IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Triaenodon obesus

Ο λευκοπτέρυγος υφαλοκαρχαρίας (επιστημονική ονομασία Triaenodon obesus - Τριαινόδων ο παχύσαρκος) είναι ένα είδος καρχαρία της οικογένειας των Καρχαρινιδών και είναι το μόνο μέλος του γένους του.

 Είναι μικρός καρχαρίας που συνήθως δεν υπερβαίνει τα 1,6 m σε μήκος. Το είδος αυτό είναι εύκολα αναγνωρίσιμο από το λεπτό σώμα του, και το σύντομο, αλλά ευρύ κεφάλι, καθώς επίσης και τα οβάλ μάτια με τις κάθετες κόρες, και το τα ραχιαία και πυελικά πτερύγια με τα λευκά ακροπτέρυγα. Είναι ένας από τα πιο κοινούς καρχαρίες που βρίσκονται στους κοραλλιογενείς υφάλους του Ινδο-Ειρηνικού ωκεανού, ο καρχαρίας εμφανίζεται από τη Νότια Αφρική στα δυτικά και ανατολικά μέχρι την Κεντρική Αμερική. Συνήθως βρίσκονται πάνω ή κοντά στο πυθμένα σε καθαρό νερό, σε βάθος 8 με 40 μέτρων. Είναι ένας από τους τρεις πιο κοινούς υφαλοκαρχαρίες, με τους άλλους δύο να είναι ο μαυροπτέρυγος υφαλοκαρχαρίας (Carcharhinus melanopterus) και ο τέφρος καρχαρίας (Carcharhinus amblyrhynchos). Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι λευκοπτέρυγοι υφαλοκαρχαρίες το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους μέσα σε σπηλιές, όπου αναπαύονται. Σε αντίθεση με άλλους καρχαρινίδες, οι οποίοι βασίζονται στην αναπνοή με πίεση και πρέπει να κολυμπούν συνεχώς για να αναπνεύσουν, αυτός ο καρχαρίας μπορεί να αντλήσει νερό πάνω από τα βράγχιά του ενώ κάθεται ακούνητος στο βυθό. Τη νύχτα, οι λευκοπτέρυγοι υφαλοκαρχαρίες αναδύονται για να κυνηγήσουν οστεϊχθύες, καρκινοειδή, και χταπόδια σε ομάδες, το επίμηκες σώμα τους τους επιτρέπει να περάσουν μέσα σε ρωγμές και τρύπες για να βγάλουν κρυμμένα θηράματα. Μοναχικοί υφαλοκαρχαρίες μπορούν να μείνουν μέσα σε μια συγκεκριμένη περιοχή του υφάλου για μήνες έως χρόνια, ξανά και ξανά επιστρέφοντας στο ίδιο καταφύγιο. Σημαντικοί θηρευτές των λευκοπτέρυγων υφαλοκαρχαριών είναι ο καρχαρίας τίγρης (Galeocerdo cuvier) και ο καρχαρίας των Γκαλαπάγκος (Carcharhinus galapagensis). Αυτό το είδος είναι ζωοτόκο, στο οποίο η ανάπτυξη των εμβρύων γίνεται με την σύνδεση με τη μητέρα τους μέσω πλακούντα. Ένας από τους λίγους καρχαρίες που το ζευγάρωμά τους έχει παρατηρηθεί σε άγρια ​​κατάσταση, οι δεκτικοί θηλυκοί καρχαρίες ακολουθούνται από τα αρσενικά, που προσπαθούν να γραπώσουν τα θωρακικά πτερύγιά του και να ελιχθούν οι δυο τους σε θέσεις κατάλληλες για ζευγάρωμα. Τα θηλυκά γεννούν σε 1 έως 6 μικρά κάθε χρόνο, μετά από μια περίοδο κύησης 10-13 μηνών. Οι λευκοπτέρυγοι υφαλοκαρχαρίες σπάνια είναι επιθετικοί προς τους ανθρώπους, αν και μπορεί να ερευνήσουν στενά κολυμβητές. Ωστόσο, οι αλιείς με ψαροτούφεκο διατρέχουν τον κίνδυνο να δαγκωθούν από ένα προσπαθεί να κλέψει τα αλιεύματά τους. Αυτό το είδος αλιεύεται για τροφή, αν και υπάρχουν αναφορές για δηλητηρίαση από σιγκουατοξίνη ως αποτέλεσμα της κατανάλωσής του. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει το λευκοπτέρυγο υφαλοκαρχαρία ως σχεδόν απειλούμενο, σημειώνοντας ότι οι αριθμοί του είναι σε φθίνουσα πορεία, λόγω της αύξησης των επιπέδων της ανεξέλεγκτης αλιευτικής δραστηριότητας. Ο αργός ρυθμός αναπαραγωγής και οι περιορισμένες προτιμήσεις των ενδιαιτημάτων του είδους αυτού καθιστά ευάλωτους τους πληθυσμούς του στην υπερεκμετάλλευση.
Γιαν Άντζεϊ Μόρστιν

Ο Γιαν Αντρντζέι Μόρστυν (πολωνικά: Jan Andrzej Morsztyn, 1621 - 1693) ήταν Πολωνός ευγενής, κρατικός αξιωματούχος και αξιόλογος ποιητής που άκμασε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κατά τον 17ο αιώνα. Θεωρείται ως ο κύριος εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος του μαρινισμού στη χώρα του.

 Ο Μόρστυν γεννήθηκε το 1621 σε οικισμό κοντά στην Κρακοβία και προερχόταν από οικογένεια καλβινιστών ευγενών μακρινής γερμανικής καταγωγής, οι πρόγονοι της οποίας είχαν εγκατασταθεί στην πολωνική επικράτεια κατά τον 14ο αιώνα. Ο ίδιος μεταστράφηκε στον ρωμαιοκαθολικισμό και πραγματοποίησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν της σημερινής Ολλανδίας, ενώ κατόπιν ταξίδεψε μαζί με τον αδελφό του σε διάφορα μέρη της Δυτικής Ευρώπης. Με την επιστροφή του στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ο Μόρστυν προσελήφθη στην υπηρεσία της οικογένειας Λουμπομίρσκι, μέσω της οποίας απέκτησε επαφές και με τη βασιλική αυλή. Επιπλέον, κέρδισε την εύνοια της βασίλισσας Μαρίας Λουίζας Γκοντζάγκα με επακόλουθο να καταλάβει διάφορες σημαντικές κρατικές θέσεις (γραμματέας του βασιλιά, θησαυροφύλακας του στέμματος κλπ), αναλαμβάνοντας παράλληλα διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό (όπως στη Σουηδία, τη Γαλλία, την Τρανσυλβανία κ.α.). Πολιτικά βρισκόταν στη σφαίρα επιρροής της Γαλλίας και μετά την αλλαγή στην κρατική εξωτερική πολιτική επί βασιλείας Γιαν Σομπιέσκι (όταν η Κοινοπολιτεία συμμάχησε με τους Αψβούργους) εξέφρασε δημόσια την αντίθεσή του. Αργότερα αντιμετώπισε την κατηγορία της προδοσίας από τον Σομπιέσκι (συγκεκριμένα του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για κακοδιαχείριση κρατικού χρήματος και διατήρηση μυστικής αλληλογραφίας) με αποτέλεσμα να καταφύγει στη Γαλλία, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, το 1693. Συγγενής του ήταν ο λογοτέχνης και στρατιωτικός Ζμπίγκνιεβ Μόρστυν. Ο Μόρστυν αναφέρεται ως σημαντικός και άρτιος - από τεχνικής άποψης - ποιητής. Το έργο του έχει επηρεαστεί σημαντικά από τη δυτική λογοτεχνία της εποχής του, κυρίως από τα έργα του Ιταλού Τζιανμπατίστα Μαρίνο, ιδρυτή του λογοτεχνικού ρεύματος του μαρινισμού, ενώ ο ίδιος έχει χαρακτηριστεί ως ο «Μαρίνο της Πολωνίας». Στα έργα του Μόρστυν περιλαμβάνονται οι ποιητικές συλλογές «Μέρες του καύσωνα» (πολωνικά: Kanikuła, 1647) και «Λαούτο» (πολωνικά: Lutnia, 1661), καθώς και ένας περιορισμένος αριθμός κειμένων θρησκευτικής θεματολογίας, τα οποία αναφέρονται και ως ψευδοθρησκευτικά, ενταγμένα σε ορισμένα μοτίβα του μαρινισμού. Στα κείμενά του εντοπίζεται, ανάμεσα σε άλλα, η κρίση αξιών της ευρωπαϊκής πνευματικής ελίτ της εποχής. Ακόμη, ο Μόρστυν μετέφρασε στα πολωνικά έργα των Τορκουάτο Τάσσο, Πιερ Κορνέιγ (ξεχωρίζει η μετάφραση της τραγικής κωμωδίας «Ο Σιντ») και Μαρίνο. Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη. 20ός τόμος (έκδοσις πέμπτη, εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον). Αθήναι: Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε. 1964. Mrówcewicz, Krzysztof (2004). «Europeans and Sarmatians – Polish Baroque». Στο: Συλλογικό. Ten centuries of Polish literature. Warsaw: Stowarzyszenie "Pro Cultura Litteraria". Kotarski, Edmund. «Jan Andrzej MORSZTYN (Morstin)». literat.ug.edu.pl (στα Αγγλικά). Virtual Library of Polish Literature. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
Μισέλ Σονί

