IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζουζέπε Γκαριμπάλντι

Ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι (παλαιότερα και Ιωσήφ Γαριβάλδης, ιταλ. Giuseppe Garibaldi, 4 Ιουλίου 1807 - 2 Ιουνίου 1882) ήταν σημαντική στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία της Ιταλίας, καθώς και ήρωας του Ιταλικού πολέμου της Ανεξαρτησίας. Συμμετείχε επίσης στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ουρουγουάης στο πλευρό του Κόμματος Κολοράντο, το οποίο και επικράτησε. Έχει λάβει το προσωνύμιο του "Ήρωα των Δύο Κόσμων" για τη συμμετοχή του στους δύο αυτούς πολέμους, ενώ για τους Ιταλούς θεωρείται εθνικός ήρωας.

 Ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1807 στη Νίκαια της Γαλλίας. Από νεαρή σχετικά ηλικία συμμετείχε στην οργάνωση του επαναστάτη Τζουζέππε Ματσίνι "Νέα Ιταλία", που είχε ως απώτερο σκοπό την ένωση της Ιταλίας. Αργότερα, συνάντησε τον Ματσίνι στη Γενεύη, ενώ ύστερα, εντάχθηκε στο κόμμα των Καρμπονάρι. Τον Φεβρουάριο του 1834, συμμετείχε μαζί με τους Καρμπονάρι σε μια αποτυχημένη επανάσταση στο Πεδεμόντιο. Ο Γκαριμπάλντι ταξίδεψε αρχικά στην Τυνησία, ενώ αργότερα ταξίδεψε στη Βραζιλία, όπου συμμετείχε στον αγώνα για ανεξαρτησία της επαρχίας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Εκεί γνώρισε την Άννα Ριμπέιρο ντα Σίλβα, την οποία και παντρεύτηκε το 1842. Το 1841, το ζευγάρι μετακόμισε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, όπου και παντρεύτηκαν εκεί, ενώ απέκτησαν και τέσσερα παιδιά. Εκεί, συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο της Ουρουγουάης με το κόμμα των Κολοράντο, οι οποίου και νίκησαν. Με την εκλογή του Πάπα Πίου Θ΄, η οποία προκάλεσε αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας στους Ιταλούς πατριώτες, ο οποίος και έχρισε τον Γκαριμπάλντι ως νούντσιο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και με το ξέσπασμα επανάστασης στο Παλέρμο το 1848, ο Γκαριμπάλντι αναχώρησε για την Ιταλία. Αν και ο πρώτος πόλεμος για την Ανεξαρτησία απέναντι στην Αυστριακή Αυτοκρατορία ήταν ανεπιτυχής, ο δεύτερος πόλεμος στέφθηκε με επιτυχία και προκάλεσε την δημιουργία του Βασιλείου της Ιταλίας. Στον Δεύτερο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι συμμετείχε με τους Καρμπονάρι αλλά και με το εθελοντικό σώμα που δημιούργησε, γνωστό ως "Κυνηγοί των Άλπεων", με το οποίο και νίκησε τους Αυστριακούς στο Βαρέζε και στο Κόμο. Σε συνάντησή του το 1860 με τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, ο Γκαριμπάλντι τον αναγνώρισε ως βασιλιά. Ο Γκαριμπάλντι διετέλεσε επίσης βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι πέθανε στις 2 Ιουνίου 1882 στο νησί Καπρέρα, κοντά στη Σαρδηνία, σε ηλικία 74 ετών.
Βραβεία Nickelodeon Kids' Choice

Τα Βραβεία Nickelodeon Kids' Choice, επίσης γνωστά ως KCA's ή Βραβεία Kids Choice, είναι ετήσια βραβεία που προβάλλονται ζωντανά από το καλωδιακό κανάλι Nickelodeon. Τα βραβεία τιμούν τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της χρονιάς στο χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και της μουσικής, όπως ψηφίστηκαν από τους τηλεθεατές του καναλιού.

 Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τα βραβεία ανά τα χρόνια. Ένας αστερίσκος δίπλα από το όνομα μιας κατηγορίας υποδεικνύει ότι έχει παρουσιαστεί ένα βραβείο σε αυτήν κάθε χρονιά από την έναρξη των Βραβείων Kids' Choice το 1988Τα ναι και όχι συμβολίζουν αν το βραβείο δόθηκε σε κάποιο ή όχι. Το Βραβείο "Λεωφόρου της Δόξας" (Τhe Hall of Fame Award) Βραβείο Ηθοποιού-Προτύπου (Wannabe Award) Βραβείο Πράσινης Συνεισφοράς (Big Green Help Award) Βραβείο Συνεισφοράς (Big Help Award) Nickelodeon Kids' Choice Awards – Official Site(Αγγλικά) Indonesian Kids' Choice Awards – Official Site(Αγγλικά) Nickelodeon Kids' Choice Awards στην IMDb
Παλάτι του Γιούλιους Χάινσελ (Λοτζ)

Το Παλάτι του Γιούλιους Χάινσελ (πολωνικά: Pałac Juliusza Heinzla) ήταν παλάτι που υπήρχε κατά τα έτη 1890-1942 στο Λοτζ της Πολωνίας. Ανήκε στον βιομήχανο Γιούλιους Χάινσελ και βρισκόταν στο Πάρκο Γιουλανόφσκι.

 Το Πάρκο Γιουλανόφσκι, μαζί με την περιοχή όπου βρισκόταν το παλάτι, ανήκε αρχικά στην οικογένεια Ζάβις (Zawisz) και ήταν μέρος του κτήματος του Μαρίσιν Γ΄. Το ακίνητο δημοπρατήθηκε τη δεκαετία του 1980 και αγοράστηκε από τον Γιούλιους Χάινσελ. Το 1890, ο Γιούλιους Χάινσελ, στον κήπο που ανήκε στο αγρόκτημα του αρχοντικού, έχτισε ένα παλάτι στη θέση ενός ξύλινου αρχοντικού σε έναν λόφο, σύμφωνα με το σχέδιο των αρχιτεκτόνων Ότο Γκέλιχ και Άλβιλ Γιάνκαου, για το ποσό των 60.000 ρουβλίων. Στο παλάτι, ο Χάινσελ συνέλεξε πίνακες, γλυπτά και μεσαιωνικά όπλα. Οι γιοι του Γιούλιους Χάινσελ, Γιούλιους Τεόντορ Χάινσελ και Λούντβικ Χάινσελ, οργάνωσαν εκεί μεγάλα πάρτι, όπου οι καλεσμένοι τους ήταν μεταξύ άλλων οι: Φραντσίσεκ Ζβίρκο, Εουγκένιους Μπόντο και επίσκοπος Βιντσέντι Τιμιενιέτσκι. . Το 1938, λόγω του χρέους της οικογένειας Χάινσελ, ο Ρίσαρντ Χάινσελ πούλησε το ακίνητο για 1,2 εκατομμύρια ζλότι. Ο νέος αγοραστής ήταν οι αρχές της πόλης του Λοτζ, παραχωρώντας το κτίριο του παλατιού στο Περιφερειακό Μουσείο. Το παλάτι βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 6 Σεπτεμβρίου 1939, όταν στρατεύματα του Στρατού του Λοτζ υπό τη διοίκηση του Γιούλιους Ρούμελ βρίσκονταν εκεί. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν να σκοτωθούν αρκετοί στρατιώτες και ο διοικητής αιχμαλωτίστηκε. Το 1942, οι Γερμανοί γκρέμισαν τα ερείπια του παλατιού. Το παλάτι του Ρόμπερτ Κέσλερ στο μυθιστόρημα του Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ, Η γη της επαγγελίας, ήταν εμπνευσμένο από το Παλάτι του Γιούλιους Χάινσελ. Ο συγγραφέας περιέγραψε σε αυτό τα μεγάλα πάρτι που οργάνωσε ο Κέσλερ. Το παλάτι χτίστηκε στο στυλ της Ιταλικής Αναγέννησης. Το σώμα δημιουργήθηκε στην προβολή ενός επιμήκους ορθογωνίου με ορόφους πτέρυγες. Στο κεντρικό τμήμα του παλατιού υπήρχε ένας τριώροφος πύργος, στο ισόγειο του οποίου υπήρχε μια φαρδιά, θολωτή πύλη με δίπλευρο δρόμο. Στην περιοχή του παλατιού υπήρχε θηριοτροφείο και λαχανόκηπος. Στη θέση της πρώην θέσης του παλατιού, τοποθετήθηκε ογκόλιθος με πλάκα που μνημονεύει τους πεσόντες στρατιώτες κατά τον βομβαρδισμό του παλατιού στις 6 Σεπτεμβρίου 1939.
Ελένη της Αυστρίας (1543-1574)

