IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάλκολμ Τέρνμπουλ

Ο Mάλκολμ Τέρνμπουλ (γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 1954) ήταν ο 29ος πρωθυπουργός της Αυστραλίας και αρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος. Ανέλαβε αμφότερες τις θέσεις μετά την ήττα του Τόνι Άμποτ στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος στις 14 Σεπτεμβρίου 2015. Η κυβέρνηση του Τέρνμπουλ επανεξελέγη στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2016.

 Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ το 1954, γιος του Μπρους Μπλάι Τέρνμπουλ και της Κόραλ Λάνσμπερι. Οι γονείς του χώρισαν όταν εκείνος ήταν 9 ετών. Εν συνεχεία ο Μάλκολμ μεγάλωσε με τον πατέρα του.Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο του Σίδνεϊ (Sydney Grammar School), και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο μπάτσελορ στην πολιτική επιστήμη το 1977 και ένα μπάτσελορ στο Δίκαιο το 1978. Έπειτα απέκτησε και μπάτσελορ στο Πολιτικό Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Μετά την Οξφόρδη επέστρεψε στην Αυστραλία, όπου εργάστηκε ως δικηγόρος. Είναι παντρεμένος με την Λούσι Χιουζ (από το 1980) και έχουν δύο παιδιά. Σε συνεργασία με τον Μπρους Μακγουίλιαμ, ίδρυσε το δικό του δικηγορικό γραφείο, Τέρνμπουλ Μακγουίλιαμ. Το 1981 κατήλθε για πρώτη φορά υποψήφιος στις ομοσπονδιακές εκλογές, χωρίς επιτυχία. Εξελέγη βουλευτής το 2004 ως ανεξάρτητος.Το 2007 διορίστηκε υπουργός Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση του Τζον Χάουαρντ. Την ίδια χρονιά επανεξελέγη βουλευτής. Τον Σεπτέμβριο του 2013 ανέλαβε υπουργός Τηλεπικοινωνιών στην κυβέρνηση του Τόνι Άμποτ. Έπειτα από εντάσεις στο Φιλελεύθερο Κόμμα, προκλήθηκε σχίσμα στους κόλπους του και ο Τόνι Άμποτ ηττήθηκε στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος από τον Τέρνμπουλ (με ψήφους 54 έναντι 44). Ο Τέρνμπουλ ανέλαβε πρωθυπουργός στις 15 Σεπτεμβρίου 2015 και έναν χρόνο μετά το 2016, προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 2 Ιουλίου, προκειμένου να σταθεροποιήσει την πλειοψηφία του κόμματός του στη Γερουσία. Ο συντηρητικός συνασπισμός του Φιλελεύθερου Τέρνμπουλ ανακηρύχθηκε νικητής των πρόωρων εκλογών, έπειτα από μιάμιση εβδομάδα. Νωρίτερα, την ήττα του στις εκλογές παραδέχθηκε ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος, Μπιλ Σόρτεν.Ο Τέρνμπουλ έχασε την εμπιστοσύνη των μελών του Φιλελεύθερου Κόμματος, με αποκορύφωμα την παραίτηση 10 μελών της κυβέρνησής του στις 22 Αυγούστου 2018 και την εκδίωξή του από το κόμμα του και παραίτησή του από την πρωθυπουργία. Νέος αρχηγός του κόμματος και πρωθυπουργός εξελέγη ο Σκοτ Μόρισον.
Μπόρις Σαράφωφ

Ο Μπόρις Πετρώφ Σαράφωφ (βουλγαρικά: Борис Петров Сарафов, 1872 - 1907) ήταν Βούλγαρος στρατιωτικός - επαναστάτης ένας από τους ηγέτες της ΕΜΕΟ, βουλγαρικού κομιτάτου που έδρασε στη περιοχή της Μακεδονίας επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1894-1905.

 Ο Σαράφωφ φέρεται να γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1872 στο χωριό Λιμπιάχοβο (σήμερα Ίλιντεν της Βουλγαρίας), του Άνω Νευροκοπίου (σημερινό Γκότσε Ντέλτσεφ της Βουλγαρίας) επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκπαιδεύτηκε αρχικά με έξοδα της βουλγαρικής Εξαρχίας στο σχολείο της γενέτειράς του, συνέχισε έπειτα στο βουλγαρικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και αργότερα εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή του νεοσύστατου Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας, στη Σόφια, από την οποία και αποφοίτησε το 1894. Παράλληλα μαζί με άλλους Βούλγαρους εθνικιστές συνέβαλε στην ίδρυση του Βουλγαρικού Επαναστατικού Κομιτάτου Μακεδονίας - Αλεξανδρούπολης που λίγα χρόνια μετά θα μετονομαστεί ΕΜΕΟ. Το 1899 ανέλαβε αρχηγός της οργάνωσης την οποία και διεύθυνε από τη Σόφια. Φερόμενος υπό την κάλυψη του Πρίγκιπα Φερδινάνδου άρχισε να συγκροτεί ένοπλες ομάδες οι οποίες περιφέρονταν στη Μακεδονία για είσπραξη χρημάτων με αναγκαστικές εισφορές για τον αγώνα της οργάνωσης και παράλληλα για τον ολοκληρωτικό εκβουλγαρισμό των κατοίκων, πράξεις που θεωρήθηκαν αντίθετες της επίσημης βουλγαρικής κυβέρνησης με συνέπεια να συλληφθεί και να φυλακιστεί. Το 1902 εξελέγη μεταξύ των Ηγετών της ΕΜΕΟ. Συμμετέχοντας στην εξέγερση του Ίλιντεν προσπάθησε με τον Ντάμο Γκρούεφ να επανορθώσει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης προς το πρόσωπό του αλλά απέτυχε.Επιτέθηκε σε ελληνικές πόλεις επιδιδόμενος σε σφαγές, λεηλασίες και άλλα. Τον ίδιο καιρό είχαν ξεσπάσει εσωτερικές έριδες στην Οργάνωση επί των τρόπων δράσης από άλλες φατρίες περισσότερο δημοκρατικές παρά εθνικιστικές. Αυτές αποτελούσαν την αριστερή πτέρυγα της Οργάνωσης της οποίας κύρια πρόσωπα ήταν ο Γιάνε Σαντάσκι και ο Χρήστο Σερνόπεφ. Τελικά ο Σαράφωφ συνελήφθη από τους αριστερούς και στις 28 Νοεμβρίου του 1907 δολοφονήθηκε, μαζί με τον Ιβάν Γκαρβάνοφ, στη Σόφια, από τον Τοντόρ Πανίτσα έμπιστο πρόσωπο του Γιάνε Σαντάνσκι. Ο Μπόρις Σαράφοβ θεωρείται σήμερα από μεν τη Βουλγαρία Βούλγαρος, από δε την Βόρεια Μακεδονία, Σλαβομακεδόνας. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΣτ΄, σελ.515.
Καρδάμαινα Κω

Η Καρδάμαινα είναι παραλιακό χωριό της Κω περίπου 30 χλμ από την πόλη της Κω και 6 χλμ από το αεροδρόμιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.650 κατοίκους.

