IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπεν Φόστερ

Ο Μπεν Φόστερ (αγγλικά: Benjamin A. "Ben" Foster, 29 Οκτωβρίου 1980) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Οι ρόλοι ταινιών του περιλαμβάνουν το Η Εργασία Λάραμι,Ύψη Ελευθερίας, Ξεπέρασε το, Όμηρος, X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση, Σκύλος Άλφα, 30 Ημέρες Νύχτας, Ο Αγγελιαφόρος, Μπανγκ, Μπανγκ Είσαι Νεκρός, Ο Μηχανικός και ο Pandorum. Έλαβε βραβεύσεις καλύτερου υποστηρικτικού ηθοποιού από Βραβεία Κρόνου και Δορυφόρου για το ρόλο του στην ταινία 3:10 στο Γιούμα το 2007.

 Ο Φόστερ γεννήθηκε στη Βοστώνη, στην Μασαχουσέτη, και είναι ο γιος των ιδιοκτητών εστιατορίου Γκίλιαν Κίργουαν (το γένος Στέρλινγκ) και του Στίβεν Φόστερ. Περιέγραψε τους γονείς του ως "πνευματικά ελεύθεροι, Βιετναμέζοι διαμαρτυρόμενοι χίπηδες". Έχει έναν νεότερο αδερφό, τον Τζον, που είναι επίσης ηθοποιός. Όταν ο Φόστερ ήταν τεσσάρων χρονών, η οικογένεια του επανατοποθετήθηκε στο Φέρφιλντ, Ιόβα, μετά την ληστεία στο σπίτι τους στη Βοστώνη ενώ ήταν παρών.Ο Φόστερ μεγάλωσε στην Εβραϊκή θρησκεία του πατέρα του. Η θετή γιαγιά του μετανάστευσε από τη Ρωσία για να δραπετεύσει από τους πόγκρομς το 1923. Ο Φόστερ εξασκείται στην Υπερβατική Ιατρική, και ενώ ζούσε στο Φέρφιλντ, φοίτησε στο Maharishi School της Εποχής του Διαφωτισμού. Ο Φόστερ ξεκίνησε να δουλεύει ως ηθοποιός όταν ήταν δεκαέξι χρονών. Ο Φόστερ παράτησε το λύκειο και μετακινήθηκε στο Λος Άντζελες για να συνεχίσει την καριέρα του. Το 1996 και το 1997, εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές Flash Forward και είχε ένα ανεπιτυχές κοινό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ντόνι Ντάρκο του Ρίτσαρντ Κέλι. Στα επόμενα τρία χρόνια, ο Φόστερ ανέκτησε μικρούς ρόλους όλους σε τηλεταινίες όπως επίσης σε δύο επεισόδια στις τηλεοπτικές σειρές Freaks and Geeks. To 2001, συμμετείχε στην ταινία Ξεπέρασε το. Ο Φόστερ είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο του Ράσελ Κόργουιν (22 επεισόδια) στις Αρχικές Σειρές του HBO, με τίτλο Έξι Πόδια Κάτω. Αφού εμφανίστηκε στις ταινίες 11:14 και στο ο Τιμωρός, ο Φόστερ εμφανίστηκε στο Όμηρος μαζί με τον Μπρους Γουίλις, τον Κέβιν Πόλακ και την Μισέλ Χορν. Το 2006 ο Φόστερ εμφανίστηκε στο X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση στο ρόλο του Angel / Γουόρεν Γουόρθινγκτον ΙΙΙ. Στο εγκληματικό θρίλερ Σκύλος Άλφα, έπαιξε τον χαρακτήρα Τζέικ Μαζουρσκι και πρόσθεσε σταγόνες γλαυκώματος στα μάτια του για να υποκριθεί την εμφάνιση του εθισμένου από τα ναρκωτικά στην ταινία. Το 2007, έπαιξε τον ψυχρόαιμο δολοφόνο Τσάρλι Πρινς στην κριτικά αναγνωρισμένη καουμπόικη ταινία 3:10 στο Γιούμα. 2003 Βραβείο Daytime Emmy για το Μπάνγκ Μπάνγκ Πέθανες 2004 Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για το Έξι Πόδια Κάτω 2006 Βραβεία Νέου Χόλυγουντ για τον Σκύλο Άλφα 1997 Βραβείο Τζεμίνι για το Flash Forward 1998 Βραβείο Τζεμίνι για το Flash Forward 2001 Βραβείο Επιλογής Εφήβων, για το Ξεπέρασε 2005 Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για το Έξι Πόδια Κάτω 2007 Βραβεία Δορυφόρου, για το 3:10 στο Γιούμα 2008 Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για το 3:10 στο Γιούμα Βραβέιο Κρόνου για το 3:10 στο Γιούμα 2009 Βραβεία Γκόθαμ, για το Αγγελιαφόρος Ben Foster στην IMDb
Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου

Η Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου (ιταλικά: Via San Gregorio Armeno) είναι δρόμος στο Ιστορικό Κέντρο της Νάπολι. Έλαβε την ονομασία του από την γειτονική εκκλησία του San Gregorio Armeno η οποία ανεγέρθηκε το 930. Διάσημη για τα καταστήματα πώλησης πήλινων διακοσμητικών αγαλματιδίων για την φάτνη, αποτελεί επίκεντρο του ενδιαφέροντος των τουριστών κατά την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα.

 Η οδός αυτή είναι ιδιαίτερα παλιά και ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο. Φαίνεται, μάλιστα, ότι η παράδοση αυτή των αγαλματιδίων έχει αρχαίες καταβολές, καθώς στον δρόμο αυτό υπήρχε ναός (στην θέση του οποίου υπάρχει σήμερα η εκκλησία San Gregorio Armeno) αφιερωμένος στην Κέρες, θεότητα στην οποία οι κάτοικοι άφηναν ως ex-voto αγαλματίδια από τερακότα τα οποία ήταν κατασκευασμένα στα κοντινά καταστήματα. Η οδός είναι επίσης γνωστή ως platea nostraina εις ανάμνηση του δέκατου πέμπτου επισκόπου της Νάπολι, san Nostriano, ο οποίος και διέταξε την κατασκευή θερμών στην περιοχή. Αναπόσπαστο τμήμα του ιστορικού κέντρου της πόλης, συνδέεται με τις κυριότερες οδικές αρτηρίες όπως η via San Biagio dei Librai και η via Tribunali (decumanus). Με το πέρας των αιώνων, διατήρησε μία χαρακτηριστική ζωντάνια. Παλαιότερα, τόπος πολιτισμικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος ο οποίος φιλοξενούσε τα εργαστήρια ζωγράφων, γλυπτών, επιγραμματοποιών, χρυσοχόων και άλλων καλλιτεχνών, οι οποίοι χάρη στο ταλέντο τους κατέστησαν ευρέως γνωστές εκκλησίες και παλάτια της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα, είναι κυρίως αφιερωμένη στην παραγωγή χριστουγεννιάτικων φατνών. Ιστορικό Κέντρο της Νάπολης Ναπολιτάνικη Φάτνη
Αλβέρτος του Στσέλτσε

Ο Αλβέρτος, πολων. Albert strzelecki (μετά το 1300 - περί τις 25 Σεπτεμβρίου 1375) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (1313-23, με τους αδελφούς του) και δούκας του Στσέλτσε (από το 1323).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Α΄ δούκα του Οπόλε και της Αγνής, ίσως κόρης του Όθωνα Γ΄ των Ασκάνια μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Ήταν ο τελευταίος με το όνομα αυτό στον Οίκο του. Νυμφεύτηκε το 1347 την Αγνή (απεβ. 27 Μαΐου 1371), κόρη του Μπούχαρντ Α΄ κόμη του Χάρντεγκ & μπουργκροάβου του Μαγδεβούργου και είχε τέκνα: Ελισάβετ π.1348-1361, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Κουγιάβιας δούκα του Γκνιέβκοβο. Marcin A. Klemeski: Albert strzelecki - książę z pogranicza górnośląskiego [English: Albert of Strzelce Opolskie - the duke of the Upper Silesia borderland]. In: Problem pogranicza w Średniowieczu. Materiały z XI Ogólnopolskiej Sesji Mediewistycznej, ed. M. Jędrzejek, Kraków 2013.
Αρμενικό αλφάβητο

Το αρμενικό αλφάβητο (Αρμενικά: Հայոց գրեր Χαγιότς γκρερ ή Հայոց այբուբեն Χαγιότς αϊμπουμπέν) είναι αλφαβητικό σύστημα γραφής που χρησιμοποιείται για τη γραφή της αρμενικής γλώσσας. Αναπτύχθηκε γύρω στο 405 μ.Χ. από τον Μεσρώπ Μαστότς, έναν Αρμένιο γλωσσολόγο και εκκλησιαστικό ηγέτη. Αρχικά είχε 36 γράμματα, αλλά τώρα έχει 38. Η αρμενική λέξη για το "αλφάβητο" είναι այբուբեն αϊμπουμπέν, που ονομάστηκε έτσι από τα δύο πρώτα γράμματα του αρμενικού αλφαβήτου: ⟨Ա⟩ Αρμενικά: այբ άιμπ και ⟨Բ⟩ Αρμενικά: բեն μπεν. Τα αρμενικά γράφονται οριζόντια, από τα αριστερά προς τα δεξιά.

