IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Βελβεντού

Ο Δήμος Βελβεντού είναι δήμος του νομού Κοζάνης που συστάθηκε αρχικά με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σερβίων - Βελβεντού. Με το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, το 2019 ο δήμος επανασυστάθηκε, με την ίδια έκταση. Έδρα του δήμου είναι το ομώνυμο χωριό. Είχε έκταση 126.516 στρέμματα και κατά την απογραφή του 2001 είχε 3.754 κατοίκους. Ο δήμος περιλαμβάνει 4 δημοτικά διαμερίσματα:

 Η διάσπαση του δήμου Σερβίων - Βελβεντού αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων του δήμου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:Δήμο Σερβίων και Δήμο Βελβεντού με έδρα το Βελβεντό, που περιλαμβάνει μόνο την δημοτική ενότητα Βελβεντού (επανασυστήνεται ουσιαστικά, ο πρώην καποδιστριακός δήμος, με το σχέδιο Κλεισθένης). Πρώτος δήμαρχος του επανασυσταθέντος δήμου Βελβεντού εξελέγη το 2019 ο Εμμανουήλ Στεργίου. Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Βελβεντού Στοιχεία για τον δήμο Βελβεντού από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.
Γαλατασαράι

Η Γαλατασαράι ΣΚ (τουρκικά: Galatasaray SK, προφέρεται: [ɡaɫatasaˈɾaj]) είναι τούρκικος αθλητικός σύλλογος με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Ιδρύθηκε το 1905 από τον Αλί Σαμί Γιεν και άλλα άτομα από το Λύκειο Γαλατασαράι (Galatasaray Lisesi). Είναι γνωστή κυρίως από τα τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφάιρισης που διαθέτει. Επίσης, δραστηριοποιείτε στο στίβο, καλαθοσφαίριση με καρότσι, πετοσφαίριση, υδατοσφαίριση, κολύμβηση, κωπηλασία, ιστιοπλοΐα, τζούντο, μπριτζ, ιππασία, χειροσφαίριση, αντισφαίριση και στον μηχανοκίνητο αθλητισμό αγωνιζόμενη στην Superleague Formula. Η Γαλατασαράι αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μέλη της Κοινότητας Γαλατασαράι (Galatasaray Topluluğu) μαζί με το Πανεπιστήμιο Γαλατασαράι (Galatasaray Üniversitesi) και το Λύκειο Γαλατασαράι.

 Η Ιστορία της αρχίζει το 1905 από άτομα που φοιτούσαν στο Λύκειο Γαλατασαράι, και ο προπονητής της ήταν ο Αλί Σαμί Γιέν, όπου παρέμεινε μέχρι το 1917. Το πρώτο τους παιχνίδι είχε αντίπαλο, μια τοπική ομάδα, την Καντί Κεγιού που διαλύθηκε το 1912. Το όνομα προήλθε από το λύκειο των παιδιών που φοιτούσαν εκεί και έτσι τους δόθηκε το όνομα που χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα, το όνομα Γαλατασαράι. Η Γαλατά, όπως αναφέρεται εν συντομία, συνέχισε την πρόοδο της και αγωνίστηκε σε διάφορα παιχνίδια. Ένα από αυτά ήταν αυτό με την Ρουμ όπου την νίκησαν με 2-0. Το 1905 κηρύχθηκε παράνομη ως ποδοσφαιρική ομάδα γιατί δεν τήρησε τους κανόνες των Οθωμανών. Το 1912, δηλαδή τρία χρόνια αργότερα, πήραν την άδεια να συνεχίσουν να υπάρχουν σαν ομάδα. Έτσι μετά από κάποια χρόνια άρχισαν να αγωνίζονται. Στην πρώτη κατηγορία για πρώτη φορά αγωνίστηκε το 1959 και από τότε δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ ξανά. Από τότε κατάφεραν κάτι που καμία άλλη ομάδα εκτός από τη Φενέρμπαχσέ δεν το κατάφερε. Κατέκτησε 17 φορές το πρωτάθλημα Τουρκίας. Η Γαλατασαράι, ως πρώτα χρώματα χρησιμοποιούσε το κόκκινο και το άσπρο. Αργότερα, το 1907 άλλαξαν τα πρώτα τους χρώματα σε σκούρο μπλε και σκούρο κίτρινο. Τον Δεκέμβριο του 1908 σε ένα ματς με μία αγγλική ομάδα άλλαξαν τα χρώματα τους σε κόκκινο και κίτρινο. Από τότε αυτά τα χρώματα έχουν μείνει στην παράδοση. Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Γαλατασαράι ιδρύθηκε το 1905 και ήταν το πρώτο αθλητικό τμήμα του συλλόγου. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας (Süper Lig). Η Γαλατασαράι έχει κατακτήσει 22 πρωταθλήματα Τουρκίας, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ το 2000, φτάνοντας έτσι την κορυφή της Ευρώπης. Η Γαλατασαράι έφτασε πρώτη στη βαθμολογία των ποδοσφαιρικών συλλόγων και πήρε τον τίτλο της "Καλύτερης Ποδοσφαιρικής Ομάδας στον Κόσμο" τον Ιανουάριο του 2001. Μπάσκετμπολ Σούπερ Λιγκ Πρωταθλήτρια (16): 1947, 1948, 1949, 1950, 1953, 1955, 1956, 1960, 1963, 1964, 1966 1968–69, 1984–85, 1985–86, 1989–90, 2012–13 Κύπελλο Τουρκίας Κυπελλούχος (3): 1969–70, 1971–72, 1994–95 Σούπερ Καπ Νικήτρια (2): 1985, 2011Γιούροκαπ Νικήτρια (1): 2015–16 1 Ευρωλίγκα γυναικών: 2014 1 EuroCup Γυναικών: 2009 Επίσημη ιστοσελίδα Σύνδεσμος φιλάθλων ultrAslan
Φυλακή του Ανεμά

H Φυλακή του Ανεμά (τουρκικά: Anemas zindanları) είναι ένα μεγάλο Ρωμαϊκό κτήριο που ακουμπά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Παραδοσιακά ταυτοποιήται με τις φυλακές που έλαβαν τον όνομά τους από τον Μιχαήλ Ανεμάς, ενός Ρωμαίου στρατηγού που εξεγέρθηκε ανεπιτυχώς εναντίον του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1081-1118) και ήταν το πρώτο άτομο που φυλακίστηκε εκεί. Η φυλακή αναφέρεται συχνά στους τελευταίους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν τέσσερις Αυτοκράτορες φυλακίστηκαν εκεί.

 Το κτήριο βρίσκεται στην περιοχή των Βλαχερνών, μεταξύ των τειχών του 12ου αι. του Μανουήλ A΄ Κομνηνού (βασ. 1143-80) και των τειχών των Αυτοκρατόρων Ηρακλείου (βασ. 610-641) και Λέοντος Ε΄ Αρμενίου (βασ. 813-820). Μία μικρή προέκταση του τείχους συνδέει την κατασκευή στα ανατολικά με τα τείχη του Μανουήλ Α΄. Ο εξωτερικός τοίχος του οικοδομήματος είναι εξαιρετικά υψηλός και υψώνεται 23μ. επάνω από το έδαφος μπροστά του και το κτήριο έχει πλάτος 11-20 μ. Πίσω από τον εξωτερικό τοίχο το κτήριο αποτελείται από 12 τριώροφα δωμάτια. Η εξωτερική εμφάνιση έχει δύο ορθογώνιους πύργους κτισμένους ο ένας δίπλα στον άλλον με έναν κοινό τοίχο. Οι δίδυμοι πύργοι με τη σειρά τους συγκρατούν ογκώδεις αντηρίδες, που στέκονται σχεδόν 8 μέτρα επάνω από το έδαφος και προεκτείνονται 6,5-9 μ. μπροστά από τους ίδιους τους πύργους. Παρά την εγγύτητά τους οι δύο πύργοι διαφέρουν πολύ στην κατασκευή τους, μία διαφορά που εκτείνεται και στο ανάχωμα επίσης, που δείχνει ότι η κατασκευή έγινε σε διαφορετικές ημερομηνίες. Ο δυτικός πύργος είναι μία ακανόνιστη τετράπλευρη δύο ορόφων κατασκευή. Η τοιχοποιία είναι ακανόνιστη και περιλαμβάνει αρκετούς λίθινους κίονες που κτίστηκαν εμβόλιμα, συχνά όχι με όλο το μήκος τους και τα στηρίγματα είναι από μικρές, ακανόνιστα ταιριασμένες πέτρες. Η εσωτερική του διαρρύθμιση με το ευρύχωρο επάνω πάτωμα, τα μεγάλα παράθυρα, και το δυτικό μπαλκόνι δείχνει χρήση πύργου διαμονής. Αυτά συνδυασμένα υποστηρίζουν ισχυρά την παραδοσιακή ταύτιση με τον λεγόμενο πύργο του Ισαακίου Αγγέλου. Σύμωνα με τον ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη ο πύργος κτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο (βασ. 1185-95, 1203-04) ως φρούριο και ιδιωτική διαμονή και έκανε χρήση υλικών από κατεστραμμένες εκκλησίες. Αντίθετα, ο βόρειος πύργος, που ταυτίζεται με τον πύργο του Ανεμά είναι μία προσεκτικά κτισμένη κατασκευή, που δείχνει τα τυπικά Ρωμαϊκά εναλλασσόμενα στρώματα λιθοδομής και πλίνθων. Οι αντηρίδες εξηγούνται από το ότι η κατασκευή αποτελούσε το δυτικό άκρο του αναλημματικού τοίχου του μεγάλου επίπεδου λόγου, επάνω στον οποίο το Παλάτι των Βλαχερνών ήταν κτισμένο. Kazhdan, Alexander Petrovich, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York, New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Turnbull, Stephen; Dennis, Peter (2004). The Walls of Constantinople AD 324–1453 (Fortress 25). Oxford, United Kingdom: Osprey Publishing Limited. ISBN 1-84176-759-X. van Millingen, Alexander (1899). Byzantine Constantinople: The Walls of the City and Adjoining Historical Sites. London, United Kingdom: John Murray.
Αραβοβυζαντινή συνθήκη του 641

