IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σάββας Πουρσαϊτίδης

Ο Σάββας Πουρσαϊτίδης (23 Ιουνίου 1976) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο Ελληνικό και Κυπριακό πρωτάθλημα στην ομάδα του Α.Π.Ο.Ε.Λ.. Αγωνιζόταν στην θέση κυρίως του δεξιού αμυντικού αλλά έχει αγωνιστεί και ως δεξιός μέσος. Πλέον είναι επαγγελματίας προπονητής στο Κυπριακό πρωτάθλημα.

 Ο Σάββας Πουρσαϊτίδης γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1976 στο Ορφάνι Καβάλας αλλά πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο ως επαγγελματίας στην ομάδα της Δόξας Δράμας, το 1994-95 έπειτα αγωνίστηκε στην ομάδα της Βέροιας το 1996-97. Έμεινε εκεί δύο χρόνια, το 1998-99 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό κι έπειτα από δύο χρόνια στην Ξάνθη. Το 2002 αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στην Κύπρο. Αρχικά αγωνίστηκε στο Διγενή Μόρφου. Το 2003-04 μετακομίζει στον Εθνικό Άχνας και από το 2004 ως το 2008 αγωνιζόταν στην Ανόρθωση. Το καλοκαίρι του 2008 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον ΑΠΟΕΛ. Την σεζόν 2009-10 αγωνίστηκε με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Αύγουστο του 2009 παίρνει την κυπριακή υπηκοότητα και τον Μάρτιο του 2010 αγωνίζεται με τα χρώματα της Εθνικής Κύπρου. Στις 23 Οκτωβρίου ανέλαβε ως προπονητής στην Αναγέννηση Δερύνειας. Τον Ιανουάριο του 2017 παραιτήθηκε για να αναλάβει τη Δόξα Κατωκοπιάς. Στις 30 Απριλίου 2017, μετά από μερικά άσχημα αποτελέσματα, παραιτήθηκε. Στις 18 Οκτωβρίου ανέλαβε τη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου,μέχρι το 2020 οπου ορίστηκε προπονητής του ΑΠΟΕΛ τον Ιανουάριο του 2021.Μετά από μερικά άσχημα αποτελέσματα τελικά παραιτήθηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους.Στις 27 Ιανουαρίου 2022 ανέλαβε ξανά την τεχνική ηγεσία της Νέας Σαλαμίνας,όπου στην συνέχεια της σεζόν 2021-22, πέτυχε την άνοδο της ομάδας στην Α' Κατηγορία τερματίζοντας στην 2η θέση. Έπειτα από πολλά χρόνια στην Κύπρο δημιούργησε οικογένεια με την Κύπρια σύζυγό του και έχει ένα γιο και μια κόρη. Περιοδικό ΕΤ-Sports, 31/12/2007, σ. 82. Προφίλ παίκτη στην επίσημη σελίδα του ΑΠΟΕΛ Αρχειοθετήθηκε 2010-11-21 στο Wayback Machine.
Επαρχία Ερμιονίδος

Η Επαρχία Ερμιονίδος ήταν επαρχία του Νομού Αργολίδας, στην Ανατολική Πελοπόννησο. Σχηματίστηκε με την διοικητική διαίρεση του 1833 και έμεινε αμετάβλητη σχεδόν μέχρι την κατάργησή της το 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστρια.

 Η Ερμιονίδα, είναι χερσόνησος που απέχει 2 ½ ώρες από την Αθήνα, 1 ½ ώρα από τον Ισθμό της Κορίνθου και 1 ώρα περίπου από το Ναύπλιο. Βρέχεται απ' τον Αργολικό κόλπο στα δυτικά και απ' το Μυρτώο πέλαγος στα νότια. Δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα έντονο ανάγλυφο με εξαίρεση τον ορεινό όγκο του Διδύμου στα βόρεια της επαρχίας. Με την επαρχία Ερμιονίδας γειτνιάζουν ο Πόρος, η Ύδρα και η Σπέτσες που διοικητικά ανήκαν στην Νομαρχία Πειραιώς. Με τα παραπάνω νησιά συνδέεται δια θαλάσσης με πλοία που ξεκινούν απ' το λιμάνι του Πειραιά και φτάνουν στο Πόρτο Χέλι ή την Ερμιόνη. Από ξηράς συνορεύει με την Επίδαυρο και τις Επαρχίες Άργους και Ναύπλιου που προσφέρονται για αποδράσεις εκτός της Ερμιονίδας. Η επαρχία Ερμιονίδος υπήρξε και κατά την Οθωμανική περίοδος στην Β' Τουρκοκρατία σαν Βιλαέτι Κάτω Νεχαγιέ. Είχε αποσπαστεί στα τέλη του 18ου αιώνα από το βιλαέτι του Ναυπλίου , πρωτεύουσα της ήταν το Κάτω Νεχαγιέ . Η διοικητική αυτή διαίρεση παρέμεινε μέχρι τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης. Η επαρχία Ερμιονίδας δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις επτά επαρχίες του νομού Αργολίδας και Κορινθίας. Αρχικά περιλάμβανε την μέχρι τότε Επαρχία Κάτω Ναχαγιέ περιέχοντας το Καστρί και το Κρανίδι, αλλά και τις Σπέτσες, με πρωτεύουσα τις Σπέτσες. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Το 1948 αποσπάστηκε από αυτή το νησί των Σπετσών. Τα επόμενα χρόνια η Επαρχία Ερμιονίδας ήταν η τρίτη επαρχία του Νομού Αργολίδας που αποτελούνταν από τους Δήμους Κρανιδίου και Ερμιόνης και από τις κοινότητες Δίδυμων, Θερμησίας, Ηλιοκάστρου, Κοιλάδας, Πορτοχελίου και Φούρνων. Είχε ως έδρα της το Δήμο Κρανιδίου. Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Στην θέση της δημιουργήθηκαν οι δήμοι Κρανιδίου και Ερμιόνης. Με το σχέδιο Καλλικράτης, εδάφη της επαρχίας αποτελούν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Ερμιονίδας. Η επαρχία Ερμιονίδας έχει αρκετά ξενοδοχειακά συγκροτήματα, αλλά και μικρότερα ενοικιαζόμενα δωμάτια καλύπτοντας τις ανάγκες επισκεπτών και τουριστών. Επίσης ιδιαίτερη θέση έχει και το ακρωτήρι (Μπίστι) που βρίσκεται στο τέλος του λιμανιού και περιλαμβάνει έναν χώρο πρασίνου κυκλωμένο και αποτελεί μία ιδανική επιλογή για περίπατο, τρέξιμο και κολύμβηση καθώς σχηματίζονται μικρά κολπάκια. Η Ερμιονίδα έχει μεγάλο μήκος ακτογραμμών. Οι ακτές της έχουν χαρακτηριστικό δαντελωτό σχήμα και διαμορφώνονται πολλές παραλίες και λιμανάκια. Οι πιο σημαντικές παραλίες της Ερμιονίδας είναι οι: Κόμβος Επαρχίας Ερμιονίδας Κόμβος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αργολίδας Πληροφορίες για την Ερμιονίδα
Γάμος με το στανιό

Γάμος με το στανιό (γαλλικός τίτλος: Le Mariage forcé) είναι τρίπρακτη κωμωδία-μπαλέτο σε πρόζα του Μολιέρου και μουσική του Ζαν-Μπατίστ Λυλί, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο παλάτι του Λούβρου, κατόπιν παραγγελίας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στις 29 Ιανουαρίου 1664 και στη συνέχεια δόθηκε στο κοινό στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ στις 15 Φεβρουαρίου 1664.Το θέμα των αταίριαστων γάμων βρίσκεται για άλλη μια φορά στο επίκεντρο της πλοκής αυτού του κωμικού και τραγικού ταυτόχρονα έργου του Μολιέρου, όπου ο ηλικιωμένος που θέλει να παντρευτεί μια νεαρή κοπέλα γελοιοποιείται και τιμωρείται με αναγκαστικό γάμο.Το 1672, μετά τη ρήξη μεταξύ του Μολιέρου και του Λυλί, η κωμωδία παρουσιάστηκε με νέα ιντερμέδια του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ.

