IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σεπφώρα

Η Σεπφώρα (Εβραϊκά:ציפורה) ήταν η έβδομη κόρη του αρχιερέα της Μαδιάμ, Ιοθόρ/Ραγουήλ και η πρώτη σύζυγος του Μωυσή. Μαζί του απέκτησε δυο γιούς, τον Γερσόμ και τον Ελιέζερ. Το όνομά της σημαίνει "Άγριο Πουλί" (:Tzippor στα εβραϊκά σημαίνει πουλί)

 Μετά τον φόνο του Αιγυπτίου και την περιπλάνησή του στην έρημο, ο Μωυσής κατέφυγε στη Μαδιάμ. Εκεί είδε εφτά κοπέλες (οι κόρες του Ιοθόρ) να λογομαχούν με βοσκούς καθώς τις παραμέρισαν βίαια για να ποτίσουν πρώτοι τα πρόβατά τους. Ο Μωυσής τις υπερασπίστηκε παλεύοντας με τους άντρες. Έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του ιερέα, ο Ιοθόρ τον έκανε βοσκό στα πρόβατά του και του έδωσε για σύζυγό του τη μικρότερη κόρη του, Σεπφώρα. Όταν ο Θεός είπε στον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο και να ελευθερώσει τους γιους του Ισραήλ, ο Μωυσής πήρε μαζί του τη γυναίκα και τους γιούς του. Στο δρόμο για την Αίγυπτο κατασκήνωσαν για το βράδυ κι εκεί συνέβη κάτι μυστήριο με πρωταγωνίστρια τη Σεπφώρα. Στη Βίβλο λέει ότι ο Θεός ήρθε για να σκοτώσει το Μωυσή (Έξοδος:4:24-27), τότε η Σεπφώρα γρήγορα πήρε ένα κοφτερό μαχαίρι και έκανε περιτομή στο Γερσόμ, και το εναπόθεσε στα πόδια του Μωυσή, λέγοντας "Είσαι Θεός του αίματος" (Έξοδος: 4:26). Κατά τους σχολιαστές και τους λογίους ο λόγος για τον οποίο ο Θεός ήρθε να σκοτώσει το Μωυσή ήταν η συμφωνία με τον Αβραάμ. Όπως αναφέρεται στη Γένεση όσα αρσενικά παιδιά δεν έκαναν περιτομή, θα αποκόπτονταν από το λαό διότι "Αυτός έσπασε τη συμφωνία Μου"(Γένεσις:17:10-14). Αφού ο Μωυσής κατάφερε να απελευθερώσει τους Εβραίους από την Αίγυπτο, ο Ιοθόρ ήρθε στην κατασκήνωση των Εβραίων στο Σινά φέρνοντας μαζί τη Σεπφώρα και τους γιούς του Μωυσή. Η Βίβλος δεν αναφέρει πότε η Σεπφώρα ξανασυναντήθηκε με τον πατέρα της, μόνο ότι ο Ιοθόρ πήρε την οικογένεια του Μωυσή και πήγε να τον συναντήσει όταν άκουσε τι έκανε ο Θεός για τους γιους του Ισραήλ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zipporah στο Wikimedia Commons
Μύρτος Λασιθίου

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Μύρτος. Ο Μύρτος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Ιεράπετρας - Βιάννου και απέχει 14 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα και 24 χιλιόμετρα από την Άνω Βιάννο.

 Σήμερα είναι τουριστικά αναπτυγμένο. Το μικρό χωριό είναι κτισμένο σε μια περιοχή κατάφυτη από μπανανιές και κοντά στις όχθες του ποταμού Κρύου . Ανάμεσα σε άλλα, στο Μύρτος υπάρχει το τοπικό αγροτικό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος, τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Εδώ και μερικά χρόνια λειτουργεί Μουσείο με εκθέματα από την αρχαιότητα. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αντώνιος. Υπάρχουν ναοί και εξωκλήσια, όπως των Αγίων Αναργύρων, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Γεωργίου, Τρύφωνα, Ραφαήλ και του Αγίου Παντελεήμονα. Η παραλία του Μύρτου, στενή και αμμώδης, ανήκει στις πολυσύχναστες ακτές που, όμως, προτιμούνται για οικογενειακές διακοπές, ιδιαίτερα από τους Ευρωπαίους. Η παραλία του Μύρτου βρίσκεται μπροστά από τις ταβέρνες και τα εστιατόρια της περιοχής. Είναι πλήρως οργανωμένη με ομπρέλες, ντους, αποδυτήρια, ναυαγοσώστη, καθώς επίσης διαθέτει και οργανωμένους χώρους για θαλάσσια αθλήματα όπως beach volley. Επίσης, υπάρχει και σχολή ιστιοπλοΐας. Προχωρώντας δυτικά από την κεντρική παραλία, υπάρχει χώρος κατάλληλος για κατασκήνωση, ενώ ανατολικά υπάρχει παραλία με χοντρά βότσαλα.Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις και επίσης με την καλλιέργεια μπανάνας και εσπεριδοειδών. Κοντά στο χωριό ανακαλύφθηκαν τα ερείπια προανακτορικού μινωικού οικισμού που χρονολογείται από το 3000 - 2600 π.Χ. στη θέση Φούρνου Κορυφή, και ενός ανακτορικού έως το 1600 π.χ. στον Πύργο Μύρτου ενώ δίπλα στη θέση Άγιος Αντώνιος υπάρχουν τα ερείπια ρωμαϊκής πόλης με λιμάνι και θερμαινόμενα ψηφιδωτά ρωμαϊκά λουτρά. Η παλαιότερη θέση του χωριού ήταν στο Μετόχι, στη σημερινή περιοχή που λέγεται Άγιος Βασίλειος. Έπειτα οι κάτοικοι κατέβηκαν στην περιοχή του Μύρτου. Στην περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, έπειτα από τη μάχη της Κάτω Σύμης, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς 19 κάτοικοι του χωριού στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943, όσοι δηλαδή δεν πρόλαβαν να φύγουν στα βουνά. Οι 18 εκτελέστηκαν στο Μύρτος και ένας στην Έμπαρο. Το δε χωριό πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Έπειτα από τη δεκαετία του '60, ο Μύρτος αναπτύχθηκε τουριστικά. Ο Μύρτος αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μουρνιών και το 1927 στο ΦΕΚ 121Α - 18/06/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμού Γαβρίλης, Καλλιθέα, Κοπάνες και Νέος Μύρτος αποτελούν την κοινότητα Μύρτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 441 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Μύρτου Ιστοσελίδα για το Μύρτο Μύρτος Ιεράπετρας (5-6-2021) στο https://www.youtube.com/ Ενιαίος Αρχαιολογικός Χώρος Μύρτου Ιεράπετρας Αρχειοθετήθηκε 2023-01-19 στο Wayback Machine.
Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ

Η Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ (γερμανικά: Saarländischer Fußballverband, SFV) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στο γερμανικό κρατίδιο του Σάαρλαντ. Η έδρα της βρίσκεται στο Σααρμπρύκεν και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων του κρατιδίου, των πρωταθλημάτων όπως και του θεσμού του κυπέλλου. Η SFV υπάγεται στη Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση και αποτελεί ένα από τα 21 μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

 Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου του 1948 στο Σούλτσμπαχ/Σάαρ από τον Χέρμαν Νόεμπεργκερ ως Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάαρλαντ (Saarländischer Fußballbund, SFB) του τυπικά ανεξάρτητου κρατιδίου Σάαρλαντ το 1948. Από το 1950 έως το 1956, η SFB ήταν ανεξάρτητο μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA) και διατηρούσε τη δική της εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, το Σάαρλαντ αγωνίστηκε εναντίον της Γερμανίας και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου πάνω από τη Νορβηγία. Η SFB είχε στη σύντομη ιστορία της, μία εκπροσώπηση σε διεθνές διασυλλογικό επίπεδο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Την περίοδο 1955-1956 η ΦΚ Σααρμπρύκεν αγωνίστηκε στο Κυπέλλου Πρωταθλητριών ως πρωταθλήτρια Σάαρλαντ. Εκεί, κέρδισε τη ΑΚ Μίλαν στο πρώτο παιχνίδι με 3-4 μέσα στο Μιλάνο, αλλά αποκλείστηκε μετά από μια ήττα στην έδρα της με 1-4. Στις 8 Ιουλίου 1956 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάαρλαντ (SFB) μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ (SFV). Μετά την προσχώρηση του Σάαρ στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (1η Ιανουαρίου 1957), η Ένωση παραιτήθηκε από τη FIFA και προσχώρησε στην Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η Ποδοσφαιρική Ένωση του Σάαρλαντ το 2017 είχε 387 εγγεγραμμένους συλλόγους που έχουν συνολικά 114.715 μέλη. 2.954 ομάδες λαμβάνουν μέρος στις διοργανώσεις της Ένωσης. Η έδρα της Ένωσης βρίσκεται στο αθλητικό σχολείο "Χέρμαν Νόεμπεργκερ" στο Σααρμπρύκεν. Επίσημη ιστοσελίδα
Δήμος Οιχαλίας Μεσσηνίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Οιχαλίας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση των παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Οιχαλίας. Ο δήμος πήρε το όνομά του από την αρχαία πόλη Οιχαλία που βρισκόταν στην περιοχή. Καταλάμβανε έκταση 59.060 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.797 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Μερόπη.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 10 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Μερόπης η Μερόπη η Αλλαγή η Μούστα Δ.δ. Ανδανίας -- η Ανδανία Δ.δ. Καλυβίων -- τα Καλύβια Δ.δ. Κατσαρού -- ο Κατσαρός Δ.δ. Λουτρού -- το Λουτρόν Δ.δ. Οιχαλίας -- η Οιχαλία Δ.δ. Πεύκου το Πεύκον οι Αγριλιές Δ.δ. Σιάμου -- το Σιάμον Δ.δ. Σολακίου -- το Σολάκιον Δ.δ. Φίλια -- το Φίλια Ακολουθεί πίνακας με τους εκλεγμένους δημάρχους, του «Καποδιστριακού» Δήμου Οιχαλίας, από το 1999 και μετά. Επίσης μπορείτε να δείτε και τους δημάρχους του «Καλλικρατικού» Δήμου Οιχαλίας, από το 2011 στην υποενότητα Διατελέσαντες Δήμαρχοι Οιχαλίας. Στοιχεία για το δήμο Οιχαλίας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-08-31 στο Wayback Machine. Στοιχεία για το δήμο Οιχαλίας από τη Δικτυακή Πύλη Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας
Μετριδιόχοιρος

Ο Μετριδιόχοιρος (Metridiochoerus) είναι ένα εξαφανισμένο γένος που ανήκε στην οικογένεια των ιθαγενών χοίρων στην Πλειόκαινη και Πλειστόκαινη Αφρική. Είναι επίσης γνωστός και ως γιγαντιαίος φακόχοιρος.

 Ο Metridiochoerus ήταν ένα μεγάλο ζώο, 1,5 μέτρα (4,9 πόδια) μήκος, πράγμα που τον κάνει να μοιάζει με έναν γιγαντιαίο φακόχοιρο. Είχε δύο μεγάλα ζεύγη χαυλιόδοντες που είχαν επισημανθεί πλαγίως και ήταν κυρτά προς τα πάνω. Με βάση το πολύπλοκο, χόνδρο μοτίβο του γομφίων του πλάσματος, ο Μετριδιόχοιρος θεωρείται ότι ήταν ένα παμφάγο ζώο. Barry Cox, Colin Harrison, R.J.G. Savage, and Brian Gardiner. (1999): The Simon & Schuster Encyclopedia of Dinosaurs and Prehistoric Creatures: A Visual Who's Who of Prehistoric Life. Simon & Schuster. David Norman . (2001): The Big Book Of Dinosaurs. pg. 226, Walcome books. World Encyclopedia of Dinosaurs & Prehistoric Creatures: The Ultimate Visual Reference To 1000 Dinosaurs And Prehistoric Creatures Of Land, Air And Sea ... And Cretaceous Eras (World Encyclopedia) by Dougal Dixon
Παρί Σεν Ζερμέν Χαντμπόλ

Η Παρί Σεν Ζερμέν Χαντμπόλ (γαλλικά: Paris Saint-Germain Handball) είναι σύλλογος χειροσφαίρισης με έδρα το Παρίσι της Γαλλίας. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ Πιερ ντε Κουμπερντέν, χωρητικότητας 4.016 θεατών. Από το 2012, αποτελεί τμήμα της Παρί Σεν Ζερμέν.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1941 ως Ανιέρ Σπορτς (Asnières Sports). Το 1985 μετονομάστηκε σε Παρί-Ρασίνγκ-Ανιέρ (Paris-Racing-Asnières), ενώ το 1989 πήρε την ονομασία Παρί-Ανιέρ (Paris-Asnières). Το 1992 μετονομάστηκε σε ΠΣΖ-Ανιέρ και αποτέλεσε τμήμα της Παρί Σεν Ζερμέν έως το 2002, όταν αυτονομήθηκε και μετονομάστηκε εκ νέου σε Παρί Χαντμπόλ. Το 2012, η Παρί Χαντμπόλ συνενώθηκε ξανά με την Παρί Σεν Ζερμέν υπό την ονομασία Παρί Σεν Ζερμέν Χαντμπόλ. Asnières Sports (1941-1985) Paris-Racing-Asnières (1985-1989) Paris-Asnières (1989-1992) PSG-Asnières (1992-2002) Paris Handball (2002-2012) Paris Saint-Germain Handball (2012-σήμερα) Πρωτάθλημα Γαλλίας Πρωταθλήτρια (1): (2) [2] 2012–13, 2014–15 Δεύτερη Κατηγορία Γαλλίας Πρωταθλήτρια (2): 1989–90, 2009–10 Κύπελλο Γαλλίας Κυπελλούχος (3): 2006–07, 2013–14, 2014–15 Σούπερ Καπ Γαλλίας Νικήτρια (2): 2014, 2015 Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Εκθέτης

Ο εκθέτης είναι ένας αριθμός ή σύμβολο που είναι μικρότερο από το μέγεθος της υπόλοιπης γραμμής και εμφανίζεται λίγο πιο πάνω από την υπόλοιπη γραμμή. Οι εκθέτες είναι πιο γνωστοί για τη χρήση τους σε τύπους, μαθηματικές εκφράσεις και περιγραφές χημικών ενώσεων ή ισοτόπων, αλλά μπορεί να έχουν και άλλες χρήσεις.

 Οι εκθέτες μπορεί να χρησιμοποιηθούν και για να δείξουν την παρουσία μιας παραπομπής σε κάποιο έγγραφο, όπως αυτό5 ή αυτόxi. Οποιοσδήποτε συνδυασμός χαρακτήρων μπορεί να χρησιμοποιηθεί γι αυτό το σκοπό, κατά τη συγγραφή τεχνικών κειμένων οι παραπομπές μερικές φορές αποτελούνται από γράμματα και αριθμούς μαζί, όπως αυτόΑ.2. Στα Μαθηματικά, οι εκθέτες χρησιμοποιούνται για να δείξουν ότι ένας αριθμός ή μεταβλητή υψώνεται στη δύναμη ενός άλλου αριθμού ή μεταβλητής. Έτσι y4 σημαίνει ότι το y υψώνεται στην τετάρτη, 2x το 2 υψώνεται στην x, και η διάσημη εξίσωση E=mc2 περιλαμβάνει έναν όρο όπου η ταχύτητα του φωτός υψώνεται στο τετράγωνο. Τα φορτία των ιόντων και των υποατομικών σωματιδίων σημειώνονται επίσης με εκθέτες. Cl- είναι ένα αρνητικά φορτισμένο άτομο χλωρίου, Pb4+ είναι ένα άτομο μολύβδου με φορτίο συν τέσσερα, e- είναι ένα ηλεκτρόνιο, e+ είναι ένα ποζιτρόνιο και μ+ είναι ένα αντιμιόνιο. Τα ατομικά ισότοπα γράφονται χρησιμοποιώντας εκθέτες. Με συμβολική γραφή, ο αριθμός των νουκλεονίων σημειώνεται σαν εκθετικό πρόθεμα στο χημικό σύμβολο (για παράδειγμα 3He, 12C, 13C, 131I, και 238U). Τα γράμματα m ή f μπορεί να ακολουθούν τον αριθμό για να δείξουν ισομερή σχάσης, όπως στο 58mCo ή 240fPu. Εκθετική συνάρτηση
Όσο φτωχοί τόσο πλούσιοι

Όσο φτωχοί τόσο πλούσιοι (Ισπανικά: Qué pobres tan ricos) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2013. Είναι ριμέικ της Κολομβιανής τηλενουβέλας του 2012, Pobres Rico. Πρωταγωνιστούν Σούρια Βέγα, Χάιμε Καμίλ, Μαρκ Τάτσερ και Ίνγκριντ Μαρτς.

