Έλεν Κέλερ

Η Έλεν Άνταμς Κέλερ (αγγλικά: Helen Adams Keller, 27 Ιουνίου 1880 - 1 Ιουνίου 1968) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας, ακτιβίστρια και λέκτορας. Ήταν το πρώτο τυφλό άτομο που κέρδισε το πτυχίο Bachelor of Arts. Η ιστορία της Κέλερ και της δασκάλας της, Άννι Σάλιβαν, έγινε διάσημη από την αυτοβιογραφία της Κέλερ με τίτλο Η ιστορία της ζωής μου, και από τις προσαρμογές της στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Η γενέτειρά της στη Δυτική Τασκούμπια, της Αλαμπάμα, είναι πλέον μουσείο και χορηγεί μια ετήσια «Ημέρα Έλεν Κέλερ». Η Κέλερ είχε κάνει πολλά ταξίδια και ήταν ειλικρινής στις πεποιθήσεις της. Μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αμερικής και των Βιομηχανικών Εργαζομένων του Κόσμου, αγωνίστηκε για την ψήφο των γυναικών, τα εργασιακά δικαιώματα, τον σοσιαλισμό, τον αντιμιλιταρισμό και άλλα παρόμοια αιτήματα.

 Η Έλεν Άνταμς Κέλερ γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1880 στην Τασκούμπια της Αλαμπάμα. Η οικογένειά της ζούσε σε ένα σπίτι, το Ivy Green, που ο παππούς της Έλεν είχε χτίσει δεκαετίες νωρίτερα. Είχε τέσσερα αδέλφια: τη Μίλντρεντ Κάμπελ Κέλερ και τον Φίλιπς Μπρουκς Κέλερ, καθώς και δύο μεγαλύτερα αδέλφια από τον προηγούμενο γάμο του πατέρα της, τον Τζέιμς ΜακΝτόναλντ Κέλερ και τον Γουίλιαμ Σίμπσον Κέλερ. Ο πατέρας της, Άρθουρ Χ. Κέλερ (1836-1896), πέρασε πολλά χρόνια δουλεύοντας ως εκδότης της εφημερίδας Tuscumbia North Alabamian και είχε υπηρετήσει ως καπετάνιος στον Συνομοσπονδιακό Στρατό. Η μητέρα της, Κάθριν Έβερετ Άνταμς Κέλερ (1856–1921), γνωστή ως «Κέιτ», ήταν η κόρη του Τσάρλς Άνταμς, ομόσπονδου στρατηγού. Ένας από τους Ελβετούς προγόνους της Έλεν ήταν και ο πρώτος δάσκαλος κωφών που υπήρξε στη Ζυρίχη. Η Κέλερ ανέφερε αυτήν την ειρωνεία στην πρώτη αυτοβιογραφία της, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει βασιλιάς που δεν έχει έναν σκλάβο ανάμεσα στην οικογένεια του, και δεν υπάρχει σκλάβος που να μην έχει έναν βασιλιά ανάμεσα στην οικογένεια του». Σε ηλικία 19 μηνών, η Κέλερ εμφάνισε μια άγνωστη ασθένεια που περιγράφεται από τους γιατρούς ως «οξεία συμφόρηση του στομάχου και του εγκεφάλου», που μπορεί κοινώς να ήταν οστρακιά ή μηνιγγίτιδα. Η ασθένεια την άφησε κωφή και τυφλή. Έζησε, όπως θυμόταν στην αυτοβιογραφία της, «στη θάλασσα σε μια πυκνή ομίχλη». Εκείνη την εποχή, η Κέλερ μπορούσε να επικοινωνεί κάπως με τη Μάρθα Ουάσιγκτον, τη δύο χρόνια μεγαλύτερη κόρη του οικογενειακού μάγειρα, η οποία κατανοούσε τα σημάδια της. Μέχρι την ηλικία των επτά, η Κέλερ είχε αναπτύξει περισσότερα από 60 σημάδια για να επικοινωνεί με την οικογένειά της και μπορούσε να διακρίνει το ποιος ερχόταν προς το μέρος της από τη δόνηση των βημάτων του. Το 1886, η μητέρα της Κέλερ, εμπνευσμένη από