IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρχαίο θέατρο Ευωνύμου (Τραχώνων)

Το αρχαίο θέατρο Ευωνύμου (Τραχώνων) βρίσκεται στη περιοχή των Τραχώνων στο σημερινό Δήμο Αλίμου. Στην αρχαιότητα το θέατρο ανήκε στο αττικό δήμο του Ευωνύμου, ο οποίος εκτεινόταν ανάμεσα στον Υμηττό και στην παραλία του Αλίμου. Το θέατρο αποτελεί το μόνο δημόσιο κτίριο που έχει μέχρι σήμερα ανασκαφεί στην περιοχή.

 Η πρώτη φάση του θεάτρου χρονολογείται στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. Το θέατρο, όμως, υπέστη προσθήκες στο πέρασμα των αιώνων. Οι θρόνοι του προστέθηκαν στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ, ενώ το κοίλο και το σκηνικό συγκρότημα επεκτάθηκαν στην ελληνιστική εποχή. Το θέατρο χρησιμοποιήθηκε για τουλάχιστον 150 χρόνια. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του θεάτρου είναι το ορθογώνιο σχήμα της ορχήστρας του που είχε διαστάσεις 7,50 μ. x 15,30 μ. Στην ορχήστρα οδηγούσαν δύο πάροδοι, οι οποίες διατηρούνται μέχρι σήμερα. Το κοίλο έχει, επίσης, τρίπλευρη – ορθογώνια διάταξη. Διέθετε έξι βαθμίδες από λιθόκτιστο ανάλημμα, οι οποίες αρχικά ίσως να ήταν εννέα.Η κεντρική πτέρυγα διαιρείται σε τρεις κερκίδες και στην πρώτη βαθμίδα διακρίνονται τέσσερις λαξευτές ορθογώνιες πλάκες από πεντελικό μάρμαρο, οι οποίες βρέθηκαν στη θέση τους και επιβεβαιώνουν τη χρήση της πρώτης βαθμίδας ως προεδρίας (τιμητικά καθίσματα επισήμων). Στο ανώτερο τμήμα του κοίλου δεν σώζονται λείψανα θεμελίωσης για την κατασκευή λίθινων βαθμίδων. Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι στο χώρο αυτόν οι θεατές θα κάθονταν στο έδαφος, ή ότι θα υπήρχαν ξύλινα καθίσματα, τα ικρία, γνωστά από τις φιλολογικές μαρτυρίες. Μεταξύ του κοίλου και της ορχήστρας υπάρχει διάδρομος στον οποίο βρίσκονται έξι μαρμάρινοι θρόνοι. Ένας από τους θρόνους φέρει επιγραφή που χρονολογείται στους Ελληνιστικούς χρόνους. Έχουν αποκαλυφθεί, επίσης, και δύο μεγάλοι αποστραγγιστικοί αγωγοί, το κτίσμα της σκηνής και το προσκήνιο. Η σκηνή του θεάτρου (διαστάσεων 12,65 μ. x 3,65 μ.) κατασκευάστηκε σε μια ενιαία οικοδομική φάση που τοποθετείται στο τελευταίο τρίτο του 4ου αι. π. Χ. και έχει υποστεί πολλαπλές οικοδομικές μετατροπές και επισκευές. Οι ανασκαφικές έρευνες ξεκίνησαν το 1975 και σήμερα έχουν αποκαλυφθεί τμήμα της σκηνής, το προσκήνιο, η ορχήστρα και το μεγαλύτερο μέρος του κοίλου με τις παρόδους.
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1929

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1929 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 4 Αυγούστου 1929 και οι νέοι ανώτατοι άρχοντες ανέλαβαν επίσημα τα καθήκοντά τους στις 1 Σεπτεμβρίου 1929. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης, όπου ουδείς υποψήφιος εξασφάλισε την απαραίτητη πλειοψηφία, οπότε οι εκλογές επαναλήφθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1929, υπερισχύοντος τελικά του συνδυασμού του Ν. Μάνου που εκλέχθηκε δήμαρχος της πόλης, σε βάρος των βασικών αντιπάλων του Αρζόγλου, Πατρίκιου και Θέου. Επαναληπτικές εκλογές διεξήχθησαν και στη Δράμα. Στην Αθήνα επικράτησε ο Σπυρίδων Μερκούρης σε βάρος του Σπ. Πάτση και στον Πειραιά ο Τάκης Α. Παναγιωτόπουλος.

 Αίγιο: Πολυχρονιάδης, Αλεξανδρούπολη: Κ. Αλτιναλμάζης, Αμαλιάδα: Ξυδιάς, Αργοστόλι: Γεράκης, Βέροια: Πρωτοψάλτης, Βόλος: Κωνσταντίνος Καρτάλης, Γιαννιτσά: Κοσμίδης, Διδυμότειχο: Χατζηπεντίδης, Έδεσσα: Πέτσιος, Ζάκυνθος: Καρρέρ, Ηράκλειο Κρήτης: Παπαδόπουλος, Ιωάννινα: Δημ. Βλαχλείδης, Καβάλα: Κλεάνθης Τερμεντζής, Καλαμάτα: Κροντήρης, Καλλιθέα Αττικής: Αναγνώστου, Καστοριά: Ωρολογόπουλος, Κέρκυρα: Κόλλας, Κοζάνη: Καραγκούνης, Κομοτηνή: Κομνηνός, Λαμία: Γ. Πλατής, Λάρισα: Σιάπκας, Λαύριο: Βογιατζής, Μεσολόγγι: Ευαγγελάτος, Μπραχάμι: Τζανέτος, Νάουσα: Περδικάρης, Ναύπλιο: Κόκκινος, Ξάνθη: Χασιρτζόγλου, Παλαιό Φάληρο: Λάππας, Πάτρα: Ιωάννης Βλάχος, Πολύγυρος: Μαγδάλης, Πρέβεζα: Ιωάννης Ρέντζος, Πύργος: Κορκολής, Ρέθυμνο: Πετυχάκης, Σέρρες: Επαμεινώνδας Τικόπουλος, Σουφλί: Παπαναστασίου, Σπάρτη: Γκορτσολόγος, Σύρος: Παπαδάμ, Τρίπολη: Πετρινός, Φλώρινα: Σαπουντζής, Χαλάνδρι: Θεοδοσίου, Χαλκίδα: Ν. Βασιλείου. Εφημερίδα "Έθνος", φύλλο της Δευτέρας 5 Αυγούστου 1929, σελ. 6 Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της Δευτέρας 5 Αυγούστου 1929, σελ. 1 & 4 Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της Τρίτης 6 Αυγούστου 1929, σελ. 4
Straight Story

Το Straight Story είναι ελληνική κωμική ταινία του 2006, σε σκηνοθεσία και σενάριο Βλαδίμηρου Κυριακίδη και Έφης Μουρίκη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης και Άνθιμος Ανανιάδης.