 Ακούστε την προφορά των γραμμάτων στην Ανατολική Αρμενική ή στην Δυτική Αρμενική .Σημειώσεις: ^ Χρησιμοποιείται μόνο στην κλασσική ορθογραφία, στην αρχή της λέξης και σε μερικές σύνθετες λέξεις. ^ Εκτός του ով /ov/ "ποιός" και του ովքեր /ovkʰer/ "εκείνοι". ^ Οι Ιρανοαρμένιοι (ένας υποκλάδος των Ανατολικών Αρμένιων) προφέρουν αυτό το γράμμα ως [[ɹ]], όπως στην Κλασσική Αρμενική. ^ Στην κλασσική ορθογραφία, το ու και το և θεωρούνται δίγραμμα, και ενωμένα. Στην αναμορφωμένη ορθογραφία, είναι ξεχωριστά γράμματα του αλφαβήτου. ^ Στην αναμορφωμένη ορθογραφία, το γράμμα ւ εμφανίζεται μόνο ως μέρος του ու. Στην κλασσική ορθογραφία, το γράμμα συνήθως αντιπροσωπεύει [/v/], εκτός του διγράμματος իւ [/ju/]. Η αναμορφωμένη γραφή στη Σοβιετική Αρμενία αντικατέστησε το իւ με το τρίγραμμα յու. ^ Εκτός του ενεστώτα του "να είμαι": եմ /em/ "είμαι", ես /es/ "είσαι", ենք /enkh/ "είμαστε", եք /ekh/ "είστε", են /en/ "είναι (αυτοί)". ^ Το γράμμα ը γενικά χρησιμοποιείται μόνο στην αρχή ή στο τέλος μιας λέξης και έτσι ο ήχος /ə/ είναι άγραφος μεταξύ των συμφώνων.
Γ.Σ. Πατησίων

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Πατησίων είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την ομώνυμη συνοικία στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1951 και δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και υποδομών που μετέχουν στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Αθηνών και τμήμα καλαθοσφαίρισης και υποδομών που μετέχουν στις διοργανώσεις της Ε.Σ.Κ. Αττικής.

 Ιδρύθηκε με την ονομασία «Π.Α.Ο. Κολιάτσου» το 1951 στην πλατεία Κολιάτσου στα Πατήσια ως αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο. Αγωνίστηκε αρχικά ως ανεξάρτητο σωματείο και το 1956 μετονομάστηκε σε «Π.Α.Ο. Πατησίων» και εντάχθηκε στα επίσημα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, αγωνιζόμενος στη Δ΄ Κατηγορία. Το 1967 συγχωνεύτηκε με την Αστραπή Ριζούπολης και τον Α.Π.Ο. Κουκλακίου λαμβάνοντας τη σημερινή του ονομασία «Γ.Σ. Πατησίων». Τη σεζόν 1970-71 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ και παρέμεινε για μια τριετία έως και τη σεζόν 1972-73. Το 1991 ήρθε η μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου, όποτε και με προπονητή τον Σπύρο Παπακανέλο αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών της σεζόν 1990-91 και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής αγωνίστηκε επί δυο χρονιές και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 1991-92 και 1992-93. Τελευταία αξιοσημείωτη επιτυχία του Γ.Σ. Πατησίων ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας με προπονητή τον Μιχάλη Χωριανόπουλο και η άνοδος στην πρώτη τη τάξει κατηγορία της ΕΠΣΑ. Σήμερα, ο Γ.Σ. Πατησίων αγωνίζεται στη Γ΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό στάδιο Γαλατσίου στο Άλσος Βεΐκου.Από τις τάξεις του αναδείχθηκαν παίκτες όπως μεταξύ άλλων οι Δημήτρης Πίττας, Μπάμπης Τεννές και Χρήστος Πετρινιώτης, που αγωνίστηκαν στα κλιμάκια νέων της Εθνικής Ελλάδας. Το 1975 ιδρύθηκε ένα νέο αθλητικό τμήμα του Γ.Σ. Πατησίων, αυτό της καλαθοσφαίρισης. Από ιδρύσεώς του αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ. Αττικής, με πιο αξιοσημείωτη διάκριση την άνοδό του στην Α΄ Κατηγορία, ενώ τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται στα πρωταθλήματα Γ΄ και Δ΄ Κατηγορίας. Σήμερα αγωνίζεται στη Δ΄ Κατηγορία της ΕΣΚΑ. Έδρα της ανδρικής ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Γκράβας, ενώ τα τμήματα υποδομής του προπονούνται κυρίως στο ανοικτό γήπεδο του 36ου Κέντρου Νεότητας στην πλατεία του Αγίου Ανδρέα.Από τις τάξεις του τμήματος μπάσκετ του συλλόγου αναδείχθηκε ο Οδυσσέας Αντωνίου, ο οποίος μετά από 6 χρόνια στον Γ.Σ. Πατησίων αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ιωνικού Νίκαιας στα εθνικά πρωταθλήματα της Α1 και Α2 Εθνικής κατηγορίας. «ΙΣΤΟΡΙΑ», επίσημο ιστολόγιο τμήματος καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Πατησίων Γ.Σ. ΠΑΤΗΣΙΩΝ, περιοδικό «Η Πατησίων ζει», τεύχος 41, σελ. 28-29 Επίσημο ιστολόγιο τμήματος καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Πατησίων Επίσημη σελίδα Facebook Γ.Σ. Πατησίων
Μεσιέ 25

Το Μεσιέ 25 (γνωστό και ως Μ25 και IC 4725) είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός στον αστερισμό του Τοξότη. Είναι εύκολα ορατό με κιάλια. Το Μεσιέ 25 ανακαλύφθηκε από τον Φιλίπ Λουά ντε Σεζώ το 1745. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του το 1764. Είναι παράξενο πως ένα τόσο αξιοπρόσεκτο αντικείμενο δεν έχει αριθμό NGC, καθώς ο Τζον Χέρσελ για άγνωστο λόγο δεν το συμπεριέλαβε στο Γενικό Κατάλογο, αν και είχε παρατηρηθεί από αρκετούς αστρονόμους πριν από αυτόν.

 Ο αριθμός των μελών του Μ25 δεν έχει καθοριστεί με τιμές που κυμαίνονται από λιγότερα από 50 μέχρι 600 άστρα. Έχει διάμετρο περίπου 13 έτη φωτός. Ανάμεσα στα μέλη του Μ25 είναι δύο κίτρινοι γίγαντες και ένας Κηφείδης, γνωστός και ως U Sagittarii. Είναι ένας από τους λίγους Κηφείδες που είναι μέλη σμηνών, όπως το S Γνώμωνα στο NGC 6087. Αυτά τα άστρα δείχνουν ότι το Μεσιέ 25 δεν είναι ένα πολύ νέο σμήνος: η ηλικία του είναι 90 εκατομμυρίων ετών. Το βάρος του κυμαίνεται στα 1.937 M☉ και περίπου το 24% αυτού είναι διαστρική ύλη. Messier 25, The Messier Catalog. Students for the Exploration and Development of Space (SEDS) Open Cluster M25. Astronomy Picture of the Day 2009 August 31
Πριγκίπισσα Καικιλία της Ελλάδας

Η Πριγκίπισσα Καικιλία της Ελλάδας και της Δανίας (22 Ιουνίου 1911 - 16 Νοεμβρίου 1937) ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Ανδρέα της Ελλάδας και της Αλίκης του Μπάττενμπεργκ. Η Αλίκη ήταν κόρη του Λουδοβίκου του Μπάττενμπερκ από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ.

