IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη

Η Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη είναι ορθόδοξο μοναστήρι, στη Σύμη, στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο χωριό Πανορμίτης, στη νότια πλευρά του νησιού και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά σημεία λατρείας της Σύμης. Εορτάζει στις 8 Νοεμβρίου και τη Πεντηκοστή.

 Πότε ακριβώς χτίστηκε το μοναστήρι δεν είναι γνωστό αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι ανεγέρθη γύρω στο 450 μ.Χ., στο σημείο όπου βρισκόταν αρχαίος ναός, αφιερωμένος στο θεό Απόλλωνα. Είναι βέβαιο ωστόσο ότι το καθολικό της Μονής πήρε τη σημερινή του μορφή το 18ο αιώνα. Το καμπαναριό που είναι χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ είναι μεταγενέστερο (1911). Η κύρια είσοδος του μοναστηριού, που είναι χτισμένο σε βενετσιάνικο στυλ, βρίσκεται στην παραλία του Πανορμίτη. Στην εσωτερική αυλή της μονής βρίσκεται ο ναός που είναι αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη Μιχαήλ. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική και όλο το εσωτερικό της είναι καλυμμένο με τοιχογραφίες μεγάλος μέρος από τις οποίες φιλοτέχνησε ο ντόπιος αγιογράφος Νεόφυτος. Στη δεξιά πλευρά του ναού βρίσκεται το εικονοστάσι με την ασημένια εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ, που θεωρείται ο προστάτης άγιος του νησιού και ο προστάτης των ναυτικών στα Δωδεκάνησα. Η εικόνα έχει ύψος δύο μέτρα και η μορφή του Αγίου είναι καλυμμένη με φύλλα από ασήμι. Σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει πάνω στην εικόνα, αυτή φιλοτεχνήθηκε το 1724 από το τεχνίτη Ιωάννη τον Πελοποννήσιο ενώ υπάρχει ο θρύλος ότι η εικόνα εμφανίστηκε ως εκ θαύματος, αφαιρέθηκε και επανεμφανίστηκε στο ίδιο μέρος. Το μοναστήρι στεγάζει δύο μουσεία. Στο πρώτο εκτίθεται μια πλούσια συλλογή εκκλησιαστικής τέχνης με αρχιερατικά, λειτουργικά αντικείμενα, ασημένιες εικόνες και ρωσικούς επιτάφιους ενώ στο δεύτερο μπορεί κανείς να δει δείγματα τοπικής λαογραφίας σχετικά με την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Υπάρχει επίσης μια βιβλιοθήκη με βυζαντινά χειρόγραφα και εκδόσεις με εκκλησιαστικό, ιστορικό και φιλολογικό περιεχόμενο καθώς και μια συλλογή από πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν την περιοχή, το μοναστήρι και τα παρεκκλήσια του. Υπάρχει επίσης ένα μνημείο αφιερωμένο σε έναν πρώην ηγούμενο, δύο μοναχούς και δύο καθηγητές, που εκτελέστηκαν το 1944, επειδή είχαν παράνομη επαφή με ασύρματο με Άγγλους αξιωματικούς. Οι επισκέπτες φτάνουν στο μοναστήρι είτε με αυτοκίνητα είτε με καραβάκια από τη θάλασσα. Η απόσταση από τον κεντρικό οικισμό του νησιού είναι περίπου έξι ώρες με τα πόδια ή μια ώρα με τα δημόσια μέσα μεταφοράς. [1]
Αγκνες Οστολικάν

Η Αγκνες Οστολικάν (γεννημένη στις 3 Νοεμβρίου 1974, στο Csenger της Ουγγαρίας) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός και Ρομά ακτιβίστρια, η οποία ήταν μέλος της Εθνικής Συνέλευσης της Ουγγαρίας μεταξύ 2010 και 2014. Είναι αποδέκτης του International Women of Courage Award του 2011 από το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Η Οστολικάν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Miskolc το 1998 με πτυχίο στην πολιτική επιστήμη. Στη συνέχεια εργάστηκε για το Ίδρυμα Σόρος και στη συνέχεια ήταν επικεφαλής του προγράμματος Δεκαετία για την Ένταξη των Ρομά στο Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων και Εργασίας για έξι χρόνια. Εκλέχτηκε στο κοινοβούλιο το 2010 και ήταν μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας Lehet Más a Politika (LMP), ή κόμμα Politics Can Be Different. Στις 26 Νοεμβρίου 2012, διορίστηκε αναπληρώτρια αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του LMP.Η Οστολικάν είναι ακτιβίστρια για την παιδική εκπαίδευση των Ρομά, τα δικαιώματα των Ρομά και των μειονοτήτων και την κοινωνική ένταξη των Ρομά στην Ουγγαρία. Είναι ισχυρή υποστηρικτής της επαγγελματικής κατάρτισης που δίνει στους μαθητές εμπορεύσιμες δεξιότητες για την αγορά εργασίας. Εκτός από τα κοινοβουλευτικά καθήκοντά της, εργάζεται ως εθελοντική δασκάλα σε ένα κυρίως Ρομά επαγγελματικό σχολείο στη φτωχότερη όγδοη περιοχή της Βουδαπέστης. Ιστοσελίδα Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ
Μνημείο του Βεστερπλάτε

Το Μνημείο του Βεστερπλάτε, γνωστό και ως Μνημείο για τους Υπερασπιστές της Ακτής (πολωνικά: Pomnik Obrońców Wybrzeża), είναι πολεμικό μνημείο που βρίσκεται στη χερσόνησο Βεστερπλάτε στο λιμάνι του Γκντανσκ της Πολωνίας, το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ 1964-1966. προς τιμήν των Πολωνών υπερασπιστών της Στρατιωτικής Αποθήκης Διαμετακόμισης (Wojskowa Składnica Tranzytowa, ή WST) στη Μάχη του Βεστερπλάτε, μια από τις πρώτες μάχες στην γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η οποία σηματοδότησε το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη.

 Το αστικό έργο, συμπεριλαμβανομένου ενός μη πραγματοποιημένου μουσείου, σχεδιάστηκε από τον Άνταμ Χάουπτ, ενώ το ίδιο το μνημείο σχεδιάστηκε από τους γλύπτες Φραντσίσεκ Ντουσένκο και Χένρικ Κιτόφσκι. Το έργο των Ντουσένκο και Κιτόφσκι επιλέχθηκε από 63 προτεινόμενα έργα.Η κατασκευή του μνημείου ξεκίνησε από την Επιτροπή Προστασίας της Μνήμης των Μαχών και του Μαρτυρίου (Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa) και αποτελείται από 236 γρανίτες που μεταφέρθηκαν από τα λατομεία των Στσέγκομ και Μπόρουφ, και ζυγίζουν 1.150 τόνους. Το μνημείο είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα και επιγραφές, που αποτίουν φόρο τιμής στην υπεράσπιση της πολωνικής ακτής, στις ναυμαχίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις οποίες έλαβαν μέρος Πολωνοί ναύτες και στρατιώτες, καθώς και στη Μάχη του Λένινο, στη Μάχη του Στουντζιάνκι και στη Μάχη του Κόλμπεργκ. Το μνημείο περιλαμβάνει επίσης την επιγραφή «Δόξα στους απελευθερωτές» (Chwała wyzwolicielom).Το σχήμα του μνημείου μοιάζει στην εμφάνισή του με μια οδοντωτή ξιφολόγχη τοποθετημένη στο έδαφος. Επτά κεριά στη βάση του μνημείου αντιπροσωπεύουν συμβολικά τις επτά ημέρες ηρωικής υπεράσπισης του Βεστερπλάτε από τους Πολωνούς στρατιώτες ενάντια στον αριθμητικά ανώτερο ναζιστικό γερμανικό στρατό.Ο τεχνητός λόφος ύψους 22 μέτρων στον οποίο βρίσκεται το μνημείο ανεγέρθηκε από τη γη που συγκεντρώθηκε από την ανάπλαση του λιμανιού του Γκντανσκ. Η κατασκευή του μνημείου χρειάστηκε 2 χρόνια για να ολοκληρωθεί και παρουσιάστηκε εθιμοτυπικά στις 9 Οκτωβρίου 1966, στην επέτειο της Μάχης του Λένινο.Κάθε χρόνο, οι επίσημες κρατικές τελετές για τον εορτασμό της έναρξης του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου πραγματοποιούνται στους πρόποδες του μνημείου και στις οποίες συμμετέχουν διακεκριμένοι Πολωνοί και ξένοι αξιωματούχοι και αρχηγοί κρατών. Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (Γκντανσκ) Σεπτεμβριανή Εκστρατεία Μάχη της Βίζνα
Νεφερμαάτ

Ο Νεφερμαάτ Α' ήταν πρίγκιπας της αρχαίας Αιγύπτου, γιος του Φαραώ Σνεφρού. Κατείχε τον τίτλο του βεζίρη, με τους τίτλους μεγαλύτερος γιος του βασιλιά, βασιλικός σφραγιδοφύλακας, και προφήτης (αρχιερέας) της Μπαστέτ. Το όνομά του σημαίνει "η Μαάτ είναι όμορφη".