Ο Μισελ Σονί (γαλλικά: Michel Sogny, 21 Νοεμβρίου 1947, Πω, Γαλλία) είναι Γάλλος πιανίστας, συνθέτης και συγγραφέας ουγγρικής καταγωγής. Αυτός δημιούργησε μια νέα μέθοδο διδασκαλίας πιάνου. Αυτή η μέθοδος δίνει τη δυνατότητα σε μαθητές κάθε ηλικίας να κατακτήσουν το όργανο, ενώ γενικά θεωρείται ότι είναι αδύνατο να μάθουν πιάνο μετά την παιδική ηλικία.

 Ο κύριος Μισελ Σονη σπούδασε στην École Normale de Musique de Paris, όπου σπούδασε πιάνο υπό τον Τσουλς Τζεντιλ και Ιβοννε Δεσπορτ Jules. Κατέχει πτυχίο λυτείας στη λογοτεχνία, μεταπτυχιακό στην ψυχολογία και διδακτορικό στη φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1974 υπό την επίβλεψη του Βλαδιμιρ Τζανκεβιτς. Ο κύριος Μισελ Σονη είναι ο ιδρύτης του SOS Talents Foundation. Μαζί με τον Βλανδιν Ολιβιερ δε Προύξ, εγγονό του Βαλέρι Τζιραρντ και Φρεντς Λίστ, ο κύριος Σόνη ήταν ένας από τα ιδρυτικά μέλη της Γαλλικής Ένωσης του Φραντς Λίστ.</ref> Με την μέθοδο αυτό δυδάσκουν στο Παρισι και στην Τζενεβα, στα σχολεία που ιδρύθηκε αυτός. Από στις 1974, περρισότερο από το 20 000 φοιτητές μάθουν πίανο με τη μέθοδο του Σόνη.Η μέθοδος αποτελείται από δύο βασικά συστατικά: διδακτική εργασία – προλεγόμενες (Prolégomènes), που έχει μικρές ασκήσεις. Προλεγόμενες (Polégomènes) αναπτύσσει την αντίληψη της μουσικής συμφωνίας και ήχου. Το δεύτερο αποτελείται από έναν κύκλο ετιύδων που επικεντρώνονται στην ανάπτυξη τεχνικών δεξιοτήτων όπως η κίνηση και η στάση του χεριού.Ένας από των μαθητων του Σόνη που άρχισε η πρακτική του πιάνου ως ενήλικας ήταν ο Γάλλος καθηγητής Μισελ Παρίς. Μετά την ολοκλήρωση του τετραετού κύκλου μαθημάτων μεθοδολογίας του Σόνη, σε ηλικία 30 ετών, έδωσε μια σόλο συναυλία στο Théâtre des Champs-Élysée υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.Ένας από τους επιτυχημένως μαθητών ήταν Κλοντ Ζεβάκο, ο οπίος στις 1983-1984 έπιαξε στο Théâtre des Champs-Élysée.Στις 1981, Ο Σενάτ της Γαλλίας επίσημα απέθυνε στον Υπουργό Πολιτισμού, Ζακ Λανγκ, για να σηζητησει την εφαρμογή της μεθοδολογίας του Μισέλ Σονη σε ολόκληρη τη Γαλλία. Michel Sogny Official Website Michel Sogny, l’art de la résilience Le Figaro Michel Sogny Academy Michel Sogny Personal Website SOS Talents Foundation Works at Artchipel Michel Sogny
Σερβικές προεδρικές εκλογές (2012)

Οι προεδρικές εκλογές του 2012 διεξήχθησαν στις 6 Μαΐου 2012 στη Σερβία, την ίδια ημέρα με τις βουλευτικές εκλογές. Πρόεδρος εξελέγη στον δεύτερο γύρο ο Τόμισλαβ Νίκολιτς.

 Οι εκλογές προκηρύχθηκαν έπειτα από την πρόωρη παραίτηση του προέδρου Μπόρις Τάντιτς ώστε να συμπέσουν με τις βουλευτικές και τοπικές εκλογές. Υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε προσωρινά ο πρόεδρος της Βουλής, Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς. Έλαβαν μέρος συνολικά 12 υποψήφιοι. Καθώς κανείς εκ των υποψηφίων δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσοστό για εκλογή από τον πρώτο γύρο, ο τελικός νικητής κρίθηκε στον δεύτερο γύρο που έγινε στις 20 Μαΐου μεταξύ του Τάντιτς και του Τόμισλαβ Νίκολιτς από το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα.Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα ο εθνικιστής Νίκολιτς αναδείχθηκε νικητής. Τα επίσημα αποτελέσματα ήταν ποσοστό 51.12% για τον Νίκολιτς και 48,88% για τον Τάντιτς. Ο νικητής των εκλογών είχε την υποστήριξη του κόμματος DSS.Το Κέντρο για Ελεύθερες Εκλογές και Δημοκρατία ήταν ανάμεσα στους εκλογικούς παρατηρητές. Ο ΟΑΣΕ ανέλαβε να οργανώσει την ψηφοφορία για τους 109.000 Σέρβους ψηφοφόρους του Κοσόβου. Δεν σημειώθηκαν επεισόδια σε όλη τη χώρα. Στον πρώτο γύρο προηγήθηκε ο Τάντιτς με 26,7% έναντι 25,5% για τον Νίκολιτς και οι δυο τους αναμετρήθηκαν στον δεύτερο γύρο. Στον τελικό γύρο επικράτησε ο Νίκολιτς. Ο αντίπαλός του τον συνεχάρη. Η ορκωμοσία του νέου προέδρου έγινε στις 31 Μαΐου 2012.
Εκείνος κι εκείνος (σειρά)

Εκείνος κι εκείνος ήταν ο τίτλος μιας σατιρικής τηλεοπτικής σειράς, που προβλήθηκε στο ΕΡΤ από τις 19 Ιουνίου 1972 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1974. Το σενάριο ήταν του Κώστα Μουρσελά, ενώ πέρασαν τρεις σκηνοθέτες και δύο τηλεσκηνοθέτες από τη σειρά. Η σειρά ήταν σατιρική, σε μορφή βίντεο, και ολοκληρώθηκε σε δύο κύκλους με 103 δεκαπεντάλεπτα επεισόδια. Ημέρα προβολής ήταν στον πρώτο κύκλο η Δευτέρα και στον δεύτερο το Σάββατο. Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος.

