IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Sacred Reich

Οι Sacred Reich είναι αμερικανικό thrash metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1985 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Οι στίχοι του συγκροτήματος ασχολούνταν με την πολιτική και την κοινωνία. Έμειναν δραστήριοι μέχρι το 2000, για να επανέλθουν στην ενεργό δράση από το 2007 και έπειτα.

 Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1985 στο Φοίνιξ, από τον μπασίστα Φιλ Ριντ, τον τραγουδιστή Νταν Κέλι, το ντράμερ Γκρεγκ Χολ και τους κιθαρίστες Τζέισον Ρέινι και Τζεφ Μάρτινεκ. Το πρώτο τους ντέμο με τίτλο Draining You of Life ηχογραφήθηκε το 1986, με τον Ριντ να αναλαμβάνει και τα φωνητικά μετά την αποχώρηση του Κέλι. Με την βοήθεια του Τζέισον Νιούστεντ, το ντέμο προωθήθηκε και το κομμάτι Ignorance συμπεριλήφθηκε στην συλλογή Metal Massacre VIII του 1987.Ο Γουάιλι Άρνετ αντικατέστησε τον Μάρτινεκ και οι Sacred Reich υπέγραψαν στην Metal Blade Records. Τον Οκτώβριο του 1987, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Ignorance με παραγωγό τον Μπιλ Μετόγιερ. Μετά από μία ευρωπαϊκή περιοδεία, κυκλοφόρησαν το ΕΡ Surf Nicaragua, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν το ομώνυμο κομμάτι, το Draining You of Life από το ντέμο του συγκροτήματος, η διασκευή τους στο War Pigs των Black Sabbath και δύο ζωντανές ηχογραφήσεις. Το 1988, περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική με τους Atrophy και τους Forbidden, πριν συνεχίσουν στην Ευρώπη με τους Motörhead. Την επόμενη χρονιά, ηχογράφησαν την εμφάνιση τους στο Dynamo Open Air της Ολλανδίας, κυκλοφορώντας το ΕΡ Alive at the Dynamo τον Αύγουστο του ίδιου έτους.Τον Μάιο του 1990, έφθασε στα ράφια των δισκοπωλείων το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο The American Way. Στις αρχές του 1991, ο Ντέιβ ΜακΛέιν ανέλαβε τα τύμπανα και το συγκρότημα περιόδευσε με τους Sepultura και τους Heathen.Το 1993, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Independent με παραγωγό τον Ντέιβ Τζέρντεν, αλλά κακές κριτικές. Μερικές από τις συναυλίες τους στην Ευρώπη αναβλήθηκαν λόγω προβλημάτων υγείας των μελών του σχήματος, αλλά στην συνέχεια περιόδευσαν στις ΗΠΑ με τους Pantera και τους Danzig. Το 1995, συμπεριλήφθηκε η διασκευή τους στο Sweet Leaf των Black Sabbath στην συλλογή Hempilation: Freedom Is NORML, ενώ διασκεύασαν και το Rapid Fire των Judas Priest με την συμμετοχή του Ρομπ Χάλφορντ.Το 1996, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Heal μέσω της Metal Blade, μετά την ηχογράφηση του οποίου ο ΜακΛέιν αποχώρησε για να γίνει μέλος των Machine Head, δίνοντας την θέση του στον Τσακ Φιτζέραλντ. Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο Still Ignorant (1987-1997) το 1997, αλλά στο τέλος της δεκαετίας το συγκρότημα διαλύθηκε.Το καλοκαίρι του 2007, η σύνθεση των Χολ, Ριντ, Ρέινι και Αρνέτ ένωσε και πάλι τις δυνάμεις της, για μερικές συναυλίες, μεταξύ των οποίων το φεστιβάλ Wacken Open Air. Η συγκεκριμένη συναυλία κυκλοφόρησε με τον τίτλο Live at Wacken πέντε χρόνια αργότερα.Οι Sacred Reich περιόδευσαν και πάλι στην Ευρώπη το 2009 και έκτοτε πραγματοποιούν περιοδείες ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Sacred Reich στο Metal Storm Sacred Reich στο AllMusic Sacred Reich στην Encyclopaedia Metallum
Τιούρι

Το Τιούρι (εσθονικά: Türi, γερμανικά: Turgel‎) είναι πόλη στην Επαρχία Γιέρβα στην Εσθονία. Είναι το διοικητικό κέντρο της ενορίας Τιούρι. Από το 2000, το Τιούρι είναι γνωστό ως η "ανοιξιάτικη πρωτεύουσα" της Εσθονίας.

 1347: Το Τιούρι αναφέρεται για πρώτη φορά στα ιστορικά αρχεία με το όνομα Τούργκελ. 1687: Ίδρυση του πρώτου σχολείου στη πόλη. 1900: Η σιδηροδρομική κυκλοφορία (Βίλγιαντι–Τάλιν, Τιούρι–Πάιντε) ξεκίνησε. 1917: Το Τιούρι λαμβάνει τα δικαιώματα πόλης αγοράς. 1924: Το πρώτο σχολείο μέσης εκπαίδευσης στο Τιούρι ξεκίνησε τη λειτουργία του – το Κηπευτικό Γυμνάσιο του Τιούρι. 1926: Το Τιούρι λαμβάνει δικαιώματα πόλης. 1937: Ανεγέρθηκε ένας ραδιοφωνικός ιστός ύψους 197 μέτρων. Ο ιστός ανατινάχθηκε από σοβιετικές δυνάμεις το 1941 1950-1959: Το Τιούρι ήταν έδρα της κομητείας Τιούρι. 1995: Άνοιγμα του μουσείου του Τιούρι. 1997: Το Κολλέγιο Τιούρι του Πανεπιστημίου του Τάρτου για την επιστήμη των περιβαλλοντικών μελετών ξεκίνησε την λειτουργία του. 2000: Το Τιούρι κηρύχθηκε Ανοιξιάτικη Πρωτεύουσα της Εσθονίας από τον Μαρτ Λάαρ, πρωθυπουργός της Εσθονίας 2005: Το Τιούρι έγινε το διοικητικό κέντρο της νεοσύστατης ενορίας Τιούρι. Η Εκκλησία του Τιούρι, αρχικά αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο, είναι μια καλοδιατηρημένη μεσαιωνική εκκλησία με τυπική μορφή για την κεντρική Εσθονία. Η κατασκευή της εκκλησίας ξεκίνησε πιθανότατα στα τέλη του 13ου αιώνα και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Αυτή διατηρεί μεγάλο μέρος της μεσαιωνικής ματιάς, συμπεριλαμβανομένων των σκαλιστών πέτρινων λεπτομερειών όπως οι κονσόλες, με τη μορφή ανθρώπινων κεφαλιών. Άλλες αξιοσημείωτες λεπτομέρειες στο εσωτερικό του περιλαμβάνουν τον αναγεννησιακό άμβωνα, ένας Μπαρόκ επαναπίνακας (από τον Κριστιάν Άκερμαν) και ένα βωμό ζωγραφικής από τον Α. Πέζολντ από το 1856. Το Τιούρι είναι μέλος του Douzelage, μια μοναδική αδελφοποίηση πόλεων 28 πόλεων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η ενεργή αδελφοποίηση πόλεων ξεκίνησε το 1991 και υπάρχουν τακτικές εκδηλώσεις, όπως μια αγορά με προϊόντα από κάθε μια από τις άλλες χώρες και φεστιβάλ. Άλλες αδελφοποιήσεις ΓΚ Γιάνβιξ Τιούρι
Χοσρόης της Ιμερετίας

Ο Χοσρό, γεωργιανά: ხოსრო, (απεβ. π.. 1570) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού βασιλείου τού Ιμερέτι, ο οποίος ηγήθηκε μιας αποτυχημένης εξέγερσης κατά του βασιλιά Γεωργίου Β΄ του Ιμερέτι το 1568.