 Η ταινία εκτυλίσσεται σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι "η νόρμα" και το να είσαι ετεροφυλόφιλος ταμπού. Έτσι, ένα ζευγάρι πατεράδων, ο Πέτρος (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) και ο Στέφανος (Βλαδίμηρος Κυριακίδης), αντιμετωπίζει πρόβλημα όταν ο γιος τους, ο Γιάννης (Άνθιμος Ανανιάδης), έλκεται από μία κοπέλα, τη Σοφία (Κανελλίνα Μενούτη). Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Πέτρος Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Στέφανος Άνθιμος Ανανιάδης, Γιάννης Κανελλίνα Μενούτη, Σοφία Μένη Κωνσταντινίδου, Ζέτα Κατερίνα Δασκαλάκη, Στέλλα Ευριπίδης Λασκαρίδης, Ηλίας Χριστίνα Μητροπούλου, Μαρία Δρόσος Σκώτης, Γρηγόρης Χρήστος Γιάνναρης, Ιάκωβος Θοδωρής Αθερίδης, Στέλιος Αλέκος Συσσοβίτης, Μίλτος Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Στεφανία Αν και η ταινία δεν απέσπασε καλές κριτικές, στο ελληνικό Box Office ήρθε πέμπτη, εισπράττοντας 3,416,500 δολάρια.Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Straight Story στο IMDb Straight Story στο Cine.gr
Έντμουντ Χούσερλ

Ο Έντμουντ Χούσερλ (Edmund Husserl, 8 Απριλίου 1859 – 27 Απριλίου 1938) ήταν Γερμανός φιλόσοφος που εγκαθίδρυσε τη σχολή της Φαινομενολογίας. Αντιτάχθηκε στον θετικιστικό προσανατολισμό της επιστήμης και της φιλοσοφίας της εποχής του. Εκπόνησε κριτικές στις επιδράσεις του ιστορικισμού και του ψυχολογισμού στη λογική. Χωρίς να περιορίζεται στον εμπειρισμό, αλλά θεωρώντας ότι η εμπειρία είναι η πηγή όλης της γνώσης, επεξεργάστηκε μια μέθοδο φαινομενολογικής αναγωγής, μέσω της οποίας το υποκείμενο είναι δυνατόν να αποκτήσει έμμεση γνώση της ουσίας. Αν και γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια Ασκενάζι, ο Χούσερλ βαπτίστηκε Λουθηρανός το 1886. Μελέτησε μαθηματικά με τον Καρλ Βάιερστρας και τον Λήο Κενινγκσμπέργκερ και φιλοσοφία με τους Φραντς Μπρεντάνο και Καρλ Στουμπφ. Ο ίδιος δίδαξε φιλοσοφία αρχικά στο Πανεπιστήμιο Χάλε-Βίτενμπεργκ από το 1887, και κατόπιν στο πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν από το 1901 και στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ από το 1916 έως τη συνταξιοδότησή του το 1928. Έδωσε δύο σημαντικές διαλέξεις: στο Παρίσι το 1929 και στην Πράγα το 1935. Η διαβόητη φυλετική πολιτική των Ναζί στάθηκε η αιτία γα την αφαίρεση της πανεπιστημιακής του ιδιότητας και των σχετικών προνομίων. Πέθανε στο Φράιμπουργκ το 1938.

 Inwood, M. J. (2005). Honderich, Ted, επιμ. The Oxford Companion to Philosophy. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-926479-1. Smith, B. & Smith, D. W., eds. (1995), The Cambridge companion to Husserl, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-43616-8, http://books.google.ru/books?id=1PIhzc6ZBlIC&printsec=frontcover&dq=%22cambridge+companion+to+husserl%22#v=onepage&q&f=false Smith, David Woodruff, 2007. Husserl London: Routledge. ISBN 978-0415622578 Solomon, Robert C. (1999). Audi, Robert, επιμ. The Cambridge Dictionary of Philosophy. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-63722-8. Husserl-Archives Leuven, το κύριο αρχείο Husserl στο Leuven, «Διεθνές Κέντρο Φαινομενολογικής Ερεύνης» Husserliana: Edmund Husserl Gesammelte Werke Αρχειοθετήθηκε 2012-07-22 στο Wayback Machine., η σε εξέλιξη κριτική έκδοση των έργωνg critical edition of Husserl's works. Husserliana:Materialien Αρχειοθετήθηκε 2012-07-22 στο Wayback Machine., edition for lectures and shorter works. Edmund Husserl Collected Works Αρχειοθετήθηκε 2012-07-22 στο Wayback Machine., τα έργα του Χούσερλ σε αγγλιική μετάφραση Husserl-Archives στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας Husserl-Archives Freiburg Husserl Archives at the New School (Νέα Υόρκη) Archives Husserl de Paris, at the École normale supérieure,Παρίσι Αρχεία στο Πανεπι΄στήμιο Duquesne University Internet Encyclopedia of Philosophy: Edmund Husserl (1859-1938). – Marianne Sawicki. Accessed 2011-04-28. Barry Smith, Εργασίες για τον Husserl The Husserl Page by Bob Sandmeyer Includes a number of online texts in German and English. Husserl.net, open content project. "Edmund Husserl: Formal Ontology and Transcendental Logic." Resource guide on Husserl's logic and formal ontology, with annotated bibliography. The Husserl Circle. Cartesian Meditations, Internet Archive Ideas, Part I, Internet Archive
ISO 843

Το διεθνές πρότυπο ISO 843:1999 καθιερώνει ένα σύστημα για την μεταγραφή και τον μεταγραμματισμό ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς χαρακτήρες. Το ελληνικό ισοδύναμό του είναι το πρότυπο ΕΛΟΤ 743, Έκδοση 2.

 Από το ΕΛΟΤ 743: "Αυτό το Ελληνικό Πρότυπο δεν καθορίζει αυστηρά ποιος τύπος µετατροπής θα χρησιµοποιηθεί σε µία εφαρµογή. Μία εφαρµογή που χρειάζεται ένα είδος απεικόνισης Ελληνικών χαρακτήρων σε Λατινικούς χαρακτήρες µπορεί να επιλέξει ένα, και µόνο ένα, από τους παραπάνω τύπους για κάποιο συγκεκριµένο σκοπό. Η εφαρµογή πρέπει να δηλώνει ρητά τον τύπο µετατροπής που υιοθετεί". Η μετατροπή καλύπτει δύο τύπους αποδόσεων, με διαφορετικές αντιστοιχίες για την καθεμιά: Τύπος 1: Μεταγραμματισμός: αναστρέψιμη μετατροπή γράμμα-γράμμαΧρησιμοποιείται, π.χ., σε κείμενα που πρέπει να επανέλθουν στην αρχική τους μορφή, π.χ. για αποστολή από σύστημα που δεν υποστηρίζει ελληνικά.Τύπος 2: Μεταγραφή: μη αναστρέψιμη, ομόηχη μετατροπήΧρησιμοποιείται, π.χ. για ονόματα, πινακίδες, επίσημα έγγραφα (διαβατήρια κτλ), εκεί που το ξένο κείμενο χρειάζεται να αποδίδει τον ήχο του ελληνικού. Κείμενα που δημιουργούνται από μεταγραφή ή μεταγραμματισμό μπορούν να χαρακτηριστούν σαν φραγκολεβαντίνικα ή greeklish (αν και ορθότερο θα ήταν greeklatin ή groman, αφού η απόδοση γίνεται σε αλφάβητο και όχι σε γλώσσα). Ο όρος αυτός είναι ακατάλληλος, πάντως, καθώς τα greeklish της καθημερινής μας ζωής είναι σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετα (καθιστώντας την αναστροφή αδύνατη χωρίς τη χρήση λεξικού), αντίθετα από τις διαδικασίες μεταγραμματισμού και μεταγραφής που είναι αυστηρά καθορισμένες και δίνουν κείμενα που προκύπτουν μονοσήμαντα από το ελληνικό πρωτότυπο. Επίσης, τα greeklish συνήθως έχουν και στοιχεία οπτικής αντιστοιχίας. Επομένως, ένα μεταγραμματισμένο ή μεταγραμμένο κείμενο είναι greeklish, ενώ ένα κείμενο greeklish δεν είναι μεταγραμμένο ή μεταγραμματισμένο, καθώς παράγεται με αυθαίρετη, μη μονοσήμαντη μέθοδο. Η παρακάτω απεικόνιση αντιστοιχεί στον Τύπο 1 (αναστρέψιμος μεταγραμματισμός) των ISO 843 και ΕΛΟΤ 743: ISO 843 ΕΛΟΤ 743 Μεταγραφή μη Ρωμανικών Γραφών - Συλλογή από συστήματα γραφής και πίνακες μεταγραφής, από τον Thomas T. Pedersen. Πίνακες αναφοράς σε PDF περιλαμβάνουν το ISO 843. Ελληνικό Πρότυπο ΕΛΟΤ 743 2η Έκδοση - Μετατροπή των Ελληνικών χαρακτήρων με χαρακτήρες Λατινικούς Μετατροπή του ελληνικού αλφαβήτου με λατινικούς χαρακτήρες (ΕΛΟΤ 743) Μετατροπή των ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς του Κ. Βαλεοντή (πολυτονικό κείμενο) Wikipedia: Romanization of Greek Transliteration of Greek - πίνακας αντιστοιχιών Τύπου 1 & 2) Romanization System for Greek (transliteration) Σχέδιο Ελληνικού Προτύπου ΕΛΟΤ 402 - Ορολογική εργασία - Αρχές και μέθοδοι Εργαλείο μεταγραφής ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς κατά ELOT 743 (ISO 843) - Δωρεάν επιγραμμική (online) μεταγραφή ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς, σύμφωνα με το πρότυπο ΕΛΟΤ 743 (ISO 843). Εφαρμογή σε php στον ιστοχώρο μεταφραστικής εταιρίας (Lexicon AE). Μεταγραφή ΕΛΟΤ-743 Υπηρεσίας Διαβατηρίων Greek – ISO 843 transliteration system
Άννα Περέννα

Η Άννα Περέννα (λατ. Anna Perenna) ήταν αρχαία θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας. Η θεότητα αυτή ήταν προσωποποίηση του κύκλου του έτους (ενιαυτού), όπως υποδηλώνει και η επωνυμία της, από το per annum, δηλαδή κάτι σαν «Άννα η Ετησία».

