IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δούκας του Μοντεγιάνο

Ο Δούκας του Μοντεγιάνο (ισπανικά: Duque de Montellano) είναι ένας κληρονομικός τίτλος των Ευγενών της Ισπανίας: Duque de Montellano) είναι ένας συνοδευόμενος από τον τίτλο του Άρχοντα και παραχωρήθηκε το 1705 από τον Φίλιππο Ε´ στον Χοσέ δε Σολίς, Κόμη του Μοντεγιάνο, Ανώτερος του Γιουκατάν και απόγονος του Φρανθίσκο δε Μοντίχο.

 Χοσέ δε Σολίς ι Βαλδεράβανο, 1ος Δούκας του Μοντεγιάνο Αλφόνσο δε Σολίς ι Οσόριο, 2ος Δούκας του Μοντεγιάνο Χοσέ Ιγνάθιο δε Σολίς ι Γκάντ-Βίλε, 3ος Δούκας του Μοντεγιάνο Αλόνσο Βισέντε δε Σολίς ι Φόλθ δε Καρδόνα, 4ος Δούκας του Μοντεγιάνο Αλβάρο δε Σολίς ι Βινιακούρ, 5ος Δούκας του Μοντεγιάνο Μαρία Βισέντα δε Σολίς ι Λάσο δε λα Βέγα, 6η Δούκισσα του Μοντεγιάνο Μαρία δελ Πιλάρ Οσόριο ι Γκουτιέρρεθ δε λος Ρίος, 7η Δούκισσα του Μοντεγιάνο Φελίπε Φαλκό ι Οσόριο, 8ος Δούκας του Μοντεγιάνο Μανουέλ Φαλκό ι Εσκναντόν, 9ος Δούκας του Μοντεγιάνο Κάρλα Πία Φαλκό ι Μεδίνα, 10η Δούκισσα του Μοντεγιάνο
Σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατία του Καζακστάν

Η σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν εγκρίθηκε από την κυβέρνηση της ΣΣΔ του Καζακστάν στις 24 Ιανουαρίου 1953. Αυτή η σημαία βασίζεται στην σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά με τις τρεις οριζόντιες ρίγες, όπου το μπλε στο κάτω μέρος καταλαμβάνει τα δύο ένατα της σημαίας. Υπάρχει ένα σφυροδρέπανο κοντά στο κέντρο.

 Από το 1937 έως το 1940, η σημαία ήταν κόκκινη με ένα χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία, με τις επιγραφές QAZAQ SSR στο λατινικό αλφάβητο και την КАЗАХСКАЯ ССР στο κυριλλικό αλφάβητο (KAZAKHSKAYA SSR) σε χρυσό χρώμα. Οι επιγραφές είχαν την γραμματοσειρά sans-serif και βρισκόντουσαν κάτω από το σφυροδρέπανο. Η δεύτερη σημαία ήταν κόκκινη με χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία, με τους Κυριλλικούς χαρακτήρες Казак ССР (Kazak SSR) και Казахская ССР (Kazakhskaya SSR) σε χρυσό χρώμα δεξιά από το σφυροδρέπανο. Η δεύτερη σημαία εγκρίθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1940, όταν υιοθετήθηκε ένας νόμος για την γραφή της Καζακικής γλώσσας στο κυριλλικό αλφάβητο, και έτσι τροποποιήθηκε αναλόγως η επιγραφή στο έμβλημα. Στις 24 Ιανουαρίου 1953, η νέα σημαία της Καζακικής ΣΣΔ εγκρίθηκε από το Διάταγμα του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ της Καζακικής ΣΣΔ. Η σημαία ήταν βασισμένη στην σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, με την μπλε οριζόντια λωρίδα στο κάτω μέρος του υφάσματος. Το πλάτος της μπλε ζώνης είναι ίσο με το 2/9 του πλάτους της σημαίας, ενώ το κόκκινο κάτω μέρος καταλαμβάνει το 1/9 του πλάτους της σημαίας. Οι κανονισμοί της κρατικής σημαίας της Καζακικής ΣΣΔ υιοθετήθηκαν στις 28 Αυγούστου 1981. Καθόρισε τις αναλογίες του σφυροδρέπανου και του κόκκινου αστεριού. Η σημαία παρέμεινε σε χρήση ως η πρώτη σημαία του ανεξάρτητου Καζακστάν, μέχρι την υιοθέτηση της νέας σημαίας στις 4 Ιουνίου 1992. Σημαία της Σοβιετικής Ένωσης Έμβλημα της Καζακικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Σημαία του Καζακστάν
Μποσάνσκα Κρούπα

Η Μποσάνσκα Κρούπα (Κυριλλικά: Босанска Крупа, προφέρεται [bɔ̌sanskaː krûpa], βοσνιακά: Bosanska Krupa) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στον ποταμό Ούνα. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μπίχατς (350 χλμ. μακριά από το Σαράγεβο). Είναι η έδρα δήμου εντός του Καντονιού Ούνα-Σάνα της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

 Η Μποσάνσκα Κρούπα βρίσκεται στα σύνορα εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και γειτνιάζει με τους δήμους Μπουζίμ, Τσαζίν, Μπίχατς, Μποσάνσκι Πέτροβατς, Σάνσκι Μοστ και Κρούπα να Ούνι. Ο τελευταίος αναφερόμενος δήμος είναι μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και ήταν μέρος της Μποσάνσκα Κρούπα πριν το Βοσνιακό Πόλεμο, αλλά μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον αποτέλεσε ξεχωριστό δήμο. • Αραπούσα • Μπαγκ • Μπανιάνι • Μπάστρα • Μπενάκοβατς • Μποσάνσκα Κρούπα • Ντόμπρο Σέλο • Ντόνια Σουβάγια • Ντόνγι Ντούμποβικ • Ντόνγι Πετροβίτσι • Ντρένοβα Γκλάβιτσα • Γκλάβιτσα • Γκορίνια • Γκόρνια Σουβάγια • Γκόρνγι Μπούσεβιτς • Γκόρνγι Πετροβίτσι • Γκούνταβατς • Χασάνι • Ιβάνισκα • Γιασένιτσα • Γιεζέρσκι • Κονιόντερ • Λουμπάρντα • Λιούσινα • Μάχμιτς Σέλο • Μάλι Μπάντιτς • Μάλι Ντούμποβικ • Μάλι Ράντιτς • Μράζοβατς • Όσρεντακ • Οστρόζνιτσα • Μποσάνσκα Οτόκα • Πέρνα • Πιστάλινε • Ποτκαλίνιε • Πουτσενίκ • Σρέντνγι Μπούσεβιτς • Σρέντνγι Ντούμποβικ • Βαρόσκα Ριγιέκα • Βελίκα Γιασένιτσα • Βελίκι Μπάντιτς • Βελίκι Ντούμποβικ • Βελίκι Ράντιτς • Βόγιεβατς • Βόλοντερ • Βρανίσκα ι Ζαλίν. Μπράνκο Τσόπιτς, συγγραφέας (Χασάνι) Αρμίν Χαλίτοβιτς, πολιτικός Ντζεμαλουντίν Τσαούσεβιτς, Ιμάμης Έλβις Μέσιτς, ποδοσφαιριστής Κόστα Χακμάν, ζωγράφος Χακίγια Κανούριτς, Μουσουλμάνος λόγιος με Διδακτορικό στην Ισλαμική νομολογία Καντόνι Ούνα-Σάνα Μποσάνσκα Κράινα Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2021-01-25 στο Wayback Machine. Διαδικτυακή πύλη του Αρμίν Αρχειοθετήθηκε 2021-01-21 στο Wayback Machine. Ανεπίσημη διαδικτυακή πύλη
Άγκινο Σέλο

Το Άγκινο Σέλο (σερβικά κυριλλικά: Агино Село) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως της Μπάνια Λούκα, η οποία ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 489 κατοίκους.

 Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Βρμπας, εκ δεξιών παραποτάμου του Σάβα. Εντός του χωριού, η Εκκλησία της Σινδόνης της Θεοτόκου, σερβική ορθόδοξη εκκλησία, ανεγέρθηκε το 1896. Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Άγκινο Σέλο στο fallingrain.com
Αζογυράς Χανίων

Ο Αζογυράς (ή Αζωγυράς ) είναι οικισμός της Κοινότητας Γραμβουσής του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Αζογυράς είναι πεδινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου Γραμβούσας, στους πρόποδες της κορυφής «Γεροσκίνος» (762 μ.), ανατολικά από τα Φαλάσαρνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 110. Απέχει 45 χλμ. περίπου Δ. των Χανίων. Ο Αζογυράς είναι από τους παλαιότερους οικισμούς της Κρήτης που διατηρούν την ονομασία τους. Αναφέρεται, ήδη, από το 1583 με 140 κατοίκους. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαρδά του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γραμβούσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη νότια έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Νουαγέλ-σου-Λανς

Το Νουαγέλ-σου-Λανς (γαλλικά: Noyelles-sous-Lens, κυριολεκτικά Νουαγέλ υπό τη Λανς) είναι κοινότητα στο νομό Πα-ντε-Καλαί στη βόρεια Γαλλία. Βρίσκεται 3 χλμ. ανατολικά του κέντρου της Λανς.

 Το Νουαγέλ-σου-Λανς είναι αδελφοποιημένο με: Στσετσίνεκ, Πολωνία (από το 1983) Ράουντστοουν, Ιρλανδία (από το 2004) Το Νουαγέλ-σου-Λανς ήταν η γενέτειρα της Εντίτα Πιέχα (γεννημένη το 1937), Ρωσίδας ηθοποιού και τραγουδίστριας πολωνικής καταγωγής. Ιστότοπος Δημοτικού Συμβουλίου (γαλλικά)
Kavinsky

Ο Vincent Belorgey, γεννημένος στις 31 Ιουλίου 1975, γνωστός με το ψευδώνυμο Kavinsky, είναι Γάλλος μουσικός, παραγωγός και DJ. Ο ήχος του παραπέμπει στα electropop σάουντρακ ταινιών του '80. Ο ίδιος έχει ισχυριστεί ότι η μουσική του είναι εμπνευσμένη από χιλιάδες ταινίες που έχει δει μικρός, προσπαθώντας να ενώσει τα καλύτερα κομμάτια τους σε ένα είδος. Έχει συγκριθεί με καλλιτέχνες της French House σκηνής, όπως οι Daft Punk και ο Danger. Έγινε ευρέως γνωστός με το τραγούδι "Nightcall" που ήταν σάουντρακ στην ταινία Drive. Το 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο OutRun.

 Μετά από πολλά χρόνια σαν ηθοποιός, το 2005 ξεκίνησε την μουσική του καριέρα, αφού εμπνεύστηκε από τους κολλητούς του Jackson Fourgeaud και Quentin Dupieux, με τον τελευταίο να χρησιμοποιεί κομμάτια του Kavinsky στην ταινία Steak. Εκείνη την περίοδο έκανε και το πρώτο του single "Testarossa Autodrive" που εμπνεύστηκε από το διάσημο μοντέλο της Ferrari, Testarossa, του οποίου είναι και κάτοχος. Ο Kavinsky παρουσίασε το single στον Quentin, ο οποίος το παρουσίασε με τη σειρά του σε δισκογραφική εταιρεία με την οποία είχε σχέσεις λόγω της καριέρας του σαν σκηνοθέτης, και ο Kavinsky υπέγραψε συμβόλαιο στην Record Makers.Στη συνέχεια, ο Kavinsky κυκλοφόρησε 3 EP στην Record Makers με τίτλους: Teddy Boy, 1986 και Nightcall το 2006, 2007 και 2010 αντίστοιχα. Εκείνη την περίοδο, ο συμπαραγωγός του Surkin σε μία συνέντευξη δήλωσε αστειευόμενος ότι ο Kavinsky ήταν ο πατέρας του. Ο Kavinsky έχει περιοδεύσει μαζί με τους Daft Punk, The Rapture, Justice και SebastiAn το 2007. Έχουν γίνει και αρκετά remix κομματιών του από σημαντικούς δημιουργούς της electro.To remix του "Testarossa Autodrive" από τον SebastiAn, έχει χρησιμοποιηθεί στα βιντεοπαιχνίδια Grand Theft Auto IV και Gran Turismo 5 . Το single του "Nightcall" έπαιξε στους τίτλους αρχής της ταινίας Drive όπου μετά έγινε ευρέως γνωστό.Τον Δεκέμβριο του 2012 κυκλοφόρησε το "ProtoVision" και στις 25 Φεβρουαρίου 2013 κυκλοφόρησε το άλμπουμ <i id="mwUA">OutRun</i> . Μετά από μια σύντομη παύση που διήρκησε για 9 μήνες, ο Kavinsky επανεμφανίστηκε με το single "Sovereign", που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2014. Έκτοτε δεν έχει κυκλοφορήσει νέα μουσική. Ο Kavinsky είναι ένας χαρακτήρας που έφτιαξε ο Vincent με αρκετά κοινά στοιχεία με τον ίδιο αλλά με εντελώς διαφορετική ιστορία. Η ιστορία του Kavinsky είναι ότι μετά το τρακάρισμα του Testarossa το 1986, επανεμφανίστηκε ως ζόμπι το 2006 για να κάνει τη δική του ηλεκτρονική μουσική. Στην ουσία τα τραγούδια βοηθούν τον Kavinsky να πει την ιστορία του. Ο Vincent σε συνέντευξή του δήλωσε ότι: "Το "Nightcall" εξιστορεί την προσπάθεια του ζόμπι να πάει στο σπίτι της κοπέλας του και να τις εξηγήσει τι έχει συμβεί", αναφερόμενος στο τρακάρισμα του Kavinsky να πάει πίσω στην κοπέλα του μετά το ατύχημα, ενώ η ίδια έχει προχωρήσει με την ζωή της. Σε συνέντευξή του, ο Kavinsky δήλωσε ότι το σύνολο του Teddy Boy γράφτηκε και καταγράφηκε σε ένα Yamaha DX7, το οποίο ήταν διάσημο και αξιοσημείωτο για τον synth-pop ήχο της δεκαετίας του 1980. Ο Kavinsky άρχισε να φτιάχνει μουσική σε έναν παλιό Apple υπολογιστή που του έδωσε ο φίλος του Mr. Oizo.
Λουνγκ Τσεν

Ο Λουνγκ Τσεν (απλοποιημένα μανδαρινικά 劍龍, πινγιν Chien Lung, προφέρεται Τσεν Λουνγκ, 1916 - Ταϊπέι, 28 Μαΐου 1975) ήταν Κινέζος σκηνοθέτης και σεναριογράφος που δραστηριοποιήθηκε μεταξύ της δεκαετίας του 1950 και της δεκαετίας του 1970.

 Γεννημένος το 1916, εξερευνά κοινά θέματα στον κινηματογράφο του Χονγκ Κονγκ, όπως πολεμικές τέχνες ή βία στην καθημερινή ζωή΄ σκηνοθέτησε περισσότερες από 30 ταινίες κυρίως στην Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ. Πέθανε στην Ταϊπέι το 1975 σε ηλικία 59 ετών. The Bridge at Lo-Yang (1975) Fatal Strike (1974) Gold Snatchers (1973) Wang Yu, King of Boxers (1973) The Angry Hero (1973) Blood of the Leopard (1972) Boxers of Loyalty and Righteousness (1972) Κουνγκ Φου Μαμα (1972)̽ Extreme Enemy (1971) Struggle Karate (1971) Ghost Lamp (1971) The Bravest Revenge (1970) The Darkest Sword (1970) Golden Sword and the Blind Swordswoman (1970) The Ringing Sword (1969) Knight of the Sword (1969) Flying Over Grass (1969) Dragon Tiger Sword (1968) Dragon Inn (1967) Queen of Female Spies (1967) The Wandering Knight (1966) Λουνγκ Τσεν στην IMDb (Αγγλικά)
Γκαλατίνα

Η Γκαλατίνα (ιταλικά: Galatina, γκρίκο: Ας Πέτρο, τοπική διάλεκτος: San Pietru) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Λέτσε, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 25.854 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Λέτσε.