H Ελένη, Helen von Habsburg (7 Ιανουαρίου 1543 - 5 Μαρτίου 1574) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Έγινε συν-ιδρύτρια στο μοναστήρι στο Χαλλ του Τυρόλου.

 Ήταν η ένατη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελόνων, κόρης και κληρονόμου του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας. Γεννήθηκε στη Βιέννη και είχε αυστηρή Ιησουιτική Καθολική ανατροφή. Λόγω της εύθραυστης κράσης της, ο πατέρας της θεώρησε ότι δεν ήταν κατάλληλη για γάμο και επέλεξε γι' αυτήν τη μοναστική ζωή. Μαζί με τις αδελφές της Μαγδαληνή και Μαργαρίτα ίδρυσαν το εκκλησιαστικό Ίδρυμα Κυριών στο Χαλλ (Haller Damenstift) του Τυρόλου. Εκεί απεβίωσε σε ηλικία 31 ετών και τάφηκε στον τοπικό ναό των Ιησουιτών (Jesuitenkirche). Constantin von Wurzbach: Habsburg, Helene. N°. 111 in: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. vol 6. ed. L. C. Zamarski, Vienna 1860, p. 277 online. Ferdinand Leopold, Freiherr von Biedenfeld: Ursprung, Aufleben ... und jetzige Zustände sämmtlicher Mönchs- und Klosterfrauen-Orden im Orient und Occident. 1837, p. 332 online
Χριστίνα Καρλόττα της Βυρτεμβέργης-Βίνενταλ

Η Χριστίνα-Καρλόττα, γερμ.: Christiane Charlotte von Württemberg-Winnental (20 Αυγούστου 1694 - 25 Δεκεμβρίου 1729) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίνενταλ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.

 Γεννήθηκε στο Κίρχαϊμ ούντερ Τεκ και ήταν κόρη του Φρειδερίκου-Καρόλου δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίνενταλ και της Ελεονώρας-Ιουλιανής, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Η Χριστίνα-Καρλόττα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Φρειδερίκο μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Αυτή έγινε επίτροπος του Άνσμπαχ από το τέλος του συζύγου της το 1723 μέχρι την ενηλικίωση του μεγαλύτερου γιου τους Καρόλου-Γουλιέλμου-Φρειδερίκου το 1729. Τα άλλα παιδιά τους ήταν η Ελεονώρα (1713–1714) και ο Φρειδερίκος-Κάρολος (1715–1716). Το ανάκτορο Μπρούκενμπεργκ χρησιμοποιήθηκε ως «εκπαιδευτικό ίδρυμα» των γιων της. Απεβίωσε στο Άνσμπαχ το 1729 και τάφηκε στην κρύπτη των μαργράβων, στην εκκλησία του Αγ. Γουμβέρτου στο Άνσμπαχ. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα: Κάρολος-Γουλιέλμος-Φρειδερίκος 1712-1757, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Ελεονώρα 1713-1714 απεβ. 1 έτους, Φρειδερίκος-Κάρολος 1715-1716 απεβ. 1 έτους. M. Spindler, A. Kraus: Geschichte Frankens bis zum Ausgang des 18. Jahrhunderts, München 1997.(ISBN 3-406-39451-5) A. Schödl: Frauen und dynastische Politik, 1703-1723. Die Markgräfinnen Elisabeth Sophie von Brandenburg und Christiane Charlotte von Ansbach, Plassenburg 2007(ISBN 978-3-925162-24-4)ISBN 978-3-925162-24-4 A. Schödl: Christiane Charlotte. Fürstin, Mutter und Frau, Sonderdruck Nr. 7. Verein der Freunde von Triesdorf 2009
Παναγιώτης Βεντούρης

Ο Παναγιώτης Βεντούρης (Αθήνα, 1 Μαρτίου 1943 - 17 Ιουνίου 2002) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του μεσοεπιθετικού, ο οποίος έχει μείνει γνωστός για την ικανότητά του στην ντρίμπλα και την ευχέρειά του στο σκοράρισμα, παρότι μέσος.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή του Ταύρου. Στην ηλικία των 12 ετών υπέγραψε δελτίο στον Φωστήρα και το 1958 κάνει ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα, με την οποία και διακρίθηκε. Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΑΕΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 60' μέχρι και τις αρχές του 70', με την οποία καθιερώθηκε. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66). Το 1972 ο τότε προπονητής της ΑΕΚ, Μπράνκο Στάνκοβιτς, αποφάσισε την ανανέωση και την αντικατάσταση των παλαιότερων στην ομάδα και έτσι τέλειωσε και η σταδιοδρομία του με τη φανέλα της ΑΕΚ. Συνέχισε για μια χρονιά τη σεζόν 1972-73 στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και το Κυπριακό πρωτάθλημα, σημειώνοντας 13 συμμετοχές και 1 γκολ και κατόπιν το καλοκαίρι του 1973 επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να συνεχίσει το ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά και επέστρεψε στην Ελλάδα και, παίρνοντας μεταγραφή στον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 1,5 χρόνο στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών και στη συνέχεια τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Αγωνίστηκε 2 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1963-64. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Κύπρο, όταν υπό τις οδηγίες του Τρύφωνα Τζανετή πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο αντικαθιστώντας τον Χριστοφορίδη. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2 (1967-68, 1970-71) Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1965-66) 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη Ο Παναγιώτης Βεντούρης στο aekpedia Ο Παναγιώτης Βεντούρης στο epo.gr
Ατλαντικά Πυρηναία

Τα Ατλαντικά Πυρηναία (γαλλικά: Pyrénées-Atlantiques), αρχικώς αναφερόμενα ως Κάτω Πυρηναία (γαλλικά: Basses-Pyrénées) έως το 1969, είναι νομός της νοτιοδυτικής Γαλλίας στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Έλαβε το όνομά του από την οροσειρά των Πυρηναίων που βρίσκεται στα νότια του νομού και τον Ατλαντικό ωκεανό από τον οποίο βρέχεται προς τα δυτικά. Πρωτεύουσα είναι το Πω. Έχει πληθυσμό 673.788 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η περιοχή έχει έκταση 7.645 τ.χλμ. Η INSEE και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 64. Μέχρι το 1969 η ονομασία του νομού ήταν Κάτω Πυρηναία. Από πολιτιστική άποψη, ο νομός συγκεντρώνει δύο ιστορικές περιοχές: το Μπεάρν με το Πω, την πρωτεύουσα του νομού, και τη γαλλική Χώρα των Βάσκων με τη Μπαγιόν ως κύρια πόλη.