 Η Άννα Περέννα λατρευόταν κυρίως στα μέσα Μαρτίου (Ειδοί του Μαρτίου), ημέρα που θα σημείωνε την πρώτη πανσέληνο του έτους στο πρωταρχικό σεληνιακό ρωμαϊκό ημερολόγιο (με τον Μάρτιο ως πρώτο μήνα του έτους), στο άλσος της θεάς, που είχε συσταθεί στο σήμα του πρώτου μιλίου πάνω στη Φλαμινία οδό. Σε αυτή την εορτή σύχναζαν ιδιαιτέρως οι πληβείοι της πόλεως.Ο Μακρόβιος γράφει ότι στην Περέννα γίνονταν προσφορές έτσι ώστε annare perannareque commode liceat, δηλάδή ώστε «ο κύκλος του έτους να ολοκληρωθεί ευχάριστα». Προσθέτει ότι οι άνθρωποι θυσίαζαν σε αυτή τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά. Ο Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λυδός αναφέρει ότι της προσέφεραν δημόσιες θυσίες και προσευχές προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα έτος με υγεία. Ο ποιητής Οβίδιος στο έργο του Fasti (3.523f) παρέχει πολλές λεπτομέρειες από την υπαίθρια εορτή της Περέννας στο άλσος της, περιγράφοντας με ζωντανό τρόπο το ξεφάντωμα και τις τέντες που στήνονταν εκεί, με τους ανθρώπους να παρακαλούν τη θεά να τους χαρίσει τόσα περισσότερα χρόνια, όσες κούπες κρασιού μπορούσαν να πιουν στη γιορτή. Ο Οβίδιος αναφέρει τον θρύλο που ταυτίζει την Άννα Περέννα με την ομώνυμη αδελφή της Διδούς, της ιδρύτριας της Καρχηδόνας στην Αινειάδα. Η Άννα εκείνη είχε φύγει από την Καρχηδόνα μετά τον τραγικό θάνατο της αδελφής της και είχε τελικώς βρει καταφύγιο στο Λάτιο. Εκεί ο Αινείας, που είχε γίνει στο μεταξύ βασιλιάς, την καλοδέχτηκε, αλλά η ζηλοτυπία της συζύγου του Αινεία, της Λαβινίας, ανάγκασε την Άννα να δραπετεύσει από τα ανάκτορα. Ενώ την αναζητούσαν στρατιώτες του Αινεία, η Άννα έπεσε στον ποταμό Νουμικό (Numicus) και πνίγηκε. Για τον λόγο αυτόν, οι Ρωμαίοι, εκτός από ηρωίδα, την τιμούσαν και ως ποτάμια Νύμφη κρυμμένη μέσα στον ποταμό, ο οποίος από τότε είχε νερό ολοχρονίς (amnis perennis), από όπου και μετονομάσθηκε κατά τον Οβίδιο σε Άννα Περέννα και έγινε θεότητα. Ο Οβίδιος προσθέτει ότι ορισμένοι συσχέτιζαν ή ταύτιζαν την Άννα Περέννα με τη Σελήνη, με τη Θέμιδα, με την Ιώ ή με την Αμάλθεια, αλλά ο ίδιος προτιμούσε την παράδοση κατά την οποία σε μία secessio plebis μια γριά από τις Μποβίλες ονόματι Άννα έψηνε κάθε πρωί αρτοσκευάσματα και τα έφερνε στους πεινασμένους εξεγερμένους, οπότε σε ένδειξη ευγνωμοσύνης οι πληβείοι τη λάτρευσαν ως θεότητα. Ο Φραντς Άλτχαϊμ, αυθεντία στη ρωμαϊκή θρησκεία, υποστηρίζει ότι η Άννα Περέννα ήταν αρχικώς μια μητέρα-θεά των Ετρούσκων, και ότι η σύνδεσή της με τον Αινεία επινοήθηκε προκειμένου να ενισχύσει τη σχέση της με τη Ρώμη. Δύο τοποθεσίες λατρείας της θεάς έχουν ανακαλυφθεί από την αρχαιολογική έρευνα: Η πρώτη στο Μπουσέμι της Σικελίας, όπου το 1899 ανακαλύφθηκαν επιγραφές που ανέφεραν την Άννα και τον Απόλλωνα, και η δεύτερη στη Ρώμη όπου το 1999 ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές μια κρήνη αφιερωμένη στην Άννα Περέννα. Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 753 Obscure Goddess Online Dictionary
Scarabus

Scarabus είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ian Gillan Band, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου τον Οκτώβριο του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Island Records". Ο δίσκος επανεκδόθηκε το 2004 από την "Phantom Import Distribution" με επιπλέον κομμάτι το "My Baby Loves Me".Αυτός ήταν ο τελευταίος στούντιο δίσκος των Ian Gillan Band, αφού μετά διαλύθηκαν για να συνεχίσει ο Ίαν Γκίλαν με τους Gillan.

 1. Scarabus (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 4:532. Twin Exhausted (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 4:083. Poor Boy Hero (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 3:084. Mercury High (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 3:315. Pre-release (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 4:226. Slags to Bitches (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 5:097. Apathy (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 4:198. Mad Elaine (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 4:159. Country Lights (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 3:1610. Fool's Mate (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 4:19 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Scarabus" είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά, φυσαρμόνικα Ρέι Φένγουικ - κιθάρα, φωνητικά Τζον Γκούσταβσον - μπάσο Κόλιν Τάουνς - πλήκτρα, φλάουτο Μαρκ Νόσεφ - τύμπανα Scarabus - Ian Gillan Band | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic IAN GILLAN BAND Scarabus reviews and MP3 - ProgArchives Ian Gillan Band - Scarabus at Discogs
Φρούριο του Ατσκούρι

Το Φρούριο του Ατσκούρι (γεωργιανά: აწყურის ციხე) είναι Γεωργιανό φεουδαρχικό φρούριο που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, στο Ακχαλτσίχε του μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι στη Γεωργία. Χτίστηκε τον 10ο αιώνα ψηλά σε βραχώδη κορυφογραμμή, με τα τείχη του να ακολουθούν το περίγραμμα των βράχων. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Κύρος και η αποστολή του φρουρίου ήταν να φυλάσσει την είσοδο για το φαράγγι του Κύρος, που ήταν μέρος ενός σημαντικού δρόμου που οδηγούσε κατευθείαν στην ενδοχώρα της Γεωργίας από τα νότια. Στο δυτικό άκρο του φρουρίου υπάρχουν τα απομεινάρια μίας σήραγγας που οδηγούσε από το κάστρο κάτω στο ποτάμι.