 Το έμβλημα της πόλης εμφανίζει τα παπικά κλειδιά, ένα στέμμα και μια κουκουβάγια. Τα παπικά κλειδιά αφορούν στη διάδοση του καθολικισμού από τον πάπα, το στέμμα δόθηκε στην πόλη μετά την απώθηση εχθρικών δυνάμεων το 1484 από τον Αλφόνσο Β΄ και η κουκουβάγια τοποθετήθηκε ως σύμβολο της θεάς Αθηνάς και αποτελεί αναφορά στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο απόστολος Πέτρος πέρασε από την πόλη όταν ταξίδεψε από την Αντιόχεια στη Ρώμη και έτσι ήταν γνωστή μέχρι το 1861 ως Σαν Πιέτρο ιν Γκαλατίνα (San Pietro in Galatina).Η χερσόνησος του Σαλέντο κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς τον 11ο αιώνα. Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη Γκαλατίνα γίνεται το 1188. Περί το 1300 πέρασε στην κατοχή του οίκου των Μπο (ντε Μπάλτσο), αλλαγή που σηματοδοτεί και την ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη περιτειχίστηκε το 1355. Λίγο αργότερα ξεκίνησε και η κατασκευή του ναού της Αγίας Αικατερίνης, σημείο αναφοράς στη θρησκευτική και αρχιτεκτονική ιστορία της περιοχής. Απέκτησε καθεστώς πόλης με βασιλικό διάταγμα τις 20 Ιουλίου 1793. Ο ρωμανικός ναός της Αγίας Αικατερίνης κτίστηκε το 1390 από τον Ραϊμόνδο Ορσίνι ντελ Μπάλτσο, κόμη του Σολέτο. Ο ναός διαθέτει χαρακτηριστικό θύρωμα και παράθυρο ρόδακα. Το εσωτερικό του ναού έχει τοιχογραφίες του Φραντσέσκο ντ' Αρέτσο (1435). Στο ιερό βρίσκεται το μαυσωλείο του γιού του κτήτορα. Έχει τη μορφή θόλου που στηρίζεται από τέσσερις κίονες, με το άγαλμά του από κάτω του.Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Χρονολογείται από το 1335, ανακατασκευάστηκε το 1633 και ολοκληρώθηκε το 1770. Διαθέτει μπαρόκ πρόσοψη. Από τα τείχη του κάστρου σώζονται τρεις από τις πύλες.Στην πόλη σώζονται επίσης μπαρόκ μέγαρα. Νόβι Γκραντ, από το 1997 Σάπες, από το 1999 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Galatina στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα του δήμου
Κονσταντίν Τσιολκόφσκι

Ο Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι (ρωσ. Константи́н Эдуа́рдович Циолко́вский) (17 Σεπτεμβρίου 1857 – 19 Σεπτεμβρίου 1935) ήταν Ρώσος επιστήμονας και πρωτοπόρος της αστροναυτικής. Θεωρείται από πολλούς ως ο πατέρας της θεωρητικής αστροναυτικής. Με την εργασία του ενέπνευσε αργότερα τους κορυφαίους Σοβιετικούς σχεδιαστές πυραύλων, όπως ο Σεργκέι Κορολιόβ και ο Βαλεντίν Γκλούσκο και συνέβαλε στην επιτυχία του Σοβιετικού διαστημικού προγράμματος. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο σπίτι του στα προάστια της Καλούγκα, περίπου 200 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μόσχας.

 Γεννήθηκε στο Izhevskoye (Περιφέρεια Ριαζάν), στη Ρωσική Αυτοκρατορία, σε μια μεσαίας τάξης οικογένεια. Ο πατέρας του Εντουάρντ Τσιολκόφσκι (πολωνικά: Ciołkowski) ήταν Πολωνός. Η μητέρα του, Μαρία Yumasheva, ήταν μια μορφωμένη Ρωσίδα. Ο πατέρας του ήταν Πολωνός πατριώτης, ο οποίος απελάθηκε στη Ρωσία, ως αποτέλεσμα της επαναστατικής πολιτικής του δράσης. Σε ηλικία 10 ετών ο Κονσταντίν αρρώστησε από σοβαρή ασθένεια, η οποία του προκάλεσε προβλήματα στην ακοή. Δεν έγινε δεκτός στα δημοτικά σχολεία, λόγω του προβλήματος ακοής του, έτσι ήταν αυτοδίδακτος.Εμπνευσμένος από τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, ο Τσιολκόφσκι σχημάτισε θεωρίες για πολλές πτυχές των διαστημικών ταξιδιών και την προωστική πυραύλων. Θεωρείται ο πατέρας των διαστημικών πτήσεων και είναι ο πρώτος άνθρωπος που φαντάστηκε την ιδέα του διαστημικού ανελκυστήρα, εμπνευσμένος το 1895 από τον νεόδμητο Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι. Ήταν επίσης υποστηρικτής του φιλοσόφου Νικολάι Φιοντόροφ (Nikolai Fyodorov) και πίστευε ότι ο αποικισμός του διαστήματος θα οδηγούσε στην τελειότητα της ανθρώπινης φυλής. Σχεδόν κουφός, εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών στο λύκειο μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1920. Μόνο από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μετά η σημασία του έργου του αναγνωρίστηκε από τους άλλους και τιμήθηκε για αυτό. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1935 στην Καλούγκα και τάφηκε από το κράτος.
Δημήτριος Σκαρβέλης

Ο Δημήτριος Σκαρβέλης (1933) είναι Έλληνας στρατιωτικός. Έφτασε μέχρι τον βαθμό του στρατηγού και διατέλεσε αρχηγός του ΓΕΣ (1990-93) και του ΓΕΕΘΑ (1993) ενώ το 2002 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

 Γεννήθηκε το 1933 στην Xίο και ήταν γιος του Γιώργου Σκαρβέλη και της Ευχαρίδος Τσολάκα. Θείοι του ήταν οι Κωνσταντίνος Τσολάκας, στρατηγός και αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, και Ξενοφών Τσολάκας, επίσης στρατηγός. Φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, και ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός του Πεζικού το 1954. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Σχολή Πεζικού, την Σχολή Πληροφοριών, την Σχολή Στρατιωτικής Σωματικής Αγωγής, την Σχολή Πεζικού ΗΠΑ και την Σχολή Ραδιενεργού, Βιολογικού και Χημικού Πολέμου ΗΠΑ. Επίσης αποφοίτησε από την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, την Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ, και την Σχολή Εθνική Άμυνας (ΣΕΘΑ).Υπηρέτησε ως επιτελής και διευθυντής Επιτελικών Γραφείων σε διάφορες μονάδες και σχηματισμούς, στο Ανώτατο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, στην Κύπρο και στο Γενικό Επιτελείο Στρατού. Διατέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής του Α΄ Κλάδου του ΓΕΣ, διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, Α΄ υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ, και διοικητής της 1ης Στρατιάς, ενώ στις 7 Μαΐου 1990 ανέλαβε αρχηγός του ΓΕΣ, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 24 Φεβρουαρίου 1993, οπότε έγινε αρχηγός του ΓΕΕΘΑ.Στις 16 Οκτωβρίου του 1993, έξι μέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές της 10ης Οκτωβρίου που επανέφεραν το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία και τρεις μέρες μετά την επίσημη ορκωμοσία και ανάληψη καθηκόντων της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου (13 Οκτωβρίου) ο Σκαρβέλης ουσιαστικά «καθαιρέθηκε» από την θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Μία ομάδα εν ενεργεία ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών (οπαδοί του Ανδρέα Παπανδρέου, οι οποίοι επί κυβέρνησης Μητσοτάκη είχαν υποστεί διώξεις, δυσμενείς κρίσεις και μεταθέσεις λόγω των φιλοπαπανδρεϊκών τους πολιτικών φρονημάτων) εγκατέλειψαν τις μονάδες τους, και παρουσιάστηκαν ξαφνικά στο Πεντάγωνο, το οποίο και «κατέλαβαν». Απαίτησαν να τοποθετηθούν άμεσα σε θέσεις-κλειδιά του ΓΕΣ και του Υπουργείου, κάτι το οποίο και πέτυχαν, με επίσημη διαταγή που εκδόθηκε επιτόπου και αυθημερόν. Δύο μήνες αργότερα στις 16 Δεκεμβρίου του 1993, ο Σκαρβέλης αποστρατεύτηκε και επίσημα, καθώς αντικαταστάθηκε από τον ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη.Για την πολιτεία του Σκαρβέλη ως αρχηγού ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ υπάρχουν ριζικά διαφορετικές αποτιμήσεις, καθώς οι εφημερίδες και οι σχολιαστές της Κεντροδεξιάς τον χαρακτήριζαν ως σπουδαίο αξιωματικό και ως έναν από τους καλύτερους αρχηγούς της Μεταπολίτευσης. Αντίθετα, οι οι εφημερίδες και οι σχολιαστές της Κεντροαριστεράς τον κατηγορούσαν ως απηνή και παθιασμένο διώκτη κάθε μη δεξιού αξιωματικού (χαρακτηριστικά, επί των ημερών του αποστρατεύτηκαν όλοι οι αξιωματικοί που είχαν διατελέσει υπασπιστές υπουργών και υφυπουργών τα χρόνια 1981-1989, αλλά οι περισσότεροι αποκαταστάθηκαν μετά το 1993).Τιμήθηκε με το δίπλωμα και τα διάσημα του Χρυσού Σταυρού του παρασήμου του Αποστόλου Παύλου από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο καθώς και με άλλα βραβεία. Το 2002 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Διαμένει στην Αθήνα.
Κομποβούνι

