IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άλμπερτ Μπουσάρντ

Ο Άλμπερτ Μπουσάρντ, (Albert Bouchard, 24 Μαΐου 1947, Γουότερταουν, Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανός ντράμερ, κιθαρίστας και τραγουδιστής της ροκ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος του hard rock συγκροτήματος Blue Öyster Cult.

 Ο Μπουσάρντ γεννήθηκε στην Γουότερταουν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Κλέιτον. Στα είκοσι του χρόνια σχημάτισε τους Soft White Underbelly, μαζί με τον κιθαρίστα Ντόναλντ Ρέζερ, τον μπασίστα Άντριου Γουίντερς, τον τραγουδιστή Λες Μπρόνσταϊν και τον κιμπορντίστα Άλεν Λάνιερ. Οι Έρικ Μπλουμ και Τζο Μπουσάρντ αντικατέστησαν τους Μπρόνσταϊν και Γουίντερς, αντίστοιχα, πριν το συγκρότημα μετονομαστεί σε Blue Öyster Cult και κυκλοφορήσει το ομώνυμο άλμπουμ του τον Ιανουάριο του 1972. Ο Άλμπερτ Μπουσάρντ παρέμεινε στο συγκρότημα ως το 1981, ηχογραφώντας μαζί τους οκτώ στούντιο και τρία ζωντανά άλμπουμ, εκ των οποίων τα δύο έγιναν πλατινένια και τέσσερα ακόμη βραβεύθηκαν ως χρυσά. Οι Blue Öyster Cult έγιναν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της hard hard rock μουσικής της δεκαετίας του '70, με μεγάλες επιτυχίες όπως τα "(Don't Fear) The Reaper", "Godzilla", "Astronomy" και "Burnin' for You".Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, συνεργάστηκε με συγκροτήματα όπως οι The Mamas & the Papas, Herman's Hermits και Spencer Davis Group, ενώ έκανε την παραγωγή σε ονόματα όπως οι Maria Excommunikata, Heads Up! και David Roter. Το 1994, σχημάτισε τους The Brain Surgeons, μέλη των οποίων υπήρξαν και οι Τζο Μπουσάρντ και Ross the Boss. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε εννέα άλμπουμ πριν διαλυθεί το 2006.Μαζί με τον αδελφό του, Τζο Μπουσάρντ, και τον Ντένις Ντάναγουεϊ, έχουν δημιουργήσει τους Blue Coupe, κυκλοφορώντας το "Tornado On The Tracks" το 2010 και το "Million Miles More" τρία χρόνια αργότερα. Albert Bouchard | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic Albert Bouchard - The Blue Oyster Cult Albert Bouchard | More Cowbell Y'all Albert Bouchard | Facebook
431 Νεφέλη

Η Νεφέλη (Nephele) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,72. Ανακαλύφθηκε το 1897 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη Νεφέλη της ελληνικής μυθολογίας. Η Νεφέλη θεωρείται μέλος της Οικογένειας αστεροειδών της Θέμιδος.

 Η διάμετρος της Νεφέλης υπολογίσθηκε σε 95,0 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 899 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,064 (από δεδομένα του IRAS). Η Νεφέλη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 6 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δημοσιογραφία μόδας

Η δημοσιογραφία μόδας έχει να κάνει με όλα τα μέσα ενημέρωσης που εμπλέκονται στο χώρο της μόδας, τους αρθρογράφους μόδας, τους κριτικούς μόδας και τους δημοσιογράφους μόδας. Μπορεί να έχει να κάνει με αφιερώματα μόδας σε περιοδικά και εφημερίδες, και μπορεί να περιλαμβάνεται σε βιβλία για τη μόδα, αναφορές σχετικές με τη μόδα στην τηλεόραση και σε ηλεκτρονικά περιοδικά μόδας, σε ιστοσελίδες και fashion blogs. Η δουλειά του δημοσιογράφου μόδας ποικίλει. Τυπικά ,αρθρογραφεί ή επιμελείται άρθρα, ή και βοηθά στο τελικό αποτέλεσμα μιας φωτογράφισης μόδας. Επιπλέον, ένας δημοσιογράφος μόδας περνά πολύ χρόνο στο να κλείνει και να παίρνει συνεντεύξεις και είναι απαραίτητο αυτός/ή να έχει κοινωνικές επαφές με ανθρώπους της μόδας, από φωτογράφους, σχεδιαστές μέχρι συμβούλους δημοσίων σχέσεων. Οι δημοσιογράφοι μόδας είναι είτε εργαζόμενοι σε κάποιο μέσο ή δουλεύουν σαν ελεύθεροι επαγγελματίες.

 Η fashion ιστοσελίδα "Fashion Net" ξεκίνησε το 1995. Σύντομα ακολούθησαν η αμερικανική Fashion Mall και η γαλλική ELLE. Η Fashion Live έκανε το πρώτο ζωντανό webcast της επίδειξης του Yves Saint Laurent το 1996. Το CNN Style και το περιοδικό Hint κατέφθασαν το 1998. Την επόμενη χρονιά ήρθε η άφιξη και η ραγδαία πτώση του Boo.com(μικρή σε διάρκεια βρετανική online εταιρία που ιδρύθηκε το από τους Swedes Ernst Malmsten, Kajsa Leander and Patrik Hedelin, οι οποίοι θεωρούνταν από τους επενδυτές, σοφιστικέ καινοτόμοι του διαδικτύου στην Ευρώπη γιατί δημιούργησαν ένα online βιβλιοπωλείο,το Bokus.com, το τρίτο μεγαλύτερο e-retailer (1997), πριν ιδρύσουν το boo.com), της εταιρίας που ξόδεψε κεφάλαιο 135 εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μόλις 18 μήνες. Το Style.com, η online ομπρέλα της Vogue and W, ξεκίνησε το 2000. Το Style.com δεν είναι δημοσιογραφική ιστοσελίδα αλλά ήταν μία πηγή να προβληθούν ολόκληρες οι συλλογές από επιλεγμένα fashion shows (μέσα στα πιο γνωστά brands) κάθε σεζόν. Ακολούθησε μία διαφωνία το 2007, η W άφησε το Style.com το οποίο έγινε η αποκλειστικότητα της Vogue. Στα τέλη του 2000, το περιοδικό Beauty Flow πλημμύρισε από αποκλειστικό περιεχόμενο από editorials, πορτρέτα και αναφορές .
Σημαία του Νταγκεστάν

Η σημαία της Δημοκρατίας του Νταγκεστάν υιοθετήθηκε μετά την μετατροπή της ΑΣΣΔ του Νταγκεστάν στην Δημοκρατία του Νταγκεστάν εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η σημαία υιοθετήθηκε επίσημα στις 26 Φεβρουαρίου του 1994. Η σημαία είναι τρίχρωμη. Το πράσινο αντιπροσωπεύει το Ισλάμ, το μπλε αντιπροσωπεύει την Κασπία Θάλασσα, και το κόκκινο αντιπροσωπεύει το θάρρος και την πίστη. Στις 19 Νοεμβρίου 2003, η αναλογία της σημαίας άλλαξε από την αρχική 1:2 σε 2:3.

 Μετά την ίδρυσή της από τμήματα της Ορεινής Δημοκρατίας του Βόρειου Καυκάσου το 1921, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Νταγκεστάν είχε αρκετές σημαίες, όπου υπήρχε το πρότυπο που χρησιμοποιούταν και στις άλλες ΑΣΣΔ. Στην συνέχεια, η ΑΣΣΔ του Νταγκεστάν είχε μία σημαία βασισμένη σε αυτήν της Ρωσικής ΣΟΣΔ, με την προσθήκη της επιγραφής ДАССР. Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το γράμμα А (για την λέξη Автономная, που σημαίνει αυτόνομος) αφαιρέθηκε και στην σημαία υπήρχε η επιγραφή "ДССР". Μετά, από το 1993 έως το 1994 χρησιμοποιήθηκε μια σημαία με μπλε και κίτρινες ρίγες. Η χρήση της σημερινής τρίχρωμης σημαίας ξεκίνησε το 1994. Εθνόσημο του Νταγκεστάν
Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία

Η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία (Ι.Κ.Ε.) είναι μία εταιρική μορφή. Πρόκειται για μια σχετικά νέα και καινοτόμα μορφή. Η εισαγωγή της ανακοινώθηκε στις 11 Απριλίου 2012 στο ΦΕΚ Α 86 με τον νόμο 4072/2012. Στις 29 Μαΐου 2013 ανακοινώθηκε στο ΦΕΚ Α 120 με τον νόμο 4155/2013 μια τροποποίηση του νόμου 4072/2012. Πλέον το κεφάλαιο της Ι.Κ.Ε. μπορεί να είναι και μηδενικό (αντί για 1€ πού ήταν στην περίοδο 2012-2013). Έτσι μία Ι.Κ.Ε. μπορεί να μείνει και χωρίς καθόλου κεφάλαιο, π.χ. μετά από απρόβλεπτη μείωση κεφαλαίου, χωρίς αυτό αυτομάτως να έχει αρνητικές επιπτώσεις για την εταιρία, π.χ. όταν έχει ακόμα εξωκεφαλαιακές εισφορές.

