Ιστορία της Κριμαίας

Η καταγεγραμμένη ιστορία της Κριμαϊκής Χερσονήσου, ιστορικά γνωστή ως Ταυρική, καιΤαυρική Χερσόνησος", ξεκινά γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ., όταν ιδρύθηκαν πολλές ελληνικές αποικίες κατά μήκος των ακτών της. Η νότια ακτή παρέμεινε ελληνική στον πολιτισμό για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια ως μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (47 π.Χ. - 330 μ.Χ.) και τους διαδόχους της, Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330 μ.Χ. - 1204 μτ.Χ.), Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1204 μ.Χ.) 1461 μ.Χ.), και το ανεξάρτητο Πριγκιπάτο του Θεοδώρου (που διήρκησε μέχρι το 1475 μ.Χ.). Τον 13ο αιώνα, ορισμένες λιμενικές πόλεις ελέγχονταν από τους Ενετούς και από τους Γενουάτες. Το εσωτερικό της Κριμαίας ήταν πολύ λιγότερο σταθερό, υποφέροντας από μια μακρά σειρά κατακτήσεων και εισβολών. Μέχρι την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο είχε καταληφθεί από τους Σκύθες (Σκύθο- Κιμμέριους ), τους Ταύρους, τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Γότθους, τους Ούνους, τους Βούλγαρ, τους Κιπτσάκους και τους Χάζαρους. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, εξαγοράστηκε εν μέρει από τους Ρως του Κιέβου, αλλά έπεσε στις επιδρομές της Μογγόλων ως μέρος της Χρυσής Ορδής . Ακολούθησαν το Κριμαϊκό Χανάτο και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κατέκτησε επίσης τις παράκτιες περιοχές, από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα. Το 1783, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Η Κριμαία παραχωρήθηκε στη Ρωσία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία σύμφωνα με τις προβλέψεις της Συνθήκης ειρήνευσης. Μετά από δύο αιώνες συγκρούσεων, ο ρωσικός στόλος είχε καταστρέψει το οθωμανικό ναυτικό και ο ρωσικός στρατός είχε προκαλέσει μεγάλες ήττες στις οθωμανικές χερσαίες δυνάμεις. Η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή που ακολούθησε, ανάγκασε την Υψηλή Πύλη να αναγνωρίσει τους Τατάρους της Κριμαίας ως πολιτικά ανεξάρτητους. Η ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία από τη Μεγάλη Αικατερίνη το 1783 αύξησε τη δύναμη της Ρωσίας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Η Κριμαία ήταν το πρώτο μουσουλμανικό έδαφος που αφαιρέθηκε από την κυριαρχία του σουλτάνου. Τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συρρικνώνονταν σταδιακά για άλλους δύο αιώνες και η Ρωσία θα προωθούσε τα σύνορά της δυτικά προς το Δνείστερο. Το 1921 δημιουργήθηκε η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας. Αυτή η δημοκρατία διαλύθηκε το 1945 και η Κριμαία έγινε περιφέρεια πρώτα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (1945–1954) και μετά της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας (1954–1991). Το 1991, δημιουργήθηκε η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας που περιλαμβάνει και τη πόλη της Σεβαστούπολης εντός της ανεξάρτητης πλέον Ουκρανίας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2014 στην Κριμαία, η χερσόνησος καταλήφθηκε από τη Ρωσία και πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα για το αν θα επανενταχθεί στη Ρωσία . Λίγο μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος υπέρ της ένταξης στη Ρωσία, η Κριμαία προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία ως δύο ομοσπονδιακά θέματα: η Δημοκρατία της Κριμαίας και η ομοσπονδιακή πόλη της Σεβαστούπολης .

 Αρχαιολογικά στοιχεία ανθρώπινης εγκατάστασης στην Κριμαία χρονολογούνται από τη Μέση Παλαιολιθική Περίοδο. Τα λείψανα Νεάντερταλ που βρέθηκαν στο σπήλαιο Kiyik-Koba είναι περίπου ηλικίας 80.000 ετών. Υπολείματα από τις ασχολίες του ύστερου Νεάντερταλ έχουν επίσης βρεθεί στο Starosele (ηλικίας περίπου 46.000 ετών) και στο Buran Kaya III (ηλικίας περίπου 30.000 ετών). Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει στα σπήλαια Buran-Kaya στα Κριμαϊκά Όρη (ανατολικά της Συμφερόπολης) μερικά από τα πρώτα ανθρώπινα υπολείμματα που ανατομικά είναι όπως του σύγχρονου ευρωπαίου. Τα απολιθώματα είναι περίπου 32.000 ετών, με τεχνουργήματα που συνδέονται με τον πολιτισμό Gravettian. Κατά τη διάρκεια του Τελευταίου Μεγάλου Παγετώνα, μαζί με τη βόρεια ακτή του Εύξεινου Πόντου, η Κριμαία απετέλεσε ένα σημαντικό καταφύγιο από το οποίο η βορειο-κεντρική Ευρώπη επανακατοικήθηκε μετά το τέλος της εποχής των παγετώνων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επικράτησε στη Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης περιβάλλον στέπας εκτεινόμενης πέρα από τα σημεία που τελείωναν οι παγετώνας, αν και το κλίμα ήταν ελαφρώς πιο ζεστό κατά τη διάρκεια αρκετών σύντομων ενδοδιαστημάτων στα Τεταρτογενή περίοδο, και άρχισε να θερμαίνεται σημαντικά μετά την απόκτηση της μεγαλύτερης έκτασης από τον πιο πρόσφατο παγετώνα. Η πυκνότητα ανθρώπινης κατοίκησης ήταν σχετικά υψηλή στην περιοχή της Κριμαίας και αυξήθηκε πριν περίπου 16.000 χρόνια από σήμερα. Οι υποστηρικτές της υπόθεσης δημιουργίας του Ευξείνου Πόντου όταν η θάλασσα εισήλθε σε μια κατά τα άλλα λίμνη γλυκού νερού, πιστεύουν ότι η Κριμαία δεν ήταν χερσόνησος μέχρι πρόσφατα, με την άνοδο του επιπέδου της Μαύρης Θάλασσας την 6η χιλιετία π.Χ. Η αρχή της Νεολιθικής περιόδου στη Κριμαία δεν σχετίζεται με τη γεωργία, αλλά αντίθετα με την αρχή της παραγωγής κεραμικής, τις αλλαγές στις τεχνολογίες κατασκευής εργαλείων και την τοπική εξημέρωση των χοίρων. Τα πρώτα στοιχεία εξημέρωσης σίτου στη χερσόνησο της Κριμαίας είναι από την Χαλκολιθική περίοδο στη περιοχή Ardych-Burun, χρονολογούμενα από τα μέσα της 4ης χιλιετίας π.Χ. Μέχρι την 3η χιλιετία π.