 Η αρχαία Αλασάρνα, ένας από τους 6 αρχαίους δήμους του νησιού, υπήρξε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της εποχής, όπως μαρτυρούν ο ναός του Απόλλωνα και άλλοι, μικρότεροι ναοί, της αρχαιότητας και των βυζαντινών χρόνων. Κάθε καλοκαίρι εδώ και 30 χρόνια περίπου πραγματοποιούνται συστηματικές ανασκαφές από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Νεολιθικά, γεωμετρικά και κλασικά κατάλοιπα υποδεικνύουν τη συνέχεια της κατοίκησης στην αρχαία πόλη της Αλασάρνας, η οποία άκμασε κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους και διατήρησε το σφρίγος της στη Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική εποχή. Ο οικισμός, το νεκροταφείο και οι τέσσερις βασιλικές των πρώτων χριστιανικών αιώνων, σε συνδυασμό με τα πλούσια ευρήματα, μαρτυρούν μια ακμάζουσα πόλη με εργαστηριακές, βιοτεχνικές εγκαταστάσεις και ζωηρή εμπορική δραστηριότητα. Το τοπωνύμιο Καρδάμαινα σχετίζεται με το αρχαίο ποτάμι. Η Καρδάμαινα ήταν γυναίκα κάποιου Καρδάμη ή Κάρδαμου, είχε στην ιδιοκτησία της κάποια χωράφια στην θέση της σημερινής Παλαιάς Καρδάμ(αι)ενας, ίσως σε αυτήν οφείλεται το όνομα της. Οι σύγχρονοι κάτοικοι μετοίκησαν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το χωριό το 1865, γι' αυτό η Καρδάμαινα θεωρείται ο νεότερος οικισμός του νησιού. Η Καρδάμαινα ήταν για χρόνια ένα ψαροχώρι αλλά σήμερα έχει εξελιχθεί σε κοσμοπολίτικο θέρετρο και είναι πόλος έλξης χιλιάδων τουριστών κάθε καλοκαίρι. Το τοπίο συνθέτουν από τη μία πλευρά καλλιέργειες και δέντρα και από την άλλη 6 χλμ. ακτογραμμής με αμμουδιά. Σε όλο το μήκος της ακτής υπάρχουν οργανωμένες και μη παραλίες, με βαθιά, παγωμένα νερά και βότσαλα αλλά και ρηχά, ζεστά νερά με χρυσή άμμο. Σε αρκετές από τις οργανωμένες παραλίες υπάρχουν εγκαταστάσεις για μπιτς βόλεϊ και πλήθος θαλάσσιων σπορ, όπως καταδύσεις και ψάρεμα. Η αγορά περιλαμβάνει τα πάντα -από παραδοσιακά προϊόντα έως τις πιο σύγχρονες επιλογές. Στην Καρδάμαινα υπάρχουν παραδοσιακά καφενεία και ουζερί, εστιατόρια με γεύσεις από την Ελλάδα αλλά και όλο τον κόσμο, μοντέρνες καφετέριες και μπαράκια αλλά και νυχτερινά κέντρα. Στο κτίριο του Δημαρχείου φιλοξενούνται δύο μόνιμες εκθέσεις και αφορούν τη Λαογραφία και το Παραδοσιακό Καρδαμιώτικο Σπίτι και τη Ναυτική Παράδοση του τόπου αντίστοιχα. Τους καλοκαιρινούς μήνες, τα "Αλασάρνεια" περιλαμβάνουν πλήθος πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, όπως θεατρικές παραστάσεις, εικαστικές εκθέσεις, μουσικές εκδηλώσεις, αθλοπαιδιές κ. ά., ενώ προς το τέλος του καλοκαιριού, στις 8 Σεπτεμβρίου, γιορτάζονται τα Γενέθλια της Θεοτόκου με ένα λαμπρό πανηγύρι. Από το λιμάνι της Καρδάμαινας μπορεί κανείς να επισκεφθεί καθημερινά την γειτονική Νίσυρο με το ηφαίστειο ή να οργανώσει εκδρομές στην παραλία της Αγίας Ειρήνης και άλλους κοντινούς προορισμούς.
Α.Ο. Νέων Τρίπολης

Ο Αθλητικός Όμιλος Νέων Τρίπολης είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο εδρεύει στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ιδρύθηκε το 2019 και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και ποδοσφαίρου σάλας. Έχει ως αγωνιστική έδρα το «Γήπεδο Φιλικών» στην Τρίπολη.

 Η ομάδα δημιουργήθηκε από τον βετεράνο ποδοσφαιριστή Νίκο Χατζόπουλο το 2019 και συμμετείχε πρώτη φορά στην δεύτερη κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας την σεζόν 2019-20. Τη σεζόν 2021-22 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' κατηγορίας και την άνοδο στην Α' κατηγορία αφήνοντας στη δεύτερη θέση τον Α.Ο. Νεστάνης. Στην Α' κατηγορία αγωνίστηκε το 2022-23 και κατέλαβε την 13η θέση. Πρωταθλητής Παιδικού Πρωταθλήματος Αρκαδίας: 2022-23 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας ΕΠΣ Αρκαδίας
Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (Υ.Π.Ε.Κ.Α.), όπως μετονομάστηκε το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων στις 4 Οκτωβρίου του 2009, είχε ευθύνη, από το ίδιο έτος και για τις υπηρεσίες σχετικά με την ενέργειες που αποσπάστηκαν από το πρώην Υπουργείο Ανάπτυξης. Το Υπουργείο εδρεύει στην οδό Αμαλιάδος 7 στην Αθήνα. Αποστολή του Υπουργείου ήταν η διατήρηση και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος, των ανανεώσιμων φυσικών πόρων, της βιοποικιλότητας και των υδατικών πόρων, η ορθή διαχείριση των μη ανανεώσιμων ενεργειακών πόρων και η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η εξοικονόμηση ενέργειας, η αντιμετώπιση, ο μετριασμός και η προσαρμογή στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, η αστική αναγέννηση, ο βιώσιμος χωροταξικός σχεδιασμός με σεβασμό στην αρχιτεκτονική κληρονομιά, και ο συντονισμός των περιβαλλοντικών πολιτικών της κυβέρνησης. Ήταν το 13ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με απόφαση (ΦΕΚ Β’/1594/ 25-6-2013) του Πρωθυπουργού.

 Στις 26 Ιουλίου 1985 με το Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος μετονομάστηκε σε Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων με την υπαγωγή σε αυτό της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Έργων. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με την απόφαση 2876/7.10.2009 του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων μετονομάστηκε σε Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και στις 5 Νοεμβρίου 2009 με το Π.Δ. 189/2009, μετά από πρόταση του ιδίου, υπήχθησαν σε αυτό υπηρεσίες σχετικές με την ενεργειακή πολιτική του πρώην Υπουργείου Ανάπτυξης (το οποίο στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 185/2009, μετά από πρόταση του ιδίου, είχε συγχωνευθεί στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας). Στις 27 Ιανουαρίου 2015 συστάθηκε το Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας έχοντας στις αρμοδιότητές του τους τομείς της αγροτικής ανάπτυξης, του περιβάλλοντος και της ενέργειας. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2015, με Π.Δ. το Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. ypeka.gr
Ιλιά Πριγκόζιν

Ο Ιλιά Ρομάνοβιτς Πριγκόζιν (Илья́ Рома́нович Приго́жин, 25 Ιανουαρίου 1917 – 28 Μαΐου 2003) ήταν ρωσικής καταγωγής, πολιτογραφημένος Βέλγος φυσικοχημικός που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1977 για τις συνεισφορές του στη θερμοδυναμική εκτός ισορροπίας.

