IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλέν Ρενέ

Ο Αλέν Ρενέ (Γαλλικά: Alain Resnais, 3 Ιουνίου 1922 - 1η Μαρτίου 2014) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης γνωστός κυρίως για τις ταινίες του Χιροσίμα, αγάπη μου (1959), Πέρυσι στο Μάριενμπαντ (1961) και Providence (1977) . Κατά τη διάρκεια της κινηματογραφικής σταδιοδρομίας του κέρδισε πολλές διακρίσεις ενώ συνδέθηκε στενά και με το κινηματογραφικό ρεύμα του "Νέου Κύματος" (Nouvelle Vague).

 Γεννήθηκε το 1922 στη Βαν (Vannes) της Γαλλίας και ήταν γιος φαρμακοποιού. Το 1940 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου σπούδασε στην κινηματογράφο στο IDHEC. Η πρώτη του σημαντική επιτυχία ήρθε το 1956 με το ντοκιμαντέρ για τα ναζιστικά στρατόπεδα "Νύχτα και ομίχλη". Το 1961 ολοκλήρωσε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο Χιροσίμα, αγάπη μου (1959), με την οποία συστήθηκε στο παγκόσμιο κοινό. Δύο χρόνια αργότερα (1961) κέρδισε το Χρυσό Λέοντα, το ανώτερο βραβείο του Φεστιβάλ της Βενετίας, για την ταινία Πέρυσι στο Μάριενμπαντ, ταινία ιδιόρρυθμη, μη αφηγηματική, που περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες της μνήμης, της σκέψης, του χρόνου, με αφορμή τα ερωτήματα ενός άντρα, τα οποία προκύπτουν από τη συνάντησή του με μία γυναίκα. Οι δύο προηγούμενες ταινίες αποτέλεσαν τριλογία με τελευταία την ταινία "Μύριελ" (1963). Το 1978 και 1994 τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας για τις ταινίες "Providence" (1997) και "Smoking/No Smoking" (1993) ενώ το 1980 το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του απένειμε για την ταινία του, "Ο θείος μου από την Αμερική" (Mon oncle d'Amérique, 1980), το Μεγάλο Βραβείο. Το 1998 το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου του απένειμε την Αργυρή Άρκτο για τη συνεισφορά του στην τέχνη του κινηματογράφου. Ήταν παντρεμένος δύο φορές: σε πρώτο γάμο με την Φλοράνς Μαλρώ, κόρη του Αντρέ Μαλρώ και βοηθός σκηνοθέτη του Ρενέ στις ταινίες της περιόδου 1961 - 1986, και σε δεύτερο με την ηθοποιό Σαμπίν Αζεμά (Sabine Azéma). Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2014 σε ηλικία 92 ετών.
Βλαχομάνδρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Βλαχομάνδρα είναι ημιορεινός οικισμός στα νοτιοδυτικά της Ναυπακτίας στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και Σφηκαίικα αποτελούν την Τοπική κοινότητα Βλαχομάνδρας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 65 κάτοικους.

 Η Βλαχομάνδρα είναι κτισμένη στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κλόκοβα και στις δυτικές του όρους Ριγάνι. Το χωριό βρίσκεται κοντά στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Ναυπάκτου, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΔ. από αυτήν και 4 χλμ. Ν. του Εύηνου ποταμού. Κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Το 1924 συστάθηκε κοινότητα Βλαχομάνδρας με έδρα την ίδια, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και τα Σφηκαίικα ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Το όνομα του χωριού είναι σύνθετο από τις λέξεις «Βλάχος» και «μαντρί» και σημαίνει περιοχή όπου υπάρχουν μαντριά βλάχων. Η αρχική τοποθεσία του ήταν βορειοδυτικότερα της σημερινής, στη θέση Παλιοχώρι. Στην ευρύτερη περιοχή, λόγω των άφθονων χειμάρρων και νερών, λειτουργούσαν τα παλιότερα χρόνια οι νερόμυλοι «Παλιόμυλος» στη συμβολή των χειμάρρων Χοχλαστή και Ροδιά, «Εκκλησιάς ο Μύλος» στο χείμαρρο Αμαράου, ο μύλος του Κώστα Χρ. Μητσόπουλου προς το Χάνι Μπανιά και ο Μύλος του Θανάση Κ. Πετσίνη στη θέση Ζαχέικα. Στη Βλαχομάνδρα έχουν βρεθεί δύο στήλες του 7ου αιώνα π.Χ. από αμμόλιθο και πάνω τους είναι γραμμένο σε αχαϊκό αλφάβητο επίγραμμα. Οι στήλες εκτίθενται στο Παπαστράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο του Αγρινίου. Από το 1983 έχει ιδρυθεί και λειτουργεί ο πολιτιστικός Σύλλογος Βλαχομάνδρας Ναυπακτίας «Ο Εύηνος».
Ακιλέ Ρουκιγιέ Χατούν

Η Ακιλέ Ρουκιγιέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:عقیلہ خاتون‎) (Τούρκικα: Akile Rukiye Hatun, 1607-1630) ήταν η τρίτη και η νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Οσμάν Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Akile Rukiye Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Ακιλέ γεννήθηκε γύρω στο 1607, και ήταν κόρη του Σεϊχουλισλάμη Χατζί Εσαντουλάχ Μεχμέτ Εφέντι, ο οποίος ήταν μέλος τις πιο τιμητικής καταγωγής των ουλεμάδων στην οθωμανική ιστορία. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ρουκιγιέ και ήταν αλβανικής καταγωγής. Στις 7 Φεβρουαρίου 1622 ο Οσμάν Β΄ παντρεύτηκε την Ακιλέ και την έκανε νόμιμη σύζυγο του, λίγους μήνες πριν από το θάνατο του. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η Ακιλέ γέννησε τα δίδυμα παιδιά της: τον Ηγεμόνα Μουσταφά και την Ζεϊνέπ Σουλτάνα, αλλά πέθαναν και τα δύο το 1623.Από τον γάμο της, με τον Οσμάν οι σχέσεις του πατέρα της με το σουλτάνο ψυχράθηκαν, τουλάχιστον εν μέρει, λόγω του γάμου. Ο γάμος της με Οσμάν ήταν μια απότομη ρήξη με την παράδοση της δυναστείας, αποφεύγοντας νομικές συμμαχίες. Μετά το θάνατο του Οσμάν το 1622 και των παιδιών της, το 1623, παντρεύτηκε ξανά τον Γκανιζαντέ Νάντιρι Εφέντι το 1627. "Turkey: The Imperial House of Osman". web.archive.org. Retrieved 6 February 2014. Gabriel Piterberg (2003). An Ottoman Tragedy: History and Historiography at Play. University of California Press. pp. 18–19. ISBN 978-0-520-93005-6. Anthony Dolphin Alerson (1956). The Structure of the Ottoman Dynasty. Clarendon Press. "Consorts Of Ottoman Sultans (in Turkish)". Ottoman Web Page. Leslie P. Peirce (1993). The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire. Oxford University Press. pp. 106–107. ISBN 978-0-195-08677-5. Ahmed Akgündüz, Said Öztürk (2011). Ottoman History: Misperceptions and Truths. Oxford University Press. ISBN 978-9-090-26108-9. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback). Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
Αγγίτης Δράμας

Ο Αγγίτης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοκκινογείων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Προσοτσάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Δράμας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Δράμας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1950 ο οικισμός ονομαζόταν Νέο Καλαπότι.

