IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σφαγή του Πληγωμένου Γονάτου

Η Σφαγή του Πληγωμένου Γονάτου συνέβη στις 29 Δεκεμβρίου 1890, κοντά στο Ρυάκι του Πληγωμένου Γονάτου (Λακότα: Čhaŋkpé Ópi Wakpála) στο στρατόπεδο Pine Ridge στην αμερικανική πολιτεία Νότια Ντακότα, ανάμεσα στη φυλή των Ινδιάνων Σιου και το 7ο σύνταγμα ιππικού των Ηνωμένων Πολιτειών, με την εντολή του ταγματάρχη Σάμιουελ Γουίτσαϊντ και στρατηγό τον Νέλσον Α. Μάιλς.

 Οι Σιού άρχισαν να υποστηρίζουν όλο και περισσότερο τη θρησκεία του χορού των φαντασμάτων, αισθανόμενοι ότι με αυτό τον τρόπο θα επαναφέρονταν οι πρόγονοί τους που σκοτώθηκαν από τους λευκούς. Ο στρατηγός Νέλσον Α. Μάιλς ένιωσε απειλή για μια ινδιάνικη εξέγερση και συγκέντρωσε στρατό αποτελούμενο από περισσότερους από 5.000 στρατιώτες, για να περιορίσει τους Ινδιάνους της περιοχής. Στην προσπάθεια να συλλάβουν τον Καθιστό Ταύρο, τον σκότωσαν στις 15 Δεκεμβρίου 1890. Το ιππικό απέτρεψε άλλους 350 ανθρώπους (120 άνδρες και 230 γυναίκες και παιδιά) να διαφύγουν στο Νότο, στον καταυλισμό Pin Ridge. Η σφαγή έχει αναφερθεί σε ταινίες συμπεριλαμβανομένων των Thunderheart (1992), Legends of the Fall (1994), The Last Samurai (2003), και Hidalgo (2004). Η σειρά Into the West (2005) περιείχε σκηνές της σφαγής. Στο βιβλίο κόμικ Saint of Killers (1996), γραμμένο από τον Γκάρθ Ένις, ο βασικός πρωταγωνιστής γίνεται αντιπρόσωπος Άγγελος του Θανάτου, ξεριζώνοντας ψυχές όταν άντρες σκοτώνουν άλλους άντρες βίαια. Η ιστορία τοποθετείται στη δεκαετία του 1880 και, κοντά στο τέλος του 4ου κεφαλαίου αναφέρεται ότι ο χαρακτήρας, τέσσερα χρόνια αργότερα, καλέστηκε στο Πληγωμένο Γόνατο. Στο βιντεοπαιχνίδι BioShock Infinite (2013), αρκετοί χαρακτήρες είναι βετεράνοι του Πληγωμένου Γονάτου, όπως ο πρωταγωνιστής Booker DeWitt ο οποίος στοιχειώνεται από τις απάνθρωπες πράξεις του στη σφαγή. The Wounded Knee Museum in Wall, South Dakota Bureau of American Ethnology report on the Ghost Dance Religion, PBS "Walter Mason Camp Collection," includes photographs from the Battle of Wounded Knee Creek, Brigham Young University US Army Casualty list of Wounded Knee, GenForum "A Dark Day" – Education Resource, Dakota Pathways "Lost Bird of Wounded Knee" – Education Resource, South Dakota Public Television Review: Bury My Heart At Wounded Knee, HBO production, Friends of the Little Big Horn "THE GHOST DANCE.; HOW THE INDIANS WORK THEMSELVES UP TO FIGHTING PITCH", eyewitness account by reporter, New York Times, 22 November 1890 Army at Wounded Knee
Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ

Ο Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ (αγγλικά: Jerome David "J.D." Salinger, 1 Ιανουαρίου 1919 - 27 Ιανουαρίου 2010) ήταν Αμερικανός συγγραφέας ο οποίος διακρίθηκε σε νεαρή ηλικία. Παρά την αναγνώριση που κέρδισε, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε απομόνωση για παραπάνω από μισό αιώνα. Κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο του το 1965 και έδωσε την τελευταία του συνέντευξη το 1980.

 Ο Σάλιντζερ μεγάλωσε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, και ξεκίνησε την συγγραφική του σταδιοδρομία γράφοντας σύντομες ιστορίες κατά την περίοδο όπου παρακολουθούσε μαθήματα στο γυμνάσιο. Αρκετά από αυτά δημοσιεύτηκαν μετέπειτα στο φιλολογικό περιοδικό Story στις αρχές της δεκαετίας του 1940, πριν ο Σάλιντζερ υπηρετήσει στον στρατό κατά την διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1948, το διήγημα του με τίτλο A Perfect Day for Bananafish (Μια τέλεια μέρα για μπανανόψαρα) δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The New Yorker, το οποίο δημοσίευσε και πολλά μετέπειτα έργα του. Το 1951, το διήγημα του με τίτλο The Catcher in the Rye / Ο φύλακας στη σίκαλη έγινε αμέσως με την κυκλοφορία του μεγάλη επιτυχία. Στο διήγημα αυτό περιέγραφε την αποξένωση που επέρχεται με την ενηλικίωση και την απώλεια της αθωότητας που ακολουθεί. Η επιτυχία που γνώρισε με το διήγημα αυτό έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, κάτι που ο Σάλιντζερ αποστρεφόταν, και ως αποτέλεσμα αποξενώθηκε και δημοσίευε νέα έργα όλο και σπανιότερα. Τα επόμενα διηγήματα του ήταν το Nine Stories / Εννέα ιστορίες το 1953, το Franny and Zooey / Φράνι και Ζούι το 1961, και το Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction / Ψηλή σηκώστε στέγη, ξυλουργοί. Σίμορ, συστατικά στοιχεία το 1963. Το τελευταίο του δημοσιευμένο γραπτό, ήταν μια νουβέλα με τίτλο Hapworth 16, 1924, η οποία δημοσιεύτηκε από το περιοδικό The New Yorker στις 19 Ιουνίου του 1965. Για το υπόλοιπο της ζωής του, ο Σάλιντζερ αγωνίζονταν να αποφύγει την δημοσιότητα, και ενεπλάκη σε δικαστικές διαμάχες, το 198- με τον βιογράφο του Ίαν Χάμιλτον, και στα τέλη του 1990 με μια πρώην ερωμένη του και την κόρη του Μάργκαρετ Σάλιντζερ οι οποίες έγραψαν τα απομνημονεύματα τους γι'αυτόν. Το 1996, ένας μικρός εκδοτικός οίκος ανακοίνωσε πως είχε αποκτήσει την άδεια για να εκδώσει το Hapworth 16, 1924 ως βιβλίο, ωστόσο μετά την αρχική δημοσιότητα που έλαβε η είδηση η έκδοση αναβλήθηκε για αόριστο χρονικό διάστημα. Ο Σάλιντζερ βρέθηκε και πάλι στην επικαιρότητα στα διεθνή ΜΜΕ, όταν κατέθεσε μήνυση τον Ιούλιο του 2009 εναντίον ενός άλλου συγγραφέα τον οποίο κατηγόρησε πως αντέγραψε υλικό από τους χαρακτήρες του Ο φύλακας στη σίκαλη.Πέθανε από φυσικά αίτια στις 27 Ιανουαρίου 2010, στο σπίτι του στο Νιού Χάμσαϊρ. Τον Νοέμβριο του 2013, 3 ακυκλοφόρητα διηγήματα του κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο για μικρό χρονικό διάστημα, με μια από τις ιστορίες, The Ocean Full of Bowling Balls, να πιθανολογείται πως ασχολείται με τα γεγονότα πριν αυτά που περιγράφονται στο Ο φύλακας στη σίκαλη.
Vanglaini

Η Vanglaini είναι εφημερίδα που δημοσιεύεται στο Μιζόραμ της βορειοανατολικής Ινδίας στη γλώσσα Μίζο. Είναι εγγεγραμμένη στο μητρώο εφημερίδων για την Ινδία (αριθμός μητρώου 34227/79. : MZR/67/2012-2014). Ιδιοκτήτης, συντάκτης και εκδότης είναι ο Κ. Σαπντάνγκα. Είναι η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στο Μιζόραμ.

