IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας

Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας θεωρείται στο σκάκι το κάθε άνοιγμα που ξεκινά με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1. δ4Είναι η δεύτερη πιο δημοφιλής κίνηση ανοίγματος μετά την 1.ε4. Το όνομα αυτό πλέον χρησιμοποιείται για να περιγράψει συνήθως τα ανοίγματα που αρχίζουν με τις κινήσεις 1.δ4 δ5 όπου τα λευκά δεν ακολουθούν σύντομα την προώθηση του πιονιού στο τετράγωνο γ4 (Γκαμπί της βασίλισσας). Μερικά από αυτά τα ανοίγματα έχουν διαφορετικά ονόματα, όπως για παράδειγμα, Καταλανικό άνοιγμα, Επίθεση Τρομπόφσκι, Επίθεση Ρίχτερ–Βερεσόβ, Επίθεση Τόρρε, Σύστημα Λονδίνου, κ.ά.

 Τα λευκά ανοίγουν την παρτίδα με τις πιο δημοφιλείς από τις είκοσι πιθανές κινήσεις ανοίγματος. Πηγή: Βάση δεδομένων Chessgames.com (10 Σεπτεμβρίου 2020). Τα ανοίγματα της "Παρτίδας πιονιού της βασίλισσας" ταξινομούνται περαιτέρω με το αν τα μαύρα απαντούν με 1...δ5 ή όχι. Ένα άνοιγμα που αρχίζει με 1.δ4 δ5 ονομάζεται "Παρτίδα (ή άνοιγμα) δίπλού πιονιού της βασίλισσας", ή "Συμμετρική παρτίδα (ή άνοιγμα) πιονιού της βασίλισσας", ή Κλειστή παρτίδα, και αυτοί οι όροι είναι ισοδύναμοι. Ένα άνοιγμα όπου τα μαύρα ανταποκρίνονται στην 1.δ4 με μια άλλη κίνηση, εκτός από την 1...δ5, ονομάζεται "Ασύμμετρη παρτίδα πιονιού της βασίλισσας" ή Ημίκλειστη παρτίδα. Η Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων κατατάσσει όλες τις "Παρτίδες πιονιού της βασίλισσας" στους τόμους Α΄, Δ΄ και Ε΄: Τόμος Ε΄: αν το παιχνίδι ξεκινά με 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 και δεν είναι Άμυνα Γκρίνφελντ (Ινδικές άμυνες ECO E00–E99). Τόμος Δ΄: αν το παιχνίδι ξεκινά με 1.δ4 δ5 (Κλειστή παρτίδα ECO D00–D69) ή είναι Άμυνα Γκρίνφελντ (ECO D70–D99). Τόμος Α΄: αν το παιχνίδι μετά την 1.δ4 συνεχίζει με οποιαδήποτε άλλη βαριάντα εκτός των 1...δ5 και 1...Ιζ6 2.γ4 (ECO A40–A44, Ινδικές άμυνες A45–A79 και Ολλανδική άμυνα A80–A99). Τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, τα διάφορα ανοίγματα που άρχιζαν με 1.δ4 θεωρούνταν κάπως ασυνήθιστα και ως εκ τούτου κατατάσσονταν όλα μαζί ως "Παρτίδες πιονιού της βασίλισσας", ενώ η 1.ε4 ήταν μακράν η πιο κοινή κίνηση ανοίγματος για τα λευκά.Τα πλεονεκτήματα της κίνησης 1.δ4 άρχισαν να διερευνώνται, λόγω του Γκαμπί της βασίλισσας, το οποίο παιζόταν πιο συχνά και ήταν πιο δημοφιλές από ό,τι όλα τα άλλα ανοίγματα που συνδύαζαν την 1.δ4. Ο όρος "Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας" στη συνέχεια περιορίστηκε στο κάθε άνοιγμα που ξεκινούσε με 1.δ4 και δεν ήταν "Γκαμπί της βασίλισσας". Τελικά, μέσα από τις προσπάθειες των υπερμοντερνιστών, οι διάφορες Ινδικές άμυνες (όπως η Ινδική του βασιλιά, η Νιμζοϊνδική άμυνα και η Ινδική της βασίλισσας) έγιναν πιο δημοφιλείς, και άρχισαν και αυτά τα ανοίγματα να παίρνουν το όνομά τους, έτσι η χρήση του όρου "Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας" μειώθηκε αρκετά. de Firmian, Nick (2008). Modern Chess Openings (MCO–15) (15η έκδοση). Random House Puzzles & Games. ISBN 978-0-8129-3682-7. Watson, John L. (2006). Mastering the Chess Openings. 1. Gambit. ISBN 978-1-904600-60-2. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Queen's Pawn Opening
Γενικές εκλογές στις Φερόες Νήσους 2022

Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Νήσους Φερόε στις 8 Δεκεμβρίου 2022. Το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Άξελ Β. Γιοχάνεσεν αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα, λαμβάνοντας το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων από οποιοδήποτε άλλο κόμμα από το 1990, ενώ η Αυτοδιοίκηση έχασε την εκπροσώπησή της στο Løgting για πρώτη φορά από το 1945.

 Μετά τις γενικές εκλογές του 2019 σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από τον ηγέτη του Κόμματος της Ένωσης, Μπάρδουρ α Στέιγκ Νίλσεν, αποτελούμενη από το Κόμμα της Ένωσης, το Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα του Κέντρου, που μαζί κέρδισαν 17 από τις 33 έδρες. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για τις γενικές εκλογές της Δανίας του Νοεμβρίου του 2022, ο ηγέτης του Κόμματος του Κέντρου και υπουργός Εξωτερικών των Φερόε , Γιένις αφ Ράνα δήλωσε ότι δεν μπορούσε να υποστηρίξει τον Σόρεν Πάπε Πούλσεν , τον ηγέτη του Συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος, να γίνει πρωθυπουργός της Δανίας, καθώς ο Πούλσεν είναι ομοφυλόφιλος. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο Løgting σχεδίαζαν να ζητήσουν πρόταση δυσπιστίας στις 8 Νοεμβρίου, αλλά ο πρωθυπουργός των Φερόε , Bárður á Steig Nielsen απέλυσε τον αφ Ράνα την ίδια μέρα. Το Κόμμα του Κέντρου στη συνέχεια αποχώρησε από την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να χάσει την πλειοψηφία του και ο Νίλσεν να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Τα 33 μέλη του Løgting εξελέγησαν με ανοικτή λίστα αναλογικής εκπροσώπησης σε μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια με εκλογικό όριο 1⁄33 των ψήφων (3.03%). Οι έδρες κατανεμήθηκαν με τη μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων. Στις 22 Δεκεμβρίου 2022 ο Άξελ Β. Γιοχάνεσεν εξελέγη πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης συνασπισμού μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών, Δημοκρατίας και Προόδου. Δανικές γενικές εκλογές 2022
237

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 237 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 237 (CCXXXVII) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Περπέτιου και Φέλικα (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 990 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 237 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας Μαξίμινος Θραξ εκστρατεύει στους ποταμούς Δούναβη και Ρήνο στη Γερμανία νικώντας τους Αλαμανούς και δεν επισκέπτεται καθόλου τη Ρώμη. Είναι αποδεκτός από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, αλλά επιβάλλει δυσβάσταχτη φορολογία στην αριστοκρατία και ενσπείρει τόση εχθρότητα μεταξύ τους ώστε η τελευταία μηχανορραφεί εναντίον του. Περσία Ο βασιλιάς Αρδασίρ ο Α' της Περσίας ανανεώνει τις επιθέσεις του στη ρωμαϊκή επαρχία της Μεσοποταμίας. Θρησκεία Ο Πατριάρχης Ευγένιος ο Α' διαδέχεται τον Καστίνο, ως Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης. Ο Άγιος Βαβύλας γίνεται Πατριάρχης Αντιοχείας. Αλέξανδρος της Κωνσταντινούπολης, μελλοντικός Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Φίλιππος ο Β', Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 249) 7 Φεβρουαρίου - Τσεν Κουν, Κινέζος επιστάτης του Τσάο Γουέι 22 Σεπτεμβρίου - Αυτοκράτειρα Μάο, Κινέζα αυτοκράτειρα του κράτους Τσάο Γουέι Αυτοκράτειρα Ζανγκ, Κινέζα αυτοκράτειτα του κράτους Σου Χαν Γου Γι, Κινέζος στρατηγός του κράτους Σου Χαν
Νομός Κορινθίας

