IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πάπας Ιωάννης Α΄

Ο Πάπας Ιωάννης Α΄ (Papa Giovanni I, 470 - 18 Μαΐου 526) ήταν Πάπας από τις 13 Αυγούστου του 523 έως τον θάνατό του το 526. Διαδέχθηκε τον Πάπα Ορμίσδα. Υπήρξε Πάπας μέχρι τον θάνατό του, το 526. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του επισκόπου Ρώμης ο Φήλιξ Δ΄. Στα καλλιτεχνικά έργα παριστάνεται να βλέπει μέσα από τα κάγκελα του κελιού του σε φυλακή ή φυλακισμένος μαζί με έναν διάκονο ή υποδιάκονο.

 Ο Ιωάννης καταγόταν από την Τοσκάνη στη Σιένα ή από το Καστέλο ντι Σερένα, κοντά στο Κιουσντίνο (Chiusdino). Ο πατέρας του ονομαζόταν Κωνστάντιος. Εξελέγη Πάπας όταν ήταν σε πολύ μεγάλη ηλικία. Παρά τις αντιθέσεις του, εστάλη από τον Βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχο τον Μεγάλο στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξασφαλίσει την άρση του διατάγματος που εξέδωσε το 523 εναντίον των οπαδών του αρειανισμού ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Α'. Ο οπαδός του αρειανισμού Θεοδώριχος απείλησε ότι αν αποτύγχανε ο Ιωάννης να εκπληρώσει την αποστολή του, τότε θα υπήρχαν αντίποινα εναντίον των ορθοδόξων Καθολικών της Δύσης. Όταν ο Πάπας Ιωάννης επέστρεψε στη Ραβέννα, έδρα του Θεοδώριχου, ο τελευταίος διέταξε τη σύλληψη του Ιωάννη ως υπόπτου για συνωμοσία με τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο. Ο Πάπας φυλακίστηκε στη Ραβέννα, όπου και πέθανε στις 18 ή στις 19 Μαΐου εξαιτίας των στερήσεων και της κακομεταχείρισης. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Μαΐου στην Τοσκάνη και στη Ραβέννα. Άρθρο για τον Ιωάννη Α΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια.
Καθεδρικός Ναός της Νινοτσμίντα

Ο Καθεδρικός Ναός της Νινοτσμίντα ( γεωργιανά: ნინოწმინდის მონასტერი) είναι ένα εκκλησιαστικό συγκρότημα κτιρίων που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό του δήμου Σαγκαρέγιο, στο μχάρε Καχέτι της Γεωργίας. Χρονολογείται του 575 μ.Χ. και είναι αφιερωμένος στην Αγία Νίνα.

 Η εκκλησία ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Βασιλιά της Ιβηρίας Βαχτάνγκ Α'. Η αρχιτεκτονική του ναού αποτέλεσε σημαντικό ορόσημο για την ανάπτυξη της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, καθώς προηγήθηκε της Μονής Γιβάρι στο Μτσχέτα, και χρησίμευσε ως πρότυπο για την ανάπτυξη των μεταγενέστερων τετράκογχων (4 αψίδες) εκκλησιών.Κατά τον 10ο-11ο αιώνα έγιναν εργασίες αποκατάστασης στο ναό. Το μεγάλο τούβλινο καμπαναριό του κτιριακού συγκροτήματος χρονολογείται του 16ου αιώνα, από τον καιρό της βασιλείας του Λέων του Καχέτι (1520-1574). Οι 3 κατώτεροι όροφοι χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικία, και έκαστος όροφος είχε ένα τζάκι. Η κλιμακωτή τοποθέτηση των τούβλων στην εξωτερική πρόσοψη ώστε να σχηματιστούν γεωμετρικά μοτίβα αποτελεί ένδειξη πολιτισμικής επιρροής των Πέρσων Σαφαβιδών, όπως και η οξεία καμάρα πάνω από την είσοδο. Το εκκλησιαστικό συγκρότημα περιβαλλόταν από ένα οχυρωματικό τείχος, με στρογγυλούς γωνιακούς πύργους, πολεμίστρες και ενισχυμένη πύλη. Οι αμυντικές δομές κατασκευάστηκαν για την προστασία της εκκλησίας από τις συχνές επιδρομές των ορεινών φυλών ληστών των Νταγκεστάνι, που έγιναν συχνές τον 16ο-17ο αιώνα και συνεχίστηκαν μέχρι τον 19ο αιώνα.Τα έτη 1671 και 1774 έγιναν έργα αποκατάστασης στην εκκλησία. Το 1824 ο θόλος του καθεδρικού ναού κατέρρευσε από έναν σεισμό. Το 1848 ένας άλλος σεισμός κατέστρεψε περαιτέρω το κτίριο, και δεν ανακατασκευάστηκε.Επί του παρόντος το συγκρότημα λειτουργεί ως μοναστήρι της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και εκτελούνται εργασίες ανοικοδόμησης. Η τοποθεσία είναι ανοιχτή για επισκέπτες κατά τις ώρες λειτουργίας με εισιτήριο. Από τις 4 αψίδες έχουν απομείνει μόνο η ανατολική αψίδα και ένα τμήμα του δυτικού τοίχου. Είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα της Οδηγήτριας, και φέρει ενδείξεις σοβαρού βανδαλισμού και τρύπες από σφαίρες των Νταγκεστάν του 18ου-19ου αιώνα. Τα περιγράμματα των θεμελίων δείχνουν ότι η εκκλησία αρχικά είχε ένα οκταγωνικό κέντρο, που περιβαλλόταν από γωνιακές κόγχες. Στο μοναστήρι υπάρχει μία βιβλιοθήκη που διαχειρίζεται τα χειρόγραφα. Σε αυτήν έχουν εργαστεί αρκετοί λόγιοι και ποιητές: ο Γεωργιανός επίσκοπος, μοναχός, καλλιγράφος και μεταφραστής Αρσένιος της Νινοτσμίντα (10ος-11ος αιώνας) ο Μιτροφάνης της Νινοτσμίντα ο Ιωάννης της Νινοτσμίντα (18ος αιώνας) ο Σάββας Τουσισβίλις (18ος αιώνας) ο Καθολικός Πατριάρχης της Γεωργίας Αντώνιος Β' (1784), κ.α.
Τουρ

Η Τουρ (γαλλ. Tours) είναι πόλη της κεντροδυτικής Γαλλίας στο νομό Αντρ-ε-Λουάρ και μεγαλύτερη πόλη της Ρεζιόν Σαντρ. Η Τουρ είναι κέντρο μιας αστικής μονάδας που απαριθμούσε 307.054 κατοίκους το 2008. Η Τουρ που έχει κατηγοριοποιηθεί ως Ville d'Art et d'Histoire (ελ:Πόλη της Τέχνης και της Ιστορίας), διασχίζεται από το ποτάμι του Λίγηρα, που έχει κατηγοριοποιηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO και έχει δεχτεί το μεγάλο βραβείο του εθνικού ανθισμού (2000, 2003 και 2006).

 Η πόλη βρίσκεται στο βραχίονα της γης που χωρίζει τους ποταμούς Λίγηρα και Σερ, ανάντη της συμβολής αυτών των δύο ποταμών, σε ένα σημείο όπου το πέρασμά τους φαίνεται σήμερα άνετο. Απλώνεται στο βορρά στο πλάτωμα του Αγίου Συμφωρίου όπου βρίσκεται το υψηλότερο μέρος της πόλης και στο νότο στο πλάτωμα του Γκρανμόν. Το κλίμα της Τουρ είναι εύκρατο κλίνοντας προς το ωκεάνειο. Η Τουρ είναι αδελφοποιημένη με 9 ξένες πόλεις: Μίλχαϊμ αν ντερ Ρουρ, Γερμανία, 1962, 170.000 κάτοικοι Σεγόβια, Ισπανία, 1972, 56.000 κάτοικοι Πάρμα, Ιταλία, 1976 176.000 κάτοικοι Λουογιάνγκ, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, 1982, 6.383.900 κάτοικοι Σπρίνγκφιλντ (Μισούρι), Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, 1984, 151.000 κάτοικοι Τρουά-Ριβιέρ, Καναδάς, 1987, 137.000 κάτοικοι Τακαμάτσου, Ιαπωνία, 1988, 426.000 κάτοικοι Μπρασόφ, Ρουμανία, 1990, 329.000 κάτοικοι Μινεάπολη, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, 1991, 373.000 κάτοικοιΈχει επίσης υπογράψει σύμφωνο συνεργασίας με τις: Σαράτοφ, Ρωσία, 2003, 836.100 κάτοικοι Σομπάτελι, Ουγγαρία, 2003, 80.000 κάτοικοι Σετάτ, Μαρόκο, 2002, 116.570 κάτοικοι Μαρακές, Μαρόκο, 2003, 1.600.000 κάτοικοι
Vought O5U

Το Vought O5U ήταν μονοκινητήριο αναγνωριστικό υδροπλάνο το οποίο αναπτύχθηκε για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ την δεκαετία του 1930. Πέραν του αρχικού πρωτοτύπου δεν κατασκευάστηκαν άλλα αεροσκάφη διότι στο σχετικό διαγωνισμό επελέγη το ανταγωνιστικό Curtiss SOC Seagull.

