LNB-LNBF

Το μπλοκ μετατροπέα χαμηλού θορύβου (LNB) είναι η συσκευή λήψης που είναι τοποθετημένη στα δορυφορικά πιάτα τα οποία χρησιμοποιούνται για λήψη δορυφορικής τηλεόρασης απ' ευθείας εκπομπής. Η συσκευή αυτή συλλέγει τα ραδιοκύματα που προέρχονται από το δορυφόρο και προσπίπτουν πάνω στο πιάτο και τα μετατρέπει στη συνέχεια σε ηλεκτρικό σήμα. Το ηλεκτρικό αυτό σήμα αποστέλλεται μέσω καλωδίου στον δορυφορικό δέκτη, που βρίσκεται μέσα στο κτίριο. Ονομάζεται επίσης μπλοκ χαμηλού θορύβου, μετατροπέας χαμηλού θορύβου (LNC-Low Noise Converter) ή ακόμη και κάτω μετατροπέας χαμηλού θορύβου (LND-Low Noise Downconverter). Η συσκευή μερικές φορές ονομάζεται λανθασμένα και ενισχυτής χαμηλού θορύβου (LNA). Το LNB είναι ένας συνδυασμός ενός ενισχυτή χαμηλού θορύβου, ενός μετατροπέα συχνότητας (μίκτη), ενός τοπικού ταλαντωτή και ενός ενισχυτή ενδιάμεσης συχνότητας (IF). Χρησιμεύει ως το μπροστινό μέρος του RF τμήματος του δορυφορικού δέκτη. Λαμβάνει τα μικροκυματικά σήματα του δορυφόρου, που συλλέγονται από το πιάτο, τα ενισχύει και τα μετατρέπει σε χαμηλότερες συχνότητες, την ενδιάμεση συχνοτήτα (IF). Αυτή η προς τα κάτω μετατροπή της συχνότητας, δίνει τη δυνατότητα να μεταφερθεί το σήμα στον εσωτερικό δέκτη δορυφορικής τηλεόρασης, χρησιμοποιώντας ένα σχετικά φθηνό ομοαξονικό καλώδιο. Εάν το σήμα παρέμενε στην αρχική του μικροκυματική συχνότητα, θα απαιτούσε για τη μεταφορά του μια ακριβή και μη πρακτική γραμμή κυματοδηγού. Το LNB είναι συνήθως ένα μικρό κουτί στερεωμένο στην εστία του πιάτου (αν και ορισμένοι τύποι πιάτων έχουν το LNB στερεωμένο πάνω ή πίσω από τον ανακλαστήρα). Συγκρατείται στη θέση του με έναν ή περισσότερους βραχίονες, που λέγονται και βραχίονες τροφοδοσίας, που βρίσκονται μπροστά από τον ανακλαστήρα του πιάτου. Ο τρόπος αυτός στερέωσης δημιουργεί κάποια προβλήματα, που αντιμετωπίζονται από τα πιάτα τύπου offset. Το μικροκυματικό σήμα που ανακλάται από το πιάτο συγκεντρώνεται στην εστία του, όπου το λαμβάνει μία χοανοκεραία (feedhorn) που είναι τοποθετημένη πάνω στο LNB και τροφοδοτεί έναν κυματοδηγό. Μία η περισσότερες μεταλλικές ακίδες είναι στερεωμένες μέσα σε αυτόν και προεξέχουν από την εσωτερική επιφάνεια του, όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα. Αυτές είναι τοποθετημένες σε ορθή γωνία μεταξύ τους και ενεργούν ως κεραίες, τροφοδοτώντας το σήμα σε μια πλακέτα τυπωμένου κυκλώματος που βρίσκεται μέσα στο θωρακισμένο κουτί του LNB για περεταίρω επεξεργασία. Το σήμα εξόδου ενδιάμεσης συχνότητας (IF) του LNB, που είναι χαμηλότερης χαμηλότερης συχνότητας, εμφανίζεται σε μία ή περισσότερες έξοδους που βρίσκονται πάνω στο κουτί του LNB. Στις εξόδους αυτές συνδέεται το ή τα ομοαξονικά καλώδια που οδηγούν το σήμα στο δέκτη, όπως θα δούμε παρακάτω. Το LNB παίρνει την ισχύ που χρειάζεται για τη λειτουργία του, από το δορυφορικό δέκτη ή το αποκωδικοποιητή, χρησιμοποιώντας το ίδιο ομοαξονικό καλώδιο που μεταφέρει τα σήματα από το LNB στον δορυφορικό δέκτη (που στο εξής θα τον αποκαλούμε και απλώς δέκτη). Ένα αντίστοιχο εξάρτημα, που ονομάζεται block upconverter (BUC), χρησιμοποιείται στους επίγειους δορυφορικούς σταθμούς άνω ζεύξης (uplink) για τη μετατροπή της ζώνης των τηλεοπτικών καναλιών στη συχνότητα άνω ζεύξης μικροκυμάτων, που στέλνεται από τη γη προς το δορυφόρο.

 Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του δορυφόρου δεν μπορούν να διαπεράσουν τα τοιχώματα ενός κτηρίου. Άρα, θα πρέπει να τοποθετηθεί η κατάλληλη κεραία σε κάποιο ανοιχτό χώρο και το σήμα να μεταφερθεί στο εσωτερικό του κτηρίου μέσω καλωδίου. Όμως, οι συχνότητες της δορυφορικής λήψης είναι υψηλές και απαιτούν ειδικό καλώδιο χαμηλών απωλειών. Η μετάδοση μέσω τέτοιου καλωδίου θα ήταν δαπανηρή και προβληματική. Η χρήση κυματοδηγού αντί καλωδίου είναι επίσης δαπανηρή και προβληματική και, επιπλέον, δεν είναι εφικτή για οικιακή εγκατάσταση. Το LNB παρακάμπτει τα παραπάνω προβλήματα υποβιβάζοντας την λαμβανόμενη συχνότητα από τον δορυφόρο σε συχνότητα που είναι δυνατόν να μεταφερθεί από το κλασσικό ομοαξονικό τηλεοπτικό καλώδιο των 75 Ωμ (Ohm) στον δορυφορικό δέκτη. Για να πετύχει τον υποβιβασμό της συχνότητας που λαμβάνει από την κεραία, το LNB χρησιμοποιεί την αρχή λειτουργίας του υπερετερόδυνου δέκτη. Τα βασικά στάδια (υποκυκλώματα) ενός τέτοιου δέκτη είναι ο τοπικός ταλαντωτής, ο μείκτης και κάποια στάδια ενίσχυσης με χαμηλό ηλεκτρονικό θόρυβο. Το LNB απαιτεί τροφοδοσία για να δουλέψει και η απαιτούμενη ηλεκτρική ισχύς παρέχεται από το δορυφορικό δέκτη. Το