 Ο Αγγίτης είναι πεδινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Δράμας. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Φαλακρού όρους και πολύ κοντά στις πηγές του ποταμού Αγγίτη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει πρίπου 24 χλμ. ΒΔ. της Δράμας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Νέο Καλαπότι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κουμπαλίστης του νομού Δράμας. Το 1950 μετονομάστηκε σε Αγγίτης. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοκκινογείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Προσοτσάνης. Οι πηγές του ποταμού Αγγίτη, με χώρο διαμορφωμένο κατάλληλα για υποδοχή επισκεπτών. Το Σπήλαιο των Πηγών του Αγγίτη (Μααρά): εξαιρετικής ομορφιάς σπήλαιο, ένα από τα σημαντικότερα του ελληνικού χώρου και από τα μεγαλύτερα σε μήκος εσωτερικών διαδρόμων παγκοσμίως. Βρίσκεται στη βορινή έξοδο του χωριού και αποτελείται από ένα πολύπλοκο καρστικό σύστημα στο οποίο συμμετέχει η κοίτη του ποταμού Αγγίτη, εκεί όπου τα νερά του ρέουν ακόμη υπόγεια με, σπηλαιώδη τμήματα που αντιστοιχούν σε σημεία όπου διακόπτεται παροδικά η ροή τους (σίφωνες). Τα τμήματα αυτά σχηματίζουν θαλάμους με ψηλή οροφή κα διαθέτουν διάκοσμο από εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Παρά το εντυπωσιακό μήκος κάποιων από αυτά τα τμήματα (μέχρι 2.600 μ.), αρκετά παραμένουν ακόμη ανεξερεύνητα και η πρόσβαση των επισκεπτών δεν επιτρέπεται. (Βλ. λήμμα Σπήλαιο Αγγίτη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Σουνισμός

Ο Σουνιτισμός ή Σουνισμός είναι ένας από τους δύο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Δίνουν έμφαση στην σούνα (παράδοση) του προφήτη Μωάμεθ. Ορισμένες φορές οι σουνίτες μουσουλμάνοι αναφέρονται ως «ορθόδοξοι». Πάντως είναι το πολυπληθέστερο από τα δύο κύρια ισλαμικά δόγματα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σουνιτών είναι η επιμονή στην πιστή τήρηση των γραφών του Κορανίου, που θεωρείται θεμέλιο του Ισλάμ, και της ισλαμικής παράδοσης, απ' όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Οι Σουνίτες θεωρούν ότι παραμένουν πιστοί στην παράδοση (σούνα), η οποία κατ' αυτούς αποτελείται από τις έξι χαντίθ (αναφορές) που συντάχθηκαν τον 3ο αιώνα μετά τον Μωάμεθ (τον 9ο μ.Χ.). Αντίθετα οι Σιίτες αποδέχονται τη δική τους χαντίθ. Οι αποφάσεις παίρνονται με βάση την ομοφωνία της Ούμα (κοινότητας). Τα δύο αυτά σημεία προσφέρουν στερεότητα και συνοχή στο μουσουλμανικό δόγμα. Επίσης, θεωρούν ότι η διαδοχή του Μωάμεθ δεν χρειάζεται να είναι κληρονομική, γεγονός που αποτελεί την κύρια αιτία τριβών και συγκρούσεων με τους Σιίτες Μουσουλμάνους.

 Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, οι Μουσουλμάνοι που αποδέχθηκαν τον Αμπού Μπακρ ως πρώτο χαλίφη, έγιναν γνωστοί ως Αχλ αλ-Σούνα ουα αλ-Τζαμά'αχ (άνθρωποι της παράδοσης και της ενοποίησης), έτσι ώστε να ξεχωρίζουν από τους Σιίτες, οι οποίοι απέρριψαν τον Αμπού Μπακρ ως διάδοχο του Προφήτη Μωάμεθ, υπέρ του Αλή. Οι πρώτοι τέσσερις χαλίφηδες είναι γνωστοί στους Σουνίτες, ως Ρασιντούν (Ορθώς Καθοδηγούμενοι). Οι Σουνίτες αναγνωρίζουν ως πρώτο Χαλίφη τον προαναφερθέντα Αμπού Μπακρ, ως δεύτερο τον Ομάρ, ως τρίτο τον Ουθμάν και ως τέταρτο, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, τον Αλή.Μετά τους τέσσερις πρώτους χαλίφηδες, το Χαλιφάτο έγινε δεκτό ως πολιτικό σύστημα από δυναστείες όπως αυτές των Αββασιδών, των Οθωμανών και της αυτοκρατορικής δυναστείας Μουγκάλ της Νότιας Ασίας. Ήταν επίσης δεκτό για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, από άλλες ανταγωνιστικές δυναστείες στην Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ κατήργησε το σύστημα του οθωμανικού χαλιφάτου μετά την έξωση του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ από την μέχρι τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδρύοντας την Τουρκική Δημοκρατία ως ένα κοσμικό κράτος. Σήμερα οι Σουνίτες διακρίνονται σε τέσσερις επιμέρους κλάδους διδαχής του ισλαμικού νόμου, τους Χαναφίτες που εκπροσωπούν τον λόγο, τους Μαλικίτες, τους Σαφιίτες και τους Χανμπαλίτες. Υπάρχουν και οι Ζαχιρίτες που αντιπροσωπεύουν την παράδοση, όπως και άλλες σχολές οι οποίες έχουν εκλείψει. Τα ονόματα αυτών των κλάδων λήφθηκαν από τα ονόματα που έφεραν οι ισάριθμοι ιμάμηδες, δάσκαλοι του ισλαμικού νόμου, δηλαδή ο Χανίφα της Κούφας, ο Μαλίκ της Μεδίνας, ο Σάφι του Καΐρου και ο Χανμπάλ της Βαγδάτης. Sunni.org.uk
Ρίτσαρντ Μπερνς

Ο Ρίτσαρντ Μπερνς (Richard Alexander Burns, 17 Ιανουαρίου 1971 – 25 Νοεμβρίου 2005) ήταν Άγγλος επαγγελματίας οδηγός. Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1971 στο Ρέντινγκ (Μπερκσάιρ) που βρίσκεται στην Μ.Βρετανία. Οι πρώτες προσπάθειες να οδηγήσει αυτοκίνητο έγιναν όταν ήταν μόλις σε ηλικία οκτώ χρονών. Μόλις «άγγιξε» την ηλικία των δεκαπέντε γράφτηκε σε σχολή οδηγών στην Ουαλία όπου και ξεκίνησε την εκπαίδευση του στους δρόμους που ακόμα και σήμερα φιλοξενούν ένα μεγάλο μέρος του RAC (Royal Automobile Club). Ανήλικος ακόμα έλαβε μέρος στα πρώτα ράλι με μια Talbot Sunbeam to 1988. Κατά την διάρκεια που αγωνιζόταν επαρακολούθητο από τον ειδικό σε τέτοιου είδος διαδρομές Ντέιβιντ Γουίλιαμς. Χάρη σε αυτόν ο Μπερκς προσελήφθη από την Peugeot και το 1990 κατάφερε να νικήσει για πρώτη του φορά σε μεγάλη διοργάνωση της Peugeot για οχήματα μεγάλου τουρισμού.

 Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση που έλαβε μέρος ήταν το 1990 στο RAC. Τερμάτισε 26ος με ένα Peugeot 309 GTI. Τον επόμενο χρόνο, (1991) τερμάτισε 16ος έχοντας στη θέση του συνοδηγού τον Ρόμπερτ Ριντ, ο οποίος έμελε να γίνει ο πιο πιστός συνοδηγός του. Το 1992 ο Μπερνς πήρε μεταγραφή για την Subaru όπου και κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα ράλι στο τιμόνι ενός Subaru Legacy. Το όνειρο του Μπερνς ήταν να πάρει την θέση του μεγάλου οδηγού της Subaru Κόλιν Μακ Ρέι. Το 1993 ο Ριτσαρντ μετά από άρνηση του Κόλιν Μακ Ρέι να κατέβει στο Βρετανικό πρωτάθλημα πήρε την 1η θέση για την ιαπωνική εταιρεία. Τον ίδιο χρόνο διεκδίκησε και την πρωτιά στο πρωτάθλημα RAC, πλην όμως τερμάτισε 7ος. Επίσης τερμάτισε 3ος στο πρωτάθλημα Ασίας-Ειρηνικού και 5ος στο Σαφάρι της Κένυας το 1994. Το 1995 και για πρώτη φορά απολαμβάνει την αίσθηση του βάθρου καθώς τερματίζει 3ος στο RAC και 9ος στη κατάταξη των οδηγών. Τη χρονιά του 1996, η Mitsubishi έκλεισε τον μεγάλο οδηγό και το ζευγάρι, αυτού και του συνοδηγού του, πρωτοεμφανίστηκε με ένα Mitsubishi Lancer EVO III στο ράλι Ινδονησίας. Το 1997 άλλαξε αυτοκίνητο και άρχισε να αγωνίζεται με ένα Mitsubishi Carisma GT. Ο θάνατος του Μπερνς δεν ήταν ένα ξαφνικό γεγονός, αφού εθεωρείτο αναμενόμενος, ιδίως μετά την τελευταία εξέλιξη της υγείας του στις αρχές του φθινοπώρου του 2005. Νοσηλευόταν από το Νοέμβριο του 2003. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2001 έπασχε σύμφωνα με ειδικούς από μία σπάνια μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, που ονομάζεται αστροκύττωμα. Επίσης, όπως είχε αναφερθεί, δεν υπήρχαν πολλές πιθανότητες για καλυτέρευση της υγείας του, αφού όσοι ξεπέρασαν το εμπόδιο αυτής της ασθένειας είναι εκπληκτικά πολύ λίγοι. Τις τελευταίες μέρες του, τις πέρασε σε εξειδικευμένη κλινική, πλην όμως δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, αφού είχε πέσει σε κώμα. Ο θάνατός του ήρθε το απόγευμα της 25ης Νοεμβρίου στην συγκεκριμένη καρκινολογική κλινική του Ρίντινγκ. Στάθηκαν στο πλευρό του πολλοί συγγενείς και φίλοι, καθώς και η αγαπημένη του Ζωή που ήταν πάντα δίπλα του από το φθινόπωρο του 2003 και μετά.
Τότης Φυλακούρης