 Ο Νεφερμαάτ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σνεφρού, του ιδρυτή της 4ης Δυναστείας και της πρώτης γυναίκας του, και ετεροθαλής αδελφός του Χέοπα. Η γυναίκα του ήταν η Ιτέτ, με την οποία είχαν πολλά παιδιά, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται στον τάφο τους (βλ. Ιτέτ). Μία αδελφή του Νεφερμαάτ, η Νεφερτκαού, είχε γιο που είχε επίσης το όνομα Νεφερμαάτ. Ο Νεφερμαάτ είναι θαμμένος στο μασταμπά 16 στο Μεϊντούμ, όπως και εκεί είναι θαμμένοι πολλοί συγγενείς του Φαραώ Σνεφρού. Ο τάφος του είναι γνωστός από τη συγκεκριμένη τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για τις τοιχογραφίες. Οι γλύπτες χάραξαν τις βαθιά τις εικόνες, και μετά τις γέμισαν με χρωματιστό γύψο. Η τεχνική αυτή απαιτεί πολύ δουλειά, και χρειαζόταν προσοχή γιατί ο γύψος ξεραινόταν, έκανε ρωγμές και έπεφτε. Το αποτέλεσμα ήταν τοιχογραφίες με έντονα χρώματα, και ο τάφος αυτός είναι ο μόνος γνωστός με αυτήν την τεχνική, τα προβλήματα όμως αυτά συνετέλεσαν στο να εγκαταλειφθεί. Ο τάφος επίσης είναι γνωστός με τη σκηνή που αναπαριστά χήνες, γνωστή ως Χήνες του Μεϊντούμ (τώρα στο Αιγυπτιακό Μουσείο, JE 34571/ CG 1742), είναι φτιαγμένη με την παραπάνω τεχνική του ζωγραφισμένου γύψου, και ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Ογκίστ Μαριέτ. Αναπαριστά έξι χήνες, τρεις κοιτάνε στα αριστερά και τρεις στα δεξιά. Σε κάθε ομάδα μία έχει το κεφάλι κάτω βόσκοντας χόρτο, και οι άλλες δύο κοιτάνε απάνω. Οι ομάδα τριών χηνών βασικά αντιστοιχεί σε πολλές χήνες, καθώς το τρία αντιπροσωπεύει τον πληθυντικό αριθμό στο αρχαίο αιγυπτιακό σύστημα γραφής. Στο φτέρωμά τους υπάρχουν διαφορετικές λεπτομέρειες, που συμβάλουν στη συμμετρία της σκηνής. Η σκηνή αποτελεί αριστοτεχνικό παράδειγμα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης, ένα αριστούργημα.
Λιμοντσέλο

Το λιμοντσέλο είναι ένα γλυκό λικέρ, το οποίο παράγεται από τη διαβροχή σε αιθυλική αλκοόλη φλούδας λεμονιού και ενδεχομένως άλλων εσπεριδοειδών, αναμεμειγμένα ακολούθως σε σιρόπι νερού και ζάχαρης.

 Γενικά, για την έγχυση χρησιμοποιείται αιθυλική αλκοόλη με αλκοολικό βαθμό τουλάχιστον 90%, στην οποία έχει γίνει διαβροχή της φλούδας (μόνο το κίτρινο μέρος) δέκα μεγάλων λεμονιών ανά λίτρο αλκοόλης. Η περίοδος διαβροχής ποικίλει ανάλογα με τις συνταγές, αλλά κατά μέσο όρο ανέρχεται περίπου είκοσι ημέρες, μετά την οποία προστίθεται το σιρόπι, στο οποίο οι αναλογίες είναι περίπου 600-700 γραμμάρια ζάχαρη ανά λίτρο νερού. Το λικέρ κατόπιν φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. Μετά από τουλάχιστον ένα μήνα, κατά μέσο όρο, ωρίμανσης εντός φιάλης (αλλά για ορισμένες συνταγές η διάρκεια είναι πολύ μικρότερη), το παρασκεύασμα γίνεται το κλασικό κίτρινο λικέρ, ιδιαίτερα κατάλληλο ως χωνευτικό μετά τα γεύματα. Η κίτρινη φλούδα, προερχόμενη από τα καλύτερα ελλειπτικά, συμμετρικά και μεσαία ως μεγάλα σε μέγεθος λεμόνια, είναι το κύριο συστατικό του λιμοντσέλο, η οποία περιέχει αιθέρια έλαια που προσδίδουν στο λικέρ πολύ έντονο άρωμα, καθώς και πολύ δυνατή γεύση. Σύμφωνα με την παράδοση, το λιμοντσέλο παρασκευάζεται για πρώτη φορά στις αρχές του εικοστού αιώνα και η πατρότητά του αποτελεί θέμα αντιδικίας μεταξύ των περιοχών Σορέντο, Αμάλφι καιΚάπρι: στην πραγματικότητα, η παραγωγή αυτού του προϊόντος είναι πολύ δημοφιλής στην Καμπανία με τη χρήση λεμονιών του Σορέντο (ποικιλία φεμινέλο) ή ποικιλίας σφουζάτο του Αμάλφι. Μετά τη δημοτικότητα που πέτυχε το λιμοντσέλο στην Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν επίσης να παράγουν λιμοντσέλο, χρησιμοποιώντας λεμόνια Καλιφόρνιας που ισοδυναμούν με το 90% της εθνικής παραγωγής. Περιφέρεια Καμπανίας Η Χερσόνησος του Σορέντο SFUSATO LEMONSLimoncello - Ποτά - Οινοπνευματώδη | γαστρονόμος
256

