IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι

Η Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:گوھریز خانم) (Τούρκικα: Gevherriz Hanımefendi, 1863 - 1940) ήταν η έβδομη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci İkbal Gevherriz Hanım Efendi Hazretleri

 Η Γκεβχερίζ γεννήθηκε το 1863 στο Σότσι της Ρωσίας και ήταν κόρη του Χαλίλ Μπέη. Όταν οι Κιρκασιανοί χρειάστηκε να εγκαταλείψουν τη Ρωσία, έγινε δεκτή στην Οθωμανική αυλή, όπου μεγάλωσε και έγινε Κάλφα πριν γίνει παλλακίδα του Μουράτ. Παντρεύτηκε τον Μουράτ το 1876, κατά την άνοδό του στο θρόνο. Αφού βασίλευσε για τρεις μήνες, καθαιρέθηκε στις 30 Αυγούστου 1876, λόγω ψυχικής αστάθειας και φυλακίστηκε στο Παλάτι Τσιραγάν, η Γκεβχερίζ τον ακολούθησε. Μιλούσε εξαιρετικά γαλλικά. Δίδαξε επίσης τα γαλλικά σε νεαρούς ηγεμόνες και σουλτάνες και επίσης στα παιδιά του Μουράτ. Στα απομνημονεύματά της, η Φιλιζτέν Χανιμεφέντι, αναφέρει ότι η Γκεβχερίζ συνεργάστηκε με την Νακσιφέντ Κάλφα, την ταμία Ντιλμπερενγκίζ, τον ευνούχο Χουσεϊν Αγά και τον Χιουσνού Μπέη (ο οποίος ήταν δεύτερος γραμματέας του Μουράτ) για να επιτρέψει σε έναν Βρετανό γιατρό να συναντηθεί με τον Μουράτ, ώστε να εξακριβώσει την ψυχική κατάσταση του Μουράτ. Δεν είναι σαφές πόσο αληθινή είναι αυτή η ιστορία, και είναι πιθανό ο γιατρός να στάλθηκε από τέκτονες και όχι από τους Βρετανούς. Έμεινε χήρα μετά το θάνατο του Μουράτ το 1904, και η φυλάκιση στο Παλάτι Τσιραγάν έλαβε τέλος. Συνολικά, λάμβανε σαν μισθό 1500 κουρούς. Ωστόσο, αργότερα, επί Σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄, μειώθηκε σε μόλις 500 κουρούς. Μετά από αυτό, κάθε η θετή κόρη της, Χατιτζέ Σουλτάν, έγραψε στον Μεχμέτ Τσαβίτ, μέλος της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου, ζητώντας του να αυξήσει το μισθό της τουλάχιστον στα 800 κουρούς. Αμέσως μετά τον θάνατο του Μουράτ Ε΄, στάλθηκε στην Προύσα για μερικά χρόνια με τις άλλες συζύγους του Μουράτ, Ρεμσινάς Χανιμεφέντι, Νεβντούρ Χανιμεφέντι και Φιλιζτέν Χανιμεφέντι, αλλά αργότερα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και ξαναπαντρεύτηκε κάποιον Χιουσνού Μπέη το 1915, αλλά ο γάμος τους ήταν πολύ δυστυχισμένος. Κατά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Γκεβχερίζ ως βοηθητικό μέλος της οικογένειας αποφάσισε να μείνει στην Κωνσταντινούπολη. Η Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι πέθανε το 1940 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 66/67 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Μπένιαμιν Χένριχς

Ο Μπένιαμιν Χένριχς (γερμανικά: Benjamin Henrichs) (23 Φεβρουαρίου 1997) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος αμυντικός ή πλάγιος μέσος για την ΡΜ Λειψία, με δανεισμό από την ΑΣ Μονακό.

 Ο Χένριχς είναι απόφοιτος της ακαδημίας της Μπάγερ Λεβερκούζεν, στον οποίο εντάχθηκε στην ηλικία των επτά ετών και ήταν ο αρχηγός της ομάδας U19. Έχοντας εντυπωσιάσει κατά τη διάρκεια των χρόνων στις ακαδημίες του συλλόγου, προήχθη στην πρώτη ομάδα το 2015 και έκανε το ντεμπούτο του στην Μπούντεσλιγκα στις 20 Σεπτεμβρίου όταν ήρθε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο στην ήττα με 3-0 από τη Μπορούσια Ντόρτμουντ. Έγινε βασικός για την ομάδα την επόμενη σεζόν κατά την οποία έκανε 29 εμφανίσεις. Τελικά συνέχισε να κάνει περισσότερες από 80 εμφανίσεις για τον σύλλογο σε όλες τις διοργανώσεις, προτού υπογράψει στην ΑΣ Μονακό της Λιγκ 1 τον Αύγουστο του 2018. Στις 28 Αυγούστου 2018, ο Χένριχς υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την ΑΣ Μονακό. ΡΜ Λειψία (δανεισμός) Στις 8 Ιουλίου 2020, ο Χένριχς εντάχθηκε στην ΡΜ Λειψία με μονοετές δανεισμό. Η συμφωνία περιελάμβανε την επιλογή αγοράς για 15 εκατομμύρια ευρώ στο τέλος της σεζόν. Ο Χένριχς γεννήθηκε στη Γερμανία από Γερμανό πατέρα και Γκανέζα μητέρα και ήταν επιλέξιμος να εκπροσωπήσει και τα δύο έθνη πριν κάνει το ντεμπούτο του για τη Γερμανία. Σε μια συνέντευξη του 2017, αποκάλυψε ότι ο Γκανέζος μέσος Μικαέλ Εσιέν ήταν το είδωλό του, αλλά επέλεξε να εκπροσωπήσει τη Γερμανία επειδή ήταν το έθνος που τον πλησίασε όταν ήταν ακόμα έφηβος. Στις 4 Νοεμβρίου 2016, ο Χένριχς κλήθηκε για πρώτη φορά στη Εθνική Γερμανίας από τον προπονητή Γιοάχιμ Λεβ για τον προκριματικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 εναντίον του Αγίου Μαρίνου και έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Ιταλίας. Επτά ημέρες αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του εναντίον του πρώτου, στη νίκη της Γερμανίας με 8-0.Τον επόμενο χρόνο, κλήθηκε στην ομάδα του Λεβ για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017 - το τουρνουά πριν το έτος πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 - και έκανε δύο εμφανίσεις, καθώς η Γερμανία κατέκτησε τον τίτλο. Αργότερα, δεν επιλέχθηκε για την ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Γερμανία Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA: 2017Ατομικές Μετάλλιο Φριτς Βάλτερ U19, χρυσό μετάλλιο: 2016 (Αγγλικά) Προφίλ Μπένιαμιν Χένριχς στο Soccerway
Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα

Η Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα (σερβικά: Радио Телевизија Војводине (РТВ), σερβικά λατινικά: Radio Televizija Vojvodine (RTV), ουγγρικά: Vajdasági rádió és televízió, σλοβακικά: Radio Televizia Vojvodiny, κροατικά: Radio Televizija Vojvodine, ρουμανικά: Radioteleviziunea Voivodinei, ρουθηνικά: Радіо Телебачення Воєводини) είναι ο περιφερειακός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας στη σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα. Η έδρα της βρίσκεται στο Νόβι Σαντ.

