IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάρολος του Λουξεμβούργου (2020)

O Κάρολος του Λουξεμβούργου (Charles vu Lëtzebuerg, 10 Μαΐου 2020 -) είναι γιος του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου και ο νεότερος εγγονός του Ερρίκου, Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου. Είναι ο δεύτερος στη σειρά διαδοχής του Λουξεμβουργιανού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 2020 στο Μαιευτήριο Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα, και είναι το πρώτο παιδί του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου και της Στεφανία, Κόμισσας του Λανουά. Στις 6 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι ο Κληρονομικός Μέγας Δούκας και η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα περιμένουν το πρώτο τους παιδί το Μάιο του 2020.Στις 10 Μαΐου 2020 η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι στις 05:13 π.μ. (τοπική ώρα), βάρους 3.190 Kg και ύψους 50 εκατοστών. Η γέννηση του έγινε δεκτή με 21 κανονιοβολισμούς στην Πόλη του Λουξεμβούργου. Το νεογέννητο ονομάστηκε Κάρολος Ιωάννης Φίλιππος Ιωσήφ Μαρία Γουλιέλμος: Κάρολος από τον μεγάλο θείο του Πρίγκιπα Κάρολο του Λουξεμβούργου. Ιωάννης από τον πατρικό προ-παππού του Μέγα Δούκα Ιωάννη του Λουξεμβούργου. Φίλιππος από τον μητρικό παππού του Φίλιππο του Λανουά. Ιωσήφ από την πατρική προ-γιαγιά του Μεγάλη Δούκισσα Ιωσηφίνα Καρλότα του Λουξεμβούργου. Μαρία τυπικό όνομα των ανδρών της βασιλικής οικογένειας του Λουξεμβούργου, προς τιμήν της Παναγίας. Γουλιέλμος από τον πατέρα του Γουλιέλμο.Στις 19 Σεπτεμβρίου 2020, ο πρίγκιπας Κάρολος βαφτίστηκε στο Αβαείο του Αγίου Μαυρικίου και του Αγίου Μαύρου του Κλερβό στο Λουξεμβούργο. Αναδοχοί του ήταν η μητρική του θεία Κόμισσα Γκαέλ του Λανουά και ο πατρικός θείος του Πρίγκιπας Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου. 10 Μαΐου 2020 - σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Κάρολος του Λουξεμβούργου, Πρίγκιπας του Νασσάου, Πρίγκιπας του Βουρβονών-Πάρμας Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αδόλφου του Νασσάου
Ζουλί Κλαρί

Η Ζυλί Κλαρύ (Julie Clary, 26 Δεκεμβρίου 1771 - 7 Απριλίου 1845) ήταν η σύζυγος του Ιωσήφ Βοναπάρτη, Βασιλιά της Ισπανίας, της Νάπολης, της Σικελίας και των Ινδιών.

 Η Μαρί Ζυλί γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1771 και ήταν κόρη του πλούσιου εμπόρου μεταξιού, Φρανσουά Κλαρύ και της δεύτερης συζύγου του Φρανσουάζ Ροζ Σομί. Την 1η Αυγούστου 1794 η Ζυλί παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, μεγάλο αδελφό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Συνόδευσε τον σύζυγό της στην Ιταλία όταν έγινε πρεσβευτής στη Ρώμη το 1797 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μαζί του στο Παρίσι το 1800.Το 1804, όταν ο Ναπολέων έγινε αυτοκράτορας, ονόμασε τον αδελφό του Ιωσήφ, Αυτοκρατορικό Πρίγκιπα, δίνοντας στην Ζυλί τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Πριγκίπισσας. Κατά τη διάρκεια της στέψης του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας το ίδιο έτος, ανατέθηκε στη Ζυλί να μεταφέρει με το τρένο της αυτοκράτειρας, τις νύφες της.Ήταν η πρώτη βασίλισσα της Ισπανίας που γεννήθηκε εκτός βασιλικής οικογένειας. Στην Ισπανία, αναφερόταν ως "Reina ausente" ('Η Απούσα Βασίλισσα'). Η Ζυλί ήταν κατά πάσα πιθανότητα πολύ ικανή να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την εθιμοτυπία της αυλής και την "βασιλική διατύπωση". Προτιμούσε να ζήσει μια ιδιωτική ζωή που περιβάλλεται από την οικογένειά της και τους συγγενείς της, καθώς επίσης και μακριά από το μοιχό σύζυγό της. Το 1840, ο Ιωσήφ ενώθηκε με τη Ζυλί στη Φλωρεντία. Παρά τη μοιχεία του, ανέφερε τον Ιωσήφ ως "αγαπημένο μου σύζυγο". Η Ζυλί πέθανε 8 μήνες μετά τον σύζυγό της, στις 7 Απριλίου 1845 στη Φλωρεντία σε ηλικία 73 ετών. Θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της στη Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στη Φλωρεντία. Το 1794 παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Ιουλία Ιωσηφίνα Βοναπάρτη (1796). τη Ζηναΐδα Λετισία Ιουλία Βοναπάρτη (1801-1854), παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουκιανό Βοναπάρτη, 2ο Πρίγκιπα του Κανίνο. Απέκτησαν 12 παιδιά. την Καρλόττα Ναπολεώνη Βοναπάρτη (1802-1839), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ της Ολλανδίας. Δεν απέκτησαν παιδιά. 26 Δεκεμβρίου 1771 – 1 Αυγούστου 1794: Δεσποινίς Μαρί Ζυλί Κλαρύ 1 Αυγούστου 1794 – 30 Μαρτίου 1806: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ιωσήφ Βοναπάρτη 30 Μαρτίου 1806 – 6 Ιουνίου 1808: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Νάπολης, της Σικελίας, της Ισπανίας και των Ινδιών 8 Ιουνίου 1808 – 11 Δεκεμβρίου 1813: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Ισπανίας και των Ινδιών 1815-1845 (ανεπίσημα): Κόμισσα του Σουρβιγιέ Manuel Ríos Mazcarelle. Reinas de España, Casa de Borbón, I, Alderabán, El legado de la historia, Madrid, 1999. 1ª edición, (ISBN 84-88676-57-3), 291 pages, (Spanish). Juan balanso. Julia Bonaparte, reina de España, Planeta, 1991 - 170 sidor, 1st edition, (ISBN 8432045381), 2001 2 upplagan, (ISBN 9788432045387)
Ισαβέλλα της Σκωτίας, κόμισσα του Νόρφολκ

Η Ισαβέλλα της Σκωτίας (1195 - μετά το 1253) μέλος του Οίκου του Ντάνκελντ και με επιγαμία κόμισσα του Νόρφολκ ήταν δεύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του βασιλιά της Σκωτίας Γουλιέλμου του Λέοντα και της συζύγου του Ερμενγάρδης του Μπομόν. Η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η Μαργαρίτα του Κεντ, ο μικρότερος αδελφός της ο Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας και η μικρότερη αδελφή της η Μαρζορί, κόμισσα του Πέμπροκ, η Ισαβέλλα είχε επίσης πολλά ετεροθαλή αδέλφια από τον πατέρα της.

