IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης

Η Ιερά Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει έδρα την πόλη της Λευκάδας και περιλαμβάνει τη Λευκάδα, την Ιθάκη, το Μεγανήσι, τον Κάλαμο, τον Καστό και τα γύρω μικρότερα νησιά. Μητροπολίτης είναι από τις 24 Ιουνίου 2008 ο Θεόφιλος (Μανωλάτος).

 Η ιστορία της Εκκλησίας της Λευκάδος ανάγεται στον χειμώνα του 65 μ.Χ., όταν ο Ταρσέας αγκυροβόλησε στο δεύτερο λιμάνι της Λευκάδος, απέναντι από τη Νικόπολη, εκεί που σήμερα υπάρχει εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Αντζούση (Ντ’ Ανζού). Αυτός εγκατέστησε ως πρώτο Επίσκοπο Λευκάδας τον μαθητή του, Σωσίωνα. Στη Σύνοδο της Νικαίας αναφέρεται ως συμμετέχων ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Τον 14ο αιώνα οι Φράγκοι (Ανδηγαυοί) κατακτητές επιχείρησαν να εγκαταστήσουν Λατίνους κληρικούς, αλλά ο εκδιωγμένος Ορθόδοξος κλήρος σταδιακά επανεγκαταστάθηκε. Στα τέλη του 15ου αιώνα (1470-1473), η Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς βοήθησε στην ανασυγκρότηση ιερών μονών και στην ανοικοδόμηση του ιστορικού Ναού της Αγίας Μαύρας. Η ίδια εκάρη μοναχή με το όνομα Υπομονή. Ακολούθησε η Ενετοκρατία (1684-1797), η Γαλλοκρατία (1797-1799) και από το 1799 οι Ρωσότουρκοι. Τότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο προεβίβασε την Αρχιεπισκοπή Λευκάδος και Αγίας Μαύρας σε Μητρόπολη. Το 1800 δημιουργήθηκε η Επτάνησος Πολιτεία, το 1807-1810 τα Επτάνησα πέρασαν στους Γάλλους και από το 1810 μέχρι το 1864 στους Αγγλους. Το 1866 η Εκκλησία της Επτανήσου, επομένως και της Λευκάδος, ενώθηκε με την Εκκλησία της Ελλάδος. Τον Σεπτέμβριο του 1899 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος προσάρτησε την τοπική Εκκλησία της Ιθάκης στη Μητρόπολη Λευκάδος. Έτσι ο τίτλος της Μητροπόλεως έγινε: Ιερά Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Google Play

Το Google Play, παλαιότερα γνωστό ως Android Market, είναι μια ψηφιακή εφαρμογή διανομής για το Android και ένα σε κατάστημα ηλεκτρονικών, το οποίο αναπτύσσεται και συντηρείται από τη Google. Η υπηρεσία επιτρέπει στους χρήστες να περιηγηθούν και να κατεβάσουν βιβλία, ταινίες, παιχνίδια και εφαρμογές που δημοσιεύθηκαν μέσω του Google, ενώ παλαιότερα επέτρεπε και την εγκατάσταση μουσικής. Οι εφαρμογές του Google Play είναι είτε δωρεάν είτε με κόστος. Μπορείτε να τα κατεβάσετε κάτι απευθείας σε μια συσκευή Android μέσω της κινητής εφαρμογής Google Play Store για κινητές συσκευές ή μέσω μιας συσκευής από τον ιστότοπο του Google Play. Το κατάστημα Google Play είχε πάνω από 82 δισεκατομμύρια λήψεις εφαρμογών το 2016 και έφτασε σε πάνω από 3,5 εκατομμύρια εφαρμογές που δημοσιεύθηκαν το 2017, ενώ μετά από μια εκκαθάριση εφαρμογών έχει επιστρέψει στα 3 εκατομμύρια. Έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλαπλών ζητημάτων σχετικά με την ασφάλεια, στα οποία έχει εγκριθεί και μεταφορτωθεί κακόβουλο λογισμικό στο κατάστημα και έχει γίνει λήψη από χρήστες, με διαφορετικό βαθμό σοβαρότητας. Το Google Play κυκλοφόρησε στις 6 Μαρτίου 2012, ενώνοντας το Android Market και τη Google υπό μία μάρκα, σηματοδοτώντας μια αλλαγή στη στρατηγική ψηφιακής διανομής της Google. Οι υπηρεσία μουσικής που διέθετε το Google Play διακόπτηκε με το YouTube Music τον Δεκέμβριο του 2020. Μετά την επωνυμία τους, η Google επέκτεινε σταδιακά τη γεωγραφική υποστήριξη για καθεμία από τις υπηρεσίες.

 Το Google Play είναι συνδυασμός τριών ξεχωριστών προϊόντων: το Android Market, τη Μουσική Google και το eBookstore Google. Το Android Market ανακοινώθηκε από την Google στις 28 Αυγούστου 2008, και διατέθηκε στους χρήστες τον Οκτώβριο. Τον Δεκέμβριο του 2010, το φιλτράρισμα περιεχομένου προστέθηκε στο Android Market, η σελίδα λεπτομερειών κάθε εφαρμογής άρχισε να εμφανίζει ένα γραφικό προώθησης στο επάνω μέρος και το μέγιστο μέγεθος μιας εφαρμογής αυξήθηκε από 25 megabyte σε 50 megabyte. Το Google eBookstore κυκλοφόρησε στις 6 Δεκεμβρίου 2010, με το ντεμπούτο του με τρία εκατομμύρια ebooks, καθιστώντας το "τη μεγαλύτερη συλλογή ebooks στον κόσμο". Τον Νοέμβριο του 2011, η Google ανακοίνωσε το Google Music, ένα τμήμα του Play Store που αγοράζετε μουσική. Τον Μάρτιο του 2012, η ​​Google αύξησε το μέγιστο επιτρεπόμενο μέγεθος μιας εφαρμογής επιτρέποντας στους προγραμματιστές να επισυνάψουν δύο αρχεία επέκτασης στη βασική λήψη μιας εφαρμογής. κάθε αρχείο επέκτασης με μέγιστο μέγεθος 2 gigabytes, δίνοντας στους προγραμματιστές εφαρμογών συνολικά 4 gigabyte. Επίσης, τον Μάρτιο του 2012, το Android Market μετονομάστηκε σε Google Play. Τον Μάιο του 2021, το Google Play ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να εφαρμόσει μια νέα ενότητα με πληροφορίες απορρήτου για όλες τις εφαρμογές στη βιτρίνα του. Το έργο είναι παρόμοιο με τις ετικέτες απορρήτου του App Store και αναμένεται να κυκλοφορήσει πλήρως το πρώτο εξάμηνο του 2022. Η λειτουργία θα δείξει στους χρήστες τι είδους πληροφορίες συλλέγει κάθε εφαρμογή, αν τα δεδομένα που αποθηκεύει είναι κρυπτογραφημένα και αν μπορούν να απαλλαχθούν από αυτά.
Χρήστος Μέτιος

Ο Χρήστος Μέτιος (Κομοτηνή, 1968), είναι Έλληνας πολιτικός και μαθηματικός, Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από το 2016. Εξελέγη Περιφερειάρχης για πρώτη φορά από ειδικό, εκλεκτορικό σώμα, τον Οκτώβριο του 2016, έπειτα από τον θάνατο του Γιώργου Παυλίδη, του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης. Νωρίτερα, υπηρέτησε ως Αντιπεριφερειάρχης Ροδόπης (2014-16), και ασχολήθηκε με τα κοινά του δήμου Κομοτηνής.

 Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1968. Σπούδασε στο ΑΠΘ Μαθηματικά και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στη Στατιστική και Επιχειρησιακή Έρευνα από το ίδιο πανεπιστήμιο. Από τα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα, υπηρετώντας ως πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Μαθηματικού, μέλος της Συγκλήτου του ΑΠΘ και του Κεντρικού Συμβουλίου της ΦΕΑΠΘ και της ΕΦΕΕ. Επί πολλά χρόνια δίδαξε Μαθηματικά και εργάστηκε επίσης σε οικογενειακή εμπορική επιχείρηση στη Ροδόπη. Ο Χρήστος Μέτιος είναι παντρεμένος και πατέρας μίας κόρης. Εξελέγη για πρώτη φορά νομαρχιακός σύμβουλος Ροδόπης το 1998, δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Κομοτηνής το 2006 και επανεξελέγη το 2010. Στη συνέχεια, υπηρέτησε ως Αντιδήμαρχος Οικονομικών, Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης Κομοτηνής. Στο συνέδριο του Απριλίου του 2016 εξελέγη με 161 ψήφους μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας. Έπειτα από τις εκλογές του 2014, εξελέγη Αντιπεριφερειάρχης Ροδόπης. Τον Νοέμβριο του 2016 τον αντικατέστησε ο Νίκος Τσαλικίδης, μετά την εκλογή του Μέτιου ως Περιφερειάρχη ΑΜΘ. Τον Ιανουάριο του 2019, αντικαθιστώντας τον Ανάργυρο Πατακάκη, ανέλαβε καθήκοντα και Αντιπεριφερειάρχη Δράμας για λίγους μήνες. Ο Μέτιος εξελέγη Περιφερειάρχης στις εκλογές που έγιναν στην Κομοτηνή στις 30 Οκτωβρίου 2016. Το εκλεκτορικό σώμα που εξέλεξε τον νέο περιφερειάρχη αποτελείτο από τους 31 περιφερειακούς συμβούλους και τους 5 χωρικούς αντιπεριφερειάρχες. Στον πρώτο γύρο ο Αντιπεριφερειάρχης Ροδόπης έλαβε 17 ψήφους έναντι 7 για τους Κωνσταντίνο Ζαγναφέρη (Αντιπεριφερειάρχη Ξάνθης) και Δημήτρη Πέτροβιτς (Αντιπεριφερειάρχη Έβρου) , ενώ ο Αντιπεριφερειάρχης Καβάλας Θεόδωρος Μαρκόπουλος έλαβε 6 ψήφους. Στον δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας αποσύρθηκαν οι υποψηφιότητες των Πέτροβιτς και Μαρκόπουλου από τους ίδιους και επικράτησε ο Μέτιος με 20 ψήφους έναντι 16 για τον Ζαγναφέρη. Ο νέος περιφερειάρχης ανέλαβε καθήκοντα το 2016 και υπηρέτησε για το υπόλοιπο της θητείας του αποβιώσαντα Παυλίδη. Το 2019 σύστησε την Νέα Περιφερειακή Αναγέννηση και διεκδίκησε το αξίωμα του περιφερειάρχη στις περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάιο και τον Ιούνιο, κερδίζοντας στον δεύτερο γύρο στις 2 Ιουνίου, με ποσοστό 50,82% έναντι 49,18% (122.154 ψήφοι έναντι 118.200) για τον Χριστόδουλο Τοψίδη. Η διαφορά μεταξύ Μέτιου-Τοψίδη ήταν περί τις 4.000 ψήφοι.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2022

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2022, γνωστοί και ως 24οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες (Κινέζικα: 第二十四届冬季奥林匹克运动会), ήταν διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη στο Πεκίνο της Κίνας από 4 έως 20 Φεβρουαρίου του 2022. Στις 31 Ιουλίου του 2015, κατά τη διάρκεια της 128ης συνόδου της ΔΟΕ επιλέχθηκε το Πεκίνο ως η πόλη που θα φιλοξενούσε τους αγώνες. Ήταν οι τρίτοι συνεχόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες που διεξήχθησαν στην Ασία και ήταν η πρώτη φορά που η Κίνα διεξήγαγε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Με τη διοργάνωση των αγώνων, το Πεκίνο έγινε η πρώτη πόλη στην ιστορία που έχει φιλοξενήσει Χειμερινούς αλλά και Θερινούς Αγώνες.

 Το πρόγραμμα της επιλογής άρχισε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Οκτώβριο του 2012. Οι προτεινόμενες πόλεις που επιλέχτηκαν είναι το Όσλο (Νορβηγία), το Αλμάτι (Καζακστάν) και το Πεκίνο (Κίνα). Το Όσλο αποχώρησε στις 1 Οκτωβρίου του 2014, αφήνοντας μόνες το Πεκίνο και το Αλμάτι. Το Πεκίνο επιλέχτηκε ως φιλοξενούμενη πόλη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων μετά από ψήφιση του Αλμάτι με 4 ψήφους διαφορά, στις 31 Ιουλίου του 2015, 128ης συνόδου της ΔΟΕ στην Κουάλα Λουμπούρ στη Μαλαισία. Οι διοργανωτές παρουσίασαν το σχέδιο εγκαταστάσεων στις 20 Φεβρουαρίου του 2014. Πέντε αγωνίσματα του πάγου θα πραγματοποιηθούν στο Ολυμπιακό κέντρο, Κλειστό Στάδιο του Πεκίνο και το Αθλητικό Κέντρο Ουκεσόνγκ του Πεκίνο, τα οποία ήταν μερικοί από τους κύριους χώρους των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2008. Διαγωνισμοί με έλκηθρο και σκι κατάβασης θα πραγματοποιηθούν στο Σαοχαϊτουό (ορεινή περιοχή στα βορειοδυτικά του Πεκίνου, 90 χιλιόμετρα (56 μίλια) μακριά από το κέντρο της πόλης) με τεχνητό χιόνι, δεδομένης της σπανιότητας των φυσικών χιονιού στην περιοχή αυτή. Όλα τα άλλα γεγονότα με σκι θα πραγματοποιηθούν στο Ταϊτσιτσένγκ (περιοχή σε οπτική επαφή με το Σινικό Τείχος, 220 χιλιόμετρα (140 μίλια) από το κέντρο του Πεκίνου και 130 χιλιόμετρα (81 μίλια) μακριά από Σαοχαϊτουό). Εθνικό Στάδιο Υγρού Στίβου - Κέρλινγκ Εθνικό Κλειστό Στάδιο - Χόκεϊ επί πάγου Εθνικό Στάδιο - Τελετή Έναρξης και Λήξης Ολυμπιακό Χωριό του ΠεκίνουΚλειστό Παγοδρόμειο - Παγοδρομία ταχύτητας Εθνικό Κέντρο του Πεκίνου - Κέντρο Εκμπομπής Οι Αγώνες του Πεκίνου περιλαμβάνουν 109 αγωνίσματα για 15 ολυμπιακά αθλήματα σε επτά σπορ· είναι ο υψηλότερος αριθμός στην ιστορία των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, μετά το προηγούμενο ρεκόρ των 102 αγωνισμάτων στους προηγούμενους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 2022 Winter Olympics στο Wikimedia Commons
Χελιδώνα Ευρυτανίας

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Χελιδώνα Έβρου Η Χελιδώνα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ευρυτανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον Δήμο Καρπενησίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ποταμιάς ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 μετονομάστηκε από Λάστοβο σε Χελιδώνα, ομοίως και η τότε Κοινότητα.

 Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ευρυτανίας και είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου από 540 έως 690 μέτρα, στις νότιες υπώρειες του όρους Τέμπλα απέναντι από τις νοτιοδυτικές υπώρειες του όρους Χελιδόνα. Νότια του χωριού βρίσκεται το σημείο σμίξης του Τρικεριώτη ποταμού με τον χείμαρρο Βαθύ Διάσελο. Εγγύς του βρίσκεται η θέση «Πλατανάκι» απέχοντας 2 χλμ. από αυτή. Στις απέναντι του Τρικεριώτη πλαγιές βρίσκονται τα χωριά Βελωτά και Παρηγόρης. Απέχει από το Καρπενήσι 29 χλμ. και 67 χλμ. από το Αγρίνιο. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χελιδώνας Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χελιδώνας Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/08/2018.
Ντρουκ τσεντέν

Το Ντρουκ τσεντέν (Το βασίλειο του δράκου του κεραυνού) είναι ο εθνικός ύμνος του Μπουτάν. Οι κάτοικοι του Μπουτάν ονομάζουνε βασιλειο του δράκου του κεραυνού τη χώρα τους. Ο ύμνος υιοθετήθηκε το 1953. Η μουσική είναι του Aku Tongmi και οι στίχοι του Gyaldun Dasho Thinley Dorji.

 འབྲུག་ཙན་དན་བཀོད་པའི་རྒྱལ་ཁབ་ནང་།། (Dru tsend°en kepä gäkhap na) དཔལ་ལུགས་གཉིས་བསྟན་སྲིད་སྐྱོང་བའི་མགོན་།། (Pä lu’nyi tensi kyongwä gin) འབྲུག་རྒྱལ་པོ་མངའ་བདག་རིན་པོ་ཆེ་།། (Dru gäpo ’ngada rinpoche) སྐུ་འགྱུར་མེད་བརྟན་ཅིང་ཆབ་སྲིད་འཕེལ་།། (Ku gyûme tencing chap si phe) ཆོས་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་དར་ཞིང་རྒྱས་།། (Chö sanggä tenpa dâzh°ing gä) འབངས་བདེ་སྐྱིད་ཉི་མ་ཤར་བར་ཤོག་།། (Bang deki nyima shâwâsho). Στο βασιλειο του δράκου του κεραυνού το στολισμένο με σανδαλόξυλο, ο προστάτης που φυλάει τις διδαχές του διαρχικού συστήματος, αυτός, ο πολύτιμος και ένδοξος άρχοντας, εξαπλώνει την κυριαρχία. Ενώ το αναλλοίωτο Πρόσωπό του παραμένει διαρκώς, ενώ η διδαχή του Κυρίου, του Βούδα ανθίζει, ο ήλιος της ειρήνης και της ευτυχίας ας λάμπει πάνω στους ανθρώπους! MP3 με τραγούδι και ορχηστρικό Προέλευση εθνικής σημαίας και ύμνου του Μπουτάν βιβλίο σε μορφή pdf, 43 σελίδων. National anthems.net Αρχειοθετήθηκε 2008-05-27 στο Wayback Machine. αρχείο σε μορφή midi
Μορίς Λαμάρς

Ο Μορίς Λαμάρς (Maurice LaMarche, 30 Μαρτίου 1958) είναι Καναδός ηθοποιός, ο οποίος δανείζει αποκλειστικά τη φωνή του, και πρώην stand-up κωμικός. Είναι γνωστός για τη δουλειά του στο Futurama, στο The Real Ghostbusters, στο Captain Planet and the Planeteers, στο Hey Arnold! και στο Animaniacs.

 Ο Λαμάρς γεννήθηκε στο Τορόντο, Οντάριο του Καναδά, αλλά η οικογένειά του σύντομα μετά τη γέννησή του μετακόμισε στο Timmins, Οντάριο. Τα παιδικά χρόνια του Λαμάρς ήταν γεμάτα από το δικό του "μικρό κόσμο από καρτούνς και τηλεόραση της δεκαετίας του 1960". Ανακάλυψε το ταλέντο του ως μίμος τυχαία στο Λύκειο, όταν μερικοί φίλοι του τον προέτρεψαν να συμμετάσχει σε μία παράσταση του σχολείου. Το νούμερο που πραγματοποίησε ήταν "διασημότητες ως σερβιτόροι", το οποίο συνέχισε να χρησιμοποιεί μέχρι το τέλος της καριέρας του ως όρθιος κωμικός.
Νικαρέ

Ο Νικαρέ (απαντάται και Νικαρέ Α΄) ήταν αρχαίος Αιγύπτιος Φαραώ της Όγδοης Δυναστείας κατά την Πρώτη μεταβατική περίοδο (2181–2055 π.Χ.), μια περίοδο που κατά πάσα πιθανότητα η Αίγυπτος ήταν διαχωρισμένη σε αρκετές πολιτικές οντότητες. Σύμφωνα με τους αιγυπτιολόγους Kim Ryholt, Jürgen von Beckerath και Darrell Baker ήταν ο ένατος βασιλιάς της Όγδοης Δυναστείας. Ως τέτοιου η έδρα του Νικαρέ θα ήταν η Μέμφιδα.

 Ο Νικαρέ είναι γνωστός μόνο χάρη στο Κατάλογο βασιλέων της Αβύδου, ένα κατάλογο που καταρτίστηκε κατά τη διάρκεια βασιλείας του Σετί Α΄, όπου το όνομά του εμφανίζεται στη καταχώριση 48. Ο Νικαρέ ίσως αναφερόταν και στον Κανόνα του Τορίνο αλλά το όνομά του και η διάρκεια βασιλείας έχουν χαθεί σε ένα μεγάλο κενό τους καταλόγου που αφορά τους βασιλιάδες 2 ως 11 της Όγδοης Δυναστείας. Σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Peter Kaplony, μία μόνο κυλινδρική σφραγίδα από φαγεντιανή ίσως φέρει το όνομα του Νικαρέ και μπορεί έτσι να είναι η μοναδική σύγχρονη με την εποχή του μαρτυρία για αυτόν. Μια χρυσή πλάκα, σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο, έχει επιγραφή με το όνομά του μαζί με εκείνο του Νεφερκαμίν, όμως τώρα πιστεύεται ότι το αντικείμενο αυτό είναι σύγχρονη πλαστογραφία.
Παναγιώτης Μαρκουίζος

Ο Παναγιώτης Μαρκουίζος είναι Έλληνας αθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ. Έχει αναδειχθεί πολλές φορές πρωταθλητής Ελλάδος. Η υψηλότερη θέση του σ' ένα πρωτάθλημα της Διεθνούς Ένωσης Παγοδρομίας ήταν η 33η, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ του 2001.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Αυγούστου του 1980 και άρχισε να ασχολείται με το καλλιτεχνικό πατινάζ σε ηλικία οκτώ ετών. Ο πρώτος του σύλλογος ήταν οι Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών. Αναδείχθηκε πρωταθλητής εφήβων, ενώ την περίοδο 1998-2003 κατέκτησε έξι συνεχόμενες φορές το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία των ανδρών. Από το 2004 δε συμμετέχει σε αγώνες. Σήμερα, μετά την ολοκλήρωση σπουδών προπονητικής στο Τορόντο του Καναδά, εργάζεται ως προπονητής καλλιτεχνικού πατινάζ. Αθλητές του συμμετείχαν στα παγκόσμια πρωταθλήματα του 2008 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας και του 2009 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Παναγιώτης Μαρκουίζος ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ που εκτέλεσε το τριπλό toe loop και το τριπλό salchow (στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1998). Μεταξύ των Ελλήνων παγοδρόμων, είναι αυτός με τις περισσότερες συμμετοχές σε διεθνείς αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα. (J=Εφήβων/Νεανίδων, S=Ανδρών/Γυναικών) Παναγιώτης Μαρκουίζος στη Διεθνή Ένωση Παγοδρομίας Planète Patinage Ziarul de İaşi Η προσωπική ιστοσελίδα του Παναγιώτη Μαρκουίζου
Σφέλα

Η σφέλα είναι ημίσκληρο λευκό τυρί άλμης, χωρίς επιδερμίδα, με πολλές μικρές τρύπες στη μάζα του. Είναι ένα πικάντικο, αλμυρό τυρί με πλούσια υπόξινη γεύση. Η παραγωγή της επιτρέπεται μόνο στην νότια Πελοπόννησο, δηλαδή στους νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας. Έχει ενταχθεί στο μητρώο προϊόντων ΠΟΠ της Ε.Ε. από το 1996.

