IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουλάγιε Ουλντ Μοχάμεντ Λαγκντάφ

Ο Μουλάγιε Ουλντ Μοχάμεντ Λαγκντάφ (Moulaye Ould Mohamed Laghdaf, αραβικά: مولاي ولد محمد لغظف)) είναι Μαυριτανός πολιτικός, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 14 Αυγούστου 2008 ως τις 20 Αυγούστου 2014.

 Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1957 στη Νέμα και είναι μηχανικός, μέλος της φυλής Ταζακάν.. Υπηρέτησε ως πρεσβευτής της χώρας του στο Βέλγιο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2006 ως το 2008. Στη συνέχεια διορίστηκε από τη χούντα στην πρωθυπουργία, έπειτα από το πραξικόπημα του 2008. Τον διορισμό του τον έκανε ο ίδιος ο αρχηγός της χούντας, Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ στις 14 Αυγούστου του 2008.Στις 26 Αυγούστου του 2008 ο Συναγερμός των Δημοκρατικών Δυνάμεων (RFD), ο Συνασπισμός για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία - Κίνημα για Ανανέωση (AJD-MR) και το Κίνημα για Άμεση Δημοκρατία (MDD) ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να μη συμμετάσχουν στην κυβέρνηση του Λαγκντάφ επειδή η χούντα δεν είχε αποσαφηνίσει αν θα επιτρεπόταν σε κάποιο μέλος της να κατέλθει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Επίσης, ζήτησαν από το καθεστώς να καταστήσει σαφές για πόσο καιρό θα έμενε στην εξουσία. Η νέα κυβέρνηση υπό τον Λαγκντάφ διορίστηκε στις 31 Αυγούστου και η σύνθεσή της ανακοινώθηκε στην τηλεόραση την 1η Σεπτεμβρίου. Εκτός από τον Λαγκντάφ, η κυβέρνηση αριθμούσε 28 μέλη. Τα μέλη της νέας κυβέρνησης θεωρούνταν γενικά τεχνοκράτες. Στην κυβέρνηση συμπεριελήφθησαν αρκετά μέλη του RFD, παρά την άρνηση του κόμματος να μετάσχει. Το RFD απάντησε ότι τα μέλη του RFD που είχαν δεχθεί θέσεις στην κυβέρνηση είχαν αυτομάτως παραιτηθεί από το κόμμα με την ενέργειά τους εκείνη. Ο Λαγκντάφ ανακοίνωσε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2008 τη διεξαγωγή "ανοικτού και εποικοδομητικού διαλόγου" με σκοπό να οριστεί ένα χρονοδιάγραμμα για τη διεξαγωγή εκλογών και συνταγματικές τροποποιήσεις. Στον διάλογο αυτό θα μπορούσαν να λάβουν μέρος μέλη της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, οργανώσεις, κόμματα και άλλοι φορείς. Στις 4 Ιουνίου του 2009 συμφωνήθηκε ανάμεσα στους στρατιωτικούς και στην αντιπολίτευση να μεταφερθούν οι εκλογές από τον Ιούνιο για τον Ιούλιο και να σταματήσει την εκστρατεία του ο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ. Επίσης, με βάση την ίδια συμφωνία ο ανατραπείς πρόεδρος Αμπνταλαχί διόρισε νέο υπουργικό συμβούλιο με πρωθυπουργό ξανά τον Λαγκντάφ. Ο προσωρινός πρόεδρος, Μπα Μαμαντού Μπαρέ, παρέμεινε ως την ορκωμοσία του νικητή των προεδρικών εκλογών, οι οποίες διεξήχθησαν στις 18 Ιουλίου. Ο Λαγκντάφ παρέμεινε πρωθυπουργός και μετά το 2009. Στις 3 Φεβρουαρίου 2014 σχημάτισε νέα κυβέρνηση, η σύνθεση της οποίας ανακοινώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου, με αμετάβλητο σχήμα. Τον Αύγουστο του 2014 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γιαχία Ουλντ Χαντεμίν.
Ηλιοσκόπιο

Το Ηλιοσκόπιο είναι ένας δίσκος σε μουσική αποκλειστικά του Σταύρου Κουγιουμτζή και σε στίχους του Ποιητή Γιώργου Θέμελη. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στα στούντιο της "Columbia" με ηχολήπτη τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο και η μακέτα του εξωφύλλου είναι της Λίκας Φλώρου. Κυκλοφόρησε τις αρχές του 1973.

 Τα τραγούδια που περιέχει είναι τα εξής: Το πρώτο περιστέρι (Γ. Νταλάρας και χορωδία) Λίγη είναι η σάρκα (Γ. Νταλάρας και χορωδία) Αυτός που θα φανερωθεί (Γ. Νταλάρας) Πώς να σε πάρω (Αιμ. Κουγιουμτζή) Η πρώτη Ανάσταση (Γ. Νταλάρας) Πάσχα των Ελλήνων (Γ. Νταλάρας και χορωδία) Μήτηρ Θεού (Αιμ. Κουγιουμτζή και χορωδία) Να σταματήσω τον καιρό (Γ. Νταλάρας) Αίμα κι αηδόνι μου (Αιμ. Κουγιουμτζή) Τσάμικος χορός (Ορχηστρικό) Χασάπικο (Γ. Νταλάρας) Αναλυτική δισκογραφία: Γιώργος Νταλάρας (δισκογραφία)
Πλάτανος Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία δείτε: Πλάτανος Αγρινίου και Πλάτανος ΠαρακαμπυλίωνΓια οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πλάτανος (αποσαφήνιση) Ο Πλάτανος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένα παραδοσιακό ορεινό κεφαλοχώρι της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 875 μέτρα.

 Ο Πλάτανος ήταν έδρα του καποδιστριακού Δήμου Πλατάνου, με πληθυσμό 324 ατόμων (απογραφή 2001). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Κάτω Πλάτανο αποτελούν τη δημοτική ενότητα Πλατάνου που υπάγεται στο Δήμο Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 207 κατοίκους. Πήρε τ' όνομά του από ένα τεράστιο πλατάνι που υπήρχε στη θέση Μεγάλη Βρύση. Κάτω από ένα πυκνοφυτεμένο από έλατα, γαύρα, μηλιούς, κρανιές και κέδρα δάσος σε υψόμετρο 875 μέτρα, ο Πλάτανος ατενίζει το όρος «Ξεροβούνι», ύψους 1.575 μέτρων, του οποίου οι πλαγιές καλύπτονται από θαμνώδεις πρίνους και κέδρους και από λίγα έλατα. Αιτία της πρώτης κατοίκησης του Πλατάνου, που εικάζεται ότι έγινε το 17ο αιώνα, φαίνεται ότι ήταν το δύσβατο της περιοχής που πρόσφερε ασφάλεια απ' τις με πολεμικές συγκρούσεις, Τούρκων, Ενετών και αρματολών, καθώς και τις επιδρομές ληστών και πειρατών που έπλητταν την ευρύτερη περιοχή. Οι κάτοικοι του Πλατάνου του περασμένου αιώνα εξασκούσαν πολλά επαγγέλματα. Παράλληλα, το πνευματικό επίπεδο του Πλατάνου ήταν υψηλό. Στην ευρύτερη περιοχή ήταν γνωστό ως το «χωριό των γραμμάτων» με καθηγητές, γιατρούς κ.λ.π. Στην πλειοψηφία τους, όμως, οι κάτοικοι ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Επίσης στον Πλάτανο άνθισε η αμπελοκαλλιέργεια, η εκτροφή μεταξοσκώληκα και η μελισσοκομία. Σήμερα ο ενεργός πληθυσμός του Πλατάνου αποτελείται κυρίως από δημόσιους υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες και ελάχιστους γεωργούς και κτηνοτρόφους. Το χωριό είναι πυκνοκτισμένο και γεμάτο από λιθόστρωτα σοκάκια. Το χωριό αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 με το ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Προσχίου και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Πλατάνου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, από το 1997 έως το 2010 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποτελούσε έδρα του τότε νεοϊδρυθέντα ομώνυμου δήμου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με τον Κάτω Πλάτανο (πρώην Βονόρτας) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατάνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πλατάνου του Δήμου Ναυπακτίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού και κατοικιών του 2011 που αφορούν στο μόνιμο πληθυσμό της χώρας ως δημοτική ενότητα κοινότητα απογράφησαν 1.611 κάτοικοι, ως τοπική κοινότητα 253 ενώ ως οικισμός 207. Απογραφές πληθυσμού Μεγάλο κομμάτι των γυρισμάτων για τις σειρές της κρατικής τηλεόρασης "Ο πρίγκιπας" (1996) και "Ο θησαυρός της Αγγελίνας" (2005) έχουν γυριστεί στον Πλάτανο. Από τον Πλάτανο κατάγεται ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην Ελλάδα από το 2022, Γεώργιος Ιακώβ. Τσούνης και ο πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Αθανάσιος Δημητρακόπουλος. Το αρχικό κείμενο για το άρθρο βασίστηκε στην ιστοσελίδα που βρίσκεται στο www.nafpaktorama.gr μετά από σχετική άδεια
Στυλιανός Ματζαπετάκης

Ο Στυλιανός Νικ. Ματζαπετάκης ή Ματζαπέτας (1850-1935), γόνος ιστορικής οικογένειας της Μεσσαράς Ηρακλείου Κρήτης έλαβε μέρος σε ηλικία μόλις 16 χρονών στην επανάσταση του 1866-9, υπό τον Μιχαήλ Κόρακα.

 Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1874, μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Hôtel-Dieu στο Παρίσι και εργάστηκε ως γιατρός στην Κασταμονή του Πόντου. Πολύγλωσσος και με ευρύτερη μόρφωση υπήρξε αντιπροσωπευτικός τύπος του Ιατροφιλόσοφου της εποχής. Επέστρεψε το 1878 βρίσκοντας την Μεσσαρά σε πλήρη αναρχία. Σοβαρός πολιτικός και κοινωνικός παράγων του τμήματος Ηρακλείου, πρόσφερε πολλαπλές υπηρεσίες στον τόπο του και ιδιαίτερα στην περιοχή της Μεσσαράς. Εκλέχτηκε κατ' επανάληψη βουλευτής της Κρητικής Πολιτείας, ενώ το αρχοντικό του Ματζαπετάκη, ο Πύργος στον Αμπελούζο, ήταν χώρος καταφυγής και Αβραμιαίας φιλοξενίας «παντί των απάντων» όπως αναφέρεται στην ιστορία της ιατρικής. Στυλιανός Ματζαπετάκης: «Συμβολή εις την ιστορίαν της Κρήτης κατά την επανάστασιν του 1878», εν Ηρακλείω 1904. Δετοράκης Ε. Μανόλης, «Γιατροί αγωνιστές των Κρητικών επαναστάσεων του ΙΘ΄ αιώνα», Ηράκλειο 1987. Άννα Γ. Πατεράκη, «Άτυπες μορφές κοινωνικής διοίκησης των Χριστιανών στην ύστερη τουρκοκρατία στην Κρήτη (1858-1898)», (Διδακτορική διατριβή), Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Σχολή Επιστημών Αγωγής, Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών, Ιωάννινα 2012, από την ιστοσελίδα: olympias.lib.uoi.gr - "Ιδρυματικό Αποθετήριο Ολυμπιάς".
The Dissent of Man

To The Dissent of Man είναι ο δέκατος πέμπτος δίσκος του πανκ συγκροτήματος Bad Religion. Κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2010. Είναι το άλμπουμ που θα ακολουθούσε το New Maps of Hell του 2007. Το συγκρότημα άρχισε να γράφει τραγούδια το 2008 αλλά οι ηχογραφήσει άρχισαν τον Μάιο του 2010. Το "Won't Somebody", που είχε εμφανιστεί και στο New Maps of Hell ξαναηχογραφήθηκε για το άλμπουμ. Το "The Resist Stance" ήταν στο soundtrack του βιντεοπαιχνιδιού Need for Speed: Hot Pursuit. Τα singles που βγήκαν από το άλμπουμ ήταν τα "The Devil in Stitches","Cyanide" και "Wrong Way Kids"

 1. "The Day That the Earth Stalled" Γκράφφιν 1:23 2. "Only Rain" Γκούρεβιτζ 2:43 3. "The Resist Stance" Γκράφφιν 2:32 4. "Won't Somebody" Γκούρεβιτζ 2:42 5. "The Devil in Stitches" Γκούρεβιτζ 3:28 6. "Pride and the Pallor" Γκράφφιν 2:56 7. "Wrong Way Kids" Γκούρεβιτζ 2:43 8. "Meeting of the Minds" Γκράφφιν 2:06 9. "Someone to Believe" Γκράφφιν 2:38 10. "Avalon" Γκράφφιν 3:28 11. "Cyanide" Γκούρεβιτζ 3:55 12. "Turn Your Back on Me" Γκούρεβιτζ 2:24 13. "Ad Hominem" Γκράφφιν 3:27 14. "Where the Fun Is" Gurewitz 3:04 15. "I Won't Say Anything" Γκούρεβιτζ 3:22 Συνολική διάρκεια: 40:51 Deluxe Τραγούδια Ψηφιακής Μορφής: 16. "Finite" Γκράφφιν 3:51 17. "Best for You" (Live) Γκράφφιν 2:09 18. "Pessimistic Lines" (Live) Γκράφφιν 1:15 19. "How Much Is Enough?" (Live) Γκούρεβιτζ 1:33 20. "Generator" (Live) Γκούρεβιτζ 3:36 Γκρεγκ Γκράφφιν – Φωνή Μπρέτ Γκούρεβιτζ – κιθάρα, φωνητικά Μπράιαν Μπέικερ – κιθάρα Γκρέγκ Χέτσον – κιθάρα Τζει Μπέντλει – μπάσο, φωνητικά Μπρούκς Γουάκερμαν – ντραμς Τζο Μπαρέσσι – Παραγωγός Μαικ Κάμπελ – κιθάρα στο "Cyanide" Γκάβιν Κάσγουελ - Guitar Tech Μάικ Φασάνο - Drum Tech "The Devil in Stitches" Κυκλοφορία: 27 Ιουλίου 2010 "Cyanide" Κυκλοφορία: Νοέμβριος 2010 "Wrong Way Kids" Κυκλοφορία: Απρίλιος 2011 Κριτική στο AllMusic
Hitlerjunge Quex

Το Hitlerjunge Quex είναι ταινία του γερμανικού κινηματογράφου του 1933 σε σκηνοθεσία Χανς Στάινχοφφ και σενάριο του Καρλ Άλοις Σέρτζινγκερ με βάση την βιογραφία του Χέρμπερτ Νόρκους. Ακούγεται για πρώτη φορά ο ύμνος της Νεολαίας του Χίτλερ.

 Ο μικρός Χάινι Φέλκερ μεγαλώνει κάτω από τις σκληρές συνθήκες του μεσοπολέμου. Ο πατέρας του είναι άνεργος κομμουνιστής σοσιαλιστής, εχθρός των Ναζί. Η μητέρα του αμφιταλαντεύεται στην προσπάθειά της να αντεπεξέλθει στις καθημερινές υποχρεώσεις της σκληρής επιβίωσης. Ο Χάινι έχει και μια μεγαλύτερη αδελφή. Λόγω της μικρής του ηλικίας δεν έχει κατασταλάξει σε κάποια πολιτική συνείδηση. Ο πατέρας του τον πιέζει να γίνει μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, ενώ η αδελφή του τον προστατεύει να μην παραστρατήσει. Το Hitlerjunge Quex ήταν η πρώτη προπαγανδιστική απόπειρα των Ναζί στον κινηματογράφο. Γι'αυτό και βραβεύτηκε. Απαγορεύτηκε μετά τον πόλεμο και χαρακτηρίστηκε ως έργο με ένδειξη επιφύλαξης. Thomas Arnold, Jutta Schöning, Ulrich Schröter: Hitlerjunge Quex. Einstellungsprotokoll (= IHSA-Arbeitspapier. Nr. 4. Filmland-Presse, München 1980. Rolf Giesen, Manfred Hobsch: Hitlerjunge Quex, Jud Süss und Kolberg. Die Propagandafilme des Dritten Reiches. Dokumente und Materialien zum NS-Film. Verlag Schwarzkopf und Schwarzkopf, Berlin 2005, ISBN 3-89602-471-X. Hilmar Hoffmann: „Und die Fahne führt uns in die Ewigkeit“. Propaganda im NS-Film (= Fischer-Taschenbücher 4404). Band 1. Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt am Main 1988, ISBN 3-596-24404-8. Friedrich Koch: „Hitlerjunge Quex“ und der hilflose Antifaschismus. zum nationalsozialistischen Jugendfilm. In: Ulrich Herrmann, Ulrich Nassen (Hrsg.): Formative Ästhetik im Nationalsozialismus. Intentionen, Medien und Praxisformen totalitärer ästhetischer Herrschaft und Beherrschung (= Zeitschrift für Pädagogik. Beiheft 31, ISSN 0514-2717). Beltz, Weinheim u. a. 1993, S. 163–179 (Auch: Sonderabdruck. ebenda 1994). Friedrich Koch: Schule im Kino. Autorität und Erziehung. Vom „Blauen Engel“ bis zur „Feuerzangenbowle“. Beltz, Weinheim u. a. 1987, ISBN 3-407-34009-5, S. 127 ff. Martin Loiperdinger (Hrsg.): Märtyrerlegenden im NS-Film. Leske + Budrich, Opladen 1991, ISBN 3-8100-0700-5. Kurt Schilde: Hitlerjunge Quex – Welturaufführung am 11. September 1933 in München. In: Geschichte in Wissenschaft und Unterricht. 59, H. 10, 2008, ISSN 0016-9056, S. 540–550. Παρουσίαση του Hitlerjunge Quex στο filmportal.de δείτε το έργο
750 Όσκαρ