 Η Vanglaini έχει δημιουργήσει το "Βραβείο Μίζο" για κάθε ζωντανό Μίζο ή ομάδα Μίζο που έχουν κάνει υποδειγματικά επιτεύγματα. Το πρώτο βραβείο δόθηκε το 2011 και έχει προγραμματιστεί να απονέμεται κάθε τρία χρόνια. Το βραβείο περιέχει ένα χρηματικό έπαθλο 100.000 ινδικών ρουπιών και ένα τρόπαιο. 2011, Μπριγκ Τ. Σάιλο, συνταξιούχος αξιωματούχος του ινδικού στρατού και πρώην επικεφαλής υπουργός του Μιζόραμ. 2014, Σανγκθανκίμα, κοινωνικός εργάτης και ανθρωπιστής που ίδρυσε την ομάδα Θουτάκ Νουνπούιτου. Κατάλογος εφημερίδων στην Ινδία
Σούπερ Καπ Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών

Το Σούπερ Καπ Ελλάδος είναι η επαγγελματική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα. Διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) αρχικά το 1986 και για πρώτη φορά ως διπλός αγώνας μεταξύ της Πρωταθλήτριας Ελλάδας και της Κυπελλούχου Ελλάδας. Το Σούπερ Καπ αναβίωσε το 2020 από τον Ελληνικό Σύνδεσμο Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), υιοθετώντας διαφορετική μορφή με συμμετοχή τεσσάρων ομάδων (Φάιναλ Φορ / Final 4).

 Το Σούπερ Καπ Ελλάδος διεξήχθη για πρώτη φορά το 1986 μεταξύ του Άρη, Πρωταθλητή της Α1 Εθνικής την περίοδο 1985-86 και του Παναθηναϊκού, Κυπελλούχου Ελλάδας την ίδια περίοδο. Οι «Θεσσαλονικείς» κέρδισαν τους «Πράσινους» εντός έδρας με 117-85 και εκτός έδρας με 104-88, κατακτώντας έτσι τον πρώτο τίτλο του Σούπερ Καπ. Ο Άρης στη συνέχεια κέρδισε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας τις επόμενες τέσσερις συνεχόμενες σεζόν (1986-87, 1987-88, 1988-89, 1989-90), μη προκύπτοντας έτσι ζευγάρι για την διεκδίκηση του Σούπερ Καπ και η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης δεν διεξήγαγε ποτέ ξανά τη διοργάνωση για άγνωστους λόγους, ούτε το 1991 μεταξύ Άρη και Πανιώνιου, ούτε το 1992 μεταξύ Άρη και ΠΑΟΚ. Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ) αποφάσισε να διοργανώσει το Σούπερ Καπ, στο οποίο οι τέσσερις κορυφαίες ομάδες της σεζόν 2019–20 της Α1 Εθνικής συναγωνίζονται μεταξύ τους, με δύο από αυτές να είναι η νικήτρια και η φιναλίστ του Κυπέλλου της σεζόν 2019–20. Η διοργάνωση διεξήχθη σε μορφή Φάιναλ Φορ (Final 4) με μονούς αγώνες ημιτελικών και τελικών. Νικητής αναδείχτηκε ο Προμηθέας Πατρών. Το 2021 τον τίτλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, ενώ τα δύο επόμενα χρόνια 2022 και 2023 νικητής ήταν ο Ολυμπιακός. 1986: Άρης Θεσσαλονίκης 2020: Προμηθέας Πατρών 2021: Παναθηναϊκός 2022: Ολυμπιακός 2023: Ολυμπιακός Από το 2020 το Σούπερ Καπ Ελλάδας διοργανώνεται με την μορφή Φάιναλ Φορ. Οι πρώτοι σε κάθε στατιστική κατηγορία της διοργάνωσης διαχρονικά: Πρωτάθλημα Ελλάδας Κύπελλο Ελλάδας Ελληνικό All-Star Game Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ ) Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ) Επίσημος ιστότοπος Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Επίσημος ιστότοπος
Κάστρο της Βαντούζ

Το κάστρο της Βαντούζ (Schloss Vaduz, παλιότερα ονομασμένο Hohenliechtenstein) είναι η επίσημη κατοικία της πριγκιπικής οικογένειας του Λίχτενσταϊν. Βρίσκεται σε μια προεξοχή βράχου πάνω από την Βαντούζ, την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν, ανάμεσα στην Ελβετία και την Αυστρία. Είναι μια ιδιωτική οικία που δεν είναι επισκέψιμη από το κοινό. Ο κυβερνών πρίγκιπας δέχεται εκεί τους επίσημους καλεσμένους του.

 Η πρώτη αναφορά του κάστρου βρίσκεται στο συμβόλαιο πώλησης του κόμη Ρούντολφ φον Βέρντενμπεργκ-Σαργκάν (Sargans) στον Ούλριχ φον Ματς για το ποσό των 400 μάρκων. Ο πύργος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και ένα μέρος της δυτικής του πλευράς είναι τα παλαιότερα τμήματα του κάστρου. Το κομιτάτο του Βαντούζ δημιουργήθηκε το 1342 στη συνέχεια μιας μοιρασιάς στα πλαίσια διαδοχής. Ο κόμης Χάρτμανν Γ' εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Βαντούζ που έγινε εκείνη την εποχή η κατοικία των αρχόντων. Το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας χτίστηκε και υπέστη αλλαγές σε όλη την διάρκεια του Μεσαίωνα. Στην διάρκεια του Πολέμου της Σουαβίας του 1499, το κάστρο κάηκε από τους honorbound της Ελβετίας. Το κάστρο του Βαντούζ περιήλθε στην πριγκιπική οικογένεια του Λίχτενσταϊν το 1712 όταν αγόρασε το κομιτάτο της Βαντούζ. Εκείνη την εποχή, ο Κάρολος Ζ', αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένωσε το φέουδο του Σέλενμπεργκ και το κομιτάτο της Βαντούζ για να δημιουργήσει το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν. Το κάστρο χρησιμοποίησε ως έδρα της κυβέρνησης στη διάρκεια της περιόδου 1712-1732 και έπειτα ως φρούριο από το 1838. Το κάστρο αναπαλαιώθηκε ανάμεσα στο 1905 και στο 1920 στη διάρκεια της βασιλείας του Πρίγκιπα Ιωάννη Β' του Λίχτενσταϊν, και επεκτάθηκε στη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1930 από τον Πρίγκιπα Φραγκίσκο-Ιωσήφ Β' του Λίχτενσταϊν. Από το 1938, η πριγκιπική οικογένεια το χρησιμοποιεί ως κατοικία. Το κάστρο αποτελεί σήμερα ένα από τα εθνικά σύμβολα του Λίχτενσταϊν. Αμπέλια που ανήκουν στην πριγκιπική οικογένεια έχουν φυτευτεί γύρω από το κάστρο. (Γαλλικά) Ιστοσελίδα του γραφείου τουρισμού της Βαντούζ (Γερμανικά) Πύλη της πόλης της Βαντούζ
Γκάντι Τζαγιάντι

Το Γκάντι Τζαγιάντι είναι εθνικό φεστιβάλ που γιορτάζεται στην Ινδία με την ευκαιρία των γενεθλίων του Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος είναι επίσης γνωστός ως "Πατέρας του Έθνους". Γιορτάζεται στις 2 Οκτωβρίου. Είναι μία από τις τρεις εθνικές αργίες στην Ινδία. Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ανακοίνωσε στις 15 Ιουνίου 2007 ότι ενέκρινε ψήφισμα στο οποίο δήλωνε ότι η 2η Οκτωβρίου θα πρέπει να εορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα της Μη-Βίας.