 Η παρασκευή της είναι πολύ παλαιά και ακολουθεί μια βαθύτατη παράδοση. Παρασκευάζεται από φρέσκο, πλήρες, παστεριωμένο (απαστερίωτο, αν είναι γάλα ημέρας) αιγοπρόβιο γάλα υψηλής οξύτητας. Σπανίως χρησιμοποιείται σκέτο κατσικίσιο γάλα. Έχει μέγιστη υγρασία 45% κατά βάρος, ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού 40%, πρωτεΐνες 21-22% και αλάτι 4,7%. Η πήξη γίνεται στους 30-32°C με τη βοήθεια παραδοσιακής πυτιάς. Η μάζα χωρίζεται με ειδικό εργαλείο σε μικρά κομματάκια μεγέθους φακής και μετά αναθερμαίνεται στους 38-40°C με συνεχή ανάδευση. Όταν κατακάτσει στον πάτο του καζανιού τοποθετείται σε τυρόπανα προς στράγγιση, πιέζεται μέχρι να γίνει μια ομοιογενής μάζα. Στη συνέχεια κόβεται σε κομμάτια 4-5 κιλών, τα οποία αφήνονται να στεγνώσουν σε ειδικό τραπέζι. Μετά ακολουθεί επιφανειακό ξηρό αλάτισμα και τοποθετείται σε μεταλλικά δοχεία ή βαρέλια με άλμη 20 Be. Παραμένει για έναν περίπου μήνα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος και στη συνέχεια μεταφέρεται σε χώρους με θερμοκρασία 4-6°C, μέχρι να συμπληρώσει το τυρί ηλικία 3 μηνών τουλάχιστον. Το γάλα προέρχεται από ζώα που εκτρέφονται αποκλειστικά στους νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας, όπου πρέπει να βρίσκονται και οι εγκαταστάσεις παραγωγής και ωρίμανσης. Η λέξη σφέλα προέρχεται από τη σφελίδα, που σημαίνει στενή λωρίδα, φέτα, και υποδηλώνει τον τρόπο της κοπής της. Λόγω του τρόπου παραγωγής της με αναθέρμανση λέγεται και φέτα της φωτιάς. Η σφέλα τρώγεται με ψωμί ή με μανιάτικα λαλάγγια, συνοδεύει το φαγητό αντί για φέτα ή συμπληρώνει τη γέμιση σε διάφορες πίτες.
Ζελένικε

Το Ζελένικε (σερβικά κυριλλικά: Зеленике) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 60 κατοίκους.

 Το 1991, το χωριό αριθμούσε 436 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Το 1991, η τοπική κοινότητα του Ζελένικε αριθμούσε 2.352 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Ζελένικε στο fallingrain.com
Εκκλησία της Αγίας Αναστάσεως (Ραμπάτ)

Η Εκκλησία της Αγίας Αναστάσεως (ρωσικά: Церковь Воскресения Христова‎) στο Ραμπάτ είναι η παλαιότερη των τριών εν λειτουργία Ορθόδοξων εκκλησιών στο Μαρόκο. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 Ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας τέθηκε στις 6 Ιουλίου 1931. Ο ναός καθαγιάστηκε στις 13 Νοεμβρίου 1932 προς τιμήν της Αγίας Αναστάσεως του Ιησού Χριστού από τον Μητροπολίτη Ευλόγιο (Γκεοργκιγιέφσκι). Το εσωτερικό της εκκλησίας διακοσμήθηκε από αγιογραφίες που φιλοτέχνησαν εικονογράφοι προερχόμενοι από τη Μόσχα το 2011. Επίσημη Ιστοσελίδα
Δήμητρα Μασλίγκα

Η Δήμητρα Μασλίγκα (γεννήθηκε στην Έδεσσα στις 14 Απριλίου 1989), και είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια του κλασσικού αθλητισμού και πιο συγκεκριμένα του αγωνίσματος άλμα εις μήκος. Εχει αναδειχθεί 10 φορές Πανελληνιονίκης, 3 φορές Βαλκανιονίκης ενώ έχει κατακτήσει και την 13η θέση στο παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα. Επιπλέον, το ατομικό της ρεκόρ είναι στα 6,06μ. το οποίο σημείωσε το 2006 στο Grand Prix του Άργους Ορεστικού. Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

 2005 2η θέση Πανελλήνιο Σχολικό Πρωτάθλημα 2006 3η θέση Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Π/Κ 5.62 2006 2η θέση Πανελλήνιο Σχολικό Πρωτάθλημα 5.76 2007 1η θέση Πανελλήνιο Σχολικό Πρωτάθλημα 5.90 2007 3η θέση Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ε/Ν 5.81 2008 1η θέση Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ε/Ν 5.93 2009 3η θέση Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων 5.84 2009 3η θέση Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Συνθέτων 4.175 Βαθμούς 2005 3η θέση Βαλκανικό Πρωτάθλημα Π/Κ (Ελλάδα,Τρίπολη) 5.67 2007 2η θέση Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ε/Ν (Σερβία,Κρακούγιεβατς) 5.68 2008 3η θέση Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ε/Ν (Τουρκία,Προύσα) 6.00 2006 13η θέση Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα (Θεσσαλονίκη) Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων
Φιλίππη του Νταμαρτίν

Η Φιλίππη, γαλλ. Philippe de Dammartin, de Eu, de Coucy, de Gerle (απεβ. 1280) από τον Οίκο του Νταμαρτίν ήταν μία ευγενής γυναίκα του 13ου αιώνα, κόρη του κόμη του Ωμάλ. Με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του Ε, μετά κυρία του Κουσύ, και έπειτα κόμισσα του Χέλρε.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Σίμωνα κόμη του Ωμάλ και της Mαρίας των Μπελέμ, κόρης και διαδόχου του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Ποντιέ.Η αδελφή της Ιωάννα του Ποντιέ ήταν σύζυγος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και μητέρα της Eλεονώρας των Ιβρέας-Καστίλης, συζύγου του Eδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Η Φιλίππη παντρεύτηκε τρεις φορές: 1. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν κόμη του Ε το 1239/40. Η Φιλίππη ήταν η τρίτη σύζυγός του. Δεν είχαν παιδιά, αλλά ήταν η μητριά της Mαρίας κόμισσας του Ε, που παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Μπριέν μεγάλο Οικονόμο της Γαλλίας. 2. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Ραούλ Β΄ κύριο του Κουσύ, περί το 1246, και απέκτησαν τέκνο: Ανγκεράν, απεβίωσε νέος (πριν από το 1250).3. Ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Όθωνα Β΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε, περί το 1253, και είχαν παιδιά: Ρέγκιναλντ Α΄ 1255-1326, κόμης του Χέ΄ρε. Φίλιππα, παντρεύτηκε τον Βάλεραν Β΄ κύριο του Βάλκενμπουργκ. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ Ζ΄ κόμη της Κλέβης. Μαρία. Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France after the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press.
Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863

Η Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη (Φεβρουάριος - Μάρτιος 1863), ήταν η τρίτη κυβέρνηση στο διάστημα της Μεσοβασιλείας του Ελληνικού κράτους, και προέκυψε ύστερα από την ψηφοφορία των πληρεξουσίων της Β΄ Εθνοσυνέλευσης των Αθηνών. Στη συνεδρίαση της 19ης Μαρτίου 1863, και ύστερα από την άρνηση της αγγλικής διπλωματίας της παραχώρησης του Στέμματος στον πρίγκιπα Άλφρεντ, - λόγω προηγούμενων διεθνών συνθηκών που απαγόρευαν να ανέλθει στο θρόνο της Ελλάδας, πρίγκηπας από τις Προστάτιδες Δυνάμεις - η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε να εκλέξει τον πρίγκιπα Γουλιέλμο της Δανίας, δηλαδή τον μελλοντικό Γεώργιο Α΄, ως Βασιλέα των Ελλήνων.

