IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιόζεφ Ντανχάουζερ

Ο Γιόζεφ Ντανχάουζερ (Josef Danhauser, 19 Αυγούστου 1805 – 4 Μαΐου 1845) ήταν Αυστριακός ζωγράφος, από τους κύριους εκπροσώπους της εποχής Biedermeier, μαζί με τους Φέρντιναντ Γκέοργκ Βάλτμυλερ, Πέτερ Φέντι και άλλους. Τα έργα του, που δεν εκτιμήθηκαν ιδιαιτέρως όσο ζούσε, φέρουν την καθαρή επίδραση του Ουίλλιαμ Χόγκαρθ, ιδίως ως προς τη θεματολογία τους.

 Ο Γιόζεφ Ντανχάουζερ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1805 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του γλύπτη και επιπλοποιού Γιόζεφ Ούλριχ Ντανχάουζερ, που του έδωσε και τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής, και της συζύγου του Γιοχάνα, το γένος Λάμπερτ. Ο Γιόζεφ ο νεότερος παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, μαθητεύοντας και στον ζωγράφο Γιόχαν Πέτερ Κραφτ. Διοργάνωσε την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής το 1826. Προσκεκλημένος του Ούγγρου επισκόπου Λαδισλάου Πύρκερ, ο νεαρός ζωγράφος επισκέφθηκε τη Βενετία, όπου άρχισε να μελετά έργα μεγάλων Ιταλών ζωγράφων. Επέστρεψε στη Βιέννη μέσω Τεργέστης το 1827 και μετά επισκέφθηκε και την Πράγα. Στις 27 Μαρτίου 1827, μαζί με τον συνάδελφό του Γιόχαν Ματίας Ρανφτλ, ο Ντανχάουζερ αποτύπωσε τη νεκρική μάσκα του Μπετόβεν, περίπου 12 ώρες μετά τον θάνατο του συνθέτη και ζωγράφισε το νεκροκρέβατό του σε μια ακουαρέλα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1829, ο ζωγράφος και οι αδελφοί του διαχειρίσθηκαν την πατρική βιοτεχνία επίπλων, όντες πρόδρομοι του μοντέρνου ντιζάιν. Η ενασχόληση αυτή περιόρισε την ζωγραφική σταδιοδρομία του Γιόζεφ. Το 1833 ωστόσο κέρδισε το βραβείο της Ακαδημίας της Βιέννης για τον πίνακά του «Die Verstoßung der Hagar». Το 1838 διορίσθηκε αντιπρύτανης της Ακαδημίας και νυμφεύθηκε τη Γιοζεφίνε Στρέιτ (Josephine Streit), κόρη ενός γιατρού. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Το 1841 ο Ντανχάουζερ διορίσθηκε καθηγητής ζωγραφικής ιστορικών θεμάτων στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, αλλά λίγο αργότερα παραιτήθηκε και ταξίδεψε σε όλη τη Γερμανία και την Ολλανδία μαζί με τον φιλότεχνο και μαικήνα της τέχνης Ρούντολφ φον Άρτχάμπερ. Στο ταξίδι αυτό ενδιαφέρθηκε πολύ για την ολλανδική σχολή ζωγραφικής. Πέθανε από τύφο στη Βιέννη σε ηλικία μόλις 40 ετών. Το 1862 μια οδός της πόλεως πήρε το όνομά του. Το λήμμα «Danhauser, Josef» στο Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich του Κονσταντίν φον Βούρτσμπαχ, τόμος 3, Βιέννη 1858 Ο Ντανχάουζερ στο Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), τόμος 4, εκδ. Duncker & Humblot, Λειψία 1876, σσ. 726-729
The Darkening Age

The Darkening Age: The Christian Destruction of the Classical World είναι βιβλίο του 2017 από την Catherine Nixey. Εξετάζει τις ιστορικές μαρτυρίες για τον ρόλο του πρωίμου Χριστιανισμού στην καταστροφή και καταστολή του αρχαίου κόσμου.

 Το βιβλίο έχει κερδίσει τον τίτλο "Βιβλίο της Χρονιάς" από την Daily Telegraph, the Spectator, the Observer, το BBC History Magazine. Επίσης κέρδισε το A New York Times Book Review Editors' Choice καθώς και το βραβείο του the Royal Society of Literature Jerwood Award for Nonfiction.Η Ιστορικός Averil Cameron, της ασκεί δριμεία κριτική για επαναφορά της ιστορικής οπτικής του Έντουαρντ Γκίμπον. O Ιστορικός H. A. Drake, αναφέρει πως το βιβλίο είναι μονομερές, αλλα δικαιολογείται αν ο στόχος της είναι αυτός που θεωρεί η συγγραφέας ως συστηματική προσπάθεια που γίνεται ώστε να "ξεπλυθεί" ο χριστιανισμός από την σύγχρονη ιστοριογραφία. O Drake γράφει επίσης, πως ο σκοπός της Nixey είναι να αναδείξει πως οι φρικαλεότητες που κάνουν σήμερα θρησκευτικά φανατισμένα πλήθη όπως οι Ταλιμπάν, έγιναν και στο παρελθόν από Χριστιανούς. Σύμφωνα με τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, Tim Whitmarsh, το βιβλίο "επιτυγχάνει εξαιρετικά" ως "πολεμική" στη κατάρριψη του μύθου πως ο εκχριστιανισμός στην Αρχαία Ρώμη ήταν θρίαμβος της καλοσύνης. Προσδιορίζει ως αδυναμία του βιβλίου ότι εμπεριέχει ως πυρήνα την σκέψης του Γκίμπον.
Ιωάννης του Ανγκιάν (απεβ. 1380)

Ο Ιωάννης, γαλλ.: Jean d'Enghien (απεβ. 1380), ήταν ευγενής της Βραβάντης κατά τον 14ο αι., κόμης του Λέτσε (Λίχες) και κύριος του Κάστρο, κύριος της Ομοφίτα, της Κνοντόρια και της Δισχόρια (Κύπρος), κύριος των Γκουί, Νοβέλ, Μασώ και Πραέλ (Βέλγιο).

 Είναι γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ και της Iσαβέλλας των Μπριέν, ο 3ος γιος (από 7). Είχε 6 αδελφές. Νυμφεύτηκε τη Σάντσα των Μπω και είχε τέκνα: Πέτρος απεβ. 1384, κόμης του Λέτσε. Μαρία απεβ. 1446, παντρεύτηκε πρώτα τον Ραϊμόνδο Ορσίνι ντελ Μπάλτσο πρίγκιπα του Τάραντο, δούκα του Μπάρι & Μπενεβέντο και μετά τον Λαδίσλαο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης. Οίκος του Ανγκιάν [1], [2].
Άλφρεντ Μολίνα

Ο Άλφρεντ Μολίνα (αγγλικά: Alfred Molina‎, γενν. 24 Μαΐου 1953) είναι Αγγλοαμερικανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του σε ταινίες όπως Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981), Τεντώστε τ' αυτιά σας (1987), Μάβερικ (1994), Θανάσιμο είδος (1995), Chocolat (2000), Φρίντα (2002), Spider-Man 2 (2004) και Κώδικας Ντα Βίντσι (2006). Επίσης έχει δώσει τη φωνή του σε ήρωες των ταινιών Rango (2011), Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (2013), Ψυχρά κι Ανάποδα ΙΙ (2019) και άλλων.

 Ο Μολίνα γεννήθηκε στο Πάντινγκτον του Λονδίνου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Εστεμπάν Μολίνα και ήταν Ισπανός μετανάστης από τη Μαδριτη που είχε μεταναστεύσει στην Αγγλία το 1939 και εργαζόταν ως σερβιτόρος και οδηγός. Η μητέρα του Τζοβάννα (το γένος Μπονέλλι) ήταν Ιταλίδα που είχε μεταναστεύσει στη Βρετανία μεταπολεμικά και καθάριζε δωμάτια σε ένα ξενοδοχείο, εργαζόμενη και ως μαγείρισσα. Ο Άλφρεντ μεγάλωσε σε μια συνοικία μεταναστών στο Νότιν Χιλ και απεφάσισε να γίνει ηθοποιός όταν είδε την ταινία Σπάρτακος σε ηλικία εννέα ετών, οπότε μαθήτευσε στη Μουσική και Δραματική Σχολή Γκύλντχωλ. Ο Άλφρεντ Μολίνα εμφανίσθηκε μαζί με τον Λέοναρντ Ρόσιτερ στην κωμική τηλεοπτική σειρά The Losers το 1978). Στον κινηματογράφο η πρώτη του εμφάνιση ήταν σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981). Εκεί έπαιζε τον άτυχο οδηγό του κεντρικού ήρωα, τον Σατίπο, στην εναρκτήρια σκηνή. Ωστόσο έγινε γνωστός με την ταινία Φιλιά από το Λίβερπουλ (1985), που ακολουθήθηκε με έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Prick Up Your Ears (1987).
Πριμέρα Β Νασιονάλ

Η Πριμέρα Β Νασιονάλ (ισπανικά: Primera B Nacional) αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών της Αργεντινής. Διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής (AFA). Συμμετέχουν 20 σύλλογοι και διεξάγεται κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, δηλαδή τους ενός πρωταθλήματος δύο γύρων ανά αγωνιστική περίοδο, το οποίο ξεκινά το Σεπτέμβριο και τελειώνει τον Ιούνιο.