 Ο Γεωργιανός ιστορικός του 18ου αι. πρίγκιπας Βαχούστι θεωρεί τον Χοσρό ως εγγονό τού Βαχτάνγκ πρίγκιπα τού Ιμερέτι, μια εκδοχή που ακολούθησαν οι λόγιοι των τελευταίων ημερών όπως η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ και Κύριλ Τουμάνοφ . Η πιο πρόσφατη γενεαλογία, που έχει εδραιωθεί επί του παρόντος στη Γεωργία και βασίζεται στην αναγνώριση τού Χοσρό ως εξάδελφου τού Γεωργίου Β΄ σε ένα σύγχρονο έγγραφο, θεωρεί τον Χοσρό ως γιο, όχι εγγονό, του πρίγκιπα Βαχτάανγκ. Ο Χοσρό φαίνεται να είχε μία κόρη, αγνώστου ονόματος, η οποία ήταν παντρεμένη με τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο, εγγονό τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β' της Γεωργίας. Το 1568 ο Χοσρό ηγήθηκε μίας εξέγερσης των Ιμεριτίων ευγενών κατά τού βασιλιά Γεωργίου Β΄. Μία σημαντική κινητήρια δύναμη πίσω από την εξέγερση, ήταν ο Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπας της Mινγκρελία, ο οποίος έκανε κοινή υπόθεση με την Ιμερητική αντιπολίτευση. Ο Γεώργιος προδόθηκε από έναν από τους άνδρες του και ο Χοσρό και ο Βαράζ Τσιλάντζε οδήγησαν τους επαναστάτες σε μία «προδοτική» επίθεση στον βασιλιά στο Iανέτι. Ωστόσο, ο Γεώργιος κέρδισε, αναγκάζοντας τους επαναστάτες να φύγουν. Ο Νταντιάνι διέφυγε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο Τσιλάντζε σκοτώθηκε με εντολή του βασιλιά. Ο πρίγκιπας Χοσρό έπεσε σε αφάνεια. Θα μπορούσε να ήταν ο συγκεκριμένος Χοσρό, του οποίου το παλάτι στο Χόνι παραχωρήθηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ στον πρίγκιπα Tσουλουκίντζε με καταστατικό, που εκδόθηκε το 1570.
Τζονι Μπράβο

Το Τζόνι Μπράβο (αγγλικά: Johnny Bravo) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Βαν Παρτιμπλ για το Cartoon Network. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιουλίου του 1997 και τελείωσε στις 27 Αυγούστου του 2004 και αποτέλεσε την δεύτερη παραγωγή της σειράς πρωτότυπων κινουμένων σχεδίων του Cartoon Network. Ο Τζόνι Μπράβο, ένας μυώδης και εγωκεντρικός νεαρός, ο οποίος ζει με την μητέρα του, προσπαθεί συνεχώς να γνωρίσει και να βγει ραντεβού με κοπέλες, καταλήγοντας κάθε φορά σε διάφορες περιπέτειες και αλλόκοτες καταστάσεις. Ο χαρακτήρας του Τζόνι είναι εμπνευσμένος από τον Έλβις Πρίσλεϊ και τον Τζέιμς Ντιν, τόσο η βαρύτονη φωνή όσο και η εμφάνιση του με μπλε τζιν και μαύρα γυαλιά.

 Ο Παρτιμπλ έδωσε την αρχική ιδέα για την σειρά στo στούντιο παραγωγής κινουμένων σχεδίων της Hanna-Barbera το οποίο του ζήτησε να φτιάξει μια μικρή σειρά κινουμένων σχεδίων διαρκείας 7 λεπτών. Μετά από μόλις 3 επεισόδια μικρού μήκους, η σειρά είχε αποκτήσει σημαντική αναγνώριση και το στούντιο ζήτησε την παραγωγή ενός ολόκληρου κύκλου. Η σειρά στο σύνολο είχε 65 επεισόδια (2 επιπλέον ειδικά επεισόδια). Ο πρωταγωνιστής Τζόνι Μπράβο, ο οποίος μπλέκει διαρκώς σε περιπέτειες προσπαθώντας να βγει ραντεβού με κοπέλες. Στη σειρά ο Τζόνι συχνά αναδείχνει του μυς του μπροστά σε κοπέλες και η υπερβολικά μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του τον κάνει να αναφέρεται σε αυτόν ως "το δώρο του θεού προς τις γυναίκες". Η Μπάνι Μπράβο (ή αλλιώς Μαμά Μπράβο), που είναι η μητέρα του Τζόνι η οποία παρουσιάζεται σαν μια γυναίκα με χαοτικό και περιπετειώδες παρελθόν που νοιάζεται πάρα πολύ για τον Τζόνι. Ανησυχεί πως με την τάση του να προσεγγίζει κάθε κοπέλα που βλέπει Ο Τζόνι δεν θα βρει ποτέ αληθινή αγάπη. Η μικρή κοκκινομάλλα Σούζι, ένα πολύ έξυπνο δεκάχρονο κοριτσάκι της γειτονιάς που ενοχλεί συχνά τον Τζόνι και τον ακολουθεί στις περιπέτειες του. Ο Καρλ, ένας ιδιοφυής αλλά όχι ιδιαίτερα δημοφιλής σπασίκλας που έχει ως είδωλο του τον Τζόνι και τον χρησιμοποιεί συχνά για τα επιστημονικά του πειράματα. Ο Ποπς, ο τσιγγούνης ιδιοκτήτης του τοπικού εστιατορίου. Θεωρείται η πατρική εικόνα του Τζόνι καθώς πολλές φορές του παρέχει συμβουλές για τα προβλήματα του.
Γνώμων (αστερισμός)

Γνώμων (Λατινικά: Norma, συντομογραφία: Nor) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Σκορπιό, Λύκο, Διαβήτη, Νότιον Τρίγωνον και Βωμό. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρισκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Γνώμων είναι ορατός κατά το ήμισυ από την Ελλάδα τα βράδια του καλοκαιριού. Αρχικά ο αστερισμός ήταν γνωστός με το πλήρες όνομα Norma et Regula, που απλοποιήθηκε, και μερικές φορές με τη λατινική ονομασία Quadra Euclidis (τετράγωνο του Ευκλείδου). Δεν υπάρχει σε όλο τον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, και έτσι κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Ο Γκουλντ του απέδιδε 64 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

 Ο αστέρας που ο La Caille είχε ονομάσει α Γνώμονος βρίσκεται μέσα στον γειτονικό αστερισμό Σκορπιό με βάση τα σημερινά σύνορα μεταξύ των αστερισμών που έκανε δεκτά η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ! Ο γ1 Γνώμονος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,99 και φασματικό τύπο F9 Ia. Ο γ2 Γνώμονος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,02 και φασματικό τύπο G8 III (κίτρινου γίγαντα). Ο δ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,72 και φασματικό τύπο Am. Ο ε έχει φαινόμενο μέγεθος 4,47 και φασματικό τύπο B4 V. Ο η είναι επίσης κίτρινος γίγαντας, με φαινόμενο μέγεθος 4,65. Ο ι1 έχει φαιν.μέγεθος 4,63 και φασμ.τύπο A7 IV. Ο κ έχει φαιν.μέγεθος 4,94 και φασμ.τύπο G8 III. Επειδή τέμνεται από τον γαλαξιακό ισημερινό (ο οποίος περνά σχεδόν ακριβώς από τον γ2), ο Γνώμων είναι πλούσιος σε σώματα του δικού μας Γαλαξία: Το έτος 1893 εμφανίσθηκε εκεί ένας καινοφανής αστέρας («νόβα»), που ανακαλύφθηκε από τη Margaret Fleming σε φωτογραφική πλάκα που λήφθηκε στις 1 Ιουλίου 1893 από το Σταθμό του Αστεροσκοπείου του Harvard στην Arequipa του Περού. Τα ανοικτά σμήνη αστέρων NGC 6067 και NGC 6087 έχουν φαινόμενα μεγέθη 5,6 και 5,4 αντιστοίχως. Ο λαμπρότερος αστέρας από τους 40 περίπου του δεύτερου σμήνους είναι μεταβλητός αστέρας (Κηφείδης), ο S Γνώμονος, με φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 6,1 ως 6,8. Το πλανητικό νεφέλωμα Shapley 1 είναι προσιτό σε ερασιτεχνικά τηλεσκόπια. Το ανοικτό σμήνος αστέρων NGC 6167 έχει φαινόμενο μέγεθος 6,7 και βρίσκεται πάνω στο σύνορο με τον αστερισμό Βωμό. Κατάλογος αστέρων του Γνώμονος
Μάρτιν Κούπερ

Ο Μάρτιν Κούπερ (γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1928 στο Σικάγο του Ιλινόι, ΗΠΑ) είναι Αμερικανός εφευρέτης,ο οποίος θεωρείται από πολλούς ο πατέρας του κινητού τηλεφώνου.

