MAN SE

MAN SE συντομογραφία του Maschinenfabrik Augsburg - Νυρεμβέργη, πρώην MAN AG, είναι γερμανική εταιρεία μηχανική κατασκευαστική και μητρική εταιρεία του ομίλου MAN Group. Είναι θυγατρική της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen AG. Η MAN SE εδρεύει στο Μόναχο. Η κύρια παραγωγή της είναι αυτοκινητοβιομηχανία, με έμφαση στα βαρέα φορτηγά. Περαιτέρω δραστηριότητες περιλαμβάνουν την παραγωγή πετρελαιοκινητήρων για διάφορες εφαρμογές, όπως τρένα, πλοία, καθώς και στροβιλομηχανές. Η MAN προμηθεύει φορτηγά, λεωφορεία, τρένα, πετρελαιοκινητήρες και στροβιλομηχανές. Το 2016, οι 53.824 υπάλληλοί της δημιούργησαν ετήσιες πωλήσεις περίπου € 13.6 δισεκατομμύρια.

 Η MAN SE ανήκει στην πλειοψηφία της στη Volkswagen AG. Είναι παραγωγός εμπορικών οχημάτων, μέσω των τμημάτων της MAN Truck &amp; Bus και MAN της Λατινικής Αμερικής και της συμμετοχής στον κατασκευαστή Sinotruk (Κίνα). Η MAN εντοπίζει την προέλευσή της πίσω στο 1758, όταν άρχισαν να λειτουργούν τα εργοστάσια σιδήρου "Άγιος Αντώνιος" στο Oberhausen, ως η πρώτη επιχείρηση βαρέων βιομηχανιών στην περιοχή του Ρουρ. Το 1808 συγχωνεύτηκαν τα τρία εργοστάσια σιδήρου "St. Anthony", "Gute Hoffnung" και "Neue Essen" (Αγγλικά: "New Forges"), για να σχηματίσουν το Hüttengewerkschaft und Handlung Jacobi (Αγγλικά: "Jacobi Iron and Steel Works Ένωση και εμπορική εταιρεία"), Oberhausen, το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε Gute Hoffnungshütte (GHH). Το 1840, ο Γερμανός μηχανικός Ludwig Sander ίδρυσε στο Augsburg την πρώτη προκαταρκτική επιχείρηση του MAN στη Νότια Γερμανία: το "Sander'sche Maschinenfabrik". Αρχικά έγινε το "C. Reichenbach'sche Maschinenfabrik", το οποίο πήρε το όνομά του από τον πρωτοπόρο των εκτυπωτικών μηχανών Carl August Reichenbach, και αργότερα από το "Maschinenfabrik Augsburg". Το υποκατάστημα Süddeutsche Brückenbau AG (MAN-Werk Gustavsburg) ιδρύθηκε όταν η εταιρεία το 1859 έλαβε τη σύμβαση για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γέφυρας πάνω από το Ρήνο στο Mainz . Το 1898, οι εταιρείες Maschinenbau-AG Nürnberg (που ιδρύθηκε το 1841) και η Maschinenfabrik Augsburg AG (που ιδρύθηκε το 1840) συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν την Vereinigte Maschinenfabrik Augsburg und Maschinenbaugesellschaft Nürnberg AG, Augsburg ("United Machine Works Augsburg and Nuremberg Ltd." ) . Το 1908, η εταιρεία μετονομάστηκε σε Maschinenfabrik Augsburg Nürnberg AG, ή με λίγα λόγια, M · A · N. Ενώ η εστίαση αρχικά παρέμεινε στην εξόρυξη μεταλλευμάτων και την παραγωγή σιδήρου στην περιοχή του Ρουρ, η μηχανολογία κατέστη ο κυρίαρχος κλάδος των επιχειρήσεων στο Augsburg και στη Νυρεμβέργη. Υπό τη διεύθυνση του Heinrich von Buz, ο Maschinenfabrik Augsburg μεγάλωσε από μια μεσαίου μεγέθους επιχείρηση 400 εργαζομένων σε μια μεγάλη επιχείρηση με 12.000 εργαζόμενους μέχρι το έτος 1913. Ο σιδηρόδρομος, η πρόωση και η κατασκευή χάλυβα ήταν τα μεγάλα θέματα αυτής της φάσης. Οι πρώτοι προκάτοχοι του MAN ήταν υπεύθυνοι για πολλές τεχνολογικές καινοτομίες. Η επιτυχία των πρώτων