 Προβιβασμός: Οι δύο πρώτοι προβιβάζονται απευθείας, ενώ ο 3ος και ο 4ος δίνουν διπλό αγώνα μπαράζ με το 18ο και 17ο του ειδικού πίνακα υποβιβασμού της Πριμέρα Ντιβιζιόν. Υποβιβασμός: Κάθε χρονιά υποβιβάζονται τουλάχιστον δύο και το πολύ τέσσερις ομάδες. Αποφασίζεται με ένα μικτό βαθμολογικό - γεωγραφικό σύστημα. Η χειρότερη ομάδα με προέλευση από το Μπουένος Άιρες και τις όμορες περιφέρειες, υποβιβάζεται απευθείας στο Μητροπολιτικό Όμιλο (βλ. παρακάτω), ενώ η δεύτερη χειρότερη δίνει διπλό αγώνα μπαράζ με το νικητή των πλέι-οφ του Μητροπολιτικού Ομίλου. Παρομοίως, η χειρότερη επαρχιακή ομάδα υποβιβάζεται απευθείας στο Τορνέο Αρχεντίνο, ενώ η δεύτερη χειρότερη δίνει διπλό αγώνα μπαράζ με το δεύτερο των πλέι-οφ του Τορνέο Αρχεντίνο. Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής Επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αργεντινής (Ισπανικά) (Αγγλικά)
Γούτα

Η Γούτα (αραβικά: غوطة دمشق‎) είναι υπαίθρια και προαστιακή περιοχή στη νοτιοδυτική Συρία που περιβάλλει την πόλη της Δαμασκού, κατά μήκος του ανατολικού και νότιου άκρου της.

 Ιστορικά, η περιοχή είχε αναπτυχθεί ως μια όαση που σχηματίστηκε από τον ποταμό Μπαραντά γύρω από τον τόπο όπου ιδρύθηκε η Δαμασκός. Από τους αρχαίους χρόνους, τα κανάλια που κατασκευάστηκαν από τους κατοίκους της Δαμασκού παρείχαν άρδευση γης από τις δύο πλευρές του Μπαραντά, αυξάνοντας το μέγεθος της Γούτα στα νότια και στα ανατολικά της πόλης. Διαχωρίζοντας την πόλη από τους ξηρούς λειμώνες που συνορεύουν με τη Συριακή Έρημο, η Γούτα παρείχε ιστορικά στους κατοίκους της ποικιλία από δημητριακά, λαχανικά και φρούτα.Τελικά η αρδευόμενη γεωργική περιοχή στην ύπαιθρο της Δαμασκού έφτασε τα 370 τετραγωνικά χιλιόμετρα (140 τετραγωνικά μίλια). Στη δεκαετία του 1980, η αστική ανάπτυξη από τη Δαμασκό άρχισε να αντικαθιστά τη γεωργική χρήση με τη στέγαση και τη βιομηχανία, συρρικνώνοντας το μέγεθος της πράσινης ζώνης.Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, η περιοχή φιλοξενούσε περίπου δύο εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά το 2017 ο πληθυσμός εκτιμάται ότι ήταν περίπου 400.000. «Damascus, Syria : Image of the Day». NASA. 26 Ιουνίου 2013. Satellite image of wider region showing 2013 green areas.
Στάδιο του Στραχόφ

Το Στάδιο του Στραχόφ (τσεχικά: Strahovský stadion‎) είναι αθλητικής χρήσεως στάδιο εντός της συνοικίας του Στραχόφ, στην Πράγα της Τσεχίας. Ως προς την μέγιστη χωρητικότητά τους, οι κερκίδες του είναι δυνατό να φιλοξενήσουν έως 220.000 θεατές, γεγονός το οποίο το καθιστά ως το δεύτερο παγκοσμίως μεγαλύτερο αθλητικό στάδιο έπειτα από το Ιντιανάπολις Μότορ Σπίντγουεϊ, το οποίο είναι δυνατό να φιλοξενήσει έως 400.000 θεατές.

 Αρχικώς κατασκευασμένο από ξύλο (το 1926), το Στάδιο του Στραχόφ απέκτησε κερκίδες από μπετόν το 1932, ενώ η χωρητικότητά του επεκτάθηκε το 1948, καθώς και το 1972. Ο κεντρικός αγωνιστικός χώρος, περιτριγυρισμένος από κερκίδες, καλύπτει έκταση της τάξεως των 63.500 m² ήτοι έκταση η οποία αντιστοιχεί σε περισσότερα από 9 γήπεδα ποδοσφαίρου. Ουδέποτε φιλοξένησε πραγματικές αθλητικές διοργανώσεις αναγνωρισμένες σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως χώρο προπονήσεων για το Σοκόλ, τσεχοσλοβακική εταιρεία γυμναστικής η οποία το χρησιμοποιούσε για ασκήσεις μαζικής γυμναστικής. Το συγκεκριμένο κίνημα «οικειοποιήθηκε», έπειτα από το Πραξικόπημα της Πράγας, από το κομμουνιστικό καθεστώς το οποίο προχώρησε στη θεσμοθέτηση των Σπαρτακιάδων, μαζικών αθλητικών επιδείξεων του κομμουνιστικού καθεστώτος. Το στάδιο του Στραχόφ έχει φιλοξενήσει, συνολικά, 29 διεθνείς αναμετρήσεις της Εθνικής Τσεχοσλοβακίας από το 1927 έως το 1965, καθώς και ακόμη τρεις κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1991-1992Από τις αρχές του 21ου αιώνα κι έπειτα, το συγκεκριμένο στάδιο χρησιμοποιείται κυρίως ως χώρος προπονήσεων από την ΑΚ Σπάρτα Πράγας. Χωρητικότητας της τάξεως των 220.000 θέσεων, το στάδιο διαθέτει, συνολικά, 56.000 θέσεις καθήμενων. Χρησιμοποιούμενο, κατά κύριο λόγο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ως χώρος συναυλιών, το στάδιο αποτελεί αντικείμενο αριθμού μελετών με απώτερο σκοπό την μετατροπή του. Ένα εκ των σημαντικότερων σχεδίων είναι η μετατροπή των συγκεκριμένων αθλητικών εγκαταστάσεων σε εμπορικό πάρκο. Για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, η Πράγα υπέβαλε την υποψηφιότητά της για την διοργάνωση του συγκεκριμένου αθλητικού γεγονότος, έχοντας ως ολυμπιακό χωριό το στάδιο του Στραχόφ. Ωστόσο, η τσεχική υποψηφιότητα εντός συντόμου χρονικού διαστήματος απορρίφθηκε. Το στάδιο χρησιμοποιείται, επίσης, ανά περιόδους, ως χώρος διοργάνωσης ροκ μουσικών συναυλιών: Rolling Stones, 18 Αυγούστου 1990 (100.000 θεατές) και 5 Αυγούστου 1995 (127.000 θεατές, μεταξύ των οποίων και ο Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας, Βάτσλαβ Χάβελ). Guns N' Roses, 20 Μαΐου 1992 Bon Jovi, 4 Σεπτεμβρίου 1993 Aerosmith, 27 Μαΐου 1994 Pink Floyd, 7 Σεπτεμβρίου 1994 (115.000 θεατές) U2, 14 Αυγούστου 1997 (160.000 θεατές) AC/DC και Rammstein, 12 Ιουνίου 2001 (25.000 θεατές) Ozzfest (Slayer, Ozzy Osbourne), 30 Μαΐου 2002 (30.000 θεατές). George Michael, 2 Ιουνίου 2007. Εναέρια άποψη του αθλητικού σταδίου του Στραχόφ
Φιλ Τζαγκιέλκα

Ο Φίλιπ Νίκοντεμ "Φιλ" Τζαγκιέλκα (Philip Nikodem "Phil" Jagielka) είναι ένας Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα της Αγγλίας.

