IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασιλική Παυλίδου

Η Βασιλική Παυλίδου είναι Ελληνίδα αστροφυσικός, και εργάζεται ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζουν στην κοσμολογία, στην φυσική υψηλών ενεργειών και στη ραδιοαστρονομία.

 Η Παυλίδου έλαβε το προπτυχιακό της τίτλο από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1999. Έπειτα, συνέχισε τις σπουδές της στο University of Illinois at Urbana Champaign, όπου πραγματοποίησε την διδακτορική της διατριβή στον τομέα της αστροφυσικής, και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα το 2005. Η έρευνα της συνεχίστηκε με την μεταδιδακτορική θέση που κατέκτησε στο Ινστιτούτο Κοσμολογικής Φυσικής του University of Chicago, όπου και παρέμεινε από το 2005 έως το 2008. Υπήρξε υπότροφος Einstein στο Caltech τα έτη 2008 έως 2011. Το 2010 εκλέγεται Επίκουρη Καθηγήτρια, ενώ το έτος 2011-2012 αποτέλεσε επισκέπτρια ερευνήτρια στο Max-Plank Institute for Radioastronomy. Το 2012, δέχεται ερευνητική θέση στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου το 2014 λαμβάνει τη βράβευση «Βραβείο L'Oreal-UNESCO για τις γυναίκες στην επιστήμη». Το 2018 προάγεται ως Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Ερευνητικά ενδιαφέροντα της Παυλίδου αποτελούν θέματα των τομέων της αστροφυσικής σωματιδίων και Κοσμολογίας. Η Παυλίδου έχει λάβει έναν αριθμό βραβείων, εκ των οποίων μερικά είναι: το 2014, Award for Women in Science (Greece) L’Oreal-UNESCO το 2008, GLAST (Einstein) Fellowship NASA το 2002, Amelia Earhart Fellowship Zonta Foundation το 1999, Theoretical Physics Fellowship Greek State Scholarships Foundation Η Παυλίδου έχει συνεισφορά στην επικοινωνία της επιστήμης, έχοντας λάβει συμμετοχή σε συνέδρια, παρουσιάσεις και ομιλίες ανοιχτές προς το γενικό κοινό. Επίσης έχει υπάρξει στην οργανωτική επιτροπή workshop, σχεδιασμένες για ένα επιστημονικό ακροατήριο.
Μαρισόλ ντελ Όλμο

Η Μαρισόλ ντελ Όλμο (Marisol del Olmo, 9 Μαΐου 1975 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το 1996 στην τηλενουβέλα Sentimientos ajenos. Υπήρξε παντρεμένη με τον ηθοποιό Πιέρ Άντζελο από το 1998 μέχρι το 2010. Μαζί έχουν αποκτήσει μια κόρη, την Ισαμπέλα. Το 2011 παντρεύτηκε το Ισπανό ηθοποιό Ρουμπέν Σαμόρα και χώρισαν ένα χρόνο αργότερα το 2012. Μαζί έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Πατρίσιο.

 Los Fantastikos - 1995, ως Λουίσα (θεατρική παράσταση) Una noche en Broadway - 1996 (θεατρική παράσταση) Los Musicales - 1996 (θεατρική παράσταση) Sentimientos ajenos - 1996, ως Λουπίτα Pueblo chico infierno grande - 1997, ως Λεοκάδια Ρενάτο Μπαρτιλόττι Starlight Express - 1997 (θεατρική παράσταση) El privilegio de amar - 1998/99, ως Αντόνια "Τόνα" Φονσέκα La ronda de las arpías - 1999 (θεατρική παράσταση) La casa en la playa - 2000, ως Μιρέγια Ροδρίγκες El manantial - 2001/02, ως Μερσέντες Clase 406 - 2002/03, ως Εουχένια Μορέτι Ladrón de corazones - 2003, ως Μαρσέλα Regina, un musical para una nación que despierta - 2003 (θεατρική παράσταση) Pasión - 2007/08, ως Χιμένα Ερνάντες La rosa de Guadalupe - 2008, ως Σεσίλια/Λόρνα/Ισαμπέλ (σειρά) SorPresas - 2008, ως Αδελφή Ελίζαμπεθ (θεατρική παράσταση) Mañana es para siempre - 2008/09, ως Έρικα Αστόργα Adictos - 2009 (σειρά) Soy tu dueña - 2010, ως Γκαμπριέλα Ίσλας Las tandas del principal - 2010, ως Μαρία Κονέσα (θεατρική παράσταση) Esperanza del corazón - 2011, ως Λορένσα Ντουπρίς Ντάβιλα ντε Καμπράλ El equipo - 2011, ως Νατάλια Σαντιγιάν (σειρά) Damas y caballeros - 2011 (ταινία) Boeing, Boeing - 2012 (θεατρική παράσταση) ¿Quién eres tú? - 2012/13, ως Λουσία Σαμπίνα ντε Μπενίτες Como dice el dicho - 2013 (σειρά) Nueva vida - 2013, ως Μπρέντα (σειρά) De que te quiero, te quiero - 2013/14, ως Ιρένε Κάσερες ντε Βάργας Amor de barrio - 2015, ως Καταλίνα Λοπεζρέινα χηρ. ντε Μαρκές Los locos Addams - 2015, ως Αλίσια Μπέινεκε (θεατρική παράσταση) Estudio en la calle St. Jude - 2015/16, ως Έυα (σειρά) El hotel de los secretos - 2016, ως Έμμα ντε ντε λα Γκάρσα El joven Frankenstein - 2016, ως Ελίζαμπεθ Μπένινγκ (θεατρική παράσταση) Perseguidos - 2016/17, ως Μαρία Γουαδαλούπε Λουχάν Φλόρες Enamorándome de Ramón - 2017, ως Χουάνα Λόπεζ Ορτίς Papá a toda madre - 2017, ως Γουρίγια Μπουλεγόιρι La jefa del campeón - 2018, ως Σαλόμε Σάλας ντε Άβιλα Por amar sin ley - 2019, ως Ροσίο Αρεόλα ντε Όλγιν Médicos, línea de vida - 2019/20, ως Κονστάνσα Μαδαριάγα ντε Καστίγιο Βραβεία TVyNovelasΒραβεία TV Adicto Golden Μαρισόλ ντελ Όλμο στην IMDb Μαρισόλ ντελ Όλμο, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Στρατονίκη Χαλκιδικής

Η Στρατονίκη είναι ορεινό χωριό του νομού Χαλκιδικής. Η θέση της είναι στους πρόποδες του Στρατονικού Όρους και διαθέτει θέα στον Ακάνθιο κόλπο, στον Άθωνα και στον κόλπο του Αγίου Όρους. Το 2011 είχε πληθυσμό 561 κατοίκους. Αποτελεί επίσης ομώνυμη τοπική κοινότητα στον Δήμο Αριστοτέλη (και πρώην Δήμο Σταγείρων-Ακάνθου). Οι κάτοικοι της Στρατονίκης απασχολούνται στα μεταλλεία, στην υλοτομία και στην κτηνοτροφία. Είναι ένα από τα ιστορικά «Μαντεμοχώρια» της ανατολικής Χαλκιδικής, υπήρξε η πρωτεύουσα της συνομοσπονδίας 12 χωριών με την επωνυμία «Κοινόν του Μαδεμίου» και κατά τον 19ο αιώνα στην Στρατονίκη (τότε Ίσβορος) ήταν η έδρα του Επισκόπου Ιερισσού. Απέχει 92 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, 23 χλμ. από την Ιερισσό και 52 χλμ. από τον Πολύγυρο. Στον οικισμό λειτουργούν ιατρείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και πολιτιστικός σύλλογος. Πολιτιστικές εκδηλώσεις γίνονται τον Αύγουστο, στο πανηγύρι του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου, στον οποίο είναι αφιερωμένη η κύρια εκκλησία στο χωριό, και στις 27 Δεκεμβρίου διοργανώνεται η «Γιορτή του πατσά», την οποία διοργανώνει ο Σύλλογος γυναικών Στρατονίκης/Σταγείρων και προσφέρουν ζεστό πατσά, άφθονο κρασί και τσίπουρο, ζωντανή μουσική και χορευτικά από τους συλλόγους των γύρω χωριών.

