IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αιθιοπίς

Το Αιθιοπίς (Αἰθιοπίς) είναι ένα χαμένο έπος της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας. Ήταν μέρος του Τρωικού κύκλου, δηλαδή της ομάδας εκείνης των επών που εξιστορούσε την ιστορία του Τρωικού Πολέμου. Η ιστορία της Αιθιοπίδας ακολουθεί χρονολογικά αυτή της ομηρικής Ιλιάδας, και έπονται τα γεγονότα της Μικρής Ιλιάδας. Η Αιθιοπίς αποδιδόταν από αρχαίους συγγραφείς στον Αρκτίνο της Μιλήτου (βλέπε Κυκλικοί ποιητές). Το ποίημα περιελάμβανε πέντε βιβλία έμμετρου λόγου σε δακτυλικό εξάμετρο.

 Η Αιθιοπίς συντέθηκε πιθανώς τον έβδομο αιώνα π.Χ., αλλά υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα ως προς τον ακριβή χρονικό εντοπισμό της. Αρχαίες πηγές χρονολογούν τον Αρκτίνο τον όγδοο αιώνα, αλλά πρώιμες καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις ενός από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες, της Πενθεσίλειας, χρονολογούνται το 600 π.Χ.. Σε τωρινές κριτικές εκδόσεις μόνο πέντε γραμμές επιβιώνουν από το αυθεντικό κείμενο της Αιθιοπίδας'. Εξαρτώμαστε σχεδόν πλήρως από μια περίληψη των Κύκλιων επών που περιέχονται στην Χρηστομάθεια που αποδίδεται σε έναν άγνωστο "Πρόκλο" (πιθανώς μπορεί να ταυτισθεί με τον γραμματικό του 2ου αιώνα Ευτύχιο Πρόκλο). Λιγότερα από δέκα άλλες αναφορές δίνουν ενδείξεις της ροής του έργου. Το ποίημα ανοίγει, λίγο μετά τον θάνατο του Τρώα ήρωα Έκτορα, με την άφιξη της Αμαζόνας πολεμίστριας Πενθεσίλειας που έρχεται σε υποστήριξη των Τρώων. Ζει μια στιγμή δόξας στη μάχη, αλλά ο Αχιλλέας την φονεύει. Ο Έλληνας πολεμιστής Θερσίτης αργότερα σαρκάζει τον Αχιλλέα, ισχυριζόμενος ότι ο Αχιλλέας ήταν ερωτευμένος μαζί της, και ο Αχιλλέας τον φονεύει επίσης. Ο Αχιλλέας καθαίρεται τελετουργικά για το φόνο του Θερσίτη. Μετά άλλος ένας σύμμαχος φθάνει, ο Μέμνων, γιος της Ηούς και του Τιθωνού, οδηγώντας ένα Αιθιοπικό εφεδρικό σώμα στρατού φορώντας οπλισμό κατασκευασμένο από τον θεό Ήφαιστο. Στην μάχη ο Μέμνων σκοτώνει τον Αντίλοχο, έναν Έλληνα πολεμιστή, ο οποίος ήταν γιος του Νέστορα και πολύ φίλος του Αχιλλέα. Κατόπιν ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Μέμνωνα, και ο Δίας κάνει τον Μέμνωνα αθάνατο κατά παράκληση της Ηούς. Αλλά στον θυμό του ο Αχιλλέας καταδιώκει τους Τρώες σχεδόν ως τις πύλες της Τροίας, και στις Σκαιές Πύλες σκοτώνεται από ένα βέλος που έριξε ο Πάρις, βοηθούμενος από τον θεό Απόλλωνα. Το σώμα του Αχιλλέα σώζεται από τον Αίαντα και τον Οδυσσέα. Οι Έλληνες έκαναν κηδεία στον Αντίλοχο. Η μητέρα του Αχιλλέα, η θαλάσσια νύμφη Θέτις, έρχεται με τις αδελφές της και τις Μούσες να θρηνήσει πάνω από το πτώμα του Αχιλλέα. Οι επικήδειοι αγώνες διεξάγονται προς τιμήν του Αχιλλέα, στους οποίους η πανοπλία και τα όπλα του Αχιλλέα προσφέρονται ως τρόπαιο για τον μεγαλύτερο ήρωα· και εκεί αναπτύσσεται μια διαμάχη επ' αυτών μεταξύ Αίαντα και Οδυσσέα. Εκεί τελειώνει η Αιθιοπίς· είναι αδιευκρίνιστο αν η κρίση των όπλων του Αχιλλέα, η ακόλουθη αυτοκτονία του Αίαντα ήταν αφηγηματικά θέματα της Αιθιοπίδας, στο επόμενο ποίημα του Κύκλου, την Μικρή Ιλιάδα, ή σε αμφότερα. Τα γεγονότα της Αιθιοπίδας ήταν πολύ δημοφιλή στους αρχαίους Έλληνες αγγειογράφους. Ειδικά οι δημοφιλείς σκηνές του θανάτου της Πενθεσίλειας, και η ανάκτηση του πτώματος του Αχιλλέα από τον Αίαντα.
Αγγλοαμερικανικός πόλεμος του 1812

Ο Πόλεμος του 1812 έγινε μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από το 1812 ως το 1814 στην ξηρά και την θάλασσα της Βόρειας Αμερικής. Περισσότερη από την μισή από την βρετανική ισχύ αποτελούνταν από Καναδούς εθελοντές επειδή οι Βρετανοί στρατιώτες πολεμούσαν τον Ναπολέοντα στην Ευρώπη. Οι Βρετανοί κατατρόπωσαν τις Αμερικανικές δυνάμεις. Στην αρχή ο πόλεμος αύξησε τα επίπεδα του εθνικισμού στον Καναδά και τις ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι κήρυξαν πόλεμο εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας επειδή οι Βρετανοί καταλάμβαναν με την βία Αμερικανικά καράβια και εξανάγκαζαν τα Αμερικανικά πληρώματα να υπηρετήσουν τον βρετανικό στρατό στους ευρωπαϊκούς πολέμους.

 Ο πόλεμος ξεκίνησε όταν οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στις καναδικές επαρχίες από το 1812 έως το 1813 ωστόσο οι Βρετανοί υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά τα εδάφη τους. Το 1813 ο αμερικανικός και ο βρετανικός στόλος ήρθαν αντιμέτωποι στη Λίμνη Ήρι. Την μάχη νίκησαν οι Αμερικάνοι εξασφαλίζοντας τον έλεγχο της λίμνης. Ύστερα οι Αμερικάνοι έκαψαν και λεηλάτησαν το Τορόντο που αργότερα αποκάλεσαν Γιορκ. Το 1814 περισσότεροι Βρετανοί στρατιώτες έφτασαν στις ΗΠΑ. Έκαψαν την Ουάσινγκτον και επιτέθηκαν στην Βαλτιμόρη. Κατά την διάρκεια αυτή της μάχη ένας δικηγόρος, ο Φράνσις Σκοτ Κι, έγραψε ένα ποίημα. Λόγια αυτού του ποιήματος χρησιμοποιήθηκαν στην σύνθεση του Εθνικού ύμνου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η τελευταία μάχη έγινε τον Ιανουάριο του 1815. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν στη Νέα Ορλεάνη και έχασαν έναντι του στρατηγού Άντριου Τζάκσον. Η μάχη αυτή διεξήχθη μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης. Οι δύο χώρες υπέγραψαν την ειρήνη της Γάνδης που υποτίθεται θα έληγε τον πόλεμο στις 24 Δεκεμβρίου 1814 στο Βέλγιο. Ο πόλεμος συνεχίστηκε τον Ιανουάριο του 1815 επειδή οι αντίπαλες δυνάμεις δεν πληροφορήθηκαν για την υπογραφή της συνθήκης. Οι δύο πλευρές θεώρησαν ότι κέρδισαν τον πόλεμο αλλά στην πραγματικότητα δεν πραγματοποιήθηκε καμία αλλαγή καθώς οι ΗΠΑ απέτυχαν να καταλάβουν τον Καναδά. Οι Άγγλοι σταμάτησαν να παίρνουν στρατιώτες από τις ΗΠΑ επειδή οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι έληξαν στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι Αμερικάνοι έμαθαν για τη νίκη στη μάχη της Νέας Ορλεάνης πριν μαθευτεί η υπογραφή της ειρήνης. Το ομοσπονδιακό κόμμα που ήταν αντίθετο του πολέμου προκάλεσε δυσαρέσκεια και εξαφανίστηκε.
Αλεξάντερ Μπατάουι

Ο Αλεξάντερ Μπατάουι (1913-1986) ήταν Αιγύπτιος αιγυπτιολόγος. Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1913. Σπούδασε αιγυπτιολογία στις ΗΠΑ και έγινε καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA).