Ο Νομός Κορινθίας βρίσκεται στην βορειοανατολική Πελοπόννησο. Πρωτεύουσά του είναι η Κόρινθος και έχει πληθυσμό 138.144 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2021. Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση Νομού Κορινθίας

 Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους η Κορινθία, η Αργολίδα και η Ναυπλία αποτέλεσαν μία διοίκηση με το όνομα Διοίκησις Αργολίδος. Το 1833 με Βασιλικό Διάταγμα (ΒΔ) του Όθωνα της 3/15 Απριλίου οι τρεις περιοχές αποτέλεσαν τις Επαρχίες του Νομού Αργολιδο-Κορινθίας. Η κάθε επαρχία διοικούνταν απο έπαρχο και είχε επαρχιακό συμβούλιο. Το 1836 με νέο ΒΔ οι Νομοί μετονομάστηκαν σε Διοικήσεις και οι επαρχίες σε Υποδιοικήσεις και ιδρύθηκε και μια τέταρτη υποδιοίκηση, της Σικυώνος. Η αλλαγή αυτή ανατράπηκε με νόμο του 1845, με τη Σικυώνα όμως να παραμένει ως τέταρτη επαρχία πλέον. Με νέους νόμους του 1887 και του 1892 οι επαρχίες και οι έπαρχοι καταργήθηκαν, ενώ το 1900 καταργήθηκαν τα επαρχιακά συμβούλια. Το 1899 η Κορινθία αποχώρησε από την Αργολιδο-Κορινθία και αποτέλεσε ξεχωριστό νομό με μία επαρχία. Η αλλαγή αυτή ανετράπη το 1909, όταν με νέο νόμο ο Νομός Κορινθίας ενσωματώθηκε και πάλι στην Αργολιδο-Κορινθία. Ο σημερινός Νομός Κορινθίας συστάθηκε το 1949. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο νομός Κορινθίας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας (με έδρα την Κόρινθο) της Περιφέρειας Πελοποννήσου της Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. Η Π.Ε. αποτελείται απο 6 Δήμους. Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών της περιφερειακής ενότητας, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας. Για τον ίδιο κατάλογο με το σχέδιο "Καποδίστριας", δείτε Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας. Απο το 1856 μέχρι και το 1951 ο νομός Κορινθίας (επαρχία Κορίνθου του νομού Αργολιδοκορινθίας μέχρι το 1951) είχε θετική πληθυσμιακή αύξηση με μεγάλους ρυθμούς. Το 1951 και το 1961 ο πληθυσμός έμεινε σταθερός ενώ μετά απο το 1961 ο πληθυσμός άρχισε πάλι να αυξάνεται. Το 2011 ο νομός Κορινθίας κατέγραψε τον μεγαλύτερο πληθυσμό του (145.082) και το 1856 τον μικρότερο (35.314). Η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφτηκε το 1940 (23.7%) και η μικρότερη το 1971 (0.5%). Η μόνη μείωση καταγράφτηκε το 1961 (0.8%). Μοναδική πόλη και πρωτεύουσα του νομού αποτελεί η Κόρινθος. Σημαντικά αστικά κέντρα είναι το Κιάτο, το Ξυλόκαστρο, το Λουτράκι, οι Άγιοι Θεόδωροι, το Ζευγολατείο και η Νεμέα. Κουσουλός, Κωνσταντίνος (1971). «Διοικητική διάρθρωσις της Κορινθίας από το έτος 1833-1964». Αρχείον Κορινθιακών Μελετών. Α. Αθήνα: Ένωσις Κορινθίων. σελ. 469. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κορινθίας Οδηγός εμπειριών για την Κορινθία
274301 Wikipedia

Ο 274301 Wikipedia (ανεπίσημες ονομασίες: 2008 QH24, 2007 FK34, 1997 RO4) είναι ένας αστεροειδής με τροχιά στην κύρια ζώνη αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε από το Αστρονομικό Παρατηρητήριο Αντρουσίβκα τον Αύγουστο του 2008. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του από τη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια τον Ιανουάριο του 2013.

 Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε από αστρονόμους στο Αστρονομικό Παρατηρητήριο Αντρουσίβκα (Α50) στην Ουκρανία, το μόνο ιδιωτικό παρατηρητήριο της χώρας, που έχει ανακαλύψει περισσότερους από 90 αστεροειδείς από το 2003. Η πρώτη παρατήρησή του έγινε από την ομάδα του Αντρουσίβκα στις25 Αυγούστου 2008 στις 22:47 (UTC). Παρατηρήθηκε και την επόμενη νύχτα και του δόθηκε ανεπίσημη ονομασία 2008 QH24. Μετά την παρατήρησή του και στις 6 Σεπτεμβρίου από την ομάδα του Αντρουσίβκα, υπολογίστηκε με ακρίβεια η τροχιά του αστεροειδούς. Τότε διαπιστώθηκε ότι ο αστεροειδής 2008 QH24 ήταν ο ίδιος με τον 1997 RO4 και τον 2007 FK34, που είχαν εντοπιστεί πρωτύτερα από τα παρατηρητήρια Caussols–ODAS στη Γαλλία και Mount Lemmon Survey και Steward Observatory στην Αριζόνα. Στις 18 Απριλίου 2011 ο αστεροειδής έλαβε τον αριθμό 274301. Η σύνθεση του αστεροειδή δεν είναι γνωστή, αλλά είναι πιθανό να αποτελείται, όπως και άλλοι αστεροειδείς στην κύρια ζώνη, από ένα μείγμα πέτρας και μέταλλου. Η απόφαση της Επιτροπής Ονοματοδοσίας Μικρών Αντικειμένων να αποδώσει το όνομα Wikipedia στον αστεροειδή δημοσιοποιήθηκε στο αστρονομικό περιοδικό Minor Planet Circulars στις 27 Ιανουαρίου 2013. Η ονομασία προτάθηκε από τον Αντρίι Μακούκα, μέλος της επιτροπής της Wikimedia Ουκρανίας. Υποβλήθηκε στην Επιτροπή Ονοματοδοσίας από τον ιδιοκτήτη του παρατηρητηρίου, Γιούρι Ιβαστσένκο.Η επίσημη ανακοίνωση της ονοματοδοσίας είναι:
Κούβελος Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Κούβελος. Ο Κούβελος είναι μικρή ορεινή οικιστική θέση του Νομού Αχαΐας, που ανήκει ως τοπωνύμιο στην περιφέρεια της Τοπικής Κοινότητας Κούτελης. Αποκαλείται και Κούβελος Κούτελης.

 Βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 825 μέτρων και οδηγεί εκεί ο δρόμος από και προς τα χωριά της Κούτελης. Πολύ κοντά στην τοποθεσία του Κούβελου, πάνω στο δρόμο που οδηγεί από τα Καλάβρυτα προς τη Γουμένισσα, το Δροσάτο, το Ορθολίθι και τα γειτονικά χωριά της περιοχής, βρίσκεται ο μικρός συνοικισμός της Τοπικής Κοινότητας Γουμένισσας Κάκαβος και το εκεί ξωκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Νεκτάριο. Ο Κούβελος αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 20/04/1835 και υπήχθη στο Δήμο Λαπαθών. Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 αποσπάστηκε από το Δήμο Λαπαθών και υπήχθη στον τότε Δήμο Καλαβρύτων. Με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889 καταργήθηκε ως οικισμός. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Στη θέση του οικισμού, που για δεκαετίες παρέμενε εγκαταλελειμμένος, υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργία διάσπαρτων οικιών. Στην είσοδο της οικιστικής θέσης του Κούβελου, παραπλεύρως της Επαρχιακής Οδού Πάτρας - Καλαβρύτων, βρίσκεται το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Α.Ι. Κλάδου, Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το Έτος 1837, Εκ της Βασιλικής Τυπογραφίας και Λιθογραφίας, Εν Αθήναις 1837. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ο Κούβελος στο χάρτη. openstreetmap.org. Ανακτήθηκε: 29/06/2018. Ο Κούβελος στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 29/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κούβελου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λαπαθών. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/06/2018.
Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας

Η Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας (γερμ. Luise Margarete von Preußen, 25 Ιουλίου 1860 - 14 Μαρτίου 1917) ήταν η σύζυγος του Αρθούρου του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν.