 Το Δημοτικό Διαμέρισμα Στρατονίκης (Δήμου Αριστοτέλη) αριθμούσε 738 κατοίκους το 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι: η Στρατονίκη [ 750 ], έδρα η Ελευθερόνησος (νησίδα) [ 0 ], ακατοίκητη το Κρυονέρι [ 38 ] Το όνομα του χωριού πιστεύεται ότι οφείλεται στην αδελφή του βασιλέα της Μακεδονίας Περδίκκα, Στρατονίκη. Ο Περδίκκας έκτισε την πόλη Στρατονίκη προς τιμήν της αδερφής του, σύμφωνα με την εικασία. Ωστόσο το πραγματικό παλιό όνομα του χωριού έως το 1926 ήταν Ίσβορο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (από τον 16ο αιώνα, οπότε αναδιοργανώθηκαν τα μεταλλεία από τον Σουλτάνο) το χωριό αναπτύχθηκε εξαιτίας των μεταλλείων, στα οποία εργάζονταν Έλληνες, Εβραίοι, Τούρκοι, Κιρκάσιοι, Αλβανοί κ.ά. λαοί των Βαλκανίων. Το 1821 συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση της Χαλκιδικής, αναδεικνύοντας σημαντικές μορφές αγωνιστών, όπως ο Δημήτριος Σταγειρίτης, ο Νικόλαος Σταγειρίτης, ο Νικόλαος Κλονής και άλλοι. Από τη Στρατονίκη καταγόταν ο λόγιος του 19ου αιώνα Αθανάσιος Σταγειρίτης. Η κοινότητα Ισβόρου νομού Θεσσαλονίκης συστάθηκε στις 9 Ιουλίου 1918 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Μετονομάστηκε σε Στρατονίκη στις 22 Ιανουαρίου 1924. Η κοινότητα αποσπάστηκε στην επαρχία Λιαριγκόβης του νομού Χαλκιδικής από την επαρχία Χαλκιδικής του νομού Θεσσαλονίκης στις 2 Σεπτεμβρίου 1924. Ως κοινότητα λειτούργησε μέχρι το 1997 οπότε προσαρτήθηκε στον δήμο Σταγείρων - Ακάνθου.
Καταχάς Πιερίας

Ο Καταχάς είναι χωριό και ομώνυμη τοπική κοινότητα του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στο νομό Πιερίας. Σύμφωνα με με την απογραφή του 2011, ο οικισμός έχει πληθυσμό 524 κατοίκων. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους του χωριού είναι απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο ενώ υπάρχουν και Βλάχοι. Από το χωριό ξεκίνησε η καλλιέργεια ακτινιδίων στην Πιερία. Εκτός από τα ακτινίδια, πολύ σημαντική γεωργική καλλιέργεια είναι και τα ροδάκινα.

 Ο Καταχάς έχει πολιτιστικό σύλλογο (λέγεται «Ο Αριστοτέλης») και ένα άλσος (πευκώνας) με παιδική χαρά και αναψυκτήριο. Δίπλα στο άλσος βρίσκεται το σπίτι και εργαστήριο του γλύπτη Ευθύμιου Καλεβρά. Το μονοθέσιο νηπιαγωγείο δεν λειτουργεί. Ο κεντρικός ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μηνά όπου κάθε χρόνο στις 11 Νοεμβρίου πραγματοποιούνται εορταστικές εκδηλώσεις στην λέσχη που υπάρχει δίπλα στην εκκλησία. Στον οικισμό εδρεύει ο Αριστοτέλης Καταχά, ποδοσφαιρικός σύλλογος που αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Σύμφωνα με το βιβλίο του Πίρι Ρέις «Κατακτητική Ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο», το οποίο κυκλοφόρησε το 1521, ο Καταχάς (αναφέρεται ως Qadiha) ήταν ένα χωριό με όρμο και είχε απόσταση 30 μιλιών από τη Θεσσαλονίκη. Το 1878, σύμφωνα με μελέτη του γεωγράφου Αλεξάντρ Συνβέ, είχε πληθυσμό 72 κατοίκων. Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, σύμφωνα με έκθεση του εκπαιδευτικού Δημητρίου Σάρρου που γράφτηκε το 1906, ο Καταχάς αποτελούσε οθωμανικό τσιφλίκι. Στον οικισμό υπήρχε ελληνικό σχολείο ενώ ο πληθυσμός του αποτελείτο από δώδεκα ελληνικές οικογένειες και μια βουλγαρική οικογένεια από τα Κουφάλια. Επιπλέον ήταν τόπος χειμερινής κατοικίας για αρκετές οικογένειες Βλάχων ποιμένων από το Κάτω Βέρμιο. Ο Καταχάς, όπως και η υπόλοιπη Πιερία απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 1913 από το ελληνικό κράτος στα εδάφη που προσαρτήθηκαν σε αυτό, είχε πληθυσμό 103 κατοίκων (54 άνδρες και 49 γυναίκες). Το 1921 εγκαταστάθηκαν στον Καταχά 88 οικογένειες Πόντιων προσφύγων. Ο πολιτιστικός σύλλογος οργανώνει μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις όλο το χρόνο, με σημαντικότερο ίσως το Ποντιακό αντάμωμα. Η εκδήλωση αυτή γίνεται το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου και εκτός από παραδοσιακούς χορούς συμπεριλαμβάνει εστίαση στο χώρο του πευκώνα Καταχά. Κωνσταντίνος Ακριτίδης (1938 - 2016), Καθηγητής Α.Π.Θ., Δ/ντης Τμήματος Εγγείων Βελτιώσεων, Εδαφολογίας και Γεωργικής Μηχανικής Νίκος Ακριτίδης, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ και υπουργός Εμπορίου. Ευθύμιος Καλεβράς, γλύπτης (1929 - 2011). Βασίλης Γρηγοριάδης, Κτηνίατρος - συγγραφέας Ιστοσελίδα του Καταχά
Μουγγρί

Το μουγγρί (επιστημονική ονομασία Conger conger, γόγγρος ο κοινός) είναι είδος θαλάσσιου ψαριού της οικογένειας εγχελεΐδες. Είναι το μεγαλύτερο από όλα τα ψάρια που μοιάζουν με φίδι (εγχελυόμορφα) και ζει στα νερά του βορειοανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού και της Μεσογείου. Το μουγγρί ψαρεύεται από τον άνθρωπο για το κρέας του.

 Το ενήλικο μουγγρί έχει μέσο μήκος 1,5 μέτρο, μέγιστο γνωστό μήκος 3 μέτρα και μέγιστο βάρος περίπου 110 κιλά, κάτι που το καθιστά το βαρύτερο είδος της τάξεως των εγχελυόμορφων ψαριών (τα μεγαλύτερα είδη του γένους μύραινα μπορεί να το φθάσουν ή και να το υπερβούν οριακά σε μήκος, αλλά οι μύραινες είναι λιγότερο χονδρές και επομένως ζυγίζουν λιγότερο από τα μεγαλύτερα μουγγριά). Ωστόσο, τα δείγματα που αλιεύονται ζυγίζουν συνήθως από 2,5 ως 25 κιλά. Τα ώριμα θηλυκά, με μέσο μήκος 2 μέτρων, είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αρσενικά, τα οποία έχουν μέσο μήκος 1,2 μέτρο. Το σώμα του μουγγριού είναι μακρύ, οφιόμορφο, χωρίς λέπια. Το χρώμα του είναι συνήθως γκρίζο, αλλά μπορεί να είναι και σχεδόν μαύρο (παλαιότερα θεωρούσαν ότι υπάρχουν δύο ποικιλίες: η λευκή και η μελανή), ενώ η κοιλιά του είναι άσπρη. Επιπλέον, μία σειρά από μικρές άσπρες κηλίδες υπάρχει σε κάθε πλευρά. Η κεφαλή είναι σχεδόν κωνική και ελαφρώς πεπλατυσμένη. Το ρύγχος είναι στρογγυλευμένο και εξέχει, με πλευρικά ρουθούνια. Τα κωνικά δόντια είναι διατεταγμένα σε σειρές στις σιαγόνες. Το ραχιαίο και το πρωκτικό πτερύγιο είναι ενωμένα με το ουραίο. Το μουγγρί έχει στηθαία πτερύγια, αλλά όχι κοιλιακά. Τα μουγγριά έχουν συνήθειες παρόμοιες με αυτές των μυραινιδών. Ζουν κυρίως μέσα σε ανοίγματα βράχων, κάποτε στο ίδιο άνοιγμα με μια μύραινα. Εξέρχονται από τις φωλιές αυτές τη νύχτα για να κυνηγήσουν (νυχτερινοί θηρευτές). Τρέφονται κυρίως με ψάρια, κεφαλόποδα και οστρακόδερμα. Πιστεύεται επίσης ότι καταναλώνουν νεκρά, ακόμα και σάπια ψάρια. Το μουγγρί βρίσκεται στον ανατολικό Ατλαντικό, από τη Νορβηγία και την Ισλανδία μέχρι τη Σενεγάλη. Επίσης, στη Μεσόγειο Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων του Αιγαίου Πελάγους και της Μαύρης Θάλασσας. Ζει σε βάθη από 0 ως 500 μέτρα, αλλά μπορεί να φθάσει και τα 3600 μέτρα κατά τις μεταναστεύσεις του. Συνήθως κατοικεί σε τραχείς βραχώδεις βυθούς, κοντά στις ακτές όταν είναι νεαρό και σε βαθύτερα νερά στην ωριμότητά του. Σε ηλικία μεταξύ 5 και 15 ετών το σώμα του μουγγριού υφίσταται έναν μετασχηματισμό: Το μέγεθος των αναπαραγωγικών οργάνων, τόσο των αρσενικών όσο και των θηλυκών, αυξάνεται, η μάζα του σκελετού μειώνεται και τα δόντια πέφτουν. Τότε το ψάρι σταματά να τρέφεται και αφήνει τα ευρωπαϊκά νερά, μεταναστεύοντας στις υποτροπικές περιοχές του Ατλαντικού, όπως είναι η Θάλασσα των Σαργασσών. Μόλις φθάσουν εκεί, ζευγαρώνουν και το θηλυκό γεννά 3 ως 8 εκατομμύρια αυγά. Μόλις εκκολαφθούν, από το στάδιο ακόμα της προνύμφης, που ονομάζεται λεπτοκέφαλος του Μόρρις και έχει μήκος 10 εκατοστών περίπου, τα μικρά μουγγριά αρχίζουν να κολυμπούν προς τα βόρεια, επιστρέφοντας στα ευρωπαϊκά νερά, όπου ζουν μέχρι να φθάσουν στην ωριμότητά τους και να επαναληφθεί ο κύκλος. Η μετανάστευση αυτή είναι παρόμοια με τη μετανάστευση των χελιών. Λήμμα «γόγγρος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 10 (1973), σελ. 167
Πανίδα