 Ο Τζαγκιέλκα γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1982 στο Σέιλ του Μάντσεστερ, και ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 από την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Με τη φανέλα της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον ομάδων. Τελικά, μετά τον υποβιβασμό της ομάδας από την Πρέμιερ Λιγκ, τον απέκτησε η Έβερτον, καταβάλλοντας 4 εκατομμύρια λίρες στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ τον Ιούλιο του 2007. Ο Τζαγκιέλκα έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Έβερτον σε φιλικό παιχνίδι εναντίον της Βέρντερ Βρέμης. Γρήγορα, καθιερώθηκε στην Έβερτον ως μια από τις βασικές επιλογές του Ντέιβιντ Μόγιες. Το 2013-14, μετά την απόσυρση του Φιλ Νέβιλ, έγινε ο αρχηγός της Έβερτον. Τον Ιούλιο του 2019, επέστρεψε στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Ο Τζαγκιέλκα έχει αγωνιστεί στην Εθνική Αγγλίας κάτω των 21 ετών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αγγλίας το 2008. Ήταν στην ομάδα της Εθνικής Αγγλίας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, όμως δεν συμμετείχε σε κανένα αγώνα. Με την Εθνική Αγγλίας ήταν και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014, όπου και αγωνίστηκε στα δύο από τα τρία παιχνίδια που έπαιξε η Αγγλία. Το προφίλ του στην σελίδα της Έβερτον Το προφίλ του στο Soccerbase
Δίστιχο

Δίστιχο λέγεται το ποίημα σταθερής μορφής που ολοκληρώνεται μόνο μέσα σε δύο στίχους, Επίσης, ονομάζεται το στιχουργικό φαινόμενο κατά το οποίο δύο στίχοι ισοσύλλαβοι, ομοιοκατάληκτοι και του ίδιου ρυθμού επαναλαμβάνονται λιγότερες ή περισσότερες φορές, για τη δημιουργία ολόκληρων ποιημάτων.

 Το δίστιχο προέρχεται από την αρχαία ελληνική ποίηση και συναντάται στα επιγράμματα. Χρησιμοποιήθηκε εντόνως κατά την Αναγέννηση, στην Κρητική Λογοτεχνία, με κυριότερο εκπρόσωπο της το Βιτσέντζο Κορνάρο, όπου με δίστιχα συνέθεσε τον Ερωτόκριτο. Το δίστιχο συναντάται με τις εξής σύνηθες μορφές: Δύο δεκαπεντασύλλαβοι ιαμβικοί στίχοι, οι οποίοι ομοιοκαταληκτούν. Δύο δεκαπεντασύλλαβοι τροχαϊκοί στίχοι, οι οποίοι ομοιοκαταληκτούν. Δύο στίχοι με λιγότερες συλλαβές ιαμβικού ή τροχαϊκού μέτρου, οι οποίοι ομοιοκαταληκτούν.Ο πρώτος στίχος του δίστιχου ονομάζεται πρόοδος και ο δεύτερος επωδός, ενώ το περιεχόμενο του μπορεί να είναι ερωτικό, σατιρικό, επαινετικό, περιστασιακό, ξενιτιάς, γνωμικού χαρακτήρα κτλ. Το δίστιχο το συναντάμε στη Δημοτική ποίηση, με διάφορα ονόματα, όπως λιανοτράγουδο, μαντινάδα, πατινάδα, ριμνέτσα και κοτσάκι. Έχουν συνθέσει με δίστιχο ποιήματα τους πολλοί νεοέλληνες ποιητές, όπως ο Γεράσιμος Μαρκοράς τον Όρκο και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης το Φωτεινό. Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό δημοτικό δίστιχο με δεκαπεντασύλλαβο ιαμβικό στίχο. Της θάλασσας της έταξα ένα καντήλι λάδι, για να φωτάει του γεμιτζή να δένει παλαμάρι. Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό δημοτικό δίστιχο με τροχαϊκό οκτασύλλαβο στίχο. Δυο ψαράκια μελανούρια, γεια σ' αγάπη μου καινούργια. Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό λόγιο δίστιχο του Γεώργιου Δροσίνη. Αφίλητοι αγαπήθηκαν, ξαναϊδωθήκαν γέροι, και τότε πρώτη του φορά της φίλησε το χέρι.
Κυανή Ακτή

Η Κυανή Ακτή (γαλλικά: Côte d'Azur, οξιτανικά: Còsta d'Azur), γνωστή και ως Γαλλική Ριβιέρα, είναι τμήμα της νοτιοανατολικής ακτής της Γαλλίας που απλώνεται από το Κασί (ανατολικά της Μασσαλίας) μέχρι το Μεντόν και δίπλα στα Ιταλικά σύνορα. Κατά άλλους το δυτικό όριο της εν λόγω έκτασης είναι η περιοχή στις Κάννες, όπου αποτελούν την έδρα του περίφημου φεστιβάλ που κάθε χρόνο προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες και αστέρες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

 Ένα από τα πιο διάσημα τουριστικά θέρετρα στον κόσμο, η Κυανή Ακτή συνεχίζει δυτικά από την Ιταλική Ριβιέρα και το Μεντόν διασχίζοντας το Μονακό, τη Νίκαια, την Αντίμπ και τις Κάννες. Αν και πολλοί διαφωνούν, κάποιοι προσθέτουν στην έκταση και πιο δυτικές περιοχές, όπως το Σαιν-Τροπέ και την Υέρ. Η Κυανή Ακτή γνώρισε την πρώτη ακμή ως τουριστικός προορισμός στα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ού, όντας δημοφιλής κυρίως ανάμεσα στη βρετανική αριστοκρατία. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν τακτικός επισκέπτης και συχνά διέμενε στη βίλα της Κοκό Σανέλ, όπου και έγραψε τα απομνημονεύματά του. Αρχικά ήταν χειμερινό θέρετρο χάρη στο ήπιο κλίμα του σε σχέση με τη βόρεια Ευρώπη. Τα νεότερα χρόνια μετατράπηκε περισσότερο σε θερινό προορισμό. Πόλεις που συναντά κανείς, από τα δυτικά προς τα ανατολικά: Κασί Λα Σιοτά Τουλόν Υέρ Σαιν-Τροπέ Σαιν-Ραφαέλ Κάννες Γκρας Αντίμπ Νίκαια Μονακό Μόντε Κάρλο Μεντόν The Riviera Times (Αγγλόφωνη εφημερίδα) The Riviera Reporter (Αγγλόφωνο περιοδικό) Riviera Radio (Αγγλόφωνος ραδιοφωνικός σταθμός)
NGC 4710

Ο NGC 4710 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου S0-a ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Έχει φαινόμενο μέγεθος 11,0 και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ την 21η Μαρτίου 1784.

 Δεδομένα για το NGC 4710 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4710 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4710 στο Wikimedia Commons
Καλύβια Κόνιτσας Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στο νομό Ιωαννίνων δείτε: Καλύβια Ζαγορίου ΙωαννίνωνΓια οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Καλύβια Τα Καλύβια είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 500 μέτρων.

 Τα Καλύβια βρίσκονται στις δυτικές όχθες του Βοϊδομάτη και επάνω στην εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων. Απέχουν 52 χλμ Β.-ΒΔ. της πόλης των Ιωαννίνων και 12 χλμ. ΝΑ. από την Κόνιτσα. Είναι σχετικά νέος οικισμός που δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινότερης και παλαιότερης Κλειδωνιάς ή Άνω Κλειδωνιάς (7,5 χλμ. ΒΔ.). Λόγω του τουρισμού που αναπτύχθηκε στον Βοϊδομάτη υπάρχουν ξενοδοχειακές μονάδες, βενζινάδικο και κέντρα εστίασης. Νότια από το χωριό υπάρχει το το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Κλειδωνιάς, που χτίστηκε το 1853 με 37.000 γρόσια, χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ από το χαρέμι του μαλίκ Πασά. Στην κοντινή του περιοχή έχουν βρεθεί οι βραχοσκεπές Κλειδί, Μποϊλα και Μεγάλακκος. Πρόκειται για αβαθή σπήλαια στα οποία βρέθηκαν ίχνη (λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κ.α.) προϊστορικής κατοίκησης που χρονολογούνται από το 16.000 π.Χ. μέχρι 9.500 π.Χ.. Τα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Λιτονιαβίστης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Κλειδωνιά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κλειδωνιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 125 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Γεφύρι της Κλειδωνιάβιστας από τον ιστότοπο του δήμου Κόνιτσας Βραχοσκεπή Μποϊλα στην Ήπειρο από τον ιστότοπο http://www.ime.gr Κλειδωνιά Ιωαννίνων
Κέφαλος Κω

Η Κέφαλος είναι ένα χωριό στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού Κως, περίπου 42 χλμ. από την πόλη της Κω και 16 χλμ. από το Διεθνή Αερολιμένα «Ιπποκράτης». Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3.856 κατοίκους. Κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Αστυπάλαια και μέχρι το 366 π.Χ. ήταν η πρωτεύουσα του νησιού. Η ανακάλυψη του σπηλαίου της Άσπρης Πέτρας στην περιοχή αποδεικνύει πως τα πρώτα δείγματα ζωής στο νησί χρονολογούνται στη Νεολιθική Εποχή. Δύο εκδοχές εξηγούν πώς πήρε το όνομά της. Κατά την πρώτη, ονομάστηκε έτσι επειδή ήταν το κεφαλοχώρι κατά την αρχαιότητα, ενώ κατά τη δεύτερη και επικρατέστερη οφείλει το όνομά της στο σχήμα της περιοχής που μοιάζει με κεφάλι γυπαετού.