 Ο Πριγκοζίν γεννήθηκε στη Μόσχα μερικούς μήνες πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Ο πατέρας του, Ρόμαν (Ruvim Abramovich) Πριγκοζίν, ήταν χημικός μηχανικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μόσχας. Η μητέρα του, Ιουλία Βιχμάν (Yulia Vikhman), ήταν πιανίστρια. Επειδή η οικογένεια είχε επικριτική στάση απέναντι στο νέο σοβιετικό καθεστώς, εγκατέλειψαν τη Ρωσία το 1921. Αρχικά πήγαν στη Γερμανία και το 1929 εγκαταστάθηκαν στο Βέλγιο, όπου ο Πριγκοζίν έλαβε τη βελγική υπηκοότητα το 1949. Ο Πριγκοζίν σπούδασε χημεία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, όπου έγινε καθηγητής το 1949. Το 1959 διορίστηκε διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Σολβέ (των περίφημων Συνεδρίων Solvay) στις Βρυξέλλες. Τον ίδιο χρόνο άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν των ΗΠΑ, όπου αργότερα διορίστηκε Καθηγητής της έδρας «Regental» και της έδρας φυσικής και χημείας «Ashbel Smith». Από το 1961 έως το 1966 συνεργάστηκε με το Ινστιτούτο Enrico Fermi στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Στο Ώστιν το 1967 υπήρξε συνιδρυτής του κέντρου που μετέπειτα ονομάστηκε «Κέντρο Πολύπλοκων Κβαντικών Συστημάτων». Την ίδια χρονιά επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου έγινε διευθυντής του Κέντρου για τη Στατιστική Μηχανική και τη Θερμοδυναμική (Center for Statistical Mechanics and Thermodynamics). Διετέλεσε μέλος πλήθους επιστημονικών οργανισμών και έλαβε πλήθος βραβείων και 53 τιμητικά διπλώματα. Το 1955 απενεμήθηκε στον Πριγκοζίν το επιστημονικό βραβείο Francqui. Για τις μελέτες του στη θερμοδυναμική εκτός ισορροπίας και στη μη αναστρεψιμότητα βραβεύθηκε το 1976 με το Μετάλλιο Rumford και το 1977 με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας. Το 1977 έλαβε τον τίτλο του υποκόμητα από τον βασιλιά του Βελγίου. Το 1997 υπήρξε συνιδρυτής της Διεθνούς Επιτροπής για την Εξ αποστάσεως εκπαίδευση (CODE). Μέχρι τον θάνατό του, διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών και το 1997 υπήρξε ένας από τους συνιδρυτές της Διεθνούς Επιτροπής για την Εξ' Αποστάσεως Εκπαίδευση (CODE). Η πρώτη σύζυγος του Πριγκοζίν ήταν η Βελγίδα ποιήτρια Ελέν Ζοφέ (Hélène Jofé-Prigogine), με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Υβ (Yves) το 1945. Μετά το διαζύγιό τους, ο Πριγκοζίν νυμφεύθηκε το 1961 τη Μαρία Προκόποβιτς (Maria Prokopowicz-Prigogine), μια πολωνικής καταγωγής χημικό με την οποία απέκτησαν επίσης έναν γιο, τον Πασκάλ (Pascal) το 1970. Ο Πριγκοζίν είναι γνωστός για τον προσδιορισμό των δομών έκλυσης και του ρόλου τους στα θερμοδυναμικά συστήματα μακράν της θερμοδυναμικής ισορροπίας. Για αυτές του τις ανακαλύψεις βραβεύθηκε το 1977 με το Βραβείο Νόμπελ. Βιογραφία και Βιβλιογραφικές Πηγές, από το Γραφείο Επιστημονικών και Τεχνικών Πληροφοριών του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ Διάλεξη του Βραβείου Nobel, 8 Δεκεμβρίου 1977 The Center for Complex Quantum Systems Emergent computation Hostile notes για τον Πριγκόζιν από τον Cosma Rohilla Shalizi Βίντεο του Ιλιά Πριγκόζιν να μιλά για την πολυπλοκότητα Συνέντευξη του Ιλιά Πριγκόζιν στον Γιάννη Ζήση
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2010-11

Το Κύπελλο Κύπρου 2010-11 ήταν η 37η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (34η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2010-11. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 8η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και η Ανόρθωση. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 15 Απριλίου 2011 στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-1 σετ (30-28, 25-21, 24-26, 25-09). «Κύπελλο ΟΠΑΠ Α΄ Κατηγορίας Ανδρών 2010-11 - Αποτελέσματα» (PDF). www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021.
Αζογυρές Βουτά Χανίων

Ο Αζογυρές είναι οικισμός της κοινότητας Βουτά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελεκάνου, του δήμου Καντάνου-Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Αζωγυρές.

 Ο Αζογυρές είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του βουνού Άγιος Δικαίος (1.182 μ.) και στην δυτική όχθη του Πελεκανιώτικου ρέματος, κοντά στην επαρχιακή οδό Στρεβλών-Παλαιοχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 72 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η περιοχή του Αζογυρέ και της Σκλαβοπούλας θεωρούνται από τις παλαιότερα κατοικημένες στην Κρήτη, καθώς εδώ βρισκόταν η αρχαία Δουλόπολις, στην οποία μπορούσαν να εγκατασταθούν δούλοι ή ξένοι. Ωστόσο, η ακριβής θέση της Δουλοπόλεως αμφισβητείται. Εικάζεται, επίσης, ότι πιθανότατα υπήρχαν περισσότερες της μίας (1) πόλεις στην Κρήτη με αυτή την ονομασία. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925, ως Αζωγυρές, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκλαβοπούλας του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αζογυρές και το 1989 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Υπερπυρεξία

Η υπερπυρεξία χαρακτηρίζεται από την άνοδο της εσωτερικής θερμοκρασίας του σώματος που μπορεί να υπερβεί τους 41,1°C, καθώς επίσης και από την πλήρη καταστολή των μηχανισμών εφίδρωσης. Μια τόσο μεγάλη θερμοκρασία θεωρείται ιατρικό επείγον. Διαφέρει από την θερμοπληξία γιατί στη θερμοπληξία η θερμοκρασία του σώματος είναι ανεβασμένη πάνω από το καθορισμένο σημείο φυσιολογικής θερμοκρασίας, ενώ στην υπερπυρεξία ο μηχανισμός που ελέγχει την θερμοκρασία του σώματος θεωρεί ως φυσιολογική θερμοκρασία ένα σημείο πολύ υψηλότερο του κανονικού. Είναι μια κατάσταση που συχνά οδηγεί στον θάνατο.

 Η παρατεταμένη έκθεση σε υψηλή εξωτερική θερμοκρασία (επίσης αποκαλείται θερμική υπερπυρεξία και είναι μέρος της θερμοπληξίας), ειδικά εάν εκείνη την στιγμή το ανθρώπινο σώμα βρίσκεται υπό έντονη άσκηση. Η χρήση αμφεταμινών ή άλλων διεγερτικών μπορεί να προκαλέσει υπερπυρεξία, για παράδειγμα η ουσία παραμεθοξυαμφεταμίνη μπορεί να ανεβάσει την θερμοκρασία του σώματος στους 46,1 °C. Αποτοξίνωση από βαρβιτουρικά, αλκοόλ και αγχολυτικά, ωστόσο συμβαίνει λιγότερο συχνά με τις βενζοδιαζεπίνες Σύνδρομο σεροτονίνης, προκαλείται από την λήψη πολλών ανταγωνιστών σεροτονίνης, όπως αντικαταθλιπτικά, διεγερτικά, φάρμακα για ημικρανίες, αντισταμινικά κ.ά Σηψαιμία (μια γενικευμένη λοίμωξη του αίματος) Μερικές βακτηριακές λοιμώξεις Υπερθυρεοειδισμός Παρατεταμένοι σπασμοί Πυρετός Θερμοπληξία Does an "ecstasy" overdose raise your body temperature to 108 degrees? Αρχειοθετήθηκε 2008-09-05 στο Wayback Machine. GPNotebook Hyperpyrexia Αρχειοθετήθηκε 2007-11-09 στο Wayback Machine.
Πέτρος Αλκυόνιος

Ο Πέτρος Αλκυόνιος (Pietro Alcionio ή Petrus Alcyonius, περ. 1487 – 1527) ήταν Ιταλός ουμανιστής και κλασικιστής λόγιος από τη Βενετία, υπό την προστασία του Πάπα Κλήμεντα Ζ΄. Είναι γνωστός ως ο μεταφραστής του Αριστοτέλη στα λατινικά. Τραυματίστηκε στη διάρκεια της Λεηλασίας της Ρώμης (1527) και πέθανε αργότερα τον ίδιο χρόνο.