 Coptic Art and Archaeology: The Art of the Christian Egyptians from the Late Antique to the Middle Ages, 1978 Architecture in Ancient Egypt and the Near East, 1966 A history of Egyptian architecture
Άλαβα

Η Άλαβα (ονομασία στα ισπανικά Álava ['alaβa], ονομαστία στα βασκικά Araba, Άραμπα, προφορά [a'ɾaβa], επίσημα Araba/Álava) είναι ιστορική περιοχή και επαρχία της περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Πρωτεύουσά της και έδρα των κυβερνητικών θεσμών της περιφέρειας είναι η Βιτόρια-Γκαστέις. Αποτελεί την μεγαλύτερη από τις τρεις επαρχίες της περιφέρειας και αυτή με τον μικρότερο πληθυσμό, 326.574 κατοίκους το 2017.Χαρακτηρίζεται από μια μακροκεφαλία, δεδομένου ότι περίπου το 70% των κατοίκων της συγκεντρώνονται στο Γκαστέις με κωμοπόλεις όπως το Λάουδιο ή το Αμούριο να ξεπερνούν μετά βίας τις 10.000 κατοίκων. Περικλύει την κομητεία του Τρεβίνιο, εξκλάβιο της επαρχίας του Μπούργος.

 Το ψηλότερο σημείο της είναι το όρος Γκορμπέα με ύψος 1482 μ. στα σύνορα με τη Βισκαΐα. Γενικότερα η επαρχία κυριαρχείται από την πεδιάδα της Άλαβας, ένα ευρύ οροπέδιο μεταξύ βουνών με μέσο υψόμετρο 500-600 μ. όπου εντοπίζεται και η πρωτεύουσα και που τη διαρρέει ο σημαντικότερος ποταμός της επαρχίας, Σαδόρα. Την επαρχία διαρρέει επίσης και ο Νερβιόν και στα νότια ο ποταμός Έβρος. Την περιοχή κατοίκησαν στην αρχαιότητα διάφορες φυλές όπως οι Αυτριγώνες, οι Βάρδουλοι και οι Καρίστιοι, πιθανότατα κελτικής καταγωγής ενώ τη διαπερνούσε η ρωμαϊκή οδός XXXIV που οδηγούσε από την Αστούρικα Αυγούστα στα Βουρδίγαλα. Η πρώτη αναφορά στο τοπώνυμο Άλαβα εντοπίζεται τον 9ο αιώνα στο χρονικό του Σεβαστιανού, της εποχής του αστουρλεωνού μονάρχη Αλφόνσου Γ΄. Από εκείνη την περίοδο, εποχή κατά την οποία η Άλαβα ξεκίνησε να δέχεται μαζικά τις επιδρομές των μουσουλμάνων βασιλείων της Ιβηρικής, οργανώθηκε ως κομητεία υπό την εποπτεία του αστουρλεονικού βασιλείου και έφτασε να συμμετάσχει στη νεοπαγή κομητεία της Καστίλης υπό τον Φερνάν Γκονθάλεθ. Η περιοχή ενσωματώθηκε οριστικά στο Βασίλειο της Καστίλης το 1199 μετά από μια περίοδο κατά την οποία αποτέλεσε μέρος του βασιλείου της Ναβάρας. Τα σημερινά της σύνορα ανάγονται χονδρικά στην Αδελφότητα του Άρο, διοικητική υποδιαίρεση του βασιλείου που περιείχε τους περισσότερους αστικούς πυρήνες της Άλαβας μαζί με αυτούς της Ριόχα και τη γειτονική Μιράντα ντελ Έβρο. Ως σύγχρονη επαρχία ιδρύθηκε μετά την χάραξη των επαρχιών της Ισπανίας από τον Χαβιέρ ντε Μπούργος το 1833. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Álava-Araba στο Wikimedia Commons
Μπουριατική γλώσσα

Τα μπουργιάτικα (μπουργιάτικα: буряад хэлэн, μπουριάατ χελέν), γνωστά και σε κινεζικές πηγές ως μπαργκουμπουργιατική διάλεκτος της μογγολικής γλώσσας στην Κίνα και ως μπουριατομογγολικά σε σοβιετικές πηγές που δημοσιεύθηκαν πριν το 1956 είναι μια ποικιλία των μογγολικών γλωσσών που ομιλείται από τους Μπουριάτες και τους Μπαργκά. Άλλοι θεωρούν ότι είναι ξεχωριστή γλώσσα και άλλοι μια μεγάλη διαλεκτική ομάδα της μογγολικής γλώσσας.

 Η πλειοψηφία των ομιλητών της μπουριατικής ζουν στη Ρωσία όπου είναι επίσημη γλώσσα στη δημοκρατία της Μπουργιατίας και πρώην επίσημη γλώσσα στους καταργηθέντες αυτόνομους θύλακες Ουστ-Ορντά και Άγκα Μπουργιατίας. Στην ρωσική απογραφή του 2002, 353.113 άτομα από 445.175 Μπουργιάτες (72.3%) δήλωσαν ότι μιλούσαν μπουργιάτικα. Περίπου 15.694 άτομα άλλων εθνοτήτων επίσης γνωρίζουν την γλώσσα, κυρίως Ρώσοι στην Μπουργιατία. Οι Μπουργιάτες έχουν ξεχωριστή λογοτεχνική πρότυπη γλώσσα με βάση το κυριλλικό αλφάβητο. Βασίζεται στο ρωσικό με την προσθήκη των παρακάτω γραμμάτων: Ү/ү, Ө/ө και Һ/һ. Υπάρχουν πάνω από 100.000 Μπουργιάτες στην Μογγολία και την εσωτερική Μογγολία της Κίνας. Από τα τέλη του 17ου αιώνα και έπειτα, οι Μπουριάτες χρησιμοποιούσαν τα κλασσικά μογγολικά για θρησκευτικούς σκοπούς. Η γλώσσα του 18ου και του 19ου αιώνα αναφέρεται ως περίοδος της παλαιάς μπουριατικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, το κληρικό έργο των δυτικών Μπουριατών γινόταν στα ρωσικά και δεν γραφόταν από τους ίδιους τους Μπουριάτες, αλλά αρχικά από εκπροσώπους της τσαρικής διοίκησης, με το παλαιό μογγολικό αλφάβητο να παραμένει σε χρήση από ευγενείς, λάμα και εμπόρους με επαφές στην Τιβά, την εξωτερική και εσωτερική Μογγολία.Το 1905, ο Αγκβάν Ντορζίεφ επινόησε το αλφάβητο βαγκίντρα βασισμένο στο Παλαιό μογγολικό αλφάβητο. Μέχρι το 1910 είχε χρησιμοποιηθεί σε κάποια βιβλία αλλά εντέλει το βαγκίντρα δεν κατάφερε να εδραιωθεί. Στην Σοβιετική Ένωση, το 1926 ξεκίνησε η οργανωμένη επιστημονική ανάπτυξη του λατινικού αλφαβήτου για την μπουριατική γλώσσα. Το 1929 ετοιμάστηκε το νέο μπουριάτικο αλφάβητο με τα παρακάτω γράμματα: A a, B b, C c, Ç ç, D d, E e, Ә ә, Ɔ ɔ, G g, I i, J j, K k, L l, M m, N n, O o, P p, R r, S s, Ş ş, T t, U u, Y y, Z z, Ƶ ƶ, H h, F f, V v. Ωστόσο το παραπάνω αλφάβητο δεν εγκρίθηκε. Τον Φεβρουάριο του 1930, εγκρίθηκε το νέο λατινικό αλφάβητο για τα μπουργιάτικα. Περιείχε όλα τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου εκτός από τα h, q, x, τα δίγραφα ch, sh, zh, και το γράμμα ө. Τον Ιανουάριο του 1931, εγκρίθηκε η τροποποιημένη μορφή του λατινικού αλφαβήτου για τα μπουργιάτικα, η οποία ήταν ολόιδια με τα υπόλοιπα λατινικά αλφαβήτα για τις περισσότερες γλώσσες της Σοβιετικής Ένωσης.
Άγιος Κωνσταντίνος Χουμεριάκου Λασιθίου

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της Κοινότητος Χουμεριάκου, της δημοτικής ενότητας (τέως καποδιστιακού δήμου) Νεαπόλεως, του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στους ανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Μάχαιρα» (1.487 μ.), της Δίκτης, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δράσιου (ΕΠ 14) και ανάμεσα στον Άγιο Νικόλαο και την Νεάπολη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουμεριάκου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χουμεριάκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεαπόλεως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην ανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ντελουά Κασιρέ Κουμακογιέ

Ο Ντέλουα Κασιρέ Κουμακόγιε (Nouradine Delwa Kassiré Koumakoye, 31 Δεκεμβρίου 1949-) είναι πολιτικός από το Τσαντ. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1993 ως το 1995 και ξανά από το 2007 ως το 2008. Στη συνέχεια ανέλαβε πρόεδρος του Οικονομικού, Κοινωνικού και Πολιτιστικού Συμβουλίου.

