Λουίτζι Πρίμο

Ο Λουί Κουζέν (Louis Cousin), στην Ιταλία γνωστός κυρίως ως Λουίτζι Πρίμο (Luigi Primo ή Luigi Gentile, περ. 1605–1667) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της περιόδου του Μπαρόκ, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία για μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του. Εργαζόμενος σε ύφος, το οποίο συνδύαζε τις φλαμανδικές ρίζες του με τη βαθιά επιρροή της ιταλικής τέχνης, ήταν γνωστός για τα πορτρέτα και τα ρετάμπλ του .

 Η γενέτειρά του ήταν πιθανον το χωριό Μπρεϊφέλντε (Breivelde) κοντά στο Νίνοβε στο σημερινό Βέλγιο, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Η γέννησή του πριν από το 1606 θεωρείται επίσης δυνατή. Μαθήτευσε με τον Χίλλις Κλέισσινς τον νεότερο (Gillis Claeissins) στις Βρυξέλλες το 1617. Έφυγε από τις νότιες Κάτω Χώρες ενώ ήταν ακόμη νέος. Σύμφωνα με τον βιογράφο του 17ου αιώνα, Γιοάχιμ φον Σάντραρτ, ο Κουζέν συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι . Βρέθηκε στη Ρώμη ήδη από το 1626. Εδώ θα έμενε για τριάντα χρόνια. Έγινε μέλος των Bentvueghels, του άτυπου συλλόγου κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων που κατοικούσαν στη Ρώμη. Στους Bentvueghels του δόθηκε το ψευδώνυμο Gentile ή Gentiel (ευγενικός) λόγω των ευγενικών τρόπων του. Στη Ρώμη ήταν ευρέως γνωστός με το ψευδώνυμό του, Gentile. Χρησιμοποίησε, επίσης, στην Ιταλία το επώνυμο «Primo» που είναι μετάφραση στα ιταλικά του επωνύμου του, που στα γαλλικά σημαίνει «εξάδελφος». Στη Ρώμη μελέτησε τα έργα των μεγάλων δασκάλων. Το πρώτο έργο στη Ρώμη που του απέφερε κάποια φήμη ήταν μια τοιχογραφία στον πλαϊνό βωμό της εκκλησίας Santi Domenico e Sisto στη Ρώμη. Απεικονίζει ένα θαύμα που αποδίδεται στον Άγιο Δομήνικο. Στη συνέχεια ζωγράφισε μία από τις τέσσερις ελαιογραφίες στο παρεκκλήσιο της Αγίας Αικατερίνης στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε . Αυτό το έργο αύξησε τη φήμη του και του απέφερε νέες, καλά αμειβόμενες παραγγελίες. Το 1635 προσχώρησε στην ομογένεια της Εκκλησίας του Αγίου Ιουλιανού των Φλαμανδών, υπογράφοντας ως «Ludovicus Cousin, alias Primo, alias Gentile» Εντάχθηκε περαιτέρω στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά το 1650 και έγινε ακόμη διευθυντής της από το 1651 έως το 1652. Τα κριτήρια εισαγωγής του στην Ακαδημία ήταν πολύ αυστηρά και εξετάζονταν τόσο η καλλιτεχνική αξία όσο και η προσωπικότητα του υποψηφίου. Η διαδικασία επιλογής περιελάμβανε δύο γύρους ψηφοφορίας, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι επιλέχθηκαν μόνο οι πιο επιφανείς καλλιτέχνες και ότι θα διατηρηθεί το κύρος της Ακαδημίας. Ο Ιταλός βιογράφος του 17ου αιώνα Τζοβάννι Μπαττίστα Πάσσερι (Giovanni Battista Passeri) έγραψε ότι το πάθος του Κουζέν για τις γυναίκες τον ώθησε να παραμελήσει τη δουλειά του και να σπαταλήσει όλα τα χρήματά του. Ο Κουζέν αποφάσισε να φύγει από τη Ρώμη. Ταξίδεψε στο Λορέτο, όπου δημιούργησε έναν πίνακα για τον υψηλό βωμό της εκκλησίας Santa Margherita, και στη συνέχεια στο Πέζαρο, όπου εργάστηκε στον καθεδρικό ναό. Τελικά μετακόμισε στη Βενετία, όπου ζωγράφισε πολλά πορτρέτα. Επέστρεψε στη Ρώμη λίγα χρόνια πριν από τον θάνατο του Πάπα Ιννοκέντιου Ι΄ το 1655. Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που ζωγράφισε πορτρέτο του διαδόχου του Αλεξάνδρου Ζ΄ μετά την εκλογή του. Αφού πέρασε περισσότερα από τριάντα χρόνια στη Ρώμη, επέστρεψε στις Βρυξέλλες. Έγινε μέλος της τοπικής συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1661. Συνέχισε να ζωγραφίζει πορτρέτα και ιστορικά θέματα, και επίσης έκανε σχέδια (καρτούν) για ταπισερί που κατασκευάστηκαν τότε από τοπικούς υφαντές . Μέσω της συμμετοχής του στην κατασκευή ταπισερί, απαλλάχθηκε από τους φόρους. Το έργο του ήταν δημοφιλές στους πρίγκιπες των Αψβούργων, από τους οποίους έλαβε πολλές παραγγελίες. Για τον Ισπανό βασιλιά έφτιαξε μερικά καρτούν για ταπισερί και έναν μεγάλο πίνακα με τίτλο Venus Lamenting the Death of Adonis (Η Αφροδίτη θρηνεί τον θάνατο του Άδωνι, περίπου 1656-1557). Ζωγράφισε αρκετούς πίνακες για τον Αρχιδούκα Λεοπόλδο Γουλιέλμο της Αυστρίας και έκανε για τον Αυστριακό αυτοκράτορα μερικά πορτρέτα του. Σύμφωνα με τον Πάσσερι, άφησε ελάχιστα χρήματα μετά τον θάνατό του επειδή του άρεσε η ψυχαγωγία και έτσι ξόδεψε ελεύθερα τα χρήματα που κέρδισε. Είχε αρκετούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Γιαν φαν Κλέεφ. Ο Λουί Κουζέν ζωγράφισε μυθολογικά θέματα και θρησκευτικά έργα και εκτιμήθηκε επίσης πολύ ως ζωγράφος πορτρέτων. Το ύφος του Κουζέν βρίσκεται ανάμεσα στις ιταλικές και τις φλαμανδικές παραδόσεις και είναι τυπικό παράδειγμα του υψηλού, κάπως κουραστικά διακοσμητικού ύφους του ύστερου μπαρόκ. Μερικά από τα ρετάμπλ που ζωγράφισε μεταξύ 1633 και 1657 για εκκλησίες στη Ρώμη είναι ακόμα επί τόπου (π.χ. Η Παναγία παρουσιάζοντας το Βρέφος στον Άγιο Αντώνιο της Πάδοβας, 1655, Σαν Μάρκο, Ρώμη ). Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Κουζέν ζωγράφισε μεταξύ 1646-1652 27 μικρούς λατρευτικούς πίνακες σε χαλκό για τον Πάπα IΙννοκέντιο Ζ΄. Τα μικρά πάνελ που θαυμάζονταν πολύ από τους συγχρόνους του, ωστόσο, έχουν χαθεί. Συνεργάστηκε σε μια σειρά από είκοσι πάνελ χαλκού που αφηγούνται τα έργα δύο ευγενών αδελφών της Σικελίας ισπανικής καταγωγής, του Γκιγιέρμο Ραμόν Μονκάδα (Guillermo Ramón Moncada) και του Αντόνιο Μονκάδα (Antonio Moncada). Από δώδεκα σκηνές αφιερωμένες στον πρώτο, ο Λουίτζι Πρίμο ζωγράφισε πέντε, ο Βίλλεμ φαν Χερπ (Willem van Herp) έξι και ο Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν μία . Ο Γιαν φαν Κέσσελ ο πρεσβύτερος, καλλιτέχνης που ειδικευόταν στις νεκρές φύσεις με λουλούδια, έντομα και ζώα, εκτέλεσε τα διακοσμητικά μοτίβα που πλαισιώνουν τα διάφορα επεισόδια. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Bentvueghels Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Luigi Primo στο Wikimedia Commons