Η Αραβοβυζαντινή συνθήκη του 641 ήταν συνθήκη που υπογράφηκε το 641 και όριζε το τέλος του πολέμου που έμεινε γνωστός σαν Αραβική ή Μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου. Η συνθήκη υπογράφηκε ανάμεσα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το Αραβικό Χαλιφάτο Ρασιντούν. Ουσιαστικά με την συνθήκη αυτή η Βυζαντινή Αίγυπτος πέρναγε οριστικά στα χέρια των Αράβων και ορίζονταν ο τρόπος αποχώρησης των Βυζαντινών κι άλλες λεπτομέρειες.

 Το 641 οι Άραβες είχαν κατακτήσει όλα τα φρούρια των Βυζαντινών στην Αίγυπτο και πολιορκούσαν ήδη την πρωτεύουσσα Αλεξάνδρεια έξι μήνες, ουσιαστικά το τελευταίο οχυρό των Βυζαντινών. Την ίδια χρονιά και στις 11 Φεβρουαρίου πέθανε και ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και η αυτοκράτειρα Μαρτίνα έδωσε εντολή στον μητροπολίτη Αλεξάνδρειας, Κύρο, να διαπραγματευτεί ειρήνη. Η συνθήκη που υπογράφηκε περιείχε μεταξύ άλλων τους όρους : Ανακωχή έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τη καταλυτική ημερομηνία αποχώρηση των Βυζαντινών με τα υπάρχοντα τους. Να αφεθούν οι κάτοικοι της Αιγύπτου στο Χριστιανισμό και να μην εξισλαμιστούν. Να επιτραπεί να διαμένουν οι Εβραίοι στην Αλεξάνδρεια. Δέσμευση των Βυζαντινών ότι δεν θα επιστρέψουν να ανακαταλάβουν την Αίγυπτο.Οι Βυζαντινοί αποχώρησαν από την Αίγυπτο αλλά επέστρεψαν πάλι το 646 αλλά απέτυχαν να την ανακαταλάβουν.
Σαυρόποδα

Τα σαυρόποδα είναι μία ομάδα σαυρίσχιων φυτοφάγων δεινοσαύρων. Ήταν οι γίγαντες των δεινοσαύρων, τα μεγαλύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη Γη. Το μεγαλύτερο από όλα ήταν ο Αργεντινόσαυρος, με μήκος 40 μέτρων και βάρος 100 τόνων, σχεδόν στο μέγεθος μίας γαλάζιας φάλαινας. Ήταν όλοι φυτοφάγοι, και εξαιρετικά επιτυχημένοι, αφού η ακμή τους κράτησε πολλά εκατομμύρια χρόνια. Όλα τα σαυρόποδα έχουν τέσσερα πόδια, και στα περισσότερα τα πίσω είναι μακρύτερα. Εξαίρεση είναι ο Βραχιονόσαυρος και οι συγγενείς του, που όχι μόνο είχαν μεγαλύτερα μπροστινά πόδια, αλλά και μπορούσαν να κρατήσουν τον τεράστιο λαιμό τους, χαρακτηριστικό των σαυροπόδων, όρθιο. Πολλά σαυρόποδα ήταν κοινωνικά, και ζούσαν σε μεγάλες ομάδες, ελαχιστοποιώντας των κίνδυνο από τα σαρκοφάγα.

 Τα σαυρόποδα ήταν πραγματικά τεράστια. Ήταν πολύ ογκωδέστερα από τους άλλους δεινόσαυρους, και τεράστιους λαιμούς που υποστήριζαν ένα μικρό κεφάλι. Τα πόδια τους έμοιαζαν με κολόνες, και είχαν ουρές σαν μαστίγια. Ορισμένα ίσως να είχαν αγκάθια που διέτρεχαν το σώμα τους, και άλλα, όπως ο Αμαργάσαυρος είχαν ιστίο, όπως ο σαρκοφάγος Σπινόσαυρος, αλλά κάποιες φορές διπλό. Οι λαιμοί τους πρέπει να ήταν πολύ μυώδεις, έτσι ώστε να μη σωριάζονται κάτω. Μάλιστα, κάποιοι όπως ο Βραχιονόσαυρος, μπορούσαν να τον κρατούν όρθιο, και έτσι μπορούσαν να φτάσουν και τα ψηλότερα κωνοφόρα. Το χρώμα τους, φυσικά, δεν είναι γνωστό και δεν υπάρχουν τρόποι για να το μάθει κανείς, αφού τόσο μεγάλα ζώα δε θα χρειαζόταν να κάνουν καμουφλάζ. Τα σαυρόποδα ήταν όλα φυτοφάγα, και εξαιτίας των τεράστιων τροφικών απαιτήσεών τους, μία ομάδα από Βραχιονόσαυρους ή Αργεντινόσαυρους χρειαζόταν ένα ολόκληρο δάσος για να τραφεί. Τα σαυρόποδα μπορούσαν να κόψουν την τροφή τους, αλλά όχι να τη μασήσουν. Έτσι, κατάπιναν χαλίκια, τα οποία άλεθαν την τροφή στο στομάχι. Αυτά τα χαλίκια ονομάζονται γαστρόλιθοι. Τα σαυρόποδα χρειάζονταν πολλά θρεπτικά συστατικά για να επιβιώσουν, όπως απέδειξε ένα πείραμα του Πανεπιστημίου της Βόννης, υπό την ηγεσία του Jurgen Hummel. Έφτιαξαν ένα τεχνητό έντερο, το οποίο μπορούσε να χωνέψει φυτά της εποχής των δεινοσαύρων. Τα δεδομένα έδειξαν πως τα σαυρόποδα χρειάζονταν εντυπωσιακά υψηλά ποσά από θρεπτικές ουσίες, άρα θα έτρωγαν πραγματικά πολύ.
Δημήτρης Δέσπος

Ο Δημήτριος ''Δημήτρης'' Δέσπος ( γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1976) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Ο Δέσπος έχει περάσει όλη σταδιοδρομία του στα ελληνικά επαγγελματικά πρωταθλήματα. Εκπροσώπησε επίσης την Ελλάδα σε επίπεδο νέων και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA το 1993 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA το 1995. Έχει ύψος 2,10 μέτρων και παίζει στη θέση του σέντερ.