επιχειρηματιών και μηχανικών του MAN όπως ο Heinrich Gottfried Gerber, βασίστηκε σε ένα μεγάλο άνοιγμα προς τις νέες τεχνολογίες. Κατασκεύασαν το μονοπώλιο Wuppertaler (" Wuppertaler Schwebebahn ") και τις πρώτες θεαματικές χαλύβδινες γέφυρες όπως το Großhesseloher Brücke στο Μόναχο το 1857 και τη σιδηροδρομική γέφυρα Müngsten μεταξύ 1893 και 1897. Η εφεύρεση του περιστροφικού εκτυπωτικού τύπου επέτρεψε την άφθονη εκτύπωση βιβλίων και εφημερίδων και από το 1893 ο Rudolf Diesel προβληματίστηκε για τέσσερα χρόνια με μελλοντικούς μηχανικούς της MAN σε εργαστήριο στο Augsburg έως ότου ολοκληρώθηκε ο πρώτος του κινητήρας Diesel και ήταν πλήρως λειτουργικός. Το 1921, η πλειοψηφία της MAN αναλήφθηκε από την Gutehoffnungshütte Actienverein für Bergbau und Hüttenbetrieb, Sterkrade (GHH), η οποία ιδρύθηκε το 1873. Μέσα από καλά προσανατολισμένες μετοχές και εξαγορές βιομηχανιών μεταποίησης, όπως η Deutsche Werft (1918), η Ferrostaal (1921), η Deggendorfer Werft und Eisenbau (1924), η MAN προχώρησε σε μια πανελλαδική επιχείρηση με προσωπικό 52.000 έως 1921. Η MAN παρήγαγε επίσης τράκτορες με το όνομα MAN Ackerdiesel μεταξύ (1938-1962). Η απόφαση για την παραγωγή φορτηγών τρακτόρων έγινε λόγω της αυξανόμενης ζήτησης από την ανατολική Γερμανία. Ταυτόχρονα, η οικονομική κατάσταση της GHH επιδεινώθηκε. Οι αιτίες για αυτό ήταν, μεταξύ άλλων, οι αποζημιώσεις μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η κατοχή της περιοχής του Ρουρ και η παγκόσμια οικονομική κρίση. Σε μόλις δύο χρόνια, ο αριθμός των υπαλλήλων της MAN έπεσε από 14.000 το 1929/30 σε 7.400 το 1931/32. Ενώ οι αστικές επιχειρήσεις καταρρέουν σε μεγάλο βαθμό, η στρατιωτική επιχείρηση αυξήθηκε με το οπλισμό υπό το Εθνικό Σοσιαλιστικό καθεστώς. Οι επιχειρήσεις GHH / MAN παρέδωσαν κινητήρες ντίζελ για υποβρύχια, τάνκ ( Panzers), κυλίνδρους για βλήματα και πυροβολικό κάθε είδους. Η MAN παρήγαγε επίσης εξαρτήματα πυροβόλων όπλων, συμπεριλαμβανομένων των μπουλονιών για το τουφέκι Mauser Karabiner 98k . Ο κώδικας Waffenamt ήταν WaA53, και ο κώδικας βομβαρδισμού ήταν "coc". Η MAN εργάζεται στο Augsburg, η οποία παράγει πετρελαιοκινητήρες για U-boats και η MAN στη Νυρεμβέργη, δημιούργησε το 40% των τανκ Panther της Γερμανίας, ήταν συχνά ο στόχος των μαζικών βομβιστικών επιθέσεων των συμμάχων κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου . Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι σύμμαχοι χώρισαν την ομάδα GHH. Μια οριζόντια ολοκλήρωση στην οποία η ορυχεία, η παραγωγή σιδήρου και χάλυβα εδραιώνονται δεν επιτρέπεται πια. Το "Gutehoffnungshütte", μαζί με τις εταιρείες MAN της Νότιας Γερμανίας, επικεντρώθηκε επομένως στη μηχανική, την κατασκευή εγκαταστάσεων, τα επαγγελματικά οχήματα και τις μηχανές εκτύπωσης. Η διαδικασία αυτή υποστηρίχθηκε από στρατηγικές εξαγορές και διαθέσεις. μία από τις σημαντικότερες ήταν η ανάληψη του τμήματος φορτηγών και λεωφορείων του κατασκευαστή εμπορικών οχημάτων Büssing (1971), η διάθεση των μετοχών του ναυπηγείου Deutsche Werft (1966/67) και η απόκτηση του παραγωγού της εκτυπωτικής μηχανής Faber & Schleicher καθώς και η σύντηξή της στην MAN Roland Druckmaschinen AG (1979). Το 1982/83 το "Gutehoffnungshütte" βυθίστηκε σε βαθιά εταιρική κρίση. Η επιχείρηση υπέφερε από τις πρόσφατες επιπτώσεις της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης και από μια κακή οικονομική κατάσταση. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές από τη δραματική κάμψη των πωλήσεων των εμπορικών οχημάτων. Εκτός από εξωτερικούς παράγοντες, η κύρια πορεία αυτών των προβλημάτων ήταν η ξεπερασμένη δομή της εταιρείας με εκτεταμένες διασταυρούμενες επιδοτήσεις μεταξύ των τμημάτων. Αυτή τη στιγμή ο πρώην διευθυντής της GHH παρουσίασε μια ιδέα αποκατάστασης που προβλέπει πλήρη ενοποίηση της θυγατρικής με την εταιρεία χαρτοφυλακίου. Η ιδέα αυτή αντιμετώπισε μεγάλη αντίσταση με τους κύριους μετόχους της GHH Allianz AG και Commerzbank. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξέφρασαν τη γνώμη τους για μια "βαυαρική συνωμοσία" κατά της διαχείρισης στο Oberhausen . Το 1986, με τον Klaus Götte, ο όμιλος πήρε μια νέα εταιρική δομή και έγινε μια συμβατική ομάδα με οικονομικά ανεξάρτητο τμήμα σε διάφορες τοποθεσίες. Σε αυτό συμμετείχε και η μεταφορά της έδρας MAN από το Oberhausen στο Μόναχο και από τη νέα επωνυμία MAN AG. Ο Ρούντολφ Ρούπρεχτ απείλησε μια απόπειρα εξαγοράς το 2003. Επιπλέον, η διάθεση του μεριδίου 50% του ομίλου SMS και η ενίσχυση του τμήματος turbomachinery μέσω της εξαγοράς του Sulzer Turbo προκάλεσαν τη διαδικασία εστίασης της M.A.N. . Το 2001, η Neoplan, εταιρία κατασκευής λεωφορείων και πούλμαν εξαγοράστηκε από την MAN, μέσω της θυγατρική της, MAN Truck & Bus, με συνέπεια να δημιουργηθεί και η Neoplan Bus, η οποία κατασκεύαζε αστικά λεωφορεία. Το 2006, η MAN συνήψε συμφωνία με την ινδική εταιρεία Force Motors για την ίδρυση κοινής επιχείρησης 50:50 για την παραγωγή φορτηγών και λεωφορείων στην Ινδία για τις εγχώριες και εξαγωγικές αγορές. Η κοινοπραξία ίδρυσε μια μονάδα παραγωγής φορτηγών στο Pithampur της Madhya Pradesh και ξεκίνησε το πρώτο της φορτηγό για την ινδική αγορά το 2007. Στο τέλος του 2011, η MAN εξαγόρασε το μερίδιο του ινδικού εταίρου της και οι δραστηριότητές της στην Ινδία έγιναν θυγατρική κατά 100% της MAN στις αρχές του 2012. Τον Σεπτέμβριο του 2006, η MAN υπέβαλε προσφορά για την εξαγορά του Σουηδού ανταγωνιστή της Scania AB . Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε την εξαγορά στις 14 Δεκεμβρίου. Παρ 'όλα αυτά, η MAN παραιτήθηκε οικειοθελώς από την προσφορά στις 23 Ιανουαρίου 2007, αφού οι κύριοι μέτοχοι της Scania Volkswagen AG και η οικογένεια Wallenberg είχαν αρνηθεί την προσφορά. Στις 24 Δεκεμβρίου 2008, η MAN δημοσίευσε για να διαθέτει περαιτέρω δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών της Scania και συνεπώς να διατηρήσει περισσότερο από το 20% των δικαιωμάτων ψήφου. Το 2008, ο όμιλος MAN γιορτάζει τη 250η επέτειό του με πολυάριθμες εκδηλώσεις, όπως εκθέσεις σε διάφορα μουσεία, περιηγητή αυτοκινήτων με το σύνθημα "Ο άνθρωπος στο δρόμο και πάλι" και ένα μεγάλο gala επετείου. Στις αρχές του Δεκεμβρίου 2008 