 Η Κέφαλος χωρίζεται σε δύο μέρη: στον παραδοσιακό οικισμό που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου και στο παραλιακό τμήμα που ονομάζεται Καμάρι και είναι το λιμάνι του χωριού. Στον παραδοσιακό οικισμό ο επισκέπτης συναντά τη χαρακτηριστική νησιωτική αρχιτεκτονική με τα στενά σοκάκια και τα σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο. Οι κάτοικοι διατηρούν ακόμα και σήμερα την ιδιαίτερη ντοπιολαλιά τους. Στο Καμάρι, τον παραλιακό οικισμό, βρίσκονται εστιατόρια, παραδοσιακά και μοντέρνα καφέ, κέντρα νυχτερινής διασκέδασης και πλήθος καταστημάτων. Απέναντι από το Καμάρι, σε πολύ κοντινή απόσταση, βρίσκεται το νησάκι Καστρί με το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου, ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα και χαρακτηριστικά αξιοθέατα του νησιού. Η Κέφαλος φημίζεται για τις πολλές και όμορφες παραλίες της, συχνά βραβευμένες με τη Γαλάζια Σημαία.Στη βόρεια πλευρά, περίπου 5 χλμ. από το χωριό, βρίσκονται ο κολπίσκος και το λιμανάκι του Λιμνιώνα, όπου επίσης βρίσκεται και μια ήσυχη παραλία. Εκτός από παραλίες, στην Κέφαλο συναντά κανείς σημαντικά αρχαιολογικά και ιστορικά ευρήματα, όπως το Κάστρο της Κεφάλου, που ανάγεται στη Βυζαντινή εποχή και τις Παλαιοχριστιανικές εκκλησίες (5ος και 6ος αι.) στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου. Περίπου 3 χλμ. νότια του χωριού, στη θέση «Παλάτια», είναι επισκέψιμα τα ερείπια της αρχαίας πρωτεύουσας. Τα κύρια αξιοθέατά της είναι τα ερείπια του ναού της Δήμητρας (5ος π.Χ. αι.), ένα θέατρο ελληνιστικής εποχής, ένα νεώτερο δωρικό ναό αλλά και την Παναγιά της Παλατιανής, με μοναδική θέα. Το καλοκαίρι πραγματοποιείται πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων, με πιο ξεχωριστές τη Γιορτή του Ούζου και της Σαρδέλας, αλλά και τα πανηγύρια της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) και του Αγίου Ιωάννη (29 Αυγούστου). Μεγάλη είναι και η γιορτή που γίνεται στις 15 Αυγούστου στην Παναγιά Στηλωτή. Μεγάλο πανηγύρι με φαγητό και παραδοσιακούς χορούς. Κόσμος συρρέει από όλο το νησί για τη μεγάλη αυτή γιορτή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kefalos στο Wikimedia Commons Κέφαλος, kosinfo.gr
Λαμβέρτος της Βαυαρίας

Ο Λαμβέρτος (γερμ. Lantpert, Landpert ή Landfried, πριν το 636 - μετά το 680) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν γιος του δούκα της Βαυαρίας. Είναι ο φονέας του αγ. Έμμεραμ.

 Ήταν γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και τς Γκλάισνοτ του Φρίουλι. Σύμφωνα με το έργο Vita Hamhrammi του επισκόπου Άρμπεο του Φράιζινγκ, ο Λάντπερτ σκότωσε τον άγ. Έμμεραμ. Ο Έμμεραμ ήταν φιλοξενούμενος της δουκικής Αυλής για τρία έτη, όπου έγινε γνωστός για τη αγνή και καθαρή ζωή του. Η Ούτα, κόρη του Θέοδου και αδελφή του Λάντπερτ, είχε εραστή και έμεινε έγκυος. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, το εμπιστεύτηκε στον Έμμεραμ και ο άγιος υποσχέθηκε να σηκώσει την κατηγορία, καθώς ήταν έτοιμος να ταξιδέψει στη Ρώμη. Σύντομα μετά την αναχώρησή του η κύηση της Ούτα έγινε γνωστή και όπως είχε συμφωνηθεί, η Ούτα ονόμασε τον Έμμεραμ ως πατέρα του παιδιού. Ο Λάντπερτ έτρεξε πίσω από τον Έμμεραμ και τον χαιρέτησε ως "επίσκοπο και κουνιάδο του" (Aie, episcope et gener noster!). Έπειτα τον έκοψε κομμάτια. Δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο για τον Λάντπερτ και την αδελφή του Ούτα. Η πράξη του είναι ίσως η αιτία, που η Βαυαρική Νομοθεσία (Lex Baiuvariorum) όρισε την τιμωρία για τον φόνο επισκόπου: ένα μολύβδινο αντίγραφο τού σώματός του να ζυγιστεί ίσα με χρυσό. "Landbert Herzog von Bayern (680- )" (in German). Archived from the original on 2007-03-21. Retrieved 2006-12-25.
Λαυρέντης Λαυρεντιάδης

Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης (Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 11 Μαρτίου 1972- ) είναι Έλληνας επιχειρηματίας στον χώρο των φαρμάκων, των τραπεζών και της βιομηχανίας. Φοίτησε στη Ιωνίδειο Σχολή. Είναι νυμφευμένος με τη ναυπηγό Κατερίνα Νικολίτση, με την οποίαν απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο, ενώ δηλώνει βαθιά θρησκευόμενος και οπαδός του Ολυμπιακού.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις 17 Φεβρουαρίου 1990, όταν ανέλαβε τη βιομηχανία πετροχημικών είκοσι τεσσάρων υπαλλήλων του πατέρα του στη Νίκαια, τη Νεοχημική, ο οποίος, αιφνιδίως, είχε αποβιώσει. Λίγους μήνες αργότερα, διαγιγνώσκεται με μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία εξελίχθηκε σε νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα, με προσδόκιμο ζωής μικρότερο των οκτώ ετών. Στα χρόνια που ακολουθούν, η επιχείρηση αναπτύσσεται και παράγει απορρυπαντικά για γνωστές πολυεθνικές, όπως η Henkel και η Unilever ενώ φθάνει να έχει μονάδες παραγωγής στην Πολωνία και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Το 2006 λαμβάνει από τον Υπουργό Ανάπτυξης, Χρήστο Φώλια, τον τίτλο του επιχειρηματία της χρονίας και τιμάται από την Ernst & Young με τον ίδιο τίτλο. Το 2007 ιδρύει την Alapis και εξαγοράζει τη Γερολυμάτος Cosmetics. Το 2008 εισέρχεται στον τομέα του τύπου και των ΜΜΕ, μαζί με τον Πέτρο Κυριακίδη. Τον Δεκέμβριο 2009 αποκτά το 33% των μετοχών της Proton Bank προβαίνοντας στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου 120εκ και εξαγοράζει τη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων. Από το 2011 απασχολεί τη δικαιοσύνη σχετικά με την υπεξαίρεση 700εκ από την Proton Bank.
Synology

Η Synology Inc. ( Κινέζικα : 群 暉 科技, Qúnhuī Kējì ) είναι ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές διακομιστών και συστημάτων NAS για ιδιώτες, καθώς και μικρές, μεσαίες και μεγάλες εταιρείες. Το λειτουργικό σύστημα DSM που βασίζεται στο Linux της Synology έχει πολυβραβευτεί.