 Παλαιότερα, ήταν γνωστή ως Ραδιοτηλεόραση του Νόβι Σαντ (σερβικά: Радио Телевизија Нови Сад‎ (РТНС)/Radio Televizija Novi Sad (RTNS)). Το 1992, η Ραδιοτηλεόραση του Νόβι Σαντ μαζί με το Ραδιοτηλεόραση του Βελιγραδίου (RTB) και της Ραδιοτηλεόρασης της Πρίστινα (RTP), έγιναν μέρος της Ραδιοτηλεόρασης της Σερβίας. Το 1999, τα κτίρια της RTNS στη γειτονιά Μισέλουκ του Νόβι Σαντ βομβαρδίστηκαν και καταστράφηκαν από την αεροπορία του ΝΑΤΟ. Μετά τον πόλεμο, ο RTNS μεταφέρθηκε στο νέο κτίριο στο κέντρο της πόλης. Τον Μάιο του 2006, η Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας επίσημα χωρίστηκε σε δύο δημόσια τηλεοπτικά συστημάτων: Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας (Δημόσια Υπηρεσία της Σερβίας) με έδρα το Βελιγράδι και τη Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα (Δημόσια Υπηρεσία της Βοϊβοντίνα) με έδρα το Νόβι Σαντ. Η Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα μεταδίδει προγράμματα σε 7 γλώσσες: σερβικά, ουγγρικά, κροατικά, σλοβακική, ρουθηνικά, ρουμανικά και ρομάνι. Ορισμένες τηλεοτπικές εκπομπές επίσης μεταφράζονται στη νοηματική γλώσσα. Από το φθινόπωρο του 2011, μεταδίδονται προγράμματα και ειδήσεις στη γερμανική γλώσσα. Η RTV έχει τις εξής ραδιοφωνικούς σταθμούς: Radio Novi Sad 1 (Радио Нови Сад 1), στα σερβικά Radio Novi Sad 2 (Радио Нови Сад 2), στα ουγγρικά Radio Novi Sad 3 (Радио Нови Сад 3), στα κροατικά, σλοβακικά, ρουθηνικά, ρουμανικά και ρομανί Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα 1 (Радио телевизија Војводине 1), στα σερβικά Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα 2 (Paguo телевизија Војводине 2), στα σερβικά και τις μειονοτικές γλώσσες. Πριν από τη μετατροπή της τηλεόρασης σε ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνα, η Ραδιοτηλεόραση του Νόβι Σαντ είχε δύο κανάλια: TV Novi Sad 1 (TВ Нoви Сaд 1) TV Novi Sad 2 (ТВ Нови Сад 2) Πριν από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, η Ραδιοτηλεόραση του Νόβι Σαντ είχε δύο κανάλια: TV Novi Sad (ТВ Нови Сад) TV Novi Sad plus (TВ Нови Сад плус) Αυτός είναι ένας κατάλογος ορισμένων ανεξάρτητων παραγωγών που μεταδίδονται στο RTV. Čarde na Dunavu Kuhinjica Njuškanje Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας Κατάλογος τηλεοπτικών σταθμών στη Σερβία Επίσημος ιστότοπος (Σέρβικα) Επίσημος ιστότοπος (Ουγγρικά)
Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας

Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) είναι ελληνική εταιρεία ειδικού σκοπού, που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει στη σταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού τομέα, εν μέσω της κρίσης του ελληνικού δημοσίου χρέους.

 Με έδρα την Αθήνα, το ΤΧΣ ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2010 βάσει του νόμου 3864/2010 ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ) με σκοπό να «συμβάλει στη διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, για χάρη του δημόσιου συμφέροντος». Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 30 Σεπτεμβρίου του 2010 με το διορισμό των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου. Το ταμείο ενισχύθηκε από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με 50 δις ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών στην Ελλάδα. Ο ν.4941/2022, τροποποίησε τον τρόπο λειτουργίας του ΤΧΣ. Αρχικά τη διοίκηση ανέλαβε το Διοικητικό Συμβούλιο, ενώ στις 30 Ιανουαρίου του 2013, η διοίκηση του ταμείου αναδιοργανώθηκε σε μια δομή διαχείρισης δύο επιπέδων, τα οποία αποτελούνταν από το Γενικό Συμβούλιο και την Εκτελεστική Επιτροπή. Την άνοιξη του 2013, το ΤΧΣ από κοινού με την Τράπεζα της Ελλάδος, οδήγησε στη συγχώνευση των δέκα ελληνικών τραπεζών σε τέσσερις «συστημικές» τράπεζες.Κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, το ΤΧΣ διέθετε κεφάλαια ύψους 1.5 δισ. ευρώ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η μόνη τράπεζα που έλαβε κεφάλαια από αυτήν ήταν η New Proton.Στις αρχές του 2015, το ΤΧΣ διατήρησε ένα υπόλοιπο 11 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ομόλογα του ΕΤΧΣ που η απερχόμενη ελληνική κυβέρνηση είχε σκοπό να επαναχρησιμοποιήσει ως προληπτική πιστωτική γραμμή. Τον Φεβρουάριο του 2015, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διαπραγματεύτηκε με την Τρόικα την εξάμηνη παράταση της Συμφωνίας. Η κυβέρνηση πρότεινε τον επαναπροσδιορισμό των υπόλοιπων κεφαλαίων για κεϋνσιανές αντικυκλικές επενδύσεις στον μη τραπεζικό οικονομικό τομέα. Ωστόσο, το Eurogroup επέμεινε ότι το υπόλοιπο απόθεμα ασφαλείας «μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για έξοδα ανακεφαλαιοποίησης και εξυγίανσης τραπεζών». Το 2014 το ΤΧΣ είχε εκπρόσωπο (Ανεξάρτητο Μη Εκτελεστικό Μέλος) στο διοικητικό συμβούλιο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Το ΤΧΣ έχει εκπρόσωπο (μη εκτελεστικό μέλος) στο διοικητικό συμβούλιο της Alpha Bank (12 Μαΐου 2015). Αυτός ο εκπρόσωπος είναι μέλος της Επιτροπής Διαχείρισης Κινδύνων της τράπεζας, της Επιτροπής Ελέγχου, της Επιτροπής Αμοιβών και της Επιτροπής Εταιρικής Διακυβέρνησης. Το ΤΧΣ έχει εκπρόσωπο (μη εκτελεστικό διευθυντή) στο διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας Eurobank Ergasias (13 Μαΐου 2015). Το ΤΧΣ έχει εκπρόσωπο στο διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας Πειραιώς (2015).Το ΤΧΣ είχε τη δυνατότητα να διαθέσει ομόλογα 2 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς τον Δεκέμβριο του 2022. Τον Νοέμβριο του 2020, η συνολική κεφαλαιοποίηση της τράπεζας ήταν μικρότερη από 500 εκατ. ευρώ. Ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2020, δίνοντας στο ΤΧΣ ένα επιπλέον μερίδιο 35 % της τράπεζας, αξίας μικρότερης των 200 εκατομμυρίων ευρώ, με απώλεια άνω του 1.5 δις ευρώ. Επίσημος ιστότοπος
Αντιγόνη της Ηπείρου

Η Αντιγόνη (320 π.Χ. - 295 π.Χ.) ήταν βασίλισσα των Μολοσσών στην περιοχή της Ηπείρου, κατά την ελληνιστική περίοδο. Η καταγωγή της ήταν από τη Μακεδονία, ωστόσο συνδέθηκε με τον Οίκο των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο και με τον Οίκο τον Αιακιδών στην Ήπειρο, αποτελώντας την πρώτη σύζυγο του ξακουστού βασιλιά Πύρρου. Προς τιμήν της ο τελευταίος ίδρυσε την Αντιγόνεια στη Βόρεια Ήπειρο.

 Η Αντιγόνη ήταν κόρη της Βερενίκης Α΄, μετέπειτα βασίλισσας της Αιγύπτου στο πλευρό του Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος, από τον πρώτο της γάμο με έναν Μακεδόνα ευγενή, τον Φίλιππο. Σίγουρα γεννήθηκε πριν το 317 π.Χ., χρονιά στην οποία η μητέρα της, όντας χήρα πλέον, συνδέθηκε με τον Πτολεμαίο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Πύρρος, εξόριστος βασιλιάς της Ηπείρου, εστάλη από τον κουνιάδο του, τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, στην Αίγυπτο, σε κατάσταση ομηρείας. Εκεί επιλέχτηκε ανάμεσα σε πολλούς ευγενείς για σύζυγος της Αντιγόνης κάτι που υπήρξε ιδιαίτερα τιμητικό. Κατόπιν ο Πτολεμαίος τον ενίσχυσε στην προσπάθειά του να ανακτήσει τον θρόνο του.Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Πύρρος νυμφεύτηκε πολλές φορές, ωστόσο η Αντιγόνη ήταν η πρώτη από τις συζύγους του και μοναδική όσο ζούσε. Το ζεύγος απέκτησε δύο παιδιά: τον Πτολεμαίο – που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του φαραώ της Αιγύπτου – και πιθανώς την Ολυμπιάδα (όχι τη μητέρα του Αλεξάνδρου, πρόκειται για άλλη πριγκίπισσα). Η Αντιγόνη πέθανε το 295 π.Χ., την ίδια χρονιά με τη γέννηση του γιου της, οπότε είναι πιθανό να άφησε την τελευταία της πνοή στη γέννα ή λίγο μετά. Δυναστεία των Αιακιδών Αρχαία Ήπειρος Ελληνιστική Περίοδος Αρχαίες ΣύγχρονεςChris Bennett, «Egyptian Royal Genealogy», "Antigone"
Δρυμάδες Χειμάρρας

