IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αραβική Άνοιξη

Αραβική Άνοιξη (αραβικά: الربيع العربي) ονομάστηκε ένα κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική , που εκδηλώθηκε από τις 18 Δεκεμβρίου του 2010. Πριν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, το Σουδάν ήταν η μόνη Αραβική χώρα που ανέτρεψε επιτυχώς δικτατορικά καθεστώτα το 1964 και το 1985. Εκδηλώθηκαν εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο, εμφύλια σύρραξη στη Λιβύη, εξεγέρσεις στο Μπαχρέιν, τη Συρία και την Υεμένη. Μεγάλες διαδηλώσεις έγιναν επίσης στην Αλγερία, το Ιράν, το Ιράκ, την Ιορδανία, το Μαρόκο και το Ομάν. Μικρότερες οργανωμένες διαμαρτυρίες έγιναν στο Τζιμπουτί, το Κουβέιτ, τον Λίβανο, τη Μαυριτανία, τη Σαουδική Αραβία, και το Σουδάν.Κοινό γνώρισμα των διαδηλώσεων ήταν οι μαζικές διαμαρτυρίες με καμπάνιες, απεργίες, πορείες, καθώς και η χρήση κοινωνικών δικτύων όπως το Facebook, το Twitter και το YouTube, για την οργάνωση, την επικοινωνία, και την ενημέρωση περί των προσπαθειών των κρατών για καταπίεση και λογοκρισία. Το σύνθημα των διαδηλωτών στον Αραβικό κόσμο ήταν Ash-sha'ab yurid isqat an-nizam που σημαίνει ο λαός θέλει να πέσει το καθεστώς (الشعب يريد إسقاط النظام).

 Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011 Εξέγερση στην Τυνησία (τέλη 2010-αρχές 2011) Λιβυκός Εμφύλιος Πόλεμος (2014-σήμερα) Λιβυκός εμφύλιος πόλεμος 2011 Διαδηλώσεις στην Υεμένη το 2011 Συριακός εμφύλιος πόλεμος Middle East στο Aljazeera English Middle East protests στο BBC News Arab and Middle East protests ζωντανό blog στο The Guardian Middle East Protests στο The Lede blog των The New York Times Middle East protests live στο Reuters Middle East protests νέα και σχόλια στους The Financial Times Arab spring: an interactive timeline of Middle East protests, The Guardian Rage on the Streets νέα και σχόλια στη Hurriyet Daily News and Economic Review Middle East Unrest νέα και σχόλια στη The National Unrest in the Arab World νέα και σχόλια στο Carnegie Endowment for International Peace The Middle East in Revolt Αρχειοθετήθηκε 2011-02-07 στο Wayback Machine. στο Time Issue Guide: Arab World Protests, 16 Φεβρουαρίου, 2011 The Shoe Thrower's index στο The Economist, 9 Φεβρουαρίου, 2011 Interview with Tariq Ramadan: "We Need to Get a Better Sense of the Trends within Islamism", Qantara.de, 2 Φεβρουαρίου 2011 Tracking the wave of protests with statistics, RevolutionTrends.org
Ελ-Κόκκα

To Ελ-Κόκκα (αγγλικά: El-Khokha, αραβικά: الخوخه‎) είναι μία από τις νεκροπόλεις που σχηματίζουν την αρχαία Νεκρόπολη των Θηβών η οποία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από τη σύγχρονη πόλη του Λούξορ, κοντά στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, το Σέιχ Αμπντ ελ-Κούρνα, το Ελ-Ασασίφ και το Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Στο Ελ-Κόκκα έχουν αποκαλυφθεί τάφοι αξιωματούχων και ευγενών που χρονολογούνται από την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου μέχρι και την Ύστερη Περίοδο. Μεγάλος αριθμός τάφων χρονολογείται στην εποχή της 18ης, 19ης και 20ης δυναστείας του Νέου Βασιλείου.

 TT39 - Puimre, Δεύτερος Προφήτης του Άμωνα (περίοδος βασιλείας της Χατσεψούτ) ΤΤ48 - Αμενενχάτ (γνωστός και ως Surer), Μεγάλος Επιστάτης (εποχή βασιλείας του Αμενχοτέπ Γ΄) ΤΤ49 - Νεφερχοτέπ (Neferhotep), Ανώτατος Γραφέας του Άμωνα (19η Δυναστεία) ΤΤ172 - Mentiywiy, Αρχιυπηρέτης του βασιλιά προστατευόμενο μέλος της βασιλικής οικογένειας από την παιδική του ηλικία (εποχή 18ης Δυναστείας, Τούθμωσις Γ΄- Αμενχοτέπ Β΄) ΤΤ173 - Khay, Γραφέας των θεϊκών προσφορών προς τους θεούς των Θηβών (19η Δυναστεία) ΤΤ174 - Ashakhet, ιερέας της Μουτ ΤΤ175 - άγνωστα τα στοιχεία του ιδιοκτήτη, χρονολογείται στην 18η Δυναστεία. ΤΤ176 - Userhet, Υπηρέτης του Άμωνα (18η Δυναστεία) ΤΤ177 -Amenemopet, Γραφέας της Αλήθειας στο Ραμσείο, στις υπηρεσίες του Άμωνα (εποχή βασιλείας του Ραμσή Β') ΤΤ178 - Kerno (ονομάζεται και Neferrenpet), Γραφέας της περιουσίας του Άμωνα - Ρα (εποχή του Ραμσή Β') ΤΤ179 - Nebamon, Γραφέας, υπεύθυνος καταγραφής της αγροτικής παραγωγής στις σιταποθήκες του Άμωνα, την εποχή βασιλείας της Χατσεψούτ ΤΤ180 - αγνώστου ιδιοκτήτη (19η Δυναστεία) ΤΤ181 ΤΤ182 ΤΤ183 ΤΤ184 ΤΤ185 ΤΤ186 ΤΤ187 ΤΤ198 ΤΤ199 ΤΤ200 ΤΤ201 ΤΤ202 ΤΤ203 ΤΤ204 ΤΤ205 ΤΤ206 ΤΤ207 ΤΤ208 ΤΤ209 ΤΤ238 ΤΤ245 ΤΤ246 ΤΤ247 ΤΤ248 ΤΤ253 ΤΤ254 ΤΤ256 ΤΤ257 ΤΤ258 ΤΤ264 ΤΤ294 ΤΤ295 ΤΤ296 ΤΤ362 ΤΤ363 ΤΤ365 ΤΤ369 ΤΤ370 ΤΤ371 ΤΤ372 ΤΤ373 ΤΤ374 ΤΤ405 Β1 Β2 Β3 Κατάλογος τάφων Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης Νέας Υόρκης Λίστα τάφων Θηβαϊκής Νεκρόπολης El-Khokha Qurnet Murai UNESCO, Ancient Thebes with its Necropolis ^ Porter and Moss, Topographical Bibliography: The Theban Necropolis ^ Theban Tomb List from Digital Egypt (UCL)
Λευκωματίνη

Η λευκωματίνη, η οποία ονομάζεται και αλβουμίνη (επίσης αλμπουμίνη, από το λατ. albus, «λευκός»), αναφέρεται γενικότερα σε οποιαδήποτε υδατοδιαλυτή πρωτεΐνη, η οποία έχει μέτρια διαλυτότητα σε συμπυκνωμένα αλατούχα διαλύματα και υφίσταται θερμική πήξη. Ουσίες που περιέχουν λευκωματίνη, όπως το ασπράδι του αυγού, ονομάζονται λευκωματοειδή (αλβουμινοειδή).

