IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στέργιος Νένες

Ο Στέργιος Νένες (Καβάλα, 28 Αυγούστου 1972) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου και εκπαιδευτής μοτοσυκλετιστών. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τον ρόλο του Νικόλα Βαρθακούλια στην τηλεοπτική σειρά του ANT1, Κωνσταντίνου και Ελένης.

 Σπούδασε υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές, σε θεατρικές παραστάσεις και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Από το 2008 έχει αποσυρθεί από τον χώρο της υποκριτικής και ασχολείται επαγγελματικά με τις μηχανές. Έχει γίνει εκπαιδευτής στην ακαδημία της Yamaha και δίδασκε μεταξύ άλλων, τον Γιούρκα Σεϊταρίδη. Το 2018 ξεκίνησε να εργάζεται ως οδηγός της Uber. Ο Νένες έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο το 1996 στη σειρά Cheek to Cheek του ΑΝΤ1. Ένα χρόνο αργότερα έκανε γκεστ εμφάνιση στη σειρά του Mega, Το Καρέ της Ντάμας. Το 1998 δάνεισε τη φωνή του στη μεταγλώττιση της παιδικής σειράς κινουμένων σχεδίων, Πανδώρα & Πλάτωνας, τα Φραουλόπουλα της ΕΤ1. Την ίδια χρονιά ενσάρκωσε τον Νικόλα Βαρθακούλια στην σειρά του ΑΝΤ1, Κωνσταντίνου και Ελένης. Το 2000 έκανε γκεστ εμφάνιση στη σειρά Κρεσέντο του Star. Το ίδιο έτος συμμετείχε στη σειρά του ΑΝΤ1 Κύπρου με τίτλο Το Πάτωμα. Το 2001 έκανε γκεστ εμφάνιση στο ρόλο ενός ραδιοφωνικού παραγωγού στο Σ' αγαπώ μ' αγαπάς του Mega.Το 2003 έπαιξε το ρόλο του Μέμου στη σειρά του Mega, Είσαι Πολύ Αλήτης Τελικά. Το 2006 ενσάρκωσε τον Γιάννη Κανάκη στη σειρά του ΑΝΤ1, Για την Άννα. Το 2006 και το 2007 συμμετείχε στη σειρά του Alpha, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, στα επεισόδια Αυστηρώς Προσωπικό και Το Καλοκαίρι του Φόβου, αντίστοιχα. Το 2019 έγινε συντελεστής του τρίτου κύκλου του ελληνικού MasterChef στο ρόλο του story editor. Στέργιος Νένες στο IMDb
Ιωάννης Βεργίκιος

Ο Ιωάννης Βεργίκιος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα ο οποίος έγραψε στα ιταλικά ιστορία της Κρήτης από αρχαιοτάτων χρόνων έως το 1597. Σύμφωνα με τον Σοφοκλή Οικονόμο ήταν πιθανώς συγγενής του Άγγελου Βεργίκιου, άποψη που υιοθετεί και ο Σάθας.

 Οικονόμος, Σοφοκλής (15 Οκτωβρίου 1866). «Περὶ Ἀγγέλου Βεργικίου». Πανδώρα 17 (398): 356–357. Σάθας, Κωνσταντίνος (1868). «Αγγελος Βεργίκιος». Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: τυπογραφία τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. σελ. 155.
Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό

Ο Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό (Kadré Désiré Ouedraogo, 1953-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας για την περίοδο από το 1996 ως το 2000. Υπηρετεί από το 2001 ως πρεσβευτής στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 Γεννήθηκε το 1953. Υπήρξε υποδιοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των Δυτικοαφρικανικών Κρατών. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ στις 6 Φεβρουαρίου του 1996. Όταν διορίστηκε δεν ανήκε σε κανένα πολιτικό κόμμα. Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 1997, ο Κομπαορέ επαναδιόρισε τον Ουεντραογκό στην πρωθυπουργία στις 7 Ιουνίου του 1997. Η νέα κυβέρνηση διορίστηκε στις 10 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 7 Νοεμβρίου του 2000. Στις 8 Ιανουαρίου του 1999 παραιτήθηκε μετά τη νίκη στις εκλογές και επανεκλογή του προέδρου Κομπαορέ. Ωστόσο ο τελευταίος τον διόρισε ξανά πρωθυπουργό στις 11 Ιανουαρίου με μικρές αλλαγές στη σύνθεση της κυβέρνησής του. Ως εκείνη την περίοδο, ο Ουεαντρογκό ήταν βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος (Κογκρέσο για Δημοκρατία και Πρόοδο). Το 2000, έπειτα από την παραίτησή του, τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Παραμάνγκα Ερνέστ Γιονλί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kadré Désiré Ouédraogo στο Wikimedia Commons
Αντρέα Στραματσόνι

Ο Αντρέα Στραματσόνι (ιταλικά: Andrea Stramaccioni, προφέρεται: [ˈanˈdrɛːa stramatˈtʃoːni], γένν. 9 Ιανουαρίου 1976) είναι Ιταλός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής. Τα πρώτα του βήματα στην προπονητική ήταν στις ομάδες νέων της Ρόμα και της Ίντερ, και ανέλαβε την πρώτη ομάδα της Ίντερ στις 26 Μαρτίου του 2012 αντικαθιστώντας τον Κλαούντιο Ρανιέρι. Την περίοδο 2015-τέλη 2016, ήταν προπονητής του Παναθηναϊκού. Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής του πανεπιστημίου La Sapienza University της Ρώμης (απ. 2010).

 Αγωνίστηκε ως Αμυντικός, αλλά η καριέρα του τελείωσε πρόωρα λόγο ενός σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο την σεζόν 1994–95 αγωνιζόμενος με την Μπολόνια . Είναι απόφοιτος του τμήματος της νομικής του πανεπιστημίου La Sapienza University of Rome, το οποίο και είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Μετά την απόσυρση από την εν ενεργό δράση, ο Στραματσόνι εργάστηκε ως προπονητής ομάδων νέων ερασιτεχνικών σωματίων της Ιταλίας. Σε ηλικία 25 ετών, κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της Ρώμης με την ομάδα νέων της Az Sport, το 2003 απέκτησε δίπλωμα προπονητικής για ομάδες νέων, στην συνέχεια προσελήφθει από την Romulea όπου και εργάστηκε έως το 2005. Το 2005, ο Στραματσόνη προσελήφθει ως προπονητής νέων στην Ρόμα, όπου και κατέκτησε δύο εγχώριους τίτλους, τον Giovanissimi Nazionali το 2007 και τον Allievi Nazionali το 2010. Στις 9 Μαΐου του 2009, ο Στραματσόνι απέκτησε το δίπλωμα προπονητικής UEFA Α το οποίο του επέτρεψε να εργάζεται ως πρώτος προπονητής σε ομάδες της Λέγκα Προ (τρίτη κατηγορία Ιταλίας) ή ως βοηθός προπονητή για ομάδες της Σέριε Α και Σέριε Β. Ο Στραματσόνι και ο Ρομπέρτο Σάμαντεν, διευθυντής ακαδημιών της Ίντερ, φοίτησαν μαζί σε αυτό το πρόγραμμα όπου και γνωρίστηκαν. Δύο χρόνια αργότερα ο Σάμαντεν προσέλαβε τον Στραματσόνι στην Ιντερ Πριμαβέρα η οποία είναι η ομάδα νέων Κ19 της Ίντερ. Το καλοκαίρι του 2011 ο τότε προπονητής της Ιντερ Πριμαβέρα, Φάμπιο Πεα παραιτήθηκε για να αποδεχτεί την πρόταση για την θέση του προπονητή της Σασσουόλο, και ο Σάμαντεν προσέφερε στον Στραματσόνι την θέση του προπονητή της Ιντερ Πριμαβέρα, πρόταση η οποία έγινε αμέσως αποδεχτή. Ο Στραματσόνι κατέκτησε το πρωτάθλημα και το NextGen Series της περιόδου 2011–12 νικώντας στον τελικό τον Άγιαξ στα πέναλτι 5-3 (σκορ κανονικής διάρκειας 1-1). - - Στης 8 Νοεμβρίου του 2015, ο Στραματσόνι προσελήφθει πρώτος προπονητής του Παναθηναϊκού, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας ενάμιση χρόνου, έως το τέλος της περιόδου 2016–17. Ωστόσο παραιτήθηκε λίγους μήνες πριν την εκπνοή του συμβολαίου του, μετά από τα κακά αποτελέσματα της ομάδας. Τον διαδέχθηκε ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Τελευταία ενημέρωση: 21 Σεπτεμβρίου 2016. Internazionale PrimaveraNextGen Series: 2011–12
Κρυσταλλικότητα

Η κρυσταλλικότητα (αγγλ. crystallinity) χημική ιδιότητα που δηλώνει το βαθμό δομικής τάξης σε ένα στερεό. Μετριέται στα στερεά ή τα συνθετικά πολυμερή με τον λεγόμενο, βαθμό κρυσταλλικότητας.