 Ο 53χρονος ευκατάστατος Σγαναρέλος θέλει να παντρευτεί τη νεαρή και όμορφη Δοριμένη αλλά έχει κάποιες αμφιβολίες. Συμβουλεύεται τον έμπιστο φίλο του Τζερόνιμο, ο οποίος προσπαθεί να τον αποτρέψει από αυτόν τον γάμο που τον θεωρεί αταίριαστο. Ο επίδοξος σύζυγος, μη ικανοποιημένος με τη συμβουλή του φίλου του, αποφασίζει να ζητήσει τη γνώμη πρώτα δύο λόγιων φιλοσόφων, ο ένας οπαδός του Αριστοτέλη - αντιπροσωπεύει μια δογματική και καταφατική σκέψη - και ο άλλος του Πύρρωνα - εκφράζει μια γενικευμένη αμφιβολία που αποκλείει κάθε βεβαιότητα, και έπειτα δύο πλανόδιων μουσικών. Δυστυχώς, οι απαντήσεις που λαμβάνει ο επίδοξος σύζυγος αυξάνουν ακόμη περισσότερο την ανασφάλειά του. Μετά από αυτά, η Δοριμένη τελικά μπαίνει στη σκηνή μαζί με τον εραστή της Λυκάστη. Η νεαρή γυναίκα, χωρίς να γνωρίζει ότι την ακούει ο Σγαναρέλος, εξομολογείται στον εραστή της ότι το μόνο της ενδιαφέρον να αποδεχτεί αυτόν τον γάμο είναι η αποδέσμευση από την τυραννική εξουσία του πατέρα της και η άνετη και ανεξάρτητη ζωή, άλλωστε, του λέει, περιμένει να χηρέψει μέσα σε έξι μήνες και να είναι ελεύθερη πλέον να παντρευτεί όποιον θέλει. Ταραγμένος από αυτές τις αποκαλύψεις, ο Σγαναρέλος αποφασίζει να αποσύρει την πρόταση γάμου που έκανε στον πεθερό του. Ο καημένος, ωστόσο, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τον Αλκίντα, τον αδερφό της Δοριμένης, ο οποίος θεωρεί αυτήν την ανάκληση ως ατίμωση και προκαλεί τον Σγαναρέλο σε μονομαχία. Καθώς ο διλήσυχος Σγαναρέλος δεν είχε μονομαχήσει ποτέ στη ζωή του, αρνείται να μονομαχήσει και ο αδελφός της νύφης τον ξυλοφορτώνει. Έτσι και για να αποφύγει τα χειρότερα, ο δυστυχής, θέλοντας και μη, αναγκάζεται να παντρευτεί. Μολιέρος - Γάμος με το στανιό (ραδιοφωνικό θέατρο) σε μετάφραση Στέφανου Φωτιάδη
Μιλίτσα της Σερβίας

Η Μίλιτσα Χρεμπελιάνοβιτς (σερβικά : Милица Хребељановић) (περίπου το 1335 - 11 Νοεμβρίου 1405) ήταν πριγκίπισσα της Σερβίας η σύζυγος του Σέρβου πρίγκιπα Λάζαρ και αγία της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας.

 Καταγόταν από την βασιλική οικογένεια των Νεμάνια. Ο πατέρας της ήταν ο πρίγκιπας Βράτκο, γιος του Βουκάν. Η Μιλίτσα γεννήθηκε περίπου το 1335 και το 1353 παντρεύτηκε τον Λάζαρο Χρεμπελιάνοβιτς. Μετά το τέλος του η Μιλίτσα έγινε ηγεμόνας της Σερβίας του Μοράβα με πρωτεύουσα την Κρούσεβατς. Είχαν αποκτήσει επτά παιδιά. Όταν ο σύζυγός της το 1389 σκοτώθηκε στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, η Μιλίτσα ανέλαβε το θρόνο, γινόμενη ηγεμόνας, επειδή οι γιοι της ήταν ακόμη παιδιά. Όταν ο μεγαλύτερος γιος της Στέφαν μεγάλωσε, τού έδωσε την εξουσία. Στη συνέχεια πήγε στη μονή Λγιουμποστίνγια, όπου έγινε μοναχή και πήρε το όνομά "Ευγενία". Στη Μονή αυτή απεβίωσε στις 11 Νοέμβριου 1405 και εκεί βρίσκεται θαμμένη. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία την εορτάζει σαν αγία στις 19 Ιουλίου στο εορτολόγιο ή 1 Αυγούστου, σύμφωνα με το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Την ίδια ημέρα εορτάζεται με το γιο της, επίσης άγιο, Στέφαν Λαζάρεβιτς. Η Μιλίτσα ασχολήθηκε με διπλωματική δραστηριότητα: το 1398 πήγε στον σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα τού γιου της Στέφαν. Με την ευκαιρία αυτή και με τη βοήθεια της κόρη της και συζύγου τού Βαγιαζήτ Α΄, Ολιβέρας μετέφερε το σκήνωμα της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής στο Βελιγράδι. Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, γράφοντας δύο έργα: το η προσευχή της μητέρας („Молитва матере“) και το Ο χήρος μου γαμπρός („Удовству мојему женик“). Παντρεύτηκε τον Λάζαρο πρίγκιπα της Σερβίας και είχαν επιζόντα τέκνα δύο γιους και πέντε κόρες: Ντομπροβόι, απεβ. βρέφος. Στέφαν 1377-1427, δεσπότης της Σερβίας. Μάρα απεβ. 1426, παντρεύτηκε τον Βουκ Μπράνκοιτς ηγεμόνα της Σερβίας. Βουκ π.1380-1410, πρίγκιπας της Σερβίας. Γιελένα 1365/66-1443, παντρεύτηκε πρώτα τον Τζούρατζ Β΄ Μπάλσιτς κυβερνήτη της Ζάρα και μετά τον Σαντάλγι Χρανιτς μεγάλο δούκα της Βοσνίας. Ντράγκανα απεβ. 1395, παντρεύτηκε τον Ιβάν Σισμάν τσάρο της Βουλγαρίας. Τεοντόρα απεβ. πριν το 1405, παντρεύτηκε τον Νικόλας Β΄ Γκαράυ. Ολιβέρα 1373-1444, παντρεύτηκε τον Βαγιαζήτ Α΄ σουλτάνο των Οθωμανών. Αλέξα Ίβιτς, Родословне таблице српских династија и властеле (треће допуњено издање), Нови Сад 1928. (Лазаревићи) Medieval Lands project - Serbia Genealogy - Balkan states: The Lazarevici Јустин Поповић: Спомен свете матере наше Евгеније-Ефросиније, српске царице Милице („Житија светих“ за јул) Мила Милосављевић: Највољенија српска царица („Православље“, бр. 959, 1. март 2007.) Лепе и умне понос рода свог („Српско наслеђе“) Кнегиња Милица: Удовству мојему женик Потомци кнеза Лазара и кнегиње Милице „Владарка и светитељка књегиња Милица“, Др Миладин Стефановић, Вечерње новости, фељтон, 22. март - 3. април 2009. Јади кнегиње Милице („Вечерње новости“, 2. фебруар 2011)
Γιάννενα WFC

Τα Γιάννενα WFC (Γιάννενα Γυναικείο Ποδόσφαιρο) είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στα Ιωάννινα.Ιδρύθηκε το 2019 ως συνέχεια της Γυναικείας Ομάδας της Προοδευτικής Περάματος Ιωαννίνων και ανεξαρτητοποιήθηκε από τον ΑΣ Προοδευτική Περάματος Ιωαννίνων. Τα χρώματα του είναι το μπλε και το άσπρο.

