IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δημοκρατία του Αραράτ

Η Δημοκρατία του Αραράτ, επίσης γνωστή ως Κουρδική Δημοκρατία του Αραράτ, ήταν αυτοαποκαλούμενο Κουρδικό κράτος. Βρισκόταν στην ανατολική Τουρκία με επίκεντρο την επαρχία Καρακιοσέ. Να σημειωθεί ότι στα Τουρκικά και στα Κουρδικά το όρος Αραράτ αποκαλείται «Αγκρί».

 Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπεγράφη το 1920 η Συνθήκη των Σεβρών, η οποία εκτός άλλων προέβλεπε τη δημιουργία ενός αυτόνομου Κουρδιστάν. Η συνθήκη απορρίφθηκε από το Τουρκικό Εθνικό Κίνημα υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ, το οποίο κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου Ανεξαρτησίας (1920-1923) ανέλαβε de facto την εξουσία με έδρα την Άγκυρα. Στη διάρκεια αυτού του πολέμου, τα κεμαλικά στρατεύματα υποστηρίχθηκαν στρατιωτικά από κουρδικές ένοπλες ομάδες, οι οποίες ως αντάλλαγμα ήλπιζαν στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Ωστόσο με το τέλος του πολέμου και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, η περιοχή του Κουρδιστάν περιήλθε στο νεοσύστατο Τουρκικό Κράτος, κάτι που φυσικά άφησε ανεκπλήρωτο το όραμα των Κούρδων για ανεξαρτησία. Η Δημοκρατία του Αραράτ, οδηγούμενη από την κεντρική επιτροπή του κόμματος Χοϊμπούν, κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 28 Οκτωβρίου 1927 ή το 1928, κατά τη διάρκεια ενός κύματος εξέγερσης μεταξύ των Κούρδων στη νοτιοανατολική Τουρκία. Η εξέγερση του Αραράτ οδηγήθηκε από τον στρατηγό Ιχσάν Νουρί Πασά. Τον Οκτώβριο του 1927, το Κουρντ Αβά ή Κουρνταβά, ένα χωριό κοντά στο Όρος Αραράτ, ορίστηκε ως προσωρινή πρωτεύουσα του Κουρδιστάν. Το Χοϊμπούν έκανε εκκλήσεις προς τις Μεγάλες Δυνάμεις και την Κοινωνία των Εθνών και έστειλε επίσης μηνύματα σε άλλους Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία ζητώντας συνεργασία.Ο τουρκικός στρατός, ο οποίος θέλησε να καταπνίξει την εξέγερση, ολοκλήρωσε την πολιορκία του όρους Αραράτ την 1η Ιουλίου 1930 και ξεκίνησε τη γενική επίθεση στις 7 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Αραράτ, που διήρκεσε μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου, ο Ιμπραήμ Αγκά πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου στο Κίρ, (στη πεδιάδα μεταξύ του όρους Αραράτ και του Μικρού Αραράτ), ενώ ο Ιχσάν Νουρί κατέφυγε στο Ιράν. Στη συνέχεια, στη δίκη που έγινε στα Άδανα, 34 άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η επαρχία μετονομάστηκε σε Αγκρί το 1938. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, οι Κούρδοι στη πόλη Μαχαμπάν του βορειοδυτικού Ιράν πραγματοποίησαν μια δεύτερη προσπάθεια να ιδρύσουν ένα κουρδικό κράτος, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Μαχαμπάν, η οποία διήρκεσε 11 μήνες.
Μπολέσλαφ Β΄ της Μαζοβίας

Ο Μπολέσλαφ Β΄, πολων. Bolesław II (π. 1253/58 - 20 Απριλίου 1313) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Μαζοβίας (1262-75) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, της Κρακοβίας και τού Σανντομίες (1288-1289), κυβερνήτης τού Πουότσκ (1275-) και όλης της Μαζοβίας (1294-).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σιεμόβιτ Α΄ δούκα της Μαζοβίας και της Περεγιασλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ντανίλο της Γαλικίας-Βολινίας. Δεν γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη· δεν ήταν μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κορράδο Β΄ κατά την πολιορκία και τη μάχη τού Γιάζντουφ, όπου το 1262 ο Σιεμόβιτ Α΄ σκοτώθηκε και ο Κορράδος Β΄ αιχμαλωτίστηκε. Ο Μπολέσλαφ Β΄ ήταν μόλις 6-7 ετών και έτσι επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο 3ος εξάδελφός τους Μπολέσλαφ ο Ευσεβής δούκας της Μεγάλης Πολωνίας ως το 1264, οπότε επέστρεψε ο αδελφός του και ανέλαβε την αρχή. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1279 τη Γκαουντεμούντα (Σοφία), κόρη τού Τραϊντένις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα: Σιεμόβιτ Β΄ 1283-1345, δούκας της Βαρσοβίας και Λιφ. Τρόιντεν Α΄ 1284/6-1341, δούκας της δυτικής Μαζοβίας στο Τσερσκ. Άννα (;) π. 1288-μετά το 1329, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα.Το 1288 απεβίωσε η Γκαουντεμάντε και ο Μπολέσλαφ Β΄ έκανε το 1291 δεύτερο γάμο με την Κουνιγκούντα των Πρεμυσλιδών, κόρη τού Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνα: Ευφροσύνη 1292/4-μετά το 1327, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Οπόλε δούκα τού Οσβιέντσιμ. Βεντσέσλαος 1293/7-1336, δούκας τού Πουότσκ. Teterycz-Puzio, Agnieszka (2015). Bolesław II mazowiecki. Na szlakach ku jedności. Kraków: Avalon. p. 16. ISBN 978-83-7730-151-7.
Χοβχαννές Τσεκιτζιάν

Ο Τσεκιτζιάν Χοβχαννές Χαρουτιούνι (αρμενικά: Չեքիջյան Հովհաննես Հարությունի, γεννηθείς την 23 Δεκεμβρίου 1928 στην Κωνσταντινούπολη Τουρκίας) είναι Σοβιετικός διευθυντής χορωδιών, συνθέτης και εκπαιδευτικός. Έχει τιμηθεί ως Εθνικός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ (1975) και της ΣΣΔ Αρμενίας (1971), με τη θέση του καθηγητή στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν Κομιτάς(1982) και ως Εθνικός Ήρωας της Αρμενίας (2017) .

 Ο Χοβχαννές Τσεκιτζιάν γεννήθηκε την 23η Δεκεμβρίου 1928 στην Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη (σημερινή Κωνσταντινούπολη στην Τουρκία ). Το 1934-1941 μαθήτευσε στο σχολείο Μκιταριάν στην Κωνσταντινούπολη, το 1941-1947 σπούδασε στο Γαλλικό Κολέγιο του Αγίου Μιχαήλ, το 1944-1951 σπούδασε μουσική σύνθεση στο Κρατικό Ωδείο της Κωνσταντινούπολης, το 1947-1951 παρακολούθησε μαθήματα στο Κωνσταντινουπολίτικο παράρτημα του Κολεγίου Βιέννης. Το 1951 - 1953 συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Παριζιάνικο Ωδείο Ecole Normale de Musique με καθηγητή τον Μαέστρο και φλαουτίστα Ζαν Φουρνέ, καθώς και στο Ινστιτούτο Χημείας από όπου έλαβε δίπλωμα χημικής μηχανικής. Το 1958-1961 ήταν στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Ωδείου της Κωνσταντινούπολης . Το 1946-1960 (με μία παύση το 1951-1954) εργάστηκε ως μαέστρος της Κρατικής Χορωδίας της Κωνσταντινούπολης και παράλληλα το 1958-1961 ήταν μουσικός διευθυντής της Όπερας της Κωνσταντινούπολης.Ζει στην Αρμενία από το 1961 και από τότε είναι ο κύριος Διευθυντής της Κρατικής Ακαδημαϊκής Χορωδίας της Αρμενίας. Υπό την διεύθυνσή του, η χορωδία έχει αποδώσει σπουδαία έργα κλασικών και σύγχρονων Αρμένιων συνθετών, αρμενικά λαϊκά τραγούδια και κομμάτια όπερας. Έχει πραγματοποιήσει επίσης συμφωνικά κονσέρτα με μεγάλες ορχήστρες της ΕΣΣΔ, καθώς και περιοδείες στο εξωτερικό. Έχει συγγράψει μουσικές συνθέσεις και φωνητικές συμφωνίες, όπως τα έργα «Գարնանային անուրջներ» (Ανοιξιάτικα Όνειρα), και «Տոնական ձոն» (Ωδή Διακοπών). Το 1975 άρχισε να διδάσκει στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν Κομιτάς και από το 1982 είναι Γενικός διευθυντής στο Ακαδημαϊκό Κρατικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου Αλεξάντερ Σπεντιαριάν. Դավթյան Ս., Հովհաննես Չեքիջյան, արվեստագետն ու քաղաքացին, Երևան, 2000:
Πιθανοτική αιτιότητα

Η πιθανοτική αιτιότητα προσδιορίζει μια ομάδα φιλοσοφικών θεωριών που στοχεύουν σε χαρακτηρισμό της σχέσης μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της θεωρίας πιθανοτήτων. Η κεντρική ιδέα πίσω από αυτές τις θεωρίες είναι ότι οι αιτίες αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης των αποτελεσμάτων τους, ανάλογα πάντα με την ισχύ της κάθε ξεχωριστής αιτίας.

