IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πικέρνη (Αλβανία)

Η Πικέρνη (αλβανικά: Piqeras) είναι χωριό εντός του πρώην δήμου του Λούκοβου, στο Νομό Αυλώνα, στη νότια Αλβανία. Κατά την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015 ενσωματώθηκε στο δήμο της Χιμάρας.

 Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Δελβίνου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 695 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 750 Έλληνες. Κατά τη διάρκεια επιτόπιων εργασιών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το 1992, η Πικέρνη αριθμούσε 991 κατοίκους, εκ των οποίων η πλειοψηφία ήταν Αλβανοί Ορθόδοξοι, με παρουσία πληθυσμιακών μειονοτήτων 100 Αλβανών Μουσουλμάνων και 50 Ελλήνων. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου (15ος αιώνας – 1912) το χωριό έχαιρε ειδικού διοικητικού καθεστώτος ως τμήμα της περιοχής της Χιμάρας. Το 1742, οι κάτοικοι του γειτονικού αλβανικού μουσουλμανικού χωριού του Μπορς επιτέθηκαν στην Πικέρνη, ωθώντας ορισμένους Αλβανόφωνους Ορθόδοξους Χριστιανούς σε φυγή προς τη Νότια Ιταλία, όπου και ίδρυσαν το χωριό της Βίλλα Μπαντέσσα. Το 1744, επίθεση από ομάδες Αλβανών Μουσουλμάνων ώθησε τους Ελληνόφωνους κατοίκους της Πικέρνης να εγκαταλείψουν το χωριό. Το 1798, το χωριό στοχοποιήθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης από τις δυνάμεις του Αλή Πασά, ο οποίος πέτυχε να θέσει υπό τον έλεγχό του το νότιο τμήμα της ευρύτερης περιοχής της Χιμάρας. Το 1875, ορισμένες Αλβανόφωνες οικογένειες από την Βίλλα Μπαντέσσα με καταγωγή από την Πικέρνη αποφάσισαν να μετεγκατασταθούν στη Νέα Πικέρνη, οικισμό ο οποίος ιδρύθηκε από το ελληνικό κράτος στην Πελοπόννησο, ωστόσο, εγκαταλείφθηκε ολίγον καιρό αργότερα λόγω οικονομικών προβλημάτων και δυσκολιών κατά την μετεγκατάσταση των κατοίκων του.Ελληνικό σχολείο βρισκόταν σε λειτουργία στην Πικέρνη με σημείο εκκίνησης το 1871. Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση χρηματοδοτείτο από την τοπική ελληνική κοινότητα, ενώ κατά την περίοδο μεταξύ 1902-1904 επεκτάθηκε περαιτέρω με την ίδρυση παρθεναγωγείου και γυμνασίου. Το 1905, στα εκκλησιαστικά θέματα υπαγόταν στην επισκοπή της Δρυϊνουπόλεως. Το 1914, τοπικές ομάδες ενόπλων από την Πικέρνη υποστήριξαν τον αγώνα για την εγκαθίδρυση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου, ενώ, παράλληλα, συμμετείχαν ενεργά στη σκληρή μάχη η οποία δόθηκε για τον έλεγχο του γειτονικού χωριού Φτέρρα, καθώς και των υψωμάτων περιμετρικά του χωριού Τσόρραϊ.Το χωριό αποτελεί τη γενέτειρα του Αλβανού εθνικού ήρωα Βασίλ Λάτσι, ο οποίος επεχείρησε να δολοφονήσει τους Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, Βασιλέα της Ιταλίας, και Σεφκέτ Μπέη Βερλάτσι, Πρωθυπουργό της Αλβανίας, έπειτα από την κατάληψη της Αλβανίας από την Φασιστική Ιταλία.
38 (αριθμός)

Το 38 (τριάντα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 37 και πριν από το 39. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 38:2 = 19, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 38 συμβολίζεται ως XXXVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΛΗ΄ ή λη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 38 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 19 και 38, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 39. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 38 είναι 38 = 2 · 19. Το 38 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (2 · 19). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 38 αντιστοιχεί στο στρόντιο. Το Μεσιέ 38 είναι ένα ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 4.200 ετών φωτός στον αστερισμό Ηνίοχος.
Κωμειδύλλιο

Το κωμειδύλλιο είναι ηθογραφική κωμωδία, η οποία εκτός του θεατρικού κειμένου περιέχει επίσης και πολλά τραγούδια. Πρόκειται για ένα σχετικά νέο θεατρικό είδος, που ειδικότερα στην Αθήνα γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880 και το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του 1900 θα εξελιχθεί στην Ελληνική Οπερέτα.

 Στα τέλη του 19ου αιώνα, το ευρωπαϊκό κίνημα του νατουραλισμού, καθώς και η προσπάθεια των συγγραφέων της εποχής για την επικράτηση της Ελληνικής δημοτικής γλώσσας, αλλά και ταυτόχρονα το πάθος του κοινού για ελληνικό τραγούδι, συμβάλουν στην διαμόρφωση του νέου αυτού μουσικού θεατρικού είδους. Θεωρούνται πρώτοι διδάξαντες οι Δημήτριος Κορομηλάς, Δημήτριος Κόκκος, καθώς και οι Σπυρίδωνας Περεσιάδης (συγγραφέας του βουκολικού δράματος "Γκόλφω") και ο Ευάγγελος Παντόπουλος. Τα απλά μουσικά κομμάτια με τα εύκολα τραγούδια ήταν επηρεασμένα από Ιταλικά και Γαλλικά πρότυπα μελοδράματος και οπερέτας. Ο νατουραλισμός και η λαογραφική τάση της εποχής επηρεάζουν τους συγγραφείς, οι οποίοι με την σειρά τους, μας δίδουν έργα με εικόνες της τότε εποχής, γεμάτες χαρακτηριστικούς τύπους της υπαίθρου και των νησιών, να τραγουδούν σε Ελληνικά, Ιταλικά και ανατολίτικα μοτίβα σατιρικά και χαρούμενα τραγούδια, πάντα στη δημοτική γλώσσα. "Η τύχη της Μαρούλας" (1888). Το κείμενο είναι του Δημητρίου Κορομηλά, οι στίχοι του Δημητρίου Κόκκου και η μουσική του Ανδρέα Σάιλερ. "Ο Μπαρμπα Λινάρδος" (1890). Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου. "Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας" (1891). Το κείμενο είναι του Δημητρίου Κορομηλά. "Η Λύρα του Γερονικόλα" (1891). Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου. "Ο Καπετάν Γιακουμής". Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου. Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001.
Αμυγδαλή Λάρισας

Η Αμυγδαλή είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λακερείας, του δήμου Αγιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αγιάς του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Κουκουράβα (Κοκοράβα).

