IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρενέ των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Ρενέ, γαλλ. René (17 Οκτωβρίου 1894 - 30 Ιουλίου 1962) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν αδελφός τεσσάρων δουκών της Πάρμας και του Φελίξ, συζύγου της μεγάλης δούκισσας του Λουξεμβούργου.

 Ήταν ο έβδομος (επιζών) γιος του Ροβέρτου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας-Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Το 1921 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Γκλύκσμπουρκ, κόρη του Βάλντεμαρ πρίγκιπα της Δανίας, γιου του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Ο Ρενέ είχε τέκνα: Ιάκωβος 1922-1964, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας. Άννα 1923-2016, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ των Ζιγκμαρίνγκεν βασιλιά της Ρουμανίας. Μιχαήλ γενν. 1926, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας. Ανδρέας 1928-2011, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας. Finestone, Jeffrey (1981). The Last Courts of Europe: A Royal Family Album 1860-1914. London: J.M. Dent and Sons Ltd. ISBN 0-517-41472-4. A photograph of Prince René, his wife, and two of their children
Μπας-Τερ

Η Μπας-Τερ (γαλλικά: Basse-Terre, γουαδελουπιανό κρεόλ: Bastè) είναι η πρωτεύουσα της υπερπόντιας περιοχής της Γουαδελούπης στη Γαλλία, η οποία βρίσκεται εντός του νησιωτικού συμπλέγματος των Μικρών Αντίλλων. Η πόλη της Μπας-Τερ βρίσκεται στο νησί Μπας-Τερ, στο νοτιοδυτικό άκρο της Γουαδελούπης. Η Μπας-Τερ είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Γουαδελούπης με 12.748 κατοίκους το 2007 και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1643, στο ορεινό τμήμα της Μπας-Τερ, ένα από τα δύο νησιά που αποτελούν τη Γουαδελούπη. Καταστράφηκε πολλές φορές ως συνέπεια των αγγλο-γαλλικών πολέμων. Κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ένα κτίριο του 19ου αιώνα το οποίο έχει μια αξιοσημείωτη γκρι πέτρα που τονίζεται όμορφα από τα λευκά αγάλματα. Πολλά άλλα κτίρια αποικιακής αρχιτεκτονικής, η κεντρική πλατεία και το Le Jardin Pichon, το πάρκο που συνορεύει προς τα νότια με το Ζωολογικό και το Βοτανικό Πάρκο. Πληροφορίες καιρού για την Μπας-Τερ
Φέστους Μογκάε

Ο Φέστους Μοχάε (Festus Moghae, 1939-) είναι πολιτικός, Πρόεδρος της Μποτσουάνας από το 1998 ως το 2008. Τον Οκτώβριο του 2008 τιμήθηκε με το Βραβείο Ιμπραχίμ για τη σωστή διακυβέρνηση της χώρας του όσο ήταν πρόεδρος.

 Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου του 1939. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και έπειτα εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Εργάστηκε στο ΔΝΤ και για την Τράπεζα της Μποτσουάνας. Το 1992 έγινε αντιπρόεδρος. Διαδέχθηκε την 1η Απριλίου 1998 τον Σερ Κετουμίλε Μαζίρε στο ύπατο αξίωμα της χώρας. Ανάμεσα στις άλλες υποσχέσεις του είναι και η εξάλειψη του AIDS στη χώρα του μέχρι το 2016.Στις 14 Ιουλίου του 2007 ο Μογκάε ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί σε εννέα μήνες οπότε τον διαδέχθηκε ο αντιπρόεδρος, Ίαν Χάμα. Ο Χάμα ορκίστηκε Πρόεδρος την 1η Απριλίου 2008.
Νότια Τζακάρτα

Η Νότια Τζακάρτα (ινδονησιακά: Jakarta Selatan) είναι μία από τις πέντε διοικητικές πόλεις (kota administrasi) που αποτελούν την Περιφέρεια Ειδικής Πρωτεύουσας της Τζακάρτα της Ινδονησίας. Η Νότια Τζακάρτα δεν είναι αυτοδιοικούμενη και δεν έχει δημοτικό συμβούλιο, ως εκ τούτου δεν χαρακτηρίζεται ως κανονικός δήμος. Είχε πληθυσμό 2.062.232 κατοίκων στην απογραφή του 2010 και 2.226.812 στην απογραφή του 2020, και είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη μεταξύ των πέντε διοικητικών πόλεων της Τζακάρτα, μετά την Ανατολική Τζακάρτα και τη Δυτική Τζακάρτα. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στο Κεμπαγιοράν Μπαρού. Η Νότια Τζακάρτα οριοθετείται από την Κεντρική Τζακάρτα στα βόρεια, την Ανατολική Τζακάρτα στα ανατολικά, το Ντεπόκ στα νότια, τη Δυτική Τζακάρτα στα βορειοδυτικά και από τις πόλεις Τανγκεράνγκ και Νότιο Τανγκεράνγκ στα δυτικά.

 Η Νότια Τζακάρτα υποδιαιρείται σε δέκα συνοικίες (kecamatan), που αναφέρονται παρακάτω με τις περιοχές και τους πληθυσμούς τους στην απογραφή του 2010 και σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις στα μέσα του 2019: Τις ημέρες που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Νότια Τζακάρτα σχεδιάστηκε να γίνει πόλη-δορυφόρος (ειδικά η περιοχή Κεμπαγιοράν Μπαρού) και χρησιμοποιώντας την ανατολίτικη ιδέα. Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει επίσης ορισμένα βιομηχανικά κέντρα για διαφορετικούς τύπους εμπορευμάτων. Η Νότια Τζακάρτα είναι μια ευημερούσα διοικητική πόλη σε σύγκριση με τις άλλες, με πολλές κατοικίες μεσαίας προς ανώτερης τάξης και μεγάλα επιχειρηματικά κέντρα. Η Νότια Τζακάρτα έχει τον υψηλότερο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης από όλες τις διοικητικές πόλεις της Τζακάρτα, με δείκτη 0,833.Μεγάλο μέρος της κεντρικής επιχειρηματικής περιοχής είναι συγκεντρωμένο στο Σετιαμπούντι της Νότιας Τζακάρτα, όπως η Κεντρική Επιχειρηματική Περιοχή Σουντίρμαν (ΚΕΠΣ) στο Σεναγιάν του Κεμπαγιοράν Μπαρού. Αρχικά, η ΚΕΠΣ ήταν πάροχος υπηρεσιών και επενδύσεων σε ακίνητα, αλλά σήμερα γίνεται η πιο ολοκληρωμένη περιοχή μικτής χρήσης στην Ινδονησία. Κατάλογος περιοχών της Τζακάρτα, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Τζακάρτα. Αρχειοθετήθηκε 2013-08-20 στο Wayback Machine. (ινδονησιακά)
120 Λάχεσις

Η Λάχεσις (Lachesis) είναι ένας πολύ μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,75. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της μιας από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Η μοναδική επιπρόσθηση αστέρα από τη Λάχεσι παρατηρήθηκε στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ το 1999.

 Η διάμετρος της Λάχεσης υπολογίσθηκε σε 174,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 5,5 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λάχεσης εκτιμάται σε 4,87 cm/sec² (201 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 92,0 m/sec (331 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Λάχεσης είναι C (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Λάχεσις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 46 ώρες και 33 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μιτροβίτσα

Η Μιτροβίτσα (αλβανικά: Mitrovicë) ή Μιτρόβιτσα (σερβικά: Косовска Митровица / Kosovska Mitrovica) είναι πόλη και δήμος στο Κοσσυφοπέδιο. Ο δήμος το 2018 είχε 81.000 κατοίκους, από τους οποίους υπολογίζεται ότι 45.000 κατοικούν στην πόλη. Η μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην πόλη είναι οι Αλβανοί και ακολουθούν οι Σέρβοι, οι οποίοι είναι συγκεντρωμένοι στο βόρειο τμήμα της πόλης. Η Βόρεια Μιτρόβιτσα είναι η de facto πρωτεύουσα του βόρειου Κοσόβου. Η πόλη βρίσκεται σε μια κοιλάδα την οποία διαρρέει ο ποταμός Ιμπάρ, ο οποίος διχοτομεί την πόλη, και ο ποταμός Σίτνικα. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 508 μέτρων.

