IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρίλλας Καββαδάδων Κέρκυρας

Για τον συνώνυμο οικισμό στην Κέρκυρα, δείτε: Αρίλλας Μαγουλάδων Κέρκυρας Για τον συνώνυμο οικισμό στην Ήπειρο, δείτε: Αρίλλας ΘεσπρωτίαςΟ Αρίλλας είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καββαδάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Αρίλλας είναι παράλιος οικισμός της ΒΔ. Κέρκυρας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του όρμου Αρίλλα και νότια του ακρωτηρίου Κεφάλι, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μαγουλάδων-Αφιώνα και λίγο νοτιότερα από τον συνώνυμο οικισμό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Ο οικισμός απέχει 36 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καββαδάδων της Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καββαδάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Η μεγάλη παραλία του Αρίλλα, με την οποία ταυτίζεται ο οικισμός Τα νησάκια Κράβι (Καράβια) και Βαρκούλες, απέναντι από την παραλία Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Google Earth https://arillas.gr/
Off Festival

Το Off Festival είναι μουσικό φεστιβάλ εναλλακτικής ροκ το οποίο λαμβάνει χώρα σε ετήσια βάση στο Κατοβίτσε της Πολωνίας. Διοργανωτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ είναι ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Άρτουρ Ρόγιεκ.Το επόμενο είναι προγραμματισμένο για τις 5 - 7 Αυγούστου 2022. Θα εμφανιστούν οι: Ίγκι Ποπ, Bikini Kill, Central Cee, Metronomy, Dry Cleaning, Νάταλι Μπέργκμαν, Q, Amenra, DIIV, Καμάαλ Ουίλιαμς, Alyona Alyona, Mura Masa, Prospa, Oxford Drama, Easyfun, Namasenda, Ćpaj Stajl, Σαρλότ Αντιγκερί και Μπόλις Πουπούλ, Σοφία Κουρτέση, Papa D, Polonia Disco, Myd (live band), Oysterboy, Pink Siifu & Negro 6', The Armed, Jaubi, Squid, Yard Act, Lordofon, Ela Minus και άλλοι.

 Η ιδέα για το φεστιβάλ ξεκίνησε από τον Άρτουρ Ρόγιεκ, τον πρώην τραγουδιστή και κιθαρίστα του εναλλακτικού ροκ συγκροτήματος Myslovitz. Το 2006, ο Άρτουρ, μαζί με τους στενούς συνεργάτες του, διοργάνωσε το πρώτο Φεστιβάλ Οφ, στα Πάρκα Σουούπνα της πόλης Μισουοφίτσε, το οποίο προσέλκυσε πάνω από 10.000 θεατές, Από τότε το φεστιβάλ Οφ άρχισε να διεξάγεται ετήσια. Μετά το 2009 μεταφέρθηκε από την πόλη Μισουοφίτσε στη γειτονική πόλη Κατοβίτσε, και συνέχισε να διεξάγεται ετήσια.Τα φεστιβάλ 2020 και 2021 είχαν προγραμματιστεί και ακυρώθηκαν επειδή μετά την κρίση από την πανδημία κορονοϊού απαγορεύτηκαν οι μαζικές εκδηλώσεις. Επίσημος ιστότοπος OFF Festival OFF Festival TV OFF Festival Club Αρχειοθετήθηκε 2020-10-17 στο Wayback Machine. Drowned in Sound review Αρχειοθετήθηκε 2009-09-03 στο Wayback Machine.
Εκλογές στην Ινδία

Εκλογές διεξάγονται στην Ινδία, μια ένωση κρατιδίων, με βάση το Σύνταγμα της Ινδίας, το οποίο καθορίζει την κατανομή των εξουσιών μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των κρατιδίων. Στη χώρα ισχύει το κοινοβουλευτικό σύστημα.

 Ο Πρόεδρος της Ινδίας είναι εθιμοτυπικός αρχηγός κράτους και ανώτατος αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων στην Ινδία. Ωστόσο, είναι ο Πρωθυπουργός της Ινδίας, ο οποίος είναι αρχηγός του πολιτικού κόμματος ή της πολιτικής συμμαχίας που διαθέτει την πλειοψηφία των εδρών στη Lok Sabha , εκείνος που ασκεί την μεγαλύτερη εκτελεστική εξουσία για ζητήματα όπου απαιτούνται ευρείες εξουσίες με βάση το ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης της χώρας. Η Ινδία διαιρείται τοπικά σε κρατίδια (Πολιτείες) και κάθε κρατίδιο έχει έναν επικεφαλής υπουργό, ο οποίος είναι ο αρχηγός του πολιτικού κόμματος ή της πολιτικής συμμαχίας που διαθέτει την πλειοψηφία των εδρών στις περιφερειακές (τοπικές) εκλογές, οι οποίες είναι γνωστές και ως Εκλογές Κρατιδιακής Συνέλευσης (State Assembly Elections). Ο Πρόεδρος της Ινδίας εποπτεύει τη νομοθεσία μέσω των διορισμένων κυβερνητών σε κάθε κρατίδιο και με δική τους πρόταση μπορεί να ασκεί την εκτελεστική εξουσία του επικεφαλής υπουργού του κρατιδίου, προσωρινά όταν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της κρατιδιακής κυβέρνησης αποτυγχάνουν να εξασφαλίσουν ένα περιβάλλον ειρήνης και όταν απειλείται χάος. Ο Πρόεδρος μπορεί να διαλύσει την τρέχουσα κυβέρνηση του κρατιδίου αν είναι απαραίτητο και να διεξαχθούν νέες εκλογές. Όλοι οι 543 εκλεγμένοι βουλευτές εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα . Ο Πρόεδρος της Ινδίας διορίζει άλλα δύο μέλη από την αγγλοϊνδική κοινότητα εάν πιστεύει ότι η κοινότητα είναι υποεκπροσωπούμενη. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι πρέπει να είναι Ινδοί πολίτες ηλικίας 18 ετών και άνω, οι οποίοι είναι κάτοικοι της εκλογικής περιφέρειας της εκλογικής περιφέρειας και είναι εγγεγραμμένοι σε ψηφοφορία (όνομα που περιλαμβάνεται στους εκλογικούς καταλόγους), να διαθέτουν έγκυρο δελτίο ταυτότητας ψηφοφόρων που εκδίδεται από την εκλογική επιτροπή της Ινδίας ή ισοδύναμο. Ορισμένοι άνθρωποι που έχουν καταδικαστεί για εκλογικά ή άλλα αδικήματα αποκλείονται από την ψηφοφορία. Οι εκλογές διεξάγονται σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα και σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ινδίας που ορίζει τις κοινοβουλευτικές εκλογές κάθε πέντε χρόνια. Live Election News & Updates Lok Sabha General Election 2019 - Parliamentary Polls 2019 Latest News & Updates Elections in India Government of India Rajya Sabha Government Of India General elections in India Indo history.com Election Commission of India Adam Carr's election archive Know Data Statistics Indian Elections Αρχειοθετήθηκε 2021-01-16 στο Wayback Machine. Elections in India Qualification and disqualification Election Commission of India handbook for candidates
Χισικάουα Μορονόμπου

Ο Χισικάουα Μορονόμπου (ιαπωνικά: 菱川師宣‎, 1618 – 25 Ιουλίου 1694) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης που έκανε γνωστή την τέχνη ουκίγιο-ε, ένα είδος ξυλογραφίας και ζωγραφικής, στα τέλη του 17ου αιώνα.