 Η Πριγκίπισσα Καικιλία γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1911 στο Παλάτι του Τατοΐου. Ήταν η τρίτη μεγαλύτερη αδελφή του Φίλιππου της Ελλάδας και μετέπειτα δούκα του Εδιμβούργου ως συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Είχε επίσης τρεις αδελφές: την Μαργαρίτα του Χοενλόε-Λάνγκεμπουργκ, την Θεοδώρα, Μαρκησία της Βάδης και την Σοφία, πριγκίπισσα Γεωργίου του Αννοβέρου. Μέσω του πατέρα της, ήταν εγγονή του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και της Όλγας Κωνσταντίνοβνας, Μεγάλης Δούκισσας της Ρωσίας, εγγονής του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας. Η μητέρα της ήταν εγγονή της Αλίκης, δεύτερης κόρης της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Το 1922 η Καικιλία και οι αδελφές της ήταν παράνυμφοι στο γάμο του θείου τους, αδελφού της μητέρας τους Λόρδου Λούις Μαουντμπάττεν (αργότερα κόμη Μαουντμπάττεν της Μπούρμα) και της Εντουίνας Άσλεϊ.Την 1 Μαΐου 1937 η Καικιλία και ο σύζυγός της εντάχθηκαν στο Ναζιστικό Κόμμα. Παντρεύτηκε τον πρώτο εξάδελφο της μητέρα της, Γεώργιο Δονάτο, τότε διάδοχο και μετά Μεγάλο Δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω, (8 Νοεμβρίου 1906 - 27 Οκτωβρίου 1937) στις 2 Φεβρουαρίου 1931 στο Ντάρμστατ και απέκτησαν τρεις γιους και μια κόρη: Λουδοβίκος 1931-1937, πρίγκιπας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Αλέξανδρος 1933-1937, πρίγκιπας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Ιωάννα 1936-1939, πριγκίπισσα της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Απεβίωσε από μηνιγγίτιδα. θνησιγενής γιος (χάθηκε κατά τον θάνατο της Καικιλίας). Τον Οκτώβριο του 1937 ο πεθερός της, Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης, απεβίωσε. Λίγες εβδομάδες μετά ο αδελφός του συζύγου της, ο Λουδοβίκος πρίγκιπας της Έσσης, επρόκειτο να νυμφευτεί την επίτιμη Μαργαρίτα Κάμπελ-Γκέντες στο Λονδίνο. Στις 16 Νοεμβρίου 1937, ο Γεώργιος-Δονάτος, η Καικιλία, οι δύο γιοι τους και η μητέρα του Γεωργίου-Δονάτου, η Ελεονόρα, ταξίδεψαν από το Ντάρμστατ για το Λονδίνο, για να παρευρεθούν στον γάμο. Το αεροπλάνο στο οποίο επέβαιναν χτύπησε σε μια καμινάδα εργοστασίου με κακές καιρικές συνθήκες κοντά στην Οστάνδη του Βελγίου, το οποίο και συνετρίβη, σκοτώνοντας όλους τους επιβαίνοντες. Η Καικιλία ήταν οκτώ μηνών έγκυος στο τέταρτο παιδί της κατά τη στιγμή της συντριβής. 22 Ιουνίου 1911 - 2 Φεβρουαρίου 1931: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Καικιλία της Ελλάδας και της Δανίας 2 Φεβρουαρίου 1931 – 16 Νοεμβρίου 1937: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Διάδοχος Μεγάλη Δούκισσα της Έσσης και παρά τω ΡήνωΤιμητικές Διακρίσεις Βασίλειο της Ελλάδας Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Όλγας και Σοφίας
Kawir

Οι Kawir είναι ένα ελληνικό μπλακ μέταλ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1993 και παραμένει έως και σήμερα ενεργό. Ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος είναι ο Therthonax , ο οποίος με την βοήθεια του Stefan Necroabyssious και του Eskarth μπόρεσε να κυκλοφορήσει τα πρώτα μουσικά εγχειρήματα. Οι Kawir έχουν παραβρεθεί, εκτός από την Ελλάδα και σε συναυλίες του εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένων της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Φινλανδίας, της Ρωσίας, του Καναδά, της Βραζιλίας και άλλες.

 Το όνομα της μπάντας (Kawir) προέρχεται από τους αρχαίους χθόνιους θεούς Κάβειρους. Οι Κάβειροι λατρεύονταν σε μυστηριακές τελετές (Καβείρια Μυστήρια), οι οποίες είχαν ως κέντρο τα νησιά Λήμνο και Σαμοθράκη (Σαμοθρακικό τόξο ναών) καθώς και τη Θήβα, ενώ επίσης φανερώνουν ποικίλες ομοιότητες με τους Τελχίνες (Ρόδος), τους Κορύβαντες, τους Κουρήτες, τους Κύκλωπες και τους Δακτυλίους. Η πλειονότητα των κομματιών των Kawir αποτελούν ύμνους προς τους αρχαίους θεούς των Ελλήνων και καλύπτουν τις διάφορες εκφάνσεις και πτυχές της Ελληνικής Θρησκείας, από τη χαρά και τη ζωή έως φυσικά και τον θάνατο. Συγκεκριμένα ο Phaesphoros σε συνέντευξη του είχε αναφέρει το εξής: «Όλοι οι στίχοι που είχαν ποτέ οι Kawir ήταν ύμνοι στους Αρχαίους Θεούς που προέρχονται από την πνευματική ιδεολογία, γνωστή και ως «Ελληνισμός». Η επιρροές των Kawir, όσον αφορά την μουσική, κατευθύνονται στα συγκροτήματα του πρώτου κύμματος του black metal, όπως είναι οι Bathory, οι Hellhammer, οι Mercyful Fate και οι Celtic Frost. Τα ακούσματα αυτά ήταν κοινά και αγαπημένα από όλες τις μπάντες της εποχής, τόσο από την εγχώρια σκηνή όσο και από τις σκηνές του εξωτερικού, και συνέστησαν καθοριστικό παράγοντα για την μετέπειτα πορεία τους. Therthonax - Κιθάρα Protogonus - Κιθάρα Porphyrion - Φωνητικά Hyperion - Τύμπανα Echetleos - Μπάσο Προς Κάβειρους (1997) Εποπτία (1999) Άραι (2005) Οφιολατρεία (2008) Ισόθεος (2012) Πάτερ Ήλιε Μήτερ Σελάνα (2016) Εξιλασμός (2017) Αδράστεια (2020) Promo '93 (1993,Demo) Suicidogenic / Sinn (1994,Split) Eumenides (1994,EP) Προς Κάβειρους (To Cavirs) (1996,EP) Kawir / Nocternity (2002,Split) Δαίμων (2003,Split) To Uranus (2010,EP) Grunwald / Τιτανομαχία (2011,Split) Emissaries of a Profane Advent (2012,Split) Athenian Echoes over Paris (2010,DVD) Dei Kabeiroi (2006) Νυχτός τελετήσιν: 20 Years of Recordings (2014) http://www.last.fm/music/Kawir http://www.metal-archives.com/.../Kawir/11796 http://www.metafysiko.gr/?p=3024 http://reckoninghour.com/%CE%9F%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-kawir-%CF%83%CF%84%CE%BF-reckoninghour/
Μέθοδος των μεγαλύτερων υπολοίπων

Η Μέθοδος των μεγαλύτερων υπολοίπων (επίσης γνωστή ως μέθοδος Χέαρ–Νίμεγιερ, μέθοδος Χάμιλτον ή ως μέθοδος του Βίντον) είναι μία μέθοδος για την κατανομή των εδρών που χρησιμοποιείται στα εκλογικά συστήματα αναλογικής εκπροσώπησης με κομματικές λίστες.Διαφέρει από τις μεθόδους των μεγαλύτερων μέσων όρων, όπως η μέθοδος Ντ'Οντ.