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 256 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 256 (CCLVI ) ήταν ένα δίσεκτο έτος, το οποίο ξεκινούσε την Τρίτη . Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Κλαυδίου και Γλαβρίου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1009 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 256 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 28 Φεβρουαρίου: ο Πάπυρος Οξύρρυγχος 3035, ένα ένταλμα για την φυλάκιση ενός χριστιανού, συγγράφεται. Οι Γότθοι εισβάλλουν στην Μικρά Ασία. Η Δακία χάνεται για την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι Γότθοι εμφανίζονται στα τείχη της Θεσσαλονίκης. Οι Φράγκοι διασχίζουν τον Ρήνο. Οι Αλαμαννοί φθάνουν στο Μιλάνο. Στην Αφρική, οι Βέρβεροι σφαγιάζουν Ρωμαίους εποίκους. Ο Βασιλιάς Σαπώρης ο Α' της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών εισβάλλει στην Μεσοποταμία και την Συρία. Κατακτά και λαφυραγωγεί την Αντιόχεια, καταστρέφει την Δούρα-Ευρωπό και λεηλατεί την Ανατολίτικη πόλη της Ζεύγμας στον Ευφράτη. Μία ολέθρια πυρκαγιά και ένας ακόλουθος σεισμός προκαλούν την ερήμωση της Ζεύγμας. Οι Ρωμαϊκές πόλεις αρχίζουν να χτίζουν τείχη ενόσω η άμυνα των συνόρων αρχίζει να καταρρέει. Κίνα Ξεκινά η αποκατάσταση της ειρήνης και της ηρεμίας στην Κίνα με τις νίκες του Βασιλείου του Ουέι στα βόρεια. Η κυβερνώσα δυναστεία εξουθενώνεται από τον πόλεμο και το βασίλειο κυβερνάται από τους υπουργούς του. Ιατρική Η μεγάλη πανδημία του ρωμαϊκού κόσμου πλήττει βίαια τον Πόντο στην Μαύρη Θάλασσα και προκαλεί τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές στην Αλεξάνδρεια, ενθαρρύνοντας χιλιάδες ν' ασπασθούν τον Χριστιανισμό. Θρησκεία Ο Αυτοκράτορας Βαλεριανός διώκει Χριστιανούς. Ο Πάπας Στέφανος Α' απειλεί ν' αφορίσει τον Κυπριανό, επίσκοπο Καρχηδόνας και άλλους επισκόπους στην Αφρική και στην Μικρά Ασία αν δεν σταματίσουν να επαναβαπτίζουν αιρετικούς. Ο Κυπριανός επιτίθεται στον Πάπα με μία διατριβή που υποστηρίζεται από το Συμβούλιο της Καρχηδόνας. Στέλνει επιτετραμμένους στην Ρώμη, καλλιεργώντας την απειλή του σχίσματος μεταξύ της Ρωμαϊκής και της Καρχηδονικής Εκκλησίας. Λαμβάνει χώρα η Σύνοδος της Καρχηδόνας. Άρειος, ιδρυτής του Αρειανισμού 19 Οκτωβρίου: Σαν Τζαν, Κινέζος στρατηγός και αντιβασιλέας του Ανατολικού Γου (γεννιέται το 219) 21 Οκτωβρίου: Λου Ντάι, Κινέζος στρατηγός του Ανατολικού Γου (γεννιέται το 161) Γκουάν Λου, Κινέζος μάντης (γεννιέται το 209) Γουάν Σου, Κινέζος αξιοματούχος και κομφουκιανός λόγιος στο Σάο Ουέι (γεννιέται το 195)
Τσινιλί Κιοσκ

Το Τσινιλί Κιοσκ (τουρκ: Çinili Köşk) είναι ένα περίφημο ιστορικό κτίριο στη Κωνσταντινούπολη με πλούσιο εξωτερικά και εσωτερικά διάκοσμο από επισμαλτωμένες πολύχρωμες ψηφίδες (κοινώς «τσινιά», εξ ου και η ονομασία του) που το καθιστούν αριστούργημα τέχνης και αρχιτεκτονικής. Το κτίριο αυτό είναι το πρώτο που ανήγειρε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής μετά την άλωση της Πόλης. Η αποπεράτωσή του ολοκληρώθηκε, σύμφωνα με περσική πινακίδα της πρόσοψης, το 887 έτος Εγίρας, δηλαδή το έτος 1472. Αρχικά το κτίριο αυτό χρησιμοποιήθηκε για ενδιαίτημα αναψυχής, αποτελώντας παράρτημα των Σουλτανικών ανακτόρων. Φαίνεται όμως ότι μετά το θάνατο του Πορθητή το «περίπτερο» αυτό («Κιοσκ») παραμελήθηκε για να καταστεί αργότερα τόπος προφυλάκισης των Μεγάλων Βεζύρων ή άλλων αξιωματούχων και μεγιστάνων. Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Σουλτάνος Μουράτ Γ' το ανακαίνισε προσθέτοντας στη νοτιοδυτική αίθουσα μαρμάρινη κρήνη που διατηρείται μέχρι και σήμερα σε άριστη κατάσταση. Μετά όμως το θάνατο του Μουράτ Γ' το περίπτερο έμεινε πιθανώς και πάλι κενό όπου τελικά με αυτοκρατορικό διάταγμα παραχωρήθηκε στο Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να χρησιμοποιθεί ως αρχαιολογικό μουσείο.

 Το κτίριο αυτό αποτελείται από μια σχεδόν τετράγωνη ογκώδη οικοδομή διαστάσεων 34 Χ 32 μέτρων που έχει ανεγερθεί επί πλαγιάς του πρώτου λόφου επί αναγκαίας υποδομής στραμμένης βορειοανατολικά. Το εσωτερικό του περιπτέρου είναι κανονικά διαιρεμένο με σταυρό σε τέσσερα διαμερίσματα κατά τον βυζαντινό ρυθμό. Οι δύο πλάγιες πλευρές της σταυρικής διάταξης φέρουν δύο τεράστια αραβόσχημα κιγκλιδωτά παράθυρα, η δε οπίσθια πλευρά φέρει στο κέντρο θολωτή προεξοχή 7 μέτρων, που μοιάζει με την εξωτερική όψη των «ιερών» των χριστιανικών ναών. Στη πρόσοψη του κτιρίου υφίσταται σε όλο το πλάτος του, θολωτή στοά (αίθριο) που υποβαστάζεται από 14 εξωτερικούς μαρμάρινους κίονες. Προ του μέσου της στοάς αυτής υφίσταται προεξοχή θολωτής εξέδρας (ανάβαθρο) από την οποία φέρονται δύο μαρμάρινες κλίμακες σε αντιτακτή διάταξη. Οι κλίμακες αυτές προστέθηκαν στην αρχή του 19ου αιώνα πλην όμως σήμερα έχουν αφαιρεθεί για ανάγκες πεζοδρόμησης. Το όλο κτίριο καλύπτεται από θολωτά τόξα στο κέντρο των οποίων υψώνεται τρούλος. Ο εξωτερικός ρυθμός δίνει την εντύπωση μιας ανάμειξης περσικής, βυζαντινής και μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής, ειδικά όμως ο εξωτερικός διάκοσμος είναι καθαρής περικής τεχνικής. Στη πρόσοψη υπάρχουν τρεις χαρακτηριστικές γωνιώδεις αψίδες με την μεσαία μεγαλύτερη, όπου και η μεγαλοπρεπής είσοδος. Το δε εσωτερικό της αψίδας είναι όλο επενδυμένο με κεραμικές ψηφίδες. Το σχέδιο της επένδυσης αυτής δεν είναι ζωγραφισμένο αλλά αποτελείται από ένα πλήθος ψηφιδωτών σε μορφή μωσαϊκού. Το δε εσωτερικό του κτιρίου παλαιότερα έφερε επένδυση από πλάκες με χρυσό διάκοσμο. Σήμερα σε μια αίθουσα διατηρείται ακόμη τμήμα εκείνου του διακόσμου. Τέλος το όλο οικοδόμημα έφερε στο άνω μέρος ξύλινο προστέγασμα, που όμως καταστράφηκε. Σήμερα το Τσινιλί Κιοσκ είναι μουσείο κεραμικής τέχνης. Σε αυτό στεγάζονται όλες οι συλλογές αρχαίας περσικής και μουσουλμανικής κεραμικής τέχνης καθώς και ψηφιδωτών. Βρίσκεται κοντά και ανατολικά του ανακτόρου Τοπ Καπί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tiled Kiosk στο Wikimedia Commons
Λουί Ραμίρεζ Σαλνταριάγα

Ο Λουί Ανχέλ Ραμίρεζ Σαλνταριάγα, (ισπ. Luis Ángel Ramírez Saldarriaga), γνωστός και ως El Caballero Gaucho (1917 - 2013 ) ήταν τραγουδιστής και συνθέτης της κολομβιανής λαϊκής μουσικής. Θεωρείται ο μεγάλος ερμηνευτής της λαϊκής λατινικής μουσικής.

