IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1956

Το 11ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Πορτογαλία, στις πόλεις Πόρτο, Ιβόρα και Λισαβόνα, από 1 ως 8 Απριλίου 1956. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ιταλίας.

 Συνολικά μετείχαν 9 χώρες, από τις οποίες πέρασαν οι τέσσερις στην τελική φάση. Εκτός από τη διοργανώτρια Πορτογαλία που προκρίθηκε χωρίς αγώνες, οι υπόλοιπες προκρίθηκαν από τρεις προκριματικούς ομίλους ως εξής (δεν είναι γνωστές όλες οι χώρες και οι αγώνες τους): 1ος όμιλος: προκρίθηκε η Αίγυπτος. Οι αγώνες έγιναν σε ενιαίο όμιλο στις Βρυξέλλες. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα: 7/3/56: Γαλλία-Βέλγιο: 1-1. 22/3/56: Αίγυπτος-Γαλλία: 2-0. [;]/3/56: Αίγυπτος-Βέλγιο: [;]. Βαθμολογία: 1) Αίγυπτος 3 ή 4β, 2) Βέλγιο: 2 ή 1β., 3) Γαλλία 1β (1-3). 2ος όμιλος: προκρίθηκε η Τουρκία, με καλύτερο συντελεστή τερμάτων. Οι αγώνες έγιναν σε ενιαίο όμιλο. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα: 11/2/56, Νόρμπεργκ (Γερμανίας): ΗΠΑ-Τουρκία: 0-5. 11/3/56, Άγκυρα: Τουρκία-Ολλανδία: 0-0 [;]: Ολλανδία - ΗΠΑ: 5-1. Βαθμολογία: 1) Τουρκία 3β (5-0), 2) Ολλανδία 3β (5-1), 3) ΗΠΑ 0β (1-10) 3ος όμιλος: προκρίθηκε η Ιταλία, έπειτα από διπλούς αγώνες νοκ άουτ με την Ελλάδα: 26/2/56, Αθήνα: Ελλάδα - Ιταλία: 1-1 (Υφαντής 28΄) 11/3/56, Νάπολι: Ιταλία - Ελλάδα: 3-0 Διοργανώτρια: Πορτογαλία. Η τελική φάση διεξήχθη σε όμιλο με βαθμολογία, από την οποία προέκυψε η τελική κατάταξη. Σε περίπτωση ισοβαθμίας υπερτερούσε η χώρα με τον καλύτερο συντελεστή τερμάτων. 1/4/1956, Λισαβόνα: Τουρκία-Αίγυπτος: 3-1 Ιταλία-Πορτογαλία: 3-0 4/4/1956, Ιβόρα: Αίγυπτος-Πορτογαλία: 1-0 Ιταλία-Τουρκία: 7-1 8/4/1956, Πόρτο: Πορτογαλία-Τουρκία: 6-2 Ιταλία-Αίγυπτος: 2-1 Στους δύο αγώνες της προκριματικής φάσης με την ελληνική ομάδα αγωνίστηκαν: Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης. Ποδοσφαιριστές (αποστολής): Τερματοφύλακας: Κρέων Κρεούζας, Απέργης (ΠΑΟ). Αμυντικοί: Αλκέτας Παναγούλιας (Άρης), Κώστας Λινοξυλάκης (ΠΑΟ), Χρήστος Δαράκης, Ευθύμης Πολύζος (ΑΕΚ). Μέσοι: Γιάννης Μαρδίτσης (Αιγάλεω), Σωτήρης Αγγελόπουλος (ΠΑΟ). Επιθετικοί: Ζούνης, Ανδρέας Σταματιάδης (ΑΕΚ), Ηλίας Υφαντής (Ολυμπιακός), Κώστας Νεστορίδης (ΑΕΚ), Βαγγέλης Πανάκης (ΠΑΟ), Κωνσταντινίδης. Αναπληρωματικοί: Τζεβάς, Χόβρης. RSSSF Στατιστικά ποδοσφαίρου
Καιρός

Με τον γενικό όρο καιρός εννοείται η κατάσταση της ατμόσφαιρας της Γης σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο από την άποψη της θερμοκρασίας, της πίεσης της υγρασίας και του υφισταμένου ανέμου (ένταση και διεύθυνση), με ότι άλλο φαινόμενο συνοδεύει αυτά, τόσο στην ξηρά, όσο και στη θάλασσα ή στον υπερκείμενο αέρα του ίδιου πάντα τόπου. Η επιστήμη που εξετάζει τον καιρό είναι η Μετεωρολογία. Συνεπώς θα μπορούσε να ορισθεί ότι καιρός είναι το σύνολο των μετεωρολογικών παραμέτρων σε μία συγκεκριμένη τοποθεσία και κατά μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

 Οι "μηχανές" που παράγουν τις διάφορες ατμοσφαιρικές καταστάσεις ανά τον κόσμο είναι πρωταρχικά: ο Ήλιος, ως πηγή ενέργειας που θερμαίνει βασικά την ατμόσφαιρα, αλλά και τις υγρές και στερεές μάζες στην επιφάνεια της Γης, η Γη, με τις κινήσεις της, πέριξ του άξονά της και του Ηλίου και η Ατμόσφαιρα που ως αέρινο κάλυμμα περιβάλλει τη Γη.Οι τρεις αυτές οντότητες συγκροτούν ένα "θερμικό σύστημα". Όλα τα συναφή φαινόμενα, λεγόμενα και "καιρικά φαινόμενα" (άνεμος, βροχή, χιονόπτωση, καταιγίδα, τυφώνας, σίφωνας κ.λπ.) συμβαίνουν στην ατμόσφαιρα, και πιο συγκεκριμένα στο χαμηλότερο τμήμα της, την Τροπόσφαιρα. Τα φαινόμενα αυτά επιδρούν στην επιφάνεια της Γης και κατά συνέπεια στις ανθρώπινες δραστηριότητες όπως στη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, αλλά και σε πλείστες άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, τη ναυσιπλοΐα, τα ταξίδια, τη κατασκευή έργων κ.α. εξ ου και οι χαρακτηρισμοί "καλοκαιρία" και "κακοκαιρία". Για τον λόγο αυτό, η μελέτη και η πρόγνωσή τους έχει τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, γεγονός που και οδήγησε στην ανάπτυξη του κλάδου της Μετεωρολογίας. Για να γίνει περισσότερο αντιληπτός ο μηχανισμός της δημιουργίας του καιρού, δηλαδή του θερμικού συστήματος Ήλιος - Γη - Ατμόσφαιρα, θα πρέπει να έχουν γίνει προηγουμένως κατανοητές οι φυσικές ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των παραπάνω συντελεστών. Όπως επίσης και ο ρόλος της Γης και της ατμόσφαιράς της, τόσο στη δημιουργία, όσο και στην εξέλιξη των καιρικών φαινομένων, των καλουμένων και μετεωρολογικών φαινομένων. Γ. Ι. Μακρή, Δ/ντή Μετ/κού Ινστ/του Αθήνας, "Ο Καιρός" Αθήναι 1990. σ.69-70
Διρρεύματα Εύβοιας

Τα Διρρεύματα είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 189 κατοίκους. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 150 μ.

 Το όνομα του χωριού προέρχεται από το γεγονός ότι είναι κτισμένο ανάμεσα σε δύο ρέματα. Κατά την οθωμανική εποχή υπαγόταν στο Ναχιγιέ Αυλωναρίου. Το 1836 τα Διρρεύματα προσαρτήθηκαν στον δήμο Κονιστρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κονιστρών, όπου και παρέμεινε μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Σήμερα ανήκει στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός των Αγίων Αναργύρων. Πολιτιστικός Σύλλογος Διρρευμάτων «Οι Άγιοι Ανάργυροι»
Στάδιο Κονστάν Φάντεν Στοκ

Το Στάδιο Κονστάν Φάντεν Στοκ (γαλλικά: Stade Constant Vanden Stock‎, ολλανδικά: Constant Vanden Stockstadion‎), γνωστό και ως Lotto Park για λόγους χορηγίας, είναι στάδιο ποδοσφαίρου στον δήμο Άντερλεχτ των Βρυξελλών, στο Βέλγιο. Είναι η έδρα της ΡΣΚ Άντερλεχτ. Φιλοξένησε επίσης τον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1972 μεταξύ Ουγγαρίας και Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και αρκετούς αγώνες της Εθνικής Βελγίου.