 Σε έναν κρύσταλλο, τα άτομα ή τα μόρια διατάσσονται με τακτικό, συνήθως περιοδικό τρόπο. Ο βαθμός κρυσταλλικότητας επηρεάζει σημαντικά τη σκληρότητα, την πυκνότητα, την αγωγιμότητα και τη διάχυση. Σε ένα ιδανικό αέριο, οι σχετικές θέσεις των ατόμων ή των μορίων είναι εντελώς τυχαίες.Άμορφα υλικά, όπως λ.χ. υγρά και γυαλιά (ύαλοι) αντιπροσωπεύουν μια ενδιάμεση κατηγορία, όπου μοριακά υπάρχει μία σχετική τάξη, σε μικρές όμως αποστάσεις (ατομικές ή μοριακές αποστάσεις) αλλά όχι σε μεγαλύτερες αποστάσεις. Όλα τα υλικά, με κριτήριο την κρυσταλλικότητα, διαχωρίζονται σε κρυσταλλικά υλικά και σε άμορφα υλικά. Τυχαία, ένα στερεό απαρτίζεται από ένα ομοιογενές μίγμα ιεραρχημένων κρυσταλλικών περιοχών (ordered crystals) και τυχαίως δομημένων άμορφων περιοχών (amorphous regions), πάντα σε μοριακό επίπεδο. Το μήκος των μορίων είναι σημαντικά πιο μεγάλο από το μήκος των κρυστάλλων. Πολλά υλικά, όπως λ.χ. τα υαλοκεραμικά και μερικά πολυμερή, μπορούν να παρασκευαστούν με τέτοιο τρόπο, ώστε να παραχθούν ως ένα μείγμα και κρυσταλλικών και άμορφων περιοχών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η κρυσταλλικότητα συνήθως προσδιορίζεται ως ποσοστό του όγκου του υλικού που είναι κρυσταλλικό (π.χ. ο όρος 70% κρυσταλλικότητα, σημαίνει ότι το 30% του όγκου παραμένει σε μία άμορφη μορφή). Ακόμα και σε υλικά που είναι σχεδόν πλήρως κρυσταλλικά, είναι δυνατόν ο βαθμός δομικής τελειότητας να ποικίλει. Για παράδειγμα, τα περισσότερα μεταλλικά κράματα είναι κρυσταλλικά, αλλά συνήθως περιλαμβάνουν πολλές κρυσταλλικές περιοχές (γνωστές ως κρυσταλλίτες) σε διάφορους προσανατολισμούς που έχουν διεπιφανειακό διαχωρισμό δύο εφαπτόμενων κόκκων. Τεχνικά, κρυσταλλίτες είναι εκείνα τα κρυσταλλικά τμήματα, τα οποία είναι συνήθως το αποτέλεσμα της τοποθέτησης των αλυσίδων με δομή ζικ-ζακ της μιας κοντά και παράλληλα της άλλης αλυσίδας. Επιπλέον, περιέχουν άλλα κρυσταλλογραφικά ελαττώματα που μειώνουν το βαθμό δομικής τελειότητας. Οι πιο τέλειοι κρύσταλλοι -σήμερα- δημιουργούνται από πυρίτιο και προορίζονται για ηλεκτρονικά ημιαγωγών. Είναι μεγάλοι, μονοκρυσταλλικοί κρύσταλλοι (κατά συνέπεια δεν έχουν όρια κόκκων), είναι απαλλαγμένοι από χημικές εξάρσεις και έχουν ελεγχθεί με ακρίβεια τυχόν ελαττώματα σε επίπεδο ατόμων. Η κρυσταλλικότητα μπορεί να μετρηθεί χρησιμοποιώντας κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, αλλά χρησιμοποιούνται επίσης και θερμιδομετρικές τεχνικές.
Φράνκι Κινγκ

Ο Φράνκι Κινγκ (Μπάξλεϊ της Τζόρτζια, 6 Ιουνίου 1972), είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,85 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Κινγκ ξεκίνησε να αγωνίζεται στο λύκειο Άπλινγκ Κάουντι του Μπάξλεϊ, τη γενέτειρα του στην Τζόρτζια. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Μπρούνσγουικ από το 1991 ως το 1993 και συνέχισε για δύο ακόμη χρόνια στο πανεπιστήμιο της δυτικής Καρολίνας, όπου σε 56 αγώνες είχε μέσους όρους 26,7 πόντων, 7,4 ριμπάουντ, και 2,7 ασίστ.Επιλέχθηκε στην 37η θέση του ντραφτ του 1995 από τους Λος Άντζελες Λέικερς και μετά από επτά παιχνίδια στο USBL με τους Μέμφις Φάιρ, συμμετείχε στους Λέικερς για το υπόλοιπο της σεζόν 1995-96, όπου έπαιξε σε έξι αγώνες με μέσο όρο 1,2 πόντων. Την επόμενη χρονιά, φόρεσε τη φανέλα της ισπανικής Γρανάδα, πριν υπογράψει και πάλι στο ΝΒΑ, αυτή τη φορά με της ομάδα των Φιλαδέλφεια 76ερς, όπου σε επτά ματς είχε 2,9 πόντους και 2,0 ριμπάουντ.Τη σεζόν 1997-98, αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του Πανιωνίου, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση. Την επόμενη χρονιά, συμφώνησε με τον ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος, κερδίζοντας στον τελικό την ΑΕΚ με 71-54, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 21 πόντους.Το 1999-00, κατέκτησε το πρωτάθλημα Γερμανίας με την Άλμπα Βερολίνου, χάνοντας το νταμπλ στον τελικό του κυπέλλου από τους Σκάιλαϊνερς Φρανκφούρτης. Την επόμενη σεζόν, φόρεσε τη φανέλα της γαλλικής Ρασίνγκ Παρί, καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση στο πρωτάθλημα Γαλλίας. Το 2001-02, επέστρεψε στην Ελλάδα με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, τερματίζοντας έκτος σκόρερ, πέμπτος στις ασίστ και δεύτερος στα κλεψίματα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μετά από μία ακόμη χρονιά στη Γαλλία με την Γκραβελίν, γύρισε στην πατρίδα του παίζοντας με τους Γκάρι Στίλχεντς για το CBA.Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Τουρκία και τη Βενεζουέλα, αγωνίστηκε στην ΑΕΛ Λεμεσού από το 2004 ως το 2006, κατακτώντας δύο φορές το πρωτάθλημα Κύπρου. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε τη σεζόν 2006-07. Κύπελλο Ελλάδας: 1999 2x Πρωταθλήματα Κύπρου: 2005, 2006 Frankie King Stats - ESPN Frankie King NBA Stats | Basketball-Reference.com Frankie King Basketball Player Profile
Ταυτότητα Sophie Germain

Στα μαθηματικά, η ταυτότητα Sophie Germain αναφέρεται στην παραγοντοποίηση του πολυωνύμου x 4 + y 4 = ( ( x + y ) 2 + y 2 ) ⋅ ( ( x − y ) 2 + y 2 ) = ( x 2 + 2 x y + y 2 ) ⋅ ( x 2 − 2 x y + 2 y 2 ) . {\displaystyle {\begin{aligned}x^{4}+y^{4}&=((x+y)^{2}+y^{2})\cdot ((x-y)^{2}+y^{2})\\&=(x^{2}+2xy+y^{2})\cdot (x^{2}-2xy+2y^{2}).\end{aligned}}} Η ταυτότητα παίρνει το όνομά της από την Σοφί Ζερμαίν.

