Κούντρουν

To Κούντρουν ή Γκούντρουν (γερμ. Kudrun ή Gudrun Lied), είναι γερμανικό έπος, που γράφτηκε πιθανώς τα πρώτα έτη του 13ου αιώνα, λίγο μετά από το Nibelungenlied, από το οποίο έχει επηρεαστεί. Το κείμενο διατηρείται σε ένα ενιαίο χειρόγραφο βιβλίο, που φτιάχτηκε κατόπιν παραγγελίας του Μαξιμιλιανού Α' του Αψβούργου, και ανακαλύφθηκε το 1820 στο Κάστρο Αμπράς στο Τιρόλο. Αν και ο αυστριακός ποιητής παραμένει άγνωστος, ανήκει στον κύκλο των μακρών περιπετειωδών μυθιστορημάτων, που δημιουργήθηκε στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας.

 Το έπος διαιρείται σε τρία μέρη: Στο πρώτο μέρος ο άγνωστος ποιητής μας διηγείται την ιστορία του «άγριου Χάγκεν της Ιρλανδίας». Ήταν γιος του βασιλιά Σίγκεμπαντ και της Ούτε. Τον Χάγκεν τον είχαν απαγάγει από το παλάτι σε μια γιορτή που γινότανε και τον πήγαν σε ένα νησί, όπου ζούσαν τρεις πριγκίπισες. Ο Χάγκεν καταφέρνει να νικήσει τους απαγωγείς του και να επιστρέψει στην Ιρλανδία με ένα καράβι που μεταφέρει προσκυνητές. Μια από τις τρεις πριγκίπισσες, η Χίλντε θα τον ακολουθήσει και θα τον παντρευτεί. Ο Χάγκεν και η Χίλντε θα κάνουν ένα κοριτσάκι που θα το ονομάσουν επίσης Χίλντε. Ο Έτελ, ο βασιλιάς των Εγκελίνγκεν θα ζητήσει το χέρι της Χίλντε. Για αυτό τον σκοπό θα στείλει στην Ιρλανδία τους μαντατοφόρους του, τον Χόραντ, τον Φρούτε και τον Βάτε, οι οποίοι προσποιούνται ότι είναι καταδιωγμένοι έμποροι. Με το γλυκό τους τραγούδι θα αποκτήσουν την εμπιστοσύνη του βασιλιά Χάγκεν και του παλατιού, και έτσι, σε κάποια ανύποπτη στιγμή θα κατορθώσουν να απαγάγουν την πριγκίπισσα Χίλντε. Ο Χάγκεν θα τους κυνηγήσει και σε μια ξιφομαχία με τον Έτελ θα πληγωθούν και οι δυο. Τελικά όμως θα συμφιλιωθούν και ο Έτελ θα παντρευτεί την πριγκίπισσα Χίλντε. Ο Έτελ και η Χίλντε θα κάνουν ένα αγοράκι, τον Όρτβιν, και μια κόρη, την Κούντρουν. Την Κούτρουν θα την ζητήσουν τρεις, ο Ζίγκφριντ φον Μόρλαντ, ο Χάρτμουτ της Ορμανίας και ο Χέρβιγκ της Ζηλανδίας. Η Κούτνρουν όμως δεν θέλει κανέναν από τους τρεις. Τότε ο Χέρβιγκ επιτίθεται στον Έτελ, με τον οποίο όμως μετά την μάχη κλείνει ειρήνη και αρραβωνιάζεται την Κούντρουν. Ο Ζίγκφριντ όταν το μαθαίνει ορμάει στην χώρα του Χέρβιγκ και του κάνει πόλεμο. Ο Χέρβιγκ όμως έχει για σύμμαχο τον Έτελ, και έτσι οι μάχες διαρκούν κάμποσες μέρες. Ο Χάρτμουτ βρίσκει την ευκαιρία που λείπει ο Έτελ και επιτίθεται στο κάστρο του, μπαίνει μέσα και απαγάγει την