IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Nickelodeon

Το Nickelodeon, επίσης γνωστό ως Nick και Pinwheel (το πρώτο όνομά του), είναι αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι, το οποίο εκπέμπει από την 1η Δεκεμβρίου 1977. Ανήκει στην Kids & Family Entertainment, τμήμα της Paramount Global, η οποία κατέχει και το κανάλι MTV. Από το 2018, πρόεδρος του καναλιού είναι o Μπραίαν Ρόμπινς.

 Το Δεκέμβριο του 1977, ξεκίνησε την προβολή του το QUBE, η πρώτη διαδραστική καλωδιακή τηλεόραση από την Time Warner Cable (που ανήκε στη Warner Communications). Ένα από τα διαθέσιμα κανάλια για τους συνδρομητές, ήταν και το Pinwheel, του οποίου το πρόγραμμα απευθυνόταν σε παιδιά. Το Pinwheel παρουσιάστηκε ως Nickelodeon τον Απρίλιο του 1979, και παρά την πορεία που είχε αυτά τα δύο χρόνια, το Nickelodeon δηλώνει ως επίσημη χρονιά έναρξης το 1979. Τώρα στην Αμερική, και σε άλλες μεγάλες χώρες, το NICKELODEON εμφανίζεται ως Nick. Τα μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 8 έως 16 ετών, ενώ τα πρωινά ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά προγράμματά του, απευθύνονται σε μικρότερα παιδιά ηλικίας 2-8 ετών. Το πρόγραμμα του καναλιού αποτελείται από παιδικές σειρές και κινούμενα σχέδια δικής του παραγωγής. Από τον Ιούλιο του 1985, μοιράζεται την ίδια συχνότητα με το Nick at Nite, μια υπηρεσία που εκπέμπει τις βραδινές ώρες μετά το τέλος του προγράμματος του Nickelodeon. Αντιμετωπίζεται ως ένα ξεχωριστό κανάλι από το Nickelodeon και από τη Nielsen Media Research για λόγους ακροαματικότητας και διαθέτει επαναλήψεις σειρών, primetime κωμικές σειρές και ταινίες μεγάλου μήκους. Από τον Φεβρουάριο του 2015, το Nickelodeon / Nick at Nite είναι διαθέσιμο σε περίπου 91 εκατομμύρια νοικοκυριά συνδρομητικής τηλεόρασης (81,4% των νοικοκυριών με τουλάχιστον μία συσκευή τηλεόρασης) στις ΗΠΑ. Το Nickelodeon διοργανώνει κάθε χρόνο τα Kids' Choice Awards, τηλεοπτικά βραβεία σε μια τελετή που απευθύνεται στο παιδικό κοινό, τα οποία προκύπτουν από την ψήφο του ίδιου του κοινού. Ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1988, και τα βραβεία διακρίνονται σε μια πληθώρα κατηγοριών, διαφορετική κάθε χρονιά, και που κατά πλειονότητα περιλαμβάνει βραβεία για αγαπημένο ηθοποιό, τραγουδιστή, αθλητή, για αγαπημένη σειρά, ταινία, τραγούδι κι άλλα. Επίσης απονέμονται βραβεία σε ειδικές κατηγορίες όπως π.χ. αγαπημένο ζευγάρι, βραβείο πράσινης συνεισφοράς κλπ. Το Nickelodeon κατέχει και θεματικά πάρκα, από τα οποία τα περισσότερα έχουν κλείσει, εκτός από δύο στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γερμανία αντίστοιχα. Επίσημη ιστοσελίδα του Nickelodeon
Ρένσις Λίκερτ

Ο Ρένσις Λίκερτ (Rensis Likert. προφορά 'Lick-urt') (5 Αυγούστου 1903–3 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Αμερικανός παιδαγωγός και ψυχολόγος (organizational psychologist), περισσότερο γνωστός για την επιστημονική του έρευνα στο χώρο των τρόπων διαχείρισης.

 Ίδρυσε το Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και από την έναρξη λειτουργίας του τελευταίου ως το 1970 διετέλεσε διευθυντής του. Μετά την συνταξιοδότησή του ίδρυσε το Rensis Likert Associates για να παράσχει συμβουλές σε οργανισμούς. Συνετέλεσε επίσης στην ίδρυση του Ινστιτούτου Παραγωγικότητας (Institute for Corporate Productivity ή i4cp). Τη δεκαετία του ' 60 και του ' 70 τα βιβλία του ήταν δημοφιλή στην Ιαπωνία, ενώ η έρευνά του σε εταιρείες ανά τον κόσμο είναι επίσης σημαντική. Η κεντρική του θεωρία ήταν ότι όσο περισσότερο η εργασία επιβλέπεται από άλλους, τόσο λιγότερο παραγωγικοί είναι οι εργαζόμενοι. Ερευνώντας το θέμα της ηγεσίας, ο Λίκερτ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατική ηγεσία είναι πιο αποτελεσματική. Για την ανάπτυξη της θεωρίας του βασίστηκε σε 4 συστήματα ηγεσίας: το εκμεταλλευτικό, το καλοπροαίρετο, το συμβουλευτικό και το συμμετοχικό. Το όνομα του Λίκερτ φέρει η κλίμακα την οποία καθιέρωσε ο ίδιος και χρησιμοποιείται σήμερα στη στατιστική. Με την κλίμακα αυτή, οι ερωτώμενοι καλούνται να δηλώσουν το βαθμό στον οποίο συμφωνούν ή διαφωνούν με μία σειρά προτάσεων σχετικά με το αντικείμενο ενδιαφέροντος. 'New Ways of Managing Conflict' 1976 (με την Τζέιν Γκίμπσον Λίκερτ) 'Human organization : its management and value' (1967) 'New patterns of management' (1961) 'Some applications of behavioural research' (1957, συνεργασία) Brewer, J. D. (1968). Review of The Human Organization. American Sociological Review, 33(5), 825-826. Effrat, A. (1968). Review: Democratizing and Producing. Science, 162(3859), 1260-1261. Hall, J. W. (1972). A Comparison of Halpin and Croft's Organizational Climates and Likert and Likert's Organizational Systems. Administrative Science Quarterly,17(4), 586-590. Huczynski, A.A. and Buchanan, D.A. (2007). "Organizational Behaviour". 6th Edition, Pearson Education.
Άντριου Χόλνες

Ο Άντριου Χόλνες (Andrew Michael Holness, 22 Ιουλίου 1972) είναι Τζαμαϊκανός πολιτικός, ο οποίος είναι πρωθυπουργός της χώρας από τις 3 Μαρτίου του 2016. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα από τις 23 Οκτωβρίου 2011 ως τις 5 Ιανουαρίου 2012. Από το 2007 ως το 2012 ήταν και υπουργός Παιδείας. Είναι παντρεμένος με την Τζούλιετ Χόλνες και έχουν 3 παιδιά. Ανήκει στο Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα, του οποίου ηγείται από το 2011.

 Φοίτησε στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Αγίας Αικατερίνης και αργότερα αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών. Υπηρέτησε ως εκτελεστικός διευθυντής σε οργανισμό εθελοντών για τα παιδιά από το 1994 ως το 1996 και εν συνεχεία έγινε μέλος του Κυρίου Ομίλου Εταιρειών, ως σύμβουλος του Έντουαρντ Σίγκα. Το 1997 εξελέγη βουλευτής στην Δυτική Κεντρική περιφέρεια του Αγίου Ανδρέα (West Central St. Andrew) και υπηρέτησε ως εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης αρμόδιος για θέματα γης και ανάπτυξης από το 1999 ως το 2002. Το 2002 ανέλαβε υπουργός Οικισμού και το 2005 το υπουργείο Παιδείας. Ορκίστηκε υπουργός Παιδείας το Σεπτέμβριο του 2007. Τον Οκτώβριο του 2011 διαδέχθηκε τον Μπρους Γκόλντινγκ στο αξίωμα του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος της Τζαμάικα και έγινε παράλληλα ο 9ος Πρωθυπουργός της χώρας. Επέλεξε να διατηρήσει το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας πέρα από το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Χόλνες προκήρυξε εκλογές που έγιναν στις 29 Δεκεμβρίου 2011 . Το κόμμα του (JLP) ηττήθηκε από το Εθνικό Κόμμα του Λαού που πήρε 42 έδρες στο Κοινοβούλιο. Ο Χόλνες έγινε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καθώς το JLP περιορίστηκε σε 21 έδρες. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Πόρσια Σίμσον Μίλερ. Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2016 ο Χόλνες επέστρεψε στην πρωθυπουργία, καθώς το Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα κέρδισε οριακή νίκη με 32 επί συνόλου 63 εδρών. Σύμφωνα με έναν πολιτικό σχολιαστή ήταν "οι πιο αμφίρροπες εκλογές που διεξήχθησαν ποτέ στη χώρα". Στις 3 Σεπτεμβρίου 2020 ο Χόλνες οδήγησε το JLP σε μια δεύτερη συνεχόμενη νίκη σε γενικές εκλογές. Το JLP κέρδισε 49 έδρες έναντι 14 για το PNP. Ωστόσο, πιθανότατα λόγω της πανδημίας, η προσέλευση στις κάλπες ήταν μόλις 37%. Ορκίστηκε για άλλη μία θητεία στις 7 Σεπτεμβρίου 2020. Προφίλ Jis Page
Αλλιίνη