 Καθώς δούλευε στην Motorola στις αρχές του 70 άκουσε ότι θα γίνει ένα δίκτυο το οποίο θα επιτρέπει στους ανθρώπους να μιλάνε στο κινητό τηλέφωνο από το αυτοκίνητο τους. Όμως ο Κούπερ θεώρησε πως τώρα οι άνθρωποι θα είναι παγιδευμένοι στα αυτοκίνητα τους αντί στα σπίτια τους, έτσι ήθελε να φτιάξει μια συσκευή ή οποία θα είναι όντως φορητή και θα παρέχει επικοινωνία στους ανθρώπους οπουδήποτε. Έτσι το 1972 έγινε πρώτη κλήση από κινητό τηλέφωνο. Γεννήθηκε από οικογένεια Εβραίων από την Ουκρανία. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ιλινόι (ΙΤΙ) το 1950. Μετά υπηρέτησε ως αξιωματικός σε υποβρύχιο στον Κορεατικό Πόλεμο. Το 1957, πήρε το μάστερ του στο ΙΤΙ και το 2004 έλαβε επίτιμο διδακτορικό.
Αγκοστίνιο Νέτο

Ο Αγκοστίνιο Νέτο (António Agostinho Neto, 1922 - 1979) ήταν επαναστάτης, πολιτικός και συγγραφέας, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ανγκόλας, από το 1975 ως το 1979. Ηγήθηκε του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA).

 Γεννήθηκε στην Κατέτε της επαρχίας Μπένγκο, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1922 και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη Λουάντα. Γιος Μεθοδιστή πάστορα, ο Νέτο έφυγε από τη χώρα του και σπούδασε στην Πορτογαλία, στα πανεπιστήμια της Κοΐμπρα και της Λισαβόνας. Το 1951 συνελήφθη για αυτονομιστικές δραστηριότητες και απελευθερώθηκε επτά χρόνια αργότερα. Ο Νέτο ολοκλήρωσε τις σπουδές του και παντρεύτηκε τη Μαρία Ευγενία ντα Σίλβα την ημέρα που αποφοίτησε. Επέστρεψε στην Ανγκόλα το 1959. Το Δεκέμβριο του 1956 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ανγκόλας (PCA) ενώθηκε με το Κόμμα του Ενιαίου Αγώνα για τους Αφρικανούς στην Ανγκόλα (PLUA) σχηματίζοντας το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA), με Γενικό Γραμματέα το Βιριάτο ντα Κρους, αρχηγό του Κομμουνιστικού Κόμματος (PCA) και τον Νέτο ως πρόεδρο.Οι αποικιακές αρχές της Πορτογαλίας συνέλαβαν το Νέτο στις 8 Ιουνίου 1960. Οι υποστηρικτές του πραγματοποίησαν πορεία από το Μπένγκο ως το Κατέτε απαιτώντας την απελευθέρωσή του. Ωστόσο, απωθήθηκαν από τον πορτογαλικό στρατό, που άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας 30 και τραυματίζοντας άλλους 200 στη σφαγή του Icolo e Bengo. Έπειτα ο Νέτο εξορίστηκε από τους Πορτογάλους στο Πράσινο Ακρωτήριο και φυλακίστηκε στη Λισαβόνα. Η κυβέρνηση , έπειτα από διεθνείς πιέσεις, αναγκάστηκε να τον αποφυλακίσει και να τον θέσει σε κατ' οίκον περιορισμό στην πορτογαλική πρωτεύουσα. Ο Νέτο κατάφερε να δραπετεύσει στο Μαρόκο και έπειτα πήγε στο Ζαΐρ. Το 1962 επισκέφτηκε τις ΗΠΑ και συνάντησε την άρνηση του Κένεντι να δοθεί βοήθεια για τον πόλεμο κατά των Πορτογάλων. Αντί αυτής, η κυβέρνηση του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι ενίσχυσε οικονομικά το αντικομμουνιστικό μέτωπο FNLA του Όλντεν Ρομπέρτο.Το 1965 συναντήθηκε με τον Τσε Γκεβάρα και άρχισε να δέχεται υποστήριξη από την Κούβα.Υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη του MPLA, μιας από τις τρεις ομάδες που ανταγωνίζονταν για την εξουσία έπειτα από την αποχώρηση των Πορτογάλων από την Ανγκόλα. Στις 11 Νοεμβρίου 1975 η χώρα έγινε ανεξάρτητη και ο Νέτο πρώτος Πρόεδρος της. Η κυβέρνησή του σύναψε στενούς δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση μαζί με άλλα κράτη του Ανατολικού Μπλοκ και άλλα κομμουνιστικά κράτη. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία της Ανγκόλας αλλά και στην ηγεσία του MPLA ο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης για καρκίνο, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1979. Η ημέρα των γενεθλίων του εορτάζεται ως εθνική Εορτή των Ηρώων (αργία στην Ανγκόλα). Το όνομα του Νέτο δόθηκε στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας. Η Σοβιετική Ένωση τίμησε με το Βραβείο Λένιν τον Ανγκολέζο πολιτικό, για την ειρήνη (περίοδος 1975-76). Επίσης, προς τιμήν του πατέρα της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας ο Τσινούα Ατσέμπε έγραψε το ποίημα Agostinho Neto. Encyclopedia
Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων

Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Υπολογιστών Εκδόσεων Διόφαντος (ΙΤΥΕ) είναι ερευνητικός και τεχνολογικός φορέας με σκοπό την έρευνα και την αποτελεσματική αξιοποίηση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών (Τ.Π.Ε.). Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον τομέα της εκπαίδευσης, με την ανάπτυξη και εφαρμογή των συμβατικών & ψηφιακών μέσων στην εκπαίδευση και τη δια βίου μάθηση, την έκδοση έντυπου και ηλεκτρονικού εκπαιδευτικού υλικού, τη διοίκηση και διαχείριση του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, καθώς και την υποστήριξη της οργάνωσης και λειτουργίας των ηλεκτρονικών υποδομών του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και όλων των εκπαιδευτικών μονάδων. Η διεύθυνση εκδόσεων του οργανισμού δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2011, για να διαδεχθεί τον ΟΕΔΒ. Στόχος της να συνεχίσει το έργο του ΟΕΔΒ, παράγοντας τα σχολικά βιβλία για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης από το Δημοτικό έως το Λύκειο.

 Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων (Ι.Τ.Υ.Ε.) ιδρύθηκε με την ονομασία Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών το 1985 με έδρα την Πάτρα, ως ΝΠΙΔ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εποπτευόμενο από την Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (με το Προεδρικό Διάταγμα 9/1985). Από το 1992 εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων και διαθέτει διοικητική, οικονομική και επιστημονική αυτοτέλεια. Με το άρθρο 2 του Ν. 2909/2001, ο οποίος διέπει τη λειτουργία του, μετονομάστηκε σε Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών (Ε.Α.Ι.Τ.Υ.). Με το νέο νόμο 3966/2011 μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων (Ι.Τ.Υ.Ε.) και είναι ο τεχνολογικός πυλώνας στήριξης των δράσεων ΤΠΕ στην εκπαίδευση και ο φορέας της έκδοσης του έντυπου (σχολικά βιβλία) και ηλεκτρονικού υλικού για την εκπαίδευση. Επίσης, το Ι.Τ.Υ.Ε. ανέλαβε την διοίκηση & διαχείριση του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, του μεγαλύτερου δικτύου χρηστών στη χώρα. Σύμφωνα με το θεσμικό καθεστώς λειτουργίας του, διοικείται από Πρόεδρο και 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο. Η επιτυχημένη πορεία του οργανισμού πιστώνεται στα στελέχη και το προσωπικό του, με πρώτους στην ιεραρχία τους διατελέσαντες διευθυντές, που έθεσαν τα θεμέλια της ανάπτυξης ενός σύγχρονου ερευνητικού ιδρύματος στην ελληνική περιφέρεια. Επίσημη ιστοσελίδα
Μουσείο Ιστορίας της μετανάστευσης

Το Μουσείο Ιστορίας της Μετανάστευσης (Γαλλικά: Le musée de l’Histoire de l’immigration) είναι μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία της μετανάστευσης στη Γαλλία. Βρίσκεται στα ανατολικά του Παρισιού, στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού στη λεωφόρο Ντωμενίλ, αρ. 293. Ο πλησιέστερος σταθμός μετρό είναι ο Πορτ Ντορέ. Είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός Δευτέρας, χρεώνεται τέλος εισόδου. Το μουσείο σχεδιάστηκε το 1989 από τον Αλγερινό μετανάστη Ζαΐρ Κενταντούς, υποστηριζόμενο από ιστορικούς, μεταξύ των οποίων οι Πιέρ Μιλζά και Ζεράρ Νουαριέλ, και ιδρύθηκε από τον Πρόεδρο Ζακ Σιράκ με αποστολή να «συμβάλει στην αναγνώριση της ένταξης των μεταναστών στη γαλλική κοινωνία και να προωθήσει τις απόψεις και στάσεις για τη μετανάστευση στη Γαλλία». Άνοιξε χωρίς δημόσια τελετή στα τέλη του 2007 από τον διάδοχό του, Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, εν μέσω πολιτικής διαμάχης κατά την οποία παραιτήθηκαν οκτώ από τους δώδεκα ακαδημαϊκούς που συμμετείχαν στο έργο. Εγκαινιάστηκε επίσημα στις 15 Δεκεμβρίου 2014 από τον Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, επτά χρόνια μετά το άνοιγμά του.

