IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεωφόρος Κύμης

Η Λεωφόρος Κύμης, είναι οδικός άξονας που ενώνει τον Κεντρικό Τομέα Αθηνών με το Ηράκλειο Αττικής, το Μαρούσι και τα Βόρεια Προάστια. Ξεκινά ως συνέχεια της Λεωφόρου Βεΐκου, συγκεκριμένα κάθετα της Λεωφόρου Καποδιστρίου και διασχίζει την Καλογρέζα, περνά το ΟΑΚΑ, το ανατολικό τμήμα του Ηρακλείου, ενώ συνεχίζει πάνω από την Αττική Οδό και καταλήγει κάθετα της Λεωφόρου Πλαπούτα. Βρίσκεται σε αρκετά κοντινή απόσταση από την Πεύκη και το Γαλάτσι. Το 2004, παραδόθηκε στην κυκλοφορία η πρώτη επέκταση της λεωφόρου ξεκινώντας από τον κόμβο Καλυφτάκη στην Κηφισιά καταλήγοντας στους Θρακομακεδόνες εξυπηρετώντας το Ολυμπιακό Χωριό το οποίο μόλις είχε κατασκευαστεί.

 Η Λεωφόρος έλαβε το όνομα "Κύμης", λόγω των εργατών που κατάγονταν από την Κύμη της Εύβοιας και δούλευαν σε ανθρακωρυχεία της περιοχής, κατά την περίοδο της κατοχής. Από το 1882, μέχρι το 1957, στη διασταύρωση με τις Οδούς Μαρίνου Αντύπα και Λεωφόρο Σπύρου Λούη περνούσε ο Σιδηρόδρομος Λαυρίου- Αγίων Αναργύρων.Μετέπειτα, στα χρόνια της κατοχής, λειτουργούσαν στην περιοχή δύο ορυχεία, όπου δούλευαν 1800 εργάτες από το Λαύριο και την Κύμη. Λόγω της φήμης που είχαν οι ανθρακωρύχοι από την Κύμη, η Λεωφόρος ονομάστηκε τα επόμενα χρόνια έτσι, προς τιμήν τους.Την μεταπολεμική περίοδο, συγκεκριμένα το 1957, στο μήκος Λεωφόρου, ιδρύθηκε η ΣΕΛΕΤΕ, η μετέπειτα ΑΣΠΑΙΤΕ, όπου λειτουργούν τα κτήρια της μέχρι και σήμερα.Το 1982, εγκαινιάστηκε ο Σταθμός Ειρήνη, της Γραμμής 1 του Μετρό, που παραδόθηκε μαζί με το ΟΑΚΑ και βρίσκονται κατά μήκος της οδού.Το 2003, στο βόρειο τμήμα του δρόμου, δόθηκε στην κυκλοφορία μια επέκταση της Αττικής Οδού, σε διασταύρωση με τη Λεωφόρο Κύμης. Επιπλέον, κατασκευάστηκε το τμήμα Κηφισιά- Θρακομακεδόνες, μήκους 4,7 χιλιομέτρων, διασχίζοντας το Ολυμπιακό χωριό της Αθήνας. Η επέκταση αυτή είχε σχεδιαστεί για την εξυπηρέτηση των αθλητών προς το Ο.Α.Κ.Α. αλλά εξαιτίας του μικρού χρονικού διαστήματος το τμήμα κόμβος Καλυφτάκη - Πεύκη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και έτσι μέχρι σήμερα η λεωφόρος είναι διασπασμένη σε δυο τμήματα. Το 2022 ανακοινώθηκε ο ανάδοχος της επέκτασης με τα έργα να ξεκινούν το 2023 με χρονικό ορίζοντα το 2025. Τα επόμενα χρόνια αναμένεται η επέκταση της Λεωφόρου, προς την Λυκόβρυση και την Κηφισιά, μέσω υπόγειας σήραγγας. Πρόκειται για ένα έργο μήκους 3,8 χιλιομέτρων, ο προϋπολογισμός του οποίου εκτιμάται στα 300 εκατομμύρια ευρώ και θα ενώνει την Αττική Οδό με τον Αυτοκινητόδρομο 1, στον κόμβο Καλυφτάκη. Υπολογίζεται, ότι θα συμβάλει στη μείωση μποτιλιαρίσματος, που παρατηρείται στη Μεταμόρφωση. Λεωφόρος Βεΐκου Λεωφόρος Καποδιστρίου Λεωφόρος Σπύρου Λούη Αττική Οδός Νέα Ιωνία Αττικής Ηράκλειο Αττικής Γαλάτσι Καλογρέζα Γραμμή Ηλεκτρικού (Μετρό Αθήνας) Πεύκη Κύμη ΟΑΚΑ Σιδηροδρομική Γραμμή Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων
1583 Αντίλοχος

Ο Αντίλοχος (Antilochus) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,6. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από το όνομα του ομώνυμου προσώπου του Τρωικού πολέμου, γιου του Νέστορα.

 Η μέση διάμετρος του Αντιλόχου εκτιμάται σε 101,62 χιλιόμετρα. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,1 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Για τη μάζα αυτή, η επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνεια του ισημερινού του Αντιλόχου υπολογίζεται σε 2,84 cm/sec². (344 φορές ασθενέστερη βαρύτητα από την αντίστοιχη γήινη) και η ταχύτητα διαφυγής σε 53,7 m/sec (193 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε περίπου 150 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0633. Ο Αντίλοχος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 31 ώρες και 31 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ

Το Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ (αγγλικά: King Edward Point), που σημαίνει Ακρωτήριο του Βασιλιά Εδουάρδου, είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Γεωργίας και Νότιων Νήσων Σάντουιτς, στη βορειοανατολική ακτή της νότιας Γεωργίας. Τοποθετείται στα 54°17′S 36°30′W στο Κάμπερλαντ Ίστ Μπέι. Συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως το Γκρύτβικεν.

 Η περιοχή εξερευνήθηκε από την Σουηδική Αποστολή στην Ανταρκτική το 1901-1903, υπό τον Ότο Νόρντενσκιολντ. Ονομάστηκε γύρω στο 1906 προς τιμήν του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Από το 1909, το Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ (στο εξής: ΚΕΠ) αποτελεί την έδρα ενός Βρετανού δημόσιου λειτουργού που είναι ο επικεφαλής ουσιαστικά του νησιού. Το 1925, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ίδρυσε την Οικία Ανακαλύψεων, ενός θαλάσσιου εργαστηρίου για τις λεγόμενες Έρευνες Ανακαλύψεων. Στις 1 Ιανουαρίου 1950, η ιδιοκτησία του ερευνητικού σταθμού πέρασε στα χέρια της εταιρείας Έρευνα Κτήσεων των Νήσων Φώκλαντ. Ο σταθμός ήταν επανδρωμένος από την 1η Ιανουαρίου 1952 έως τις 13 Νοεμβρίου 1969. Η Βρετανική Έρευνα της Ανταρκτικής είχε ως επακόλουθο τη βρετανική παρουσία στο σταθμό μέχρι το 1982. Με την έναρξη του πολέμου των Φώκλαντ, στις 3 Απριλίου 1982, οι δυνάμεις της Αργεντινής κατέλαβαν τη Νότια Γεωργία και έκλεισαν το σταθμό. Σύντομα όμως εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Πάρακετ στις 25 Απριλίου του ίδιου έτους, όταν οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την περιοχή. Από το 1991, μια σειρά στρατιωτικών αξιωματικών διορίστηκε για να εκτελέσει τελωνειακά και αλιευτικά καθήκοντα υπέρ της κυβέρνησης της Νότιας Γεωργίας με τη συνδρομή μιας μικρής ένοπλης ομάδας. Στις 22 Μαρτίου 2001, η Βρετανική Έρευνα της Ανταρκτικής άνοιξε εκ νέου τον σταθμό εξ ονόματος της κυβέρνησης της Νότιας Γεωργίας και των Νότιων Νήσων Σάντουιτς. Τα περισσότερα από τα παλιά, ερειπωμένα (και αναμφισβήτητα ιστορικά) κτίρια καταστράφηκαν για να δημιουργηθούν νέα, με εξαίρεση την Οικία Ανακαλύψεων (1925) και τη Φυλακή (1912). Επί του παρόντος, δώδεκα άτομα της Βρετανικής Έρευνας της Ανταρκτικής διαχειμάζουν στο σταθμό, αυξανόμενοι σε περίπου 22 το καλοκαίρι. Δύο κυβερνητικοί αξιωματούχοι με συνεργάτες τους σταθμεύουν στο ΚΕΠ, για περίπου τρεις μήνες κατά τη διάρκεια της πολυάσχολης χειμερινής αλιευτικής περιόδου. Το καλοκαιρινό προσωπικό του Μουσείου του Γκρίτβικεν φιλοξενείται επίσης στο ΚΕΠ. Η συνεχής κατοίκηση του σταθμού εξυπηρετεί και έναν πολιτικό σκοπό, καθώς συμβάλλει στη διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας έναντι των αξιώσεων της Αργεντινής επί του καθεστώτος της περιοχής. Οι κυριότερες δραστηριότητες του σταθμού είναι η εφαρμοσμένη αλιευτική έρευνα εξ ονόματος της κυβέρνησης της Νότιας Γεωργίας και των Νότιων Νήσων Σάντουιτς, η συνδρομή της πολιτικής για τη βιώσιμη διαχείριση της εμπορικής αλιείας και η παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης σε κυβερνητικούς αξιωματούχους. King Edward point British Antarctic Survey Research Station King Edward Point, South Georgia Αρχειοθετήθηκε 2013-09-15 στο Wayback Machine.
Άννα Γιαγκελλόνων