 Η ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία συστήνεται μέσω της Υπηρεσίας Μιας Στάσης και συνιστάται απο ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Η σύσταση της Ι.Κ.Ε. μπορεί να γίνει με ιδιωτικό έγγραφο (συμφωνητικό) είτε με συμβολαιογραφικό έγγραφο μόνο αν επιβάλλεται ειδική διάταξη του νόμου π.χ. εισφορά ακινήτου. Η σύσταση γίνεται μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας του Γ.Ε.ΜΗ. Το κόστος σύστασης είναι ελάχιστο γιατί δεν καταβάλλονται αμοιβές και τέλη δημοσίευσης στο Φ.Ε.Κ. Α.Ε. και Ε.Π.Ε. Η Ι.Κ.Ε. υποχρεούται να αποκτήσει εταιρική ιστοσελίδα μέσα σε ένα μήνα. Η Ι.Κ.Ε. έχει την έδρα της στο δήμο που αναφέρεται στο καταστατικό της. Η πραγματική της έδρα μπορεί να είναι σε άλλο κράτος μέλος, αυτό σημαίνει ότι η καταστατική έδρα δεν συμπίπτει πάντα με την πραγματική έδρα της Ι.Κ.Ε. Αν δεν ορίζεται στο καταστατικό, ο χρόνος είναι 12 έτη από τη σύσταση της ή αλλιώς θα είναι ορισμένου χρόνου, όσο ορίζεται στο καταστατικό της. Για τις Ι.Κ.Ε. ο φόρος υπολογίζεται με συντελεστή 22% στο συνολικό φορολογητέο εισόδημα. Στα κέρδη που διανέμουν οι Ι.Κ.Ε. στους εταίρους γίνεται παρακράτηση φόρου 5% (φόρος μερισμάτων). Ο φόρος που παρακρατήθηκε αποδίδεται στην οικεία Δ.Ο.Υ. εφάπαξ με δήλωση που υποβάλλεται μέσα στον επόμενο μήνα. Astbooks, «Πρακτικό Βοήθημα ΕΠΕ. & ΙΚΕ.». 2013: Astbooks. ISBN 978-618-809-820-6 Αντωνόπουλος, Βασίλης Γ.: «Ιδωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ) - Κατ' άρθρο ερμηνεία του Ν. 4072/2012». 2014, Αθήνα, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα. ISBN 978-960-568-055-8 Περάκης, Ευάγγελος: «Ιδωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ) - Η νέα εταιρική μορφή». 2013, Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη. ISBN 978-960-562-184-1 Ρόκας, Νικόλαος: Εμπορικές Εταιρίες - 2019: Αθήνα, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα. ISBN 978-960648-014-0 Σπυρίδωνος, Αλέξανδρος Π.: «Δίκαιο ΙΚΕ & ΕΠΕ - Ερμηνεία κατ' άρθρο» 2012, Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη. ISBN 978-960-562-032-5
Φαινόμενο Τζάουλ

Όταν από έναν αντιστάτη διέρχεται ηλεκτρικό ρεύμα, η θερμοκρασία του αυξάνεται. Το φαινόμενο αυτό μελέτησε πρώτος ο Άγγλος φυσικός Τζάουλ (Joule) και γι αυτό ονομάστηκε φαινόμενο Τζάουλ. Η ποσότητα θερμότητας (Q) που μεταφέρεται σε ένα σώμα για ορισμένο χρονικό διάστημα (t) συνδέεται με τη μάζα (m) του σώματος και τη μεταβολή της θερμοκρασίας του (Δθ). Η ποσότητα αυτή υπολογίζεται με τη βοήθεια της εξίσωσης της θερμιδομετρίας : Q= c * m * Δθ όπου c=4.200 * J / kg * oC (ειδική θερμότητα του νερού), m η μάζα του νερού σε kg και Δθ η μεταβολή της θερμοκρασίας του νερού (οC).

 Όταν διπλασιάζουμε την ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος (2 * Ι) που διαρρέει τον αντιστάτη, η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται από αυτόν τετραπλασιάζεται (4 * Q= 22 * Q). Όταν την τριπλασιάζουμε (3 * Ι), η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται εννεαπλασιάζεται ( 9 * Q= 32 * Q), κ.ο.κ . Άρα η ποσότητα της θερμότητας (Q) που μεταφέρεται από έναν αντιστάτη είναι ανάλογη του τετραγώνου της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος που διέρχεται από αυτόν. Όταν ο χρόνος διέλευσης και η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος διατηρούνται σταθερά, η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται από έναν αντιστάτη είναι ανάλογη της αντίστασής του. Σε έναν αντιστάτη με σταθερή αντίσταση και όταν η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος που τον διαρρέει διατηρείται σταθερή η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται από αυτόν είναι ανάλογη του χρόνου διέλευσης του ηλεκτρικού ρεύματος. Αντωνίου Ν., Δημητριάδης Π., Καμπούρης Κ., Παπαμιχάλης Κ., Παπατσίμπα Λ., Φυσική Γ' Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, 2010
Μπαουρού

Το Μπαουρού (Πορτογαλική προφορά: bɐʊ̯ˈɾu) είναι πόλη και δήμος της πολιτείας του Σάο Πάολο στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Σύμφωνα με απογραφή του 2015 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στους 366.992 κατοίκους.Είναι επίσης η πόλη που μεγάλωσε ο ξακουστός Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Πελέ και ο τόπος γέννησης του Μάρκους Πόντες, του πρώτου Βραζιλιάνου και γενικά της Νότιας Αμερικής που πήγε στο διάστημα.

 Ιστορικά, η περιοχή που καταλαμβάνει το Μπαουρού ήταν μια περιοχή μεταξύ δύο ιθαγενών ομάδων: των Kaingang και των Guarani. Κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα, οι εξερευνητές πρωτοπόροι της Βραζιλίας επιχείρησαν να εγκατασταθούν στην περιοχή του Σάο Πάολο, η οποία αποτελούσε σημείο διασταύρωσης των πολεμικών αποστολών που διήλθαν από το Μάτο Γκρόσο και Γκόια, αλλά παρεμποδίστηκαν από τις επιθέσεις των τοπικών ιθαγενών. Οι μη Ινδοί κατόρθωσαν να εγκατασταθούν στην περιοχή τον 19ο αιώνα μόνο με την έλευση του πληθυσμού που προέρχεται από την ακτή του Σάο Πάολο καθώς και με τις πολιτείες Μίνας Ζεράις και Ρίο ντε Τζανέιρο. Το 1856, ο Felicissimo Antonio Pereira, που προερχόταν από το Μίνας Ζεράις, αγόρασε γη και εγκατέστησε, κοντά στο σημερινό κέντρο του Μπαουρού, το Fazenda das Flores (αγρόκτημα των λουλουδιών). Χρόνια αργότερα, το 1884, αυτό το αγρόκτημα είχε περιστρέψει μέρος της περιοχής του για το στρατόπεδο εκπαίδευσης του São Sebastião de Bauru. Η επαρχία είχε αναπτυχθεί αλλά ακόμα δεχόταν επιθέσεις από τους ιθαγενείς. Ο νέος δήμος ζούσε αρχικά από την καλλιέργεια του καφέ, παρά το γεγονός ότι είχε ασθενέστερες και υποβαθμισμένες εκτάσεις από ό, τι το υπόλοιπο κράτος. Το 1905, το Μπαουρού επιλέχθηκε ως αφετηρία της Estrada de Ferro Noroeste do Brasil, μίας εταιρίας κατασκευής σιδηρόδρομων η οποία συνέδεσε την πόλη με πολλές άλλες μέχρι τα σύνορα με τη Βολιβία. Κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, το Μπαουρού γίνεται ο κύριος οικονομικός κόμβος της περιοχής που αποτελείται από το δυτικό Σάο Πάολο, τη βόρεια Παρανά και το Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ. Η Μπαουρού είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις: Σιμπίου, Ρουμανία Τενρί, Ιαπωνία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bauru στο Wikimedia Commons
Φρουέλα Α΄ των Αστουριών

Ο Φρουέλα Α΄, ισπαν.: Fruela ή Froila I, (π. 722 – 14 Ιανουαρίου 768) αποκαλούμενος ο Σκληρός, ήταν ο βασιλιάς των Αστουριών από το 757 μέχρι το τέλος του, οπότε και δολοφονήθηκε. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσου Α' και συνέχισε το έργο τού πατέρα του. Ο Πελάγιος ήταν εκ μητρός πάππος του.