 Το όνομά της το πήρε από τη σλάβικη παραφθορά του ονόματος του Αγίου Δημητρίου από μία εκκλησία που υπήρχε από τον 14ο αιώνα.Την περίοδο από 1981 έως 1991 ονομαζόταν Τίτοβα Μιτρόβιτσα από το όνομα του στρατάρχη Τίτο της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας. Η πόλη δημιουργήθηκε περίπου τον 14ο αιώνα και η πρώτη αναφορά σε αυτή γίνεται το 1455. Παρέμεινε μια μικρή πόλη μέχρι την ανακάλυψη μεταλλευμάτων μολύβδου και ψευδαργύρου των οποίων η εκμετάλλευση ώθησε την πόλη σε γρήγορη ανάπτυξη με αποτέλεσμα να γίνει μια από τις σημαντικότερες πόλεις στη Σερβία. Η πόλη το 1999, όταν άρχισε ο πόλεμος του Κοσόβου, είχε 116.500 κατοίκους. Η πόλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά τη λήξη του πολέμου η πόλη έγινε ένα από τα σύμβολα της διαίρεσης του Κοσόβου. Για ένα διάστημα μετά το πόλεμο τις γέφυρες στο ποταμό Ιμπάρ φυλούσαν δυνάμεις της KFOR ώστε να αποφευχθούν οι συγκρούσεις. Η πόλη έχει γίνει θέατρο πολλών συγκρούσεων ανάμεσα σε Αλβανούς και Σέρβους, όπως το 2004 με συνολικά 19 νεκρούς, με την ύπαρξη εξτρεμιστικών ομάδων και στις δύο πλευρές. Στην πόλη στεγάζεται προσωρινά από το 2001 το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα καθώς κατά τη διάρκεια του πολέμου καθηγητές και φοιτητές που διδάσκονταν στα σερβικά εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους. Το πανεπιστήμιο αρχικά μεταφέρθηκε στο Κρούσεβατς και σε άλλες πόλεις και το 2001 με απόφαση της σερβικής κυβέρνησης η έδρα του πανεπιστημίου μεταφέρθηκε στη Μιτροβίτσα. Σήμερα στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 10.000 φοιτητές. Βόρεια Μιτρόβιτσα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mitrovica, Kosovo στο Wikimedia Commons
Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

Ο Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (σερβοκροατικά: Предсједник Републике Српске/Predsjednik Republike Srpske) είναι η ανώτατη εκτελεστική εξουσία στη Σερβικής Δημοκρατία της Βοσνίας, μια οντότητα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Είναι μία από τις εκτελεστικές αρχές, μαζί με την κυβέρνηση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ο πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας εκλέγεται απευθείας για θητεία τεσσάρων ετών, μαζί με δύο αντιπροέδρους από διαφορετικά συστατικά έθνη (Σέρβοι, Κροάτες και Βόσνιοι). Κανένας από αυτούς δεν μπορεί να προέρχεται από ένα συνιστών έθνος ταυτόχρονα. Η κατοικία του προέδρου βρίσκεται στη Μπάνια Λούκα. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Ράντοβαν Κάραντζιτς του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος, ο οποίος εξελέγη στη θέση το 1992, ο οποίος ηγήθηκε της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας και ο οποίος αργότερα καταδικάστηκε σε 40 χρόνια φυλάκισης για γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο πρόεδρος Μίλοραντ Ντόντικ της Συμμαχίας Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών ανέλαβε το αξίωμα το 2010.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας ο Πρόεδρος εκπροσωπεί τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και εκφράζει την ενότητά της. Δεδομένου ότι η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας λειτουργεί ως κοινοβουλευτικό σύστημα, ο πρόεδρος έχει πολύ περιορισμένες αρμοδιότητες. Έχει τη δύναμη να: Προτείνει πρωθυπουργό στην Εθνική Συνέλευση, Προτείνει ένα πρόεδρο και δικαστές για το Συνταγματικό Δικαστήριο, κατόπιν προτάσεως του Ανώτατου Δικαστικού και Εισαγγελικού Συμβουλίου, στην Εθνική Συνέλευση, · Δηλώσει νόμους με διάταγμα, Να δώσει χάρη, Να παράσχει παράσημα και αναγνωρίσεις όπως καθορίζεται από νόμο, και να διαχειριστεί άλλα καθήκοντα σύμφωνα με το Σύνταγμα.Εάν η Εθνοσυνέλευση δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει συνάντηση λόγω έκτακτης ανάγκης, ο Πρόεδρος, αφού λάβει γνώμη από την Κυβέρνηση, δηλώνει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και διατάσσει μέτρα για την εξάλειψη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Ο πρόεδρος, με δική του πρωτοβουλία ή κατόπιν πρότασης της κυβέρνησης, δηλώνει νόμους από τη δικαιοδοσία της Εθνοσυνέλευσης κατά τη διάρκεια πολέμου ή άμεσης απειλής πολέμου. Οι νόμοι πρέπει να υποβληθούν για επιβεβαίωση από την Εθνοσυνέλευση την ίδια στιγμή που η Συνέλευση μπορεί να έχει μια συνεδρίαση.Ο πρόεδρος μπορεί να ζητήσει από την κυβέρνηση να εκφράσει τη στάση της σχετικά με ορισμένα θέματα για τη σημασία για τη Δημοκρατία, να καλέσει μια συνεδρίαση της κυβέρνησης ή να θέσει τα ζητήματα της αρμοδιότητας της κυβέρνησης σε μια ατζέντα. Κατάλογος Προέδρων της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Πρόεδρος της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κάστρο του Ναζάκ

Το Κάστρο του Ναζάκ (Γαλλικά: Château de Najac) βρίσκεται στο Ναζάκ, στο νομό Αβερόν, στην Οξιτανία, στη νότια Γαλλία.Το κάστρο κατασκευάστηκε το 1253 από τους χωρικούς με εντολή του Αλφόνσου του Πουατιέ, αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου, στη θέση ενός παλαιότερου κάστρου που χτίστηκε το 1100 από τον Βερτράνδο της Τουλούζης, γιο του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης.

 Το κάστρο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου που σχηματίζεται σε μία καμπή του ποταμού Αβερόν. Το εσωτερικό περίβλημα του κάστρου σχηματίζει ορθογώνιο σχήμα, με τη μεγαλύτερη πλευρά περίπου 40 μέτρα μήκος. Πύργοι υψώνονται στα νότια και βόρεια τείχη και σε κάθε γωνία του κάστρου, συμπεριλαμβανομένου ενός παλαιότερου τετράγωνου πύργου και ενός μεγάλου στρογγυλού κεντρικού πύργου, από όπου μπορούσε να συντονιστεί η άμυνα του κάστρου. Η πύλη προστατεύεται από πολεμίστρες και παρατηρητήριο. Το κάστρο έχει παγκόσμιο ρεκόρ με τις ύψους 6,80 μέτρων πολεμίστρες του, στενά ανοίγματα για ρίψη τόξων, που είχαν σχεδιαστεί ώστε να επιτρέπουν τη χρήση σε τρεις τοξότες ταυτόχρονα. Ένας μυστικός διάδρομος, κρυμμένος μέσα στα τείχη, συνδέει τους προμαχώνες με το παρεκκλήσι του κεντρικού πύργου. Η κατοχή αυτού του κάστρου, χτισμένο 200 μέτρα πάνω από τον ποταμό Αβερόν, εξασφάλιζε τον έλεγχο του ποταμού και της περιοχής. Το Ναζάκ συμμετείχε σε μεγάλα γεγονότα της γαλλικής ιστορίας: η πρώτη αγγλική κατοχή, η Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ο Εκατονταετής Πόλεμος, η φυλάκιση στο κάστρο το 1307 μετά τη σύλληψή τους των Ναϊτών Ιπποτών, οι εξεγέρσεις των αγροτών και η Γαλλική Επανάσταση. Αφού χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο πέτρας κατά τον 19ο αιώνα, το κάστρο σώθηκε από την οικογένεια Σιμπιέλ, η οποία το κατέχει και το άνοιξε στους επισκέπτες. Το κάστρο βρίσκεται στο Ναζάκ, ένα μεσαιωνικό χωριό της παλιάς περιοχής Ρουέργκ που συγκαταλέγεται στα 140 «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», και είναι ένα από το σύνολο 23 κάστρων στο νομό Αβερόν που περιλαμβάνονται στο τουριστικό δρομολόγιο ως Δρόμος των Κυρίων της Ρουέργκ.Το κάστρο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού από το 1925. Το κάστρο του Ναζάκ στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του νομού Αβερόν (αγγλικά)
Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις—Εθνικές Αεροπορικές Γραμμές

