IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κοινωνία των Γαέλων

Η Κοινωνία των Γαέλων,(ˈkʊmˠənˠ nˠə ˈŋeːl̪ˠ) ("Society of the Gaels") ή Cumann na nGaedhael ήταν ένα πολιτικό κόμμα στο Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος, το οποίο συγκρότησε την κυβέρνηση από το 1923 έως το 1932. Το 1933 συγχωνεύθηκε με άλλα μικρότερα πολιτικά κόμματα (Εθνικό Κέντρο, Εθνική Φρουρά (Ιρλανδία) για να σχηματίσει το κόμμα Φίνε Γκελ.

 Το 1922 η Κυβέρνηση του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους έχασε την υποστήριξη του πολιτικού κόμματος, Σιν Φέιν, η ανάγκη δημιουργίας ενός κόμματος που να υποστηρίζει την κυβέρνηση ήταν άμεση. Το Cumann na nGaedheal ήταν η εθνικιστική πτέρυγα του Σιν Φέιν που σχηματίστηκε το 1900. Ως πολιτικό κόμμα το Cumann na nGaedheal εμφανίστηκε στις 27 Απριλίου 1923, όταν, όσοι ήταν υπέρ της συνθήκης αναγνώρισαν την ανάγκη για ένα κόμμα που έπρεπε να κερδίσει τις εκλογές.Το 1922 η ηγεσία του Σιν Φέιν που ήταν φιλικά προσκείμενη στην Αγγλοϊρλανδική συνθήκη περιλάμβανε τον Άρθουρ Γκρίφιθ, τον Mάικλ Κόλινς και τον W. Τ. Cosgrave. Ο Cosgrave και ο Γκρίφιθ ήταν προεξέχοντες στο Σιν Φέιν από τη δεκαετία του 1900, ενώ ο Κόλινς ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις του μετά την Εξέγερση του Πάσχα. Ο Γκρίφιθ και ο Κόλινς πέθαναν τον Αύγουστο του 1922, την πρώτη περίοδο του Ιρλανδικού εμφυλίου, αφήνοντας τον Cosgrave να ηγηθεί της Προσωρινής Κυβέρνησης κατά της Συνθήκης ενόψει της επίσημης ίδρυσης του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους. Ο Cosgrave είχε επίσης αγωνιστεί στην Εξέγερση του Πάσχα και είχε διακριθεί στην κυβέρνηση της Ιρλανδικής Δημοκρατίας. Η πρώτη εκλογή του κόμματος ήταν οι γενικές εκλογές του 1923, όπου κέρδισε 63 έδρες (από τις 153), με 39% των ψήφων. Μέχρι το 1932, το Cumann na nGaedheal σχηματίσε την κυβέρνηση του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους, με τον Cosgrave ως Πρόεδρο του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους. Στην κυβέρνηση, το κόμμα καθιέρωσε τους θεσμούς πάνω στους οποίους εξακολουθεί να λειτουργεί το σημερινό Ιρλανδικό κράτος. Επίσης, αποκατέστησε το νόμο και την τάξη μέσω μιας σειράς πράξεων δημόσιας ασφάλειας σε μια χώρα που είχε διαχωριστεί από πολέμους και ανταγωνιστικές ιδεολογίες. Ο υπουργός Εσωτερικών του κόμματος, Κέβιν ο Χίγγινς, δημιούργησε την αστυνομική δύναμη Garda Síochána.
Αμπού Μπα

Ο Αμπού-Μαλάλ Μπα (Abou-Malal Ba, γενν. στις 29 Ιουλίου 1998) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, σενεγαλέζικης καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον Άρη Θεσσαλονίκης, με δανεισμό από τη γαλλική Ναντ.

 Ο Μπα έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με τη Νανσί σε μία ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Νιμ Ολιμπίκ για τη Λιγκ 2 στις 14 Αυγούστου 2017. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Νανσί στις 20 Σεπτεμβρίου 2017.Την 1η Ιουλίου 2019, μετακινήθηκε στη Ναντ, με κόστος μεταγραφής 1.000.000 ευρώ.Την 1η Σεπτεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε ο μονοετής δανεισμός του στον Άρη Θεσσαλονίκης. Έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Γαλλίας U18(2 συμ.) και U20(1 συμ.). (Γαλλικά) ba-abou {{{επίθετο}}} : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.frΑμπού Μπα στο L'Équipe Football (Γαλλικά) (Αγγλικά) Προφίλ Αμπού Μπα στο Soccerway (Γαλλικά) Αμπού Μπα στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Προφίλ στο Transfermarkt.com
Κωνσταντίνος Τορνίκιος

Ο Κωνσταντίνος (άκμασε π. το 1200) από την Οικογένεια Τορνικίων ήταν ένας από τους πιο υψηλούς αξιωματούχους κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203). Έγινε Έπαρχος της Κωνσταντινούπολης και μετά λογοθέτης του Δρόμου.

 Ήταν απόγονος του προέχοντος Οίκου των Τορνικίων, Αρμενικής ή Γεωργιανής καταγωγής. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν εξέχων αξιωματούχος, που ανήλθε στο να γίνει λογοθέτης του Δρόμου (υπουργός των Επικοινωνιών, τελικά των Εξωτερικών). Κατείχε τη θέση π. από το 1191 ως τον θάνατό του.Ο Κωνσταντίνος αναφέρεται πρώτα εμπλεκόμενος στις εξεγέρσεις, που ξέσπασαν στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 1198 ή το 1199. Αρχικά ο όχλος διαμαρτυρήθηκε εναντίον του επικεφαλής των Φυλακών (Πραιτωρίου) Ιωάννη Λάγου, αλλά γρήγορα αυτό εξελίχθηκε σε εξέγερση μεγάλης κλίμακας εναντίον του Αλεξίου Γ΄, ο οποίος την κατέστειλε αιματηρά. Την εποχή εκείνη ο Κωνσταντίνος ήταν Έπαρχος (Δήμαρχος) της Κωνσταντινούπολης. Το 1200 ή 1201, έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, ο Κωνσταντίνος τον διαδέχθηκε ως λογοθέτης του Δρόμου για δύο έτη· αντικαταστάθηκε από τον Νικήτα Χωνιάτη. Είχε τέκνο: Δημήτριος, έγινε Μεσάζων (Πρωθυπουργός) όταν η έδρα της Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στη Νίκαια. Γιος του ήταν ο: Κωνσταντίνος, σεβαστοκράτωρ.
Lada Niva Travel

Το Lada Niva Travel (επίσημος κωδικός εργοστασίου : VAZ-2123) είναι μικρομεσαίο SUV αυτοκίνητο, με μόνιμη τετρακίνηση, που παράγεται από το 1998 από τον ρωσικό όμιλο AvtoVAZ, που είναι η μητρική της επίσης ρωσικής αυτοκινητοβιομηχανίας Lada. Αρχικά έφερε την ονομασία VAZ-2123 (1998 - 2002) και στη συνέχεια διατέθηκε ως Chevrolet Niva από το 2003 έως το 2020, όταν η AvtoVAZ ήταν σε κοινοπραξία με τον αμερικανικό όμιλο της General Motors, κοινοπραξία γνωστή ως GM-AvtoVAZ. Ωστόσο, μόλις η General Motors πούλησε το 50% του μεριδίου της το καλοκαίρι του 2020, το μοντέλο για λίγους μήνες μετονομάστηκε σε Lada Niva, με αποτέλεσμα να έχει το ίδιο όνομα με το αρχικό Lada Niva / Lada 4x4 / VAZ-2121, σε κάποιες αγορές της Ευρώπης. Κατά ιστορική ειρωνεία, το VAZ-2123 είναι επίσης μια βελτιωμένη μετεξέλιξη του αρχικού Niva (VAZ-2121), με το οποίο μοιράζεται το μηχανικό του υπόβαθρο. Στις 21 Δεκεμβρίου 2020, το VAZ-2123 (πρώην Chevrolet Niva) μετονομάστηκε σε Lada Niva Travel.