ομοαξονικό καλώδιο μεταφέρει συνεχή τάση από το δορυφορικό δέκτη στο LNB και ταυτόχρονα μεταφέρει το δορυφορικό σήμα από το LNB προς το δορυφορικό δέκτη. Το σήμα στην έξοδο του LNB είναι υποβιβασμένο στη μπάντα L (0,950 GHz - 2,150 GHz). Οι ζώνες συχνοτήτων (bands) δορυφορικής λήψης, τις οποίες δέχεται στην είσοδό του ένα LNB, είναι οι παρακάτω: Ζώνη C: με συχνότητες 3,7 GHz - 4,2 GHz Ζώνη Ku: με συχνότητες 10,7 GHz - 12,75 GHzΣτο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι αν δεν αναφέρεται η μπάντα λειτουργίας του LNB τότε εννοείται πως είναι μπάντας Ku. Προκειμένου να γίνει κατανοητή η λειτουργία του LNB, καθώς και των διαφόρων τύπων LNB, θα πρέπει να εξεταστούν οι δορυφορικές εκπομπές και τα χαρακτηριστικά τους στο πέρασμα του χρόνου. Καταρχήν, οι δορυφόροι εκπέμπουν δύο κανάλια σε κάθε συχνότητα ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας διαφορετική πόλωση για το καθένα. Έτσι επιτυγχάνουν καλύτερη εκμετάλλευση του διαθέσιμου ηλεκτρομαγνητικού φάσματος συχνοτήτων. Συνήθως εκπέμπουν με γραμμικές πολώσεις, οριζόντια και κατακόρυφη. Ο διαχωρισμός της μιας εκπομπής από την άλλη οφείλεται στο γεγονός ότι οι πολώσεις των δύο αυτών εκπομπών (καναλιών) έχουν διαφορά 90 μοιρών. Σε παλαιότερες εποχές οι δορυφορικές εκπομπές, οι οποίες προορίζονταν για λήψη από το κοινό, ήταν περιορισμένες σε ένα μέρος της μπάντας Ku. Συγκεκριμένα, ήταν στη ζώνη 10,95 GHz - 11,75 GHz, η οποία ήταν γνωστή με την ονομασία BSS (Broadcast Satellite Service). Το υπόλοιπο της μπάντας Ku, το οποίο ονομαζόταν FSS (Fixed Satellite Service), προορίζονταν για σήματα μεταξύ τηλεοπτικών σταθμών και σήματα εξωτερικών μεταδόσεων (τα οποία δεν προσφέρονταν για λήψη από το κοινό). Αργότερα, αυτό έπαψε να ισχύει. Πλέον, όλη η μπάντα Ku (από 10,7 GHz μέχρι 12,75 GHz) προσφέρεται για οποιοδήποτε είδους εκπομπή. Το σήμα που λαμβάνεται από το LNB είναι εξαιρετικά ασθενές και πρέπει να ενισχυθεί πριν από τη μετατροπή συχνότητας. Αυτό το ασθενές σήμα ενισχύεται από τον ενισχυτή χαμηλού θορύβου του LNB που ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια να προσθέσει την ελάχιστη δυνατή ποσότητα θορύβου στο σήμα (εξ' ου και το όνομά του). Η ποιότητα του ενισχυτή χαμηλού θορύβου του LNB εκφράζεται ως η εικόνα θορύβου (ή μερικές φορές ως η θερμοκρασία θορύβου ). Αυτή είναι ο λόγος σήματος προς θόρυβο (signal to noise) στην είσοδο του ενισχυτή, διαιρούμενος με το λόγο σήματος προς θόρυβο στην έξοδο του. Συνήθως εκφράζεται σε μονάδες ντεσιμπέλ (dB). Το ιδανικό LNB, ουσιαστικά ένας τέλειος ενισχυτής, θα έχει τιμή θορύβου 0 dB και δεν θα προσθέσει επιπλέον θόρυβο στο σήμα. Όμως στην πράξη κάθε LNB εισάγει θόρυβο στη σήμα, αλλά έξυπνοι σχεδιασμοί, και ακριβά υψηλής απόδοσης εξαρτήματα χαμηλού θορύβου, όπως τα HEMTs ή ακόμη και ξεχωριστές ρυθμίσεις κάθε LNB, μετά την κατασκευή του, μπορούν να μειώσουν κάποιο μέρος από το θόρυβο που εισάγει LNB. Επειδή ο θόρυβος που παράγουν τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα κατά τη λειτουργία τους, αυξάνεται με τη θερμοκρασία, η ψύξη τους σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του θορύβου που εισάγουν στο σήμα. Αυτό χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν σε τηλεπικοινωνιακούς δορυφορικούς σταθμούς λήψης, όπως ο σταθμός των Θερμοπύλων, και χρησιμοποιείται επίσης συχνά σε εφαρμογές επιστημονικής έρευνας. Κάθε LNB μιας γραμμής παραγωγής, έχει διαφορετικό θόρυβο λόγω των ανοχών κατά την διαδικασία της κατασκευής. Η τιμή θορύβου που αναφέρεται στις προδιαγραφές του, και που είναι σημαντική για τον προσδιορισμό της καταλληλότητας του LNB σε μία εφαρμογή, δεν είναι συνήθως αντιπροσωπευτική ούτε του συγκεκριμένου LNB, ούτε της απόδοσης του σε ολόκληρο το εύρος συχνοτήτων. Αυτό συμβαίνει επειδή η τιμή θορύβου που αναφέρεται πιο συχνά στις προδιαγραφές είναι η τυπική τιμή κατά μέσο όρο για την συγκεκριμένη παρτίδα παραγωγής και όχι του συγκεκριμένου LNB. Οι δορυφόροι χρησιμοποιούν συγκριτικά υψηλές ραδιοσυχνότητες (μικροκύματα) για τη μετάδοση των τηλεοπτικών σημάτων τους. Επειδή τα μικροκυματικά δορυφορικά σήματα δεν περνούν εύκολα από τοίχους, στέγες ή ακόμη και γυάλινα παράθυρα, είναι προτιμότερο οι δορυφορικές κεραίες να τοποθετούνται σε εξωτερικούς χώρους. Ωστόσο, τα πλαστικά τζάμια είναι διαπερατά από τα μικροκύματα και έτσι οικιακά δορυφορικά πιάτα μπορούν να κρυφτούν με επιτυχία σε εσωτερικούς χώρους, κοιτάζοντας προς το δορυφόρο μέσα από ακρυλικά ή πολυκαρβονικά παράθυρα, ώστε να προστατευτεί η εξωτερική αισθητική