IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
27 Ευτέρπη

Η Ευτέρπη (Euterpe) είναι ένας μεγάλος και πολύ λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,0. Ανακαλύφθηκε το 1853 από τον Βρετανό αστρονόμο Τζον Ράσελ Χιντ, που παρατηρούσε από το Λονδίνο, και έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη Μούσα της ελληνικής μυθολογίας. Είναι ένας από τους φωτεινότερους αστεροειδείς και στις 25 Δεκεμβρίου 2015, οπότε θα βρίσκεται σε αντίθεση και κοντά στο περιήλιο, θα έχει φαινόμενο μέγεθος 8,3.

 Οι διαστάσεις της Ευτέρπης είναι 124×75 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 930 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ευτέρπης εκτιμάται σε 2,7 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 51 m/sec (184 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Ευτέρπης είναι περίπου 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της Ευτέρπης είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,162 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Ευτέρπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 25 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πλάτανος Ακράτας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Πλάτανος Αχαΐας Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Πλάτανος Ο Πλάτανος είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.Πήρε την ονομασία του από ένα μεγάλο πλατάνι που βρίσκεται στη μέση του χωριού.

 Διοικητικά η Τοπική Κοινότητα Πλατάνου ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ακράτας του Καλλικρατικού Δήμου Αιγιαλείας, στην οποία υπάγονται και οι οικισμοί Άνω Ποταμιά, Τσιβλός, Κορινθιακό Μπαλκόνι που απογράφονται ξεχωριστά. Στην απογραφή του 2001 καταγράφονται: στην Άνω Ποταμιά 51 κάτοικοι, στον Τσιβλό 40 και στο Κορινθιακό Μπαλκόνι 31. Ο Πλάτανος γεωγραφικά ανήκει στο νομό Αχαΐας και ορίζεται, ανατολικά από τον ποταμό Κράθη, δυτικά με το διαμέρισμα της Τράπεζας Δημοτικής Ενότητας Διακοπτού (τ. δήμου Βουρών), νότια με τον Καλαμιά και βόρεια με την Παραλία Πλατάνου και τον Κορινθιακό κόλπο. Οι αποστάσεις από τα όμορα πρώην Δημοτικά Διαμερίσματα είναι μικρές. Από τη θάλασσα απέχει 1800 μ. και ο επισκέπτης φτάνει άνετα με αυτοκίνητο ή τον προαστιακό από όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα ακολουθώντας την παλιά ή τη Ν.Ε.Ο. Από το Αίγιο απέχει 24 χλμ., από την Αθήνα 155 χλμ. και από την Ακράτα – έδρα του τέως Δήμου – 12 χλμ. Το τοπίο διακρίνεται από διαδοχή καταπράσινων λόφων με διάσπαρτα σπίτια, λιόδεντρα και ξινά. Στις θέσεις "Βίγλα" και "Λάκκα" υπάρχει δάσος. Έχει ευρύ ορίζοντα μέχρι τη Στερεά Ελλάδα, αναπνέει μέσα στην ισόρροπη σχέση βουνού και θάλασσας. Το κλίμα είναι εύκρατο και υγιεινό. Ο χειμώνας ήπιος, το καλοκαίρι το δροσερό με βορειοδυτικούς ανέμους «μαΐστρα», με τη θάλασσα και την απόγεια αύρα που επιμένει να διατηρείται και στους φθινοπωρινούς μήνες. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Τα τελευταία χρόνια ο Πλάτανος έχει αρχίσει να ερημώνεται λόγω της σήραγγας «Κωστής Παλαμάς» (1.900 μ.) της Ολυμπίας Οδού, που κατασκευάστηκε κάτω από το χωριό, με αποτέλεσμα την κατάρρευση στηριγμάτων των σπιτιών.Είναι τόπος καταγωγής της Νικολέττας Ράλλη. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Επίσημη ιστοσελίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Πλατάνου «Ο Πήγασος».. oplatanos.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πλάτανου Ακράτας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πλάτανου Ακράτας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/12/2017.
Χρυσή τίγρη

Η χρυσή τίγρη, επρόκειτο για τίγρη, η οποία έχει γεννηθεί με χρυσαφιά γούνα, που οφείλεται σε ένα γονίδιο. Σήμερα, οι χρυσές τίγρεις μπορούν να βρεθούν αποκλειστικά στην αιχμαλωσια. Όπως κι η λευκή τίγρη, δεν είναι υποείδος. Δεν έχει δοθεί επίσημη ονομασία στο χρωμα του ζώου, ενώ στην αγγλική αναφέρεται κι ως «strawberry tiger», λόγω του ξανθού/λευκού τριχώματός του. Επιπροσθέτως, οι χρυσές τιγρεις είναι πιο μεγαλόσωμες και διαθέτουν πιο απαλή γούνα σε σχέση με τους πορτοκαλί συγγενείς τους.

 Στην Ινδία έχουν καταγραφεί χρυσές τιγρεις σε άγρια κατάσταση απαρχές του 1900. Από τότε, όμως, δεν έχει καταγράφει χρυσή τίγρη στην φύση. Είναι ασαφές εάν η γούνα αυτών των ζώων προορίζεται για καμουφλάζ. Αν και ορισμένες φορές όντως η γούνα των χρυσών τίγρεων χρησιμεύει στο καμουφλάζ, αντιμετωπίζουν υγειονομικά προβλήματα με το αίμα τους. Το πρώτο χρυσό τιγράκι που γεννήθηκε στην αιχμαλωσία ήταν το 1983 και αυτό προερχόταν από τίγρεις της Βεγγάλη. Γεννήθηκε στο Adriatic Animal Attractions του Dr. Josip Marcan στο DeLand της Φλόριντα. Ένα παράδειγμα γνωστής χρυσής τίγρης στην αιχμαλωσια ήταν στο Dream World της Αυστραλιας. Η Σαμάρα, μια κανονική πορτοκαλί τίγρη ζευγάρωσε με ένα σχεδόν χωρίς ραβδώσεις αρσενικό. Το ένα μικρό ήταν κανονικό και πορτοκαλί, το δεύτερο ήταν το πρώτο λευκο τιγράκι της Αυστραλιας και το τρίτο το πρώτο χρυσό τιγράκι της Αυστραλίας. Τα τρία ζώα ζύγιζαν 1.5 κιλό και είχαν μήκος 30 εκ. Το μικρό χρυσό τιγράκι αργότερα όταν μεγάλωσε ζευγάρωσε με ένα άλλο πορτοκαλί κανονικό αρσενικό.
MOS Technology VIC

Το VIC (Video Interface Chip), τεχνική ονομασία MOS Technology 6560 (εκδοχή NTSC) / 6561 (εκδοχή PAL), είναι ένα τσιπ παραγωγής εικόνας και ήχου σε τηλεόραση η οθόνη υπολογιστή.