 Τον Αύγουστο του 2020, η Lada ανέλαβε εκ νέου την παραγωγή του Chevrolet Niva και το μετονόμασε σε Lada Niva.Στις 21 Δεκεμβρίου 2020, ταυτόχρονα με την εισαγωγή μιας νέας γενιάς του μοντέλου, το νέο Lada Niva μετονομάστηκε σε Lada Niva Travel, ενώ τον Ιανουάριο του 2021 το παλαιό Lada Niva, που σημειωτέον παράγεται από το 1977 (γνωστό και ως Niva 4x4), μετονομάστηκε σε Lada Niva Legend. Ειδικότερα η κορυφαία έκδοση, περιλαμβάνει στάνταρ Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενους καθρέφτες, φώτα ομίχλης, ζάντες αλουμινίου, θερμαινόμενα καθίσματα, κλιματισμό, ηχοσύστημα, κάμερα οπισθοπορείας και σύστημα δορυφορικής πλοηγησης. Ο κινητήρας βενζίνης των 1.690 κυβικών εκατοστών, αποδίδει ισχύ 80 hp και ροπή 127 N·m. Η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα έρχεται σε 19,0 δευτερόλεπτα και η μέγιστη ταχύτητα φτάνει τα 140 χιλιόμετρα την ώρα. Η μέση κατανάλωση είναι στα 10,2 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα και οι εκπομπές CO2 είναι στα 216 γραμμάρια ανά χιλιόμετρο. Lada Niva Η επίσημη ρωσική ιστοσελίδα του Lada Niva Travel
Καρλ Σπίτελερ

Ο Καρλ Φρίντριχ Γκέοργκ Σπίτελερ (Carl Friedrich Georg Spitteler, 24 Απριλίου 1845 - 29 Δεκεμβρίου 1924) ήταν Ελβετός ποιητής οραματιστικής φαντασίας και συγγραφέας απαισιόδοξων αλλά ηρωϊκών στίχων. Δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Prometheus und Epithemus το 1881. Το 1919 βραβεύτηκε με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

 1881 Prometheus und Epimetheus 1883 Extramundana 1888 Bacillus 1889 Das Bombardement von Åbo 1889 Schmetterlinge 1890 Das Wettfasten von Heimligen 1891 Friedli der Kolderi 1891 Gustav 1892 Literarische Gleichnisse 1892 Der Ehrgeizige 1896 Balladen 1897 Der Gotthard 1898 Conrad, der Leutnant 1898 Lachende Wahrheiten 1900 Die Auffahrt 1901 Hera die Braut 1903 Die hohe Zeit 1904 Ende und Wende 1905 Olympischer Frühling (Epos) 1906 Imago 1920 Meine frühesten Erlebnisse 1924 Prometheus der Dulder Έργο του Καρλ Σπιτελερ στο Projekt Gutenberg
Ισοπροπυλομεθυλαιθέρας

Ο ισοπροπυλομεθυλαιθέρας (IsopropylMethylEther, IME) ή 2-μεθυξυπροπάνιο ή ισοπροπυλομεθυλοξείδιο είναι μια οργανική ένωση με χημικό τύπο C4H10Ο και σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHOCH3 που γράφεται επίσης συντομογραφικά iPrOMe. Είναι ένας αιθέρας. Στην εμφάνιση, στις συνηθισμένες συνθήκες (θερμοκρασία 25 °C, πίεση 1 atm), είναι ένα άχρωμο υγρό. Έχει τα ακόλουθα έξι (6) ισομερή: Βουτανόλη-1 ή κανονική βουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2OH. Βουτανόλη-2 ή δευτεροταγής βουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH(OH)CH3. Μεθυλοπροπανόλη-1 ή ισοβουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHCH2OH. Μεθυλοπροπανόλη-2 ή τριτοταγής βουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)3COH. Διαιθυλαιθέρας ή αιθοξυαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2OCH2CH3. Μεθυλοπροπυλαιθέρας ή 1-μεθοξυπροπάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2OCH3.

 Μπορεί να παραχθεί με ισοπροπυλίωση μεθανολικού άλατος (π.χ. CH3ONa) με ισοπροπυλαλογονίδιο [(CH3)2CHX] ή μεθυλίωση προπανολικού-2 άλατος [π.χ. (CH3)2CHONa] με μεθυλαλογονίδιο (CH3X) : Υπό την επίδραση φωτός (hv) και ατμοσφαιρικού οξυγόνου σχηματίζει ασταθή και εκρηκτικά υπεροξείδια: Με τη επίδραση οξέων, κλασσικών ή κατά Lewis παράγει διάφορα οξώνια, δηλαδή ασταθή και πολύ δραστικά παράγωγα του τετρασθενή O+: 1. Με επίδραση νερού, σε όξινο περιβάλλον, υδρολύεται προς ισομοριακό μίγμα μεθανόλης κσι προπανόλης-2: 2. Με επίδραση ψυχρού υδροϊωδίου (HI) παράγεται σχεδόν ισομοριακό μίγμα μεθανόλης, μεθυλοϊωδιδίου, προπανόλης-2 και ισοπροπυλοϊωδίδιου: 3. Με επίδραση θερμού υδροϊωδίου (HI) παράγεται ισομοριακό μίγμα μεθυλοϊωδίδιου, ισοπροπυλοϊωδίδιου και νερού: Με επίδραση αλκυλολιθίου (π.χ. μεθυλολιθίου) έχουμε τη μετάθεση Wittig, με την οποία παράγεται μεθυλοπροπανόλη-2 και αλκάνιο (μεθάνιο αν είχε χρησιμοποιηθεί μεθυλολίθιο): Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγεται μεθυλο(1-μεθυλοπροπυλ)αιθέρας, αιθυλοϊσοπροπυλαιθέρας και μεθυλο(2-μεθυλοπροπυλ)αιθέρας: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Γουάιαρ

Το Γουάιαρ, (αγγλικά: Wyre) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 3,11 τ.χλμ. και 29 κατοίκους (2011), είναι ένα από τα μικρότερα κατοικημένα νησιά των Ορκάδων.

 Η ιστορία του Γουάιαρ εξακολουθεί να είναι πολύ εμφανής, και έχει δύο αρχαία μνημεία, διατηρητέα από την Ιστορική Σκωτία, το κάστρο Κούμπι Ρόου και το παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας. Ο επίσκοπος Μπζάρνι μεγάλωσε στο Γουάιαρ, και ήταν γιος του Κόλμπειν Χάγκα (βλ. επόμενη ημιπαράγραφο), στην Εγκυκλοπαίδεια της Σκωτίας του Κόλλινς λέει γι 'αυτόν ότι: "αποτελεί το μόνο σημαντικό έργο της Νορβηγικής ποίησης που έχει επιβιώσει στα νησιά [Όρκνεϊ] , του Lay της Jomsvikings. Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην εξασφάλιση της αγιοποίησης του Earl Rognv." Ο ποιητής Έντουϊν Μούιρ (1887-1959), γνωστός για την εξέχουσα συμμετοχή του στη Σκοτζέζικη Αναγέννηση, γεννήθηκε στην Ντέερνες στο Μέινλαντ Ορκάδων[1], ενώ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Γουάιαρ. Στην αυτοβιογραφία του, είπε για τον εαυτό του - «Είμαι έμας άνθρωπος των Ορκάδων, ένας καλός Σκανδιναβός», και σχολίασε ότι μερικά από τα πιο ευτυχισμένα παιδικά του χρόνια τα πέρασε εδώ. Το Κάστρο Κούμπι Ρόου, κατασκευασμένο περίπου στο 1150, είναι ένα από τα παλαιότερα κάστρα στην Σκωτία και αναφέρθηκε στη Μύθο Ορκεϊίνγκα. Πήρε το όνομά του από τον Κόλμπιν Χάγκα που πιστεύεται ότι έχει ζήσει εκεί. Στο Έπος του Βασιλιά Χάακον, αναφέρεται ότι μετά την δολοφονία στο Θούρσο, του τελευταίου Νορβηγού κόμη του Όρκνεϊ, κόμη Ιωάννη, οι δολοφόνοι του κατέφυγαν στο Γουάιαρ. Κατέφυγαν στο κάστρο, το οποίο ήταν τόσο ισχυρό, που οι πολιορκητές έπρεπε να καταλήξουν σε μια συμφωνία μαζί τους για να παραδοθούν. Στο κέντρο του νησιού δεν υπάρχουν σκεπές, αλλά το παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας του 12ου αιώνα, είχε ολοκληρωθεί σε μεγάλο βαθμό. Η αρχιτεκτονική του είναι ρωμανική και αποδεικνύει ότι οι Νόρσεμεν, γνωστοί για τις επιδρομές τους στους Βίκινγκ, είχαν επίσης μια κοσμοπολίτικη πολιτιστική επιρροή. Έχει εν μέρει αποκατασταθεί. Όπως και οι περισσότεροι από το Όρκνεϊ, το Γουάιαρ αποτελείται από παλαιό κόκκινο ψαμμίτη της δεβονιανής περιόδου.Το νησί έχει χαμηλό υψόμετρο, και έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου. Είναι γενικά σε χαμηλό υψόμετρο, και χωρίζεται από το Ράουσι, από το Γουάιαρ Σάουντ. Το Ράουσι βρίσκεται βόρεια, το Γκέρσι προς το νότο, η ηπειρωτική χώρα προς τα νότια δυτικά και το Σάπινσι προς τα νοτιοανατολικά. Το Μπου εκπροσωπείται μαζί με το Άε στο Ντάμφραϊς και Γκάλογουεϊ, ενώ έχουν τα συντομότερα ονόματα για οικισμό της Βρετανίας. Το Γουάιαρ είναι επίσης γνωστό για τις γκρι φώκιες του, καθώς και για τους θαλάσσιους ελέφαντες του, καθώς και για τα πτηνά του, συμπεριλαμβανομένων των δύτων και των παπιών. Πληροφορίες για το νησί Γουάιαρ
Μάγια Λυμπεροπούλου

Η Μάγια Λυμπεροπούλου (11 Μαρτίου 1940 – 22 Ιουλίου 2021) ήταν Ελληνίδα θεατρική ηθοποιός. Γεννημένη στην Αθήνα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπως και κινηματογράφο στη Γαλλία. Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», το Εθνικό Θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε., ενώ διετέλεσε καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας. Απεβίωσε ξαφνικά σε ηλικία 81 ετών από καρδιακή ανακοπή.