 Η Λουίζα Μαργαρίτα Αλεξάνδρα Βικτωρία Αγνή γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1860 στο Πότσδαμ, και ήταν το τέταρτο παιδί και η νεότερη κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και της Μαρίας Άννας, κόρης του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ. Η Δούκισσα του Κόννωτ πέρασε τα πρώτα είκοσι χρόνια του γάμου της συνοδεύοντας τον σύζυγό της στις διάφορες εκστρατείες του σε όλη τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Ο Δούκας και η Δούκισσα του Κόννωτ απέκτησαν το Μπάγκσοτ Παρκ στο Σάρρεϋ και μετά το 1900 χρησιμοποίησαν την Οικία Κλάρενς ως κατοικία τους στο Λονδίνο. Το 1911 συνόδευε τον σύζυγό της στον Καναδά, όταν έγινε Γενικός Κυβερνήτης. Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1917 από την ισπανική γρίπη και βρογχίτιδα στην Οικία Κλάρενς σε ηλικία 56 ετών. Ήταν το πρώτο μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας που αποτεφρώθηκε. Οι στάχτες της θάφτηκαν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ και στις 23 Οκτωβρίου 1928 μεταφέρθηκαν στο Φρόγκμορ. Το μαιευτήριο δίπλα στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο του Καίμπριτζ στο Όλντερσοτ μετονομάστηκε προς τιμήν της ως Μαιευτήριο Λουίζα Μαργαρίτα. Στις 13 Μαρτίου 1879 η Λουίζα Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Αρθούρο, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν, στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: τη Μαργαρίτα (1882 - 1920), παντρεύτηκε τον Γουσταύο ΣΤ΄ Αδόλφο της Σουηδίας. Απέκτησαν 5 παιδιά. τον Αρθούρο (1883 - 1938), παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα, Δούκισσα του Φάιφ. Απέκτησαν 1 παιδί. την Πατρικία (1886 - 1974), παντρεύτηκε τον Πλοίαρχο Αλεξάντερ Ράμσεϋ. Απέκτησαν 1 παιδί. 25 Ιουλίου 1860 – 13 Μαρτίου 1879: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας 13 Μαρτίου 1879 – 14 Μαρτίου 1917: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Κόννωτ & Στράθερν CI: Σύντροφος του Στέμματος της Ινδίας, 1879 VA: Βασιλικό Τάγμα της Βικτωρίας και Αλβέρτου (Πρώτη Τάξη), 1893 DStJ: Κυρία της Δικαιοσύνης του Αγίου Ιωάννη, 1888 RRC: Μέλος του Βασιλικού Ερυθρού Σταυρού, 1883 Treaty between Great Britain and Germany, for the Marriage of HRH the Duke of Connaught with HRH the Princess Louise Margaret of Prussia - 26 February 1879
Έγκαν Μπερνάλ

Ο Έγκαν Μπερνάλ (Egan Arley Bernal Gómez, γεννηθείς στις 13 Ιανουαρίου 1997) είναι Κολομβιανός ποδηλάτης, μέλος της ομάδας UCI WorldTeam SKY. Το 2019 κέρδισε τον Γύρο της Γαλλίας και έγινε το πρώτο πρόσωπο από την Λατινική Αμερική που κέρδισε τον αγώνα.

 Ο Μπερνάλ γεννήθηκε στην Μπογκοτά, γιος του Χερμάν και της Φλορ και μεγάλωσε στην γειτονική πόλη Σιπακιρά. Ο πατέρας του ήταν ένας πολύ καλός ερασιτέχνης ποδηλάτης. Ο μικρός Έγκαν άρχισε να ποδηλατεί από την ηλικία των πέντε χρόνων. Αψηφώντας την επιθυμία του πατέρα του, όταν ήταν εννέα ετών έλαβε μέρος σε ποδηλατικό αγώνα δρόμου στην γενέτειρά του, κερδίζοντας εύκολα τον αγώνα. Μεταξύ των βραβείων ήταν και μία υποτροφία.Αρχικά εστίασε στην ορεινή ποδηλασία, όπου διέπρεψε, νικώντας σε αγώνες στη Βραζιλία, στην Κόστα Ρίκα και στις ΗΠΑ. Κατέκτησε τόσο αργυρά (2014) όσο και χάλκινα μετάλλια (2015) στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ορεινής ποδηλασίας UCI junior cross country events. Εκτός από την ορεινή ποδηλασία, ο Έγκαν άρχισε να κερδίζει αγώνες και στην ποδηλασία δρόμου στην κατηγορία εφήβων, τόσο στην Κολομβία, όσο και στην Ιταλία, με νίκη στο Clasica Juventudes Cajica και στο Sognando Il Giro delle Fiandre το 2015. Υπέγραψε συμβόλαιο με τον Τζιάνι Σάβιο στην ομάδα Αντρόνι-Τζοκατέλι-Σίλβερμαρκ (AND) για 4 χρόνια, Σύντομα μεταπήδησε στην κατηγορία των ανδρών και κέρδισε αρκετούς αγώνες, όπως τον Γύρο της Σλοβενίας. Το 2018 τον βρίσκει στην ομάδα SKY όπου υπέγραψε συμβόλαιο. Το 2018 γίνεται επικεφαλής της ομάδας και κατατάχθηκε 6ος στην συνολικά κατάταξη στους νεαρούς σε ηλικία ποδηλάτες. Τον Φεβρουάριο του 2018 κέρδισε το Κολομβιανό Εθνικό Πρωτάθλημα Αγώνα Χρονομέτρησης. Στη συνέχεια με την ομάδα Sky ήρθε πρώτος στη συνολική κατάταξη στον πρώτο γύρο της Κολομβίας (Colombia Oro y Paz).Τον Μάιο του 2018 κέρδισε την πρωτιά στη συνολική κατάταξη στον Γύρο της Καλιφόρνιας. Ο αγώνας εκείνος κρίθηκε στα δευτερόλεπτα, καθώς ο Κολομβιανός κέρδισε τον 2ο γύρο με διαφορά άνω των 20 δευτερολέπτων από τον δεύτερο. Τελικά, κέρδισε το 6ο ετάπ και ήρθε πρώτος στην συνολική κατάταξη. Το 2019 κέρδισε τον αγώνα Παρίσι-Νις στο σύνολο. Η επιτυχία του συνεχίστηκε καθώς ήρθε 3ος στον Γύρο της Καταλωνίας και κέρδισε ένα ετάπ και την πρωτιά στην συνολική κατάταξη στον Γύρο της Ελβετίας. Νίκη στο Tour de France Εξαιτίας της απουσίας του τραυματία Κρις Φρουμ, ο Κολομβιανός κέρδισε τον Γύρο της Γαλλίας του 2019. Έγινε ο νεαρότερος σε ηλικία νικητής στον Γύρο της Γαλλίας από το 1909. Έγινε επίσης ο τρίτος νεότερος νικητής στα χρονικά σε ηλικία 22 ετών και 196 ημερών. Το 2021 ο Μπερνάλ κέρδισε και τον Γύρο της Ιταλίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Egan Bernal στο Wikimedia Commons
Βουδισμός στην Ιαπωνία

Ο Βουδισμός στην Ιαπωνία δεν έχει σταματήσει να ασκείται από την επίσημη εισαγωγή του το 552 μ.Χ., σύμφωνα με το Nihon Shoki (Τα Χρονικά της Ιαπωνίας), από βουδιστές μοναχούς της κορεατικής Baekje. Ο Βουδισμός έχει επηρεάσει σημαντικά την ανάπτυξη της ιαπωνικής κοινωνίας και παραμένει μια κομβική πτυχή του πολιτισμού αυτού μέχρι σήμερα.Στη σύγχρονη εποχή, οι δημοφιλείς σχολές του Βουδισμού στην Ιαπωνία είναι ο Βουδισμός της Καθαρής Γης, ο Βουδισμός του Νικιρέν, ο Βουδισμός Σινγκόν και το Ζεν. Το 2008, περίπου το 34% των Ιάπωνων αυτοπροσδιορίζονταν ως Βουδιστές, ενώ ο αριθμός τους αυξάνεται από τη δεκαετία του '80, όσον αφορά την ένταξή τους στην οργανωμένη θρησκεία. Ωστόσο, από την άποψη της πρακτικής, το 75% ασκεί κάποια μορφή βουδισμού (σε σύγκριση με το 90% που ασκεί τον Σιντοϊσμό, επομένως οι περισσότεροι Ιάπωνες ασκούν και τις δύο θρησκείες σε κάποιον βαθμό (Σίνμπουτσου-σούγκο). Περίπου το 60% των Ιάπωνων έχουν μπούτσουνταν (βουδιστικό ιερό) στα σπίτια τους.