 Mellor, D.H. (1995) The Facts of Causation, Routledge, ISBN 0-415-19756-2 a b Suppes, P. (1970) A Probabilistic Theory of Causality, Amsterdam: North-Holland Publishing Stanford Encyclopedia of Philosophy: Interpretations of Philosophy a b c Pearl, Judea (2000). Causality: Models, Reasoning, and Inference, Cambridge University Press. Cartwright, N. (1989). Nature's Capacities and Their Measurement, Claredon Press, Oxnard. Eells, E. (1991). Probabilistic Causality Cambridge University Press, Cambridge, MA. Markov Condition: Interpretations of Philosophy http://plato.stanford.edu/entries/causation-probabilistic/ https://www.kent.ac.uk/secl/philosophy/jw/2007/ProbabilisticCausality.pdf http://philpapers.org/browse/probabilistic-causation
Πωλ Φραις

Ο Πωλ Φραις (γαλλ. Paul Fraisse, 20 Μαρτίου 1911 – 12 Οκτωβρίου 1996) ήταν Γάλλος ψυχολόγος, γνωστός για τις εργασίες του στο πεδίο της αντιλήψεως του χρόνου από τον άνθρωπο.

 Ο Φραις γεννήθηκε στο Σαιντ-Ετιέν και δεν είχε από νεαρή ηλικία σκοπό να σταδιοδρομήσει στην ψυχολογία, αλλά σχεδίαζε να γίνει Ιησουίτης ιερέας. Εγκατέλειψε για λίγο αυτό τον σκοπό εξαιτίας της κακής υγείας του, ωστόσο ξεκίνησε να σπουδάζει φιλοσοφία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λυών, ελπίζοντας ακόμη να προετοιμασθεί για την ιεροσύνη. Κάποιος καθηγητής τού συνέστησε να μετεγγραφεί στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λουβέν, όπου η πειραματική ψυχολογία είχε σημαντική θέση στο εκεί Ινστιτούτο Φιλοσοφίας. Πράγματι, ο Φραις πέρασε στο Λουβέν την περίοδο 1935-1937 ως εργαστηριακός βοηθός του καθηγητή Αλμπέρ Μισότ (Albert Michotte), διεξάγοντας πειράματα πάνω στην οπτική αντίληψη. Το 1937 ο Φραις επέστρεψε στη Γαλλία και άρχισε να παραδίδει μαθήματα ψυχολογίας στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λυών, αλλά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ο καθηγητής Ανρί Πιερόν (μετά από σύσταση του Μισότ) τον προσέλαβε στο εργαστήριό του. Το 1952 ο Φραις διαδέχθηκε τον Πιερόν στη θέση του διευθυντή του Εργαστηρίου Πειραματικής Ψυχολογίας (Laboratoire de Psychologie Experimentale).Το 1965 ο Φραις έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου των Παρισίων, όπου κατόρθωσε να συγκεντρώσει ψυχολόγους και από το Κολλέγιο της Γαλλίας και την Ecole Pratique des Hautes Etudes. Εκεί δημιούργησε εξειδικευμένα πεδία σπουδών με αντίστοιχα πτυχία: εκπαιδευτική ψυχολογία, βιομηχανική ψυχολογία και πειραματική ψυχολογία. Το 1966 ίδρυσε το επιστημονικό περιοδικό International Journal of Psychology. Ο Φραις απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 85 ετών. Ήταν έγγαμος με την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου των Παρισίων Σιμόν Φραις (1913-2004) και θυγατέρα τους ήταν η φεμινίστρια φιλόσοφος Ζενεβιέβ Φραις (απέκτησαν και άλλα τρία τέκνα). Manuel pratique de psychologie expérimentale. Παρίσι 1956 Les Structures rythmiques: Etude psychologique, Louvain 1956 Psychologie du temps, Παρίσι 1957 Traité de psychologie expérimentale, Presses universitaires de France, Παρίσι 1963 (1η έκδοση), 9 τόμοι (από κοινού με τον Ζαν Πιαζέ)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Βοιωτίας 2013–14

Η περίοδος Ε.Π.Σ. Βοιωτίας 2013–14 είναι η 40η στην ιστορία της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, ενός διαγωνισμού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, από την ίδρυσή της το 1973.

 Το πρωτάθλημα της Ένωσης αποτελεί το τέταρτο και πέμπτο επίπεδο στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ελλάδας, με δύο κατηγορίες να υπάρχουν σε αυτό. Οι ομάδες χωρίζονται στην Α' Κατηγορία και την Β' Κατηγορία με δύο ομίλους ανά γεωγραφικά κριτήρια. Η κορυφαία ομάδα της Α' Κατηγορίας λαμβάνει μέρος στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 2014 για την άνοδο στην Γ' Εθνική την περίοδο 2014-15, ενώ οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στους δύο ομίλους της Β' Κατηγορίας την περίοδο 2014–15 ανά γεωγραφικά κριτήρια. Οι πρωταθλήτριες και δευτεραθλήτριες ομάδες του πρώτου και του δεύτερου ομίλου προβιβάζονται στην Α' Κατηγορία την περίοδο 2015–16. Συνολικά δεκαέξι ομάδες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας. Βαθμολογία Πηγή: Βαθμολογίες ΕΠΣΒ 2013-14 stereasports.gr Η Β' κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 21 συλλόγων χωρισμένων σε 2 ομίλους 1ος Όμιλος Πηγή: Βαθμολογίες ΕΠΣΒ 2013-14 stereasports.gr 2ος Όμιλος Πηγή: Βαθμολογίες ΕΠΣΒ 2013-14 stereasports.gr Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας stereasports.gr
Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου

Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου (πορτογαλικά: Tarrafal de São Nicolau) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάο Νικολάου. Έχει έκταση 121,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.039 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου.

 Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου βρίσκεται βόρεια-κεντρικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και δυτικά του νησιού Σάο Νικολάου. Συνορεύει στα ανατολικά με τον Δήμο Ριμπέιρα Μπράβα. Έχει έκταση 121,5 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δέκατος πέμπτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο και το Σάο Ντομίνγκος. Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Μπάισο Ρότσα Μπαρρίλ Κατσάσο Καρβοέιρο Κοβάδα Χορτελάο Μόρρο Μπρας Πράια Μπράνκα Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου έχει πληθυσμό 5.039 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 42 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο εικοστός πρώτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Καταρίνα, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος, το Πωλ, το Μπράβα, το Μπόα Βίστα και το Μάιο. Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου δημιουργήθηκε το 2005, όταν ο πρώην Δήμος Σάο Νικολάου χωρίστηκε στον Δήμο Ριμπέιρα Μπράβα και στον δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου
Ταύρου

Η Ταύρου είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Tavrou». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Vicious Cycle

Vicious Cycle είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 20 Μαΐου του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary". Ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του Λέον Γουίλκισον στις 27 Ιουλίου 2001, ο οποίος έπαιξε στα κομμάτια "The Way" και "Lucky Man" πριν πεθάνει από φυσικά αίτια, με το μπάσο στο υπόλοιπο άλμπουμ να ηχογραφείται από τον Ίαν Έβανς. Το συγκρότημα αφιέρωσε το κομμάτι "Mad Hatter" στην μνήμη του αποθανόντα μπασίστα του. Παράλληλα, αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του ντράμερ Μάικλ Καρτελόουν με το συγκρότημα, ενώ ο Χιούι Τόμασον πέθανε το 2007, χωρίς να συμμετάσχει σε κάποιον άλλο δίσκο των Lynyrd Skynyrd.Το "Vicious Cycle" σκαρφάλωσε στο Top-30 του Billboard, ενώ το σινγκλ "Red, White & Blue" έφθασε μέχρι το # 27 των "Mainstream Rock charts".