 Κατέστειλε μία εξέγερση των Βάσκων, από τους οποίους πήρε την ευγενή Mούνια (ή Mουνίνα), την οποία αργότερα νυμφεύτηκε. Ή σύμφωνα με τους γνωστούς τους δεσμούς ανανεώθηκε μία συνηθισμένη γαμήλια συμμαχία μεταξύ των οικογενειών τους, που ερμηνεύτηκε στην αυλή των Αστουριών ως διπλωματική νίκη επί του ανεξάρτητου Βασκικού δουκάτου. ή, μία τόσο αναγκαία συνεργασία μεταξύ των δύο Οίκων, για να μειωθεί μία αποσχιζόμενη φατρία των Βάσκων των Αλαβέζων, διακινδυνεύοντας να αποστασιοποιηθούν στον Μπανού Κάσι κάτω στην κοιλάδα του Έβρου, με έπαθλο το χέρι της εξαδέλφης του Μούνια. Το αν ο γάμος περιελάμβανε τα εδάφη της Αλάβα ή άλλων Βάσκων ως προίκα, δεν είναι ξεκάθαρο, αλλά οι Οίκοι των Αστουριών και της Παμπλόνα θα πάλευαν για τον έλεγχο αυτής της περιοχής των μεταβαλλόμενων συνόρων τους για αιώνες, πολιτιστικά πιο Βάσκοι, μέχρι αργότερα, όπου οι ευγενείς της ήταν σύμμαχοι με το Στέμμα της Καστίλης, τελικά υπό τη δυναστεία Χιμένεθ. Η Μούνια ήταν μητέρα τού τελικού διαδόχου τού Φρουέλα, Αλφόνσου Β΄. Σύμφωνα με τον θρύλο, ήταν επίσης μητέρα της Χιμένα, μητέρας του θρυλικού ήρωα του ρομαντισμού Μπερνάρδο δελ Κάρπιο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η πόλη του Οβιέδο ιδρύθηκε, στις 25 Νοεμβρίου 761, όταν ο ηγούμενος Μάξιμος και ο θείος του Φρομεστάνο έκτισαν εκεί μία εκκλησία προς τιμή του Αγίου Βικεντίου. Υπό τον Φρουέλα, οι καλές σχέσεις μεταξύ της εκκλησίας και του βασιλιά συνεχίστηκαν, όπως και κατά τη βασιλεία του πατέρα του, τού Aλφόνσo «του Καθολικού». Ο Φρουέλα δεν τελείωσε ευχάριστα τη βασιλεία του. Έχοντας δολοφονήσει τον αδελφό του Βιμεράνo (αυτή είναι η βάση για το παρωνύμιό του) και με τους ευγενείς ανήσυχους, ονόμασε ως διάδοχό του τον Bερμούδo (δεν πρέπει να συγχέεται με τον εξάδελφο τού Φρουέλα, Bερμούδο Α΄), γιο του Βιμεράνο. Δυστυχώς σχηματίστηκε μία συνωμοσία εναντίον του, η οποία έληξε με τη δολοφονία τού Φρουέλα στο Κάνγας δε Όνις, την πρωτεύουσά του, και τον εξάδελφό του Aουρέλιους να ανεβαίνει στον θρόνο. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μούνια των βάσκων, και είχε τέκνα: Αλφόνσος Β΄, βασιλιάς των Αστουριών. Χιμένα, παντρεύτηκε τον Σάντσο κόμη της Σαλδάνα, και είχε γιο τον: Μπερνάρδο δελ Κάπριο, ήρωα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fruela I of Asturias στο Wikimedia Commons
Muddy Water's Woodstock Album

Muddy Water's Woodstock Album είναι ο τίτλος του άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".

 Το "Muddy Water's Woodstock Album" ήταν ιδέα του ντράμερ των The Band, Λεβόν Χελμ και του παραγωγού Χένρι Γκλόβερ, ο οποίος είχε συνεργαστεί με ονόματα όπως ο Τζέιμς Μπράουν, ο Χανκ Μπάλαρντ, κ.α.. Ο Χελμ ήταν κάτοικος του Γούντστοκ της Νέας Υόρκης από την δεκαετία του '60, όπου ο Γκλόβερ ίδρυσε την δισκογραφική εταιρεία "RCO", μετατρέποντας έναν αχυρώνα σε στούντιο.Ο Γουότερς υπήρξε ο πρώτος μουσικός που ηχογράφησε εκεί, με συνηθισμένους συνεργάτες του όπως και μερικούς γκεστ μουσικούς. Ο Χελμ κάθισε πίσω από τα τύμπανα, με τον συνεργάτη του στους The Band, Γκαρθ Χάντσον, να παίζει ακορντεόν και πλήκτρα. Ο πιανίστας Πάιντοπ Πέρκινς και ο κιθαρίστας Μπομπ Μάργκολιν προστέθηκαν από το συγκρότημα του Γουότερς, ενώ γκεστ συμμετοχές υπήρξαν από τον αρμονίστα Πολ Μπάτερφιλντ, τον κιθαρίστα και μπασίστα Φρεντ Κάρτερ και τον σαξοφωνίστα Χάουαρντ Τζόνσον. Ο τραγουδιστής πραγματοποίησε κάποιες από τις πιο ήρεμες του ηχογραφήσεις, παίζοντας κιθάρα στα κομμάτια "Born With Nothing" και "Love, Deep As The Ocean". Οι ηχογραφήσεις, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στις 6 και 7 Φεβρουαρίου 1975, συμπληρώθηκαν από μερικές διασκευές σε μπλουζ τραγούδια, όπως τα "Caledonia" και "Let The Good Times Roll" του Λούις Τζόρνταν και το "Kansas City" του Γουίλμπερτ Χάρισον. Στην έκδοση CD από το 1995, συμπεριλήφθηκε και το πρώην ακυκλοφόρητο "Fox Squirrel".Η παραμονή του Γουότερς στο Γούντστοκ συμπληρώθηκε με την παράδοση του κλειδιού της πόλης στον μουσικό, στις 14 Φεβρουαρίου 1975, ενώ οι Γουότερς, Μπάτερφιλντ, Χελμ και Χάντσον επανενώθηκαν αργότερα την ίδια χρονιά στην αποχαιρετιστήρια συναυλία των The Band, η οποία ονομάστηκε "The Last Waltz".Αυτός υπήρξε ο τελευταίος δίσκος του Γουότερς για την "Chess Records", μετά από 27 χρόνια συνεχούς συνεργασίας και έλαβε βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Καλύτερου Ethnic ή παραδοσιακού άλμπουμ". "Why Are People Like That" (Bobby Charles) – 3:35 "Going Down To Main Street" (McKinley Morganfield) – 3:57 "Born With Nothing" (McKinley Morganfield) – 5:20 "Caledonia" (Fleecie Moore) – 6:14 "Funny Sounds" (McKinley Morganfield) – 4:32 "Love, Deep As The Ocean" (McKinley Morganfield) – 5:10 "Let The Good Times Roll" (Fleecie Moore, Sam Theard) – 5:13 "Kansas City" (Jerry Leiber-Mike Stoller) – 5:09 "Born With Nothing" (McKinley Morganfield) – 5:20 Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Muddy Water's Woodstock Album" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Πάιντοπ Πέρκινς - πιάνο, φωνητικά Πολ Μπάτερφιλντ - φυσαρμόνικα Γκαρθ Χάντσον - πλήκτρα, ακορντεόν, σαξόφωνο Μπομπ Μάργκολιν - κιθάρα Λεβόν Χελμ - μπάσο, τύμπανα Φρεντ Κάρτερ - μπάσο, κιθάρα Χάουαρντ Τζόνσον - σαξόφωνο Muddy Waters Woodstock Album CD Booklet, MCA, 1995 Muddy Water's Woodstock Album - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits - AllMusic 10 Albums that changed Pearl Aday's life - Goldmine Magazine
Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάνα

Η Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν (Τούρκικα:Esmahan Baharnaz Sultan) (1522 - 1556) ήταν κόρη της Σαχ Σουλτάν και του Λουτφί Πασά,ανιψιά του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ και σύζυγος του ξαδελφού της,Ηγεμόνα Μεχμέτ.