 Ο νομός Βιέν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, ως εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με τον οποίο καταργήθηκαν οι παλαιές επαρχίες. Δημιουργήθηκε από την ιστορική περιοχή του Μπεάρν μαζί με τις τρεις βασκικές επαρχίες Σουλ, Κάτω Ναβάρρα και Λαμπούρ (που αποτελούν τη Γαλλική χώρα των Βάσκων), την ηγεμονία του Μπιντάς, καθώς και μικρά τμήματα της Γασκώνης.Ο διοικητικός σχεδιασμός του 1790 έφερε το τέλος των εγγενών θεσμών και νόμων που απολάμβανε η περιοχή. Οι εκπρόσωποι των Βάσκων αντιτάχθηκαν στη νέα διοικητική διάταξη, καθώς αυτό απειλούσε τους θεσμούς και νόμους τους. Οι εκπρόσωποι της Κάτω Ναβάρρας αρνήθηκαν να ψηφίσουν υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν μέρος του Βασιλείου της Γαλλίας. Η αρχική ονομασία του νομού ήταν Κάτω Πυρηναία. Στις 10 Οκτωβρίου 1969, ο νομός μετονομάστηκε σε Ατλαντικά Πυρηναία.Η αρχική πρωτεύουσα του νομού ήταν η Ναβαράνς αλλά πολύ σύντομα αντικαταστάθηκε από το Πω. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή της Ακουιτανίας, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με τις περιοχές Πουατού-Σαράντ και Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Νέα Ακουιτανία. Η επίσημη σελίδα Αρχειοθετήθηκε 2016-11-18 στο Wayback Machine. (γαλλικά) Ατλαντικά Πυρηναία-Τουρισμός (γαλλικά)
Fly by Night

Το Fly by Night είναι το δεύτερο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records".

 Μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου των Rush, ο ντράμερ Τζον Ράτσεϊ αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω προβλημάτων υγείας και της αποστροφής του προς τις συνεχείς περιοδείες. Η τελευταία του ζωντανή εμφάνιση με το συγκρότημα πραγματοποιήθηκε στο "Centennial Hall" του Λονδίνου του Οντάριο στις 25 Ιουλίου 1974, με το Νιλ Πιρτ να τον αντικαθιστά τέσσερις ημέρες αργότερα και δύο εβδομάδες πριν την πρώτη τους περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πρώτη συναυλία του Πιρτ με τους Rush έλαβε χώρα στο "Civic Arena" του Πίτσμπεργκ στις 14 Αυγούστου 1974, όπου το συγκρότημα εμφανίστηκε ως support στους Uriah Heep και Manfred Mann μπροστά σε 11.000 θεατές.Ο Πιρτ ανέλαβε τον ρόλο του βασικού στιχουργού των Rush, με τον Τζέντι Λι και τον Άλεξ Λάιφσον να επικεντρώνονται στην σύνθεση της μουσικής. Ο πρώτος δίσκος μετά την αλλαγή του ντράμερ ήταν το "Fly by Night", με το πρώτο επικό κομμάτι του σχήματος να είναι το "By-Tor & the Snow Dog", μία σύνθεση γεμάτη από πολύπλοκες ενορχηστρώσεις, αποτελούμενη από τέσσερα μέρη. Η στιχουργική του συγκροτήματος υπέστη μεγάλες αλλαγές, αφού ο Πιρτ είναι γνωστός για την αγάπη του για την λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας. Μέρος της μουσικής συνέχισε να παρουσιάζει blues-rock επιρροές, στο ίδιο ύφος με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Το "Fly by Night" σκαρφάλωσε στο καναδικό Top-10, συνοδευόμενο από το ομώνυμο σινγκλ το οποίο έφθασε στο # 45. Έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και την πατρίδα του συγκροτήματος. 1. Anthem (Lee, Lifeson, Peart) - 4:26 2. Best I Can (Lee) - 3:24 3. Beneath, Between & Behind (Lifeson, Peart) - 3:00 4. By-Tor & the Snow Dog (Lee, Lifeson, Peart) - 8:37 5. Fly by Night (Lee, Peart) - 3:20 6. Making Memories (Lee, Lifeson, Peart) - 2:56 7. Rivendell (Lee, Peart) - 5:00 8. In the End (Lee, Lifeson) - 6:51 Fly by Night (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Fly by Night" ήταν οι εξής: Τζέντι Λι - φωνητικά, μπάσο Άλεξ Λάιφσον - κιθάρα Νιλ Πιρτ - τύμπανα Fly by Night - Rush | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Rush - Fly by Night (album review) | Sputnikmusic Rush - Fly by Night - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Σωκράτης Μάλαμας

Ο Σωκράτης Μάλαμας (Συκιά Χαλκιδικής, 29 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Έλληνας τραγουδοποιός, τραγουδιστής και κιθαρίστας. Είναι ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του λεγόμενου έντεχνου τραγουδιού.