 Ο Δέσπος ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στον ερασιτεχνικό σύλλογο, Ικάροι Τρικάλων, της γενέτειράς του, πριν πάει στον ΓΣ Λάρισας το 1994. Την περίοδο 2007–08, ήταν στην ΜΕΝΤ, με την οποία ηγήθηκε της Α2 Εθνικής στα ριμπάουντ, με 279 σε 30 αγώνες. Τον Ιούλιο του 2008 υπέγραψε με το Περιστέρι . Το 2011 ο Δέσπος υπέγραψε με την ΑΕΚ . Έμεινε με την ομάδα για τρία χρόνια, βοηθώντας τους να αποκτήσουν την άνοδο στην ανώτερη κατηγορία των ελληνικών διοργανώσεων . Τον Σεπτέμβριο του 2014 υπέγραψε με τον Ηρακλή της Α2 Εθνικής. Σε αγώνα με τον Φίλιππο Βέροιας, ο Δέσπος ξεπέρασε τους 3.000 πόντους σταδιοδρομίας που σημείωσε στην Α2 Εθνική. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Ηρακλής ανακοίνωσε ότι ο Δέσπος θα έπαιζε για την ομάδα την περίοδο 2016–17. Ο Δέσπος εκπροσώπησε την εθνική ομάδα παίδων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA το 1993, όπου η ελληνική ομάδα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Ελλάδος κάτω των 19 ετών που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA το 1995. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, εμφανίστηκε σε 4 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 2,5 πόντους και 2,8 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Δέσπος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε επίπεδο νέων σε 91 αγώνες, με μέσο όρο 4,8 πόντους ανά αγώνα. Προφίλ EuroCup Προφίλ FIBA.com (αρχείο) Προφίλ FIBA Ευρώπης Προφίλ Eurobasket.com Προφίλ ΑΕΚ Προφίλ DraftExpress.com Προφίλ RealGM.com Προφίλ Insports.eu Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. (στα Ελληνικά)
Φορεσιά του Καστελλόριζου

Η φορεσιά του Καστελόριζου, είναι η νυφική φορεσιά της περιοχής, που τη φορούσαν όλες τις μέρες οι παντρεμένες γυναίκες του νησιού. Η φορεσιά των κοριτσιών που δεν είχαν παντρευτεί ήταν απλή, στο πρότυπο της γυναικείας, αλλά με φτηνά υφάσματα και χωρίς στολίδια. Αποτελείται από βαμβακερό πουκάμισο με μανίκια, ένα κοντοβράτσι, στη μέση ένα φαρδύ βαμβακερό ζώσμα και από πάνω ένα βαμβακερό ή μάλλινο κοντό ζιπούνι. Στη φορεσιά συμπεριλαμβάνεται ένα μάλλινο σάλι, ενώ παπούτσια ή κάλτσες δεν φορούσαν τα κορίτσια. Η φορεσιά των κοριτσιών συμπληρώνεται με τα σκουλαρίκια, που είχαν τρεις χρυσές λίρες. Τα κύρια μέρη της νυφικής φορεσιάς είναι: το κοντοβράτσι, τα πεκάμισα, το καβάδι ή χρυσό σάκκο, το ζεπούνι, το ζώσμα, το κοντόχι, οι κάλτσες και τα πασούμια. Στο κεφάλι συναντάμε το ραξίνι, το τσακί ή κασκί και το κρέπι. Τη φορεσιά στόλιζαν χρυσά κοσμήματα, όπως οι βούκλες, το κορδόνι, τα σκουλαρίκια, η καρφίτσα, βραχιόλια και δαχτυλίδια.

 Το κοντοβράτσι είναι μια πλατύτατη βράκα, από άσπρο βαμβακερό ή μεταξωτό ύφασμα. Τα πεκάμισα ήταν άσπρα μεταξωτά, ως τους αστραγάλους αλλά αργότερα αντικαταστάθηκαν από το άσπρο βαμβακερό και μεταξωτό πεκάμισο, που φτάνει ως το γόνατο. Από πάνω οι γυναίκες φορούσαν ένα δεύτερο αραχνοΰφαντο από μετάξι. Το καβάδι φοριέται πάνω από τα πεκάμισα και κάτω από το ζεπούνι, το κοντόχι και τη γούνα. Είναι ραμμένο από χρυσοΰφαντη στόφα, ενώ εσωτερικά έχει φόδρα από άσπρο και σταμπωτό βαμβακερό ύφασμα. Επίσης, το καβάδι έχει στενά μανίκια έως τον αγκώνα. Το ζεπούνι είναι από βελούδο ή στόφα και έχει φόδρα από άσπρο και βαμβακερό ύφασμα και όλες οι ραφές του έχουν κεντήματα. Το ζώσμα είναι πλατιά ολομέταξη ζώνη με μεταξωτά χρυσά κρόσσια στις άκρες. Το κοντόχι είναι βελούδινο, βυσσινί ή σκούρο γαλάζιο γιλέκο ως τη μέση, με μανίκια ως τους αγκώνες και στολισμένο με γούνα και κεντήματα. Φοριέται πάνω από το καβάδι και το ζεπούνι. Η γούνα, που αντικατέστησε το κοντόχι, είναι ραμμένη από το ίδιο ύφασμα αλλά πιο είναι πιο μακριά. Οι κάλτσες ήταν διπλές βαμβακερές, οι εσωτερικές σε χρώμα γαλάζιο ή κίτρινο και οι εξωτερικές σε άσπρο ή καφέ. Τη φορεσιά συμπληρώνουν οι χαμηλοτάκουνες μυτερές παντόφλες από μαύρο ή κόκκινο βελούδο. Στον κεφαλόδεσμο συναντάμε το ραξίνι, το μικρό κόκκινο φέσι από τσόχα ή βελούδο με τη χρυσή φούντα, το τοπάζι. Το τσακί ή κασκί μπαίνει γύρω από το ραξίνι, στη βάση του και είναι μια σκληρή ταινία ντυμένη με μεταξωτό ύφασμα. Το κρέπι είναι μεγάλο κεντημένο μεταξωτό μαντίλι με κρόσια, το οποίο φορούσαν πάνω από το τσάκι και το στερέωναν με μια καρφίτσα. Στα κοσμήματα συναντάμε τις βούκλες, χρυσές ή ασημένιες πόρπες που κλείνουν τα πεκάμισα. Το κορδόνι είναι μια λουρίδα από πεντόλιρα που καλύπτει το στήθος. Τα σκουλαρίκια αποτελούνται από μια ως τρεις χρυσές λίρες ( φλουριά ) , ενώ η καρφίτσα που στερέωνε το κρέπι ήταν και αυτή φτιαγμένη από τρεις χρυσές λίρες. Τα βραχιόλια τέλος, και τα δαχτυλίδια ολοκλήρωναν τη φορεσιά του Καστελόριζου. Οι γυναίκες, για να επιδεικνύουν τα πολλά κοσμήματα που φορούσαν συνήθιζαν να βαδίζουν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
Σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας - Κυπαρισσίας

Η Σιδηροδρομική Γραμμή Πάτρας-Κυπαρισσίας ήταν ελληνική σιδηροδρομική γραμμή, μετρικού εύρους και μήκους 163 χιλιομέτρων, που συνέδεε την Πάτρα με την Κυπαρισσία μέσω του Πύργου και της δυτικής Πελοποννήσου. Ήταν μια από τις σημαντικότερες γραμμές του Πελοποννησιακού σιδηροδρομικού δικτύου μετρικού εύρους. Η γραμμή έπαψε να λειτουργεί το 2011.

 Η έναρξη της λειτουργίας της έγινε με την τμηματική παράδοσή της. Η σιδηροδρομική γραμμή Κόρινθος-Αίγιο-Πάτρα είχε ολοκληρωθεί τμηματικά ήδη από τις 10 Δεκεμβρίου 1887 συνδέοντας την Αθήνα και τον Πειραιά με το λιμάνι της Πάτρας. Το πρώτο τμήμα της (Πάτραι-Κάτω Αχαΐα) λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1888 με σταθμό εκκίνησης τον τότε Σταθμό Πύργου (νυν Αγίου Ανδρέα) στην Πάτρα και περιλάμβανε στάσεις στις Ιτιές, στο Μιντιλόγλι, στα Ροΐτικα, στο Μονοδένδρι, στον Άγιο Βασίλειο (Βραχνών), στα Τσουκαλαίικα, στα Καμίνια και στον Αλυσσό με τερματικό σταθμό αυτόν της "Αχαΐας" (νυν Κάτω Αχαΐας). Στις 29 Μαρτίου 1890 δόθηκε σε κυκλοφορία η 99 χιλιομέτρων σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας-Πύργου. Το Σεπτέμβριο του 1902 δόθηκε σε κυκλοφορία το τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πύργος-Κυπαρισσία αλλά και η προέκτασή της προς το Ζευγολατειό Μεσσηνίας ολοκληρώνοντας τη σιδηροδρομική σύνδεση Πάτρας-Καλαμάτας. Οι κυριότεροι σταθμοί της μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής ήταν οι εξής: Πάτρα, ανταπόκριση με γραμμή προς Πειραιά και Αθήνα Κάτω Αχαΐα Καβάσιλα, ανταπόκριση με γραμμή προς Κυλλήνη Αμαλιάδα Πύργος, ανταπόκριση με τη γραμμή Κατάκολο - Ολυμπία Καλό Νερό, ανταπόκριση με γραμμή προς Ζευγολατειό και Καλαμάτα Κυπαρισσία To τμήμα από τον Σ.Σ. Άγιου Ανδρέα Πάτρας έως τον Άγιος Βασίλειο (αρχικά) και αργότερα έως το Ρίο αποτελεί τη Γραμμή 1 του Προαστιακού Πάτρας. Τον Φεβρουάριο 2016 η ΕΡΓΟΣΕ ανακοίνωσε την μελέτη κανονικοποίησης της γραμμής. To τμήμα από τον κεντρικό Σ.Σ. Πάτρας έως την Κάτω Αχαΐα αποτελεί τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Πάτρας. Το τμήμα από Κάτω Αχαΐα έως Πύργο θα αποτελέσει μελλοντική προέκταση του Προαστιακού Πάτρας και θα εξασφαλίσει την επανασύνδεση της πρωτεύουσας της Ηλείας, αλλά και του Κατακώλου και της Αρχαίας Ολυμπίας, με την Αθήνα. Με χρηματοδότηση από την Ε.Ε. αναμένεται η δημοπράτηση της επαναλειτουργίας της γραμμής Πύργου - Κυπαρισσίας.
Εθνική Αζερμπαϊτζάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Αζερμπαϊτζάν είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα του Αζερμπαϊτζάν σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Αζερμπαϊτζάν (Azərbaycan Basketbol Federasiyasi).

