Αυτοκράτορας Ιτσιτζό

Ο Αυτοκράτορας Ιτσιτζό (一条天皇, Ichijō-tennō, 15 Ιουλίου 980 – 25 Ιουλίου 1011) ήταν ο 66ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής.Η βασιλεία του Iτσιτζό διήρκεσε από το έτος 986 έως το 1011.

 Πριν ανέβει στον θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Kανεχίτo-σινό (懐仁). Ο Kανεχίτo-σιννό ήταν ο πρώτος γιος του Αυτοκράτορα Eνγιού και της Φουτζιβάρα νο Σένσι, κόρης του Φουτζιβάρα νο Κανέιε. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα αδέλφια, θεωρείται ότι ήταν μοναχοπαίδι. Ο Iτσιτζό είχε πέντε αυτοκράτειρες ή αυτοκρατορικές συζύγους και πέντε αυτοκρατορικούς γιους και κόρες. Η βασιλεία του συνέπεσε με την ακμή του πολιτισμού της περιόδου Χεϊάν και την κορύφωση της δύναμης του γένους Φουτζιβάρα. Ανέβηκε στον θρόνο μετά από μία περίοδο πολιτικής αστάθειας, που είχε ξεκινήσει μέσα στους Φουτζιβάρα, αφού εξάλειψαν επιτυχώς το γένος Mιναμότo ως πολιτικό αντίπαλο. Η εσωτερική διαμάχη για την εξουσία που ακολούθησε στους Φουτζιβάρα, οδήγησε στο άκαιρο τέλος τριών Αυτοκρατόρων. Ο Iτσιτζό είχε διοριστεί διάδοχος από τον Αυτοκράτορα Κάζαν το 984. Δύο χρόνια αργότερα, μετά την παραίτηση του Αυτοκράτορα Κάζαν το 986, ο Iτσιτζό ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία έξι ετών. Ο νεαρός Αυτοκράτορας Iτσιτζό ήταν υπό την επιρροή του θείου του Φουτζιβάρα νo Mιτσινάγκα από την αρχή της βασιλείας του, αν και η πραγματική άνοδος του Mιτσινάγκα στην πολιτική κυριαρχία ξεκίνησε μόλις το 995, μετά το τέλος των μεγαλύτερων αδελφών του και την εξορία τού πολιτικού του αντιπάλου. και ανιψιού, Κορετσίκα. Αυτά τα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της εποχής Κάνα (βλ. όνομα ιαπωνικής εποχής νενγκό 年号), μετά την παραίτηση του Αυτοκράτορα Κάζαν. Την διαδοχή (senso) έλαβε ένας εξάδελφός του, ο γιος τού μικρότερου αδελφού τού πατέρα του. 1 Αυγούστου 986 (Κάννα 2, 23η ημέρα του 6ου μήνα): Ο Αυτοκράτορας Iτσιτζό λέγεται ότι ανήλθε στον θρόνο (sokui). Ήταν γιος του Αυτοκράτορα Ρεϊζέι, ο οποίος ήταν μεγαλύτερος από τον Iτσιτζό, και διορίστηκε διάδοχος. Ο Kανέιε έγινε αντιβασιλιάς (σεσσό) και ουσιαστικά κυβερνούσε το κράτος. Μετά το τέλος του Kανέιε το 990, ο πρώτος του γιος και θείος του Iτσιτζό Φουτζιβάρα νο Μιτσιτάκα διορίστηκε αντιβασιλιάς. 1 Μαρτίου 991 (Σόργιακου 2, 12η ημέρα του 2ου μήνα): Ο πρώην Αυτοκράτορας Eνγιού απεβίωσε σε ηλικία 33 ετών 1008 (Kανκό 5, 8η ημέρα του 2ου μήνα): Ο Κάζαν απεβίωσε σε ηλικία 41 ετών 16 Ιουλίου 1011 (Kανκό 8, 13η ημέρα του 6ου μήνα): Το 25ο έτος της βασιλείας του Αυτοκράτορα Iτσιτζό (一条天皇二十五年), ο Αυτοκράτορας παραιτήθηκε. και τη διαδοχή (σένσο) παρέλαβε ο εξάδελφός του. Λίγο αργότερα, ο Αυτοκράτορας Σαντζό λέγεται ότι ανέβηκε στον θρόνο (σοκούι). 19 Ιουλίου 1011 (Kανκό 8, 16η ημέρα του 6ου μήνα): Ο Αυτοκράτορας Iτσιτζό γίνεται βουδιστής μοναχός. 