IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλίμουθ

Το Πλίμουθ ή Πλύμουθ (αγγλικά: Plymouth ) είναι πόλη στο Ντέβον της νοτιοδυτικής Αγγλίας, γνωστή για το λιμάνι της και την ναυτική και εμπορική ιστορία της. Απέχει 311 χιλιόμετρα από το Λονδίνο και έχει πληθυσμό περίπου 265.000 κατοίκων. Η πόλη είναι χτισμένη στις εκβολές των ποταμών Πλυμ και Τάμαρ. Σήμερα είναι έδρα μουσείων, πινακοθήκης και βιβλιοθηκών. Αν και η οικονομία της επηρεάζεται ισχυρά ακόμη από τα ναυπηγεία της, από τη δεκαετία του '90 και έπειτα έχει αναπτυχθεί και ο τριτογενής τομέας, των υπηρεσιών, στην πόλη. To Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ, 11ο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδρύθηκε το 1992 και έχει περίπου 30.000 φοιτητές. Το τζιν της περιοχής θεωρείται ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως, ενώ αποτελεί και προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Η πόλη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη Γαλλία και την Ισπανία και με αεροδρόμιο με τις λοιπές χώρες της Ευρώπης.

 Η ιστορία του Πλίμουθ χρονολογείται από την Εποχή του χαλκού, όταν ο πρώτος οικισμός εντοπιζόταν στο λόφο Μπάτεν, ο οποίος αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικός σταθμός από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι που το γειτονικό χωριό Σάτον, στην περιοχή του σημερινού Πλίμουθ, το αντικατέστησε. Από το 14ο αιώνα, το λιμάνι του Πλίμουθ αποτέλεσε στρατηγικής σημασίας για την Αγγλία, όντας μάλιστα ένα από τα καλύτερα οχυρωμένα. Από εδώ ξεκίνησαν στις 31 Ιουλίου 1588 ο καπετάνιος Φράνσις Ντρέικ και ο στόλος του, μαζί με τους Μάρτιν Φρόμπισερ και Τζον Χόκινς, εναντίον της Ισπανικής Αρμάδας. Το 1620 απέπλευσαν από αυτό το λιμάνι προσκυνητές για το Νέο Κόσμο (Πίλγκριμς), δημιουργώντας έτσι την δεύτερη αγγλική αποικία στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το 1722 ο Τζέιμς Κουκ ξεκίνησε για την εξερεύνησή του στο νότιο ημισφαίριο. Κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο, η πόλη βρισκόταν υπό την κατοχή των Κοινοβουλευτικών εναντίον των Βασιλικών και πολιορκήθηκε μεταξύ 1642 και 1646. Κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, η πόλη εξελίχτηκε σε μείζον ναυτικό κέντρο, καθώς αποτελούσε σταθμό εισαγόμενων εμπορευμάτων, αλλά και ταξιδιωτών από την αμερικανική ήπειρο, και σε ναυπηγικό κέντρο πλοίων για το Βασιλικό Ναυτικό. Η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο λόγω της ναυτικής της σημαντικότητας, αλλά ανοικοδομήθηκε πλήρως κατά τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, ενώ διασώζονται δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής και άλλα οικοδομήματα. Πλίμουθ ονομάζεται μια παραλλαγή της πόκας. Η όπερα "Οι Πουριτανοί" του Βιντσέντζο Μπελίνι διαδραματίζεται σε ένα φρούριο κοντά στο Πλίμουθ, την εποχή του Εμφύλιου Πολέμου (γύρω στο 1650). Βρέστη, Γαλλία (1963) Γκντύνια, Πολωνία (1976) Νοβοροσίσκ, Ρωσία (1990) Σαν Σεμπαστιάν, Ισπανία (1990) Πλίμουθ, Μασαχουσέτη ΗΠΑ (2001). Plymouth City Council The Encyclopedia of Plymouth History Άρθρο για το Πλίμουθ στη Livepedia Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ
Πλέι-οφ του ΝΒΑ

Τα πλέι-οφ του ΝΒΑ (αγγλικά: NBA Playoffs) αποτελούν τη νοκ-άουτ φάση του πρωταθλήματος του NBA, μεταξύ των 16 ομάδων της Ανατολικής και Δυτικής περιφέρειας, τα οποία ολοκληρώνονται με τους τελικούς.

 Το σύστημα των πλέι-οφ του πρωταθλήματος του NBA έχει αναθεωρηθεί αρκετές φορές. Οι αγώνες διεξάγονται έπειτα από την ολοκλήρωση της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος. Από το 1984, στα πλέι-οφ μετέχουν οκτώ ομάδες σε κάθε περιφέρεια, με βάση τα αποτελέσματά τους στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Δηλαδή, οι ομάδες με τις περισσότερες νίκες, παίρνουν τις πρώτες οκτώ θέσεις. Με βάση τα παραπάνω κριτήρια, όλες οι ομάδες τοποθετούνται στην πρώτη φάση των πλέι-οφ, εν αντιθέση με τα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου (MLS) και αμερικανικού ποδοσφαίρου (NFL) στα οποία οι ομάδες που έχουν τερματίσει στις πρώτες θέσεις με βάση τη βαθμολογία της κανονικής διάρκειας, τοποθετούνται απευθείας στις επόμενες φάσεις των πλέι-οφ. Η πρώτη φάση των πλέι-οφ ή προημιτελικά των περιφερειών, ξεκινά με τέσσερα ζευγάρια τα οποία διαμορφώνονται με βάση τα αποτελέσματα των ομάδων στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος (1–8, 2–7, 3–6 και 4–5). Οι τέσσερις νικήτριες της πρώτης φάσης προκρίνονται στη δεύτερη φάση στην οποία τα ζευγάρια διαμορφώνονται με την τοποθέτηση των νικητριών 1–8 και 4–5 στο ένα, όπως και των νικητριών 2–7 και 3–6 στο άλλο. Οι νικήτριες των ζευγαριών προκρίνονται στην τρίτη φάση ή αλλιώς στα τελικά των περιφερειών. Η νικήτρια από κάθε περιφέρεια προκρίνεται στους τελικούς. Νικήτρια κάθε ζευγαριού αναδικνύεται η ομάδα η οποία πετυχαίνει πρώτη τέσσερις νίκες, οπότε ο αριθμός των αγώνων κάθε ζευγαριού μπορεί να φτάσει τους επτά. Οι σειρές των αγώνων έχουν τη μορφή 2–2–1–1–1, πράγμα που σημαίνει πως η ομάδα που έχει το πλεονέκτημα έδρας, φιλοξενεί την αντίπαλό της στους αγώνες 1, 2, 5, και 7, ενώ η ομάδα με μειονέκτημα έδρας φιλοξενεί την αντίπαλό της στους αγώνες 3, 4, και 6, με τους αγώνες 6 και 7 να διεξάγονται μόνο όταν αυτό είναι αναγαίο. Από το 2014, οι τελικοί του ΝΒΑ διεξάγονται επίσης σε μορφή 2–2–1–1–1, καθώς οι ιδιοκτήτες των ομάδων ψήφισαν ομόφωνα την αλλαγή της προηγούμενης μορφής 2-3-2 στις 23 Οκτωβρίου του 2013. Τελευταία ενημέρωση: Πλέι-οφ του NBA 2015 Το λογότυπο των πλέι-οφ του NBA έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Κρους Ασούλ

Η Κρους Ασούλ (ισπανικά: Cruz Azul, προφέρεται: [kɾus aˈsul]) είναι μεξικανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Πόλη του Μεξικού. Συμμετέχει στην Λίγα ΜΧ, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Ιδρύθηκε στις 22 Μαΐου 1927. Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Ασούλ. Η ομάδα μετακόμισε στο στάδιο αυτό το 1996, μετά από πολλές σεζόν χρήσης του Σταδίου Αζτέκα. Έχει κερδίσει 8 φορές το πρωτάθλημα Μεξικού. Είναι επίσης η πρώτη μεξικανή ομάδα ή ομάδα της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής που έφτασε στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες, τον οποίο έχασε στα πέναλτυ από την Μπόκα Τζούνιορς. Έχει το ρεκόρ τίτλων στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ (μαζί με την Κλουμπ Αμέρικα), με πέντε τίτλους.