 Το 1917, η ΡΣΚ Άντερλεχτ έχτισε, στα σύνορα του Πάρκου Μέιρ (αργότερα μετονομάστηκε σε Πάρκο Άστριντ), ένα νέο στάδιο με μόνο μια ξύλινη κερκίδα. Αρχικά ονομαζόταν Στάδιο Εμίλ Βερσέ (γαλλικά: Stade Émile Versé‎, ολλανδικά: Émile Verséstadion‎), από τον βιομήχανο Εμίλ Βερσέ, γενναιόδωρο προστάτη του συλλόγου. Αργότερα στήθηκαν τσιμεντένιες κερκίδες. Μεταξύ 1983 και 1991, το στάδιο ξαναχτίστηκε πλήρως και μετονομάστηκε σε Στάδιο Κονστάν Φάντεν Στοκ (γαλλικά: Stade Constant Vanden Stock‎, ολλανδικά: Constant Vanden Stockstadion‎), από τον τότε πρόεδρο του συλλόγου, Κονστάν Φάντεν Στοκ. Το 2010, ο υιός του Κονστάν Φάντεν Στοκ, Ρότζερ, ανακοίνωσε μαζί με τον προπονητή της ΡΣΚ Άντερλεχτ, Χέρμαν Φαν Χόλσμπεεκ, ότι ο σύλλογος επρόκειτο να κατασκευάσει έναν τρίτο δακτύλιο πάνω από τα δύο υπάρχοντα, προκειμένου να αυξήσει τη χωρητικότητα του σταδίου σε 30.000 θέσεις. Από το 2022, αυτές οι εργασίες δεν έχουν ξεκινήσει και είναι αμφίβολο, καθώς το 2014 η Άντερλεχτ συμφώνησε να γίνει ενοικιαστής του σχεδιαζόμενου 60.000+ νέου εθνικού σταδίου, σφραγίζοντας έτσι τη μοίρα του πνευματικού τους σπιτιού. Το καλοκαίρι του 2012, η ΡΣΚ Άντερλεχτ πραγματοποίησε εργασίες για να φέρει το στάδιο στα πρότυπα της UEFA. Η χωρητικότητά του μειώθηκε έτσι στις 21.500 θέσεις, αλλά προσφέρει περισσότερη άνεση, περισσότερη ασφάλεια, καθώς και νέους χώρους VIP και μια ολοκαίνουργια αίθουσα τύπου. Όλα τα καθίσματα του γηπέδου είναι πλέον εξοπλισμένα με πλάτη. Οι διάδρομοι έχουν διευρυνθεί κατά 40 εκατοστά για λόγους ασφαλείας, τοποθετήθηκαν καθίσματα για ασφαλή στάση στην κερκίδα πίσω από κάθε τέρμα, ενώ η κερκίδα 1 είναι πλέον εξοπλισμένη με 651 θέσεις VIP εξωτερικού χώρου.Το 2019, το στάδιο μετονομάστηκε επίσημα σε Lotto Park, για χορηγικούς λόγους. Άρθρο με οδηγό σταδίου Άρθρο για τη βάση δεδομένων του σταδίου Εικόνες από την επέκταση του γηπέδου στην Jaspers-Eyers Architects
Νικολά Φρομάν

Ο Νικολά Φρομάν (γαλλικά: Nicolas Froment, Ουζέ, περ. 1427 - Αβινιόν, περ. 1483) είναι Γάλλος ζωγράφος και προσωπογράφος, το έργο του οποίου εντάσσεται στο ρεύμα της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Από κοινού με τον Ανγκεράν Καρτόν (1412-1466) είναι υπεύθυνος για την εισαγωγή του φλαμανδικού νατουραλισμού στη γαλλική ζωγραφική.

 Διέμενε πιθανώς στην Ουζέ (Uzès) μεταξύ των ετών 1461 και 1467. Κατόπιν εγκαστάθηκε στην Αβινιόν όπου και έθεσε τον εαυτό του στις υπηρεσίες του Ρενέ του Ανζού (1409-1480).Εκτός από ρετάμπλ και τοιχογραφίες, ο Φρομάν καταπιάστηκε επίσης με μικρογραφίες και τη σκηνογραφία. Το πρώιμο έργο του φέρει χαρακτηριστικά του ολλανδικού ρεαλισμού. Ωστόσο η σκληρότητα και το γκροτέσκο της τεχνοτροπίας του μαρτυρούν επιρροή από την ισπανική τέχνη της εποχής. Παρά την τραχύτητα του έργου του και το αδέξιο σχέδιο, το έργο του καλλιτέχνη εκτιμήθηκε για την πρωτοτυπία του και εισήγαγε το συχνά μακάβριο φλαμανδικό στυλ στη γαλλική τέχνη, όπως φαίνεται στο «Τρίπτυχο της Ανάστασης του Λαζάρου» (1461, Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία). Το «Τρίπτυχο της Καιόμενης Βάτου» (1475-76, Καθεδρικός Ναός του Αγίου Σωτήρος, Αιξ-αν-Προβάνς), όπου προσαρμόζει τη φλαμανδική τεχνοτροπία στους μύθους και το τοπίο της Προβηγκίας, είναι ίσως το επιφανέστερο έργο του καλλιτέχνη. Ακόμη ασχολήθηκε με τη δημιουργία πορτραίτων, δύο από τα οποία σχεδιάστηκαν μεταξύ των ετών 1476 και 1479 και σήμερα φιλοξενούνται στο Λούβρο: το δίπτυχο πορτραίτο του Ρενέ Α', Δούκα του Ανζού, και της Ζαν ντε Λαβάλ. «Τρίπτυχο της Ανάστασης του Λαζάρου», 1461, Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία, Ιταλία. «Δίπτυχο Matheron», 1476-79, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, Γαλλία. «Τρίπτυχο της Καιόμενης Βάτου», 1475-76, Καθεδρικός Ναός του Αγίου Σωτήρος, Αιξ-αν-Προβάνς, Γαλλία. Αναγεννησιακή τέχνη στη Γαλλία Αναγέννηση στη Βόρεια Ευρώπη (Γαλλικά) Stukenbrock, Christiane & Topper, Barbara (2011). «1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture», Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 978-3-833-16112-4. Froment, Nicolas, κατάλογος έργων σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο. Froment, Nicolas, κατάλογος έργων στην Web Gallery of Art. Froment, Nicolas, παρουσίαση έργων στον ιστότοπο Terminartors.com.
Αμπελοχώρι Τρικάλων

Το Αμπελοχώρι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καστανιάς, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Μποροβίκος και μέχρι το 1929 Καρποχώρι.

 Το Αμπελοχώρι είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Καλαμπάκας και νοτιοανατολικά της διάβασης της «Κατάρας», στις νότιες όχθες του Μαλακασιώτη ποταμού (παραπόταμου του Πηνειού) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 800. Απέχει 62 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων (μέσω Καστρακίου). Η τοπική κοινότητα Αμπελοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,193 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μποροβίκος και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστανέας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μποροβίκου. Το 1928 μετονομάστηκε σε Καρποχώρι και το 1929 σε Αμπελοχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστανιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καστανιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων. Η κεντρική πλατεία του οικισμού Το δημοτικό σχολείο του οικισμού κτισμένο με άσπρη πέτρα Το Πατραμάνειο πολιτιστικό κέντρο Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Το ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=gttUBq_qTUI https://www.facebook.com/giannidischristos/ https://www.vlahoi.net/gallery/thumbnails.php?album=76
Λόρδος Κάρολος Σόμερσετ

Ο Λόρδος Κάρολος Σόμερσετ (12 Δεκεμβρίου 1767 - 18 Φεβρουαρίου 1831) Βρετανός ευγενής, πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας στη Νότια Αφρική (1814 - 1826) ήταν δεύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μπωφόρ και της Ελισάβετ Μποσκγουεν. Οι αδελφοί του Καρόλου Σόμερσετ ήταν: Χένρι Σόμερσετ, 6ος δούκας του Μπωφόρ, Λόρδος Εδουάρδος Σόμερσετ, Λόρδος Αρθούρος Τζων Χένρι Σόμερσετ και ΦιτζΡόι Σόμερσετ, 1ος βαρόνος του Ράγκλαν.Ο Σόμερσετ διορίστηκε μέλος του Κοινοβουλίου για το Σκάρμπορω (1796 - 1802) και για το Μόνμουθ (1802 - 1813), Επιθεωρητής του βασιλικού νοικοκυριού (1797 - 1804) Χρηματοδότης των δυνάμεων (1804 - 1806, 1607 - 1813) και ορκίστηκε στις 26 Απριλίου 1797 στο Βασιλικό Συμβούλιο. Διορίστηκε διοικητής του Ακρωτηρίου Καλής Ελπίδας (1814) θέση που κράτησε μέχρι το 1826, οι πόλεις Σόμερσετ στη Νότια Αφρική πήραν το όνομα του.

