IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μίννι Μάους

Η Μίννι Μάους είναι χαρακτήρας της Disney. Έχει μορφή ποντικιού και ζει στην φανταστική πόλη Μίκυ Σίτυ. Το πρώτο αποκλειστικά περιοδικό που αφορούσε αυτή, δηλαδή είχε ιστορίες με πρωταγωνίστρια αυτή κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Ιούνιο του 1993 και είχε τίτλο Minni & Company, ενώ στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1995. Το 1930, το πρώτο σάουντρακ της Ντίσνεϋ ήταν ένα τραγούδι αφιερωμένο σε αυτήν.

 Οι οδηγίες τις οποίες έδινε ο Γουώλτ Ντίσνεϋ στους νέους συνεργάτες του για να σχεδιάσουν σωστά τη Μίννι ήταν πάρα πολύ ακριβείς. Συμβούλευε ότι "Το στόμα της πρέπει να είναι πολύ μικρότερο από του Μίκυ και οι εκφράσεις της λιγότερο υπερβολικές από τις δικές του. Τα μάτια και τα βλέφαρα της να τονίζουν τη θηλυκότητα της". Στην ίδια τη φιγούρα, στην κοντή φουστίτσα ο Ντίσνεϋ και ο παλιός του φίλος Ουμπ Άιγουερκς αφιέρωσαν το 1928 πολλούς μήνες εργασίας, δουλεύοντας μέσα σε απόλυτη μυστικότητα, ώστε να μην τους προλάβει κανείς άλλος και τους κλέψει την ιδέα αυτού του νέου ζευγαριού ποντικιών. Γιατί όσο μικρή και αστεία κι αν ήταν η Μίννι, έπρεπε να είναι ταυτόχρονα γεμάτη ανέμελη θηλυκότητα, ώστε να αρέσει κυρίως στις γυναίκες, για τις οποίες ο Ντίσνεϊ έτρεφε μεγάλη εκτίμηση. Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας της Μίννι ήταν πάντα η ικανότητα της να εξελίσσεται σχεδιαστικά, ανάλογα με τις τάσεις της εποχής. Επί σχεδόν μισό αιώνα, θεματοφύλακας αυτού του μυστικού ήταν ένας σχεδιαστής που γεννήθηκε το 1905 στο Κάισβιλ της Γιούτα, ο Φλόιντ Γκόντφρεντσον. Στα 24 του χρόνια προσλήφθηκε από τον Ντίσνεϊ, ο οποίος το 1930 του ανέθεσε προσωρινά το καθήκον να σχεδιάσει τα κόμικ του Μίκυ. Αυτή η συνεργασία κράτησε περίπου σαράντα πέντε χρόνια, στη διάρκεια της οποίας ο Γκόντφρεντσον προσάρμοζε τη γραφίστικη μορφή του Μίκυ και της Μίννι, προσδίδοντας τους ιδιαίτερο στιλ και χαρακτήρα, βάσει των οδηγιών που λάμβανε από τους σχεδιαστές, οι οποίοι έκαναν το ίδιο για τη μεγάλη οθόνη. Η Μίννι έκανε το ντεμπούτο της στο Steamboat Willie στις 18 Νοεμβρίου του 1928, μαζί με τον σύζυγό της, Μίκυ Μάους. Εμφανίστηκε απόσης και στα Plane Crazy και Gallopin' Gaucho. Στη συνέχεια συμμετείχε σε άλλες 72 ταινίες μικρού μήκους στον κινηματογράφο, αλλά και στις κόμικ εκδοχές ταινιών με πρώτη την Καζαμπλάνκα. Μπαμπάς: Pa Markus Mouse Μαμά: Maw Mouse Παππούς: Marshal Mouse Γιαγιά: Matilda Mouse Θείες: Jane Torple, Marissa, Matilda, Millicent, Topicchia Θείοι: Abner, Milton, Μόρτιμερ Προ-θείος: Jean François Le Rat Ανιψιές: Melody, Dolly, Polly, Molly, Pammy, Tammy, Millie, Tiny, Lily Γερμανία: Μίννι Μάους Ελλάδα: Μίννι Μάους ΗΠΑ: Μίννι Μάους Ισπανία: Μίννι Ινδονησία: Μίννι Ιταλία: Μίννι (παλαιότερα Τοπολίνα) Κροατία: Μίννι Νορβηγία: Μίννι Μους Ουγγαρία: Μίννι Πολωνία: Μίσζκα Μίννι Πορτογαλία: Μίννι Σερβία: Μίννι Σουηδία: Μίμι Πιγκ Φινλανδία: Μίννι Χίιρι Μίκυ Μάους Γκούφυ Ντόναλντ Ντακ Νταίζυ Ντακ Μίννι Μάους στη Βάση δεδομένων INDUCKS
Σημαία της Ρουάντα

Η νέα σημαία της Ρουάντα καθιερώθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 2001 και υψώθηκε για πρώτη φορά στις 31 Δεκεμβρίου του 2001. Η σημαία έχει τέσσερα χρώματα: μπλε, πράσινο και δύο τύπους από κίτρινο (στη μεσαία λωρίδα έχει το απλό κίτρινο και στη δεξιά μεριά της μπλε λωρίδας έναν ήλιο (σύμβολο του διαφωτισμού) που έχει χρώμα το κίτρινο του ήλιου).

 Στις 28 Ιανουαρίου του 1961 ανακηρύχθηκε η δημοκρατία της Ρουάντα και χρησιμοποιήθηκε ως σημαία η τρίχρωμη με κάθετες λωρίδες, χρώματος κόκκινου, κίτρινου και πράσινου (τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα), η οποία χρησιμοποιούνταν από το 1959. Τα χρώματα της προηγούμενης σημαίας ήταν το κόκκινο, το κίτρινο και το πράσινο και στη μέση υπήρχε ένα αγγλικό R, με μαύρο χρώμα, ώστε να ξεχωρίζει από την πανομοιότυπη σημαία της Γουινέας. Η σημαία άλλαξε το 2001, λόγω του ότι συνδέθηκε με τις κτηνωδίες της γενοκτονίας στη χώρα.
Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο

To Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο (ολλανδικά: Nieuw Sociaal Contract‎, NSC) είναι ένα χριστιανοδημοκρατικό και κεντρώο πολιτικό κόμμα στις Κάτω Χώρες, με ιδρυτή και επικεφαλής τον Πιέτερ Όμτζιγκτ. Το κόμμα επικεντρώνεται σε θέματα πρόνοιας και κοινωνικής ευημερίας, ενώ χαρακτηρίζεται από πολιτικές κοινωνικής οικονομίας της αγοράς.

 Στις αρχές του 2021, ο Όμτζιγκτ συνέγραψε το μανιφέστο του, "Ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο", με ιδέες που θα αφορούσαν το τότε κόμμα του, την Χριστιανοδημοκρατικόή Έκκληση (CDA). Μετά από μια διαμάχη με το κόμμα του σχετικά με τον διορισμό του Βόπκε Χούκστρα ως αρχηγού toy κόμματος, ανεξαρτητοποιήθηκε. Μετά την ανακοίνωση των εθνικών εκλογών του 2023 και την πτώση της κυβέρνησης Ρούτε, ο Όμτζιγκτ ίδρυσε το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο (NSC) στις 19 Αυγούστου 2023. Το μανιφέστο του του 2021 αποτελεί την βάση για τις απόψεις του νέου κόμματος. Το κόμμα έχει περιγραφεί ως χριστιανοδημοκρατικό και κοντά σε μια κοινοτική φιλοσοφία. Το άρθρο 2 του καταστατικού του κόμματος κάνει λόγο για «προσωπική ευθύνη, οικογένεια και κοινότητες και κατανεμημένη ιδιωτική περιουσία» ως ιδρυτικές αρχές, ενώ ένα συνοδευτικό πρόγραμμα αρχών αναφέρει έννοιες όπως η προσωποκρατία, η ηθική της αρετής και η κοινωνική οικονομία της αγοράς. Η χρηστή διακυβέρνηση και η κοινωνική ασφάλεια είναι οι πρωταρχικές ανησυχίες του κόμματος. Οι πολιτικές σχετικά με τη χρηστή διακυβέρνηση περιλαμβάνουν τη σύσταση συνταγματικού δικαστηρίου και τη θέσπιση ενός περιφερειακού εκλογικού συστήματος παρόμοιου με αυτό της Σουηδίας. Σε ό,τι αφορά την κοινωνική ασφάλιση, το κόμμα προτείνει την αναθεώρηση του μισθού διαβίωσης για την ενίσχυση των ατόμων που ζουν με χαμηλά εισοδήματα. Σύμφωνα με τον ερευνητή αγοράς I&O Research, το κόμμα πρόκειται να προσελκύσει ψηφοφόρους από κόμματα σε όλο το πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων του Σοσιαλιστικών Κόμματος (SP), του JA21, του Κινήματος Αγροτών-Πολιτών (ΒΒΒ) και του Κόμματος Ελευθερίας (PVV). Οι δημοσκοπήσεις στα τέλη Αυγούστου 2023 δείχνουν ότι είναι το πιο δημοφιλές κόμμα στην χώρα, με το 40% του εκλογικού του σώματος να προέρχεται από το BBB, μειώνοντας το μερίδιο ψήφων αυτού του κόμματος κατά περισσότερο από το ένα τρίτο.
Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης

O Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ρωσικά: Генеральный секретарь ЦК КПСС‎) ήταν αξίωμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (КПСС) το οποίο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920 είχε εξελιχθεί στην ισχυρότερη θέση από τις θέσεις γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής. Με μερικές εξαιρέσεις, από το 1929 μέχρι τη διάλυση της ένωσης ο κάτοχος του αξιώματος ήταν de facto ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, αφού η θέση αυτή είχε τον έλεγχο του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής κυβέρνησης. Ο Ιωσήφ Στάλιν ανύψωσε το αξίωμα δίνοντάς του πλήρη εξουσία επί του Κομμουνιστικού Κόμματος και κατ'επέκταση ολόκληρης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Νικίτα Χρουστσόφ ονόμασε το αξίωμα με τον τίτλο Πρώτος Γραμματέας το 1953· η αλλαγή αυτή ακυρώθηκε το 1966. Το αξίωμα αναδείχθηκε από λιγότερο ισχυρές γραμματειακές θέσεις μέσα στο κόμμα, αυτές του: Τεχνικού Γραμματέα (1917–1918), Προέδρου της Γραμματείας (1918–1919), Υπευθύνου Γραμματέα (1919–1922) (όταν ο Λένιν ήταν ηγέτης των Μπολσεβίκων).

 Στις πρώτες δύο μορφές του το αξίωμα αφορούσε κυρίως τη διεξαγωγή γραμματειακής εργασίας. Η θέση του Υπεύθυνου Γραμματέα ιδρύθηκε το 1919 για να επιτελεί διοικητικό έργο. Το 1922 ακολούθησε το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα ως καθαρά διοικητική και πειθαρχική θέση, ο ρόλος του οποίου δεν προοριζόταν να κάνει περισσότερα από το να καθορίζει την σύνθεση του συνόλου των μελών του κόμματος. Ο Στάλιν, πρώτος κάτοχος του αξιώματος, χρησιμοποίησε τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού για να μεταμορφώσει το αξίωμά του σε αυτό του κομματικού ηγέτη, και αργότερα του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης.Το 1934 το 17ο Συνέδριο απέσχε από το να επανεκλέξει επίσημα το Στάλιν Γενικό Γραμματέα. Όμως ο Στάλιν επανεκλέχθηκε σε όλες τις άλλες θέσεις και παρέμεινε ηγέτης του κόμματος χωρίς μείωση της εξουσίας του.Τη δεκαετία του 1950 ο Στάλιν όλο και περισσότερο αποσύρθηκε από τις εργασίες της Γραμματείας, αφήνοντας την επίβλεψη του σώματος στον Γκεόργκι Μαλενκόφ, πιθανώς για να τον δοκιμάσει ως πιθανό διάδοχο. Τον Οκτώβριο του 1952, στο 19ου Συνεδρίου, ο Στάλιν αναδιάρθρωσε την ηγεσία του κόμματος. Η παράκλησή του, εκφρασμένη μέσω του Μαλενκόφ, να απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του στη γραμματεία του κόμματος λόγω ηλικίας απορρίφθηκε από το κομματικό κογκρέσο, καθώς οι αντιπρόσωποι δεν ήταν σίγουροι για τις προθέσεις του Στάλιν. Στο τέλος, το συνέδριο κατάργησε επίσημα το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του Στάλιν, αν και ο Στάλιν παρέμεινε ένας από τους γραμματείς του κόμματος και διατήρησε τον υπέρτατο έλεγχο του Κόμματος. Όταν ο Στάλιν πέθανε στις 5 Μαρτίου 1953, ο Μαλενκόφ ήταν το σημαντικότερο μέλος της Γραμματείας, η οποία επίσης περιελάμβανε τον Νικίτα Χρουστσόφ, μεταξύ άλλων.
Μεσιέ 3

Το Μεσιέ 3 (γνωστό και ως M3 και NGC 5272) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 33.920 ετών φωτός στον αστερισμό Θηρευτικοί Κύνες. Είναι ένα από τα πιο εξέχοντα σφαιρωτά σμήνη, καθώς αποτελείται από περίπου μισό εκατομμύρια άστρα.

 Το Μεσιέ 3 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ το 1764. Είναι το πρώτο αντικείμενο που ανακάλυψε. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα το 1784. Το Μεσιέ 3 είναι ένα από τα μεγαλύτερα και λαμπρότερα σφαιρωτά σμήνη, καθώς αποτελείται από περίπου 500.000 άστρα. Έχει απόλυτο μέγεθος περίπου -8,93 ή είναι περίπου 3 εκατομμύρια φορές λαμπρότερο από τον Ήλιο. Η διάμετρός του είναι περίπου 180 έτη φωτός, ενώ η παλιρροϊκή σφαίρα επιρροής του σμήνους, πέρα από την οποία τα άστρα απομακρύνονται από το σμήνος, έχει διάμετρο περίπου 760 έτη φωτός. Επιπλέον το Μ3 έχει ένα συμπιεσμένο πυκνό πυρήνα με διάμετρο περίπου 11 έτη φωτός, σχετικά μεγάλη για σφαιρικό σμήνος, ενώ η μισή μάζα του είναι συγκεντρωμένη σε διάμετρο 22 έτη φωτός. Τα λαμπρότερα μέλη του Μ3 έχουν μέγεθος περίπου φαινόμενο μέγεθος +12,7, ενώ οι γίγαντες έχουν μέγεθος + 15,7, και τα 25 λαμπρότερα άστρα έχουν μέσο όρο +14,23. Περίπου 44.500 μέλη έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από +22,5. Επιπλέον, το Μ3 είναι πολύ πλούσιο σε μεταβλητούς αστέρες: περίπου 280 έχουν ανιχνευτεί και οι περίοδοι έχουν καθοριστεί σε περίπου 185 από αυτούς, τους περισσότερους από κάθε όλο σμήνος στο Γαλαξία μας. Από αυτούς περίπου 170 είναι μεταβλητοί τύπου RR Λυρας, γνωστοί και ως «μεταβλητοί του σμήνους», που χρησιμοποιούνται ως πρότυπα κηρία για την μέτρηση της απόστασης του σμήνους.Το Μ3, επίσης, αποτελείται από σχετικά πολλά άστρα γνωστά και ως «blue stragglers», δηλαδή μπλε άστρα κύριας ακολουθίας που φαίνονται πολύ νεότερα από ότι είναι η μέση ηλικία του σμήνους. Τα πρώτα άστρα αυτού του είδους ανακαλύφθηκαν το 1953 σε φωτογραφίες από το αστεροσκοπείο του Πάλομαρ και αποτελούσαν για πολύ καιρό μυστήριο. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι αυτά τα άστρα στερήθηκαν τα εξώτερα, ψυχρότερα στρώματά τους κατά τη διάρκεια στενών επαφών μεταξύ άστρων που συμβαίνουν περιστασιακά στα σφαιρωτά σμήνη. Το Μεσιέ 3 βρίσκεται στην άλω του Γαλαξία, σε απόσταση περίπου 40.000 ετών φωτός από το γαλαξιακό κέντρο. Κινείται σε μία τροχιά με μορφή κουτιού με εκκεντρότητα περίπου 0,55, που το φέρνει σε απόσταση μέχρι 66.000 έτη φωτός από το γαλαξιακό κέντρο. Δεδομένα για το NGC 5272 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 5272 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) SEDS Messier pages on M3 M3, Galactic Globular Clusters Database page
Μεσάνυχτα στο Πικαντίλι

Το Μεσάνυχτα στο Πικαντίλι (αγγλικά: The Alphabet Murders) είναι μια βρετανική αστυνομική ταινία του 1965 σε σκηνοθεσία Φρανκ Τάσλιν, με πρωταγωνιστή τον Τόνι Ράνταλ ως ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό. Βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1936 Φόνοι με αλφαβητική σειρά της Άγκαθα Κρίστι.