 Η καταγωγή του είναι άγνωστη. Μία επιστολή του Έρασμου από τα 1516, όπου επαινείται η ευφράδεια του Αλκυόνιου, αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη αναφορά στον λόγιο. Ο Αλκυόνιος σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Βενετία υπό τον Μάρκο Μουσούρο από την Κάντια. Εργάστηκε ως διορθωτής του τυπογράφου Μανούτιου. Το 1521 εξέδωσε στη Βενετία τη λατινική μετάφραση αρκετών έργων του Αριστοτέλη. Ο Ισπανός λόγιος Σεπούλβεδα βρήκε πολλά λάθη στα έργα αυτά. Το 1522 ο Αλκυόνιος διορίστηκε καθηγητής Ελληνικών στη Φλωρεντία, υπό την επιρροή του Ιουλίου των Μεδίκων. Ο προστάτης του έγινε Πάπας με το όνομα Κλήμης Ζ΄ και ο Αλκυόνιος τον ακολούθησε στη Ρώμη, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Από τις πολλές μεταφράσεις που έκανε, σώθηκαν μόνο εκείνες του Αριστοτέλη. Simon Finch Rare Books Ltd, 2003. Catalogue, 52: Aristotelis libros de Generatione... Venice: Bernardinus Vitales, April 1521 Catalogue 52 Kenneth Gouwens, 1998. Remembering the Renaissance: Humanist Narratives of the Sack of Rome Includes text of Alcionio's Orations on the Sack of Rome ISBN 90-04-10969-2
Ασβεστάδες Έβρου

Οι Ασβεστάδες είναι ένας οικισμός του Νομού Έβρου. Ανήκει στο Δήμο Διδυμοτείχου. Όπως και οι Μεταξάδες Έβρου, έτσι και οι Ασβεστάδες έχουν συνδέσει το όνομα τους με την τέχνη και τη μουσική.

 To χωριό Ασβεστάδες βρίσκεται, στο βορειοανατολικό τμήμα του Ν.Έβρου, 110 χλμ από την Αλεξανδρούπολη, σε χαμηλή λοφώδη και δασώδη περιοχή, κοντά στην όχθη του ποταμού Ερυθροπόταμου και μαζί με άλλα 12 χωριά αποκαλούνται χωριά «Μάρηδων». Απέχει 12 χλμ από το Διδυμότειχο. Στις αρχές του 20ού αιώνα στον οικισμό λειτουργούσε ελληνικό γραμματοδιδασκαλείο με 30 μαθητές. Το χωριό ανήκει στα 13 χωριά των Μάρηδων. Το όνομά του προέρχεται από τον ασβέστη, που οι κάτοικοι του μέχρι και τη δεκαετία του 60 παρήγαν. Δ.ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ: ΘΡΑΚΗ-Ιστορικός, Τουριστικός, Αρχαιολογικός Οδηγός Θράκης
Ζινγκιάλοφ χατς

Το Ζινγκιάλοφ χατς (αρμενικά: Ժենգյալով հաց‎, επίσης γνωστό ως ζενγκιαλάβ χατζ, ζανγκιαλόφ χατς) είναι ένας τύπος γεμιστού ψωμιού με ψιλοκομμένο βότανα και πράσινα λαχανικά. Είναι ένα παραδοσιακό πιάτο των Αρμενίων από το Αρτσάχ. Το ζινγκιάλοφ χατς είναι παρόμοια με άλλα πιάτα των λαών του Καυκάσου: το βότανο κουτάμπ και το αφάρ.Το 2015, στα τέλη του Απριλίου, το Αρτσάχ διοργάνωσε το φεστιβάλ "Ζινγκιάλοβ χατς".

 Το Ζινγκιάλοφ χατς παρασκευάζεται από άζυμη ζύμη, που ανοίγεται με τον πλάστη μέχρι να γίνει λεπτή σαν χαρτί και μετά γεμίζεται με γέμιση που αποτελείται από 10 έως 20 τύπους κομμένων και περιχυμένων με λάδι άγριων και καλλιεργημένων βοτάνων. Ένα από τα πιο σημαντικά βήματα στην προετοιμασία ενός καλού ζινγκιάλοφ χατς είναι η σύνθεση των φυτών που χρησιμοποιούνται στη γέμιση. Τα φυλλώδη λαχανικά και βότανα χωρίς γεύση με λιγότερο σαφή γεύση συνθέτουν τη βάση της γέμισης, που περιλαμβάνει για παράδειγμα μαρούλι, ατρίπλεξ, σπανάκι. Βότανα με ιδιαίτερη γεύση (μυρώνια, τσουκνίδα και άλλα), ξινά (ρούμεξ) ή πικάντικα είναι απαραίτητα σε μικρότερες ποσότητες ενώ τα πικρά χόρτα όπως το ταράξακο πρέπει να είναι αραιά. Επιπλέον, η γέμιση μπορεί να περιέχει τυρί και τηγανιτά κρεμμύδια. Μετά τη γέμιση, το ζινγκιάλοφ χατς ψήνεται για περίπου 10 λεπτά σε ένα ειδικό ταψάκι που ονομάζεται "σάι" ή "σαγίν" (αρμενικά: սաջին‎), ή στο ταντούρ για μερικά λεπτά.Καταναλώνεται με μπύρα, ντόογκ ή κρασί. Το Ζινγκιάλοφ χατς είναι ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Bratusheva, А. (2013). «Купаты с зеленью». Блюда азербайджанской кухни. Litres. ISBN 5457357198. Petrov, V. A. (1940). Этноботаника Нагорного-Карабаха (στα Russian). USSR Academy of Sciences. «Москвичи отведают знаменитый карабахский «Жингалов Хац»» (στα Russian). PanARMENIAN.Net. 14 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2014. Susanna Balayan. «Как приготовить Женгялов хац. Рецепт и способ приготовления» (στα Russian). PanARMENIAN.Net. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2014. «В кафе «На лестнице» готовят блюда карабахской кухни» (στα Russian). Timeout.tu. 27 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2014. «Karabakh President attends Zhengyalov Hats Festival in Tsaghkashat village» (στα English). 2015-04-29. https://www.panorama.am/en/news/2015/04/29/tsaxkashat/62787. Ανακτήθηκε στις 2015-08-04. Το Ζινγκιάλοφ χατς μαγειρεύεται σε αγορά του Στεπανακέρτ. Κουτάμπ με βότανα (ζινγκιάλοφ χατς)
Ιμανόλ Αγκιρέτσε

Ο Ιμανόλ Αγκιρέτσε Αρρούτι (γεννημένος στις 24 Φεβρουαρίου 1987 στο Ουσούρμπιλ της Χιπούθκοα) είναι Βάσκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Ρεάλ Σοσιεδάδ επιθετικός.