Χ., είχε φθάσει στη Κριμαία ο Πολιτισμός Yamna ή "σκαφής τάφων", που υποτίθεται σύμφωνα με την υπόθεση Kurgan ή θεωρία της στέππας ότι αντιστοιχούσε σε μια ύστερη φάση του Πρωτο-Ινδο-ευρωπαϊκού πολιτισμού. Στις αρχές της Εποχής του Σιδήρου, η Κριμαία κατοικήθηκε από δύο ομάδες: τους Ταύρους (ή Σκυθόταυρους) στη νότια Κριμαία, και τους Σκύθες τους ομιλούντες Ανατολικο-Ιρανικά βόρεια των Κριμαϊκών Ορέων . Οι Ταύροι που άρχισαν να αναμειγνύονται με τους Σκύθους από τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. αναφέρονται στα έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων ως Ταυροσκυθιανοί και Σκυθοταύριοι. Η προέλευση των Ταύρων, από τους οποίους προέκυψε το κλασικό όνομα της Κριμαίας ως Ταυρική, είναι ασαφής. Είναι πιθανώς κατάλοιπα των Κιμμέρων που εκτοπίστηκαν από τους Σκύθες. Άλλες θεωρίες τους συσχετίζουν με τους Αβασγούς και τους ορεσίβιους Κιρκασίας, που εκείνη την εποχή κατοικούσαν πολύ πιο δυτικά από ό,τι σήμερα. Οι Έλληνες, οι οποίοι τελικά εγκατέστησαν αποικίες στην Κριμαία κατά την Αρχαϊκή περίοδο, θεώρησαν τους Ταύρους ως άγριο, πολεμοχαρή λαό. Ακόμα και μετά από αιώνες ελληνικού και ρωμαϊκού οικισμού, οι Ταύροι δεν είχαν ηρεμήσει και συνέχισαν να ασχολούνται με την πειρατεία στη Μαύρη Θάλασσα. Μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ. είχαν γίνει υπήκοοι σύμμαχοι του Σκύθου βασιλιά Σιλλούρου . Η χερσόνησος της Κριμαίας βόρεια των Κριμαϊκών Ορέων κατελήφθη από φυλές των Σκυθών. Το κέντρο τους ήταν η πόλη της Σκυθικής Νεάπολης στα περίχωρα της σημερινής Συμφερόπολης. Η πόλη κυβέρνησε ένα μικρό βασίλειο που κάλυπτε τα εδάφη μεταξύ του κάτω Δνείπερου και της βόρειας Κριμαίας. Τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ., η Σκυθική Νεάπολη ήταν μια πόλη "με μικτό Σκύθο-Ελληνικό πληθυσμό, ισχυρά αμυντικά τείχη και μεγάλα δημόσια κτίρια που κατασκευάστηκαν σύμφωνα με τα πρότυπα της ελληνικής αρχιτεκτονικής". Η πόλη καταστράφηκε τελικά στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. από τους Γότθους . Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που ονόμασαν την περιοχή Ταυρική συνδέοντάς την με τους Ταύρους. Καθώς οι Ταύροι κατοικούσαν μόνο ορεινές περιοχές της νότιας Κριμαίας, στην αρχή το όνομα Ταυρική χρησιμοποιήθηκε μόνο σε αυτό το νότιο τμήμα, αλλά αργότερα επεκτάθηκε για να ονομάζει ολόκληρη τη χερσόνησο. Οι ελληνικές πόλεις-κράτη άρχισαν να ιδρύουν αποικίες κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας της Κριμαίας τον 7ο ή 6ο αιώνα π.Χ. Οι Θεοδοσία (πόλη) και Παντικάπαιον ιδρύθηκαν από τους Μιλήσιους. Τον 5ο αιώνα π.Χ., οι Δωριείς από την Ηράκλεια τη Ποντική ίδρυσαν το θαλάσσιο λιμάνι της Χερσονήσου (στη σύγχρονη Σεβαστούπολη ). Το 438 π.Χ., ο Άρχων, ο κυβερνήτης, του Παντικάπαιου πήρε τον τίτλο του Βασιλιά του Κιμμέριου Βοσπόρου, ενός κράτους που διατηρούσε στενές σχέσεις με την Αθήνα, προμηθεύοντας την πόλη με σιτάρι, μέλι και άλλα προϊόντα. Ο τελευταίος αυτής της σειράς των βασιλέων, ο Παιρισάδης V, πιεζόμενος σκληρά από τους Σκύθους, έθεσε τον εαυτό του υπό την προστασία του Μιθριδάτη ΣΤ' Ευπάτωρα, του βασιλιά του Πόντου, το 114 π.Χ. Μετά το θάνατο αυτού του βασιλιά, αποδόθηκε στο γιο του, Φαρνάκη Β' του Πόντου από τον Πομπήιο ο τίτλος του βασιλιά του Κιμμέριου Βοσπόρου το 63 π.Χ. ως ανταμοιβή για τη βοήθειά του στους Ρωμαίους στον πόλεμο εναντίον του πατέρα του. Ο τίτλος του βασιλιά του Πόντου ξανεμφανίσθηκε το 15 π.Χ., αλλά αυτή τη φορά ως υποτελής του κράτους της Ρώμης. Τον 2ο αιώνα π.Χ., το ανατολικό τμήμα της Ταυρικής έγινε μέρος του Βασιλείου του Βοσπόρου, πριν ενσωματωθεί στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 1ο αιώνα π.Χ. Κατά τη διάρκεια του 1ου, 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ., η Ταυρική φιλοξενεί ρωμαϊκές λεγεώνες και αποίκους στο Χάρακα της Κριμαίας . Η αποικία του Χάρακα ιδρύθηκε υπό τον Βεσπασιανό με σκοπό την προστασία της Χερσονήσου και άλλων εμπορικών αγορών του Βοσπόρου από τους Σκύθες . Η ρωμαϊκή αποικία προστατεύθηκε από ένα απόσπασμα (vexillatio) της 1ης Ιταλικής Λεγεώνας (Legio I Italica), φιλοξενόντας επίσης ένα απόσπασμα της 11ης Λεγεώνας "Κλαύδιος" (Legio XI Claudia) περί τα τέλη του 2ου αιώνα. Το στρατόπεδο εγκαταλείφθηκε από τους Ρωμαίους στα μέσα του 3ου αιώνα. Αυτή η de facto επαρχία θα ελεγχόταν από το Λεγάτο μιας εκ των λεγεώνων που σταθμεύουν στον Χάρακα. Κατά τη διάρκεια των μετέπειτα αιώνων, η Κριμαία υπέστη επιδρομές ή κατελήφθη διαδοχικά από τους Γότθους (250 μ.Χ.), τους Ούννους (376), τους Βούλγαρ (4ος-8ος αιώνας), τους Χαζάρους (8ος αιώνας). Σε ορισμένες απομονωμένες τοποθεσίες στην Κριμαία, η Κριμαϊκή Γοτθική, μια ανατολική γερμανική γλώσσα, ομιλούνταν από τους Γότθους της χερσονήσου μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Στα μέσα του 10ου αιώνα, η ανατολική περιοχή της Κριμαίας κατακτήθηκε από τον Πρίγκιπα Σβιατοσλάβ Α' του Κιέβου και έγινε μέρος του πριγκιπάτου του Τμουταράκαν των Ρως του Κιέβου. Το 988, ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος Α' του Κιέβου κατέλαβε επίσης τη βυζαντινή πόλη της Χερσονήσου (τμήμα σήμερα της Σεβαστούπολης) όπου αργότερα προσηλυτίσθηκε στο χριστιανισμό.Τη θέση αυτού του ιστορικού γεγονότος σηματοδοτεί ένας εντυπωσιακός ρωσικός ορθόδοξος καθεδρικός ναός Ταυτόχρονα, το νότιο άκρο της χερσονήσου ελέγχονταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως Θέμα Χερσώνος. Το Κίεβο έχασε τη κυριαρχία στο εσωτερικό της Κριμαίας στις αρχές του 13ου αιώνα λόγω των Μογγολικών εισβολών. Το καλοκαίρι του 1238, ο Μπατού Χαν κατέστρεψε τη χερσόνησο της Κριμαίας και κατεδάφισε τη Μορδοβία, φτάνοντας στο Κίεβο έως το 1240. Το εσωτερικό της Κριμαίας τέθηκε υπό τον έλεγχο της Τουρκο-Μογγολικής Χρυσής Ορδής από το 1239 έως το 1441. Το όνομα Κριμαία (μέσω της ιταλικής γλώσσας, από το Τουρκικό Qirim) προέρχεται από το όνομα της επαρχιακής πρωτεύουσας της Χρυσής Ορδής, της πόλης που είναι τώρα γνωστή ως Staryi Krym . Οι Βυζαντινοί και οι διάδοχοί τους (η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1204-1461) και το Πριγκιπάτο του Θεοδώρου (αρχές 14ου αιώνα-1475)) συνέχισαν να διατηρούν τον έλεγχο σε τμήματα της