Το Κομποβούνι είναι μικρό βουνό της Αχαΐας στην βόρεια Πελοπόννησο. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται σε υψόμετρο 758 μέτρων. Στις ανατολικές απολήξεις του βρίσκεται η Τεχνητή Λίμνη Αστερίου στην οποία προσφέρεται άπλετη θέα από την κορυφή του.

 Εκτείνεται νότια της ημιπεδινής περιοχής των Φαρρών, νοτιοανατολικά της ευρείας περιοχής της πεδιάδας της δυτικής Αχαΐας, ανατολικά της χαμηλής οροσειράς της Μόβρης, βορειοανατολικά των βουνών Σκόλλις και Πεζούλισες, βόρεια του ημιορεινού κάμπου της Βουντούχλας και βορειοδυτικά του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου, όπου συναντάται και με τις βορειοδυτικές απολήξεις αυτού. Στις βόρειες παρυφές του βουνού βρίσκονται τα χωριά Μιτόπολη, Κώμη και Σουβαλιωταίικα, ο συνοικισμός των Παπακωσταίικων στις ανατολικές και η Χιόνα στις νότιες. Οι καταβυθισμένες από τα νερά της λίμνης Τόσκες βρίσκονταν στις ανατολικές απολήξεις του. Υπήρξε φυσικό σύνορο των πρώην «καποδιστριακών» δήμων Τριταίας, Φαρρών και Ωλενίας, με το βόρειο τμήμα του να εκτείνεται εντός της Ωλενίας, το νότιο εντός της Τριταίας και ένα μέρος του δυτικού εντός των Φαρρών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 και με την διοικητική μεταρρύθμιση του Προγράμματος «Καλλικράτης» αποτελεί σύνορο των ευρύτερων δήμων Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας, εκτεινόμενο περίπου κατά το ήμισυ στην περιφέρεια και των δύο. Το Κομποβούνι έχει χαρακτηριστεί καταφύγιο άγριας ζωής από το 1976 (ΦΕΚ 779Β/1976). Στο βουνό φύονται πεύκα, κουμαριές, πουρνάρια, δρύες και θάμνοι. Η ονομασία του ενδεχομένως να σημαίνει κοντό βουνό ή κόμπος βουνών (δηλ. βουνά ανάμεσα στις παρυφάδες του Ερύμανθου και της Σκόλλιδος). Στο βορειοανατολικό τμήμα των απολήξεων του Κομποβουνίου βρίσκεται το τεχνικό έργο του Φράγματος Πείρου - Παραπείρου το οποίο ολοκληρώθηκε το 2019 με τη δημιουργία της Λίμνης Αστερίου η οποία απλώνεται στις ανατολικές απολήξεις του βουνού. Για τη δημιουργία της λίμνης ερημώθηκε το χωριό Τόσκες το οποίο καταβυθίστηκε ενώ στις παρυφές του βουνού δημιουργήθηκε νέα χάραξη του εκεί μέρους της Εθνικής Οδού Πατρών-Τριπόλεως, ευρέως γνωστής ως «111». Το 2010 ολοκληρώθηκε ο επαρχιακός δρόμος που συνδέει το Κάτω Μαζαράκι και την Ωλενία με την «111» και την Τριταία, ο οποίος διέρχεται από τα δυτικά και τα νοτιοδυτικά τμήματα και παρυφάδες του βουνού. Αντώνης Καλογήρου, Τα βουνά δυτικά του Ερυμάνθου, Εκδόσεις In Path, Αθήνα 2012. ISBN 978-960-9720-00-7. Σταύρος Κατσέλης, Ποσοτική γεωμορφολογική ανάλυση του υδρογραφικού δικτύου του Βολιναίου ποταμού, αδημοσίευτη εργασία, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο-Τμήμα Γεωγραφίας, Αθήνα 2008 (ιδίως το 1ο Κεφάλαιο: «Γεωγραφική θέση»). Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κομποβούνι. Το Κομποβούνι στο χάρτη. wikimapia.org. Ανακτήθηκε: 02/05/2011.
Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων

Ο Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αστερουσίων, Νίκου Καζαντζάκη και Αρχανών. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 335.38 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 18.022 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκαν τα Πεζά και ιστορικές έδρες οι Αρχάνες και ο Πύργος. Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Με εξαίρεση τον πρώην δήμο Αρχανών, ο οποίος σήμερα αποτελεί επίσης Κοινότητα, αυτές οι διοικητικές μονάδες έχουν ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).

 Ο Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων αποτελείται από 27 κοινότητες, οι οποίες βρίσκονται στις τρεις Δημοτικές Ενότητες Αστερουσίων, Νίκου Καζαντζάκη και Αρχανών. Οι Κοινότητες υπάγονται είτε στις Επαρχίες Μονοφατσίου είτε Πεδιάδος είτε Τεμένους. Κοινότητα Αρχανών Βαθύπετρο, το Επάνω Αρχάνες, οι Καρνάρι, το Κοινότητα Κάτω Αρχανών Αμπελά, τα Κάτω Αρχάνες, οι Κερά Ελαιούσα, η Πατσίδες, οι Κοινότητα Αχεντριά Αγία Παρασκευή ή (Πέρα Τσούτσουρος, ο) Άγιος Νικήτας, ο Άγιος Παντελεήμονας, ο (Μαριδάκι, το) Αχεντριάς, ο Κοινότητα Εθιάς Αγία Άννα, η Εθιά, η Ροτάσι, το Κοινότητα Καλυβίων Καλύβια, τα Κάτω Καλύβια, τα Νεοχώρι, το Κοινότητα Λιγορτύνου Κεφαλάδος, ο Λιγόρτυνος, η Πλακιώτισσα, η Κοινότητα Μεσοχωρίου Μεσοχώρι, το Κοινότητα Παρανύμφων Αμύγδαλος, ο Παράνυμφοι, οι Πλατανιάς, ο Τρείς Εκκλησιές, οι Κοινότητα Πραιτωρίων (Προτωρίων) Πραιτώρια, τα (Προτώρια, τα) Κοινότητα Πύργου Μονοφατσίου Μουρνιά, η Πρινιάς, ο Πύργος, ο Κοινότητα Τεφελίου Αποσελέμι, το Πυράθι, το Τεφέλι, το Κοινότητα Χαρακίου Βοριάς, ο Μαδέ, το Χαράκι, το Κοινότητα Χάρακος Αγία Φωτιά, η Δωράκι, το Χάρακας, ο Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Πεδιάδος Άγιος Βασίλειος, ο Κοινότητα Αγίων Παρασκιών Άγιες Παρασκιές, οι Κελλιά, τα Κοινότητα Αλαγνίου Αλάγνι, το Κοινότητα Αστράκων Αστρακοί, οι Κοινότητα Αστριτσίου Αστρίτσι, το Κοινότητα Δαμανίων Αρκάδι, το Δαμάνια, τα Μελιδοχώρι, το Κοινότητα Καλλονής Καλλονή, η Κοινότητα Καταλαγαρίου Καταλαγάρι, το Κοινότητα Κουνάβων Κουνάβοι, οι Κώμες, οι Κοινότητα Μελεσών Μελέσες, οι Φιλίσια, τα Κοινότητα Μεταξοχωρίου Αρμανώγεια, τα Μεταξοχώρι, το Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, η Παρθένι, το Κοινότητα Μυρτιάς (Βαρβαρου) Μυρτιά, η (Βάρβαροι Αγίων Παρασκιών, το) Κοινότητα Πεζών Πεζά, τα Κοινότητα Χουδετσίου Χουδέτσι, το 2011-2014 Ρούσσος Κυπριωτάκης 2014-σήμερα: Εμμανουήλ Κοκοσάλης (επανεξελέγη το 2019 και το 2023 με 75,29% από τον πρώτο γύρο. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Eσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archanes-Asterousia στο Wikimedia Commons
Μπεσίκτας Ζιμναστίκ Κουλουμπού