 Πριμέρα Ντιβισιόν: 81968-69, Μέχικο 1970, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1978-79, 1979-80, Ινβιέρνο 1997 Φιναλίστ (10): 1969-70, 1980-81, 1986-87, 1988-89, 1994-95, Ινβιέρνο 1999, Κλαουσούρα 2008, Απερτούρα 2008, Απερτούρα 2009, Κλαουσούρα 2013Σεγούντα Ντιβισιόν: 11963-64Κύπελλο Μεξικού / Κόπα ΜΧ: 31968-69, 1996-97, Κλαουσούρα 2013 Φιναλίστ (2): 1973-74, 1987-88Καμπεόν ντε Καμπεόνες: 21968-69, 1973-74 Φιναλίστ (1): 1972 ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ: 51969, 1970, 1971, 1996, 1997 Φιναλίστ (2): 2009, 2010Κόπα Λιμπερταδόρες: 0Φιναλίστ (1): 2001Κόπα Ιντεραμερικάνα: 0Φιναλίστ (1): 1972 Εθνικές Αντιπαλότητες: Κύριο Ντέρμπι: με Κλουμπ Αμέρικα "Clásico Joven" Ντέρμπι της Πρωτεύουσας: με Πούμας ΟΥΝΑΜ "Clásico Capitalino" 4ο Μεγαλύτερο Ντέρμπι: με Γουαδαλαχάρα Ντέρμπι του Ιδάλγο: με Πατσούκα "Clásico Hidalguense"Διεθνείς Αντιπαλότητες: Ντέρμπι του Λιμπερταδόρες: με Μπόκα Γιούνιορς Ντέρμπι Τερέσα Ερρέρα: με Ντεπορτίβο Λα ΚορούνιαΤα παιχνίδια της Κρους Ασούλ ενάντια σε αυτές τις ομάδες έχουν μεγάλη απήχηση στους φιλάθλους και μακρά ιστορία. Official site Primera División Trofeo Teresa Herrera Αρχειοθετήθηκε 2008-09-22 στο Wayback Machine. Esmas.com Αρχειοθετήθηκε 2012-01-18 στο Wayback Machine.
Δημήτριος Φυλλίζης

Ο Δημήτριος Φυλλίζης (1883-1965) από την Τραπεζούντα του Πόντου ήταν πολιτικός μηχανικός που αποφοίτησε το 1906 από το Ε.Μ.Π. και εργάστηκε από το 1923 ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη, σε οικοδομικές εργασίες (συνοικισμοί, καπναποθήκες, έργα εταιρείας "Ulen" κλπ.)

 Μέγαρο Μοσκώφ-Σεδένκο, ‘Ετος Κατασκευής 1924, Παύλου Μελά 18, Θεσσαλονίκη.Το κτήριο κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Πόντιου καπνέμπορα Νικόλαου Μοσκώφ με σκοπό να αποτελέσει καπναποθήκη. Αποτελεί δείγμα εκλεκτικισμού με επιρροές Αρτ Νουβό και αναφορές στον Νεοκλασικισμό. Μέγαρο Χατζηδημούλα (Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων), Έτος κατασκευής: 1924, Ερμού και Καρόλου Ντηλ, Θεσσαλονίκη.Το κτίριο σχεδιάστηκε ως οικογενειακό μέγαρο κατοικιών, για λογαριασμό του Ηρακλή Χατζηδημούλα (1881-1931), που ήταν εύπορος βιομήχανος και είχε Βαμβακοκλωστήριο στην Έδεσσα. Κτήριο Κουκουμπάνη, Έτος κατασκευής 1926, Πλατεία Εμπορίου, ΘεσσαλονίκηΠολυκατοικία στην πλατεία Αγ. Δημητρίου, ‘Ετος Κατασκευής 1935, Θεσσαλονίκη Στοά Τάττη, Αγ. Μηνά 5, Θεσσαλονίκη Ναός Μεταμόρφωσης, Καλαμαριά Θεσσαλονίκης Αγορά Μπιτ Παζάρ των προσφύγων παλαιοπωλών Θεσσαλονίκης Συνοικισμός Κάμπελ, Καλαμαριά Θεσσαλονίκης
Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης

Το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης βρίσκεται στην οδό 26ης Οκτωβρίου στην περιοχή Λαχανόκηπων της Θεσσαλονίκης και λειτουργεί από τον Φεβρουάριο του 2001. Στεγάζεται σε κτήριο που παλιότερα στέγαζε το αντλιοστάσιο της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ) στην οποία και ανήκει. Σκοπός του μουσείου είναι η ενημέρωση των επισκεπτών τόσο σε θέματα που αφορούν την ιστορία της ύδρευσης, όσο και στη σωστή διαχείριση του νερού.

 Η κατασκευή του αρχικού κτηρίου άρχισε το 1890 και ολοκληρώθηκε το 1894. Κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου με δομικά υλικά από το Βέλγιο. Το Κεντρικό Αντλιοστάσιο λειτούργησε απρόσκοπτα έως το 1978. Το 1984 το Διοικητικό Συμβούλιο του τότε Οργανισμού Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης αποφάσισε τη μετατροπή του σε μουσείο. Το 1987, μετά από πρόταση της 4ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού, χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Το 2000 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση των τριών κτιρίων του ιστορικού συνόλου μαζί με το μηχανολογικό τους εξοπλισμό και διαμορφώθηκε ο περιβάλλων χώρος συνολικής έκτασης 3.000 τ.μ. Το μουσείο αποτελείται από δύο αίθουσες.Στην πρώτη ήταν η θέση του λεβητοστάσιου, που είχε δύο ατμοκίνητες μονάδες για την άντληση νερού την περίοδο από το 1892 ως το 1929. Στη δεύτερη αίθουσα ο επισκέπτης βλέπει τις αντλίες, τις πετρελαιομηχανές και τις ηλεκτρογεννήτριες που χρησιμοποιούνταν για την υδροδότηση της πόλης της Θεσσαλονίκης ως το 1978. Όλες οι μηχανές είναι αυθεντικές και λειτουργούν κανονικά. Οι επισκέψιμοι χώροι του μουσείου είναι : Το κεντρικό κτίριο του αντλιοστασίου, με τα αντλητικά συγκροτήματα και τα ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη σε λειτουργία (κεντρικό εκθετήριο). Εκεί βρίσκονται τα μηχανήματα κίνησης και παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οι παλιοί ηλεκτρικοί πίνακες διανομής ρεύματος και τα μεγάλα αντλητικά συγκροτήματα που τροφοδοτούσαν με νερό ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης ως το 1978. Στο χώρο εκτίθεται και μοντέλο σε λειτουργία που δείχνει την παλιά ατμομηχανή με την αντλία από την αρχική ακόμη φάση του αντλιοστασίου. Η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων (παλιό λεβητοστάσιο), που περιλαμβάνει και τον εντυπωσιακό, αποκατεστημένο χώρο των παλιών ατμολεβήτων. Το κτίριο διοίκησης, όπου λειτουργεί εξειδικευμένη βιβλιοθήκη για το νερό και τα υδραυλικά έργα και διατίθεται ένα μοναδικό αρχείο ιστορικών χαρτών, σχεδίων έργων ύδρευσης του 19ου και του 20ού αιώνα, καθώς και παλιές φωτογραφίες και σπάνια ντοκουμέντα από το πλούσιο αρχειακό υλικό της ΕΥΑΘ. Το Πάρκο του Νερού, όπου εκτίθενται ιστορικά αντλητικά συγκροτήματα και αγωγοί νερού. Φωτογραφίες Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ)
Κάρολος Βρετανός Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ

Ο πρίγκιπας Κάρολος Βρετανός-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Charles Bretagne Marie de La Trémoille, (24 Μαρτίου 1764 – 10 Νοεμβρίου 1839), 8ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), 7ος δούκας τού Λα Τρεμουάλ, 10ος πρίγκιπας τού Τάραντα, 14ος πρίγκιπας τού Ταλμόντ και 14ος κόμης τού Λαβάλ, ήταν Γάλλος αριστοκράτης [1] και στρατιωτικός. Ήταν γιος τού Ιωάννη-Βρετανού-Καρόλου και της 2ης συζύγου του πριγκίπισσας Mαρί-Μασιμιλιέν τού Ζαλμ-Κύρμπουργκ.

 Νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Εμμανουέλα τού Σατιγιόν το 1781. Ήταν εγγονή τού Λουδοβίκου-Καίσαρα ντε Λα Μπωμ Λε Μπλαν, του διάσημου συγγραφέα. Το ζευγάρι είχε ένα τέκνο: Καρολίνα (26 Οκτωβρίου 1788 – 15 Φεβρουαρίου 1791).Στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης, τάχθηκε στο πλευρό τού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ , όπως και η υπόλοιπη οικογένειά του. Το 1789 ο Λα Τρεμουάλ και οι γονείς του μετανάστευσαν από τη Γαλλία και εντάχθηκε στον στρατό των μεταναστών υπό τον πρίγκιπα τού Κοντέ. Δύο από τα αδέλφια τού Λα Τρεμουάλ χάθηκαν στην περίοδο της Τρομοκρατίας. Η σύζυγός του ήταν έγκλειστη στη φυλακή ντελ'Αμπεΰ μέχρι το 1792, όταν της επετράπη να συναντηθεί μαζί του στην Αγγλία. Αυτή έγινε συγγραφέας και έφυγε από την Αγγλία παρέα με τον κουνιάδο της Mαρί-Φρανσουά-Εμμανουέλ ντε Κρυσόλ για την Αυλή της Ρωσίας γύρω στον Μάρτιο του 1797, όπου έγινε κυρία των τιμών της Αυτοκράτειρας Mαρίας-Φεοντόροβνας (συζύγου τού τσάρου Παύλου). Μετά την Επανάσταση, ο Λα Τρεμουάλ επέστρεψε στη Γαλλία. Μετά το τέλος της Λουίζας-Εμμανουέλας, ξανανυμφεύτηκε το 1817 με τη Mαρί-Βιρζινί ντε Σαιν-Ντιντιέ. Είχαν δύο τέκνα: Καρλόττα (8 Οκτωβρίου 1825 – 21 Δεκεμβρίου 1879), παντρεύτηκε τον βαρόνο Φρανκίσκους-Γιοχάνες ντε Βίγικερσλοοτ. Ελεονόρα (17 Ιανουαρίου 1827 – 26 Νοεμβρίου 1846), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄ πρίγκιπα τού Ζαλμ-Κύρμπουργκ .Μετά το τέλος της, ο Λα Τρεμουάλ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά το 1830 με τη Βαλεντίν-Εζενί-Ζοζεφίν Βαλς ντε Σεράν (7 Μαρτίου 1810 – 10 Σεπτεμβρίου 1887). Είχαν δύο παιδιά: Mαρία-Ερριέττα (1833–1890), παντρεύτηκε τον Aντρέ ντε Γκρανμάνζ. Λουδοβίκος-Κάρολος (1838–1911), ο διάδοχός του ως δούκας τού Τουάρ.Ο Λα Τρεμουάλ απεβίωσε λίγο μετά τη γέννηση τού γιου του, το 1839.
Σταυρωμένος Χαμαλευρίου Ρεθύμνου

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Σταυρωμένος (αποσαφήνιση) Ο Σταυρωμένος είναι παραθαλάσσιο χωριό της κοινότητας Χαμαλευρίου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 10 μέτρα.

 Ο Σταυρωμένος βρίσκεται στον κόλπο του Αλμυρού σε απόσταση 9,5 χλμ. ανατολικά από την πόλη του Ρεθύμνου. Το χωριό αποτελεί την συνέχεια των οικισμών Σφακάκι (Α.) και Πηγιανού Κάμπου (Δ.) ενώ μέσα από αυτό περνάει η ΕΟ90 ή Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.). Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλά ευρήματα ¨συνεχούς κατοίκησής της από την μινωική έως την ελληνιστική περίοδο. Στο ύψωμα "Κακαβέλλα", προς το γειτονικό Χαμαλεύρι, έχουν εντοπιστεί ερείπια μινωικού οικισμού. Στη θέση "Μανουσές", νοτιοδυτικά της θέσης "Κακάβελλα", έχουν βρεθεί ερείπια μινωικού και κλασσικού οικισμού. Στη θέση αυτή βρέθηκε μεγάλος αριθμός λύχνων και θα μπορούσε να ήταν ένα ιερό της υστερομινωικής περιόδου ΙΙΙ. Έχουν εντοπιστεί λατομείο και λουτρά ρωμαϊκής εποχής.Την πρώτη μέρα της Μάχης της Κρήτης οι Γερμανοί εκτέλεσαν στον Σταυρωμένο 9 πολίτες και συνέχισαν τις εκτελέσεις αμάχων την επομένη. Στο χωριό υπάρχει το Μνημείο Αυστραλών και Ελλήνων πολεμιστών που έπεσαν στον αγώνα κατά των Γερμανών. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πηγής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αστέρι και το Χαμαλεύρι, αποτελούν την τοπική κοινότητα Χαμαλευρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 678 κατοίκους. Αναοριοθέτηση του αρχαιολογικού χώρου Σταυρωμένου - Χαμαλευρίου Αρχειοθετήθηκε 2021-10-28 στο Wayback Machine. από το Υπουργείο Πολιτισμού Οι παράκτιες αρχαιότητες στον Σταυρωμένο Χαμαλευρίου από την ΚΕ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων
Ζμπυσλάβα του Κιέβου

Η Ζμυσλάβα Σβιατοπολκόβνα, ρωσ. Сбыслава Святополковна (π. 1085/90 - π. 1114) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πριγκίπισσα του Κιέβου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πολωνίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Σβιατοπόλκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και μίας πριγκίπισσας των Πρεμυσλιδών, μάλλον κόρης του Σπυτίνιεφ Β΄ δούκα της Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1102 τον Μπολέσλαφ Γ΄ των Πιαστ τον Στραβόστομο, δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Βλάντισλαφ Β΄ ο Εξόριστος 1105-1159, υψηλός δούκας της Πολωνίας, δούκας της Σιλεσίας. Γιούντιτ, γενν. π.1111, παντρεύτηκε τον Βσέβολοντ Νταβίντοβιτς, πρίγκιπα του Μούρομ. Russian Primary Chronicle (1102), ed. 1973, p. 199. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zbyslava of Kiev στο Wikimedia Commons
Πάβολ Φάρκας

Ο Πάβολ Φάρκας (γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1985) είναι ένας Σλοβάκος ποδοσφαιριστής που παίζει για την ελληνική ομάδα AE Λάρισας στην Super League ως κέντρικός αμυντικός.

 Ο Φάρκας πέρασε τρεις σεζόν με την Νίτρα και δύο με την Πετρζάλκα, παίζοντας σε 80 αγώνες πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2008, υπέγραψε συμβόλαιο με τη ρουμανική ομάδα Βασλούι. Στις 3 Ιουλίου 2012 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Κιέβο Βερόνα, στην ιταλική Serie A. Στις 16 Ιουλίου 2013 πήγε ως δανεικός στην Τερνάνα, ομάδα αγωνιζόμενη στην Σέριε Β . Στις 6 Ιουλίου 2014 ο Φάρκας υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Γκαμπάλα που αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν. Έφυγε από την ομάδα μετά τον Ιούνιο του 2015. Στις 29 Ιουλίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την ελληνική ομάδα της Super League ΑΟ Ξάνθη. Τον Ιούλιο του 2016, ο Φάρκας υπέγραψε συμβόλαιο με την ελληνική ομάδα ΑΕ Λάρισας, συμμετέχοντας στην Super League. Έκανε το ντεμπούτο του στον φιλικό αγώνα εναντίον του Λεβαδειακού. ΠετρζάλκαΠρωτάθλημα Σλοβακίας: 2007-08 Κύπελλο Σλοβακίας: 2007-08ΒασλούιΠρωτάθλημα Ρουμανίας: δεύτερος 2011-12 Κύπελλο Ρουμανίας: δεύτερος 2010
Δίκτυο Μουσείων Μάνης

Το Δίκτυο Μουσείων Μάνης στοχεύει στην υποστήριξη μιας περιοχής με σημαντική ιστορία, πλούτο μνημείων και υψηλή επισκεψιμότητα, μέσα από την παρουσίαση του πολιτισμού της κατά τη βυζαντινή και τη μεταβυζαντινή περίοδο.

