IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιβάν Σιμόνοβιτς

Ο Ιβάν Σιμόνοβιτς (Croatian pronunciation: [ǐʋan ʃimǒːnoʋit͡ɕ] ; γεννημένος στις 2 Μαΐου 1959) είναι Κροάτης διπλωμάτης, πολιτικός και νομικός. Τον Οκτώβριο του 2008 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης της Κροατίας. Στις 3 Μαΐου 2010, ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε Βοηθός Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

 Ο Σιμόνοβιτς αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1982. Έχει κάνει μεταπτυχιακά στη δημόσια διοίκηση και πολιτική. Ήταν επισκέπτης υπότροφος στα Πανεπιστήμια του Γκρατς και του Γέιλ. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1990, σε ηλικία 31 ετών. Ο Σιμόνοβιτς εντάχθηκε στο κροατικό διπλωματικό σώμα μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Υπήρξε βοηθός του Υπουργού Εξωτερικών Μάτε Γκράνιτς κατά τη δεκαετία του 1990, αν και δεν εντάχθηκε ποτέ στο κυβερνών κόμμα, την Κροατική Δημοκρατική Ένωση (HDZ). Το 1997, ο πρόεδρος της Κροατίας Φράνιο Τούτζμαν τον διόρισε πρεσβευτή στα Ηνωμένα Έθνη. Ο Σιμόνοβιτς υπηρέτησε εκεί μέχρι το 2002. Ενώ υπηρετούσε εκεί, ο Σιμόνοβιτς προήδρευσε του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών. Τον Μάιο του 2000 διορίστηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης της Κροατίας κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, για την υπόθεσή της πιθανής γενοκτονίας.Το 2002, ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ίβιτσα Ράτσαν. Παρέμεινε ανεξάρτητος και δεν προσχώρησε στο κυβερνών SDP. Όταν το HDZ επανήλθε στην εξουσία το 2003, στον Σιμόνοβιτς δεν προσφέρθηκαν καθήκοντα στη νέα κυβέρνηση. Το 2004 έγινε καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ, όπου διετέλεσε Προϊστάμενος του Τμήματος Νομικής Θεωρίας, Αντιπρόεδρος και Αντιπρύτανης Διεθνούς Συνεργασίας και όπου διδάσκει γενική θεωρία του δικαίου και κρατικές και διεθνείς σχέσεις. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και εργασίες πάνω σε θέματα των διεθνών σχέσεων, του δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανάπτυξης των εθνικών θεσμών. Ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης της Κροατίας από τον πρωθυπουργό Ίβο Σανάντερ στις 6 Οκτωβρίου 2008. Η προκάτοχός του, Άνα Λόβριν, είχε παραιτηθεί την ίδια μέρα μετά από μια σειρά ανεξιχνίαστων επιθέσεων και δολοφονιών, που συνδέονται με το κροατικό οργανωμένο έγκλημα που κορυφώθηκε με τη δολοφονία της Ιβάνα Χόντακ, κόρης του αμφιλεγόμενου Κροάτη δικηγόρου Ζβόνιμιρ Χόντακ. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι τη σκότωσε ένας άστεγος, σε κάποια προφανή πράξη αντιποίνων εναντίον του πατέρα της. Τον Μάιο του 2010 ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-μουν ως Βοηθός Γενικός Γραμματέας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο Σιμόνοβιτς είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Γιώργος Τσουρούτας

Ο Γιώργος Τσουρούτας (23 Σεπτεμβρίου 1987), γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι Έλληνας πρωταθλητής ξιφασκίας στο όπλο της Σπάθης και από το 2014 ανήκει στο δυναμικό του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.. Στο ενεργητικό του έχει πολλές επιτυχίες σε Εθνικό και Διεθνές επίπεδο.

 Ο Γιώργος Τσουρούτας ξεκίνησε την καριέρα του στην ξιφασκία το 1999 στην Ε.Α.Λ.Ο. (σύλλογος που στεγαζόταν στον Ο.Ν.Α. Γκράβας). Το 2001 κατέκτησε το πρώτο του μετάλλιο (3η θέση στα ομαδικά του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Εφήβων) και έκτοτε αποτέλεσε μέλος των Εθνικών Ομάδων Σπάθης, μετά από επιλογή του Ομοσπονδιακού προπονητή Gabriel Dutia. Στη συνέχεια πήρε μετεγγραφή και αποτέλεσε αθλητή της Αθηναϊκής Λέσχης, έως τον Σεπτέμβριο του 2009, όπου και μετέβη στον Πανελλήνιο Γ.Σ. Από το 2014 ανήκει στον Ολυμπιακό Σ.Φ.Π. Παράλληλα με την ενασχόληση του με την ξιφασκία, αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ, με ειδίκευση στο Περιβάλλον (Μετεωρολογία, ΑΠΕ). Ο Τσουρούτας από το 2008 έως το 2016 κατέκτησε 9 συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ελλάδος (2 με την Αθηναϊκή Λέσχη, 5 με τον Πανελλήνιο ΓΣ και 2 με τον Ο.Σ.Φ.Π.) στην Σπάθη Ανδρών και 4 Κύπελλα. Στην συλλογή του έχει 4 Βαλκανικά μετάλλια (2 ασημένια και 2 χάλκινα) και είναι Μεσογειoνίκης (Mersin 2013). Το 2008 κατέκτησε το Χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σπάθης Ανδρών στο Ιάσιο της Ρουμανίας, μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες της Σπάθης Ανδρών σε διεθνές επίπεδο στην νεότερη ιστορία. Το 2013 κατέκτησε την 6η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών Συλλόγων, με την ομάδα του Πανελληνίου (Αθανασιάδης Ι., Σαρρής Ι., Σαρρής Ε.), που αποτελεί μέχρι σήμερα την μεγαλύτερη επιτυχία που έχει συντελέσει ελληνικός σύλλογος ξιφασκίας στον συγκεκριμένο θεσμό. Το 2014 στο Προολυμπιακό Τουρνουά της Ευρώπης κατάφερε να προκριθεί στους 1ους Ευρωπαϊκούς Ολυμπιακούς Αγώνες Baku 2015 και να εκπροσωπίσει την Ελλάδα. Το 2010 του απονεμήθηκε το βραβείο "Τιμής Ένεκεν" για την προσφορά του στην Ελλάδα και τον Αθλητισμό από τον Δήμο Γαλατσίου.
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2017–18

Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2017–18 ήταν η 63η περίοδος της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης ποδοσφαίρου ανδρών με διοργανώτρια την ΟΥΕΦΑ και η 26η περίοδος από τότε που μετονομάστηκε σε Τσάμπιονς Λιγκ. Ο τελικός της διοργάνωσης διεξήχθη στο Στάδιο Ολιμπίσκι στο Κίεβο. Η πρωταθλήτρια ομάδα θα εκπροσωπήσει την ΟΥΕΦΑ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2018 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και επίσης θα αντιμετωπίσει τον πρωταθλητή του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2016–17 στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ 2018.

 Για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2017-18 οι ομοσπονδίες κατανεμήθηκαν με βάση την επίδοσή τους σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις από την περίοδο 2011–12 έως και την περίοδο 2015–16. Μέσα σε παρενθέσεις παρουσιάζονται οι θέσεις που κατέλαβαν οι ομάδες στα εθνικά τους πρωταθλήματα την προηγούμενη σεζόν. Εκτός από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ η οποία προκρίθηκε στη φάση των ομίλων ως κάτοχος του τίτλου Γιουρόπα Λιγκ. (ΚΤ: κάτοχος τίτλου Τσάμπιονς Λιγκ, ΓΛ: κάτοχος τίτλου Γιουρόπα Λιγκ). Το πρόγραμμα της διοργάνωσης είναι το ακόλουθο: Η κλήρωση για τον 1ο προκριματικό και τον 2ο προκριματικό γύρο πραγματοποιήθηκε στις 19 Ιουνίου 2017. Οι πρώτοι αγώνες θα διεξαχθούν στις 27 Ιουνίου, ενώ οι επαναληπτικοί στις 4-5 Ιουλίου 2017. Οι πρώτοι αγώνες θα διεξαχθούν στις 11 και 12 Ιουλίου, ενώ οι επαναληπτικοί στις 18 και 19 Ιουλίου 2017. Ο τρίτος προκριματικός γύρος χωρίστηκε σε δύο σκέλη: ένα για τους "Πρωταθλητές" και ένα για τους "Μη-Πρωταθλητές". Οι ηττημένες ομάδες λαμβάνουν μέρος στα Πλέι Οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2017-18. Η κλήρωση για τον 3ο προκριματικό γύρο πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουλίου 2017. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 25 και 26 Ιουλίου, ενώ οι επαναληπτικοί στις 1 και 2 Αυγούστου 2017. Ο γύρος των πλέι-οφ χωρίστηκε επίσης σε δύο σκέλη: ένα για τους πρωταθλητές κι ένα για τους μη πρωταθλητές. Οι ηττημένες ομάδες λαμβάνουν μέρος στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2017-18. Η κλήρωση για τα πλέι-οφ πραγματοποιήθηκε στις 4 Αυγούστου 2017. Οι πρώτοι αγώνες θα διεξαχθούν στις 15 και 16 Αυγούστου, ενώ οι επαναληπτικοί στις 22 και 23 Αυγούστου 2017. Η κλήρωση για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ πραγματοποιήθηκε στις 24 Αυγούστου 2017. Η κλήρωση της φάσης των 16 έγινε στις 11 Δεκεμβρίου του 2017. Η κλήρωση των προημιτελικών έγινε την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018 στις 13:00 (EET). Η κλήρωση των ημιτελικών έγινε στις 13 Απριλίου 2018 στις 12:00 (ΕΕΤ).Οι πρώτοι αγώνες θα διεξαχθούν στις 24 και 25 Απριλίου και οι δεύτεροι στις 1 και 2 Μαΐου 2018. Ο τελικός της διοργάνωσης διεξήχθη στο Ολυμπιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο στο Κίεβο στις 26 Μαΐου 2018. ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2017-18 Επίσημος Ιστότοπος
Οικογένεια Μπαλτατζή