 Η Αμυγδαλή είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Μαυροβούνι, βορειοδυτικά της λίμνης Κάρλας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει 40 χλμ. περίπου Α. ΝΑ. της Λάρισας. Η τοπική κοινότητα Αμυγδαλής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 30,089 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Αμυγδαλή. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Κουκουράβα (Κοκοράβα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Κασθαναίας του νομού Λαρίσης. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κουκουράβας και το 1957 μετονομάστηκε σε Αμυγδαλή. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμυγδαλής και προσαρτήθηκε στον δήμο Λακερείας. Με το ΦΕΚ 244Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λακερείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγιάς. Το παλιό όνομα του οικισμού, Κουκουράβα, έχει σλαβική ρίζα και, πιθανόν, αναφέρεται στον ιδιοκτήτη της περιοχής στη μεσαιωνική εποχή. Έχει στοιχεία κατοίκησης από την προϊστορική περίοδο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας υπαγόταν φορολογικά στον μπέη του Ζητουνίου (Λαμίας), διοικητικά στην Αγιά και εκκλησιαστικά στην επισκοπή Δημητριάδος. Στις εκκλησίες και τα ξωκλήσια του χωριού, που τα περισσότερα έχουν κτιστεί κατά τον 18ο αιώνα, σώζονται σπάνιες αγιογραφίες. Το χωριό εγκαταλείφθηκε για πρώτη φορά στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν και έζησαν σε παράγκες στη Λάρισα για τρία περίπου χρόνια, μέχρι και το 1950. Με την επιστροφή τους οι περισσότεροι έχτισαν τα σπίτια που είχαν καεί και συνέχισαν τη ζωή τους στο χωριό. Όμως ελάχιστες οικογένειες αποφάσισαν να χτίσουν τα σπίτια τους στην περιοχή «Καλύβια» (τη σημερινή Κάτω Αμυγδαλή). Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, με κωδωνοστάσιο που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Πάνω απο το μεσαίο μονόλοβο ανατολικό άνοιγμά του διακρίνεται η χρονολογία 1811 από ένθετα κεραμικά στοιχεία. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Το ξωκκλήσι της Παναγίας, βόρεια του οικισμού. Το σπήλαιο "Ορνοφωλιά" στη θέση "Μπουγάζι", το οποίο έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%91%CE%BC%CF%85%CE%B3%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CE%91%CE%93%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%9B%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1%CF%82-1470640033223208/
Άγιος Ιωάννης Σερίφου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Σερίφου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σερίφου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός της ανατολικής Σερίφου, στον μυχό του φερώνυμου όρμου και νότια του ακρωτηρίου «Γρυπάρης», σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΒΑ. της Χώρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σερίφου που, το 1994, αναγνωρίστηκε ως δήμος Σερίφου. Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη, λίγο πάνω από την παραλία Η βοτσαλωτή παραλία του οικισμού Η παραλία «Ψιλή Άμμος», από τις γνωστότερες στη Σέριφο, νότια του οικισμού Το φράγμα στη θέση «Στενό», λίγο πριν την «Ψιλή Άμμο» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=ye1sEWF-u38
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012

Ο Πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Συνολικά, 10.820 αθλητές έλαβαν μέρος σε 302 αγωνίσματα των 29 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο, από 27 Ιουλίου έως 12 Αυγούστου 2012. 85 από τις 204 χώρες που έλαβαν μέρος κέρδισαν από ένα έστω μετάλλιο και 54 κέρδισαν έστω ένα χρυσό. Για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, η Γκαμπόν, η Γουατεμάλα, η Γρενάδα, η Κύπρος, το Μαυροβούνιο, το Μπαχρέιν και η Μποτσουάνα κέρδισαν κάποιο μετάλλιο, με αυτό της Γρενάδας να είναι χρυσό.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων των Αγώνων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Στα αθλήματα της πυγμαχίας, του τζούντο, του τάε κβον ντο και της πάλης, απονεμήθηκαν δύο χάλκινα μετάλλια σε κάθε κατηγορία κιλών. Δύο ασημένια μετάλλια (και όχι χάλκινο) απονεμήθηκαν σε κολυμβητές που ισοβάθμησαν στη δεύτερη θέση στα αγωνίσματα των 200 μέτρων ελεύθερο ανδρών και στα 100 μέτρα πεταλούδα ανδρών. Δύο χάλκινα μετάλλια απονεμήθηκαν σε ποδηλάτες στο αγώνισμα του κέιριν ανδρών που ισοβάθμησαν στην τρίτη θέση. Τρία χάλκινα απονεμήθηκαν σε άλτες του ύψους μετά από τριπλή ισοβαθμία στην τρίτη θέση. Επίσημος πίνακας μεταλλίων Η επίσημη ιστοσελίδα των Ολυμπιακών Αγώνων 2012 Η επίσημη ιστοσελίδα του Λονδίνου από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή
Τάγμα του Πέλεκυ

Το Τάγμα του Πέλεκυ (Orden del Hacha) είναι γυναικείο ιπποτικό τάγμα που ιδρύθηκε το 1149 στην Καταλονία της Ισπανίας από τον Κόμη της Βαρκελώνης, Ραϊμόνδο Βερεγγάριο Δ΄, προς τιμήν των γυναικών της πόλης Τορτόζα που αναχαίτισαν την επίθεση των Μαυριτανών στην πόλη τους.

 To 1149 ο Ραϊμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ κατέλαβε την Τορτόζα που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μαυριτανών επί αιώνες. Λίγους μήνες μετά όμως οι Μαυριτανοί έστειλαν στρατεύματα για να καταλάβουν και πάλι την πόλη. Ο Ραϊμόνδος δεν προλάβαινε να στείλει ενισχύσει για να υπερασπιστεί την πόλη και άρχισε να σκέφτεται να δώσει εντολή στους κατοίκους να παραδωθούν. Οι γυναίκες της πόλης όμως δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν αυτό. Φόρεσαν αντρικά ρούχα, πήραν τα όπλα (ανάμεσα στα οποία υπήρχαν και τσεκούρια) και επιτέθηκαν στους Μαυριτανούς εξαναγκάζοντάς τους να οπισθοχωρήσουν και να εγκαταλείψουν την πολιορκία. Αναγνωρίζοντας την συνεισφορά τους και τον ηρωισμό τους, ο Ραϊμόνδος ίδρυσε το Τάγμα του Πέλεκυ και έχρισε ιππότισσες (cavalleras) τις γυναίκες της Τορτόζα. Αυτές οι γυναίκες απολάμβαναν όλα τα προνόμια που απολάμβαναν και οι άντρες ιππότες όπως η εξαίρεση από την υποχρεώση πληρωμής φόρων και κατείχαν τιμητική θέση στις δημόσιες εκδηλώσεις. Σήμερα δεν υπάρχει πια το Τάγμα του Πέλεκυ και λέγεται ότι πέρα από τα αρχικά του μέλη δεν είχε άλλα και έπαψε να υπάρχει με τον θάνατο των συγκεκριμένων γυναικών. Biddle, Daniel A. (2012): Knights of Christ: Living Today with the Virtues of Ancient Knighthood. WestBow Press. ISBN 9781449750435 Clayton, Ellen Creathorne (2013). Female Warriors: Memorials of Female Valour and Heroism, From the Mythological Ages to the Present Era. Forgotten Books. ISBN 978-1-331-37251-6 Doran John (2017). Knights and Their Days. Forgotten Books . ISBN 1331595371 Kasparek, Rick (2014). Knight of the Grail Code: The Call to Christian Chivalry in a World of Growing Darkness. WestBow Press. ISBN 9781490862002 Madeleine Pelner Cosman,Linda (2008). Handbook to Life in the Medieval World. (σελ. 258 – 259) Facts on File. ISBN 0816048878 Γυναίκες ιππότες
Το πλοίο των τρελών

Το πλοίο των τρελών (Αγγλ.Ship Of Fools) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1964 και σκηνοθεσίας Στάνλεϊ Κρέιμερ που διηγείται τις ιστορίες των επιβατών ενός γερμανικού πλοίου που αναχωρεί από τη Γερμανία με προορισμό το Μεξικό το 1933. Η ταινία περιλαμβάνει μια σειρά μεγάλων ηθοποιών της περιόδου, όπως η Βίβιαν Λι, η Σιμόν Σινιορέ, ο Λι Μάρβιν και ο Χοσέ Φερρέρ και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κάθριν Αν Πόρτερ.

