IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σημαία του Τζέρσεϊ

Η σημαία της Υερσέης καθιερώθηκε από τη Βουλή του νησιού στις 12 Ιουνίου 1979, και επισημοποιήθηκε από τη Βασίλισσα Ελισάβετ στις 10 Δεκεμβρίου του 1980. Υψώθηκε επίσημα την 1η Απριλίου του 1981. Είναι λευκή με δύο κόκκινες διαγώνιες ταινίες που δημιουργούν κόκκινο χιαστί σταυρό. Στο μέσον του επάνω τεταρτημορίου φέρει τον εστεμμένο θυρεό των Πλανταγενετών, το εθνόσημο του Τζέρσεϊ, που συγκροτείται από εστεμμένο κόκκινο θυρεό με τρεις λεοπαρδάλεις επ΄ αυτού, η μία ύπερθεν της άλλης, σε κάθετη διάταξη.

 Η νέα σημαία άρχισε να χρησιμοποιείται επίσημα από το 1981 και έχει το έμβλημα με τα όπλα του Τζέρσεϊ και το στέμμα των Πλανταγενέτηδων. Πριν από αυτήν τη σημαία, η κτήση χρησιμοποιούσε μια απλή κόκκινη σημαία σε λευκό φόντο. Η ιστορική έρευνα απέτυχε να εντοπίσει την προέλευση της σημαίας. Κάποιος θρύλος κάνει λόγο για λανθασμένη μετάφραση από τη γερμανική γλώσσα της λέξης Erse («Ιρλανδικός») σε κατάλογο που έγραφε Ierse (Jersey) με το σταυρό του Αγίου Πατρικίου από λάθος. Μερικοί πιστεύουν ότι ο σταυρός στη σημαία έχει νορμανδική προέλευση, όπως και το κόκκινο χρώμα. Σημαία του Τζέρσεϊ (Αγγλικά)
Α.Ο. Ρεθύμνης

Ο Αθλητικός Όμιλος Ρεθύμνης ήταν αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη του Ρεθύμνου στον ομώνυμο νομό στην Κρήτη. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου και είχε έδρα το Εθνικό (νυν Δημοτικό) στάδιο Ρεθύμνου στη Σοχώρα.

 Ο «Αθλητικός Όμιλος Ρεθύμνης» ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1967, έπειτα από συγχώνευση του Ρεθυμνιακού, του Α.Ο. Νέος Αστέρας Ρεθύμνου και του Α.Ο. Νέος Κεραυνός Ρεθύμνου, με απόφαση της Στρατιωτικής Διοίκησης Ρεθύμνου, την οποία διέταξε ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, Κωνσταντίνος Ασλανίδης.Με την ίδρυσή του ο Α.Ο. Ρεθύμνης κυριάρχισε στο τοπικό ποδόσφαιρο, κατακτώντας συνεχώς επί 9 χρόνια ισάριθμα πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου (1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976), γεγονός που του έδωσε το δικαίωμα να διεκδικήσει ισάριθμες φορές την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, μέσω του ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος ανόδου, χωρίς όμως επιτυχία. Το 1978 κατέκτησε για 10η φορά το τοπικό πρωτάθλημα, κερδίζοντας αυτή τη φορά την άνοδο σε εθνικό πρωτάθλημα, αυτό της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, που αποτελούσε την 3η τη τάξει εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 1978-79 αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία και κατέλαβε την 13η θέση σε σύνολο 20 ομάδων στον 1ο όμιλο, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Το 1980 αναδείχθηκε για 11η φορά πρωταθλητής στο τοπικό πρωτάθλημα και κέρδισε την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, όπου και αγωνίστηκε τις χρονιές 1980-81 και 1981-82. Τη σεζόν 1982-83 αγωνίστηκε στο νεοσύστατο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα που αποτελούσε την 4η τη τάξει εθνική κατηγορία ύστερα από αναδιάρθρωση, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό. Το καλοκαίρι του 1983 ο Α.Ο. Ρεθύμνης συγχωνεύτηκε με τον Ατρόμητο Ρεθύμνου (ιδρύθηκε το 1925 και υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου) και δημιούργησαν την «Ένωση Ατρομήτου Ρεθυμνιακού», γνωστή συντημένα σαν «ΕΑΡ». Από τον Α.Ο. Ρεθύμνης μεταξύ άλλων αναδείχθηκε ο Σήφης Κορωνάκης, ο οποίος το 1973 μετεγράφη στον ΟΦΗ με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε και αγωνίστηκε επί σειρά ετών και πιο συγκεκριμένα έως και το 1984, φορώντας μάλιστα και το περιβραχιόνιο. Κατά τα έτη υπάρξεώς του, 1967-1983, ο Α.Ο. Ρεθύμνης κατέκτησε: 11 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου: 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1978, 1980 9 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου: 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1979, 1981, 1982, 1983 Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία (3ο επίπεδο): 1978-79, 1980-81, 1981-82 Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (4ο επίπεδο): 1982-83
Δωροθέα της Δανίας, εκλέκτορας του Παλατινάτου

Η Δωροθέα, δαν. Dorothea fra Danmark og Norge (10 Νοεμβρίου 1520 - 31 Μαΐου 1580) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας & Νορβηγίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Β΄ της Δανίας & Νορβηγίας και της Ισαβέλλας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης. Παντρεύτηκε το 1535 τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Dansk Kvindebiografisk Leksikon. KVinfo.dk (in Danish) Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden Julia Cartwright: Christina of Denmark. Duchess of Milan and Lorraine. 1522-1590, New York, 1913
Αλένα Σιλέροβα

Η Αλένα Σιλέροβα (αγγλικά:Alena Schillerová), (γεννημένη στις 18 Μαρτίου 1964) είναι Τσέχα πολιτικός και δικηγόρος που υπηρετεί επί του παρόντος ως Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αντρέι Μπάμπις. Η Σιλέροβα είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Τσεχικής Δημοκρατίας που κατείχε αυτό το αξίωμα.

 Το 1988 στην Σιλέροβα απονεμήθηκε το πτυχίο της διδάκτωρ Νομικής από το Πανεπιστήμιο Μάσαρυκ στο Μπρνο. Το 2000 έλαβε το διδακτορικό στο διοικητικό και γεωργικό συνεταιριστικό δίκαιο από το ίδιο πανεπιστήμιο. Από το 1991 έως το 2012, η ​​Σιλέροβα εργαζόταν στην Εφορία της Περιφέρειας του Μπρνο, όπου έγινε αναπληρώτρια διευθύντρια το 1995 και διευθύντρια το 2006. Από την αρχή του 2013 εργάστηκε για 18 μήνες ως αναπληρώτρια διευθύντρια της φορολογικής υπηρεσίας για την Νότια Περιοχή της Μοραβίας, καθώς και επικεφαλής του Τμήματος Μεθοδολογίας και Φορολογικής Απόδοσης. Έπειτα έγινε Διευθύντρια του Τμήματος Νομικής και Φορολογικής Διαδικασίας της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών, πριν διοριστεί Αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών της Τσεχίας στις αρχές του 2016. Τον Μάιο του 2017, ο Αντρέι Μπάμπις πρότεινε την Σιλέροβα να τον αντικαταστήσει ως Υπουργό Οικονομικών. Εκείνη την εποχή, η πρωθυπουργός Μπούσλαβ Σομπότκα απέρριψε τον διορισμό της, λέγοντας ότι ήταν πολύ κοντά στον Μπάμπις. Αντ 'αυτής, ο Ιβάν Πίλνυ ανέλαβε τα καθήκοντα.Στις 13 Δεκεμβρίου 2017, μετά τις εθνικές εκλογές του ίδιου έτους , η Σιλέροβα διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στο υπουργικό συμβούλιο του επερχόμενου Πρωθυπουργού Αντρέι Μπάμπις, ως ανεξάρτητη. Ενώ στις 30 Απριλίου 2019 διορίστηκε Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός της Τσεχικής Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, η κυβέρνηση εισήγαγε έναν ψηφιακό φόρο 7% το 2019 με στόχο την αύξηση των κρατικών εσόδων φορολογώντας τη διαφήμιση από παγκόσμιους γίγαντες του διαδικτύου όπως το Google και το Facebook, με βάση προηγούμενες ιδέες για μια πανευρωπαϊκή νομοθεσία. Ο επίσημος ιστότοπος της τσεχικής κυβέρνησης αναφέρει ότι μιλά αγγλικά, γερμανικά και ρωσικά. Ωστόσο, η επάρκεια της στα αγγλικά τέθηκε υπό αμφισβήτηση το 2020 μετά από μια σειρά άρθρων από τσεχικά πρακτορεία ειδήσεων. Περαιτέρω ανησυχίες προέκυψαν από την άρνηση της υπουργού να πραγματοποιήσει συνεντεύξεις στα αγγλικά και επίσης ανέφερε ότι δεν συμμετείχε σε συναντήσεις της ΕΕ που διεξήχθησαν στα αγγλικά.
Γύρος