μία αναφορά του Καρόλου Ντίκενς στο βιβλίο του Αμερικανικές σημειώσεις για την επιτυχή εκπαίδευση μιας άλλης κωφής και τυφλής γυναίκας, της Λόρας Μπρίντγκμαν, έστειλε τη νεαρή Κέλερ, συνοδευόμενη από τον πατέρα της, να αναζητήσει τον Τζούλιαν Τσίσολμ, έναν γιατρό που εξέταζε τα μάτια, τα αυτιά, τις μύτες και τους λαιμούς των ανθρώπων στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, για να της δώσει συμβουλές. Ο Τσίσολμ παρέπεμψε τους Κέλερ στον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, ο οποίος εργαζόταν με κωφά παιδιά εκείνη την εποχή. Ο Μπελ τους συμβούλεψε να επικοινωνήσουν με το Ινστιτούτο Πέρκινς για τυφλούς, το οποίο τότε βρισκόταν στη Νότια Βοστώνη. Ο Μιχαήλ Ανάγνος, διευθυντής του σχολείου, ζήτησε από μια 20χρονη απόφοιτη του σχολείου, την Άννι Σάλιβαν, η οποία είχε και η ίδια κάποια προβλήματα όρασης, να γίνει η δασκάλα της Κέλερ. Αυτή ήταν η αρχή μιας σχέσης σχεδόν 50 ετών κατά τη διάρκεια της οποίας η Σάλιβαν έγινε πιστή σύντροφος στο πλευρό της Κέλερ. Η Σάλιβαν έφτασε στο σπίτι της Κέλερ στις 5 Μαρτίου 1887, μια μέρα που η Κέλερ θα θυμόταν για πάντα ως τα γενέθλια της ψυχής της. Η Σάλιβαν άρχισε αμέσως να διδάσκει στην Έλεν να επικοινωνεί γράφοντας λέξεις στο χέρι της, ξεκινώντας από το "d-o-l-l (κ-ο-ύ-κ-λ-α)" με αφορμή την κούκλα που έδωσε στην Κέλερ ως δώρο. Η Κέλερ ήταν απογοητευμένη, αρχικά, επειδή δεν καταλάβαινε ότι κάθε αντικείμενο είχε μια λέξη που ταυτίζεται μαζί του με μοναδικό τρόπο. Όταν η Σάλιβαν προσπαθούσε να διδάξει στην Κέλερ τη λέξη κούπα, η Κέλερ απογοητεύτηκε τόσο πολύ που έσπασε την κούπα. Αλλά σύντομα άρχισε να μιμείται τις χειρονομίες της Σάλιβαν. "Δεν ήξερα ότι γράφω μια λέξη ή ακόμα και ότι υπήρχαν λέξεις", θυμάται η Κέλερ. «Απλά την μιμούμουν με τα δάχτυλα μου, σαν μαϊμού». Η Κέλερ συνειδητοποίησε την έννοια των λέξεων ένα μήνα αργότερα όταν κατάλαβε έκπληκτη ότι οι κινήσεις που έκανε η δασκάλα της στην παλάμη του χεριού της, ενώ έτρεχε δροσερό νερό πάνω από το άλλο της χέρι, συμβόλιζε την ιδέα του "νερού". Γράφοντας την αυτοβιογραφία της, με τίτλο Η ιστορία της ζωής μου, η Κέλερ θυμήθηκε τη στιγμή: «Στάθηκα ακίνητη, όλη μου η προσοχή επικεντρώθηκε στις κινήσεις των δακτύλων της. Ξαφνικά ένιωσα τη θύμηση κάτι ξεχασμένου από καιρό - κι έπειτα μία συγκίνηση, και με κάποιο τρόπο, το μυστήριο της γλώσσας μου αποκαλύφθηκε. Το ήξερα τότε ότι το νερό σήμαινε το υπέροχο δροσερό "κάτι" που ρέει πάνω από το χέρι μου. Η ζωντανή αυτή λέξη ξύπνησε την ψυχή μου, της έδωσε φως, ελπίδα, την απελευθέρωσε!" Η Κέλερ στη συνέχεια εξάντλησε τη Σάλιβαν, αφού άρχισε να ζητάει να μάθει τα ονόματα όλων των άλλων οικείων αντικειμένων στον κόσμο της. Η Έλεν Κέλερ θεωρούνταν απομονωμένη, αλλά είχε αρκετή επαφή με τον έξω κόσμο. Ήταν σε θέση να απολαύσει τη