 Ο Λουκάς (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και ο Σόλων (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) είναι δύο απλοί άνθρωποι, που σατιρίζουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και προσπαθούν με σχόλια, απόψεις, συζητήσεις να κατανοήσουν τον παραλογισμό και τον προβληματισμό της σημερινής κοινωνίας. Είναι σαν δύο κλασικοί «Ρωμιοί», που προσπαθούν να καταλάβουν την κοινωνία των τελευταίων χρόνων της Χούντας. Ηθοποιοί: Βασίλης Διαμαντόπουλος (Λουκάς), Γιώργος Μιχαλακόπουλος (Σόλων), Νίκος Κούρος, Ελπίδα Μαζαράκη, Βάντα Καρακατσάνη, Στέλιος Λιονάκης, Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Βασίλης Τσιβιλίκας, Άννα Κυριακού, Τζούλια Αργυροπούλου. Σενάριο: Κώστας Μουρσελάς Σκηνοθεσία: Κωστής Ζώης (15 επεισόδια), Βασίλης Διαμαντόπουλος (43 επεισόδια), Φώτης Λαζαρίδης (45 επεισόδια) Τηλεσκηνοθεσία: Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος (52 επεισόδια), Μιχάλης Παπανικολάου (51 επεισόδια) Παραγωγός: Νίκος Νικολαρέας Εταιρεία παραγωγής: Τομή (78 επεισόδια), T.V.-R.C. (25 επεισόδια) Μουσική: Κωστής Ζώης Σκηνικά: Μανώλης Μαριδάκις Φωτογραφία: Γιώργος Μακρινός Μουσική τίτλων: "Baba O' Riley" του ροκ συγκροτήματος "The Who" του 1971. Η σειρά "Εκείνος και εκείνος" ξαναγυρίστηκε το 1989, με σκηνοθέτη τον Κώστα Κουτσομύτη, διότι η αρχική σειρά δεν είχε διασωθεί, παρά μόνο ένα απόσπασμα από το επεισόδιο "Το αυγό". Δεκατρία από τα σενάρια του Κώστα Μουρσελά ξαναμεταφέρθηκαν από την ΕΤ2, στην τηλεόραση με το αρχικό δίδυμο (Βασίλης Διαμαντόπουλος και Γιώργος Μιχαλακόπουλος), αλλά με άλλους συμπρωταγωνιστές (Μαρί Κωνσταντάτου, Τάσος Κωστής, Σταμάτης Τζελέπης, Τίμος Περλέγκας, Δημήτρης Κατσιμάνης, Χρήστος Κόκκινος και Τσιμάρας Τζανάτος) και σκηνογράφο (Μικές Καραπιπέρης). Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Μαρτίου 1989 με ημέρα προβολής Πέμπτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 13 ημίωρα επεισόδια. Το ριμέικ ήταν αξιόλογο, αλλά πάντως όχι τόσο επίκαιρο όσο το αρχικό έργο. Επαναπροβλήθηκε από την ΕΤ2 το 1990, το 1991, το 1992 και το 1999. Επίσης, το ριμέικ είναι το μόνο που διασώζεται. 1. Στάση λεωφορείου 2. Το αυγό 3-4. Ταυτότητα 5. Ο τροχός 6. Μια δουλειά αλλιώτικη από τις άλλες 7. Η σφραγίδα 8. Τα δόντια 9. Ελένη 10-11. Ο θαυμαστός κύριος Κλήμης 12-13. Συζήτηση περί παραλόγου Το ριμέικ κυκλοφόρησε σε 10 DVD από τη Ραδιοτηλεόραση τον Αύγουστο του 2008. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ως Σόλων, ξεχώριζε από τα γυαλιά του.
Παναγιώτης Κατσαούνης

Ο Παναγιώτης Κατσαούνης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας τα πρωταθλήματα Ελλάδος του 1928 και του 1932.

 Ο Κατσαούνης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με τον Άρη σε ηλικία 15 ετών, όταν στελέχωνε την "χρυσή" ομάδα του συλλόγου, δηλαδή την τρίτη ομάδα. Η πρώτη χρονιά στην οποία παρουσίασε χρόνο συμμετοχής στην πρώτη ομάδα ήταν το 1927, όταν για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση. Από την επόμενη περίοδο, ο μέσος του Άρη αγωνιζόταν με την πρώτη ομάδα του συλλόγου, συμμετέχοντας και στους τέσσερις αγώνες του Άρη για την τελική φάση του πρώτου πρωταθλήματος Ελλάδος. Η ομάδα των "κίτρινων" κατέκτησε τον τίτλο νικώντας τον Εθνικό Πειραιά και τον Ατρόμητο Αθηνών.Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1929, έπαιξε σε πέντε ματς, όπως και στους δύο αγώνες μπαράζ με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, όπου ο Άρης κέρδισε τελικά τον τίτλο. Από αυτή την περίοδο και έπειτα, ο Κατσαούνης καθιερώθηκε ως δεξί χαφ της ομάδας του Άρη, διακρινόμενος για τα ανασταλτικά του καθήκοντα. Την σεζόν 1929-30 έπαιξε σε οκτώ αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, όπως και στους τέσσερις αγώνες της τελικής φάσης, όπου ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από τον Παναθηναϊκό.Στην πρώτη διοργάνωση πρωταθλήματος οκτώ ομάδων το 1931, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση, ισοβαθμώντας με τον δεύτερο Παναθηναϊκό. Ο μέσος των "κίτρινων" έπαιξε σε επτά αγώνες της ομάδας του. Την επόμενη χρονιά, ο Άρης έφθασε στον πρώτο τελικό κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ με 5-3. Την ίδια σεζόν, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος για δεύτερη φορά, συγκεντρώνοντας 22 βαθμούς σε 14 αγώνες.Το 1933, οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, αυτή την φορά από τον Εθνικό. Ο Κατσαούνης συμμετείχε και πάλι στην βασική ενδεκάδα της ομάδας του, με την οποία κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τον Ολυμπιακό. Συνέχισε με την ομάδα του Άρη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1935, όταν έχασε την ζωή του από ασθένεια, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Κατσαούνης Παναγιώτης | aris.re
Σάντερ Ραϊέστε

Ο Σάντερ Ραϊέστε (γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1999) είναι Εσθονός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Κίρολμπετ Μπασκόνια του Ισπανικού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας. Έχει ύψος 2,04 μέτρων και παίζει στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Ραϊέστε άρχισε να παίζει μπάσκετ με τους Βίιμσι και Αουντέντες. Στις 12 Αυγούστου 2016, ο Ραϊέστε υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την Μπασκόνια . Δόθηκε δανεικός στην Κάλεβ/Κράμο την περίοδο 2019-20, έχοντας κατά μέσο όρο 5,9 πόντους και 3,3 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Ραϊέστε υπέγραψε τετραετή επέκταση με την Μπασκόνια στις 4 Αυγούστου 2020. Ο Ραϊέστε έκανε την πρώτη συμμετοχή του για την εθνική ομάδα της Εσθονίας στις 29 Ιουνίου 2018, στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 2019 απέναντι στη Μεγάλη Βρετανίας, σημειώνοντας 5 πόντους σε μία εκτός έδρας ήττα με 65–74. Πρότυπο:Euroleague player statistics legend Ο Σάντερ Ραϊέστε στο basket.ee Ο Σάντερ Ραϊέστε στο fiba.com
Βεατρίκη του Βερμαντουά

Η Βεατρίκη του Βερμαντουά (περί το 880 - μετά τις 26 Μαρτίου 931), ήταν Καρολίδης ευγενής, βασίλισσα των Φράγκων ως σύζυγος του βασιλιά Ροβέρτου Α΄ και μητέρα του Ούγου του Μέγα. Η Βεατρίκη ήταν κόρη του Έρμπερ Α΄ του Βερμαντουά, αδελφή του Έρμπερ Β΄ του Βερμαντουά και απόγονος απ'ευθείας του Καρλομάγνου μέσω του βασιλιά Βερνάρδου της Ιταλίας. Με τον γάμο της με τον βασιλιά Ροβέρτο Α΄ των Φράγκων έγινε γενάρχης της δυναστείας των Καπετιδών. Ο σύζυγος της σκοτώθηκε στην μάχη του Σουασόν στις 15 Ιουνίου 923, αμέσως μετά προσφέρθηκε το στέμμα των Φράγκων στον γιο της Ούγο τον Μέγα αλλά εκείνος το αρνήθηκε.

 Παντρεύτηκε (περί το 890) στον δεύτερο γάμο του τον Ροβέρτο, Μαργράβο της Νευστρίας που έγινε κατόπιν Βασιλιάς της Γαλλίας (922). Μαζί του απέκτησε : Ούγος ο Μέγας, γιος του ο Ούγος Καπέτος Έμμα της Γαλλίας, η πατρότητα αμφισβητείται, σύζυγος της ο Ροδόλφος της Γαλλίας Andrew W. Lewis, 'Dynastic Structures and Capetian Throne-Right: the Views of Giles of Paris', Traditio, Vol. 33 (1977) Constance Brittain Bouchard, Those of My Blood: Creating Noble Families in Medieval Francia (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2001) Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III, Teilband 1 (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984) Pierre Riché, The Carolingians; A Family who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993) The Annals of Flodoard of Reims, 919-966, ed. & trans. Steven Fanning; Bernard S. Bachrach (Toronto: University of Toronto Press, 2011)
Ερρίκος του Άνχαλτ-Κέτεν

Ο Ερρίκος (γερμ. Heinrich, 30 Ιουλίου 1778 - 23 Νοεμβρίου 1847) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλες (1818-30) και μετά δούκας του Άνχαλτ-Κέτεν (1830-47).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Έρντμαν του Άνχαλτ-Πλες και της Λουίζας Φερδινάνδης, κόρης του Ερρίκου Ερνέστου του Στόλμπερκ-Βέρνιγκεροντε. Το 1847 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 69 ετών, άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Πλέτσκαου-Κέτεν και το δουκάτο του Κέτεν περιήλθε στον εγγονό του 5ου εξαδέλφου του, Λεοπόλδο Δ΄, του πρεσβύτερου κλάδου του Άνχαλτ-Ντέσσαου. Νυμφεύτηκε το 1819 την Αυγούστα Φρειδερίκη Ελπίδα, κόρη του Ερρίκου ΜΔ΄ του Ρόυς-Κέστριτς· δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Ascania». Genealogy.EU. August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan
Ραϊμόν Ετιέν

Ο Ραϊμόντ Ετιέν γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη. Η μητέρα του λεγόταν Αναίς και ήταν Γαλλίδα. Ήταν Χριστιανός Καθολικός. Αποτέλεσε το πρώτο ξένο ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ και επισήμως τον πρώτο επαγγελματία ποδοσφαιριστή στην Ελλάδα.