 Η Λουπίτα Μεντσάκα Μαρτίνες είναι ανύπαντρη μητέρα, ζει μαζί με τον γιο της, και την υπόλοιπη οικογένειά της - τον πατέρα της, και τα αδέλφια της, σε μια τυπική γειτονιά μεσαίας τάξης στην Πόλη του Μεξικού. Ο Μιγκέλ Άνχελ Ρουισπαλάσιος Ραμανιόλι είναι ένας τέλειος προωθητής της ανώτερης τάξης. Είναι εκατομμυριούχος και δεν έχει κανένα πρόβλημα. Ζει με ρούμπα, τυχερά παιχνίδια και γυναίκες και δεν ενδιαφέρεται τι συμβαίνει στην εταιρεία της οποίας είναι πρόεδρος από την κληρονομιά των γονιών. Η Λουπίτα και ο Μιγκέλ Άνχελ δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό. Οι κόσμοι τους είναι διαφορετικοί, οι κοινωνικές τάξεις τους δεν συναντώνται και οι προσωπικότητές τους δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Ωστόσο, το πεπρωμένο είναι υπεύθυνο για τη διασταύρωση τους τόσο απροσδόκητα. Χάιμε Καμίλ ως Μιγκέλ Άνχελ Ρουισπαλάσιος Ραμανιόλι Σούρια Βέγα ως Μαρία Γουαδαλούπε Μεντσάκα Μαρτίνες ντε Ρουισπαλάσιος Μαρκ Τάτσερ ως Αλέχο Ρουισπαλάσιος Σάραβια Αρτούρο Πενίτσε ως Νεπομουσένο Εσκαντιόντας Ίνγκριντ Μαρτς ως Μινέρβα Φοντανέ Μπλάνκο Μανουέλ "Φλάκο" Ιμπάνιες ως Χεσούς Μεντσάκα Σάιντε Σίλβια Γκουτιέρρες ως Καρμελίτα ντε Μεντσάκα Τιαρέ Εσκάντα ως Βίλμα Τεράν Σάντε Αγουστίν Αράνα ως Σαούλ Μπαγιστέρος Γκαμπριέλα Σαμόρα ως Λα Γουεντί ντε Εσκαντιόντας Ρακέλ Πανκόφσκι ως Ισέλα Μπλάνκο Κιέτα Λαβάτ ως Ματίλντε Άλβαρες ντε Ρουισπαλάσιος Νατάσα Ντουπεϊρόν ως Φρίντα Ρουισπαλάσιος Ραμανιόλι ντε Μεντσάκα Γκάμπι Μεγιάδο ως Μακαρένα Λαρέα, Κοντέσα ντε Βαγιαδολίδ Ντιέγο ντε Ερίκε ως Λεονάρδο Ρουισπαλάσιος Ραμανιόλι ντε Εσκαντιόντας Γιόναθαν Μπετσέρα ως Χοσέ Τισόκ Μεντσάκα Μαρτίνες Άλεξ Περέα ως Τομάς Αβρίλ Ριβέρα ως Πέρλα Ιβέτ Μεντσάκα Μαρτίνες Χοσέ Πάμπλο Μάινορ ως Τάτο Χοσέ Εδουάρδο Ντερμπές ως Ντιέγο Αρμάντο Εσκαντιόντας ντε Ρουισπαλάσιος Γιακελίν Γκαρσία ως Γιένιφερ Ρικάρδο Μαργάλεφ ως Σαλομόν Ομέρο Φερούσκα ως Μπράντον Γουστάβο Ρόχο ως Αουρελιάνο Ρομπέρτο Μπλαντόν ως Αδόλφο Ρεμπέκα Μανκίτα ως Χενοβέβα Λορένα Βελάσκες ως Ισαμπέλ Πόλο Ορτίν ως Φλάβιο Λουίς Γατίκα ως Οσιέλ Μόισες Σουάρες Σίλβια Πασκέλ ως Άνα Σοφία Ραμανιόλι Τολεντίνο ντε ΡουισπαλάσιοςΓκεστ εμφανίσεις Μαριάνα Καρρ ως Κοβαντόνγκα Γκαμπριέλ Σότο ως Ο ίδιος Σεσίλια Γκαμπριέλα ως Ρίτα Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 2 Βραβεία TVyNovelas (Κορυφαίος Ηθοποιός, Νεαρός Ηθοποιός) 3 Βραβεία ACE (New York) (Τηλενουβέλα, Σκηνοθέτης, Χαρακτηριστική Ηθοποιός) 12 Βραβεία TV Adicto Golden (Πρωταγωνιστής, Παρεμφερής Μουσική, Γυναίκα Ηθοποιός σε Κωμικό Χαρακτήρα, Άνδρας Ηθοποιός σε Κωμικό Χαρακτήρα, Πρωτοεμφανιζόμενος Νεαρός Άνδρας, Προσαρμογή, Κάστ, Σκηνοθεσία, Παραγωγή, Δημοφιλής Τηλενουβέλα, Τηλενουβέλα της Televisa, Φινάλε) 1 Βραβείο ASCAP (Τηλεόραση) Όσο φτωχοί τόσο πλούσιοι στην IMDb
Urker

Η Urker (καζακικά: Үркер, ρωσικά: Уркер‎) είναι καζακικό συγκρότημα λαϊκής ποπ που ιδρύθηκε το 1994. Έχουν κάνει διεθνείς περιοδείες στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Τουρκία, το Τουρκμενιστάν και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Το συγκρότημα αποτελείται από τα παρακάτω μέλη: Αϋντός Σαγκάτ (Айдос Сағат): Ο τραγουδιστής, παίκτης των πλήκτρων και τραγουδοποιός για το συγκρότημα, σπούδασε σε ωδείο στα νιάτα του, αλλά αρχικά ονειρευόταν να γίνει ένας μαέστρος και όχι ένας τραγουδοποιός. Ρουστάμ Μούσιν (Рустам Мусин): Ο κιθαριστής για τους Urker. Δεν έχει επίσημη μουσική εκπαίδευση και αρχικά εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός. Οι Urker σχηματίστηκαν το 1994. Ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός Αϋντός Σαγκάτ δήλωσε ότι εμπνεύστηκε για να σχηματίσει το συγκρότημα με το παράδειγμα των The Beatles. Ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1997. Το 2001 το τραγούδι τους "Ναουρίζ" κέρδισε το βραβείο Χρυσού Δίσκου, αντικατοπτρίζοντας την άνοδό τους στη δημοτικότητα. Η μουσική τους συνδυάζει τις παραδοσιακές καζακικές λαϊκές μελωδίες και τους σύγχρονους ποπ ρυθμούς. Από τα δεκαπέντε μουσικά τους βίντεο που δημιουργήθηκαν μέχρι το 2005, δεκατέσσερα κινηματογραφήθηκαν στο Καζακστάν. Μόνο ένα, το "Tugan Elim", καταγράφηκε στο εξωτερικό, στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν. Το βίντεό τους "Arman", γυρίστηκε το 2007 σε συνεργασία με τον Τάταρο μουσικό Ρεζέντα Γκαλίμοβα στο Χονγκ Κονγκ. Ο Σαγκάτ δήλωσε ότι οι οπτικές του και η κινηματογραφική τεχνική επηρεάζονται έντονα από τον βρετανό μουσικό Πήτερ Γκάμπριελ. Τον Απρίλιο του 2007, οι Urker ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη για μια ζωντανή παράσταση στο Κέντρο Τέχνης Λίνκολν για τον εορτασμό της αργίας του Ναουρίζ. Σε μια συνέντευξη μετά την επιστροφή τους στο Καζακστάν, οι Σαγκάτ δήλωσαν ότι οι Ουρκέρ θα κυκλοφορήσουν ένα νέο άλμπουμ αργότερα μέσα στο έτος. Ansarym, 1997 Toi Bastar, 1998 Urker, 2001 Made in Kazakhstan, 2002 The best of Urker, 2004 Tolgau, 2008
Female Pleasure

Το #Female Pleasure είναι μια ταινία ντοκιμαντέρ του 2018 ελβετική-γερμανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία της Ελβετής σκηνοθέτης Μπάρμπαρα Μίλλερ. Η ταινία διερευνά τη γυναικεία σεξουαλικότητα τον 21ο αιώνα σε διάφορες περιοχές του κόσμου.