 Η απόδειξη ξεκινάει συμπληρώνοντας το τετράγωνο x 4 + 4 y 4 = x 4 + 4 y 4 + 4 x 2 y 2 − 4 x 2 y 2 = ( x 2 + 2 y 2 ) 2 − 4 x 2 y 2 = ( x 2 + 2 y 2 ) 2 − ( 2 x y ) 2 , {\displaystyle {\begin{aligned}x^{4}+4y^{4}&=x^{4}+4y^{4}+4x^{2}y^{2}-4x^{2}y^{2}\\&=(x^{2}+2y^{2})^{2}-4x^{2}y^{2}\\&=(x^{2}+2y^{2})^{2}-(2xy)^{2},\end{aligned}}} έπειτα συνεχίζει χρησιμοποιώντας την διαφορά τετραγώνων x 4 + 4 y 4 = ( x 2 + 2 y 2 − 2 x y ) ⋅ ( x 2 + 2 y 2 + 2 x y ) , {\displaystyle {\phantom {x^{4}+4y^{4}}}=(x^{2}+2y^{2}-2xy)\cdot (x^{2}+2y^{2}+2xy),} το οποίο είναι επίσης ίσο με x 4 + 4 y 4 = ( ( x − y ) 2 + y 2 ) ⋅ ( ( x + y ) 2 + y 2 ) . {\displaystyle {\phantom {x^{4}+4y^{4}}}=((x-y)^{2}+y^{2})\cdot ((x+y)^{2}+y^{2}).} Αυτό ολοκληρώνει την απόδειξη. Παραγοντοποίηση Συμπληρώνοντας το τετράγωνο Διαφορά τετραγώνων
Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Μαρία, γερμ.: Maria von Brunswick-Wolfenbüttel von Welfen (13 Ιανουαρίου 1566, Σλάμπεν - 13 Αυγούστου 1626 στο Λάουενμπουργκ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1528–1589) και της Χέντβιχ των Χοεντσόλερν (1540-1602), κόρης του Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Παντρεύτηκε στις 10 Νοεμβρίου 1582 στο Βόλφενμπυτελ με τον Φραγκίσκο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1547–1619) ως η δεύτερη σύζυγός του. Της δόθηκε το κάστρο Φράντσχαγκεν ως ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Δημιούργησε ένα Μάιερχοφ (αγρόκτημα) και μία εκκλησία στη εκεί Αυλή. Η Μαρία απεβίωσε το 1626 και τάφηκε μαζί με τον σύζυγό της στην δουκική οικογενειακή κρύπτη, στην εκκλησία της Μαρίας Μαγδαληνής στο Λάουενμπουργκ. Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα: Φραγκίσκος-Ιούλιος 1584-1634, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ιούλιος-Ερρίκος1586-1665, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ερνέστος-Ιούλιος 1587-1620. Χέντβιχ-Σίβυλλα 1588-1635. Γιουλιάνα 1589-1630, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Νόρντμπουργκ. Ιωακείμ-Σιγισμούνδος 1593-1629. Φραγκίσκος-Κάρολος 1594-1660. Ροδόλφος-Μαξιμιλιανός 1596-1647. Χέντβιχ-Μαρία 1597-1644, παντρεύτηκε τον Ανίμπαλε Γκοντζάγκα πρίγκιπα του Μποτσόλο. Φραγκίσκος-Αλβέρτος 1598-1642. Σοφία-Χέντβιχ 1601-1660, παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκλύκσμπουργκ (γιο του Ιάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ). Φραγκίσκος-Ερρίκος 1604-1658, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Johann Samuel Ersch: εγκυκλοπαίδεια Allgemeine der wissenschaften und künste, Part 1, vol. 28, J. f. Gleditsch, 1848, σελ. 69
Μεγακήρουλος

Ο μεγακήρουλος (επιστημονική-λατινική ονομασία Megaceryle) είναι γένος ιχθυοφάγων πουλιών, που ανήκουν στην οικογένεια της αλκυόνης. Ζουν σε πολλά μέρη της Γης: η ευρεία γεωγραφική κατανομή τους περιλαμβάνει την Αφρική, τη Βόρεια και Νότια Αμερική και τη νοτιοανατολική Ασία. Το γένος προτάθηκε αρχικώς το 1848 από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Γιάκομπ Κάουπ. Η ονομασία του προέχεται από την ελληνική λέξη «μέγας» και την ονομασία του συγγενικού γένους κήρουλος, που με τη σειρά της είναι η αρχαία ονομασία ενός μη ταυτοποιημένου και πιθανώς μυθικού πτηνού, το οποίο αναφέρει ο Αριστοτέλης και άλλοι συγγραφείς.

 Σήμερα γίνονται γενικώς αποδεκτά τα εξής τέσσερα είδη στο γένος: Και τα τέσσερα είδη τρέφονται σχεδόν μόνο με ψάρια και έχουν εμφανές άκαμπτο λοφίο στην κεφαλή. Τα ανώτερα μέρη του σώματός τους είναι σκούρα γκρίζα ή μπλε-γκρίζα, σχεδόν μονόχρωμα στα δύο αμερικανικά είδη, αλλά έντονα στιγματισμένα με λευκές κηλίδες στο ασιατικό και το αφρικανικό είδος. Τα κάτω μέρη μπορεί να είναι λευκά ή κεραμιδί. Εκτός από τον αρσενικό Megaceryle torquata, φέρουν έντονη ταινία στο στήθος. Το κάτω μέρος είναι πάντοτε διαφορετικό στα δύο φύλα του κάθε είδους. Οι μεγακήρουλοι φωλιάζουν σε οριζόντια λαγούμια, τα οποία σκάβουν σε όχθες ποταμών ή αμμώδεις παραλίες. Αμφότεροι οι γονείς σκάβουν το λαγούμι, επωάζουν τα αβγά και ταΐζουν τους νεοσσούς τους. Συχνά οι μεγακήρουλοι φαίνονται να στέκουν σε εμφανή κλαδιά δέντρων, στύλους ή άλλα κατάλληλες θέσεις παρατηρήσεως κοντά στο νερό, προτού βουτήξουν με το κεφάλι για να συλλάβουν τη λεία τους, συνήθως ψάρια και σπανίως οστρακόδερμα ή βατραχάκια (κάποτε και υδρόβια έντομα). Η παραδοσιακή άποψη είναι ότι το γένος Megaceryle εμφανίσθηκε πρώτα στον Νέο Κόσμο, εξελιχθέν από κάποιο εξειδικευμένο ιχθυοφάγο μέλος της οικογένειας Alcedinidae, που πέρασε από τον Βερίγγειο πορθμό και δημιούργησε στην Αμερική αυτό το γένος μαζί με την αμερικανική πράσινη αλκυόνη (το γένος Chloroceryle). Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ένα μεγάλο λοφιοφόρο είδος, αρκετά αργότερα, στην Πλειόκαινο εποχή, διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό και από αυτό κατάγονται η γιγάντια και η λοφιοφόρος αλκυόνη. Ωστόσο αυτή η άποψη είναι πιθανότατα λανθασμένη, καθώς φαίνεται ότι το γένος μάλλον γεννήθηκε στον Παλαιό Κόσμο, το πιθανότερο στην Αφρική, και ότι ο πρόγονος των δύο αμερικανικών ειδών είναι εκείνος που διέσχισε τον ωκεανό.Παλαιότερα τα είδη του γένους Megaceryle ταξινομούνταν στο γένος Ceryle, αλλά το τελευταίο αποδείχθηκε γενετικώς πλησιέστερο στο γένος Chloroceryle.
Άνω Καστανιά Λακωνίας

Η Άνω Καστανιά (επίσημη ονομασία Άνω Καστανέα) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου-Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Άνω Καστανιά είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στην περιοχή της Νεάπολης, πάνω από τον κόλπο Επιδαύρου Λιμηράς και κοντά στον επαρχιακο δρόμο Νεάπολης-Παναγίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 123 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα Άνω Καστανιάς (Άνω Καστανέας) είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 17,293 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1935 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Καστανιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο ανατολικό τμήμα του οικισμού, κεντρική εκκλησία του οικισμού Το σπήλαιο Καστανιάς (Αγίου Ανδρέα), ανατολικά του οικισμού, με πλούσιο σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό διάκοσμο προσβάσιμο στο κοινό. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα αλλά, μόλις το 1958, έγινε ευρύτερα γνωστό και εξερευνήθηκε. Εχει ηλικία μεγαλύτερη από 3εκ. έτη, έκταση 1.500 τ.μ. και είναι επισκέψιμο σε διαδρομή 500 μέτρων Η εκκλησία του Aγίου Ανδρέα, κοντά στο σπήλαιο, με τοιχογραφίες που χρονολογούνται στο τελευταίο τέταρτο του 14ου αιώνα Το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, στην αρχή φαραγγιού βόρεια του οικισμού Το μνημείο Ειρηνοδρόμου, σημείο τερματισμού του δρομέα Ντίνου Τσίρου, το 1991 Ο όρμος και η παραλία της Παναγίας, ανατολικά του οικισμού, μετά το σπήλαιο Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr https://www.exploring-greece.gr/el/show/41889/:ttd/ANO-KASTANIA#.YosgVdR97Dc https://www.exploring-greece.gr/el/show/41895/:ttd/AGIOS-PADELEIMON#.Yosg_9R97Dc https://www.youtube.com/watch?v=hSYmFXpWW8U
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2011–12

Για την περίοδο 2011–12, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.