 I. Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Μ. Λυμπεροπούλου συμμετείχε ως ηθοποιός. II. Πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Μ. Λυμπεροπούλου εργάστηκε ως σκηνοθέτης. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Αθηνόραμα (ηλεκτρ. έκδοση, 22 Ιουλίου 2021): Μαρία Κιούρου, "Πέθανε η Μάγια Λυμπεροπούλου" "Πρώτο Θέμα" (ηλεκτρ. έκδοση, 22 Ιουλίου 2021): "Άφησε την τελευταία της πνοή η μεγάλη κυρία του θεάτρου, Μάγια Λυμπεροπούλου"
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1946

Τα 12α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1946, απονεμήθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 1947, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1946.

 Καλύτερη Ταινία: Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μαςΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Γουάιλερ - Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μαςΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Λόρενς Ολίβιε - Ερρίκος ο 5οςΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σήλια Τζόνσον - Σύντομη ΣυνάντησηΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη (Roma, città aperta) Ο Επίσημος ιστότοπος
Σερζ Ντασό

Ο Σερζ Ντασό (Serge Dassault, 4 Απριλίου 1925 – 28 Μαΐου 2018) ήταν Γάλλος κληρονόμος και στέλεχος επιχειρήσεων και πολιτικός. Υπήρξε διευθυντής του Dassault Group και συντηρητικός πολιτικός. Εργάστηκε επίσης για την SES. Σύμφωνα με το Forbes, η περιουσία του Ντασό εκτιμήθηκε πως ήταν περίπου 15 δισ. δολάρια το 2016.

 Ο Σερζ Ντασό ήταν ο γιος του Μαρσέλ Ντασό, από τον οποίο κληρονόμησε το Dassault Group, και της Μαντλίν Ντασό. Και οι δυο γονείς του ήταν από οικογένεια με εβραϊκή παράδοση αλλά μετά ασπάστηκαν τον ρωμαιοκαθολικισμό. Μετά τον θάνατο του γηραιότερου Ντασό το 1986, ο Σερζ Ντασό συνέχισε την ανάπτυξη της εταιρείας με τη βοήθεια των διευθύνοντων συμβούλων Charles Edelstenne και Éric Trappier. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μπήκε στη φυλακή όταν ο πατέρας του στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ μετά την άρνησή του να συνεργαστεί με μια γερμανική αεροπορική εταιρεία. Φοίτησε στο Lycée Janson de Sailly. Είχε πτυχίο μηχανικού από το École Polytechnique (τάξη του 1946) και το Supaéro (τάξη του 1951). Το 1963 έλαβε ένα EMBA από το HEC Paris. Η εταιρεία του κατέχει επίσης την εφημερίδα Le Figaro. Ήταν μέλος του UMP, όπως είναι ο γιος του Olivier, ο οποίος είναι βουλευτής στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Ήταν δήμαρχος στην πόλη Corbeil-Essonnes, νότιο προάστιο του Παρισιού. Το 2005 εγκαινίασε το αξίας 2 εκατ. ευρώ Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο (στο οποίο υπήρχε και τέμενος) στην πόλη του. Τον Δεκέμβριο του 1998, καταδικάστηκε σε δυο χρόνια φυλάκιση για τη συμμετοχή του στο σκάνδαλο της Belgian Agusta και του επιβλήθηκε πρόστιμο 60.000 βελγικών φράγκων (περίπου €1.500). Το 2004 έγινε γερουσιαστής και από αυτή τη θέση, υποστήριξε ανοιχτά θέσεις του συντηρητικού κόμματος στα θέματα της οικονομίας και της απασχόλησης, ισχυριζόμενος ότι οι κανονισμοί στους φόρους και στο εργατικό δυναμικό στη Γαλλία καταστρέφουν τους επιχειρηματίες. Τον Νοέμβριο του 2012, απαντώντας στο σχέδιο της κυβέρνησης Αιρώ να νομιμοποιήσει τον γάμο των ομοφυλόφιλων, ο Ντασό ανέφερε σε μια συνέντευξη στο France Culture ότι η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλόφιλων θα προκαλέσει «μηδενική ανανέωση του πληθυσμού. Θα έχουμε μια χώρα ομοφυλόφιλων. Και μέσα σε δέκα χρόνια δεν θα απομείνει κανένας άνθρωπος στη χώρα. Αυτό είναι ανόητο». Ο Ντασό παντρεύτηκε τη Nicole Raffel στις 5 Ιουλίου 1950. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά : Olivier, Laurent, Thierry και Marie-Hélène. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Serge Dassault στο Wikimedia Commons
Φωτακάδο Χανίων

Το Φωτακάδο είναι οικισμός της κοινότητας Βουκολιών του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Eίχε 83 κάτοικους στην απογραφή του 2011 και 65 περίπου μόνιμους κατοίκους.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 330 μέτρων. Είναι αγροτική περιοχή με σημαντική παραγωγή ελαιόλαδου, εσπεριδοειδών και κάστανων. Οι κάτοικοι ασχολούνται επίσης με την αμπελουργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομεία. Απέχει 35 χιλιόμετρα από τη πρωτεύουσα του νομού και έχει αμφιθεατρική θέση πάνω από τη κοιλάδα του Ταυρωνίτη. Το Φωτακάδο γειτονεύει: Βόρεια με το χωριό Βουκολιές που είναι η πρωτεύουσα του δήμου Βουκολιών Ανατολικά με τον Κεφαλά Νότια με τα Παλαιά Ρούματα Δυτικά με τα Ζυμπραγού και βορειοδυτικά με την Ανώσκελη. Έχει πέντε εκκλησίες με ισάριθμα πανηγύρια: Την εκκλησία Αγίου Δημητρίου, που είναι και η κεντρική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. του Αγίου Αντωνίου του Αγίου Γεράσιμου και του Προφήτη Ελισσαίου.Ο τελευταίος ναός είναι κτισμένος στη θέση τούρκικου πυργίσκου, όπου είχε γίνει σημαντικότατη μάχη (μάχη του Δρομονέρου) με την επικράτηση των Κρητών κατά την τελευταία Κρητική Επανάσταση εναντίον τον τουρκικού ζυγού. Το χωριό είναι σχετικά δύσβατο και απόκρημνο στα σημεία, όπου το διασχίζει ο ποταμός Ταυρωνίτης. Είναι μεγάλο σε έκταση και αποτελείται από μικρές γειτονιές: τη Λαγουδιανά, που θεωρείται η κεντρική γειτονιά, το Έξω χωριό (Αλιμπεγιανά), Σαψιανά, Παρτσαλιανά, Χατζιανά, Κολύμπα (Μαραγκιάνα), Μπουλταδιανά (ερημωμένη γειτονιά), Σταυρουλιανά, και τη Διακλάδωση. Χαρακτηριστικά σημεία του χωριού είναι τα κάτωθι: Η διαδρομή εντός του κεντρικού δρόμου του χωριού έχει πετρόχτιστα τμήματα, μεγάλου ύψους, κατασκευασμένα απο περίτεχνη ξηρολιθοδομή - ξερολιθια για να προστατεύουν τα πρανή και παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ο δρόμος κατασκευάστηκε χειρονακτικά, γύρω στα 1932, όπως μαρτυρεί εγχάρακτη ημερομηνία. Το έργο συμπληρώνει ένα πλήρες δίκτυο παροχέτευσης των ομβρίων, που αποτελείται απο οχετούς μεγάλου ύψους (3.00 - 4.00 μ) και πλάτους περίπου 2.00 μ, που ειναι ακόμη πληρως λειτουργικοί. Χαρακτηριστικό σημείο είναι και η περιοχή "Του Διγενή η πατέ(=πάτημα)", όπου σύμφωνα με την παράδοση πάτησε το ένα του πόδι ο Διγενής Ακρίτας. Το άλλο πόδι πατούσε - κατά την παράδοση - στην απέναντι κορυφή του Προφήτη Ελισσαίου και είπιε νερό από τον ποταμό. Μυθοπλασία βέβαια αλλά είναι άξιο προσοχής πως ένα θαμνώδες βουνό έχει ένα κομμάτι με τη μορφή πατούσας, το οποίο ποτέ δεν βλαστάνει.
Αλεξάντρ Ρόντσενκο

Ο Αλεξάντρ Μιχάηλοβιτς Ρόντσενκο (ρωσικά: Александр Михайлович Родченко‎), αναφερόμενος στα ελληνικά συνήθως ως Ροντσένκο, ήταν Ρώσος ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτης και γραφίστας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του κινήματος του Κονστρουκτιβισμού και του ρωσικού σχεδιασμού. Είχε παντρευτεί τη Ρωσίδα ζωγράφο Βαρβάρα Στεπάνοβα. Θεωρούνταν ως ένας από τους πιο ευφυείς καλλιτέχνες του Κονστρουκτιβισμού μετά τη Ρωσική Επανάσταση.