 Για την εγκατάσταση του Δικτύου έχουν επιλεγεί κτίσματα που αποτελούν και σημαντικά ιστορικά μνημεία: Το Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων-Τρουπάκηδων στην Καρδαμύλη, όπου σχολιάζονται οι μανιάτικοι οικισμοί. Ο Πύργος Πικουλάκη στην Αρεόπολη, αφιερωμένη στη θρησκευτικότητα των Μανιατών. Σε κάθε σταθμό του Δικτύου παρουσιάζονται σημαντικά στοιχεία της πολιτιστικής ιδιοσυστασίας της Μάνης, ενώ και οι δύο σταθμοί παραπέμπουν και στα μνημεία της περιοχής, ώστε ο επισκέπτης να μπορεί να προγραμματίζει την περιήγηση του στον ευρύτερο χώρο, αναλόγως προς τα ενδιαφέροντα του.
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1976

Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1976 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Συνολικά, 1.123 αθλητές από 37 χώρες έλαβαν μέρος σε 37 αγωνίσματα των 6 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας, το διάστημα 4-15 Φεβρουαρίου 1976. Από τις 37 συμμετέχουσες χώρες, οι 16 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 12 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού. Στην κορυφή του πίνακα βρέθηκε για πέμπτη φορά η Σοβιετική Ένωση, αφήνοντας πίσω της την Ανατολική Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από την άλλη, το Λίχτενσταϊν κατέκτησε τα πρώτα μετάλλια της ιστορίας του σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1976 - Ίνσμπρουκ (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1976 Winter Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1976». olympanalyt.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2021.
Πωλ Μπεναζέ

Ο Πωλ Μπεναζέ (γαλλ. Paul Bénazet, 1876 - 1948), ήταν Γάλλος, στρατιωτικός, νομικός, πολιτικός και συγγραφέας, που το όνομά του συνδέθηκε με τη νεότερη ελληνική ιστορία και ειδικότερα τη περίοδο του Εθνικού Διχασμού. Το πλήρες όνομά του εξελληνισμένα ήταν Παύλος Λουδοβίκος Θεόδωρος Μπεναζέ, (Paul Louis Théodore Bénaze).

 Ο Πωλ Μπεναζέ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1876. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε στρατιωτική καριέρα όπου και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Σαίν-Συρ από την οποία εξήλθε ανθυπολοχαγός το 1898. Αργότερα όμως κατέχοντας τον βαθμό του λοχαγού παραιτήθηκε από τις τάξεις του στρατού, όπου σπουδάζοντας στη συνέχεια νομικά επιδόθηκε επαγγελματικά στη δικηγορία, στη λογοτεχνία αλλά και στην πολιτική όπου και εκλέχθηκε βουλευτής και στη συνέχεια γερουσιαστής φιλελεύθερων αρχών 1933-1940. Υπό την τελευταία ιδιότητα υπήρξε εισηγητής της κοινοβουλευτικής επιτροπής επί του προϋπολογισμού των στρατιωτικών και των εξοπλισμών από το 1914 μέχρι το 1918, καθώς και πρόεδρος της Επιτροπής των Εξοπλισμών στη διάρκεια του Α' Π.Π.. Στην αρχή του Α' Π.Π. ο Μπερναζέ στάλθηκε από την γαλλική κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα προκειμένου να διαπραγματευτεί την έξοδο της "ουδέτερης" Ελλάδας στον πόλεμο, στο πλευρό της Αντάντ. Τελικά αυτό συνέβη αφού κατέστη η Ελλάδα προτεκτοράτο υπό τον αρμοστή Κ. Ζοννάρ. Μετά τον Α' Π.Π. ανέλαβε υφυπουργός εκπαίδευσης στην κυβέρνηση του Αριστίντ Μπριάν. Παράλληλα ο Μπεναζέ υπήρξε μέλος της Γεωγραφικής Εταιρείας της Γαλλίας καθώς και μέλος της εταιρείας των Γάλλων θεατρικών συγγραφέων. Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων το δραματικό έργο "Σιμόνη" (1902), το διήγημα "Ο Φάρος" κ.ά. Ο Π. Μπεναζέ πέθανε στο Παρίσι στις 23 Σεπτεμβρίου του 1948, έχοντας βιώσει τη χώρα του υπό γερμανική κατοχή στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΖ΄ σελ.581. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.936. Κ. Παπαρηγόπουλος "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους" τομ. 8ος, σελ.258, 267-268 και 272.
Μομπάιλ (Αλαμπάμα)

Το Μομπάιλ (ή Μομπίλ) (αγγλικά: Mobile, Alabama), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία της Αλαμπάμα και είναι έδρα της κομητείας Μομπάιλ. Έχει πληθυσμό 193.806 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022), και αποτελεί την 4η μεγαλύτερη πόλη της Αλαμπάμα. Η μητροπολιτική περιοχή του Μομπάιλ, έχει πληθυσμό 334.000 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022), και είναι η 3η μεγαλύτερη στην πολιτεία. Η συνδυασμένη στατιστική περιοχή του Μομπάιλ, έχει πληθυσμό 661.964 κατοίκους (σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2020). Το Μομπάιλ, βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αλαμπάμα, και είναι το μεγαλύτερο και μοναδικό λιμάνι αλμυρού νερού της πολιτείας, βρισκόμενο στον Κόλπο του Μομπάιλ, ο οποίος είναι μέρος του Κόλπου του Μεξικού. Το λιμάνι του Μομπάιλ, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια στις Ηνωμένες Πολιτείες.Το Μομπάιλ, αποτελεί σημαντικό πολιτιστικό κέντρο στην Ακτές του Κόλπου του Μεξικού, διαθέτωντας αρκετά μουσεία, συμφωνική ορχήστρα, επαγγελματική όπερα και μπαλέτο, καθώς επίσης, διαθέτει αξιοσήμαντο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.

 Το Μομπάιλ, ιδρύθηκε το 1702 από Γάλλους αποίκους, ως η πρώτη πρωτεύουσα της Γαλλικής Λουιζιάνας. Μέχρι την προσάρτησή του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1813, αποτελούσε αποικία αρχικά της Γαλλίας, στη συνέχεια της Μεγάλης Βρετανίας, και τέλος της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου , η πόλη παραδόθηκε στις δυνάμεις των Βορείων (ομοσπονδιακές δυνάμεις της Ένωσης) στις 12 Απριλίου 1865, μετά τις νίκες της Ένωσης, σε δύο οχυρά που προστάτευαν την πόλη. Το Μομπάιλ, βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της πολιτείας της Αλαμπάμα. Απέχει 271 χιλιόμετρα (168 μίλια) νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα της πολιτείας, Μοντγκόμερι, και 413 χιλιόμετρα (257 μίλια) από το Μπέρμινγχαμ. Επίσης, απέχει 232 χιλιόμετρα (144 μίλια) βορειοανατολικά από τη Νέα Ορλεάνη, και 95 χιλιόμετρα (59 μίλια) δυτικά από την Πενσακόλα της Φλόριντα. Η συνολική έκταση της πόλης του Μομπάιλ, ανέρχεται σε 466 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2). Kλίμα Το Μομπάιλ, βρίσκεται στον Κόλπο του Μεξικού, και έχει ήπιο υποτροπικό κλίμα, με ζεστά και υγρά καλοκαίρια, και ήπιους και βροχερούς χειμώνες. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία, είναι –18°C (τον Φεβρουάριο του 1899), ενώ η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία, είναι 41°C (τον Αύγουστο του 2000). Επίσης, λόγω του κλίματός του, το Μομπάιλ, είναι επιρρεπές σε τροπικές καταιγίδες, τυφώνες και έντονες βροχοπτώσεις.
Βούνιον το βολβοκάστανον

Το Βούνιον το βολβοκάστανον (Bunium bulbocastanum) είναι ένα είδος φυτού που ανήκει στην οικογένεια των Απιίδων (Apiaceae). Σχετίζεται με το κύμινο (Cuminum cyminum), ονομάζεται επίσης και μεγάλη λεπτοκαρυά. Συχνά συγχέεται με τη Νιγέλα την εδώδιμο (Nigella sativa) (που επίσης ονομάζεται μαύρο κύμινο, μαυρόσπορος ή μαύρο αγριοκύμινο).Οι αποξηραμένοι καρποί από το Βούνιον το βολβοκάστανον (Bunium bulbocastanum), που έχουν μια καπνιστή, γήινη γεύση, ονομάζονται δε μαύρο κύμινο, μαύρο αγριοκύμινο, μαυρόσπορος και χρησιμοποιούνται ως μαγειρικό καρύκευμα στη βόρεια Ινδία, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, το Αφγανιστάν, τοΤατζικιστάν και το Ιράν. Εκτός των περιοχών αυτών, είναι σχεδόν άγνωστο. Η ρίζα του που μοιάζει με κόνδυλο, συλλέγεται τοπικά για βρώση· εξ ου και οι αναφερόμενες σε αυτό ονομασίες «λεπτοκαρυά» ή «καστανιά».