 Το Ναυτικό ζήτησε από τρεις εταιρείες να αναπτύξουν υδροπλάνα αναγνωριστικά τα οποία θα εκτοξεύονταν με καταπέλτη από κύριες μονάδες επιφανείας του στόλου. Βάσει των απαιτήσεων αυτά θα ήταν διπλάνα με αναδιπλούμενες πτέρυγες, τα οποία θα διέθεταν ένα κεντρικό πλωτήρα. Τα τρία σχέδια που συμμετείχαν στον διαγωνισμό ήταν το XO2D-1 της Douglas, το XO3C-1 της Curtiss και το XO5U-1. Το τελευταίο προωθούνταν από κινητήρα Pratt & Whitney R-1340-12 και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 8 Μαΐου 1934.Στις συγκριτικές δοκιμές το αναγνωριστικό της Curtiss κρίθηκε ανώτερο, με αποτέλεσμα η εξέλιξη των άλλων δύο αεροσκαφών να τερματισθεί. Στα 1937 το μοναδικό O5U που κατασκευάστηκε βρίσκονταν στις εγκαταστάσεις του Naval Aircraft Factory στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. It crashed in May 1938. Curtiss O3C Douglas O2D Andrade, John (1979). U.S.Military Aircraft Designations and Serials since 1909. Midland Counties Publications. ISBN 0-904597-22-9.
Σταυρός (τυπογραφία)

Ο σταυρός (†) είναι ένα τυπογραφικό σύμβολο που έχει σχήμα στιλέτου. Διεθνώς, είναι γνωστό ως dagger ή obelisk. Μια παραλλαγή του συμβόλου είναι ο διπλός σταυρός ‡ (double dagger), που μοιάζει με δύο σταυρούς (πάνω-κάτω).

 Το σύμβολο χρησιμοποιείται συνήθως ως σημάδι υποσημείωσης ή παραπομπής, αν έχει ήδη χρησιμοποιηθεί ο αστερίσκος (*). Περαιτέρω υποσημειώσεις μπορεί να σημειωθούν με άλλα σύμβολα, όπως ο διπλός σταυρός (‡), ή διπλή κάθετος (||) ή το σύμβολο της παραγράφου (¶ - pilcrow). Στη σημερινή εποχή, συνηθίζεται στη βιβλιογραφία να χρησιμοποιείται ένας αυξανόμενα μεγάλος όγκος παραπομπών και υποσημειώσεων. Το γεγονός αυτό κάνει τη χρήση αυτών των συμβόλων μη λειτουργική, οπότε σταδιακά υποσκελίστηκε από τη βολικότερη χρήση των αριθμημένων παραπομπών. Μερικά κείμενα διατηρούν παράλληλα τη χρήση αστερίσκων και τους οβελίσκων ως σημεία υποσημειώσεων, των μεν για υποσημειώσεις μιας σελίδας, των δε για υποσημειώσεις τέλους. Άλλη χρήση του σταυρού είναι η σήμανση θανάτου ενός φυσικού προσώπου, όταν τοποθετείται πριν ή μετά του ονόματος ή της χρονολογίας θανάτου του. Σε αντιδιαστολή ο αστερίσκος συμβολίζει την χρονολογία γέννησης ενός φυσικού προσώπου.Ευρύτατη χρήση του σταυρού γίνεται στα Μαθηματικά και ιδιαιτέρως στη Φυσική, όπου υποδηλώνει τον ερμιτιανό συζυγή ενός τελεστή. Για παράδειγμα ο Α† ισούται με τον ερμιτιανό συζυγή του τελεστή Α. Ένας τελεστής λέγεται ερμιτιανός αν A† = A. Μερικές φορές στα μαθηματικά, αυτός ο συμβολισμός μπορεί να αντικατασταθεί από τον αστερίσκο.Στη Χημεία, ο διπλός σταυρός χρησιμοποιείται στη χημική κινητική, για να υποδηλώσει ένα είδος μετάβασης κατάστασης. Στη Βιολογία, ένας σταυρός προτάσσεται μιας ταξινομικής ομάδας η οποία έχει εξαλειφθεί ή ενός είδους ύλης που έχει καταστραφεί.Στη ψυχολογική στατιστική, ο σταυρός υποδηλώνει, ότι η διαφορά δύο σχημάτων είναι αμελητέα κατά τον παράγοντα p < 0,05, ωστόσο θεωρείται μια "τάση", που αξίζει να σημειωθεί. Χρησιμοποιείται κοινώς για τιμές του παράγοντα p μεταξύ 0,05 και 0,1. Στην καταλογογράφηση, χρησιμοποιείται ένας διπλός σταυρός για να οριοθετήσει τα υποπεδία MARC. Στη σημειολογία του σκακιού, ο σταυρός συμβολίζει μια κίνηση που απέφερε σαχ, ενώ ο διπλός σταυρός υποδηλώνει ματ. Αυτή είναι μια πιο τυποποιημένη μορφή των κοινών συμβόλων "+" για το σαχ και "#" για το ματ. Σε πολλά έργα, που γράφτηκαν πριν την εφεύρεση της τυπογραφίας, οι σταυροί χρησιμοποιούνταν για να περικλείουν τμήματα κειμένων, που θεωρούνταν μη αυθεντικά. Στη φιλολογία, ο σταυρός υποδηλώνει μια απαρχαιωμένη μορφή λέξης ή φράσης. Επίσης, χρησιμοποιείται στο αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης, για να υποδηλώσει ορισμένες απαρχαιωμένες λέξεις.
Όμιλος Αντισφαίρισης Χανίων

Ο Όμιλος Αντισφαίρισης Χανίων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποείται στην πόλη των Χανίων, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1930 και αγωνίζεται με χρώματα το μαύρο και το λευκό. Διαθέτει ενεργά τμήματα αντισφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, ρυθμικής και ενόργανης γυμναστικής, πετοσφαίρισης, στίβου και σκακιού.

 Με επίσημο έτος ίδρυσης το 1930 ο Όμιλος Αντισφαίρισης Χανίων ήταν ανάμεσα στα 13 σωματεία που συμμετείχαν στην προσπάθεια ίδρυσης ανεξάρτητης Ελληνικής Ομοσπονδίας Αντισφαιρίσεως το 1938-39. Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου λειτουργεί επί τέσσερις δεκαετίες περίπου με επιφανέστερο διάστημα της ιστορίας του το κομμάτι από το 2005 έως το 2010. Σε αυτό κατάφερε να φτάσει μέχρι την Α1 Εθνική Κατηγορία, ωστόσο αποχώρησε εσπευσμένα λόγω έλλειψης χρημάτων.Έδρα του συλλόγου αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Κλαδισού, χωρητικότητας 2.346 θεατών. Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας έχει αγωνιστεί δύο φορές σε εθνικό επίπεδο. Τόσο την περίοδο 1999-00, όσο και την περίοδο 2001-02, συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, κατακτώντας την 11η και 12η θέση του ομίλου του αντιστοίχως.Το εισιτήριο για την άνοδό του στην Εθνική Κατηγορία χάρισαν οι κατακτήσεις του πρωταθλήματος της Ε.ΚΑ.Σ.Κ. κατά τις περιόδους 1998-99 και 2000-01. Ο.Α. Χανίων, επίσημος ιστότοπος. Κλειστό Γυμναστήριο Χανίων, πληροφορίες στον ιστότοπο Stadia.gr.
Νιλς Μπορ

Ο Νιλς Μπορ (Niels Henrik David Bohr, 7 Οκτωβρίου 1885 – 18 Νοεμβρίου 1962) ήταν Δανός φυσικός, ένας από τους μεγαλύτερους ερευνητές της θεωρητικής Φυσικής όλων των εποχών.

 Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν γιος του Χρίστιαν Μπορ καθηγητή φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής. Εργάστηκε, από το 1943 και μετά, για την κατασκευή της ατομικής βόμβας, όταν και αυτομόλησε από την πατρίδα του τη Δανία, στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν υπέρμαχος της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Δημιουργός της πρώτης κβαντικής θεωρίας του ατόμου και από τους θεμελιωτές της κβαντικής φυσικής, ο Μπορ είχε καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξή της για περισσότερο από 50 χρόνια. Το έργο του, τεράστιο σε σπουδαιότητα, τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις. Το 1911 δούλεψε με τον Έρνεστ Ράδερφορντ και το 1913 σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του τελευταίου για τη δομή του ατόμου (όπου τα αρνητικά φορτισμένα και ελαφρά ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον θετικά φορτισμένο και βαρύ πυρήνα) με τη Κβαντική Θεωρία του Μαξ Πλανκ. Ο Μπορ υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά. Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922. Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας. Είχε πάθος με το ποδόσφαιρο και είχε παίξει μερικά παιχνίδια με την Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ. Ο γιος του, Όε Μπορ (Aage Bohr, 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων. Ατομικό πρότυπο του Μπορ
Ναλανιντίλ Χανιμεφέντι

Η Ναλανιντίλ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نالان دل خانم) (Τούρκικα: Nalandil Hanımefendi, 1829 - 1865) ήταν η δέκατη τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε το 1829 στην Ανάπα, και ήταν κόρη του Νατίκχου Τσιπακουέ Μπέη. Είχε μια αδελφή την Τερμπιγιέ Χανιμεφέντι.Μεταφέρθηκε σε νεαρή ηλικία στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Σύμφωνα με το έθιμο της οθωμανικής αυλής το όνομά της, άλλαξε σε Ναλανιντίλ.Το 1851 παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Της δόθηκε ο τίτλος "Τέταρτη Τυχερή", στις 7 Δεκεμβρίου 1851, αφού γέννησε το πρώτο της παιδί, μια κόρη, τη Σενιχά Σουλτάν στο Παλιό Παλάτι Τσιραγάν. Προς το τέλος του 1852 ονομάστηκε "Τρίτη Τυχερή" και το 1853 σε "Δεύτερη Τυχερή". Στις 20 Μαρτίου 1853, γέννησε το δεύτερο παιδί της, έναν γιο, τον Ηγεμόνας Μεχμέτ Αμπντουσαμέντ. Το 1854, της δόθηκε ο τίτλος "Πρώτη Τυχερή". Στις 2 Μαρτίου 1855, γέννησε το τρίτο της παιδί, μια κόρη, την Σεχιμέ Σουλτάν στο Παλιό Παλάτι Μπεηλέρμπεη.Μετά το θάνατο του Αμπντούλ Μετζίτ το 1861, η Ναλανιντίλ εγκαταστάθηκε στο Παλάτι Φεριγιέ. Πέθανε το 1865, και είναι θαμμένη στο Νέο Μαυσωλείο Κυριών, Γενί Τζαμί της Κωνσταντινούπολης. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Uluçay, M. Çağatay (2011). Padişahların kadınları ve kızları. Ötüken. ISBN 978-9-754-37840-5. Açba, Harun (2007). Kadın efendiler: 1839-1924. Profil. ISBN 978-9-759-96109-1. Sakaoğlu, Necdet (2008). Bu Mülkün Kadın Sultanları: Vâlide Sultanlar, Hâtunlar, Hasekiler, Kandınefendiler, Sultanefendiler. Oğlak Yayıncılık. ISBN 978-6-051-71079-2.
Ναπολέων Λουδοβίκος Βοναπάρτης

Ο Ναπολέων Λουδοβίκος (γαλλ. Napoléon-Louis Bonaparte, 11 Οκτωβρίου 1804 - 17 Μαρτίου 1831) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν, ως Λουδοβίκος Β΄, βασιλιάς της Ολλανδίας (1 Ιουλίου 1810 - 13 Ιουλίου 1810) και δούκας του Μπεργκ (1809-1813).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Ολλανδίας και της Ορτάνς, κόρης του Αλεξάντρ, Υποκόμη του Μπωαρναί, στρατηγού της Επανάστασης, και της Ιωσηφίνας ντε Λα Παζρί (η οποία έπειτα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄). Ταυτόχρονα ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν μικρότερος αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας. Ο Ναπολέων Λουδοβίκος είχε μικρότερο αδελφό τον Ναπολέοντα Γ΄. Από το 1807, που απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του πέντε ετών, έγινε διάδοχος της Ολλανδίας. Ο θείος του Ναπολέων Α΄ τον έκανε δούκα του Μπεργκ (1809-1813). Στις 1 Ιουλίου 1810 ο πατέρας του παραιτήθηκε και ο 6ετής Ναπολέων Λουδοβίκος έγινε βασιλιάς της Ολλανδίας, ως την εισβολή του γαλλικού στρατού 12 ημέρες μετά. Μετά τη μάχη του Βατερλώ ο Ναπολέων Α΄ εκτοπίστηκε και επέστρεψαν οι Βουρβόνοι. Ο Ναπολέων Λουδοβίκος διέφυγε εξόριστος με τη σύζυγό του. Εγκαταστάθηκε στην Ιταλία μαζί με τον μικρότερο αδελφό του. Εκεί υποστήριξαν φιλελεύθερη πολιτική και συμμετείχαν στην οργάνωση των Καρμπονάρων, που αγωνιζόταν για τον εκτοπισμό της Αυστρίας από τη βόρεια Ιταλία. Όμως τα αυστριακά και παπικά στρατεύματα κατέστειλαν την επαναστατική δραστηριότητα και το 1831, καθώς διέφευγε από την Ιταλία, απεβίωσε από ιλαρά στο Φορλί. Τάφηκε στο Σαιν-Λε-Λα-Φορέ της Ιλ-ντε-Φρανς. Αργότερα, το 1852 ο αδελφός του αποκατέστησε την αυτοκρατορία ως Ναπολέων Γ΄. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Καρλόττα Βοναπάρτη, κόρη του Ιωσήφ Βοναπάρτη, Βασιλιά της Νάπολης-Σικελίας και μετά της Ισπανίας, πρωτότοκου αδελφού του πατέρα του.
Γλώσσα Βουρές

Οι Βουρές και Μουεσέν (Μόσινα) είναι δύο διάλεκτοι που ομιλούνται στην νήσο Βάνουα Λάβα στο Βανουάτου. Επίσης, είναι η κύρια γλώσσα του νησιού, έχοντας περίπου 2.000 ομιλητές.

 François, Alexandre (2012), «The dynamics of linguistic diversity: Egalitarian multilingualism and power imbalance among northern Vanuatu languages», International Journal of the Sociology of Language 214: 85–110, doi:10.1515/ijsl-2012-0022, http://anu.academia.edu/AlexFran%C3%A7ois/Papers/1525506/The_dynamics_of_linguistic_diversity_Egalitarian_multilingualism_and_power_imbalance_among_northern_Vanuatu_languages . Malau, Catriona (2016), Μια γραμματική της Γλώσσας Βουρές, Βανουάτου Αρχειοθετήθηκε 2017-03-04 στο Wayback Machine., Βερολίνο/Βοστόνη: Ντε Γκρούιτερ Μουτόν, (ISBN 978-1-5015-0364-1). Λεξικό Αγγλικών-Βουρές, από την Κατριόνα Μαλάου. Ηχογραφήσεις στην Γλώσσα Βουρές, σε ανοικτή πρόσβαση: Διάλεκτος Μουεσέν, Διάλεκτος Βουρές, από τον Α. Φρανσουά (πηγή: Συλλογή Πανγκλός του CNRS–LACITO). Κπουέτ, ο Κατεργάρης Θεός: Μια ιστορία στην διάλεκτο Μουεσέν, που παρουσιάζεται σε τρίγλωσση μορφή (από τον Α. Φρανσουά)
Π.Σ. Σέρρες

Ο Π.Σ. Σέρρες είναι αθλητικός σύλλογος των Σερρών. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδόσφαιρο. Οι εντός έδρας αγώνες της ομάδας διεξάγονται στο γήπεδο της ΕΠΣ Σερρών στην Ομόνοια. Την περίοδο 2023-24 η ομάδα δεν αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα.