Για την περιοχή της Κωνσταντινούπολης, δείτε: Μπεσίκτας.Η Μπεσίκτας (τουρκικά: Beşiktaş, προφέρεται: [beˈʃiktaʃ]) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αθλητικούς συλλόγους της Τουρκίας με αξιόλογη παρουσία όχι μόνο εντός των συνόρων της χώρας αλλά και στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1903 αλλά η ίδρυσή της επικυρώθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1910. Είναι μάλιστα ο πρώτος επικυρωμένος αθλητικός σύλλογος της Τουρκίας. Ο σύλλογος διαθέτει αρκετά τμήματα όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση, το χάντμπολ, η πετοσφαίριση, ο στίβος, το σκάκι κλπ.

 Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μπεσίκτας εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας (Süper Lig). Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μπεσίκτας ιδρύθηκε το 1911 όταν προσχώρησαν στον σύλλογο δύο τοπικές ποδοσφαιρικές ομάδες της περιοχής του Μπεσίκτας, η "Valideçeşme" και η "Basiret". Στην αρχή τα χρώματα της ομάδας ήταν το ερυθρόλευκα, αλλά το κόκκινο αντικαταστάθηκε απο το μαύρο ως ένδειξη πένθους για τις εδαφικές απώλειες της Τουρκίας στα Βαλκάνια κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Η Μπεσίκτας εκείνη την εποχή ήταν ο μόνος τουρκικός αθλητικός σύλλογος της χώρας για αυτό και αγωνίστηκε σε διάφορες αθλητικές διοργανώσεις ως αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας. Ως εκ τούτου η Μπεσίκτας είναι η μόνη τουρκική ομάδα που της επιτρέπεται να φέρει στο έμβλημά της την τουρκική σημαία. Πρωταθλήματα Τουρκίας (16): 1957, 1958, 1959-1960, 1965-66, 1966-67, 1981-82, 1985-86, 1989-90, 1990-91, 1991-92, 1994-95, 2002-03, 2008-09, 2015-2016, 2016-17, 2020-21 Κύπελλα Τουρκίας (10): 1975, 1989, 1990, 1994, 1998, 2006, 2007, 2009, 2011, 2021 Σούπερ Καπ (9): 1967, 1974, 1986, 1989, 1992, 1994, 1998, 2006, 2022 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Μπεσίκτας ιδρύθηκε πολύ αργότερα και δεν έχει τις επιτυχίες όπως αυτες του ποδοσφαιρικού τμήματος. Μεγαλύτερη εγχώρια διάκριση είναι το νταμπλ το 2012, όταν κατάκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Τουρκίας. Έχει επίσης κατακτήσει το πρωτάθλημα του 1975 ενώ έχει φτάσει άλλη μια φορά στον τελικό του πρωταθλήματος (2005) καθώς και στον τελικό του κυπέλλου (1987). Το 1997 κινδύνευσε με υποβιβασμό αλλά έμεινε στην πρώτη κατηγορία λόγω αδυναμίας της Yildrimspor να ανταποκριθεί σε οικονομικές απαιτήσεις. Στην Ευρώπη έχει αρκετές συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Μεγαλύτερη διακρίση είναι η κατάκτηση του Γιουροτσάλεντζ το 2012. Στις άλλες διοργανώσεις ξεχωρίζουν οι προκρίσεις στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Κόρατς το 1999, του Γιούροπ Λιγκ το 2005 και στους προημιτελικούς του Γιούροκαπ το 2008.* Έδρα της ομάδας είναι το Ακατλάρ Αρένα (BJK Akatlar Arena), χωρητικότητας 3.200 θέσεων. (Εως το 2016) Πρωταθλήματα (2): 1975, 2012 Κύπελλο (1): 2012 Η επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου Προφίλ της ομάδας μπάσκετ Ομάδα μπάσκετ
Γκόλμπολ

Το γκόλμπολ (goalball) είναι ένα ομαδικό άθλημα, σχεδιασμένο για τυφλούς αθλητές. Επινοήθηκε το 1946 από τον Αυστριακό Hanz Lorenzen, και τον Γερμανό Sepp Reindle, σε μία προσπάθεια να βοηθηθεί η αποκατάσταση των βετεράνων του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Διοικητική αρχή για το άθλημα είναι η Διεθνής Ομοσπονδία Αθλητισμού Τυφλών (IBSA), που είναι υπεύθυνη για δεκαπέντε αθλήματα που απευθύνονται σε άτομα με προβλήματα όρασης. Το άθλημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε Παραολυμπιακούς Αγώνες το 1976 κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων του Τορόντο. Το πρώτο Πρωτάθλημα Γκόλμπολ διεξήχθη το 1978, ενώ στο πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων μπήκε το 1980, στους Αγώνες του Άρνεμ της Ολλανδίας.. Είναι ένα από τα τρία αθλήματα των Παραολυμπιακών Αγώνων που δεν έχει αντίστοιχο Ολυμπιακό άθλημα.

 Σύμφωνα με τους κανόνες της IBSA το γκόλμπολ παίζεται σε ένα γήπεδο διαστάσεων 18m x 9m. Η γραμμή των 9 μέτρων αποτελεί και τη γραμμή του γκολ. Η μπάλα ζυγίζει 1,25kg και η περιφέρεια της είναι περίπου 76cm. Στο εσωτερικό της έχει κουδουνάκια ώστε οι αθλητές να αντιλαμβάνονται την κίνησή της.Οι συμμετέχοντες αγωνίζονται σε ομάδες των τριών, και προσπαθούν να προωθήσουν τη μπάλα προς το τέρμα της αντίπαλης ομάδας.. Ο αγώνας αποτελείται από δύο ημίχρονα των 12 λεπτών. Όλοι οι παίκτες αγωνίζονται με δεμένα μάτια καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, έτσι ώστε οι παίκτες με μειωμένη όραση να αγωνίζονται ισότιμα με τους τυφλούς παίκτες. Σε κάθε παιχνίδι επιτρέπονται μέχρι τρεις αναπληρωματικοί. Οι παραβιάσεις των κανόνων τιμωρούνται γενικά με απώλεια της κατοχής της μπάλας. Πρώιμη ρίψη - ρίψη της μπάλας πριν από το σφύριγμα του διαιτητή Ρίψη εκτός ορίων - ρίψη της μπάλας εκτός ορίων γηπέδου. Η μπάλα περνάει στην κατοχή της αντίπαλης ομάδας. Pass out - ενώ οι παίκτες ανταλλάσσουν πάσες, η μπάλα βγαίνει εκτός γηπέδου. Ball over - η μπάλα έρχεται σε επαφή με έναν αμυνόμενο παίκτη (ή με μέρος της εστίας) και περνώντας πάνω από την κεντρική γραμμή του γηπέδου επιστρέφει στην περιοχή από όπου προήλθε η βολή . Το Γκόλμπολ από την Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή Διεθνής Ομοσπονδία Αθλητισμού Τυφλών Αρχειοθετήθηκε 2020-11-27 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
Εϊτσίρο Όντα

Ο Εϊτσίρο Όντα (ιαπωνικά: 尾田 栄一郎‎, αγγλικά: Eiichiro Oda, 1 Ιανουαρίου 1975 - ) είναι Ιάπωνας mangaka, περισσότερο γνωστός για τη σειρά manga, One Piece. Το One Piece είναι από τα πιο επιτυχημένα manga σε πωλήσεις παγκοσμίως, ξεπερνώντας τα 400 εκατομμύρια αντίτυπα. Η υψηλή δημοτικότητα της σειράς, τον ανέδειξε σε έναν από τους σπουδαιότερους mangaka, επηρεάζοντας την ιστορία των manga.