 Ο πιο γνωστός τύπος λευκωματίνης είναι η λευκωματίνη του ορού —συνηθέστερα αποκαλείται απλά λευκωματίνη— που βρίσκεται στο αίμα και παράγεται από το συκώτι. Η λευκωματίνη του ορού είναι η πρωτεΐνη που βρίσκεται στη μεγαλύτερη ποσότητα στο πλάσμα του αίματος στον άνθρωπο και στα θηλαστικά. Ο ανθρώπινος ορός λευκωματίνης αποτελεί το 60 τοις εκατό των πρωτεϊνών του πλάσματος αίματος, ενώ όλες οι υπόλοιπες πρωτεΐνες που περιέχονται στο πλάσμα του αίματος ονομάζονται συνολικά σφαιρίνες. Η λευκωματίνη επιτρέπει, μεταξύ άλλων, τη διατήρηση της οσμωτικής πίεσης που απαιτείται για τη διανομή των σωματικών υγρών μεταξύ των ενδοαγγειακών τμημάτων και των ιστών του σώματος. Η λευκωματίνη χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων στη βιομηχανία τροφίμων, ειδικά στη ζαχαροπλαστική. Αίμα
Σκλίβα Ηλείας

Η Σκλίβα είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 290-330 μέτρων, νοτιοανατολικά του φράγματος Πηνειού, εγγύς των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30,5 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 31,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 65 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάπελης). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 120 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε δήμο Σελληεντίας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Σελληεντίας, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Σιμόπουλου μέχρι την 15η Απριλίου 1966, όταν και αποσπάστηκε από αυτήν δημιουργώντας την ανεξάρτητη ομώνυμη Κοινότητα της οποίας αποτελούσε τον μοναδικό οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε τον μοναδικό οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Σκλίβας του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Σκλίβας του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σκλίβας Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σιμόπουλου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σκλίβας Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Τεμοζολομίδη

Η τεμοζολομίδη (αγγλ. Temozolomide, ιατρικώς TMZ), που πωλείται με τις εμπορικές ονομασίες Temodar ή Temodal, είναι δραστική χημική ουσία που αποτελεί ένα από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία όγκων του εγκεφάλου, όπως το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα και το αναπλαστικό αστροκύτωμα. Λαμβάνεται από το στόμα ή με ενδοφλέβια έγχυση.

 Η τεμοζολομίδη χημικώς είναι μια τριαζένη η οποία σε ουδέτερο επίπεδο οξύτητας (pH) γρήγορα μετατρέπεται σε υψηλής δραστικότητας μονομεθυλο-τριαζενοϊμιδαζολο-καρβοξαμίδιο (γνωστό και ως MTIC). Θεωρείται ότι η κυτταροτοξικότητα του αμιδίου MTIC οφείλεται κυρίως στην αλκυλίωση στη θέση Ο6 της γουανίνης ταυτόχρονα με επιπλέον αλκυλίωση στην θέση Ν7. Τυχόν περαιτέρω κυτταροτοξικές βλάβες πιστεύεται ότι σχετίζονται με τη μη φυσιολογική διόρθωση του μεθυλιωμένου παράγωγου. Στις ΗΠΑ, η τεμοζολομίδη ενδείκνυται για τη θεραπεία ενηλίκων με πρόσφατα διαγνωσμένο πολύμορφο γλοιοβλάστωμα ταυτόχρονα με ακτινοθεραπεία και στη συνέχεια ως θεραπεία μονοθεραπείας, ή για ενήλικες με ανθεκτικό αναπλαστικό αστροκύτωμα που έχουν παρουσιάσει εξέλιξη της νόσου, σε φαρμακευτικό σχήμα που περιέχει νιτροζουρία και προκαρβαζίνη.Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η τεμοζολομίδη ενδείκνυται για ενήλικες με πρόσφατα διαγνωσμένο πολύμορφο γλοιοβλάστωμα ταυτόχρονα με ακτινοθεραπεία και στη συνέχεια ως μονοθεραπεία, ή σε παιδιά ηλικίας τριών ετών, έφηβους και ενήλικες με κακοήθη γλοίωμα (βλ. γλοιοβλάστωμα, αστροκύτωμα), που εμφανίζει υποτροπή ή εξέλιξη μετά την καθιερωμένη θεραπεία. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες παρενέργειες της τεμοζολομίδης είναι ναυτία (αίσθημα αδιαθεσίας), έμετος, δυσκοιλιότητα, απώλεια όρεξης, αλωπεκία (απώλεια μαλλιών), πονοκέφαλος, κόπωση, σπασμοί, εξάνθημα, ουδετεροπενία ή λεμφοπενία (χαμηλά λευξά αιμοσφαίρια) και θρομβοπενία (δηλ. χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων στο αίμα). Οι πιο συχνές παρενέργειες όπως ναυτία και έμετος, ελέγχονται εύκολα με τη σχετική αντιεμετική θεραπεία. Οι ασθενείς που λαμβάνουν το διάλυμα προς έγχυση μπορεί επίσης να έχουν αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης, όπως λ.χ. πόνο, ερεθισμό, κνησμό, οίδημα και ερυθρότητα, καθώς και μώλωπες. Η πιο συχνή αρνητική επίδραση από τη χρήση της δραστικής ουσίας είναι η καταστολή του μυελού των οστών. Επίσης, η τεμοζολομίδη ως δραστικό φαρμακευτικό παράγωγο είναι γονιδιοτοξικό, τερατογόνο και εμβρυοτοξικό και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ποτέ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αναπτύχθηκε από τον χημικό δρ. Μάλκολμ Στίβενς και την ερευνητική ομάδα του στο Πανεπιστήμιο του Άστον στο Μπέρμιγχαμ.Εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Ιανουάριο του 1999 και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Αύγουστο του 1999. Το ενδοφλέβιο σκεύασμα εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το Φεβρουάριο του 2009.
I'm the Man

Το I'm the Man είναι ΕΡ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Island Records". Το ΕΡ περιείχε έξι κομμάτια όταν κυκλοφόρησε σε μορφή 12" δίσκου βινυλίου, κασέτας και CD, ενώ περιείχε μόνο τη μη λογοκριμένη έκδοση του "I'm the Man" και τη διασκευή στο "Sabbath Bloody Sabbath" των Black Sabbath στη μορφή του 7" βινυλίου. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις προέρχονται από τη συναυλία των Anthrax στο "Arcadia Theater" του Ντάλας στις 11 Ιουλίου 1987, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Among the Living". Το ομώνυμο κομμάτι είναι ένα κωμικό τραγούδι, το οποίο διακωμωδεί συγκροτήματα που συνδύαζαν το χέβι μέταλ με τη ραπ μουσική. Το ΕΡ έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρυσό στον Καναδά.

 1. I'm the Man (censored) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:03 2. I'm the Man (uncensored) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:04 3. Sabbath Bloody Sabbath (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 5:48 4. I'm the Man (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 4:39 5. Caught in a Mosh (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:34 6. I Am the Law (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Lilker) - 5:48 I'm the Man (ΕΡ σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1987 I'm the Man (ΕΡ σινγκλ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : ΠλατινένιοςΚαναδάς (CRIA Certification) : Χρυσός Το "I'm the Man" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόι Μπελαντόνα - φωνητικά Νταν Σπιτζ - κιθάρα Σκοτ Ίαν - κιθάρα Φρανκ Μπέλο - μπάσο Τσάρλι Μπενάντε - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Metal Storm review Αμερικάνικα τσαρτ Νεοζηλανδικά τσαρτ Αρχειοθετήθηκε 2016-05-16 στο Wayback Machine. Σουηδικά τσαρτ Βρετανικά τσαρτ
Λεύκιος Βέρος

Ο Λεύκιος Βέρος (πλήρες όνομα: Λεύκιος Αυρήλιος Βέρος, πραγματικό όνομα: Λεύκιος Κηιόνιος Κόμμοδος και στα λατινικά Lucius Verus) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας, που συμβασίλευσε με τον Μάρκο Αυρήλιο.

 Ο Λεύκιος Βέρος ήταν γιος του συγκλητικού Λεύκιου Κηιόνιου Κόμμοδου. Όταν ο πατέρας του πέθανε, ο Αντωνίνος ο Ευσεβής τον υιοθέτησε, όπως υιοθέτησε και τον Μάρκο Αυρήλιο κατόπιν παρότρυνσης του Αδριανού. Ο Λεύκιος Βέρος νυμφεύτηκε τη Λουκίλλα, κόρη τού Μάρκου Αυρηλίου. Όταν πέθανε ο Αντωνίνος ο Ευσεβής, οι δύο τους ανέλαβαν τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία επί ίσοις όροις. Ήταν πρώτη φορά που η αυτοκρατορία διοικούνταν από δύο αυτοκράτορες, γρήγορα όμως εκ των πραγμάτων ο Μάρκος Αυρήλιος είχε το επάνω χέρι λόγω της ανικανότητας του Λεύκιου Βέρου να αναλάβει μία τόσο μεγάλη θέση. Ο Λεύκιος Βέρος ως αυτοκράτορας ανέλαβε να αντιμετωπίσει την προέλαση των Πάρθων στην Αρμενία και στη Μεσοποταμία. Γύρω στο 168 εξεστράτευσε μαζί με τον Μάρκο Αυρήλιο στα περίχωρα της Παννονίας εναντίον των Μαρκομάνων. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη πέθανε από τροφική δηλητηρίαση. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 39, σελίδα 233.
Αυτοκράτορας Ρέιγκεν

Ο Αυτοκράτορας Ρέιγκεν (霊元天皇, Reigen-tennō, 9 Ιουλίου 1654 – 24 Σεπτεμβρίου 1732) ήταν οe 112ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του εκτείνεται από το έτος 1663 ως το 1687.