 Ο Μορονόμπου ήταν ο γιος ενός πολύ γνωστού χαράκτη στο χωριό Χονταμούρα της επαρχίας Άγουα κοντά στην ακτή του Έντο. Στα νεανικά του χρόνια δούλεψε στο εργαστήριο του πατέρα του όπου έμαθε τα μυστικά της τέχνης της χαρακτικής. Μετά τη μετανάστευσή του στο Έντο, μαθήτευσε στις σχολές τέχνης ουκίγιο-ε Τόσα και Σχολή Κανό. Έχοντας ήδη μία πολύ ισχυρή γνώση των τεχνικών ζωγραφικής και χαρακτικής της εποχής του, μαθήτευσε στη συνέχεια με τον φημισμένο δάσκαλο ουκίγιο-ε Καμπούν. Το πρώτο υπογεγραμμένο έργο του χρονολογείται το 1672, παρότι ίσως δημιούργησε έργα πριν από αυτήν την χρονολογία. Στα μέσα του 1670 ο Μορονόμπου είχε ήδη καταξιωθεί σαν καλλιτέχνης του ουκίγιο-ε. Παρήγαγε πάνω από 100 εικονογραφημένα βιβλία (ίσως 150). Το ένα τέταρτο των έργων του ήταν ερωτικής φύσεως, ομοφυλοφιλικής, ετεροφυλοφιλικής αλλά και παιδεραστικής φύσεως. Ο Μορονόμπου θεωρείται ο ιδρυτής του ουκίγιο-ε. Αφομοίωσε έργα και τεχνοτροπίες προηγούμενών του καλλιτεχνών και δημιούργησε ένα πραγματικά νέο είδος τέχνης και ένα προσωπικό ύφος που επηρέασε γενεές καλλιτεχνών μετά τον θάνατό του. Τα έργα του χαρακτηρίζοταν από μια δραματικότητα που ελάχιστοι καλλιτέχνες του ουκίγιο-ε κατόρθωσαν. Μερικά από τα έργα του είναι ζωγραφισμένα στο χέρι αλλά τα περισσότερα από τα έργα του ήταν ζωγραφισμένα στην τεχνική σούμι-ε (χρήση μάυρη χρωστικής μόνο). Τα έργα του Μορονόμπου είναι γκριζόμαυρα σχέδια που έρχονται σε αντίθεση με το λευκό του χαρτιού δημιουργώντας έμφαση στις γραμμές και στα σχήματα και κινήσεις των απεικονίσεων. Οι καμπυλωτές γραμμές στα έργα του έρχονται σε μόνιμη αντίθεση με τις ευθείες διαγώνιές του. Οι συλλογές 12 εικόνων είναι πολύ συχνές στην Ιαπωνική τέχνη και ιδιαίτερα δημοφιλείς στις αυλές των ευγενών και αριστοκρατών από το 1500. Η ενασχόληση του Μορονόμπου με παρόμοιες συλλογές ήταν συμβατική αν και τα έργα του ανήκουν σε ένα είδος σούνγκα, που ονομάζεταιαμπούνα-ε και είναι ένα μη πορνογραφικό ερωτικής φύσεως είδος τέχνης ουκίγιο-ε. Ουκίγιο-ε Σούνγκα Μπιτζίνγκα Ουκίγιο-ε Έκθεση σούνγκα ουκίγιο-ε
Μνημείο της συζυγικής τρυφερότητας και της αγάπης του λαού

Το μνημείο συζυγικής τρυφερότητας και αγάπης του λαού ήταν οβελίσκος που αναρτήθηκε στην Στουτγκάρδη το 1796 ως δείγμα ευγνωμοσύνης για την ανάρρωση του τότε δούκα της Βυρτεμβέργης Φρίντριχ Όιγκεν από βαριά αρρώστια. Ήταν έργο του Φίλιππ Γιάκομπ Σέφφαουερ.

 Στις αρχές της δεκαετίας του 1793 το Δουκάτο της Βυρτεμβέργης θρήνυσε δύο φορές τον ηγεμόνα του. Ο Καρλ Όιγκεν κατόπιν μακροχόνιας βασιλείας απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1793, ακολουθούμενος από τον αδελφό του, Λούντβιχ Όιγκεν, ο οποίος επίσης πέθανε μετά από διετή βασιλεία το 1795. Διάδοχός του ανέβηκε στο θρόνο ο Φρίντριχ Όιγκεν, ο οποίος και αυτός τη νύχτα της 18ης Ιουνίου 1795 προσβλήθηκε από εγκεφαλικό. Η λύπη που επικράτησε στο μικρό δουκάτο ήταν μεγάλη. Όταν ο Φρίντριχ Όιγκεν ανάρρωσε και έκανε την επόμενη δημόσια εμφάνισή του στις 24 Ιουνίου του ίδιου χρόνου, λαός πολύς προσήλθε στην αυλή του παλατιού και όλοι μαζί τραγούδησαν αυθόρμητα έναν ευχαριστήριο ύμνο. Η δούκισσα Φρειδερίκη Δωροθέα Σοφία φον Μπράντενμπουργκ Σβεντ συγκινήθηκε πολύ από την αυθόρμητη αυτή εκδήλωση αγάπης του λαού και πρότεινε να στηθεί ένα κατάλληλο μνημείο προς τιμή του διαδραματισθέντος γεγονότος. Κατασκευαστής του μνημείου ορίστηκε ο αυλικός γλύπτης Φίλιππ Γιάκομπ Σέφφαουερ. Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1796, αλλά δεν έμεινε για πολύ. Ο διάδοχος Φρίντριχ Όιγκεν αφού ανέβηκε στον θρόνο έδωσε εντολή το 1807 να το μεταφέρουν σε μια άλλη πλατεία, όπου και τελικά κατεδαφίστηκε το 1817 κατά την ανάπλαση του χώρου όπου βρίσκονταν. Στις τέσσερις πλευρές της βάσης του οβελίσκου υπήρχε από ένα ανάγλυφο πλάτους 120 και ύψους 95 εκατοστά. Τα ανάγλυφα αυτά σε κλασσικό ρυθμό είχαν ως θέμα τέσσερις χρυσές επιγραφές που είχε ορίσει η Δούκισσα Φρειδερίκη. Το πρώτο ανάγλυφο εικόνιζε την σύζυγο, τα τέκνα και τρία εγκόνια του δούκα Φρίντριχ Όιγκεν, Το δεύτερο ανάγλυφο εικόνιζε παιδιά κάτω από ανοιχτό ουρανό με ακτίνες ήλιου, το τρίτο εικόνιζε πλήθος των υπηκόων χαιρετώντας τον δούκα, ενώ στο τέταρτο ανάγλυφο έδειχνε υπηόους που παρελάμβαναν αγροτικό και οικονομικό πλούτο. Τα ανάγλυφα ήταν κατασκευασμένα από γύψο και ήταν αναρτημένα σε μετάλινες πλάκες επάνω σε πέτρινη βάση, επάνω σε κριπήδωμα από δύο σκαλοπάτια στην κορυφή ενός χαμηλού τύμβου. Στην πανυγηρική τοποθέτηση θεμέλιου λίθου με ευαγγελισμό παρευρέθηκαν ο δούκας και οι διάδοχοι πρίγκηπες Βίλχελμ και Χάινριχ. Μαζί με τον θεμέλιο λίθο τοποθετήθηκαν ως συμβολικά κτερίσματα μια ενεπίγραφη χάλκινη πλάκα, οίνος και φρούτα, ενώ ο καθηγητής ιστορίας της Σχολής Καλών Τεχνών και αρχιβιβλιοθηκάριος της δημόσιας βιβλιοθήκης εκφώνησε τον εγκώμιο λόγο. Carl Lang: Denkmal der Gattenzärtlichkeit und Volksliebe dem wiedergenesenen durchlauchtigsten Herzog Friedrich Eugen Herzog zu Würtemberg errichtet. Heilbronn (Industrie-Comptoir) 1797 (online).
Κλείτος ο Λευκός

Ο Κλείτος ο Λευκός (πέθανε το 318 π.Χ.) ήταν αξιωματικός του Μεγάλου Αλεξάνδρου με την επωνυμία Λευκός ώστε να διακρίνεται από τον Κλείτο τον Μέλανα. Οι ιστορικοί του 3ου μ.Χ. αιώνα, Αθήναιος και ο Κλαύδιος Αιλιανός, αναφέρουν πως ξεχώριζε για την μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια που τον χαρακτήριζε, και είναι πιθανόν το ίδιο άτομο το οποίο ο ιστορικός Μάρκος Ιουστίνος αναφέρει πως συμμετείχε στην επιστροφή των βετεράνων πίσω στη Μακεδονία υπό τον στρατηγό Κρατερό το 324 π.Χ..

 Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ. ο Κλείτος επανεμφανίζεται ως ο διοικητής του Μακεδονικού στόλου του διοικητή της Μακεδονίας Αντίπατρου. Δραστηριοποιήθηκε στον Λαμιακό πόλεμο, όπου και νίκησε τον Αθηναίο ναύαρχο Ευετίωνα, στη ναυμαχία της Αμοργού. Κατά την αναδιανομή των επαρχιών στην Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ., του δόθηκε από τον Αντίπατρο η σατραπεία της Λυδίας. Το 319 π.Χ., μετά τον θάνατο του Αντίπατρου, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος διεκδίκησε την Λυδία και κινήθηκε για να την κατακτήσει. Ο Κλείτος τοποθέτησε φρουρές στις κύριες πόλεις της επαρχίας και ταξίδεψε πίσω στη Μακεδονία μέσω πλοίου για να ειδοποιήσει τον Πολυπέρχων -ο οποίος ήταν πλέον ο νέος διοικητής- για τα τεκταινόμενα. Το 318 π.Χ., ο Πολυπέρχων ήταν ο ίδιος απασχολημένος με την πολιορκία της Μεγαλόπολης εναντίoν των Αρκάδων, και έτσι οργάνωσε την αποστολή στρατευμάτων μέσω στόλου και υπό τον Κλείτο στις ακτές της Θράκης, ώστε να εμποδίσει τις δυνάμεις του Αντίγονου να περάσουν στην Ευρώπη, καθώς και για να εκμεταλλευτεί την παρουσία του Αρριδαίου, σατράπη της Ελλησποντινής Φρυγίας, ο οποίος επίσης αντιμαχόταν τον Αντίγονο και είχε οχυρωθεί στην πόλη της Κίου. Ο Κλείτος τελικά στη Θράκη αντιμετώπισε τον σύμμαχο του Αντίγονου, τον Νικάνορα, και στη μάχη που ακολούθησε κοντά στις ακτές της αποικίας του Βυζαντίου, ο Κλείτος κέρδισε μια αποφασιστική νίκη. Η επιτυχία του όμως τον έκανε απερίσκεπτο και επέτρεψε στα στρατεύματα του να στρατοπεδεύσουν στη στεριά αντί να γυρίσουν πίσω στα πλοία. Σύντομα αιφνιδιάστηκε από την επιστροφή του Νικάνορα, μαζί με τον Αντίγονο αυτή τη φορά, και έχασε το στράτευμα του και όλα του τα πλοία, εκτός από το ένα το οποίο χρησιμοποίησε για να διαφύγει. Αφού απομακρύνθηκε με ασφάλεια, αργότερα για κάποιο λόγο αποφάσισε να αποπλεύσει και να συνεχίσει οδικώς προς τη Μακεδονία. Κατά τη διάρκεια της πορείας του, συναντήθηκε με στρατιώτες του τοπικού κυβερνήτη της Θράκης Λυσίμαχου, με τους οποίους ήρθε σε διένεξη και σκοτώθηκε.
Ευπόλεμος ο Ήλειος

