Ασιατικός κινηματογράφος

Ο ασιατικός κινηματογράφος (αγγλικά: Cinema of Asia‎) αναφέρεται στις κινηματογραφικές βιομηχανίες και τις ταινίες που παράγονται στην ήπειρο της Ασίας. Ωστόσο, σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιείται συχνά για να αναφέρεται μόνο στον κινηματογράφο της Ανατολικής Ασίας, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Νότιας Ασίας. Ο κινηματογράφος της Δυτικής Ασίας μερικές φορές ταξινομείται ως μέρος του κινηματογράφου της Μέσης Ανατολής, μαζί με τον κινηματογράφο της Αιγύπτου. Ο κινηματογράφος της Κεντρικής Ασίας συχνά ομαδοποιείται με τη Μέση Ανατολή ή, στο παρελθόν, τον κινηματογράφο της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη σοβιετική εποχή της Κεντρικής Ασίας. Η Βόρεια Ασία κυριαρχείται από τον ρωσικό κινηματογράφο της Σιβηρίας και έτσι θεωρείται μέρος του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος της Ανατολικής Ασίας χαρακτηρίζεται από τον κινηματογράφο της Ιαπωνίας, της Κίνας, του Χονγκ Κονγκ, της Ταϊβάν και της Νότιας Κορέας, συμπεριλαμβανομένης της ιαπωνικής βιομηχανίας κινουμένων σχεδίων και των ταινιών δράσης του Χονγκ Κονγκ . Ο κινηματογράφος της Νότιας Ασίας χαρακτηρίζεται από τον κινηματογράφο της Ινδίας (συμπεριλαμβανομένου του Μπόλυγουντ ), τον κινηματογράφο του Πακιστάν (συμπεριλαμβανομένου του κινηματογράφου Πουντζαμπί και Ουρντού, τον κινηματογράφο του Μπαγκλαντές (κινηματογράφος της Βεγγάλης) και τον κινηματογράφο του Νεπάλ. Ο κινηματογράφος της Νοτιοανατολικής Ασίας χαρακτηρίζεται από τον κινηματογράφο των Φιλιππίνων – έναν από τους πρωτοπόρους στον ασιατικό κινηματογράφο, της Ταϊλάνδης, της Ινδονησίας και άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Ο κινηματογράφος της Κεντρικής Ασίας και του νότιου Καυκάσου χαρακτηρίζεται από τον ιρανικό κινηματογράφο και τον κινηματογράφο του Τατζικιστάν. Ο κινηματογράφος της Δυτικής Ασίας χαρακτηρίζεται από τον αραβικό κινηματογράφο, τον ιρανικό κινηματογράφο, τον ισραηλινό κινηματογράφο (που μπορεί να επικαλύπτεται με τον εβραϊκό κινηματογράφο ) και τον τουρκικό κινηματογράφο.

 Ένα πήλινο μπολ 5.200 ετών που βρέθηκε στο Shahr-i Sokhta του Ιράν, έχει πέντε εικόνες μιας κατσίκας ζωγραφισμένες κατά μήκος των πλευρών. Αυτό πιστεύεται ότι είναι ένα παράδειγμα πρώιμου animation. Ο Mo-Τι, ένας Κινέζος φιλόσοφος περίπου το 500 π.Χ., συλλογίστηκε το φαινόμενο του ανεστραμμένου φωτός από τον έξω κόσμο που ακτινοβολεί μέσα από μια μικρή τρύπα στον απέναντι τοίχο σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Τα έργα σκιών εμφανίστηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν και αργότερα κέρδισαν δημοτικότητα σε όλη την Ασία . Γύρω στο 180 μ.Χ., ο Τινγκ Χουάν (丁緩) δημιούργησε ένα στοιχειώδες ζωότροπιο στην Κίνα. Το 1021, ο Αλχάζεν, ένας Ιρακινός επιστήμονας, πειραματίστηκε με την ίδια οπτική αρχή που περιγράφει ο Μο-Τι, και έγραψε για τα αποτελέσματα στο Βιβλίο Οπτικής του, το οποίο παρείχε την πρώτη σαφή περιγραφή και την σωστή ανάλυση του σκοτεινού θαλάμου . Το πείραμά του με τη λάμπα, όπου πολλές διαφορετικές πηγές φωτός είναι διατεταγμένες σε μια μεγάλη περιοχή, ήταν το πρώτο που πρόβαλε με επιτυχία μια ολόκληρη εικόνα από εξωτερικούς χώρους σε μια οθόνη εσωτερικού χώρου με την κάμερα . Οι πρώτες μικρού μήκους ταινίες από την Ασία δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1890. Οι πρώτες μικρού μήκους ταινίες που παρήχθησαν στην Ιαπωνία ήταν το Bake Jizo (Jizo the Spook) και το Shinin no Sosei (Resurrection of a Corpse), και οι δύο από το 1898. Η πρώτη ινδική ταινία μικρού μήκους παρήχθη επίσης το 1898, Το λουλούδι της Περσίας, σε σκηνοθεσία Χιραλάλ Σεν. Στις αρχές του 1900, οι ισραηλινές βωβές ταινίες προβλήθηκαν σε υπόστεγα, καφετέριες και άλλες προσωρινές κατασκευές. Το 1905, το Cafe Lorenz άνοιξε στην οδό Γιάφφα στην εβραϊκή γειτονιά Neve Tzedek. Από το 1909, η οικογένεια Λορένζ άρχισε να προβάλλει ταινίες στο καφέ. Το 1925 στεγάστηκε εκεί για μικρό χρονικό διάστημα ο κινηματογράφος Kessem. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ανατολικής Ασίας ήταν η Ιαπωνική The Life Story of Tasuke Shiobara (1912). Ακολούθησε η πρώτη μεγάλου μήκους βωβή ταινία της Ινδίας, το δράμα εποχής Raja Harishchandra (1913), του Dadasaheb Phalke, που θεωρείται ο πατέρας του ινδικού κινηματογράφου. Την επόμενη δεκαετία, η παραγωγή του ινδικού κινηματογράφου ήταν κατά μέσο όρο 27 ταινίες ετησίως. Στη δεκαετία του 1920, ο νεογέννητος σοβιετικός κινηματογράφος ήταν ο πιο ριζικά καινοτόμος. Εκεί, η τέχνη του μοντάζ, ειδικά, αναπτύχθηκε τόσο πολύ, ξεπερνώντας τον προηγούμενο ρόλο της στην προώθηση μιας ιστορίας. Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν τελειοποίησε την τεχνική του λεγόμενου διαλεκτικού ή διανοητικού μοντάζ, που προσπαθούσε να κάνει τις μη γραμμικές, συχνά βίαια συγκρουόμενες, εικόνες να εκφράζουν ιδέες και να προκαλούν συναισθηματικές και διανοητικές αντιδράσεις στον θεατή.