 «Πρόεδρος υπουργικού συμβουλίου»: Ζηνόβιος Βάλβης, (πληρεξ. Μεσολογγίου)«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Δημήτριος Σ. Μαυροκορδάτος, (πληρεξ. «των εν Λιβόρνω ευρισκομένων Ελλήνων») «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ανδρέας Αυγερινός, (πληρεξ. Ηλιείας) «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Δημήτριος Χαραλάμπης, (πληρεξ. Επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς) «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Λεωνίδας Σμόλεντς, (πληρεξ. Αττικής) «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Ιωάννης Παπαζαφειρόπουλος, (πληρεξ. Μαντινείας) «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός: Κωνσταντίνος Δόσιος, (πληρεξ. Αττικής) «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Δημήτριος Μπουντούρης, (πληρεξ. Ύδρας)Ύστερα από τις ταραχές των Φεβρουαριανών (3 - 13 Φεβρουαρίου), η απόφαση της Εθνοσυνέλευσης για αύξηση της οικονομικής αποζημίωσης των πληρεξουσίων ήρθε να ταράξει ακόμα μια φορά την Αθήνα. Μέσα σε μια περίοδο λιτότητας και ενώ η κυβέρνηση προσπαθούσε να εξοικονομήσει χρήματα από παντού, το γεγονός αυτό, ξεσήκωσε τους Αθηναίους, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν διαμαρτυρόμενοι έξω από το σπίτι του Μωραϊτίνη και έπειτα του Κουμουνδούρου. Η Εθνοσυνέλευση ανέστειλε την ισχύ του ψηφίσματος ωστόσο πολλοί βουλευτές έθεσαν θέμα ανικανότητας της κυβέρνησης Βάλβη, η οποία και αντικαταστάθηκε στις 25 Μαρτίου από την κυβέρνηση του Διομήδη Κυριακού. Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου (1898). Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898). Εν Αθήναις: Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη.
Κοινότητα Βαρνάβα

Η Κοινότητα Βαρνάβα ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Καπανδριτίου, Καλάμου, Γραμματικού και τον δήμο Μαραθώνος. Περιλάμβανε ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 37,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ήταν 1.722 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα της κοινότητας ήταν ο Βαρνάβας.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Κ.δ. Βαρνάβα [ 1.722 ] ο Βαρνάβας [ 1.415 ] η Αγία Παρασκευή [ 22 ] οι Άγιοι Δημήτριος και Παντελεήμων [ 136 ] ο Άγιος Ιωάννης [ 23 ] ο Λιμνιώνας [ 19 ] η Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος [ 44 ] η Μονή Παναγίας [ 6 ] το Πουρίθι [ 57 ] Η κοινότητα Βαρνάβα συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Μαραθώνος. Στην κοινότητα εκτός από τον Βαρνάβα εντάχθηκε και ο οικισμός Βελλιατζίκι (Μικροχώρι), ο οποίος το 1919 αποσπάστηκε και εντάχθηκε στην κοινότητα Καπανδριτίου. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Βαρνάβα αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Πουρίθι, Λιμνιώνας και Αγία Παρασκευή. Η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη με την διοικητική διαίρεση του 1997 και καταργήθηκε το 2010 με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, οπότε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Μαραθώνα
Διαφθορά στην Αυστρία

Η Αυστρία διαθέτει ένα καλά αναπτυγμένο θεσμικό και νομικό σύστημα και οι περισσότερες υποθέσεις διαφθοράς διερευνούνται από μια κοινοβουλευτική επιτροπή και προωθούνται προς επίλυση στη δικαστική εξουσία. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές σημαντικές υποθέσεις διαφθοράς που έλαβαν χώρα την περασμένη δεκαετία, στις οποίες συμμετείχαν τοπικοί και περιφερειακοί υπάλληλοι, υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, η κεντρική κυβέρνηση και, σε μία περίπτωση, ο πρώην καγκελάριος.Στις περισσότερες περιπτώσεις οι πρακτικές διεφθοράς σχετίζονταν με συγκρούσεις συμφερόντων, κατάχρηση εξουσίας, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και αθέμιτη εμπορία. Τα σκάνδαλα διαφθοράς έχουν θέσει σε αμφισβήτηση τα ηθικά πρότυπα της πολιτικής ελίτ. Αυτή η αμφιβολία αντανακλάται σε ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου 2012, όπου τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων απάντησαν ότι οι Αυστριακοί πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, καθώς και το πιο διεφθαρμένο θεσμικό όργανο στη χώρα.Ο δείκτης αντίληψης διαφθοράς του 2017 της Διεθνής Διαφάνειας κατατάσσει την Αυστρία στην 16η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες.

 Σύμφωνα με διάφορες πηγές, η διαφθορά δεν θεωρείται πρόβλημα για την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Αυστρία. Σύμφωνα με Έκθεση για το Επενδυτικό Κλίμα το 2013, από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η διαφθορά δεν θεωρείται σοβαρό πρόβλημα που εμποδίζει την επιχειρηματικότητα στη χώρα. Στην έκθεση για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την περίοδο 2013-2014 σημειώνεται ότι είναι ασυνήθιστο οι επιχειρήσεις να πραγματοποιούν παράτυπες πληρωμές ή δωροδοκίες που να συνδέονται με τις εισαγωγές και τις εξαγωγές, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, τις ετήσιες πληρωμές φόρων και την ανάθεση δημόσιων συμβάσεων και αδειών. Επιπλέον, η διαφθορά κατατάσσεται ως ο δωδέκατος πιο προβληματικός παράγοντας για το επιχειρείν στην Αυστρία.Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση Ανταγωνιστικότητας του 2013-2014, η ευνοϊκή μεταχείριση μεταξύ των κυβερνητικών αξιωματούχων έναντι κάποιων εταιρειών και ατόμων αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα για τη χώρα. Επίσης, σύμφωνα με την έρευνα πάνω στον Εντοπισμό και τη Μείωση της Διαφθοράς στις Δημόσιες Συμβάσεις στην ΕΕ, το 2013, οι υπάλληλοι που συμμετείχαν στις δημόσιες συμβάσεις στερούνταν αποτελεσματικού ελέγχου διαφθοράς. Austria Corruption Profile από το Business Anti-Corruption Portal
972 Κοχνία

Η Κοχνία (Cohnia) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,547. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Φριτς Κοχν (Fritz Cohn, 1866-1922).

 Η μέση διάμετρος της Κοχνίας εκτιμάται σε 75,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,049. `Οπως ανακαλύφθηκε το 2007, η Κοχνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 28 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τότζο Χιντέκι

Ο Τότζο Χιντέκι. ή Τόζο, ή Τόγιο Χιντόκι (ιαπωνικά: 東條英機‎, 30 Δεκεμβρίου 1884 – 23 Δεκεμβρίου 1948) ήταν Ιάπωνας στρατηγός του αυτοκρατορικού στρατού και πρωθυπουργός της Ιαπωνίας.