 Αποτελώντας ποδοσφαιρικό "προϊόν" των ακαδημιών της Ρεάλ Σοσιεδάδ, ο Αγκιρέτσε αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του συλλόγου την σεζόν 2004–05, πραγματοποιώντας συνολικά τρεις εμφανίσεις ως αλλαγή – στη διάρκεια της δεύτερής του, μαι εντός έδρας ήττας με σκορ 1–3 απέναντι στην Μάλαγα ΚΦ, κατάφερε να σκοράρει σε χρονικό διάστημα μόλις 15 λεπτών αγωνιστικής παρουσίας. Στις υπόλοιπες συνολικά τρεις σεζόν, ωστόσο, πραγματοποίησε μόλις εννέα συμμετοχές για το πρωτάθλημα, ενώ πραγματοποίησε και έναν εξάμηνο δανεισμό στην ΚΝ Καστεγιόν στην δεύτερη κατηγορία. Στη διάρκεια του δεύτερου μισού της σεζόν 2008–09, ο Αγκιρέτσε βρήκε θέση βασικού στον σύλλογο για πρώτη φορά στην καριέρα του (κυρίως λόγω του σοβαρού τραυματισμού του Ινίγο Ντίας ντε Θέριο), και πέτυχε εννέα τέρματα σε 28 εμφανίσεις, όμως οι Βάσκοι απέτυχαν και πάλι να επιστρέψουν στην Πριμέρα Ντιβιζιόν. Επιστρέφοντας εκ νέου στον ρόλο του αναπληρωματικού, έπειτα από την απόκτηση με την μορφή δανεικού του Ουρουγουανού Κάρλος Μπουένο, πέτυχε έξι τέρματα στην διάρκεια της αμέσως επόμενης σεζόν, σε σύνολο 36 αγώνων, καθώς η Ρεάλ κατάφερε τελικά να πάρει την άνοδο, ούσα πρωταθλήτρια. Την σεζόν 2011–12, μετά την αποχώρηση του Ραούλ Ταμούδο και τα συνεχή προβλήματα τραυματισμού που ταλαιπωρούσαν τον Χοσέμπα Γιορέντε, χρησιμοποιήθηκε τελικά ως βασικός, και πέτυχε τρία τέρματα στις δύο πρώτες του συμμετοχές για το πρωτάθλημα: δύο απέναντι στην Σπόρτινγκ Χιχόν σε μια εκτός έδρας νίκη με σκορ 2–1 και ένα απέναντι στην Μπαρτσελόνα, βοηθώντας την ομάδα του να γυρίσει τον αγώνα από το 0–2 με το οποίο είχε βρεθεί να χάνει σε μια ισοπαλία 2–2. Ολοκλήρωσε την σεζόν έχοντας πετύχει, συνολικά, δέκα τέρματα, με μόνο τον Κάρλος Βέλα να τον ξεπερνά στην σχετική κατάταξη των σκόρερ εντός της ομάδας. Στις 19 Ιανουαρίου 2013, ο Αγκιρέτσε μπήκε ως αλλαγή για τα τελευταία έξι λεπτά εντός έδρας αναμέτρησης της Ρεάλ Σοσιεδάδ απέναντι στην Μπαρτσελόνα, όπου σκόραρε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα βοηθώντας την ομάδα του να πετύχει την ανατροπή του σκορ σε ένα 3–2 υπέρ της (βρισκόταν να χάνει με 0–2 στο 40ό λεπτό), ενώ, ταυτόχρονα, έδωσε τέλος στο αήττητο σερί που διατηρούσαν οι Καταλανοί εντός συνόρων. Στο τέλος της σεζόν τερμάτισε και πάλι δεύτερος στον πίνακα των σκόρερ εντός της ομάδας (13), και πάλι ευρισκόμενος πίσω από τον Μεξικανό. Επίσημη προφίλ από την Ρεάλ Σοσιεδάδ (Ισπανικά) Προφίλ στο BDFutbol Προφίλ στο Transfermarkt
Α1 Κατηγορία επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών 2010-2011

Το πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2010−2011 διεξήχθη με τη συμμετοχή 9 ομάδων μετά την αποχώρηση του Α.Κ. Ζωγράφου. Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Ο. Ταταύλα.

 Στα πλέι οφ οι ομάδες μετέφεραν τα αποτελέσματα τους από την κανονική περίοδο. Με αστερίσκο σημειώνονται οι αγώνες της κανονικής περιόδου. Στα μπαράζ για την Α1 της επόμενης περιόδου συμμετείχαν τέσσερις ομάδες: οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 8 και 9 στην Α1 και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 2 και 3 στην Α2. Οι ομάδες της Α2 επικράτησαν και προβιβάστηκαν στην Α1. Τελική Βαθμολογία πρωταθλήματος Επίσημος ιστότοπος Ε.Φ.Ο.Επ.Α Πλέι οφ Επίσημος ιστότοπος Ε.Φ.Ο.Επ.Α Τα μπαράζ Επίσημος ιστότοπος Ε.Φ.Ο.Επ.Α
Μαρλίν Ίαν

Η Μαρλίν Ίαν (Αγγ.:Marline Yan, 9 Ιανουαρίου 1993) είναι Καναδή ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στη τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Άμπιγλαλ Φλόρες.

 Η Ίαν ξεκίνησε την ηθοποιία και το τραγούδι όταν ήταν 10 χρονών σε τοπικά θέατρα. Εξ' αιτίας του Φιλιππο-Καναδικού ρόλου της στην τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Άμπιγλαλ Φλόρες, συχνά πιστεύεται ότι κατάγεται από τις Φιλιππίνες. Η Ίαν ξεκαθάρισε, στον λογαριασμό στο Twitter, ότι δεν έχει καταγωγή από της Φιλιππίνες. Στην πραγματικότητα, η Ίαν έχει καταγωγή από διάφορες χώρες τις Ασίας, όπως από την Καμπότζη, την Κίνα, το Βιετνάμ, την Ινδία και την Ταϊλάνδη. Κατά το πρώτο έτος της στο Καθολικό γυμνάσιο Ιωάννης Παύλος ΙΙ στο Λονδίνο του Ονταρίου έπαιξε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων υπέγραψε συμβόλαιο με έναν οργανισμό και έπειτα από ένα χρόνο επιλέχθηκε για τον ρόλο της Άμπιγκαλ, ένα Φιλιππό-Καναδό κορίτσι, κολλητή της Ίντι στην τηλεοπτική σειρά Ίντι. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε ως Σοφία στην τηλεοπτική σειρά Connor Undercover του Family Channel. Το 2010, η Ίαν εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια της σειράς Wingin' It, μία εφηβική σειρά, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο συμπρωταγωνιστής της στην σειρά Ίντι, Ντίλαν Έβερετ. Η Μαρλίν Ίαν στο Internet Movie Database
Κάρολος της Καλαβρίας

Να μη συγχέεται με τον Κάρλο της Καλαβρίας (1938-2015), επίσης δούκα.Ο Κάρολος των Καπετιδών-Ανζού (Carlo d'Angiò, 1298 - 9 Νοεμβρίου 1328) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν δούκας της Καλαβρίας.

 Ήταν γιος του Ροβέρτου βασιλιά της Νάπολης και της Γιολάντας του Οίκου της Βαρκελώνης. Ο πατέρας του ήταν γιος του Καρόλου Β΄ βασιλιά της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη του Πέτρου Γ΄ βασιλιά της Αραγωνίας και της Κωνσταντίας των Χοενστάουφεν βασίλισσας της Σικελίας(-Νάπολης). Λίγα είναι γνωστά για τη νεανική του ζωή: μπορούμε να υποθέσουμε ότι έζησε στην αυλή του πάππου του Καρόλου Β΄. Όταν το 1309 ο Κάρολος Β΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος ως βασιλιάς της Νάπολης, απονεμήθηκε στον Κάρολο ο τίτλος του δούκα της Καλαβρίας και ορίστηκε γενικός διοικητής του βασιλείου. Ο πατέρας του ήθελε να τον θέσει αρχηγό της στρατιωτικής βοήθειας, που έστειλε στους Φλωρεντιανούς, αλλά τελικά πήγε ο θείος του Πέτρος η Καταιγίδα και ο εξάδελφός του Κάρολος πρίγκιπας του Τάραντα, οι οποίοι σκοτώθηκαν στη μάχη του Μοντεκατίνι με τους Πισάτες το 1315. Τελικά το 1325 οι Φλωρεντίνοι νίκησαν με τη βοήθεια του κοντοτιέρου Καστρούτσιο στο Αλτοπάσιο και έθεσαν τον Κάρολο κύριο της πόλης αυτής. Ο Κάρολος προσπάθησε να ανακαταλάβει τη Σικελία από τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Γ΄ βασιλιά της νήσου, έστειλε μάλιστα και τον Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν εκεί, αλλά χωρίς επιτυχία. Το Μάρτιο του 1328 γεννήθηκε η πρώτη κόρη του Ιωάννα. Όταν ο Κάρολος απεβίωσε το Νοέμβριο του 1328, λίγο μετά, το Μάιο του 1329 γεννήθηκε η δεύτερη κόρη του Μαρία. Το 1343 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε η πρώτη κόρη τού Καρόλου, η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης. Νυμφεύτηκε το 1316 την Αικατερίνη των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1323 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Κάρολος νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με τη Μαρία των Βαλουά, κόρη του Καρόλου κόμη του Βαλουά και είχε τέκνα: Ιωάννα Α΄ 1328-1382, βασίλισσα της Νάπολης (1343-1382). Παντρεύτηκε 1. τον γιο του εξαδέλφου της Ανδρέα των Καπετιδών-Ανζού-Ουγγαρίας δούκα τη Καλαβρίας, 2. τον εξάδελφο του πατέρα της Λουδοβίκο των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα, 3. τον Ιάκωβο Δ΄ της Μαγιόρκας, από τον Οίκο της Βαρκελώνης και 4. τον Όθωνα των Γουέλφων, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Κάρολος-Μαρτέλος 1327, απεβ. νήπιο. Μαρία 1329-1366, παντρεύτηκε 1. τον εξάδελφο του πατέρα της Κάρολο των Καπετιδών-Ανζού δούκα του Δυρραχίου, 2. τον Ροβέρτο των Μπω, κόμη του Αβελίνο και 3. τον εξάδελφο του πατέρα της Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα. Cawley, Charles, Medieval Lands Project, Foundation for Medieval Genealogy, retrieved August 2012 History of Florence, Niccolò Machiavelli
Λευτέρης Γιοβανίδης