 Το καλοκαίρι του 2019 το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου της Προοδευτικής Περάματος ανεξαρτητοποιήθηκε και μετονομάστηκε σε Γιάννενα Γυναικείο Ποδόσφαιρο. Σαν Προοδευτική υπήρχε από το 2015, χρονιά που έχει και το σήμα της ομάδας, με πρώτο Πρόεδρο και ιδρυτή της ομάδας τον Παύλου Κωνσταντίνο , ο οποίος είχε και τα ινία της ομάδας την περίοδο 2015 - 2019. Το 2019-20 συμμετείχε στην Α εθνική γυναικών.Η πορεία δεν ήταν καλή αφού τα Γιάννενα ήταν στην τελευταία θέση με 4 βαθμούς. Πρώτος προπονητής της ομάδας ήταν ο Γιώργος Σπυριδωνίδης.Λίγο πριν την διακοπή υπήρξε αλλαγή προπονητή και στην θέση του ήρθε ο Ανδρέας Ζώτος.Το πρωτάθλημα διακόπηκε από την ΕΠΟ εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Αποτέλεσμα αυτού είναι να μην υποβιβαστεί καμιά ομάδα και τα Γιάννενα να παραμείνουν στην κατηγορία.Το 2020-21 η Α εθνική έγινε σε δυο ομίλους και παίχτηκε ένας γύρος εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Τα Γιάννενα συμμετείχαν στον πρώτο όμιλο και τερμάτισαν στην 7η θέση με 12 βαθμούς και παρέμειναν στην κατηγορία. Μέσα στην χρονιά υπήρξαν αλλαγές προπονητών. Η σεζόν ξεκίνησε με τον Αλέκο Τάτση,συνεχίστηκε με τον Αντώνη Κοζανίτη και ολοκληρώθηκε με τον Ανέστη Ζώη.Το 2021-22 αγωνίστηκε εκ νέου στην Α εθνική γυναικών,στον πρώτο όμιλο. Τερμάτισε στην 8η θέση με μόλις 4 βαθμούς και υποβιβάστηκε στην Β εθνική. Τα Γιάννενα WFC χρησιμοποιεί το γήπεδο της ΕΠΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ως κύρια έδρα και το ιδιωτικό γήπεδο ποδοσφαίρου epirus sports center σαν δεύτερη έδρα. Γιάννενα WFC , facebook
Ουίλιαμ Ρόουλι

Ο Ουίλιαμ Ρόουλι (αγγλικά: William Rowley) ( περ. 1585 – 1626 ) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και θεατρικός ηθοποιός της ιακωβιανής εποχής, περισσότερο γνωστός για τα έργα που έγραψε σε συνεργασία με πιο επιτυχημένους συγγραφείς.

 Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Ρόουλι. Πριν από το 1610 εργάστηκε ως ηθοποιός και καθιερώθηκε στη σκηνή του θεάτρου του Λονδίνου ως ηθοποιός. Πιθανότατα ανέλαβε θεατρική δραστηριότητα στον θίασο της Βασίλισσας και άλλους θιάσους. Φαίνεται ότι είχε την τάση να παίζει κωμικούς ρόλους και έγραψε ρόλους του ίδιου τύπου για τον εαυτό του. Ως συγγραφέας ο Ρόουλι ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο και το μόνο μη δραματικό έργο που του αποδίδεται είναι το φυλλάδιο Μια αναζήτηση χρημάτων (A Search for Money, 1609).Ως θεατρικός συγγραφέας και τραγικός, ο Ουίλιαμ Ρόουλι συνεργάστηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των Τζον Φλέτσερ, Τόμας Χέιγουντ, Τόμας Μίντλετον, Τόμας Ντέκερ, Τζον Φορντ και, ίσως, ακόμη με τους Τζον Ουέμπστερ και Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Μόνο 16 έργα έχουν σωθεί από περισσότερα από 50 στα οποία εργάστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Από αυτά μόνο δύο θεωρείται ότι έχουν γραφτεί αποκλειστικά από τον Ρόουλι. Τα πιο γνωστά έργα του είναι Η μάγισσα του Έντμοντον, γραμμένο σε συνεργασία με τους Τόμας Ντέκερ και Τζον Φορντ και Οι αλλοπαρμένοι, σε συνεργασία με τον Τόμας Μίντλετον.Πέθανε τον Φεβρουάριο 1626 πιθανώς στο Λονδίνο. Σύμφωνα με άλλους ιστορικούς, η ημερομηνία θανάτου θα έπρεπε να μετατεθεί για το 1642. Τα λείψανα του Ρόουλι θάφτηκαν στο κοιμητήριο του Σεντ Τζέιμς, βόρεια του Λονδίνου. Τα ακόλουθα έργα αποδίδονται παραδοσιακά στον ίδιο τον Ρόουλι αν και οι σύγχρονοι μελετητές αμφισβητούν την αποκλειστική συγγραφή των δύο τελευταίων: A Shoemaker a Gentleman (Ένας τσαγκάρης κύριος, πιθανόν 1607-9, εκδόθηκε το 1638) All's Lost by Lust (Όλα είναι χαμένα από τον πόθο, 1619) A New Wonder, a Woman Never Vexed (Ένα νέο θαύμα, μια γυναίκα που δεν εκνευρίστηκε ποτέ, εκδόθηκε το 1632) A Match at Midnight (Ένας αγώνας τα μεσάνυχτα, 1622). Φέρει την υπογραφή 'WR' και είναι πιθανόν να είναι του Ρόουλι.
Μοντού Σουγκού

Ο Παπέ Αμοντού «Μοντού» Σουγκού (Pape Amodou "Modou" Sougou, 18 Δεκεμβρίου 1984, Φισέλ) είναι Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τη Μουμπάι Σίτι ΦΚ.

 Αφού ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη Σενεγάλη, ο Σουγκού εντάχθηκε στην ομάδα του πορτογαλικού πρωταθλήματος, Ουνιάο Λεϊρία, το 2004, σε ηλικία 19 ετών. Την πρώτη σεζόν, αγωνίστηκε σχετικά λίγο και έπειτα από έναν χρόνο στην ομάδα, μετακόμισε στη Βιτόρια Σετούμπαλ, όπου είχε χρόνο συμμετοχής. Έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε στην Ουνιάο Λεϊρία όπου παρέμεινε δύο χρόνια και καθιερώθηκε ως βασικό στέλεχος του συλλόγου. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα, όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Αγωνίστηκε σε 151 αγώνες και σημείωσε 24 γκολ στην Πριμέιρα Λίγα. Το 2011, αποκτήθηκε από τη ρουμάνικη Κλουζ. Με την ομάδα αυτή κατέκτησε μεταξύ άλλων το Πρωτάθλημα Ρουμανίας της σεζόν 2011-2012. Συμμετείχε επίσης στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ του 2012-2013, διοργάνωση στη διάρκεια της οποίας πέτυχε ένα τέρμα και έδωσε τέσσερις ασίστ. Στις 24 Ιανουαρίου 2013, η Μαρσέιγ επιβεβαίωσε την απόκτηση του Σουγκού από την Κλουζ έναντι ποσού ύψους €4,5 εκατομμυρίων ευρώ, κατόπιν συμφωνίας επί των όρων και υπογραφής συμβολαίου τριετούς διάρκειας αξίας 600.000 € ετησίως. Σχετικά με τη μεταγραφή του, ο προπονητής της ομάδας Ελί Μποπ δήλωσε: «Παρατηρήσαμε απέναντι στη Μονπελιέ ότι μας έλειπε ταχύτητα, ένας παίκτης γρήγορος ο οποίος θα ξέρει να διασπά την αντίπαλη άμυνα. Ο Σουγκού έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.»Αφού έμεινε στον πάγκο, χωρίς να χρησιμοποιηθεί, στην αναμέτρηση πρωταθλήματος απέναντι στη Ρεν, ο Σουγκού πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τους Φωκαείς για τη Φάση των 32 του Κυπέλλου Γαλλίας, σε μια νίκη της ομάδας του με σκορ 2-1 επί της Ρουέν Μπαίνοντας ως αλλαγή στο 72ο λεπτό της αναμέτρησης, ο Σουγκού έδωσε δύο ασίστ στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης στους Νικολά Ν'Κουλού και Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ, καθώς η Μαρσέιγ επικράτησε με σκορ 2-1 της Τρουά,.Στις 7 Αυγούστου 2013, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ επισημοποίησε συμφωνία για τον δανεισμό (χωρίς οψιόν αγοράς) του Σουγκού στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ έως το τέλος της σεζόν 2013-2014. Στις 1 Σεπτεμβρίου 2014, ο Μοντού Σουγκού παραχωρήθηκε εκ νέου δανεικός στον σύλλογο της Σαβοΐας για το σύνολο της σεζόν. Ο Σογκού συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2008 με την Εθνική Σενεγάλης. Κατά τη μεταγραφή του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, περιγράφηκε από τους διοικούντες τη Μαρσέιγ σύμφωνα με τα παρακάτω : « Είδαμε στην αναμέτρηση με τη Μονπελιέ ότι μας έλειπε η ταχύτητα, ένας παίκτης ικανός να προσφέρει ταχύτητα στο παιχνίδι μας, να διασπάσει μια άμυνα. Ο Σουγκού, συγκεντρώνει όλες αυτές τις αρετές. Πάνε αρκετά χρόνια που τον παρακολουθούμε. Αν έπρεπε να τον συγκρίνουμε, ας πούμε ότι βρίσκεται κάπου μεταξύ του Ζερβινιό και του Μαμαντού Νιάνγκ στο αγωνιστικό στυλ.» Στατιστικά του Μοντού Σουγκού στο footballdatabase.eu
Κάρολος Αλβέρτος Β΄ του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ

O Κάρολος-Αλβέρτος Β΄, γερμ. Karl-Albrecht II (21 Φεβρουαρίου 1742 - 14 Ιουνίου 1796) από τον Οίκος τού Χόενλοε ήταν ο 3ος πρίγκιπας τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ (1793-1796).