Ο Τότης (Παναγιώτης) Φυλακούρης (γεννημένος το 1947) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε για δέκα χρόνια στον Παναθηναϊκό, συμμετέχοντας σε 207 αγώνες της Α΄ Εθνικής σκοράροντας 17 γκολ στο πρωτάθλημα και 7 στο Κύπελλο.

 Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1964, 1969, 1970, 1972) και δύο Κύπελλα (1967, 1969), ενώ συμμετείχε σε 16 ευρωπαϊκούς αγώνες και ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971 στο στάδιο Γουέμπλεϊ. Αγωνίστηκε την ίδια χρονιά στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου σημειώνοντας γκολ και στις 2 αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο. Επίσης αγωνίσθηκε στον Εθνικό Πειραιώς και για δύο χρόνια στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, με τη φανέλα του Α.Ο. Αιγάλεω. Εκτός από ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού είχε αναλάβει και χρέη υπηρεσιακού προπονητή το 2005 (αντικαθιστώντας το Ζντένεκ Σκάζνι έως ότου να αναλάβει την ομάδα ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι) έχοντας πολύ καλά αποτελέσματα. Έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι πάντα θα είναι ένας "στρατιώτης" του συλλόγου και θα είναι δίπλα στην ομάδα από όποιο πόστο χρειαστεί γι' αυτόν τον λόγο είναι εξαιρετικά αγαπητός στους φιλάθλους της ομάδας. Τον Δεκέμβριο του 1966 αγωνίστηκε με την εθνική νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σε δύο αγώνες. Κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1968 με την εθνική ενόπλων στη Βαγδάτη. Επίσης, αγωνίστηκε στην εθνική Ελπίδων, με την οποία το 1969 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο. Ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδερφός του, Δημήτρης, που ξεκίνησε από τον Ποσειδώνα Γλυφάδας και αγωνίστηκε επίσης στον Παναθηναϊκό στις αρχές της δεκαετίας του '60 (κατέκτησε τα πρωταθλήματα 1961, 1962) και υπήρξε επίσης διεθνής με την εθνική νέων, με την οποία μετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1961 και πέτυχε δύο γκολ στους δύο αγώνες που αγωνίστηκε. Ωστόσο, αναγκάσθηκε να σταματήσει πολύ πρόωρα το ποδόσφαιρο, έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό που υπέστη οδηγώντας το μηχανάκι του. Ο Δημήτρης μεσολάβησε για να έρθει ο Τότης στον ΠΑΟ. Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1968 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης (φιναλίστ): 1971 Διηπειρωτικό Κύπελλο (φιναλίστ): 1971 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής (4): 1964, 1969, 1970, 1972. Κύπελλα Ελλάδος (2): 1967, 1969. pao.gr
Johnny's Band

Το Johnny's Band είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έβδομο του δίσκου "Infinite", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου του 2017. Υπήρξε το τρίτο σινγκλ του άλμπουμ και κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου 2017.

 Το σινγκλ συνοδευόταν από ένα βίντεο κλιπ, στο οποίο εμφανίζονται οι Φιλ Τζόουνς των S.E.X., Ντάι Σελ των Sassafra, Στιβ Ουίλιαμς των Budgie, Στιβ Ντόσον των Saxon και ο τραγουδιστής Στιβ Μπαλσάμο, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Τζον Λορντ. Η σκηνοθεσία είναι των Γκρεγκ Χούπερ και Κόλιν Γκέιμς.Κατά τη διάρκεια του βίντεο, ένα μέλος του συγκροτήματος δέχεται ένα πιάτο με μακαρόνια στο πρόσωπο, κάτι που αποτελεί αναφορά σε μία παλιότερη διαμάχη του Ρίτσι Μπλάκμορ με τον Ίαν Γκίλαν, η οποία είχε λάβει χώρα κατά την περιοδεία του "The Battle Rages On" το 1993. Ο Ρότζερ Γκλόβερ δήλωσε ότι οι στίχοι του κομματιού αναφέρονται "...σε ένα μουσικό συγκρότημα που ξεκίνησε άσημο, στη συνέχεια γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αλλά καταστράφηκε από τις καταχρήσεις. Κατέληξαν να μηνύουν ο ένας τον άλλο, αλλά είκοσι χρόνια αργότερα αποφάσισαν να επανενωθούν, αφού η περίοδος που ήταν μαζί ήταν η καλύτερη της ζωής τους. Το "Johnny's Band" είναι η ιστορία κάθε συγκροτήματος. Είναι μία παγκόσμια ιστορία. Αλλά δεν είναι η ιστορία των Deep Purple!" Johnny's Band (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice, Ezrin) - 3:51 In & Out Jam (Rehearsal Recording By Roger Glover) (Morse, Glover, Airey, Paice, Ezrin) - 3:22 Strange Kind of Woman (Live at Gävle, 10/8/13) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:48 The Mule (Live at Gävle, 10/8/13) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:48 Hell to Pay (Live at Gävle, 10/8/13) (Gillan, Glover, Morse, Airey, Paice) - 5:15 Το Johnny's Band ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Infinite, 2017, CD Booklet Johnny's Band lyrics Deep Purple "Johnny's Band" Official Music Video from the album "inFinite"
Falcon 9

Ο Falcon 9 είναι ένας από τους πρώτους επαναχρησιμοποιήσιμους πυραύλους δύο σταδίων του είδους του. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τη SpaceX για την αξιόπιστη και ασφαλή μεταφορά ανθρώπων και ωφέλιμων φορτίων στην τροχιά της Γης, αλλά και πέρα ​​από αυτήν. Αυτή η ιδιότητά του του επιτρέπει να επαναχρησιμοποιεί τα πιο ακριβά μέρη του, γεγονός που με τη σειρά του μειώνει το κόστος της πρόσβασης στο διάστημα. Η πρώτη απογείωση έγινε στις 4 Ιουνίου 2010. Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν πραγματοποιηθεί 253 συνολικές εκτοξεύσεις, από τις οποίες οι 211 κατάφεραν να προσγειωθούν ομαλά και οι 186 από αυτές να πραγματοποιήσουν πτήση περισσότερο από μία φορά.