Η αλλιίνη είναι ένα θειούχο αμινοξύ που βρίσκεται στον φλοιό του σκόρδου και του κρεμμυδιού. Είναι μη-πρωτεϊνογενές (δεν κωδικοποιείται στο DNA) και μη-πρωτεϊνικό αμινοξύ (δεν αποτελεί δομικό συστατικό των πρωτεϊνών), που συντίθεται βιοχημικά από την κυστεΐνη. Από χημικής άποψης ανήκει στα θειούχα αμινοξέα, λόγω της χαρακτηριστικής ομάδας S=O.

 Η αλλιίνη είναι άοσμη ουσία. Όταν ο φλοιός του σκόρδου καταστρέφεται, τότε απελευθερώνεται το ένζυμο αλλιινάση που καταλύει τη διάσπαση της αλλιίνης. Αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας είναι ο σχηματισμός της αλλισίνης, η οποία είναι η ένωση που δίνει στο φρεσκοκομμένο σκόρδο την έντονη χαρακτηριστική οσμή του. Εκτός από τις χρήσεις του στη μαγειρική, το σκόρδο έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σαν θεραπευτικός παράγοντας για διάφορες παθήσεις. Παρά το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις οι υποτιθέμενες ευεργετικές επιδράσεις δεν είναι επιβεβαιωμένες, επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι η αλλιίνη είναι υπεύθυνη για την αντιοξειδωτική δράση του σκόρδου, καθώς δεσμεύει ελεύθερες ρίζες. E. Block, Garlic and Other Alliums: The Lore and the Science, Royal Society of Chemistry, Cambridge, 2010. P. N. Kourounakis, E. A. Rekka, "Effect on active oxygen species of alliin and Allium sativum (garlic) powder", Res. Commun. Chem. Pathol. Pharmacol., 1991, 74(2), 249–252. (PMID 1667340) Αλλισίνη Ισοαλλιίνη Σκόρδο
Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ

Το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ (αγγλικά: Vanderbilt University), είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που εδρεύει στο Νάσβιλ του Τενεσί των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε το 1873 και έλαβε το όνομά του, προς τιμήν του Αμερικανού μεγιστάνα Κορνηλίου Βάντερμπιλτ, ο οποίος είχε παράσχει δωρεά άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων, προκείμενου το πανεπιστήμιο να συμβάλλει μέσω του έργου του, στην μεταπολεμική εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Το Βάντερμπιλτ είναι μέλος της Ένωσης Αμερικανικών Πανεπιστημίων. Αποτελεί ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών και συνολικά ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2022, κατατάχθηκε ως το 14ο καλύτερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, σύμφωνα με U.S. News & World Report.Η εισαγωγή νέων φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ, κρίνεται γενικά αρκετά δύσκολη και απαιτητική. Για το 2022 , το ποσοστό αποδοχής φοιτητών ανέρχεται σε 12%. Για το έτος 2021-2022, το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ, έχει 7.111 προπτυχιακούς φοιτητές και 6.685 μεταπτυχιακούς και διδακτορικές φοιτητές από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από πάνω από 100 διαφορετικές χώρες.

 Σε παγκόσμια κατάταξη το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ, σύμφωνα με την Wall Street Journal/Times Higher Education, βρίσκεται στην 113η θέση. Το πρακτορείο Reuters κατέταξε το Βάντερμπιλτ στα 20 πιο καινοτόμα πανεπιστήμια στον κόσμο. Στους επιφανείς αποφοίτους, καθηγητές και προσωπικό του Πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ, συμπεριλαμβάνονται 54 ενεργά και πρώην μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, 2 Αντιπρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών, 4 ηγέτες άλλων κρατών, 2 Ανώτατοι Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, 13 Κυβερνήτες, 18 Πρεσβευτές, 11 δισεκατομμυριούχοι, 7 βραβευμένοι με Βραβείο Νόμπελ, 3 βραβευμένοι με Βραβείο Πούλιτζερ, 2 βραβευμένοι με Βραβείο Όσκαρ, 1 βραβευμένος με Βραβείο Γκράμι και 5 Ολυμπιονίκες.Μερικοί σημαντικοί απόφοιτοι του Βάντερμπιλτ είναι οι εξής: Αλ Γκορ, 45ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1993-2001), πρώην Γερουσιαστής των ΗΠΑ (1985-1993), κάτοχος βραβείου Νόμπελ (2007). Τζον Νανς Γκάρνερ, 32ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1933-1941), πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (1931-1933). Γκρεγκ Άμποτ, 48ος Κυβερνήτης του Τέξας (2015-εν ενεργεία) Άντι Μπεσίρ, 63ος Κυβερνήτης του Κεντάκι (2019-εν ενεργεία) Μπιλ Χάγκερτι, Γερουσιαστής των ΗΠΑ για το Τενεσί (2017-εν ενεργεία) Μοχάμεντ Γιουνούς, οικονομολόγος, τραπεζίτης, κάτοχος βραβείου Νόμπελ (2006) Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ, Αμερικανός αστρονόμος
Δήμος Πρόμπιστιπ

Ο Δήμος Πρόμπιστιπ (σλαβομακεδονικά: Општина Пробиштип‎ /ˈprɔbiʃtip/) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Πρόμπιστιπ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Πρόμπιστιπ.

 Ο δήμος συνορεύει με τον Δήμο Κράτοβο στα βόρεια, με τον Δήμο Κότσανης και τον Δήμο Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο στα ανατολικά, με τον Δήμο Σβέτι Νίκολε στα δυτικά και με τον Δήμο Στιπ και με τον Δήμο Καρμπίντσι στα νότια. Επίσημος ιστότοπος
Ακρίτας Κιλκίς

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ακρίτας Φλώρινας Ο Ακρίτας είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 220 μέτρα.

 Ο Ακρίτας βρίσκεται νότια της λίμνης Δοϊράνης, πολύ κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και είναι κτισμένο δυτικά της ΕΟ Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης. Απέχει 25,5 χλμ. ΒΔ. από την πόλη του Κιλκίς και 71,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Σαρακατσάνοι και μετά το 1922, εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες από την Κερασούντα του Εύξεινου Πόντου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) από το έτος 1928, στο χωριό εγκαταστάθηκαν 86 οικογένειες, με συνολικά 293. Το 1936 ήρθαν πρόσφυγες από τα Σούρμενα της ανατολικής Τραπεζούντας. Παλιότερα ονομαζόταν Βλαδάγια και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βλαδάγιας. Μετονομάστηκε σε Ακρίτας το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ακρίτα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δοϊράνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2021 είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, έχει έκταση 19,049 χμ² και πληθυσμό 110 κατοίκους. Ιεζεκιήλ Κεφαλάς, Επίσκοπος Δέρβης, Βοηθός Επίσκοπος Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας. Αρχειακό και οπτικοακουστικό υλικό ερευνών από τον ιστότοπο http://repository.academyofathens.gr Μουσείο «Γρηγόρη Αυξεντίου» Αρχειοθετήθηκε 2019-04-01 στο Wayback Machine. στον Ακρίτα Κιλκίς από τον ιστότοπο http://www.pontos-news.gr Αρχειοθετήθηκε 2020-01-29 στο Wayback Machine. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Χαλίντ μπιν Χαλίφα μπιν Αμπντούλ Αζίζ Αλ Θανί

Ο Χαλίντ μπιν Χαλίφα μπιν Αμπντούλ Αζίζ Αλ Θανί (Khalid bin Khalifa Abdulaziz Thani, γεννήθηκε το 1968) είναι Καταριανός πολιτικός, πρωθυπουργός από το 2020 έως τις 7 Μαρτίου 2023 και υπουργός Εσωτερικών από τις 28 Ιανουαρίου 2020. Ο διορισμός του έγινε μετά την παραίτηση του Αμπντάλα μπιν Νασέρ μπιν Χαλίφα Αλ Θανί από την πρωθυπουργία.