 Ήταν γιος τού Καρόλου-Αλβέρτου Α΄ 2ου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ (1719-1793) και της πρώτης συζύγου του Σοφίας-Βιλελμίνης, κόρης τού Δομίνικου-Μάρκουαρτ πρίγκιπα τού Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ. Ήταν 3ος εξάδελφος τού Λουδοβίκου-Λεοπόλδου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Μπάρτενσταϊν (πατέρα τού Λουδοβίκου-Αλοΰσιου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Μπάρτεσταϊν) και 6ος εξάδελφος τού Χριστιανού-Αλβέρτου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και τού Φρειδερίκου-Λουδοβίκου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Ίνγκελφινγκεν. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1761 τη Λεοπολδίνη (1739-1765), κόρη τού αδελφού της μητέρας του Καρόλου-Θωμά 3ου πρίγκιπα τού Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και είχε: δύο τέκνα, που απεβίωσαν το πολύ δύο μηνών.Η Λεοπολδίνη απεβίωσε ως συνέπεια τού δεύτερου τοκετού το 1765. Το 1773 ο Κάρολος-Αλβέρτος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Γιούντιτ Ρεβίτσκυ βαρόνη ντε Ρεβίσνυε από την Ουγγαρία και είχε τέκνα: Μαρία-Ιωσηφίνα 1774-1824, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό-Ιωσήφ των Βίττελσμπαχ, κόμη φον Χόλσταιν, γιο τού Φραγκίσκου-Λουδοβίκου κόμη τού Χόλσταϊν (νόθου γιου τού Καρόλου Ζ΄ της Βαυαρίας, Βοημίας & Γερμανίας). Κάρολος-Αλβέρτος Γ΄ 1776-1843, 4ος πρίγκιπας τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ. Ιωσήφ 1777-1800, απεβ. 23 ετών. Μαρία-Τερέζα 1779-1819, παντρεύτηκε τον Μόριτς-Χριστιανό κόμη φον Φρης. Αλβέρτος 1781-1805, απεβ. 24 ετών. Αντουανέττα 1783-1803, απεβ. 20 ετών. Ελεονόρα 1786-1849, άγαμη, απεβ. 63 ετών. Φραγκίσκος-Ιωσήφ 11787-1841, 5ος πρίγκιπας τού Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ. Γαβριέλα 1791-1863, απεβ. 72 ετών. Αλέξανδρος 1794-1849, ιερέας. Karl Albrecht III, Fürst zu Hohenlohe-Waldenburg in Schillingsfürst Franz Joseph, 5.Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst Herbermann, Charles, ed. (1913). "Alexander Leopold Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst" . Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν

Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) είναι το τρίτο από τα εφτά βιβλία της επιτυχημένης και δημοφιλούς σειράς μυθιστορημάτων Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, με ήρωα το νεαρό μάγο Χάρι Πότερ. Το βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά στα Αγγλικά από τον εκδοτικό οίκο Bloomsbury Publishing Plc στο Λονδίνο και μεταφέρθηκε σε ταινία με το ίδιο όνομα.

 Το βιβλίο ξεκινά περιγράφοντας ένα ακόμα βαρετό καλοκαίρι για τον Χάρι στους Ντάρσλι. Όταν τους επισκέπτεται η θεία Μαρτζ, η αδερφή του θείου Βέρνον, ο Χάρι χάνει τον έλεγχο των μαγικών, με αποτέλεσμα να τη φουσκώσει σαν μπαλόνι. Στη συνέχεια, το σκάει και πηγαίνει στο Ραγισμένο Τσουκάλι, στο Λονδίνο. Οι υπόλοιπες διακοπές του περνούν ευχάριστα στη Διαγώνιο Αλέα με τον Ρον και την Ερμιόνη. Όταν όμως δραπετεύει ο Σείριος Μπλακ, οπαδός του Βόλντεμορτ, φήμες λένε ότι θέλει να σκοτώσει τον Χάρι. Καθώς οι τρεις φίλοι επιστρέφουν στο Χόγκουαρτς, ο Χάρι έρχεται αντιμέτωπος με τους Παράφρονες, μαγικά τέρατα που τρέφονται από τους φόβους των ανθρώπων. Οι Παράφρονες περιφρουρούν το Χόγκουαρτς για να μην πλησιάσει ο Σείριος Μπλακ. Ο νέος καθηγητής άμυνας εναντίον των σκοτεινών τεχνών, Ρέμους Λούπιν, προστατεύει τον Χάρι και του μαθαίνει πώς να τους πολεμά. Τα Χριστούγεννα ο Χάρι λαμβάνει ως ανώνυμο δώρο ένα καινούριο σκουπόξυλο μοντέλου Αστραπής αλλά του απαγορεύουν να το χρησιμοποιήσει γιατί υποπτεύονται πως του το έστειλε ο Σείριος Μπλακ. Ποιος είναι όμως τελικά αυτός ο Σείριος Μπλακ; Είναι όντως επικίνδυνος; Ο Χάρι παθαίνει σοκ όταν μαθαίνει την αλήθεια, ότι δηλαδή ο Σείριος Μπλακ είναι ο νονός του. Ρόουλινγκ, Τζ. Κ. (1999). Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν. Εκδόσεις Ψυχογιός. Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν Αρχειοθετήθηκε 2015-10-08 στο Wayback Machine. στην ιστοσελίδα του Bloomsbury για τον Χάρι Πότερ Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν στο Bloomsbury
Άπτερα Χανίων

Για την αρχαία πόλη με ίδιο όνομα, δείτε: ΆπτεραΤα Άπτερα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σούδας, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Τα Άπτερα είναι πεδινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων, στη νότια είσοδο του κόλπου της Σούδας και στην περιοχή της αρχαίας Απτέρας, πάνω στον Βόρειο Οδικό Άξονα της Κρήτης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Ο οικισμός απέχει 17 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,214 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καλάμι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλαμίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σούδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σούδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων. Η περιοχή της αρχαίας Απτέρας, ανατολικά του οικισμού, από τις σημαντικότερες πόλεις-κράτη της Κρήτης, με καθοριστικό ρόλο στα ιστορικά δρώμενα του νησιού. Η θέση της εξασφάλιζε τον έλεχγο του εμπορίου σε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Α. Μεσογείου. Η ίδρυσή της ανάγεται στη Γεωμετρική Εποχή και η μεγαλύτερη ακμή της στους πρώιμους Ελληνιστικούς Χρόνους. Σώζονται τμήματα από τείχη, δεξαμενές, ιερά, τάφους, κ.α. Το φρούριο Παλαιόκαστρο ή «Κούλες», στο βορειοανατολικό άκρο του αρχαιολογικού χώροτ της Απτέρας. Κτίστηκε από τους Τούρκους για να ενισχυθεί το φρούριο Ιτζεδίν Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, δυτικά του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Μπίλι Κάνινγχαμ

Ο Ουίλιαμ Τζον «Μπίλι» Κάνινγχαμ (William John "Billy" Cunningham, γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1943) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Πέρασε συνολικά 17 σεζόν με τους Φιλαδέλφεια 76ερς (εννέα ως παίκτης, οκτώ ως προπονητής) και ήταν βασικό μέλος της ομάδας που στέφθηκε πρωταθλήτρια το 1967 και προπονητής εκείνης που είχε ανάλογη επιτυχία το 1983. Ως παίκτης έκλεισε την καριέρα του μέσο όρο 20,8 πόντους και 10,1 ριμπάουντ. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.