μουσική αισθανόμενη τον ρυθμό και κατάφερνε να έχει μια ισχυρή σχέση με τα ζώα μέσω της αφής. Καθυστέρησε να μάθει τι θα πει γλώσσα, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε από το να έχει φωνή. Τον Μάιο του 1888, η Κέλερ άρχισε να παρακολουθεί το Ινστιτούτο Πέρκινς για τυφλούς. Το 1894, η Κέλερ και η Σάλιβαν μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσουν το Wright-Humason School for the Deaf, ένα σχολείο για κωφούς. Το 1896, επέστρεψαν στη Μασαχουσέτη, και η Κέλερ μπήκε στο The Cambridge School for Young Ladies προτού γίνει δεκτή, το 1900, στο Radcliffe College of Harvard University, όπου ζούσε στο Briggs Hall. Ο θαυμαστής της, Μαρκ Τουέιν, την είχε γνωρίσει στον μεγιστάνα Χένρι Χουττλεστον Ρότζερς, ο οποίος, με τη σύζυγό του Άμπι, πλήρωσε για την εκπαίδευσή της. Το 1904, σε ηλικία 24 ετών, η Κέλερ αποφοίτησε ως μέλος της αδελφότητας ΦΒΚ από το Radcliffe, και έγινε το πρώτο τυφλό άτομο που κέρδισε το πτυχίο Bachelor of Arts. Από τότε, διατήρησε αλληλογραφία με τον Αυστριακό φιλόσοφο και παιδαγωγό Βίλχελμ Ιεροσολύμων, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που ανακάλυψε το λογοτεχνικό της ταλέντο. Στις 22 Ιανουαρίου 1916, η Κέλερ και η Σάλιβαν ταξίδεψαν στη μικρή πόλη Menomonie στο δυτικό Ουισκόνσιν για να δώσουν μια διάλεξη στο Mabel Tainter Memorial Building. Λεπτομέρειες σχετικά με την ομιλία της, δόθηκαν στην εβδομαδιαία εφημερίδα Dunn County News στις 22 Ιανουαρίου 1916: "Ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ελπίδας, καλής διάθεσης και αγάπης ήρθε στο Menomonie το Σάββατο - ένα μήνυμα που θα θυμούνται για πολύ καιρό εκείνοι που θα είναι αρκετά τυχεροί που θα το έχουν λάβει. Αυτό το μήνυμα ήρθε με την επίσκεψη της Έλεν Κέλερ και της δασκάλα της, κας Άννι Σάλιβαν, και οι δύο είχαν τη δύναμη να το μεταδώσουν το Σάββατο το βράδυ, σε ένα κοινό που γέμισε το Μνημείο. Το κορίτσι που θριάμβευσε τόσο πολύ για τις τρεις παθήσεις της, της τύφλωσης, της αδυναμίας να μιλήσει και της κώφωσης, έδωσε μια ομιλία με τα χείλη της για την «Ευτυχία», και θα θυμάται για πάντα ως ένα κομμάτι εμπνευσμένης διδασκαλίας από εκείνους που το άκουσαν. " Η Σάλιβαν έμεινε πιστή σύντροφος της Έλεν Κέλερ πολύ καιρό αφότου την δίδαξε. Η Σάλιβαν παντρεύτηκε τον Τζον Μέισι το 1905 και η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται γύρω στο 1914. Η Πόλυ Τόμπσον (20 Φεβρουαρίου 1885 - 21 Μαρτίου 1960 ) προσλήφθηκε για να φροντίζει το σπίτι της Κέλερ. Ήταν μια νεαρή γυναίκα από τη Σκωτία που δεν είχε καμία εμπειρία με κωφούς ή τυφλούς. Έγινε γραμματέας, και τελικά μόνιμη συντροφιά της Έλεν Κέλερ. Η Κέλερ μετακόμισε στο Φόρεστ Χιλς της Νέας Υόρκης μαζί με τη Σάλιβαν και τον Μέισι, και χρησιμοποίησε το σπίτι ως βάση για τις προσπάθειές της εκ μέρους του