 Ο Κάρολος Σόμερσετ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (7 Ιουνίου 1815) την Ελισάβετ Κόρτενεϋ (2 Σεπτεμβρίου 1766 - 11 Σεπτεμβρίου 1815), κόρη του 8ου κόμη του Ντέβον με την οποία απέκτησε : Ελισάβετ Σόμερσετ (1790 - 1872), παντρεύτηκε (1812) τον Σερ Χένρι Γουίντχαμ (1790 - 1860) Τζωρτζιάνα Σόμερσετ (1793 - 1856) παντρεύτηκε (25 Ιουνίου 1833) τον Στέρλινγκ Φρίμαν Γκλόβερ Υπολοχαγός Σερ Χένρι Σόμερσετ (1794 - 1862) Καρλόττα Αυγούστα Σόμερσετ (2 Ιανουαρίου 1799 - 17 Μαρτίου 1864), παντρεύτηκε τον Έρμπερ Κόρνεγουολ Υπολοχαγός Τσάρλς Χένρι Σόμερσετ (24 Σεπτεμβρίου 1800 - 28 Μαίου 1835) Βίλιερς Σόμερσετ (12 Φεβρουαρίου 1803 - 3 Φεβρουαρίου 1855) παντρεύτηκε (8 Αυγούστου 1844) τη Φράνσις ΝτόροθυΟ Κάρολος Σόμερσετ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (9 Αυγούστου 1821) τη Μαρία Πουλέττ, κόρη του 4ου κόμη του Πουλέττ με την οποία απέκτησε : Πουλέττ Σόμερσετ (20 Μαΐου 1823 - 11 Νοεμβρίου 1869) Αυγούστα Άννα Σόμερσετ (21 Απριλίου 1824 - 27 Δεκεμβρίου 1881), παντρεύτηκε (1 Αυγούστου 1883) τον Σερ Χένρι ΜπάρρονΟ Κάρολος Σόμερσετ πέθανε τον Φεβρουάριο του 1831 σε ηλικία 63 ετών, η δεύτερη σύζυγος του πέθανε τον Ιούνιο του 1860 σε ηλικία 72 ετών. Charles Mosley, editor. Burke's Peerage and Baronetage, 106th edition, 2 volumes (Crans, Switzerland: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 1999) Λόρδος Κάρολος Σόμερσετ Ελισάβετ Κόρτενεϋ
Ξενία Πόρου

Το «Ξενία» Πόρου αποτελούσε ξενοδοχειακή μονάδα του Ε.Ο.Τ στον Πόρο, στα πλαίσια του Τουριστικού Προγράμματος «Ξενία», του οποίου στόχος ήταν η ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών της χώρας και η ανάδειξη του τουρισμού ως κινητήριας δύναμης της μεταπολεμικής ελληνικής οικονομίας. Το «Ξενία» Πόρου κατασκευάστηκε το 1961 από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη και λειτούργησε ως κρατική ξενοδοχειακή μονάδα έως το 1981. Η μονάδα στην συνέχεια μισθώθηκε σε ιδιώτη και σήμερα λειτουργεί ως αυτοτελές ιδιωτικό ξενοδοχειακό συγκρότημα.

 Το «Ξενία» Πόρου κατασκευάστηκε στην τοποθεσία Νεώριο πλησίον της πόλης του Πόρου και έχει θέα τον Σαρωνικό κόλπο. Το ξενοδοχείο κατασκευάστηκε σε ύψωμα με την μορφή δυο κτηριακών όγκων με τρόπο τέτοιο ώστε να μην αλλοιώνει αλλά ούτε και να παρεμβαίνει στο φυσικό περιβάλλον που βρίσκεται γύρω από το συγκρότημα. Το «Ξενία» Πόρου κατασκευάστηκε και διατηρεί έως και σήμερα την αρχιτεκτονική των περισσότερων ξενοδοχείων της ομώνυμης αλυσίδας η οποία πλαισιώνεται από το κύμα του ελληνικού μεταπολεμικού μοντερνισμού, ο οποίος προβλέπει την εκτεταμένη χρήση οπλισμένου σκυροδέματος, μεγάλων υαλοστασίων καθώς και την τυπική διάταξη των δωματίων.
Θέατρο Θορικού

Το αρχαίο θέατρο Θορικού βρίσκεται βόρεια του Λαυρίου, στο δήμο του Θορικού στην Αττική. Είναι ένα από τα παλαιότερα γνωστά ελληνικά θέατρα και χτίστηκε γύρω στο 525–480 π.Χ. Το θέατρο έχει ελλειπτικό σχήμα, και όχι τη τυπική διάταξη σε ημικύκλιο που έχουν τα περισσότερα ελληνικά θέατρα.Το θέατρο είναι ένα από τα αρχαιότερα στο κόσμο και το παλαιότερο σωζόμενο θέατρο στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκε για τους εργαζομένους των ορυχείων του Λαυρίου. Είναι ένα από τα ελάχιστα θέατρα με ορθογώνια ορχήστρα και ελλειπτικό σχήμα.

 Το θέατρο του Θορικού χτίστηκε σε αρκετές φάσεις. Η πρώτη φάση της κατασκευής του χρονολογείται στο τέλος της αρχαϊκής εποχής γύρω στο 525–480 π.Χ. Το μοναδικό σχήμα του θεάτρου εξηγείται από το γεγονός ότι η ολοκλήρωση της κατασκευής του κυρίως μέρους του θεάτρου προηγήθηκε της κατασκευής σχεδόν όλων των αρχαίων ελληνικών θεάτρων, και έτσι δεν υιοθέτησε τα χαρακτηριστικά ενός θεάτρου της κλασικής εποχής. Πιο πρόσφατα, μελέτες υποστηρίζουν ότι το ασυνήθιστο σχήμα του θεάτρου εξηγείται από το γεγονός ότι έχουν γίνει σταδιακές επεκτάσεις στην έκταση του θεάτρου χωρίς να αλλάζει το σχήμα του. Το θέατρο επεκτάθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Η Αμερικανική Σχολή Αθηνών έκανε ανασκαφές στο θέατρο το 1886. Τα ερείπια του θεάτρου βρίσκονται στη νότια πλαγιά του λόφου Βελατούρι. Το περίπτερο του θεάτρου είναι επιμήκες στη μέση και καμπυλόσχημο στα δύο άκρα. Το πλάτος του είναι περίπου 55 μέτρα.
Μοχαμέντ Κοφί

Ο Μοχαμέντ Κοφί (γεννημένος στις 30 Δεκεμβρίου 1986 στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού) είναι ποδοσφαιριστής από την Μπουρκίνα Φάσο ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Πέτροτζετ, ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ Αιγύπτου. Ο αποβιώσας πατέρας του ήταν Ιβοριανός, ενώ η μητέρα του από την Μπουρκίνα Φάσο.