 Γεννήθηκε στην Ντόχα το 1968. Πήγε σχολείο στη γενέτειρά του και εν συνεχεία στις ΗΠΑ, όπου ολοκλήρωσε το μπάτσελορ στην Διοίκηση Επιχειρήσεων το 1993. Εργάστηκε στην Εταιρεία Αερίου Liquefied Gas Company Limited του Κατάρ ως το 2002. Έπειτα εργάστηκε στο γραφείο του Πρώτου Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών από το 2002 ως τo 2006. Υπηρέτησε ως επικεφαλής του Amiri Diwan fαπό τον Νοέμβριο του 2014 ως τον διορισμό του στην πρωθυπουργία.
Πανσουλιακός Α.Μ.Γ.Σ. Νέου Σουλίου

Ο Α.Μ.Γ.Σ. Πανσουλιακός Νέου Σουλίου είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Νέο Σούλι Σερρών. Η Ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού, προήλθε το 1971 από την συνένωση των δύο παλαιότερων συλλόγων ΄΄Μ. Αλέξανδρος΄΄ και ΄΄Φιλοπρόοδος΄΄, ύστερα από προσπάθειες κάποιων ανθρώπων του χωριού που αγαπούσαν και ενδιαφέρονταν για τον αθλητισμό. Την περίοδο 2023-24 αγωνίζεται στην Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.

 Στην δεκαετία του ’60 ιδρύθηκαν δύο ποδοσφαιρικοί σύλλογοι ο ¨Μέγας Αλέξανδρος¨ ( του μαχαλά ¨Μπατζανάδικος¨) και η ¨Φιλοπρόοδος¨ ( του κριάκορ μαχαλά) που για κάμποσα χρόνια αθλούσαν την νεολαία του χωριού στο ποδόσφαιρο με τα πενιχρά οικονομικά τους μέσα. Διαλύθηκαν όμως, γιατί δεν μπόρεσαν ν’ αντεπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, αφού όλα τα έξοδα τα αντιμετώπιζαν μόνοι τους. Το 2004 κέρδισε σε αγώνα μπαράζ για την άνοδο στην Δ’ Εθνική τα Καλά Δένδρα και την περίοδο 2004-2005 και 2005-2006 αγωνίστηκε στην Δ’ Εθνική. Η ομάδα σήμερα αγωνίζεται στην Β’ κατηγορία και βρίσκεται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Στηρίζεται κυρίως στα παιδιά του χωριού.
Ραδεγόνδη των Βαλουά

Η Ραδεγόνδη των Βαλουά (Αύγουστος του 1428-19 Μαρτίου 1445), ήταν μια Γαλλίδα πριγκίπισσα, η μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας από τη σύζυγό του, Μαρία του Ανζού.

 Γεννήθηκε στην πόλη Σινόν τον Αύγουστο του 1428, όπως αποδεικνύεται από μια πράξη του Γενικού Ταμείου της Βασίλισσας με ημερομηνία 29 Αυγούστου του ίδιου έτους, αναφερόμενη στην «γέννηση που έγινε πρόσφατα στην πόλη Σινόν, της κυρία Ραδεγόνδης της Γαλλίας».Η νεαρή πριγκίπισσα, η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, βαφτίστηκε προς τιμήν της Αγίας Ραδεγούνδης, για την οποία ο πατέρας της είχε μια συγκεκριμένη λατρεία. Σύμφωνα με τον Christian de Mérindol, αυτή η επιλογή εξηγείται από λόγους πολιτικούς, ιστορικούς και θρησκευτικούς, σε αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο της ανάκτησης του βασιλείου της Γαλλίας: "Το όνομα της Ραδεγόνδης είχε πολλές έννοιες: σύμβολο της πόλης του Πουατιέ, έδρα του δεύτερου κοινοβουλίου, οπότε τόπος αντίστασης στο Παρίσι, στα χέρια των Άγγλων και των Βουργουνδίων, σύμβολο νομιμότητας, επειδή η αγία ήταν η σύζυγος του Χλωτάριου, υιού του Κλόβη, εν τέλει μια αγία που μπορούσε να προσελκύσει μόνο τις χάρες του ουρανού, κάτι απαραίτητο για τον νεαρό βασιλιά. " Είναι η μόνη πριγκίπισσα βασιλικού αίματος που έφερε αυτό το όνομα στη γενεαλογία των Καπέτων.Στις 22 Απριλίου 1430, ο πατέρας της την υποσχέθηκε για γιάμο με τον Σισιγμούνδο, γεννημένο το 1427, γιο του Αρχιδούκα Φρειδερίκου της Αυστρίας, Κόμη του Τιρόλ. Αρρώστησε στο Tours το 1445, ίσως από πλευρίτιδα που απέκτησε αφού επέστρεψε με τα πόδια από ένα προσκύνημα στη Βασιλική της Notre-Dame de l'Epine. Πέθανε στις 19 Μαρτίου, σε ηλικία 16 ετών. Είναι θαμμένη στον καθεδρικό ναό του Tours-Saint-Gatien.Ο αρραβωνιαστικός της, Σισιγμούνδος της Αυστρίας, παντρεύτηκε το 1449 την Ελεονώρα Στιούαρτ, κόρη του βασιλιά Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ.
Υπουργείο Εξωτερικών (Κύπρος)

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1960 με την ανεξαρτησία της χώρας. Η έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών βρίσκεται στη Λευκωσία. Σημαντικά γεγονότα στην ιστορία του Υπουργείου Εξωτερικών αποτελούν η ένταξη της χώρας στη Ευρωπαϊκή Ένωση και η ανάληψη της κυλιόμενης προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2012.

 Το Υπουργείο Εξωτερικών ως ο κύριος φορέας ενάσκησης της εξωτερικής πολιτικής του κράτους έχει ως αποστολή του τη διασφάλιση και προαγωγή των συμφερόντων και δικαιωμάτων της κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της ως και τη συμβολή της Δημοκρατίας στις προσπάθειες προώθησης της διεθνούς ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας. Οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στο διεθνές γίγνεσθαι και οι συνεχείς οικονομικοί, πολιτικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί, καθιστούν αδήριτη την ανάγκη αναπροσαρμογής, μεταξύ άλλων, της διπλωματικής δράσης, προκειμένου να επιτυγχάνεται αποτελεσματική διαχείριση και αντιμετώπιση των προκλήσεων και ευκαιριών που προκύπτουν. Στο πλαίσιο αυτό, το Υπουργείο κατόπιν αποτίμησης των κρατούντων διεθνών δεδομένων και λαμβάνοντας υπόψη τα πορίσματα δημόσιου διαλόγου που διεξήγαγε πότε; για ποιο θέμα;, προχώρησε το 2019, στο πλαίσιο μιας ευρείας διαδικασίας μεταρρύθμισής του, στην υιοθέτηση ενός αναπροσαρμοσμένου στρατηγικού σχεδίου. Το σχέδιο αυτό οικοδομείται επί του οράματος ενάσκησης μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής με ξεκάθαρο προσανατολισμό και επικέντρωση του έργου που επιτελείται στην προστασία και αναβάθμιση της διεθνούς υπόστασης της Δημοκρατίας και στην ενίσχυση του ρόλου της ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή. Πρωταρχικός στόχος και προμετωπίδα της δράσης του Υπουργείου Εξωτερικών παραμένει η ουσιαστική συμβολή του στις προσπάθειες που καταβάλλονται για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Το στρατηγικό σχέδιο του Υπουργείου αφορά κυλιόμενη περίοδο τριών ετών και αναθεωρείται σε τακτά διαστήματα στη βάση των πορισμάτων που εξάγονται από την εξαμηνιαία παρακολούθηση της εφαρμογής του σχεδίου από την Κεντρική Διοίκηση και τις Διπλωματικές Αποστολές της Δημοκρατίας. Το κείμενο της στρατηγικής 2021-2023 περιλαμβάνει τις προτεραιότητες δράσης του Υπουργείου όπως προκύπτουν από τη βασική επιδίωξή του να συμβάλει καθοριστικά στη μεγιστοποίηση της πρόσθετης αξίας της Δημοκρατίας στις διεθνείς της σχέσεις μέσα από δράσεις συνέργειας και συνεργασίας. Οι κύριες προτεραιότητες που έχουν τεθεί στο ισχύον σχέδιο στρατηγικής είναι η αναβάθμιση της δράσης της Δημοκρατίας στο πλαίσιο της περιφερειακής συνεργασίας, η μεγιστοποίηση της προστιθέμενης αξίας της συμμετοχής της Κύπρου στην ΕΕ, η ενίσχυση της κυπριακής παρουσίας σε διεθνές επίπεδο και η αναβάθμιση της εξωτερικής δράσης της Δημοκρατίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους του Υπουργούς Εξωτερικών από την ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα:
Επαρχία Λούντα Σουλ