 Η Γκάντι Τζαγιάντι γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Οκτωβρίου. Είναι μία από τις επίσημα ανακηρυγμένες εθνικές εορτές της Ινδίας, παρατηρούμενη σε όλες τις πολιτείες και ενωσιακές επικράτειες. Το Γκάντι Τζαγιάντι χαρακτηρίζεται από την προσευχές και αφιερώματα σε όλη την Ινδία, συμπεριλαμβανομένου του μνημείου του Γκάντι στο Νέο Δελχί όπου αποτεφρώθηκε. Οι δημοφιλείς δραστηριότητες περιλαμβάνουν συναντήσεις προσευχής, αναμνηστικές τελετές σε διάφορες πόλεις από κολέγια, ιδρύματα της τοπικής αυτοδιοίκησης και των κοινωνικο-πολιτικών θεσμών. Διεξάγονται διαγωνισμοί ζωγραφικής και έκθεσης και τα καλύτερα βραβεία χορηγούνται για έργα σε σχολεία και η κοινότητα ενθαρρύνει ένα μη-βίαιο τρόπο ζωής, καθώς και τον εορτασμό της προσπάθειας του Γκάντι στον Ινδικό κίνημα ανεξαρτησίας. Το αγαπημένο μπατζάν (Ινδουιστικό λατρευτικό τραγούδι) του Γκάντι, το Ραγκουπάτι Ραγκάβα Ράτζα Ραμ συνήθως τραγουδιέται στη μνήμη του. Τα αγάλματα του Μαχάτμα Γκάντι σε όλη τη χώρα διακοσμούνται με λουλούδια και γιρλάντες, και μερικοί άνθρωποι αποφεύγουν την κατανάλωση αλκοόλ ή τη κατανάλωση κρέατος την ημέρα. Τα δημόσια κτίρια, τράπεζες και ταχυδρομικά γραφεία είναι κλειστά. Γκάντι Τζαγιάντι 2017 Αρχειοθετήθηκε 2018-08-18 στο Wayback Machine.
Αμπιτζάν

Το Αμπιτζάν (γαλλικά: Abidjan) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ακτής Ελεφαντοστού και η τρίτη μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη, μετά το Παρίσι και την Κινσάσα. Ήταν η παλαιά πρωτεύουσα της χώρας, ωστόσο, πολλά κυβερνητικά κτήρια στεγάζονται ακόμα εκεί.

 Το όνομα της πόλης προήλθε ύστερα από μια ασυνεννοησία μεταξύ των Γάλλων κατακτητών και κάποιων ντόπιων γυναικών. Όταν εκείνοι ρώτησαν για το όνομα της περιοχής, εκείνες απάντησαν "απλά μαζεύω φύλλα" (στην τοπική διάλεκτο: T'chan m'bi djan). Το Αμπιτζάν είναι η τρίτη πόλη που έγινε πρωτεύουσα της Ακτής Ελεφαντοστού μετά το Γκραν-Μπασσάμ και την Μπιγκερβίλ, η οποία είναι σήμερα προάστιο της πόλης. Η Μπιγκερβίλ ήταν πρωτεύουσα της πόλης από το 1909 μέχρι το 1934, όπου πρωτεύουσα έγινε το Αμπιτζάν, όπου είχε ξεκινήσει να αναπτύσσεται οικονομικά, λόγω της στρατηγικής της θέσης. Στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, η πόλη έγινε πόλος έλξης για πολλούς εγκληματίες, όπως το Κάιρο, η Ταγγέρη και η Κωνσταντινούπολη. Το 1951, ύστερα από εντολή των Γάλλων κατακτητών, δημιουργήθηκε ένα κανάλι για τη διευκόλυνση της μεταφοράς των προϊόντων και των εμπορευμάτων. Το 1960, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, το Αμπιτζάν έγινε η έδρα για τον πρόεδρο της χώρας. Κατά τη δεκαετία του 1980, η πόλη άκμασε σημαντικά, οικονομικά και πολιτιστικά, και έτσι πήρε το προσωνύμιο "Παρίσι της Αφρικής", αλλά έγινε επίσης η ασφαλέστερη πόλη της Αφρικής, ωστόσο, το 1983, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Γιαμουσσουκρό, μια πόλη που δημιουργήθηκε από την αρχή έτσι ώστε να γίνει πρωτεύουσα της χώρας, ακολουθώντας το παράδειγμα στην Μπραζίλια στη Βραζιλία. Τέλος, το 2006, 10,000 κάτοικοι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της μόλυνσης του νερού από τις χωματερές που βρίσκονταν στις φτωχότερες συνοικίες του Αμπιτζάν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Abidjan στο Wikimedia Commons Εθνική Βιβλιοθήκη της Ακτής Ελεφαντοστού
Σταθμός Καλλιθέα (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Καλλιθέα είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 (γνωστής και ως Ηλεκτρικού), στη χιλιομετρική θέση 5,558 από τον σταθμό Πειραιά. Πήρε το όνομά του από την ομώνυμη συνοικία που εξυπηρετεί. Εξυπηρετεί επίσης τον Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου. Βρίσκεται στην οδό Θεσσαλονίκης, στο ύψος της Σιβιτανίδειου Σχολής.

 Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε από τον Σιδηρόδρομο Αθηνών - Πειραιώς (ΣΑΠ) το 1924, αλλά ολοκληρώθηκε από τη διάδοχή του εταιρεία, τους Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηρόδρομους (ΕΗΣ) και εγκαινιάστηκε την 1 Ιουλίου 1928. Το 2003, ο σταθμός υπέστη ριζική ανακαίνιση εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Μέσα σε 10 μήνες, έγινε ανακατασκευή στις αποβάθρες του, που επιστρώθηκαν με κεραμοειδή πλακάκια (προηγουμένως ήταν από τσιμέντο), και τα στέγαστρα εκσυγχρονίστηκαν, με νέα επικάλυψη, ενώ ενισχύθηκε και ο βραδινός φωτισμός του σταθμού. Παράλληλα, αναπλάστηκαν οι χώροι γύρω από τις εισόδους του. Ο ανακαινισμένος σταθμός εγκαινιάστηκε στις 5 Νοεμβρίου 2003 από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και έγινε μόλις ο δεύτερος στον 21ο αιώνα (2001 και μετά) σταθμός του μετρό της Αθήνας που έχει εγκαινιασθεί από πρωθυπουργό.
Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός

Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός (κατά κόσμον Μάριος Βρυώνης, Μέσανα, Επαρχία Πάφου 8 Δεκεμβρίου 1981), είναι κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας και επίσκοπος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Κύπρου. Ο πλήρης τίτλος του είναι Μητροπολίτης Πάφου Υπέρτιμος και Έξαρχος Αρσινόης και Ρωμαίων.

 Την περίοδο 1999-2004 φοίτησε στην Ιερατική Σχολή «Απόστολος Βαρνάβας» στη Λευκωσία, όπου ολοκλήρωσε και τους δύο κύκλους σπουδών. Μετά την αποφοίτησή του διέμεινε για ένα χρόνο στη Μητρόπολη Πάφου και προετοιμάστηκε για την εισαγωγή του στη Θεολογική Σχολή.Το 2005 μετά από Παγκύπριες εξετάσεις εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, όπου σπούδασε με υποτροφία της Μητρόπολης Πάφου.Στις 2 Αυγούστου 2008 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιο, λαμβάνοντας το όνομα Τυχικός. Κατά την διάρκεια του έτους αυτού ως διάκονος υπηρέτησε στην Θεσσαλονίκη στον Ιερό Ναό Παναγίας Δεξιάς, ενώ κάθε Πέμπτη ανελλιπώς συμμετείχε ως διάκονος στις λειτουργίες στον ναό της Αγίας Τριάδος της Θεολογικής Σχολής.. Το 2009 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και επέστρεψε στην πατρίδα του.. Στις 20 Φεβρουαρίου 2010 χειροτονήθηκε σε πρεσβύτερο από τον Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιο και προχειρίσθηκε σε αρχιμανδρίτη της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου, εκτελώντας και χρέη πρωτοσυγκέλλου, ενώ ανάλαβε ως ιεροκήρυκας της Μητρόπολης σε όλη την Μητροπολιτική περιφέρεια Πάφου.Τον Μάιο του 2012 μετέβη στο Λονδίνο και στο Μπρίστολ της Αγγλίας για μεταπτυχιακές σπουδές και εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας. Παράλληλα, υπηρέτησε ως ιερατικός προϊστάμενος στην Ελληνορθόδοξη κοινότητα, στον Ιερό Ναό Απόστολου Ανδρέα στο Weston Super Mare.Τον Σεπτέμβριο του 2014 επέστρεψε στα καθήκοντά του στην Μητρόπολη Πάφου και τον ίδιο μήνα εισήλθε, παράλληλα, ως μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου. Με διπλωματική του διατριβή, με θέμα «Απόστολοι και διάδοχοί τους στην Μητροπολιτική Περιφέρεια Πάφου», πήρε με άριστα το μεταπτυχιακό το 2016. Το ίδιο έτος εισήλθε στο Μεταπτυχιακό Ιστορίας του ίδιου Πανεπιστημίου.Τον Μάρτιο του 2021, με διοριστήριο γράμμα, ανέλαβε και επίσημα τα καθήκοντα πρωτοσύγκελλου της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου.Στις 23 Φεβρουαρίου 2023, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, εξελέγη Μητροπολίτης Πάφου, λαμβάνοντας 15 από τις 16 ψήφους.Στις 12 Μαρτίου 2023, στον Ιερό Ναό Αποστόλου Βαρνάβα Λευκωσίας, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πάφου. Τη χειροτονία τέλεσαν οι: αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, μητροπολίτης Κιτίου Νεκτάριος, μητροπολίτης Κυρηνείας Χρυσόστομος, μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, μητροπολίτης Κωνσταντίας Βασίλειος, μητροπολίτης Ταμασσού Ησαΐας, μητροπολίτης Τριμυθούντος Βαρνάβας, επισκόπος Καρπασίας Χριστοφόρος, επισκόπος Αρσινόης Παγκράτιος, επισκόπος Αμαθούντος Νικόλαος, επισκόπος Λήδρας Επιφάνιος, επισκόπος Χύτρων Λεόντιος, επισκόπος Νεαπόλεως Πορφύριος και επισκόπος Μεσαορίας Γρηγόριος.
Βαγγέλης Βουρτζούμης

