Κερνάβ

Το Κερνάβ ήταν μια μεσαιωνική πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και σήμερα είναι τουριστικό αξιοθέατο και αρχαιολογικός χώρος (πληθυσμός 272, 2011). Βρίσκεται στο περιφερειακή ενότητα του δήμου Σιρβίντος (Širvintos), που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Λιθουανία. Μία προστατευόμενη πολιτιστική περιοχή της Λιθουανικής πολιτείας ιδρύθηκε στο Κερνάβ (Kernavė) το 1989. Το 2004 ο αρχαιολογικός χώρος του Κερνάβ συμπεριλήφθηκε στη λίστα παγκόσμιων κληρονομιών της UNESCO.

 Το Κερνάβ (Kernavė) είναι μια μικρή πόλη στο νοτιοανατολικό τμήμα της Λιθουανίας, στην περιοχή Σιρβίντος (Širvintos), που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Νέρις, στην επάνω περιοχή του Νέρις. Είναι 21 χιλιόμετρα (13 μίλια) μακριά από την πόλη Σιρβίντος και 35 χιλιόμετρα (22 μίλια) από το Βίλνιους. Είναι κοντά στους αυτοκινητόδρομους Βίλνιους-Κάουνας ( 18 χιλιόμετρα ή 11 μίλια) και Βίλνιους - Panevėžys ( 17 χιλιόμετρα ή 11 μίλια). Είναι δυνατό να ταξιδέψετε προς το Κερνάβ από το Βίλνιους δίπλα στον ποταμό Νέρις. Τα εναλλακτικά ονόματά του περιλαμβάνουν Kernavos, Kernovo, Kiernowo, Kiernów (Πολωνικά) και Kernuvke (Yiddish). Η περιοχή του Κερνάβ κατοικήθηκε αραιά στο τέλος της Παλαιολιθικής εποχής, με τον αριθμό των οικισμών να αυξάνεται σημαντικά στις μεσολιθικές και νεολιθικές εποχές. Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1279, όταν, ως πρωτεύουσα του Μεγάλου Δούκα Τραϊντένις, πολιορκήθηκε από τους Τευτονικούς Ιππότες. Το 1390, κατά τη διάρκεια του Λιθουανικού Εμφυλίου Πολέμου (1389–1392), οι ιππότες έκαψαν την πόλη και τα κτήριά της στην κοιλάδα Παγιάουτα, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου. Μετά από αυτήν την επιδρομή, η πόλη δεν ξαναχτίστηκε και οι υπόλοιποι κάτοικοι μετακόμισαν στην κορυφή του λόφου αντί να μείνουν στην κοιλάδα. Τα τελευταία χρόνια, τα ερείπια της πόλης καλύφθηκαν με ένα στρώμα γης, που σχημάτισε υγρή τύρφη. Διατήρησε τα περισσότερα από τα λείψανα ανέπαφα, και αποτελεί θησαυρό για τους αρχαιολόγους, οδηγώντας ορισμένους να ονομάσουν το Κερνάβ «την Τροία της Λιθουανίας». Για παράδειγμα, ο Κερνάβ έχει την παλαιότερη γνωστή medgrinda, έναν μυστικό υποβρύχιο δρόμο πλακόστρωτο με ξύλο. Ο δρόμος χρησιμοποιήθηκε για άμυνα και χρονολογείται από τον 4-7ο αιώνα. Το 1613, η πόλη σημειώθηκε σε έναν διάσημο χάρτη του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας - Magni Ducatus Lithuaniae, et Regionum Adiacentium exacta Descriptio- που εκτυπώθηκε στο Άμστερνταμ και χρηματοδοτήθηκε από τον λιθουανό μεγιστάνα Μικαλόγιους Κριστούπας Ραντβίλα Νασλαϊτέλις (Mikalojus Kristupas Radvila Našlaitėlis). Η τοποθεσία έγινε αντικείμενο ευρύτερου ενδιαφέροντος ξανά στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ένας ρομαντικός συγγραφέας, ο Φέλικς Μπερνάτοβιτς (Feliks Bernatowicz), απεικόνισε την περιοχή στο μυθιστόρημά του "Pojata, córka Lizdejki" ("Pajauta, Κόρη της Lizdeika", Βαρσοβία, 1826). Οι λόφοι ανασκάφτηκαν σύντομα από τους αδελφούς Τυσκίεβιτς (Tyszkiewicz) και έπειτα από τον Βλαντισλάβ Συροκόμλα (Władysław Syrokomla) (1859). Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ανασκαφικά έργα ξεκίνησαν εκ νέου από το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους το 1979 και, στη συνέχεια, από το Λιθουανικό Ινστιτούτο Ιστορίας μεταξύ 1980-1983. Το κρατικό πολιτιστικό καταφύγιο του Κερνάβ δημιουργήθηκε το 2003. Δίπλα στη σημερινή εκκλησία βρίσκεται το προαύλιο των παλιών εκκλησιών. Τα θεμέλια της εκκλησίας, που χτίστηκε το 1739, έχουν ανασκαφεί. Αυτή η ξύλινη εκκλησία μεταφέρθηκε το 1935 στο Κριβόνις . Ένα μνημείο από μπετόν με ένα σταυρό χτίστηκε το 1930 κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 500ης επετείου του θανάτου του Βυτάουτας χρησιμεύει ως υπενθύμιση της εκκλησίας του Βυτάουτας, που χτίστηκε το 1420. Στους χώρους των αρχαίων εκκλησιών, από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα, οι κάτοικοι του Κερνάβ θάφτηκαν. Δύο παρεκκλήσια βρίσκονται κοντά. Το ξύλινο εκκλησάκι είναι ένα παράδειγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής. Πιστεύεται ότι χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα στο κτήμα Kernavelė και μεταφέρθηκε στην εκκλησία Κερνάβ. Στα τέλη του 19ου αιώνα η εκκλησία το χρησιμοποιούσε ως αποθήκη. Το 1920 χτίστηκε μια νέα εκκλησία και το παρεκκλήσι περιέπεσε σε παρακμή, καθώς δεν ήταν πλέον μέρος της εκκλησίας. Το 1959 επισκευάστηκε και το 1993-1994 ανακαινίστηκε. Το κτήριο ανήκει στην ενορία Κερνάβ. Χρησιμοποιείται για την έκθεση εκθεμάτων από ξύλινα γλυπτά εκκλησιών. Το παρεκκλήσι του 19ου αιώνα, που είναι κατασκευασμένο με τούβλα, στεγάζει το μαυσωλείο της οικογένειας Ρόμερ. Χτίστηκε το 1851–1856 από τον γαιοκτήμονα Στανισλάβ Ρόμερ (Stanisław Romer). Το εκκλησάκι είναι χτισμένο από τούβλα και γύψο, και αποτελεί παράδειγμα ύστερου κλασικισμού. Είναι μικρό και έχει οκταγωνικό σχέδιο, το οποίο είναι ασυνήθιστο για τον κλασικισμό. Στο εσωτερικό, υπάρχει ένα άνοιγμα στο πάτωμα, που οδηγεί στην κρύπτη. Φέρετρα χτίστηκαν στις κόγχες του. Μέσα στο εκκλησάκι διασώθηκε η αγία τράπεζα του βωμού, χτισμένη από πέτρες. Κατά μήκος των πλευρικών τοίχων υπάρχουν μαύροι πάγκοι. Οι τοίχοι αναμνηστικών πλακών με το οικόσημο και τα ονόματα των μελών της οικογένειας Riomeriai είναι τοποθετημένα στους τοίχους. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το εκκλησάκι παραμελήθηκε. Επισκευάστηκε το 1959 και το 1987. Προς το παρόν το παρεκκλήσι ανήκει στην ενορία Κερνάβ. Και τα δύο παρεκκλήσια βρίσκονται στην αρχαιολογική και ιστορική δικαιοδοσία του Κερνάβ. Η σημερινή εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 1910 και 1920. Τα νεογοτθικά στοιχεία κυριαρχούν στην αρχιτεκτονική. Κατά τη δεκαετία του 1980, με πρωτοβουλία του Τσεσλόβας Κριβάιτις (Monsignor Česlovas Krivaitis), επισκευάστηκε το προαύλιο της εκκλησίας, χτίστηκαν νέες πύλες και αποκαταστάθηκαν ο βωμός και το εσωτερικό. Το προαύλιο είναι διακοσμημένο με τις «Στάσεις του Σταυρού», που σχεδιάστηκαν από τον καλλιτέχνη Jadvyga