 Ιδρύθηκε το 1951 ως Εθνικός Γαζώρου και εντάχθηκε στην ΕΠΣ Σερρών. Το 2007 προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική και μετά από 4 περιόδους στην κατηγορία, το 2011 κέρδισε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Τo 2012 ο Εθνικός Γαζώρου ΠΑΕ αναδείχτηκε πρωταθλητής του Βορείου ομίλου της Γ΄ Eθνικής κατηγορίας (Football League 2) και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική (Football League). Το 2014 η έδρα του Εθνικού Γαζώρου μεταφέρθηκε στην πόλη των Σερρών, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Εκπολιτιστικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Σέρρες», ενώ ο τίτλος και το λογότυπο του συλλόγου άλλαξαν σε FC Serres, αν και η ομάδα συνέχισε να παρουσιάζεται επίσημα ως «Εθνικός Γαζώρου», ενώ ανεπίσημα αναφερόταν και ως «Εθνικός Σερρών». Στη Football League για την περίοδο 2014–15, η ομάδα τερμάτησε στη 12η και προ τελευταία θέση του 2ου ομίλου με 15 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Την περίοδο 2015–16, αγωνίστηκε έως τον Ιανουάριο και έπειτα αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, επιστρέφοντας στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών. Την περίοδο 2016–17, ο ΠΣ Σέρρες αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Α΄ Ανώτερης και συγκεκριμένα στο Β΄ όμιλο, καταλαμβάνοντας την 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα με 50 βαθμούς. Για την περίοδο 2017–18, η ομάδα τοποθετήθηκε στην Επίλεκτη κατηγορία. 2006-2007 Δευτεραθλητής Ε.Π.Σ. Σερρών, άνοδος στη Δ΄ Εθνική* 2007-2010 Περιφερειακό πρωτάθλημα Δ΄ Εθνική* 2010-2011 Πρωταθλητής 1ου Ομίλου του Περιφερειακού πρωταθλήματος Δ΄ Εθνικής* 2011-2012 Πρωταθλητής 2ου ομίλου της Football League 2 (Γ΄ Εθνική)* 2012-2014 Football League* 2014-2015 Football League 2015-2016 Γ΄ Εθνική* Πριν τη μετονομασία. Το έμβλημα της ομάδας αποτελείται από το χάρτη του νομού Σερρών. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2014-10-14 στο Wayback Machine.
Φορτόσι Ιωαννίνων

Για παρώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε Φορτώσι Τρικάλων Το Φορτόσι ή Φορτώσι, επίσημα Φορτόσιον είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 860 μέτρων και ανήκει στα Κατσανοχώρια της Ηπείρου.

 Το Φορτόσι βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού με το νομό Άρτας και δυτικά του ποταμού Άραχθου. Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Άρτας - Ιωαννίνων και απέχει 25,5 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Ιωαννίνων και 29,5 χλμ. Δ. από τα Πράμαντα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι: Ο ιερός ναός της Φανερωμένης που βρίσκεται στον ομώνυμο λόφο, προς τα δυτικά του χωριού και τη γειτονική Νίστορα. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με τρούλο που σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε από τον Κοσμά τον Αιτωλό και στο εσωτερικό της έχει τοιχογραφίες του 1787. Από το 1964 έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο. Το γεφύρι της Πολιτσάς στον Άραχθο και το δρόμο που ενώνει το Φορτόσι με το Αμπελοχώρι. Πρόκειται για πέτρινο γεφύρι με ένα κύριο και βοηθητικά τόξα, ύψους σχεδόν 14 μέτρων το οποίο στηρίζεται πάνω σε βράχους. Δίπλα του έχει κατασκευαστεί γέφυρα από μπετόν. Το πέτρινο δημοτικό σχολείο, που έχει κηρυχθεί νεώτερο μνημείο από το 2008, γιατί "αποτελεί τυπικό δείγμα Ηπειρώτικου σχολικού κτιρίου της αρχής του 20ου αιώνα, με αξιόλογα μορφολογικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία και αφετέρου είναι στενά συνδεδεμένο με την εκπαιδευτική ιστορία του οικισμού και τις μνήμες των κατοίκων του". Σύμφωνα με την τοπική παράδοση λίγο πιο έξω από το χωριό Κωστήτσι, στην τοποθεσία "Λάτη", υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός, το Λάτιο, ο οποίος μαστίζονταν από λοιμό. Από αυτόν τον λοιμό, επέζησαν μόνο τέσσερα αδέλφια που ονομάζονταν Κώστας, Νέστορας, Πέτρος και Φώτης. Τα τέσσερα αυτά αδέλφια έχτισαν τα χωριά που φέρουν ακόμα και σήμερα το όνομά τους, με διάφορες παραφθορές βέβαια, δηλαδή «Κωστήτσι» (Κώστας), «Νίστορα» (Νέστορας), «Πάτερο» (Πέτρος) και «Φορτόσι» (Φώτης). Παλιότερα το χωριό γραφόταν ως Φορτόση και το 1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 διορθώθηκε σε Φορτόσιον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Κωστήτσι, Νίστορα και Πάτερο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φορτοσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011, ως κοινότητα έχει πληθυσμό 135 κατοίκους ενώ ως οικισμός 38. Αρχειακά τεκμήρια για τους ζωγράφους από το Φορτώσι των Κατσανοχωρίων Ιωαννίνων του Γρηγόρη Μανόπουλου από τον ιστότοπο http://www.academia.edu
Άσκολι Πιτσένο

Το Άσκολι Πιτσένο (ιταλικά: Ascoli Piceno) είναι πόλη και δήμος στα Μάρκε, στη κεντρική Ιταλία. Είναι έδρα της επαρχίας Άσκολι Πιτσένο. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται για το 2019 σε 47.982 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμό Τρόντο.

 Το Άσκολι Πιτσένο ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Άσκουλουμ (Asculum), πρωτεύουσα των Πικέντων, ενός ιταλικού φύλου, και του Πικένου. Η πόλη καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 268 π.Χ. και βρισκόταν επί της Σαλάριας οδού. Κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού πολέμου (91-88 π.Χ.), η πόλη επαναστάτησε, μαζί με άλλες, εναντίον της Ρώμης, όμως ο Πομπήιος Στράβων την πολιόρκησε επιτυχημένα, κατακτώντας την. Ο Ιούλιος Καίσαρας την κατέλαβε το 46 π.Χ., αφότου διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Αργότερα απέκτησε το καθεστώς ρωμαϊκής αποικίας. Το 301 μ.Χ. έγινε πρωτεύουσα του Picenum Suburbicarium. Το 545 κατέλαβε την πόλη ο Τωτίλας.Μετά την εποχή του Καρλομάγνου, η πόλη ήταν υπό την εξουσία των επισκόπων, οι οποίοι παράλληλα είχαν τον τίτλο του πρίγκιπα. Το 1185 το καθεστώς της πόλης άλλαξε και έγινε ελεύθερη δημοκρατία, όμως οι πολλαπλές διαμάχες με το Φέρμο οδήγησαν την πόλη στην άμεση εξουσία του πάπα τον 15ο αιώνα. Ανήκε στα Παπικά Κράτη μέχρι το 1860, οπότε έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Η Πόρτα Ρομάνα είναι πύλη των αρχαίων τειχών, τα οποία διατηρούνται τμηματικά μέχρι σήμερα. Είναι κτισμένα από ορθογώνιους ογκόλιθους. Ο ναός του Σαν Γκρεγκόριο κτίστηκε στη θέση ρωμαϊκού ναού, από τον οποίο διατηρούνται δύο κίονες ενσωματωμένοι στη νεότερη κατασκευή Το κάστρο της πόλης κτίστηκε στο μεσαίωνα και προσφέρει πανοραμική θέα της πόλης και της γύρω περιοχής Το φρούριο των Μαλατέστα, κατασκευασμένο το 1439, από το οποίο σώζεται η φυλακή Ο καθεδρικός ναός της πόλης είναι ρωμανικού ρυθμού. Ανακαινίστηκε το 1888 από τον κόμη Τζουζέπε Σακόνι, οπότε και τοιχογραφήθηκε το εσωτεριό του από τον Τσέζαρε Μαριάνι. Άλλα ρωμανικά κτίρια στην πόλη περιλαμβάνουν το βαπτιστήριο και τους ναούς Σαν Βιτόρε και Σαν Νιντσέντζο εντ Αναστάσιο Ο γοτθικός ναός του Σαν Φραντσέσκο Το Παλάτσο ντελ Κομούνε είναι κτίριο γοτθικού ρυθμού το οποίο σήμερα στεγάζει διοικητικές υπηρεσίες. Το Παλάτσο Κομουνάλε είναι αναγεννησιακό κτίριο και στεγάζει μουσείο με αρχαιολογικά ευρήματα και πίνακες ζωγραφικής. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι γέφυρες της πόλης, όπως η ρωμαϊκή γέφυρα της Πόρτα Καπουτσίνα και η Πόντε ντι Κέκκο. Στο Κάστελ Τροζίνο, έξω από την πόλη, έχει ανακαλυφθεί νεκρόπολη των Λομβαρδών του 7ου αιώνα μ.Χ. (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Σεμινάριο Ευρωπαϊκού Δικαίου του Ουρμπίνο