 Πριν από την ανάληψη του Ρέοιγκεν στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Σατοχίτο και ο προ της ανάρρησής του τίτλος ήταν Aτε-νo-μίγια. Ο Ρέιγκεν ήταν ο 16ος γιος του Αυτοκράτορα Γκο-Σάι. Η μητέρα του ήταν κόρη του Υπουργού του Κέντρου Σoνoμoτoότo (内大臣園基音), η κυρία των τιμών Kουνίκo (新広義門院国子). Η αυτοκρατορική οικογένεια του Ρέιγκεν ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του ανακτόρου Χεϊάν. Αυτή η οικογένεια περιελάμβανε τουλάχιστον 13 γιους και 14 κόρες: Η μνήμη του αυτοκράτορα Ρέιγκεν τιμάται και διατηρείται στο καθορισμένο αυτοκρατορικό μαυσωλείο του (misasagi), Tσούκι νo βα νo μισασάγκι στο Σενγιού-τζι στο Higashiyama-κου του Κιότο. Οι άμεσοι αυτοκρατορικοί προκάτοχοί του από τον Αυτοκράτορα Γκο-Μιζούνoo: Mεϊσό, Γκο-Κομγιό και Γκο-Σάι βρίσκονται επίσης μαζί με τους άμεσους αυτοκρατορικούς διαδόχους του, συμπεριλαμβανομένων των Χιγκασιγιάμα, Nακαμικάντo, Σακουραμάτσιi, Moμοζόνo, Γκο-Σακουραμάτσι και Go-Moμοζόνο. Το Kugyō (公卿) είναι ένας συλλογικός όρος για πολύ λίγους, πολύ ισχυρούς άνδρες συνδεδεμένους στην Αυλή του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας κατά τις προ-M'ειτζι εποχές. Ακόμη και αυτά τα έτη, που η πραγματική εξουσία της Αυλής έξψ από τα τείχη του ανακτόρου ήταν ελάχιστη, η ιεραρχική οργάνωση διατηρήθηκε. Γενικά, αυτή η ελίτ ομάδα περιελάμβανε μόνο τρεις έως τέσσερις άνδρες κάθε φορά. Αυτοί ήταν κληρονομικοί αυλικοί, των οποίων η εμπειρία και το υπόβαθρο τους είχε φέρει στο απόγειο της σταδιοδρομίας τους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρέιγκεν, οι κορυφαίοι του Νταϊτζό-καν περιλάμβανε: Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας Αυτοκρατορική λατρεία Μάγιερ, Εύα-Μαρία. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867 . Münster: LIT Verlag.(ISBN 978-3-8258-3939-0)ISBN 978-3-8258-3939-0 ; OCLC 42041594 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Κιότο: Η Παλιά Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, 794–1869 . Κιότο: Ponsonby Memorial Society.OCLC 182637732OCLC 182637732 __________. (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας . Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran ; ou, Annales des empereurs du Japon . Παρίσι: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 Varley, Η. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns . Νέα Υόρκη: Columbia University Press.(ISBN 978-0-231-04940-5)ISBN 978-0-231-04940-5 ; OCLC 59145842 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emperor Reigen στο Wikimedia Commons
Μαργαρίτα του Σουασσόν, βασίλισσα της Αρμενίας

Η Μαργαρίτα του Σουασσόν (πέθανε πριν τις 4 Ιουλίου 1381) Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1373 - 1375) σαν σύζυγος του Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας ήταν κόρη του Τζων του Σουασσόν και της Μαρίας του Μίλμαρς.

 Ο πρώτος της γάμος κράτησε λίγο και ο πρώτος σύζυγος της πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Μάιο του 1369 στην Κύπρο τον Λέων νόθο γιο του Ιωάννη Κοντόσταυλου της Κιλικίας και της Σολντάνε, κόρης ενός βασιλιά της Γεωργίας. Ο σύζυγος της κλήθηκε να κυβερνήσει το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1373), η Μαργαρίτα στέφθηκε βασίλισσα μαζί με τον Λέων στις 14 Σεπτεμβρίου. Ο Λέων ΣΤ΄ και η Μαργαρίτα απέκτησαν μια κόρη την Μαρία, η οικογένεια πήγε εξορία στην Αίγυπτο όταν οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την πρωτεύουσα του βασιλείου τους (1375). Η αντιμετώπιση που είχε η πρώην βασιλική οικογένεια από τους Μαμελούκους ήταν σχετικά καλή. Τον Αύγουστο του 1377 ο Λέων Ε΄ συνάντησε τον Φραγκισκανό μοναχό Τζων Νταρντέλ στον δρόμο του για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, τον πλησίασε και μπήκε στην υπηρεσία του σαν γραμματέας. Ο Νταρντέλ μετά την επιστροφή του έθεσε στους Ευρωπαίους ηγεμόνες το θέμα της ελευθερίας του Λέων ΣΤ΄, έπεισε τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό με πολύτιμους λίθους και ασημικά (1382). Όταν απελευθερώθηκε ο Λέων η Μαργαρίτα είχε ήδη πεθάνει λίγο μετά την κόρη της Μαρία στο Κάιρο (1381), τάφηκαν μαζί στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Κάιρο. Ο σύζυγος της πήγε στην Ισπανία και ο βασιλιάς Ιωάννης Α΄ τον διόρισε λόρδο της Μαδρίτης, αργότερα πήγε στο Παρίσι όπου και πέθανε (1393). Kurkjian, Vahan M.. A History of Armenia (angol nyelven). New York: Armenian General Benevolent Union (1958). Hozzáférés ideje: 2015. március 25. Rüdt-Collenberg, Wipertus Hugo: The Rupenides, Hethumides and Lusignans: The Structure of the Armeno-Cilician Dynasties, Párizs, Klincksieck, 1963. Rudt de Collenberg, Wipertus Hugo: Les Lusignan de Chypre = EΠETHΡΙΣ 10, Nicosia, 1980. ΑΡΜΕΝΙΑ
Λαογραφικό Μουσείο Φθιώτιδας

Το Λαογραφικό Μουσείο Φθιώτιδας (συντομογραφία Λ.Μ.Φ.) είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου του Δήμου Λαμιέων και έχει έδρα τη Λαμία. Ιδρύθηκε το 1984 ως αποτέλεσμα της προσπάθειας του Εξωραϊστικού Εκπολιτιστικού συλλόγου Γυναικών Λαμίας με σκοπό την έρευνα, τη μελέτη, τη διάσωση και την προβολή του παραδοσιακού πολιτισμού της Φθιώτιδας και γενικότερα της περιοχής της Ρούμελης. Διοικείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο.

