IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
A Eulogy For The Fans: Orange Goblin Live 2012

A Eulogy For The Fans: Orange Goblin Live 2012 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Orange Goblin, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου του 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Candlelight Records.Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "A Eulogy for the Damned", στις 11 Αυγούστου 2012 στο Bloodstock Open Air της Μεγάλης Βρετανίας και στις 15 Ιουνίου του ίδιου έτους στο Hellfest της Γαλλίας.Η κυκλοφορία αποτελείται από ένα CD και ένα DVD με τα ίδια κομμάτια.

 "Red Tide Rising" – 4:57 "The Filthy & The Few" – 3:29 "Ballad of Solomon Eagle" - 4:56 "Time Travelling Blues" - 6:42 "Some You Win, Some You Lose" - 3:40 "The Fog" – 6:45 "Round Up the Horses" - 5:09 "Acid Trial" – 4:13 "They Come Back" – 4:50 "Blue Snow" – 4:19 "Quincy the Pigboy" – 3:56 "Scorpionica" – 4:54 "Red Tide Rising" – 4:57 "The Filthy & The Few" – 3:29 "Ballad of Solomon Eagle" - 4:56 "Time Travelling Blues" - 6:42 "Some You Win, Some You Lose" - 3:40 "The Fog" – 6:45 "Round Up the Horses" - 5:09 "Acid Trial" – 4:13 "They Come Back" – 4:50 "Blue Snow" – 4:19 "Quincy the Pigboy" – 3:56 "Scorpionica" – 4:54 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "A Eulogy For The Fans: Orange Goblin Live 2012" είχε την εξής μορφή: Μπεν Γουόρντ - φωνητικά Τζο Χορ - κιθάρα Μάρτιν Μίλαρντ - μπάσο Κρις Τέρνερ - τύμπανα A Eulogy For The Fans: Orange Goblin Live 2012 - Orange Goblin | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Orange Goblin - A Eulogy For The Fans: Orange Goblin Live 2012 - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives LIVE - Orange Goblin
Αδελαΐδα της Ολλανδίας

Η Αδελαΐδα, ολλανδ. Aleide (π. 1230 - 9 Απριλίου 1284) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόρη του κόμη της Ολλανδίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αινώ.

 Ήταν κόρη του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Ματθίλδης των Ρέγκιναρ, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης. Παντρεύτηκε το 1246 τον Ιωάννη Α΄ των Αβέν κόμη του Αινώ και είχε τέκνα; Ιωάννης Β΄ 1247-1304, κόμης του Αινώ και της Ολλανδίας. Βαλδουίνος μετά το 1247-μετά το 1299. Ιωάννα 1251-1296, ηγουμένη στο αββαείο του Φλιν. Μπουσάρ 1251-1296, επίσκοπος του Μετς. Γκυ 1253-1317, επίσκοπος της Ουτρέχτης. Γουλιέλμος 1254-1296, επίσκοπος του Καμπρέ. Φλωρέντιος 1255-1297, κυβερνήτης της Ζηλανδίας. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Α΄ των Βιλλεαρδουίνων πριγκίπισσα της Αχαΐας. Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France after the loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press.
Κιμ Τιλί

Ο Κιμ Τιλί (γαλλικά: Kim Tillie, 15 Ιουλίου 1988 -) είναι Γάλλος επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,10 μέτρα αγωνίζεται πάουερ φόργουορντ και σέντερ στην Σολέ Μπασκέτ.

 Ο Τιλί έπαιζε για τέσσερις σεζόν στο κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο της Γιούτα, με τους Utah Utes. Το 2010, συμμετείχε στα draft, αλλά δεν επελέγη. Το 2010, αφού δεν επελέγη από καμία ομάδα στα draft του NBΑ, επέστρεψε στη Γαλλία όπου αγωνίστηκε στην ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν. Το 2011, δέχτηκε επέκταση συμβολαίου. Στη γαλλική ομάδα παρέμεινε έως και το 2012, όπου και μετακινήθηκε στην ισπανική Κλαμπ Μπάσκετ Μούρθια. Εκεί παρέμεινε έως το 2014. Τον Ιούλιο του 2014, πήρε μεταγραφή στη Μπασκόνια, όπου εκεί αγωνίστηκε και στην Ευρωλίγκα. Μάλιστα τη σεζόν 2015-16, έφτασε με την ομάδα του έως και το Final Four, στο οποίο αποκλείστηκαν στη φάση των ημιτελικών από τη Φενερμπαχτσέ. Στην ισπανική ομάδα παρέμεινε έως και το καλοκαίρι του 2017. Στις 2 Ιουλίου του 2017, ανακοινώθηκε η έναρξη συνεργασίας του καλαθοσφαιριστή με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με το συμβόλαιο του να έχει διετή ισχύ. Τελικά παρέμεινε στους ερυθρόλευκους για ένα χρόνο. Τον Ιούλιο του 2018, συμφώνησε με την ισπανική Γκραν Κανάρια. Στις 8 Ιουλίου 2019, ο Τίλι επέστρεψε στην πατρίδα του καθώς συνέχισε την καριέρα του στη Μονακό. Ολοκλήρωσε την σεζόν στην Μπούντουτσνοστ. Τον Ιούλιο του 2020, συμφώνησε με τους Ryukyu Golden Kings, ομάδα της Ιαπωνίας. Σε 45 αγώνες στο πρωτάθλημα της ασιατικής χώρας είχε κατά μέσο όρο 6,1 πόντους, 4,4 ριμπάουντ και 1,5 ασίστ. Στις 2 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε από τον Κολοσσό Ρόδου για την σεζόν 2021-22. Είχε κατά μέσο όρο 8.5 πόντους και 5.6 ριμπάουντ με τον Κολοσσό, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κατάληψη της τρίτης θέσης της κανονικής περιόδου του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Στις 25 Ιουλίου 2022, υπέγραψε συμβόλαιο με την Σολέ Μπασκέτ. Συμμετέχει από το 2006, στα τμήματα της Εθνικής Γαλλίας, ξεκινώντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων. Αργότερα, και συγκεκριμένα, το 2007, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U19, ενώ το 2008, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20. Το 2006, μάλιστα είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο, ενώ το 2007 το χάλκινο. Το 2014, συμμετείχε στο πρώτο μεγάλο τουρνουά με την Εθνική Γαλλίας, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας, στο οποίο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την τρίτη θέση της διοργάνωσης. Κατόπιν, το 2016, πήρε την πρώτη θέση στο Προολυμπιακό Τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016, στις Φιλιππίνες. Έτσι, συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τερματίζοντας στην 5η θέση του τουρνουά. Ο πατέρας του, Λορέν Τιλί, υπήρξε διεθνής βολεϊμπολίστας, ο οποίο τώρα είναι προπονητής της Εθνικής Γαλλίας. Την καριέρα του πατέρα του, ακολούθησε και ο αδελφός του Κέβιν, ενώ ο έτερος αδελφός του Κιλιάν, είναι κι αυτός καλαθοσφαιριστής. Kim Tillie at acb.com (Ισπανικά) Kim Tillie at eurobasket.com Kim Tillie at euroleague.net Kim Tillie Αρχειοθετήθηκε 2016-10-09 στο Wayback Machine. at fiba.com Κιμ Τιλί, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Μπολέσλαφ ο Λησμονημένος

Ο Μπολέσλαφ ο Λησμονημένος ή ο Σκληρός (πολωνικά: Bolesław Zapomniany, Okrutny) (πριν το 1016 - 1038/39) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν ένας ημι-μυθικός δούκας της Πολωνίας (1034-38/39). Λόγω της ωμότητάς του, καταδικάστηκε στο να λησμονηθεί η μνήμη του.

 Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ βασιλιά της Πολωνίας (1025-31) και μετά δούκα της Πολωνίας (1032-34). Περιγράφεται στο Χρονικό της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας που γράφτηκε τον 14ο αι. Εκεί αναφέρεται ότι έλαβε την εξουσία έπειτα από το τέλος του πατέρα του Μιέσκο Β΄, ως ο πρώτος του γιος. Σύμφωνα με το Χρονικό, σκοτώθηκε εξαιτίας της σκληρότητάς του και καταδικάστηκε σε απαγόρευση η μνήμη του (damnatio memoriae): "Όταν ο Μιέσκο Β΄ απεβίωσε το έτος Κυρίου 1033, τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ. Σύντομα μόλις στέφθηκε, προκάλεσε προσβολές στη μητέρα του, η οποία καταγόταν από εξαίρετη οικογένεια. Αυτή, μη μπορώντας να ανέχεται τις αδικίες του, πήρε τον νεότερο γιο της Καζιμίρ και επέστρεψε στον τόπο καταγωγής της, το Μπράουνσβαϊγκ της Σαξονίας. Εκεί έβαλε τον Καζιμίρ να μορφωθεί και η ίδια αποσύρθηκε σε μονή. Εν τω μεταξύ ο Μπολέσλαφ, λόγω της σοβαρότητας και φρικαλεότητας των εγκλημάτων του, τελείωσε κακώς τη ζωή του και αποφασίστηκε να μην συγκαταλεχθεί μεταξύ των ηγεμόνων της Πολωνίας". Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Καζιμίρ Α΄ ο Αποκαταστάτης. Μάρτσιν Σπούρνα, Πιοτρ Βιεζμπίτσκι (2003). Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego. Wydawn. Ζιελόνα Σόβα. σελ. 93. ISBN 978-83-7220-560-5.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06

Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06 ήταν η 35η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2005-06 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2006-07. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 2006-07. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 2005-06 ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου Ελπίδα Ξυλοφάγου Ηρακλής ΓερολάκκουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2005-06: Οθέλλος Αθηαίνου Ορφέας Λευκωσίας ΑΕΚ/Αχιλλέας Αγίου ΘεράπονταΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 2004-05 ΑΣΙΛ Λύσης Ερμής Αραδίππου Ακρίτας ΧλώρακαςΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 2004-05: Φρέναρος FC 2000 (Πρωταθλητής) Διγενής Βορόκλινης Ατρόμητος Γεροσκήπου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2005/06 Cypriot Third Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Η Πάφος σήκωσε την κούπα». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 30. 8 Μαΐου 2006. Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2005-06 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Περιστέρι Αιτωλοακαρνανίας

Το Περιστέρι είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Αγρινίου.

 Το χωριό βρίσκεται κτισμένο στις νοτιοδυτικές υπώρειες του όρους Παναιτωλικό, σε υψόμετρο περίπου 740 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από την Παραβόλα που αποτελεί έδρα της εκεί νυν δημοτικής ενότητας Παραβόλας, τα χωριά Άγιος Ιωάννης, Πέρα Χωριό, Αγία Βαρβάρα Παναιτωλικού, Προσήλια, Κυρά Βγένα, Καλλιθέα, Κρύο Νερό, Παλαιοκαρυά, Αγία Βαρβάρα Παραβόλας, Άγιος Γεώργιος, Αφράτο, Παντάνασσα, Πλατανιάς, Τραγάνα και Καινούργιο. Το χωριό απέχει από το Αγρίνιο 20 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 44,5 χλμ. Ο ΕΟΣ Αγρινίου λειτουργεί στο Παναιτωλικό όρος καταφύγιο, που κατασκευάστηκε το 2001 και βρίσκεται πάνω από το χωριό Περιστέρι σε υψόμετρο 1.170 μ. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία «Λιγόσταινα» με ΦΕΚ 19Α της 07/12/1835 και υπήχθη στον τότε Δήμο Ζακωνίνων. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 υπήχθη στον τότε Δήμο Θέρμου ενώ με το ΦΕΚ 15Α της 05/06/1848 ορίστηκε έδρα του δήμου. Την περίοδο 25/07/1879-04/10/1889 είχε χάσει το καθεστώς του οικισμού, όταν και υπήχθη εκ νέου στον τότε Δήμο Θέρμου. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε «Λιγόστιανα» ενώ με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 μετονομάστηκε σε «Περιστέρι», ομοίως άλλαξε και η ονομασία της τότε Κοινότητας. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912 και τη δημιουργία των Κοινοτήτων αποσπάστηκε από τον τότε Δήμο Θεστειέων (Θέρμου) και ορίστηκε ως έδρα της τότε Κοινότητας Λιγοστιανών. Με το ΦΕΚ 183Α της 27/12/1990 η τότε Κοινότητα Περιστερίου καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα Δήμο Παραβόλας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Παραβόλας. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Το Περιστέρι στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Περιστερίου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Περιστερίου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αγρινίου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ζακωνίνων (1835-1841). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου/Θεστειέων (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Παραβόλας (1990-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018.
Δυναστεία των Ισαύρων

Η Δυναστεία των Ισαύρων κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για 85 χρόνια (717-802). Ιδρυτής και γενάρχης της ήταν ο αυτοκράτορας Λέων Γ'. Αυτοκράτορες που ανήκαν σε αυτή τη δυναστεία ήταν οι: Λέων Γ' ο Ίσαυρος (717-741) Κωνσταντίνος Ε' ο Κοπρώνυμος (741-775) Αρτάβασδος, σφετεριστής (741-743) Λέων Δ' ο Χάζαρος (775-780) Ειρήνη η Αθηναία, συμβασίλισσα (780-790) με τον υιό της Κωνσταντίνος ΣΤ' (780-797) Ειρήνη η Αθηναία μονοκράτορας (797-802)

 Ο αυτοκράτορας Λέων Γ' (γεν. περί το 675, πέθ. 741) νυμφεύτηκε τη Μαρία με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο Ε' και την Άννα. α1. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε' (γεν. 718, πέθ. 775) παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Σισάκ των Χαζάρων Τούρκων, η οποία βαπτίσθηκε Ειρήνη (πέθ. 750). Σε 2ο γάμο νυμφεύτηκε την Ευδοκία. Από τον 1ο γάμο απέκτησε δύο γιούς, τον Λέοντα Δ' τον επονομαζόμενο Χάζαρο. Από το 2ο γάμο, απέκτησε τους Χριστόφορο, Νικηφόρο, ένα ακόμη γιο και μια κόρη αγνώστων ονομάτων. β1. Ο Λέων Δ' (γεν. 749, πεθ. 780) παντρεύτηκε την Ειρήνη την Αθηναία (γεν. περί το 755, πεθ. 803). Από το γάμο αυτό ο Λέων Δ' απέκτησε ένα γιό, τον Κωνσταντίνο ΣΤ'. γ1. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ' (γεν. 771, πεθ. 820/829) νυμφεύτηκε (788) σε 1ο γάμο τη Μαρία από την Παφλαγονία, την οποία χώρισε το 795 για να νυμφευτεί τη Θεοδότη. Από τον 1ο γάμο του απέκτησε δύο κόρες, την Ευφροσύνη και μία αγνώστου ονόματος. Από το 2ο γάμο του απέκτησε τον Λέοντα (γενν. 796, πέθ. 797). δ1. Η Ευφροσύνη (πεθ. 830), παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μιχαήλ Β' (τον Τραυλό) της Φρυγικής Δυναστείας. δ2. Ο Λέων (γεν. 796, πέθ. 797) β2. Χριστόφορος (γενν. περί το 755). β3. Νικηφόρος (γενν. περί το 758). α2. Η Άννα παντρεύτηκε τον στρατηγό και μετέπειτα σφετεριστή του θρόνου Αρτάβασδο, με τον οποίο απέκτησε δύο γιούς, τους Νικηφόρο και Νικήτα. 717. Αυτοκράτορας του Βυζαντίου ανακηρύσσεται ο Λέων Γ' (ο Ίσαυρος). Ιδρυτής και γενάρχης της δυναστείας των Ισαύρων. 726. Ο Λέων Γ' εκδίδει διάταγμα κατά της εικονολατρείας. 727. Επανάσταση και ήττα των "Ελλαδικών". 740. Μάχη του Ακροηνού. Δημοσιεύεται η "Εκλογή των Νόμων". 741. Ο Κωνσταντίνος Ε' (ο Κοπρώνυμος) διαδέχεται τον Λέοντα Γ'. 751. Οι Λογγοβάρδοι καταλαμβάνουν τη Ραβέννα. 752. Επιτυχίες των Βυζαντινών κατά των Αράβων. 753. Εικονομαχική σύνοδος στην Ιέρεια. 754. Ο βασιλιάς των Φράγκων Πιπίνος ο Βραχύς παραδίδει τμήματα της πρώην Βυζαντινής Ιταλίας στον Πάπα, θέτοντας έτσι τις βάσεις για τη δημιουργία του παπικού κράτους. 755. Επιτυχής πόλεμος των Βυζαντινών κατά των Βουλγάρων. 762. Ήττα των Βουλγάρων στην Αγχίαλο. 765. Εξαπολύεται διωγμός κατά των εικονολατρών. Για να μη καταστραφούν σπάνιες ιερές εικόνες, εικονόφιλοι τις θάβουν, κυρίως σε ελληνικά εδάφη. 787. Στη Νίκαια συνέρχεται η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος. 797. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ' ανατρέπεται από την Ειρήνη και τυφλώνεται. 800. Ο Κάρολος ο Μέγας στέφεται στη Ρώμη Αυτοκράτορας του Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους.Τη δυναστεία των Ισαύρων (ή Συριακή) διαδέχτηκε η Δυναστεία του Νικηφόρου. Treadgold, Warren. A history of the Byzantine State and Society. Stanford University Press, 1997, ISBN 0-8047-2630-2, σελ. 367 Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων Βυζαντινές Δυναστείες
Χρήστος Αγγουράκης