 Η ταινία υποστηρίζει την απελευθέρωση της γυναικείας σεξουαλικότητας σε ισορροπημένες, αισθησιακές σχέσεις μεταξύ των φύλων τον 21ο αιώνα. Συνοδεύει πέντε γυναίκες από διαφορετικά πολιτιστικά υπόβαθρα που αντιστέκονται στην καταστολή της γυναικείας σεξουαλικότητας στις πολιτιστικές και θρησκευτικές τους κοινότητες. Η ταινία αποκαλύπτει ομοιότητες μεταξύ των διαφόρων πρωταγωνιστριών και δείχνει τον αγώνα τους για μια αυτοπροσδιοριζόμένη σεξουαλικότητα. "Kάθε γυναίκα, με εκτίμηση στη δουλειά της και στην προσωπικότητά της, πλαισιώνει η ίδια την αφήγησή της με διαφορετικούς τρόπους", επισημαίνει η Jordan Julian στο άρθρο της στο περιοδικό Daily Beast: Η αμερικανίδα συγγραφέας Ντέμπορα Φέλντμαν εγκατέλειψε την χασιδική κοινότητα (κοινότητα φονταμενταλιστών ορθόδοξων εβραίων) όπου ζούσε στη Νέας Υόρκη. Η Σομαλή ψυχοθεραπευτής Leyla Hussein, η οποία είχε υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων ως παιδί, πολεμά ενάντια σε αυτήν την πρακτική. Η ιαπωνίδα καλλιτέχνης manga Rokudenashiko συνελήφθη πολλές φορές λόγω της εικαστικής απεικόνισης τωνε γεννητικών της οργάνων. Η Βαυαρίδα φιλόσοφος και θεολόγος Ντόρις Βάγκνερ, πρώην μοναχή, αποκάλυψε δημοσίως τις εμπειρίες σεξουαλικής κακοποίησης σε μια καθολική κοινότητα στη Ρώμη. Η Vithika Yadav είναι ακτιβίστρια και εργάζεται ως εκδότης σε θέματα σεξουαλικής εκπαίδευσης στο Δελχί. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 5 Αυγούστου 2018, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λοκάρνο στο Semaine de la Critique. Η κυκλοφορία της ταινίας έγινε στις 8 Νοεμβρίου 2018, στη Γερμανία και την Αυστρία και στις 15 Νοεμβρίου στην Ελβετία. Τον Απρίλιο του 2019, ακολούθησε η πρεμιέρα της Βόρειας Αμερικής στο Hot Docs Canadian International Documentary Festival. Στις 18 Οκτωβρίου 2019, ήταν η αμερικανική θεατρική κυκλοφορία της ταινίας.Επικεφαλής της παραγωγή του ντοκυμαντέρ ήταν οι εταιρείες Mons Veneris Films GmbH (Ζυρίχη), Das Kollektiv für audiovisuelle Werke GmbH(Ζυρίχη), και Indi Film GmbH (Στουτγκάρδη), σε συμπαραγωγή με τα κανάλια SRG SSR, Arte, SRF, RTS και RSI. Επίσημος ιστότοπος Female Pleasure at IMDb
Σπύρος Γόγολος

Ο Σπύρος Γόγολος (11 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων, που αγωνίζεται στον Ολυμπιακό Βόλου. Στο τέλος της σεζόν 2009-2010 είχε παίξει σε πάνω απο 300 ματς πρωταθλήματος και είχε πετύχει πέντε γκολ.

 Ο Σπύρος Γόγολος γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1978 στην Κέρκυρα.Έχει καταγωγή από το Καρβουνάρι Θεσπρωτίας όπου έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ομάδα της γενέτειράς του, τον Α.Ο. Κέρκυρα. Εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα το 1995 που η Κέρκυρα αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική κατηγορία χωρίς να αγωνιστεί. Η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και την επόμενη σεζόν, στη Γ΄ Εθνική, ο Γόγολος αγωνίστηκε σε 21 παιχνίδια και έγινε ευρύτερα γνωστός. Το 1997 πήρε μεταγραφή στην Καλλιθέα, ομάδα Β΄ Εθνικής, στην οποία αγωνίστηκε ως βασικός για 2,5 περιόδους. Τον Ιανουάριο του 2000 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, στον οποίο όμως δεν αγωνίστηκε καθόλου καθώς δέχτηκε τον δανεισμό του στον Πανιώνιο ως εκ των ανταλλαγμάτων για τη μεταγραφή του Δημήτρη Ναλιτζή. Στον Πανιώνιο έπαιξε για δύο χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2002 επέστρεψε στην Καλλιθέα, με την οποία κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Εθνική την ίδια περίοδο. Συνέχισε να αγωνίζεται στην ίδια ομάδα ως το 2004. Από τη σεζόν 2004-05 αγωνίζονταν στον Άρη Θεσσαλονίκης στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Στις 4 Ιανουαρίου 2008 συμφώνησε να λύσει το συμβόλαιο του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης και να συνεχίσει την καριέρα του στον Π.Α.Σ. Γιάννινα. Τον Ιανουάριο του 2010 φεύγει απο το Ελληνικό πρωτάθλημα για να συνεχίσει στο Κυπριακό και στην Α' Εθνικη κατηγορία στον Ερμη Αραδίπου,την επομενη σεζόν στον Αγροτικό Αστέρα και το 2011 στην Αναγεννηση Δερύνειας, ομάδα επίσης της Α' κατηγορίας Κύπρου με γεμάτη σεζόν σε πρωτάθλημα και κύπελλο . Τη σεζόν 2012-2013 επιστρέφει στο ελληνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της ομαδας του Ολυμπιακού Βόλου. κύπ.: συμμετοχές ή γκολ σε αγώνες Κυπέλλου. ευρ.: συμμετοχές ή γκολ σε ευρωπαϊκούς αγώνες. "Super League 2007-2008. Ο απόλυτος οδηγός", εφ. SportDay, Σεπτέμβριος 2007. "Football League Αφιέρωμα 2010-2011", εφ. Εξέδρα, 11/9/2010.
Μπλέικ Γκρίφιν

Ο Μπλέικ Γκρίφιν (Blake Austin Griffin, γεννήθηκε 16 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τους Μπόστον Σέλτικς στο NBA.

 Ο Γκρίφιν ξεκίνησε την καριέρα του στο χριστιανικό σχολείο της Οκλαχόμα, κερδίζοντας τέσσερις τίτλους πολιτείας σε τέσσερα χρόνια κάτω από της οδηγίες του πατέρα του, Τόμι Γκρίφιν, ο οποίος ήταν προπονητής. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και τιμήθηκε με πολλά βραβεία στο δεύτερο έτος του, συμπεριλαμβανομένου του Naismith College Player of the Year, Oscar Robertson Trophy και το John Wooden Award. Ο Γκρίφιν άφησε το κολλέγιο μετά από δύο σεζόν για να μπει στο ντραφτ του NBA το 2009, όπου επιλέχθηκε πρώτος συνολικά από τους Κλίπερς. Στην πρώτη του σεζόν, έσπασε την αριστερή του επιγονατίδα, την οποία είχε τραυματίσει κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση χάνοντας το σύνολο της σεζόν 2009-10. Έκανε το ντεμπούτο του στο NBA ως πρωτάρης την ακόλουθη σεζόν και επιλέχθηκε ως All-Star, κέρδισε τον διαγωνισμό καρφωμάτων (NBA Slam Dunk Contest) το 2011 και πήρε το βραβείο Πρωτάρης της Χρονιάς (NBA Rookie of the Year). Το 2011, το Sports Illustrated τον κατέταξε ως έναν από τους 15 καλύτερους νέους παίκτες του ΝΒΑ όλων των εποχών. Επίσης, φημίζεται για τα εντυπωσιακά του καρφώματα. Στο all star slam dunk contest (διαγωνισμός καρφωμάτων) του 2012 νίκησε με ένα εντυπωσιακό κάρφωμα πάνω από αυτοκίνητο. Επίσης εκτέλεσε και άλλων ειδών καρφωμάτων όπως: 360 dunk, windmill. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Blake Griffin στο Wikimedia Commons
Ντομένικο Μικιέλ

Ο Ντομένικο Μικιέλ (ιταλικά: Domenico Michiel, πέθανε το 1130), 35ος Δόγης της Βενετίας (1117 - 1130) ήταν γιος του Ζουάνε Μικιέλ και της Έλενας Μπέμπο. Ο πατέρας του ήταν γιος του δόγη Βιτάλε Α΄ Μικιέλ και της Φελίτσια Κορνάρο, η μητέρα του ήταν κόρη της Φελίτσια Ορσεόλο της κόρης του δόγη Οττόνε Ορσεόλο. Τον Αύγουστο του 1122 ο Ντομένικο Μικιέλ οδήγησε έναν Βενετσιάνικο στόλο με 100 πλοία και 15.000 άντρες για την υπεράσπιση των Αγίων Τόπων, ο στόλος είχε μπροστά τη σημαία του Αγίου Πέτρου που έστειλε ο πάπας στον δόγη.