 O Α.Σ. Ρήγας Φεραίος Βελεστίνου είχε πανηγυρίσει το πρωτάθλημα 2011-12, και o Λευτέρης Δενελάβας με τον Θησέας Αγριάς είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ. Η Χλόη έχει αποβληθεί από το πρωτάθλημα, ενώ από -3 έχουν Σκιάθος και Γαζής. Ο Ιάσων Α.Μ. ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -6 βαθμούς και ο Αστέρας Ριζ. με -2, ενώ ο Κένταυρος Αργ. έχει έναν μηδενισμό. Ο Α.Ο. Σκόπελος απέσυρε τη συμμετοχή της στη Β' Κατηγορία ΕΠΣΘ. * Ο Ηρακλής Α.Θ. ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -8 βαθμούς και οι Α.ΠΟ.Β. και Αετός με -2. ** Ρεπό στον γ’ γύρο έκανε η Δημητριάς. https://web.archive.org/web/20091205081554/http://www.epsth.gr/ Το επίσημο site της ΕΠΣΘ https://web.archive.org/web/20120202200420/http://www.mycitynet.gr/web/list.php?cat=2000&subcat=2002&lang=gr Πηγή αθλητικών νέων για την Μαγνησία
Απιδούλα Ηλείας

Η Απιδούλα (πρώην Κακαρούκα) είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 320 μέτρων, σε κοντινή τοποθεσία κατάντη του ποταμού Πηνειού, πολύ κοντά στα διοικητικά όρια με την Αχαΐα και τους οικισμούς Κάλφα και Μασουραίικα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 53 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάλφα και «111»). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 45 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.

 Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Κακαρούκα και υπήχθη στον τότε Δήμου Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του Δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε Δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Μαζαρακίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μαζαρακίου του «καλλικρατικού» Δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Απιδούλας Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαζαρακίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Βερντόνι

Ο Βερντόνι (διεθνώς: Verdoni, ; – 1804) ήταν Ιταλός-Γάλλος ερασιτέχνης σκακιστής που μετακόμισε στην Αγγλία, και ωστόσο, φαίνεται να απολαμβάνει τη μεγαλύτερη αναγνώριση ως ο καλύτερος παίκτης στη χώρα και ίσως στον κόσμο.

 Το βιβλίο The Oxford Companion to Chess αναφέρει ότι ο Ιταλός Βερντόνι έμαθε σκάκι κατά τη μέση ηλικία και έγινε μαιτρ (αν και αυτό είναι ασυνήθιστο). Μετά το θάνατο του Φρανσουά-Αντρέ Φιλιντόρ το 1795, ο Βερντόνι θεωρήθηκε (κυρίως στην Αγγλία) ως ένας από τους ισχυρότερους παίκτες στον κόσμο και πήρε τη θέση του Φιλιντόρ ως επαγγελματίας παίκτης. Έγινε ο μέντορας του Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ μέχρι το θάνατό του το 1804. Ο Βερντόνι κλήθηκε από τον Λόουενταλ, που ήταν "ο άμεσος διάδοχος του Φιλιντόρ για τον αγγλικό θρόνο στο σκάκι". Ο Φιλιντόρ ήταν σαφώς ανώτερος του Βερντόνι και συνήθιζε να του δίνει ένα πιόνι σαν χάντικαπ, σύμφωνα με κάποια άλλη άποψη, που γράφτηκε στην εφημερίδα The Life of Philidor, ο Φιλιντόρ έδωσε πράγματι το πλεονέκτημα πιονιού στον Βερντόνι, αλλά έλαβε την πρώτη κίνηση σε αντάλλαγμα.Ο Βερντόνι περιγράφεται ως ο ισχυρότερος παίκτης στον κόσμο στο διάστημα μεταξύ θανάτου του Φιλιντόρ το 1795 και του δικού του θανάτου το 1804. Ένα επιχείρημα που παρατίθεται για την υποστήριξη αυτής της επιλογής είναι ότι ο Φιλιντόρ (όπως αναφέρθηκε από τον Λιούις) είπε: "(Verdoni) c'est le premier joueur en Europe apres moi" (ο Βερντόνι είναι ο πρώτος παίκτης στην Ευρώπη μετά από εμένα).Ο Βερντόνι, όπως και ο Φιλιντόρ, μετακόμισε στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του εκεί. Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1992). The Oxford Companion to Chess (στα Αγγλικά) (2η έκδοση). Oxford University Press. ISBN 0-19-280049-3.
Κλήμα Μεσσηνίας

Το Κλήμα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ο οικισμός υπάγεται στην Κοινότητα Κλήματος και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης.

 Το όνομα Κλήμα, φαίνεται να προέρχεται από κάποιο κλήμα, σημείο αναφοράς για την περιοχή. Εμφανίζεται στα αρχεία του ελληνικού κράτους, από τη σύστασή του. Η οικονομία του βασίζεται κυρίως στη γεωργία, με παραγωγή ελιών, λαδιού, σύκων και κηπευτικών. Το χωριό γιορτάζει στις 26 Ιουλίου, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής.Βρίσκεται σε υψόμετρο 329 μέτρων, σε απόσταση 32 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Καλαμάτας, με πληθυσμό 103 κατοίκους, σύμφωνα με τη Απογραφή του 2011. Στο Κλήμα μπορεί να θαυμάσει κανείς μια υπεραιωνόβια ελιά, ηλικίας πάνω από 500 ετών και με κορμό διαμέτρου 4,90 μέτρα. Ο οικισμός κοσμείται, με την πετρόκτιστη εκκλησία των Αγ. Θεοδώρων. 21-04-1835, ο οικισμός Κλήμα προσαρτάται στο Δήμο Υαμείας. 18-12-1840, ο οικισμός Κλήμα αποσπάται από το Δήμο Υαμείας και προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. 31-08-1912, ο οικισμός Κλήμα αποσπάται από το Δήμο Ιθώμης και προσαρτάται στην Κοινότητα Πεντιάς. 22-12-1927, η Κοινότητα Πεντιάς μετονομάζεται σε Κοινότητα Τρικόρφου. 19-01-1951, ο οικισμός Κλήμα αποσπάται από την Κοινότητα Τρικόρφου και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Κλήματος. 04-12-1997, ο οικισμός Κλήμα αποσπάται από την Κοινότητα Κλήματος και προσαρτάται στην Κοινότητα Τρικόρφου. 07-06-2010, ο οικισμός Κλήμα αποσπάται από την Κοινότητα Τρικόρφου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Υάμεια Δήμος Υάμειας Αρχαία Υάμεια
Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα

Η Χουάνα Νούνιεθ, ισπαν.: Juana Núñez de Lara (1286 - 12 Ιουνίου 1351) από τον Οίκο δε Λάρα ήταν επίσης γνωστή ως λα Παλομίγια ή κυρία της Λάρα. Με τους γάμους της έγινε πριγκίπισσα της Καστίλης.