 Το μουσείο στεγάζεται στο μέγαρο Πορτ Ντορέ, στο χώρο που παλαιότερα καταλάμβανε το πρώην Εθνικό Μουσείο Τέχνης Αφρικής και Ωκεανίας, στην άκρη του δάσους της Βενσέν. Περιλαμβάνει πάνω από 1100 μ² εκθεσιακό χώρο αφιερωμένο κυρίως στην ιστορία και τον πολιτισμό της μετανάστευσης στη Γαλλία από τις αρχές του 19ου αιώνα έως σήμερα. Μια μόνιμη εγκατάσταση περιλαμβάνει διαδραστικά εκθέματα που παρουσιάζουν ιστορίες μεταναστών σε μορφή πολυμέσων. Οι συλλογές του μουσείου οργανώνονται γύρω από τρία κύρια θέματα: εικόνες, όπως φωτογραφίες των Εζέν Ατζέ, Ζεράρ Μπλονκούρ, Ρόμπερτ Κάπα κ.λπ., καθώς και εκτυπώσεις, αφίσες, πινακίδες, κινούμενα σχέδια, κόμικς, οπτικοακουστικό υλικό αντικείμενα της καθημερινής ζωής και έργα τέχνης σχετικά με τη μετανάστευση, το έδαφος, τα σύνορα και τις ρίζες.Το Μουσείο Ιστορίας της Μετανάστευσης είναι Εθνικό μουσείο της Γαλλίας και το μόνο μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία και τους πολιτισμούς της μετανάστευσης στη Γαλλία. Μέσω της μόνιμης έκθεσης Repères, παρουσιάζονται δύο αιώνες της ιστορίας της μετανάστευσης από μια νέα προοπτική, διασχίζοντας ιστορικές, ανθρωπολογικές και καλλιτεχνικές απόψεις. Επιπλέον, στο χώρο προσφέρεται τακτικά ένα καλλιτεχνικό και πολιτιστικό πρόγραμμα: εκθέσεις, συνέδρια, συναυλίες, κινηματογράφος, θέατρο, εργαστήρια κ.λπ. Η ιστοσελίδα του μουσείου
Τζοβάννι Βιλλάνι

Ο Τζοβάννι Βιλλάνι (Giovanni Villani, περ. 1276 ή 1280 – 1348) ήταν Ιταλός τραπεζίτης, πολιτικός αξιωματούχος, διπλωμάτης και κυρίως χρονικογράφος, από τη Φλωρεντία, ο οποίος συνέγραψε το έργο Nuova Cronica (= «Νέα Χρονικά») πάνω στην ιστορία της Φλωρεντίας.

 Υπήρξε κορυφαίος πολιτικός της πόλεως-κράτους της Φλωρεντίας, αλλά αργότερα απέκτησε κακή φήμη και πέρασε ένα χρονικό διάστημα στη φυλακή ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας μιας εμπορικής και τραπεζικής εταιρείας για την οποία εργαζόταν. Το ενδιαφέρον του για τις οικονομικές λεπτομέρειες, τα στατιστικά δεδομένα και η πολιτική και ψυχολογική του διεισδυτική ματιά τον καθιστούν έναν από τους πλέον νεοτερικούς και «μοντέρνους» χρονικογράφους του ύστερου Μεσαίωνα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα Χρονικά του θεωρούνται ως η πρώτη εισαγωγή της στατιστικής ως θετικού παράγοντα στην ιστορία.Από την άλλη, ο ιστορικός Κένεθ Ρ. Μπάρτλετ του Πανεπιστημίου του Τορόντο σημειώνει ότι, σε αντίθεση με τους διαδόχους του της εποχής της Αναγεννήσεως, «το ότι βασίζεται σε στοιχεία όπως η Θεία Πρόνοια συνδέει τον Βιλλάνι στενά με την παράδοση του λαϊκού μεσαιωνικού χρονικού». Σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα που δίνονται εμμέσως με αφορμή σημαντικά γεγονότα περιγραφόμενα στα Νέα Χρονικά, ο Βιλλάνι επίσης τονίζει τρεις παραδοχές για τη σχέση της αμαρτίας και της ηθικής με τα ιστορικά γεγονότα: το ότι η υπερβολή φέρνει την καταστροφή, το ότι οι δυνάμεις του ορθού και του λάθους βρίσκονται σε συνεχή αντιπαράθεση και το ότι τα γεγονότα επηρεάζονται απευθείας από το θέλημα του Θεού. Ο Βιλλάνι είχε την ιδέα να συγγράψει τα Νέα Χρονικά μετά την παρουσία του στους εορτασμούς του «Ιωβηλαίου» στη Ρώμη το 1300 και τη σημείωση της σεβαστής ιστορίας αυτής της πόλεως. Στο έργο του περιγράφει τα γεγονότα του κάθε έτους, ακολουθώντας μια αυστηρώς γραμμική αφήγηση. Παρέχει σύνθετες λεπτομέρειες για πολλά σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Φλωρεντίας και της ευρύτερης περιοχής της Τοσκάνης, όπως κατασκευαστικά προγράμματα, πλημμύρες, πυρκαγιές, λιμούς και βεβαίως πανδημίες.Ενώ συνέχιζε τη συγγραφή των Νέων Χρονικών και τις τεράστιες ανθρώπινες απώλειες κατά την πανδημία της Μαύρης πανώλης το 1348, ο Βιλλάνι απεβίωσε από τη νόσο αυτή. Το έργο του στα Νέα Χρονικά συνεχίσθηκε από τον αδελφό του και τον ανεψιό του. Assassin's Creed II, βιντεοπαιχνίδι που έχει τον χαρακτήρα του Τζοβάννι Βιλλάνι με το όνομα «Τζοβάννι Αουντιτόρε Ντα Φιρέντσε». «Medieval Sourcebook» του Πανεπιστημίου Fordham, δίνει διαφωτιστικά αποσπάσματα από τα Χρονικά Τα Χρονικά του Βιλλάνι σε αγγλική μετάφραση από τη Rose E. Selfe Giovanni Villani: La Nuova Cronica – Un'opera emblematica della storiografia trecentesca (στην ιταλική) Έργα του/της Giovanni Villani στο Project Gutenberg Έργα της/του ή για την/τον Τζοβάννι Βιλλάνι στο Internet Archive
Λουίζα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Λουίζα (γερμ. Luise, 29 Ιανουαρίου 1722 - 13 Ιανουαρίου 1780) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Πρωσίας.

 Η Λουίζα Αμαλία ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, και της Αντουανέττας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1742 τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ 1744-1797, βασιλιάς της Πρωσίας. Ερρίκος 1747-1767, πρίγκιπας της Πρωσίας. Βιλελμίνη 1751-1820, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ της Οράγγης. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 51.
Τατιάνα Κοσματσιόβα

Η Τατιάνα Βλαντίμιροβνα Κοσματσιόβα (Ρώσικα: Татьяна Владимировна Космачёва) είναι Ρωσίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και μοντέλο, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1985 στο Ρεούτοφ της Ρωσίας. Έγινε γνωστή από τον ρόλο της στη ρωσική σειρά Закрытая Школа (Ζακρίταγια Σκόλα) Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά) με συμπρωταγωνιστές τον Αντόν Χαμπάροφ (Антон Хабаров), τον Πάβελ Πριλούτσνι (Павел Прилучный), τον Αλεξέι Κοριακόφ (Алексей Коряков), την Αγκάτα Μουτσενίτσε (Агата Муцениеце), τον Προχόρ Ντουμπράβιν (Прохор Дубравин) και την Άννα Αντρουσένκο (Анна Андрусенко) τη χρονική περίοδο 2011-2012, Фобос. Клуб страха (Phobos. Λέσχη Φόβου) (The Phobos) τη χρονική περίοδο 2010 με συμπρωταγωνιστές τους Πιότρ Φιόντοροφ, Τιμοφέι Καρατάγεφ, Αλεξέι Βορομπιόφ, Πιότρ Τομασέφσκι, Άγκνιγια Κουζνετσόβα και Ρενάτα Πιοτρόφσκι. Έχει ανάστημα 1.70, πράσινα μάτια, καστανά μαλλιά και ζώδιο Ιχθύες, επίσης είναι καλή φίλη με την Αγκάτα Μουτσενίτσε.