 Ο πατέρας της βρέθηκε σε πόλεμο με τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας και με τον μικρότερο γιο του Ιωάννη τον Ακτήμονα. Το αποτέλεσμα ήταν η Ισαβέλλα σε ηλικία 14 ετών μαζί με την μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα και την ανιψιά του Άγγλου βασιλιά και διεκδικητή του Αγγλικού θρόνου Ελεονώρα της Βρετάνης να φυλακιστούν στο κάστρο του Κορφ (1209). Τον Ιούνιο του 1213 ο Ιωάννης ο Ακτήμονας έστειλε στα ευγενή κορίτσια πράσινες ρόμπες, μανδύες χωρίς μανίκια και καλοκαιρινά υποδήματα, τα κορίτσια θα μπορούσαν να βγουν έξω από την φυλακή αλλά μόνο υπό αυστηρή επιτήρηση. Μετά την απελευθέρωση της η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Άγγλο αριστοκράτη Ρογήρο Μπιγκόντ, 4ο κόμη του Νόρφολκ, όλα τα αδέλφια της παντρεύτηκαν μέλη της Αγγλικής αριστοκρατίας και ο ίδιος ο Αλέξανδρος Β΄ παντρεύτηκε την Ιωάννα της Σκωτίας κόρη του Ιωάννη του Ακτήμονα. Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας μετά τον γάμο της Ισαβέλλας της παραχώρησε την περιουσία της τον Μάιο του 1225, ο Ρογήρος ήταν 14 χρόνια νεώτερος της. Ο Ρογήρος έγινε φρουρός του νεαρού βασιλιά και κουνιάδου του Αλεξάνδρου Β΄, κράτησε την θέση μέχρι το 1228. Η Ισαβέλλα ήταν στην αρχή δεύτερη σε σειρά διαδοχής στον θρόνο της Σκωτίας μετά την αδελφή της Μαργαρίτα, όταν γεννήθηκε η κόρη της Μαργαρίτας (1227) έγινε τρίτη και όταν γεννήθηκε ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας (1241) τέταρτη. Ο Ρογήρος και η Ισαβέλλα παρέμειναν άτεκνοι, ο Ρογήρος την χώρισε για λόγους συγγένειας (1245) αλλά αναγκάστηκε να την πάρει ξανά σύζυγο ύστερα από απαίτηση της εκκλησίας (1253). Ο Ματθαίος των Παρισίων στην περιγραφή του για τον δεύτερο γάμο της την κατέγραψε χωρίς όνομα σαν "κόρη του Σκωτσέζου βασιλιά". Είναι άγνωστο πότε πέθανε η Ισαβέλλα, το βέβαιο είναι ότι ζούσε τον Οκτώβριο του 1263 στο Γκλόστερσαιρ αλλά δεν υπήρξε από τότε καμιά αναφορά για την ίδια. Η Ισαβέλλα τάφηκε στην εκκλησία των Μπλάκ Φρίαρς στο Λονδίνο, ο Ρογήρος πέθανε το 1270 και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ρογήρος Μπιγκόντ, 5ος κόμης του Νόρφλοκ. Το γενεαλογικό δέντρο του Γουλιέλμου από τα τέσσερα παιδιά του ξεκληρίστηκε το 1290 κάτι που οδήγησε σε κρίση διαδοχής. Cawley, Charles, SCOTLAND KINGS, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Maxwell Lyte, H. C. (ed.) (1901) Patent Rolls of the reign of Henry III preserved in the Public Record Office 1215-1225 (London) Η Ελεονόρα της Βρετάνης στην αιχμαλωσία
Mercedes Grand Prix Petronas

Η Mercedes Grand Prix Petronas είναι ομάδα η οποία συμμετέχει στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1. Προήλθε από την εξαγορά του 75% των μετοχών της Brawn GP.

 Στις 16 Νοεμβρίου του 2009, ο Ρος Μπρον συναντήθηκε με το διευθυντή της Mercedes, συζήτησαν κι αποφάσισαν να αγοράσει η εταιρεία το 75% των μετοχών της Brawn GP και να μετονομαστεί η ομάδα στο σημερινό της όνομα. Από το 2010 μέχρι το 2012 το ρόστερ της ομάδας ήταν αμιγώς Γερμανικό και αποτελείτο από το Μίχαελ Σουμάχερ, ο οποίος επέστρεψε στο σπορ μετά από 4 χρόνια και το Νίκο Ρόσμπεργκ ο οποίος πήγε εκεί από τη Γουίλιαμς. Το 2013 ο Σουμάχερ έφυγε από την ομάδα καθώς είπε στον Μπρον πως δεν μπορούσε να δεσμευθεί άλλο και τη θέση του πήρε ο Βρετανός Λιούις Χάμιλτον ο οποίος πήγε εκεί από τη Μακλάρεν. Αυτό το δίδυμο οδηγών παρέμεινε μέχρι το 2016. Από το 2017 την Θέση του Νίκο Ρόσμπεργκ πήρε ο Φινλανδός Βάλττερι Μπότας.
Χέλενα (Μοντάνα)

Η Χέλενα (αγγλικά: Helena, προφέρεται ˈhɛlɨnə, Χέλινα) είναι πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Μοντάνα και έδρα της κομητείας Λιούις και Κλαρκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Χέλενα έχει 28.180 κατοίκους και η κομητεία Λιούις και Κλαρκ έχει 63.395. Η Χέλενα είναι η κύρια πόλη μιας μικρής μητροπολιτικής περιοχής που περιλαμβάνει τις κομητείες Λιούις και Κλαρκ και Τζέφερσον και σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 74.801 κατοίκους.

 Η πόλη ιδρύθηκε τις 30 Οκτωβρίου 1864, όταν ανακαλύφθηκε χρυσός εκεί που βρίσκεται η πόλη. Στη Μοντάνα ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά μεγάλες φλέβες χρυσού το 1862 και μετά τις ανακαλύψεις του 1864, ένας μεγάλος αριθμός χρυσωρύχων έφτασε στην περιοχή. Τέσσερις χρυσωρύχοι, γνωστοί ως «οι τέσσερις από την Τζόρτζια», κατευθύνονταν προς τα βόρεια όταν πρόσεξαν σημάδια ύπαρξης χρυσού στην περιοχή της Χέλενα. Αρχικά τα αγνόησαν, αλλά μετά επέστρεψαν για μια «τελευταία ευκαιρία» στην περιοχή της Χέλενα, όπου βρήκαν μια πλούσια φλέβα χρυσού και έτσι ονόμασαν την περιοχή Λαστ Τσανς Γκαλτς (όρυγμα τελευταίας ευκαιρίας). Η φλέβα αποδείχθηκε η δεύτερη πλουσιότερη της Μοντάνα, καθώς από αυτήν εξορύχτηκε χρυσός αξίας 19 εκατομμυρίων δολαρίων σε μόλις τέσσερα χρόνια, και το Λαστ Τσανς Γκλατς απέκτησε πολύ γρήγορα χιλιάδες κατοίκους. Στην απογραφή του 1870, η Χέλενα, όπως ονομάστηκε η πόλη, είχε 3.106 κατοίκους. Σε αντίθεση όμως με άλλες τέτοιες πόλεις, η Χέλενα δεν ερήμωσε όταν ο χρυσός τελείωσε, καθώς βρισκόταν πάνω σε αρκετές εμπορικές οδούς, ενώ έγινε και γεωργικό κέντρο. Επίσης, τροφοδοτούσε άλλες πόλεις που δημιουργήθηκαν εξαιτίας της παρουσίας χρυσού. Το 1875, η Χέλενα έγινε πρωτεύουσα του εδάφους της Μοντάνα και το 1894 πρωτεύουσα της νεοσύστατης πολιτείας της Μοντάνα. Ο κύριος εργοδότης στην Χέλενα είναι η πολιτειακή κυβέρνηση, η οποία απασχολεί το 31% του εργατικού δυναμικού της πόλης, με αποτέλεσμα η οικονομία της πόλης να είναι αρκετά σταθερή. Είναι επίσης σημαντικό εμπορικό και διαμετακομιστικό κέντρο για αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Πέρα από τα αποθέματα χρυσού, η Χελένα βρίσκεται κοντά σε αποθέματα αργύρου και μολύβδου. Αρχιτεκτονικά αξιόλογα κτίρια είναι το Καπιτώλιο της Μοντάνα, ο καθεδρικός ναός της Χέλενα, με καμπαναριά ύψους 70 μέτρων και εσωτερικά επενδυμένος με φύλλα χρυσού, και πολλά διατηρημένα κτίρια του 19ου αιώνα. (Μοντάνα) Χέλενα (Μοντάνα) στο Curlie
Pussycat Dolls

Οι Pussycat Dolls ήταν αμερικανικό συγκρότημα της ποπ /R&B το οποίο αποτελούνταν από τις Ashley Roberts, Jessica Sutta, Kimberly Wyatt, Melody Thornton και Νικόλ Σέρζινγκερ.Τον Νοέμβρη του 2019 ανακοίνωσαν επίσημα στον τελικό του αγγλικού X-Factor πως το 2020 θα ξεκινήσουν tour και θα πως θα κυκλοφορήσουν νέα τραγούδια.