Με τον όρο πανίδα ή πανίσκη χαρακτηρίζεται το σύνολο των διαφόρων ειδών ζωικών οργανισμών. Ο αντίστοιχος όρος που περιγράφει το σύνολο των φυτών είναι χλωρίδα. Η πανίδα είναι όρος της ζωολογίας και παλαιοζωολογίας για το σύνολο του ζωικού βασιλείου μιας γεωγραφικής περιοχής ή χώρας ή και γεωλογικής περιόδου.

 Η πανίδα διακρίνεται στη χερσαία και την υδρόβιο όπου η καθεμιά ανάλογα του περιβάλλοντος που βρίσκεται διακρίνεται επιμέρους σε πολική, τροπική, εύκρατη, ωκεάνια ή θαλάσσια, λιμναία και ποτάμια. Η μελέτη των διαφόρων πανίδων στην επιφάνεια της Γης αποτελεί αντικείμενο έρευνας της ζωογεωγραφίας, ενώ για τις παλαιότερες γεωλογικές περιόδους της παλαιοζωολογίας και παλαιοζωογεωγραφίας. Ο όρος υπόβενθος πανίδα (infauna), χαρακτηρίζει γενικά την κοινότητα μικροοργανισμών του κατώτερου τμήματος του βένθους που φωλιάζει στο έδαφος. Ο όρος επίβενθος πανίδα (epifauna), χαρακτηρίζει γενικά την κοινότητα μικροοργανισμών, του βένθους που αντίθετα των προηγουμένων ζει στην επιφάνεια της λάσπης. Ο όρος μικροπανίδα (microfauna), χαρακτηρίζει την κοινότητα μικροοργανισμών, συμπεριλαμβανομένων και των βακτηρίων, των μυκήτων και των αλγών που ζουν σε συγκεκριμένο βιότοπο ή πάνω σε άλλο οργανισμό. Ο όρος μεσοπανίδα (mesofauna), χαρακτηρίζει το σύνολο των ζώων που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 200 μm (μικρά) μέχρι ένα cm (εκατοστόμετρο), όπως τέτοια είναι τα μακροσκοπικά ασπόνδυλα του εδάφους, π.χ. αρθρόποδα, γαιοσκώληκες, και νηματώδη. Ο όρος μακροπανίδα (macrofauna), χαρακτηρίζει γενικά: 1. το σύνολο των ζώων που είναι ορατά με γυμνό μάτι. 2. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζεται και μια πανίδα με ευρύτατη κατανομή.Μία ακόμη κατηγοροποίηση της πανίδας είναι η εξής: Ψάρια Αμφίβια Ερπετά Πουλιά Θηλαστικά ΑσπόνδυλαΤα ελληνικά απειλούμενα είδη πανίδας σύμφωνα με τα κριτήρια της IUCN παρουσιάζονται στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας, ενώ στα Παραρτήματα των Οδηγιών για τα άγρια πουλιά και τους οικότοπους και τα υπόλοιπα είδη παρουσιάζονται τα είδη προτεραιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σεισμοί στην Αταλάντη (1894)

Ο πρώτος από τους σεισμούς της Αταλάντης του 1894 σημειώθηκε στις 20 Απριλίου 1894 στις 16:52 ώρα Γκρίνουιτς, με μέγεθος 6.7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και μέγιστη αντιληπτή ένταση X στην κλίμακα έντασης Μερκάλι. Ένας δεύτερος σεισμός έλαβε χώρα επτά ημέρες αργότερα, στις 27 Απριλίου στις 19:42 ώρα Γκρίνουιτς, με μέγεθος 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και είχε μέγιστη ένταση X στην κλίμακα Μερκάλι. Αυτοί οι δύο σεισμοί προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στην περιοχή της Λοκρίδας, προκαλώντας συνολικά 255 θανάτους. Περισσότερη βιβλιογραφία σχετικά με αυτά τα καταστροφικά γεγονότα μπορείτε να δείτε στην ενότητα αναφορών.

 Ισχυρός σεισμός μεγέθους 7,1 Ρίχτερ σημειώθηκε στις 27 Απριλίου 1894 και ώρα 16:52 και σημειώθηκε στην περιοχή της Λοκρίδας στην Αταλάντη. Στις 20 Απριλίου ώρα (19:42) είχε προηγηθεί καταστροφικός σεισμός 6,7 Ρίχτερ ο οποίος έπληξε τα χωριά Μαλεσίνα, Προσκυνά και Μαρτίνο. Από το δεύτερο σεισμό καταστράφηκε ο Άγιος Κωνσταντίνος. Οι σεισμοί αυτοί προήλθαν από το ρήγμα της Αταλάντης 255 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 3783 σπίτια καταστράφηκαν (και από τους δύο σεισμούς). Στις επαρχίες της Λιβαδειάς, της Θήβας, της Χαλκίδας και του Ξηροχωρίου οι ζημιές ήταν λιγότερες. Στην Αθήνα πολλά σπίτια υπέστησαν ρωγμές. Ο σεισμός έγινε αισθητός μέχρι τη Θεσσαλονίκη, τη Μυτιλήνη και την Κρήτη.Παρατηρήθηκαν επίσης κατολισθήσεις, μεταβολές στη στάθμη του νερού των πηγαδιών και θαλάσσιο κύμα βαρύτητας ύψους 3 m.
Με λένε Βαγγέλη

Με Λένε Βαγγέλη είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 2011-2012. Είναι βασισμένη στην αμερικάνικη σειρά My Name Is Earl. Η σειρά σημείωσε αξιοσημείωτη πορεία, ολοκληρώθηκε σε 18 επεισόδια εξαιτίας της οικονομικής δυσχέρειας σταθμού και παραγωγής.

 Ο Βαγγέλης κατοικεί σε μία κωμόπολη και ζει στο δωμάτιο ενός ξενώνα με τον αδελφό του Μπίλη. Στο παρελθόν ανήκε στο περιθώριο, ζώντας με μικροκλοπές και εκμεταλλευόμενος την αφέλεια των άλλων. Είναι όμως εξίσου άτυχος, κυρίως με το γάμο του με τη Ζήνα, η οποία γεννάει ένα σκουρόχρωμο μωρό Κάποια μέρα αποφασίζει να αγοράσει ένα λαχείο και για πρώτη φορά στη ζωή του στέκεται τυχερός. Οχι όμως για πολύ. Ένα ατύχημα τον στέλνει στο νοσοκομείο και εκεί διαπιστώνει ότι το λαχείο του έχει κάνει φτερά και βρίσκεται σε απελπισία. Όμως καθώς παρακολουθεί μια εκπομπή στην τηλεόραση, βλέπει τον τραγουδιστή Νίκο Κουρκούλη να μιλάει στη δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου για την προσωπική του φιλοσοφία την οποία συνοψίζει με τη λέξη "Κάρμα", μιας και πιστεύει ότι εάν κάνεις στη ζωή σου το καλό, αυτό κάποια μέρα θα επιστρέψει. Ο Βαγγέλης τότε συνειδητοποιεί ότι έχει αρκετές ευαισθησίες τις οποίες όλα αυτά τα χρόνια είχε θάψει μέσα του. Έτσι λοιπόν, όταν βγαίνει από το νοσοκομείο – με το λαχείο να έχει χαθεί οριστικά για τον ίδιο – αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής και σκέψης. Φτιάχνει μάλιστα μια λίστα με αριθμημένες "αμαρτίες" του παρελθόντος και αποφασίζει να διαγράψει μία προς μία, ωφελώντας ή αποζημιώνοντας τα άτομα που έβλαψε. Η πίστη του στο κάρμα παγιώνεται όταν, αφού έχει κάνει ήδη μια καλή πράξη, εντελώς τυχαία εμφανίζεται το χαμένο λαχείο. Εκλαμβάνοντάς το σαν σημάδι, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τα λεφτά που κέρδισε προς σκοπό της εκπλήρωσης της λίστας. Μαζί του είναι ο αδελφός του Μπίλης, ο οποίος βρίσκεται μονίμως με μια μπύρα στο χέρι. Χαρακτηριστικό του η παιδική του αφέλεια, και ενίοτε η αδυναμία του να καταλάβει την αξία του κάρμα και της λίστας του Βαγγέλη. Υποστηρίζονται από την μετανάστρια Νατάσα που δουλεύει ως καμαριέρα στον ξενώνα. Εμφανίσεις κάνουν και η εχθρική πρώην γυναίκα του Ζήνα και ο Ελληνοφρικανός εραστής της, Θανάσης ή "Αφάνας". https://web.archive.org/web/20111230150932/http://www.megatv.com/melenevaggeli/default.asp http://www.livemovies.gr/series/me-lene-vaggeli Αρχειοθετήθηκε 2012-01-17 στο Wayback Machine. Με λένε Βαγγέλη στην IMDb
Ρομπέρ ντε Κοτ

Ο Ρομπέρ ντε Κοτ (γαλλικά: Robert de Cotte), 1656 - 1735, ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας. Σχεδίασε αρχοντικά που θεωρούνται πλέον ως η επιτομή του πρώιμου ροκοκό οικιστικού σχεδιασμού. Από το 1708 διετέλεσε πρώτος αρχιτέκτονας του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ'.