 Η ιστορία της καλαθοσφαίρισης στο Αζερμπαϊτζάν ξεκινά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920. Εισήχθη στη χώρα, από κοινού με άλλα αθλήματα, από ξένες πετρελαϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή του Καυκάσου. Οι πρώτες ομάδες δημιουργήθηκαν στο Μπακού και σταδιακά εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα.Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Αζερμπαϊτζάν διέθεταν το δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Σοβιετικής Ένωσης. Η Ομοσπονδία της χώρας ιδρύθηκε το 1991 και εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1994, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 3 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1997 (χωρίς να προκριθεί στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης).Την τελευταία δεκαετία η ομάδα μετρά συμμετοχές μόνο στο κατώτερο τη τάξει πρωτάθλημα ευρωπαϊκής εμβέλειας, γνωστό ως «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA». Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Αζερμπαϊτζάν σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Εθνική Αζερμπαϊτζάν (καλαθοσφαίριση ανδρών) Azerbaijan, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Azərbaycan Basketbol Federasiyasi, επίσημος ιστότοπος. (Αζερικά)
Λεονάρντο Ντονά

Ο Λεονάρντο Ντονά ή Λεονάρντο Ντονάτο (Ιταλικά : Leonardo Dona, Βενετία, 12 Φεβρουαρίου 1536 - Βενετία, 16 Ιουλίου 1612) ήταν ο 90ος Δόγης της Βενετίας (10 Ιανουαρίου 1606 - 16 Ιουλίου 1612). Το χαρακτηριστικότερο γεγονός στην εποχή του ήταν ότι ο Πάπας Παύλος Ε΄ έθεσε την Δημοκρατία της Βενετίας υπό απαγόρευση (1606 - 1607).

 Ο Λεονάρντο Ντονά γιος του Τζοβάννι Μπατίστα Ντονά και της Τζοβάννας Κορνέρ, γεννήθηκε σε μια πλούσια εμπορική οικογένεια και ο πλούτος που απέκτησε με την επιτυχή διαχείριση των οικογενειακών επιχειρήσεων του επέτρεψε να αποκτήσει μεγάλα πολιτικά αξιώματα. Διορίστηκε πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη, Ποντεστά στην Βενετία και Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Αργότερα διορίστηκε πρέσβης στην Αγία Έδρα και παρέμεινε πολλά χρόνια στην Ρώμη, εκεί συγκρούστηκε με τον Καρδινάλιο Μποργκέζε τον μετέπειτα πάπα Παύλο Ε΄, η μεγάλη αντίθεση μαζί του οδήγησε πολλούς στην υποψία ότι ήταν Προτεστάντης κάτι που οι ιστορικοί δεν έχουν αποδείξει. Ο Λεονάρντο Ντονά ήταν ένας από τους υποψηφίους μετά τον θάνατο του προηγούμενου δόγη Μαρίνο Γκριμάνι, αντιμετώπισε άλλους δυο αντιπάλους ο ένας ήταν ο διάδοχος του Μαρκαντόνιο Μέμμο αλλά τελικά εξελέγη Δόγης της Βενετίας (10 Ιανουαρίου 1606). Ο Ντονά κληρονόμησε την σύγκρουση του προκατόχου του με τον πάπα Παύλο Ε΄ o οποίος την περίοδο 1601 - 1605 πέρασε μια σειρά από νόμους που περιόριζαν τις εξουσίες του παπισμού στην Βενετία και τα προνόμια των ιερέων. Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν κατηγόρησε δυο ιερείς σαν κοινούς εγκληματίες και αρνήθηκε τις απαλλαγές που έπρεπε να έχουν σαν κληρικοί στα κοσμικά δικαστήρια, ο πάπας έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον Γκριμάνι (10 Δεκεμβρίου 1605) δυο βδομάδες πριν τον θάνατο του. Ο Δόγης Λεονάρντο Ντονά μετά από συμβουλή του σπουδαίου ιστορικού και επισκόπου Λεονάρντο Σαρπί απέρριψε την πρόταση του πάπα, ο πάπας Παύλος Ε΄ σαν απάντηση αφόρισε ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης και έθεσε την Δημοκρατία της Βενετίας υπό απαγόρευση. Ο Δόγης διέταξε τους ιερείς να αγνοήσουν την παπική απαγόρευση και να εκτελούν κανονικά τις θρησκευτικές τους λειτουργίες με απειλή την απέλαση τους από την Βενετία. Οι Ιησουίτες σαν ορκισμένοι Καθολικοί ήταν οι μοναδικοί που αρνήθηκαν να υπακούσουν την διαταγή του δόγη, έφυγαν ομαδικά από την Βενετία και επέστρεψαν το 1655. Ο Δόγης Λεονάρντο Ντονά και ο Λεονάρντο Σαρπί αφορίστηκαν από τον πάπα Παύλο Ε΄. Το βασίλειο της Γαλλίας ανέλαβε να λύσει την διαφορά ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και τον πάπα, τελικά ήρθαν σε συμβιβασμό : η Βενετία θα έπρεπε να παραδώσει τους δυο κατηγορούμενους ιερείς υπό Γαλλική προστασία και ο πάπας θα ακύρωνε όλους τους αφορισμούς. Το υπόλοιπο διάστημα που κυβέρνησε ο Λεονάρντο Ντονά ήταν ήρεμο, ο δόγης περιόρισε τις δημόσιες εμφανίσεις του επειδή είχε γίνει μισητός στον λαό, πολλές αρνητικές φήμες κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του αλλά δεν αποδείχτηκε τίποτα. Ο Δόγης Λεονάρντο Ντονά πέθανε σε ηλικία 76 ετών (16 Ιουλίου 1612). Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei Δόγηδες της Βενετίας
Άγγιγμα ψυχής

Άγγιγμα Ψυχής είναι ο τίτλος μιας ελληνικής αισθηματικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του ANT1 τη σεζόν 1998-1999. Η σειρά αποτελεί δουλειά του Μανούσου Μανουσάκη με πρωταγωνιστές τον Σταύρο Ζαλμά και τη Θεοφανία Παπαθωμά. Αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα τηλεοπτικά προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης όλων των εποχών και τη πιο επιτυχημένη δραματική σειρά του ΑΝΤ1. Χαρακτηρίστηκε ως ''σειρά φαινόμενο'', αφού κάθε επεισόδιο τη περίοδο της προβολής της σημείωνε εξαιρετικά υψηλή θεαματικότητα, ξεπερνώντας τα 2 εκατομμύρια τηλεθεατές ανά επεισόδιο, κάνοντας τον περισσότερο κόσμο να συζητάει για το παράξενο και ''αμαρτωλό'' ζευγάρι της αλλά και τη κατάληξη της σχέσης του. Αποκορύφωμα σε τηλεθέαση αποτέλεσε το τελευταίο επεισόδιο που προσέγγισε το 68% και ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια τηλεθεατές.