 Το 1933, ένα γερμανικό πλοίο αφήνει τη Βέρακρούζ του Μεξικό με προορισμό τη Γερμανία. Στην τρίτη θέση ταξιδεύουν φτωχοί Μεξικανοί και Ισπανοί διωγμένοι από την Κούβα. Στην πρώτη θέση επιβάτες διαφόρων εθνικοτήτων και κοινωνικών τάξεων κρύβουν ιστορίες, που σχετίζονται με προσωπικές και επαγγελματικές αποτυχίες ή με όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Οι ζωές των επιβατών συγκλίνουν και λέγονται αλήθειες που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ, καθώς αναδύονται στην επιφάνεια θέματα όπως ο ρατσισμός κοινωνικός ή φυλετικός, η ανάγκη του ανθρώπου ν'αγαπήσει και ν'αγαπηθεί, ο αγώνας για δικαιοσύνη κι η σκληρότητα κι η αδιαφορία του ανθρώπου για το πλησίον του, όλα αυτά σε μια περίοδο που ο πόλεμος που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας παραμονεύει. Η ταινία αυτή αποτελεί το κύκνειο άσμα της Βίβιαν Λι, της θρυλικής Σκάρλετ Ο' Χάρα του Όσα παίρνει ο άνεμος και της Μπλανς ΝτιΜπουά του Λεωφορείον ο Πόθος. Η Λι εδώ υποδύεται την Μαίρη Τρέντγουελ, μια κυνική καλλονή του αμερικάνικου νότου, που έχει χάσει πλέον τη νιότη της καθώς και την πίστη της στην αγάπη. Η Σιμόν Σινιορέ, θρύλος του γαλλικού κινηματογράφου, υποδύεται την Κοντέσσα, μια γυναίκα που εξορίζουν από την Κούβα κι επιβιβάζεται στο πλοίο, όπου γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο του γιατρού του πλοίου (Όσκαρ Βέρνερ). Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία Η Μελωδία της Ευτυχίας (The Sound Of Music, 1965). Τα μέλη της ακαδημίας βράβευσαν την ταινία για την ασπρόμαυρη φωτογραφία και την καλλιτεχνική της διεύθυνση. Βράβευση: Φωτογραφίας, Ασπρόμαυρη Ταινία – Έρνεστ Λάζλο Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Ρόμπερτ Κλατγουόρθι και Τζόζεφ ΚιςΥποψηφιότητες: Καλύτερης Ταινίας – Στάνλεϊ Κρέιμερ Α’ Ανδρικού Ρόλου – Όσκαρ Βέρνερ Α’ Γυναικείου Ρόλου – Σιμόν Σινιορέ Β’ Ανδρικού Ρόλου – Μάικλ Νταν Διασκευασμένου Σεναρίου – Άμπι Μαν Κοστουμιών - Μπιλ Τόμας και Ζαν Λουί Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Ένας κόκκινος συνδετήρας

Η ονομασία Ένας κόκκινος συνδετήρας (αγγλικά: One red paperclip) αντιστοιχεί στην ιστορία του Καναδού Κάιλ Μακντόναλντ, ο οποίος ξεκινώντας με έναν απλό κόκκινο συνδετήρα κατόρθωσε μέσω διαδοχικών ανταλλαγών να καταλήξει να αποκτήσει ένα διώροφο σπίτι, σε μόλις 14 συναλλαγές και εντός ενός μόνο έτους. Η όλη διαδικασία καταγραφόταν στον προσωπικό του ιστότοπο ο οποίος απέκτησε σημαντική επισκεψιμότητα κατά την περίοδο όπου οι συναλλαγές εξελισσόταν.

 Σύμφωνα με τις αναρτήσεις του Μακντόναλτ στον ιστότοπο του οι ανταλλαγές εξελίχθηκαν όπως παρακάτω:Αρχικά, στις 14 Ιουλίου 2005, βρισκόταν στο Βανκούβερ όπου αντάλλαξε τον κόκκινο συνδετήρα του με ένα στυλό ο οποίος είχε σχήμα ψαριού. Μετέπειτα, κατά την ίδια ημέρα, αντάλλαξε το στυλό με ένα χειροποίητο πόμολο στο κοντινό Σιάτλ των ΗΠΑ. Στις 25 Ιουλίου 2005, ταξίδεψε στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ στο Άμχερστ της Μασσαχουσέτης, όπου αντάλλαξε το πόμολο με ένα γκαζάκι (γεμάτο). Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2005, ταξίδεψε στην Καλιφόρνια, όπου και αντάλλαξε το γκαζάκι με μια ηλεκτρογεννήτρια. Στις 16 Νοεμβρίου 2005, ταξίδεψε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης όπου αντάλλαξε την γεννήτρια με μια ομάδα αντικειμένων την οποία ονόμασε συλλογικά ως στιγμιαίο πάρτι: ένα άδειο βαρελάκι μπύρας, μια επιγραφή νέον με το σήμα της μπύρας Budweiser, και επιπλέον αντάλλαξε και ένα IOU (τύπος χρεόγραφου) για να γεμίσει το βαρελάκι με μπύρα που θα επέλεγε ο ιδιοκτήτης. Στις 8 Δεκεμβρίου του 2005, αντάλλαξε τα αντικείμενα του στιγμιαίου πάρτι με ένα ατομικό όχημα χιονιού. Εντός μιας εβδομάδος, αντάλλαξε το όχημα χιονιού για ένα ταξίδι 2 ατόμων στο Γιάκ της Βρετανικής Κολούμπια το οποίο ήταν προγραμματισμένο για τον Φεβρουάριο του 2006. Στις 7 Ιανουαρίου 2006, αντάλλαξε το 2ο άτομο του ταξιδιού για ένα μικρό φορτηγό. Στις 22 Φεβρουαρίου, αντάλλαξε το φορτηγάκι με ένα συμβόλαιο με μια δισκογραφική εταιρεία στο Οντάριο. Στις 11 Απριλίου 2006, αντάλλαξε το συμβόλαιο με το ενοίκιο ενός έτους στο Φοίνιξ της Αριζόνα το οποίο ανήκε σε μια μουσικό. Στις 26 Απριλίου 2006, αντάλλαξε το ενοίκιο για ένα απόγευμα με τον Άλις Κούπερ. Στις 26 Μαΐου 2006, αντάλλαξε το απόγευμα με τον Άλις Κούπερ για ένα παιχνίδι γυάλινης σφαίρας με μηχανικά μέρη των KISS. Στις 2 Ιουνίου 2006, αντάλλαξε την σφαίρα των KISS με ένα ρόλο σε ταινία Τελικά, στις 5 Ιουλίου του 2006, αντάλλαξε τον ρόλο στην ταινία για ένα διώροφο σπίτι στο χωριό Κίπλινγκ της περιοχής Σασκάτσουαν στον Καναδά.Κατά το επόμενο έτος, στις 28 Ιουνίου του 2007 εκδόθηκε και το βιβλίο που έγραψε σχετικά με την όλη εμπειρία, ενώ κατά το 2008 δήλωσε πως ήταν ανοικτός στο να ανταλλάξει το σπίτι, και το 2012 ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών Metro-Goldwyn-Mayer για την δημιουργία ταινίας με βάση το βιβλίο του. Επίσημος ιστότοπος - blogspot.com Reddit AMA - reddit.com The truth about that red paperclip Αρχειοθετήθηκε 2016-03-27 στο Wayback Machine. - Canada.com
Γυμνό τανγκό

Το Γυμνό τανγκό (πρωτότυπος τίτλος: Naked Tango), είναι μια ερωτική δραματική ταινία αργεντίνικης παραγωγής του 1991 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Λεονάρντ Σρέιντερ και πρωταγωνιστούν οι Βινσέντ Ντ'Aνόφριο, Ματίλντα Μέι, Εσάι Μοράλες και Φερνάντο Ρέι.