Αμερικανικού Ιδρύματος για Τυφλούς. "Στα τριάντα της, η Έλεν είχε ερωτική σχέση, αρραβωνιάστηκε κρυφά και αψήφησε την δασκάλα της και την οικογένειά της προσπαθώντας να το σκάσει με τον άντρα που αγαπούσε". "Ήταν ο σοσιαλιστής Πίτερ Φάγκαν , ένας νεαρός δημοσιογράφος της εφημερίδας Μπόστον Χέραλντ, ο οποίος στάλθηκε στο σπίτι της Έλεν ως ιδιωτικός γραμματέας της όταν η διά βίου σύντροφος της, Άννα, αρρώστησε". Εκείνη την εποχή, ο πατέρας της είχε πεθάνει και η Σάλιβαν ανάρρωνε στη Λίμνη Placid στο Πουέρτο Ρίκο. Η Κέλερ είχε μετακομίσει με τη μητέρα της στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμας. Η Άννα Σάλιβαν πέθανε το 1936, με την Κέλερ να κρατά το χέρι της, αφού είχε πέσει σε κώμα ως αποτέλεσμα στεφανιαίας θρόμβωσης. Η Κέλερ και η Τόμπσον μετακόμισαν στο Κονέκτικατ. Ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο και συγκέντρωσαν χρήματα για τους τυφλούς. Η Τόμπσον υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 1957 από το οποίο δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως και πέθανε το 1960. Η Γουίνι Κορμπάλι, μια νοσοκόμα που προσλήφθηκε αρχικά για τη φροντίδα της Τόμπσον το 1957, παρέμεινε δίπλα στη Κέλερ και μετά το θάνατο της Τόμπσον και έμεινε στο πλευρό της Κέλερ για το υπόλοιπο της ζωής της. Η Κέλερ έγινε διάσημη ομιλήτρια και συγγραφέας. Την θυμούνται ως συνήγορο για άτομα με αναπηρίες, ανάμεσα σε πολλές άλλες δραστηριότητες με τις οποίες ασχολήθηκε. Η κοινότητα των κωφών επηρεάστηκε ευρέως από αυτήν. Ταξίδεψε σε είκοσι πέντε διαφορετικές χώρες παρέχοντας παρακινητικές ομιλίες σχετικά με τα δικαιώματα των κωφών. Ήταν υπέρμαχος της γυναικείας ψήφου, ειρηνίστρια, ριζοσπαστική σοσιαλίστρια, υποστηρίκτρια των ελεγχόμενων γεννήσεων και αντίπαλος του τότε πρόεδρου των ΗΠΑ, Γούντροου Ουίλσον. Το 1915, η Κέλερ και ο Τζορτζ Α. Κέσλερ ίδρυσαν τον οργανισμό Helen Keller International (HKI). Αυτός ο οργανισμός είναι αφιερωμένος στην έρευνα της όρασης, της υγείας και της διατροφής. Το 1916 έστειλε χρήματα στην Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ατόμων (NAACP) ντροπιασμένη για τη μη χριστιανική μεταχείριση "έγχρωμων ανθρώπων" που συνέβαινε στη Νότια Αμερική. Το 1920, βοήθησε στην ίδρυση της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU). Η Κέλερ ταξίδεψε σε περισσότερες από 40 χώρες με την Σάλιβαν, κάνοντας πολλά ταξίδια στην Ιαπωνία και έγινε το αγαπημένο πρόσωπο του ιαπωνικού λαού. Η Κέλερ συναντήθηκε με κάθε πρόεδρο των ΗΠΑ από τον Γκρόβερ Κλίβελαντ έως τον Λύντον Τζόνσον και ήταν φίλη με πολλές διάσημες προσωπικότητες, όπως ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Μαρκ Τουέιν. Η Κέλερ και ο Τουέιν θεωρήθηκαν και οι δύο σημαντικοί πολιτικοί ριζοσπάστες της αριστεράς. Η Κέλερ ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, διοργάνωσε