 Ο Τότζο Χίντεκι γεννήθηκε το 1884 στην περιφέρεια Κοτζιμάτσι (Kōjimachi) του Τόκιο. Απόφοιτος της Αυτοκρατορικής Στρατιωτικής Ακαδημίας της Ιαπωνίας ακολούθησε ανώτερες στρατιωτικές σπουδές στη Σχολή Πολέμου, υηρετώντας μετά τον Α' Π.Π. ως στρατιωτικός ακόλουθος στην ιαπωνική πρεσβεία του Βερολίνου για μικρό χρονικό διάστημα και κατόπιν στην Ελβετία. Το 1941 έγινε πρωθυπουργός της Ιαπωνίας και εργάστηκε προς την κατεύθυνση της υπογραφής του Τριμερούς Συμφώνου με τη ναζιστική Γερμανία. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1941, με την έγκρισή του έγινε η επίθεση της Ιαπωνίας κατά της αμερικανικής βάσης του Περλ Χάρμπορ. Μετά το τέλος του Β' Π.Π. και την παράδοση της Ιαπωνίας συνελήφθη παρά την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε, δικάστηκε και καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου υπεύθυνος για τον θάνατο 4.000.000 ανθρώπων και κατεξοχήν υπεύθυνος για τη διεξαγωγή βιολογικών πειραμάτων σε αιχμαλώτους πολέμου. Απαγχονίστηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1948. Παρόλο που ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για τις πράξεις του, ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι η επιτροπή υπό τον Ντάγκλας Μακ Άρθουρ που ανέλαβε να διερευνήσει ζητήματα ευθυνών των Ιαπώνων αξιωματούχων, προσπαθώντας να προστατέψει την αυτοκρατορική οικογένεια και τον αυτοκράτορα Χιροχίτο, μετατόπισε την έσχατη ευθύνη του στον Τότζο. Bix, Herbert P. (4 Σεπτεμβρίου 2001). Hirohito and the making of modern Japan. HarperCollins. ISBN 978-0-06-093130-8. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2011. Dower, John W. (29 Ιουνίου 2000). Embracing defeat: Japan in the wake of World War II. W. W. Norton & Company. ISBN 978-0-393-32027-5. Gorman, Jacqueline Laks (2009). Pearl Harbor: A Primary Source History. Gareth Stevens. ISBN 978-1-4339-0047-1. Toland, John (1970). The Rising Sun: The Decline and Fall of the Japanese Empire, 1936–1945. New York: Random House. LCCN 77117669. WW2DB: Hideki Tōjō Hideki Tōjō Quotes Address by Tojo Hideki, Premier of Japan
Κάστρο Μασγιάφ

Το Κάστρο Μασγιάφ (αραβικά : قلعة مصياف ) είναι κάστρο στη Συρία. βρίσκεται στην πόλη της Μασγιάφ στο κυβερνείο της Χάμα, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Ορόντη, περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά της Χάμα. Χτίστηκε για την προστασία των εμπορικών δρόμων σε πόλεις της ενδοχώρας. Το ίδιο το κάστρο βρίσκεται σε ένα πλάτωμα περίπου 20 μέτρα πάνω από τη γύρω πεδιάδα. Η ακρόπολη έγινε διάσημη ως το φρούριο από το οποίο Ρασίντ αντ-Ντιν Σιμάν, γνωστός και ως ο γέρος του Βουνού έμενε εκεί. Ήταν ηγέτης της συριακής πτέρυγας της αίρεσης των Ασασίνων κατά την περίοδο των Σταυροφοριών .

 Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα χαμηλότερα στρώματα και τα θεμέλια του κάστρου είναι βυζαντινής προέλευσης. Αργότερα προστέθηκαν νέα τείχη ή ανακατασκευάστηκε από τους Νιζαρίτες Ισμαηλίτες, Μαμελούκους και Οθωμανούς. Το κάστρο κατελήφθη από τους Ασασίνους και αργότερα επανοχυρώθηκε από τον Ρασίντ αντ-Ντιν Σιμάν. Το Μασγιάφ και τη γύρω πόλη λειτουργούσε ως πρωτεύουσα του εμιράτου των Νιζαριτών από τα μέσα του 12ου αιώνα μέχρι και το τέλος του 13ου αιώνα. Ο Σαλαντίν το πολιόρκησε τον Μάιο του 1176, αλλά η πολιορκία δεν κράτησε πολύ και συνήψε ανακωχή. Το 1260 το κάστρο παραδόθηκε στους Μογγόλους. Αργότερα το ίδιος έτος, τον Σεπτέμβριο, οι Νιζαρίτες συμμάχησαν με τους Μαμελούκους, έδιωξαν τους Μογγόλους έξω από τη Συρία και κατέλαβαν εκ νέου το κάστρο. Οι Μαμελούκοι με τον Μπαϊμπάρ κατέλαβαν το κάστρο το Φεβρουάριο του 1270. Το 1830, Αιγυπτιακός στρατός με επικεφαλής τον Ιμπραήμ πασά πολιόρκησε το κάστρο και του προξένησε μεγάλες ζημιές. Σήμερα πραγματοποιείται αποκατάσταση που χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Ιστορικών Πόλεων. Η αποκατάσταση ξεκίνησε το 2000.
Κατάλογος αστέρων του Οκτάντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Οκτάντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Οκτάς κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Μηλέα Μεσσηνίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Μηλέα. Η Μηλέα Μεσσηνίας, γνωστή και ως Μηλιά, είναι χωριό της Μεσσηνιακής Μάνης (Έξω Μάνη) και υπάγεται στο Δήμο Δυτικής Μάνης με έδρα την Καρδαμύλη. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 363 άτομα (απογραφή 2001). Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της οροσειράς του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 550-600μ. Αποτελείται από τους οικισμούς Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα, Κάτω Χώρα και Κυβέλεια (Γαρμπελιά).

 Το όνομά της, κατά την επικρατέστερη άποψη, το οφείλει στην ευδοκίμηση στην περιοχή του οπωροφόρου δέντρου "μηλιά". Άλλες εκδοχές θέλουν το όνομα να προέρχεται από την Ομηρική λέξη «μήλα» που σημαίνει γιδοπρόβατα, ή από το γεγονός ότι στην περιοχή αφθονεί το θαμνώδες φυτό "σφακομηλιά". Ακριβώς πάνω από το χωριό είναι κτισμένη, σε ένα μικρό οροπέδιο σε υψόμετρο 1000μ, η Μονή της Παναγίας της Γιάτρισσας. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι ναοί: Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, 13ου αιώνα, με το εντυπωσιακό διατηρημένο καμπαναριό, Κοίμησης της Θεοτόκου, 12ου αιώνα, με εξαιρετική τοιχογράφηση, Αγίου Ιωάννη, αγιογραφημένος το 1706 από τον Καλλέργη, Αγίου Νικολάου, με μάρμαρα του 11ου αιώνα και παλαιά Αγία Τράπεζα.Αξίζει να αναφερθεί η φιλοξενία στη Μηλιά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (σε νεαρή ηλικία) και της οικογένειάς του, για τρία χρόνια, στον πύργο της οικογένειας Κριπαράκων. Ο πατέρας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντής, θάφτηκε στη Μηλιά στο συνοικισμό Κυβέλεια, όπου σώζεται ο τάφος του. Το δημοτικό διαμέρισμα Μηλιάς Μεσσηνίας (παλαιότερη ονομασία: Μηλέα Μεσσηνίας) βρίσκεται στη Μεσσηνιακή Μάνη. Ο συνολικός πληθυσμός του είναι 363 άτομα (απογραφή 2001). Πριν από την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας. Αποτελείται από τους οικισμούς Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα, (που συγκροτούν τον κεντρικό οικισμό της Μηλιάς), και επίσης από την Κάτω Χώρα και τα Κυβέλεια (γνωστά και ως Γαρμπελιά). Δήμος Δυτικής Μάνης Φαράγγι του Βυρού Άρθρο του Βαγγέλη Νικολούδη
Σονιακός δρυμός