 Γεννήθηκε στις 10. Ιουνίου 1917 στην Λα Βιρχίνια της Κολομβίας. Πατέρας του ήταν ο Πέδρο Αντόνιο και μητέρα του η Κάρμεν Εμίγια, μουσικό ντουέτο. Η πρώτη του εμφάνιση στον διαγωνισμό του ερασιτεχνικού ραδιοφωνικού σταθμού της Αρμενίας Pregones del Quindío ήταν παταγώδης αποτυχία. Ήταν ακόμη αυτοδίδακτος με ασυνήθιστο προσωπικό στιλ. Επέμεινε όμως, και αφού επέστρεψε στον συγκεκριμένο σταθμό, αυτή τη φορά κέρδισε την πρώτη θέση και έγινε γνωστός. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Περέιρα, όπου εργάστηκε ως μαραγκός επίπλων. Με τον αδελφό του José Ramírez και τον ξάδερφό του Luis Bernardo Saldarriaga σχημάτισε το τρίο Trovadores Andinos. Έμεινε πάνω από 55 χρόνια στο καλλιτεχνικό προσκήνιο με πολλές επιτυχίες. Κέρδισε δύο πλατινένιους και τρεις χρυσούς δίσκους. Απεβίωσε στην Περέιρα στις 9 Αυγούστου 2013 μετά από σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Τσετσενο-Ινγκουσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Τσετσενο-Ινγκουσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, ή Τσετσενο-Ινγκουσετική ΑΣΣΔ ήταν μια αυτόνομη δημοκρατία εντός της Ρωσικής ΣΟΣΔ. Η πρωτεύουσα ήταν το Γκρόζνι. Στην απογραφή του 1979, η έκταση ήταν 19.300 τ.χλμ. και είχε πληθυσμό 1.155.805 (απογραφή 1979). Οι 611.405 ήταν Τσετσένοι, οι 134.744 ήταν Ινγκουσέτιοι, ενώ οι υπόλοιποι ήταν Ρώσοι και άλλες εθνοτικές ομάδες.

 Το 1810, η ιστορική Ινγκουσετία εντάχθηκε οικειοθελώς στην Αυτοκρατορική Ρωσία, και το 1859 η ιστορική Τσετσενία προσαρτήθηκε στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του μακρού Καυκάσιου πολέμου του 1817-64. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, στις 20 Ιανουαρίου του 1921, η Τσετσενία και η Ινγκουσετία εντάχθηκε στην Ορεινή Σοβιετική Δημοκρατία. Η διαίρεση της Ορεινής ΑΣΣΔ ξεκίνησε λίγο μετά το σχηματισμό της, και η Επαρχία της Τσετσενίας διαχωρίστηκε στις 30 Νοεμβρίου 1922 ως Τσετσενική Αυτόνομη Περιφέρεια. Στις 7 Ιουλίου του 1924, τα απομεινάρια της Ορεινής ΑΣΣΔ χωρίστηκαν στην Αυτόνομη Περιφέρεια Βόρειας Οσσετίας και τη Ινγκουσετική Αυτόνομη Περιφέρεια. Στις 15 Ιανουαρίου 1934, οι Αυτόνομες Περιφέρειες Τσετσενίας και Ινγκουσετίας ενώθηκαν στη Τσετσενο-Ινγκουσετική Αυτόνομη Περιφέρεια, η οποία προβιβάστηκε σε ΑΣΣΔ (Τσετσενο-Ινγκουσετική ΑΣΣΔ) στις 5 Δεκεμβρίου του 1936. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942-43, η δημοκρατία κατελήφθη μερικώς από τη Ναζιστική Γερμανία, ενώ από 40.000 Τσετσένοι πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό. Στις 3 Μαρτίου του 1944, υπό τις διαταγές του Ιωσήφ Στάλιν, η δημοκρατία διαλύθηκε και ο πληθυσμός της απελάθηκε με τη βία μετά τις κατηγορίες για συνεργασία με τους εισβολείς και αποσχιστικές τάσεις. Το έδαφος της ΑΣΣΔ διαιρέθηκε μεταξύ του Κράι Σταυρούπολης (όπου δημιουργήθηκε ο Φύλακας Γκρόζνι), της ΑΣΣΔ του Νταγκεστάν, τη Βόρεια Οσσετική ΑΣΣΔ και τη Γεωργιανή ΣΣΔ. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1957 από τον Νικίτα Χρουστσόφ. Τον Νοέμβριο του 1990, η δημοκρατία εξέδωσε δήλωση κυριαρχίας και τον Μάιο του 1991 ανακηρύχθηκε μια ανεξάρτητη Τσετσενο-Ινγκουσετική Δημοκρατία, η οποία στη συνέχεια χωρίστηκε στις ανεξάρτητες Δημοκρατίες της Τσετσενίας και Ινγκουσετίας. Σήμερα, και οι δύο είναι ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας. Στατιστικά στοιχεία ζωτικής σημασίαςΠηγή: Ρωσική Ομοσπονδιακή Κρατική Στατιστική ΥπηρεσίαΕθνοτικές ομάδεςΣυνδυασμένα αποτελέσματα από την Τσετσενία και την Ινγκουσετία Ιστορία της Τσετσενίας Κατάλογος των ηγετών της Κομμουνιστικής Τσετσενίας Πρώτος Γραμματέας του Τσετσενο-Ινγκουσετικού Κομμουνιστικού Κόμματος
Καπνικαρέα

Καπνικαρέα ή Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας ονομάζεται μία μικρή, βυζαντινή εκκλησία που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και η οποία βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Ερμού, τον εμπορικότερο δρόμο του ιστορικού κέντρου της πόλης. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου και ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έτσι λοιπόν ονομάζεται «Ιερός Πανεπιστημιακός Ναός».

 Ο αρχιτεκτονικός της ρυθμός είναι σύνθετος τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος. Αναφέρεται ότι έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερης εκκλησίας την οποία είχε ανεγείρει η Αιλία Ευδοκία, Αθηναία σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Μικρού. Η αρχική εκκλησία είχε χτιστεί με τη σειρά της (όπως συνηθιζόταν) πάνω στα θεμέλια αρχαίου ελληνικού ναού, αφιερωμένου σε γυναικεία θεότητα, πιθανότατα την Αθηνά ή την Δήμητρα. Στο ναό βρίσκονται ενσωματωμένα οικοδομικά στοιχεία όπως κίονες και εντοιχισμένα γλυπτά και επιγραφές. Τα εν λόγω οικοδομικαά στοιχεία είναι μέρη του ναού της Αθηνάς ή της Δήμητρας που βρισκόταν στο σημείο, ο οποίος καταστράφηκε και από τα κομμάτια του χτίστηκε η Καπνικαρέα. Στη βόρεια πλευρά του ναού έχει προστεθεί παρεκκλήσιο με τρούλο, στη μνήμη της Αγίας Βαρβάρας. Το όνομα της εκκλησίας θεωρείται ότι προέρχεται από αυτόν που την έκτισε, ο οποίος εισέπραττε ένα φόρο σε ακίνητα, για κάθε καμινάδα τους, στα χρόνια του Βυζαντίου, τον καπνικό φόρο. Πιο παλιά είχε το όνομα Καμουχαρέα, από το όνομα των χρυσοΰφαντων υφασμάτων (καμουχάς) τα οποία πιθανότατα έφτιαχναν σε εργαστήρια στην περιοχή. Κατά την Τουρκοκρατία ονομαζόταν εκκλησία της Βασιλοπούλας και του Πρέντζα. Το 1834 υπήρξε σχέδιο κατεδάφισης του ναού το οποίο δεν εκτελέσθηκε με παρέμβαση του Λουδοβίκου της Βαυαρίας, του πατέρα του Όθωνα. Ο Φώτης Κόντογλου (γνωστός Έλληνας ζωγράφος του 20ου αιώνα) έχει αγιογραφήσει την εικόνα της Πλατυτέρας στο Ιερό του Ναού. «Καπνικαρέα, Περιγραφή (Υπουργείο Πολιτισμού)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2008. «Καπνικαρέα, Διοικητικές πληροφορίες από το Υπουργείο Πολιτισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2008. «Φωτογραφίες της Καπνικαρέας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2007.
Echo

Στην πληροφορική, η echo είναι εντολή στο DOS, το OS/2, τα Microsoft Windows, το Singularity, το Unix και τα τύπου Unix (Unix-like) λειτουργικά συστήματα, που δείχνει μια συμβολοσειρά στο τερματικό. Συνληθως χρησιμοποιείται από σενάρια κελύφους και αρχεία δέσμης (batch files) για την έξοδο κειμένου σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στην οθόνη ή σε κάποιο αρχείο.