 Γεννήθηκε το 1949. Τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπηρέτησε ως υπουργός. Είναι Πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού για την Ανάπτυξη και την Πρόοδο (VIVA-RNDP).. Από τις 6 Νοεμβρίου 1993 μέχρι τις 8 Απριλίου 1995 ήταν για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1996, λαμβάνοντας το 2,29% των ψήφων. Στις προεδρικές εκλογές του 2001 πήρε 2,36% και σε αυτές του 2006 ήρθε δεύτερος με 15,13% των ψήφων. Τον Αύγουστο του 2006 έγινε υπουργός Προεδρίας για την Ανάπτυξη της Υπαίθρου και τις Πόλεις. Μετά το θάνατο του Πασκάλ Γιοαντιμνατζί έγινε πρωθυπουργός, στις 26 Φεβρουαρίου του 2007. Παρέμεινε στην πρωθυπουργία ως τις 16 Απριλίου του 2008.
Κάρολος Σόμερσετ, 1ος κόμης του Γούστερ

Ο Κάρολος Σόμερσετ, 1ος κόμης του Γούστερ (1460 - 15 Μαρτίου 1526) Άγγλος ευγενής και 1ος Κόμης του Γούστερ ήταν νόθος γιος του Χένρι Μποφώρ, 3ου δούκα του Σόμερσετ και της ερωμένης του Τζοάν Χιλλ. Ο Κάρολος Σόμερσετ έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1496), στις 1 Φεβρουαρίου 1514 δημιουργήθηκε για λογαριασμό του η κομητεία του Γούστερ και έγινε λόρδος Καγκελάριος στο νοικοκυριό του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Ορίστηκε υπεύθυνος για την συνάντηση που έγινε ανάμεσα στον Ερρίκο Η΄ και τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας (1520)

 Ο Κάρολος Σόμερσετ παντρεύτηκε τρεις φορές αν και ο δεύτερος γάμος του είναι αβέβαιος. Παντρεύτηκε στις 2 Ιουνίου 1492 σε πρώτο γάμο την Ελισάβετ Χέρμπερτ, 3η βαρόνη του Χέρμπερτ που χάρη στα δικαιώματα της δημιουργήθηκε η ηγεμονία του Χέρμπερτ, μαζί της απέκτησε : Χένρι Σόμερσετ, 2ος κόμης του Γούστερ Ελισάβετ Σόμερσετ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Τζων Σάβατζ και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Γουίλιαμ Μπρέρετον.Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελισάβετ Γουέστ, κόρη του Σερ Τόμας Γουέστ, 8ου βαρόνου του Ντε λα Γουάε αλλά ο γάμος αυτός ίσως είναι λάθος του Νταγκντάλ που επανέλαβαν οι μετέπειτα συγγραφείς, μαζί της απέκτησε : Σερ Κάρολος Σόμερσετ Σερ Τζώρτζ Σόμερσετ Λαίδη Μαρία Σόμερσετ του Γούστερ, παντρεύτηκε διαδοχικά τον Γουίλιαμ Γκρέυ, 13ο βαρόνο των Γκρέυ του Ουίλτον και τον Ροβέρτο Καρρέ.Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Ελεονώρα Σάτον, κόρη του Έντουαρντ Σάτον, 2ου λόρδου του Ντάντλεϊ.Ο Κάρολος Σόμερσετ πέθανε στις 15 Μαρτίου 1526 και τάφηκε με την πρώτη σύζυγο του στο παρεκλήσι του Σαιν Τζώρτζ στο κάστρο του Ουίνδσορ. Burke, John, Burke's genealogical and heraldic history of peerage, baronetage and knightage, G.P.Putnam's Sons:New York, 1914. Gurney, E. Henry, Reference handbook for readers, students, and teachers of English history , Ginn & Company:Boston, 1890. McClain, Molly, Beaufort: the duke and his duchess, 1657-1715, Yale University Press, 2001.
Πέταρ Βούκοτιτς

Ο Πέταρ Βούκοτιτς (σερβικά κυριλλικά: Петар Вукотић) (14 Δεκεμβρίου 1826 - 30 Ιανουαρίου 1904/1907) ήταν Μαυροβούνιος Βοεβόδας και γερουσιαστής, ο οποίος συμμετείχε στον Πόλεμο Μαυροβούνιου-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1852-1853) και στο Πόλεμο Μαυροβούνιου-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1876-1878), ιδίως στη μεγάλη νίκη του Βούτσι Ντο (18 Ιουλίου 1876).

 Γεννήθηκε στο Οζρίνιτσι ή στο Τσέβο, ήταν ο γιος του Μαυροβούνιου Σέρνταρ Στίβαν Πέρκοφ Βούκοτιτς και της συζύγου του Στάνας Μίλιτς. Με τη σύζυγο του Γιελένα Βοϊβόντιτς, γεννημένη στο χωριό Βις, του Ντανίλοβγκραντ, Μαυροβούνιο, κόρη του Ταντίγια Βοϊβόντιτς και της Μιλίτσα Παβίσεβιτς, απέκτησε τους γιους Σάλε, Μάταν και Σκέπαν (παρατσούκλι Σάρακ) και την κόρη Μιλένα. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στο Μαυροβούνιο και στενός φίλος του Βοεβόδα Μίρκο Πέτροβιτς-Νιέγκος, με τον οποίο είχε πολεμήσει στους πολέμους της δεκαετίας του 1850. Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να εδραιώσουν τη συμμαχία τους με την ένωση των παιδιών τους. Το 1853, η Μιλένα, μόλις έξι ετών, αρραβωνιάστηκε με τον μοναδικό γιο του Μίρκο, Νίκολα, ηλικίας δώδεκα ετών. Ο Νίκολα ήταν ο ανιψιός και κληρονόμος του άτεκνου πρίγκιπα του Μαυροβουνίου Ντανίλο Α'. Η Μιλένα είχε δώδεκα παιδιά. Ανάμεσα τους ήταν η Έλενα, που παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ' της Ιταλίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Petar Vukotić στο Wikimedia Commons Χιούστον, Μάρκο, Νίκολα & Μιλένα: Βασιλιάς και Βασίλισσα του Μαύρου βουνού, εκδόσεις Leppi (ISBN 0-9521644-4-2)
Θεώρημα Νάγκελ

Στην γεωμετρία, το θεώρημα Νάγκελ (αναφέρεται συχνά ως θεώρημα Nagel) λέει ότι σε κάθε τρίγωνο A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } όπου A H A {\displaystyle \mathrm {AH_{A}} } , B H B {\displaystyle \mathrm {BH_{B}} } και Γ H Γ {\displaystyle \mathrm {\Gamma H_{\Gamma }} } τα ύψη του τριγώνου, και O {\displaystyle \mathrm {O} } το κέντρο του περιγεγραμμένου κύκλου, ισχύει ότι H A H B ⊥ O Γ {\displaystyle \mathrm {H_{A}} \mathrm {H_{B}} \perp \mathrm {O\Gamma } } , H B H Γ ⊥ O A {\displaystyle \quad \mathrm {H_{B}} \mathrm {H_{\Gamma }} \perp \mathrm {OA} \quad } και H A H Γ ⊥ O B {\displaystyle \quad \mathrm {H_{A}} \mathrm {H_{\Gamma }} \perp \mathrm {OB} } .Το θεώρημα παίρνει το όνομά του από τον Κρίστιαν Χάινριχ φον Νάγκελ.