Οι ΤΑΕ (Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις) - Εθνικές Αεροπορικές Γραμμές συγκροτήθηκαν από την Ελληνική κυβέρνηση το 1951 ως ο εθνικός αερομεταφορέας της Ελλάδας. Η αεροπορική εταιρεία δραστηριοποιούνταν χωρίς ανταγωνισμό σε εθνικές διαδρομές και προσέφερε ένα μικρό αριθμό προορισμών σε πόλεις της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Η αεροπορική εταιρεία πωλήθηκε στον Αριστοτέλη Ωνάση το 1957 και την μετονόμασε σε Ολυμπιακή Αεροπορία

 Στην περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν τέσσερις αεροπορικές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα: Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις - T.A.E. Ελληνικαί Αεροπορικαί Συγκοινωνίαι - ΕΛΛΑΣ. Αεροπορικαί Μεταφοραί Ελλάδος - Α.Μ.Ε. ΔαίδαλοςΑπό αυτές, οι Τ.Α.Ε., Α.Μ.Ε. και Δαίδαλος ήταν ιδιωτικές ενώ η ΕΛΛ.Α.Σ. ήταν δημόσια. Το 1950, η Δαίδαλος έπαψε να λειτουργεί καθώς οι επιβάτες των πτήσεων για όλες τις ελληνικές αεροπορικές εταιρείες μειώθηκαν απότομα. Λόγω των οικονομικών δυσκολιών και των τριών εταιρειών και για να διασφαλιστεί το γεγονός πως η Ελλάδα θα διατηρούσε τον εθνικό αερομεταφορέα της, το 1951, η Ελληνική κυβέρνηση διέταξε τη συγχώνευση αυτών των τριών εταιρειών στην Τ.Α.Ε. Τα 18 αεροσκάφη από τις τρεις συγχωνευθείσες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένου και ενός Douglas DC-4 Skymaster καθώς και τα υπόλοιπα ήταν Ντακότες τύπου DC-3. Το αεροσκάφος τύπου DC-4 χρησιμοποιούνταν κυρίως στη δι-εβδομαδιαία πτήση από την Αθήνα προς Ρώμη-Παρίσι-Λονδίνο. Επιπροσθέτως, η αεροπορική εταιρεία εξυπηρετούσε με πτήσεις Βαλκανικές πόλεις, όπως το Βελιγράδι και η Κωνσταντινούπολη, η Λευκωσία στην Κύπρο και η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο. Το 1955, η εταιρεία δεν είχε τα επιθυμητά οικονομικά αποτελέσματα, και το ελληνικό δημόσιο προσπάθησε ανεπιτυχώς να βρει αγοραστή. Τελικά ο Αριστοτέλης Ωνάσης συμφώνησε να αγοράσει την πάσχουσα εταιρεία τον Ιούλιο 1956. Η εταιρεία πετούσε με την ονομασία Τ.Α.Ε. μέχρι τον Απρίλιο του 1957, όπότε μετονομάστηκε Ολυμπιακή Αεροπορία. Η Τ.Α.Ε. πετούσε προς πολλούς προορισμούς στην Ελλάδα, αλλά και σε διεθνείς προορισμούς. Ελλάδα
Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης

Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.) είναι ο ανώτατος διοικητικός οργανισμός για την καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα. Κάτω από την επιμέλειά της βρίσκονται τα επαγγελματικά και ερασιτεχνικά πρωταθλήματα αλλά και οι εθνικές ομάδες Ανδρών και Γυναικών των διαφόρων ηλικιών. Τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της Ελλάδας υπό την εποπτεία της ΕΟΚ (και παλαιότερα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αθλοπαιδιών ΕΟΑΠ) έχουν να επιδείξουν 30 μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις, συγκεκριμένα 8 χρυσά, 12 ασημένια και 10 χάλκινα. Από την 12η Σεπτεμβρίου του 2021 πρόεδρος της ΕΟΚ είναι ο Ευάγγελος Λιόλιος.

 Η «Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης» συστάθηκε το 1970, αντικαθιστώντας την «Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών» (Ε.Ο.ΑΠ.). 1949 Χάλκινο μετάλλιο (Αίγυπτος) - Ευρωμπάσκετ Ανδρών 1955 Χάλκινο μετάλλιο (Ισπανία) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 1970 Ασημένιο μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 1971 Χάλκινο μετάλλιο (Τουρκία) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 1975 Ασημένιο μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων 1979 Χρυσό μετάλλιο (Γιουγκοσλαβία) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 1987 Χάλκινο μετάλλιο (Συρία) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 1987 Χρυσό μετάλλιο (Ελλάδα) - Ευρωμπάσκετ Ανδρών 1989 Χρυσό μετάλλιο (Ισπανία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων 1989 Ασημένιο μετάλλιο (Γιουγκοσλαβία) - Ευρωμπάσκετ Ανδρών 1991 Ασημένιο μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημά Παίδων 1991 Ασημένιο μετάλλιο (Ελλάδα) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 1991 Χάλκινο μετάλλιο (Ελλάδα) - Μεσογειακοί Αγώνες Γυναικών 1992 Ασημένιο μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 1993 Χρυσό μετάλλιο (Τουρκία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων 1995 Χρυσό μετάλλιο (Ελλάδα) - Παγκόσμιο Πρωτάθλημά Εφήβων 1995 Χάλκινο μετάλλιο (Πορτογαλία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων 1998 Χάλκινο μετάλλιο (Βουλγαρία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 1999 Ασημένιο μετάλλιο (Σλοβενία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων 2000 Χάλκινο μετάλλιο (Κροατία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλαμά Εφήβων 2001 Ασημένιο μετάλλιο (Τυνησία) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 2002 Χρυσό μετάλλιο (Λιθουανία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ν. Ανδρών 2002 Χάλκινο μετάλλιο (Γερμανία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2003 Χάλκινο μετάλλιο (Ελλάδα) - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων 2005 Χρυσό μετάλλιο (Βελιγράδι) - Ευρωμπάσκετ Ανδρών 2005 Ασημένιο μετάλλιο (Ισπανία) - Μεσογειακοί Αγώνες Ανδρών 2005 Ασημένιο μετάλλιο (Αργεντινή) - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών 2006 Ασημένιο μετάλλιο (Ιαπωνία) - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών 2007 Ασημένιο μετάλλιο (Ισπανία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2008 Χρυσό μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2009 Ασημένιο μετάλλιο (Νέα Ζηλανδία) - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων 2009 Χρυσό μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών 2009 Χάλκινο μετάλλιο (Πολωνία) - Ευρωμπάσκετ Ανδρών 2010 Ασημένιο μετάλλιο (Κροατία) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών 2015 Χρυσό μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2017 Χρυσό μετάλλιο (Ελλάδα) - Πανευρωπαικό Νέων Ανδρών Το λογότυπο της ΕΟΚ έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Η επίσημη σελίδα της ΕΟΚ Τα μετάλλια της ΕΟΚ Η Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα Αρχειοθετήθηκε 2021-09-29 στο Wayback Machine.
Νομικά όργανα των Μαρτύρων του Ιεχωβά

Τα Νομικά όργανα των Μαρτύρων του Ιεχωβά είναι ένα σύνολο σωματείων των Μαρτύρων του Ιεχωβά που χρησιμοποιούνται για την κυριότητα των περιουσιακών στοιχείων που σχετίζονται με τις θρησκευτικές τους δραστηριότητές, για την έκδοση και κυκλοφορία των εντύπων τους, για τη νομική εκπροσώπηση και υπεράσπισή τους ενώπιον των αρχών και για οποιαδήποτε άλλα ζητήματα και δραστηριότητες που απαιτούν έννομη νομική υπόσταση.