νότιας Κριμαίας μέχρι την οθωμανική κατάκτηση το 1475. Τον 13ο αιώνα η Δημοκρατία της Γένοβας κατέλαβε τις εγκαταστάσεις που είχαν χτίσει οι αντίπαλοί τους, οι Ενετοί, κατά μήκος της ακτής της Κριμαίας και εγκαταστάθηκαν στα Cembalo (σημερινή Balaklava), Soldaia (Σουντάκ), Cherco (Kερτς) και Caffa (Feodosiya), αποκτώντας τον έλεγχο της οικονομίας της Κριμαίας και του εμπορίου της Μαύρης Θάλασσας για δύο αιώνες. Το 1346 ο στρατός της Χρυσής Ορδής που πολιορκούσε τη Γενοβέζικη Κάφφα (σημερινή Feodosiya), έριξε τα πτώματα των Μογγόλων πολεμιστών που είχαν πεθάνει από πανούκλα πάνω από τα τείχη της πόλης. Οι ιστορικοί έχουν υποθέσει ότι οι Γενουάτες πρόσφυγες από αυτήν την εμπλοκή μπορεί να έχουν φέρει τον Μαύρο Θάνατο στη Δυτική Ευρώπη. Μετά την καταστροφή του στρατού της Μογγολικής Χρυσής Ορδής από τον Tαμερλάνο (1399), οι Τάταροι της Κριμαίας ίδρυσαν ένα ανεξάρτητο Κριμαϊκό Χανάτο υπό τον Χατζή Α' Γκιράι, απόγονο του Τζένγκις Χαν, το 1441. Ο Χατζή και οι διάδοχοί του βασίλευαν πρώτα στη πόλη φρούριο του Chufut-Kale , και από τις αρχές του 15ου αιώνα, στο Μπακτσίσαραϊ . Οι Τάταροι της Κριμαίας έλεγχαν τις στέπες που εκτείνονται από το Кубань μέχρι τον ποταμό Δνείστερο, αλλά όμως, δεν μπορούσαν να αναλάβουν τον έλεγχο των εμπορικών πόλεων της Γένοβας. Αφού οι Τάταροι της Κριμαίας ζήτησαν βοήθεια από τους Οθωμανούς, μια οθωμανική εισβολή στις γενουάτικες πόλεις με επικεφαλής τον Gedik Ahmed Pasha το 1475, έφερε την Κάφφα και τις άλλες εμπορικές πόλεις υπό τον έλεγχό τους. : 78 Μετά την κατάληψη των γενουατικών πόλεων, ο Οθωμανός σουλτάνος έθεσε υπό κράτηση τον βασιλιά του Χανάτου, Meñli I Giray, έκτο γιο του Χατζή Α΄ Γκιράϊ, και τον απελευθέρωσε αργότερα ως αντάλλαγμα για την αποδοχή της οθωμανικής κυριαρχίας επί των Κριμαίων Χαν, τους οποίους επέτρεψε να κυβερνήσουν ως υποτελείς πρίγκιπες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . : 78 Ωστόσο, οι Κριμαίοι Χαν είχαν ακόμη μεγάλο ποσοστό αυτονομίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ακολουθούσαν τους κανόνες που νόμιζαν καλύτερους γι 'αυτούς. Οι Τάταροι της Κριμαίας άρχισαν επιδρομές στην ενδοχώρα της Ουκρανίας, στις οποίες συνελάμβαναν σκλάβους για πώληση. : 78 Για παράδειγμα, από το 1450 έως το 1586, καταγράφηκαν ογδόντα έξι επιδρομές Τατάρων και από το 1600 έως το 1647, εβδομήντα. : 106 Τη δεκαετία του 1570, περίπου 20.000 σκλάβοι το χρόνο επήγαιναν προς πώληση στην Κάφφα . Οι σκλάβοι και οι απελεύθεροι αποτελούσαν περίπου το 75% του πληθυσμού της Κριμαίας. Το 1769 μια τελευταία μεγάλη ταταρική επιδρομή, η οποία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, επέφερε τη σύλληψη 20.000 σκλάβων. Οι Τάταροι της Κριμαίας ως εθνοτική ομάδα εισήλθαν στην Κριμαϊκό Χανάτο κατά τον 15ο έως τον 18ο αιώνα. Προέρχονται από ένα περίπλοκο μείγμα τουρκικών λαών που εγκαταστάθηκαν στην Κριμαία από τον 8ο αιώνα, προφανώς επίσης απορροφώντας υπολείμματα των Κριμαίων Γότθων και των Γενουάτων. Γλωσσικά, σχετίζονται με τους Χάζαρους, οι οποίοι εισέβαλαν στην Κριμαία στα μέσα του 8ου αιώνα, με τη γλώσσα τους να αποτελεί μέρος της γλώσσας των Κιπτσάκων ή του βορειοδυτικού κλάδου των τουρκικών γλωσσών, αν και δείχνει σημαντική επιρροή και από τον κλάδο Oghuz λόγω της ιστορικής οθωμανικής τουρκικής παρουσίας στην Κριμαία . Τον 13ο αιώνα, σχηματίστηκε ένας μικρός θύλακας Καραϊτών της Κριμαίας, λαός εβραϊκής καταγωγής που ασκούσε καραϊσμό (μια μορφή Ιουδαϊσμού) και που αργότερα υιοθέτησε μια εκδοχή τουρκικής γλώσσας. Υπήρχε μεταξύ των μουσουλμάνων Τάταρων της Κριμαίας, κυρίως στην ορεινή περιοχή Çufut Qale. Το 1553–1554, ο Κοζάκος Χέτμαν Дмитро Іванович Вишневе́цький (Ντμήτρο Βισνέβετσκυ) συγκέντρωσε ομάδες Κοζάκων και κατασκεύασε οχυρό για προστασία από τις επιδρομές των Τατάρων στην Ουκρανία. Με αυτή τη πράξη, θεμελίωσε την επικράτεια της Ελεύθερης Ζαπορίζια, απ΄όπου θα ξεκινούσε μια σειρά επιθέσεων κατά της Χερσονήσου της Κριμαίας και των Οθωμανών Τούρκων. : 109 Το 1774, οι Κριμαίοι Χαν ετέθηκαν υπό τη ρωσική επιρροή με τη Συνθήκη του Kιουτσούκ-Καϊναρτζή . : 176 Το 1778, η ρωσική κυβέρνηση απέλασε πολλούς ελληνορθόδοξους κατοίκους από την Κριμαία στη Μαριούπολη . Το 1783, η Ρωσική Αυτοκρατορία προσάρτησε όλη την Κριμαία. : 176 Η Περιφέρεια (Oblast) της Ταυρίδας δημιουργήθηκε με διάταγμα της Αικατερίνης της Μεγάλης στις 2 Φεβρουαρίου 1784. Το κέντρο της Περιφέρειας ήταν πρώτα στο Μπιλοχίρσκ αλλά μεταφέρθηκε στη Συμφερόπολη αργότερα το 1784. Το διάταγμα διαιρεί την Περιφέρεια σε 7 ουγέστ . Ωστόσο, με διάταγμα του Παύλου Α' στις 12 Δεκεμβρίου 1796, η Περιφέρεια καταργήθηκε και η επικράτεια, χωρισμένη τώεα σε 2 ουγέστ (Akmechetsky [Акмечетский] και Perekopsky [Перекопский] ) προσαρτήθηκε στη δεύτερη ανασύσταση του Κυβερνείου του Νέας Ρωσίας. Μετά το 1799, η περιοχή χωρίστηκε σε ουγέστ. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν 1.400 κατοικημένα χωριά και 7 πόλεις - Simferopol, Sevastopol, Yalta, Yevpatoria, Alushta, Feodosiya και Kerch. Το 1802, κατά τη διάρκεια της διοικητικής μεταρρύθμισης του Παύλου Α΄ σε περιοχές που προσαρτήθηκαν από το Κριμαϊκό Χανάτο, το Κυβερνείο της Νέας Ρωσίας καταργήθηκε και πάλι. Η Κριμαία προσαρτήθηκε στο νέο Κυβερνείο Ταυρίδας, που ιδρύθηκε με κέντρο του στη Συμφερόπολη. Το Κυβερνείο περιλάμβανε τόσο τα 25,133 km 2 της Κριμαία όσο κα τα 38.405 km 2 γειτονικών περιοχών της ηπειρωτικής χώρας. Το 1826 ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς δημοσίευσε το έργο του The Crimean Sonnets αφού ταξίδεψε στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας . Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, οι Τάταροι της Κριμαίας συνέχισαν να αποτελούν μια μικρή πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού της Κριμαίας, αλλά υπήρχαν μεγάλοι αριθμοί Ρώσων και Ουκρανών καθώς και μικρότερος αριθμός Γερμανών, Εβραίων (συμπεριλαμβανομένων των Κρυμάκων και των Καραϊτών της Κριμαίας ), Βούλγαρ, Λευκορώσων, Τούρκων, Αρμένιων και Ελλήνων και τσιγγάνοι. Οι Τατάροι ήταν το κυρίαρχο τμήμα του πληθυσμού στην ορεινή περιοχή και περίπου το ήμισυ του πληθυσμού της στέπας. Οι Ρώσοι συγκεντρώθηκαν περισσότερο στη περιοχή της Feodosiya. Οι Γερμανοί και οι Βούλγαρ εγκαταστάθηκαν στην Κριμαία στις αρχές του 19ου αιώνα, λαμβάνοντας μια μεγάλη και εύφορη γη, και αργότερα πλούσιοι άποικοι άρχισαν να αγοράζουν γη, κυρίως στα ουγέστ του Perekopsky και της Ευπατορίας. Ο Κριμαϊκός πόλεμος (1853–1856), μια σύγκρουση που διεξήχθη μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και μιας συμμαχίας της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του Βασιλείου της Σαρδηνίας και του Δουκάτου του Νασάου, ήταν μέρος ενός μακροχρόνιου ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων για επιρροή στα εδάφη της παρακμάζουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία προχώρησαν σε πόλεμο τον Οκτώβριο του 1853 για τα δικαιώματα της Ρωσίας να προστατεύουν τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Για να σταματήσουν οι κατακτήσεις της Ρωσίας στο πόλεμο αυτό, η Γαλλία και η Βρετανία μπήκαν σ' αυτόν τον Μάρτιο του 1854. Ενώ μέρος του πολέμου διεξήχθη αλλού, οι κύριες εμπλοκές ήταν στην Κριμαία. Μετά από εκστρατεία στα Παραδουνάβια Πριγκιπάτα και στη Μαύρη Θάλασσα, τα συμμαχικά στρατεύματα αποβιβάσθηκαν στην Κριμαία τον Σεπτέμβριο του 1854 και άρχισαν να πολιουρκούν την πόλη της Σεβαστούπολης, έδρα του στόλου της Μαύρης Θάλασσας του Τσάρου και τη σχετική απειλή πιθανής διείσδυσης της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Μετά από εκτεταμένες μάχες σε όλη την Κριμαία, η πόλη έπεσε στις 9 Σεπτεμβρίου 1855. Ο πόλεμος κατέστρεψε μεγάλο μέρος της οικονομικής και κοινωνικής υποδομής της Κριμαίας. Οι Τάταροι της Κριμαίας έπρεπε να φύγουν μαζικά από την πατρίδα τους, εξαναγκασμένοι από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν από τον πόλεμο, τις διώξεις και τις απαλλοτριώσεις γης. Όσοι επέζησαν από το ταξίδι, πείνα και ασθένειες, επανεγκαταστάθηκαν στη Δοβρουτσά, την Ανατολία και σε άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ρωσική κυβέρνηση αποφάσισε στο τέλος να σταματήσει τη διαδικασία επανεγκατάστασης, καθώς η γεωργία άρχισε να υποφέρει εξαιτίας της ερημωμένης γόνιμης γεωργικής γης. Το 1909, το ρωσικό θωρηκτό Ποτέμκιν βύθισε κατά λάθος ένα ρωσικό υποβρύχιο. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η στρατιωτική και πολιτική κατάσταση στην Κριμαία ήταν χαοτική όπως στη περισσότερη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε, η Κριμαία άλλαξε χέρια πολλές φορές και ήταν για κάποιο καιρό προπύργιο του αντι-Μπολσεβίκου Λευκού Στρατού. Ήταν στην Κριμαία που οι Λευκοί Ρώσοι με επικεφαλής τον Στρατηγό Βράνγκελ έκαναν την τελευταία τους κίνηση εναντίον του Νέστορ Μαχνό και του Κόκκινου Στρατού το 1920. Όταν συντρίφθηκε η αντίσταση, πολλοί από τους αντι-Μπολσεβίκους μαχητές και πολίτες διέφυγαν με πλοία στη Κωνσταντινούπολη . Περίπου 50.000 Λευκοί αιχμάλωτοι πολέμου και πολίτες εκτελέστηκαν συνοπτικά με πυροβολισμό ή κρέμασμα μετά την ήττα του στρατηγού Βράνγκελ στο τέλος του 1920. Αυτό θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες σφαγές στον εμφύλιο πόλεμο. Η Κριμαία άλλαξε χέρια αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και πολλές πολιτικές οντότητες ιδρύθηκαν στη χερσόνησο. Αυτές περιελάμβαναν τις: Λαϊκή Δημοκρατία της Κριμαίας - Δεκέμβριος 1917 - Ιανουάριος 1918 - κυβέρνηση της Τατάρων της Κριμαίας Ταυρίδα Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία - 19 Μαρτίου 1918 - 30 Απριλίου 1918 - Μπολσεβίκικη κυβέρνηση Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία - Μάιος 1918 - Ιούνιος 1918 Πρώτη περιφερειακή κυβέρνηση της Κριμαίας - 25 Ιουνίου 1918 - 25 Νοεμβρίου 1918 - γερμανική κρατική μαριονέτα υπό τον Πολωνο-Λιθουανό Τάταρο στρατηγό Mackaj (Suleyman) Sulkiewicz Δεύτερη Περιφερειακή Κυβέρνηση της Κριμαίας - Νοέμβριος 1918 - Απρίλιος 1919 - Αντι-μπολσεβίκικη κυβέρνηση υπό τον Κριμαίο καραϊτη Solomon Krym, πρώην μέλος του Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος. Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας - 2 Απριλίου 1919 - Ιούνιος 1919 - κυβέρνηση Μπολσεβίκων Νοτιο-Ρωσική Κυβέρνηση - Φεβρουάριος 1920 - Απρίλιος 1920 - Κυβέρνηση του Λευκού Στρατού υπό τον Στρατηγό Αντόν Ντενίκιν Κυβέρνηση της Νότιας Ρωσίας - Απρίλιος 1920 (επίσημα, 16 Αυγούστου 1920) - 16 Νοεμβρίου 1920 - Κυβέρνηση του Λευκού Στρατηγού Πιότρ Βράνγκελ Κυβέρνηση της Μπολσεβίκικης Επαναστατικής Επιτροπής - Νοέμβριος 1920-18 Οκτωβρίου 1921 - Κυβέρνηση Μπολσεβίκων υπό την Μπέλα Κουν (έως τις 20 Φεβρουαρίου 1921), τότε Μιχαήλ Πολιάκοφ Αυτόνομη Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Κριμαίας - 18 Οκτωβρίου 1921 - 30 Ιουνίου 1945 - Αυτόνομη δημοκρατία της RSFSR (Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας) στη Σοβιετική Ένωση Στις 18 Οκτωβρίου 1921, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας δημιουργήθηκε ως μέρος της Ρωσικής SFSR η οποία, με τη σειρά της, έγινε μέρος της νέας Σοβιετικής Ένωσης . Ωστόσο, αυτό δεν προστάτευε τους Τάταρους της Κριμαίας, δηλαδή το 25% περίπου του πληθυσμού της Κριμαίας, από τις διώξεις του Ιωσήφ Στάλιν τη δεκαετία του 1930. Οι Έλληνες ήταν μια άλλη πολιτιστική ομάδα που υπέστη τέτοιες διώξεις. Τα εδάφη τους χάθηκαν κατά τη διαδικασία της μετατροπής της ιδιοκτησίας γεωργικών εδαφών σε κολλεκτίβες, χωρίς μισθολογική αποζημίωση των αγροτών. Τα σχολεία που δίδασκαν ελληνικά έκλεισαν και η ελληνική λογοτεχνία καταστράφηκε, επειδή οι Σοβιετικοί θεωρούσαν τους Έλληνες «αντεπαναστάτες» λόγω των δεσμών τους με το καπιταλιστικό κράτος της Ελλάδας και τον ανεξάρτητο πολιτισμό τους. Από το 1923 έως το 1944 έγινε μια προσπάθεια δημιουργίας εβραϊκών εγκαταστάσεων στην Κριμαία. Κάποτε, ο Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ πρότεινε την ιδέα της ίδρυσης στη Κριμαία εβραϊκής πατρίδας. Η Κριμαία γνώρισε δύο σοβαρούςς λιμούς τον 20ο αιώνα, τον Λιμό του 1921–1922 και το Γολοδομόρ του 1932–1933. Μια μεγάλη σλαβική εισροή πληθυσμού σημειώθηκε τη δεκαετία του 1930 ως αποτέλεσμα της σοβιετικής πολιτικής περιφερειακής ανάπτυξης. Αυτές οι δημογραφικές αλλαγές άλλαξαν μόνιμα την εθνική ισορροπία ανάμεσα στις πληθυσμιακές ομάδες στην περιοχή. Κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κριμαία ήταν τόπος όπου έλαβαν χώρα ορισμένες από τις πιο αιματηρές μάχες. Οι ηγέτες του Τρίτου Ράιχ ήταν ανυπόμονοι να κατακτήσουν και να αποικίσουν την εύφορη και όμορφη χερσόνησο ως μέρος της πολιτικής τους να επανεγκαταστήσουν τους Γερμανούς στην Ανατολική Ευρώπη σε βάρος των Σλάβων. Οι Γερμανοί υπέστησαν βαριές απώλειες το καλοκαίρι του 1941 όταν προσπάθησαν να προελάσουν μέσω του στενού Ισθμού του Περεκόπ, που συνδέει την Κριμαία με τη σοβιετική ηπειρωτική χώρα. Μόλις ο γερμανικός στρατός έσπασε τη γραμμή άμυνας της χερσονήσου (Επιχείρηση Trappenjagd), κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Κριμαίας, με εξαίρεση τη πόλη της Σεβαστούπολης, στην οποία αργότερα απονεμήθηκε μεταπολεμικά ο τιμητικός τίτλος της πόλης Ήρωας. Ο Κόκκινος Στρατός έχασε πάνω από 170.000 άντρες που σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, και τρεία σώματα στρατού (44ο, 47ο και 51ο) με εικοσιμία μεραρχίες Η Σεβαστούπολη "κράτησε" από τον Οκτώβριο του 1941 έως τις 4 Ιουλίου 1942 όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τελικά την πόλη. Από την 1η Σεπτεμβρίου 1942, η χερσόνησος διοικήθηκε ως Generalbezirk Krim (γενική περιφέρεια της Κριμαίας) και Teilbezirk (και υποπεριοχή) Taurien από τον Ναζί Generalkommissar (γενικό κομμισσάριο), Alfred Eduard Frauenfeld (1898-1977), υπό την εξουσία των τριών διαδοχικών Reichskommissare (αυτοκρατορικών κομμισσάριων) για ολόκληρη την Ουκρανία. Παρά τις βαριές στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ναζί και τη βοήθεια των ρουμανικών και ιταλικών στρατευμάτων, τα βουνά της Κριμαίας παρέμειναν ανεξέλεγκτο προπύργιο της εγχώριας αντίστασης (από τους παρτιζάνους) μέχρι την ημέρα που η χερσόνησος απελευθερώθηκε από την κατοχή. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, οι Εβραίοι της Κριμαίας στοχοποιήθηκαν προς εξολόθρευση. Σύμφωνα με τον Ισραηλινό ιστορικό και στρατηγό, και σοβιετικό παρτιζάνο, Yitzhak Arad, "Τον Ιανουάριο του 1942 ιδρύθηκε μια ομάδα εθελοντών Τατάρων στη Συμφερόπολη υπό την ηγεσία του Einsatzgruppe 11. Αυτή η ομάδα συμμετείχε σε αντι-εβραϊκές διώξειςκαι δολοφονίες στις αγροτικές περιοχές." Το 1944, η Σεβαστούπολη τέθηκε υπό τον έλεγχο στρατευμάτων από τη Σοβιετική Ένωση . Η λεγόμενη "Πόλη της Ρωσικής Δόξας", κάποτε γνωστή για την όμορφη αρχιτεκτονική της, καταστράφηκε εντελώς και έπρεπε να ξαναχτιστεί εκ θεμελίων. Λόγω της τεράστιας ιστορικής και συμβολικής της σημασίας για τους Ρώσους, η ανοικοδόμηση έγινε προτεραιότητα για τον Στάλιν και τη σοβιετική κυβέρνηση για την αποκατάσταση στη προηγούμενη δόξα της μέσα στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Στις 18 Μαΐου 1944, ολόκληρος ο πληθυσμός των Τάταρων της Κριμαίας εκτοπίστηκε βίαια στο " Sürgün " (όπως αποκαλούν οι Τάταροι της Κριμαίας την εξορία) από τη σοβιετική κυβέρνηση του Ιωσήφ Στάλιν. Αυτό, ως μορφή συλλογικής τιμωρίας με τον ισχυρισμό ότι είχαν συνεργαστεί με τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής και είχαν σχηματίσει φιλο-γερμανικές Ταταρικές Λεγεώνες. : 483 Στις 26 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, ο Αρμενικός, ο Βούλγαρ και ο Ελληνικός πληθυσμός απελάθηκαν επίσης στην Κεντρική Ασία και εν μέρει στην Ούφα και στα περίχωρά της στα Ουράλια Όρη. Η εθνοκάθαρση της Κριμαίας είχε ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 1944. Το 1967, οι Τάταροι της Κριμαίας αποκαταστάθηκαν, αλλά τους απαγορεύτηκε να επιστρέψουν νόμιμα στην πατρίδα τους μέχρι τις τελευταίες ημέρες της Σοβιετικής Ένωσης. Η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας καταργήθηκε στις 30 Ιουνίου 1945 και μετατράπηκε στην Κριμαϊκή Περιφέρεια (του ρωσικού SFSR) . Στις 19 Φεβρουαρίου 1954, το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιετικού της ΕΣΣΔ εξέδωσε διάταγμα σχετικά με τη μεταβίβαση της Κριμαϊκής Περιφέρειας της RSFSR στην Ουκρανία . Αυτό το Ανώτατο Σοβιετικό Διάταγμα αναφέρει ότι κίνητρο της εν λόγω μεταβίβασης ήταν η «ομοιότητα της οικονομίας, η εγγύτητα και οι στενές οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ της περιοχής της Κριμαίας και της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΣΣΔ)» Στα μεταπολεμικά χρόνια, η Κριμαία ήκμασε ως τουριστικός προορισμός, με νέα αξιοθέατα και σανατόρια για τουρίστες. Οι τουρίστες προέρχονταν από όλη τη Σοβιετική Ένωση και τις γειτονικές χώρες, ιδίως από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Με τον καιρό, η χερσόνησος έγινε επίσης ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός για κρουαζιέρες προέλευσης Ελλάδας και Τουρκίας. Η υποδομή και η κατασκευή της Κριμαίας αναπτύχθηκαν επίσης, ιδίως γύρω από τα θαλάσσια λιμάνια των Κερτς και της Σεβαστούπολης και στην πρωτεύουσα της Περιφέρειας στην ενδοχώρα, τη Συμφερόπολη . Ο πληθυσμός των Ουκρανών και των Ρώσων διπλασιάστηκε, με περισσότερους από 1,6 εκατομμύρια Ρώσους και 626.000 Ουκρανούς να ζουν στη χερσόνησο έως το 1989. Το κανάλι της Βόρειας Κριμαίας (Ρωσικά: Северо-Крымский канал, Ουκρανικά: Північно-Кримський канал; στη Σοβιετική Ένωση - Βόρειο κανάλι της Κριμαίας της Κομσομόλ του Λένιν στην Ουκρανίας) είναι ένα εγγειοβελτιωτικό κανάλι για την άρδευση και την ύδρευση της Περιφέρειας Kherson στη νότια Ουκρανία και της χερσονήσου της Κριμαίας. Το κανάλι έχει πολλές διακλαδώσεις σε ολόκληρη τη περιφέρεια και τη χερσόνησο. Η προετοιμασία κατασκευής ξεκίνησε το 1957, αμέσως μετά τη μεταβίβαση της Κριμαίας το 1954. Οι κύριες εργασίες του έργου πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1961 και 1971 και είχαν τρία στάδια. Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε από 10.000 περίπου εθερλοντές της Κομσομόλ. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κριμαία έγινε μέρος της πρόσφατα ανεξαρτοποιηθήσης Ουκρανίας. Η ανεξαρτησία υποστηρίχθηκε από δημοψήφισμα σε όλες τις περιοχές της ΣΣΔ της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. 54% των ψηφοφόρων της Κριμαίας υποστήριξαν την ανεξαρτησία με ποσοστό συμμετοχής 60% (στη Σεβαστούπολη το 57% υποστήριξε την ανεξαρτησία). Το ποσοστό του συνολικού εκλογικού σώματος της Κριμαίας που ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας στο δημοψήφισμα ήταν 37%. Το 1994, το νομικό καθεστώς της Κριμαίας ως τμήμα της Ουκρανίας υποστηρίχθηκε από τη Ρωσία, η οποία δεσμεύτηκε να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας σε ένα μνημόνιο που υπεγράφη το 1994, το οποίο επίσης υπέγραψαν οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή η νέα κατάσταση οδήγησε σε εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Με τον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας που βασίζεται στη χερσόνησο, εγείρονταν περιστασιακά ανησυχίες για ένοπλες συγκρούσεις. Τον Αύγουστο του 1991, ο ίδρυσε το Δημοκρατικό Κίνημα της Κριμαίας, το οποίο επισημοποιήθηκε στις 19 Νοεμβρίου. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1991, το Εθνικό Κίνημα των Τάταρων της Κριμαίας έκανε έκκληση στο 5ο Έκτακτο Συνέδριο των Λαϊκών Αντιπροσώπων στη Ρωσία, ζητώντας πρόγραμμα επιστροφής του απελαθέντος Ταταρικού πληθυσμού στη Κριμαία. Με βάση το ψήφισμα του τοπικού κοινοβουλίου της Κριμαίας της 26ης Φεβρουαρίου 1992, η Κριμαϊκή Αυτόνομη ΣΣΔ μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Κριμαίας. Το κοινοβούλιο της Κριμαίας εκήρυξε αυτοδιοίκηση στις 5 Μαΐου 1992 (που θα εγκρινόταν αργότερα με δημοψήφισμα που θα διεξαγόταν στις 2 Αυγούστου 1992 ) και ενέκρινε την ίδια ημέρα το πρώτο Σύνταγμα της Κριμαίας. Στις 6 Μαΐου 1992, το ίδιο κοινοβούλιο εισήγαγε μια νέα πρόταση σε αυτό το σύνταγμα που δήλωνε ότι η Κριμαία ήταν μέρος της Ουκρανίας. Στις 19 Μαΐου, η Κριμαία συμφώνησε να παραμείνει μέρος της Ουκρανίας και ακύρωσε την ανακήρυξη αυτοδιοίκησης. Μέχρι τις 30 Ιουνίου, οι Κομμουνιστές της Κριμαίας είχαν αναγκάσει την κυβέρνηση του Κιέβου να επεκτείνει το ήδη εκτεταμένης αυτονομίας καθεστώς της Κριμαίας. : 587 Την ίδια περίοδο, ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν και ο Λεονίντ Κραβτσούκ της Ουκρανίας συμφώνησαν να διαιρέσουν τον πρώην Σοβιετικό Στόλο Μαύρης Θάλασσας μεταξύ της Ρωσίας και του νεοσύστατου Ουκρανικού Ναυτικού . Στις 24 Οκτωβρίου, ο Γιούρι Μεσκόφ επανέγραψε το κίνημά του ως Δημοκρατικό Κόμμα της Κριμαίας - Κόμμα του Δημοκρατικού Κινήματος της Κριμαίας . Στις 11 Δεκεμβρίου 1992, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας απεκάλεσε την απόπειρα "των Ρώσων βουλευτών να αναθέσουν στο ρωσικό κοινοβούλιο το καθορισμό του καθεστώτος της Σεβαστούπολης, ως αυτοκρατορική ασθένεια ". Στις 17 Δεκεμβρίου 1992 δημιουργήθηκε το γραφείο του ουκρανικού προεδρικού εκπροσώπου στην Κριμαία, το οποίο προκάλεσε κύμα διαμαρτυριών ένα μήνα αργότερα. Μεταξύ των διαδηλωτών που δημιούργησαν την αυθόρμητη διαμαρτυρία ήταν τα υποκαταστήματα στη Σεβαστούπολη του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας, της Λαϊκής Συνέλευσης της Ρωσίας, και το Παν-Κριμαϊκό Κίνημα των Ψηφοφόρων για τη Δημοκρατία της Κριμαίας. Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε στη Σεβαστούπολη στις 10 Ιανουαρίου στην πλατεία Nakhimov . Στις 15 Ιανουαρίου 1993, ο Κραβτσούκ και ο Γιέλτσιν στη συνάντηση στη Μόσχα διόρισαν τον Eduard Baltin ως διοικητή του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Ταυτόχρονα, η Ένωση αξιωματικών του Ναυτικού της Ουκρανίας διαμαρτυρήθηκε για τη ρωσική επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας. Λίγο αργότερα, υπήρχαν περισσότερες αντι-ουκρανικές διαδηλώσεις με επικεφαλής το κόμμα του Μεσκόφ, τους ψηφοφόρους της Δημοκρατίας της Κριμαίας, τη φράξια Yedinstvo εντός του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, και την Ένωση Κομμουνιστών με αίτημα να τεθεί η Σεβαστούπολη υπό ρωσική δικαιοδοσία. Ακολούθησε η συνέντευξη του Κομμουνιστή της Σεβαστούπολης, Vasyl Parkhomenko, ο οποίος είπε ότι οι κομμουνιστές της πόλης ζητούν την αναγνώριση της Ρωσικής ως κρατικής γλώσσας και την αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 19 Μαρτίου 1993, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Κριμαίας και το μέλος του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας, Αλέξανδρος Κρούγκλοβ (Alexander Kruglov), απείλησαν τα μέλη του Ουκρανικού Κογκρέσου της Κριμαίας με απαγόρευση εισόδου στο Κτίριο του Δημοκρατικού Συμβουλίου. Λίγες μέρες μετά, η Ρωσία ίδρυσε ένα κέντρο πληροφοριών στη Σεβαστούπολη . Τον Απρίλιο του 1993, το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας υπέβαλε αίτημα στη Βερχόβνα Ράντα για αναστολή της Συμφωνίας της Γιάλτας του 1992 που διαίρεσε τον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας και ακολούθησε το αίτημα του Ουκρανικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για αναγνώριση του Στόλου είτε πλήρως Ουκρανικού είτε στόλου ξένης χώρας στην Ουκρανία. Επίσης πάνω από 300 Ρώσοι νομοθέτες χαρακτήρισαν το προγραμματισμένο Συνέδριο των Ουκρανών Κατοίκων ως πολιτική πρόκληση. Στις 14 Απριλίου 1993, το Προεδρείο του Κοινοβουλίου της Κριμαίας ζήτησε τη δημιουργία προεδρικής θέσης στη Κριμαϊκή Δημοκρατία. Μια εβδομάδα αργότερα, ο Ρώσος βουλευτής, Βαλεντίν Αγκάφονοβ (Valentin Agafonov), δήλωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να εποπτεύσει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Κριμαίας και να συμπεριλάβει τη δημοκρατία