 Το οχύρωμα χτίστηκε τον 10ο αιώνα. Το 1260 ο Μογγολικός στρατός με αρχηγό τον Αργκούν Ακά πολιόρκησε το φρούριο όταν ο Βασιλιάς Δαβίδ Ζ' της Γεωργίας επαναστάτησε κατά της κυριαρχίας των Μογγόλων. Στα τέλη του 13ου αιώνα ένας ισχυρός σεισμός έπληξε όλην την περιοχή και το φρούριο.Τον 16ο αιώνα η Οθωμανική αυτοκρατορία κατέκτησε την περιοχή και στο φρούριο στρατοπέδευσαν οι Οθωμανοί στρατιώτες. Η Οθωμανική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το 1828. Φαίνεται πως με την πάροδο του χρόνου, το φρούριο έχει αντιμετωπίσει πολλές πολιορκίες, έχει υποστεί φθορές και έχει υποβληθεί σε εργασίες επανακατασκευής και επιδιορθώσεων αρκετές φορές. Επί του παρόντος το κάστρο είναι ερειπωμένο. Αρχείο στο dzeglebi.com Αρχείο στο www.east-site.com
Αθλητικός Σύλλογος Κισσός Κισσόνεργας

Ο Αθλητικός Σύλλογος Κισσός Κισσόνεργας (ή ο Κισσός Κισσόνεργας) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Κισσόνεργα της επαρχίας Πάφου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1990. Το 2007 ανέστειλε τη λειτουργία της και επανιδρύθηκε το 2014. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο, το κίτρινο και το κόκκινο.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1990. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 2005 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης.Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 2005-06, υποβιβάστηκε και επέστρεψε στις διοργανώσεις της ΠΟΑΣΠ. Το 2007 η ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα. Το συμβούλιο της ομάδας του Αθλητικού Συλλόγου Κισσός Κισσόνεργας εξέφρασε πρόθεση να αναλάβει την ΑΕΜ ώστε να συνεχίσει τη λειτουργία της, μετονομάζοντας την σε Κισσό FC Κισσόνεργας, πράγμα που έγινε. Ουσιαστικά, ο Κισσός FC Κισσόνεργας προήλθε από μια μορφή ενοποίησης της ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου με τον Αθλητικό Σύλλογο Κισσός Κισσόνεργας, ο οποίος αδρανοποιήθηκε. Το 2014 ο Κισσός FC Κισσόνεργας διαλύθηκε. Την ίδια χρονιά ο Αθλητικός Σύλλογος Κισσός Κισσόνεργας επαναδραστηριοποιήθηκε. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΠΟΑΣΠ. Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ (1): 2014-15, 2018-19 «Ξεκινά και ο Κισσός Κισσόνεργας». Sentra24. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Ηλίας Σιμόπουλος

Ο Ηλίας Σιμόπουλος (23 Νοεμβρίου 1913 - 30 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1984 ως το 1989. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες.

 Γεννήθηκε στο Κράμποβο (σημερινό Καστανοχώρι Αρκαδίας).Καταγόταν από αγροτική οικογένεια από την Αρκαδία Μετά τις σπουδές του στο Γυμνάσιο και στη Νομική Σχολή, φοίτησε επίσης στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Το 1946 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο "Χαιρετισμός στον πρώτο ήλιο". Από τα γνωστότερα έργα του είναι η "Αρκαδική Ραψωδία" (1958). Ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών η οποία το 2011 τον πρότεινε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε σε ηλικία 102 ετών και κηδεύτηκε στη γενέτειρά του.
Τιμαριώτες

Οι Τιμαριώτες, ονομασία που δινόταν στους Σπαχήδες, ήταν, κατά την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, εκπρόσωποι του κράτους που διαχειρίζονταν την περιουσία των κρατικών γαιών, το λεγόμενο τιμάριο, που ανήκαν όλες στο σουλτάνο.

 Στο οθωμανικό κράτος οι σουλτάνοι, ως κύριοι κρατικών γαιών (mîrî), είχαν το δικαίωμα είσπραξης έγγειας προσόδου αλλά και κατακράτησης του υπερπροϊόντος από αυτές. Ωστόσο, για να μπορέσουν να κυβερνήσουν την αυτοκρατορία, από την αρχή της συγκρότησης της οθωμανικής κοινωνίας, παραχώρησαν τη γαιοπρόσοδο και το υπερπροϊόν στους στρατιωτικούς (timarlisipahi) και τους θρησκευτικούς υπεύθυνους της κρατικής οργάνωσης (ulema), οι οποίοι αντιστοιχούσαν σε δύο διαφορετικές λειτουργίες της κρατικής οργάνωσης, τη στρατιωτική και τη θρησκευτικο-διοικητική. Οι Τιμαριώτες ήταν, κατά κάποιο τρόπο, υπάλληλοι του οθωμανικού κράτους, διότι δεν είχαν κανένα δικαίωμα στην ιδιοκτησία των κρατικών γαιών που διαχειρίζονταν και δεν μπορούσαν να τις κληρονομήσουν. Συνεπώς δεν ήταν φεουδάρχες και η εξουσία που ασκούσαν στα φέουδα και στους αγρότες, ήταν αυστηρά ρυθμισμένη από τους νόμους και, ανά πάσα στιγμή, ήταν υπόλογοι στο σουλτάνο. Όταν μιλάμε για τιμάρια, επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, θεωρητικά τουλάχιστον, εννοούμε εδάφη που ανήκουν στο κράτος στα οποία ο τιμαριούχος χρησιμοποιεί τα δικαιώματά του στο όνομα του κράτους. Βέβαια, εξ’ αρχής εμφανίζονται αποκλίσεις από τον απόλυτο κανόνα του συστήματος των τιμαριωτικών γαιών που ανήκαν στο κράτος, οι οποίες έτειναν προς τη δημιουργία ιδιόκτητων κτημάτων (mülk), εκ μέρους των αξιωματούχων του κράτους, τα οποία και τελικά οδήγησαν, κατά την περίοδο της παρακμής του οθωμανικού συστήματος, στην εμφάνιση προσωπικών φέουδων, των γνωστών τσιφλικιών. S. Divtçoğlu, «Οικονoμικό μοντέλο της Οθωμανικής κοινωνίας (ΙΔ΄ και ΙΕ΄αιώνας)» στο Η οικονομική δομή των Βαλκανικών χωρών στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας ιε΄ -ιθ΄ αι., εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1979, σελ. 115–117 Ν. Σαρρής, Οσμανική Πραγματικότητα, μέρος Ι (Το δεσποτικό κράτος), μέρος ΙΙ (Δοσιματική διοίκηση), εκδ. Ι. Αρσενίδης & Σία, Αθήνα [χ.χ.], σελ. 55-77 H. Inalcik, Η οθωμανική αυτοκρατορία, Η κλασσική εποχή, 1300- 1600, μτφ. M. Κοκολάκης, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα, πρώτη έκδοση 1995, σελ. 188-194
Qolobaa Calankeed

Qolobaa Calankeed είναι ο εθνικός ύμνος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σομαλίας. Καθιερώθηκε τον Αύγουστο του 2012, έπειτα από την έγκριση του νέου, προσωρινού Συντάγματος΄. Ο προηγούμενος εθνικός ύμνος ήταν ο Σομαλία, ξύπνα. Η μουσική και οι στίχοι του ύμνου γράφτηκαν το 1959 από τον Αμπντουλάχι Κουάρσε (Abdullahi Qarshe).

 Qolobaa calankeedu, waa ceynoo, Innaga keenu waa, Cirkoo kale e, Oon caadna lahayn, Ee caashaqaye.Xidigyahay cadi, Waad noo ciidamisee, Carradaa kaligaa adow curadee cadceeda sideedaa u caan noqo eesidii culagii ciidad marisee Alloow haku celin Alloow haku celin Κάθε χώρα έχει τη δική της σημαία. Η δική μας (Σομαλία) είναι σαν τον παράδεισο/ σαν το γαλανό ουρανό χωρίς σημάδια από σύννεφα. Από τα οποία όλα έχουμε καταλήξει να τα αγαπάμε. Σημαία της Σομαλίας Soomaaliyeey toosoo, ο εθνικός ύμνος της περιόδου 2000-2012 Worldstatesmen - Somalia Federal Republic of Somalia - Προσωρινό Σύνταγμα
Αλπικό κλίμα

Το αλπικό κλίμα είναι ο συνήθης καιρός (κλίμα) υψηλότερα από τις περιοχές που μπορούν να φυτρώνουν τα δένδρα. Το κλίμα αυτό αναφέρεται επίσης ως ορεινό κλίμα ή βουνίσιο κλίμα.