 Ο στόλος άρχισε τον χειμώνα να πολιορκεί την Κέρκυρα αλλά όταν έμαθε ότι ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ συνελήφθη από τους Ορτοκίδες και το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ δέχτηκε επίθεση από το Χαλιφάτο των Φατιμιδών έλυσε την πολιορκία. Ο Βενετσιάνικος στόλος πήγε στις Συριακές ακτές να υπερασπιστεί την Ιερουσαλήμ και νίκησε τον Αιγυπτιακό στόλο των Φατιμιδών. Οι Βενετοί στρατοπέδευσαν στην Άκρα, ο Ντομένικο Μικιέλ δέχτηκε σημαντικά εμπορικά προνόμια και φοροαπαλλαγές για τη Δημοκρατία της Βενετίας όπως και οι υπόλοιπες πόλεις που συμμετείχαν στη Σταυροφορία. Στον δρόμο της επιστροφής ο Βενετσιάνικος στόλος λεηλάτησε τη Ρόδο, τη Σάμο, τη Λέσβο και κατέστρεψε τη Μεθώνη Μεσσηνίας. Επέστρεψε τον Ιούνιο του 1125 θριαμβευτής στη Βενετία αφού έσωσε τους Αγίους Τόπους από τους άπιστους και κατέστρεψε τους μισητούς Έλληνες. Η επιγραφή στον τάφο του δεν τονίζει τόσο τον ρόλο του στη σωτηρία των Ιεροσολύμων όσο για τις καταστροφές που προκάλεσε στην επιστροφή του στα Ελληνικά νησιά, συγκεκριμένα γράφει "τρόμος για τους Έλληνες και ευχή για τη Βενετία". Η δόγισσα του ήταν η Αλικία Μικιέλ και γιος τους ήταν πιθανότατα ο μετέπειτα δόγης Βιτάλε Β΄ Μικιέλ. Mihai Berza, Eugen Stănescu, Actes du XIVe Congrès international des études byzantines. Bucarest, 6-12 septembre 1971, vol. 3, Editura Academiei Republicii Socialiste România, 1976 Δόγηδες της Βενετίας
Unilever

Η Unilever είναι βρετανική εταιρεία διανομών καταναλωτικών αγαθών που εδρεύει στο Λονδίνο, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Τα προϊόντα της περιλαμβάνουν τρόφιμα και ποτά (περίπου το 40% των εσόδων τους), προϊόντα καθαρισμού, προϊόντα ομορφιάς και προϊόντα προσωπικής φροντίδας. Είναι η έβδομη πιο πολύτιμη εταιρεία της Ευρώπης. Η Unilever είναι μία από τις παλαιότερες πολυεθνικές εταιρείες. τα προϊόντα της είναι διαθέσιμα σε περίπου 190 χώρες.

 Η Unilever διαθέτει στο χαρτοφυλάκιο της έναν μεγάλο αριθμό από εμπορικά σήματα καταναλωτικών προϊόντων.Mερικά από τα εμπορικά σήματα που διατίθονται από Unilever στην ελληνική αγορά είναι: Axe Aim Dove Skip Cajoline Omo Klinex Cif Svelto Ultrex Timotei Sunsilk Lux Brut Rexona Lifebuoy Hellmans Maille Knorr Iglo Pummaró Zwan Calvé Algida Ben & Jerry's LiptonΠαλαιότερα διέθετε και τις μάρκες Άλτις,Βιτάμ,Becel,Flora,Ελαΐς όμως τον Δεκέμβριο του 2017 αποσύρθηκε από την αγορά των λιπών και ελαίων και πούλησε αυτά τα εμπορικά σήματα στην εταιρεία Upfield Επίσημος ιστότοπος
Λέσεκ Ουρμπανόβιτς

Ο Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς (γεννήθηκε στη 1 Ιουνίου 1964) είναι παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως διαγώνιος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Πολωνίας και της Ελλάδας.

 Ο Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Στοκτσνιόβιεκ Γκντανσκ, ομάδα της γενέτειράς του, στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 1985, όταν και μεταπήδησε στην AZS Όλτστιν. Στην Όλτστιν παρέμεινε για έξι χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1991, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως ένα πρωτάθλημα Πολωνίας (1991) και δύο Κύπελλα Πολωνίας (1989, 1991). Το καλοκαίρι του 1991 αποφάσισε να αφήσει την Πολωνία και να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Ελλάδας του 1992. Επίσης, κατάφερε να φτάσει με τον ερυθρόλευκο σύλλογο μέχρι και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1992, στον οποίο κλήθηκε να αντιμετωπίσει την τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια Μεσατζέρο Ραβένα των Ιταλών Φάμπιο Βούλο, Αντρέα Γκαρντίνι και των χρυσών Ολυμπιονικών του Λος Άντζελες και της Σεούλ Αμερικανών Καρτς Κίραλι και Στιβ Τίμονς. Παρά τις προσδοκίες της ομάδας του Πειραιά, ο τραυματισμος του τότε μεγάλου αστεριού της ομάδας Ράιμοντς Βίλντε λίγο πριν από την έναρξη του παιχνιδιού, λειτούργησε καταλυτικά στην ερυθρόλευκη ομάδα με αποτέλεσμα να χάσει πολύ εύκολα το τρόπαιο από την Ιταλική ομάδα (3-0 σετ). Το 1992, ο Ουρμπάνοβιτς αποφάσισε να επιστρέψει στην Πολωνία για λογαριασμό της Λέγκια Βαρσοβίας. Στην ομάδα της Βαρσοβίας παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1996, έχοντας καταφέρει προηγουμένως να κατακτήσει ένα Κύπελλο Πολωνίας (1995). Το 1996 απεχώρησε από την ομάδα της Βαρσοβίας και μεταπήδησε στην PKS Στσίτνο, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της καριέρας του. Ο Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς ήταν διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Πολωνίας για πάνω από 10 χρόνια και συγκεκριμένα από το 1985 ως και το 1996. Συνολικά, είχε πραγματοποιήσει με την εθνική του ομάδα πάνω από 200 συμμετοχές. 1 Πρωτάθλημα Πολωνίας: 1991 3 Κύπελλα Πολωνίας: 1989, 1991, 1995 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1992 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1992 Το προφίλ του Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς Αρχειοθετήθηκε 2016-02-14 στο Wayback Machine. Ο Ολυμπιακός στον τελικό των Πρωταθλητριών Αρχειοθετήθηκε 2012-04-19 στο Wayback Machine.
Ιφιγένεια εν Ταύροις (όπερα του Γκλουκ)

Η Ιφιγένεια εν Ταύροις (γαλλικά: Iphigénie en Tauride‎ είναι όπερα σε τέσσερις πράξεις του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 18 Μαΐου 1779 από την εταιρία της Όπερας του Παρισιού, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Το λιμπρέτο της όπερας συνέγραψε ο Νικολά Φρανσουά Γκιγιάρντ, επί τη βάσει της τραγωδίας Ιφιγένεια εν Ταύροις του αρχαίου Έλληνα δραματουργού Ευριπίδη, η οποία αποτελείται από ένα σύνολο ιστοριών σχετικών με την οικογένεια του Αγαμέμνονα, που εκτυλίσσονται στον απόηχο του Τρωικού Πολέμου.

 Η Ιφιγένεια εν Ταύροις συνιστά την κλιμάκωση της οπερατικής μεταρρύθμισης που επεχείρησε ο Γκλουκ· ως προς τη μουσική, τα ρετσιτατίβο της είναι σύντομα και συνοδεύονται από έγχορδα ή άλλα μουσικά όργανα (récitatif accompagné) και όχι απλώς από μπάσο κοντίνουο. Ακόμα, τα χορογραφικά στοιχεία της τυπικής γαλλικής λυρικής τραγωδίας απουσιάζουν σχεδόν πλήρως από την όπερα.Αλλά και το λιμπρέτο της όπερας είχε αρκετές καινοτομίες. Μία εξ αυτών, υπήρξε η αποφυγή αναφοράς στο θέμα του έρωτα, γεγονός που καθιστά το οπερατικό έργο ένα εκ των ελαχίστων που δεν εμπεριέχουν το θέμα αυτό. Το 1781 ο Γκλουκ δημιούργησε μια γερμανική εκδοχή της όπερας υπό τον τίτλο Iphigenia in Tauris, με αφορμή την επίσκεψη του Παύλου Α' της Ρωσίας στη Βιέννη. Η αναθεωρημένη έκδοση ήταν η μόνη όπερα που έγραψε ο Γκλουκ στα γερμανικά και το τελευταίο του σκηνικό έργο. Αυτή η εκδοχή του έργου έκανε πρεμιέρα ως «ένα τραγικό μουσικό δράμα» (Singspiel) στις 23 Οκτωβρίου 1781 στο Μπούργκτεατερ. Στις 14 Δεκεμβρίου 1783, παρουσιάστηκε στην ίδια λυρική σκηνή η ιταλική εκδοχή του έργου, σε μετάφραση του ονομαστού ιταλού λιμπρετίστα Λορέντζο Ντα Πόντε. Το 1889, αντλώντας έμπνευση από το έργο του Γκαίτε, ο συνθέτης Ρίχαρντ Στράους έκανε μια νέα γερμανική διασκευή του έργου, που ανέβηκε στη Βαϊμάρη στις 9 Ιουνίου 1900, υπό τον τίτλο Iphigenie auf Tauris.Η ιταλική εκδοχή της όπερας με το λιμπρέτο του Ντα Πόντε γνώρισε μια επιτυχημένη αναβίωση το 1957 στη Σκάλα του Μιλάνου· τη σκηνοθεσία της παραγωγής ανέλαβε ο Λουκίνο Βισκόντι, τη μουσική διεύθυνση ο Νίνο Σαντσόνιο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο η επιφανής υψίφωνος Μαρία Κάλλας. Francesco Blanchetti, Iphigénie en Tauride (στα ιταλικά), στο Piero Gelli και Filippo Poletti (επιμελητές), Dizionario dell'opera 2008, Μιλάνο, Baldini Castoldi Dalai, 2007, σελίδες 663–665 (ISBN 978-88-6073-184-5) (διαδικτυακή έκδοση στο Opera Manager) Ewans, Michael (2007). Opera from the Greek: Studies in the Poetics of Appropriation (στα Αγγλικά). Ashgate Publishing. ISBN 0754660990. Pitou, Spire, The Paris Opéra. An Encyclopedia of Operas, Ballets, Composers, and Performers – Rococo and Romantic, 1715–1815 (στα αγγλικά), Greenwood Press, 1985 (ISBN 0274920603) Holden, Amanda (2001). The New Penguin Opera Guide (στα Αγγλικά). Penguin Putnam. ISBN 0-140-29312-4. Λιμπρέτο του έργου στο Opera Guide Σύνοψη της πλοκής του έργου από τον Ρόμπερτ Κάρσεν, για παραγωγή της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου
Δίκαιο ανταγωνισμού