 Οι Pussycat Dolls ιδρύθηκαν το 1995 από την αμερικανίδα χορογράφο, σκηνοθέτη video clip και ηθοποιό Robin Antin. Αρχικά, οι Pussycat Dolls ξεκίνησαν την πορεία τους ως χορευτικό συγκρότημα. Ένα από τα αρχικά μέλη του ήταν η Carmen Electra. Επίσης, με το γκρουπ συνεργάστηκαν διάσημες προσωπικότητες του θεάματος όπως οι Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Christina Applegate, Κριστίνα Αγκιλέρα, Gwen Stefani και Brittany Murphy. Το 2003, οι Pussycat Dolls απόκτησαν νέα μέλη (Ashley Roberts, Jessica Sutta, Kimberly Wyatt, Melody Thornton, Carmit Bachar) και μία κεντρική τραγουδίστρια (Νικόλ Σέρζινγκερ) και “μετατράπηκαν” σε μουσικοχορευτικό συγκρότημα , κυκλοφορόντας το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο “PCD” . Το άλμπουμ αποτέλεσε τεράστια εμπορική επιτυχία σε όλο τον κόσμο και καθιέρωσε το γκρουπ στην παγκόσμια μουσική σκηνή ως το πιο δημοφιλές στο είδος του. Τον Μάρτιο του 2007, έκανε πρεμιέρα στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο “The CW”, το reality show των Pussycat Dolls με τίτλο "Pussycat Dolls Present:Τhe Search for the Next Doll" .Το show προσπάθησε να βρει το έβδομο μέλος του συγκροτήματος , όμως χωρίς επιτυχία ,αφού η νικήτρια του διαγωνισμού “Asia Nitollano “ αποφάσισε να ακολουθήσει solo καριέρα ,πριν καν ενταχθεί στο γκρουπ. Στις 8 Μαρτίου 2008, με μια λυτή ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος ,η Carmit Bachar ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τις Pussycat Dolls. Ωστόσο, το συγκρότημα συνέχισε ως πενταμελές. Τoν Φεβρουάριο του 2008, οι Pussycat Dolls παρουσίασαν στον κοινό τον δεύτερο κύκλο του reality show τους , αυτή τη φορά με τον τίτλο "Pussycat Dolls Present:Girlicious". Αυτό το show είχε ως στόχο την δημιουργία του παρεμφερές με αυτές συγκροτήματος "Girlicious”. Επίσης,τον Φεβρουάριο του 2008 παρουσιάστηκαν η συλλογή ρούχων των Pussycat Dolls. Οι Pussycat Dolls κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τίτλο “ Doll Domination ”,’ στις 23 Σεπτεμβριου 2008. Το πρώτο single του άλμπουμ τους “When I Grow Up” , κυκλοφόρησε στις 1 Ιουνίου 2008. Μια νέα έκδοση του άλμπουμ με τον τίτλο "Doll Domination 2.0" κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 2009. Περιλαμβάνει 5 νέα κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων των "Jai Ho! (You Are My Destiny)", "Top of the World", "Painted Windows" και ένα remix του τραγουδιού "Hush Hush". REACT 2020 "How Many Times, How Many Lies" (κυκλοφόρησε μόνο στις Η.Π.Α)
Πία Σκσισόφσκα

Η Πία Σκσισόφσκα (πολωνικά: Pia Skrzyszowska) (γενν. 20 Απριλίου 2001) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στους δρόμους μετ΄ εμποδίων. Περιστασιακά, αγωνίζεται και στους δρόμους ταχύτητας. Στα 100 μέτρα μετ΄ εμποδίων, έχει κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 του 2021 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, καθώς και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2019.

 Η μητέρα της, Γιολάντα Μπάρττσακ, ήταν αθλήτρια του άλματος εις μήκος, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1988 και συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.Η Σκσισόφσκα τερμάτισε στην 5η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2021. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα μετ΄ εμποδίων και το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 x 100 (μαζί με τις Άννα Κιεουμπασίνσκα, Μαρίκα Ποπόβιτς-Ντραπάουα και Έβα Σφομπόντα).Οι ατομικές επιδόσεις της είναι 12,53 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα μετ΄ εμποδίων (Μόναχο, 2022), 7,88 δευτ. στα 60 μέτρα μετ΄ εμποδίων (Τόρουν 2021) και 11,22 δευτ. στα 100 μέτρα (+0,8, Πόζναν 2021).
Jubileum Volume I

Jubileum Volume I είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, η οποία κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records". Η συλλογή αυτή περιέχει ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν από το 1983 μέχρι το 1991, μεταξύ αυτών τρία πρώην ακυκλοφόρητα κομμάτια, όπως και το "Sacrifice" από την συλλογή "Scandinavian Metal Attack". Την επόμενη χρονιά ακολούθησε το δεύτερο μέρος της συλλογής με τίτλο "Jubileum Volume II" και το 1998 το "Jubileum Volume III".

 1. Rider at the Gate of Dawn (Quorthon) - 1:19πρώην ακυκλοφόρητο2. Crawl to Your Cross (Quorthon) - 4:38πρώην ακυκλοφόρητο3. Sacrifice (Quorthon) - 4:14από το "Scandinavian Metal Attack"4. Dies Irae (Quorthon) - 5:13από το "Blood Fire Death"5. Through Blood by Thunder (Quorthon) - 6:03από το "Twilight of the Gods"6. You Don't Move Me (I Don't Give a Fuck) (Quorthon) - 3:30πρώην ακυκλοφόρητο7. Odens Ride Over Nordland (Quorthon) - 3:00από το "Blood Fire Death"8. A Fine Day to Die (Quorthon) - 8:53από το "Blood Fire Death"9. War (Quorthon) - 2:15από το "Bathory"10. Enter the Eternal Fire (Quorthon) - 6:56από το "Under the Sign of the Black Mark"11. Song to Hall Up High (Quorthon) - 2:43από το "Hammerheart"12. Sadist (Quorthon) - 2:58από το "The Return"13. Under the Runes (Quorthon) - 5:57από το "Twilight of the Gods"14. Equimanthorn (Quorthon) - 3:44από το "Under the Sign of the Black Mark"15. Blood Fire Death (Quorthon) - 10:28από το "Blood Fire Death" Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Jubileum Volume I" είναι οι εξής: Quorthon - κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, συνθεσάιζερ Rickard Bergman - μπάσο Andreas Johansson - μπάσο Christer Sandström - μπάσο Kothaar - μπάσο Vvornth - τύμπανα Paul Pålle Lundburg - τύμπανα Stefan Larsson - τύμπανα Jubileum Volume I - Bathory | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Bathory - History archive - Bathory Bathory - Jubileum Volume I - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1986

Τα 52α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1986, απονεμήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 1987, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1986.

 Καλύτερη Ταινία: Η Χάννα και οι Αδερφές της2. Πλατούν 3.- Μπλε Βελούδο Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπομπ Χόσκινς - Μόνα Λίζα2. Πωλ Νιούμαν - Το χρώμα του χρήματος 3.Τζεφ Γκόλντμπλουμ - Η μύγα Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σίσι Σπέισεκ - Εγκλήματα καρδιάς2. Κάθλιν Τέρνερ - Η Πέγκυ Σου παντρεύτηκε3.Κλόι Γουέμπ -Σιντ και Νάνσι Καλύτερη Διεύθυνση Φωτογραφίας: Τόνι Πιρς-Ρόμπερτς - Δωμάτιο με Θέα2.Φρέντερικ Ελμς- Μπλε Βελούδο3.Κρις Μένγκες- Η αποστολή Καλύτερη Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν - Η Χάνα και οι αδελφές της2. Όλιβερ Στόουν - Πλατούν και Σαλβαδόρ 3. Ντέιβιντ Λιντς - - Μπλε Βελούδο Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Marlene2. Sherman's March 3. Partisans of Vilna Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Le déclin de l'empire américain2. Männer…3. 'Round Midnight 3.Sans toit ni loi Καλύτερο Σενάριο: Χανίφ Κουρέισι - Ωραίο μου πλυντήριο2. Γούντι Άλεν - Η Χάνα και οι αδελφές της3. Ρουθ Πράουερ Τζάμπβαλα- Δωμάτιο με Θέα Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Ντάνιελ Ντέι-Λιούις - Ωραίο μου πλυντήριοκαι Δωμάτιο με Θέα2. Άντι Γκαρσία - Οκτώ εκατομμύρια τρόποι για να πεθάνεις 3. Ρέι Λιότα -Άγριο θηλυκό Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Νταϊάν Γουίστ- Η Χάνα και οι αδελφές της2. Κάθι Τάισον - Μόνα Λίζα3. Μέρι Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο - Το χρώμα του χρήματος Ο Επίσημος ιστότοπος
Lost Society

Οι Lost Society είναι thrash metal συγκρότημα από τη Φινλανδία, που σχηματίστηκε το 2010. Αποτελείται από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Σάμι Ελμπάνα, τον ρυθμικό κιθαρίστα Άρτου Λεσόνεν, τον μπασίστα Μίρκο Λέχτινεν και τον μπασίστα Ταπάνι Φάγκερστρομ.

