IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αικατερίνη Γιαγκελλόνων

Η Αικατερίνη, πολων. Katarzyna Jagiellonka (1 Νοεμβρίου 1526 - 16 Σεπτεμβρίου 1583) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πρικίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σουηδίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας και της Μπόνα Σφόρτσα, κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου. Παντρεύτηκε το 1562 τον Ιωάννη Γ΄ των Βάσα βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνα: Σιγισμούνδος Γ΄ 1566-1632, βασιλιάς της Πολωνίας. Άννα 1568-1625, άγαμη. Ισαβέλλα 1564-1566, απεβ. 2 ετών. Eriksson, Bo (2007). Lützen 1632. Norstedts Pocket, Stockholm. ISBN 978-91-7263-790-0. In Swedish Ohlmarks, Åke (1979). Alla Sveriges drottningar. In Swedish Signum svenska kulturhistoria: Renässansen (The Renaissance) (2005)
Μεταξοχώρι Λασιθίου

Το Μεταξοχώρι, έως το 1955 γνωστό ως Παρσάς, είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου. Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της Δίκτης, σε υψόμετρο 560 μέτρων και απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα.

 Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) ως Parissea με 138 κατοίκους στην επαρχία Ρίζου ή Μπελβεντέρε. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Parissea, ενώ στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Parsa, με 13 χαράτσια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 29 χριστιανών οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 210 χριστιανούς κατοίκους και ανήκε στο δήμο Μουρνιών, της επαρχίας Βιάννου. Το 1920 ορίστηκε έδρα ομώνυμου δήμου στην επαρχεία Ιεράπετρας. Το 1928 εντάχθηκε στην κοινότητα Χριστού, αλλά μετά το 1951 έγινε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Ονομαζόταν παλαιότερα Παρσάς, μετονομάστηκε όμως σε Μεταξοχώρι το 1955 προς τιμήν του γεννημένου στο χωριό ιεράρχη Μελέτιου Μεταξάκη, ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το Μεταξοχώρι αναφέρεται επίσημα, με την παλιά του ονομασία Παρσάς, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Χριστού. Το 1947 με το ΦΕΚ 202Α - 20/09/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1955 με ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Μεταξοχώρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μεταξοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 12 κάτοικοι.Δείτε: Κοινότητα Μεταξοχωρίου
Εκλογές στο Γκουάμ

Το Γκουάμ εκλέγει σε επίπεδο εδάφους έναν κυβερνήτη και ένα κοινοβούλιο. Ο κυβερνήτης εκλέγεται από το λαό για θητεία 4 ετών. Το κοινοβούλιο αποτελείται από 15 μέλη τα οποία εκλέγονται για θητεία 2 ετών σε ανοικτό προκριματικό γύρο. Λειτουργεί το πολυκομματικό σύστημα και στην πολιτική ζωή κυριαρχούν 2 κόμματα: το Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό Κόμμα.

 Στις 8 Νοεμβρίου 2022 διεξήθησαν εκλογές για Κυβερνήτη και επανεξελέγη η Δημοκρατική Λου Λέον Γκερέρο με ποσοστό 55,4% έναντι 44% για το Ρεπουμπλικανό Φελίξ Καμάτσο. Στις βουλευτικές εκλογές, για πρώτη φορά από το 1993 οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν τον αντιπρόσωπο (Τζέιμς Μόιλαν) στην αμερικανική Βουλή. Ωστόσο, οι Δημοκρατικοί διατήρησαν την πλειοψηφία των εδρών με 9 έδρες στη Βουλή έναντι 6 για τους Ρεπουμπλικάνους. Οι Δημοκρατικοί διατήρησαν την πλειοψηφία τους (με 10 έδρες έναντι 5 για τους Ρεπουμπλικάνους) στη Βουλή, με βάση τα αποτελέσματα των γενικών εκλογών, που διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου 2008. Η συμμετοχή στις εκλογές πλησίασε το 70%.. Παράλληλα, με ποσοστό άνω του 50% οι ψηφοφόροι τάχθηκαν κατά μιας πρότασης για νομιμοποίηση των τυχερών παιχνιδιών σε καζίνο στο Ταμούνινγκ (Tamuning). Οι επόμενες εκλογές έγιναν στις 6 Νοεμβρίου 2012 μαζί με ένα δημοψήφισμα που αφορούσε την πρωτοβουλία για ένα παιχνίδι bingo με σκοπό το κέρδος. Το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε 9 από τις 15 έδρες στη Βουλή, ενώ το δημοψήφισμα καταψηφίστηκε από το 64,8% των ψηφοφόρων. Εκλογές διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου 2014. Κυβερνήτης επανεξελέγη ο Ρεπουμπλικανός Έντι Κάλβο με 63,69% έναντι 35,97% για τον Καρλ Γκουτιέρες. Στη Βουλή, οι Δημοκρατικοί με 9 έδρες κέρδισαν τους Ρεπουμπλικανούς (6 έδρες). Η Δημοκρατική Μαντλίν Μπόρνταλο εξελέγη αντιπρόσωπος του Γκουάμ στην αμερικανική Βουλή με ποσοστό 57,8%. Τέλος, έγινε και δημοψήφισμα για τη νομιμοποίηση της μαριχουάνα για ασθενείς, το οποίο υπερψηφίστηκε 56,48%. Οι Εκλογές διενεργήθηκαν στις 6 Νοεμβρίου 2018. Η Λου Λέον Γκερέρο εξελέγη πρώτη γυναίκα κυβερνήτης.
Ανιέζε ντι Μοντεφέλτρο

Η Aνιέζε, ιταλ.: Αgnese di Montefeltro (Γκούμπιo, 1470 – Ρώμη, 1523) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν κόρη του Φεντερίκο δούκα του Ουρμπίνo και της δεύτερης συζύγου του, Μπατίστα Σφόρτσα. Ήταν παντρεμένη με τον Φαμπρίτσιο Κολόννα (1460–1520) δούκα του Παλιάνο, με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά, μεταξύ των οποίων την ποιήτρια Βιτόρια Κολόννα. Απεβίωσε χήρα το 1522, καθώς επέστρεφε στο σπίτι της στη Ρώμη, έπειτα από ένα προσκύνημα στο Ιερό του Λορέτο.

 Λίγα είναι γνωστά για την παιδική ηλικία της Aνιέζε, της οποίας η μητέρα απεβίωσε το 1472, όταν η Ανιέζε ήταν μόλις 2 ετών. Ο πατέρας της απεβίωσε το 1482, όταν η Aνιέζε ήταν 12 ετών και μετά την εμπιστεύτηκε στη φροντίδα του εκ πατρός θείου της, Oταβιάνο Ουμπαλντίνι ντελλα Κάρντα, μαζί με τις μεγαλύτερες αδελφές της. Μπορεί να εκπαιδεύτηκε από τον ανθρωπιστή Βεσπασιάνους Μπιστίτσι, πρώην επιμελητή της βιβλιοθήκης του δούκα Φεντερίκο. Ωστόσο η εκπαίδευση που έλαβε στην αυλή του Ουρμπίνο και η επιρροή των γυναικών μελών της οικογένειας βοήθησαν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της Aνιέζε, η οποία παρέμεινε σε επαφή με αυτές καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Στις 20 Ιανουαρίου 1489 παντρεύτηκε τον Φαμπρίζιο Κολόννα, ο οποίος ήταν σημαντικό μέλος των ευγενών βαρόνων ης Ρώμης. Το συμβόλαιο γάμου που υπογράφηκε έναν χρόνο πριν, ζητούσε την καταβολή προίκας 12.000 χρυσών φλωρινιών. Αυτός ο γάμος ήταν μέρος μίας στρατηγικής για την εδραίωση ενός δικτύου γαμήλιων συμμαχιών μεταξύ των οικογενειών Mοντεφέλτρο και ντελλα Ρόβερε (του κουνιάδου της και ανιψιού της), των Σανσεβερίνo, Mαλατέστα, Γκοντζάγκα και βέβαια των Κολόννα. Ο γιος της Φεντερίκο απεβίωσε το 1516. Η Ανιέζε έμεινε χήρα 4 χρόνια αργότερα με το τέλος του συζύγου της Φαμπρίτσιο το 1520. Millington, Ellen J. (1865), «Vittoria Colonna», στο: Charlotte Mary Yonge, επιμ., Biographies of Good Women, London: J. and C. Mozley, σελ. 1–35, https://books.google.com/books?hl=en&lr=&id=24Y4AAAAYAAJ&oi
719 Αλβέρτος

Ο Αλβέρτος (Albert) είναι ένας μικρός αστεροειδής που περιφέρεται γύρω από τον `Ηλιο εσωτερικά από και μέσα στην Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,43 ή 15,8. Η πολύ έκκεντρη τροχιά του τέμνει την τροχιά του πλανήτη `Αρη, αλλά όχι την τροχιά της Γης: ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Αμόρ. Το πιο πρόσφατο περιήλιό του σημειώθηκε στις 13 Μαρτίου 2010, στις 21:58 ώρα Ελλάδας.