του σπιτιού. Ο σκοπός του LNB είναι να χρησιμοποιήσει την αρχή της υπερετεροδύνωσης για να λάβει μία ζώνη σχετικά υψηλών συχνοτήτων και να την μετατρέψει, διατηρώντας την πληροφορία που μεταφέρει, σε μία πολύ χαμηλότερη περιοχή συχνότητων (που ονομάζεται ενδιάμεση συχνότητα ή IF). Αυτές οι χαμηλότερες συχνότητες μπορούν να μεταφερθούν μέσω των ομοαξονικών καλωδίων με πολύ λιγότερη εξασθένιση, οπότε το σήμα που φτάνει στην είσοδο του δορυφορικού δέκτη, που βρίσκεται στο εσωτερικό των σπιτιών, είναι πολύ ισχυρότερο. Διαφορετικά το σήμα που θα έφτανε, με χρήση της φθηνής λύσης των καλωδίων στον δορυφορικό δέκτη, θα ήταν τόσο εξασθενημένο, που δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Είναι επίσης πολύ πιο εύκολο και φθηνότερο να σχεδιάζουμε ηλεκτρονικά κυκλώματα που να λειτουργούν σε αυτές τις χαμηλότερες συχνότητες, παρά στις πολύ υψηλές συχνότητες της δορυφορικής μετάδοσης. Η μετατροπή συχνότητας πραγματοποιείται αναμιγνύοντας μια σταθερή συχνότητα, που παράγεται από έναν τοπικό ταλαντωτή μέσα στο LNB, με το εισερχόμενο σήμα, οπότε δημιουργούνται δύο σήματα που το ένα είναι ίσο με το άθροισμα των συχνοτήτων τους και το άλλο με τη διαφορά τους. Το σήμα αθροίσματος συχνότητων φιλτράρεται και απορρίπτεται, ενώ το σήμα διαφοράς συχνότητων (το IF) που έχει πολύ μικρότερη συχνότητα, ενισχύεται και αποστέλλεται με ένα ομοαξονικό καλώδιο στον δέκτη: Ζώνη-C f IF = f LO − f recv {\displaystyle f_{\text{IF}}=f_{\text{LO}}-f_{\text{recv}}} Ζώνη-Ku f IF = f recv − f LO {\displaystyle f_{\text{IF}}=f_{\text{recv}}-f_{\text{LO}}} όπου f {\displaystyle \scriptstyle f} είναι μια συχνότητα. Η τοπική συχνότητα του ταλαντωτή καθορίζει ποια περιοχή των εισερχόμενων συχνοτήτων μετατρέπεται προς τις συχνότητες που αναμένονται από τον δέκτη. Για παράδειγμα, για να κάνετε μετατροπή προς τα κάτω στο εισερχόμενο σήμα από το δορυφόρο Astra 1KR, το οποίο μεταδίδει σε μία περιοχή συχνοτήτων από 10,70–11,70 GHz, εντός ενός τυπικού εύρους συντονισμού IF του ευρωπαϊκού δέκτη 950-2.150 MHz, χρησιμοποιείται τοπική συχνότητα ταλαντωτή 9,75 GHz, παράγοντας μία ζώνη συχνοτήτων από 950-1.950 MHz. Για την υψηλότερη περιοχή συχνοτήτων μετάδοσης που χρησιμοποιείται από τους Astra 2A και 2B (11,70–12,75 GHz), χρησιμοποιείται μια διαφορετική συχνότητα τοπικού ταλαντωτή για την μετατροπή της ζώνης εισερχόμενων συχνοτήτων. Συνήθως, χρησιμοποιείται μια συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 10,60 GHz για τη προς τα κάτω μετατροπή της ζώνης συχνοτήτων στην περιοχή 1.100–2.150 MHz, η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται στην περιοχή συντονισμού IF από 950-2.150MHz του δέκτη. Σε μια εγκατάσταση κεραίας της ζώνης, οι συχνότητες μετάδοσης είναι συνήθως 3,7–4,2 GHz. Χρησιμοποιώντας μια συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 5,50 GHz, η IF θα είναι από 950-1.450MHz που είναι πάλι, μέσα στο εύρος συντονισμού IF του δέκτη. Για τη λήψη φορέων (δηλ. των φερόντων συχνοτήτων) δορυφορικών τηλεοπτικών σημάτων ευρείας ζώνης, συνήθως εύρους 27 MHz, η ακρίβεια της συχνότητας του τοπικού ταλαντωτή του LNB, χρειάζεται να είναι μόνο της τάξης των ± 500kHz. Έτσι μπορούν να χρησιμοποιηθούν διηλεκτρικοί ταλαντωτές χαμηλού κόστους (DRO). Για τη λήψη όμως φορέων σημάτων στενού εύρους ζώνης ή εκείνων που χρησιμοποιούν προηγμένες τεχνικές διαμόρφωσης, όπως 16-QAM, απαιτούνται τοπικοί ταλαντωτές LNB υψηλής σταθερότητας και χαμηλού θορύβου φάσης. Αυτοί χρησιμοποιούν σαν συχνότητα αναφοράς είτε το σήμα από έναν εσωτερικό κρυσταλλικό ταλαντωτή ή ένα εξωτερικό σήμα αναφοράς 10MHz, που προέρχεται από την εσωτερική μονάδα και έναν ταλαντωτή βρόχου κλειδώματος φάσης (PLL). Με την εκτόξευση στην Ευρώπη του πρώτου δορυφόρου DTH εκπομπής (Direct To Home - Απευθείας Στο Σπίτι) Astra 1A από τον SES το 1988, λόγω της αναμενόμενης μαζικής αγοράς ο σχεδιασμός της κεραίας απλοποιήθηκε. Συγκεκριμένα, η χοανοκεραία (feedhorn) -που συλλέγει το σήμα του δορυφόρου που ανακλάται από το πιάτο και το κατευθύνει μέσω του κυματοδηγού στο LNB και ο πολωτής - που επιλέγει ανάμεσα στα διαφορετικά πολωμένα σήματα, συνδυάστηκαν με το ίδιο το LNB σε μία μόνο μονάδα, που ονομάζεται στην Ευρώπη LNB ή LNB-feedhorn (LNBF) ή ακόμα και "LNB τύπου" Astra. Η επικράτηση αυτών των συνδυασμένων μονάδων είχε σαν συνέπεια σήμερα ο όρος LNB να χρησιμοποιείται σε όλες τις μονάδες κεραίας που παρέχουν τη λειτουργία μετατροπής, με ή χωρίς τη χοανοκεραία. Ο τύπος Astra LNBF που περιλαμβάνει τη χοανοκεραία και τον πολωτή, είναι ο