 Ο Ρομπέρ ντε Κοτ γεννήθηκε το 1656 στο Παρίσι. Ήταν μαθητής και βοηθός του αρχιτέκτονα Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ και περίπου το 1683 έγινε κουνιάδος του. Σχεδίασε και διακόσμησε πολλά αρχοντικά αστικά και εξοχικά και συνεργάστηκε στενά με τον Μανσάρ για προσθήκες στο Μέγαρο των Απομάχων.Το 1690, κατά την επιστροφή του στη Γαλλία μετά από μια εξάμηνη παραμονή στην Ιταλία (1689–1690), έγινε διευθυντής του εργοστασίου των Γκομπλέν, όπου παράγονταν ταπισερί και έπιπλα. Το 1687, έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής και το 1708, μετά το θάνατο του Μανσάρ, έγινε ο πρώτος αρχιτέκτονας του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' και διευθυντής της Ακαδημίας. Έτσι ολοκλήρωσε, σύμφωνα με τα σχέδια του Μανσάρ, το παρεκκλήσι του παλατιού των Βερσαλλιών, που εγκαινιάστηκε το 1710, τη χορωδία της Παναγίας των Παρισίων (1708–14), σχεδίασε την περίφημη πύλη της εκκλησίας του Σαιν-Ροκ στο Παρίσι (1731–42) και αναστήλωσε το αββαείο του Σαιν-Ντενί (1700–35).Καθώς η φήμη του μεγάλωνε, ο ντε Κοτ κλήθηκε να σχεδιάσει σημαντικές εκκλησιαστικές κατοικίες, κυρίως τα επισκοπικά ανάκτορα στο Βερντέν και το παλαί ντε Ροάν στο Στρασβούργο, και τα δύο έργα ολοκληρώθηκαν το 1735. Σ' αυτά τα κτήρια δημιούργησε περίτεχνους εσωτερικούς χώρους αλλά διατήρησε την κομψά συμμετρική πρόσοψη. Αυτά τα κτήρια θεωρούνται εντυπωσιακά παραδείγματα αρχιτεκτονικής ροκοκό, καθώς συνδυάζουν την εσωτερική άνεση με απλές και κομψές προσόψεις εντυπωσιακής μεγαλοπρέπειας. Στα τελευταία του χρόνια έλαβε πολλές παραγγελίες από το εξωτερικό, καθώς θεωρούνταν εκπρόσωπος του εκλεκτού γαλλικού γούστου. Έλαβε παραγγελίες από Γερμανούς πρίγκιπες και Ισπανούς ηγεμόνες για παλάτια στη Μαδρίτη και τη Βόννη.Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1735 στο Πασί (σημερινό προάστιο του Παρισιού) σε ηλικία 78 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Robert de Cotte στο Wikimedia Commons
418 π.Χ.

Το έτος 418 π.Χ. ήταν ένα έτος του προ-Ιουλιανού Ρωμαϊκού ημερολογίου. Τότε, ήταν γνωστό ως Έτος του Δικαστηρίου των Φιδένας, Αξίλλα και Μαγκουλάνους (ή, πιο σπάνια, έτος 336 Ab urbe condita). Η ονομασία 418 π.Χ. για το έτος αυτό έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν η ημερολογιακή εποχή του μ.Χ. έγινε η διαδεδομένη μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών.

 Η Μάχη της Μαντινείας είναι η μεγαλύτερη χερσαία μάχη του Πελοποννησιακού Πολέμου (με 10.000 στρατεύματα σε κάθε πλευρά). Η Σπάρτη υπό τον βασιλιά Άγι Β΄ έχει μια σημαντική νίκη επί του Άργους (και των συμμάχων της Αθήνας, Έλλης και Μαντινείας), η οποία έσπασε τη συνθήκη του με τον βασιλιά της Σπάρτης Άγι Β΄ με την επιμονή του Αλκιβιάδη. Η μεγάλη νίκη του Άγι Β΄ διορθώνει το κακό που έκανε στους Σπαρτιάτες η προηγούμενη ανακωχή του με το Άργος. Ο διοικητής των Αθηναϊκών δυνάμεων, Λάχητος, σκοτώνεται στη μάχη. Ο βασιλιάς Άγις Β΄ της Σπάρτης δραπετεύει με την καταστροφή του σπιτιού του και τιμωρείται με πρόστιμο 100.000 δραχμών για την αποτυχία του να εκπληρώσει το όφελός τους υποσχόμενος πιο επιτυχημένες εκβάσεις στο μέλλον. Εντυπωσιασμένοι με τη νίκη των Σπαρτιατών, οι κάτοικοι του Άργους αλλάζουν την κυβέρνησή τους από δημοκρατία σε ολιγαρχία και λήγουν την υποστήριξή τους προς την Αθήνα υπέρ μίας συμμαχίας με τη Σπάρτη. Πολλοί από τους συμμάχους του Άργους κάνουν το ίδιο. Η Αθήνα γίνεται όλο και πιο απομονωμένη. Ο Αλκιβιάδης παροτρύνει τους Αθηναίους να κατακτήσουν τις Συρακούσες, να υποτάξουν τη Σικελία και την Καρχηδόνα κι έτσι να κερδίζουν πρόσθετες δυνάμεις που θα τους επιτρέψουν να τερματίσουν τον πόλεμο εναντίον της Σπάρτης. Το τολμηρό επιθετικό του σχέδιο κερδίζει την υποστήριξη των Αθηναίων. Επαμεινώνδας, Έλληνας στρατηγός και πολιτικός Ιφικράτης, Αθηναίος στρατηγός (ημερομηνία κατά προσέγγιση) (θ. 353 π.Χ.) Λάχητος, Αθηναίος αριστοκράτης και στρατηγός (γ. 475 π.Χ.)
Νατιβισμός

Ο Νατιβισμός είναι μια πολιτική προώθησης ή προστασίας των συμφερόντων των ιθαγενών πολιτών ενός κράτους, έναντι αυτών των μεταναστών, σε συνδυασμό με μέτρα κατά της μετανάστευσης. Σύμφωνα με τον Φλοριντιανό πολιτικό επιστήμονα Τζόελ Στίβεν Φέτζερ, η αντίθεση στη μετανάστευση εμφανίζεται συνήθως λόγω εθνικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών ζητημάτων που προκύπτουν στις εκάστοτε χώρες. Το φαινόμενο έχει μελετηθεί ιδιαιτέρως στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Νέα Ζηλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και στην Ευρώπη. Έτσι, ο νατιβισμός, αποτελεί έναν γενικό όρο για τους ενάντιους στην μετανάστευση που βασίζεται στους φόβους ότι οι μετανάστες θα αλλοιώσουν την υπάρχουσα εθνική κληρονομιά. Υπό ορισμένες συνθήκες, όπου οι μετανάστες τείνουν να ξεπεράσουν τους ιθαγενείς κατοίκους, τα νατιβιστικά κινήματα επιδιώκουν την προστασία της εθνικής ταυτότητος της χώρας τους .