Ο γύρος, είναι δημοφιλές έδεσμα στην Ελλάδα Η άφιξη του γύρου στην Ελλάδα αποδίδει το γεγονός στους μικρασιάτες πρόσφυγες από την Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι έφεραν το ντονέρ κεμπάπ μαζί τους μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922-23. Την ίδια περίοδο ήρθε στην Αθήνα και την υπόλοιπη χώρα. Σταδιακά, το ντονέρ μετεξελίχθηκε σε γύρο με την αλλαγή του ονόματος και την απαγόρευση της χρήσης κιμά από την δικτατορία, λίγο πριν την πτώση της. Αφού εξαπλώθηκε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, ταξίδεψε και στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία από Έλληνες πρόσφυγες. Σήμερα, ο γύρος έχει καθιερωθεί στην κορυφή της Ελληνικής κουζίνας, και αποτελεί μαζί με τις παραλλαγές του ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα έτοιμου φαγητού παγκοσμίως. Ελληνικοί φορείς της βιομηχανίας κρέατος, σε συνεννόηση με το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, βρίσκεται σε διαδικασία κατοχύρωσης του γύρου ως Εγγυημένο Παραδοσιακό Ιδιότυπο Προϊόν (ΕΠΙΠ) και ως Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη (ΠΓΕ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Ο γύρος πήρε το όνομά του από την ελληνική λέξη "γύρα", ή αλλιώς περιστροφή, γύρω από τον άξονά της, που κάνει το κρέας στην κατακόρυφη μεταλλική σούβλα όπου περνιέται για να ψηθεί με τη φωτιά στη μια πλευρά. Η λέξη γύρος προέκυψε από την ονομασία του ντονέρ κεμπάπ, η οποία προέρχεται από την τουρκική λέξη "dönmek", που σημαίνει "γυρίζω". Ο γύρος στην Ελλάδα παρασκευάζεται κυρίως με κρέας χοιρινό ή κοτόπουλου, αν και γίνονται παραλλαγές με κρέας αρνιού και κιμά. Προσφέρεται τυλιγμένος σε πίτα, σε μερίδα, σε σκεπαστή πίτα με τυρί και σως ή ως συστατικό σε διάφορες σαλάτες. Συχνά συνοδεύεται από ντομάτα, κρεμμύδι και τηγανητές πατάτες, και κάποια σως (ή αλοιφή στην βόρεια Ελλάδα) όπως τζατζίκι ή γιαούρτι, ροζ ή κίτρινη σως, κέτσαπ και μουστάρδα. Στην Κέρκυρα μπορεί να σερβιριστεί και με σάλτσα στιφάδου, ενώ στην Κρήτη συνοδεύεται από μεγάλη ποσότητα πάπρικας. Ο γύρος έχει πολλές ομοιότητες με το αραβικό σαουαρμά, το μεξικάνικο τάκος αλ παστόρ, και φυσικά το τούρκικο ντονέρ κεμπάπ. Στην Τουρκία, μπορεί κανείς να βρει ντονέρ παρασκευασμένο, πέραν του μοσχαρίσιου κρέατος, και με κοτόπουλο, ψάρι, ή και σουτζούκι. Σερβίρεται σε σάντουιτς από λευκό ψωμί, μέσα σε πίτα, μερίδα, τυλιχτό σε λαβάς με προαιρετικό τυρί και κόκκινη σάλτσα, πάνω σε πιλάφι, ή πάνω σε κομματάκια πίτας και περιχυμένο με γιαούρτι, σάτλσα ντομάτας και λιωμένο βούτυρο (το λεγόμενο "İskender kebap"). Ντόνερ κεμπάπ Σουβλάκι Σαουαρμά Σουβλάκι ή καλαμάκι? «Σάντουιτς ελληνοτουρκικό με γαλλικό ψωμάκι», ΤΑ ΝΕΑ , 09/08/2005, Σελ.: N16
Γουσταύος Αδόλφος Φρειδερίκος Γουΐλχελμ φον Έσσεν

Ο Γουσταύος Αδόλφος Φρειδερίκος Γουΐλχελμ φον Έσσεν (Σουηδικα: Gustaf Adolf Fredrik Wilhelm von Essen) , (15 Ιουλίου 1803 – 3 Οκτωβρίου 1874), ήταν Σουηδός Αυλικός, Στρατιωτικός και Αρχιθαλαμηπόλος στο Σουηδικό Παλάτι.

 Ήταν γιος του Βαρόνου και Κόμη Χανς Χέντρικ φον Έσσεν και της βαρόνης Χεδβίγης Καρλόττας φον Κράσσον. Ήταν μορφωμένος και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας, όπου πήρε πτυχίο θεολογίας και Καγκελαρίου, ενώ συνέχισε της σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν της Γερμανίας. Παντρεύτηκε την Ίντα Μαρία φον Ρέχαουσεν (13 Μαρτίου 1811 – 2 Μαΐου 1893) στις 7 Απριλίου 1831 στη Στοκχόλμη. Ανάμεσα στα παιδιά που απέκτησαν, ήταν ο Χανς Χέντρικ φον Έσσεν. Το 1826 έγινε αρχιθαλαμηπόλος της βασίλισσα Ντεζιρέ Κλαρί, το 1827 Βασιλικός Ιπποκόμος, το 1838 Ταγματάρχης, το 1839 Αρχιστράτηγος στο Σκανδιναβικό Σύνταγμα Χούσαρ της Σκάνας, το 1841 Υπολοχαγός-Συνταγματάρχης και το 1848 Συνταγματάρχης και Διοικητής του Συντάγματος Χούσαρ της Σκάνας. Όταν ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας παντρεύτηκε την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ το 1854, ο φον Έσσεν στάλθηκε ως Σουηδός απεσταλμένος για να τον συγχαρεί. Παρευρέθηκε επίσης για λογαριασμό της Σουηδίας στη στέψη του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β' το 1856 και του βασιλιά Γουλιέλμου Α΄ της Γερμανίας, στο Βερολίνο το 1861. Από το 1834 έως το 1843, ο Γουσταύος Αδόλφος Φρειδερίκος είχε στην ιδιοκτησία του το Κάστρο Ουλβσούντα της Μπρόμμας , στα δυτικά της Στοκχόλμης. Επίσης, κληρονόμησε το Κάστρο Βικ από τον πατέρα του, και εκεί σύλλεξε μια ποικιλία από πολύτιμους πίνακες, όπλα και αντίκες. Ο Γουσταύος Αδόλφος Φρειδερίκος Γουΐλχελμ φον Έσσεν απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου 1874, στο Κάστρο Βικ, στην Άπλαντ της Ουψάλας. Το Ημερολόγιο Ευγενών του 1923 (Στα Σουηδικά) Hildebrand, Bengt: Ο Γουσταύος Αδόλφος Φρειδερίκος Γουΐλχελμ φον Έσσεν, στο Σουηδικό βιογραφικό λεξικό.(Στα Σουηδικά) Γενεαλογία των Anreps
Ελευθερές Λάρισας

Οι Ελευθερές είναι χωριό του νομού Λάρισας. Βρίσκεται σε απόσταση 11 χιλιόμετρα από την πόλη της Λάρισας και συνορεύει με τα χωριά Κοιλάδα, Τερψιθέα και Μεσοράχη. Έχει κτιστεί σε υψόμετρο 95 μέτρων.