 Ο Ρόντσενκο γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1891 στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν γόνος οικογένειας της εργατικής τάξης. Ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένειά του μετακόμισε στο Καζάν, όπου και σπούδασε στην τοπική Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ αργότερα σπούδασε στο Ινστιτούτο Στρογκανόφ της Μόσχας. Δημιούργησε τα πρώτα του αφηρημένα έργα το 1915, τα οποία είχαν επηρεαστεί από τον σουπρεματισμό του Καζιμίρ Μαλέβιτς. Το 1921 έγινε μέλος του κινήματος του προντουκτιβισμού, ένα κίνημα που είχε ως στόχο την ενσωμάτωση της τέχνης στην καθημερινότητα. Στη συνέχεια, άρχισε να ασχολείται με το φωτομοντάζ, αφού εντυπωσιάστηκε από αντίστοιχα έργα ντανταϊστών καλλιτεχνών. Το πρώτο του δημοσιευμένο έργο ήταν μια εικονογράφηση του ποιήματος του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι «Σχετικά με αυτό» το 1923. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, η δουλειά του Ρόντσενκο χαρακτηρίστηκε ως αρκετά αφηρημένη. Το 1928, ο Ρόντσενκο έγινε μέλος του ρωσικού καλλιτεχνικού κύκλου, απορρίφθηκε, όμως, αργότερα από αυτόν, καθώς χαρακτηρίστηκε ως «φορμαλιστής». Επέστρεψε στη ζωγραφική τη δεκαετία του 1930, σταμάτησε τη φωτογραφία το 1942 και παρήγαγε αφηρημένα εξπρεσιονιστικά έργα τη δεκαετία του 1940. Πέθανε στη Μόσχα στις 3 Δεκεμβρίου 1956.
Χρύσα Ρωμανού

Η Χρύσα Ρωμανού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931, ήταν μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες εικαστικούς της γενιάς της. Καθοριστική για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής της προσωπικότητας υπήρξε η διαμονή της στη Γαλλία την εικοσαετία 1961-1981 όπου συνάντησε τον μετέπειτα σύζυγό της Νίκο Κεσσανλή και συνδέθηκε με σημαντικές φυσιογνωμίες της τέχνης. Ανήκε στην ομάδα των ελλήνων καλλιτεχνών της διασποράς που έζησαν και εργάστηκαν μεταπολεμικά σε μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα του δυτικού κόσμου και για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής τέχνης δεν ακολούθησαν απλώς τις διεθνείς καλλιτεχνικές εξελίξεις αλλά υπήρξαν συνδιαμορφωτές τους.

 Τη δεκαετία του ’50 η Χρύσα Ρωμανού έκανε ένα μικρό πέρασμα από τη δημοσιογραφία («Πειραϊκός Χρονογράφος», «Εμπρός»), ενώ την ίδια εποχή εισήχθη και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Υπήρξε μαθήτρια του Γ. Μόραλη και του Α. Γεωργιάδη. Πρώτη φορά έδειξε έργα της το 1958 στο Α’ Καλοκαιρινό Σαλόνι Νέων Καλλιτεχνών, κερδίζοντας μάλιστα ένα από τα τρία βραβεία. Δύο χρόνια μετά παρουσίασε στην γκαλερί Ζυγός την πρώτη της ατομική έκθεση με ανεικονικά έργα. Το συναρπαστικό ταξίδι της Χρύσας Ρωμανού στην τέχνη θα ξεκινήσει, όμως, το 1961, όταν θα βρεθεί στο Παρίσι με υποτροφία του ελληνικού κράτους. Στα χρόνια που ακολουθούν θ’ αποκαλύψει τους «Μύθους», μια ενότητα έργων που δημιουργεί στο πάτωμα χύνοντας αραιωμένο μπλε χρώμα πάνω σε άσπρο φόντο, ενώ στη συνέχεια θα τη συνεπάρει η τεχνική του κολάζ, η ανατρεπτική συνύπαρξη εικόνων από εφημερίδες και περιοδικά: διαφημίσεις με καταναλωτικά προϊόντα αλλά και στιγμιότυπα της πολιτικής και της κοινωνικής πραγματικότητας. Το βλέμμα της στην κοινωνία της κατανάλωσης και στην κυριαρχία της εικόνας παρέμεινε οξύ, ειρωνικό. Η δουλειά της βρισκόταν στον αντίποδα της τακτικής των Αμερικανών καλλιτεχνών που ενσωμάτωναν με ανάλαφρο τρόπο στα έργα τους λαμπερές εικόνες των αγαθών της καταναλωτικής έκρηξης.Το 1968 η Χρύσα Ρωμανού ξεκίνησε μια σειρά Το 1968 η Χρύσα Ρωμανού ξεκίνησε μια σειρά τρισδιάστατων κατασκευών, των «Μεκανό», εμπνευσμένη από το παιδικό παιχνίδι, ενώ ιδιαιτέρως σημαντική στην πορεία της είναι η μακροχρόνια ενασχόλησή της με τους Χάρτες και τους Λαβυρίνθους. Το 1980 θα επιστρέψει στα αγαπημένα της θέματα, αξιοποιώντας το ντεκολάζ, τη μέθοδο των nouveaux realistes: έργα που δημιουργούνται από την αποκόλληση και την επικόλληση εικόνων σε απανωτά στρώματα στην πίσω όψη μιας ζελατίνας αρχικά και της διάφανης επιφάνειας του πλεξιγκλάς στη συνέχεια. Το ενδιαφέρον της Χρύσας Ρωμανού για τους Χάρτες, τα ταξίδια και τους Λαβυρίνθους μοιάζει προγενέστερο των αναζητήσεων των κινημάτων του ’60 αλλά και των ηθελημένα αποπροσανατολιστικών, «ψυχογεωγραφικών χαρτών» του Παρισιού που παρουσίασαν οι καταστασιακοί. Η Χρύσα Ρωμανού κατάφερε να συγκροτήσει το δικό της λεξιλόγιο και να παρουσιάσει τη δουλειά της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε μια εποχή που κυριαρχούσαν ακόμα οι άρρενες συνάδελφοί της.
Ιωάννα Κοντούλη

Η Ιωάννα Κοντούλη είναι Ελληνίδα τοπογράφος μηχανικός, πολιτικός και διετέλεσε συν-επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας στις εκλογές της 6ης Μαϊου και της 17ης Ιουνίου 2012 των Οικολόγων Πράσινων.