Η Άννα, πολων. Anna Jagiellonka (18 Οκτωβρίου 1523 - 12 Νοεμβρίου 1596) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν βασίλισσα της Πολωνίας και μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας (1575-86), η 2η στην ιστορία της Κοινοπολιτείας των δύο χωρών.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας και της Μπόνας Σφόρτσα, κόρης του Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου. Παρά τις πολλές προτάσεις, έμενε άγαμη ως τα 52 της έτη. Μάλιστα, έπειτα από το τέλος του αδελφού της Σιγισμούνδου Β΄ της Πολωνίας, τελευταίου άρρενα των Γιαγκελλόνων, το χέρι της ζητήθηκε από διεκδικητές του θρόνου για να διατηρηθεί η δυναστική παράδοση. Η Άννα εκλέχθηκε μαζί με τον μνηστήρα της Στέφανο Μπάτορυ το 1576 από το Πολωνο-Λιθουανικό Κοινοβούλιο με τον Μπάτορυ ως συγκυβερνήτη. Ο γάμος ήταν μία επίσημη διευθέτηση και οι δύο ήταν σε απόσταση: ο Στέφανος ήταν απορροφημένος με τον Λιβονικό Πόλεμο και η Άννα περνούσε τον χρόνο της στη Βαρσοβία με τοπικά διοικητικά θέματα και αρκετά κατασκευαστικά έργα. Έπειτα από το τέλος του άνδρα της το 1586, είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει τον θρόνο για τον εαυτό της, αλλά δεν το προσπάθησε. Αντίθετα, προώθησε τον ανιψιό της Σιγισμούνδο Γ΄ Βάσα, γιο της αδελφής της Αικατερίνης, στον Πολωνικό θρόνο. Το διαδέχθηκαν οι γιοί του Βλάντισλαβ Δ΄ και Ιωάννης Β΄. Παντρεύτηκε τον Στέφανο Μπάτορυ βοϊοβόντα και μετά πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Dmitrieva, Marina; Lambrecht, Karen (2000). Krakau, Prag und Wien: Funktionen von Metropolen im frühmodernen Staat (in German). Franz Steiner Verlag. ISBN 3-515-07792-8. In der Zeit des zweiten Interregnums trug sie den Titel „Anna Dei Gratia Infans Regni Poloniae". Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė and Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.
Πλακοειδές λέπι

Τα πλακοειδή λέπια είναι λεπιόμορφα δερματοδόντια, τα οποία εμφανίζονται στους χονδρυχθίες και συνήθως καλύπτουν ολόκληρο το σώμα - περιφέροντας κάποιος με χέρι του πάνω στο δέρμα του καρχαρία, έτσι αυτό αισθάνεται σαν γυαλόχαρτο. Στις άκρες της γνάθου μετατρέπονται σε δόντια, ομόλογα με τα δόντια των άλλων σπονδυλωτών . Στους καρχαρίες, τα πλακοειδή λέπια σχηματίζουν ένα κλειστό εξωσκελετό, το οποίο δίνει στο δέρμα εξαιρετική αντοχή. Στα σαλάχια, οι περιοχές με πλακοειδή λέπια μειώνονται συνήθως σε ορισμένες περιοχές και μεμονωμένες δομές, ενώ στις χιμαίρες υπάρχει μόνο μία μερικώς διακοπτόμενη σειρά πλακοειδών λεπιών σε κάθε πλευρά του μέσου του σώματος.

 Ένα πλακοειδές λέπι αποτελείται από μια βασική πλάκα κατασκευασμένη από υλικό χωρίς οστά που είναι αγκυρωμένο στο χόριο από οστικές ίνες, τις ίνες Sharpey . Η βασική πλάκα συγχωνεύεται στην πραγματική κλίμακα σε σχήμα δοντιού. Αυτό αποτελείται εξ ολοκλήρου από οδοντίνη στην περιοχή του λαιμού και επικαλύπτεται στην επιφάνεια του, το στέμμα, με μια ουσία παρόμοια με το σμάλτο των δοντιών, το σμάλτο των ψαριών. Μέσα στο δόντι υπάρχει κοιλότητα πολφού με συνδετικό ιστό και αιμοφόρα αγγεία . Στους περισσότερους τύπους χονδροιχθυών, τα άκρα των οδόντων δείχνουν προς τα πίσω, δηλαδή προς το ουραίο άκρο. Ως αποτέλεσμα, δεν δημιουργούν αντίσταση ροής όταν το ζώο κινείται μέσα στο νερό - εάν τρέξετε το χέρι σας πάνω από το δέρμα του καρχαρία προς αυτή την κατεύθυνση, αισθάνεται ομαλή. Στην αντίθετη κατεύθυνση, το δέρμα είναι τραχύ και πολύ αιχμηρό όπως το γυαλόχαρτο. Το μέγεθος της κορώνας είναι μεταξύ 0,12 και 1,32 χιλιοστών, ανάλογα με το είδος, κατά μέσο όρο περίπου 0,4 χιλιοστά. Harald Schliemann: Όργανα και όργανα προσάρτησης. και Alfred Goldschmid: Chondrichthyes, χόνδροι ψαριών. Στο: W. Westheide, R. Rieger: Ειδική Ζωολογία. Μέρος 2: Σπονδυλωτά ή κρανία . Spektrum Akademischer Verlag, Munich 2004, ISBN 3-8274-0307-3, σελ. 21f και 200f. Querschnittbilder von Placoidschuppen Σχέδιο πλακοειδούς κλίμακας
Εύη Τετζαλίδου

Η Εύη Τετζαλίδου (γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1990 στην Αθηνα) είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα υδατοσφαιρίστρια που αγωνιζόταν ως αμυντικός στον Ολυμπιακό Πειραιώς, Εθνικό Πειραιώς, Ιωνικό Νικαίας και Νηρέα Χαλανδρίου.