 Σχεδιάστηκε αρχικά για CRT οθόνες τερματικών (terminals) χαμηλού κόστους και βιντεοπαιχνίδια. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον οικιακό υπολογιστή (home computer) VIC-20 της Commodore. Συχνά και οι κατοπινές εκδοχές του τσιπ ονομάζονται VIC. Τα τσιπ αυτά είναι οι VIC II, VIC IIE και VIC III, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν στους υπολογιστές C64, C128 και C65 (δεν κυκλοφόρησε). 16 KiB χώρος διευθύνσεων για μνήμη εικόνας, γραμματοσειρών και χρωμάτων 16 χρώματα 2 μεγέθη χαρακτήρων: 8 × 8 ή 8 × 16 pixel 192 × 200 pixel ανώτατη δυνατή ανάλυση εικόνας (176 × 184 χρησιμοποιείται στον VC-20) Ήχος: 4 κανάλια ήχου (3 square wave + 1 white noise), με 128 διαφορετικούς ήχους ανά κανάλι on-chip DMA, προσαρμοσμένο στον επεξεργαστή 6502 2 μετατροπείς από ψηφιακό σε αναλογικό (A/D converters) των 8 bit Υποστήριξη φωτογραφίδας (light pen) Πρότυπο χρώματος: FBAS Bagnall, Brian: On The Edge: The Spectacular Rise and Fall of Commodore, ISBN 0973864907.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1984-85 αποτέλεσε το 14ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ορφέας Λευκωσίας για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1984-85 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1985-86. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη νεοσύστατη Δ΄ κατηγορία 1985-86. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1984-85 Άδωνις Ιδαλίου Ακρίτας ΧλώρακαςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1983-84 ΑΕΜ Μόρφου Κέντρο Νεότητας ΜαρωνιτώνΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα μέσω του Πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΣΤΟΚ:: Εθνικός Δευτεράς1 Ονήσιλος Σωτήρας ΟΧΕΝ Περιστερώνας1Ο Εθνικός Δευτεράς είχε προβιβαστεί, μέσω των αγροτικών πρωταθλημάτων, στην Γ΄ κατηγορίας 1983-84. Ωστόσο, διαγράφηκε από τις τάξεις της ΚΟΠ μετά από απόφαση της ΑΔΕΑ κατόπιν ένστασης της Δόξας Παλιομετόχου, επικαλούμενη ενός κανονισμού της ομοσπονδίας σύμφωνα με τον οποίο ομάδες που προέρχονταν από χωριά με πληθυσμό μικρότερο των 1500 κατοίκων, δεν μπορούσαν να ενταχθούν στην ομοσπονδία. Μετά από δικαστική διαμάχη αρκετών μηνών, ο Εθνικός Δευτεράς εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Ωστόσο, λόγω του γεγονότος αυτού δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1983-84, το οποίο διεξήχθη με 13 αντί 14 ομάδες. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1984-85. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση Κυριάκου, Ακη (19 Οκτωβρίου 2014). «Πριν 30 χρόνια στα πρωταθλήματα «μικρών»». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2016. «Ο Ορφέας πρωταθλητής χωρίς... στέψη». Η Σημερινή: σελ. 7. 27 Μαΐου 1985. «Ο Ορφέας Αθηένου αναδείχθηκε πρωταθλητής». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 8. 27 Μαΐου 1985. «Βαθμολογία Γ΄ κατηγορίας». Αθλητικό Βήμα: σελ. 8. 27 Μαΐου 1985. ΚΟΠ (Ιούνιος 2017). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-29. https://www.webcitation.org/72nizthLX?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T27%20LOW%20FINAL.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-09-29. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1984-85
Τζανκάρλο Μπερτσελλίνο

Ο Τζανκάρλο Μπερτσελλίνο (Giancarlo Bercellino, γεννημένος στις 9 Οκτωβρίου 1941) είναι πρώην Ιταλός ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως αμυντικός. Μερικές φορές αναφέρεται ως Bercellino I, επειδή ο αδελφός του Silvino Bercellino ήταν επίσης ποδοσφαιριστής. Ο πατέρας του Teresio Bercellino έπαιξε επίσης ποδόσφαιρο επαγγελματικά στη Serie A.

 Σε επίπεδο συλλόγου ο Μπερσελίνο ήταν πιο διάσημος για την περίοδο του με τη Γιουβέντους με την οποία έπαιξε πάνω από 200 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις μεταξύ 1961 και 1969, σκοράροντας 14 γκολ και κερδίζοντας έναν τίτλο της Serie A και το Coppa Italia. Έπαιξε επίσης σε Αλεσάντρια, Μπρέσια και Λάτσιο. Σε διεθνές επίπεδο, ο Barcellino εκπροσώπησε την Ιταλία σε έξι περιπτώσεις μεταξύ 1965 και 1968, και ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε το UEFA Euro 1968 εντός έδρας. Ο Μπερσελίνο ξεκίνησε την καριέρα του ως σέντερ φορ στα νιάτα του, ο οποίος ήταν γνωστός για τον δυναμισμό, την ενεργητικότητα, τις εξαιρετικές του ικανότητες στην ντρίμπλα και το δυνατό και ακριβές χτύπημα, κάτι που τον έκανε επίσης ακριβή στηρίγματα και πέναλτι. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αμυντικός, όπου διέπρεψε λόγω της συνέπειας και του επίμονου στυλ παιχνιδιού του, που τον έκανε αποτελεσματικό στην άμυνα ενός εναντίον ενός καταστάσεων. Σε αυτόν τον νέο ρόλο του αμυντικού, ξεχώρισε για τη σωματική του δύναμη, την ικανότητα στον αέρα και την προσμονή του, αν και ήταν επίσης γνωστός για την τεχνική του και την ικανότητα του να σκοράρει από την άμυνα. Γιουβέντους Serie A : 1966–67 Coppa Italia : 1964–65 Διεθνή Ιταλία Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου UEFA : 1968 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Giancarlo Bercellino στο Wikimedia Commons
Φερδινάνδος της Βίλα Ρεάλ

Ο δομ Φερδινάνδος ντε Νορόνια, πορτογαλ. Fernando de Noronha (π. 1380 - 2/3 Ιουνίου 1445) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν λόγω τού γάμου του 2ος κόμης της Βίλα Ρεάλ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλφόνσου κόμη τού Χιχόν & Νορένια και της Ισαβέλλας τού Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας, νόθης κόρης τού Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας. Ο πατέρας του ήταν νόθος γιος τού Ερρίκου Β΄ της Καστίλης. Το 1398 ο Αλφόνσος απεβίωσε και η Ισαβέλλα με τα τέκνα της επέστρεψε στην Πορτογαλία, στην Αυλή τού θείου της Ιωάννη Α΄ των Αβίς της Πορτογαλίας. Εκεί μεγάλωσαν τα τέκνα της, γνωστά ως ντε Νορόνα (πορτογαλική απόδοση τού ισπανικού δε Νορένια). Ο μεγαλύτερος αδελφός τού Φερδινάνδου, ο Πέτρος έγινε αρχιεπίσκοπος της Λισαβόνας. Νυμφεύτηκε τη Μπρίτες, κόρη τού Πέτρου ντε Μενέσες, 1ου κόμη της Βίλα Ρεάλ και 1ου κυβερνήτη της Θέουτα. Η Μπρίτες ανταγωνίστηκε με τον αδελφό της για τον τίτλο τού πατέρα της, έτσι κατάφερε να γίνει κόμισσα της Βίλα Ρεάλ. Ο Φερδινάνδος εξασφάλισε το αξίωμα τού συμβούλου και τού θαλαμηπόλου τού νοικοκυριού τού Εδουάρδου διαδόχου τού θρόνου, γιου τού Ιωάννη Α΄. Νυμφεύτηκε τη Μπρίτες δε Μενέσες, κόρη τού Πέτρου δε Μενέσες 1ου κόμη της Βίλα Ρεάλ και είχε τέκνα: Πέδρο, 3ος κόμης (1ος μαρκήσιος) της Βίλα Ρεάλ. Είναι ο γενάρχης των κομήτων της Βίλα Ρεάλ. Ιωάννης/Ζοάο ντε Νορόνα, κύριος της Σορτέλα. Είναι ο γενάρχης των κομήτων τού Μονσάντο. História e Gente de Dornelas, IV, 52 e seg. e Hist. da Cidade de Ceuta, de Mascarenhas, 168. História e Gente de Dornelas, IV, 55 e Brasões, de Braamcamp, 1, 126. Chancelaria de D. Afonso V, Liv.° 11, fis. 69 e Hist. da Cid. de Ceuta, de Mascarenhas, 226.
Φωτεινός Ρεθύμνου

Ο Φωτεινός ή το Φωτεινού είναι οικισμός της Κοινότητας Αρμένων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 79 κατοίκους. Απέχει 14,5 χλμ. από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 480 μ..

 Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Fotinu στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρεται ως Fottinu με 458 κατοίκους και 295 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει επίσης, το 1630. Το χωριό αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1659, οπότε και απογράφονται 53 σπίτια.Στην απογραφή του 1881 το Φωτεινού υπαγόταν στον δήμο Χρωμοναστηρίου και κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, με 2 Χριστιανούς και 134 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 40 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Βρυσιναίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται υπαγόμενο στον αγροτικό δήμο Κούμων Το 1925, ο Φωτεινός προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρμένων, στην Επαρχία Ρεθύμνης, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στο δήμο Ρεθύμνης. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στη νοτιοανατολική άκρη του χωριού βρίσκεται βενετσιάνικη κρήνη του 17ου αιώνα. Η κρήνη φέρει ανάγλυφο διάκοσμο με ρόδακες, φύλλα, έλικες και γιρλάντες στις δύο πλευρές. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα έλαβαν χώρα διάφορες παρεμβάσεις οι οποίες αλλοίωσαν τη μορφή του μνημείου, όπως η προσθήκη τσιμεντένιας γούρνας, σωλήνων, τοποθέτηση επιχρίσματος από σκυρόδεμα στο κάτω τμήμα της πρόσοψης και η δημιουργία ενός μικρού δωματίου με τσιμεντένια οροφή στη στενή πλευρά της κρήνης. Το μνημείο επανήλθε στην πρωτύτερη κατάσταση μετά από εργασίες αναστήλωσης το 1997.Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ο οποίος αναφέρεται από τον Τζουζέπε Γκερόλα ότι είναι τοιχογραφημένος, με παράσταση της Ανάστασης. Είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος και κτισμένος σε δύο φάσεις, με την προσθήκη δυτικής επέκτασης του αρχικού ναού. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Φωτεινή. Άλλοι ναοί στην περιφέρεια του χωριού περιλαμβάνουν το ναό του Τιμίου Σταυρού και τον σπηλαιώδη ναό του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος χρησιμοποιεί για βόρειο τοίχο τον φυσικό βράχο. Δαμανός: ταβερνιάρης της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, στον Πλάτανο Τζαγκαράκη Μαν. Ευανθία
Αντόνιο Ανιέτε

Ο Antonio Salas Quinta (γεννήθηκε στη 1 Οκτωβρίου του 1985), γνωστός ως Añete, είναι ένας Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που παίζει αυτήν την περίοδο για τον Απόλλωνα Σμύρνης.

 Ξεκίνησε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στις Ακαδημίες της Real Sociedad , ενώ είχε κι ένα σύντομο πέρασμα από την ομάδα Β του συλλόγου, μεταξύ του 2006 και του 2008, πριν αγωνιστεί για την Coria στην Tercera División. Στη συνέχεια, δοκίμασε την τύχη του στη Segunda División, αγωνιζόμενος στις ομάδες San Roque, Jaén και Θέουτα. Το 2012 αποφάσισε να αποχωρήσει από την πατρίδα του και να δοκιμάσει την τύχη του στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Βόλου , της Football League (δεύτερης κατηγορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου). Σκόραρε 9 γκολ, σε 39 αγώνες κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν 2012-13. Το καλοκαίρι του 2013 έμεινε ελεύθερος, με τον Añete να υπογράφει συμβόλαιο, με τη μεγάλη ομάδα της πόλης του Βόλου, τη Νίκη . Στις 29 Σεπτεμβρίου 2013, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τα "κυανόλευκα" στο πρωτάθλημα, συνδυάζοντάς το με γκολ, κόντρα στη Δόξα Δράμας (0-2). Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν 2013-2014, ο Ανιέτε πραγματοποίησε εξαιρετική σεζόν και αγαπήθηκε από τον κόσμο της ομάδας του, με αποκορύφωμα την 1η Ιουνίου 2014, όταν στο κρισιμότερο παιχνίδι της χρονιάς, σκόραρε "χατ-τρικ", χαρίζοντας στη Νίκη το "τρίποντο" κόντρα στον Ηρακλή (4-0). Η Νίκη πανηγύρισε την άνοδό της στην Superleague Ελλάδα, με τον Ανιέτε να αναδεικνύεται σε ηγέτης εκείνου του ρόστερ, καθώς παράλληλα, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της κατηγορίας, σκοράροντας 21 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2017 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Απόλλωνα, στο πλαίσιο της επανόδου της ομάδας στην Superleague Ελλάδα. Τον Ιούλιο του 2014 αποχωρεί από τη Νίκη και πραγματοποιεί το "μεγάλο βήμα" στην καριέρα του, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Βουλγαρική Levski Sofia. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του, τέσσερις ημέρες ύστερα από την ένταξή του στην ομάδα, στο "αιώνιο ντέρμπι" της χώρας, ανάμεσα στη Λέφσκι και την ΤΣΣΚΑ Σόφιας (ήττα 2-0). Σκόραρε πολλά και κρίσιμα τέρματα, κατά την θητεία του στην ομάδα, με αποκορύφωμα τα δύο του τέρματα στον ημιτελικό και τον τελικό του Βουλγαρικού Κυπέλλου, δίχως όμως να οδηγήσει την ομάδα του στην κατάκτηση του τίτλου, με την Τσέρνο Μόρε να κερδίζει την Λέφσκι στην παράταση και να κατακτά το Κύπελλο. Ο Ισπανός πραγματοποίησε ακόμα μία εξαιρετική σεζόν, με την ομάδα να χτίζεται γύρω από αυτόν κάθε Κυριακή. Παρ' όλα αυτά, τον Ιούνιο του 2015, ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να ανανεώσει το συμβόλαιό του, με τους "μπλε". Στο πρωτάθλημα του Αζερμπαϊτζάν αγωνίστηκε με την φανέλα της Νέφτσι. .
Νικολάι Σλιτσένκο

Ο Νικολάι Αλεξίεβιτς Σλιτσένκο (ρωσικά: Никола́й Алексе́евич Сличе́нко‎ ; γεννημένος στις 27 Δεκεμβρίου 1934-2 Ιουλίου 2021 ) είναι Ρώσος τραγουδιστής, ηθοποιός και διευθυντής του θεάτρου Romen στη Μόσχα. Ήταν το μοναδικό άτομο Ρομά, που του απονεμήθηκε ο τίτλος Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ (1981).