 Η Ιωάννα Κοντούλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Αποφοίτησε από το Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων Ζωγράφου, όπου εξακολουθεί να κατοικεί και σήμερα. Σπούδασε τοπογράφος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα «Περιβάλλον & Ανάπτυξη». Έχει διδάξει στο ΤΕΙ Αθηνών θέματα Φωτοερμηνείας και Τηλεπισκόπησης και από το 2002 εργάζεται στη Μονάδα Οργάνωσης Διαχείρισης του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης. Είναι μητέρα δύο αγοριών. Συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικές πρωτοβουλίες όπως η διαδημοτική επιτροπή για την διάσωση του Υμηττού και η “κίνηση πολιτών για την διάσωση της βίλας Ζωγράφου” και σε πρωτοβουλίες υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως το «Ένα καράβι για την Γάζα». Εντάχθηκε στους Οικολόγους Πράσινους από τα πρώτα βήματα του κόμματος, το 2003 και το υπηρέτησε από σειρά θέσεων ευθύνης. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του εκλογικού προγράμματος και υποψήφια στην Β΄ Αθήνας. Στις ευρωεκλογές του 2009 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο που επέτυχε την εκπροσώπηση των πράσινων ιδεών για πρώτη φορά σε βουλευτικό επίπεδο. Στις βουλευτικές εκλογές της ίδιας χρονιάς ήταν συνεπικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος. Το 2010 ήταν ο εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων στο εθνικό διάλογο για την παιδεία. Στο εκλογικό συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων εξελέγη συν-επικεφαλής της εκλογικής εκστρατείας, μαζί με τον Γιάννη Παρασκευόπουλο. Ωστόσο, η ίδια απαρνήθηκε τα πλεονεκτήματα που έχει ο επικεφαλής εκλογικού συνδυασμού και αποφάσισε να ζητήσει τον σταυρό στην Εκλογική Περιφέρεια της Β' Αθηνών. Αποχώρησε από τους Οικολόγους Πράσινους το τέλος του 2014. Ήταν υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών. Από τον Γενάρη του 2016 είναι πρόεδρος της δημόσιας εταιρείας Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. Με την ανάληψη των καθηκόντων της δήλωσε ότι έχει ως στόχο από τη δράση του φορέα στο εξής: "Να υπάρχει ένα αποτέλεσμα, δεν θέλουμε να κάνουμε κτίρια για τα κτίρια, αλλά κτίρια για τους ανθρώπους, φιλικά στο περιβάλλον, να μεγιστοποιούν τα κοινωνικά οφέλη". Στις ευρωεκλογές 2019 ήταν υποψήφια με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ όπως και στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους στην Β1' Αθηνών όπου και δεν εξελέγη. Ιστολόγιο κόμματος για τις Εκλογές του 2012 Βιογραφικό από τη σελίδα των ΟΠ για τις Ευρωεκλογές 2009 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Νίκολα Σπίριτς

Ο Νίκολα Σπίριτς (Nikola Špirić, 4 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Βόσνιος πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2007 εώς το 2012. Είναι Σέρβος στην καταγωγή. Ανήκει στο κόμμα Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD). Από το 1992 διδάσκει Οικονομικές Επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Μπάνια Λούκα.

 Γεννήθηκε στο Ντρβαρ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στις 4 Σεπτεμβρίου του 1956. Σπούδασε Οικονομικά στα Πανεπιστήμια του Σαράγεβου και της Μπάνια Λούκα. Κατέχει διδακτορικό τίτλο στις Οικονομικές Επιστήμες. Υπηρέτησε επί 4 χρόνια ως αντιπρόσωπος στην κοινοβουλευτική συνέλευση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ήταν πρόεδρος της Βουλής των Λαών το 2002-2003 και πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων το 2003-2004 και το 2005-2006. Έγινε Πρωθυπουργός στις 4 Ιανουαρίου του 2007 και ανέλαβε καθήκοντα στις 11 Ιανουαρίου. Την 1η Νοεμβρίου του 2007 υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις μεταρρυθμίσεις στο Κοινοβούλιο που επιβλήθηκαν από τον Ύπατο Αρμοστή της ΕΕ Μίροσλαβ Λάιτσακ. Ο Σπίριτς αισθάνθηκε ότι οι μεταρρυθμίσεις αδικούσαν το λαό των Σερβοβοσνίων. Πολλοί έκαναν λόγο για τη χειρότερη κρίση από την εποχή του τέλους του εμφυλίου πολέμου στη Βοσνία . Έπειτα από την επίλυση της κρίσης για τη θέση του Προέδρου στις 10 Δεκεμβρίου του 2007, ο Σπίριτς επαναδιορίστηκε και ο επαναδιορισμός του εγκρίθηκε από το Προεδρείο στις 27 Δεκεμβρίου 2007 και από το Κοινοβούλιο στις 28 Δεκεμβρίου του 2007. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nikola Špirić στο Wikimedia Commons
Βάλραμ του Γύλιχ

Ο Βάλραμ, γερμ.: Walram, Count of Jülich (1240/45 - μάχη του Φύρνες, 20 Aυγούστου 1297) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Γύλιχ και της Ριχάρντις του Οίκου Χέλρε, κόρης του Γκέρχαρντ Γ΄ κόμη του Χέλρε.

 Το 1278 ο Βάλραμ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Γύλιχ, όταν ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Γουλιέλμος, σκοτώθηκαν μαζί στο Άαχεν. Υπηρέτησε ως κοσμήτορας στον καθεδρικό του Άαχεν μέχρι το 1279/80. Ο Βάλραμ ήταν ένας σκληρός αντίπαλος του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, και οπαδός του δούκα της Bραβάνδης, στον πόλεμο της διαδοχής για το Λίμπουργκ. Στη μάχη του Βέρινγκεν το 1288 αιχμαλώτισε τον αρχιεπίσκοπο Ζήγκφρηντ, πράγμα που του επέτρεψε να έχει υπεροχή επί του αρχιεπισκόπου. Κέρδισε μεταξύ άλλων το Τσύλπιχ και εξασφάλισε τα άλλα φέουδά του. Ο Βάλραμ σκοτώθηκε στη μάχη του Φύρνες στις 20 Αυγούστου 1297, πολεμώντας παράλληλα με τον Γκυ κόμη της Φλάνδρας ενάντια στους Γάλλους. Το 1296 ο Βάλραμ νυμφεύτηκε τη Mαρία των Ρέγκιναρ (π. 1278 - 25 Φεβρουαρίου 1332), κόρη του Γοδεφρείδου κυρίου της Βραβάντης-Άαρσοτ και της Ιωάννας κυρίας του Βιερζόν. Η Μαρία έγινε κληρονόμος των Άαρσοτ και Βιερζόν. Ο Βάλραμ απεβίωσε έναν χρόνο μετά τον γάμο τους και ο αδελφός του Γκέρχαρντ Ε΄ τον διαδέχθηκε ως κόμης του Γύλιχ. Η Μαρία παντρεύτηκε ξανά το 1323 με τον Ροβέρτο του Μπομόν και μετά το τέλος της το Βιερζόν πήγε στην αδελφή της Ελισάβετ, που είχε παντρευτεί τον Γκέρχαρντ Ε, αδελφό του Βάλραμ. Ο Βάλραμ και η Mαρία είχαν έναν γιο: Γουλιέλμος (1297/98 - 31 Οκτωβρίου 1311), μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού Σανκτ Μάριαν στο Άαχεν. Genealogie-Mittelalter.de Αρχειοθετήθηκε 2011-06-29 στο Wayback Machine. Κάτω Ρήνος Αρχειοθετήθηκε 2011-07-04 στο Wayback Machine.
Γιουβένκους

Ο Γιουβένκους ή ελληνοποιημένα Ιουβέγκος (λατ.: Gaius Vettius Aquilinus Juvencus) ήταν ισπανικής καταγωγής ιερέας και ο πρώτος λατίνος χριστιανός ποιητής. Άκμασε την εποχή του Κωνσταντίνου του Μεγάλου.

 Για τον Ιουβέγκο δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικά με τον χρόνο και τον τόπο γέννησης και θανάτου του. Η καταγωγή του ήταν από σημαντική ισπανική οικογένεια και είχε το εκκλησιαστικό αξίωμα του πρεσβύτερου. Καλλιέργησε την ποίηση και έγραψε εκκλησιαστικούς ύμνους. Έγραψε εξάμετρους στίχους με κείμενα των τεσσάρων ευαγγελίων, εξιστορώντας στα λατινικά και με γλαφυρό ποιητικό τρόπο τον βίο του Χριστού. Το ποίημα αυτό τιμάται για την ακρίβεια και την πιστή διήγηση της ευαγγελικής ιστορίας. Σώζεται στην συλλογή «Biblioth. PP» (Lunguni, 1677, Τόμος Δ', σελ. 55) και σε άλλες εκδόσεις. Από την γλώσσα και τα ποιητικά μέτρα που χρησιμοποιεί φαίνεται πως είναι κάτοχος κλασικής παιδείας. Γύρω στα 330 συνέταξε στη λατινική γλώσσα ένα επικό χριστιανικό ποίημα αρκετά εκτενές, 3219 εξαμέτρων, το πρώτο του είδους του στη λατινική χριστιανική γραμματεία. Το ποίημα αυτό που χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, έχει τον τίτλο Evangeliorum libri IV. Πρόκειται για μια παράφραση των τεσσάρων Ευαγγελίων και κυρίως του Ματθαίου. Σκοποί της σύνταξής του ήταν να δώσει μια αρμονία των τεσσάρων Ευαγγελίων, να απευθυνθεί στους πιο μορφωμένους λατίνους και να τους προσηλυτίσει, ενώ ήθελε να εκθέσει με επικό τρόπο την ένδοξη πορεία του χριστιανισμού στο πρόσωπο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τα ποιητικά μέτρα του είναι μίμηση του Βιργίλιου και του Λουκρήτιου. Στηρίζεται στην Vetus Latina, υιοθετεί την κλασική λατινική γλώσσα, ορισμένες φορές και ελληνικές λέξεις, ενώ είναι και λεξιπλάστης. Καραβίας Γρίβας, Νικόλαος (1841). Λεξικόν των ενδόξων ανδρών. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφία του Παναγίου Τάφου. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Β, Αθήνα, 1990, σελ.107-108 Κωνσταντίνος Κόντογλου (1853). Φιλολογική και κριτική ιστορία των από της Α' μέχρι της Η' εκατονταετηρίδος ακμασάντων αγίων της εκκλησίας πατέρων και των συγγραμμάτων αυτών, Τόμος Β' Περιέχων την Δ' Εκατονταετηρίδα. Αθήνα: Τύποις και Αναλώμασι Σ. Κ. Βλαστού. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.
Ζεϊναλαμπντίν Ταγίγιεφ