 Κάποιες παραλλαγές του Unix υποστηρίζουν επιλογές όπως η -n και η -e. Αυτές δε συμφωνούν με το πρότυπο λόγω ιστορικών διαφορών μεταξύ του BSD και του System V; η εντολή printf μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις που αυτό είναι πρόβλημα. Αν χρησιμοποιηθούν οι ακολουθίες διαφυγής ANSI (ANSI escape code) SGR, τα συμβατά με αυτές τερματικά μπορούν να δείξουν κείμενο με χρώμα: Η εντολή echo μπορεί να υλοποιηθεί στη γλώσσα προγραμματισμού C σε μερικές γραμμές κώδικα: Κατάλογος βοηθημάτων του Unix Άρθρο από το Microsoft TechNet για την Echo (Αγγλικά) Γράφοντας προγράμματα με την Echo (DOS) (Αγγλικά)
Απόλυτοι αριθμοί

Οι απόλυτοι αριθμοί ή απόλυτα αριθμητικά στην γλωσσολογία είναι επίθετα τα οποία χρησιμοποιούνται για την ολογράφως έκφραση των αριθμών καθώς και για τον ολογράφως προσδιορισμό ποσότητας. Διαφέρουν από τους τακτικούς αριθμούς οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς της ταξινόμησης ή προσδιορισμό τμήματος (πρώτο, τέταρτο, κτλ).

 Οι απόλυτοι αριθμοί ανάλογα με την περίπτωση μπορούν να εκφραστούν σε αρσενικός γένος (ένας), θηλυκό (μια), ή ουδέτερο (ένα), σε ενικό (τρία) και πληθυντικό (τρεις). Παραλλαγή τους αποτελούν οι λέξεις που προσδιορίζουν ομαδοποιήσεις αριθμητικών συνόλων όπως μονάδες ή μονάδα, δυάδες ή δυάδα, τριάδες ή τριάδα κτλ. Η ουδέτερη ενική μορφή των αριθμών εκφράζει την καθιερωμένη ολογράφως έκφραση των αριθμών ως ουσιαστικό. Αριθμητικά επίθετα / users.sch.gr
Σχέσεις Βόρειας Μακεδονίας και Τουρκίας

Οι σχέσεις Βόρειας Μακεδονίας και Τουρκίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Βόρειας Μακεδονίας και της Τουρκικής Δημοκρατίας. Η Βόρεια Μακεδονία διαθέτει πρεσβεία στην Άγκυρα και γενικό προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η Τουρκία έχει πρεσβεία στα Σκόπια και γενικό προξενείο στο Μοναστήρι (Μπίτολα). Η Τουρκία και η Βόρεια Μακεδονία έχουν επίσης καλές οικονομικές σχέσεις. Υπάρχουν αρκετές τουρκικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Βόρεια Μακεδονία, κυρίως οι TAV Airports Holding και Şişecam. Και οι δύο χώρες φιλοδοξούν να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αναγνώριση της Βόρειας Μακεδονίας από την Τουρκία εξαρτάται από την υποστήριξη από πλευράς Βόρειας Μακεδονίας της ελεύθερης κυκλοφορίας και των δικαιωμάτων της αλβανικής κοινότητας στη χώρα.

 Λόγω ιστορικών και πολιτιστικών αμοιβαίων σχέσεων και ανθρώπινων δεσμών, η Βόρεια Μακεδονία και η Τουρκία έχουν πολύ στενές και φιλικές σχέσεις. Λίγο μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Βόρειας Μακεδονίας από την πρώην Γιουγκοσλαβία το 1991, η Τουρκία αναγνώρισε την κυριαρχία της Βόρειας Μακεδονίας ως μία από τις πρώτες χώρες. Σε δημοσκοπήσεις που διεξήχθησαν το 2010, η Τουρκία θεωρείται φιλική χώρα με θετική εικόνα σε μια μεγάλη πλειοψηφία (80%) ανθρώπων στη Βόρεια Μακεδονία, λόγω της τουρκικής υποστήριξης της Βόρειας Μακεδονίας για το ζήτημα της ονομασίας με την Ελλάδα. Το Φεβρουάριο του 2018, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε την υποστήριξή του για τη θέση της Βόρειας Μακεδονίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων σχετικά με το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα, αναφέροντας ότι η θέση της Ελλάδας είναι λανθασμένη. Υπάρχουν 77.959 πολίτες που δηλώνονται ως Τούρκοι στη Βόρεια Μακεδονία, που αποτελούν το 3,85% του πληθυσμού της χώρας. Οι Τούρκοι της Βόρειας Μακεδονίας χρησιμεύουν ως γέφυρα μεταξύ των δύο κρατών και αποτέλεσαν μέρος ενός προγράμματος συνεργασίας στον τομέα του πολιτισμού για την περίοδο 2009 έως 2011. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι δύο πλευρές θα ενέτειναν τη συνεργασία σε διάφορα θέματα τεχνών και πολιτισμού. Επιπλέον, οι χώρες θα προωθούσαν τον πολιτισμό τους και θα άνοιγαν τα Κέντρα Πολιτιστικής Πληροφόρησης - Μακεδονία στην Κωνσταντινούπολη και Τουρκία στα Σκόπια. Με την ευκαιρία αυτή, ο υπουργός της Βόρειας Μακεδονίας ανακοίνωσε επίσης ότι η κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας αποφάσισε να ανακαινίσει το σπίτι των γονέων του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, που βρίσκεται στο χωριό Κότζατζικ κοντά στο Ντέπαρ. Οι τουρκικές αρχές επέτρεψαν στους αρχαιολόγους της Βόρειας Μακεδονίας να φτιάξουν ένα αντίγραφο της Σαρκοφάγου του Αλεξάνδρου που θα εκτίθονταν αργότερα σε μουσείο της πΓΔΜ. Πρεσβεία της Βόρειας Μακεδονίας στην Άγκυρα Πρεσβεία της Τουρκίας στα Σκόπια
Φούτερ

Φούτερ ονομάζονται όλες οι κατασκευασμένες από σχετικά ζεστό ύφασμα μακρυμάνικες κολεγιακές μπλούζες οι οποίες αποτελούν μέρος της αθλητικής ένδυσης ή χρησιμοποιούνται για πρόχειρη ένδυση. Επίσης έτσι ονομάζονται όλα τα ρούχα με κουκούλα εκτός των μπουφάν.

 Η ονομασία του ρούχου προήλθε απ' τη Γερμανική λέξη Futter η οποία μεταξύ άλλων σημαίνει και φόδρα. Τα φούτερ πρωτοφτιάχτηκαν στη Γερμανία κι από κει διαδόθηκαν στον υπόλοιπο κόσμο. Βγαίνουν σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και μπορεί κανείς να διαλέξει όποιο του αρέσει.
Νίκη Γρανά

Η Νίκη Γρανά (Αθήνα, 16 Απριλίου 1987) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και τραγουδίστρια.Είναι κυρίως γνωστή για τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά Κλεμμένα Όνειρα.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Το 2002, σε νεαρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι ενώ συνεργάστηκε με τους Πυξ Λαξ στο Σταυρό του Νότου κάνοντας φωνητικά. Όταν τελείωσε το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές της πάνω στο αντικείμενο της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη απ' όπου αποφοίτησε το 2009, ενώ έχει σπουδάσει μουσική στο Εθνικό Ωδείο. Στις 15 Απριλίου του 2021 εκείνη κι ο σύντροφός της απέκτησαν το πρώτο τους παιδί,τη Φλώρα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως ηθοποιός στην τηλεόραση, με ένα μικρό ρόλο, στη σειρά Μαύρα Μεσάνυχτα ενώ έκανε εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές. Έχει συνεργαστεί με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Μίλτος Πασχαλίδης ενώ έχει ολοκληρώσει τον πρώτο της δίσκο, σε συνεργασία με την μπάντα της, τους misty9.Η πρώτη γνωστή εμφάνιση στην τηλεόραση έγινε το 2011, στην καθημερινή σειρά Κλεμμένα Όνειρα στο Mega Channel. Εκεί για τρεις σεζόν υποδύθηκε τη Φρύνη Δημητριάδη, μία νεαρή φοιτήτρια που συγκατοικούσε με την κεντρική πρωταγωνίστρια της σειράς. Μετά την ολοκλήρωση του ρόλου της στη σειρά ακολούθησαν διάφορες συμμετοχές στη δραματική σειρά Δικαίωση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αρβανίτη τη σεζόν 2014-2015. Το 2017 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Κώστα Αποστολίδη, τη Ζέτα Δούκα και την Ελισάβετ Μουτάφη στην καθημερινή σειρά Αρ3να στο Star Channel. Τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε μαζί με την Πηνελόπη Αναστασοπούλου, τη Θωμαΐδα Ανδρούτσου και την Κατερίνα Μισιχρόνη στην κομεντί 4xxx4. Το 2018, έπαιξε σε ένα επεισόδιο της αστυνομικής σειράς Έγκλημα και Πάθος.
Ανδρέας της Αυστρίας

Ο Ανδρέας, γερμ. Andreas (15 Ιουνίου 1558 - 12 Νοεμβρίου 1600) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν μαρκήσιος (μαργράβος) του Μπούργκαου, καρδινάλιος και επίσκοπος της Κωνσταντίας και του Μπρίξεν.