 Ο Όντα γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1975 στο Κουμαμότο της Ιαπωνίας.Σύμφωνα με τον ίδιο,από την ηλικία των τεσσάρων ήθελε να γίνει καλλιτέχνης μάνγκα.Η μεγαλύτερη του επιρροή είναι ο Ακίρα Τοριγιάμα και το Dragon Ball.Το ενδιαφέρον του για τους πειρατές πιθανόν να πυροτοδοτήθηκε από την σειρά άνιμε Vicky the Viking. Σε ηλικία των 17 ετών κέρδισε πολλά βραβεία με το έργο του Wanted!.Προσλήφθηκε στο περιοδικό Weekly Shōnen Jump.Εργάστηκε ως βοηθός του Σινόμπου Καιτάνι για το μάνγκα Suizan Police Gang.Σε ηλικία των 19 ετών εργάστηκε ως βοηθός του Νομπουχίρο Γουτσόκι για το μάνγκα Rurouni Kenshin. Ο Όντα δημιούργησε δύο ιστορίες με θέμα τους πειρατές,με τον τίτλο "Romance Dawn".Δημοσιεύτικαν στα περιοδικά Akamaru Jump και Weekly Shōnen Jump στα τέλη του 1996.Το Romance Dawn παρουσίασε τον Monkey D. Luffy ως πρωταγωνιστή ο οποίος αργότερα έγινε ο πρωταγωνιστής του One Piece. Το One Piece κυκλοφόρησε στο Weekly Shōnen Jump το 1997.Έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή manga στην Ιαπωνία και κατέχει τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών.Το 2022 το μάνγκα έφτασε πάνω από τις 10,3 εκατομμύρια πωλήσεις. Η τηλεοπτική μεταφορά του One Piece σε άνιμε πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωμβρίου του 1999. Εϊτσίρο Όντα στο Anime News Network's encyclopedia
Δόξα Παλαιομετόχου

Η Αθλητική Εθνική Ένωσις Δόξα Παλαιομετόχου (ή η Δόξα Παλαιομετόχου) είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος από το Παλαιομέτοχο της επαρχίας Λευκωσίας. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Δόξα έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κίτρινο.

 Η Δόξα Παλαιομετόχου ιδρύθηκε το 1960. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Περιφέρειας Λευκωσίας (ΕΠΟΠΛ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η Δόξα ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Συμμετείχε για 8 συνεχόμενες περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η Δόξα τερμάτισε στην όγδοη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Το 1995 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης και επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε για δύο περιόδους στη Γ΄ κατηγορία. Υποβιβάστηκε την περίοδο 1999-00. Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχε έως το 2016. 4Η Δόξα κέρδισε 12 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών από τη Δικαστική Επιτροπή της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου λόγω πλαστοπροσωπίας ποδοσφαιριστή. Το 2016 κέρδισε τη συμμετοχή της στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17 μέσω του πρωταθλήματος ένταξης 2016. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19. Πρωτάθλημα ένταξης Πρωταθλήτρια (1): 1995 Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ Πρωταθλήτρια (2): 1995, 2016 Κύπελλο ΕΠΟΠΛ Κυπελλούχος (3): 1966, 1967, 1983 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Μστισλάβ Ροστισλάβιτς

Να μην συγχέεται με τον Μστισλάβ Ροστισλάβιτς τον τυφλό. Ο Μστισλάβ Ροστισλάβιτς ο γενναίος, ρωσ. Мстислав Ростиславич Храбрый [προφ. Χράμπρι] (π. 1143 - 1180) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Σμολένσκ ήταν πρίγκιπας τού Σμολένσκ (1175-77), τού Μπέλγκοροντ (1161, 1171-73) και τού Νόβγκοροντ (1179-80).

 Ήταν γιος τού Ροστισλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Σμολένσκ και μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Έγινε πρίγκιπας τού Μπέλγκοροντ (!161, 71-73), Τόροπετς (1167-), Σμολένσκ (1175-77). Το 1168 μαζί με άλλους δώδεκα πρίγκιπες σε μία μεγάλη μάχη στις στέππες, νίκησαν τους Πετσενέγκους (Πολόβτσιαν). Το επόμενο έτος μαζί με τον αδελφό του Ρόμαν Α΄ του Κιέβου και τον 2ο εξάδελφό τους Γιούρι Μπογκολιούμπσκι πολιόρκησαν το μεγάλο Νόβγκοροντ, αλλά ο στρατός τού Γιούρι ηττήθηκε σε μάχη. Το 1171 o Μστισλάβ και οι αδελφοί του βοήθησαν τον θείο τους Βλαντίμιρ Γ΄ να τεθεί στον θρόνο τού Κιέβου, αν και είχε εκτοπιστεί. Το 1172-73 συνέδραμε τους αδελφούς του Ρόμαν Α΄ και Ρούρικ να λάβουν τον θρόνο του Κιέβου· σύντομα όμως εκθρονίστηκαν. Το 1174 ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι (πατέρας τού Γιούρι) έστειλε πρέσβεις στο Κίεβο να ζητούσε οι Ροστισλάβιτς να αφήσουν τον θρόνο και να δοθεί στους απογόνους του. Σε απάντηση ο Μστισλάβ κούρεψε και ξύρισε ένα από τους απεσταλμένους και τον έστειλε πίσω. Ήταν μία πράξη υποτιμητική· το Ρωσικά Δίκαιο (Russkaya Pravda) όριζε ποινή 12 γκρίβνας για το ξύρισμα γενειάδας. Για την προσβολή αυτή ο Αντρέι τού επιτέθηκε και τον πολιόρκησε στο Βίσχγκοροντ για δύο μήνες, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει την πόλη. Το βαπτιστικό του όνομα είνει Γκεόργκιι και αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εορτάζεται στις 14 (Π. Ημ.) / 27 (Ν. Ημ.) Ιουνίου· το λείψανό του ανακαλύφθηκε το 1634 και βρέθηκε άσηπτο. Νυμφεύτηκε πρώτα μία κόρη τού Γιαροσλάβ Ιζιασλάβιτς πρίγκιπα της Βολινίας και είχε τέκνα: Μστισλάβ ο τολμηρός απεβ. 1228, πρίγκιπας του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Τορχέσκ.Ο Μστισλάβ έκανε (πριν το 1176) δεύτερο γάμο με μία κόρη τού Γκλεμπ Ροστισλάβιτς πρίγκιπα τού Ριαζάν. Ipatevskaia Letopis (PSRL 2), 609; Lavrentevskaia Letopis,387; The Chronicle of Novgorod, 30; Michael C. Paul, "Was the Prince of Novgorod a 'Third-Rate Bureaucrat' After 1136," Jahrbücher für Geschichte Osteuropas 56, No. 1 (2008): 90.
Περιστέρι Ιωαννίνων

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Περιστέρι (αποσαφήνιση) Το Περιστέρι είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 570 μέτρα

 Το Περιστέρι βρίσκεται στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κασιδιάρης και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Απέχει 53 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 20 Δ. από το Καλπάκι. Αξιοθέατα του χωριού είναι η Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου (του 1595), το πέτρινο γεφύρι εντός οικισμού και την πηγή στη θέση “Ζόγκζα” η οποία βρίσκεται σε ειδυλλιακό περιβάλλον. Το παλιό δημοτικό σχολείο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "συντέλεσε στη διάδοση των Eλληνικών Γραμμάτων και την εδραίωση του Ελληνισμού, σε μια περιοχή και σε μια εποχή (τέλη του 19ου αιώνα) δύσκολη για το αλύτρωτο έθνος μας". Η παλιά του ονομασία του χωριού είναι Μέγγουλη και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Περιστέρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιστερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 53 μόνιμους κατοίκους. Τ ο Περιστέρι Πωγωνίου (Μέγγουλη): ιστορία, παράδοση και γενεαλογία (Βιβλίο/Μονογραφία) από το Ιδρυματικό Αποθετήριο Ολυμπιάς του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου, Περιστέρι ή Μέγκουλη Πωγωνίου από τον ιστότοπο http://www.greece.com/photos
Μπόριο

Το χημικό στοιχείο μπόριο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 107 και ατομικό βάρος 264. Είναι συνθετικό στοιχείο, με πιο σταθερό ισότοπο το Bh-267 και με χρόνο ημιζωής 22 sec. Το σύμβολό του είναι Bh.