Η οικογένεια Μπαλτατζή ή Βαλτατζή είναι παλιά οικογένεια της Χίου, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στο εμπόριο, τον τραπεζικό τομέα, τις τέχνες και την πολιτική. Υπήρξε μέλος του Χιώτικου δικτύου και διασπάστηκε σε αρκετούς κλάδους με έδρες τη Σμύρνη, τη Μασσαλία, την Οδησσό, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Παρίσι, την Αθήνα, το Λονδίνο, την Κωνσταντινούπολη κ.αλ.

 Η καταγωγή της είναι από την Βενετία. Τον 18ο αιώνα ο Μαρίνος Μπαλτατζής κάλεσε τον ανηψιό του, Δημήτριο, στη Σμύρνη, για να τον βοηθήσει στις εμπορικές επιχειρήσεις. Οι απόγονοι του τελευταίου δημιούργησαν τους υπάρχοντες κλάδους της οικογένειας. Συνδέθηκαν με επιγαμίες με αρχοντικές οικογένειες της Χίου και, γενικότερα, της Ελλάδας. Δημήτριος Μπαλτατζής, έμπορος και γιος του Τζοβάνι ΜπαλτατζήΕυάγγελος Μπαλτατζής, τραπεζίτης, σύζυγος Μαυροκορδάτου και γιος του ΔημητρίουΘεόδωρος Μπαλτατζής, τραπεζίτης και γιος του ΕυάγγελουΕλένη Μπαλτατζή, σύζυγος Albin Βετσέρα και κόρη του ΘεόδωρουΜαρία Βετσέρα, ερωμένη του πρίγκηπα Ροδόλφου και κόρη της ΕλένηςΈκτωρ Μπαλτατζής, τραπεζίτης και γιος του ΘεόδωροςΚλέμενς Κράους, συνθέτης και γιος του ΈκτοραΓεώργιος Μπαλτατζής, έμπορος, σύζυγος Ελένης Χουρμούζη και γιος του Ευάγγελου. Ο Γεώργιος Μπαλτατζής είχε και έναν μεγαλύτερον υιόν, τον Εμμανουήλ.Περικλής Μπαλτατζής, έμπορος, τραπεζίτης, σύζυγος Αρτεμισίας Μωραϊτίνη και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος Μπαλτατζής, βουλευτής, υπουργός, σύζυγος Χαρίκλειας Νικολάου Μαυροκορδάτου και γιος του ΓεωργίουΠερικλής Μπαλτατζής, σύζυγος Ελένης Πάλλη και γιος του Γεωργίου Νικόλαος Μπαλτατζής - Μαυροκορδάτος, Ολυμπιονίκης, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΓεωργίουΕμμανουήλ Μπαλτατζής, τραπεζίτης, σύζυγος Αικατερίνης Πετροκόκκινου και γιος του ΕυάγγελουΣπυρίδων Μπαλτατζής, κτηματίας, σύζυγος Σμαράγδας Καραθεοδωρή και γιος του ΕμμανουήλΙουλία Μπαλτατζή, σύζυγος Σταμάτη Βουδούρη και κόρη του ΣπυρίδωνοςΜαρία Βουδούρη, σύζυγος Αλέξανδρου Καρατζά και κόρη της ΙουλίαςΡόζα Καρατζά, σύζυγος Ιωάννου Καλαμάρη και κόρη της ΜαρίαςΝικόλαος Κάλας, ποιητής και γιος της ΡόζαςΛουκία Μπαλτατζή, σύζυγος Αριστείδη Ρίζου Ραγκαβή και κόρη του ΣπυρίδωνοςΞενοφών Μπαλτατζής, διπλωμάτης και γιος του Εμμανουήλ Επαμεινώνδας Μπαλτατζής, τραπεζίτης, έμπορος και γιος του Εμμανουήλ Αριστείδης Μπαλτατζής, δήμαρχος Βοσπόρου, τραπεζίτης, σύζυγος Βιλελμίνης Φρειδερίκου φον Ράϊνεκ και γιος του ΕμμανουήλΑμαλία Μπαλτατζή, σύζυγος του Νικολάου Δηλιγιάννη και κόρη του ΑριστείδηΠέτρος Δηλιγιάννης, διπλωμάτης και γιος της ΑμαλίαςΈλενα Μπαλτατζή, σύζυγος Αλέξανδρου Τομπάζη και κόρη του ΑριστείδηΝικόλαος Τομπάζης, διπλωμάτης, φωτογράφος και γιος της ΈλεναςΑλέξανδρος Τομπάζης, αρχιτέκτονας και γιος του ΝικολάουΔημήτριος Μπαλτατζής, έμπορος, σύζυγος Μαρίας Αμηρά και γιος του ΕυάγγελουΕυάγγελος Μπαλτατζής, τραπεζίτης, σύζυγος Ζωής Στέφανου Καραθεοδωρή και γιος του ΔημητρίουΣοφία Μπαλτατζή, σύζυγος Νικολάου Μπαλάνου και κόρη του ΕυάγγελουΙωάννης Μπαλτατζής, σύζυγος Αικατερίνης Πετροκόκκινου και γιος του Ευάγγελου Μπενάκης, Αλέξανδρος (1948). «Οι Μπαλτατζήδες». Μικρασιατικά Χρονικά Δ΄: 325-339. Και αυτοτελώς, σε ανάτυπο: Οι Μπαλτατζήδες: βιογραφικά σημειώματα. Αθήνα: Ένωσις Σμυρναίων -Τμήμα Μικρασιατικών Μελετών, 1948.
Μπλαζ Μέσιτσεκ

Ο Μπλαζ Μέσιτσεκ (γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1997) είναι Σλοβένος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Κολοσσού Ρόδου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας, είναι ένας σούτινγκ γκαρντ ύψους 1,98 μέτρων.

 Έπαιξε για την ομάδα της γενέτειράς του ΛΟΓΚΟ Γκρόσουπλιε και το καλοκαίρι του 2013 μετακόμισε στη σλοβενική δύναμη της Ολίμπια Λιουμπλιάνας όπου έπαιξε για τις ομάδες κάτω των 17 και κάτω των 19. Για την περίοδο 2014–15, ήταν δανεικός στη σλοβενική ομάδα δεύτερης κατηγορίας Σκόφια Λόκα. Ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας και ένας από τους καλύτερους σκόρερ του πρωταθλήματος, με 21,1 πόντους ανά αγώνα. Το καλοκαίρι του 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με την Ολίμπια Λιουμπλιάνας και έλαβε ποιοτικό χρόνο συμμετοχής στην Αδριατική Λίγκα και στο FIBA Eurocup . Αναγνωρίστηκε από τη FIBA και παρίστατο στον Ευρωπαϊκό αγώνα FIBA U18 All-Star κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2015 στη Λιλ της Γαλλίας ως ένας από τους καλύτερους 24 νέους παίκτες. Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Μέσιτσεκ υπέγραψε με την Μπρίντιζι της ιταλικής κορυφαίας κατηγορίας Σέριε A (LBA). Στις 9 Αυγούστου 2018, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Ολίμπια Λιουμπλιάνας . Τον Δεκέμβριο του 2018, χώρισε τους δρόμους του με την Ολίμπια. Στις 30 Ιανουαρίου 2019, ο Μέσιτσεκ υπέγραψε συμβόλαιο 30 ημερών με την Πιστόια . Μετά τη σύντομη θητεία του στην Ιταλία, υπέγραψε στη σερβική Μέγκα Μπέμαξ για την περίοδο 2019–20 τον Οκτώβριο του 2019. Ο Μέσιτσεκ είχε μέσο όρο 8,1 πόντους, 2,2 ριμπάουντ και 1,5 ασίστ ανά αγώνα. Στις 3 Οκτωβρίου 2020, υπέγραψε με τη Σπλιτ της Αδριατικής Λίγκας και την 1η Κροατίας . Είχε μέσο όρο 10,8 πόντους, 2,6 ριμπάουντ και 3,1 ασίστ στο Κροατικό πρωτάθλημα, καθώς και 11,1 πόντους, 2,6 ριμπάουντ και 2,8 ασίστ στην Αδριατική Λίγκα. Στις 8 Ιουλίου 2021, ο Μέσιτσεκ υπέγραψε επίσημα με τον Κολοσσό Ρόδου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Προφίλ στην Ουνιόν Ολίμπια Προφίλ στο Eurobasket.com
Barbie: Fairytopia