πιο κοινός. Στερεώνεται στο πιάτο χρησιμοποιώντας ένα βραχίονα που κρατάει ένα κολάρο περασμένο γύρω από το λαιμό του κυματοδηγού του LNB ανάμεσα στη χοανοκεραία και της ηλεκτρονικής πλακέτας. Η εξωτερική διάμετρος του λαιμού του LNB (που είναι ο κυματοδηγός) και επομένως η εσωτερική διάμετρος του κολλάρου στερέωσης του LNB είναι συνήθως 40 mm, αν και παράγονται και άλλα σε μεγέθη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το "minidish" που πωλείται για χρήση με το Sky Digital και το Freesat χρησιμοποιεί LNBF με ενσωματωμένη τη βάση στήριξης. Τα LNB χωρίς ενσωματωμένη χοανοκεραία είναι συνήθως εφοδιασμένα με μια φλάντζα (C120) γύρω από το στόμιο εισόδου του κυματοδηγού, που βιδώνεται σε μια αντίστοιχη φλάντζα στην έξοδο της χοανοκεραίας ή της μονάδας του πολωτή. Είναι συνηθισμένο να πολώνονται τα δορυφορικά τηλεοπτικά σήματα, διότι η πόλωσή τους παρέχει τη δυνατότητα μετάδοσης περισσότερων τηλεοπτικών καναλιών, με τη χρήση της ίδιας περιοχής συχνοτήτων. Αυτή η προσέγγιση απαιτεί τη χρήση εξοπλισμού λήψης που να μπορεί να διαχωρίζει τα εισερχόμενα σήματα με βάση την πόλωσή τους. Έτσι δύο δορυφορικά τηλεοπτικά σήματα μπορούν να μεταδοθούν στην ίδια συχνότητα υπό την προϋπόθεση ότι είναι πολωμένα διαφορετικά, και ο εξοπλισμός λήψης μπορεί να τα διαχωρίσει και να εμφανίσει χωρίς το ένα να παρεμβάλει το άλλο. Οι περισσότερες μεταδόσεις δορυφορικής τηλεόρασης σε όλο τον κόσμο, χρησιμοποιούν κάθετη και οριζόντια γραμμική πόλωση. Όμως στη Βόρεια Αμερική, οι μεταδόσεις DBS χρησιμοποιούν αριστερή και δεξιά κυκλική πόλωση. Εντός του κυματοδηγού ενός βορειοαμερικανικού DBS LNB υπάρχει μια πλάκα διηλεκτρικού υλικού για τη μετατροπή των αριστερά και δεξιά κυκλικά πολωμένων σήματων, σε κατακόρυφα και οριζόντια γραμμικά πολωμένα σήματα, έτσι ώστε, τα προκύπτοντα σήματα να μπορούν να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Η κεραία λήψης του βρίσκεται μέσα στον κυματοδηγό LNB συλλέγει σήματα που είναι πολωμένα στο ίδιο επίπεδο με τον ανιχνευτή. Για να μεγιστοποιηθεί η ισχύς των επιθυμητών σημάτων (και για να ελαχιστοποιηθεί η λήψη ανεπιθύμητων σημάτων αντίθετης πόλωσης), ο ανιχνευτής ευθυγραμμίζεται με την πόλωση των εισερχόμενων σημάτων. Αυτό επιτυγχάνεται απλώς με την προσαρμογή της κλίσης του LNB δηλ. την περιστροφή του περιστροφή του περί τον άξονα του κυματοδηγού. Η απομακρυσμένη επιλογή μεταξύ των δύο πολώσεων και η αντιστάθμιση των ανακριβειών της γωνίας κλίσης, ήταν συνηθισμένη προσαρμογή ενός πολωτή μπροστά από το στόμα του κυματοδηγού του LNB. Αυτός είτε περιστρέφει το εισερχόμενο σήμα με έναν ηλεκτρομαγνήτη τοποθετημένο γύρω από τον κυματοδηγό (ένας μαγνητικός πολωτής) είτε περιστρέφει μία ενδιάμεση κεραία μέσα στον κυματοδηγό χρησιμοποιώντας έναν σερβοκινητήρα (ένας μηχανικός πολωτής), αλλά σήμερα τέτοιοι ρυθμιζόμενοι πολωτές χρησιμοποιούνται σπάνια. Η απλοποίηση του σχεδιασμού της κεραίας ου LNBF που συνόδευε τους πρώτους δορυφόρους εκπομπής Astra DTH στην Ευρώπη κατέληξε σε μια απλούστερη προσέγγιση στην επιλογή μεταξύ κατακόρυφων και οριζόντια πολωμένων σημάτων. Τα LNBF τύπου Astra έχουν δύο κεραίες μέσα στον κυματοδηγό, τοποθετημένες σε ορθή γωνία μεταξύ τους, έτσι ώστε, όταν το LNB στερεωθεί στη βάση του με την σωστή κλίση ανάλογα, με την τοπική γωνία πόλωσης, η μία κεραία να συλλέγει τα οριζόντια σήματα και η άλλη τα κατακόρυφα και ένας ηλεκτρονικός διακόπτης (που ελέγχεται από την τάση της τροφοδοσίας του LNB από το δέκτη: 13 V για κατακόρυφο και 18 V για οριζόντια) καθορίζει ποια πόλωση οδηγείται για ενίσχυση και μετατροπή block-down. Τέτοια LNB μπορούν να λαμβάνουν όλες τις μεταδόσεις από έναν δορυφόρο χωρίς κινούμενα μέρη και με ένα μόνο καλώδιο συνδεδεμένο στον δέκτη. Έκτοτε έχουν γίνει ο πιο συνηθισμένος τύπος LNB που παράγεται. Single LNB Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, οι εκπομπές για το κοινό ήταν περιορισμένες στη ζώνη 10,95 GHz – 11,75 GHz. Τα LNB για οικιακή χρήση είχαν τοπικό ταλαντωτή 10 GHz. Η έξοδος του LNB ήταν 0,950 GHz – 1,750 GHz. Ο δέκτης πρέπει να δώσει τάση τροφοδοσίας στο LNB. Η τάση αυτή μπορεί να είναι 13V ή 18V. Αν η τάση τροφοδοσίας είναι 13V, τότε το LNB θα δώσει δορυφορικό σήμα από την κατακόρυφη πόλωση. Αντίθετα, με τροφοδοσία 18V το LNB θα δώσει σήμα από την οριζόντια πόλωση.Twin LNB Εάν στην εγκατάσταση υπήρχαν 2 δέκτες, τότε χρησιμοποιούνταν το Twin LNB. Αυτό περιέχει δύο ανεξάρτητες μονάδες, έχει δύο εξόδους και απαιτεί η εγκατάσταση δύο καλωδίων. Με τη χρήση του Twin LNB αποφεύγεται η