Οι Δρυμάδες (αλβανικά: Dhërmiu ή Dhërmi) είναι ένα από τα επτά χωριά της Χειμάρρας. Ανήκουν διοικητικά, στον δήμο Χειμάρρας, Οι Δρυμάδες απέχουν 42 χιλιόμετρα από την πόλη της Αυλώνας, περίπου την ίδια απόσταση από τους Αγίους Σαράντα και 60 χιλιόμετρα από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Το χωριό είναι χτισμένο, σε υψόμετρο 200 περίπου μέτρων, σε μια πλαγιά των Κεραυνίων Ορέων, που το περιβάλλουν από τη βόρεια και τη βορειοανατολική πλευρά του. Στη νοτιοδυτική πλευρά των Δρυμάδων βρίσκεται η κορυφή Τσίκα των Ακροκεραυνείων, που καταλήγουν στα νοτιοδυτικά στο Ιόνιο Πέλαγος, ενώ σε απόσταση στα νότια είναι η Κέρκυρα. Το χωριό περιλαμβάνει τρεις συνοικίες: τις Γκιλεκάτες, το Καλάμι, τα Κοντράκια και τους ίδιους τους Δρυμάδες. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το χωριό Παλάσα. Οι κάτοικοι των Δρυμάδων μιλούν μια παραλλαγή της Χειμαρριώτικης διάλεκτου, που χαρακτηρίζεται από αρχαϊκά στοιχεία που δεν έχουν επιβιώσει στην Νέα ελληνική γλώσσα. Πρόσφατα, η παράκτια περιοχή γνωρίζει μια μαζική κατασκευή εγκαταστάσεων διαμονής, όπως συγκροτήματα από ξύλινες βίλες και ξενοδοχεία. Θεωρείται επίσης από την Αλβανική νεολαία ως προορισμός για νυχτερινή ζωή.

 Η ίδρυση του χωριού χάνεται στην ιστορία. Η Χειμάρρα, όπου ανήκουν οι Δρυμάδες, είχε κατοικηθεί από την Ηπειρωτική φυλή των Χαόνων. Το πρώτο Ελληνικό σχολείο στο χωριό άρχισε να λειτουργεί το 1682, με την υποστήριξη της τοπικής επισκοπής της Χειμάρρας. Το 18ο αιώνα άρχισε τη λειτουργία του και άλλο Ελληνικό σχολείο (η Βυζήλειος Σχολή) με τη χρηματοδότηση τοπικού ευεργέτη. Τη σχολική περίοδο 1898-1899 λειτουργούσαν τρία Ελληνικά σχολεία,το πρωτοβάθμιο,το δευτεροβάθμιο και το σχολείο θηλέων. Στις 5 Νοεμβρίου 1912, όταν η γειτονική πόλη της Χειμάρρας καταλήφθηκε από τις Ελληνικές δυνάμεις του επιφανούς ντόπιου Σπύρου Σπυρομήλιου, ένοπλες ομάδες από τους Δρυμάδες υπό τον καπετάνιο Ευάγγελο Ρούτση, διακήρυξαν ότι ήταν έτοιμοι του να βοηθήσουν την κίνησή του για την ενσωμάτωση της υπόλοιπης περιοχής στην Ελλάδα, όπως και έγινε στις 7 Νοεμβρίου 1912, όταν υποδέχτηκαν τα σώματα εθελοντών που είχαν ο Στυλιανός Γαλερός και ο Γεώργιος Παπαγιαννάκης από την Κρήτη αμφότεροι. Άλευρα Το λιμάνι Γράμματα Το λιμάνι Gjipe Η Σπηλιά Του πειρατή Η εκκλησία της Υπαπαντής του Κυρίου Το μοναστήρι της Παναγίας (Σταυρίδη) Η εκκλησία του Αγίου Στέφανου Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα Πάνος Μπιτζίλης (18ος αι.), Έλληνας επαναστάτης. Στέφανος Ζούπας (1892 - ;), Έλληνας στρατιωτικός. Πέτρο Μάρκο (1913 - 1991), Αλβανός λογοτέχνης. Ευάγγελος Ρούτσης, Έλληνας οπλαρχηγός που συμμετείχε στην απελευθέρωση των Δρυμάδων στις 7-11-1912 Λούκας Χρηστίδης (απεβ. 2013), Έλληνας κατάσκοπος Κίτσος Φωτιάδης (1940 - 2014), ελληνικής καταγωγής δημοσιογράφος της αλβανικής τηλεόρασης. Φώτης Στρακόσια (1965), διεθνής Αλβανός ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής. Βόρεια Ήπειρος Η περιοχή της Χειμάρρας Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Χειμαρραίων. Το χωριό των Δρυμάδων Contested Spaces and Negotiated Identities in Dhermi/Drimades of Himare/Himara area, Southern Albania. Nataša Gregorič Bon. Nova Gorica 2008.
Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε

Η Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 2 Απριλίου 1911. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Estádio Brinco de Ouro da Princesa, χωρητικότητας 29.130 θεατών. Συμμετέχει στο Campeonato Brasileiro Série B.

 ΜπραζιλεϊράουΠρωταθλήτρια (1): 1978 Φιναλίστ (2): 1986, 1987Série BΠρωταθλήτρια (1): 1981 Φιναλίστ (2): 1991, 2009Série CΦιναλίστ (1): 2008 Campeonato Paulista Série A2Πρωταθλήτρια (1): 1949 Φιναλίστ (1): 2011Campeonato Paulista Série A1Φιναλίστ (2): 1988, 2012 Guarani Futebol Clube - official site Planeta Guarani Αρχειοθετήθηκε 2007-04-29 στο Wayback Machine. Plantão do Bugre Jogos e fichas técnicas
Six Degrees of Inner Turbulence

Το Six Degrees of Inner Turbulence είναι το έκτο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Ιανουαρίου 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Elektra".

 Οι Dream Theater επέστρεψαν στα "BearTracks Studios" το 2001, για την ηχογράφηση του έκτου στούντιο άλμπουμ τους. Τέσσερα χρόνια μετά την προσπάθεια κυκλοφορίας ενός διπλού δίσκου, αίτημα το οποίο ακυρώθηκε από την τότε δισκογραφική τους εταιρεία, "EastWest", το "Six Degrees of Inner Turbulence" εκδόθηκε σε μορφή διπλού CD. Το πρώτο μέρος αποτελούνταν από πέντε κομμάτια διάρκειας 6 έως 14 λεπτών, ενώ το δεύτερο μέρος αποτελούνταν αποκλειστικά από το ομώνυμο κομμάτι, διάρκειας 42 λεπτών. Η βασική ιδέα του συγκεκριμένου κομματιού ήταν ένα ορχηστρικό κομμάτι που έγραψε ο κιμπορντίστας Τζόρνταν Ρούντες, το οποίο τελικά αποτέλεσε το πρώτο μέρος του "Six Degrees of Inner Turbulence" με τίτλο "Overture". Στη συνέχεια, η ιδέα αυτή επεκτάθηκε από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, δημιουργώντας το 42λεπτο τραγούδι, αποτελούμενο από οκτώ διαφορετικά μέρη. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Ultimate Guitar" 9,5 / 10, το "Sea of Tranquility" 4,5 / 5 και το "Metal Archives" 71%.Ο δίσκος ανέβηκε στο # 46 του Billboard, τη δεύτερη θέση των τσαρτ της Φινλανδίας και το Top-20 στην Ουγγαρία, τη Γερμανία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, την Ιαπωνία, τη Νορβηγία και τη Γαλλία, αλλά δεν κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ, όντας ο μοναδικός δίσκος των Dream Theater που δεν κατάφερε κάτι τέτοιο μετά το "Images And Words" του 1992. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ονομάστηκε "World Tourbulence Tour" και διήρκεσε από τον Ιανουάριο μέχρι το Νοέμβριο του 2002, με 109 συναυλίες σε όλο τον κόσμο. 1. The Glass Prison (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 13:52 "I. Reflection" "II. Restoration" "III. Revelation"2. Blind Faith (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 10:21 3. Misunderstood (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 9:32 4. The Great Debate (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 13:46 5. Disappear (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 6:46 6. Six Degrees of Inner Turbulence (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 42:02 "I. Overture" "II. About to Crash" "III. War Inside My Head" "IV. The Test That Stumped Them All" "V. Goodnight Kiss" "VI. Solitary Shell" "VII. About to Crash (Reprise)" "VIII. Losing Time/Grand Finale" Six Degrees of Inner Turbulence (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 29 Ιανουαρίου 2002 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Six Degrees of Inner Turbulence" ήταν οι εξής: Τζέιμς ΛαΜπρι - φωνητικά Τζον Πετρούτσι - κιθάρα, φωνητικά Τζόρνταν Ρούντες - πλήκτρα Τζον Μιανγκ - μπάσο Μάικ Πορτνόι - τύμπανα, φωνητικά Six Degrees of Inner Turbulence - Dream Theater | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Dream Theater Discography list Dream Theater - Six Degrees of Inner Turbulence - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Windows NT 3.5