Ο Λευτέρης Γιοβανίδης είναι Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης και μεταφραστής. Από το 2020 είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Επίσης έχει διατελέσει Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

 Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Αθηνών (1995) του Γιώργου Θεοδοσιάδη και σε ηλικία 23 χρονών εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στα Michael Howard Studio (1998) και Herbert Bergohof Studio της Νέας Υόρκης. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στο Actor’s Studio NYC. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2000. Έχει σκηνοθετήσει 46 έργα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει μεταφράσει 14 θεατρικά έργα και έχει πραγματοποιήσει την θεατρική διασκευή έξι βιβλίων. Επίσης έχει σκηνοθετήσει τις τελετές απονομής μεταλλίων για τους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, την τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ρυθμικής Γυμναστικής του 2007 στην Πάτρα. Έχει διδάξει το μάθημα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Επίσης έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, το Φεστιβάλ Αθηνών, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τον Ελληνικό Κόσμο, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Κρατικό Θέατρο Κροατίας (Kazaliste Marina Drzica) κλπ. Από το Μάρτιο του 2018 έως Δεκέμβριο του 2019 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Ήταν παντρεμένος (2002-09) με την δικηγόρο Χριστίνα Μανωλοπούλου και έχει έναν γιο τον Ίωνα Γιοβανίδη (2006).
Υπερφαγία

Ο όρος υπερφαγία στην ιατρική σημαίνει την υπερβολική κατανάλωση τροφής, είτε λόγω αυξημένης όρεξης είτε λόγω υπερβολικής πείνας. Δηλώνεται ως σύμπτωμα και όχι ως πάθηση. Γενικά έχει συσχετιστεί με παχυσαρκία, υπέρταση (υπερβολική πρόσληψη αλατιού), βουλιμία, διαβήτη (διαταραχές στο μεταβολισμό των υδατανθράκων), εμφράγματα του μυοκαρδίου, ακόμα και καρκίνο.

 Σε πολλές περιοχές του πλανήτη όπου υπάρχει πρόσβαση σε πλεονάσματα μη θρεπτικών τροφών, η υπερφαγία μπορεί να προκαλέσει υποσιτισμό. Η ψυχολόγος του πανεπιστημίου Γέιλ Κέλυ Μπράουνελ χαρακτηρίζει τις περιοχές αυτές "περιβάλλον τοξικών τροφίμων" όπου οι επεξεργασμένες τροφές έχουν το προβάδισμα έναντι των θρεπτικών τροφών. Η υπερφαγία προκαλείται κυρίως από ενδοκρινολογικούς παράγοντες και διάφορα φάρμακα. Ορισμένες περιπτώσεις άγχους προκαλούν υπερφαγία. Τυπικά συμπτώματα που παρουσιάζονται επίσης σε αυτή την περίπτωση περιλαμβάνουν ανησυχία, αϋπνία, επιμονή τραβήγματος της προσοχής των άλλων, ευερέθιστη συμπεριφορά, επιλεκτική απάθεια, δυσκολία αυτοσυγκέντρωσης και μπορεί να περιλαμβάνουν δυσλειτουργία του ουροποιητικού συστήματος ή σεξουαλική δυσλειτουργία. Σύνδρομα όπως το σύνδρομο Πράντερ-Γουίλι (Prader–Willi) και το Bardet–Biedl, τα οποία προκαλούν ιδιαίτερα αυξημένη όρεξη και εμμονή με το φαγητό.
Κάμποι Χανίων

Οι Κάμποι είναι χωριό του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 57 κατοίκους. Απέχουν 26 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 500 μ., σε μικρό οροπέδιο στις βόρειες πλαγιές των Λευκών Ορέων, εξού και το όνομα.

 Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει το χωριό ως Cabus, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρονται Cabus ή Cambus με 14 οφειλόμενες αγγαρείες και 64 προνομιούχους, αλλά δεν αναφέρεται στην απογραφή πληθυσμού. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Cambus. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, αναφέρεται ως Κάμποι, αλλά χωρίς πληθυσμό.Το χωριό κατά τον 19ο αιώνα υπήρξε κέντρο επαναστάσεων εναντίων των Οθωμανών. Το 1812 ο χαΐνης Ιωάννης Μουτσάκης, από τους Κάμπους, υπό τις εντολές του Οσμάν Πασά, σκότωσε τους αγάδες των Χανίων οι οποίοι καταπίεζαν τους χριστιανούς. Στην κρητική επανάσταση του 1866, στους Κάμπους συνήλθε επαναστατική συνέλευση, η οποία απευθύνθηκσε στις 14 Σεπτεμβρίου προς τον βασιλιά της Ελλάδας ώστε να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν τους Κάμπους και έκτισαν πάνω από το χωριό στρατώνα, ο οποίος όμως καταστράφηκε στην επανάσταση του 1878. Το 1894 περίπου 5000 χριστιανοί μαζεύτηκαν στους Κάμπους, ζητώντας από τον σουλτάνο αλλαγές στο φορολογικό σύστημα. Στους Κάμπους συνήλθαν επαναστατικές επιτροπές το 1889 και το 1896.Το 1881 ανήκε στον δήμο Κεραμειών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 506 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, μαζί με τους κοντινούς οικισμούς Τσακίστρες, Γέρος Πρίνος, Κατσουλιανά και Μαθιουδιανά. Στην απογραφή του 1900 είχε 481 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925, οι Κάμποι ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκαν στον δήμο Κεραμιών. Παπουτσάκης Γεω. Χρήστος: εκδότης περιοδικού Αντί Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Ιωάννης Σκάρας

Ο Ιωάννης Γ. Σκάρας (Κομμένο Άρτας, 10.08.1910 - Αθήνα, 12.10.1990) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς. Διετέλεσε δήμαρχος Πρέβεζας την περίοδο 1967-1971.