 Ο πύραυλος Falcon 9 έχει ύψος περίπου 70 μέτρα, διάμετρο 3,7 μέτρα και βάρος περίπου 500 τόνους, ενώ μπορεί να μεταφέρει ωφέλιμα φορτία έως και 23.000 κιλά σε χαμηλή τροχιά και 8.300 κιλά σε τροχιά γεωστατικής μεταφοράς. Ο Falcon 9 είναι ένας πύραυλος δύο σταδίων. Το πρώτο στάδιο έχει εννέα κινητήρες Merlin και δεξαμενές από κράμα αλουμινίου-λιθίου που περιέχουν υγρό οξυγόνο και προωθητικό πυραύλων κηροζίνης, τα οποία παράγουν 590.000 κιλά ώθησης στο επίπεδο της θάλασσας, αυξάνοντας σε 680.000 κιλά ώθησης μόλις ο πύραυλος φτάσει στο κενό του διαστήματος. Το δεύτερο στάδιο, που χρησιμοποιεί μόνο έναν κινητήρα Merlin, είναι μια ελαφρώς κοντύτερη έκδοση της δεξαμενής του πρώτου σταδίου. Συνδέεται με το πρώτο στάδιο μέσω ενός ενδιάμεσου χώρου, ο οποίος είναι κατασκευασμένος από σύνθετο υλικό αλουμινίου από ανθρακονήματα. Οι μεταγενέστερες εκδόσεις του Falcon 9 εμπεριέλαβαν πτερύγια πλέγματος που βγαίνουν από το πρώτο στάδιο μετά τον διαχωρισμό, για να οδηγήσουν τον πύραυλο σε μια ήπια προσγείωση. Τα πόδια αναδύονται από τον πύραυλο λίγες στιγμές πριν την προσγείωση, είτε σε συμπαγές σημείο προσγείωσης είτε σε ένα, ειδικά κατασκευασμένο για προσγειώσεις πυραύλων, πλοίο. Η SpaceX ανακοίνωσε για πρώτη φορά την ύπαρξη του Falcon 9 σε ένα δελτίο τύπου το 2005. Στη συνέχεια, με τιμή έως και 35 εκατομμύρια δολάρια ανά πτήση, ο πύραυλος αναπτύχθηκε ως απάντηση στη ζήτηση των πελατών, είχε δηλώσει η εταιρεία. Σύμφωνα με τη SpaceX, η ανάπτυξη του οχήματος κόστισε πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια. Η NASA ήταν ένας τεράστιος παίκτης στην παροχή χρηματοδότησης κατά τα πρώτα χρόνια της εταιρείας. Συγκεκριμένα, η SpaceX έλαβε ένα από τα περιζήτητα συμβόλαια εμπορικών υπηρεσιών τροχιακής μεταφοράς της NASA (COTS), η οποία αρχικά χορήγησε έως και 278 εκατομμύρια δολάρια, υπό την προϋπόθεση ότι η εταιρεία θα εκπληρώσει όλα τα ορόσημα. Η SpaceX συνεχίζει, μέχρι σήμερα, να εκτελεί αποστολές φορτίου στον ΔΔΣ στο πλαίσιο των επόμενων συμβάσεων COTS. Ανάμεσα στις πολλές χρήσεις του Falcon 9, η SpaceX τον χρησιμοποιεί για να μεταφέρει το επανδρωμένο διαστημικό σκάφος Dragon στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο Dragon πραγματοποίησε την πρώτη επίσκεψη ιδιωτικού διαστημικού σκάφους εκεί τον Οκτώβριο του 2012 και έχει εκτελέσει περισσότερες από 25 αποστολές φορτίου τα τελευταία χρόνια. Από το 2020, η SpaceX χρησιμοποίησε επίσης το Falcon 9 για αποστολές με πλήρωμα στον ΔΔΣ, για λογαριασμό της NASA και άλλων πελατών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Falcon 9 στο Wikimedia Commons
Λουδοβίκος Ιωσήφ του Κοντέ

Ο Λουδοβίκος Ε΄ Ιωσήφ των Βουρβόνων-Κοντέ (Louis V Joseph de Bourbon-Condé, 9 Αυγούστου 1736 - 13 Μαίου 1818) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκιπας του Κονντέ (1740-1818).

 Μοναδικό τέκνο και διάδοχος του Λουδοβίκου Ερρίκου Α΄ του Κοντέ και της Καρολίνας, κόρης του Ερνέστου Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη γαλλική Αυλή. Ήταν διοικητής της Ορλεάνης και αρχιστράτηγος του γαλλικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης πιέστηκε από φίλους του να εγκαταλείψει τη Γαλλία, γιατί κινδύνευε η ζωή του. Αποφάσισε να καταφύγει στην Αγγλία και η απόφαση αυτή αποδείχθηκε σωστή, γιατί κατά τη διάρκεια του τρομοκρατικού καθεστώτος των Ιακωβίνων του Ροβεσπιέρου (1793-1794), όλοι οι Βουρβόνοι που βρίσκονταν σε γαλλικό έδαφος αποκεφαλίστηκαν. Από το δολοφονικό χέρι των τρομοκρατών δεν γλύτωσε ούτε ο γνωστός πρίγκηπας Λουδοβίκος Φίλιππος "Ισότης". Επιπλέον, ο πρίγκιπας του Κοντέ, αφού από το 1791 εγκαταστάθηκε στο Κόμπλεντς, ήταν ο αρχηγός της στρατιάς του Κοντέ, μια από τις δυνάμεις της στρατιάς των Εμιγκρέδων. Χρησιμοποίησε τη μεγάλη του περιουσία για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση του κινήματος αντίστασης της εξόριστης γαλλικής κοινότητας. Από τις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε να επισκέπτεται τη Γαλλία, ενώ επέστρεψε οριστικά στο Παρίσι μετά την πτώση του Ναπολέοντα Α΄. Στο πριγκιπάτο του Κοντέ και στο δουκάτο της Βουργουνδίας τον διαδέχθηκε ο γιος του, Λουδοβίκος Ερρίκος Β΄ του Κοντέ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1753 την Σαρλότ ντε Ροάν, κόρη του Σαρλ ντε Ροάν, Πρίγκηπα του Σουμπίζ, και είχε τέκνα: Μαρία (1755 - 1759). Λουδοβίκος Ερρίκος Β΄ (1756 - 1830), Πρίγκιπας του Κονντέ. Λουίζα Αδελαΐδα (1757 - 1824), μοναχή.Η Καρλόττα απεβίωσε το 1760 και ο Λουδοβίκος Ιωσήφ έκανε 2ο γάμο με τη Μαρία Αικατερίνη Μπρίνιολε, χήρα του Πρίγκιπα του Μονακό και κόρη του Τζουζέππε Μπρίνιολε, ευγενή της Γένουας και μαρκησίου του Γκρόππολι. Δεν απέκτησαν απογόνους. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 42. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis Joseph, Prince of Condé στο Wikimedia Commons
Λιτόκουα Τομέινγκ

Ο Λιτόκουα Τομέινγκ (Litokwa Tomeing, 1939-2020) ήταν ο πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τον Ιανουάριο του 2008 ως τον Οκτώβριο του 2009. Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο της χώρας στις 7 Ιανουαρίου του 2008 με 18 ψήφους έναντι 15 για τον μέχρι τότε πρόεδρο, Κεσάι Νότε.Η εκλογή του θεωρήθηκε ότι σηματοδότησε το τέλος της διπλωματικής αναγνώρισης της Ταϊβάν από τα Νησιά Μάρσαλ.

 Γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1939. Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας ο Τομέινγκ επέδειξε δείγματα αστάθειας σε ό,τι αφορά τόσο την πολιτική όσο και τη διπλωματία. Υπηρέτησε στο παρελθόν ως Πρόεδρος της Βουλής (Nitijela) και αρχικά ανήκε στο Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP). Στη συνέχεια αυτομόλησε στο αριστερό κόμμα UPP και άσκησε σφοδρή κριτική στο πρώην κόμμα του. Συνεργάστηκε με τον πρώην πρόεδρο Ιμάτα Καμπούα, ο οποίος και τον προώθησε ως υποψήφιο για το προεδρικό αξίωμα. Έτσι, ο Τομέινγκ κατήλθε ως υποψήφιος με το συνασπισμό των κομμάτων AKA-UPP. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 2005 όταν ήταν ο ίδιος πρόεδρος της Βουλής, ο Τομέινγκ είχε επισκεφτεί την Ταϊβάν και είχε συνομιλίες υψηλού επιπέδου. Στη συνέχεια όμως υποσχέθηκε ότι με την ανάληψη της προεδρίας θα αλλάξει την πολιτική της χώρας της προς την Κίνα. Αυτό σημαίνει ότι η Δημοκρατία των Νησιών Μάρσαλ θα συνάψει ξανά διπλωματικές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και όχι με την Ταϊβάν. Το 2009 η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με τρεις προτάσεις μομφής. Αμφότερες δεν πέτυχαν να ανατρέψουν τον Τομέινγκ, καθώς η δεύτερη καταψηφίστηκε με 18 ψήφους κατά της πρότασης μομφής έναντι 14 υπέρ, στις 18 Απριλίου. Η επόμενη πρόταση μομφής, τον Οκτώβριο του 2009, οδήγησε στην παραίτηση του Τομέινγκ. Ο Τομέινγκ καταψηφίστηκε στη βουλή στις 21 Οκτωβρίου του 2009 με 17-15 υπέρ της πρότασης μομφής. Ο Ρούμπεν Ζάκρας (Ruben Zackhras) διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος από τον πρόεδρο του κοινοβουλίου μέχρι την εκλογή νέου προέδρου. Νέος πρόεδρος εξελέγη στις 26 Οκτωβρίου ο Τζουρελάνγκ Ζεντκάια. Ο Τομέινγκ απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου 2020.
Ζαχλωρίτικα Αχαΐας