Το Δίκαιο Ανταγωνισμού είναι το σύνολο κανόνων που προσπαθεί να προστατεύσει τον ανταγωνισμό από στρεβλώσεις και περιορισμούς που του επιφέρουν πρακτικές επιχειρήσεων. Σε ορισμένες χώρες (Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία) διακρίνεται στο Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού και στο Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού ή Δίκαιο ελεύθερου ανταγωνισμού.

 Το Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού απαγορεύει πρακτικές των επιχειρήσεων που αντίκεινται στα χρηστά ήθη. Οι επιχειρήσεις επιτρέπεται να ανταγωνίζονται, με σκοπό να διευρύνουν την πελατεία τους και να αυξάνουν το κέρδος τους, υπάρχουν όμως όρια, πέρα από τα οποία ο ανταγωνισμός δεν είναι επιθυμητός. Το Δίκαιο Αθέμιτου Ανταγωνισμού προστατεύει τον ανταγωνισμό ως θεσμό, τους ανταγωνιστές, αλλά και τον καταναλωτή. Κύριο πεδίο εφαρμογής του είναι η παραπλάνηση του καταναλωτή, η οποία στην ουσία του στερεί την ελευθερία επιλογής, αφού παραπλανώμενος δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει σωστά την προσφορά των πωλητών. Η παραπλάνηση του καταναλωτή μπορεί να γίνει με απατηλές «προσφορές», με παραπλανητική διαφήμιση ή με απομίμηση προϊόντων ανταγωνιστών. Το Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού προστατεύει τον ανταγωνισμό από περιορισμούς που του επιβάλλουν οι ίδιες οι επιχειρήσεις. Βασική αρχή του είναι ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων είναι η επιθυμητή κατάσταση στην αγορά και ότι πολλές φορές οι ίδιες οι επιχειρήσεις τον περιορίζουν με συμφωνίες ή με μονομερείς πρακτικές. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρεμβαίνει ο νόμος απαγορεύοντας αυτές τις πρακτικές για να επαναφέρει συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά. Οι στόχοι του Δικαίου κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού καθορίζονται από την εκάστοτε Πολιτική του Ανταγωνισμού που ακολουθούν οι αρχές που το εφαρμόζουν.
Σπάσιμο πιάτων

Το σπάσιμο πιάτων είναι ελληνική συνήθεια, που κορυφώθηκε κατά τη δεκαετία του ΄60 και του ΄70. Συνηθιζόταν κυρίως στα νυχτερινά κέντρα και γινόταν ως δείγμα του ελληνικού γλεντιού. Με την απαγόρευση της χούντας ατόνησε στις αρχές της δεκαετίας του '90 αλλά αργότερα παρουσίασε πάλι άνοδο, παρά την οικονομική κρίση.

 Η εν λόγω πρακτική αποτέλεσε μέρος της ελληνικής διασκέδασης, ενώ σταδιακά μετά τη δεκαετία του '90 συνεχίστηκε, παρά την οικονομική κρίση. Τα πιάτα που προορίζονταν για σπάσιμο δεν είναι της κουζίνας. Είναι κατασκευασμένα από γύψο, προκειμένου ν΄ αποφευχθούν τραυματισμοί, γι'αυτό και είναι εύθραυστα και τα θρύμματα δεν κόβουν. Όταν ο θαμώνας ήθελε να γλεντήσει περισσότερο,ζητούσε μια ντουζίνα πιάτα, τα οποία το γκαρσόν έπρεπε να φέρει και είτε να τα σπάσει στη πίστα μπροστά στην τραγουδίστρια, είτε να τα αφήσει στο τραπέζι του θαμώνα προκειμένου ο ίδιος να προβεί στην εκτέλεση, ρίχνοντάς τα στη πίστα είτε όλα μαζί, είτε ένα - ένα. Το σπάσιμο γινόταν με ιδιαίτερη τέχνη. Το γκαρσόν κρατάει στο δεξί ένα πιάτο, με το οποίο εν είδει πέλεκυ σφυρηλατεί τα υπόλοιπα που έχει στοιβαγμένα και τα κρατάει στο αριστερό. Ένα μετά το άλλο τα πιάτα θρυμματίζονται και πέφτουν στο πάτωμα, ενώ στο τέλος παραμένει αυτό που έχει στο δεξί, και το πετάει κάτω. Κατά τη διάρκεια της σκηνής το γκαρσόν είναι γονατιστό με το ένα πόδι. Για να είναι πιο θεαματικό, όταν τα πιάτα πριν το σπάσιμο στοιβάζονται στη σκηνή, δημιουργώντας δύο ή και περισσότερες στοίβες ψηλές, ενώ στην κορυφή τοποθετείται ένα ποτήρι με αλκοολούχο ποτό, και τα πιάτα όλα καταβρέχονται με οινόπνευμα. Το γκαρσόν κάνει τα πιάτα φλαμπέ, ενώ ο τραγουδιστής αρχίζει τη παράσταση. Στο πρώτο ρεφρέν, το γκαρσόν αρχίζει να σπάει τα πιάτα, ένα μετά το άλλο, ενώ η φωτιά αναζωπυρώνει και τελικά σβήνει. Η πρακτική ξεκίνησε από έναν επιχειρηματία, τον Μπαμπαβέα, ο οποίος άνοιξε το καμπαρέ Folies d’ été στο τέρμα της Ηρώδου του Αττικού. Κατά την περίοδο της χούντας, το σπάσιμο των πιάτων πολεμήθηκε και απαγορεύτηκε ως ιδιώνυμο αδίκημα με νόμο που επέσειε φυλάκιση ως και 5 χρόνια. Παρά την χουντική απαγόρευση, η θραύση συνεχίστηκε και παραπέμφθηκαν στον εισαγγελέα πολλοί διάσημοι, όπως ο πρώην σύζυγος της Ζωής Λάσκαρη, Πέτρος Κουτουμάνος, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο Ομάρ Σαρίφ. Η χούντα εξέδωσε τελικά ειδική γνωμοδότηση, που αποφαινόταν ότι δεν υπήρχε αδίκημα εάν το σπάσιμο των πιάτων συνοδευόταν και από την αποδοχή της συμπεριφοράς του ατόμου που έκανε αυτήν την πράξη από τους παρευρισκόμενους.Σήμερα υπάρχουν ακόμα θαμώνες που εκτονώνονται με τη θραύση πιάτων στα νυχτερινά μαγαζιά και άλλων αντικειμένων. Η μοναδική βιομηχανία κατασκευής γύψινων πιάτων που λειτουργεί σήμερα στην Ελλάδα είναι εκείνη του Γκεντζου Κωνσταντίνου που εδρεύει στα Διαβατά Θεσσαλονίκης. Η πρακτική του σπασίματος φαίνεται να αντικαταστάθηκε από το ρίξιμο λουλουδιών προς τη σκηνή όπου τραγουδά ο καλλιτέχνης, κάτι που ξεκίνησε πρώτη η Μαρινέλλα. Ποτέ την Κυριακή (1960) Οι θαλασσιές οι χάντρες (1967) Κάτι κουρασμένα παλικάρια (1967) Όλα είναι δρόμος-Βιετνάμ (1998) Το παίζω και πολύ άντρας (1983)
Μουσείο Ελιάς Πυλάρου

Το Μουσείο Ελιάς Πυλάρου βρίσκεται στον οικισμό Μακρυώτικα, στην Πύλαρο της Κεφαλονιάς. Στεγάζεται στο κτίριο του παλιού ελαιοτριβείου Αγίου Δημητρίου, το οποίο προσφέρθηκε δωρεάν από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου προκειμένου να δημιουργηθεί το μουσείο. Οι εργασίες της αναστήλωσης χρηματοδοτήθηκαν από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κοινοτικής Πρωτοβουλίας «Leader Plus», ενώ τα εγκαίνια του μουσείου έγιναν στις 17 Ιουλίου 2010.