 Ο Αλβέρτος ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από το Αυτοκρατορικό Αστεροσκοπείο της Βιέννης, και πήρε το όνομά του από τον τραπεζίτη Άλμπερτ Σάλομον φον Ρότσιλντ, μεγάλο ευεργέτη του αστεροσκοπείου, ο οποίος είχε πεθάνει μερικούς μήνες νωρίτερα. Εξαιτίας ανακριβειών στον υπολογισμό της τροχιάς του, ο Αλβέρτος χάθηκε στη συνέχεια και βρέθηκε και πάλι μόλις το έτος 2000, από τον Τζεφ Λάρσεν με στοιχεία από το πρόγραμμα Σπέισγουοτς. Τότε πήρε το προσωρινό όνομα (τα διακριτικά) 2000 JW8. Μετέπειτα έρευνα έδειξε ότι το επίπεδο της τροχιάς του ταίριαζε με αυτό του τελευταίου «χαμένου» αστεροειδή και ταυτίσθηκε με επιτυχία με αυτόν. Χρησιμοποιώντας τα νέα παρατηρησιακά δεδομένα, η περίοδος περιφοράς του προσδιορίσθηκε στα 4,28 γήινα έτη αντί των 4,1 ετών που είχαν υπολογισθεί το 1911: αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος για τον οποίο ο αστεροειδής είχε χαθεί. Τα περισσότερα που γνωρίζουμε για τον Αλβέρτο προέρχονται από παρατηρήσεις που έγιναν μετά την ανεύρεσή του το 2000. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, ο Αλβέρτος πέρασε σχετικώς κοντά από τη Γη, επιτρέποντας μία σειρά παρατηρήσεών του από διαφορετικές γωνίες φάσεως. Τότε βρέθηκε ότι ο Αλβέρτος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 48 λεπτά. Η μέση διάμετρος του Αλβέρτου εκτιμάται σε 2,4 ή 2,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης, από παρατήρηση με το μεγάλο τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου του Πάλομαρ τον Οκτώβριο 2001), ενώ το άλβεδό του είναι 0,12 ως 0,15. Η μάζα του Αλβέρτου εκτιμάται 14 δισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Για τη μάζα αυτή η ταχύτητα διαφυγής από την επιφάνειά του είναι 1,3 m/sec ή 4,7 χιλιόμετρα την ώρα, δηλαδή η ταχύτητα βαδίσματος ενός ανθρώπου, ενώ η επιτάχυνση της βαρύτητάς του στον ισημερινό είναι 14.000 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 719 Albert στο Wikimedia Commons Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πάτρικ Κλάιφερτ

Ο Πάτρικ Κλάιφερτ (Patrick Stephan Kluivert, 1 Ιουλίου 1976) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής, και νυν προπονητής της ομάδας νέων της ΦΚ Τβέντε. Έπαιξε ως επιθετικός για τον ΑΦΚ Άγιαξ, τη ΑΚ Μίλαν, τη Μπαρτσελόνα, τη Νιουκάστλ, τη Βαλένθια, την Αιντχόφεν και τη Λιλ. Συμμετείχε με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας από το 1994 ως το 2004 και είναι ο πρώτος σκόρερ της με 40 γκολ. Το 2004, συμπεριλήφθηκε στο FIFA 100, μια λίστα με τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές που επέλεξε ο Πελέ.

 Ο Πάτρικ Κλάιφερτ ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ολλανδικού και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Είναι σουριναμέζικης καταγωγής (μια πρώην ολλανδική αποικία που βρίσκεται στη Νότια Αμερική). Αποτελώντας από την νεαρή του ηλικία μελος των φημισμένων ακαδημιών του ΑΦΚ Άγιαξ, ο Κλάιφερτ γνώρισε την δόξα με τα χρώματα του ΑΦΚ Άγιαξ αλλά και με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Ταυτόχρονα είχε την τύχη να αγωνιστεί με άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες όπως η ΑΚ Μίλαν, η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, την ΠΣΦ Αϊντχόφεν ή ακόμα την Βαλένθια Κ.Φ.. Η καριέρα του χαρακτηρίστηκε από κακές και καλές στιγμές αλλά ο Πάτρικ Κλάιφερτ θα παραμείνει ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Αυτό τον καιρό εργάζεται ως μαθητευόμενος στην ολλανδική ΑΖ Άλκμααρ με την προοπτική να αποκτήσει δίπλωμα προπονητή. Δεν θα είναι όμως απίθανο να δουλέψει στην Άλκμααρ ως παίκτης με το τέλος της μαθητείας του. Παρά τους πολλούς τίτλους που κατέκτησε όπως το Τσάμπιονς Λιγκ, και ένα αναμφισβήτητo ταλέντο, ο Κλάιφερτ δεν κατέκτησε ποτέ κανέναν ατομικό τίτλο όπως η Χρυσή Μπάλα. 1994-1997 : ΑΦΚ Άγιαξ 1997-1998 : ΑΚ Μίλαν 1998-2004 : Μπαρτσελόνα 2004-2005 : Νιούκασλ Γιουνάιτεντ 2005-2006 : Βαλένθια ΚΦ 2006-2007 : ΠΣΦ Αϊντχόφεν 2007-2008 : Λιλ 2008-2009 : Αλκμάαρ Ο Κλάιφερτ είναι, όπως και οι περισσότεροι Ολλανδοί ποδοσφαιριστές της γενιάς του, ένας παίκτης που διαθέτει εξαιρετική τεχνική ικανότητα. Παρά το μεγάλο του ύψος και την εντυπωσιακή σωματοδομή του, ο Κλάιφερτ είναι ένας γρήγορος παίκτης που έχει την δυνατότητα να διεμβολίζει τις αντίπαλες άμυνες με μεγάλη ευκολία. Είναι όχι μόνο μία «αλεπού της περιοχής» που κυνηγάει κάθε μπάλα, αλλά και ένας παίκτης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άξονα. Στη διάρκεια της θητείας του στη ΛΟΣΚ, ο Ολλανδός χρησιμοποιήθηκε στη θέση του επιθετικού μέσου, όπου όμως δεν πέτυχε, παρά το εξαιρετικό διάβασμα του παιχνιδιού που έχει και την ευστοχία των μεταβιβάσεών του. Γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Ρουντ φαν Νίστελροϊ, συμπατριώτη του, επίσης επιθετικό. (*) αγώνες στους οποίους έχει αγωνιστεί / τέρματα που έχει πετύχει FanPage του Πάτρικ Κλάιφερτ Στατιστικά του Πάτρικ Κλάιφερτ στο footballdatabase.eu Βιογραφία του Πάτρικ Κλάιφερτ στο afterfoot.fr
Μαρία Γκόμες Βαλεντίμ

Η Μαρία Γκόμες Βαλεντίμ (Maria Gomes Valentim, 9 Ιουλίου 1896 – 21 Ιουνίου 2011 ) ήταν υπεραιωνόβια από τη Βραζιλία και γηραιότερο πρόσωπο του κόσμου, από τις 4 Νοεμβρίου 2010, όταν πέθανε η Εζενί Μπλανσάρ, ως τον θάνατό της, τον Ιούνιο του 2011. Η Βαλεντίμ είναι επίσης το μοναδικό υπεραιωνόβιο πρόσωπο από τη Βραζιλία, της οποίας η ηλικία έχει εξακριβωθεί από επίσημα έγγραφα και ένα από τα 30 επιβεβαιωμένα μεγαλύτερα σε ηλικία άτομα στην ιστορία. Προτού καταχωρηθεί το ρεκόρ μακροζωΐας της Βαλεντίμ από το βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, πιστευόταν ότι οι Μπέσι Κούπερ και η αποβιώσασα Γιούνις Σέινμπορν ήταν τα γηραιότερα πρόσωπα εν ζωή, έπειτα από τον θάνατο της Μπλανσάρ.