Τα Ζαχλωρίτικα είναι χωριό της Αχαίας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 2010 τοπική κοινότητα του Δήμου Αιγιαλείας. Είναι πεδινό χωριό και βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μαραθιά. Οι κάτοικοι ασχολούνται με γεωργικές καλλιέργειες. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 339 κατοίκους.

 Στα Ζαχλωρίτικα υπάρχει, στις όχθες του Βουραϊκού ποταμού, σπήλαιο που κατά την μυθολογία ήταν μαντείο αφιερωμένο στον Ηρακλή. Εκεί οι προσκυνητές έριχναν τους αστραγάλους και διάβαζαν τους χρησμούς στους Πίνακες της Γνώσης, όπως τους αποκαλούσαν. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Αγία Μαρίνα Μαγνησίας

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πτελεού, του δήμου Αλμυρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αλμυρού του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο νοτιοδυτικό άκρο του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο Πτελεού, στη δυτική είσοδο του Παγασητικού Κόλπου, στον μυχό του φερώνυμου όρμου Αγίας Μαρίνας-Λεύκης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 66 χλμ. Ν. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πτελεού του νομού Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πτελεού και προσαρτήθηκε στον δήμο Πτελεού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πτελεού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμυρού. Ο γραφικός ορμίσκος του οικισμού με ξέρες μπροστά του. Πάνω σε μία από αυτές βρίσκεται το εικονοστάσι του Αγίου Νικολάου Οι εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας και της Μεταμόρφωσης Σωτήρος Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Ελεονώρα του Ανζού

Η Ελεονώρα του Ανζού (ιταλικά: Eleonora d'Angiò, Αύγουστος 1289 – 9 Αυγούστου 1341), Βασίλισσα της Σικελίας χάρη στον γάμο της με τον Φρειδερίκο Β΄ της Σικελίας ήταν τρίτη κόρη του Βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου του Χωλού και της Μαρίας της Ουγγαρίας. Η Ελεονώρα του Ανζού παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (1299) τον Φιλίπ ντε Τουσί γιο του Ναρζότ ντε Τουσί και της Λουκίας της Τρίπολης. Ο γάμος τους διαλύθηκε με εντολή του πάπα Βονιφάτιου Η΄ επειδή ήταν συγγενείς και δεν είχαν αποκτήσει παπική απαλλαγή.

 Η Ελεονώρα του Ανζού παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Φρειδερίκο Β΄ της Σικελίας (17 Μαΐου 1302). Ο πατέρας της και ο δεύτερος σύζυγος της είχαν βρεθεί σε πόλεμο για τον έλεγχο στη Μεσόγειο ιδιαίτερα τη Σικελία και τη νότια Ιταλία. Ο γάμος τους ήταν η τελευταία προσπάθεια για να κλείσει μεταξύ τους ειρήνη, κατέληξε στην "Ειρήνη της Καλταμπελόττας" (19 Αυγούστου 1302). Η ειρήνη χώρισε στα δυο το παλιό βασίλειο της Σικελίας στο νησιώτικο και στο χερσαίο τμήμα. Το νησιώτικο πήγε στον Φρειδερίκο Β΄ και το χερσαίο που ονομαζόταν Βασίλειο της Νεαπόλεως το διατήρησε ο Κάρολος ο Χωλός που ήταν ήδη βασιλιάς, η ειρήνη της Καλταμπελόττας δημιούργησε το καθεστώς που θα επικρατήσει στην περιοχή τους επόμενους αιώνες. Η Ελεονώρα του Ανζού και ο δεύτερος σύζυγός της Φρειδερίκος Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιάς της Σικελίας απέκτησαν: Πέτρος Β΄ 1304-1342, διαδέχθηκε τον πατέρα του. Μανφρέδος 1306-1317 Δούκας των Αθηνών και Δούκας Νέων Πατρών. Κωνσταντία, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ερρίκο Β΄ των Πουατιέ-Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου, σε δεύτερο γάμο τον Λέοντα Δ΄ των Χετουμιδών βασιλιά της Αρμενίας και σε τρίτο γάμο τον Ιωάννη των Πουατιέ-Λουζινιάν αντιβασιλιά της Κύπρου. Ελισάβετ 1310-1349, παντρεύτηκε τον Στέφανο Β΄ της Βαυαρίας. Γουλιέλμος Β΄ 1312-1338, πρίγκιπας του Τάραντα, διαδέχθηκε τον Μανφρέδο ως δούκας των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Ιωάννης 1317-1348, δούκας του Ραντάτσο, διαδέχθηκε τον Γουλιέλμο ως δούκας των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Αικατερίνη 1320-1342, ηγουμένη στη Σάντα Κιάρα της Μεσσίνας. Μαργαρίτα 1331-1360, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Β΄ του Παλατινάτου.Η Ελεονώρα έμεινε χήρα το 1337 και πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα στο μοναστήρι του Σαν Νικολό ντι Αρένα στην Κατάνια (9 Αυγούστου 1341). Τάφηκε στο Φραγκισκανό μοναστήρι της Κατάνιας. Δουκάτο της Βουργουνδίας Βασιλείς της Σικελίας και της Νεαπόλεως
Χάναμ

Το Χάναμ (κορεατικά: 하남시) είναι μια πόλη στην Επαρχία Γκιόνγκι (Γκιόνγκι-ντο) στη Νότια Κορέα. Στο παρελθόν αποτελούσε μέρος της πόλης Γκουάνγκτζου και ορίστηκε ως πόλη το 1989. Η αρχαία πρωτεύουσα Ουίριεσονγκ των Μπέκτσε μπορεί να βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται αμέσως ανατολικά της Σεούλ, και επίσης συνορεύει με το Νάμιανγκτζου, το Γκουάνγκτζου και το Σόνγκναμ. Τον Αύγουστο του 2009, οι πόλεις Χάναμ και Σόνγκναμ ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συγχωνευθούν.

 Το Χάναμ διαιρείται στις εξής περιοχές: Γκάμπουκ-ντονγκ (감북동) Γκάμι-ντονγκ (감이동) Γκάμιλ-ντονγκ (감일동) Γκιόσαν-ντονγκ (교산동) Ντόκπουνγκ-ντονγκ (덕풍동) Μίσα-ντονγκ (미사동) Μπέαλμι-ντονγκ (배알미동) Σάνγκσατσανγκ-ντονγκ (상사창동) Σάνγκσανγκοκ-ντονγκ (상산곡동) Τσάνγου-ντονγκ (창우동) Τσόνχιον-ντονγκ (천현동) Τσόι-ντονγκ (초이동) Τσόιλ-ντονγκ (초일동) Τσούνγκουνγκ-ντονγκ (춘궁동) Πούνγκσαν-ντονγκ (풍산동) Χάσατσανγκ-ντονγκ (하사창동) Χάσανγκοκ-ντονγκ (하산곡동) Χάγκαμ-ντονγκ (학암동) Ρουσάν, Κίνα Λιτλ Ροκ, Ηνωμένες Πολιτείες Σαν Πάμπλο, Φιλιππίνες Λα Πάλμα, Ηνωμένες Πολιτείες Σαχ Αλάμ, Μαλαισία Κατάλογος πόλεων της Νότιας Κορέας Γεωγραφία της Νότιας Κορέας Περιοχή της Πρωτεύουσας Σεούλ Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της πόλης στα αγγλικά
Κατάλογος νησιών της Βόρειας Μακεδονίας

Αυτός είναι ένας κατάλογος νησιών της Βόρειας Μακεδονίας. Καθώς η χώρα είναι περίκλειστη, όλα τα νησιά της βρίσκονται σε λίμνες ή ποταμούς. Το μεγαλύτερο νησί είναι το Γκόλεμ Γκραντ στην λίμνη Πρέσπα, με έκταση 0.18 τ.χλμ., και επίσης το μόνο που βρίσκεται σε φυσική λίμνη (τα υπόλοιπα είναι φυσικά, αλλά βρίσκονται σε τεχνητές λίμνες).