25 Ιουλίου 1011 (Kανκό 8, 22η ημέρα του 6ου μήνα): Ο Αυτοκράτορας Iτσιτζό απεβίωσε. Η μητέρα του Αυτοκράτορα είχε μεγάλη επιρροή στον διορισμό των αξιωματούχων, «οι αξιωματούχοι του Αυτοκράτορα ελέγχουν τα ζητήματα του κράτους, καθώς η αυτοκρατορική μητέρα κάνει τις υποθέσεις της αυλής αποκλειστικά δικές της». Ο Iτσιτζ είχε δύο συντρόφους αυτοκράτειρες. Πρώτα ήταν η Tέισι (ή Φουτζιβάρα νο Σαντάκοo), κόρη του Φουτζιβάρα νο Μιτσιτάκα. Δεύτερη ήταν η Σόσι (ή Aκίκo), κόρη του Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα, ενός μικρότερου αδελφού του Mιτσιτάκα. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν αδύνατο να έχουν δύο σύζυγους αυτοκράτειρας, αλλά ο Mιτσινάγκα ισχυρίστηκε ότι η αυτοκράτειρα είχε δύο ξεχωριστούς τίτλους, τον Τσούγκου και τον Kόγκο, οι οποίοι ήταν διαφορετικοί κατ' αρχήν και επομένως μπορούσαν να δοθούν σε δύο διαφορετικές γυναίκες. Οι αυλές και των δύο αυτοκρατειρών ήταν γνωστές ως κέντρα πολιτισμού. Η Σέι Σόναγκον, συγγραφέας του Βιβλίου του Μαξιλαριού, ήταν μία κυρία των τιμών της Tέισι. Η Mουρασάκι Σουκίμπου ήταν μια κυρία των τιμών το Σόσι. Στις αυλές των αυτοκρατειρών υπήρχαν και άλλοι διάσημοι ποιητές. Ο Iτσιτζό αγαπούσε τη λογοτεχνία και τη μουσική. Για τον λόγο αυτό, οι υψηλόβαθμοι αυλικοί ένιωσαν την ανάγκη οι κόρηεςτους να διοργανώσει πολιτιστικά σαλόνια με πολλές επιδέξιες ποιήτριες. Ιδιαίτερα του άρεσε το φλάουτο. Ο Iτσιτζό ήταν γνωστός για τον εγκρατή χαρακτήρα του και ήταν αγαπητός στους υπηκόους του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Iτσιτζό, οι αυτοκρατορικές επισκέψεις έγιναν για πρώτη φορά στα ακόλουθα τέσσερα ιερά: Kασούγκα, Όχαρανο, Mατσούνοο και Kιτάνο και στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Αυτοκράτορες έκαναν παραδοσιακά ετήσιες αυτοκρατορικές επισκέψεις σε αυτά τα ιερά και σε τρία άλλα: Kάμo, Iβασιμίζου και Χιράνο. Η πραγματική τοποθεσία του τάφου του Iτσιτζό είναι γνωστή. Αυτός ο Αυτοκράτορας λατρεύεται παραδοσιακά σε ένα μνημείο Σιντοϊσμού (μισασάγκι) στο Κιότο. Η Υπηρεσία Αυτοκρατορικής Οικίας ορίζει αυτήν την τοποθεσία ως το μαυσωλείο του Iτσιτζό. Ονομάζεται επίσημα Eνγιού-τζι νο κίτα νο μισασάγκι. Ο Iτσιτζό είναι θαμμένος ανάμεσα στους "Επτά Αυτοκρατορικούς Τάφους" στο ναό Ργιόαν-τζι στο Κιότο. Ο τύμβος που τιμά τη μνήμη του Αυτοκράτορα Iτσιτζό ονομάζεται σήμερα Kινουγκάσα-γιάμα. Ο τόπος ταφής του Αυτοκράτορα θα ήταν αρκετά ταπεινός την περίοδο μετά το τέλος του Iτσιτζό. Αυτοί οι τάφοι έφτασαν στη σημερινή τους κατάσταση ως αποτέλεσμα της αποκατάστασης των αυτοκρατορικών τάφων (μισασάγκι) τον 19ο αι., που παραγγέλθηκαν από τον Αυτοκράτορα Mέιτζι. Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, επιμ. (1979). Gukanshō: Το μέλλον και το παρελθόν. Berkeley: University of California Press.(ISBN 978-0-520-03460-0)ISBN 978-0-520-03460-0 ; OCLC 251325323 Moscher, Gouverneur. (1978). Κιότο: Ένας στοχαστικός οδηγός.(ISBN 9780804812948)ISBN 9780804812948 ; OCLC 4589403 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon . (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran ; ou, Annales des empereurs du Japon. Παρίσι: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 Varley, Η. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. Νέα Υόρκη: Columbia University Press.(ISBN 978-0-231-04940-5)ISBN 978-0-231-04940-5 ; OCLC 59145842