 Παίκτης Πρωτάθλημα NBA (1967) 4 × NBA All-Star (1969 – 1972) 3 × Πρώτη ομάδα All-NBA (1969 – 1971) Δεύτερη ομάδα All-NBA (1972) NBA Καλύτερη ομάδα ρούκι (1966) MVP ABA (1973) Πρώτη ομάδα All-ABA (1973) ABA All-Star (1973) Επετειακή ομάδα των 50 χρόνων του ΝΒΑ Επετειακή ομάδα των 75 χρόνων του ΝΒΑ Η φανέλα με το Νο. 32 αποσύρθηκε από τους Σίξερς Πρώτη ομάδα All-American – USBWA (1964) Δεύτερη ομάδα All-American – NABC , UPI (1965) ACC Παίκτης της Χρονιάς (1965) 3 × Πρώτη ομάδα All-ACC (1963–1965)Προπονητής Πρωτάθλημα NBA (1983) 4 × προπονητής του NBA All-Star Game (1978, 1980, 1981, 1983) Αναλυτικά στατιστικά καριέρας Αρχειοθετήθηκε 2010-11-15 στο Wayback Machine.
Παννονία Δευτέρα

Η Παννονία Δευτέρα, λατιν.: Pannonia Secunda, ήταν μία από τις επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δημιουργήθηκε το έτος 296, επί Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Σίρμιον (Sirmium) (σήμερα Sremska Mitrovica). Η Παννονία ΙΙ περιελάμβανε τμήματα της σημερινής Σερβίας, Κροατίας και Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

 Πριν από τη δημιουργία αυτής της επαρχίας, η επικράτειά της ήταν μέρος της επαρχίας της Κάτω Παννονίας (Pannonia Inferior). Το έτος 296 η Κάτω Παννονία χωρίστηκε σε δύο επαρχίες: την Παννονία Δευτέρα στο νότο και την Παννονία Βαλερία στα βόρεια. Τα σύνορα μεταξύ των δύο νεοσύστατων επαρχιών ήταν ο ποταμός Ντράβα. Η πρωτεύουσα της Παννονίας ΙΙ, το Σίρμιον, ήταν επίσης μία από τις τέσσερις πρωτεύουσες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αρκετοί Ρωμαίοι Αυτοκράτορες γεννήθηκαν μέσα ή κοντά σε αυτήν την πόλη. Το έτος 314 έγινε μία μάχη μεταξύ δύο διεκδικητών τού αυτοκρατορικού θρόνου, του Κωνσταντίνου Α΄ και του Λικίνιου. Η μάχη έλαβε χώρα στην Παννονία ΙΙ, κοντά στην πόλη Κιβαλαί. Ο Κωνσταντίνος είχε στρατό 20.000 ανδρών, ενώ ο Λικίνιος 35.000. Η μάχη κράτησε όλη την ημέρα, και ο Κωνσταντίνος ήταν νικητής. Κατά τον 5ο αι. η επαρχία δέχτηκε πολλές επιδρομές από μετανάστες λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Ούννων και των Γότθων. Κατά τον 6ο αι. η περιοχή αμφισβητήθηκε μεταξύ των Οστρογότθων, των Γεπιδών, των Λαγγοβάρδων, των Αβάρων και της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Εκτός από το Σίρμιον, οι άλλες πόλεις στην Παννονία ΙΙ ήταν: Mursa (σήμερα Όσιγιεκ) Certissa (σήμερα Đakovo) Marsonia (σήμερα Slavonski Brod) Cibalae (σήμερα Vinkovci) Bassianae (σήμερα Donji Petrovci) Cuccium (σήμερα Ilok) Saldae (σήμερα Posavski Podgajci) Teutoburgium (σήμερα Dalj ) Μεταξύ των επάρχων της Παννονίας ΙΙ: Aπρικανός (355) Mεσάλα (373) Αυρήλιος Βίκτωρ, έπαρχος της Παννονίας ΙΙ επί Αυτοκράτορα Ιουλιανού. Παννονία Κάτω Παννονία Παννονία Βαλερία Διοίκηση Παννονίας Παννονία (Βυζαντινή επαρχία) Θέμα του Σιρμίου
Μπαλά Χισάρ

Το Μπαλά Χισάρ («Ψηλό Οχυρό») είναι αρχαίο οχυρό στη νότια πλευρά της παλιάς πόλης της Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Η εκτιμώμενη ημερομηνία της κατασκευής του είναι περίπου τον 5ο αιώνα μ.Χ.. Το Μπαλά Χισάρ βρίσκεται στη νότια πλευρά της σύγχρονης πόλης και στις παρυφές του όρους Κούχε Σερνταρουάζα. Τα Τείχη της Καμπούλ, τα οποία έχουν ύψος 6,1 μέτρων και πλάτος 3,7 μέτρων, ξεκινούν από το οχυρό και ακολουθούν πορεία στην κορυφογραμμή προς τον ποταμό. Στα τείχη υπάρχουν πύλες για πρόσβαση στο οχυρό. Αρχικά, το Μπαλά Χισάρ ήταν χωρισμένο σε δύο τμήματα: το χαμηλό οχυρό στο οποίο βρισκόταν οι στάβλοι, οι στρατώνες και τρία βασιλικά παλάτια, και το υψηλό οχυρό στο οποίο στεγαζόταν το οπλοστάσιο και τα μπουντρούμια της Καμπούλ.

 Η δεύτερη μάχη του Πανιπάτ έλαβε χώρα το 1556 μεταξύ των δυνάμεων του Ακμπάρ και του Χέιμου, ενός ινδουιστή στρατηγού. Ο Χέιμου διέθετε μεγαλύτερη δύναμη, και αρχικά οι δυνάμεις του επικρατούσαν, αλλά τραυματίστηκε από ένα βέλος και αιχμαλωτίστηκε. Όταν μεταφέρθηκε στους διοικητές του Μουγκάλ, ο Μπαϊράμ Χαν τον σκότωσε. Το κεφάλι του Χέιμου στάλθηκε στην Καμπούλ όπου κρεμάστηκε στο Μπαλά Χισάρ, ενώ το σώμα του τοποθετήθηκε σε αγχόνη στο Δελχί με σκοπό την τρομοκράτηση των εναπομεινάντων υποστηρικτών του. Ως το κύριο οχυρό της Καμπούλ, το Μπαλά Χισάρ ήταν σημαντική τοποθεσία τόσο στον Α΄ (1838–1842) όσο και στον Β΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο (1878–1880).Ο Βρετανός πρέσβης στην Καμπούλ, Σερ Πιέρ Λούις Ναπόλεον Καβανιάρι δολοφονήθηκε στο οχυρό τον Σεπτέμβριο του 1879 προκαλώντας γενική εξέγερση και τη δεύτερη φάση του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου.Καταστράφηκε κατά τον Β΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο όταν το Βρετανικό Διοικητήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά, και αργότερα όταν εξερράγη το οπλοστάσιο. Ο στρατηγός Φρέντερικ Ρόμπερτς ήθελε να το ισοπεδώσει ολοκληρωτικά, αλλά στο τέλος ενισχύθηκε και οχυρώθηκε κατά την άνοιξη του 1880, λίγους μήνες πριν την αποχώρηση των Βρετανών από το Αφγανιστάν. Στις 5 Αυγούστου 1979, οργανώθηκε η εξέγερση του Μπαλά Χισάρ από αντικυβερνητικές οργανώσεις, αλλά καταστάλθηκε και δεκάδες άνθρωποι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από το καθεστώς.Το Μπαλά Χισάρ έγινε και πάλι το επίκεντρο των συγκρούσεων μεταξύ των φατριών κατά τον εμφύλιο πόλεμο του Αφγανιστάν το 1994 μεταξύ των δυνάμεων του Μασούντ και του Χεκματιάρ. Μεγάλο μέρος του φρουρίου υπέστη καταστροφές.Πλέον ανήκει στην 55η Μεραρχία του Αφγανικού Εθνικού Στρατού και τα απομεινάρια των τανκς και του οπλισμού παραμένουν στον χώρο. Οι Βρετανοί και το Μπαλά Χισάρ το 1879
1029 Λα Πλάτα

Η Λα Πλάτα (La Plata) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,747. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Αργεντινό αστρονόμο Χουάν Χάρτμαν, που παρατηρούσε από τη Λα Πλάτα της Αργεντινής, και πήρε το όνομά της πόλεως αυτής.