 Θεωρούμε B H B {\displaystyle \mathrm {BH_{B}} } και Γ H Γ {\displaystyle \mathrm {\Gamma H_{\Gamma }} } τα δύο ύψη του τριγώνου. Θα αποδείξουμε ότι O A ⊥ H B H Γ {\displaystyle \mathrm {OA} \perp \mathrm {H_{B}H_{\Gamma }} } . Θεωρούμε την εφαπτομένη x A {\displaystyle \mathrm {xA} } στον κύκλο ( O , A ) {\displaystyle (\mathrm {O} ,\mathrm {A} )} και επομένως, O A ⊥ x A {\displaystyle \mathrm {OA} \perp \mathrm {xA} } και ∠ x A B = Γ ^ {\displaystyle \angle \mathrm {xAB} ={\hat {\mathrm {\Gamma } }}} . Επίσης H B H Γ B Γ {\displaystyle \mathrm {H_{B}H_{\Gamma }B\Gamma } } είναι εγγράψιμο (καθώς ∠ B H B Γ = ∠ Γ H Γ B = 90 o {\displaystyle \angle \mathrm {BH_{B}\Gamma } =\angle \mathrm {\Gamma H_{\Gamma }B} =90^{o}} ). Συνεπώς, η Γ {\displaystyle \mathrm {\Gamma } } είναι παραπληρωματική της B H Γ H B {\displaystyle \mathrm {BH_{\Gamma }H_{B}} } και έτσι H B H Γ A = Γ ^ {\displaystyle \mathrm {H_{B}H_{\Gamma }A} ={\hat {\mathrm {\Gamma } }}} . Επομένως, η H B H Γ {\displaystyle \mathrm {H_{B}H_{\Gamma }} } είναι παράλληλη της x A {\displaystyle \mathrm {xA} } και έτσι H B H Γ ⊥ O A {\displaystyle \mathrm {H_{B}} \mathrm {H_{\Gamma }} \perp \mathrm {OA} } . Ύψος τριγώνου Περιγεγραμμένος κύκλος
Δίστρατο Άρτας

Το Δίστρατο είναι ορεινό χωριό του νομού Άρτας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 450μ. απέχει 43 χλμ. από την Άρτα. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 176 κάτοικοι.

 Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Πιστιανά παλαιάς Ελλάδας. Σε Δίστρατο μετονομάστηκε το 1956. Το όνομα οφείλεται μάλλον σε μια τοποθεσία στην κορυφή του χωριού «τα Δίστρατα» ή στο ότι βρίσκεται στη διασταύρωση του δρόμου προς τα δυτικά Τζουμέρκα.Το χωριό απελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1881 με τη συνθήκη του Βερολίνου όταν προσαρτήθηκε στην Ελλάδα η Θεσσαλία και τμήμα του Ν. Άρτας ανατολικά του Αράχθου. Μέχρι το 1912 υπαγόταν μαζί με άλλα χωριά στο Δήμο Θεοδωρίας με έδρα το Βουργαρέλι. Το χωριό σαν ξεχωριστεί κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1912. Από το 2010 το χωριό υπάγεται στο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την γεωργία, την μελισσοκομία και την κτηνοτροφία. Το χωριό διασχίζεται από τον ποταμό Άραχθο, όπου το καλοκαίρι διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις, ενώ υπάρχουν και διαδρομές ράφτινγκ. Αγροτικό Μουσείο στο Πέραμα, με εργαλεία και αντικείμενα χρήσης από την γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή "Τζαμάκειο" Βιβλιοθήκη στον περίβολο της εκκλησίας της Αγ. Τριάδας, στην πλατεία του Δίστρατου Δημοτικό Σχολείο στην Αγ. Φανερωμένη στο Τραπεζάκι, στο οποίο έγινε η Α΄ Πανηπειρωτική Συνδιάσκεψη της Εθνικής Αντίστασης κατά των Γερμανών.
Χιονισμένο τοπίο

Το έργο Χιονισμένο τοπίο είναι πίνακας του Βίνσεντ βαν Γκογκ του 1888, που θεωρείται πως είναι ένας από τους πρώτους πίνακες που έφτιαξε στην Αρλ. Είναι ένας από τις τουλάχιστον δέκα ελαιογραφίες και ακουαρέλες που ο Βαν Γκογκ έφτιαξε με χιονισμένα τοπία την χρονική περίοδο 1882-1889. Ο πίνακας απεικονίζει τις πεδιάδες Λα Κρο αντισταθμισμένες με το Αβαείο του Μοντμαζούρ και τους λόφους κατά μήκος του ορίζοντα.

 Τη στιγμή που ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε τον πίνακα "Χιονισμένο τοπίο" ήταν 35 ετών. Ζώντας στην Αρλ στη νότια Γαλλία, βρέθηκε στο απόγειο της καριέρας του δημιουργώντας μερικά από τα καλύτερα έργα του όπως τοπία, αγροικίες και τους ανθρώπους της περιοχής της Αρλ, της Νιμ και της Αβινιόν.Η περιοχή ήταν αρκετά διαφορετική από ό,τι γνωρίζουμε για την Ολλανδία και το Παρίσι. Οι άνθρωποι είχαν σκούρα μαλλιά και δέρμα και μιλούσαν μια γλώσσα που ακουγόταν περισσότερο σαν ισπανικά παρά σαν γαλλικά. Τα χρώματα ήταν ζωντανά. Η μορφολογία του εδάφους διέφερε από τις πεδιάδες στα βουνά. Εδώ ο Βαν Γκογκ βρήκε «μια λάμψη και φως που θα ξέπλενε τις λεπτομέρειες και θα απλοποιούσε τις μορφές, μειώνοντας τον κόσμο γύρω του όπως στα σχέδια της ιαπωνικής ξυλογραφίας που θαύμαζε» και όπου «η επίδραση του ήλιου θα ενίσχυε τις γραμμές της σύνθεσης και να μείωνε τις αποχρώσεις του χρώματος σε μερικές ζωντανές αντιθέσεις. » Όταν ο Βαν Γκογκ έφτασε στην Αρλ τον Φεβρουάριο του 1888, το έδαφος ήταν σκεπασμένο με χιόνι εξαιτίας των καταγεγραμμένων χαμηλών θερμοκρασιών. Την εποχή που έγινε αυτός ο πίνακας, το χιόνι είχε αρχίσει να λιώνει. Θεωρείται πως αυτός ο πίνακας είναι ένας από τους πρώτους που έκανε στην Αρλ. Σε ένα γράμμα του προς τον αδελφό του Τεό περίπου στις 24 Φεβρουαρίου του 1888, ο Βαν Γκογκ περιγράφει πως είχε τελείωσε τρεις πίνακες σε τρεις μέρες και ένας από αυτούς ήταν το "Χιονισμένο τοπίο"." Άλλοι πίνακες με τοπία με χιόνι που έφτιαξε ο Βαν Γκογκ περιλαμβάνουν:
Ραούλ Βάλιαν

Ο Ραούλ Όσκαρ Βάλιαν είναι παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή, που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τη δεκαετία του ’70, αρχικά ως "ελληνικής καταγωγής" (ελληνοποιημένος) και αργότερα που παντρεύτηκε Ελληνίδα ως Έλληνας. Ζει στην Καλαμάτα.

 Ο Ραούλ Βάλιαν γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Εξουρσιονίστας. Τη σεζόν 1972-73 έπειτα από παρότρυνση του προπονητή Γκόμεζ Ντε Φαρία, ο οποίος εργαζόταν στον ΠΑΣ Γιάννινα, ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στην ομάδα της Καλαμάτας, που μόλις είχε ανέβει στην Α΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η ομάδα τον παρουσίασε ως ελληνικής καταγωγής χωρίς να είναι, μαζί με άλλους τέσσερις νοτιοαμερικανούς, τους Έλβιο Μάνα, Σέρτζιο Εσπινόζα, Λουίς Καντίχεβιτς και Αρμάντο Τζιλιότι, κάτι που πολλοί σύλλογοι συνήθιζαν εκείνη την περίοδο, που ακόμα απαγορεύονταν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Αγωνίστηκε τρεις σεζόν στη «Μαύρη Θύελλα», βοηθώντας την να επανέλθει στην Α΄ εθνική, από όπου είχε υποβιβαστεί. Διακρινόταν για την ευχέρειά του στο σκοράρισμα, με αποτέλεσμα να ενδιαφερθεί ο Παναθηναϊκός και τελικά να τον αποκτήσει το 1975. Αρχικά τον παραχώρησε δανεικό για μία σεζόν στον Απόλλωνα Αθηνών και τον ξαναπήρε την περίοδο 1976-77. Με το τριφύλλι κέρδισε το πρωτάθλημα, αλλά την επόμενη χρονιά παραχωρήθηκε στον Α.Ο. Καβάλα, όπου αγωνίστηκε τρεις χρονιές. Το 1980 πήγε στην Πάτρα παίρνοντας μεταγραφή στον Α.Π.Σ. Πάτραι, στον οποίο αγωνίστηκε 1 χρονιά την περίοδο 1980-81 στην Β΄ Εθνική και έκλεισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Τα επόμενα χρόνια έπαιξε σε μικρότερες ομάδες, παντρεύτηκε, πήρε την ελληνική υπηκοότητα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καλαμάτα, όπου εργάζεται ως προπονητής σε τοπικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας. Πρωτάθλημα Ελλάδος (1): 1977 Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής (1): 1974 Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1977 ως 1980.
Ματτέο Γκαρρόνε