 Ο Ελβετός ακαδημαϊκός Χάνς-Τζεόρτζ Μπετζ εξετάζει τρεις πτυχές του νατιβισμού: την οικονομική, την προνοιακή και την συμβολική. Ο οικονομικός νατιβισμός κηρύττει ότι οι καλές θέσεις εργασίας πρέπει να προορίζονται για γηγενείς πολίτες. Ο νατιβισμός της πρόνοιας επιμένει ότι οι γηγενείς πολίτες πρέπει να έχουν απόλυτη προτεραιότητα στην πρόσβαση σε κρατικά επιδόματα. Ο συμβολικός νατιβισμός καλεί την κοινωνία και την κυβέρνηση να υπερασπιστούν και να προωθήσουν την πολιτιστική κληρονομιά του έθνους. Ο Μπετζ υποστηρίζει ότι τα οικονομικά και τα προνοιακά ζητήματα ήταν ιστορικά κυρίαρχα, αλλά ότι από τη δεκαετία του 1990 ο συμβολικός νατιβισμός έχει γίνει το επίκεντρο του ριζοσπαστικού δεξιού λαϊκιστικού κινήματος. Οι οπαδοί του νατιβισμού συνήθως παραθέτουν τα εξής επιχειρήματα για την υποστήριξη στα μέτρα αυτά: Οικονομικά Ανεργία: Οι μετανάστες αποκτούν θέσεις εργασίας που διαφορετικά θα ήταν διαθέσιμες στους ντόπιους πολίτες, περιορίζοντας την απασχόληση των γηγενών. Δημιουργούν επίσης πλεόνασμα εργασίας που μειώνει τους μισθούς. Κρατικές δαπάνες: Οι μετανάστες δεν πληρώνουν αρκετούς φόρους για να καλύψουν το κόστος των υπηρεσιών που απαιτούν. Πρόνοια: Οι μετανάστες απαιτούν μεγάλη χρήση των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας. Στέγαση: Οι μετανάστες μειώνουν τις κενές θέσεις, προκαλώντας αυξήσεις ενοικίων. Πολιτιστικά Γλώσσα: Οι μετανάστες απομονώνονται στις κοινότητες τους και αρνούνται να μάθουν την τοπική γλώσσα. Πολιτισμός: Οι μετανάστες θα είναι φτάσουν σε σημείο να είναι περισσότεροι από τον ντόπιο πληθυσμό και θα αντικαταστήσουν τον πολιτισμό της εκάστοτε κοινωνίας με τον δικό τους. Ασφάλεια: Οι μετανάστες είναι πιο επιρρεπείς στο έγκλημα από τον ντόπιο πληθυσμό. Πατριωτισμός: Οι μετανάστες βλάπτουν την αίσθηση της κοινότητας ενός έθνους με βάση την εθνικότητα και την εθνικότητα. Περιβαλλοντικά Περιβάλλον: Οι μετανάστες αυξάνουν την κατανάλωση περιορισμένων πόρων. Υπερπληθυσμός: Η μετανάστευση συμβάλλει στον υπερπληθυσμό.
Αλ-Ουάθικ

Ο Άλ-Ουάθικ ήταν ο Χαλίφης του Χαλιφάτου των Αββασιδών μεταξύ του 842 και 847. Ήταν γιος του χαλίφη Αλ-Μουτασίμ και μιας Βυζαντινής σκλάβας. Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 812 (ορισμένες πηγές δίνουν διαφορετικές ημερομηνίες την περίοδο 811-813), στο δρόμο προς τη Μέκα. Πήρε το όνομά του από τον παππού του, χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ, και το τεκνώνυμο Αμπου Τζαφάρ.

 Turner, John P. (2013). «The Enigmatic Reign of al-Wāthiq (r. 227/842-232/847)». Στο: Bernards, Monique. Abbasid Studies IV. Occasional Papers of the School of Abbasid Studies. Gibb Memorial Trust. σελίδες 218–231. ISBN 9780906094983. Kraemer, Joel L., επιμ. (1989). The History of al-Ṭabarī, Volume 34: Incipient Decline: The Caliphates of al-Wāthiq, al-Mutawakkil and al-Muntaṣir, A.D. 841–863/A.H. 227–248. SUNY series in Near Eastern studies. (στα Αγγλικά). Ώλμπανυ, Νέα Υόρκη: State University of New York Press. ISBN 978-0-88706-874-4. Bearman, P. J., επιμ. (2002). «al-Wāt̲h̲iḳ Bi ’llāh» (στα αγγλικά). The Encyclopaedia of Islam, New Edition, Volume XI: W–Z. Λάιντεν: E. J. Brill, σελ. 178. ISBN 90-04-12756-9. https://dx.doi.org/10.1163/1573-3912_islam_SIM_7894.
Μπαγκράτ Α΄ της Ιμερετίας

Ο Βαγράτ Α΄ ο Μικρός, γεωργιανά: ბაგრატ მცირე Bagrat Mts'ire, (απεβ. το 1372) από τον Οίκο των Βγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1329 έως το 1330, όταν υποβιβάστηκε σε υποτελή δούκα από τον Γεώργιο Ε΄ της Γεωργίας.

 Ήταν ο μόνος γνωστός γιος του βασιλιά Μιχαήλ της Ιμερετίας, που τον διαδέχθηκε μετά από το τέλος εκείνου το 1329. Ανήλικος ακόμη εκείνη την εποχή (εξ ου και το επίθετό του mts'ire), ο Βαγράτ Α΄ αναγκάστηκε να παραμείνει στην πρωτεύουσά του, το Κουτάισι, καθώς οι επαρχίες διαιρούντο από τις αντίπαλες ευγενείς φατρίες. Το 1330 ο Γεώργιος Ε΄, ο αναδυόμενος βασιλιάς στην ανατολική Γεωργία, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και το ότι ήταν συγγενής του Βαγράτ Α΄ και αφού διέσχισε την οροσειρά Λίχι, εισήλθε στο Ιμερέτι (δηλ. τη δυτική Γεωργία) και έγινε δεκτός από πολλούς Ιμερετίους, που είχαν ταλαιπωρηθεί από την επίμονη βία και αναρχία. Το Ιμερέτι κατακτήθηκε και η ακεραιότητα του βασιλείου της Γεωργίας αποκαταστάθηκε. Στο εξής, ο Βαγράτ τοποθετήθηκε ως eristavi (δούκας, φεουδάρχης) στο Ιμερέτι, με έδρα το Σοραπάνι, υπό την κηδεμονία του Γεωργίου Ε΄. Νυφεύτηκε το 1358, με την έγκριση του Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας (γιου του Γεωργίου Ε΄), μία κόρη του Κβαρκβάρε Α΄, ενός Τζακέλι ατάμπεγκ του Σάμτσχε. Είχαν τρεις γιους: Αλέξανδρος Α΄ απεβ. το 1389, δούκας του Ιμερέτι (1372–1378), βασιλιάς του Ιμερέτι (1387–1389). Γεώργιος Α΄ απεβ. το 1392, βασιλιάς της Ιμερετίας (1389–1392). Κωνσταντίνος Β΄ απεβ. το 1401, βασιλιάς της Ιμερετίας (1396–1401).
Σοτ Ες Σεργκί

Η Σοτ Ες Σεργκί (αραβικά: شط الشرقي‎) είναι μεγάλη ενδορεϊκή αλμυρή λίμνη στην επαρχία Σαϊντά, της βορειοδυτικής Αλγερίας. Βρίσκεται στην περιοχή των Ωτ Πλαιν μεταξύ του Άτλαντα Τελλ και του Σαχαριανού Άτλαντα και είναι μια από τις μεγαλύτερες λίμνες στην Αλγερία.

 Η Σοτ Ες Σεργκί έχει έκταση περίπου 2.000 χλμ² όπου το νερό συλλέγεται κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου, σχηματίζοντας μια σειρά από μεγάλες ρηχές αλμυρές λίμνες που γίνονται αλυκές καθώς αποξηραίνονται. Η περιοχή της λίμνης έχει μήκος περίπου 160 χλμ. από ανατολικά-βορειοανατολικά προς δυτικά-νοτιοδυτικά και βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 1.000 μ.Η Σοτ Ες Εργκί έχει χαρακτηριστεί υγροβιότοπος Ramsar διεθνούς σημασίας. Η προστατευόμενη περιοχή έχει έκταση 8.555 χλμ² και αποτελεί το φυσικό περιβάλλον για ορισμένα απειλούμενα και ευάλωτα είδη ζώων και φυτών. Γεωγραφία της Αλγερίας
Απόλλων Πόντου

Η Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε. είναι ελληνική ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία η οποία εδρεύει στο Πολύκαστρο. Ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου 2017 και τα χρώματα της είναι το κόκκινο και το μαύρο. Αγωνίζεται στο δεύτερο τη τάξει επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 2 υπό την επίσημη επωνυμία «Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Καλαμαριάς “ο Απόλλων” Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία» και με τον διακριτικό τίτλο «Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε.». Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Στάδιο Πολυκάστρου, το οποίο έχει χωρητικότητα 1.500 θέσεων.

