Langley Aerodrome

Το Langley Aerodrome ήταν πρωτοποριακή, αλλά μη επιτυχημένη, επανδρωμένη, κινούμενη από κινητήρα ιπτάμενη μηχανή η οποία σχεδιάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από τον γραμματέα του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν Σάμιουελ Λάνγκλεϊ. Ο Στρατός Ξηράς των ΗΠΑ χρηματοδότησε το έργο με το ποσό των 50.000$ το 1898 μετά τις επιτυχημένες δοκιμές του Λάνγκλεϊ με μικρής κλίμακας μη επανδρωμένα μοντέλα δύο χρόνια νωρίτερα.

 Ο Λάνγκλεϊ επινόησε τη λέξη "Aerodrome" και την εφάρμοσε σε σειρά μηχανοκίνητων μη επανδρωμένων και επανδρωμένων αεροσκαφών παράλληλων πτερύγων τα οποία κατασκευάστηκαν υπό την επίβλεψη του από προσωπικό του Σμιθσόνιαν τις δεκαετίες του 1890 και του 1900. Η όρος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «αέρας» και «δρομέας». Μετά από μια σειρά μη επιτυχημένων δοκιμών που ξεκίνησαν το 1894, το μη επανδρωμένο ατμοκίνητο μοντέλο του Λάνγκλεϊ με όνομα "Number 5" πραγματοποίησε επιτυχημένη πτήση διάρκειας 90 δευτερολέπτων καλύπτοντας απόσταση 8 χιλιομέτρων με ταχύτητα 40 χλμ/ώρα σε ύψος μεταξύ 24 και 30 μέτρων στις 6 Μαΐου 1896. Τον Νοέμβριο, το μοντέλο "Number 6" πέταξε για περίπου 1,6 χιλιόμετρα. Και τα δύο αεροσκάφη απογειώθηκαν από καταπέλτη πλωτού σπιτιού στον ποταμό Ποτόμακ κοντά στην πόλη Κουάντικο της Βιρτζίνια, νότια της Ουάσινγκτον. Οι πτήσεις εντυπωσίασαν τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτικών Θεόδωρο Ρούζβελτ, ώστε αυτός να βεβαιώσει πως «η μηχανή λειτουργεί» και να ζητήσει από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να συστήσει επιτροπή από τέσσερις αξιωματικούς για να μελετήσει τη χρησιμότητα της «ιπτάμενης μηχανής» του Λάνγκλεϊ τον Μάρτιο του 1898, κάτι που αποτέλεσε την πρώτη καταγεγραμμένη εκδήλωση ενδιαφέροντος του Ναυτικού των ΗΠΑ για την αεροπορία.Ο πρώτος βοηθός του Λάνγκλεϊ Τσαρλς Μ. Μάνλι προσπάθησε να κυβερνήσει το πλήρους κλίμακας Aerodrome, με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 7 Οκτωβρίου και 8 Δεκεμβρίου του 1903. Και στις δύο απόπειρες, οι πλωτοί καταπέλτες εκτόξευσαν το αεροσκάφος όπως πριν, αλλά το Aerodrome δεν κατάφερε να πετάξει και προσέκρουσε στον ποταμό Ποτόμακ δευτερόλεπτα μετά την απογείωση. Οι διασώστες έσυραν τον Μάνλι από το νερό σώο και στις δύο περιπτώσεις. Εννέα μέρες μετά την αποτυχία της 8ης Δεκεμβρίου 1903, οι αδελφοί Ράιτ πραγματοποίησαν τέσσερις επιτυχημένες πτήσεις κοντά στο Κίτι Χόουκ της Βόρειας Καρολίνας. Ο κινητήρας εσωτερικής καύσης του Aerodrome απέδιδε ισχύ 53 ίππων, σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερο από τον πετρελαιοκινητήρα των Ράιτ του 1903. Ωστόσο, ο Λάνγκλεϊ δεν υπολόγισε τα προβλήματα της έντασης στην άτρακτο ή τον ορθό έλεγχο του αεροσκάφους, και έτσι το Aerodrome έσπασε κατά την απογείωση. Ο Λάνγκλεϊ δεν πραγματοποίησε περαιτέρω δοκιμές και τα πειράματά του έγιναν αντικείμενο κριτικής και σχολιασμού από εφημερίδες και το Κογκρέσο των ΗΠΑ. Με την έγκριση του Σμιθσόνιαν, ο Γκλεν Κέρτις πραγματοποίησε εκτεταμένες τροποποιήσεις στο Aerodrome και πραγματοποίησε σύντομες δοκιμές το 1914, σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να προσπεραστεί