 Η Εύη Τετζαλίδου έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης από πολύ μικρή ηλικία στις ακαδημίες του Ιωνικού Νικαίας. Το 1999 και σε ηλικία μόλις 9 ετών, μεταπήδησε στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς ενώ έπειτα από 7 χρόνια και συγκεκριμένα το 2006 σε ηλικία 16 ετών πήρε μεταγραφή για την ομάδα του Εθνικού Πειραιώς. Αποτέλεσε μέλος της γυναικείας ομάδας πόλο του Εθνικού όπου στις 07-04-2010 κατάφερε να στεφθεί κυπελλούχος Ευρώπης. Το 2012 αποφάσισε να επιστρέψει στον Ολυμπιακό. Με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να κατακτήσει δύο χρόνια αργότερα το πρωτάθλημα Ελλάδος αλλά και το Κύπελλο Κυπελλούχων LEN Trophy για το 2014. Η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων ήταν ιδιαίτερα ιστορική στιγμή για τον ερυθρόλευκο σύλλογο καθώς αποτέλεσε τον πρώτο διεθνή τίτλο που κατακτάει η ομάδα από την ίδρυση του και μέχρι εκείνη τη στιγμή. Παράλληλα με την αθλητική της σταδιοδρομία και πιο συγκεκριμένα το 2008 άρχισε να φοιτά στην Ιατρική Σχολή Αθηνών από την οποία αποφοίτησε τον Αύγουστο του 2014. Το 2015 κατακτά ξανά το Πρωτάθλημα Ελλάδος, αλλά και το Πρωτάθλημα Ευρώπης. Το 2016 και σε ηλικία μόλις 26ετών αποφασίζει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στην Ιατρική με την ειδικότητα του Δερματολόγου. Η Εύη Τετζαλίδου είναι πρώην διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδας με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.Επίσης έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Νεανίδων και Νέων Γυναικών της Ελλάδος. 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2014, 2015, 2016 1 Πρωτάθλημα Ευρώπης: 2015 1 Σούπερ Καπ Ευρώπης :2015 2 Κύπελλα Κυπελλούχων LEN Trophy: 2010, 2014 Το προφίλ της Τετζαλίδου στο gavros.gr Συνεχίζουν στον Θρύλο Περισσότερο διαβασμένη η Βουλιαγμένη
Φορεσιά της Αταλάντης

Η φορεσιά της Αταλάντης ή φουστάνα είναι η παραδοσιακή ενδυμασία που της κωμόπολης της Αταλάντης στη Φθιώτιδα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, εκτός από την Αταλάντη εμφανίζεται σε πολλά χωριά της γύρω περιοχής, από τον Άγιο Κωνσταντίνο και τις Λιβανάτες μέχρι τα πρόθυρα της Λειβαδιάς. Την νυφική εκδοχή αυτής της ενδυμασίας, περιέγραψε σε βιβλίο της η περιηγήτρια Αγνή Σμιθ, στα τέλη του 19ου αιώνα.

 Η νεότερη φορεσιά, στην οποία έχουν καταργηθεί το πουκάμισο και ο τζάκος, αποτελείται από: τη μεταξωτή μπλούζα, τη φουστάνα (από την οποία έλαβε η φορεσιά και την ονομασία της), το σιγκούνι, το ζουνάρι και την ποδιά. Στο κεφάλι παρατηρείται το τσεμπέρι και η γάζα για τις νέες και το βυσσινί μαντήλι για τις παντρεμένες. Για κοσμήματα διατηρήθηκαν το μικρό και το μεγάλο γιορντάνι, το αρμάθι με τα φλουριά και τα φλουρένια σκουλαρίκια. Η μεταξωτή μπλούζα, αντικατέστησε τον τζάκο και η φουστάνα το πουκάμισο. Η φουστάνα είναι μια φούστα με βολάν, πιέτες και δαντέλες, από την οποία πήρε στη συνέχεια και το όνομά της η φορεσιά. Το σιγκούνι είναι ένας σκούρος γαλάζιος επενδύτης από μάλλινο ύφασμα. Το νυφικό ήταν μάλιστα ολοκέντητο με πολύχρωμα μεταξωτά κορδόνια. Το ζουνάρι, είναι η μαύρη ζώνη που σφίγγει στη μέση το σιγκούνι ενώ η ποδιά, φτιαγμένη από τσόχα, συνήθως σε κόκκινο χρώμα και πιο σπάνια σε πράσινο, είναι κεντημένη με κίτρινα μεταξωτά σχέδια. Οι νεότερες μάλιστα ποδιές, συνήθιζαν να περιέχουν διάφορα σχέδια. Ο παλιότερος κεφαλόδεσμος με το φέσι, το καπιτσάλι , τη μπόλια και τα πεσκούλια, αντικαταστάθηκε από το τσεμπέρι και τη γάζα. Το τσεμπέρι είναι βαμβακερό λευκό ή κρεμεζί μαντήλι με λουλούδια, το οποίο αντικαθίσταται με κίτρινο στο πένθος. Η γάζα είναι άσπρο μεταξωτό μαντήλι, γιορτινό, με μικρές άσπρες φούντες που στολίζουν το πρόσωπο. Συνηθίζεται στις νέες κοπέλες, ενώ οι παντρεμένες με παιδιά φορούν βυσσινί μαντήλι. Σχετικά με τα κοσμήματα, το μικρό γιορντάνι, στολίζει το μέτωπο στη γιορτινή φορεσιά και το γιορντάνι στολίζει το λαιμό ή το στήθος. Η αρμάθα με τα φλουριά είναι το δικτυωτό πλέγμα με τις χάντρες και τις σειρές νομισμάτων που καλύπτουν τόσο το στήθος, όσο και την κοιλιά, ενώ στα αυτιά τους φορούσαν φλουρένια σκουλαρίκια. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα" Το γυναικείο παραδοσιακό πουκάμισο της ηπειρωτικής Ελλάδας, Άννα Γουήλ - Μπαδιεριτάκη, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1980.
Άλρικ του Άστι

Ο Άλρικ, ιταλ.: Alric, γνωστός και ως Alrico, Adalric και Odelric, (απεβ. Δεκέμβριος 1036) από τον Οίκο των Αρδουινιδών, ήταν μεσαιωνικός Λομβαρδός επίσκοπος του Άστι στην Ιταλία από το 1007 ή το 1008 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν γιος του Mάνφρεντ Α΄ μαρκήσιου της Σούζα, και της συζύγου του Πρανγάρδας, κόρης του Αδαλβέρτου Άττο κόμη της Κανόσας. Ο αδελφός του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ διαδέχθηκε τους τίτλους του πατέρα του. Με τη βοήθεια του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄, ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας περιέβαλε τον Άλρικ με το αξίωμα του επισκόπου του Άστι το 1007 ή το 1008, σε αντίθεση με τον Πέτρο, ο οποίος είχε υποστηρίξει τις αξιώσεις του Aρντουίνο ως αντίπαλου στη βασιλεία. Ο Άλρικ επιβεβαιώθηκε ως επίσκοπος από τον πάπα Ιωάννη ΙΗ΄, χωρίς την έγκριση του Άρνουλφ Β΄, αρχιεπισκόπου του Μιλάνου . Για να κατευνάσουν τον Άρνουλφ Β΄, ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ και ο Άλρικ έπρεπε να περπατήσουν ξυπόλητοι μεταφέροντας (αντίστοιχα) έναν σκύλο και μία Βίβλο στη βασιλική του Σαντ'Αμπρότζιο στο Μιλάνο πριν ταπεινωθούν μπροστά στον Aρνούλφο. Ο Άλρικ έκανε πολλές δωρεές σε μοναστήρια και άλλα θρησκευτικά ιδρύματα, τόσο μόνος του όσο και με τον αδελφό του, και με τη σύζυγο του Ούλρικ Μπέρτα του Μιλάνου. Ο Άλρικ ήταν πιστός υποστηρικτής του επόμενου αρχιεπισκόπου του Μιλάνου, Άριμπερτ. Γύρω στο 1028 ο Άλρικ, μαζί με τον αδελφό του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄, τον αρχιεπίσκοπο Άριμπερτ και τον Λάντουλφ επίσκοπο του Τορίνο έδρασαν για να καταστείλουν ένα αιρετικό κίνημα, που είχε αναπτυχθεί στο Moνφόρτ. Ο Άλρικ απεβίωσε στη μάχη του Καμπομάλo (κοντά στην Παβία) τον Δεκέμβριο του 1036, πολεμώντας εναντίον υποτελών που είχαν επαναστατήσει εναντίον του αρχιεπισκόπου Άριμπερτ. L. Vergano, «Alrico» στο Dizionario Biografico degli Italiani – Τόμος 2 (1960) H. Bresslau, Jahrbücher des Deutschen Reichs unter Konrad II., 2 τόμοι. (1884), προσβάσιμο διαδικτυακά στη διεύθυνση: archive.org S. Hamilton, 'Inquiring into μοιχεία και άλλες κακές πράξεις': επισκοπική δικαιοσύνη στην Ιταλία του δέκατου και των αρχών του 11ου αιώνα,' Viator 41:2 (2010), 21–44. H. Fichtenau, Heretics and Scholars in the High Middle Ages, 1000-1250 (1998).
Άτυπη κατάθλιψη

Η άτυπη κατάθλιψη είναι μια υποκατηγορία δυσθυμίας και κλινικής κατάθλιψης και χαρακτηρίζεται από αντιδραστικότητα της διάθεσης (ο ασθενής είναι ικανός να βιώνει καλυτέρευση της διάθεσης σε ευχάριστα γεγονότα) και θετικότητα. Επίσης άτομα με άτυπη κατάθλιψη βιώνουν αύξηση βάρους και αυξημένη όρεξη για φαγητό, υπνηλία ή υπερυπνία και έντονη κοινωνική φθορά ως συνέπεια της υπερευαισθησίας στην αντιλαμβανόμενη διαπροσωπική απόρριψη. Αντίθετα με την ονομασία της, η άτυπη κατάθλιψη είναι η πιο συχνή μορφή κατάθλιψης.