Ο `Οσκαρ (Oskar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,96. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος του `Οσκαρ εκτιμάται σε 20,57 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι F, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0587. Ο `Οσκαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 28 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πλουτώνιο-239

Το Πλουτώνιο-239 είναι ένα ισότοπο του πλουτώνιου. Είναι το αρχικό εύσχιστο ισότοπο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή των πυρηνικών όπλων, αν και το ουράνιο-235 έχει χρησιμοποιηθεί επίσης και είναι αυτήν την περίοδο το δευτεροβάθμιο ισότοπο. Το πλουτώνιο-239 είναι επίσης ένα από τα τρία κύρια ισότοπα που καταδεικνύονται χρησιμοποιήσιμα ως καύσιμα στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, μαζί με το ουράνιο-235 και το ουράνιο-233. Το πλουτώνιο-239 έχει ημιζωή 24.100 ετών.

 Οι πυρηνικές ιδιότητες του πλουτωνίου-239, καθώς και η φθηνή ικανότητα παραγωγής μεγάλων ποσοτήτων πολύ καθαρού πλουτωνίου-239 από υψηλού βαθμού όπλα τύπου ουρανίου-235, οδήγησε στο να χρησιμεύσει σε πυρηνικά όπλα και σταθμούς πυρηνικής ενέργειας. Η σχάση ενός ατόμου ουρανίου-235 στο εσωτερικό του αντιδραστήρα του πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας, παράγει δύο με τρία νετρόνια, και αυτά τα νετρόνια μπορούν να απορροφηθούν από το ουράνιο-238 για να δημιουργήσουν πλουτώνιο-239 και άλλα ισότοπα. Το πλουτώνιο-239 μπορεί επίσης να απορροφήσει και νετρόνια σχάσης μαζί με το ουράνιο-235 σε έναν αντιδραστήρα. Από όλο το σύνολο των πιο διαδεδομένων πυρηνικών καυσίμων, το 239Pu έχει την μικρότερη κρίσιμη μάζα. Μια σφαιρική απαραβίαστη κρίσιμη μάζα είναι περίπου 11 kg (24.2 lbs) , 10.2 cm (4") σε διάμετρο. Χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα ερεθίσματα, τους ανακλαστήρες νετρονίων, την γεωμετρία κατάρρευσης και τις παραποιήσεις, αυτή η κρίσιμη μάζα μπορεί να μειωθεί κατά περισσότερο από το διπλάσιο. Αυτή η βελτιστοποίηση απαιτεί συνήθως μια μεγάλη αναπτυξιακή πυρηνική οργάνωση που να υποστηρίζεται από ένα κυρίαρχο έθνος. Η σχάση ενός ατόμου του Pu-239 παράγει 207,1 MeV = 3.318 × 10-11 J, δηλαδή 19,98 TJ/mol = 83.61 TJ/kg .
Νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός»

Το Νοσοκομείο Αφροδίσιων και Δερματικών Νόσων «Ανδρέας Συγγρός» είναι ειδικό νοσηλευτικό ίδρυμα για μεταδοτικά νοσήματα στην Αθήνα, που ανεγέρθηκε από κληροδότημα του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού με αυτοπρόσωπη εποπτεία της συζύγου του Ιφιγένειας, το γένος Μαυροκορδάτου. Άρχισε η λειτουργία του το 1910 υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγιεινής και περιλαμβάνει πανεπιστημιακή κλινική αφροδισίων και δερματικών νοσημάτων, εξωτερικά ιατρεία, τελειότατα μικροβιολογικά εργαστήρια, φυσικοθεραπευτήριο, καθώς και το μοναδικό μουσείο προπλασμάτων των μεταδοτικών και δερματικών νόσων στην Ελλάδα. Επίσης, διαθέτει μια πλήρη βιβλιοθήκη που συνεχώς συμπληρώνεται με σχετικά βιβλία, περιοδικά και συγγράμματα, μοναδική στο είδος της. Στο υφιστάμενο αμφιθέατρο του νοσοκομείου γίνονται τακτικά σχετικές επιστημονικές ανακοινώσεις προς τους φοιτητές της Ιατρικής, Οδοντιατρικής και στις Μαίες, στους οποίους και επιδεικνύονται περιπτώσεις ασθενών. Το Νοσοκομείο διοικείται υπό ολιγομελή εφορεία με διευθυντή τον εκάστοτε τακτικό καθηγητή των αφροδισίων και δερματικών νοσημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών.

 Ενώ ήδη από το 1850 υπήρχε κρατικό νοσοκομείο αφροδίσιων νοσημάτων, οι άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν ώθησαν τον Συγγρό να υποστηρίξει την ανέγερση ενός σύγχρονου νοσοκομείου. Το Νοσοκομείο "Ανδρέας Συγγρός" ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1910 από τη σύζυγο του Συγγρού, Ιφιγένεια, ως συνέχεια των φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων του συζύγου της. Η έκταση 20 στρεμμάτων στην οποία ανεγέρθηκε το νοσοκομείο δωρίστηκε από τη Μονή Πετράκη, ενώ τον σχεδιασμό των εγκαταστάσεων ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Αναστάσιος Μεταξάς. Ο πρώτος διευθυντής του νοσοκομείου ήταν ο καθηγητής Γεώργιος Φ. Φωτεινός. Αρχικά το νοσοκομείο προοριζόταν για τη νοσηλεία ανδρών, γυναικών και απόρων που έπασχαν από δερματικά και αφροδίσια νοσήματα. Επιπλέον, η Ιφιγένεια Συγγρού φρόντισε έτσι ώστε ποσό από τη διαθήκη της να διατεθεί για την διάδοση νέων πρακτικών και επιστημονικής γνώσης μέσω του ετήσιου επιστημονικού περιοδικού "Αρχεία του νοσοκομείου Ανδρέου Συγγρού" το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1937.Αμέσως μετά την ίδρυσή του, μεταφέρθηκαν οι πρώτες 20 εκδιδόμενες γυναίκες που νοσηλεύονταν στο παλιό θεραπευτήριο του Πειραιά και έπασχαν από αφροδίσιο νόσημα. Τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του νοσοκομείου εξετάστηκαν 1.156 περιστατικά, το 49.2% των οποίων προσδιορίστηκε ως σύφιλη. Το 1912 δημιουργήθηκε μέσα στον χώρο του νοσοκομείου το πρώτο μουσείο προπλασμάτων με στόχο να ενημερωθεί το κοινό για τα αφροδίσια και δερματικά νοσήματα. Τα προπλάσματα αποτελούν κέρινα ομοιώματα περιοχών του σώματος που πάσχουν από κάποια δερματική εκδήλωση και στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν ευρέως για την εκπαίδευση των φοιτητών. Τα πρώτα προπλάσματα κατασκευάστηκαν από τον ίδιο τον Φωτεινό ο οποίος κατόπιν δίδαξε την τεχνική στους αδελφούς Μητρόπουλους οι οποίοι είναι οι δημιουργοί των περισσότερων εκεθμάτων. Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1962-63

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1962-63 αποτέλεσε το 9ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Πανελλήνιος Λεμεσού για 2η φορά στην ιστορία του.

 Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1962-63 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου και τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων αναμετρήθηκαν σε αγώνες μπαράζ. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο Οθέλλος Αμμοχώστου δεν παρουσίασε ποδοσφαιρική ομάδα και έτσι τον Ιανουάριο του 1963 η γενική συνέλευση της ΚΟΠ αποφάσισε τη διαγραφή της ομάδας από τις τάξεις της. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο Ευαγόρας Πάφου ο οποίος εντάχθηκε στην ΚΟΠ το Σεπτέμβριο του 1962. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Λάρνακας-Αμμοχώστου συμμετείχαν οι ομάδες: ΑΕΚ Αμμοχώστου, Αναγέννηση Λάρνακας, Ένωσις-Κεραυνός, Καϊτζάκ Λευκωσίας, ΠΑΕΚ Κερύνειας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα Ένωσις Αγίων Ομολογητών-Κεραυνός Στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου συμμετείχαν οι ομάδες: Αμαθούς Λεμεσού, ΑΠΟΠ Πάφου, Ευαγόρας Πάφου, Πανελλήνιος Λεμεσού, Εθνικός Αστέρας Λεμεσού. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Λεμεσού. Στους αγώνες μπαράζ πρωταθλητής αναμετρήθηκαν ο Πανελλήνιος Λεμεσού και η Ένωσις Αγίων Ομολογητών-Κεραυνός. Στον πρώτο αγώνα ο Πανελλήνιος κέρδισε με 1-0 εκτός έδρας. Στο δεύτερο αγώνα κέρδισε ξανά με 2-0 και αναδείχθηκε πρωταθλητής. Η πρωταθλήτρια ομάδα έδωσε αγώνες μπαράζ με τις δύο τελευταίες ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1962-63, Ορφέα και Αλκή. Στους αγώνες επικράτησε η Αλκή η οποία παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία ενώ ο Ορφέας και ο Πανελλήνιος συνέχισαν στη Β΄ κατηγορία. Η τελική βαθμολογία των μπαράζ ήταν: 1Την περίοδο 1963-64 δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας λόγω των δικοινοτικών διαταραχών στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1963. Ο Ορφέας και ο Πανελλήνιος είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1964-65. ΚΟΠ (Νοέμβριος 2013). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 76-79. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-08-31. https://www.webcitation.org/6bCdnatZg?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T6%20FINAL.pdf. Ανακτήθηκε στις 2015-06-30. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1962-63
Ρούβλι Ρωσίας

Το ρωσικό ρούβλι ή ρούβλι (ρωσικά: рубль‎ rublʹ, πληθυντικός: рубли́ rubli; σύμβολο: ₽, руб; κωδικός: RUB) είναι το νόμισμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Χρησιμοποιείται στις εν μέρει αναγνωρισμένες δημοκρατίες της Αμπχαζίας, της Νότιας Οσετίας, του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ. Το ρούβλι υποδιαιρείται σε 100 καπίκια (ρωσικά: копе́йка‎ κοπέικα, πληθυντικός: копе́йки κοπέικι). Το ρούβλι ήταν το νόμισμα της ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης (γνωστό ως Σοβιετικό ρούβλι). Το σοβιετικό ρούβλι συνέχισε να χρησιμοποιείται από τα πρώην σοβιετικά κράτη μέχρι να εισηχθεί τοπικό νόμισμα. Ωστόσο, σήμερα μόνο η Ρωσία, η Λευκορωσία και η Υπερδνειστερία χρησιμοποιούν νόμισμα με το ίδιο όνομα. Το ρούβλι ήταν το πρώτο δεκαδικό νόμισμα του κόσμου: το ρούβλι δεκαδικοποιήθηκε το 1704 όταν το ρούβλι έγινε ίσο με τα 100 καπίκια. Το 1992, το Σοβιετικό ρούβλι (SUR) αντικαταστάθηκε από το ρωσικό ρούβλι (κωδικός: RUR) σε αναλογία 1 προς 1. Το 1998 λόγω της οικονομικής κρίσης, το ρούβλι επανατιμήθηκε και απέκτησε τον νέο κωδικό RUB. Ένα νέο ρούβλι αντιστοιχούσε σε 1.000 παλιά ρούβλια.

 Το ρούβλι χρησιμοποιείται στα ρωσικά εδάφη από τον 14ο αιώνα. Το σύγχρονο ρωσικό ρούβλι δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1991 και χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με το Σοβιετικό ρούβλι, το οποίο παρέμεινε σε κυκλοφορία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1993. Τα σοβιετικά κέρματα που εκδόθηκαν την τριακονταετία 1961-1991, καθώς και τα κέρματα 1, 2 και 3 καπικίων που εκδόθηκαν πριν το 1961 παρέμειναν νόμιμο χρήμα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998 και ήταν ανταλλάξιμα με ρωσικά ρούβλια το 1999-2001 με την αναλογία 1.000 προς 1.Λόγω της οικονομικής κρίσης στη δεκαετία του 1990 στη Ρωσία, η χώρα υπέφερε από υψηλό πληθωρισμό. Το 1961 το Κρατικό Θησαυροφυλάκιο της ΕΣΣΔ εισήγαγε χαρτονομίσματα 1, 3 και 5 ρουβλίων, ενώ η Κρατική Τράπεζα εισήγαγε χαρτονομίσματα 10, 25, 50 και 100 ρουβλίων. Το 1991 η Κρατική Τράπεζα απέσυρε το χαρτονόμισμα των 25 ρουβλίων ενώ ανέλαβε την έκδοση των χαρτονομισμάτων 1, 3 και 5 ρουβλίων, εισάγοντας παράλληλα χαρτονομίσματα 200, 500 και 1.000 ρουβλίων. Το 1992 εκδόθηκαν για τελευταία φορά σοβιετικά χαρτονομίσματα και εισήχθησαν χαρτονομίσματα 5.000 και 10.000 ρουβλίων, τα οποία εκδίδονταν από την Τράπεζα της Ρωσίας. Το 1993 αποσύρθηκε το χαρτονόμισμα των 50 ρουβλίων και τα χαρτονομίσματα που συνέχισαν να εκδίδονται ως σοβιετικά και το 1992 πλέον εκδίδονταν ως ρωσικά. Το 1993 εισήχθη στην κυκλοφορία χαρτονόμισμα 50.000 ρουβλίων, το 1995 εισήχθη χαρτονόμισμα 100.000 ρουβλίων και το 1997 εισήχθη χαρτονόμισμα 500.000 ρουβλίων (στο οποίο αναγράφεται ως ημερομηνία έκδοσης το 1995). Το 1998 το ρούβλι επανατιμήθηκε μειώνοντας την ανελαστικότητα του παλαιού ρουβλίου. Ωστόσο, αυτό συνέβη στο χείλος της οικονομικής κρίσης του 1998. Λόγω της κρίσης, το ρούβλι έχασε το 70% της αξίας του έναντι του αμερικανικού δολαρίου σε έξι μήνες. Τρέχοντα και ιστορικά τραπεζογραμμάτια από τη Ρωσία συμπεριλαμβανομένων των τραπεζογραμματίων από την ΕΣΣΔ (Αγγλικά) (Γερμανικά) (Γαλλικά)
Μπεάτα Σίντουο

Η Μπεάτα Μάρια Σίντουο (πολωνικά: Beata Maria Szydło, 15 Απριλίου 1963), γεννημένη ως Μπεάτα Κουσίνσκα (πολ.: Beata Kusińska), είναι Πολωνή πολιτικός, η οποία υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από το 2015 ως το 2017. Είναι αντιπρόεδρος του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη και ηγήθηκε επιτυχώς της εκστρατείας του κόμματος τόσο στις προεδρικές όσο και στις βουλευτικές εκλογές του 2015, καθώς κατετάγη πρώτο.