 "That's How I Like It" (Eric Blair, Rickey Medlocke, Gary Rossington, Hughie Thomasson, Johnny Van Zant) – 4:33 "Pick Em Up" (Tom Hambridge, Medlocke, J. Van Zant) – 4:20 "Dead Man Walkin'" (Kevin Bowe, Medlocke, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 4:30 "The Way" (Medlocke, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 5:32 "Red, White, & Blue" (Donnie Van Zant, J. Van Zant, Brad Warren, Brett Warren) – 5:31 "Sweet Mama" (Hambridge, D. Van Zant, Robert White Johnson) – 3:59 "All Funked Up" (Medlocke, Jim Peterik, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 3:33 "Hell or Heaven" (Medlocke, Peterik, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 5:14 "Mad Hatter" (Hambridge, Medlocke, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 5:38 "Rockin' Little Town" (Hambridge, Medlocke, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 3:36 "Crawl" (Medlocke, Peterik, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 5:09 "Jake" (Hambridge, Medlocke, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 3:41 "Life's Lessons" (Medlocke, Peterik, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 5:59 "Lucky Man" (Medlocke, Rossington, Thomasson, J. Van Zant) – 5:35 "Gimme Back My Bullets" (Bonus Track featuring Kid Rock) (Rossington, Ronnie Van Zant) - 3:41 Vicious Cycle (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 20 Μαΐου 2003 Το Vicious Cycle ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Ρίκι Μέντλοκ - κιθάρα, φωνητικά Χιούι Τόμασον - κιθάρα, φωνητικά Μπίλι Πάουελ - πλήκτρα Ίαν Έβανς - μπάσο Λέον Γουίλκισον - μπάσο Μάικλ Καρτελόουν - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΝτέιλ Κραντζ-Ρόζιγκτον - φωνητικά Κάρολ Τσέις - φωνητικά Kid Rock - φωνητικά στο "Gimme Back My Bullets" Vicious Cycle - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd - Vicious Cycle (album review) | Sputnikmusic Lynyrd Skynyrd – Vicious Cycle - Discogs
Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (ΠΣΕ) είναι μη κυβερνητική οργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας. Αντιπροσωπεύει σήμερα 141 χώρες. Επίσης, αντιπροσωπεύονται σε αυτό 2.000 περίπου εθνικές οργανώσεις και κινήσεις, εργατικά συνδικάτα, θρησκευτικά δόγματα, οργανώσεις γυναικών, νεολαιών, σπουδαστών, κοινωνικές και πολιτιστικές ενώσεις. Υποστηρίζει τη φιλία και τη συνεργασία όλων όσων παλεύουν για την ειρήνη σε Παγκόσμιο επίπεδο. Έχει σχέση με ειδικές οργανώσεις και επιτροπές των Ηνωμένων Εθνών και έχει συμβουλευτικό ρόλο στην UNESCO, την UNCTAD και τη UNIDO.

 Συντονίζει σε παγκόσμιο επίπεδο κινήσεις ενάντια στον πόλεμο, τον ρατσισμό και τον ιμπεριαλισμό. Στην Ελλάδα, μέλος της ΠΣΕ είναι η ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη). Διοργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, καθώς και εκδηλώσεις για την ειρήνη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Τον Σεπτέμβριο του 2007 οργάνωσε Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Κινημάτων Ειρήνης μαζί με το Πορτογαλικό Συμβούλιο για την Ειρήνη και Συνεργασία, στη Λισαβόνα, ενώ τον Απρίλιο του 2008 πραγματοποίησε το συνέδριό του για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική και συγκεκριμένα στη Βενεζουέλα, κηρύσσοντας παράλληλα εκείνη την εβδομάδα το Καράκας «Παγκόσμια Πρωτεύουσα Ειρήνης και Αντι-ιμπεριαλιστικής Πάλης». Στη Σύνοδο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης που έγινε στην Πράγα στις 26 Ιουνίου 1983 με τη λήξη της «Παγκόσμιας Συνέλευσης για την ειρήνη και τη ζωή ενάντια στον πυρηνικό πόλεμο», αναδείχτηκαν στα όργανα του ΠΣΕ οι παρακάτω προσωπικότητες του ελληνικού κινήματος ειρήνης: Μεταξύ των 6 επίτιμων προέδρων ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Μεταξύ των 36 αντιπροέδρων ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης. 1950-1958 Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί (1900-1958) (Γαλλία) 1959-1965 Τζον Ντέσμοντ Μπέρναλ(1901-1971) (Ηνωμένο Βασίλειο) 1965-1969 Ιζαμπέλ Μπλούμε (1892-1975) (Βέλγιο) 1966-1990 Ρόμες Τσάντρα (1919-2016) (Ινδία) - (Γενικός Γραμματέας το 1966–77, Πρόεδρος το 1977–90) 1990-1993 Ευάγγελος Μαχαίρας (1918-2015) (Ελλάδα) 1993-2002 Αλμπερτίνα Σιζούλου (1918-2011) (Νότια Αφρική) Νιραντζάν Σινγκ Μάαν (Γενικός γραμματέας) 2002-2008 Ορλάντο Φουντόρα Λόπες (1927-2016) (Κούβα) 2008-σήμερα Μαρία ντο Σοκόρο Γκόμες Κοέλιου (1950-) (Βραζιλία) Επίσημος δικτυακός τόπος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης
Ιερά Μητρόπολις Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού

Η Ιερά Μητρόπολις Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Περιλαμβάνει στη δικαιοδοσία της την Καισαριανή, τον Βύρωνα και τον Δήμο Δάφνης-Υμηττού. Μητροπολίτης της είναι από το 2000 ο Δανιήλ (Πουρτσουκλής).

 Η Μητρόπολη δημιουργήθηκε στις 16 Μαΐου 1974, με απόσπαση εδαφών από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Εντός των ορίων της Μητρόπολης βρίσκεται η περίφημη Μονή Καισαριανής. Στην Μητρόπολη λειτουργούν σήμερα οι παρακάτω μονές: Ανδρικές Εισοδίων της Θεοτόκου Αναλήψεως Γυναικείες Αγ. Ιωάννου Προδρόμου Καρέα Αγ. Ιωάννου Προδρόμου Καισαριανής Αγ. Ιωάννου Κουταλά «Ιερά Μητρόπολη Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού». Εκκλησία της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022. Επίσημος ιστότοπος Επίσημο κανάλι YouTube
Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα

Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα (πρωτότυπο στα Δανικά: Den Lille Pige med Svovlstikkerne) είναι μία ιστορία μικρού μήκους από τον Δανό ποιητή και συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (δανικά: Hans Christian Andersen). Η ιστορία αφορά στα όνειρα και στην ελπίδα ενός ετοιμοθάνατου παιδιού, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Η ιστορία έχει προσαρμοστεί σε κινούμενα σχέδια, τηλεοπτικά μιούζικαλ και άλλα.