Το Barbie: Fairytopia είναι ταινία κινουμένων σχεδίων σε σκηνοθεσία Γουόλτερ Μαρτίσιους και Γουίλ Λάου. Η ταινία ακολουθεί με δύο συνέχειες, Barbie Fairytopia: Mermaidia και Barbie Fairytopia και το Μυστικό του Ουράνιου Τόξου, και δύο spin-offs Barbie Mariposa και Barbie Mariposa και η Νεράϊδα Πριγκίπισσα.

 Στον κόσμο της Fairytopia, ζει η Ελίνα, μια πανέμορφη νεράϊδα-λουλούδι που λαχταρά να έχει φτερά. Το σπίτι της είναι ένα μεγάλο λουλούδι στο Μαγικό Λιβάδι όπου ζει με τον Bibble, μια ιδιόμορφη αλλά αξιαγάπητη puffball. Μια μέρα, η Ελίνα ξυπνά για να διαπιστώσει ότι το σπίτι-λουλούδι της είναι άρρωστο, και οι φίλοι-νεράιδες δεν μπορούν να πετάξουν. Η Ελίνα εμφανίζει το θάρρος να βοηθήσει και να ξεκινήσει ένα φανταστικό ταξίδι για να βρει την Αζούρα, μια νεράιδα-Φύλακα για να μπορέσει να λύσει το πρόβλημα. Συναντά νέους ανθρώπους που δοκιμάσουν το θάρρος της και να διδάξει την αξία της αληθινής φιλίας. Κέλλυ Σέρινταν ως Ελίνα & Γοργόνα #2 Λι Τόκαρ ως Μπίμπλ, Fungus & Happy Trolls Ταμπίθα Τζέρμεν ως Πικραλίδα, Τοπάζ & Γοργόνα #1 Καθλίν Μπαρ ως Λαβέρνα, Pixie #2 & Pixie #4 Βένιους Τέρζο ως Αζούρα Κιάρα Ζάννι ως Ντάλια & Pixie #3 Μάρκ Όλιβερ ως Χιού Αλεσσάντρο Τζουλιάνι ως Πρίγκιπας Κάι (Ναλού) Μάικλ Ντόμπσον ως Κουίλ & Αμέθυστος Σκότ ΜακΝίλ ως Ρούμπι Μπράϊαν Ντράμμοντ ως Δελφίνι Μπρίτ ΜακΚίλλιπ ως Pixie #1 Νάνσυ Σόρελ ως Pixie #5 & Γόησσα Barbie: Fairytopia στην IMDb
From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010

Το From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010 είναι διπλή συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2011 από τη δισκογραφική εταιρεία "ΕΜΙ" και αποτέλεσε τη συνέχεια της συλλογής "Somewhere Back in Time The Best of: 1980 – 1989". Το εξώφυλλο της συλλογής είναι σχεδιασμένο από τον Μέλβιν Γκραντ και περιέχει αναφορές από όλα τα άλμπουμ του συγκροτήματος που κυκλοφόρησαν από το 1990 μέχρι το 2010, περίοδο από την οποία προέρχονται τα κομμάτια της συγκεκριμένης έκδοσης. Το "From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010" ανέβηκε στο Top-20 στη Σουηδία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ελβετία.

 CD 1 1. The Wicker Man (Harris, Dickinson, Smith) - 4:36 2. Holy Smoke (Harris, Dickinson) - 3:49 3. El Dorado (Harris, Dickinson, Smith) - 6:49 4. Paschendale (Harris, Smith) - 8:28 5. Different World (Harris, Smith) - 4:19 6. Man on the Edge (Live) (Bayley, Gers) - 4:40 7. The Reincarnation of Benjamin Breeg (Harris, Murray) - 7:22 8. Blood Brothers (Harris) - 7:14 9. Rainmaker (Harris, Dickinson, Murray) - 3:49 10. Sign of the Cross (Live) (Harris) - 10:49 11. Brave New World (Harris, Dickinson, Murray) - 6:19 12. Fear of the Dark (Live) (Harris) - 7:41 CD 2 1. Be Quick or Be Dead (Dickinson, Gers) - 3:24 2. Tailgunner (Harris, Dickinson) - 4:15 3. No More Lies (Harris) - 7:22 4. Coming Home (Harris, Dickinson, Smith) - 5:52 5. The Clansman (Live) (Harris) - 9:06 6. For the Greater Good of God (Harris) - 9:25 7. These Colours Don't Run (Harris, Dickinson, Smith) - 6:52 8. Bring Your Daughter... to the Slaughter (Dickinson) - 4:44 9. Afraid to Shoot Strangers (Harris) - 6:57 10. Dance of Death (Harris, Gers) - 8:36 11. When the Wild Wind Blows (Harris) - 11:02 From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 6 Ιουνίου 2011 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010" είναι οι εξής: Μπρους Ντίκινσον - φωνητικά Άντριαν Σμιθ - κιθάρα Ντέιβ Μάρεϊ - κιθάρα Στιβ Χάρις - μπάσο Νίκο Μακ Μπρέιν - τύμπανα Κλάιβ Μπαρ - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum Θέσεις τσαρτ Ιαπωνικά τσαρτ Ελληνικά τσαρτ Βελγικά τσαρτ, Φλαμανδία Βελγικά τσαρτ, Βαλλονία
Armstrong Whitworth Scimitar

Το Armstrong Whitworth A.W.35 Scimitar ήταν βρετανικό μονοκινητήριο διπλάνο μαχητικό που σχεδιάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Το Αεροπορικό Σώμα του Νορβηγικού Στρατού παρέλαβε τέσσερα αεροσκάφη το 1936.

 Το Scimitar ήταν εξέλιξη του προγενέστερου μαχητικού Armstrong Whitworth A.W.16 και προωθούνταν από κινητήρα Armstrong Siddeley Panther. Το δεύτερο A.W.16 που κατασκευάστηκε έγινε το πρωτότυπο του Scimitar (G-ACCD) και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 29 Απριλίου 1935. Κατασκευάστηκε και δεύτερο πρωτότυπο, το G-ADBL, που επίσης ήταν μετατροπή A.W.16. Τέσσερα αεροσκάφη παραδόθηκαν στο Αεροπορικό Σώμα του Νορβηγικού Στρατού. Δύο εξ αυτών αξιολογήθηκαν από τη RAF στα τέλη του 1935, πριν την παράδοσή του στη Νορβηγία το 1936. Το δεύτερο πρωτότυπο παρέμεινε στην κατοχή της κατασκευάστριας εταιρείας, μέχρι που το 1958 καταστράφηκε για σκραπ. Νορβηγία Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του ScimitarArmstrong Whitworth A.W.16 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Armstrong Whitworth Scimitar στο Wikimedia Commons
Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου

Το Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου ιδρύθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Βρίσκεται στην Πλατεία Δημοκρατίας,στη γωνία της οδού Vasina και Francuska στο Βελιγράδι της Σερβίας. Με την ανέγερση αυτού του κτιρίου καθώς και με την εφαρμογή του Κανονισμού Σχέδιο Πόλης σε τάφρο από τον Josimovic το 1867, οι συνθήκες έγιναν για το σχηματισμό της σημερινής κεντρικής πλατείας της Δημοκρατίας στο Βελιγράδι. Χτισμένο το 1868, το Εθνικό Θέατρο, ακολουθώντας τη μοίρα του λαού και της χώρας, πέρασε από διάφορες φάσεις της αρχιτεκτονικής και της καλλιτεχνικής ανάπτυξης και επιβίωση ως ένα σύμβολο της Σερβίας, του πολιτισμού, της παράδοσης και της πνευματικότητας. Σήμερα, κάτω από τη στέγη του, υπάρχουν τρία καλλιτεχνικά σύνολα - Όπερα, το Δράμα και το Μπαλέτο. Το Εθνικό Θέατρο κηρύχθηκε Μνημείο του Πολιτισμού με Μεγάλη Σημασία το 1983, και προστατεύεται από την Δημοκρατία της Σερβίας.