 Η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Πενσυλβανίας ως μη μετοχικό, μη κερδοσκοπικό σωματείο συστάθηκε από τον Κάρολο Τέιζ Ρώσελ και τους συντρόφους του το 1884. Αρχικά ήταν γνωστή ως Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Σιών και πολλές φορές χάριν συντομίας δηλώνεται απλώς ως Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά ή απλώς Εταιρία Σκοπιά. Πρόεδροι της Εταιρίας Σκοπιά από την ίδρυσή της το έτος 1884: Κάρολος Ρώσελ (1884 - 1916) Ιωσήφ Ρόδερφορντ (1916 - 1942) Νάθαν Νορ (1942 - 1977) Φρέντερικ Φρανς (1977 - 1992) Μίλτον Χένσελ (1992 - 2000) Ντον Άνταμς (2000 - τώρα)Η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Νέας Υόρκης είναι ένα ακόμη μη κερδοσκοπικό σωματείο το οποίο αποτελεί νομική εκπροσώπηση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ιδρύθηκε το 1909 και η έδρα της βρίσκεται στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Αρχικά ονομαζόταν Σύλλογος Άμβωνας των Λαών. Μετονομάστηκε σε Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά το 1939. Από το 1956 είναι γνωστή ως Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Νέας Υόρκης. Ο Διεθνής Σύλλογος Σπουδαστών της Γραφής (International Bible Students Association, ή συντομογραφικά IBSA) ιδρύθηκε το 1914 από τον Πάστορα Κάρολο Τέιζ Ρώσελ στο Λονδίνο της Αγγλίας και αποτέλεσε την πρώτη νομική εκπροσώπηση του Charles Taze Russell και των συντρόφων του στην Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν ήδη τότε δύο παρόμοια σωματεία. Ήδη από το 1910, όσοι ασπάζονταν τις απόψεις του Καρόλου Ρώσελ και των συντρόφων του λέγονταν Σπουδαστές της Γραφής ή Ειλικρινείς Σπουδαστές της Γραφής, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 μετονομάστηκαν σε Μάρτυρες του Ιεχωβά. Σήμερα υπάρχουν ομάδες που αυτοαποκαλούνται Ενωμένοι Σπουδαστές της Γραφής, οι οποίοι παραμένουν αφοσιωμένοι στα έργα του Ρώσελ και απορρίπτουν τις αλλαγές που έλαβαν χώρα μετά το θάνατό του. Τέτοιες ομάδες δεν σχετίζονται με τον Διεθνή Σύλλογο Σπουδαστών της Γραφής, το σωματείο που χρησιμοποιείται από τη δημιουργία του ως σήμερα από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σχηματιστεί και άλλα σωματεία με σκοπό την κάλυψη επιμέρους αναγκών, όπως η Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά, κ.ά. Παγκόσμια χρησιμοποιούνται πολλά άλλα κατά τόπους σωματεία, όπως το Wachtturm-Gesellschaft στο Ζέλτερς/Τάουνους της Γερμανίας, οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά Ελλάδας κ.ά. Βιβλίο Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά-Διαγγελείς της Βασιλείας του Θεού, 1993, Β. & Φ. Ε. Σκοπιά. Οργανωτική δομή των Μαρτύρων του Ιεχωβά Πρακτικές των Μαρτύρων του Ιεχωβά Η Σκοπιά Μάρτυρες του Ιεχωβά: Η επίσημη ιστοσελίδα της Εταιρίας Σκοπιά
Σαλναμές

Ο σαλναμές (τουρκικά: salname), επίσης γνωστός ως νεβσάλ (τουρκικά: nevsal), ήταν η ονομασία των επίσημων κρατικών χρονικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Ο όρος «σαλναμές» αποτελεί σύνθετη λέξη, περσικής προελεύσεως και αποτελούμενη από τα συνθετικά σαλ, το οποίο αποδίδεται ως «έτος», και ναμέ, το οποίο αποδίδεται ως «επιστολή».

 Η έκδοση του πρώτου σαλναμέ χρονολογείται στο 1847. Συνεγράφη από τους Αχμέτ Βεφίκ Πασά, Αχμέντ Τζεβντέτ Πασά και Χαϊρουλάχ. Η συγγραφή του υποστηρίχθηκε σε οικονομικό επίπεδο από τον μέγα βεζίρη Μουσταφά Ρεσίτ Πασά, γνωστό μεταρρυθμιστή. Σημαντικότερος εκ των σαλναμέδων ήταν ο κρατικός σαλναμές. Με σημείο εκκίνησης το 1866, οι τοπικές διοικητικές αρχές των βιλαετίων προχώρησαν στην έκδοση τοπικού χαρακτήρα σαλναμέδων. Παράλληλα, ανάλογες εκδόσεις προήλθαν και από άλλες αρχές, υπαγόμενες στο κράτος ή ανεξάρτητες από αυτό. Οι τοπικού επαρχιακού χαρακτήρα σαλναμέδες φαίνεται να ήταν οι σημαντικότεροι μεταξύ αυτών, καθώς επέτρεπαν στις διοικητικές αρχές να έχουν πλήρη επίγνωση των πόρων και της καταστάσεως της κάθε επαρχίας.
Όλα Σολμπάκεν

Ο Όλα Σέλβογκ Σολμπάκεν (νορβηγικά: Ola Selvaag Solbakken) (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1998) είναι Νορβηγός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τον Ολυμπιακό, με δανεισμό από την Ρόμα. Είναι διεθνής με την Εθνική Νορβηγίας.

 Αφού ξεκίνησε την καριέρα του στη Ράνχαιμ Φοτμπάλ, ο Σολμπάκεν υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΦΚ Μπόντε/Γκλιμτ στις 18 Δεκεμβρίου 2019 και εντάχθηκε στον σύλλογο την 1η Ιανουαρίου 2020. Στις 23 Νοεμβρίου 2022, η ΑΣ Ρόμα ανακοίνωσε ότι υπέγραψε τον Σολμπάκεν με ελεύθερη μεταγραφή, συμφωνώντας σε συμβόλαιο μέχρι τις 30 Ιουνίου 2027. Καθώς είχε συμβόλαιο με την Μπόντε/Γκλιμτ μέχρι το τέλος του έτους, εντάχθηκε στη Ρόμα στις 2 Ιανουαρίου 2023. Ολυμπιακός (δανεισμός) Στις 2 Σεπτεμβρίου 2023, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Σολμπάκεν με μονοετή δανεισμό από τη Ρόμα, με επιλογή αγοράς για 4,5 εκατ. ευρώ στο τέλος της σεζόν. Ο Σολμπάκεν έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Νορβηγίας ανδρών στις 13 Νοεμβρίου 2021, σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 εναντίον της Λετονίας. Μπόντε/Γκλιμτ Πρωτάθλημα Νορβηγίας: 2020, 2021Ρόμα ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ: Φιναλίστ 2022–23 Παίκτης του Μήνα στο Πρωτάθλημα Νορβηγίας: Οκτώβριος 2021
Μουράτ Α΄

Ο Μουράτ Α΄ (I. Murat Hüdavendigâr, (επονομαζόμενος ως "Ο Θεός ο Δημιουργός"), 29 Ιουνίου 1326 – 28 Ιουνίου 1389) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1362 έως το 1389.