 Στη μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων, αρχικά ο αριθμός των ψήφων που συγκέντρωσε ένα κόμμα διαιρείται με έναν παράγοντα, ο οποίος υπολογίζεται με μία μέθοδο ποσοστώσεων, όπως η Ντρουπ, η Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ, ή άλλη. Η ποσόστωση υπολογίζεται από το πηλίκο του συνολικού αριθμού ψήφων που ρίχτηκαν στις εκλογές προς τον αριθμό των εδρών που πρέπει να πληρωθούν. Το πηλίκο ενδέχεται να είναι αριθμός που περιλαμβάνει ακέραιο μέρος και κλασματικό υπόλοιπο. Το κόμμα λαμβάνει έναν αριθμό εδρών ισάξιο αυτού του ακέραιου αριθμού. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο για όλα τα κόμματα, και σε κάθε κόμμα κατανέμεται αριθμός εδρών ισάξιος του ακέραιου αριθμού. Μετά από αυτό, θα έχουν μείνει αδιάθετες έδρες και τα κλασματικά υπόλοιπα. Τότε, γίνεται σύγκριση μεταξύ των κλασματικών υπολοίπων, και ταξινομούνται κατά σειρά φθίνουσας τιμής. Τα κόμματα που έχουν τα μεγαλύτερα υπόλοιπα λαμβάνουν από μία έδρα, μέχρις ότου πληρωθούν όλες οι έδρες. Υπάρχουν πολλοί τύποι ποσοστώσεων: η Χέαρ, η Ντρουπ, η Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ, κ.α. Η πιο απλή είναι η ποσόστωση Χέαρ που ορίζεται ως εξής: σύνολο ψήφων σύνολο εδρών {\displaystyle {\frac {\text{σύνολο ψήφων}}{\text{σύνολο εδρών}}}} H ποσόστωση Ντρουπ είναι τo ακέραιο μέρος του αριθμού που προκύπτει από τον λόγο: 1 + σύνολο ψήφων 1 + σύνολο εδρών {\displaystyle 1+{\frac {\text{σύνολο ψήφων}}{1+{\text{σύνολο εδρών}}}}} Έστω ότι μετά τις εκλογές να καλυφθούν 10 έδρες ο συνολικός αριθμός έγκυρων ψηφοδελτίων είναι 100.000. Από τα παραδείγματα φαίνεται ότι η ποσόστωση Χέαρ ευνοεί τα μικρότερα κόμματα, ενώ, αντίθετα, η ποσόστωση Ντρουπ τα μεγαλύτερα. Όλες οι μέθοδοι έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Φυσικά, δεν λείπουν και τα παράδοξα: είναι πιθανό ένα κόμμα να κερδίσει ψήφους και να χάσει μία έδρα.
Χάμπαθα Χανίων

Τα Χάμπαθα είναι οικισμός της κοινότητας Μάζης του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 32 κατοίκους. Απέχει 37 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 180 μ.

 Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι μπορεί να σχετίζεται με τη λέξη χάμπασα, η οποία αναφέρεται σε τόπο βραχώδη και άγονο. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Ghabatha, στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται μαζί με τα χωριά Φίλιππος και Μάζα, με συνολικά 128 κατοίκους με 3 προνομιούχους. Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρεται ως Chabata. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 όπου αναφέρεται ως Khabata ότι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 6 χριστιανικές οικογένειες.Το 1881 ανήκε στον δήμο Μαθέ και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 69 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 102 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Γεωργιούπολης. Το 1920 ανήκε στον αγροτικό δήμο Μάζας. Τα Χάμπαθα το 1925 προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μάζας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν προσαρτήθηκαν στον δήμο Κρυνονερίδας. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου, πιθανόν του 14ου αιώνα. Ανήκει στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος, όμως οι τοιχογραφίες είναι φθαρμένες. Πιθανόν είναι έργο του αγιογράφου Ιωάννη Παγωμένου. Ο ναός είναι ο κοιμητηριακός ναός του χωριού.
Μαίρη Αδελαΐδα του Κέιμπριτζ

Η Μαρία Αδελαΐδα του Καίμπριτζ (αγγλ. Mary Adelaide, 27 Νοεμβρίου 1833 - 27 Οκτωβρίου 1897) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ως κόρη του Αδόλφου, Δούκα του Καίμπριτζ, και της Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ. Ήταν επίσης εγγονή του Γεωργίου Γ΄ και προγιαγιά της Ελισάβετ Β΄.

 Η Μαρία Αδελαΐδα Βιλελμίνη Ελισάβετ γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1833 στο Αννόβερο και βαπτίσθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1834 στην Οικία Καίμπριτζ στο Αννόβερο της Κάτω Σαξονίας από τον εφημέριο Τζον Ράυλ Γουντ.Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στο Αννόβερο, όπου ο πατέρας της ασκούσε χρέη αντιβασιλέα στη θέση των θείων της, πρώτα του Γεωργίου Δ΄ και αργότερα του Γουλιέλμου Δ΄. Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Δ΄, ο πατέρας της Μαρίας Αδελαΐδας μετέβη στο Λονδίνο μαζί με την οικογένειά του, εξαιτίας της ανάληψης τού θρόνου τού Αννοβέρου από τον Ερνέστο Αύγουστο Α΄. Στις 12 Ιουνίου 1866 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Πρίγκιπα (μετά Δούκα) του Τεκ, στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στο Κιου. Το ζευγάρι επέλεξε να διαμείνει στο Λονδίνο και όχι στο εξωτερικό, κυρίως επειδή η Μαρία Αδελαΐδα λάμβανε £5.000 ετησίως ως εισόδημα από το Κοινοβούλιο και επειδή πραγματοποιούσε δημόσια καθήκοντα. Η μητέρα της Αυγούστα, τής παρείχε επίσης ένα συμπληρωματικό εισόδημα. Η Μαρία Αδελαΐδα και ο Φραγκίσκος απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Μαρία (1867 - 1953), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Αδόλφος (1868 - 1927), Δούκας του Τεκ, μετέπειτα 1ος Μαρκήσιος του Καίμπριτζ. Φραγκίσκος (1870 - 1910), Πρίγκιπας του Τεκ. Αλέξανδρος (1874 - 1957), Πρίγκιπας του Τεκ, μετέπειτα Κόμης του Άθλοουν.Η Μαρία Αδελαΐδα, παρά το μικρό της εισόδημα, είχε ακριβά γούστα: της άρεσαν οι κοσμικές εκδηλώσεις, το ακριβό φαγητό και τα ρούχα, καθώς και οι διακοπές στο εξωτερικό. Το 1883 μάλιστα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με τον σύζυγό της τη χώρα εξαιτίας των χρεών, που είχαν συσσωρευθεί. Μετά την επιστροφή της στην Αγγλία αφοσιώθηκε σε φιλανθρωπικές κινήσεις και έγινε προστάτιδα παιδικών φιλανθρωπικών οργανώσεων.Απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου 1897 στο Ουάιτ Λοτζ του Πάρκου του Ρίτσμοντ, έπειτα από μία εγχείρηση και ενταφιάστηκε στη Βασιλική Κρύπτη του Παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Βίκτορ Μόρα

Ο Βίκτορ Μόρα (Victor Mora Pujadas ή Victor Alcazar, Βαρκελώνη, 6 Ιουνίου 1931 – 17 Αυγούστου 2016) ήταν Ισπανός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημιουργός κόμικς, μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του χώρου στη χώρα του. Συνέγραψε τα σενάρια και τα περιεχόμενα των διαλόγων πολλών γνωστών εικονογραφημένων ιστοριών περιπετειώδους χαρακτήρα, όπως Capitan Trueno (1956 – 1968) με σχεδιαστή τον Ambros, Ελ Ζαμπάτο, Dani Futuro (Gaseta Junior, 1969 – 1975, σε σχέδια του Carlos Gimenez), El Cosaco Verde, El Corsario de Hierro, Chroniques de l’innome (Pilote) με καλλιτέχνη το Luis Garcia κ.α.