Τα Windows NT 3.5 (με κωδικό όνομα Daytona) είναι ένα λειτουργικό σύστημα που δημιουργήθηκε από τη Microsoft και κυκλοφόρησε στις 21 Σεπτεμβρίου 1994. Είναι η δεύτερη έκδοση των Windows NT και ο διάδοχος των Windows NT 3.1. Τα Windows NT 3.5 έρχονται σε δύο εκδόσεις: NT Workstation and NT Server, οι οποίες αντικαθιστούν τις εκδόσεις NT και NT Advanced Server των Windows NT 3.1. Η έκδοση Workstation επιτρέπει μόνο 10 ταυτόχρονους πελάτες στην πρόσβαση του διακομιστή αρχείων, και δεν επιτρέπει πελάτες Mac. Τα Windows NT 3.5 διαδέχτηκαν τα Windows NT 3.51. Ένας από τους στόχους των Windows NT 3.5 ήταν η βελτίωση της συμπεριφοράς του λειτουργικού συστήματος, για αυτό και το κωδικό του όνομα ήταν Daytona, κάνοντας παραπομπή στην Daytona International Speedway. Τον Ιούλιο του 1995, τα Windows NT 3.5 με Service Pack 3 αξιολογήθηκαν από την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας με το κριτήριο C2 Trusted Computer System Evaluation Criteria.

 Τα Windows NT 3.5 υποστηρίζουν τα Winsock και TCP/IP. Οι στοίβες των TCP/IP και IPX/SPX έχουν ξαναγραφεί. Η υποστήριξη του NetBIOS επί του TCP/IP ως επίπεδο συμβατότητας για TCP/IP παρουσιάστηκε και ως Microsoft DHCP και πελάτες WINS και servers DHCP και WINS.Τα Windows NT 3.5 μπορούν να μοιράσουν αρχεία μέσω FTP και εκτυπωτές μέσω LPR. Μπορεί να δράσει ως ένας server Gopher, HTTP, και WAIS και περιέχει το Remote Access Service για πρόσβαση από απομακρυσμένα μόντεμ dial-up σε service LAN με τη χρήση SLIP ή PPP. Τα Windows NT 3.5 υποστηρίζουν επίσης την δυνατότητα χρήσης ονομάτων πάνω από 255 χαρακτήρες για αρχεία, Object Linking and Embedding και υποστήριξη για θύρες ολοκλήρωσης I/O. Το περιβάλλον του είναι παρόμοιο με αυτό των Windows for Workgroups 3, και περιέχει βελτιώσεις συμπεριφοράς του συστήματος και απαιτεί λιγότερη μνήμη από τα Windows NT 3.1.Τα Windows NT 3.5 δεν έχουν μηχανήματα για αντάπτορες κάρτας PCMCIA, κάνοντας το έτσι ακατάλληλο για χρήση σε λάπτοπ. Τα Windows NT 3.5 αρνούνται επίσης να εγκατασταθούν σε έναν επεξεργαστή νεότερο από το πρωτότυπο Intel Pentium, κάτι το οποίο διόρθωσαν τα Windows NT 3.51.
Βερτσέλλι

Το Βερτσέλλι (ιταλ. Vercelli) είναι πόλη της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου (Πιεμόντε), έδρα της ομώνυμης επαρχίας με πληθυσμό 44.500 κατοίκους και έκταση 79,85 τ. χιλιόμ.. Είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της βόρειας Ιταλίας. Πιστεύεται ότι ιδρύθηκε περί το 600 π.Χ. Βρίσκεται στην πεδιάδα του Πάδου, ανάμεσα στο Μιλάνο και το Τορίνο. Είναι σημαντικό κέντρο καλλιέργειας ρυζιού και περιβάλλεται από μεγάλους ορυζώνες που πλημμυρίζουν το καλοκαίρι. Στο Βερτσέλλι βρίσκεται το αρχαιότερο δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1228. Σήμερα στην πόλη στεγάζεται η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Πεδεμοντίου Επίσης, λειτουργεί παράρτημα του Πολυτεχνείου του Τορίνο. Συνορεύει με τους δήμους: Ασιλιάνο Βερτσελλέζε, Μπόργκο Βερτσέλλι, Καρεζαναμπλότ, Ντεζάνα, Λινιάνα, Ολτσενένγκο, Παλέστρο, Πραρόλο, Σαλάσκο, Σάλι Βερτσελλέζε, Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε, Βιλλάτα και Βιντσάλιο.

 Η πόλη πρωτοκατοικήθηκε από λιγουρικά φύλα με το όνομα Vercellae και σύντομα έγινε σημαντικό κέντρο. Ο στρατηγός Φλάβιος Στίλιχος ανέκοψε εδώ την πορεία των Γότθων το 401. Μετά την εισβολή των Λογγοβάρδων, η πόλη περιήλθε στο δουκάτο της Ιβρέα. Από το 885 ανήκε στην δικαιοδοσία του επισκόπου, ο οποίος ήταν και κόμης του δουκάτου. Το 1120 έγινε ανεξάρτητο κράτος και συμμετείχε στις λέγκες της Λομβαρδίας. Το καταστατικό της πόλης ήταν από τα σημαντικότερα του Μεσαίωνα. Το 1197 καταργήθηκε η δουλεία στα εκκλησιαστικά κτήματα. Το 1228 το Πανεπιστήμιο της Παβίας μεταφέρθηκε στο Βερτσέλλι όπου παρέμεινε ως τον 14ο αιώνα, χωρίς ωστόσο να αποκτήσει σημαντική αίγλη. Μόνο η νομική σχολή του πανεπιστημίου διατηρήθηκε. Κατά τις συγκρούσεις μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων, η πόλη πέρασε από τον οίκο των Βισκόντι (1277), στον υποκόμη του Μιλάνου (1334) και τελικά στον Οίκο της Σαβοΐας (1427). Το 1499 και το 1553 καταλήφθηκε από τους Γάλλους και το 1616 και το 1678 από τους Ισπανούς. Το 1704 υπέφερε μια μεγάλη πολιορκία από τους Γάλλους, οι οποίοι απέτυχαν να καταστρέψουν το κάστρο της πόλης. Ύστερα από αυτό, η πόλη ακολούθησε την τύχη της Σαβοΐας. Το 1821 το Βερτσέλλι απέκτησε Συνταγματική μοναρχία. Στο Μουσείο Μποργκόνια (Museo Borgogna) υπάρχει μια μεγάλη συλλογή από πίνακες ζωγράφων του Πεδεμοντίου του 15ου και 16ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων έργων του Τιτσιάνο. Στο Μουσείο Καμίλο Λεόνε (Museo Camillo Leone) βρίσκεται μια πλούσια συλλογή από αρχαιολογικά ευρήματα ιδιαίτερου ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Κάλιαρι, Ιταλία Αρλ, Γαλλία Τορτόζα, Ισπανία Vercelli.net Μουσείο Μποργκόνια (Museo Borgogna) Μουσείο Καμίλο Λεόνε (Museo Camilo Leone)
Πολ Ράιαν

Ο Πoλ Ντέιβις Ράιαν (αγγλ. Paul Davis Ryan, 29 Ιανουαρίου 1970), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως 54ος Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ από το 2015 έως το 2019. Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 1η εκλογική περιφέρεια του Ουισκόνσιν από το 1999 έως το 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στις προεδρικές εκλογές του 2012, ήταν συνυποψήφιος του Μιτ Ρόμνεϊ για την θέση του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ.