 Το 1868, το σερβικό Εθνικό Θέατρο από το Νόβι Σαντ (τότε πρωτεύουσα του σερβικού πολιτισμού στην Αυστρία-Ουγγαρία) πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι (τότε πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Σερβίας). Ο πρίγκιπας Μιχαήλ, εντυπωσιασμένος από τις επιδόσεις που βίωσε, κάλεσε τον Γιόβαν Ντόρντεβης (ιδρυτή του Σερβικού Εθνικού Θεάτρου Νόβι Σαντ)για να βρεθεί ένα παρόμοιο ίδρυμα στη Σερβία. Έχοντας αποδεχτεί,ο Γιόβαν Ντόρντεβης ήρθε στο Βελιγράδι με το ήμισυ της εταιρίας των ηθοποιών και ίδρυσε το Εθνικό Θέατρο στο Βελιγράδι, επτά χρόνια μετά την ίδρυση του θεάτρου Νόβι Σαντ. Το Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου, χτίστηκε το 1869 σύμφωνα με το σχέδιο του Aleksandar Bugarski, τον πιο παραγωγικό αρχιτέκτονα του Βελιγραδίου κατά τον 19ο αιώνα. Την απόφαση να κατασκευάσει ένα ειδικό κτίριο για το θέατρο έγινε από τον Μιχαήλο Ομπρένοβιτς. Το κτίριο ήταν ένα τυπικό θέατρο και θύμιζε ιδιαίτερα την Σκάλα του Μιλάνου, όσον αφορά την Αναγέννηση και το διακοσμητικό φινίρισμα. Αργότερα, αναπαραστάσεις άλλαξαν εντελώς την αρχική του εμφάνιση. Η βαριά ανακατασκευή έγινε το 1986, όταν το θέατρο επανέκτησε την εμφάνιση του το 1922 και χτίστηκε ένα παράρτημα προς την οδό Braće Jugovića.Εκτός από τους θεατρικούς σκοπούς, η αίθουσα έχει χρησιμοποιηθεί για φιλανθρωπικές χορούς και συναυλίες κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Η μεγάλη Συνταγματική Συνέλευση ενέκρινε το περίφημο Σύνταγμα του 1888 σε αυτό το κτίριο.
Ενοθεϊσμός

Ενοθεϊσμός είναι η πίστη ότι υπάρχει ένας Θεός, αλλά δίπλα σε αυτόν μπορεί να υπάρχουν κι άλλες θεότητες που μπορούν να λατρεύονται. Ενοθεϊσμός μπορεί να προκύψει και από ένα μέχρι πρότινος πολυθεϊστικό σύστημα. Σε αυτή την περίπτωση μια θεότητα απορροφά τις ιδιότητες άλλων θεοτήτων, και γίνεται ιεραρχικά ανώτερη.

 Παράδειγμα μπορεί να αποτελέσει η αιγυπτιακή θεότητα της μαγείας, η Ίσις. Κατά την διάρκεια της δυναστείας των Πτολεμαίων η Ίσις απορροφά τις ιδιότητες άλλων θεοτήτων και χαρακτηρίζεται πλέον ως Ίσις μεγάλη μήτηρ θεών. Για τον Νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πλωτίνο κάθε πραγματικότητα προέρχεται, πάνω και από τους παραδοσιακούς θεούς βρίσκεται το Έν, η Μονάδα.
Μίλνερ Αγιάλα

Ο Μίλνερ Αγιάλα (γεννηθείς στις 3 Σεπτεμβρίου 1928 στην Ασουνσιόν και αποβιώσας στις 29 Ιουλίου 2001) ήταν Παραγουανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Έγινε γνωστός για ποινή αποκλεισμού διάρκειας τριών ετών που δέχθηκε για χτύπημα εναντίον διαιτητή και για το γεγονός πως υπήρξε ο πρώτος έγχρωμος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ρασόνγκ Κλαμπ ντε Στρασμπούρ.

 Ξεκινώντας την καριέρα του από τον παραγουανικό σύλλογο της Ρίβερ Πλέιτ στην Ασουνσιόν, ο Αγιάλα έλαβε μέρος στο Κόπα Αμέρικα του 1953 και κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Νότιας Αμερικής. Ο Αγιάλα αγωνίστηκε συνολικά σε δύο αναμετρήσεις, απέναντι στο Εκουαδόρ (εισερχόμενος ως αλλαγή στη θέση του Χουάν Ρομέρο) και το Περού (εισερχόμενος ως αλλαγή στη θέση του Ατίλιο Λόπεθ). Η αναμέτρηση απέναντι στο Περού ολοκληρώθηκε με ισόπαλο σκορ 2–2, ωστόσο η Παραγουάη πραγματοποίησε πρόσθετη αλλαγή η οποία απαγορευόταν από τους κανονισμούς, με αποτέλεσμα οι δύο βαθμοί της νίκης να δοθούν στο Περού. Τα πνεύματα οξύνθηκαν και ο Αγιάλα χτύπησε τον Άγγλο διαιτητή Ρίτσαρντ Μάντισον. Γι'αυτή του την ενέργεια, ο Αγιάλα δέχθηκε ποινή αποκλεισμού από τη διοργάνωση για διάστημα τριών ετών. Μετά το πέρας της συγκεκριμένης ηπειρωτικής διοργάνωσης, ο Αγιάλα αποχώρησε από τη χώρα του, προκειμένου να αγωνιστεί στη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος έγχρωμος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Στρασμπούρ. Ο Αγιάλα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη Ρασίνγκ τον Οκτώβριο του 1953, ωστόσο δεν πέτυχε το πρώτο του τέρμα παρά μόνον τον Μάρτιο του 1954, στη διάρκεια αναμέτρησης απέναντι στη Ρενς. Από το 1955 έως το 1957, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Σερκλ Ατλετίκ ντε Παρί. Με το πέρας της επαγγελματικής του καριέρας, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Ρεντ Σταρ, γινόμενος κυρίως γνωστός ως οδηγός στον γάμο μεταξύ της Σοφία Λορέν και του Κάρλο Πόντι τον Σεπτέμβριο του 1957. (Γαλλικά) «Προφίλ του Μίλνερ Αγιάλα». footballdatabase.eu.
Μάγας ο Κυρηναίος

Ο Μάγας ο Κυρηναίος (~317 π.Χ. – 250 π.Χ.) ήταν Μακεδόνας που βασίλεψε στην Κυρήνη (σημερινή Λιβύη) από το 276 έως το 250 π.Χ.

 Ήταν γιος του Φίλιππου, ενός Μακεδόνα ευγενούς, και της Βερενίκης Α΄, μετέπειτα συζύγου του Πτολεμαίου Α΄ του Σωτήρος, ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Ο Μάγας ήταν επομένως, ετεροθαλής αδελφός του κατοπινού βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου. Η διοίκηση της Κυρήνης, ανατέθηκε στο Μάγα με την μεσολάβηση της μητέρας του και ιστορικοί αναφέρουν πως έμεινε επικεφαλής της για πενήντα περίπου χρόνια. Ωστόσο μετά το θάνατο του Πτολεμαίου Σωτήρος, ο Μάγας προσπάθησε σε διάφορες περιπτώσεις να πετύχει την ανεξαρτησία της Κυρήνης, μέχρι που ανακηρύχτηκε βασιλιάς το 276 π.Χ. Κατόπιν, ο Μάγας νυμφεύθηκε την Απάμα, την κόρη του Βασιλιά Αντίοχου Α΄ της Δυναστείας των Σελευκιδών και της Στρατονίκης. Η Απάμα πιθανόν να ταυτίζεται με τη μητέρα του μοναδικού του παιδιού που μας είναι γνωστό, της Βερενίκης Β΄. Έχοντας κάνει αυτή την ισχυρή συμμαχία, απέκτησε τη δύναμη να επιτεθεί εναντίον της Αιγύπτου, σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία, λίγο μετά την επανάστασή του. Άρχισε εχθροπραξίες εναντίον του ετεροθαλούς αδελφού του Πτολεμαίου Β΄, επιτιθέμενος στην Αίγυπτο από τα δυτικά, ενώ ο Αντίοχος έκανε επίθεση στην Παλαιστίνη. Ωστόσο ο Μάγας αναγκάστηκε να διακόψει την προσπάθειά του εξαιτίας της επανάστασης των Λιβύων νομάδων Μαρμαριδών. Στην ανατολή ο Αντίοχος Α΄ ηττήθηκε από τα στρατεύματα του Πτολεμαίου. Ο Μάγας κατάφερε τουλάχιστον να διατηρήσει την ανεξαρτησία της Κυρήνης μέχρι το θάνατό του το 250 π.Χ. από καταχρήσεις, αν και λίγο αργότερα το κράτος του απορροφήθηκε εκ νέου από την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο. Η κόρη του Βερενίκη αρραβωνιάστηκε τον μετέπειτα βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη. Δυναστεία των Πτολεμαίων Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος
Εμπειρισμός

Εμπειρισμός στη φιλοσοφία ονομάζεται η θεωρία που υποστηρίζει πως η πηγή και τα συστατικά της ανθρώπινης γνώσης προέρχονται από την εμπειρία που αποκτάται μέσω των αισθήσεων. Αυτές μπορεί να είναι είτε οι πέντε αισθήσεις (ακοή, όραση, αφή, όσφρηση, γεύση) ή εσωτερικές αισθήσεις όπως ο πόνος και η ευχαρίστηση.