 Ο Μόρα γεννήθηκε σε ταραγμένη εποχή για την Ισπανία, λόγω του εμφυλίου που ξέσπασε στη χώρα όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί. Η οικογένειά του αναγκάστηκε να εκπατριστεί στη Γαλλία, ωστόσο ο Βίκτορ επέστρεψε στη γενέτειρά του, μετά το θάνατο του πατέρα του, όταν εκείνος ήταν 11 ετών. Βρήκε απασχόληση στον εκδοτικό οίκο Bruguera, αρχικά ως μαθητευόμενος και από το 1948 σαν συντάκτης. Τα πρώτα σενάρια που παρουσίασε ήταν για τη σειρά Dr. Niebla, σε εικονογράφηση του Francisco Hidalgo (El Campeon, 1949 – 1953). Την ίδια εποχή έκανε την πρώτη και μοναδική προσπάθειά του να σχεδιάσει ο ίδιος μία σειρά, κάτι που πραγματοποιήθηκε στην περιπέτεια, ιστορικού χαρακτήρα, με τίτλο Capitan Kerr, για τις εκδόσεις Historietas (1949-1950). Στο συγγραφικό του ύφος ο Mora είχε αρκετές επιρροές από τη Γάλλο-Βελγική Σχολή και συγγραφείς όπως ο Jean-Michel Charlier κι ο Milton Caniff, αλλά και την Αμερικανική (Λι Φολκ, Άλεξ Ρέιμοντ) κ.α. Al Dany (εκδ. Cliper, 1953), βασισμένο στο αντίστοιχο έργο του Enrico Bagnoli (El Coyote) Sunday (1968-1970) Delta 99 Galax (1968) Roldan Sin Miedo (1972) Supernova (1972) Astroman (1973) Amicalement Votre (1975) Aramis (1976) Ο Μόρα δήλωνε κομμουνιστής, κάτι που τον οδήγησε στην εξορία (1963) αλλά και, αργότερα, στη φυλακή (1956). Πολλά από τα έργα του μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και κυκλοφόρησαν εκτός Ισπανίας, ενώ το αφηγηματικό του ύφος επιλέχθηκε να διδαχτεί από Πανεπιστήμια και άλλα ιδρύματα. Μετέφρασε στα Ισπανικά ιστορίες του Αστερίξ (των Αλμπέρ Ουντερζό και Ρενέ Γκοσινί). Ήταν, επίσης, ένας μαχητικός υποστηρικτής των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, κάτι που του αναγνωρίζεται διεθνώς. Victor Mora - Lambiek Comiclopedia
Θρακικός Τύμβος του Σβεστάρι

Ο Θρακικός τύμβος του Σβεστάρι (βουλγαρικά: Свещарска гробница), έργο του 3ου π.Χ. αιώνα, βρίσκεται στη βόρεια Βουλγαρία, 2.5 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού Σβεστάρι και 42 χλμ βορειοδυτικά του Ράζγκραντ . Από το 1985 η UNESCO τον έχει ανακηρύξει μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.

 Ο τύμβος ανακαλύφθηκε το 1982 κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε ένα ανάχωμα κοντά στο Σβεστάρι. Χρονολογείται από το πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ και είναι ένα σπάνιο δείγμα του πολιτισμού των Γετών, ενός ιστορικού θρακικού φύλου που είχε επαφές τόσο με τον ελληνιστικό κόσμο όσο και την Υπερβορεία . Είναι ένας βασιλικός τάφος, πιθανόν του Γέτη ηγεμόνα Δρομιχαίτη. Ο τύμβος είναι κατασκευασμένος από κύβους μαλακού ασβεστόλιθου. Αποτελείται από ένα διάδρομο και τρεις τετράγωνους θαλάμους: ένα προθάλαμο, ένα πλευρικό θάλαμο και τον κύριο ταφικό θάλαμο, ο οποίος καλύπτεται από ημικυλινδρικό θόλο. Ο σχεδιασμός αυτός διαφέρει από άλλων θολωτών θρακικών τάφων, όπως του Καζανλάκ, και θυμίζει αντίστοιχες ελληνιστικές κατασκευές που έχουν βρεθεί στη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Η διακόσμηση του τύμβου όμως είναι μοναδική. Η είσοδος περιστοιχίζεται από δύο παραστάδες και από πάνω της βρίσκεται μια επιστύλια πλάκα με ανάγλυφη ζωφόρο που απεικονίζει κεφάλια βοοειδών, (βουκράνια), ρόδακες και γιρλάντες. Στους τοίχους του εσωτερικού του κυρίως θαλάμου υπάρχει ο πιο φημισμένος και ιδιαίτερος διάκοσμος του μνημείου· δέκα καρυάτιδες, μισές άνθρωποι, μισές φυτά που έχουν διατηρήσει ίχνη του αρχικού τους χρωματισμού. Έχουν ύψος 1,20 μέτρα και είναι ντυμένες με μακριούς χιτώνες, με μια λεπτή ζώνη να τους συγκρατεί κάτω από το στήθος τους. Mπροστά από το ένα από τα δύο πέτρινα νεκρικά κρεβάτια του θαλάμου βρίσκεται ανακατασκευασμένη μια μικρογραφία πρόσοψης ναού, συμβολίζοντας το όριο ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Στον μικρό ημικυκλικό τοίχο κάτω από την αψίδα του τάφου, υπάρχει μια τοιχογραφία όπου μια θεά προσφέρει ένα χρυσό στεφάνι στον έφιππο βασιλιά ενώ πομπές από υπηρέτες και από τις δύο πλευρές φέρουν διάφορα δώρα στα χέρια τους, ένα δείγμα της θεοποίησης του νεκρού. Η ημιτελής φύση μέρους των καρυάτιδων και της τοιχογραφίας δείχνει πως οι καλλιτέχνες δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το έργο τους, ένδειξη πως ο θάνατος του τιμώμενου νεκρού πιθανόν να ήταν ξαφνικός. Το 2012 οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν ένα σημαντικό θησαυρό κοντά στο χωριό. Ο θησαυρός περιλάμβανε ένα χρυσό δαχτυλίδι, 44 απεικονίσεις γυναικείων μορφών και 100 χρυσά κουμπιά, που βρέθηκαν σε 150 τάφους από τον 4ο αι. π.Χ. Valeva, J. The Sveshtari Figures (An Attempt to Specify Several Hypotheses) . - Thracia, 11, 1995. Studia in honorem Alexandri Fol, Alexander Fol, M. Čičikova, T. Ivanov, T. Teofilov: The Thracian Tomb near the Village of Sveshtari, Sofia 1986.
Ευχέλαιο

Ευχέλαιο αποκαλείται από μερικές χριστιανικές ομολογίες το μυστήριο το οποίο θεμελιώνεται στην Καινή Διαθήκη, σύμφωνα με το οποίο οι ιερείς δια επικλήσεως ευχών και χρίσεως με έλαιο των πιστών, τελούν ιερουργία προς άφεση αμαρτιών και πιο συγκεκριμένα για ψυχοσωματική υγεία. Το Μυστήριο του Ευχελαίου αναγνωρίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η Καθολική Εκκλησία, η Εκκλησία των Αρμενίων και η Εκκλησία των Κοπτών. Η Εκκλησία των Διαμαρτυρομένων το έχει απορρίψει. Ο Λούθηρος το έχει "ανεχθεί" ως "καλή παραμυθητική τελετή" για βαριά ασθενείς. Από τους Ρωμαιοκαθολικούς το μυστήριο αυτό καλείται και "έσχατο μυστήριο επί επιθανάτιας κλίνης".

 Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου εδράζεται σε δύο χωρία της Καινής Διαθήκης. Το πρώτο είναι από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου «ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ' αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου• καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος• κἂν ἁμαρτίας ᾖ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ.» Ιακ.5.14 και το δεύτερο από τo Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον «καὶ ἤλειφον ἐλαίῳ πολλοὺς ἀρρώστους καὶ ἐθεράπευον.» Μαρκ.6.13. Όπως γίνεται φανερό από τα παραπάνω σκοπός του Ευχελαίου είναι η ίαση οποιασδήποτε ασθένειας, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, που κατά την ορθόδοξη θεολογία οφείλεται σε πνευματικά αίτια και κυρίως στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό. Εκτός όμως των παραπάνω αναφορών στη Καινή Διαθήκη που αποτελούν και τον πυρήνα της καθιέρωσης της τελετουργικής ανάπτυξης αυτού του Μυστηρίου, σημειώνεται ότι και από την αρχαιότητα και κατά τους αποστολικούς χρόνους υπήρχαν τα λεγόμενα "ιάματα" ή "χαρίσματα ιαμάτων" με θεραπευτική ιδιότητα, (των οποίων γίνεται λόγος στην προς Κορινθίους Α΄ επιστολή, ιβ:9) τα οποία έκαναν χρήση και οι πρώτοι χριστιανοί χωρίς όμως αυτά να έχουν σύνδεση με τη τάξη των ιερέων. Έτσι γίνεται διάκριση αυτών από το μυστήριο του Ευχελαίου όπως ορίσθηκε από τους Αποστόλους και δι' αυτών τελείται από επισκόπους και ιερείς. Κατά τον 4ο αιώνα υπήρχαν ήδη ειδικές ευχές για την ευλογία του ελαίου. Ομοίως και στο περίφημο "Ευχολόγιο του Σεραπίωνα" όπου περιλαμβάνει μακρά "ευχή ελαίου νοσούντων". Όσον αφορά επί της τελετουργίας φέρεται να καθορίστηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αρσένιο (1255 - 1260) αν και προϋπήρχαν σχετικές διατάξεις σε άλλα Πατριαρχεία. Ιδιαίτερο λόγο περί του μυστηρίου του Ευχελαίου έχει κάνει ο Συμεών ο Θεσσαλονίκης με τον τίτλο "Περί της ιεράς τελετής του αγίου ελαίου". Στη χριστιανική τελετουργική, το ευχέλαιο αποτελεί ιδιαίτερη τελετή, που άλλοτε ακολουθούσε το μυστήριο της εξομολόγησης. Στην χριστιανική λειτουργική, το ευχέλαιο αποτελεί ιδιαίτερη ακολουθία χαρακτηριζόμενη «ακολουθία του ευχελαίου». Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. ΙΑ΄, σελ. 833. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τομ. 8ος, σελ. 573.
Σαμ Χιντς

Ο Σαμ Χιντς (Samuel Archibald Anthony Hinds, γενν. το 1943) είναι διπλωματούχος χημικός μηχανικός και πολιτικός από τη Γουιάνα, πρωθυπουργός της χώρας από το 1999 ως το 2015. Είναι παντρεμένος με την Υβόν και έχει 3 παιδιά.

 Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1943. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του Χημικού Μηχανικού στον Καναδά. Για πρώτη φορά έγινε πρωθυπουργός στις 9 Οκτωβρίου του 1992 και υπηρέτησε στο αξίωμα μέχρι τις 17 Μαρτίου του 1997, επί προεδρίας του Τσέντι Τζάγκαν, ο οποίος απεβίωσε το 1997. Στη συνέχεια έγινε ο ίδιος πρόεδρος αλλά παραιτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, υπέρ της χήρας του προκατόχου του, Τζάνετ Τζάγκαν. Η τελευταία τον διόρισε ξανά πρωθυπουργό, στις 22 Δεκεμβρίου του 1997. Τον Αύγουστο του 1999, η Τζάγκαν παραιτήθηκε και αντικατέστησε προσωρινά το Χιντς με τον Μπάρατ Τζάγκντεο (9 Αυγούστου 1999), ο οποίος αυτόματα έγινε πρόεδρος και διόρισε πρωθυπουργό τον Σαμ Χιντς, στις 11 Αυγούστου 1999. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών στις 28 Αυγούστου του 2006 η κυβέρνηση επανεξελέγη. Ο Χιντς ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός στις αρχές Σεπτεμβρίου. Το 2006 το όνομά του δόθηκε σε ένα νέο είδος σαύρας (Kaieteurosaurus hindsi).Τον Μάιο του 2015 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μόουζες Ναγκαμούτου.
Ο Πυρετός Ανεβαίνει στο Ελ Πάο

To Ο πυρετός ανεβαίνει στο Ελ Πάο (γαλλικά: La fièvre monte à El Pao‎) είναι δραματικό ασπρόμαυρο φιλμ νουάρ μεξικανικής και γαλλικής παραγωγής του 1959 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Λουίς Μπουνιουέλ βασισμένο στη νουβέλα του Ανρί Καστιλού. Πρωταγωνιστούν οι Ζεράρ Φιλίπ, Μαρία Φέλιξ, Ζαν Σερβέ.

 Στο φανταστικό απομακρυσμένο νησί Οτζέντα της Λατινικής Αμερικής, οι κάτοικοι του ζουν υπό το καθεστώς της δικτατορίας του κυβερνήτη Μαριάνο Βάργκας. Στην πρωτευούσα τον νησιού, το Ελ Πάο δίπλα από τα χαμόσπιτα των φτωχών κατοίκων βρίσκεται και η αναμορφωτική φυλακή με τους 2.000 κρατουμένους της, συμπεριλαμβανομένων των 500 πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι είναι θύματα της κυβέρνησης του προέδρου Κάρλος Μπαρέιρο. Την ημέρα της 25ης επετείου του Συντάγματος, καθώς ο Βάργκας θα κάνει την καθιερωμένη ομιλία του, οι δυσαρεστημένοι πολίτες του Ελ Πάο εξεγείρονται και τον δολοφονούν. Ο ιδεαλιστής γραμματέας του, Ραμόν Βασκέζ διορίζεται διευθυντής ασφαλείας και υπεύθυνος για τη φυλακή, ο οποίος παρόλο που είναι υπάλληλος του καθεστώτος, διατηρεί τον νεανικό ιδεαλισμό του για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ο Βασκέζ είναι ερωτευμένος με την Ινιές Ρόχας, σύζυγο του κυβερνήτη Βάργκας, η οποία με το θάνατο του συζύγου της θα γίνει ερωμένη του. Στην θέση του δολοφονημένου Βάργκας τοποθετείται ένας νέος κυβερνήτης ο Αλεχάντρο Γκουάλ, ο οποίος ποθεί διακαώς την Ινιές και μισεί θανάσιμα τον Ραμόν, που την έχει. Οταν όμως συλλαμβάνεται ο δολοφόνος του Βάργκας, ο Γκουάλ κάτω από σκληρά βασανιστήρια τον αναγκάζει να υπογράψει μια ψευδή ομολογία που αναφέρει ότι ο Βασκέζ ήταν υπεύθυνος για το σχέδιο δολοφονίας εναντίον του προηγούμενου κυβερνήτη. Τότε ο Γκουάλ προχωρά σε εκβιασμό προς την Ινιές προκειμένου αυτήν να γίνει ερωμένη του, διαφορετικά θα συλλάβει τον Ραμόν και θα τον κατηγορήσει ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του Βάργκας. Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει το ζευγάρι είναι να εξοντώσουν τον Γκουάλ, με οποιονδήποτε τρόπο και καθώς το καταφέρνουν, η Κυβέρνηση της Οτζέντα, μέσα από συνεχείς δολοπλοκίες και συνωμοσίες των μελών της, θέλει μία υπογραμμένη δήλωση από την Ινιές για την δήθεν ερωτική σχέση της με τον Γκουάλ. Η Ινιές τελικά αναγκάζεται να διαφύγει στο εξωτερικό, δίνοντας παράλληλα ένα τελεσίγραφο δυο εβδομάδων στον αγαπημένο της Ραμόν προκειμένου αυτός να την ακολουθήσει. Ομως η τύχη δεν είναι μαζί της καθώς οι κρατούμενοι της φυλακής που προηγουμένος είχαν αποδράσει φτάνουν στο Προεδρικό Μέγαρο και το βάζουν φωτιά με αποτέλεσμα ο Ραμόν να πεθάνει εκεί. Ζεράρ Φιλίπ ως Ραμόν Βασκέζ Μαρία Φέλιξ ως Ινιές Ρόχας Ζαν Σερβέ ως Αλεχάντρο Γκουάλ Μιγκέλ Άνχελ Φερίζ ως κυβερνήτης Μαριάνο Βάργκας Ραούλ Ντάντες ως Λοχαγός Γκαρσία Ντομίνγκο Σολέρ ως Καθηγητής Χουάν Καρντένας Βικτώρ Τζούνκο ως Ιντάρτε Ο Πυρετός Ανεβαίνει στο Ελ Πάο στην IMDb
ΕΤΟ Παρκ

Το ΕΤΟ Παρκ είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Γκιέρ της Ουγγαρίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδόσφαιρο και είναι η έδρα της Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ. Το στάδιο που άνοιξε το 2008 ως αντικατάσταση του Σταδίου ΕΤΟ, έχει χωρητικότητα 15.600 θεατών.Το συγκρότημα του σταδίου περιλαμβάνει επίσης τρία γήπεδα προπόνησης με γρασίδι και ένα συνθετικό γήπεδο προπόνησης, καθώς και δύο κλειστά γήπεδα.