 Η Synology ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2000 από τους Cheen Liao και Philip Wong και τώρα απασχολεί πάνω από 400 άτομα. Οι δύο Ταϊβανέζοι εκμεταλεύτηκαν αρχικά ένα κενό στην αγορά που είχε αφήσει η Apple με τη διακοπή του διακομιστή Xserve, ο οποίος είναι δημοφιλής στους οργανισμούς, τους εκδότες και τους παραγωγούς ήχου και βίντεο. Οι Liao και Wong, που είχαν μάθει την επιχείρησή τους στη Microsoft, ανέπτυξαν το λειτουργικό σύστημα DSM που βασίζεται στο Linux για ομαλή συνεργασία με το πρωτόκολλο δικτύου AFP Apple Filing Protocol που χρησιμοποιείται από την Apple, έτσι ώστε οι συσκευές Synology να γίνουν γρήγορα μια συμβουλή για την προαναφερθείσα ομάδα-στόχο., κυρίως λειτουργεί με συσκευές Apple. Οι διακομιστές Synology αντικατέστησαν την προσωρινή λύση του Windows XT Server, η οποία στο παρελθόν θεωρούνταν αδέξια και δύσκολη στη διαχείριση. Εκτός από τον τομέα των διακομιστών, αναπτύχθηκε το τμήμα επιτήρησης λύσεων, το οποίο βασίζεται σε διακομιστές εξοπλισμένους με το πακέτο λογισμικού Surveillance. Αφού η εταιρεία επέκτεινε το πρόγραμμά της προς τους διακομιστές υψηλής απόδοσης, το μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς κυμαίνεται μεταξύ 40 και 50, σύμφωνα με τον Alex Wang, διευθύνοντα σύμβουλο της αμερικανικής θυγατρικής Ποσοστό , σύμφωνα με το οποίο πρέπει να σημειωθεί ότι η εταιρεία δεν καλείται να υποβάλει αναφορά και ως εκ τούτου δεν χρειάζεται να δημοσιεύσει ακριβή στοιχεία. Η γραμμή της NAS από την Synology είναι γνωστή ως DiskStation για επιτραπέζια μοντέλα, FlashStation για μοντέλα all-flash και RackStation για μοντέλα rackmount. Τα προϊόντα της Synology πωλούνται παγκοσμίως και μεταφέρονται σε πολλές γλώσσες. Το κάθισμα βρίσκεται στην Ταϊπέι της Ταϊβάν . Θυγατρικές εταιρείες σε πολλές τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο.
Αμπρόσιους Μπένσον

Ο Αμπρόσιους Μπένσον (Ambrosius Benson, περ. 1495/1500, Φερράρα ή Μιλάνο - 1550, Φλάνδρα ήταν Ιταλός ζωγράφος που εντάσσεται στο ευρύτερο καλλιτεχνικό ρεύμα της βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του, σπανίως υπέγραφε τα έργα του, εκ των οποίων τα περισσότερα που τού αποδίδονται είναι θρησκευτικής θεματολογίας. Μεταξύ των έργων του υπάρχουν και κάποιες προσωπογραφίες, πιθανότατα απόρροια ιδιωτικών παραγγελιών. Έγινε γνωστός σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και ιδιαιτέρως στην Ισπανία, όπου τα έργα του υπήρξαν πολύ δημοφιλή. Ο Μπένσον έγινε δημοφιλής ως πηγή για τη δημιουργία "παστίς" (pastiche) από ζωγράφους του 19ου αιώνα, που ορισμένες φορές αναφέρονται ως "οπαδοί του Μπένσον". Ειδικότερα, πολλές παραλλαγές του της Μαγδαληνής και της Sibilla Persica έχουν περαιτέρω αντιγραφεί και έγιναν πολύ δημοφιλείς στους αγοραστές της εποχής. Πολλά έχουν διατηρήσει τη σχετική τους αξία και εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο και επιτυγχάνουν υψηλές τιμές στις δημοπρασίες του Οίκου Σόθμπυ (Sotheby's).

 Ακολουθώντας τον πλάνητα τρόπο ζωής πολλών ζωγράφων της εποχής, μετακόμισε στη Μπρυζ περίπου το 1515 και μαθήτευσε με τον πρώιμο Ολλανδό ζωγράφο Χέραρντ Ντάβιντ (Gerard David). Αργότερα έγινε πολίτης της Μπρυζ. Ο Μπένσον εργάστηκε ως ειδικευμένος τεχνίτης πριν γίνει δάσκαλος (master) και μέλος της Συντεχνίας των ζωγράφων και των σελοποιών. Συν των χρόνω έγινε πρύτανης και κυβερνήτης της Συντεχνίας. Νυμφεύτηκε την Άννα Χύσελιν (Anna Ghyselin) και απέκτησε μαζί της δυο γιους, τον Γιαν και τον Βίλεμ Μπένσον, που έγιναν και οι δύο ζωγράφοι. Αργότερα νυμφεύτηκε εκ νέου αποκτώντας μια κόρη, την Άννα. Πιστεύεται ότι είχε δύο ακόμη κόρες από εξωσυζυγικές σχέσεις. Ο Μπένσον ήλθε σε διαμάχη με τον Ντάβιντ γύρω στο 1519 σχετικά με ορισμένους πίνακες και σχέδια που είχε δημιουργήσει ο Μπένσον, συμπεριλαμβανομένου και ενός βιβλίου με κεφαλές και γυμνά καθώς και ποικίλα μοτίβα, που είχαν δημιουργηθεί στο εργαστήριο του πρεσβύτερου δασκάλου χωρίς τη βοήθειά του. Ο Ντάβιντ αρνήθηκε να επιστρέψει το υλικό και, αφού ο Μπένσον τον δίωξε δικαστικά, έκανε μερικούς μήνες στη φυλακή γι' αυτή την οικειοποίηση. Διετέλεσε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά από το 1537 ως το 1539 και εκ νέου από το 1543 ως το 1544. Πολλά από τα έργα του εκείνης της περιόδου είχαν αποδοθεί σε Ισπανό καλλιτέχνη, γνωστό μόνον ως "ο Δάσκαλος της Σεγκόβια". Σήμερα πιστεύεται ότι ο άγνωστος και ο Μπένσον ήταν το ίδιο πρόσωπο. Πιθανόν υπό την επίδραση του Ροχίρ φαν ντερ Βέιντεν (Rogier van der Weyden) και το έργο του "Η αναγιγνώσκουσα Μαγδαληνή" ο Μπένσον ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που κατέστησαν δημοφιλές το θέμα με γυναίκες που διαβάζουν. Γι' αυτόν έγινε "μοτίφ" και ζωγράφισε τη σκηνή πολλές φορές στους πίνακες με τη Μαρία Μαγδαληνή καθώς και με την Sibilla Persica, στις οποίες απέδωσε μορφή σχεδόν ανταλλάξιμη. Friedländer, Max J. "Ambrosius Benson as a Portrait Painter". "Yearbook of the Prussian art collections", 1910. 31 Gerard David: purity of vision in an age of transition, κατάλογος εκθεμάτων από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (πλήρως διαθέσιμος σε μορφή PDF), περιέχει υλικό για τον Μπένσον (δείτε το ευρετήριο).
Νταμιανό Ασσάντι

Ο Νταμιανό Ασσάντι (ιταλικά: Damiano Assanti, 9 Ιουλίου 1809 – 27 Φεβρουαρίου 1894) ήταν Ιταλός στρατιωτικός και πολιτικός. Πήρε μέρος σε διάφορες μάχες στα πλαίσια του αγώνα για την ενοποίηση της Ιταλίας (Risorgimento).

 Γεννήθηκε στο Καταντζάρο (Catanzaro) στις 9 Ιουλίου του 1809 και συγγενείς του ήταν οι στρατηγοί Φλορεστάνο και Γκουλιέλμο Πέπε (Florestano και Guglielmo Pepe). Η συμμετοχή του στην εξέγερση στην Κοσέντζα (Cosenza) το 1844 οδήγησε στη σύλληψη και στη φυλάκισή του στο Κάστρο του Σαντ' Έλμο (Castel Sant'Elmo) στη Νάπολι. Τρία χρόνια αργότερα κατάφερε να συναντήσει στο Παρίσι τον Γκουλιέλμο Πέπε και την επόμενη χρονιά (1848), κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Κάρλο Τρόια (Carlo Troya), επέστρεψε στην Νάπολι. Συμμετείχε στην εκστρατεία του στρατού των Δύο Σικελιών, υπο την ηγεσία του Γκουλιέλμο Πέπε, κατά των Αυστριακών (στη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου της Ανεξαρτησίας) και πήρε μέρος στην άμυνα της Βενετίας. Όταν τελικά η πόλη έπεσε ο Ασσάντι κατέφυγε στη Νίκαια στη Γαλλία (1852). Το 1860 πήρε μέρος, με το βαθμό του συνταγματάρχη, στην Εκστρατία των χιλίων και διακρίθηκε στη μάχη του Milazzo (20 Ιουλίου του 1860), που έθεσε τις βάσεις για την απελευθέρωση της νότιας Ιταλίας, καθώς και στη μάχη του Βολτούρνο (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1860). Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας εντάχθηκε στον τακτικό στρατό και αποστρατεύτηκε με το βαθμό του υποστράτηγου το 1872. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Damiano Assanti στο Wikimedia Commons
100 Bullets

Το 100 Bullets (100 σφαίρες) είναι κόμικ βραβευμένο με βραβεία Eisner και Βραβείο Harvey που γράφεται από τον Brian Azzarello και εικονογραφείται από τον Eduardo Risso. Εκδίδεται από την DC Comics μέσω της εκδοτικής Vertigo. Η διάρκεια που έχει οριστεί είναι 100 τεύχη.