Η Λούντα Σουλ (πορτογαλικά: Lunda Sul‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Έχει έκταση 77.637 χλμ² και πληθυσμό 537.587 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Το Σαουρίμο είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας.

 Η επαρχία Λούντα Σουλ βρίσκεται στα ανατολικά της Ανγκόλας, και η πρωτεύουσα της Σαουρίμο, βρίσκεται 946 χιλιόμετρα οδικώς ανατολικά της πρωτεύουσας Λουάντα. Συνορεύει βόρεια με την επαρχία Λούντα Νόρτε, ανατολικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, νότια με την επαρχία Μοξίκο και νοτιοδυτικά από την επαρχία Μπιέ και στα δυτικά με την επαρχία Μαλάνζε. Ο κύριος δρόμος από τη Λουάντα προς το Λουμπουμπάσι διασχίζει την επαρχία από δυτικά προς ανατολικά. Η επαρχία κυριαρχείται από ξηρά σαβάνα. Μόνο στην κοιλάδα του ποταμού Κασάι υπάρχουν τμήματα τροπικού δάσους. Ο Κασάι σχηματίζει τα ανατολικά και νότια σύνορα της Λούντα Σουλ και είναι ο κύριος ποταμός της επαρχίας. Ο ποταμός Κουάνγκο είναι επίσης ένας σημαντικός ποταμός της επαρχίας. Το κλίμα της επαρχίας είναι κυρίως τροπικό. Η επαρχία Λούντα Σουλ περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas), ταξινομημένες από τους αντίστοιχους δήμους τους: Δήμος Κακόλο: - Άλτο-Τσικάπα, Κακόλο, Κουκούμπι, Σασένγκε Δήμος Ντάλα: - Καζάγκε, Λούμα Κασάι, Ντάλα Δήμος Μουκόντα: - Κασάι-Σουλ, Μουκόντα, Μουριέγκε, Τσιλουάγκε Δήμος Σαουρίμο: - Μόνα-Κιμπούντο, Σαουρίμο, Σόμπο Οικονομικά η επαρχία κυριαρχείται από την καλλιέργεια φυστικιών, η οποία λειτουργεί κυρίως στην περιοχή του Σαουρίμο. Στα νότια της επαρχίας η παραγωγή αραβοσίτου είναι σημαντικός παράγοντας. Σε άλλα γεωργικά προϊόντα περιλαμβάνονται το ρύζι, η μανιόκα και τα δημητριακά. Η επαρχία είναι πλούσια σε διαμάντια, μαγγάνιο και σίδηρο τα οποία αποτελούν προϊόν εκμετάλλευσης. Το ορυχείο Κατόκα στην επαρχία Λούντα Σουλ είναι το τέταρτο μεγαλύτερο ορυχείο διαμαντιών στον κόσμο. Λόγω πολέμου στην περιοχή, κατά καιρούς η εξόρυξη έχει διακοπεί από επιθέσεις από την UNITA, ειδικά το 1999-2000. Την άνοιξη του 1999, η UNITA κατέστρεψε τη γέφυρα στον ποταμό Κασάι στη Μπιούλα, επηρεάζοντας τις μεταφορές στην περιοχή μεταξύ Λούντα Σουλ και Μοξίκο.Όπως και σε πολλές άλλες περιοχές της Ανγκόλας, οι νάρκες ξηράς είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Από το 1995, περίπου 30 μεγάλες ή στρατηγικές γέφυρες και 58 δευτερεύουσες γέφυρες είχαν καταστραφεί στην επαρχία, σύμφωνα με τις εκθέσεις της Oxfam. Η «αναγκαστική επιστροφή και οι περιορισμοί στην ελεύθερη κυκλοφορία» από τους πολίτες έχουν σημειωθεί στην επαρχία και στις επαρχίες Χουάμπο και Κουάντο Κουμπάνγκο. Η προέλευση του πληθυσμού της επαρχίας ανήκει στις εθνοτικές ομάδες των Λούντα και Σόκουε, οι οποίες συνδέονται στενά ιστορικά. Συμμετέχουν κυρίως στη γεωργία. Υπάρχουν επίσης πολλοί μετανάστες από άλλα μέρη της χώρας, που εργάζονται για την Endiama ή ως ανεξάρτητοι ανθρακωρύχοι. Ο αγώνας μεταξύ των Λούντα και Σόκουε για την απόκτηση πλούτου από τη βιομηχανία διαμαντιών έχει αυξήσει την ένταση στην επαρχία.
Άννα Ιβασκιέβιτς

Η Άννα Ιβασκιέβιτς (πολωνικά: Anna Iwaszkiewicz), το γένος Λίλποπ (Lilpop), (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο: Άνταμ Ποντκοβίνσκι [Adam Podkowiński]) (1897 - 1979), ήταν Πολωνή συγγραφέας και μεταφράστρια, σύζυγος του συγγραφέα Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς.

 Όταν η Άννα ήταν τεσσάρων χρονών, η μητέρα της, Γιαντβίγκα Στανκιέβιτς, άφησε αυτήν και τον πατέρα της, τον πλούσιο βιομηχανικό Στανίσουαφ Βίλχελμ Λίλποπ, για τον πιανίστα Γιούζεφ Σλιβίνσκι. Από τότε, ο πατέρας και η θεία της, Ανιέλα Πιλάβιτς, την μεγάλωσαν, ενώ η μητέρα της στερήθηκε οποιαδήποτε επαφή με την Άννα. Από το 1915 έως το 1918, έμεινε με τον πατέρα της στη Ρωσία, ιδιαίτερα στη Μόσχα και το Κίεβο. Ο χρόνος της στη Ρωσία συνέβαλε στη διαμόρφωση του λογοτεχνικού ταλέντου της καθώς σπούδαζε στο Πολωνικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, έμαθε ξένες γλώσσες και ενδιαφέρθηκε για τη μουσική και το θέατρο. Στη Ρωσία, απέκτησε γνώση για το έργο του Αλεξάντρ Σκριάμπιν, που αργότερα έγινε ο αγαπημένος της συνθέτης και της οποίας η μουσική θα προωθούνταν στην Πολωνία διοργανώνοντας τις συναυλίες του στη Βαρσοβία. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1922, αφού ξεπέρασε την αρχική αντίσταση του πατέρα της, παντρεύτηκε τον ποιητή Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς. Για αυτόν τον γάμο, έσπασε μια δέσμευση με τον Πρίγκιπα Κσίστοφ Μικοουάι Ραντζίβιου, που είχε κανονιστεί αρκετά χρόνια πριν. Μέσω του γάμου της απέκτησε την ευκαιρία να δημιουργήσει επαφές με την καλλιτεχνική και λογοτεχνική κοινότητα. Γέννησε δύο κόρες: τη Μάρια και την Τερέσα. Η Άννα δημοσίευσε δοκίμια, κυρίως για τα έργα των Μαρσέλ Προυστ, Τζόζεφ Κόνραντ και Τόμας Μαν (εν μέρει με ψευδώνυμο). Μετάφρασε γαλλική λογοτεχνία (Μαρσέλ Προυστ, Μισέλ Μπουτόρ, Αλαίν-Φουρνιέ, Ιούλιος Βερν) και αγγλική λογοτεχνία (Τόμας Μάρτον και Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ). Στο τέλος της ζωής της, δημοσίευσε το βιβλίο Nasze zwierzęta (Τα ζώα μας, 1978). Το πιο σημαντικό έργο της είναι το Dzienniki i wspomnienia (Ημερολόγια και Απομνημονεύματα), το οποίο δημοσιεύθηκε το 2000 και το οποίο περιέχει πολύτιμες περιγραφές της ζωής της κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και αναμνήσεις, μεταξύ άλλων, του Κάρολ Σιμανόφσκι, συγγενή του συζύγου της. Η Άννα ήταν ένα ευαίσθητο και δύσκολο άτομο. Ο σύζυγός της δεν έκρυβε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ή τους άνδρες εραστές από αυτήν, ενώ η ίδια η Άννα ήταν αμφιφυλόφιλη. Παρ΄ όλα αυτά, το ζευγάρι θεώρησε τον γάμο τους ευτυχισμένο και επιτυχημένο. Η Άννα είχε προβλήματα ψυχικής υγείας, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης. Αντιμετώπιζε την κατάσταση με το να είναι αφοσιωμένη Καθολική. Η Άννα έγραφε για περιοδικά για πολλά χρόνια, τα οποία καταδεικνύουν το λογοτεχνικό ταλέντο και την προσωπικότητά της. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, βοήθησε τους Πολωνούς Εβραίους οργανώνοντας τη διαφυγή τους από το Γκέτο και τους έκρυβε στο χωριό Σταβίσκο. Για αυτήν τη δραστηριότητα, στις 21 Ιανουαρίου 1988, αυτή και ο σύζυγό της τιμήθηκαν με το βραβείο Δίκαιοι των Εθνών.
Μάουρο Πόι