Ο Βαγγέλης Βουρτζούμης (30 Οκτωβρίου 1969) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,95μ. και αγωνιζόταν στη θέση του Shooting Guard. Είναι ο μοναδικός Έλληνας καλαθοσφαιριστής που έχει ποτέ κατακτήσει τρία ευρωπαϊκά τρόπαια με τρεις διαφορετικές ελληνικές ομάδες.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1993 κατέκτησε με τον Άρη το Κύπελλο Κυπελλούχων στο Τορίνο απέναντι στην Εφές Πίλσεν. Το 1996 με τον Παναθηναϊκό το Κύπελλο Πρωταθλητριών (Ευρωλίγκα) στο Παρίσι. Το 2001 με το Μαρούσι το Κύπελλο Σαπόρτα στη Βαρσοβία. Στον ελληνικό χώρο έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Ελλάδας με τον Άρη (1989,1990,1991) και 2 κύπελλα (1990,1992) ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλο το 1993. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ελλάδας το 1998 και ένα κύπελλο το 1996. Πρωτάθλημα Ελλάδος: 1989, 1990, 1991, 1998 Κύπελλο Ελλάδος: 1989, 1990, 1992, 1996 European Championship for Men's Clubs: 1996 Κύπελλο Σαπόρτα: 1993, 2001 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1996 Στην Εθνική Ανδρών Ελλάδος αγωνίστηκε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 1992. Μετρά συμμετοχές σε 8 φιλικούς και προκριματικούς αγώνες συγκεντρώνοντας 47 πόντους, 5,88 κατά μ.ό. Βαγγέλης Βουρτζούμης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). (Αγγλικά) Vourtzoumis, Evangelos, στατιστικά του αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της FIBA Europe. (Αγγλικά) Vourtzoumis, Vangelis, στατιστικά του αθλητή στον ιστότοπο ProBallers.com. (Ελληνικά) «Του αρέσει να κόβει τα διχτάκια», συνέντευξη στον ιστότοπο SuperBasket.gr, 19 Απριλίου 2007.
Μεταρρυθμιστική Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας

Η Μεταρρυθμιστική Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας (中華民國維新政府, Zhōnghuá Mínguó Wéixīn Zhèngfǔ ή 中華民国政府改革, Chūkaminkoku seifu kaikaku}) ήταν κινεζική προσωρινή κυβέρνηση, μη αναγνωρισμένου κράτους και ελεγχόμενου από την Ιαπωνία που υπήρχε από το 1938 έως το 1940 κατά τη διάρκεια του 2ου σινοϊαπωνικού πολέμουr.

 Μετά την υποχώρηση των δυνάμεων της Κουομιντάνγκ από το Ναντσίνγκ το 1938 και μετά την ήττα τους στη μάχη του Ναντσίνγκ, οι Ιάπωνες εξουσιοδότησαν τη δημιουργία ενός συνεργαζόμενου καθεστώτος για να προσδώσουν "νομιμότητα" τοπικού ελέγχου στις κατεχόμενες περιοχές της κεντρικής και της νότιας Κίνας. Η Βόρεια Κίνα βρισκόταν ήδη υπό την Προσωρινή Κυβέρνηση της δημοκρατίας της Κίνας από τον Δεκέμβριο του 1937 και ανέλαβε τον έλεγχο των επαρχιών Τσιανγκσού, Τσετσιάνγκ και Ανχουέι όπως επίσης και των δύο δήμων του Ναντσίνγκ και της Σανγκάης. Οι δραστηριότητες της κυβέρνησης επιβλέπονταν από "συμβούλους" του ιαπωνικού αυτοκρατορικού στρατού. Η αποτυχία των Ιαπώνων να δώσουν πραγματική εξουσία στη μεταρρυθμιστική κυβέρνηση την απαξίωσε στα μάτια των γηγενών, γεγονός που την περιόρισε στο ρόλο της περιορισμένης προπαγάνδας των ιαπωνικών αρχών. Η μεταρρυθμιστική κυβέρνηση, μαζί με την προσωρινή κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας συγχωνεύτηκαν στην αναδιοργανωμένη εθνική κυβέρνηση στις 30 Μαρτίου 1940. Black, Jeremy (2002). World War Two: A Military History. Routeledge. ISBN 0-415-30535-7. Brune, Lester H. (2002). Chronological History of US Foreign Relations. Routeledge. ISBN 0-415-93916-X. Wasserman, Bernard (1999). Secret War in Shanghai: An Untold Story of Espionage, Intrigue, and Treason in World War II. Houghton Mifflin. ISBN 0-395-98537-4.
Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως

Το Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως (μεταπολιτευτικά, στη δημοτική: Υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης) της ελληνικής κυβέρνησης υπήρχε από το 1954 έως το 1973 και ξανά από το 1975 μέχρι το 1995. Αποτελούσε το σημαντικότερο υπουργείο της μεταπολεμικής Ελλάδας και σχεδόν πάντα ήταν είτε πρώτο στην ιεραρχία, είτε δεύτερο πίσω από το Υπουργείο Συντονισμού.

 Αποστολή και αρμοδιότητά του ήταν η εποπτεία διάφορων υπηρεσιών και οργανισμών (ετερόκλητων μεταξύ τους) που είχαν υπαχθεί άμεσα στην προεδρία της κυβέρνησης (δηλαδή, στον πρωθυπουργό). Επειδή στη μεταπολεμική Ελλάδα το γραφείο του πρωθυπουργού ήταν ολιγομελές και πολιτικά (αλλά και νομικά) ανίσχυρο (κάτι που άλλαξε το 1981 με την έλευση στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου), το Υπουργείο Προεδρίας λειτουργούσε, κατά κάποιον τρόπο, ως το προσωπικό επιτελείο του πρωθυπουργού. Ο εκάστοτε υπουργός Προεδρίας αποτελούσε πρόσωπο μεγάλης ισχύος στην κυβέρνηση, και συνήθως της απόλυτης εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού. Χαρακτηριστικά, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε χρησιμοποιήσει σε αυτή την θέση τον Κωστή Στεφανόπουλο και τον Γεώργιο Ράλλη, ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Μένιο Κουτσόγιωργα και τον Αναστάσιο Πεπονή. Ανάμεσα στους οργανισμούς και τις υπηρεσίες (ετερόκλητοι μεταξύ τους) που επόπτευε το Υπουργείο Προεδρίας συγκαταλέγονταν: η Γενική Διεύθυνση Δημοσίας Διοικήσεως, υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία της δημόσιας διοίκησης σε εθνικό επίπεδο (η τοπική αυτοδιοίκηση ανήκε στο Υπουργείο Εσωτερικών)η περιβόητη μετεμφυλιακά Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ)η ΕΡΤ, η Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών και γενικά τα ΜΜΕη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, αργότερα Υφυπουργείο Αθλητισμούη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάςο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ) και γενικά η τουριστική πολιτικήτο Ελεγκτικό Συνέδριοτο Νομικό Συμβούλιο του Κράτουςη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως Σημειώνεται ότι κατά την περίοδο της θητείας του αναφερόταν ως υπουργός Προεδρίας και ο τότε πραξικοπηματίας Γεώργιος Παπαδόπουλος, για τη θέση που είχε ως «Υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως» στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967. Στην επόμενη, επίσης δικτατορική Κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου 1967, είχε ορκιστεί ως πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργός Εθνικής Αμύνης και «Προεδρίας Κυβερνήσεως».
Άρθουρ Τζόνσον

Ο Άρθουρ Τζόνσον, γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1981 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, είναι πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.