Το Σεμινάριο Ευρωπαϊκού Δικαίου του Ουρμπίνο της Ιταλίας είναι ένα θερινό σεμινάριο που διοργανώνεται ετησίως από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Νομικών Σπουδών του Ουρμπίνο αδιαλείπτως από το 1959. Τα μαθήματα του σεμιναρίου παραδίδονται στη γαλλική, την ιταλική και την αγγλική γλώσσα. Το σεμινάριο λαμβάνει χώρα στους χώρους της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ουρμπίνο από καθηγητές προερχόμενους από πολλές ευρωπαϊκές χώρες και πραγματεύεται επίκαιρα ζητήματα ευρωπαϊκού δικαίου, διεθνούς ιδιωτικού δικαίου, συγκριτικού δικαίου και ιταλικού δικαίου. Η παρουσία στο σεμινάριο οδηγεί στην απονομή πιστοποιητικού και η επιτυχία στις εξετάσεις του σεμιναρίου πιστοποιείται, ανάλογα με την περίπτωση, με την απονομή πτυχίου συγκριτικού δικαίου, πτυχίου ευρωπαϊκών σπουδών, πτυχίου ανώτερων σπουδών ευρωπαϊκού δικαίου ή πτυχίου ανώτερων ευρωπαϊκών σπουδών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ουρμπίνο.

 Το σεμινάριο ευρωπαϊκού δικαίου του Ουρμπίνο θεσπίστηκε στις 24 Αυγούστου 1959 από τους Henri Batiffol, Φωκίωνα Φραντζεσκάκη, Alessandro Migliazza, Capotorti Francesco, Enrico Paleari και Germain Bruillard. Έως το 2004, το σεμινάριο είχε χορηγούς τους Cino και Simone Del Duca. Από το 2009, οι διδάσκοντες-ερευνητές του Κέντρου Ευρωπαϊκών Νομικών Σπουδών του Ουρμπίνο, ενταγμένοι στο Groupe Galileo, χρηματοδοτούνται από το πρόγραμμα επιστημονικής γαλλο-ιταλικής συνεργασίας, Galileo. Από την εποχή της ιδρύσεώς του, τα μαθήματα του σεμιναρίου παραδίδονται σε μεγάλο βαθμό από καθηγητές οι οποίοι έχουν διδάξει στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, όπως οι : Riccardo Monaco (Χάγη 1949, 1960, 1968, 1977), Piero Ziccardi (1958, 1976), Henri Batiffol (1959, 1967, 1973), Yvon Loussouarn (1959, 1973), Mario Giuliano (1960, 1968, 1977), Φωκίων Φραντζεσκάκης (1964), Fritz Schwind (1966, 1984), Ignaz Seidl-Hohenveldern (1968, 1986), Edoardo Vitta (1969, 1979), Alessandro Migliazza (1972), René Rodière (1972), Georges Droz (1974, 1991, 1999), Pierre Gothot (1981), Erik Jayme (1982, 1995, 2000), Bernard Audit (1984, 2003), Michel Pélichet (1987), Pierre Bourel (1989), Pierre Mayer (1989, 2007), Tito Ballarino (1990), Hélène Gaudemet-Tallon (1991, 2005), Alegría Borrás (1994, 2005), Francesco Capotorti (1995), Bertrand Ancel (1995), Giorgio Sacerdoti (1997), José Carlos Fernández Rozas (2001), Horatia Muir Watt (2004), Andrea Bonomi (2007), Dário Moura Vicente (2008), Mathias Audit (2012), Christian Kohler (2012), Étienne Pataut (2013). Δικτυακός τόπος σεμιναρίου ευρωπαϊκού δικαίου του Ουρμπίνο. Παρουσίαση σεμιναρίου του 2015. Αφίσα σεμιναρίου του 2015.
ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ

Η ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ (βουλγαρικά: ΠФК Ботев Пловдив‎) είναι η παλαιότερη βουλγαρική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Πλόβντιφ Φιλιππούπολη. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 12 Μαρτίου 1912 από μια ομάδα μαθητών. Ονομάστηκε Μπότεφ προς τιμή του εθνικού ήρωα της χώρας Χρίστο Μπότεφ. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Χρίστο Μπότεφ, χωρητικότητας 18.000 θέσεων. Η ομάδα έχει κερδίσει δύο φορές το πρωτάθλημα και τρεις φορές το κύπελλο Βουλγαρίας. Έχει φτάσει στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης και έχει κερδίσει το Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου. Αυτό το διάστημα αγωνίζεται στην Πάρβα λίγκα, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.

 Η κυριότερη αντιπαλότητα της ομάδας είναι αυτή με τη συμπολίτισσά της Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, στο λεγόμενο και ως ντέρμπι του Πλόβντιβ. Ακόμη, οι οπαδοί του συλλόγου είναι αδερφοποιημένοι με αυτούς του Άρη Θεσσαλονίκης. 1912: ΣΚ Μπότεβ Πλόβντιφ 1945: Σίβκα-Μποτέφ'45 1947: Μπότεβ Πλόβντιφ 1967: Τράκια (Θράκη) 1989: Μπότεβ Πλόβντιφ Πρωτάθλημα Βουλγαρίας Νικήτρια (2): 1929, 1967 Δεύτερη θέση (2): 1963, 1986Κύπελλο Βουλγαρίας Κυπελλούχος (3): 1962, 1981, 2017 Φιναλίστ (10): 1947, 1956, 1963, 1964, 1984, 1991, 1993, 1995, 2014, 2017, 2019Σούπερ Καπ Βουλγαρίας Κυπελλούχος (1): 2017 Φιναλίστ (1): 2014Κύπελλο του Σοβιετικού Στρατού (δευτερεύον κύπελλο) Φιναλίστ (1): 1990Κύπελλο Τριμόρτζιουμ Νικήτρια (4): 1943, 1984, 1987, 1989 Βαλκανικό Κύπελλο Νικήτρια (1): 1972 Φιναλίστ (1): 1981Κύπελλο Κυπελλούχων Προημιτελικά (1): 1963 Επίσημος ιστότοπος
Κοιμητήριο Ποβόνσκι

Το Κοιμητήριο Ποβόνσκι (πολωνικά: Cmentarz Powązkowski), επίσης γνωστό ως Παλαιό Ποβόνσκι (πολωνικά: Stare Powązki), είναι ιστορική νεκρόπολη που βρίσκεται στη συνοικία Βόλα, στο δυτικό τμήμα της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Είναι το πιο διάσημο κοιμητήριο της πόλης και ένα από τα παλαιότερα, που ιδρύθηκε το 1790. Είναι ο τόπος ταφής πολλών επιφανών ατόμων από την πολωνική ιστορία. Ορισμένοι είναι ενταφιασμένοι κατά μήκος της «Λεωφόρου των Εξέχοντων» (Aleja Zasłużonych), που δημιουργήθηκε το 1925. Υπολογίζεται ότι πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι είναι θαμμένοι στο Ποβόνσκι. Το νεκροταφείο συχνά συγχέεται με το νεότερο στρατιωτικό κοιμητήριο Ποβόνσκι, το οποίο βρίσκεται στα βορειοδυτικά του κοιμητηρίου Ποβόνσκι.