 Η Βαλεντίμ γεννήθηκε το 1896 στην Καρανγκόλα της πολιτείας Μίνας Ζεράις της Βραζιλίας. Κόρη του Ουάσινγκτον και της Ιντουίνα Γκόμες ντα Σίλβα. Το 1913 παντρεύτηκε τον Ζοάου Βαλεντίμ, ο οποίος απεβίωσε το 1946. Απέκτησε έναν γιο, ο οποίος πέθανε λίγο μετά τα 90 του χρόνια και επίσης έχει 4 εγγόνια, 7 δισέγγονα και 5 τρισέγγονα.Candidata a mulher mais velha do mundo sobrevive com salário mínimo em Minas Gerais (Πορτογαλικά)</ref> Στις 4 Νοεμβρίου 2010 πέθανε η Εζενί Μπλανσάρ και η Γκόμες Βαλεντίμ έγινε το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο εν ζωή, σε ηλικία 114 ετών και 118 ημερών. Την επόμενη χρονιά, στις 18 Μαΐου 2011, το όνομα της Βαλεντίμ προστέθηκε στον κατάλογο της Ερευνητικής Ομάδας Γεροντολογίας για το βιβλίο με τα ρεκόρ Γκίνες. Την περίοδο εκείνη η Γκόμες ήταν 114 ετών και 313 ημερών. Πέθανε έναν μήνα μετά, στις 21 Ιουνίου 2011, λίγο πριν συμπληρώσει τα 115α της γενέθλια, σε ηλικία 114 ετών και 347 ημερών. Τη διαδέχθηκε ως γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο η Αμερικανίδα Μπέσι Κούπερ.
Βουλευτικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ (2018)

Νομοθετικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ελ Σαλβαδόρ στις 4 Μαρτίου 2018 για την επιλογή 84 μελών της Νομοθετικής Συνέλευσης και 262 δημάρχων. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν από το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο.

 Τα 84 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης εκλέγονται με ανοικτή λίστα με αναλογική σε 14 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, με βάση τα διαμερίσματα, με την κατανομή των εδρών να γίνεται με τη χρήση της μεθόδου του μεγαλύτερου υπολοίπου.
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 200 μέτρα ελεύθερο ανδρών

Τα 200 μέτρα ελεύθερο ανδρών, αποτελούν αγώνισμα της Κολύμβησης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και πραγματοποιήθηκε από τις 25 έως και τις 27 Ιουλίου 2021 στο Κέντρο Υγρού Στίβου του Τόκιο. Συμμετείχαν 39 αθλητές από 30 διαφορετικές χώρες. Χρυσός ολυμπιονίκης αναδείχθηκε ο Τόμας Ντιν από την Μεγάλη Βρετανία, που σημείωσε στο τελικό Εθνικό Ρεκόρ με χρόνο 1:44.22.

 Αυτή ήταν η 16η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς. Αρχικά εμφανίστηκε το 1900 και το 1904 και στη συνέχεια σε κάθε διοργάνωση από το 1968 και μετά. Ο μόνος φιναλίστ από τους Αγώνες του 2016 που επέστρεψε, ήταν ο πέμπτος ολυμπιονίκης Τάουνλι Χάας των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος δεν έφτασε στον τελικό αυτή τη φορά. Ο προηγούμενος Χρυσός Ολυμπιονίκης και 2 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Σουν Γιανγκ της Κίνας δεν συμμετείχε στους Αγώνες λόγω απαγόρευσης που το επιβλήθηκε, εξ αιτίας του ντόπινγκ. Το όριο πρόκρισης που έπρεπε να πιάσουν οι αθλητές για να συμμετέχουν στους Αγώνες του 2020 ήταν τα 1:47.02 λεπτά. Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) μπορούσε να δηλώσει αυτόματα μέχρι 2 αθλητές που έπιασαν αυτό το όριο. Επιπλέον, υπήρχε το όριο επιλογής (1:50.23 λεπτά). Οι αθλητές που έπιασαν αυτό το όριο, κέρδιζαν το δικαίωμα συμμετοχής στους Αγώνες, αλλά η συμμετοχή τους θα καθορίζονταν τελικά από την θέση τους στην Παγκόσμια Κατάταξη της FINA και τον αριθμό των διαθέσιμων θέσεων. Κάθε ΕΟΕ μπορούσε να δηλώσει μόνο 1 αθλητή με αυτόν τον τρόπο. Οι ΕΟΕ που δεν κατάφεραν να προκρίνουν κανέναν άνδρα αθλητή, σε κανένα από τα αγωνίσματα της κολύμβησης, μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητας και να δηλώσουν έναν άνδρα σε οποιοδήποτε από τα αγωνίσματα επιθυμούσαν. Το αγώνισμα διεξήχθη σε 3 διαφορετικούς γύρους: Τα προκριματικά, τους ημιτελικούς και τον τελικό. Τα προκριματικά διεξήχθησαν σε 10 σειρές και οι 16 αθλητές με τις καλύτερες επιδόσεις από όλες τις σειρές, προκρίνονταν στους ημιτελικούς, ανεξάρτητα από την θέση που τερμάτισαν στην δική τους σειρά. Από τις 2 σειρές ημιτελικών, προκρίνονταν στον τελικό οι 8 με τους καλύτερους χρόνους. Πριν από τους Αγώνες υπήρχαν τα εξής ρεκόρ: Το αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες:Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας (UTC+9) Οι κολυμβητές με τους 16 καλύτερους χρόνους από όλες τις σειρές, προκρίθηκαν στον ημιτελικό: Οι αθλητές Κατουσίρο Ματσουμότο και Λούκας Μάρτενς, τερμάτισαν με τον ίδιο. Για να λυθεί η ισοπαλία, κολύμπησαν ακόμα μία κούρσα και αυτός με τον καλύτερο χρόνο, πήρε την καλύτερη θέση στην κατάταξη. Οι κολυμβητές με τους 8 καλύτερους χρόνους, προκρίθηκαν στον τελικό.
Αλμυρίκι Ηλείας

Το Αλμυρίκι είναι μικρός πεδινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 40 μέτρων, στην κοιλάδα του Αλίσιου ποταμού. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 14,5 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Παλαιοβαρβάσαινας) και περίπου 14,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 59 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 5η Απριλίου 1981 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λατζοΐου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Λατζοΐου του Δήμου Ωλένης. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Λατζοΐου του «καλλικρατικού» δήμου Πύργου. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αλμυρικίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λαντζοΐου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ωλένης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πύργου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Μοχάμεντ Αλί Τζίνα

Ο Μοχάμεντ Αλί Τζίνα, (محمد علی جناح, γεννημένος ως Μαχομεντάλι Τζιναμπάι, 25 Δεκεμβρίου 1876 - 11 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν νομικός, πολιτικός και ο δημιουργός του σύγχρονου Πακιστάν. Ο Τζίνα ήταν ηγέτης του Πακιστάν από το 1947 μέχρι τον θάνατό του 1948. Στο Πακιστάν αποκαλείται Κουαίντ-ι-Αζάμ (ούρντου: قائد اعظم , Μέγας Ηγέτης) και Μπάμπα-ι-Καούμ (ούρντου: بابائے قوم , Πατέρας του Έθνους).Τα γενέθλια του είναι εθνική γιορτή στο Πακιστάν.

 Γεννήθηκε ως Μαχομεντάλι Τζιναμπάι, ως γιος του Τζιναμπάι Πούντζα και της συζύγου του Μιθιμπάι, σε ενοικιασμένο σπίτι του Καράτσι. Ο Τζίνα, 20 χρόνια περίπου πριν το θάνατό του, αρρώστησε και μόνο στενοί του συγγενείς μπορούσαν να τον δουν. Η υγεία του επιβαρύθηνκε αρκετά από την προσπάθεια του να ανεξαρτητοποιήσει το Πακιστάν, και πριν 30 χρόνια όταν δούλευε κάπνιζε πάνω από 50 τσιγάρα την ημέρα. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1948, ο Τζίνα υπέφερε και από πνευμονία. Ο Τζίνα πέθανε στις 22:20 στο σπίτι του στο Καράτσι 2 μέρες αργότερα, σε ηλικία 71 ετών και ένα χρόνο μετά την ίδρυση του Πακιστάν. Ahmed, Akbar S. (1997). Jinnah, Pakistan, and Islamic Identity: The Search for Saladin. London: Routledge. ISBN 978-0-415-14966-2.
Σούκρε

Η Σούκρε είναι η συνταγματική πρωτεύουσα της Βολιβίας. Έχει πληθυσμό 247.300 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή του 2006. Βρίσκεται στο νοτιο-κεντρικό σημείο της πόλης σε υψόμετρο 2750μ. Το 1991 η Σούκρε ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο.

