Ντρόγκο της Απουλίας

Ο Ντρόγκο της Απουλίας ή Ντρόγκο των Ωτβίλ (Νορμανδία, περί το 1010 - 10 Αυγούστου 1051) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν ο δεύτερος Κόμης της Απουλίας και Καλαβρίας (1046 - 1051) στην νότια Ιταλία. Ο Ντρόγκο ήταν υιός του Τανκρέδου του Ωτβίλ και της πρώτης συζύγου του Μουριέλας, αδελφός και διάδοχος του Γουλιέλμου του Σιδηρόχειρος (1046). Στην αρχή ήταν αρχηγός των Νορμανδών που βρέθηκαν στην υπηρεσία του Γκουαϊμάρ Δ' πρίγκιπα του Σαλέρνο αλλά μετά το 1047 ήταν ανεξάρτητος πρίγκιπας που έδινε όρκο υποτέλειας μονάχα στον αυτοκράτορα.

 Τα οκτώ παιδιά του Τανκρέδου εγκατέλειψαν την Νορμανδία και έφτασαν στην νότια Ιταλία αναζητώντας την τύχη τους (1035). Ο Ντρόγκο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος πολέμησαν το 1038-40 μαζί με τον Γεώργιο Μανιάκη Κατεπάνω της Ιταλίας εναντίον των Σαρακηνών της Σικελίας. Κατά τη μοιρασιά της λείας ο Μανιάκης πρόσβαλε τον αρχηγό των Λομβαρδών και αργότερα αυτοί εξεγέρθηκαν (1041). Το επόμενο έτος ο Ντρόγκο υποστήριξε το Λομβαρδό Γκουαϊμάρ Δ' πρίγκιπα του Σαλέρνο εναντίον των Βυζαντινών και μπήκε στην υπηρεσία του. Οι Νορμανδοί κατέκτησαν περιοχές στην Απουλία και το 1042 οι αρχηγοί τους συγκεντρώθηκαν στο Μέλφι (μεταξύ Απουλίας και Καλαβρίας), εξέλεξαν ηγέτη τους ("κόμη") τον Γουλιέλμο Α΄ και ζήτησαν από τον Γκουαϊμάρ Δ΄ να μοιράσει σε 12 φέουδα τις περιοχές που κατέλαβαν. Ο Γουλιέλμος Α΄ έγινε βαρόνος του Άσκολι, ο Ντρόγκο της Βενόζα και ο Πέτρος του Τράνι. Ο αδελφός του αποκαλούσε τον εαυτό του "κόμη των Νορμανδών της Απουλίας και Καλαβρίας". Το 1044 πολεμούσε για λογαριασμό του Γουλιέλμου Α΄ και το επόμενο έτος κατέλαβε το Μποβίνο από τους Ρωμαίους. Το 1046 απεβίωσε ο αδελφός του και ζήτησε να τον διαδεχθεί ως ηγέτης (κόμης) των Νορμανδών, την θέση διεκδίκησε και ο Πέτρος, αλλά ο Γκουϊμάρ Δ' υποστήριξε τον Ντρόγκο. Ο Ντρόγκο παντρεύτηκε την Αλτρούδη του Σαλέρνο μία πριγκίπισσα Λομβαρδικής καταγωγής (1047). Ακολούθησε συμφωνία με το αβαείο του Μόντε Κασίνο με την οποία έπεισε τον Γκουϊμάρ Δ΄ να απελευθερώσει τον Ραϊνούλφο Β΄ κόμη της Αβέρσα που είχε αιχμαλωτίσει (1047). Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επισκέφτηκε την νότια Ιταλία και δέχτηκε όρκο υποτέλειας από τον Ντρόγκο (3 Φεβρουαρίου 1047), ο αυτοκράτορας του έκανε απονομή των περιοχών που είχε υπό τον έλεγχο του.Μετά την επίσημη αναγνώριση του Ερρίκου Γ΄ ο Ντρόγκο απέκτησε τον τίτλο "Δούκας και Κύριος ολόκληρης της Ιταλίας και κόμης όλων των Νορμανδών της Απουλίας και της Καλαβρίας". Ο ιστορικός Φερδινάνδος Χαλαντόν γράφει ότι αν και έγινε υποτελής του αυτοκράτορα εξακολουθούσε να είναι φεουδαρχικά υποτελής στον πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ο νεότερος ετεροθαλής αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ("Γυϊσκάρδος" : "Πανούργος") ήρθε από την Νορμανδία πριν το 1050 και μπήκε στην υπηρεσία του Παντούλφ Δ΄ πρίγκιπα της Κάπουα αντιπάλου του Γκουαϊμάρ Δ΄, ο Ντρόγκο τον διέταξε να αφήσει τη θέση. Οι νέο-αφιχθέντες Νορμανδοί προκάλεσαν μεγάλες ταραχές, ο επόμενος πρίγκιπας της Κάπουα Ριχάρδος Ντρενγκό επιτέθηκε και αιχμαλώτισε το Ντρόγκο, ελευθερώθηκε όμως με τη μεσολάβηση του Γκουαϊμάρ Δ΄ το 1047/8. Ο πάπας Λέων Θ΄ επισκέφθηκε τη Νότια Ιταλία με εντολή του αυτοκράτορα να "αποκαταστήσει την ελευθερία της εκκλησίας" (1051). Ο πάπας ανάγκασε με πίεση τον Ντρόγκο να υποσχεθεί ότι οι Νορμανδοί θα σταματήσουν τις λεηλασίες. Κατά την επιστροφή του δολοφονήθηκε κοντά στο Μποβίνο από το Λομβαρδό Αργυρό, που οι Ρωμαίοι τον είχαν κάνει Κατεπάνω της Ιταλίας και σχεδίαζε την ανάκτηση της Απουλίας. Ετάφη στην εκκλησία της Αγ. Τριάδος στη Βενόζα. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ονφρουά της Απουλίας, κάποιος Ριχάρδος (περί το 1045 - 1110) που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία έχει αναγνωριστεί σαν γιος του Ντρόγκο. Raoul Manselli. "Altavilla, Drogone d'". Dizionario Biografico degli Italiani, vol. 2, Alberto Ghisalberti (ed.) Rome: Istituto dell'Enciclopedia italiana, 1960. H. M. Gwatkin and J. P. Whitney, edd. The Cambridge Medieval History, vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press, 1926. John Julius Norwich. The Normans in the South, 1016–1130. London: Longmans, 1967. Ferdinand Chalandon. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie. Paris: 1907. Christopher Gravett and David Nicolle. The Normans: Warrior Knights and their Castles. Oxford: Osprey Publishing, 2006. George Beech. A Norman-Italian Adventurer in the East: Richard of Salerno. 1993.