Grisiūtė. Στην αυλή υπάρχουν δύο μνημεία, που χτίστηκαν για να τιμήσουν την 600η επέτειο του χριστιανισμού και την 700η επέτειο της πρώτης αναφοράς σε γραπτές πηγές του ονόματος Κερνάβ. Το πρώτο μνημείο απεικονίζει μια εστία και ένα σπαθί, τη μετάβαση από τον Παγανισμό στον Χριστιανισμό. Το δεύτερο μνημείο είναι ένας ιππότης με ένα σπαθί, που στέκεται ανάμεσα στις πύλες της πόλης, το κύριο μέρος του Εθνόσημου της πόλης. Μυλόπετρες ενσωματώνονται στις δομές και των δύο μνημείων. Ο τάφος του ιερέα, συγγραφέα και υποστηρικτή της ιστορίας του Κερνάβ, Nikodemas Švogžlys-Milžinas βρίσκεται κοντά στο μνημείο τιμώντας την 700η επέτειο του Κερνάβ. Στην εκκλησία υπάρχουν πολλά πολύτιμα έργα τέχνης. Παρατίθενται ο βωμός, δύο πίνακες ζωγραφικής, δύο γλυπτά, ένας μικρός βωμός, τρία ποτήρια και το κουδούνι. Ο νεο-μπαρόκ βωμός βρίσκεται στο πλαϊνό κλίτος. Στο κέντρο της βρίσκεται ο πίνακας ζωγραφικής της Μαρίας, στις πλευρές της οποίας υπάρχουν κίονες και γλυπτά του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου. Άλλα πέντε μικρότερα γλυπτά απεικονίζουν την Αγία Μαρία, δύο αγγέλους και δύο αγίους. Όλα τα γλυπτά ανήκουν στο μπαρόκ στιλ. Οι πολυχρωματικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες του βωμού είναι απομίμηση μαρμάρου. Τα χαρακτηριστικά τους είναι χάλκινα. Ο πίνακας Μαρίγια Σκαπλιερίνε (Marija Škaplierinė) (καμβάς, λάδι, μέταλλο, 220 εκατοστά επί 120 εκατοστά ή 87 ίντσες επί 47 ίντσες) βρίσκεται στο βωμό στον κεντρικό σηκό. Ζωγραφίστηκε το 1816 και απεικονίζει τη Μητέρα και το Παιδί, τον Θεό Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα (ένα περιστέρι). Ο πίνακας Η Αγία Οικογένεια (καμβάς, λάδι, 143 εκατοστά επί 104 εκατοστά ή 56 ίντσες επί 41 ίντσες) προέρχεται από τον 18ο αιώνα. Ο πίνακας δείχνει τη Μητέρα και το Παιδί και ένα αρνί. Στο βάθος είναι ο Άγιος Ιωσήφ. Παραπάνω είναι άγγελοι. Η σύνθεση είναι ασύμμετρη και έχει πολλές προοπτικές. Άλλα έργα τέχνης περιλαμβάνουν ένα μικρό βωμό από τις αρχές του 19ου αιώνα, δύο ποτήρια από τις αρχές του 19ου αιώνα, ένα ποτήρι από τις αρχές του 18ου αιώνα και ένα κουδούνι από τον 17ο αιώνα. ΤΗ καμπάνα είναι κατασκευασμένη από ορείχαλκο, 45 εκατοστά (18 ίντσες) σε διάμετρο, κατασκευάστηκε στο Βίλνιους το 1667. Τη δεκαετία του 1980, χάρη στις προσπάθειες του Τσεσλόβας Κριβάιτις (Monsignor Ceslovas Krivaitis), κατασκευάστηκε ένα μη παραδοσιακό πρεσβυτέριο, και ο περιβάλλων χώρος καθαρίστηκε. Στο πρεσβυτέριο είναι μια έκθεση του τρόπου ζωής των ενοριών, και ιστορικά και ιερά λείψανα. Το 1987 άνοιξε ένα μουσείο ιερών λειψάνων στο παλιό κτήριο πρεσβυτερίου. Στην αίθουσα των ενοριών ξαναχτίστηκε το προπολεμικό γλυπτό του Σιδερένιου Λύκου. Οι πολιτιστικές δραστηριότητες της εκκλησίας συμβάλλουν πολύ στη γενική ιστορική και πολιτιστική ζωή του Κερνάβ. Ένα μεγάλο πεζοδρόμιο οδηγεί από το κέντρο της πόλης στην εκκλησία. Το Κρατικό Αρχαιολογικό Ιστορικό Μουσείο του Κερνάβ και το περιφερειακό γραφείο έχουν μετακομίσει στο πολιτιστικό κέντρο (αρχιτέκτονας A. Αλέκνα). Το αρχαιολογικό