 Ο Ράιαν γεννήθηκε το 1970 και μεγάλωσε στο Τζέινβιλ, μια μικρή πόλη του Ουισκόνσιν, όπου και εξακολουθεί και σήμερα να ζει με την σύζυγο του και τα τρία παιδιά τους. Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο "Joseph A. Craig High School" του Τζέινβιλ, σπούδασε Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μαϊάμι στο Οχάιο. Στην πολιτική του καριέρα ο Ράιαν είναι γνωστός για την πρόταση του το 2010 για την εξάλειψη του ομοσπονδιακού δημοσιονομικού ελλείμματος, το όποιο αποκάλεσε «Χάρτη για τον Μέλλον τη Αμερικής». Η πρόταση αυτή κέρδισε το θαυμασμό και την υποστήριξη των συντηρητικών σε θέματα δημοσιονομική πολιτικής. «Ο Χάρτης για τον Μέλλον της Αμερικής» προβλέπει βαθιές περικοπές σε δημοφιλή κυβερνητικά προγράμματα. Στις εκλογές του 1998, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε 10 φορές, έως το 2019 όπου και παραιτήθηκε. Στις 29 Οκτωβρίου 2015, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, διαδεχόμενος τον Τζον Μπένερ. Στις 3 Ιανουαρίου 2017 επανεξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, με 239 ψήφους έναντι 189 για την υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, Νάνσι Πελόζι, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2019. O Πολ Ράιαν, είναι παντρεμένος από το 2000 με την Τζάννα Λιτλ, με την οποία έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.
Ιωσήφ της Βραζιλίας

Ο Ιωσήφ της Βραζιλίας (José, Príncipe do Brasil, 20 Αυγούστου 1761 – 11 Σεπτεμβρίου 1788) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πρίγκηπας της Βραζιλίας, ο 16ος δούκας της Μπραγκάνσα και νόμιμος διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου, ως μεγαλύτερος γιος Μαρίας Α΄ της Πορτογαλίας και του συζύγου της Πέτρου Γ΄.

 Ο Ιωσήφ Φραγκίσκος Ιαβέρης ντε Πάουλα Δομίνικος Αντώνιος Αυγουστίνος Αναστάσιος γεννήθηκε στη Λισαβόνα το 1761. Με τη γέννησή του, ο παππούς του, Ιωσήφ Α΄, δημιούργησε για αυτόν το δουκάτο της Μπέιρα, του οποίου ο τίτλος θα δινόταν σε έναν αρσενικό απόγονο. Σε ηλικία 15 ετών, νυμφεύτηκε την 30χρονη θεία του Βενεδίκτη, χωρίς όμως να αποκτήσει παιδιά. Τρεις ημέρες μετά τον γάμο, πέθανε ο παππούς του και πατέρας της συζύγου του, οπότε έγινε ο νόμιμος διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου. Πέθανε από ευλογιά, σε ηλικία 27 ετών, το 1788 στη Λισαβόνα. Τα κληρονομικά του δικαιώματα παραχωρήθηκαν εξ ολοκλήρου στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη ΣΤ΄.
Ζόραν Σάβιτς

Ο Ζόραν Σάβιτς (σερβικά: Zoran Savić, σερβικά κυριλλικά: Зоран Савић‎) (γενν. 18 Νοεμβρίου 1966) είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σέντερ και νυν διευθυντικό στέλεχος καλαθοσφαίρισης.

 Ο Σάβιτς έκανε τα πρώτα βήματα της σταδιοδρομίας του με την ΚΚ Τσέλικ στην Πρώτη Ομοσπονδιακή Λίγκα της Γιουγκοσλαβίας. Το 1990 και το 1991, έπαιξε με τη Γιουγκοπλάστικα στο Σπλιτ, κερδίζοντας το Τριπλ Κράουν (τόσο τον τίτλο του πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας, το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας και το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης της FIBA [τώρα γνωστό ως Ευρωλίγκα]), σε καθεμία από τις 2 χρονιές. Το 1991, άφησε τη Γιουγκοσλαβία και τη Γιουγκοπλάστικα, και υπέγραψε με τη Μπαρτσελόνα, όπου πέρασε μερικές σεζόν μαζί τους παίζοντας στην ισπανική Liga ACB. Το 1993, έφτασε με την Μπαρτσελόνα στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Κόρατς, όπου αποκλείστηκαν από τη Βίρτους Ρόμα, στην οποία αγωνιζόταν ο Ντίνο Ράτζα.Στη συνέχεια, ο Σάβιτς έγινε μέλος του ΠΑΟΚ. Με τον ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1994, κόντρα στη Στέφανελ Τριέστε και το Κύπελλο Ελλάδος απέναντι στον Πανιώνιο, το 1995. Στη συνέχεια πέρασε ένα χρόνο με την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης, πριν μετακομίσει στην Ιταλία για να αγωνιστεί με την Κίντερ Μπολόνια, το 1996.Με την Κίντερ Μπολόνια, κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας το 1997 και το Πρωτάθλημα Ιταλίας, καθώς και την Ευρωλίγκα, το 1998. Του απονεμήθηκε το βραβείο του MVP του Final Four της Ευρωλίγκα του 1998. Το καλοκαίρι του 1998 μετακόμισε στην τουρκική Εφές Πίλσεν της Κωνσταντινούπολης και μαζί της κατέκτησε το Σούπερ Καπ Τουρκίας.Στη συνέχεια, ο Σάβιτς επέστρεψε στη Μπαρτσελόνα το 2000 και στη συνέχεια μετακόμισε στην ιταλική Σκίπερ Μπολόνια το 2001. Το 2002 τερμάτισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Ο Σάβιτς ήταν μέλος της Εθνικής ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Με τη ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στην Ευρωμπάσκετ 1991. Ο Σάβιτς εκπροσώπησε επίσης την Εθνική Σερβίας και Μαυροβουνίου. Ως μέλος της εθνικής ομάδας, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1995. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα.Ο Σάβιτς κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1997. Μετά την απόσυρσή του ως παίκτης από τη Φορτιτούντο Μπολόνια το 2002, ο Σάβιτς έγινε μέλος της διοίκησης του συλλόγου. Πέρασε τρία χρόνια ως γενικός διευθυντής της ομάδας. Από το 2005 έως το 2008, ήταν γενικός διευθυντής της Μπαρτσελόνα. Από το 2008 έως το 2009 διηύθυνε τη Φορτιτούντο. Στη συνέχεια, ο Σάβιτς έγινε αθλητικός διευθυντής, ιδρύοντας την Invictus Sports Group. Στις 16 Μαρτίου 2021, η Παρτίζαν Βελιγραδίου προσέλαβε τον Σάβιτς ως νέο αθλητικό διευθυντή. Ζόραν Σάβιτς Αρχειοθετήθηκε 2016-09-19 στο Wayback Machine. στο acb.com (ισπανικά) Ζόραν Σάβιτς στο fiba.com Ζόραν Σάβιτς στο fibaeurope.com Ζόραν Σάβιτς Αρχειοθετήθηκε 2016-09-18 στο Wayback Machine. στο legabasket.it (ιταλικά) Ζόραν Σάβιτς στο tblstat.net
Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα

Ο Πρωτο-Βιλανόβα πολιτισμός εμφανίζεται στην Ιταλία στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού (12ος αιώνα π.Χ.-10ος αιώνας π.Χ.) σαν τμήμα του Πολιτισμού των Τεφροδόχων που βρισκόταν την ίδια εποχή σε ακμή στην Ευρώπη (1300 π.Χ.-750 π.Χ.). Είχε μεγάλες ομοιότητες με τον Πολιτισμό των Τεφροδόχων στην Βαυαρία, την Άνω Αυστρία και τον μέσο Δούναβη. Ο πρωτο-Βιλανόβιος πολιτισμός δείχνει μεγάλη επίδραση με τους πολιτισμούς Λουσάτιο και Κανεγκράτε. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση προκάτοχος του ήταν ο Πολιτισμός της Τεραμάρε που βρισκόταν σε ακμή στην Κοιλάδα του Πάδου. Τα ίδια ταφικά χαρακτηριστικά εμφανίζουν στην Κεντρική Ευρώπη ο Πολιτισμός των Τεφροδόχων και ο Πολιτισμός Χάλστατ που τον διαδέχθηκε. Δεν θεωρείται βέβαιο ότι ήταν το αρχικό του στάδιο. Διάφοροι ιστορικοί όπως η Μαρίγια Γκιμπούτας σχετίζουν την εμφάνιση τους με την εξάπλωση των πρώτων αρχαίων Ιταλικών φύλλων στην Ιταλική χερσόνησο.