 Το 2012 μετά από μία καλή συμμετοχή στον διαγωνισμό συγκροτημάτων GBOB κέρδισαν ένα συμβόλαιο με την Nuclear Blast Records. Το 2013 κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο Fast Loud Death. Την ίδια χρονιά έκαναν περιοδεία με τους Children of Bodom. Το 2014 κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ, Terror Hungry, το οποίο έφτασε στο #6 των Φινλανδικών τσαρτ. Το 2016 κυκλοφόρησαν το τρίτο άλμπουμ, Braindead, που έφτασε στο #3 των τσαρτ. Το 2020 ο ντράμερ Όσι Παάνανεν έφυγε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Ταπάνι Φάγκερστρομ. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ, No Absolution, που έφτασε στο #4 των Φινλανδικών τσαρτ. Σάμι Ελμπάνα – τραγούδι, κιθάρα (2010-σήμερα) Άρτου Λεσόνεν – τραγούδι, ρυθμική κιθάρα (2011-σήμερα) Μίρκο Λέχτινεν – φωνητικά, μπάσο (2011-σήμερα) Ταπάνι Φάγκερστρομ – ντραμς (2020-σήμερα) Όσι Παάνανεν – ντραμς (2011-2020)Μέλη των Lost Society Fast Loud Death (2013) Terror Hungry (2014) Braindead (2016) No Absolution (2020) "Trash All Over You" (2013) "I Am the Antidote" (2015) "Braindead" (2016) "No Absolution" (2019) "Deliver Me" (2019) "Into Eternity" feat Apocalyptica (2019) "Artificial" (2020)"112" (2022) "Stitches" (2022)
Κάρολος Λουδοβίκος του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ

Ο Κάρολος Λουδοβίκος, γερμ. Karl Ludwig (10 Σεπτεμβρίου 1762 - 4 Απριλίου 1825) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν ο 3ος πρίγκιπας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ (1789-1825).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Αλβέρτου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου, πρίγκιπα του Στόλμπεργκ-Γκέντερν. Ήταν ένας παθιασμένος μουσικός. Το διάστημα 1815-25 κατείχε μία θέση στη Διαταξική Συνέλευση του Δουκάτου της Βυρτεμβέργης και από το 1820 στην Άνω Βουλή των αναδιοργανωμένων Τάξεων. Αργότερα παραιτήθηκε, αφήνοντας τον γιο του Ερνέστο ως αντιπρόσωπό του. Απόγονοί του είναι ο Φίλιππος του Βελγίου, ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας, ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος της Ολλανδίας, ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και η Σοφία της Ισπανίας, ο Ερρίκος του Λουξεμβούργου (1955) και ο Ιωάννης Αδάμ Β΄ του Λίχτενσταϊν. Νυμφεύτηκε το 1789 την Αμαλία Ερριέττα, κόρη του Ιωάννη Χριστιανού Β΄, κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ και είχε τέκνα: Λουίζα 1789, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία Ελισάβετ Ελεονόρα Καρλόττα 1790-1830, παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Αμεδαίο, λαντγράβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ, δούκα του Ράτιμπορ Καρολίνα Φρειδερίκη Κωνσταντία 1792-1847, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ, 5ο πρίγκιπα του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ Αιμιλία Φρειδερίκη Χριστιανή 1793-1859, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο, κόμη του Κάστελλ-Κάστελλ Ερνέστος Α΄ Χριστιανός Κάρολος 1794-1860, 4ος πρίγκιπας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ Φρειδερίκος 1797, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία Μαρία Ερριέττα 1798, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία Λουίζα Καρλόττα Ιωάννα 1799-1881, παντρεύτηκε τον Αδόλφο, πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν Ιωάννα Ερριέττα Φιλιππίνα 1800-1877, παντρεύτηκε τον Αιμίλιο Χριστιανό του Έρμπαχ-Σένμπεργκ Μαρία Αγνή Ερριέττα 1804-1833, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο, πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Η κόρη τους: Αδελαΐδα 1831-1909, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας Γουσταύος Ερρίκος 1806-1881 Ελένη 1807-1880, παντρεύτηκε τον Ευγένιο, δούκα της Βυρτεμβέργης Ιωάννης Ερρίκος 1810-1830 Franz Josef Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst: Monarchen – Edelleute – Bürger. Die Nachkommen des Fürsten Carl Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg 1762–1825, 2nd edition, Degener & Co., Neustadt a. d. Aisch, 1963 (Bibliothek familiengeschichtlicher Arbeiten, vol. 13)
Deadmau5

Ο deadmau5 (ψευδώνυμο του Τζόελ Τόμας Ζίμμερμαν (Joel Thomas Zimmerman), γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου 1981 ), είναι Καναδός DJ και παραγωγός δίσκων ηλεκτρονικής μουσικής. Ο Zimmerman είναι γνωστός για τη συνεργασία του με πολλούς παραγωγούς, όπως οι Kaskade , Chris Lake , Wolfgang Gartner και ATTLAS . Από το 2014 χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο TESTPILOT για τις techno του παραγωγές και ζωντανές εκδηλώσεις . Είναι γνωστός για τη χρήση μάσκας που μοιάζει με κράνος σε σχήμα κεφαλιού ποντικιού κατά τη διάρκεια των παραστάσεων του. Χρησιμοποιεί επίσης το κεφάλι του ποντικιού ως λογότυπο .

 Ο Zimmerman γεννήθηκε στο Νιαγκάρα Φολς, στο Οντάριο του Καναδά. Έχει δύο αδέλφια, τη Jennifer και τον Chris . Η οικογένεια του είναι γερμανικής, ελβετικής και αγγλικής καταγωγής. Έλαβε το πρώτο του συνθεσάιζερ ως δώρο Χριστουγέννων όταν ήταν έφηβος. Ο Zimmerman αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Westlane του Νιαγκάρα Φολς . Στη συνέχεια συνεργάστηκε με μια διαδικτυακή εταιρεία αδειοδότησης μουσικής και δούλεψε ως προγραμματιστής. Υιοθέτησε το όνομα Deadmau5, το οποίο αναφέρεται σε ένα νεκρό ποντίκι που βρήκε στον υπολογιστή του. Προτού ο Zimmerman γίνει γνωστός ως deadmau5, παρήγαγε μουσική με το όνομα Halcyon441. Τον Ιούλιο του 2005 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του Get Scraped .Το δεύτερο άλμπουμ του Vexillology κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2006 . Και τα δύο άλμπουμ κυκλοφόρησαν σε CD σε περιορισμένη έκδοση και εξακολουθούν να είναι γενικά διαθέσιμα ως λήψη μουσικής . O Deadmau5 έγινε διάσημος όταν το τραγούδι του Arguru κυκλοφόρησε στο remix album του Tiesto In Search of Sunrise 6, Ibiza το 2007 . Τον Νοέμβριο του 2008 ακολούθησε το άλμπουμ Random Album Title . Αυτό περιλαμβάνει τα επιτυχημένα singles Faxing Berlin και I Remember . Το τελευταίο είναι μια συνεργασία με τον DJ και παραγωγό Kaskade και τον τραγουδιστή Haley Gibby . Το τέταρτο άλμπουμ του For Lack of a Better Name κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2009. Το πέμπτο άλμπουμ 4x4 = 12 κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2010. Το έκτο άλμπουμ Album Title Goes Here κυκλοφόρησε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2012. Ένα διπλό άλμπουμ ,While(1<2) , κυκλοφόρησε παγκοσμίως στα τέλη Ιουνίου 2014. Το άλμπουμ W:/2016Album/ κυκλοφόρησε ως μουσική λήψη τον Δεκέμβριο του 2016. Περιορισμένες εκδόσεις του άλμπουμ κυκλοφόρησαν σε CD και LP το 2017 . Στις 30 Ιουλίου 2010 στο Club 9:30 στην Ουάσινγκτον, ο Zimmerman κατέρρευσε στη σκηνή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ακύρωση εννέα διαδοχικών εμφανίσεων. Τον Σεπτέμβριο του 2012, ο Zimmerman άρχισε να έχει σχέση με την Αμερικανίδα tattoo artist Kat Von D. Xώρισαν τον Ιούνιο 2013. Στις 12 Αυγούστου 2017 παντρεύτηκε την φίλη του Kelly Fedoni. Get Scraped (2005) Vexillology (2006) Random Album Title (2008) For Lack of a Better Name (2009) 4×4=12 (2010) Album Title Goes Here (2012) While(1<2) (2014) W:/2016Album/ (2016)
Λουσιάνα Σαλασάρ

Η Λουσιάνα Σαλασάρ (Luciana Salazar) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [luˈsjana salaˈsar], γεννημένη στις 7 Νοεμβρίου 1980 στο Μπουένος Άιρες, Αργεντινή, είναι ένα διάσημο μοντέλο, τραγουδίστρια, σόουγκερλ, και ηθοποιός.