 Η πόλη ιδρύθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1538 με την επωνυμία Σιουδάδ ντε λα Πλάτα ντε λα Νουέβα Τολέδο (Ciudad de la Plata de la Nueva Toledo) από τον Πέδρο Ανσούρες. Άλλαξε αρκετά ονόματα μέχρι που πήρε το σημερινό της όνομα το 1839, αφού η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Βολιβίας και μετονομάστηκε προς τιμήν του επαναστάτη ηγέτη Αντόνιο Χοσέ ντε Σούκρε (Antonio José de Sucre). Κάθε ένα από τα ονόματα αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη εποχή της ιστορίας της πόλης. Τσοκετσάκα ήταν το όνομα της πόλης πάνω στην οποία αργότερα οι Ισπανοί έχτισαν την αποικία (Ονομασία μέχρι το 1538). Το όνομα Λα Πλάτα δόθηκε στην πόλη εξαιτίας των ορυχείων αργύρου που βρίσκονταν στην περιοχή (1538-1776). Κατά την περίοδο 1776-1825 της δόθηκε το όνομα Τσουκισάκα. Το όνομα Σούκρε δόθηκε ως τιμή στον μεγάλο στρατάρχη της Μάχης του Αγιακούτσο (9 Δεκεμβρίου του 1824), Αντόνιο Χοσέ Ντε Σούκρε. Εθνικό Αρχείο και Βιβλιοθήκη της Βολιβίας Τουριστικός οδηγός της Σούκρε στα Αγγλικά
Πέτρος Καραναστάσης

Ο Πέτρος Καραναστάσης (Λάρισα, 12 Μαΐου 1978) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σαν τερματοφύλακας. Από το 2019 αποτελεί προπονητής τερματοφυλάκων στον Ηρακλή Λάρισας. Στην ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνίστηκε σε όλα τα πρωταθλήματα και διακρίθηκε κυρίως με τη φανέλα της Προοδευτικής, με την οποία αγωνίστηκε το μεγαλύτερο διάστημα στην καριέρα του και επίσης αποτελεί την μοναδική ομάδα, με την οποία μετείχε στην Α' Εθνική.

 Γεννημένος στη Λάρισα, ο Πέτρος Καραναστάσης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία, από τα τμήματα υποδομών του Ολύμπου Γόννων, το σωματείο των Γόννων Λάρισας από όπου και κατάγεται και σε ηλικία μόλις 14 ετών, εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα. Το 1996 τον αποκτά η Προοδευτική και έτσι μετακινείται στον Πειραιά. Με τη φανέλα της Προοδευτικής, έπαιξε 9 συνεχόμενα χρόνια στην Β' και Α' Εθνική και διακρίθηκε, αποτελώντας βασικός τερματοφύλακας της. Το 2005 μετακινείται στη Λαμία για τον Α.Σ. Λαμία, με την οποία αγωνίστηκε ένα χρόνο στη Γ' Εθνική και το 2006 μετακινήθηκε στα Τρίκαλα για τον Α.Ο. Τρίκαλα, με τον οποίο αγωνίστηκε επίσης για ένα χρόνο στη Γ' Εθνική. Το 2007 μετακινείται στον Βόλο για τον Εθνικό Ολυμπιακό Βόλου, με τον οποίο αγωνίστηκε επίσης άλλη μία χρονιά στη Γ' Εθνική. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε αποκλειστικά σε σωματεία του νομού Λάρισας. Το 2008 επέστρεψε στη Λάρισα για τον Α.Ο. Τύρναβο 2005, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε αρχικά δύο σεζόν στην Δ' Εθνική και κατόπιν άλλες δύο σεζόν στην Γ' Εθνική. Το 2012 μεταπήδησε στον Δωτιέα Αγιάς, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική, όταν στις αρχές του Δεκέμβρη του ίδιου έτους, έλυσε τη συνεργασία του, και κατόπιν, στα τέλη περίπου, της σεζόν 2012-13, τον Μάρτη του 2013, επέστρεψε ξανά στον Α.Ο. Τύρναβο 2005, στον οποίο έπειτα από πρόταση της ΠΑΕ, ανέλαβε προπονητής τερματοφυλάκων, ολοκληρώνοντας σε αυτό το πόστο τη σεζόν. Την επόμενη σεζόν, 2013-14, συμπεριλήφθηκε ξανά στην ομάδα και αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Β' Εθνική. Το 2014 μεταπήδησε στον Όλυμπο Γόννων, τον σύλλογο που τον ανέδειξε, όπου αγωνίστηκε για 2,5 χρόνια, αρχικά την στη Β' ΕΠΣΛ, από την οποία προβιβάστηκε και κατόπιν στην Α1' ΕΠΣΛ. Τον Δεκέμβριο του 2016 μεταγράφηκε στον Σμόλικα Φαλάνης και το καλοκαίρι του 2018 μεταγράφηκε στον Ηρακλή Λάρισας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για μια χρονιά, κατακτώντας το πρωτάθλημα Α΄ ΕΠΣΛ και την άνοδο στην Γ΄ Εθνική και κατόπιν ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, παρέμεινε στον Ηρακλή Λάρισας, αναλαμβάνοντας καθήκοντα προπονητή τερματοφυλάκων του σωματείου στην Γ΄ Εθνική. Συνέντευξη Πέτρου Καραναστάση στον συνεργάτη του athleticlarissa.gr, Γιώργο Μπαμπάλη, athleticlarissa.grΠροφίλ Πέτρου Καραναστάση στο transfermarkt.gr
Χοακίνα Μπεσάρες

H Άνα Χοακίνα Μπεσάρες ι Καμπαγιέρο (Ana Joaquina Bezares y Caballero, 12 Ιανουαρίου 1804 - 14 Οκτωβρίου 1860) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μελτσόρ Μουκίς.

 Γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1804 στην Ορισάμπα, Βερακρούς, και ήταν κόρη του Λούκας Μπεσάρες και της δεύτερης συζύγου του Χοσεφίνα Καμπαγιέρο ι Μεντιβίλ. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε τον Χοσέ Γκαμπριέλ ντελ Καμπίγιο Μερίνο, αντισυνταγματάρχη του πυροβολικού, ο οποίος πέθανε το 1828. Το 1830 παντρεύτηκε τον Μελτσόρ Μουκίς και μαζί απέκτησαν επτά παιδιά, τον Μπλας, την Χοσέφα, την Μαρία ντε λος Ντολόρες, την Μαρία Κονσεπσιόν, τον Μελτσόρ, τον Χούλιο και τον Λεάνδρο. Πέθανε στις 14 Οκτωβρίου 1860 στη Πόλη του Μεξικούσε ηλικία 56 ετών.
The Scorpion King

Η ταινία The Scorpion King (μτφ: Ο βασιλιάς Σκορπιός) είναι μια κινηματογραφική ταινία παραγωγής της Universal Pictures. Είναι μια αμερικανική ταινία είδους τρόμου, παραγωγής 2002 και είναι προοίμιο/παρακλάδι της σειράς ταινιών Η Μούμια, αφού χρονικά διαδραματίζεται πριν από τα γεγονότα που εξιστορούν οι ταινίες Η Μούμια του 1999 και Η Μούμια Επιστρέφει.Η ταινία ακολουθεί την πορεία του Ματθαίου, του Σκορπιού Βασιλιά, ενός χαρακτήρα που εισήχθη στην ταινία Η Μούμια Επιστρέφει, με τον Ντουέιν Τζόνσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος επίσης υποδύθηκε τον χαρακτήρα αυτόν για πρώτη φορά στην ταινία Η Μούμια Επιστρέφει, και σε σκηνοθεσία του Τσακ Ράσελ. Ο Στίβεν Σόμμερς, σκηνοθέτης των δυο προηγούμενων ταινιών, συμμετείχε στο πόστο του παραγωγού και στην συγγραφή του σεναρίου αυτής της ταινίας. Χρονικά η ταινία αυτή διαδραματίζεται 5000 χρόνια πριν από τα γεγονότα των ταινιών Η Μούμια του 1999 και Η Μούμια Επιστρέφει και εξιστορεί την προέλευση του Ματθαίου και την άνοδο του στην εξουσία ως ο Ο Σκορπιός Βασιλιάς. Το όνομα αυτό είναι μια αναφορά σε έναν ιστορικό βασιλιά της Προδυναστικής περιόδου της Αιγύπτου, τον Βασιλιά Σκορπιό. Η ταινία αυτή κυκλοφόρησε στους περισσότερους κινηματογράφους παγκοσμίως το 2002. Έλαβε μικτές κριτικές , ωστόσο ήταν μια εισπρακτική επιτυχία, με συνολικά έσοδα παγκοσμίως 165,333,180 δολάρια.