Ο Μάουρο Πόι είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1981. Αγωνιζόταν ως Πλάγιος μέσος αλλά και ως Κεντρικός επιθετικός στην Γ ' Εθνική με τα χρώματα του Άρη Θεσσαλονίκης . Ο παίκτης έχει και 2η εθνικότητα την Ιταλική και υπολογίζεται ως κοινοτικός.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Ροσάριο Σεντράλ καθώς ήταν γεννημένος στο Ροσάριο, έχοντας μόλις 4 συμμετοχές για 3 χρόνια έφυγε από την ομάδα για να αγωνιστεί στην Ράσινγκ της Κόρντομπα που είχε 46 συμμετοχές και 5 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2005 συνέχισε στην Γκοντούι Κρουζ με 68 τέρματα και 11 γκολ. Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας αποφάσισε να παίξει στα γήπεδα της Ευρώπης, και συγκεκριμένα της Ελλάδας και της Skoda Ξάνθης, υπογράφοντας το συμβόλαιό του το καλοκαίρι του 2007. Την χρονιά 2011-2012 επιλέχθηκε ως τρίτος αρχηγός της ομάδας ενώ σε συνεντευξή του δήλωσε ότι αισθάνεται σαν στο σπίτι του στην Ξάνθη.. Ο ίδιος είναι γνώστης της Ελληνικής γλώσσας. Το συμβόλαιό του ανανεώθηκε το καλοκαίρι του 2010 μέχρι τις 30-06-2012 αλλά δεν ανανεώθηκε μετά την λήξη του νέου συμβολαίου και έμεινε ελεύθερος από την πρώην του ομάδα. Ακολούθησε η μεταγραφή του στον Λεβαδειακό, ενώ το 2013-14 πραγματοποίησε μόλις τέσσερις συμμετοχές με τον Παναιτωλικό. Από τον Σεπτέμβριο του 2014, αγωνίστηκε για δυο χρονιές με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης έχοντας 54 συμμετοχές για το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής καθώς και 2 συμμετοχές στο Κύπελλο της Γ' Εθνικής. Σελίδα φιλάθλων Καριέρα transfermarkt.co.uk Στοιχεία καριέρας soccerfame.gr Στατιστικά onsports.gr Καριέρα thrakisport.gr Στοιχεία Επίσημη σελίδα ομάδας Σταρτιστικά
Οίκος των Χετουμιδών

Ο Οίκος των Χετουμιδών ή του Λαμπρόν είναι ο δεύτερος Οίκος των ηγεμόνων της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας). Ο ιδρυτής του ήταν ο Χετούμ Α΄, γιος της Αλίκης του Λαμπρόν.

 Το Λαμπρόν είναι το όνομα ενός κάστρου της Κιλικίας. Ο προηγούμενος Οίκος των Ρουπενιδών είχε τελευταίο απόγονο την Ισαβέλλα της Αρμενίας, που παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Χετούμ Α΄. Τα μέλη του Οίκου ήλθαν σε επιγαμία με μέλη από τους Οίκους των Αγγέλων, των Παλαιολόγων και από τα Σταυροφορικά κράτη, ιδίως τους Πουατιέ της Κύπρου. Ο επόμενος Οίκος των βασιλέων της Μικράς Αρμενίας είναι ο Οίκος του Πουατιέ. Από τις κόρες του Λέοντος Γ΄ η Θεοφανώ επρόκειτο να παντρευτεί τον Θεόδωρο Άγγελο, γιο του Ιωάννη Α΄ δούκα των Νέων Πατρών και η Ρίτα (Μαρία) παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων· είναι η μητέρα του Ανδρόνικου Γ΄. Τρία άλλα τέκνα του Λέοντος Γ΄, η Ισαβέλλα, ο Θόρος Γ΄ και ο Οσίν παντρεύτηκαν τρία τέκνα του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ βασιλιά της Κύπρου: τον Αμαλρίκ κύριο της Τύρου, τη Μαργαρίτα και την Ισαβέλλα αντίστοιχα. Τα μέλη των Πουατιέ της Κύπρου που έγιναν βασιλείς της Αρμενίας είναι ο γιος του πρώτου ζεύγους Γκυ/Κωνσταντίνος Δ΄ και ο ανιψιός του Λέων ΣΤ΄, τελευταίος βασιλιάς, αφού το 1375 οι Μαμελούκοι κατέλαβαν τη χώρα. . «Medieval Lands Proect: Kings of Cilician Armenia». Foundation for Medieval Genealogy.
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης

Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Picture) είναι βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει μια ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα Επίσημος ιστότοπος
Οικογένεια Σπένσερ

Η οικογένεια Σπένσερ είναι μια αριστοκρατική οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου, που ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα. Δύο εξέχοντα μέλη της οικογένειας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα ήταν ο Βρετανός Πρωθυπουργός Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ και η Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας.

 Ο οίκος των Σπένσερ ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα από τον Χένρι Σπένσερ (πέθανε 1478), ο οποίος είναι και ο πρόγονος όλων των μελών της οικογένειας. Τον 16ο αιώνα οι Σπένσερ ισχυρίστηκαν ότι ήταν απόγονοι ενός αρχαίου οίκου, αυτού του Λε Ντεσπενσερ,θεωρία που φαίνεται να μην ισχύει. Το 1761, ο Τζον Σπένσερ (1734-1783), εγγονός του 3ου Κόμη του Σάντερλαντ, δημιούργησε τους τίτλους Βαρόνος Σπένσερ του Άλθορπ και αυτον του Υποκόμη Σπένσερ, υπο την βασιλεία του βασιλιά Γεωργίου του 3ου. Το 1765, δημιουργήθηκε και ο τίτλος του Κόμη Σπένσερ. Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ Τζορτζιάνα Σπένσερ, δούκισσα του Ντέβονσαϊρ Ουίνστον Τσώρτσιλ Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας Τσαρλς Σπένσερ,9ος Κόμης Σπένσερ Λαίδη Κίτι Σπένσερ Λούις Σπένσερ, υποκόμης του Άλθορπ
Αμάσρα

Η Αμάσρα (από το Ἄμαστρις, γεν. Ἀμάστριδος, τουρκικά: Amasra) είναι μια μικρή πόλη-λιμάνι της Μαύρης θάλασσας στην Επαρχία Μπαρτίν, στην Τουρκία. Η πόλη διαθέτει χαρακτηριστικές παραλίες και περιβάλλον, κάτι που έκανε τον τουρισμό σημαντική δραστηριότητα για τους κατοίκους. Στην απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 6.600. Η Αμάσρα έχει δύο νησιά. Το μεγαλύτερο ονομάζεται Μπουγιούκ αντά (Büyük ada) δηλαδή Μεγάλο Νησί, ενώ το μικρότερο Ταβτσάν αντάσι (Tavşan adası) δηλαδή Λαγονήσι.