 Η Σαλασάρ άρχισε την καριέρα της ως μοντέλο σε ηλικία τεσσάρων ετών, όταν γύρισε την πρώτη τηλεοπτική διαφήμιση της. Ως έφηβη, άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο στο Μπουένος Άιρες και άρχισε να παίρνει μαθήματα του χορού και του τραγουδιού. Η σημαντική εξέλιξη της ήρθε με την παράσταση της στην τηλεοπτική εκπομπή Poné a Francella. Το 2003, πραγματοποίησε διάφορες δημοσιογραφικές σημειώσεις για το αργεντίνικο τηλεοπτικό κανάλι America TV και έκανε μια αμφιλεγόμενη εμφάνιση στα MTV Video Music Awards Latin America, προωθώντας την εικόνα της ακόμα περισσότερο. Έπαιξε στις τηλεοπτικές σειρές Costumbres argentinas, de las buenas y de las malas (2003), Los Roldán (2004), Amo de casa, Gladiadores de Pompeya. Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία film Bañeros III, Todopoderosos. Εμφανίστηκε επίσης στην χιλιανή τηλεόραση, προσκεκλημένη από το κανάλι Televisión Nacional de Chile στην εκπομπή De Pé a Pá στις 24 Οκτωβρίου 2004. Συμμετείχε στην ερωτική τηλεοπτική σειρά Luli in Love στο Playboy TV. Το Φεβρουάριο του 2005 ψηφίστηκε Βασίλισσα του Διεθνούς Φεστιβάλ Τραγουδιού Βίνια ντελ Μαρ στη Χιλή, και έγινε πολύ δημοφιλής προσωπικότητα στη χώρα αυτή. Συμμετείχε στις διάφορες επιδείξεις μόδας, και αυτό το ίδιο έτος ήταν το αστέρι του Abtao Fashion 2005, μια εκδήλωση στο Περού, μαζί με 70 άλλα περουβιανά μοντέλα που επέδειξαν τα τελευταία σχέδια. Η Λουσιάνα Σαλασάρ στο IMDb Βιογραφία της Λουσιάνα Σαλασάρ στο biografias.es (Ισπανικά) Η Λουσιάνα Σαλασάρ στο Cinenacional.com (Ισπανικά) Βιογραφία της Λουσιάνα Σαλασάρ στο Infobiografías (Ισπανικά) Βιογραφία και φωτογραφίες της Λουσιάνα Σαλασάρ στο Mujeres Hermosas (Όμορφες Γυναίκες) (Ισπανικά) Βιογραφία της Λουσιάνα Σαλασάρ στο Mujeres Famosas (Διάσημες Γυναίκες) (Ισπανικά) Φωτογραφίες της Λουσιάνα Σαλασάρ Αρχειοθετήθηκε 2014-08-16 στο Wayback Machine. (Ελληνικά) Φωτογραφίες της Λουσιάνα Σαλασάρ (Ελληνικά)
Τουάθα ντε Ντανάν

Οι Τουάθα ντε Ντανάν (ιρλ. Tuatha Dé Danann), "τα παιδιά της θεάς Ντάνου", ήταν οι πέμπτοι σε σειρά κάτοικοι της Ιρλανδίας, σύμφωνα με το Βιβλίο των Εισβολών (Lebor Gabála Érenn). Οι θεότητες αυτές είχαν τελειοποιήσει τη χρήση της μαγείας και αρχικά ζούσαν στα "νησιά της Δύσης". Ταξίδεψαν όμως μέσα σε ένα μεγάλο σύννεφο κι έφτασαν στην Ιρλανδία, όπου και εγκαταστάθηκαν.

 Λίγο μετά την άφιξή τους, με αρχηγό τον βασιλιά Νουάντα νίκησαν τους Firbolg στην Πρώτη Μάχη της Μόι Τούραχ (Magh Tuireadh). Ο Νουάντα έχασε το χέρι του στη μάχη, κι έτσι, εφόσον δεν ήταν αρτιμελής, δεν μπορούσε να παραμείνει βασιλιάς και στον θρόνο ανέβηκε ο Μπρες, που είχε καταγωγή και από τους Φομόριαν, ο οποίος όμως εξελίχτηκε σε τύραννος. Ο Ντίαν Κεχτ έφτιαξε ένα νέο ασημένιο χέρι στον Νουάντα κι έτσι αυτός επανήλθε στον θρόνο. Στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ πολέμησαν και νίκησαν τους Φομόριαν, μια φυλή γιγάντων που ζούσε στην Ιρλανδία. Ο βασιλιάς Νουάντα σκοτώθηκε από το φονικό μάτι του βασιλιά Μπάλορ των Φομόριαν, τον Μπάλορ όμως σκότωσε τελικά ο Λουγ, που ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Με τους Φομόριαν οι Τουάθα ντε Ντανάν έδρασαν πιο ήπια απ' ό,τι προηγουμένως: τους παραχώρησαν την επαρχία του Κόνναχτ, ενώ υπήρξαν και κάποιοι γάμοι μεταξύ των δυο φυλών. Αργότερα, οι Τουάθα ντε Ντανάν εκδιώχθηκαν στον υπόγειο κόσμο από τους Μιλέσιους, λαό που προερχόταν από το βορειοδυτικό τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου. Ακόμα ζουν εκεί ως αόρατα πλάσματα και είναι γνωστοί ως Aes sidhe. Σημαντικοί θεοί των Τουάθα ντε Ντανάν είναι ο Ντάγκντα, η Μπρίγκιντ, ο Νουάντου, ο Λουγ, ο Ντίαν Κεχτ, ο Όγκμα κι ο Λιρ. Η θεά Ντάνου ταυτίζεται επίσης με την ουαλική θεότητα Don. Οι Τουάθα ντε Ντανάν έφεραν μαζί τους στην Ιρλανδία τέσσερις μαγικούς θησαυρούς: Το Καζάνι του Ντάγκντα Το Δόρυ του Λουγ Τον Βράχο του Φαλ Το Σπαθί του Νουάντου Encyclopedia Mythica Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tuatha Dé Danann στο Wikimedia Commons
NGC 121

Το NGC 121 είναι σφαιρωτό σμήνος στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, στον αστερισμό Τουκάνα. Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 20 Σεπτεμβρίου 1835.

 Δεδομένα για το NGC 121 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 121 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 121 στο Wikimedia Commons
STS-98

Η πτήση STS-98 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στις 7 Φεβρουαρίου 2001 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39A του ακρωτηρίου Κέννεντυ. Οι στόχοι της πτήσης εκπληρώθηκαν πλήρως. Το διαστημικό λεωφορείο επέστρεψε στην γη και προσγειώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου στο East Edwards Airport.

 Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: *Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-98), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος. Το πλήρωμα της παρούσας αποστολής STS-98 συνετέλεσε στην ανέγερση του διεθνούς διαστημικού σταθμού με την μεταφορά μαι την παράδοση της Αμερικάνικης εργαστηριακής μονάδας Destiny. Το διαστημικό λεωφορείο παρέμεινε για έξι ημέρες ελλιμενισμένο στον διαστημικό σταθμό κατά την διάρκεια της προσάρτησης της εργαστηριακής μονάδας και την διεκπεραίωση τριών διαστημικών περιπάτων για να ολοκληρώσουν τις διεργασίες. περιληπτική περιγραφή (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2013-08-30 στο Wayback Machine. STS-98 Video Highlights
Ερριέττα Αδελαΐδα της Σαβοΐας

Η Ερριέττα Αδελαΐδα (ιταλ. Enrichetta Adelaide di Savoia, 6 Νοεμβρίου 1636 - 13 Ιουνίου 1676) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Δούκα της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Βαυαρίας.