 Στο χωριό Δίλοφο Ιωαννίνων ζει η Δέσποινα Απέργη (Θεοφανία Παπαθωμά), μια νεαρή αγιογράφος, κόρη του προέδρου της κοινότητας, που όνειρο της είναι να περάσει στη σχολή Καλών Τεχνών. Εξαιτίας κάποιων προβλημάτων που προκύπτουν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, εμπλέκεται η Μητρόπολη Ιωαννίνων και συχνά μεταβαίνει στη περιοχή -ως απεσταλμένος- ο πατήρ Ιωάννης Μεγαπάνος (Σταύρος Ζαλμάς) με σκοπό να βοηθήσει τη κατάσταση και τους κατοίκους. Με αρχική αφορμή μια αγιογραφία, Δέσποινα και Ιωάννης έρχονται κοντά και ζουν έναν παράφορο, αλλά ''απαγορευμένο'' έρωτα. Η σκηνοθεσία της σειράς ανήκει στον Μανούσο Μανουσάκη, ενώ το σενάριο υπέγραψαν ο Σταύρος Αβδούλος και η Ειρήνη Ριτσώνη. Τη διεύθυνση φωτογραφίας ανέλαβε ο Αργύρης Θέος. Στη σειρά πρωταγωνιστούν ο Σταύρος Ζαλμάς και η Θεοφανία Παπαθωμά, ενώ το εξαιρετικά εντυπωσιακό καστ συμπληρώνουν οι: Έλενα Ναθαναήλ, Πέτρος Φυσσούν, Γιάννης Βόγλης, Άννυ Λούλου, Κατερίνα Διδασκάλου, Μπάμπης Αλατζάς, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Δήμητρα Ματσούκα, Τόνυ Δημητρίου, Νίκος Μποτόπουλος, Θανάσης Ζέρβας, Αννίτα Κούλη (Αννα Στίλβη), Φώτης Αρμένης, Αλέξανδρος Μούκανος, Ανδρέας Νάτσιος, Πέτρος Ξεκούκης, Γιώργος Καυγαλάκης, Χρήστος Πλαΐνης, Μιχάλης Άνθης, Θεόδωρος Δημήτριεφ, Γιώργος Τσέρπος, Ειρήνη Μιρμίρογλου, Δημήτρης Πετρόπουλος κ.α. Το τραγούδι στους τίτλους της σειράς (όπως και ολόκληρη η μουσική σύνθεση) ανήκει στον Γιώργο Χατζηνάσιο και το ερμήνευσε ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε Μιχάλης Χατζηγιάννης. Η σειρά διαδραματίζεται κυρίως στα Ζαγοροχώρια, στα Ιωάννινα, στην Αθήνα και στην Πάτμο. Προβάλλονταν κάθε Δευτέρα στις 22:05. Στις 7/12/1998 δεν προβλήθηκε επεισόδιο λόγω μετάδοσης διαγωνισμού ομορφιάς (Μις Γιανγκ - Μις Τουρισμός 1998), και στις 8/3/1999 λόγω μετάδοσης των μουσικών βραβείων, Ποπ Κορν 1998. «Άγγιγμα Ψυχής» στο www.retrodb.gr
Κιτρινομάγουλη Χελώνα

Η κιτρινομάγουλη χελώνα (Trachemys Scripta Scripta) είναι ένα υποείδος χελώνας ξηράς και νερού που ανήκει στην οικογένεια των Εμυδίδων. Αυτό το υποείδος συναντάται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και πιο συγκεκριμένα στη Φλόριντα μέχρι τη νοτιοανατολική Βιρτζίνια και μάλιστα θεωρείται ένα από τα πιο κοινά είδη χελώνας για την περιοχή. Ζει σε μια μεγάλη ποικιλία υδροβιότοπων όπως λίμνες, ποτάμια και βάλτους. Εκτός από αυτά η Κιτρινομάγουλη Χελώνα είναι επίσης και πολύ δημοφιλή κατοικίδιο .

 Τα αρσενικά συνήθως φτάνουν τα 13-23 εκατοστά, μικρότερα από τα θηλυκά τα όποια κυμαίνονται στα 20-33 εκατοστά. Το καβούκι είναι συνήθως καφέ ή μαύρο, συχνά με κίτρινες γραμμώσεις ή κουκκίδες. Το χρώμα δέρματος είναι σκούρο πράσινο με εξίσου συχνά κίτρινες γραμμώσεις στο λαιμό και τα πόδια. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά οφείλει και το όνομα της η Κιτρινομάγουλη Χελώνα. Ωστόσο το κάτω κέλυφος της τείνει να είναι κίτρινο με μαύρες κηλίδες κατά μήκος τω άκρων και σε συχνές περιπτώσεις πάνω σε αυτό σχηματίζονται σχήματα όπως S και ερωτηματικού. Με την πάροδο του χρόνου όταν η χελώνα ενηλικιωθεί, φτάνοντας την ηλικία των 3-4 χρόνων, το καβούκι της τείνει να γίνεται πιο σκούρο.
Θωρ

Αυτό το λήμμα αφορά τον Θεό της Σκανδιναβικής λογοτεχνίας. Για άλλες χρήσεις, δείτε: Thor (αποσαφήνιση)Ο Θωρ (Thor ή στα γερμανικά Donar/Donner, στα αρχαία σκανδιναβικά Þórr, Θορρ) είναι ο κοκκινομάλλης και γενειοφόρος θεός του κεραυνού και της αστραπής στη Γερμανική και Σκανδιναβική μυθολογία. Είναι γιος του Οντίν και της Γιορντ. Ενώ ο Οντιν είναι θεός των ισχυρών και αριστοκρατικός, ο Θωρ είναι περισσότερο ένας κοινός άντρας, που συχνά συνασπίζεται με τους ανθρώπους εναντίον άλλων θεών. Κατά τη διάρκεια του Ράγκναροκ ο Θωρ θα σκοτώσει τον Γιόρμουνγκαντ (Jormungand) αλλά θα πεθάνει από το δηλητήριο του.

 Σύζυγος του Θωρ ήταν η Σιφ, για την οποία δεν ξέρουμε πολλά πέρα από το ότι είχε χρυσά μαλλιά κατασκευασμένα από νάνους, αφού ο Λόκι είχε κόψει τα δικά της χρυσά μαλλιά. Είχε τρία παιδιά: τον Μάγκνι, την Θρουντρ και τον Μόντι (θεός) και έναν θετό γιο, τον Ουλλρ. Ο Θωρ κατείχε ένα πολεμικό σφυρί, το Μγιόλνιρ (Mjöllnir), το οποίο με μαγικό τρόπο επέστρεφε στον κάτοχό του, αφού έβρισκε τον στόχο του. Για το χειρισμό του ο Θωρ φορούσε σιδερένια γάντια και μια ζώνη που διπλασίαζε τη δύναμή του. Η ημέρα του Θωρ ή Τορ (Tor's Day ή Thor's Day) έδωσε το Thursday (δηλ. Πέμπτη) στα αγγλικά, το Donnerstag (που σημαίνει η ημέρα του κεραυνού) στα Γερμανικά, το Donderdag στα Ολλανδικά και το Torsdag στα Σουηδικά, Δανέζικα και Νορβηγικά. Ο αστεροειδής 299 Θώρα (Thora), που ανακαλύφθηκε το 1890, πήρε το όνομά του από τον θεό Θωρ.
Αμαλία της Μασοβίας

H Αμαλία, πολων. Amelia Mazowiecka (1397/98 - μετά τις 17 Μαΐου 1434) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του δούκα της Μαζοβίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης του Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ των Μάισσεν μάργραβο του Μάισσεν. Δεν απέκτησαν απογόνους. K. Jasiński: Rodowód Piastów mazowieckich, Poznań–Wrocław 1998, pp. 123–125.
Χριστίνα Ροδρίγεθ, ευγενής

H Χριστίνα, ισταν. Cristina (γενν. π. 1075) ήταν κόρη του Ροδρίγο Ντιαθ Ελ Σιντ πρίγκιπα της Βαλένθια και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μονθόν.

 Ήταν κόρη του Ελ Σιντ ή Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ πρίγκιπα της Βαλένθια, πολέμαρχου της Καστίλης και της Χιμένα Ντίαθ, κόρης του Ντιέγο Φερνάντεθ κόμη του Οβιέδο. Παντρεύτηκε το 1099 ή πριν τον Ραμίρο Σάντσεθ των Χιμένεθ κύριο του Μονθόν και είχε τέκνα: Γκαρθία Ραμίρεθ ο Αποκαταστάτης π.1112-1150, βασιλιάς της Ναβάρρας. Ελβίρα Ραμίρεθ, παντρεύτηκε τον Ροδρίγο Γκόμεθ απεβ. 1146, ευγενή και στρατιωτικό της Καστίλης. Martínez Díez, Gonzalo (2007). "Los Infantes de Carrión del Cantar Cidiano y su nula historicidad" (PDF). Historia, instituciones, documentos (in Spanish) (34). pp. 207–223. ISSN 1137-7054. Ian Michael, «Introducción» to his edition of Poema de Mío Cid, Madrid, Castalia, 1976, páge 39. ISBN 978-84-7039-171-2.
Κάρλος Πένα Βέγκα

O Κάρλος Ρομπέρτο Πένα Βέγκα (Carlos Roberto PenaVega, 15 Αυγούστου 1989) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής. Πρωταγωνίστησε στη σειρά του Nickelodeon Big Time Rush ως Κάρλος Γκαρσία, και είναι μέρος του ανδρικού συγκροτήματος Big Time Rush. Ήταν επίσης παρουσιαστής του σόου Webheads. Κάνει τη φωνή του Μπόμπι Σαντιάγκο(Bobby Santiago) στη σειρά The Loud House και στο spin-off, Οι Casagrandes.

 Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1989, στο Μιζούρι της Κολάμπια. Ο πατέρας του κατάγεται από την Ισπανία και τη Βενεζουέλα, και η μητέρα του κατάγεται από τον Άγιο Δομίνικο. Μεγάλωσε στην πολιτεία Ουέστον της Φλόριντα. Εμφανίστηκε σε τοπικές παραγωγές του μιούζικαλ Grease και Man of La Mancha. Επίσης, είχε έναν ρόλο στο μιούζικαλ Titanic, στο οποίο συμμετείχε πριν μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσει καριέρα ως ηθοποιός. Κατά τη διάρκεια της πορείας του στο μιούζικαλ Τιτανικός ανακάλυψε το πάθος του για το τραγούδι και τον χορό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Carlos Pena στο Wikimedia Commons
Πευκοχώρι Χαλκιδικής

Το Πευκοχώρι είναι μεγάλος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κασσάνδρας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Βρίσκεται 105 χιλιόμετρα περίπου από τη Θεσσαλονίκη και περιβάλλεται από δάσος πεύκων, όπως υποδηλώνει και η ονομασία του. Με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 οι κάτοικοι είναι 1.931. Ο οικισμός είναι τουριστικά ανεπτυγμένος και η αμμώδης παραλία του προσελκύει πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο.Στο χωριό υπάρχουν μεταξύ άλλων δύο νηπιαγωγεία, ένα Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο, αγροτικό ιατρείο, ΚΑΠΗ και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, με την ονομασία "Αλκυών". Στο χωριό λειτουργεί και Μονάδα Κοινωνικής Μέριμνας.

 Με 1.944 κατοίκους συνολικά, το Δημοτικό διαμέρισμα αποτελείται από: το Πευκοχώρι [ 1.931 ] τις Λεύκες [ 13 ] και το Πανόραμα [ 0 ], ακατοίκητο. Από σχετικές αρχαιολογικές μαρτυρίες εικάζεται η ύπαρξη -κοντά στο Πευκοχώρι- αρχαίου οικισμού, ο οποίος ταυτίζεται με τις αρχαίες Αιγές.Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Καψόχωρα και ιδρύθηκε πιθανόν στα τέλη του 16ου αιώνα. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά . Στο βορειοδυτικό τμήμα του λιμανιού, εκεί όπου σήμερα αγκυροβολούν τα καράβια βρέθηκαν ερείπια από ρωμαϊκό οικισμό. Στην ίδια περιοχή ανακαλύφθηκε και θησαυρός με νομίσματα του Λυσιμάχου, ο οποίος ήταν βασιλιάς της Θράκης. Γύρω στο 1590 στην περιοχή αναφέρεται το Μεγάλο Μετόχι "Άντερ" της Μονής Ιβήρων, το οποίο απαλλοτριώθηκε πριν από τον πόλεμο. Σώζεται σήμερα μόνο ο μισοκατεστραμμένος ανεμόμυλος.Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα χωριά της χερσονήσου, υπαγόταν φορολογικά στο βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά, ενώ διοικητικά ανήκε στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς. Οι κάτοικοι του Πευκοχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεώργιος Γιαννάκη, ο Αντώνιος Ιωάννου, ο Ιωάννης Κοτζάς και άλλοι. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου είναι ο πολιούχος του Πευκοχωρίου. Πρόκειται για έναν ναό, βασιλικού ρυθμού, που χρονολογείται από το 1843. mypefkohori.com Το Πευκοχώρι στην ιστοσελίδα του Δήμου Παλλήνης. [2] Συνοπτικός οδηγός και βίντεο.
Άτακτος στρατός

Άτακτος στρατός είναι κάθε μη τυποποιημένο στρατιωτικό στοιχείο που διαφέρει από τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις μιας χώρας. Καθώς ορίζεται από τον αποκλεισμό, υπάρχει σημαντική απόκλιση σε αυτά που εμπίπτουν στον όρο. Μπορεί να αναφέρεται στον τύπο της στρατιωτικής οργάνωσης ή στον τύπο της τακτικής που χρησιμοποιείται. Άτακτοι στρατιωτική οργάνωση είναι αυτή που δεν αποτελεί μέρος της οργάνωσης του τακτικού στρατού. Χωρίς την τυπική οργάνωση στρατιωτικών μονάδων, χρησιμοποιούνται συχνά διάφορα πιο γενικά ονόματα· τέτοιες οργανώσεις μπορεί να ονομάζονται στρατεύματα, ομάδα, μονάδα, φάλαγγα, μάγκα, μπάντα ή δύναμη. Οι άτακτοι είναι στρατιώτες ή πολεμιστές που είναι μέλη αυτών των οργανώσεων ή είναι μέλη ειδικών στρατιωτικών μονάδων που χρησιμοποιούν παράτυπες στρατιωτικές τακτικές. Αυτό ισχύει και για παράτυπες μονάδες πεζικού και ανώμαλου ιππικού .

 Οι λέξεις «τακτικός» και «άτακτος» χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τις μάχιμες δυνάμεις εδώ και εκατοντάδες χρόνια, συνήθως με μικρή ασάφεια. Οι απαιτήσεις της ιεραρχίας διοίκησης μιας κυβέρνησης κάνουν τον τακτικό στρατό να είναι πολύ καλά καθορισμένος και οποιοσδήποτε πολεμά εκτός αυτού, εκτός από τις επίσημες παραστρατιωτικές δυνάμεις, είναι άτακτος. Σε περίπτωση που αμφισβητηθεί η νομιμότητα του στρατού ή των αντιπάλων του, έχουν δημιουργηθεί κάποιοι νομικοί ορισμοί. Στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, ο όρος "άτακτες ή παράτυπες δυνάμεις" αναφέρεται σε μια κατηγορία μαχόμενων που αποτελείται από άτομα που αποτελούν μέρος των ενόπλων δυνάμεων ενός μέρους σε ένοπλη σύγκρουση, διεθνή ή εγχώρια, αλλά δεν ανήκουν στις τακτικές δυνάμεις αυτού του μέρους και δραστηριοποιούνται εντός ή εκτός της δικής τους επικράτειας, ακόμη και αν το έδαφος είναι υπό κατοχή. Η Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης του 1949 χρησιμοποιεί τις «τακτικές ένοπλες δυνάμεις» ως κρίσιμη διάκριση. Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) είναι ένας μη κυβερνητικός οργανισμός που είναι κυρίως υπεύθυνος και συνδέεται στενά με τη σύνταξη και την επιτυχή ολοκλήρωση της Τρίτης Σύμβασης της Γενεύης για τη Μεταχείριση των Αιχμαλώτων Πολέμου ("GPW"). Η ΔΕΕΣ σχολίασε λέγοντας ότι οι «τακτικές ένοπλες δυνάμεις» πληρούν τέσσερις όρους της Σύμβασης της Χάγης (1899 και 1907). Με άλλα λόγια, οι «τακτικές δυνάμεις» πρέπει να πληρούν τα ακόλουθα κριτήρια: διοικούνται από άτομο υπεύθυνο για τους υφισταμένους του σε μια πλευρά της σύγκρουσης έχουν ένα σταθερό διακριτικό έμβλημα αναγνωρίσιμο από απόσταση κρατούν φανερά τα όπλα διεξάγουν επιχειρήσεις σύμφωνα με τους νόμους και τα έθιμα του πολέμουΚατ' επέκταση, οι μάχιμες δυνάμεις που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια ονομάζονται «άκτακτες δυνάμεις». Beckett, I. F. W. (15 Σεπτεμβρίου 2009). Encyclopedia of Guerrilla Warfare. Santa Barbara, California: Abc-Clio Inc. ISBN 978-0874369298.
North American XB-21

Το North American XB-21 (εσωτερική ονομασία NA-21) ήταν δικινητήριο μέσο βομβαρδιστικό το οποίο ανέπτυξε η North American Aviation στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Συμμετείχε σε διαγωνισμό του USAAC, στον οποίο επελέγη το ανταγωνιστικό Douglas B-18 Bolo διότι ήταν σημαντικά φθηνότερο. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα XB-21.