 Η Εσμαχάν Σουλτάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1522.Η Εσμαχάν ερωτεύτηκε τον Ηγεμόνα Μεχμέτ και τελικά τo 1539 τον παντρεύτηκε.Ο Μεχμέτ την μετονόμασε σε Μπαχαρνάζ.Το 1540 απέκτησε μία κόρη,την Χιουμασάχ Σουλτάν,όμως το 1543 ο Ηγεμόνας Μεχμέτ πέθανε απο ευλογιά,με αποτέλεσμα η Εσμαχάν Σουλτάν να μείνει χήρα.Μετά τον θάνατο του Ηγεμόνα Μεχμέτ η Χιουμασάχ Σουλτάν τέθηκε υπό την προστασία της γιαγιάς της,Χουρέμ Σουλτάν.Η Εσμαχάν Σουλτάν πέθανε το 1556,σε ηλικία 34 χρονών και τάφηκε στο Τέμενος Σεχζάντε,δίπλα στον σύζυγό της. Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής Ηγεμόνας Μεχμέτ Χιουμασάχ Σουλτάν Σαχ Σουλτάν
Σοφία Αψβούργων

Η Σοφία Φρανσίσκα Μαρία Ζερμέν Αψβούργα (Sophie Franziska Maria Germaine Habsburg) γνωστή και ως Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας (Erzherzogin Sophie von Österreich, 19 Ιανουαρίου 1959 -) είναι σχεδιάστρια, διακοσμήτρια, και πρώην μοντέλο, σύζυγος του Μαριάνο Χούγκο, Πρίγκιπα του Βίντις-Γκριτς και κόρη του Αρχιδούκα Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1959 στο Μπουλόν-Σερ-Σεν του Παρισιού και είναι το δεύτερο παιδί και κόρη του Αρχιδούκα Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας και της Ελένης, Κόμισσας του Τέρινγκ-Γιέττενμπαχ. Είναι εγγονή της Πριγκίπισσας Ελισάβετ της Ελλάδας και μέσω της μητέρας της, έχει συγγένεια με την βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας, τον Φίλιππο, Δούκα του Εδιμβούργου, τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ και την ηθοποιό Αικατερίνη Όξενμπεργκ. Ως Σοφία Αψβούργων, μετακόμισε στην Ισπανία για να ακολουθήσει μια καριέρα ως μοντέλο και έγινε μια διεθνής jet set προσωπικότητα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος μόδας στη Μαδρίτη, πριν από το γάμο της. Αργότερα ξεκίνησε καριέρα ως σχεδιάστρια τσαντών.Στις 11 Φεβρουαρίου 1990 η Σοφία παντρεύτηκε τον Μαριάνο Χούγκο, Πρίγκιπα του Βίντις-Γκριτς στο Σάλτσμποργκ και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: τον Μαξιμιλιανό, Κληρονομικό Πρίγκιπα του Βίντις-Γκριτς τον Πρίγκιπα Αλέξη Φερδινάνδο, σκοτώθηκε σε ατύχημα το 2010. την Πριγκίπισσα Λαρίσσα Μαρία 19 Ιανουαρίου 1959 - 11 Φεβρουαρίου 1990: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας, Βασιλική Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας 11 Φεβρουαρίου 1990 - μέχρι σήμερα: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας, Βασιλική Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας, Πριγκίπισσα του Βίντις-Γκριτς https://www.hola.com/realeza/2011090254267/sofia-habsburgo-hola/ (Ισπανικά) https://www.abc.es/archivo/periodicos/abc-madrid-19850724-84.html
Σεντ Τζόρτζις ΦΚ

Η Σεντ Τζόρτζις ΦΚ (μαλτέζικα: St. Georges FC) είναι μια μαλτέζικη ομάδα ποδοσφαίρου από τη Μάλτα, που ιδρύθηκε το 1890. Έχει κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Μάλτας, την περίοδο 1916-17.

 Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι (επίπεδο 1): Πρωταθλήτρια (1): 1916-17 Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία (επίπεδο 2): Πρωταθλήτρια (2): 1991-92, 2005-06 Ιτ-Τιένι Ντιβιζιόνι Μαλτία (επίπεδο 3): Πρωταθλήτρια (6): 1953-54, 1956-57, 1958-59, 1965-66, 1971-72, 1973-74 Ιτ-Τιελέτ Ντιβιζιόνι Μαλτία (επίπεδο 4): Πρωταθλήτρια (6): 2002-03. Επίσημος ιστότοπος Προφίλ στον ιστότοπο της Μαλτέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αρχειοθετήθηκε 2015-09-18 στο Wayback Machine. Προφίλ ομάδας στο soccerway.com
Αγλαντζιά

Η Αγλαντζιά είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Αγλαντζιάς δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Λευκωσίας, στα ανατολικά με την Τύμβου, στα νότια με το Γέρι, στα νοτιοδυτικά με τα Λατσιά και στα δυτικά με τον Στρόβολο. Τον Μάιο του 1986 η Αγλαντζιά μετεξελίχθηκε σε δήμο, έπειτα από δημοψήφισμα. Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Πέτρου, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του, έπειτα από επανεκλογές του, έως το 2011. Ακολούθησε ο Κώστας Κόρτας το 2012 και το 2017 ο Χαράλαμπος Πετρίδης. Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγλαντζιάς αποτελείτο στη συντριπτική πλειοψηφία του από Ελληνοκύπριους. Στην Αγλαντζιά υπήρχε και μια μικρή τουρκοκυπριακή γειτονιά από την εποχή της Τουρκοκρατίας.Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-1964 όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της περιοχής μετακινήθηκαν στις τουρκοκυπριακές περιοχές της Λευκωσίας και στο χωριό Μάνδρες. Δεν επέστρεψαν ποτέ στην Αγλαντζιά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην Αγλαντζιά εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα του νησιού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγλαντζιάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Δήμαρχοι Αγλατζιάς διετέλεσαν κατά σειρά οι: Ανδρέας Πέτρου (1986-2011) Κώστας Κόρτας (2012-2016) Χαράλαμπος Πετρίδης (2017-2020) Ανδρέας Κωνσταντίνου (2020- ) Ο Δήμος Αγλαντζιάς είναι αδελφοποιημένος με: Δήμος Ζωγράφου (Ελλάδα, 28 Μαρτίου 1988) Δήμος Καλαμάτας (Ελλάδα, 19 Νοεμβρίου 1993): Αρχικά ο δήμος ήταν αδελφοποιημένος με τον Δήμο Καλαμάτας (πρόγραμμα Καποδίστριας). Μετά την ενοποίηση του Δήμου Καλαμάτας με άλλους δήμους και τη δημιουργία του νέου Δήμου Καλαμάτας το 2011, η αδελφοποίηση ισχύει με αυτό τον δήμο. Δήμος Αζόφ (Ρωσία, 3 Νοεμβρίου 1998) Τομέας 2 της Ρώμης (Ιταλία, 11 Σεπτεμβρίου 2011): Αρχικά ο δήμος ήταν αδελφοποιημένος με τον Τομέα 3 της Ρώμης. Κατά την αναδιάρθρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης της Ιταλίας, ο Τομέας 3 ενσωματώθηκε στον Τομέα 2. Η αδελφοποίηση ισχύει με αυτό τον τομέα. Στην Αγλατζιάς εδρεύει ο Άτλας Αγλαντζιάς, η Ανατολή Αγλαντζιάς, ο Όλυμπος Αγλαντζιάς και ο Σταυραετός Πλατύ Αγλαντζιάς. Στον Δήμο Αγλαντζιάς βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Κύπρου, μέρος του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, το Δάσος Ακαδημίας και το Εθνικό Δασικό Πάρκο Αθαλάσσας. «Aglangia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018. «Ιστορία της Αγλαντζιάς». ΔΗΜΟΣ ΑΓΛΑΝΤΖΙΑΣ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018. «Ιστορία του Δήμου». ΔΗΜΟΣ ΑΓΛΑΝΤΖΙΑΣ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Κασπρόβι Βιερχ

Το Κασπρόβι Βιερχ (πολωνικά: Kasprowy Wierch, σλοβακικά: Kasprov vrch) είναι κορυφή μιας μεγάλης κορυφογραμμής στα Δυτικά Τάτρα, μια από τις κύριες χειμερινές περιοχές για σκι της Πολωνίας. Οι κυρίαρχες νότιες κορυφές του, ΔΝΔ και ΑΝΑ, σηματοδοτούν τα σύνορα με τη Σλοβακία. Είναι προσβάσιμη στις περισσότερες συνθήκες με τα πόδια και καθημερινά με τελεφερίκ.