 Ο Άλμπερτ Άχεν, ένας κλόουν που εκτελεί ένα νούμερο κατάδυσης, βρίσκεται νεκρός και το όπλο της δολοφονίας τυχαίνει να είναι ένα δηλητηριώδες βέλος. Όταν μια γυναίκα που ονομάζεται Μπέτι Μπάρναρντ γίνεται το επόμενο θύμα, ο ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό υποπτεύεται ότι ο σερ Καρμάικλ Κλαρκ μπορεί να βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Καθώς ο Πουαρό και ο λοχαγός Χέιστινγκς ερευνούν τα εγκλήματα, μια όμορφη γυναίκα με ενδιαφέροντα αρχικά ονόματος, η Αμάντα Μπίατρις Κρος, γίνεται το επίκεντρο της έρευνάς τους, τουλάχιστον μέχρι να πηδήξει στον Τάμεση. Τόνι Ράνταλ ως Ηρακλής Πουαρό Ανίτα Έκμπεργκ ως Αμάντα Ρόμπερτ Μόρλεϊ ως λοχαγός Χέιστινγκς Μόρις Ντέναμ ως επιθεωρητής Τζαπ Γκάι Ρολφ ως Ντάνκαν Ντόνκαστερ Σίλα Άλεν ως λαίδη Νταϊάν Τζέιμς Βίλιερς ως Φράνκλιν Τζούλιαν Γκλόβερ ως Ντον Φόρτσουν Γκραζίνα Φρέιμ ως Μπέτυ Μπάρναρντ Κλάιβ Μόρτον ως «Χ» Όστιν Τρέβορ ως μπάτλερ Τζάντσον Μάργκαρετ Ράδερφορντ ως μις Τζέιν Μαρπλ Στρίγκερ Ντέιβις ως κύριος Στρίνγκερ Ο ρόλος του Πουαρό αρχικά προοριζόταν για τον Ζίρο Μόστελ, αλλά η ταινία καθυστέρησε επειδή η Άγκαθα Κρίστι είχε αντιρρήσεις με το σενάριο. Μεταξύ των πραγμάτων στα οποία είχε αντίρρηση ήταν η πρόθεση να εμφανίζεται ο Ηρακλής Πουαρό στην κρεβατοκάμαρα. Η ταινία διαφέρει σημαντικά από το μυθιστόρημα και δίνει έμφαση στην κωμωδία, ειδικότητα του σκηνοθέτη Φρανκ Τάσλιν. Ο Πουαρό αποκτά αστεία χαρακτηριστικά, ενώ παραμένει λαμπρός ντετέκτιβ. Η ταινία περιλαμβάνει μια καμέο εμφάνιση της Μάργκαρετ Ράδερφορντ ως μις Μαρπλ και του Στρίνγκερ Ντέιβις ως φίλου της, κυρίου Στρίνγκερ. Το ζευγάρι είχε εμφανιστεί προηγουμένως σε μια σειρά τεσσάρων ταινιών της MGM μεταξύ 1961 και 1964ενσαρκώνοντας τους ίδιους ρόλους. Ο Όστιν Τρέβορ, που ερμηνεύει τον μπάτλερ Τζάντσον, είχε παίξει τον Πουαρό σε τρεις βρετανικές ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 1930: Alibi (1931), Black Coffee (1931) και Ο θάνατος του Λόρδου Έντγκαρ (1934). Ο Λέναρντ Μάλτιν δίνει στην ταινία 2 στα 4 αστέρια, χαρακτηρίζοντάς την «παράξενη διασκευή» του βιβλίου του Κρίστι. Το TCM αποκαλεί τον Πουαρό του Ράνταλ «επιθεωρητή σε στιλ Κλουζό», σημειώνοντας ότι η δεύτερη δόση της σειράς ταινιών Ροζ Πάνθηρας είχε καλές κριτικές τον προηγούμενο χρόνο. Μεσάνυχτα στο Πικαντίλι στην IMDb
Κέρδος (λογιστική)

Το κέρδος, στη λογιστική, είναι ένα εισόδημα που διανέμεται στον ιδιοκτήτη σε μια κερδοφόρα διαδικασία παραγωγής στην αγορά (επιχείρηση). Το κέρδος είναι ένα μέτρο κερδοφορίας το οποίο είναι το κυριότερο ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη για τη διαδικασία σχηματισμού εισοδήματος από την παραγωγή στην αγορά. Υπάρχουν διάφορα μέτρα κέρδους για κοινή χρήση. Ο σχηματισμός εισοδήματος στην παραγωγή της αγοράς είναι πάντα μια ισορροπία μεταξύ της παραγωγής εισοδήματος και της διανομής εισοδήματος. Το εισόδημα που παράγεται κατανέμεται πάντοτε στους ενδιαφερόμενους παραγωγούς ως οικονομική αξία κατά την περίοδο αναθεώρησης. Το κέρδος είναι το μερίδιο του σχηματισμού εισοδήματος που ο ιδιοκτήτης είναι σε θέση να διατηρήσει στον εαυτό του στη διαδικασία διανομής εισοδήματος. Το κέρδος είναι μία από τις σημαντικότερες πηγές οικονομικής ευημερίας, διότι σημαίνει εισοδήματα και ευκαιρίες ανάπτυξης της παραγωγής. Οι λέξεις εισόδημα και κέρδος είναι υποκατάστατα σε αυτό το πλαίσιο.

 Stable Profit is a trust fund that offers its clients an opportunity to increase their capital. Fuleky, P. (Σεπτεμβρίου 2006). «Anatomy of a Cobb-Douglas Type Production/Utility Function in Three Dimensions». University of Washington. Fuleky, P. (Οκτωβρίου 2006). «Anatomy of a Constant Elasticity of Substitution Type Production/Utility Function in Three Dimensions». University of Washington. Moroney, J. R. (1967) Cobb-Douglass production functions and returns to scale in US manufacturing industry, Western Economic Journal, vol 6, no 1, December 1967, pp 39–51. Pearl, D. and Enos, J. (1975) Engineering production functions and technological progress, The Journal of Industrial Economics, vol 24, September 1975, pp 55–72. Robinson, J. (1953) The production function and the theory of capital, Review of Economic Studies, vol XXI, 1953, pp. 81–106 Anwar Shaikh, "Laws of Production and Laws of Algebra: The Humbug Production Function", in The Review of Economics and Statistics, Volume 56(1), February 1974, p. 115-120. https://web.archive.org/web/20050518113632/http://homepage.newschool.edu/~AShaikh/humbug.pdf Anwar Shaikh, "Laws of Production and Laws of Algebra—Humbug II", in Growth, Profits and Property ed. by Edward J. Nell. Cambridge, Cambridge University Press, 1980. https://web.archive.org/web/20050518112119/http://homepage.newschool.edu/~AShaikh/humbug2.pdf Anwar Shaikh, "Nonlinear Dynamics and Pseudo-Production Functions", published?, 2008. http://college.holycross.edu/eej/Volume31/V31N3P447_466.pdf Shephard, R (1970) Theory of cost and production functions, Princeton University Press, Princeton NJ. Thompson, A. (1981) Economics of the firm, Theory and practice, 3rd edition, Prentice Hall, Englewood Cliffs. (ISBN 0-13-231423-1) Elmer G. Wiens: Production Functions - Models of the Cobb-Douglas, C.E.S., Trans-Log, and Diewert Production Functions. Profit and Loss, Ludwig von Mises (1951) Measuring the Long-Run Profitability of the Firm, Salmi and Virtanen (1997)
Λεοπόλδος Λουδοβίκος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος (γερμ. Luitpold Ludwig, 6 Ιουνίου 1823 - 24 Μαΐου 1898) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας. Έγινε στρατηγός και ναύαρχος.

 Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος Μαρία Φραγκίσκος Ιούλιος Ευστόργιος Γεράρδος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ράινερ Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Ελισάβετ της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο. Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου ο πατέρας του ήταν αντιβασιλέας της Λομβαρδο-Βενετίας (1818-48). Όπως και ο πατέρας του, έκανε στρατιωτική σταδιοδρομία και προήχθη ως το βαθμό του υποστράτηγου του Αυστριακού στρατού. Το 1864 γιος του εξαδέλφου του, ο Μαξιμιλιανός ετοιμαζόταν να δεχθεί τον θρόνο του Μεξικού. Ο μεγαλύτερος αδελφός αυτού Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας έστειλε τον Λεοπόλδο Λουδοβίκο στο Μιραμάρ για να αποτρέψει τον Μαξιμιλιανό να υπογράψει την πράξη Αποκήρυξης. Οι σχέσεις του Λεοπόλδου Λουδοβίκου με τον Μαξιμιλιανό δεν ήταν καλές. Τελικά ο Μαξιμιλιανός καθυστέρησε την υπογραφή της Οικογενειακής Πράξης, όπως την ονόμασε, ως την έλευση του Φραγκίσκου Ιωσήφ στο Μιραμάρ το 1864. Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος προήχθη σε αντιναύαρχο και έγινε επιθεωρητής των Ναυτικών πληρωμάτων και του στόλου (1865-68), κάτι που θα εξόργισε και ερέθισε τον Μαξιμιλιανό. Δεν νυμφεύτηκε και όταν έπαυσε από αντιναύαρχος, έπεσε στην αφάνεια. Απεβίωσε το 1898 στο Χέρνσταϊν, σε ηλικία 75 ετών.
Ιωάννης Γεώργιος Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου

Ο Ιωάννης Γεώργιος Α΄, γερμ. Johann Georg I (9 Μαΐου 1567 - 24 Μαΐου 1618) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ (1586-1603) και μετέπειτα του Άνχαλτ-Ντέσαου (1603-18).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, πρίγκιπα του Άνχαλτ και της Αγνής, κόρης του Βόλφγκανγκ Α΄, κόμη του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν. Το 1618 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του, Ιωάννης Καζιμίρ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1588 τη Δωροθέα, κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου ΣΤ΄ κόμη του Μάνσφελντ-Άρνσταϊν και είχε τέκνα: Σοφία-Ελισάβετ 1589-1622, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Ροδόλφο, δούκα του Λήγκνιτς-Βόλαου (Πολωνικά: Λεγκνίτσα-Βόλουφ) Αγνή-Μαγδαληνή 1590-1626, παντρεύτηκε τον Όθωνα, διάδοχο της Έσσης-Κάσσελ. Άννα-Μαρία 1591-1637. Ιωακείμ-Ερνέστος 1592-1615, απεβ. 23 ετών. Χριστιανός 1594, απεβ. νήπιο.Το 1594 απεβίωσε η Δωροθέα και ο Ιωάννης Γεώργιος Α΄ έκανε το 1595 δεύτερο γάμο με τη Δωροθέα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη-Καζιμίρ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και είχε τέκνα: Ιωάννης-Καζιμίρ 1596-1660, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Άννα-Ελισάβετ 1598-1660, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Ερρίκο κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ (γιο του Άρνολντ Γ΄). Φρειδερίκος-Μαυρίκιος 1600-1610, απεβ. 10 ετών. Ελεονώρα-Δωροθέα 1602-1664, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Σίβυλλα-Χριστίνα 1603-1686, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο-Μαυρίκιο κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και μετά τον Φρειδερίκο-Κάζιμιρ κόμη του Χάναου-Λίντενμπεργκ. Ερρίκος Βάλντεμαρ 1604-1606, απεβ. 2 ετών. Γεώργιος-Αριβέρτος 1606-1643, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Κουνιγούνδη-Ιουλιάνα 1608-1683, παντρεύτηκε τον Χέρμαν Δ΄ λαντγράβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Σουζάνα-Μαργαρίτα 1610-1663, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φίλιππο, κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Ιωάννα-Δωροθέα 1612-1695, παντρεύτηκε τον Μαυρίκιο, κόμη του Μπέντχαϊμ-Τέκλενμπουργκ. Εύα-Αικατερίνη 1613-1679. Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Αικατερίνη της Πομερανίας, δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Αικατερίνη, γερμ.: Katherine von Pommern-Wolgast von Greifen (π. 1465-1526) από τον Οίκο της Πομερανίας ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και πριγκίπισσα του Βόλφενμπυτελ.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας και της Σοφίας, κόρης του Μπόγκισλαβ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στολπ. Υπηρέτησε ως προστάτης του ιατρού Ευχάριους Ρέσλιν, ο οποίος της αφιέρωσε το Ο κήπος με τα Ρόδα, ένα έργο για τον τοκετό. Η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και πρίγκιπα του Βόλφενμπυτελ το 1486. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Χριστόφορος ο Σπάταλος π. 1487-1558, πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος της Βρέμης. Αικατερίνη π. 1488-1563, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Α΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ερρίκος Ε΄ 1489–1568, δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Φραγκίσκος π. 1492-1529, πρίγκιπας-επίσκοπος του Μίντεν. Γεώργιος 1494-1566, πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος της Βρέμης. Έρικ π. 1500-1553, εντάχθηκε στο Τευτονικό Τάγμα. Γουλιέλμος απεβ. 1557, εντάχθηκε στο Τευτονικό Τάγμα. Eλισάβετ, ηγουμένη του Στέτερμπουργκ (μέρος του σημερινού Ζαλτσγκιτερ). Ιωάννης απεβ. ως παιδί.
Ηλείοι

Οι Ηλείοι ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο, εγκατεστημένο στην δυτική Πελοπόννησο στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε Ηλεία. Οι Ηλείοι προερχόμενοι από την περιοχή της Αιτωλίας, αποτέλεσαν συμμάχους των Δωριέων κατά την εκστρατεία των τελευταίων στην Πελοπόννησο. Εκμεταλευόμενοι την εκστρατεία αυτή κατέλαβαν για λογαριασμός τους την Ηλεία και υπέταξαν τις παλαιότερες φυλές, τους Επειούς στην βόρεια Ηλεία και τους Καύκωνες και Μινύες στην νοτιότερη που πήρε το όνομα Τριφυλία, λόγω της εγκατάστασης στην περιοχή τριών φύλων. Οι Ηλείοι χωρίστηκαν σε τρία κράτη, την Κοίλη Ηλεία ή Ήλιδα, την Πισάτιδα και την Τριφυλία.

 Σύμφωνα με την μυθολογία ο πρώτος βασιλιάς των Ηλείων, ο οποίος κατέλαβε την περιοχή που πήρε το όνομά τους, ονομαζόταν Όξυλος. Αυτός προερχόταν από την Αιτωλία, γεγονός που μαρτυρά την Αιτωλική καταγωγή των Ηλείων. Σε αυτόν αποδίδεται η ίδρυση των Ολυμπιακών Αγώνων. Σημαντικοί βασιλείς των Ηλείων ήταν ο Πέλοπας, ο Οινόμαος, ο Λάιας και ο Ίφιτος. Σπουδαιότερη πόλη των Ηλείων ήταν η Ολυμπία και ο έλεγχος της πόλης προκάλεσε μεγάλες διαμάχες ανάμεσα στα δύο ισχυρά κράτη των Ηλείων, την Ήλιδα και την Πισάτιδα. Η Πίσα είχε αρχικά τον έλεγχο των αγώνων καθώς η πόλη βρισκόταν μέσα στην επικράτειά της. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο πόλεις για τον έλεγχο των Αγώνων οδήγησε σε πόλεμο ανάμεσά τους που κράτησε από το 588 έως το 580 π.Χ. και είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση της Ήλιδας. Σε νέο πόλεμο που ξέσπασε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. η Ήλιδα επικράτησε ξανά και κατέστρεψε την Πίσα (464 π.Χ.). Οι Ηλείοι από την περιοχή της Πίσας, ίδρυσαν κατά την διάρκεια του όγδοου αιώνα, αποικίες στην περιοχή της Θεσπρωτίας, στην κοιλάδα του Αχέρωντα. Οι τέσσερις πόλεις που ίδρυσαν οι Ηλείοι στην περιοχή ήταν η Πανδοσία, το Βουχέτιο, οι Βατίαι, και η Ελάτρεια (ή Ελάτρια). Το αποικιακό κράτος των Ηλείων στην περιοχή συγκρούστηκε με τους Θεσπρωτούς γειτονές του και τελικά καταλήθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Αλεξίνος, φιλόσοφος της Μεγαρικής σχολής Ιππίας, φιλόσοφος σύγχρονος του Σωκράτη Φαίδων, φιλόσοφος της Ελεατικής σχολής Πύρρων, φιλόσοφος της σχολής του Σκεπτικισμού
Βίλλιμπερτ Πάουελς

Ο Βίλλιμπερτ Πάουελς (γερμ. Willibert Pauels, γεννημένος το 1954) είναι Γερμανός ρήτορας του καρναβαλιού. Φέρει το ψευδώνυμο Ne Bergische Jung και είναι τραγουδιστής, κιθαρίστας και διάκονος της καθολικής εκκλησίας.

 Γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1954 στο Βίππερφίρτ. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Πήρε απολυτήριο γυμνασίου το 1973 και σπούδασε δυτική θεολογία στην Βόννη και στο Μίνστερ. Εργάστηκε σε εργοστάσιο ξυλείας και αλλού και χειροτονήθηκε διάκονος το 1993. Από τον Νοέμβριο του 2006 υπηρέτησε σε διάφορες ενορίες. 2005: Halb Sultan, halb Papst 2006: Bei uns kütt noch alles wie et kütt 2007: Es dat nit herrlich!? 2007: Die Kölsche Bibel 2008: Der fromme Jeck 2008: Der fromme Jeck – Willibert Pauels „Ne Bergische Jung“ – ein katholischer Diakon und Büttenclown (WDR – Regie: Gisbert Baltes) 2010: Der fromme Jeck II – Mit Willibert Pauels durchs Heilige Land – Ne bergische Jung im Heiligen Land… (WDR – Regie: Gisbert Baltes) 2008 Kleinkunstpreis Morenhovener Lupe 2009 Rheinlandtaler des Landschaftsverbandes Rheinland Επίσημη ιστοσελίδα
Τόνι Κέρτις

Ο Τόνι Κέρτις (Tony Curtis, 3 Ιουνίου 1925 – 29 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, που ενσάρκωσε τόσο κωμικούς όσο και δραματικούς ρόλους σε περισσότερες από 100 ταινίες στις οποίες είτε είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ή συμμετείχε. Ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες, (The Defiant Ones, 1958), στην τελετή των βραβείων το 1959. Πέθανε στο σπίτι του στο Λας Βέγκας στις 29 Σεπτεμβρίου του 2010 από καρδιακή ανακοπή.

 Το πραγματικό του όνομα ήταν Μπερνάρντ Σβαρτς και γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου του 1925 στο Μπρονξ, στην Νέα Υόρκη. Οι γονείς του ήταν Ούγγροι μετανάστες εβραϊκής καταγωγής από την πόλη Ματεζάλκα της ανατολικής Ουγγαρίας. Όταν ο Κέρτις ήταν οκτώ ετών οι γονείς του τον έστειλαν, μαζί με τον αδερφό του Τζούλιους, για έναν μήνα σε ένα ορφανοτροφείο επειδή οι ίδιοι δεν είχαν τα χρήματα για τους θρέψουν. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατετάγη στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχοντας επηρεαστεί από την ταινία Επιχείρησις Τόκιο (Destination Tokyo), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Κάρι Γκραντ. Υπηρέτησε στο υποβρύχιο USS Proteus (AS-19) από το οποίο, ενώ βρισκόταν ένα μίλι από τον κόλπο του Τόκιο, παρακολούθησε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945 την παράδοση της Ιαπωνίας. Μετά το τέλος του πολέμου σπούδασε στο Dramatic Workshop of The New School στη Νέα Υόρκη με τον Γερμανό σκηνοθέτη Έρβιν Πίσκατορ, όπου τον ανακάλυψε η κυνηγός ταλέντων Τζόις Σέλζνικ και έτσι το 1948 πήγε στο Χόλιγουντ, άλλαξε το όνομα του σε Τόνι Κέρτις και υπέγραψε συμβόλαιο με την Universal Pictures. Έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη στην ταινία, Πουλημένη στην αμαρτία (Criss Cross) το 1949. Η φήμη του εδραιώθηκε με τις ερμηνείες του στις ταινίες: Σκοτεινοί δολοφόνοι (Sweet Smell of Success, 1957) και Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες (The Defiant Ones, 1958), για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ. Το 1959 συμπρωταγωνίστησε με τον Τζακ Λέμον και τη Μέριλιν Μονρόε στην κομεντί του Μπίλι Γουάιλντερ Μερικοί το προτιμούν καυτό (Some like it Hot), ενώ ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στην επική υπερπαραγωγή του Στάνλεϊ Κιούμπρικ Σπάρτακος (Spartacus) του όπου υποδύθηκε τον σκλάβο Αντονίνο. Στο Δάφνες κυλισμένες στη λάσπη (The Outsider, 1961), υποδύθηκε τον βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Άιρα Χέιζ, ενώ το 1964 εμφανίστηκε στο πλευρό της Νάταλι Γουντ στην κωμωδία Το σεξ και το μοναχικό κορίτσι (Sex and the Single Girl, 1964). Στην ταινία του 1968 Ο στραγγαλιστής της Βοστόνης (The Boston Strangler), υποδύθηκε τον δολοφόνο Αλμπέρτο Σάλβο. Έκτος από τον κινηματογράφο ασχολήθηκε και με την τηλεόραση και συμπρωταγωνίστησε με τον Ρότζερ Μουρ στην τηλεοπτική σειρά Οι αντίζηλοι. Ο Κέρτις παντρεύτηκε έξι φορές. Από τους γάμους αυτούς απέκτησε συνολικά έξι παιδιά. Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Τζάνετ Λι με την οποία απέκτησε δυο κόρες, τις ηθοποιούς Κέλι και Τζέιμι Λι Κέρτις. Αδαµοπούλου, Μαίρη (5 Οκτωβρίου 2010). ««Ερωτεύοµαι εύκολα, κάθε 20 λεπτά!», συνέντευξη του Τόνι Κέρτις στην Τelegraph». Ιστότοπος εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2010.
Ψυχώ 2: Η επιστροφή

Ψυχώ 2: Η επιστροφή (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Psycho II) είναι αμερικάνικη ταινία, συνέχεια της ταινίας Ψυχώ του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Προβλήθηκε στους κινηματογράφους στις 3 Ιουνίου 1983, με παραγωγή της Universal Pictures και υπό τη σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Φράνκλιν. Το σενάριο του Τομ Χόλαντ δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με το μυθιστόρημα Ψυχώ ΙΙ του Ρόμπερτ Μπλόκ, συνέχεια του πρωτότυπου μυθιστορήματος στο οποίο βασίστηκε η ταινία του Χίτσκοκ. Ο Άντονι Πέρκινς και η Βέρα Μάιλς από την αρχική ταινία επέστρεψαν στους ίδιους ρόλους, μαζί με συμπρωταγωνιστές τη Μεγκ Τίλι, τον Ρόμπερτ Λότζια και την Κλόντια Μπράιαρ. Κριτικά και εισπρακτικά η ταινία ήταν ξαφνική επιτυχία, και οδήγησε σε ακόμη δύο συνέχειες, Ψυχώ 3 και Psycho IV: The Beginning (το οποίο αγνοεί την ύπαρξη των δύο προηγούμενων συνεχειών και θεωρείται κατευθείαν συνέχεια του αρχικού Ψυχώ). Αρχικά, ο Πέρκινς αρνήθηκε να επιστρέψει στο ρόλο του Νόρμαν Μπέητς, αλλά όταν το στούντιο άρχισε να σκέφτεται άλλους ηθοποιούς στον ρόλο (όπως τον Κρίστοφερ Γουόκεν), ο Πέρκινς επέστρεψε αμέσως. Επίσης, η Τζέιμι Λι Κέρτις (κόρη της πρωταγωνίστριας Τζάνετ Λι στο πρωτότυπο) θα έπαιρνε το ρόλο της Τίλι. Η Μάιλς και η Τίλι σταμάτησαν την κινηματογραφική τους καριέρα και οι δύο το 1995. Ακόμη, ο γιος του Πέρκινς, Όσκγκουντ, εμφανίζεται ως νεότερος Νόρμαν Μπέιτς σε αντανάκλαση πόμολου.

 Έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε που ο Νόρμαν Μπέιτς σκότωσε τη Μάριον Κρέιν και τον ντετέκτιβ Άρμπογκαστ και είχε εισέλθει στο ίδρυμα. Τώρα, η πολιτεία της Καλιφόρνια τον θεωρεί ψυχικά υγιή και του επιτρέπει να επιστρέψει στο μοτέλ κάτω από το σπίτι του, κάτι που προκαλεί την αντίδραση της αδελφής της Μάριον Κρέιν, η οποία ορκίζεται να τον οδηγήσει πάλι στο ίδρυμα. Ο Νόρμαν πιάνει δουλειά σε ένα εστιατόριο λίγο πιο πέρα από το σπίτι του και πιάνει φιλίες με τη σερβιτόρα Μαίρη Σάμιουελς, στην οποία δίνει καταφύγιο στο σπίτι του όταν εκείνη χωρίζει με το φίλο της (με τον οποίο συγκατοικεί). Τότε όμως, αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα: τηλεφωνήματα και σημειώματα από τη νεκρή μητέρα του Νόρμαν εμφανίζονται, και αυτό κινεί τις υποψίες του τοπικού σερίφη. Μια σειρά φόνων τότε αρχίζει κοντά στο σπίτι και στο μοτέλ: ο νέος υπεύθυνος του μοτέλ, Γουόρεν Τούμι, δύο έφηβοι που τρυπώνουν στο σπίτι για να καπνίσουν, όλοι τους από μια λεγόμενη μεγάλη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα με μαχαίρι (η μορφή της μητέρας του Νόρμαν και ίδια περιγραφή του ίδιου όταν ψυχικά μεταμφιεζόταν ως αυτήν για να της δώσει ζωή). Και ο Νόρμαν αρχίζει να υποπτεύεται αν είναι αυτός ο υπεύθυνος, ή η ίδια του η μητέρα. Ψυχώ 2: Η επιστροφή στην IMDb
Κιτί Κραουτέρ

Η Κιτί Κραουτέρ (γεννημένη στις 4 Απριλίου 1970, στις Βρυξέλλες) ειναι Βελγίδα εικονογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Της έχει απονεμηθεί για το σύνολο του έργου της το μεγαλύτερό βραβείο για το είδος της παιδικής λογοτεχνίας το βραβείο ALMA τη χρονιά 2010 από το Astrid Lindgren Memorial Award Swedish Arts Council. Η Κιτί Κραουτέρ έχει τιμηθεί για το έργο της με πολλά βραβεία με κορυφαίο το βραβείο Αλμα από το Σουηδικό Συμβούλιο Τέχνης.

 Γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1970 και σπούδασε Γραφικές Τέχνες στο Ινστιτούτο Saint-Luc στις Βρυξέλλες. Απο το 1994 εχει δημιουργήσει περισσότερα από 35 βιβλία με δικά της κείμενα και εικόνες, ενώ έχει εικονογραφήσει και έργα άλλων γνωστών συγγραφέων, όπως της Άστριντ Λινγκρεν , Μπαρτ Μοεγιαε (Bart Moeyae), Τοον Τελλεγκεν (Toon Tellegen) κ.α. "2010: Kitty Crowther: Master of Line" Archived 19 October 2012 at the Wayback Machine. The Astrid Lindgren Memorial Award. Retrieved 14 August 2012. [1]
Αγκαθιά Ημαθίας

Η Αγκαθιά είναι μικρή κωμόπολη (γωνιακο χωριο)και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίκης, του δήμου Αλεξανδρείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Γκριτζάλη (Κριτσάλη). Στην τοπική κοινότητα Αγκαθιάς ανήκει και ο οικισμός Τριλοφία.

 Η Αγκαθιά είναι μικρή πεδινή κωμόπολη στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στον μεγάλο κάμπο του Αλιάκμονα, κοντά στις νότιες όχθες του ποταμού και στα όρια με τον νομό Πιερίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 32 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,849 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Γκριτζάλη και προσαρτήθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αγκαθιά και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρείας. Η Αγκαθιά κτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, ύστερα από εκτεταμένες πλημμύρες του ποταμού Αλιάκμονα και οι κάτοικοί της είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ντόπιοι Ρουμλουκιώτες. ] Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 eetaa.gr
Ουίλιαμ Γούντθορπ Ταρν

Ο Ουίλιαμ Γούντθορπ Ταρν (αγγλικά: William Woodthorpe Tarn), περισσότερο γνωστός ως Ο. Γ. Ταρν (αγγλικά: W. W. Tarn), γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1869 στο Λονδίνο και αποβιώσας στις 7 Νοεμβρίου 1957 στο Μιούρταουν της Σκωτίας, ήταν Βρετανός νομικός, ιστορικός και συγγραφέας. Συνέγραψε αριθμό βιβλιογραφικών έργων με θέμα την ελληνιστική περίοδο, και πιο συγκεκριμένα τον Αλέξανδρο τον Μέγα.

 Πραγματοποίησε τις σπουδές του στο Κολλέγιο Ήτον και, στη συνέχεια, στο Κολλέγιο Τρίνιτι, προτού, στην πορεία, πραγματοποιήσει σπουδές νομικής στο Ίνερ Τεμπλ, κατόπιν σχετικής επιθυμίας του πατέρα του, ωστόσο ο ίδιος δεν ήταν ικανοποιημένος από την εργασία του ως νομικός. Θεωρείται ως ένας εκ των σημαντικότερων συγγραφέων σχετικά με τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Εντός των έργων του, παρουσιάζει τον Αλέξανδρο ως τον ιδρυτή της κοσμοπολίτικης σκέψης. Ο Ταρν επηρέασε για καιρό και σε βάθος την κρίση των ύστερων ιστορικών σχετικά με το μεγαλείο του Αλεξάνδρου, ενώ, παράλληλα, ισχυρίστηκε πως ο Αλέξανδρος πίστευε στην ενότητα της ανθρωπότητας. Antigonos Gonatas, Οξφόρδη: Clarendon Press, 1913. Ύστερες εκδόσεις: Oxford University Press, 1969, σκληρό εξώφυλλο. (ISBN 0-19-814275-7) Σικάγο: Argonaut, 1969, σκληρό εξώφυλλο. (ISBN 0-8244-0142-5) (σε συνεργασία με τους J. B. Bury, E. A. Barber και Edwyn Bevan) The Hellenistic Age: Aspects of Hellenistic Civilisation, Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 1923. Hellenistic Civilisation, Λονδίνο: Edward Arnold & Co., 1927. (2η έκδοση αναθεωρημένη και αυξημένη, 1930, 3η έκδοση σε συνεργασία με τον G. T. Griffith, 1952.) Seleucid-Parthian Studies, Proceedings of the British Academy, XVI, Λονδίνο: Humphrey Milford, 1930. Hellenistic Military and Naval Developments, Cambridge : Cambridge University Press, 1930. (ύστατη έκδοση από τον εκδοτικό οίκο Biblo and Tannen, 1998, μέγεθος τσέπης. (ISBN 0-8196-0169-1) Alexander the Great and the Unity of Mankind, Λονδίνο: Humphrey Milford, 1933. The Greeks in Bactria & India, Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 1938. (3η έκδοση αναθεωρημένη από τον εκδοτικοί οίκο Ares Publishers, 1997, σκληρό εξώφυλλο. (ISBN 0-89005-524-6) Alexander the Great, Α΄ Τόμος: Narrative, Β΄ Τόμος: Sources and Studies, Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 1948. (νέα έκδοση σε μέγεθος τσέπης. (ISBN 0-521-53137-3) (μυθιστόρημα) Treasure of the Isle of Mist, Junior Literary Guild et G P Putnam's Sons, 1934.
400 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο δρόμος 400 μέτρων είναι «αγώνας παρατεταμένης ταχύτητας» και αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αγωνίσματα του στίβου των Ολυμπιάδων. Τα 400 μέτρα είναι ένα κλασικό αγώνισμα καθώς πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα διεξάγεται από την Ολυμπιάδα του 1964 στο Τόκιο.