 Το διώροφο κτίριο του ελαιοτριβείου κτίστηκε περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα. Ύστερα από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953 στο νησί της Κεφαλονιάς, ο όροφος του κτιρίου κατέρρευσε. Σήμερα σώζονται η εξωτερική πέτρινη σκάλα, το μεσοπάτωμα καθώς και τα φουρούσια του μπαλκονιού, ως μάρτυρες για την ύπαρξη του επάνω ορόφου. Λειτούργησε ως τη δεκαετία του ’60 με οικοτεχνικό χαρακτήρα και εξυπηρετούσε τη μικρή τοπική κοινωνία. Στο μουσείο έχουν κρατηθεί τα αρχικά στοιχεία του κτιρίου και του εξοπλισμού. Στο χώρο του μουσείου υπάρχουν σήμερα οι μυλόπετρες, η λίμπα, οι στάσεις, τα τσόλια και ακόμη και τα πλιθάρια που αποθήκευαν λάδι. Χρησιμοποιήθηκε στο δάπεδο πέτρα Φάλαρης και συντηρήθηκαν με επιμέλεια τα κινητά μέρη. Το μουσείο είναι επισκέψιμο καθ'όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ επισκέψεις στο Μουσείο Ελιάς Πυλάρου έχουν ενταχθεί στα Προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που πραγματοποιούνται στα σχολεία της Κεφαλονιάς αλλά και σε άλλες περιοχές. Στο μουσείο λειτουργεί και κατάστημα αναμνηστικών ειδών και προϊόντων από ελαιόλαδο. Δίμηνη ενημερωτική έκδοση του Δήμου Πυλαρέων "Πυλαρινά Νέα", Αρ. Φύλλου 103, Ιούνιος - Ιούλιος 2010. Ωράριο Λειτουργίας - Πληροφορίες
Χαονία Συρίας

Η Χαονία ήταν αρχαία πόλη στη Συρία. Αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στην επαρχία της Κομμαγηνής του βορείου τμήματος της Συρίας. Επίσης στον Πευτιγγερινό πίνακα απαντά υπό τον τύπο Channunia, ενώ στο Οδοιπορικόν του Αντωνίνου (σελ. 194) ως Hanunea, κτισμένο στο μέσον της αποστάσεως της οδού από την Κύρρο μέχρι τη Δολίχη. Ο Γερμανός γεωγράφος Kiepert θεωρεί το όνομα σημιτικό που εξελληνίστηκε στους χρόνους της μακεδονικής κατακτήσεως.

 Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. ελεύθερη σκέψις. Ιστορία του ελληνικού έθνους της εκδοτικής Αθηνών. Cohen, Getzel M. (3 Σεπτεμβρίου 2006). The Hellenistic Settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa (στα Αγγλικά). University of California Press. ISBN 9780520931022. Channunia, Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, Band III,2 (1899), Sp. 2110–2111 κείμενο T. Sinclair, P.-L. Gatier, DARMC, M. Ballance, R. Talbert, Sean Gillies, R. Warner, Jeffrey Becker, and Tom Elliott, 'Chaonia/Channunia: a Pleiades place resource', Pleiades: A Gazetteer of Past Places, 2015 <https://pleiades.stoa.org/places/658433> [accessed: 29 October 2017]
Πράξη του Πέτρου

Η Πράξη του Πέτρου είναι σύντομο κείμενο θαύματος που δοξάζει την παρθενία και βρίσκεται στον πάπυρο του Kώδικα του Βερολίνου του 5ου αιώνα (αγγλικά: Berolinensis Gnosticus 8502‎).

 Αντιμετωπίζει την ανάπηρη παρθένα κόρη του Πέτρου, ο οποίος κατηγορήθηκε από το πλήθος που συγκεντρώθηκε μπροστά στην πόρτα του, όπου μεταξύ τους ήταν πολλοί τυφλοί που ο Πέτρος τους είχε κάνει να δουν, πολλοί κωφοί που τους είχε κάνει να ακούσουν, και κουτσοί που τους είχε κάνει να περπατήσουν: "Αλλά η παρθένα κόρη σου, που έχει μεγαλώσει για να είναι όμορφη και που πίστευε στο όνομα του Θεού, γιατί δεν την βοήθησες; Διότι, μια πλευρά της είναι εντελώς παράλυτη και βρίσκεται ανάπηρη εκεί στη γωνία.".Ο Πέτρος "διατάζει" το κορίτσι να σηκωθεί και να περπατήσει, και το κάνει, και το πλήθος χαίρεται. Τότε ο Πέτρος είπε στην κόρη του: «Πήγαινε στο μέρος σου, κάθισε και γίνε πάλι παράλυτη». Το πλήθος άρχισε να κλαίει.Ο Πέτρος στη συνέχεια συνδέει το γεγονός, με το όραμα που έλαβε όταν γεννήθηκε το κορίτσι, ότι θα πληγώσει πολλούς με την ομορφιά της. «Όταν το κορίτσι έγινε δέκα ετών, πολλοί μπήκαν σε πειρασμό μαζί της. Και ένας άντρας πλούσιος απο περιουσία, ο Πτολεμαίος, αφού είδε το κορίτσι να κολυμπά με τη μητέρα της, την ζήτησε για γυναίκα του.». Λείπει ένα τμήμα του κειμένου και όταν το κείμενο ξαναρχίζει, οι υπηρέτες του Πτολεμαίου την βάζουν κάτω από το σπίτι της και φεύγουν. Βρίσκοντάς την «με μια ολόκληρη πλευρά του σώματός της, από τα δάχτυλα των ποδιών της μέχρι το κεφάλι της, παραλυμένη και μαραμένη, την πήραμε, επαινώντας τον Κύριο που είχε σώσει την δούλη του από την αμαρτία, [και] τη μόλυνση.».Ο μεταμελημένος Πτολεμαίος λαμβάνει ένα όραμα απο τον Θεό, όπου του είπε: «Πτολεμαίε, ο Θεός δεν έδωσε τα πλάσματά του για διαφθορά και μόλυνση. Αλλά ήταν απαραίτητο για εσένα, αφού πίστευες σε μένα, να μην μολύνεις την παρθένα μου, την οποία θα έπρεπε να αναγνωρίσεις ως αδερφή σου, αφού έχω γίνει ένα Πνεύμα και για τους δύο σας.» Αυτή είναι η μοναδική λεπτομέρεια του κειμένου, η οποία είναι με κάθε άλλο τρόπο μια συμβατική ιστορία θαύματος.Ο Πτολεμαίος αφήνει ένα οικόπεδο στο κορίτσι, «επειδή εξαιτίας της πίστεψε στον Θεό και σώθηκε», και ο Πέτρος το πουλάει και διανέμει τα λεφτά στους φτωχούς.Μόνο ονομαστικά συνδεδεμένη με τον Πέτρο της Καινής Διαθήκης, αυτή η σύντομη πράξη εκφράζει με μια χαρακτηριστική ακραία μορφή τη λατρεία της παρθενίας στη χριστιανική εκκλησία του 5ου αιώνα που κυριαρχείται από άντρες, ένα πολιτιστικό νήμα που μπορεί επίσης να ανιχνευθεί σε πολλές πρώτες ιστορίες γυναικών μαρτύρων. Πράξη του Πέτρου - Αγγλική μετάφραση απο τους Τζέιμς Μπράσλερ και Ντάγκλας Μ. Πάροτ H Σοφία του Ιησού Χριστού Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος Οι Ζωές των Προφητών
Πλατεία Εσταυρωμένου (Αιγάλεω)

Με την ονομασία Πλατεία Εσταυρωμένου είναι περισσότερο γνωστή η πλατεία "Ελευθερίου Βενιζέλου", που βρίσκεται στο κέντρο του Αιγάλεω και επί της Ιεράς Οδού, στο μέσο της απόστασης μεταξύ των Λεωφόρων Κηφισού και Θηβών. Αιτία είναι η παρουσία του Ιερού Ναού Υψώσεως Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είναι χτισμένος ακριβώς δίπλα της. Ουσιαστικά η πλατεία αποτελείται από δύο τμήματα, τα οποία διαχωρίζονται από την οδό Σμύρνης, που για κάποιο μικρό διάστημα είχε πεζοδρομηθεί σε εκείνο το σημείο της.