 Αν και στοιχεία του εμπειρισμού συναντώνται από την εποχή της διδασκαλίας του Αριστοτέλη και σε σημαντικό βαθμό στο έργο του Τόμας Χομπς, η κλασσική εμπειριστική θεώρηση συνδέεται κυρίως με τον Άγγλο εμπειριστή Τζων Λοκ, κατά τον οποίο ο ανθρώπινος νους παρομοιάζεται με άγραφο πίνακα (tabula rasa), αποκλείοντας κάθε προϋπάρχουσα (a priori) σκέψη. Οι θέσεις του εμπειρισμού, εξελίχθηκαν υπό μια συνεχιζόμενη διαμάχη με τον Σκεπτικισμό, όπου έγινε εντονότερη με τους διαδόχους του, Τζορτζ Μπέρκλεϊ και Ντέιβιντ Χιουμ. Αυτό οδήγησε στην κριτική θεώρηση των θέσεων του εμπειρισμού από τον Εμμάνουελ Καντ και μετέπειτα, κατά τον 20ο αιώνα, από τον Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν στον τομέα της λογικής. Ο εμπειρισμός έχει τις ρίζες του στην ιδέα πως οτιδήποτε γνωρίζουμε για τον κόσμο, είναι αυτά που μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε οι αισθήσεις μας και είναι επαληθεύσιμα μέσω της εμπειρικής απόδειξης. Στηρίζεται στην a posteriori γνώση, δηλαδή στην μη ύπαρξη έμφυτων αλλά ύστερων κατακτήσιμων ιδεών, και διακρίνει την εξωτερική αίσθηση μέσω της οποίας λαμβάνουμε τα εξωτερικά ερεθίσματα και την εσωτερική αίσθηση, μέσω της οποίας τα επεξεργαζόμαστε και δημιουργούμε τις έννοιες και στη συνέχεια τις γνώσεις. Ιστορικά αντιπαραβάλλεται με τον ρασιοναλισμό, κατά τον οποίο ο νους πρέπει να θεωρείται πηγή γνώσης και όχι οι αισθήσεις που μπορεί να μας εξαπατούν. Στις μέρες μας αυτός ο διαχωρισμός θεωρείται απλουστευτικός εξαιτίας της αποδοχής των κλασικών ορθολογιστών (Ντεκαρτ, Σπινόζα, Λάιμπνιτς) της εμπειρικής απόδειξης, όπως επίσης και της διαισθητικής γνώσης και χρήσης της λογικής των εμπειριστών για διάφορες έννοιες (όπως π.χ. η ύπαρξη του Θεού). Σε αντιδιαστολή είναι και ο λογικισμός, κατά τον οποίο η γνώση αποδίδεται στο λογικό συμπέρασμα. Κύριοι εκπρόσωποι του εμπειρισμού είναι ο Αριστοτέλης, ο Τόμας Χομπς, ο Τζων Λοκ και ο Ντενί Ντιντερό. Ο εμπειρισμός συγγενεύει επίσης με την αισθησιαρχία ή αισθησιοκρατία. Γιανναράς Αναστάσιος, Ο αγγλικός εμπειρισμός και ο γαλλικός διαφωτισμός. Πανεπιστημιακές παραδόσεις. «Παπαζήσης», Αθ. 1976. Honderich T., 2005, The Oxford Companion to Philosophy, Oxford University Press Kenny A., 2006, The Rise of Modern Philosophy, Oxford University Press Guyer P., 2006, Kant and Modern Philosophy, Cambridge University Press Markie P., (2004), "Rationalism vs. Empiricism" in Edward D. Zalta (ed.), Stanford Encyclopedia of Philosophy Wikipedia/Empiricism [1]
Εξαρχάτο

Εξαρχάτο ονομαζόταν διοικητική περιφέρεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στην Ιταλία και τη βόρεια Αφρική από τον 6ο ως τον 8ο αιώνα. Το εξαρχάτο ήταν απομακρυσμένο από το κέντρο, και ο διοικητής (Έξαρχος) συγκέντρωνε την πολιτική και στρατιωτική εξουσία.

 Το εξαρχάτο της Ραβέννας ιδρύθηκε για πρώτη φορά από το διορατικό Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582 - 602), με σκοπό να οργανώσει την άμυνα των δυτικών επαρχιών της αυτοκρατορίας που απειλούνταν από τις αλλεπάλληλες βαρβαρικές επιδρομές. Πρωτεύουσά του ήταν η ομώνυμη πόλη. Ο έξαρχος έμενε στο παλιό αυτοκρατορικό παλάτι και, όταν πήγαινε στη Ρώμη, διέμενε στο Παλατίνο των Καισάρων. Είχε την ανώτατη εξουσία στην οικονομία, στη δικαιοσύνη, στον στρατό και στην πολιτική διοίκηση. Περιστοιχιζόταν από στρατιωτική και πολιτική αυλή και ρύθμιζε τα παρουσιαζόμενα ζητήματα με μεγάλη ανεξαρτησία από τον αυτοκράτορα. Οποιαδήποτε όμως απειθαρχία των εξάρχων προς τον αυτοκράτορα είχε ως συνέπεια την καθαίρεσή τους. Το 751 η Ραβένα καταλήφθηκε από τους Λομβαρδούς και το εξαρχάτο της διαλύθηκε. Το Εξαρχάτο της Αφρικής απέβλεπε στην οργάνωση της άμυνας εναντίον των Βερβέρων επιδρομέων. Πρωτεύουσά του ήταν η Καρχηδόνα. Από εκεί ξεκίνησε ο Ηράκλειος, που στέφτηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου το 610 μ.Χ. Το 697 οι Άραβες κατόρθωσαν να γίνουν κύριοι της Καρχηδόνας.
Χούγκο Χαίρινγκ

Ο Χούγκο Χαίρινγκ (Hugo Häring, 22 Μαϊου, 1882, Biberach an der Riß - † 17 Μαϊου, 1958 Göppingen), γνωστός Γερμανός αρχιτέκτονας, αναδείχτηκε κυρίως από τα συγγράμματά του περί οργανικής αρχιτεκτονικής, (organic architectur). Μπορεί να χαρακτηριστεί εξπρεπσιονιστής μοντέρνος αρχιτέκτονας. Έχει εξεφράσει πολλές απόψεις περί λειτουργικότητας τις δεκαετίες του ’20 και του ’30 και έντονη ήταν η θεωρία του ότι κάθε κτήριο πρέπει να αναπτύσσεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του τόπου και του πελάτη. Λίγα από τα σχέδιά του χτίστηκαν αλλά αποτέλεσαν επιρροή για τον φίλο του και συνάδελφό του Χανς Σαρούν (Hans Schanoun). Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του αρχιτέκτονα είναι το Gut Garkau Farm Complex (Γερμανία, 1923-1926) στο οποίο και εκδηλώνεται η πεποίθησή του ότι η αρχιτεκτονική των κτιρίων θα πρέπει να προκύπτει φυσικά και αυθόρμητα από τον περίγυρο τους, το φυσικό τοπίο γύρω τους. Η δομή του κτιρίου εξελλίσεται γύρω από την λειτουργία και το περιβάλλον του. Ο Peter Blundell Jones γράφει βιβλίο με τίτλο “Ηugo Häring: The Organic versus the Geometric” στο οποίο όχι μόνο περιλαμβάνει την βιογραφία του αρχιτέκτονα αλλά αναλύει όλο το αρχιτεκτονικό του έργο και αποσπάσματα από τα ίδια τα κείμενα του Hugo Häring.