 Η Μπεάτα Σίντουο γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1963 στο Οσφιέντσιμ και μεγάλωσε κοντά στο Μπζέστσε, όπου ο πατέρας της εργαζόταν ως ανθρακωρύχος. Αποφοίτησε από το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1989. Στα 35 της χρόνια, η Μπεάτα Σίντουο εξελέγη δήμαρχος του Γκμίνα Μπζέστσε, ενώ στις 25 Σεπτεμβρίου 2005 εξελέγη μέλος του Σέιμ (Βουλή) εκπροσωπώντας τη 12η περιφέρεια του Χσάνουφ ως υποψήφια του κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη». Το συνέδριο της 20ης Ιουνίου 2015 του κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη» ανέδειξε τη Σίντουο ως υποψήφια πρωθυπουργό του κόμματος για τις εκλογές του ιδίου έτους. Το κόμμα της επικράτησε του κυβερνώντος κόμματος Πολιτική Πλατφόρμα με ποσοστό 37,6% έναντι του 24,1% που συγκέντρωσε η «Πολιτική Πλατφόρμα». Διαδέχθηκε την Εύα Κόπατς στην πρωθυπουργία της χώρας. Τον Δεκέμβριο του 2017 παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Ματέους Μοραβιέτσκι. Είναι παντρεμένη με τον Έντβαρντ Σίντουο και έχουν δύο γιους.
Ξύπνα γιε μου! (τραγούδι)

Το "Ξύπνα γιέ μου", γνωστό και ως "Zartir lao" (αρμενικά: Զարթի՛ր, լաօ) είναι ένα δημοφιλές αρμενικό επαναστατικό λαϊκό τραγούδι. Δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1890, για να επαινέσει τον ηγέτη των ανταρτών φενταΐ, Αραμπό. Επίσης, αποτελεί μια κλήση αφύπνισης για αγώνα ενάντια στους Τούρκους.

 Το τραγούδι γράφτηκε αρχικά από τον Fahrat, έναν Αρμένιο παίκτη του Ασίκ από το Μους. Ο ήρωας του τραγουδιού είναι ο Αραμπό, ο διάσημος αντάρτης φενταΐ, ο οποίος παρουσιάζεται ως σύμβολο του Αρμενικού Απελευθερωτικού Κινήματος. Έδρασε στην πεδιάδα του Μους και στο Σασούν. Το 1893, ενώ επέστρεφε από τον Καύκασο, η ομάδα του περικυκλώθηκε σε ένα φαράγγι κοντά στο Μπουλανίκ. Όλοι στην ομάδα του σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου.Με την πάροδο του χρόνου, η σύνδεση του τραγουδιού με τον θάνατο του Αράμπο ξεχάστηκε. Αυτό γίνεται αντιληπτό και από την εξέλιξη του τίτλου του τραγουδιού: "Το Τραγούδι του Αράμπο" («Արաբոյի երգ»), "Το Τραγούδι του Γενναίου Αράμπο" («Քաջ Արաբոյի երգ»), "Το Τραγούδι του Μσέτι" («Մշեցու երգ»), "Ξύπνα γιέ μου!" («Զարթիր լաօ») κλπ. Συμφωνική Ορχήστρα KOHAR (2008) (βίντεο) Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε μια διασκευή του τραγουδιού, με την ονομασία "Ξύπνα λαέ" του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, από το δίσκο του, εν ονόματι "Αρμενία", το Δεκέμβριο του 1979 από τη Minos EMI. Η έκδοση του Παπακωνσταντίνου αναφέρεται στα ίδια γεγονότα με το "Ξύπνα γιέ μου!".
Όρμος Κορθίου Άνδρου

Ο Όρμος Κορθίου είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό στη νοτιοανατολική ακτή της Άνδρου με πληθυσμό 756 κατοίκων. Ανήκει στο δήμο Άνδρου ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ήταν η πρωτεύουσα του δήμου Κορθίου. Απέχει από τη Χώρα 22 χλμ. και από το Γαύριο 30 χλμ. Στην περιοχή υπάρχουν πολλές παραλίες, με γνωστότερη τη παραλία «Της γριάς το πήδημα». Υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο στην πόλη. Ο Όρμος Κορθίου έχει ένα μικρό λιμάνι για μικρά σκάφη.

 Η γύρω περιοχή του Όρμου Κορθίου πλαισιώνεται από πανέμορφα γραφικά χωριά με πλούσια λαογραφικά και αρχαιολογικά μνημεία όπως η Κοχύλου με το Κάστρο της Φανερωμένης, τον παραδοσιακό οικισμό Αμμονακλειού και το μεσαιωνικό Μουσιώνα και την Αγία Τριάδα στο Κόρθι, που ήταν το πρώτο προεπαναστατικό σχολείο στην Άνδρο και διαθέτει αξιόλογα κειμήλια. Κοντά στον Όρμο Κορθίου βρίσκονται τα γραφικά χωριά Ρογό, Επισκοπειό, Αηδόνια, Κόρθι και Μουσιώνας. Λόγω των πολλών μονοπατιών η περιοχή είναι κατάλληλη για οδοιπορία και για περιπατητικές αποδράσεις. Τα Διποτάματα είναι μια ποταμιά μεγάλου φυσικού κάλλους, μήκους περίπου 7 χιλιομέτρων. Τη χαράδρα διασχίζει πλατύ πλακόστρωτο καλντερίμι που μέχρι το 1950 ήταν ο μοναδικός δρόμος που ένωνε τη Χώρα με τον Όρμο Κορθίου. Στο σημείο που τέμνεται με το ποτάμι υπάρχει τοξωτό γεφύρι και σε κατά διαστήματα υπάρχουν μικρές βρύσες και γούρνες. Υπάρχουν κι άλλα στενότερα σκαλωτά μονοπάτια που συνδέουν τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής με τα χωράφια και τις ομάδες των νερόμυλων που τα εξυπηρετούσαν. ΚΟΡΘΙ-ΑΝΔΡΟΣ-KYKΛΑΔΕΣ
Μπολέσλαφ του Τόσεκ

Ο Μπολέσλαφ, πολων. Bolesław Toszecki (1276/78 - Δεκέμβριος 1328) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Τόσεκ (από το 1303, επίσημα από το 1315) και αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ (από το 1321).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολυνίας. Από τον πατέρα του προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, παρά το γεγονός ότι ήταν ο πρωτότοκος. Ήδη από το 1294 διορίστηκε Σχολαστικός (Εκπαιδευτικός) της Κρακοβίας και το 1297 έλαβε τον τίτλο του μέλους του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Βρότσλαφ. Μία βούλα του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ αναφέρεται στην "εμβρίθειά του στις επιστήμες". Ο Ούγγρος ιστορικός Άνταλ Πορ θεωρεί ότι ταυτίζεται με τον ομώνυμό του κοσμήτορα του Οπόλε, που λειτούργησε ως πρύτανης των υπερορινών (ultramontani, μη Ιταλών) φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Πάδουας το 1308. Ο Πολωνός ιστορικός Στανίσλαφ Σρόκα αντιτίθεται σε αυτό, λέγοντας ότι ο Μπολέσλαφ ίσως ήταν φοιτητής σε κάποιο πανεπιστήμιο της Ιταλίας, καθώς ήταν ικανός στην Ιταλική γλώσσα και αργότερα έκανε διπλωματικές αποστολές στην Ιταλία. Barcs, Eszter (2003). "Piast Boleszló [Boleslaus Piast]". In Beke, Margit (ed.). Esztergomi érsekek 1001–2003 [Archbishops of Esztergom 1001–2003] (in Hungarian). Szent István Társulat. pp. 151–156. ISBN 963-361-472-4. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Secular Archontology of Hungary, 1301–1457, Volume I] (in Hungarian). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Sroka, Stanisław (1994). "Egy lengyel származású főpap a 14. századi Magyarországon. Boleszló esztergomi érsek (1321–1328) [A prelate of Polish origin in 14th century Hungary. Boleslo, Archbishop of Esztergom (1321–1328)]". Aetas. AETAS Könyv- és Lapkiadó Egyesület. 9 (1): 89–101.
Ρόναλντ Γκαρσία