 Ο Ματθαίος είναι πολεμιστής της ερήμου. Ωστόσο ο τόπος κατοικίας του ρημάζεται από έναν κακό στρατό. Έτσι ο ίδιος θα ξεσηκωθεί εναντίον αυτού του βασιλιά του στρατού αυτού. Αιχμαλωτίζει την μάγισσα του εχθρού του και αυτός την παίρνει μαζί του στην έρημο και προετοιμάζει τον εαυτό του για την τελική αναμέτρηση για να απελευθερώσει την χώρα του από αυτόν τον στρατό. Ντουέιν Τζόνσον στον ρόλο του Ματθαίου, του Σκορπιού Βασιλιά Στίβεν Μπραντ στον ρόλο του Μέμνονα Κέλι Χου στο ρόλο της Κασσάνδρας Μπέρναρντ Χιλ στον ρόλο του Φίλος Γκραντ Χίσλοβ στον ρόλο του Άρπιντ Πίτερ Φατσινέλι στον ρόλο του Πρίγκηπα Τάκμετ Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν στον ρόλο του Μπαλτάζαρ Σέρι Χάουαρντ στον ρόλο της Βασίλισσας Ίσις Τάιλερ Μέιν στον ρόλο του Βάρβαρου Σίφτεϊν Μετά την κυκλοφορία της ταινίας αναπτύχθηκαν σχέδια για μια συνέχεια ,τα οποία αρχικά προέβλεπαν τον Ντουέιν Τζόνσον να επιστρέφει στον ρόλο του Ματθαίου, ωστόσο στο τέλος τα σχέδια δεν έγιναν. Ένα direct-to-βίντεο προοίμιο ονόματι Ο Σκορπιός Βασιλιάς 2: Η Άνοδος του Πολεμιστή κυκλοφόρησε το 2008 κατευθείαν σε DVD με τον Μαΐκλ Κόπον στον ρόλο του Ματθαίου και τον Ράντυ Κόουντουρ στον ρόλο του κακού, του Σάργκον.Ένα επίσης direct-to-βίντεο συνέχεια ονόματι Ο Σκορπιός Βασιλιάς 3: Μάχη Για την Λύτρωση,κυκλοφόρησε το 2012 με τον Βίκτορ Γουέμπστερ στον ρόλο του Ματθαίου και του Μπίλι Ζεΐν στον ρόλο του κακού, του Βασιλιά Τάλος. Επίσημος ιστότοπος The Scorpion King στην IMDb
Ιστιοπλοΐα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Τα αγωνίσματα της Ιστιοπλοΐας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, πραγματοποιήθηκαν από τις 25 Ιουλίου έως και τις 4 Αυγούστου 2021 στο λιμάνι της Ενοσίμα. Ο χώρος είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Το ολυμπιακό πρόγραμμα παρέμεινε ίδιο με το 2016 και περιελάμβανε σκάφη RS: X, Laser, Laser Radial, Finn, 470, 49er, 49erFX και Nacra17, τα οποία χειρίζονταν πληρώματα και από τα 2 φύλλα.

 Ο αριθμός των αθλητών και αθλητριών που αγωνίστηκαν μειώθηκε από τους 380 στους 350, με ίσο αριθμό ανδρών και γυναικών. Η περίοδος πρόκρισης ξεκίνησε με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 2018 στο Ώρχους της Δανίας . Εκεί, 101 θέσεις (40% της συνολικών διαθέσιμων θέσεων), απονεμήθηκαν στις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές (ΕΟΕ) των χωρών που τερμάτισαν υψηλότερα. 6 θέσεις απονεμήθηκαν για το Laser ανδρών και το Laser Radial γυναικών μέσω των Ασιατικών Αγώνων 2018 και των Παναμερικανικών Αγώνων 2019, ενώ 61 ακόμη διανεμήθηκαν για όλες τις κατηγορίες σκαφών από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 2019. Τέλος, για την διεκδίκηση των υπόλοιπων διαθέσιμων θέσεων διοργανώθηκαν προκριματικές προ-ολυμπιακές ρεγκάτες σε κάθε ήπειρο, ενώ 2 θέσεις δόθηκαν από πρόσκληση της Τριμερούς Επιτροπής Ως διοργανώτρια χώρα, η Ιαπωνία, εξασφάλιζε αυτομάτως μια θέση σε κάθε ένα από τα 10 αγωνίσματα. Η μορφή των αγωνισμάτων για τους Αγώνες του 2020 ήταν κούρσες, όπου όλα τα πληρώματα ξεκινούν και πλέουν μαζί την ίδια ιστιοδρομία. Βαθμολογούνται σύμφωνα με το σύστημα χαμηλών πόντων, όπου η πρώτη θέση βαθμολογείται με 1, η δεύτερη με 2, κ.λπ. Υπάρχει μια σειρά προκριματικών ιστιοδρομιών που ολοκληρώνονται με τον τελικό αγώνα μεταλλίου. Οι κατηγορίες RS: X, 49er, 49erFX και Nacra 17 έχουν 12 προκριματικές ιστιοδρομίες, ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες έχουν 10. Σε κάθε ιστιοδρομία, κάθε σκάφος συγκεντρώνει βαθμούς ποινής, ανάλογα με την θέση που τερμάτισε. Στο τέλος των προκριματικών, τα 10 κορυφαία σκάφη σε κάθε κατηγορία (δηλαδή αυτά με τη χαμηλότερη συνολική βαθμολογία ποινής) προχωρούν στον αγώνα μεταλλίου. Κάθε σκάφος έχει το δικαίωμα να αποκλείσει μια ιστιοδρομία από την συνολική καταμέτρηση των βαθμών ποινής, εκτός του αγώνα μεταλλίου, ο οποίος μετράει διπλά. Το πλήρωμα που συγκέντρωσε τους λιγότερους βαθμούς ποινής μετά από όλους τους αγώνες είναι το νικητήριο. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, υπερτερεί το πλήρωμα που τερμάτισε πιο γρήγορα στον αγώνα μεταλλίου. Τα αγωνίσματα πραγματοποιήθηκαν τις παρακάτω μέρες και ώρες. Λόγω κακοκαιρίας, οι ιστιοδρομίες που ήταν προγραμματισμένες για τις 2 Αυγούστου, μεταφέρθηκαν την επόμενη μέρα. * Διοργανώτρια χώρα ( Ιαπωνία )
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2011-2012

Το πρωτάθλημα Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου γυναικών 2011−2012, ήταν το 20ο πρωτάθλημα στην ιστορία του θεσμού. Έγινε με τη συμμετοχή 10 ομάδων σε δύο γύρους, σύνολο 18 αγώνων για κάθε ομάδα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΠΑΟΚ για 7η συνεχή χρονιά.

 Η Αίγινα αποχώρησε από το πρωτάθλημα τη 2η αγωνιστική (17 μηδενισμούς) και η Καλλιθέα τη 16η (4 μηδενισμούς). Ο Οδυσσέας Γλυφάδας έχει -2 βαθμούς από την περίοδο 2010-11. Με κόκκινους χαρακτήρες είναι αγώνες που κατοχυρώθηκαν με 3-0 στα χαρτιά εξαιτίας της αποχώρησης μίας ομάδας. Αποτελέσματα και βαθμολογία Ιστότοπος epo.gr Αποτελέσματα Ιστότοπος karditsalive.net Βαθμολογία Ιστότοπος karditsalive.net
Παναγία Θεοσκέπαστος

Η Μονή της Παναγίας Θεοσκεπάστου (Παναγία Θεοσκέπαστος), σήμερα γνωστή στα τουρκικά ως «Kızlar Manastırı», είναι ένα πρώην γυναικείο μοναστήρι που χτίστηκε την εποχή της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.

 Το μοναστήρι με τον λαξευτό ναό της Παναγίας Θεοσκεπάστου συνδέθηκε στενά με την οικογένεια του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού (1349-1390). Ήταν μάλιστα χώρος ταφής μελών της Αυτοκρατορικής οικογένειας, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση άλλων σημαντικών εκκλησιαστικών ιδρυμάτων της Τραπεζούντας. H σχέση της οικογένειας των Μεγάλων Κομνηνών με το μοναστήρι αποτυπωνόταν και σε κτητορική παράσταση σε τοίχο του ναού, η οποία απεικόνιζε τον Αλέξιο Γ΄ ανάμεσα στη σύζυγό του Θεοδώρα και τη μητέρα του Ειρήνη. Η τελευταία κρατούσε ομοίωμα του ναού, στοιχείο που την χαρακτήριζε κύριο χορηγό-κτίτορα, κατά τα εικονογραφικά χαρακτηριστικά της εποχής. Ανάμεσα στους τάφους είναι και αυτός του Ανδρονίκου, νόθου γιου του Αλεξίου Γ΄, ο οποίος σκοτώθηκε πολύ νέος, σύμφωνα με πηγές της εποχής, πέφτοντας από ένα παράθυρο του παλατιού στην Τραπεζούντα και ενταφιάστηκε στο νάρθηκα της Μονής Θεοσκεπάστου. Στη μονή ενταφιάστηκαν και ο γιος και ο εγγονός του Αλεξίου Γ΄, ο Μανουήλ Γ΄ και ο Αλέξιος Δ΄ Μέγας Κομνηνός, αλλά δεν σώζονται στοιχεία για τους τάφους τους και τις σχετικές ταφικές επιγραφές. Η Μονή βρίσκεται στους πρόποδες του Μιθρίου όρους και έχει θέα σε όλη την πόλη της Τραπεζούντας. Είναι χτισμένη σε δύο επίπεδα και περιβάλλεται από ψηλό προστατευτικό τείχος. Ο τειχισμένος χώρος, εκτός από την κεντρική σπηλαιώδη εκκλησία, περιλαμβάνει κελιά και μικρότερους ναούς και στεγάζει χώρους ταφής. Το μοναστήρι αποτελούνταν αρχικά από τη λαξευτή στο βράχο εκκλησία στη νότια πλευρά, ένα παρεκκλήσι στην είσοδό του και μερικά κελιά. Υπέστη σημαντικές επισκευές αρκετές φορές και πήρε τη σημερινή της μορφή τον 19ο αιώνα, καθώς το 1843, στο πλαίσιο ανακαίνισης, έγιναν εκτεταμένες επεμβάσεις. Έτσι, η περιγραφή της αρχικής μορφής του μνημείου βασίζεται σε μαρτυρίες (φωτογραφίες, σχέδια, αποτυπώσεις) μελετητών και περιηγητών του 19ου αιώνα.
Λεκάνη Ταουντένι