η ευρεσιτεχνία των αδελφών Ράιτ στα αεροσκάφη και να δικαιωθεί ο Λάνγκλεϊ. Με βάση αυτές τις πτήσεις, το Σμιθσόνιαν εξέθεσε το Aerodrome στο μουσείο του ως το πρώτο βαρύτερο από τον αέρα επανδρωμένο, μηχανοκίνητο αεροσκάφος με «δυνατότητα να πετάξει». Η πράξη αυτή προκάλεσε έριδες με τον Όρβιλ Ράιτ, ο οποίος κατηγόρησε το Σμιθσόνιαν για εσφαλμένη παρουσίαση της ιστορία των ιπτάμενων μηχανών. Ο Όρβιλ ενίσχυσε την αντίδρασή του αρνούμενος να δωρίσει το αυθεντικό Kitty Hawk Flyer του 1903 στο Σμιθσόνιαν, δωρίζοντάς το αντ' αυτού στο Μουσείο Επιστήμης του Λονδίνου το 1928. Η διαμάχη έληξε τελικά το 1942 όταν το Σμιθσόνιαν δημοσίευσε λεπτομέρειες των τροποποιήσεων του Κέρτις στο Aerodrome και αναίρεσε τους ισχυρισμούς του για το αεροσκάφος. Ο Κέρτις ονόμασε τις προετοιμασίες «επιδιορθώσεις» ισχυριζόμενος πως η μόνη προσθήκη στον σχεδιασμό ήταν οι πλωτήρες για την υποστήριξη των δοκιμών σε υδάτινη επιφάνεια αλλά οι επικριτές τις ονόμασαν τροποποιήσεις του αρχικού σχεδιασμού. Στις 22 Ιουνίου 1914, με επιστολή του στην εφημερίδα New York Times, ο εισαγγελέας πατεντών Γκρίφιθ Μπρούερ ρωτούσε «Γιατί, αν η ιπτάμενη μηχανή του Λάνγκλεϊ ήταν μια λειτουργική ιπτάμενη μηχανή, δεν μπόρεσε να πετάξει χωρίς τροποποιήσεις;» Ο Μπρούερ διερωτήθηκε επίσης για την απόφαση να επιτραπεί σε κάποιον που έχει κατηγορηθεί για παραβίαση ευρεσιτεχνιών να προετοιμάσει ένα ιστορικό αεροσκάφος για δοκιμές.Ο Κέρτις πέταξε με το τροποποιημένο Aerodrome από τη λίμνη Κιούκα της Νέας Υόρκης, πραγματοποιώντας άλμα ελάχιστων μέτρων από την επιφάνεια του νερού αρκετές φορές, όχι όμως για πάνω από 5 δευτερόλεπτα κάθε φορά. Φωτογραφίες στις οποίες φαίνεται το κενό ανάμεσα στους πλωτήρες και το νερό που λήφθηκαν από επιπλέον δοκιμές λίγες μέρες αργότερα, δημοσιεύθηκαν στα μέσα. Δύο από τα μοντέλα Aerodrome διατηρούνται μέχρι και σήμερα. Το Aerodrome No. 5, το πρώτο βαρύτερο από τον αέρα σκάφος του Λάνγκλεϊ που πέταξε, εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Αέρος και Διαστήματος του Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον. Το Aerodrome No. 6 βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ, και αποκαταστάθηκε από σπουδαστές μηχανολογίας. Το ύφασμα στις πτέρυγες και το ουραίο πτερύγιο είναι το μοναδικό νέο υλικό, αν και η ουρά και ορισμένα τμήματα των πτερύγων ανακατασκευάστηκαν με τη χρήση παλαιωμένου ξύλου από την ίδια εποχή το οποίο δόθηκε από το Σμιθσόνιαν. Ο Λάνγκλεϊ υπήρξε καθηγητής αστρονομίας στο πανεπιστήμιο πριν αναλάβει τη θέση του στο Σμιθσόνιαν. Το επανδρωμένο Aerodrome διατηρήθηκε αφού ανακατασκευάστηκε και δοκιμάστηκε από τον Κέρτις και επαναφέρθηκε στην αρχική μορφή του Λάνγκλεϊ του 1903 από το προσωπικό του Σμιθσόνιαν. Καταλάμβανε τιμητική θέση στο μουσείο του Σμιθσόνιαν μέχρι το 1908 όταν το Ινστιτούτο έλαβε το αυθεντικό Flyer των Ράιτ του 1903 από το Ηνωμένο Βασίλειο. Έπειτα, το Aerodrome παρέμεινε εκτός εκθέσεων για πολλά χρόνια, ενώ πλέον εκτίθεται και πάλι Ιστορία της αεροπορίας Tobin, James. To Conquer The Air: The Wright Brothers and the Great Race for Flight. Free Press division of Simon & Schuster, Inc. 2003 Αναφορά της εποχής από το περιοδικό Flight