 Η Τατιάνα Κοσματσιόβα γεννήθηκε 13 Μαρτίου το 1985 στη Ρέουτοφ ( περιοχή της Μόσχας ) . Τώρα είναι πολύ γνωστή στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Εκτός από τα συμβατικά εκπαιδευτήρια φοίτησε σε σχολείο μουσικής, όπου έμαθε να παίζει πιάνο . Μετά από αυτό οι γονείς της την έγραψαν σε τμήμα μπαλέτου. Η Τατιάνα αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο . Μετά μπήκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών,Στατιστικής και Πληροφορικής της Μόσχας ), όλο τον ελεύθερο χρόνο της έπαιζε στο Φοιτητικό Θέατρο με μινιατούρες, παράλληλα με αυτό , εργάστηκε στο θέατρο "The Voice". Από το 2005 η Τατιάνα φοιτούσε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης Μόσχας και εκπαιδεύτηκε από τον Κονσταντίν Ρέικιν. Αποφοίτησε από το εκπαιδευτικό θέατρο το 2009 και αμέσως μετά βρήκε δουλειά στο θέατρο Μαγιακόφσκι. Η διαρκής εκπαίδευση στο πανεπιστήμιο της έδωσε την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο της στην κινηματογραφική βιομηχανία. Έγινε γνωστή πρωταγωνιστώντας στο ψυχολογικό θρίλερ του Ολέγκ Ασαντούλιν Phobos. Λέσχη Φόβου (Фобос. Клуб страха) ( 2010 ) έπαιξε την Γιούλια, και το ρόλο της μαθήτριας γυμνασίου Βικτώρια Κουζνετσόβα στη μυστικιστική σειρά (Закрытая Школа) "Closed School" (Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά) (2011-2012).Το 2013 της προτάθηκε για να παίξει στο κλιπ του τραγουδιστή Νικήτα Τζιγκούρντα, σε σκηνοθεσία Ολέγκ Ασαντούλιν. Η Τατιάνα λατρεύει τα ταξίδια. Είναι μία πολύ γνωστή ηθοποιός στη Ρωσία. Η Τατιάνα έχει πολύ καλές σχέσεις από το καστ της σειράς Κλειστό σχολείο, ιδιαίτερα με τον Πάβελ Πριλούτσνι και την Αγκάτα Μουτσενίτσε. Χρώμα Μαλλιών: Καστανά Περιγραφή: Ρωσίδα Ύψος: 1,70 Μουσικό Όργανο: Πιάνο Χρώμα Ματιών: Πράσινα Ζώδιο: Ιχθύες Η Τατιάνα Κασματσιόβα στο twitter Τατιάνα Κοσματσιόβα στην IMDb http://www.kinopoisk.ru/name/1705585/ http://www.kinomania.ru/people/1836972/ Αρχειοθετήθηκε 2014-03-31 στο Wayback Machine. https://nl.wikipedia.org/wiki/Tatjana_Kosmatsjeva http://7days.ru/stars/tatyana-kosmacheva http://bestactor.ru/Kosmacheva-Tatyana
Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας

Η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας (ιαπωνικά: 大日本帝国), διήρκησε από το 1867 ως το 1945. Η Ιαπωνία άρχισε να αναδύεται ως υπερδύναμη της περιοχής, την περίοδο του Αυτοκράτορα Μέιτζι. Οι μεταρρυθμίσεις στις οποίες προχώρησε ο αυτοκράτορας συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη καθιστώντας τη χώρα, το πιο εκσυχρονισμένο και εκβιομηχανισμένο κράτος της περιοχής του Ειρηνικού Ωκεανού. Η περίοδος της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας θα λάβει τέλος με την ήττα της χώρας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

 Ο Αυτοκράτορας Μέιτζι ανέλαβε τον θρόνο το 1867. Η αυτοκρατορία ήταν πολύ αδύναμη και εξασθενημένη. Τότε έκανε την γνωστή Μεταρρύθμιση Μέιτζι όπου εκσυγχρόνισε την Αυτοκρατορία και κάνοντας την μια από τις υπερδυνάμεις της Ασίας. Και ενώ η Αυτοκρατορία είναι πλέον υπερδύναμη, κατακτά την Αυτοκρατορία της Κορέας στον Α' Σινοϊαπωνικό Πόλεμο την οποίαν ήθελε και η Δυναστεία Τσινγκ. Αφού η Αυτοκρατορία κατέκτησε την Κορέα, συγκρούστηκε με την Ρωσική Αυτοκρατορία, στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο νικώντας την και την ταπείνωσε αποκτώντας μεγάλη δόξα και τιμή. Η αυτοκρατορία άρχισε το 1926 με την άνοδο στον θρόνο του Χιροχίτο. Ο Χιροχίτο με το που ανέλαβε τα καθήκοντα της αυτοκρατορίας άρχισε την αναδιοργάνωση του κράτους. Ο Χιροχίτο είχε σκοπό να κάνει την Ιαπωνία την μεγαλύτερη αυτοκρατορία του Ειρηνικού Ωκεανού. Ο σκοπός του επετεύχθη αλλά δε κράτησε περισσότερο από 15 - 20 χρόνια. Η αυτοκρατορία ενθαρρυμένη από τις νίκες στον Β' Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και την κατάκτηση της ανατολικής Κίνας μπήκε δυναμικά στην ολοκλήρωση των κτήσεων στον Ειρηνικό Ωκεανό. Με πλεονέκτημα της ασυναγώνιστη Συμμαχία του Άξονα, κατέκτησε την Ινδοκίνα και όλα τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1940, η αυτοκρατορία της Ιαπωνίας συνυπέγραψε το Τριμερές Σύμφωνο με το οποίο δημιουργήθηκε η στρατιωτική συμμαχία υπό το όνομα Δυνάμεις του Άξονα. Το τέλος της αυτοκρατορίας σήμανε το τέλος του Β' Σινοϊαπωνικού Πολέμου, του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και την καταστροφή των Δυνάμεων του Άξονα. Στην Ιαπωνία επιβλήθηκε καθεστώς Κατοχής από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, με προεξάρχουσες τις Η.Π.Α. και τον απεσταλμένο τους, στρατηγό Ντάγκλας Μακ Άρθουρ.
Κουμμπάλγκαρ

Το φρούριο Κουμμπάλγκαρ (χίντι: कुम्भलगढ़ दुर्ग, που σημαίνει «φρούριο του Κουμμπά») αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος τείχος του κόσμου, δεύτερο μόνο μετά το Μέγα Σινικό Τείχος της Κίνας. Το μεγαλοπρεπές αυτό φρούριο βρίσκεται στην πολιτεία Ρατζαστάν, στην βορειοδυτική πλευρά της Ινδίας, χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου σε υψόμετρο 1,100 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας πάνω στην οροσειρά Αραβάλλι. Κατασκευάστηκε στα μέσα του 15ου αιώνα υπό τη βασιλεία του Μαχαράνα Ράνα Κουμμπά προστατεύοντας το βασίλειο του Mewar και πάνω από 360 ναούς τζαϊνιστικούς και ινδουιστικούς. Το Κουμμπάλγκαρ αποτελεί πλέον μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, προστατευόμενο από την UNESCO.