ως ξεχωριστή οντότητα στην ΚΑΚ. Στις 28 Ιουλίου 1993, ένας από τους ηγέτες της Ρωσικής Κοινωνίας Κριμαίας, Βίκτορ Προυσάκοβ (Viktor Prusakov), δήλωσε ότι η οργάνωσή του είναι έτοιμη για ένοπλη ανταρσία και ίδρυση ρωσικής διοίκησης στη Σεβαστούπολη. Τον Σεπτέμβριο, ο ναύαρχος Eduard Baltin κατηγόρησε την Ουκρανία για προπαγάνδα σε μέρος του στόλου του και πραγματοποίηση ένοπλης επίθεσης στο προσωπικό του, και απείλησε να λάβει αντίμετρα θέτοντας σε επιφυκά τον Στόλο. Στις 14 Οκτωβρίου 1993, το Κοινοβούλιο της Κριμαίας θεσμοθέτησε τη θέση του Προέδρου της Κριμαίας και συμφώνησε για την ποσόστωση της εκπροσώπησης των Τάταρων της Κριμαίας στο Συμβούλιο σε 14. Ο επικεφαλής του Ρωσικού Λαϊκού Συμβουλίου στη Σεβαστούπολη, Αλέξανδρος Κρούγκλοφ, το χαρακτήρισε υπερβολικό . Στις 30 Ιανουαρίου 1994, ο φιλο-Ρώσος Γιούρι Μεσκόφ εξελέγη στη νέα θέση, αλλά γρήγορα αντιμετώπισε συγκρούσεις με το κοινοβούλιο. Στις 8 Σεπτεμβρίου, το κοινοβούλιο της Κριμαίας υποβάθμισε τις εξουσίες του Προέδρου από αρχηγό του κράτους σε αρχηγό μόνο της εκτελεστικής εξουσίας. Ο Μεσκόφ απάντησε με τη διάλυση του κοινοβουλίου και ανακοίνωσε τον έλεγχό του στην Κριμαία τέσσερις ημέρες αργότερα. Στις 17 Μαρτίου 1995, το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας παρενέβη, καταργώντας το Σύνταγμα της Κριμαίας και απομάκρυνε τον Μεσκόφ μαζί με τους συνεργάτες του για τις ενέργειές τους κατά του κράτους, προωθώντας την ένταξη με τη Ρωσία . Ο Μεσκόφ απομακρύνθηκε από την εξουσία μετά την είσοδο ουκρανικών ειδικών δυνάμεων στην κατοικία του, και τον αφοπλισμό των σωματοφυλάκων του, βάζοντάς τον τελικά σε αεροπλάνο προς τη Μόσχα. Μετά από ένα προσωρινό Σύνταγμα που διήρκεσε από τις 4 Απριλίου 1996 έως τις 23 Δεκεμβρίου 1998, τέθηκε σε ισχύ το ισχύον Σύνταγμα, αλλάζοντας το όνομα της επικράτειας σε Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας. Μετά την επικύρωση της Συνθήκης Φιλίας, Συνεργασίας και Εταιρικής Σχέσης του Μαΐου 1997 για τη φιλία και τη διαίρεση του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, οι διεθνείς εντάσεις μειώθηκαν αργά. Με τη συνθήκη, η Μόσχα αναγνώρισε τα σύνορα και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και αποδέχθηκε την κυριαρχία της Ουκρανίας έναντι της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης. : 600 Σε ξεχωριστή συμφωνία, η Ρωσία επρόκειτο να παραλάβει το 80 τοις εκατό του στόλου της Μαύρης Θάλασσας και να χρησιμοποιήσει τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Σεβαστούπολη με μίσθωση 20 ετών. : 600 Ωστόσο, εξακολουθούν να παραμένουν άλλες αντιπαραθέσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της ιδιοκτησίας ενός φάρου στο Ακρωτήριο Σάριτς (Са́рич) . Επειδή το ρωσικό ναυτικό έλεγχε 77 γεωγραφικά αντικείμενα στη νότια ακτή της Κριμαίας, το κυβερνητικό δικαστήριο της Σεβαστούπολης διέταξε την εκκένωση των αντικειμένων, την οποία δεν πραγματοποίησε ο ρωσικός στρατός. Ο φάρος ελέγχεται από αυτόν από τις 3 Αυγούστου 2005. Με την πάροδο των ετών, υπήρξαν διάφορες προσπάθειες για την επιστροφή του Ακρωτηρίου Σάριτς στην ουκρανική επικράτεια, οι οποίες ήταν όλες ανεπιτυχείς. Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Βολόντυμιρ Ορύζκο, κατηγόρησε τη Ρωσία ότι διέθεσε ρωσικά διαβατήρια στον πληθυσμό της Κριμαίας. Την χαρακτήρισε ταυτόχρονα ως «πραγματικό πρόβλημα», δεδομένης της δεδηλωμένης πολιτικής της Ρωσίας για στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό για την προστασία των Ρώσων πολιτών. Αν και δυτικές εφημερίδες όπως η Wall Street Journal εξέφραζαν εικασίες για ρωσικό πραξικόπημα στη Σεβαστούπολη ή άλλη πόλη της Κριμαίας σε σχέση με τον πόλεμο Ρωσίας-Γεωργίας και την αναγνώριση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας από τη Ρωσία. Ο Valentyn Nalyvaychenko, επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU), δήλωσε στις 17 Φεβρουαρίου 2009, ότι είναι πεπεισμένος ότι οποιοδήποτε "σενάριο απόσπασης εδαφών τύπου Οσσετίας" είναι αδύνατο στην Κριμαία. Το SBU είχε ξεκινήσει ποινικές διαδικασίες εναντίον της φιλο-ρωσικής ένωσης «Μέτωπο του Λαού Σεβαστούπολη-Κριμαία-Ρωσία» τον Ιανουάριο του 2009. Στις 24 Αυγούστου 2009, πραγματοποιήθηκαν στην Κριμαία διαδηλώσεις κατά της Ουκρανίας από Ρώσους κατοίκους. Ο Σεργκέι Τσέκοφ (Цеков Сергій Павлович) (του κόμματος του ρωσικού μπλοκ και βουλευτής τότε του Κοινοβουλίου της Κριμαίας ) είπε τότε ότι ήλπιζε ότι η Ρωσία θα αντιμετώπιζε την Κριμαία με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζε τη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία. Το χάος ξέσπασε στη Βερχόβνα Ράντα (το κοινοβούλιο της Ουκρανίας) στις 27 Απριλίου 2010, κατά τη διάρκεια συζήτησης για την παράταση της μίσθωσης σε ρωσική ναυτική βάση, μετά την επικύρωση από το κοινοβούλιο της συνθήκης που επέκτεινε τη μίσθωση της Ρωσίας σε στρατιωτικές αποβάθρες και λιμενικές εγκαταστάσεις του Κριμαϊκού Λιμένα της Σεβαστούπολης έως το 2042. Ο πρόεδρος της Βουλής, Volodymyr Lytvyn, έπρεπε να προστατευτεί από ομπρέλες καθώς του πέταγαν αυγά, ενώ εξερράγησαν βόμβες καπνού, και οι πολιτικοί χειροδικούσαν. Μαζί με τη Βερχόβνα Ράντα, η συνθήκη επικυρώθηκε και από τη ρωσική Κρατική Δούμα . Πριν από το 2014, η Κριμαία μπορεί να θεωρηθεί μέρος της πολιτικής βάσης του τότε Προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς . Έτσι, κατά την περίοδο πριν από το 2014, η Κριμαία δεν αντιμετώπιζε έντονη κινητοποίηση ενάντια στην Ουκρανία ή εξ ονόματος της απορρόφησης στη Ρωσία. Η κρίση εξελίχθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου 2014 μετά την εξέγερση Euromaidan . Στις 21 Φεβρουαρίου, ο Πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς συμφώνησε σε ένα τριμερές μνημόνιο που θα τον είχε κρατήσει στο αξίωμά του μέχρι το τέλος του έτους. Μέσα σε 24 ώρες η συμφωνία παραβιάστηκε από τους ακτιβιστές του Μαϊντάν, και ο πρόεδρος αναγκάστηκε να φύγει. Απολύθηκε την