 Ευρήματα της Νεολιθικής και Κλασικής εποχής εντοπίστηκαν στη λοφώδη περιοχή ΝΔ του χωριού. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του χωριού αποτελείται από ντόπιους πληθυσμούς. Κύρια ενασχόληση των κατοίκων του χωριού είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη οικιστική ανάπτυξη στο χωριό όπου λειτουργεί διθέσιο Δημοτικό σχολείο καθώς και Νηπιαγωγείο. Καφενεία, ταβέρνες και πρατήρια εξυπηρετούν τους κατοίκους του χωριού. Στα βόρεια του οικισμού, στην τοποθεσία Μεγάλη Βρύση, όπου το εκκλησάκι του Αγ. Χαραλάμπους, γίνεται κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου (10/2) και με την ευκαιρία μοιράζεται στους παρευρισκόμενους βρασμένο ρύζι και κρασί. Άλλα δύο πανηγύρια γίνονται στη μνήμη των Αγ. Κοσμά του Αιτωλού (24/8) και Βησσαρίωνος του Θαυματουργού (15/9). Δημοτικό Διαμέρισμα Ελευθερών, Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λάρισας
Τάταροι του Βόλγα

Οι Τάταροι του Βόλγα είναι έθνος τουρκικής καταγωγής στην περιοχή Βόλγα-Ουραλίων της Ρωσίας. Οι Τάταροι του Βόλγα διαιρούνται σε διάφορες υποομάδες. Οι Τάταροι του Βόλγα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνότητα της Ρωσίας μετά τους Ρώσους. Οι Τάταροι του Βόλγα αποτελούν το 53% του πληθυσμού του Ταταρστάν και το 25% του πληθυσμού του Μπασκορτοστάν.

 Οι Τάταροι που κατοικούν στην δημοκρατία του Ταταρστάν (ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας) αποτελούν το ένα τρίτο των Τατάρων που ζουν σε όλο το κόσμο. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα των Τατάρων δεν ζει στο Ταταρστάν. Μερικές ταταρικές κοινότητες εκτός Ταταρστάν αναπτύχθηκαν πριν το ξέσπασμα της Ρωσικής Επανάστασης του 1917, καθώς οι Τάταροι εξειδικεύονταν στο εμπόριο.Η ετυμολογία του εθνωνύμιου "Τάταροι" δεν είναι ξεκάθαρα γνωστή. Σύμφωνα με μια θεωρία, η λέξη "Τάταροι" προέρχεται από την κινεζική λέξη "τα-ταν" ή "ντα-νταν". Σύμφωνα με την ίδια θεωρία η λέξη πέρασε στα μογγολικά και από εκεί εξαπλώθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχει και μια άλλη θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι η λέξη "Τάταροι" είναι τουρκικής προέλευσης. Το εθνωνύμιο "Τάταροι" εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 5ο αιώνα μ.Χ..Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα πολλοί Τάταροι έγιναν Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Το 1552, μετά την άλωση του Καζάν, οι Ρώσοι κατέλυσαν το ταταρικό κράτος. Από τότε οι Τάταροι είναι Ρώσοι υπήκοοι. Επειδή οι Ρώσοι συνέδεαν τους Τατάρους με το κράτος της Χρυσής Ορδής (το οποίο κατέκτησε τμήματα της Ρωσίας τον 13ο αιώνα), οι Ρώσοι ανέπτυξαν αρνητικά στερεότυπα για τους Τατάρους. Στην σύγχρονη ρωσική κοινωνία κάποια αρνητικά στερεότυπα για τους Τατάρους έχουν διατηρηθεί. Μερικοί Τάταροι διανοούμενοι προσπαθούν να συνδέσουν την ταταρική κληρονομιά με τους Βουλγάρους του Βόλγα, τουρκικό φύλο που κατοικούσε στα εδάφη του σημερινού Ταταρστάν τον μεσαίωνα. Κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, οι Ρώσοι χρησιμοποιούσαν το εθνωνύμιο "Τάταροι" για όλους τους τουρκικούς λαούς που ζούσαν στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, στα χρόνια που προηγήθηκαν της ίδρυσης της ΕΣΣΔ οι τουρκικοί λαοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τον εθνικό προσδιορισμό "Τάταροι". Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ξεκίνησε η αποκατάσταση του εθνωνυμίου "Τάταροι", οι Τάταροι του Βόλγα αυτοπροσδιορίζονταν ως Μουσουλμάνοι. Πριν τα τέλη του 19ου αιώνα, οι Ρώσοι αξιωματούχοι χρησιμοποιούσαν την λογοτεχνική μορφή της ταταρικής γλώσσας για να επικοινωνήσουν με τους τουρκικούς πληθυσμούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η συμβολή των Τατάρων του Βόλγα στα μουσουλμανικά εθνικά και πολιτιστικά κινήματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ήταν σημαντική. Η συμβολή των Τατάρων του Βόλγα στα ρωσικά (και μετέπειτα σοβιετικά) μουσουλμανικά εθνικά και πολιτιστικά κινήματα συνέχισε να είναι σημαντική και μετά την Ρωσική Επανάσταση του 1917. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι αρχές στην Δημοκρατία του Ταταρστάν προσπαθούν να αναιρέσουν τον εκρωσισμό που υπέστη το Ταταρστάν κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου.
Μαλάνζε

Το Μαλάνζε (πορτογαλικά: Malanje‎) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην Ανγκόλα, με πληθυσμό 455.000 κατοίκους (απογραφή 2014), και δήμος με πληθυσμό 506.847 κατοίκους (απογραφή 2014). Βρίσκεται 380 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της χώρας Λουάντα. Κοντά στην πόλη βρίσκονται οι καταρράκτες Καλαντούλα, οι βραχώδεις σχηματισμοί του Πούνγκο Αντόνγκο και το φράγμα Καπάντα.

 Οι Πορτογάλοι έποικοι ίδρυσαν το Μαλάνζε τον 19ο αιώνα. Η κατασκευή του σιδηροδρόμου από τη Λουάντα προς το Μαλάνζε και τα εύφορα υψίπεδα, ξεκίνησε το 1885. Η περιοχή του Μαλάνζε περιλάμβανε την κύρια περιοχή παραγωγής βαμβακιού της Πορτογαλικής Δυτικής Αφρικής και ηγούνταν την πρόοδο της από την αρχή. Η πόλη αναπτύχθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα ως μια σημαντική feira (υπαίθρια αγορά) στο κύριο οροπέδιο της Πορτογαλικής Ανγκόλας, μεταξύ της Λουάντα, 350 χιλιόμετρα στα δυτικά, και στην κοιλάδα του ποταμού Οκαβάνγκο, που κατοικούνταν από άτομα της φυλής των Αμπούντου, 200 χιλιόμετρα στα ανατολικά. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.134 μέτρων, η πόλη είχε τροπικό κλίμα μεγάλου υψομέτρου, ιδανικό για πολλές γεωργικές παραγωγές. Η πόλη αναπτύχθηκε ως ένα σημαντικό κέντρο γεωργίας, μεταποίησης, εμπορίου και υπηρεσιών. Στη γεωργική παραγωγή της περιοχής περιλάμβανε βαμβάκι, υφάσματα, καφέ, φρούτα και καλαμπόκι, ενώ διέθετε κινηματογράφο, νοσοκομείο, σιδηροδρομικό σταθμό και αεροδρόμιο ως υποδομές. Το Εθνικό Πάρκο Κανγκαντάλα, ιδρύθηκε από τις πορτογαλικές αρχές στις 25 Ιουνίου 1970, και είχε προηγουμένως χαρακτηριστεί ως αναπόσπαστο φυσικό καταφύγιο στις 25 Μαΐου 1963. Η απόσυρση των Πορτογάλων σε συνδυασμό με την ανεξαρτησία της Ανγκόλας το 1975 και, αργότερα, ο εμφύλιος πόλεμος της Ανγκόλας (1975–2002), παρεμπόδισε σοβαρά την παραγωγή βαμβακιού καθώς και την παραγωγή καφέ και καλαμποκιού (αραβόσιτος). Το Μαλάνζε καταστράφηκε μερικώς κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αλλά οι προσπάθειες ανοικοδόμησης τα χρόνια μετά το τέλος της σύγκρουσης έχουν βελτιώσει τις υποδομές στην πόλη και στα περίχωρά της. Το κλίμα είναι κυρίως υγρό, με μέσες θερμοκρασίες μεταξύ 20 και 24 °C και βροχοπτώσεις 90 με 130 χιλιοστά στην περίοδο των βροχών (Οκτώβριος έως Απρίλιος). Κοντά στην πόλη βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Κανγκαντάλα, το οποίο ιδρύθηκε από τις πορτογαλικές αρχές στις 25 Ιουνίου 1970 για να προστατεύσει την γιγαντιαία μελανόχρωμη αντιλόπη που ανακαλύφθηκε το 1963. Όσον αφορά τα θρησκευτικά κτίρια, υπάρχει η Ευαγγελική Εκκλησία στο Κεσούα και ταφικά κτίσματα, όπως ο τάφος της βασίλισσας Άνα ντε Σόουζα Νζίνγκα Μπάντε και ο τάφος του Ζοζέ ντο Τελιάντο, ενός Ρομπέν των Δασών της περιοχής. Ο Ζοζέ ντο Τελιάντο ήταν Πορτογάλος που εξορίστηκε στην Ανγκόλα ο οποίος στην εποχή της αποικιοκρατίας συνήθιζε να κλέβει από πλούσιους λευκούς και να διανέμει σε φτωχούς μαύρους. Αξιοθέατο επίσης αποτελεί το Φόρτε ντε Καμπατουκίλα. Το αεροδρόμιο του Μαλάνζε χτίστηκε κατά την αποικιακή εποχή. Η κατασκευή του σιδηροδρόμου από τη Λουάντα προς το Μαλάνζε, και τα εύφορα υψίπεδα, ξεκίνησε το 1885. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 2002, αναμενόταν να είναι ο τερματικός σταθμός ενός σιδηροδρόμου από την πρωτεύουσα και το λιμάνι της Λουάντα μόλις ολοκληρωθεί η ανοικοδόμηση.
F1 (βιντεοπαιχνίδι)