 Ο Νικολάι γεννήθηκε στην περιοχή Μπέλγκοροντ της Ρωσίας, σε μια οικογένεια Ρομά. Μέρος της παιδικής του ηλικίας πέρασε κατά τη διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Νικολάι έχασε πολλούς συγγενείς. Συγκεκριμένα, όταν ήταν αγόρι, ο πατέρας του πυροβολήθηκε μπροστά στα μάτια του το 1942. Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια Σλιτσένκο εγκαταστάθηκε σε μια συλλογική φάρμα Ρομά στην Περιφέρεια Βορόνεζ. Οι έφηβοι έπρεπε να συνεργαστούν εξίσου με τους ενήλικες. Αυτή ήταν η εποχή που ο Νικολάι άκουσε για ένα θέατρο Ρομά στη Μόσχα και είχε ονειρευτεί να παίξει στη σκηνή. Το 1951, ο Νικολάι έγινε δεκτός στο θέατρο Romen. Το προικισμένο αγόρι τράβηξε την προσοχή των κορυφαίων δασκάλων θεάτρου. Σίγουρα, δεν το έκαναν εύκολο γι' αυτόν: ξεκίνησε σαν τους περισσότερους, ως βοηθητικός ηθοποιός. Ο Νικολάι ανέλαβε για πρώτη φορά έναν πρωταγωνιστικό ρόλο ήδη από το 1952, όταν δεν ήταν ακόμη 18 ετών. Αυτή ήταν τη στιγμή που το θέατρο έφυγε στο Ζάγκορσκ (σημερινό Σέργκιεφ Ποσάντ) με το έργο Four Fiancées του Ιβάν Χρουστάλεφ. Ο Νικολάι έπαιξε το ρόλο του Λέκσα, ως αντικαταστάτης του ηθοποιού Σεργκέι Φιοντόροβιτς Σίσκοφ (της δυναστείας των τσιγγάνων Σίσκοφ) που είχε αρρωστήσει. Έπαιξε έπειτα το ρόλο του Λέκσα για πολλά χρόνια και αργότερα, καθώς μεγάλωνε, έπαιξε επίσης και τον ρόλο του Μπάντι σε αυτό το έργο. Μετά το έργο ο Σλιτσένκο έλαβε την προσοχή ως ικανός ηθοποιός. Το θέατρο άρχισε να τον απασχολεί στα τρέχοντα έργα του ρεπερτορίου. Συνολικά, εκείνη την εποχή έπαιξε περισσότερους από 60 ρόλους στο θέατρο της πατρίδας του, και επίσης συμμετείχε σε μια σειρά από δημοφιλείς ταινίες, όπως το Κάτω από τη βροχή και τον Ήλιο, το Το νησί μου είναι μπλε, το Γάμος στη Μαλινόβκα και άλλα.Το 1977, ο Νικολάι Σλιτσένκο έγινε διευθυντής του θεάτρου Romen. Γι' αυτό, ολοκλήρωσε τα Ανώτατα Μαθήματα Διευθυντών στη Ρωσική Ακαδημία Θεάτρου Τεχνών το 1972, υπό τη διεύθυνση του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ Αντρέι Γκοντσάροφ . Στις 4 Δεκεμβρίου 1998, ένα αστέρι με το όνομα Νικολάι Σλιτσένκο τοποθετήθηκε στην πλατεία Αστεριών στη Μόσχα. Παράσημα Βραβείο Αξίας για την πατρίδα 2η τάξη (2020). Βραβείο αξίας για την 3η τάξη της πατρίδας (2004). Βραβείο αξίας για την 4η τάξη της πατρίδας (1994) Βραβείο τιμής (2009) Βραβείο φιλίας (2014) Βραβείο Φιλίας των Λαών ΤίτλοιΛαϊκός καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ (1981) Λαϊκός καλλιτέχνης του RSFSR (1975) Τιμημένος καλλιτέχνης του RSFSR (1969) ΒραβείαΚρατικό βραβείο της ΕΣΣΔ (1987) Κυβερνητικό βραβείο Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα του πολιτισμού (2013)
Το Μυστικό Βασίλειο του Δάσους

Το Μυστικό Βασίλειο του Δάσους (αγγλικά: Epic) είναι τρισδιάστατη αμερικανική ταινία περιπέτειας και κωμωδίας που παράγεται από τα Blue Sky Studios και διανέμεται από το 20th Century Fox.

 Η ταινία αφηγείται τη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του καλού, που προστατεύουν τη φύση, και του κακού, που θέλουν να την καταστρέψουν. Όταν μια έφηβη κοπέλα βρεθεί κατά μαγικό τρόπο σ’ αυτό το μυστικό σύμπαν, θα συμμαχήσει με ένα μπουλούκι μοναδικών και αστείων χαρακτήρων για να σώσει τον κόσμο τους ...αλλά και τον δικό μας. Το Μυστικό Βασίλειο του Δάσους στην IMDb
Ασπαραγινικό οξύ

Το L-Ασπαραγινικό οξύ είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά του είναι GAU και GAC. Είναι ένα α-αμινοδιοξύ με σύντομο συντακτικό τύπο HOOCCH2CH(NH2)COOH. Τα καρβοξυλικά ανιόντα, τα άλατα και και οι εστέρες του ασπαραγικού οξέος είναι γνωστά ως «ασπαραγικά». Το ασπαραγινικό οξύ και το γλουταμινικό οξύ ταξινομούνται στα «όξινα αμινοξέα». Το ελεύθερο ασπαραγινικό οξύ έχει pKa1 = 3,9, αλλά όταν βρίσκεται μέσα ένα πεπτίδιο το pKa του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τοπικό του περιβάλλον. Ένα pKa ως και 14 δεν είναι τελείως ασυνήθιστο. Το ασπαραγινικό ανιόν είναι διαδεδομένο στη βιοσύνθεση. Όπως συμβαίνει με όλα τα αμινοξέα, η παρουσία όξινων πρωτονίων εξαρτάται από το τοπικό περιβάλλον και το pH του διαλύματος.

 Το ασπαραγινικό οξύ ανακαλύφθηκε το 1827 από τον Πλίσσον (Plisson), ο οποίος το παρήγαγε από την ασπαραγίνη, που είχε απομονωθεί από το χυμό του σπαραγγιού (η λέξη προήλθε από την ελληνική «ασπάραγος» = σπαράγγι) το 1806, βράζοντάς την (ασπαραγίνη) με μια βάση. Το ασπαραγινικό οξύ δεν είναι απαραίτητο αμινοξύ, δηλαδή μπορεί να συντεθεί από τα ενδιάμεσα της κεντρικής μεταβολικής οδού στους ανθρώπους. Πάντως, το ασπαραγινικό οξύ μπορεί να βρεθεί έτοιμο στις ακόλουθες τροφές: Ζωικές πηγές: Ζαμπονάκια, λουκάνικα, κυνήγι. Φυτικές πηγές: Φύτρα σπόρων, νιφάδες βρώμης, αβοκάντο, σπαράγγια, νέα ζαχαροκάλαμα, μελάσσες από ζαχαρότευτλα. Διαιτητικά συμπληρώματα περιέχουν ασπαραγινικό οξύ ή άλατά του, όπως π.χ. ασπαραγινικό ασβέστιο. Στα γλυκαντικά παρασκευάσματα ασπαρτάμης του εμπορίου, συχνά έχει προστεθεί ασπαραγινικό οξύ. Το ασπαραγινικό είναι μη απαραίτητο αμινοξύ για τα θηλαστικά, αφού παράγεται από το οξαλοξικό οξύ με τρανσαμίνωση. Μπορεί επίσης να παραχθεί από την ορνιθίνη και την κιτρουλλίνη μέσω του κύκλου της ουρίας. Στα φυτά και σε μικροοργανισμούς, το ασπαραγινικό οξύ είναι η πρόδρομη ένωση για αρκετά άλλα αμινοξέα που συμπεριλαμβάνουν τέσσερα (4) απαραίτητα για τον άνθρωπο αμινοξέα: μεθειονίνη, θρεονίνη, ισολευκίνη και λυσίνη. Η μετατροπή του ασπαραγινικού οξέος στα αναφερόμενα αμινοξέα ξεκινά με την αναγωγή του ασπαραγινικού οξέος στην «ημιαλδεΰδη» του, HCOCH2CH(NH2)COOH. Η ασπαραγίνη παράγεται από το ασπαραγινικό οξύ με τρανσαμίδωση: To ασπαραγινικό οξυ είναι επίσης μεταβολίτης στον κύκλο της ουρίας και παίρνει μέρος και στη γλυκονεογένεση. Μεταφέρει αναγωγικά ισοδύναμα στη μεταφορά μηλικού-ασπαραγινικού, η οποία χρησιμοποιεί την έτοιμη αλληλομετατροπή τουασπαραγινικού οξέος και του οξαλοξικού οξέος, που είναι το οξειδωμένο (αφυδρογονωμένο) παράγωγο του μηλιού οξέος. Το ασπαραγινικό οξύ δίνει ένα άτομο αζώτου στη βιοσύνθεση της ινοσίνης, την πρόδρομη ένωση των βάσεων πουρίνης. Επιπρόσθετα, το ασπαραγινικό οξύ δρα ως αποδέκτης υδρογόνου στην αλυσίδα της συνθετάσης της τριφωσφορικής αδενοσίνης. Τα ασπαραγινικά ιόντα (συζυγής βάση του ασπαραγινικού οξέος) διεγείρει τους δέκτες NMDA, παρόλο που δεν είναι τόσο ισχυροί νευροδιαβιβαστές, όσο είναι τα γλουταμινικά ιόντα.
Αϊσέ Σουλτάνα (κόρη του Μουσταφά Β΄)