 Υπήρξε αθλητής της ομάδας Πέρα Κλουμπ, σωματείο που διατηρούσε στενές σχέσεις με τον ΠΑΟΚ καθώς αρκετοί από τους ιδρυτές του ήταν νωρίτερα αθλητές και μέλη του Πέρα Κλουμπ. Το 1928 δυο χρόνια μετά την ίδρυση του ΠΑΟΚ αποκτήθηκε από το σύλλογο και έγινε ο πρώτος αλλοδαπός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1928 υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο στην Ελλάδα με αμοιβή 4.000 δραχμές υπό τον όρο ότι το ποσό αυτό θα μειωνώταν αν έβρισκε δουλειά. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τον ΠΑΟΚ στις 15 Νοεμβρίου του 1928 στη νίκη εναντίον του Θερμαϊκού και σημείωσε 2 γκολ. Στις 3 Μαρτίου του 1929 ο ΠΑΟΚ έχανε από τον Άρη με σκορ 3-0 πέντε λεπτά πριν το τέλος του αγώνα όμως με γκολ του Ετιέν κατάφερε να ισοφαρίσει πριν τη λήξη.Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Μακεδονίας της ίδιας χρονιάς στο οποίο ο ΠΑΟΚ ισοβάθμησε με τον Άρη στην πρώτη θέση και ο τίτλος του πρωταθλητή κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ. Ο Ετιέν ισοφάρισε το σκορ (1-1) στον αγώνα και χρειάστηκε και δεύτερη αναμέτρηση για τον τίτλο. Στον επαναληπτικό αγώνα ο Ετιέν σκόραρε και πάλι όμως το γκολ του δεν στάθηκε αρκετό για τον ΠΑΟΚ που ηττήθηκε με 4-3. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 8 γκολ στο Πρωτάθλημα Μακεδονίας του 1930.Ο Ετιέν αγωνίστηκε για 6 χρόνια στην ομάδα του ΠΑΟΚ και υπήρξε ένας από τους πιο αποτελεσματικούς σκόρερ της εποχής του. Αγωνίστηκε σε 44 παιχνίδια πρωταθλήματος και σημείωσε 38 γκολ. Τα 34 από τα γκολ του σημειώθηκαν σε παιχνίδια πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης και τα 4 σε αγώνες πρωταθλήματος Ελλάδας. Είναι ο 4ος σκόρερ στα τοπικά πρωταθλήματα στην ιστορία του συλλόγου, πίσω από τους Καλογιάννη (42 γκολ σε 56 παιχνίδια), Κουϊρουκίδη (38 γκολ, σε 57 παιχνίδια) και Λευτέρη Παπαδάκη (36 γκολ σε 93 ματς).Ήταν επίσης μέλος τη Μικτής Θεσσαλονίκης. Στο πρώτο παιχνίδι που έγινε για το πρωτάθλημα πόλεων στο γήπεδο του Ηρακλή, οδήγησε τη Μικτή Θεσσαλονίκης σε νίκη με 4-3 επί της Μικτής Πειραιά των αδερφών Ανδριανόπουλων, σημειώνοντας 3 γκολ.
Πολυθέα Ηρακλείου

Η Πολυθέα αποτελεί χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι 500 μέτρα βορειοανατολικά του Καστελλίου. Η κύρια ασχολία στο χωριό είναι η γεωργία και παράγεται κυρίως λάδι. Στα καφενεία του χωριού προσφέρεται ρακή , η οποία συνοδεύεται από παραδοσιακούς μεζέδες. Το χωριό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου, εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

 Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Πηγαϊδούρι, και με αυτήν απαντάται από το 1671 (οθωμανική απογραφή) μέχρι το 1940. Το όνομα αυτό προέρχεται από το πηγάιδι, όπως λέγεται στα κρητικά το πηγάδι. Στις ενετικές απογραφές (1577, 1583, 1630), το βρίσκουμε με την ονομασία Apigaiduri στην επαρχία Πεδιάδος. Από αυτές, στον Καστροφύλακα αναγράφεται ότι είχε 674 πληθυσμό. Το 1881 υπήχθη στο Δήμο Καστελλίου και από το 1928 μέχρι και την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας ήταν κοινότητα. Δείτε Κοινότητα Πολυθέας Στοιχεία για το χωριό από τον ιστότοπο του Δήμου Καστελλίου
Café de la Paix (Παρίσι)

Το Καφέ ντε λα Παι (γαλλικά: Café de la Paix = Καφέ της Ειρήνης) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και παραδοσιακά καφενεία στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης της γαλλικής διανόησης. Βρίσκεται στο Μπουλβάρ ντε Καπυσίν (12, Blvd des Capucines) στη Δεξιά Όχθη (Rive Droite) του Σηκουάνα, πολύ κοντά στην περίφημη Όπερα του Παρισιού (Μετρό: Opéra).

 Η αλματώδης ανάπτυξη του Παρισιού κατά τον 18ο και 19ο αιώνα είχε ως συνακόλουθο και τη δημιουργία μεγάλων και πολυάριθμων καφέ στα μεγάλα βουλεβάρτα της γαλλικής πρωτεύουσας. Υπολογίζεται ότι στα 1789 υπήρχαν στο Παρίσι 900 περίπου καφενεία. Τα καφέ στο Παρίσι ήταν η καρδιά της παρισινής κοινωνικής ζωής, όπως περιγράφεται στα έργα των θαμώνων τους Μπαλζάκ, Φλομπέρ και Γκυ ντε Μωπασάν. Ένα από τα ιστορικά αυτά καφέ είναι το Καφέ ντε λα Παι, που διατηρήθηκε και λειτουργεί μέχρι σήμερα, λόγω της θέσης του μέσα στο διάσημο Γκραν Οτέλ (Le Grand Hotel) και της γειτνίασής του με την περίφημη Οπερά Γκαρνιέ του Παρισιού. Το Καφέ ντε λα Παι ιδρύθηκε το 1872, την ίδια χρονιά που οικοδομήθηκε και η Όπερα του Παρισιού. Το εσωτερικό του είναι διακοσμημένο από τον Σαρλ Γκαρνιέ (Charles Garnier, 1825 – 1898), που ήταν αρχιτέκτονας και της Όπερας. Αποτελεί εξαίρετο δείγμα του ρυθμού της Μπελ Επόκ. Διασημότητες από όλο τον κόσμο έχουν επισκεφτεί κατά καιρούς το Καφέ ντε λα Παι. Ανάμεσά τους πρίγκιπες και βασιλείς, συγγραφείς, μουσικοί και καλλιτέχνες. Στον μακρύ κατάλογο των θαμώνων του, αναφέρονται τα ονόματα των Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, Όσκαρ Ουάιλντ, Εμίλ Ζολά, Αντρέ Ζιντ, Πωλ Βαλερύ, όπως και του διάσημου Ιταλού τενόρου Ενρίκο Καρούζο. Αμερικανοί συγγραφείς, που ήταν τακτικοί επισκέπτες του, όπως ο Χένρι Τζέιμς, ο Τόμας Γουλφ και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, περιγράφουν στα έργα τους με περισσή ζωντάνια το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα στο Καφέ ντε λα Παι. Όπως αναφέρει ο Noel Riley Fitch, ο στρατηγός Ντε Γκολ, πριν κάνει την θριαμβευτική είσοδό του στο απελευθερωμένο Παρίσι μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, βαδίζοντας πεζός στη Λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων από την Αψίδα του Θριάμβου ως την Πλατεία Ομονοίας, κάθισε προηγουμένως κι έφαγε μιαν ομελέτα στο Καφέ ντε λα Παι. Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 28 – 30 Café de la Paix, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Café de la Paix (Paris) στο Wikimedia Commons
Μίστερ Φούτζι

Ο Χάρι Φουτζιγουάρα (Harry Fujiwara, 4 Μαΐου 1934 - 28 Αυγούστου 2016) ήταν Αμερικανός παλαιστής και μάνατζερ άλλων παλαιστών, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, Μίστερ Φούτζι.