 Για την ιστορία της πόλης από τους ομηρικούς χρόνους έως το Βυζάντιο βλ. Άμαστρις Παφλαγονίας. Εξαιτίας της αρχιτεκτονικής της κληρονομιάς, η Αμάσρα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ιστορικών Πόλεων και Περιοχών Το κάστρο της Αμάσρα χτίστηκε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Τα τείχη γύρω από το κάστρο χτίστηκαν στη βυζαντινή περίοδο. Τα εμπρόσθια τείχη και οι πύλες χτίστηκαν από τους Γενοβέζους τον 14ο και 15ο αιώνα. Αν και βρίσκεται σε σχετικά στενή χερσόνησο, τούνελ κάτω από το κάστρο οδηγεί σε δεξαμενή γλυκού νερού. Η εκκλησία χτίστηκε από τους Βυζαντινούς τον 9ο αιώνα. Ουσιαστικά είναι μικρό παρεκκλήσι με τον τριμερή νάρθηκά του. Μετά την κατάκτηση της Αμάσρα το 1460, μετατράπηκε σε τζαμί. Το τζαμί έκλεισε ως τόπος προσευχής το 1930 Το Κουσκάγιασι ή αλλιώς ο Βράχος του Πουλιού δημιουργήθηκε μεταξύ του 41-54 κατ' εντολήν του κυβερνήτη της Βιθυνίας και του Πόντου Γάιου Ιουλίου Ακουίλα ως τόπος ανάπαυσης και μνημείο. Βρίσκεται λίγο έξω από την Αμάσρα και διαθέτει εύκολη πρόσβαση με σκαλοπάτια. Το 2009 προτάθηκε η κατασκευή ηλεκτρικού σταθμού με άνθρακα 2640 MWe (ή 1200 MWe).. Ωστόσο, έχουν εκδηλωθεί ανησυχίες για τον υποβιβασμό του περιβάλλοντος τη θαλάσσια οικολογία και για την παραγωγή υψηλής ποσότητας τέφρας.
Περιφέρεια Ηπείρου

Η Περιφέρεια Ηπείρου είναι μία από τις 13 περιφέρειες της Ελλάδας. Διοικητικά αποτελεί δευτεροβάθμιο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης, ενώ γεωγραφικά ταυτίζεται με το ομώνυμο διαμέρισμα. Καταλαμβάνει έκταση 9.203 τ.χλμ. και ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 319.991, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι τα Ιωάννινα.

 Η περιφέρεια διαιρείται σε τέσσερις περιφερειακές ενότητες, οι οποίες ταυτίζονται απολύτως με τους αντίστοιχους νομούς και διαιρούνται στους εξής δεκαοχτώ πρωτοβάθμιους ΟΤΑ (δήμους): Περιφερειάρχης επανεξελέγη στον πρώτο γύρο τον Μάιο του 2019 ο Αλέξανδρος Καχριμάνης, λαμβάνοντας ποσοστό 57,1% των ψήφων. Η Περιφέρεια Ηπείρου ήταν η μοναδική από τις 13 περιφέρειες που ανέδειξε περιφερειάρχη από τον πρώτο γύρο στις εκλογές του 2014. Επανεξελέγη ο Αλέξανδρος Καχριμάνης με ποσοστό 54,5%. Οι πρώτες περιφερειακές εκλογές στην Ήπειρο διεξήχθησαν στις 7/14 Νοεμβρίου 2010. Βασικοί διεκδικητές ήταν ο Αλέξανδρος Καχριμάνης, νομάρχης της υπό κατάργηση Νομαρχίας Ιωαννίνων, και ο αντιπρόεδρος της Βουλής Ευάγγελος Αργύρης. Τα αναλυτικά αποτελέσματα είχαν ως εξής: Εγγεγραμμένοι: 384.503Α' γύρος: Ψήφισαν 243.119 (63,23%). Επ' αυτών έγκυρα 224.530 (92,35%), άκυρα 12.005 (4,94%), λευκά 6.584 (2,71%)Β' γύρος: Ψήφισαν 196.561 (51,12%). Επ' αυτών έγκυρα 177.442 (90,27%), άκυρα 8.915 (4,54%), λευκά 10.204 (5,19%) Η σημερινή διοικητική μορφή και διαίρεση της Περιφέρειας Ηπείρου καθιερώθηκε το 2011, κατ' εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του προγράμματος Καλλικράτης. Για την παλαιότερη διοικητική διαίρεση που είχε καθιερωθεί με το σχέδιο Καποδίστριας, βλ. τα εξής άρθρα: Διοικητική διαίρεση Νομού Άρτας (1999-2010) Διοικητική διαίρεση Νομού Θεσπρωτίας (1999-2010) Διοικητική διαίρεση Νομού Ιωαννίνων (1999-2010) Διοικητική διαίρεση νομού Πρέβεζας (1999-2010) Περιφέρεια Ηπείρου – Επίσημος ιστότοπος ypes.gr Διοικητική διάρθρωση
Prisunic

Η Prisunic ήταν μια γαλλική αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Τα καταστήματά της βρίσκονταν, συνήθως, στο κέντρο της πόλης ή του χωριού στο οποίο υπήρχε. Η εταιρεία είχε έδρα τη Γαλλία. Η Prisunic ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1931 από την Magasins du Printemps. Η διάλυσή της ήταν σταδιακή, από το 1997 έως το 2003.

 Το 1958, ο στυλίστας Andrée Putman έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Prisunic. Το 1965, ο στυλίστας Jean-Pierre Bailly σχεδιάζει το νέο λογότυπο της Prisunic. Το 1970, η εταιρεία είχε περισσότερα από 350 καταστήματα στη Γαλλία, αλλά μόνο 132 το 1977. Στα τέλη της δεκαετείας του 70΄ συνεργάζεται με την Self Service Μαρινόπουλος που λήγει το 1991 λόγω οικονομικών προβλημάτων της Prisunic. Η Prisunic αγοράστηκε το 1997 από την Monoprix Exploitation. Τα καταστήματα, ορισμένα από τα οποία είναι σε μεγάλο βαθμό ελλειμματικά, ενσωματώνονται στο δίκτυο των καταστημάτων Monoprix. Η συνολική διάλυση της εταιρείας έρχεται το 2002. Το τελευταίο κατάστημα Prisunic έκλεισε τις πόρτες του στο Noisy-le-Sec το 2003.
Εθνική παπάδων

Το Εθνική παπάδων (ή Τα φώτα της μπάλας ή Ο αθλητισμός είναι για όλους) είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμωδίας του 1984, σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη και σενάριο Γιάννη Σκλάβου, με πρωταγωνιστές τους Σωτήρη Τζεβελέκο, Μάκη Δεμίρη, Στηβ Ντούζο και Ζωζώ Σαπουντζάκη.