Το F1 είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε από την Lankhor και εκδόθηκε από την Domark Software. Κυκλοφόρησε το 1993 για τα Amiga, Sega Mega Drive, Master System, Game Gear και Atari ST. Δέχτηκε μια συνέχεια το 1994, με όνομα F1 World Championship Edition, ενώ η μηχανή παιχνιδιού του είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στο Kawasaki Superbike Challenge. Ήταν γνωστό ως ένα από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια αγώνων στην κονσόλα, κυρίως λόγω της γρήγορης μηχανής του.

 Ο παίκτης μπορεί να εξασκηθεί σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι, να παίξει στη λειτουργία arcade ή όλο το πρωτάθλημα, που μπορεί να αποτελείται από οποιοδήποτε αριθμό των κομματιών, από ένα μόνο με την πλήρη δώδεκα. Υπάρχουν τέσσερα επίπεδα δυσκολίας, Novice, Amateur, Professional και Expert, με το καθένα από αυτά να αυξάνει όχι μόνο την ταχύτητα του παίκτη και των ανταγωνιστών, αλλά μειώνει επίσης την ανοχή στη βλάβη του αυτοκινήτου. Μαζί με μια λειτουργία split-screen δύο παικτών, υπάρχει μια λειτουργία "turbo" που αυξάνει την αίσθηση της ταχύτητας μειώνοντας τα sprites και πολύγωνα και εκτελεί το παιχνίδι με μεγαλύτερη ταχύτητα. Πριν και μετά τον αγώνα ο παίκτης μπορεί να ρυθμίσει τη σκληρότητα του ελαστικού, τη γωνία πτέρυγας και τη διαβίβαση, και μπορεί να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το παιχνίδι εάν ο παίκτης αποτύχει να κάνει ένα pitstop για να αντικαταστήσει φθαρμένα ελαστικά, ή απλά να υπερθερμαίνεται ο κινητήρας με συνεχές κατέβασμα σε υψηλή ταχύτητα, αισθητό από ένα δυνατό θόρυβο σφυρίγματος. Η CU Amiga έδωσε στην έκδοση Amiga μια βαθμολογία 84% και το χαρακτήρισε ως "ένα υπέροχο παιχνίδι δύο παικτών, αλλά ωχριά λίγο σε σόλο." Το περιοδικό Mega τοποθέτησε το παιχνίδι στη θέση #17 στη λίστα των πιο κορυφαίων παιχνιδιών Mega Drive όλων των εποχών. F1 στο MobyGames
Ιστορία δύο πόλεων

Το Ιστορία δύο πόλεων (πρωτότυπος τίτλος: A Tale of Two Cities) είναι βρετανικό μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς, το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1859. Η πλοκή του εξελίσσεται μεταξύ Λονδίνου και Παρισίου, πριν τα και κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Γαλλικής Επανάστασης. Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματα του συγγραφέα, και ένα από τα πιο επιτυχημένα σε πωλήσεις βιβλία όλων των εποχών, αφού πούλησε, συνολικά, 200 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και είναι στην κορυφή της λίστας των βιβλίων με τα περισσότερα αντίτυπα.

 A Tale of Two Cities at Internet Archive. Ελεύθερο βιβλίο A Tale of Two Cities στο Project Gutenberg A Tale of Two Cities – The original manuscript of the novel, held by the Victoria and Albert Museum (requires Adobe Flash). 'Dickens: A Tale of Two Cities', lecture by Dr. Tony Williams on the writing of the book, at Gresham College on 3 July 2007 (with video and audio files available for download, as well as the transcript). Analysis of A Tale of Two Cities on Lit React Αρχειοθετήθηκε 2016-11-18 στο Wayback Machine.
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1920

Ο πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1920 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920. Συνολικά, 2.626 αθλητές από 29 χώρες έλαβαν μέρος σε 156 αγωνίσματα των 22 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στην Αμβέρσα του Βελγίου, το διάστημα 14 Αυγούστου έως 12 Σεπτεμβρίου 1920. Από τις 29 συμμετέχουσες χώρες, οι 22 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1920 - Αμβέρσα (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1920 Summer Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1920_1». olympanalyt.com.
Μάνδρες Κιλκίς

Οι Μάνδρες είναι χωριό του Νομού Κιλκίς. Διοικητικά εντάσσεται στο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Γαλλικού. Παλαιότερα ήταν έδρα της Κοινότητας Μανδρών. Βρίσκεται 17 χιλιόμετρα νότια του Κιλκίς και 32 χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης, επί της Παλαιάς Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Κιλκίς. Εξαιτίας εγγύτητας με τη πόλη της Θεσσαλονίκης ο πληθυσμός είναι αστικοποιημένος, ενώ οι αγροτικές δραστηριότητες έχουν συρρικνωθεί. Με βάση τα στοιχεία της πληθυσμιακής απογραφής του 2001 στον πρωτογενή τομέα απασχολείται το 6% του ενεργού πληθυσμού, ενώ στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα το 39% και το 54% αντίστοιχα. Παλαιότερα η κυριότερη αγροτική δραστηριότητα των κατοίκων του χωριού ήταν η σηροτροφία.