Κούντρουν με τις καμαριέρες της. Ο Έτελ μόλις το μαθαίνει κλείνει συμμαχία και με τον Ζίγκφριντ. Οι τρεις τους ξεκινάν να βρουν τον Χάρτμουτ, τον οποίο συναντούν στο Βίλπεσλαντ και γίνεται μάχη. Ο Λούντβιγκ, πατέρας του Χάρτμουτ, σκοτώνει τον Έτελ. Οι απαγωγείς ξεφεύγουν. Θα ακολουθήσει μια διακοπή δεκατριών χρονών, κατά την οποία η Χίλντε σχεδιάζει μια εκστρατεία κατά των ληστών. Στο αναμεταξύ διάστημα η Κούντρουν ζει στο κάστρο του Χάρτμουτ και αρνείται να τον παντρευτεί, αν και η καμαριέρα της η Γκέρλιντ προσπαθεί να της αλλάξει γνώμη. Η Κούντρουν αναγκάζεται να κάνει δουλειές και να πλένει τα ρούχα στην ακροθαλασσιά. Στην άκρη της θάλασσας θα ανακαλύψει τον Όρτβιν και τον Χέρβιγκ που έχουν έρθει στην Ορμανία με στρατό μεγάλο για να την απελευθερώσουν. Η Χίλντε γυρνάει στο παλάτι, και για να κερδίσει χρόνο προσποιείται ότι συγκαταδέχεται να παντρευτεί. Ένα μεγάλο γλέντι αρχίζει. Ξαφνικά επιτίθεται ο στρατός του Όρτβιν και του Χέρβιγκ και νικάει. Ο Λούντβιγκ και ο Χέρβιγκ θα σκοτωθούν στην μάχη. Ο Χάρτμουτ θα γλυτώσει, θα αιχμαλωτιστεί όμως και θα έρθει στην χώρα της Χίλντε. Το έπος θα τελειώσει με ένα γενικό γλέντι. Η Κούντρουν θα τους συμφιλιώσει όλους και θα τους προξενέψει. Η Κούντρουν θα παντρευτεί τον Χέρβιγκ, ο αδερφός της ο Όρτβιν θα πάρει την αδερφή του Χάρτμουτ την Όρτρουν. Ο Χάρτμουτ θα παντρευτεί την Χίλντμπουργκ, φίλη της Κούντρουν. Ο Ζίγκφριντ φον Μόρλαντ θα παντρευτεί την αδερφή του Χέρβιγκ. Το έπος της Κούντρουν είναι ισάξιο του εκτενέστερου Nibelungenlied. Είναι ένα έπος της θάλασσας, μια περιπετειώδης ιστορία που δεν περιορίζεται απλά στον διαδραματισμό των ανθρώπινων συναισθημάτων ούτε και περιστρέφεται γύρω από μια και μοναδική ιδέα όπως το Nibelungenlied. Τα τοπία και οι περιστάσεις ποικίλλουν περισσότερο, ενώ ο ποιητής αναπτύσσει μια λυρικότερη ερμηνεία των κινήτρων και των χαρακτήρων. Η σύνθεση του ποιήματος είναι σε στροφές παρόμοιες με εκείνες του Nibelungenlied, αλλά με την ουσιαστική διαφορά ότι η τελευταία γραμμή κάθε στροφής επαναλαμβάνεται, και ότι δεν περιέχει την πρόσθετη τονισμένη συλλαβή που είναι χαρακτηριστικό του μέτρου του Nibelungenlied. K. Bartsch, Beitrage fur Geschichte und Kritik der Kudrun (1865) H. Keck Die Gudrunsage (1867) W. Wilmanns, Die Entwickelung der Kudrundicbtung (1873) A. Fecamp, Le Poeme de Gudrun, ses origines, saformation et son histoire (1892) F. Panzer, Hilde-Gudrun (1901).