 Ήταν γιος του Φερδινάνδου Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και της πρώτης συζύγου του Φιλιππίνης Βέλσερ· ο γάμος ήταν μοργανατικός. Είχε δύο φυσικά τέκνα, που ανατράφηκαν από τον αδελφό του Κάρολο μαργράβο του Μπούργκαου: (νόθος) Χάνς-Γκέοργκ ντελι Αμπίτσι, γενν. 1583. (νόθη) Σουζάνα ντελι Αμπίτσι 1584-1653. Heinrich Benedikt (1957), Burgau, Andreas, 3, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 43–44 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο) Margot Rauch: Karl von Burgau und Kardinal Andreas von Österreich, in: Philippine Welser & Anna Caterina Gonzaga: Die Gemahlinnen Erzherzog Ferdinands II., catalogue for an exhibition, Innsbruck, 1998 Margot Rauch: Kardinal Andreas von Österreich, in: Ambras — Das Schloss der Philippine Welser, permanent presentation, Innsbruck, 2007 Eduard Widmoser: Kardinal Andreas von Österreich, Markgraf von Burgau (1558-1600), in: Lebensbilder aus dem Bayerischen Schwaben, vol. 4, Munich, 1955, p. 249-259. Constantin von Wurzbach: [1], in: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich Short biography
Γκαντ Μπεκ

Ο Γκαντ Μπεκ (γερμ. Gad Beck) (30 Ιουνίου 1923-24 Ιουνίου 2012) ήταν Γερμανός Εβραίος που αγωνίστηκε στην αντίσταση κατά των Ναζί. Επέζησε του Ολοκαυτώματος και δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, για την οποία έγινε ευρύτερα γνωστός.

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο της τότε Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος, και η μητέρα του είχε ασπασθεί την εβραϊκή θρησκεία. Μεγάλωσε στο προάστιο Βάισενζε του Βερολίνου και πήγε στο δημοτικό, όπου οι συμμαθητές του τον καταδυνάστευαν. Το 1934 άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σε εβραϊκή σχολή, αλλά αναγκάστηκε να σταματήσει για να δουλέψει και να βγάλει το μεροκάματο. Το 1941 έγινε μέλος της παγκόσμιας σιωνιστικής οργάνωσης «Hechaluz», με στόχο τη μετοίκηση των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Έλαβε ενεργό και οργανωτικό μέρος στην αντίσταση κατά των Ναζί. Στα τελευταία χρόνια του πολέμου διεύθυνε την οργάνωση «Chug Chaluzi», η οποία διέσωσε πολλούς Εβραίους που ζούσαν κρυμμένοι για να μην τους εξοντώσουν οι Ναζί. Στις αρχές του 1945 προδόθηκε με αποτέλεσμα να συλληφθεί από την Γκεστάπο και να κρατηθεί σε στρατόπεδο διερχομένων Εβραίων στο Βερολίνο. Μετά το τέλος του πολέμου έζησε στο Μόναχο, μετανάστευσε το 1947 στο Ισραήλ, και ξανά επέστρεψε στη Γερμανία το 1979. Εργάστηκε στενά με τον Χάιντς Γκαλίνσκι, ο οποίος τότε διατελούσε πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου των Εβραίων στη Γερμανία. Το 1955 ο Μπεκ δημοσίευσε τα «αυτοβιογραφικά απομνημονεύματα ενός ομοφυλόφιλου Βερολινέζου Εβραίου» με τίτλο «Und Gad ging zu David» και δημιούργησε σκάνδαλο. Έκτοτε εμφανίστηκε σε πολλές διαλέξεις και αναγνώσεις ανά την Ευρώπη και Αμερική. Und Gad ging zu David. Die Erinnerungen des Gad Beck 1923 bis 1945. Edition Diá, Berlin 1995, ISBN 3860343130 Die Freiheit des Erzählens. Das Leben des Gad Beck (Γερμανικά) Παρουσίαση του Gad Beck στο United States Holocaust Memorial Museum (Αγγλικά)
Ντομίνγκο Ταρασκόνι

Ο Ντομίνγκο Αλμπέρτο ​​Ταρασκόνι (Domingo Alberto Tarasconi, 20 Δεκεμβρίου 1903 – 3 Ιουλίου 1991) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της εποχής του, ήταν πέντε φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Αργεντινής, ενώ με την εθνική ομάδα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 11 τέρματα.

 Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και ξεκίνησε την καριέρα του στην Ατλάντα με την Μπόκα Τζούνιορς να ανακαλύπτει γρήγορα το ταλέντο του και να τον εντάσει στο δυναμικό της το 1922. Στην πρώτη του χρονιά στην Μπόκα κατακτά το πρωτάθλημα και είναι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 40 γκολ. Κατέκτησε 10 τίτλους με το σύλλογο, μεταξύ των οποίων 5 πρωταθλήματα. Στην επιτυχημένη περιοδεία της Μπόκα στην Ευρώπη το 1925 (η πρώτη για ομάδα της Αργεντινής), ο Ταρασκόνι σημείωσε 8 γκολ. Στην μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της Μπόκα επί της Ρίβερ Πλέιτ (6–0, 23 Δεκεμβρίου 1928) συνέβαλε με δύο γκολ. Σημείωσε συνολικά 193 γκολ για την Μπόκα Τζούνιορς, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση μεταξύ των παικτών με τα περισσότερα σκορ στην ιστορία του συλλόγου.Έφυγε από την Μπόκα το 1932, έπαιξε δύο παιχνίδια για τους Νιούελς Ολντ Μπόις και στη συνέχεια μετακόμισε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου ήταν ο πρώτος σκόρερ στην τελευταία του σεζόν, με τη Σαν Μαρτίν ντε Τουκουμάν το 1934. Έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι το 1936 για την Αρχεντίνος Τζούνιορς. Έκλεισε την καριέρα με συνολικά 208 τέρματα πρωταθλήματος σε 289 αγώνες.Με την εθνική ομάδα της Αργεντινής σημείωσε 18 τέρματα σε 24 αγώνες, συμμετείχε σε τέσσερα Κόπα Αμέρικα, κερδίζοντας δύο τίτλους (1925, 1929) και δύο δεύτερες θέσεις (1924, 1926). Κορυφαία στιγμή στη καριέρα του η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, με την Αργεντινή να φτάνει στον τελικό έχοντας πετύχει στην πορεία τρία χατ τρικ (ο μόνος που έχει πετύχει κάτι τέτοιο), τέσσερα γκολ επί των Ηνωμένων Πολιτειών (11–2), τέσσερα κατά του Βελγίου (6–3) και τρία επί της Αιγύπτου (6–0). Στον τελικό σίγησε με την πανίσχυρη Ουρουγουάη να κατακτά το τρόπαιο. Με 11 τέρματα ισοφάρισε το ρεκόρ του Δανού Σόφους Νίλσεν από το 1908. Μπόκα Τζούνιορς Πρωτάθλημα Αργεντινής (5): 1923, 1924, 1926, 1930, 1931 Copa Ibarguren (2) : 1924, 1925 Copa Competencia Jockey Club : 1925 Copa Estímulo : 1926Αργεντινή Κόπα Αμέρικα (2): 1925, 1929 Ολυμπιακοί Αγώνες: Ασημένιο μετάλλιο 1928Ατομικές διακρίσεις Κορυφαίος σκόρερ Ολυμπιακών Αγώνων 1928 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Αργεντινής (5) : 1922, 1923, 1924, 1927, 1934 (AAF) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Domingo Tarasconi στο Wikimedia Commons
Βαχός Ηρακλείου

Ο Βαχός (κάτοικοι 63 το 2011) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Δίκτη σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από την πόλη του Ηρακλείου. Οι κάτοικοι (Βαχουδιανοί) ασχολούνται με τη γεωργία , ειδικότερα την καλλιέργεια μπανάνας και οπωροκηπευτικών. Παράγουν επίσης ελαιόλαδο. Το Δημοτικό διαμέρισμα έχει έναν μόνο οικισμό που είναι και η έδρα (ο Βαχός). Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα είναι ο σημαντικότερος, ενώ υπάρχει και στα κοιμητήρια ο Άγιος Μάρκος.