MAN ανέλαβε Volkswagen «s Βραζιλίας φορτηγών και λειτουργία του διαύλου, η Volkswagen Caminhões e Onibus, βάζοντας το τμήμα υπό τον έλεγχο της MAN Λατινικής Αμερικής. Με αυτό τον τρόπο, η MAN κατέχει πλέον ηγετική θέση στη Βραζιλία, με μερίδιο αγοράς 30%. Από τον Μάιο του 2009, ο όμιλος έχει συσταθεί ως ευρωπαϊκή εταιρεία MAN SE. Τον Ιούλιο του 2009 η MAN δημοσίευσε για να ενώσει τα δύο τμήματα MAN Turbo και MAN Diesel σε μία επιχειρηματική περιοχή που ονομάζεται Power Engineering. Επιπλέον, ο όμιλος ανέλαβε τη σύναψη στρατηγικής συνεργασίας με τον κινεζικό κατασκευαστή φορτηγών Sinotruk. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας επικέντρωσης έχουν πωληθεί πολλές μικρότερες θυγατρικές και τμήματα. Το 2009, οι ανακριτές της εισαγγελικής αρχής του Μονάχου αποκάλυψαν μια υπόθεση διαφθοράς, κατά την οποία η ΜΑΝ δωροδοκούσε επιχειρηματικούς εταίρους και κυβερνήσεις σε περισσότερες από 20 χώρες κατά τα έτη 2001 έως 2007, προκειμένου να πάρει μεγάλες παραγγελίες για λεωφορεία και φορτηγά. Ο CEO της MAN Håkan Samuelsson και τα άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου έπρεπε να παραιτηθούν. Το διοικητικό συμβούλιο διόρισε τον Dr.-Ing. Georg Pachta-Reyhofen, πρώην διευθύνων σύμβουλος του MAN Diesel, ως διάδοχός του. Στις 17 Δεκεμβρίου 2009 ο Pachta-Reyhofen διορίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο ως ομιλητής του συμβουλίου και διευθύνων σύμβουλος της MAN SE. Τον Ιούλιο του 2011, η Volkswagen AG απέκτησε μερίδιο ψήφου 55,9% και 53,7% του μετοχικού κεφαλαίου της MAN SE. Μέχρις ότου εκδοθεί κανονιστική έγκριση, η Volkswagen σχεδίασε τη συγχώνευση της MAN και της Scania για τη δημιουργία του μεγαλύτερου κατασκευαστή φορτηγών στην Ευρώπη. Η συνδυασμένη ομάδα φορτηγών προγραμματίζεται να εξοικονομήσει περίπου 400 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, κυρίως με τη δέσμευση προμηθειών. Εγκρίθηκε η κανονιστική έγκριση και η εξαγορά ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2011. Τον Απρίλιο του 2012, η MAN SE ανακοίνωσε ότι η Volkswagen είχε αυξήσει το ενδιαφέρον της για συμμετοχή με ποσοστό ψήφου 73,0% και ποσοστό 71,08% του μετοχικού κεφαλαίου. Στις 6 Ιουνίου 2012, η Volkswagen AG ανακοίνωσε ότι αύξησε το μερίδιό της στα δικαιώματα ψήφου στη MAN SE στο 75,03%, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη σύναψη συμφωνίας κυριαρχίας. Από τον Ιανουάριο του 2019, ο κλάδος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της MAN, αποτελούμενος από τη MAN Energy Solutions (πρώην MAN Diesel & Turbo) και το 76% της MAN SE στην RENK AG, πωλήθηκε στον όμιλο Volkswagen αφήνοντας την MAN SE ως εταιρεία χαρτοφυλακίου για μονάδες επαγγελματικών οχημάτων, η MAN Truck & Bus και η MAN της Λατινικής Αμερικής, υπό την ευθύνη της εξ ολοκλήρου θυγατρικής της ομάδας Volkswagen TRATON SE . Τον Μάρτιο του 2019, η MAN SE ανακοίνωσε ότι το 94,36% των μετοχών της ανήκει στην TRATON SE. OAF ERF Gräf &amp; Stift MAN Diesel Voith Η Volkswagen Caminhões e Ίnibus ZF Friedrichshafen Επίσημος ιστότοπος Έγγραφα και αποκόμματα σχετικά με το MAN SE