 Σημαντική αύξηση βάρους και αύξηση της όρεξης για φαγητόΥπερυπνία (το να κοιμάσαι πολύ, το αντίθετο της αϋπνίας που υπάρχει στη μελαγχολική κατάθλιψη)Αίσθημα ότι τα χέρια ή τα πόδια κάποιου είναι πολύ βαριάΔιαταραχή της συναισθηματικής διάθεσης (ευερεθιστότητα) Γενικά, η άτυπη κατάθλιψη τείνει να προκαλεί περισσότερη δυσλειτουργία στον ασθενή από όλες τις άλλες μορφές κατάθλιψης. Η άτυπη κατάθλιψη είναι χρόνιο σύνδρομο που τείνει να ξεκινάει σε νεαρότερη ηλικία από τις υπόλοιπες μορφές της κατάθλιψης (συνήθως στην εφηβεία). Άτομα που νοσούν από άτυπη κατάθλιψη συνήθως υποφέρουν και από άλλες διαταραχές, όπως διαταραχή πανικού, κοινωνική φοβία και άλλες διαταραχές. Η άτυπη κατάθλιψη είναι πιο συνηθισμένη στις γυναίκες (κοντά στο 70% τον ασθενών με άτυπη κατάθλιψη είναι γυναίκες). Μερικές έρευνες έχουν δείξει πως τα παλιότερα αντικαταθλιπτικά, όπως οι αναστολείς της μονοαμινοοξειδάσης (MAOIs) είναι πιο αποτελεσματικοί, ωστόσο τα νεότερα αντικαταθλιπτικά λειτουργούν αρκετά καλά έναντι της άτυπης κατάθλιψης. Η θεραπεία με φάρμακα λειτουργεί καλύτερα όταν συνδυάζεται με ψυχοθεραπεία. Πρέπει να αναφερθεί ότι διάφορες διαταραχές που συνυπάρχουν με την άτυπη κατάθλιψη, όπως η διαταραχή πανικού, ίσως να μην μπορέσουν να θεραπευτούν χωρίς επιπλέον φάρμακα. Μερικοί υποθέτουν πως η άτυπη κατάθλιψη σχετίζεται με προβλήματα του θυρεοειδή. Άλλες έρευνες έχουν δείξει πως η κατάσταση ορισμένων ασθενών με άτυπη κατάθλιψη ίσως να καλυτερεύσει με διάφορα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στον υποθυρεοειδισμό. Κατάθλιψη Κλινική κατάθλιψη Ψυχωτική Κατάθλιψη Atypical Depression Ελληνική Εταιρεία Διαταραχών Διάθεσης (ΜΑΖΙ) Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ)
Παραφορμαλδεΰδη

Η παραφορμαλδεΰδη (paraformaldehyde), χημικώς, είναι το μικρότερο πολυοξυμεθυλένιο. Αποτελεί το προϊόν του πολυμερισμού της φορμαλδεΰδης και έχει μέσο βαθμό πολυμερισμού 8 έως 100. Η παραφορμαλδεΰδη έχει την ελαφρά οσμή της φορμαλδεΰδης, λόγω της αποσύνθεσής της. Η παραφορμαλδεΰδη είναι καρκινογόνος ένωση, όπως και η φορμαλδεΰδη.

 Η παραφορμαλδεΰδη αρχίζει να σχηματίζεται αργά αργά σε διαλύματα φορμαλδεΰδης και να δημιουργεί λευκά ιζήματα, τα οποία καθιζάνουν, ιδίως σε χαμηλές θερμοκρασίες. Η φορμαλίνη πάντα περιέχει ένα μικρό ποσοστό παραφορμαλδεΰδης, η οποία σχηματίζει μικρές αλυσίδες από πολυφορμαλδεΰδη. Επίσης μια μικρή προσθήκη μεθανόλης πάντα χρησιμοποιείται ως σταθεροποιητής. Με πολύ απλό τρόπο η παραφορμαλδεΰδη μπορεί να αποπολυμεριστεί σε αέρια φορμαλδεΰδη με ξηρή θέρμανση και εύκολα να αποδώσει διάλυμα φορμαλδεΰδης με διάλυση σε νερό υπό την παρουσία μιας βάσης ή με την επίδραση της θερμότητας. Ωστόσο, η αέρια φορμαλδεΰδη που παράγεται από ξηρή θέρμανση της παραφορμαλδεΰδης είναι εξαιρετικά εύφλεκτη. Η παραφορμαλδεΰδη δύναται να αποικοδομηθεί και το αέριο προϊόν της, η φορμαλδεΰδη σε αέρια μορφή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καπνογόνος ένωση για απολυμάνσεις χώρων, ή στην ιστολογία. Υψηλού μοριακού μεγέθους παραφορμαλδεΰδη μπορεί, ως πρώτη ύλη, να αξιοποιηθεί στην παραγωγή θερμοπλαστικών προϊόντων, γνωστά ως πλαστικά πολυοξυμεθυλενίου (POM, 'Delrin).Επίσης, η παραφορμαλδεΰδη επιβοηθά τις πρωτεϊνες στη δημιουργία σταυροσυνδέσεων στο DNA, όπως λ.χ. στην καθίζηση της χρωματίνης. Ρητινικά συστήματα (UF, MUF, MUPF, PF, PUF) που χρησιμοποιούνται ως συγκολλητικές ουσίες δύνανται να δεχτούν την προσθήκη παραφορμαλδεΰδης (ως πρόσθετου), μαζί και με μελαμίνη ή φαινόλη ή άλλες ενώσεις, στη βιομηχανική παραγωγή μοριοπλακών, ινοπλακών ή κόντρα-πλακέ, όπως επίσης και σύνθετων προϊόντων.
ΟΣ Μαρσέιγ Αντούμ

Η ΟΣ Μαρσέιγ Αντούμ Καταλάν είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έτος ίδρυσης το 1925 και έδρα την Μασσαλία. Η Αντούμ τερμάτισε 2η για την σεζόν 2009-2010 του πρωταθλήματος της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ, μετά τον υποβιβασμό της από το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας την άνοιξη του 2007.

 Μεταξύ των προέδρων που πέρασαν από την διοίκηση του συλλόγου, ένας είναι αυτός που έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για την στάση που τήρησε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Κυπέλλου: ο Φρανσίς Ντι Τζιοβανί (1972-1998). Παρέμεινε σε αυτή την θέση έως τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1998. Ως φόρος τιμής, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα της Μασσαλίας φέρει το όνομά του. Σήμερα, πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Ρομπέρ Λουμπρανό ντι Σμπαραγκλιονέ, στον προεδρικό θώκο από το 1999, ο οποίος έχει παρουσία μεγαλύτερη των 30 ετών στα κοινά του συλλόγου, έχοντας ξεκινήσει από υπεύθυνος των τμημάτων υποδομής της Αντούμ. Παρά τον ιδιαιτέρως χαμηλό προϋπολογισμό της, η ΟΣΜΕΚ, δεύτερη σημαντικότερη ομάδα στην Μασσαλία, έχει υπό την σκέπη της 30 ομάδες, οι οποίες στην πλειονότητά τους στελεχώνονται από νεαρούς μεταξύ 4 και 18 ετών, ενώ διαθέτει και ομάδες γυναικών για την ηλικιακή κατηγορία Κ-16, αλλά και ομάδα ενηλίκων, καθώς και ομάδες Cécifoot (ποδόσφαιρο για ημίτυφλους και τυφλούς). Όσον αφορά τους ενηλίκους, συμμετέχουν στα πρωταθλήματα Γαλλίας εδώ και 20 χρόνια. Αριθμός παικτών που πέρασαν από την ομάδα στην πορεία έγιναν επαγγελματίες. 1925, ίδρυση του συλλόγου 1979, συγχώνευση με την ΦΚ Καταλάν 1998, θάνατος του Φρανσίς Ντι Τζιοβανί, προέδρου του συλλόγου 2007, υποβιβασμό στην CFA2 και δημιουργία της ιστοσελίδας του συλλόγου Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 : Πρωταθλήτρια το 2001Πρωτάθλημα DH Μεσογείου : Πρωταθλήτρια το 1988Πρωτάθλημα DHR Μεσογείου : Πρωταθλήτρια το 1987Πρωτάθλημα PHA Μεσογείου : Πρωταθλήτρια το 1984Κύπελλο Προβηγκίας (3) : Νικήτρια το 1990, το 2003 και το 2005Πρωτάθλημα Γαλλίας Cécifoot (2) : Πρωταθλήτρια το 2002 και το 2004 Ζακ Ρεμί, ο οποίος πέτυχε 18 τέρματα στη διάρκεια της σεζόν 1995-1996 στην Δ΄ Κατηγορία με την Αντούμ. Πιέρ Φριγκού το 1990 Λεόν Γκαλί Ρολλάν Κουρμπίς Ζοζέ Ανιγκό Ζαν-Μαρκ Πιλορζέ Ζαν Καστανεντά Μπερνάρ Ροντριγκές Το γήπεδο της ΟΣ Αντούμ χρησίμευσε ως τόπος γυρισμάτων για την ταινία Taxi 4 τον Απρίλιο του 2006. Επίσημη Ιστοσελίδα
Έλενορ Άμποτ