 Ο Μουράτ Α΄ γεννήθηκε το 1326. Ήταν γιος του Ορχάν και της Ελληνίδας πριγκίπισσας του Βυζαντίου Νιλουφέρ Χατούν και διαδέχτηκε στον θρόνο τον πατέρα του μετά τον θάνατό του το 1362. Μετέφερε τα παλάτια του στην πρόσφατα κατακτημένη Αδριανούπολη και επέκτεινε την οθωμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια, αναγκάζοντας έτσι τον βυζαντινό Αυτοκράτορα να του πληρώνει φόρο υποτέλειας. Αυτός ουσιαστικά μετέτρεψε τη νομαδική φυλή των Οθωμανών σε Αυτοκρατορία. Το 1383 καθιέρωσε τον τίτλο του Σουλτάνου. Οργάνωσε το τάγμα των Γενιτσάρων, καθόρισε τη στρατιωτική δικαιοσύνη και το σύστημα συλλογής φόρων και δημιούργησε τις επαρχίες της Ανατολίας (Anadolu) και Ευρώπης (Rumeli). Διεξήγαγε πολέμους εναντίον των Καραμανιδών στην Ανατολία, καθώς και των Σέρβων, Βουλγάρων και Ούγγρων στη Δύση. Η επεκτατική του πολιτική στα Βαλκάνια δημιούργησε μια Χριστιανική συμμαχία υπό τον βασιλιά των Ούγγρων, η οποία όμως νικήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1371 στη Μάχη της Μαρίτσα από τον Lala Şâhin Paşa, πρώτο Κυβερνήτη (beylerbey) της επαρχίας της Ευρώπης, Το 1366 ο βασιλιάς των Σέρβων αναγκάστηκε και αυτός να πληρώνει φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο, ενώ το 1385 οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Σόφια. Το 1389, ο στρατός του Μουράτ ήρθε αντιμέτωπος με τους Σέρβους στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Στη μάχη αυτή ο Μουράτ σκοτώθηκε από τον Miloš Obilić, ένα Σέρβο ευγενή, ο οποίος είχε νωρίτερα ορκιστεί να τον σκοτώσει. Αμέσως μετά Σουλτάνος ανέλαβε ο γιος του Βαγιαζήτ Α΄, ο οποίος, παρά την επιθυμία του πατέρα του, στραγγάλισε αμέσως τον νεότερο αδερφό του Γιακούμπ, για να μη διεκδικήσει τον θρόνο. Σύζυγοι Γκιουλτσιτσέκ Βαλιντέ Χατούν Πασά Μελέκ Χατούν Μαρία Ταμάρα Χατούν Φουλντανέ Χατούν Γιοι Βαγιαζήτ Α΄ (1360-1403), γιος της Γκιουλτσιτσέκ Χατούν Γιαχσί Μπέης, γιος της Γκιουλτσιτσέκ Χατούν Γιακούπ Τσελεμπή Σαβτσί Μπέης Ηγεμόνας ΙμπραήμΚόρες Νεφισέ Μελέκ Χατούν (1363-1400) Σουλτάν Χατούν
Αλλεγκρέττο Νούτσι

Ο Αλλεγκρέττο Νούτσι (Allegretto Nuzi ή Αλλεγκρέττο ντι Νούτσιο - Allegretto di Nuzio, 1315–1373) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ενεργός σε γοτθικό ύφος κυρίως γύρω από το Φαμπριάνο, στην επαρχία της Ανκόνα .

 Ο Νούτσι πιθανότατα εκπαιδεύτηκε στο Φαμπριάνο από τοπικούς δασκάλους, συμπεριλαμβανομένου του λεγόμενου Δασκάλου του Καμποντονίκο (Master of Campodonico). Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν την παρουσία του στη Φλωρεντία το 1346, όπου θα είχε έρθει σε επαφή με έργα του Τζόττο και των οπαδών του. Το ύφος του έχει χαρακτηριστεί ως προσομοιάζον με του Τζόττο και της Σχολής της Σιένα. Ο Νούτσι εργάστηκε κυρίως σε παραγγελίες για εκκλησίες, δημιουργώντας έργα με θρησκευτικά θέματα. Στο Φαμπριανο το αριστούργημά του είναι οι τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο Sant'Orsola στην εκκλησία της Αγίας Λουκίας (Santa Lucia). Επίσης ζωγράφισε μερικά ξύλινα αγάλματα, τα οποία σήμερα στη Δημοτική Πινακοθήκη "Bruno Molajoli" στο Φαμπριάνο. Pope-Hennessy, John· Kanter, Laurence B. (1987). The Robert Lehman Collection I, Italian Paintings. New York, Princeton: The Metropolitan Museum of Art in association with Princeton University Press. ISBN 0870994794. 0870994794 (βλ. δείκτη, πλάκα 28) Procacci, Ugo. “Il primo ricordo di Giovanni da Milano a Firenze.” Arte Antica e Moderna 13-16 (1961): 49–66. White, John, Art and Architecture in Italy 1250-1400 (London: Yale University Press, 1993), 579. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Allegretto Nuzzi στο Wikimedia Commons
Νάσος Γιακαλής

Ο Αθανάσιος (Νάσος) Γιακαλής γεννήθηκε το 1950 στην Πηγή της Λέσβου και από τα μαθητικά του χρόνια (σε ηλικία 14 ετών) δραστηριοποιήθηκε στην οργάνωση της ΕΔΗΝ Λέσβου. Στη συνέχεια, σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, συμμετείχε ενεργά στους αγώνες για την ανατροπή της Χούντας, καθώς επίσης και στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου. Μετά την αποφοίτησή του, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και εν συνεχεία εργάστηκε ως γιατρός στη Μυτιλήνη, εργασία την οποία ασκεί έως σήμερα.

 2011- 2014: Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου (αιρετός), 2006-2010: Δήμαρχος Μυτιλήνης, 2002-2006: Επικεφαλής της παράταξης μείζονος Αντιπολίτευσης Δήμου Μυτιλήνης, 1998-2002: Δήμαρχος Μυτιλήνης, 1998-2002: Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Λέσβου, 1998-2002: Πρόεδρος της ΜΕΛΕΤΕΔΚ Α.Ε., 1993-1996: Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (διορισμένος), 1992-1993: Αντιδήμαρχος Μυτιλήνης, 1985-1989: Πρόεδρος «Βοστάνειου» Νοσοκομείου Μυτιλήνης, 1987-1988: Νομαρχιακός Σύμβουλος Λέσβου (εκπροσωπώντας τους επιστημονικούς φορείς), 1982-1992: Δημοτικός Σύμβουλος Μυτιλήνης. 1974: Ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., 1974-1977: Ενεργό μέλος της ΠΑΣΠ, 1974-1977: Πρόεδρος των φοιτητών στη Φοιτητική Εστία Αθηνών, 1979-1985: Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑ.ΣΟ.Κ., 1985: Υποψήφιος βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο Νομό Λέσβου, 1986-1989: Μέλος και Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Λέσβου, 1991-1993: Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Λέσβου, 1994: Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Πρόεδρος του Μουσείου «Τεριάντ», Πρόεδρος του Ιδρύματος απόρων, αριστούχων σπουδαστών Λέσβου «Χριστόφορος Ευστρατίου», Μέλος της Λιμενικής Επιτροπής Λέσβου, Μέλος του Δ.Σ. της Αναπτυξιακής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης ΕΤΑΛ Α.Ε., Πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος ΠΙΚΠΑ.Έχει διατελέσει: Μέλος του Δ.Σ. του Ιατρικού Συλλόγου Λέσβου – Λήμνου, Εκπρόσωπος του Ιατρικού Συλλόγου Λέσβου – Λήμνου στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο, Μέλος και εν συνεχεία Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου, Πρόεδρος του Α.Ε.Π.Σ. Αιολικός, Μέλος και Πρόεδρος Δ.Σ. σε αθλητικά και πολιτιστικά σωματεία της Λέσβου, καθώς και σε περιβαλλοντικούς συλλόγους, Πρόεδρος της Αναπτυξιακής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης Λέσβου ΕΤΑΛ Α.Ε., Μέλος του Δ.Σ. της Αναπτυξιακής Εταιρείας Λέσβου, Μέλος και Αντιπρόεδρος των Ιαματικών Πηγών Ελλάδος.Στις αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2010 πέρασε στον β' γύρο των εκλογών με τον δεξιό υποψήφιο (Νέα Δημοκρατία, ΛΑ.Ο.Σ.) με ποσοστό 36% έναντι του 38% του κ. Βογιατζή. Την β' Κυριακή με το ποσοστό 50,77% εξελέγη ο πρώτος εκλεγμένος Περιφερειάρχης της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου έναντι 49,23% του κ. Βογιατζή. Στις περιφερειακές εκλογές του Μαΐου 2014 απέτυχε να επανεκλεγεί περιφερειάρχης στο δεύτερο γύρο. Ιστολόγιο Ν. Γιακαλή
Σεντ Τζούλιανς

Η Σεντ Τζούλιανς (μαλτέζικα: San Ġiljan) είναι πόλη στη Μάλτα. Είναι γνωστή για την τουριστική βιομηχανία της, όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και nightclubw. Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 10232 κατοίκους.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η Μελίτα ΦΚ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα St. Julian's στο Wikimedia Commons St Julian's local council English language homepage of St Julian's local council Active car rental Car rental service in St Julian's, Malta Denise Unisex Hair Salon Professional hair salon in St Julian's
Ωρίων ο Θηβαίος

Ο Ωρίων από την Αίγυπτο, ήταν γραμματικός του 2ου αιώνα ο οποίος συνέθεσε ανθολόγιο κειμένων αρχαίων συγγραφέων, θραύσματα του οποίου διασώθηκαν σε χειρόγραφο του 12ου ή της αρχής του 13ου αιώνα το οποίο βρίσκεται στην Αυστριακή Εθνική Βιβλιοθήκη το οποίο αποδίδεται στον Ωρίωνα, γραμματικό Καισαρείας. Πληροφορίες για τον Ωρίωνα προέρχονται από το λεξικό του Σουίδα του 11ου αιώνα όπου αναφέρονται δυο πρόσωπα, ο Ωρίων ο Αλεξανδρεύς (δείχνοντας ότι έδρασε τον 2ο αιώνα) και ο Ωρίων ο Θηβαίος (δείχνοντας ότι συνέγραψε τον 5ο αιώνα). Αναφέρεται ότι μετά τη δημοσίευση του Wendel του 1942 (RE XVIII, 1), έγινε αποδεκτό ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, όπου γίνεται σύγχυση με γραμματικό του 5ου αιώνα οικογένειας ιερέων από τις Θήβες της Αιγύπτου ο οποίος αναφέρεται αλλού ανάμεσα στους δασκάλους του Πρόκλου.