 To ΝΑ-21 ήταν το πρώτο δικινητήριο πολεμικό αεροσκάφος που ανέπτυξε η North American. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις αρχές του 1936 στο εργοστάσιο της εταιρείας στο Inglewood της Καλιφόρνια. Ήταν ένα μεσοπτέρυγο μονοπλάνο, ολομεταλλικής κατασκευής, το οποίο προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R-2180-A Twin Hornet, που διέθεταν υπερσυμπιεστές για την βελτίωση των επιδόσεων σε μεγάλα ύψη. Είχε εξαμελές, επταμελές ή οκταμελές πλήρωμα και ισχυρότατο αμυντικό οπλισμό για την εποχή του, που θα τοποθετούνταν σε υδραυλικά κινούμενους πυργίσκους πολυβόλων στο ρύγχος και την ράχη. Χειροκίνητα χειριζόμενα όπλα θα τοποθετούνταν στα πλαϊνά και στο κάτω μέρος του. Το αεροσκάφος μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 4.500 kg βομβών εσωτερικά, ενώ με φορτίο 1.000 kg είχε ακτίνα δράσης 3.100 χλμ. Το αεροσκάφος πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 22 Δεκεμβρίου 1936 και μετά την διόρθωση ορισμένων μικροπροβλημάτων μετονομάστηκε σε NA-39 και όταν το παρέλαβε το USAAC ονομάστηκε XB-21. Οι συγκριτικές δοκιμές με το ανταγωνιστικό B-18 Bolo έλαβαν χώρα στις αρχές του 1937. Εντοπίσθηκαν διάφορα προβλήματα με τους πυργίσκους των πολυβόλων, που οδήγησαν στην απόφαση της ολοκληρωτικής αφαίρεσης του ραχιαίου πυργίσκου και η κάλυψη με fairings αυτού στο ρύγχος προκειμένου να βελτιωθεί η αεροδυναμική.Το XB-21 είχε καλύτερες επιδόσεις συγκριτικά με το αεροσκάφος της Douglas, όμως η διαφορά κόστους αποδείχθηκε η καθοριστική παράμετρος: ενώ το Β-18 είχε ονομαστική τιμή $64.000, το ΧΒ-21 κόστιζε $122.000 με συνέπεια να προτιμηθεί το πρώτο. Παρόλα αυτά το USAAC έκρινε ότι οι επιδόσεις του βομβαρδιστικού της North American ήταν αρκετά καλές και έτσι ζητήθηκε η κατασκευή πέντε αεροσκαφών προπαραγωγής, που θα ονομάζονταν ΥΒ-21. Η παραγγελία αυτή ακυρώθηκε λίγο αργότερα, με το μοναδικό αεροσκάφος να αξιοποιείται σε ερευνητικά προγράμματα.Παρόλο που δεν εντάχθηκε σε παραγωγή, η εμπειρία που αποκτήθηκε από την ανάπτυξη του XB-21 αποδείχθηκε ωφέλιμη στην ανάπτυξη του βομαβρδιστικού North American NA-40, το οποίο αργότερα εξελίχθηκε στο περίφημο B-25 Mitchell. Breguet 693 Bristol Blenheim Douglas B-18 Bolo Martin Model 146 PZL.37 Łoś Donald, David, ed. The Complete Encyclopedia of World Aircraft. London: Orbis, 1997. ISBN 0-7607-0592-5. Jones, Lloyd S. U.S. Bombers, B1-B70. Fallbrook, California: Aero Publishers, 1962. ASIN B0007FFBSO. Reuter, Claus. Development of Aircraft Turrets in the AAF, 1917-1944. New York: S.R. Research & Publishing, 2000. ISBN 1-894643-08-9. Rusinek, Ed. "A Tale of Two Dragons." North American Aviation Retirees Bulletin, Winter 2005. Yenne, Bill. The American Aircraft Factory in World War II. St. Paul, Minnesota: Zenith Press, 2006. ISBN 0-7603-2300-3. Yenne, Bill. The Story of the Boeing Company. St. Paul, Minnesota: Zenith Press, 2005. ISBN 0-7603-2333-X.
Μόγκουλς

Το Σκι με μόγκουλς (Mogul skiing, συχνότερα απλώς μόγκουλς) είναι τύπος του ελεύθερου σκι όπου οι χιονοδρόμοι κάνουν σκι σε έδαφος που έχει πολλές λακκούβες ("moguls").

 Μόγκουλς λέγονται οι λακούβες που δημιουργούνται στο έδαφος όταν οι χιονοδρόμοι ωθούν το χιόνι σε σωρούς καθώς εκτελούν στροφές μικρής ακτίνας. Επίσης, μπορούν να φτιαχτούν σε λόφο για διαγωνισμούς στο ελεύθερο σκι ή για προπονητικές διαδρομές. Μόλις δημιουργείται με φυσικό τρόπο, ένα μόγκουλ τείνει να επεκταθεί, αφού οι σκιέρ ακολουθούν τα ίδια μονοπάτια γύρω από αυτό και τα αυλάκια που το περιστοιχίζουν βαθαίνουν ακόμα περισσότερο. . Καθώς η χιονοδρομία τείνει να είναι ένας σύνδεσμος από στροφές, σχηματίζονται τα μόγκουλς και δημιουργείται ένα έδαφος με λάκκους. Στα περισσότερα χιονοδρομικά κέντρα συγκεκριμένες πίστες αφήνονται χωρίς περιποίηση ώστε να δημιουργηθούν μόγκουλς. Σε περιπτώσεις που τα τελευταία έχουν πολύ πάγο και είναι πολύ σκληρά για να κάνει κάποιος σκι με ασφάλεια, τότε γίνεται περιποίησή τους. Ο όρος mogul προέρχεται πιθανότατα από την γερμανική διάλεκτο και τη γερμανική της Βιέννης mugl, που σημαίνει λοφίσκος. Ο πρώτος διαγωνισμός ελεύθερου σκι με μόγκουλς έλαβε χώρα το 1971. Οι ελεύθερες διαδρομές συμπεριελάμβαναν σκι με μόγκουλς, ακροβατικά στον αέρα (aerials) και διάφορα ακροβατικά κόλπα. Έπειτα από σειρά τραυματισμών στη διάρκεια ακροβατικών στον αέρα, απαγορεύτηκαν από το διαγωνισμό. Η εν λόγω απαγόρευση παρέμεινε σε ισχύ μέχρι και πρόσφατα. Η Διεθνής Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (FIS) θεσμοθέτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Πίστας Ελεύθερου Σκι το 1980. Κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο γίνονται πολλές διοργανώσεις που περιλαμβάνουν σκι με μόγκουλς. Το 1992 το ελεύθερο σκι γίνεται επίσημα ολυμπιακό άθλημα και τα μόγκουλς μέρος του. Στους Ολυμπιακούς του 1988 στο Κάλγκαρι ήταν άθλημα επίδειξης. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα διεξήχθη το 1986 και σήμερα διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Κατά τη διεξαγωγή του αγωνίσματος, οι αθλητές και αθλήτριες κάνουν σκι γύρω από τα μόγκουλς και εκτελούν διάφορα κόλπα. Μερικά κοινά είναι: 360 X, twister, spread, Daffy, cork-720 και backflip. Η κατωφέρεια είναι πολύ απότομη, με κίση συνήθως ανάμεσα σε 24 και 32 μοίρες (πιο συχνά 28 μοίρες)και μήκους 200-270 μέτρων. Τα άλματα στο αγώνισμα των μόγκουλς είναι μικρότερα από εκείνα στο αγώνισμα των ακροβατικών (aerial) και συχνά αναφέρονται με την ονομασία "kickers" για την απότομη προσγείωση, που "κλοτσά" τον αθλητή ψηλά στον αέρα. The Surprising Motion of Ski Moguls http://www.skidebosses.com - Αρχείο βίντεο με μόγκουλ (σε ελεύθερο στιλ). www.mogulskiing.net - Mogul skiing's online home. Ιστότοπος με πληροφορίες, φωτογραφίες και βίντεο. Μαθήματα μόγκουλς
Νήσοι Σολοβέτσκι

Οι Νήσοι Σολοβέτσκι ή Σολόβσκι (ρωσικά: Соловецкие острова ή Соловки́), είναι ένα αρχιπέλαγος που βρίσκεται στη Λευκή Θάλασσα, στη Ρωσία. Τα νησιά έχουν έκταση 347 τετραγωνικά χιλιόμετρα και εξυπηρετούνται από το Αεροδρόμιο Σόλοφκι. Διοικητικά οι νήσοι υπάγονται στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ και σχεδόν όλος ο πληθυσμός των νήσων κατοικεί στον μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, το Μπολσόι Σολοβέτσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της περιοχής ήταν 861 κάτοικοι.