Η Έλενορ Πλάιστεντ Άμποτ (1875 – 1935) ήταν Αμερικανίδα εικονογράφος βιβλίων, σκηνογράφος και ζωγράφος της Αρτ Νουβό. Εικονογράφησε τις εκδόσεις των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ στις αρχές του 20ου αιώνα, το Ροβινσώνα Κρούσο, το μυθιστόρημα Απαγωγή και άλλα βιβλία και περιοδικά. Σπούδασε σε τρία σχολεία τέχνης στη Φιλαδέλφεια και το Παρίσι και επηρεάστηκε από τον Χάουαρντ Πάυλ. Υπήρξε μέλος της ομάδας Νέα Γυναίκα οι οποίες ζητούσαν εκπαιδευτικές και επαγγελματικές ευκαιρίες για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας επαγγελματικών ενώσεων τέχνης όπως το The Plastic Club για να προωθούν τη δουλειά τους. Ήταν παντρεμένη με τον επίσης καλλιτέχνη και δικηγόρο C. Yarnall Abbott.

 Η Έλενορ Πλάιστεντ γεννήθηκε στο Λίνκολν του Μέιν. Σπούδασε τέχνη στη Σχολή Σχεδίου για Γυναίκες της Φιλαδέλφεια, στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια και στο Παρίσι στην Académie des Beaux-Arts όπου και τα έργα της εκτέθηκαν. Η Άμποτ επέστρεψε πίσω στη Φιλαδέλφεια το 1899. Επηρεάστηκε σημαντικά από τον Χάουαρντ Πάυλ, που ήταν καθηγητής της στο Ινστιτούτο Ντρέξελ. Έλεγε αργότερα στη ζωή της που δημιούργησε τα αγαπημένα της κομμάτια τέχνης κάτω από την καθοδήγησή του. Η Άμποτ, γνωστή για τις εικονογραφήσεις βιβλίων ήταν επίσης ζωγράφος τοπίων, πορτρέτων και σκηνικών συμπεριλαμβανομένων των έργων της για την παραγωγή του Θεάτρου Χέτζροου, «Ο Αυτοκράτορας Τζόουνς». Έχει δημιουργήσει εικονογραφήσεις για το περιοδικό Harper's Magazine, την εφημερίδα Saturday Evening Post και το περιοδικό Scribner's. Η Άμποτ δημιούργησε εικονογραφήσεις για βιβλία όπως το Νησί του θησαυρού και Απαγωγή του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, την Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων του Γιόχαν Βυς, Ένα παλιομοδίτικο κορίτσι της Λουίζα Μέι Άλκοτ καθώς και τα Παραμύθια των αδελφών Γκριμ. «Η Έλενορ Άμποτ αγαπά τα παραμύθια της και κανένα παιδί που λαμβάνει ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα απογητευθεί... Η Έλενορ Άμποτ επιφανειακά δεν είναι μια έξυπνη καλλιτέχνης. Το δραστήριο, δυναμικό αλλά όμως ιδεαλιστικό μυαλό της έχει υποταχθεί και καθοδηγεί τα μεγάλα ευαίσθητα δάχτυλά της που κρατούν το πινέλο με τις ακουαρέλες.» - Evan Nagel Wolf, 1919 Μουσείο Brandywine River, Chadds Ford, ΠενσυλβάνιαΕίχα απελπιστεί όταν τα πουλιά επέστρεψαν, π. 1914, υδατοχρώματα σε πίνακα απεικόνισης για το Swiss Family Robinson Wolf, Eva Nagel. "Έλενορ Άμποτ εικονογράφος." The International Studio. Λονδίνο: John Lane Company (1919). pp XXVII
Ιωάννης Γιάγκος

Ο Ιωάννης Γιάγκος (γενν. στα Τρίκαλα το 1951) είναι Έλληνας ανώτατος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας εν αποστρατεία. Ήταν ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας από τον Αύγουστο του 2009 ως τον Νοέμβριο του 2011.

 Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1951 στα Τρίκαλα. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το 1970 και ορκίστηκε ανθυποσμηναγός ιπτάμενος το 1974. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, υπηρέτησε σε διάφορες επιχειρησιακές μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας. Έχει συμπληρώσει πάνω από 4.200 ώρες πτήσεων, κυρίως σε αεροσκάφη τύπου F-4 Phantom και F-16. Επίσης υπηρέτησε ως επιτελής στo SHAPE και ως διοικητής στο νατοϊκό στρατηγείο CAOC-7, στην Λάρισα. Ως Αντιπτέραρχος, διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας από τις 26 Ιανουαρίου 2007 έως τις 6 Αυγούστου 2009. Στις 6 Αυγούστου 2009, προήχθη σε Πτέραρχο και ανέλαβε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, θέση που κατείχε μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 2011, οπότε και αποστρατεύτηκε. Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου Χριστοφίλου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ανέλαβε Υπουργός Εθνικής Άμυνας μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Έχει τιμηθεί με τα εξής Παράσημα, Μετάλλια και Διαμνηνμονεύσεις: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Στρατιωτικής Αξίας A΄ Τάξεως Διαμνημόνευση Αρχηγίας Γ.Ε.ΕΘ.Α Διαμνημόνευση Αρχηγίας Γ.Ε.Α Αστέρα Αξίας και Τιμής Διαμνημόνευση Αξίας και Τιμής Διαμνημόνευση Ηγεσίας Σχηματισμού - Μεγάλης Μονάδας Α’ Τάξεως Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Α’ Τάξεως Διαμνημόνευση Αξιωματικού Επιτελούς Α΄ Τάξης Ταξιάρχη του Γαλλικού Τάγματος της Τιμής Βιογραφικό, Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, Ανακτήθηκε 28 Ιουνίου 2013. Βασίλης Αλεξίου, Αποστρατεύτηκε ο Τρικαλινός Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ιωάννης Γιάγκος, 2 Νοεμβρίου 2011, Ανακτήθηκε 28 Ιουνίου 2013.
Ντάρον Γκίμπσον

Ο Ντάρον Γκίμπσον είναι Ιρλανδός ποδοσφαιριστής γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1987 στην πόλη Ντέρι στην Βόρεια Ιρλανδία αγωνίζεται ως μέσος στην Πρέμιερ Λιγκ και στην Έβερτον αλλά και στην Εθνική ομάδα της Ιρλανδίας.