Ο Ζεϊναλαμπντίν Ταγίγιεφ (αζερικά: Zeynalabdin Tağıyev‎, 25 Ιανουαρίου 1823, Μπακού - 1 Σεπτεμβρίου 1924, Μπακού) ήταν Αζέρος εκατομμυριούχος , φιλάνθρωπος και ευεργέτης ο οποίος ίδρυσε το πρώτο σχολείο θηλέων στην μουσουλμανική Ανατολή (Σχολείο Θηλέων του Ταγίγιεφ).

 Η οικογένεια του Ζεϊναλαμπντίν Ταγίγιεφ καταγόταν από την Παλιά Πόλη του του Μπακού . Ο πατέρας του Ταγί Ντοστ Μαμέντ, σύμφωνα με την καθιερωμένη βιογραφία του γιου του, ήταν διάσημος τσαγκάρης στο Μπακού . Η μητέρα του Ταγίγιεφ ήταν η Ουμουχανούμ. Η οικογένεια είχε έναν ακόμη γιο - τον Αλί-Κουλί. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του Ταγίγιεφ δεν είναι απολύτως σαφής. Με βάση τα αρχειακά υλικά, αναφέρεται ως έτος γέννησης είτε το 1823 είτε το 1838. Στο πιστοποιητικό γέννησης που εκδόθηκε το 1899 από το Υπερκαυκάσιο Σιιτικό Πνευματικό Συμβούλιο, αναφέρεται ότι ο Ταγίγιεφ γεννήθηκε το 1823 . Ένα έγγραφο από το 1916 αναφέρει ότι ήταν ήδη 92 ετών. Η μητέρα του πέθανε νωρίς και μέχρι την ηλικία των 10 τον μεγάλωσε ο πατέρας του . Ο πατέρας του τον έστειλε να μαθητεύσει ως πλινθοκτίστης και ο Ταγίγεφ ξεκίνησε την εργασία του μεταφέροντας κονιάματα στους χτίστες . Κέρδιζε 6 καπίκια (λεπτά) την ημέρα, τα οποία έδινε στον πατέρα του για να αγοράζει ψωμί και τυρί . Ήδη στην ηλικία των 12, ο Ταγίγιεφ άρχισε να κατεργάζεται τις πέτρες και στα 15 του ολοκλήρωσε την ειδίκευση του ως πλινθοκτίστης . Αφού είχε μαζέψει ένα μικρό κεφάλαιο, ο Ζεϊναλαμπντίν Ταγίγιεφ εγκατέλειψε τη δουλειά του και ξεκίνησε την συνεργασία του με ένα μικρό εργοστάσιο. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το 1860 διατηρούσε ένα ή δύο εμπορικά καταστήματα όπου πωλούνταν τα μεταποιημένα προϊόντα . Με την πάροδο του χρόνου έγινε ένας από τους σημαντικότερους εμπόρους της περιοχής. Ο διακεκριμένος Ρώσος χημικός Ντμίτρι Μεντελέγιεφ, ο οποίος επισκέφθηκε το Μπακού για πρώτη φορά το 1863 μετά από πρόσκληση του Β.Α. Κοκόρεφ, σε κείμενο του που έγραψε έκανε ονομαστική αναφορά στον Ταγίγιεφ. Ο Ταγίγιεφ ήταν επίσης ένας από τους πρώτους Αζέρους που ασχολήθηκαν με την παραγωγή κηροζίνης και το 1870 είχε ένα εργοστάσιο με δύο λέβητες για την παραγωγή κηροζίνης . Από το 1877 ο Ζεϊναλαμπντίν Ταγίγιεφ ήταν έμπορος 2ης τάξης και από το 1882 ανήκε στην 1η τάξη. Επιχείρηση πετρελαίου Το 1872, επένδυσε το κεφάλαιό του στην παραγωγή πετρελαίου, αποκτώντας αρκετά οικόπεδα στη δημοπρασία που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο. Αυτό σύντομα έφερε στον Ταγίγιεφ τεράστιο πλούτο και τον έκανε έναν από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους στο Αζερμπαϊτζάν . Το 1893, το κοίτασμα του Ταγίγιεφ ήταν αρκετά παραγωγικό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zeynalabdin Taghiyev στο Wikimedia Commons
Όψη ούρων

Ως όψη των ούρων χαρακτηρίζεται ο βαθμός διαύγειας των ούρων. Η όψη αποτελεί μία από τις παραμέτρους της γενικής εξέτασης ούρων. Συγκεκριμένα η όψη των ούρων μπορεί να είναι: Διαυγής Θολή Έντονα θολήΦυσιολογικά η όψη των ούρων είναι διαυγής.

 Τοποθετούνται 10 – 12 ml ούρων μέσα σε ένα κωνικό σωληνάριο. Πίσω από αυτό τοποθετούμε ένα γραμμένο χαρτί και προσπαθούμε να το διαβάσουμε. Συγκεκριμένα: Αν το κείμενο διαβάζεται, τότε η όψη χαρακτηρίζεται διαυγής. Αν το κείμενο διακρίνεται αλλά δεν μπορεί να διαβαστεί τότε η όψη χαρακτηρίζεται ως θολή. Αν το κείμενο δεν διακρίνεται και δεν μπορεί να διαβαστεί τότε η όψη χαρακτηρίζεται ως έντονα θολή. Απαιτούνται πρώτα πρωινά ούρα μέσης ούρησης. Ο προσδιορισμός της όψης των ούρων πρέπει να γίνεται γρήγορα, το αργότερο σε δύο ώρες. Διαφορετικά αναμένεται η θόλωση του δείγματος εξαιτίας της ανάπτυξης μικροοργανισμών που επιμολύνουν τα ούρα από το περιβάλλον. Σε περίπτωση που τα ούρα έχουν τοποθετηθεί για την συντήρησή τους σε ψυγείο τότε θα πρέπει να επανέλθουν σε θερμοκρασία δωματίου (20ο C) πριν τον προσδιορισμό του χρώματος. Ο λόγος είναι τα ούρα μέσα στο ψυγείο θολώνουν ελαφρά λόγω της ανάπτυξης μικροκρυστάλλων. Μικροβιουρία (άφθονοι μικροοργανισμοί ούρων) Εμφανίζεται έντονη θολερότητα στα ούρα. Πυουρία (άφθονα πυοσφαίρια ούρων) Εμφανίζεται έντονη γκριζωπή θολερότητα μαζί με λευκό ίζημα στα ούρα. Η θολερότητα δεν διαλύεται σε οξικό οξύ. Αιματουρία (αίμα στα ούρα) Εμφανίζεται διάχυτη θολερότητα και «νέφος» στα ούρα με καστανο-ρυπαρό χρώμα. Ουρικουρία (άφθονα άλατα ουρικού οξέος) Εμφανίζεται ροδόχρωμη ή λευκή θολερότητα και ίζημα. Παράπλευρες προσμίξεις Σπέρμα, προστατικό υγρό ή και κόπρανα μπορούν να αναμιχθούν με τα ούρα και να εμφανιστεί θολερότητα. Αναπτύσσονται πολλά μικρόβια που θολώνουν το δείγμα και το καθιστούν ακατάλληλο για εξέταση. Η θολερότητα αυτή δεν διαλύεται με κανένα χημικό (οξέα, αλκάλια) ή τεχνητό μέσο (φυγοκέντρηση, θέρμανση). Παρατεταμένη συντήρηση στο ψυγείο Μπορεί να εμφανιστούν μικροκρύσταλλοι πάγου και κατά συνέπεια θολερότητα η οποία φεύγει με την φυγοκέντρηση. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Θεωρία. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη, 2004. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Εργαστήριο. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη, 2002. Καρκαλούσος Π. Η χημεία των ταχυδιαγνωστικών ταινιών ούρων. Έκδοση ΤΕΙ Αθηνών. Τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων 2008. Αρσένη Α. Εξετάσεις ούρων στην εργαστηριακή διαγνωστική. Εκδόσεις Ζήτα, 2003. Πισπίνης Ι. Εργαστηριακά μαθήματα κλινικής χημείας Ι. Έκδοση ΤΕΙ Αθηνών, Αθήνα 1997 http://bgababione.blogspot.com/2007/11/blog-post_10.html http://www.medlook.net/article.asp?item_id=1441 http://www.ene.gr/Seminars/5thSeminar/03_LIAKOPOULOS.swf
Βουλευτικός όρκος

Ο βουλευτικός όρκος ήταν όρκος ο οποίος διδόταν από τα νέα μέλη της Βουλής. Ο όρκος διδόταν αφότου τα νέα μέλη είχαν περάσει την διαδικασία δοκιμασίας τους από την απερχόμενη Βουλή. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο συγκεκριμένος όρκος θεσμοθετήθηκε στην Αθήνα το 501-500 π.Χ., κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας άρχοντας ήταν ο Ερμοκρέων.