 Η μέση διάμετρος της Λα Πλάτα εκτιμάται σε 20,78 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,182. Η Λα Πλάτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 22 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πέτρος Ανταμιάν

Ο Πέτρος Χερονιμόζι Ανταμιάν (αρμενικά Պետրոս Ադամեան, 21 Δεκεμβρίου 1849 – 3 Ιουνίου 1891) ήταν διάσημος Αρμένιος ηθοποιός, ποιητής, και συγγραφέας. Σύμφωνα με τους Ρώσους θεατρικούς κριτικούς, οι ερμηνείες του στους ρόλους του Άμλετ και του Οθέλλου τον καθιέρωσαν ανάμεσα στους καλύτερους ηθοποιούς τραγωδίας στον κόσμο τον 19ο αιώνα.

 Ο Πέτρος Ανταμιάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Πέτρος ήταν βρέφος 18 μηνών. Η καλλιτεχνική του σταδιοδρομία άρχισε το 1866 στο Αρμενικό Θέατρο της γενέτειράς του. Μετά το 1878 έπαιξε στο Μπακού, στα Σούσα, στην Αλεξαντραπόλ και στην Τιφλίδα. Κατά τη δεκαετία του 1880, όταν η οθωμανική αντίδραση «περιφρονούσε τις εθνικές μειονότητες» της Αυτοκρατορίας, ο Ανταμιάν πραγματοποίησε μια καλλιτεχνική περιοδεία σε πόλεις του εξωτερικού (στη Ρωσία και την Ουκρανία), ερμηνεύοντας τόσο στην αρμενική όσο και στη γαλλική γλώσσα. Το 1888 ένας Ρώσος θεατρικός κριτικός έγραψε για τον Πέτρο Ανταμιάν στην Odessky Vestnik: «Ούτε ο Ποσάρ, ούτε ο Ρόσσι, ούτε ο Μπαρνέ, ούτε άλλος από τους Ευρωπαίους ηθοποιούς που επισκέφθηκαν τη Ρωσία μάς έδωσε έναν τόσο απόλυτο, καλλιτεχνικά πλήρη `Αμλετ, όσο ο κ. Ανταμιάν». Τον ίδιο χρόνο ο Ανταμιάν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Ανάμεσα στους καλύτερους ρόλους του αυτής της περιόδου συγκαταλέγονται οι: Βασιλιάς Ληρ, Χλεστάκοφ (από τον Επιθεωρητή του Γκόγκολ), Μικαέλ (από το Ακόμα ένα θύμα του Σουντουκιάν), κ.ά.. Το 1887 έγραψε, καθιστάμενος εκτός από «μεγάλος σαιξπηρικός ηθοποιός» και ο πρώτος Αρμένιος ερευνητής των έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, την έρευνα Ο Σαίξπηρ και η κριτική τραγωδίας για τον Hamlet. Επίσης μετέφρασε έργα των Σαίξπηρ, Ουγκώ, Σεμέν Ναντσόν και Νικολάι Νεκράσοφ. Ο Πέτρος Ανταμιάν πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα σε ηλικία 42 ετών στο ρωσικό νοσοκομείο της Κωνσταντινουπόλεως. Η παράδοση που άφησε πίσω του αναπτύχθηκε από τους Αρμένιους ηθοποιούς Σιρανύς, Ιωάννη Αμπελιάν και άλλους. Το Αρμενικό Δραματικό Θέατρο της Τιφλίδας φέρει το όνομά του. G. Stepanian: Petros Adamian, Yerevan 1956 Ο Σαίξπηρ στην αρμενική, της Ζόνα Σεφεριάν Ο Σαίξπηρ στο αρμενικό θέατρο, του Νισάν Παρλακιάν, Armenian Dramatic Arts Alliance, 2008 Αρχειοθετήθηκε 2012-02-09 στο Wayback Machine. Διάσημοι Αρμένιοι: Πέτρος Ανταμιάν — Mary Cholakian, «Ο Καλλιτέχνης» // Περιοδικό "Planeta Diaspor", 21/02/2000 (στη ρωσική)
Γκέιτσχεντ ΦΚ

Η Γκέιτσχεντ ΦΚ (αγγλικά: Gateshead F.C.) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Γκέιτσχεντ. Η ομάδα συμμετέχει στην Κόνφερενς Πρέμιερ, το 5ο επίπεδο του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Αγγλίας.

 Γκέιτσχεντ (1) (1930–73): Φούτμπολ Λιγκ Θερτ Ντιβίζιον Νορθ Φιναλίστ 1931–32, 1949–50 Κύπελλο Αγγλίας Προημιτελικά 1952–53 Tyne Tees Wear Cup Νικήτρια 1944–45 Durham Senior Professional Cup Νικήτρια 1930–31, 1948–49, 1950–51, 1954–55, 1958–59 Νόρδερν Ρέτζιοναλ Λιγκ Πρωταθλήτρια 1963–64Γκέιτσχεντ (2) (1977–παρών): Κόνφερενς Νορθ Φιναλίστ 2008–09 Νικήτρια πλέι-οφ 2008–09 Νόρδερν Πρέμιερ Λιγκ Πρέμιερ Ντιβίζιον Πρωταθλήτρια 1982–83, 1985–86 Φιναλίστ 1989–90 Νικήτρια League Challenge Shield 1985–86 Φιναλίστ League Challenge Cup 1989–90, 2002–03 Νικήτρια πλέι-οφ 2007–08 Ντάρχαμ Τσάλεντζ Καπ Νικήτρια 2010–11* Φιναλίστ 2007–08, 2011–12** Ρεζέρβες Γκέιτσχεντ ΦΚ – Επίσημη Ιστοσελίδα Γκέιτσχεντ στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ Ρεζέρβες στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ Λόου Φιλ στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ Νόρθ Έστερν Ρεάλγουέι στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ Τάουν στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ ΑΦΚ στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ ΑΦΚ Ρεζέρβρς στη σελίδα Football Club History Database Γκέιτσχεντ Γιουνάιτεντ στη σελίδα Football Club History Database Heed Army - οπαδική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2013-09-08 στο Wayback Machine.
Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν (Μισιόνες)

Το Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν (ισπανικά: Bernardo de Irigoyen‎) είναι πόλη στην επαρχία Μισιόνες της Αργεντινής. Έχει 6.492 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, και είναι η έδρα του νομού Χενεράλ Μανουέλ Μπεγράνο. Φέρει το όνομα του διακεκριμένου πολιτικού και διπλωμάτη Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν.

 Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικότερο σημείο της Αργεντινής, στα σύνορα με τη Βραζιλία, δίπλα στο Ντιονίσιο Σερκέιρα (πολιτεία Σάντα Καταρίνα) και το Μπαρακάο (πολιτεία Παρανά), μια σημαντική είσοδο στη χώρα. Βρίσκεται στο λόφο Μπαρακόν, σε υψόμετρο 835 μέτρων, το υψηλότερο σημείο του Μισιόνες, από την Εθνική Οδό 14, η οποία συνδέει τη Μεσοποταμία της Αργεντινής με άλλες περιοχές. Ο δήμος περιλαμβάνει μέρος του Επαρχιακού Πάρκου Ουρούγκουα-ι, έκτασης 84.000 εκταρίων (210.000 στρεμμάτων), το οποίο συστάθηκε το 1990. Το Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με άφθονες βροχοπτώσεις σε κάθε εποχή (Cfa στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), που γειτνιάζει άμεσα με ένα υποτροπικό ορεινό κλίμα (Cfb), καθώς ο θερμότερος μήνας έχει κατά μέσο όρο ακριβώς 22 °C. Λόγω του υψομέτρου της, έχει το πιο δροσερό κλίμα μεταξύ των πόλεων της επαρχίας Μισιόνες, με μέσο ετήσιο όρο 18,3 °C.
Ακάμωτος Ηρακλείου

Η Ακάμωτος είναι οικισμός της κοινότητας Σταβιών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόφινα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Ακάμαστος.