 Ο Σωκράτης Μάλαμας γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1957 στη Συκιά της Χαλκιδικής. Λόγοι εργασίας των γονέων του τον έκαναν να βρεθεί στη Στουτγάρδη της Γερμανίας μέχρι τα εφηβικά του χρόνια. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Το μπουζούκι που του έκανε δώρο ο πατέρας του αποτέλεσε το αρχικό του ερέθισμα για τη μουσική. Στα δεκατρία του αγόρασε την πρώτη του κιθάρα ως επιβράβευση για τις επιδόσεις του στα σχολικά μαθήματα και στα δεκαεφτά του παρακολούθησε μαθήματα κιθάρας στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο, επέστρεψε και πάλι στη Γερμανία για να παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής στο Ωδείο της Στουτγάρδης. Σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του αποφασίζει να επιστρέψει και να πάει για σπουδές στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, μαθητεύοντας δίπλα στον Βαγγέλη Ασημακόπουλο και στον Νότη Μαυρουδή. Από τα 23 του αρχίζει την επαγγελματική του σταδιοδρομία, εργαζόμενος ως δάσκαλος κιθάρας καθώς και ως τραγουδιστής σε λαϊκά μαγαζιά. Πριν ξεκινήσει την προσωπική του πορεία, υπήρξε κιθαρίστας στην ορχήστρα του Νίκου Παπάζογλου. Η πρώτη απόπειρα που έκανε στην ελληνική δισκογραφία δεν στέφθηκε με επιτυχία καθώς η δισκογραφική εταιρία Lyra απέρριψε το υλικό του με την αιτιολογία ότι δεν ήταν εμπορικό. Συνέχισε να παίζει μουσική σε λαϊκά μαγαζιά, προσθέτοντας και κάποια δικά του τραγούδια στο πρόγραμμα που παρουσίαζε, χωρίς να αναφέρει ότι ο ίδιος ήταν ο δημιουργός. Μέχρι τη στιγμή που ο Νίκος Παπάζογλου τον άκουσε και διέκρινε το ταλέντο του, οπότε και τον έπεισε να μπει για ηχογράφηση στο στούντιο και να ετοιμάσει την πρώτη του δουλειά, με τίτλο «Ασπρόμαυρες Ιστορίες» το 1989. Σταδιακά η πορεία του καλλιτέχνη έγινε ευρύτερα γνωστή και αγαπήθηκε από το κοινό. Έχει συνεργαστεί στη διάρκεια της πορείας του με διάφορους καλλιτέχνες, όπως ο συνθέτης Νίκος Ξυδάκης, η ερμηνεύτρια Χάρις Αλεξίου, ο ερμηνευτής και συνθέτης Αλκίνοος Ιωαννίδης, η ερμηνεύτρια Μελίνα Κανά, οι τραγουδοποιοί Ορφέας Περίδης και Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Με στιχουργούς όπως ο Γιάννης Τσατσόπουλος, ο Μανώλης Ρασούλης, ο Γιώργος Αθανασόπουλος, ο Άλκης Αλκαίος, η Φωτεινή Λαμπρίδη, η Πηγή Καφετζοπούλου, ο Θοδωρής Γκόνης, ο Μιχάλης Γκανάς, ο Οδυσσέας Ιωάννου και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Επίσης, είχε αρκετές συμμετοχές σε έργα άλλων καλλιτεχνών, όπως ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο Διονύσης Τσακνής, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, η Μαρία Θωίδου, ο B.D. Foxmoor και η Sadahzinia (των Active Member), η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Μαρία Λουκά, ο Νίκος Χαλβαντζής και οι Χαΐνηδες. Επίσημη σελίδα καλλιτέχνη. Στίχοι τραγουδιών του (απαιτείται υποστήριξη cookies από το πρόγραμμα περιήγησης). Ανεπίσημο forum για τον καλλιτέχνη. Αρχειοθετήθηκε 2011-01-01 στο Wayback Machine. Ανεπίσημο forum φίλων. Ο Σωκράτης Μάλαμας στην εκπομπή "Συναντήσεις"[1]
Αντερίβο

Το Αντερίβο (ιταλικά: Anterivo, προφέρεται: [anteˈriːvo]) ή Αλτράι (γερμανικά: Altrei, προφέρεται: [alˈtraɪ̯]) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 384 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο. Βρίσκεται χτισμένη στις Δολομιτικές Άλπεις και στους πρόποδες του Μόντε Κόρνο, όπου βρίσκεται και το ομώνυμο προστατευόμενο φυσικό πάρκο. Παλαιότερα ανήκε διοικητικά στην επαρχία του Τρέντο. Κοντά στην πόλη υπάρχει τεχνητή λίμνη, που παρέχει νερό στις γύρω κοινότητες.

 Το όνομα του Αλτράι μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1321 ως "Antereu, Altreu" και "Altreu" και το 1406 ως "Antrew". Προέρχεται από το λατινικό "ante rivum", δηλαδή "μπροστά από το ποτάμι". Με το όνομα "Έμπεν" (Eben) και "Hof in der Eben" μνημονεύεται το 1410, ένα όνομα που προέρχεται από τη γερμανική λέξη "Ebene" (πεδιάδα, πλάτωμα). Το 1406 αναφέρεται σαν "Guggal" ή "Kukal" και το 1463 ως «de Wölfl Gugkal", ονομασία που προέρχεται από τη γερμανική λέξη "Kuckuck", δηλαδή "κούκος". Το Αλτράι είναι το τελευταίο προπύργιο των γερμανικών οικισμών ανατολικά του Αδίγη. Οι οικισμοί αυτοί από το 1321 ανήκαν στον κόμη του Τιρόλο και τον Ενρίκο Β' όπου έδωσε την περιοχή για εκμετάλλευση στον Vasallo Gottschalk από το Μπολτσάνο. Αυτός έφτιαξε δέκα αγροκτήματα που ήταν ο πυρήνας της δημιουργίας της σημερινής κωμόπολης. Το 91,44% των κατοίκων του Αλτράι έχουν μητρική γλώσσα τα Γερμανικά και το 8,56% τα Ιταλικά. Το 1921 είχε 517 κατοίκους κι από τότε έχει συνεχή μείωση του πληθυσμού έως σήμερα. Το 2001 είχε 387 κατοίκους. Raimund von Klebelsberg, Altrei - Truden: Beiträge zur Heimatkunde der zwei Südtiroler Gemeinden am Fleimser Höhenrande (Schlern-Schriften, 180), Innsbruck, Wagner, 1958. Heinz Abram, Heimatbuch Altrei, Anterivo, Comune, 2006. ISBN 88-8300-030-7 (monografia di riferimento) Andrea Heistinger, Il fiore blu di Anterivo - caffè di Anterivo (Lupinus pilosus L.) coltivato in Alto Adige come surrogato del caffè, Innsbruck-Vienna-Bolzano, Studienverlag, 2008. ISBN 978-3-7065-4620-1
Παραλία Νιφοραίικων Αχαΐας

Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Παραλία στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία. Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Παραλία στην Αχαΐα, δείτε: Παραλία Αχαΐας (αποσαφήνιση).Η Παραλία Νιφοραίικων ή Παραλία Νιφορέικων είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Νιφοραίικων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Νιφοραίικων Αχαΐας.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981. Κατοικείται κυρίως από κατοίκους της Πάτρας που διαθέτουν εκεί εξοχικές κατοικίες. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Νιφοραίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παραλίας Νιφοραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Νιφοραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/06/2018.
Άγιος Χριστόφορος Λακωνίας

Ο Άγιος Χριστόφορος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ξηροκαμπίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φαρίδος, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Χριστόφορος είναι ημιορεινό χωριό της δυτικοκεντρικής Λακωνίας. Βρίσκεται κοντά στους ανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου, πάνω στην επαρχιακή οδό Σπάρτης-Γυθείου (Ν 39) και κοντά στον ποταμό Ευρώτα και το αεροδρόμιο της Σπάρτης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 13 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης . Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ξηροκαμπίου του νομού Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ξηροκαμπίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρίδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φαρίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών. Ο ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Αλδολάση

Η αλδολάση (ALD ή ALS) è ένα γλυκολυτικό ένζυμο που καταλύει την μετατροπή της 1 φωσφορικής φρουκτόζης σε δύο μόρια triosi (gliceraldeide- 3-φωσφορική διυδροξυακετόνη και το φωσφορικό) στην τέταρτη αντίδραση της γλυκόλυσης (η μεταβολική οδός που παράγει ενέργεια από γλυκόζη). Aπό βιοχημικής άποψης, η αλδολάση είναι σημαντική στο μεταβολισμό της φρουκτόζης. Έχει τρεις ισομορφές: 1) την Αλδολάση Α που βρίσκεται στους μυς και σε άλλους ιστούς η οποία διασπά διασπά μόνο 1,6-δΡ φρουκτόζη 2) την Αλδολάση Β που βρίσκεται στο ήπαρ και διασπά εκτός από 1,6-δΡ φρουκτόζη και την 1-Ρ φρουκτόζη (αλλά έχει μεγαλύτερη συγγένεια με την 1,6-δΡ φρουκτόζη) 3)Την Αλδολάση C πιυ βρίσκεται στον εγκέφαλο και διασπά μόνο 1,6-δΡ φρουκτόζη