 Το Λ.Μ.Φ. έθεσε ως στόχους του από την αρχή της λειτουργίας του την καταγραφή, τεκμηρίωση, μελέτη, προστασία και προβολή του νεότερου υλικού πολιτισμού της περιοχής δράσης του. Ο βασικός πυρήνας των συλλογών του μουσείου άρχισε να συγκεντρώνεται από το 1976. Σήμερα το μουσείο διαθέτει 1500 αντικείμενα τα οποία οριοθετούν τις θεματικές ενότητες της βιοτεχνικής παραγωγής και επαγγελμάτων,της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, της ενδυμασίας, της υφαντικής, της οικίας, των επίπλων και των σκευών κ.α. Στο ισόγειο λειτουργεί το πωλητήριο του Μουσείου όπου διατίθενται οι εκδόσεις του Λ.Μ.Φ. , ενώ στον τρίτο όροφο λειτουργεί μικρή λαογραφική βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο. Οι υπηρεσίες του Λ.Μ.Φ. στεγάζονται στα: Λαογραφικό Μουσείο, Πωλητήριο (Καλύβα - Μπακογιάννη 6, 4όροφο κτήριο που εγκαινιάστηκε το 2003) Λαογραφικό Μουσείο, Γραμματέας, ταμίας (Πλατεία Ελευθερίας 8) Το Λ.Μ.Φ. έχει πραγματοποιήσει διάφορες εκδόσεις, όπως οι "Παραδοσιακές Συνταγές Ρούμελης" , τα "Λαογραφικά της Φθιώτιδας", οι "Ελληνικές Παραδοσιακές γεύσεις στη Λαμία" που εκδίδεται με αφορμή τη δράση "Ελληνικές Παραδοσιακές Γεύσεις... στη Λαμία", 2004, 2005, 2006.
Νέο Φρούριο Κέρκυρας

Το ιστορικό κέντρο της πόλης της Κέρκυρας οριοθετείται από δύο φρούρια: στα Ανατολικά το Παλιό Φρούριο και στα δυτικά το Νέο Φρούριο. Στο παρελθόν τα δύο φρούρια ενώνονταν από τείχη που περιέκλειαν την κατοικημένη πόλη. To νεώτερο από τα δύο εννοείται πως είναι το Νέο Φρούριο (ή Fortezza Nuova), κτισμένο τον 16ο αιώνα από τους Βενετσιάνους, στο λόφο του Αγίου Μάρκου.

 Το Νέο Φρούριο της Κέρκυρας (Fortezza Nuova), που δεσπόζει στο λόφο του Αγίου Μάρκου, χτίστηκε από τους Βενετσιάνους το 16ο αιώνα, όταν έγινε επιτακτική η ανάγκη προστασίας της πόλης, την ασφάλεια της οποίας δεν μπορούσε πλέον να εξασφαλίσει το Παλιό Φρούριο. Η οικοδόμηση του ξεκίνησε το 1576 και δεν ολοκληρώθηκε παρά το 1645, μολονότι γνώρισε αρκετές ανακατασκευές και επεκτάσεις από τότε. Είναι χτισμένο σε δύο επίπεδα προκειμένου να ανταποκρίνεται στο διπλό του ρόλο: την προστασία του λιμανιού και τον έλεγχο της ενδοχώρας. Ο Βενετσιάνος αρχιτέκτονας Francisco Vitelli προκειμένου να βρει τα οικοδομικά υλικά που απαιτούνταν χρειάστηκε να κατεδαφίσει περισσότερα από 2.000 οικήματα, στην πλειοψηφία τους κατοικίες και εκκλησίες. Ωστόσο ανάμεσα στις καταστροφές συγκαταλέγεται και μια από τις ομορφότερες Πύλες της πόλης, η Porta Reale. Τo Φρούριο δέχτηκε πολλά πλήγματα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Οι ίδιοι οι Κερκυραίοι αναγκάστηκαν να καταστρέψουν μεγάλο τμήμα τους, όπως και τα περισσότερα τείχη, που το ένωναν με το Παλιό Φρούριο, και τα οποία περιέβαλλαν την πόλη, μετά από απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων, τις παραμονές της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα το 1864. Ωστόσο διατηρούνται μέχρι σήμερα, χωρίς να είναι προσβάσιμες στο κοινό, οι σήραγγες που το ένωναν με το Παλιό Φρούρο. Το Νέο Φρούριο δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις και κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και έπαθε σοβαρές ζημιές. Πρόκειται για ένα στιβαρό αυστηρό οικοδόμημα, το οποίο στέκεται επιβλητικό πάνω από το Παλιό Λιμάνι, απ’ όπου έχει και πρόσβαση, και προσφέρει μια μοναδική πανοραμική θέα της πόλης και της ανοιχτής θάλασσας. Η Πύλη του είναι διακοσμημένη με έναν υπέροχο ανάγλυφο Λέοντα του Αγίου Μάρκου, το έμβλημα της Βενετίας.Τα σημάδια τους άφησαν και οι Εγγλέζοι: δύο αγγλικοί στρατώνες, ο ένας δίπλα στην Πύλη και ο άλλος στο δεύτερο επίπεδο ενώ υπάρχει και ένας ναός, πιθανότατα του 17ου αιώνα, η Παναγία η Σπηλαιώτισσα. Σήμερα εκτός από εγκαταστάσεις του Πολεμικού Ναυτικού, το Νέο Φρούριο φιλοξενεί εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής κ.α. ενώ στους χώρους του βρίσκουν στέγη μουσικές συναυλίες αλλά και άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
Redeemer of Souls

Redeemer of Souls είναι ο τίτλος του 17ου στούντιο δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Ιούλιο του 2014 μέσω της "Epic Records".

 Στις αρχές του 2011, ανακοινώθηκε ότι οι Judas Priest δεν θα διαλυόταν, όπως αρχικά είχαν δηλώσει, αλλά θα ξεκινούσαν τη σύνθεση νέων τραγουδιών. Λίγους μήνες αργότερα, ο κιθαρίστας Κ.Κ. Ντάουνινγκ ανακοίνωσε την αποχώρηση του λόγω διαφωνιών με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος και το μάνατζμεντ τους, με τον Ρίτσι Φόλκνερ να παίρνει τη θέση του. Τον Δεκέμβριο του 2013, ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του δίσκου μέσα στο 2014 και τρεις μήνες αργότερα ο Ρομπ Χάλφορντ δήλωσε ότι το νέο άλμπουμ έχει ολοκληρωθεί. Ο τίτλος και το ομώνυμο κομμάτι αναρτήθηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα των Judas Priest στις 28 Απριλίου 2014. Το "Redeemer of Souls" κυκλοφόρησε στις 8 Ιουλίου 2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τρεις ημέρες αργότερα στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, εκδόθηκε μία deluxe έκδοση με πέντε επιπλέον κομμάτια. Οι κριτικές ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5, το "Metal Archives" 71%, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,2, το "PopMatters" 9 / 10, το "Metal Hammer" 8 / 10, το "Rolling Stone" 3,5 / 5 και το "Loudwire" 4/5. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο # 6 των αμερικάνικων τσαρτ, πουλώντας 32.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Αυτή είναι η υψηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο δίσκο του συγκροτήματος, για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, ανέβηκε στο # 12 στη Μεγάλη Βρετανία, το # 5 στον Καναδά, το # 3 στη Γερμανία και το # 1 στη Φινλανδία και την Τσεχία. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ανακοινώθηκε ότι θα ξεκινήσει στις 1 Οκτωβρίου 2014 από το Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης και θα συνεχιστεί στη Βόρεια Αμερική μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου. 1. Dragonaut (Halford, Tipton, Faulkner) - 4:26 2. Redeemer of Souls (Halford, Tipton, Faulkner) - 3:58 3. Halls of Valhalla (Halford, Tipton, Faulkner) - 6:04 4. Sword of Damocles (Halford, Tipton, Faulkner) - 4:54 5. March of the Damned (Halford, Tipton, Faulkner) - 3:55 6. Down in Flames (Halford, Tipton, Faulkner) - 3:56 7. Hell & Back (Halford, Tipton, Faulkner) - 4:46 8. Cold Blooded (Halford, Tipton, Faulkner) - 5:25 9. Metalizer (Halford, Tipton, Faulkner) - 4:37 10. Crossfire (Halford, Tipton, Faulkner) - 3:51 11. Secrets of the Dead (Halford, Tipton, Faulkner) - 5:41 12. Battle Cry (Halford, Tipton, Faulkner) - 5:18 13. Beginning of the End (Halford, Tipton, Faulkner) - 5:07 Redeemer of Souls (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 11 Ιουλίου 2014 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Redeemer of Souls" είχε την εξής μορφή:Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικάΓκλεν Τίπτον - κιθάραΡίτσι Φόλκνερ - κιθάραΊαν Χιλ - μπάσοΣκοτ Τράβις - τύμπανα Redeemer of Souls - Judas Priest | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Judas Priest - Redeemer of Souls - Sputnikmusic Judas Priest - Redeemer of Souls - Encyclopaedia Metallum Judas Priest - Redeemer Of Souls - Music Charts - aCharts.us
Τορκί Γιουνάιτεντ

Η Τορκί Γιουνάιτεντ είναι μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Τορκί. Η ομάδα συμμετέχει στη Φούτμπολ Λιγκ Του, την τέταρτη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Χρώματα της ομάδας είναι το διακριτικό κίτρινο, το λευκό και το μπλε. Αγωνίζεται στο στάδιο Plainmoor.