 Μία κρύα Παραμονή Πρωτοχρονιάς, οι κάτοικοι μιας χιονισμένης πόλης - χαρούμενοι και ζεστά ντυμένοι, φορτωμένοι με ψώνια και δώρα - βάδιζαν βιαστικοί προς τα γιορτινά τους σπίτια, αγνοώντας μία μικρή ορφανή πλανόδια πωλήτρια. Με σβησμένη φωνή, ψιθύριζε αχνά πως δεν ζητιάνευε αλλά πως πουλούσε σπίρτα για να ζήσει. Τότε μια άμαξα πέρασε γρήγορα και η μικρή μόλις που πρόλαβε να τραβηχτεί στην άκρη του δρόμου. Το ένα της τσόκαρο τινάχτηκε μακριά - ένα αγόρι κουκουλωμένο ζεστά το πήρε και έφυγε τρέχοντας - ενώ τα σπίρτα έπεσαν από την ποδιά της και σκορπίστηκαν στον υγρό δρόμο. Το κοριτσάκι γονάτισε στο χιόνι και άρχισε να μαζεύει ένα-ένα τα μουσκεμένα σπίρτα. Αυτά ήταν όλο το βιος και όλος ο κόσμος της, αφού γονείς, σπίτι, οικογένεια ήταν μία μακρινή ανάμνηση γι' αυτή. Έκανε παγωνιά, αλλά φοβόταν να γυρίσει στην τρώγλη της καθώς ο πατέρας της θα την χτυπούσε μην έχοντας πουλήσει τα σπίρτα. Σε κάποιο παράθυρο είδε ένα στολισμένο δωμάτιο και μία τρυφερή μανούλα να ταΐζει με στοργή και απέραντη αγάπη την κορούλα της. Τότε βούρκωσε. Αποκαμωμένη και μελαγχολική βρήκε καταφύγιο σε μια γωνιά και άναψε ένα σπίρτο για να ζεσταθεί. Στην λάμψη τους είδε αρκετά υπέροχα οράματα, συμπεριλαμβανομένων ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου και γιορτινών διακοπών. Το κορίτσι κοίταξε προς τον ουρανό είδε ένα πεφταστέρι και θυμήθηκε την αποθανούσα γιαγιά της να λέει πως ένα τέτοιο αστέρι σημαίνει πως κάποιος πέθανε και πάει στον παράδεισο. Καθώς άναψε το επόμενο σπίρτο είδε ένα όραμα με την γιαγιά της, ο μόνος άνθρωπος που την αντιμετώπισε με καλοσύνη και αγάπη. Άναβε το ένα σπίρτο μετά το άλλο για να κρατήσει το όραμα της γιαγιάς κοντά της για όσο περισσότερο μπορούσε. Το κοριτσάκι πέθανε και η γιαγιά της μετέφερε το πνεύμα της στον παράδεισο. Το επόμενο πρωί περαστικοί βρήκαν το νεκρό παιδί στην γωνιά, τριγυρισμένο από αναρίθμητα καμένα σπίρτα. Η πηγή της ιστορίας ήταν μία ευρέως δημοφιλής ξυλογραφία του Δανού καλλιτέχνη Johan Thomas Lundbye που απεικονίζει ένα φτωχό παιδί να πουλάει σπίρτα και η οποία τυπώθηκε στο ημερολόγιο του 1843. Πολλές απεικονίσεις του έργου είχαν σταλεί στον Άντερσεν από τον εκδότη του ημερολογίου, ζητώντας του να γράψει μία ιστορία γύρω από αυτό. Μία άλλη πηγή έμπνευσης θα μπορούσε να είναι το ταξίδι του Άντερσεν στην Μπρατισλάβα (σλοβακικά: Bratislava), το 1841, όπου έγινε μάρτυρας του τρόπου με τον οποίο η πόλη Ντέβιν (σλοβ.: Devín) κάηκε και οι γυναίκες έψαχναν για τα χαμένα τους παιδιά.
Ουλφ Έκμαν

Ο Ουλφ Έκμαν (σουηδικά: Ulf Ekman, γενν. 8 Δεκεμβρίου 1950, Γκέτεμποργκ, Σουηδία), είναι Σουηδός χριστιανός. Υπήρξε Χαρισματικός/Πεντηκοστιανός ποιμένας και ιδρυτής της Χαρισματικής εκκλησίας Livets Ord (Λόγος Ζωής). Ήταν ο πρώτος που μετέδωσε το κίνημα Λόγος Πίστης (Word of Faith) στη Σουηδία. Το 2014 μεταστράφηκε στην Καθολική Εκκλησία.

 Το Έκμαν έγινε Χριστιανός λίγο πριν τελειώσει το σχολείο το 1970. Σπούδασε εθνογραφία, ιστορία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Τον Ιανουάριο του 1979 διορίστηκε στη Σουηδική Λουθηρανική Εκκλησία (την επικρατούσα εκκλησία της Σουηδίας), επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα όπου εργάστηκε ως εφημέριος για αρκετά χρόνια. Παρακολούθησε για ένα χρόνο το Βιβλικό Εκπαιδευτικό Κέντρο RHEMA στην Οκλαχόμα των Ηνωμένων Πολιτειών και επιστρέφοντας στην Ουψάλα το 1983 ίδρυσε την εκκλησία Livets Ord. Παρέμεινε ποιμένας της εκκλησίας μέχρι το 2002, όπου παρέδωσε την ποιμαντορία στον Ρόμπερτ Εκ για να επικεντρωθεί στο διεθνές έργο, αν και πρόσφατα επέστρεψε στη Livets Ord. Έχει ιδρύσει το Πανεπιστήμιο Livets Ord και τη Βιβλική Σχολή Λόγος Ζωής. Μέσω της εκκλησίας του, έχει στείλει τους ιεραποστόλους στο Μπανγκλαντές, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, το Τατζικιστάν, το Αφγανιστάν, την Αλβανία, το Ισραήλ και στην Ινδία. Στην πρώην ΕΣΣΔ είχε ξεκινήσει να κηρύττει σε Πεντηκοστιανές Εκκλησίες και σε στάδια. Στη Ρίγα της Λετονία συνεργάστηκε στενά με τον Αλεξέι Λέντγιαεφ και την Εκκλησία της Νέας Γενιάς όπου είναι ποιμένας. Σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της πρώην ΕΣΣΔ, ιδρύθηκαν εκκλησίες Livets Ord και Εκκλησίες της Νέας Γενιάς. Ο αριθμός ανθρώπων που ευαγγελίστηκαν υπολογίζεται στους 250,000 με 500,000. Η συνεργασία της Livets Ord με την Εκκλησία της Νέας Γενιάς τελείωσε το Μάρτιο του 2004 έπειτα από δογματική διαφωνία. Το 2014 μεταστράφηκε στην Καθολική Εκκλησία. Ανάμεσα στις Χαρισματικές εκκλησίες, ο Ουλφ Έκμαν θεωρούταν σύμβουλος, πνευματικός πατέρας, και "ποιμένας των ποιμένων". Η επίσημη σελίδα του Ουλφ Έκμαν Αρχειοθετήθηκε 2021-02-11 στο Wayback Machine. Τηλεοπτικές μεταδόσεις της Εκκλησίας του Ουλφ Έκμαν
NGC 999

Ο NGC 999 είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα και απέχει περίπου 195 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) το 1871.

 Δεδομένα για το NGC 999 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 999 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 999 στο Wikimedia Commons
Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση

Η Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση (Νέα ΜΕ.Ρ.Α.) ήταν ένα κεντροδεξιό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2013 από τον πρώην βουλευτή και υπουργό, Χρήστο Ζώη.

 Η Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση ιδρύθηκε στις 21 Μαρτίου 2013 από τον πρώην βουλευτή Χρήστο Ζώη και τα υπόλοιπα στελέχη που είχαν αποχωρήσει από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, το Δεκέμβριο του προηγούμενου χρόνου. Στο νέο κόμμα εντάχθηκε και ο προερχόμενος από τη Νέα Δημοκρατία, βουλευτής Φθιώτιδας Νίκος Σταυρογιάννης, καθώς και άλλα στελέχη που αποχώρησαν από τη Ν.Δ.. Στις 28 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκαν οι θέσεις του κόμματος.Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Νέας ΜΕ.Ρ.Ας, κατά το οποίο εξελέγη ομόφωνα πρόεδρος ο Χρήστος Ζώης και τα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.Στις 21 Νοεμβρίου 2013, οι δύο βουλευτές της Νέας Μεταρρυθμιστικής Ριζοσπαστικής Ανασυγκρότησης, εντάχθηκαν στην νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, την οποία συγκρότησαν οι ανεξάρτητοι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Το όνομα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν «Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές».Το Φεβρουάριο του 2014, η Νέα ΜΕ.Ρ.Α. συμμετείχε μαζί με το διαγραφέντα από τη Νέα Δημοκρατία βουλευτή, Βύρωνα Πολύδωρα, στην ίδρυση της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό, χωρίς να αναστείλει τη λειτουργία της, ενώ και άλλα στελέχη, προερχόμενα από τη Νέα Δημοκρατία και το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό εντάχθηκαν στο κόμμα.Με το σχήμα αυτό συμμετείχε στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου, στις οποίες συγκέντρωσε το 1,04% της λαϊκής ψήφου, και δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή.Στις 26 Αυγούστου 2014, ο βουλευτής του κόμματος Νίκος Σταυρογιάννης παραιτήθηκε του βουλευτικού του αξιώματος, καθώς εξελέγη Δήμαρχος Λαμιέων. Η έδρα του επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία και τον διαδέχτηκε ο Δημήτρης Μπριάνης.Μετά τις ευρωεκλογές, η Νέα ΜΕ.Ρ.Α. ακολούθησε αυτόνομη πορεία. Τον Ιανουάριο του 2015, εν όψει των βουλευτικών εκλογών, η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος αποφάσισε να μη συμμετάσχει στις εκλογές. Ωστόσο, στελέχη του κόμματος, όπως ο Θύμιος Δρόσος, ο Γιώργος Βάμβουκας και ο Παναγιώτης Καρβελάς, αποχώρησαν και εντάχθηκαν στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Επίσημη ιστοσελίδα
Ματς Βίλαντερ