 Από το 1910 και μετά το Κασπρόβι Βιερχ έγινε πολύ δημοφιλές στους τουρίστες του σκι τόσο πολύ, ώστε ένα τελεφερίκ, που φτάνει σχεδόν στην κορυφή, κατασκευάστηκε μεταξύ 1935 και 1936, καθώς είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ευρώπη. Ως μέρος του εκσυγχρονισμού του, το εναέριο συρματόσχοινο καμπίνας έκλεισε για μια περίοδο έως τον Δεκέμβριο του 2007. Το 1938 χτίστηκαν εδώ μετεωρολογικά και αστρονομικά παρατηρητήρια. Ένα από τα αχνά σύννεφα Κορντιλέφσκι, στα σημεία L4 και L5 Lagrange της Σελήνης ή που περιστρέφονται γύρω από αυτά, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά εδώ από τον Καζίμιες Κορντιλέφσκι το 1961. Το βουνό βρίσκεται στο σταυροδρόμι τεσσάρων κορυφών, δύο εκ των οποίων συμπίπτουν με μονοπάτια, ενσωματώνοντας σκαλοπάτια, που οριοθετούν την Πολωνία και τη Σλοβακία και σε περιόδους χωρίς χιόνι τα απότομα μονοπάτια που κατευθύνονται προς τις δύο χώρες νότια και βόρεια είναι αρκετά εύκολα διασχίσιμα. Η ελαφρά κορυφή των τεσσάρων απότομων κορυφών (η ίδια η κορυφή) βρίσκεται ακριβώς βόρεια των συνόρων, η οποία θεωρείται ότι είναι μια ευθεία γραμμή σε σχέση με τις δύο κυρίαρχες κορυφογραμμές. Η διέλευση των συνόρων μεταξύ Πολωνίας και Σλοβακίας δεν είναι περιορισμένη, καθώς και οι δύο χώρες είναι μέλη της Περιοχής Σένγκεν. Οι χρήστες του τελεφερίκ αλλάζουν βαγόνια στη μέση της ανάβασης/κατάβασής τους, στο όρος Μισλενίτσκε Τούρνιε (Myślenicke Turnie). Στον κορυφαίο σταθμό βρίσκεται ένα μεγάλο εστιατόριο/καφετέρια/κτήριο γραφείων με πληροφορίες με επιπλέον λιφτ του σκι στο εξωτερικό. Το βουνό είναι πολύ δημοφιλές στους πεζοπόρους από την Πολωνία, λόγω της εύκολης προσβασιμότητάς του, τόσο με τα πόδια όσο και με το τελεφερίκ. Ωστόσο, είναι πολύ λιγότερο επισκέψιμο από τη σλοβακική πλευρά, επειδή η ανάβαση από τον πλησιέστερο οικισμό στη Σλοβακία περιλαμβάνει μια μακρά (17 χλμ.) προσέγγιση από μια απομακρυσμένη κοιλάδα (Tichá dolina). Χωρίς την ύπαρξη καλοκαιριού, το κλίμα είναι παρόμοιο με τούνδρας (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: ET), όπως συναντάται στις ψηλότερες περιοχές των Άλπεων. Τα τελεφερίκ είναι εξαιρετικά δημοφιλή και οι τουρίστες πρέπει να περιμένουν τακτικά έως και 3 ώρες για να αγοράσουν εισιτήρια - περίπου τον ίδιο χρόνο που θα χρειαζόταν για να ανέβουν στο βουνό με τα πόδια. Η υπηρεσία τελεφερίκ έχει προκαλέσει περιβαλλοντικές ανησυχίες και διαμαρτυρίες το 1935 και το 2006. Το 1961-1962 και το 1967-1968 κατασκευάστηκαν αναβατήρες στις πλαγιές και λειτουργούν σε δύο τμήματα. Διαδικτυακή κάμερα Ζακοπάνε – Κασπρόβι Βιερχ Τελεφερίκ του Κασπρόβι Βιερχ – πληροφορίες πρόσβασης
Αλουίζιου Αζεβέντου

Ο Αλουίζιου Τανκρέντου Γκονσάλβις ντε Αζεβέντου (Aluísio Tancredo Gonçalves de Azevedo, 14 Απριλίου 1857 – 21 Ιανουαρίου 1913) ήταν Βραζιλιανός μυθιστοριογράφος και διπλωμάτης, που έγραψε επίσης θεατρικά έργα και διηγήματα. Αρχικώς προσκείμενος στο λογοτεχνικό ρεύμα του ρομαντισμού, προσκολλήθηκε αργότερα στον νατουραλισμό, τον οποίο και εισήγαγε στη βραζιλιάνικη λογοτεχνία με το μυθιστόρημά του O Mulato το 1881. Κατείχε την 4η έδρα της Ακαδημίας Γραμμάτων της Βραζιλίας από την ίδρυση της Ακαδημίας το 1897 μέχρι τον θάνατό του.

 Ο Αζεβέντου γεννήθηκε στο Σάου Λουίς της βόρειας Βραζιλίας. Γονείς του ήταν ο Πορτογάλος υποπρόξενος στη Βραζιλία Νταβίντ Γκονσάλβις ντε Αζεβέντου και η Εμίλια Αμάλια Πίντου ντε Μαγκελάες. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Αρτούρ Αζεβέντου, ήταν ονομαστός θεατρικός συγγραφέας. Ως παιδί ο Αλουίζιου εργάσθηκε ως πλανόδιος πωλητής. Από τότε του άρεσε η ζωγραφική και το σχέδιο, και το 1876 μετακόμισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο (όπου ζούσε ήδη ο αδελφός του) για να σπουδάσει στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών. Μετά την αποφοίτησή του από εκεί, σχεδίαζε γελοιογραφίες για εφημερίδες. Ο θάνατος του πατέρα του το 1878 τον έκανε να επιστρέψει στο Σάου Λουίς, προκειμένου να φροντίσει την οικογένειά του. Τότε ξεκίνησε τη συγγραφική σταδιοδρομία του, δημοσιεύοντας το 1880 ένα τυπικό ρομαντικό μυθιστόρημα, το Uma Lágrima de Mulher. Βοήθησε επίσης στην έκδοση ενος περιοδικού με τίτλο O Pensador, όπου έγραφε άρθρα υπέρ της καταργήσεως της δουλείας. Το 1881 δημοσιεύει το πρώτο στην ιστορία βραζιλιανικό νατουραλιστικό μυθιστόρημα, το O Mulato (= «Ο μιγάς»), με θεματική απτόμενη του ρατσισμού. Εδραιώνοντας και με αυτό το έργο τη συγγραφική του σταδιοδρομία, μπορούσε πλέον να επιστρέψει στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο Αλουίζιου Αζεβέντου έγραφε συνεχώς την περίοδο 1882-1895, με αρκετά έργα γραμμένα σε συνεργασία με τον αδελφό του ή με τον Εμίλ Ρουέντ. Το 1895 έγινε διπλωμάτης, τερματίζοντας ουσιαστικά τη συγγραφική του δραστηριότητα. Υπηρέτησε ως επικεφαλής διπλωματικής αντιπροσωπίας στην Ισπανία, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία και την Αργεντινή, και στην τελευταία αυτή χώρα, στο Μπουένος Άιρες, τον βρήκε ο θάνατος, σε ηλικία 55 ετών. Uma Lágrima de Mulher (= «Δάκρυ μιας γυναίκας», 1880) O Mulato (1881) Mistérios da Tijuca, ou Girândola de Amores (1882) Memórias de um Condenado, ou A Condessa Vésper (1882) Casa de Pensão (= «Οικογενειακή σύνταξη», 1884) Filomena Borges (1884) O Homem (= «Ο άνθρωπος», 1887) O Cortiço (= «Η φτωχογειτονιά», 1890) O Coruja (= «Η κουκουβάγια», 1890) A Mortalha de Alzira (= «Το πέπλο της Αλζίρα», 1894) O Livro de uma Sogra (= «Το βιβλίο μιας πεθεράς», 1895) Os Doidos (= «Οι παράφρονες», 1879) Flor-de-lis (1882) Casa de Orates (= «Ο οίκος των προσευχών», 1882) O Caboclo (1886) Fritzmack (1889), από κοινού με τον αδελφό του A República (= «Η Δημοκρατία», 1890) O Adultério (= «Η μοιχεία», 1891) Em Flagrante (1891) O Japão (= «Η Ιαπωνία», 1894), χρονικό Demônios (= «Διάβολοι», 1895), συλλογή διηγημάτων Το λήμμα «Αζεβέδο Λουδοβίκος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 285 Τα άπαντα του Αζεβέντου (στην πορτογαλική)
Στάδιο Βάνκντορφ