 Το Κοιμητήριο Ποβόνσκι δημιουργήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1790 σε γη που δωρίστηκε από τον ευγενή Μέλχιορ Σιμανόφσκι και καθαγιάστηκε στις 20 Μαΐου 1792. Αρχικά κάλυπτε έκταση περίπου 2,5 εκταρίων. Την ίδια χρονιά χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Κάρολ Μπορομέους, σχεδιασμένη από τον Ντομένικο Μερλίνι, στο βόρειο άκρο του κοιμητηρίου. Οι κατακόμβες ανεγέρθηκαν αμέσως μετά. Αρκετά άλλα κοιμητήρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή: το εβραϊκό νεκροταφείο και εκείνα των κοινοτήτων των Καλβινιστών, Λουθηρανών, Καυκάσιων και Τάταρων. Το Ορθόδοξο κοιμητήριο βρίσκεται επίσης κοντά. Όπως σε πολλά παλιά ευρωπαϊκά κοιμητήρια, μερικές από τις ταφόπλακες στο Ποβόνσκι δημιουργήθηκαν από διάσημους γλύπτες, Πολωνούς και ξένους. Μερικά από τα μνημεία είναι παραδείγματα των τότε επικρατέστερων στυλ στην τέχνη και την αρχιτεκτονική. Την Ημέρα των Αγίων Πάντων (1 Νοεμβρίου) και Zaduszki (Ζαντούσκι) (2 Νοεμβρίου) στη Βαρσοβία, ολονυκτίες διεξάγονται όχι μόνο στα ρωμαιοκαθολικά κοιμητήρια, αλλά και στα προτεσταντικά, μουσουλμανικά, εβραϊκά και ορθόδοξα κοιμητήρια. Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Ασράφ Μπενσαρκί

Ο Ασράφ Μπενσαρκί (αραβικά: أشرف بنشرقي, γενν. στις 24 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Μαροκινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος ή επιθετικός για την Ζαμάλεκ.

 Ο Μπενσαρκί γεννήθηκε στην Τάζα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την ΜΑΣ Φεζ, όπου εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2014-15. Τη σεζόν 2015–16, σημείωσε 9 γκολ σε 27 αγώνες. Το 2016, μετακόμισε στην Ουιντάντ Καζαμπλάνκα, με αναφερόμενο κόστος μεταγραφής 300 εκατομμυρίων ντιρχάμ. Βοήθησε την ομάδα να κερδίσει το ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ 2017 και να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Εγκωμιάστηκε για τις επιδόσεις του στο ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ και θεωρήθηκε ευρέως ο καλύτερος παίκτης του τελικού.Τον Ιανουάριο του 2018, εντάχθηκε στην Αλ Χιλάλ του Πρωταθλήματος Σαουδικής Αραβίας, έναντι 9 εκατομμυρίων δολαρίων.Τον Αύγουστο του 2018, εντάχθηκε στη Λανς της Λιγκ 2, με δανεισμό για τη σεζόν 2018-19.Τον Ιούλιο του 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την αιγυπτιακή Ζαμάλεκ. Ο Μπενσαρκί έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» Εθνικές Μαρόκου U20, U21 και U23. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Μαρόκου στις 11 Νοεμβρίου 2017, στη νίκη με 2-0 επί της Ακτής Ελεφαντοστού για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018. Ουιντάντ Καζαμπλάνκα Πρωτάθλημα Μαρόκου: 2016–17 ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ: 2017Αλ Χιλάλ Πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας: 2017–18 Σούπερ Καπ Σαουδικής Αραβίας: 2018Ζαμάλεκ Κύπελλο Αιγύπτου: 2018-19 Σούπερ Καπ Αιγύπτου: 2019-20 ΚΑΦ Σούπερ Καπ: 2020Μαρόκο Α' Πρωτάθλημα Εθνών Αφρικής: 2018 (Γαλλικά) «Προφίλ του Ασράφ Μπενσαρκί». footballdatabase.eu. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Live Scars

Το Live Scars είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Dark Angel, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 6 Μαρτίου του 2000 από την "Century Media". Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στο "Country Club" της Ρεσέντα, στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην έκδοση του CD περιλαμβάνεται και η διασκευή στο "I Don't Care About You" των Fear.

 1. Leave Scars (Durkin, Hoglan) - 9:31 2. The Burning of Sodom (Durkin, Hoglan, Doty, Meyer) - 3:32 3. Never to Rise Again (Durkin, Hoglan, Reinhart) - 4:09 4. The Promise of Agony (Durkin, Hoglan) - 8:50 5. We Have Arrived (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 3:56 6. Death is Certain (Life is not) (Durkin, Hoglan, Meyer, Yahn) - 3:53 7. The Death of Innocence (Durkin, Hoglan) - 5:36 8. I Don't Care About You (Ving) - 3:21 Το "Live Scars" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρον Ράινχαρτ - φωνητικά Έρικ Μέγιερ - κιθάρα Μπρετ Έρικσεν - κιθάρα Μάικ Γκονζάλεζ - μπάσο Τζην Χόγκλαν - τύμπανα Live Scars - Dark Angel | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Live Scars - Dark Angel | Releases | AllMusic Dark Angel - Live Scars - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Dark Angel - Metal Storm Dark Angel - Live Scars at Discogs
Τσαρλς Φράνσις Ρίτσελ

Ο Τσαρλς Φράνσις Ρίτσελ (αγγλικά: Charles Frances Ritchel‎, 22 Δεκεμβρίου 1844 – 21 Ιανουαρίου 1911) ήταν Αμερικανός εφευρέτης ενός επιτυχημένου μοντέλου πηδαλιουχούμενου αερόπλοιου, του καθρέφτη στρέβλωσης, ενός μηχανικού παιχνιδιού κουμπαρά, και ήταν κάτοχος πάνω από 150 κατοχυρωμένων με διπλώματα ευρεσιτεχνίας εφευρέσεων.

 Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1844 στο Πόρτλαντ του Μέιν και απεβίωσε στο Μπρίτζπορτ του Κονέκτικατ στις 21 Ιανουαρίου 1911. Ο Ρίτσελ σχεδίασε και κατασκεύασε ένα μικρό, μονοθέσιο πηδαλιουχούμενο τροφοδοτούμενο από μανιβέλα. Το αεροσκάφος αποτελούνταν από πλαίσιο ορειχάλκου, το οποίο συναρμολογήθηκε στο Μηχανουργείο Folansbee στο Μπρίτζπορτ του Κονέκτικτατ. Το πλαίσιο κρεμόταν από μία κυλινδρική δεξαμενή αερίου. Μια μικρή έλικα κινούσε το αεροσκάφος. Η έλικα αυτή μπορούσε να στραφεί αριστερά ή δεξιά ώστε το αεροσκάφος να ακολουθήσει την πορεία αυτή. Το σκάφος είχε τη δυνατότητα να φτάσει σε ύψος 61 μέτρων (200 πόδια).Στην Έκθεση της Εκατονταετηρίδας του 1876 στην Φιλαδέλφεια, ο Ρίτσελ πέταξε με το σκάφος σε έναν από τους μεγάλους θαλάμους της έκθεσης. Δύο χρόνια αργότερα, στις 12 Ιουνίου 1878, το σκάφος απογειώθηκε από γήπεδο μπέιζμπολ στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Μπροστά σε μεγάλο κοινό θεατών, ο Μαρκ Γ. Κουίντλεν πέταξε με την μηχανή πάνω από το κτίριο του οπλοστασίου και τον ποταμό Κοννέκτικατ προτού επιστρέψει στο σημείο από όπου απογειώθηκε για να προσγειωθεί.«Πρόκειται για την πρώτη πτήση πηδαλιουχούμενου που μετέφερε άνθρωπο στην Αμερική», σύμφωνα με τον Χάρβεϊ Λίπινκοτ, ιδρυτή του Συνδέσμου Αεροναυτικής Ιστορίας του Κονέκτικατ.Την επόμενη μέρα, ο Κουίντλεν απογειώθηκε και πάλι, αλλά ο άνεμος ήταν πολύ ισχυρός και τον έθεσε εκτός πορείας, με αποτέλεσμα να προσγειωθεί στο Νιούινγκτον του Κονέκτικατ. Περαιτέρω πτήσεις έλαβαν χώρα στη Βοστώνη και αλλού, και τελικά κατασκευάστηκαν και πωλήθηκαν πέντε αεροσκάφη αυτού του είδους. Ο Ρίτσελ φαντασιωνόταν μια αεροπορική εταιρεία τέλεσης υπερατλαντικών πτήσεων με μεγάλα πηδαλιουχούμενα που θα κινούνταν από 11 άνδρες. Σήμερα η πιο γνωστή εφεύρεση του Ρίτσελ είναι ο φανταστικός καθρέφτης. Οι κυρτοί και ειδικά διαμορφωμένοι καθρέφτες αναπαριστούν διασκεδαστικές, διαστρεβλωμένες εικόνες οποιουδήποτε στέκεται έμπροσθέν τους. Ορισμένοι πιστώνουν στον Ρίτσελ την εφεύρεση των τροχοπέδιλων. Εφηύρε έναν κουμπαρά σε σχήμα μαϊμούς (κατοχυρωμένο στις 7 Νοεμβρίου 1882, αριθμός διπλώματος 13.400). Ένα κέρμα τοποθετείται σε έναν δίσκο που στέκεται στις αναποδογυρισμένες παλάμες της μαϊμούς. Πιέζεται ένας μοχλός στην πλάτη της, τα χέρια σηκώνονται, στρέφοντας το κέρμα προς μια υποδοχή στην κοιλία της μαϊμούς.
Μπίλι Μπο