 1896 Τόμας Μπουρκ 1900 Μάξουελ Λονγκ 1904 Χάρι Χίλμαν 1908 Γουίνταμ Χόλσγουελ 1912 Τσαρλς Ρίντπαθ 1920 Μπέβιλ Ρουντ 1924 Έρικ Λίντελ 1928 Ρέιμοντ Μπαρμπούτι 1932 Γουίλιαμ Καρ 1936 Άρτσι Γουίλιαμς 1948 Άρθουρ Γουίντ 1952 Τζορτζ Ρόντεν 1956 Τσαρλς Τζένκινς 1960 Ότις Ντέιβις 1964 Μάικ Λάραμπι 1968 Λι Έβανς 1972 Βίνσεντ Μάθιους 1976 Αλμπέρτο Χουαντορένα 1980 Βίκτορ Μάρκιν 1984 Αλόνσο Μπάμπερς 1988 Στιβ Λιούις 1992 Κουίνσι Γουότς 1996 Μάικλ Τζόνσον 2000 Μάικλ Τζόνσον 2004 Τζέρεμι Γουόρινερ 2008 Λα Σόουν Μέριτ 2012 Κιράνι Τζέιμς 2016 Γουέιντ Φαν Νίκερκ 2021 Στίβεν Γκάρντινερ 1964 Μπέτι Κάθμπερτ 1968 Κολέτ Μπεσόν 1972 Μόνικα Ζερτ 1976 Ιρένα Σεβίνσκα 1980 Ναντέζνα Ολιζαρένκο 1984 Βάλερι Μπρίσκο-Χουκς 1988 Όλγα Μπρίζγκινα 1992 Μαρί-Ζοζέ Περέκ 1996 Μαρί-Ζοζέ Περέκ 2000 Κάθι Φρίμαν 2004 Τονίκ Γουίλιαμς-Ντάρλινγκ 2008 Κριστίν Οχουρουόγκου 2012 Σάνια Ρίτσαρντς-Ρος 2016 Σόνι Μίλερ-Ουίμπο 2021 Σόνι Μίλερ-Ουίμπο Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 43,03 δευτ. και σημειώθηκε από τον Νοτιοαφρικανό Γουέιντ Φαν Νίκερκ την 14 Αυγούστου 2016 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο. Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 48,25 δευτ. και σημειώθηκε από την Γαλλίδα Μαρί-Ζοζέ Περέκ στις 29 Ιουλίου 1996 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα. "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Λάνσελοτ

Ο Σερ Λάνσελοτ (αγγλικά: Sir Lancelot du Lac, δηλαδή Λάνσελοτ της Λίμνης) είναι ο πιο διάσημος από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Είναι πρότυπο ιπποτισμού, αλλά κι ένας χαρακτήρας που βασανίζεται εσωτερικά. Δεν παρουσιάζεται σε ουαλικές πηγές ούτε σε κάποιο βιβλίο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ, κι έτσι μπορεί να προήλθε από ιρλανδικούς ή βρετανικούς μύθους. Ο Λάνσελοτ είναι γιος του Βασιλιά Μπαν της επαρχίας Μπενουάκ στη δυτική Γαλλία. Ανατρέφεται όμως από την Κυρά της Λίμνης, η οποία και τον παρουσιάζει στην Αυλή του Βασιλιά Αρθούρου σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Η υπεροχή του στη μάχη και η ευγενική του φύση γίνονται σύντομα αντιληπτές από όλους κι έτσι συμμετέχει στη Στρογγυλή Τράπεζα. Η πρώτη του εμφάνιση σαν κύριος χαρακτήρας είναι στο Le Chevalier de la Charette (Λάνσελοτ ο Ιππότης με το κάρο) του Κρετιέν ντε Τρουά, γραμμένο τον 12ο αιώνα, όπου περιγράφονται οι περιπέτειές του στο μέρος που είναι γνωστό ως Πρόζα του Λάνσελοτ, συχνά με αντιφάσκουσες ιστορίες και σειρά γεγονότων.

 Η πιο δημοφιλής ιστορία του είναι ο έρωτας και η παράνομη σχέση του με τη γυναίκα του Αρθούρου, τη βασίλισσα Γκουίνεβιρ. Η σχέση τους ενσωματώνεται και στον μύθο του Άγιου Δισκοπότηρου. Όταν ο Λάνσελοτ τυχαίνει να είναι φιλοξενούμενος του Pelles, κατόχου του Δισκοπότηρου, εκείνος κανονίζει με μαγικό τρόπο ώστε ο Λάνσελοτ να περάσει τη νύχτα με την κόρη του, Ελέιν, πιστεύοντας ότι είναι η Γκουίνεβιρ. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Γκάλαχαντ, ο οποίος αργότερα πηγαίνει στην αυλή του Αρθούρου και μαζί με άλλους ιππότες ξεκινούν την αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο. Στον ίδιο τον Λάνσελοτ το αρνούνται λόγω της μοιχείας που διέπραξε. Η σχέση του Λάνσελοτ με τη Γκουίνεβιρ αποκαλύπτεται κάποια στιγμή κι ο Αρθούρος αναγκάζεται να διατάξει την εκτέλεση της Βασίλισσας λόγω απιστίας και προδοσίας. Ο Λάνσελοτ παρεμβαίνει και σώζει τη Γκουίνεβιρ και φεύγει με προορισμό τη Γαλλία, όπου τον ακολουθεί κι ο Αρθούρος. Ωστόσο, ο γιος του, Μόρντρεντ σχεδιάζει να παντρευτεί τη Γκουίνεβιρ και να ανεβεί στο θρόνο. Ο Αρθούρος επιστρέφει και στην τελική μάχη του Κάμλαν σκοτώνει τον Μόρντρεντ, αλλά ο ίδιος τραυματίζεται θανάσιμα και μεταφέρεται στο νησί Άβαλον. Ο Λάνσελοτ καταφθάνει πολύ αργά μετά την τελική μάχη και την αποχώρηση του Αρθούρου. Συναντάει την Γκουίνεβιρ για τελευταία φορά, πριν εκείνη κλειστεί σε μοναστήρι, και αποτραβιέται στο ησυχαστήριό του στο Γκλάστονμπερι, όπου και πεθαίνει έχοντας πληρώσει για τις αμαρτίες του. Encyclopedia Mythica
Ανάγλυφο της σκεπτόμενης Αθηνάς

Το ανάγλυφο της σκεπτόμενης Αθηνάς ή Αθηνά προ στήλης (προγενέστερος τίτλος) είναι αρχαίο αττικό ανάγλυφο, και ένα από τα διασημότερα έργα του Μουσείου της Ακρόπολης. Βρέθηκε το 1888 στις ανασκαφές της Ακρόπολης και φιλοξενείται στο μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα με αριθμό καταλόγου 695. Το έργο χρονολογείται κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., περίπου το 460 π.Χ. Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο Πάρου.

 Χαμηλά προεξέχει μια λεπτή ταινία που παριστάνει το έδαφος, στο οποίο επάνω στέκει η θεά Αθηνά. Το έδαφος του αναγλύφου ήταν χρωματισμένο με γαλάζια μπογιά όπως διαπιστώθηκε από την έρευνα. Το ίδιο χρώμα έφερε και η τετραγωνική επιμήκης στήλη που στέκει όρθια στο δεξί μέρος του αναγλύφου. Η στήλη ήταν διακοσμημένη με μια ταινία εν είδει επίκρανου. Η ενδυμασία της Αθηνάς αποτελείται από τα υποδήματα, αττικό χιτώνα χωρίς μανίκια με ζωσμένο απόπτυγμα, και κράνος τύπου κορινθιακού. Στέκει μπροστά στην στήλη, ελαφρά κλίνοντας μπροστά έχοντας το δεξί χέρι στην μέση ενώ με το αριστερό χέρι στηρίζει το δόρυ. Το κεφάλι είναι ελαφρά γερμένο προς τα κάτω. Το ανάγλυφο έχει διαστάσεις ύψος: 54 εκ., πλάτος: 32-31,5 εκ, πάχος: 0,5 εκ. Η έκφραση της Αθηνάς εμπνέει μελαγχολία ή λύπη. Πιθανόν επειδή η στήλη να δηλώνει επιτύμβιο μνημείο των πεσόντων στρατιωτών των μηδικών πολέμων προς υπεράσπιση της πατρίδας. Το ανάγλυφο βρέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα, μεταξύ του κρηπιδώματος του ναού και του νοτίου τείχους της Ακρόπολης. Το σημείο αυτό ήταν ίσως το εργαστήριο κατασκευής γλυπτών κατά την επί Περικλέους οικοδόμηση του Παρθενώνα. Η διάσταση της Αθηνάς, το περίγραμμα των μορφών, και η διάπλαση των μελών του σώματος είναι κάλλιστα γνωρίσματα της τελειοποιημένης τέχνης. Οι πτυχές του χιτώνα δείχνουν ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι απαλλαγμένος από την επίδραση της αρχαϊκής τέχνης. Το ανάγλυφο κατατάσσεται στου τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα. Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). Μνημεία της Ελλάδος. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1912). Catalogue Of The Acropolis Museum Volume I Archaic Sculpture (στα Αγγλικά). Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Ισμήνη Τριαντή (1998). Το Μουσείο Ακροπόλεως. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 229 και 238-239. ISBN 960-7169-84-0.
Νόα Σναπ