 Φούτμπολ Λιγκ Του 3η θέση: 1959/60, 1965/66, 2003/04Φούτμπολ Λιγκ Θερτ Ντιβίζιον Σάουθ Φιναλίστ: 1956/1957Φούτμπολ Λιγκ Φορ Ντιβίζιον Νικήτρια πλέι-οφ: 1990/91Κόνφερενς Πρέμιερ: Νικήτρια πλέι-οφ (1): 2008–09Σάδερν Φούτμπολ Λιγκ Νικήτρια (1): 1926/27Plymouth and District League Νικήτρια (1): 1911/12Torquay and District League Νικήτρια (1): 1908/09Λιγκ Τρόφι Φιναλίστ 1988/89FA Trophy Φιναλίστ 2007/08Devon Senior Cup Winners (2): 1910/11 and 1921/22 Τορκί Γιουνάιτεντ στην ιστοσελίδα BBC Sport: Νέα ομάδας – Πρόσφατα αποτελέσματα – Προσεχή παιχνίδια – Στατιστικά ομάδας Επίσημη ιστοσελίδα Torquay United Fans Unofficial Forum
Σιδηροδρομικός Σταθμός Βυρώνειας

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βυρώνειας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Βυρώνεια του νομού Σερρών. Βρίσκεται έξω από τον οικισμό. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.

 Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, και πιο συγκεκριμένα μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου 1913, ο σταθμός αποτελούσε έδρα του στρατηγείου του Ελληνικού στρατού. Στο χώρο του σταθμού ο βασιλιάς Κωνσταντίνος μαζί με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, υπέγραψαν τη συνθήκη ειρήνης με την ηττημένη πλευρά, τη Βουλγαρία. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο σταθμός διέθετε γερμανική φρουρά, εναντίον της οποίας επιτέθηκαν δυνάμεις του ΕΛΑΣ την 20ή Αυγούστου του 1944.Σήμερα, ο σταθμός αποτελεί χώρο ιδιωτικής εκμετάλλευσης.
Γκρόιτερ Φυρτ

Η Γκρόιτερ Φυρτ (γερμανικά: Greuther Fürth, προφέρεται: [ˈɡʁɔʏ̯tɐ ˈfʏʁt]) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1903. Έδρα της ομάδας είναι το Σπόρτπαρκ Ρόνχοφ (Sportpark Ronhof), χωρητικότητας 18.000 θεατών. Έχει κατακτήσει 3 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γερμανίας (1914, 1926, 1929), 1 πρωτάθλημα 2. Μπούντεσλιγκα το 2012, ενώ ήταν νικήτρια του Κυπέλλου Ιντερτότο το 1969.

 Πρωτάθλημα Γερμανίας Πρωταθλήτρια (3): 1914, 1926, 1929 Πρωτάθλημα Νότιας Γερμανίας Πρωταθλήτρια (3): 1914, 1923, 1931 Όστκραϊς-Λίγκα (Α) Πρωταθλήτρια (4): 1912, 1913, 1914, 1917 Κράισλιγκα Νόρντμπαιερν (Α) Πρωταθλήτρια (2): 1922, 1923 Μπετσίρκσλιγκα Νόρντμπαιερν (Α) Πρωταθλήτρια (3): 1928, 1930, 1931 Γκάουλιγκα Μπάιερν (Α) Πρωταθλήτρια (1): 1935 Όμπερλιγκα Συντ (Α) Πρωταθλήτρια (1): 1950 2. Μπούντεσλιγκα Πρωταθλήτρια (1): 2012 Λάντεσλιγκα Μπάιερν-Μίτε (Δ) Πρωταθλήτρια (1): 1991 Εγχώρια Κύπελλο Νότιας Γερμανίας Κυπελλούχος (5): 1918, 1923, 1925, 1926, 1927 Κύπελλο Μίτελφρανκεν Κυπελλούχος (4): 1990, 1991, 1996, 1997 Φιναλίστ (1): 1989 Διεθνή Κύπελλο Ιντερτότο Νικήτρια (1): 1969 Κύπελλο σάλας Γερμανίας Κυπελλούχος (1): 2000 Επίσημος ιστότοπος
Άλμα εις ύψος στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το άλμα εις ύψος είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Από το 1900 ως το 1912 διεξήχθη και αγώνισμα ύψους άνευ φοράς. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1928, στην πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου στο Άμστερνταμ.Στο αγώνισμα των ανδρών κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ ως το 1956. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν αθλητές από την Ευρώπη. Στις γυναίκες κυρίαρχες είναι οι Ευρωπαίες. Κανένας άνδρας αθλητής δεν κατέκτησε δύο φορές Ολυμπιακό τίτλο, ενώ δύο γυναίκες το πέτυχαν: η Γιολάντα Μπάλας και η Ούλρικε Μάιφαρτ. Η Ελλάδα έχει ένα ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα. Το κατέκτησε η Νίκη Μπακογιάννη το 1996 στο Σίδνεϊ.

 1896 Έλερι Κλαρκ 1900 Ίρβινγκ Μπάξτερ 1904 Σάμιουελ Τζόουνς 1908 Χάρι Πόρτερ 1912 Άλμα Ρίτσαρντς 1920 Ρίτσαρντ Λάντον 1924 Χάρολντ Όσμπορν 1928 Ρόμπερτ Κινγκ 1932 Ντάνκαν Μακνότον 1936 Κορνέλιους Τζόνσον 1948 Τζον Γουίντερ 1952 Γουόλτερ Ντέιβις 1956 Τσαρλς Ντούμας 1960 Ρόμπερτ Σαβλακάτζε 1964 Βαλέρι Μπρούμελ 1968 Ντικ Φόσμπερι 1972 Γιούρι Τάρμακ 1976 Γιάτσεκ Φσόουα 1980 Γκερτ Βέσινγκ 1984 Ντίτμαρ Μέγκενμπουργκ 1988 Γκενάντι Αβντεγιένκο 1992 Χαβιέρ Σοτομαγιόρ 1996 Τσαρλς Όστιν 2000 Σεργκέι Κλιούγκιν 2004 Στέφαν Χολμ 2008 Αντρέι Σιλνόφ 2012 Έρικ Κίναρντ 2016 Ντέρεκ Ντρούιν 2021 Τζιανμάρκο Ταμπέρι Μουτάζ Εσά Μπαρσίμ 1928 Έθελ Κάθεργουντ 1932 Τζιν Σάιλεϊ 1936 Τσακ Ίμπογια 1948 Αλίκα Κόουτσμαν 1952 Έσθερ Μπραντ 1956 Μίλντρεντ Μακντάνιελ 1960 Γιολάντα Μπάλας 1964 Γιολάντα Μπάλας 1968 Μιλοσλάβα Ρέτζκοβα 1972 Ούλρικε Μάιφαρτ 1976 Ρόζμαρι Άκερμαν 1980 Σάρα Σιμεόνι 1984 Ούλρικε Μάιφαρτ 1988 Λουίζ Ρίτερ 1992 Χάικε Χένκελ 1996 Στέφκα Κοσταντίνοβα 2000 Γελένα Γιελέσινα 2004 Γελένα Σλεσαρένκο 2008 Τία Ελεμπό 2012 Άννα Τσιτσέροβα 2016 Ρουθ Μπεϊτία 2021 Μαρία Λασιτσκένε Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980, Χρυσός Τύπος ΑΕ. Ολυμπιάδα 80, Olympic Press. Τοm McNab, Ολυμπιακοί Αγώνες 1984, Bell. Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, Εκδοτική Αθηνών.
Ρούγα Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Ρούγα Ιωαννίνων Η Ρούγα βρίσκεται στις νότιες παραλίες του Αμβρακικού κόλπου στον ομώνυμο όρμο, ανάμεσα στο ακρωτήριο Χαλίκι (Α.) και το ακρωτήριο Βολίμι (Δ.) στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.