 Μεγάλο Νησί της Δίβρης και Μικρό Νησί της Δίβρης (γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°27′43.73″N 20°31′58.49″E) Καλάτα (γίνεται χερσόνησος το καλοκαίρι) (γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°59′6.03″N 22°35′25.85″E) Γκόλεμ Γκραντ (Νήσος του Φιδιού) (γεωγραφικές συντεταγμένες: 40°52′N 20°59′E) Γκραντίστε (γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°23′12.82″N 21°57′6.57″E) ανώνυμο νησί κοντά στην ακτή του Μπρουσάνι (δήμος Καβαντάρτσι) (γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°23′52.29″N 21°57′6.67″E) ανώνυμο νησί κοντά στην ακτή της Ντράντνια (δήμος Καβαντάρτσι) (γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°23′37.8″N 21°56′34.2″E) ανώνυμο νησί κοντά στο σημείο που διακλαδίζεται και συνεχίζει στον ποταμό Μπλάστιτσα.(γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°16′4.78″N 21°56′57.39″E) Δύο νησιά βρίσκονται στην ροή του ποταμού Βαρδάρη. Επίσης, βρίσκονται στον δήμο Βαλάντοβο, και είναι τα ακόλουθα: (γεωγραφικές συντεταγμένες: 41°11′46″N 22°32′14″E). Γιανιτάς, Βέλες Αντάτα
Γουλιέλμος Γκαρθές του Φεζανσάκ

Ο Γουλιέλμος Α΄ Γκαρθές, γαλλ.: Guillaume Garcès ή Guillermo Garcés, (απεβ. το 960) ήταν κόμης του Φεζανσάκ (Fézensac). Ήταν ο δεύτερος γιος του Γκαρθία Β' δούκα της Γασκώνης και της Αμούνας.

 Όταν ο Γκαρθία Β' απεβίωσε το 926 (ή γύρω στο 926), έδωσε τη Γασκώνη στον μεγαλύτερο γιο του Σάντσο Δ' και δημιούργησε κτήσεις εισοδημάτων (appanages) για τους νεότερους γιους του: το Φεζανσάκ για τον Γουλιέλμο και Ασταράκ για τον Άρνολντ. Το Φρεζανσάκ περιελάμβανε το Ως (Auch), το Βικ (Vic) και το Aρμανιάκ. Ο ίδιος ο Γουλιέλμος μοίρασε την κομητεία του στους κληρονόμους του: Όντο, διάδοχος στο Φεζανσάκ. Bερνάρδος Α΄, έλαβε το Αρμανιάκ (Armagnac). Φρεντελόν, έλαβε το Γκωρ (Gaure) Γκαρσίντα, παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο Β΄ της Ριβαγόρτθα. Dunbabin, Jean, France in the making, 843-1180, Oxford University Press, 2000.
On n'est pas couché

Το On n'est pas couché είναι τηλεοπτική εκπομπή διαλόγου η οποία εκπέμπει από τις 16 Σεπτεμβρίου 2006 στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι France 2, κάθε Σάββατο βράδυ κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού της βραδινής τηλεοπτικής ζώνης, και πιο συγκεκριμένα προς τις 22:50, ενώ παρουσιαστής της είναι ο Λοράν Ρυκιέ και είναι σε συμπαραγωγή της Κατρίν Μπαρμά και του Λοράν Ρυκιέ.

 Η εκπομπή μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 16 Σεπτεμβρίου 2006. Μαγνητοσκοπείται κάθε πέμπτη βράδυ στο Moulin Rouge στο Παρίσι και διαρκεί συνολικά περίπου τρεις με τέσσερις ώρες. Είναι μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια του PAF. Το μουσικό της θέμα και η μουσική που παίζεται πιο συχνά στη διάρκειά της είναι απόσπασμα από το κομμάτι In the Shadows του φινλανδικού μουσικού συγκροτήματος, The Rasmus. Στην αρχή της εκπομπής, ο Λοράν Ρυκιέ παρουσιάζει με χιουμοριστικό τρόπο « Ceux qui n'ont pas pu venir ce soir » (αυτούς που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν αυτό το βράδυ), δηλαδή, προσωπικότητες οι οποίες μπορεί να μην δίνουν το παρόν στην εκπομπή, ωστόσο, πρωταγωνίστησαν στην ειδησεογραφία της εβδομάδας. Στη διάρκεια της σεζόν 2012-2013, η ενότητα αυτή μετονομάστηκε σε "Flop ten", ωστόσο διατήρησε την ίδια λογική και το ίδιο πνεύμα. Στη συνέχεια, ένας πολιτικός καλεσμένος συμμετέχει στην εκπομπή, για την διεξαγωγή συζήτησης πολιτικού περιεχομένου πάνω στην επίκαιρη ειδησεογραφία ή να παρουσιάσει κάποιο προσωπικό του έργο (με εξαίρεση τις προεκλογικές περιόδους). Έπειτα, ο κάθε καλεσμένος σχολιάζει από ένα σκίτσο που ξεχώρισε στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας στον Τύπο. Μετά από αυτό, οι καλεσμένοι περνούν, ο καθένας με την σειρά του, από την πολυθρόνα της συνέντευξης, όπου δέχονται τις ερωτήσεις των παρουσιαστών. Γιόρτασε την 100ή της έκδοση το Σάββατο 11 Απριλίου του 2009. Αρκετές ήταν οι εντάσεις που έλαβαν χώρα στη διάρκειά των μεταδόσεών της: οι Ζακ Αταλί, Μπερνάρ Ταπί, Doc Gynéco, Μικαέλ Γιούν, Μυριέλ Ρομπέν και Κροστόφ Οντελάτ απεχώρησαν, μεταξύ άλλων, εν μέσω της εκπομπής. Οι Κριστόφ Αλεβέκ και Πατρίκ Τιμσίτ είναι οι προσωπικότητες που έχουν εμφανιστεί τις περισσότερες φορές (7 φορές) από την έναρξη των μεταδόσεων της εκπομπής έως τον Ιούνιο του 2011 (η Ναντίν Μορανό μεταξύ των πολιτικών, με συνολικά 5 παρουσίες στην εκπομπή). (Γαλλικά) Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-09-13 στο Wayback Machine.
Ανακωχή της Φωξάνης

Η Ανακωχή της Φωξάνης (ρουμάνικα Armistițiul de la Focșani, γνωστή και ως Εκεχερία της Φωξάνης) ήταν συμφωνία που έβαλε τέλος στις συγκρούσεις μεταξύ της Ρουμανίας και των Κεντρικών Δυνάμεων στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπογράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1917 στη Φωξάνη της Ρουμανίας.