 Η άφιξη του βουδισμού στην Κίνα είναι τελικά συνέπεια των πρώτων επαφών μεταξύ Κίνας και Κεντρικής Ασίας, όπου ο Βουδισμός είχε εξαπλωθεί από την Ινδική υποήπειρο. Αυτές οι επαφές συνέβησαν με το άνοιγμα του Δρόμου του Μεταξιού τον 2ο αιώνα π.Χ., ακολουθώντας τα ταξίδια του Ζανγκ Τσιάν μεταξύ 138 και 126 π.Χ. Οι επαφές αυτές κορυφώθηκαν με την επίσημη εισαγωγή του Βουδισμού στην Κίνα το 67 μ.Χ. Οι ιστορικοί γενικά συμφωνούν ότι μέχρι τα μέσα του 1ου αιώνα, η θρησκεία είχε διεισδύσει σε περιοχές βόρεια του ποταμού Χουάι στην Κίνα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Λιανγκ, το οποίο γράφτηκε το 635, πέντε βουδιστές μοναχοί από τη Γανδάρα ταξίδεψαν στην Ιαπωνία το 467. Εκείνη την εποχή, αναφέρονταν στην Ιαπωνία ως Φουσάνγκ, το όνομα μιας μυθολογικής χώρας στο ανατολικό άκρο πέρα από τη θάλασσα: Η Φουσάνγκ βρίσκεται ανατολικά της Κίνας, 20,000 li (1.500 χιλιόμετρα) ανατολικά του κράτους Ντα Χαν [大漢, "Κίνα"] (το οποίο βρίσκεται με τη σειρά του ανατολικά του Γουά, στη σύγχρονη περιοχή Κανσάι της Ιαπωνίας). (...) Την παλιά εποχή, οι άνθρωποι της Φουσάνγκ δεν γνώριζαν τίποτα για τη θρησκεία του βουδισμού, αλλά κατά τον δεύτερο χρόνο του Ντα Μινγκ της Δυναστείας Σονγκ (467), πέντε μοναχοί από το Κιπίν [η περιοχή Καμπούλ της Γανδάρας] ταξίδεψαν με καράβι στη Φουσάνγκ. Διέδοσαν τη βουδιστική διδασκαλία, κυκλοφόρησαν επιγραφές και ζωγραφιές, και συμβούλεψαν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια. Ως αποτέλεσμα, τα έθιμα της Φουσάνγκ άλλαξαν.
Χρήστος Ναυπλιώτης

Ο Χρήστος Ναυπλιώτης υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος και μέλος της Εθνικής ομάδας στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου κατά τη δεκαετία του ’30 στο άλμα τριπλούν. Ως αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ. αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος.

 Η Χρήστος Ναυπλιώτης εμφανίστηκε στον ελληνικό στίβο στις αρχές της δεκαετίας του ’30 με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ. και ειδικεύτηκε στο άλμα τριπλούν. Το 1935 υπήρξε μια σημαντική χρονιά γι’ αυτόν και ο σύλλογός του τον τίμησε με το ειδικό βραβείο των διακριθέντων αθλητών ανά αγώνισμα. Το 1936 επιλέγεται στην εθνική ομάδα για τους Βαλκανικούς Αγώνες, όπου κατακτά το χάλκινο μετάλλιο με 13,85 μ., ενώ το επόμενο έτος, 1937, αναδεικνύεται πανελληνιονίκης με άλμα 14,12 μ. Βαλκανικοί Αγώνες 1936: Τριπλούν: 3η θέση (13,85 μ.)Πρωταθλητής Ελλάδος 1937: Τριπλούν (14,12 μ.) Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου". Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009), σελ. 8.
Βερεγγάρια της Βαρκελώνης

Η Βερεγγάρια/Μπερεγκουέλα, ισπαν. Berengaria/Berenguela (1116 - 15 Ιανουαρίου 1149) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόρη του κόμη της Βαρκελώνης και με τον άμο της έγινε βασίλισσα του Λεόν & της Καστίλης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελώνης και της 2ης συζύγου του Ντους Α΄ κόμισσας της Προβηγκίας, κόρης του Γιλβέρτου Α΄ του Γκεβωντάν. Παντρεύτηκε το 1128 τον Αλφόνσο Ζ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης & του Λεόν και είχε τέκνα: Σάντσο Γ΄ 1134-1158, βασιλιάς της Καστίλης & του Τολέδου. Φερδινάνδος Β΄ π.1137-1188, βασιλιάς του Λεόν & της Γαλικίας. Κωνσταντία π.1138-1160, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας. Σάντσα π.1139-1179, παντρεύτηκε τον Σάντσο ΣΤ΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Ναβάρρας. Αλφόνσος απεβ. 5 ετών, Γκαρθία απεβ. 3-4 ετών. Reilly 1995, p. 168. Chronica Adefonsi Imperatoris, Book 1 Chapter 12, trans. Simon Barton and Richard Fletcher in The World of El Cid: Chronicles of the Reconquest, (Manchester University Press, 2000) page 168.
Μετάλλιο για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης

Το Μετάλλιο για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης (ρωσ. Медаль «За отличие в охране общественного порядка») είναι ένα βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε με το διάταγμα Νο.442, που εκδόθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994.

 Το Μετάλλιο για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης απονέμεται σε μέλη του Υπουργείου Εσωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σε στρατιώτες των εσωτερικών στρατιωτικών τμήματων του Υπουργείου Εσωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σε άλλους στρατιώτες που επέδειξαν θάρρος και ανδρεία για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης, για την αντιμετώπιση των παραβατών της κοινωνικής τάξης, για τις άριστες επιδόσεις στην στρατιωτική θητεία. Το Μετάλλιο για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης απονέμεται και σε απλούς πολίτες για την βοήθεια τους στα μέλη των εσωτερικών οργάνων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Γκαετάνο Αστολφόνι

Ο Γκαετάνο Αστολφόνι (Gaetano Astolfoni, Βένετο, 18ος-19ος αιώνας) ήταν Ιταλός ζωγράφος ο οποίος δραστηριοποιήθηκε από τα 1820 ως τα 1840 στη Βενετία και τη Ραβέννα, φιλοτεχνώντας έργα θρησκευτικού περιεχομένου. Μεγάλο μέρος της συνεισφοράς του αποτελείται από αναπαραγωγή και αποκατάσταση παλαιών έργων ζωγραφικής.

 Μεταξύ των άλλων φιλοτέχνησε ρετάμπλ για την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στην Βενετία, καθώς και το κύριο ρετάμπλ για την ενοριακή εκκλησία San Giacomo dall'Orio. Επίσης αποκατέστησε τα Εισόδια της Θεοτόκου, έργο του Τζουζέππε Σαλβιάτι (Giuseppe Salviati).Ο Αστολφόνι, που ήταν κατά κύριο λόγο αυτοδίδακτος, έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βενετίας και το 1819 παρουσίασε εκεί το έργο του Μαγδαληνή. Στα 1821, 1822 και 1825 παρουσίασε αντίγραφα παλαιών έργων, συμπεριλαμβανομένων και έργων του Ρέμπραντ.
Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος

Ο Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος ή Ζαβιτζιάνος (Κέρκυρα, 21 Μαΐου 1877 - Αθήνα, 29 Ιουνίου 1951) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής τον Αύγουστο του 1910, τον Νοέμβριο του 1910, το 1912, τον Μάιο του 1915, το 1923, το 1928 με το Κόμμα Προοδευτικής Ενώσεως (του οποίου ήταν αρχηγός), πρόεδρος της Βουλής από τις 3 Αυγούστου 1915 ως τις 21 Οκτωβρίου 1915 και αριστίνδην γερουσιαστής από το 1929 έως το 1935.