 Ο Τζόνσον αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι, από το 2000 ως το 2004. Σε 132 αγώνες με την ομάδα των Τάιγκερς, πέτυχε 1759 πόντους (μ.ο. 13,3), ενώ είχε μέσους όρους 8,2 ριμπάουντ και 1,9 κοψίματος. Τον Αύγουστο του 2003, συμμετείχε στην αποστολή των Ηνωμένων Πολιτειών που συμμετείχε στους Παναμερικανικούς Αγώνες του Σάντο Ντομίγκο. Η αμερικανική ομάδα κατέλαβε την τέταρτη θέση της διοργάνωσης.Τον Ιανουάριο του 2005, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε σε 14 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 8,1 πόντων και 3,0 ριμπάουντ. Με τους "κίτρινους", συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 72-68 από τον Παναθηναϊκό.Το 2005, υπέγραψε στην ουκρανική Τσερκάσκι Μάβπι, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν, ενώ το 2007-08 αγωνίστηκε για την ιταλική Πέπσι Καζέρτα. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Τουρκία, όπου φόρεσε κατά σειρά την φανέλα των Βέστελσπορ Μανίσα, Μάλιγε Μίλι Πιγιάνγκο και Μερσίν Μπουγιουκσεχίρ, από το 2010 ως το 2013. Arthur Johnson Basketball Player Profile Arthur Johnson Stats | College Basketball Arthur Johnson Europe Stats | Basketball-Reference.com
Βαγγέλης Σκλάβος

Ο Βαγγέλης Σκλάβος (γεννήθηκε την πρώτη Δεκεμβρίου του 1977) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μέτρα και αγωνίζεται τόσο ως σμολ φόργουορντ όσο και ως πάουερ φόργουορντ.

 Ο Βαγγέλης Σκλάβος υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1997 σε ηλικία 20 ετών στην ομάδα του Μίλωνα, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2000. Μέσα στο 2000 αποτέλεσε παρελθόν από τον Μίλωνα και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας αρχικά με το Ηράκλειο Κρήτης, στο οποίο ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες και στη συνέχεια με τον Πανιώνιο, ομάδα της Νέας Σμύρνης, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2002-03. Το καλοκαίρι του 2003, ο Σκλάβος έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του καθώς μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2005, χωρίς ωστόσο να καταφέρει ενδιάμεσα να κατακτήσει κάποιο τίτλο με τους ερυθρόλευκους. Το 2005 άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του την Ελλάδα και ταξίδεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Βαλένθια, στην οποία παρέμεινε για ένα έτος χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Τον αμέσως επόμενο χρόνο ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Λοκομοτίβ Ροστόφ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2007, ο Βαγγέλης Σκλάβος αποφάσισε να αφήσει τη Ρωσία και να επιστρέψει στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Πανελληνίου. Τη διετία 2008-10 μεταπήδησε στη γειτονική Ιταλία όπου αγωνίστηκε αρχικά με τη Νουόβα Νάπολι (2008-09) κι έπειτα με τη Γκρούπο Τριπόλντι (2009-10). Το 2010 επέστρεψε για δεύτερη φορά στον Πανελλήνιο, ενώ από το καλοκαίρι του 2011 και μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13, ο Βαγγέλης Σκλάβος ανήκε στο δυναμικό της ΑΕΚ Αθηνών. Μετά το τέλος του συμβολαίου του με την ΑΕΚ, ο Βαγγέλης Σκλάβος μεταπήδησε στο νησί της Λευκάδας προκειμένου να μεταγραφεί στην τοπική Δόξα Λευκάδας.Σήμερα αγωνιζεται στην γ' εθνική κατηγορια με τον Κεραυνό Αιγίου. Το προφίλ του Βαγγέλη Σκλάβου στο legabasket.it Αρχειοθετήθηκε 2014-10-31 στο Wayback Machine. Ανακοίνωσε Σκλάβο ο Πανελλήνιος Στην ΑΕΚ ο Βαγγέλης Σκλάβος Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Στη Δόξα Λευκάδας ο Βαγγέλης Σκλάβος Evangelos Sklavos, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Χαλούσκι

Το Χαλούσκι ( IPA: [ɦaluʃkɪ] στα Τσεχικά και στα Σλοβακικά, μοναδικό: haluška (ένα ζυμαρικό) ; ουγγρικά: galuska‎, haluska ή nokedli . ρουμανικά: gălușcă‎ ; ουκρανικά: галушка‎ ; λιθουανικά: virtinukai‎, γερμανικά: Haajaknetchen‎) είναι μια παραδοσιακή ποικιλία παχιών, μαλακών ζυμαρικών ή ζυμαρικών που βρίσκονται σε πολλές κουζίνες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (Σλοβακία, Τσεχική Δημοκρατία, Πολωνία, Ουκρανία, Λιθουανία, Ρουμανία και Ουγγαρία). Το χαλούσκι μπορεί να αναφέρεται στα ζυμαρικά καθ' εαυτά ή στο πλήρες πιάτο. Το χαλούσκι είναι εθνικό πιάτο της Ουκρανίας, ενώ το Μπριντζόβε χαλούσκι είναι εθνικό πιάτο της Σλοβακίας.

 Τα ζυμαρικά χαλούσκι παρασκευάζονται από ένα κουρκούτι, που αποτελείται από αλεύρι και τριμμένες πατάτες. Το κουρκούτι απλώνεται σε μια ξύλινη σανίδα κοπής, από την οποία ρίχνονται μικρά κομμάτια του χυλού σε βραστό νερό. Μπορούν επίσης να κατασκευαστούν με ένα ειδικό διάτρητο σουρωτήρι μαγειρέματος (haluškar) από το οποίο το κουρκούτι ρίχνεται απευθείας στο βραστό νερό μέσα από μικρές τρύπες στο haluškar. Αν και οι συνταγές ποικίλλουν από περιοχή σε περιοχή, γενικά το αλεύρι αναμιγνύεται με τριμμένες πατάτες, για να σχηματίσει το κουρκούτι. Προστίθεται αλάτι και μερικές φορές ένα αυγό, αλλά το Μπριντζόβε χαλούσκι , το εθνικό πιάτο της Σλοβακίας, συνήθως δεν περιλαμβάνει αυγά. Μετά το μαγείρεμα, το χαλούσκι αναμιγνύεται με διάφορα συστατικά, όπως το μπρίντζα (ένα ειδικό τυρί, που παρασκευάζεται κυρίως από πρόβειο γάλα), μπέικον και λίπος μπέικον. Σε ορισμένα μέρη της Σλοβακίας, χρησιμοποιείται καραμελωμένο βούτυρο και λάχανο, κρεμμύδια ή συνδυασμοί αυτών των αντικειμένων αντί του μπρίντζα. Το χαλούσκι είναι εθνικό πιάτο της Ουκρανίας, ενώ το Μπριντζόβε χαλούσκι είναι εθνικό πιάτο της Σλοβακίας. Το Μπριντζόβε χαλούσκι είναι ένα παραδοσιακό σλοβακικό πιάτο, που βρίσκεται επίσης στη Μοραβία στο ανατολικό τμήμα της Τσεχικής Δημοκρατίας. Το Καπουστόβε χαλούσκι είναι ένα παρόμοιο πιάτο, που φτιάχνεται με τηγανητό λάχανο (ή / και κρεμμύδια) και καραμελωμένο βούτυρο αντί για μπρίντζα. Το Στραπάκι είναι μια άλλη παραλλαγή του χαλουσκί στην οποία χρησιμοποιείται βρασμένο ξινό λάχανο αντί για μπρίντζα. Στην Ουγγαρία, το γκαλούσκα (galuska) τρώγεται συχνά με κρέας στιφάδο, όπως γκούλας ή στιφάδο (pörkölt). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότερες προσαρμοσμένες συνταγές χαλούσκι απαιτούν νούντλς με αυγά αντί για ζυμαρικά πατάτας. Ορισμένοι αμερικανοί μάγειρες περιλαμβάνουν χαλαρό, κομμένο και τηγανητό πράσινο λάχανο (σύγκλιση με Στραπάκι, εξαναγκασμένο από την απλότητα, τη δυσκολία στην εύρεση μπρίντζα ή αποδεκτών υποκατάστατων και την πρόσβαση σε προσιτό λάχανο σε περιοχές με εξέχουσα υπάρχουσα σλαβική και γερμανική μετανάστευση). Στην Τουρκία η Αττάλεια (Χερσόνησος Τεκέ) και το Ινεμπολού έχουν το ίδιο πιάτο χαλούσκα (haluşka) και χολούσκα (Holuşka).
Έρευνα και Ανάπτυξη