 Η Ερριέττα Αδελαΐδα Μαρία ήταν η τρίτη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας και της Χριστίνας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε το 1650 τον Φερδινάνδο Μαρία της Βαυαρίας και είχε τέκνα; Μαρία Άννα Βικτωρία (1660-1690), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, Μεγάλο Δελφίνο της Γαλλίας. Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ (1662-1726), Εκλέκτορας της Βαυαρίας. Λουίζα Μαργαρίτα Αντωνία (1663-1665). Λουδοβίκος Αμεδαίος Βίκτωρ (1665). θνησιγενής γιος (4 Αυγούστου 1666). Γαϊτανός Μαρία Φραγκίσκος (1670). Ιωσήφ Κλήμης (1671-1723), Αρχιεπίσκοπος και Εκλέκτορας της Κολωνίας. Βιολάντα Βεατρίκη (1673-1731), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο των Μεδίκων, Διάδοχο του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Preuß: Henriette Adelheid, Kurfürstin von Baiern [In:] Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). vol. 50, Duncker & Humblot, Leipzig 1905, pp. 198–200. Roswitha von Bary: Henriette Adelaide. Kurfürstin von Bayern. Pustet, Regensburg 2004, ISBN 3-7917-1873-8. Cornelia Kemp: Das Herzkabinett der Kurfürstin Henriette Adelaide in der Münchner Residenz. Eine preziöse Liebeskonzeption und ihre Ikonographie [In:] Münchner Jahrbuch der bildenden Kunst 33, 1982, ISSN 0077-1899, pp. 131–154. Reinhold Baumstark: Abbild und Überhöhung in der höfischen Malerei unter Henriette Adelaide und dem jungen Max Emanuel [In:] Hubert Glaser: Kurfürst Max Emanuel. Bayern und Europa um 1700. vol. I: Zur Geschichte und Kunstgeschichte der Max-Emanuel-Zeit. Hirmer, Munich 1976, ISBN 3-7774-2790-X, pp. 171–205. Else Strobl (1953), "Adelheid (Henriette Maria Adelaide)", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 1, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 58–59; (full text online)
Δουλειές με φούντες

Οι δουλειές με φούντες (αγγλ. Our Relations ή Double Trouble ή Sailors' Downfall) είναι αμερικάνικη κωμωδία του 1936 με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ).

 Εν αγνοία του Στάνλεϊ και του Όλιβερ, οι δύο δίδυμοι αδελφοί τους που για χρόνια είχαν χαθεί, οι ναύτες Άλφι και Μπέρι, βρίσκονται στην πόλη μεταφέροντας ένα πολύτιμο μαργαριταρένιο δαχτυλίδι που τους το εμπιστεύτηκε ο καπετάνιος του πλοίου. Και οι τέσσερίς τους μπλέκονται σε διάφορες υποθέσεις, επειδή τους μπερδεύουν, ενώ μια ομάδα γκάγκστερ προσπαθούν να κλέψουν το δαχτυλίδι που ο Στάνλεϊ και ο Όλιβερ έχουν θάψει μέσα στο τσιμέντο, που σε λίγο θα πεταχτεί στο λιμάνι.
Τροχός βασανιστηρίων

Ο τροχός βασανιστηρίων ήταν φρικτό βασανιστήριο για την επιβολή θανατικής ποινής στο Μεσαίωνα και μέχρι το 19ο αιώνα. Τον χρησιμοποιούσαν για αντίποινα ενάντια σε ληστρικές ή και εγκληματικές πράξεις.

 Ήταν τροχός, συνήθως άμαξας, με τον οποίο βασανίζονταν φρικτά ο κατάδικος. Αφού έφερναν τον κατάδικο στην ειρκτή, τον έδεναν, και με τον τροχό του θρυμμάτιζαν με χτυπήματα χέρια και πόδια. Ο νόμος αποφάσιζε πόσα χτυπήματα έπρεπε να δοθούν. Στις φρικτότερες περιπτώσεις του βασανιστηρίου ο τροχός έφερε καρφιά (ήλους) που ετίθετο σε κίνηση με σχοινιά και τροχαλίες πλησιάζοντας αργά το ιστάμενα δεμένο σώμα του καταδίκου με συνέπεια τις αρχικές εκδορές μέχρι διαμελισμού. Ακολούθως ξάπλωναν το λιωμένο σώμα του κατάδικου επάνω στον τροχό και έπλεκαν πόδια και χέρια στις ακτίνες του. Οι φρικιαστικοί πόνοι ήταν απερίγραπτοι. Ο τροχός τοποθετείτο σαν τραπέζι επάνω σε δοκό, και εκεί ο κατάδικος έμενε μέχρι να πεθάνει από τους φρικτούς πόνους. Στις ηπιότερες ποινές ο κατάδικος στραγγαλίζονταν για να μην ταλαιπωρείται, ή πυροβολείτο στο κεφάλι ή στην καρδιά, ή αποκεφαλίζονταν. Στις φρικτότερες εκτελέσεις βάζαν φωτιά κάτω από τον τροχό και τον έκαιγαν ζωντανό. Η χειρότερη ταπείνωση ήταν όμως, το ότι ο νεκρός έμενε επάνω στον τροχό βρώση των όρνιων και άταφος. Με αυτό το συγκεκριμένο τροχό είχε καταδικαστεί σε θάνατο η Αγία Αικατερίνη, για αυτό και ονομάζεται επίσης τροχός της Αικατερίνης. Άλλοι γνωστοί που θανατώθηκαν με αυτόν τον τρόπο ήταν οι εγκληματίες Καρτούς Φρανσέσκο Αρκαγγέλι Χανς Κόλχάζε Χανς Σπις Φρίντριχ φον Ίζενμπεργκ Κρίστμαν Γκνίπερντόλιγκα Matthias Blazek: „Das letzte Mal wurde die Strafe des Räderns in Preußen 1841 angewandt“. In: Preußische Mitteilungen Nr. 202, August 2011, S. 14 ff. Matthias Blazek: „Letzte Hinrichtung durch Rädern im Königreich Preußen am 13. August 1841“. In: Fachprosaforschung – Grenzüberschreitungen. Deutscher Wissenschafts-Verlag (DWV), Baden-Baden, Band 7, 2011, S. 339–343
Λεόντιος (σφετεριστής)

Να μη συγχέεται με τον Αυτοκράτορα Λεόντιο (βασ. 695-698). Ο Λεόντιος (απεβ. 488) ήταν στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που διεκδίκησε τον θρόνο της Κωνστανινούπολης, ηγούμενος μίας εξέγερσης εναντίον του Ζήνωνα.