Η Λεκάνη Ταουντένι (αγγλικά: Taoudeni Basin‎) είναι μία κύρια ιζηματογενής λεκάνη στη Δυτική Αφρική, που ονομάστηκε έτσι από το ομώνυμο χωριό Ταουντέννι στο βόρειο Μάλι. Καλύπτει μεγάλο μέρος του κρατώνα Δυτικής Αφρικής στη Μαυριτανία και στο Μάλι. Είναι υπό σημαντικό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω των πιθανών αποθεμάτων πετρελαίου, που ίσως διατηρεί.

 Η Λεκάνη Ταουντένι είναι η μεγαλύτερη ιζηματογενής λεκάνη στη Βορειοδυτική Αφρική και σχηματίστηκε μεταξύ του Μεσαίου και του Αργότερου Προτεροζωικού μεγααιώνα. Συνέχισε να καθιζάνει μέχρι τον Μεσαίο Παλαιοζωικό αιώνα, όταν πραγματοποιήθηκε η δημιουργία της Βαρισκικής Ορογένεσης. Περιλαμβάνει μέχρι και 6.000 μέτρα από δείγματα της Προκάμβριας και Παλαιοζωικής περιόδου. Εξερευνήσεις από την δεκαετία του 1980 ανακάλυψαν ενδείξεις πετρελαίου στην Αργότερη Προκάμβρια, Σιλούρια και Αργότερη Δεβόνια περίοδο. Τα δείγματα είναι πυκνότερα στη δυτική πλευρά της λεκάνης. Η κυβέρνηση του Μάλι, μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, πρόκειται να αναπτύξει μία βιομηχανία πετρελαίου. Εταιρίες που έχουν εξερευνήσει την περιοχή κατά καιρούς είναι: Total S.A., Eni, Sonatrach, Woodside, CNPC και Πετρέλαια Μπαράκα. Παρόλα αυτά, η απομακρυσμένη τοποθεσία και οι δυσχερείς συνθήκες της Ερήμου Σαχάρα, θα καθιστούσαν μια τέτοια επιχείρηση ακριβή.
Αϊμέρικο Μανρίκε δε Λάρα

Ο Αϊμέρικ[ο] Μανρίκε, ισπαν.: Aimeric[o] Manrique de Lara , (π. 1152 – 14 Οκτωβρίου 1177) από τον Οίκο της Λάρα ήταν ο συγκυβερνήτης της υποκομητείας του Ναρμπόν (Narbonne) από το 1167 και αυτοαποκαλούμενος δούκας του Ναρμπόν από το 1172. Ήταν ανιψιός και κληρονόμος της υποκόμισσας Eρμενγάρδας. Φαίνεται ότι κυβέρνησε για λίγο το Ναρμπόν στο όνομά του από το 1176 μέχρι το τέλος του.

 Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα βασιλικό καταστατικό για τον καθεδρικό ναό της Σεγόβια (Μάρτιος 1161) και αργότερα στην παραχώρηση του χωριού Mαδρίγαλ στον καθεδρικό ναό του Μπούργος (Αύγουστος 1164). Ήταν ο πρωτότοκος ή ο δευτερότοκος γιος του Mανρίκε Πέρεθ, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα και κόμης Moλίνα, και της Eρμεσένδε, κόρης του Aϊμέρικ Β΄ του Ναρμπόν και αδελφής της Ερμενγάρδας. Ο ιστορικός της οικογένειας Λάρα του 17ου αι. Λούις δε Σαλάθαρ υ Κάστρo, υποστήριξε ότι ο Aϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, επειδή κληρονόμησε τη Nαρμπόν και ήταν καταχωρημένος πριν από τον αδελφό του Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα στο έγγραφο του 1164. Καταγράφηκε δεύτερος, ωστόσο, σε έγγραφο του 1161, και καθώς ο Πέδρο κληρονόμησε τη Μολίνα, η οποία θεωρούνταν πιο σημαντική από τους Λάρα, είναι πιο πιθανό ο Αϊμέρικ να ήταν δεύτερος γιος, σύμφωνα με τον Αντόνιο Σάντσεθ δε Μόρα. Ο Ντέρεκ νίκολσον υποστήριξε επίσης ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, αφού ο Πέδρo ακολούθησε αργότερα τη θεία τους στο Ναρμπόν, το οποίο μοιάζει να ακολουθεί μία σειρά διαδοχής. Ο Kαρλ Άπελ, ακολουθώντας τον Ζοζέφ Βαισέτ, νόμιζε ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και τοποθέτησε τη γέννησή του το 1152, όταν οι γονείς του ήταν παντρεμένοι, λόγω του αριθμού των παιδιών που είχαν μετά από αυτόν. Simon F. Barton. Η Αριστοκρατία στη Λεόν και την Καστίλη του 12ου αιώνα . Cambridge: Cambridge University Press, 1997. Silvia Orvietani Busch. Μεσαιωνικά λιμάνια της Μεσογείου: Οι καταλανικές και οι ακτές της Τοσκάνης, 1100 έως 1235 . Leiden: Brill, 2001. Derek ET Nicholson, επιμ. Τα ποιήματα του τροβαδούρου Peire Rogier . Manchester: Manchester University Press, 1976. Αντόνιο Σάντσεθ ντε Μόρα. La nobleza castellana en la plena Edad Media: el linaje de Lara (SS. XI–XIII) . Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Σεβίλλης, 2003.
Βέξιε

Η Βέξιε (Växjö) είναι πόλη και έδρα του Δήμου της, στην κομητεία Κρόνομπεργκ (Kronoberg) της Σουηδίας. Είχε 66.275 κατοίκους (2016). Είναι το διοικητικό, πολιτιστικό και βιομηχανικό κέντρο της κομητείας Κρόνομπεργκ (Kronoberg) και η επισκοπική έδρα της μητρόπολης της Βέξιε . Η πόλη είναι η έδρα του Πανεπιστημίου Λινναίος .

 Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις "väg" (οδός) και "sjö" (λίμνη), που σημαίνει ο δρόμος πάνω από την κατεψυγμένη λίμνη Βέξιε την οποία οι αγρότες χρησιμοποίησαν το χειμώνα για να φτάσουν στην λαϊκή αγορά που αργότερα έγινε η πόλη. Teleborg: 12.834 Hovshaga: 9.541 Hov: 8,020 Araby: 6,520 Norr: 4,518 Väster: 4,829 Öster: 4,489 Söder: 3,694 Sandsbro: 3,090 Högstorp: 2,710 Öjaby: 2,213 Centrum: 2,086 Räppe: 1,260 Kronoberg / Evedal: 279 Regementstaden: 88 Västra mark: 69 Norremark: 29 Η Βέξιε αυτονομάζεται "η πιο πράσινη πόλη στην Ευρώπη" από το 2007. Το βασίζει σε μια μακρά ιστορία δέσμευσης σε περιβαλλοντικά ζητήματα και φιλόδοξους στόχους για ένα πράσινο μέλλον. Είναι ένα όραμα που είναι κοινό με τους πολίτες και τις τοπικές επιχειρήσεις. Το 2017, η Βέξιε απονεμήθηκε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Πράσινου Φύλλου 2018 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή . Το βραβείο απονέμεται σε πόλεις με λιγότερους από 100.000 κατοίκους που παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα και φιλοδοξίες και δεσμεύονται να δημιουργήσουν πράσινη ανάπτυξη.
Costamare