Ο Ευπόλεμος ο Ήλειος ή Εύπολις από την Ηλεία της Πελοποννήσου υπήρξε νικητής των ολυμπιακών αγώνων στο στάδιον στην 96η Ολυμπιάδα το 396 π.Χ.. Ο Παυσανίας στα Αρκαδικά 8.45.4 χρονολογεί την καταστροφή του παλιού ιερού της αλέας Αθηνάς αναφερόμενος στην νίκη του Ευπόλεμου:. Ο ίδιος πάλι αναφέρει στα Ηλιακά 6.3.7 την καταδίκη των δύο από τους τρείς ελλανοδίκες στην 96η Ολυμπιάδα (396 π.Χ) από τη Βουλή των αγώνων με πρόστιμο διότι μετά από μυστικές συναλλαγές, ανακήρυξαν ολυμπιονίκη τον Ευπόλεμο εις βάρος του Λέοντα από την Αμβρακία:. Ήταν επίσης νικητής του Πένταθλου στους σημαντικότερους πανελλήνιους αγώνες.

 [8-45.4] Τεγεάταις δὲ Ἀθηνᾶς τῆς Ἀλέας τὸ ἱερὸν τὸ ἀρχαῖον ἐποίησεν Ἄλεος: χρόνῳ δὲ ὕστερον κατεσκευάσαντο οἱ Τεγεᾶται τῇ θεῷ ναὸν μέγαν τε καὶ θέας ἄξιον. ἐκεῖνο μὲν δὴ πῦρ ἠφάνισεν ἐπινεμηθὲν ἐξαίφνης, Διοφάντου παρ' Ἀθηναίοις ἄρχοντος, δευτέρῳ δὲ ἔτει τῆς ἕκτης καὶ ἐνενηκοστῆς Ὀλυμπιάδος, ἣν Εὐπόλεμος Ἠλεῖος ἐνίκα στάδιον.' [8-45.4] Το παλιό ιερό της αλέας Αθηνάς στην Τεγέα το ίδρυσε ο Αλέος· αργότερα οι Τεγεάτες έχτισαν για τη θεά μεγάλο και αξιοθέατο ναό. Το παλιό ιερό είχε καταστραφεί από φωτιά που ξαφνικά ξέσπασε, όταν επώνυμος άρχοντας στην Αθήνα ήταν ο Διόφαντος, στο δεύτερο έτος της ενενηκοστής έκτης ολυμπιάδας, στην οποία ο Ηλείος Ευπόλεμος κέρδισε νίκη σταδίου. [6.3.7] Εὐπολέμου δὲ Ἠλείου τὴν μὲν εἰκόνα Σικυώνιος εἴργασται Δαίδαλος: τὸ δὲ ἐπίγραμμα τὸ ἐπ' αὐτῷ μηνύει σταδίου μὲν ἀνδρῶν Ὀλυμπίασι νίκην ἀνελέσθαι τὸν Εὐπόλεμον, εἶναι δὲ καὶ δύο Πυθικοὺς αὐτῷ πεντάθλου στεφάνους καὶ ἄλλον Νεμείων. λέγεται δὲ ἐπὶ τῷ Εὐπολέμῳ καὶ τάδε, ὡς ἐφεστήκοιεν τρεῖς ἐπὶ τῷ δρόμῳ [τῷ πέρατι] Ἑλλανοδίκαι, νικᾶν δὲ τῷ μὲν Εὐπολέμῳ δύο ἐξ αὐτῶν δοῖεν, ὁ τρίτος δὲ Ἀμβρακιώτῃ Λέοντι, καὶ ὡς χρημάτων καταδικάσαιτο ὁ Λέων ἐπὶ τῆς Ὀλυμπικῆς βουλῆς ἑκατέρου τῶν Ἑλλανοδικῶν οἳ νικᾶν τὸν Εὐπόλεμον ἔγνωσαν.' [6.3.7] Ο ανδριάντας του Ηλείου Ευπολέμου είναι έργο του Σικυωνίον Δαιδάλου και η επιγραφή σ' αυτόν μας πληροφορεί ότι αναδείχτηκε νικητής στο στάδιο ανδρών στην Ολυμπία, και κέρδισε δυο στεφάνια για το πένταθλο στα πύθια και ένα στα Νέμεια. Σχετικά με τον Ευπόλεμο, λένε ότι από τους τρεις ελλανοδίκες που ήταν τοποθετημένοι ως κριτές στο τέλος του δρόμου, οι δύο ανακήρυξαν νικητή τον Ευπόλεμο• αλλά ο τρίτος συνηγόρησε με τον Αμβρακιώτη Λέοντα, ο οποίος κατάφερε να καταδικαστούν από την Ολυμπιακή βουλή σε χρηματική ποινή και οι δύο ελλανοδίκες, που είπαν ότι νικητής ήταν ο Ευπόλεμος.
Οίκος του Όλντενμπουργκ

Ο Οίκος του Όλντενμπουργκ (γερμανικά: Haus Oldenburg) είναι ευρωπαϊκός βασιλικός οίκος, που προέρχεται από την περιοχή της Βόρειας Γερμανίας. Αποτελεί έναν από τους πλέον σημαίνοντες βασιλικούς οίκους της Ευρώπης, με παρακλάδια του να αποτελούν μέρος σύγχρονων και πρώην μοναρχιών της γηραιάς ηπείρου. Η σημερινή Βασίλισσα της Δανίας, ο Βασιλιάς της Νορβηγίας και ο πρώην Βασιλιάς της Ελλάδας αποτελούν μέρος του Οίκου του Όλντενμπουργκ, μέσω δευτερευόντων κλάδων του.Ο Οίκος βρέθηκε σε εξέχουσα θέση όταν ο Κόμης Χριστιανός Α΄ του Όλντεντμπουγκ εξελέγη Βασιλιάς της Δανίας το 1448, της Νορβηγίας το 1450 και της Σουηδίας το 1457. Οι απόγονοί του συνεχίζουν την διακυβέρνηση της Δανίας από τότε έως σήμερα.

 Ιδρυτής του Οίκου ήταν ο πρώτος Κόμης του Όλντενμπουργκ Έγκιλμαρ Α΄. Ο απόγονος του Έγκιλμαρ, Κόμης Χριστιανός Α΄ στις 1 Σεπτεμβρίου 1448 έγινε Βασιλιάς της Δανίας. Ο Χριστιανός Α' είχε μακρινή συγγένεια με τον πρώην Βασιλιά Ερρίκο Ε΄ της Δανίας. Κλάδοι του Οίκου βρέθηκαν αργότερα στην εξουσία διαφόρων χωρών.Επικεφαλής του Οίκου του Όλντενμπουργκ από το 1980 είναι ο Χριστόφορος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Βασιλείς της Δανίας (1448–1863) Βασιλείς της Νορβηγίας (1450–1814) Βασιλείς της Σουηδίας (1457–64, 1497–1501 and 1520–21) Κόμητες, Δούκες και Μεγάλοι Δούκες του Όλντενμπουργκ (1101–1918) Δούκες του Σλέσβιχ και Κόμητες του Χόλσταϊν (1460–1544) Δούκες του Σλέσβιχ και Χόλσταϊν που κατείχαν τον έλεγχο μέρους των Δουκάτων (1544–1721/1773) Δούκες του Σλέσβιχ (1721–1864) (κατείχαν τον έλεγχο ολόκληρου του Δουκάτου) Δούκες του Χόλσταϊν (1773–1864) (κατείχαν τον έλεγχο ολόκληρου του Δουκάτου) Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1544–1739)Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομάνοφ (ονομάζεται και Ρομανόφ) Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1739–73) Τσάροι της Ρωσίας (1762 και 1796–1917) Χόλσταϊν-Γκόττορπ (Σουηδικός κλάδος) Βασιλείς της Σουηδίας (1751–1818) Βασιλιάς της Νορβηγίας (1814–18) Χόλσταϊν-Γκόττορπ (Μεγάλος δουκικός κλάδος) Δούκες και Μεγάλοι Δούκες του Όλντενμπουργκ (1773–1918) Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουργκ Διεκδικητής του Δουκάτου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν το 1863 Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Βασιλείς της Δανίας (από το 1863) Βασιλιάς της Ισλανδίας (1918–44) Βασιλείς της Ελλάδας (1863–1924, 1935–73) Βασιλείς της Νορβηγίας (από το 1905)Μολονότι ο Πρίγκιπας Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου και οι απόγονοί του προέρχονται από αυτόν τον Οίκο, η Βρετανική Βασιλική Οικογένεια ανήκει στον Οίκο του Ουίνδσορ.
Ορυκτογνωσία