 Ο Κοφί ξεκίνησε την καριέρα του με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ και υπέγραψε το καλοκαίρι του 2006 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Πέτροτζετ ΦΚ από την Αίγυπτο με την οποία μετρά μέχρι σήμερα συνολικά ενενήντα συμμετοχές, ενώ έχει πετύχει και δεκαεπτά τέρματα με την ομάδα από το Σουέζ, ενώ την 1η Ιανουαρίου 2008 το όνομά του συνδέθηκε έντονα με πιθανή μεταγραφή του στην Ζάμαλεκ. Ο Κοφί είναι επίσης μέλος της Εθνικής Μπουρκίνα Φάσο με την οποία μετρά συνολικά δεκαεπτά διεθνείς συμμετοχές, ενώ έχει πετύχει και ένα τέρμα. Προφίλ στο national-football-teams.com FIFA Stats Αρχειοθετήθηκε 2012-12-21 στο Wayback Machine.
Αντουανέτα των Βουρβόνων

Η Αντουανέττα (Antoinette de Bourbon, 25 Δεκεμβρίου 1494 - 22 Ιανουαρίου 1583) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, κόρη του κόμη του Βαντόμ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γκιζ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ και της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόρης του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Παντρεύτηκε τον Κλαύδιο δούκα του Γκιζ και μέσω της μεγαλύτερης κόρης της Μαρίας του Γκιζ ήταν η γιαγιά της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας. Περιγράφεται σαν αξιόλογη γυναίκα με αίσθηση του χιούμορ και με μεγάλα προσόντα, που τη βοήθησαν να μεγαλώσει την οικογενειακή περιουσία. Πέθανε υπέργηρη μετά από όλα τα παιδιά της. Είχε ασκήσει σημαντική επιρροή στην εγγονή της Μαρία Α΄ κατά το διάστημα των δεκατριών ετών που εκείνη έμενε μαζί της στη Γαλλία. Με τον γάμο της με τον Κλαύδιο του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Γκιζ παιδιά της ήταν: Μαρία 1515-1560, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Β΄ των Βαλουά-Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ και μετά τον Ιάκωβο Ε΄ των Στιούαρτ βασιλιά της Σκωτίας. Φραγκίσκος 1519-1563, δούκας του Γκιζ. Λουίζα 1520-1542, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Κροΰ δούκα του Ααρσό. Ρενέα 1522-1602, ηγουμένη του αββαείου του Σαιν Πιέρ στη Ρενς. Κάρολος 1522-1574, δούκας του Σεβρέζ, αρχιεπίσκοπος του Ρενς, καρδινάλιος. Κλαύδιος 1526-1573, δούκας του Ωμάλ. Λουδοβίκος 1527-1578, καρδινάλιος. Αντουανέττα 1531-1561, ηγουμένη του Φαρμουτιέ. Φραγκίσκος του Γκιζ 1534-1563, ηγούμενος του Τάγματος της Μάλτας Ρενέ 1536-1566, μαρκήσιος του Ελμπέφ. Φίλιππος 1529, Πέτρος 1530, απεβίωσαν νήπια. Stewart Carroll (2011). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press. Antonia Fraser (1969). Mary, Queen of Scots. George Weidenfeld & Nicholson
Επαρχία Ρατζμπάρι

Η επαρχία Ρατζμπάρι (βεγγαλικά: রাজবাড়ি জেলা, Rajbari Jela επίσης Rajbari Zila) είναι επαρχία στο κεντρικό Μπαγκλαντές. Αποτελεί μέρος της Διαίρεσης Ντάκα. Πήρε το όνομά της από το διάσημο κυβερνήτη Ράτζα Σούρτζο Κουμάρ Γκούχα Ρόι. Ίδρυσε το παλάτι του ή ρατζμπάρι σε αυτή την περιοχή.

 Υπάρχουν 5 ουπαζίλα σε αυτή την επαρχία. Αυτές είναι: Υποεπαρχία Μπαλιακάντι Υποεπαρχία Γκοαλανταγκάτ Υποεπαρχία Πάνγκσα Υποεπαρχία Καλουχάλι Υποεπαρχία Ρατζμπάρι ΣαντάρΔιοικητής του Ζίλα Πορισόντ: Αλί Ακμπάρ Μόρτζι Αναπληρωτής Επίτροπος: Σαουκάτ Αλί Η μέγιστη μέση ετήσια θερμοκρασία της επαρχίας είναι 35.8 °C και η ελάχιστη είναι 12.6 °C. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 2105 χιλιοστά. Ποταμός Πάντμα Τζαλάνγκι Ποταμός Κουμάρ Ποταμός Γκαράι Ποτάμι Μαντουμάτι Χαράι Τσαντάνα Τσάτρα Αξιοσημείωτοι άνθρωποι από Rajbari περιοχή είναι τα ακόλουθα: Μαούλβι Ταμιζουντίν Χαν (πρόεδρο της Συντακτικής Συνέλευσης του Πακιστάν) Γιακούμπ Αλί Τσοουντχουρί Ροκονουζαμάν Χαν Ντανταμπάι, επιφανής Μπαγκλαντεσιανός σκιτσογράφος Καζί Μοταχάρ Χοσσάιν Μιρ Μοσαράφ Χοσσάιν Σατίς Τσάντρα Βιντιαμπουσάν, επιφανής λόγιος της Σανσκριτικής γλώσσας Το Ποντάμντι και το Κούρσι είναι επίσης γνωστά για τους Ναουάμπ οι οποίοι ήταν αρχικά οι σουμπεντάρ (έπαρχος) ή αντιβασιλέας της σουμπάχ (επαρχία) ή μια περιφέρεια της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας. Έγινε υψηλός τίτλος για τους Μουσουλμάνους ευγενείς. Τα Ντίγκι (ένα είδος σώματος νερού) στο Ρατζμπάρι περιλαμβάνουν το Καλιάν Ντίγκι, που βρίσκεται στο Μπαλιακάντι της ένωσης Ισλαμπούρ. Το Ρατζμπάρι βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Πάντμα. Επαρχίες του Μπανγκλαντές Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rajbari District στο Wikimedia Commons
Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας

Ο Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας (ισπανικά: Galindo I Aznárez, πέθανε το 867) ήταν Κόμης του Ουρζέλ και Κόμης της Σερδάνια (824 - 834), Κόμης του Παλιάρς και Κόμης της Ριβαγόρθα (833 - 844) και Κόμης της Αραγωνίας (844 - 867).

 Ο Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ ήταν γιος του Αθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ της Αραγωνίας (και της γυναίκας του, αγνώστου ονόματος), ο οποίος ήταν κόμης της Αραγωνίας από το 809 έως το 820, όταν ουσιαστικά εξαιτίας μίας φάρσας του Γκαλίντο στον κουνιάδο του Γκαρθία Γκαλίντεθ οδήγησε τον τελευταίο να επιστρατεύσει την υποστήριξη της Παμπλόνα και να σφετεριστεί την κομητεία. Ο Αθνάρ αποζημιώθηκε από τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή με τις κομητείες του Ουρζέλ, της Σερδάνια και του Κονφλάν. Ο Γκαλίντο έλαβε αυτές τις κομητείες από τον πατέρα του κάποια στιγμή πριν από το 833, έτος κατά το οποίο σφετερίστηκε τις κομητείες τού Παλιάρς και της Ριβαγόρθα. Γι' αυτή του την κίνηση εκδιώχθηκε από το Ουρζέλ και την Σερδάνια από τον Λουδοβίκο Α΄ το 834· αργότερα το 844 αποβλήθηκε και από το Παλιάρς και τη Ριβαγόρθα από τους κόμητες της Τουλούζης. Το 844, κατά τον θάνατο του άτεκνου κόμη Γκαλίντο Γκαρθές, γιου τού εχθρού τού πατέρα του, επιτράπηκε στον Γκαλίντο να αναλάβει την δικαιοδοσία της κομητείας της Αραγωνίας, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της επικυριαρχίας της Παμπλόνα πάνω στην πρώην γαλλική κομητεία. Ο κόμης Γκαλίντο εμφανίζεται στο καταστατικό της μονής του του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα κάνοντας αρκετές δωρεές: μία το 864 όταν έδωσε στο μοναστήρι τις κτήσεις, που κατείχε μεταξύ των περιοχών Χαβιερρεγάυ και Σιρέσα και μια άλλη το 867, όταν δώρισε όλα όσα κατείχε από το Χαβιερρεγάυ μέχρι την Αγουατουέρτα, καθώς και τα χωριά που βρίσκονται ανάμεσα στο Ολέδολα και το μοναστήρι, επισημαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τα όρια του Έτσο. Ο Γκαλίντο Α΄ με την αγνώστου ονόματος γυναίκα του είχε ένα γιο: Αθνάρ Β´, τον διάδοχό του.Ένα καταστατικό του 867 αναφέρει έναν γαμπρό, βασιλιά Σάντσο, γεγονός που υποδηλώνει, ότι: κάποια κόρη τού Γκαλίντο ήταν παντρεμένη με τον Σάντσο Γκαρθές, νεότερο γιο του Γκαρθία Ίνιγεθ της Παμπλόνα και από αυτόν έγινε μητέρα τού: Αθνάρ Σάντσεθ κόμη της Λαρραούν/Λαρόν. Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας Lacarra de Miguel, José María (1945). «Textos navarros del Códice de Roda». Estudios de Edad Media de la Corona de Aragón 1: 193-284. OCLC 694519776. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-03. https://web.archive.org/web/20160303214937/http://cema.unizar.es/wp-content/uploads/2011/08/textos-navarros-codice-roda.pdf. Ανακτήθηκε στις 2017-11-17. Sénac, Philippe (1999). Aragón en la Edad Media, επιμ. Estudio sobre los primeros condes aragoneses. Σαραγόσα: Πανεπιστήμιο της Σαραγόσας, σελ. 1501-1506. ISSN 0213-2486. http://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=108564. Ubieto Arteta, Antonio (1986). Cartulario de Siresa. Anubar. Textos Medievales. ISBN 84-7013-217-2.
Γαβράκια Ηλείας