 Επιστρέφοντας με πλοίο στη Νότια Αμερική, μια νεαρή κοπέλα δραπετεύει από τον ηλικιωμένο σύζυγό της, ανταλλάσσοντας θέσεις με μια κοπέλα που αυτοκτονεί. Πιστεύει ότι η νέα της ζωή θα είναι αυτή ενός κανονικού γάμου, αλλά βρίσκει ότι είναι στην πραγματικότητα ένα τέχνασμα για να εργαστεί σε ένα πορνείο. Ματίλντα Μέι ως Άλμπα/Εστεφανία Βινσέντ Ντ'Aνόφριο ως Τσόλο Φερνάντο Ρέι ως Χουέζ Τόρρες Χένρι Χολμς ως επιβάτης Άντονι Πράτ ως Καπετάνιος πλοίου Εσάι Μοράλες ως Ζίκο Μπορενστάιν Η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ντοβίλ το 1991. Το Γυμνό τανγκό στην IMDb (Αγγλικά)
Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2016

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2016 (επισήμως: FIFA Club World Cup Japan 2016 presented by Alibaba E-Auto για εμπορικούς λόγους) θα είναι η 13η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων της FIFA στην οποία συμμετέχουν οι πρωταθλήτριες ομάδες από τις έξι συνομοσπονδίες μέλη της ΦΙΦΑ, όπως και η πρωταθλήτρια της χώρας διεξαγωγής της διοργάνωσης. Η διοργάνωση θα διεξαχθεί στην Ιαπωνία από 8 έως 18 Δεκεμβρίου του 2015.Το Μάρτιο του 2016, συμφωνήθηκε ότι στη διοργάνωση θα περιλαμβάνεται ο κανόνας του IFAB, σύμφωνα με τον οποίο παρέχεται η δυνατότητα στον εκάστοτε προπονητή για τέταρτη αλλαγή ποδοσφαιριστή, μόνο κατά τη διάρκεια της παράτασης.

 Η διαδικασία υποβολής αιτήσεων για το 2015-2016, καθώς και τις διοργανώσεις 2017-2018, δηλαδή δύο διοργανώτριες, η καθεμιά για δύο χρόνια, άρχισε τον Φεβρουάριο του 2014. Οι ομοσπονδίες μέλη που ενδιαφέρονταν να φιλοξενήσουν τη διοργάνωση έπρεπε να υποβάλουν δήλωση ενδιαφέροντος από τις 30 Μαρτίου του 2014 και να παρέχουν την πλήρη δέσμη των εγγράφων προσφορών μέχρι τις 25 Αυγούστου 2014. Η εκτελεστική επιτροπή της FIFA ήταν να επιλέξει τις διοργανώτριες κατά τη συνάντησή τους στο Μαρόκο το Δεκέμβριο του 2014. Ωστόσο, καμία απόφαση σχετικά με τις διοργανώτριες δεν πάρθηκε μέχρι το 2015. Οι ακόλουθες χώρες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την προσφορά ώστε να φιλοξενήσουν τη διοργάνωση: Ινδία (απέσυρε το ενδιαφέρον το Νοέμβριο του 2014) ΙαπωνίαΗ Ιαπωνία επιβεβαιώθηκε επίσημα ως οικοδέσποινα των διοργανώσεων των ετών 2015 και 2016, στις 23 Απριλίου του 2015. Στις 9 Ιουνίου το 2016, το Σουίτα Σίτι Φούτμπολ Στέιντιουμ στην Οσάκα και το Διεθνές Στάδιο Γιοκοχάμα στη Γιοκοχάμα ορίστηκαν ως χώροι διεξαγωγής της διοργάνωσης. Το πρόγραμμα της διοργάνωσης ανακοινώθηκε στις 15 Ιουλίου του 2016.Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2016 11:00 CEST (UTC + 2), στα κεντρικά γραφεία της ΦΙΦΑ στη Ζυρίχη της Ελβετίας, με σκοπό τον καθορίσμό των θέσεων για τις τρεις ομάδες που εισέρχονται στα προημιτελικά.Εάν ένας αγώνας λήξει ισόπαλος μετά την κανονική διάρκεια του παιχνιδιού: Για τα προημιτελικά και τα ημιτελικά, ακολουθεί παράταση. Εάν υπάρξει και πάλι ισοπαλία μετά το τέλος της παράτασης, το παιχνίδι κρίνεται στη διαδικασία των πέναλτι. Για τους αγώνες της τρίτης και της πέμπτης θέσης, δεν υπάρχει παράταση και το παιχνίδι κρίνεται στη διαδικασία των πέναλτι.Στις 18 Μαρτίου του 2016, η Εκτελεστική Επιτροπή της ΦΙΦΑ συμφώνησε όσον αφορά τη χρήση του κανονισμού του Διεθνούς Ποδοσφαιρικού Συμβουλίου, ο οποίος προβλέπει τη δυνατότητα τέταρτης αλλαγής ποδοσφαιριστή κατά τη διάρκεια της παράτασης. Επίσημος ιστότοπος
Οδός Βουκουρεστίου

Η Οδός Βουκουρεστίου είναι κεντρικός δρόμος της Αθήνας, στο Κολωνάκι. Εκτείνεται από την οδό Σταδίου έως το λόφο του Λυκαβηττού, τέμνοντας κάθετα τις οδούς Πανεπιστημίου, Ακαδημίας και Σόλωνος. Θεωρείται ένας από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Αθήνας, μαζί με την Ερμού. Στην οδό, και περισσότερο στο πεζοδρομημένο κομμάτι του από την οδό Σταδίου ως την Ακαδημίας, βρίσκονται επώνυμα καταστήματα ρούχων καθώς και χρυσοχοεία. Από τη δεκαετία του 1950 αποτελεί κέντρο διακίνησης των τάσεων της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής μόδας. Έχει μήκος περίπου 700 μέτρα. Οφείλει την ονομασία του στη συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913 μέσω της οποίας έληξε ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Το αρχικό όνομα του δρόμου ήταν οδός Αγχεσμού από το αρχαίο όνομα μίας από τις κορυφές του Λυκαβηττού.Ήταν η πρώτη οδός στο κέντρο των Αθηνών που πεζοδρομήθηκε, το 1978.

 Πριν από τη χάραξη της οδού, υπήρχε χείμαρρος ο οποίος στη συνέχεια καλύφθηκε. Το 1946, το τμήμα της οδού Βουκουρεστίου μεταξύ των οδών Σταδίου και Ακαδημίας μετονομάστηκε σε «Γιαν Σματς». Κατά πάσα πιθανότητα, η ονομασία αυτή οφείλεται στη σχέση που είχε αναπτύξει η βασίλισσα Φρειδερίκη με αυτόν κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη Νότιο Αφρική, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επίσημη εξήγηση από τη πλευρά της κυβέρνησης αναφέρει πως ο Σματς είχε υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Χαρακτηριστικά η εφημερίδα «Εμπρός» αναφέρει:«Την 11ην π.μ. χθες εγένετο η αποκάλυψις της εντοιχισθείσης πινακίδος επί της γωνίας των οδών Βουκουρεστίου και Τσώρτσιλ περί μετονομασίας της οδού Βουκουρεστίου εις οδόν Στρατάρχου Γιαν Σματς. Κατά την τελετήν παρέστησαν ο προεδρεύων της Κυβερνήσεως κ. Γονατάς, ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Ι. Πιτσίκας, το Δημοτικόν Συμβούλιον και πολλοί βουλευταί. Τελευταίος προσήλθεν ο επιτετραμμένος της Νοτιοαφρικανικής Ενώσεως κ. Μπάουερ, όστις επευφημήθη ζωηρώς υπό του παρισταμένου πλήθους» Οδός Σταδίου (Αρχή οδού)Οδός Πανεπιστημίου (130μ.)Οδός Βαλαωρίτου (240μ.)Οδός Ακαδημίας (290μ.)Οδός Αλέξανδρου Σούτσου (350μ.)Οδός Σόλωνος (400μ.)Οδός Ρώμα (450μ.)Οδός Σκουφά (500μ.)Οδός Τσακάλωφ (540μ.)Οδός Παναγιώτου Αναγνωστοπούλου (590μ.)Οδός Φωκυλίδου (630μ.)Οδός Στρατιωτικού Συνδέσμου (690μ., τέλος οδού)
Λογισμός π

Στην επιστήμη υπολογιστών ο Λογισμός π (αγγλ. π-Calculus) αποτελεί μια υποκατηγορία του Λογισμού Διεργασιών και έχει ως στόχο όπως και ο Λογισμός Διεργασιών την τυπική μοντελοποίηση και μελέτη παράλληλων συστημάτων. Αναπτύχθηκε το 1992 από τους Robin Milner, Joachim Parrow και David Walker και μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια της δουλειάς του Milner πάνω στο λογισμό διεργασιών με τίτλο "Calculus of Communicating Systems".