Έρευνα και Ανάπτυξη (συντμ. R&D, από το Research & Development) είναι ο όρος για την Έρευνα και την Ανάπτυξη στις επιχειρήσεις ως αυτόνομο τμήμα διαχείρισης της εταιρικής έρευνας. Το τμήμα αυτό έχει την αρμοδιότητα για την επιστημονική οργάνωση και εφαρμογή ερευνών και πειραμάτων, με σκοπό την ανάπτυξη καινοτόμων προϊόντων και τη βελτίωση όλων των φάσεων λειτουργίας της βιομηχανίας. Τα πορίσματα των ερευνών χρησιμοποιούνται από τους υπεύθυνους των διαφόρων τμημάτων, για την εξασφάλιση καλύτερου ποιοτικού και οικονομικού αποτελέσματος. Είναι προφανές ότι τμήματα ερευνών και ανάπτυξης υπάρχουν σε μεγάλες επιχειρήσεις και η λειτουργία τους κοστίζει σημαντικά. Αυτό σημαίνει ότι το κόστος λειτουργίας τους επιβαρύνει την τιμή πώλησης του παραγομένου προϊόντος. Συνεπώς αν το τμήμα ερευνών δεν αποδίδει θετικά αποτελέσματα ώστε να αντισταθμίσει το κόστος λειτουργίας του από τις οικονομίες που δημιουργούν οι καινοτομίες του, είναι ασύμφορη η λειτουργία του. Πολλές επιχειρήσεις διατηρούν τμήματα ερευνών και ανάπτυξης, για επινόηση νέων προϊόντων και υπηρεσιών και συνεπώς για να εξασφαλίζουν τη συνεχή παρουσία τους στην αγορά.

 Ειδικότερα ο υπεύθυνος του τμήματος: Συνεργάζεται με το μηχανικό παραγωγής για την κατασκευή δειγμάτων των προϊόντων που παράγει η βιομηχανία. Καθορίζει μέσω ερευνών και σε συνεργασία με τα κατάλληλα τμήματα, τα υλικά, τον εξοπλισμό και τις διαδικασίες που θα χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή. Ακόμη καθορίζει τις δυνατότητες και τις εναλλακτικές λύσεις για μείωση του κόστους παραγωγής και την τελική αισθητική εμφάνιση του προϊόντος. Για την πραγματοποίηση των ερευνών ο υπεύθυνος του τμήματος συνεργάζεται με το μηχανικό παραγωγής, με το τμήμα ποιοτικού ελέγχου και με το τμήμα Marketing, για να συνδυάζονται τα επιστημονικά τους πορίσματα με τις κατασκευαστικές δυνατότητες της βιομηχανίας και τις απαιτήσεις του καταναλωτικού κοινού. Υποβάλλει τα πορίσματα των ερευνών στη Γενική Διεύθυνση της βιομηχανίας. Βοηθά το τμήμα παραγωγής στον καθορισμό της διαδικασίας παραγωγής και στη σύνταξη των σχετικών διαγραμμάτων. Προωθεί πειραματισμούς για τη βελτίωση της παραγωγικής διαδικασίας. Κατευθύνει και επιβλέπει την έρευνα και την αναπτυξιακή πολιτική καθώς επίσης τους αντικειμενικούς στόχους και τις πρωτοβουλίες της βιομηχανίας. Διατηρεί την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία της βιομηχανίας με την διαμόρφωση προγραμμάτων έρευνας και ανάπτυξης. Τα προσόντα που απαιτούνται για αυτή τη θέση είναι υψηλά. Απαιτείται τουλάχιστον πανεπιστημιακό πτυχίο με δέκα τουλάχιστον χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας και μεγάλος βαθμός δημιουργικότητας και εφευρετικότητας. Επίσης ο υποψήφιος για την θέση θα πρέπει να είναι εξοικειωμένος με ποικίλες ιδέες, αντιλήψεις, πρακτικές και διαδικασίες που επικρατούν και εφαρμόζονται στον χώρο των εταιριών. Τέλος η θέση απαιτεί εκτεταμένη εμπειρία και αποφασιστικότητα ώστε να προγραμματίζεις και να επιτυγχάνεις στόχους.
Μαρία Φραγκίσκη της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

Η Μαρία-Φραγκίσκη, πορτογαλ. Maria-Francisca de Orleans-Bragança (8 Σεπτεμβρίου 1914 - 15 Ιανουαρίου 1968) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν κόρη του πρίγκιπα του Γκράο-Παρά και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα & τιτουλά;ρια βασίλισσα της Πορτογαλίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά και της Ελισάβετ, κόρης του Γιόχαν-Βέντσελ Β΄ κόμη του Ντομπζένσκυ ντε Ντομπζένιτς. Παντρεύτηκε το 1942 τον Ντουάρτε-Νούνο δούκα της Μπραγκάνσα & τιτουλάριο βασιλιά της Πορτογαλίας και είχε τέκνα: Ντουάρτε Πίο γενν. 1945, δούκας της Μπραγκάνσα. Μιχαήλ γενν. 1946, 7ος δούκας του Βιζέου. Ερρίκος γενν. 1949, 4ος δούκας της Κοΐμπρα. Imperial House of Brazil
Έφεση

Έφεση είναι το ένδικο μέσο που ασκεί ο διάδικος που ηττήθηκε ολικώς ή μερικώς στην πρωτοβάθμια δίκη, προκειμένου να δικασθεί εκ νέου η υπόθεσή που τον αφορά από ανώτερο δικαστήριο. Με την έφεση ο διάδικος που ηττήθηκε προβάλλει ότι η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου έχει νομικά ή ουσιαστικά σφάλματα και ζητεί να δικασθεί ξανά η υπόθεση. Όταν ασκηθεί έφεση, η υπόθεση δικάζεται σε δεύτερο βαθμό από το αρμόδιο δικαστήριο. Το ένδικο μέσο της εφέσεως εμφανίζεται στην ελληνική αρχαιότητα και μαρτυρεί την αποκρυστάλλωση ενός σοβαρού δικαιοδοτικού συστήματος στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη. Στο ισχύον ελληνικό δικαιοδοτικό σύστημα, έφεση μπορεί να ασκηθεί κατά των αποφάσεων τόσο των πολιτικών δικαστηρίων όσο και των ποινικών δικαστηρίων και των διοικητικών δικαστηρίων. Ο Νόμος προσδιορίζει τα αρμόδια να εκδικάσουν εφέσεις δικαστήρια, κατά κατηγορία υποθέσεων, εξειδικεύοντας το θεμελιώδες δικαίωμα μη στερήσεως του νόμιμου δικαστή. Στο ελληνικό δικαιοδοτικό σύστημα υπάρχει κατηγορία δικαστηρίων που καλούνται Εφετεία και έχουν ως κύρια αποστολή την εκδίκαση εφέσεων.