Ο Ρόναλντ Λάζαρο Χουστινιάνο "Νάτσο" Γκαρσία (Ronald Lázaro García, 17 Δεκεμβρίου 1980) είναι Βολιβιανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε την περίοδο 2005-2010 στον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1980 στη Σάντα Κρουζ της Βολιβίας, έχει ύψος 1.84 εκ και βάρος 76 κιλά. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Βολιβίας που έλαβε μέρος στο Copa America 2007 στα γήπεδα της Βενεζουέλας. Ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε ηλικία 9 ετών στην ποδοσφαιρική Ακαδημία Tahuichi Aguilera της χώρας του, με προπονητή τον Román Sánchez. Σταδιακά πέρασε από όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του για να φτάσει και να καθιερωθεί στην Εθνική Ανδρών της Βολιβίας. Η επαγγελματική του καριέρα άρχισε το 1998 με την ομάδα της Κλαμπ Μπολίβαρ, στην οποία και αγωνίστηκε μέχρι το 2001 με 50 συμμετοχές και 7 γκολ στο πρωτάθλημα Βολιβίας ενώ παράλληλα αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Λιμπερταδόρες. Την τριετία 2001-2004 φόρεσε τα χρώματα της Πορτογαλικής ΦΚ Αλβέρκα και αγωνίστηκε σε 55 ματς σκοράροντας 5 φορές ενώ έφτασε πολύ κοντά στο να αγωνιστεί στην Μπενφίκα.Τελικά επέστρεψε στην πατρίδα του και πιο συγκεκριμένα στην Oriente Petrolero αλλά εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού δεν μπόρεσε να αγωνιστεί κανονικά και τον Ιούλιο του 2005 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας καθώς πρόκειται για ιδιαίτερα δυναμικό και χαρισματικό παίκτη με πολύ σωστές τοποθετήσεις. Ήταν ένας παίκτης που αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάθλους του Άρη.Αγωνίστηκε συνολικά 121 φορές με τη φανέλα του Άρη, 86 φορές σε αγώνες της κορυφαίας Κατηγορίας, 15 φορές σε αγώνες της Β' Κατηγορίας, 11 φορές σε αγώνες κυπέλλου και 9 φορές σε αγώνες των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Στατιστικά διεθνών παικτών της Βολιβίας
Αρχή της επικουρικότητας

Η επικουρικότητα είναι μια αρχή της κοινωνικής οργάνωσης κατά την οποία τα διάφορα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα διευθετούνται στο πιο άμεσο (ή τοπικό) επίπεδο που είναι κατάλληλο για την επίλυσή τους. Κατά άλλον ορισμό (Oxford English Dictionary), είναι η αρχή κατά την οποία μια κεντρική εξουσία πρέπει να έχει επικουρικό ρόλο, εκτελώντας μόνο αυτές τις πράξεις που δεν μπορούν να εκτελεστούν σε περισσότερο τοπικό επίπεδο. Ο όρος εισήχθη για πρώτη φορά το 1891 από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η αρχή αυτή εφαρμόζεται στους χώρους της διοίκησης, των πολιτικών επιστημών, της κυβερνητικής κλπ.

 Η αρχή της επικουρικότητας είναι μια από τις βασικές αρχές του Ευρωπαϊκού Δικαίου, μαζί με την αρχή ειδικής εξουσιοδότησης, την αρχή αναλογικότητας και την αρχή κοινοτικής καλής πίστης. Ορίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δρα σε τομείς που δεν αποτελούν αρμοδιότητά της μόνο όταν η δράση της είναι πιο αποτελεσματική από αυτή των εθνικών κυβερνήσεων ή περιφερειακών ολοκληρώσεων. Ως στόχο έχει την λήψη αποφάσεων σε επίπεδο όσο το δυνατόν πιο κοντινό στους πολίτες. Ορίζεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση:Η Κοινότητα δρα μέσα στα όρια των αρμοδιοτήτων που της αναθέτει και των στόχων που της ορίζει η παρούσα συνθήκη. Στους τομείς που δεν υπάγονται στην αποκλειστική της αρμοδιότητα, η Κοινότητα δρα σύμφωνα με την αρχή επικουρικότητας, μόνον εάν και στο βαθμό που οι στόχοι της προβλεπόμενης δράσης είναι αδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύνανται συνεπώς, λόγω των διαστάσεων ή των αποτελεσμάτων της προβλεπόμενης δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο. Οι υπόλοιπες αρχές Ευρωπαϊκού Δικαίου: Αρχή ειδικής εξουσιοδότησης Αρχή αναλογικότητας Αρχή κοινοτικής καλή πίστης Τα θεμελιώδη κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αρχειοθετήθηκε 2013-01-26 στο Wayback Machine. Σύνοψη EUR-Lex για την αρχή της επικουρικότητας.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2007

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2007 ήταν η 37η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 3 έως και την Κυριακή 4 Μαρτίου του 2007. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Α.Γ.Ε.Μ.Σ. Σπάρτακος.

 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης – Οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων (1997—2008) στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Στην Μίκρα οι κορυφαίοι και οι κορυφαίες για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης» στο Internet Archive
Φορ-ντε-Φρανς

Το Φορ-ντε-Φρανς (γαλλικά: Fort-de-France) είναι η πρωτεύουσα της Μαρτινίκα, υπερπόντιας περιοχής της Γαλλίας. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στην Καραϊβική με πληθυσμό 91.249 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2007. Εκτείνεται σε μια περιοχή 44,21 χιλιόμετρων. Είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Φορ-ντε-Φρανς.

 Το Φορ-ντε-Φρανς (σημαίνει «Οχυρό της Γαλλίας») βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού της Μαρτινίκα, στη βόρεια είσοδο του μεγάλου κόλπου Φορ-ντε-Φρανς, στις εκβολές του ποταμού Μαντάμ. Η πόλη βρίσκεται σε μια στενή πεδιάδα ανάμεσα στους λόφους και τη θάλασσα, αλλά είναι προσβάσιμη οδικώς από όλα τα μέρη του νησιού. Το 1638, ο Ζακ ντι Παρκέ, πρώτος κυβερνήτης της Μαρτινίκα, αποφάσισε ότι το νησί πρέπει να έχει μια πόλη κι ένα φρούριο για να την προστατεύει από εχθρικές επιθέσεις. Το φρούριο σύντομα καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε το 1669, όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ' της Γαλλίας διόρισε ως διοικητή τον Μαρκήσιο Μπαας. Ο τελευταίος αρχικά ονόμασε Φορ-Ρουαγιάλ την διοικητική πρωτεύουσα της Μαρτινίκα. Τα πρώτα χρόνια η πόλη είχε επισκιαστεί από την πόλη Σαιντ Πιερ, την αρχαιότερη πόλη του νησιού, η οποία ήταν γνωστή για την εμπορική και πολιτιστική της ζωντάνια ως «το Παρίσι της Καραϊβικής». Η ονομασία Φορ-Ρουαγιαλ άλλαξε σε μια βραχύβια: «Φορ Λα Ρεπιμπλίκ» κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Τελικά η πόλη πήρε τη σημερινή της ονομασία, Φορ ντε Φρανς, κάποια στιγμή το 19ο αιώνα. Το παλαιό όνομα Φορ-Ρουαγιάλ χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, ιδίως στην κρεολική γλώσσα. Η πόλη καταστράφηκε μερικώς δύο φορές: το 1839 από σεισμό και το 1890 από πυρκαγιά. Από το 1902, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου στο όρος Πελέ, οπότε και καταστράφηκε η πόλη Σαιν Πιέρ, η προηγούμενη πρωτεύουσα της Μαρτινίκας, το Φορ-ντε-Φρανς απέκτησε οικονομική σημασία. Επίσημη ιστοσελίδα Mérimée database - Cultural heritage (Γαλλικά)
Τατουάζ βολβού του ματιού

Το τατουάζ βολβού του ματιού είναι η μέθοδος του τατουάζ που εφαρμόζεται στο σκληρό χιτώνα ή αλλιώς το λευκό αδιαφανές μέρος του ανθρώπινου ματιού. Αυτή η τεχνική είναι σχετικά νέα και θεωρείται ακραία.