Η Costamare Inc. είναι ελληνική ναυτιλιακή επιχείρηση. Η εταιρεία κατέχει φορτηγά πλοία για ναυλωση. Ο στόλος της αποτελείται από 56 πλοία και έχουν παραγγελθεί άλλα 10. Είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1975 με την ονομασία Costamare Shipping Company S.A. ως εταιρεία διαχείρισης του στόλου πλοίων της οικογένειας Κωνσταντακόπουλου. Ιδρυτής της εταιρείας είναι ο Βασίλης Κωνσταντακόπουλος. Το 2000 ήλεγχε 21 πλοία. Το 2008 είχε στόλο 53 πλοίων και το 2010 είχε στόλο 41 πλοίων. Το 2010 σχεδίασε μια αρχική δημόσια προσφορά μετοχών ύψους 245 εκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσει την επέκταση του στόλου της.Το 2020 ήταν εγγυήτρια στο πρώτο ναυτιλιακό ομόλογο στο ελληνικό χρηματιστήριο της «Costamare Participations PLC» το οποίο είχε υπερκάλυψη 6,7 φορές καθώς η ζήτηση που εκδηλώθηκε από επενδυτές ανήλθε σε 665,17 εκατ. Το ομόλογο άντλησε 100 εκατομμύρια Ευρώ, έχει επιτόκιο 2,7% και διαπραγματεύεται στο Χρηματιστήριο Αθηνών από τον Μαΐο του 2020. Το μεγαλύτερο μέρος των αντληθέντων κεφαλαίων διατέθηκαν για την αγορά πλοίων. Τον Οκτώβριο του 2011 το πλοίο MV Rena, το οποίο λειτουργούσε υπό ναυλωση η εταιρεία MSC, προσέκρουσε στον ύφαλο Αστρολέιμπ κοντά στην Ταουράνγκα της Νέας Ζηλανδίας. Η πετρελαιοκηλίδα που προκάλεσε το πλοίο περιγράφηκε ως η "χειρότερη καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος" στη Νέα Ζηλανδία. Επίσημη ιστοσελίδα Κατάλογος στόλου
Βιβλία του Γιάκομπ

Το Βιβλία του Γιάκομπ (πολωνικά: Księgi Jakubowe) είναι ένα επικό μυθιστόρημα της Όλγκα Τοκάρτσουκ, που εκδόθηκε από το Wydawnictwo Literackie τον Οκτώβριο του 2014. Είναι το ένατο μυθιστόρημα της Τοκάρτσουκ και είναι προϊόν εκτεταμένης ιστορικής έρευνας, που χρειάστηκε επτά χρόνια για να γραφεί.Το Βιβλία του Γιάκομπ είναι ένα μυθιστόρημα 912 σελίδων χωρισμένο σε επτά βιβλία. Ξεκινά το 1752 στο Ροχατίν και τελειώνει στην Κορολούφκα εποχής του Ολοκαυτώματος. Το θέμα του τίτλου είναι ο Γιάκομπ Φρανκ, ένας Πολωνός Εβραίος που ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Μεσσίας. Το μυθιστόρημα συνδυάζει δεκάδες οπτικές τρίτων ατόμων που συνδέονταν με τον Γιάκομπ Φρανκ. Κατά τη δημοσίευσή του, ήταν ένα άμεσο best-seller και κέρδισε το πιο υψηλού κύρους λογοτεχνικό βραβείο της Πολωνίας, το Βραβείο Νίκε.Όσον αφορά τα ιστορικά και ιδεολογικά χάσματα της πολωνικής λογοτεχνίας, το μυθιστόρημα έχει χαρακτηριστεί ως αντι-Σιενκιέβιτς. Σύντομα αναγνωρίστηκε από κριτικούς και αναγνώστες, αλλά η υποδοχή του ήταν εχθρική σε ορισμένους πολωνικούς εθνικιστικούς κύκλους και η Όλγκα Τοκάρτσουκ έγινε στόχος μιας διαδικτυακής εκστρατείας μίσους και παρενόχλησης. Η απεικόνιση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας του 18ου αιώνα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εξιδανικευμένη εκδοχή που διαδόθηκε στην Τριλογία του Σιενκιέβιτς.Μέχρι τον Οκτώβριο του 2015, η κυκλοφορία του μυθιστορήματος είχε φτάσει τα 100.000 αντίτυπα.

 Γράφοντας για την Gazeta Wyborcza, ο Πσεμίσουαφ Τσαπλίνσκι έγραψε ότι το μυθιστόρημα «φέρνει επανάσταση στην εικόνα της θρησκευτικής ζωής του 18ου αιώνα, αλλά αλλάζει επίσης την αντίληψη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας».Γράφοντας για την Polityka, η Γιουστίνα Σομπολέφκσα έγραψε ότι «η Τοκάρτσουκ απέδειξε ότι είναι δυνατόν να γράψεις ένα μυθιστόρημα άνω των 900 σελίδων, γεμάτο εικονογραφικές περιγραφές, θρησκευτικές διαφωνίες και επιστολές, που σε κρατά σε αγωνία» και το χαρακτήρισε «εξαιρετικά ενδιαφέρον πανόραμα της Πολωνίας του 18ου αιώνα». Το Βιβλία του Γιάκομπ έλαβε το Βραβείο Νίκε Κριτικής Επιτροπής 2015, το πιο Υψηλού κύρους λογοτεχνικό βραβείο της Πολωνίας. Έλαβε επίσης το Βραβείο Νίκε Κοινού το 2015.Το μυθιστόρημα ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Ανγκέλους 2015.Το 2016, η σουηδική μετάφραση του Γιαν Χένρικ Σβαν έλαβε το πρώτο διεθνές βραβείο που απονεμήθηκε από το ίδρυμα Kulturhuset Stadsteatern της Στοκχόλμης.Η γαλλική μετάφραση της Μαριλά Λοράν έλαβε το Βραβείο Γιαν Μιχάλσκι 2018, το Prix Transfuge 2018 για το καλύτερο ευρωπαϊκό μυθιστόρημα και το Βραβείο Λορ Μπαταγιόν 2019. Ήταν επίσης υποψήφιο για το Βραβείο Femina étranger 2018. Το 2020, κυκλοφόρησε μια εκδοχή audiobook (ISBN 978-83-08-06994-3). Έχει διάρκεια 40 ωρών και 44 λεπτών. Τα επτά βιβλία του μυθιστορήματος αφηγούνται επτά Πολωνοί ηθοποιοί, οι: Ντανούτα Στένκα, Βίκτορ Ζμπορόφσκι, Γιαν Πέσεκ, Αγκάτα Κουλέσα, Μάγια Οστασέφσκα, Άνταμ Φερέντσι και Μάριους Μπονασέφσκι.
Καλτατζιρόνε

Το Καλτατζιρόνε (σιτσιλιάνικα: Caltaggiruni) είναι μία ηπειρωτική πόλη στη Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στη νότια Ιταλία, περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Κατάνια. Η έκταση της πόλης είναι 383.38 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 38.295 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 100 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.Το Καλτατζιρόνε είναι η πέμπτη σε πληθυσμό κοινότητα της Μητροπολιτικής Πόλης μετά την Κατάνια, την Ατσιρεάλε, τη Μιστερμπιάνκο και την Πατερνό. Είναι η μόνη κοινότητα της Μητροπολιτικής πόλης εκτός από την Κατάνια που εδρεύει δικαστήριο και η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην κεντρική Σικελία μετά την Καλτανισσέττα, απέκτησε τον τίτλο της Πόλης (1987). Το Καλτατζιρόνε έχει σημαντική παραγωγή κεραμικών, άλλες σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες του νησιού είναι οι ελαιώνες, οι αμπελώνες, η παραγωγή ροδάκινων και ο τουρισμός.

 Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Αραβικό "Καλτ-ατ-ζιρόνε" που σημαίνει "Κάστρο των αγγείων", η αγγειοπλαστική ήταν εξαιρετικά αναπτυγμένη στο Καλτατζιρόνε από την αρχαιότητα. Υπάρχουν αμέτρητα αρχαιολογικά ευρήματα από τους προϊστορικούς χρόνους και μια Νεκρόπολη που χρονολογείται την 2η χιλιετία π.Χ., πριν την υποταγή της στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατοικήθηκε από τους Σικελούς. Οι Άραβες έκτισαν ένα κάστρο (1030), δέχτηκαν στη συνέχεια επίθεση Λιγυρίων υπό τον Βυζαντινό στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη, η επίθεση αυτή άφησε πολλά ίχνη της Λιγυρικής γλώσσας στην τοπική διάλεκτο. Οι Νορμανδοί και ο Οίκος των Χοενστάουφεν μετέτρεψαν την Καλτατζιρόνε σε μεγάλο κέντρο κεραμικής. Η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από σεισμό (1693), νέα μεγάλα ιδιωτικά και δημόσια κτίρια οικοδομήθηκαν σε ρυθμό αντισεισμικού Μπαρόκ. Η πόλη ανακηρύχτηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τον 20ο αιώνα έγινε η έδρα του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος χάρη στην παρουσία του πολιτικού Λουίτζι Στούρτζο (1871 - 1959), έγινε η γενέτειρα μεγάλων πολιτικών ανδρών όπως του Ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Σκέλμπα και του Σικελού προέδρου Σίλβιο Μιλάτσο. Το Καλτατζιρόνε είναι σήμερα μία από τις 25 διασημότερες πόλεις στη Σικελία και μία από τις 250 διασημότερες πόλεις αντίστοιχα στην Ιταλία. ISTAT Κοινότητα της Καλτατζιρόνε
Αλφόνσος Ιορδάνης