Ο Ματτέο Γκαρρόνε (Matteo Garrone, γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 1968) είναι Ιταλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Γεννήθηκε στη Ρώμη και είναι γιος του κριτικού θεάτρου Νίκο Γκαρρόνε και μιας φωτογράφου. Το 1996 ο Γκαρρόνε κέρδισε το Sacher d'Oro, ένα βραβείο που απονέμεται από τον Νάννι Μορέττι, για την ταινία μικρού μήκους Silhouette, η οποία αποτελεί ένα από τα τρία επεισόδια της πρώτης του ταινίας μεγάλου μήκους Terra di Mezzo το 1997. Κέρδισε το βραβείο για τον Καλύτερο Σκηνοθέτη στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου και στα Βραβεία David di Donatello για την ταινία Γόμορρα. Η ταινία του Reality (ελληνικά: Πραγματικότητα) διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012 και κέρδισε το Μέγα Βραβείο. Η ταινίες Tale of Tales (2015) και Dogman (2018) ήταν υποψήφιες για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.

 Ταινίες μικρού μήκους Silhouette (1996) Bienvenido espirito santo (1997) Un caso di forza maggiore (1997) Oreste Pipolo, fotografo di matrimoni (1998) Ταινίες μεγάλου μήκους 1996 – Terra di mezzo 1998 – Guests (Ospiti) 2000 – Roman Summer (Estate romana) 2002 – The Embalmer (L'imbalsamatore) 2003 – First Love (Primo amore) 2008 – Γόμορρα (Gomorra) 2012 – Reality 2015 – Tale of Tales (Il racconto dei racconti) 2018 – Dogman 2019 – Πινόκιο Silhouette (1996) Terra di mezzo (1996) Ospiti (1998) Estate romana (2000) Mid-August Lunch (2008) "2012 Official Selection". Cannes "Cannes Film Festival 2012 line-up announced" Αρχειοθετήθηκε 2012-12-20 στο Wayback Machine.. timeout "Awards 2012". Cannes Pierpaolo De Sanctis, Domenico Monetti, Luca Pallanch. "Non solo Gomorra. Tutto il cinema di Matteo Garrone", Rome, Edizioni Sabinae, 2008 Luciana d'Arcangeli. "The Films of Matteo Garrone: Italian Cinema Is Not Embalmed" in William Hope (ed) "Italian Film Directors in the New Millennium". Cambridge, Cambridge Scholars Press, 2010, pp. 175–187 IMDb: Matteo Garrone
Δαιμόνιο

Στην ευρωπαϊκή λαογραφία και λαϊκή πίστη των μεσαιωνικών και πρώιμων σύγχρονων περιόδων, τα δαιμόνια (μερικές φορές αναφέρονται και ως " δαιμόνια πνεύματα ") είναι υπερφυσικές οντότητες που βοηθούν μάγισσες στην πρακτική της μαγείας τους. Σύμφωνα με τα αρχεία της εποχής, εμφανίζονται σε πολλές μορφές, συχνά ως ζώα, αλλά και μερικές φορές με ανθρωποειδής μορφή, και περιγράφονται ως «τρισδιάστατες… μορφές, ζωηρές με χρώμα, κίνηση και ήχο» από εκείνους που ισχυρίζονται ότι έχουν έρθει σε επαφή μαζί τους, σε αντίθεση με τις περιγραφές των φαντασμάτων όπου έχουν χλωμή και απροσδιόριστη μορφή. Ο κύριος σκοπός των δαιμονίων είναι να εξυπηρετούν την μάγισσα ή τον μάγο, παρέχοντας προστασία για αυτούς καθώς εξερευνούν νέες δυνάμεις. Στην σύγχρονη εποχή, ορισμένοι ασκούμενοι μαγείας, όπως ακόλουθοι της Νεοπαγανικής θρησκείας Wicca, χρησιμοποιούν την έννοια των δαιμονίων, λόγω της σχέσης τους με παλαιότερες μορφές μαγείας. Αυτοί οι σύγχρονοι ασκούμενοι χρησιμοποιούν κατοικίδια ζώα ως μαγικά βοηθήματα.

 Στην Βρετανία, τουλάχιστον από την Πρώιμη Σύγχρονη περίοδο, υπήρχαν δύο βασικοί τύποι συνάντησης που σχετίζονται με το πώς μια μάγισσα γνώρισε για πρώτη φορά το δαιμόνιο της. Το πρώτο από αυτά ήταν ότι το πνεύμα εμφανιζόταν αυθόρμητα μπροστά στο άτομο, είτε στο σπίτι τους είτε σε εξωτερικό χώρο κάπου. Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο το δαιμόνιο πνεύμα εμφανιζόταν στους ασκούμενους μαγείας στη Βρετανία ήταν ότι δίνετε από ένα προϋπάρχον άτομο, το οποίο μερικές φορές ήταν μέλος της οικογένειας και άλλες φορές ένα πιο ισχυρό πνεύμα. Τα δαιμόνια είναι πιο συνηθισμένα στη μυθολογία της Ευρώπης. Σε αυτές τις περιοχές, πιστεύεται ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες εξοικειωμένων: ανθρώπινα δαιμόνια, σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη θεία ζώα, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία και στην Αρχαία Ελλάδα κακόβουλα ζώα, μόνο στην Ελλάδα Οι πρώτες αναφορές για τα δαιμόνια πηγάζουν στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη όπου πίστευαν πως κατείχαν σπίτια, κτίρια και άλλα μέρη ενώ ήταν "συνδεδεμένοι" με ένα συγκεκριμένο άτομο. Τέτοια πνεύματα έδιναν συμβουλές και καθοδήγηση, εκτελούσαν καθήκοντα και ενεργούσαν ως υπηρέτες και φύλακες. Η αρχαία παραλλαγή του δαιμόνιου είχε το όνομα δαίμων. Συναντούνται σε πλήθος συγγραμμάτων, όπως του Ομήρου, του Ησιόδου, του Πλάτωνα, του Πλούταρχου, του Ηρόδοτου κ.α. όπου φέρονται σαν φύλακες άγγελοι του κάθε ανθρώπου, ενώ κάθε Θεός μπορούσε να έχει πλήθος απ’ αυτούς στη διάθεσή του. Ο Ησίοδος μας αποκαλύπτει περισσότερο την αγαθή έννοια της ύπαρξής τους, διότι μας αναφέρει ότι σαν δαιμόνια δρουν οι ψυχές του “Χρυσού Γένους” που θεοποιήθηκαν και με προσταγή του Δία προστάτευαν τους ανθρώπους. Ο Σωκράτης έλεγε ότι δαιμόνια ψιθύριζαν στο αυτί του για να τον προειδοποιήσουν για κίνδυνο και ατυχία.
Έρος Μπεράλντο

Ο Έρος Μπεράλντο (ιταλικά: Eros Beraldo) ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1929 στη Βερόνα και αποβιώσας στις 27 Δεκεμβρίου 2004 στην ίδια πόλη. Αγωνιζόταν ως μέσος.