Ο Ματς Βίλαντερ (λατινικό αλφάβητο: Mats Wilander) γεννημένος στις 22 Αυγούστου 1964 στη Βάξιο, είναι Σουηδός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και προπονητής. Από το 1982 έως το 1988, κέρδισε επτά τίτλους στο απλό σε τουρνουά Γκραντ σλαμ (τρεις στο Γαλλικό Όπεν, τρεις στο Αυστραλιανό όπεν και ένας στο Αμερικανικό όπεν) και έναν στο διπλό στο Γουίμπλετον. Το 1982 ήταν ο νεότερος παίκτης που είχε αγωνιστεί ποτέ στο Γαλλικό όπεν.

 Στο Γαλλικό όπεν και στο απλό ήταν νικητής το 1982 επί του Γκιγιέρμο Βίλας, το 1985 επί του Ιβάν Λεντλ από τον οποίο έχασε στον τελικό το 1987 και το 1988 επί του Ανρί Λακόντ, ήταν επίσης φιναλίστ στο διπλό το 1985 με συμπαίκτη τον Γιοακίμ Νίστρομ. Στο Αυστραλιανό όπεν ήταν νικητής στο απλό το 1983 επί του Ιβάν Λεντλ, το 1984 επί του Κέβιν Κάρεν και το 1988 επί του Πατ Κας, ενώ έχασε στον τελικό του 1985 από τον Στέφαν Έντμπεργκ. Στο Αμερικανικό όπεν ήταν νικητής το 1988 επί του Ιβάν Λεντλ και φιναλίστ το 1987 όπου έχασε από τον Ιβάν Λεντλ, στο διπλό ήταν φιναλίστ το 1986 με συμπαίκτη τον Γιόακιμ Νίστρεμ. Στο Γουίμπλετον ήταν νικητής στο διπλό το 1986 με συμπαίκτη τον Γιόακιμ Νίστρεμ. Το 1988 ο Βίλαντερ κέρδισε τρία από τα τέσσερα τουρνουά Γκραντ σλαμ και τελείωσε εκείνη τη χρονιά ως No 1 στον κόσμο. Ο Βίλαντερ είναι ένας από τους έξι άντρες αντισφαιριστές (μαζί με τον Τζίμι Κόνορς, τον Αντρέ Αγκάσι, τον Ραφαέλ Ναδάλ, τον Ρότζερ Φέντερερ και τον Νόβακ Τζόκοβιτς) που έχουν κερδίσει τίτλους γκραντ σλαμ σε γήπεδα χόρτου, σκληρά γήπεδα και σε χωμάτινα γήπεδα. Ο ίδιος και ο Ραφαέλ Ναδάλ είναι οι μόνοι άντρες στην ιστορία της αντισφαίρισης που κέρδισαν τουλάχιστον δύο τίτλους γκραντ σλαμ σε κάθε μία από τις τρεις επιφάνειες. Ο Βίλαντερ κέρδισε τον τέταρτο τίτλο του Γκραντ σλαμ στο απλό στην ηλικία των 20 ετών, ο νεώτερος στην ιστορία που έχει επιτύχει αυτό το κατόρθωμα. Επιπλέον, κέρδισε και οκτώ τίτλους Grand Prix Super Series (1983-88) οι πρόδρομοι των σημερινών Masters 1000. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε 33 τίτλους στο απλό και επτά τίτλους στα διπλά. Ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη πίσω της Σουηδία κατά τη διάρκεια των επτά διαδοχικών τελικών του Κυπέλλου Ντέιβις στη δεκαετία του 1980. Το 2002 ο Βίλαντερ εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα τένις της φήμης. Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε με τη Σουηδία από το 1981 έως το 1995 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 43 νίκες και 18 ήττες. Το 1981 και το 1982 έπαιξε στα προημιτελικά της παγκόσμιας ζώνης και το 1983 στο τελικό όπου η Σουηδία έχασε από την Αυστραλία με 3-2 όπου ο Βίλαντερ σημείωσε τις δύο νίκες. Παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Σουηδία το 194 επί των ΗΠΑ με 4-1 κι το 1985 επί της Δυτικής Γερμανίας με 3-2. Στα προημιτελικά πάλι το 1986, παγκόσμιος πρωταθλητής το 1987 επί της Ινδίας με 5-0, φιναλίστ το 1988 με ήττα από τη Δυτική Γερμανία με 4-1, φιναλίστ το 1989 πάλι με ήττα από τη Γερμανία . Είναι παντρεμένος με τη Σόνια, πρώην μοντέλο από τη Νότια Αφρική, κι έχουν τέσσερα παιδιά. Σαν προπονητής έχει δουλέψει με την εθνική ομάδα της Σουηδίας, με την Τατιάνα Γκόλοβιν, τον Πολ Μάθιου, τη Μάντισον Κις. Επίσης σχολιάζει αγώνες αντισφαίρισης στο Eurosport.
Ρωμανός Αλυφαντής

Ο Ρωμανός Αλυφαντής (21 Μαρτίου 1986) είναι πρωταθλητής της κολύμβησης από την Αθήνα. Το πλήρες όνομά του είναι Ιάσονας - Ρωμανός Αλυφαντής. Αγωνίστηκε στα 200μ. πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όμως αποκλείστηκε από τον τελικό το 2004. Το 2005 σημείωσε πολλά ρεκόρ. Το 2008 έλαβε μέρος ξανά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Πεκίνο, χωρίς διάκριση.

 Στα 100μ. με επίδοση 1:01.57, κέρδισε αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία της Ισπανίας, που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Την προηγούμενη επίδοση κατείχε ο ίδιος, με 1:02.74, από τις 13 Ιουνίου 2005 στο μίτινγκ Mare Nostrum που διεξήχθη στη Ρώμη. Στο ανοιχτό πρωτάθλημα κολύμβησης της Ισπανίας, στο Σαβαδέλ, ο Έλληνας πρωταθλητής, μετά τη νίκη του στα 200μ. μικτή ατομική, πρώτευσε και στα 100μ. πρόσθιο, με χρόνο 1:01.13, το Μάρτιο του 2006. Στα προκριματικά μάλιστα, ο Αλυφαντής κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ με επίδοση 1:00.74 (προηγούμενο δικό του με 1:00.82 από τις 2 Φεβρουαρίου 2006 στο ΟΑΚΑ), που αποτελεί και ρεκόρ αγώνων, πλησιάζοντας παράλληλα ακόμη περισσότερο το ρεκόρ Ευρώπης του Ρόμαν Σλούντνοφ (1:00.36). Ο Ρωμανός Αλυφαντής ήταν 5ος στα 200μ. πρόσθιο στη Βαρκελώνη, όπου διεξήχθη, τον Ιούνιο του 2006, το τελευταίο μίτινγκ κολύμβησης της σειράς «Mare Nostrum». Ο Έλληνας πρωταθλητής σημείωσε επίδοση 2:17.35 στον τελικό, ενώ στον προκριματικό ήταν τέταρτος με 2:19.09. Παράλληλα, ο Αλυφαντής κατετάγη πέμπτος στα προκριματικά των 200μ. μικτή ατομική με 2:07.05, αλλά δεν «έπεσε» στον τελικό, παρότι είχε δικαίωμα συμμετοχής, ενώ δεν συμμετείχε καθόλου στα 50μ. πρόσθιο. Τον Ιούνιο του 2007 πέτυχε νέο ρεκόρ στα 100μ.. Στις 16 Δεκεμβρίου του 2007, αν και αποκλείστηκε από τον τελικό, πέτυχε πανελλήνια επίδοσημε 2.09.58 στα 200 μ. πρόσθιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 25άρας πισίνας, που διεξήχθη στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας. Ο αθλητής έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο, τον Αύγουστο του 2008, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί σε τελικό. Στα 100 μ. πρόσθιο αποκλείστηκε από την ημιτελική φάση, καθώς κατατάχθηκε 50ός στο σύνολο.. Χωρίς πρόκριση ήταν και η συμμετοχή του στα προκριματικά των 400 μ. μικτής ατομικής, όπου κατετάγη 25ος. Στα προκριματικά των 200 μ. πεταλούδα ήταν 27ος στο σύνολο και αποκλείστηκε. Στα 200 μ. πρόσθιο ήταν 41ος στα προκριματικά με συνέπεια να αποκλειστεί και πάλι. Τον Δεκέμβριο του 2008 πέτυχε πανελλήνια επίδοση στα 200 μ. στο πρόσθιο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα της Ιταλίας, κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο στα 200 μ. μικτή ατομική.
Μαρία Εμμανουήλ του Μάισσεν