 Ήταν κόρη του Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα κυρίου των Λέρμα, Αμάγια, Ντουένιας, Παλενθουέλα, Τορδεούμος, Τορεβατόν & λα Μόλτα, και της Τερέσα Ντίαθ Β΄ δε Άρο κυρίας της Μπιθκάγια , δισεγγονής του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Η Χουάνα παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Ερρίκο τον Συγκλητικό, πρίγκιπα της Καστίλης , 3ο γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Χοενστάουφεν της Σουαβίας. Ο γάμος ήταν άτεκνος και ο Ερρίκος απεβίωσε το 1304, αφήνοντας τη Χουάνα μία νεαρή χήρα. Η Χουάνα παντρεύτηκε έπειτα τον Φερδινάνδο δε λα Θέρδα , γιο του Φερδινάνδου διαδόχου της Καστίλης και της συζύγου του Λευκής των Καπετιδών. Η Λευκή ήταν κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης της Προβηγκίας. Η Χουάνα και ο Φερδινάνδος είχαν τέσσερα παιδιά, που έφεραν το επώνυμο δε Λα Θέρδα υ Λάρα: Χουάν Γ΄ 1313–1350, νυμφεύτηκε τη Μαρία δε Άρο . Μπλάνκα 1311–1347, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα. . Ιωάννα Εμμανουέλα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης και έγινε μητέρα των: Ιωάννη Α΄ της Καστίλης. Ελεονώρας, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ των Εβρέ βασιλιά της Ναβάρρας. Μαργαρίτα, μοναχή. Μαρία, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ των Βαλουά κόμη του Αλανσόν και ήταν μητέρα τού: Καρόλου Γ΄ κόμη του Αλανσόν. Doubleday, Simon R. (2001). The Lara Family, Crown and Nobility in Medieval Spain. Harvard University Press. Estow, Clara (1995). Pedro the Cruel of Castile: 1350-1369. Brill.
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1895

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1895 ήταν οι προτελευταίες δημοτικές εκλογές του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου του 1895, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".

 Στην Αθήνα και στον Πειραιά επικράτησαν οι Λάμπρος Καλλιφρονάς (7.651 ψήφοι) και Τρύφων Μουτζόπουλος (3.224 ψήφοι) αντίστοιχα Οι υπόλοιποι υποψήφιοι ήταν ο Τιμολέων Φιλήμων, Γεώργ. Βακαλόπουλος, Ιω. Σουμαρίπας, Οδ. Μελαγχροινός (Αθήνα) και ο Θεόδωρος Ρετσίνας που έλαβε 2.893 ψήφους στον Πειραιά. Με δήλωσή του, ο Θ. Ρετσίνας αποδέχθηκε την ήττα του Στην Πάτρα εκλέχθηκε ο Αθανάσιος Κανακάρης-Ρούφος (ξεπερνώντας κατά 527 ψήφους τον αντίπαλό του Κορύλλο) και στο Βόλο ο κ. Χατζηαργυρίου. Αναλυτικά, στις εκλογές του 1895 εξελέγησαν οι ακόλουθοι δήμαρχοι: Φύλλο εφημερίδας "ΣΚΡΙΠ", της Δευτέρας 11 Σεπτεμβρίου 1895 "Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας"
Κριστίνα Αγκιλέρα (δισκογραφία)

Η Κριστίνα Αγκιλέρα είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και μουσικός παραγωγός. Είναι ενεργή από το 1993 στη μουσική βιομηχανία και έχει κυκλοφορήσει 7 στούντιο άλμπουμ, ένα extended play, 43 σινγκλ (εκ των οποίων στα οκτώ συμμετέχει) και 10 προωθητικά σινγκλ. Μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 50.000.000 άλμπουμ. Στις ΗΠΑ κατάφερε έως το 2014 να πουλήσει 17.9 εκατομμύρια άλμπουμ, με 14.5 εκατομμύρια μονάδες να έχουν πιστοποιηθεί από τη RIAA.Αγκιλέρα έχει καταφέρει να κερδίσει -μεταξύ άλλων- 6 Γκράμι, 3 MTV και 1 Latin Award. Το 2012 κατάφερε να κερδίσει ένα ALMA Award. Με αυτό το βραβείο βραβεύτηκε ως η Φωνή του 2012 και το 2013 κέρδισε το βραβείο Choice Award, με το οποίο βραβεύτηκε ως η Φωνή της Γενιάς μας.

 Christina Aguilera Genie in a Bottle (1999) What a Girl Wants (1999)I Turn to You (2000) Come on Over Baby (All I Want Is You) (2000) Stripped Dirrty (ft. Redman) (2002) Beautiful (2002) Fighter (2003) Can't Hold us Down (ft. Lil' Kim) (2003) The Voice Within (2003) Back to Basics Ain't No Other Man (2006) Hurt (2006) Candyman (2007) Slow Down Baby (2007, κυκλοφόρησε μόνο στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία) Oh Mother (2007, κυκλοφόρησε μόνο στη Κεντρική Ευρώπη) Keeps Gettin' Better - A Decade of Hits Keeps Gettin' Better (2008) Not Myself Tonight (2010) Woohoo (ft. Nicki Minaj) (2010) You Lost Me (2010) Your Body (2012) Just A Fool (2012) Accelerate (με τους Ty Dolla $ign και 2 Chainz) (2018) Fall in Line (ft. Demi Lovato) (2018) Nobody Wants To Be Lonely με τον Ricky Martin (2001) Tilt Ya Head Back με τον Nelly (2004) Tell Me με τον Diddy (2006) Moves Like Jagger με τους Maroon 5 (2011) Feel This Moment με τον Pitbull (2013) Hoy Tengo Ganas De Ti με τον Alejandro Fernandez (2013) Say Something με τους A Great Big World (2013) Do What U Want (Remix) με τη Lady Gaga (2013) Reflection (1998) από την ταινία Μουλάν της Disney. The Christmas Song3 (1999, κυκλοφόρησε μόνο στη Νότια Αμερική) Lady Marmalade με τις Lil'Kim, Missy Elliott, Pink και Mýa (2001) Car Wash με τη Missy Elliott (2004)
Σαντιγκτζάν

Ο Μίρζα Σαντίγκ (αζερικά: Sadıqcan‎), γεννήθηκε με το όνομα Σαντίγκ Ασάντογλου (1846, Σούσα – 1902, Σούσα), ήταν Αζέρος μουσικός γνωστός για την ανάπτυξη της αζέρικης πίσσας (ή πίσσα του Καύκασου, γνωστή και ως Καυκάσια πίσσα ή πίσσα με 11 χορδές) χρησιμοποιώντας ως έμπνευση την ιρανική πίσσα.

 Ο Σαντίγκ γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια ενός φύλακα στη Σούσα. Ως έφηβος, παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής, αλλά έχασε τη φωνή του στην ηλικία των 18 ετών. Στη συνέχεια έπαιξε διάφορα μουσικά όργανα, καταλήγοντας στη πίσσα μετά από το καμαντσέχ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1890 ήταν ήδη γνωστός παίκτης της πίσσας στον Νότιο Καύκασο και τις γειτονικές περιοχές. Στη δεκαετία του 1890 ίδρυσε μουσικό σύνολο που περιλάμβανε επιφανείς λαϊκούς τραγουδιστές και μουσικούς που τραγούδησαν λαϊκά τραγούδια του Αζερμπαϊτζάν, της Αρμενίας και της Γεωργίας. Κατά τη διάρκεια της αρχές της δεκαετίας του 1870, ο Σαντίγκ χρησιμοποίησε τη παραδοσιακή περσική πίσσα για να αναπτύξουν τη νέα έκδοση αυτού του οργάνου, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως Αζερική ή Καυκάσια πίσσα. Η περσική πίσσα έχει 6 χαλύβδινες χορδές. Η αζέρικη πίσσα που εφύηρε ο Σαντίγκ, έχει επιπλέον μια επιπλέον χορδή μπάσου από την πλευρά της, σε υπερυψωμένο καρύδι, και συνήθως 2 χορδές διπλής αντήχησης μέσω μικρών μετάλλινων καρυδιών στη μέση του λαιμού. Όλες αυτές οι χορδές τρέχουν δίπλα στις κεντρικές χορδές. Συνολικά, το Αζερμπαϊτζάν πίσσα έχει 11 έγχορδα και 17 τόνους. Οι πρώτοι παίκτες της πίσσας κρατούσαν το όργανο στα γόνατά τους. Ο Σαντίγκ ανέπτυξε νέο τρόπο για να μειώσει το μέγεθος της συσκευής. Επίσης παρουσίασε για πρώτη φορά την εργασία με μια πίσσα κρατώντας τη από το στήθος. Η αζέρικη πίσσα έγινε σύμβολο της αζερικής μουσικής του 20ου αιώνα. Η πίσσα απεικονίζεται στην εμπρόσθια όψη του αζέρικου τραπεζογραμμάτιου 1 μανάτ που εκδόθηκε το 2006.
Τονγκατάπου

Το Τονγκατάπου (Tongatapu) είναι το κυριότερο νησί του νησιωτικού κράτους Τόνγκα. Σε αυτό βρίσκεται η πρωτεύουσα του κράτους, η Νουκουαλόφα. Βρίσκεται στο νότιο σύμπλεγμα νησιών της Τόνγκα, στο οποίο έδωσε το όνομά του. Το 70,5% του πληθυσμού του βασιλείου, 74.611 κάτοικοι το 2016, ζουν στο Τονγκατάπου. Το Τονγκατάπου γνώρισε ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη από τα άλλα νησιά της Τόνγκα και έτσι προσέλκυσε πολλούς εσωτερικούς μετανάστες από αυτά.