Η Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عائشة سلطان) (Τούρκικα: Ayşe Sultan, γνωστή ως Μπουγιούκ Αϊσέ Σουλτάν (δηλαδή "Μεγάλη Αϊσέ Σουλτάν), 30 Απριλίου 1696 - 26 Σεπτεμβρίου 1752) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουσταφά Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Η Αϊσέ Σουλτάν γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1696 και ήταν κόρη του σουλτάνου Μουσταφά Β΄. Αναφορές θέλουν να έχει γεννηθεί σε μια από τις πόλεις που ο πατέρας της ήταν απεσταλμένος σύμφωνα με το οθωμανικό διάταγμα. Το 1703 σε ηλικία επτά ετών παντρεύτηκε τον Κιοπρουλούζαντε Νταμάτ Νουμάν Πασά. Το 1710 ο Νουμάν έγινε Μεγάλος Βεζίρης, αλλά λίγο καιρό αργότερα απολύθηκε από την θέση του Μεγάλου Βεζίρη και στάλθηκε στην Κρήτη ως διοικητής. Το 1719 ο Νουμάν πέθανε και σε ηλικία 23 ετών η Αϊσέ Σουλτάν έμεινε χήρα. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Τεζκιρετζή Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος πέθανε το 1722. Μετά το θάνατο του Ιμπραήμ, παντρεύτηκε τον Χοτίν Μουχαφιζή Κοτζά Μουσταφά Πασά το 1725. Ο Μουσταφά πέθανε μετά από πέντε χρόνια γάμου. Η Αϊσέ έγινε για τρίτη φορά χήρα, και δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Από τους τρεις γάμους που έκανε δεν απέκτησε κανένα παιδί. Η Αϊσέ πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 1752 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 56 ετών. Ο τάφος βρίσκεται στον τουρμπέ της προγιαγιάς της,Βαλιντέ Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν,στο Φατίχ Τζαμί. Η Αϊσέ Σουλτάν είχε μια μικρότερη αδελφή με το ίδιο όνομα, αλλά της δόθηκε το προσωνύμιο "Μπουγιούκ" (δηλ. Μεγάλη), ενώ στην αδελφή της δόθηκε το προσωνύμιο "Κιουτζούκ" (δηλ. Μικρή). Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Σαπάλα

Η Σαπάλα (ισπανικά: Zapala‎) είναι πόλη και τουριστικός προορισμός στην επαρχία Νεουκέν της Παταγονίας, στην Αργεντινή. Σύμφωνα με υπολογισμό του 2019 έχει περίπου 35.300 κατοίκους.Η πόλη βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της επαρχίας, στη συμβολή εθνικών και επαρχιακών δρόμων, σε διαδρομή προς τις Άνδεις και τη Χιλή. Η πόλη φιλοξενεί το εργοστάσιο τσιμέντου Loma Negra.Η Σαπάλα βρίσκεται κοντά στο Εθνικό Πάρκο Λαγκούνα Μπλάνκα και σε ένα χιονοδρομικό κέντρο και βρίσκεται σε μία στέπα, γνωστή ως Πεχουένια, η οποία έχει μικρά δάση Αραουκάριας και περικλείει την παρακείμενη πόλη Αλουμινέ καθώς και άλλες πόλεις.

 Η Σαπάλα ιδρύθηκε στις 12 Ιουλίου 1913 και μετατράπηκε σε δήμο το 1948. Βρισκόταν (και εξακολουθεί να βρίσκεται) γύρω από έναν σιδηροδρομικό σταθμό που κατασκευάστηκε από τον Μεγάλο Νότιο Σιδηρόδρομο του Μπουένος Άιρες, μια βρετανικής ιδιοκτησίας εταιρεία που περιήλθε στην Ferrocarril General Roca μετά την εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων το 1948 και, μετά την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων το 1993, στα χέρια της Ferrosur Roca. Η πόλη χωρίζεται στα δύο από τη σιδηροδρομική γραμμή - από τη μία πλευρά υπάρχει μια εμπορική περιοχή με παλιά κτίρια και από την άλλη μια σύγχρονη περιοχή κατοικιών. Ο σταθμός είναι ο τερματικός σταθμός στο τέλος της γραμμής από την Μπαΐα Μπλάνκα και τη Νεουκέν, η οποία επρόκειτο να συνεχίσει να διασχίζει τις Άνδεις και να καταλήγει στη Χιλή. Η κατασκευή του εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1920, αν και το 2006 προτάθηκε η επανάληψη της κατασκευής του. Το 1918 η Σαπάλα ήταν το σημείο εκκίνησης της πρώτης πτήσης αεροπλάνου πάνω από τις Άνδεις, όταν ο Λουίς Καντελάρια πέταξε προς το Κούνκο της Χιλής στις 13 Απριλίου. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο της Σαπάλα. Το κλίμα της Σαπάλα είναι ψυχρό ημίξηρο (BSk, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), που καταλήγει σε ψυχρό-θερινό μεσογειακό κλίμα (Csb). Οι χειμώνες είναι ψυχροί. Το κλίμα είναι επίσης πολύ θυελλώδες κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους- έχουν καταγραφεί άνεμοι ταχύτητας 160 χιλιομέτρων την ώρα. Επίσης, κατά μέσο όρο ενδέχεται να πέσει χιόνι ύψους 30-40 εκατοστών κάθε χρόνο. Είναι πολύ ξηρή περιοχή, με περίπου 369 χιλιοστά βροχής ετησίως. Τα καλοκαίρια μπορεί να έχουν υψηλές θερμοκρασίες, έως και 35 °C, με ηλιόλουστες και σταθερές θερμοκρασιακά ημέρες και δροσερές νύχτες.
Ντέβιτσα

Το όρος Ντέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Девица, σερβικά λατινικά: Devica) είναι βουνό στα ανατολικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί το Τσάμπλινατς, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.138 μέτρων και το οποίο βρίσκεται εντός του νοτιότερου τμήματος των Σερβικών Καρπαθίων.

 Το όρος Ντέβιτσα βρίσκεται βορειοανατολικά του Αλέκσινατς και νότια της Σόκομπανια. Περιτριγυρίζεται, καθώς και γειτνιάζει, από τα όρη Ρόζανι στα βορειοδυτικά και Ρτάνι στα βόρεια, μέσω του όρους Όζρεν, με το οποίο αποτελεί από κοινού ορεινό όγκο, στα δυτικά και από τον ποταμό Μοράβιτσα στα βόρεια. Σερβικά Καρπάθια Κατάλογος βουνών της Σερβίας
ΚΣΚ Μπέβερεν

Η Κ.Σ.Κ. Μπέβερεν ήταν μια βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπέβερεν στην Ανατολική Φλάνδρα. Η ομάδα ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1934. Έδρα της ομάδας είναι το Freethiel Stadion, χωρητικότητας 12930 θεατών. Συμμετέχει στη Β΄ Κατηγορία Βελγίου. Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα Βελγίου και 2 κύπελλα.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου: Πρωταθλήτρια (2): 1978-79, 1983–84 Πρωτάθλημα Β' κατηγορίας Βελγίου: Νικήτρια (4): 1966-67, 1972–73, 1990–91, 1996–97 Κύπελλο Βελγίου (ποδόσφαιρο ανδρών): Κυπελλούχος (2): 1977-78, 1982–83 Φιναλίστ (3): 1979-80, 1984–85, 2003–04 Σούπερ Καπ Βελγίου: Νικήτρια (2): 1979, 1984 Φιναλίστ (2): 1980, 1983 (Ολλανδικά) (Γαλλικά) (Αγγλικά) Official website (Αγγλικά) UEFA page
Ούλριχ Βιλαμόβιτς

Ο Ούλριχ Μέλεντορφ Βιλαμόβιτς (Ulrich von Wilamowitz-Mðllendorff, 1848-1931) ήταν Γερμανός φιλόλογος, κορυφαίος ερμηνευτής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του «ιστορικού θετικισμού».