 Παρόλο που παρουσιαζόταν στα ρινγκ ως Μίστερ Φούτζι από την Ιαπωνία, έχει γεννηθεί στην Χαβάη και είναι Αμερικανός και Ιαπωνέζος. Είναι διάσημος για τον ύπουλο τρόπο που προσπαθούσε να νικήσει. Έριχνε αλάτι στα μάτια των αντιπάλων του, ή των αντιπάλων των παλαιστών που ήταν μάνατζερ. Η καριέρα του κυμάνθηκε σε τέσσερις δεκαετίες, από το 1964 έως το 1996. Έκανε το ξεκίνημα της καριέρας του, το 1964, αρχικά εκπαιδεύτηκε και μέχρι το 1971 αγωνίστηκε σε διάφορες μικρές εταιρείες πάλης. Από το 1972 για δύο χρόνια αγωνίστηκε για το World Wide Wrestling Federation και στην συνέχεια πήγε για έναν χρόνο στο Georgia Championship Wrestling. Το 1977 επέστρεψε για λίγους μήνες στο WWWF και στην συνέχεια ξεκίνησε περιοδείες έως και το 1981, που επέστρεψε για δεύτερη φορά στο WWF, όπου έμεινε ως το 1996. Από το 1985 σταμάτησε να παλεύει και ξεκίνησε καριέρα ως μάνατζερ. Προφίλ στο WWE Hall of Fame
ΦΚ Μόγκρεν

Η ΦΚ Μόγκρεν ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπούντβα, του Μαυροβουνίου, η οποία αγωνίζονταν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου. Ιδρύθηκε το 1920. Αγωνίζονταν στην κατηγορία από την ίδρυση της το 2006, κερδίζοντας τον τίτλο τις σεζόν 2008-09 και 2010-11. Επιπρόσθετα έχει κερδίσει το Κύπελλο το 2008 και έχασε τον τελικό του 2011 στα πέναλτι. Είχε συμμετάσχει μία σεζόν στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και δύο στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά δεν συμμετείχε σε όμιλο καμίας εκ των δύο διοργανώσεων.

 Το 2015, μετά τη χρεοκοπία της, η ομάδα υποβιβάστηκε στη χαμηλότερη διοργάνωση του ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου. Τον Μάρτιο του 2017, η Μόγκρεν αποπέμφθηκε από τον Νότιο όμιλο της Τρίτης Εθνικής κατηγορίας του Μαυροβουνίου και λίγο αργότερα αυτοδιαλύθηκε. Οπαδοί της ομάδας επιχείρησαν να εγγράψουν νέο σύλλογο με το όνομα Μόγκρεν 1920, αλλά το Υπουργείο Αθλητισμού της χώρας δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο. Έτσι, ιδρύθηκε η ΦΚ Μπούντβα και ξεκίνησε να λειτουργεί με τμήματα υποδομών για νεαρούς ποδοσφαιριστές. Επίσημη ιστοσελίδα Προφίλ στη σελίδα Weltfussballarchiv Αρχειοθετήθηκε 2012-12-06 στο Wayback Machine.
The Very Beast of Dio

The Very Beast of Dio είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, η οποία κυκλοφόρησε το Οκτώβριο του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "WEA Records". Στη συλλογή περιλαμβάνονται τραγούδια από τα πρώτα έξι στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος τα οποία κυκλοφόρησαν από το 1983 μέχρι το 1993. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την "RIAA" για πωλήσεις οι οποίες ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο αντίτυπα.

 1. Stand Up and Shout (Dio, Bain) - 3:19 2. Holy Diver (Dio) - 5:54 3. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:16 4. Straight Through the Heart (Dio, Bain) - 4:36 5. We Rock (Dio) - 4:35 6. The Last in Line (Dio, Bain, Campbell) - 5:47 7. Mystery (Dio, Bain) - 3:58 8. King of Rock 'n' Roll (Dio. Campbell, Bain, Appice) - 3:52 9. Sacred Heart (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 6:28 10. Hungry for Heaven (Dio, Bain) - 4:11 11. Rock 'n' Roll Children (Dio) - 4:32 12. Man on the Silver Mountain (Live) (Blackmore, Dio) - 2:29 13. Dream Evil (Dio, Goldie) - 4:29 14. I Could Have Been a Dreamer (Dio, Goldy) - 4:44 15. Lock Up the Wolves (Dio, Bain, Robertson) - 8:34 16. Strange Highways (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 6:54 The Very Beast of Dio (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών που συμπεριλαμβάνονται στο "The Very Beast of Dio είναι οι εξής: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Βίβιαν Κάμπελ - κιθάρα Γκρεγκ Γκόλντι - κιθάρα Ρόουαν Ρόμπερτσον - κιθάρα Τρέισι Τζι - κιθάρα Κλωντ Σνελ - πλήκτρα Γιενς Γιόχανσον - πλήκτρα Τζίμι Μπέην - μπάσο Τέντι Κουκ - μπάσο Τζεφ Πίλσον - μπάσο, πλήκτρα Βίνι Άπις - τύμπανα Σάιμον Ράιτ - τύμπανα The Very Beast of Dio - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Dio - The Very Beast Of - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Gold & Platinum - RIAA
2η χιλιετία π.Χ.

3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ. 20ός αιώνας π.Χ. | 19ος αιώνας π.Χ. | 18ος αιώνας π.Χ.| 17ος αιώνας π.Χ. | 16ος αιώνας π.Χ. 15ος αιώνας π.Χ. | 14ος αιώνας π.Χ. | 13ος αιώνας π.Χ.| 12ος αιώνας π.Χ. | 11ος αιώνας π.Χ.

 Περί το 2000 π.Χ.: Ταφές στον αρχαιολογικό χώρο Σιντάστα (Sintashta), στην Περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία, δείχνουν χρήση του αλόγου σε άμαξες. Η εξημέρωση του αλόγου είναι αρκετά παλαιότερη από αυτή τη χρονολογία (4500-3500 π.Χ., περιοχή Dereivka της σημ. Ουκρανίας). Περί το 1900 π.Χ.: Έναρξη της Πρωτοανακτορικής Περιόδου του Μινωικού πολιτισμού. Περί το 1992 π.Χ.: Ο Φαραώ Μεντουχοτέπ IV πεθαίνει. Τέλος 11ης δυναστείας. Άνοδος του Φαραώ Αμενεμχάτ Ι. Έναρξη 12ης δυναστείας. Περί το 1940 π.Χ.: Οι Ελαμίτες καταλαμβάνουν και λεηλατούν τη σουμεριακή πόλη Ουρ. Πτώση της τελευταίας σουμεριακής δυναστείας. Περί το 1720 π.Χ.: Εδραίωση των Υξώς στην Αίγυπτο. Περί το 1680 π.Χ.: Εμφάνιση του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Περί το 1613 π.Χ.: Η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Περί το 1600 π.Χ. ή το 1570 π.Χ.: Έναρξη της δυναστείας των Σανγκ στην Κίνα (η πρώτη ιστορικά επιβεβαιωμένη Κινεζική δυναστεία). Περί το 1550 π.Χ.: Η άνοδος στον θρόνο του Φαραώ Αχμοζέ Ι σηματοδοτεί την αρχή της 18ης Δυναστείας και της περιόδου του Νέου Βασιλείου. Περί το 1529 π.Χ.: Πτώση του τελευταίου ηγεμόνα των Υξώς και πλήρης απελευθέρωση της Αιγύπτου. Μέσω των Υξώς, η Αίγυπτος έμαθε τη χρήση του αλόγου και των πολεμικών αρμάτων. Περί το 1482 π.Χ.: (μία από τις πιθανές χρονολογίες) Μάχη της Μεγιδδώ: Ο Φαραώ Τούθμωσις Γ΄ συντρίβει τον συνασπισμό των επαναστατημένων υποτελών ηγεμόνων της Χαναάν, καταλαμβάνει την ομώνυμη πόλη και ξανακάνει την περιοχή αιγυπτιακό προτεκτοράτο. Περί το 1420 π.Χ. ή (κατ' άλλους) 1375 π.Χ.: Εγκατάσταση μυκηναϊκής δυναστείας στην Κρήτη. Περί το 1275 π.Χ.: Μάχη του Καντές: Αιματηρή μάχη, κορύφωση της σύγκρουσης Αιγύπτου-Χετταίων. Περί το 1300 π.Χ.: Ανάπτυξη του Λουσάτιου πολιτισμού. Περί το 1500 π.Χ.: Κορύφωση του Πολιτισμού των Ολμέκων στην Κεντρική Αμερική. Θα κρατήσει ως το 400 π.Χ. 13ος αιώνας π.Χ.: Εισβολές των Λαών της θάλασσας στην Αίγυπτο. Περί το 1180 π.Χ.: Καταστροφή του βασιλείου των Χετταίων και της πρωτεύουσάς τους, Χατούσας, καθώς και της συριακής πόλης Ουγκαρίτ, από τους Λαούς της θάλασσας. Περί το 1070/69 π.Χ.: Τέλος του Νέου Βασιλείου και αρχή της Τρίτης Ενδιάμεσης Περιόδου στην Αίγυπτο. Περί το 1060 π.Χ.: Το τέλος της Υστεροελλαδικής ΙΙΙ περιόδου θα σημάνει και το τέλος του Μυκηναϊκού Πολιτισμού και την αρχή της Υπομυκηναϊκής Περιόδου. 1046 π.Χ.: Έναρξη της Δυναστείας των Τσόου στην Κίνα (έως το 256 π.Χ.) Αλφάβητο Γραμμική Α Γραμμική Β Σύνθετο τόξο
Αράπ Αχμέτ (συνοικία Λευκωσίας)