Ο Σονιακός δρυμός (ολλανδ. Zoniënwoud, Forêt de Soignes, λατ. Soniaca Silva) είναι δάσος με έκταση 44,21 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο των Βρυξελλών, στο Βέλγιο. Ο Σονιακός Δρυμός ήταν αγαπημένος χώρος κυνηγιού για την αυτοκρατορική Οικογένεια των Αψβούργων και ως τέτοιος απεικονίζεται εμφανώς σε κάποια ονομαστά αναγεννησιακά έργα τέχνης, όπως στην ταπισερί «Τα κυνήγια του Μαξιμιλιανού» στο Μουσείο του Λούβρου. Σήμερα το δάσος, που αποτελείται κυρίως από φηγούς (οξιές) του είδους Fagus sylvatica και βελανιδιές, βρίσκεται στο έδαφος των φλαμανδικών δήμων Σιντ Χενέζιους-Ρόντε, Χούιλαρτ, Όβερεϊσε και Τερβούρεν, των δήμων της Περιοχής Βρυξελλών Υκλ, Βατερμάλ-Μπουαφόρ, Ωντεργκέμ και Βολυβέ-Σαιν Πιερ, και των βαλλωνικών πόλεων Λα Υλπ και Βατερλώ. Απλώνεται έτσι και στις τρεις διοικητικές «Περιοχές» στις οποίες διαιρείται το Βέλγιο. Ο Σονιακός Δρυμός συντηρείται από τη Φλαμανδική Περιοχή κατά 56%, την Περιοχή των Βρυξελλών κατά 38% και τη Βαλλωνική Περιοχή κατά 6%. Υπάρχουν στον Δρυμό μερικά συνεχόμενα τμήματα ιδιωτικού δάσους και το Kapucijnenbos (= «Δάσος των Καπουτσίνων»), που ανήκει στο Βασιλικό Καταπίστευμα του Βελγίου. Το 2017 ο Σονιακός Δρυμός εγγράφηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και αποτελεί το μοναδικό τέτοιο στο Βέλγιο που ανήκει στην κατηγορία «Δάση Οξιάς των Καρπαθίων και άλλων περιοχών της Ευρώπης».

 Ο Σονιακός Δρυμός αποτελεί υπόλειμμα του αρχαίου δάσους Silva Carbonaria (= «δάσος του ξυλοκάρβουνου»). Η πρώτη αναφορά της λατινικής ονομασίας Soniaca Silva εντοπίζεται στον πρώιμο Μεσαίωνα. Τότε το δάσος νοτίως των Βρυξελλών διασχιζόταν από τον ποταμό Σεν και εκτεινόταν μέχρι την επαρχία Αινώ, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος του σχετικώς υψηλού εδάφους ανάμεσα στους ποταμούς Σεν και Ντέιλε. Ο Βίος του Αγίου Φοϊλανού τον 9ο αιώνα αναφέρει «τον δρυμό, μετά το Αββαείο της Αγίας Γερτρούδης, αποκαλούμενο Σονεσιανό» Τον 16ο αιώνα η περιφέρειά του ήταν ακόμα εφτά λεύγες. Στις αρχές του 19ου αιώνα η έκταση του δάσους ήταν ακόμα περί τα 120 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μεσαιωνικό δάσος υπαγόταν στο Δουκάτο της Βραβάντης, καλύπτοντας το νότιο τμήμα του, και έφθανε μεχρι τα τείχη των Βρυξελλών. Αρχικώς ήταν μέρος του Δάσους των Αρδεννών, του Arduenna Silva των Ρωμαίων, και διατηρούσε σχεδόν την αρχική του έκταση ακόμα και την εποχή της Γαλλικής Επαναστάσεως. Το πρώτο μεγάλο κτύπημα προς τη συρρίκνωσή του ήλθε όταν ο Μέγας Ναπολέων διέταξε να κοπούν 22.000 βελανιδιές του, προκειμένου να ναυπηγήσει τον «Στόλο της Βουλώνης» για να εισβάλει στην Αγγλία. Κατόπιν ο βασιλιάς Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών συνέχισε ανενδοίαστα να θερίζει το δάσος. Από 120 τετραγωνικά χιλιόμετρα το 1820, ο Σονιακός Δρυμός μειώθηκε έτσι στα 46 το 1830. Το 1815 δόθηκαν δικαιώματα εκμεταλλεύσεως σε σημαντικό τμήμα του δάσους δίπλα στο Βατερλώ στον τότε Δούκα του Ουέλλινγκτον και στους κληρονόμους αυτού του τίτλου, που ενεγράφησαν από τότε στους ολλανδικούς καταλόγους ευγενείας ως «Πρίγκιπες του Βατερλώ». Επίσημος ιστότοπος Ο Σονιακός Δρυμός στα Βικιταξίδια
Βασίλειος Ψάχος

Ο Βασίλειος Ψάχος (1887 - ? ) ήταν Έλληνας 2ος ολυμπιονίκης από τα Ζαρουχλέικα της Πάτρας στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο αγώνισμα της διελκυστίνδας με την εθνική ομάδα. Αδελφός του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα Γεώργιος Ψάχος. Την υπόλοιπη ομάδα αποτελούσαν οι Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.

 Πανελλήνιοι αγώνες 1906 :1ος με την ομάδα διελκυστίνδας της ΓΕΠ Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911
UTC+02:00

Η UTC+02:00 είναι ένα αναγνωριστικό για μια μετατόπιση ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά +02. Στο ISO 8601 ο σχετικός χρόνος θα πρέπει να γραφτεί ως 2023-10-11T13:32:57+02:00. Ο χρόνος αυτός χρησιμοποιείται σε:

 Αίγυπτος Εσουατίνι Ζάμπια Ζιμπάμπουε Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (Μισό ανατολικό) Kasai-Occidental, Kasai-Oriental, Katanga, Maniema, Nord-Kivu, Orientale, Sud-Kivu Λεσότο Μαλάουι Μοζαμβίκη Μποτσουάνα Μπουρούντι Νότια Αφρική (SAST – Χειμερινή ώρα Νότιας Αφρικής) Ρουάντα Βουλγαρία Ελλάδα Εσθονία Κύπρος Λεττονία Λιθουανία Μολδαβία Ουκρανία Ρουμανία Φινλανδία (συμπεριλαμβανομένου του Ώλαντ) Ισραήλ Λίβανος Παλαιστινιακά εδάφη Άγιος Μαρίνος Αλβανία Ανδόρρα Αυστρία Βατικανό Βέλγιο Βόρεια Μακεδονία Βοσνία και Ερζεγοβίνη Γαλλία Γερμανία Γιβραλτάρ (ΗΒ) Δανία Ελβετία Ισπανία (εκτός από τις Κανάριες Νήσοι) Ιταλία Κροατία Λίχτενσταϊν Λουξεμβούργο Μάλτα Μαυροβούνιο Μονακό Νορβηγία, συμπεριλαμβανομένου: Svalbard and Jan Mayen Ολλανδία Ουγγαρία Πολωνία Σερβία Σλοβακία Σλοβενία Σουηδία Τσεχία
Λουί Ωγκύστ Φελίξ ντε Μπωζούρ