 Η Ακάμωτος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται κοντά στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Κόφινα, βόρεια από τις Στάβιες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 52 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου (μέσω Πεζών). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Ακάμαστος και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σταβγιών (Σταβιών) του νομού Ηρακλείου. Το 1940 μετονομάστηκε σε Ακάμωτος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σταβιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόφινα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Κόφινα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=23RHyjQ1x9g
Σίδερη Θεσπρωτίας

Η Σίδερη είναι χωριό του δήμου Φιλιατών στο νομό Θεσπρωτίας της Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Σίδερης ανέρχεται στους 65 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 270 μέτρων, σε τοποθεσία κοντά στον ποταμό Καλαμά και σε απόσταση περίπου 9 χιλιομέτρων ΝΑ των Φιλιατών. Ο πληθυσμός της Σίδερης ασχολείται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Στη Σίδερη βρίσκεται σπήλαιο το οποίο έχει κηρυχτεί ως μνημείο της φύσης και προστατευόμενη περιοχή λόγω των σταλαγμιτών και σταλακτιτών που διαθέτει αλλά και του εντοπισμού σημαδιών ανθρώπινης παρουσίας που ανάγονται στην προϊστορική εποχή. Μνεία για τον οικισμό γίνεται σε οθωμανική απογραφή του 1827, σύμφωνα με την οποία διέθετε 60 οικογένειες. Σε μεταγενέστερες εκτιμήσεις του 1834 και του 1856 καταγράφονται 64 οικογένειες, ενώ οι κάτοικοι αναφέρονται ως ελληνικής καταγωγής. Η Σίδερη αναφέρεται το 1874 και από τον επίσκοπο Παραμυθίας Άνθιμο, ο οποίος σε έκθεσή του προς τον Ηπειρωτικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως σημειώνει τη λειτουργία ελληνικού κοινού σχολείου όπου φοιτούσαν τριάντα μαθητές. Τα έξοδα για τη λειτουργία του σχολείου καλύπτονταν από την κοινότητα και την τοπική ενορία. Το 1895 η επίσημη απογραφή που διενεργήθηκε από την οθωμανική διοίκηση κατέγραψε στη Σίδερη 295 άτομα (148 άνδρες και 147 γυναίκες), κατανεμημένα σε 66 φορολογικούς χανέδες. Το ίδιο έτος, σύμφωνα με έκθεση που συνέταξε ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στα Ιωάννινα, ο οικισμός διέθετε ελληνικό δημοτικό σχολείο με έναν δάσκαλο και σαράντα μαθητές. Η Σίδερη, όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Στη διάρκεια της Κατοχής, ο εφημέριος του χωριού Βασίλειος Ιωάννου εκτελέστηκε στις 15 Ιουνίου του 1942 από μικτή ομάδα Ιταλών στρατιωτών και Τσάμηδων συνεργατών τους, ενώ την ίδια περίοδο σκοτώθηκαν άλλοι τρεις κάτοικοι του οικισμού. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος υπήχθη στην επαρχία Φιλιατών ως έδρα κοινότητας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.54ος, σελ.9. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΑ΄, σελ.760.
Λούις Καν

Ο Λούις Καν (Louis Isidore Kahn, 5 Μαρτίου 1901 - 17 Μαρτίου 1974) ήταν Εσθονός-Αμερικανός αρχιτέκτονας ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων πολιτειών. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα και από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του μοντερνισμού. Υπήρξε καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ καθώς και στη σχολή σχεδιασμού στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Οι κατασκευές του φημίζονταν για το μνημειώδες ύφος και τον μονολιθικό τους χαρακτήρα.

 Ο Λούις Καν γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1901 στη νήσο Σάαρεμαα της Εσθονίας, προερχόμενος από μία φτωχή εβραϊκή οικογένεια. Η φτώχεια έκανε την οικογένεια του να μεταναστεύσει το 1906 στις Ηνωμένες πολιτείες. Ο Καν πολιτογραφήθηκε Αμερικανός πολίτης το 1914. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και τελειώνοντας το διδακτορικό του εργάστηκε στο γραφείο του αρχιτέκτονα Τζον Μόλιτορ. Μετά από την περιοδεία του το 1928 στην Ευρώπη ο Καν επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες ιδρύει μαζί με τον Ντομινίκ Μπερνενζέ μία αρχιτεκτονική ερευνητική ομάδα με αντικείμενο έρευνας την κοινωνική κατοικία. Τη δεκαετία του 50΄ και μετά την επίσκεψή του σε Ιταλία, Ελλάδα και Αίγυπτο, ο Καν άρχισε να διαμορφώνει το δικό του ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ σε συνδυασμό με επιρροές από μοντέρνα κινήματα. Το 1974 διορίζεται καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ ενώ το 1962 καταλαμβάνει και έδρα στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Το 1968 γίνεται μέλος της αμερικάνικης ακαδημίας τεχνών και επιστημών. Κατά την διάρκεια της καριέρας του τιμήθηκε πολλές φορές με βραβεία και μετάλλια. Ο Λουίς Καν έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή στην Νέα Υόρκη έχοντας επιστρέψει από ένα ταξίδι στην Ινδία. Παρά την μεγάλη καριέρα του, πέθανε αφήνοντας πίσω του μεγάλα χρέη. Εργαστήρια Ιατρικής Έρευνας Ρίτσαρντς (Richards Medical Research Laboratories), Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, Φιλαδέλφεια, Πενσυλβάνια (1957–1965). Με αυτό το έργο ο Καν ανοίγει νέους δρόμους στην μοντέρνα αρχιτεκτονική κάνοντας ταυτόχρονα αναφορές και στο παρελθόν. Γκαλερί Τέχνης του Γέιλ, Νιου Χέιβεν, Κονέκτικατ (1951–1953). To πρώτο σημαντικό έργο του Καν στο οποίο εφαρμόστηκαν πλήθος καινοτομιών. Πρώτη Ουνιταριανή Εκκλησία, Ρότσεστερ Νέα Υόρκη (1959–1969) Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εκκλησιαστικά μνημεία του 20ου αιώνα. Κέντρο Βρετανικής Τέχνης του Γέιλ, Νιου Χέιβεν, Κονέκτικατ (1969–1974). Μουσείο τέχνης στο οποίο φιλοξενούνται πάνω από 2000 πίνακες. Louis I.Kahn writing, lectures, interviews . By Alessandra Latour , Copyright 1991 by Rizzoli International Publications , 300 Park Avenue South , New York Louis I.Kahn . Copyright 1991 the museum of contemporary art . 250 South Grand avenue , Los Angeles The Yale Center for British art - A tribute to the genious of Louis I.Kahn copyright 1996 Louis Kahn : conversations with students . Second edition by Dung Ngo . Copyright 1998 Rice University School of architecture Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis Kahn στο Wikimedia Commons
Βάρδας Φωκάς ο πρεσβύτερος

Ο Βάρδας (π. 878 - π. 968) από τον μικρασιατικό Οίκο των Φωκάδων ήταν αξιοσημείωτος Βυζαντινός στρατηγός του α΄ μισού του 10ου αι. και πατέρας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Β΄ και του Λέοντα του κουροπαλάτου.

