IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
371

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 371 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 371 (CCCLXΧΙ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Πετρονίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1124 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 371 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Οι οχυρωμένες πόλεις του Ίστρου Ποταμού (Δούναβη), με το Σίρμιο (Παννονία) στο προσκήνιο, συμβάλλουν στη διακοπή της εισβολής των Καδών. Περσία Η Νεοπερσική Αυτοκρατορία φθάνει στο απόγειο της δύναμής της υπό τον Βασιλιά Σαπώρη Β΄, καθώς οι Ρωμαίοι επαναλαμβάνουν τον πόλεμο εναντίον της Περσίας. Οι εχθροπραξίες θα συνεχιστούν για τα επόμενα 5 έτη. Ασία Το Μπεκτζέ αναγκάζεται να επιτεθεί στην πρωτεύουσα του Γκουγορεό στην Πιονγιάνγκ (Κορέα). Ο Σοσερίμε γίνεται βασιλιάς του Γκουγκορεό. Τέχνες και επιστήμες Ο Ρωμαίος ποιητής Αυσόνιος συγγράφει για ένα ταξίδι στον Ρήνο και τον Μοζέλλα, στο έργο του ''Μοζέλλας''. Θρησκεία Ο Αυγουστίνος Ιππώνος, σε ηλικία 17 ετών, ταξιδεύει στην Καρχηδόνα για τη συνέχεια των ρητορικών σπουδών του. Ο Μαρτίνος της Τουρ γίνεται επίσκοπος Τουρ, στη Γαλλία, στη θέση του θανόντος Ιλαρίωνα της Τουρ (προσεγγιστικό έτος). Ντάο Γου Ντι, αυτοκράτορας του Βορείου Ουέι (πεθαίνει το 409) Ουαλεντινιανός Β΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 392) 1 Αυγούστου - Ευσέβιος Βερκελλών, Ιταλός επίσκοπος και άγιος (γεννιέται περίπου το 283) 12 Απριλίου - Ζήνων Βερόνας, Ιταλός επίσκοπος Βερόνας και μάρτυρας (προσεγγιστικό έτος θανάτου) (γεννιέται περίπου το 300) Γκουγκογκουόν, βασιλιάς του Γκουγκορεό (Κορέα) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ιλαρίων, αναχωρητής και άγιος (γεννιέται το 291) Λούσιφερ Καλαριτανός, ιδρυτής του Λουσιφερανικής αίρεσης (προσεγγιστικό έτος θανάτου) (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Εθνική Νιγηρίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 11 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Νιγηρίας αντιπροσωπεύει τη Νιγηρία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Νιγηρίας (Nigeria Basketball Federation).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα Αφρικανικά Πρωταθλήματα που διοργανώθηκαν στη Μοζαμβίκη το 2003 και στη Νιγηρία το 2005. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Νιγηρίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Νιγηρίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε FIBA Diamond Ball Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Νιγηρίας σε FIBA Diamond Ball: Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Νιγηρίας σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Νιγηρίας σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες της Κοινοπολιτείας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Νιγηρίας σε Αγώνες της Κοινοπολιτείας: Εθνική Νιγηρίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Nigeria, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά)
Α.Ε. Περάματος Αττικής

Η Αθλητική Ένωση Περάματος είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Πέραμα Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1927 και έχει αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 643. Χρώματα του συλλόγου αποτελούν το κίτρινο και το μαύρο. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Περάματος. Ο σύλλογος έχει συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας.

 Η «Αθλητική Ένωσις Περάματος» ιδρύθηκε το 1927 από Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες με καταγωγή από το Φανάρι, στο ακριτικό Πέραμα του Πειραιά που τους θύμιζε τον τόπο τους. Ο σύλλογος από την ίδρυσή του μέχρι και τις αρχές της μεταπολεμικής περιόδου δρούσε σαν ανεξάρτητος, δινόντας πλήθος φιλικών αγώνων με ομάδες κυριότερα του Πειραιά και της Αθήνας. Από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αγωνιζόταν στην Δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς μέχρι και το 1957, όποτε και 30 πλέον χρόνια έπειτα την ίδρυση του συλλόγου εντάσσεται επίσημα πλέον στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, ξεκινώντας από τη Δ' κατηγορία την περίοδο 1957-58. Εκείνα τα χρόνια αγωνιζόντουσαν στην ομάδα ποδοσφαιριστές που μετέπειτα έπαιξαν σε μεγαλύτερες κατηγορίες όπως μεταξύ άλλων ο Νίκος Ζαγκώτσης (Α.Ε.Κ.). Με την δικτατορία τον Απρίλιο του 1967 και έπειτα από δικτατορικό διάταγμα ο σύλλογος διαλύθηκε. Ωστόσο όμως, με την μεταπολίτευση το 1974, η Αθλητική Ένωση Περάματος επανιδρύθηκε έπειτα από τη διάσωση του καταστατικού και της σημαίας της από τον Θεόδωρο Νικολέτο και επανεντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και στα μητρώα της Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 643. Έτσι, από τη σεζόν 1974-75 αρχίζει εκ νέου η αγωνιστική δράση του συλλόγου, ξεκινώντας από τη Γ' κατηγορία. Η «Α.Ε.Π.» το 1983 και όντας σύλλογος Β' κατηγορίας ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς στον τελικό του σταδίου Γ. Καραϊσκάκης με αντίπαλο τη Νίκη Ρέντη, ομάδα του Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και ανήλθε στην Δ' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της, όπου αγωνίστηκε για 5 χρονιές μέχρι και το 2011. Πιο συγκεκριμένα στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τις χρονιές 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 και τη σεζόν 2006-07 κατέλαβε την 2η θέση της βαθμολογίας του 9ου ομίλου, χάνοντας οριακά την κατάκτηση πρωταθλήματος και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Επίσης, το 2008 έφτασε για 2η φορά στην ιστορία της στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς όποτε και ηττήθηκε από τον Σαρωνικό Αίγινας στο γήπεδο της Νεάπολης. Το 2009 έφτασε για τρίτη φορά στην ιστορία της και για δεύτερη συνεχόμενη στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς, όπου αυτή τη φορά αναδείχθηκε κυπελλούχος επικρατώντας του συμπολίτη Περαμαϊκού στο γήπεδο της Νεάπολης.
Δάφνη Ναυπάκτου Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Δάφνη Η Δάφνη Ναυπάκτου είναι ημιορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 180 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Δάφνη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Δάφνης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 251 κάτοικους.

 Η Δάφνη βρίσκεται ΒΑ. από την Ναύπακτο σε απόσταση 6,5 χλμ. και ΒΔ. από την Κάτω Δάφνη στα 2 χλμ.. Το τοπωνύμιο Δάφνη εμφανίζεται σε γραπτές πηγές (οθωμανικά έγγραφα της τουρκοκρατίας) του 1830 και προέρχεται από το φυτό δάφνη. Το 1924 συστάθηκε κοινότητα Δάφνης με έδρα την ίδια, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με την Κάτω Δάφνη ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος βρίσκεται σε όμορφο οροπέδιο με υπεραιωνόβια πουρνάρια, κυπαρίσσια, ελιές και οπωροφόρα δένδρα καθώς και η τοποθεσία "Κεφαλόβρυσος" γεμάτη με πλατάνια, λεύκες και άλλα δένδρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ο "Πύργος του Γιουσούφ Αγά", αμυντικό συγκρότημα της Βυζαντινής / Μεταβυζαντινής περιόδου, που έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο Από την Δάφνη Ναυπάκτου καταγόταν ο εφημέριος του Αγίου Θωμά Άνω Κυψέλης πατήρ Λάμπρος Γιαννόπουλος. Απογραφές πληθυσμού Δάφνη Αρχειοθετήθηκε 2017-12-29 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Δήμου Ναυπακτίας Τουριστικός οδηγός "Η γή της Αιτωλίας ... αποκαλύπτεται", σελ. 75
Χουλιαρομύτα

Η χουλιαρομύτα είναι είδος Πελαργόμορφου πτηνού της οικογένειας των Θρησκειορνιθιδών (Threskiornithidae) που απαντάται και στον ελλάδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Platalea leucorodia και περιλαμβάνει 3 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Platalea leucorodia leucorodia.