 Το δικαίωμα εφέσεως κατά των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί πτυχή θεμελιώδους δικαιώματος, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20§1 του Συντάγματος της Ελλάδας, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 14§1 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων. Κατ' εξαίρεση, ο Νόμος μπορεί να ορίζει ότι ορισμένες αποφάσεις δικαστηρίων δεν μπορούν να προσβληθούν με έφεση. Αυτές οι αποφάσεις λέγονται "ανέκκλητες". Ο σκοπός του νομοθέτη να μην επιτρέψει την άσκηση εφέσεως κατά ορισμένων αποφάσεων γίνεται σε περιπτώσεις που η δικαστική απόφαση πιθανολογείται ως ορθή λόγω της σπουδαιότητας του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται της υποθέσεως σε πρώτο βαθμό ή σε περιπτώσεις που η ανατροπή της πρωτόδικης αποφάσεως με την αποδοχή της εφέσεως δεν θα επιφέρει σοβαρές συνέπειες στον διάδικο που τυχόν θα νικούσε στον δεύτερο βαθμό. Ο χαρακτηρισμός μιας κατηγορίας αποφάσεων ως "ανεκκλήτων" από διάταξη νόμου συνιστά περιορισμό συνταγματικού δικαιώματος, καταρχήν ανεκτό , αφού το δικαίωμα έννομης προστασίας τελεί υπό γενική επιφύλαξη νόμου. Βεβαίως, για να είναι επιτρεπτός αυτός ο περιορισμός και τελικώς σύμφωνη με το Σύνταγμα η νομοθετική απαγόρευση ασκήσεως εφέσεως κατά ορισμένης κατηγορίας δικαστικών αποφάσεων πρέπει να πληρούνται οι όροι του συστήματος "περιορισμού των περιορισμών": δηλαδή ο περιορισμός να είναι σύμφωνος με την αρχή της αναλογικότητας, να μην προσβάλλεται ο πυρήνας του δικαιώματος, ο περιορισμός να επιβάλλεται για λόγους γενικού συμφέροντος κ.λπ. εκκαλών : ο διάδικος που ασκεί έφεση εφεσίβλητος: ο διάδικος κατά του οποίου ασκείται η έφεση, δηλαδή ο αντίδικος του εκκαλούντος εκκαλουμένη (απόφαση): η απόφαση που προσβλήθηκε με έφεση εκκαλώ ή εφεσιβάλλω : προσβάλλω με έφεση κάποια δικαστική απόφαση
Ούνικο

Ο Χόρχε Άριας (γεννημένος στις 5 Αυγούστου, 1977) είναι μεξικανοαμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ούνικο. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE.

 Ο Αρίας ξεκίνησε την καριέρα του το 1999 και αγωνίστηκε για πολλές μικρές εταιρείες πάλης, έως το 2004 που υπέγραψε στην μεγαλύτερη μεξικάνικη εταιρεία πάλης. Έμεινε έναν χρόνο, καθώς το 2006 συμφώνησε για λίγο διάστημα με το TNA. Το 2007 θα βρεθεί σε μια μικρότερης εμβέλειας εταιρείας και θα μείνει ως το τέλος του 2008. Το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και μεταφέρθηκε στο FCW, την θυγατρική του εταιρεία, για να πάρει εμπειρίες και να βελτιωθεί. Το 2011 αναβαθμίστηκε στο κύριο ρόστερ, όπου είχε κόντρα με τον Σιν Κάρα, τον οποίον υποδυόταν επίσης και μόλις το κατάλαβε ο αυθεντικός ξεκίνησε η αντιπαλότητα. Ούνικο & Καμάτσο Μετά το τέλος της αντιπαλότητας, από τα τέλη του 2011, εμφανίζεται με τον σωματοφύλακα και συμπαίκτη του, αφού έχουν σχηματίσει και ομάδα, με το όνομα Καμάτσο. Οι δύο τους κάνουν την είσοδό τους με ποδήλατο. Προφίλ στο WWE.com Αρχειοθετήθηκε 2014-08-18 στο Wayback Machine. Προφίλ στο owow.com
Αντίνοος Δελφών

Ο Αντίνοος είναι άγαλμα της ρωμαϊκής περιόδου του οποίο βρέθηκε στους Δελφούς, κοντά στον ναό του Απόλλωνα. Η κατασκευή του χρονολογείται γύρω στο 130 μ.Χ.

 Ο Αντίνοος ήταν ένας νέος εξαιρετικής ομορφιάς καταγόμενος από την Βιθυνία, που υπήρξε σύντροφος του αυτοκράτορα Αδριανού. Πνίγηκε στα νερά του Νείλου, με την πεποίθηση ότι η θυσία του αυτή θα βοηθούσε στο να παραταθεί η ζωή του προστάτη του. Συντετριμμένος από το θάνατο του Αντίνοου, ο Αδριανός που ήταν ένθερμος οπαδός της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας αλλά και ευεργέτης πολλών ελληνικών ιερών και πόλεων, μεταξύ αυτών και του ιερού των Δελφών, διέταξε να στηθούν αγάλματα του όμορφου μα άτυχου νέου, που τόσο είχε αγαπήσει, σε όλα τα ιερά και τις πόλεις, σε κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας του. Διέταξε ακόμη την καθιέρωση διεξαγωγής αγώνων προς τιμήν του Αντίνοου που από τότε δοξάστηκε και λατρεύτηκε σαν θεός. Έτσι, το άγαλμα του Αντίνοου στήθηκε και στο ιερό των Δελφών, μετά τον θάνατό του, το 130 μ.Χ., αποτελώντας ένα από τα ωραιότερα και εντυπωσιακότερα λατρευτικά αγάλματα. Το 1894, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, το άγαλμα του Αντίνοου βρέθηκε όρθιο επάνω στο βάθρο του, δίπλα στον τοίχο ενός πλίνθινου δωματίου, κοντά στον ναό του Απόλλωνα. Από τα ρωμαϊκά νομίσματα που κόπηκαν προς τιμήν του Αντίνοου, προέρχεται η πληροφορία πως το άγαλμα συνοδευόταν από το προσωνύμιο «προπυλαίος», η οποία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αρχικά είχε τοποθετηθεί στην είσοδο του ιερού. Αργότερα, αφού υπέστη φθορά και έσπασε στο σημείο του γόνατου, χρειάστηκε να μεταφερθεί πιο κοντά στον ναό του Απόλλωνα, σε ένα είδος παρεκκλησιού, όπου και βρέθηκε ύστερα από ανασκαφές, σε σχετικά καλή κατάσταση. Τα εξιδανικευμένα χαρακτηριστικά του καθώς και η έντονη στίλβωση της μαρμάρινης επιδερμίδας του με λάδι (η οποία το βοήθησε να διασωθεί λαμπερό και καλοδιατηρημένο), είναι ενδεικτικά της εποχής του Αδριανού. Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004. Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009 Anthony R. Birley, Hadrian, the Restless Emperor, Routledge, Londres, 1997 (ISBN 0-415-22812-3) Christoph W. Clairmont, Die Bildnisse des Antinous. Ein Beitrag zur Portraitplastik unter Kaiser Hadrian, Institut suisse à Rome, Rome, 1966
Μίχαελ Βάικατ

Ο Μίχαελ Βάικατ (γερμ. Michael Weikath) είναι Γερμανός μουσικός, γνωστός ως κιθαρίστας των Helloween και μαζί με τον Μάρκους Γκρόσκοπφ είναι τα μοναδικά εναπομείναντα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος.

 Ο Βάικατ γεννήθηκε στο Αμβούργο τον Αύγουστο του 1962 και ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική σε ηλικία εννέα ετών, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα παρακολούθησε την πρώτη του συναυλία, όπου έπαιζαν οι Γερμανοί Ocean. Το 1974, παρακολούθησε μαθήματα ακουστικής κιθάρας και ένα χρόνο αργότερα αγόρασε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Το 1977, παρακολούθησε ζωντανά τους Aerosmith στο Auditorium Maximum του Αμβούργου και λίγους μήνες αργότερα σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία Powerfool.Κύριες μουσικές επιρροές του υπήρξαν οι The Beatles, Deep Purple, Scorpions, UFO, Van Halen, Led Zeppelin, Sex Pistols και Wishbone Ash και παράλληλα οι κιθαρίστες Τζίμι Χέντριξ, Έρικ Κλάπτον, Ρίτσι Μπλάκμορ, Έντι Βαν Χέηλεν και Ούλι Γιον Ροτ.Το 1982, αποφοίτησε από το σχολείο και ένα χρόνο αργότερα γνώρισε τον Κάι Χάνσεν, τον οποίο προσκάλεσε στους Powerfool. Παρ' όλα αυτά, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα αποχώρησαν και οι δύο από το συγκρότημα και μαζί με τον Μάρκους Γκρόσκοπφ και το ντράμερ Ίνγκο Σβίχτενμπεργκ, δημιούργησαν τους Iron Fist. Σύντομα, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Helloween και το 1985 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ΕΡ τους.Το νέο συγκρότημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα άλμπουμ "Keeper of the Seven Keys, Part I" και "Keeper of the Seven Keys, Part II", στα οποία ο τραγουδιστής Μίχαελ Κίσκε αντικατέστησε τον Κάι Χάνσεν στο μικρόφωνο. Από το 1994 και έπειτα, τα φωνητικά του σχήματος ανέλαβε ο Άντι Ντέρις, με τους Helloween να θεωρούνται ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού power metal.Ο Γουάικατ έχει συμμετάσχει σε κυκλοφορίες των Andi Deris and The Bad Bankers, Shaman, Dezperadoz και Hansen & Friends. Παίζει με Gibson Les Paul, αν και στο παρελθόν έχει χρησιμοποιήσει Fender Stratocaster. Michael Weikath - Is it Helloween? YEAAA!!! Michael Weikath - Helloween.org Michael Weikath - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Μιλένκο Τέπιτς