 Τα τοπικά ονόματα για αυτό το μπαχαρικό είναι: Στα Χίντι, kala zeera (μαύρο κύμινο) ή shahi zeera (αυτοκρατορικό κύμινο), στα Ούρντου, سیاہ زیرہ (syah zirah, «μαύρο κύμινο»), کالا زیرہ (kaala zirah, «μαύρο κύμινο») και زيره كوهی (zirah kuhi, «κύμινο βουνού/άγριο»), στα Περσικά زيره كوهی (zireh kuhi, «άγριο ​​κύμινο») και στα Τατζίκ, сиёх дона (siyoh dona, «μαύρος σπόρος») και στα Μαλαγιάλαμ, «സഹജീരകം». Ο συνήθης χρησιμοποιούμενος όρος στα Χίντι shahi zeera, πιθανόν να είναι μια στρέβλωση του syahi (μαύρο στα Περσικά) zeera. Ωστόσο, στην Ινδουστανική γλώσσα, ο όρος syahi επίσης σημαίνει «μελανωμένο μαύρο». Στη Βεγγαλική, kalo zeera επίσης σημαίνει μαύρο κύμινο, αλλά αναφέρεται στη νιγέλα, το (Μελάνθιον το ήμερον, (Nigella sativa)), όχι στο Βούνιον το βολβοκάστανον (Bunium bulbocastanum). Η νιγκέλλα χρησιμοποιείται ευρέως ως καρύκευμα στη Βεγγαλική κουζίνα, ενώ το Β. το βολβοκάστανον είναι σπάνιο. Το φυτό φύεται άγριο σε ένα ευρύ φάσμα από την νοτιοανατολική Ευρώπη ανατολικά προς τη νότια Ασία. Φτάνει σε ύψος, περίπου 60 εκατοστά (24 in) και σε πλάτος τα 25 εκατοστά (9,8 in), φέρει δε κροσσώδη φύλλα και ερμαφρόδιτα άνθη· τα οποία επικονιάζονται από έντομα και αυτογονιμοποιούνται. Τα φυτά από τα οποία μπορεί κανείς να συλλέξει Kala Zeera είναι στην περιοχή του υψηλότερου υψομέτρου του τομέα Drass και Kargil στην περιοχή Leh και σε ορισμένα μέρη επίσης του Spiti. Τα φυτά δεν είναι περισσότερο από ένα μέτρο σε ύψος και περίπου 60 εκατοστά σε πλάτος. Ο θάμνος φέρει μικρού μεγέθους σπόρους και μπορεί κανείς να τους αποσπάσει μόλις το φυτό / θάμνος είναι πολύ ξηρό. Ο κάθε θάμνος δεν παράγει περισσότερα από 5-8 γραμμάρια Zeera, συμβάλλοντας έτσι στην υψηλή τιμή των 2 δολαρίων ΗΠΑ ανά 10 γρ. (τιμή του 1987). Η μικρή στρογγυλεμένη κύρια ρίζα (taproot) είναι βρώσιμη είτε ωμή, είτε μαγειρεμένη και λέγεται ότι έχει τη γεύση του γλυκού κάστανου. Το φύλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βότανο ή ως γαρνιτούρα παρομοίως με το μαϊντανό. Οι σπόροι αποτιμώνται ως γαρνιτούρα υψηλής αξίας, σε πολύ ιδιαίτερα Ινδικά πιάτα και δεν θα πρέπει να αλεστούν, καθότι έτσι θα μειωθεί η γεύση τους. [1]
Αχμέντ Ραντί

Ο Αχμέντ Ραντί (20 Απριλίου 1964 – 21 Ιουνίου 2020) ήταν Ιρακινός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ψηφίστηκε ως ο καλύτερος Ασιάτης ποδοσφαιριστής της χρονιάς το 1988, ο πρώτος νικητής στην ιστορία του θεσμού.

 Ο Ραντί άρχισε να δημιουργεί επιτυχημένη καριέρα όταν έφυγε από την ομάδα Αλ Ζαβράα για να ενταχθεί στην ανερχόμενη δύναμη του ιρακινού ποδοσφαίρου Αλ Ρασίντ με την οποία κατέκτησε το νταμπλ δύο συνεχόμενες χρονιές. Οδήγησε τον σύλλογο στον τελικό του Ασιατικού Πρωταθλήματος Συλλόγων το 1988–89, χάνοντας από την ομάδα του Κατάρ Αλ Σαντ στο εκτός έδρας γκολ. Αργότερα πέρασε τέσσερα χρόνια στο Κατάρ πριν τελειώσει την καριέρα του με την πρώτη του ομάδα.Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ιράκ σε αγώνα με αντίπαλο την Ιορδανία στις 21 Φεβρουαρίου 1982. Σημείωσε 8 γκολ στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986, οδηγώντας το Ιράκ για πρώτη φορά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο Μεξικό. Ο Ραντί σημείωσε το μοναδικό γκολ του Ιράκ στο Παγκόσμιο Κύπελλο με ένα χαμηλό σουτ στη γωνία των διχτυών στον αγώνα με το Βέλγιο στην ήττα με 2–1. Παραμένει ο μόνος ποδοσφαιριστής του Ιράκ που έχει σκοράρει σε τελική φάση παγκόσμιας διοργάνωσης.Με το Ιράκ κέρδισε δύο Αραβικά Κύπελλα, ένα χρυσό μετάλλιο σε Ασιατικούς Αγώνες και ένα Κύπελλο Κόλπου το 1988 (όπου ήταν και πρώτος σκόρερ με 4 γκολ), ενώ συμμετείχε με το Ιράκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1988, σκοράροντας από ένα γκολ σε αγώνες με τη Ζάμπια (αποτέλεσμα 2–2) και τη Γουατεμάλα (νίκη του Ιράκ με 3–2). Συνολικά σημείωσε 62 γκολ σε 121 διεθνείς συμμετοχές. Το 2000 ψηφίστηκε 9ος καλύτερος Ασιάτης ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα από την IFFHS.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα για τέσσερα μόνο χρόνια. Το 1999 έγινε πρόεδρος της ομάδας που τον ανέδειξε, Αλ Ζαβράα. Στη δεκαετία του 2010 ασχολήθηκε με την πολιτική χωρίς επιτυχία. Αλ Ζαβράα ΣΚ Πρωτάθλημα Ιράκ (2) : 1990–91, 1998–99 Κύπελλο Ιράκ (6) : 1981–82, 1989–90, 1990–91, 1992–93, 1997–98, 1998–99Αλ Ρασίντ Πρωτάθλημα Ιράκ (3) : 1986–87, 1987–88, 1988–89 Κύπελλο Ιράκ (2) : 1987–88, 1988–89Ιράκ Ασιατικοί αγώνες : 1982 Αραβικό Κύπελλο (2) : 1985, 1988 Κύπελλο Αραβικού Κόλπου : 1988Ατομικές διακρίσεις Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ιράκ : 1985–86 Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Αραβικού Κόλπου : 1988 Καλύτερος Ασιάτης ποδοσφαιριστής : 1988 IFFHS : 9ος καλύτερος Ασιάτης ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
Αψίδα του Δαρβίνου

Η αψίδα του Δαρβίνου ήταν φυσική αψίδα βράχου στα νοτιοανατολικά του νησιού Δαρβίνου στο αρχιπέλαγος των νησιών Γκαλαμπάγκος στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η αψίδα είχε ένα ακανόνιστο σχήμα και ήταν ένα βραχώδες, βυθισμένο οροπέδιο ενώ έφερε το παρατσούκλι "το θέατρο". Η αψίδα κατέρρευσε στις 17 Μαΐου 2021 λόγω φυσικής διάβρωσης, αφήνοντας πίσω δυο ανεξάρτητες σωρούς από βράχια.Η αψίδα του Δαρβίνου, μαζί με το κοντινό νησί του Δαρβίνου, πήρε το όνομά του από τον Άγγλο φυσιολόγο Κάρολο Δαρβίνο ο οποίος διεξήγαγε έρευνα στην ευρύτερη περιοχή και κατάφερε να διαμορφώσει την θεωρία της εξέλιξης των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής.