Ως ορυκτογνωσία χαρακτηρίζεται γενικά ο εμπειρικός τρόπος αναγνώρισης των διαφόρων ορυκτών με βάση τα κύρια γνωρίσματα αυτών. Κατά βάση τα κύρια γνωρίσματα των ορυκτών διακρίνονται σε φυσικά και κρυσταλλογραφικά.

 Φυσικά γνωρίσματα των ορυκτών θεωρούνται το χρώμα, η λάμψη, η σκληρότητα, ο σχισμός, ο θραυσμός και το ειδικό βάρος αυτών. Στα γνωρίσματα αυτά περιλαμβάνονται το κρυσταλλικό σύστημα που ανήκουν και η κρυσταλλική μορφή τους. Πολλές φορές όταν το προς έλεγχο ορυκτό δεν απαντάται σε μεμονωμένα κρυσταλλικά άτομα, τότε εξετάζεται - ερευνάται το είδος της διδυμίας, όταν εμφανίζεται τέτοια, καθώς και η εξωτερική μορφή των παρατηρουμένων επ΄ αυτού συσωμάτων, με όχι σπάνια σε ορισμένες περιπτώσεις να εφαρμόζεται και χημική διεργασία, συνηθέστερα πυροχημική δοκιμασία. Τα δεδομένα της ορυκτογνωσικής έρευνας με βάση τα παραπάνω στοιχεία - γνωρίσματα διατάσσονται κατά ορισμένη συστηματική σειρά σε ειδικούς πίνακες που ονομάζονται ορυκτογνωστικοί πίνακες που αποτελούν κύριο βοήθημα σε ορυκτογνωστικές μελέτες. Από τους Έλληνες ορυκτολόγους πρώτους τέτοιους πίνακες έχουν εκπονήσει ο Κ. Μητσόπουλος "Ορυκτογνωστικός οδηγός" Αθήναι 1896 ο Κ. Κτενάς "Ορυκτογνωστικοί πίνακες", Αθήναι 1910, και "Στοιχεία αναλυτικής ορυκτολογίας, Ορυκτογνωσία της Ελλάδος" Αθήναι 1923. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΘ΄, σελ.118 Ορυκτό Κατάλογος ορυκτών
Σλοβενία (επαρχία)

Η επαρχία Σλοβενίας (σερβικά : Покрајина Словенија) ήταν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1924. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 1.054.919 κατοίκους κι έκταση 16.197 τετραγωνικά χλμ. Η κατάργηση της είχε προγραμματιστεί με το Σύνταγμα Βιντοβντάν του 1921. Η επαρχία της Σλοβενίας αλλά και της Δαλματίας έχουν χωριστεί διοικητικά μόνο σε επαρχίες.

 Εθνική κυβέρνηση (1918-1921):Γιόζεφ Πίγκατσνικ Γιάνκο Μπράτσε Λεονίντ Πίταις Βίλεμ ΜπάλτιτσαΕπαρχιακή διοίκηση (1921-1924):Ιβάν Χρίμπαρ Σύμφωνα με τα στοιχεία από την απογραφή του 1921 η μητρική γλώσσα του πληθυσμού ήταν ως ακολούθως: Σλοβένοι (980.222) Γερμανοί (41.514) Ούγγροι (14,429) Σέρβοι ή Κροάτες (11.898) Τσεχοσλοβάκοι (2.941) Ρομά (1.630) Ιταλοί (701) Πολωνοί (338) Τούρκοι (237) Γάλλοι (125) Αρναούτες (103) Άγγλοι (38) Ρουθαινιανοί (35) Ρουμάνοι και οι Αρμάνοι (31) άλλοι ή άγνωστη (677) * Резултати Пописа становништва Краљевине СХС 1921 Perovšek, Jurij (2003). The Slovenian Self-government in November 1918, Studia Historica Slovenica (PDF). Maribor. Ribnikar, Peter (1999). Sejni zapisniki Narodne vlade Slovencev, Hrvatov in Srbov v Ljubljani in Deželnih vlad za Slovenijo 1918-1921. Ljubljana: Arhiv Republike Slovenije.
Κάρολος του Αρτουά του Ε

Ο Κάρολος του Αρτουά, κόμης του Ε (Charles of Artois, Count of Eu, 1394 – 1472), κόμης του Ε (1397 - 1472) ήταν δεύτερος γιος του Φιλίππου κόμη του Αρτουά και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ.

 Διορίστηκε αντιπρόσωπος του βασιλιά στην Νορμανδία και κυβερνήτης των Παρισίων. Συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Άγγλους στη μάχη του Αζενκούρ και δεν απελευθερώθηκε πριν από το 1438.Διορίστηκε υπασπιστής του βασιλιά της Νορμανδίας & του Γκυγιέν, όπως επίσης κυβερνήτης του Παρισιού κατά τον Πόλεμο για τη Δημόσια Ευημερία. Έκανε δύο γάμους, αλλά δεν κατόρθωσε να κάνει παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ιωάννης Β΄ του Νεβέρ, γιος της αδελφής του Μπόννης (1396 – 1425) από τον πρώτο της γάμο. Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα του Σαβέζ, που όμως απεβίωσε το 1449. Το 1454 έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ελένη του Μελύν (απεβ, 1473). Δεν απέκτησε από τους γάμους του τέκνα. Curry, Anne; Mercer, Malcolm, eds. (2017). The Battle of Agincourt. Yale University Press.
Λευτέρης Φάφαλης

Ο Λευτέρης Φάφαλης (17 Φεβρουαρίου 1976) είναι Έλληνας χιονοδρόμος, που αγωνίζεται στο δρόμο αντοχής. Ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας της χώρας μας σε 4 Χειμερινές Ολυμπιάδες (1998, 2002, 2006, 2010). Έχει στο ενεργητικό του πολλές επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε διεθνές. Η μεγαλύτερη ως τώρα διεθνής επιτυχία του ήταν ότι κατάφερε να προκριθεί στους 30 πρώτους αθλητές στο σπριντ του σκι δρόμων αντοχής, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τορίνο το 2006.

 Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1976 στο Μόναχο της Γερμανίας και η καταγωγή του είναι από το Μέτσοβο. Ξεκίνησε το σκι το 1993. Σπούδασε στην Ακαδημία Φυσικής Αγωγής του Μονάχου και γνωρίζει άπταιστα τη γερμανική γλώσσα. Επίσης, ήταν ο αθλητής που άνοιξε την παρέλαση των ομάδων στην τελετή έναρξης των 20ών Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, στο Τορίνο στις 10 Φεβρουαρίου του 2006. Ο Φάφαλης ήταν σημαιοφόρος και στην Ολυμπιάδα στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002ενώ έλαβε μέρος και στους Ολυμπιακούς του Ναγκάνο. Στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτι ο Φάφαλης ήταν 71ος με χρόνο 31:11.7 στα 10 χλμ. κλασικής διαδρομής στο δρόμο αντοχής ανάμεσα σε 85 αθλητές. Ο χιονοδρόμος έλαβε μέρος στο σπριντ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Τορίνου. Αγωνίστηκε στα προημιτελικά, όπου τερμάτισε 6ος με 2 λεπτά 2 δεύτερα και 7 δέκατα του δευτερολέπτου. Έτσι, ήταν 28ος στη συνολική κατάταξη, καταρρίπτοντας το φράγμα της 30άδας. Ο Φάφαλης αγωνίζεται και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 ο Φάφαλης δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του ατομικού σπριντ καθώς στα προκριματικά κατετάγη 50ος με 3:49.09 και αποκλείστηκε από τα προημιτελικά. Το 2004 πρώτευσε στα 1.500 μ.στο Βαλκανικό Kύπελλο Δρόμων Αντοχής, το οποίο διεξήχθη στο Σέλι. Εκεί ο αθλητής κατέκτησε παράλληλα και τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας, καθώς η διοργάνωση ήταν παράλληλα και πανελλήνιο πρωτάθλημα. Στις διεθνείς διακρίσεις του, σημειώνεται ενδεικτικά ότι το 2002 ήταν ήδη πρώτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων μη Αλπικών Χωρών και 3ος στην ίδια διοργάνωση, ενώ στο Ευρωπαϊκό Kύπελλο ήταν 14ος. . Τον Ιανουάριο του 2008 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Ελλάδας στα15 χλμ. σε αγώνα κλασικής αντοχής στο Πήλιο. Στις αρχές του 2009 αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής από ελληνικής πλευράς στο Βαλκανικό κύπελλο χιονοδρομιών. Στο τρίτο παγκόσμιο κύπελλο του σκι αντοχής στο Ντίσελντορφ, το Δεκέμβριο του 2009, ο Φάφαλης τερμάτισε στην 58η θέση ανάμεσα σε 76 αθλητές με χρόνο 3:07.69. Χιονοδρομία:Χρονιά με σημαντικά βήματα Αρχειοθετήθηκε 2007-12-30 στο Wayback Machine.- Αναφορά στις επιτυχίες του Φάφαλη και άλλων αθλητών.
Ακάδημοι Νάξου