Ο Μαρία-Εμμανουήλ, γερμ. Maria-Emmanuel (31 Ιανουαρίου 1926 – 23 Ιουλίου 2012) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν, τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας και επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Χριστιανού τιτουλάριου βασιλιά της Σαξονίας και της Ελισάβετ Ελένης φον Τουρν ουντ Τάξις, κόρης του Αλβέρτου φον Τουρν ουντ Τάξις. Νυμφεύθηκε το 1962 την Αναστασία των Ασκάνια, κόρη του Ευγένιου πρίγκιπα του Άνχαλτ (γιου του Εδουάρδου δούκα του Άνχαλτ)· δεν απέκτησαν απογόνους. Montgomery-Massingberd, Hugh, Burke's Royal Families of the World, vol.1: Europe & Latin America, p.171
Κυβέρνηση του Καζακστάν

Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасының Үкіметі, ρωσικά: Правительство Республики Казахстан) λειτουργεί στα πλαίσια μιας προεδρικής δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος του Καζακστάν, ο οποίος είναι σήμερα ο Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ, είναι ο αρχηγός του κράτους και διοριστής του επικεφαλής της κυβέρνησης. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ανήκει τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα δύο κοινοβουλευτικά σώματα. Τον Ιούλιο του 2015 το Καζακστάν κατέλαβε την 50η θέση στον Δείκτη Κυβερνητικής Αποδοτικότητας που συνέταξε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Ο δείκτης αυτός εξέτασε τις δαπάνες, τους κανονισμούς φόρτου εργασίας και την πολιτική διαφάνεια. Το Καζακστάν ξεπέρασε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε αποδοτικότητα, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο δείκτη. Ειδικότερα, το Καζακστάν βρέθηκε μπροστά από το Βέλγιο και τη Γαλλία.Σύμφωνα με έκθεση για την παγκόσμια ανάπτυξη το 2016, η οποία καταρτίστηκε από τον Όμιλο της Παγκόσμιας Τράπεζας, το Καζακστάν κατατάσσεται στην 28η θέση μεταξύ 193 χωρών στην αξιολόγηση ανάπτυξης της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Το κρατικό πρόγραμμα «Ενημέρωση Καζακστάν - 2020», που εγκρίθηκε το 2013, συνέβαλε στη μετάβαση της χώρας στην κοινωνία της πληροφορίας.

 Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία. Ο πρωθυπουργός και ο πρώτος αντιπρόεδρος διορίζονται από τον πρόεδρο. Το Συμβούλιο των Υπουργών διορίζεται, επίσης, από τον πρόεδρο. Ο πρόεδρος Ναζαρμπάγεφ επέκτεινε τις προεδρικές εξουσίες του με διάταγμα. Βάση αυτού μόνο αυτός μπορεί να ξεκινήσει συνταγματικές τροποποιήσεις, να διορίσει και να απολύσει την κυβέρνηση, να διαλύσει το Κοινοβούλιο, να κηρύξει δημοψηφίσματα κατά την κρίση του και να διορίσει διοικητικούς επικεφαλής περιφερειών και πόλεων.Ο πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους. Είναι επίσης ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και μπορεί να ασκήσει βέτο σε νομοθεσία που έχει ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο. Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ ήταν ο αρχηγός του κράτους από τότε που το Καζακστάν έγινε ανεξάρτητο, το 1990 και ως την παραίτησή του, το 2019. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος εργάζεται σύμφωνα με τις επιθυμίες του προέδρου, προεδρεύει του Συμβουλίου των Υπουργών και υπηρετεί ως αρχηγός της κυβέρνησης του Καζακστάν. Υπάρχουν τρεις αντιπρόεδροι και 17 υπουργοί στην κυβέρνηση της χώρας. Government of Kazakhstan Αρχειοθετήθηκε 2014-12-30 στο Wayback Machine. (αγγλικά) U.S. Relations With Kazakhstan at the US Department of State
Κινέζοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας

Οι Κινέζοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (σερβικά: Кинези у Републици Српској, κινεζικά: 中國人 在 塞族共和國) είναι οι πολίτες κινεζικής καταγωγής της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης που ζουν και εργάζονται στην επικράτεια της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ο ακριβής αριθμός τους είναι άγνωστος. Επί του παρόντος, οι Κινέζοι δεν αποτελούν επίσημα αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.

 Κινέζοι πολίτες μετανάστευσαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000. Αν και πολλοί από αυτούς ήρθαν εδώ για να κάνουν επιχειρήσεις, έμειναν εδώ μόνιμα και ξεκίνησαν μια νέα ζωή. Οι Κινέζοι είναι εγκατεστημένοι σε ολόκληρη τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, οι περισσότεροι από τους οποίους ζουν στην Μπάνια Λούκα. Ασχολούνται κυρίως με το εμπόριο και τις επιχειρήσεις, καθώς και με τη γεωργία (στη Μπιέλινα μεγάλο μέρος τους ασχολείται με τη γεωργία, στο Μόντριτς ασχολούνται με την εκτροφή χοίρων). Αναπτύσσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες στον τομέα της διατροφής (π.χ. κινέζικα εστιατόρια, πώληση κινέζικων μπαχαρικών). Στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σαράγεβο υπάρχει Τμήμα Σινολογίας και ένα τμήμα για τη μελέτη της κινεζικής γλώσσας, όπου οι Κινέζοι καθηγητές ασχολούνται καθημερινά με διδακτικές δραστηριότητες. Η κινεζική κοινότητα του ανατολικού Σαράγεβο είναι η κύρια πηγή ανάπτυξης του κινεζικού πολιτισμού, και υπάρχουν τακτικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στην ιστορία και τον πολιτισμό της Κίνας. Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο περιέχει περισσότερα από 1.000 βιβλία για την Κίνα. Οι Κινέζοι ακολουθούν παραδοσιακές θρησκείες (Ταοϊσμός ή Χριστιανισμός), αν και ένας σημαντικός αριθμός δεν ανήκει σε κάποια θρησκεία. Στην Μπάνια Λούκα λειτουργεί η Εταιρεία Φίλων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, η οποία ιδρύθηκε το 1997 και αριθμούσε περισσότερους από 100 ανθρώπους. Τον Μάρτιο του 2016, ιδρύθηκε η Σερβική-Κινεζική Εταιρεία Φιλίας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στο ανατολικό Σεράγεβο για να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ της ΛΔΚ και της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και τη συνεργασία στους τομείς του πολιτισμού, της επιστήμης, της διδασκαλίας, της οικονομίας και του εμπορίου. Τσου Σιγιουζούν, Καθηγητής του Τμήματος Σινολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο Σουζάν Ελέιν Βάνγκερ, Καθηγητής του Τμήματος Σινολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο Γουέι Ντουν, Καθηγητής του Τμήματος Σινολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο Γουέι Σιανγκτσούν, Καθηγητής του Τμήματος Σινολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο Γιου Γιοουσί, Καθηγητής του Τμήματος Σινολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο Δημογραφικά στοιχεία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Κινεζική διασπορά
Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ

Ο Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ (αραβικά: هاشم بن عبد مناف‎, 464 Hāshim ibn ʿAbd Manāf – 497) ήταν ο προπάππους του προφήτη Μωάμεθ και ο προγεννήτορας του κλάδου Μπανού Χασίμ της φυλής των Κουραϊσιτών. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αμρ αλ-Ουλά.