 Πρόκειται για παραλία των Παλιαμπέλων Βόνιτσας, 3 χλμ. Α.-ΒΑ. στην οποία υπάρχει ψαροταβέρνα και σημείο για να "δένουν" οι ψαρόβαρκες του κόλπου. Δίπλα στην παραλία σχηματίζεται μια αβαθή λιμνοθάλασσα, έκτασης 250 στρεμμάτων, που μαζί με τη λιμνοθάλασσα Σαλτίνη (προς Άκτιο) υπάγονται στο πρόγραμμα «NATURA 2000» της Ε.Ε. και θεωρούνται «Ζώνες Β» της διεθνούς σύμβασης RAMSAR. Επίσημα αναφέρεται ως οικισμός για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο Δήμο Ακτίου - Βονιτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Παλιάμπελα, το Βαρκό και το Βολίμι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Παλιαμπέλων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ανακτορίου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Η παραλία και η λιμνοθάλασσα της Ρούγας από τον ιστότοπο https://safewatersports.com
Μιχάιλο Ποντολιάκ

Ο Μιχάιλο Μιχάιλοβιτς Ποντολιάκ (ουκρανικά: Михайло Михайлович Подоляк‎, 16 Φεβρουαρίου 1972) είναι Ουκρανός πολιτικός και σύμβουλος του προέδρου της χώρας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Το 2022 ήταν από τους εκπροσώπους της Ουκρανίας στις ρωσοουκρανικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής.

 Ο Ποντολιάκ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Λβιβ και στο Νοβοβολίνσκ. Από το 1989 έζησε στη Λευκορωσία και αποφοίτησε από το Ιατρικό Ινστιτούτο του Μινσκ. Κατά τη δεκαετία του 1990 εργάστηκε ως δημοσιογράφος για τα Μέσα FM-Boulevard, Vremya, Narodnaja Volya και Belorusskaya Delovaya Gazeta. Το 2004 εργάστηκε ως αναπληρωτής αρχισυντάκτης της αντιπολιτευόμενης λευκορωσικής εφημερίδας Vremya. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, αξιωματικοί της KGB της Λευκορωσίας ήρθαν στο σπίτι του και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει άμεσα τη χώρα. Οι αρχές της Λευκορωσίας κατηγόρησαν τον Ποντολιάκ ότι οι δραστηριότητές του τον καθιστούσαν επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια. Ακολούθως απελάθηκε στην Ουκρανία και επιπλέον του απαγορεύτηκε για πέντε χρόνια η είσοδος στη Λευκορωσία. Το 2005 ο Ποντολιάκ ήταν ο αρχισυντάκτης της Ukrainska Hazeta. Τον Ιούνιο εκείνου του έτους, η εφημερίδα δημοσίευσε το άρθρο του "Ο Μυστικός Δείπνος" που αφορούσε την υπόθεση δηλητηρίασης το 2004 του προεδρικού υποψηφίου Βίκτορ Γιούσενκο. Επρόκειτο για δημοσιογραφική έρευνα, παρουσιαζόμενη με έντεχνο τρόπο. Σε αυτή, ο Ποντολιάκ, βασιζόμενος στις δικές του πηγές, ανέπτυξε τις θέσεις του πως πίσω από τη δηλητηρίαση κρύβονταν άνθρωποι κοντά στον Γιούσενκο όπως οι Ντέιβιντ Ζβάνια και Γιέβεν Τσερβονένκο.Το 2006 ο Ποντολιάκ ξεκίνησε τη συνεργασία του ως ελεύθερος επαγγελματίας με την ουκρανική διαδικτυακή έκδοση Obozrevatel. Ταυτόχρονα, έγινε σύμβουλος του ιδιοκτήτη της έκδοσης, Προέδρου της Κρατικής Επιτροπής Ρυθμιστικής Πολιτικής και Επιχειρηματικότητας, Μικαΐλο Μπρόντσκι. Τον Δεκέμβριο του 2011 ο Ποντολιάκ έγινε αρχισυντάκτης του Obozrevatel. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο Ποντολιάκ ήταν μεταξύ των έξι δημοσιογράφων που προσκλήθηκαν για πρώτη φορά στην κατοικία του τότε προέδρου της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Τον Απρίλιο του 2020, ο Ποντολιάκ έγινε σύμβουλος του επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας Αντρίι Γέρμακ και «διαχειριστής κατά της κρίσης». Ελέγχει ολόκληρη την πολιτική πληροφόρησης του Γραφείου του Προέδρου και συνδέεται απευθείας με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Επιπλέον, προετοιμάζει υπουργούς της ουκρανικής κυβέρνησης για εκπομπές στα ΜΜΕ, ώστε οι θέσεις τους να συντονίζονται με την επίσημη κυβερνητική γραμμή. Σύμφωνα με το περιοδικό Focus, ο Ποντολιάκ καταλαμβάνει την τρίτη θέση στην κατάταξη των 100 Ουκρανών με τη μεγαλύτερη επιρροή.
Δωροθέα Σουζάνα του Ζίμμερν

H Δωροθέα-Σουζάνα γερμ. Dorothea-Susanne von Simmern/Pfalz von Wittelsbach (15 Νοεμβρίου 1544 - 8 Απριλίου 1592) από τον Οίκο του Βέττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ παλατινού κόμη του Ζίμμερν και εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαρίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Καζιμίρ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ. Παντρεύτηκε το 1560 τον Ιωάννη-Γουλιέλμο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ 1562-1602, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ιωάννης Β΄ 1570-1605, δούκας τη Σαξονίας-Βαϊμάρης. Μαρία 1571-1610, ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουρκ. Σίβυλλα-Μαρία 1563-1569 απεβ. 6 ετών. Anne-Simone Knöfel: Dynasty and Prestige: The marriage policy of the Wettin family, Böhlau Verlag, Köln Weimar, 2009, p. 438 ff
Φραάτης Α΄ της Παρθίας

Ο Φραάτης Α’ της Παρθίας ήταν βασιλιάς της παρθικής αυτοκρατορίας από τη δυναστεία των Αρσακιδών μεταξύ του 176 π.Χ. και του 171 π.Χ. μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά των Πάρθων Πριαπάτιου. Από την αρχή της βασιλείας του σχεδίασε να επιτεθεί στους Αμαρδιανούς έναν φτωχό αλλά πολύ πολεμικό λαό στα ανατολικά της οροσειρά Ελβούρζ νότια της Κασπίας Θάλασσας που είχαν δημιουργήσει πολλά προβλήματα στη χώρα του. Ο αγώνας του με τους Αμαρδιανούς διήρκεσε ολόκληρο σχεδόν το χρονικό διάστημα της σύντομης βασιλείας του. Kατάφερε να τους νικήσει και να τους υποτάξει αλλά παρ'όλα αυτά βρήκε από αυτούς τον θάνατο. Την εποχή πριν τον Φραάτη οι Αμαρδί ήταν υπήκοοι των Σελευκιδών αλλά η αυτοκρατορία τους είχε εξασθενήσει σημαντικά μετά τις ήττες του κορυφαίου τους βασιλιά Αντίοχου Γ’ του Μέγα στους πολέμους του με τους Ρωμαίους. Ο γιος και διάδοχος του Σέλευκος Δ΄ Φιλοπάτωρ με αρκετά εξασθενημένο τον στρατό έψαχνε εναγωνίως χρήματα να πληρώσει τις πολεμικές του αποζημιώσεις στους Ρωμαίους, αυτό έδωσε την ευκαιρία στους Αμαρδί να ανεξαρτητοποιηθούν. Οι Σελευκίδες δεν προκάλεσαν τους Πάρθους σε πόλεμο λόγω εξασθένισης αλλά αυτό το έκαναν οι Αμαρδί με επιδρομές νότια της Κασπίας. Ο Φραάτης αφού τους συνέτριψε ετοιμαζόταν να ανακαταλάβει τμήματα της Μηδίας αλλά οι Αμαρδί συμμαχώντας με Σκύθες κατάφεραν να τον ρίξουν στην παγίδα και να τον τραυματίσουν θανάσιμα με ένα βέλος το 171 π.Χ.