 Τόσο η γραφή όσο και η εικονογράφηση έχουν νουάρ αισθητική. Παρουσιάζει ηθικά αμφιλεγόμενες ιστορίες με κυνισμό. Το στυλ είναι επηρεασμένο από ταινίες όπως αυτές του Κουεντίν Ταραντίνο, του Μπράιαν Σίνγκερ, Γκάυ Ρίτσι και άλλων. Η πλοκή του 100 Bullets περιστρέφεται γύρω από το δίλημμα της εκδίκησης ή της συγχώρεσης. Όταν κάποιος μυστηριώδης πράκτορας με το όνομα Γκρέιβς δίνει σε κάποιον μια βαλίτσα με ένα όπλο, 100 σφαίρες και τις αποδείξεις ποιος και πως του κατέστρεψε την ζωή εγγυόμενος σε αυτόν πλήρη ασυλία αν και εφόσον χρησιμοποιήσει τις 100 σφαίρες αυτός είναι υπεύθυνος για την επιλογή του. Όποια και να είναι η επιλογή δεν γνωρίζει τιμωρία ή επιβράβευση.Ο πράκτορας Γκρέιβς ήταν αρχηγός μιας ομάδας γνωστής ως "The Minutemen", δύναμη ασφαλείας και πληρωμένοι δολοφόνοι του οργανισμού Τhe trust. Αυτός ο οργανισμός δημιουργήθηκε από 13 αριστοκρατικές οικογένειες από την Ευρώπη οι οποίες πρότειναν στους Βασιλιάδες της Ευρώπης να αποχωρίσουν από εκεί και να διεκδικήσουν την ακατοίκητη Αμερική. Όταν όμως η Αγγλία προχώρησε στην αποίκηση της Αμερικής τον 160 αιώνα, ιδρύθηκαν οι "Minutemen". Εφτά δολοφόνοι που κατέστρεψαν την αποικία και άφησαν σαν προειδοποίηση το μήνυμα «Croatoa». Από τότε ο ρόλος τους είναι να προστατεύουν τις 13 οικογένειες από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Το trust αποφάσισε ότι δεν τους χρειάζεται πια και εδώ αρχίζει η ιστορία. Εκτός από τεύχη έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα και δέκα τόμοι της σειράς. Κάθε τόμος έχει ένα λογοπαίγνιο σύνδεσης του τίτλου του με τον αριθμό του εκτός από το τόμο 3. (Στο 7 κάνει αναφορά στην ταινία Οι 7 Σαμουράι. Στο 11 το once έχει την ίδια προφορά με το 11 στα Ισπανικά). 100Bullets.co.uk fan site, on material from which parts of this article were based Brian Azzarello interview to Sequential Tart (August 1999) regards the development of 100 Bullets, among other things Part three of a Brian Azzarello interview to Buzzscope (November 2005) regards the inspiration for several 100 Bullets characters 100 Bullets Αρχειοθετήθηκε 2007-05-03 στο Wayback Machine. - Early previews of the cancelled video game Newsarama.com article (June 2006) by Chris Arrant Website for series artist Eduardo Risso Website for cover artist Dave Johnson Website for colorist Patricia Mulvihill ComicCovers.com - 100 Bullets Comic Covers Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine.
Ντουάρτε ντι Μενέζες

Ο Ντουάρτε ντι Μενέζες (πριν το 1488 - μετά το 1539) ήταν Πορτογάλος ευγενής και αξιωματούχος του 16ου αιώνα, κυβερνήτης της Ταγγέρης (1508 - 1521 και 1536 - 1539) και αντιβασιλεύς της Πορτογαλικής Ινδίας (1522 - 1524). Ο Ντουάρτε ντι Μενέζες ήταν μεγαλύτερος γιος του ισχυρού ευγενούς Ζοάο ντε Μενέζες, 1ου κόμη της Ταρούκα και αρχηγού του Τάγματος των Ιωαννιτών και της συζύγου του Ζοάννα ντε Βιλχένα. Το όνομα του το πήρε από τον ομώνυμο παππού του Ντουάρτε ντι Μενέζες, 3ου κόμη της Βιάνα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν κυβερνήτης της Ταγγέρης (1508), την διοίκηση εξασκούσε στο όνομα του πατέρα του από την προηγούμενη χρονιά (1507). Απέκτησε σπουδαία φήμη σε μια μεγάλη σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες γύρω από την Ταγγέρη.

 Ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας τον όρισε 5ο Κυβερνήτη-Αντιβασιλιά της Πορτογαλικής Ινδίας (1521) σαν αντικαταστάτη του Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα. Ο Ντουάρτε ντι Μενέζες αναχώρησε τον Απρίλιο του 1521 για την Λισαβώνα με μια Αρμάδα από 11 πλοία με προορισμό για την Ινδία, τον συνόδευσε ο αδελφός του Λουίς ντι Μενέζες που κυβερνούσε ένα από τα πλοία του. Στην διαδρομή ενώθηκε με μια Αρμάδα τεσσάρων πλοίων υπό την ηγεσία του Μαρτίμ Αφόνσο ντι Μέλο με προορισμό την Κίνα. Η Αρμάδα του ντι Μενέζες έφτασε τον Αύγουστο του 1521 στην Γκόα, ανέλαβε την αντιβασιλεία στις αρχές του 1522 μετά την αναχώρηση του προκατόχου του. Η διακυβέρνηση του στην Πορτογαλική αντιβασιλεία της Ινδίας αποδείχτηκε καταστροφική, ο διάδοχος του Βάσκο ντα Γκάμα τον κατηγόρησε για κατάχρηση και τον έστειλε πίσω στην Πορτογαλία (1524). Παρέμεινε φυλακισμένος επτά χρόνια στο "κάστρο του Τόρρες", απελευθερώθηκε με την παρέμβαση πανίσχυρων φίλων του όπως ο Αντόνιο ντι Ατάιντ. Η αποκατάσταση του Ντουάρτε ντι Μενέζες ήταν πανηγυρική, ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1516 που διορίστηκε ξανά κυβερνήτης της Ταγγέρης, διατήρησε αυτή την θέση μέχρι τον Ιανουάριο του 1539 που παραιτήθηκε υπέρ του υιού του Ζοάο ντι Μενέζες. Ο Ντουάρτε ντι Μενέζες έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην Πορτογαλία. Subrahmanyam, Sanjay. (1997). The career and legend of Vasco da Gama. Cambridge: Cambridge University Press. História de Tânger durante la dominacion portuguesa, by D. Fernando de Menezes, conde de la Ericeira, etc. traduccion del R. P. Buanaventura Diaz, O.F.M., Misionero del Vicariato apostólico de Marruecos. Lisboa Occidental. Imprenta Ferreiriana. 1732. Ignacio da Costa Quintella (1839) Annaes da Marinha Portugueza, Vol. 1, Lisbon: Academia Real das Sciencias. The career and legend of Vasco da Gama, Sanjay Subrahmahnyam, Cambridge University Press, 1997.
Δήμος Πέτα

Ο Δήμος Πέτα ήταν δήμος του νομού Άρτας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Νικολάου Σκουφά. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και χαρακτηριζόταν ημιορεινός. Καταλάμβανε έκταση 105.571 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.904 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Πέτα.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Πέτα το Πέτα (τ. ο Πέτας) [1916] ο Άγιος Δημήτριος [1014] η Αμφιθέα [376] οι Άνω Άγιοι Ανάργυροι [283] το Κλειστό [136] το Νεοχωράκι [155] το Πουρνάρι [16] Δ.δ. Μαρκινιάδας η Μαρκινιάδα [117] η Διασέλλα [33] ο Ζυγός [182] η Μέγκλα [72] οι Μελάτες [221] Δ.δ. Μεγάρχης -- η Μεγάρχη [383] Στοιχεία για το δήμο Πέτα από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-08-31 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το δήμο Πέτα από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Άρτας Αρχειοθετήθηκε 2009-03-07 στο Wayback Machine.
Θέσπισμα του Κάλις