 Συντέθηκε το 1976 από μια ομάδα Σοβιετικών με επικεφαλής τον Γιούρι Ογκανεσιάν στο Κοινό Ινστιτούτο Πυρηνικών Ερευνών στην Ντουμπνά, όπου παρασκευάστηκε το ισότοπο 261Bh με χρόνο ημιζωής 1-2 msec (πιο πρόσφατα στοιχεία έδειχναν χρόνο ημιζωής γύρω στα 10 msec). Αυτό το πέτυχαν βομβαρδίζοντας βισμούθιο-204 με βαρείς πυρήνες χρωμίου-54. Το 1981 μια Γερμανική ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τους Peter Armbruster και Gottfried Munzenberg στο Gesellschaft fur Schwerionenforschung (Ινστιτούτο για την έρευνα βαρέων ιόντων) στο Ντάρμσταντ επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα της σοβιετικής ομάδας καταφέρνοντας να παράγει μπόριο, αυτή τη φορά με μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής, το Bh-262. Οι Γερμανοί πρότειναν το όνομα νιλσμπόριο (nielsbohrium) με σύμβολο Ns προς τιμή του Δανού φυσικού Νιλς Μπορ. Οι Σοβιετικοί πρότειναν το όνομα που δόθηκε στο στοιχείο 105 (ντούμπνιο). Υπήρξε μια διαμάχη σχετικά με τα ονόματα των νεοανακαλυφθέντων στοιχείων που είχαν ατομικούς αριθμούς από το 101 έως το 109. Η IUPAC υιοθέτησε, σαν προσωρινό συστηματικό όνομα στοιχείου, το όνομα ουννιλσέπτιο (unnilseptium, ΔΦΑ: [/ˌjuːnɪlˈsɛptiəm/], με σύμβολο Uns). Το 1994 μια επιτροπή της IUPAC πρότεινε το στοιχείο 107 να ονομαστεί Bohrium, καθώς αυτό ταίριαζε με τα ονόματα άλλων στοιχείων που τιμούν πρόσωπα, στα οποία μόνο το επώνυμο λαμβανόταν υπόψη. Αντιτάχθηκαν πολλοί που ανησυχούσαν για το ότι θα επικρατήσει σύγχυση με το όνομα του βορίου (Boron). Τελικά, το 1997 αναγνωρίστηκε παγκοσμίως το όνομα Bohrium (ελληνικά μπόριο) για το στοιχείο 107.
Πούστσα Νιεποουομίτσε

Η ΜΚΣ Πούστσα Νιεποουομίτσε (πολωνικά: MKS Puszcza Niepołomice) είναι πολωνική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το Νιεποουομίτσε. Αυτήν τη στιγμή παίζει στην Εκστρακλάσα (από το 2023–24), αφού πέτυχε την άνοδο από την 1 Λίγκα Πολωνίας το 2022–23. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο, το λευκό και το πράσινο.

 Η Πούστσα Νιεποουομίτσε ονομαζόταν αρχικά Αθλητικός Σύλλογος Νιεποουομίτσε. Η ομάδα ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του δημάρχου Άντζεϊ Βίμερ και των Στανίσουαφ Ζιέμπα, Βουαντίσουαφ Ιβάνσκι, Στανίσουαφ Μπρούντνικ και Άντολφ Ένγκελ το 1923. Ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Βουαντίσουαφ Ιβάνσκι. Το τότε διοικητικό συμβούλιο περιλάμβανε επίσης τον ταμία Στανίσουαφ Μπρούντνικ και τον προπονητής της ομάδας, Στανίσουαφ Ζιέμπα. Στις 11 Ιουνίου 2023, μια χρονιά κατά την οποία η Πούστσα εόρτασε την 100η επέτειό της, κέρδισε τον τελικό των πλέι οφ της 1 Λίγκα 2022–23 και κέρδισε την άνοδο στην Εκστρακλάσα για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. 1 Λίγκα Νικήτρια πλέι οφ ανόδου: 2022–23 Κύπελλο Πολωνίας Προημιτελικοί: 2016–17, 2018-19, 2020-21 Από τη σεζόν 2023–24, η Πούστσα Νιεποουομίτσε αγωνίζεται στο Στάδιο Κρακοβίας «Στρατάρχης Γιούσεφ Πιουσούτσκι» στην Κρακοβία, λόγω της αδυναμίας του γηπέδου τους στο Νιεποουομίτσε να φιλοξενήσει αγώνες της Εκστρακλάσα. Επίσημος ιστότοπος Πούστσα Νιεποουομίτσε στο 90minut.pl (πολωνικά)
Μικρό Χωριό Ευρυτανίας

Το Μικρό Χωριό είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 950 μέτρων στις πλαγιές του όρους Χελιδώνα, στην πλαγιά απέναντι από το Μεγάλο Χωριό. Υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Ποταμιάς) και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 20 κατοίκους. Απέχει 17 χλμ. από το Καρπενήσι.

 Πολλοί κάτοικοι από το χωριό μετανάστευσαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Π.χ. μεταξύ 1920-1924 μετανάστευσαν στις ΗΠΑ 10 κάτοικοι.Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις 18 Δεκεμβρίου 1942, διεξήχθη στην περιοχή μάχη μεταξύ δύναμης του ΕΛΑΣ και ιταλικού συντάγματος. Στη μάχη που είναι γνωστή ως «Μάχη του Μικρού Χωριού» οι αντάρτες του ΕΛΑΣ χτύπησαν σε ενέδρα την εμπροσθοφυλακή του ιταλικού συντάγματος, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Ιταλούς. Οι Ιταλοί προχώρησαν σε πράξεις αντιποίνων καίγοντας πολλά σπίτια του χωριού και εκτελώντας ομήρους που είχαν συλλάβει από τα γύρω χωριά.Το Μικρό Χωριό εγκαταλείφθηκε από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ύστερα από μεγάλες κατολισθήσεις που σημειώθηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1963 στην πλαγιά βορειοδυτικά του χωριού, προκαλώντας το θάνατο 13 κατοίκων. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν κοντά στον Καρπενησιώτη ποταμό και δημιούργησαν το Νέο Μικρό Χωριό. Συλλογικό έργο, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα: Εκδόσεις Δομή, 2006. Ιστοσελίδα Μικρού Xωριού Ευρυτανίας
Άγιος Γεώργιος Γλυκορρίζου Άρτας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Αρταίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας, στην ανατολική όχθη του Αράχθου, πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Άρτα με το Κομμένο, στις ΒΑ. ακτές του Αμβρακικού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 6 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρταίων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ιρέμ Καραμετέ

Η Ιρέμ Καραμετέ-Μπαλντίνι (τουρκικά: İrem Karamete, γενν. 20 Ιουνίου 1993) είναι Τουρκάλα αθλήτρια της ξιφασκίας, η οποία ειδικεύεται στο ξίφος ασκήσεων. Το 2016 έγινε η πρώτη ξιφομάχος από την Τουρκία που συμμετείχε σε Ολυμπιακούς Αγώνες έπειτα από 32 χρόνια.