 Ο Έρος Μπεράλντο ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος για λογαριασμό της Κάλτσιο Πάντοβα το 1948. Μεταξύ του 1952 και του 1959, αγωνίστηκε για λογαριασμό της ΑΚ Μίλαν · . Ως παίκτης της ΑΚ Μίλαν, κατέκτησε το ιταλικό πρωτάθλημα τρεις φορές, το 1955, το 1957 και το 1959.. Κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της σεζόν 1957-58, ο Έρος Μπεράλντο αγωνίστηκε και στις, συνολικά, εννέα αναμετρήσεις της ομάδας του, μεταξύ των οποίων και ο τελικός της διοργάνωσης, όπου η ομάδα του ηττήθηκε με τελικό σκορ 2-3 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1959, μεταγράφηκε στην Τζένοα ΚΦΚ, ομάδα με την οποία και αγωνίστηκε έως το 1961. Το 1961, ο Μπεράλντο μετακόμισε στην ΑΚ Τσεζένα. Αποχώρησε από την ενεργό δράση μετά το πέρας της σεζόν 1962-63, όντας παίκτης της Τσεζένα. Ο Έρος Μπεράλντο ασχολήθηκε με την προπονητική μετά το πέρας της αγωνιστικής καριέρας του. ΑΚ ΜίλανΠρωτάθλημα Ιταλίας (3): Πρωταθλητής: 1954-55, 1956-57 και 1958-59.Κύπελλο Πρωταθλητριών: Φιναλίστ: 1957-58.
Χάμφρεϊ Κάρπεντερ

Ο Χάμφρεϊ Κάρπεντερ (1946-2005) ήταν ένας Άγγλος βιογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός εκφωνητής.Είναι ευρέως γνωστός για τις βιογραφίες που είχε γράψει ο ίδιος για τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και για τα άλλα μέλη της λογοτεχνικής ομάδας των Ίνκλινγκς (Inklings).

 Ο Κάρπεντερ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1946 στην Οξφόρδη. Στην Οξφόρδη ο Κάρπεντερ, γεννήθηκε, πέθανε και έζησε, σχεδόν, όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του ήταν ο επίσκοπος Χένρι Κάρπεντερ και η μητέρα του η Ούριθ Μόνικα Τρεβέλυαν. Ως παιδί ζούσε σε καταλύματα πανεπιστημίου, όπου εργαζόταν ο πατέρας του, ωσότου διοριστεί ο πατέρας του επίσκοπος της Οξφόρδης. Ο Κάρπεντερ είναι γνωστός και για τις βιογραφίες που έχει συγγράψει, όπως του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, του Ουίσταν Ώντεν, του Έζρα Πάουντ κ.ά. Ο Κάρπεντερ, ωστόσο, έγραψε και ιστορίες για τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC 3. Ο Χάμφρεϊ Κάρπεντερ πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2005, από καρδιακή ανεπάρκεια, σε συνδυασμό και με τη νόσο πάρκινσον, η οποία τον ταλαιπωρούσε για πολλά χρόνια. A perceptive biographer and engaging broadcaster, The Guardian, 5 Ιανουαρίου 2005 Gently mischievous broadcaster and prolific writer, The Times, 6 Ιανουαρίου 2005 Humphrey Carpenter, English biographer, dies at 58, New York Times, 19 Ιανουαρίου 2005 Φόρος τιμής στον Humphrey Carpenter BBC Radio IMDb, Humphrey Carpenter (1946–2005)
Τα χρώματα της πυρκαγιάς

Τα χρώματα της πυρκαγιάς (γαλλικός τίτλος Couleurs de l'incendie) είναι μυθιστόρημα του Πιέρ Λεμαίτρ που εκδόθηκε το 2018. Η πλοκή εκτυλίσσεται με φόντο τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα και την κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάσταση της Γαλλίας στα χρόνια πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της τριλογίας του Λεμαίτρ που καλύπτει την περίοδο του Μεσοπολέμου. Το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς, Καλή αντάμωση εκεί ψηλά, εκδόθηκε το 2013. Το τρίτο, Ο καθρέφτης των δεινών μας, εκδόθηκε το 2020.

 Το μυθιστόρημα ανοίγει το 1927 με την κηδεία του Μαρσέλ Περικούρ στην οποία παρευρέθηκε όλη η καλή κοινωνία του Παρισιού, ακόμη και υψηλόβαθμα μέλη της κυβέρνησης. Η Μαντλέν, κόρη του νεκρού και αδελφή του Εντουάρ Περικούρ (ο οποίος αυτοκτόνησε επτά χρόνια νωρίτερα), γίνεται μάρτυρας της τραγικής πτώσης του Πωλ, του 7χρονου γιου της, ατύχημα που αφήνει το παιδί παράλυτο. Ως μοναδική κληρονόμος της τεράστιας οικονομικής αυτοκρατορίας που άφησε ο πατέρας της, η Μαντλέν πρέπει να αναλάβει τη διαχείριση της οικογενειακής τράπεζας, παρόλο που δεν έχει ασχοληθεί με αυτόν τον τομέα. Ο πρώην σύζυγός της, υπολοχαγός Πραντέλ, βρίσκεται στη φυλακή για απάτη. Μόνη της, βρίσκεται περιτριγυρισμένη από αδίστακτους συμβούλους, μεταξύ των οποίων ο θείος της Σαρλ Περικούρ. Πρέπει επίσης να φροντίσει τον ανάπηρο γιο της και προσλαμβάνει μια Πολωνή γκουβερνάντα για να τον βοηθήσει. Αντιμέτωπη με την αντιπαλότητα των ανδρών, την απληστία της εποχής της, τη διαφθορά και τη φιλοδοξία του περιβάλλοντός της, η Μαντλέν θα χρησιμοποιήσει την ευφυΐα, την ενεργητικότητα αλλά και μακιαβελισμό για να επιβιώσει και να ξαναχτίσει τη ζωή της.Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται κυρίως στη Γαλλία της δεκαετίας του 1930 και απεικονίζει τη γαλλική κοινωνία του μεσοπολέμου, έμφαση δίνεται στον αγώνα που χρειάστηκε να δώσουν οι γυναίκες για τη χειραφέτησή τους στην ανδροκρατούμενη κοινωνία. Απεικονίζει επίσης την Ευρώπη βυθισμένη στην άνοδο του ολοκληρωτισμού (Ναζισμός, Φασισμός, Φρανκισμός, Κομμουνισμός) και τη Γαλλία που παρατηρεί, ανίσχυρη, την ειρήνη να αμφιταλαντεύεται καθώς εμφανίζονται τα πρώτα χρώματα της επερχόμενης πυρκαγιάς που θα ρημάξει την Ευρώπη και τον κόσμο όλο. Ο ενθουσιασμός που προκάλεσε η κυκλοφορία του μυθιστορήματος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μεγάλη επιτυχία του πρώτου βιβλίου της τριλογίας Καλή αντάμωση εκεί ψηλά. Οι κριτικοί, ομόφωνα ευνοϊκοί, το χαρακτήρισαν ένα μυθιστόρημα που «κατατρώει τον εαυτό του», «μια μυθιστορηματική τοιχογραφία» και υπογράμμισαν τις ομοιότητες με το έργο του Αλέξανδρου Δουμά. Γενικά, η παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου και του αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση σχολιάσθηκαν θετικά από τον Τύπο, ο οποίος αναφέρθηκε επίσης στις «δοκιμασίες της Τρίτης Δημοκρατίας» και «τον πειρασμό του φασισμού μεταξύ των διανοουμένων». Ο Πιέρ Λεμαίτρ σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Paris Match ανέφερε ότι ο τίτλος του έργου είναι παρμένος από έναν στίχο του ποιητή Λουί Αραγκόν. 2020: Τα χρώματα της πυρκαγιάς. Διασκευή σε κόμικς. 2022: Τα χρώματα της πυρκαγιάς, κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Κλοβίς Κορνιγιάκ. Τα χρώματα της πυρκαγιάς, μετάφραση: Έφη Κορομηλά, εκδόσεις Μίνωας, 2019
Νταφ της Σκωτίας

Ο Ντάφ της Σκωτίας ή Ντάφ μακ Μάλκολμ ή Ντάφ ο Σφοδρός ή Ντάφ ο Μελανός(Αρχαία Γαελικά : Dubh mac Mhaoil Chaluim, περί το 928 - 967), βασιλιάς της Σκωτίας (962 - 967) ήταν γιος του Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας και διάδοχος του Ίντουλφ της Σκωτίας που δολοφονήθηκε (962). Οι παλιότεροι χρονικογράφοι τον εμπλέκουν σε ιστορίες προδοσίας και μαγείας οι οποίες απορρίπτονται από τους σύγχρονους ιστορικούς, υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την βασιλεία του ανάμεσα στις οποίες βρισκόταν το Χρονικό των βασιλέων της Άλμπα και μια εισαγωγή στα Χρονικά του Ούλστερ.