 Στις 26 Φεβρουαρίου 2011, ανακοινώθηκε ότι οι τομείς του σταδίου θα ονομαστούν από 40 θρυλικούς πρώην παίκτες της Γκιόρι ΕΤΟ.Στις 17 Οκτωβρίου 2012 άνοιξε το ETO Park Hotel. Στην τελετή έναρξης ήταν παρόντες ο Ζολτ Μπόρκαϊ, δήμαρχος του Γκιέρ και ο Πίτερ Σίγιαρτο, Ούγγρος βουλευτής.Στις 8 Ιουλίου 2013, ανακοινώθηκε ότι στις 11 Αυγούστου 2013 η Γκιόρι ΕΤΟ θα φιλοξενήσει την Μπάγερν Μονάχου για να γιορτάσει την 20η επέτειο του Audi Hungaria Motor Kft. Ιστότοπος σταδίου (ουγγρικά)
Αγκαιριά Πάρου

Η Αγκαιριά είναι χωριό της Πάρου. Αποτελεί έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, του δήμο Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πάρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Η Αγκαιριά έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

 Η Αγκαιριά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πάρου. Βρίσκεται κοντά στους νότιους πρόποδες του υψώματος «Καβαλέτος» (329 μ.), πάνω στον παραλιακό επαρχιακό δρόμο Παροικιάς-Μάρπησσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 8 χλμ. περίπου Ν. της Παροικιάς. Η δημοτική κοινότητα Αγκαιριάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 33,092 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς : Άγιος Ιωάννης Τρυπητής, Αλυκή, Ανερατζά, Βουτάκος Αγκαιριάς, Καμάρι, Μακριά Μύτη, Μονή Αγίων Θεοδώρων και Τηγάνι. Οι οικισμοί (νησίδες) Γλαροπούντα και Παντερονήσι καταργήθηκαν το 2011. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λευκών του νομού Κυκλάδων. Το 1928 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγκεριάς (Αγκαιριάς). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαιριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάρου. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Το Μνημείο Πεσόντων Η Μονή Αγίων Θεοδώρων, 3,5 χλμ. βορειοανατολικά του οικισμού Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, 5 χλμ. βορειοανατολικά του οικισμού. Εδώ υπάρχει πέτρινος τύμβος με τα οστά του Νικόλαου Στέλλα, ο οποίος εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, το 1944, σε ηλικία 19 ετών Οι παραλίες «Φάραγγας», «Φρα Στεφανίδια» και «Πηγαδάκι», νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Πάρος 1:50.000) eetaa.gr
Σγιουρ Ρέφσνταλ

Ο Σγιουρ Ρέφσνταλ (Sjur Refsdal, 30 Δεκεμβρίου 1935 – 29 Ιανουαρίου 2009) ήταν Νορβηγός αστρονόμος, και συγκεκριμένα αστροφυσικός, γεννημένος στο Όσλο. Είναι γνωστός κυρίως για τις πρωτοποριακές του έρευνες στο θέμα των βαρυτικών φακών, όπως των φακών Chang-Refsdal.

 Το 1970 ο Ρέφσνταλ πήρε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Όσλο. Αργότερα το ίδιο έτος διορίσθηκε αστροφυσικός στο Αστεροσκοπείο του Αμβούργου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2001. Το 1964 και το 1966 ο Ρέφσνταλ δημοσίευσε μία σειρά εργασιών πάνω στα αποτελέσματα και τις δυνητικές εφαρμογές των βαρυτικών φακών. Ειναι ιδιαιτέρως γνωστός για τη «Μέθοδο Refsdal», που περιγράφει έναν τρόπο υπολογισμού του ρυθμού διαστολής του Σύμπαντος (σταθερά του Χαμπλ) με τη χρήση των μετρούμενων χρονικών καθυστερήσεων στην άφιξη των φωτεινών ακτίνων ενός κβάζαρ που κάμπτονται από την παρουσία ενός βαρυτικού φακού. Αργότερα ο Νορβηγός αστροφυσικός άρχισε έρευνες πάνω στην αστρική εξέλιξη, αλλά επέστρεψε στους βαρυτικούς φακούς λίγο πριν από την πρώτη παρατηρησιακή ανακάλυψη ενός βαρυτικά εστιασμένου σώματος, του Δίδυμου Κβάζαρ. Ο Ρέφσνταλ ήταν μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων, όπως και ομότιμος καθηγητής στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Όσλο. Την 1η Φεβρουαρίου 2005 τιμήθηκε με το χρυσό Βασιλικό Μετάλλιο της Αξίας. Ο πρώτος βαρυτικά εστιασμένος υπερκαινοφανής αστέρας με πολλαπλά είδωλα που ανακαλύφθηκε ονομάσθηκε ανεπισήμως «Υπερκαινοφανής του Ρέφσνταλ» (SN Refsdal) προς τιμή του Σγιουρ Ρέφσνταλ.
Παναγία Αρκουδορέματος Αρκαδίας

Η Παναγία Αρκουδορέματος βρίσκεται στη χαράδρα του Μαινάλου και παρόλο που είναι μια μικρή εκκλησία, αποτελεί έναν από τους πιο ιερούς χώρους της Αρκαδίας και έχει χαρακτηρισθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

 Ο Ιερός Ναός Κοίμηση Θεοτόκου Αρκουδορέματος, γνωστός και ως Παναγία Αρκουδορέματος, βρίσκεται στο εγκαταλελειμμένο χωριό Αρκουδόρεμα Αρκαδίας. Απέχει 27 χιλιόμετρα από το κέντρο της Τρίπολης και 4,5 χιλιόμετρα, από το Χρυσοβίτσι. Λίγο βορειότερα στα 3,5 χιλιόμετρα, βρίσκεται το επίσης εγκαταλελειμμένο χωριό Λιμποβίσι, κοιτίδα της οικογένειας των Κολοκοτρωναίων. Στο χώρο αυτό εικάζεται, πως λατρευόταν αρχικά η μεγάλη θεότητα της Αρκαδίας, η Άρκτος. Κατόπιν η λατρεία της συγχωνεύθηκε με αυτήν της Αρτέμιδος και συνεχίστηκε απρόσκοπτα. Στο σημείο αυτό λεγόταν, πως υπήρχε ο τάφος της Καλλιστούς, της μητέρας του Αρκάδα. Σήμερα η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Παναγία. Η εντοιχισμένη επιγραφή στη δυτική πλευρά του ναού, αποδεικνύει πως χτίστηκε το 1719. Στο εκκλησάκι αυτό ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ήρθε να κλάψει το χαμό του πρωτότοκου γιού του. Η αγιογράφησή της έχει λαϊκότροπα στοιχεία και έχει γίνει από τον ιερέα Γεώργιο Κουλιδά και το γιο του Παναγιώτη. Ο στολισμός της περατώθηκε το 1751. Η υγρασία και ο χρόνος έχουν συμβάλει ώστε οι αγιογραφίες στο εσωτερικό του ναού να εμφανίζουν μυστηριακό χαρακτήρα. Ο ναός είναι μονόχωρος και κεραμοσκεπής. Ναός Παναγίας Αρκουδορέματος του 1719 (YouTube)
Έμμα της Προβηγκίας

Η Έμμα, γαλλ. Emma (κατ' εκτίμηση 975 - 1062) από τον Οίκο των Μποζονιδών ήταν κόμισσα & μαργραβίνα της Προβηγκίας (1037-62) και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τουλούζης. .

 Ήταν η μόνη κόρη του Ρότμπολντ Β΄ κόμη & μαργράβου της Προβηγκίας και της Ερμενγάρδης της Βουργουνδίας. Μετά το 1037 διαδέχθηκε τον μόνο αδελφό της Γουλιέλμο Γ΄ στην κομητεία της Προβηγκίας. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ των Ρουέργκ κόμη της Τουλούζης και είχε τέκνα; Πονς 991-1060, κόμης της Τουλούζης & της Προβηγκίας. Βερτράνδος, κόμης της Τουλούζης & της Προβηγκίας. Medieval Lands Project: Provence. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050. University of Texas Press: Austin, 1965.
Τελμησσός

Η Τελμησσός, μεταγενέστερα Αναστασιούπολις και Μάκρη ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Λυκίας, κοντά στα σύνορα της Καρίας. Ενίοτε συγχέεται με την Τελμησσό στην Καρία. Ο προστατευμένος λιμένας της Τελμησσού διαχωρίζεται από τον Κόλπο της Τελμησσού από ένα νησί. Στον αρχαίο τόπο είναι χτισμένη σήμερα η πόλη Φετίγιε.