 Ήταν Συριακής καταγωγής, προερχόμενος από την Δαλισανδό της Καππαδοκίας. Υπό τον Ζήνωνα έγινε μάγιστρος του στρατού της Θράκης (magister militum per Thracias). To 484 ο Ρωμαίος στρατηγός Ίλλος διέκοψε τη σχέση του με τον Ζήνωνα. Τότε ο Αυτοκράτορας έστειλε τον Λεόντιο με στρατό εναντίον του Ίλλου, αλλά ο Ίλλος κατάφερε να πείσει τον Λεόντιο να πάει με το μέρος του. Ο Ζήνωνας δεν ήταν δημοφιλής στον λαό της Κωνσταντινούπολης, μίας κρίσιμης περιοχής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, διότι ήταν Ίσαυρος και ως τέτοιος εθεωρείτο βάρβαρος· για τον λόγο αυτόν είχε εξεγερθεί και ο Βασιλίσκος το 475/476. Ο Ίλλος, που επίσης ήταν ένας Ίσαυρος, αποφάσισε να μη διεκδικήσει για τον εαυτό του τον θρόνο, αλλά να ανεβάσει τον Λεόντιο. Η στέψη του Λεόντιου έγινε στην Ταρσό στις 19 Ιουλίου 484: η ημέρα επιλέχθηκε, έπειτα από τη συμβουλή μερικών αστρολόγων, ως ευνοϊκή. Έγινε στα χέρια της Βηρίνας, χήρας του Λέοντα Α΄, η οποία έστειλε επιστολές στη διοίκηση Ανατολής και στη διοίκηση Αιγύπτου με την υπόδειξη να δεχθούν τον σφετεριστή ως αυτοκράτορα. Ο Λεόντιος αναγνωρίστηκε στην Αντιόχεια, όπου εισήλθε στις 27 Ιουλίου και σε μερικά άλλα μέρη. Είχε χρόνο να ονομάσει αξιωματούχους και να κόψει νομίσματα, πριν αντιμετωπίσει την αντίδραση του Ζήνωνα. Ο στρατός του Ζήνωνα, από Ρωμαίους και Οστρογότθους υπό τη διοίκηση του Θεοδώριχου του Αμάλ και του Ιωάννη του Σκύθη νίκησε τον εξεγερθέντα στρατό κοντά στην Αντιόχεια (8 Αυγούστου). Ο Ίλλος και ο Λεόντιος αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο μέσα στο φρούριο Παπύριο, όπου οι εξεγερμένοι κράτησαν για 4 έτη. Το 488 μετά από προδοσία, το φρούριο έπεσε· ο Λεόντιος εκτελέστηκε και αποκεφαλίστηκε στη Σελεύκεια την παρά τω Καλυκαδνώ, ενώ το κεφάλι του στάλθηκε στον Ζήνωνα. Μια και ο Ίλλος και ο Λεόντιος ακολουθούσαν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας, έλαβαν την υποστήριξη του Καλενδίωνα Πατριάρχη της Αντιόχειας και μικρή υποστήριξη από άλλους. Επίσης μερικοί εθνικοί (παγανιστές) υποστήριξαν την εξέγερση, μεταξύ των οποίων ο ποιητής, φιλόσοφος και μάντης Παμπρέπιος. Hugh, Elton, "Leontius (AD 484-488)", De Imperatoribur Romanis Smith, William, "Illus", Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Warren T. Treadgold (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford University Press. pp. 161–164. ISBN 0-8047-2630-2. Trombley, Frank R., and John W. Watt, The Chronicle of Pseudo-Joshua the Stylite, Liverpool University Press, 2000, ISBN 0-85323-585-6, p. 14. Williams, Stephen, The Rome That Did Not Fall: the survival of the East in the fifth century, Routledge, 1999, ISBN 0-415-15403-0, p. 195.
Γλώσσα Αναμπέ

Η γλώσσα Αναμπέ (ISO 639-3: aan, Ethnologue: aan, Glottolog: anam1249) είναι γλώσσα σε χρήση στον ποταμό Καϊράρι της περιοχής Παρά της βορειοανατολικής Βραζιλίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000 χρησιμοποιούνταν από μόλις 6 ομιλητές σε συνολικό πληθυσμό 130 κατοίκων στην περιοχή, και θεωρείται πιθανό πως είναι πλέον εξαφανισμένη καθώς αντικαταστήθηκε από τα πορτογαλικά.

 Julião, Maria Risolêta Silva. 2005. Aspects morphosyntaxiques de l'anambé. Tolosa: Université Toulouse-Le Mirail. (Doctoral dissertation, Toulouse: Université Toulouse-Le Mirail; 219pp.) Vieira Gomes, Jussara. 1997. Grupos indígenas Amanayé e Anambé, do Pará (Relatório). Boletim do Museu do Indio (Documentação) 7. 1-37. Julião, Maria Risolêta Silva. 2010. L'expression de personne en Anambé du Cairari. Revista Brasileira de Linguística Antropológica 2. 99-113. (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Anambé - language-archives.org
Power Rangers (ταινία)

Το Power Rangers είναι αμερικανική ταινία σούπερ ηρώων του 2017, με βάση την ομάδα με το ίδιο όνομα και σε σκηνοθεσία Dean Islaelite. Είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του franchise Power Rangers, και η πρώτη για είκοσι χρόνια με μεγάλο μπάτζετ (105 εκατομμύρια δολάρια). Πρόκειται για μια επανεκκίνηση της αρχικής σειράς των Mighty Morphin Power Rangers 1993. Η διάρκεια είναι δύο ώρες (124 λεπτά).

 Dacre Montgomery: Τζέισον Σκοτ / Κόκκινος Ρέιτζερ Becky Gomez: Τρίνι / Κίτρινη Ρέιτζερ RJ Cyler: Μπίλι Κράνστον / Μπλε Ρέιτζερ Naomi Scott: Κίμπερλι Χάρτ / Ροζ Ρέιτζερ Ludi Lin: Ζακ / Μαύρος Ρέιτζερ Elizabeth Banks: Ρίτα Ρεπάλσα / Η εχθρός Bryan Cranston: Ζόρντον / Ο μέντορας David Denman: Σαμ Σκοτ / Ο πατέρας του Jason Bill Hader: Φωνή του ρομπότ Άλφα 5 Η ταινία ακολουθεί πέντε απλά παιδιά που πρέπει να γίνουν κάτι το εξαιρετικό, όταν μαθαίνουν ότι μικρή πόλη τους, το Έιντζελ Γκρόουβ αλλά και ο κόσμος απειλείται από μία εξωγήινη απειλή. Επιλεγμένοι από τη μοίρα, οι ήρωες μας γρήγορα ανακαλύπτουν ότι είναι οι μόνοι που μπορούν να σώσουν τον πλανήτη με την βοήθεια του μέντορα Ζόρντον. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ξεπεράσουν προβλήματα της καθημερινής ζωής τους και να ενωθούν ως μία ομάδα, τους Πάουερ Ρέιντζερς, πριν να είναι πολύ αργά. Αρχικά ήταν προγραμματισμένη για τις 22 Ιουλίου 2016, αλλά αναβλήθηκε για τις 24 Μαρτίου 2017 σε Αμερική και 23 Μαρτίου σε Ελλάδα. Η ταινία Saban's Power Rangers έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 2η θέση με $40,3 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 85,3 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 56,6 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε συνολικά 142 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς κινηματογράφου. Στο Rotten Tomatoes έχει σκορ 44% με 135 κριτικές και μέση βαθμολογία 4.9/10 και στο Metacritic έχει 44 στα 100 με 30 κριτικές.Σύμφωνα με την ιστοσελίδα IMDb η ταινία βαθμολογείται με 5.9/10. Επίσημο teaser της ταινίας από την Lionsgate Επίσημο trailer της ταινίας από την Lionsgate
Υδροξείδιο του λιθίου

Το υδροξείδιο του λιθίου ή καυστική λιθίνη είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο, οξυγόνο και υδρογόνο, με τύπο LiOH. Το χημικά καθαρό υδροξείδιο του λιθίου, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι λευκό υγροσκοπικό κρυσταλλικό στερεό υλικό. Είναι υδατοδιαλυτό και ελαφρά διαλυτό στην αιθανόλη. Είναι διαθέσιμο εμπορικά τόσο στην άνυδρη όσο και στην ένυδρη (μονοϋδρική) μορφή του (LiOH•H2O) και είναι ισχυρή βάση.

 Το υδροξείδιο του λιθίου παράγεται βιομηχανικά με αντίδραση διπλής αντικατάστασης μεταξύ ανθρακικού λιθίου (Li2CO3) και υδροξειδίου του ασβεστίου [Ca(OH)2]: Με την παραπάνω αντίδραση λαμβάνεται η ένυδρη μορφή του υδροξειδίου του λιθίου, που αφυδατώνεται (αν είναι επιθυμητό) με θέρμανση στους 180°C, σε αφυδατικό κλίβανο. Σε εργαστηριακή κλίμακα μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεταλλικού λιθίου σε νερό, ή με υδρόλυση οξειδίου του λιθίου (Li2O), αν και αυτές οι αντιδράσεις τυπικά αποφεύγονται: Το υδροξείδιο του λιθίου μπορεί να χρησιμοποηθεί για την παραγωγή αλάτων του λιθίου, αν και συνηθίζεται περισσότερο η χρήση του ανθρακικού λιθίου για το σκοπό αυτό. Για παράδειγμα, με υδροφθορικό οξύ (HF) δίνει φθοριούχο λίθιο (LiF): Η κύρια χρήση του υδροξείδίου του λιθίου είναι η παραγωγή γράσων λιθίου. Ένα δημοφιλές τέτοιο γράσο είναι το στεατικό λίθιο, που είναι ένα γενικής χρήσης γράσο, χάρη στη μεγάλη του αντίσταση στο νερό, και γι' αυτό είναι χρήσιμο και σε χαμηλές και σε υψηλές θερμοκρασίες. Ακόμη, το υδροξείδιο του λιθίου, χρησιμοποιήθηκε για τον καθαρισμό των αναπνευστικών συστημάτων στο διαστημόπλοιο Απόλλων 13 και σε υποβρύχια, αντιδρώντας με το εκπνεόμενο διοξείδιο του άνθρακα, με το οποίο παράγει ανθρακικό λίθιο και νερό: Προτιμάται (σε σύγκριση με υδροξείδια άλλων μετάλλων) για τη σχετικά μικρότερη «μοριακή» μάζα του και τη μικρότερη (κατά βάρος) παραγωγή νερού κατά την απορροόφηση του διοξειδίου του άνθρακα: 1 gr υδροξειδίου του λιθίου απορροφά 450 cm3 διοξειδίου του άνθρακα (υπό πίεση 1 atm). Χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, ως μέσο μεταφοράς θερμότητας, ως ηλεκτρολύτης σε ηλεκτρικούς συσσωρευτές. σε κεραμικά, σε κάποια σκυροδέματα Pottland και, με τη μορφή του 7LiOH, ως αλκαλικό πρόσθετο ψυκτικού συμπιεσμένου ύδατος σε πυρηνικούς αντιδραστήρες, για την αποφυγή της τήξης του σχάσιμου υλικού τους (σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης). Το 2012, η τιμή του κυμαίνονταν μεταξύ 5.000 και 6.000 δολλαρίων ανά τόνο.
Τα δελφινάκια του Αμβρακικού (ταινία)