 Γεννήθηκε στο Πόζεν της Πρωσίας (σημ. Πόζναν της Πολωνίας), σπούδασε στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Βόννης, ήταν μαθητής και αργότερα γαμβρός του μεγάλου Τέοντορ Μόμσεν και δίδαξε στα πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν και του Βερολίνου από το 1897. Ως μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών υπήρξε από τους οργανωτικούς συντελεστές στην έκδοση του «Σώματος των ελληνικών επιγραφών». Ηρακλής του Ευριπίδη, 1899 Ελληνικές τραγωδίες μεταφρασμένες, 1899 Τραγωδίες του Αισχύλου, 1914 Ιστορία της φιλολογίας, 1921 Ελληνική στιχουργία, 1921 Ιστορία των κειμένων των Ελλήνων λυρικών, 1900 Ασιανισμός και Αττικισμός, 1900 Πίστη των Ελλήνων (1931-32) H. Patzer: Wilamowitz und die Klassische Philologie "Festschrift Dornseiff" 1953 Ούρλιχ φον Βιλαμόβιτς: Πλάτων, η ζωή και το έργο του, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, ISBN 960-382-664-2 Αλόη Σιδέρη: Αθηναίων Πολιτεία, εκδ. «Άγρας»
Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ

Το Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ είναι το κύριο γήπεδο της πόλης της Τουρ στο νομό της Αντρ-ε-Λουάρ. Αποτελεί έδρα της Τουρ ΦΚ από το 1978.

 Το Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ εγκαινιάστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1978, με μία αναμέτρηση στα πλαίσια της Ντιβιζιόν 2, μεταξύ των Τουρ ΦΚ και Αμιάν. Την πρώτη χρονιά, μόλις μία κερκίδα άνοιξε στο κοινό, η οποία είχε χωρητικότητα 8,000 θέσεων. Η επόμενη κερκίδα εγκαινιάστηκε την αμέσως επόμενη χρονιά, ανεβάζοντας την συνολική χωρητικότητα του γηπέδου στις 22,000 θέσεις. Προηγουμένως, η Τουρ ΦΚ χρησιμοποιούσε το Σταντ ντε Γκρανμόν. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο σύλλογος αγωνίστηκε για διάστημα τεσσάρων σεζόν στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Το ρεκόρ προσέλευσης του γηπέδου καταρρίφθηκε, με 21,595 θεατές να δίνουν το παρόν για μια αναμέτρηση για το πρωτάθλημα απέναντι μεταξύ της ΦΚ Τουρ και της ΑΣ Σαιντ-Ετιέν την Παρασκευή 29 Μαΐου 1981. Το γήπεδο φιλοξένησε, επίσης, την αναμέτρηση της Τουρ απέναντι στην Λυών (0-1) στα πλαίσια της φάσης των 32 για το Κύπελλο Γαλλίας του 2000. Η θέσπιση, προσφάτως, νέων κανονισμών ασφαλείας υποχρέωσε στο κλείσιμο δύο κερκίδων στο κοινό. Οι λίγες μικροεπισκευές (εγκατάσταση μαις νέας ράμπας πρόσβασης, αύξηση του μεγέθους των σκαλοπατιών) που χρειάζονταν για να ανοίξουν εκ νέου οι δύο αυτές κερκίδες ολοκληρώθηκαν. Η σημερινή χωρητικότητα του γηπέδου είναι της τάξεως των 15,827 θέσεων. Η σεζόν 2008 που σημαδεύτηκε από την επάνοδο της Τουρ ΦΚ στη Λιγκ 2 φαινόταν, επίσης, να σηματοδοτεί και την επιστροφή της ομάδας σε πιο υψηλούς στόχους. Η διοίκηση του συλλόγου, σε συμφωνία με τον Δήμο, κατέθεσε, έτσι, τον Μάιο του 2008 ένα ευρείας κλίμακας σχέδιο ανακαίνισης του Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ που θα έφερνε την συνολική του χωρητικότητα στις 25.000 θέσεις, σε βάθος 3 με 4 ετών. Το σχέδιο αυτό, οικονομικού ύψους της τάξεως των €34 ευρώ θα χρηματοδοτείτο από ιδιωτικούς φορείς καθώς και τους τοπικούς κρατικούς φορείς. (Γαλλικά) Το Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ στην επίσημη ιστοσελίδα της Τουρ Φουτμπόλ Κλαμπ (Γαλλικά) Εικόνες του Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ
Κασσάνοι Ηρακλείου

Ο Κασάνος ή οι Κασάνοι (και Κασσάνοι) είναι χωριό στο δυτικό πρανές των Λασιθιώτικων Ορέων και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος. Βρίσκεται σε ύψωμα και έχει πανοραμική θέα. Παλιότερα αποτελούσε Δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Αρκαλοχωρίου. Η θέση του είναι στο 39,1 χλμ. του δρόμου προς τη Βιάννο. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 44,1 χλμ. Κύριες ασχολίες είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια εσπεριδοειδών, στην κοιλάδα που βρίσκεται δυτικά από το χωριό. Φημίζεται επίσης για τα κρεμμύδια του και γίνεται κάθε χρόνο μια μεγάλη εορτή. Στους Κασάνους βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Σωτήρος Χριστού. Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Γεώργιος. Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Στους Κασσάνους έμενε ο Παπατζιρίτης, δρομέας και ιερέας του χωριού, με καταγωγή από τον Άγιο Γεώργιο Λασιθίου, προς τιμήν του οποίου διεξάγεται, υπό την αιγίδα και του ΣΕΓΑΣ ο διεθνής ημιμαραθώνιος που φέρει το όνομά του, κάθε χρόνο το φθινόπωρο.

 Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ειδικότερα, το 1583 στον Καστροφύλακα αναφέρεται Cassanus με 84 κατοίκους. Για την ονομασία, είναι σωστότερος τύπος το Κασάνοι, από ότι ο ενικός: Κασάνος. Η ονομασία του χωριού οφείλεται πιθανότατα στο οικογενειακό επώνυμο εβραϊκής οικογένειας της οποίας την ύπαρξη πληροφορούμαστε από έγγραφα του 14ου αιώνα. Από εκεί ίσως ήταν και η καταγωγή των πρώτων οικιστών, σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το χωριό φέρεται να ιδρύθηκε από Ιταλούς, οι οποίοι αποίκισαν την περιοχή. Υπάρχουν μάλιστα και τοπωνύμια στην Ιταλία με το όνομα του χωριού. Το όνομα Κάσσανοι (και Κασάνοι) χρησιμοποιείται σήμερα από τους κατοίκους του χωριού καθώς και εμφανίζεται στην ταμπέλα κατά την είσοδο στο χωριό. Σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) σχετικά με τις διοικητικές μεταβολές οικισμών, στις 16 Οκτωβρίου 1940 το χωριό μετονομάζεται σε Κασάνος. Σήμερα, ο δήμος Μινώα Πεδιάδας αναφέρεται επισήμως στο χωριό ως Κασσάνοι. Στην περιοχή γύρω από τον οικισμό από λαθρανασκαφές έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα. Ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες βρίσκονται στους ναούς της Παναγίας και της Αγίας Κυριακής. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Μοχάμετ Ταχίρ Αγιάλα

Ο Μοχάμετ Ταχίρ Αγιάλα (Mohamed Tahir Ayala, γεννηθείς το 1950-51) είναι Σουδανός πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας του από τις 23 Φεβρουαρίου 2019 οπότε και διορίστηκε, ως τις 11 Απριλίου 2019. Προηγουμένως υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Γκεζίρα από το 2015.