Ο Χρήστος Αγγουράκης (Ηράκλειο Κρήτης 1952 - Περιγιάλι Κορινθίας 22 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Έλληνας παραολυμπιονίκης στίβου στις ρίψεις: σφαίρα, ακόντιο, δίσκος. Κατέκτησε ένα αργυρό (1992) και τρία χάλκινα μετάλλια (1988, 1992, 2004). Αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής ακοντισμού το 1994, πρωταθλητής Ευρώπης στο δίσκο το 2003 και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού. Συμμετείχε σε παραολυμπιακούς αγώνες από το 1976, παλαιότερα στις κατηγορίες Β1 και THW3 και σήμερα στην κατηγορία F53 ατόμων με τετραπληγία. Το 2005 τιμήθηκε με το βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερου Έλληνα αθλητή ΑΜΕΑ. Ήταν ο παλαιότερος εν ενεργεία Έλληνας αθλητής με κινητικά προβλήματα. Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών στις 22 Φεβρουαρίου 2022 στο Περιγιάλι Κορινθίας.

 Ο Χρήστος Αγγουράκης γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1952 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έπειτα από ατύχημα που του δημιούργησε το πρόβλημα αναπηρίας, πήγε σε κέντρο αποκατάστασης στην Ουγγαρία. Εκεί αποφάσισε να ξεκινήσει τον αθλητισμό μετά από παρακίνηση του προπονητή του. Το 1976 ήταν ένας από τους τρεις αθλητές που πήραν μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τορόντο, στην πρώτη ελληνική συμμετοχή σε Παραολυμπιακούς Αγώνες. Μετά την πρώτη συμμετοχή συνέχισε με επιτυχία την αθλητική του καριέρα συμμετέχοντας σε παγκόσμια πρωταθλήματα και σε όλους τους Παραολυμπιακούς Αγώνες ως το 2004. Στη μακροχρόνια παραολυμπιακή καριέρα του κατέκτησε στον ακοντισμό ένα αργυρό μετάλλιο το 1992 και ένα χάλκινο το 1988 και στη σφαιροβολία δύο χάλκινα το 1992 και το 2004 στην Αθήνα μπροστά στο Ελληνικό κοινό. Ήταν αθλητής του Α.Σ. Σπάρτακος και η προπονήτριά του ήταν η Κυριακή Τσιαντούκα. Τορόντο 1976 Άρνεμ 1980Σεούλ 1988 Βαρκελώνη 1992 Ατλάντα 1996 Σίδνεϊ 2000 Αθήνα 2004 Εκτός από τον αθλητισμό, εργαζόταν ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ήταν έγγαμος και είχε έναν γιο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε μόνιμα στο Περιγιάλι Κορινθίας Παραολυμπιακοί Αγώνες 2004: Σφαίρα F53 χάλκινο μετάλλιο 2000: Δίσκος F53 5ος 2000: Ακόντιο F53 6ος 1992: Σφαίρα THW3 χάλκινο μετάλλιο 1992: Ακόντιο THW3 αργυρό μετάλλιο 1988: Ακόντιο 1B χάλκινο μετάλλιο και παγκόσμιο ρεκόρ Παγκόσμια Πρωταθλήματα 2002: Ακόντιο F53 6ος 2002: Σφαίρα F53 6ος 2002: Δίσκος F53 7ος 1998: Δίσκος F53 6ος 1998: Ακόντιο F53 7ος 1994: Σφαίρα F53 4ος 1994: Ακόντιο F53 1ος Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα 2005: Σφαίρα F53 2ος 2005: Ακόντιο F53 3ος 2003: Δίσκος F53 1ος 2003: Σφαίρα F53 3ος 2003: Ακόντιο F33-F53 3ος Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ 2005: Καλύτερος Έλληνας αθλητής με αναπηρία. Χρήστος Αγγουράκης, Ιστοσελίδα Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής.
388

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 388 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 388 (CCCLXXXVIII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος του Υπάτου Αυγούστου χωρίς συνυπάτο (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1141 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 388 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Μάχη του Σάβε: ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ νικά το Μάγνο Μάξιμο κοντά στην Ήμονα (σημερινή Σλοβενία). Ο Θεοδόσιος είναι στη διοίκηση ενός στρατού, συμπεριλαμβάνοντας τους Γότθους, τους Ούνους και τους Αλανούς. Ο Ουαλεντινιανός Β΄, που είναι τώρα 17 ετών, αποκαθίσταται ως Ρωμαίος Αυτοκράτορας. 28 Αυγούστου - Ο Μάγνος Μάξιμος παραδίνεται στην Ακυληία και εκτελείται. Ο Θεοδόσιος Α΄ αφοσιώνεται στη λαιμαργία και στον πολυτελή βίο. Ο γιος του Μαξίμου, Φλάβιος Βίκτωρ, εκτελείται στο Τριρ από το στρατιωτικό μάγιστρο του Ουαλεντινιανού Αρβογάστη. Περσική Αυτοκρατορία Ο Βασιλιάς Σαπώρης Γ΄ πεθαίνει μετά από μία θητεία, κατά την οποία διαμέλισε την Αρμενία με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το διαδέχεται ο γιος του, Βαράμης Δ΄, ο οποίος γίνεται ο δωδέκατος Σασσανίδας Βασιλιάς της Περσίας. Ινδία Ο Αυτοκράτορας Σαντραγκούπτα Β΄, ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Γκούπτα, αρχίζει έναν πόλεμο εναντίον της Δυναστείας Σάκα στη Δυτική Ινδία. Θρησκεία Ο Πατέρνος γίνεται επίσκοπος της Επισκοπικής Έδρας της Μπράγκας (Πορτογαλία). Ο Ισαάκ, σε ηλικία 50 ετών, ονομάζεται Καθολικός (πνευματική κεφαλή) της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Ο Ιερώνυμος μετακινείται στην Παλαιστίνη, όπου αφιερώνει την υπόλοιπη ζωή του ως ερημίτης κοντά στη Βηθλεέμ. Μία ομάδα Χριστιανών κάνει έφοδο στη συναγωγή της πόλης του Καλλινίκου (Συρία), στον Ευφράτη. Γάλλα Πλακιδία, Βυζαντινή αυτοκράτειρα (πεθαίνει το 450) Γιάο Χονγκ, αυτοκράτορας του Κινεζικού Τσιανγκικού κράτους Μετέπειτα Τσιν (πεθαίνει το 417) 28 Αυγούστου - Μάγνος Μάξιμος, Δυτικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας (γεννιέται περίπου το 335) Φλάβιος Βίκτωρ, γιος του Μάγνου Μαξίμου και συναυτοκράτορας (Αύγουστος) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Τσιφού Γκοουρέν, ηγεμόνας του Ξιανμπεϊανού κράτους Δυτικού Τσιν (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Δεκέμβριος - Σαπώρης Γ΄, βασιλιάς της Περσίας (γεννιέται τον 4ο αιώνα) Θεμίστιος, Έλληνας πολιτικός, ρήτορας και φιλόσοφος (γεννιέται το 317) Ξιέι Σαν, στρατηγός της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 343) Ιουστίνα, Ρωμαία αυτοκράτειρα (γεννιέται το 340)
Τάγμα του Φοίνικος