 Άγνωστη ? Είναι ψηλά πουλιά που φτάνουν τα 86 εκ. Έχουν λευκό χρώμα ενώ τα ενήλικα έχουν κιτρινωπό φτέρωμα στη βάση του λαιμού τους. Το ράμφος είναι μακρύ, σκούρο σταχτί ενώ η άκρη του είναι πλατιά σαν κουτάλι (χουλιάρη, εξ ου και το όνομα Χουλιαρομύτα) και κιτρινωπή. Τα πόδια του έχουν κι αυτά την σταχτί απόχρωση. Την περίοδο της αναπαραγωγής αποκτούν ένα λοφίο κιτρινωπού χρώματος. Ζει και φωλιάζει σε υγροβιότοπους με πλούσιους καλαμιώνες όπου και φωλιάζει σε αποικίες. Η χουλιαρομύτα είναι σπάνιο πτηνό που έρχεται στην Ευρώπη τους θερινούς μήνες ενώ τον χειμώνα μεταναστεύει στην Αφρική. Είναι πολύ σπάνιο πτηνό σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα όπου ο πληθυσμός του τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί σημαντικά. Τα λίγα άτομα που έρχονται τα βρίσκουμε στους περισσότερους μεγάλους υγροβιότοπους που έχουν απομείνει στη χώρα. Στην υπόλοιπη Ευρώπη το βρίσκουμε κυρίως στις νότιες περιοχές. Υπάρχουν 3 υποείδη: P. l.leucorodia P. l. balsaci P. l. archeri Φωτογραφίες
Λευκοθέα Λατσιών

Η Λευκοθέα Λατσιών είναι μια κυπριακή, γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Λατσιά της επαρχίας Λευκωσίας. Συμμετέχει στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα 2 φορές. Επιπλέον, έχει κατακτήσει μία φορά το Κύπελλο Κύπρου. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.

 Η Λευκοθέα Λατσιών ιδρύθηκε το 1983. Την περίοδο 1998-99 συμμετείχε στο πρώτο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών το οποίο και κατέκτησε. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 1999-00. Κατέκτησε για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα της περίοδο 2001-02. Τις περιόδους 2012-13, 2013-14 και 2015-16 τερμάτισε στη 2η θέση πίσω από την Apollon Ladies. Επιπλέον, είχε συμμετοχή σε πέντε τελικούς κυπέλλου, τέσσερις εκ των οποίων συνεχόμενες, χάνοντας ισάριθμες φορές το τρόπαιο από την Apollon Ladies. Το 2016 η Λευκοθέα συμφώνησε με την Ομόνοια Λευκωσίας στη δημιουργία μιας νέας ομάδας με την ονομασία Ομόνοια-Λευκοθέα. Η συμφωνία προνοούσε πως η Λευκοθέα θα ήταν ένας από τους βασικούς χορηγούς της νέας ομάδας. Επιπλέον, η νέα ομάδα θα αγωνίζεται με τα επίσημα χρώματα και το έμβλημα της Ομόνοιας, ενώ τα αποτελέσματα των αγώνων θα προστίθενται στον συντελεστή της Ομόνοιας.Την περίοδο 2017-18 επέστρεψε ξανά στο πρωτάθλημα σαν Λευκοθέα. Παγκύπριο πρωτάθλημα: Πρωταθλήτρια (2): 1998-99, 2001-02 Κύπελλο Κύπρου:Κυπελλούχος (1): 1999-00 «Ιστορία». 28 Ιουνίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2016. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Λευκοθέα Λατσιών στο Facebook Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αρχειοθετήθηκε 2016-10-25 at Archive.is Επίσημος ιστότοπος
Σουσάννα Μαρ

Η Σουσάννα Γκεόργκιεβνα Μαρ (ρωσικά: Сусанна Георгиевна Мар‎, πραγματικό επώνυμο Τσαλχουσιάν, ρωσικά: Чалхушьян‎, 26 Φεβρουαρίου 1900, Ναχιτσεβάν επί του Ντον - 27 Οκτωβρίου 1965, Μόσχα) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια και μεταφράστρια.

 Γεννήθηκε το 1900 στο Ναχιτσεβάν επί του Ντον, στην οικογένεια του αρμενικής καταγωγής διάσημου ναχιτσεβανού δικηγόρου Γκριγκόρι Χριστοφόροβιτς Τσαλχουσιάν, και της γυναίκας του, Σοφία Αντρέιεβνα. Το 1920 εντάχθηκε στη λογοτεχνική ομάδα των Νιτσεβόκων. Συγγραφέας της ποιητικής συλλογής "Αμπέμ" (Μόσχα, 1922), αφιερωμένης στον Ρώσο ποιητή-ιμαζινιστή Α. Μ. Μαριενγκόφ. Ο πρώτος της γάμος έγινε με τον Ριούρικ Ροκ (1898-1962), Ρώσο ποιητή και αρχηγό των Νιτσεβόκων. Ο δεύτερος της σύζυγος ήταν ο Ιβάν Αξιόνοφ (1884-1935), Ρώσος ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και τέχνης, μεταφραστής. Μεταξύ των μεταφράσεων της Σ. Γ. Μαρ είναι ποιήματα του Μιτσκέβιτς, ιδιαιτέρως το ποίημά του "Παν Ταντέους" (ξεχωριστή έκδοση - 1956), αλλά και μεταφράσεις από την σύγχρονη αγγλική ποίηση (ως μέρος της "Ανθολογίας της νέας αγγλικής ποίησης", 1938). Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1965 στη Μόσχα. Η τεφροδόχος με τις στάχτες της Σ. Γ. Μαρ θάφτηκε στον τάφο της μητέρας της, στο αρμενικό νεκροταφείο του Ροστόφ επί του Ντον. Αρμενία του Ντον. Τεύχος 1. - Ροστόφ-επί-του-Ντον, 2007. - ISBN 5-901377-18-4 . Radio Liberty. Ivan Aksenov και τα περίχωρα
Αινησίδημος

Ο Αινησίδημος ή Αινεσίδημος που αναφέρεται και ως Αινησίδημος της Κνωσού ή ο Κνώσιος (1ος αι. π.Χ.) ήταν Σκεπτικός φιλόσοφος από την Κνωσό που δίδαξε στην Αλεξάνδρεια στους χρόνους του Κικέρωνα. Ο Αινησίδημος επανέλαβε τις αρνήσεις του κατά των στωικών υιοθετώντας την «πυρρώνειον σκέψιν» (σκεπτικήν αγωγήν) στην Αλεξάνδρεια του 1ου αι.

 Ο Αινησίδημος έθεσε ως σκοπό του να επαναφέρει τον ακαδημαϊκό σκεπτικισμό, που τότε είχε μεταλλαχθεί σε εκλεκτικισμό από τον Φίλωνα τον Λαρισαίο και τον Αντίοχο τον Ασκαλωνίτη, στην πιο αυθεντική διδασκαλία τού Πύρρωνα. Με τα έργα του «Πυρρωνείων λόγων βιβλία οκτώ», «Υποτύπωσις εις τα Πυρρώνεια», «Περί ζητήσεως», «Κατά σοφίας» αμφισβήτησε και απέρριψε τους «τρόπους» των στωικών φιλοσόφων στο πρόβλημα της δυνατότητας για γνώση και υιοθέτησε την Πυρρώνεια σκέψη, προβάλλοντας τους περίφημους «Δέκα Τρόπους» (δηλ. αντιρρήσεις), σύμφωνα με τους οποίους η γνώση είναι αδύνατη και τους οποίους ο μαθητής του Αγρίππας περιόρισε σε πέντε. Τα όργανα των αισθήσεων (για παράδειγμα οι οφθαλμοί) διαφόρων ζώων, ακόμη και ανθρώπων, ποικίλλουν από άποψη μορφής και κατασκευής και προφανώς παρέχουν διαφορετικές εικόνες του κόσμου: Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ποια εικόνα είναι αληθής; Οι αισθήσεις αποκαλύπτουν μόνο ένα μέρος του αντικειμένου π.χ. ένα περιορισμένο αριθμό χρωμάτων, ήχων και οσμών. Προφανές είναι ότι η αντίληψη που σχηματίζουμε για τα αντικείμενα είναι μερική και αβέβαιη. Η μια αίσθηση αντικρούει μερικές φορές την άλλη. Η φυσική και πνευματική μας κατάσταση χρωματίζει και ίσως αποχρωματίζει τις παραστάσεις μας (κοιμώμενοι ή εγρηγορούντες, σε περίοδο νεότητας ή γήρατος ευρισκόμενοι, σε κίνηση ή σε στάση, πεινώντες και διψώντες ή χορτασμένοι, ευρισκόμενοι υπό την επήρεια μίσους ή αγάπης. Η όψη ενός αντικειμένου ποικίλλει ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος (φως, αέρας, ψύχος, καύσωνας, υγρασία κλπ.) Ποια όψη αποδίδει την πραγματικότητα; Τίποτε αφεαυτού δεν είναι απόλυτα γνωστό, αλλά πάντοτε σε σχέση προς κάτι άλλο «Τα πρός τι». Οι πεποιθήσεις ενός ατόμου εξαρτώνται από τα έθιμα, τη θρησκεία, τους θεσμούς και τους νόμους που υπάρχουν μέσα στο περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκε. Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί αντικειμενικά.
Φεδερίκο Λαρέδο Μπρου