 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 21 Μαΐου 1877. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα συμπληρώνοντας στη συνέχεια τις σπουδές του στην Ιταλία και τη Γαλλία. Ήταν αδερφός της Μαρίας, συζύγου του αξιωματικού Δημήτριου Θεοτόκη, της κερκυραϊκή οικογένειας Θεοτόκη και της Δέσποινας, συζύγου του στρατηγού Κωνσταντίνου Μαζαράκη-Αινιάν. Πρωτοεξελέγη βουλευτής Κερκύρας τον Αύγουστο του 1910 και διορίστηκε γραμματέας της επιτροπής που προετοίμαζε το νέο σύνταγμα του 1910. Το 1917 χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής. Το 1925 αρνήθηκε την πρόταση του Πάγκαλου να διοριστεί πρωθυπουργός. Το 1928 έγινε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου, μετά από σχετική παράκληση του πρωθυπουργού , ώστε να λειτουργήσει δια της παρουσίας του ως εγγύηση για το αδιάβλητο της διεξαγωγής των εκλογών του 1928. Ο Βενιζέλος του είχε υποσχεθεί το Υπουργείο Οικονομικών για μετά τις εκλογές, το οποίο εξ αρχής ήθελε ο Ζαβιτσιάνος. Με αφορμή την απαγωγή των Μελά και Μυλωνά, μετεκλογικώς του ζητήθηκε να παραμείνει στο Υπουργείο Εσωτερικών κι ο Ζαβιτσιάνος δέχθηκε. Επί της υπουργίας τους η ληστεία εξοντώθηκε εντός λίγων μηνών: διάσημοι ληστές Ρετζαίοι, Κουμπαίοι, Μπαμπάνης, Τζατζάς, Λαμπροστάθης συνελήφθησαν ή φονεύθηκαν. Επίσης καθορίστηκαν οι αρμοδιότητες της αστυνομίας πόλεων, οι όροι λειτουργίας των αρτοποιείων, ενώ εισηγήθηκε τον νόμο Περί μέτρων ασφαλείας του Κοινωνικού καθεστώτος (Ιδιώνυμο). Στη συνέχεια ίδρυσε το κόμμα «Πολιτική Προοδευτική Ένωση». Κατά τη δικτατορία Μεταξά διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά αλλά γρήγορα διαφώνησε και παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1937. Το 1941 έγινε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 1951. Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Ένοπλες Δυνάμεις της Υπερδνειστερίας

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Μολδαβικής Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας (μολδαβικά: Forțele armate ale Republicii Moldovenești Nistrene, ρωσικά: Вооружённые силы Приднестровской Молдавской Республики) αποτελούν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Υπερδνειστερίας, η οποία αποτελεί μία Δημοκρατία που δεν αναγνωρίζεται διεθνώς. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δημιουργήθηκαν στις 6 Σεπτεμβρίου 1991 για να διατηρήσουν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Υπερδνειστερίας, σύμφωνα με το άρθρο 11 του Συντάγματος της Δημοκρατίας.

 Οι ένοπλες δυνάμεις της Υπερδνειστερίας αποτελούνται από 4.500 έως 5.500 εν ενεργεία στρατιώτες (με 15.000 - 20.000 στελέχη σε εφεδρεία). Κατά σειρά αρχαιότητας, η σημερινή στρατιωτική ηγεσία αποτελείται από τους εξής: Πρόεδρος της Υπερδνειστερίας/Γενικός Διοικητής – Πρόεδρος της Υπερδνειστερίας Βαντίμ Κρασνοσέλσκι Υπουργός Άμυνας – Υποστράτηγος Όλεγκ Ομπρούτσκοφ Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου – Συνταγματάρχης Σεργκέι Γκερασιουτένκο Τακτικός Στρατός 1η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού "Στέφαν Κίτζακ" (Τιράσπολ) 2η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Μπεντέρι) 3η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Ρίμπνιτσα) 4η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Ντουμποσάρι) 1ο Ανεξάρτητο Απόσπασμα Αεροπορίας Επιλαρχία Τεθωρακισμένων Σύνταγμα Πυροβολικού Αντιαεροπορικό Σύνταγμα Τάγμα Ειδικών Δυνάμεων Τάγμα Ασφαλείας Εταιρεία ΠληροφοριώνΠρόσθετη υποστήριξη παρέχεται από την Επιχειρησιακή Ομάδα Ρωσικών Δυνάμεων του Ρωσικού Στρατού, που εδρεύει στην πόλη Κολμπάσνα. Ειδικές Μονάδες Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων – Είναι το διοικητικό και διαχειριστικό όργανο των ενόπλων δυνάμεων. Είναι επιφορτισμένο με την επιβολή της στρατιωτικής στρατηγικής που προέρχεται από το υπουργείο Άμυνας. Τιμητική Φρουρά – Από την ίδρυσή της στις 6 Νοεμβρίου του 1997, η Τιμητική Φρουρά συμμετέχει στην υποδοχή των επίσημων προσκεκλημένων, στις εορταστικές εκδηλώσεις και σε τελετές. Σημαντικοί διοικητές της μονάδας υπήρξαν ο Γιάροσλαβ Ίζακ, ο Βαλεντίν Ρασπούτιν και ο Αρτέμ Τσερνιτσένκο. Στρατιωτική Μπάντα του Γενικού Επιτελείου – Οι μουσικοί της μπάντας πρέπει να έχουν τουλάχιστον ένα έτος εμπειρίας σε μουσικές υπηρεσίες των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας, της Μολδαβίας ή της Ουκρανίας. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει πάνω από 500 έργα ξένων συνθετών. Η μπάντα διευθύνεται από τον Συνταγματάρχη Βιτάλι Βόινοφ. Ειρηνευτική Δύναμη Ανώτερη εκπαίδευση Στρατιωτικό Ινστιτούτο του Υπουργείου Άμυνας – Ιδρύθηκε τον Μάιο του 1993 και είναι το ανώτερο στρατιωτικό ίδρυμα των ενόπλων δυνάμεων. Αναδιοργανώθηκε ως ανεξάρτητο ίδρυμα από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Σεφτσένκο της Υπερδνειστερίας στις 30 Απριλίου 2008. Τον Αύγουστο του 2009, το ινστιτούτο βραβεύτηκε με μία πολεμική σημαία. Το 2012 ονομάστηκε υπέρ του Αλεξάντρ Λέμπεντ. Μαθήματα βασικής εκπαίδευσης για ειδικές δυνάμεις. Σχολές δοκίμων Στρατιωτική Σχολή Σουβόροφ της Υπερδνειστερίας – Ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 2017 και βασίζεται στη Στρατιωτική Σχολή Σουβόροφ της Ρωσίας και της Λευκορωσίας. Σώμα Δοκίμων «Γκριγκόρι Ποτέμκιν».
Αναγέννηση Γερμασόγειας

Η Αναγέννηση Γερμασόγειας είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο το οποίο προέρχεται από τη Γερμασόγεια της επαρχίας Λεμεσού. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Ιδρύθηκε το 1956. Χρώματα του σωματείου είναι το μπλε και το άσπρο.