 Τα Χρονικά καταγράφουν την πληροφορία ότι την εποχή του Ντάφ ο επίσκοπος Φοθάχ πιθανότατα επίσκοπος του Αγίου Ανδρέα ή του Ντάνκελντ πέθανε. Μια άλλη πληροφορία ήταν η μάχη ανάμεσα στον Ντάφ και τον Κούλεν της Σκωτίας πάνω στην κορυφογραμμή του Κραπ, στην μάχη έπεσαν ο Ντουχάν, επίσκοπος του Ντάνκελντ πιθανότατα γενάρχης του Οίκου του Ντάνκελντ και ο Ντάμπντον, μορμάρος του Άθολ. Οι πηγές διαφέρουν σχετικά με την τύχη του Ντάφ, το Χρονικό γράφει ότι πήγε εξορία. Η Λατινική έκδοση των Αυθεντικών Χρονικών του Άντριου του Ουίντον σημειώνει ότι πέθανε στο Φορ και συνδέει την δολοφονία του με μια έκλειψη ηλίου που έγινε στις 20 Ιουλίου 966. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρον μόνο "Ο Ντάφ μακ Μάλκολμ, βασιλιάς της Άλμπα εκτελέστηκε από τους ίδιους τους Σκωτσέζους", τοποθετώντας τον θάνατο του από εμφύλιες συγκρούσεις το 967. Έχει ειπωθεί ότι ο λίθος του Σουένο κοντά στην Φορ ήταν ένα μνημείο αφιερωμένο στον Ντάφ που ηγέρθη από τον αδελφό του Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας, έχει ειπωθεί ότι εξορίστηκε ή εκτελέστηκε από τον Κούλεν γιο του Ίντουλφ που τον διαδέχθηκε στον θρόνο με την υποστήριξη των οπαδών του. Αναφέρεται ότι το σώμα του κρύφτηκε κάτω από την γέφυρα του Κίνλος και ο ήλιος δεν έλαμψε ξανά μέχρι που η σορός του βρέθηκε και έγινε η ταφή της, μια έκλειψη ηλίου στις 10 Ιουλίου 967 επιβεβαιώνει την ιστορία. Ο Ντάφ άφησε τουλάχιστον έναν γιο τον Κένεθ Γ΄ της Σκωτίας, οι απόγονοι δεν μπόρεσαν να εδραιωθούν στον θρόνο της Σκωτίας μετά την δολοφονία του Κένεθ (1005) διατήρησαν μόνο την μονμαρτεία του Φάιφ, οι ΜακΝτάφ διατήρησαν την μονμαρτεία που αργότερα έγινε κομητεία μέχρι το 1371. Duncan, A.A.M., The Kingship of the Scots 842–1292: Succession and Independence. Edinburgh University Press, Edinburgh, 2002. Smyth, Alfred P., Warlords and Holy Men: Scotland AD 80–1000. Edinburgh UP, Edinburgh, 1984. Χρονικά του Ούλστερ Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα
Χριστόδουλος Κεφαλάς

Ο Χριστόδουλος Κεφαλάς ήταν Έλληνας μουσικός. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1922 και πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2009. Πήρε τα πρώτα μαθήματα από τον βιολιστή πατέρα του Νικόλαο Κεφαλά. Ειχε αδερφη την Αμαλία Κεφαλά η οποία επαιζε κλασική κιθάρα. Στη συνέχεια μελέτησε βιολί στο Ωδείο Αθηνών με τον Γ. Λυκούδη και περάτωσε τις σπουδές του με τον Ι. Μπουστίντουι, αριστεύοντας στις διπλωματικές του εξετάσεις.

 Ο Χριστόδουλος Κεφαλάς για μακρά σειρά ετών διετέλεσε εξάρχων (concertino) στη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και βασικό στέλεχος της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (μονιμοποιήθηκε το 1963, ενώ προηγουμένως έπαιζε ως έκτακτος περίπου επί 15ετία). Έπαιξε κατ' επανάληψη σαν σολίστ και με αυτές τις δύο ορχήστρες και με άλλες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό και ακόμη έδωσε πολλά ρεσιτάλ στην Αθήνα και σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Επίσης, επί σειρά ετών μετείχε σε σύνολα μουσικής δωματίου. Διετέλεσε 1ο βιολί στο "Αττικό Κουαρτέτο" (δίπλα στους μουσικούς Π. Σακελλαρίδη, Β. Γιαπαλάκη-Ν. Χοτζέα και Γ. Μιλανάκη). Η μεγάλη προσφορά του στη μουσική της χώρας είναι ότι είχε ειδικευτεί στη μουσική δωματίου. Είναι αυτός που πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Αττικού Κουαρτέτου στα 1957, ενώ είχε συνεχή παρουσία στη μουσική ζωή με συναυλίες μουσικής δωματίου σ' ολόκληρη την Ελλάδα και περιλαμβάνονταν στα προγράμματα μουσικής δωματίου της ΕΡΤ. Στις άοκνες επίσης προσπάθειές του οφείλει την συγκρότησή της η Πειραματική Συμφωνική Ορχήστρα Ρεθύμνου Κρήτης. Διετέλεσε καθηγητής βιολιού στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών (1959-1961) και καθηγητής στο Ωδείο Πειραιώς διδάσκοντας την τέχνη του βιολιού σε νέους, που ήδη σταδιοδρομούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μαζί του άρχισε βιολί ο Γιάννης Τζουμάνης. Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, Τάκης Καλογερόπουλος, Εκδόσεις Γιαλλέλη, 3ος τόμος, σελίδα 157. Προσωπικό αρχείο του μουσικού. Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ Λεξικό της Ελληνικής μουσικής Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Α.Ο.Κ. Ζακύνθου

Ο Αθλητικός Όμιλος Κατασταρίου Ζακύνθου είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Καταστάρι στη Ζάκυνθο. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1990, έχει χρώματα το μπλε και το κίτρινο και έμβλημα του μια άρπα. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και πλήρη τμήματα υποδομών. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ζακύνθου.

 Ο Α.Ο.Κ. Ζακύνθου ιδρύθηκε το 1990 με έδρα το Καταστάρι. Το 2008 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ζακύνθου, για πρώτη φορά και προβιβάστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε προσωρινά την περίοδο 2008-09 για πρώτη φορά, όποτε και υποβιβάστηκε. Τις χρονιές 2009, 2016 και 2017 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ζακύνθου. Έπειτα από 10 χρόνια, το 2018 ο Α.Ο.Κ. Ζακύνθου κατέκτησε εκ νέου το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ζακύνθου και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία.Την αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Γ' Εθνική κατηγορία. Πρώτος αγώνας στην ιστορία του Α.Ο.Κ. Ζακύνθου για την Γ' Εθνική, ήταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος στις 30 Σεπτεμβρίου 2018 με αντίπαλο εκτός έδρας τον Μανδραϊκό και τελικό αποτέλεσμα 0-0. Επίσημη ιστοσελίδα Α.Ο.Κ. Ζακύνθου
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα αντισφαίρισης ανδρών. Έλαβαν χώρα το διάστημα 8-11 Απριλίου στον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, αλλά και στο Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου. Συνολικά, 13 αθλητές από έξι χώρες (εκ των οποίων οι επτά ήταν Έλληνες) πήραν μέρος στους αγώνες. Οι τρεις πρώτες νικήτριες ομάδες στο διπλό αποτελούνταν από αθλητές διαφορετικών εθνικοτήτων.

 Οι έξι χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Αυστραλία (1) Γαλλία (1) Γερμανία (1) Ελλάδα (7) Μεγάλη Βρετανία (2) Ουγγαρία (1) Τα παρακάτω μετάλλια απονεμήθηκαν αργότερα στους αθλητές από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Την εποχή των Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα. Ημερομηνία τελικού: 11 Απριλίου 1896 Συμμετείχαν 13 αθλητές από έξι χώρες. Ωστόσο, δεν έλαβε μέρος κανείς από τους κορυφαίους της εποχής, όπως ο νικητής εκείνης της χρονιάς στο Γουίμπλεντον, Χάρολντ Μαχόνι και ο πρωταθλητής των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Βρεν. Οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Τζον Μπόλαντ από τη Μεγάλη Βρετανία, που κέρδισε στον τελικό τον Έλληνα Δημήτριο Κάσδαγλη με 2-0 σετ. Την τρίτη θέση μοιράστηκαν ο Κωνσταντίνος Πασπάτης από την Ελλάδα και ο Μομτσίλο Ταπάβιτσα από την Ουγγαρία, οι οποίοι ήταν οι ηττημένοι των ημιτελικών. Ημερομηνία τελικού: 11 Απριλίου 1896 Ήταν το μοναδικό μη ατομικό αγώνισμα των Αγώνων του 1896 και το μοναδικό όπου έλαβαν μέρος μικτές ομάδες. Νικητές αναδείχθηκαν οι Μπόλαντ-Τράουν που επικράτησαν με 2-1 σετ των Κάσδαγλη-Πετροκόκκινου. Συμμετείχαν πέντε ζευγάρια από τέσσερις χώρες αλλά μόνο τρία από αυτά αγωνίστηκαν με τη σημαία της χώρας τους. Τα υπόλοιπα δύο αποτελούνταν από αθλητές διαφορετικών εθνικοτήτων (όπως αυτό των νικητών Μπόλαντ-Τράουν). Για τον λόγο αυτό, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έδωσε σε αυτά τα ζευγάρια την κοινή ονομασία "Μικτή ομάδα". Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Green Cola

Η Green Cola είναι ανθρακούχο μη αλκοολούχο ποτό που αναπτύχθηκε από την Green Cola Hellas στην Ορεστιάδα. Η Green Cola, η οποία κυκλοφόρησε το 2012 είναι πλέον ευρέως διαθέσιμη στην Ελλάδα (απ'όπου προήλθε), τη Γερμανία, την Ισπανία, την Κύπρο, τις χώρες της Βαλτικής, τη Ρουμανία, τη Μέση Ανατολή, τη Σλοβενία και σε άλλες χώρες.