Η Αράπ Αχμέτ είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα βορειοανατολικά συνορεύει με τη Νεάπολη, στα ανατολικά με τη συνοικία Μαχμούτ Πασά, στα νοτιοανατολικά με τη συνοικία Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι, τη συνοικία Καραμανζαντέ και τη συνοικία Ιμπραχίμ Πασά, στα νότια με τον Άγιο Ανδρέα και στα δυτικά με τον Άγιο Παύλο (Δήμος Αγίου Δομετίου) και το Ορτακιοϊ. Η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Αρμένιοι. Ωστόσο, υπήρχαν και αρκετοί Τουρκοκύπριοι, μερικοί Ελληνοκύπριοι, Μαρωνίτες, Λατίνοι και Βρετανοί. Τα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας, η περιοχή της Αράπ Αχμέτ και της Καραμανζαντέ ήταν γνωστές ως Φραγκομαχαλλάς. Στη συνέχεια ο Φραγκομαχαλλάς διαιρέθηκε στις δύο συνοικίες.Οι Αρμένοι κατοικούσαν στην περιοχή από τον 10ο αιώνα. Το 1571 οι Οθωμανοί δώρισαν στους Αρμένιους τη γυναικεία μονή του Τάγματος των Βενεδικτίνων ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στη κατάκτηση της Κύπρου. Τη μονή αυτή την μετέτρεψαν στον αρμενικό ναό της Παρθένου Μαρίας.Την εποχή της Αγγλοκρατίας, στη συνοικία Αράπ Αχμέτ βρίσκονταν οι κατοικίες των πλούσιων Βρετανών.Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, οι Αρμένιοι κάτοικοι της συνοικίας Αράπ Αχμέτ εκδιώχθηκαν από τους Τουρκοκύπριους. Στα σπίτια τους κατοίκησαν Τουρκοκύπριοι από άλλες περιοχές, οι οποίοι μετά το 1974 επέστρεψαν στα χωριά τους ή εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Η Αράπ Αχμέτ απογραφόταν ξεχωριστά σε μερικές από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960, του 1973 και του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αράπ Αχμέτ όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού στις οποίες εμφανίζεται. Οι απογραφές από το 1976 και μετά αφορούν το έδαφος της συνοικίας το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
254

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 254 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 254 (CCLΙV ) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Κυριακή . Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Βαλεριανού και Γαλλιηνού (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1007 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 254 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Βαλεριανός και ο Γαλλιηνός γίνονται Ύπατοι. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία απειλείται από αρκετούς λαούς στα σύνορά της: οι γερμανικές ''Συνομοσπονδίες'', όπως οι Φράγκοι στον Μέσο Ρήνο, οι Αλαμαννοί στον Άνω Ρήνο και στον Ίστρο (Δούναβη) ποταμό και οι Μαρκομαννοί απέναντι από τις επαρχίες του Νορίκου και της Ραιτίας. Στην ξηρά, η ''Συνομοσπονδία'' των Γότθων απειλεί τις νότιες του Ίστρου (Δούναβη) ποταμού επαρχίες και στην θάλασσα τις ακτές της Θράκης, της Βιθυνίας του Πόντου και πέριξ αυτής και την Καππαδοκία. Στις ανατολικές επαρχίες, οι Σασσανίδες Πέρσες είχαν το προηγούμενο έτος νικήσει ένα ρωμαϊκό στράτευμα στην Βαρβαλισσό της Συρίας και κατόπιν λεηλάτησαν τις ηττημένες επαρχίες. Ήταν η χρονική περίοδος, η οποία σήμερα αποκαλείται ως η ''Κρίση του Τρίτου Αιώνα''. Θρησκεία 12 Μαΐου - Ο Πάπας Στέφανος Α΄ διαδέχεται τον Πάπα Λούκιο Α' ως ο 23ος Πάπας. Νουμεριανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας Λι Φαν, Κινέζος αξιοματούχος του Σάο Ουέι Πάπας Λούκιος ο Α', 22ος Πάπας (γεννιέται το 205) Ξιαχού Ξαν, Κινέζος αξιοματούχος και στρατηγός του Σάο Ουέι (γεννιέται το 209) Τζαν Νι, Κινέζος στρατηγός του Σου Χαν
Μονή Αγίας Μαρίνης Μαρίτσης

Η Μονή Αγίας Μαρίνης Μαρίτσης είναι γυναικείο κοινοβιακό μοναστήρι αφιερωμένο στην Αγία Μαρίνα που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών και το οποίο εορτάζει κάθε χρόνο στις 17 Ιουλίου. Το ακριβές έτος ίδρυσης του παραμένει άγνωστο, ενώ σύμφωνα με ενδείξεις μάλλον έχει ιδρυθεί τον 17ο ή 18ο αιώνα αλλά υπάρχει και ενδεχόμενο να είναι παλαιότερα ιδρυμένο και συγκεκριμένα τον 13ο αιώνα.

 Το μοναστήρι βρίσκεται στην βόρεια Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στην Αχαΐα, χτισμένο στην νότια πλευρά Μόβρης σε υψόμετρο 425 μέτρων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά: Πολύλοφο (Μπράτι), Αμπελάκια, Πηγάδια (Τζάιλο) και Σαντομέρι της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Επίσης απέχει οδικώς περίπου: 24 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα (ευρέως γνωστή ως Αχαγιά) και 38 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Πάτρας. Κατά το παρελθόν η μονή ήταν ανδρική. Το 1816 αναφέρεται από τον Λε Μπας και τον Φρανσουά Πουκεβίλ ότι έχει 12 μοναχούς. Τον Σεπτέμβριο του 1824 βρέθηκε εκεί ο Μπενιζέλος Ρούφος και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους συγκεντρώθηκαν οι καπεταναίοι της Επαρχίας Πατρών. Τον Ιανουάριο του 1836 ανακηρύχθηκε ως διατηρούμενη. Κατά το 1889 σύμφωνα με τον Νουχάκη είχε 20 μοναχούς, ενώ σύμφωνα με τον Χρήστο Κορύλλο είχε μόνο 8 μοναχούς και υπηρέτες. Το 1933 συγχωνεύθηκε διοικητικά με τη Μονή Χρυσοποδαριτίσσης, ενώ ανασυστάθηκε ύστερα από δέκα χρόνια, το 1943 ως γυναικεία μονή πλέον από την Πατρινή Ευγενία Κολύβρα με τέσσερις μοναχές. Το 1960 είχε εννιά μοναχές, το 1971 επτά, το 1998 πέντε, και σήμερα (2018) τέσσερις. Το 2017 καταστροφικές πυρκαγιές απείλησαν το μοναστήρι. Την πρώτη φορά στις 25 Αυγούστου 2017 όπου τελικά δεν κινδύνεψε η μονή αν και η πυρκαγιά κατευθυνόταν προς εκείνη. Τη δεύτερη φορά στις 12 Σεπτεμβρίου 2017 μια μεγάλη φωτιά περικύκλωσε τη μονή η οποία τελικά διεσώθη ως εκ θαύματος την τελευταία στιγμή. Σύμφωνα με την παράδοση η μονή κατά το παρελθόν έχει πυρποληθεί και καταστραφεί τρεις φορές. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Γυναικεία κοινοβιακή Μονή Μαρίτσης: Σύντομο ιστορικό της Ιεράς Μονής Μαρίτσης και των Μετοχίων αυτής. i-m-patron.gr. Ανακτήθηκε: 03/10/2016. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Μοναστήρια. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 02/10/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μονής Αγίας Μαρίνης Μαρίτσης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/06/2017.
Αργαίος (Τουρκία)