 Το φρούριο έχει τις ρίζες του στο αχανές αρχαίο ινδικό βασίλειο του Μεβάρ. Για την ακρίβεια, η περιοχή στην οποία είναι χτισμένο, ήταν από τον 2ο αιώνα μ.Χ. προμαχώνας των τζαϊνιστών απογόνων των Μαουρυανών Ινδών αυτοκρατόρων. Το φρούριο χώριζε τα εχθρικά μεταξύ τους βασίλεια Μεβάρ και Μαρβάρ, προσφέροντας καταφύγιο για την βασιλική οικογένεια και το λαό του Μεβάρ. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1443 από τον Μαχαράνα Ράμπα Κουμμπά, ο οποίος σχεδίασε το Κουμμπάλγκαρ όπως και 31 ακόμη φρούρια που προστάτευαν το Μεβάρ. Η στρατηγική τοποθεσία του στο δυτικό μέρος της οροσειράς Αραβάλλι δεν επέτρεψε σε κανέναν εχθρό να καταλάβει το φρούριο, παρά μόνο όταν επιτέθηκαν ενωμένοι οι στρατοί του αυτοκράτορα Ακμπάρ, Ράτζα Ουντάι Σινγκ του Amber, Ράτζα Ουντάι Σινγκ του Μαρβάρ και Ράτζα Μαν Σινγκ του Αμπέρ, στην οποία περίπτωση αιτία της ήττας ήταν η έλλειψη πόσιμου νερού.Σύμφωνα με πηγές, στα αρχικά στάδια της κατασκευής του το φρούριο δεν ήταν σταθερό, και έπειτα σύμφωνα με την εξήγηση ενός πνευματικού συμβούλου, απαιτούνταν μία ανθρώπινη θυσία για να σταθεροποιηθεί το τείχος. Τελικά, ένας προσκυνητής προσφέρθηκε για να θυσιαστεί. Στη μνήμη του εν λόγω προσκυνητή, στο σημείο που έπεσε το κεφάλι του έπειτα από τον αποκεφαλισμό του χτίστηκε ναός, ο οποίος αποτελεί την κύρια από τις πύλες - γνωστές και ως Πολ - του φρουρίου, αφιερωμένη στον θεό Χάνουμαν.Στο φρούριο Κουμμπάλγκαρ κατέφυγε και ο πρίγκηπας Ουντάι το 1535 κατά την πολιορκία του Τσιτόργκαθ. Να σημειωθεί πως ο πρίγκηπας Ουντάι αποτελούσε τον διάδοχο του θρόνου ο οποίος έχτισε την πόλη Ουνταϊπούρ. Επιπλέον, το φρούριο αποτέλεσε τον τόπο γέννησης του Μαχαράνα Πρατάπ, που πολέμησε το 1576 στη μάχη του Μπαλντιχάτι εναντίον του στρατού του Ακμπάρ.Το φρούριο ανακαινίστηκε άλλη μία φορά από τον Μαχαράνα Φατέχ Σινκ κατά τον 19ο αιώνα. Πλέον αποτελεί μουσείο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς μαζί με ακόμη 5 μεγαλοπρεπή φρούρια του Ρατζαστάν.
Γιάροσλαβ Χόρακ

Ο Γιάροσλαβ Χόρακ (Yaroslav Horak, ψευδώνυμο Larry Horak, Χαρμπίν, Μαντζουρία, Κίνα, 12 Ιουνίου 1927 – Σίδνεϊ, Αυστραλία, 24 Νοεμβρίου 2020) ήταν Ρώσο – Αυστραλός (Τσεχικής καταγωγής) καλλιτέχνης, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στην μεταφορά σε κόμικς των ιστοριών του ήρωα του Ίαν Φλέμινγκ, Τζέιμς Μποντ. Απεβίωσε στην ηλικία των 93 ετών, έπειτα από πολύχρονη ασθένεια από τη νόσο Αλτσχάιμερ .

 Γιος Τσέχου πατέρα και Ρωσίδας μητέρας, ο Γιάροσλαβ μετανάστευσε σε ηλικία 15-16 ετών με την οικογένειά του στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Άρχισε τη σταδιοδρομία του ως ζωγράφος πορτρέτων, αλλά σύντομα στράφηκε σε εικονογραφικής μορφής συνεργασία με κορυφαίους εκδοτικούς οίκους. Το 1962 ο Χόρακ μετακόμισε στην Αγγλία, όπου τέσσερα χρόνια (1966) μετά θα διαδεχτεί το Τζον Μακλάσκι στο σχεδιασμό της δημοφιλούς σειράς κόμικ-στριπ της εφημερίδας Daily Express με ήρωα το Τζέιμς Μποντ. Έως το 1977 για την Daily Express, από το 1977 έως το 1979 και πάλι από το 1983 έως το 1984 για την Daily Star, είχε εικονογραφήσει συνολικά 33 ιστορίες του πράκτορα 007. Παράλληλα, συνεργάσθηκε με τις εκδόσεις Fleetway (μετέπειτα I.P.C.) στο σχεδιασμό 11 εικονογραφημένων βιβλίων για τις σειρές War Picture Library και Battle Picture Library. Rick Davis (1948) The Skyman (1948) Ray Thorpe (εκδόσεις Syd Nickolls) Ripon – The Manh from Outer Space (επιστημονική φαντασία ) Brenda Starr (εκδόσεις Atlas) The Mask – The Man of Many Faces (1954) Captain Fortune (εκδόσεις Fairfax, εφημερίδα The Sun-Herald, 1957–1962) Mike Steele – Desert Rider (περιοδικό Woman’s Day) Jet Fury Andrea, Cop Shop Sergeant Pat of the Radio Patrol. Ο Γιάροσλαβ Χόρακ στην Εγκυκλοπαίδεια Lambiek
Ντίνος Κατσουρίδης

Ο Ντίνος Κατσουρίδης (Λευκωσία , 1927 - Αθήνα, 28 Νοεμβρίου 2011) ήταν Κύπριος μοντέρ, διευθυντής φωτογραφίας και από το 1960 σκηνοθέτης. Πολλοί τον αποκαλούσαν κινηματογραφιστή διότι είχε εργαστεί σε όλα τα πόστα μιας ταινίας.

 Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ, πήρε το πτυχίο του το 1947 και έδωσε κατατακτήριες στη Νομική, από την οποία δεν αποφοίτησε, λόγω «κοινωνικών φρονημάτων». Αποφοίτησε το 1951 και από τη Σχολή Σταυράκου, κάνοντας ταυτόχρονα και τον καθηγητή φωτογραφίας. Υπήρξε βασικός συνεργάτης της Φίνος Φιλμ για 8 χρόνια, καθώς ήταν από τους σημαντικότερους συντελεστές. Σκηνοθέτησε τον Θανάση Βέγγο σε εννέα συνεχόμενες ταινίες, από το 1970 έως το 1982. Σημαντικότερες ήταν το «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;» (1971) που απέσπασε τρία βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (α΄ ανδρικού ρόλου, σεναρίου και καλλιτεχνικής ταινίας) και το «Θανάση, πάρε το όπλο σου» (1972), που απέσπασε δύο βραβεία στο ίδιο φεστιβάλ (α΄ ανδρικού ρόλου και τιμητική διάκριση για τα σκηνικά στον Τάσο Ζωγράφο). Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του στον ελληνικό κινηματογράφο ήταν η ταινία του «Της Κακομοίρας» (1963), όπου πήρε ζωή ο θρυλικός χαρακτήρας του Ζήκου με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Το 2000, στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τιμήθηκε για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο με το βραβείο "Χρυσός Αλέξανδρος". Το πρωί της 28ης Νοεμβρίου του 2011 απεβίωσε από καρκίνο. Λίγο πριν τον θάνατό του ολοκλήρωσε τη συγγραφή της αυτοβιογραφίας του με τίτλο «Αναζητώντας τον Κ», που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Το 2012 η γυναίκα του, Ισαβέλλα Μαυράκη, γύρισε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μια ζωή σαν σινεμά», γύρω από τη ζωή του. Μαζί της είχε αποκτήσει και το γιο του Πέτρο Κατσουρίδη. Από τον πρώτο του γάμο είχε μια κόρη, την Σίβυλλα Κατσουρίδη, που είναι παραγωγός ταινιών, ενώ θετή κόρη του (κόρη της πρώτης του γυναίκας από τον προηγούμενο γάμο της, που όμως μεγάλωσε μαζί του) είναι και η Φοίβη Οικονομοπούλου, σύζυγος του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Σόουιν

Σόουιν (ιρλ. Samhain) είναι στα ιρλανδικά η λέξη για το μήνα Νοέμβριο. Κυριολεκτικά σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού. Η γιορτή του Σόουιν σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του κελτικού Νέου Έτους. Για τους αγρότες είναι η αρχή του χειμώνα: οι βοσκοί έβαζαν στους σταύλους τα κοπάδια τους και οι γεωργοί μάζευαν τη σοδειά τους. Είναι η αντίστοιχη μέρα των Αγίων Πάντων των Χριστιανών. Οι Ουαλοί την ονόμαζαν Hollantide ή Calan Gaeaf. Σύμφωνα με το μύθο, τη νύχτα του Σόουιν, της 31ης Οκτωβρίου, ήταν η Γιορτή των Νεκρών, όταν οι θεοί κατέβαιναν στη γη και με τα μαγικά τους προκαλούσαν αναστάτωση στους θνητούς ανθρώπους. Το Σόουιν εξελίχτηκε στη γιορτή που είναι γνωστή ως Χάλλογουιν.