 Οι πρωτο-Βιλανόβα τοποθεσίες βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στην κεντρική και βόρεια Ιταλία, σε μικρότερο βαθμό στην νότια Ιταλία και στην ανατολική Σικελία. Οι σημαντικότερες τοποθεσίες ήταν το Βένετο, η Εμίλια-Ρομάνια, η Σατουρνία στην Τοσκάνη, η Τζένγκα, η Ανκόνα στην Μάρκε, το Αμπρούτσο, η Μπαζιλικάτα, η Τροπέα στην Καλαβρία και η Μιλάτσο στην Σικελία. Οι οικισμοί ήταν οικοδομημένοι στους λόφους με οχυρώσεις, η οικονομία βασίστηκε στην αγροτική παραγωγή, στην μεταλλουργία και το εμπόριο. Οι ταφές των πρωτο-Βιλανόβα είχαν κοινά στοιχεία, η καύση των νεκρών, η τοποθέτηση της στάχτης σε δοχεία μορφής διπλού κώνου και η ταφή στο έδαφος. Οι τάφοι περιείχαν πολλά αντικείμενα όπως τα κοσμήματα, οι χάλκινοι θώρακες, τα μπρούτζινα όπλα, δείχνουν την ανάδειξη μιάς κυρίαρχης άρχουσας τάξης. Ύστερα από μια αρχική περίοδο που ο πολιτισμός είχε ομοιότητες σε ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο, οι επόμενοι (950 π.Χ.) άρχισαν να διαφοροποιούνται ανά περιοχές, τους διαδέχθηκαν ο Πολιτισμός της Βιλανόβα, ο Πολιτισμός του Ατεστίνου και ο Πολιτισμός του Λατίου. Οι διάδοχοι πολιτισμοί είχαν στα ταφικά χαρακτηριστικά πολλά στοιχεία από τους πρωτο-Βιλανόβιους. Antonio, Margaret L.; et al. (November 8, 2019). "Ancient Rome: A genetic crossroads of Europe and the Mediterranean". Science. American Association for the Advancement of Science. 366 (6466): 708–714 M. Gimbutas Bronze Age Cultures in Central and Eastern Europe. John M. Coles The Bronze Age in Europe: An Introduction to the Prehistory of Europe C. 2000–700 BC. Soren, David; Martin, Archer (2015). Art and Archaeology of Ancient Rome. Midnight Marquee Press, Incorporated.
Μαρία Εδβίγη της Έσσης-Ντάρμστατ

H Μαρία-Χέντβιχ, γερμ. Maria-Hedwig von Hessen-Darmstadt (26 Νοεμβρίου 1647 - 19 Απριλίου 1680) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Ήταν η όγδοη κόρη του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Σοφίας-Ελεονώρας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1671 τον Βερνάρδο Α΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα: Ερνέστος-Λουδοβίκος Α΄ 1672-1724, δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Βερνάρδος 1673-1694, απεβίωσε 21 ετών. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1679-1746, δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Γεώργιος-Ερνέστος 1680-1699, απεβίωσε 19 ετών. Ιωάννης-Ερνέστος 1674-1675, Ιωάννης-Γεώργιος 1677-1678, Μαρία-Ελισάβετ 1676 απεβ. νήπιο. Ernst Julius Walch: Historische, statistische, geographische und topographische Beschreibung der Königlich- und Herzoglich-Sächsischen Häuser und Lande überhaupt und des Sachsen-Coburg-Meiningischen Hauses und dessen Lande insonderheit, Nuremberg, 1811, p. 71 Online Ludwig Bechstein: Mythe, Sage, Märe und Fabel im Leben und Bewusstsein des deutschen Volkes, t.D. Weigel, Leipzig, 1854, p. 259 Online Matthias Müller: Das Schloss als Bild des Fürsten, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen, 2004, p. 396 Online
Αρτσβίκ

Η Αρτσβίκ Χαρουτιουνιάν (Αρμένικη: Արծվիկ Հարությունյան, γεννημένη στις 21 Οκτωβρίου 1984) γνωστή ως Αρτσβίκ, είναι Αρμένισα τραγουδίστρια και στιχουργός . Εκπροσώπησε την Αρμενία στην Γιουροβίζιον 2017 στο Κίεβο με το τραγούδι Fly with me κατακτώντας την δέκατη όγδοη θέση με 79 βαθμούς .

 Το 2016, η Αρτσβίκ ανακοινώθηκε ως συμμετέχουσα στο Depi Evratesi, η αρμένικη εθνική επιλογή για να βρουν τον εκπρόσωπο τους για την Eurovision 2017. Κατά την διάρκεια του σόου, ήταν μέλος της ομάδας του Εσσάι Αλτουνιάν. Ανακοινώθηκε νικήτρια στις 24 Δεκεμβρίου του 2016 και θα εκπροσωπήσει την Αρμενία στην Eurovision 2017.
Πύργος του Σαν Μαρτίν

Ο Πύργος του Σαν Μαρτίν (ισπανικά: Torre de San Martín), ή «Πύργος του Αγίου Μαρτίνου», είναι κτίριο αρχιτεκτονικής μουδέχαρ που βρίσκεται στην πόλη Τερουέλ, στην περιοχή της Αραγωνίας, στην βορειοανατολική Ισπανία. Το κτίριο ανεγέρθη το 1316 και ανακαινίστηκε τον 16ο αιώνα, όταν προστέθηκε η πέτρινη βάση του. Το 1986 προστέθηκε στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO, ως τμήμα της αρχιτεκτονικής μουδέχαρ της Αραγωνίας.

 Κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1315 και το 1316 και ανακαινίστηκε το 1550 από τον Πιερ Βεντέλ, ο οποίος κατεδάφισε μερικά από τα σπίτια της πόλης ώστε να δημιουργήσει μια πλατεία στο πύργο και να ενισχύσει την τοιχοποιία του στη βάση ώστε να επιδιορθώσει και να προλάβει την διάβρωση στη βάση του λόγω της υγρασίας. Το 1926, ο Ρικάρδο Γκαρθία Γκερέτα ανέλαβε μια εκτεταμένη ανακαίνιση, όπως και μεταπολεμικά ο Μανουέλ Λορέντε Χουνκέρα, ο οποίος αποκατέστησε τη κεραμικά πλακάκια του πύργου με κάποια με πιο ήπιο τόνο απ' ότι τα αρχικά. Ανάμεσα στο 2002 και το 2007 έλαβε χώρα εκτεταμένη ανακαίνιση, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό του πύργου, στην οποία βρέθηκε η αρχική είσοδος του πύργου. Βρίσκεται στην Πλάθα ντε Πέρεθ Πράδο, απέναντι από τους «Ερωτευμένους του Τερουέλ». Είναι, όπως και άλλοι πύργοι στην πόλη του Τερουέλ, ένας πλίνθινος πύργος-πύλη με υαλοποιημένα κεραμικά διακοσμητικά πλακάκια. Στη βάση του στηρίζεται με ένα γοτθικό τόξο. Οι τρεις του πλευρές είναι ορατές, ενώ η τέταρτη είναι ενσωματωμένη στην μπαρόκ εκκλησία του Σαν Μαρτίν, από την οποία πήρε το όνομά του ο πύργος. Ο πύργος μιμείται την δομή των μιναρέδων των Αλμοχάδων, με δύο ομόκεντρους τετράγωνους πύργους μέσα στους οποίους βρίσκονται τα κλιμακοστάσια. Ο εσωτερικός πύργος έχει τρία πατώματα που καλύπτονται με σταυρωτό θόλο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tower of the Church of San Martín, Teruel στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα πληροφοριών στο aragonmudejar.com (Ισπανικά)
Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις

Ο Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις (Charles Boardman Hawes, 24 Ιανουαρίου 1889 - 16 Ιουλίου 1923) ήταν Αμερικανός συγγραφέας θαλασσινών ιστοριών, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός από τρία ιστορικά μυθιστορήματα. Πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 34 ετών, ενώ είχαν δημοσιευθεί μόλις δύο από τα πέντε βιβλία του. Ήταν ο πρώτος γεννημένος στις Η.Π.Α. νικητής του ετήσιου βραβείου Νιούμπερι, καθώς το τρίτο του μυθιστόρημα, Η Σκοτεινή Φρεγάτα (1924), αναδείχθηκε ως το καλύτερο αμερικανικό παιδικό βιβλίο της χρονιάς. Το 1925 οι New York Times έγραψαν ότι χάρη στις θαλασσινές περιπετειώδεις ιστορίες του, ο Χόις συγκρίνεται με τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και τον Χέρμαν Μέλβιλ.