 Γεννήθηκε γύρω στο 1950-51 και είναι απόφοιτος Οικονομικών Επιστημών. Αμέσως μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1989 διορίστηκε διευθυντής του Οργανισμού Λιμένων του Σουδάν και εν συνεχεία ομοσπονδιακός υπουργός επί των Οδών και Γεφυρών.Το 2005 διορίστηκε κυβερνήτης της πολιτείας Ερυθράς Θάλασσας.Τον Νοέμβριο του 2017 ο πρόεδρος Ομάρ ελ Μπεσίρ προσέφερε τη στήριξή του στον Αγιάλα αν εκείνος αποφάσιζε να κατέλθει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2020. Σε απάντηση, ο Αγιάλα ανέφερε ότι η απαίτηση του λαού της Γκεζίρα και η δική του ήταν για το 2020 να επανεκλεγεί για τρίτη φορά ο πρόεδρος Μπεσίρ. Τον Φεβρουάριο του 2019, εν μέσω μαζικών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και ταραχών, ο πρόεδρος Μπεσίρ απέλυσε την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μοτάζ Μουσά και διόρισε προσωρινά στην πρωθυπουργία τον Μοχάμετ Ταχίρ Αγιάλα, έως τότε αντιπρόεδρο. Ο νέος πρωθυπουργός παρέμεινε μόνο για δύο μήνες στην πρωθυπουργία.
Εθνική Ολλανδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ολλανδίας αντιπροσωπεύει την Ολλανδία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης των Κάτω Χωρών (Nederlandse Basketball Bond).Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση της πέμπτης θέσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Ρουμανία το 1966.

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ολλανδίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ολλανδίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας της Ολλανδίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αυστρίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Netherlands, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Nederlandse Basketball Bond, επίσημος ιστότοπος. (Ολλανδικά)
Αυστριακή Ομοσπονδία Στίβου

Η Αυστριακή Ομοσπονδία Στίβου (γερμανικά: Österreichischer Leichtathletik-Verband, ÖLV) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στην Αυστρία. Στην Αυστροουγγαρία δημιουργήθηκε η πρώτη βιεννέζικη ομάδα στίβου, η Βίνερ ΑΚ, που χρονολογείται από τις 21 Σεπτεμβρίου 1896, όπου λίγο μετά, το 1902 ιδρύθηκε η Ομοσπονδία της Αυστροουγγαρίας. Η ομοσπονδία είναι μέλος της IAAF από το 1912, της EAA, και της Αυστριακής Ολυμπιακής Επιτροπής, η έδρα της βρίσκεται στη Βιέννη και ο πρόεδρός της από το 2011 είναι ο Ραλφ Βάλον.

 2011−τώρα: Ραλφ Βάλον Αυστριακό Πρωτάθλημα Στίβου (από το 1911) Αυστριακό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (από το 1980) Αυστριακό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων Αυστριακό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου Συμμετοχή της Αυστρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Αυστρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Αυστρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων Συμμετοχή της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Αυστρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Αυστρίας στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο (Κύπελλο Μπρούνο Ζάουλι, 1965−2008) Εθνική Αυστρίας Αυστριακά ρεκόρ στίβου Επίσημη ιστοσελίδα της Αυστριακής Ομοσπονδίας Στίβου
Μπιντάρ Καντινεφέντι

Η Μπιντάρ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:بیدار قادین) (Τούρκικα: Bidar Kadınefendi, 5 Μαΐου 1858 - 1 Ιανουαρίου 1918) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci Bidar Kadın Efendi Hazretleri

 Η Μπιντάρ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1858 στον Καύκασο, και ήταν κόρη του Ιμπραήμ Μπέη Ταλουστάν και της συζύγου του Σαχικά Ιφφέτ Λορτκιπανιζντέ. Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο. Ήταν μια ωραία γυναίκα, είχε πράσινα μάτια, καστανά μαλλιά και ήταν ψηλή με λεπτό σώμα. Σε πολύ μικρή ηλικία η Μπιντάρ εγκατέλειψε την πόλη που γεννήθηκε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στο δικαστήριο του οθωμανού σουλτάνου. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών παντρεύτηκε το Αμπντούλ Χαμίτ στις 2 Σεπτεμβρίου 1875 στο Παλάτι Γιλντίζ. Πρώτα γέννησε την Ναϊμέ Σουλτάν στις 5 Αυγούστου 1876 και δυο χρόνια αργότερα στις 16 Ιανουαρίου 1878 γέννησε τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Αμπντούλ Καντίρ Εφέντι. Το 1889 με τις εντολή του Αμπντούλ Χαμίτ δέχτηκε την επίσκεψη της Αυτοκράτειρας Αυγούστας Βικτώριας της Γερμανίας στο χαρέμι του παλατιού Γιλντίζ. Η Μπιντάρ δέχτηκε και δεύτερη φορά την επίσκεψη της Αυτοκράτειρας Αυγούστας Βικτώριας. Η Αυτοκράτειρα Αυγούστα Βικτώρια εντυπωσιάστηκε πολύ από τη Μπιντάρ και συνηθίζε να μιλάει γι' αυτήν στην Ευρώπη. Το 1918 η Αυτοκράτειρα Ζίτα της Αυστρίας δέχτηκε κάλεσμα από την Μπιντάρ να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη. Μετά την εκθρόνιση του Αμπντούλ Χαμίτ, εγκαταστάθηκε σε ένα αρχοντικό που βρίσκεται στο Ερενκόϊ, όπου εζήσε μέχρι τον θανατό της, την 1 Ιανουαρίου 1918 σε ηλικία 59 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του Ηγεμόνα Κεμαλεντίν Εφέντι στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ

Ο Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Αξάκοφ, γεννημένος στις 29 Μαρτίου (10 Απριλίου) 1817 στο χωριό Αξάκοβο στην Κυβερνεία Αρινμπούρκ της Τσαρικής Ρωσίας και απεβίωσε στις 9 (19) Δεκεμβρίου 1860 στη Ζάκυνθο, Ελλάδα σε ηλικία 43 ετών - είναι Ρώσος δημοσιογράφος κοινής γνώμης, ποιητής, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας, ιστορικός, γλωσσολόγος και ένας από τους κύριους εκφραστές της ρωσικής σλαβοφιλίας και ιδεολόγος του σλαβόφιλου κινήματος στη Ρωσία τον 19ο αιώνα.

 Μέχρι τα 10 χρόνια του ο Κωνσταντίν Αξάκοφ έζησε στο Αξάκοβο ενώ το 1826 μετακόμισε στη Μόσχα με την οικογένεια του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1830 μαθήτευε δίπλα στον Μιχαήλ Π. Παγκόντιν και όταν έγινε 15 ετών εισήλθε στο ιστορικό τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστήμιου Μόσχας (1832) και αποφοίτησε το 1835 με τον τίτλο "Υποψήφιος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου". Κατά τις πανεπιστημιακές σπουδές εντρύφησε στη γερμανική κλασσική φιλοσοφία και ειδικότερα στον Γερμανό φιλόσοφο Φίντριχ Χέγκελ, επιρροή σημαντική που επηρέασε και τα έργα του. Στο πανεπιστήμιο συμφοίτησε μαζί με τους Βυσσαριώνα Μπελίνσκι, Όσιπ Μποντιάνσκι και έγινε μέλος του Κύκλου του Νικολάϊ Στακένβιτς (φιλοσοφικός κύκλος συμφοιτητών). Το 1837 ο κύκλος αυτός διασπάστηκε λόγω της αποχώρησης του Στανκεβιτς στο εξωτερικό και ήταν η αιτία ο Αξάκοφ να προσεγγίσει έναν άλλο φιλοσοφικό κύκλο, αυτόν των Σλαβόφιλων, με μέλη τους Αλεξέϊ Σ. Χομιακόφ, Ιβάν Β. Κίρεγιεβσκιι και Γιούρι Φ. Σαμάριν. Το 1838 βρέθηκε και αυτός στο εξωτερικό, στη Γερμανία όπου και έμεινε για 5 μήνες. Από το 1857 ήταν φανατικός συγγραφέας για την εφημερίδα «Μόλβα». Ο θάνατος του πατέρα του επηρέασε σημαντικά την υγεία του με έντονα συμπτώματα φυματίωσης που τον οδήγησαν στο νησί Ζάκυνθος στην Ελλάδα όπου και απεβίωσε το 1860. Ενταφιάζεται στη Μονή Σίμωναφ Ουσπένσκιι στη Μόσχα. Γενικά στα έργα του προσπαθούσε να μελετήσει τον Ρωσικό λαό και τη ρωσική ιδιοσυγκρασία όμως συγκεκριμένα μέσα από το έργο του «Για την εσωτερική κατάσταση της Ρωσίας» δηλώνει πως ο ρωσικός λαός δεν κυβερνάται ούτε θέλει να κυβερνηθεί, όπου μέσα από τη διδαχή του Χριστιανισμού και της Πίστης πρέπει να παραμένει μια ενωμένη οντότητα αντιστεκόμενη στη δυτική επιρροή, πρέπει να ζει πνευματικά και ηθικά και απλοϊκά, κοντά στη φύση. Ο Αξάκοφ θεωρεί πως η αρμονία και η ενότητα του λαού κλονίστηκε κατά τη βασιλεία του Μεγάλου Πέτρου, ο οποίος με τη φιλοευρωπαϊκή διαχείρισή του διέσπασε τον ρωσικό λαό από το κράτος και τον δίχασε. Συχνά έγραφε άρθρα και επιστολές προς τον φίλο του Νικολάι Γκόγκολ ενώ επιχείρησε μέσα από τη δημοσίευσή του «Επιλεγμένοι Τόποι» (1842) να δώσει απαντήσεις στο Γκογκολικό ερώτημα, από το έργο «Νεκρές Ψυχές», "Ρους προς τα που οδεύεις;"
Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης

Η Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας. Πρωτεύουσα της ενότητας είναι η Κομοτηνή, η οποία είναι και πρωτεύουσα του γεωγραφικού διαμερίσματος της Θράκης, ενώ αντίστοιχα αποτελεί και έδρα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η Π.Ε. Ροδόπης ανήκει γεωγραφικά στη Θράκη. Βόρεια συνορεύει με τη Βουλγαρία (με την Επαρχία Κάρτζαλι), στα δυτικά του βρίσκεται η Π.Ε. Ξάνθης, ανατολικά η Π.Ε. Έβρου και στα νότια βρέχεται από το Θρακικό Πέλαγος, με μήκος ακτών περίπου 58 χιλιόμετρα. Στα βόρειο τμήμα της ενότητας βρίσκεται το ανατολικό μέρος της οροσειράς της Ροδόπης, στην οποία οφείλει την ονομασία της.

 Ο Νομός Ροδόπης, από το την 1η Ιανουαρίου 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης (με έδρα την Κομοτηνή) της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Με τη συνένωση και συγχώνευση των Δήμων της περιοχής από 9 σε 4 όπως προέβλεπε η μεταρρύθμιση, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι: Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Ροδόπης όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης. Για την ύστερη οθωμανική περίοδο, βλ. Σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας. Για την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής 1913-1919, οπότε και υπήρξε ο «Νομός Γκιουμουλτζίνας», βλ. [1]. [Για την περίοδο της «Διασυμμαχικής Θράκης» (1919-1920), ...]Με την ενσωμάτωση της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα (1920), εκκρεμούσε και το ζήτημα της διοικητικής της αφομοίωσης. Τελικά, με νομοθετικό διάταγμα της 21ης Νοεμβρίου 1923 η Θράκη χωρίστηκε σε δύο νομούς, Ροδόπης και Έβρου, με τον πρώτο να περιλαμβάνει και την επικράτεια του μεταγενέστερου Νομού Ξάνθης. Κατάλογος νομαρχών Ροδόπης Η αρχαία πόλη Αναστασιούπολις - Περιθεώριον με τους μεσαιωνικούς πύργους, νοτιοανατολικά του χωριού Αμαξάδες Το Ιμαρέτ Κομοτηνής, ένα από παλαιότερα οθωμανικά μνημεία στη Θράκη, χρονολογούμενο από το (1360-1380) Το όρος Παπίκιο, με τα ερείπια των παλαιοχριστιανικών μοναστηριών Η διαδρομή από τα Αρριανά προς ανατολάς, έως τα σύνορα με το Νομό Έβρου, μέσα από το δάσος Το περιαστικό δάσος της Νυμφαίας, βορείως της Κομοτηνής . Η αρχαία Μαρώνεια Τα Θρακικά Μετέωρα - τοπίο φυσικού κάλλους με άγρια φύση και άγρια άλογα - βορείως του Ιάσμου . Η λίμνη Βιστωνίδα και ο βιότοπος Κοψάτου Ο περίκεντρος ναός 11ου - 13ου αιώνα της Μαξιμιανούπολις-Μοσυνόπολις λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Κομοτηνής Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής Λαογραφικό Μουσείο Κομοτηνής Βυζαντινό Μουσείο Κομοτηνής Μουσείο Καραθεοδωρή, αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, στην Κομοτηνή Θρακικό, Εθνολογικό, Ιστορικό και Πολιτιστικό Μουσείο, στην Κομοτηνή Η παραλία Πετρωτών Η Σύναξη Η Μαρμαρίτσα Ο Άγιος Χαράλαμπος Η παραλία Καγκέλων, κοντά στη Μαρώνεια Ο Πλατανίτης Η Αλκυώνα Το Κρυονέρι ή παραλία Προσκυνητών Ο Προφήτης Ηλίας Η παραλία Ιμέρου Η Καρουσμηλού Η Μολυβωτή Η νησίδα Χρυσοφόρα Η παραλία Γλυφάδας Η Παραλία Μέσης (με γαλάζια σημαία 2017) Οι παραλίες Αρωγής (1 εκ των οποίων με γαλάζια σημαία 2017) Οι παραλίες Φαναρίου (2 εκ των οποίων με γαλάζια σημαία 2017)
Ψηφιοποίηση

Ψηφιοποίηση ονομάζεται η διαδικασία μετατροπής στοιχείων όπως έγγραφου, κείμενου, εικόνας, αντικείμενου ή σήματος από αναλογική σε ψηφιακή μορφή για την εισαγωγή τους στον υπολογιστή, ώστε να μπορέσουν να αποθηκευτούν και να γίνουν αντικείμενο επεξεργασίας από τον χρήστη.

 Οι συσκευές που χρησιμοποιούνται για την ψηφιοποίηση είναι οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και οι σαρωτές. Σε δεύτερο στάδιο, μπορεί να γίνει επεξεργασία της εικόνας με κάποιο λογισμικό οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων με τελικό σκοπό το αρχικό κείμενο να αποθηκευτεί ως επεξεργάσιμο αρχείο κειμένου. Συνήθως η ψηφιακή πληροφορία αποτελείται από μια σειρά ακέραιων αριθμών και η ποιότητα της κάθε πληροφορίας εξαρτάται από το μέγεθός της αλλά και από την ανάλυση της κάθε ψηφιοποίησης. Οι βιβλιοθήκες χρησιμοποιούν την ψηφιοποίηση για χειρόγραφα έγγραφα ώστε να μπορούν οι χρήστες να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά χωρίς να προκαλείται αλλοίωση στο πρωτότυπο κείμενο. Επίσης η ψηφιοποίηση χρησιμοποιείται και για την εξοικονόμηση χώρου στις βιβλιοθήκες. Μια βιβλιοθήκη μπορεί να έχει το μεγαλύτερο μέρος των περιοδικών εκδόσεων σε ψηφιοποιημένη μορφή, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των τεκμηρίων της, καθώς είναι πολύ δημοφιλής πλέον η ηλεκτρονική μορφή των τεκμηρίων. Η ψηφιοποίηση μπορεί επίσης να βοηθήσει στην ευκολότερη αναπαραγωγή αλλά και την προσπέλαση εξ' αποστάσεως των τεκμηρίων. Ψηφιοποίηση, καλές πρακτικές και οδηγίες Αρχειοθετήθηκε 2009-03-24 στο Wayback Machine. από το Εργαστήριο Πληροφοριακών Συστημάτων Υψηλών Επιδόσεων του Πανεπιστημίου Πατρών. CARDJET, 2007. Digitalization [Online] (ανακτήθηκε: 8 Σεπτ. 2008). INDIANA STATE UNIVERSITY,2008. Digitalization [Online]