 Ο Χασίμ και ο δίδυμος αδερφός του Αμπντ Σαμς γεννήθηκαν ως σιαμαία. Ο θρύλος λέει, ότι ο πατέρας Αμπντ Μανάφ ιμπν Κουσάι τους χώρισε με το σπαθί του. Οι αστρολόγοι της Αραβίας είχαν προβλέψει ότι ο Αμπντ Μανάφ είχε ένα ταφικό σφάλμα όταν τους χώρισε με ένα σπαθί. Σύμφωνα με τον Ιντρίς Ιμαντουντίν Ρ.Α., έναν ιστορικό, πέθανε άρρωστος στην Γάζα το 497 γυρνώντας στην Αραβία από ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Συρία. Κατά την παράδοση ο Χασίμ τάφηκε στην δομή του τζαμιού Σαγίντ αλ-Χασίμ στη γειτονιά αλ-Νταράζ της Γάζας. Το τζαμί χτίστηκε γύρω στον 12ο αιώνα και η επιχείριση του δεν πήγε στους γιους του, αλλά στους αδερφούς, γιοι του Ατικάχ μπιντ Μουράχ. 1. Ibn Kathir; Le Gassick, Trevor; Fareed, Muneer. The Life of the Prophet Muhammad: Al-Sira Al-Nabawiyya. p. 132. 2. Razvi, Haafiz Mohammed Idrees (2009). Manifestations of the Moon Of Prophethood (PDF). Imam Mustafa Raza Research Centre Overport. p. 18. 3. 3.0 3.1 Armstrong, Karen (2001). Muhammad: A Biography of the Prophet. Phoenix. p. 66. ISBN 0946621330. 4. Ibn Kathir 1.186. Hilf, or tahalluf, comes from halafa, to form a confederacy, for mutual help and protection. 5. 5.0 5.1 Lings, Martin (1983). Muhammad: His Life Based on the Earliest Sources. George Allen & Unwin. p. 7. ISBN 0946621330. 6. 6.0 6.1 6.2 Maqsood, Ruqaiyyah Waris. "The Prophet’s Family Line No. 4 – Amr (Hashim), the Founder of the Hashimites". Ruqaiyyah Waris Maqsood Dawah. Aνακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2011. 7. ‘Lata’if al-ma’arif, Tha’alibi, Edinburgh, 1968, p.42; Ibn Kathir 1.132, from Ibn Ishaq; Ibn Sa’d vol 1 p.77 8. Hooda, Samreen (September 2006). "Mosque of Sayyed Hashim - Gaza". Palestine: This Week In Palestine. Ανακτήθηκε 17/1/12.
Ιβάν Μπαγκρατιόν

Ο Ιβάν Βαχούστοβιτς Μπαγκρατιόν (ρωσικά: Иван Вахуштович Багратион‎, γεωργιανά: ივანე ვახუშტისძე ბაგრატიონი, Ιβάνε Βαχουστίστζε Μπαγκρατιόνι, 1725 – 25 Δεκεμβρίου 1781) ήταν Ρώσος στρατηγός γεωργιανής βασιλικής καταγωγής, γεννημένος στην εξόριστη βασιλική οικογένεια του Κάρτλι.

 Ήταν γιος του πρίγκιπα Βαχούστι του Κάρτλι, ενός αξιόλογου λόγιου, από τη σύζυγο του, πριγκίπισσα Mαριάμ Αμπασίτζε. Ήταν, λοιπόν, εγγονός δύο μοναρχών: του Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι από την πλευρά του πατέρα του και του Γεωργίου ΣΤ΄ του Ιμερέτι από την πλευρά της μητέρας του. Ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν ανατέθηκε ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού το 1749. Πήρε μέρος στον Επταετή Πόλεμο και στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο τού 1768–74 και στη συνέχεια διοικούσε σώμα στη Σιβηρία. Προήχθη σε υποστράτηγο το 1777 και αντιστράτηγο (poruchik) το 1778 και παρασημοφορήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος τού Αγ. Γεωργίου 4ης Τάξης, το 1778. Ο Μπαγκρατιόν απεβίωσε το 1781. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στο Νίζιν της Ουκρανίας.
Ελ Πας ντε λα Κάζα

Το Ελ Πας ντε λα Κάζα (καταλανικά: El Pas de la Casa‎, γαλλικά: Le Pas de la Case‎) είναι χιονοδρομικό θέρετρο (τμήμα του θέρετρου Γκρανβαλίρα), πόλη και ορεινό πέρασμα στην ενορία Ενκάμ της Ανδόρρας στα σύνορα με τη Γαλλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019 έχει 1.943 κατοίκους.

 Το όνομά του οικισμού μεταφράζεται ως «το πέρασμα του σπιτιού» και αναφέρεται στο γεγονός ότι μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχε μόνο μια καλύβα βοσκού με θέα προς το πέρασμα. Το πέρασμα οριοθετεί τη λεκάνη απορροής των Πυρηναίων, είναι το μόνο σημείο στην Ανδόρρα όπου το νερό αποστραγγίζεται στον Ατλαντικό Ωκεανό και είναι η πηγή του ποταμού Αριέζ. Σε υψόμετρο 2.408 μ. είναι ένα από τα υψηλότερα σημεία του ευρωπαϊκού οδικού δικτύου. Το πέρασμα παρακάμπτεται από τη Σήραγγα Ενβαλίρα. Οι δύο κύριες πηγές εσόδων είναι το εμπόριο και τα χειμερινά σπορ. Η festa major de Sant Pere (γιορτή του Αγίου Πέτρου) πραγματοποιείται στις 29 Ιουνίου στο Ελ Πας. Το χιονοδρομικό θέρετρο του Πας ντε λα Κάζα βρίσκεται κάτω από το πέρασμα στην πλευρά που είναι πιο κοντά στη Γαλλία και κάτω από το Πικ ντ'Ενβαλίρα (2.827 μ.). Το πρώτο λιφτ άνοιξε το 1957 και πλέον διαθέτει 31 λιφτ, 100 χλμ. πίστες και 6,26 τ.χλμ. επιφάνεια χιονοδρομίας. Το υψηλότερο σημείο χιονοδρομίας βρίσκεται στα 2.640 μ.. Η δημοτικότητά του έχει αυξηθεί με την αναπτυσσόμενη βιομηχανία σκι και σνόουμπορντ στο πριγκιπάτο, είναι το υψηλότερο θέρετρο στην Ανδόρα, έχει το καλύτερο ρεκόρ χιονοκάλυψης, και το πλησιέστερο από τα αεροδρόμια της Βαρκελώνης ή της Τουλούζης. Κατά συνέπεια, προσελκύει μεγάλο αριθμό λατρών των χειμερινών σπορ από Βρετανία και Ιρλανδία, καθώς και από Γαλλία και Ισπανία. Τα γαλλικά είναι η κύρια γλώσσα επικοινωνίας μαζί με την επίσημη γλώσσα, τα καταλανικά. Λάουρε Σουλί (γεν. 1987) χιονοδρόμος
Ο μύθος της αράχνης

Ο Μύθος της αράχνης (ισπανικά: La fábula de Aracne), γνωστός ως Οι υφάντρες (Las hilanderas), είναι έργο του Ντιέγκο Βελάσκεθ που εκτίθεται στο Μουσείο ντελ Πράδο της Μαδρίτης. Θεωρείται δείγμα εκφραστικό της Μπαρόκ ζωγραφικής.

