Βιομηχανική δημοκρατία

Η βιομηχανική δημοκρατία είναι μια ρύθμιση που θέλει τους εργαζόμενους να λαμβάνουν αποφάσεις, να μοιράζονται την ευθύνη και την εξουσία στο χώρο εργασίας. Ενώ στα οργανωτικά σχέδια συμμετοχικής διαχείρισης οι εργαζόμενοι ακούγονται και συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, σε οργανισμούς που χρησιμοποιούν βιομηχανική δημοκρατία έχουν επίσης την τελική αποφασιστική δύναμη (αποφασίζουν επίσης για τον οργανωτικό σχεδιασμό και την ιεραρχία ). Στο εταιρικό δίκαιο, ο όρος που χρησιμοποιείται γενικά είναι εταιρική διακυβέρνηση, ακολουθώντας τη γερμανική λέξη Mitbestimmung . Στη Γερμανία, οι εταιρείες με περισσότερους από 2000 υπαλλήλους (ή περισσότερους από 1000 εργαζομένους στις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα) έχουν τα μισά από τα εποπτικά συμβούλια τους (τα οποία εκλέγουν τη διοίκηση) να εκλέγονται από τους μετόχους και τα μισά από τους εργαζόμενους. Αν και η βιομηχανική δημοκρατία αναφέρεται γενικά στο μοντέλο οργάνωσης στο οποίο οι χώροι εργασίας διοικούνται απευθείας από τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτούς αντί της ιδιωτικής ή κρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, υπάρχουν επίσης αντιπροσωπευτικές μορφές βιομηχανικής δημοκρατίας. Η αντιπροσωπευτική βιομηχανική δημοκρατία περιλαμβάνει δομές λήψης αποφάσεων, όπως ο σχηματισμός επιτροπών και συμβουλευτικών οργάνων για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας μεταξύ της διοίκησης, των συνδικάτων και του προσωπικού .

 Οι υποστηρικτές συχνά επισημαίνουν ότι η βιομηχανική δημοκρατία αυξάνει την παραγωγικότητα και την παροχή υπηρεσιών από ένα πιο πλήρως αφοσιωμένο και πιο ευτυχισμένο εργατικό δυναμικό . Άλλα οφέλη περιλαμβάνουν λιγότερες εργασιακές διαμάχες που προκύπτουν από την καλύτερη επικοινωνία στο χώρο εργασίας. βελτιωμένες και χωρίς αποκλεισμούς διαδικασίες λήψης αποφάσεων με αποτέλεσμα ποιοτικά καλύτερες αποφάσεις στο χώρο εργασίας, μειωμένο άγχος και αυξημένη ευημερία, αύξηση της ικανοποίησης από την εργασία, μείωση της απουσίας και βελτιωμένη αίσθηση ολοκλήρωσης . Άλλοι συγγραφείς θεωρούν τη βιομηχανική δημοκρατία ως συνέπεια των δικαιωμάτων του πολίτη . Στο σημείο παραγωγής, η εισαγωγή υποχρεωτικών συμβουλίων εργασίας και εθελοντικών προγραμμάτων συμμετοχής των εργαζομένων (π.χ. ημιαυτόνομες ομάδες) έχουν μακρά παράδοση στις ευρωπαϊκές χώρες. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, υπάλληλοι μιας επιχείρησης συμμετέχουν στην εκλογή διευθυντών εταιρειών. Στη Γερμανία, ο νόμος είναι γνωστός ως Mitbestimmungsgesetz του 1976 . Στη Βρετανία μια πρόταση του 1977 για ένα παρόμοιο σύστημα ονομάστηκε Έκθεση Μπούλοκ . Ο αναρχικός στοχαστής Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν χρησιμοποίησε τον όρο «βιομηχανική δημοκρατία» στη δεκαετία του 1850 για να περιγράψει το όραμα της δημοκρατίας στο χώρο εργασίας που είχε θέσει για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1840 με το Τι είναι ιδιοκτησία; Ή, μια Έρευνα για την Αρχή του Δικαίου και της Κυβέρνησης, (η διοίκηση "πρέπει να επιλέγεται από τους εργαζόμενους από τους ίδιους τους εργαζόμενους και πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας." ) Επανέλαβε αυτό το κάλεσμα σε μεταγενέστερα έργα όπως η Γενική Ιδέα της Επανάστασης. Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, και στις αρχές του εικοστού αιώνα, η βιομηχανική δημοκρατία, μαζί με τον αναρχοσυνδικαλισμό και τον νέο συνδικαλισμό, αντιπροσώπευαν ένα από τα κυρίαρχα θέματα στον επαναστατικό σοσιαλισμό και έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στα διεθνή εργατικά κινήματα . Ο όρος βιομηχανική δημοκρατία χρησιμοποιήθηκε επίσης από τους Βρετανούς σοσιαλιστές μεταρρυθμιστές Sidney και Beatrice Webb στο βιβλίο τους Industrial Democracy το 1897. Οι Webbs χρησιμοποίησαν τον όρο για να αναφερθούν στα συνδικάτα και στη διαδικασία των συλλογικών διαπραγματεύσεων . Ενώ η επιρροή των κινημάτων που προάγουν τη βιομηχανική