Οι Ακάδημοι (ή Ακαδήμοι παλαιότερα) αποτελούν μικρό οικισμό της Νάξου που βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στον οικισμό του Χαλκείου. Για πρώτη φορά ορίζεται σαν οικισμός το 1835, με 117 κατοίκους. Το 1981, για διοικητικούς λόγους, καταργείται από «ανεξάρτητος» οικισμός και αποτελεί μέρος του οικισμού του Χαλκείου, αν και είναι διακριτά ξεχωριστός. Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.

 Τελευταία «ανεξάρτητη» απογραφή του οικισμού είχαμε το 1971 και είχε 51 κατοίκους. Ο οικισμός συνεχίζει να υπάρχει και να κατοικείται τα επόμενα χρόνια, δεν έχουμε όμως επίσημη καταγραφή του πληθυσμού του στις απογραφές γιατί προσμετράται μαζί με τον πληθυσμό του Χαλκείου και άλλων όμορων οικισμών. Το 1835, με 117 κατοίκους (34 οικογένειες), προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα Δήμο Τραγαίας της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και δημιουργείται η κοινότητα Χαλκείου, όπου και προσαρτόνται οι Ακάδημοι. Το 1981, στην απογραφή, καταργείται σαν «ανεξάρτητος» οικισμός και προσμετράται στον οικισμό του Χαλκείου. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα του Χαλκείου καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χάλκειο. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός, μαζί με τον οικισμό του Χαλκείου, προσαρτάται στο νεοσύστατο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
M48 Patton

Το Μ48 Patton είναι ένα μέσο άρμα μάχης αμερικανικής προέλευσης, που βρέθηκε σε υπηρεσία πολλών ΝΑΤΟϊκών και άλλων στρατών τις προηγούμενες δεκαετίες, ενώ συνεχίζει να υπηρετεί σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Οι αρχικές εκδόσεις έφεραν πυροβόλο 90mm ενώ οι μεταγενέστερες πυροβόλο 105mm. Έχει θωράκιση ομοιογενούς χάλυβα πάχους 120mm, και βάρος 50 τόνων. Μέγιστη ταχύτητα επί οδού 48 χλμ/ώρα. Ήταν το πρώτο Patton με πλήρωμα 4 ατόμων (αντί 5).

 Το Μ48 προέρχεται από την οικογένεια των αρμάτων Patton, που ξεκίνησε με το Μ26 στα τέλη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αναπτύχθηκε ως αντικαταστάτης του M47 Patton, το οποίο υπέφερε από προβλήματα αξιοπιστίας, έχοντας έναν εντελώς νέο πύργο, βελτιωμένη ανάρτηση και ανασχεδιασμένο σκάφος. Το πρωτότυπο παρουσιάστηκε το 1951, και από το 1952 ξεκίνησε η μαζική παραγωγή η οποία απέδωσε ως το 1959 (οπότε και το νέο Μ60 Patton τέθηκε σε παραγωγή) συνολικά περίπου 12.000 κομμάτια. Μ48: Η αρχική έκδοση του άρματος Μ48Α1: Νέα θυρίδα για τον οδηγό, και νέος πυργίσκος για τον αρχηγό, που επιτρέπει την επαναγέμιση του πολυβόλου Μ2 μέσα από τον πύργο Μ48Α2: Νέος κινητήρας και βελτιωμένη ανάρτηση Μ48Α3: Μ48Α1 με νέο κινητήρα και βελτιωμένο σύστημα ελέγχου πυρός Μ48Α4: Μ48Α3 με πύργο από Μ60 Μ48Α5: Πυροβόλο 105mm Το Μ48 αποτέλεσε το κύριο άρμα μάχης αρκετών στρατών, και συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις. Το Μ48 υπηρέτησε στο Βιετνάμ με τον στρατό των ΗΠΑ. Πολέμησε επίσης και στους αραβοϊσραηλινούς πολέμους του 1967 και του 1973, με τους στρατούς του Ισραήλ και της Ιορδανίας, ενώ σημαντική δράση είδε με τον στρατό του Πακιστάν, κατά τους ινδοπακιστανικούς πολέμους του 1965 και του 1971. Τέλος το Μ48 χρησιμοποιήθηκε και από τον τουρκικό στρατό (από την 5 τεθωρακισμένη ταξιαρχία) κατά τη εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το Μ48 υπηρετεί ή υπηρέτησε με πολλούς στρατούς σε ολόκληρο τον κόσμο: Ελλάδα - 390 M48A5 MOLF και 3 Μ48Α3 MOLF Ιράν - 80 Ισραήλ - 561 Magach 5 Golan Ιορδανία - 200 Νότια Κορέα - 850 M48A5K Λίβανος - 104 M48A1 και M48A5 Πακιστάν - 345 M48A5 Ταϊβάν - 450 CM-11, 100 CM-12 Ταϊλάνδη - 150 M48A5 Τυνησία - 28 Τουρκία - 751 Μ48Α5Τ2 και 1.043 Μ48Α5Τ1 Βιετνάμ - 20 M48 Μαρόκο - 224 M48A5 Νορβηγία - 38 M48A5 Πορτογαλία - 86 M48A5 Ισπανία - 164 M48A5E ΗΠΑ Δυτική Γερμανία Φιλιππίνες - 35 M48A2 σε αποθήκευση, ορισμένα εκτίθενται σε μουσεία Τα Μ48 παραλήφθηκαν για πρώτη φορά από τον Ελληνικό Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1963 στα πλαίσια της Αμερικανικής βοήθειας. Αποκτήθηκαν συνολικά πάνω από 1.300 κομμάτια από τις ΗΠΑ και την Δυτική Γερμανία. Το 1990 ο ΕΣ αποφάσισε να αναβαθμίσει 400 Μ48Α5 με το σύστημα MOLF, ο πυρήνας του οποίου είναι το Σύστημα Ελέγχου Πυρός EMES-18, που αναπτύχθηκε για τα Leopard 1Α5, το οποίο αναβαθμίζει κατακόρυφα τις δυνατότητες του άρματος. Τα Μ48Α5 MOLF συνεχίζουν να υπηρετούν στον Ελληνικό Στρατό, ενώ οι παλαιότεροι τύποι έχουν πλέον αποσυρθεί.
Ατομιστικός φεμινισμός

Ο ατομιστικός φεμινισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να καλύψει διάφορες μορφές ατομιστικών φεμινιστικών ιδεών. Αυτή η πλευρά του φεμινισμού συνδέεται συχνά με μια μιναρχιστική ή ακόμη αναρχο-καπιταλιστική προοπτική. Η βασική αρχή του ατομιστικού φεμινισμού είναι πως όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις έχουν μια ηθική ή/και νομική αξίωση στους ανθρώπους τους και στις ιδιοκτησίες τους, όχι με κάποιας μορφής καταφατικής δράσης πολιτικές και προνόμια. Στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης θεωρείται ως μεταμοντέρνος φεμινισμός εξαιτίας της πλουραλιστικής του αντίληψης για την γυναικεία φύση. Ενώ άλλες σχολές συχνά υπογραμμίζουν πως οι γυναίκες γενικά ζουν κάτω από παρόμοιες συνθήκες, οι ατομιστικοί φεμινιστές υπογραμμίζουν πως όλες οι γυναίκες είναι μοναδικές και έχουν μοναδικούς σκοπούς.