 Ο Ιωάννης Σκάρας, γιος του Γεωργίου Σκάρα και της Ευαγγελίας Κοντογιάννη-Σκάρα, γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1910 στο χωριό Κομμένο Άρτας και ήταν ο μικρότερος από τους άλλους αδελφούς του, Αντώνιο και Σεραφείμ. Μετά την αποφοίτησή του από το, τότε εξατάξιο, Γυμνάσιο Άρτας, εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1938 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού. Τοποθετήθηκε σε μονάδα προκαλύψεως στην Αλεξανδρούπολη και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον "βρήκε" στην πρώτη γραμμή, στην περιοχή του Πόγραδετς. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τραυματίσθηκε και τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας. Στην Κατοχή κατατάχτηκε στις Εθνικές Ομάδες (Ε.Ο.Ε.Α.) του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα. Στις 16 Αυγούστου του 1943 οι Γερμανοί κατέστρεψαν το χωριό του, Κομμένο Άρτας και έκαψαν ζωντανή τη μητέρα του, τα τρία ανήψια του και δολοφόνησαν πολλούς άλλους συγγενείς του. Το τραγικό, αυτό, γεγονός τον πίκρανε πάρα πολύ. Μετά την Απελευθέρωση φοίτησε σε διάφορες στρατιωτικές σχολές, όπως στη Σχολή Πεζικού της Χαλκίδας, τη Στρατιωτική Σχολή Τοπογραφίας και τη Σχολή Τακτικής (μετέπειτα Σχολή Πολέμου). Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και ως διοικητής σε διάφορους σχηματισμούς του Ελληνικού Στρατού. Τέλος υπηρέτησε ως φρούραρχος Θεσσαλονίκης, απ' όπου αποστρατεύτηκε τον Ιανουάριο του 1967, με τον βαθμό του υποστρατήγου, επί πρωθυπουργίας Ιωάννη Παρασκευόπουλου. Νυμφεύτηκε την Αγγελική Θ. Μποντίνα από την Πρέβεζα και απέκτησαν δύο κόρες: την Ευαγγελία (Λίλια) και την Ανθή. Απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου 1990, σε ηλικία 80 ετών και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 15.10.1990. Τα οστά του μεταφέρθηκαν σε οικογενειακό του τάφο στο κοιμητήριο της Πρέβεζας το 1994. Διακρίθηκε κατά τον πόλεμο του 1940-41 και στις 4.7.1947 τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και του απονεμήθηκε Πολεμικός Σταυρός Γ΄ τάξεως, καθώς και Αργυρούς Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ στις 27.10.1947. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του υπηρεσίας του απονεμήθηκαν: Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας στις 29.10.1948, Μετάλλιον της Εκστρατείας 1940-41 στις 9.10.1950, Μετάλλιο Εθνικής Αντιστάσεως 1941-1945 στις 24.9.1953, Χρυσούς Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ στις 30.5.1961 και Σταυρός Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικος στις 12.10.1965. Από το 1967 διετέλεσε δήμαρχος Πρέβεζας. Αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε αξίως από τις 2 Αυγούστου 1967 έως τις 9 Ιουλίου 1971. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε υποβάλλει την παραίτησή του, μετά από έντονες πιέσεις του Στυλιανού Παττακού ώστε να ικανοποιηθούν οι φιλοδοξίες του φίλου του, Ορέστη Τσακαλώτου. Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ Το ολοκαύτωμα στο χωριό Κομμένο της Άρτας (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) The Holocaust of Kommeno Artas, 16.8.1943, Part II (Αρχείο ντοκιμαντερ της ΕΤ1)
Σάρα Μπιασινί

Η Σάρα Μπιασινί (γαλλικά: Sarah Magdalena Biasini) (γενν. 21 Ιουλίου 1977), είναι Γαλλίδα ηθοποιός και είναι η κόρη της Ρόμι Σνάιντερ από τον δεύτερο σύζυγο της και προσωπικό της γραμματέα Ντανιέλ Μπιασινί.

 Η Μπιασινί θα σπουδάσει ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι και υποκριτική στο Ινστιτούτο Λι Στράσμπεργκ του Λος Άντζελες και στη συνέχεια στο Άκτορς Στούντιο της Νέας Υόρκης. Το ντεμπούτο της στη μικρή οθόνη θα το κάνει με την μινι τηλεοπτική σειρά Julie, chevalier de Maupin, ενώ το ντεμπούτο της στο θεάτρο θα γίνει έναν χρόνο αργότερα με το έργο "Ξυπόλητοι στο πάρκο" το 2005 στο θεάτρο Μαρινύ του Παρισιού. 2004 : Printemps de Vie de Igor Trifunovic (Court-métrage) 2005 : Mon petit doigt m'a dit... de Pascal Thomas : Marie-Christine 2005 : Recon de Mattia Ballerini 2007 : Le Bal des actrices de Maïwenn (rôle coupé au montage) 2009 : Un homme et son chien de Francis Huster : Une jeune femme de la SPA 2009 : Blind test de Georges Ruquet : Joyce 2011 : Une vie de chien de Cyril Ethan Robert (Court-métrage) : Julie 2012 : Shakki de Julien Landais (Court-métrage) : Πρότυπο:Mme X. 2012 : Dors mon lapin de Jean-Pierre Mocky : Claire 2012 : Associés con tre le crime de Pascal Thomas : Marie-Christine Η Σάρα Μπιασινί στην IMDb
Μαχαιροί Χανίων

Οι Μαχαιροί είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκονται σε υψόμετρο 120 μέτρων και απέχουν από τα Χανιά 24 χιλιόμετρα.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Maghierus στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Machierus με 84 κατοίκους και 39 οφειλούμενες αγγαρείες, ονομασία την οποία χρησιμοποιεί και ο Βασιλικάτα το 1630. Το 1881 είχε 250 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Το παλαιό τμήμα του οικισμού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Τα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής των σπιτιών είναι απλά με βασικό στοιχείο την κλειστή εσωτερική αυλή. Οι λιθοδομές των σπιτιών καλύπτονται με επιχρίσματα από τα οποία ξεχωρίζουν μόνο τα λαξευτά πέτρινα πλαίσια των ανοιγμάτων (θυρών και παραθύρων). Χαρακτηριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της όψιμης Βενετοκρατίας σε λαξευτές αντηρίδες απαντούν κυρίως στις γωνίες των κτηρίων. Τα σπίτια του παλαιού τμήματος των Μαχαιρών χρονολογούνται τον 18o και 19ο αιώνα. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Στύλου. Το 1948 με το ΦΕΚ 112Α - 02/05/1948 ορίστηκε έδρα έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μαχαιρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρμένων του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 54 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Μαχαιρών Μαχαιροί: Δήμος Αποκορώνου στο https://www.youtube.com/
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1952-1953

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1952–53 ήταν το τελευταίο στο οποίο τον τίτλο του πρωταθλητή είχαν το δικαίωμα να διεκδικήσουν μόνο σύλλογοι προερχόμενοι από τις τρεις κύριες ποδοσφαιρικές ενώσεις που εκπροσωπούσαν τα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη). Επίσης ήταν το τελευταίο στο οποίο η τελική του φάση διεξήχθη με την παρουσία μόνο τριών ομάδων, τους πρωταθλητές δηλαδή των παραπάνω ενώσεων. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, σε μία μέτρια όπως εξελίχθηκε τελική φάση, όπου σε 6 αγώνες σημειώθηκαν συνολικά από τις τρεις ομάδες μόλις 8 γκολ, όλα από διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει πρώτος σκόρερ για τη διοργάνωση. Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί – Ισοπαλία: 2 βαθμοί – Ήττα: 1 βαθμός.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Χάρι Γκέιμ. Ποδοσφαιριστές: Βασικοί: Μαθιός Βιτάλης (τερμ.), Σοφοκλής Αρβανίτης, Γιώργος Κουρτζίδης, Χρήστος Νικολαΐδης, Θοδωρής Αλούπης, Γιάννης Νεμπίδης, Φίλιππος Ασημακόπουλος, Δημήτρης Καζάκος, Λάκης Πετρόπουλος, Γιάννης Παπαντωνίου, Κώστας Χατζηνικολάου, Βαγγέλης Πανάκης. Αναπληρωματικοί: Χάλαρης (τερμ.), Σαραντάκης (τερμ.), Γιώργος Χατζόπουλος, Παναγιώτης Μπουκουράκης, Σαλεμής, Ραδίτσας, Μανωλάς, Φιλίππου. Οι αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής δεν διεξήχθησαν, γιατί δεν επετράπη στους στρατευμένους ποδοσφαιριστές να αγωνιστούν με τις ομάδες τους λόγω υποχρεώσεων της Εθνικής Ενόπλων Δυνάμεων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του ΣΙΣΜ. Η βαθμολογική κατάταξη μετά την προτελευταία αγωνιστική, θεωρήθηκε τελική. Σε αγώνα κατάταξης για την 4η θέση: Α.Ε. Νίκαιας - Ατρόμητος Πειραιά 6–0. Σε αγώνα κατάταξης για την πρώτη θέση: Άρης - Ηρακλής 0–0 και 1–0 (επαναληπτικός). Ανδρέας Μπόμης «Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο», Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σελίδες 249 - 251. Γ. Κουσουνέλος «Η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου 1896 - 1985», 2ος τόμος, Εκδόσεις Νικητόπουλος, Αθήνα 1985, σελίδες 145-150. Χρήστος Νεράντζης «Παγκόσμιο ποδόσφαιρο», 2ος τόμος, Εκδόσεις Νάστου, Θεσσαλονίκη 1975, σελίδες 438, 439. Στατιστική ποδοσφαίρου
Δεξιός λαϊκισμός