εκστρατεία και έγραψε ενεργά υπέρ της εργατικής τάξης από το 1909 έως και το 1921. Πολλές από τις ομιλίες και τα γραπτά της αφορούσαν το δικαίωμα ψήφου των γυναικών και τις επιπτώσεις του πολέμου. Έκανε λογοθεραπεία για να ακούει καλύτερα τη φωνή της το κοινό. Υποστήριζε τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γιουτζήν Ντεμπς σε κάθε εκστρατεία του. Πριν διαβάσει το βιβλίο του Χένρι Τζορτζ, Progress and Poverty (Πρόοδος και τη Φτώχεια), η Έλεν Κέλερ ήταν ήδη σοσιαλίστρια. Αργότερα έγραψε στο πόρισμα της: "Στη φιλοσοφία του Χένρι Τζορτζ υπάρχει μια σπάνια ομορφιά και δύναμη και μια υπέροχη πίστη στην ουσιαστική ευγένεια της ανθρώπινης φύσης". Η Κέλερ ισχυρίστηκε ότι οι αρθρογράφοι της εφημερίδας που είχαν επαινέσει το θάρρος και τη νοημοσύνη της πριν εκφράσει τις σοσιαλιστικές απόψεις της, επέστησαν τώρα την προσοχή στις αναπηρίες της. Ο εκδότης της εφημερίδας Brooklyn Eagle έγραψε ότι τα «λάθη της ξεπήδησαν από τους έκδηλους περιορισμούς της ανάπτυξής της». Η Κέλερ απάντησε σε αυτόν τον συντάκτη, αναφέροντας ότι τον είχε συναντήσει πριν μάθει για τις πολιτικές της απόψεις: "Εκείνη την εποχή τα κομπλιμέντα που μου έκανε ήταν τόσο γενναιόδωρα που κοκκινίζω όταν τα θυμάμαι. Αλλά τώρα που υποστηρίζω τον σοσιαλισμό, υπενθυμίζει σε εμένα και στο κοινό ότι είμαι τυφλή και κωφή και ιδιαίτερα υπεύθυνη για λάθη. Πρέπει να έχασα την νοημοσύνη μου από τότε που τον γνώρισα. ... Ω, γελοίε! Είσαι κοινωνικά τυφλός και κωφός, αφού υπερασπίζεται ένα απαράδεκτο σύστημα, ένα σύστημα που είναι η αιτία πολλών κωφώσεων και τυφλώσεων που προσπαθούμε να αποτρέψουμε". Η Κέλερ έγραψε συνολικά 12 δημοσιευμένα βιβλία και διάφορα άρθρα. Ένα από τα πρώτα έργα της, σε ηλικία 11 ετών, ήταν ο Frost King (1891). Υπήρχαν ισχυρισμοί ότι αυτή η ιστορία είχε κλαπεί από τη Μάργκαρετ Κάνμπι, από το έργο της The Frost Fairies. Μια έρευνα για το θέμα αποκάλυψε ότι η Κέλερ μπορεί να είχε διαβάσει την ιστορία της Κάνμπι, αλλά την ξέχασε αργότερα, ενώ εκείνη παρέμεινε στο υποσυνείδητό της. Στην ηλικία 22 ετών, η Κέλερ δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της, Η ιστορία της ζωής μου (1903) με τη βοήθεια της Σάλιβαν και του συζύγου της Σάλιβαν, Τον Μέισι. Αφηγείται την ιστορία της ζωής της έως την ηλικία των 21 ετών και γράφτηκε κατά τη διάρκεια της φοίτησης της στο κολέγιο. Η Κέλερ έγραψε το βιβλίο "The World I Live In (Ο κόσμος που ζω)" το 1908, δίνοντας στους αναγνώστες μια εικόνα για το πώς ένιωθε για τον κόσμο. Μια σειρά από δοκίμια για τον σοσιαλισμό με τον τίτλο "Out Of Dark (Έξω από το σκοτάδι)", δημοσιεύθηκε το 1913. Όταν η Κέλερ ήταν νέα, η Άννα Σάλιβαν την παρουσίασε στον ιερέα Φίλιπς Μπρουκς, ο οποίος της παρουσίασε τον Χριστιανισμό. Αργότερα, είπε: «Πάντα ήξερα