 Η Αναγέννηση Γερμασόγειας έχει στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Έχει κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας. Το τμήμα καλαθόσφαιρας ανδρών χρησιμοποιεί για έδρα το γήπεδο του Λυκείου Αγίου Νικολάου. Έχει κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και 3 φορές το Κύπελλο Κύπρου Β΄ κατηγορίας. Το τμήμα καλαθόσφαιρας γυναικών χρησιμοποιεί για έδρα το γήπεδο του Λυκείου Αγίου Νικολάου. Έχει κατακτήσει 1 φορά το Πρωτάθλημα Κύπρου, 2 φορές το Κύπελλο Κύπρου και 2 φορές το Σούπερ καπ. Δ΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (1): 2006Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ: Πρωταθλήτρια (1): 1993Κύπελλο ΣΤΟΚ: Κυπελλούχος (1): 1993 Β΄ κατηγορίας: Πρωταθλήτρια (3): 2007-08, 2011-12, 2014-15Κύπελλο Κύπρου Β΄ κατηγορίας: Κυπελλούχος (3): 2007-08, 2011-12, 2013-14 Πρωτάθλημα Κύπρου: Πρωταθλήτρια (1): 2021-22Κύπελλο Κύπρου: Κυπελλούχος (2): 2021-22, 2022-23Σούπερ καπ: Κυπελλούχος (2): 2022, 2023
Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ

Η Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Scunthorpe United Football Club) είναι αγγλική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα την πόλη Σκάνθορπ στην ανατολική Αγγλία. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1899, έγινε επαγγελματικός το 1912 και συμμετέχει στο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου από το 1950. Ψευδώνυμο της ομάδας είναι το The Iron (Σίδερο) και χρώματά της είναι το μπορντό και το γαλάζιο. Έδρα του συλλόγου είναι το Γκλάνφορντ Παρκ που αντικατέστησε το Ολντ Σόουγκραουντ το 1988. Έχει αντιπαλότητα με τη Γκρίσμπι Τάουν, τη Χαλ Σίτι, τη Ντονκάστερ Ρόβερς και τη Λίνκολν Σίτι, αν και καμία από αυτές δεν αγωνίζεται πλέον στην ίδια κατηγορία με τη Σκάνθορπ.

 Δεύτερο επίπεδο: 1958–1964, 2007–2008, 2009–2011 Τρίτο επίπεδο: 1950–1958, 1964–1968, 1972–1973, 1983–1984, 1999–2000, 2005–2007, 2008–2009, 2011–2013 Τέταρτο επίπεδο: 1968–1972, 1973–1983, 1984–1999, 2000–2005, 2013- 1957-1958: Πρωταθλήτρια στο Βόρειο όμιλο της Τρίτης κατηγορίας (Τρίτο επίπεδο) - Προβιβασμός στη Δεύτερη κατηγορία (Δεύτερο επίπεδο) 1971–1972: Τέταρτη στην Τέταρτη κατηγορία (Τέταρτο επίπεδο) - Προβιβασμός στην Τρίτη κατηγορία (Τρίτο επίπεδο) 1982–1983: Τέταρτη στην Τέταρτη κατηγορία (Τέταρτο επίπεδο) - Προβιβασμός στην Τρίτη κατηγορία (Τρίτο επίπεδο) 1998–1999: Νικήτρια στα Play-Off της Τρίτης κατηγορίας (Τέταρτο επίπεδο) - Προβιβασμός στη Δεύτερη κατηγορία (Τρίτο επίπεδο) 2004–2005: Φιναλίστ στη Λιγκ Του (Τέταρτο επίπεδο) - Προβιβασμός στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν (Τρίτο επίπεδο) 2006-2007: Πρωταθλήτρια στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν (Τρίτο επίπεδο) - Προβιβασμός στη Τσάμπιονσιπ (Δεύτερο επίπεδο) 2008-2009: Νικήτρια στα Play-Off της Φούτμπολ Λιγκ Ουάν (Τρίτο επίπεδο) - Προβιβασμός στη Τσάμπιονσιπ (Δεύτερο επίπεδο) Τζακ Μπάουερς (1927-1928) Τζακ Μπράουνσγουορντ (1947-1965) Τζακ Χάιγκ (1952-1960) Μπάρι Τόμας (1959-1962, 1964-1966) Ρέι Κλέμενς (1965-1967) Κέβιν Κίγκαν (1968-1971) Η επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας
Δέντρο του Τενερέ

Το Δέντρο του Τενερέ (Γαλλικά: L'Arbre du Ténéré) ήταν μια μοναχική Ακακία, στην έρημο Τενερέ της Σαχάρας, που για πολλά χρόνια θεωρούνταν το πιο απομονωμένο δέντρο στη Γη — το μοναδικό σε έκταση 400 χλμ.. Αργότερα αποδείχτηκε ότι δεν ήταν τόσο απομονωμένο, αφού το χωριό Τίμια του Νίγηρα, βρίσκεται σε απόσταση 150 χλμ. από το δέντρο. Το Δέντρο του Τενερέ καθώς και το Χαμένο Δέντρο βορειότερα, είναι τα μόνα δέντρα που φαίνονται σε χάρτη κλίμακας 1:4.000.000. Το Δέντρο χτυπήθηκε από φορτηγό το 1973 και έπεσε. Στις 8 Νοεμβρίου 1973, το νεκρό δέντρο μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο του Νίγηρα στην πρωτεύουσα Νιαμέ ενώ ένα μεταλλικό γλυπτό στέκεται εκεί που ήταν το Δέντρο.

 Το Δέντρο του Τενερέ ήταν το τελευταίο από μια ομάδα δέντρων που μεγάλωσαν όταν η έρημος ήταν λιγότερο ξερή από ότι είναι σήμερα. Το δέντρο στάθηκε μόνο του για δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1938-1939 ένα φρεάτιο ανοίχτηκε κοντά στο δέντρο και διαπιστώθηκε ότι οι ρίζες του δέντρου έφταναν στον υδάτινο ορίζοντα 33 – 36 μέτρα (108 έως 118 πόδια) κάτω από την επιφάνεια. Ο Διοικητής της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής, Michel Lesourd, της γαλλικής κεντρικής υπηρεσίας των υποθέσεων της Σαχάρας, είδε το δέντρο στις 21 Μαΐου του 1939: Στο βιβλίο του "L'épopée du Ténéré", ο Γάλλος εθνολόγος και εξερευνητής Ανρί Λοτ περιέγραψε τις δυο επισκέψεις του στο Δέντρο του Τενερέ. Η πρώτη του επίσκεψη ήταν το 1934 με αφορμή την πρώτη διέλευση αυτοκινήτων μεταξύ Ντζανέτ και Αγκαντέζ. Περιγράφει το δέντρο ως «ακακία με εκφυλισμένο κορμό, μάλλον άρρωστη. Ωστόσο, το δέντρο έχει ωραία πράσινα φύλλα και μερικά κίτρινα άνθη». Το επισκέφτηκε ξανά 25 χρόνια αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1959 με την αποστολή Berliet , αλλά διαπίστωσε ότι είχε υποστεί σοβαρή ζημιά: Η ιστορία του Δέντρου καθώς και το γλυπτό που το αντικαθιστά πλέον παρουσιάζονται στην πολυβραβευμένη ταινία του 2006 Ο Μεγάλος Τελικός (La Gran final). Στην ταινία οι Τουαρέγκ προκειμένου να δουν τηλεοπτικά τον τελικό του Μουντιάλ του 2002, χρησιμοποιούν το γλυπτό ως αυτοσχέδια κεραία. Το 2017, μια ομάδα καλλιτεχνών δημιούργησε ένα τεράστιο γλυπτό LED 4 ορόφων με τίτλο "Tree of Tenere" που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Burning Man. Το γλυπτό αποτελούνταν από 25.000 χυτά φύλλα που περιείχαν 175.000 LED. Κατάλογος διάσημων δέντρων Φωτογραφικό άλμπουμ του Δέντρου του Τενερέ Αρχειοθετήθηκε 2011-07-07 στο Wayback Machine.
Βαλτάσαρ του Βέρλε

O Βαλτάσαρ, γερμ. Baltasar (π. 1375 - 5 Απριλίου 1421) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1393/94-1421) και πρίγκιπας του Βέντεν (1418-21).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λαυρεντίου, κυρίου του Βέρλε και της Ματθίλδης του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρης του Νικολάου Δ΄, κυρίου του Βέρλε. Το 1421 απεβίωσε σε ηλικία 46 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1397 την Ευφημία, κόρη του 5ου εξαδέλφου του Μάγκνους Α΄, δούκα του Μεκλεμβούργου. Το 1417 απεβίωσε η Ευφημία και ο Βαλτάσαρ έκανε δεύτερο γάμο με τη Χάιλβιγκ του Χόλσταϊν, κόρη του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. Biographical data of Balthasar on emecklenburg.de Genealogical table of the House of Mecklenburg
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1686–1700)

Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1686-1700) ήταν περιφερειακός πόλεμος, που προέκυψε ως μέρος της κοινής ευρωπαϊκής προσπάθειας για την αντιμετώπιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ευρύτερη ευρωπαϊκή σύγκρουση, η οποία διεξαγόταν την περίοδο εκείνη, ήταν γνωστή ως ο Μέγας Τουρκικός Πόλεμος.