 Σχολείο στο Biberach και Neu-Ulm 1899 – Αποφοίτησε στο Neu-Ulm 1899–1901 – Σπουδές στο Πολυτεχνείο της Στουτγκάρδης (TH Stuttgart) 1901–1902 – Σπουδές στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης (TH Dresden) 1903 – Αποφοίτησε από το το Πολυτεχνείο της Στουτγκάρδης υπό τον Theodor Fischer 1904 – Μεταφέρθηκε στο Αμβούργο 1904-1915 – Δραστηριότητα στο Αμβούργο – καθηγητής στην σχολή Kunstgewerbeschule 1910 – Συμμετοχή στο άνοιγμα του υποκαταστήματος των Ηνωμένων Εργαστηρίων Vereinigten Werkstätten für Kunst im Handwerk 1915-1921 – Αναδόμηση ανατολικής Πρωσίας – οικοδομική δραστηριότητα στο Neu-Ulm 1921 – Μεταφέρθηκε στο Βερολίνο 1922 – Συμμετοχή στην μεγάλη Έκθεση Τέχνης στο Βερολίνο 1923-1924 – Μαζί με τον Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε ίδρυσε το Zehner-Ring 1926 – Γραμματέας του Der Ring 1927 – Ηγήθηκε της έκθεσης για τα αστικά θέματα της ευρύτερης περιοχής του Βερολίνου στα πλαίσια της Μεγάλης Έκθεσης Τέχνης του Βερολίνου 1928 – Εκπρόσωπος του Der Ring στην ίδρυση του Διεθνούς Συνεδρίου Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής (CIAM) στο La Sarraz 1930 – Άφησε το CIAM 1932 – Συμμετοχή στην Έκθεση Werkbundausstellung στην Βιέννη 1935 – Εξαγορά του Reimannschule στο Βερολίνο όπυ και μετονομάστηκε σε σχολή «Τέχνη και Εργασία» (Schule «Kunst und Werk») 1943 – Η Σχολή βομβαρδίστηκε και μεταφέρθηκε στο Biberach 1946 – Ανέλαβε την ανοικοδόμηση στην γαλλική κατεχόμενη ζώνη 1950 – Τιμητικό διδακτορικό από το Πολυτεχνείο της Στουτγκάρδης 1955 – Διορίζεται μέλος της Ακαδημίας Τεχνών http://eng.archinform.net/arch/917.htm https://portal.dnb.de/opac.htm?query=Woe%3D118700251&method=simpleSearch https://w4.siemens.de/siemens-stadt/derring0.htm http://www.forumseyahat.com/gut-garkau-farm-complex/
Ωλένη Ηλείας

Η Ωλένη ή Ώλενα είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 18,67 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 231 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 509 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Τοπική Κοινότητα συνορεύει με τις Τοπικές Κοινότητες Καράτουλας και Μαγούλας ενω στα βορειοανατολικά της βρίσκεται το Γούμερο με το οποίο υπάρχει οπτική επαφή.

 Στην περιοχή του χωριού βρισκόταν, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, η μεσαιωνική πόλη Ώλενα. Το κάστρο της αποτελούσε διοικητικά ένα εκ των τριών μεγάλων κάστρων της ορεινής περιοχής του τριγώνου "Γούμερο - Χελιδόνι - Ώλενα", τα οποία ανήκαν στο Φράγκικο Πριγκιπάτο του Μορέως. Διοικητική εξέλιξη Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ωλένης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην ομώνυμη κοινότητα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο νέο Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πύργου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Λοιπά στοιχεία Ο οικισμός Ώλενα απείχε μία ώρα δρόμο στα 1885 από το Λαντσόη, την έδρα του τότε Δήμου Ωλεναίων. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Κάστρο της Ωλένης Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ωλένης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/03/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ωλένης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Άννα Πσιμπίλσκα

Η Άννα Πσιμπίλσκα (πολωνικά: Anna Przybylska) (26 Δεκεμβρίου 1978 – 5 Οκτωβρίου 2014) ήταν Πολωνή ηθοποιός και μοντέλο.Κατατάχθηκε ψηλά μεταξύ των πιο όμορφων Πολωνών ηθοποιών και επιλέχθηκε, το 2004, να είναι η Πολωνή πρέσβειρα της μάρκας καλλυντικών ASTOR. Δύο χρόνια αργότερα έγινε ευρωπαϊκή πρέσβειρα της ASTOR.

 Η Άννα Πσιμπίλσκα γεννήθηκε στην Γκντίνια. Τον Ιούνιο του 2000, μετά από μόλις 9 μήνες σχέσης, παντρεύτηκε τον Ντομίνικ Ζίγκρα, έναν επιχειρηματία. Χώρισαν μετά από ένα χρόνο. Μετά το διαζύγιο, η Πσιμπίλσκα ξεκίνησε μια σχέση με τον ποδοσφαιριστή Γιαρόσουαφ Μπιένιουκ, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Ολίβια (γενν.18 Οκτωβρίου 2002) και δύο γιους: τον Σίμον (γενν. 13 Ιανουαρίου 2006) και τον Γιαν (γενν. 21 Μαρτίου 2011).Στα τέλη Ιουλίου 2013, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης όγκου στο πάγκρεας σε μια κλινική στο Γκντανσκ. Νοσηλεύτηκε και στην Ελβετία. Μετά από μάχη με τον καρκίνο του παγκρέατος για περίπου ένα χρόνο, πέθανε στις 5 Οκτωβρίου 2014 στο σπίτι της οικογένειάς της στη Γκντίνια. Στις 9 Οκτωβρίου 2014, κηδεύτηκε στον τάφο του πατέρα της, στο νεκροταφείο στην Ενορία του Αγίου Μιχαήλ του Αρχαγγέλου στη Γκντίνια. Άννα Πσιμπίλσκα στην IMDb
Endemol

Η Endemol είναι ολλανδική εταιρεία μέσων ενημέρωσης που παράγει και διανέμει ψυχαγωγικό περιεχόμενο σε πολλαπλές μορφές. Η εταιρεία παράγει ετησίως πάνω από 15.000 ώρες προγραμματισμού, όπως ριάλιτι, κωμωδίες, τηλεοπτικά παιχνίδια, ψυχαγωγία και παιδικά προγράμματα. Η επιχείρηση καλύπτει την ανάπτυξη, την παραγωγή, το μάρκετινγκ, τη διανομή, τη διαχείριση δικαιόχρησης πολλαπλών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων ψηφιακό βίντεο, παιχνιδιών και εφαρμογών.

 Η Endemol ιδρύθηκε το 1994 από τη συγχώνευση των τηλεοπτικών εταιρειών παραγωγής που ανήκαν στον Γιουπ φαν ντεν Έντε (1989) και στον Τζον ντε Μολ (1992) των οποίων ο συνδυασμός των επωνύμων αποτελεί το όνομα της εταιρείας. Η Endemol έχει ειδικευτεί στον διαμορφωμένο προγραμματισμό που μπορεί να προσαρμοστεί για διαφορετικές χώρες σε όλο τον κόσμο, καθώς και διαφορετικές πλατφόρμες μέσων μαζικής ενημέρωσης. Μια αξιοσημείωτη επιτυχία ήταν το ριάλιτι Big Brother, με εκδόσεις σε πολλές χώρες μετά την αρχική ολλανδική έκδοση. The Fall Peaky Blinders Hell on Wheels Benidorm Ripper Street Black Mirror Bad Education My Mad Fat Diary Hot in Cleveland Kirstie Leverage Home and Away Death Comes to Pemberley The Crimson Field Ani Tore! EX Star Academy Big Brother
Εκκλησία Αγίου Σπυρίδωνα (Αργοστόλι)

Η Εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα είναι ορθόδοξη εκκλησία στο κέντρο του Αργοστολίου, στον πεζόδρομο του Λιθοστρώτου, στο πλατύτερο κομμάτι αυτού. Είναι μια επιβλητική και κατανυκτική εκκλησία της Κεφαλονιάς, που συγκεντρώνει πλήθος πιστών και επισκεπτών, καθώς βρίσκεται σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία του Αργοστολίου. Ο Άγιος Σπυρίδωνας ήταν απέναντι από όπου είναι σήμερα. Μετά τους σεισμούς του 1953 είχαν γίνει πολλές συζητήσεις να μείνει η εκκλησία εκεί που ήταν (σημερινό κήπο δικαστηρίων) ώστε να δοθεί στους δημότες η Πλατεία. Σώζονται καταγραφές μυστηρίων του ναού από το 1737-1860 ενώ στον κατάλογο ενοριτών του 1864 αναφέρονται 70 ονόματα από 19 οικογένειες.