 Η νήσος έχει έκταση 257,03 τετραγωνικά χιλιόμετρα (ή 260,48 μαζί με τις παρακείμενες νησίδες), όντας το μεγαλύτερο νησί της Τόνγκα, και είναι γενικώς επίπεδη, καθώς είναι κοραλλιογενής. Η επιφάνειά της ωστόσο είναι καλυμμένη με παχύ εύφορο έδαφος από την ηφαιστειακή τέφρα γειτονικών ηφαιστείων. Το μέγιστο υψόμετρό της είναι 28 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην κορυφή του λοφίσκου Μάτα κι Έουα, στην απότομη νότια ακτή του νησιού. Στα βόρεια του Τονγκατάπου υπάρχουν πολλές μεμονωμένες νησίδες και κοραλλιογενείς ύφαλοι, που εκτείνονται μέχρι 7 χιλιόμετρα από τις ακτές του. Οι σχεδόν τελείως αποκλεισμένες από τον ωκεανό λιμνοθάλασσες Φανγκαούτα και Φανγκακακάου αποτελούν σημαντικούς βιότοπους αναπαραγωγής πουλιών και ψαριών, καθώς συνορεύουν με μαγκρόβιες ακτές, και αυτό παρά την εγγύτητα της πρωτεύουσας Νουκουαλόφα. Αμφότερες οι λιμνοθάλασσες ανακηρύχθηκαν «Φυσικό Καταφύγιο» από το κράτος το 1974. Το Τονγκατάπου έχει ένα μάλλον δροσερότερο κλίμα από το μέσο κλίμα της Τόνγκα, καθώς βρίσκεται στο νοτιότερο σύμπλεγμα νησιών της χώρας. Εξαιτίας αυτού, η καλλιέργεια τροπικών οπωροφόρων είναι λιγότερο αποδοτική στο νησί από όσο είναι στα θερμότερα νησιά του βορρά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tongatapu Islands στο Wikimedia Commons Το Τονγκατάπου στα Βικιταξίδια Εικόνες από το Τονγκατάπου
Εθνικός ύμνος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε

Independência total αποτελεί τον εθνικό ύμνο του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Ο εθνικός ύμνος καθιερώθηκε το 1975 και οι στίχοι είναι της ποιήτριας και πολιτικού Άλντα Νέβες ντα Γκράσα ντο Εσπίριτο Σάντο. Συνθέτης είναι ο Μανουέλ ντος Σάντος Μπαρέτο ντε Σούζα ε Αλμέιντα.

 Ρεφρέν: Independência total, Glorioso canto do povo, Independência total, Hino sagrado de combate. Dinamismo Na luta nacional, Juramento eterno No pais soberano de São Tomé e Príncipe. Guerrilheiro da guerra sem armas na mão, Chama viva na alma do porvo, Congregando os filhos das ilhas Em redor da Pátria Imortal. Independência total, total e completa, Costruindo, no progresso e na paz, A nação ditosa da Terra, Com os braços heróicos do povo. Ρεφρέν Trabalhando, lutando, presente em vencendo, Caminhamos a passos gigantes Na cruzada dos povos africanos, Hasteando a bandeira nacional. Voz do porvo, presente, presente em conjunto, Vibra rijo no coro da esperança Ser herói no hora do perigo, Ser herói no ressurgir do País. Ρεφρέν Dinamismo Na luta nacional, Juramento eterno No pais soberano de São Tomé e Príncipe. Ρεφρέν: Συνολική ανεξαρτησία Δοξασμένο τραγούδι του λαού Συνολική ανεξαρτησία, Ιερέ ύμνε της μάχης. Δυναμισμός Είναι ο εθνικός μας αγώνας, Αιώνια πίστη Στην κυρίαρχη χώρα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Μαχητές στον πόλεμο δίχως όπλα, Ζωντανή η φλόγα στην ψυχή των ανθρώπων, Συγκεντρώνοντας τους γιους των νησιών Γύρω από την Αθάνατη Πατρίδα. Συνολική ανεξαρτησία, συνολική και πλήρης, Κτίζοντας, σε πρόοδο και ειρηνικά, Με τα ηρωικά χέρια των ανθρώπων, Το πιο ευτυχισμένο κράτος στη Γη. Ρεφρέν Δουλεύοντας,αγωνιζόμενοι, αγωνιζόμενοι και κατακτώντας Προχωράμε με τεράστια άλματα Στη σταυροφορία των λαών της Αφρικής, Υψώνοντας την εθνική μας σημαία. Φωνή του λαού, παρούσα, παρούσα και ενωμένη Δυνατός χτύπος στην καρδιά της ελπίδας Να είσαι ο ήρωας την ώρα του κινδύνου, Ο ήρωας της ανάκαμψης του Κράτους Ρεφρέν Δυναμισμός Είναι ο εθνικός μας αγώνας, Αιώνια πίστη Στην κυρίαρχη χώρα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. http://www.nationalanthems.info/st.htm- Αρχείο ήχου με τον ύμνο.
Amader Shomoy

Η Amader Shomoy (βεγγαλικά: আমাদের সময়) είναι μια Βεγγαλόγλωσση καθημερινή εφημερίδα από το Μπαγκλαντές. Η Amader Shomoy άρχισε να δημοσιεύεται το 2003 από τον Ναγιμούλ Χαν.

 ইসলামি চিন্তা, Islami Chinta ("Διαφορετικό φως"): Συμπλήρωμα της Παρασκευής আইটি সময়, IT Somoy ("IT SHOMOY"): Καθημερινή γωνία ειδήσεων για την τεχνολογία της πληροφορικής Ναγιμούλ Ισλάμ Χαν: 2003 - 2011 Αμπού Χασάν Σαχριάρ 2011-2014 Επίσημη ιστοσελίδα της Amader Shomoy
Ελεονώρα του Άνχαλτ-Τσερμπστ

Η Ελεονώρα (γερμ. Eleonore von Anhalt-Zerbst, 10 Νοεμβρίου 1608, Τσέρμπστ - 2 Νοεμβρίου 1681, Κάστρο Όστερχολμ, Αλς) από τον Οίκο των Aσκάνια ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και με τον γάμος της έγινε Δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ροδόλφου του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1576-1621) από τον πρώτο γάμο του με τη Δωροθέα Χεδβίγη των Γουέλφων (1587-1609), κόρη του Ερρίκου Ιουλίου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Παντρεύτηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1632 στο Νόρμπουργκ με τον Φρειδερίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ (1581-1658). Ήταν η δεύτερη σύζυγός του. Η Αυλή του δούκα στο Nόρντμπουργκ είχε λιγοστούς οικονομικούς πόρους και τα παιδιά της Ελεονώρας έπρεπε να αναζητήσουν σταδιοδρομία αλλού. Ο θεολόγος Κρίστοφ Βίλχελμ Μέγκαντερ ήταν ο εξομολογητής της από το 1653 και μετά. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του θετού της γιου Ιωάννη Βογισλάβου, το δουκάτο υπέστη πτώχευση και το φέουδο έπαυσε να υπάρχει από τη Δανία. Η Eλεονώρα απεβίωσε το 1681 στην ιδιοκτησία της χηρείας της στο Κάστρο Όστερχολμ στο Αλς και τάφηκε δίπλα στον άνδρα της. Από τον γάμο της με τον Φρειδερίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ, η Eλεονώρα απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: ανώνυμο παιδί (1633), Ελισάβετ Ιουλιάνα (1634–1704), παντρεύτηκε το 1656 τον Αντώνιο Ούλριχ του Μπράνσγουικ-Βόλφενμπιτελ (1633–1714). Δωροθέα Χεδβίγη, ηγουμένη του Αββαείου του Γκάντερσμχαϊμ από το 1665 έως το 1678, παντρεύτηκε το 1678 τον Χριστόφορο του Ράντσαου-Χόενφελντ (1625–1696). Χριστιανός Αύγουστος (1639–1687), Άγγλος ναύαρχος. Λουίζα Αμαίνα (1642–1685), παντρεύτηκε το 1665 τον Ιωάννη Φρειδερίκο Α΄ του Χόενλοε-Νόιενσταϊν-Έρινγκεν (1617–1702). Ροδόλφος Φρειδερίκος (1645–1688), παντρεύτηκε το 1680 τη Βιβιανή, Κόμισσα του Πρόμνιτς (1649–1685). Πριγκιπάτο της Άνχαλτ Οίκος των Ασκάνια Αύγουστος B. Michaelis, Julius Wilhelm Hamberger: Einleitung zu einer volständigen Geschichte der Chur- und Fürstlichen Häuser στο Teutschland, Meyer, 1760, σελ. 587 Hans Nicolai Andreas Jensen: Versuch einer kirchlichen Statistik des Herzogthums Schleswig, τόμος. 2, Kastrup, 1841, σελ. 1636
Ιωσήφ Κοράλλης

Ο Ιωσήφ Κοράλλης, ήταν μοναχός, ηγούμενος της Μονής Λουκούς Αρκαδίας και σημαντικός πρωτεργάτης της Επανάστασης του 1821. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Άγιος Ιωάννης Αρκαδίας.