 Η αλδολάση Β καταλύει τη μετατροπή της διφωσφορικής φρουκτόζης σε φωσφορική διϋδροξυακετόνη και σε φωσφορική γλυκεραλδεΰδη. Η αλδολάση ανευρίσκεται σ’ όλους τους ιστούς του σώματος. Είναι απαραίτητη για τη γλυκόλυση στους μύς ως «οδός ταχείας απάντησης» για την παραγωγή τριφωσφορικής αδενοσίνης (ΑΤΡ) ανεξάρτητα από την παροχή οξυγόνου στους ιστούς. Η ανάλυση αυτή δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται γιατί έχει αντικατασταθεί από την CPK . Yψηλά επίπεδα αλδολάσης ανευρίσκονται σε ασθενείς με προϊούσα [Μυϊκές δυστροφίες|μυϊκή δυστροφία] (Duchenne). Χαμηλότερες τιμές παρατηρούνται σε άλλες νόσους των μυών, ενώ τα επίπεδα αλδολάσης είναι φυσιολογικά σε [πολιομυελίτιδα], [Πολλαπλή σκλήρυνση|σκλήρυνση κατά πλάκας] και βαριά ψευδοπαραλυτική μυασθένεια. Ορός που συλλέγεται σε συνήθη σωληνάρια δειγματοληψίας ή σε σωληνάρια που περιέχουν γέλη διαχωρισμού χωρίς αιμόλυση και έντονη λιπαιμοκότητα. Αποχωρίζεται τον ορό από το θρόμβο ή τα κύτταρα εντός 45 λεπτών και συντηρείται σε πλαστικό σωληνάριο. Ενήλικες: 2-8 ΙU/L Παιδιά: 2-16 IU/L
Τοπική Επιτροπή Ε.Ο.Κ. Λέσβου

Η Τοπική Επιτροπή Ε.Ο.Κ. Λέσβου αποτελεί μια από τις τοπικές επιτροπές καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Η Τοπική Επιτροπή ιδρύθηκε επίσημα το 1973 με έδρα τη Μυτιλήνη. Στη δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των νήσων Λέσβου και Λήμνου.

 Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Α' Κατηγορία Ανδρών Α' Κατηγορία Γυναικών Β' Κατηγορία Ανδρών (σε αναστολή)Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων και Παίδων. Επίσης λαμβάνει χώρα διοργάνωση Κυπέλλου Ανδρών, Γυναικών, Παίδων και Κορασίδων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στο δεύτερο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών επιτροπών των νησιών του Αιγαίου (πλην Κρήτης). Με τη σειρά τους οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος. Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Λέσβου, επίσημος ιστότοπος. Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης, επίσημος ιστότοπος.
Τράπεζα της Εσθονίας

Η Τράπεζα της Εσθονίας (εσθονικά: Eesti Pank) είναι η κεντρική τράπεζα της Εσθονίας και μέλος της οργάνωσης Ευρωσύστημα των κεντρικών τραπεζών της ζώνης του ευρώ. Η τράπεζα της Εσθονίας ανήκει επίσης στο ευρωπαϊκό σύστημα κεντρικών τραπεζών. Μέχρι το 2010, η τράπεζα εξέδιδε το πρώην εσθονικό νόμισμα, την κορόνα. Ο σημερινός κυβερνήτης της τράπεζας της Εσθονίας είναι ο Άρντο Χάνσον, μέλος της Διευθύνουσας Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

 Η τράπεζα ιδρύθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1919 από την προσωρινή κυβέρνηση της Εσθονίας, έπειτα από την ανεξαρτησία της. Δύο έτη αργότερα, η Τράπεζα της Εσθονίας έγινε η Εθνική Τράπεζα της χώρας και αρμόδια για την έκδοση του εσθονικού μάρκου.Το 1927, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία, η εσθονική τράπεζα έγινε μια ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα έκδοσης χαρτονομισμάτων, με περιορισμένες λειτουργίες. Στα κύρια καθήκοντα της τράπεζας παρέμεινε η εγγύηση της αξίας των χρημάτων μέσω της κυκλοφορίας νομίσματος και μέσω της ρύθμισης και του κανονισμού του βραχυπρόθεσμου πιστωτικού όγκου. Μέσω της πώλησης των κυβερνητικών χρεογράφων, η τράπεζα εξελίχθηκε σε μια μετοχική τράπεζα.Ένα διεθνές δάνειο 1,35 εκατομμυρίων στερλινών συμπλήρωσε τα αποθέματα ξένου νομίσματος, με την εσθονική τράπεζα να λαμβάνει ένα εκατομμύριο στερλίνες. Τα αποθέματα χρυσού και ξένου νομίσματος του υπουργείου οικονομικών μεταφέρθηκαν, επίσης, στην κεντρική τράπεζα. Το σταθερό κεφάλαιο της τράπεζας αυξήθηκε από τις 2,5 εκατομμύρια κορόνες στα 5 εκατομμύρια. Με τη σοβιετική εισβολή, το 1940, η εσθονική τράπεζα εθνικοποιήθηκε με την ονομασία «Εσθονική Δημοκρατική Υπηρεσία της Κρατικής Τράπεζας της Σοβιετικής Ένωσης». Με την εθνικοποίηση και την εισαγωγή του ρωσικού ρουβλιού ως επίσημο νόμισμα, η τράπεζα έχασε ένα μεγάλο μέρος των λειτουργιών της.Η Τράπεζα της Εσθονίας επανιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1990, μετά από ένα διάστημα 50 ετών παύσης της λειτουργίας της ως κεντρικής τράπεζας της χώρας. Τα νέα χαρτονομίσματα έφθασαν στην Εσθονία τον Απρίλιο του 1992. Η εσθονική κορώνα συνδέθηκε με το γερμανικό μάρκο, προκειμένου να εξασφαλιστεί η σταθερότητά του.Με την εισαγωγή του ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2011, η Τράπεζα της Εσθονίας έγινε μέλος του Ευρωσυστήματος, του συστήματος δηλαδή των κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης. Μερικές από τις λειτουργίες της τράπεζας πέρασαν στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενώ άλλες λειτουργίες, όπως η ιδιότητα μέλους στο ευρωπαϊκό σύστημα των κεντρικών τραπεζών, παρέμειναν.
Δήμος Σχηματαρίου

Ο Δήμος Σχηματαρίου ήταν δήμος του Νομού Βοιωτίας που λειτούργησε την περίοδο 1994-2010. Συστάθηκε αρχικά το 1994 με αναγνώριση της πρώην κοινότητας Σχηματαρίου σε δήμο. Στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστρια ή Νόμο 2539/1997. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Τανάγρας. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού και ο (πραγματικός) πληθυσμός του ανέρχεται σε 8.095 κατοίκους.