 Η Τελμησσός ήταν ανθηρή πόλη της Λυκίας, φημισμένη για τη σχολή μάντεων, την οποία συμβουλεύτηκαν, μεταξύ άλλων ο Λυδός βασιλέας Κροίσος, πριν κηρύξει πόλεμο κατά του Κύρου του Μεγάλου και ο Μέγας Αλέξανδρος, μετά την πολιορκία της Αλικαρνασσού. Σύμφωνα με την μυθολογία πήρε το όνομά της από τον Τελμισσό, γιο του θεού Απόλλωνα. Στην πόλη υπήρχε μαντείο αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. έγινε μέρος της Περσικού Βασιλείου ενώ μετά την απελευθέρωση των πόλεων των παραλίων της Μικράς Ασίας που ήταν αποτέλεσμα της ήττας των Περσών από τους Έλληνες στους Περσικούς πολέμους, εντάχθηκε στη Δηλιακή συμμαχία. Καταλήφθηκε από τον Αλέξανδρο το 334 π.Χ.. Η Τελμησσός μετονομάστηκε σε Αναστασιούπολη τον 8ο αιώνα, προφανώς προς τιμή του αυτοκράτορα Αναστάσιου Β΄, αλλά δεν κράτησε επί μακρόν το όνομα. Η πόλη στη συνέχεια ονομάστηκε Μάκρη παίρνοντας το όνομα του νησιού στην είσοδο του λιμένα. Τούτο το όνομα μαρτυρείται για πρώτη φορά το 879. Ωστόσο, επιγραφή του 7ου αι. που ανακαλύφθηκε στο Γιβραλτάρ φέρει το εθνώνυμο "Μακριώτες" ίσως υποδεικνύει πρωιμότερη ύπαρξη του ονόματος Μάκρη.Τα ερείπιά της βρίσκονται στη σημερινή πόλη Φετίγιε. Ο Γάλλος ιστορικός και Θεολόγος Λε Κιέν () αναφέρει δύο επισκόπους της Τελμησσού, τον Ιλάριο (370) και τον Ζηνόδοτο, στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451). Ο δεύτερος κατονομάζεται ως "Επίσκοπος της Μητροπόλεως της Τελμησσού και της Νήσου Μάκρης". Το Notitiae Episcopatuum αναφέρει την Τελμησσό ως επισκοπική έδρα έως τον 10ο αι. οπότε δεν αναφέρεται πλέον Μάκρη αλλά ως επισκοπή της Μάκρης και του Λυβυσίου ή Λεβισσίου περιοχής περίπου 5 χλμ ΝΔ της Μάκρης, η οποία στις αρχές του 20ού αι. είχε 3000 κατοίκους ελληνικής καταγωγής. Η συγκεκριμένη επισκοπική έδρα, περιλαμβάνεται ως Τελμησσός, στον κατάλογο των επισκοπικών εδρών της καθολικής εκκλησίας. Όσον αφορά την ανατολική ορθόδοξο εκκλησία η Τελμησσός είναι επίσης επισκοπική έδρα του οικουμενικού πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Αρίστανδρος, μάντης του Μεγάλου Αλεξάνδρου «Telmessus». Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. 1913. http://www.newadvent.org/cathen/14478c.htm. Archaeological World Clive Foss, "The Lycian Coast in the Byzantine Age", Dumbarton Oaks Papers 48:1-52 (1994). at JSTOR
Καλύβια Αστρά Ηλείας

Για οικισμούς με την ονομασία Καλύβια στην Ηλεία, δείτε: Καλύβια Ηλείας Τα Καλύβια Αστρά είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις πλαγιές του όρους Αστράς σε υψόμετρο περίπου 615-640 μέτρων, στην κοιλάδα που σχηματίζει ο Ερύμανθος ποταμός, βόρεια των οικισμών της Τοπικής Κοινότητας Ψωφίδος και της από εκεί διερχόμενης «111». Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 59 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας, περίπου 77 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Λάλα) και περίπου 51 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα (μέσω Σοπωτού). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 133 μόνιμοι κάτοικοι. Πρόκειται για οικισμό που δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του γειτονικού χωριού Αστράς (πρώην Νουσά) το οποίο βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 14η Μαρτίου 1971 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αστρά. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Αστρά του δήμου Λάμπειας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αστρά του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καλυβίων Αστρά Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αστρά Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λαμπείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Δρυμός Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Δρυμός (αποσαφήνιση)Ο Δρυμός είναι οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Έχει υψόμετρο 30 μέτρα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 493 κατοίκους. Διοικητικά ανήκε στον Δήμο Ανακτορίου μέχρι το 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης (2011) και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ακτίου-Βόνιτσας. Ακριβώς δίπλα από το χωριό περνάει η εθνική οδός Αμφιλοχίας - Λευκάδας καθώς και η Αμβρακία οδός η οποία έχει κόμβο εκεί.

 Στο ύψωμα «Τσούκα», που βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ρέματα και πλάι ακριβώς στο σημερινό χωριό Δρυμός, εντοπίστηκε από τα αρχαιολογικά και επιγραφικά ευρήματα η θέση αρχαίου οικισμού, ο οποίος ήταν επίνειο του αρχαίου Θύρρειου και από το 31 π.Χ. υπαγόταν διοικητικά στη Νικόπολη. Επίσης, λίγο δυτικότερα (στη θέση «Παλιοκλήσι») διαπιστώθηκε η ύπαρξη σημαντικού ιερού (Ασκληπιείου), το οποίο παρουσιάζει αδιάκοπη λειτουργία από τον 4ο π.Χ. ως τον 2ο - 3ο αιώνα. Η ανεύρεση ρωμαϊκού μιλιάριου (3ου μ.Χ. αι.) μαρτυρεί την επίκαιρη θέση του οικισμού, καθώς από αυτό περνούσε ο ρωμαϊκός δρόμος Λιμναίας- Θύρρειου- Άκτιου / Λευκάδας. Πρόσφατα, εντοπίστηκε πρωτοχριστιανική τρίκλιτη βασιλική με βαπτιστήριο και πολλά προσκτίσματα καθώς και μεγάλο κτηριακό συγκρότημα με λουτρά δίπλα στο χωριό στα πλαίσια των έργων για την κατασκευή του δρόμου Σαμαρίου-Λευκάδας, η οποία είναι ορατή από την εθνική οδό. Απογραφές πληθυσμού Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου
Προεδρικές εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο (2016)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 2 Οκτωβρίου 2016. Πρόεδρος εξελέγη ξανά ο Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα από το Κίνημα για Δημοκρατία (MpD) με ποσοστό 74,08% των ψήφων.

 Ο Πρόεδρος του Πρασίνου Ακρωτηρίου εκλέγεται σε δύο γύρους. Επικρατέστερος υποψήφιος για την προεδρία ήταν ξανά ο από το 2011 πρόεδρος, Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα. Αντίθετα, το κυριότερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAICV) δεν κατέβασε υποψήφιο, έπειτα από τη δεινή ήττα που υπέστη στις βουλευτικές εκλογές τον Μάρτιο και στις δημοτικές τον Σεπτέμβριο. Ο Φονσέκα, υποστηριζόμενος από το MpD, αναμετρήθηκε με δύο ανεξάρτητους υποψηφίους, τους Ζοακίμ Μοντέιρο και Αλμπερτίνο Γκράσα. Η προεκλογική εκστρατεία διακόπηκε προσωρινά στις 22 Σεπτεμβρίου έπειτα από τον θάνατο του πρώην προέδρου της χώρας, Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο. Ο εκλιπών ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας και επίσης μέλος του MpD. Διακόπηκαν όλες οι δημόσιες εκδηλώσεις και προεκλογικές συγκεντρώσεις για ένα τετραήμερο ως τις 26 Σεπτεμβρίου. Οι παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση τόνισαν ότι οι εκλογές ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εκλογών με διαφάνεια.