 Βασικές έννοιες στο λογισμό π αποτελούν οι διεργασίες ή αλλιώς πράκτορες (αγγλ. agents) και τα κανάλια επικοινωνίας. Ένας πράκτορας ορίζεται ως μια οντότητα που παρουσιάζει κάποια συμπεριφορά και ένα κανάλι επικοινωνίας αποτελεί το μέσο για την επικοινωνία μεταξύ των πρακτόρων. Το βασικό χαρακτηριστικό που κάνει το λογισμό π να διαφέρει από άλλους λογισμούς διεργασιών είναι πως οι συνδέσεις μεταξύ των πρακτόρων μπορούν να αλλάξουν αυθαίρετα καθώς πάνω απ' τα κανάλια επικοινωνίας μπορούν να μεταφερθούν πληροφορίες ικανές να αλλάξουν τις συνδέσεις αυτές.
Πόλατλι

Το Πόλατλι (τουρκικά Polatlı, κοντά στο αρχαίο Γόρδιον) είναι πόλη και περιοχή στην επαρχία της Άγκυρας στην περιοχή της Περιοχή κεντρικής Μικράς Ασίας της Τουρκίας, 80 χιλιόμετρα δυτικά της τουρκικής πρωτεύουσας Άγκυρας, στον δρόμο προς το Εσκίσεχιρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, ο πληθυσμός της περιοχής είναι 125.075, εκ των οποίων 98.605 ζουν στην ομώνυμη πόλη . Η περιοχή καλύπτει έκταση 3.789 τ.χλμ. και το μέσο υψόμετρο είναι 850 μέτρα.

 Το Πόλατλι βρίσκεται στην καρδιά του ψηλού οροπεδίου της Ανατολίας, μεγάλης στεπώδους έκτασης καλυμμένης με γρασίδι. Καθώς βρίσκεται μακριά από θάλασσα, έχει τυπικό κλίμα στέπας. Οι χειμώνες είναι γενικά κρύοι και τα καλοκαίρια ξηρά. Η άνοιξη είναι οι πιο υγρή εποχή του χρόνου. Το Πόλατλι είναι μια από τις πιο παραγωγικές γεωργικές περιοχές στην Τουρκία και είναι γνωστή για την παραγωγή δημητριακών, ειδικά για το κριθάρι και το σιτάρι της. Διαθέτει τις μεγαλύτερες αποθήκες σιτηρών της Τουρκίας. Καλλιεργούνται επίσης ζαχαρότευτλα, πεπόνια και κρεμμύδια. Η αρχαία φρυγική πρωτεύουσα Γόρδιον βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την πόλη. Εκστρατεύοντας προς ανατολάς, ο Μέγας Αλέξανδρος έκοψε εδώ τον περίφημο Γόρδιο Δεσμό, κάτι που θεωρήθηκε σημάδι για την επικείμενη κυριαρχία του σε ολόκληρη την Ασία. Ο Πεσσινούς, αρχαία πόλη στον άνω ποταμό Σαγγάριο, βρίσκεται επίσης εντός των ορίων του Πόλατλι. Ο μυθικός βασιλιάς Μίδας της Φρυγίας λέγεται ότι είχε έδρα τον Πεσσινούντα και έχει θαφτεί εδώ. Το Πόλατλι κατέλαβε επίσης σημαντική θέση στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922, καθώς η Μάχη του Σαγγαρίου (23 Αυγούστου-13 Σεπτεμβρίου 1921) διεξήχθη εδώ, το πιο ανατολικό σημείο στο οποίο έφτασε ο ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία. Υπάρχουν δύο μνημεία για εκείνους που χάθηκαν στη μάχη. Υπάρχει επίσης ένα μνημείο για την ίδια μάχη που ονομάζεται Mehmetçik Monument και βρίσκεται 6 χιλιόμετρα δυτικά από το Πόλατλι. Σήμερα, το Πόλατλι είναι σημαντική περιοχή της Άγκυρας στον κεντρικό δρόμο που την συνδέει με τα δυτικά παράλια της Τουρκίας. Η πόλη διαθέτει πολλά εστιατόρια, μπαρ, σχολεία και άλλες σημαντικές ανέσεις, αλλά εξακολουθεί να έχει μια ήσυχη ατμόσφαιρα αγροτικής πόλης, και λίγη κοινωνική ζωή εκτός από καφετέριες, ζαχαροπλαστεία και καταστήματα. Υπάρχει λίγη βιομηχανία καθώς και μια στρατιωτική βάση και σχολή πυροβολικού, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1940 και εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό ίδρυμα στην πόλη.
Οι Μαχητές των Δρόμων 2

Οι Μαχητές των Δρόμων 2 (αγγλικά: 2 Fast 2 Furious) είναι ο τίτλος αμερικάνικης ταινίας, παραγωγής 2003. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Σίνγκλτον. Πρωταγωνιστούν οι Πολ Γουόκερ, Ταϊρίζ Γκίμπσον, Εύα Μέντες. Αποτελεί τη συνέχεια των Μαχητών των Δρόμων. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Ιουλίου 2003. Είχε συνολικές εισπράξεις 236,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

 Η ταινία ακολουθεί τον πρώην αστυνομικό Μπράιαν Ο' Κόνερ (Γουόκερ), ο οποίος έχει χάσει πρόσφατα την δουλειά του, αφού άφησε τον εγκληματία φίλο του Ντόμινικ Τορέτο (Βιν Ντίζελ) να δραπετεύσει. Ο Ο'Κόνερ, που βρίσκεται τώρα στο Μαϊάμι, αναλαμβάνει να βοηθήσει το FBI μαζί με τον παιδικό του φίλο Ρόμαν Πιρς (Γκίμπσον) να πιάσουν τον επικίνδυνο εγκληματία Κάρτερ Βερόνε (Χάουζερ), υπό την βοήθεια της πανέμορφης μυστικής πράκτορα Μόνικα Φουέντες (Εύα Μέντες). Έτσι επιστρέφει στους αγώνες ξανά - αυτή τη φορά όμως είναι για τη ζωή του. Πολ Γουόκερ στον ρόλο του Μπραΐαν Ο' Κόνερ Ταϊρίζ Γκίμπσον στον ρόλο του Ρόμαν Πιρς Εύα Μέντες στον ρόλο της Μόνικα Φουέντες Κόλυ Χάουζερ στον ρόλο του Κάρτερ Βερόνε Κρις 'Ludacris' Μπρίτζες στον ρόλο του Τεζ Πάρκερ Ντέβον Αόκι στον ρόλο της Σούκι Μαΐκλ Ίλι στον ρόλο του Σλαπ Τζακ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 2 Fast 2 Furious (film) στο Wikimedia Commons
Χέρθα Άιρτον

Η Φοίβη Σάρα Χέρθα Άιρτον (Phoebe Sarah Hertha Ayrton, 28 Απριλίου 1854 - 26 Αυγούστου 1923 ) ήταν Βρετανίδα μηχανικός, μαθηματικός, φυσικός και εφευρέτρια, και σουφραζέτα. Γνωστή στην ενήλικη ζωή ως Χέρθα Άιρτον (Hertha Ayrton), γεννημένη Φοίβη Σάρα Μαρκς (Phoebe Sarah Marks), της απονεμήθηκε το Μετάλλιο Hughes από τη Βασιλική Εταιρεία για την εργασία της σε ηλεκτρικά τόξα και κυματισμούς στην άμμο και το νερό.