Το Τάγμα του Φοίνικος είναι παράσημο της Ελλάδας, που καθιερώθηκε στις 13 Μαΐου του 1926 από την κυβέρνηση της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας και αντικατέστησε το παλαιότερο Τάγμα του Γεωργίου Α΄. Η απονομή του παρασήμου συνεχίστηκε και μετά την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1935 (με τον Γεώργιο Β΄), και συνεχίζει και μέχρι σήμερα. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε Έλληνες πολίτες που υπερέχουν στις τέχνες και τη λογοτεχνία, την επιστήμη, τη δημόσια διαχείριση, τη ναυτιλία, το εμπόριο, και τη βιομηχανία. Απονέμεται επίσης σε αλλοδαπούς για εξαίρετες πράξεις τους που αυξάνουν το διεθνές γόητρο της Ελλάδας. Ο μεγαλόσταυρος του Τάγματος απονέμεται συνήθως σε διατελέσαντες Υπουργούς, Αρχηγούς Γ.Ε.ΕΘ.Α., Πρέσβεις και άλλες προσωπικότητες.

 Το μετάλλιο του Τάγματος του Φοίνικα είναι διάδημα σε μορφή σταυρού από λευκό σμάλτο, και αργυρό ή χρυσό. Φέρει στο κέντρο του τον Φοίνικα, σύμβολο της αναγέννησης του Ελληνικού έθνους. Επάνω από τον σταυρό είναι ένα αστέρι με πέντε ακίδες, Τα πρώτα μετάλλια που κατασκευάστηκαν (1926-1935) είχαν σε κάθε βραχίονα του σταυρού την επιγραφή «E-T-T-A», τα αρχικά γράμματα του ρητού "Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι" (αναγεννιέμαι από τη στάχτη μου). Κατά τη διάρκεια της μοναρχίας (1935-1974) οι επιγραφές αφαιρέθηκαν, ενώ προστέθηκε το βασιλικό στέμμα. Στην αντίστροφη πλευρά του μεταλλίου προστέθηκε το μονόγραμμα του εκάστοτε βασιλέως. Από το 1975 και μετά αφαιρέθηκε το στέμμα, ενώ η αντιστροφή πλευρά έχει το εθνόσημο της Ελλάδας που συνοδεύεται από τις λέξεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ο αστέρας του τάγματος του Φοίνικα είναι αργυρός με οκτώ ευθείες ακτίνες. Στο κέντρο του φέρει το Φοίνικα. Η ταινία του τάγματος έχει χρώμα βαθύ κίτρινο με μαύρες στενές λωρίδες κατά μήκος των άκρων. Το παράσημο απονέμεται σε πέντε τάξεις: Μεγαλόσταυρος - η ταινία φέρεται χιαστί από το δεξιό ώμο και ο αστέρας στο αριστερό μέρος του στήθους. Ανώτερος Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται από το λαιμό και ο αστέρας στο δεξιό μέρος του στήθους. Ταξιάρχης - η ταινία φέρεται από το λαιμό. Χρυσός Σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους. Αργυρός Σταυρός - η ταινία φέρεται στο αριστερό μέρος του στήθους. Σύνδεσμος στον ιστοχώρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2
Κονσέψιον Μπέι Σάουθ

Το Κονσέψιον Μπέι Σάουθ (αγγλικά: Conception Bay South) είναι κωμόπολη η οποία βρίσκεται στη νότια ακτή του Κόλπου Κονσέψιον στη χερσόνησο Άβαλον του νησιού Νέα Γη της Επαρχίας Νέα Γη και Λαμπραντόρ του Καναδά. Η πόλη κοινώς αποκαλείται C.B.S.

 Από το 2016, η πόλη είχε πληθυσμό 26.199 κατοίκων, που την καθιστά ως το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στην επαρχία μετά από την πόλη του Αγ. Ιωάννη. Η κοινότητα αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό, αλλά όχι ακριβώς, στα όρια της ομώνυμης εκλογικής περιφέρειας.Το 2016, το Κονσέψιον Μπέι Σάουθ αποτελούνταν από 92,3% Λευκούς, 6,6% Αβορίγινες και 1,1% άλλες ορατές μειονότητες.
Συνθήκη του Λονδίνου (1839)

Η Συνθήκη του Λονδίνου, αποκαλούμενη επίσης Συνθήκη του 1839, υπογράφηκε στις 19 Απριλίου, 1839. Σε αυτήν την συνθήκη, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν την ανεξαρτησία και την ουδετερότητα του Βελγίου. Η κύρια ιστορική σημασία της ήταν στο άρθρο VII, που υποχρέωνε το Βέλγιο να παραμείνει μονίμως ουδέτερο, και δέσμευε τις συμβαλλόμενες δυνάμεις να περιφρουρηθεί αυτή η ουδετερότητα σε περίπτωση εισβολής.

 Από το 1815, το Βέλγιο ήταν ένα μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Με τη συνθήκη, οι νότιες επαρχίες των Κάτω Χωρών έγιναν το Βασίλειο του Βελγίου, ενώ η επαρχία του Λιμβούργου χωρίστηκε σε βελγικό και ολλανδικό μέρος. Το ίδιο πράγμα συνέβη στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου που στη συνέχεια χωρίστηκε σε ένα βελγικό μέρος και το σημερινό μεγάλο δουκάτο που ήταν κάτω από μια προσωπική ένωση με τις Κάτω Χώρες υπό τον βασιλιά Γουλιέλμο Γ' μέχρι το 1867. Το Zeeuws-Vlaanderen αποσπάστηκε από το Βέλγιο και έγινε μέρος της ολλανδικής επαρχίας Zeeland επειδή οι Ολλανδοί δεν θέλησαν να έχει το Βέλγιο τον έλεγχο των εκβολών του Scheldt. Σε αντάλλαγμα έπρεπε να εγγυηθούν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα του Scheldt στον λιμένα της Αμβέρσας. Η Συνθήκη του Λονδίνου εγγυήθηκε επίσης στο Βέλγιο το δικαίωμα της διέλευσης με τραίνο ή μέσω των καναλιών πέρα από το ολλανδικό έδαφος ως έξοδο στον γερμανικό Ρουρ. Αυτό το δικαίωμα επιβεβαιώθηκε σε μια απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης σε μια διαφωνία μεταξύ του Βελγίου και των Κάτω Χωρών για την διαδρομή των σιδηροδρόμων του Σιδερένιου Ρήνου. Η de facto ανεξαρτησία του Βελγίου είχε καθιερωθεί μέσα από εννέα έτη αδιάκοπης πάλης, την Βελγική Επανάσταση. Οι υπογράφοντες της συνθήκης (το Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστρία, Γαλλία, Πρωσία, Ρωσία, και οι Κάτω Χώρες) τώρα επίσημα αναγνώριζαν το ανεξάρτητο Βασίλειο του Βελγίου, και (χάρη στην επιμονή του Ηνωμένου Βασιλείου) συμφωνούσαν για την ουδετερότητά του. Η συνθήκη ήταν ένα σημαντικό έγγραφο, ειδικά για τον ρόλο της στο να επιφέρει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία εισέβαλε στο Βέλγιο τον Αύγουστο του 1914 παραβιάζοντας την συνθήκη, η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στις 4 Αυγούστου. Ενημερωμένος από το βρετανικό πρέσβη ότι η Μεγάλη Βρετανία θα κήρυσσε τον πόλεμο στη Γερμανία για την παραβίαση της βελγικής ουδετερότητας από την τελευταία, ο γερμανός καγκελάριος Theobald von Bethmann Hollweg διακήρυσσε ότι δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία θα πήγαιναν σε πόλεμο για χάρη ενός "παλιόχαρτου". Στην πραγματικότητα, η γερμανική εισβολή οδήγησε στην απόφαση της Μεγάλης Βρετανίας να πάει σε πόλεμο για λόγους που ήταν σημαντικότεροι: θεωρήθηκε ασύλληπτο ότι η Γερμανία, με το επεκτεινόμενο Ναυτικό της, θα μπορούσε να ελέγξει τους θαλάσσιους λιμένες του Βελγίου. Στις 2 Αυγούστου, ο κάιζερ Γουλιέλμος Β' ζήτησε ανεπιτυχώς από τον Μόλτκε να ακυρώσει την εισβολή προκειμένου να κρατηθεί η Μεγάλη Βρετανία έξω από τον πόλεμο.
Ναός C στον Σελινούντα