Ο Λουί Ωγκύστ Φελίξ ντε Μπωζούρ (γαλλ. Louis-Auguste Félix de Beaujour, 1765-1836) υπήρξε Γάλλος διπλωμάτης του 19ου αιώνα. Υπηρέτησε εκτός των άλλων ως πρέσβης του Ναπολέοντα στις ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1765 στην Καλάς (Callas) της Βαρ (Var). Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Προβηγκίας Aix-Marseille και στο Παρίσι και μπήκε στη διπλωματική υπηρεσία. Υπηρέτησε το 1790 ως γραμματέας της αποστολής του Δούκα Καρλ Τέοντορ στο Μόναχο και το 1791 του Φρειδερίκου Α' στη Δρέσδη. Από το 1787 ως το 1797 ήταν Γενικός Πρόξενος στην τότε τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη. Το 1799 διορίστηκε εκπρόσωπος του Γουστάβου Δ' της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. Το 1800 συνδέθηκε με τον Emmanuel Joseph Sieyès στο Παρίσι και διορίστηκε Γραμματέας αργότερα Πρόεδρος του Tribunat. Τα επόμενα διορίστηκε από τον Ναπολέοντα ως γενικός πληρεξούσιος στην Αμερική με αποστολή την είσπραξη των χρεών του Μεξικού προς τη Γαλλία. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1814 και τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος της Τιμής. Ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ (Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord) τον απέστειλε το 1816 ως γενικό πρόξενο στη Σμύρνη. Τιμήθηκε και με το μετάλλιο του Τάγματος του Ιερού Τάφου του Ιησού. Μετά από τη Σύνοδο της Βιέννης το 1815 διορίστηκε το 1817 Γενικός διευθυντής της Γαλλίας στην Ανατολή. Συνέχισε σε διάφορα υψηλά αξιώματα. Έγινε μέλος της Ακαδημίας ηθικών και πολιτικών επιστημών, ενώ ένα βραβείο οικονομίας ονομάστηκε προς τιμή του. Απεβίωσε στις 1 Ιουλίου 1836 στο Παρίσι. Ο Μπωζούρ επιδόθηκε ως αρθρογράφος οικονομικού περιεχομένου. Εξέδωσε επανειλημμένα τις εμπορικές συνθήκες στην Ελλάδα και Θεσσαλονίκη. Τα άρθρα του δημοσιεύθηκαν στη Βαϊμάρη.
Μάχη των Ευζώνων

Μάχη των Ευζώνων είναι πολεμικό επεισόδιο της σύγκρουσης των Ελλήνων κατοίκων με τις δυνάμεις των βουλγάρων κατακτητών, που έλαβε χώρα στο χωριό Εύζωνοι του νομού Κιλκίς, στις 25 Απριλίου του 1941, λίγες μέρες μετά την κατάληψη της ευρύτερης περιοχής από τα γερμανικά στρατεύματα και την παράδοσή της στη βουλγαρική διοίκηση.

 Το χωριό Εύζωνοι βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την πρώην ενιαία Γιουγκοσλαβία (σήμερα κράτος των Σκοπίων) και έλκει την ονομασία του απ' την απώλεια 9 ελλήνων ευζώνων, κατά τη διάρκεια του β' βαλκανικού πολέμου (1913). Κατά τις πρώτες ημέρες του ελληνογερμανικού πολέμου και ύστερα από την κατάρρευση της γιουγκοσλαβικής άμυνας, γερμανικά τμήματα εισέδυσαν στην ευρύτερη περιοχή, καταλαμβάνοντάς την. Ο έλεγχος των εδαφών δόθηκε στους συμμάχους της Γερμανίας βούλγαρους, που έσπευσαν να εγκαταστήσουν διοικητικές αρχές στο χωριό. Αντιδρώντας, οι κάτοικοι των Ευζώνων αλλά και των γειτονικών χωριών (Πευκοδάσος, Μικρό Δάσος, Πλατανιά και Ποντοηράκλεια) διαδήλωσαν υπέρ της ελληνικότητας του τόπου τους και υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία που είχε τοποθετηθεί από τις κατοχικές δυνάμεις. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1941. Πέντε μέρες αργότερα, στις 25 Απριλίου, κατέφθασαν δυνάμεις του τακτικού βουλγαρικού στρατού (τάγμα), ενισχυμένες από ατάκτους πρώην κομιτατζήδες για να επιβάλλουν την τάξη. Οι κάτοικοι του χωριού, με τη βοήθεια ελλήνων στρατιωτών που επέστρεφαν από το μέτωπο, συγκρούσθηκαν μαζί τους χρησιμοποιώντας όποιο μέσο είχαν στη διάθεσή τους, όπως γεωργικά εργαλεία, αξίνες, τσεκούρια, ρόπαλα κλπ. Υπέρτεροι τόσο σε αριθμό όσο και σε εξοπλισμό, οι βούλγαροι επικράτησαν, ενώ από πλευράς ελλήνων καταγράφηκαν τρεις νεκροί. Ήταν οι έφεδροι Συμεών Ιωαννίδης (στρ) και Αλέξανδρος Γρηγοριάδης (δεκν) και ο πολίτης Μιλτιάδης Κουρτοϊδής, που, μετά τη σύλληψή του, υπεβλήθη σε βασανιστήρια και υπέκυψε. Ακολούθως, οι βούλγαροι συγκέντρωσαν όλους τους εναπομείναντες κατοίκους και αποπειράθηκαν να τους οδηγήσουν προς ομαδική εκτέλεση. Ωστόσο, μονάδα του γερμανικού στρατού που στάθμευε πλησίον της περιοχής και συγκεκριμένα στη γέφυρα του ποταμού Αξιού, κοντά στην Αξιούπολη, ειδοποιημένη για το γεγονός έσπευσε και απέτρεψε τη δολοφονία των κατοίκων, ελευθερώνοντάς τους. Μηνιαία εφημερίδα "ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ", φύλλο υπ' αριθμ. 595, Μαΐου 2013, σελ. 5.
Μαιν (ποταμός)

Ο ποταμός Μαιν (γαλλικά:Maine) είναι ένας γαλλικός ποταμός που διαρρέει το νομό Μαιν-ε-Λουάρ, στην Περιοχή του Λίγηρα. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι δεν έχει πηγές. Είναι ένας πλατύς ποταμός, μικρός σε μήκος, μόλις 11,5 χιλιόμετρα. Εκβάλει στον Λίγηρα στο επίπεδο της κοινότητας Μπουσμαίν. Κάποιοι άλλοι συγγραφείς πιστεύουν, ωστόσο, ότι ο Μαιν δεν είναι ένας ξεχωριστός ποταμός: είναι μόνο η τοπική ονομασία του ποταμού Μαγιέν στο τμήμα του ρου του, βόρεια της κοινότητας Ανζέ έως τις εκβολές του στον Λίγηρα. Το όνομα του ποταμού προέρχεται από το λατινικό Meduana.

 Ο ποταμός Μαιν σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Μαγιέν και Σαρτ, βόρεια της Ανζέ. Βορειότερα, ο ποταμός Μαγιέν έχει δεχθεί τα ύδατα του Ουντόν και ο ποταμός Σαρτ του Λουάρ. Είναι επομένως ένας σημαντικός ποταμός που εκβάλει στον Λίγηρα, αυξάνοντας σημαντικά τη ροή του ποταμού. Ο ποταμός, λίγο μετά τη δημιουργία του ρέει μέσα από την πόλη Ανζέ, κάτω από το κάστρο του δουκών του Ανζού που δεσπόζει στον ποταμό με τους 17 πύργους του. Ο ποταμός Μαιν έδωσε το όνομά του στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ, καθώς και στη λίμνη Μαιν, 2 χιλιόμετρα νότια της Ανζέ.Ο ποταμός Μαιν
Αντρέι Βοζνεσένσκι

Ο Αντρέι Βοζνεσένσκι (12 Μαΐου 1933, Μόσχα – 1 Ιουνίου 2010, Μόσχα) ήταν Ρώσος μυθιστοριογράφος, ζωγράφος, αρχιτέκτονας και ένας από τους πιο διάσημους ποιητές της δεκαετίας του εξήντα.

 Γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1933 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν ο Αντρέι Βοζνεσένσκι (1903-1974), υδραυλικός μηχανικός, δόκτωρ τεχνικών επιστημών, καθηγητής, διευθυντής του Hydroproject, του «Ινστιτούτου για τα Προβλήματα του νερού», της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, μέλος της ομάδας κατασκευής των υδροηλεκτρικών σταθμών του Μπρατσκ και του Ινγκούρσκ. Μητέρα του η Αντωνίνα Σεργκέγιεβνα (1905-1983), το γένος Παστουσίχινα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Andrey Voznesensky στο Wikimedia Commons