 Η Green Cola αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από την Green Cola Hellas στην Ορεστιάδα το 2011, κατά τη διάρκεια της κρίσης του ελληνικού χρέους. Η Green Cola, ένα αναψυκτικό τύπου κόλα με στέβια, έγινε η ναυαρχίδα των προϊόντων της Green Cola Hellas. Το ποτό έγινε ευρέως διαθέσιμο στην ηπειρωτική Ελλάδα και στα ελληνικά νησιά. Η δημοτικότητα της αυξήθηκε και άρχισε να παράγεται στη Γερμανία το 2015 και στην Ισπανία το 2017. Το 2018 η Green Cola προσφέρεται προς πώληση σε μια σειρά από διεθνείς αγορές.
C4H6

Ο μοριακός τύπος C4H6, με μοριακή μάζα 54,0916 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 54,0904 ± 0,0036), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 2, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες:

 1-βουτενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH=C:. 2-βουτενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH=CHCH:, σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή. 3-βουτενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο :CHCH2CH=CH2. 1-μεθυλο-2-προπενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH2=CHC(CH3):. 2-μεθυλο-1-προπενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2C=C:. 2-μεθυλο-2-προπενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο :CHC(CH3)=CΗ2. Κυκλοβουτανυλιδένιο. (2-)μεθυλοκυκλοπροπανυλιδένιο. Κυκλοπροπυλομεθυλένιο. 1-βουτίνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2C≡CH και αριθμό CAS 107-00-6. 2-βουτίνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3C≡CCH3 και αριθμό CAS 503-17-3. 1,2-βουταδιένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH=C=CH2 και αριθμό CAS 590-19-2. 1,3-βουταδιένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH2=CHCH=CH2 και αριθμό CAS 106-99-0. Κυκλοβουτένιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 822-35-5. 1-μεθυλοκυκλοπροπένιο, με γραμμικό τύποκαι αριθμό CAS 3100-04-7. 3-μεθυλοκυκλοπροπένιο, με γραμμικό τύποκαι αριθμό CAS 8631-90-8. Μεθυλενοκυκλοπροπάνιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 6142-73-0. Δικυκλοβουτάνιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 157-33-5.
Φρειδερίκη Ελισάβετ της Σαξονίας-Άιζεναχ

H Φρειδερίκη-Ελισάβετ, γερμ. Friederike Elisabeth von Sachsen-Eisenach (5 Μαΐου 1669 - 12 Νοεμβρίου 1730) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ και της Ιωαννέττας, κόρης του Ερνέστου κόμη του Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Ζάυν. Παντρεύτηκε το 1698 τον Ιωάννη-Γεώργιο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς και είχε τέκνα: Ιωάννα-Μαγδαληνή 1708-1760, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο των Κέτλερ δούκα της Κουρλάνδης & Σαμιγκάλια. Φρειδερίκη 1701-1706 απεβ. 5 ετών, Φρειδερίκη-Αμαλία 1712-1714 απεβ. 2 ετών, Ιωάννης-Γεώργιος 1702-1703 απεβ. 1 έτους, Ιωαννέττα-Βιλελμίνη 1704, ένας θνησιγενής γιος 1706. Women in Power: 1640–1670 [retrieved 27 September 2014]. Saxe-Eisenach line in: Royaltyguide.nl Archived 2014-10-06 at the Wayback Machine.
345 Τερτσιντίνα

Η Τερτσιντίνα (Tercidina) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,71. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η μέση διάμετρος της Τερτσιντίνας υπολογίσθηκε σε 100 περίπου χιλιόμετρα με διαστάσεις 126 επί 94 επί 90 (από επιπροσθήσεις το 2002 και το 2005), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 873 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³ (πιθανότατα είναι μεγαλύτερη). Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,065 (από δεδομένα του IRAS). Η Τερτσιντίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 22 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Φραγκίσκος Λουδοβίκος της Λωρραίνης

Ο Φρανσουά Λουί, γαλλ. François Louis, (1623 - 27 Ιουνίου 1694) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ (1666-1694), του Ριέ, του Ροσφόρ και βαρόνος του Ωμπνά. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Αρκούρ.

 Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ' Ελμπέφ στο Παρίσι και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελμπέφ και της Αικατερίνης-Ερριέττας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας με την Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ. Ο πρωτότοκος ήταν ο Κάρολος Γ΄ κόμης του Ελμπέφ, ο δευτερότοκος ήταν ο Ερρίκος ηγούμενος του Ομπιέρ και ο μικρότερος αδελφός ήταν ο Φραγκίσκος-Μάριος πρίγκιπας του Λιλεμπόν. Εξάδελφοι από τη μεριά της μητέρας του ήταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας και ο αδελφός του Φίλιππος Α΄ δούκας της Ορλεάνης. Tα μέλη του Οίκου του θεωρούνταν ξένοι πρίγκιπες και η θέση τους στην ιεραρχία της Αυλής ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος.Απεβίωσε το 1694 σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλφόνσος Ερρίκος ως κόμης του Αρκούρ. Πριν το γάμο του είχε ένα τέκνο: (νόθος) Φραγκίσκος π. 1645-π. 1694, δεν νυμφεύτηκε. Το 1694 αναγνωρίστηκε ως νόμιμο τέκνο.Το 1645 στο Παλαί-Ρουαγιάλ νυμφεύτηκε την Άννα ντ' Ορνάνο κόμισσα του Μοντώ και μαρκησία του Μωμπέκ, κόρη του Ερρίκου-Φραγκίσκου. Ο Ερρίκος-Φραγκίσκος ήταν γιος του Αλφόνσου, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο Φραγκίσκος-Λουδοβίκος είχαν τέκνα: Μαρία-Αγγελική π. 1646-1674, παντρεύτηκε τον Νούνο-Αλβάρες ντε Μέλο, δούκα του Κανταβάλ και μαρκήσιο του Περέιρα. Αλφόνσος-Ερρίκος 1648 - 1718, κόμης του Αρκούρ. Μαρία-Άννα 1657-1699, ηγουμένη του αβαείου της Μονμάρτρ. Κάρολος 1661-1683, ιερέας. Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.
Βίλμα Μούρτο

Η Βίλμα Άνα Χέλενα Μούρτο (φινλανδικά: Wilma Anna Helena Murto, γεννήθηκε 11 Ιουνίου 1998) είναι Φινλανδή αθλήτρια του άλματος επί κοντώ. Έκανε το διεθνές αγωνιστικό ντεμπούτο της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2014, σε ηλικία 16 ετών. Η Μούρτο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022.

 Στις 27 Δεκεμβρίου 2015, η Μούρτο πέτυχε νέα καλύτερη επίδοση με 4,45 μέτρα, η οποία ήταν η κορυφαία ευρωπαϊκή στην ηλικιακή κατηγορία των νεανίδων (κάτω των 18 ετών). Στις 31 Ιανουαρίου 2016, σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων κλειστού στίβου (κάτω των 20 ετών) στο Τσβάιμπρυκεν, όπου πήδηξε 4,71 μέτρα. Αυτό το άλμα ήταν επίσης ρεκόρ Φινλανδίας, όπου ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ της Μίνα Νίκανεν κατά 11 εκατοστά.Στις 17 Αυγούστου 2022, η Μούρτο αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης, με άλμα στα 4,85 μέτρα, 13 εκατοστά πάνω από το προηγούμενο ατομικό ρεκόρ της. Επίσημος ιστότοπος Προφίλ στο worldathletics.org Προφίλ στο Instagram