 Ο ατομιστικός φεμινισμός αντιτίθεται σθεναρά στον φεμινισμό φύλου, τον κλάδο αυτό του φεμινισμού που υποστηρίζει πως υπάρχει ταξικός αγώνας μεταξύ των φύλων και καλεί συχνά για ριζοσπαστικά μέτρα που θα παρέμβουν στις σχέσεις των φύλων. Έτσι ο ατομιστικός φεμινισμός είναι ευδιάκριτος και από τα δεσπόζοντα και από τα ριζοσπαστικά φεμινιστικά κινήματα. Uncivil Liberty: An Essay to Show the Injustice and Impolicy of Ruling Woman Without Her Consent (1873) by Ezra Heywood το πρώτο ατομιστικό φεμινιστικό δοκίμιο από την Ezra Heywood Dora Marsden and The New Freewoman αρχεία Dora Marsden - "Stirner of Feminism ?" Free On-Line Books Αρχειοθετήθηκε 2007-08-11 στο Wayback Machine. Δωρεάν On-line Βιβλία περιλαμβάνει Ατομιστικούς Φεμινιστικούς τίτλους.
Νησί Γουαϊχέκε

Το Νησί Γουαϊχέκε (Waiheke Island) βρίσκεται στον Κόλπο Χαουράκι της Νέας Ζηλανδίας, 17,7 χλμ (περίπου 35 λεπτά με φέρρυ) από το Ώκλαντ. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο (μετά το Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ) των νησιών του Κόλπου Χαουράκι, το πολυπληθέστερο και το πιο προσβάσιμο με τακτικό φέρρυ και αεροπορικές υπηρεσίες. Το Γουαϊχέκε είναι το τρίτο πολυπληθέστερο νησί στη Νέα Ζηλανδία μετά τα Βόρειο και Νότιο Νησιά. Ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 7.000 κάτοικοι.

 Το νησί έχει μήκος 19,3 χλμ από ανατολή ως δύση και ποικίλει σε φάρδος από 0,64 χλμ ως 9,65 χλμ, με έκταση 29 χλμ². Η ακτογραμμή του είναι 133,5 χλμ περιλαμβανομένων 40 χλμ παραλιών. Το λιμάνι του Ματιατία στο δυτικό τέλος του νησιού είναι 17,7 χλμ από το Ώκλαντ και το ανατολικό τέλος είναι 21,4 χλμ από το Κορομάντελ. Είναι πολύ λοφώδες με λίγες επίπεδες περιοχές, και το υψηλότερο σημείο του είναι το Μαουνγκανούι στα 231 μέτρα. Το κλίμα είναι γενικότερα θερμότερο από το Ώκλαντ με λιγότερη υγρασία και βροχή και περισσότερες ώρες λιακάδας. Το Νησί Γουαϊχέκε ήταν η πρώτη κοινότητα στη Νέα Ζηλανδία που ψήφισε να καταστεί ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά και λέγεται πως η πράξη αυτή συνέβαλε στην εθνική απόφαση να καταστεί η χώρα ελεύθερη από πυρηνικά κατά την κυβέρνηση του Ντέιβιντ Λαντζ. Πιο πρόσφατα, το κοινοτικό συμβούλιο του Γουαϊχέκε ψήφισε υπέρ της απόφασης να καταστεί η περιοχή Ζώνη Ελεύθερη από Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμούς, αλλά αυτό παραμένει περισσότερο ως αρχή παρά ως γεγονός, καθώς υπάρχουν μόνο εθνικοί έλεγχοι για τις γενετικά τροποποιημένες τροφές και φυτά. Επίσημος διαδυκτιακός τόπος τουρισμού του Νησιού Γουαϊχέκε Διαδυκτιακός τόπος του Νησιού Γουαϊχέκε Διαδυκτιακός τόπος του Κόλπου Χαουράκι Η Κοινότητα και οι Άνθρωποι του Γουαϊχέκε, Inc
Ναός Επισκοπής Θήρας

Ο Ναός Επισκοπής Θήρας είναι μεσοβυζαντινός ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και βρίσκεται νότια του χωριού Μέσα Γωνιά της Σαντορίνης. Είναι γνωστός και με τα ονόματα: Επισκοπή Γωνιάς και Παναγιά η Επισκοπή. Θεωρείται ότι κτίστηκε τον 11ο αιώνα από τον Αλέξιο Α' Κομνηνό. Στα παλιά χρόνια αποτέλεσε έδρα αρχικά της ορθόδοξης και αργότερα της λατινικής επισκοπής.

 Ο ναός είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, ο οποίος έχει δεχτεί διάφορες προσθήκες. Στη θέση του ναού υπήρχε παλαιότερα τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική, τμήματα και γλυπτά της οποίας ενσωματώθηκαν στο μεσοβυζαντινό κτίσμα. Σημαντικότερα στοιχεία από την εσωτερική του διακόσμηση είναι το μαρμάρινο τέμπλο του και οι τοιχογραφίες του, η χρονολόγηση των οποίων διχάζει ακόμα τους βυζαντινολόγους και τοποθετείται μεταξύ τέλους 11ου και τέλους 12ου αιώνα. Η πιο σημαντική εικόνα που βρίσκεται στον Ναό Επισκοπής Θήρας είναι η Παναγιά Γλυκοφιλούσα, η οποία είναι λιτανευτική εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό στον εικονογραφικό τύπο της Γλυκοφιλούσας, ενώ στο πλαίσιο υπάρχουν οι μορφές έξι ιεραρχών. Η εικόνα συμμετείχε στις λιτανείες στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και δόθηκε στον Ναό της Επισκοπής τον 11ο αιώνα. Στο προαύλιο χώρο του ναού έχει ανακαλυφθεί νεκροταφείο της εποχής της ενετοκρατίας. Στις 14 Αυγούστου, παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείται στον ναό Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός και Αρτοκλασία. Στην συνέχεια γίνεται πανήγυρη κατά την οποία έχει καθιερωθεί να μοιράζεται φάβα, φασόλια και κρασί νυχτέρι. Ακολουθεί παράκληση και ολονύχτιο προσκύνημα των πιστών. Στις 15 Αυγούστου, ανήμερα της γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείται στον ναό Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.
Μουσείο Κοσμοναυτικής

Το Μουσείο Κοσμοναυτικής (ρωσ. Музей космонавтики), γνωστό και ως Μουσείο Αστροναυτικής (στην αγγλική ονομασία του, Museum of Astronautics) ή και Μουσείο Εξερευνήσεως του Διαστήματος, είναι μουσείο στη Μόσχα αφιερωμένο στην εξερεύνηση του διαστήματος. Βρίσκεται στο εσωτερικό της βάσεως του Μνημείου των Κατακτητών του Διαστήματος, βορειοανατολικά του κέντρου της πόλεως. Το μουσείο περιέχει ευρεία ποικιλία σοβιετικών και ρωσικών εκθεμάτων που σχετίζονται με τις διαστημικές αποστολές και τη διαστημική τεχνολογία, αλλά και την ιστορία της αεροπορίας, την αστρονομία και την επίδραση της διαστημικής εποποιίας στις καλές τέχνες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ρωσικού οργανισμού τουρισμού, η συλλογή του Μουσείου περιέχει περίπου 85 χιλιάδες διαφορετικά εκθέματα και το επισκέπτονται περίπου 300 χιλιάδες επισκέπτες ετησίως.

 Ενώ ο πύργος του Μνημείου των Κατακτητών του Διαστήματος ανεγέρθηκε το 1964, το μουσείο στη βάση του άνοιξε 17 χρόνια αργότερα, το 1981. Η τελετή των εγκαινίων έλαβε χώρα στις 10 Απριλίου 1981, για να τιμηθεί η εικοστή επέτειος από την ημέρα (12 Απριλίου 1961) που ο Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα, μπαίνοντας σε τροχιά γύρω από τη Γη.Το μουσείο εστιάζει κυρίως στο σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, με βασικές θεματικές τον Γκαγκάριν, τον Σεργκέι Κορολιόφ και τις αποστολές Σπούτνικ και Σογιούζ. Την Ημέρα της Κοσμοναυτικής το 2009 το Μουσείο ξανάνοιξε μετά από τρία χρόνια ανακαινίσεων, με σχεδόν τριπλάσια έκταση από την αρχική και με νέους τομείς αφιερωμένους στα διαστημικά προγράμματα των άλλων χωρών, όπως το αμερικανικό, το ευρωπαϊκό, το κινεζικό και τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το μουσείο φιλοξενεί σήμερα πρωτότυπα διαδραστικά εκθέματα, ενώ διαθέτει ανανεωμένο εξωτερικό χώρο και την πλαισιωμένη με γλυπτά Αλέα των Κοσμοναυτών, η οποία συνδέει το μουσείο με τον σταθμό VDNKh του Μετρό της Μόσχας. Το μουσείο είναι δημοφιλές στον μαθητικό και φοιτητικό κόσμο της Ρωσίας γενικότερα, ενώ αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της Μόσχας. Μνημείο των Κατακτητών του Διαστήματος Επίσημος ιστότοπος (στη ρωσική) Το Μουσείο στον «Επίσημο κατάλογο ρωσικών μουσείων Το Μουσείο στο Google Cultural Institute
ΚΣ Παντούρι Τίργκου Ζίου

Η ΚΣ Παντούρι Τίργκου Ζίου είναι μια ρουμανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα παό την πόλη Τίργκου Ζίου η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας. Χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το μπλε.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας: Νικήτρια (0): Φιναλίστ (1): 2012–13Liga II: Νικήτρια (1): 2004–05 Φιναλίστ (1): 2003–04Liga III: Νικήτρια (4): 1976–77, 1978–79, 1985–86, 1999–2000 Φιναλίστ (2): 1975–76, 1983–84Cupa României: Νικήτρια (0): Καλύτερο αποτέλεσμα: Ημιτελικά 2006–07 Επίσημη ιστοσελίδα CS Pandurii Târgu Jiu στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας
Κυβερνείο Νταράα

Το Κυβερνείο Νταράα (αραβικά: مُحافظة درعا) είναι κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 3.730 τ.χλμ. και πληθυσμό 998.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Νταράα.

