Χασάν Ντιάμπ

Ο Χασάν Ντιάμπ (Hassan Diab , αραβικά: حسان دياب‎ ; γεννημένος την 1η Ιουνίου 1959) είναι Λιβανέζος πολιτικός, μηχανικός και ακαδημαϊκός, πρωθυπουργός του Λιβάνου από τις 21 Ιανουαρίου (παραιτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2020 και παραμένει υπηρεσιακός πρωθυπουργός). Έγινε πρωθυπουργός τον Ιανουάριο του 2020 μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης, η οποία διορίστηκε από τον πρόεδρο Μισέλ Αούν . Πριν την πρωθυπουργία του, υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Φεβρουάριο του 2014 επί προεδρίας του Μισέλ Σουλεϊμάν . Η θητεία του ως πρωθυπουργού διήρκεσε λίγους μήνες, καθώς παραιτήθηκε έπειτα από διαδηλώσεις, στον απόηχο της εθνικής τραγωδίας από τις εκρήξεις νιτρικού αμμωνίου στο λιμάνι της Βηρυτού τον Αύγουστο του 2020.

 Γεννήθηκε στη Βηρυτό την 1η Ιουνίου 1959. Έχει πτυχίο στη μηχανική επικοινωνιών, το οποίο έλαβε από το Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Λιντς το 1981. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στη μηχανική συστημάτων από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ το 1982, και διδακτορικό στη μηχανική υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ το 1985. Ο Ντιάμπ δίδαξε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού ως καθηγητής ηλεκτρολόγων μηχανικών το 1985. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 150 άρθρα και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και επιστημονικά συνέδρια. Αποκάλεσε τον εαυτό του υποστηρικτή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο Λίβανο και συνέταξε βιβλία για το θέμα. Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος περιφερειακών εξωτερικών προγραμμάτων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Ιούνιο του 2011. Στις 13 Ιουνίου 2011 ο Ντιάμπ διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ως μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Νατζίμπ Μικάτι, αντικαθιστώντας τον Χασάν Μνέινε. Του διαδέχτηκε ο Ελίας Αμπού Σάαμπ ως υπουργός Παιδείας. Η θητεία του Ντιάμπ έληξε στις 15 Φεβρουαρίου 2014. Ο Ντιάμπ διορίστηκε ως ο επόμενος πρωθυπουργός του Λιβάνου για να διαδεχθεί τον Σαάντ Χαρίρι στις 19 Δεκεμβρίου 2019, εν μέσω διαμαρτυριών που είχαν προκαλέσει την παραίτηση του Χαρίρι. Η υποψηφιότητα του Ντιάμπ κέρδισε την υποστήριξη 69 μελών από τα 128 του κοινοβουλίου του Λιβάνου . Η υποστήριξή του προήλθε από κόμματα που συγκροτούν τη Συμμαχία της 8ης Μαρτίου δηλαδή τα κοινοβουλευτικά μπλοκ της Χεζμπολάχ, αλλά δεν έλαβαν την υποστήριξη κομμάτων από τη δική του σουνιτική κοινότητα. Ο Ντιάμπ είναι ανεξάρτητος, δεν υποστηρίζει καμία πολιτική ομάδα και είχε χαμηλό δημόσιο προφίλ τη στιγμή του διορισμού του. Η νέα κυβέρνηση του Λιβάνου συστάθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2020 μετά τη συνάντηση του Ντιάμπ και του προέδρου της Βουλής Ναμίχ Μπέρι με τον πρόεδρο της χώρας Μισέλ Αούν . Στη συνέχεια, ο Ντιάμπ ανακοίνωσε το νέο υπουργικό συμβούλιο των είκοσι μελών που αποτελείται από τεχνοκράτες λέγοντας ότι θα εργαστεί για έναν νέο εκλογικό νόμο, επιδιώκοντας ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα και την επιστροφή των λεηλατημένων δημόσιων πόρων. Κατά την πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, ο Ντιάμπ ανακοίνωσε ότι οι πρώτες επίσημες επισκέψεις του θα γίνονταν σε χώρες "στην αραβική περιοχή, ειδικά στον Κόλπο". Δεν είπε τίποτα για την τήρηση των μεταρρυθμίσεων που υποσχέθηκε ο Χαρίρι και επέλεξε να διατηρήσει το υπουργείο Πληροφοριών, το οποίο ο προκάτοχός του είχε υποσχεθεί να καταργήσει. Στις 3 Φεβρουαρίου ο Ντιάμπ υπέγραψε τον κρατικό προϋπολογισμό του 2020, μειώνοντας τις δαπάνες κατά 700 εκατομμύρια δολάρια και στις 6 Φεβρουαρίου το υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε ένα σχέδιο οικονομικής διάσωσης για παρουσίαση στο κοινοβούλιο. Στις 7 Μαρτίου 2020 ο Ντιάμπ ανακοίνωσε ότι ο Λίβανος κινδύνευε με χρεοκοπία λόγω του δημόσιου χρέους για πρώτη φορά στην ιστορία του . Έπειτα από την εθνική τραγωδία που έγινε τον Αύγουστο, με τις εκρήξεις στη Βηρυτό που είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατοντάδες ατόμων, και τις ταραχές και διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης που ακολούθησαν, ο Ντιάμπ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του στις 10 Αυγούστου και ζήτησε από τον πρόεδρο Μισέλ Αούν να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Από τις 10 Αυγούστου 2020 παραμένει πρωθυπουργός υπηρεσιακά. Ο Ντιάμπ είναι παντρεμένος με την Νουγουάρ Μαουλάουι και έχει τρία παιδιά. Είναι Σουνίτης μουσουλμάνος. Diab, H. B.; Demashkieh, I. (1991). «A computer-aided teaching package for microprocessor systems education». IEEE Transactions on Education 34 (2): 179–183. doi:10.1109/13.81598. Bibcode: 1991ITEdu..34..179D. Saade, J. J.; Diab, H. B. (2000). «Defuzzification techniques for fuzzy controllers». IEEE Transactions on Systems, Man, and Cybernetics, Part B (Cybernetics) (IEEE) 30 (1): 223–229. doi:10.1109/3477.826965. PMID 18244747. Damaj, Issam; Diab, Hassan (2003). «Performance analysis of linear algebraic functions using reconfigurable computing». The Journal of Supercomputing 24 (1): 91–107. doi:10.1023/A:1020993510939. Diab, Hassan (2003). Standardization Related to Arabic Language Use in ICT. United Nations. Diab, Hassan B.· Zomaya, Albert Y. (2005). Dependable Computing Systems: Paradigms, Performance Issues, and Applications (PDF). Wiley. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2020. Ghaith, Ghazi; Diab, Hassan (2008). «Determinants of EFL achievement among Arab college-bound learners». Education, Business and Society: Contemporary Middle Eastern Issues 1 (4): 278–286. doi:10.1108/17537980810929993. Awada, Ghada; Diab, Hassan (2016). «Lebanon's 2011 ICT education reform strategy and action plan: Curriculum success or abeyance». Cogent Education 3 (1). doi:10.1080/2331186x.2016.1245086. Awada, Ghada; Diab, Hassan B. (2018). «The Effect of Google Earth and Wiki Models on Oral Presentation Skills of University EFL Learners.». International Journal of Teaching and Learning in Higher Education 30 (1): 36–46. https://eric.ed.gov/?id=EJ1169829.