Ο Γενικός Χάρτης των Εβραϊκών Ελευθεριών, γνωστός ως το Θέσπισμα του Κάλις και ως το Προνόμιο του Κάλις, εκδόθηκε από τον Δούκα της Μείζονος Πολωνίας, Μπολέσλαφ τον Ευσεβή, στις 8 Σεπτεμβρίου 1264 στο Κάλις. Το θέσπισμα παραχώρησε στους Εβραίους άνευ προηγουμένου νομικά δικαιώματα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της αποκλειστικής δικαιοδοσίας επί εβραϊκών θεμάτων σε εβραϊκά δικαστήρια και δημιούργησε ένα ξεχωριστό δικαστήριο για άλλα ποινικά θέματα που αφορούσαν Χριστιανούς και Εβραίους. Το καταστατικό επικυρώθηκε από τους επόμενους Πολωνούς Βασιλείς: τον Καζίμιρ Γ΄ το 1334, τον Καζίμιρ Δ΄ το 1453 και τον Σιγισμούνδο Α΄ το 1539.

 Ακολουθούν συνοπτικά και μεταφρασμένα αποσπάσματα από τις 36 ρήτρες του Θεσπίσματος του Κάλις: Ορισμένοι Πολωνοί ερευνητές, όπως ο Ρομούαλντ Χούμπε, ανέλυσαν τα έγγραφα προέλευσης και ισχυρίστηκαν ότι τόσο το πρωτότυπο όσο και τα επικυρωμένα αντίγραφά του δεν βρέθηκαν και ότι το κείμενο ήταν πλαστογραφία του 15ου αιώνα που έγινε για πολιτικούς σκοπούς. Τη δεκαετία του 1920, ο Πολωνός Εβραίος καλλιτέχνης και ακτιβιστής Άρτουρ Σικ (1894–1951) εικονογράφησε το Θέσπισμα του Κάλις σε έναν κύκλο 45 μικρογραφιών υδατογραφίας και τέμπερας. Εκτός από το λατινικό πρωτότυπο, ο Σικ μετέφρασε το κείμενο του Θεσπίσματος στα πολωνικά, στα εβραϊκά, στα γίντις, στα ιταλικά, στα γερμανικά, στα αγγλικά και στα ισπανικά. Το 1929, οι μινιατούρες του Θεσπίσματος του Σικ εκτέθηκαν σε όλη την Πολωνία και συγκεκριμένα στο Λοτζ, τη Βαρσοβία, την Κρακοβία και το Κάλις. Με την υποστήριξη της πολωνικής κυβέρνησης, οι επιλογές των μινιατούρων του Θεσπίσματος εκτέθηκαν στη Γενεύη το 1931, για άλλη μια φορά στην Πολωνία ως μέρος μιας περιοδείας 14 πόλεων το 1932, στο Λονδίνο το 1933, στο Τορόντο το 1940 και στη Νέα Υόρκη το 1941 και έπειτα, χωρίς κυβερνητική υποστήριξη, στη Νέα Υόρκη το 1944, 1952 και 1974-75. Το 1932, το Θέσπισμα του Κάλις δημοσιεύθηκε από το Éditions de la Table Rode de Paris ως συλλεκτική πολυτελής περιορισμένη έκδοση των 500. Οι πρωτότυπες μινιατούρες του Σικ βρίσκονται τώρα στις εγκαταστάσεις του Εβραϊκού Μουσείου του Μανχάταν. Ιστορία των Εβραίων στο Κάλις Συνομοσπονδία της Βαρσοβίας Ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία Ίβο Τσίπριαν Πογκονόφσκι, Εβραίοι στην Πολωνία. Μια ιστορία ντοκιμαντέρ, Hippocrene Books, Inc., 1998,(ISBN 0-7818-0604-6) . http://wwwg.uni-klu.ac.at/eeo/Kalisz_Statut Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Γεώργιος του Καχέτι (απεβ. 1561)

Ο Γεώργιος, γεωργιανά: გიორგი Γκιόργκι, (π. 1529 – 6 Απριλίου 1561) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili) τού βασιλικού οίκου τού Kαχέτι, γιος τού βασιλιά Λέβαν τού Καχέτι από τη δεύτερη σύζυγό του, κόρη τού Καμάλ Καρα-Μουσέλ, σαμκάλ του Τάρκι. Σκοτώθηκε το 1561 σε μάχη με τον ιρανικό στρατό των Σαφαβιδών, πολεμώντας στο πλευρό τού κουνιάδου του, βασιλιά Σίμωνα Α΄ του Κάρτλι .

 Ήταν ο 3ος γιος (1ος από τον δεύτερο γάμο) τού Λέβαν τού Καχέτι με μία κόρη τού Καμάλ Καρα-Μουσέλ, σαμχάλ τού Τάρκι στο Νταγκεστάν. Ήταν το μεγαλύτερο από τα δεκατέσσερα παιδιά, που γεννήθηκαν από αυτόν τον γάμο. Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ο Γεώργιος προοριζόταν από τον πατέρα του ως διάδοχος τού θρόνου (ο Λέβαν είχε αποκηρύξει τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο με την Tινατίν Γκουριέλι). Το 1561 ο Σίμων Α΄ τού Κάρτλι, ηγεμόνας της κεντρικής Γεωργίας, πρόσφερε στον Λέβαν -στον πεθερό του- μία συμμαχία ενάντια στην ιρανική ηγεμονία των Σαφαβιδών. Ο Λέβαν, ανυπόμονος να διατηρήσει την ειρήνη στη χώρα του, ήταν απρόθυμος, αλλά ο γιος του Γεώργιος προσφέρθηκε εθελοντικά στο στρατό τού Καχέτι για την επιχείρηση τού Σίμωνα Α΄. Φτάνοντας στο Ντζεγκβί για να ενωθούν με τους Καρτλιανούς, τα στρατεύματα τού Γεωργίου επιτέθηκαν, αλλά εξολοθρεύτηκαν την ημέρα τού Πάσχα, στις 6 Απριλίου 1561, από τον στρατό των Σαφαβιδών υπό τον Σαχβερντί Σουλτάν, έναν Κατζάρ μπεηλέρμπεη τού Καραμπάχ, στη μάχη τού Tσιχεντιντί. Ο ίδιος ο Γεώργιος σκοτώθηκε στη μάχη. Νυμφεύτηκε μία ανώνυμη κόρη τού βασιλιά Λουαρσάμπ Α΄ τού Κάρτλι. Είχε τρεις γιους: Γεώργιος, Βαχτάνγκ, Χοσρό, ήταν νυμφευμένος με κάποια Μαριάμ.Δεν είναι πολλά γνωστά γι' αυτούς.
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Μονό ανδρών

Το μονό ανδρών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα αντισφαίρισης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Νικητής αναδείχθηκε ο Βρετανός Τζον Μπόλαντ.

 Το αγώνισμα διεξήχθη το διάστημα 8-11 Απριλίου στον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, αλλά και στο Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου. Στις 8/4 διεξήχθησαν οι αγώνες του πρώτου γύρου, στις 9/4 οι προημιτελικοί, στις 10/4 οι ημιτελικοί και στις 11/4 ο τελικός. Συμμετείχαν 13 αθλητές από έξι χώρες. Ωστόσο, δεν έλαβε μέρος κανείς από τους κορυφαίους της εποχής, όπως ο νικητής εκείνης της χρονιάς στο Γουίμπλεντον, Χάρολντ Μαχόνι και ο πρωταθλητής των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Βρεν. Οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Τζον Μπόλαντ από τη Μεγάλη Βρετανία, που κέρδισε στον τελικό τον Έλληνα Δημήτριο Κάσδαγλη με 2-0 σετ. Την τρίτη θέση μοιράστηκαν ο Κωνσταντίνος Πασπάτης από την Ελλάδα και ο Μομτσίλο Ταπάβιτσα από την Ουγγαρία, οι οποίοι ήταν οι ηττημένοι των ημιτελικών. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Wynn Μακάου

Το Wynn Μακάου (κινέζικα: 永利澳門) είναι πολυτελές ξενοδοχείο και καζίνο στην Ειδική Διοικητική Περιοχή Μακάου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας με δύο πύργους, οι οποίοι περιέχουν συνολικά 1.008 δωμάτια και σουίτες, καζίνο που εκτείνεται σε μια περιοχή περίπου 25.400 τετραγωνικών μέτρων, χώρους εμπορικών κέντρων που καταλαμβάνουν έκταση πάνω από 5.500 τετραγωνικών μέτρων, οκτώ εστιατόρια για καθημερινές και εξαιρετικές περιστάσεις, δύο εγκαταστάσεις σπα, ένα κομμωτήριο και μια πισίνα.Το Wynn Μακάου λειτουργεί υπό τη διαχείριση της διεθνούς εταιρείας ανάπτυξης θερέτρων Wynn Resorts.Το Wynn Μακάου λειτούργησε για πρώτη φορά στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 και ο δεύτερος πύργος του, που έχει την ονομασία Encore, εγκαινιάστηκε στις 21 Απριλίου 2010.

