώπισε επίσης σημαντική αναδιάρθρωση, προκειμένου να επιδιορθώσει τις ζημίες που υπέστη κατά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1930, η "Lloyd Triestino", με την παραθαλάσσια "Marittima Italiana", ήταν και πάλι σημαντική παγκόσμια ναυτιλιακή δύναμη, έχοντας στην κατοχή της 85 σκάφη με 17 δρομολόγια προς την ανατολική Αφρική, τη νότια Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία. Η εταιρεία ήταν αποδυναμωμένη από την καταστροφή του Β Παγκοσμίου Πολέμου, τη δεκαετία του 1940. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η "Lloyd Triestino" έχασε 68 πλοία και 1.000 ναυτικούς. Στο τέλος, μειώθηκαν σε ένα στόλο μόλις πέντε πλοίων και αντιμετώπισαν και πάλι μια τεράστια επιχείρηση ανάκτησης. Μέχρι το 1956, ο στόλος της "Lloyd Triestino" είχε μεγαλώσει σε 31 συνολικά πλοία. Η "Lloyd Triestino" ξεκίνησε μια συνεργασία με την γιγάντια Ταϊβανική ναυτιλιακή εταιρεία, "Evergreen Marine, Corp.", το 1993. Αυτή η επιτυχημένη συνεργασία έχει ενισχυθεί με την πάροδο των χρόνων και τώρα περιλαμβάνει και τη Βρετανική βάση της "Evergreen", τη "Hatsu Marine Ltd.", η οποία δημιουργήθηκε το 2000. Από την 1η Μαρτίου του 2006, το όνομα της "Lloyd Triestino" άλλαξε σε "Italia Marittima". Τα ονόματα των πλοίων μεταβάλλονται σταδιακά από το πρόθεμα "LT" σε "Ital" για να αντικατοπτρίζουν αυτήν την αλλαγή. Λιμάνι της Τεργέστης Επίσημη ιστοσελίδα Λίστα των πλοίων της "Lloyd Triestino"
Στεφανοβίκειο Μαγνησίας

Το Στεφανοβίκειο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Στεφανοβικείου, της Δημοτικής Ενότητας Κάρλας και υπάγεται στο Δήμο Ρήγα Φεραίου.

 Το Στεφανοβίκειο βρίσκεται σε υψόμετρο 75 μέτρων και έχει πληθυσμό 1.835 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1924, ονομαζόταν Χατζήμισι και μέχρι το 1940, Στεφανοβίκιο. Το όνομά του, το Στεφανοβίκειο, το πήρε τιμής ένεκεν, από τον ιδιοκτήτη των εκτάσεων της περιοχής, που ονομαζόταν Παύλος Στεφάνοβικ Σκυλίτσης και ο οποίος δώρισε την έκταση της περιοχής, στο Ελληνικό Δημόσιο.Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το Αεροδρόμιο Στεφανοβικείου («Στρατόπεδο Υπολοχαγού (ΠΒ) Περισάκη»), όπου εδρεύει η 1η Ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού (1η ΤΑΞΑΣ), αλλά και το 307 Προκεχωρημένο Εργοστάσιο Βάσεως, το οποίο συντηρεί όλο το αεροπορικό υλικό του Στρατού Ξηράς.Από το 1999 μέχρι το 2010, το Στεφανοβίκειο ήταν έδρα του Δήμου Κάρλας, με το Σχέδιο «Καποδίστριας» του 1997. Από το 2011, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» του 2010, έιναι έδρα της Δημοτικής Ενότητας Κάρλας και ανήκει στο Δήμο Ρήγα Φεραίου. Δήμος Ρήγα Φεραίου - Στεφανοβίκειο (από την ιστοσελίδα του Δήμου Ρήγα Φεραίου). (1883 - 1912): Ο οικισμός Χατζήμισι, ανήκει στο Δήμο Αρμενίου. (1912 - 1924): Ο οικισμός Χατζήμισι, είναι έδρα της Κοινότητς Χατζημισίου. (1924 - 1940): Ο οικισμός Στεφανοβίκιο, είναι έδρα της Κοινότητας Στεφανοβικίου. (1940 - 1997): Ο οικισμός Στεφανοβίκειο, είναι έδρα της Κοινότητας Στεφανοβικείου. (1997 - 2010): Ο οικισμός Στεφανοβίκειο, είναι έδρα του Δήμου Κάρλας. (από το 2010): Ο οικισμός Στεφανοβίκειο, είναι έδρα της Δημοτικής Ενότητας Κάρλας και ανήκει στο Δήμο Ρήγα Φεραίου.
Βιριδιάνα