 Στο λεξικό του Σουίδα αναφέρεται ο Ωρίων ο Αλεξανδρεύς, ως γραμματικός που συνέθεσε ανθολόγιο, την «Αττικών λέξεων συναγωγή», σχετικό με ετυμολογία, με εγκώμιο στον Καίσαρα Αδριανό (76-138), δείχνοντας ως περίοδο δράσης του Ωρίωνα τον 2ο αιώνα. Εκεί αναφέρεται και ο Ωρίων ο Θηβαίος από την Αίγυπτο, ο συγγραφέας του έργου «Συναγωγή γνωμών» (σε τρία βιβλία), το οποίο ήταν ένα ανθολόγιο, γραμμένο προς την Αιλία Ευδοκία (401 - 460), σύζυγο του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β´ του Μικρού η οποία προώθησε πολύ την παιδεία. Από την αναφορά στην Αιλία Ευδοκία, συνάγεται περίοδος δράσης του ο 5ος αιώνας, Όπως ήδη αναφέρθηκε, σήμερα θεωρείται ότι τα δυο λήμματα του λεξικού του Σουίδα αφορούν το ίδιο πρόσωπο. Από το έργο του Ωρίωνα, σώζονται 122 θραύσματα σε 8 κεφάλαια καθώς επίσης και 25 θραύσματα από τον Ευριπίδη (supplementum Euripideum). Πηγή τους είναι το χειρόγραφο Vindobonensis phil. gr. 321 το οποίο επιγράφεται «Εκ του Ανθολογίου Γνωμικού Ωρίωνος Γραμματικού Καισαρείας». Απόγραφο του χειρογράφου αυτού από τον H. Chr. Schubart - με προβλήματα / ελλείψεις - χρησιμοποιήθηκε για την πρώτη έκδοσή του, από τον Schneidewin το 1839. Η πληρέστερη μέχρι σήμερα έκδοση είναι το έργο του Medard Haffner, Das Florilegium des Orion το οποίο είχε υποβληθεί ως διδακτορική διατριβή στο Universität des Saarlandes το 1997. Σύγκριση του έργου του Ωρίωνα με το ανθολόγιο του Στοβαίου, δείχνει ότι υπάρχουν 59 κοινά θραύσματα και θεωρείται ότι οι δυο ανθολογίες είχαν ίδιες πηγές. Ενδεικτικά, το ανθολόγιο του Ωρίωνα περιέχει ρήσεις από τον Ησίοδο, του Ισοκράτη, του Δημοσθένη, από την απολογία και άλλα κείμενα του Πλάτωνα, από το Θουκυδίδη, από τον Ευριπίδη, από την Ιλιάδα, την Οδύσσεια, από τον Φωκυλίδη, από τον Θέογνι, από τον Αριστοφάνη, τον Μένανδρο, τον Σοφοκλή και άλλους. Τα κεφάλαια του έργου είναι: 1. Περί λόγου και φρονήσεως 2. Περί φύσεως 3. Περί ευσεβείας 4. Περί προνοίας 5. Περί θεού 6. Περί δίκης και δικαιοσύνης 7. Περί αρετής 8. Περί του ανθρωπίνου βίου Medard Haffner (2001), Das Florilegium des Orion, Stuttgart: Franz Steiner Verlag, 3515077588, ISBN 3515077588, OCLC 48576655, http://openlibrary.org/books/OL3539710M/Das_Florilegium_des_Orion (το βιβλίο στα google books, εν μέρει ελεύθερο σε πρόσβαση: εδώ)
Κουνάβοι Ηρακλείου

Οι Κουνάβοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος και απέχει 15 χλμ. από το Ηράκλειο, την πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού της Κρήτης. Βρίσκεται στην τοποθεσία της μινωικής πόλης Ελτυνία. σε μικρή κοιλάδα, νότια του υψώματος Κακή Ράχη (υψ. 336 μ.). Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελουργία. Παράγονται σταφίδα, επιτραπέζια σταφύλια και λάδι. Μεταξύ άλλων, στο χωριό λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Μέσα στο χωριό βρίσκονται τρεις ιεροί ναοί: ο τρίκλιτος βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Αγίου Νικολάου και Αγίου Δημητρίου, ο Άγιος Γεώργιος (ή Αποχαλικιάς) και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Από τους προαναφερθέντες ναούς, ο τρίκλιτος οικοδομήθηκε από πέντε άγαμες αδερφές, σύμφωνα με την παράδοση, Καθεμιά τους έκτισε και από έναν τρούλο. Τα υπολείμματα των οικοδομικών υλικών (χαλίκια) χρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Περίπου 300 μ. από τον οικισμό σε τοποθεσία μέσα σε αμπελώνες βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα, η οποία πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου.

 Στη θέση Ζάγουρας έχουν βρεθεί μεγάλα κτήρια με ξεστή λιθοδομή, όπου βρέθηκαν όστρακα που χρονολογούνται από την ελληνική εποχή. Κοντά στον ακατοίκητο σήμερα οικισμό Ζαγουριάνοι ανακαλύφθηκαν το 1918 κατά τη διάρκεια εργασιών οδοποιίας κτίσματα και κιονόκρανα δωρικού ρυθμού, όπως επίσης και ενεπίγραφη πλάκα του 6ου αιώνα π.Χ. με γράμματα βουστροφηδόν, τεμάχιο νόμου για τα σπίτια, που ανήκει στη Μεγάλη Επιγραφή της Γόρτυνας. Από την τελευταία επιβεβαιώνεται ότι στη θέση του σημερινού οικισμού βρισκόταν η αρχαία πόλη Έλτυνα ή Ελτυναία. Στη θέση Σκεντέρι βρέθηκαν πήλινα αναθηματικά πλακίδια με ανάγλυφη παράσταση που παριστάνει έφιππο πολεμιστή που καταβάλλει δράκοντα και θυμίζει έντονα τον Άγιο Γεώργιο. Χρονολογείται από τα ελληνιστικά χρόνια. Ο οικισμός αναγράφεται το 1212 Scovavi και Cunavo. Ο Barozzi τον αναφέρει ορθά Cunavus, ενώ το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακααναφέρεται Cunagus με 205 κατοίκους. Σε συμβόλαιο του 1271 βρίσκουμε το όνομα Conave. Όταν οι Κουνάβοι ήταν κοινότητα, σε αυτήν υπαγόταν και ο οικισμός Κώμες, στα νοτιοανατολικά του χωριού, σε υψόμετρο 370 μ. Το τοπωνύμιο το βρίσκουμε και σε συμβόλαιο του 1271. Στο Κ94 του Καστροφύλακα αναφέρεται Comes με 82 κατοίκους το 1583. Ένας ακόμα οικισμός, ακατοίκητος πια, που υπαγόταν στην κοινότητα Κουνάβων ήταν οι Ζαγουριάνοι, σε υψόμετρο 350 μ. Κατά την Ενετοκρατία ήταν μεγαλύτερος οικισμός από τους Κουνάβους. Στα τέλη του 16ου αιώνα είχε 284 κατοίκους και το όνομα Gaidurianus. Σε όλους αυτούς τους οικισμούς κατά την Τουρκοκρατία οι κάτοικοι ήταν κυρίως Τούρκοι. Δείτε Κοινότητα Κουνάβων Τα νέα του Πολιτιστικού Συλλόγου Κουνάβων Αρχειοθετήθηκε 2019-02-08 στο Wayback Machine. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Επαρχία Λακεδαίμονος

Η επαρχία Λακεδαίμονος ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας και η μεγαλύτερη σε έκταση. Έδρα της ήταν η Σπάρτη. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 μαζί με την επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς αποτέλεσε τον νεοσύστατο νομό Λακεδαίμονος ο οποίος καταργήθηκε δέκα χρόνια μετά οπότε και συγκροτήθηκε ξανά ο νομός Λακωνίας. Τα επόμενα χρόνια η επαρχία παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας στον χώρο της επαρχίας δημιουργήθηκαν οι δήμοι Σπάρτης και Ευρώτα
Έλενα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Η Έλενα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (γερμ. Helena Viktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 3 Μαΐου 1870 - 13 Μαρτίου 1948) ήταν κόρη του Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.