 Στα τέλη του 2007, το διαδικτυακό περιοδικό Body Modification Ezine έγραψε ένα άρθρο περιγράφοντας τη διαδικασία των τριών πρώτων περιστατικών τατουάζ βολβού του ματιού σε άτομα που έβλεπαν. Ο καλλιτέχνης του τατουάζ δοκίμασε δύο διαφορετικές τεχνικές, η πρώτη ήταν βάζοντας μελάνι στη βελόνα και τρυπώντας το μάτι. Αυτή η μέθοδος θεωρήθηκε ανεπιτυχής και έτσι επιχειρήθηκε η δεύτερη. Αυτή η τεχνική, στην οποία εγχύθηκε μπλε βαφή στο σκληρό χιτώνα του ματιού, στέφθηκε με επιτυχία. Η διαδικασία ήταν «ουσιαστικά ανώδυνη καθώς δεν υπάρχουν νευρικές απολήξεις στην επιφάνεια του ματιού» αναφέρει ο αρθρογράφος Σάνον Λαράτ (Shannon Larratt). Τα επακόλουθα της διαδικασίας αφορούν «ήσσονος σημασίας» πόνο, μώλωπες και κάποια δυσφορία. Επίσης, ο αρθρογράφος έχοντας και ο ίδιος υποβληθεί στην επέμβαση, κατέληξε να έχει κάποιες φουσκάλες μεταξύ του σκληρού χιτώνα και του επιπεφυκότα. Ο αρθρογράφος επισημαίνει διπλά τους κινδύνους και τις πιθανές επιπλοκές της διαδικασίας, με σοβαρότερη εκείνη της τύφλωση, και προειδοποιεί πως δεν θα πρέπει να γίνεται από κάποιον ερασιτέχνη. Το τατουάζ βολβού του ματιού είναι εξαιρετικά νέα διαδικασία και ακόμα σε πειραματικά στάδιο. Μια τοπική εφημερίδα έγραψε πως η Γερουσία της Οκλαχόμα προσπαθεί να θέσει παράνομα τα τατουάζ βολβού του ματιού. Το νομοσχέδιο 844 της Γερουσίας που κατατέθηκε από τον Γερουσιαστή της Οκλαχόμα Κλιφ Μπράναν (Cliff Branan) θέτει παράνομα τα τατουάζ που γίνονται στο σκληρό χιτώνα του ματιού. Η Ακαδημία της Οφθαλμολογίας της Οκλαχόμα έκανε έκκληση ώστε το εν λόγω νομοσχέδιο να υπερψηφιστεί εξαιτίας των κινδύνων που ελλοχεύουν από την διαδικασία. Τελικά υπερψηφίστηκε στις 21 Απριλίου του 2009.
Οκρούγκ Μπάνια Λούκα

Η Οκρούγκ Μπάνια Λούκα (κροατικά : Banjolučki okrug, σερβικά : Бањалучки округ, γερμανικά : Kreis Banjaluka) ήταν διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Δημιουργήθηκε αρχικά το 1878 πάνω στα εδάφη του Σαντζακίου της Μπάνια Λούκα έως το 1923. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 423.096 κατοίκους.

 Η διοικητική περιοχή της Μπάνια Λούκα αποτελείται από 10 μικρότερες διοικητικές περιφέρειες και 5 επαρχιακά γραφεία : Διοικητικές περιφέρειες: Πόλη Μπάνια Λούκα Περιφέρεια της Μπάνια Λούκα Ντερβέντα Ντούπιτσα Γκράντιστα Κότορ Βάρος Μποσάνσκι Νόβι Πρίγεντορ Πρινιάβορ ΤέσανιΤα επαρχιακά γραφεία: Μποζάνσκι Μπροντ Μποζάνκα Κοστανίτσα Ντόμποϊ Κόζαρατς Όσακ 1879 = 190.043 1885 = 265.456 1895 = 329.061 1910 = 403.817 1921 = 423.096
Λουδοβίκος του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ

Ο Λουδοβίκος, γερμ. Ludwig (20 Οκτωβρίου 1696 - 16 Ιανουαρίου 1765) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν κόμης του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ (1715-1765). Στις 7 Ιανουαρίου 1764 αναβιβάστηκε σε πρίγκιπα της αυτοκρατορίας από τον Φραγκίσκο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Αλβέρτου Βόλφγκανγκ, κόμη του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Σοφίας Αμαλίας, κόρης του Γουσταύου Αδόλφου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν. Κατά τη διακυβέρνησή του έγιναν ορισμένες τροποποιήσεις στο κάστρο Λάνγκενμπουργκ: η ανατολική πτέρυγα έλαβε την τωρινή της μορφή και επιπλέον έγιναν αλλαγές σε ρυθμό μπαρόκ. Επίσης έκτισε ως θερινή του διαμονή το Λούστσλος Λούντβιγκσρουε στη γη, όπου πριν υπήρχε ένας οικισμός, στο Λίντενμπρον, δίπλα στο κυνηγετικό πάρκο που δημιουργήθηκε το 1588. Νυμφεύτηκε το 1723 την εξαδέλφη του Ελεονώρα, κόρη του Λουδοβίκου Κράτο, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και είχε τέκνα: Χριστιανός Αλβέρτος 1726-1789, πρίγκιπας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ Φρειδερίκος Κάρολος 1728, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία Σοφία Ερριέττα 1729-1735 Αυγούστα Καρολίνα 1731-1736 Λουίζα Καρλόττα 1732-1777, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Χριστιανό, πρίγκιπα του Χοενλόε-Κίρχμπεργκ Ελεονώρα Ιουλιάνα 1734-1813, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο, πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν Γουλιέλμος Φρειδερίκος 1736-1805, ιππότης του Τάγματος των Ιωαννιτών Φίλιππος Κάρολος 1738-1753 Φρειδερίκος Αύγουστος 1740-1810 Λουδοβίκος Γοδεφρείδος 1742-1765 Χριστιανή Ερριέττα 1744, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία Καρολίνα Χριστιανή 1746-1750 Φρειδερίκος Ερνέστος 1750-1794, παντρεύτηκε τη Μαγδαληνή Αδριανή του Χάρεν
Σύνδρομο διπλασιασμού 8p23.1

Το σύνδρομο διπλασιασμού 8p23.1 είναι σπάνια γενετική διαταραχή που προκαλείται από τον διπλασιασμό μιας περιοχής του ανθρώπινου χρωμοσώματος 8. Αυτό το σύνδρομο επανάληψης έχει εκτιμώμενη επικράτηση 1 στις 64.000 γεννήσεις και είναι το αντίστροφο του συνδρόμου διαγραφής 8p23.1 . Η επανάληψη 8p23.1 σχετίζεται με μεταβλητό φαινότυπο που περιλαμβάνει μία ή περισσότερες καθυστερήσεις ομιλίας , αναπτυξιακή καθυστέρηση, ήπιο δυσμορφισμό με προεξέχον μέτωπο και αψιδωτά φρύδια και συγγενή καρδιακή νόσο (CHD).