 Η Χέρθα Άιρτον (Hertha Ayrton) γεννήθηκε ως Φοίβη Σάρα Μαρκς (Phoebe Sarah Marks) στο Portsea, Hampshire της Αγγλίας, στις 28 Απριλίου 1854. Ήταν το τρίτο παιδί ενός Πολωνού Εβραίου ωρολογοποιoύ με το όνομα Levi Marks, μετανάστη από την Τσαρική Πολωνία . και της Αλίκη Τερέζα Μος, μιας μοδίστρας, η κόρη του Τζόζεφ Μος, ενός εμπόρου γυαλιού του Portsea. Ο πατέρας της πέθανε το 1861, αφήνοντας τη μητέρα της Σάρα με επτά παιδιά και ένα όγδοο αναμένεται. Στη συνέχεια, η Σάρα ανέλαβε κάποια από την ευθύνη για τη φροντίδα των μικρότερων παιδιών. Στην ηλικία των εννέα, η Σάρα προσκλήθηκε από τις θείες της, οι οποίες διοικούσαν σχολείο στο βορειοδυτικό Λονδίνο, για να ζήσει με τα ξαδέλφια της και να εκπαιδευτεί μαζί τους. Ήταν γνωστή στους συναδέλφους και τους δασκάλους της ως μια δυναμική, περιστασιακά αγενής προσωπικότητα. Τα ξαδέρφια της μύησαν την Άιρτον στην επιστήμη και τα μαθηματικά. Στην ηλικία των 16, εργαζόταν ως γκουβερνάντα . Χρονοδιάγραμμα των γυναικών στην επιστήμη Η Hertha Ayrton στο CWP στο UCLA Επιστήμη στην παραγωγή των εφημερίδων της Hertha Ayrton στα αρχεία της Royal Society Ψηφιακό αντίγραφο του Ηλεκτρικού τόξου (1902) Project Continua: Βιογραφία της Hertha Ayrton Το Project Continua είναι ένας διαδικτυακός πόρος πολυμέσων αφιερωμένος στη δημιουργία και τη διατήρηση της πνευματικής ιστορίας των γυναικών από τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία που σώζονται στον 21ο αιώνα. Σε μια εποχή κατάθλιψης και απομόνωσης, η Curie διασώθηκε από μια φίλη, την αγγλική επιστήμονα Hertha Ayrton
ΚΣ Τούρνου Σεβερίν

Η ΚΣ Τούρνου Σεβερίν ήταν ρουμανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2007 και διαλύθηκε το 2013. Το 2012, η ομάδα προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας για πρώτη φορά στη σύντομη ιστορία της. Ένα χρόνο μετά η ομάδα διαλύθηκε.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2007 μετά την ενοποίηση των Gaz Metan Podari και CFR Craiova. Το καλοκαίρι του 2011 μετακινήθηκε από την Κραϊόβα στην Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν, ώστε να συνεχιστεί η ποδοσφαιρική παράδοση στην πόλη μετά τη διάλυση της FC Drobeta-Turnu Severin. Liga III: Νικήτρια (1): 2008–09 Φιναλίστ (1): 2007–08 Gaz Metan CFR Craiova former web page Drobeta Turnu Severin former web page Gaz Metan Severin official web page
Ίνγκεμποργκ Μπίργιερσντοτερ του Μπγιέλμπο

Η Ίνγκεμποργκ, σουηδ.: Ingeborg Birgersdotter ( π. 1253 - 30 Ιουνίου 1302) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο, ήταν κόρη του γιαρλ της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Μπίργκερ γιαρλ (αντιβασιλιά) της Σουηδίας και της Ίνγκεμποργκ των Έρικ, κόρης του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας. Η Ίνγκεμποργκ είχε θεωρηθεί λανθασμένα ως κόρη του εκ μητρός θείου της, Eρρίκου ΙΑ΄ της Σουηδίας, πιθανότατα επειδή στις γερμανικές πηγές της εποχής αναφέρεται ως filiam regis Suecie ή filia Regis Sweonum (κόρη του βασιλιά της Σουηδίας). Παντρεύτηκε το 1270 τον Ιωάννη Α΄ δούκα της Σαξονίας. Είχε οκτώ παιδιά, μεταξύ των οποίων τα ακόλουθα: Ελένη (π. 1272–1337), παντρεύτηκε με τους: (1) Γκύντερ Θ΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ (απεβ. 1289), (2) το π. 1297 Aδόλφος ΣΤ΄ κόμης του Χόλσταϊν-Σάουμμπουργκ. Ελισάβετ (π. 1274– πριν από το 1306), παντρεύτηκε το 1287 με τον Βάλτνεμαρ Δ΄ δούκα του Σλέσβιχ. Ιωάννης Β΄ (π. 1275–22 Απριλίου 1321). Eρρίκος Α΄ (1280/82–1359/61) Aλβέρτος Γ΄ (π. 1281 – Οκτώβριος 1308 ). Σοφία (απεβ. 13 Δεκεμβρίου 1319), ηγουμένη στο Πλέτσκαου. Cronica Principum Saxonie, MGH SS XXV, sida 476 Annales Lubicenses 1302, MGH SS XVI, sida 418
Αγία Παρασκευή Σκουληκαριάς Άρτας

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σκουληκαριάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις των Ορέων Βάλτου (κορυφή «Πυραμίδα»), κοντά στα όρια με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 940. Απέχει περίπου 41 χλμ. Α. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκουληκαριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκουληκαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Το Μοναστήρι Κοίμησης της Θεοτόκου, 3 χλμ. βόρεια του οικισμού, πριν την Σκουληκαριά. Είναι εγκατελειμμένο αλλά διατηρείται το καθολικό, τρίκλιτη θολωτή βασιλική με μικρό τρούλλο, που ανατολικά καταλήγει σε πεντάπλευρη αψίδα. Είναι πλακοσκέπαστο με απλή τοιχοποιία χωρίς διακόσμηση. Εξαίρεση αποτελούν, το τρίλοβο υπέρθυρο της νότιας εισόδου και κυρίως η αψίδα του ιερού, όπου υπάρχουν κάτω από το γείσο, γύρω - γύρω, εντειχισμένες λίθινες μετόπες με ανάγλυφες έξεργες παραστάσεις, άλλες απλά διακοσμητικές κι άλλες "αφηγηματικές", αφού παριστάνουν σκηνές απ' τη ζωή και την ιστορία των ανθρώπων της περιοχής. Σώζεται μισογκρεμισμένο το κελλί (ένα καμαροσκέπαστο υπόγειο) όπου η καλογριά Ζωϊτσα Ντιμισκή γέννησε τον Γ. Καραϊσκάκη 1782. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στη βόρεια είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Α.Ε. Καβάλας

Η Αθλητική Ένωση Καβάλας (Α.Ε.Κ.) είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Εδρεύει στην πόλη της Καβάλας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο «Άννα Βερούλη» (Βερούλειο). Αποτελεί μία από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες της Καβάλας, καθώς έχει αγωνιστεί σε επίπεδο εθνικών κατηγοριών. Αυτό το διάστημα μετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Καβάλας.

 Ιδρύθηκε αρχικά το 1924 ως «Βυζάντιον». Έπειτα από την εγκατάσταση στην πόλη της Καβάλας, Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, η ομάδα μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών και ιδρύθηκε επίσημα το 1928. Διέθεται αρχικά τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου και κολύμβησης. Εν συνεχεία δημιουργήθηκε και τμήμα υδατοσφαίρισης. Τη δεκαετία του '50 δραστηριοποιήθηκε επίσης στα αθλήματα της καλαθοσφαίρισης και της πετοσφαίρισης. Το ποδοσφαιρικό τμήμα μετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της περιόδου 1938–39, καταλαμβάνοντας την 4η θέση του Βορείου Ομίλου με 18 βαθμούς. Επίσης, έλαβε μέρος στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, την περίοδο 1961–62, τερματίζοντας στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα του 2ου Ομίλου του Βορρά, με 23 βαθμούς. Την περίοδο 1964–65 μετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου κατέλαβε την 14η θέση με 50 βαθμούς. Το 1965, έπειτα από συμφωνία της διοίκησης της Α.Ε.Κ. Καβάλας με τις αντίστοιχες των Φιλίππων Καβάλας και του Ηρακλή Καβάλας, οι τρεις ομάδες συγχωνεύθηκαν με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Αθλητικού Ομίλου Καβάλα. Έπειτα από τη συγχώνευση, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Α.Ε. Καβάλας», συνεχίζοντας κανονικά τη λειτουργία του,Το ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο κάποια στιγμή αποτέλεσε συνέχεια της ομάδας «Νεάπολη Καβάλας», μετείχε στο πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας την περίοδο 1980–81, καταλαμβάνοντας τη 15η θέση του 4ου Ομίλου με 35 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 1981–82, τερμάτησε στην 11η θέση του 8ου Ομίλου με 26 βαθμούς, γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Την τριετία 1983–1986 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική. 1938–39: Πανελλήνιο 1964–65: Β΄ Εθνική 1980–81: Γ΄ Εθνική 1981–82: Γ΄ Εθνική 1983–84: Δ΄ Εθνική 1984–85: Δ΄ Εθνική 1985–86: Δ΄ Εθνική Ο σύλλογος δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα τμήματα υποδομής. Γιάννης Κανάκης Δημήτρης Παρίδης Στέφανος Δεμίρης Χρήστος Μίγκας Επίσημος ιστότοπος Αφιέρωμα στην ΑΕΚ Καβάλας από το kavala.original21.com
Ιάκωβος του Αρμανιάκ