 Το αρχιπέλαγος αποτελείται από έξι κύρια νησιά, τα οποία είναι: Μπολσόι Σολοβέτσκι, 246 τ.χλμ. Ανζέρσκι, 47 τ.χλμ. Μπολσόι Μουξάλμα, 17 τ.χλμ. Μάλαϊ Μουξάλμα, 0,57 τ.χλμ. Μπολσόι Ζαγιάτσκι, 1,25 τ.χλμ. Μάλι Ζαγιάτσκι, 1,02 τ.χλμ.Τα νησιά διαχωρίζουν τον κόλπο Ονέγκα από τον κύριο όγκο νερού της Λευκής θάλασσας. Το πλησιέστερο σημείο της ηπειρωτικής χώρας σε αυτά είναι η χερσόνησος Ονέγκα. Το ανάγλυφο των νησιών είναι λοφώδες και οι ακτές τους έχουν πολλές εσοχές. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών καλύπτεται από δασική πεύκη, ερυθρελάτη και έλη. Επίσης υπάρχουν πολυάριθμες λίμνες, οι οποίες ενώθηκαν από τους μοναχούς έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα δίκτυο καναλιών. Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των νησιών είναι οι λίθινοι λαβύρινθοι και άλλες λίθινες κατασκευές, ειδικά οι λίθινοι λαβύρινθοι στο Μπολσόι Ζαγιάτσκι. Στα νησιά Σολοβέτσκι βρίσκεται η ξακουστή Ορθόδοξη Μονή Σολοβέτσκι. Η Μονή ιδρύθηκε το δεύτερο τέταρτο του 15ου αιώνα, γύρω στο 1436 μ.Χ., από δύο μοναχούς τον Όσιο Ζωσιμά και τον Άγιο Γερμανό. Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, η μονή είχε αναδειχθεί ως ένας από τους πλουσιότερους γαιοκτήμονες και ένα από τα πλέον σημαίνοντα θρησκευτικά κέντρα στη Ρωσία.
Δάμαρχος ο Παρρασιεύς

Ο Δάμαρχος ή Δαμαίνετος (5ος/4ος αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης και πυγμάχος με καταγωγή από την Παρρασία της Αρκαδίας, ο οποίος αναφέρεται πως υπήρξε λυκάνθρωπος μετά από τελετή που έγινε στα Λύκαια και ξαναέγινε ξανά άνθρωπος μετά από δέκα χρόνια.

 Η πηγή σχετικά με τον λυκανθρωπισμό του Δαμάρχου είναι ο ιστορικός Αγριόπας, ο οποίος έζησε σε άγνωστη εποχή. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα μ.Χ., Παυσανίας, ερεύνησε τον θρύλο του λυκανθρώπου στο έργο Ελλάδος περιήγησις και ενώ ο ίδιος αναφέρει ότι πράγματι υπήρξε ο πυγμάχος Δάμαρχος, σημειώνει ότι η επιγραφή του Δαμάρχου στην Ολυμπία δεν αναφέρει τίποτα για την υποτιθέμενη μεταμόρφωσή του σε λύκο.Σύμφωνα με τον θρύλο στα Λύκαια εμπλέκονται ανθρωποθυσίες προς τον Δία, στη συνέχεια το θυσίο τρώγεται εξ ενός από τους συμμετέχοντες και ο Δίας μεταμορφώνει τον κανίβαλο σε λύκο, στην περίπτωση αυτή τον Δάμαρχο. Σύμφωνα με τον Παυσανία ο λυκάνθρωπος θα μπορούσε να γίνει και πάλι άνθρωπος εάν απείχε για εννέα χρόνια από την ανθρώπινη σάρκα, αν όμως έχει γευτεί σάρκα ανθρώπου θα παραμείνει λύκος για πάντα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και αργότερα ο Άγιος Αυγουστίνος συμφώνησαν με τις κύριες πτυχές του θρύλου, αλλά ισχυρίζονται ότι η απαιτούμενη περίοδος αναμονής ήταν δέκα χρόνια, και όχι εννέα. Ο θρύλος αναφέρεται και στην Πολιτεία του Πλάτωνα, όμως στην έκδοση του Πλάτωνος δεν υπάρχει κάποια αναφορά ότι η μεταμόρφωση αυτή μπορούσε να αναιρεθεί. Λυκάων ο Αρκάδιος, για παρόμοια περίπτωση λυκανθρωπισμού στην αρχαία Αρκαδία
Βρωμιούχο σκάνδιο

Το βρωμιούχο σκάνδιο ή τριβρωμιούχο σκάνδιο ή τριβρωμίδιο του σκανδίου ή τριβρωμοσκάνδιο (αγγλικά scandium bromide) είναι η ανόργανη δυαδική χημική ένωση με εμπειρικό τύπο ScBr3. Το χημικά καθαρό βρωμιούχο σκάνδιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι υδατοδιαλυτό στερεό.

 Το βρωμιούχο σκάνδιο παράγεται με αντίδραση ολικής σύνθεσης, δηλαδή πιο συγκεκριμένα, με αντίδραση ανάμεσα σε μεταλλικό σκάνδιο και ατμούς διβρωμίου: Το βρωμιούχο σκάνδιο χρησιμοποιήθηκε για σύνθεση στη στερεή φάση ασυνήθιστων συγκροτημάτων, όπως για παράδειγμα του γενικού τύπου Sc19Br28Z4 (Ζ = Mn, Fe, Os or Ru). Αυτά τα συγκροτήματα έχουν ενδιαφέρον τόσο για τις δομές τους, όσο και για τις μαγνητικές τους ιδιότητες.
Shell Eco Marathon

Ο Shell Eco-Marathon είναι ετήσιος διαγωνισμός οικολογικής απόδοσης οχημάτων που διοργανώνεται από την πολυεθνική πετρελαϊκή εταιρεία Shell. Στόχος των συμμετεχόντων είναι η δημιουργία ειδικών οχημάτων με τα οποία θα προσπαθήσουν να επιτύχουν την μέγιστη απόδοση στη χρήση καυσίμου κι έτσι τη μικρότερη εκπομπή καυσαερίων. Ο Eco-Marathon είναι παγκόσμιος διαγωνισμός και έχει διεξαχθεί σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ. Στο διαγωνισμό συμμετέχουν ομάδες πανεπιστημίων και σχολείων.

 Οι διαγωνιζόμενες ομάδες συμμετέχουν σε μια από τις δύο παρακάτω κατηγορίες: Φουτουριστικά πρωτότυπα. Είναι οχήματα σχεδιασμένα για ελάχιστη αεροδυναμική αντίσταση και μέγιστη απόδοση. Οχήματα αστικής χρήσης. Είναι κατασκευασμένα με πιο συμβατικά κριτήρια 4τροχων οχημάτων ικανών για χρήση στο αστικό περιβάλλον (από το 2009, στο διαγωνισμό των ΗΠΑ).Μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε συμβατικά καύσιμα (όπως βενζίνη, πετρέλαιο ντήζελ, υγραέριο) ή εναλλακτικές μέθοδοι (ηλιακές κυψέλες, ηλεκτρισμός, υδρογόνο, βιοκαύσιμα, υγροποιημένο φυσικό αέριο). Ο στόχος του διαγωνισμού δεν είναι το σπάσιμο των ρεκόρ ταχύτητας ή τερματισμός στην 1η θέση αλλά η κατανάλωση όσο γίνεται μικρότερης ποσότητας καυσίμου για δεδομένη απόσταση. Η ιστορία του διαγωνισμού ξεκίνησε το 1939, όταν μία ομάδα επιστημόνων της Shell με έδρα τους ένα εργαστήριο στο Wood River του Ιλινόις των ΗΠΑ στοιχημάτισαν ποιος μπορεί να οδηγήσει το δικό του αυτοκίνητο μακρύτερα με ποσότητα καυσίμου μόλις 1 γαλόνι ΗΠΑ. Η χρηματοδότηση του διαγωνισμού βασίζεται στις χορηγίες της πολυεθνικής πετρελαϊκής εταιρείας Shell η οποία αναλαμβάνει και χρέη διοργανωτή. Οι διαγωνιζόμενες ομάδες βρίσκουν μόνες τους τους πόρους που είναι απαραίτητοι για την ανάπτυξη των οχημάτων τους. Επίσημος ιστότοπος Shell Eco-Marathon [https://web.archive.org/web/20091029150209/http://www.ntua.kk5.org/ Αρχειοθετήθηκε 2009-10-29 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Ομάδας Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου]] Σχετικά με την ιστορία του διαγωνισμού