Ο Βασίλης Κουρκουμέλης (8 Φεβρουαρίου 1954 - 13 Ιουνίου 1987), γνωστός ως Μπίλι Μπο, ήταν Έλληνας σχεδιαστής μόδας. Προερχόμενος από φτωχό οικογενειακό περιβάλλον, έγινε ο γνωστότερος Έλληνας σχεδιαστής της εποχής του. Ήταν ο πρώτος διάσημος Έλληνας που πέθανε από τον τότε σχετικά άγνωστο ιό του AIDS, γεγονός που διέγειρε το ενδιαφέρον της ελληνικής κοινωνίας της εποχής.

 Γεννήθηκε το 1954 και καταγόταν από την συνοικία Καμίνια του Πειραιά, παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 σαν χορευτής σε διάφορες μπουάτ που έδρευαν στην Πλάκα της Αθήνας. Το 1971 γνώρισε τον μετέπειτα συνεργάτη του Μάκη Τσέλιο. Αποφάσισαν να συνεργαστούν επαγγελματικά και αρχικά ξεκίνησαν μια επιχείρηση εισαγωγής αρωμάτων από τη Γαλλία. Σύντομα άλλαξαν κατεύθυνση και το 1973 ξεκίνησαν μια μπουτίκ υψηλής ραπτικής στην οδό Σόλωνος 1. Ονόμασαν το κατάστημα Billy Bo, μια παραφθορά του τραγουδιού της Κατερίνα Βαλέντε «Billy Boy», και ο Κουρκουμέλης υιοθέτησε και για τον ίδιο το όνομα. Παράλληλα σπούδασε σχέδιο μόδας στη σχολή Βακαλό και, όταν το σχετικό τμήμα διέκοψε τη λειτουργία του, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη σχολή Βελουδάκη. Η μπουτίκ είχε ήδη αρχίσει να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όμως η καριέρα του Μπο απογειώθηκε όταν κέρδισε το βραβείο του γυναικείου περιοδικού Γυναίκα. Σύντομα κέρδισε την εμπιστοσύνη των κοσμικών κύκλων της Αθήνας, καθώς και μεγάλο πλήθος θαυμαστών καθώς και την υποστήριξη των δημοσιογράφων. Ακολούθησαν και άλλα καταστήματα στη Θεσσαλονίκη, τη Μύκονο, το Ψυχικό και στο κέντρο της Αθήνας. Το 1981 είναι η χρονιά που επιλέχθηκε να σχεδιάσει τις στολές των αεροσυνοδών της Ολυμπιακής Αεροπορίας, οι οποίες θα φοριούνταν για τα επόμενα πέντε χρόνια 1981-1986. Το μεγαλύτερο επίτευγμα ήταν η δημιουργία καταστήματος στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Στα εγκαίνια του τον Δεκέμβριο του 1986 ο Μπο δεν παρευρέθηκε λόγω της ασθένειας του. Ο Μπίλι Μπο προσβλήθηκε από τον ιό HIV και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 νόσησε με AIDS. Πριν πεθάνει, ο Μπίλι Μπο τηλεφώνησε από την Αμερική στη δημοσιογράφο Λένα Ζαννιδάκη, συντάκτρια του Ταχυδρόμου, με σκοπό να της δώσει μια τελευταία συνέντευξη. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 13 Ιουνίου του 1987 σε ηλικία 33 ετών. Η ασθένεια και ο θάνατός του προκάλεσαν επιπλέον αίσθηση, καθώς η επιδημία του AIDS ήταν τότε ακόμα στην αρχή της στην Ελλάδα, και ο Μπίλι Μπο ήταν ο πρώτος διάσημος Έλληνας που έγινε γνωστό δημόσια ότι έχασε τη ζωή του από τη συγκεκριμένη ασθένεια. Μπίλι Μπο - Ζωή σαν πυροτέχνημα (ένθετο του περιοδικού LIFE&STYLE, τεύχος 92, Αύγουστος 2008, εκδόσεις Λυμπέρη).
Βεατρίκη του Αβέν

Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (απεβ. 1321) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κόρη του κόμη του Μπωμόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λουξεμβούργου.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βαλδουίνου κόμη tου Μπωμόν και της Φελισιτάς του Κουσύ. Παντρεύτηκε το 1265 τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και είχε τέκνα: Ερρίκος Ζ΄ π.1274-1313, κόμης του Λουξεμβούργου, βασιλιάς της Γερμανίας & Ιταλίας. Βάλραμ απεβ. 1311, κύριος του Ντουρλέρ, Τιριμονέ αν Κονσόρ. Φελισιτάς απεβ. 1336, παντρεύτκε τον Ιωάννα-Τριστάν κόμη του Λόιβεν. Βαλδουίνος π.1285-1354, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ. Μαργαρίτα απεβ. 1336, μοναχή στη Λιλ και στο Μαρίενταλ. John A. Gades, Luxemburg in the Middle Ages, (Brill, 1951), 103.
Μπράνκο

Το Νησί Μπράνκο (πορτογαλικά: Branco = λευκό) είναι ακατοίκητο νησί του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Ράζο και Σάο Νικολάου. Ανήκει στον δήμο Σάο Βισέντε.

 Το Νησί Μπράνκο έχει έκταση 3 χιλιόμετρα. Έχει μήκος 3,6 χιλιόμετρα και πλάτος 1,4. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 327 μέτρα. Το Νησί Μπράνκα, καθώς και το Νησί Ράζο είναι ο προορισμός Μεγάλης Σαύρας του Πράσινου Ακρωτηρίου. Κατάλογος νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2022-2023

Το Κύπελλο Γυναικών της περιόδου 2022-23 είναι μια διοργάνωση γυναικείας καλαθοσφαίρισης που διεξάγεται στην Ελλάδα, η 28η επανάληψη από τη δημιουργία του θεσμού το 1995. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2022. Κυπελλούχος αναδείχθηκε Παναθηναϊκός για 2η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό της Ελευθερίας Μοσχάτου με 66-61.

 Στη Φάση αυτή θα συμμετέχουν τα 6 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 9 σωματεία της Α1 Εθνικής.Το Final Four διεξήχθη στις 24 και 26 Μαρτίου 2023 στο Κλειστό Γυμναστήριο Ζωφριάς των Άνω Λιοσίων. «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2021-2022», αποτελέσματα στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών 2022-2023», έγγραφο στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (pdf)
Μπάμπης Δερμιτζάκης

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης (Ιεράπετρα, 1950) είναι φιλόλογος και μεταφραστής. Απόφοιτος του Τμήματος Αγγλικών σπουδών (1972) και του Τμήματος Φιλοσοφίας (1976) του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα τις αφηγηματικές τεχνικές στο θέατρο και στην πεζογραφία (1996). Εργάστηκε ως σχολικός σύμβουλος στη μέση εκπαίδευση.

 Η λαϊκότητα της κρητικής λογοτεχνίας (1990) Αφηγηματικές τεχνικές: ελληνική πεζογραφία και δραματουργία (2000) Ο χορός της βροχής. Οικολογικά παραμύθια και διηγήματα (1997).Έχει εκδώσει επίσης βιβλία οικολογίας και κοινωνιολογίας, έχει δημοσιεύσει βιβλιοκρισίες και άλλα κείμενα για θέματα νεοελληνικής φιλολογίας, ενώ έχει ασχοληθεί και με τη μετάφραση. Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2007, σελ. 482. Ιστοσελίδα του Μπάμπη Δερμιτζάκη Το blog του Μπάμπη Δερμιτζάκη
307 Νίκη

Η Νίκη (Nike) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,12. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του από τη θεά-προσωποποίηση της νίκης στην ελληνική μυθολογία.