Ο ναός C στον Σελινούντα, κοντά στο Τράπανι της Σικελίας είναι ένας ελληνικός ναός δωρικού ρυθμού. Είναι ένας από τους πιο αρχαίους ναούς του Σελινούντα και μάλλον κτίστηκε στην ακρόπολη μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Το κτίριο είναι αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας από τον 19ο αιώνα: το 1929 αναστυλώθηκε μεγάλο μέρος της βόρειας κιονοστοιχίας. Έπειτα από 12 έτη συντήρησης, η κιονοστοιχία αποκαλύφθηκε το 2011 από τις σκαλωσιές της. Ο ναός C ίσως χρησιμοποιείτο ως αρχείο, καθώς εκατοντάδες σφραγίδες ανακαλύφθηκαν σε αυτόν και ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα, όπως δείχνει μία επιγραφή και όχι στον Ηρακλή.

 Αν και έχει αρχαϊκά χαρακτηριστικά, μιμείται πρότυπα της κυρίως Ελλάδας, όπως τον Ναό του Απόλλωνα στην Κόρινθο, όταν οι αναλογίες και τα άλλα χαρακτηριστικά του ναού είχαν πια αποκρυσταλλωθεί. Ο ναός είναι περίπτερος με 6 κίονες στην πρόσοψη (εξάστυλος) και 17 (6 Χ 2 + 5) στη μακρά πλευρά. Ο τύπος των ναών είχε εξελιχθεί με τους κίονες της μακριάς πλευράς να είναι 6 Χ 2 + 1 και μετά 6 Χ 2 στην εποχή του, αλλά εδώ ο ναός αντιγράφει αρχαϊκούς τύπους, όπως τον ναό της Ήρας στην Ολυμπία. To κρηπίδωμα έχει τέσσερις βαθμίδες, εκτός από την εμπρόσθια πλευρά, όπου σχηματίζονται οκτώ, κάτι στερεότυπο για τους ναούς της Σικελίας. Μετά από την κιονοστοιχία της όψης υπάρχει ακόμη μία παράλληλη με αυτή κιονοστοιχία· ακολουθεί ο πρόναος εν παραστάσει, ο σηκός και το άδυτο. επίσης σύνηθες στους ναούς της Μεγάλης Ελλάδας. Οι κίονες, ύψους 8,65 μ., είναι εξαιρετικά λεπτοί· το μεσοκιόνιο διάστημα είναι μεγάλο στις κιονοστοιχίες των στενών πλευρών, αλλά είναι κανονικό στις μακρές πλευρές. Οι διάμετροι των κιόνων ποικίλλουν, αν και η τυπολογία του δωρικού ναού στην κυρίως Ελλάδα ήταν πιο αυστηρή. Ο θριγκός ήταν ασυνήθιστα υψηλός, με την κορνίζα του (γείσο) να αποτελείται από δύο σειρές κυβόλιθων· αυτή περιβάλλεται από μία κεραμική υδρορροή (σίμη), που είναι έγχρωμη. Τα σωζόμενα τμήματά της, όπως και οι αξιοσημείωτες μετόπες, φυλάσσονται στο περιφερειακό Αρχαιολογικό μουσείο "Αντόνιο Σαλίνας". Οι δέκα μετόπες της πρόσοψης σκαλίστηκαν, όχι ως ανάγλυφα απλά, αλλά ως έξεργα και περιβάλλονται από πλαίσιο μόνο στην επάνω και στην κάτω πλευρά. Τα ενδιάμεσα τρίγλυφα προεξέχουν από την επιφάνεια των μετοπών. Τρεις μετόπες είναι άρτιες: το τέθριππο άρμα του Ηλίου, ο Περσέας που αποκεφαλίζει τη Μέδουσα με την παρουσία της Αθηνάς και ο Ηρακής που φέρει κρεμασμένους από τους ώμους του τους δύο Κέρκοπες. Στο κέντρο του αετώματος υπάρχει ένα κεραμικό προσωπείο της Γοργούς. Charbonneaux, Jean; Martin, Roland; Villard, François (1969). Rizzoli, ed. La Grecia arcaica : (620-480 a.C.). Milan. Charbonneaux, Martin, Villard 1969. [ISBN unspecified] Guido, Margaret; Tusa, Vincenzo (1978). Guida archeologica della Sicilia. Palermo: Sellerio. pp. 68–80. Richter, Gisela M. A. (1969). Einaudi, ed. L'arte greca. Turin. Richter 1969. Ναός Ε της Ήρας στον Σελινούντα Ναός F στον Σελινούντα
Ο προσευχόμενος παις

Ο προσευχόμενος παις είναι μπρούτζινο έργο κλασικής τέχνης που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. Αντίγραφο του αγάλματος, χωρίς όμως χέρια, βρίσκεται στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Είναι δημοφιλέστατο έργο τέχνης, συγκρίσιμο με την Αφροδίτη της Μήλου. Σύγχρονα αντίγραφά του υπάρχουν σε δημόσιους χώρους και πλατείες της Ευρώπης.

 Το άγαλμα βρέθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα στη Ρόδο. Έλειπαν τα χέρια και το αριστερό πόδι, ενώ ήταν επιφανειακά διαβρωμένο. Συντηρήθηκε το 1558 στη Βενετία, όπου και συγκολλήθηκε το αριστερό του πόδι, το οποίο είχε στο μεταξύ βρεθεί. Το 1576 μεταφέρθηκε από τη Βενετία στη Αγγλία, και από εκεί στη Γαλλία, όπου ξανά συντηρήθηκε το 1651-1655 και προστέθηκαν τα χέρια. Προστέθηκαν επίσης οι οφθαλμοί και διορθώθηκε μια ρωγμή. Περιήλθε στην ιδιοκτησία του Νικολά Φουκέ (Nicolas Fouquet) και ήταν μέρος της συλλογής του στην έπαυλή του στο Βω-λε-Βικόντ (Vaux-le-Vicomte). Ο γιος του Φουκέ το πούλησε στον πρίγκηπα Ευγένιο της Αυστρίας (Prinz Eugen) έναντι δεκαοκτώ χιλιάδων γαλλικών φράγκων. Μετά τον θάνατο του πρίγκηπα Ευγένιου, το άγαλμα πέρασε στα χέρια ενός έμπορου από τη Βενετία, ονόματι Αντόνιο Μαρία Ζανέττι, ο οποίος το μεταπώλησε στον πρίγκηπα Βέντσελ Λίχτενσταϊν έναντι πεντακοσίων δουκάτων. Ξανά συντηρήθηκε στη Βιέννη και φινιρίστηκε με μελανό βερνίκι. Μετά από μακρά αλληλογραφία πέρασε στην ιδιοκτησία του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας και τοποθετήθηκε το 1747 στο παλάτι Σανσουσί. Λόγω των καιρικών συνθηκών άρχισε ξανά να αλλοιώνεται η επιφάνειά του, και γι' αυτό μεταφέρθηκε το 1786 στο κρατικό κάστρο του Βερολίνου. Για άλλη μια φορά συντηρήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στο Βερολίνο, κατακτήθηκε στη συνέχεια από τον Ναπολέοντα και μπήκε στο Μουσείο του Λούβρου. Τέθηκε σε δημοπρασία και αγοράστηκε από κάποιον Ελβετό. Τελικά, ο ιδιοκτήτης του το 1830 το κληροδότησε στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Είναι έργο εργαστηρίου της Ρόδου και χρονολογείται στους κλασικούς χρόνους. Kaiserlich Deutsches Archäologisches Institut (1887). Jahrbuch des Kaiserlich Deutschen Archäologischen Instituts. Berlin: G. Reimer. σελίδες 14-27. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2012. Στέφανι Γκέρλαχ (2002). Der Betende Knabe - Ein Werk aus dem Alten Museum - Antikensammlung - Staatliche Museen zu Berlin Preußischer Kulturbesitz, Berlin-Mitte - Museumsinsel. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2012. U. Rohnstock (1998). Der "Betende Knabe" in Berlin: Restaurierungsgeschichte einer antiken Großbronze, ISSN: 0933-4017;. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2012.
Ραμ (Φόρμουλα 1)

Η ΡΑΜ (RAM Racing και RAM Automotive) υπήρξε βρετανική εταιρεία που δραστηριοποιήθηκε στη Φόρμουλα 1, συμμετέχοντας με διάφορες μορφές στο παγκόσμιο πρωτάθλημα μεταξύ 1976 και 1985. Το όνομά της ήταν το αρκτικόλεξο Ralph And Macdonald από τα επώνυμα των δύο ιδρυτών της, Μάικ Ραλφ και Τζον Μακντόνταλντ.