 Μετά την άνοδο του ανδρικού τμήματος ποδοσφαίρου του Μ.Γ.Σ. Απόλλωνα Καλαμαριάς το καλοκαίρι του 2017 ιδρύθηκε η Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε. ως συνέχεια του ποδοσφαιρικό τμήματος του Απόλλων Καλαμαριάς. Όμως το καλοκαίρι του 2023 ο ερασιτέχνης Απόλλων Καλαμαριάς αποκήρυξε τον Απόλλων Πόντου ως μέρος του συλλόγου και ίδρυσε εκ νέου ποδοσφαιρικό τμήμα με την παλιά ονομασία ξεκινώντας από τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε. – Επίσημος ιστότοπος Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε., επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε. στο Instagram Τρέχοντα αποτελέσματα αγώνων του Απόλλων Πόντου
Ναυμαχία της Ερεσού

Η ναυμαχία της Ερεσού θεωρείται η πρώτη κατά μέτωπο ναυμαχία που έδωσαν οι Έλληνες ναυμάχοι στην ελληνική επανάσταση του 1821 με πλοίο γραμμής, δίκροτο, του τότε αυτοκρατορικού οθωμανικού στόλου, η οποία και διεξήχθη στις 27 Μαΐου του 1821 στον όρμο Ερεσσού της Λέσβου. Πρωταγωνιστές της ναυμαχίας αυτής ήταν ο Ιάκωβος Τομπάζης (πρώτος ναύαρχος της επανάστασης του 1821) όπου διηύθυνε την ναυμαχία και ο Δημήτριος Παπανικολής ο οποίος επιχείρησε για πρώτη φορά με απόλυτη επιτυχία την "πυρπόληση" με χρήση "καυστικού" όπως λεγόταν αρχικά το πυρπολικό με αποτέλεσμα την ανατίναξη του εχθρικού πλοίου. Η επιτυχία αυτή υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική τόσο στο ηθικό των Ελλήνων ναυμάχων, για την μελλοντική εξέλιξη στον κατά θάλασσα αγώνα όσο και αντίστροφα στο ηθικό των Τούρκων προ του καινοφανούς αυτού τύπου καταδρομής και δολιοφθοράς. Παράλληλα όμως τραγική συνέπεια αυτής ήταν η καταστροφή των Κυδωνιών (του Αϊβαλί) που ακολούθησε 15 ημέρες αργότερα.

 Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός αξιόμαχου στόλου για την από θάλασσα αρωγή και προστασία του αγώνα υπήρξε άμεση αντιληπτή. Έτσι μέσα στον επόμενο μήνα και μετά από πολλές διαβουλεύσεις των προυχόντων και καραβοκυραίων των τριών κυριοτέρων "ναυτικών" νήσων Σπετσών, Ύδρας και Ψαρών αποφασίσθηκε. στις 17 Απριλίου, ημέρα Κυριακή, με πανηγυρισμούς η σύμπραξη και διάθεση των εμπορικών τους στόλων στον ιερό αγώνα, καλώντας με προκήρυξη ομοίως και τ΄ άλλα νησιά. Το παράδειγμα αυτών ακολούθησαν αμέσως τα νησιά του Σαρωνικού, οι Κυκλάδες και άλλα όπως η Κάσος. Έτσι δημιουργούνται τρεις μοίρες πλοίων καθεμιά με ναύαρχο που διορίστηκε από την κοινότητα ναυτικής νήσου. Η έξοδος του συγκροτημένου ελληνικού στόλου στο Αιγαίο συνέπεσε με τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στην Κωνσταντινούπολη και τον απαγχονισμό του πατριάρχη, γεγονότα που εξαγρίωσαν όχι μόνο τα πληρώματα αλλά και τους κατοίκους νήσων και παραλίων της Μικράς Ασίας πολλοί εκ των οποίων προσέτρεξαν να ενισχύσουν τα τσούρμα των ελληνικών πλοίων. Αρχικά κρίθηκε αναγκαίος ο αποκλεισμός τόσο των Δαρδανελίων όσο και κάποιων σημαντικών όρμων της μικρασιατικής ακτής καθώς και η υποστήριξη των ελληνικών σωμάτων στα παραλιακά κάστρα της Πελοποννήσου. Περί τα μέσα Μαΐου μια μοίρα του ελληνικού στόλου έπλευσε προς τον Κορινθιακό Κόλπο προκειμένου ν΄ αποκλείσει τα κάστρα Ναυπάκτου, Ρίου και Αντιρίου και να εμποδίσει κάθοδο των Τούρκων στην Πελοπόννησο, ενώ μια δεύτερη μεγαλύτερη μοίρα έπλευσε στο Β. Αιγαίο για τον αποκλεισμό των Δαρδανελίων. Παρά ταύτα δύο πλοία γραμμής, τρεις φρεγάτες και τρεις κορβέτες με υποναύαρχο διοικητή (ριαλάμπεη) του οθωμανικού στόλου πρόλαβε στις 22 Μαϊου να εξέλθει των στενών στο Αιγαίο. Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (1821-1832) - (τόμος ΙΒ). Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1975. ISBN 9789602131084.
AllMovie

Ο ιστότοπος AllMovie (παλαιότερα γνωστός ως All-Movie Guide) είναι εμπορική ιστοσελίδα του διαδίκτυου που περιέχει μια βάση δεδομένων με ηθοποιούς, κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μεταξύ άλλων. Ο ιστότοπος ιδρύθηκε από τον Μάικλ Ιρλιβάιν ως μέρος του προγράμματος All-Media Guide.

 Ο διαδικτυακός τόπος του All-Movie Guide ιδρύθηκε από τον Ιρλιβάιν το 1994 ως συμπλήρωμα του έργου All-Music Guide για τις μουσικές ηχογραφήσεις. Η νέα βάση δεδομένων συγκέντρωσε λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της κύριας παραγωγής, του καστ ηθοποιών, των πληροφοριών για τα κινηματογραφικά συνεργεία και τις εταιρείες παραγωγής. Η άδεια χρήσης της βάσης δεδομένων έχει αποκτηθεί από περισσότερες από 10.000 διαφορετικές εταιρείες, από διανομείς ταινιών έως ιστοσελίδες και καταστήματα λιανικής πώλησης. Στο τέλος του 2007, η εταιρεία All Media Guide, ιδιοκτήτης των AllMusic, AllMedia και AllGame, εξαγόρασε την εταιρεία Macrovision (αργότερα Rovi Corporation) για 102 εκατομμύρια δολάρια (72 εκατομμύρια δολάρια πληρώθηκαν αμέσως, ενώ τα υπόλοιπα 30 εκατομμύρια τον επόμενο χρόνο). Από το 2011 έως το 2013, η πρόσβαση στις βάσεις δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω του κοινού ιστότοπου AllRovi.com. Τον Αύγουστο του 2013, ο ιστότοπος AllMovie.com μαζί με το AllMusic.com και το AllGame.com αποκτήθηκαν από την All Media Network, LLC. Επίσημος ιστότοπος
Οτταβιάνο του Λαυρέντιου των Μεδίκων

Ο Οτταβιάνο, ιταλ. Ottaviano, (11 Ιουλίου 1484 - 8 Μαΐου 1546) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν αξιωματούχος της Φλωρεντίας. Οι απόγονοί του έγιναν πρίγκιπες του Οταϊάνο στη Νάπολη.

 Ήταν γιος του Λαυρέντιου, από έναν πλάγιο κλάδο των Μεδίκων. Ο Οτταβιάνο ήταν 5ος εξάδελφος του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς. Η οικογένειά του δεν ήταν διάσημη, όταν όμως o Οτταβιάνο νυμφεύτηκε την εγγονή του Λαυρέντιου Α΄, η οικογένεια έγινε διακεκριμένη στη Φλωρεντία. Είχε μερικά σημαντικά αξιώματα στη Φλωρεντία, όπως Σημαιοφόρος της Δικαιοσύνης (Gonfaloniere di Justizia), θέση που τώρα ήταν πια τυπική, μετά την καταστολή της Δημοκρατίας το 1530 από τον Ισπανικό στρατό. Το 1532 έγινε Συγκλητικός (Senator). Ο Αλέξανδρος των Μεδίκων δούκας της Φλωρεντίας τον είχε διαχειριστή των κτημάτων των Μεδίκων στην Τοσκάνη. Μάλιστα πάντρεψαν τα παιδιά τους: η κόρη του Αλεξάνδρου, η Ιουλία των παντρεύτηκε τον Μπερναντέτο, γιο του Οτταβιάνο. Το 1533 νυμφεύτηκε την Φραντσέσκα Σαλβιάτι, κόρη του Ιάκοπο Σαλβιάτι και της Λουκρέτσια των Μεδίκων, κόρης του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς και είχε τέκνα: Μπερναντέτο, απεβ. μετά το 1576, κύριος του Οταϊάνο στη Νάπολη. Αλέξανδρος 1535-1605, μετέπειτα πάπας Λέων ΙΑ΄ (το 1605, για 26 ημέρες).
Νουμεά

Η Νουμεά (γαλλικά: Nouméa) είναι η πρωτεύουσα μίας Γαλλικής υπερπόντιας κτήσης στον Ειρηνικό, της Νέας Καληδονίας. Είναι χτισμένη σε μία χερσόνησο στο νότιο τμήμα της νήσου Γκραν Τερ και έχει 101.909 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014.