 Ο Ιωσήφ Κοράλλης, γεννήθηκε το 1803 στον Άγιο Ιωάννη και είχε αδερφούς τον Μιχαήλ Κοράλλη, ιερέα του Αγίου Ιωάννη και τον Κωνστάντιο Κοράλλη, επίσης μοναχό και ηγούμενο της Μονής Λουκούς. Το 1816, οι γονείς του πέθαναν και μετέβη στη Μονή Λουκούς, όπου μόναζε ο αδερφός του, Κωνστάντιος. Το 1818, «έλαβε μετάνοια» από τον τότε ηγούμενο Νεόφυτο Τζαφέρη (Ζαφείρη ή Ζαφειρόπουλο). Κατά την Επανάσταση του 1821, ο Ιωσήφ μετέφερε με ζώα της Μονής, τρόφιμα στο νεοσυσταθέν Στρατόπεδο των Βερβένων, όπου γενικός προμηθευτής ήταν ο προεστός του Αγίου Ιωάννη, Πάνος Σαρηγιάννης. Με την εγκατάσταση 70 Αγιορειτών μοναχών στη Μονή Λουκούς, κατόπιν διαταγής της Προσωρινής Κυβερνήσεως, οι μοναχοί της Λουκούς την εγκατέλειψαν και ο Ιωσήφ με τον Κωνστάντιο εγκαταστάθηκαν στην Μονή Θεολόγου, πλησίον του Αγίου Ιωάννη. Το 1822, κατετάγη στο στρατιωτικό σώμα του συγχωριανού του Πάνου Ζαφειρόπουλου (Άκουρου). Το ίδιο έτος, μετά την καταστροφή του Δράμαλη, ο Ιωσήφ αντί να επιστρέψει στην Μονή Θεολόγου, μετέβη στο μετόχι της Λουκούς, τον Άγιο Δημήτριο, κοντά στον Άγιο Ιωάννη, όπου διέμενε ο ηγούμενος Νεόφυτος Τζαφέρης. Εκεί, αποφάσισαν την εκδίωξη των Αγιορειτών μοναχών και την επανεγκατάστασή τους στη μονή. Την εκτέλεση του σχεδίου, ανέλαβε ο ίδιος ο Ιωσήφ. Οι μοναχοί, έφτασαν στην Λουκού, προσποιούμενοι ότι ήθελαν να τρυγήσουν τα μελίσσια τους. Έτσι, εισήλθαν στην Μονή και έδιωξαν τους Αγιορείτες, όπως αναφέρει σε χειρόγραφό του ο Ιωσήφ. Μετά από αυτό, ο Ιωσήφ εγκαταστάθηκε και πάλι στη Λουκού και εκάρη μοναχός. Το 1823, ο Ιωσήφ μαζί με τον αδερφό του ανακαίνισαν το μοναστήρι. Στα τέλη Ιουλίου του 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς, εισέβαλε στην Κυνουρία. Τότε, ο Ιωσήφ βρισκόταν στο μετόχι του Αγίου Δημητρίου, όταν είδε έφιππους Οθωμανούς να πλησιάζουν και αμέσως ενώθηκε με τους μοναχούς της Μονής Θεολόγου και εγκαταστάθηκαν στη θέση Ισιώματα, μέχρι τις 3 Αυγούστου. Οι υπόλοιποι μοναχοί της Λουκούς, κατέφυγαν στην πεδιάδα του Ναυπλίου, όπου αργότερα τους συνάντησε ο Ιωσήφ. Από εκεί, είδε το μοναστήρι της Λουκούς να καίγεται το βράδυ της 5ης με 6ης Αυγούστου. Το απόγευμα της 6ης Αυγούστου, επέστρεψε στη Λουκού και μαζί με άλλους μοναχούς έσβησαν τη φωτιά. Το 1830, χειροτονήθηκε ιερέας στην Μονή Αρτοκωστάς και μετά από παράκληση των συγχωριανών του έγινε εφημέριος του Αγίου Ιωάννη. Εκεί παρέμεινε εφημέριος μέχρι το 1851, που πέθανε ο αδερφός του Κωνστάντιος και τον διαδέχτηκε ως ηγούμενος. Ο Ιωσήφ, με αναφορά του Έπαρχου Κυνουρίας προς τον Νομάρχη Αρκαδίας, «έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και υπολήψεως» και ηγουμένευσε μέχρι το 1855, οπότε και παραιτήθηκε. Ηγουμένευσε επίσης και για 4 μήνες το 1857, οπότε και πάλι παραιτήθηκε. Ο Ιωσήφ, είχε γράψει τον «Καταγραφικόν Κώδικα, ἱστορικόν τῆς Μονής Λουκοῦς», ο οποίος βρίσκεται στο αρχείο της Μονής μαζί με άλλα χειρόγραφά του. Νικολάου Φλούδα - Θυρεατικά, τόμος Γ΄: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας, Αθήνα 1983
Αρεγουά

Η Αρεγουά (ισπανικά: Areguá, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [aɾeˈɣwa]) είναι πόλη στην Παραγουάη που βρίσκεται 28 χλμ από την πρωτεύουσα Ασουνσιόν. Είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Σεντράλ Η Αρεγουά παίρνει το όνομα της από τους πρώην κατοίκους, οι ινδιάνοι Μμπιά Γουαρανί που ζούσαν στην περιοχή αυτή πριν από την ισπανική αποίκιση. Αυτή η ομάδα ονομάστηκε "Ariguá" («Αριγουά»), που σημαίνει «εκείνοι από τα πάνω».

 Το κλίμα σε αυτήν την πόλη είναι θερμό. Το καλοκαίρι οι θερμοκρασίες είναι οι υψηλότερες, φθάνοντας τους 40°C. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες είναι το χειμώνα, φτάνοντας τους 0 ° C. Η ωραία θερμοκρασία κάνει τη Αρεγουά ένα μεγάλο τουριστικό αξιοθέατο, ειδικά λόγω της προνομιούχου θέσης του στη Λίμνη Ιπακαραΐ. Η Αρεγουά έχει 67.847 κατοίκους συνολικά. Αρχικά, αυτή η πόλη ονομάστηκε «Ταπαϊτσουά» (Tapaichuá). Ιδρύθηκε από τον Ντομίνγκο Μαρτίνεθ δε Ιράλα το 1538 στο έδαφος ενός ινδιάνου λαού που έζησε σε εκείνη τη γη, στις όχθες της λίμνης Ιπακαραΐ. Η καλλιέργεια της φράουλας είναι μία από τις κύριες δραστηριότητες των κατοίκων. Κάθε Αύγουστο διοργανώνεται το "Φεστιβάλ Φράουλας", όπου οι παραγωγοί εκθέτουν τα φυσικά προϊόντα τους. Η Αρεγουά είναι μια πόλη που συντηρεί όμορφα αποικιακά σπίτια. Αυτά τα κτίρια χρονολογούνται από την εποχή όταν η Αρεγουά ήταν κυρίως μια καλοκαιρινή πόλη όπου οι οικογένειες από την Ασουνσιόν είχαν τις κατοικίες τους για να περάσουν το καλοκαίρι. Η λίμνη Ιπακαραΐ, χωρίς αμφιβολία, είναι το κύριο τουριστικό αξιοθέατο. Οι λόφοι Κόι (Koi) και Τσορόρι (Chorori) έχουν μεγάλο τουριστικό αξιοθέατο. Ο λόφος Κόι είναι γνωστός από τους σχηματισμούς εξαγωνικών ψαμμιτών του, παρόμοιοι με μια κηρήθρα μελισσών, μοναδικοί στη Λατινική Αμερική. Μόνο ο Καναδάς και η Νότια Αφρική έχουν αυτό το γεωλογικό φαινόμενο και προστατεύονται ως ανθρώπινη κληρονομιά και στις δύο χώρες. Ο λόφος αυτός ανακηρύχθηκε Φυσικό Μνημείο το 1993. Μπορεί κανείς να δει ότι χτίζονται από τους οριζόντιους φραγμούς των πύρινων ψαμμιτών, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο λόφος είναι σπάνιος. Geografía del Paraguay - Editorial Hispana Paraguay S.R.L.- 1a. Edición 1999 - Asunción Paraguay Geografía Ilustrada del Paraguay - ISBN 99925-68-04-6 - Distribuidora Arami S.R.L. La Magia de nuestra tierra. Fundación en Alianza. Asunción. 2007. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Areguá στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα της Αρεγουά BienvenidoaParaguay.com: Areguá Ιστορία της Αρεγουά και η κεραμική της Turismoenfotos: Εκκλησία της Αρεγουά Στατιστικά στοιχεία της Αρεγουά
Προκόπιος Παπαδημητρακόπουλος