εγκατάσταση δεύτερου κατόπτρου. Κάθε μονάδα του Twin LNB λειτουργεί ανεξάρτητα. Αν λάβει τάση 13 V, δίνει σήμα από την κάθετη πόλωση ενώ αν λάβει 18 V δίνει σήμα από την οριζόντια πόλωση.Dual LNB Σε παλαιές εγκαταστάσεις, όπου απαιτούνταν η σύνδεση τριών ή περισσότερων δεκτών, χρησιμοποιούνταν το Dual LNB. Εξωτερικά, μοιάζει με το Twin LNB μια και έχει 2 εξόδους. Η λειτουργία του όμως είναι διαφορετική. Η μία έξοδος δίνει σταθερά σήμα από την κατακόρυφη πόλωση και η άλλη έξοδος από την οριζόντια. Οι δύο αυτές έξοδοι συνδέονται σε πολυδιακόπτη για 2 δορυφόρους IF για δύο γραμμές. Οι δέκτες συνδέονται στις εξόδους του πολυδιακόπτη. Ο περιορισμός των εκπομπών για το κοινό στη ζώνη 10,95 GHz – 11,75 GHz δεν υφίσταται πλέον. Αυτές βρίσκονται σε όλο το φάσμα της ζώνης Ku, από 10,7 GHz έως 12,75 GHz. Ως εκ τούτου, τα χρησιμοποιούμενα LNB έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα παραπάνω.Στο σημείο αυτό όμως προκύπτει ένα πρόβλημα. Οι δορυφορικοί δέκτες λαμβάνουν σήμα στη ζώνη 0,950 GHz – 2,150 GHz, δηλαδή το εύρος ζώνης τους είναι 1,2 GHz. Επομένως, δεν θα μπορούσαν να λάβουν ολόκληρο το εύρος της Ku, το οποίο είναι 2,050 GHz (12.75-10.5 GHz). Προκειμένου να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα, η μπάντα Ku χωρίστηκε σε 2 υποζώνες. Η περιοχή 10,7 GHz - 11,7 GHz ονομάζεται κάτω ζώνη ενώ η περιοχή 11,7 GHz - 12,75 GHz ονομάζεται άνω ζώνη. Δημιουργήθηκε ένας νέος τύπος LNB, το Universal, το οποίο έχει δύο συχνότητες τοπικού ταλαντωτή για μείξη, την 9,75 GHz για την κάτω ζώνη και την 10,6 GHz για την άνω ζώνη.Η επιλογή συχνότητας του τοπικού ταλαντωτή γίνεται με τη χρήση ενός τόνου 22 kHz. Αν υπάρχει ο τόνος, τότε επιλέγεται η συχνότητα 10,6 GHz (και τα κανάλια της άνω ζώνης). Αν δεν υπάρχει ο τόνος τότε επιλέγεται η συχνότητα 9,75 GHz (και τα κανάλια της κάτω ζώνης). Single Universal LNB Η λειτουργία του περιγράφτηκε στις προηγούμενες παραγράφους. Λαμβάνει σήμα από δύο πολώσεις και η επιλογή γίνεται από την τάση τροφοδοσίας του (13V για κατακόρυφη πόλωση, 18V για οριζόντια πόλωση). Επιπλέον λαμβάνει σήμα από την άνω ή την κάτω μπάντα ανάλογα με το αν υπάρχει ή απουσιάζει ο τόνος των 22 kHz.Το Single Universal LNB δίνει σήμα σε ένα μόνο δέκτη. Twin Universal LNB Η λειτουργία του θυμίζει το Twin LNB. Απλώς ἔχουμε 2 όμοιες και ανεξάρτητες μονάδες (δηλαδή 2 Single Universal LNB) σε ένα κέλυφος (με κοινή χοάνη). Έχει 2 εξόδους και δίνει σήμα σε δύο ανεξάρτητους δέκτες.Quad Universal LNB Σε αυτή την περίπτωση έχουμε 4 ανεξάρτητες μονάδες (δηλαδή 4 Single Universal LNB) σε ένα κέλυφος. Έχει 4 εξόδους και δίνει σήμα σε 4 δέκτες.Octo Universal LNB Είναι LNB κατάλληλο για παροχή σήματος σε 8 δέκτες. Περιέχει 8 ανεξάρτητες μονάδες (δηλαδή 8 Single Universal LNB) και φυσικά έχει 8 εξόδους.Quattro Universal LNB Όπως είδαμε παραπάνω ο μέγιστος αριθμός εξόδων είναι 8. Στην πράξη υπάρχει ανάγκη για πολύ περισσότερους δέκτες. Το πρόβλημα λύνεται με το Quattro LNB.Όπως περιεγράφηκε παραπάνω το Single Universal LNB επιλέγει μπάντα (άνω ή κάτω) και πόλωση (οριζόντια ή κατακόρυφη). Ως εκ τούτου έχουμε 4 διαφορετικούς συνδυασμούς μπάντας-πόλωσης. Το Quattro Universal LNB εξωτερικά μοιάζει με το Quad Universal LNB μια και έχει επίσης 4 εξόδους. Όμως κάθε έξοδος είναι διαφορετική. Κάθε έξοδος δίνει διαφορετικό συνδυασμό μπάντας-πόλωσης. Οι έξοδοι του έχουν ως εξής. Κατακόρυφη πόλωση, κάτω μπάντα Κατακόρυφη πόλωση, άνω μπάντα Οριζόντια πόλωση, κάτω μπάντα Οριζόντια πόλωση, άνω μπάνταΤο Quattro Universal LNB είναι αντίστοιχο με το Dual LNB. Προκειμένου να λειτουργήσει σωστά μια εγκατάσταση με Quattro Universal LNB απαιτείται η χρήση πολυδιακόπτη για 4 Satellite IF. Είναι προφανές ότι αυτά λαμβάνουν σήμα από την μπάντα C αντί της Ku. Το εύρος ζώνης της μπάντας C είναι μικρό, μόλις 0,5 GHz (4,2-3,7 GHz). Δεν χρειάζεται διαίρεση της μπάντας C σε υπομπάντες (άνω και κάτω). Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει Universal LNB μπάντας C. Οι τύποι LNB μπάντας C είναι οι παρακάτω. Η συνηθέστερη τιμή του τοπικού ταλαντωτή είναι 5,150GHz.C band Single LNB Λαμβάνει σήμα από μπάντα C (3,7 GHz - 4,2 GHz), κάνει μείξη με 5,150 GHz (ή άλλη τιμή) και δίνει έξοδο εντός της ζώνης 0,950 GHz – 2,150 GHz. Υπάρχουν 2 πολώσεις (οριζόντια, κατακόρυφη) και η επιλογή γίνεται από την τάση τροφοδοσίας του (13V για κατακόρυφη πόλωση, 18V για οριζόντια πόλωση).C band Twin LNB Όπως τα άλλα Twin έτσι και αυτό περιέχει 2 ανεξάρτητες μονάδες (για οδήγηση 2 δεκτών) σε ένα κέλυφος (με κοινή χοάνη).C band Dual LNB Εάν υπάρχει ανάγκη για περισσότερους από δύο δέκτες τότε χρησιμοποιείται Dual LNB (μπάντας C). Εξωτερικά, μοιάζει με το C band Twin LNB μια και έχει 2 εξόδους. Η μία έξοδος δίνει σταθερά σήμα από την κατακόρυφη πόλωση και η άλλη έξοδος από την οριζόντια. Οι δύο αυτές έξοδοι συνδέονται σε πολυδιακόπτη gia 2 Satellite IF για δύο γραμμές. Οι δέκτες συνδέονται στις εξόδους του πολυδιακόπτη. Monoblock LNB (ή αλλιώς Dual horn LNB) Είναι σύνθετες μονάδες οι οποίες περιέχουν 2 ξεχωριστά LNBF (δηλαδή 2 LNB όπου το καθένα έχει τη δική του χοάνη) και ένα διακόπτη DiSEqC 2 εισόδων. Έχει μία έξοδο η οποία καταλήγει σε ένα δέκτη. Ο δέκτης θα πρέπει να υποστηρίζει το πρωτόκολλο DiSEqC. Με αυτού του τύπου τα LNB ένα κάτοπτρο λαμβάνει σήμα από δύο διαφορετικές τροχιακές θέσεις και δίνει σήμα σε ένα καλώδιο. Δίνεται εδώ ένα παράδειγμα LNB της ζώνης C που χρησιμοποιείται στη Βόρεια Αμερική: Τοπικός ταλαντωτής: 5,15GHz Συχνότητα: 3,40–4,20GHz Θερμοκρασία θορύβου : 25–100 kelvins (χρησιμοποιεί βαθμούς kelvin αντί dB). Πόλωση: Γραμμική Τυπικό LNB της ζώνης Ku της Βόρειας Αμερικής Ακολουθεί ένα παράδειγμα τυπικού γραμμικού LNB: Τοπικός ταλαντωτής: 11,25 GHz Συχνότητα: 12,20–12,70 GHz Εικόνα θορύβου: 0,7 dB Πόλωση: Κυκλική Universal LNB ("Astra" LNB) Στην Ευρώπη, καθώς ο SES εκτόξευσε τη δεκαετία του 1990 περισσότερους δορυφόρους Astra στην τροχιακή θέση των 19,2 ° E, το εύρος των συχνοτήτων κατερχόμενης ζεύξης που χρησιμοποιούταν στη ζώνη FSS (10,70–11,70GHz) αυξήθηκε πέρα από αυτό που καλύπτονται από τα τυπικά LNB και τους δέκτες της εποχής. Η λήψη σημάτων από το Astra 1D απαιτούσε επέκταση του εύρους συντονισμού IF των δεκτών από 950-1.950 MHz σε 950-2.150 MHz και αλλαγή της τοπικής συχνότητας ταλαντωτή LNB από το συνηθισμένο 10 GHz σε 9,75 GHz (τα λεγόμενα "Ενισχυμένα" LNB). Η εκτόξευση του Astra 1E και των επόμενων δορυφόρων έκανε αναγκαία την εισαγωγή ενός LNB που θα λαμβάνει ολόκληρο το εύρος συχνοτήτων 10,70–12,75 GHz, το "Universal" LNB. Ένα Universal LNB έχει εναλλασσόμενη συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 9,75 / 10,60 GHz. Έτσι παρέχει δύο τρόπους λειτουργίας: λήψη χαμηλής ζώνης συχνοτήτων (10,70–11,70GHz) και λήψη υψηλής ζώνης συχνοτήτων (11,70-12,75 GHz). Η μεταβολή της τοπικής συχνότητας του ταλαντωτή επιτυγχάνεται με ένα σήμα 22kHz που προσθέτει στην πάνω στην DC τάση τροφοδοσίας ο συνδεμένος δέκτης. Έτσι μαζί με τις δύο τιμές DC τάσεων τροφοδοσίας που χρησιμοποιούνται για την εναλλαγή μεταξύ των δύο πολώσεων, αυτό επιτρέπει σε ένα Universal LNB να λαμβάνει τόσο σε κάθετη όσο και οριζόντια πόλωση, όσο και το πλήρες εύρος συχνοτήτων στη δορυφορική ζώνη Ku. Έτσι υπό τον έλεγχο του δέκτη, γίνεται η λήψη σε τέσσερις υποζώνες, όπως φαίνεται στο παρακάτω παράδειγμα.Παράδειγμα ενός Universal LNB που χρησιμοποιείται στην Ευρώπη: Εικόνα θορύβου: 0,2 τυπικό dB Πόλωση: Γραμμική LNB DBS Βόρειας Αμερικής Ακολουθεί ένα παράδειγμα ενός LNB που χρησιμοποιείται για το DBS : Τοπικός ταλαντωτής: 11,25GHz Συχνότητα: 12,20–12,70 GHz Αριθμός θορύβου: 0,7 dB Πόλωση: Κυκλική LNB ζώνης Κα 13V δεξιόστροφη 20,2-21,2 GHz 18V αριστερόστροφη 20,-21,2 GHz τοπικός ταλαντωτής 19,25 GHz IF out 950–1.950 MHz 13V δεξιόστροφη 21,2–22,2 GHz 18V αριστερόστροφη 21,2–22,2 GHz τοπικός ταλαντωτής 20,25 ΕΑΝ 950–1.950 MHz Norsat Ka συγκρότημα 13V δεξιόστροφη 18.2–19.2 GHz 18V αριστερόστροφη 18.2–19.2 GHz τοπικός ταλαντωτής 17,25 ΕΑΝ 950–1.950 MHz Τα LNB αυτά είναι LNB με μία μόνο χοανοκεραία, αλλά πολλές εξόδους για σύνδεση σε πολλούς δορυφορικούς δέκτες (είτε σε ξεχωριστούς δορυφορικούς δέκτες ή εντός του ίδιου δέκτη όπως στην περίπτωση ενός δέκτη PVR με δύο δέκτες-tuners). Συνήθως, έχουν δύο, τέσσερις ή οκτώ εξόδους. Κάθε μία έξοδος του LNB ανταποκρίνεται στα σήματα επιλογής πόλωσης και ζώνης συχνοτήτων, του δορυφορικού δέκτη πάνω στον οποίο συνδέεται, ανεξάρτητα από τις άλλες εξόδους και "εμφανίζεται" στο δέκτη ως ξεχωριστό LNB. Ένα τέτοιο LNB συνήθως μπορεί να παίρνει την ισχύ τροφοδοσίας του, που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του, από έναν δέκτη συνδεδεμένο σε οποιαδήποτε από τις εξόδους του. Οι τυχόν αχρησιμοποίητες έξοδοι του LNB μπορεί να παραμείνουν ασύνδετες (αλλά πρέπει να στεγανοποιηθούν για την προστασία ολόκληρου του LNB από την υγρασία). Σημείωση: Στις ΗΠΑ, ένα LNB με δύο εξόδους ονομάζεται "διπλό LNB-Dual LNB", αλλά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο όρος "διπλό -Dual LNB" ιστορικά περιέγραφε ένα LNB με δύο εξόδους, η κάθε