 Υπάρχουν πολλοί ορισμοί του αλπικού κλίματος. Ένας απλός ορισμός είναι πως είναι το κλίμα που αναγκάζει τα δένδρα να μην μπορούν να αναπτυχθούν εξαιτίας του κρύου. Σύμφωνα με το σύστημα ζώνης ζωής Χόλντριτζ (Holdridge), το αλπικό κλίμα συμβαίνει όταν η μέση βιοθερμοκρασία μιας τοποθεσίας είναι μεταξύ 1,5 και 3 °C, η οποία εμποδίζει την ανάπτυξη των δένδρων. Η βιοθερμοκρασία ορίζεται ως η θερμοκρασία, που εκτός από όλες τις θερμοκρασίες κάτω από 0 °C αντιμετωπίζονται ως 0 °C, επειδή τα φυτά είναι αδρανή κάτω από το πάγωμα.Στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το αλπικό κλίμα αποτελεί μέρος της "κατηγορίας E", μαζί με το πολικό κλίμα, όπου κανένας μήνας δεν έχει μέση θερμοκρασία μεγαλύτερη των 10 °C.
Φραγκίσκος του Μπωφόρ

Ο Φραγκίσκος, γαλλ. Françoise (16 Ιανουαρίου 1616 - 15 Ιουνίου 1669) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Μπωφόρ. Έγινε εξέχουσα μορφή στην εξέγερση της Σφενδόνης και έπειτα συνέχισε να πολεμά στη Μεσόγειο. Αποκαλείτο και Φραγκίσκος του Βαντόμ, που προέρχεται από τον τίτλο του πατέρα του ως δούκα του Βαντόμ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ & Μπωφόρ και της Φραγκίσκης της Λωρραίνης, κόρης του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ. Το 1665 οδήγησε έναν μικρό στόλο και νίκησε έναν μικρό Αλγερινό στόλο κοντά στη Γκολέττα της Τυνησίας. Το 1669 διοίκησε τον Γαλλικό στρατό που μόλις είχε φθάσει στην Κάντια (Ηράκλειο Κρήτης) για να υπερασπιστεί την πόλη από την πολιορκία των Οθωμανών. Σκοτώθηκε μάλλον σε μία νυκτερινή εξόρμηση. Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στη Γαλλία για μία κηδεία από το κράτος. D'Avenel Richelieu et la monarchie absolue (1884); Chéruel, La France sous le ministère de Mazarin (1879) La France sous la minorité de Louis XIV (1882).
Βελί Κιουτσούκ

Ο Βελί Κιουτσούκ (γεννημένος στις 9 Μαΐου 1944, στο Τουρκμέν του Γκολτζαπαρί στην Επαρχία Μπιλετσίκ της Τουρκίας) είναι απόστρατος Τούρκος στρατηγός. Θεωρείται ως ο ιδρυτής της μυστικής υπηρεσίας JİTEM της Τουρκικής Χωροφυλακής, ενώ κατηγορείται από την Τουρκική Κυβέρνηση ως ο επικεφαλής της οργάνωσης Εργκενεκόν, με βάση σχετική κατάθεση από τον Τουντσάι Γκιουνεΐ. Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2008, και στις 5 Αυγούστου 2013, καταδικάστηκε δις σε ισόβια κάθειρξη.

 Ο Κιουτσούκ αποφοίτησε από την Τουρκική Στρατιωτική Σχολή το 1965. Προβιβάστηκε σε Ταξίαρχος το 1996, ενώ αποστρατεύτηκε στις 30 Αυγούστου 2000.Ο Κιουτσούκ θεωρείται ως ο ιδρυτής της μυστικής υπηρεσίας JİTEM της Τουρκικής Χωροφυλακής. Ο Κιουτσούκ φέρεται να είναι ο τελευταίος άνθρωπος που συνομίλησε με τον Αμπντουλάχ Τσατλί, πριν από τον θάνατο του τελευταίου στο αυτοκινητιστικό δυστύχημα του Σουσουρλούκ το 1996, ενώ είχε, επίσης, διαρκή επικοινωνία με τους Τσατλί, Ντρεζ Αλί και Σαμί Χοστάν. Ο Κιουτσούκ κατηγορείται από την Τουρκική Κυβέρνηση ότι ήταν ο επικεφαλής της οργάνωσης Εργκενεκόν, σύμφωνα με σχετική κατάθεση του Τουντσάι Γκιουνεΐ. Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2008. Αρχεία του Τσεμ Ερσεβέρ βρέθηκαν στην έρευνα που ακολούθησε, στο σπίτι του Κιουτσούκ.Ο Κιουτσούκ φέρεται, επίσης, να έχει στενές σχέσεις με τον Αλπαρσλάν Αρσλάν, τον σκοπευτή στην επίθεση στο Τουρκικό Συμβούλιο της Επικρατείας.Στη διάρκεια της δίκης της Εργκενεκόν, τόσο ο Μουζαφέρ Τεκίν, όσο και ο Οκτάι Γιλντιρίμ φίλησαν το χέρι του Κιουτσούκ εντός του Δικαστηρίου, ως παραδοσιακό σύμβολο σεβασμού.Στις 5 Αυγούστου 2013, καταδικάστηκε δις σε ισόβια κάθειρξη.
Ιμπαρέκ Σαμέχ

Ο Ιμπαρέκ Σαμέχ (15 Μαΐου 1952) ήταν Γενικός Γραμματέας του Γενικού Λαϊκού Κογκρέσου της Λιβύης από το 2009 ως το 2010. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία της αραβικής χώρας από το 2000 ως το 2003.

 Γεννήθηκε στη Βεγγάζη της Λιβύης, στις 15 Μαΐου του 1952. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της κεντρικής Φλόριδα το 1981 και συγκεκριμένα από τη σχολή ηλεκτρολόγων και μηχανικών επικοινωνίας (Faculty of Electrical and Communication Engineering). Έγινε υπουργός συγκοινωνιών για τη Βεγγάζη το 1982 και διατηρήθηκε στη θέση αυτή ως το 1984, οπότε έγινε υπουργός Μεταφορών της Λιβύης. Στο τελευταίο αξίωμα παρέμεινε ως τον Οκτώβριο του 1990, για να αναλάβει Κυβερνήτης της επαρχίας Σύρτης (1990-1992). Το Δεκέμβριο του 1992 ανέλαβε υπουργός σχεδιασμού και δημοσίων έργων, ως το Μάρτιο του 2000. Εν συνεχεία ανέλαβε την πρωθυπουργία την 1η Μαρτίου του 2000. Παρέμεινε στο πρωθυπουργικό αξίωμα μέχρι τις 14 Ιουνίου του 2003. Στη συνέχεια τέθηκε επικεφαλής του Συμβουλίου για τον Ανώτατο Προγραμματισμό της Λιβύης (2003-2004) και έπειτα έγινε Κυβερνήτης της Βεγγάζης, από το Σεπτέμβριο του 2004 ως τον Ιανουάριο του 2005 και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από τις 2 Μαρτίου του 2008 ως τις 5 Μαρτίου του 2009. Ανέλαβε de jure Αρχηγός Κράτους (Γενικός Γραμματέας του Γενικού Λαϊκού Κογκρέσου της Λιβύης) στις 5 Μαρτίου του 2009. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ως τις 27 Ιανουαρίου 2010. World Statesmen - Libya
Citroën FAF

Το Citroën FAF ήταν ένα μικρό οικονομικό αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, μεταξύ του 1977 και του 1981. Κατασκευαζόταν και επωλείτο σε πολλές αναπτυσσόμενες και τριτοκοσμικές χώρες, με κυριότερο στόχο τις αγορές της Αφρικής.