ότι ήταν εκεί, αλλά δεν ήξερα το όνομά Του!» Η πνευματική της αυτοβιογραφία, με τίτλο "Η Θρησκεία μου", [48] δημοσιεύθηκε το 1927 και στη συνέχεια το 1994 αναθεωρήθηκε εκτενώς και επανεκδόθηκε με τον τίτλο "Φως στο σκοτάδι μου". Υποστηρίζει τις διδασκαλίες του Εμάνουελ Σβέντενμποργκ, του χριστιανού θεολόγου και μυστικιστή που έδωσε μια διαφορετική πνευματική εξήγηση των διδασκαλιών της Βίβλου και ισχυρίστηκε ότι η Δεύτερη Παρουσία του Ιησού Χριστού είχε ήδη πραγματοποιηθεί. Η Κέλερ περιέγραψε τον πυρήνα της πίστης της σε αυτά τα λόγια: "Όμως, στη διδασκαλία του Σβέντενμποργκ, η [Θεία Πρόνοια] φαίνεται να είναι η κυβέρνηση της Αγάπης και της Σοφίας του Θεού και η δημιουργία των πάντων. Δεδομένου ότι η Ζωή Του δεν μπορεί να είναι λιγότερη σε ένα ον από ότι σε ένα άλλο, ή η Αγάπη Του να εκδηλώνεται λιγότερο σε ένα πράγμα από ότι σε ένα άλλο, η Πρόνοια Του πρέπει να είναι παγκόσμια ... Έχει προσφέρει θρησκεία κάποιου είδους παντού και δεν έχει σημασία σε ποια φυλή ή θρησκεία ανήκει κάποιος αρκεί να είναι πιστός στα ιδανικά του για τη σωστή ζωή. " Η Κέλερ επισκέφτηκε 35 χώρες από το 1946 έως το 1957. [49] Το 1948 πήγε στη Νέα Ζηλανδία και επισκέφτηκε σχολεία κωφών στο Κράιστσερτς και στο Ώκλαντ. Η Κέλερ υπέστη μια σειρά από εγκεφαλικά επεισόδια το 1961 και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο σπίτι της. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1964, ο Πρόεδρος Λύντον Τζόνσον της απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, μία από τις δύο υψηλότερες πολιτικές τιμές των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1965 εξελέγη στο National Women's Hall of Fame στο New York World's Fair. Η Κέλερ αφιέρωσε μεγάλο μέρος της μετέπειτα ζωής της στη συγκέντρωση χρημάτων για το Αμερικανικό Ίδρυμα Τυφλών. Πέθανε στον ύπνο της την 1η Ιουνίου 1968, στο σπίτι της, Arcan Ridge, που βρίσκεται στο Easton του Κονέκτικατ, λίγες εβδομάδες πριν γίνει ογδόντα οκτώ ετών. Μια τελετή πραγματοποιήθηκε προς τιμήν της στον Εθνικό Καθεδρικό Ναό της Ουάσινγκτον, το σώμα της αποτεφρώθηκε και η στάχτη της τοποθετήθηκε δίπλα στις συντρόφισσες της ζωής της, Άννα Σάλιβαν και Πόλυ Τόμπσον. Θάφτηκε στον Εθνικό Καθεδρικό Ναό της Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον. Η αυτοβιογραφία της Κέλερ ενέπνευσε τον Γουίλιαμ Γκίμπσον να γράψει ένα μυθιστόρημα με θέμα τη ζωή της και με τίτλο The Miracle Worker, το οποίο διασκευάστηκε το 1962 για τον κινηματογράφο. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Άρθουρ Πεν και είχε τίτλο Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν. Τον ρόλο της Κέλερ ερμηνεύει η Πάτι Ντιούκ και της Σάλιβαν η Αν Μπάνκροφτ. Και οι δύο ηθοποιοί τιμήθηκαν με βραβείο Όσκαρ Β' και Α' Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.