 Το περιεχόμενο του όρκου είναι δυνατό να ανευρεθεί μέσω της χρήσης αριθμού διαφορετικών πηγών. Ωστόσο, οι συγκεκριμένες πηγές καλύπτουν συνολικό χρονικό διάστημα διάρκειας διακοσίων ετών, ενώ θεωρείται απίθανο το περιεχόμενο του όρκου να παρέμεινε το ίδιο στην διάρκεια του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, τα μέλη ορκίζονταν "να αποφασίζουν σύμφωνα με τους νόμους." Ο Λυσίας αναφέρει πως ορκίζονταν "να αποφασίζουν ότι ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα της πόλης," ενώ ο Δημοσθένης αναφέρει πως θα έκαναν "ότι ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα του λαού." Ηλιαστικός όρκος
Κάρλο Τούλλιο Αλτάν

Ο Κάρλο Τούλλιο Αλτάν (Carlo Tullio Altan, 30 Μαρτίου 1916 – 15 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Ιταλός ανθρωπολόγος, κοινωνιολόγος και φιλόσοφος. Ο Αλτάν γεννήθηκε στη μικρή πόλη Σαν Βίτο αλ Ταλιαμέντο, στο Φρίουλι και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης. Κατέστη ιδιαιτέρως γνωστός για τις μελέτες του με θέμα τον εθνικό χαρακτήρα των Ιταλών και θεωρείται ως ένας από τους πρωτοπόρους της ιταλικής κοινωνικής ανθρωπολογίας. Ο Κάρλο Τούλλιο Αλτάν πέθανε στην Παλμανόβα σε ηλικία 88 ετών. Ο γιος του, ο Φραντσέσκο Τούλλιο Αλτάν, είναι γνωστός δημιουργός κόμικς και γελοιογράφος.

 Lo spirito religioso del mondo primitivo (1960) Antropologia funzionale (1968) Valori, classi sociali e scelte politiche (με τον Αλμπέρτο Μαρράντι, 1976) Manuale di antropologia culturale: storia e metodo (1979) Modi di produzione e lotta di classe in Italia (with Roberto Cartocci, 1979) Antropologia, storia e problemi (1983) La nostra Italia (1986) Populismo e trasformismo (1989) Soggetto, simbolo e valore: Per un'ermeneutica antropologica (1992) Ethnos e Civiltà: Identità etniche e valori democratici (1995) La coscienza civile degli italiani: Valori e disvalori nella storia nazionale (1997) Religioni, simboli, società: Sul fondamento umano dell'esperienza religiosa (with Marcello Massenzio, 1998) Le grandi religioni a confronto: L'età della globalizzazione (2002) Ο Κ.Τ. Αλτάν στον WorldCat
Πυρκαγιά του Αμβούργου

Η πυρκαγιά του Αμβούργου μαίνονταν το τριήμερο μεταξύ 5ης και 8ης Μαΐου 1842 καταστρέφοντας μεγάλο μέρος του αρχαίου κέντρου της πόλης. Οι φλόγες ήταν ορατές σε απόσταση πενήντα χιλιομέτρων.

 Η πυρκαγιά ξέσπασε τη νύχτα της 4ης προς την 5η Μαΐου 1842 στην οικία αρ. 42, όπου ζούσε ο Κόεν, κατασκευαστής πούρων. Η αιτία της πυρκαγιάς δεν εξακριβώθηκε. Ο νυχτοφύλακας την αντιλήφθηκε αμέσως και φώναξε την πυροσβεστική, η οποία όμως δεν μπόρεσε να τη σβήσει. Τα γύρω σπίτια έπιασαν φωτιά. Ο καιρός ήταν ήπιος και ο άνεμος αναζωπύρωσε τη φωτιά, μεταδίδοντάς την σε όλη την πόλη. Ένα χρόνο αργότερα, στις 8 Μαΐου 1843 οι πολίτες του Αμβούργου διενήργησαν τιμητικές εκδηλώσεις και κυκλοφόρησαν αναμνηστικά νομίσματα και μετάλλια προς τιμή των θυμάτων και των μαχητών της φωτιάς. Η πυρκαγιά κατέστρεψε περισσόερο από το ενα τέταρτο του Αμβούργου, στοίχισε τη ζωή πενήντα ενός ανθρώπων, και άφησε άστεγους είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Χίλια επτακόσια σπίτια και σαράντα ένας δρόμοι καταστράφηκαν. Εκατόν δύο αποθήκες με εμπορεύματα χάθηκαν. Τρεις εκκλησίες, το δημαρχείο, η τράπεζα, το αρχείο και το «Commercium» με το παλαιό χρηματιστήριο έγιναν ανάλωμα του πυρός. Η ασφαλιστική εταιρεία Hamburger Feuerkasse που αποζημίωσε τους κατοίκους υπολόγισε ότι καταστράφηκε το 20% των ακινήτων. Για να αντεπεξέλθει οικονομικά σύναψε δάνειο το οποίο αποπλήρωσε σαράντα χρόνια αργότερα. Η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης περιοχής ξεκίνησε τον Μάιο του 1842 υπό την γενική διεύθυνση του Άγγλου μηχανικού Ουίλιαμ Λίντλεϋ. Τα νέα κτίρια ήταν στυλ νεοκλασικού ιταλικού ρυθμού με πολλές αψίδες. Δυο εκκλησίες κτίστηκαν ξανά. Η εκκλησία του Αγίου Πέτρου ξανακτίστηκε ακριβώς όπως ήταν και διατηρείται μέχρι σήμερα, ενώ στην θέση της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Νικολάου ανεγέρθηκε νέα, από τις σημαντικότερες εκκλησίες νεογοτθικού ρυθμού, η οποία όμως καταστράφηκε στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα έχει μείνει μόνο το καμπαναριό της. Friedrich Clemens [i.e. Friedrich Clemens Gerke]: Hamburg’s Gedenkbuch, eine Chronik seiner Schicksale und Begebenheiten vom Ursprung der Stadt bis zur letzten Feuersbrunst und Wiedererbauung. Berendsohn, Hamburg 1844 Ludolf Wienbarg: Hamburg und seine Brandtage. Ein historisch-kritischer Beitrag von Lud. Wienbarg. Kittler, Hamburg 1843 Julius Faulwasser: Der große Brand und der Wiederaufbau von Hamburg. Ein Denkmal zu den fünfzigjährigen Erinnerungstagen des 5. bis 8. Mai 1842. Meißner, Hamburg 1892. (Ein Reprint erschien bei Kabel, Hamburg 1978) Carl Reinhardt: Der fünfte Mai. 1866–68 Der fünfte May. Ein Lebensbild von der Unterelbe 4 Bände. (Versch. Neuauflagen, teils gekürzt. Christians Verlag, Hamburg 1989, ISBN 978-3-767-20498-0) Paul Schurek: Der Hamburger Brand. Erzählung. Glogau, Hamburg 1922 (1949) Edgar Maass: Das große Feuer. Propyläen, Berlin 1939 Elise Averdieck: Roland und Elisabeth. In: Kinderleben Theil 2. Kittler, Hamburg 1851. Erzählungen um den Hamburger Brand für Kinder von 6 bis 10. (Letzte Aufl. 1962). Elise Averdieck: Der Hamburger Brand 1842. Saucke, Hamburg 1993
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2015-2016

Το Πρωτάθλημα Α1 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών της περιόδου 2015-16 αποτελεί την 30η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι ο ΕΣΑΚΕ και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή επαγγελματικών σωματείων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για 12η φορά στην ιστορία του, που επικράτησε στους τελικούς του πρωταθλήματος κόντρα στον Παναθηναϊκό, με σκορ 3-1.

