Ο δράκος του Λονδίνου

Ο δράκος του Λονδίνου είναι μια αστυνομική δραματική ταινία Αμερικανικής παραγωγής του 1951 σε σκηνοθεσία Τζότζεφ Λόουζι και σενάριο των Νόρμαν Ράιλι Ρέιν και Λίο Κάτσερ και αποτελεί ριμέικ της γερμανικής Ο Δράκος του Ντίσελντορφ (1931) του Φριτς Λανγκ. Πρωταγωνιστούν οι Ντέιβιντ Γουέιν, Μάρτιν Γκάμπελ, Χάουαρντ Ντα Σίλβα και ο Λούθερ Άντλερ. Η ταινία αναφέρεται σε εναν δολοφόνο μικρών παιδιών, όπως και η αρχική έκδοση του 1931, με την διαφορά ότι η ιστορία διαδραματίζεται από το Βερολίνο στο Λος Άντζελες και αλλάζει το όνομα του δολοφόνου από αυτό του Χανς Μπέκερτ σε Μάρτιν Χάροου. Και οι δύο εκδόσεις παρήχθησαν από τον Σέιμουρ Νέμπενζαλ, του οποίου ο γιος, Χάρολντ, ήταν συνεργάτης της παραγωγής του 1951.

 Μια σειρά από δολοφονίες μικρών κοριτσιών έχουν αναστατώσει την κοινωνία του Λος Άντζελες και η αδυναμία εντοπισμού του δράστη επιφέρει κύμα αντιδράσεων και οργής των πολιτών κατά της αστυνομίας, η οποία θα περιοριστεί μόνο σε μία σειρά συστάσεων προς τους γονείς για την προστασία των παιδιών τους. Βαθύτατα ενοχλημένος ο δήμαρχος της πόλης θα πιέσει τον Αρχηγό της αστυνομίας και θα απαιτήσει τον άμεσο εντοπισμό και σύλληψη του δράστη. Η αστυνομία θα απαντήσει με συνεχείς επιδρομές και εφόδους σε διάφορα μπαρ, καταγώγια και ύποπτα καταστήματα ελπίζοντας να βρει τα ίχνη του δολοφόνου. Οι ενέργειες αυτές της αστυνομίας όμως θα πλήξουν άμεσα την εύρυθμη λειτουργία της τοπικής μαφίας και του υποκόσμου ευρύτερα. Και παρόλο που ο τοπικός Τύπος δεν ασχολείται πλέον μαζί τους, οι δουλειές τους ωστόσο θα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τότε ο αρχηγός του εγκληματικού συνδικάτου Τσάρλι Μάρσαλ θα αποφασίσει ότι επιβάλλεται να βρουν αυτοί οι ίδιοι τον δολοφόνο των παιδιών για να σταματήσουν οι επιδρομές της αστυνομίας στις επιχειρήσεις τους. Έχοντας στη διάθεση του το πολυδαίδαλο δίκτυο του υποκόσμου, θα εντοπίσει τον δράστη να κρύβεται παγιδευμένος στο περίφημο κτίριο Μπράντμπουρι. Τότε με μία εντυπωσιακή εισβολή τα μέλη του υποκόσμου θα τον βρουν και θα τον απαγάγουν με πρόθεση να τον παραδώσουν στην αστυνομία, αφού όμως πρώτα συμφωνήσουν ο Τύπος να μην ασχολείται με τις δουλειές τους. Ο ψυχωτικός δολοφόνος Μάρτιν Χάροου κατά την διάρκεια της κράτησης του από τη μαφία θα οδηγηθεί σε ένα άτυπο δικαστήριο αποτελούμενο από κάθε είδους κακοποιό του υπόκοσμου. Κατά την συγκλονιστική ομολογία του και κάτω από τον κίνδυνο του λιντσαρίσματος, θα προσπαθήσει να δικαιολογήσει τις πράξεις του, αναφερόμενος στην παιδική του ζωή. Ο Γερμανός παραγωγός Σέιμουρ Νέμπενζαλ διατήρησε τα δικαιώματα, όταν έφυγε από τη Ναζιστική Γερμανία και άρχισε να κάνει ταινίες στο Χόλυγουντ, κατά κύριο λόγο «B Movies» για τα μεγάλα στούντιο και ανεξάρτητες εταιρείες χαμηλού προϋπολογισμού. Ο Νέμπενζαλ αποφάσισε το 1950 να ξαναδημιουργήσει τον δράκο του Ντίσελντορφ, στο Λος Άντζελες - ίσως εμπνευσμένος από την αντικομμουνιστική μαζική υστερία που κυριαρχούσε τότε στη χώρα - και πλησίασε τον Λανγκ για να το σκηνοθετήσει, αλλά ο Λανγκ ήταν απογοητευμένος και εξοργισμένος από την ιδέα οποιουδήποτε να ξανακάνει μια ταινία που θεωρούσε το αριστούργημά του. Στη συνέχεια, ο Νέμπενζαλ πλησίασε έναν άλλο απόδημο Γερμανό σκηνοθέτη, τον Ντάγκλας Σερκ, ο οποίος τον απέρριψε. Ωστόσο ο Τζόζεφ Λόουζι, ανέλαβε την σκηνοθεσία, παρά την υποψία ότι ήταν Κομμουνιστής από το FBI και την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Δραστηριοτήτων. Το cast του Λόουζι περιελάμβανε ηθοποιούς που υπήρχαν επίσης υπόνοιες. Ο Λόουζι αργότερα έφυγε από τις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να κάνει ταινίες εκεί, συνεργαζόμενος με τον συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ. Όταν κυκλοφόρησε η ταινία, ένας ανώνυμος κριτικός στο Variety έγραψε: «Ο Ντέιβιντ Γουέιν, ως δολοφόνος μικρών παιδιών, είναι αποτελεσματικός και πειστικός. Ο Λούθερ Άντλερ, ως αλκοολικός δικηγόρος μέλος μιας συμμορίας γκάνγκστερ, αποδίδει μια εξαιρετική παράσταση, όπως και ο Μάρτιν Γκάμπελ, ως αρχηγός της συμμορίας, και ο Χάουαρντ ντα Σίλβα και ο Στιβ Μπρόντι ως αξιωματικοί της αστυνομίας... Η σκηνοθεσία του Τζόζεφ Λόουζι έχει καταλάβει το τρομακτικό θέμα με επιδεξιότητα». Ο Γουέιν έλαβε ιδιαίτερα καλές κριτικές.Ο Φριτς Λάνγκ παρατήρησε ότι η κυκλοφορία της ταινίας του 1951 κέρδισε την πρωτότυπη του 1931 η οποία είχε και τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του. Ο δράκος του Λονδίνου δέχθηκε μποϊκοτάρισμα σε ορισμένες πόλεις λόγω των πολιτικών απόψεων του σκηνοθέτη Λόουζι. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από τους λογοκριτές του Οχάιου ως απαράδεκτη για δημόσια προβολή. Στο τέλος του 1953, οι παραγωγοί της ταινίας προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ , και το 1954 η ταινία εγκρίθηκε για προβολή στο Οχάιο χωρίς περικοπές. Ο δράκος του Λονδίνου στην IMDb Ο δράκος του Λονδίνου στο AllMovie