Ο δρ. Φεδερίκο Λαρέδο Μπρου (Federico Laredo Brú, 23 Απριλίου 1875, Ρεμέδιος, Λας Βίγιας – Ιούλιος 1946, Αβάνα) ήταν Κουβανός δικηγόρος και ο 13ος πρόεδρος της χώρας από το 1936 έως και το 1940. Ήταν παντρεμένος με τη Λεονόρ Μόντες.

 Η πολιτική σταδιοδρομία του Φεδερίκο Λαρέδο Μπρου ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1936 με την άνοδό του στο αξίωμα του αντιπροέδρου. Όταν ο Μιγκέλ Μαριάνο Γκόμες, γιος του πρώην προέδρου Χοσέ Μιγκέλ Γκόμες κέρδισε τις προεδρικές εκλογές, ο Φουλχένσιο Μπατίστα που ασκούσε μεγάλη επιρροή, οργάνωσε την έκπτωση του Γκόμες από την προεδρία το Δεκέμβριο του 1936 με αφορμή το ότι άσκησε βέτο στη δημιουργία αγροτικών σχολείων που θα βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του στρατού. Ο Μπρου ολοκλήρωσε τη θητεία του Γκόμες, ανοίγοντας το δρόμο σε έναν φιλόδοξο Μπατίστα. Κατά την προεδρία του Μπρου, χορηγήθηκε αμνηστία σε πολλούς πολίτες, ανάμεσα στους οποίους και στον πρώτη δικτάτορα Χεράρδο Ματσάδο και το κοινοβούλιο της χώρας ενέκρινε μέτρα κοινωνικής πρόνοιας καθώς και νόμους που θέσπισαν συντάξεις, ασφάλιση, κατώτατο μισθό, και ωράρια εργασίας. Το 1937 ο Μπρου προώθησε ένα νόμο για το συντονισμό της παραγωγής της ζάχαρης, με των οποίο οι μικροί αγρότες οργανώθηκαν σε συνεταιτρισμούς τα μέλη των οποίων εγγυήθηκαν στους μισθωτές αγρότες ένα μέρος της σοδειάς τους ενώ δε θα τους στερούνταν τα κτήματά τους αν τα καλλιεργούσαν. Εξέδωσε επίσης ένα διάταγμα που όριζε ότι όλες οι επιχειρήσεις θα έπρεπε να διοικούνται από Κουβανούς υπηκόους. Οι εργαζόμενοι άρχισαν να συνδικαλίζονται , κυρίως μέσω της Συνομοσπονδίας Εργατών Κούβας, μία ένωση στη οποία η επιρροή των Κομμουνιστών ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ασκούσαν έντονη επιρροή στην πολιτική σκηνή της Κούβας από το 1898 με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα αντιαμερικανικό αίσθημα στα ανώτερα μορφωτικά επίπεδα της χώρας, η επιρροή αυτή κατά την περίοδο της προεδρίας του Μπρου μειώθηκε. Στις 13 Μαΐου του 1939, το υπερωκεάνιο Σαιντ Λιούις προσάραξε στις ακτές της Κούβας, έχοντας ξεκινήσει από το Αμβούργο της Γερμανίας. Ο Μπρου αρνήθηκε να χορηγήσει άσυλο στους πρόσφυγες. Αυτό προκάλεσε επεισόδια. Δύο επιβάτες επιχείρησαν να αυτοκτονήσουν και δεκάδες ακόμη απείλησαν ότι θα έκαναν το ίδιο. Ωστόσο, 29 από τους πρόσφυγες κατόρθωσαν να αποβιβαστούν στην Αβάνα. Otero, Juan Joaquin (1954). Libro De Cuba, Una Enciclopedia Ilustrada Que Abarca Las Artes, Las Letras, Las Ciencias, La Economia, La Politica, La Historia, La Docencia, Y ElProgreso General De La Nacion Cubana — Edicion Conmemorative del Cincuentenario de la Republica de Cuba, 1902–1952. ISBN (ισπανικά).
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄)

Η 'Εσμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:إسما سلطان) (Τούρκικα: Esma Sultan, 17 Ιουλίου 1778 - 4 Ιουνίου 1848) ήταν Οθωμανή πριγκίπισσα, κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, αδελφή των Σουλτάνων Μουσταφά Δ΄ και Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η θετή μητέρα της Μπεζμιαλέμ Σουλτάν και της Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν.

 Η Εσμά γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1778 κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ και της Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Σουλτάν. Ο αδελφός της Μουσταφά γεννήθηκε το 1779 και ο Μαχμούτ το 1785. Επειδή ο πρίγκιπας Μουσταφά ήταν μόλις 10 ετών όταν ο Αμπντούλ Χαμίτ Α' πέθανε το 1789, ο πρώτος ξάδελφός της Σελίμ ανέβηκε στο θρόνο ως Σελίμ Γ'. Η Εσμά Σουλτάν παντρεύτηκε το 1792, σε ηλικία μόλις 14 ετών, τον Καπετάν Πασά Κιουτσούκ Χουσεΐν Πασά, που ήταν στενός φίλος του ξαδέλφου της σουλτάνου Σελίμ Γ'. Χάρη στην υψηλή θέση του συζύγου της, είχε σημαντική επιρροή στην οθωμανική κοινωνία. Κατείχε ένα παλάτι στο Ντιβανίογλου, κιόσκια στο Τσαμλιτσά, Μάτσκας και Εγιούπ και μια έπαυλη δίπλα στο νερό, στο Κουρουτσεσμέ στο Βόσπορο. Ο σύζυγός της πέθανε το 1803, όταν ήταν 25 ετών. Δεν ξαναπαντρεύτηκε. Το 1807, οι γενίτσαροι επαναστάτησαν για μια ακόμη φορά, εκθρόνισαν, φυλάκισαν και αργότερα δολοφόνησαν τον Σελίμ Γ'. Έβαλαν τον ξάδελφό του, Μουσταφά, αδελφό της Εσμά Σουλτάν στο θρόνο ως Μουσταφά Δ' (1807-1808). Ο Μουσταφά Δ' βασίλεψε για λίγο σε μια εποχή με εξεγέρσεις Γενιτσάρων. Εκθρονίστηκε το 1808 από τους αντάρτες, και ο ετεροθαλής αδελφός του (και αδελφός της Εσμά) ο Μαχμούτ, του οποίου την εκτέλεση είχε διατάξει ανεπιτυχώς, ανέβηκε στο θρόνο ως Μαχμούτ Β'. Ο Μαχμούτ Β', στη συνέχεια, διέταξε τη δολοφονία του Μουσταφά και παρέμεινε έτσι το τελευταίο αρσενικό μέλος του οίκου του Οσμάν. Η Εσμά Σουλτάν άσκησε μεγάλη επιρροή στον αδελφό της, Μαχμούτ Β', κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, που κράτησε 31 χρόνια. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β' πέθανε στις 29 Ιουνίου 1839 στο παλάτι της στο Τσαμλιτσά. Η Εσμά Σουλτάν ενδιαφερόταν για την Βρετανική κουλτούρα. Ειπώθηκε ότι είχε επιπλωμένο το παλάτι της με Δυτικά έπιπλα, βάζοντας όλα τα Οθωμανικά παραδοσιακά έπιπλα σε αποθήκες. Μετά τον θάνατο της, το σύνολο των Δυτικών επίπλων τοποθετήθηκαν στις αποθήκες και τα Οθωμανικά έπιπλα τοποθετήθηκαν στο παλάτι. Πέθανε το 1848 και κηδεύτηκε στο τόπο ταφής του αδελφού της, Μαχμούτ Β' στην Ντιβανίογλου οδό της γειτονιάς Τσεμπερλίτας της Κωνσταντινούπολης. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Philip Mansel, Constantinople: City of the World's Desire (London, 1995), pp. 257–258.
Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή

Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή (αγγλικά: Dawn of the Planet of the Apes) είναι ο τίτλος της αμερικανικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Ματ Ριβς. και σε σενάριο των Ματ Μπόμπακ, Ρικ Τζάφα και Αμάντα Σίλβερ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι Άντι Σέρκις, Τζέισον Κλαρκ και Γκάρι Όλντμαν. Είναι η συνέχεια της ταινίας Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση, και είναι η όγδοη κινηματογραφική ταινία της σειράς Ο Πλανήτης των Πιθήκων, ενώ χρονολογικά, στην υπόθεση, είναι η δεύτερη της νέας σειράς του Πλανήτη των Πιθήκων. Μια δεκαετία μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας, η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν πεθάνει και οι πίθηκοι έχουν καταλάβει πλέον τον κόσμο.Οι επιζώντες άνθρωποι θα ξεκινήσουν πόλεμο ενάντια στους πιθήκους με στόχο τον έλεγχο του πλανήτη. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των ΗΠΑ στις 26 Ιουνίου, στο Σαν Φρανσίσκο, και μετά κυκλοφόρησε στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Έλαβε θετικές κριτικές, οι οποίες επαίνεσαν το σενάριο, την ιστορία και τα οπτικά της ταινίας, και ήταν μια εισπρακτική επιτυχία ξεπερνώντας σε έσοδα πάνω από 708 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία προτάθηκε για ένα βραβείο Όσκαρ και ένα BAFTA.Κυκλοφόρησε σε DVD και σε Blu-ray στις 2 Δεκεμβρίου.

 Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την αψιμαχία μεταξύ των ανθρώπων και των πιθήκων στη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο. Ο ιός ALZ-113,που ξεκίνησε από το Σαν Φρανσίσκο, προκάλεσε μια ολόκληρη πανδημία με συνέπεια να πεθάνουν πολλοί άνθρωποι. Επίσης εξαιτίας της πανδημίας, επιβλήθηκαν αυστηροί στρατιωτικοί νόμοι, από τις οποίες ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων σε όλες τις χώρες παγκοσμίως. Επίσης προέκυψαν και οικονομικά προβλήματα. Συνέπεια όλων αυτών ήταν να καταστραφεί η ανθρωπότητα και το 90% της ανθρωπότητας να εξαλειφθεί από προσώπου γης, ενώ οι νοήμονες πίθηκοι να σχηματίσουν και να αναπτύξουν μια δική τους κοινωνία.Οι τελευταίοι επιζώντες άνθρωποι, θέλοντας να εξολοθρεύσουν τους πιθήκους, ξεκινούν πόλεμο με αυτούς με στόχο να πάρουν τον πλανήτη τους πίσω. Άντι Σέρκις ως ο Καίσαρας Τόμπυ Κέμπελ ως ο Κόμπα Νικ Θάρστον ως η Γαλάζια Μάτια Καριν Κονόβαλ ως η Maurice Τέρι Νοτάρι ως ο Ρόκετ Ντοκ Σόου ως ο Στάχτης Τζούντι Γκριρ ως η Κορνήλια Λι Ρος ως ο Γκρέι Τζέισον Κλαρκ ως ο Μάλκολμ Γκάρι Όλντμαν ως ο Ντρέιφους Κέρι Ράσελ ως η Έλλη Κόντι Σμιτ-Μακφί ως ο Αλέξανδρος Κερκ Ασεβέντο ως ο Κάρβερ Ζον Αΐζ ως ο Φόστερ Ενρίκ Μουρτσιάνο ως ο Κεμπ Τζόκο Σιμς ως ο Γουέρνερ Κεΐρ Ο' Ντόνελ ως ο ΦίνεϊΟ Τζέιμς Φράνκο, ο οποίος υποδύθηκε τον Γουίλ Ρόντμαν στην προηγούμενη ταινία εμφανίζεται δια μέσω αρχειακού υλικού από την προηγούμενη ταινία σε μια σκηνή όπου ο Καίσαρας βλέπει ένα βίντεο από την παιδική του ηλικία. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2015-02-05 στο Wayback Machine. Ο πλανήτης των πιθήκων: Η αυγή στο IMDb Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή στο cine.gr
Γκαρμ

Στην Σκανδιναβική μυθολογία, ο Γκαρμ ή Γκαρμρ (αρχαία σκανδιναβικά: Garmr) είναι ένας λύκος ή σκύλος που συνδέεται με την Χελ και το Ράγκναροκ και περιγράφεται ως ένας αιματοβαμμένος φύλακας της πύλης του Χελχέιμ.

 Ο Μπρους Λίνκολν φέρνει σε επαφή τον Γκαρμ και τον ελληνικό μυθολογικό σκύλο Κέρβερο, συνδέοντας τα δύο ονόματα με την πρωτο-ινδοευρωπαϊκή ρίζα *ger- «γρύλισμα» (πιθανώς με τις καταλήξεις - *m/*b και -*r). Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Όγκντεν (2013), η ανάλυση αυτή απαιτεί να προκύψουν τα Κέρβερος και Γκαρμ από δύο διαφορετικές ινδοευρωπαϊκές ρίζες (*ger- και gher- αντίστοιχα) και στην παρούσα γνωμοδότηση δεν δημιουργεί σχέση μεταξύ των δύο ονομάτων. Ωστόσο, οι δύο ρίζες είναι αρκετά παρόμοιες ώστε να μπορεί ακόμα να υποστηριχθεί μια σύνδεση.
Άιβορ Μόνταγκου

O Άιβορ Γκόλντσμιντ Σάμιουελ Μόνταγκου (αγγλικά: Ivor Goldsmid Samuel Montagu, 23 Απριλίου 1904 - 5 Νοεμβρίου 1984) ήταν Άγγλος μοντέρ, σκηνοθέτης, σεναριογράφος παραγωγός, κριτικός του κινηματογράφου, αθλητής του πινγκ πονγκ και κομμουνιστής. Συνεισέφερε αρκετά στην πνευματικότητα που απέκτησε ο βρετανικός κινηματογράφος κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Ήταν, επίσης, ο ιδρυτής της Διεθνής Συνομοσπονδίας Πινγκ Πονγκ.

 Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 23 Απριλίου του 1904 και μεγάλωσε μέσα στον πλούτο. Ο πατέρας του ήταν ο Βαρόνος Λούις Μόνταγκου και η μητέρα του η Γκλάντις Χέλεν Ρέιτσελ Γκόλντσμιντ. Το 1925, μαζί με τον Βαρόνο Σίντνεϋ Μπέρνστεϊν ίδρυσαν τη Film Society, έναν οργανισμό που πρόβαλε σινεφίλ και πειραματικές ταινίες. Ο Μόνταγκου, έγινε ο πρώτος κριτικός κινηματογράφου της The Observer και της New Statesman. Συμμετείχε και ως μοντέρ, στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, The Lodger (1927), ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ξεκίνησε να εργάζεται και στην Gaumont-British, εκεί συνεργάστηκε αρκετές φορές ως παραγωγός με τον Χίτσκοκ. Από τη μικρή ηλικία ο Μόνταγκου, είχε ενταχθεί σε προοδευτικά κινήματα, αρχικά στο κόμμα Fabian Society και μετέπειτα με το Βρετανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας. Η ενασχόλησή του με τον κομμουνισμό, τον έφερε πιο κοντά σε σπουδαίους Σοβιετικούς του κινηματογράφου. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επικεντρώθηκε περισσότερο στην κριτική του κινηματογράφου. Ήταν επίσης μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης, ενώ αργότερα ίδρυσε και το Προοδευτικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.Γνωστός είναι και ως αθλητής του πινγκ πονγκ, εκπροσωπώντας τη Βρετανία ανά τον κόσμο. Μεγάλη ήταν η βοήθεια του και στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, του 1926. Στη Διεθνή Συνομοσπονδία Πινγκ Πονγκ, υπήρξε πρόεδρος της έως και το 1967. Επίσης, ίδρυσε και την Αγγλική Ομοσπονδία Πινγκ Πονγκ. Το 1995, εισήλθε και στο Hall of Fame της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μόνταγκου υπήρξε και κατάσκοπος, περισσότερο όμως ως ιδεαλιστής, που προσπαθούσε να πατάξει τον φασισμό. Το 1959, η Σοβιετική Ένωση, τον τίμησε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου του 1984, στο Λονδίνο, σε ηλικία 80 ετών. Griffin, Nicholas (2014). Ping-Pong Diplomacy: The Secret History Behind the Game That Changed the World. Simon and Schuster. ISBN 9781451642773. Ivor Montagu στην IMDb Times obituary
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο

Το χώμα βάφτηκε κόκκινο είναι μία ελληνική δραματική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη και σενάριο Νίκου Φώσκολου. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Κούρκουλος, Μάνος Κατράκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Γιάννης Βόγλης, Φαίδων Γεωργίτσης, Μαίρη Χρονοπούλου και Νότης Περγιάλης. Η ταινία υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 38η απονομή των βραβείων το 1966 και αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία κόβοντας συνολικά 588.101 εισιτήρια. Εμπνευσμένη από τα γουέστερν, η ταινία αναφέρεται στον αγώνα των κολίγων ενάντια στη καταδυνάστευση των τσιφλικάδων, στη Θεσσαλία του 1907.

 Νίκος Κούρκουλος ως Οδυσσέας Χορμόβας Μάνος Κατράκης ως πατέρας Χορμόβας Νότης Περγιάλης ως Μαρίνος Αντύπας Μαίρη Χρονοπούλου ως Ειρήνη Γιάννης Βόγλης ως Ρήγας Χορμόβας Φαίδων Γεωργίτσης ως Γιάγκος Άγγελος Αντωνόπουλος ως Κώτσος Αθηνόδωρος Προύσαλης ως χωροφύλακας Κώστας Μπαλαδήμας ως παπάς Δημήτρης Μπισλάνης ως επιστάτηςΣυμμετέχουν Ζέτα Αποστόλου Βάσος Ανδρονίδης ως παπα-Δημήτρης Ελένη Κρίτη Νίκος Πασχαλίδης Κώστας Γεννατάς Σπύρος Μαλούσης Χριστόφορος Ζήκας ως πληρωμένος δολοφόνος Γιώργος Ξύδης ως αμαξάς Νίκος Κούρος Κώστας Μαντηλάρης Κωστας Βουτσας κομπάρσος στο πανηγυρι Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής έδωσε στην ταινία δύο απο τα πέντε αστέρια του σε μια κριτική που δημοσιεύθηκε στις 28 Μαΐου 2020 αναφέροντας μεταξύ άλλων πως: «Μια διττή ταινία, που τη μία θέλεις να γελάσεις με τις απιθανότητες επιμέρους της πλοκής, και από την άλλη θαυμάζεις για τις ερμηνείες, τα καταπληκτικά πλάνα και τον μαεστρικό τρόπο που ο Γεωργιάδης πετυχαίνει να «καταπιεί» τη σεναριακή επιτήδευση και να βγάλει σοβαρότητα επί της οθόνης. Με Κούρκουλο, Χρονοπούλου, Βόγλη και Γεωργίτση στα καλύτερα τους, και με έναν Μάνο Κατράκη όπως πάντα αγέρωχο, το φιλμ πατάει με ασφάλεια πάνω στο καστ και δείχνει χαρακτήρα. Προσφέρει συγκίνηση, πολιτικό μήνυμα, ιστορική συνέπεια επί των μικρών και μεγαλύτερων που περιβάλλουν τη μυθοπλασία, ενώ τσακίζει κόκαλα στη σκηνή της κηδείας του Αντύπα.» Ελληνικές ταινίες που υποβλήθηκαν για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας Το χώμα βάφτηκε κόκκινο στην IMDb Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο στην ιστοσελίδα finosfilm.com.
Νέα Τραπεζούς Γρεβενών

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Νέα Τραπεζούντα Πιερίας Η Νέα Τραπεζούντα, επίσημα Νέα Τραπεζούς, είναι οικισμός της Κοκκινιάς στην περιφερειακή ενότητα Γρεβενών σε υψόμετρο 660 μέτρα.

 Η Νέα Τραπεζούντα βρίσκεται προς τα βόρεια του νομού και τα όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης, σε απόσταση 19,5 χλμ. Β.-ΒΑ. τα Γρεβενά και 14 χλμ. ΝΔ. από τη Σιάτιστα. Βρίσκεται δίπλα και δυτικά της Κοκκινιάς και δημιουργήθηκε μετά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, όταν οι εξισλαμισθέντες Έλληνες (Βαλαάδες) που ζούσαν σε αυτή έφυγαν για την Τουρκία και στην περιοχή εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο, οι οποίοι ήταν κυρίως από την Όλασα της Τραπεζούντας και το Κιλίγερις του Νικσάρ. Την περίοδο της κατοχής το χωριό κάηκε δύο φορές, από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 πολλοί κάτοικοί του μετανάστευσαν στην Αυστραλία, Δυτική Γερμανία και Βέλγιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοκκινιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κοκκινιά τη τοπική κοινότητα Κοκκινιάς που ανήκει στην δημοτική ενότητα Ηρακλεωτών του Δήμου Γρεβενών αποτελούν και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 19 κατοίκους. Ο ιστότοπος της Νέας Τραπεζούντας Αρχειοθετήθηκε 2019-06-24 στο Wayback Machine.
Θησαυρός των Κυρηναίων

Ο θησαυρός των Κυρηναίων ήταν ίσως ο τελευταίος θησαυρός που οικοδομήθηκε εντός του ιερού του Απόλλωνα στους Δελφούς. Χρονολογείται στα 334-322 π.Χ. Αφιερώθηκε από την ελληνική πόλη της Κυρήνης, στη Β. Αφρική.

 Ο θησαυρός των Κυρηναίων ήταν ίσως ο τελευταίος θησαυρός που οικοδομήθηκε εντός του δελφικού ιερού του Απόλλωνα. Χρονολογείται στα 334-322 π.Χ. και ήταν κτισμένος ακριβώς δίπλα στο ανατολικό τμήμα του περιβόλου, επάνω σε κρηπίδα τριών βαθμίδων από ασβεστόλιθο. Ήταν μαρμάρινος, από πεντελικό και παριανό μάρμαρο, δίστυλος εν παραστάσι με πρόναο και σηκό και ανωδομή δωρικού ρυθμού. Στο εσωτερικό των παραστάδων υπήρχαν προσαρτημένοι ημικίονες Η στέγη ήταν μαρμάρινη και διέθετε σίμη διακοσμημένη με υδρορρόες, οι οποίες είχαν εναλλάξ τη μορφή λεοντοκεφαλής ή απλής σωληνοειδούς απόφυσης. Στη βόρεια παραστάδα του θησαυρού έχει χαραχθεί επιγραφή που αναφέρει το δικαίωμα προμαντείας που δόθηκε στους Κυρηναίους από το ιερατείο των Δελφών, ως ανταμοιβή για ένα φορτίο σιταριού που προσέφεραν στην πόλη σε περίοδο λιμού. Μπροστά στον θησαυρό, που ήταν στραμμένος προς το ναό του Απόλλωνα, υπήρχε μια μικρή πλατεία, ενώ ακόμη νοτιότερα έχει βρεθεί η θεμελίωση ενός κτιρίου που ταυτιζόταν παλαιότερα με το πρυτανείο, όμως νεότερες έρευνες καταλήγουν ότι μάλλον είχε διαφορετική χρήση. Θησαυρός των Αθηναίων Θησαυρός των Ακανθίων Θησαυρός των Βοιωτών Θησαυρός των Θηβαίων Θησαυρός των Κνιδίων Θησαυρός των Μασσαλιωτών Θησαυρός των Μεγαρέων Θησαυρός των Σικυωνίων Θησαυρός των Σιφνίων Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Sites et Monuments 7, Paris 1991 Bousquet, J., Le Trésor des Cyrène, Fouilles de Delphes, II, Topographie et Architecture. Paris 1952 Laroche, D., "L'emplacement du Trésor des Cyrène à Delphes", BCH 112, 1988, 291-305
Κωνσταντίνος Γκελαούζος