Ο Νόα Σναπ (γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2004) είναι Καναδοαμεριανός ηθοποιός. Είναι πιο γνωστός για το ρόλο του Γουίλ Μπάιερς στην τηλεοπτική σειρά του Netflix Stranger Things. Οι άλλοι ρόλοι του περιλαμβάνουν τη φωνή του Τσάρλι Μπράουν στην κινηματογραφική ταινία Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η Ταινία και του Ρότζερ Ντόνοβαν στη ταινία Γέφυρα των Σκιών του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

 Ο Σναπ γεννήθηκε στο Σκάρσντεϊλ της Νέας Υόρκης στον Μίτσελ και Καρίν Σναπ. Έχει μια δίδυμη αδελφή, την Κλόι. Η οικογένεια του Σναπ κατάγεται από το Μόντρεαλ του Κεμπέκ και έχει καναδική υπηκοότητα. Είναι Εβραίος. Η επιθυμία του Σναπ για ηθοποιία άρχισε όταν ήταν περίπου 5 χρονών, αφού παρακολούθησε την παραγωγή Άνι του Μπρόντγουεϊ. Έπαιξε ρόλους σε κοινοτικά και σχολικά έργα. Όταν ήταν οκτώ χρονών, ο δάσκαλός υποκριτικής του ,του πρότεινε να κυνηγήσει επαγγελματική καριέρα. Οι γονείς του Σναπ τον έγραψαν σε πρόγραμμα ηθοποιίας στο Westchester's Star Kidz με προπονητή τον Άλισον Ισμπράντσεν που σύντομα τον ανέφερε στην MKS&D Talent Management για επαγγελματικές ευκαιρίες.
Μπολέσλαφ Ε΄ της Βαρσοβίας

Ο Μπολέσλαφ Ε΄, πολων. Bolesław V (π. 1453 - 27 Απριλίου 1488) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της κεντρικής-ανατολικής Μαζοβίας: Τσερσκ, Λιφ, Βαρσοβίας, Νουρ, Βόμζα, Τσιεχάνουφ, Ρουζάν, Ζακρότσζυμ, Βυζόγκτουντ (1454-71) μαζί με τους αδελφούς του και δούκας τού Πουότσκ, Βίζνα, Πουόνσκ, Ζάφρζε (1462-71). Το 1471 οι αδελφοί διαίρεσαν τις κτήσεις και ο Μπολέσλαφ Ε΄ έγινε κυβερνήτης στις περιοχές Βαρσοβίας, Νουρ, Λιφ. Το 1484 παραιτήθηκε από τις Μπουόνιε, Τάρτσυν, Καμιένιετς, Ζακρότσυν.

 Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος τού Μπολέσλαφ Δ΄ δούκα της Βαρσοβίας και της Βαρβάρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλεξάντρ (γιου τού Βλαντίμιρ μεγάλου δούκα της Λιθουανίας). Το 1454 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Μπολέσλαβ Ε΄ και οι τρεις αδελφοί του τέθηκαν υπό την κηδεμονία της μητέρας τους και τού Πάβελ Γκιζύτσκι επίσκοπο τού Πουότσκ. Η επιτροπεία έληξε το 1462, όταν ο μεγαλύτερος αδελφός τους Κορράδος Γ΄ ο ερυθρός ενηλικιώθηκε, ανέλαβε προσωπικά την εξουσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του. Αυτοί ενηλικιώθηκαν το 1471, οπότε όλοι οι αδελφοί διαίρεσαν την πατρική κτήση: ο Μπολέσλαφ Δ΄ έλαβε τις περιοχές Βαρσοβίας, Νουρ, Λιφ. Το 1476 ο Μπολεσλάφ Δ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Γιάνους Β΄ διαμαρτυρήθηκαν για την απόσπαση τού Σοχάτσεφ -που ήταν το μερίδιο της Άννας, χήρας τού Βλάντισλαφ Α΄ (εξαδέλφου τού πάππου τους)- από τον βασιλιά της Πολωνίας. Αυτός το ζητούσε ως επικυρίαρχος, ενώ οι αδελφοί το διεκδικούσαν ως οι πλησιέστεροι άρρενες συγγενείς. Τελικά ο βασιλιάς έστειλε στρατό και το κατέλαβε, έτσι οι αδελφοί εγκατέλειψαν τη διεκδίκηση. Η διαμάχη αυτή ψύχρανε τις σχέσεις του με τον βασιλιά. Έτσι στη διαμάχη τού Νικολάους φον Τύνγκεν και τού Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας για την επισκοπή της Βάρμια, ο Μπολέσλαφ Δ΄ έμεινε ουδέτερος. Για άγνωστο λόγο το 1484 ο Μπολέσλαφ Δ΄ παραχώρησε το Ζακρότσυμ στον Κορράδο Γ΄ και τις περιοχές Καμιένιτς, Μπουόνιε, Τάρτσυν στον Γιάνους Β΄. Απεβίωσε το 1488 σε ηλικία 35 ετών και τάφηκε στη Βαρσοβία. Νυμφεύτηκε το 1477 την Άννα, κόρη τού Ζύγκμουντ τού Ραντζάνουφ, σημαιοφόρου τού Πουότσκ και βοεβόδα τού Μπελζ. Λόγω της χαμηλής καταγωγής της ο γάμος θεωρήθηκε μοργανατικός και τα τέκνα δεν θα είχαν δικαίωμα διαδοχής. Το 1480, υπό την πίεση των αδελφών του, τη διαζεύχθηκε. Δεν απέκτησαν απογόνους. Karol Maleczyński: Bolesław V in: Polish Biographical Dictionary. vol. 2: Jan Beyzym, Marja Brownsford. Kraków: Polish Academy of Learning – Gebethner and Wolff Editorial, 1936, p. 283. Reprint: National Ossoliński Institute, Kraków 1989.
Εθνόσημο της Βουλγαρίας

Το σύγχρονο εθνόσημο της Βουλγαρίας υιοθετήθηκε το 1997. Αυτό το εθνόσημο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τη Βουλγαρία από την περίοδο του τερματισμού της κομμουνιστικής διακυβέρνησης στη χώρα, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90.

 Το έμβλημα αποτελείται από δύο λιοντάρια που στηρίζουν μια ασπίδα, η οποία έχει ζωγραφισμένο πάνω της ένα τρίτο λιοντάρι. Στο πάνω μέρος είναι η κορώνα του Τσάρου της Βουλγαρίας, Ιβάν Ασάν Β'. Στο κατώτατο σημείο της ασπίδας υπάρχει το βουλγαρικό εθνικό σύνθημα, «η ενότητα παρέχει τη δύναμη», στη βουλγαρική γλώσσα. Τα τρία λιοντάρια αντιπροσωπεύουν τις τρεις σημαντικές μερίδες και τις ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας – της Μοϊσίας, της Θράκης και της Μακεδονίας. Η κορώνα πάνω από την ασπίδα, και συνεπώς επάνω στο ενσωματωμένο σε αυτήν λιοντάρι, δεν είναι αυτή της τελευταίας βουλγαρικής μοναρχίας, αλλά αυτή της δεύτερης βουλγαρικής αυτοκρατορίας (1185-1396). Αυτή η αυτοκρατορία καθιερώθηκε από τους αδελφούς Πέτρο και Ασέν, αφότου ελευθερώθηκε από τον έλεγχο των Βυζαντινών στο τέλος του 12ου αιώνα, και προτού να υποταχτεί οριστικά στους Οθωμανούς στο τέλος του 14ου αιώνα. Βουλγαρική Εταιρεία Εραλδικής και Σημαιολογίας (Βουλγάρικα) (Αγγλικά) Ιστορία (Βουλγάρικα) (Αγγλικά)