 Το Νταράα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Συρίας. Συνορεύει στα δυτικά με το Κουνέιτρα, στα ανατολικά με την Ας Σουγουαΰντα, στα βόρεια με τη Ριφ Ντιμάσκ και στα νότια με την Ιορδανία. Έχει έκταση 3.730 τ.χλμ. Το Νταράα διαιρείται σε 3 επαρχίες: Αλ Σαναμαΰν Νταράα Ίζρα Κυβερνεία της Συρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Daraa Governorate στο Wikimedia Commons
Γκέοργκ Χέλντορπ

Ο Γκέοργκ Χέλντορπ (George Geldorp, Georg Geldorp ή Jorge Geldorp, 1580/1595, Κολωνία - 4 Νοεμβρίου 1665, Λονδίνο ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Αγγλία, όπου ήταν γνωστός για τα πορτρέτα και τους ιστορικούς του πίνακες. Ήταν επίσης ενεργός ως έμπορος τέχνης και ιμπρεσάριος .

 Ο Χέλντορπ ήταν γιος του φλαμανδικού πορτραίτου ζωγράφου Χόρτζιους Χέλντορπ που έζησε και εργάστηκε στην Κολωνία . Ο Χέλντορπ εκπαιδεύτηκε αρχικά και εργάστηκε ως ζωγράφος στην Κολωνία πριν γίνει δεκτός ως Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα το 1610. Δύο χρόνια αργότερα, η πρώτη του σύζυγος Μαργκρίιτ Παρμαντίερς (Margriet Parmentiers) απεβίωσε στην Αμβέρσα. Το 1623 ο Χέλντορπ μετοίκησε στο Λονδίνο όπου ζωγράφισε διάφορα πορτραίτα στο αγγλο-ολλανδικό στιλ, ιδίως του Ουίλιαμ Σέσιλ, 2ου Κόμητος του Σώλσμπερι (William Cecil, 2nd Earl of Salisbury) και της συζύγου του Κάθριν το 1626 ( Χάτφηλντ Χάουζ, Χερτφορντσάιρ) και του Σερ Άρθουρ Ίνγκραμ (Arthur Ingram) στα τέλη του 1638 / αρχές 1639. Συμμετείχε στην οργάνωση παραγγελιών από την Αγγλία σε Φλαμανδούς και Ολλανδούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Πέτερ Λέλυ. Μετά την Παλινόρθωση, βοήθησε στην ανασύσταση της συλλογής τέχνης και των περιουσιακών στοιχείων της αγγλικής βασιλικής οικογένειας και ανταμείφθηκε για τις υπηρεσίες του με τη θέση του συντηρητή έργων τέχνης παρά τον Βασιλέα. Ήταν ο δάσκαλος του Άιζακ Σέιλμέικερ (Isaac Sailmaker) . Ο Χέλντορπ είχε ειδικευτεί στη δημιουργία πορτρέτων. Τα πορτρέτα του θεωρούνται λιγότερο ικανοποιητικά και με πιο άκαμπτη δομή από αυτά των σύγχρονών του ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στο Λονδίνο όπως ο Ντανιίλ Μάιτενς . Οι επιφάνειες των έργων του είναι διακοσμητικές. Το φόντο του Πορτραίτου του Ουίλιαμ Σέσιλ περιέχει μια ιστορικά σημαντική άποψη του Χάτφηλντ Χάουζ με άτομα που ασχολούνται με σπορ στο προσκήνιο. Ο Χέλντορπ δραστηριοποιήθηκε επίσης ως συνεργάτης και αντιγράφος του Άντονι βαν Ντάικ και αργότερα του Πέτερ Λέλυ. Ο Ολλανδός βιογράφος 'Αρνολντ Χαουμπράκεν ανέφερε ότι ο Χέλντορπ ήταν γνωστός στον βιογράφο καλλιτεχνών Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart) . Ο Σάντραρτ είχε γράψει ότι ο Χέλντορπ δεν ήταν πολύ επιτυχημένος ως σχεδιαστής και είχε τη συνήθεια να εντοπίζει σκίτσα άλλων, στη συνέχεια να ανοίγει οπές σε αυτά τα σκίτσα, και χρησιμοποιεί ένα σπόγγο -και τις οπές αυτές- στον καμβά ως οδηγό για τη ζωγραφική των θεμάτων του. Ο Χαουμπρακεν αποδοκίμασε αυτήν την πρακτική και έγραψε ότι προτιμούσε να γράφει για ζωγράφους που ήταν καλοί σχεδιαστές. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Αμπελιώνα Μεσσηνίας

Η Αμπελιώνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Είρας, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αμπελιώνα είναι ορεινό χωριό στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στην περιοχή της Νέδας, στο τμήμα του νομού που «εισέρχεται» ανάμεσα στους νομούς Ηλείας και Αρκαδίας, στις δυτικές κλιτύς του όρους Λύκαιον και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 840. Απέχει 78 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Αμπελιώνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,060 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και ορίστηκε έδρα του δήμου Είρας του νομού Μεσσηνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Τριφυλίας και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμπελιώνας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελιώνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Είρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Είρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας. Η Αμπελιώνα είναι αντιπροσωπευτικός ορεινός οικισμός της Μεσσηνίας, κτισμένη αμφιθεατρικά σε όμορφο, κατάφυτο φυσικό περιβάλλον. Τα σπίτια είναι πετρόκτιστα, σεβόμενα την τοπική παράδοση και συγκροτούν υποδειγματικό οικιστικό σύνολο. Την εικόνα συμπληρώνουν τα πλακόστρωτα στενά, οι φανοστάτες, τα ξύλινα κάγκελα και τα τρεχούμενα νερά του οικισμού. Η Αμπελιώνα είναι ο τόπος καταγωγής του σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1935-2012). Μάλιστα, η οικογένεια του Ν. Αγγελόπουλου, με δική της φροντίδα, αναμόρφωσε το χωριό και διαμόρφωσε ένα δίκτυο μονοπατιών, το Apollo Trails, για να γνωρίσουν οι λάτρεις της πεζοπορίας τις ομορφιές της περιοχής. Στον οικισμό δραστηριοποιείται ο «Σύλλογος δια την προαγωγή της Αμπελιώνης» που ιδρύθηκε το 1932 και έχει πολλές τιμητικές διακρίσεις. Η «Τρανή Βρύση», με τέσσερις κρουνούς, στο βόρειο τμήμα του οικισμού. Είναι διατηρητέο κτίσμα με περίτεχνη μαρμάρινη κατασκευή θόλων, αψίδων και πεσσών Η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Νικολάου Το κτήριο του πολιτιστικού κέντρου «Θόδωρος Αγγελόπουλος», που λειτουργούσε ως σταθμός χωροφυλακής μέχρι την δεκαετία του ’60, όπου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις Το κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου (δωρεά Α. Συγγρού) στην πλατεία Παπαγιάννηπου, που έχει μετατραπεί σε ξενώνα από τον Ν. Αγγελόπουλο Η πηγή «Τριτσέλι», προσβάσιμη από πλακόστρωτο μονοπάτι Το καστανοδάσος του χωριού, μετά την πηγή «Τριτσέλι», μήκους τεσσάρων χλμ. περίπου Τα ξωκκλήσια του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Παρασκευής, νοτιοανατολικά του οικισμού Η «Γιορτή του Κάστανου», κάθε Οκτώβριο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=G8i33xDH4dg
Τζαμπλέ

Η Τζαμπλέ (Αραβικά: جبلة; αρχαία Ελληνικά· τὰ Γάβαλα) είναι παραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου στη δυτική ακτή της Συρίας. Αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του Κυβερνείου της Λαττάκειας με πληθυσμό 78.163 κατοίκους (2010).