 Λίγο πριν τον θάνατό του προς μεγάλη έκπληξη των υπηκόων του δεν όρισε διάδοχο κανέναν από τους γιους του παρόλο που είχε πολλούς ακόμα και ενήλικους αλλά τον δεύτερο αδελφό του Μιθριδάτη. Διαισθανόμενος την ανάγκη για έναν ισχυρό άνθρωπο να αντιμετωπίσει τις επιδρομές των νομάδων ώστε να σωθεί το Παρθικό βασίλειο ο Φραάτης αναγνώρισε ότι δεν μπορούσε να το κάνει κανένας γιος του παρά μονάχα ο αδελφός του Μιθριδάτης. Ξεπέρασε όλα τα συναισθηματικά απέναντι στους γιους του βάζοντας πρώτα από όλα σαν καθήκον του την επιβίωση του κράτους, λόγω παραχώρησης της διαδοχής στον αδελφό του πήρε τον τίτλο του Φιλάδελφου. Η μεγάλη αγάπη του για τον αδελφό του Μιθριδάτη ήταν αναγνωρισμένη από την αρχή της βασιλείας του χάρη στα νομίσματα που είχε κόψει τα οποία τους παρίσταναν μαζί. Rawlinson, George (1875). "Chapter IV - Consolidation of Parthian Kingdom. Death of Tiridates and accession of Arsaces III. Attack on Media. War of Artabanus (Arsaces III) with Antiochus the Great. Period of inaction. Great development of Bactrian powers. Reigns of Priapatus (Arsaces IV) and Phraates I (Arsaces V)". The Seven Great Monarchies of the Ancient Eastern World (in three volumes). 3. Parthia & New Persia. New York, Philadelphia & Chicago: The Nottingham Society. Archived from the original on 1 July 2005. This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. Junianus Justinus, Historiarum Philippicarum, xli, 5 Isidore of Seville, Chronica, 7
Ραϊτσιχίνσκ

Το Ραϊτσιχίνσκ (ρωσικά: Райчи́хинск‎) είναι πόλη στην περιφέρεια Αμούρ στη Ρωσία, κοντά στους ποταμούς Ζέγια και Μπερέγια, περίπου 40 χιλιόμετρα από το Αμούρ και 165 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά του Μπλαγκοβεστσένσκ, διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Πληθυσμός: 20,534 (απογραφή 2010).

 Η πόλη είναι κοντά σε κοίτασμα λιγνίτη που είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του 1800. Η εξόρυξη άρχισε το 1913, με την ίδρυση του μόνιμου οικισμού το 1932, με το όνομα Ραϊτσίχα (Райчиха). Σήμερα προσφέρει αρκετή συνεισφορά στην οικονομία της πόλης.Η μεγαλύτερη επιχείρηση της πόλης είναι η JSC Amursky Coal (ορυχεία ανοιχτής εκμετάλλευσης Severo-Vostochny και Yerkovetsky, περιοχή Kontaktovy). Την περίοδο 1938-42 φιλοξενούσε ένα γκουλάγκ, όπου πάνω από 11.000 κρατούμενοι δούλευαν στην εξόρυξη λιγνίτη.Το 1944 χορηγήθηκε το καθεστώς της πόλης με το σημερινό όνομα της πόλης.
Μ.Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης

Η «Μορφωτική Αθλητική Ένωση Ποντίων Κατερίνης» ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Κατερίνης και ιδρύθηκε το 1977. Το 2010 για πρώτη φορά στην ιστορία του κατάφερε να ανέβει σε επαγγελματική κατηγορία, στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, κατακτώντας το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας του 3ου ομίλου την αγωνιστική περίοδο 2009–2010. Κατέκτησε επίσης δύο φορές το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πιερίας κερδίζοντας μια θέση στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία, τη σεζόν 1993–1994 που την αμέσως επόμενη χρονιά υποβιβάστηκε από αυτήν και το 2008–2009, καθώς και τρεις τίτλους Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Πιερίας (1985–1986, 2008–2009, 2009–2010).

 Στις 20 Ιανουαρίου 2012 η Μ.Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης συγχωνεύθηκε με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Γυμναστικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης «ο Ηρακλής», με την ομάδα της Κατερίνης να χρησιμοποιεί την επωνυμία «Α.Ε.Π. Ηρακλής 1908», το σήμα και τα χρώματα του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης και να έχει ως αγωνιστική έδρα το Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο. Πρέπει να σημειωθεί ότι ιδρύθηκε σωματείο το οποίο θεωρείται ως συνέχεια της Μ.Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης και το οποίο ξεκίνησε από την τελευταία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πιερίας, υπό την επωνυμία «Π.Α.Ε. Ποντίων Κατερίνης 2012». Επίσημος ιστότοπος
Σάντσο Ε΄ Σάντσεθ της Γασκώνης

Ο Σάντσο Ε΄ Σάντσεθ, βασκικά: Antso Sancion, γασκωνικά: Sans Sancion, γαλλικά: Sanche Sancion, (απεβ. π. 961 ) ήταν για λίγο δούκας της Γασκώνης από το τέλος τού πατέρα του, Σάντσο Δ΄, μεταξύ 950 και 955 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν ένας νόθος γιος, του οποίου η κυριαρχία δεν κράτησε πολύ, ώσπου απεβίωσε χωρίς κληρονόμο, για να τον διαδεχθεί ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ Σάντσεθ. Υπάρχει κάποια διαφωνία ως προς το όνομα αυτού εδώ του διαδόχου του Σάντσο Δ΄. Ορισμένες πηγές δίνουν δύο γιους, έναν μεγαλύτερο που ονομάζεται Γκαρθία και έναν νεότερο που ονομάζεται Σάντσo, τοποθετώντας το τέλος του τελευταίου πριν από τη διαδοχή του Γουλιέλμου Β΄, και κάνοντας τον Γκαρθία κληρονόμο του πατέρα τους. Είναι πιθανώς απλώς μία σύγχυση στα ονόματα: ο γιος που διαδέχθηκε τον Σάντσο Δ΄ ονομαζόταν είτε Γκαρθία είτε Σάντσo.
Ελισάβετ Μαρία της Αυστρίας

Η Ελισάβετ Μαρία (γερμ. Elisabet Maria von Hasburg-Lotharingen, 2 Σεπτεμβρίου 1883 - 16 Μαρτίου 1963) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Διαδόχου της Αυστροουγγαρίας και με τους γάμους της έγινε πριγκίπισσα του Βίντις-Γκράετς και μετά κυρία Πέτσνεκ.

 Η Ελισάβετ Μαρία Ερριέττα Στεφανία Γκίζελα ήταν το μόνο τέκνο του Ροδόλφου, Πρίγκιπα Διαδόχου της Αυστρίας, Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και της Στεφανίας, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Έρτσι. Παντρεύτηκε πρώτα το 1902 τον Όθωνα του Βίντις-Γκράετς και είχε τέκνα: Φραγκίσκος Ιωσήφ (1904 - 1981), Πρίγκιπας του Βίντις-Γκράετς. Ερνέστος (1905 - 1952), Πρίγκιπας. Ροδόλφος (1907 - 1939), Πρίγκιπας. Στεφανία (1909 - 2005), παντρεύτηκε πρώτα τον Πιέρ ντ' Αλκάνταρα ντε Κεριέ και μετά τον Καρλ Άξελ Μπγιόρκλουντ.To 1948 διαζεύχθηκαν και η Ελισάβετ έκανε το 1948 δεύτερο γάμο με τον Λέοπολντ Πέτσνεκ, πρόεδρο της Κάτω Αυστρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Πέτσνεκ απεβίωσε το 1956. Weissensteiner, Friedrich, Elisabeth, Die rote Erzherzogin [Elisabeth, the red Archduchess], Vienna, 1982, p. 142. Moore, George Greville, Society recollections in Paris and Vienna, 1879–1904, D. Appleton and Co., 1908, p. 232. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie (1915), Genealogy p. 1
Γαλλικός Κιλκίς

Ο Γαλλικός είναι οικισμός του νομού Κιλκίς, εντός των ορίων του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 969 κατοίκους, η πλειοψηφία των οποίων ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Ο Γαλλικός είναι κτισμένος σε τοποθεσία δυτικά του ομώνυμου ποταμού και ανατολικά του υψώματος Καμπάνι, στα νότια της πόλης του Κιλκίς σε υψόμετρο 100 μέτρων. Το χωριό κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας έφερε την ονομασία Σαλαμανλί, την οποία διατήρησε μέχρι το 1928. Τότε μετονομάστηκε σε Γαλλικόν ενώ από το 1940 φέρει τη σημερινή του ονομασία, η οποία προήλθε από τον γειτονικό ποταμό. Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών, το χωριό πυρπολήθηκε από βουλγαρικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου (σύμφωνα με αναφορά της διεθνούς επιτροπής Carnegie, βασισμένη σε βουλγαρικά τηλεγραφήματα, ελληνικά στρατεύματα πυρπόλησαν 15 οικίες του χωριού που άνηκαν σε Βούλγαρους). Κατά την πρώτη περίοδο της Κατοχής, ο Γαλλικός αποτέλεσε καταφύγιο για αποκομμένους στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων που διώκονταν από τις δυνάμεις του Άξονα. Μάλιστα, το 1941 συνελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις, με την κατηγορία της υπόθαλψης Άγγλων και Νεοζηλανδών στρατιωτών, ο πρόεδρος της κοινότητας Κομήνης Κυπραίος, ο οποίος παραπέμφθηκε σε δίκη και εκτελέστηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1941. Μεταπολεμικά, η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας απέστειλε στην κοινότητα Γαλλικού ευχαριστήριο τηλεγράφημα ένεκα της συμβολής των κατοίκων στην περίθαλψη των στρατιωτών. Στον Γαλλικό δραστηριοποιείται πολιτιστικός - αθλητικός σύλλογος με την ονομασία "Ο Εχέδωρος" καθώς και ο σύλλογος παλλινοστούντων δήμου Γαλλικού "Επτάκωμος Σάντα".
Μουσουλμανική κοινότητα των Δωδεκανήσων