 Ο Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις γεννήθηκε στο Κλίφτον Σπρινγκς της Νέας Υόρκης στις 24 Ιανουαρίου του 1889. Η καταγωγή του ήταν από τη Νέα Αγγλία και έμαθε τα πρώτα γράμματα σ' ένα σχολείο του Μπάνγκορ, της πολιτείας Μέιν. Αργότερα, το 1907, γράφτηκε σ' ένα κολλέγιο του Μπρούνσβικ, της ίδιας πολιτείας, όπου μελέτησε την αγγλική φιλολογία. Μέσα στη γαληνεμένη καταπράσινη ομορφιά της φύσης του Μέιν, ο Χόις βρήκε την έμπνευση για να γράψει τα πρώτα του έργα. Σαν φοιτητής, περνούσε πάντα τις καλοκαιρινές διακοπές του στα απέραντα δάση του Μέιν και παρακολουθούσε τη ζωή των μικρών τους κατοίκων. Έτσι, έμαθε να γνωρίζει και να αγαπά τα δέντρα και τα φυτά. Όταν τελείωσε τις σπουδές του στο κολλέγιο του Μέιν, ο Χόις φοίτησε ακόμα ένα χρόνο στο Χάρβαρντ και κατόπιν διορίσθηκε δάσκαλος σ' ένα δημοτικό σχολείο αρρένων στην Πενσυλβάνια. Ο Χόις δεν άργησε να καταλάβει ότι η πραγματική κλίση του ήταν να γράφει. Παράτησε τη θέση του δασκάλου και άρχισε τότε να δημοσιεύει διηγήματα για το περιοδικό Σύντροφος του Νέου της Βοστώνης, στη Μασαχουσέτη, που πολύ σύντομα έγιναν γνωστά για την απλότητα και τη ζωντάνια τους. Ο Χόις, εκτός από τα δάση, αγαπούσε και τη θάλασσα. Περνούσε πολλές ώρες διαβάζοντας ιστορίες για ταξίδια και ημερολόγια παλαιών πλοίων ή μαζεύοντας θαλασσινά σουβενίρ. Του άρεσε να μαζεύει ναυτικούς χάρτες. Το πρώτο βιβλίο του, η Ναυτική Ανταρσία, δημοσιεύθηκε το 1920. Τον ίδιο χρόνο, ο Χόις προσλήφθηκε ως βοηθός εκδότη στο περιοδικό Ανοιχτός Δρόμος για νέους, όπου είχε προηγουμένως δημοσιεύσει το έργο του σε συνέχειες. Το 1921, ο Χόις κυκλοφόρησε το δεύτερο έργο του: Η Μεγάλη Εξερεύνηση. Και μετά από δύο χρόνια ένα ακόμη μυθιστόρημα, τη Σκοτεινή Φρεγάτα. Όλα είναι περιπετειώδεις ιστορίες, γεμάτες από δραματικά επεισόδια στη στεριά και στη θάλασσα. Τα έργα του Χόις διαβάζονταν πάντα με ενδιαφέρον και γρήγορα ο συγγραφέας απέκτησε αξιόλογη φήμη. Είχε ιδιαίτερο ταλέντο στην περιγραφή χαρακτήρων, πλούσια φαντασία και σπάνια γνώση της ιστορίας όλων των χωρών. Όλα αυτά του έδωσαν τη δύναμη να χειρίζεται πάντα τα θέματά του με μαεστρία και άνεση. Όταν πέθανε στις 16 Ιουλίου του 1923, ο Χόις άφησε μισοτελειωμένο ένα του διήγημα που αφορούσε τη ζωή των φαλαινοθηρών. Το έργο το ολοκλήρωσε αργότερα η γυναίκα του και το δημοσίευσε με τον τίτλο: Κυνηγώντας Φάλαινες. Τον επόμενο χρόνο, μετά το θάνατο του Χόις, το έργο του Η Σκοτεινή Φρεγάτα πήρε το βραβείο Νιούμπερι, σαν το καλύτερο έργο της αμερικανικής παιδικής λογοτεχνίας του 1923.
65489 Κητώ

Η 65489 Κητώ, ή 2003 FX128, είναι ένα αντικείμενο του εσωτερικού νέφους του Όορτ, με ένα δορυφόρο, τον Φόρκυ. Ανακαλύφθηκε στις 22 Μαρτίου 2003. Η τροχιά της τέμνει αυτή του Ουρανού και μπορεί να είναι κένταυρος. Πήρε το όνομά της από τη μυθολογική Κητώ.

 Η Κητώ έχει ένα δορυφόρο, τον Φόρκυ ή (65489) Κητώ I, που ανακαλύφθηκε στις 11 Απριλίου του 2006, από τους K. Noll, H. Levison, W. Grundy και D. Stephens χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. Ο Φόρκυς έχει διάμετρο περίπου 170 χιλιόμετρα, αν έχει λευκαύγεια ίδια με τη Κητώ, και περιφέρεται γύρω από την Κητώ σε 9,55 μέρες σε απόσταση 1840 χιλιομέτρων από την Κητώ.
Τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη το 2020

Στις 2 Νοεμβρίου 2020 πραγματοποιήθηκε τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη, με 4 νεκρούς και 23 τραυματίες. Ο δράστης ήταν ένας 20χρονος αλβανικής καταγωγής, με αυστριακή υπηκοότητα και υπηκοότητα Βόρειας Μακεδονίας και ήταν γνωστός στις αρχές καθώς είχε προσπαθήσει παλιότερα να φτάσει στη Συρία και να ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος. Σκοτώθηκε από τους Αυστριακούς αστυνομικούς λίγα λεπτά μετά την επίθεση.

 Στις 20.00, τη 2α Νοεμβρίου 2020, ο 20χρονος Kujtim Fejzullai, οπλισμένος με ένα πυροβόλο, ένα πιστόλι και μια ματσέτακαι φορώντας ένα γιλέκο με ψεύτικα εκρηκτικά επιτέθηκε σε διάφορους ανθρώπους στο ιστορικό κέντρο της Βιέννης. Εννέα λεπτά αργότερα ο δράστης εξουδετερώθηκε από την αυστριακή αστυνομία. Οι αρχικές αναφορές της αστυνομίας έκαναν λόγω για περισσότερους δράστες αλλά τελικά επιβεβαιώθηκε ότι ο δράστης ήταν ένας, ο οποίος μετακινούνταν κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Τα τέσσερα θύματα ήταν ένας 39χρονος Αυστριακός, μια 24χρονη Γερμανίδα, μια 44χρονη Αυστριακή και ένας 21χρονος Αυστριακός πολίτης, αλβανικής καταγωγής, από τη Βόρεια Μακεδονία. Είκοσι τρεις άλλοι άνθρωποι τραυματίστηκαν: δεκατρείς Αυστριακοί, τέσσερις Γερμανοί, δύο Σλοβάκοι και ένας από το Αφγανιστάν, ένας από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, ένας από τη Κίνα και ένας από το Λουξεμβούργο. Οι τραυματίες έφεραν τραύματα από σφαίρες και μαχαίρι. Μεταξύ των τραυματιών ήταν ένας 28χρονος αστυνομικός, τον οποίο, μαζί με μια ηλικιωμένη γυναίκα, έσωσαν ένας Παλαιστίνιος και δύο Τουρκοαυστριακοί, που βρίσκονταν στη περιοχή και τους μετέφεραν στα ασθενοφόρα. Ο ένας από τους δύο Τουρκοαυστριακούς τραυματίστηκε στη συνέχεια από το δράστη. Και οι τρεις δέχτηκαν συγχαρητήρια για τη πράξη τους. Ο Kujtim Fejzullai είχε γεννηθεί στη πόλη Mödling, νότια της Βιέννης και είχε ζήσει στο Σανκτ Πέλτεν. Μερικές ώρες πριν την επίθεση είχε δηλώσει τη πίστη του στο Ισλαμικό Κράτος, με ανάρτηση στα αραβικά, στο Instagram post, χρησιμοποιώντας το όνομα Abu Dujana al-Albani και κρατώντας τα όπλα με τα οποία πραγματοποίησε την επίθεση. Ήταν ένας από τους 90 Αυστριακούς Ισλαμιστές, που είχαν προσπαθήσει να φτάσουν στη Συρία και να ενταχθούν στο Ισλαμικό Κράτος και για το λόγο αυτό τον Απρίλιο του 2019 του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 22 μηνών αλλά το Δεκέμβριο του ίδιου έτους είχε αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Είχε συμμετάσχει σε πρόγραμμα αποριζοσπαστικοποίησης της οργάνωσης DERAD.
Διαζιριδίνη

Η διαζιριδίνη (αγγλικά diaziridine) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο CH4N2, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο της, . Δομικά, το μόριό της αποτελείται από έναν τριμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο, που σχηματίζεται από δύο (2) άτομα αζώτου και ένα (1) άτομο άνθρακα, που σχηματίζουν ένα νοητό ισοσκελές τρίγωνο. Είναι μια οργανική «θυγατρική» υδραζίνη. Όπως και σε άλλες ενώσεις με τριμελή δακτύλιο, όπως το κυκλοπροπάνιο, το οξιράνιο και την αζιριδίνη, η ύπαρξη παραμόρφωσης στις κανονικές δεσμικές γωνίες, οδηγεί σε αυξημένη ενσωματωμένη χημική ενέργεια και χημική δραστικότητα. Επιπλέον, ειδικότερα στη διαζιριδίνη, η ύπαρξη παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας αυξάνει το «εμπόδιο» για την αναστροφή του αζώτου. Αυτό το αυξημένο εμπόδιο επιτρέπει την απομόνωση ξεχωριστών αναστροφομερών, με παραδείγματα τα cis- και trans- αναστροφομερή.