 Το Wynn Μακάου άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό στις 6 Σεπτεμβρίου 2006.Τον Δεκέμβριο του 2007, το Wynn Μακάου ολοκλήρωσε μια επέκταση, προσθέτοντας περισσότερους χώρους για τυχερά παιχνίδια και πρόσθετα καταστήματα τροφίμων, ποτών και λιανεμπορίου.Το 2009, το Wynn Μακάου έγινε ένα από τα μόλις πέντε ξενοδοχεία στην Ασία που απέσπασαν το βραβείο Πέντε Αστέρων του περιοδικού Forbes.Το 2016, το Wynn Μακάου έγινε το μοναδικό θέρετρο παγκοσμίως που έχει αποσπάσει οκτώ ανεξάρτητα βραβεία Πέντε Αστέρων του περιοδικού Forbes, έναν τίτλο τον οποίο συνεχίζει να κατέχει μέχρι και σήμερα. Στις 21 Απριλίου 2010, η εταιρεία εγκαινίασε τον πύργο Encore στο Wynn Μακάου, ένα μπουτίκ ξενοδοχείο με σουίτες, το οποίο είναι πλήρως ενσωματωμένο στις υπάρχουσες δραστηριότητες του Wynn Μακάου και παρόμοιο με το Encore της πόλης του Λας Βέγκας. Το Encore Μακάου διαθέτει 410 σουίτες, μεταξύ των οποίων 41 υπερπολυτελείς σουίτες Grand Salon, οι οποίες ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό δωματίων που διατίθενται στο Wynn Μακάου σε 1.008. Την 1η Μαΐου 2012, το ξενοδοχείο Wynn Μακάου έλαβε έγκριση από την κυβέρνηση του Μακάου για την παραχώρηση της γης στο Κοτάι. Η κίνηση αυτή άνοιξε τον δρόμο για την εκμετάλλευση μιας περιοχή με συνολική έκταση 51 στρεμμάτων.Η εταιρεία Wynn Macau Limited απέκτησε μια ομάδα πορσελάνινων βάζων της περιόδου Γιαντσίνγκ (1796-1820) κατά τη διάρκεια μιας δημοπρασίας του οίκου Christie's στο Λονδίνο στις 7 Ιουλίου 2011. Τα βάζα αγοράστηκαν στην τιμή των 8 εκατομμυρίων λιρών (12,8 εκατομμυρίων δολαρίων). «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να επιστρέφουμε έργα αυτής της εξαιρετικής ποιότητας στην πόλη του Μακάου και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας», δήλωσε μετά την πώληση ο Ρότζερ Τόμας, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της εταιρείας Design for Wynn Design and Development.Τα βάζα της δυναστείας των Τσινγκ εκτέθηκαν στο κτήριο Wynn Palace. Άλλα έργα τέχνης στο Wynn Μακάου περιλαμβάνουν ένα σχέδιο του Louis Rigal, κεντήματα από μετάξι, δύο καμήλες κλοαζονέ καθώς και αγάλματα της δυναστείας των Μινγκ. Wynn Macau Resort Ανοίγει το Wynn Macau – MSNBC – AP
Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών

Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.), είναι συνδικαλιστικός φορέας και πόλος συσπείρωσης των ηθοποιών της Ελλάδας, είτε αυτοί εργάζονται σε θέατρα, είτε στον κινηματογράφο είτε στην τηλεόραση.

 Ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου 1917 και από τότε δραστηριοποιείται και για την προστασία των συμφερόντων των ηθοποιών, αλλά και για την πολιτιστική ανάπτυξη της Ελλάδας. Είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ηθοποιών (International Federation of Actors) (FIA). Από το σωματείο αναφέρεται ότι έχει πάνω από 3.000 μέλη. Μέρος του Σωματείου είναι το Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Σ.Ε.Η. (Τ.Α.Σ.Ε.Η.), ρόλος του οποίου είναι η παροχή επικουρικής περίθαλψης στα μέλη του ταμείου και ο Οργανισμός Εταιρικών Θιάσων (Ο.Ε.Θ.). Ο Οργανισμός Εταιρικών Θιάσων, δημιουργήθηκε το 1958 και χορηγούσε άτοκα δάνεια σε συνεταιριστικούς θιάσους του οποίους αποτελούσαν μέλη του Σωματείου, στηρίζοντάς τους οικονομικά. Επιπλέον, συνέβαλε στην ανέγερση δημοτικών θεάτρων και έδωσε δυνατότητα σε θιάσους να πάρουν μέρος σε διεθνή φεστιβάλ. Το 2014, οργάνωσε το 1ο Φεστιβάλ Εταιρικών Θιάσων, έχοντας τη συνεργασία του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και υποστήριξη από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Άθλησης και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων. Πόροι του Οργανισμού Εταιρικών Θιάσων προέρχονταν από προμήθεια στα εργατικά θεατρικά εισιτήρια που μοίραζε ο Οργανισμός Εργατικής Εστίας (ίδρυση το 1931) ο οποίος καταργήθηκε το 2012. Μετά το 2012, και τη διακοπή των οικονομικών πόρων, ο Ο.Ε.Θ. δε δέχεται αιτήσεις δανειοδότησης νέων θιάσων Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, εξέδιδε το περιοδικό «Το Ελληνικόν θέατρον» μεταξύ 1925 και 1938 και ίδρυσε την Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου το 1927. Τρία χρόνια αργότερα η Σχολή πέρασε στη διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου και το 1931 η ονομασία της άλλαξε σε Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Μετά το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών το οποίο ελεγχόταν πλήρως από το ΕΑΜ, μετά από συνέλευση τον Οκτώβριο του 1944 διέγραψε τους ηθοποιούς που κατά την άποψη των μελών του, είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς ή τους Ιταλούς. Το 1967 η Χούντα κατάργησε το Σωματείο, πρόεδρος του οποίου ήταν τότε ο Βασίλης Μεσολογγίτης (πρόεδρος από το 1952 έως το 1967). Ιδρυσε στη θέση του το φιλοχουντικό Εθνικόν Σωματείον Ελλήνων Ηθοποιών με πρώτη δοτή πρόεδρο την ηθοποιό Ρένα Βλαχοπούλου. Το ΣΕΗ συστάθηκε ξανά με το Θ΄ ψήφισμα το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας.
Καμπάμπ μπαργκ

Το Καμπάμπ-ε Μπαργκ (περσικά: کباب برگ‎, Kabāb-e Barg; κυριολεκτικά "Κεμπάπ φύλου") είναι περσικό μαριναρισμένο και ψημένο στα κάρβουνα αρνί, κοτόπουλο ή μοσχαρίσιο πιάτο κεμπάπ. Τα κύρια συστατικά του Κεμπάπ-ε Μπαργκ είναι φιλέτα βοδινού ψαρονεφριού, αρνιού και λιγότερο συχνά κοτόπουλου, μαζί με κρεμμύδια και ελαιόλαδο.

 Το κρέας κόβεται σε ρίγες και δίνεται σε μια μαρινάδα με ελαιόλαδο, κρεμμύδια, σκόρδο, σαφράν, αλάτι και μαύρο πιπέρι. Στη συνέχεια ψήνονται. Οι τομάτες ψήνονται ξεχωριστά και συχνά σερβίρονται στο πλάι με ρύζι ή ψωμί, μερικές φορές καρυκευμένο με ρους. Στα ιρανικά εστιατόρια, ο συνδυασμός της του Καμπάμπ μπαργκ και ενός Καμπάμπ κουμπιντέχ συνήθως ονομάζεται σολτανί, που σημαίνει "(ένα γεύμα) στο στυλ του σουλτάνου". Ένα Μπαργκ, ένα κουμπιντέχ και ένα κεμπάπ στήθους κοτόπουλου λέγεται σαχ αμπασί. Κεμπάπ τσελόου Κεμπάπ κουμπιντέχ