Ο Προκόπιος Παπαδημητρακόπουλος, (Ζυγοβίτσι 1801 - Πάτρα 1890), ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες στην επανάσταση του 1821 και μετά την απελευθέρωση διορίσθηκε σε πολλές πολιτικές θέσεις, νομάρχης, έπαρχος κι εκλέχτηκε και βουλευτής. Γεννήθηκε στο Ζυγοβίτσι Γορτυνίας το 1801 και μαθήτευσε στη Χίο κοντά στον Νεόμφυτο Βάμβα. Τιμήθηκε με το αργυρό αριστείο του αγώνος και το χρυσό παράσημο του τάγματος του Σωτήρος. Πέθανε και τάφηκε στην Πάτρα το 1890 όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

 Με την κήρυξη της επανάστασης το 1821 γύρισε στην Πελοπόννησο και πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς, έπειτα υπό τις διαταγές του Σέκερη πήρε μέρος στην αποτυχημένη έφοδο για την κατάληψη του Ναυπλίου. Στα τέλη του 1821 με το σώμα του Θ. Κολοκοτρώνη παίρνει μέρος στην πολιορκία της Πάτρας και ήταν στο σώμα που κατέλαβε το ληνό του Σαΐτ Αγά. Πάντα στο στρατιωτικό σώμα του Κολοκοτρώνη πήρε μέρος στη Μάχη στα Δερβενάκια και στην πολιορκία και πτώση του Ναυπλίου. Μετά την πτώση του Ναυπλίου στα χέρια των Ελλήνων μπήκε στο στρατιωτικό σώμα του Π. Κεφαλά και πολέμησε στη Μάχη στο Μανιάκι όπου σώθηκε, καθότι, ως ιδιαιτέρως μορφωμένος και φερέγγυος ήταν γραμματέας του Παπαφλέσσα και ακολουθώντας πιστώς τις διαταγές του, αποχώρησε με το άλογο και τα έγγραφα του Παπαφλέσσα. Η σέλα του Παπαφλέσσα παρέμεινε στην οικογένεια του, και κατόπιν μιας κλοπής, προσφέρθηκε ως δωρεά απο το Γεώργιο Δ. Παπαδημητρακόπουλο, στη Βιβλιοθήκη της Δημητσάνας (https://web.archive.org/web/20110709031519/http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/dimitsana.htm) οπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα και είναι απο τα πιο δημοφιλή εκθέματα της Λαογραφικής Συλλογής. Το 1828 διορίσθηκε από την Κυβέρνηση Καποδίστρια γραμματέας κι έπειτα έπαρχος Μεθώνης, Κορώνης και Νεοκάστρου, στη συνέχεια διορίσθηκε γραμματέας στη νομαρχία Μεσσηνίας κι έπειτα έπαρχος Τριφυλίας. Το 1836 διορίσθηκε από την Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ γραμματέας αρχικά και μετά τμηματάρχης του υπουργείου εσωτερικών. Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 διορίσθηκε στη σειρά έπαρχος Ηλείας, Τριφυλίας, Πύλου, Λιβαδειάς, Παρνασσίδος, Οιτύλου κι έπειτα νομάρχης Λακωνίας. Το 1856 διορίσθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 21/02/1856, νομάρχης Κυκλάδων, αλλά το 1857,με Βασιλικό Διάτγμα της 6/12/1857, απολύθηκε για την όλη στάση του στην υπόθεση Οθωμανού υπηκόου όταν κατέφυγε στη Σύρο με τη συνοδεία μιας Μουσουλμάνας την οποία είχε απαγάγει. Τότε παρενέβη ο Τούρκος πρόξενος στη Σύρο προκειμένου να λύσει τη διαφορά ανάμεσα στις δικαστικές και διοικητικές αρχές. Αυτό εξέθετε την ανεξαρτησία του Ελληνικού κράτους. Έπειτα Νομάρχης Μεσσηνίας και Αχαΐας και Ήλιδος. Το 1868 η κυβέρνηση Βούλγαρη τον διόρισε νομάρχη Λακωνίας αλλά δεν δέχτηκε τη θέση, κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1872 καταφέρνοντας να εκλεγεί. Λεωνίδας Μπίστης, «Οι Νομάρχαι Κυκλάδων», Επετηρίς Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, τομ.8(1969-1970), σελ.201-238, ιδ.206
Μόνο η αλήθεια θριαμβεύει

Το Σατγιάμεβα Τζαγιάτε (σανσκριτικά: सत्यमेव जयते, satyam-eva jayate, κυριολεκτικά "Μόνο η αλήθεια θριαμβεύει.") είναι μια μάντρα από το αρχαίο ινδικό γλυπτό Μουντάκα Ουπανισάντ. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας, υιοθετήθηκε ως το εθνικό σύνθημα της Ινδίας στις 26 Ιανουαρίου 1950. Καταγράφεται σε αλφάβητο στη βάση του εθνικού εμβλήματος. Το έμβλημα και οι λέξεις "Σατγιάμεβα Τζαγιάτε" είναι γραμμένες στη μία πλευρά του συνόλου του ινδικού νομίσματος. Το έμβλημα είναι μια προσαρμογή της Πρωτεύουσας των Λεόντων του Ασόκα, το οποίο ανεγέρθηκε γύρω στο 250 π.Χ. στο Σαρνάθ, κοντά στο Βαρανάσι, στην ινδική πολιτεία Ούταρ Πραντές. Επιγράφεται σε όλα τα νομίσματα και εθνικά έγγραφα.

 Η προέλευση του συνθήματος είναι η γνωστή μάντρα 3.1.6 από το Μουντάκα Ουπανισάντ. Η μάντρα είναι η παρακάτω: Στο αλφάβητο Ντεβανάγκαρι Μεταγραφή Στα ελληνικά Οι δημοφιλείς συνεκδοχές της φράσης περιλαμβάνουν: 'Η αλήθεια μένει ανίκητη' 'Η αλήθεια μόνο θριαμβεύει' 'Η αλήθεια μόνο νικά, όχι το ψεύδος' 'Το αληθές θριαμβεύει, όχι το αναληθές' 'Η αλήθεια μόνο θριαμβεύει, όχι η μη αλήθεια' 'Η αλήθεια μόνο θριαμβεύει, όχι το (να) που είναι εκτός του Ιερού νόμου (Ρτα) Βαϊμάγιε Βέλλουμ (Ταμίλ: வாய்மையே வெல்லும்) Σάτγια Μάτρα Βιτζαγιοτσβαγκάλου (κανάντα: ಸತ್ಯ ಮಾತ್ರ ವಿಜಯೋತ್ಸವಗಳು)Το σύνθημα διαδόθηκε και εισήχθη στο εθνικό λεξικό από τον Παντίτ Μαντάν Μοχάν Μαλαβίγια το 1918, όταν υπηρετούσε τη δεύτερη από τις τέσσερις θητείες του ως Πρόεδρος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Η αλήθεια θριαμβεύει