 Οι υπαίθριες φωτιές έπαιζαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των γιορτών κατά τους τελευταίους αιώνες. Λέγεται πως οι χωρικοί έριχναν τα κόκαλα των σκοτωμένων ζώων στις φλόγες κι έπειτα, όταν η φωτιά δυνάμωνε, κάθε οικογένεια έπαιρνε με ένα δαυλό φωτιά για την οικογενειακή εστία. Έτσι δένονταν μαζί όλες οι οικογένειες του χωριού. Αν και ο θάνατος είναι ο κεντρικός πυρήνας της γιορτής (ξεκίνησε ως Ημέρα των Νεκρών), αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για ένα μακάβριο γεγονός. Ο θάνατος δεν πρέπει να προκαλείι φόβο: τα γηρατειά αναδεικνύονται για τη σοφία που προσδίδουν και ο θάνατος είναι τμήμα της ζωής το ίδιο αποδεκτό με τη γέννηση. Ο θάνατος επίσης συμβολίζει το τέλος κι έτσι η γιορτή του Σόουιν δεν έχει σχέση μόνο με τη θνητότητα, αλλά και με το πέρασμα από μια φάση της ζωής σε μια άλλη, όσον αφορά τις σχέσεις, την εργασία κι άλλες αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων. Αφιέρωμα του BBC για τη γιορτή του Samhain http://www.timelessmyths.com http://www.celticspirit.org
Αντουάν Βαττώ

Ο Ζαν Αντουάν Βαττώ (Jean-Antoine Watteau, 10 Οκτωβρίου 1684 – 18 Ιουλίου 1721), ευρέως γνωστός με το όνομα Αντουάν Βαττώ (Antoine Watteau) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του ροκοκό. Μερικά από τα πιο δημοφιλή θέματά του αναπαριστούν σκηνές από το χώρο του θεάτρου.

 Γιος ενός εμπόρου υφασμάτων ή κατ' άλλους γιος οικοδόμου, ο Αντουάν Βαττώ έζησε σε μια πολυμελή οικογένεια. Ήδη σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την ζωγραφική παίρνοντας μαθήματα από έναν επαγγελματία ζωγράφο, αρκετά γνωστό στη γενέτειρα του.Το 1702 έφυγε στο Παρίσι, μόνος, χωρίς προστασία και οικονομική βοήθεια και ξεκίνησε να δουλεύει στα εργαστήρια διαφόρων ζωγράφων. Τα σχέδιά του τράβηξαν την προσοχή του ζωγράφου Κλωντ Ζιλό, ο οποίος γύρω στο 1705 τον προσέλαβε ως βοηθό και μαθητευόμενο. Το έργο του Ζιλό, επηρεασμένο από τον Φραντσέσκο Πριματίτσο και τη σχολή του Φονταινεμπλώ, αντιπροσώπευε μια αντίδραση ενάντια στην επίσημη τέχνη της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Στο εργαστήριο του Ζιλό, ο Βαττώ γνώρισε τους χαρακτήρες της Κομέντια ντελ άρτε, ένα αγαπημένο θέμα του δασκάλου του, που αργότερα έγινε ένα από τα θέματά του. Πέθανε το 1721, στα 37 του χρόνια από την φυματίωση. Η τεχνική του η οποία χαρακτηρίζει τον Αντουάν Βαττώ, είναι τα ωραία χρώματα, ο απαλός φωτισμός και τα ειδυλλιακά θέματα των πινάκων του.Αντίθετα με την προσωπική του ζωή για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, για την καλλιτεχνική του παραγωγή γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα. Άφησε γύρω στους διακόσιους πίνακες, πλήθος σχεδίων και αρκετά χαρακτικά. Και όλα αυτά μέσα σε 15 μόλις χρόνια.Ήρθε αντιμέτωπος με τον συντηρητικό ακαδημαϊσμό της εποχής του κι η αναγνώρισή του ήρθε πολύ αργότερα. Συνήθιζε να ζωγραφίζει ειδυλλιακές σκηνές στην εξοχή με ανθρώπους να γλεντούν και να χαίρονται τη ζωή τους. Ονομαστές είναι, οι περίφημες «fêtes galantes» (σκηνές από υπαίθριες γιορτές).
Νεοχώρι Αγίου Κωνσταντίνου Φθιώτιδας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Νεοχώρι (αποσαφήνιση)Για συνώνυμους οικισμούς στη Φθιώτιδα δείτε: Νεοχώρι Φθιώτιδας To Νεοχώρι είναι παράλιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 30 μέτρα.

 Το Νεοχώρι βρίσκεται στα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού, δίπλα στο Ασπρονέρι και κοντά στο ακρωτήριο Κνημίδα. Απέχει 9 χλμ. Α. από τα Καμένα Βούρλα και 4 χλμ. ΒΔ. από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως ένας από τους οικισμούς που άρχισαν να δημιουργούνται γύρω από τα ερείπια της αρχαίας πόλης Δαφνούντα. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δαφνουσίων και το 1879 να καταργείται με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879. Αναφέρεται ξανά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λοκρίδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Ακτή, τον Λογγό και το Ασπρονέρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους.
Ψευδοεπιστήμη

Ψευδοεπιστήμη ονομάζεται κάθε σύνολο απόψεων, παραδόσεων, θεωρία, μεθοδολογία, πίστη ή πρακτική σε κάποιο τομέα, η οποία ισχυρίζεται ότι είναι επιστημονική, που όμως είτε δεν ακολουθεί επιστημονικές μεθόδους και διαδικασίες είτε τις ακολουθεί αλλά δεν ακολουθεί το πνεύμα της επιστήμης. Η ψευδοεπιστήμη, μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στον πραγματικό κόσμο. Για παράδειγμα, υποστηρικτές του αντιεμβολιαστικού κινήματος παρουσιάζουν ψευδοεπιστημονικές έρευνες και μελέτες, που λανθασμένα ισχυρίζονται ότι η ασφάλεια των εμβολίων είναι αμφίβολη, πράγμα που έχει οδηγήσει σε αρκετούς θανάτους.

 Ψευδοεπιστήμη επίσης θεωρείται από τον Ρίτσαρντ Φάινμαν, (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1965) η διαδικασία του «να παρατηρεί, να πειραματίζεται, να γράφει κανείς κλπ» που μοιάζει επιστημονική σε όλες τις λεπτομέρειες και είναι τυπικά αποδεκτή, αλλά χάνει το περιεχόμενο και την ουσία γιατί δεν δίνει αξία στην κατανόηση και την ελευθερία της σκέψης που εκδηλώνονται κυρίως με την αμφισβήτηση των πραγμάτων που έχει κανείς διδαχθεί. Υπό την έννοια αυτή επισήμανε μια μορφή «τυραννίας της επιστήμης» από φορείς όπως εκπαιδευτικά ιδρύματα που καταδιώκουν αυτόν τον τρόπο σκέψης, τον οποίο ο ίδιος θεωρεί ως τον αληθινά επιστημονικό. Επισημαίνει ακόμα την παραγωγή σωρείας «ειδικών» χωρίς ουσιαστική γνώση οι οποίοι προκύπτουν μιμούμενοι την επιστημονική διαδικασία που ακολουθεί αυτή η μορφή ψευδοεπιστήμης. Υποδεικνύει πως οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να διδάσκουν σε πρώτη ευκαιρία την «αμφισβήτηση των ειδικών» (οι οποίοι μπορεί να σφάλλουν και να καθοδηγούν λανθασμένα) και να ενθαρρύνουν περισσότερο την εμπιστοσύνη στην «κοινή αίσθηση» και τη «νοημοσύνη της φυσικότητας». Παραδείγματα ψευδοεπιστημών που δεν φαίνονται να ακολουθούν την επιστημονική διαδικασία σε όσα υποστηρίζουν είναι η Αστρολογία, κάποιες από τις μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής, όπως ο βελονισμός, η ομοιοπαθητική, η ρεφλεξολογία, η παραψυχολογία κλπ.
Βεατρίκη της Βάδης

Η Βεατρίκη, γερμ. Beatrix von Baden (22 Ιανουαρίου 1492 - 4 Απριλίου 1535) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Ζίμερν.