 Η αρχική ονομασία της ήταν Πλατεία Ηρώων, η οποία δόθηκε το 1941 από τη διοίκηση της τότε Κοινότητας Νέων Κυδωνιών. Το σημερινό της όνομα καθιερώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του '60. Στην πλατεία βρισκόταν από το έτος 1949 έως και τα τέλη του 20ου αιώνα το άγαλμα της Ελευθερίας, έργο του γλύπτη Λαζάρου Λαμέρα που, λόγω των μετέπειτα έργων για τη διαμόρφωση σταθμού του Μετρό (η λειτουργία του οποίου ξεκίνησε επίσημα στις 26 Μαΐου 2007), έχει μεταφερθεί στο πλάι του Ναού, στο βόρειο τμήμα της πλατείας, γνωστό σαν "Πλατεία Εσταυρωμένου". Απέναντι από το άγαλμα της Ελευθερίας υπάρχει προτομή του Ελευθερίου Βενιζέλου, έργο του γλύπτη Σταύρου Βαλασάκη. Η οριστική μορφή της πλατείας πραγματοποιήθηκε το 2007 μετά την έναρξη λειτουργίας του Μετρό (σταθμός Αιγάλεω) και την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου με τα απομεινάρια του ίχνους της αρχαίας Ιεράς Οδού. Η πλατεία θεωρείται το μεγαλύτερο κέντρο εμπορικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας στην περιοχή.
Αγία Ελεούσα Άνδρου

Η Αγία Ελεούσα είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Παλαιόπολης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αγία Ελεούσα είναι παράκτιος οικισμός της δυτικής Άνδρου. Βρίσκεται στους πρόποδες του Προφήτη Ηλία, δίπλα στην Παλαιόπολη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει περίπου 17 χλμ. Δ. ΝΔ. της Χώρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοπόλεως της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοπόλεως και προσαρτήθηκε στο δήμο Υδρούσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δημο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Η μικρή παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» Google Earth eetaa.gr
Επαμεινώνδας Δημόπουλος

Ο Επαμεινώνδας Δημόπουλος (Pete E. J. Demas) (1905 -1979) ήταν Έλληνας μηχανικός, που συμμετείχε στις αποστολές του Αμερικανού εξερευνητή Ρίτσαρντ Μπερντ στην Ανταρκτική, το 1928 -1930 και το 1934.

 Ο Επαμεινώνδας Δημόπουλος γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1905 στο χωριό Σιβίστα (παλιά ονομασία του Φενεού), στην ορεινή Κορινθία. Όταν ήταν περίπου δέκα χρονών εγκαταστάθηκε στην Αμερική όπου ζούσαν ήδη τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Σπούδασε στο Τεχνικό Γυμνάσιο ΜακΚίνλυ (McKinley Technical Hihg School) ενώ παράλληλα έκανε διάφορες δουλειές για να μπορέσει να ζήσει.Όταν ήταν είκοσι χρονών γνωρίστηκε με τον εξερευνητή Ρίτσαρντ Μπερντ (Richard Byrd), που ήταν πελάτης στο εστιατόριο που δούλευε ο αδερφός του Νίκος. Το 1926 συμμετείχε στην αποστολή του Μπερντ, κατά την οποία ο Αμερικανός εξερευνητής, μαζί με τον Φλόιντ Μπένεττ (Floyd Bennett), πραγματοποίησε μια πτήση 15 ωρών και 57 λεπτών με αναχώρηση και κατάληξη τη Σπιτσβέργη, και το 1927 στην οργάνωση της Διατλαντικής Πτήσης του Μπερντ. Το 1928 -1930 πήρε μέρος στην Α’ Εξερεύνηση της Ανταρκτικής του Μπερντ (BAE I –first Byrd Antarctic Expedition) και το 1934 στη Β’. Κατά την παραμονή του στην Ανταρκτική στη δεύτερη αποστολή φρόντιζε για τη συντήρηση και σωστή λειτουργία του μηχανολογικού εξοπλισμού, ως επικεφαλής μηχανικός, υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, στον κεντρικό σταθμό «Little America». Το χειμώνα του 1934, ο Δημόπουλος και άλλα δύο μέλη της αποστολής κατάφεραν να φτάσουν σε ένα σταθμό μετρήσεων, περίπου 160 χιλ. μακριά από την βάση «Little America», όπου ο Μπερντ διεξήγαγε μόνος του μετεωρολογικές παρατηρήσεις και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω των αναθυμιάσεων από τη σόμπα, και να σώσουν τον εξερευνητή.Το 1934 ο Δημόπουλος σπούδαζε στο ΜΙΤ αλλά μετά τη δεύτερη αποστολή του Μπερντ δεν επέστρεψε εκεί. Το 1937 έλαβε πτυχίο μηχανικού αεροσκαφών από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1945 κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για πλάστιγγες βαρέων οχημάτων – μηχανημάτων.Είχε εργαστεί στο πρώτο πολιτικό αεροδρόμιο της Ουάσινγκτον, το Hoover Field, καθώς και στο αεροπλάνο του Τσάρλς Λίντμπεργκ και στο Columbia των Chamberlin κ Levine. Επίσης εργάστηκε στις εταιρίες Douglas Aircraft κ Lockheed για περίπου τριάντα χρόνια.Πέθανε στο Λος Άντζελες στις 17 Νοεμβρίου 1979.Το όνομά του δόθηκε σε μια οροσειρά μήκους 15 χιλ.(Demas Range), στη Marie Byrd Land, καθώς και στη παγετώδη απόληξη, στη Θάλασσα του Άμουνδσεν, στην Ανταρκτική (Demas Ice Tongue). Επαμεινώνδας Δημόπουλος (1905 -1979), Ο Έλληνας που συμμετείχε στις εξερευνήσεις των πολικών ζωνών, του Ιωάννη Μιχαλακόπουλου, Περιοδικό Ιστορία εικονογραφημένη, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, τεύχος 598, Απρίλιος 2018.
Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς

Ο Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς (γαλλικά: Georges de Regibus, βουλγαρικά: Жорж дьо Режибюс, 14 Αυγούστου 1867 - 7 Νοεμβρίου 1927) ήταν Ελβετός αθλητής και δάσκαλος φυσικής αγωγής, ο οποίος έφερε το ποδόσφαιρο στη Βουλγαρία το 1894.

 Ο Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς γεννήθηκε στο Επαλάνζ, δήμο του καντονίου του Βω, στην περιοχή της γαλλόφωνης Ελβετίας. Ο πατέρας του, Πιέρ ντε Ρεζιμπύς, ήταν απόγονος ιταλικής οικογένειας καταγόμενης από την Μπολόνια. Аврамов, Лъчезар (1960). Петдесет години футбол в България (στα βουλγάρικα). София: Медицина и физкултура. OCLC 250209155. Божков, Иван Б. (16 Νοεμβρίου 1967). «Една анкета изтръгна от забравата пионера на българския футбол» (στα βουλγάρικα). Народно дело. Пайташев, Румен (2001). «РЕЖИБЮС Жорж дьо, Швейцария». Световна футболна енциклопедия. София: КК Труд. ISBN 954-528-201-0. Симеонов, Климент (1984). Футболът в България (στα βουλγάρικα). София: Медицина и физкултура. OCLC 181130710.
Θανάσης Αραβοσιτάς

Ο Θανάσης Αραβοσιτάς γεννήθηκε το 1903 και απεβίωσε το 1971. Υπήρξε αθλητής και ιδρυτικό μέλος των τμημάτων του χόκεϊ και σκοποβολής του Παναθηναϊκού, καθώς και αθλητής του ποδοσφαίρου, αλλά και του τμήματος πετοσφαίρισης.

 Ασχολήθηκε με το ποδοσφαιρό και η θέση του ήταν στην άμυνα. Αγωνίστηκε την ομάδα ποδοσφαίρου του Αθηναϊκού με τον οποίο συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ελλάδος 1923-1924. Από το 1926 εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού με τον οποίο αγωνίστηκε έως το 1930 και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αθήνας το 1926 και το 1927. Το 1927 αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του τμήματος χόκεϊ επί χόρτου του Παναθηναϊκού.Το 1928 ίδρυσε το τμήμα σκοποβολής του Παναθηναϊκού. Το 1938 αναδείχθηκε Βαλκανιονίκης στο Τυφέκιο Αρκιβείας. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1936, το 1948 και το 1952.