Ο Κωνσταντίνος Γκελαούζος είναι Έλληνας αθλητής στίβου μεγάλων αποστάσεων. Γεννήθηκε στην Άμφισσα στις 21 Νοεμβρίου 1990. Στις 6 Δεκεμβρίου 2020, στον Διεθνή Μαραθώνιο της Βαλένθια, πέτυχε τον 6ο καλύτερο χρόνο όλων των εποχών στην Ελλάδα, με χρόνο 2:14:44. Στις 14 Νοεμβρίου 2021 και με χρόνο 2:16:49, πέτυχε την καλύτερη επίδοση όλων των εποχών που έχει γίνει από Έλληνα δρομέα στην κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου της Αθήνας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2022 σημείωσε εκ νέου ατομικό ρεκόρ στον Μαραθώνιο του Βερολίνου, ανεβαίνοντας στην πέμπτη θέση όλων των εποχών στην Ελλάδα.Στις 2 Δεκεμβρίου 2022 βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ κοντρόλ κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του στο υψόμετρο της Ιταλίας.

 Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου Ανδρών: 9 χρυσά μετάλλια: 2012 (5.000μ.), 2013 (5.000μ.), 2016, 2018 (Ημιμαραθώνιος), 2017 (5.000μ.), 2017 (Μαραθώνιος), 2018 (Μαραθώνιος), 2019 (Μαραθώνιος), 2021 (Μαραθώνιος) 1 αργυρό μετάλλιο: 2011 (1.500μ.), 2022 (Μαραθώνιος) 2 χάλκινα μετάλλια: 2013 (10.000μ.), 2015 (10.000μ.) Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου Ανδρών (10.000μ.): 3 χρυσά μετάλλια: 2014, 2018, 2021 Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου Ανδρών (3.000μ.): 2 χρυσά μετάλλια: 2013, 2014 Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου Παίδων (4.000μ.): 1 χρυσό μετάλλιο: 2007 Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου Παμπαίδων (3.000μ.): 2 χρυσά μετάλλια: 2004, 2005 Τρίτος στον Αυθεντικό Μαραθώνιο ο Κώστας Γκελαούζος (11- 2019) Κώστας Γκελαούζος: Έγινε ο δεύτερος Έλληνας όλων των εποχών στην Αυθεντική διαδρομή του Μαραθωνίου Konstantinos GELAOUZOS - Profile - World Athletics
Χοσέ Θορρίγια

Ο Χοσέ Θορρίγια ι Μοράλ (José Zorrilla y Moral, 21 Φεβρουαρίου 1817 - 23 Ιανουαρίου 1893) ήταν Ισπανός ρομαντικός ποιητής και δραματουργός. Γεννήθηκε στο Βαγιαδολίδ, γιος δικαστή τον οποίον ο βασιλιάς Φερδινάνδος Ζ΄ εμπιστευόταν ιδιαίτερα. Σπούδασε στο Real Seminario de Nobles στη Μαδρίτη των Τάγματος των Ιησουιτών, έγραψε τους στίχους όταν ήταν δώδεκα χρονών, ενώ έγινε ένας ενθουσιώδης θαυμαστής του Γουόλτερ Σκοτ και του Σατωμπριάν. Η πρώτη του εμφάνιση στον κόσμο των Γραμμάτων ήταν στη κηδεία του σατιρικού ποιητή Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρρα, όταν διάβασε το πρώτο ελεγειακό του ποίημα. Ύστερα από την συνεργασία του με τον Αντόνιο Γκαρθία Γκουτιέρρεθ στο θεατρικό έργο Juán Dondolo (1839), ο Θορρίγια άρχισε να γράφει μόνος του, και κατά τη διάρκεια των επόμενων πέντε ετών έγραψε είκοσι δύο θεατρικά έργα Το θεατρικό έργο του Δον Χουάν Τενόριο είναι ένας συνδυασμός των στοιχείων του «Ο Απατεώνα της Σεβίλλης» (Burlador de Sevilla) του Τίρσο δε Μολίνα και του Don Juan de Marana του Αλέξανδρου Δουμά, πατέρας Μετά το θάνατο της μητέρας του το 1847 ο Θορρίγια έφυγε από την Ισπανία, διέμενε για λίγο στο Μπορντώ, και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου το ελλιπές ποίημα του Γρανάδα δημοσιεύθηκε το 1852. Μετανάστευσε στο Μεξικό τρία χρόνια αργότερα, στο οποίο παρέμεινε έντεκα χρόνια και έπειτα επέστρεψε στην Ισπανία το 1866.

 θρησκευτική (Ira de Dios, La Virgen al pie de la Cruz) Αγάπης (Un recuerdo y un suspiro, A una mujer) Συναισθηματική ποίηση (La meditación, La luna de enero) Παραδοσιακή (Toledo, A un torreón) Los Cantos del Trovador (1840) Granada (1852) La Leyenda del Cid (1882) (On-line Edition από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο) A buen juez mejor testigo Para verdades el tiempo y para justicias Dios El capitán Montoya Margarita la tornera La pasionaria La azucena silvestre La princesa Doña Luz A la memoria de Larra El zapatero y el Rey (1839 y 1842) (On-line Edition) Sancho García (1842) El puñal del godo (1843) Δον Χουάν Τενόριο (1844) (Facsímile Edition) La Calentura (1847) Traidor, inconfeso y mártir (1849) Εργασίες από τον Χοσέ Θορρίγια ι Μοράλ Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. Navas Ruiz, Ricardo (1995). La poesía de José Zorrilla: nueva lectura histórico-crítica. Madrid: Gredos. pp. 216. ISBN 84-249-1681-6. Alonso Cortés, Narciso (1916-1920). Zorrilla: su vida y sus obras. Imprenta Castellana. pp. 1512. Navas Ruiz, Ricardo (1982). El Romanticismo español (3.ª edición). Madrid: Cátedra. ISBN 978-84-376-0318-6. Zarandona, Juan (2004). Los «Ecos de las montañas» de José Zorrilla y sus fuentes de inspiración: de Tennyson a Doré. Valladolid: Universidad de Valladolid. ISBN 978-84-8448-298-7. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα José Zorrilla στο Wikimedia Commons
381