μία από τις οποίες παράγει μία μόνο πόλωση, για σύνδεση σε ένα πολυδιακόπτη-multiswitch (ο όρος και τα LNB έμειναν εκτός χρήσης με την εισαγωγή του Universal LNB και του ισοδύναμου multiswitch, του quattro LNB - δείτε παρακάτω). Σήμερα το "dual LNB" (και "dual feed") περιγράφει κεραίες για λήψη από δύο δορυφορικές θέσεις, χρησιμοποιώντας είτε δύο ξεχωριστά LNB, είτε ένα μόνο LNB Monoblock με δύο χοανοκεραίες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο όρος «δίδυμη έξοδος LNB», ή απλά «δίδυμο LNB», χρησιμοποιείται συνήθως για ένα LNB με μία μόνο χαονοκεραία, αλλά δύο ανεξάρτητες εξόδους. Είναι ένας ειδικός τύπος LNB (δεν πρέπει να συγχέεται με το Quad LNB) που προορίζεται για χρήση σε μια κοινόχρηστη εγκατάσταση πιάτων για την παροχή σημάτων σε οποιονδήποτε αριθμό δεκτών. Ένα quattro LNB έχει μία μοναδική χοανοκεραία και τέσσερις εξόδους, η κάθε μία από τις οποίες παρέχει μόνο μία από τις υποζώνες Ku (χαμηλή ζώνη-οριζόντια πόλωση, χαμηλή ζώνη-κατακόρυφη πόλωση, υψηλή ζώνη -οριζόντια πόλωση, υψηλή ζώνη-κατακόρυφη πόλωση) σε έναν πολυδιακόπτη ή μια συστοιχία από πολυδιακόπτες, οι οποίοι στη συνέχεια παρέχουν σε κάθε συνδεδεμένο δέκτη, όποια από τις τέσσερεις υποζώνες ζητάει. Παρόλο που ένα quattro LNB συνήθως μοιάζει οπτικά με ένα τετραπλό LNB, δεν μπορεί (λογικά) να συνδεθεί απευθείας με δέκτες. Σημειώστε ξανά τη διαφορά μεταξύ ενός τετραπλού και ενός Quattro LNB: Ένα τετραπλό LNB μπορεί να οδηγήσει τέσσερις δέκτες απευθείας, με κάθε έξοδο του να παρέχει σήματα από ολόκληρη τη ζώνη Ku . Ένα quattro LNB προορίζεται για σύνδεση σε έναν πολυδιακόπτη, σε ένα κοινό σύστημα διανομής πιάτων και κάθε έξοδος παρέχει μόνο το ένα τέταρτο των σημάτων ζώνης Ku . Πολλοί δέκτες μπορούν επίσης να τροφοδοτηθούν από δορυφορικό δρομολογητή καναλιού (SCR) ή unicable LNB σε ένα σύστημα διανομής ενός μόνο καλωδίου. Ένα Unicable LNB έχει μία μόνο έξοδο, αλλά λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τα τυπικά LNB: Τροφοδοτεί πολλούς δέκτες αλυσιδωτά με ένα μόνο ομοαξονικό καλώδιο. Αντί για κάτω μετατροπή της συχνότητας ολόκληρου το λαμβανόμενου φάσματος, ένα SCR LNB μετατρέπει ένα μικρό τμήμα του λαμβανόμενου σήματος (ισοδύναμο με το εύρος ζώνης ενός μεμονωμένου αναμεταδότη στον δορυφόρο) που έχει επιλεγεί από το δέκτη σύμφωνα με μια εντολή συμβατή με DiSEqC, για έξοδο σε μία σταθερή συχνότητα στο IF. Μπορούν να εκχωρηθούν έως και 32 δέκτες διαφορετικής συχνότητας στο εύρος IF και για καθένα, το SCR LNB μετατρέπει προς τα κάτω τον αντίστοιχο μεμονωμένο αναμεταδότη. Τα περισσότερα SCR LNBs περιλαμβάνουν επίσης είτε έναν τρόπο λειτουργίας παλαιού τύπου είτε μια ξεχωριστή έξοδο παλαιού τύπου που παρέχει το λαμβανόμενο φάσμα με τον συμβατικό τρόπο αφού το έχει κάνει κάτω μετατροπή. Στην αγορά εμφανίζονται Universal Wideband LNBs ASTRA με συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 10,40 ή 10,41GHz. Η ενδιάμεση ζώνη συχνοτήτων είναι πολύ ευρύτερη απ' ότι σε ένα συμβατικό LNB, καθώς δεν χωρίζονται η υψηλή και χαμηλή ζώνη. Τα σήματα Wideband LNB μπορούν να γίνουν αποδεκτά από νέους δέκτες ευρείας ζώνης και από νέα συστήματα SCR (π.χ. Inverto / Fuba, Unitron, Optel, GT-Sat / Astro), με ή χωρίς οπτική μετάδοση. Τα σήματα ευρείας ζώνης μπορούν να μετατραπούν σε συμβατικά σήματα quattro και αντιστρόφως. Τον Φεβρουάριο του 2016, η BSkyB παρουσίασε ένα νέο LNB συμβατό μόνο με τον ευρείας ζώνης νέο δέκτη τους. Αυτό το LNB διαθέτει μία θύρα για όλα τα κάθετα πολωμένα κανάλια τόσο της χαμηλής όσο και της υψηλής ζώνης, και μια άλλη θύρα για όλα τα οριζόντια πολωμένα κανάλια της χαμηλής και της υψηλής ζώνης. Το βασικό μοντέλο έχει μόνο 2 συνδέσεις και πιθανώς έχει τοπικό ταλαντωτή 10,41GHz με ενδιάμεση συχνότητα 290-2340MHz από είσοδο 10.7–12.75 GHz. Αυτό το LNB φαίνεται να είναι το ίδιο με το ASTRA Universal Wideband LNB της Unitron. Απαιτούνται δύο καλώδια για πρόσβαση σε όλα τα κανάλια. Στο πλαίσιο Sky Q, πολλαπλοί δέκτες μπορούν να επιλέξουν πολλά κανάλια, περισσότερα από τα συνηθισμένα δύο για συστήματα διπλού ομοαξονικού. Αυτός ο τύπος LNB δεν είναι συμβατός με το πιο κοινό Astra Universal LNB που χρησιμοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο ,που σημαίνει ότι το LNB αλλάζει κατά τη διάρκεια της αναβάθμισης. Υπάρχει ένα μοντέλο του LNB με 6 συνδέσεις, 2 για το Sky Q και 4 Astra Universal LNB για χρήστες με πολλά συστήματα παλαιού τύπου, όπως το Freesat εκτός από το Sky Q. Σε περιπτώσεις που είναι δυνατό ένα μόνο καλώδιο, όπως