 Ο πρώτος Ευρωπαίος που ίδρυσε έναν οικισμό στην περιοχή ήταν ο Βρετανός έμπορος Τζέιμς Πάντον το 1851. Στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν τον έλεγχο του νησιού, οι Γάλλοι ίδρυσαν και εκείνοι έναν οικισμό τρία χρόνια αργότερα, το 1854. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά Πορ-ντε-Φρανς (λιμάνι της Γαλλίας) και μετονομάστηκε σε Νουμεά το 1866. Η περιοχή ήταν στην αρχή σωφρονιστική αποικία, ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε κέντρο εκμετάλλευσης του νικελίου και του χρυσού που εξορύσσονταν σε κοντινή απόσταση. Από το 1904 έως το 1940 η Νουμεά συνδεόταν με τη Ντυμπεά και τη Παϊτά με τη σιδηροδρομική γραμμή Νουμεά-Παϊτά, τη μόνη σιδηροδρομική γραμμή που υπήρξε ποτέ στη Νέα Καληδονία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Νουμεά υπηρέτησε ως έδρα του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νότιο Ειρηνικό. Μετά το τέλος του πολέμου το κτιριακό συγκρότημα του αρχηγείου του αμερικανικού στρατού έγινε η έδρα της Γραμματείας της Κοινότητας του Ειρηνικού (SPC). Επίσημος ιστότοπος του δήμου της Νουμεά (Γαλλικά) (Αγγλικά) Τουριστικός ιστότοπος για τη Νέα Καληδονία Αρχειοθετήθηκε 2013-05-29 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) (Αγγλικά)
ΦΚ Μπάλτικα Καλίνινγκραντ

Η Μπάλτικα Καλίνινγκραντ (ρωσικά: «Балтика» Калининград) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Καλίνινγκραντ της Ρωσίας. Ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1954. Τα χρώματά της είναι το μπλε και το λευκό. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Μπάλτικα, χωρητικότητας 14.660 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ, τη δευτέρου επιπέδου κατηγορία της χώρας.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1954 ως Πίσεβικ Καλίνινγκραντ («Пищевик» Калининград). Το 1958 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Μπάλτικα Καλίνινγκραντ («Балтика» Калининград). Η ομάδα εισήλθε στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα το 1957 και αγωνίστηκε στο Δεύτερο Επίπεδο (1957-1965), στο Δεύτερο Όμιλο του Πρώτου Επιπέδου (1966-1970) και στη Δεύτερη Κατηγορία (1971-1991). Το καλύτερο αποτέλεσμα επιτεύχθηκε το 1984, όταν η Μπάλτικα κέρδισε το τουρνουά του περιφερειακού ομίλου. Το 1992, η Μπάλτικα μετείχε στη Ρωσική Δεύτερη Κατηγορία και κέρδισε το περιφερειακό τουρνουά και την άνοδο στην Πρώτη Κατηγορία. Μετά το τέλος της τετάρτης θέσης το 1993 και την τρίτη θέση το 1994, η Μπάλτικα κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1995. Το 1996 η Μπάλτικα πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία της ομάδας, τερματίζοντας στην 7η θέση στο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Η Μπάλτικα υποβιβάστηκε το 1998, διανύοντας συνολικά τρεις περιόδους στην κορυφαία κατηγορία. Το 1998 η Μπάλτικα συμμετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο και έφτασε στον τρίτο γύρο. Από τότε, η Μπάλτικα αγωνίστηκε στην Πρώτη Κατηγορία, εκτός από τις περιόδους του 2002 και του 2005 που μετείχε στη Δεύτερη Κατηγορία. Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά)
Αγκώνας

Ο αγκώνας είναι η άρθρωση ανάμεσα στο βραχιόνιο οστό και τα οστά του αντιβραχίου, την κερκίδα και την ωλένη. Αποτελείται από τρεις αρθρώσεις οι οποίες βρίσκονται εντός κοινής αρθρικής κοιλότητας. Επιτρέπει την κάμψη του αντιβραχίου σε σχέση με τον αγκώνα και τον πρηνισμό ή υπτιασμό του αντιβραχίου, δηλαδή την μετακίνηση της πρόσθιας επιφάνειας του αντιβραχίου ραχιαία και ανάποδα. Σημαντικά ανατομικά χαρακτηριστικά στην περιοχή του αγκώνα είναι το ωλέκρανο (οστέινο εξόγκωμα στην άκρη του αγκώνα), ο αγκωνιαίος βόρθος και οι επικόνδυλοι.

 Η άρθρωση του αγκώνα αποτελείται από τρεις αρθρώσεις ανάμεσα στα τρία οστά του αγκώνα, οι οποίες βρίσκονται εντός κοινής αρθρικής κοιλότητας. Ένας τέταρτος σύνδεσμος, ο δακτυλιοειδής σύνδεσμος της κερκίδας ενισχύει την έξω επιφάνεια του αγκώνα, περιβάλλοντας την κεφαλή της κερκίδας. Στο μεγαλύτερο τμήμα του, συγχωνεύεται με τον ινώδη θύλακο, αλλά διαχωρίζεται προς τα πίσω.Ο αρθρικός υμένας περιβάλλει την άρθρωση του αγκώνα και την εγγύς κερκιδοωλένια άρθρωση με ινώδη κάψα. Στην περιοχή του κορωνοειδούς, ωλεκρανικού και κερκιδικού βόρθου, ανάμεσα στον ινώδη θύλακα και στον αρθρικό υμένα υπάρχουν στρώματα λίπους. Η κάψα ενισχύεται από συνδέσμους στα πλάγια, αλλά είναι σχετικά ασθενείς στο πρόσθιο και οπίσθιο τμήμα.Η άρθρωση του αγκώνα αγγειόνεται από δίκτυο αγγείων το οποίο δημιουργείται από κλάδους της βραγχιόνιας, εν τω βάθει βραγχιόνιας, κερκιδικής και ωλένιας αρτηρίας. Η νεύρωση γίνεται κυρίως από το κερκιδικό και μυοδερματικό νεύρο. Δύο από τους πιο κοινούς τραυματισμούς του αγκώνα προκαλούνται από υπερβολική χρήση: ο αγκώνας των αντισφαιριστών και ο αγκώνας των γκόλφερ. Ο αγκώνας των γκόλφερ αποτελεί τη φλεγμονή στην παρατροχίλια απόφυση και την έκφυση των καμπτήρων και ο αγκώνας των αντισφαιριστών την φλεγμονή στην παρακονδύλια απόφυση και την έκφυση των εκτεινόντων μυών. Υπάρχουν τρία οστά στην άρθρωση του αγκώνα και οποιοδήποτε από αυτά τα οστά μπορεί να συμμετέχει σε ένα κάταγμα του αγκώνα. Ασθενείς οι οποίοι μπορούν να εκτείνουν πλήρως τον αγκώνα είναι απίθανο να έχουν κάταγμα και δεν απαιτείται ακτινογραφία εφόσον έχει αποκλειστεί κάταγμα ωλέκρανου. Πιθανές επιπλοκές του κατάγματος αγκώνα αποτελεί η απώλεια κίνησης και η μετατραυματική αρθρίτιδα. Τα εξαρθρήματα αγκώνα αποτελούν το 10% με 25% όλων των τραυματισμών του αγκώνα. Ο αγκώνας είναι μια από τις πιο κοινές εξαρθρωμένες αρθρώσεις στο σώμα, με ετήσια επίπτωση 6 ανά 100.000 άτομα. Στο άνω άκρο μόνο το εξάρθρημα ώμου είναι πιο κοινό. Η οστεοαρθρίτιδα είναι πολύ συχνή, ιδιαίτερα στο επικρατές άκρο σε μεσήλικες ενήλικες. Η αρχική θεραπεία είναι μη επεμβατική. Το χειρουργείο ενδείκνυται επί πόνου του αγκώνα ή σημαντική απώλεια κινητικότητας με επακόλουθη έκπτωση της λειτουργίας του άνω άκρου και περιορισμό των καθημερινών δραστηριοτήτων. Η αρχική χειρουργική θεραπεία περιλαμβάνει την αφαίρεση των οστεόφυτων, καθώς στον αγκώνα σώζεται σε μεγάλο βαθμό ο αρθρικός χόνδρος. Η αρθροπλαστική ενδείκνυται σπάνια και πραγματοποιείται μόνο σε ηλικιωμένους με χαμηλές απαιτήσεις και στους οποίους οι άλλες θεραπείες απέτυχαν.
Γιάννης Θωμάκος

Ο Γιάννης Θωμάκος είναι Έλληνας αθλητής της υδατοσφαίρισης που αγωνίζεται στον Πανιώνιο. Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1977 στην Αθήνα. Έχει ύψος 1,83 μ., βάρος 87 κ. και αγωνίζεται στη θέση του περιφερειακού. Είναι διεθνής με την Εθνική Ελλάδας από το 1994.