 Το χωριό είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στο οροπέδιο του Όρους Καμήλα σε υψόμετρο 100 μέτρων, ενώ σε μικρή απόσταση δυτικά του βρίσκεται ο Γαλλικός ποταμός και η Πικρολίμνη. Το χωριό ξανακτίστηκε το έτος 1914 πάνω στα ερείπια του κατεστραμμένου χωριού Αμπάρκιοϊ (Хамбаркьой). Στην ίδια περιοχή υπήρχε κατά την ρωμαϊκή περίοδο οικισμός. Οι πρώτοι κάτοικοι των Μανδρών ήταν πρόσφυγες από την Κωμόπολη Μανδρίτσα (Мандрица) της Θράκης, που πλέον υπάγεται στο κράτος της της Βουλγαρίας, μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ. Οι πρόγονοι τους ήταν Αρβανίτες δίγλωσσοι, καθώς μιλούσαν Ελληνικά και Αρβανίτικα. Κατά την παράδοση και σύμφωνα με την άποψη ορισμένων ιστορικών η καταγωγή τους προέρχεται από την περιοχή της Ηπείρου, και πιο συγκεκριμένα της Κορυτσάς (Βιθκούκι, Μοσχόπολη) και του Σουλίου Θεσπρωτίας. Ωστόσο εξαιτίας των επιμειξιών τους με άλλες πληθυσμιακές ομάδες, η αρχική τους ταυτότητα έχει πλέον απολεσθεί. Σήμερα το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα τείνει να εξαφανισθεί καθώς ομιλείται από ορισμένους ηλικιωμένους κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου, στις 19 Ιουνίου 1913 στις μάχες Κιλκίς - Λαχανά, εδώ οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις συνάντησαν τις πρώτες αντιστάσεις από τις αντίστοιχες βουλγαρικές, καθώς κινούνταν προς την απελευθέρωση του Κιλκίς. Κατά την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 475 κατοίκους, ενώ σε απογραφές του παρελθόντος ο πληθυσμός είχε ως εξής: Στις Μάνδρες δραστηριοποιούνται δυο σύλλογοι: Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μανδρών δραστηριοποιείται ενεργά, μέσου πολιτιστικών εκδηλώσεων αλλά και αναβίωσης παραδοσιακών εθίμων όπως το (έθιμο του Λαζάρου) καθώς και το (έθιμο του Μπέη), επιπλέον διατηρεί λογογραφική έκθεση καθώς και τράπεζα αίματος. Το 2013 με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την επανίδρυση του χωριού, πραγματοποήθηκε εορταστικό παραδοσιακό γλέντι. Το 1864 ανεγέρθη ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου μαζί με το καμπαναριό του. Επιπλέον σε δασύλλιο πλησίον του χωριού λειτουργεί το Παρεκκλήσιο της Αναστάσεως του Κυρίου. Ενώ το κέντρο του οικισμού κοσμεί ένας παραδοσιακός μύλος. Μ. Μαραβελάκη, Α. Βακαλόπουλου. "Οι προσφυγικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Θεσσαλονίκης". Ανατύπωση Εκδόσεις Βάνιας. Θεσσαλονίκη, 1993. Απόστολος Μαϊκίδης. "Μανδρίτσα. Η κωμόπολις που έσβησε." Σημειώσεις - Αναμνήσεις - Παράδοσις. Θεσσαλονίκη, 1972.Απόστολος Μαϊκίδης. "Η βιοτεχνία στη Μανδρίτσα Αν. Θράκης", Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης. Ημερολόγιο- Λεύκωμα, 4, 1985-1986. Δήμος Γαλλικού
Βίκτορ Γιούστσενκο

Ο Βίκτορ Αντρίγιοβιτς Γιούστσενκο (Віктор Андрійович Ющенко, 23 Φεβρουαρίου 1954) είναι Ουκρανός πολιτικός και ο 3ος πρόεδρος της Ουκρανίας (από το 2005 ως το 2010). Ήταν ο κύριος υποψήφιος της αντιπολίτευσης ως αρχηγός του Κόμματος "Η δική μας Ουκρανία" (Наша Україна - Νασα Ουκραγίνα) στις εκλογές του 2004. Ανακηρύχθηκε νικητής των επαναληπτικών εκλογών του Δεκεμβρίου 2004, με 52% έναντι 44% για το Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Ήταν Πρωθυπουργός της Ουκρανίας την περίοδο 1999-2001. Οι υποστηρικτές του φορούν πορτοκαλί κορδέλες. Ήρθε στην επιφάνεια σκάνδαλο απόπειρας δηλητηρίασής του με διοξίνες. Ορκίστηκε Πρόεδρος της Ουκρανίας στις 23 Ιανουαρίου του 2005.

 Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 17 Ιανουαρίου 2010, ο Γιανουκόβιτς προηγήθηκε με 35,32% των ψήφων ο έναντι 25,05% για την πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο. Ο απερχόμενος πρόεδρος Γιούστσενκο ήρθε 5ος με 5,45% των ψήφων. Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Δηλητηρίαση Το Σεπτέμβριο του 2004, ο Γιούστσενκο αρρώστησε βαριά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε κλινική της Βιέννης για θεραπεία. Διαγνώστηκε με οξεία παγκρεατίτιδα, με σοβαρές οιδηματώδεις μεταβολές, λόγω ιογενούς λοίμωξης. Ανιχνεύτηκαν επίσης χημικές ουσίες οι οποίες δεν υπάρχουν στα συνηθισμένα τρόφιμα. Ο Γιούστσενκο ισχυρίζεται ότι δηλητηριάστηκε από τις κυβερνητικές υπηρεσίες της Ουκρανίας. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε από τη δηλητηρίαση, ενώ ανακαλύφθηκε ότι τα επίπεδα διοξινών στο αίμα του Γιούστσενκο ήταν 6.000 υψηλότερα από το κανονικό όριο. Ο Γιούστσενκο υποβλήθηκε σε θεραπείες για την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης και μετά το 2005 το πρόσωπό του επανήλθε στο αρχικό του μέγεθος, αλλά τα σημάδια της δηλητηρίασης παραμένουν ευδιάκριτα ακόμη και σήμερα. Ο Γιούστσενκο ανέφερε ότι η δηλητηρίαση προκλήθηκε μετά από γεύμα που είχε στις 5 Σεπτεμβρίου 2004 με ανώτατα στελέχη των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών. Συγκεκριμένα είπε ότι ενώ όλοι οι προσκεκλημένοι κατανάλωσαν φαγητό από ένα μεγάλο κοινό πιάτο, αλλά το επιδόρπιο σερβιρίστηκε σε ξεχωριστά πιάτα. Μόλις το τελείωσε, ο Γιούστσενκο ανέφερε ότι τον έπιασε σφοδρός πονοκέφαλος, οποίος εξελίχτηκε αφόρητος και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το τραπέζι. Μετά από λίγη ώρα, το πρόσωπό του άρχισε να πρήζεται και να γίνεται μπλε, καθώς το δηλητήριο επέδρασε άμεσα στον οργανισμό του.
ISCED

Η Διεθνής Πρότυπη Ταξινόμηση της Εκπαίδευσης είναι έγγραφο που προορίζεται για την ταξινόμηση και την παρουσίαση στατιστικών δεδομένων συγκρίσιμα σε διεθνές επίπεδο. Η τρέχουσα έκδοση υιοθετήθηκε το 2011 από τη Γενική διάσκεψη της UNESCO, ενώ η προηγούμενη υιοθετήθηκε το 1997. Καλύπτει τα επίπεδα εκπαίδευσης 0 (προσχολική εκπαίδευση) έως 8 (διδακτορικές σπουδές).

 A new ISCED: Reflecting today's education systems // Classifications Newsletter. Αρχειοθετήθηκε 2017-04-20 στο Wayback Machine. Number 27, August 2011 Αρχειοθετήθηκε 2017-04-20 στο Wayback Machine. pp. 3-5 Картирование страновых систем образования по МСКО Αρχειοθετήθηκε 2016-11-30 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) Раздел МСКО на портале ЮНЕСКО Αρχειοθετήθηκε 2016-11-28 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) МСКО 2011 Αρχειοθετήθηκε 2017-03-28 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) Области образования и профессиональной подготовки 2013 (МСКО-О 2013). Сопроводительное руководство к МСКО 2011 Αρχειοθετήθηκε 2017-02-04 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) ЧаВо Αρχειοθετήθηκε 2016-11-27 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά)
Μαγκνταλένα Σαμοζβάνιετς

Η Μαγκνταλένα Σαμοζβάνιετς (Magdalena Samozwaniec, 26 Ιουλίου 1894, Κρακοβία - 20 Οκτωβρίου 1972, Βαρσοβία), το γένος Κόσακ (Kossak), ήταν Πολωνή συγγραφέας. Η οικογένεια Κόσακ είναι γνωστή για πολλούς καλλιτέχνες, όπως ο πατέρας της Βόιτσιεχ Κόσακ, ο αδελφός της Γέζι Κόσακ και η αδελφή της Μαρία Παβλικόβσκα-Γιασνοζέβσκα.