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 381 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 381 (CCCLXXXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Συαγρίου και Ευχερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1134 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 381 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Γρατιανός μετακινεί την πρωτεύουσα στα Μεδιόλανα (σημερινό Μιλάνο). Εξαιτίας των χριστιανικών πεποιθήσεών του, απαλείφει τον τίτλο Ποντίφικας Μάξιμος ως αυτοκρατορικό τίτλο. Επίσης αρνείται την τήβεννο των αξιωματούχων, προσβάλλοντας τους παγανιστές αριστοκράτες της Ρώμης. Η Γαλατική πόλη του Κουλάρου μετονομάζεται σε Γρατιανούπολη, προς τιμήν του Γρατιανού έχοντας δημιουργήσει μία επισκοπή. Ευρώπη Ο Βησιγότθος φύλαρχος Αθανάριχος γίνεται ο πρώτος αλλοεθνής βασιλιάς επισκεπτόμενος την Ανατολική Ρωμαϊκή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Διαπραγματεύεται μία ειρηνευτική συνθήκη με τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄, καθιστώντας το λαό του φοιδεράτους ως κράτος εν κράτει. Ο Αθανάριχος πεθαίνει δύο εβδομάδες αργότερα μετά από μία δεκαοκταετή θητεία, κατά την οποία υπήρξε αδιαμφισβήτητος βασιλιάς όλων των Γότθων για ένα έτος. Η ειρήνη θα συνεχιστεί μέχρι το θάνατο του Θεοδοσίου το 395. Οι Σκίριοι συμμαχούν μόνοι τους με τους Ούννους. Θρησκεία Πρώτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (μερικές αρχές χρονολογούν αυτήν την σύνοδο το 383): ο Θεοδόσιος Α΄ συγκαλεί μία γενική σύνοδο για επιβεβαίωση και επέκταση του Συμβόλου της Νίκαιας και καταδικάζει τον Αρειανισμό και τον Απολιναρισμό. Οι περισσότερες τριαδικές εκκλησίες την θεωρούν ως μία Οικουμενική Σύνοδο. Σύνοδος της Ακυληίας (381): ο Αμβρόσιος και η σύνοδος καθαιρούν τους Αρειανιστές επισκόπους Παλλάδιο τον Ρατιαρίας και Σεκουνδιανό τον Σινγιδούνου. Ο Φλαβιανός διαδέχεται το Μελέτιο ως Πατριάρχη Αντιοχείας. Ο Τιμόθεος διαδέχεται τον Πέτρο Β΄ ως Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Ο Νεκτάριος διαδέχεται το Γρηγόριο το Ναζιανζηνό ως Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος γίνεται διάκονος. Χελιάν Μπομπό, αυτοκράτορας των Κινέζων Σιονγκ-νου στο Ξα (πεθαίνει το 425) 15 Φεβρουαρίου - Φαυστίνος ο Μπρέσιας, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και άγιος (γεννιέται τον 4ο αιώνα) 27 Φεβρουαρίου - Πέτρος Β', Πατριάρχης Αλεξανδρείας (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 29 Ιουνίου - Άγιος Σύρος, επίσκοπος Γένοβας (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Αθανάριχος, βασιλιάς των Βησιγότθων (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Άγιος Μελέτιος, Πατριάρχης Αντιοχείας (γεννιέται τον 4ο αιώνα)
Ντινατζπούρ

Το Ντινατζπούρ (βεγγαλικά: προφέρεται /d̪inadʒpur/, দিনাজপুর) είναι πόλη που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Μπαγκλαντές. Ιδρύθηκε το 1786. Βρίσκεται 413 χλμ. βορειοδυτικά της Ντάκα στο Μπαγκλαντές. Βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 25°37′, 88°40′, στην ανατολική όχθη του ποταμού Πουναρμπάμπα. Οριοθετείται στα βόρεια από το Σουιχάρι, Καταπάρα, Μπάνγκι Μπετσαπάρα και Πολχάτ, την Κόσμπα στα νότια, ανατολικά από τη Σεϊχουπούρα και από το ποτάμι Πουναρμπάμπα στα δυτικά.

 Το ποσοστό αλφαβητισμού στην πόλη είναι 56.5%, το οποίο είναι αρκετά υψηλό σε σχέση με άλλες πόλεις στο βόρειο τμήμα του Μπαγκλαντές. Η πρόοδος της εκπαίδευσης έχει σημαδευτεί από σταδιακή και σταθερή αύξηση του ποσοστού των εγγραμάτων. Τα τελευταία 25 χρόνια, το Ντινατζπούρ έχει αποκτήσει εξέχοντα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία χρηματοδοτούνται από τη Κυβέρνηση . Έχουν ως εξής: Το Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας Χάτζι Μοχαμάντ Ντανές βρίσκεται 13 χλμ. βόρεια του Ντινατζπούρ και είναι ένα από τα εξέχοντα ιδρύματα στη Βόρεια Βεγγάλης του Μπαγκλαντές. Προσφέρει διάφορα προπτυχιακά προγράμματα για διάφορες επιστήμες, όπως Επιστήμη των Υπολογιστών, Αλιεία, Κτηνιατρική και Γεωργία, και μεταπτυχιακά για την Αγρονομία και άλλα. Το Ιατρικό Κολλέγιο Μ. Αμπντούρ Ραχίμ είναι ένα από τα ιατρικά κολέγια της πόλης που χρηματοδοτούνται από τη κυβέρνηση. Σήμερα διαθέτει πενταετή πρόγραμμα μαζί με μονοετής υποχρεωτική πρακτική άσκηση. Αρχικά, μετά την ίδρυση του το 1856, ο δήμος Ντινατζπούρ κυβερνόταν από μια αστική επιτροπή η οποία προεδρευόταν από τον Αναπληρωτή Δικαστή. Ήταν ένας από τους πρώτους 40 δήμους της Βεγγάλης. Αργότερα το 1868, το "Κέντρο Πόλης" ανέθεσε τον Πρόεδρος του δήμου, ο οποίος αντικατέστησε τον Αναπληρωτή Δικαστή και του έδωσε μια παρόμοια κατάταξη ως Επαρχιακό Ειρηνοδίκη. Ο κ. Πάτερσον διορίστηκε ο πρώτος Πρόεδρος του δήμο Ντινατζπούρ το 1869. Τώρα πρόεδρος είναι ο Σουέντ Τζαχανγκίρ Αλάμ. Ατμασθανάντα, δέκατος πέμπτος πρόεδρος του Ραμακρίσνα Μαθ και της Αποστολής Ραμακρίσνα. Website of Dinajpur Municipality
Βατίαι

Οι Βατίαι ή Βιτία ήταν αρχαία πόλη της Ηπείρου στην Θεσπρωτία. Η Αρχαία Ελάτρεια ήταν γειτονική πόλη στην ίδια περιοχή με την Πανδοσία (Ήπειρος). Στην τοποθεσία της βρίσκεται σήμερα το χωριό Καστρί Θεσπρωτικού.

 Richard Talbert, ed. (2000). Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton University Press Hansen, Mogens Herman; Nielsen, Thomas Heine (2004). An Inventory of Archaic and Classical Poleis. Oxford and New York: Oxford University Press.
Μεγάλη Δούκισσα Ξένια Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας

Η Ξένια Αλεξάνδροβνα, ρωσ. Ксения Александровна (6 Απριλίου [Π.Η. 25 Μαρτίου] 1875 - 20 Απριλίου 1960) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Δάγμαρ των Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουργκ (Μαρίας Φεοντόροβνας), κόρης του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1894 τον Αλέξανδρο Μιχαήλοβιτς των Σ.Χ.Γκόττορπ μεγάλο δούκα της Ρωσιας και είχε τέκνα: Ειρήνη 1895-1970, παντρεύτηκε τον Φέλιξ Φελίξοβιτς Γιουσούποβ κόμη Σουμαρόκο-Έλστον. Ανδρέας 1897-1981, πρίγκιπας της Ρωσίας. Φεοντόρ 1898-1968, πρίγκιπας της Ρωσίας. Νικίτα 1900-1974, πρίγκιπας της Ρωσίας. Δημήτριος 1901-1980, πρίγκιπας της Ρωσίας. Ροστισλάβ 1902-1978, πρίγκιπας της Ρωσίας. Βασίλειος 1907-1989, πρίγκιπας της Ρωσίας. Korneva, Galina; Tatiana Cheboksarova (2006). Empress Maria Fyodorovna's Favourite Residences in Russia and Denmark. Saint Petersburg: Liki Rossii. ISBN 5-87417-232-7. Van der Kiste, John; Coryne Hall (2002). Once a grand duchess: Xenia, sister of Nicholas II. Stroud: Sutton. ISBN 0-7509-2749-6. OCLC 49593798. Welch, Frances (2018). The Imperial Tea Party: Family, Politics and Betrayal; The Ill-fated British and Russian Royal Alliance. London: Short Books. ISBN 978-1-78072-306-8.
Δήμος Σκύδρας

Ο Δήμος Σκύδρας είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των δύο προϋπαρχόντων Καποδιστριακών Δήμων Σκύδρας και Μενηίδος. Η έκταση του δήμου είναι 239,525 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 20.188 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ενώ η πυκνότητα πληθυσμού του 84,28 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα του δήμου, ορίστηκε η ομώνυμη κωμόπολη, Σκύδρα.