 Η ΡΑΜ ιδρύθηκε το 1975 και ξεκίνησε από τα χαμηλά πρωταθλήματα της Μεγάλης Βρετανίας. Την επόμενη χρονιά αγόρασε από τη Μπράμπαμ το αποσυρμένο αμάξωμα BT44, το εξόπλισε με κινητήρα Ford Cosworth DFV και εισήλθε στη Φόρμουλα 1 με δική της ομάδα, αλλά χωρίς να βαθμολογείται στο πρωτάθλημα κατασκευαστών αφού έτρεχε με «ξένο» μονοθέσιο. Συμμετείχε σε επτά γκραν-πρι, άλλοτε με πλήρη σύνθεση κι άλλοτε με μόνο έναν οδηγό, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα, καθώς οι οδηγοί της συνήθως κόβονταν στα προκριματικά ή τερμάτιζαν στις τελευταίες θέσεις του αγώνα. Το 1977 έτρεξε με ενοικιασμένα μονοθέσια της Μαρτς όμως και πάλι ούτε διαρκή παρουσία είχε, ούτε επιτυχίες. Στα επτά γκραν-πρι που συμμετείχε, είδε κάποιον οδηγό της να προκρίνεται στον κυρίως αγώνα μόλις δύο φορές. Στον πρώτο αγώνα εγκατέλειψε λόγω βλάβης, ενώ στον δεύτερο τερμάτισε σε μη βαθμολογούμενη θέση. Με τέτοια αποτελέσματα, η ομάδα αποσύρθηκε και αφοσιώθηκε σε λιγότερο απαιτητικές κατηγορίες. Στο δεύτερο μισό της σαιζόν 1980 η ΡΑΜ δοκίμασε ξανά την τύχη της στη Φόρμουλα 1, κατεβάζοντας ένα μονοθέσιο που είχε αγοράσει από την Γουίλιαμς και έχοντας ως καλύτερο τερματισμό μια 9η θέση. Το 1981 και το 1982 η ομάδα δε συμμετείχε στο πρωτάθλημα, όμως η εταιρεία ήταν πίσω από την επαναδραστηριοποίηση της Μαρτς. Ως ΡΑΜ επανήλθε στη διοργάνωση του 1983, αυτή τη φορά με δικό της μονοθέσιο και συμμετοχή σε όλους τους αγώνες. Παρ' όλα αυτά ο εκάστοτε οδηγός της συνέχισε να βλέπει τον αγώνα από την εξέδρα, αφού τις περισσότερες φορές αποκλειόταν στα προκριματικά. Τις χρονιές 1984 και 1985 έκανε μια τελευταία προσπάθεια με πλήρη σύνθεση (δύο μονοθέσια) και μόνιμους οδηγούς για πρώτη φορά στην ιστορία της, χάρη σε μια απροσδόκητη χορηγία από την αμερικανική καπνοβιομηχανία Skoal Bandit. Σε σύγκριση με το παρελθόν, οι οδηγοί αυτής της περιόδου περνούσαν εύκολα τα προκριματικά αλλά συνήθως δεν κατάφερναν να τερματίσουν στον κυρίως αγώνα. Τελικά το μόνο που επιτεύχθηκε ήταν η βελτίωση του «ρεκόρ» της ομάδας, χάρη στην 8η θέση του Τζόναθαν Πάλμερ στο γκραν-πρι της Βραζιλίας το 1984. Μετά τη λήξη της σαιζόν 1985, ο βασικός χορηγός αποσύρθηκε και η ομάδα διαλύθηκε οριστικά ελλείψει χρηματοδότησης. Οι ιδρυτές της πάντως παρέμειναν στο χώρο, κατασκευάζοντας εξαρτήματα για μονοθέσια. Η ομάδα συμμετείχε συνολικά σε 65 αγώνες: ΔΘΚ: Δεν θεωρήθηκε κατασκευάστρια, επειδή έτρεχε με μονοθέσια άλλου κατασκευαστή. ΔΚ: Δεν κατατάχθηκε, διότι η συγκομιδή της ήταν 0 βαθμοί.
Ηρώ Μπέζου

Η Ηρώ-Ελένη Μπέζου είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Οι γονείς της είναι οι ηθοποιοί Γιάννης Μπέζος και Ναταλία Τσαλίκη. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση έγινε στην παιδική της ηλικία, όταν συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειράς Εκείνες κι εγώ. Ως επαγγελματίας ηθοποιός, δουλεύει κατά κύριο λόγο στο θέατρο, σε παραστάσεις όπως Το τρίτο στεφάνι, Αντιγόνη, Τραχίνιαι και Ορέστης. Επίσης, έχει δώσει τη φωνή της σε μεταγλωττίσεις για τα κινούμενα σχέδια. To 2019 τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο Μελίνα Μερκούρη για την παράσταση Το φιντανάκι του Παντελή Χορν. Το 2021 έπαιξε στην τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης και την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε το πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο Οι ναυγοί.

 Η Ηρώ είναι σε σχέση με τον επίσης ηθοποιό Μιχάλη Τιτόπουλο. 1996 Εκείνες κι εγώ: Καλήν εσπέραν άρχοντες, Ο γάμος 1999 Αριστοτέλης ο Άριστος 2009 Bakugan (Τζούλι) 2018 Ο Πρίγκιπας Δράκος (Κλόντια), Spirit Riding Free (Πρου) 2020 Mighty Express (Μαξ) 2022 High School Musical: Το Μιούζικαλ: Η Σειρά (Κόρτνεϊ/Κάρολ) 2010 Πως να εκπαιδεύσετε το δράκο σας (Άστριντ) 2011 Το γάλα 2012 Μαδαγασκάρη 3: Οι φυγάδες της Ευρώπης (Τζία) 2013 Ο Έλβις είναι νεκρός (μικρού μήκους) 2014 Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας 2 (Άστριντ) 2016 Άφτερλωβ, Όντως φιλιούνται; 2019 Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας 3 (Άστριντ) 2020 Fearless (Μέλανη) , Mighty Express: A Mighty Christmas (Max) 2022 Mighty Express: Train Trouble (Μαξ) 2010 Ορέστης 2011 Το τρίτο στεφάνι 2012 Μια γιορτή στου Νουριάν 2013 Αντιγόνη (του Ζαν Ανούιγ) 2013 Τραχίνιαι 2014 Συγχώρεσέ με 2014 Το κορίτσι που έπεσε στο πηγάδι 2015 Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει 2016 Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα 2016 Άνεμος 2018 Το φιντανάκι 2019 Κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη 2021 Προμηθέας Δεσμώτης 2021 Οι ναυγοί (σκηνοθεσία) 2022 Ο θείος Βάνιας
Πράξιλλα

Η Πράξιλλα (μέσα 5ου αιώνα π.Χ.) ήταν διθυραμβική ποιήτρια από την Σικυώνα. Ήταν καταξιωμένη κατά την εποχή που έζησε και οι στίχοι της θαυμάζονταν ευρέως, ενώ υπήρξε η δημιουργός του Πραξίλλειου ποιητικού μέτρου.