Ο Αργαίος (τούρκικα: Erciyes Dağı) είναι μεγάλο ηφαίστειο στην Καππαδοκία και το ψηλότερο βουνό της Μικράς Ασίας. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα νότια της Καισαρείας. Το ύψος του φθάνει τα 3.916 μέτρα. Ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων έγραψε για τον Αργαίο ότι ήταν συνεχώς καλυμμένος με χιόνια και οι λίγοι που κατάφεραν να αναρριχηθούν στην κορυφή του ανέφεραν ότι σε μέρες με καθαρό ουρανό μπορούσαν να δουν τόσο τη Μεσόγειο στα νότια όσο και τον Εύξεινο Πόντο στα βόρεια.Σύμφωνα με τον Εκκλησιαστικό μύθο ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε το δράκο στο βουνό αυτό.

 Ο Αργαίος βρίσκεται στο βόρειο άκρο της πεδιάδας Σουλτανσαζλίγκι, στην κεντρική Ανατολία. Το βουνό καλύπτει μια έκταση 1.300 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι πλαγιές του έχουν διαβρωθεί και σε αυτές βρίσκονται παρασιτικοί ηφαιστειακοί κώνοι και ηφαιστειακοί δόμοι, ιδίως στη βόρεια πλευρά ή κατά μήκος σχισμών που ξεκινούν ακτινωτά από το ηφαίστειο. Το ίδιο το ηφαίστειο άρχισε να αναπτύσσεται πριν 900.000 χρόνια, όταν κατέρρευσε το παλιότερο ηφαιστειακό σύμπλεγμα Κόσντακ. Τα πιο πρόσφατα πετρώματα του ηφαιστείου έχουν ηλικία 83.000 χρόνια και βρέθηκαν στο δόμο Περιρκαρτίν. Μια μεγάλη κατολίσθηση έλαβε χώρα στην ανατολική πλαγιά του ηφαιστείου.Δεν είναι γνωστό πότε εξερράγη για τελευταία φορά ο Αργαίος. Το ηφαίστειο θεωρείται η πηγή για ένα στρώμα τέφρας που βρέθηκε στο Λίβανο και χρονολογείται από τις αρχές του Ολόκαινου, περίπου το 6880 ± 40 π.Χ. Υπάρχουν επίσης ρωμαϊκές αναφορές για μια έκρηξη 253 μ.Χ., η οποία απεικονίζεται σε ρωμαϊκά νομίσματα, όμως αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Αρκετοί θεωρούν ότι αυτές οι αναφορές περιγράφουν μια απελευθέρωση μεθανίου από ένα βάλτο στο Σουλτανσαζλίγκι. Το βουνό διαθέτει δημοφιλές χιονοδρομικό κέντρο προσβάσιμο από την Καισαρεία και είναι δημοφιλής ορειβατικός προορισμός στην Τουρκία. Η πιο συνηθισμένη διαδρομή για την ανάβαση του βουνού είναι αυτή που ξεκινά από το χιονοδρομικό κέντρο στις νότιες πλαγιές του βουνού.
Βάλτερ Σεντένο

Ο Βάλτερ Σεντένο (ισπανικά: Wálter Centeno Corea) (6 Οκτωβρίου 1974) είναι Κοσταρικανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός. Ήταν διεθνής με την Εθνική Κόστα Ρίκα (ποδόσφαιρο ανδρών) και κατέχει το ρεκόρ εμφανίσεων, έχοντας 137 συμμετοχές και σημειώνοντας 24 γκολ.

 Ο Σεντένο ξεκίνησε την καριέρα του στην Ντεπορτίβο Σαπρίσα, η οποία τον παραχώρησε ως δανεικό στην Μπελέν για έναν χρόνο.Έπειτα από εφτά χρόνια στην Σαπρίσα, ο Σεντένο μετακόμισε στην Αθήνα για λογαριασμό της ΑΕΚ. Όντας ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ πετυχαίνοντας τέρματα στις εκτός έδρας ισοπαλίες της ομάδας κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου (2-2) και την Ρόμα στο Στάδιο Ολίμπικο (1-1). Επέστρεψε στην Σαπρίσα έπειτα από έναν χρόνο στην Ευρώπη, στην οποία έκλεισε και την καριέρα του εννιά χρόνια αργότερα. Τον Απρίλιο του 2013, επέστρεψε στην ενεργό δράση για χάρη της ομάδας από το Πουέρτο Ρίκο Μπαγιαμόν.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1960-61

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1960-61 ήταν η τέταρτη διοργάνωση στα χρονικά του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 24 ομάδων, με δυο προκριματικούς γύρους, προημιτελικούς, ημιτελικούς και διπλό Τελικό. Η κάτοχος του τίτλου ΑΣΚ Ρίγα, έπαιξε απευθείας στα προημιτελικά.

 ΑΣΚ Ρίγα-Χάποελ Τελ Αβίβ 84-60, 78-74 Σπάρτα Πράγας-Σ.Σ.Α. Βουκουρεστίου 60-50, 47-65 Λέγκια Βαρσοβίας-ΤΣΣΚΑ Μόσχας 79-98, 73-85 Άντβερπσε-Ρεάλ Μαδρίτης 62-89, 66-88 Ρεάλ-Ρίγα 78-75, 45-66 ΤΣΣΚΑ-Σ.Σ.Α. Βουκουρεστίου 98-58, 73-57 Μόσχα: ΤΣΣΚΑ-Ρίγα 87-62 Ρίγα: Ρίγα-ΤΣΣΚΑ 66-61Έτσι, η ΑΣΚ Ρίγα δεν κατάφερε να τετραπλασιάσει τις επιτυχίες της, χάνοντας το τρόπαιο από την πρωταθλήτρια της ΕΣΣΔ για το 1960, ομάδα της Μόσχας. Οι πρωτευουσιάνοι και νέοι πρωταθλητές Ευρώπης, στηρίχθηκαν κυρίως στους Αλεξάντρ Μοϊσέεφ, Αλεξάντρ Τράβιν, Γιαν Λίπσο, Αρμενάκ Αλατσασιάν, Γιούρι Σελίχοφ, Γιούρι Κορνέγιεφ και το νεαρό Γκενάντι Βολνόφ. "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991", σελ. 144 (Έκδοση Περιοδικό "ΤΡΙΠΟΝΤΟ" και "Στιγμή Ε.Ε. & Σια-Α. Φλουράκη", Αθήνα 1991)
Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι

Ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι (ιταλικά: Alberto Franceschini) (γεννημένος στις 26 Οκτωβρίου 1947) είναι ο ιδρυτής και πρώην ηγετικό στέλεχος της ιταλικής ακροαριστερής οργάνωσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών, μαζί με τους Ρενάτο Κούρτσιο, Μαρτζερίτα Καγκόλ και Μάριο Μορέτι.