To Βιριδιάνα (πρωτότυπος τίτλος: Viridiana) είναι ισπανική-μεξικανική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Λουίς Μπουνιουέλ. To σενάριο είναι του σκηνοθέτη και του Χούλιο Αλεχάντρο και βασίζεται ελαφρώς στη νουβέλα Halma του Μπενίτο Πέρεζ Γκαλντός. Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 14ο Φεστιβάλ των Καννών.

 Η Βιριδιάνα είναι μια νεαρή κοπέλα που ετοιμάζεται να γίνει καλόγρια. Ύστερα από προτροπή της ηγουμένης, επισκέπτεται τον μοναδικό ζωντανό συγγενή της, τον θείο της Δον Χάιμε, που δεν έχει συναντήσει ποτέ. Ο Δον Χάιμε ζει σε ένα απομακρυσμένο αγρόκτημα με την υπηρέτρια Ραμόνα, την κόρη της Ρίτα, και τον υπηρέτη Μόντσο. Όταν ο Δον Χάιμε βλέπει τη Βιριδιάνα εκπλήσσεται από την ομοιότητα που έχει με τη νεκρή σύζυγό του. Το βράδυ πριν φύγει, ο Δον Χάιμε της ζητά να φορέσει το νυφικό της συζύγου του. Η Ραμόνα της λέει ότι ο θείος της θέλει να την παντρευτεί και στη συνέχεια της βάζει υπνωτικό στο ποτό της. Η Βιριδιάνα πέφτει αναίσθητη και ο Δον επιχειρεί να τη βιάσει, όμως μετά το μετανιώνει. Την επόμενη μέρα της λέει ότι τη βίασε και δεν μπορεί να επιστρέψει στο μοναστήρι. Μετά όμως ομολογεί ότι της είπε ψέματα. Στην στάση του λεωφορείου την σταματούν οι Αρχές. Ο θείος της αυτοκτόνησε και άφησε όλη του την περιουσία σε εκείνη και τον νόθο γιο του, τον Χόρχε. Η Βιριδιάνα αποφασίζει να μην πάει στο μοναστήρι. Αντ 'αυτού, μαζεύει κάποιους ζητιάνους και τους εγκαθιστά σε ένα εξωτερικό κτίριο. Αναλαμβάνει την ηθική εκπαίδευση και τη διατροφή αυτής της ομάδας. Ενοχλημένος από αυτήν την κατάσταση, ο Μόντσο αναχωρεί.Ο Χόρχε έρχεται μαζί με τη φίλη του, Λουσία, για να ανακαινίσει τον χώρο. Η Λουσία θεωρεί ότι ο Χόρχε θέλει τη Βιριδιάνα και φεύγει. Τότε, ο Χόρχε αρχίζει να ερωτοτροπεί με τη Ραμόνα. Όταν η Βιριδιάνα και ο Χόρχε φεύγουν από το σπίτι για κάποιες δουλειές, εισβάλλουν κάποιοι κακοποιοί, οι οποίοι μεθούν και προκαλούν καταστροφές. Καθώς ποζάρουν για μία φωτογραφία γύρω από το τραπέζι, μοιάζουν με τις φιγούρες στον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι. Η Βιριδιάνα και ο Χόρχε γυρνούν νωρίτερα από το αναμενόμενο και βρίσκουν το σπίτι σε άσχημη κατάσταση. Αρχίζουν να παλεύουν, ενώ ένας ζητιάνος προσπαθεί να τη βιάσει. Δεν τα καταφέρνει και ο Χόρχε δωροδοκεί έναν ζητιάνο για να σκοτώσει τον επίδοξο βιαστή. Σε λίγο, η αστυνομία καταφτάνει. Στο τέλος, η Βιριδιάνα χτυπά την πόρτα του Χόρχε και τον βρίσκει με τη Ραμόνα. Εκείνος της λέει ότι απλώς παίζουν χαρτιά και την καλεί να παίξει και εκείνη μαζί τους. Κατάλογος των καλύτερων ταινιών