 Μέρος στο αρχιπέλαγος Γκαλαμπάγκος του Εκουαδόρ, το νησί του Δαρβίνου είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί με έκταση 2.33 km2 (0.90 m2) και υψομετρο 168 μέτρα (551 πόδια). Η αψίδα του Δαρβίνου βρισκόταν 1 χιλιόμετρο (0,62 μίλια) νοτιοανατολικά του νησιού και έμοιαζε με γέφυρα, μορφή που προκλήθηκε από διάβρωση. Η αψίδα είχε ύψος 43 μέτρα (141 πόδια), μήκος 70 μέτρα (230 πόδια) και πλάτος 23 μέτρα (75 πόδια). Η αψίδα ήταν δημοφιλής στους φωτογράφους και τις κρουαζιέρες. Η πλούσια άγρια φύση γύρω από την αψίδα την έκανε δημοφιλή τοποθεσία για καταδύσεις. Όπως και στο νησί του Δαρβίνου, δεν επιτρέπεται να περπατήσεις πάνω στην αψίδα. Η ευρύτερη περιοχή των νησιών Γκαλαμπάγκος ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1978. Dixon, Charles (1900). The Story of the Birds. G. Allen. σελίδες 240–. Harpp, Karen S.· Mittelstaedt, Eric· d'Ozouville, Noémi· Graham, David W. (2014). The Galapagos: A Natural Laboratory for the Earth Sciences. Wiley. ISBN 978-1-118-85268-2. Jackson, Jack (2008). Dive Atlas of the World. Simon & Schuster/New Holland Publishers. ISBN 978-1-84773-317-7. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Darwin's Arch στο Wikimedia Commons
Totally Crushed Out!

Το "Totally Crushed Out!" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των That Dog. Κυκλοφόρησε στις 18 Ιουλίου 1995 από την DGC Records. Είναι ένα θεματικό άλμπουμ που μιλάει για την νεανική αγάπη. Το άλμπουμ παρουσιάζεται σαν βιβλίο αφού παρουσιάζει τα τραγούδια σαν κεφάλαια και έχει μια σελίδα αφιερωμένη στους συγγραφείς (την μπάντα) με μια μικρή βιογραφία για κάθε μέλος. Στο οπισθόφυλλο τα ονόματα των τραγουδιών συμπεριλαμβάνονται όλα μαζί σε ένα διήγημα σε μορφή περίληψης (όπως συμβαίνει με τα βιβλία). Το μόνο single του άλμπουμ ήταν το "He's Kissing Christian," και το βίντεο κλιπ του είναι σκηνοθετημένο από τον Frank Sacramento.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από την Anna Waronker εκτός από τα σημειωμένα. "Ms. Wrong" (Waronker/Jennifer Konner) – 2:26 "Silently" – 2:29 "In the Back of My Mind" – 2:04 "He's Kissing Christian" – 3:31 "Anymore" – 2:42 "To Keep Me" – 2:21 "Lip Gloss" – 2:58 "She Doesn't Know How" – 2:26 "Holidays" – 2:30 "Side Part" – 2:01 "One Summer Night" – 2:10 "Michael Jordan" – 3:27 "Rockstar" – 7:37 Anna Waronker – φωνή, κιθάρα Petra Haden – βιολί, φωνητικά Rachel Haden – μπάσο, φωνητικά, κρουστά Tony Maxwell – ντραμς, πιάνο, ακουστική κιθάρα, κρουστά Tanya Haden – τσέλο Joey Waronker – κρουστά Crib – επιπλέον φασαρία στο "To Keep Me" Speculum Fight – επιπλέον φασαρία στο "To Keep Me" Tom Grimley – παραγωγός, μίξινγκ Paul du Gré – παραγωγός, μίξινγκ Rob Cavallo – παραγωγός, μίξινγκ Jerry Finn – μίξινγκ Greg Calbi – mastering Robin Sloane – δημιουργική διεύθυνση Jason Dowd – εξώφυλλο Robert Fisher – καλλιτεχνική διεύθυνση, σχέδιο That Dog – παραγωγός, μίξινγκ, καλλιτεχνική διεύθυνση, σχέδιο
Κατάλογος βασιλέων των Λομβαρδών

Οι βασιλείς των Λομβαρδών, λατιν. reges Langobardorum, ήταν οι ηγεμόνες του λαού των Λομβαρδών από τις αρχές του 6ου αι., ώσπου η Λομβαρδική ταυτότητα χάθηκε στον 10ο και 11ο αι. Έπειτα από το 568 οι Λομβαρδοί βασιλείς μερικές φορές αυτοτιτλοφορούνταν βασιλείς της Ιταλίας (rex totius Italy). Έπειτα από το 774 οι βασιλείς δεν ήταν πια Λομβαρδοί, αλλά Φράγκοι. Από τον 12ο αι. το αφιερωματικό στέμμα και κειμήλιο γνωστό ως το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας (corrona Ferrea) έγινε ένα σύμβολο της εξουσίας τους αναδρομικά, καθώς δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ από τους Λομβαρδούς βασιλείς. Οι κύριες πηγές για τους Λομβαρδούς βασιλείς πριν τη Φραγκική κατάκτηση είναι το ανώνυμο Origo Gentis Longobarborum (η προέλευση του έθνους των Λογγοβάρδων) του 7ου αι. και η Historia Langobardorum του Παύλου του Διακόνου του 8ου αι. Οι πρώτοι βασιλείς (πριν τους Λεθινίδες) που παρατίθενται στο Origo είναι -σχεδόν σίγουρα- μυθικοί. Εικάζεται ότι βασίλευσαν κατά την Περίοδο Μετανάστευσης. Ο πρώτος ηγεμόνας που πιστοποιείται στη Λομβαρδική παράδοση είναι ο Τάτο.

 Σάφα Ύμπορ και Άγκιο, αδελφοί, με τη μητέρα τους Γκάμπαρα, οδήγησαν τη μετανάστευση από τη Σκανδιναβία Άγκιλμουντ, γιος του Άγιο Λαϊάμιχο (Λαμίσιο) Όρτνιτ Λέτουκ (άκμασε π. 400), κυβέρνησε για 40 έτη Άλντιχοκ (μέσα 5ου αι.) Γκόντεχοκ (δεκαετια του 480), οδήγησε τους Λομβαρδούς στη (σημερινή) Αυστρία. Κλάφο άκμασε π. 500 Τάτο, αρχές 6ου αι., απεβ. π. 510. Ο γιός του Ιλντίχους απεβ. στην εξορία Βάχο 510-539, γιος του Ουνίχους Βαλθάριος 539-546, γιος του Βάχο Αυδοΐνος 546-565, οδήγησε τους Λομβαρδούς στην Παννονία Αλβοΐνος 565-572 Κλέφος 572-574 Αυθάριος 584-590 Αγιλούλφος 591-π. 616 Αδαλόαλδος π. 616-π. 626 Αριόαλδος π. 626-636 Ροθάριος 636-652 Ροδόαλδος 652-653 Αριπέρτος Α΄ 636-652 Περκτάρητος και Γοδεπέρτος 661-662 Γριμοάλδος 662-671 Γαριβάλδος 671 Περκτάρητος 671-688 Άλαγις 688-689 Κουνιπέρτος 688-700 Λιουτπέρτος 700-701 Ραγινπέρτος 701 Αριπέρτος Β΄ 701-712 Ανσπράνδος 712 Λιουτπράνδος 712-744 Χιλδεπράνδος 744 Ράτχης 744-749 Αϊστούλφος 749-756 Δεζιδέριος 756-774 Καρλομάγνος 774-781 Πεπίνος της Ιταλίας 781-810 Βερνάρδος της Ιταλίας 810-818 Λοθάριος Α΄ 818-839 Λοθάριος Β΄ της Ιταλίας 839-875Ο τίτλος rex Longobardorum διατηρήθηκε ως τον Ύστερο Μεσαίωνα· μετέπειτα κάτοχοί του βρίσκονται στους βασιλείς της Ιταλίας.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1992

Τα 18α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1992.