Τα Γαβράκια είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 315 μέτρων, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 29 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 68 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάπελης). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 24 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 19η Μαρτίου 1961 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Βουλιαγμένης. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Βουλιαγμένης του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Βουλιαγμένης του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γαβρακίων Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βουλιαγμένης Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Προεδρική Βιβλιοθήκη του Μπορίς Γέλτσιν

Η Προεδρική Βιβλιοθήκη του Μπορίς Γέλτσιν (ρωσικά: Президентская библиотека имени Б. Н. Ельцина) είναι μία από τις τρεις εθνικές βιβλιοθήκες της Ρωσίας και βρίσκεται στην Αγία Πετρούπολη. Ένα από τα βασικά καθήκοντα της βιβλιοθήκης είναι η ψηφιοποίηση των ιστορικών αρχείων. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 2007 με διάταγμα του Βλαντιμίρ Πούτιν ως «Βιβλιοθήκη του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας» με προϋπολογισμό 5 δισεκατομμύρια ρούβλια. Η βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον πρώην πρόεδρο της Ρωσίας Μπορίς Νικολάγιεβιτς Γιέλτσιν, ο οποίος πέθανε το 2007.Τον Οκτώβριο του 2008, ο ομοσπονδιακός «Νόμος για τις Βιβλιοθήκες» (ρωσικά О библиотечном деле) χορήγησε στη βιβλιοθήκη τον βαθμό της εθνικής βιβλιοθήκης και το δικαίωμα αντιγραφής βιβλίων. Στεγάζεται στο κτίριο της Γερουσίας και της Συνόδου, η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε στις 27 Μαΐου του 2009 και άνοιξε για το κοινό την 1η Σεπτέμβριο του 2009. Τα ηλεκτρονικά της αναγνωστήρια έχουν πρόσβαση σε αποθήκες με πάνω από 215.000 αποθηκευτικών αρχείων, συμπεριλαμβανομένων ψηφιακών αντιγράφων παλαιών χειρογράφων, χαρτών, συλλογών φωτογραφιών, εφημερίδων, μονογραφιών και επιστημονικών έργων, που συλλέγονται από τις αποθήκες των Ρωσικών Κρατικών Ιστορικών Αρχείων, Κρατικών Αρχείων της Ρωσίας Ομοσπονδίας, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας, Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη και περιφερειακές βιβλιοθήκες.Τον Νοέμβριο του 2014, η βιβλιοθήκη ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας περιφερειακής διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας που προοριζόταν να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση της Wikipedia με τη δικαιολογία ότι η Wikipedia "δεν ήταν σε θέση να παράσχει λεπτομερείς και αξιόπιστες πληροφορίες για τις περιοχές της Ρωσίας." Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Official website
Ερατώ Μ-60 (ναρκοθέτις)

Η Ναρκοθέτις Ερατώ Μ-60 (πρώην USS AMS-74, USS MSC-74 και Castagno M 5504) ήταν αμερικανικό πολεμικό πλοίο το οποίο προσχώρησε στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό και στη συνέχεια στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

 Ναυπηγήθηκε το 1954 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ως «USS AMS-74», στα ναυπηγεία "Henry C. Grebe and Co., Inc." στο Σικάγο του Ιλλινόις, εντός του πλαισίου ενός προγράμματος παραγωγής δύο σειρών από 17 και 19 μονάδες πλοίων αντίστοιχα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1955, ανακατατάχθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε παράκτιο ναρκαλιευτικό, υπό το νέο του όνομα «USS MSC-74». Το πλοίο στη συνέχεια παραδόθηκε στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό ως μέρος της Αμερικανικής βοηθείας και μετονομάστηκε ως «Castagno» M 5504, ονομασία που προέρχεται από την ιταλική λέξη castagno που σημαίνει καστανιά. Το 1984 μετετράπηκε από ναρκαλιευτικό σε ναρκοθηρευτικό ως νέος τύπος Castagno αλλάζοντας το παλαιό USQ-1 σονάρ με το νέο SQQ-14 και δημιουργώντας εγκαταστάσεις τόσο για δύτες όσο και για ναρκοθηρευτικές τηλεχειριζόμενες υποβρύχιες συσκευές. Μετά τη λήξη της υπερεσίας του πλοίου στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Το πλοίο παραλήφθηκε στην Ιταλία από τον Πλωτάρχη Ι. Γαρατζιώτη στις 10 Οκτωβρίου 1995. Εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο και μετονομάστηκε εκ νέου σε «Ερατώ» Μ-60. Μαζί με το δίδυμό του πλοίο «Ευνίκη» Μ-61 απετέλεσαν τα πρώτα ναρκοθηρευτικά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ανήκε στη δύναμη της Διοίκησης Ναρκοπολέμου. Μετά από έντεκα χρόνια υπηρεσίας και αφού έλαβε μέρος σε Εθνικές αλλά και συμμαχικές ασκήσεις και επιχειρήσεις, το πλοίο «Ερατώ» Μ-60 παροπλίσθηκε στον Ναύσταθμο Κρήτης στις 3 Οκτωβρίου 2006 στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του ελληνικού στόλου. Χρησιμοποιήθηκε ως στόχος επιφανείας και βυθίστηκε στις 22 Οκτωβρίου 2008. Το ναρκοθηρευτικό «Ερατώ» Μ-60 είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό.
Νικολά-Ζακ Κοντέ

Ο Νικολά-Ζακ Κοντέ (γαλλικά: Nicolas-Jacques Conté‎, 4 Αυγούστου 1755 – 6 Δεκεμβρίου 1805) ήταν Γάλλος ζωγράφος, αεροστατιστής, στρατιωτικός και εφευρέτης του σύγχρονου μολυβιού.Γεννήθηκε στο Σαιντ-Σενερί-πρε-Σε (σήμερα Ωνού-συρ-Ορν) της Νορμανδίας, και διακρίθηκε ως μηχανική ευφυία αποτελώντας σημαντικό όφελος για τον Γαλλικό στρατό στην Αίγυπτο.

 Ένα από τα πρώτα ενδιαφέροντα του ενόσω βρισκόταν ακόμη στο Σε ήταν η πρόσφατα ανεπτυγμένη επιστήμη της αεροναυτικής. Κατασκεύασε τουλάχιστον ένα αερόστατο θερμού αέρα με το οποίο πέταξε σε δημόσια πλατεία. Συνεισέφερε στην βελτίωση της παραγωγής του αερίου υδρογόνου, καθώς και την κατεργασία του σάκκου αερίου αλλά και του ιδίου του αεροστάτου. Στην Αίγυπτο ο Κοντέ κλήθηκε να ασκηθεί στην αεροστατική και να προετοιμάσει μια απογείωση για τον εορτασμό της Γαλλικής Πρωτοχρονιάς στις 22 Σεπτεμβρίου 1798. Δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένος και έτσι η εκδήλωση αναβλήθηκε για την 1η Δεκεμβρίου. Στην περίπτωση αυτή, παραλίγο να αποτύχει. Το αερόστατο έπιασε φωτιά και οι Αιγύπτιοι είχαν την εντύπωση πως επρόκειτο για μηχανή πολέμου που θα έκαιγε τις σκηνές του εχθρού. Σε μια δεύτερη προσπάθεια με μεγαλύτερο αερόστατο, λέγεται πως 100.000 θεατές παρακολούθησαν την απογείωση του στην Πλατεία Εσμπεκιά. Είναι πιθανό πως η χρήση του αεροστάτου στην Αίγυπτο περιοριζόταν στο να εντυπωσιάσει τον εκεί πληθυσμό και πως δεν είχε ποτέ στρατιωτική χρήση. Ο Αλ-Τζαμπάρτι, (Αμπντ αλ-Ραχμάν αλ-Τζαμπάρτι αλ-Μίσρι) έγραψε στην έκθεση του σχετικά με την απογείωση: «Ο ισχυρισμός τους πως αυτή η συσκευή είναι σαν πλοίο στο οποίο επιβαίνουν άνθρωποι για να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες ώστε να ανακαλύψουν νέα και άλλες διαστρεβλώσεις δεν φάνηκε να είναι αληθής». Ο Κοντέ εφηύρε το σύγχρονο μολύβι με μόλυβδο μετά από απαίτηση του Λαζάρ Νικολά Μαργκερίτ Καρνό. Η Γαλλική Δημοκρατία την εποχή αυτή βρισκόταν σε οικονομικό αποκλεισμό και δεν είχε την δυνατότητα εισαγωγής γραφίτη από την Μεγάλη Βρετανία, την κύρια πηγή για το υλικό αυτό. Ο Καρνό ζήτησε από τον Κοντέ να κατασκευάσει μολύβι το οποίο δε θα στηριζόταν σε εισαγωγές από το εξωτερικό. Μετά απο πολλές μέρες έρευνας, ο Κοντέ είχε την ιδέα να αναμίξει κονιοποιημένο γραφίτη με άργιλο και να συμπιέσει το υλικό ανάμεσα σε δύο ξύλινους ημικυλίνδρους. Έτσι σχηματίστηκε το σύγχρονο μολύβι. Ο Κοντέ έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεση του το 1795, και ίδρυσε την la Société Conté για την κατασκευή τους. Επίσης εφηύρε το παστέλ κοντέ το οποίο ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του.
Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλληνίας

Ο Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλληνίας Άννα Πολλάτου (IATA: EFL, ICAO: LGKF, ΥΠΑ: ΚΑΚΦ) βρίσκεται στο Ν-ΝΔ τμήμα της Κεφαλλονιάς, 10 χλμ. από την πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι και πήρε το όνομά του από την Ολυμπιονίκη Άννα Πολλάτου.

 Ο ΚΑΚΦ διαθέτει έναν διάδρομο ασφαλτοστρωμένο, τον 14 / 32 μήκους 2.435 μέτρων, ικανό να φιλοξενήσει αεροσκάφη τύπου Boeing 767, Airbus A300 κλπ. Αν και το μήκος του διαδρόμου τροχοδρόμησης μπορεί να δεχτεί μεγαλύτερα αεροσκάφη (π.χ. Boeing 747), αυτό δεν είναι εφικτό καθ' ότι το έδαφος δεν έχει την απαραίτητη ενίσχυση, η κατηγορία πυρασφάλειας του αεροδρομίου (6 την χειμερινή περίοδο, 5 το καλοκαίρι) είναι χαμηλή (απαιτείται κατηγορία 1 ή 2 για τόσο μεγάλα αεροπλάνα), αλλά και η γενικότερη υποδομή του αεροδρομίου (αεροσταθμός, εξοπλισμός κλπ.) καθιστούν αδύνατη την εξυπηρέτηση ενός τέτοιου αεροσκάφους. Το κτήριο του αεροσταθμού χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είναι μικρό κτήριο. Διαθέτει 3 ελεγκτήρια εισιτηρίων (check-in), αίθουσα αναμονής ελεύθερης πρόσβασης, καταστήματα με αναμνηστικά δώρα, καφετέρια και γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων (Hertz, Europcar κ.ά.), καθώς και τοπικούς τουριστικούς πράκτορες. Ο αερολιμένας ανακαινίστηκε το 2019 από την Fraport, συμπεριλαμβάνοντας την κατασκευή νέου αεροσταθμού επιφάνειας 10.700 μ², με τη συνεπακόλουθη αύξηση των σημείων check-in και ελέγχου, τη νέα εγκατάσταση επεξεργασίας λυμάτων, νέο πυροσβεστικό σταθμό, την ανακαίνιση του πύργου ελέγχου και την αναδιαμόρφωση του χώρου στάθμευσης των αεροσκαφών. Οι επιβάτες προς αναχώρηση, περνούν από έλεγχο εκρηκτικών όλες τις αποσκευές τους πριν τον έλεγχο εισιτηρίων. Στη συνέχεια, περνούν από τον αστυνομικό έλεγχο (οι επιβάτες εξωτερικού, περνούν πρώτα από έλεγχο διαβατηρίων). Η αίθουσα αναχώρησης — αναμονής των επιβατών έχει 3 εξόδους επιβίβασης (boarding gates), οι 2 χρησιμοποιούνται για τις πτήσεις εξωτερικού, η μία αποκλειστικά για τις εσωτερικές πτήσεις. Σε αυτή την αίθουσα αναμονής, υπάρχουν Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών (Duty Free Shops) και μία καφετέρια. Οι αφιχθέντες επιβάτες εισέρχονται στον αεροσταθμό από δύο διαφορετικές πύλες εισόδου: μια για τις εσωτερικές πτήσεις και άλλη, ξεχωριστή για τις αφίξεις εσωτερικού. Για τις αφίξεις εξωτερικού υπάρχει αστυνομικός έλεγχος, και δυνατότητα υποδοχής πτήσεων από χώρες εκτός της σύμβασης Σένγκεν (Extra Schengen). Στη συνέχεια, δύο ιμάντες, ένας μικρός και ένας μεγάλος, χρησιμοποιούνται για την παράδοση των αποσκευών. Δείτε το πηγαίο ερώτημα Wikidata. Επίσημη ιστοσελίδα του αερολιμένα
Ιμραλί

Το Ιμραλί (τουρκικά: İmralı) είναι μικρό νησί της Τουρκίας στη νότια Θάλασσα του Μαρμαρά, δυτικά της χερσονήσου Αρμουτλού-Μποζμπουρούν, που ανήκει στη Επαρχία Μπούρσα. Σήμερα είναι γνωστό ως φυλακή ύψιστης ασφαλείας με μοναδικό κρατούμενο τον αρχηγό του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Απέχει 32 ναυτικά μίλια ή 60 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Το νησί έχει μήκος 7 χιλιόμετρα, στη διεύθυνση βορράς-νότος. Το πλάτος του είναι 3 χιλιόμ. και η έκτασή του 9,98 τετρ. χιλιόμετρα. Το υψηλότερο σημείο, η κορυφή Τουρκ Τεπεσί («Τουρκόλοφος»), έχει υψόμετρο 217 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι συντεταγμένες του νησιού είναι γεωγραφικό πλάτος 40° 32΄ βόρειο και γεωγραφικό μήκος 28° 32΄ ανατολικό.

 Στην αρχαιότητα το νησί ονομαζόταν Βέσβικος από τον ομώνυμο Γίγαντα της ελληνικής μυθολογίας. Κατά τη βυζαντινή περίοδο ονομαζόταν Καλώνυμος, και τα μετέπειτα χρόνια Καλόλιμνος. Το Ιμραλί απέσπασε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1308 ο ναύαρχος Εμίρ Αλή, του οποίου και το όνομα έλαβε από τότε. Υπήρξε το πρώτο νησί που κατακτήθηκε ποτέ από τους Οθωμανούς, και με τη ναυτική βάση που ιδρύθηκε εκεί επέτρεψε τον έλεγχο από αυτούς της ναυσιπλοΐας στην Προποντίδα, αποκόπτοντας τη σύνδεση των Βυζαντινών με την Προύσα. Σε υψηλό σημείο της πόλης βρισκόταν ο ναός Παναγίας Κορυφινής όπου φυλασσόταν η ομώνυμη εικόνα της Θεοτόκου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι Μικρασιάτες μετέφεραν την εικόνα στον τόπο που εγκαταστάθηκαν, τα Νεά Μουδανία. Εκεί έκτισαν στο υψηλότερο σημείο της πόλης ναό της Παναγίας Κορυφινής.Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, το 1922-1923, υπήρχαν τρία ελληνικά χωριά πάνω στο μικρό αυτό νησί. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια, την παραγωγή οίνου, τη σηροτροφία και το ψάρεμα. Από το νησί καταγόταν ο Έλληνας φιλόλογος, μεταφραστής, καθηγητής πανεπιστημίου Κίμων Φράιαρ (1911-1993), που μετανάστευσε στις ΗΠΑ και έγινε γνωστός εκεί ως διανοούμενος και μεταφραστής ελληνικών ποιημάτων. Μετά το 1923, το νησί ήταν τελείως ακατοίκητο ως το 1935, οπότε κτίσθηκε μία αγροτική φυλακή, στους φυλακισμένους της οποίας επιτρεπόταν να κερδίζουν χρήματα από τη γεωργία και το ψάρεμα. Το 1999, μετά τη σύλληψη του Οτσαλάν, η φυλακή εκκενώθηκε με μεταφορά των κρατουμένων της σε άλλες φυλακές και μετατράπηκε σε φυλακή «Κατηγορίας Α» (ύψιστης ασφαλείας). Υπάρχει επίσης μία στρατιωτική βάση επάνω στο Ιμραλί, και η γύρω από αυτό περιοχή είναι «απαγορευμένη ζώνη». Ο Μπίλι Χέιζ, συγγραφέας του Εξπρές του Μεσονυχτίου, ήταν φυλακισμένος στο Ιμράλι ισόβια για διακίνηση ναρκωτικών, μέχρι που δραπέτευσε. Τρεις πολιτικοί εκτελέσθηκαν στο νησί το 1961: Αντνάν Μεντερές, Πρωθυπουργός Φατίν Ρουστού Ζορλού, υπουργός Εξωτερικών Χασάν Πολατκάν, υπουργός Οικονομικών
Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών

Το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών είναι το μουσείο το οποίο ο Ευγένειος Σπαθάρης έφτιαξε έτσι ώστε να διατηρήσει το υλικό του από φιγούρες σχετικές με το Θέατρο Σκιών. Η έδρα του βρίσκεται στο Μαρούσι παρ' όλο που έχει μετακινηθεί σε άλλο κτήριο.

 Το μουσείο δημιουργήθηκε με την συνεργασία του καραγκιοζοπαίκτη Ευγένιου Σπαθάρη και του Δήμου Αμαρουσίου. Το 1991 το μουσείο ίδρυσε το δικό του Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με όνομα Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου.Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η ίδρυση του μουσείου και συγκροτήθηκε από τους ιδρυτές του το Διοικητικού Συμβουλίου.Τον Μάϊο του 1993 διοργανώθηκε η πρώτη ημερίδα Ελληνικού Θεάτρου Σκιών και στις 22 Ιουνίου του 1995 πραγρατοποιήθηκαν τα εγκαίνια του μουσείου, το οποίο στεγαζόταν σε ένα ανακαινισμένο νεοκλασσικό κτήριο στην πλατεία Κασταλίας. Καθώς ο αριθμός των επισκεπτών αυξανόταν συνεχώς, πάρθηκε η απόφαση για επέκταση του χώρου του μουσείου και της διαμόρφωσης του αύλειου χώρου σε Θέατρο Σκιών. Πλέον, έχει μεταφερθεί στην οδό Μεσογείων σε ένα νέο ανακαινισμένο νεοκλασσικό κτήριο.Οι σχολικές εκδρομές και οι εκπαιδευτικές επισκέψεις αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των επισκεπτών του μουσείου. Σκοπός του Σπαθάρειου Μουσείου είναι να διατηρήσει και να προβάλλει το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Σκιών, το οποίο λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που έχει το θέατρο σκιών για την προέλευση και την ιστορία του, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα θέματα της διεθνούς έρευνας.Ο ρόλος του Σπαθάρειου Μουσείου θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς βοηθάει στο να διατηρηθούν οι συλλογές του Ευγένιου και του Σωτήρη Σπαθάρη, οι οποίες χρονολογούνται από το 1947. Σύμφωνα με τον Ευγένιο Σπαθάρη το μουσείο δημιουργήθηκε με σκοπό άνθρωποι από όλες τις ηλικίες να το επισκέπτονται και να ενημερώνονται σχετικά με το θέατρο σκιών. Τα εκθέματα που περιλαμβάνει το μουσείο ποικίλουν, καθώς στις διάφορες αίθουσες του εκτίθενται: φιγούρες, οι οποίες είναι δημιουργημένες από διάφορα υλικά όπως χαρτόνι, δέρμα και ζελατίνα, παρουσιάζοντας έτσι την μετάβαση από τις φιγούρες φτιαγμένες από χαρτόνι σε αυτές που είναι φτιαγμένες από ζελατίνα. σκηνικά που είναι σκαλισμένα σε χαρτόνι ή ζωγραφισμένα σε λεπτό πανί. ειδικά εφέ, μουσικά όργανα και άλλα υλικά, τα οποία χρησιμοποιούνται για την οργάνωση μιας παράστασης. φιγούρες και σκηνικά του Ευγένιου, αλλά και του Σωτήρη Σπαθάρη από που η κύρια πηγή έμπνευσής τους αποτέλεσαν ιστορικά γεγονότα, όπως η Ελληνική Επανάσταση , ή ακόμα και έργα της ελληνικής μυθολογίας. φιγούρες από όλους τους γνωστούς ήρωες του ελληνικού Θεάτρου Σκιών, οι οποίες έχουν κατασκευαστεί από δέρμα και άλλα υλικά υλικό από ξένα Θέατρα Σκιών βιβλία, αφίσες και δημοσιογραφικά άρθρα, τα οποία έχουν σχέση με το Ελληνικό Θέατρο Σκιών. Ευγένιος Σπαθάρης Σωτήρης Σπαθάρης Θέατρο Σκιών
Ιωάννα του Σαιν-Πολ

Η Ιωάννα, γαλλ.: Jeanne de Saint-Pol (απεβ. 1407) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου-Λινύ ήταν κόρη του κόμη του Λινύ και του Σαιν-Πολ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βραβάντης.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ και του Σαιν-Πολ και της πρώτης του συζύγου Mωντ των Χόλαντ. Η Μωντ ήταν κόρη της Ιωάννας του Κεντ και του 1ου συζύγου της Θωμά Χόλαντ, 1ου κόμη του Κεντ. Ο 3ος σύζυγος της Μωντ ήταν ο Εδουάρδος του Γούντστοκ, ο Μαύρος πρίγκιπας. Η Ιωάννα του Κεντ ήταν από τον Οίκο των Ανζού-Πλανταγενετών, και ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας, πατέρας του Εδουάρδου του Γούντστοκ, ήταν εξάδελφός της. Το 1402 παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Βαλουά-Βουργουνδίας δούκα της Βραβάνδης (απεβ. 1415), που σκοτώθηκε στο Aζενκούρ από Άγγλους τοξότες πολεμώντας ενάντια στον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας (μικρανιψιό του Εδουάρδου του Γούντστοκ). Ήταν η μητέρα των: Ιωάννης Δ΄ (1403-1427), δούκας της Βραβάντης Φίλιππος (1404-1430), κόμης του Λινύ και του Σαιν-Πολ.
Alvin Lee and Company

Alvin Lee and Company είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου τον Μάρτιο του 1972 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Deram Records". Αποτελείται από ανέκδοτες ηχογραφήσεις και ακυκλοφόρητα κομμάτια, όπως και εναλλακτικές εκτελέσεις παλιότερων τραγουδιών. Επανεκδόθηκε στις 19 Αυγούστου 2002 από την "Universal Distribution" με τρία επιπλέον κομμάτια.

 1. The Sounds (Alvin Lee) - 4:132. Rock Your Mama (Alvin Lee) - 3:023. Hold Me Tight (Alvin Lee) - 2:204. Standing at the Crossroads (James, Johnson) - 4:035. Portable People (Alvin Lee) - 2:156. Boogie On (Alvin Lee) - 14:31 7. Spider in My Web (Alvin Lee) - 7:198. Hear Me Calling (Alvin Lee) - 3:489. I'm Going Home (Alvin Lee) - 3:37
Χέντβιχ του Φόρμπαχ

Η Χέντβιχ, γερμ. Hedwig (π. 1058 - π. 1090) από τον Οίκο του Φόρμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Φόρμπαχ, κυρία του κάστρου Σύππλινγκενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα περιοχών στη Σαξονία. Έγινε μητέρα του Λοθάριου Β΄ της Γερμανίας και Γ΄ της Ιταλίας.