δημοκρατία μειώθηκε μετά την ήττα των αναρχικών στην Ισπανική Επανάσταση το 1939, αρκετά συνδικάτα και οργανώσεις που υποστηρίζουν τη ρύθμιση εξακολουθούν να υπάρχουν και βρίσκονται ξανά σε άνοδο διεθνώς. Οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου προωθούν έναν βιομηχανικό συνδικαλισμό που θα οργάνωνε όλους τους εργάτες, ανεξαρτήτως δεξιοτήτων, φύλου ή φυλής, σε ένα μεγάλο σωματείο χωρισμένο σε μια σειρά από τμήματα που αντιστοιχούν σε διαφορετικούς κλάδους. Τα βιομηχανικά συνδικάτα θα ήταν η εμβρυϊκή μορφή της μελλοντικής μετακαπιταλιστικής παραγωγής. Μόλις οργανωθούν επαρκώς, τα βιομηχανικά συνδικάτα θα ανέτρεπαν τον καπιταλισμό μέσω μιας γενικής απεργίας και θα συνέχιζαν την παραγωγή μέσω εργατικών επιχειρήσεων χωρίς αφεντικά ή μισθολογικό σύστημα. Τα αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα, όπως η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας, είναι παρόμοια ως προς τα μέσα και τους σκοπούς τους, αλλά οργανώνουν τους εργάτες σε γεωγραφικά και ομοσπονδιακά συνδικάτα και όχι σε βιομηχανικά συνδικάτα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει έμφαση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τη δημόσια διαβούλευση σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες τείνουν να δίνουν έμφαση είτε στην ελεύθερη αγορά, είτε σε άλλες χώρες που δίνουν έμφαση στους κυβερνητικούς κανονισμούς. Η βιομηχανική δημοκρατία στην ΕΕ έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Στη δεκαετία του 1990, συνδέθηκε με τη δημοκρατική κοινωνική οικονομία . Το New Unionism Network προωθεί επίσης τη δημοκρατία στο χώρο εργασίας ως μέσο σύνδεσης της παραγωγής και της οικονομικής δημοκρατίας . Οι σύγχρονες βιομηχανικές οικονομίες έχουν υιοθετήσει διάφορες πτυχές της βιομηχανικής δημοκρατίας για να βελτιώσουν την παραγωγικότητα και ως μεταρρυθμιστικά μέτρα κατά των βιομηχανικών διαφορών. Συχνά αναφέρεται ως "ομαδική εργασία", αυτή η μορφή βιομηχανικής δημοκρατίας έχει εφαρμοστεί στη Σκανδιναβία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και σε αρκετές ιαπωνικές εταιρείες όπως η Toyota, ως αποτελεσματική εναλλακτική λύση στον Τεηλορισμός . . Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά συνώνυμα με τη δημοκρατία στο χώρο εργασίας, στην οποία το παραδοσιακό μοντέλο απασχόλησης αφεντικού-υπηρέτη δίνει τη θέση του σε ένα συμμετοχικό μοντέλο κατανομής της εξουσίας. ΆρθραM Poole, «Theories of Industrial Democracy: the Emerging Synthesis» (1982) 30(2) Sociological Review 181-207 W Müller-Jentsch, Industrial Democracy: Historical Development and Current Challenges' (2007) 19 (4) Management Revue 260–273 E McGaughey, «Votes at Work in Britain: Shareholder Monopolisation and the «Single Channel» (2018) 47(1) Industrial Law Journal 76ΒιβλίαP Douglas, The Columbia Conserve Company: A Unique Experiment in Industrial Democracy (1925) P Blumberg, Industrial Democracy: The Sociology of Participation (1969) K Boyle, The UAW and the Heyday of American Liberalism, 1945-1968 (1995) M Derber, The American Idea of Industrial Democracy, 1865-1965 (1970) SM Lipset, M Trow and J Coleman, Union Democracy: The Inside Politics of the International Typographical Union (1977) JA McCartin, Labor's Great War: The Struggle for Industrial Democracy and the Origins of Modern American Labor Relations, 1912-1921 (1998) M Poole, Industrial Relations: Origins and Patterns of National Diversity (2008) M Poole, Εργατική Συμμετοχή στη Βιομηχανία (2η έκδοση 1978) BC Roberts (επιμ.), Towards Industrial Democracy: Europe, Japan and the United States (1979) B Webb και S Webb. Βιομηχανική Δημοκρατία (1897) Mondragon Corporacion Cooperativa, Ισπανία Economic and Industrial Democracy: An International Journal Νέο Δίκτυο Ενωσης Αρχειοθετήθηκε 2011-01-06 στο Wayback Machine. Archived Η Βιομηχανική Δημοκρατία Αρχειοθετήθηκε 2010-03-26 στο Wayback Machine. Archived Ένα think-tank για την αριστερά. Σοσιαλιστικός Βιομηχανικός Ενωτισμός