 Ο Ντάρον Γκίμπσον ξεκίνησε την καρίερα του το 2003 από την Βόρειο Ιρλανδική ομάδα Ινστιτούτ μετακινήθηκε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2004.Το 2005 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.Ο Γκίμπσον ήταν ένας από τους πολλούς παίκτες Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ οποίος πέρασε την σεζόν 2006-07 με τη μορφή δανείου στην Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ Τον Οκτώβριο του 2007, πήγε δανεικός στην Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 2007-08. στην Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς σκόραρε μια φορά, κατά Μπέρνλεϊ Φ.Κ. στις 8 Δεκεμβρίου 2007.Επέστρεψε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2008 όπου την πρώτη σεζόν οι συμμετοχές του ήταν περιορισμένες.Αυξήθηκαν την επόμενη σεζόν 2009-10. Την σεζόν 2010-11 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.Το 2012 ακολούθησε την συμβουλή του ομοσπονδιακού προπονητή της Ιρλανδίας Τζιοβάνι Τραπατόνι και πήρε μεταγραφή στην Έβερτον όπου κατάφερε άμεσα να καθιερωθεί στην ομάδα του Λίβερπουλ Το 2007 ο Γκίμπσον, ο οποίος γεννήθηκε στο Ντέρι στην Βόρεια Ιρλανδία, ήταν στο επίκεντρο της διαφοράς μεταξύ της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ιρλανδίας και της Βόρειας Ιρλανδίας , αφού επέλεξε να παίξει για την Δημοκρατία της Ιρλανδίας, αντί της Βόρειας Ιρλανδίας.Το ζήτημα παραπέμφθηκε στη FIFA και συζητήθηκε στη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας. Τελικά το θέμα λύθηκε το 2010, όταν αποφασίστηκε οι πολίτης της Βόρειας Ιρλανδίας να δικαιούνται παίξει είτε για τη Ιρλανδία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Το προφίλ του Γκιμπσον στο site της Έβερτον Το προφίλ του Γκιμπσον στο transfermarkt.co.uk
Πολ Κάλας

Ο Πολ Κάλας (Paul Kalas) είναι σύγχρονος Ελληνοαμερικανός αστρονόμος, γνωστός για την ανακάλυψη δίσκων συντριμμάτων γύρω από αστέρες. Ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον Κάλας απεικόνισε για πρώτη φορά στο ορατό φως έναν εξωηλιακό πλανήτη με τροχιακή κίνηση γύρω από τον αστέρα Φομαλώ, σε απόσταση 25 ετών φωτός από τη Γη. Ο πλανήτης αυτός αναφέρεται ως «Φομαλώ b».

 Ο Κάλας γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 13 Αυγούστου 1967. Οι γονείς του ήταν ο Γεώργιος Καβαλλίνης και η Μαρία Δρεττάκη, που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από το Ηράκλειο της Κρήτης. Ο Πολ παρακολούθησε μαθήματα στο γυμνάσιο Detroit Country Day School στο Μίσιγκαν και σπούδασε φυσική και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, στο Ανν Άρμπορ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και πήρε το διδακτορικό του στην αστρονομία το 1996 από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης υπό την επίβλεψη του Ντέιβιντ Τζούιτ. Στη συνέχεια ο Κάλας εργάσθηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Αστρονομία στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας, στο Επιστημονικό Ινστιτούτο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου (Βαλτιμόρη) και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Το 2006 εκλέχθηκε καθηγητής της αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Σήμερα ζει στο Μπέρκλεϊ με τη σύζυγό του Ασπασία Γκίκα και τις κόρες τους Μαρία-Νικολέττα και Ναταλία. Ο Κάλας πρωτοστάτησε στην ανακάλυψη αρκετών περιαστρικών δίσκων χρησιμοποιώντας ένα στεμματογράφο στο Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ και στο τηλεσκόπιο των 2,2 μέτρων του Πανεπιστημίου της Χαβάης στο Μάουνα Κέα. Το 1995 ανεκάλυψε ποικίλες μορφές ασύμμετρων δομών σε οπτικές εικόνες του δίσκου του Βήτα Οκρίβαντος. Υπήρξε ο επικεφαλής επιστήμονας στην ομάδα που απεικόνισε για πρώτη φορά στο ορατό φως δίσκους συντριμμάτων γύρω από τον γειτονικό ερυθρό νάνο AU Μικροσκοπίου και τον φωτεινό αστέρα Φομαλώ. Η εικόνα του Φομαλώ από τον Κάλας με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ απεκάλυψε μία στενή ζώνη σκόνης και μικρών σωμάτων ανάλογη με τη Ζώνη Κάιπερ του Ηλιακού μας Συστήματος. Ωστόσο, ο Κάλας βρήκε πως η ζώνη του Φομαλώ είναι στενή και γεωμετρικά έκκεντρη σε σχέση με τον αστέρα κατά 15 AU. Τα χαρακτηριστικά αυτά θεωρούνται ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη ενός εξωηλιακού πλανήτη που περιφέρεται γύρω από τον Φομαλώ και διαμορφώνει με τη βαρύτητά του τη μορφολογία της ζώνης-δίσκου. Βραβείο Newcomb Cleveland του Αμερικανικού Συνδέσμου για την Προαγωγή της Επιστήμης (American Association for the Advancement of Science) το 2009 Προσωπική ιστοσελίδα The Circumstellar Disk Learning Site `Αρθρο του Sky & Telescope για την ανακάλυψη στον Φομαλώ Άρθρο του Space.com για την ανακάλυψη στον AU Μικροσκοπίου Άρθρο του New Scientist για την ανακάλυψη στους HD 53143 και HD 139664
Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ

Ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ (ολλανδικά: Cornelis van Poelenburgh ή Cornelis van Poelenburch 1594 – 12 Αυγούστου 1667)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και σχεδιαστής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ήταν η ηγετική φυσιογνωμία της πρώτης γενεάς Ολλανδών τοπιογράφων που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη στις αρχές του 17ου αιώνα. Έγινε γνωστός για τους μικρών διαστάσεων πίνακές του, που απεικόνιζαν ιταλικού ύφους τοπία με μικρές μορφές που αναπαριστούσαν βιβλικές ή μυθολογικές σκηνές ντυμένες με ενδύματα της εποχής του ζωγράφου.

 Δεν είναι γνωστό σε ποιο μέρος γεννήθηκε. Έχει διασωθεί στην Ουτρέχτη ένα υπογεγραμμένο έγγραφο, στο οποίο αναφέρεται ως εξαετής και γιος του Σίμον φαν Πούλενμπουρχ (Simon van Poelenburch), πρωτοσύγγελου της Καθολικής Εκκλησίας. Αρχικά εκπαιδεύτηκε με τον Άμπραχαμ Μπλούμερτ και τα πρώτα υπογεγραμμένα έργα του χρονολογούνται από το 1620. Πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη, όπου επηρεάστηκε από τον Άνταμ Ελζχάιμερ και έγινε ιδρυτικό μέλος των Bentvueghels, της οργάνωσης Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Οι Bentveughels συνήθιζαν να αποδίδουν προσωνύμιο σε κάθε μέλος τους και το προσωνύμιο του φαν Πούλενμπουργκ ήταν "satiro" (σάτυρος). Ως πάτρονές του αναφέρονται μερικοί Ρωμαίοι Καρδινάλιοι. Ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας τον κάλεσε στην Αγγλία, όπου δημιούργησε μικρών διαστάσεων πίνακες (αποκαλούνται cabinet paintings). Επέστρεψε στην Ουτρέχτη, όπου και απεβίωσε λίγα χρόνια μετά τον Δάσκαλό του, Μπλούμερτ. Οι "πλέον σημαντικοί και γνωστοί" μαθητές του ήταν οι Ντανιίλ Φερτάνχεν, Ντιρκ φαν ντερ Λίσσε, Φρανσουά Φερβίλτ και Γιαν φαν Χενσμπέρχεν. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν ισχυρίζεται ότι καλύτερος μαθητής του ήταν ο Γιαν φαν ντερ Λάις (Jan van der Lijs) από τη Μπρέντα και όχι ο Ντιρκ φαν ντερ Λίσσε (Dirck van der Lisse) από τη Χάγη. Ο Χαουμπράκεν στη συνέχεια αναφέρει τους Φερτάνχεν, Φερβίλτ, Βάρναρντ φαν Ράισεν από το Μπόμμελ και Βίλλεμ φαν Στέινρεϊ, ανεψιό του. Tο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης αναφέρει, επίσης, τον Λάουρενς Μπαράτα. Ζωγράφισε κυρίως μικρών διαστάσεων τοπία με μυθικές ή θρησκευτικές μορφές ή εδάφια, σε ύφος που αργότερα θα γινόταν εμφανές σε έργα του Κλωντ Λορραίν. Τα πρώτα του έργα έχουν ύφος παρόμοιο με του Μπαρτολομέους Μπρέινμπεργκ, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένα έργα είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιος τα δημιούργησε. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cornelis van Poelenburch στο Wikimedia Commons
Ούγος του Χοενλόε-Έρινγκεν

Ο Ούγος (γερμ. Hugo, 27 Μαΐου 1816 – 23 Αυγούστου 1897) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Έρινγκεν και κόμης του Ούγεστ. Έγινε στρατηγός της Βυρτεμβέργης και της Πρωσίας.

 Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Ευγένιος Κάρολος Ούγος γεννήθηκε στη Στουτγκάρδη και ήταν γιος του Αύγουστου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Έρινγκεν και της Λουίζας, κόρης του Ευγένιου, δούκα της Βυρτεμβέργης. Έγινε πολιτικός, βιομήχανος εξόρυξης και στρατηγός στους στρατούς της Βυρτεμβέργης και της Πρωσίας. Απεβίωσε στο κάστρο Σλάβεντσιτς. Νυμφεύθηκε την Παυλίνα Βιλελμίνη, κόρη του Καρόλου Έγκον Β΄, πρίγκιπα του Φύρστενμπεργκ. Phillips, Walter Alison; Atkinson, Charles Francis (1911). "Hohenlohe" In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. 13 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 572–575
Λουτράκι Μαλεβιζίου Ηρακλείου

Το Λουτράκι (επίσημο: Λουτράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Απέχει από το Ηράκλειο 20,9 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Βοσκερό (υψομ. 1.199 μ.) που είναι παρακλάδι του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 367 μέτρα. Η θέα προς βορρά, ανατολή και νότο είναι πανοραμική. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία, τις καλλιέργειες αμπελιών και την ορνιθοτροφία.

 Η ονομασία του χωριού οφείλεται στα λουτρά (θέρμες) της ρωμαϊκής εποχής. Στην ενετική απογραφή (Κ 102) του Καστροφύλακα (1583) αναφέρεται Lutrachi με 65 κατοίκους.Ο κεντρικός ναός βρίσκεται κοντά στη μονή Ιερουσαλήμ και είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου. Το 1928 ξεκίνησε η ανέγερση από το Ταμείο Εφέδρων Ηρακλείου σανατορίου, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε. Αναφέρεται επίσημα το 1928 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κάτω Λουτράκι αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κρουσώνα του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 134 κάτοικοι. Δείτε Κοινότητα Λουτρακίου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Περισσότερα ιστορικά στοιχεία
Πρωτόκολλο της Κέρκυρας

Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας υπογράφτηκε στις 17 (4) Μαΐου 1914, μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης, που επικεφαλής της ήταν ο πρίγκιπας Βηντ και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου. Με την υπογραφή του, τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων) και αναγνωρίστηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου μαζί με μια σειρά δικαιωμάτων για τον τοπικό πληθυσμό.

 Η περιοχή αποκτούσε επίσημα την αυτονομία της, υπό την αιγίδα του πρίγκηπα Βηντ της Αλβανίας, ο οποίος όμως δεν είχε ουσιαστικές αρμοδιότητες. Η αλβανική κυβέρνηση θα είχε το δικαίωμα να διορίζει και να απολύει τους κυβερνήτες και τους ανώτερους υπαλλήλους. Άλλοι όροι της συμφωνίας προέβλεπαν την στρατολόγηση αυτοχθόνων στην χωροφυλακή, την απαγόρευση παραμονής στρατιωτικών μονάδων αποτελούμενων από μη εντόπιους στην περιοχή, παρά μόνο σε περίπτωση πολέμου ή επανάστασης. Προβλέπονταν επίσης, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία, αν και στις τρεις πρώτες τάξεις η αλβανική θα διδάσκονταν παράλληλα με την ελληνική. Η θρησκευτική διδασκαλία, όμως, θα γίνονταν μόνο στα ελληνικά. Οι Μεγάλες Δυνάμεις θα εγγυόνταν για την διατήρηση και την εκτέλεση των παραπάνω μέτρων. Στις 17 Μαϊου και ενώ ξέσπασε στην κεντρική Αλβανία επανάσταση, η ελληνική κυβέρνηση, που ως τότε δεν είχε αναμειχθεί στις διαπραγματεύσεις, ανέλαβε ουσιαστικό ρόλο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παρακίνησε τον Ζωγράφο να επικυρώσει όσο το δυνατόν ταχύτερα τους όρους του Πρωτοκόλλου χωρίς να προβάλλει επιπλέον αξιώσεις.Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά στις 1 Ιουνίου το επικύρωσαν και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση. Η επιμονή του Ε. Βενιζέλου έπεισε τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους να υποχωρήσουν και να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, κατά την Πανηπειρωτική Συνδιάσκεψη στο Δέλβινο. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι εκπρόσωποι της Χειμάρρας, που επέμεναν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (Ένωσις ή θάνατος).Λίγες μέρες αργότερα η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου. Όμως, προτού τεθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρόλο που το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Βόρεια Ήπειρος Προσωρινή Κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ (17 ΜΑΙΟΥ 1914), σελ. 72-76, Έκθεση για την καταπάτηση των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων της εθνικής ελληνικής κοινότητας στην Αλβανία. (Βόρειος Ηπείρος), 2003
Τάκης Παπουλίδης

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Παπουλίδης (1934 - 5 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο και στον Παναθηναϊκό ως αμυντικός αλλά και ως μέσος. Στην ίδια θέση διακρίθηκε αργότερα και ο γιος του, ο Γιάννης Παπουλίδης, επίσης ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου.

 Ο Τάκης Παπουλίδης ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σε μικρή ηλικία, από την Α.Ε. Καλλιθέας. Εν συνεχεία, υπήρξε παίκτης του Πανιώνιου από τα μέσα της δεκαετίας του '50 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 1961, όταν απέκλεισε τον Παναθηναϊκό με 2-1 και τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης με 1-0, για να ηττηθεί στον τελικό από τον Ολυμπιακό. Το 1963 πήγε στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε δύο τίτλους τις περιόδους 1963-64 και 1964-65 κι έφτασε άλλη μια φορά στον τελικό του Κυπέλλου το 1965. Ο Τάκης Παπουλίδης ήταν 21 φορές διεθνής με την Ελλάδα. Η πρώτη συμμετοχή του ήταν στις 1/10/1958 στον εκτός έδρας αγώνα για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών με τη Γαλλία και η τελευταία στις 3/10/1965 στον εντός έδρας αγώνα για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου με τη Σοβιετική Ένωση. Απεβίωσε το 1998 σε ηλικία 64 ετών. Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής (2): 1963-64, 1964-65. Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1961, 1965. Το προφίλ του Τάκη Παπουλίδη στο transfermarkt "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. ΕΙΚΟΝΕΣ, 1991.
Μιχαήλ Μιχαήλοφ

Ο Μιχαήλ Μιχαήλοφ (ρωσικά: Михайлов, Михаил Александрович‎), γεννημένος στις 17 Μαΐου 1971 στο Ζλατούστ της Ρωσίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 2,07 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