 Καλύτερη Ταινία: Οι Ασυγχώρητοι Επιλαχών: The Player Καλύτερη Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ – Οι Ασυγχώρητοι Επιλαχών: Ρόμπερτ Άλτμαν – Ο Παίκτης Α' Ανδρικός Ρόλος: Κλιντ Ίστγουντ – Unforgiven Επιλαχών: Ντένζελ Ουάσινγκτον – Malcolm X Α' Γυναικείος Ρόλος: Έμμα Τόμσον – Howards End Επιλαχών: Alfre Woodard – Passion Fish Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζιν Χάκμαν – Unforgiven Επιλαχών: Σίντνεϊ Πόλακ – Husbands and Wives, Death Becomes Her, και The Player Β' Γυναικείος Ρόλος: Τζούντι Ντέιβις – Husbands and Wives Επιλαχών: Μιράντα Ρίτσαρντσον – The Crying Game, Damage, και Enchanted April Καλύτερο Σενάριο: David Webb Peoples – Unforgiven Επιλαχών: Νιλ Τζόρνταν – The Crying Game Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Zhao Fai – Raise the Red Lantern (Da hong deng long gao gao gua) Επιλαχών: Jack N. Green – Unforgiven Καλύτερη Μουσική: Zbigniew Preisner – Damage Επιλαχών: Mark Isham – A River Runs Through It Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Crying Game • Ηνωμένο Βασίλειο/Ιαπωνία Επιλαχών: Raise the Red Lantern (Da hong deng long gao gao gua) • Κίνα/Χονγκ Κονγκ/Ταϊβάν Best Non-Fiction Film (tie): Black Harvest Threat Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Aladdin Experimental/Independent Film/Video Award: Sadie Benning – It Wasn’t Love Βραβείο Νέας Γενιάς: Carl Franklin – One False Move Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Budd Boetticher Ο Επίσημος ιστότοπος
NGC 904

Ο NGC 904 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Κριό. Εκτιμάται πως απέχει 244 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο περίπου 85 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1884 από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan).

 Δεδομένα για το NGC 904 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 904 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 904 στο Wikimedia Commons
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2015

Τα 81α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου 2015, απονεμήθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 2016, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2015.

 Καλύτερη Ταινία: Carol Καλύτερη Σκηνοθεσία: Todd Haynes – Carol Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μάικλ Κίτον – Spotlight Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Saoirse Ronan – Brooklyn Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Mark Rylance – Bridge of Spies Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Κρίστεν Στιούαρτ – Clouds of Sils Maria Καλύτερο Σενάριο: Phyllis Nagy – Carol Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Inside Out Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Edward Lachman – Carol Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: In Jackson Heights Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Timbuktu • Mauritania Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: László Nemes – Son of Saul Ειδικό Βραβείο: Ένιο Μορικόνε Ο Επίσημος ιστότοπος
Γεώργιος Β΄ Τόπια

Ο Γεώργιος Β΄, αλβανικά: Gjergj Topia‎, ιταλικά: Giorgio Topia‎ (άκμασε από το 1388 – απεβ. 1392) από τον Οίκο Τόπια ήταν κύριος του Δυρραχίου από το 1388 έως το 1392.

 Ήταν γιος του Kαρόλου πρίγκιπα της Αλβανίας και της Βογισλάβας Μπάλσιτς, κόρης του Μπάλσα Α΄ κυρίου στη Ζέτα. Ο Γεώργιος έπρεπε να επιστρέψει το Δυρράχιο στη Δημοκρατία της Βενετίας το 1392. Αργότερα το ίδιο έτος απεβίωσε χωρίς απογόνους. Η αδελφή του Έλενα απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των υπολοίπων κτήσεών του, ενώ ένα μικρότερο μέρος δόθηκε στη μικρότερη αδελφή του, Βογισλάβα. Νυμφεύτηκε τη Τεοντόρα Mπρανκόβιτς· ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα Μπράνκο Μλαντένοβιτς, ευγενούς της Σερβίας, γενάρχη τού Οίκου Μπρανκόβιτς. Veselinović, Andrija· Ljušić, Radoš (2002). Родослови српских династија. Платонеум.
Επιτροπή Σχολικών Βιβλίων (Πολωνία)

Η Επιτροπή Σχολικών Βιβλίων (πολωνικά : Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych ; 1775-92) ήταν ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε από την Επιτροπή Εθνικής Παιδείας της Πολωνίας (Komisja Edukacji Narodowej) στη Βαρσοβία το 1775.

 Ο κύριος στόχος της επιτροπής αυτής ήταν να σχεδιάζει τα σχολικά προγράμματα και τα σχολικά εγχειρίδια στα νεοϊδρυθέντα σχολεία. T. Wierzbowski: Komisja Edukacji Narodowej 1773-1794. Monografia historyczna, t. 1: A. Opracowania i źródła drukowane, B. Źródła archiwalne, Warszawa 1911. A. Jobert: La Commission d'Éducation Nationale en Polgne (1773-1794). Son oeuvre d'instruction civique, Paryż 1941, s. 1-24.
Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος

Ο Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος (φλαμανδικά: Jan Brueghel de Jonge, 13 Σεπτεμβρίου 1601 - 1 Σεπτεμβρίου 1678) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του μπαρόκ, γιος του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου.

 Ο Μπρίγκελ γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1601 στην Αμβέρσα. Εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του και καθ' ολόκληρη τη σταδιοδρομία του φιλοτέχνησε έργα στο ίδιο ύφος. Μαζί με τον αδελφό του, Αμπρόσιους Μπρίγκελ φιλοτέχνησαν τοπία, αλληγορικές σκηνές και άλλα έργα με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια. Αντέγραψε, επίσης, έργα του πατέρα του και τα πώλησε με την πατρική υπογραφή. Ωστόσο, τα έργα του διακρίνονται από αυτά του γονεά του καθώς δεν είναι τόσο αριστοτεχνικά εκτελεσμένα και είναι πιο "ελαφρά". Ο Γιαν ο νεότερος ταξίδευε στην Ιταλία όταν ο πατέρας του απεβίωσε από χολέρα και επέστρεψε από εκεί ταχύτατα προκειμένου να αναλάβει το εργαστήριό του στην Αμβέρσα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, άλλαξε την υπογραφή του από "Brueghel" σε "Breughel". Το επόμενο έτος νυμφεύτηκε την Άννα-Μαρία Γιάνσσενς, θυγατέραα του Άμπραχαμ Γιάνσσενς. Καθιερώθηκε σύντομα και έγινε επικεφαλής στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1630. Το ίδιο έτος έλαβε παραγγελία από την γαλλική Αυλή να ζωγραφίσει τον Κύκλο του Αδάμ. Κατά τα επόμενα έτη φιλοτέχνησε επίσης έργα για την αυστριακή Αυλή και εργάστηκε ανεξάρτητα στο Παρίσι πριν επιστρέψει στην Αμβέρσα το 1657. Συνεργάστηκε με πολλούς επιφανείς ζωγράφους, όπως οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Χέντρικ φαν Μπάλεν, Άντριααν φαν Στάλμπεμτ, Λούκας φαν Ούντεν, Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος και ο πεθερός του Άμπραχαμ Γιάνσσενς. Απεβίωσε στην Αμβέρσα την 1η Σεπτεμβρίου 1678. Τα καλύτερα έργα του είναι τα εκτεταμένα τοπία, είτε υπό το όνομά του είτε κατασκευασμένα για άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Χέντρικ φαν Μπάλεν ως υπόβαθρο. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι μεγαλύτεροι γιοι του Άμπραχαμ Μπρίγκελ, Φίλιπς Μπρίγκελ και Γιαν Πίτερ Μπρίγκελ, ο ανεψιός του Γιαν φαν Κέσσελ και ο μικρότερος αδελφός του Αμπρόσιους. Δεκαπέντε έργα του υπάρχουν σε δημόσιες συλλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επιλογή έργων Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων «Bruegel». Encyclopedia Americana. 1920. (Αγγλικά)
Μζούζου

Η Μζούζου (αγγλικά και Τσιτσέουα: Mzuzu) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Μαλάουι και πρωτεύουσα της Συνοικίας Μζίμπα και της Βόρειας Περιφέρειας. Έχει πληθυσμό 175.345, από τους οποίους περίπου οι 20.000 είναι μαθητές του Πανεπιστημίου Μζούζου.Βρίσκεαι βόρεια-κεντρικά του Μαλάουι, κεντρικά της Βόρειας Περιφέρειας και βορειοανατολικά της Συνοικίας. Στο παρελθόν ονομαζόταν Κανινγκίνα, αλλά άλλαξε σε Μζούζου. Έχει έκταση 48 χλμ.. Βρίσκεται 219 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα, Λιλόνγκουε.