 Na ustach grzechu: powieść z życia wyższych sfer towarzyskich (Στο χείλος της αμαρτίας ένα μυθιστόρημα από τις υψηλότερες κοινωνικές σφαίρες), Κρακοβία 1922 Czy chcesz być dowcipny? Straszliwe opowieści „na wesoło” (Θες να είσαι αστείος; Τρομακτικές ιστορίες «για πλάκα»), Βαρσοβία 1923 Malowana żona, Βαρσοβία 1924 Kartki z pamiętnika młodej mężatki, Βαρσοβία 1926 Starość musi się wyszumieć, Βαρσοβία 1926 Mężowie i mężczyźni (Σύζυγοι και άντρες), Βαρσοβία 1926 O kobieci, która znalasła kochanka: powieść osnuta na tle najbliższej, neokreślonej bliżej przyszłości. Rzecz dzieje się w Krakowie, Βαρσοβία 1930 Wielki szlem: powieść tylko dla brydżystów, Βαρσοβία 1933 O dowcipnym mężu dobrej Ludwiki: powieść, Βαρσοβία 1933 Ponura materialistka: nowele, Πόζναν 1934 Świadome ojcostwo (Συνειδητή πατρότητα), Βαρσοβία 1936 Maleńkie karo karmiła mi żona, Βαρσοβία 1937 Wróg kobiet (Εχθρός των γυναικών), Βαρσοβία 1938 Piękna pani i brzydki pan (Όμορφη κυρία και άσχημος κύριος), Βαρσοβία 1939 Królewna Śmieszka (Πριγκίπισσα γλάρος), Κρακοβία 1942 Fraszki Magdaleny Samozwaniec. Wiek XX, Κρακοβία 1944 Tylko dla kobiet (Μόνο για γυναίκες), Κατοβίτσε, 1946 Błękitna krew (Μπλε αίμα), Κρακοβία 1954 Moja wojna trzydziestoletnia (Τα τριάντα χρόνια πολέμου μου), Βαρσοβία 1954 Maria i Magdalena (Μαρία και Μαγδαληνή), Κρακοβία 1956 Tylko dla mężczyzn (Μόνο για άνδρες), Κατοβίτσε 1958 Młodość nie radość: powieść satyryczna, Βαρσοβία 1960 Czy pani mieszka sama? (Ζείτε μόνοι σας;), Κατοβίτσε 1960 Pod siódmym niebem (Κάτω από τον έβδομο ουρανό), Βαρσοβία 1960 Tylko dla dzieci: wiersze i bajki satyryczne dla młodszych i starszych (Μόνο για παιδιά: ποιήματα και σατιρικά παραμύθια για μικρούς και μεγάλους), Κρακοβία 1960 Komu dziecko, komu; Powieść satyryczno-obyczajowa (Ποιανού το παιδί, ποιανού; Ένα σατιρικό μυθιστόρημα συμπεριφοράς), Βαρσοβία 1963 Tylko dla dziewcząt (Μόνο για κορίτσια), Βαρσοβία 1966 Szczypta soli, szczypta bliźnich (Μια πρέζα αλάτι, μια πρέζα άλλων), Βαρσοβία 1968 Krystyna i chłopy (Η Κριστίνα και τα παιδιά), Βαρσοβία 1969 Zalotnica niebieska, Βαρσοβία 1973 Łyżka za cholewą, a widelec na stole: mała kulinarna silva rerum, Κρακοβία 1974 Angielska choroba (Αγγλική ασθένεια), Βαρσοβία 1983 Baśnie (Παραμύθια), Βαρσοβία 1987 Ράφαου Ποντράζα, Wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec, Ινστιτούτο Wydawniczy PIW ISBN 978-83-06-03080-8
Πραστειό Λευκωσίας

Το Πραστειό είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Το Πραστειό, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 2 συνοικίες: Άγιος Γεώργιος Νέο Λιβάδι «Prastio». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2006-07

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2006–07 ξεκίνησε στις 19 Νοεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου 2007 με την διεξαγωγή της τελευταίας αγωνιστικής της τελικής φάσης. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Βουλιαγμένη για όγδοη φορά στην ιστορία της.

 Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων Η Α1 Γυναικών 2006–07 στο water-polo.gr Η Τελική Φάση της Α1 Γυναικών 2006–07 στο water-polo.gr
Μοντέστας Παουλάουσκας

Ο Μοντέστας Φέλιξοβιτς Παουλάουσκας (λιθ.: Modestas Paulauskas, ρωσ.: Модестас Феликсович Паулаускас, γεννήθηκε 19 Μαρτίου 1945) είναι Σοβιετικός / Λιθουανός πρώην καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ.Ως παίκτης, ήταν ο νεότερος πολυτιμότερος παίκτης στην ιστορία του Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων, καθώς ήταν μόλις 20 ετών όταν κέρδισε το βραβείο. Είναι γνωστός ως ένας από τους καλύτερους Λιθουανούς καλαθοσφαιριστές όλων των εποχών και για την εξαιρετική ικανότητα στο ντριμπλάρισμα. Επιλέχθηκε ως Λιθουανός Αθλητής της Χρονιάς επτά φορές (ρεκόρ), από το 1965 έως το 1967 και από το 1969 έως το 1972. Ως παίκτης της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο. Το 1991, ανακηρύχθηκε ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στο FIBA Hall of Fame.

 Ο Παουλάουσκας πέρασε ολόκληρη τη σταδιοδρομία του στη Ζάλγκιρις Κάουνας, παρά το γεγονός ότι έλαβε την προσοχή από ομάδες που εδρεύουν στη Δυτική Ευρώπη και το NBA. Δεν μπορούσε να ενταχθεί σε κάποια από αυτές, καθώς η Λιθουανία ανήκε στη Σοβιετική Ένωση εκείνη την εποχή, και οι παίκτες δεν μπορούσαν να αγωνιστούν ελεύθερα στο εξωτερικό. Του ζητήθηκε επίσης να μετακινηθεί στην κύρια αντίπαλο της Ζάλγκιρις Κάουνας, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ο Παουλάουσκας αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1965 έχοντας μέσο όρο 13,8 πόντους. Στον τελικό με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία 58–49 ήταν πρώτος σκόρερ με 16 πόντους. Ήταν από τους πρωταγωνιστές της κατάκτησης του πρώτου τίτλου των Σοβιετικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1967, έχοντας μέσο όρο 13,8 πόντους (πρώτος σκόρερ της ομάδας) και συμπεριλαμβανομένος στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης. Ήταν μέλος της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 όπου ήταν και πρώτος σκόρερ της ομάδας με μέσο όρο 16,0 πόντους και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Συνολικά κατέκτησε 10 μετάλλια αγωνιζόμενος με το εθνόσημο. Ο Παουλάουσκας έγινε ο αρχηγός της εθνικής ομάδας το 1969. Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Παουλάουσκας εργάστηκε ως προπονητής των «μικρών» Εθνικών Σοβιετικής Ένωσης από το 1977 έως το 1989. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν ο προπονητής της Ζάλγκιρις Κάουνας. Μετά από αυτό, ήταν προπονητής σε σχολεία, τόσο στη Λιθουανία όσο και στη Ρωσία. Ολυμπιακοί Αγώνες χρυσό μετάλλιο (1972) Ολυμπιακοί Αγώνες χάλκινο μετάλλιο (1968) 2 × Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης χρυσό μετάλλιο (1967, 1974) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης χάλκινο μετάλλιο (1970) 4 × Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης χρυσό μετάλλιο (1965, 1967, 1969, 1971) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης χάλκινο μετάλλιο (1973) MVP Ευρωμπάσκετ (1965) 3 × Μικτή Ευρώπης (1969, 1971, 1972) FIBA : Οι 50 Σπουδαιότεροι καλαθοσφαιριστές όλων των εποχών (1991) INTERVIU: M.Paulauskas: "Noriu būti reikalingas" (FOTO). Eurobasket.lt. (λιθουανικά) Modestas PAULAUSKAS. Kauno diena. (λιθουανικά) Προφίλ παίκτη στη FIBA
Σολ ελάσσονα