 Ο Δήμος Σκύδρας διαιρείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια. Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011): Η δημοτική ενότητα Σκύδρας είναι ο παλαιός καποδιστριακός δήμος Σκύδρας πριν την επέκταση. Έχει έκταση 120,963 τ.χλμ και συνολικό (πραγματικό) πληθυσμό 15.613 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες (πρώην δημοτικά διαμερίσματα) και οικισμούς: Κοινότητα Σκύδρας -- η Σκύδρα [ 5.406 ] Κοινότητα Αρσενίου -- το Αρσένι [ 1.396 ] Κοινότητα Άσπρου -- το Άσπρο [ 808 ] Κοινότητα Δάφνης -- η Δάφνη [ 679 ] Κοινότητα Καλυβίων -- τα Καλύβια [ 1.095 ] Κοινότητα Λιποχωρίου -- το Λιποχώρι (τ. το Κάτω Λιποχώρι) [ 1.031 ] Κοινότητα Μαυροβουνίου -- το Μαυροβούνι [ 1.006 ] Κοινότητα Νέας Ζωής -- η Νέα Ζωή [ 151 ] Κοινότητα Πετριάς [ 1.637 ] η Πετραία [ 918 ] το Λουτροχώρι [ 458 ] το Πλεύρωμα [ 261 ] Κοινότητα Ρίζου -- το Ριζό [ 1.012 ] Κοινότητα Σεβαστιανών -- τα Σεβαστιανά [ 1.392 ] Η δημοτική ενότητα (πρώην δήμος) Μενηίδος έχει έκταση 118,562 τ.χλμ (ή 118.562 στρέμματα) και συνολικό (πραγματικό) πληθυσμό 4.575 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του πρώην δήμου, που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, ήταν η Καλή και η ονομασία Μενηίδα, προήλθε από την αρχαία ομώνυμη πόλη. Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς: Κοινότητα Καλής -- η Καλή [ 1.378 ] Κοινότητα Ανύδρου -- το Άνυδρο [ 382 ] Κοινότητα Καλλιπόλεως [ 625 ] η Καλλίπολη [ 456 ] το Σανδάλι [ 169 ] Κοινότητα Κρανέας [ 74 ] η Κρανέα [ 73 ] η Λιθαριά [ 1 ] Κοινότητα Μανδάλου -- το Μάνδαλο [ 1.080 ] Κοινότητα Προφήτου Ηλιού -- ο Προφήτης Ηλίας [ 1.036 ] Μεταπολιτευτικά, πρόεδροι της Κοινότητας: και δήμαρχοι διετέλεσαν οι: .... 1975-1982 Αλέξανδρος Καΐδογλου 1983-1986 Γεώργιος Λαζίδης 1987-1989 Βασίλειος Τσιτλακίδης 1989-1998 Ιορδάνης Τζαμτζής (1961-) 1999-2002 Γεώργιος Χοΐδης 2003-2006 Κωνσταντίνος Χατζηβασιλειάδης 2007-2014 Γεώργιος Χοΐδης 2014-σήμερα: Αικατερίνη Ιγνατιάδου Διετέλεσαν δήμαρχοι στον δήμο Μενηίδος οι: 1999-2002 Κωνσταντίνος Σαρήπαπας 2003-2010 Αναστάσιος Παπαδόπουλος
Μαρία Σαλβιάτι

H Μαρία, ιταλ. Maria Salviati (17 Ιουλίου 1499 - 29 Δεκεμβρίου 1543) από τον Οίκο των Σαλβιάτι ήταν κόρη τραπεζίτη & πολιτικού και με τον γάμο της έγινε σύζυγος κοντοτιέρου.

 Ήταν κόρη του Τζάκοπο τραπεζίτη & πολιτικού στη Φλωρεντία και της Λουκρητίας των Μεδίκων, κόρης του Λαυρέντιου Α΄ του Μεγαλοπρεπή κυβερνήτη της Φλωρεντίας. Παντρεύτηκε τον Τζοβάννι των Μεδίκων νταλε Μπάντε Νέρε , κοντοτιέρο, και είχε τέκνο: Κόζιμο Α΄ 1519-1574, μεγάλος δούκας της Τοσκάνης. Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
Α.Σ. Αετός Σκύδρας

Ο Α.Σ. Αετός Σκύδρας ήταν αθλητικό ποδοσφαιρικό σωματείο στην πόλη της Σκύδρας του νομού Πέλλας. Ιδρύθηκε το 1952, με πλούσια ιστορία σε συμμετοχές στη Γ΄ και τη Δ΄ Εθνική κατηγορία. Αγωνιζόταν στο Δημοτικό Γήπεδο Σκύδρας. Ο σύλλογος δεν συμμετείχε σε κάποιο πρωτάθλημα την περίοδο 2013–14 και διέκοψε τη λειτουργία του.

 Ιδρύθηκε το 1952 ως Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Αετός» Σκύδρας, ενώ μετέπειτα πήρε την ονομασία Αθλητικός Σύλλογος Σκύδρας «ο Αετός». Από το 1996 ως το 2000 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική κατηγορία στο βόρειο όμιλο για να επιστρέψει ξανά το 2010. Η άτυχη για την ομάδα περίοδος ήταν το 2011–12, όπου ο Αετός Σκύδρας τιμωρήθηκε από την διοργανώτρια αρχή με αφαίρεση 11 βαθμών και υποβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική χωρίς να καταφέρει να διαγράψει τους 11 βαθμούς, τερματίζοντας στη 12η θέση, που είναι η τελευταία, με -4 βαθμούς. Την περίοδο 2013–14, ο σύλλογος δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα και ουσιαστικά έπαυσε να υφίσταται. Το Καλοκαίρι του 2014, δημιουργήθηκε ο σύλλογος Νέος Αετός Σκύδρας. Κύριο στοιχείο του εμβλήματος του συλλόγου αποτελούσε ο αετός. Ακολουθούν ορισμένοι αξιόλογοι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν με τα χρώματα του συλλόγου. Πέτρος Ραβούσης Άρης Καρασαββίδης Θεόφιλος Καρασαββίδης Ανέστης Αργυρίου Νίκος Κυζερίδης Κώστας Ινεμπολίδης Επίσημος ιστότοπος (archive)
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / γυναίκες

Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης γυναικών της 29ης Ολυμπιάδας διεξήχθη στο Πεκίνο, πρωτεύουσα της Κίνας, μεταξύ 9 και 23 Αυγούστου 2008. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες και στο βάθρο επαναλήφθηκε το σκηνικό της προηγούμενης διοργάνωσης: Χρυσό μετάλλιο για τις ΗΠΑ (4ο συνεχόμενο και 6ο συνολικά), αργυρό στην Αυστραλία και χάλκινο στη Ρωσία.

 Αυστραλία - παγκόσμια πρωταθλήτρια 2006 Κίνα - διοργανώτρια χώρα Πέντε ομάδες προκρίθηκαν μέσω των ηπειρωτικών πρωταθλημάτων της FIBA, τα οποία έλαβαν χώρα τον προηγούμενο χρόνο. Σημειωτέον ότι η Αυστραλία, πρωταθλήτρια Ωκεανίας, είχε ήδη προκριθεί ως παγκόσμια πρωταθλήτρια, επομένως «χάρισε» την απευθείας πρόκριση στη Νέα Ζηλανδία. Επίσης, δώδεκα ομάδες έλαβαν απ' τις ίδιες διοργανώσεις δικαίωμα συμμετοχής στο προ-ολυμπιακό τουρνουά, όπου δόθηκαν τα τελευταία πέντε εισιτήρια. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου περνούν στην επόμενη φάση, όπου διασταυρώνονται χιαστί. Στις ισοβαθμίες δύο ομάδων, εφαρμόζεται το κριτήριο του μεταξύ τους αγώνα. Olympic Games: Tournament Women - επίσημος ιστοχώρος της FIBA