Σκηνή του Μαρτυρίου

Η Ιερή Σκηνή, Σκηνή της Μαρτυρίας (κοινή ελληνική: Σκηνή του Μαρτυρίου), Σκηνή του Εκκλησιασμού (אֹ֣הֶל מוֹעֵד֩ ’ōhel mō‘êḏ) και Σκηνή της Συνάντησης σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ήταν ένα ιδιότυπο φορητό ιερό οίκημα των Ισραηλιτών, το οποίο κατασκευάστηκε με εντολή του Θεού προς τον Μωυσή. Θεωρήθηκε η κατοικία του Θεού ή το σημείο συνάντησης του Θεού με τα τέκνα του Ισραήλ.

 Μόλις ο Μωυσής έμπαινε στη σκηνή, ένα σύννεφο (νεφέλη) κάλυπτε την είσοδο. Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός εκεί «μαρτυρούσε», φανέρωνε δηλαδή την παρουσία του και συνομιλούσε με τον Μωυσή. Ο λαός σε ένδειξη σεβασμού την ονόμασε «Σκηνή του Μαρτυρίου». Σύμφωνα με το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης "Έξοδος" και με τον Εβραίο ιστορικό Ιώσηπο την εντολή με τις λεπτομερείς οδηγίες για την κατασκευή της σκηνής του Μαρτυρίου την έλαβε ο Μωυσής στο όρος Σινά κατά την διάρκεια της συνομιλίας που είχε με τον Θεό από τον οποίο παρέλαβε ταυτόχρονα και τον Δεκάλογο. Ο Μωυσής κατόπιν εντολής του Κυρίου όρισε δύο τεχνίτες υπεύθυνους για την κατασκευή της σκηνής. Επρόκειτο για τους Βεσελεήλ, ο οποίος ήταν λιθουργός και ξυλουργός, γιος του Ουρία και εγγονός του Ώρ από την φυλή του Ιούδα και τον βοηθό του Ελιάβ, υφαντουργό, γιο του Αχισαμάχ από την φυλή του Δαν. Η σκηνή άρχισε να κατασκευάζεται τους τελευταίους μήνες του πρώτου χρόνου της Εξόδου των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Στο βιβλίο της Εξόδου από το κεφάλαιο 26 μέχρι το κεφάλαιο 40, αναφέρονται λεπτομερώς οι οδηγίες για την κατασκευή το στήσιμο και τον καθαγιασμό της σκηνής καθώς και των αντικειμένων που φυλάσσονταν σε αυτή. Επρόκειτο για ξύλινο παράπηγμα σχήματος «Π» διαστάσεων 5x15 μέτρων περίπου, του οποίου ο σκελετός ήταν από επιχρυσωμένα ξύλινα δοκάρια ακακίας. Το στέγαστρο της σκηνής ήταν από στρώσεις ταπήτων. Τοποθετημένη σε μια μεγάλη αυλή χωριζόταν από το στρατόπεδο των Ισραηλιτών με παραπετάσματα κατασκευασμένα από λινό ύφασμα. Μπροστά από την σκηνή ευρίσκοντο ο χάλκινος λουτήρας και το θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων. Εσωτερικά ένα καταπέτασμα από ανθεκτικό λινό ύφασμα με κεντημένα Χερουβείμ χώριζε τη σκηνή σε δύο μέρη. 1. Άγια των Αγίων: Εκεί μακριά από τα μάτια των ανθρώπων ήταν τοποθετημένη η Κιβωτός της Διαθήκης και μόνο ο αρχιερέας έμπαινε μία φορά το χρόνο. 2. Τα Άγια: Εκεί ήταν τοποθετημένα η τράπεζα των Άρτων της προθέσεως, η επτάφωτη λυχνία και το θυσιαστήριο του θυμιάματος. Η ολοκλήρωση του στησίματος της Σκηνής του Μαρτυρίου έγινε την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα του δεύτερου έτους της Εξόδου των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Στην αρχή μόνο ο Μωυσής είχε το δικαίωμα να εισέρχεται στην Σκηνή και να ιερουργεί. Μόλις αποχωρούσε άφηνε φύλακα τον Ιησού του Ναυή. Κατόπιν, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες που είχε λάβει από τον Θεό, έχρισε τον Ααρών και τους γιους του να υπηρετούν ως ιερείς. Υπακούοντας στις ίδιες οδηγίες όρισε υπεύθυνους για την συντήρηση, μεταφορά και συναρμολόγηση της Σκηνής καθώς και των παρελκομένων που συνόδευαν αυτή, τους άνδρες που προέρχονταν από την ιερατική φυλή των Λευιτών. Υπεύθυνο για την εποπτεία αυτών όρισε τον Ιθάμαρ γιο του Ααρών. Οι Ισραηλίτες μετέφεραν την σκηνή συνεχώς όλο το διάστημα της περιπλάνησής τους στην έρημο. Όταν εισήλθαν στην γη Χαναάν μετέφεραν την Σκηνή αρχικά στην πόλη Σηλώ. Επί εποχής βασιλείας του Δαβίδ η Σκηνή είχε τοποθετηθεί σε ύψωμα κοντά στην πόλη Γαβαών . Όταν ο πρώτος ναός του Σολομώντα κατασκευάστηκε, η σκηνή τοποθετήθηκε στο εσωτερικό. Μετά την κατάληψη και καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλωνίους το 587 π.Χ. δεν υπάρχουν αναφορές σχετικές με την Σκηνή.