 Η Βικτωρία Λουίζα Σοφία Αυγούστα Αμαλία Έλενα γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1870 στην Οικία Φρόγκμορ, και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Έλενας του Ηνωμένου Βασιλείου. Βαπτίστηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Κάστρου του Ουίνδσορ στις 20 Ιουνίου 1870. Ανάδοχοι της ήταν η μητρική γιαγιά της βασίλισσα Βικτωρία, η Δούκισσα του Κέιμπριτζ, η μητρική θεία της Λουίζα, ο μητρικός θείος της Αρθούρος, ο μητρικός θείος της Λεοπόλδος, ο Βαλδέμαρος της Δανίας, ο Εδουάρδος της Σαξονίας-Βαϊμάρης, η Λουίζα Αυγούστα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και η Καρολίνα Αμαλία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (οι δύο τελευταίες αντιπροσωπεύτηκαν από την Δούκισσα του Ρόξμπρα).Ήταν παράνυφος στο γάμο της μητρικής θείας της, της Βεατρίκης με τον Ερρίκο του Μπάττενμπερκ το 1885, επίσης στο γάμο του εξαδέλφου της Γεώργιου, Δούκα της Υόρκης, με την Μαρία του Τεκ το 1893. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ακολούθησε το παράδειγμα της μητέρας της στο να εργάζεται για διάφορους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, κυρίως για το YMCA, Christian Young Christian Association και Princess Christian's Nursing Home στο Ουίνδσορ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η υγεία της ήταν τόσο κακή που την καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι. Μια από τις τελευταίες σημαντικές εμφανίσεις της Έλενας Βικτωρίας ήταν στο γάμο της δεύτερης εξαδέλφης της Ελισάβετ με τον Φίλιππο της Ελλάδας και της Δανίας.Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1948 στο Μπάρκλεϋ Σκουέρ σε ηλικία 77 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και λίγες μέρες αργότερα θάφτηκε στο Φρόγκμορ. 3 Μαΐου 1870 – 17 Ιουλίου 1917: Η Υψηλότητά της Πριγκίπισσα Έλενα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν 17 Ιουλίου 1917 – 13 Μαρτίου 1948: Η Υψηλότητά της Πριγκίπισσα Έλενα Βικτωρία Εθνικές VA: Κυρία του Τάγματος της Βικτωρίας και του Αλβέρτου 1883 CI: Κυρία του Τάγματος του Στέμματος της Ινδίας 1889 RRC: Παραλήπτρια του Βασιλικού Ερυθρού Σταυρού 16 Μαρτίου 1900 GBE: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας 1918 GCStJ: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη 1928Ξένες : Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας Ronald Allison and Sarah Riddell, eds., The Royal Encyclopedia (London: Macmillan, 1992). "Obituary: Princess Helena Victoria, Charity and Social Services," 15 March 1948, p. 7. "Royal Titles: German Names Dropped, British Peerages for Princes," The Times 20 July 1917, p. 7. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Princess Helena Victoria of Schleswig-Holstein στο Wikimedia Commons
Αριθμητική γραμμική άλγεβρα

Αριθμητική γραμμική άλγεβρα είναι κλάδος της αριθμητικής ανάλυσης, ο οποίος ασχολείται με τους αλγόριθμους για την εκτέλεση γραμμικών αλγεβρικών εξισώσεων, όπως πράξεις με πίνακες με την χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι αλγόριθμοι αριθμητικής γραμμικής άλγεβρας χρησιμοποιούνται από μηχανικούς σε προβλήματα επεξεργασίας εικόνας, επεξεργασία σημάτων, τηλεπικοινωνίες, επιστήμες των υλικών, προβλήματα εξόρυξης δεδομένων (data mining) κλπ.

 Σήμερα, αλγόριθμοι οι οποίοι λύνουν προβλήματα γραμμικής άλγεβρας, υπάρχουν διαθέσιμοι σε έτοιμες βιβλιοθήκες (υπάρχουν διαθέσιμες σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού) και είναι βελτιστοποιημένες. Ένας μηχανικός συνήθως χρησιμοποιεί έτοιμες βιβλιοθήκες οι οποίες είναι βελτιστοποιημένες και περιέχουν για πράξεις γραμμικής άλγεβρας και αποφεύγει τον προγραμματισμό αλγορίθμων γραμμικής άλγεβρας (αποφεύγοντας λάθη υλοποίησης του αλγορίθμου ή δημιουργία κώδικα μη βελτιστοποιημένο). Πολλές φορές προσπαθούμε να μετατρέψουμε ένα αριθμητικό πρόβλημα που κανονικά θα λυνόταν με βρόχους (loops) σε μια γλώσσα προγραμματισμού σε μορφή διανυσματική και να χρησιμοποιήσουμε έτοιμες βελτιστοποιημένες βιβλιοθήκες γραμμικής άλγεβρας. MATLAB Gnu Octave, ελεύθερο λογισμικό / υψηλού επιπέδου γλώσσα προγραμματισμού για αριθμητικές μεθόδους (όπως το Matlab). LΙΝPACK — Linear Algebra PACKage, βιβλιοθήκη γραμμικής άλγεβρας στην Fortran95, C και C++. NumPy, βιβλιοθήκη γραμμικής άλγεβρας στην Python. Armadillo C++, βιβλιοθήκη γραμμικής άλγεβρας στην C++. Alglib, βιβλιοθήκη διαθέσιμη σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού όπως C++, Python, C# κλπ.
Ζιλμπέρ Εράιγ

Ο Ζιλμπέρ Οράιγ ή Εράιγ (Gilbert Hérail, Gilbert Horal ή Erail, 1152 - Δεκέμβριος 1200) ήταν ο 12ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού από το 1193 έως τον θάνατό του το 1200.

 Ο Ζιλμπέρ Οράιγ πιθανότατα γεννήθηκε στο βασίλειο της Αραγωνίας (στη σημερινή Ισπανία) και εισχώρησε στους Ναΐτες σε νεαρή ηλικία. Έμεινε στις επαρχίες της Προβηγκίας και της Αραγωνίας, όπου πήρε μέρος στις μάχες για την Ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου και έγινε Μεγάλος Μάγιστρος της επαρχίας μέχρι το 1190, όταν έγινε Μεγάλος Καθηγούμενος της Γαλλίας. Το 1193, μετά το θάνατο του Ρομπέρ ντε Σαμπλέ, εκλέχθηκε Μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Ναϊτών και μέσα στο επόμενο έτος, ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ έδωσε στους Ναΐτες περισσότερα προνόμια με την παπική βούλα Omne Datum Optimum. Ο Οράιγ ήταν γνωστός για τις προσπάθειές του να επιτευχθεί ειρήνη μεταξύ των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων, αν και μερικοί διαφωνούν και θεωρούν ότι οι προσπάθειές του αυτές σημαίνουν προδοσία και συνωμοσία με τον εχθρό. Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του, μεγάλωσε η διαμάχη μεταξύ των Ναϊτών και των Ιωαννιτών Ιπποτών. Η διαιτησία του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ ήταν υπέρ των Ιωαννιτών Ιπποτών, διότι ο Πάπας δεν μπορούσε να συγχωρήσει τους Ναΐτες για τις συμφωνίες που είχαν συνάψει με τον Μαλέκ-Αντέλ, ο οποίος ήταν αδελφός του Σαλαντίν.Ένα άλλο από τα επιτεύγματα του Ζιλμπέρ Οράιγ ήταν ότι αφιέρωσε χρόνο για να οργανώσει και να ενοποιήσει τις κτήσεις των Ναϊτών στη Γαλλία και την Απουλία. Επίσης, οι Ναΐτες πήραν ενεργό μέρος στην ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου, και το 1196 τους δόθηκε το οχυρό Αλάμπρα από τον βασιλιά Αλφόνσο Β΄ της Αραγωνίας, ως ανταμοιβή για τις προσπάθειές τους στις μάχες.Ο Ζιλμπέρ Οράιγ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1200, κατά την έναρξη της τέταρτης Σταυροφορίας. Τον διαδέχτηκε ως Μεγάλος Μάγιστρος ο ιππότης Φιλίπ ντε Πλεσίς. Marillier, Bernard (2000). Armorial des Maîtres de l'Ordre du Temple. Collection "Sinople". Pardès. ISBN 978-2-8671-4222-2. Roy, J. J. E. (1999) [1848]. Histoire des Templiers. Pardès. ISBN 978-2-8671-4188-1.
Γεώργιος Σίνας