 Όπως συνέβη και με το παρόμοιο Citroën Méhari, το FAF βασίστηκε στο Citroën 2CV. Το ακρωνύμιο FAF σημαίνει στα γαλλικά Facile à Fabriquer και Facile à Financer, δηλαδή Εύκολο να κατασκευαστεί και Eύκολο να χρηματοδοτηθεί (προκειμένου να αποκτηθεί). Το αμάξωμα του FAF κατασκευαζόταν από φθηνές σε παραγωγή και τοποθέτηση επίπεδες μεταλλικές επιφάνειες, καταργώντας έτσι την ανάγκη για σύνθετες και ακριβές πρέσες. Εξωτερικά, φαινόταν σαν μια μεταλλική εκδοχή του Méhari, στο οποίο τα εξωτερικά πάνελ ήταν από πλαστικό. Προσφερόταν σε 5-πορτο hatchback, 3-πορτο hatchback (που αναφερόταν τότε ως 3-πορτο station wagon), 3-πορτο van, 2-πορτο pick-up και τζιπ χωρίς πόρτες / open-top, το οποίο ωστόσο μπορούσε να παραγγελθεί με οροφή, μεταλλική ή συνθετική. Σχετικά παρόμοιες κατασκευές χαμηλού κόστους, ήταν το Yagan που κατασκευαζόταν στη Χιλή, το Baby-Brousse που κατασκευαζόταν στην Ακτή Ελεφαντοστού, καθώς και κάποιες ευρωπαϊκές κατασκευές, με σαφώς καλύτερη ποιότητα κατασκευής, όπως το VanClee στο Βέλγιο, το Namco Pony στην Ελλάδα και κάποιες άλλες που παρήχθησαν σε Ισπανία και Πορτογαλία. Συχνά θεωρείται λανθασμένα ότι βασίζονταν στο FAF, αλλά στην πραγματικότητα όλα τα προαναφερθέντα μοντέλα ήταν εκδοχές που προήλθαν κατευθείαν από το 2CV και όχι «έμμεσα» από το φθηνότερο παράγωγο FAF. Citroën 2CV Citroën Dyane Citroën Méhari Citroën NAMCO Pony Citroën Ami Αφιέρωμα στο Citroën FAF από το Citroënët (στα αγγλικά) Citroën Méhari και συγγενικά οχήματα (στα αγγλικά)
Γενειοφόρος χαλκή κεφαλή

Η Γενειοφόρος Χαλκή Κεφαλή είναι τμήμα αρχαίου αττικού χάλκινου ανδριάντα. Βρέθηκε το 1886 στις ανασκαφές της Ακρόπολης κοντά στο βόρειο τείχος μεταξύ των Προπυλαίων και του Ερεχθείου. Φυλάγεται στο Εθνικό Μουσείο στην Αθήνα με τον αριθμό ευρετηρίου 6446.

 Η χάλκινη κεφαλή έχει μέγεθος περίπου φυσικό, ίδιο με αυτό ενός άνδρα μέσης ηλικίας. Το όλο πρόσωπο είναι συμμετρικό. Το πηγούνι έχει σχήμα σφηνοειδές, τα χείλη του στόματος είναι παχιά και σχηματίζουν την χαρακτηριστική διαστολή, το γνωστό αρχαϊκό μειδίαμα. Τα μάτια είναι μακρόστενα, η μύτη λεπτή, τα φρύδια γοητεύουν με την άψογη καμπύλη τους. Οι ένθετες κόρες των οφθαλμών λείπουν. Το μακρουλό σχήμα του κεφαλιού είναι παράξενο, και εξηγείται καλύτερα αν στο κεφάλι ήταν προσαρμοσμένη μια περικεφαλαία. Το μουστάκι, τα γένια και η κόμη είναι περιποιημένα και χαραγμένα με λεπτομέρεια. Το εσωτερικό της κεφαλής αποτελεί πήλινος πυρήνας. Η γενική εντύπωση του έργου θυμίζει κάπως τα γνωστά αγάλματα από την Αίγινα. Γι' αυτό και εξάγεται το συμπέρασμα πως το χέρι του Αττικού καλλιτέχνη που το έφτιαξε, είχε επηρεαστεί από τους σύγχρονους συναδέλφους του στο γειτονικό νησί. Υπερτερεί δε ως προς την ζωντάνια της έκφρασής σε σύγκριση με το καθ' εαυτό Αιγινίτικο ύφος. Σίγουρα παρουσίαζε κάποιον θνητό, αφού ο καλλιτέχνης προσπάθησε να αποδώσει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ίσως να απεικονίζει κάποιον πολεμιστή, ο οποίος αφιέρωσε τον ανδριάντα του στην Αθηνά, όπως ήταν συνηθισμένο την εποχή του 6ου και 5ου π.Χ. αιώνα. Αν και το υπόλοιπο του ανδριάντα δεν σώθηκε, αναγνωρίζουμε την χαρακτηριστική τέχνη της προπερσικής χρονικής περιόδου. Βρέθηκε επίσης στην επίχωση της Ακρόπολης, η οποία έγινε λίγο μετά την αποχώρηση των Περσών, και κατά την παλινόρθωση του Ιερού Βράχου. Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). Μνημεία της Ελλάδος. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. σελίδες 28–30. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Boetticher, Adolf (1842-1901) (1988). Die Akropolis von Athen nach den Berichten der alten und den neusten Erforschungen (στα Γερμανικά). Berlin: J. Springer. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Rufus Byam Richardson (1845-1914) (1911). A history of Greek sculpture (στα Αγγλικά). New York, Cincinnati: American book company. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελ. 251. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
Σχολική βαθμολογία στην Ελλάδα

Υπάρχουν τέσσερα συστήματα βαθμολόγησης (ή κλίμακες) στην Ελλάδα - τέσσερις διαφορετικές ΣΔΣ - μία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, μία για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και δύο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (από την Τρίτη Δημοτικού και άνω).

 Στην 1η και 2η τάξη στα δημοτικά σχολεία της Ελλάδας υπάρχει μόνο περιγραφική αξιολόγηση, χωρίς βαθμούς. Στους βαθμούς 3ου και 4ου τάξης χρησιμοποιούνται μόνο γράμματα (Α-Δ) και στην 5η και 6η τάξη αριθμοί που κυμαίνονται από 1-10. Η εμβέλεια του συστήματος βαθμολόγησης διευρύνεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κυμαίνεται από 1 έως 20 στο Γυμνάσιο και 0 έως 20 στο Λύκειο. Πανεπιστήμια (δημόσια): 4 έτη (με πλήρες ωράριο) Πολυτεχνεία (δημόσια): 5 έτη (πλήρους απασχόλησης) Ανώτατα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (δημόσια): 4 έτη (πλήρους απασχόλησης)Κλίμακα: 0,00 - 10,00 (0% - 100%) Βάση: 5,00 (50%) Ο πίνακας που ακολουθεί απεικονίζει το ελληνικό σύστημα ταξινόμησης: Για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο οι παραπάνω βαθμοί είναι διαφορετικοί: 9-10 είναι "Άριστα", 7-9 είναι "Λίαν Καλώς", 5-7 είναι "Καλώς", 0-4,9 δεν είναι επιτυχής βαθμολογία. Οι περισσότεροι από τους βαθμούς μπορούν να ισοδυναμούν με πτυχίο BSc (Hons) / BEng (Hons) δεδομένου ότι όλα τα μαθήματα είναι 4 έως 5 χρόνια και τα περισσότερα από αυτά είναι επαγγελματικά διαπιστευμένα. Όλες οι ενότητες, από όλα τα χρόνια, πρέπει να έχουν περάσει με ελάχιστο βαθμό 5,00 (50%) προκειμένου να αξιολογηθούν και να απονεμηθεί ένας βαθμός και δεν υπάρχει επί του παρόντος κανένα όριο στις απαντήσεις. Η ταξινόμηση προέρχεται από το συνολικό πιστωτικό σταθμισμένο μέσο όρο για όλες τις ενότητες, όπως η Διπλωματική για τα πολυτεχνεία και η Πτυχιακή για τα πανεπιστήμια και τα Ανώτατα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Αστράτηγος Χανίων