 Η Ρουμανία εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Αύγουστο του 1916, όταν εισέβαλε στην Αυστροουγγαρία στην προσπάθεια της να καταλάβει την Τρανσυλβανία (περιοχή με ρουμανική πλειονότητα). Ωστόσο, η Γερμανία προχώρησε σε αντεπίθεση τον Σεπτέμβριο του 1916 και κατέλαβε το Βουκουρέστι και άλλα εδάφη της Ρουμανίας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1916. Η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο Ιάσιο της Μολδαβίας, αλλά κατάφερε να αποτρέψει την καταστροφή χάρη στις μεγάλες ρωσικές ενισχύσεις που στάλθηκαν στη Μολδαβία με σκοπό να αποτρέψουν την εισβολή των Κεντρικών Δυνάμεων στη Νότια Ρωσία. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, στη Ρωσία ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος και η ρωσική κυβέρνηση απέσυρε τα στρατεύματα της από τη Ρουμανία. Υπό τη διοίκηση του Λέων Τρότσκι, μια αντιπροσωπεία των Μπολσεβίκων με αρχηγό τον Αντόλφ Γιόφε ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις στο Μπρεστ-Λιτόφσκ. Λόγω της γεωγραφικής θέσης της και της έλλειψης ρωσικής βοήθειας, η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη.Η ανακωχή υπογράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1917 στη Φωξάνη στον ποταμό Σερέτη, μέρος της κύριας αμυντικής γραμμής των Ρουμάνων. Η υπογραφή της ανακωχής σήμανε τη λήξη των συγκρούσεων της Ρουμανίας με τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Ενώ οι συγκρούσεις είχαν λήξει, τα περισσότερα εδάφη της Ρουμανίας παρέμειναν υπό τον έλεγχο των Κεντρικών Δυνάμεων. Τον Μάη του 1918, η κυβέρνηση της Ρουμανίας υπέγραψε την τιμωρητική Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία απαιτούσε από τη Ρουμανία να παραχωρήσει την επαρχία της Δοβρουτσάς και αρκετά περάσματα στα Καρπάθια Όρη και να χορηγήσει πολλαπλά οικονομικά προνόμια στις Κεντρικές Δυνάμεις.Το 1919, οι εδαφικές εκχωρήσεις της Ρουμανίας στη Γερμανία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι εκχωρήσεις της Ρουμανίας στην Αυστροουγγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού το 1919 και από τη Συνθήκη του Τριανόν το 1920, ενώ οι εκχωρήσεις στη Βουλγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919. Home, John (2012). A Companion to World War I. John Wiley & Sons. Tucker, Spencer (2006). World War I: A Student Encyclopedia. ABC-CLIO. Glenn E. Torrey (1989), "Romania Leaves the War: The Decision to Sign an Armistice, December 1917", East European Quarterly, 23 (3): 283–92
Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ

Το Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ (ολλανδικά: Anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp) είναι ομαδικό πορτρέτο του Ρέμπραντ που βρίσκεται στο Mauritshuis (Mauritshuis, Br. 403) στη Χάγη και θεωρείται ένα από τα θαύματα της ζωγραφικής τέχνης. Η ελαιογραφία φιλοτεχνήθηκε σε φυσικό μέγεθος το 1632 και αποτελεί ένα είδος ιστορικής καταγραφής των μαθημάτων ανατομίας που παραδόθηκαν τον Ιανουάριο του ίδιου έτους από τον καθηγητή ανατόμο Νικολάες Τουλπ.

 Παριστά τον Τουλπ που επιδεικνύει επί πτώματος την ανατομία του βραχίονα στους από δεξιά του φερώνυμους μαθητές του. Τα πρόσωπα όλων των εικονιζόμενων παρουσιάζονται σε πλήρη έκφραση. Ο ίδιος ο καθηγητής φέρεται με ύφος αυστηρό και επεξηγηματικό ενώ οι μαθητές του βρίσκονται σε στάση και έκφραση δίψας για μάθηση, εκτός του τελευταίου πίσω που δείχνει ελαφρά στάση αποκρουστική. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ομαδικά πορτρέτα, απεικονίζει τα πρόσωπα όχι το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά γύρω από το υπό εξέταση πτώμα. Τόσο οι μύες όσο και οι τένοντες του χεριού, απεικονίζονται ρεαλιστικά και σύμφωνα με τις ανατομικές γνώσεις της εποχής. Θεωρείται πιθανό πως ο Ρέμπραντ απέκτησε κάποιες βασικές γνώσεις γύρω από την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, πιθανώς έχοντας μελετήσει το έργο του Αντρέα Βεσάλιους, του οποίου γύψινα εκμαγεία χεριών βρέθηκαν στα υπάρχοντα του Ρέμπραντ μετά το θάνατό του. Είναι από τους πρώτους πίνακες του Ρέμπραντ που φέρουν υπογραφή με το όνομά του (Rembrandt f[ecit]) σε αντιδιαστολή με τη χρήση των αρχικών RHL που συναντάται σε προγενέστερες συνθέσεις του, γεγονός που ερμηνεύεται συχνά ως έκφραση της αυτοπεποίθησης που είχε αποκτήσει. Φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του ίδιου του καθηγητή ο οποίος και στη συνέχεια μετά την παραλαβή του τον δώρισε στη συντεχνία των χειρουργών του Άμστερνταμ. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 2ος, σ. 748 Μάθημα Ανατομίας και ανάλυση (στα ολλανδικά)
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1997

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1997 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1997) ήταν το 6ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη το 1997 και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

 Η Ντιναμό-Γκαζοβίκ, μετά την 2η αγωνιστική, μετονομάστηκε σε ΦΚ Τιουμέν. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1997, στην Πρώτη Ντιβιζιόν υποβιβάστηκαν η Φάκελ Βορόνεζ, η ΚΑΜΑΖ-Τσέλνι και η Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ, ενώ τη θέση τους πήρε η Ουραλάν Ελίστα. Σεργκέι Οφτσίννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αλεξάντερ Φιλινόμονοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Πλατόν Ζαχάρτσουκ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Γιούρι Κοφτούν (Ντιναμό Μόσχας) Ιγκόρ Τσουγκάϊνοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αντρέι Σολομότιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ντμίτρι Αλένιτσεφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Σεργκέι Γκορλουκόβιτς (Σπαρτάκ Μόσχας) Ευγκένι Μπουσμάνοφ (Τορπέντο-Λουζνίκι) Αλεξάντερ Σμαρκό (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Σεργκέι Γκρίσιν (Ντιναμό Μόσχας) Μαξίμ Μπόκοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Σεργκέι Νεκράσοφ (Ντιναμό Μόσχας) Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Σεργκέι Σιμάκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Αλεξέι Κολοσάποφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ολέγκ Βερετέννικοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Ιγκόρ Γιανόφσκι (Αλάντια Βλαντικαφκάς) Αντρέι Τίχονοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Αλεξάντερ Μπερκάτοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Εγκόρ Τιτόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Χοχλόφ (Τορπέντο-Λουζνίκι) Βίκτορ Μπουλάτοφ (Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα) Αλεξάντερ Γκορσκόφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Αντρέι Κόμπελεφ (Ντιναμό Μόσχας), Ντμίτρι Λοσκόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Βιτάλι Αμπράμοφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Βαλέρι Κετσίνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ολέγκ Τεριόχιν (Ντιναμό Μόσχας) Αλεξέι Γκερασιμένκο (ΦΚ Ροστσελμάς) Μαξίμ Μπουζνίκιν (Σπαρτάκ Μόσχας) Λέβ Μπερένζερ (Τσερνομόρετς Νοβορωσίσκ) Αλεξάντερ Ζερνόφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1997 στο WildBall.ru (Ρωσικά)
Βραβεία Satellite

Τα Βραβεία Satellite είναι ετήσια βραβεία που απονέμονται από τη Διεθνή Ακαδημία Τύπου. Τα βραβεία ήταν αρχικά γνωστά ως Βραβεία Golden Satellite. Το 2011, οι κατηγορίες των βραβείων Satellite μειώθηκαν από 22 σε 19, εξαιτίας της ένωσης των κατηγοριών δράματος και κωμωδιών σε μία γενική κατηγορία.