 Θεωρείται πως έζησε την ίδια εποχή με την ποιήτρια Τελέσιλλα, ενώ σύμφωνα με τον αριστοφανικό σχολιασμό υπάρχουν αναφορές στα έργα της από τον Αριστοφάνη στις Σφήκες και τις Θεσμοφοριάζουσες σύμφωνα με τον αριστοφανικό σχολιασμό. Η γραφή του Αριστοφάνη είναι τέτοια, ώστε δείχνει πως η Πράξιλλα ήταν αναγνωρίσιμη στο αθηναϊκό κοινό. Εξακολουθούσε να βρίσκεται σε υψηλή εκτίμηση από τους μεταγενέστερους της, καθώς ο Λύσιππος (4ος αιώνας π.Χ.) κατασκεύασε ορειχάλκινο άγαλμα με την μορφή της, ενώ ο Αντίπατρος ο Θεσσαλονικέας (1ος αιώνας μ.Χ.) την κατέτασσε ως μια από τις εννέα ποιήτριες των οποίων η γλώσσα ήταν αθάνατη.Διασώζεται μικρό τμήμα του έργου της, με λίγα αποσπάσματα τα οποία παραφράστηκαν από μεταγενέστερους Έλληνες συγγραφείς. Η θεματολογία των ποιημάτων της ήταν ανάμικτη, καθώς έγραψε τραγούδια οινοποσίας (σκόλια), καθώς και ύμνους και διθυράμβους. Σε ότι αφορά τα σκόλια, αυτά ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή καθώς συνδέονταν με την κοινή δραστηριότητα της οινοποσίας. Ωστόσο το γεγονός ότι ήταν γυναίκα και έγραφε τραγούδια για τον σκοπό αυτό, έχει οδηγήσει στην πιθανολόγηση πως ενδεχομένως ήταν εταίρα. Το έργο της δεν απολάμβανε πλέον την ίδια εκτίμηση κατά την ρωμαϊκή περίοδο και υπό την επίδραση του χριστιανισμού, όπως τα σχόλια του φιλοσόφου Τατιανού Ασσυρίου (2ος αιώνας) ο οποίος θεωρούσε ανάξια τα γραφόμενα της καθώς και τον σχολιασμό του παροιμιογράφου Ζηνοβίου για την ανοησία των στίχων της.Το ποιητικό μέτρο το οποίο δημιούργησε και ονομάστηκε Πραξίλλειον, (-υυ-υυ-υυ-υ-υ), ήταν βραχυκαταληκτικό ιωνικό τρίμετρο, και ήταν γνωστό και ως δακτυλικό λογαριδικό. Οι παρακάτω στίχοι είναι γνωστοί καθώς αναφέρονται από τον Ζηνόβιο (2ος αιώνας μ.Χ.) ως παράδειγμα για κάτι που είναι εξαιρετικά ανόητο και ακόμα πιο ηλίθιο από τους στίχους της Πράξιλλας για τον Άδωνι (Ἠλιθιώτερος τοῦ Πραξίλλης Ἀδώνιδος). Ωστόσο η συμπερίληψη των αγγουριών (σίκυοι στα αρχαία ελληνικά της εποχής της Πράξιλλας) πιθανώς έγινε ώστε να συμπέσει με την πόλη καταγωγής της ποιήτριας (Σικυώνα). Επίσης το ἠδὲ μπορεί να αποδοθεί είτε ως τρώγοντας τα αγγούρια, είτε απλώς ως και. Snyder, Jane McIntosh. The Woman and the Lyre: Women Writers in Classical Greece and Rome. Illinois: Southern Illinois University Press, 1989. Print. David A. Campbell, Greek Lyric, τομ. 4, σελ. 374–381 (Loeb Classical Library, 1992). (Αγγλικά) Βιογραφία και εργογραφία, Project Continua
Διομήδης Σωτήρ

Ο Διομήδης Σωτήρ (Αρχ. Ελληνικά : Διομήδης ὁ Σωτήρ) ήταν Ινδο-Έλληνας βασιλιάς. Τα μέρη όπου βρέθηκαν τα νομίσματά του φαίνεται να δείχνουν, ότι η εξουσία του είχε κέντρο την περιοχή των Παραπαμισάδων, πιθανώς με προσωρινή κυριαρχία στα ανατολικά. Κρίνοντας από τα παρόμοια πορτρέτα τους και πολλά αλληλεπικαλυπτόμενα μονογράμματα, ο νεαρός Διομήδης φαίνεται να ήταν ο κληρονόμος (και πιθανώς συγγενής) του Φιλοξένου, του τελευταίου βασιλιά που κυβέρνησε, πριν το βασίλειο του Μενάνδρου διαιρεθεί.

 Ο νομισματολόγος Όσ. Μποπεαράχτσι χρονολογεί τον Διομήδη έως το π. 95–90 π.Χ. και ο R.C. Senior τον χρονολογεί στο π. 115–105 π.Χ. Ο Διομήδης απεικόνιζε τους Διοσκούρους στα νομίσματά του, είτε με άλογο είτε σε όρθια στάση. Και οι δύο τύποι χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως από τον Ευκρατίδη Α΄ της Βακτρίας. Ωστόσο, είναι αβέβαιο το πώς σχετίζονται οι δύο τους, καθώς ο Ευκρατίδης Α΄ πέθανε πολύ πριν από τον Διομήδη. Ο Διομήδης έκοψε δύο νομίσματα αττικού τύπου (είναι η ελληνο-βακτριανή τεχνοτροπία, μόνο με Ελληνικές επιγραφές) και δίγλωσσα νομίσματα (με Ελληνικά και Καροστί), υποδηλώνοντας ότι κυβερνούσε στο δυτικό τμήμα της Ινδο-Ελληνικής επικράτειας. Είναι γνωστό ένα νέο χτύπημα (επισήμανση) του Στράτωνα Α΄ και της Αγαθόκλειας επάνω σε ένα παλαιότερο νόμισμα του Διομήδη. Αυτό θα μπορούσε να δείξει ότι ο Διομήδης πολεμούσε στις κεντρικές περιοχές των Ινδο-Ελληνικών εδαφών με τον Στράτωνα και την Αγαθόκλεια.
Μίστρος Εύβοιας

Ο Μίστρος είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 358 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 210 μέτρα. κοντά στο κέντρο της Εύβοιας. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Η οικονομία του είναι αγροκτηνοτροφική, με κύρια ασχολία την εκτροφή αιγοπροβάτων.

 Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί θέσεις προϊστορικής κατοίκησης. Στο σπήλαιο Μέριανη, σε υψόμετρο 410 μέτρων, έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την νεολιθική εποχή Ι. Το σπήλαιο βρίσκεται κοντά σε νερό και έχει καλό φωτισμό και έτσι παρά το μικρό του μέγεθος ήταν κατάλληλο για κατοίκηση. Στη Δρακοσπηλιά, ένα σπήλαιο πιο ψηλά στο όρος Όλυμπος, σε υψόμετρο 950 μέτρων, βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης κατά την τελική νεολιθική εποχή, πιθανόν από κτηνοτρόφους. Στο ίδιο σπήλαιο βρέθηκαν επίσης ευρήματα των ιστορικών χρόνων, κυρίως λυκήθια και εδώλια του 4ου αιώνα π.Χ. Θεωρείται πιο πιθανόν το σπήλαιο να ήταν τόπος ταφής παρά ιερό, αν και δεν έχουν βρεθεί σκελετοί. Κοντά στον Μίστρο έχουν βρεθεί μυκηναϊκοί τάφοι της ύστερης εποχής του χαλκού ΙΙΙΑ-Β.Το 1835 ο Μίστρος προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Μέχρι το 1940 το χωριό γραφόταν Μύστρος. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην κορυφή του χωριού, πάνω από τον ναό του Αγίου Αθανασίου, σώζονται τα ερείπια μεσαιωνικού πύργου. Ο πύργος φαίνεται να κτίστηκε τις πρώτες δεκαετίας του 15ου αιώνα, όταν οι Βενετοί είχαν εγκαθιδρύσει την κυριαρχίας τους στο νησί. Οι διαστάσεις της βάσης είναι 10,5 επί 9,5 μέτρα και το αρχικό του ύψος μπορεί να ξεπερνούσε τα 20 μέτρα. Ο πύργος κατεδαφίστηκε μερικώς το 1948 ώστε να κατασκευαστεί στη θέση του οχυρό, αλλά η κατεδάφιση σταμάτησε έπειτα από διαμαρτυρίες των κατοίκων.
Κνιποβίτσια

Η Κνιποβίτσια (Knipowitschia) είναι γένος ψαριών του αλμυρού, υφάλμυρου και γλυκού νερού της οικογένειας των Γωβιιδών (γωβιοί), ενδημικών της Ευρασίας. Το γένος ονομάστηκε προς τιμήν του Ρώσου - Σοβιετικού ιχθυολόγου, υδροβιολόγου και ωκεανογράφου Νικολάι Μιχάιλοβιτς Κνιπόβιτς (Никола́й Миха́йлович Книпо́вич).