Το Στάδιο Βάνκντορφ (γερμανικά: Stadion Wankdorf), μεταξύ 2005 και 2020 γνωστό ως Στάδιο ντε Σουίς (Stade de Suisse), είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στη Βέρνη της Ελβετίας. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελβετία, και επί του παρόντος λειτουργεί ως έδρα της Γιανγκ Μπόις Βέρνης. Ήταν επίσης ένα από τα γήπεδα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008.

 Το σημερινό Στάδιο Βάνκντορφ χτίστηκε στο χώρο του πρώην Σταδίου Βάνκντορφ, στο οποίο διεξήχθησαν αγώνες και ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 και το οποίο κατεδαφίστηκε το 2001. Το νέο γήπεδο έχει χωρητικότητα 32.000 θεατών. Στην οροφή ενσωματώνονται φωτοβολταϊκά με ετήσια παραγωγή 1.200.000 kWh. Το στάδιο άνοιξε επίσημα στις 30 Ιουλίου 2005, αν και ο πρώτος αγώνας στο νέο στάδιο είχε ήδη διεξαχθεί στις 16 Ιουλίου 2005. Η Γιανγκ Μπόις έπαιξε εναντίον της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και ηττήθηκε με 2–3, με 14.000 θεατές να παρακολουθούν τον αγώνα. Ο αγώνας θεωρήθηκε «δοκιμή υποδομής», γι' αυτό δεν κόπηκαν περισσότερα από 14.000 εισιτήρια. Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε από την ΦΚ Τουν για τρεις εντός έδρας αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 2005 και για έναν εντός έδρας αγώνα στον γύρο των 32 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2005-2006. Δεκαπέντε χρόνια μετά το άνοιγμα του νέου σταδίου το 2005 (τότε ονομαζόταν Stade de Suisse), μετονομάστηκε σε Stadion Wankdorf τον Ιούνιο του 2020, σε μια προσπάθεια να επιστρέψει στις ρίζες του σταδίου. Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008. Η Ολλανδία έπαιξε και τα τρία παιχνίδια της στη φάση ομίλων στο στάδιο κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης: Στάδιο Βάνκντορφ, bscyb.ch (γερμανικά) Εκδηλώσεις, bscyb.ch (γερμανικά)
Πρασκόβια Μπριους

Η κόμισσα Πρασκόβια Αλεξάντροβνα Μπριους (ρωσ. Прасковья Александровна Брюс, γεννηθείσα Ρουμιάντσεβα, ρωσ. Румянцева, 1729–1785) ήταν Ρωσίδα κυρία επί των τιμών και ευγενής, έμπιστη της Μεγάλης Αικατερίνης.

 Ήταν η αδελφή του στρατάρχη Πιοτρ Ρουμιάντσεφ και παντρεύτηκε τον Κόμη Γιάκοβ Μπριους, κυβερνήτη της Αγίας Πετρούπολης . Έγινε η κυρία επί των τιμών της Αικατερίνης αμέσως μετά την άφιξη της Αικατερίνης στη Ρωσία το 1744 και συνέχισε να είναι έτσι μετά την άνοδο της Αικατερίνης στο θρόνο το 1762. Περιγράφετε ως μία ελκυστική γυναίκα, το «δεξί χέρι» της Αικατερίνης. Η Αικατερίνη την ονόμασε «Μπριούσα» και της εμπιστεύτηκε τα πιο οικεία προσωπικά της θέματα. Η Αικατερίνη είπε για αυτήν ότι ήταν «το πρόσωπο στο οποίο μπορώ να πω τα πάντα, χωρίς φόβο για τις συνέπειες», και χαρακτηρίζεται ως η πιο στενή έμπιστη της στις ιδιωτικές της υποθέσεις. Η Μπριους είναι πιο γνωστή στην ιστορία ως "η δοκιμαστής (l'éprouveuse)", για το ρόλο που φέρεται να έπαιξε στην ερωτική ζωή της Αικατερίνης. Σύμφωνα με τον μύθο, η Μπριους έπρεπε να «δοκιμάσει» σεξουαλικά κάθε υποψήφιο εραστή πριν γίνουν εραστές της Αικατερίνης, αφού είχαν προταθεί από τον Ποτέμκιν, τον οποίο είχε επιλέξει η Αικατερίνη και είχαν εξεταστεί από γιατρό. Αυτός ο ίδιος ρόλος αποδόθηκε στη συνέχεια στη διάδοχό της ως κυρία σε αναμονή, Άννα Προτάσοβα. Αυτό δεν είναι επιβεβαιωμένο και είναι άγνωστο πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτό, αλλά είναι ένα καλά αναφερόμενο θέμα στην ιστορία. Η Μπριους έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της σχέσης μεταξύ της Αικατερίνης και του Ποτέμκιν, ιδίως ως αγγελιοφόρος, έναν ρόλο που έπαιξε μέχρι την σύναψη της σχέσης το 1773, όταν ήταν εκείνη που είχε το καθήκον να πείσει τον Ποτέμκιν να αφήσει την εξορία του σε μια μονή και να συνάψει σχέση με την Αικατερίνη. Προτείνεται ότι ήταν σύμβουλος του Ποτέμκιν από την αρχή στη δεκαετία του 1760. Το 1779, η Αικατερίνη κατευθύνθηκε σε ένα δωμάτιο όπου είδε τον τελευταίο της εραστή, Ιβάν Ρίμσκυ-Κορσάκοφ, να κάνει σεξ με την Μπριους. Το πρόσωπο που την οδήγησε πιστεύεται ότι ήταν η Αλεξάντρα φον Ένγκελχαρτ, με εντολή του Ποτέμκιν, ο οποίος επιθυμούσε την απομάκρυνση τόσο του Κορσάκοφ όσο και της Μπριους από την αυλή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πτώση τόσο του Κορσάκοφ όσο και της Μπριους: Ο Κορσάκοφ στάλθηκε εξορία στη Μόσχα. Η Μπριους τον ακολούθησε σύντομα, αλλά η σχέση της Μπριους και του Κορσάκοφ έληξε λίγο μετά και η Μπριους επέστρεψε για να διαμείνει με τον σύζυγό της. Απολύθηκε ως κυρία επί των τιμών και αντικαταστάθηκε από την Άννα Στεπάνοβνα Προτάσοβα (1745-1826), την ξαδέλφη του Αλεξέι Ορλόφ, η οποία αναφέρεται ως "η αποδεικνύουσα (l'prprveveuse)" στα ποιήματα του Μπάιρον. Την Μπριους παίζει από η Τζίνα ΜακΚι στην τηλεοπτική μίνι σειρά του 2019 Αικατερίνη η Μεγάλη. Μαρία Τσόγλοκοβα Simon Sebag-Montefiore : Potemkin och Katarina den stora (2005) Μαρί Τέτλαφ : Katarina den stora (1998)
Επαρχία Μοξίκο

Το Μοξίκο (πορτογαλικά: Moxico‎) ή Μοσίκο (Moshiko) είναι η μεγαλύτερη επαρχία της Ανγκόλας. Έχει έκταση 223.023 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και καλύπτει το 18% της επιφάνειας της Ανγκόλας. Η επαρχία έχει πληθυσμό 758.568 κατοίκους (απογραφή 2014) και πυκνότητα πληθυσμού περίπου 3,4 κατοίκους ανά χλμ², καθιστώντας τη μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές της Ανγκόλας. Ο πληθυσμός της επαρχίας βρίσκεται σε ρευστότητα. Οι εκτοπισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν αργά στο Μοξίκο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας το 2002. Ο πόλεμος άφησε το Μοξίκο ως μία από τις πιο γεμάτες νάρκες τοποθεσίες στον κόσμο.Η Λουένα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Μοξίκο και βρίσκεται 1.314 χλμ. από την πρωτεύουσα της Ανγκόλας, Λουάντα.