 Ο ρωσοτουρκικός πολέμος αυτός άρχισε μετά την προσχώρηση του Βασιλείου της Ρωσίας, το 1686, στην Ευρωπαϊκή αντι-τουρκική συμμαχία, που περιελάμβανε την Αυτοκρατορία των Αψβούργων στην Αυστρία, την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και την Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας και την απόδοχή της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας να αναγνωρίσει τη ρωσική ενσωμάτωση του Κιέβου και της Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας (Left-bank Ukraine). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο ρωσικός στρατός οργάνωσε τις Κριμαϊκές εκστρατείες του 1687 και 1689, οι οποίες έληξαν με ρωσικές ήττες.Παρά τις αντιξοότητες, η Ρωσία ξεκίνησε τις Αζοφικές εκστρατείες του 1695 και του 1696 και μετά την ενίσχυση των δυνάμεων κατά τη διάρκεια της πολιορκίας το 1695, κατέκτησε με επιτυχία το Αζόφ το 1696. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας του για τον επερχόμενο πόλεμο κατά της Σουηδικής Αυτοκρατορίας, ο Ρώσος Τσάρος Πέτρος ο Μέγας υπέγραψε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Επακολούθησε η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1700, η οποία παραχωρούσε την κατοχή των περιοχών του Αζόφ, του φρουρίου του Ταγκανρόγκ, του Παυλόφσκ και του ποταμού Μίου στη Ρωσία, καθιέρωνε την αποστολή Ρώσου πρεσβευτή στην Υψηλή Πύλη της Κωνσταντινούπολης και εξασφάλισε την επιστροφή όλων των αιχμαλώτων πολέμου. Ο Τσάρος επιβεβαίωσε επίσης ότι οι υπό τον έλεγχό του Κοζάκοι, δεν θα επιτεθούν στους Οθωμανούς, ενώ ο Σουλτάνος επιβεβαίωσε ότι οι υπό τον έλεγχό του Τάταροι της Κριμαίας, δεν θα επιτεθούν στους Ρώσους.
Πόλεις της Ετρουρίας

Οι ετρουσκικές πόλεις άνθισαν περισσότερο κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη επέκταση του ετρουσκικού πολιτισμού. Σταδιακά αφομοιώθηκαν πρώτα από ιταλικούς πληθυσμούς στα νότια, μετά από Κέλτες στον βορρά, και τέλος στην ίδια την επικράτεια της Ετρουρίας από την επεκτεινόμενη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Οι εκτιμήσεις των πληθυσμών των μεγαλύτερων πόλεων (Βήιοι, Βολσίνιοι, Καιρέα, Βόλκοι, Ταρκυνία, Ποπλώνιον) κυμαίνονται μεταξύ 25.000 και 40.000 κατά τον 6ο αιώνα π.Χ..

 Η ιστορία παραθέτει πολλές πληροφορίες για τη Δωδεκάπολη, τις δώδεκα πόλεις της Ετρουσκικής Ομοσπονδίας. Η Ομοσπονδία δεν είχε σαφώς καθορισμένες εξουσίες. Η οργάνωση σε δωδεκαπόλεις απαντά και στην ελληνική Μικρά Ασία. Αναφέρονται επίσης δωδεκαπόλεις για ετρουσκικές πόλεις της πεδιάδας του Πάδου και της Καμπανίας, με κέντρα τη Μάντουα και την Καπύη αντίστοιχα. Ο George Dennis συνοψίζει ως εξής:Όταν ο Λίβιος αναφέρει τη Δωδεκάπολη, μετά την πτώση των Βηίων (VII.21), το μόνο που μπορεί να σημαίνει είναι ότι το νούμερο ήταν σταθερό… και όταν αποχωρούσε μία πόλη αμέσως την αντικαθιστούσε άλλη...Ως την εμφάνιση της Δωδεκάπολης, οι ετρουσκικές πόλεις στον βορρά είχαν αφομοιωθεί από επιδρομές των Κελτών, και αυτές στον νότο από τη διείσδυση των ιταλικών πληθυσμών. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τις πόλεις που συνήθως αναφέρονται μέσα σε αυτές της Δωδεκάπολης, καθώς και άλλες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία ότι κατοικήθηκαν από Ετρούσκους. Οι Ετρούσκοι ως πολιτισμός δεν δημιούργησαν ποτέ εθνικό κράτος με τη σημερινή έννοια. Κυριαρχούσαν οι πόλεις-κράτη, οι οποίες είχαν μεταξύ τους εμπορικές και άλλες σχέσεις και οι οποίες σχημάτισαν σε κάποια φάση τη Δωδεκάπολη. Αυτές είχαν ένα κοινό ομοσπονδιακό ιερό στο εδάφη των Παλαιών Βολσινίων, το Fanum Voltumnae. Bonfante, G.· L. Bonfante (2002). The Etruscan Language. An Introduction. Manchester University Press. Dennis, George (1848). The Cities and Cemeteries of Etruria. London: John Murray. Available in the Gazeteer of Bill Thayer's Website at [1] Names of the member-cities of the Etruscan Leagues (c. 750–270 BC) in Etruscan and Italian
Κατάλογος αγίων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Ο κατάλογος συντάχθηκε βάσει της αλφαβητικής παράθεσης από την ηλεκτρονική έκδοση του Συναξαριστή των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Εκδόσεις Δόμος 2005. Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνονται οι άγιοι της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποία βρίσκονται στα Συναξάρια και Μηνιαία της Εκκλησίας. Αυτός ο κατάλογος περιορίζεται μόνο στους αγίους της (λεγόμενης) Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, το Τυπικό της οποίας ακολουθεί αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, και η οποίοι τιμούνται καθολικά από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Άγιοι οι οποίοι τιμώνται μόνο από Αυτοκέφαλες / Αυτόνομες Εκκλησίες (π.χ. Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, Ιαπωνική Ορθόδοξη Εκκλησία, Εκκλησία της Ελλάδας), δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον κατάλογο. Να τονιστεί επίσης ότι, αν και ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ονομάτων εορτάζουν στην αντίστοιχη ημέρα του αγίου /αγίας, αυτός δεν είναι ένας κατάλογος εορτολογίου ονομάτων, καθώς κάποια ονόματα εορτάζουν βάση γεγονότων και όχι προσώπων.

 Οι άγιοι σύμφωνα με την παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατατάσσονται ως τέτοιοι χωρίς επίσημες πράξεις αναγνωρίσεως. Όμως, αυτές από τότε που υπήρξαν, απλά κατοχύρωναν και διακήρυτταν την οικουμενικότητα της απόδοσης της μνήμης του τιμώμενου αγίου / ας. Η συγκέντρωση όλων των αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι ένα έργο που μπορεί να γίνει εύκολα και με σίγουρη πληρότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει ένας και μοναδικός κατάλογος ή βιβλίο ή συλλογή που να περιέχει όλους τους αγίους, αλλά εκατοντάδες συναξάρια, βίοι και πάμπολλες εκδόσεις αυτών καθώς και μηνιαίων. Γι’ αυτό οι πηγές για τον παρόντα κατάλογο περιλαμβάνουν τα κυριότερα και κατά το δυνατόν πληρέστερα έργα. Βάση δε αποτελεί το έργο του Άγιου Νικόδημου, καθώς περιλαμβάνει βίους και μνήμη πολλών αγίων. Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, του Άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη. Συγγραφή 1805, πρώτη έκδοση 1819. Λειτουργικά Μηνιαία της Εκκλησίας (Μηνιαία Κωνσταντινουπόλεως). Μηνιαία, του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού. Συγγραφή 1843, πρώτη έκδοση 1843, τρίτη 1863, ενδέκατη 1889. Λειτουργικά Μηναία Εκκλησίας Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού (Ψηφιακή μορφή, Εκδόσεις Δόμος, 2005) Νέο Μαρτυρολόγιο Αρχειοθετήθηκε 2017-09-11 στο Wayback Machine. Μηναία 1843 Μηναία 1863 Μηναία 1889 Αγιολογία, Ορθόδοξη Βικιπαίδεια
Ιβάν Νοβοσέλτσεφ

Ο Ιβάν Γιεβγκένιεβιτς Νοβολέτσεφ (ρωσικά: Иван Евгеньевич Новосельцев), γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1991 στη Μόσχα, είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και στην Εθνική Ρωσίας.