 Σε πρώτο πλάνο ένα δωμάτιο με πέντε γυναίκες υφάντριες με αδράχτι, κλωστογυρίστρα και λοιπά σύνεργα και υλικά στην προετοιμασία του μαλλιού. Στο βάθος, πίσω τους είναι τρεις καλοντυμένες γυναίκες που φαίνεται να εξετάζουν ένα μωσαϊκό που απεικονίζει μια μυθολογική σκηνή. Θεματικά είναι αινιγματικό καθόσον δεν είναι γνωστός μέχρι σήμερα ο πραγματικός σκοπός αυτού του έργου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Las Hilanderas στο Wikimedia Commons
Λοτφ Αλί Χαν

Ο Λοτφ Αλί Χαν, περσικά: لطفعلی‌خان زند‎, (π. 1769 – 1794 ) ήταν ο τελευταίος σάχης της δυναστείας των Ζαντ. Κυβέρνησε από το 1789 έως το 1794.

 Λίγο μετά την ανάληψη τού τίτλου του, ο κύριος αντίπαλος τού Λοτφ Αλί Χαν, ο Αγά Μοχάμαντ Χαν της δυναστείας των Κατζάρ, βάδισε νότια προς το Σιράζ. Οι δύο στρατοί τους συναντήθηκαν έξω από την πόλη, σε μία μάχη στην οποία ο Αγά Μοχάμαντ Χαν επικράτησε, χρησιμοποιώντας καμήλες για να τρομάξει τα άλογα τού Ζαντ στο πεδίο της μάχης. Παρά την ήττα αυτή, ο ηγέτης των Ζαντ μπόρεσε να κρατήσει το Σιράζ, έως ότου οι δυνάμεις των Κατζλαρ αποσύρθηκαν στην Τεχεράνη. Το επόμενο έτος 1790, ο Λοτφ Αλί Χαν οδήγησε τις δυνάμεις του εναντίον τού κυβερνήτη τού Κερμάν, ο οποίος είχε αρνηθεί να εμφανιστεί αυτοπροσώπως, για να αναγνωρίσει τον ηγέτη του Ζαντ. Αυτή η εκστρατεία απέτυχε λόγω των σκληρών χειμερινών συνθηκών, που οδήγησαν στην απώλεια μεγάλου αριθμού ανδρών. Το 1791 ο Λοτφ Αλί Χαν παρέλασε για να αποκαταστήσει τον έλεγχό του στο Ισπαχάν. Είχε γίνει όλο και πιο καχύποπτος για την πίστη του Χατζί Ιμπραΐμ, του καλαντάρ τού Σιράζ. Ως αποτέλεσμα, πήρε μαζί του και τον γιο τού καλαντάρ. Μόλις ο στρατός τού Ζαντ έφυγε από την πόλη, ο Χατζί Ιμπραΐμ έβαλε τους υπόλοιπους αξιωματικούς τού Ζαντ να συλλάβουν και να ειδοποιήσουν τον αδελφό του, μέλος τού στρατού τού Λοτφ Αλί, ότι η πόλη ήταν τώρα υπό τον έλεγχό του. Ακολούθησε ανταρσία και ο Λοτφ Αλί και αρκετές εκατοντάδες πιστοί στρατιώτες κατέφυγαν πίσω στο Σιράζ, όπου βρήκαν τις πύλες φραγμένες εναντίον τους. Φοβούμενοι αντίποινα εναντίον των οικογενειών τους, που ήταν κλειδωμένες μέσα στις πύλες, οι περισσότεροι άνδρες τού Λοτφ Αλί τον εγκατέλειψαν. Τελικά, ο Λοτφ Αλί Χαν προδόθηκε από τον ηγεμόνα τού Μπαμ, που φοβόταν ότι ο αδελφός του είχε πέσει στα χέρια των Κατζάρ στο Kερμάν. Ο Λοφτ Αλί Χαν συνελήφθη αμέσως μετά, κοντά. Σύμφωνα με το μύθο, ο Λοφτ Αλί Χαν πολέμησε μόνος του 14 άνδρες για δύο ολόκληρες ώρες πριν πέσει. Ο τελευταίος από τους ηγεμόνες των Ζαντ παραδόθηκε τελικά στον Αγά Μοχάμαντ Χαν Κατζάρ, ο οποίος περίμενε πολύ καιρό να εκδικηθεί τον αρχαίο αντίπαλό του. «Η σελίδα της ιστορίας θα λερωθεί από μία επίδειξη της ταπεινότητας, που προσφέρθηκε στον βασιλικό αιχμάλωτο. . ." Αναφέρεται ότι ο Λοφτ Αλί Χαν τυφλώθηκε. Ο Λοτφ Αλί Χαν φυλακίστηκε και βασανίστηκε στην Τεχεράνη, προτού πνιγεί μέχρι θανάτου στα τέλη του 1794. Perry, John R., Karim Khan Zand A History of Iran 1747–1779 ,(ISBN 0-226-66098-2), Παν. of Chicago Press, 1979, σσ. 299–301 Mostafa, Abdollah, The Administrative and Social History of the Qajar Period Vol. 1 ,(ISBN 1-56859-041-5), Mazda Publishers, 1997, pp. 6–8 Malcolm, John, "The History of Persia, Volume II Part 1, 1829 (Reprinted 2004 by Elibron Classics) Sykes, Percy Molesworth, "A History of Persia Vol 1", MacMillan and Co, 1915 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lotf Ali Khan στο Wikimedia Commons
Nickelodeon Movies

Η Nickelodeon Movies είναι το τμήμα παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών του τηλεοπτικού δικτύου Nickelodeon. Ιδρύθηκε το 1995, και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την ταινία Η Μικρή Κατάσκοπος. Έχει παράγει οικογενειακές ταινίες και κινηματογραφικές μεταφορές προγραμμάτων του Nickelodeon, καθώς και άλλες προσαρμογές και πρωτότυπα έργα. Οι ταινίες της συνπαράγονται και/ή διανέμονται από την αδελφική θυγατρική της ViacomCBS, την Paramount Pictures. Οι ταινίες του στούντιο με τα περισσότερα έσοδα είναι το Χελωνονιντζάκια (2014), που απέφερε $493.3 εκατομμύρια παγκοσμίως, το Οι περιπέτειες του Τεν Τεν: Το μυστικό του μονόκερου (2011), που απέφερε $374 εκατομμύρια παγκοσμίως, και το Μπομπ Σφουγγαράκης: Έξω απ'τα Νερά του (2015), που απέφερε $323.4 εκατομμύρια παγκοσμίως. Από το 2020, το Μπομπ Σφουγγαράκης, ένας χαρακτήρας από το Nicktoon με το ίδιο όνομα, είναι η μασκότ του στούντιο, το ίδιο για το ίδιο το Nickelodeon και το τμήμα κινουμένων σχεδίων του.

 Το 1993, Nickelodeon υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την 20th Century Fox για την παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών. Η κοινοπραξία αυτή θα επιμελούταν την παραγωγή κυρίως πρωτότυπου περιεχομένου, ενώ στέλεχος του Nickelodeon δεν απέκλειε την πιθανότηττα παραγωγής ταινιών βασισμένων στις σειρές The Ren & Stimpy Show, Ράγκρατς και Doug. Καμιά ταινία δεν παράχθηκε εξαιτίας της εξαγοράς της Paramount Pictures από την μητρική του Nickelodeon, την Viacom, και αντ'αυτού θα διένειμαν εκείνοι τις ταινίες. Το Nickelodeon δεν θα επιμελούταν κινηματογραφική μεταφορά του Doug λόγω της πώλησης της εταιρείας παραγωγής της, της Jumbo Pictures, στην The Walt Disney Company το 1996, με αποτέλεσμα η σειρά να μεταφερθεί στο One Saturday Morning της Disney στο ABC Kids και ABC. Το 1999, η Walt Disney Pictures κυκλοφόρησε κινηματογραφική ταινία του Doug ονόματι Η 1η Ταινία του Ντάγκ. Με δημιουργικές διαφορές με τον Τζον Κρικφαλούσι, τον δημιουργό του Ren & Stimpy και μια ανικανότητα να διαφημιστεί ως φιλική για οικογένειες, σε αντίθεση με το κυνικό και αηδιαστικό χιούμορ της, τα σχέδια για την κινηματογραφική μεταφορά της λεγόμενης σειράς ναυάγησαν. Αλλά η Paramount και η Viacom θα προχωρούσαν με την παραγωγή της ταινίας The Rugrats Movie έναν χρόνο μετά την εξαγορά.