 11 ομάδες απο την Basket League 2014-15 παρέμειναν στην Α1, ενώ 3 ομάδες υποβιβάστηκαν στην Α2 και 3 ομάδες προβιβάστηκαν απο την Α2 στην Α1 εθνική κατηγορία: Ο Πανιώνιος, ο Πανελευσινιακός, και ο ΚΑΟΔ υποβιβάστηκαν στην Α2 2015-2016. Η Καβάλα, ο Αρκαδικός, και το Λαύριο προβιβάστηκαν από την A2 2014-15. Πηγή: Basket League 2015-16 Στα Playoffs συμμετέχουν οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 1–8 της Κανονικής Περιόδου διεκδικώντας το τίτλο του Πρωταθλητή. Στους προημιτελικούς οι ομάδες που θα κερδίσουν δύο αγώνες στη σειρά τους προκρίνονται στα ημιτελικά. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις τέσσερις υψηλότερες θέσεις της κανονικής περιόδου, παίζουν τον 1ο και τον 3ο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους. Στους ημιτελικούς οι ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες στη σειρά τους προκρίνονται στον τελικό. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις τέσσερις υψηλότερες θέσεις της κανονικής περιόδου, παίζουν τον 1ο, τον 2ο και τον 5ο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους. Στον μικρό τελικό η ομάδα που θα κερδίσει τρεις αγώνες καταλαμβάνει τη 3η θέση στη τελική κατάταξη του πρωταθλήματος. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει τον 1ο, τον 3ο και τον 5ο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα της. Στον τελικό η ομάδα που θα κερδίσει τρεις αγώνες αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει τον 1ο, τον 3ο και τον 5ο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα της. Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 ανδρών 2015-16 Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 γυναικών 2015-16 Επίσημος ιστότοπος του ΕΣΑΚΕ Οι ομάδες του πρωταθλήματος Βαθμολογία Αποτελέσματα Στατιστικά
Τόμι Χάτσισον

Ο Τόμας Χάτσισον (Αγγλικά: Thomas Hutchison, γεννήθηκε 29 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Σκωτσέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος. Κατά τη διάρκεια της τριών δεκαετιών καριέρας του συμμετείχε σε περισσότερους από 1.100 επίσημους αγώνες, με σημαντική θητεία στην Πρέμιερ Λιγκ της Αγγλίας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην τρίτη κατηγορία της Σκωτίας, και τράβηξε το βλέμμα του προπονητή της Μπλάκπουλ, που τον καθιέρωσε στην ομάδα πολύ γρήγορα. Μετά από πέντε χρόνια στην ομάδα, μεταγράφηκε στην Κόβεντρι Σίτι, όπου έμεινε για οκτώ χρόνια κερδίζοντας το παρατσούκλι του "Mr. Magic" που του απέδωσε ο πρόεδρος του συλλόγου. Εκλέχθηκε τρεις φορές παίκτης της χρονιάς από τους οπαδούς της ομάδας.Τον Οκτώβριο του 1980 εντάχθηκε στη Μάντσεστερ Σίτι και αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 1981 με αντίπαλο την Τότεναμ, σκοράροντας ένα γκολ για την ομάδα του και ένα γκολ εις βάρος της στο παιχνίδι που έληξε με αποτέλεσμα 1–1. Ο επαναληπτικός χάρισε τελικά τη νίκη με 3–2 στην Τότεναμ. Δοκίμασε μια εξωτική εμπειρία στο Χονγκ Κονγκ για μικρό χρονικό διάστημα, πριν επιστρέψει στην Αγγλία για λογαριασμό της Μπέρνλι και μετά από δύο χρόνια πήγε στην ουαλική Σουόνσι το 1985, στην οποία υπήρξε και παίκτης-προπονητής για έξι μήνες. Είχε την πρώτη του έξοδο σε ευρωπαϊκό επίπεδο με τον ουαλικό σύλλογο μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Ουαλίας σε ηλικία 42 ετών, αντιμετωπίζοντας και χάνοντας από τον Παναθηναϊκό στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της σεζόν 1989–90. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης της Σουόνσι σε ηλικία 43 ετών, 5 μηνών και 19 ημερών. Τελείωσε την καριέρα του στην ουαλική ομάδα Μέρθιρ Τίντβιλ σε ηλικία άνω των 46 ετών. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση παρέμεινε στο ποδόσφαιρο, δουλεύοντας στο προπονητικό προσωπικού της Μπρίστολ Σίτι μέχρι το 2012, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του Σκωτία.Ο Χάτσισον αγωνίστηκε 17 φορές για τη Σκωτία. Έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι στις 26 Σεπτεμβρίου 1973, για τη νίκη με 2–1 επί της Τσεχοσλοβακίας στα προκριματικά του Παγκοσμίου του Κυπέλλου 1974. Πέτυχε συνολικά ένα γκολ από το σημείο του πέναλτι. Συμμετείχε με τη Σκωτία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Συνολικά συμμετείχε σε 1.183 επίσημους αγώνες, ένας από τους μεγαλύτερους αριθμούς στην ποδοσφαιρική ιστορία. Μπλάκπουλ Αγγλο-ιταλικό Κύπελλο: 1971Σιάτλ Σάουντερς Πρωτάθλημα Δυτικής Περιφέρειας του NASL: 1979–80Μπούλοβα Κύπελλο Χονγκ Κονγκ (FA Cup): 1981–82, 1982–83 Κύπελλο Αντιβασιλέα (Viceroy Cup): 1981–82, 1982–83Σουόνσι Κύπελλο Ουαλίας: 1988–89 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις
Ούστιπτσι

Το ούστιπτσι (σερβικά κυριλλικά: Уштипци‎) είναι μπάλα τηγανητής ζύμης που μοιάζει με ντόνατ, δημοφιλείς σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, συγκεκριμένα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, στην Κροατία, στη Βόρεια Μακεδονία, στη Σερβία, στη Σλοβενία και στην Αλβανία.

 Η προέλευση του ούστιπτσι είναι άγνωστη. Η λέξη uštipci προέρχεται από το ρήμα uštinuti, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως «τσιμπάω».Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, περιστασιακά αναφέρεται ως peksimeti. Στην Κροατία, παρασκευάζεται επίσης μια παραλλαγή του πιάτου που είναι γνωστή ως φρίτουλε (fritule). Τα δύο ονόματα χρησιμοποιούνται συνήθως εναλλακτικά και για τα δύο πιάτα. Στη Σλοβενία, μια παραλλαγή του πιάτου παρόμοια με το fritule ονομάζεται miške. Είναι παρόμοιο με το φρίτουλε και επίσης το κρόφνε, αλλά με πιο απαλή αίσθηση σαν ψωμί. Σε αντίθεση με άλλα πιάτα της περιοχής, όπως το κρόφνε, δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα γλυκό. Στα εστιατόρια, μπορεί να έρχονται με μαρμελάδα, κρέμα κάιμακ ή με τυρί, εκπληρώνοντας έτσι τον ρόλο του βασικού πρωινού, του γλυκού ή ακόμα και του κύριου πιάτου. Μπορούν επίσης να περιέχουν άλλα συστατικά, τα οποία συνήθως είναι μήλο, κολοκύθα, αλλά ακόμη και κρέας και τυρί. Τρώγονται με τσάι ή καφέ και επίσης ως επιδόρπιο. Σερβίρονται επίσης συχνά με ζάχαρη άχνη πασπαλισμένη από πάνω για να γίνουν πιο ευχάριστα αισθητικά. Μπορούν να συνδυαστούν με μαρμελάδες, Nutella και Eurocrem. Σε ένα μεγάλο μπολ προσθέτουμε το αλεύρι και τη μαγιά και μετά ανακατεύετε. Στη συνέχεια, προσθέστε αλάτι και ζάχαρη, το αυγό και το νερό μέχρι το μείγμα να γίνει μια υφή σαν ζύμη. Αφήνουμε να περιμένει για περίπου μισή ώρα μέχρι να δέσει η ζύμη. Μόλις διπλασιαστεί ο όγκος της ζύμης, πιέστε μεσαίου μεγέθους κομμάτια ζύμης σε όποιο σχήμα θέλετε και βάλτε τα σε ένα ταψί με καλή ποσότητα λαδιού, συνήθως γεμισμένο στο μισό μέχρι την κορυφή. Τηγανίζουμε μέχρι να ροδίσουν. Τοποθετήστε σε απορροφητικό χαρτί να στεγνώσει το περιττό λάδι.