 Η εκκλησία είναι διάσημη για το επιχρυσωμένο σκαλιστό ξύλινο τέμπλο, το οποίο αρχικά ήταν το τέμπλο της Μητρόπολης του Αργοστολίου. Όμως μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953 η Μητρόπολη καταστράφηκε παρ' όλ' αυτά το τέμπλο διασώθηκε και μεταφέρθηκε στον Άγιο Σπυρίδωνα. Κάθε χρόνο στις 11 Αυγούστου ξεκινάει από τον ναό η πομπή για τον σεισμό του 1953. Το προηγούμενο βράδυ τελείται εσπερινός στην μνήμη των σεισμών αλλά και του θαύματος του Αγίου Σπυρίδωνα. Ανήμερα το πρωί τελείται Θεία Λειτουργία για τα αδικοχαμένα θύματα του σεισμού του 1953 ενώ το βράδυ μετά τη λιτανεία της εικόνας στους δρόμους του Αργοστολίου τελειώνει η μέρα δεήσεων και προσευχών. Τα σχέδια για το προσεισμικό καμπαναριό του Αγίου Σπυρίδωνα εγκρίθηκαν στις 27 Μαρτίου 1849 και η τεχνική περιγραφή μιλούσε για πυργοειδές κωδωνοστάσιο που εδράζεται σε τετράπλευρο κρηπίδωμα με επικλινείς πλευρές. Το 1889 ο οφθαλμίατρος Σταύρος Μεταξάς, ο οποίος πρωτοστάτησε με την οικογένεια του στα γεγονότα του Επιταφίου και στη στάση του Σταυρού ενάντια στην Αγγλική κυριαρχία το 1848, δωρίζει τις καμπάνες, οι οποίες διεσώθηκαν από τους σεισμούς του 1953 και τοποθετήθηκαν αργότερα και στον μετασεισμικό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, που χτίστηκε εδώ που είναι και σήμερα. Η εκκλησία γιορτάζει στις 12 Δεκεμβρίου (Γιορτή Αγίου Σπυρίδωνος). Αργοστόλι Κεφαλονιά Ορθόδοξη εκκλησία Άγιος Σπυρίδωνας
Α.Ο. Αργοναύτης Νέας Κίου (καλαθοσφαίριση)

Ο Α.Ο. Αργοναύτης Νέας Κίου ιδρύθηκε το έτος 1933 και το 1988 δημιουργήθηκε η ομάδα μπάσκετ που εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου, στη συμβολή των οδών Ιατρού Χατζημανώλη και Πατριάρχου Βασιλείου.

 Ο Αργοναύτης Νέας Κίου ιδρύθηκε το έτος 1933 και το 1988 δημιουργήθηκε η ομάδα μπάσκετ που εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου, στη συμβολή των οδών Ιατρού Χατζημανώλη και Πατριάρχου Βασιλείου.Η ανδρική ομάδα μετέχει αδιάκοπα στο πρωτάθλημα της Α1΄ Ε.Σ.Κ.Α.Κ. από το 1990, ενώ τα τελευταία χρόνια τερματίζει μέσα στη πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος. 2022-23 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 1η θέση με 21 νίκες, 1 ήττα σε 22 αγώνες 2021-22 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 2η θέση με 17 νίκες, 3 ήττες σε 20 αγώνες 2018-19 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 3η θέση με 15 νίκες, 7 ήττες σε 22 αγώνες. 2017-18 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 6η θέση με 12 νίκες, 8 ήττες και σε 22 αγώνες. 2016-17 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 3η θέση με 15 νίκες, 6 ήττες και 1 μηδενισμό σε 22 αγώνες. 2015-16 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 2η θέση με 19 νίκες και 3 ήττες σε 22 αγώνες. 2014-15 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 4η θέση με 16 νίκες και 6 ήττες σε 22 αγώνες. 2013-14 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 3η θέση με 15 νίκες και 7 ήττες σε 22 αγώνες. 2012-13 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 3η θέση με 15 νίκες και 7 ήττες σε 22 αγώνες. 2011-12 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 4η θέση με 14 νίκες και 8 ήττες σε 22 αγώνες. 2010-11 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 10η θέση με 9 νίκες και 13 ήττες σε 22 αγώνες. 2009-10 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 7η θέση με 11 νίκες και 11 ήττες σε 22 αγώνες. 2008-09 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 4η θέση με 12 νίκες και 8 ήττες σε 20 αγώνες. 2007-08 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 5η θέση με 11 νίκες και 11 ήττες σε 22 αγώνες. 2006-07 Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Κ. 2η θέση με 17 νίκες και 5 ήττες σε 22 αγώνες. Το γυναικείο τμήμα της ομάδας μετέχει στο πρωτάθλημα της Ε.Σ.Κ.Α.Κ από το 1990 και έχει στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα γυναικών της Ένωσης το (2009).
Γκεμιλέρ

Το νησί Γκεμιλέ η πρόσφατα Γκεμιλέρ (ελληνικά: Άγιος Νικόλαος) είναι νησί στο Αιγάιο Πέλαγος, ανοικτά των ακτών της Τουρκίας, κοντά στην πόλη Φετίγιε (Μάκρη). Το όνομα Γκεμιλέ aπερχεται απο καμήλα λόγω του σχήματός του. Στο νησί βρίσκονται ερείπια αρκετών εκκλησιών που χτίστηκαν μεταξύ του τέταρτου και του έκτου αιώνα μ.Χ., καθώς και μια ποικιλία σχετικών κτισμάτων. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το νησί ήταν η θέση του αρχικού τάφου του Αγίου Νικολάου.

 Τα βυζαντινά ερείπια πέντε εκκλησιών που χτίστηκαν μεταξύ του τέταρτου και του έκτου αιώνα μ.Χ. παραμένουν στο νησί, μαζί με έναν πορευτικό πεζόδρομο 350 μέτρων. Άλλα κατάλοιπα από την ίδια περίοδο περιλαμβάνουν περίπου σαράντα άλλα εκκλησιαστικά κτίρια και πάνω από πενήντα χριστιανικούς τάφους. Μία από τις εκκλησίες σμιλεύτηκε απευθείας στο βράχο στο υψηλότερο σημείο του νησιού και βρίσκεται στο πιο δυτικό άκρο του πεζόδρομου. Είναι πιθανόν το νησί να χρησιμοποιήθηκε από Χριστιανούς προσκυνητές, οι οποίοι όδευαν προς τους Αγίους Τόπους. Οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το νησί πιθανόν να είναι η θέση του αρχικού τάφου του Αγίου Νικολάου. Το παραδοσιακό τουρκικό όνομα για το νησί είναι το Γκεμιλέρ Αντασί, που σημαίνει νησί των πλοίων, το οποίο μπορεί να είναι αναφορά στον ρόλο του Αγίου Νικολάου ως πολιούχου των ναυτικών. Το νησί αναφέρεται επίσης και ως νησί του Αγίου Νικολάου από ναυτικούς, κατά τη μεσαιωνική περίοδο. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι ο Άγιος ενταφιάστηκε στην σμιλευμένη στο βράχο εκκλησία, μετά το θάνατό του το 326. Τα λείψανά του φέρεται να παρέμειναν εκεί μέχρι τη δεκαετία του 650, όταν το νησί εγκαταλείφθηκε καθώς βρισκόταν στο πεδίο της απειλής από τον αραβικό στόλο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην πόλη της Μύρας, περίπου 40 χιλιόμετρα ανατολικότερα. Το νησί είναι σήμερα ένας δημοφιλής προορισμός για μεγάλα τουρκικά ιστιοφόρα (γκουλέτ), φέρνοντας πολλούς τουρίστες στο νησί, καθώς και από πολλά μικρότερα ιδιωτικά σκάφη αφού ο κόλπος που έχει σχήμα ημισελήνου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ασφαλές αγκυροβόλιο. Τα βυζαντινά απομεινάρια είναι ορατά και από τη θάλασσα. Ένα μικρό αυτοσχέδιο εστιατόριο βρίσκεται στον κόλπο για τους καλοκαιρινούς επισκέπτες. Οι ιδιοκτήτες δεν ζουν στο νησί, αλλά επιστρέφουν στην ενδοχώρα τους χειμερινούς μήνες. Μια χρέωση 8 τουρκικών λιρών επιβάλλεται επί του παρόντος προς τους επισκέπτες των ιστορικών χώρων. [1]
Νταρούκ

Νταρούκ ή Νταρούγκ ή γλώσσα του Σίδνευ (Sydney Language) είναι μια γλώσσα των Αυστραλιανών Αβοριγίνων που έχει εκλείψει. Παρότι ο όρος «Νταρούκ» σήμαινε αρχικά τη διάλεκτο που μιλούσε η ομώνυμη φυλή, σήμερα περιλαμβάνει και τις διαλέκτους των Εόρα (Eora) και των Καμεράιγκαλ (Cammeraygal).