 Μια παρέα καλόγερων της μονής Μεδούλι, οι παπα-Μαλαχίας, ο παπα-Χάρος και παπα-Μπίλιας, έχουν σχηματίσει μουσικό συγκρότημα και εμφανίζονται σε ένα κέντρο της Αθήνας με την ονομασία "Ξεροκόμματα". Ο ηγούμενος της μονής των παπάδων, αναλαμβάνει να τους βάλει μυαλό, μόλις μαθαίνει για τα παραπτώματα τους, αλλά χωρίς επιτυχία. Γυρνώντας πίσω στο μοναστήρι, διηγείται τα γεγονότα στους υπόλοιπους καλόγερους, οι οποίοι με τη σειρά τους ακολουθούν το παράδειγμα της παρέας και γίνονται και οι ίδιοι μουσικοί στην Αθήνα. Στο μεταξύ, ο παπα-Λάζαρος, ο οποίος έχει σημαντικά οικονομικά προβλήματα, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, ενώ την ίδια στιγμή πασχίζει να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ορφανοτροφείου στην ενορία του. Ο καλόγερος Πασχάλης συμβουλεύει τον παπα-Λάζαρο για τη δημιουργία ομάδας ποδοσφαίρου, ώστε να συγκεντρωθεί το απαιτούμενο ποσό. Παράλληλα, ο Πασχάλης και η σύζυγος του παπα-Λάζαρου εμφανίζονται επίσης σε νυχτερινά κέντρα στην Αθήνα. Τελικά, τα χρήματα για την ανέγερση του ορφανοτροφείου συγκεντρώνονται και το έργο υλοποιείται, ωστόσο η ποδοσφαιρική ομάδα συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της. Σωτήρης Τζεβελέκος - Μαλαχίας Μάκης Δεμίρης - Πατάπιος / Χάρος Στηβ Ντούζος - Μπίλιας Νίκος Ρίζος - Κάβουρας Βασίλης Μπουγιουκλάκης - Λάζαρος Γιάννης Βογιατζής - ηγούμενος Ζωζώ Σαπουντζάκη - Γεωργία Κώστας Τσάκωνας - Πασχάλης Μάκης Δελαπόρτας - Πηδήχιος Ανδρέας Ντούζος - Τώνης Βίνα Ασίκη - Νάντια Φίλιππος Γκιώνης - Τρόντζος Θάνος Παπαδόπουλος - Μιχάλης Μίνα Αντουλάκη - Θέκλα Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1984-1985 κόβοντας 67.264 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 15η θέση ανάμεσα σε 38 ταινίες της ίδιας σεζόν. Εθνική παπάδων στην IMDb Εθνική παπάδων στην TMDb
Κάφουε

Η Κάφουε (αγγλικά: Kafue) είναι πόλη της Επαρχίας Λουσάκα και της συνοικίας Κάφουε στη Ζάμπια. Έχει πληθυσμό 162.262 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ.

 Η Κάφουε βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας, δυτικά της Λουσάκα και ανατολικά της συνοικίας Κάφουε. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ. Η Κάφουε είχε το 2000 είχε 162.262 κατοίκους, από τους οποίους οι 83.421 είναι άνδρες και οι υπόλοιποι (78.841) είναι γυναίκες. Λουσάκα (Επαρχία)
Αϊγκα-ι-λε-Τάι

Η Αϊγκα-ι-λε-Τάι (Σαμόα: Aiga-i-le-Tai) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Ουπόλου των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 27 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.508 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Μουλιφάνουα.

 Η Αϊγκα-ι-λε-Τάι βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα και δυτικά του Ουπόλου. Συνορεύει στα ανατολικά με την Α'άνα. Η Αϊγκα-ι-λε-Τάι συμπεριλαμβάνει τα κατοικημένα νησιά Απολίμα και Μανόνο και το ακατοίκητο Νου'ουλόπα. Μουλιφάνουα Απάι Σάλουα Λεπουιά'ι Φαλέου Απολίμα-Τάι Απολίμα Ούτα Σατουϊμαλουφιλούφι Φουαϊλόλο'ο Μανόνο Ούτα Παεπαεάλα Διαμερίσματα των Σαμόα
Νεοχωράκι Άρτας

Το Νεοχωράκι είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 97 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 7 χλμ. από την πόλη της Άρτας.. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Νεοχωράκι υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Πέτα με έδρα το Πέτα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το Νεοχωράκι εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.

 Αναφορά στο χωριό κάνει ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 60 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Το Νεοχωράκι αποτελούσε μέρος του τμήματος Βρύσεως.Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στο Νεοχωράκι. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 30 οικογένεις. Κοντά στο χωριό, στη θέση Βάρκα υπήρχαν ερείπια του ναού του Αγίου Νικολάου. Ο Ξενόπουλος κάνει αναφορά και στον σημαντικό βυζαντινό ναό της Παναγιάς του Μπρυώνη. Κοντά στο χωριό υπήρχαν ερείπια ένος παλαιού οικισμού που οι κάτοικοι ονόμαζαν Τσιανοχώρι ενώ σε μικρή απόσταση από τη συγκεκριμένη τοποθεσία υπήρχαν δύο ερειπωμένα χωριά, το Καραμούτζου όπου υπήρχε κατεδαφισμένος ναός του Αγίου Βλασσίου και το χωριό Τόσκες όπου υπήρχε κατεδαφισμένος ναός αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα. Η θέση στην οποία βρισκόταν ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα, ονομαζόταν Καστρί εξαιτίας της ύπαρξης παλαιού φρουρίου και ο χείμαρρος που διέτρεχε το Καστρί ονομάζονταν Καστρολάγγαδο. Σε μικρή απόσταση από το Νεοχωράκι υπήρχε και το ερειπωμένο χωριό Ματεσιό και ένας κατεδαφισμένος ναός αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο Νεοχωράκι υπήρχε γραμματοδιδασκαλείο και φοιτούσαν σε αυτό περίπου 15 μαθητές.Η οριστική απελευθέρωση του Νεοχωρακίου έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος. Το βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγιάς του Μπρυώνη βρίσκεται κοντά στο Νεοχωράκι. Σύμφωνα με διάφορους μελετητές, ο ναός χτίστηκε το 1238, όταν Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Γερμανός Β΄ ενώ ο Σεραφείμ Ξενόπουλος υποστηρίζει ότι χτίστηκε το 1111 και πως τον 13ο αιώνα έγινε η μετασκευή της παλαιότερης ξυλόστεγης τρίκλιτης βασιλικής σε σταυροειδή με τρούλλο. Δήμος Ν.Σκουφά Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Ισαάκ Ζιντά

Ο Γιακούμπα Ισαάκ Ζιντά (γεννήθηκε το 1965) είναι στρατιωτικός -αντισυνταγματάρχης- από την Μπουρκίνα Φάσο και προσωρινός πρωθυπουργός της χώρας από τις 23 Σεπτεμβρίου 2015 ως τις 29 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου. Για μικρό χρονικό διάστημα (1 Νοεμβρίου - 18 Νοεμβρίου 2014) ήταν προσωρινός αρχηγός κράτους.

 Ο Ζιντά απέκτησε πτυχίο μάστερ στις επιχειρήσεις στο Πανεπιστήμιο της Λυών. Έλαβε επίσης στρατιωτική εκπαίδευση από τον αμερικανικό στρατό. Επί προεδρίας του Μπλεζ Κομπαορέ, υπηρέτησε ως αναπληρωτής διοικητής του Τάγματος της προεδρικής ασφάλειας.. Συμμετείχε επίσης σε ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό από το 2008 έως το 2009. Στο πλαίσιο της λαϊκής εξέγερσης στην Μπουρκίνα Φάσο το 2014 ο στρατιωτικός Ονορέ Ναμπερέ Τραορέ ανέλαβε προσωρινά την προεδρία αλλά αμφισβητήθηκε άμεσα και ο Ζιντά ανέλαβε την προεδρία της χώρας. Αποφασίστηκε όμως άμεσα η αντικατάστασή του και ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος, ο Μισέλ Καφαντό. Στη συνέχεια ο Καφαντό διόρισε τον Ζιντά στην πρωθυπουργία, στις 19 Νοεμβρίου 2014. Στην προσωρινή κυβέρνηση, που διορίστηκε στις 23 Νοεμβρίου, ο Ζιντά έγινε εκτός από πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας.Την περίοδο 17-23 Σεπτεμβρίου 2015 ήταν εκτός εξουσίας, καθώς ανατράπηκε σε πραξικόπημα από μέλη της προεδρικής φρουράς.
Τολιάττι

Το Τολιάττι (ρωσικά: Тольятти, παλαιότερα γνωστή ως Σταυρούπολη), είναι πόλη της Ρωσίας στην Περιφέρεια της Σαμάρα. Βρίσκεται στον ποταμό Βόλγα και έχει πληθυσμό 719.632, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας που δεν είναι διοικητικό κέντρο κάποιου ομοσπονδιακού υποκείμενου της χώρας. Στο Τολιάττι έχει την έδρα της η αυτοκινητοβιομηχανία AvtoVAZ, η οποία παράγει τα Lada.