Ο Γεώργιος Σίνας (Νις, 20 Νοεμβρίου 1783 - Βιέννη, 18 Μαΐου 1856) υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας, τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης, με καταγωγή από τη Μοσχόπολη Κορυτσάς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Βόρεια Ήπειρος). Υπήρξε επίσης ο ιδρυτής του Αστεροσκοπείου Αθηνών.

 Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από μητέρα και μεγάλωσε με τη βοήθεια της θείας του στις Σέρρες, όπου και έζησε τα πρώτα του σχολικά χρόνια. Κατά το 1790, βρίσκεται μαζί με τον πατέρα του στη Βιέννη· εκεί ολοκλήρωσε τις βασικές του ελληνικές σπουδές και έμαθε ξένες γλώσσες. Σε ηλικία είκοσι ετών έγινε συνέταιρος στις επιχειρήσεις του πατέρα του και κατάφερε και ανέπτυξε εξαιρετική πρωτοβουλία, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της αυστριακής βιομηχανίας και του εμπορίου. Επίσης διέθεσε μεγάλο μέρος των κεφαλαίων του για την αγορά ακινήτων και έγινε ο μεγαλύτερος τότε γαιοκτήμονας και ιδιοκτήτης αρχοντικών οικιών στην Αυστροουγγαρία. Κατάφερε να γίνει τραπεζίτης διεθνούς φήμης και πιστωτής όχι μόνο μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και δανειστής κυβερνήσεων και αυτοκρατοριών. Το 1825 εκλέχτηκε πρώτος από τους δέκα διευθυντές της Εθνικής Τράπεζας της Αυστρίας και διατήρησε τη θέση αυτή για 25 έτη. Από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις του Γ. Σίνα ήταν τα νηματουργεία της Κάτω Αυστρίας και το εργοστάσιο χαρτοποιίας στην ίδια περιοχή. Μεγάλη υπήρξε και η συμβολή του στην ανάπτυξη των συγκοινωνιών της Αυστρίας: ανέλαβε την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου και παρόλο που το έργο δεν ολοκληρώθηκε, ο Σίνας θεωρείται πατέρας των σιδηροδρόμων των νοτίως του Δούναβη χωρών, καθώς και της Βαλκανικής. Επίσης υπήρξε ο ιδρυτής της πρώτης ατμοπλοϊκής εταιρείας του Δουνάβεως και ανέλαβε τη διάνοιξη πολλών διωρύγων κατά μήκος του ποταμού καθώς και την κατασκευή της περίφημης κρεμαστής γέφυρας των Αλυσίδων στη Βουδαπέστη (1840-1849). Στα ευεργετήματά του προς την Αυστρία συγκαταλέγεται και σημαντική χρηματική χορηγία για την ίδρυση του Πολυτεχνείου της Βιέννης. Ο ίδιος διατηρούσε δεσμούς με την Ελλάδα και το 1833 διορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα πρόξενος της Ελλάδας στη Βιέννη, όπου και παρέμεινε ως τον θάνατό του. Ενίσχυσε οικονομικά την ελληνική παροικία της Βιέννης και τη γενέτειρα της οικογένειάς του, Μοσχόπολη. Επίσης προσέφερε αστρονομικά χρηματικά ποσά σε φιλανθρωπικά και πνευματικά ιδρύματα του ελληνικού κράτους: Λύκειο Θηλέων της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (το μετέπειτα Αρσάκειο) Πανεπιστήμιο Αθηνών Οφθαλμιατρείο Αρχαιολογική Εταιρεία κ.ά.Η μεγαλύτερη δωρεά προς την Ελλάδα υπήρξε η ίδρυση του Αστεροσκοπείου στον Λόφο Νυμφών της Αθήνας, του οποίου η ανέγερση (1842-1845) πραγματοποιήθηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Επίσης φρόντισε για τον εξοπλισμό του κτηρίου με κατάλληλα μετεωρολογικά και αστρονομικά όργανα. Για την προσφορά του τιμήθηκε με το μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1985. Άρθρο της Καθημερινής με πληροφορίες για τα ευεργετήματα του Γεώργιου Σίνα
Ιρανοί Τουρκομάνοι

Οι Ιρανοί Τουρκομάνοι (τουρκμενικά: Eýran Türkmenleri‎; περσικά: ترکمن‌های ایران‎) είναι παράρτημα του τουρκομανικού λαού που ζει κυρίως στο βόρειο και βορειοανατολικό του Ιράν. Η περιοχή τους ονομάζεται Τουρκμέν Σαχρά και περιλαμβάνει σημαντικά τμήματα του Γκολεστάν.

 Οι Ιρανοί Τουρκομάνοι αντιπροσωπεύουν εδώ και καιρό μια ομάδα ημινομαδικών φυλών που διατηρούσαν έναν πιο παραδοσιακό τρόπο ζωής. Στο Ιράν ζούσαν οι επόμενες τουρκμενικές φυλές - Γιομούτ, Γκοκλέν, Ιγκντίρ, Σαρίκ, Σαλάρ και Τεκέ. Σχεδόν δύο εκατομμύρια Τουρκομάνοι ζουν στις βόρειες περιοχές του Ιράν, νότια των συνόρων με το Τουρκμενιστάν. Για αιώνες οι Τούρκοι ζούσαν ως νομαδικοί βοσκοί. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, πολλοί έχουν μεταστραφεί σε "ημινομαδικό τρόπο ζωής", ζώντας σε μόνιμες κατοικίες καθώς και σε σκηνές. Σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς είναι αγρότες και κτηνοτρόφοι βοοειδών. Οι Τουρκομάνοι εξακολουθούν να ζουν σε εκτεταμένες οικογένειες όπου διάφορες γενιές μπορούν να βρεθούν κάτω από την ίδια στέγη, ειδικά στις αγροτικές περιοχές. Πολλά φυλετικά έθιμα εξακολουθούν να επιβιώνουν μεταξύ των σύγχρονων Τουρκομάνων. Μοναδικό για τον τουρκμενικό πολιτισμό είναι το καλίμ, το οποίο είναι η «προίκα» του γαμπρού που μπορεί να είναι αρκετά ακριβή και συχνά έχει ως αποτέλεσμα την ευρέως διαδεδομένη παράδοση της απαγωγής της νύφης. Σαρντάρ Αζμούν, Ιρανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Ρουμπίν Καζάν στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ Μαγκτιμγκούλι Πιράγκι, Τουρκμένος πνευματικός ηγέτης και φιλοσοφικός ποιητής Φαρχάντ Γκαεμί, παίκτης του βόλεϊ από το Ιράν, που αγωνίζεται στην εθνική ομάδα ανδρών Εζζατολάχ Πουργκάζ, Ιρανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Εστεγκλάλ Χουζεστάν στην Περσική Επαγγελματική Λίγκα Κόλπου Ομίντ Κοκαμπί, πειραματικός φυσικός λέιζερ Ραχιμπέρντι Ανναμοραντνετζάντ, Ιρανός αστικός σχεδιαστής. Ιρανοί Τούρκοι Τουρκμέν Σαχρά Τουρκομανικό άλογο Μουσική του Τουρκμενιστάν Encyclopedia Iranian Turkmen TurkmenSahra