Ο δεξιός λαϊκισμός (αγγλ. Right-wing populism) που ονομάζεται επίσης εθνικός λαϊκισμός ή δεξιός εθνικισμός είναι πολιτική ιδεολογία που συνδυάζει τη Δεξιά και τη λαϊκιστική ρητορική και θεματολογία. Η ρητορική συχνά συνίσταται σε αντι-ελιτιστικά συναισθήματα, αντίδραση κατά του κατεστημένου και συνομιλία απευθείας με το «Λαό». Τόσο ο δεξιός λαϊκισμός όσο και ο αριστερός λαϊκισμός αντιτίθενται στον αντιληπτό έλεγχο των φιλελεύθερων δημοκρατιών από τις ελίτ (προνομιούχες κοινωνικές τάξεις). Ωστόσο, ο λαϊκισμός της αριστεράς είναι αντίθετος στην ισχύ και την επιρροή των μεγάλων εταιρειών και των συμμάχων τους, ενώ ο δεξιός εθνικισμός συνήθως υποστηρίζει το δραστικό έλεγχο της μετανάστευσης.

 Στην Ευρώπη, ο όρος δεξιός λαϊκισμός χρησιμοποιείται για να περιγράψει ομάδες, πολιτικούς και πολιτικά κόμματα που είναι γνωστά για την ισχυρή αντίθεσή τους στη μετανάστευση,, ειδικά από τον ισλαμικό κόσμο, και για τον Ευρωσκεπτικισμό. Ο δεξιός λαϊκισμός στη Δύση συνδέεται σήμερα γενικά με ιδεολογίες, όπως λ.χ. ο αντι-περιβαλλοντισμός,, ο νεοεθνικισμός,, η αντι-παγκοσμιοποίηση,, ο νατιβισμός, και ο προστατευτισμός. Οι Ευρωπαίοι δεξιοί λαϊκιστές μπορούν να υποστηρίξουν την επέκταση του κράτους πρόνοιας, αλλά μόνο για «αυτούς που το αξίζουν»• αυτή η έννοια έχει αναφερθεί ως «σωβινισμός ευημερίας».Από τη δεκαετία του '90, τα δεξιά λαϊκιστικά κόμματα ιδρύθηκαν και εισήλθαν στα κοινοβούλια διαφόρων κρατών. Αν και τα ακραία δεξιά κινήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (όπου συνήθως αναφέρονται ως «ριζοσπαστική δεξιά») έχουν χαρακτηριστεί ατομικά, ορισμένοι συγγραφείς θεωρούν ότι αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου, δεξιού λαϊκιστικού φαινομένου. Από τη Μεγάλη Ύφεση, Ευρωπαϊκά δεξιά λαϊκιστικά κινήματα όπως το πρώην Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, το Σύνδεσμο στην Ιταλία, το Κόμμα για την Ελευθερία και το Φόρουμ για τη Δημοκρατία στις Κάτω Χώρες, το Φινλανδικό Κόμμα, οι Δημοκρατικοί της Σουηδίας, το Λαϊκό Κόμμα της Δανίας, το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας, το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου και το Κόμμα Brexit άρχισαν να αυξάνονται σε δημοτικότητα, σε μεγάλο βαθμό λόγω της αυξανόμενης αντίθεσης στη μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, από τον αυξανόμενο Ευρωσκεπτικισμό και την εν γένει δυσαρέσκεια με τις οικονομικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2016, αφού υλοποίησε μια λαϊκιστική προεκλογική καμπάνια που περιλάμβανε αμιγώς λαϊκιστικά θέματα της Δεξιάς. Αριστερός λαϊκισμός Νεοφιλελεύθερος λαϊκισμός Goldwag, Arthur. The New Hate: A History of Fear and Loathing on the Populist Right. Pantheon, February 2012, (ISBN 978-0-307-37969-6). Wodak, Ruth. The politics of fear: What right-wing populist discourses mean. London: Sage, 2015. (ISBN 9781446247006). Wodak, Ruth, Brigitte Mral and Majid Khosravinik, editors. Right wing populism in Europe: politics and discourse. London. Bloomsbury Academic. 2013. (ISBN 9781780932453).
Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών

Το Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών (ΙΙΕΣ, IIHSA) (Ιρλανδικά: Institiúid Éireannach san Ataen don Léann Heilléanach) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Αθήνα, Ελλάδα.

 Το ινστιτούτο ιδρύθηκε επίσημα το 1995 και έχει τεθεί σε πλήρη λειτουργία από το 2002. Στόχος του είναι η προώθηση, ο συντονισμός και η βοήθεια των Ιρλανδών ερευνητών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, να αναπτύξει την Ιρλανδική συμμετοχή σε αρχαιολογικά έργα στην Ελλάδα, να αυξήσει την ευαισθητοποίηση και το προφίλ των Ελληνικών Σπουδών στην Ιρλανδία και να προωθήσει την Ιρλανδική κουλτούρα στην Ελλάδα. Εκτός από την αρχαιολογική έρευνα πεδίου (παρακάτω), το ινστιτούτο τρέχει μια σειρά διαλέξεων, φιλοξενεί περιστασιακά σεμινάρια και εκθέσεις, οργανώνει ετήσιες εκδρομές αρχαιολογικών μελετών για Ιρλανδούς φοιτητές και λειτουργεί ένα πρόγραμμα υποτροφιών που επιτρέπουν στους Ιρλανδούς φοιτητές να κάνουν έρευνα στην Ελλάδα. Επίσης, παρέχει στέγαση για ερευνητές (ανεξαρτήτως εθνικότητας) που εργάζονται στην Αθήνα. Από το 2007, το ινστιτούτο οργανώνει ετήσια συνέδρια σχετικά με τα αλλαζόμενα (συνήθως αρχαιολογικά) θέματα. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολιτιστικές εκδηλώσεις για την Ιρλανδία εκτός Αθηνών. Από το 2003, το ινστιτούτο έχει διεξάγει αρχαιολογική έρευνα στο Λειβαθούς (Κεφαλονιά) καιτο 2007, ξεκίνησε μια ανασκαφή στο πύργο Πρινιάτικου (Ανατολική Κρήτη). Ε. Korka et al. (εκδ.): Ξένες Αρχαιολογικές Σχολές στην Ελλάδα, 160 Χρόνια, Αθήνα, Υπουργείο Πολιτισμού, 2006, σελ. 102-107. Επίσημη ιστοσελίδα