Ο Αλφόνσος-Ιορδάνης, γαλλ. Alphonse Jourdain (1103 - 1148) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης τού Ρουέργκ (1109-48)· κόμης της Τουλούζης, μάργραβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν (1112-48) και κόμης της Τρίπολης (1105-09).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ραϋμόνδου Δ΄ κόμη της Τουλούζης, μαργράβου της Προβηγκίας & δούκα τού Ναρμπόν, ιδρυτή της κομητείας της Τρίπολης στην Εγγύς Ανατολή και της Ελβίρας των Χιμένεθ, νόθης κόρης τού Αλφόνσου ΣΤ΄ της Λεόν & Καστίλης. Γεννήθηκε στο κάστρο Μον Πελερίν στην Τρίπολη, καθώς ο πατέρας του ήταν στην Α΄ Σταυροφορία. Όταν βαπτίστηκε στον ποταμό Ιορδάνη, τού δόθηκε το όνομα Ιορδάνης. Το 1105 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος Δ΄ αφήνοντας τον Αλφόνσο-Ιορδάνη δύο ετών. Τέθηκε υπό την επιτροπεία τού συγγενούς του Γουλιέλμου Β΄ Ιορδάνη κόμη της Σερντάνυα. Το 1108 μετέβη στην Ευρώπη, όπου ο μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός του Βερτράνδος κόμης της Τουλούζης τού έδωσε την κομητεία τού Ρουέργκ. Το 1112 απεβίωσε ο Βερτράνδος και τον διαδέχθηκαν ο γιος του Πονς στην Τρίπολη και ο Αλφόνσος-Ιορδάνης στην Τουλούζη και την Προβηγκία. Το 1114 ο Γουλιέλμος Θ΄ δούκας της Ακουιτανίας διεκδίκησε την Τουλούζη στο όνομα της συζύγου του Φιλίππας, κόρης τού Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Τουλούζης (μεγαλύτερου αδελφού τού Ραϋμόνδου Δ΄). Εισέβαλε στη χώρα και την κατέκτησε. Το 1119 ο Αλφόνσος-Ιορδάνης ανέκτησε ένα μέρος της· τον πλήρη έλεγχό της τον απέκτησε το 1123. Τους μοναχούς τού Σαιν-Ζιλ, που βοήθησαν τους εχθρούς του, τους έδιωξε με αποτέλεσμα να τον αφορίσει ο Πάπας Κάλλιστος Β΄. Νυμφεύτηκε το 1125 την Φαϊντίβα ντ' Ουζές και είχε τέκνα: Ραϋμόνδος Ε΄ π. 1116-1152, κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν. Αλφόνσος. Φαϊντίβα 1133-1154, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.Ο Αλφόνσος-Ιορδάνης είχε από μη νόμιμη σχέση δύο φυσικά τέκνα: (νόθη) Αγνή απεβ. 1187, (νόθη) Λαυρεντία, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Γ΄ κόμη τού Κομμένζ. Richard, Jean (1999). The Crusades, C.1071-c.1291. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.
Αριθμητικό σύστημα των Χμερ

Οι αριθμοί Χμερ είναι οι αριθμοί που χρησιμοποιούνται στη γλώσσα Χμερ. Χρησιμοποιούνται τουλάχιστον από τις αρχές του 7ου αιώνα, με την παλαιότερη γνωστή χρήση να είναι σε μια στήλη που χρονολογείται στο 604 μ.Χ. και βρέθηκε στο Πρασάτ Μπαγιάνγκ, κοντά στο Άνγκορ Μπόρεϊ της Καμπότζης.

 Προήλθε από το ινδουιστικό σύστημα αρίθμησης. Είναι το πρώτο σύστημα γραφής από το οποίο αποδεικνύεται η χρήση τουμηδενός ως αριθμητικό ψηφίο. Χρονολογείται από τον έβδομο αιώνα. Στα παλιά Χμερ ή Ανγκοριανά Χμερ υπήρχαν επίσης ξεχωριστά σύμβολα για τους αριθμούς 10, 20 και 100. Κάθε σύμβολο πολλαπλασίου του 20 ή του 100 έπρεπε να εμφανίζει μια πρόσθετη γραμμή από ι ο αριθμός 47 κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας το σύμβολο για τον αριθμό 20 με μια πρόσθετη γραμμή από πάνω, ακολουθούμενη από το σύμβολο για τον αριθμό 7.Καθώς και τα δύο συστήματα γραφής, της Ταϊλάνδης και του Λάο, προέρχονται από το παλιό σύστημα γραφής των Χμερ, οι σύγχρονες μορφές τους εξακολουθούν να μοιάζουν με τις τελευταίες, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα: Τα προφορικά ονόματα των σύγχρονων αριθμών Χμερ αντιπροσωπεύουν ένα σύστημα δύο δυνάμεων, με τη βάση 5 και τη βάση 10 σε χρήση. Για παράδειγμα, το 6 (ប្រាំមួយ) σχηματίζεται από το 5 (ប្រាំ) και το 1 (មួយ). Με εξαίρεση το αριθμητικό ψηφίο 0, το οποίο προέρχεται από τα σανσκριτικά, η ετυμολογία των αριθμητικών ψηφίων Χμερ από το 1 έως το 5 είναι πρωτο-Μον-Χμερ προέλευσης. Για λεπτομέρειες σχετικά με τα διάφορα εναλλακτικά συστήματα ρομάτζι, ανατρέξτε στο Ρομάτζι (Χμερ). Ορισμένοι συγγραφείς μπορούν εναλλακτικά να επισημάνουν την προφορά [[ɓiː]] για τη λέξη δύο και είτε [[bəj]] είτε [[bei]] για τη λέξη τρία. Στη γειτονική Ταϊλάνδη το νούμερο τρία θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη. Ωστόσο, στην Καμπότζη, η λήψη μιας φωτογραφίας με τρία άτομα θεωρείται ότι φέρνει κακή τύχη, καθώς πιστεύεται ότι το άτομο που βρίσκεται στη μέση θα πεθάνει πρόωρα. Οι αριθμοί από το 6 έως το 9 μπορούν να γραφούν προσθέτοντας οποιονδήποτε αριθμό μεταξύ του 1 και του 4 στον αριθμό βάσης 5 (ប្រាំ), έτσι ώστε το 7 να αναλύεται κυριολεκτικά σε 5 και 2. Παρ' όλ' αυτά, οι Χμερ χρησιμοποιούν μια δεκαδική βάση, έτσι ώστε το 14 να γράφεται ως 10 συν 4, αντί για 2 επί 5 συν 4· και το 16 είναι κατασκευασμένο ως 10+5+1. Οι σύνθετοι αριθμοί από το έντεκα έως το δεκαεννέα μπορούν να σχηματιστούν χρησιμοποιώντας τη λέξη ដណ្ដប់ [dɔnɗɑp] που προηγείται από οποιονδήποτε αριθμό από ένα έως εννέα, έτσι ώστε το 15 να γραφεί ως ប្រាំដណ្ដប់ [pram dɔnɗɑp] , αντί για το ដប់ប្រាំ [ɗɑp pram].
Κροσσοσωματώδη

Τα Κροσσοσωματώδη (λατ. Crossosomatáles) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο (μονοφυλετική ομάδα) των μαλαχιδών (fabids) του κλάδου των ροδιδών (rosids). Περιέχει 7 οικογένειες, 12 γένη και 66 είδη που εξαπλώνονται περισσότερα στο βόρειο ημισφαίριο.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG II η τάξη των Κροσσοσωματώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Crossosomatáceae - Κροσσοσωματοειδή Stachyuraceae Staphyleáceae Στο σύστημα APG IV περιλαμβάνονται 7 οικογένειες:: Aphloiaceae Crossosomatáceae - Κροσσοσωματοειδή Geissolomataceae Guamatelaceae Stachyuraceae Staphyleaceae Strasburgeriaceae Στο σύστημα του Κρόνκουιστ (1981) η οικογένεια των Κροσσοσωματοειδών κατατασσόταν στην τάξη των Ροδώδων, η οικογένεια Stachyuraceae - στην τάξη Ιώδων και η οικογένεια Staphyleaceae - στην τάξη των Σαπινδώδων. Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Κροσσοσωματώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)