 O Φραντσεσκίνι γεννήθηκε στο Ρέτζο Εμίλια σε μια οικογένεια με κομμουνιστική παράδοση. Ο πατέρας του Κάρλο συνελήφθη για αντιφασιστικές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, ενώ ο παππούς του ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, και οι δύο συμμετείχαν στην αντίσταση κατά του φασισμού και του ναζισμού. Αυτή η οικογενειακή παράδοση διευκόλυνε την είσοδό του στην πολιτική, ισχυριζόμενος ο ίδιος ότι η μαχητικότητα των Ερυθρών Ταξιαρχών ήταν γι' αυτόν συνέχεια της κομματικής πάλης. Σε νεαρή ηλικία έγινε μέλος της Ιταλικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Νέων. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δημιουργήθηκαν το δεύτερο μισό του 1970 ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης της Προλεταριακής Αριστεράς του Ρενάτο Κούρτσιο και μιας ριζοσπαστικής ομάδας φοιτητών και εργαζομένων. Έδρασαν εντελώς υπόγεια και οργάνωσαν τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και για τα επόμενα τρία χρόνια, από το 1972 έως το 1975, συμμετείχαν σε μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων και απαγωγών επιφανών προσώπων. Ο Φραντσεσκίνι συνελήφθη και φυλακίστηκε επειδή δημιούργησε μια ένοπλη ομάδα και οργάνωσε μια απαγωγή το 1974. Το 1987 του χορηγήθηκαν οι πρώτες άδειες και του επιτράπηκε η κατ' οίκον κράτηση με το όρο να διαμένει στο διαμέρισμά του, αλλά και να αποφεύγει να δέχεται επισκέψεις από φίλους και γνωστούς του, συμπεριλαμβανομένου του παλιού φίλου του από τη νεανική του ηλικία, Πιεράντζελο Μπερτόλι.Ο Φραντσεσκίνι αποφυλακίστηκε το 1992 όταν η ποινή του έληξε (χάρη στις εκπτώσεις που απορρέουν από τα οφέλη του νόμου) μετά από 18 χρόνια φυλάκισης, και έκτοτε εργάστηκε στη Ρώμη ως διευθυντής ενός κοινωνικού συνεταιρισμού που ασχολείται με την εργασία και τη βοήθεια για μετανάστες, άνεργους, ανηλίκους σε κίνδυνο, κρατούμενους και τοξικομανείς.Σε μια συνέντευξη του που έγινε για την τηλεοπτική εκπομπή Studio Aperto τον Μάρτιο του 2007 με θέμα την απαγωγή του Ιταλού Πρωθυπουργού Άλντο Μόρο και της δολοφονίας του συνοδού του προκάλεσε διάφορες αντιπαραθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της παρέμβασης του Προέδρου της Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Vincenzo Tessandori, BR. Imputazione: banda armata, Milano, Garzanti, 1977; Milano, Baldini & Castoldi, 2000. ISBN 88-8089-853-1; 2002. ISBN 88-8490-277-0. Mara, Renato e io. Storia dei fondatori delle BR, con Pier Vittorio Buffa e Franco Giustolisi, Milano, A. Mondadori, 1988. ISBN 88-04-30567-3. Che cosa sono le BR. Le radici, la nascita, la storia, il presente, con Giovanni Fasanella, Milano, BUR, 2004. ISBN 88-17-00234-8.
Πινκ Χαναμόρι

Η Πινκ Χαναμόρι (ιαπωνικά: 花森 ぴんく, Χαναμόρι Πίνκου) είναι Ιαπωνέζα εικονογράφος μάνγκα. Είναι γνωστή για τη δουλειά της ως σκιτσογράφος του Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch manga, καθώς και για το sequel του, στο οποίο η ίδια εικονογράφησε καθώς και έγραψε.

 Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου, 1977 στην Ιαπωνία στον νομό Σιζουόκα του Χόνσου της Ιαπωνίας. Είναι θαυμάστρια των Shōnen manga και δουλεύει για το Nakayoshi. Προφίλ στο Twitter Πινκ Χαναμόρι στο Nakayoshi Online Αρχειοθετήθηκε 2008-03-25 στο Wayback Machine. (ιαπωνικά) Manga της Πινκ Χαναμόρι στο Nakayoshi Online Αρχειοθετήθηκε 2008-03-23 στο Wayback Machine. (ιαπωνικά)
Νάντια Μουρούζη

Η Νάντια Μουρούζη είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την πορεία της ως ηθοποιός το 1986 πρωταγωνιστώντας μαζί με τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Ο Μελισσοκόμος. Από εκεί και πέρα συνέχισε την πορεία της στον κινηματογράφο με συμμετοχές στις ταινίες Τοπίο στην ομίχλη, Alice, Το μετέωρο βήμα του πελαργού, Γυναίκες δηλητήριο και άλλες. Στην τηλεόραση έχει πρωταγωνιστήσει στις καθημερινές σειρές Η Λάμψη και Καλημέρα Ζωή.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ξεκίνησε τις σπουδές της ως ηθοποιός στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Το 1986 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Ο Μελισσοκόμος. Εκεί συμπρωταγωνίστησε με τον Ιταλό σταρ Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, και έτσι έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό. Το 1988 ακολούθησε η δεύτερη κινηματογραφική της συμμετοχή και πάλι σε ταινία του Αγγελόπουλου Τοπίο στην ομίχλη. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος σε δύο ταινίες γαλλικής παραγωγής, Le prince barbare και Alice. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1989 συμμετέχοντας στην τηλεταινία Όνειρα γλυκά. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να παρουσιάζει τη lifestyle εκπομπή Mega Hit στο νεοσύστατο τότε τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Τη σεζόν 1990-1991 πρωταγωνίστησε στο δεύτερο κύκλο της σαπουνόπερας του Mega Channel Η Δίψα. Τη σεζόν 1991-1992 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γρηγόρη Βαλτινό στην κοινωνική σειρά Φάκελλος Αμαζών. Την ίδια σεζόν ξεκίνησε την τηλεοπτική της συνεργασία και με τον σκηνοθέτη Νίκο Φώσκολο έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στον πρώτο κύκλο της καθημερινής σειράς του ANT1 Η Λάμψη. Εκεί για δύο σεζόν υποδύθηκε τη Σεμίνα Δράκου, μέλος της πανίσχυρης οικογένειας της σειράς. Τη σεζόν 1993-1994, μετά την αποχώρησή της από τη Λάμψη, ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στη δεύτερη καθημερινή σειρά του Φώσκολου Καλημέρα Ζωή. Η παρουσία της στη σειρά συνεχίστηκε και τη σεζόν 1994-1995 με διαφορετικό όμως ρόλο. Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από αρκετά χρόνια απουσίας το 2001 όταν εντάχθηκε και πάλι στο πρωταγωνιστικό καστ της Λάμψης με διαφορετικό και πάλι ρόλο. Ηταν σε σχέση με τον ηθοποιό Δημήτρη Παπαμιχαήλ,Από το 2015 μέχρι σήμερα ζει μόνιμα στη Γαλλία.
Σέργιος και Βάκχος

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκος ήταν Ρωμαίοι χριστιανοί στρατιώτες του 4ου αιώνα αναγνωρισμένοι ως μάρτυρες και στρατιωτικοί άγιοι από τις Καθολικές και Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η γιορτή τους είναι 7 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με την αγιογραφία τους, ο Σέργιος και ο Βάκχος ήταν αξιωματικοί του στρατού του Γαλερίου και αγαπημένοι του, μέχρι όπου εκτέθηκαν ως μυστικοί Χριστιανοί. Στη συνέχεια τιμωρήθηκαν σοβαρά, με τον Βάκχο να πεθαίνει από βασανίστρια και ο Σέργιος από αποκεφαλισμό.

 Η ιστορία των αγίων αφηγείται στο ελληνικό κείμενο γνωστό ως Το Πάθος του Σεργίου και Βάκχου. Η ιστορία παίρνει μέρος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γαλερίου (305 έως 311). Το ίδιο το έργο μπορεί να χρονολογείται στα μέσα του 5ου αιώνα. Σύμφωνα με το κείμενο, ο Σέργιος και ο Βάκχος ήταν Ρωμαίοι πολίτες και ανώτεροι αξιωματικοί του ρωμαϊκού στρατού, αλλά ο κρυμμένος χριστιανισμός τους ανακαλύφθηκε όταν προσπάθησαν να μην συνοδεύσουν έναν Ρωμαίο αξιωματούχο σε έναν ειδωλολατρικό ναό. Αφού επέμειναν να μην θυσιάσουν στον Δία , ταπεινώθηκαν δημοσίως με αλυσοδεμένη, ντυμένη με γυναικεία ενδυμασία και παρέλαση γύρω από την πόλη. Κατά τη διάρκεια της διαπόμπευσής τους ψέλνουν ότι ο Κύριος «μας έντυσε σαν νύφες και μέσα από την εξομολόγηση μας ένωσε μαζί Του». Στη συνέχεια, ο Γαλέριος τους έστειλε στη Βαρβαλισσό στη Μεσοποταμία έτσι ώστε να τους κάνει να αφήσουν την πίστη τους, ωστόσο αρνήθηκαν και ο Βάκχος ανέχτηκε βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Την επόμενη μέρα το πνεύμα του Βάκχου εμφανίστηκε στον Σέργιο και τον ενθάρρυνε να παραμείνει δυνατός ώστε να μπορούν να είναι μαζί για πάντα. Τις επόμενες μέρες, ο Σέργιος βασανίστηκε και τελικά εκτελέστηκε στη Ρεσάφα.