Ο Αστράτηγος είναι οικισμός της κοινότητας Ροδωπού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κολυμβαρίου, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Αστράτηγος είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. ΒΔ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου Ροδωπού -τη μεσαία από τις τρεις χερσονήσους του βόρειου τμήματος του νομού- λίγο ανατολικότερα του επαρχιακού δρόμου Καλυδονίας-Ροδωπού και βόρεια του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Ε 65), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 28 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ροδοπού (Ροδωπού) του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ροδωπού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κολυμβαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κολυμβαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1996 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Ρουέν

Η Ρουέν (γαλλικά: Rouen) θεωρείται η παραδοσιακή ιστορική πρωτεύουσα της Νορμανδίας, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας και ολόκληρης της μεσαιωνικής Ευρώπης. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Γαλλία στις όχθες του ποταμού Σηκουάνα και είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Άνω Νορμανδίας και του νομού Σεν-Μαριτίμ. Αποτελούσε την έδρα του Νορμανδικού δουκάτου που ίδρυσε ο Ρόλλο και μια από τις πρωτεύουσες της Αγγλο-Νορμανδικής δυναστείας, όταν αυτή βασίλευε στην Αγγλία. Στη Ρουέν κάηκε η Ιωάννα της Λωρραίνης ως μάγισσα (1431). Ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται σε 109.000 κατοίκους (1997), ενώ το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα σύμφωνα με την απογραφή του 1999 ήταν 393.621 κάτοικοι.

 Ιδρύθηκε από τους Γαλάτες. Τον 5ο αιώνα έγινε έδρα επισκοπής και αργότερα έγινε πρωτεύουσα της Νευστρίας. Τον 9ο αιώνα καταλήφθηκε από τους Νορμανδούς Βίκινγκ και από το 912 αποτελούσε την πρωτεύουσα του δουκάτου της Νορμανδίας. Περί τον 11ο αιώνα αποτελούσε μία από τις κυριότερες εβραϊκές εστίες στην Ευρώπη: σύμφωνα με την απογραφή του 1100, ο ιουδαϊκός πληθυσμός ήταν 6.000 κάτοικοι, περίπου το 20% του τότε πληθυσμού. Αργότερα οι Ιουδαίοι της Ρουέν διασκορπίστηκαν σε όλες τις πόλεις της Νορμανδίας. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Β' Αύγουστος (1204) κατέλαβε την πόλη από τους Άγγλους, προσαρτώντας την στο Γαλλικό βασίλειο μαζί με ολόκληρη την υπόλοιπη Νορμανδία. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου καταλήφθηκε από τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Ε' (1419) μαζί με την υπόλοιπη Νορμανδία, προσαρτώντας την στο Αγγλικό στέμμα. Στη Ρουέν κάηκε και η Ιωάννα της Λωρραίνης δήθεν σαν μάγισσα στις 30 Μαΐου 1431, ενώ ανακαταλήφθηκε οριστικά από τους Γάλλους το 1449. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγινε από τους Ναζί η έδρα του γερμανικού ναυτικού, που το εγκατέστησαν στο εμπορικό Πανεπιστήμιο της πόλης. Όταν έγινε η απόβαση και η μάχη της Νορμανδίας, υπέστη σοβαρές καταστροφές ολόκληρη η πόλη από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, ενώ καταστράφηκε και ο Καθεδρικός ναός της πόλης. Το σπουδαιότερο κτίσμα που συναντάται στην Ρουέν είναι ο Καθεδρικός ναός της πόλης, Γοτθικού ρυθμού, έδρα αρχιεπισκοπής, όπου βρίσκεται και ένας από τους τάφους του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Α΄ του Λεοντόκαρδου, όπου φυλάσσεται η καρδιά του. Είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες του διάσημου ζωγράφου Κλοντ Μονέ (1840 - 1926), ενώ την περίοδο (1876 - 1880) ήταν το υψηλότερο κτίριο του κόσμου, συνολικού ύψους 151 μέτρων. Υπέστη σοβαρές καταστροφές με τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων στη μάχη της Νορμανδίας (1944). Υπάρχει επίσης η εκκλησία της Ιωάννας της Λωρραίνης, με τοιχογραφίες που δείχνουν τη σκηνή του μαρτυρικού της θανάτου, όπως και η Γοτθική εκκλησία του αγίου Μακλού (15ος αι.). Το μουσείο Καλών Τεχνών της πόλης έχει πλήθος πινάκων ζωγραφικής του διάσημου ζωγράφου Κλοντ Μονέ. Το Ναυτικό Μουσείο είναι το μουσείο ιστορίας της ναυσιπλοΐας και του λιμανιού της Ρουέν. (Γαλλικά) Επίσημος ιστότοπος
Μαργαρίτα Μπωφόρ

Η Μαργαρίτα Μπωφόρ (Margaret Beaufort, 31 Μαΐου 1443 - 29 Ιουνίου 1509) από τον Οίκο των Μπωφόρ, κόμισσα του Ρίτσμοντ και του Ντέρμπυ, ήταν η μητέρα του βασιλιά Ερρίκου Ζ' της Αγγλίας και γιαγιά του βασιλιά Ερρίκου Η' της Αγγλίας.

 Ήταν κόρη και μοναδικό παιδί του Ιωάννη Μπωφόρ 1ου δούκα του Σόμερσετ και της Μαργαρίτας Μποσάμπ του Μπλέτσο. Ο πατέρας της, όταν αυτή γεννήθηκε, πήγε στον βασιλιά της Γαλλίας να του ζητήσει να εξασφαλίσει η σύζυγός του τα δικαιώματα ανατροφής της κόρης του σε περίπτωση που αυτός απεβίωνε, αλλά έπεσε σε δυσμένεια, εξορίστηκε από την αυλή και απεβίωσε αμέσως μετά. Σύμφωνα με τα χρονικά του Κρόουλαντ αυτοκτόνησε. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 7 ετών τον Ιωάννη, 2ο δούκα του Σάφολκ, αλλά τρία χρόνια αργότερα ο γάμος διαλύθηκε με παπική παρέμβαση λόγω συγγένειας. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της σε ηλικία 13 ετών τον Εδμόνδο Τυδώρ, 1ο κόμη του Ρίτσμοντ, δεύτερο γιο της βασιλομήτορος Κατερίνας από τον δεύτερο γάμο της με τον Όουεν Τυδώρ. Ο σύζυγος της πέθανε την επόμενη χρονιά, όταν ήταν 7 μηνών έγκυος στο μοναδικό τους παιδί, Ερρίκο. Η εγκυμοσύνη ήταν τόσο πολύ δύσκολη ώστε παραλίγο να πεθάνει μαζί με το νεογέννητο. Παντρεύτηκε στην συνέχεια άλλες δύο φορές χωρίς να αποκτήσει κανένα άλλο παιδί. Η Μαργαρίτα συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Γ'. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι είχε αιχμαλωτίσει τον Γεώργιο Στάνλεϊ, γιο του τρίτου συζύγου της, Τόμας Στάνλεϊ, από την πρώτη σύζυγο του, Ελεονώρα Νέβιλ, της οποίας ο αδελφός, Ριχάρδος, είχε ενεργό συμμετοχή στον πόλεμο των ρόδων. Καθόρισε τον γάμο του γιου της Ερρίκου με την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Δ' και της Ελισάβετ Γούντβιλ, ώστε να αποκτήσει ο γιος της δικαιώματα στον θρόνο της Αγγλίας μετά την ανατροπή του Ριχάρδου Γ'. Όταν ο γιος της Ερρίκος έγινε βασιλιάς (1485), εκείνη πήρε τον τίτλο της βασιλομήτορος, απαιτώντας να έχει τιμές βασίλισσας. Είχε μεγάλη επιρροή στον γιο της σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του. Αναφέρεται ότι η εξορία της βασίλισσας Ελισάβετ (1487) έγινε με την δική της επιρροή. Ασχολήθηκε με την ποίηση και την λογοτεχνία. Ο γιος της πέθανε στις 21 Απριλίου 1509, οπότε και ανέλαβε η ίδια την αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανήλικου εγγονού της, βασιλιά Ερρίκου Η', αλλά σε δύο μήνες στις 29 Ιουνίου 1509 πεθαίνει και η ίδια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lady Margaret Beaufort στο Wikimedia Commons
Μένων ο Θετταλός

Ο Μένων (; - 400 π.Χ.) ήταν μαθητής του Γοργία, μέλος του Σωκρατικού κύκλου και ένας από τους στρατηγούς του εκστρατευτικού σώματος του Κύρου του νεότερου εναντίον του αδελφού του Αρταξέρξη Β΄. Αναφέρεται και στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο· ίσως η παρουσία του στην Αθήνα σχετίζεται με το επικείμενο στρατιωτικό εγχείρημα.