επόμενη μέρα από μια Βερχόβνα Ράντα, που είχε εκλεγεί το 2012 και η κυβέρνηση που απολύθηκε αντικαταστάθηκε από μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση. Οι εκλογές για την εκλογή νέου προέδρου ορίσθηκαν επίσης για τις 25 Μαΐου. Στη Κριμαία, μέσα σε λίγες μέρες, στις 26 Φεβρουαρίου 2014, εκατοντάδες διαδηλωτές υπέρ της Ρωσίας και υπέρ της Ουκρανίας συγκρούστηκαν ανάμεσά τους μπροστά από το κτίριο του τοπικού κοινοβουλίου στη Συμφερόπολη . Την προηγούμενη ημέρα, 300-500 διαδηλωτές υπέρ της Ρωσίας που φώναζαν «Ρωσία», είχαν αντικαταστήσει τη σημαία της Ουκρανίας με τη σημαία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι ηγέτες των Τάταρων της Κριμαίας οργάνωσαν μια συνάντηση προκειμένου να μπλοκάρουν μια συνέλευση του κοινοβουλίου της Κριμαίας το οποίο "κάνει τα πάντα για την εκτέλεση σχεδίων διαχωρισμού της Κριμαίας από την Ουκρανία" Σύμφωνα με τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, το πρόσχημα της σύγκρουσης ήταν η υποτιθέμενη κατάργηση, στις 23 Φεβρουαρίου 2014, ενός αμφιλεγόμενου νόμου για το καθεστώς των περιφερειακών γλωσσών. Στις 27 Φεβρουαρίου, άγνωστα στρατεύματα που υποπτεύονταν ευρέως ότι ήταν ρωσικές ειδικές δυνάμεις, κατέλαβαν το κτίριο του Ανώτατου Συμβουλίου της Κριμαίας και το κτίριο του Συμβουλίου Υπουργών στη Συμφερόπολη . Ενώ οι "μικροί πράσινοι άντρες" είχαν καταλάβει το κτίριο του κοινοβουλίου της Κριμαίας, το κοινοβούλιο πραγματοποίησε έκτακτη σύνοδο. Ψήφισε να τερματίσει την κυβέρνηση της Κριμαίας και να αντικαταστήσει τον πρωθυπουργό Ανατόλι Μοχίλιοφ με τον Σεργκέι Αξιόνοφ . Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ουκρανίας, ο Πρωθυπουργός της Κριμαίας διορίζεται από το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας . Τόσο ο Αξιόνοφ όσο και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου, Βλαδίμηρος Κονσταντίνοφ, δήλωσαν ότι θεωρούσαν τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς ως τον de jure Πρόεδρο της Ουκρανίας, μέσω του οποίου μπόρεσαν να ζητήσουν βοήθεια από τη Ρωσία. Οι "μικροί πράσινοι άντρες" άρχισαν να περικυκλώνουν τις στρατιωτικές βάσεις της Ουκρανίας στη χερσόνησο και σύντομα απήχθησαν άτομα. Στις 11 Μαρτίου, μετά από διαφωνίες μεταξύ της Κριμαίας, της Σεβαστούπολης και της προσωρινής κυβέρνησης στην Ουκρανία, το κοινοβούλιο της Κριμαίας και το δημοτικό συμβούλιο της Σεβαστούπολης ενέκριναν ψήφισμα για να δείξουν την πρόθεσή τους να κηρύξουν μονομερώς ανεξαρτησία τους ως ένα ενιαίο έθνος με τη δυνατότητα ένταξης στη Ρωσική Ομοσπονδία ως ομοσπονδιακό θέμα, εάν οι ψηφοφόροι εγκρίνουν να το πράξουν σε προσεχές δημοψήφισμα . Στις 16 Μαρτίου, η κυβέρνηση της Κριμαίας ισχυρίστηκε ότι σχεδόν το 96% εκείνων που ψήφισαν στην Κριμαία σε αυτό τη δημοψήφισμα, υποστήριξαν την ένταξη στη Ρωσία . Η ψηφοφορία δεν έλαβε διεθνή αναγνώριση και, εκτός από τη Ρωσία, καμία χώρα δεν είχε στείλει επίσημους παρατηρητές εκεί. Στις 17 Μαρτίου, το κοινοβούλιο της Κριμαίας δήλωσε επίσημα την ανεξαρτησία του από την Ουκρανία και ζήτησε να ενταχθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία . Στις 18 Μαρτίου 2014, η αυτοανακηρυχθείσα ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κριμαίας υπέγραψε συνθήκη προσχώρησης στη Ρωσική Ομοσπονδία. Η προσχώρηση χορηγήθηκε, αλλά χωριστά για καθεμία από τις πρώην περιφέρειες που τη συνέθεταν: μία προσχώρηση για την Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας ως Δημοκρατία της Κριμαίας - το ίδιο όνομα με τη βραχύβια αυτοανακηρυγμένη ανεξάρτητη δημοκρατία - και μια άλλη ένταξη για τη Σεβαστούπολη ως ομοσπονδιακή πόλη. Η ένταξη αναγνωρίστηκε διεθνώς μόνο από λίγα κράτη, με τα περισσότερα να θεωρούν την ενέργεια ως παράνομη. Αν και η Ουκρανία αρνήθηκε να αποδεχτεί την προσάρτηση, ο ουκρανικός στρατός άρχισε να αποχωρεί από την Κριμαία στις 19 Μαρτίου. Όλες οι ενέργειες του κοινοβουλίου της Κριμαίας κηρύχθηκαν άκυρες από το ουκρανικό συνταγματικό δικαστήριο, που οδηγήθηκε στη διάλυση του από το ουκρανικό κοινοβούλιο. Το ουκρανικό κοινοβούλιο δήλωσε ότι το δημοψήφισμα είναι αντισυνταγματικό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσαν ότι θεωρούν την ψηφοφορία παράνομη και προειδοποίησαν ότι ενδέχεται να υπάρξουν επιπτώσεις για τη ψήφο της Κριμαίας. Στις 27 Μαρτίου, η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα 100 υπέρ, 11 κατά και 58 αποχές στη συνέλευση των 193 εθνών, το οποίο κήρυττε άκυρο το δημοψήφισμα της Κριμαίας που έγινε με την υποστήριξη της Μόσχας. Στις 31 Μαρτίου 2014, ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ ανακοίνωσε μια σειρά προγραμμάτων με στόχο την ταχεία ενσωμάτωση του εδάφους της Κριμαίας στην οικονομία και τις υποδομές της Ρωσίας. Ο Μεντβέντεφ ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου υπουργείου για θέματα της Κριμαίας και διέταξε τους κορυφαίους υπουργούς της Ρωσίας που τον συνόδευσαν εκεί να καταλήξουν σε ένα αναπτυξιακό σχέδιο σαν πρώτη τους προτεραιότητα. Στις 3 Απριλίου 2014, η Δημοκρατία της Κριμαίας και η πόλη της Σεβαστούπολης έγιναν τμήματα της Νότιας Στρατιωτικής Περιοχής της Ρωσίας. Στις 11 Απριλίου 2014, το κοινοβούλιο της Δημοκρατίας ενέκρινε το νέο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Κριμαίας, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την επόμενη μέρα. Την 1η Ιουνίου 2014, η Κριμαία μετέβη επίσημα στο ρωσικό ρούβλι ως η μοναδική μορφή νόμιμου χρήματος. Στις 7 Μαΐου 2015, η Κριμαία άλλαξε τους κωδικούς τηλεφώνου της ( ουκρανικό σύστημα αριθμών ) στο ρωσικό σύστημα αριθμών . Τον Ιούλιο του 2015, ο Ρώσος πρωθυπουργός, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, δήλωσε ότι η Κριμαία είχε ενσωματωθεί πλήρως στη Ρωσία. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2016, ολόκληρη η Κριμαία συμμετείχε στις ρωσικές νομοθετικές εκλογές . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα History of Crimea στο Wikimedia Commons