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Χριστόφορου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Οτιλίας, κόρης του Φίλιππου Β΄ διαδόχου της κομητείας του Κάτσενελνμπογκεν. Παντρεύτηκε το 1508 τον Ιωάννη Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Ζίμερν και είχε τέκνα: Αικατερίνη 1510-1572. Ιωάννα 1512-1581. Οτιλία 1513-1553. Φρειδερίκος Γ΄ 1515-1576, παλατινός κόμης του Ζίμερν και μετά εκλέκτορας του Παλατινάτου. Μπριγκίτα 1516-1562. Γεώργιος 1518-1569, κόμης του Ζίμερν-Σπόνχαϊμ. Ελισάβετ 1520-1564. Ριχάρδος 1521-1598, κόμης του Ζίμερν-Σπόνχαϊμ. Μαρία 1524-1576. Σαβίνα 1528-1578, παντρεύτηκε τον Λάμοραλ, κόμη του Έχμοντ. Ελένη 1532-1579, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄, κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Setton, Kenneth Meyer (1984). The Papacy and the Levant, 1204-1571. American Philosophical Society. p. 1130. ISBN 9780871691620.
Επιτελικό Κράτος (Ελλάδα)

Το Επιτελικό κράτος είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης του ελληνικού κράτους που καθιερώθηκε από την πρώτη κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη τον Αύγουστο του 2019 με τον Νόμο 4622/2019, τον πρώτο που επικυρώθηκε εκείνη την Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο Νόμος 4622/2019, που φέρει τον υπότιτλο «Επιτελικό Κράτος: οργάνωση, λειτουργία και διαφάνεια της Κυβέρνησης, των κυβερνητικών οργάνων και της κεντρικής δημόσιας διοίκησης», είναι επίσης γνωστός ως «Νόμος του Επιτελικού Κράτους».Βασικοί πυλώνες του νέου συστήματος είναι η Εθνική Αρχή Διαφάνειας, στην οποία συγχωνεύθηκαν πέντε δημόσια ελεγκτικά σώματα και μία δημόσια υπηρεσία καταπολέμησης της διαφθοράς, και η Προεδρία της Κυβέρνησης, ένας αυτοτελής, απευθείας υπαγόμενος στον Πρωθυπουργό δημόσιος οργανισμός που απασχολεί 440 υπαλλήλους. Με τον Νόμο 4622/2019, υπό τον έλεγχο της Προεδρίας της Κυβένησης τέθηκε η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση και το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

 Από θεσμικής άποψης, το Επιτελικό Κράτος συνιστά ένα κεντρικό σύστημα διακυβέρνησης, στο οποίο δεσπόζει ο θεσμός της Προεδρίας της Κυβέρνησης, μιας αυτόνομης δημόσιας υπηρεσίας που απασχολεί 440 εργαζομένους, εκ των οποίων οι 340 καταλαμβάνουν οργανικές θέσεις και οι 100 είναι μετακλητοί· το κόστος ίδρυσης της υπηρεσίας το 2020 προσδιορίστηκε από την κυβέρνηση στα 184.800 ευρώ. Βάσει του επικυρωτικού Προεδρικού Διατάγματος υπ' αριθμόν 98 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α 236/28-11-2020, η Προεδρία της Κυβέρνησης ελέγχεται από τον Πρωθυπουργό και διαρθρώνεται από τις ακόλουθες Γραμματείες: Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων Γενική Γραμματεία Συντονισμού Ειδική Γραμματεία Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος (Ο.Π.Σ.) Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του Κυβερνητικού Έργου Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και ΕνημέρωσηςΜε το Προεδρικό Διάταγμα υπ' αριθμόν 19 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α 54/14-3-2022 τον Μάρτιο του 2022, καταργήθηκε η Ειδική Γραμματεία Ο.Π.Σ. Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του Κυβερνητικού Έργου και στη θέση της συστάθηκε η Ειδική Γραμματεία Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού. Κυριότερα, με τον Νόμο 4622/2019 η Εθνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (EΡT), το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) υπάχθηκαν στον άμεσο έλεγχο της Προεδρίας της Κυβέρνησης και, κατ' επέκταση, του Πρωθυπουργού. Ειδικότερα, η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης επιφορτίστηκε με την εποπτεία της ΕΡΤ και του ΑΠΕ-ΜΠΕ και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών περιήλθε στην αποκλειστική δικαιοδοσία της Προεδρίας της Κυβέρνησης. Ο Νόμος 4622/2019 προέβλεπε, ακόμα, την εγκαθίδρυση μιας Ανεξάρτητης Αρχής με την ονομασία «Εθνική Αρχή Διαφάνειας», στην οποία συγχωνεύτηκαν πέντε προϋπάρχοντα δημόσια ελεγκτικά σώματα και ένας δημόσιος οργανισμός καταπολέμησης της διαφθοράς, με δεδηλωμένο από την κυβέρνηση απώτερο σκοπό την εξασφάλιση της διαφάνειας και της λογοδοσίας και την πάταξη της διαφθοράς στον δημόσιο βίο. Με το άρθρο 104 του Νόμου, προβλέπεται δημιουργία σώματος διυπουργικού προσωπικού με ειδικότητες Αναλυτών Δημοσίων Πολιτικών, Νομοτεχνών και Αναλυτών Ψηφιακής Πολιτικής.
Νικόλαος Ρίζος

Ο Νικόλαος Ρίζος (Σινασός Καππαδοκίας, 1838 - Σινασός Καππαδοκίας, 1895) ήταν Έλληνας λόγιος και πρόκριτος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Καππαδοκίας κατά τη διάρκεια της περιόδου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννημένος στη Σινασό της Καππαδοκίας το 1838 και υιός του Σεραφείμ Ρίζου, επίσης γνωστού σε τοπικό επίπεδο ως Καρά Τζεχενέμ, εμπόρου, προκρίτου, καθώς και ευεργέτη, ο Νικόλαος Ρίζος φοίτησε στον τόπο καταγωγής του, προτού, στη συνέχεια, συνεχίσει τις σπουδές του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη. Ολίγον καιρό μετά την αποφοίτησή του, πιο συγκεκριμένα το 1856, εξέδωσε, μέσω του τυπογραφείου της κωνσταντινουπολίτικης εφημερίδας «Ανατολή», βιβλιογραφικό έργο του υπό τον τίτλο «Καππαδοκικά», με αντικείμενο την ιστορία και γεωγραφία της ευρύτερης περιοχής της Καππαδοκίας. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτέλεσε τη μοναδική βιβλιογραφική συνεισφορά του ιδίου, καθώς, στη συνέχεια ενεπλάκη ενεργά στα κοινά του τόπου καταγωγής του. Παρά το γεγονός πως ο ίδιος ο Ρίζος φαίνεται να μην διέθετε κάποιο σημαντικό αξίωμα, πέραν της ιδιότητας του - επί σειρά ετών - δημογέροντα στη Σινασό, βάσει των σχετικών με τον ίδιο αναφορών του Αναστάσιου Λεβίδη, ωστόσο, επρόκειτο για πρόσωπο επιρροής, γεγονός το οποίο και του επέτρεψε την συμμετοχή του στις τοπικές επαρχιακές συνελεύσεις κατά τη διάρκεια των περιόδων ποιμαντορίας των μητροπολιτών Ευσαταθίου Καισαρείας και Ιωάννη Καισαρείας. Απεβίωσε στη Σινασό της Καππαδοκίας το 1895, με την κηδεία του να τελείται δημοσία δαπάνη, γεγονός το οποίο και καταδεικνύει την σημασία του ιδίου για την τοπική κοινότητα.
Κριστίν Χούσονγκ

Η Κριστίν Χούσονγκ (Christin Hussong, γεννήθηκε 17 Μαρτίου 1994) είναι Γερμανίδα αθλήτρια του στίβου, και συγκεκριμένα του ακοντισμού.Κατέκτησε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου το 2018, στον ακοντισμό, με νέο ατομικό ρεκόρ αλλά και ρεκόρ αγώνων, 67,90 μ.Ήταν 4η στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2010. Έχει κατακτήσει μια έκτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015. Ήταν επίσης έβδομη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2014.

 67,90 μέτρα (2018 Βερολίνο, Γερμανία) 2009 – 49,93 μ 2010 – 55,35 μ 2011 – 59,74 μ 2012 – 55,74 μ 2013 – 58,55 μ 2014 – 63,34 μ 2015 – 65,92 μ 2016 – 66.41 μ 2017 – 64,18 μ 2018 – 67,90 μ Επίσημος ιστότοπος Η Κριστίν Χούσονγκ στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή Κριστίν Χούσονγκ στην World Athletics (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ Κριστίν Χούσονγκ στο sports-reference.com