Ο Μιλένκο Τέπιτς (σερβικό κυριλλικό αλφάβητο: Миленко Тепић) (Νόβι Σαντ, 27 Φεβρουαρίου 1987 - ), είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν τιμ μάνατζερ. Έχει ύψος 2,02 μ. και αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ. Από το 2021 είναι ο τιμ μάνατζερ της Μέγκα Μπάσκετ.

 Τις σεζόν 2002-2006 αγωνίστηκε με την ΚΚ Νις Βοϊβοδίνα. Ακολούθως αγωνίστηκε για τρεις σεζόν με την Παρτιζάν Βελιγραδίου και για δύο σεζόν με τον Παναθηναϊκό, κατακτώντας με τους πράσινους την Ευρωλίγκα το 2011 καθώς και δυο πρωταθλήματα Ελλάδος. Επόμενος σταθμός της καριέρας του, ήταν η ισπανική Σεβίλλη (Καχασόλ) όπου αγωνίστηκε για δύο χρονιές. Το 2013 ξεκίνησε να αγωνίζεται με τα χρώματα της λιθουανικής Λιέτουβος Ρίτας, ενώ τον Δεκέμβριο του 2013 επέστρεψε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου για ενάμιση χρόνο. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ. Τον Νοέμβριο του 2016 συμφώνησε με την ιταλική Κάπο Ντ’ Ορλάντο.Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στην ιταλική Μπρίντιζι. Τον Οκτώβριο του 2018 επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΟΚ. Τον Νοέμβριο του 2019, αποκτήθηκε από την Ηρακλή. Στον Ηρακλή μέτρησε 4.7 πόντους, 4.7 ριμπάουντ και 1.9 ασίστ κατά μέσο όρο. Στις 10 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την σέρβικη Μέγκα Μπέμαξ. Το 2021 αποφάσισε να αποσυρθεί από τα παρκέ, μετά από 19 χρόνια αγωνιστικής παρουσίας, σε ηλικία 34 ετών. Από το καλοκαίρι του 2021, ανέλαβε το πόστο του τιμ μάνατζερ της Μέγκα Μπάσκετ. Ο Τέπιτς έχει κερδίσει 2 χρυσά μετάλλια με την εθνική ομάδα της Σερβίας κάτω των 20 και το 2006 έγινε βασικός στην Παρτιζάν υπό τις οδηγίες του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο Τέπιτς είχε πολλές επιθετικές αρετές και υπήρξε σταθερός πασέρ και σουτέρ. Ήταν επίσης ένας πολυμήχανος παίκτης και καλός αμυντικά γεγονός που ώθησε τον Παναθηναϊκό να του προσφέρει τριετές συμβόλαιο το 2009. Τελικά έφυγε από τους πράσινους το 2011. Παρτιζάν 4x Πρωτάθλημα Σερβίας: 2007, 2008, 2009, 2014 2x Κύπελλο Σερβίας: 2008, 2009 3x Αδριατική Λίγκα: 2007, 2008, 2009 Παναθηναϊκός Ευρωλίγκα: 20112x Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2010, 2011 2003 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 16: Χρυσό μετάλλιο 2005 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 18: Χρυσό μετάλλιο 2006 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20: Χρυσό μετάλλιο 2007 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20: Χρυσό μετάλλιο 2009 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα: Ασημένιο μετάλλιο
Σάμιρ Μεμίσεβιτς

Ο Σάμιρ Μεμίσεβιτς (Samir Memišević, βοσνιακή προφορά: [sâːmir memîːʃeʋitɕ], γενν. 13 Αυγούστου 1993) είναι Βόσνιος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Χρόνινγκεν.

 Ο Μεμίσεβιτς αναδείχθηκε από την ακαδημία νέων της ΝΚ Σλάβεν Ζιβινίτσε. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του το 2011, σε ηλικία 17 ετών.Το καλοκαίρι του 2012, έγινε μέλος της Σλομπόντα Τούζλα. Στις 28 Οκτωβρίου, σημείωσε το πρώτο επαγγελματικό του γκολ, εναντίον της Ίσκρα Μπουγκόινο.Τον Μάρτιο του 2013, μετακόμισε στη σερβική Τελεόπτικ, η οποία είναι η τροφοδοτική ομάδα της Παρτιζάν. Τον Ιούλιο, μετακινήθηκε στη Μπεζανίγια, μόνο για να επιστρέψει στην Τελεόπτικ λίγους μήνες αργότερα.Τον Αύγουστο του 2014, υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με την Ράντνικ Μπιγελγίνα. Την 1η Αυγούστου 2016, ο Μεμίσεβιτς εντάχθηκε στην ολλανδική Χρόνινγκεν. Έκανε το ντεμπούτο για το σύλλογο εναντίον της Εξέλσιορ στα 23α γενέθλιά του. Στις 29 Απριλίου 2018, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Χρόνινγκεν.Τον Απρίλιο του 2019, ο Μέμισεβιτς παρέτεινε το συμβόλαιο του μέχρι τον Ιούνιο του 2021.Στις 30 Νοεμβρίου, έπαιξε τον 100ό του αγώνα για τη Χρόνινγκεν. Το Μάιο του 2016, ο Μεμίσεβιτς έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, για έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Ισπανίας και για το Κίριν Καπ 2016. Στις 29 Μαΐου, έκανε ντεμπούτο στην ήττα από την Ισπανία. Ο πατέρας του Μεμίτσεβιτς, Μίντχατ, ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Τελευταία ενημέρωση: 18 Νοεμβρίου 2019 Ράντνικ Μπιγελγίνα Κύπελλο Βοσνίας: 2015-16 Σάμιρ Μεμίσεβιτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Σάμιρ Μεμίσεβιτς – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA Προφίλ στο transfermarkt.com
Τζουζέπε Τορνατόρε

Ο Τζουζέπε Τορνατόρε (Giuseppe Tornatore, 27 Μαΐου 1956) είναι Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Θεωρείται ένας από τους σκηνοθέτες οι οποίοι έστρεψαν ξανά τους κριτικούς στον ιταλικό κινηματογράφο. Η ταινία του Σινεμά ο Παράδεισος (1988) κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Άλλες γνωστές ταινίες του είναι οι Ο θρύλος του 1900, Μαλένα, Baarìa και Το τέλειο χτύπημα. Είναι γνωστός για την μακροχρόνια συνεργασία του με τον συνθέτη Ένιο Μορικόνε. Επίσης, έχει σκηνοθετήσει διαφημιστικά για την Dolce & Gabbana.

 1986: Il camorrista 1988: Σινεμά ο Παράδεισος (Nuovo Cinema Paradiso) 1990: Stanno tutti bene 1991: La domenica specialmente (τμήμα "Il cane blu") 1994: Una pura formalit 1995: L'uomo delle stelle) 1995: Lo schermo a tre punte (ντοκιμαντέρ) 1996: Ritratti d'autore: seconda serie (ντοκιμαντέρ) 1998: Ο θρύλος του 1900 (La leggenda del pianista sull'oceano) 2000: Μαλένα 2006: Η Άγνωστη (La sconosciuta) 2009: Baarìa 2013: Το τέλειο χτύπημα (The Best Offer) 2016: Θα σε περιμένω, πάντα (La corrispondenza) Ο Τζουζέπε Τορνατόρε στην IMDb (Αγγλικά)