 Α' Ανδρικός Ρόλος Α' Γυναικείος Ρόλος Β' Ανδρικός Ρόλος Β' Γυναικείος Ρόλος Καλύτερη Ταινία Καλύτερη Ταινία Κινούμενων Σχεδίων Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση (και Σχεδιασμός Παραγωγής) Καλύτερο Καστ (2004–σήμερα) Καλύτερη Κινηματογραφία Καλύτερα Κοστούμια Καλύτερος Σκηνοθέτης Καλύτερο Ντοκυμαντέρ Καλύτερο Μοντάζ Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο Καλύτερος Ήχος (1999-σήμερα) Καλύτερα Οπτικά Εφφέ Α' Ανδρικός Ρόλος - Δράμα Α' Ανδρικός Ρόλος - Μιούζικαλ ή Κωμωδία Α' Ανδρικός Ρόλος - Σειρά Σύντομης Διάρκειας ή Τηλεοπτική Ταινία Α' Γυναικείος Ρόλος - Δράμα Α' Γυναικείος Ρόλος - Μιούζικαλ ή Κωμωδία Α' Γυναικείος Ρόλος - Σειρά Σύντομης Διάρκειας ή Τηλεοπτική Ταινία Καλύτερο Καστ (2005–σήμερα) Καλύτερη Τηλεοπτική Σειρά - Δράμα Καλύτερη Τηλεοπτική Σειρά - Μιούζικαλ ή Κωμωδία Καλύτερη Σειρά Σύντομης Διάρκειας ή Τηλεοπτική Ταινία (1996–1998, 2011-σήμερα) Β' Ανδρικός Ρόλος (2001–σήμερα) Β' Γυναικείος Ρόλος (2001–σήμερα) Ιστοσελίδα International Press Academy
Κλάους Ντίνγκερ

Ο Κλάους Ντίνγκερ (Klaus Dinger, 24 Μαρτίου 1946 - 21 Μαρτίου 2008) ήταν Γερμανός μουσικός και τραγουδοποιός, γνωστός κυρίως για τη συμμετοχή του στους Neu!, ένα από τα κυριότερα συγκροτήματα του μουσικού ρεύματος Krautrock. Θεωρείται εφευρέτης του ήχου Motorik.

 Ο Dinger εμφανίστηκε στη γερμανική μουσική σκηνή όταν έγινε μέλος των Kraftwerk, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο ντράμερ του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ. Στο γκρουπ συμμετείχαν οι Ralf Hutter και Florian Schneider. Αργότερα, όταν ο Hutter αποχώρησε, αντικαταστάθηκε από τον Michael Rother. Με αυτή τη σύνθεση, στην οποία χρεώθηκε και η δημιουργία του άλμπουμ, οι Kraftwerk εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική εκπομπή Beat Club. Ο Hutter επέστρεψε προς το τέλος της ίδιας χρονιάς, αλλά οι Dinger και Rother είχαν ήδη αποφασίσει να αποχωρήσουν και να φτιάξουν το δικό τους συγκρότημα. To 1971, οι Dinger και Rother δημιούργησαν τους Neu! και κυκλοφόρησαν το πρώτο, ομώνυμο τους άλμπουμ, το οποίο θεωρείται κλασσικό παράδειγμα του μουσικού ρεύματος Krautrock. Ο ήχος motorik φαίνεται χαρακτηριστικά στον τρόπο παιξίματος των ντραμς από τον Dinger, στο 10λεπτο τραγούδι ‘Hallogallo’. Οι Neu! πριν διαλυθούν, το 1975, κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ Neu! 2 (1973) και Neu! '75 (1975), τα οποία περιέχουν αντίστοιχα τα ‘Super’ και ‘Hero’, δύο από τα πιο γνωστά τραγούδια του Dinger. Μετά τους Neu!, ο Dinger γνώρισε κριτική και εμπορική επιτυχία με το γκρουπ La Dusseldorf. Κυκλοφόρησαν τρία πετυχημένα άλμπουμ στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (πούλησαν πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα). Μετά τους La Dusseldorf, ο Dinger έφτιαξε τους La! Neu?. Το όνομα τους ήταν μια έμμεση αναφορά στα προηγούμενα του συγκροτήματα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, κυκλοφόρησαν κάποια άλμπουμ μέσω της Captain Trip Records, της εταιρείας που κυκλοφόρησε το 1996 τα Neu! 4 και Neu! '72 Live!, χωρίς την έγκριση του Rother. "Kraftwerk" (1970) "Neu!" (1972) "Neu! 2" (1973) "Neu! '75" (1975) "La Dusseldorf" (1976) "Viva" (1978) "Individuellos" (1981) "Year of the Tiger" (1998) "Gold Regen (Gold Rain)"
Ηλιογάβαλος

Ο Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος (Marcus Aurelius Antoninus, 203 – 11 Μαρτίου 222), γνωστός κοινώς ως Ηλιογάβαλος ή Ελαγάβαλος (Heliogabalus ή Elagabalus), ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 218 έως το 222. Ήταν μέλος της δυναστείας των Σεβήρων, Σύριος, και γιος του Σέξτου Βάριου Μάρκελλου και της Ιουλίας Σοαιμάδας , κόρης του Ιουλίου Αβίτου Αλεξιανού υπάτου το 200. Στα νεανικά του χρόνια υπηρέτησε ως ιερέας του θεού Ηλιογάβαλου στην Έμεσα, πατρίδα της οικογένειας της μητέρας του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βάριος Άβιτος Βασσιανός, ενώ το Ηλιογάβαλος (από ορισμένους Έλληνες συγγραφείς αναφέρεται και ως Ελαγάβαλος) προήλθε από το ιερατικό του λειτούργημα. Έμεινε στην ιστορία για την εκκεντρική και προκλητική συμπεριφορά του καθώς και για την επιβολή στον ρωμαϊκό κόσμο της λατρείας του Θεού Βαλ.

 Η μητέρα του, Ιουλία Σοαιμιάς, ήταν κόρη της Ιουλίας Μαίσας η οποία ήταν κουνιάδα του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Από την οικογένεια της μητέρας του προέρχονταν κληρονομικά οι ύπατοι-ιερείς του Θεού Ήλιου στην Έμεσα. Το όνομα του Θεού της θρησκείας αυτής ήταν Ελα-Γάβαλ (Elah-Gabal), εξ ου και το όνομα του αυτοκράτορα (Ελαγάβαλος). Μετά το τέλος του Αυτοκράτορα Καρακάλλα (εξαδέλφου της Ιουλίας Σοαιμιάδας) τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο εκλεκτός των πραιτωριανών Μακρίνος. Σε αυτή τη χρονική συγκυρία και ενώ ο Μακρίνος μόλις είχε ενθρονιστεί, η μητέρα και η γιαγιά του Ηλιογάβαλου τον παρουσίασαν ως νόθο παιδί του Καρακάλλα, φροντίζοντας ταυτόχρονα να αποσπάσουν την υποστήριξη ικανών στρατευμάτων στη Συρία. Το 218 όλα τα στρατεύματα που βρίσκονταν στην Ανατολή εγκατέλειψαν τον Μακρίνο και, αφού τον δολοφόνησαν, επέβαλαν εκ των πραγμάτων τον Ηλιογάβαλο ως Αυτοκράτορα με την έγκριση της Συγκλήτου. Η πρώτη ενέργεια του Ηλιογάβαλου ήταν να επιβάλλει τη λατρεία του Θεού Βάαλ, ενώ δολοφόνησε αρκετούς υψηλόβαθμους, αλλά διαφωνούντες, στρατηγούς του. Ευνόησε την άνοδο σε καίρια αξιώματα σε ανθρώπους που ξεχώριζαν για την ομορφιά και την ταπεινή καταγωγή τους. Η εν γένει εκκεντρική συμπεριφορά του και πολύ περισσότερο τα ομοφυλοφιλικά όργια, στα οποία συμμετείχε, προκάλεσαν τη συντηρητική κοινωνία της Ρώμης. Ως εκ τούτου, αλλά και λόγω του νεαρού της ηλικίας του, η γιαγιά του Ιουλία Μαίσα είχε αρκετή εξουσία και δύναμη, ώστε να τον πείσει να ορίσει ως διάδοχό του, τον εξάδελφό του Αλέξανδρο Σεβήρο. Ο Ηλιογάβαλος γρήγορα κατανόησε ότι η απόφαση του να ορίσει διάδοχο, ήταν στην ουσία εις βάρος του, και προσπάθησε να παραμερίσει τον Αλέξανδρο. Η αντίδρασή του αυτή είχε ως αποτέλεσμα να δολοφονηθεί αυτός και η μητέρα του από τη φρουρά των πραιτωριανών και να ανακηρυχθεί νέος Αυτοκράτορας ο Αλέξανδρος Σεβήρος. Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιουλία Κορνηλία Παύλα, μετά την Ακουιλία Σεβήρα και έπειτα την Αννία Φαυστίνα, η οποία συνδεόταν με την προηγούμενη Δυναστεία των Αντωνίνων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 26, σελίδα 357.