 Ο Δήμος περιλάμβανε μόνο ένα δημοτικό διαμέρισμα, το Δ.δ. Σχηματαρίου, όπου ανήκαν οι εξής οικισμοί: Σχηματάρι Οινόη Πλάκα Δήλεσίου Ο Δήμος συνόρευε με τους Δήμους Τανάγρας και Οινοφύτων Βοιωτίας και το Δήμο Αυλίδος του νομού Εύβοιας. Η περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος ήταν μία από τις πλουσιότερες τόσο της Βοιωτίας όσο και ολόκληρης της Ελλάδας, λόγω της γειτνίασής του με την Αττική αλλά κυρίως λόγω της υπάρξης σημαντικών βιομηχανικών μονάδων. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρήθηκε μεγάλη αύξηση του πληθυσμού κυρίως στο Δήλεσι, τόσο λόγω των βιομηχανιών όσο και λόγω μετοίκησης πληθυσμού από την Αθήνα. Δήμος Σχηματαρίου (Επίσημη Ιστοσελίδα) Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Δήμητρα Ηλείας

Η Δήμητρα είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 19 μέτρα Βρίσκεται βόρεια του Πηνειού ποταμού, στην τοποθεσία Βρανέζη σε απόσταση 3 χλμ. από το Βαρθολομιό και 8 χλμ. από την Ανδραβίδα (μέσω Καβάσιλα). Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 324 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 296.

 Πρώτος κάτοικος του χωριού ήταν ο Νικόλαος Ι. Ρέγκλης γύρω στο 1840 προερχόμενος από την Άμπλιανη Ευρυτανίας, ενώ η πρώτη εγγραφή στο δημοτολόγιο ήταν ο γιος του Ιωάννης το 1858. Την ίδια χρονιά (1858) κατέβηκαν και τα ξαδέρφια του, ενώ τα χρόνια που ακολούθησαν άρχισαν να φτάνουν στο χωριό οικογένειες από Ζάκυνθο, Κεφαλλονιά, Καλάβρυτα και Ναύπακτο. Είναι πρώην ανεξάρτητη κοινότητα από το 1934 και αργότερα δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βαρθολομιού, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Πηνειού. Παλαιότερα η Δήμητρα είχε την ονομασία Τρουμπές (ή Γουρμπί), που πιθανώς προέρχεται από τη λατινική λέξη tribus που σημαίνει φύλαρχος ή προεστός. Κατά μια άλλη άποψη η ονομασία Τρουμπέ προέρχεται από την παράφραση της ονομασίας Τράμπυα, που σημαίνει οικισμός ενδοχώρας. Το 1953 με το ΦΕΚ 77Α - 27/03/1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, ενώ το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Δήμητρα και οφείλεται στην ευφορία του τόπου (Δήμητρα ήταν η θεά της Γεωργίας). Ο συνοικισμός Ρεγκλέικα, που απέχει 1 χιλιόμετρο από χωριό, οφείλει το όνομά του στο επίθετο Ρέγκλης, που είναι το κύριο της περιοχής. Επίσημη Ονομασία: Δήμητρα Γεωγραφικό Μήκος:21.2208334925 Γεωγραφικό Πλάτος :37.8850261840 Γεωγ. Διαμέρισμα:Πελοπόννησος Νομός:ΗΛΕΙΑΣ Θεόδωρος Α. Ρέγκλης, Εδώ σε τούτο το χωριό… Δήμητρα, Τρουμπέ ή Γουρμπί, επιμέλεια Ευαγγελίας Κουνέλη, Αθήνα, Εκδόσεις Cosmosware, 2010, ISBN:978-960-7596-10-9.
Αγιονέρι Λάρισας

Το Αγιονέρι (μέχρι το 1927 Τσερνίλο) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 31 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 240 μέτρων, σε πλαγιά λόφου δίπλα στον Ελασσονίτη. Απέχει 6 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα.

 Το Αγιονέρι αποτελούσε τσιφλίκι με την ονομασία Τσερνίλο επί Τουρκοκρατίας. Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια σιτηρών και καπνού και την κτηνοτροφία. Το Αγιονέρι προσαρτήθηκε το 1919 στην κοινότητα Ελασσόνας, η οποία μετατράπηκε σε δήμο το 1964. Το Αγιονέρι παρέμεινε στον δήμο Ελασσόνας με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ναός αφιερωμένος στην Αγία Σοφία και διεξάγεται πανηγύρι αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή. Κοντά στο Αγιονέρι άρχισε να κατασκευάζεται με βάση μελέτη που ολοκληρώθηκε το 1996 λιθόρριπτο με αργιλικό πυρήνα φράγμα επί του Ελασσονίτη ύψους 48 μέτρων. Οι εργασίες σταμάτησαν το 2006, χωρίς να έχουν αρχίσει στο κυρίως φράγμα.
Λαγούδι - Ζια Κω

Το Λαγούδι - Ζια είναι ημιορεινό χωριό της νήσου Κω στα Δωδεκάνησα, αποτελεί το ψηλότερο κατοικημένο σημείο της σε υψόμετρο 240 μέτρα και στην πραγματικότητα είναι 2 οικισμοί μαζί.

 To Λαγούδι - Ζια βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, στην πλαγιά του όρους Δίκαιος (Ωρομέδων) και απέχει περίπου 14 χλμ. ΝΔ. από την πόλη της Κω. Είναι περικυκλωμένο από δάση κυπαρισσιού και πεύκων, ελαιώνες και διάσπαρτες βελανιδιές αλλά και αρκετές πηγές νερού που αναβλύζουν από το βουνό. Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Ασφενδίου, ενώ από το 1997 μέχρι το 2010 ανήκε στο δήμο Δικαίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη Δημοτική Κοινότητα Δικαίου του Δήμου Κω και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 151 κατοίκους. Από τη Ζία είναι ορατό ολόκληρο το νησί της Κω, η Κάλυμνος και οι μικρασιατικές ακτές, που αποτελούν πόλο έλξης για τους Έλληνες και ξένους τουρίστες του νησιού. Ο οικισμός ακολουθεί την κλασσική νησιώτικη ρυμοτομία και αρχιτεκτονική. Στον κεντρικό δρόμο του χωριού υπάρχουν αρκετά καταστήματα με παραδοσιακά και χειροποίητα προϊόντα, από κλασσικά σουβενίρ ως καρυκεύματα και παραδοσιακά γλυκίσματα. Ενδιαφέροντα αξιοθέατα της περιοχής είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου η οποία είναι κτισμένη μέσα στα βράχια και το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην κορυφή κοντινού μικρού λόφου. Ακόμα υπάρχουν ο νερόμυλος του Ιωάννη Χατζηαντώνη (πηγαίνοντας προς τη Ζιά) και ο νερόμυλος του Κάσσιου (στη Ζια), οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί ως "ιστορικά διατηρητέα μνημεία". Το ταφικό έθιμο του Αγίου Νικολάου στο Λαγούδι της Κω
Μαξ Μπροντ

Ο Μαξ Μπροντ (Max Brod, 27 Μαΐου 1884 - 20 Δεκεμβρίου 1968) ήταν εβραϊκής καταγωγής, γερμανόφωνος λογοτέχνης και κριτικός, γνωστός – πέρα από το συγγραφικό του έργο – για την στενή φιλία του με τον Φραντς Κάφκα και τη συνεισφορά του στις μεταθανάτιες εκδόσεις των μυθιστορημάτων του.