 Η επαρχία Μοξίκο ήταν η σκηνή πολλών ανταρτικών μαχών κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας. Τα μακρά σύνορά της με τη Ζάμπια στα ανατολικά αποτέλεσαν τη βάση επιχειρήσεων για UNITA και MPLA. Ως αποτέλεσμα, η επαρχία Μοξίκο αντιμετώπισε πολλές επιδρομές από τον στρατό της Νότιας Αφρικής.Η επαρχία Μοξίκο είναι γνωστή ως το μέρος όπου ο ηγέτης των ανταρτών της UNITA, Ζόνας Σαβίμπι, σκοτώθηκε το 2002, σηματοδοτώντας το τέλος ενός εμφυλίου πολέμου που διήρκεσε πάνω από 25 έτη. Το σώμα του Σαβίμπι θάφτηκε στο χωριό Λουκούσε, περίπου 1.000 χλμ. νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, Λουάντα, κάτω από ένα δέντρο κοντά στο οποίο σκοτώθηκε. Η επαρχία Μοξίκο συνορεύει με την επαρχία Λούντα Σουλ στα βόρεια, την επαρχία Μπιέ στα δυτικά, την επαρχία Κουάντο Κουμπάνγκο στα νότια, τη Ζάμπια στα ανατολικά και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στα βορειοανατολικά. Η επαρχία Μοξίκο περιλαμάνει εννέα (9) δήμους (municípios): Δήμος Άλτο Ζαμπέζε - Καζόμπο, Καϊάντα, Καλούντα, Καντούντο, Λόβουα Λέστε, Λουμπάλα-Καγκένγκε, Μακόντο Δήμος Καμανόνγκε - Καμανόνγκε Δήμος Καμέια - Καμέια Δήμος Μπούντας- Λουβουέι, Λουμπάλα-Νγκίμπο, Λουτέμπο, Μουσσούμα, Νίντα, Σέσσα, Τσιούμε Δήμος Λέουα - Λέουα, Λιανγκόνγκο Δήμος Λουακάνο - Λάγκο-Ντιλόλο, Λουακάνο Δήμος Λουάου - Λουάου Δήμος Λουτσάζες - Κανγκάμπα, Κανγκόμπε, Κασσάμπα, Μουιέ, Τεμπουέ Δήμος Μοξίκο - Κανγκούμπε, Κατσιπόγκουε, Λουένα, Λουκούσσε, Λουτουάι Η επαρχία Μοξίκο αποτελείται από πληθώρα εθνοτικών ομάδων και είναι κυρίως μια περιοχή Μπαντού. Οι πληθυσμοί των Σοκουέ, Λουβάλε, Εμπούντα, Λουκάζι και Οβιμπούντου αποτελούν την πλειοψηφία της επαρχίας. Απομονωμένες κοινότητες άλλων εθνοτικών ομάδων υπάρχουν σε ολόκληρη την επαρχία. Η γλώσσα Σοκουέ είναι η πιο συνηθισμένη στην επαρχία. Γεωγραφικές πληροφορίες επαρχίας στο geoview.info
Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ

H Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ (τουρκικά: Büyükçekmece Basketbol), για λόγους χορηγίας Άρελ Ουνιβερσιτέτι Μπουγιουκτσεκμετσέ (Arel Üniversitesi Büyükçekmece), είναι τουρκικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Μπουγιουκτσεκμετσέ της Κωνσταντινούπολης, η οποία παίζει στο Πρωτάθλημα Τουρκίας. Η έδρα της είναι το Γκαζάνφερ Μπιλγέ Σπορτς Χολ, χωρητικότητας 3.000 θέσεων.

 Η Τουγιάπ Μπουγιουκτσεκμετσέ ιδρύθηκε το 2011 στο Μπουγιουκτσεκμετσέ. Η ομάδα ξεκίνησε να παίζει στην 3η Κατηγορία τη σεζόν 2011-12. Τη σεζόν 2012-13, η ομάδα προήχθη στην 2η Κατηγορία ως πρωταθλήτρια. Στην πρώτη σεζόν της στην 2η κατηγορία, η ομάδα τερμάτισε ένατη. Τη σεζόν 2014–15, η ομάδα τερμάτισε τέταρτη στην κανονική περίοδο. Στη συνέχεια, η ομάδα νίκησε την Ακχισάρ Μπελεντίγεσπορ στον προημιτελικό και την Ντενίζλι Μπάσκετ στον ημιτελικό και έφτασε στον Τελικό, όπου έχασε από τη Γεσιλγκιρεσούν Μπελεντιγέ. Παρά την ήττα, η Μπουγιουκτσεκμετσέ προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία. Büyükçekmece Basketbol Twitter, Επίσημος λογαριασμός Twitter Demir Inşaat Büyükçekmece Μπάσκετ, προφίλ Ευρωμπάσκετ
Λουτζ

Το λουτζ είναι ένα μικρό έλκηθρο στο οποίο επιβαίνουν ένα ή δύο άτομα. Τα έλκηθρα κούρσας ζυγίζουν 21-25 κιλά (46-55 λίβρες) στο μονό και 25-30 κιλά (55-66 λίβρες) στο διπλό. Το λουτζ αποτελεί επίσης ονομασία ολυμπιακού αθλήματος. Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του όρου "λουτζ" χρονολογείται στο 1905 και προέρχεται από τη σαβοϊακή/ελβετική διάλεκτο της γαλλικής λέξης luge, που σημαίνει "μικρό παρασυρόμενο έλκηθρο" (έλκηθρο που γλιστράει από μόνο του σε ολισθηρό έδαφος, χωρίς να σύρεται από κάποιο μέσο έλξης όπως ζώο, μηχανή, ιστίο κ.λπ.).

 Στο άθλημα του λουτζ (ελληνικά, γαλλικά και γερμανικά: έλκηθρο· ιταλικά: ελκηθράκι) οι δρομείς στην εκκίνηση είναι καθιστοί στο έλκηθρο, ενώ στο σπορ του αγωνιστικού έλκηθρου (μπόμπσλεϊ και σκέλετον) οι αθλητές σπρώχνουν το όχημα για 50 μ. μέχρι να πηδήξουν όλοι μέσα. Στο λουτζ η χρονομέτρηση γίνεται με ακρίβεια χιλιοστού του δευτερολέπτου (μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, όταν και δόθηκαν δύο χρυσά μετάλλια στο διπλό), ενώ στο αγωνιστικό έλκηθρο με ακρίβεια εκατοστού του δευτερολέπτου. Κατά την κατάβαση, στο λουτζ οι δρομείς είναι ξαπλωμένοι ανάσκελα στο έλκηθρο με τα πόδια προς τα κάτω, στο σκέλετον οι αθλητές είναι ξαπλωμένοι μπρούμυτα με το κεφάλι προς τα κάτω, ενώ στο μπόμπσλεϊ είναι καθιστοί. Μεγάλες διαφορές παρουσιάζουν μεταξύ τους και τα έλκηθρα που χρησιμοποιούνται στα τρία αθλήματα. Το λουτζ θεωρείται ξεχωριστό Ολυμπιακό σπορ από το αγωνιστικό έλκηθρο και διοικείται από διαφορετική διεθνή ομοσπονδία: το λουτζ από τη FIL (Fédération Internationale de Luge de course), ενώ το αγωνιστικό έλκηθρο από την IBSF (International Bobsleigh and Skeleton Federation), πρώην FIBT (Fédération Internationale de Bobsleigh et de Tobogganing). International Luge Federation
Παιρισάδης Ε΄ του Βοσπόρου

Ο Παιρισάδης Ε΄ (2ος αι. π.Χ.) ήταν γιος τού Παιρισάδη Γ΄ και μάλλον της 2ης συζύγου του, της Αργώτης. Ήταν ο τελευταίος από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών ηγεμόνας τού βασιλείου του Βοσπόρου και κυβέρνησε από το 125 έως το π. 109 π.Χ. μετά το τέλος τού αδελφού του Παιρισάδη Δ΄ Φιλομήτορος. Με τον θάνατό του, έληξε μία δυναστεία βασιλέων τού Βοσπόρου, που κυβέρνησε το βασίλειο τού Βοσπόρου για περισσότερους από 3 αιώνες, ξεκινώντας το 438 π.Χ. με τον πρόγονό του Σπάρτοκο Α΄.