 Η ονομασία πιθανότατα προέρχεται από το Βάκχος και υποδηλώνει τα γλέντια που ακόμα και σήμερα αφθονούν στο χωριό. Το χωριό δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές μολονότι υπήρχε. Αυτό φαίνεται από τις τουρκικές απογραφές, στις οποίες αναγράφεται. Στην απογραφή του 1671 ο Βαχός είχε 11 χαράτσα. Όπως και τα λεγόμενα "καμένα χωριά" δίπλα στο Βαχό, το χωριό αυτό δέχτηκε την οργή του Γερμανού κατακτητή το 1943. Στο Βαχό, πριν από την εκτέλεση των κατοίκων, πρότειναν στον πρόεδρο της Κοινότητας Ηρακλή Πνευματικάκη να υπογράψει έγγραφη αποδοκιμασία των ανταρτών, για να εξευμενίσει τους Γερμανούς, όμως αυτός αρνήθηκε λέγοντας: Εγώ την υπογραφή μου δεν την ατιμάζω. Συγκέντρωσαν τους άνδρες και συγχρόνως οι Γερμανοί λεηλάτησαν το χωριό. Τη στιγμή της εκτελέσεως ο πρόεδρος Ηρακλής Πνευματικάκης φίλησε τους συγχωριανούς του λέγοντας:Έτσι, παιδιά, αποχτάται η Λευτεριά. . Εκτελέστηκαν συνολικά 23 κάτοικοι του χωριού.Δείτε Κοινότητα Βαχού Ολοκαύτωμα της Βιάννου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Θανάσης Ντινόπουλος (Καθηγητής ΑΠΘ)

Ο Θανάσης Ντινόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Κτηνιατρικής του Α.Π.Θ. Διετέλεσε Πρόεδρος της Κτηνιατρικής Σχολής (δύο θητείες) και της Ελληνικής Εταιρείας για τις Νευροεπιστήμες, μέλος της Επιτροπής Ερευνών του Α.Π.Θ., μέλος της ομάδας εργασίας για τη σύνταξη του Εσωτερικού Κανονισμού του Α.Π.Θ., μέλος της International Committee of Veterinary Gross Anatomical Nomenclature (INVGAN), Αναπληρωτής Πρόεδρος της Κτηνιατρικής Σχολής και επί μια δωδεκαετία Διευθυντής του Εργαστηρίου Ανατομικής και Ιστολογίας. Μετεκπαιδεύτηκε κατ’ επανάληψη στο Department of Anatomy and Developmental Biology του University College London. Πέρα από ανατομική και ιστολογία, με έμφαση στο νευρικό σύστημα, δίδαξε τα μαθήματα επιλογής Εγκέφαλος και τέχνη και Σφάλματατης Εξέλιξης και Δαρβινικές Πλάνες, καθώς και θέματα της ειδικότητάς του σε τμηματικά και διατμηματικά μεταπτυχιακά προγράμματα του Α.Π.Θ. και του ΠΑ.ΜΑΚ. Είναι συγγραφέας 46 άρθρων, τα περισσότερα δημοσιευμένα σε έγκυρα διεθνή νευροεπιστημονικά περιοδικά, και 72 ανακοινώσεων και ομιλιών σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια.

 «Συγκριτική Ανατομική των Κατοικίδιων Θηλαστικών: Περιφερικό Νευρικό Σύστημα, Αυτόνομο Νευρικό Σύστημα, Αισθητήρια όργανα» (University Studio Press)«Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο. Μια νευροβιολογική ανάγνωση» (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)«Εγκέφαλος και τέχνη» (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)«Νευροηθική» (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)«Νευροαισθητική ή γιατί οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές» (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)«Ο αδέξιος σχεδιαστής. Σφάλματα της εξέλιξης και δαρβινικές πλάνες» (Εκδόσεις ΙΩΝ) «Μικρή πραγματεία για το χιούμορ. Η βιολογία του κωμικού και του γέλιου» (Εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη)«Ύπνος και όνειρα» (University Studio Press)«Συναισθησία ή το ημερολόγιο γράφει μπλε Ιουλίου» (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)«Ας μιλήσουμε για τον εγκέφαλο. Από τους νευρώνες στη συμπεριφορά» (University Studio Press)«Ο αλλόκοτος εγκέφαλος» (ΡΟΠΗ)«Μανιτάρια: Ο θαυμαστός αυτός κόσμος, ο μικρός ο μέγας» (Εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη)Κεφάλαια σε βιβλία: «Νοσήματα του παγκρέατος στον σκύλο και στη γάτα»«Άνθρωποι και ζώα στη Νεοελληνική λογοτεχνία. Από τις αρχές (12ος αι.) ώς σήμερα»«The central visual pathways» (Parnavelas, Dinopoulos, Davies) στο «Handbook of Chemical Neuroanatomy» «Development of neurotransmitters in the mammalian visual system» (Cavanagh, Dinopoulos, Parnavelas) στο «Vision and Visual Disfunction» Μεταφράσεις, επιμέλεια: «Εσωτερική όραση: Μια εξερεύνηση της τέχνης και του εγκεφάλου» του S. Zeki, (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)«Φαντάσματα στον εγκέφαλο» των V. S. Ramachandran και S. Blakeslee (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)«Όραση και τέχνη. Η βιολογία της όρασης» της Μ. Livingstone (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)«Το Μεγαλείο και η Δυστυχία του Εγκεφάλου. Αγάπη, δημιουργικότητα και αναζήτηση της ανθρώπινης ευτυχίας» του S. Zeki (Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου)Στις μεταφράσεις και τα βιβλία του ο Θανάσης Ντινόπουλος δίνει βαρύτητα στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της νευροεπιστήμης και των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών.
Βίκτωρας της Τοννένας

Ο Βικτωρας της Τοννένας (λατινικά: Victor Tunnunensis, πέθανε γύρω στο 570) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Τοννένα της Βόρειας Αφρικής και χρονογράφος της Ύστερης Αρχαιότητας.Πολύ λίγες πληροφορίες έχουμε για τη ζωή του, οι οποίες και αυτές προέρχονται από τις καταχωρήσεις της εποχής του. Ο Βίκτωρας ήταν ένθερμος υποστηρικτής των Τριών Κεφαλαίων, τα οποία είχαν καταδικαστεί από το διάταγμα του Ιουστινιανού του 544, και γι' αυτό συνελήφθη. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα στην εξορία στις Βαλεαρίδες Νήσους και τη φυλάκιση του στο μοναστήρι του Mandracium κοντά στην Καρχηδόνα, μεταφέρθηκε σε φυλακή στην Αλεξάνδρεια, το 556, αυτή τη φορά σε ένα μοναστήρι στην Κάνωπο. Στο 564/565, ο ίδιος και πέντε άλλοι Αφρικανοί επίσκοποι κλήθηκαν από τον Ιουστίνο Β΄ και τον Πατριάρχη Ευτύχιο στην Κωνσταντινούπολη και τους διέταξαν να υπακούσουν στο διάταγμα του αυτοκράτορα. Όταν αυτοί αρνήθηκαν να το πράξουν, φυλακίστηκαν σε διάφορες μονές στην πρωτεύουσα. Ο Βίκτωρας πέθανε περίπου το 570, ίσως ακόμα υπό περιορισμό σε ένα μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη.