 Αρχαιολογικές ανασκαφές εντός και περιμετρικά της Τζαμπλέ φανερώνουν σημάδια οικιστικής δραστηριότητας από την δεύτερη χιλιετία π.Χ. Η πόλη αποτέλεσε τμήμα του Ουγκαριτικού βασιλείου με το όνομά της να αναφέρεται ως "Gbʿly" σε τοπικά αρχεία γύρω στα 1200 π.Χ. Κατά την Ρωμαϊκή περίοδο, η Τζαμπλέ φαίνεται να αποκτάει μεγαλύτερη σημασία, όπως υποδηλώνει η κατασκευή ρωμαϊκού αμφιθεάτρου. Λίγα χρόνια μετά την λήξη της Α΄ Σταυροφορίας και συγκεκριμένα το 1109, η Τζαμπλέ προσαρτήθηκε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας από τον Ταγκρέδο ντε Οτβίλ, ιδρυτή του Πριγκιπάτου και εκ των ηγετών της πρώτης σταυροφορικής εκστρατείας. Στις 26 Ιουλίου 1187, η πόλη παραδόθηκε στον Σαλαντίν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jableh στο Wikimedia Commons
Αετοφωλιά

Η μυστική βάση Αετοφωλιά ήταν ένα από τα καταφύγια του Χίτλερ που ήταν κατασκευασμένα με σκοπό να του παρέχουν προστασία στις εξαιρετικά επικίνδυνες μέρες του πολέμου.

 Η βάση αποτελείτο από ένα συγκρότημα οχυρών καταφυγίων, τοποθετημένου στο βουνό Λάνγκενχάιν - Τσίγκενμπεργκ (Langenhein-Ziegenberg) και στον οικισμό Βίζενταλ, που σήμερα βρίσκεται στο προάστιο Μπούτζμπαχ του Βέτεραουκράις. Χτίστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1939 μέχρι τον Αύγουστο του 1940 από τον αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σπέερ και τις ομάδες εργασίας της Οργάνωσης Τοτ (γερμ. Organisation Todt). Ο Χίτλερ αρχικά το απέρριψε, αφού το 1940 διάλεξε μια άλλη τοποθεσία, την Ορεινή Φωλιά και έβαλε να του φτιάξουν εκεί ένα καινούργιο καταφύγιο. Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις του οχυρού συμπεριλαμβάνουν, εκτός άλλων, και το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ. Τα οχυρά στην πλαγιά του βουνού, που φαίνονταν και από μακριά, είχαν προσόψεις κανονικών σπιτιών για καμουφλάζ. Η Αετοφωλιά είχε αρχικά προορισμό την στέγαση του κυβερνητικού επιτελείου κατά την απόβαση στην Μεγάλη Βρετανία (σχέδιο "Θαλάσσιος Λέων" (Seelöwe)) που προετοίμαζε ο Χίτλερ. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, και έτσι το οχυρό χρησιμοποιήθηκε το '44-'45 κατά την διάρκεια της μάχης των Αρδεννών. Ο Χίτλερ κατέφυγε στο οχυρό στις 11 Δεκεμβρίου 1944 και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 15 Ιανουαρίου του επόμενου χρόνου. Το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ ήταν σε λειτουργία από τον Οκτώβριο του 1944. Το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ κάηκε το 1945 μετά από εναέριο βομβαρδισμό. Οι εγκαταστάσεις στο Βίζενταλ καταστράφηκαν από τον γερμανικό στρατό, ενώ το οχυρό ανατινάχτηκε το 1946. Το Γερμανικό ιστορικό αρχείο: γνήσια ιστορικά ντοκουμέντα (Γερμανικά) Seidler, Franz W.; Zeigert, Dieter: Die Führerhauptquartiere. Anlagen und Planungen im Zweiten Weltkrieg. München 2000. Rupp, Kurt: Das ehemalige Führerhauptquartier "Adlerhorst" mit den Bunkeranlagen in Langenhain-Ziegenberg. Ober-Mörlen 1997. Hansen, Hans-Josef: Felsennest - Das vergessene Führerhauptquartier in der Eifel. Bau, Nutzung, Zerstörung. Helios 2006. (darin auch Informationen und Fotos von Adlerhorst, S. 18-23)
Σεϊτάν Αλαμάν

Ο Σεϊτάν Αλαμάν (διαβολογερμανός στην αραβική γλώσσα) γνωστός και ως πράκτορας "13" με τις χίλιες μορφές ήταν ένα μυθικό πρόσωπο, ο πιο σημαντικός κατάσκοπος-σαμποτέρ των Γερμανών στον Β'Π.Π. που εμφανίστηκε στο περιοδικό "Μικρός Ήρως" του Στέλιου Ανεμοδουρά.

 Ο "13" Εμφανίζεται με μία μαύρη εφαρμοστή στολή που έχει στο στήθος έναν κόκκινο αγκυλωτό σταυρό, σύμβολο του Τρίτου Ράιχ. Θεωρείται μια απομίμηση του χαρακτήρα "Τόνι Κουίν" ("Black Bat" ή "Νυκτερίδα") του Murray Leinster. Είναι ικανός σε μεταμφιέσεις προσώπων, γι'αυτό αναφέρεται και ως "ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα." Συχνά μεταμφιέζεται είτε σε στρατιωτικό, είτε σαν παιδί-φάντασμα για να σώσει την ζωή του ή να πετύχει τον σκοπό του (έχει μεταμφιεστεί ακόμα και σε... χανούμισσα!). Οι σκοποί του συνήθως είναι πράξεις σαμποτάζ στο αντίπαλο στρατόπεδο ή κλέψιμο εγγράφων και πολύτιμων πληροφοριών από τους Συμμάχους. Σαν άνθρωπος είναι σκληρός και ανελέητος χωρίς ηθικές αναστολές αλλά και ικανός. Άσσος στην ιαπωνική πάλη, στην σκοποβολία, στην αντοχή, στην δύναμη, επιδέξιος ακροβάτης και στην λήψη γρήγορων αποφάσεων όπως ακριβώς είναι και ο μεγαλύτερος εχθρός του και πρωταγωνιστής του περιοδικού, το ελληνόπουλο Γιώργος Θαλάσσης για αυτό και οι συγκρούσεις μεταξύ τους είναι συχνά αμφίρροπες και πάντα ο ένας ξεφεύγει από τα δάκτυλα του άλλου, έστω και την τελευταία στιγμή. Το πρώτο τεύχος που κάνει την εμφάνισή του είναι το 17 και το τελευταίο το τεύχος 40 όπου βρίσκει τον θάνατο μαζί με τον Ιάπωνα Καμικάζι και τον Γερμανό Χούμπερτ από τον πρωταγωνιστή του περιοδικού Γιώργο Θαλάσση σε ένα κανάλι της Βενετίας από τις βόμβες που είχε τοποθετήσει ο Γιώργος. Είναι ο μοναδικός αντίπαλος του Γιώργου Θαλάσση που εμφανίζεται συνεχόμενα σε 23 τεύχη πριν εξοντωθεί. Επανεμφανίζεται σαν "Νέος Σεϊτάν Αλαμάν" στα τεύχη 365-372 και τελικά ως "ανανήψας" στα δυο τελευταία τεύχη που ολοκλήρωσαν τη σειρά (799-800), όπου παρουσιάζεται μετανιωμένος για το παρελθόν του θυσιάζοντας μάλιστα την ίδια του τη ζωή. Η μεγαλύτερη σύμμαχός του ήταν η "Φροϋλάιν Χ" η οποία όμως αργότερα τον πρόδωσε. Η τελευταία εμφάνιση του τρομερού πράκτoρα γίνεται στο τελευταίο τεύχος 800 "Ένα φάντασμα από το παρελθόν". Σύμφωνα με αυτό το τεύχος, ο Σεϊτάν Αλαμάν δεν πέθανε από τις βόμβες του Γιώργου στην Βενετία όμως τραυματίστηκε σοβαρά και τον περιποιήθηκε ένας Έλληνας ηλικιωμένος μολονότι ήξερε ότι ήταν Γερμανός σαμποτέρ. Έτσι ο Σεϊτάν Αλαμάν κατάλαβε τον δίκαιο αγώνα του ελληνικού λαού κατά των κατακτητών και αποσύρθηκε από την δράση. Μάλιστα, στο τελευταίο τεύχος σώζει τα ελληνόπουλα με την ίδια του την ζωή. Μαζί με τους υπόλοιπους χαρακτήρες του αναγνώσματος, ο Σεϊτάν Αλαμάν εμφανίσθηκε και σε θεατρική παράσταση του ΚΘΒΕ με το ρόλο του να ερμηνεύει ο ηθοποιός Νικόλαος Κεπεσίδης. Το περιοδικό Μικρός Ήρως Γιώργος Γερασίμου Βλάχος, 'Το ΛΕΞΙΚΟ του Μικρού Ήρωα' (δίτομο)