 Τα φαινοτυπικά δεδομένα σε 11 ασθενείς έδειξαν ότι τα περιστατικά δεν επιβεβαιώνονται πάντοτε για CHD, αλλά ότι η CHD ήταν το πιο κοινό μεμονωμένο χαρακτηριστικό που βρέθηκε σε 6 από τα 11 άτομα. Αναπτυξιακή καθυστέρηση ή / και μαθησιακές δυσκολίες εντοπίστηκαν σε 5 από τις 11 περιπτώσεις, αλλά σε μια προγεννητική περίπτωση η ανάπτυξη έλαβε χώρσ κανονικά σε ηλικία 15 μηνών (Περίπτωση 1,). Τρεις άλλες προγεννητικές περιπτώσεις δεν ήταν ακόμη δυνατόν να αξιολογηθούν αξιόπιστα. Μεταβλητός βαθμός δυσμορφίας του προσώπου υπήρχε σε 5 στα 11 άτομα. Ο φαινότυπος είναι συμβατός με ανεξάρτητη ενήλικη ζωή με διαφορετικούς βαθμούς υποστήριξης. Ο πολλαπλασιασμός του μεταγραφικού παράγοντα GATA4 (OMIM: 600576 ) πιστεύεται ότι αποτελεί την αιτία της συγγενούς καρδιακής νόσου και άλλων γονιδίων, συνηθισμένων στα σύνδρομα αναπαραγωγής και διαγραφής και μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για το σύνδρομο διπλασιασμού 8p23.1. Αυτά περιλαμβάνουν τον παράγοντα μεταγραφής SOX7 ( OMIM : 612202 ) για CHD και για αναπτυξιακή καθυστέρηση και το γονίδιο TNKS ( OMIM : 603303 ) για δυσκολίες συμπεριφοράς. Dιαφραγματική κήλη εντοπίστηκε στο σύνδρομο διαγραφής 8p23.1 αλλά δεν έχει αναφερθεί στο σύνδρομο διπλασιασμού 8p23.1 μέχρι σήμερα. Η επανάληψη μπορεί να σχετίζεται με αλλαγές αριθμού αντιγράφων των παρακείμενων επαναλήψεων οσφρητικού υποδοχέα της πρωτεΐνης ντεφενσίνης (defensin) (ORDRs) που προδιαθέτουν για τα σύνδρομα διαγραφής και αντιγραφής 8p23.1. Οι υψηλοί συνολικοί αριθμοί αντιγράφων αυτών των επαναλήψεων έχουν συσχετιστεί με προδιάθεση για ψωρίαση και χαμηλό αριθμό αντιγράφων με προδιάθεση για τη νόσο του Crohn.] Η επανάληψη περιλαμβάνει περίπου 3,75 Mb μεταξύ των απομακρυσμένων και εγγύς ORDRs και στα δύο άκρα της ζώνης 8p23.1. Ο αριθμός αντιγράφου των παρακείμενων επαναλήψεων μπορεί επίσης να τροποποιηθεί. Το σύνδρομο επανάληψης 8p23.1 δεν μπορεί να διακριθεί χρησιμοποιώντας συμβατική κυτταρογενετική από παραλλαγή αριθμού αντιγράφων υψηλού επιπέδου των ίδιων των επαναλήψεων.Είναι γνωστές τόσο οι περιπτώσεις de novo όσο και οι οικογένειες με μεταδιδόμενα αντίγραφα από γονείς και των δύο φύλων. Ο πολλαπλασιασμός πιστεύεται ότι προκύπτει de novo ως αποτέλεσμα μη αλληλικού ομόλογου ανασυνδυασμού (NAHR) μεταξύ των εγγύς και απομακρυσμένων ORDRs. Το NAHR πιστεύεται επίσης ότι προκαλεί το αμοιβαίο σύνδρομο μικροδιαστολής, την πολυμορφική αντιστροφή μεταξύ των ORDRs και μια ποικιλία άλλων ανωμαλιών μεγάλης κλίμακας που περιλαμβάνουν τον βραχίονα του χρωμοσώματος 8.
Έμιλι Γκριν Μπολτς

Η Έμιλυ Γκριν Μπολτς (Emily Greene Balch ; 8 Ιανουαρίου 1867 – 9 Ιανουαρίου 1961) ήταν Αμερικανίδα οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Συνδύασε την ακαδημαϊκή καριέρα στο Wellesley College με το ενδιαφέρον σε κοινωνικά ζητήματα όπως η φτώχεια, η παιδική εργασία και η μετανάστευση. Μπήκε στο ειρηνευτικό κίνημα με την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 και ξεκίνησε να συνεργάζεται με την Jane Addams από το Σικάγο. Ηγήθηκε του Women's International League for Peace and Freedom, που είχε ως έδρα την Ελβετία, για το οποίο κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1946.

 Emily Greene Balch, Public Assistance of the Poor in France, Vol. 8, Nos. 4 & 5, Publications of the American Economic Association. Emily Greene Balch, "A Study of Conditions of City Life: with Special Reference to Boston, A Bibliography", 1903, 13 pages Our Slavic Fellow Citizens By Emily Greene Balch, 1910, 536 pages. Women at the Hague: the International Congress of Women and its Results, By Jane Addams, Emily Greene Balch, and Alice Hamilton. 171 pages, New York: MacMillan, 1915. Approaches to the Great Settlement By Emily Greene Balch, Pauline Knickerbocker Angell, 351 pages, published 1918. Alonso, Harriet Hyman (1993). Peace As a Women's Issue: A History of the U.S. Movement for World Peace and Women's Rights. Syracuse University Press. ISBN 0815602693. OCLC 25508750. Foster, Catherine (1989). Women for All Seasons: The Story of the Women's International League for Peace and Freedom. University of Georgia Press. ISBN 0820310921. OCLC 18051898. Gwinn, Kristen E. (2010). Emily Greene Balch: The Long Road to Internationalism. University of Illinois Press. ISBN 9780252090158. OCLC 702844599. McDonald, Lynn (1998). Women Theorists on Society and Politics. Waterloo, Ontario, Canada: Wilfrid Laurier University Press. ISBN 0-88920-290-7. Nichols, Christopher McKnight (2011). Promise and Peril: America at the Dawn of a Global Age. Harvard University Press. ISBN 9780674061187. OCLC 754841336. Randall, Mercedes M. (1964). Improper Bostonian: Emily Greene Balch. Twayne Publishers. OCLC 779059266. , scholarly biography* Randall, Mercedes M., ed. (1972). Beyond Nationalism: The Social Thought of Emily Greene Balch. New York: Twayne. Solomon, Barbara Miller. "Balch, Emily Greene," in Barbara Sicherman and Carol Hurd Green, eds. Notable American Women: The Modern Period, A Biographical Dictionary (1980) pp 41–45 Who's Who in New England, Marquis, 1916, https://books.google.com/books?id=RmUTAAAAYAAJ&pg=PA66 Emily Green Balch biography at Nobel Prize site. Tribute to Emily Greene Balch by John Dewey, pages 149–150 in Later Works of John Dewey volume 17. First published in Women's International League for Peace and Freedom, 1946 page 2.
Αβαλοκιτεσβάρα

Στον βουδισμό, το Αβαλοκιτεσβάρα είναι ένα μποτισάτβα που περιέχει την πίστη και τη συμπόνια των βουδιστών. Αυτό το μποτισάτβα απεικονίζεται, περιγράφεται, ενσαρκώνεται σε διάφορους πολιτισμούς ως ανδρική ή γυναικεία μορφή. Στο Θιβέτ, είναι γνωστό ως Τσενρέζικ. Στον κινεζικό βουδισμό, το αβαλοκιτεσβάρα έχει εξελιχθεί σε μια γυναικεία φιγούρα κάννον που είναι επίσης γνωστή με το ίδιο όνομα στην Ιαπωνία, την Κορέα και το Βιετνάμ. Στο Νεπάλ, αυτή η μορφή είναι γνωστή ως καρουναμάγια ή σέτο μακιντράναθ. Είναι γνωστό ως Νάγια Ντεβίγιο στη Σρι Λάνκα και ως Λοκανάθα στη Βιρμανία. Στην Ταϊλάνδη και την Καμπότζη ονομάζεται Λοκεσβάρα.

 Buswell, Robert· Lopez, Donald S. (2013). The Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-15786-3. Doniger, Wendy, επιμ.. (1993), Purana Perennis: Reciprocity and Transformation in Hindu and Jaina Texts, State University of New York Press, ISBN 0-7914-1381-0, https://books.google.com/books?id=-kZFzHCuiFAC Ducor, Jérôme (2010). Le regard de Kannon (στα Γαλλικά). Gollion: Infolio éditions / Genève: Musée d'ethnographie de Genève. σελ. 104. ISBN 978-2-88474-187-3. ill. colour Getty, Alice (1914). The gods of northern Buddhism: their history, iconography and progressive evolution through the northern Buddhist countries. Oxford: Clarendon Press. Holt, John (1991). Buddha in the Crown: Avalokitesvara in the Buddhist Traditions of Sri Lanka. New York: Oxford University Press. ISBN 0195064186. McDermott, James P. (1999). «Buddha in the Crown: Avalokitesvara in the Buddhist Traditions of Sri Lanka». Journal of the American Oriental Society 119 (1): 195–196. doi:10.2307/605604. Studholme, Alexander (2002). The Origins of Om Manipadme Hum. Albany NY: State University of New York Press. ISBN 0-7914-5389-8. Tsugunari, Kubo· Akira (tr.), Yuyama (2007). The Lotus Sutra (PDF) (Revised 2nd έκδοση). Berkeley, Calif.: Numata Center for Buddhist Translation and Research. ISBN 978-1-886439-39-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Ιουλίου 2015. Yü, Chün-fang (2001). Kuan-Yin: The Chinese Transformation of Avalokitesvara. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-12029-6. The Origin of Avalokiteshvara of Potala An Explanation of the Name Avalokiteshvara The Bodhisattva of Compassion and Spiritual Emanation of Amitabha - from Buddhanature.com Depictions at the Bayon in Cambodia of Avalokiteshvara as the Khmer King Jayavarman VII Mantra Avalokitesvara Avalokiteshvara at Britannica.com Chenrezig Tibetan Buddhist Center of Philadelphia