 Το βασίλειο δεχόταν αυξανόμενη πίεση από τους γειτονικούς Σκύθες, πιθανότατα υπό τους ηγεμόνες Σκιλούρο και Παλακό. Ο μεγαλύτερος αδελφός του μπορεί να σκοτώθηκε από τους Σκύθες, καθώς και ένας πιθανός συγγενής του ονόματι Σπάρτοκος ΣΤ΄, αν και η ύπαρξή του αμφισβητείται. Ο Παιρισάδης Ε΄ διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του τον Παιρισάδη Δ΄ το 125 π.Χ., ο οποίος ήταν ήδη υπό πίεση από τους εισβολείς Σκύθες, που μπορεί να προκάλεσαν τον θάνατό του. Για να βελτιώσει τη σχέση του με τους Σκύθες, ο Παιρισάδης Ε΄ μπορεί να υιοθέτησε ένα άτομο, που ονομαζόταν Σαύμακος. Προς το τέλος της βασιλείας του Παιρισάδη Ε΄, ο Διόφαντος, στρατηγός στην υπηρεσία του Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου, άρχισε να επιτίθεται στους Σκύθες που είχαν ηγέτη τον Παλακό και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα τού βασιλείου τού Βοσπόρου, το Παντικάπαιον. Εκεί ξεκίνησε συνομιλίες με τον Παιρισάδη Ε΄ για να θέσει το βασίλειο τού Βοσπόρου υπό τον έλεγχο τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ με αντάλλαγμα την επιβίωσή του. Το βασίλειο τού Βοσπόρου υπέφερε εκείνη την εποχή από οικονομική κρίση, καθώς και από αυξανόμενες πιέσεις από τους Σκύθες. Ο Διόφαντος επέστρεψε έναν χρόνο αργότερα στην Αυλή του Παιρισάδη Ε΄ για να οριστικοποιήσει τη συμφωνία, αλλά ο Σαύμακος, ο θετός Σκύθης γιος τού Παιρισάδη Ε΄, ξεκίνησε μία εξέγερση που κατέληξε στον θάνατο τού Παιρισάδη Ε΄ και ο Διόφαντος μετά βίας κατάφερε να δραπετεύσει εγκαίρως. Ο Διόφαντος επέστρεψε με μεγαλύτερο στρατό και σκότωσε τον Σαύμακο. Στη συνέχεια εξασφάλισε τον θρόνο στον Μιθριδάτη ΣΤ' και ονομάστηκε «ο πρώτος ξένος εισβολέας που κατέκτησε τους Σκύθες»..
Κατάλογος αστέρων του Τριγώνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Τριγώνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τρίγωνον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2012. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2012. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2012. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Φανάρι Κιλκίς

To Φανάρι είναι ελληνικό χωριό νότια της πόλης του Κιλκίς. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Κιλκίς και έχει 94 κατοίκους (2011). Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 120μ.

 Ο οικισμός ανήκε στην πρώην κοινότητα Χρυσόπετρας της επαρχίας Κιλκίς. Προ του 1928, επί Τουρκοκρατίας, το χωρίο ονομάζονταν Σερεμετλί. Οι κάτοικοι του χωριού προέρχονται από την Ανατολική Θράκη, τον Πόντο, την Ιωνία και άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας. Το όνομά του οφείλεται στον Χρυσόστομο Νικολαΐδη που είχε στη μνήμη του το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Στην περιοχή υπάρχει ένα δάσος στις πλαγίες του Τζούμα και το φαράγγι της Δέσης, που ενδείκνυται για περιπάτους. Την περίμετρο του χωριού διασχίζει ο παραπόταμος του Γαλλικού (Εχέδωρου) ποταμού, Ξηροπόταμος.
Γρασούλφος Α΄ του Φρίουλι

Ο Γρασούλφος Α΄, γερμ. Grasulf I (απεβ. μετά το 571) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν ο πρώτος ηγεμόνας των Λομβαρδών μετά τη μετανάστευσή τους στην Ιταλία. Ίσως ήταν ο πρώτος δούκας τού Φρίουλι. Ο γιος του Γισούλφος Α΄ ήταν σίγουρα δούκας εκεί και ο Παύλος ο Διάκονος τον ονομάζει πρώτο δούκα, αλλά μερικοί μελετητές θεωρούν τον Γρασούλφο βασισμένοι σε μία διπλωματική επιστολή, που τον αναφέρει ως δούκα.

 Ήταν γιος του Αυδοΐνου και αδελφός του Αλβοΐνου ηγεμόνα των Λομβαρδών. Η επιστολή γράφτηκε από τον Γκόγκο, Φράγκο μαγιορδόμο στην Αυστρασία υπό τον Σιγηβέρτο Α΄ και τον Χιλδεβέρτο Β΄, κάποια στιγμή από την άνοδο του Γκόγκο στο αξίωμα το 571 ως το τέλος του το 581. Δεν έχει ημερομηνία και ο Γκόγκο δεν αναφέρει ποιον από τους δύο βασιλείς υπηρετούσε τότε. Παραδοσιακά αποδίδεται στο 581, έτος του τέλους του, αλλά μία εναλλακτική άποψη δόθηκε από τον Βάλτερ Γκόραρτ, που τοποθετεί την επιστολή το 571-572, τότε που ο Σιγηβέρτος Α΄ έστειλε πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη. Σε αυτήν ο Γκόγκο επισπεύδει τον Γρασούλφο Α΄ να συμμαχήσει με τους Φράγκους, για να εκτοπίσουν τους infestantes (άλλους βαρβάρους) από την Ιταλία σε ομοσπονδία με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον πάπα. Οι πρέσβεις περίμεναν στην Αυστρασία για την απάντηση τού Γρασούλφου Α΄, σε περίπτωση που θα ήθελε να καθυστερήσει την απάντησή του προς τον βασιλιά. Αν και η ακριβής τοποθεσία της έδρας εξουσίας τού Γρασούλφου Α΄ είναι άγνωστη, αν είχε εξουσιάσει, η επιστολή του Γκόγκο είναι απόδειξη ότι η "Αυλή του Φρίουλι" ήταν ικανή να χειριστεί επιτηδευμένη βασιλική αλληλογραφία, σε λιγότερο από μία δεκαετία έπειτα από την άφιξη των Λομβαρδών στο Ιταλικό έδαφος. Είχε τέκνο: Γισούλφος Α΄ άκμασε π.569-590, δούκας του Φρίουλι. Bachrach, Bernard S. The Anatomy of a Little War: A Diplomatic and Military History of the Gundovald Affair (568–586). Boulder, CO: Westview Press, 1994. Everett, Nicholas. Literacy in Lombard Italy, c. 568–774. Cambridge: Cambridge University Press, 2003. ISBN 0-521-81905-9. Nelson, Janet L. "Queens as Jezebels: Brunhild and Balthild in Merovingian History." Medieval Women: Essays Dedicated and Presented to Professor Rosalind M. T. Hill, ed. D. Baker. Studies in Church History: Subsidia, vol. 1 (Oxford: Blackwell, 1978), pp. 31–77. Reprinted in Politics and Ritual in Early Medieval Europe. London: Hambledon Press, 1986. ISBN 0-907628-59-1.
Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού

Η κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Καλάμου, Μαλακάσας και την κοινότητα Νέων Παλατίων. Περιλάμβανε ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 23,2 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 3.894 κάτοικοι. Έδρα της κοινότητας ήταν το Μαρκόπουλο.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Κ.δ. Μαρκοπούλου Ωρωπού [ 3.894 ] το Μαρκόπουλο [ 3.532 ] η Αγία Βαρβάρα [ 155 ] ο Θέαλος το Μπάφι [ 36 ] το Νέο Λιβύσσιο [ 171 ] Η κοινότητα Μαρκοπούλου συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Στην κοινότητα εντάχθηκαν και οι οικισμοί Νέο Λιβύσσιο, Μπάφι, Μαυροσουβάλα Μαλακάσα και Μήλεσι. Το 1934 αποσπάστηκαν από την κοινότητα οι οικισμοί Μαλακάσα και Μήλεσι συγκροτώντας την κοινότητα Μαλακάσας ενώ στο διάστημα μεταξύ 1929 -1955 είχε αποσπαστεί από την κοινότητα και ο οικισμός Μαυροσουβάλα συγκροτώντας την κοινότητα Μαυροσουβάλας. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι τα τέλη του 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.