 Τα ρήματα της Νταρούκ έχουν μόνο δυο χρόνους, μελλοντικό και μη-μελλοντικό. Η Νταρούκ έχει δανείσει πολλές λέξεις στην αγγλική της Αυστραλίας, και αρκετές χρησιμοποιούνται διεθνώς. Οι περισσότερες εννοούν ζώα ιθαγενή της Αυστραλίας, ή πράγματα που έκαναν οι Αβορίγινες εκεί. Σε αυτές τις λέξεις περιλαμβάνονται οι: Μπούμερανγκ (boomerang) Κούλαμον (coolamon) Ντίνγκο (dingo) Κοάλα (koala) Θαρούνκα (tharunka) Γουάντυ (waddy) Γουάλαμπι (wallaby) Φασκωλόμυς (wombat) Dawes, William (1796). Grammatical forms of the language of N.S. Wales, in the neighbourhood of Sydney. Mathews, R. H. (1903). "Dharruk Language and Vocabulary". Journal and Proceedings of the Royal Society of New South Wales 35: 155–160. Troy, Jakelin (1994). “The Sydney Language”, Macquarie Aboriginal Words. Sydney: Macquarie Library, 61–78.
Λορν Γκριν

Ο Λορν Χάιμαν Γκριν (αγγλικά: Lorne Hyman Greene, γεννημένος Λίον Χάιμαν Γκριν [Lyon Himan Green]) (12 Φεβρουαρίου 1915 – 11 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Καναδός ηθοποιός, ραδιοφωνική προσωπικότητα και τραγουδιστής.

 Απόφοιτος του Πανεπιστήμιου Canada’s Queen, ήδη εργαζόταν ως ηθοποιός και ακολούθως απασχολήθηκε σαν ραδιοφωνικός παραγωγός. Χάρις στη βαθιά, εμβληματική του φωνή, σύντομα αναδείχθηκε ως τηλεσχολιαστής. Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’50 μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου ακολούθησε καριέρα στο Χόλιγουντ. Εμφανίστηκε επίσης σε διάφορα τηλεοπτικά σίριαλ, με πιο γνωστή τη συμμετοχή του στη σειρά «Μπονάντσα» («Bonanza», 1959), όπου υποδύονταν τον πατέρα της οικογένειας Κάρτραϊτ, κτηματία του Φαρ Ουέστ και στη σειρά επιστημονικής φαντασίας «Γκαλάκτικα» («Battlestar Galaktica», 1978). Το 1969 τιμήθηκε για τη συνολική καλλιτεχνική του συνεισφορά, από την Πολιτεία του Καναδά. Απεβίωσε από πνευμονία, μία επιπλοκή κατόπιν επέμβασης καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί, σε ηλικία 72 ετών. Canadian Communications Foundation: Lorne Greene (1915–1987) Λορν Γκριν στην IMDb Λορν Γκριν στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Δισκογραφία Λορν Γκριν στο Discogs Entry at thecanadianencyclopedia.ca 417 Λορν Γκριν στο Find a Grave (Αγγλικά)
Ατιγιέ Σουλτάνα (κόρη του Μαχμούτ Β')

Η Ατιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:أيه تي آي السلطان) (Τούρκικα: Atiye Sultan, 2 Ιανουαρίου 1824 - 11 Αυγούστου 1850) ήταν κόρη του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Η Ατιγιέ γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1824 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη του Μαχμούτ Β΄ και της Περβιζφελέκ Καντινεφέντι. Ήταν η αγαπημένη αδελφή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Στις 8 Αυγούστου 1840, σε ηλικία 16 ετών, παντρεύτηκε τον Αχμέτ Φετχί Πασά. Ο γάμος τους δεν ήταν χαρούμενος. Η Ατιγιέ ζήλευε πάντα την πρώην γυναίκα του συζύγου της. Από αυτό το γάμο απέκτησε δύο κόρες: την Σενιγιέ Χανίμσουλταν, παντρεύτηκε τον Χιουσεϊν Χιουσνιού Μπέη μαζί απέκτησαν δύο γιους:τον Κερίμ Μπαϊκαρά, παντρεύτηκε και απέκτησε δύο κόρες: την Φαχριγιέ Οϊτίν την Ραντιγιέ Μπαϊκαρά τον Μεχμέτ Αλί Μπαϊκαρά, παντρεύτηκε και απέκτησε δυο κόρες: την Χιουσνιγιέ Μπαϊκαρά την Μαχπεϊκέρ Χανίμτην Φεριντέ Χανίμσουλταν, παντρεύτηκε τον Μαχμούτ Νεντίμ Μπέη μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί ένα γιο:τον Μεχμέτ Σαϊμπ Μπέη, πέθανε σε ηλικία 10 ετών.Η Ατιγιέ Σουλτάνα πέθανε στις 11 Αυγούστου 1850, σε ηλικία 26 ετών. Μετά το θάνατό της, ο σύζυγός της, ο Αχμέτ, συμφιλιώθηκε με την πρώην σύζυγό του, την Σεμσινούρ. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Άμυνα ζώνης (τηλεοπτική σειρά)

Εννέα χρόνια μετά από το Νυχτερινό Δελτίο, το πρώτο μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη με ήρωα τον Κώστα Χαρίτο, που πρώτο παρουσιάστηκε στην τηλεόραση το 1998-1999, η ΕΡΤ ανακοίνωσε την προβολή ως τηλεοπτικής σειράς του δεύτερου βιβλίου του ίδιου συγγραφέα, με τίτλο «Άμυνα Ζώνης».

 Η σειρά ακολουθεί πιστά το μυθιστόρημα ως προς την πλοκή (με διαφορετικά κάποια στοιχεία π.χ. ο Χαρίτος εμφανίζεται να κατοικεί στην οδό Φυλής και όχι στην οδό Αριστοκλέους, ενώ διαφορές έχουν οι ρόλοι των συγγενών της Αδριανής στο νησί). Για να μεταφερθεί το αφηγηματικό ύφος του πρώτου προσώπου που υπάρχει στα μυθιστορήματα του Πέτρου Μάρκαρη, η σειρά αρχίζει από το τέλος. Συγκεκριμένα, ο αστυνόμος Χαρίτος, νοσηλευόμενος στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο μετά από τον πυροβολισμό που δέχεται από άγνωστο, αφηγείται στο γιατρό του, Φάνη Ουζουνίδη (που στο μεταξύ έχει συνάψει δεσμό με την κόρη του Χαρίτου, την Κατερίνα, που εκπονεί τη διδακτορική διατριβή της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) την ιστορία που οδήγησε στον πυροβολισμό του. Στα μέσα της ιστορίας, ένας άλλος ασθενής μοιράζεται τον ίδιο θάλαμο με το Χαρίτο (τον υποδύεται ο Μάρκος Λεζές) και συμμετέχει κι αυτός στην εξιστόρηση των γεγονότων. Το καστ της σειράς επέλεξε τους γνωστούς ηθοποιούς για τον Κώστα Χαρίτο και την Αδριανή (όπως και στο Νυχτερινό Δελτίο, πάλι τους ερμηνεύουν ο Μηνάς Χατζησάββας και η Σοφία Σεϊρλή), καθώς επίσης και για το ζεύγος Κούστα. Υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στους υπόλοιπους ρόλους, σε σχέση με το Νυχτερινό Δελτίο: ο Ταξίαρχος Νικόλαος Γκίκας (και όχι Αριστείδης Γκίκας, όπως στη σειρά) ερμηνεύεται από τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, αντί του Χρήστου Βαλαβανίδη, τον υπαστυνόμο Σωτήρη Βλασσόπουλο ερμηνεύει ο Γιώργος Σουξές αντί του Γιώργου Γιαννόπουλου, η Μαρία Λεκάκη ως αστυφύλακας Κούλα Καλαφάτη έδωσε τη θέση της στη Γεωργία Τσαγκαράκη, ενώ εδώ το δημοσιογράφο Μένη Σωτηρόπουλο δεν υποδύθηκε ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης. Σε σχέση, τέλος, με το «Νυχτερινό Δελτίο» (που είχε σκηνοθετήσει ο Πάνος Κοκκινόπουλος σε σενάριο της Κάκιας Ιγερινού), η ροή της αφήγησης είναι ταχύτερη, αφού σε 3 λιγότερα επεισόδια συμπυκνώθηκε ένα μεγαλύτερο μυθιστόρημα.