Σεβλίεβο

Το Σεβλίεβο (βουλγαρικά: Севлиево) είναι πόλη στην κεντροβόρεια Βουλγαρία και ανήκει στην Επαρχία του Γκάμπροβο. Το Σεβλίεβο είναι γνωστό ως μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Βουλγαρίας λόγω της πολύ αναπτυγμένης τοπικής οικονομίας, του υψηλού ποσοστού απασχόλησης και μεγάλων ξένων επενδύσεων, όπως το εργοστάσιο της American Standard Companies. Είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου. Το 2009 ο πληθυσμός ήταν 24.065.

 Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή χρονολογούνται από την ύστερη Νεολιθική περίοδο. Σώζονται ακόμη μερικοί Θρακικοί τάφοι. Το Φρούριο Χόταλιχ είναι η παλιά μεσαιωνική πόλη. Είχε κατοικηθεί για πάνω από 1000 χρόνια και λειτούργησε ως σημαντικό αμυντικό κέντρο. Το Χόταλιχ συνυπήρχε επί αιώνες με τον οικισμό στη θέση της σημερινής πόλης, γνωστό ως Σέρβι και Σέλβι. Στα μέσα του 19ου αιώνα η ανάπτυξη της βιοτεχνίας οδήγησε στη συγκέντρωση μεγάλων χρηματικών ποσών στις συντεχνίες των τεχνιτών. Τις γενικές γνώσεις εμπλούτιζαν τα εμπορικά ταξίδια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, την Ευρώπη και τη Ρωσία. Το 1834 ανακαινίστηκε η εκκλησία του Αγίου Προφήτη Ηλία και το 1836 ξαναχτίστηκε το μεσαιωνικό μοναστήρι Μπατόσεβο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1850 ο Κόλιου Φιτσέτο, εξέχων μάστορας της περιόδου της Βουλγαρικής Εθνικής Αφύπνισης, έχτισε την πέτρινη γέφυρα πάνω από τον Ποταμό Ρόζιτσα. Το 1844 ο διάσημος πλούσιος βιοτέχνης και έμπορος Χατζή Στογιά Νικόλοφ επένδυσε τα χρήματά του στην ανέγερση ενός γυμνασίου. Το 1870 δημιουργήθηκε μια επαναστατική επιτροπή, υπό την άμεση καθοδήγηση του Βασίλ Λέβσκι, γνωστού ως "Απόστολου της Ελευθερίας", που προετοίμασε τον πληθυσμό του Σεβλίεβο για την Εξέγερση του Απριλίου του 1876. Οι Βούλγαροι της περιοχής αυτής πήραν ενεργό μέρος στην εξέγερση. Η Οθωμανική κατοχή της πόλης τερματίστηκε στις 2 Ιουλίου 1877. Ως σημαντικό πολιτιστικό ίδρυμα, το τοπικό κοινοτικό κέντρο υπάρχει εδώ και 127 χρόνια. Νέο κέντρο πολιτστικών εκδηλώσεων έγινε το Σπίτι Πολιτισμού Μάρα Μπέλτσεβα. Το Σεβλίεβο, όπως επίσης το Γκόστιβαρ, το Κίτσεβο, το στρατόπεδο της Σούμλας και το Κάρνομπατ, αποτέλεσαν τόπο εξορίας για 42.000 Έλληνες, ηλικίας κυρίως 17-60 ετών, που προέρχονταν από τα ελληνικά εδάφη της Ανατολικής Μακεδονίας που βρίσκονταν υπό βουλγαρική κατοχή (1916-1918). Η διαδικασία εκτοπισμού των Ελλήνων από τον βουλγαρικό στρατό κατοχής ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1917 και διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια. Τα καραβάνια των αιχμαλώτων μεταφέρονταν πεζή και στη συνέχεια με τρένα κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ακόμη δυσμενέστερες όμως υπήρξαν οι συνθήκες διαβίωσής τους στη βουλγαρική ενδοχώρα με εξοντωτική συμμετοχή σε χειρωνακτικά έργα. Από τους αιχμαλώτους περίπου 12.000 δεν κατόρθωσαν τελικά να επιστρέψουν ζωντανοί. Ειδικότερα, στο Σεβλίεβο εξορίστηκαν 216 Έλληνες ιερείς από την υπό βουλγαρική κατοχή Μακεδονία. Μετά από τρίμηνη παραμονή στην περιοχή οδηγήθηκαν σε εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξοντωτική συμμετοχή σε χειρωνακτικά έργα. Δεκατρείς από τους Έλληνες ιερείς πέθαναν εκεί. Το Σεβλίεβο έχει ήπιο κλίμα με κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Μπαμπρούισκ - Λευκορωσία Μπηλ - Ελβετία Βαλάσκε Μεζιρίτσι - Τσεχία Γευγελή - Βόρεια Μακεδονία Λεγκιόνοβο - Πολωνία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sevlievo στο Wikimedia Commons