Ο Ιάκωβος, γαλλ.: Jacques d'Armagnac, (π. 1433 – 4 Αυγούστου 1477) από τον Οίκο του Αρμανιάκ , ήταν δούκας του Nεμούρ, ήταν γιος του Bερνάρδου, κόμη του Παρντιάκ και της Eλεονώρας των Βουρβόνων, κόρης του Ιακώβου Β΄ κόμη του Λα Μαρς.

 Ως κόμης του Κάστρε, ο Ιάκωβος υπηρέτησε υπό τον Κάρολο Ζ' της Γαλλίας στη Νορμανδία το 1449 και το 1450 και στη συνέχεια στη Γκυγιέν. Ο Λουδοβίκος ΙΑ' του απένειμε τιμές. Το 1462, ο Ιάκωβος διαδέχθηκε τον πατέρα του και ο Λουδοβίκος ΙΑ' τον πάντρεψε με την κόρη της αναδόχου (νονάς) του του, Λουίζα του Ανζού, κόρη του Καρόλου κόμη του Μαιν. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' αναγνώρισε επίσης τον τίτλο του στο δουκάτο του Νεμούρ, για το οποίο ήταν σε αντιπαράθεση με τον βασιλιά της Ναβάρρας. Όταν στάλθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ για να ειρηνεύσει το Ρουσιγιόν, ο Νεμούρ ένιωσε ότι δεν είχε ανταμειφθεί ανεπαρκώς για την ταχεία επιτυχία αυτής της αποστολής, έτσι εντάχθηκε στον Σύνδεσμο της Κοινής Ευημερίας το 1465 . Αφού ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ του έδωσε χάρη δύο φορές, η υπομονή του βασιλιά εξαντλήθηκε: πολιόρκησε το κάστρο τον δούκα στο Καρλάτ και τον φυλάκισε. Ο δούκας του Nεμούρ αντιμετωπίστηκε με τη μέγιστη αυστηρότητα, καθώς τον έκλεισαν σε ένα κλουβί. Τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο, και αποκεφαλίστηκε στις 4 Αυγούστου 1477. Ο Ιάκωβος και η Λουίζα είχαν: Ζακ, απεβ. νέος. Ιωάννης, δούκας του Νεμούρ (1467–1500). Λουδοβίκος, δούκας του Νεμούρ (1500–1503). Mαργαρίτα απεβ. 1503, δούκισσα του Nεμούρ, παντρεύτηκε τον Πέτρο του Ροάν (απεβ. 1514). Αικατερίνη απεβ. 1487, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β' δούκα του Μπουρμπόν το 1484 . Καρλόττα απεβ. 1504, δούκισσα του Nεμούρ, παντρεύτηκε τον Κάρολο του Ροάν (απεβ. 1504). de Carvalho, Helena Avelar (2021). An Astrologer at Work in Late Medieval France: The Notebooks of S. Belle. Brill. Potter, David (1995). Keen, Maurice, επιμ. A History of France, 1460–1560: The Emergence of a Nation State. Macmillan.
Μπετσιμπόκα

Η Μπετσιμπόκα (μαλαγασικά: Betsiboka) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Μαχατζάνγκα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μαεβατανάνα. Έχει έκταση 30.025 τ.χλμ. και πληθυσμό 236.500 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 7.9 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Μπετσιμπόκα βρίσκεται δυτκά της Μαδαγασκάρης και κεντρικά της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα βόρεια με την Μποένι, στα νοτιοδυτικά με την Μπονγκολάβα, στα νοτιοανατολικά με την Αναλαμάνγκα, στα δυτικά με την Μελάκι, στα βορειοανατολικά με τη Σόφια και στα ανατολικά με τη Αλαότρα-Μανγκόρο. Έχει έκταση 30.025 τ.χλμ. Η Μπετσιμπόκα διαιρείται σε 3 δήμους: 10. Καντρέχο 11. Μαεβατανάνα 21. Τσαρατανάνα Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Betsiboka στο Wikimedia Commons
Λουί Γκαρέλ

Ο Λουί Γκαρέλ (Louis Garrel ; 14 Ιουνίου 1983) είναι Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι περισσότερο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία The Dreamers, σε σκηνοθεσία του Μπερνάντο Μπερτολούτσι. Εμφανίζεται τακτικά στις ταινίες του Γάλλου σκηνοθέτη Christophe Honoré, συμπεριλαμβανομένων των Ma mère, Dans Paris, Les Chansons d'amour, La Belle Personne και Non ma fille, tu n'iras pas danser.

 Ο Γκαρέλ είναι ο γιος του σκηνοθέτη Φιλίπ Γκαρέλ και της ηθοποιού Μπριζίτ Σάι. Ο παππούς του, Μωρίς Γκαρέλ, και ο νονός του, Ζαν-Πιερ Λεό, είναι επίσης σημαντικοί Γάλλοι ηθοποιοί. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Παρισιού. Ο Γκαρέλ ήταν έξι ετών όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία Le baisers de secours. Δώδεκα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε στην δεύτερη ταινία του, Ceci est mon corps. Το 2002, ο Γκαρέλ απέκτησε διεθνή αναγνώριση όταν ενσάρκωσε τον δίδυμο αδερφό της Εύα Γκρην στην ταινία The Dreamers. Ο σκηνοθέτης Μπερνάρντο Μπερτολούτσι τον ανακάλυψε κατά την πρώτη ακρόαση στο Παρίσι. Από τότε, ο Γκαρέλ έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές γαλλικές ταινίες, μεταξύ των οποίων στην Les Amants réguliers (2005), σε σκηνοθεσία του πατέρα του Φιλίπ Γκαρέλ. Τιμήθηκε με το βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Υποσχόμενου Ηθοποιού για τον ρόλο του στην ταινία αυτή. Ανακαλύπτει συνέχεια νέα ταλέντα: πρόβαλε την ικανότητά του στο τραγούδι στην ταινία του Κριστόφ Ονορέ Les Chansons d'amour. Το 2008, ο Γκαρέλ έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους Mes copains. Πέρα από τα γαλλικά, ο Γκαρέλ μιλά άπταιστα αγγλικά και ιταλικά. Ο Γκαρέλ είχε σχέση με τη Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι από το 2007 έως το 2012. Το 2009 το ζευγάρι υιοθέτησε ένα κοριτσάκι από τη Σενεγάλη, που το ονόμασαν Σελίν. Τον Ιούνιο 2017, ο Γκαρέλ νυμφεύθηκε το μοντέλο και ηθοποιό Λετισιά Καστά και έγινε ο πατριός των τριών παιδιών της. Το ζευγάρι είναι μαζί από το 2015. Το 2009, ο Γκαρέλ υπέγραψε μια ψηφοφορία που ζητούσε την απελευθέρωση του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι μετά τη σύλληψή του με τις κατηγορίες του βιασμού ενός 13χρονου κοριτσιού το 1977. 2009: Prix Patrick Dewaere Επίσημη ιστοσελίδα Louis Garrel στην IMDb
Inferno: Last in Live

Inferno: Last in Live είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Mayhem Records". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του "Angry Machines" το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1996. Αυτό είναι το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο το μπάσο έχει αναλάβει ο Λάρι Ντένισον. Το 1998, αντικαταστάθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα από τον Μπομπ Ντέισλι και αργότερα από τον Τζίμι Μπέην.