 Ο Γιάννης Θωμάκος είναι γέννημα θρέμμα του Πανιωνίου, στον οποίο ξεκίνησε ως κολυμβητής το 1981 σε ηλικία τεσσάρων ετών, στη συνέχεια στο παιδικό τμήμα υδατοσφαίρισης, στο εφηβικό και στο ανδρικό ως το 1997. Ως αθλητής του Πανιωνίου χρίστηκε διεθνής με την εθνική ανδρών το 1994, της οποίας έκτοτε υπήρξε βασικό στέλεχος. Από το 1997 ως το 2006 έπαιξε στον Ολυμπιακό Πειραιά, με τον οποίο κατέκτησε πολλούς εγχώριους τίτλους και δύο ευρωπαϊκούς. Το 2006 επέστρεψε στην ομάδα της καρδιάς του, τον Πανιώνιο (αρχηγός από το 2007), τον οποίο οδήγησε στις κορυφαίες θέσεις του ελληνικού πόλο αλλά και του ευρωπαϊκού, με τη συμμετοχή στον τελικό του Λεν Τρόφι το 2009 και το 2011. Έχει πάρει μέρος σε επτά τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων, πέντε με τον Ολυμπιακό και δύο με τον Πανιώνιο, κάτι που δεν έχει πετύχει κανένας άλλος Έλληνας υδατοσφαιριστής. Έπειτα από 6 χρόνια άφησε το "σπίτι" του και αναζήτησε την τύχη του στην ομάδα του Αργοστολίου, όπου η παρουσία του έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία της ομάδας. Για την αγωνιστική χρονιά 2012 - 2013 επέστρεψε πάλι στον Πανιώνιο για να βοηθήσει και να καθοδηγήσει την ομάδα και τους νεαρούς συμπαίκτες του. Έχει αγωνιστεί στις εξής ομάδες: Πανιώνιος: ως το 1997 Ολυμπιακός Πειραιά: 1997 ως 2006 Πανιώνιος: 2006 ως 2011 Ν.Ο. Αργοστολίου: 2011 ως 2012 Πανιώνιος: 2012 ως 2015 ΠΑΟΚ: 2015 ως 2016 Ν.Ο. ΧΙΟΥ(υδατοσφαίριση): 2016 ως Ολυμπιάδες: 2000 (10ος), 2004 (4ος). Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: 2003 (4ος) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα εφήβων: 1995 (ασημένιο), 1997 (χάλκινο). Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1999 (4η θέση) ΦΙΝΑ Καπ: 1997 (2η θέση) Κύπελλο πρωταθλητριών: 1 (2002) Κύπελλο πρωταθλητριών: φιναλίστ (2001) Σούπερ Καπ Ευρώπης: 1 (2002) Τρόπαιο Λεν Τρόφι: φιναλίστ 1998, 1999, 2009. Πρωταθλήματα Ελλάδος: 8 (1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005). Κύπελλα Ελλάδος: 6 (1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006). Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος: 2008 Ι. Τζούστας, «Ωραίος (και) ως Έλληνας ο Πανιώνιος, εφ. Το Βήμα (Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009). Αχιλλέας Κώτσογλου, εφ. Πανιώνιος Κόσμος φ. 15 (4-4-2009), σελ. 8-9. https://web.archive.org/web/20090903071058/http://www.sport.gr/default.asp?pid=97&sid=2&cid=82&scid=930&personID=2170 http://sports.pathfinder.gr/other-sports/polo/204211.html https://web.archive.org/web/20090330120148/http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=5&artid=261482 http://www.olympionikes.gr/site/index.php?option=com_content&task=view&id=125&Itemid=31
Σταθμός Κάρλσπλατς (Βιέννη)

Ο Σταθμός Κάρλσπλατς άνοιξε το 1899 ως σταθμός "Academiestraße" του Ατμοσιδηρόδρομου Βιέννης και κατά το ίδιο έτος έλαβε τη σημερινή του ονομασία, αυτή της ομώνυμης πλατείας στην οποία είχε δοθεί το όνομα του Καρόλου ΣΤ΄. Από το 1925 εξυπηρετούσε τον Ηλεκτροκίνητο Αστικό Σιδηρόδρομο. Με την έναρξη των εργασιών του επεκταθέντος από την Ρόιμανπλατς τμήματος της γραμμής U1 του υπόγειου σιδηροδρόμου στις 25 Φεβρουαρίου 1978, ο σταθμός έγινε ταυτόχρονα μέρος του υπόγειου σιδηροδρόμου και σήμερα αποτελεί τον μεγαλύτερο μεταφορικό κόμβο της Wiener Linien.

 Μέσω της θέσης του στο κέντρο της πόλης ο σταθμός περιβάλλεται από πολλά σημαντικά σημεία: Στην έξοδο του επεκταθέντος Opernpassage, προς την κατεύθυνση των εργασιών κατασκευής του μετρό προς νότο στο Ρέσσελπαρκ, βρίσκεται το κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου, το Ρέσσελπαρκ και η Κάρλσκιρχε και στη βόρεια έξοδο βρίσκεται το κτίριο της Όπερας, η είσοδος της πεζοδρομημένης Κέρντνερ Στράσε και πολλά ακριβά ξενοδοχεία. Η μετατροπή της Wientallinie σε λειτουργία μετρό από το 1976 μέχρι το 1981 επέφερε πλήρη αναμόρφωση των υπόγειων εγκαταστάσεων του σταθμού. Τα περίπτερα έπρεπε αρχικά να απομακρυνθούν κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής του μετρό, αλλά εν μέσω διαμαρτυριών τελικά ανακαινίστηκαν και ανοικοδομήθηκαν δύο μέτρα ψηλότερα από το αρχικό επίπεδο του δρόμου. Το δυτικό περίπτερο σήμερα φιλοξενεί παράρτημα του Μουσείου της Βιέννης με μια έκθεση για το έργο του Όττο Βάγκνερ. Στην πίσω πλευρά του βρίσκεται πρόσβαση στον σταθμό του μετρό, μια άμεση πρόσβαση στις αποβάθρες δεν είναι πια δυνατή. Η ανατολθική πρόσβαση σήμερα χρησιμοποιτείται ως καφέ. Κατά την περίοδο σχεδιασμού και κατασκευής κυλιόμενες σκάλες και στερεά σκαλοπάτια ως επαρκείς σύνδεσμοι μεταξύ των ορόφων. Αμέσως μετά λήφθηκαν υπόψη οι ανάγκες των αναπήρων και των ατόμων με παιδικά καροτσάκια, ούτως ώστε οι παλαιότεροι σταθμοί μετρό με ανελκυστήρες επανεξοπλίστηκαν και εκσυγχρονίστηκαν. To 1995 η αποβάθρα του U4 εξοπλίστηκε με έναν ανελκυστήρα για το Opernpassage που βρίσκεται έναν όροφο ψηλότερα, ενώ το 1996 ακολούθησε ένας ανελκυστήρας για τις δύο αποβάθρες του U2.Μόνο λίγο καιρό, από τις μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου 1981, λειτούργησε η Γραμμή U2/U4. Wolfgang Kos, Günter Dinhobl (Hrsg.): Großer Bahnhof. Wien und die weite Welt. Czernin, Wien 2006, ISBN 3-7076-0212-5 (Sonderausstellung des Wien-Museums 332), (Ausstellungskatalog, Wien, Wien-Museum, 28. September 2006 – 25. Februar 2007) Alfred Horn: Wiener Stadtbahn – 90 Jahre Stadtbahn – 10 Jahre U-Bahn. Bohmann Druck- und Verlagsgesellschaft m.b.H. & Co.KG, Wien 1988, ISBN 3-7002-0678-X Wolfgang Kaiser: Die Wiener Straßenbahnen – Vom „Hutscherl“ bis zum „Ulf“. GeraMond-Verlag, Wien 2004, ISBN 3-7654-7189-5 Bilder der Stadtbahn-Pavillons und anderer Gebäude von Wagner (Texte auf Englisch) Station Karlsplatz (U1, U2 und U4) – Informationen der Wiener Linien U-Bahn-Knoten Karlsplatz Αρχειοθετήθηκε 2016-03-08 στο Wayback Machine., Grafik vom Jänner 1969 auf den Seiten des Wiener Rathauses
Πιέτρο Μενέα

Ο Πιέτρο Πάολο Μενέα (Pietro Paolo Mennea, Μπαρλέτα, Ιταλία, 28 Ιουνίου 1952 – Ρώμη, 21 Μαρτίου 2013) ήταν Ιταλός αθλητής στίβου και Ολυμπιονίκης. Ήταν κάτοχος για 17 χρόνια του παγκοσμίου ρεκόρ στα 200 μ. ανδρών και χρυσός Ολυμπιονίκης στη Μόσχα (1980), ενώ κατέκτησε πολλά μετάλλια σε όλες τις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Θεωρείται ο κορυφαίος λευκός δρομέας ταχύτητας όλων των εποχών.

 Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 200 μέτρα. Το 1976, στους αγώνες του Μόντρεαλ κατετάγη τέταρτος ενώ το 1980 στη Μόσχα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα και το χάλκινο στη σκυταλοδρομία 4x 400 μέτρα. Συμμετείχε παράλληλα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 και του 1988, χωρίς όμως να μπορέσει να επαναλάβει τα επιτεύγματα του παρελθόντος ( το 1984 κατετάγη έβδομος ενώ το 1988 αποκλείστηκε στα ημιτελικά ). Κατέκτησε συνολικά 34 μετάλλια, από το 1971 έως το 1983, σε αγώνες ταχύτητας (100, 200, 400 μέτρα και σκυταλοδρομίες). Μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα κατά την Πανεπιστημιάδα του 1979 στο Μεξικό με χρόνο 19,72 δευτερόλεπτα. Παράλληλα, εργάσθηκε σαν νομικός και καθηγητής αθλητικού δικαίου. Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική, όντας ευρωβουλευτής από το 1999 έως το 2004. Προσβλήθηκε από καρκίνο του παγκρέατος και απεβίωσε πρόωρα, σε ηλικία 60 ετών. Σαν σήμερα