 Η διάμετρος της Νίκης υπολογίσθηκε σε 55 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 174 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι CX (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,052 (από δεδομένα του IRAS). Η Νίκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 54 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λένι Κουρ

Η Λένι Κουρ (Lenny Kuhr , γεννημένη στις 22 Φεβρουαρίου 1950 στην Αϊντχόφεν) είναι Ολλανδή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή από τη νίκη της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1969, όπου κέρδισαν και άλλες 3 τραγουδίστριες.

 Γεννήθηκε στο Αϊντχόφεν και το 1967 άρχισε να τραγουδά στην Ολλανδία, ερμηνεύοντας γαλλικά παραδοσιακά τραγούδια. Το 1969 εκπροσώπησε την Ολλανδία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με την σύνθεσή της De Troubadour (σε στίχους του Ντέιβιντ Χάρτσεμα). Την ορχήστρα διηύθυνε ο Φραντς ντε Κοκ. Ήταν μία από τις τέσσερις νικήτριες του έτους αυτού. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ήταν πιο επιτυχημένη στη Γαλλία, παρά στην πατρίδα της. Βρέθηκε στην κορυφή των γαλλικών τσαρτς το 1972 με το τραγούδι Jesus Christo και εκτελέστηκαν στις παραστάσεις του Ζορζ Μπρασένς. Το 1980 είχε την μεγαλύτερη επιτυχία στην Ολλανδία, με το τραγούδι Visite, το οποίο τραγούδησε μαζί με το γαλλικό συγκρότημα Les Poppys. Έκτοτε κυκλοφορεί δισκογραφικές δουλειές, χωρίς όμως να σημειώσει επιτυχία. Το 1982 η Κουρ παρουσίασε το Nationaal Songfestival, που είναι ο προκριματικός της Ολλανδίας για την Eurovision. Η Κουρ ασπάστηκε τον ιουδαϊσμό. Είναι παντρεμένη με τον Ρομπ Φρανκ και έχει δύο κόρες της από προηγούμενο γάμο. Τα παιδιά της ζουν στο Ισραήλ, χώρα στην οποία για ένα χρονικό διάστημα έζησε και η ίδια. 1969: De troubadour 1971: De zomer achterna 1972: Les enfants 1972: De wereld waar ik van droom 1974: God laat ons vrij 1975: 'n Avondje Amsterdam 1976: 'n Dag als vandaag 1980: Dromentrein 1981: Avonturen 1982: Oog in oog 1983: De beste van Lenny Kuhr 1986: Quo vadis 1990: Het beste van Lenny Kuhr 1990: De blauwe nacht 1992: Heilig vuur 1994: Altijd heimwee 1997: Gebroken stenen 1997: Stemmen in de nacht 1998: De troubadour 1999: Oeverloze liefde 2000: Visite 2001: Fadista 2004: Op de grens van jou en mij 2005: Panta Rhei
Πολωνικές βουλευτικές εκλογές 2015

Βουλευτικές εκλογές τόσο για τη Βουλή όσο και για τη Γερουσία διεξήχθησαν στην Πολωνία στις 25 Οκτωβρίου 2015. Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό 37,6% των ψήφων έναντι 24,1% για την κυβερνητική Πολιτική Πλατφόρμα (PO). Η Μπεάτα Σίντλο διαδέχθηκε την Εύα Κόπατς στην πρωθυπουργία και σχημάτισε κυβέρνηση με τη συμμετοχή ενός κόμματος. Τα επίσημα αποτελέσματα, που ανακοινώθηκαν στις 27 Οκτωβρίου, έδωσαν την πλειοψηφία στο συντηρητικό κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη, με 235 από τις συνολικά 460 έδρες (51%).Ήταν οι πρώτες εκλογές στην Πολωνία από την εισαγωγή του φιλελευθερισμού το 1989 που ένα κόμμα κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία.

 Οι εκλογές για τη Βουλή (Sejm) γίνονται με ανοικτές λίστες και αναλογικά μέσω της μεθόδου Ντ' Οντ σε πολυεδρικές περιφέρειες, με το 5% να είναι το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό για να εισέλθει ένα μεμονωμένο κόμμα στη βουλή και το 8% για τους συνασπισμούς. Τα μέλη της Γερουσίας εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές περιφέρειες. Προκειμένου να είναι υποψήφιος γερουσιαστής, ένα πρόσωπο πρέπει να παρουσιάσει υπογραφές από 2.000 άτομα της περιφέρειας στην οποία ενδιαφέρεται να είναι υποψήφιος. Για τις βουλευτικές εκλογές, το ελάχιστο απαιτούμενο είναι 5.000 υπογραφές ανά περιφέρεια.Συνολικά, 460 πρόσωπα εκλέγονται στη Sejm. Όταν ένα κόμμα έχει 231 ή περισσότερους βουλευτές, τότε διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία (αυτοδυναμία), κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να κυβερνήσει μόνο του, χωρίς κάποιον κυβερνητικό εταίρο. Για την αναθεώρηση του συντάγματος απαιτείται η πλειοψηφία των 2/3 , που μεταφράζεται σε 307 βουλευτές. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα, Νόμος και Δικαιοσύνη, νίκησε την Πολιτική Πλατφόρμα. Νέα πρωθυπουργός έγινε η Μπεάτα Σίντλο.
Αντόνι Γκαουέτσκι

Ο Αντόνι Γκαουέτσκι (πολωνικά: Antoni Gałecki) (4 Ιουνίου 1906 - 14 Δεκεμβρίου 1958) ήταν Πολωνός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Έπαιξε σε όλη τη σταδιοδρομία του στην ΛΚΣ Λοτζ. Έπαιξε επίσης στην Εθνική Πολωνίας κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο και του μοναδικού αγώνα του της Πολωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 εναντίον της Βραζιλίας.

 Ο Γκαουέτσκι γεννήθηκε στο Λοτζ και εντάχθηκε στην ΛΚΣ Λοτζ το 1922, όπου έγινε ο βασικός αμυντικός της τέσσερα χρόνια αργότερα. Ο Γκαουέτσκι έπαιξε για την ομάδα μέχρι το 1939, συμμετέχοντας σε περισσότερους από 400 αγώνες. Σε πολλά από αυτούς, ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Το ντεμπούτο του με την Εθνική Πολωνίας πραγματοποιήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1928, στην Πράγα, εναντίον της Τσεχοσλοβακίας. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο, ο Γκαουέτσκι ήταν βασικός αμυντικός της Πολωνίας και συμμετείχε σε όλους τους αγώνες (3-0 εναντίον της Ουγγαρίας, 5-4 εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας, 1-3 εναντίον της Αυστρίας και 2-3 εναντίον της Νορβηγίας). Η Πολωνία τερμάτισε στην 4η θέση. Το 1937-38, ο Γκαουέτσκι έπαιξε σε προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938. Στη Βαρσοβία, η Πολωνία νίκησε τη Γιουγκοσλαβία με 4-0. Στο δεύτερο σκέλος, στο Βελιγράδι, η Πολωνία έχασε με 0-1, αλλά προκρίθηκε λόγω του πλεονεκτήματος των γκολ. Ο Γκαουέτσκι εκπροσώπησε την Πολωνία σε ένα θρυλικό παιχνίδι Παγκόσμιου Κυπέλλου εναντίον της Βραζιλίας στις 5 Ιουνίου 1938, στο Στρασβούργο της Γαλλίας. Η Πολωνία έχασε με 5-6, αλλά ο αγώνας θεωρείται ως μια από τις καλύτερες επιδόσεις της Εθνικής Πολωνίας. Ο Γκαουέτσκι κλήθηκε για ενεργό στρατιωτικό καθήκον τον Αύγουστο του 1939, όπου πολέμησε στην εκστρατεία του Σεπτεμβρίου του 1939. Κρατήθηκε φυλακισμένος σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο Έγκερ της Ουγγαρίας, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει μέσω της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας και έφτασε στην Παλαιστίνη, όπου έγινε στρατιώτης του 2ου Πολωνικού Σώματος. Ο Γκαουέτσκι πολέμησε στο Τόμπρουκ και στο Μόντε Κασίνο. Μετά τον πόλεμο, ο Γκαουέτσκι επέστρεψε στην πατρίδα του το 1947. Πέθανε στο Λοτζ. [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-04-01 στο Wayback Machine.