 CD 1 1. Intro - 1:36 2. Jesus, Mary & the Holy Ghost (Dio, Grijalva, Appice) - 3:27 3. Straight Through the Heart (Dio, Bain) - 5:48 4. Don't Talk to Strangers (Dio) - 6:03 5. Holy Diver (Dio) - 4:59 6. Drum Solo (Appice) - 4:02 7. Heaven and Hell (Dio, Iommi, Butler, Ward) - 7:29 8. Double Monday (Dio, Grijalva, Appice) - 3:18 9. Stand Up and Shout (Dio, Bain) - 4:08 10. Hunter of the Heart (Dio, Grijalva, Appice) - 5:15 CD 2 11. Mistreated / Catch the Rainbow (Blackmore, Coverdale, Dio) - 10:11 12. Guitar Solo (Grijalva) - 3:39 13. The Last in Line (Dio, Campbell, Bain) - 6:54 14. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:56 15. The Mob Rules (Dio, Butler, Iommi) - 3:37 16. Man on the Silver Mountain (Dio, Blackmore) - 2:11 17. Long Live Rock and Roll (Dio, Blackmore) - 4:14 18. We Rock (Dio) - 5:40 Inferno: Last in Live (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Φεβρουάριος 1998 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Inferno: Last in Live" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Τρέισι Τζι - κιθάρα Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα Λάρι Ντένισον - μπάσο Βίνι Άπις - τύμπανα Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio biography Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio CD Discography, 1998 Inferno: Last in Live - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Dio - Dio's Inferno - The Last in Live - Encyclopaedia Metallum finnishcharts.com - Finnish charts portal
LiquidFeedback

Το LiquidFeedback (συντομογραφία lqfb) είναι ελεύθερο λογισμικό το οποίο αποτελεί μια πλατφόρμα για διαβουλεύσεις και λήψη αποφάσεων, το οποίο κάνει ασαφή τα όρια μεταξύ της αντιπροσωπευτικής και της άμεσης δημοκρατίας. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του είναι η εξουσιοδότηση ψήφου, που δημιουργεί μια νέα μορφή πολιτικής εκπροσώπησης, στην οποία γίνεται υποστήριξη των απόψεων άλλων χρηστών σε, επιλεγμένα από τον αναθέτοντα, πεδία γνωστικού ενδιαφέροντος. Οι εξουσιοδοτήσεις αυτές μπορούν να αποσύρονται ανά πάσα στιγμή.

 Κάθε χρήστης του LiquidFeedback μπορεί να καταθέσει πρωτοβουλίες στους κατάλληλους τομείς και ενότητες, οι οποίες αρχικά μπαίνουν σε διαβούλευση και μετά σε διαδικασία ψήφισης. Οι χρόνοι διαβούλευσης καθώς και άλλοι παράμετροι της ψηφοφορίας όπως η απαρτία ορίζονται από τον ισχύοντα κανονισμό. Απαραίτητη προϋπόθεση για την λειτουργία της ανάθεσης, αλλά και την γενικότερη εύρυθμη λειτουργία του LiquidFeedback είναι η είσοδος του χρήστη σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το LiquidFeedback αναπτύχθηκε από τους Andreas Nitsche, Jan Behrens, Axel Kistner και Bjoern Swierczek. Το λογισμικό έχει χρησιμοποιηθεί σε διαβουλεύσεις των Κομμάτων Πειρατών Γερμανίας, Αυστρίας, Ιταλίας, Ελβετίας και Βραζιλίας. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από το κίνημα Slow Food της Γερμανίας και μερικά παραρτήματα του Κινήματος Πέντε Αστέρων της Ιταλίας. Το LiquidFeedback μεταφράστηκε και προσαρμόστηκε στα ελληνικά από μέλη του Κόμματος Πειρατών Ελλάδας. Η εφαρμογή του λογισμικού αυτού έχει οδηγήσει σε έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών του Κόμματος Πειρατών Γερμανίας. Οι επικριτές του μιλούν για αδυναμία προστασίας των προσωπικών απόψεων των χρηστών, πως ευνοεί τον σχηματισμό δομών εξουσίας και πως δεν δίνει τρόπο να λαμβάνεται υπόψιν η επιχειρηματολογία των μειονοτικών ομάδων.
Προφήτης Ηλίας

Ο Προφήτης Ηλίας ήταν Ισραηλίτης προφήτης του Θεού. Ήταν γιος του Σάβωκ και καταγόταν από ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Γαλαάδ που ονομαζόταν Θέσβη. Κατοικούσε στη γη Γαλαάδ και έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ, κατά τον 9ο-10ο αιώνα π.Χ.. Το όνομα Ηλίας αποτελεί ελληνική μεταφορά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού (אליהו‎), το οποίο σημαίνει «Ο Θεός μου είναι Ο Γιαχβέ».

 Ο Αχαάβ βασιλιάς του Ισραήλ, κατά τη βασιλεία του οποίου έζησε ο Προφήτης Ηλίας, καταδίωξε την πατρώα θρησκεία. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν πιστός στο Θεό, και μάλιστα έδειχνε τέτοιο ζήλο, που θανάτωσε και όλους τους ιερείς του δαίμονα βάαλ, χωρίς να δείξει έλεος, γι΄αυτό και η γυναίκα του Αχαάβ, Ιεζάβελ, ήθελε να τον σκοτώσει. Ο Προφήτης Ηλίας επειδή φοβήθηκε την Ιεζάβελ, έφυγε με τα πόδια μέσα στην έρημο από το όρος Κάρμηλος, και έφτασε μέχρι το όρος Χωρήβ στη χερσόνησο του Σινά. Εκεί κρύφτηκε σε ένα σπήλαιο. Στον προφήτη Ηλία, αποδίδονται ορισμένα θαύματα. Κατά την Παλαιά Διαθήκη κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό (Βασιλειών Γ ιη' 39). Κατά το ίδιο βιβλίο, ο προφήτης Ηλίας με τον λόγο του εμπόδισε τη βροχή και δεν έβρεξε ο ουρανός για τριάμισυ χρόνια. Επίσης του αποδίδεται η ανάσταση του νεκρού γιου της Σαραφθίας χήρας. Αναφέρεται ότι στο όρος Χωρήβ είδε τον Θεό.Η ιστορία αναφέρει πως ο προφήτης Ηλίας δεν έχει πεθάνει, αλλά αναλήφθηκε με πύρινη άμαξα στον ουρανό, αφού άφησε συνεχιστή του έργου του το μαθητή του, Ελισαίο. Τέλος, στη Μεταμόρφωση του Ιησού, στάθηκε δίπλα Του μαζί με τον Μωυσή. Στις 20 Ιουλίου, κατά την ορθόδοξη παράδοση, εορτάζεται η μνήμη του προφήτη. Οι ορθόδοξοι δεν εορτάζουν την κοίμηση του, αλλά την ανάληψή του. Από την άλλη, ο απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη όπως ο Ιησούς στον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ο προφήτης Ηλίας ζει στη γη με φθαρτό σώμα, εδώ και χιλιάδες χρόνια τώρα. Έτσι εμφανίστηκε με το υλικό του σώμα ως εκπρόσωπος των ζώντων, στη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ (Ματθ. 17,3) και, όπως αναφέρει ο προφήτης Μαλαχίας και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη, αναμένεται να εμφανιστεί και να καταδείξει τον Αντίχριστο μαζί με τον Ενώχ αλλά θα ηττηθούν και θα σκοτωθούν, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία. Απολυτίκιο (Ἦχος δ') Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα. Απολυτίκιο του προφήτου Ηλία