 Ο Ιβάν Νοβοσέλτσεφ είναι απόφοιτος της Παιδικής και Νεανικής Σχολής «Χίμκι» (ρωσικά: СДЮСШОР «Химки»). Ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Χίμκι, η οποία αγωνιζόταν σε ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Το 2011, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο με την κύρια ομάδα της ΦΚ Χίμκι, η οποία αγωνιζόταν στη Β' κατηγορία του Πρωταθλήματος Ρωσίας, ενώ δόθηκε ως δανεικός στην ΦΚ Ίστρα, η οποία αγωνιζόταν στη Γ' κατηγορία. Για την Ίστρα, αγωνίστηκε σε 17 αγώνες και προκάλεσε το ενδιαφέρον του επιτελείο της Τορπέντο Μόσχας, η οποία αγωνιζόταν στη Β' κατηγορία. Το 2012, ο Νοβοσέλτσεφ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Τορπέντο. Το 2014, η ομάδα κατέκτησε την τρίτη θέση στη Β' κατηγορία και έλαβε δικαίωμα συμμετοχής στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ. Για την Τορπέντο, αγωνίστηκε σε 38 αγώνες και πέτυχε ένα τέρμα. Το ντεμπούτο του στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου 2014 στον αγώνα με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στις 12 Ιανουαρίου 2015 μετεγράφη στη ΦΚ Ροστόφ, με το συμβόλαιο να διαρκεί μέχρι το τέλος της χρονιάς 2018-2019. Τη χρονιά 2015-2016, η ΦΚ Ροστόφ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας. Στις 30 Ιουλίου 2016 πέτυχε το πρώτο τέρμα του στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ στα δίχτυα της ΦΚ Αρινμπούρκ, ενώ αυτό ήταν το πρώτο τέρμα του Ιβάν και για την ΦΚ Ροστόφ. Συνολικά, για την ΦΚ Ροστόφ, ο Ιβάν αγωνίστηκε σε 46 αγώνες και πέτυχε 2 τέρματα. Στις 31 Αυγούστου 2016 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Ο Ιβάν δεν αγωνίστηκε ποτέ για την Εθνική Ρωσίας στο επίπεδο νεανίδων. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ρωσίας στις 31 Μαρτίου 2015 στα πλαίσια του φιλικού αγώνα με την Εθνική Καζακστάν (0:0). Την παρούσα στιγμή είναι παντρεμένος με την καλαθοσφαιρίστρια Κατερίνα Κέιρου. Ο Ιβάν της έκανε πρόταση γάμου μετά τον αγώνα της ΦΚ Ροστόφ με την Τορπέντο Μόσχας στις 20 Απριλίου 2015, στο Στάδιο Ολίμπ-2. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2015. Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Transfermarkt» (Αγγλικά) Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Football Facts» (Ρωσικά)
Δημοψήφισμα στην Κιργιζία 2016

Σε δημοψήφισμα που έγινε στην Κιργιζία στις 11 Δεκεμβρίου 2016 εγκρίθηκαν τροποποιήσεις στο σύνταγμα της χώρας. Οι αλλαγές εγκρίθηκαν από ποσοστό γύρω στο 80% των ψηφοφόρων.

 Το σύνταγμα εισήχθη το 1993 μετά την ανεξαρτησία, με τροποποιήσεις να γίνονται μετά τη διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων του 1996, 1998, 2003, 2007 και του 2010. Ωστόσο, το ισχύον σύνταγμα απαγορεύει οποιεσδήποτε αλλαγές ως το έτος 2020. Η αρχική έκδοση του συντάγματος του 2010 χάθηκε. Οι προτεινόμενες αλλαγές στο σύνταγμα προτάθηκαν από πέντε κόμματα και συμπεριελάμβαναν την αύξηση των εξουσιών για τον πρωθυπουργό και του Ανωτάτου Συμβουλίου, όπως και τη μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος. Με τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις εισήχθη επίσης ο όρος για τον γάμο ως ένωση "ανάμεσα σε έναν άντρα και σε μία γυναίκα" αντί "μεταξύ δύο προσώπων". Η πρόταση επικρίθηκε από την Επιτροπή Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης. Υπήρχαν ορισμένες αναφορές και καταγγελίες για νοθεία. Ορισμένες αναφορές έκαναν λόγο για εξαγορά ψήφων και ορισμένα άτομα ανέφεραν ότι τους προσφέρθηκαν 500 με 1000 σομ (7 με 14 δολάρια) ανά ψήφο. Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Αλμάζ Οροζαλίεφ, ανέφερε 5 τέτοιες περιπτώσεις (οι τρεις στην Μπισκέκ και δύο στη βόρεια επαρχία Τσούι).
Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Σλοβενίας

Η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη (σλοβενικά: Narodna in univerzitetna knjižnica, NUK), που ιδρύθηκε το 1774, είναι ένα από τα σημαντικότερα εθνικά εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα της Σλοβενίας. Βρίσκεται στο κέντρο της Λιουμπλιάνα, ανάμεσα στην οδό Άουεσπεργκ (Τουργιάσκα Ουλίτσα), την οδό Γκέντρι (Γκοσπόσκα Ουλίτσα) και την οδό Βέγκα (Βεγκόβα Ουλίτσα), σε ένα κτίριο που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γιόζε Πλέτσνικ κατά τα έτη 1930-1931 και κατασκευάστηκε μεταξύ 1936-1941. Το κτίριο θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Πλέτσνικ. Σύμφωνα με τον Νόμο περί Υποχρεωτικών Αντιγράφων των Εκδόσεων, οι εκδότες υποχρεούνται να υποβάλλουν αντίγραφο κάθε βιβλίου που δημοσιεύουν στην Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη.

 Το 2011, η βιβλιοθήκη κατείχε περίπου 1.307.000 βιβλία, 8.700 χειρόγραφα και πολυάριθμα άλλα κείμενα, οπτικές και πολυμεσικές πηγές, ενώ ήταν (το 2010) συνδρομητής σε 7.900 περιοδικά. Τα βιβλία και άλλες πηγές φυλάσσονται σε αποθήκες στην οδό Άουεσπεργκ και στην οδό Λέσκοσεκ. Έχουν υπάρξει σημαντικά προβλήματα όσον αφορά την έλλειψη χώρου και για το λόγο αυτό έχει προγραμματιστεί να κατασκευαστεί στην περιοχή ένα νέο σύγχρονο κτίριο. Γύρω στο 1774, μετά τη διάλυση των Ιησουιτών, η βιβλιοθήκη τους μεταφέρθηκε στη λεγόμενη Λυκειακή Βιβλιοθήκη του Λάιμπαχ και σε αρκετές βιβλιοθήκες μοναστηριών. Η Λυκειακή Βιβλιοθήκη του Λάιμπαχ ιδρύθηκε με διάταγμα της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων. Η υποβολή των νόμιμων αντιγράφων βιβλίων στη Λυκειακή Βιβλιοθήκη έγινε υποχρεωτική με ένα διάταγμα που δημοσιεύθηκε από την αυτοκρατορική κυβέρνηση το 1807, το οποίο αφορούσε αρχικά μόνο την περιοχή Καρνιόλα. Το 1919, η Λυκειακή Βιβλιοθήκη ονομάστηκε Κρατική Βιβλιοθήκη Αναφοράς και άρχισε να συλλέγει νόμιμα αντίγραφα βιβλίων από ολόκληρη τη Σλοβενία της εποχής. Την ίδια χρονιά, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα (το πρώτο σλοβενικό πανεπιστήμιο) και η βιβλιοθήκη χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση των αναγκών του. Το 1921, άρχισε να αποκτά νόμιμα αντίγραφα βιβλίων από ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία. Ονομάστηκε Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη το 1938.Από το 1987 έχει προγραμματιστεί η κατασκευή νέου κτιρίου της Εθνικής και Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης, με την ονομασία «NUK II». Gooding, Mel: National and University Library, Ljubljana, Architecture in Detail Series, Phaidon Press, 1997, (ISBN 0-7148-2938-2)