μουσείο Κερνάβ περιέχει 16000 εκθέματα, που αναφέρονται σε μία μεγάλη περίοδο της ιστορίας της περιοχής. Τα εκθέματα προέρχονται από τις ανασκαφικές εργασίες, που έχουν γίνει στον αρχαιολογικό χώρο του Κερνάβ. Συστηματικές αρχαιολογικές έρευνες έχουν ξεκινήσει το 1979 στον αρχαιολογικό χώρο Κερνάβ και οι αρχαιολόγοι έχουν εξετάσει μόνο το 2% περίπου της αρχαιολογικής περιοχής Κερνάβ. Το Δημοτικό Σχολείο Κερνάβ, είναι ένα διώροφο κτήριο, που χτίστηκε το 1929. Εδώ, στις 28 Δεκεμβρίου 1930, ο δάσκαλος Ι. Σιαουτσιούνας (J. Šiaučiūnas) άνοιξε την πρώτη έκθεση του μουσείου. Αφιέρωσε τη ζωή του στο εκπαιδευτικό και πολιτιστικό έργο σε αυτό το σχολείο μέχρι την απέλασή του στις 14 Ιουνίου 1941 από τους Σοβιετικούς. Πέθανε στη Σιβηρία στις 17 Οκτωβρίου 1943. Το 1998 το σχολείο επισκευάστηκε και αποκαταστάθηκε. Το 1998, με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της περιφέρειας Σιρβίντος (Širvintos), στο δημοτικό σχολείο Κερνάβ δόθηκε το όνομα Juozas Šiaučiūnas. Το 1999 το σχολείο, και το 2000 το μουσείο Κερνάβ, γιόρτασε την 70η επέτειο των ιδρυμάτων τους. Η παλιά αρχιτεκτονική του Κερνάβ διατηρείται καλύτερα στους δρόμους του Βίλνιους και του Κριβεϊκίσκιο (Kriveikiškio). Στο κεντρικό τμήμα της πόλης, τα κτήρια προέρχονται κυρίως από τη μεταπολεμική περίοδο. Στα νότια της πόλης βρίσκεται η αρχαιολογικό και ιστορικό εθνικό πάρκο. Οι τουρίστες μπορούν να βρουν τις τελευταίες πληροφορίες για εκδηλώσεις και τα γύρω τουριστικά αξιοθέατα στο γραφείο τουριστικών πληροφοριών Κερνάβ. Το καλοκαίρι το Κερνάβ ζωντανεύει. Διοργανώνονται γιορτές και λαϊκά φεστιβάλ. Οι αρχαιολογικές αποστολές διεξάγονται για περισσότερα από 20 χρόνια, στις οποίες συμμετέχουν Λιθουανοί και ξένοι αρχαιολόγοι, φοιτητές και παιδιά σχολικής ηλικίας. Το Κερνάβ είναι επίσης γνωστό για τα παραδοσιακά φεστιβάλ της Ράσα. Ήδη από το 1967, μια ομάδα φοιτητών πανεπιστημίου πραγματοποίησε το πρώτο φεστιβάλ Ράσα, το οποίο αργότερα έγινε παράδοση. Για αρκετές δεκαετίες δεν ήταν μόνο ένας τρόπος να καθαρίσουμε την ψυχή, αλλά και να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην ταπείνωση της εθνικής συνείδησης και την αναγκαστική εμφύτευση των σοβιετικών παραδόσεων. Οι προσπάθειες απαγόρευσης αυτού του φεστιβάλ δεν ήταν επιτυχείς. Το Κερνάβ είναι γνωστό για τους εθνικούς εορτασμούς της ημέρας στέψης του Μιντάουγκας στις 6 Ιουλίου. Εκείνη την ημέρα διοργανώνεται ένα φεστιβάλ, όπου παρουσιάζονται μεσαιωνικά αυθεντικά χειροτεχνήματα, πολεμικά παιχνίδια και λαϊκή μουσική. Οι τεχνίτες προέρχονται από όλες τις Βαλτικές και τις γειτονικές χώρες. Ιστορία της Λιθουανίας Τρακάι Βορούτα Κρατικό πολιτιστικό πάρκο του ΚερνάβΑρχειοθετήθηκε 2012-02-06 στο Wayback Machine. Κερνάβ εικόνες στο Flickr Πάρκο Κερνάβ Κερνάβ Κερνάβ στο Facebook Εκκλησία Κερνάβ Kernavė Archaeological Site άρθρο στον ιστότοπο whc.unesco.org Αρχαιολογικό μουσείο Κερνάβ άρθρο στον ιστότοπο www.historyhit.com Κερνάβ Αρχειοθετήθηκε 2020-01-14 στο Wayback Machine. άρθρο στον ιστότοπο www.visitlithuania.net