Ζωρζ ντε Μεστράλ

Ο Ζωρζ ντε Μεστράλ (γαλλικά: George de Mestral) (γενν. 19 Ιουνίου 1907 – 8 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Ελβετός ηλεκτρολόγος-μηχανικός, ο οποίος εφηύρε την αυτοκόλλητη βελούδινη ταινία Velcro.

 Γεννήθηκε στο Σαν-Σαφοράν-σουρ-Μορζ, κοντά στη Λωζάνη της Ελβετίας. Ο πατέρας του ήταν ο Αλβέρτο ντε Μεστράλ, ένας γεωπόνος μηχανικός και η μητέρα του η Μαρτ ντε Γκουμένς. Ο Ντε Μεστράλ σχεδίασε ένα παιχνίδι-αεροπλάνο σε ηλικία 12 ετών και το κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Παρακολούθησε την Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης. Μετά την αποφοίτησή του το 1930, εργάστηκε στο μηχανουργείο μιας εταιρείας μηχανικών. Στη συνέχεια, εργάστηκε στην εφεύρεση συνδετήρων για δέκα χρόνια ξεκινώντας το 1948. Το 1955 κατοχύρωσε με επιτυχία το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας "hook and loop", πουλώντας τελικά 60 εκατομμύρια γιάρδες (περίπου 55.000km) το χρόνο μέσω μιας εταιρείας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Τζορτζ παντρεύτηκε τρεις φορές: το 1932 με τη Ζαν Σναϊντέρ (δύο γιους: Ανρί και Φρανσουά), το 1949 με τη Μονίκ Πανσό ντε Μποτέν, κάποτε αρραβωνιαστικιά του δημιουργού του Τζέιμς Μποντ, Ίαν Φλέμινγκ. Με το θάνατο του πατέρα του το 1966, ο Ντε Μεστράλ κληρονόμησε το σπίτι της οικογένειας στο Σαν-Σαφοράν-σουρ-Μορζ, το château Σαν-Σαφοράν-σουρ-Μορζ (Κάστρο του Μεστράλ). Ο Ντε Μεστράλ πέθανε στην Κομουνί της Ελβετίας, όπου και είναι θαμμένος. Ο δήμος ονόμασε μεταθανάτια μια λεωφόρο, Λεωφόρος Τζορτζ Ντε Μεστράλ, προς τιμήν του. Εισήχθη στην Αίθουσα Φήμης των Εθνικών Ευεργετών το 1999 για την εφεύρεση βελούδινων αγκιστρωτών βελονακίων του πλεξίματος. Έγινε «Bourgeois d'Honneur» του Κομουνί, ήταν επίτιμο μέλος της «Société Vaudoise des Ingénieurs et Architectes» έλαβε το μετάλλιο της γαλλικής «Société d'Encouragement au Progres» Ο Ντε Μεστράλ δημιούργησε για πρώτη φορά το γάντζο και τον βρόχο μετά την επιστροφή του από ένα κυνηγετικό ταξίδι με τον σκύλο του στις Άλπεις το 1941. Αφού αφαίρεσε αρκετά από τα γρέζια της κολλιτσίδας (σπόρους) που κολλούσαν συνέχεια στα ρούχα του και στη γούνα του σκύλου του, άρχισε να περιεργάζεται πώς λειτουργούσε. Τα εξέτασε κάτω από ένα μικροσκόπιο και σημείωσε εκατοντάδες «αγκίστρια» που έπιαναν οτιδήποτε με θηλιά, όπως ρούχα, γούνα ζώων ή μαλλιά. Είδε τη δυνατότητα σύνδεσης δύο υλικών αναστρέψιμα με απλό τρόπο, αν μπορούσε να καταλάβει πώς να αντιγράψει τα άγκιστρα και τους βρόχους.Αρχικά οι άνθρωποι αρνήθηκαν να πάρουν τον ίδιο και την ιδέα του στα σοβαρά. Πήρε την ιδέα του στη Λυών, που ήταν τότε κέντρο υφαντικής, όπου κατάφερε να κερδίσει τη βοήθεια ενός υφαντή, ο οποίος έφτιαξε δύο βαμβακερές λωρίδες που λειτουργούσαν. Ωστόσο, το βαμβάκι φθείρεται γρήγορα, έτσι ο Ντε Μεστράλ στράφηκε σε συνθετικές ίνες. Καταλήξαμε στο νάιλον ως το καλύτερο συνθετικό αφού, μέσω δοκιμής και λάθους, ανακάλυψε τελικά ότι το