 Ο Μπροντ γεννήθηκε το 1884, στη σημερινή Τσεχία, που αποτελούσε την εποχή εκείνη μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε στο Γερμανικό Πανεπιστήμιο Φερνδινάνδος Κάρολος της Πράγας από όπου αποφοίτησε το 1907. Εκεί γνώρισε τον Φραντς Κάφκα, στις 23 Οκτωβρίου του 1902, με τον οποίο συνδέθηκε με στενή φιλία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εργάστηκε για ένα διάστημα ως κυβερνητικός υπάλληλος και κριτικός. Υπήρξε επίσης ενεργός στο κίνημα του Σιωνισμού. Ο Μπροντ αναδείχθηκε σύντομα σε επιτυχημένο συγγραφέα και το πρώτο του μυθιστόρημα, Schloß Nornepygge, δημοσιευμένο το 1908, χαιρετίστηκε ως ένα εξαιρετικό δείγμα εξπρεσιονισμού, μεταξύ των λογοτεχνικών κύκλων του Βερολίνου. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκει το ιστορικό μυθιστόρημα Tycho Brahes Weg zu Gott (1916). Το 1921, ο Κάφκα παρέδωσε ένα σημείωμα στον Μπροντ, μέσα από το οποίο, του ζητούσε να αναλάβει την καταστροφή όλων των χειρογράφων του, αμέσως μετά το θάνατό του. Ο Μπροντ δεν ικανοποίησε το αίτημα του και ανέλαβε την πρωτοβουλία να εκδώσει τα ημιτελή μυθιστορήματά του Κάφκα, Ο Πύργος, Η Δίκη και Αμερική. Φρόντισε επίσης για την έκδοση των ημερολογίων και της αλληλογραφίας του Κάφκα, ενώ το 1937, ολοκλήρωσε την πρώτη βιογραφία του, Franz Kafka, eine Biographie. Το 1939, εγκαταστάθηκε στην Παλαιστίνη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του, συνεχίζοντας να γράφει, κυρίως για το Θέατρο Χαμπίμα (μετέπειτα Εθνικό Θέατρο του Ισραήλ). Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου του 1968, στο Τελ Αβίβ. Schloß Nornepygge (1908) Weiberwirtschaft (1913) Über die Schönheit häßlicher Bilder (1913) Die Höhe des Gefühls (1913) Anschauung und Begriff (1913) Tycho Brahes Weg zu Gott (1916) Heidentum, Christentum und Judentum (1922) Reubeni, Fürst der Juden (1925) Zauberreich der Liebe (1930) Biografie von Heinrich Heine (1934) Die Frau, die nicht enttäuscht (1934) Novellen aus Böhmen (1936) Rassentheorie und Judentum (1936) Franz Kafka, eine Biographie (1937) Franz Kafkas Glauben und Lehre (1948) Verzweiflung und Erlösung im Werke Franz Kafkas (1959) Beispiel einer Deutsch-Jüdischen Symbiose (1961) Beinahe ein Vorzugsschüler Die Frau, nach der man sich sehnt Annerl Rebellische Herzen Die verkaufte Braut Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Max Brod στο Wikimedia Commons
Μάταλα Ηρακλείου

Τα Μάταλα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της κοινότητος Πιτσιδίων του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Η παραλία των Ματάλων κατοικούνταν από την αρχαιότητα, ενώ έγινε διάσημη ως τόπος παραμονής χίπηδων τις δεκαετίες '60 και '70. Το χωριό προηγουμένως ήταν ένα ψαροχώρι ενώ σήμερα ζει κυρίως από τον τουρισμό. Παλιότερα, υπαγόταν στο Δημοτικό διαμέρισμα Πιτσιδίων του Δήμου Τυμπακίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 70,6 χιλιόμετρα.

 Τα Μάταλα ήταν επίνειο της Φαιστού κατά τη μινωική περίοδο και της Γόρτυνας κατά τη ρωμαϊκή. Από τη θάλασσα διακρίνονται ίχνη του αρχαίου οικισμού. Εδώ ναυάγησαν τα πλοία του Μενελάου (Η λισσή αιπεία τε εις άλα πέτρη, Οδύσ. γ 293) και πιστεύεται ότι ήταν το ακρωτήριο Νύσος μεταξύ των όρμων Κομμού- Ματάλων. Στα βενετικά έγγραφα αναφέρεται ο ναός της Παναγίας (La Madonna di Matala), στην είσοδο του οποίου υπάρχει η επιγραφή Πλύνετε την κεφαλήν και καθαρίσατε τους πόδας και έπειτα εισέλθητε εις τον ιερόν τούτον οίκον. Στην απόκρημνη ακτή του χωριού υπάρχουν τεχνητοί σπηλαιώδεις χώροι (και υποβρύχια σπήλαια), λαξευμένοι στο βράχο. Λέγεται ότι ήσαν τάφοι. Μερικοί όμως έχουν δωμάτια, κλίμακες, παράθυρα και προστώα. Έτσι φαίνεται ότι κάποτε χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες. Οι κλίνες μοιάζουν με τους τάφους των Ετρούσκων. Οι σπηλιές παρέμειναν άδειες για χιλιάδες χρόνια μέχρι τη δεκαετία του '60 που περιπλανώμενοι χίπηδες τις ανακάλυψαν και τις κατοίκησαν για κάποια περίοδο. Ανάμεσα σε αυτούς που πέρασαν από εκεί ήταν η Καναδέζα δημιουργός Τζόνι Μίτσελ, η οποία απαθανάτισε την εμπειρία της στο τραγούδι «Carey» και ο Δημήτρης Πουλικάκος. Την περίοδο της χούντας με αίτημα του Μητροπολίτη Γορτύνης εκδιώχθηκαν προσωρινά οι τουρίστες από τα σπήλαια. Οι σπηλιές φαίνεται να έκλεισαν οριστικά γύρω στο 1977. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Αναμνήσεις από παιδιά των λουλουδιών που έζησαν στα Μάταλα (Αφροδίτη Ερμίδη) Ταξίδι Επίσημος ιστότοπος (στα ελληνικά και στα αγγλικά)
Ξερόβουνος

Ο Ξερόβουνος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, ως συνοικία της επαρχίας Λέφκε με το όνομα Γιουκάρι Γεσίλιρμακ.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Ο Ξερόβουνος, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 2 συνοικίες: Λιμνίτης Μούττη «Xerovounos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Σελαπάν Ραμανάθαν

Ο Σελαπάν Ραμανάθαν (Sellapan Ramanathan, 3 Ιουλίου 1924 - 22 Αυγούστου 2016) ήταν πολιτικός από τη Σιγκαπούρη, που αναφέρεται απλώς ως SR Nathan. Ήταν πρόεδρος της χώρας του από 1 Σεπτεμβρίου 1999 ως τις 31 Αυγούστου 2011. και το 2009 έγινε ο μακροβιότερος Πρόεδρος στην ιστορία της Σιγκαπούρης.

 Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1924. Ο πατέρας του μην αντέχοντας τα συσσωρευμένα χρέη, αυτοκτόνησε, όταν ο Σελαπάν ήταν 8 ετών. Αργότερα ο Ραμανάθαν εργάστηκε ως μεταφραστής. Ο Σελαπάν παντρεύτηκε την Urmila (Umi) Nandey. Εξελέγη Πρόεδρος χωρίς αντίπαλο στις 18 Αυγούστου του 1999. Ορκίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1999. Έχει μία κόρη και 1 γιο, ενώ την περίοδο 1990-96 υπηρέτησε ως πρεσβευτής στις ΗΠΑ. Στις 17 Αυγούστου 2005 επανεξελέγη Πρόεδρος χωρίς αντίπαλο. Ανέλαβε καθήκοντα για δεύτερη συνεχή θητεία την 1η Σεπτεμβρίου του 2005. Τον Ιούλιο του 2011 γνωστοποίησε ότι δεν επιθυμούσε να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία.Το 2011 τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Τόνι Ταν. Πέθανε στο Γενικό Νοσοκομείο Σιγκαπούρης στις 22 Αυγούστου 2016. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα S. R. Nathan στο Wikimedia Commons Βιογραφικό - στον ιστότοπο της Κυβέρνησης της Σιγκαπούρης.
Επαρχία Πυργιωτίσσης

Η Επαρχία Πυργιωτίσσης βρισκόταν στη νοτιοδυτική άκρη του Νομού Ηρακλείου και οριζόταν στα ανατολικά και νότια από την Επαρχία Καινουργίου και στα δυτικά από τις Επαρχίες Αμαρίου και Αγίου Βασιλείου στον Νομό Ρεθύμνης. Επίσης, στα βόρεια συνόρευε με την Επαρχία Μυλοποτάμου στον ίδιο Νομό. Σε αυτήν ανήκε το δυτικό τμήμα της Μεσαράς και παράγονταν πολλά κηπευτικά. Εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Ιερά Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας.

 Η Επαρχία οφείλει την ονομασία της σε ναό της Παναγίας της Πυργιωτίσσης, ο οποίος υπήρχε πριν από το 1212 κοντά σε πύργο για την άμυνα της περιοχής από τους πειρατές. Ο πύργος πιστεύεται ότι βρισκόταν πάνω από το ναό και καταγράφεται σε βενετικούς χάρτες κοντά στη θάλασσα και στο Γεροπόταμο, που ονομαζόταν εκείνη την εποχή Μαλονίτης. Το 1558 κάηκε και ξανακτίστηκε σε σχέδιο του Guilio Savorgnan. Αργότερα καταστράφηκε ξανά από Τούρκους πειρατές και σκεπάστηκε με άμμο. Σήμερα δε σώζεται τίποτα με εξαίρεση το ναό, ο οποίος κτίστηκε στα νεότερα χρόνια, στα ερείπια του παλαιού ναού της Παναγίας. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Everything Louder Than Everyone Else

Everything Louder than Everyone Else είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer". Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Snake Bite Love", στις 21 Μαΐου 1998 στο "Docks" του Αμβούργου και επανεκδόθηκε στη συντομευμένη έκδοση των δέκα τραγουδιών στις 23 Ιουλίου 2002, με τίτλο "Extended Versions". Ο τίτλος του δίσκου είναι παρμένος από τη φράση "Could we have everything louder than everything else?" του τραγουδιστή των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν, στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ τους "Made in Japan" του 1972.

 CD 1 1. Iron Fist (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:08 2. Stay Clean (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:48 3. On Your Feet or on Your Knees (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:20 4. Over Your Shoulder (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:45 5. Civil War (Kilmister, Campbell, Dee, Ax) - 3:45 6. Burner (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:23 7. Metropolis (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:00 8. Nothing Up My Sleeve (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 3:41 9. I'm So Bad (Baby I Don't Care) (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:21 10. The Chase Is Better than the Catch (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:28 11. Take the Blame (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:20 12. No Class (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:22 13. Overnight Sensation (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:38 14. Sacrifice (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:40 CD 2 1. Born to Raise Hell (Kilmister) - 5:41 2. Lost in the Ozone (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:43 3. The One to Sing the Blues (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:25 4. Capricorn (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:58 5. Love for Sale (Kilmister, Campbell, Dee) - 5:04 6. Orgasmatron (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 6:36 7. Going to Brazil (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 2:52 8. Killed by Death (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 6:27 9. Bomber (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:50 10. Ace of Spades (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:49 11. Overkill (Kilmister, Clarke, Taylor) - 7:34 Το "Everything Louder than Everyone Else" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Lemmy - μπάσο, φωνητικά Φιλ Κάμπελ - κιθάρα Φιλ "Philthy Animal" Τέιλορ - τύμπανα Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review
Κάρολος του Βαντόμ

Ο Κάρολος (Charles IV de Bourbon, 2 Ιουνίου 1489 - 25 Μαρτίου 1537) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν Γάλλος πρίγκιπας και στρατιωτικός διοικητής στην αυλή του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Ήταν κόμης του Βαντόμ (1495-1514) και δούκας του Βαντόμ (1514-1537).

 Γεννημένος στο Βαντόμ, ήταν γιος του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ και της Μαρίας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, κόρης τού Πέτρου Β΄ κόμη τού Σαιν-Πολ. Το 1514 η κομητεία του αναβαθμίστηκε από τον βασιλιά σε δουκάτο. Υπήρξε έμπιστος ακόλουθος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄· συμμετείχε στην μάχη του Μαρινιάνο (1515), διορίστηκε από τον βασιλιά στρατιωτικός διοικητής της Ιταλίας και έγινε μέλος της αντιβασιλείας. Σε όλο το διάστημα της απουσίας του την εξουσία στα εδάφη του ασκούσε αντ' αυτού η μητέρα του. Μετά των θάνατο των δυο ξαδέλφων του Καρόλου Δ΄ του Αλανσόν (1525) και Καρόλου Γ΄ του Μπουρμπό ν (1527) έγινε τέταρτος σε σειρά διαδοχής στον βασιλικό θρόνο της Γαλλίας μετά τους γιους του βασιλιά και αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων. Ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου, ο Αντώνιος νυμφεύτηκε την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρας, κόρη της Μαργαρίτας της Ναβάρρας, κληρονομώντας το δουκάτο του Αλανσόν και το βασίλειο της Ναβάρρας. Ο γιος τους θα γίνει αργότερα βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Δ΄. Με τον γάμο του με την Φραγκίσκη των Βαλουά, κόρη τού Ρενέ δούκα του Αλανσόν, παιδιά του ήταν: Μαρία 1515-1538, απεβ. 23 ετών. Μαργαρίτα 1516-1589, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ των Λα Μαρκ δούκα του Νεβέρ. Αντώνιος 1518-1562, δούκας του Βαντόμ. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας και είχαν γιο τον: Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας. Φραγκίσκος 1519-1546, κόμης του Ανγκιάν. Μανταλένα 1521-1561, ηγουμένη στο αββαείο του Σαιν-Κρουα ντε Πουατιέ. Κάρολος 1523-1590, αρχιεπίσκοπος του Ρουέν. Αικατερίνη 1525-1594, ηγουμένη στο αββαείο του Σουασόν. Ειρήνη 1527-1583, ηγουμένη στο αββαείο του Σέλε. Ιωάννης 1527-1583, κόμης του Σουασσόν & του Ανγκιάν. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία δούκισσα του Εστουτβίλ. Λουδοβίκος Α΄ 1530-1569, πρίγκιπας του Κονντέ. Ελεονώρα 1532-1611, ηγουμένη στο αββαείο του Φοντεβρώ. Achaintre, Nicolas Louis, Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de Bourbon,Vol.1, Rue de L'École de Médecine, 1825. The Encyclopædia Britannica, Vol.27, Ed. Hugh Chisholm, 1911. Bulletin de la commission historique et archéologique de la Mayenne, Jan. 1878, Imprimerie De Leon Moreau, 1885.