 Ο Μιχαήλοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης το 1991, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, με μεγαλύτερη επιτυχία την τρίτη θέση στη ρωσική σουπερλίγκα το 1992-93. Ακολούθησε η ισπανική Εστουδιάντες, στην οποία έπαιξε για δύο σεζόν με μέσους όρους 9,1 πόντων και 5,8 ριμπάουντ το 1994-95 και 14,6 πόντων και 9,4 ριμπάουντ το 1995-96, ενώ έφθασε και στις δύο χρονιές στη φάση των 16 του κυπέλλου Κόρατς.Το καλοκαίρι του 1996 υπέγραψε στη Ρεάλ Μαδρίτης, κατακτώντας το κύπελλο Σαπόρτα του 1996-97, κερδίζοντας στον τελικό τη Βερόνα με 78-64. Αγωνίστηκε ως βασικός σέντερ της ομάδας για δύο χρόνια, με μέσους όρους 10,0 και 9,8 πόντων αντίστοιχα.Το 1998 συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, αγωνιζόμενος σε δεκαεπτά αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος με μέσους όρους 11,5 πόντων, 9,0 ριμπάουντ και 2,0 κοψιμάτων ανά αγώνα.Το 1999-00 επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ισπανίας και φθάνοντας ως τη φάση των 16 στην Ευρωλίγκα.Το καλοκαίρι του 2000 επέστρεψε στη Ρωσία μετά από έξι χρόνια, υπογράφοντας στην Ουράλ Γκρέιτ, με την οποία κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα Ρωσίας και το NEBL του 2000-01. Στη δεύτερη του σεζόν η ομάδα έπαιξε στην Ευρωλίγκα, με τον Μιχαήλοφ να σημειώνει 12,4 πόντους και να μαζεύει 6,9 ριμπάουντ σε δεκαεννέα παιχνιδια. Το 2002-03, μεταγράφηκε στην ιταλική Ούντινε, όπου έπαιξε σε 34 αγώνες για το πρωτάθλημα Ιταλίας και το ULEB Cup, σημειώνοντας 9,0 πόντους και 6,4 ριμπάουντ ανά αγώνα.Το 2003 επέστρεψε στην Ισπανία φορώντας τη φανέλα της Σεβίλλης και έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα το 2004-05 με την ομάδα της Ουράλ Γκρέιτ.Με την εθνική Ρωσίας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στις διοργανώσεις του Μουντομπάσκετ του 1994 και του 1998, όπως και του Ευρωμπάσκετ του 1993, ενώ στο Ευρωμπάσκετ του 1997 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.Έκτοτε ασχολήθηκε με την προπονητική, όντας προπονητής της Κράζνιε Κρίλια το 2010-11, ενώ πιο πριν υπήρξε βοηθός στη Σπαρτάκ Πριμόριε για τρία χρόνια. Από το 2012 και μετά, είναι βοηθός προπονητής στις εθνικές ομάδες εφήβων και νέων της πατρίδας του. 1 κύπελλο Σαπόρτα: 1996-97 1 πρωτάθλημα Ισπανίας: 1999-00 2 πρωταθλήματα Ρωσίας: 2000-01, 2001-02 1 NEBL: 2000-01 MIKHAILOV, MIKHAIL - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Mikhail Mikhailov Basketball Player Profile Mikhail Mikhailov Europe Stats | Basketball-Reference.com
Ζαν-Μαρί Ντε Ζερμπί

Ο Ζαν-Μαρί Ντε Ζερμπί, γεννημένος στις 20 Νοεμβρίου 1959 στην Μπαστιά, είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίςο αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, για λογαριασμό της Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά.

 Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της ΑΣΜ Μπόργκου, όπου αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού χαφ, κλήθηκε στην Μεικτή Παίδων της Κορσικής, ενώ στην συνέχεια στην Εθνική Γαλλίας Παίδων. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαστιά σε μία ιδιαιτέρως δύσκολη κατάσταση, λόγω της απουσίας του βασικού αριστερού χαφ της ομάδας, Υβ Μαριό. Διακρίθηκε στην διάρκεια της ευρωπαϊκής πορείας του κορσικανικού συλλόγου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1977-1978, με σημαντικότερη συνεισφορά στην αναμέτρηση με αντίπαλο την Νιούκασλ, ωστόσο στην συνέχεια δεν κατάφερε να μονιμοποιηθεί στο αρχικό σχήμα της ομάδας. Έπειτα από μία πρώτη απόπειρα να ξεκινήσει εργασιακή καριέρα στον ασφαλιστικό τομέα, επέστρεψε στον χώρο του ποδοσφαίρου το 1992, αναλαμβάνοντας καθήκοντα βοηθού του Φρεντερίκ Αντονετί στα τμήματα υποδομής της ΣΚ Μπαστιά. Έκτοτε, η προπονητική του καριέρα ταυτίστηκε με εκείνη του Κορσικανού τεχνικού, του οποίου διετέλεσε βοηθός στην ΣΚΜ από το 1994 έως το 1998 και στην συνέχεια από το 1999 έως το 2001, στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν από το 2001 έως το 2004, στην ΟΖΚ Νις από το 2005 έως το 2009, καθώς και στην Σταντ Ρενναί ΦΚ, όπου και εξακολουθεί και εργάζεται από το 2009. 1977 : ΑΣΜ Μπόργκου 1977-1983 : ΣΚ Μπαστιά 1983-1985 : Τουρ ΦΚ 1985 : ΚΣ Μω 1987-1990 : ΑΣ Βιρί-Σατιγιόν 1992-2001 : ΣΚ Μπαστιά 2001-2004 : ΑΣ Σαιντ-Ετιέν 2005-2009 : ΟΖΚ Νις 2009- : Σταντ Ρενναί ΦΚ Φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1978 με την ΣΚ Μπαστιά Πρωταθλητής Γαλλίας της Ντιβιζιόν 2 το 1984 με την Τουρ ΦΚ Φιναλίστ του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 1995 με την ΣΚ Μπαστιά Νικητής του Κυπέλλου Ιντερτότο το 1997 με την ΣΚ Μπαστιά Πρωταθλητής Γαλλίας της Ντιβιζιόν 2 το 2004 με την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Φιναλίστ του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2006 με την ΟΖΚ Νις Στατιστικά του Ζαν-Μαρί Ντε Ζερμπί στο footballdatabase.eu
Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας (1574-1621)

Η Μαρία Χριστίνα (ιταλ. Maria Christina de'Medici, 10 Νοεμβρίου 1574 - 6 Απριλίου 1621) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Τρανσυλβανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1595 τον Σιγισμούνδο Μπάτορυ, Πρίγκιπα της Τρανσυλαβανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria von Bayern" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 20 – via Wikisource. Ferdinand I, Holy Roman Emperor at the Encyclopædia Britannica
818 Καπτεϋνία

Η Καπτεϋνία (Kapteynia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,122. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Ολλανδού αστρονόμου Ιακώβου Καπτέυν.

 Η μέση διάμετρος της Καπτεϋνίας εκτιμάται σε 49,46 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,166. Η Καπτεϋνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 21 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιλουλισάτ

Η Ιλουλισάτ είναι πόλη στη Γροιλανδία. Είναι η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη στο ημι-αυτόνομο κράτος της Γροιλανδίας με 4,670 κατοίκους το 2020, μετά τις Νουούκ και Σισίμιουτ. Φιλοξενεί ελκήθρα τόσο για σκύλους, όσο και για ανθρώπους. Ο τουρισμός είναι πλέον η βιομηχανία της πόλης με τα παγόβουνα να την κάνουν ξακουστή.

 Η Ιλουλισάτ έχει κλίμα τούνδρας με μακρείς, παγερούς χειμώνες και σύντομα, δροσερά καλοκαίρια. Η πόλη είναι ένας από τους πιο ξηρούς οικισμούς στη Γροιλανδία με μέση βροχόπτωση μόλις τα 271 χιλιοστά. Το αεροδρόμιο της πόλης βρίσκεται περίπου 3 χλμ. μακριά από το κέντρο κι ιδρύθηκε το 1983. Εξυπηρετεί πτήσεις τόσο εντός της Γροιλανδίας, όσο και εκτός, κυρίως στην Ισλανδία. [1] Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ilulissat στο Wikimedia Commons
Βιλχελμσχάφεν

Το Βιλχελμσχάφεν (Wilhelmshaven) είναι παραλιακή πόλη στην Κάτω Σαξονία, Γερμανία. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Γιαντεμπούζεν (Jadebusen), κόλπου της Βόρειας Θάλασσας. Στην πόλη βρίσκεται μεγάλο λιμάνι του Πολεμικού Ναυτικού της Γερμανίας.

 Το κάστρο Sibetsburg, χτισμένο πριν από το 1383, κατελήφθη από πειρατές και καταστράφηκε το 1433 από την Χανσεατική Ένωση. Τέσσερις αιώνες αργότερα, το Βασίλειο της Πρωσίας προγραμμάτισε να κατασκευάσει δικό του λιμένα για τον στόλο της στη Βόρεια Θάλασσα. Το 1853, ο πρίγκιπας Άνταλμπερτ (Adalbert) της Πρωσίας διαπραγματεύτηκε την Συνθήκη Jade (Jade-Vertrag) με το Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ, στην οποία παραχωρηθεί στην Πρωσία 3.13 χλμ² του εδάφους στο Γιαντεμπούζεν. Στη συνέχεια ο λιμένας χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο για στρατιωτικούς σκοπούς, αλλά για την οικονομία και τον τουρισμό. Υπό κατασκευή βρίσκεται το Jade Weser Port που θα γίνει το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι της Γερμανίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Wilhelmshaven στο Wikimedia Commons