 Το γένος περιλαμβάνει αυτήν την στιγμή 17 αναγνωρισμένα είδη: Knipowitschia byblisia Ahnelt, 2011 Knipowitschia cameliae Nalbant & Oţel, 1995 Ποντογωβιός (Knipowitschia caucasica) L. S. Berg, 1916 Knipowitschia caunosi Ahnelt, 2011 Knipowitschia croatica Mrakovčić, Kerovec, Mišetić & D. Schneider, 1996 Knipowitschia ephesi Ahnelt, 1995 Κερκυρογωβιός (Knipowitschia goerneri) Ahnelt, 1991 Knipowitschia iljini L. S. Berg, 1931 Knipowitschia longecaudata Kessler, 1877 Knipowitschia mermere Ahnelt, 1995 Αχερονογωβιός (Knipowitschia milleri) Ahnelt & Bianco, 1990 Knipowitschia montenegrina Kovačić & Šanda, 2007 Knipowitschia mrakovcici P. J. Miller, 2009 Ευηνογωβιός (Knipowitschia panizzae) Verga, 1841 Knipowitschia punctatissima Canestrini, 1864 Knipowitschia radovici Kovačić, 2005 Θεσσαλογωβιός (Knipowitschia thessala) Vinciguerra, 1921
HeroQuest

Το HeroQuest (μερικές φορές γράφεται επίσης και Hero Quest) είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι περιπέτειας που δημιουργήθηκε από την Milton Bradley σε συνεργασία με τη Bρετανική εταιρεία Games Workshop. Το παιχνίδι βασίζεται σε αρχέτυπα παιχνιδιών ρόλων φαντασίας. Το ίδιο το παιχνίδι ήταν στην πραγματικότητα ένα σύστημα παιχνιδιού, επιτρέποντας στον Gamemaster (που ονομάζεται "Μόρκαρ" στην αρχική Βρετανική έκδοση και στην Ελληνική, αλλά "Zargon" στις ΗΠΑ και τον Καναδά) τη δημιουργία μπουντρουμιών δικού του σχεδιασμού, χρησιμοποιώντας τα παρεχόμενα πλακίδια, έπιπλα και τέρατα του παιχνιδιού. Κυκλοφόρησαν διάφορες επεκτάσεις, οι οποίες πρόσθεταν νέα πλακίδια, αντικείμενα και νέα τέρατα στο βασικό σύστημα.

 Η Games Workshop συνεργάστηκε με την Milton Bradley για την παραγωγή του HeroQuest (1989), ένα παιχνίδι περιπέτειας όπου οι παίκτες συνεργάζονται εναντίον ενός ανταγωνιστικού Game Master. Το HeroQuest δημιουργήθηκε από τον Stephen Baker, ο οποίος εργαζόταν για το τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου της Milton Bradley (MB). Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στη Βρετανία, την Αυστραλία και την Ευρώπη το 1989. Κυκλοφόρησε στην Αμερική και τον Καναδά το 1990 σε μια ελαφρώς διαφορετική έκδοση. Το 1992, το HeroQuest κέρδισε το βραβείο Origins Award για την "Καλύτερη Γραφική Παρουσίαση ενός Επιτραπέζιου Παιχνιδιού του 1991" (Best Graphic Presentation of a Boardgame of 1991). Το παιχνίδι αποτελούνταν από ένα ταμπλό και μια σειρά από επιμέρους μινιατούρες και αντικείμενα. Οι πρωταγωνιστές ήταν 4 ήρωες ("Βάρβαρος", "Νάνος", "Στοιχειό" και "Μάγος"), οι οποίοι αντιμετώπιζαν μια συλλογή από τα τέρατα: Δαιμονικά (Orcs), Καλικάντζαρους (Goblins), Ερπετά (Fimirs), Πολεμιστές του Χάους (Chaos Warriors), έναν Κακό Μάγο (Witch Lord) (ο οποίος αντιπροσώπευε πολλούς από τους χαρακτήρες των διαφόρων άθλων), έναν Πέτρινο Δράκο (Gargoyle) και μια σειρά από Απέθαντα (Undead) πλάσματα - Σκελετούς (Skeletons), Ζόμπι (Zombies) και Μούμιες (Mummies). Κυκλοφόρησαν πολλές επεκτάσεις για το παιχνίδι, με πρώτη τον Πύργο του Κέλλαρ (Kellar's Keep), η οποία κυκλοφόρησε στην Ευρώπη και την Αυστραλασία, το 1989, και τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά το 1991. Ο Πύργος του Κέλλαρ πρόσθετε νέους άθλους, νέα αντικείμενα και μια επιπλέον παρτίδα τεράτων, περισσότερα Δαιμονικά , Καλικάντζαροι και Ερπετά. Ο Πύργος του Κέλλαρ ήταν και η μόνη επέκταση που κυκλοφόρησε επίσημα στην Ελλάδα. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και η επέκταση Return of the Witch Lord η οποία επέκτεινε τον "στρατό" των Απέθαντων με περισσότερους Σκελετούς, Μούμιες και Ζόμπι.
Πάπας Ιούλιος Γ΄

Ο Πάπας Ιούλιος Γ΄, με κοσμικό όνομα Τζοβάνι Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε (Giovanni Maria Ciocchi del Monte, Μόντε Σαν Σαβίνο, 10 Σεπτεμβρίου 1487 – Ρώμη, 23 Μαρτίου 1555), ήταν ο 221ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από το 1550 έως το θάνατό του. Ίδρυσε το Collegium Germanicum (Γερμανικό Κολέγιο), το 1552 και συγκάλεσε ξανά τη Σύνοδο του Τρέντο ως επίσκοπος της Παλεστρίνα.

 Ήταν γιος επιφανούς δικαστή και σπούδασε νομικά στην Περούτζια και στη Σιένα. Εξελέγη Πάπας στις 7 Φεβρουαρίου 1550 και περιόρισε τις αρμοδιότητες της Συνόδου, φοβούμενος ότι θα φαλκιδεύονταν τα προνόμιά του. Η παραμονή του στο αξίωμα του Ποντίφικα επισκιάστηκε από πολλά σκάνδαλα, με σημαντικότερο το σκάνδαλο Ινοτσέντσο, που αφορούσε την υιοθεσία (τον έκανε ανεψιό και εραστή του) και τον διορισμό του νεαρού Ινοτσέντσο Τσόκι ντελ Μόντε στο αξίωμα του καρδιναλίου. Κατά τα χρόνια που ήταν Πάπας, επαναφέρθηκε ο Ρωμαιοκαθολικισμός στην Αγγλία. Πέθανε στις 23 Μαρτίου 1555 και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Μάρκελλος Β΄. Burkle-Young, Francis A., and Michael Leopoldo Doerrer. The Life of Cardinal Innocenzo del Monte: A Scandal in Scarlet. Lewiston, N.Y.: Edwin Mellen, 1997. Dall'Orto, Giovanni. "Julius III." Who's Who in Gay and Lesbian History from Antiquity to World War II. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London: Routledge, 2001. 234-35. Kelly, J. N. D. The Oxford Dictionary of Popes. Oxford: Oxford University Press, 1986.Smith, Marc (2002). «Julius III». Στο: Levillain, Philippe. The Papacy: Gaius-Proxies. Routledge. O'Malley, John W (2009). A History of the Popes: From Peter to the Present. Government Institutes.