 Ιδρύθηκε το 1737 ως φρούριο με το όνομα Στάβροπολ (από το ελληνικό Σταυρούπολη) από το ρώσο πολιτικό Βασίλι Τάτισεφ. Ανεπίσημα αναφερόταν ως Σταυρούπολη στο Βόλγα (Ста́врополь-на-Во́лге) για να ξεχωρίζει από την άλλη μεγάλη Σταυρούπολη, της νοτιοδυτικής Ρωσίας. Η κατασκευή του Φράγματος Κιούμπισεφ και ο Υδροηλεκτρικός σταθμός στον ποταμό Βόλγα τη δεκαετία του 1950, δημιούργησαν τον ταμιευτήρα νερού του Κιούμπισεφ, που κάλυπτε την περιοχή της πόλεως. Το 1964, η πόλη μετονομάστηκε σε Τολιάττι, προς τιμήν του Παλμίρο Τολιάττι, του μακρύτερου σε χρονική διάρκεια διατελέσαντος ως Γ.Γ. του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ούγκο Καβαλλέρο

Ο Ούγκο Καβαλλέρο ήταν Ιταλός στρατιωτικός και πολιτικός που γεννήθηκε στο Πεδεμόντιο, το 1880. Η στρατιωτική του δράση ξεκινά πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εκτείνεται και κατά τη διάρκειά του, ενώ του απονεμήθηκε ο Σταυρός των Ιπποτών.

 Ο Καβαλλέρο αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή με το βαθμό του ανθυπολοχαγού το 1900. Συγχρόνως, σπούδαζε στο πανεπιστήμιο, απ' όπου έλαβε πτυχίο στον τομέα των μαθηματικών. Ο Καβαλλέρο πήρε μέρος στον Ιταλοτουρκικό πόλεμο και διακρίθηκε. Οι επιτελικές του ικανότητες στον τακτικό και στον οργανωτικό τομέα, αναγνωρίστηκαν ταχέως. Κατόπιν, το 1918, ανέλαβε την αρχηγεία του Γραφείου Επιχειρήσεων της Ανώτατης Διοίκησης του Ιταλικού Στρατού. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις νίκες της Ιταλίας στο Πιάβε και στο Βιττόριο Βένετο, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη λήξη του πολέμου παραιτήθηκε από τον στρατό. Το 1925, όμως, διορίστηκε ως υφυπουργός Πολέμου στην κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι. Εντούτοις, το 1928 παραιτήθηκε ξανά, για να επανέλθει το 1937, ενώ στο διάστημα του μεσοπολέμου ασχολήθηκε με διάφορες επιχειρήσεις. Το 1940 διαδέχτηκε τον Ουμπάλντο Σοντού στη διοίκηση του ιταλικού στρατού στην Αλβανία. Μάλιστα, ήταν ο αρχηγός των ιταλικών στρατευμάτων τον Δεκέμβριο του 1940, στην εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα. Η επιχείρηση αυτή απέτυχε. Στη συνέχεια, ως αρχηγός της Ανώτατης Διοίκησης, εναντιώθηκε στον Έρβιν Ρόμελ και τη δράση του στην Αφρική. Το 1942, αν και δε σημείωσε επιτυχημένες αποστολές, πήρε τον τίτλο του στρατάρχη. Μετά από συνεχείς ήττες, το 1943, η διοίκηση του ιταλικού στρατού του αφαίρεσε τον τίτλο. Ύστερα από την ανατροπή του Μουσολίνι, ο νέος ηγέτης της Ιταλίας, Πιέτρο Μπαντόλιο, διέταξε τη σύλληψή του, επειδή θεωρούνταν φιλογερμανός, παρόλο που το αρνήθηκε αυτό, στέλνοντας επιστολή. Τελικά, δεν έγινε πιστευτός. Μετά κι από αυτό το αδιέξοδο, οδηγήθηκε στην αυτοκτονία το 1943. Στις 14 Φεβρουαρίου 1942, του απονεμήθηκε ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, λόγω της γενναιότητας του στη μάχη, αλλά και των στρατιωτικών ικανοτήτων του, από το Τρίτο Ράιχ. National Geographic 1940-41, Ελλάδα: Η πρώτη νίκη (σελ. 121 - 122) ISBN 978-960-469-243-9 Ministero della Difesa (ιταλικά)
924 Τόνι

Η Τόνι (Toni) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,283. Ανακαλύφθηκε το 1919 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Τόνι εκτιμάται σε 85,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,043. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Τόνι γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ουέιν Τόμας

Ο Ουέιν Τόμας (Ουέιν Τζούνιορ Ρόμπερτ Τόμας) είναι Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου του 1979, κοντά στο Μπρίστολ στην Νοτιοδυτική Αγγλία.

 Αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός και περιστασιακά στα άκρα της άμυνας. Στην Ελλάδα είναι γνωστός από το πέρασμά του από τον Ατρόμητο Αθηνών την σεζόν 2011-2012, με την φανέλα του οποίου πρόλαβε να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος της ίδιας χρονιάς. Έχει αγωνιστεί στις Τορκί Γιουνάιτεντ, Στόουκ Σίτι, Μπέρνλι, Σαουθάμπτον και Ντονκάστερ στην Αγγλία, ενώ δεν έχει αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία της χώρας. Στον Ατρόμητο ήρθε για έναν χρόνο, το 2011.
Ισμήνη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ισμήνη είναι κυρίως γνωστή η κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, αδελφή της Αντιγόνης και των διδύμων Ετεοκλή και Πολυνείκη, ανήκει στην τραγική γενιά των Λαβδακιδών. Κατ΄ άλλους ήταν μεν κόρη του Οιδίποδα αλλά εκ της Ευρυγανείας (κόρης του Υπέρφαντα).

 Σύμφωνα με τις αναφορές του Σοφοκλή η Ισμήνη υπήρξε ευλαβής και φιλάδελφος. Κατά την πορεία των γεγονότων που ακολούθησαν, όταν αποκαλύφθηκε η πατροκτονία και η αιμομιξία του Οιδίποδα, μετα έγινε μάρτυρας του απαγχονισμού της μητέρας της και της αυτοτύφλωσης του πατεραδελφού της. Συνόδευσε τον Οιδίποδα στην Αθήνα, μαζί με την Αντιγόνη. Είδε τα δυο αδέλφια της, Ετεοκλή και Πολυνείκη, να ερίζουν για τον θρόνο, να κάνουν συμφωνία για την εναλλαγή της εξουσίας, την αθέτηση που ακολούθησε και το αποτέλεσμα που είχε η πολιορκία των «Επτά επί Θήβας». Όταν ο Κρέοντας, βασιλιάς της Θήβας για δεύτερη φορά, διατάζει την ταφή του Ετεοκλή, αλλά όχι και του Πολυνείκη, η Ισμήνη λυπάται μεν, αλλά δεν έχει τον ηρωισμό ν΄ αντισταθεί και με την απραξία της φέρεται να συμφωνεί. Μάλιστα προσπάθησε ν΄ αποτρέψει και την αδελφή της, Αντιγόνη, από την ηρωική της απόφαση να θάψει τον αδελφό τους, αφού κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε στον θάνατο. Πράγματι μετά την ταφή η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και τιμωρείται με θάνατο. Μάταια η Ισμήνη, προσπάθησε να πείσει τον Κρέοντα να ανακαλέσει την απόφασή του. Έτσι κατέληξε να γίνει μάρτυρας και του θανάτου της Αντιγόνης. Τραγικό όμως ήταν και το τέλος της, όπως και η ζωή της. Αν και ιέρεια της Αθηνάς παραδίδεται στον έρωτα του Περικλύμενου και μάλιστα μέσα στον ναό της θεάς. Τότε η Αθηνά, θυμωμένη για την ασέβειά της, παροτρύνει τον Τυδέα, ένας από τους Επτά στρατηγούς κατά της Θήβας, που τους είδε στον ναό, να ορμήξει και να τους σκοτώσει. Ο Περικλύμενος το έβαλε στα πόδια αφήνοντας την Ισμήνη απροστάτευτη, οπότε εκείνη σκοτώθηκε από τον μανιασμένο Τυδέα. Ίσως το τέλος αυτό ν΄ αποτελούσε μια ηθική προέκταση του άγους που έφερε πλέον όλος ο οίκος των Λαβδακιδών. Με το όνομα Ισμήνη αναφέρεται και μία θυγατέρα του βοιωτικού ποτάμιου θεού Ασωπού, σύζυγος του Άργου και μητέρα του Ιάσου, επομένως γιαγιά της Ιούς). Ο αστεροειδής 190 Ισμήνη (190 Ismene), που ανακαλύφθηκε το 1878, πήρε το όνομά του από την τραγική αδελφή της Αντιγόνης.