νάιλον σχηματίζει γάντζους που ήταν τέλειοι για την πλευρά του γάντζου του συνδετήρα όταν ράβονταν κάτω από καυτό υπέρυθρο φως. Αν και είχε καταλάβει πώς να φτιάξει τα άγκιστρα, δεν είχε βρει ακόμη έναν τρόπο να μηχανοποιήσει τη διαδικασία και να φτιάξει τη θηλιά πλευρά. Στη συνέχεια διαπίστωσε ότι το νήμα από νάιλον, όταν υφαίνεται σε θηλιές και υποβάλλεται σε θερμική επεξεργασία, διατηρεί το σχήμα του και είναι ελαστικό, ωστόσο οι θηλιές έπρεπε να κοπούν ακριβώς στο σωστό σημείο, ώστε να μπορούν να στερεωθούν και να ξεκουμπωθούν πολλές φορές. Στα πρόθυρα να τα παρατήσει, του ήρθε μια νέα ιδέα. Αγόρασε ένα ψαλίδι και έκοψε τις κορυφές από τις θηλιές, δημιουργώντας έτσι γάντζους που θα ταίριαζαν τέλεια με τις θηλιές.Ο μηχανισμός της διαδικασίας της ύφανσης των αγκιστριών χρειάστηκε οκτώ χρόνια και χρειάστηκε άλλος ένας χρόνος για να δημιουργηθεί ο αργαλειός που έκοψε τις θηλιές μετά την ύφανση τους. Συνολικά, χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να δημιουργηθεί μια μηχανοποιημένη διαδικασία που λειτούργησε. Υπέβαλε την ιδέα του για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Ελβετία το 1951 και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας χορηγήθηκε το 1955. Ο Ντε Μεστράλ ανέμενε υψηλή ζήτηση αμέσως. Μέσα σε λίγα χρόνια, έλαβε διπλώματα ευρεσιτεχνίας και στη συνέχεια άνοιξε καταστήματα στη Γερμανία, την Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Σουηδία, την Ιταλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τον Καναδά . Το 1957 διακλαδώθηκε στο κλωστοϋφαντουργικό κέντρο του Μάντσεστερ, στο Νιου Χάμσαϊρ στις Ηνωμένες Πολιτείες .Ο Ντε Μεστράλ έδωσε το όνομα Velcro, ένα portmanteau από τις γαλλικές λέξεις velours ("βελούδο") και crochet ("αγκίστρι"), στην εφεύρεσή του καθώς και στην εταιρεία του, η οποία συνεχίζει να κατασκευάζει και να εμπορεύεται το σύστημα στερέωσης.Ωστόσο, η ενσωμάτωση του hook and loop στην κλωστοϋφαντουργία πήρε χρόνο, εν μέρει λόγω της εμφάνισής του. Το άγκιστρο και η θηλιά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 έμοιαζαν σαν να ήταν φτιαγμένα από υπολείμματα φθηνού υφάσματος, κάτι που δεν ήταν ελκυστικό για τους ρούχο. Η πρώτη αξιοσημείωτη χρήση του γάντζου και του βρόχου της επωνυμίας Velcro® ήρθε στην αεροδιαστημική βιομηχανία, όπου βοήθησε τους αστροναύτες να ελίσσονται μέσα και έξω από τις ογκώδεις διαστημικές στολές . Τελικά, οι σκιέρ παρατήρησαν τα παρόμοια πλεονεκτήματα ενός κοστουμιού που ήταν πιο εύκολο να μπει και να βγει. Αμέσως μετά ακολούθησαν καταδύσεις και θαλάσσια εργαλεία. Ο Ντε Μεστράλ προσπάθησε ανεπιτυχώς να ενημερώσει το δίπλωμά του. έληξε το 1978. «Le château de Saint Saphorin sur Morges» στα ελβετικά κάστρα Σύντομη βιογραφία στο National Inventors Hall of Fame Ζωρζ ντε Μεστράλ στα γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά στο διαδικτυακό Ιστορικό Λεξικό της Ελβετίας. Νεκρολόγια των New York Times που γράφτηκε από το Reuters