πολυκατοικίες, μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολυδιακόπτες συμβατοί με Sky Q, οι οποίοι αντ ' αυτού χρησιμοποιούν BSkyB SCR. Τα LNB στα δορυφορικά συστήματα όπου η διανομή γίνεται με οπτικές ίνες λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο με τα συμβατικά ηλεκτρικά LNB, εκτός του ότι και οι τέσσερις υποζώνες ολόκληρης της ζώνης Ku από 10,70-12,75GHz και των δύο πολώσεων υφίστανται ταυτόχρονη μετατροπή συχνότητας προς τα κάτω. Και οι τέσερεις υποζώνες δημιουργούν μία περιοχή συχνοτήτων ενδιάμεσης συχνότητας από 0,95 έως 5,45GHz με εύρος 4,5GHz. Το σήμα αυτό με τη βοήθεια ενός οπτικού Λέιζερ ημιαγών δημιουργεί ένα οπτικό σήμα το οποίο και στέλνεται σε ένα καλώδιο οπτικών ινών. Στον δέκτη, το οπτικό σήμα μετατρέπεται σε ηλεκτρικό σήμα για "εμφάνιση" στον δέκτη, όπως συμβαίνει στα συμβατικά LNB. Ένα μονομπλόκ LNB είναι μία συσκευή που περιλαμβάνει δύο, τρία ή τέσσερα LNB και έναν διακόπτη DiSEqC. Είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να λαμβάνει σήματα από δύο, τρεις ή τέσσερις δορυφόρους που βρίσκονται σε γειτονικές μεταξύ τους θέσεις και να τροφοδοτούν τον δέκτη με το επιλεγμένο σήμα. Οι χοανοκεραίες των LNB βρίσκονται σε σταθερή απόσταση μεταξύ τους για τη λήψη δορυφόρων μιας συγκεκριμένης τροχιακής απόστασης (συχνά 6 °, αλλά και 4 °). Αν και η ίδια λειτουργικότητα μπορεί να επιτευχθεί με ξεχωριστά LNB και διακόπτες, ένα μονομπλόκ LNB, κατασκευασμένο σε μία μονάδα, είναι πιο βολικό για εγκατάσταση και επιτρέπει στις χοανοκεραίες να είναι πιο κοντά μεταξύ τους απ' ότι αν χρησιμοποιούνται μεμονωμένα LNBs (συνήθως διαμέτρου 60 mm). Η απόσταση μεταξύ των χοανοκεραιών εξαρτάται από τον τροχιακό διαχωρισμό των δορυφόρων που θα ληφθούν, τη διάμετρο και την εστιακή απόσταση του χρησιμοποιούμενου πιάτου και τη θέση του χώρου λήψης σε σχέση με τους δορυφόρους. Έτσι, τα μονομπλόκ LNB είναι συνήθως μια συμβιβαστική λύση σχεδιασμένη να λειτουργεί με τυπικά πιάτα σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Για παράδειγμα, σε περιοχές της Ευρώπης, τα μονομπλόκ που έχουν σχεδιαστεί για τη λήψη των δορυφόρων Hot Bird και Astra 19,2 ° E είναι δημοφιλή επειδή επιτρέπουν τη λήψη και των δύο δορυφόρων σε ένα μόνο πιάτο χωρίς να απαιτείται ένα ακριβό, αργό και θορυβώδες μηχανοκίνητο πιάτο. Ένα παρόμοιο πλεονέκτημα παρέχεται από το duo LNB για ταυτόχρονη λήψη σημάτων και από τις θέσεις Astra 23,5 ° E και Astra 19,2 ° E. Υπάρχουν επίσης διαθέσιμες μονάδες τριπλού μονομπλόκ LNB, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες να λαμβάνουν τρεις δορυφόρους, για παράδειγμα Hotbird 13 ° E, Eutelsat 16 ° E και Astra 19.2 ° E. Και υπάρχουν επίσης διαθέσιμες τέσσερις μονάδες LNB monoblock τεσσάρων χοανοκεραιών, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες να λαμβάνουν σήματα από τέσσερις δορυφόρους, για παράδειγμα τους Eurobird 9 ° E, Hotbird 13 ° E, Astra 19,2 ° E και Astra 23,5 ° E. Σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, είναι πιθανό να παγώσει σε ένα LNB η υγρασία, προκαλώντας τη συσσώρευση πάγου. Αυτό είναι πιθανό να συμβεί, μόνο όταν το LNB δεν λαμβάνει ισχύ από το δορυφορικό δέκτη (δηλαδή, δεν παρακολουθούνται προγράμματα). Όταν λειτουργεί το LNB η θερμότητα που παράγεται κατά τη λειτουργία των κυκλωμάτων του εμποδίζει την δημιουργία πάγου. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, πολλοί δορυφορικοί δέκτες παρέχουν την επιλογή να διατηρείται το LNB σε λειτουργία, ενώ ο δέκτης είναι σε κατάσταση αναμονής. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα LNB διατηρούνται σε λειτουργία, επειδή αυτό βοηθά και στη σταθεροποίηση της θερμοκρασίας τους και, ως εκ τούτου, της τοπικής συχνότητας του ταλαντωτή από τη θερμότητα που παράγεται από το κύκλωμα του LNB. Στην περίπτωση δεκτών BSkyB του Ηνωμένου Βασιλείου, το LNB παραμένει σε λειτουργία ενώ βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής, έτσι ώστε ο δέκτης να μπορεί να λαμβάνει ενημερώσεις υλικολογισμικού και ενημερώσεις του Ηλεκτρονικού οδηγού προγράμματος . Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το LNB που είναι συνδεδεμένο σε δέκτη δικτύου Dish παραμένει σε λειτουργία, ώστε το σύστημα να μπορεί να λαμβάνει ενημερώσεις λογισμικού και υλικολογισμικού και πληροφορίες μέσω του αέρα τη νύχτα. Στην Τουρκία, ένα άλλο LNB τύπου Digiturk MDU παραμένει συνδεμένο στην τροφοδοσία για τη λήψη περιεχομένου VOD, υλικολογισμικού STB, δεδομένων EPG και κλειδιών συνδρομητικής τηλεόρασης για την παρακολούθηση Περιοδικό Δορυφορικά νέα Περιοδικό Digital TV Sat