 Ήταν κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Φόρμπαχ και της Γκέρτρουντε του Χάλντενσλεμπεν. Η Χέντβιχ ήταν κληρονόμος του κάστρου Σύππλινκενμπουργκ. Έκανε γάμο με τον Γκέμπχαρτ κόμη περιοχών στη Σαξονία. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Χρονικό της Σαξονίας ο Γκέμπχαρτ είχε να υπερκεράσει την αντίσταση των εξεγερθέντων εναντίον του κομήτων του Γκόζεκ, συγγενών του Αδαλβέρτου αρχιεπισκόπου του Αμβούργου, που προσπάθησε να ακυρώσει τον γάμο του. Το 1075 ο Γκέμπχαρτ στη μάχη της Λάνγκενσάλτσα σκοτώθηκε, πολεμώντας εναντίον των δυνάμεων του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γκέμπχαρτ κόμη του Χάρτσγκαου & Νόρττυρινγκενγκαου στη Βεστφαλία της Σαξονίας και είχαν τέκνα: Λοθάριος πριν το 1075-1137, δούκας της Σαξονίας, Β΄ ως βασιλιάς της Γερμανίας και Γ΄ ως βασιλιάς της Ιταλίας. Ίνα απεβ. 1138, παντρεύτηκε τον Ζίγκχαρτ Θ΄ κόμη του Τένγκλινγκ, Σάλα & Μπούργκαουζεν.Το 1075 απεβίωσε ο Γκέμπχαρτ και η Χέντβιχ έκανε δεύτερο γάμο με τον Θεοδώριχο Β΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα: Σίμων Α΄ 1076-1139, δούκας της Λωρραίνης. (Γερτρούδη) Πετρονίλα π.1082-1144, παντρεύτηκε τον Φλόρις Β΄ κόμη της Ολλανδίας. Biegel, G. (1996). Heinrich der Löwe. Kaiserenkel - Kaiserfreund - Kaiserfeind. Braunschweig. Galbert of Bruges (2013). The Murder, Betrayal, and Slaughter of the Glorious Charles, Count of Flanders. Translated by Rider, Jeff. Yale University Press. Jutta and Hildegard: The Biographical Sources. Translated by Silvas, Anna. The Pennsylvania State University Press. 1999.
Άντριου Λάμπρου

Ο Άντριου Λάμπρου (Andrew Lambrou, 25 Μαΐου 1998) είναι Αυστραλός τραγουδιστής με Ελληνοκυπριακή καταγωγή. Εκπροσώπησε την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 που διεξήχθη στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Ο Λάμπρου γεννήθηκε το 1998 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας από ελληνοκυπριακή οικογένεια. Από τους παππούδες του, έλκει καταγωγή από την Πάφο. Φοίτησε στο AMS Music School όπου έμαθε να παίζει πιάνο. Σε ηλικία 5 ετών, κέρδισε την πρώτη θέση σε ένα διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε από το σχολείο του, τραγουδώντας το «Do-Re-Mi» από το The Sound of Music. Ο Λάμπρου κέρδισε για πρώτη φορά την προσοχή το 2013 μετά τη μεταφόρτωση μιας διασκευής του "My Immortal" των Evanescence στο YouTube. Μια διασκευή 15 δευτερολέπτων του "Stay With Me" που ανέβηκε στο Instagram κοινοποιήθηκε από μια μουσική σελίδα με έδρα την Ισπανία και κέρδισε στον Λάμπρου πάνω από 2.000 ακόλουθους μέσα σε μια νύχτα. Το 2015, ο Λάμπρου μπήκε στο The X Factor Australia, φτάνοντας στο top 20. Την ίδια χρονιά, έγινε αντιληπτός από τη Sony ATV και υπέγραψε από τη Maree Hamblion. Το ντεμπούτο του σινγκλ, "Throne", κυκλοφόρησε το 2021. Το 2022, ο Λάμπρου διαγωνίστηκε στον εθνικό τελικό της Αυστραλίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision Eurovision – Australia Decides με το τραγούδι "Electrify". Τερμάτισε στην 7η θέση στον τελικό του διαγωνισμού, μη καταφέρνοντας να κερδίσει την εκπροσώπηση.Στις 17 Οκτωβρίου 2022 ανακοινώθηκε ότι o Λάμπρου θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023. Στον τελικό που προκρίθηκε, κατέλαβε την 12η θέση.
Ντανιγιάρ Ουσένοφ

Ο Ντανιγιάρ Ουσένοφ (Daniyar Üsönov, και Ντανιάρ Ουσένοφ) είναι πολιτικός από την Κιργιζία και τραπεζίτης. Από τον Οκτώβριο του 2009 ως την ανατροπή του προέδρου Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ το 2010 ήταν επίσης πρωθυπουργός του κράτους. Προτού γίνει πρωθυπουργός ήταν δήμαρχος του Μπισκέκ.

 Γεννήθηκε στο Μπισκέκ το 1960 και αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Φρούνζε το 1982. Έπειτα από την ολοκλήρωση της διετούς στρατιωτικής του θητείας, εργάστηκε ως μηχανικός σε ορυχεία έως το 1990, οπότε άρχισε να ασχολείται με τα κοινά. Ανέλαβε διοικητικές θέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση, στο Καρά-Μπαλτά στην περιφέρεια Τσούι και στην εθνική συνέλευση το 1995-2000. Στις αρχές του 1999 τάχθηκε εναντίον της πολιτικής του προέδρου Ασκάρ Ακάγιεφ. Ο Ουσένοφ αναγκάστηκε να κηρύξει πτώχευση έπειτα από φορολογικούς ελέγχους που του επέβαλε η εταιρεία του Eridan. Επίσης, του απαγορεύτηκε να ασκήσει πολιτική δραστηριότητα το 2000. Επί προεδρίας του Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ στις 10 Μαΐου του 2006 έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επί οικονομικών θεμάτων. Στις αρχές του 2007 διορίστηκε πρόεδρος της μεγάλης τράπεζας Ineximbank, η οποία αναπτύσσει ένα μεγάλο εργοστάσιο τσιμέντου και πολλά έργα στο Καζακστάν και στην Κιργιζία. Στις 10 Οκτωβρίου του 2007 διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπακίγιεφ στο αξίωμα του δημάρχου του Μπισκέκ, σε αντικατάσταση του Αρνστανμπέκ Νογκόεφ. Δυο χρόνια μετά διορίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Ιγκόρ Τσουντίνοφ στις 20 Οκτωβρίου και η κυβέρνησή του εγκρίθηκε από τον Μπακίγιεφ στις 22 Οκτωβρίου του 2009. Έπειτα από τις ταραχές που ξέσπασαν τον Απρίλιο του 2010, η αντιπολίτευση με επικεφαλής το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Κιργιζίας κατέλαβε την πρωτεύουσα Μπισκέκ και ο πρόεδρος Μπακίγιεφ έφυγε αεροπορικώς από τη χώρα. Εν συνεχεία ανακοινώθηκε η παραίτηση του πρωθυπουργού Ουσένοφ μετά τις διαπραγματεύσεις με τους ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ως επικεφαλής προσωρινής κυβέρνησης η Ρόζα Οτουνμπάγιεβα.
Γέφυρα Μπέιλι

Η Γέφυρα Μπέιλι (αναφερόμενη και ως Μπέλεϋ) είναι είδος μεταφερόμενης, προκατασκευασμένης γέφυρας. Αναπτύχθηκε στη Βρετανία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο για στρατιωτικούς σκοπούς και γνώρισε εκτεταμένη χρήση από το Σώμα Μηχανικού τόσο του Βρετανικού όσο και του Αμερικάνικου στρατού.

 Επινοήθηκε από τον Ντόναλντ Μπέιλι, πολιτικό μηχανικό και υπάλληλο του Υπουργείου Πολέμου της Βρετανίας, ο οποίος είχε σαν χόμπι την κατασκευή μοντέλων γεφυρών. Ο Στρατάρχης Μοντγκόμερυ, Διοικητής των Βρετανικών δυνάμεων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε δηλώσει πως «Χωρίς τη γέφυρα Μπέιλι, δεν θα είχαμε κερδίσει τον πόλεμο».Το πλεονέκτημα αυτού του είδους γέφυρας είναι ότι για την συναρμολόγησή της δεν απαιτούνται ειδικά εργαλεία ή βαρύς εξοπλισμός. Τα στοιχεία της γέφυρας, κατασκευασμένα από υλικά όπως ξύλο και μέταλλο είναι αρκετά ελαφριά ώστε να μεταφέρονται άνετα με φορτηγά, καθώς και να αποτίθενται στην τελική θέση συναρμολόγησης με χρήση μόνο μυϊκής δύναμης. Οι γέφυρες είχαν αντοχή αρκετή ώστε να μπορούν να τις διαβαίνουν τανκς. Η χρήση τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα κατά την κατασκευή έργων πολιτικού μηχανικού, καθώς και για τη δημιουργία προσωρινών διαβάσεων πεζών και οχημάτων.