Η μουσουλμανική κοινότητα των Δωδεκανήσων απαρτίζεται από περίπου 5.500 μουσουλμάνους τουρκικής κυρίως καταγωγής, που ζουν στα νησιά των Δωδεκανήσων, Ρόδος (τουρκικά: Rodos) και Κως (τουρκικά: İstanköy), τα οποία δεν επηρεάστηκαν από την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, δεδομένου ότι τα νησιά βρίσκονταν τότε υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Ιταλίας (από το 1912). Όλοι οι κάτοικοι των νησιών έγιναν Έλληνες πολίτες μετά το 1947, όταν τα νησιά έγιναν μέρος της Ελλάδας.

 Ως αποτέλεσμα αυτής της ενσωμάτωσης στην Ελλάδα και λόγω της κατάστασης μετά το Κυπριακό και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, πολλοί μουσουλμάνοι Τούρκοι εγκατέλειψαν τα νησιά και εγκαταστάθηκαν στην Τουρκία. Πολλοί από αυτούς στερήθηκαν την ελληνική ιθαγένεια και την ιδιοκτησία τους. Μερικοί από αυτούς που παρέμειναν, εγκατέλειψαν την τουρκική γλώσσα και τη θρησκεία τους.Οι Τούρκοι στην Κω είναι μερικώς οργανωμένοι γύρω από τη Μουσουλμανική Κοινότητα της Κω, η οποία δίνει τον αριθμό των 2.000 για τον συνολικό πληθυσμό των μουσουλμάνων στο νησί.Εκείνοι στη Ρόδο, οργανώνονται γύρω από τη Μουσουλμανική Κοινότητα της Ρόδου, η οποία δίνει τον αριθμό των 3.500 για τον συνολικό πληθυσμό των μουσουλμάνων στο νησί.Μερικές φορές, χρησιμοποιείται από ποιους;ασαφές] ο πιο γενικός όρος Adalı (δηλαδή «νησιώτες»). Ο πρόεδρος της κοινότητας τους Μαζλούμ Παϊζάνογλου, εκτιμά τον αριθμό στη Ρόδο ως 2.500 και στην Κω ως 2.000. Μειονότητες στην Ελλάδα Τουρκικές μειονότητες στην πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης Τουρκοκρητικοί Μουσουλμανική μειονότητα Δυτικής Θράκης Κλογκ, Ρίτσαρντ (2002), Μειονότητες στην Ελλάδα, Hurst & Co. Publishers, ISBN 1-85065-706-8 . Ιστότοπος της κοινότητας των Τούρκων των Δωδεκανήσων που εγκαταστάθηκαν στην Τουρκία (στα τουρκικά)
Σμολένιτσε

Το Σμολένιτσε (σλοβακ. Smolenice, ουγγρ. Szomolány, γερμ. Smolenitz) είναι χωριό και δήμος της Σλοβακίας στα δυτικά της χώρας, στην Περιφέρεια της Τρνάβα. Ο πληθυσμός του δήμου ήταν 3.240 κάτοικοι το έτος 2021.

 Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες των Μικρών Καρπαθίων, σε υψόμετρο 224 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου 48°30΄21΄΄ Βόρειο πλάτος και 17°25΄48΄΄ Ανατολικό μήκος. Βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας της χώρας Μπρατισλάβα και 22,5 χιλιόμετρα οδικώς βορειοδυτικά της πόλεως Τρνάβα. Το χωριό χωρίζεται σε δύο συνοικισμούς, το κυρίως Σμολένιτσε και το Σμολένιτσε Νόβα Βες (το παλαιότερα αποκαλούμενο Neštich). Η θέση του Σμολένιτσε, η εύκολη πρόσβαση και το εύφορο του εδάφους, διευκόλυναν την εγκατάσταση ανθρώπων ήδη από την Παλαιολιθική περίοδο. Υπάρχουν πολύ λίγα αρχαιολογικά δείγματα από αυτή την περίοδο, αλλά περισσότερα από τη Νεολιθική. Σημαντικότερη υπήρξε η μετάβαση από την Εποχή του Χαλκού στην Εποχή του Σιδήρου, περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ., όταν οι Κέλτες είχαν ένα oppidum πάνω από το σημερινό χωριό. Στην ίδια θέση υπήρχε οικισμός κατά την περίοδο της Μεγάλης Μοραβίας. Από τον 10ο αιώνα μ.Χ. ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1256 με την ονομασία villa Solmus και άρχισε να αναπτύσσεται πριν από το τέλος του Μεσαίωνα. Τον 14ο αιώνα κτίσθηκε το γοτθικού ρυθμού Κάστρο του Σμολένιτσε στην πλαγιά πάνω από το χωριό, ως κρίκος μιας αλυσίδας οχυρώσεων που προστάτευαν τις διαβάσεις των Μικρών Καρπαθίων. Αρχικώς το κάστρο ήταν ιδιοκτησία του στέμματος, αλλά άλλαξε ιδιοκτήτες για αρκετούς αιώνες, ώσπου το 1777 το απέκτησε, σε κακή κατάσταση, η Οικογένεια των Πάλφυ (Pálffy). Στις 28 Μαΐου 1704 διεξάχθηκε στην περιοχή η Μάχη του Σμολένιτσε ανάμεσα σε εξεγερμένους Ούγγρους χωρικούς και τον αυστριακό αυτοκρατορικό στρατό, ο οποίος ηττήθηκε. Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους το Κάστρο πυρπολήθηκε και διασώθηκαν μόνο οι εξωτερικές οχυρώσεις. Ο κόμης Ιωσήφ Πάλφυ το ξανάχτισε από τις αρχές του 20ού αιώνα και μετά, ως «σατώ», με τα έργα να ολοκληρώνονται μόνο αφού το Κάστρο είχε πλέον περάσει στα χέρια του κράτους, το 1953, οπότε και αποδόθηκε στη Σλοβακική Ακαδημία Επιστημών. Η Ακαδημία το χρησιμοποιούσε ως τόπο παραθερισμού των ερευνητών επιστημόνων της Σλοβακίας. Εξακολουθεί να χρησιμεύει ως τόπος διεξαγωγής επιστημονικών συνεδρίων. Στο Σμολένιτσε Νόβα Βες (Neštich) γεννήθηκε το 1870 ο Στέφαμ Μπάνιτς, ο εφευρέτης του πρώτου στρατιωτικού αλεξίπτωτου. Το Κάστρο του Σμολένιτσε, επανακατασκευασμένο σήμερα ως «σατώ» Ερείπια του κελτικού oppidum στον λόφο Μολπίρ Το σπήλαιο Ντρίνι, το μοναδικό επισκέψιμο σπήλαιο σε όλη τη δυτική Σλοβακία Τα Μικρά Καρπάθια, με πολλά ερείπια κάστρων, την προστατευόμενη κοιλάδα Hlboča, αλλά και το υψηλότερο σημείο της μικρής αυτής οροσειράς, την κορυφή Ζάρουμπι (768 μέτρα), να απέχει μερικά μόνο χιλιόμετρα από το Σμολένιτσε σε ευθεία γραμμή. Podrobný autoatlas - Slovenská Republika, έκδοση VKÚ, Harmanec Σλοβακίας 1997, ISBN 80-8042-093-9 Επίσημος ιστότοπος του δήμου (στη σλοβακική γλώσσα) Ιστοσελίδα για το Σμολένιτσε σε άλλον ιστότοπο]