Τα δελφινάκια του Αμβρακικού είναι δραματική, ηθογραφική, αλλά και ρομαντική ελληνική ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό μυθιστόρημα (1989) του σκηνοθέτη της, Ντίνου Δημόπουλου. Το 1995 προβλήθηκε ως τηλεοπτική σειρά από την ΕΤ1.

 Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται την περίοδο του Μεσοπολέμου. Στο Κοχύλι, ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι στον κόλπο του Αμβρακικού, δύο παιδιά, ο Πέτρος (οκτώ χρόνων) και η Ανθούλα (επτά) περνoύν τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Ο Πέτρος είναι γιος του τελωνοφύλακα στο Κοχύλι, ενώ η Ανθούλα είναι κόρη του νέου τελώνη. Με τον αυθορμητισμό και την αθωότητα της τρυφερής ηλικίας τους, ανακαλύπτουν σιγά σιγά το θαύμα του κόσμου που τα περιβάλλει. Ώσπου, στο πρόσωπο ενός άλλου παιδιού, απόβλητου από την κοινωνία (και τη ζωή) επειδή έχει φυματίωση, γνωρίζουν τη σκληρότητα των μεγάλων, που δεν συγχωρούν εύκολα τη διαφορά ή την εξαίρεση. Τα παιδιά αποφασίζουν να αντισταθούν. Η ταινία προβλήθηκε την περίοδο 1993-1994 κόβοντας 70.000 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 13 ταινίες της ίδιας περιόδου. Απέσπασε τα παρακάτω βραβεία: Βραβείο ηχοληψίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1993. Α' βραβείο στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου της Βιέννης. Ακολουθεί ένας χαρακτηριστικός διάλογος ανάμεσα στα δύο παιδιά: Πέτρος: Έχεις ακουστά για τ' αθάνατο νερό; Ανθούλα: Ναι, κάτι θυμάμαι από ένα παραμύθι. Πέτρος: Δεν είναι παραμύθι, μου το είπε ο καπτάν Μελέτης, ο φαροφύλακας. Ανθούλα: Πώς υπάρχει; Πέτρος: Ναι και πως αν το βρεις και το πιεις δεν θα πεθάνεις ποτέ. Ανθούλα: Εμ γι' αυτό το λένε αθάνατο νερό. Πέτρος: Αλλά και να το βρεις, δύσκολο να το πάρεις. Το φυλάει λέει ένας γίγαντας, θεόρατος με σιδερένια χέρια και κόκκινα μάτια σαν την φωτιά. Και άμα πας κοντά, χλαπ, σε κάνει μια χαψιά. Ανθούλα: Ωχ αν είναι έτσι, να τ' αφήσουμε λέω τ' αθάνατο νερό. Τα δελφινάκια του Αμβρακικού στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Λιμπεράλ Μπρυάν

Ο Λιμπεράλ Μπρυάν (γαλλικά: Libéral Bruand) (Παρίσι, περ. 1636 - Παρίσι, 22 Νοεμβρίου 1697) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του «γαλλικού κλασικισμού».Ανάμεσα στα πολλά κτήρια που σχεδίασε στο Παρίσι, ξεχωρίζει το Μέγαρο των Απομάχων (περίπου 1670-1677), του οποίου ο θόλος και η εκκλησία προστέθηκαν αργότερα από τον Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ.

 Ο Λιμπεράλ Μπρυάν κατάγονταν και ήταν το πιο αξιοσημείωτο μέλος μια οικογένειας αρχιτεκτόνων που δραστηριοποιήθηκαν από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα.Μαθητής του αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπλοντέλ, το 1663 έγινε βασιλικός αρχιτέκτονας και στη συνέχεια το 1670 κληρονόμησε το αξίωμα του πατέρα του και έγινε υπεύθυνος των έργων ξυλουργικής του βασιλείου. Με αυτήν την ιδιότητα, ανέλαβε πολλά δημόσια έργα στο Παρίσι και τις Βερσαλλίες, σε μια εποχή έντονου αρχιτεκτονικού μετασχηματισμού (κυρίως στην περιοχή Λε Μαραί του Παρισιού). Εμφανίζεται στους καταλόγους των βασιλικών κτηρίων του Λουδοβίκου ΙΔ΄ από το 1671 έως το 1680 με 1.600 λίβρες ετησίως και ελάμβανε 500 επιπλέον ως βασιλικός αρχιτέκτονας. Υπό τον Κολμπέρ, ο Μπρυάν ήταν υπεύθυνος από το 1669 έως το 1695 στη θέση του «μηχανικού των γεφυρών και των δρόμων της Γαλλίας». Το 1663 παντρεύτηκε την Κατρίν Νομπλέ και απέκτησαν δύο γιούς, και οι δύο έγιναν αρχιτέκτονες. Το 1671, έγινε ένα από τα πρώτα οκτώ μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής, που δημιουργήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄.Όπως πολλοί αρχιτέκτονες αυτής της περιόδου έντονων αστικών μετασχηματισμών, ο Μπρυάν άσκησε τόσο τη δραστηριότητα του αρχιτέκτονα όσο και τον ρόλο του επιχειρηματία και ασχολούνταν με την ανάπτυξη ακινήτων με την ευκαιρία ανακαίνισης μιας περιοχής. Το 1685, στην περιοχή Λε Μαραί του Παρισιού, ο Μπρυάν ανήγειρε το ιδιωτικό του μέγαρο, που για χρόνια στέγαζε το Μουσείο Κλειδαριών, κλειστό από το 2003. Ο Λιμπεράλ Μπρυάν, από όλο το έργο του, όπως και από τις παρεμβάσεις του στη Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής, ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ΄, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τη βασιλική αυλή για τις τεχνικές του γνώσεις, όπως φαίνεται από τις πολυάριθμες αναθέσεις δημόσιων έργων. Ανέλαβε επίσης και πολλά ιδιωτικά έργα, όπως τα μέγαρα πλούσιων αριστοκρατών και αστών στο Παρίσι και τις Βερσαλλίες, μεταξύ των οποίων και το ιδιωτικό του μέγαρο. Συνέβαλε στη δημιουργία του «αρχοντικού» παρέχοντάς του πολλές τεχνικές και καινοτομίες που χαρακτηρίζουν τα αρχοντικά του 17ου αιώνα. Τέλος, με τους συνιδρυτές της Βασιλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής, είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του γαλλικού κλασικισμού. Ανάμεσα στα κυριότερα έργα του είναι: Νοσοκομείο Σαλπετριέρ, στο Παρίσι, σε συνεργασία με τον Λουί Λε Βω. Κάστρο Ρίτσμοντ, στην Αγγλία, για τον Δούκα της Υόρκης. Μέγαρο των Απομάχων, στο Παρίσι (του οποίου η εκκλησία και ο θόλος σχεδιάστηκαν αργότερα από τον Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ). Μέγαρο Λιμπεράλ Μπρυάν, το ιδιωτικό του μέγαρο στην περιοχή Λε Μαραί του Παρισιού, που για χρόνια στέγαζε το Μουσείο Κλειδαριών, κλειστό από το 2003. Βασιλική Νοτρ-Νταμ-ντε-Βικτουάρ, στο 2ο διαμέρισμα του Παρισιού.