 Η διαζιριδίνη είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» της παραγώγων, που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «διαζιριδίνες». Η διαζιριδίνη μπορεί να παραχθεί με τις ακόλουθες παραγωγικές οδούς, που πρωτοαναπτύχθηκαν από τον E. Schmitz. Με επίδραση χλωραμίνης (NH2Cl) σε μεθανιμίνη (CH2=NH), παράγεται διαζιριδίνη. Συνήθως η μεθανιμίνη παράγεται επιτόπου («in citu»), με χημική αντίδραση μεθανάλης (HCHO) και αμμωνίας (NH3). Εναλλακτικά, αντί για χλωραμίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί O-υδροξυαμινοθειονικό οξύ (NH2OSO3H). Η τελευταία αντίδραση πραγματοποιείται με μείγμα νερού (Η2Ο) - μεθανόλης (CH3OH) ως διαλύτη, αρχικά σε θερμοκρασία -30 °C, και ακολούθως με θέρμανση ως τους 20 °C. Η αντίδραση με τη χλωραμίνη πραγματοποιείται καλύτερα αν διάλυμα υγρής αμμωνίας σε μεθανόλη χλωριωθεί σε χαμηλή θερμοκρασία από χλωροξυλοβουτάνιο (BuOCl), και μετά αναμειχθεί με υγρή μεθανάλη: Οι χημικά καθαρές διαζιριδίνες, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, βρίσκονται στη μορφή άχρωμης (στερεής) σκόνης ή άχρωμου ελαιώδους υγρού Το πιο μελετημένο μέλος τους είναι η N,N΄-αιθυλενο-δι(3,3-διμεθυλοδιαζιριδίνη), που είναι λευκή κρυσταλλική σκόνη, με κιτρινωπή απόχρωση, ευδιάλυτη στο νερό, στην 95% αιθανόλη και στο χλωροφόρμιο. Η θερμοκρασία τήξης της είναι 113-118 °C. Με οξείδωση της διαζιριδίνης από οξείδιο του αργύρου (Ag2O) παράγεται 1-διαζιρίνη: SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ ΈκδοσηΘεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Πύργοι του Μάρκο στο Κόζχλε

Οι Πύργοι του Μάρκο ή Κάστρο του Κόζχλε είναι ερείπια βυζαντινού κάστρου κοντά στο Κόζχλε της Βόρειας Μακεδονίας. ο σημερινό του όνομα προέρχεται από τον Πρίγκιπα Μάρκο τελευταίο Σέρβο ηγεμόνα που του ανήκε η περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας.

 Το κάστρο αναφέρεται σε σερβικά εκκλησιαστικά έγραφα κατά τη βασιλεία του Στέφαν Ντούσαν. Μέχρι το 1230, όταν οι Σέρβοι εισέβαλαν στα Βυζαντινά συνοριακά φρούρια της περιοχής το Κόζχλε ήταν φρούριο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα σύνορα με το Μεσαιωνικό βασίλειο της Σερβίας. Στην εποχή του Στέφαν Ντουσάν το φρούριο συνορεύει με τη φεουδαρχική ιδιοκτησία της εκκλησίας του Αγίου Νικόλα της Κόζχλε. Η εκκλησία κτίστηκε 1 χλμ νότια από το φρούριο.
Άκτιο

Το Άκτιο ή Πούντα είναι το ακροτελεύτιο ακρωτήριο, της ομώνυμης χερσονήσου της Ακαρνανίας, στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου. Είναι το βορειότερο άκρο της διχαλωτής χερσονήσου της Στέρνας. Η χερσόνησος αυτή, καθώς στρέφεται προς τα βόρεια, πλησιάζει την απέναντι προσχωσιγενή χερσόνησο της Πρέβεζας και αφήνει ένα μικρό δίαυλο ο οποίος αποτελεί και την είσοδο στον Αμβρακικό κόλπο. Απέχει μόλις 725 μέτρα από την Πρέβεζα, και περίπου 15 χιλιόμετρα από την Βόνιτσα. Ο πληθυσμός του οικισμού, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ήταν 200 κάτοικοι. Ένα από χαρακτηριστικά της περιοχής είναι οι τρεις υφάλµυρες παράκτιες λίμνες που συνδέονται µέσω καναλιών µε τη θάλασσα και χρησιμοποιούνται ως ιχθυοτροφεία.

 Η περιοχή µε τα βαλτοτόπια, τις λίμνες και τα κανάλια αποτελεί βιότοπο ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας και καταφύγιο πολλών ειδών της πανίδας, ιδιαίτερα πουλιών. Πλούσια ιστορικά στοιχεία μαρτυρούν την σπουδαιότητα της περιοχής από αρχαιοτάτων χρόνων. Τα σωζόμενα αρχαία ερείπια των λουτρικών εγκαταστάσεων από τους Ρωμαίους αλλά και το αρχικά χωμάτινο και αργότερα πέτρινο φρούριο που έχτισε ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, είναι µόνο μερικά από τα μνημεία που στολίζουν την περιοχή. Στις μέρες µας έχουν κατασκευαστεί στο χώρο αυτό η υποθαλάσσια ζεύξη του Ακτίου µε τη Πρέβεζα και το αεροδρόμιο που συνδέει και αεροπορικά την περιοχή µε την υπόλοιπη Ελλάδα. Το Άκτιο διαθέτει μαρίνες για ελλιμενισμό τουριστικών σκαφών και το αεροδρόμιο, όπου σταθμεύουν τα αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου AWACS του ΝΑΤΟ. Είναι το τρίτο κατά σειρά σε μήκος διαδρόμου στην Ελλάδα (4200m), μετά το Ελευθέριος Βενιζέλος (5500m) και το στρατιωτικό αεροδρόμιο Λάρισας (4800m). Από το 2002 το Άκτιο συνδέεται με την απέναντι ακτή της Ηπείρου μέσω υποθαλάσσιας σήραγγας μήκους 1,5 χμ. για οχήματα. Το Άκτιο ήταν εμπορικό λιμάνι των Ανακτόριων στο Ιόνιο πέλαγος, πολύ γνωστό για το εκεί περίφημο ιερό του Απόλλωνα (Στραβ. Χ,2,7: «... Ανακτόριον επί χερσονήσου ιδρυμένον, Ακτίου πλησίον...Ομώνυμος δε λέγεται το τε ιερόν του Ακτίου Απόλλωνος και η άκρα η ποιούσα το στόμα του κόλπου έχουσα και λιμένα εκτός...») και τους αγώνες (τα Άκτια) που τελούνταν εδώ. Ορισμένες αρχαίες πηγές (όπως ο Πλίνιος , ο Τάκιτος και ο μεταγενέστερος Στέφανος ο Βυζάντιος) το αναφέρουν ως πόλη, ενώ ο Στράβωνας (Χ, 2, 7), που αποτελεί πιο αξιόπιστη πηγή από τις προηγούμενες, το χαρακτηρίζει ως «χωρίον». Πάντως, φαίνεται πως το Άκτιο ουδέποτε αναδείχτηκε σε οικισμό. Ο εντοπισμός εδώ μιας αγροτικής έπαυλης (villa rustica), πιθανώς του 2ου-3ου μ.Χ. αιώνα, δείχνει καθαρά ότι εξακολούθησε, σε όλη την αυτοκρατορική περίοδο, να παραμένει ένα απλό «χωρίον» και ένας ιστορικός και λατρευτικός τόπος. Ο Πέτρινος Ραδιο-Φάρος στο Ακτιο Αεροδρόμιο Ακτίου Αρχειοθετήθηκε 2017-05-25 στο Wayback Machine. Γιάννη Π. Γκίκα, "ΚΑΣΤΡΑ ταξίδια στη Ελλάδα του θρύλου και της πραγματικότητας", τόμος Ε', εκδόσεις ΑΣΤΗΡ, Αθήνα. Χρυσοβιτσάνος, Γεράσιμος (2004). "Οι αποικίες της Κορίνθου στην αιτωλοακαρνανική ακτή". Μεταπτυχιακή εργασία ειδίκευσης. Πανεπιστήμιο Κρήτης/Φιλοσοφική Σχολή/Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. σελ. 31-43.