 Ο Βικτωρας της Τοννένας είναι ο συγγραφέας ενός χρονικού με τίτλο το Χρονικό, το οποίο αρχίζει από τη δημιουργία του κόσμου και φθάνει μέχρι το τέλος του έτους 566. Μόνο από το 444 έως 566 σώζεται. Το έργο, ωστόσο, είναι μεγάλης ιστορικής αξίας, αφού ασχολείται κυρίως με την αίρεση του Ευτυχιου και τη διαμάχη του σχετικά με τα Τρία Κεφάλαια, ενώ δίνει και κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τους Αρειανιστές και την εισβολή των Βανδάλων. Σε γενικές γραμμές, τα θέματα της εκκλησίας λαμβάνουν περισσότερη προσοχή από άλλα θέματα σε αυτό το χρονικό. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 590 από τον Ιωάννη του Biclaro, ιδρυτή της Μονής του Biclar στη βησιγοτθική Ισπανία (την Ιβηρική Χερσόνησο, που περιλαμβάνει της σύγχρονες Ισπανία και Πορτογαλία).Ο Βίκτωρας έχει πιστωθεί ως ο συγγραφέας του ψευδο-Αμβρόσιος De Poenitentia, αν και ο Βίκτωρας της Cartenna φαίνεται να είναι ο πραγματικός συγγραφέας. The Catholic Encyclopedia (1913 edition): Victor (Bishop of Tunnunum) Georgios Fatouros (1997). "Victor, Bischof von Tunnuna". In Bautz, Traugott. Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL) (in German) 12. Herzberg: Bautz. cols. 1350–1351. ISBN 3-88309-068-9. This article incorporates text from a publication now in the public domain: Herbermann, Charles, ed. (1913). Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company.
Σιμόπουλο Ηλείας

Το Σιμόπουλο είναι κεφαλοχώρι του Νομού Ηλείας, ευρισκόμενο σε μια λοφώδη ημιπεδινή και εύφορη περιοχή σε υψόμετρο 200 μέτρων περίπου και ενδιάμεσα της τεχνητής Λίμνης Πηνειού και της Φολόης. Αποτελεί, σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011, δημοτική κοινότητα και τοπική έδρα της Δημοτικής Ενότητας Πηνείας του Δήμου Ήλιδας.

 Τα χωριά που βρίσκονται εγγύς και στην γύρω περιοχή του Σιμόπουλου είναι ο Άγιος Νικόλαος, ο Λαγανάς, το Καλό Παιδί, ο Ανθώνας, η Βουλιαγμένη, ο Πρόδρομος, τα Γαβράκια, η Σκλίβα, το Μαζαράκι, ο Λάτας, η Εφύρα και η Οινόη. Απέχει οδικώς περίπου: 25 χλμ. από την Αμαλιάδα, 28 χλμ. από τον Πύργο και 60 χλμ. από την Πάτρα. Παλαιότερα υπήρξε ανεξάρτητη κοινότητα της πρώην Επαρχίας Ηλείας. Κατά την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», άνηκε στον πρώην Δήμο Πηνείας αποτελώντας τόσο την έδρα του όσο και έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Στο Σιμόπουλο υπάρχει Κέντρο Υγείας και ΚΕΠ, καθώς και όλες οι σχολικές βαθμίδες της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπως νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και γενικό λύκειο. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σιμόπουλου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σιμόπουλου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας (1835-1912, 2010-σήμερα). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2017.
Λοθάριος ο Χωλός

Ο Λοθάριος ο Χωλός, γαλλ.: Lothaire le Boiteux (848 - 866) μέλος της Δυναστείας των Καρολιδών, ήτανο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού με την πρώτη σύζυγο του Ερμεντρούδη της Ορλεάνης.

 Γεννήθηκε ανάπηρος, γι΄ αυτό οι γονείς του αποφάσισαν να τον στείλουν σε μοναστήρι από τα πρώτα χρόνια της ζωής του· έτσι ορκίστηκε μοναχός (861). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγινε ηγούμενος στο Αβαείο του Σαιν Ζερμαίν στην Οσέρ, όπου και απεβίωσε σε ηλικία 17-18 ετών (865). Heidecker, Karl Josef (2010). The Divorce of Lothar II: Christian Marriage and Political Power in the Carolingian World. Translated by Guest, Tanis M. Cornell University Press. McKitterick, Rosamond (1999). The Frankish Kingdoms under the Carolingians. Pearson Education Limited.
Θησέας Λεχόβου

Ο Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος "Θησέας" Λεχόβου (Α.Μ.Σ. Θησέας) ιδρύθηκε το 1926 ως αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο με έδρα την κωμόπολη Λέχοβο Φλώρινας. Μεταπολεμικά πέρασε μια περίοδο αδράνειας. Η πυρπόληση του Λεχόβου από τους Γερμανούς το 1943 και η δύσκολη μεταπολεμική περίοδος δεν απέτρεψαν την αθλητική δραστηριότητα. Επανιδρύθηκε το 1964 κυρίως ως ποδοσφαιρικό σωματείο. Από τη δεκαετία του '90 καλλιεργεί και το χάντμπολ και μάλιστα με επιτυχία, αφού αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Ο Θησέας αποτελεί το μοναδικό αθλητικό σωματείο της κωμόπολης. Το όνομα του δόθηκε από το ψευδώνυμο ενός Λεχοβίτη μακεδονομάχου (καπετάν Θησέας). Έχει χρώματα πορτοκαλί και μπλε.

 Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 ο Θησέας δημιούργησε τμήμα χάντμπολ, ρίχνοντας το βάρος στα τμήματα υποδομής αγοριών-κοριτσιών. Το άθλημα αυτό είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Δυτική Μακεδονία και βρήκε ανταπόκριση στον κόσμο της κωμοπόλης. Η ανδρική ομάδα του συλλόγου είναι η πιο δημοφιλής. Σύντομα άρχισε να ξεφεύγει από τα τοπικά πλαίσια και το 2006 κατέκτησε τον τίτλο στο περιφερειακό πρωτάθλημα και ανέβηκε στη Β΄ Εθνική. Το 2006-07 μετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής αλλά δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Υποβιβάστηκε, τερματίζοντας στην τελευταία θέση. Όμως, συνέχισε να έχει υψηλούς στόχους. Το 2008 διεκδίκησε ξανά την άνοδό της στη Β΄ Εθνική, αλλά στον αγώνα μπαράζ για την άνοδο ηττήθηκε με 27-22 από τη "Δράμα 1986". Ο Θησέας έχει ισχυρό τμήμα υποδομής στο χάντμπολ και το 2009 η εφηβική ομάδα έφτασε στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου τερμάτισε στην 8η θέση. Ομάδα 2008 Προπονητής: Παναγιώτης Παπαζήσης. Αθλητές: Μισιρλής, Ρισμάνης, Βαραδίνης, Μάρκου, Μπούτσης, Ρήστας, Φωλίνας, Αβραμίδης, Μουστάκας, Κάντσης, Παναγιωτίδης, Μάτλης, Τσάμος, Πλιούμπης,Δετσκας . Το τμήμα χάντμπολ στεγάζεται στο Κλειστό Γυμναστήριο Λεχόβου, το οποίο είναι ολυμπιακών προδιαγραφών και έχει φιλοξενήσει διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις των Ομοσπονδιών Πετοσφαίρισης, Χειροσφαίρισης και Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, όπως τους Βαλκανικούς Αγώνες Χάντμπολ. Η ομάδα ποδοσφαίρου είναι το παλιότερο τμήμα του συλλόγου και λειτουργεί επισήμως από το 1964. Μετέχει με επιτυχία στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Φλώρινας, όπου συνήθως τερματίζει στις μεσαίες θέσεις της βαθμολογίας. Έχει γήπεδο με χλοοτάπητα και φωτισμό, κατάλληλο για σοβαρή αθλητική δραστηριότητα. Από τον Θησέα ξεκίνησε την καριέρα του ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Δημήτρης Νόλης. http://www.radio-lehovo.gr/ https://web.archive.org/web/20081105070222/http://www.lehovo.gr/index2.php ιστοσελίδα κοινότητας Λεχόβου