 Ο Οίκος του ήταν από τους πιο μεγάλους της αριστοκρατίας της Μικράς Ασίας. Ήταν διαπρεπής στρατηγός με διακεκριμένη υπηρεσία στην Ιταλία. Το 917 συμμετείχε υπό τις διαταγές τού μεγαλύτερου αδελφού του Λέοντα στην καταστροφική μάχη της Αγχιάλου, όπου νίκησε ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας. Το 941 ήταν κυβερνήτης του θέματος των Αρμενιακών (Αρμενίων), θέμα που περιελάμβανε και την Παφλαγονία. Το έτος αυτό οι Ρως, υπό τον ηγεμόνα τους Ιγκόρ πρίγκιπα του Κιέβου επιτέθηκαν στην Αυτοκρατορία. Όταν αποκρούστηκαν στην Κωνσταντινούπολη, στράφηκαν στη Βιθυνία και τη λεηλάτησαν. Ο Βάρδας τους συγκράτησε από το να κάνουν περισσότερη ζημία με τοπικές πολιτοφυλακές, ώσπου ήλθε ο βυζαντινός στρατός υπό τον Ιωάννη Κουρκούα και τους εκδίωξε. Διορίστηκε το 945 Δομέστικος των Σχολών (Διοικητής των Στρατευμάτων) της Ανατολής από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων. Από αυτή τη θέση δεν έκανε μεγάλη πρόοδο εναντίων των αραβικών δυνάμεων, καθώς ηττήθηκε επανειλημμένα από τον Σαΰφ αλ-Ντάουλα εμίρη του Χαλεπίου. Το 953 ηττήθηκε και πληγώθηκε σοβαρά από τον Σαΰφ στη μάχη του Μαράς και έπειτα από περαιτέρω ήττες, αντικαταστάθηκε από τον γιο του Νικηφόρο Β΄ το 955/956. Όταν ο Νικηφόρος Β΄ ανέλαβε το σκήπτρο της βασιλείας, τον τίμησε με το αξίωμα του καίσαρα, ένα βαθμό κάτω από τον Αυτοκρατορικό τίτλο. Το 968 απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών. Είχε τα εξής τέκνα: Νικηφόρος Β΄ π. 912-969, Βυζαντινός αυτοκράτορας. Λέων π. 915-920 - μετά το 971, στρατηγός, λογοθέτης του Γενικού. Norwich, John Julius. Byzantium: The Apogee. (New York: Alfred A Knopf, 1992)
Μαγδαληνή Κλαυδία του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ

H Μαγδαληνή-Κλαυδία, γερμ. Magdalena-Claudia von Pfalz-Zxeibrücken-Birkenfeld-Bischweiler von Wittelsbach (16 Σεπτεμβρίου 1668 - 28 Νοεμβρίου 1704) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφεντ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Β΄ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ και της Αικατερίνης-Αγάθης κόμισσας του Ράππολσταϊν. Παντρεύτηκε το 1689 τον Φίλιππο-Ράινχαρντ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και είχε τέκνα: Αικατερίνη-Μαγδαληνή 1695, ένα θνησιγενές 1691, άλλο θνησιγενές 1693. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen = Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996. ISBN 3-9801933-6-5 Rudolf Lenz: Katalog der Leichenpredigten und sonstigen Trauerschriften in der Hessischen Landes- und Hochschulbibliothek Darmstadt = Marburger Personalschriftenforschungen, vol. 11, Sigmaringen, 1990 Rudolf Lenz: Katalog der Leichenpredigten und sonstigen Trauerschriften in der Universitätsbibliothek Gießen = Marburger Personalschriftenforschungen, vol. 15, Sigmaringen, 1994
Πέτερ Φρανσουά

Ο Πέτερ Φρανσουά (Peter, Peeter ή Pieter Franchoys ή Francois, 1606, Μέχελεν - 1654, Μέχελεν) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για τα πορτρέτα και τους θρησκευτικούς του πίνακες.

 Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του, τον Λυκά Φρανσουά τον πρεσβύτερο και αργότερα, σύμφωνα με τον πρώιμο βιογράφο Κορνέλις ντε Μπ, με τον Χέραρντ Σέγκερς στην Αμβέρσα . Στη συνέχεια καταγράφεται στις Βρυξέλλες, όπου εργάστηκε για τον κυβερνήτη του Αρχιδούκα της Νότιας Ολλανδίας Λεοπόλδο Γουλιέλμο της Αυστρίας. Το 1631 ταξίδεψε στη Γαλλία και καταγράφεται στο Παρίσι και στο Φονταινεμπλώ . Επέστρεψε στο Μέχελεν το 1635. Το 1646 έγινε μέλος του Mechelen schutterij και το 1649 έγινε πρύτανις στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Ο Ιχνάτιους Κρόον ήταν μαθητής του. Ο μικρότερος αδερφός του Λυκά ήταν επίσης επιτυχημένος ζωγράφος. Ο Peter Franchoys είναι σήμερα γνωστός κυρίως ως ζωγράφος πορτρέτων και θρησκευτικών θεμάτων. Τα πορτραίτα του σχετίζονται υφολογικά με τα πορτρέτα του αδελφού του που αντιπροσώπευαν τα μοντέλα του με μορφή υπολογισμένης ανεμελιάς. Αυτό το ύφος επηρεάστηκε από τον Άντονι βαν Ντάικ καθώς και από τα γαλλικά πρότυπα ζωγραφικής πορτρέτων. Η γαλλική επιρροή φαίνεται στην πιο στατική προσέγγιση, σε αντίθεση με τη δυναμική ποιότητα των φλαμανδικών μπαρόκ πορτραίτων. Μεταξύ των θρησκευτικών του έργων είναι η εικόνα για Αγία Τράπεζα που εκπροσωπεί τον Γολγοθά στην εκκλησία του Αγίου Γκουμμάρους στο Λιρ, Βέλγιο . Η περιγραφή του πρώιμου Ολλανδού βιογράφου Άρνολντ Χαουμπράκεν του Πέτερ ως κάποιου που «άρεσε να ζωγραφίζει τοπία με μικρές μορφές» δεν φαίνεται να ταιριάζει με το γνωστό έργο του Φρανσουά, το οποίο αποτελείται κυρίως από πορτρέτα και κάποια θρησκευτικά έργα. Ο Πέτερ Φρανσουά ήταν επίσης ενεργός ως χαράκτης. Το Rijksmuseum έχει χαρακτική από Φρανσουά που παριστούν τον Χριστό και τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή ως Παιδιά . Δημιολυργησε, επίσης, ένα χαρακτικό που απεικονίζει τον Άγιο Πέτρο να κυνηγά Γάλλο στρατιώτη από τη Λουβαίν . Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Peter Franchoys στο Wikimedia Commons
Προπανικός μεθυλεστέρας

Ο προπανικός μεθυλεστέρας ή προπιονικός μεθυλεστέρας, είναι ο εστέρας που παράγεται από την εστεροποίηση προπανικού οξέος και μεθανόλης. Έχει σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2COOCH3, που γράφεται συντομογραφικά EtCOOMe. Είναι ένα άχρωμο υγρό με χαρακτηριστική μέτριας ισχύος φρουτένια οσμή, που ανάλογα με τη συγκέντρωσή των ατμών του και την παρουσία προσμίξεων, θυμίζει ρούμι, φράουλες, μπανάνες ή μήλα. Χρησιμοποιείται ως γευστικός ή αρωματικός παράγοντας τροφίμων. Όριο ανίχνευσης οσμής από ανθρώπους 2%. Τοξικότητα LD50 (σε ποντίκια) 5 g/kg.

 Ο προπανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση εστεροποίησης μεθανόλης (CH3OH) και προπανικού οξέος (CH3CH2COOH) σε όξινο περιβάλλον: Ο προπανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση αλκυλίωσης προπανικού νατρίου (CH3CH2COONa) με μεθυλαλογονίδιο (CH3X): Ο προπανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ακυλίωσης μεθανόλης (CH3OH), με τις ακόλουθες χημικές ενώσεις: 1. Με προπανοϋλαλογονίδιο (CH3CH2COX): 2. Με άλλον προπανικό αλκυλεστέρα (μετεστεροποίηση, CH3CH2COOR): 3. Με βουτεν-1-άλη (CH3CH2CH=C=O): Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση σαπωνοποίησης με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σχηματίζοντας προπανικό νάτριο (CH3CH2COONa) και μεθανόλη (CH3OH): Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση μετεστεροποίησης με αλκοόλη (ROH), σχηματίζοντας προπανικό αλκυλεστέρα και μεθανόλη: Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση αμμωνιόλυσης με αμμωνία (NH3), σχηματίζοντας προπαναμίδιο (CH_3CH_2CONH2) και μεθανόλη (CH3OH): Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας αιθυλοκετόνη (RCOCH2CH3) και μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο(CH3OMgX): Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, σχηματίζοντας μεθανόλη (CH3OH) και προπανόλη-1 (CH3CH2CH2OH): 1. Με νάτριο (Na) και αιθανόλη (CH3CH2OH): 2. Με διυδρογόνο (H2) και νικέλιο (Ni): 3. Με λιθιοαργιλιοτετραϋδρίδιο (LiAlH4): Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει χημική αντίδραση συμπύκνωσης με επίδραση νατρίου σε απρωτικούς διαλύτες, σχηματίζοντας εξανοδιόνη-3,4 και μεθανολικό νάτριο (CH3ONa): Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄. Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.