Η Σολ ελάσσονα είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από σολ και αποτελείται από τις νότες σολ, λα, σι ύφεση, ντο, ρε, μι ύφεση και φα. Έχει οπλισμό δύο υφέσεις. Η σχετική της είναι η Σι ύφεση μείζονα και η ομώνυμή της η Σολ μείζονα. Η αιολική κλίμακα Σολ ελάσσονα είναι η εξής: Για τις αλλαγές που απαιτούνται ώστε να γίνει η κλίμακα αρμονική ή μελωδική, χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες αλλοιώσεις. Οι κλίμακες Σολ ελάσσονα αρμονική και μελωδική είναι οι εξής:

 Η Σολ ελάσσονα θεωρείται η κλίμακα μέσω της οποίας ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ εξέφρασε καλύτερα τη θλίψη και την τραγικότητα και πολλά από τα έργα του σε ελάσσονες τονικότητες είναι σε Σολ ελάσσονα, όπως το Κουαρτέτο για πιάνο No. 1 και το Κουιντέτο εγχόρδων No. 4. Αν και ο Μότσαρτ χρησιμοποίησε διάφορες ελάσσονες κλίμακες στις συμφωνίες του, η Σολ ελάσσονα είναι η μόνη ελάσσονα κλίμακα την οποία χρησιμοποίησε ως κύρια στις αριθμημένες συμφωνίες του (25η και η περίφημη 40ή). Στην κλασική εποχή, οι συμφωνίες σε Σολ ελάσσονα εκτελούνταν σχεδόν πάντα από τέσσερα κόρνα, δύο σε σολ και δύο άλτο σε σι ύφεση. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των συμφωνιών σε Σολ ελάσσονα που παρατηρήθηκε στην 25η και 40ή του Μότσαρτ ήταν η επιλογή της Μι ύφεση μείζονας, η υποδεσπόζουσα της σχετικής μείζονας Σι ύφεση, για το αργό μέρος, με άλλα παραδείγματα να περιλαμβάνουν την 39η του Γιόζεφ Χάυντν και η συμφωνία σε Σολ ελάσσονα του Γιόχαν Μπάμπτιστ Βάνχαλ, που γράφτηκε πριν από το 1771. Κλίμακα (τονικότητα) Μείζονα και ελάσσονα κλίμακα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα G minor στο Wikimedia Commons
Άγιος Δημήτριος Κορώνης

Ο Άγιος Δημήτριος (Μπλανέικα) είναι εγκαταλελειμμένο χωριό στη Δημοτική Ενότητα Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος. Απέχει 2 χιλιόμετρα από την Υάμεια, 2,5 χιλιόμετρα από το Ακριτοχώρι και 4 χιλιόμετρα από την Χρυσοκελλαριά.

 Αρκουδόρεμα Αρκαδίας Παναγία Αρκουδορέματος Αρκαδίας Δήμος Κολωνίδων Δήμος Κορώνης Κορώνη Αρκουδόρεμα Αρκαδίας, το χωριό των Μπλαναίων που εξαφανίστηκε μέσα στο πράσινο του δάσους (βίντεο στο youtube) Γαρζενίκος - Περιοδική έκδοση για την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά της Ελάτης Αρκαδίας - Τεύχος 1 - Ελάτη, Ιούλιος 2019 (σελ. 372, 373, 601 και 602, από 606))
Αμιτάμπ Μπατσάν

Ο Αμιτάμπ Μπατσάν (अमिताभ बच्चन, 11 Οκτωβρίου 1942 - ...) είναι Ινδός ηθοποιός. Έγινε διάσημος στις αρχές της δεκαετίας του '70 και έκτοτε υπήρξε μια από τις πιο διακεκριμένες φυσιογνωμίες του Ινδικού σινεμά. Ο πιο αναγνωρίσιμος άνθρωπος του κινηματογράφου στην Ινδία, θεωρείται πλέον ο ζωντανός θρύλος του Μπόλιγουντ. Στη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε αναρίθμητα βραβεία και τιμές, ενώ κατέχει ακόμα το ρεκόρ του ηθοποιού με τις περισσότερες υποψηφιότητες για βραβείο Ά' Ανδρικού Ρόλου στα βραβεία Filmfare. Εκτός από ηθοποιός έχει εργαστεί σαν τραγουδιστής πλεϊμπάκ, παραγωγός και τηλεπαρουσιαστής. Υπήρξε εκλεγμένο μέλος του Ινδικού κοινοβουλίου από το 1984 έως το 1987. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Τζάγια Μπαντούρι και έχει δύο παιδιά. Ο γιος του Αμπισέκ Μπατσάν είναι επίσης γνωστός ηθοποιός και παντρεμένος με την πρώην Μις Κόσμος και δημοφιλέστερη ηθοποιό του Μπόλιγουντ, Εσβάρια Ράι.

 Γεννήθηκε στο Αλαχαμπάντ της πολιτείας Ούταρ Πραντές από Ινδούς γονείς της κάστας Καγιάσθα. Ο πατέρας του, Δρ. Χαριβάς Ράι Μπατσάν ήταν γνωστός ποιητής. Η μητέρα του, Τέτζι Μπατσάν, καταγόταν από την πόλη Φαϊζαλαμπάντ που πλέον ανήκει στο Πακιστάν. Βαφτίστηκε Ινκουιλάμπ αλλά αργότερα πήρε το όνομα Αμιτάμπ που σημαίνει "το φως που δεν θα σβήσει ποτέ". Το αληθινό του επώνυμο, Σριβαστάβα επίσης αλλάχτηκε σε Μπατσάν, από το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο λογοτέχνης πατέρας του. Με το όνομα αυτό πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά και έγινε γνωστός με αποτέλεσμα να υιοθετηθεί μετέπειτα από όλη του την οικογένεια. Η μητέρα του αγαπούσε πολύ το θέατρο και τον παρότρυνε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε Αλαχαμπάντ και Νέο Δελχί, είναι κάτοχος διπλού μάστερ στις τέχνες και μπάτσελορ στις θετικές επιστήμες, εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα σαν πράκτορας μεταφορών στην Καλκούτα. Σε ηλικία 27 ετών έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο και λίγα χρόνια αργότερα έγινε ένας από τους διασημότερους ηθοποιούς του Μπόλιγουντ. Ο Αμιτάμπ Μπατσάν στην IMDb
Zsh

Το κέλυφος Z (αγγλικά: Z shell, zsh) είναι ένα κέλυφος του Unix που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα αλληλεπιδραστικό κέλυφος χρήστη καθώς και σαν ένας ισχυρός διερμηνέας γραμμής εντολών για προγραμματισμό σεναρίων. Το Zsh μπορεί να θεωρηθεί ένα επεκτεταμένο κέλυφος Bourne με αρκετές βελτιώσεις, περιλαμβάνοντας μεταξύ άλλων χαρακτηριστικά του bash, του ksh, και του tcsh.

 Η πρώτη έκδοση του zsh γράφτηκε από τον Πολ Φάλσταντ το 1990, όταν ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Το όνομα zsh προέρχεται από τον καθηγητή Ζονγκ Σάο του Γέιλ, που τότε δίδασκε στο Πρίνστον. Ο Πολ Φάλσταντ θεώρησε ότι το όνομα χρήστη του Σάο, "zsh", ήταν ένα καλό όνομα για κέλυφος. Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά: Προγραμματιζόμενη συμπλήρωση των γραμμών εντολών που μπορούν να βοηθούν τον χρήστη να πληκτρολογεί τις επιλογές και τα ορίσματα των πιο κοινών εντολών, με έτοιμη υποστήριξη για εκατοντάδες εντολές Η ιστορία των εντολών είναι κοινή μεταξύ όλων των κελύφων που εκτελούνται Επεκτάσεις στον ορισμό εκφράσεων ονομάτων αρχείων επιτρέπουν τον προσδιορισμό αρχείων χωρίς την εκτέλεση εξωτερικών προγραμμάτων όπως η εντολή find Βελτιωμένος χειρισμός μεταβλητών και πινάκων Διόρθωση εντολών πολλών γραμμών στον ίδιο χώρο Έλεγχος ορθογραφίας Διάφορες καταστάσεις συμβατότητας, π.χ. το zsh μπορεί να υποκριθεί ότι είναι κέλυφος Bourne όταν καλείται σαν /bin/sh Διαχείριση της εμφάνισης της γραμμής εντολών, περιλαμβάνει και το χαρακτηριστικό να εμφανίζει το αρχικό της τμήμα στα δεξιά της οθόνης και να κρύβεται αυτό αυτόματα όταν η εντολή που πληκτρολογείται είναι πολύ μεγάλη Τμήματα κώδικα που μπορούν να φορτώνονται, παρέχουν μεταξύ αλλων: πλήρη έλεγχο του TCP και των sockets του Unix, πελάτη για FTP και μαθηματικές συναρτήσεις Πλήρως παραμετροποιήσιμοΕνδεικτική του μεγέθους του κελύφους είναι η διάσημη πρώτη πρόταση του εγχειριδίου του που αναφέρει: "Επειδή το zsh περιέχει πολλά χαρακτηριστικά, το εγχειρίδιο του zsh έχει χωριστεί σε επιμέρους ενότητες", και στη συνέχεια απαριθμεί δεκαεπτά από αυτές. tcsh Η σελίδα του κελύφους (Αγγλικά) Sourceforge Project page (Αγγλικά) Λίστα αλληλογραφίας (Αγγλικά) ZSH Wiki (Αγγλικά) Zzappers Best of ZSH Tips (Αγγλικά) Adam's ZSH page (Αγγλικά) Christian's ZSH page (Αγγλικά) ZSH-Lovers (Αγγλικά)
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1999

Τα 25α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1999.

 Καλύτερη Ταινία: The Insider Επιλαχών: American Beauty Καλύτερη Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες – American Beauty Επιλαχών: Michael Mann – The Insider Α' Ανδρικός Ρόλος: Ράσελ Κρόου – The Insider Επιλαχών: Richard Farnsworth – The Straight Story Α' Γυναικείος Ρόλος: Χίλαρι Σουάνκ – Boys Don't Cry Επιλαχούσα: Ρις Γουίδερσπουν – Election Β' Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Πλάμερ – The Insider Επιλαχών: Τζον Μάλκοβιτς – Being John Malkovich Β' Γυναικείος Ρόλος: Chloë Sevigny – Boys Don't Cry Επιλαχών: Samantha Morton – Sweet and Lowdown Καλύτερο Σενάριο: Charlie Kaufman – Being John Malkovich Επιλαχών: Alan Ball – American Beauty Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Dante Spinotti – The Insider Επιλαχών: Conrad L. Hall – American Beauty Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Rick Heinrichs – Sleepy Hollow Επιλαχών: Dante Ferretti – Titus Καλύτερη Μουσική: Trey Parker και Marc Shaiman – South Park: Bigger, Longer & Uncut Επιλαχών: Gabriel Yared – The Talented Mr. Ripley Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: All About My Mother (Todo sobre mi madre) • Spain Επιλαχών: The Dreamlife of Angels (La vie rêvée des anges) • Γαλλία Best Non-Fiction Film: Buena Vista Social Club Επιλαχών: Mr. Death: The Rise and Fall of Fred A. Leuchter, Jr. Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: The Iron Giant The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Owen Land Βραβείο Νέας Γενιάς: Αλεξάντερ Πέιν και Jim Taylor – Citizen Ruth και Election Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Dede Allen Ειδικό Βραβείο: Rick Schmidlin, Roger Mayer, και Turner Classic Movies for their meticulous reconstruction and promotion of Erich von Stroheim's Greed Ο Επίσημος ιστότοπος
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1963

Τα 29α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1963, απονεμήθηκαν στις 18 Ιανουαρίου 1964, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1963.

 Καλύτερη Ταινία: Τομ Τζόουνς Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Άλμπερτ Φίνεϊ - Τομ Τζόουνς Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Πατρίσια Νιλ - Hud Καλύτερη Σκηνοθεσία: Τόνι Ρίτσαρντσον - Τομ Τζόουνς Καλύτερο Σενάριο: Irving Ravetch and Harriet Frank, Jr. - Hud Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: 8½ • Ιταλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Έμμα Ράμπε

Η Έμμα Ράμπε (Emma Rabbe, γεννημένη ως Έμμα Ιρμγκάρντ Μαρίνα Ράμπε Ραμίρες Emma Irmgard Marina Rabbe Ramírez, 18 Απριλίου 1969) είναι Καναδο-Βενεζουελανή ηθοποιός, μοντέλο και πρώην εστεμμένη σε καλλιστεία. Συμμετείχε στη Μις Βενεζουέλα 1988, ως εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας, αποκτώντας τον τίτλο της «Μις Κόσμος της Βενεζουέλας». Εκπροσώπησε τη χώρα της στο διαγωνισμό Μις Κόσμος 1988, όπου ήταν 3η επιλαχούσα.

 Ήταν παντρεμένη με τον Βενεζουελάνο ηθοποιό Ντανιέλ Αλβαράδο από το 1998 έως το 2015. Το ζευγάρι έχει τρεις γιους, τον Ντανιέλ Αλεχάντρο (γενν. το 1999), τον Ντιέγο Χοσέ (γενν. το 2001) και τον Κάλβιν Ντανιέλ (γενν. 2007). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emma Rabbe στο Wikimedia Commons Έμμα Ράμπε, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Emma Rabbe in VenCOR Facebook: Emma Rabbe Emma Rabbe, MW Venezuela 1988 [1] Αρχειοθετήθηκε 2012-03-12 στο Wayback Machine.
Φρειδερίκος Ερρίκος Ευγένιος του Άνχαλτ-Ντέσαου

Ο Φρειδερίκος Ερρίκος Ευγένιος, γερμ. Friedrich Heinrich Eugen (27 Δεκεμβρίου 1705 - 2 Μαρτίου 1781) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν στρατάρχης του πρωσικού, μετά του αυστριακού και τέλος του σαξονικού στρατού.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Λεοπόλδου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε. Από τα 12 έτη του εισήλθε στον πρωσικό στρατό. Από το 1732 ως το 1737 ήταν διοικητής του 7ου συντάγματος δραγώνων (Σύνταγμα "του Ντόκουμ", Dragonerregiment „von Dockum“), μεταξύ 1735-1740 παράλληλα διοικητής του σώματος Ουσάρων, ενώ μεταξύ 1737 και 1744 ήταν διοικητής του Συντάγματος θωρακοφόρου ιππικού (Kürassierregiment zu Pferde), γνωστό και ως Σύνταγμα του Άσερσλεμπεν (Ascherslebener Kürassiere). Τον Ιανουάριο του 1744 και αφού προηγουμένως είχε κλονιστεί η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, οδηγήθηκε κατόπιν βασιλικής εντολής σε τιμητική αποστρατεία από τον πρωσικό στρατό. Εντάχθηκε σε αυτόν της Αυστρίας, υπό τη διοίκηση του Καρόλου Αλεξάνδρου, πρίγκιπα της Λωρραίνης, ως εθελοντής στον Ρήνο υπό τον Πρίγκηπα Κάρολο Αλέξανδρο της Λωρραίνης. Το 1746 εισήλθε υπό την υπηρεσία του ηγεμόνα της Σαξονίας και βασιλιά της Πολωνίας Αύγουστου Γ΄ στον στρατό της Σαξονίας, όπου έγινε διοικητής της Βυρτεμβέργης και αργότερα στρατάρχης. Το 1781 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 76 ετών, άγαμος. Δεν έλαβε μέρος στη διακυβέρνηση του πατρικού πριγκιπάτου του Άνχαλτ-Ντέσαου. Eduard Lange,Die Soldaten Friedrich's des Großen, S. 139
Αγία Άννα Κέρκυρας

Η Αγία Άννα είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αλειμματάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλαιοκαστριτών), του δήμου Κερκύρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Η Αγία Άννα είναι ημιορεινός ηπειρωτικός οικισμός στο δυτικό τμήμα της Κέρκυρας. Βρίσκεται δίπλα στους Αλειμματάδες, με θέα στους Οθωνούς (Διαπόντια Νησιά) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 345. Απέχει περίπου 25 χλμ ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλειμματάδων της Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλειμματάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλαιοκαστριτών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλαιοκαστριτών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Η εκκλησία της Αγίας Άννας στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού Το πανηγύρι της Αγίας Άννας, στις 25 Ιουλίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr http://www.aleimmatades.org/aleimmatades-community/ Αρχειοθετήθηκε 2012-07-06 στο Wayback Machine.