 Η Καραμετέ γεννήθηκε το 1993 στην Κωνσταντινούπολη και προέρχεται από οικογένεια με παράδοση στην ξιφασκία. Μητέρα της είναι η Ισραηλινή ξιφομάχος Νίλι Ντρόρι, με παρουσίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 και του 1984 και πατέρας της ο πρώην ομοσπονδιακός προπονητής της Γερμανίας και του Ισραήλ, Μεχμέτ Καραμετέ. Αδελφή της είναι η πρώην ξιφομάχος Μερβέ Καραμετέ. Σπούδασε βιομηχανική μηχανική σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και πλέον πραγματοποιεί σπουδές στη διοίκηση μάρκετινγκ. Σε ό,τι αφορά την προσωπική της ζωή, είναι παντρεμένη με τον Ιταλό χρυσό ολυμπιονίκη της ξιφασκίας, Αντρέα Μπαλντίνι και κατοικεί μόνιμα στη Ρώμη. Η Καραμετέ ασχολείται με το άθλημα από την ηλικία των 10 ετών και στα 15 της ξεκίνησε να συμμετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις. Ανήκει στο έμψυχο δυναμικό του συλλόγου Marmara Eskrim SK που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. Το 2013 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Μερσίνας και το 2015 συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, όπου τέθηκε εκτός συνέχειας στη φάση των «32» από τη Ρωσίδα Αντελίνα Ζαγκιντούλινα. Το επόμενο έτος, η Καραμετέ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, καταφέρνοντας να γίνει η πρώτη εκπρόσωπος της χώρας στο αγώνισμα μετά το 1984. Σε ότι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι αποκλείστηκε στην πρώτη της αναμέτρηση από τη Γαλλίδα Ιζαορά Τιμπού. Το 2017 και το 2018 έφτασε μέχρι τον γύρο των «32» στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα που πραγματοποιήθηκαν στη Λειψία και το Βούξι αντίστοιχα. Παράλληλα, το 2018 συμμετείχε χωρίς επιτυχία στους Μεσογειακούς Αγώνες, ενώ το επόμενο έτος αποκλείστηκε πρόωρα και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Το 2021 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Αμερικανίδα Νικόλ Ρος. Τον Ιούνιο του 2022, η Καραμετέ κατετάγη ένατη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ξιφασκίας που διεξήχθη στην Αττάλεια και τον Αύγουστο έλαβε μέρος στους Ισλαμικούς Αγώνες Αλληλεγγύης, όπου κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στο ατομικό και ομαδικό ξίφος ασκήσεων. Ακόμη συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καΐρου, αποκλειόμενη στον πρώτο γύρο. «Karamete Irem». fie.org (στα Αγγλικά). International Fencing Federation. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2023.
Παναγιώτης Χιώτης

Ο Παναγιώτης Χιώτης (6 Αυγούστου 1814 - 2 Ιανουαρίου 1896) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και ιστορικός συγγραφέας από τη Ζάκυνθο. Έγραψε ιστορικά έργα. Για την προσφορά του στην καταγραφή της ιστορίας τιμήθηκε σε εθνικό και σε τοπικό επίπεδο.

 Κατά την περίοδο της αγγλικής Κατοχής δίδαξε στο Λύκειο του νησιού. Μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα εργάστηκε ως δάσκαλος στη Ζάκυνθο και διετέλεσε επόπτης της Βιβλιοθήκης του νησιού. Υπήρξε ο άνθρωπος που συνέταξε και τον κανονισμό για τη λειτουργία της, το 1883. Υπήρξε βαθύς ερευνητής της Ιστορίας των Επτανήσων, φθάνοντας ως την Ιταλία. Πέθανε στις αρχές του 1896, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει ένα έργο με βιογραφίες επιφανών Επτανησίων. Το όνομά του φέρει σήμερα το Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Κάμπου, με έδρα το Βανάτο. Ιστορικά απομνημονεύματα της Νήσου Ζακύνθου (τ. 1 1849 , τ.2 1858) Ιστορικά Απομνημονεύματα (τ.3, 1863 , τ. 4 1864 - τ. 5, 1877 και τ. 6 1888) Ιστορία του Ιονίου Κράτους από της συστάσεως αυτού μέχρι ενώσεως (έτη 1815-1864), έκδοση βιβλιοπωλείο Νότη Καραβία, 1980. Ηθική κατάστασις από βενετοκρατίας μέχρι των ημερών ημών (1887) Παναγιώτης Χιώτης, βιογραφία στο BiblioΝet. openarchives.gr Πανδέκτης
Liege Lord

Οι Liege Lord είναι αμερικανικό speed/power metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1982 στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ, από τον κιθαρίστα Τόνι Τρούγκλιο, τον μπασίστα Ματ Βίντσι, το ντράμερ Φρανκ Κορτίζ και τον τραγουδιστή Άντι Μίκοντ. Μετά την κυκλοφορία τριών στούντιο άλμπουμ, διαλύθηκαν το 1989, για να επανενωθούν το 2012, πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε Ευρώπη και Αμερική.

 Οι Liege Lord δημιουργήθηκαν αρχικά ως συγκρότημα διασκευών στους Judas Priest με την ονομασία Deceiver, αλλάζοντας το όνομα τους το 1983. Το συγκρότημα υπέγραψε στην γαλλική δισκογραφική εταιρεία "Black Dragon Records", η οποία ανέβασε την δημοτικότητα τους στην Ευρώπη μετα την ηχογράφηση του ντέμο ΕΡ τους. Στην σύνθεση του συγκροτήματος εντάχθηκε ο κιθαρίστας Πιτ ΜακΚάρθι και η "Black Dragon" κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Freedom's Rise", στις 12 Μαρτίου 1985. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Αμερική μέσω της "Ironworks" σε ασπρόμαυρο εξώφυλλο, σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή έκδοση, η οποία βοήθησε την περαιτέρω άνοδο της δημοτικότητας τους στο κοινό της heavy metal μουσικής.Η "Black Dragon" απέρριψε το συγκρότημα πριν την κυκλοφορία του δεύτερου τους δίσκου, θεωρώντας ότι περιελάμβανε πολλά thrash metal στοιχεία. Η "Ironworks" κυκλοφόρησε το σινγκλ "Warrior's Farewell" και οι Liege Lord υπέγραψαν στην "Metal Blade Records", την ίδια περίοδο που ο ΜακΚάρθι αντικαταστάθηκε από τον Πολ Νέλσον, μαθητή κιθάρας του Στηβ Βάι. Τον Μάρτιο του 1987, κυκλοφόρησαν το "Burn to My Touch" σε παραγωγή του Τζο Μπουσάρντ των Blue Öyster Cult. Ακολούθησε, την επόμενη χρονιά, το "Master Control" με τον Τζο Κόμοου στα φωνητικά και μία διασκευή στο "Kill the King" των Rainbow.Για την προώθηση του δίσκου, περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική με τους Anvil, όπως και στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με τους Candlemass, πριν το συγκρότημα διαλυθεί λόγω χαμηλών πωλήσεων των δίσκων τους.Ο Πολ Νέλσον συνεργάστηκε με τους B-Stools, ενώ ο Τζο Κόμοου εντάχθηκε στους Annihilator το 2000. Οι Liege Lord επανενώθηκαν για μία εμφάνιση στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" της Γερμανίας μπροστά σε περισσότερους από 40.000 θεατές, με την σύνθεση τους να περιλαμβάνει εκτός από τους Νέλσον και Κόμοου, τον κιθαρίστα Σεμπάστιαν Μαρίνο και το ντράμερ Ρομπ Μάουντ.Το συγκρότημα επανενώθηκε και πάλι το 2012, από τον τραγουδιστή Τζο Κόμοου, τους κιθαρίστες Τόνι Τρούγκλιο και Ντάνι Γουέικερ, τον μπασίστα Ματ Βίντσι και το ντράμερ Φρανκ Γκίλκριστ, πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και συμμετέχοντας στο φεστιβάλ "Up The Hammers" τον Μάρτιο του 2014, στην Αθήνα. Freedom's Rise (1985) Burn to My Touch (1987) Master Control (1988) Liege Lord - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Liege Lord | Biography | AllMusic Liege Lord Discography at Discogs