 Η προσωπικότητά του μας είναι γνωστή από το έργο του Ξενοφώντα «Κύρου Ανάβασις». Ο Ξενοφών περιγράφει τον Μένωνα ως φίλαρχο, φιλάργυρο, συκοφάντη και γενικά ως άνθρωπο φαύλο. Ο Πλάτων στο διαλογό του δεν του αποδίδει τέτοια ελαττώματα. Ο μόνος υπαινιγμός τον οποίον κάνει είναι ότι τον αποκαλεί «πατρικό φίλο» του βασιλιά των Περσών . Συμμετείχε στη μάχη στα Κούναξα. Μετά τη μάχη αυτή ο ανταγωνισμός του με τον Κλέαρχο οδηγησε άμεσα στη σύλληψη των αρχηγών των Ελλήνων με δόλιο τρόπο από τον Πέρση σατράπη Τισσαφέρνη και τον θάνατο του Κλεάρχου . Στάλθηκε αιχμάλωτος στην Περσική αυλή, όπου εκτελέστηκε ύστερα από κράτηση ενός έτους.
Σεντέφ Καμπάς

Η Σεντέφ Καμπάς Γιρμιμπεσόγλου (τουρκικά: Sedef Kabaş Yirmibeşoğlu, γεννηθείσα στις 8 Δεκεμβρίου 1968) είναι Τουρκάλα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια η οποία παρουσιάζει σε διάφορα ειδησεογραφικά κανάλια στην Τουρκία από το 1997. Τον Ιανουάριο του 2022, έλαβε διεθνή προσοχή αφού συνελήφθη μετά από μια τηλεοπτική συνέντευξη στην οποία φέρεται να προσέβαλε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

 Η Καμπάς γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1968 στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου, κόρη της Μουάλλα και του Μεχμέτ Καμπάς, ενός κοσμηματοπώλη. Αποφοίτησε με πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι στην Κωνσταντινούπολη το 1992, προτού συνεχίσει τις σπουδές της στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τη λήψη υποτροφίας Φουλμπράιτ. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στην τηλεοπτική δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης.
Κεράλα Σαχίτγια Ακαντεμί

Η Κεράλα Σαχίτγια Ακαντεμί ή Ακαδημία για τη Μαλαγιαλαμική λογοτεχνία είναι αυτόνομος οργανισμός που ιδρύθηκε για την προώθηση της γλώσσας Μαλαγιαλάμ και λογοτεχνίας. Βρίσκεται στο Θρισούρ της Κεράλας στην Ινδία.

 Η ακαδημία εγκαινιάστηκε στις 15 Οκτωβρίου 1956 από τον Τσιθίρα Θιρούναλ Μπαλαράμα Βάρμα (1913-1991), πρώην βασιλιάς του Τραβανκόρ στο Θιρουβανανθαπούραμ. Μεταφέρθηκε στο Θρισούρ τον Σεπτέμβριο του 1957. Αν και η κυβέρνηση της Κεράλα παρέχει χρηματοδότηση και υποστήριξη για την ακαδημία, η διοίκηση της ακαδημίας είναι αυτόνομη, σύμφωνα με το σύνταγμα. Η ακαδημία αναγνωρίζει τα ανώτερα λογοτεχνικά έργα μέσα από ετήσια λογοτεχνικά βραβεία για την Ποίηση, το Μυθιστόρημα, την Ιστορία, το Θέατρο, τη Λογοτεχνική κριτική, τη Βιογραφία - αυτοβιογραφία, το Οδοιπορικό, το Χιούμορ, τη Μετάφραση, τη Παιδική λογοτεχνία και άλλα. Το 2016 επικεφαλής ήταν ο διηγηματογράφος στα Μαλαγιαλάμ Βαϊσαχάν στην θέση του Προέδρου, η Χαντίτζα Μούμταζ ως Αντιπρόεδρος και ο Κ. Π. Μοχάναν ως Γραμματέας. Η ακαδημία έχει μια από τις καλύτερες βιβλιοθήκες στη Κεράλα. Είναι εγκεκριμένο διδακτορικό κέντρο ερευνών για τα πανεπιστήμια στην Κεράλα. Η Ακαντεμί επίσης, κατέχει την περιοδική βιβλίο του φεστιβάλ για την προώθηση της ανάγνωσης μεταξύ των μαζών. Η Ακαντεμί δημοσιεύει τακτικά τα περιοδικά Sahithyalokam, Sahithya Chakravalam και τοΜαλαγιαλάμ Literature Research (στα αγγλικά). Η ακαδημία βραβεύει επίσης το επιφανές Εζουθάτσαν Πουρασκάραμ, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Θουντσάθθου Εζουθάτσαν, πατέρα της Μαλαγιαλαμικής λογοτεχνίας. Το βραβείο δίνεται σε ετήσια βάση σε εξέχοντες λογοτέχνες. Σαχίτγια Ακαντεμί Kerala Sahitya Academy Kerala Sahitya Academy: Governing Body Sahitya Akademy : India's National Academy of Letters
Μπο Γκάρετ

Η Μπο Γκάρετ (αγγλικά: Beau Jesse Garrett, 28 Δεκεμβρίου 1982) αποτελείΑμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία τρόμου Turistas, το 2006.

 Η Μπο γεννήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια. Η καριέρα της σαν μοντέλο ξεκίνησε όταν ένας ατζέντης την ανακάλυψε βλέποντας την σε ένα εμπορικό κέντρο. Η δουλιές της στο μόντελινγκ περιλαμβάνουν συνεργασίες με εταιρείες και περιοδικά όπως GUESS!, Double D Ranch και CosmoGirl. Το πέρασμα της στην ηθοποιία έγινε με τις τηλεοπτικές σειρές Entourage (ελλ. Η Κουστωδία) και North Shore το 2004. Ακολούθησαν και άλλες συμμετοχές τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο. Τον Ιούνιο του 2007 εμφανίστηκε στο ρόλο της Frankie Raye στην ταινία Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer Made of Honor (2008) .... Gloria Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (2007) .... Frankie Raye Backstage: Hollywood Fashion (2007) (Τηλεόραση) Live! (2007) .... Krista Unearthed (2007) .... Caya "Wildfire" .... Lynnet (2007) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο) Turistas (2006) .... Amy Harrington "Head Cases" .... Fiona (2005) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο) "Entourage" .... Fiona (2004) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο) "North Shore" .... Natalia (2004) (Τηλεόραση - 1 Επεισόδιο) Μπο Γκάρετ στην IMDb
Αγία Μαρκέλλα Σάμου

Η Αγία Μαρκέλλα είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα (τέως δήμο) Βαθέος, του δήμου Ανατολικής Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.

 Η Αγία Μαρκέλλα είναι οικισμός στo Β. ΒΑ. τμήμα της Σάμου, στη δυτική πλευρά του όρμου Βαθέος και σε μεσο σταθμικό υψόμετρο 20. Βρίσκεται απέναντι από την πρωτεύουσα του νησιού Σάμο, από την αποία απέχει οδικώς 4 χλμ. περίπου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαθέος της Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαθέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Βαθέος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Βαθέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Σάμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα - Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 7 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD»Google Earth eetaa.gr