 Η Μζούζου βρίσκεαι βόρεια-κεντρικά του Μαλάουι, κεντρικά της Βόρειας Περιφέρειας και βορειοανατολικά της Συνοικίας. Βρίσκεται 219 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα, Λιλόνγκουε. Το Δάσος της Βίφυα βρίσκεται στα νότια της πόλης και είναι το μεγαλύυτερο αφρικανικό δάσος που φτιάχτηκε από άνθρωπο. Το Βουνό Βίφυα, που βρίσκεται στην Μζούζου, είναι 1.254 μέτρα ψηλό και βρίσκεται στο βόρειο τέλος του Οροπεδίου Βίφυα. Έχει συνολική έκταση 48 χιλιόμετρα. Ο καιρός στη Μζούζου είναι ψυχρός το χειμώνα. Η Μζούζου, σύμφωνα με την απογραφή του 2008, είχε πληθυσμό 175.345, από τους οποίους περίπου οι 20.000 είναι μαθητές του Πανεπιστημίου Μζούζου. Το 1987 είχε 44.217 κατοίκους και το 1998 87.030. Η πόλη αναπτύχθηκε το 1947 και το 1985 φτιάχτηκε ένα άγαλμα. Η Μζούζου στο παρελθόν ήταν γνωστή ως Κανινγκίνα (Kaningina). Η Μζούζου είναι μια αναπτυσσόμενη πόλη τοιυ Μαλάουι. Εκεί παράγονται καφές, ξύλα, φρούτα, γάλα και μέλι. Σημαντική επίσης είναι και η γεωπονία. Η Μζούζου βρίσκεται στο κέντρο μιας γεωπονικής περιοχής και η περιοχή που περιβάλλει την πόλη έχει μεγάλη καλλιέργεια τσαγιού, λάστιχου και καφέ. Στη Μζούζου υπάρχουν πολλές μικρές με μεσαίες επιχειρήσεις. Υπάρχουν internet-cafe, και άλλα καταστήματα. Ξεχωριστές είναι οι εταιρείες Καφέ και η εταιρεία Περιορισμένων Παραγωγών Κένταμ και η "ΒόρειαΖωή". Η Μζούζου έχει δύο κύριες αγορές. Γνωστότερη είναι η Τάιφα, που πουλάει φρούτα, ρούχα, παπούτσια, κινητά, κ.τ.λ. Υπάρχει, επίσης, και ένα ξενοδοχείο που λέγεται Ξενοδοχείο Μζούζου και προσελκύει πολλούς τουρίστες. Το κύριο πανεπιστήμιο της Μζούζου είναι το ομώνυμο Πανεπιστήμιο, το οποίο φιλοξενεί περίπου 20.000 μαθητές. Το πανεπιστήμιο αυτό βρέθηκε το 1994. Το Τεχνικό Κολλέγιο της Μζούζου βρέθηκε το 1958. Η Μζούζου φιλοξενεί πολλούς τουρίστες χάρη στις αμμώδης παραλίες της Λίμνης Μαλάουι και δραστηριότητες νερού. Το Εθνικό Πάρκο της Νίκα, το μεγαλύτερο στο Μαλάουι, εξυπηρετεί στην πεζοπορία, στην ποδηλασία σε βουνά, στην ιππασία, καθώς και σε εκδρομές 4x4. Υπάρχει και το Ξενοδοχείο Μζούζου που προσελκύει πολλούς τουρίστες. Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Μζούζου. Κατάλογος πόλεων του Μαλάουι
Χορτοκόπι Καβάλας

Το Χορτοκόπι (μέχρι το 1926 Δράνοβα) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 398 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 90 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου. Τρία χιλιόμετρα δυτικά από το χωριό, σε υψόμετρο 200 μέτρων, βρίσκεται η Μονή Παναγιά Παγγαιώτισσας. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ευγενίου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια του καπνού και σε μικρότερο βαθμό με την κτηνοτροφία.

 Στη θέση «Κρυονέρι», μεταξύ Παλιού και Νέου Χορτοκοπίου, βρίσκεται δεξαμενή και θεμέλια κτίσματος. Στο ύψωμα «Κάστρο», αμέσως δυτικά-νοτιοδυτικά του Παλιού Χορτοκοπίου βρίσκεται φρούριο της υστερορρωμαϊκής ή της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Περίπου 300μ. νότια του Παλιού Χορτοκοπίου βρίσκονται βραχογραφίες. Στο δασικό δρόμο ακριβώς πάνω από το Νέο Χορτοκόπι βρίσκεται τάφος ελληνιστικής περιόδου. Στις παρυφές του Παγγαίου, 500 μ. νοτιοανατολικά του Νέου Χορτοκοπίου έχουν βρεθεί λαθρανασκαμμένοι κιβωτιόσχημοι τάφοι. Στη θέση «Αγίασμα», μεταξύ Παλιού και Νέου Χορτοκοπίου, υπάρχει λαθρανασκαμμένο νεκροταφείο κιβωτιόσχημων τάφων.Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Δράνοβα είχε κυρίως τουρκικό πληθυσμό, ο οποίος έφτανε τους 290 κατοίκους, σύμφωνα με την στατιστική του Ελληνικού Στρατού 1911, και σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 1920, η Δράνοβα είχε 286 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Χορτοκόπι εγκαταστάθηκαν 52 οικογένειες προσφύγων, με το χωριό να αποκτά αμιγή προσφυγικό πληθυσμό. Οι πρόσφυγες προέρχονταν από το Χορτοκόπι στον Πόντο, αλλά και από τα χωριά Λιβερά, Καπίκιοϊ, Δανείαχα, Σκαλίτα, Χαμουρή ,Γιαννάντων ,Γιαννακάντων,Ποντίλα,Κοσμά ,Άγουρσα της περιοχής Ματσούκας.καθώς και από τα Πλάτανα και την Αργυρούπολη (Κιμισχανά) Στην απογραφή του 1928 το Χορτοκόπι είχε 218 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 είχε 361 κατοίκους.Τη δεκαετία του 1950, οι κάτοικοι του Χορτοκοπίου μετεγκαταστάθηκαν σταδιακά από τον παλιό οικισμό, σε υψόμετρο 340 μέτρων, στο Νέο Χορτοκόπι, στον κάμπο, όπου βρίσκονται οι καλλιέργειες. Το Χορτοκόπι υπαγόταν στην κοινότητα Κηπίων μέχρι το 1986, όταν προσαρτήθηκε στο δήμο Ελευθερουπόλεως, όπου παρέμεινε με το πρόγραμμα Καποδίστριας.
Πολιτσάν

Το Πολιτσάν (αλβανικά: Poliçan‎ ή Poliçani) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στη νότια κεντρική Αλβανία. Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Βερτόπ, Πολιτσάν και Τερπάν, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Πολιτσάν. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 10.953 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 272,02 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 4.318 κάτοικοι. Ιστορικά, το Πολιτσάν ανήκε στην επαρχία του Μπεράτ, εκτός από την περίοδο 1978-1991, όταν η πόλη προσαρτήθηκε στο Σκραπάρ λόγω πολιτικής πίεσης από το καθεστώς εκείνης της εποχής. Ιδρύθηκε ως βιομηχανικό κέντρο.

 Η πόλη βρίσκεται 256 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά η γειτνίαση με τον ποταμό Οσούμ προσδίδει ένα τυπικό μεσογειακό κλίμα. Το Πολιτσάν περιβάλλεται από αρκετούς λόφους, από τους οποίους προέρχεται το όνομα του. Η πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1960 από την κομμουνιστική κυβέρνηση με σκοπό τη δημιουργία μιας βιομηχανικής πόλης για την παραγωγή όπλων και πυρομαχικών. Θεωρούνταν «πόλη φάντασμα» για μεγάλο διάστημα μιας και λίγα στοιχεία είχαν γίνει γνωστά για αυτή για λόγους ασφαλείας. Η οικονομία της πόλης επικεντρώνεται στη βιομηχανία όπλων, αν και η κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1990 προκάλεσε τη μείωση της παραγωγής. Ο βιομηχανικός τομέας εκπροσωπείται επίσης μέσω ενός μικρού εργοστασίου παραγωγής μπίρας. Στις γεωργικές δραστηριότητες περιλαμβάνονται η καλλιέργεια σιταριού, καλαμποκιού, φασολιών και λαχανικών. Στους γύρω λόφους καλλιεργούνται επίσης ελιές, κάστανα, καρύδια, σύκα, κεράσια και σταφύλια. Τα σταφύλια καλλιεργούνται κυρίως για την παραγωγή ρακής. Αλέξανδρος Κούρος, ποδοσφαιριστής
245 Βέρα

Η Βέρα (Vera) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,82. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Βρετανό αστρονόμο Νόρμαν Ρόμπερτ Πόγκσον, που παρατηρούσε από το Μαδράς (το σημερινό Τσενάι) της Ινδίας.

 Η μέση διάμετρος της Βέρας εκτιμάται σε 80 ως 85 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,208. Η Βέρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 23 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα