IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πατσιανός Χανίων

Ο Πατσιανός (ή και Πατσανός) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Αγκαθές (1.511 μ.) βόρεια από το Φραγκοκάστελλο. Το χωριό χρησιμοποιείται ως παραχειμαστική οικία των κατοίκων του Καλλικράτη.

 Σύμφωνα με τον Βασίλειο Ψιλάκη, το όνομα του χωριού προέρχεται από την ιταλική λέξη pace (που σημαίνει ειρήνη), καθώς οι κάτοικοι του χωριού κατέστρεφαν το εν κατασκευή Φραγκόκαστελλο (1371) καθώς φοβόντουσαν ότι θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους. Οι Ενέτοι συνέλαβαν και σκότωσαν τους υπεύθυνους και κατέστρεψαν το χωριό. Όσοι γλύτωσαν ξαναέφτιαξαν το χωριό και το ονόμασαν Πατσανό, δληαδή Ειρηνικό. Όμως, ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι η ορθή ετυμολογία προέρχεται από το επώνυμο Πατσός, θεωρία που είχε προτείνει ο Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όταν σε αυτό κατοικούσαν 14 χριστιανικές οικογένειες. Σην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Πατσανός και ανήκε στο δήμο Καλλικράτη του νομού Σφακίων, με 70 κατοίκους. Από την απογραφή του 1900 και έπειτα αναφέρεται ως Πατσιανός. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Καλλικράτης, Καψοδάσος και Φραγκοκάστελλο αποτελούν την κοινότητα Πατσιανού που υπάγεται στο δήμο Σφακίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 100 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Πατσιανού Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργια ελιάς, την μελισσοκομία και τον τουρισμό. Στον κάμπο του Φραγκόκαστελου καλλιεργούνται ελιές και ψυχανθή που προορίζονται για ζωοτροφές. Τη δεκαετία του 1950 στο χωριό λειτουργούσαν 3 ελαιοτριβεία με μυλόπετρες. Σήμερα στο χωριό λειτουργεί σύγχρονο ελαιοτριβείο και εντός του χωριού τυροκομείο.
Πολιορκία του Χλεμουτσίου

Η Πολιορκία του Χλεμουτσίου ήταν μια από τις πρώτες πολεμικές επιχειρήσεις των Ελλήνων κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 που στράφηκε κυρίως κατά αλβανικών θυλάκων ανεφοδιασμού Οθωμανών που είχε τελικά ουδέτερη έκβαση. Έγινε στις 27 Μαρτίου 1821 στην Γαστούνη.

 Οι Οθωμανοί της γύρω περιοχής της Γαστούνης μετά την κατάληψη της Καλαμάτας από τους Έλληνες προσπάθησαν να καταφύγουν στου Λάλα, αλλά δέχτηκαν επίθεση στον δρόμο από τους Έλληνες και κατέφυγαν στο παλιό φρούριο Χλεμούτσι. Αυτόν τον ανεφοδιασμό προσπάθησαν ν΄ ανακόψουν άτακτες ομάδες Ελλήνων της ίδιας περιοχής ξεκινώντας πολιορκία, έχοντας επί κεφαλής τον Γεώργιο Σισίνη και τον Χαράλαμπο Βιλαέτη. Όμως οι πολιορκημένοι Τούρκοι λόγω έλειψης τροφής και νερού διαπραγματεύονταν να παραδοθούν, όταν το έμαθαν οι Λαλαοίοι και έστειλαν 400 - 500 Τουρκαλβανούς για ενίσχυση. Έτσι οι Λαλαίοι διέλυσαν την πολιορκία και τους μετέφεραν όλους στο Λάλα. Το γεγονός αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικό, ως πολύ περιορισμένης κίνησης που οφείλονταν κυρίως στον ενθουσιασμό της εκδηλωμένης επανάστασης και περισσότερο για εκφοβισμό χωρίς προηγούμενη οργάνωση. Παρά ταύτα η εμπλοκή αυτή ανέδειξε όχι μόνο την αναγκαιότητα αλλά και την άμεση προτεραιότητα στρατιωτικής επιχείρησης εξουδετέρωσης των Λαλαίων. Γεγονός που συνέβη αμέσως μετά στη μάχη του Λάλα. Λάμπρος Κουτσονίκας (1863). Γενική ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως, Τόμος Α΄. Εν Αθήναις: Εκ του «Ευαγγέλιμου» Δ. Καρακατζάνη. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2011. Γεώργιος Κρέμος (1839-1926) (1879). Χρονολόγια της Ελληνικής Ιστορίας : προς χρήσιν πάντος φιλομαθούς, ιδία δε των εν τοις γυμνασίοις μαθητών. Εν Αθήναις: Τυπογραφείον Δημητρίου Ιασεμίδου. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.
Αρμένης (επώνυμο)

Το ελληνικό επώνυμο Αρμένης έχει ιστορικά εδραιωθεί στην Κρήτη, τη Χίο, τη Μήλο, την Τήνο, τα Ιόνια νησιά και την Πελοπόννησο. Στην Δύση η οικογένεια εγκαταστάθηκε στις περιοχές της Λιγουρίας, της Πιατσέντσας, της Βενετίας, του βασιλείου της Νάπολης, της Σικελίας και των προβηγκιανών οικισμών του Σιστερόν, του Νοβ και του Οργκόν.

 Το επώνυμο Αρμένης προέρχεται από το αρχ. εθνωνυμικό Ἀρμένιος και προσδιορίζει οικογένειες απώτερης αρμενικής καταγωγής. Κατά τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και κυρίως μετά το 961 μ.Χ. αρμενικοί πληθυσμοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές τής Ελλάδας, κυρίως νησιωτικές, πράγμα που στάθηκε αφορμή για τον σχηματισμό προσωνυμίων, επωνύμων και τοπωνυμίων σχετικών με τους Αρμενίους. Κλάδος Κέρκυρας: Κάρολος Αρμένης (19ος αι.), γιατρός και συγγραφέας που δίδαξε στη Ιόνιο Ακαδημία Σπύρος-Ευάγγελος Αρμένης (γενν. 1979), δημιουργός κόμικς και σεναριογράφοςΚλάδος Ιωαννίνων: Γιώργος Αρμένης (γενν. 1943), ηθοποιός
Αριάν Μπελάι

Ο Αριάν (Ιωάννης) Μπελλά (Arjan Ioannis Bella) (γεν. 1 Φεβρουαρίου 1971) είναι παλαίμαχος Αλβανός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του έπαιξε στην Ελλάδα και απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα. Ξεπέρασε τις 400 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος και κυπέλλου Ελλάδος.

 Ο Μπελλά γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο το 1971 και ως έφηβος έπαιξε ποδόσφαιρο στην τοπική Λουφτετάρι. Το 1992 ήρθε στην Ελλάδα και ως το 2007 αγωνίστηκε μόνο σε ελληνικούς συλλόγους. Μάλιστα, πήρε την ελληνική ιθαγένεια με το όνομα Ιωάννης, αν και η ποδοσφαιρική του ιθαγένεια παρέμεινε αλβανική, αφού αγωνιζόταν με την εθνική Αλβανίας. Στα 15 χρόνια στην Ελλάδα έπαιξε σε πολλούς συλλόγους στην Α΄ Εθνική και Β΄ Εθνική : ΠΑΣ Γιάννινα, Π.Σ. Καλαμάτα, Απόλλων Αθηνών, Εθνικός Πειραιώς και Πανιώνιος.Έπαιξε ακόμα στην ΑΕ Γιάννενα και στον Θρίαμβο Σερβιανών. Ο Μπελάι έπαιξε 31 φορές στην Εθνική Αλβανίας από το 1994 ως το 2001. Το 2007 εντάχθηκε στο προπονητικό τιμ του ΠΑΣ Γιάννινα σαν τεχνικός αρχηγός ενώ αργότερα ανέλαβε προπονητής στις ακαδημίες του ΠΑΣ Γιάννινα.Προπονητικά βοήθησε και στις ερασιτεχνικές ομάδες που έπαιξε. Από τον Απρίλιο του 2013 μέχρι τον Οκτώβριο του 2013 ήταν προπονητής στην Λουφτετάρι Αργυροκάστρου.Από τον Μάιο του 2015 είναι προπονητής της Κ-19 της εθνικής Αλβανίας.
Πόλεμοι των Συνασπισμών

Οι Πόλεμοι των Συνασπισμών (γαλλικά: Guerres de Coalitions) ήταν μια σειρά επτά πολέμων που διεξήχθησαν από στρατιωτικές συμμαχίες των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, γνωστές ως Συνασπισμοί, και στράφηκαν εναντίον της Επαναστατικής και της Ναπολεόντειας Γαλλίας μεταξύ 1792 και 1815 (κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, της Υπατείας και στη συνέχεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας). Περιλαμβάνουν τους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης (1792-1802) και τους Ναπολεόντειους πολέμους (1803-1815), με μικρό διάστημα ειρήνης μετά τη συνθήκη της Αμιένης που κράτησε από τον Μάιο 1802 έως τον Μάιο 1803.

 Διεξήχθησαν συνολικά επτά πόλεμοι συνασπισμών: Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού (1792-1797), κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Πόλεμος του Δεύτερου Συνασπισμού (1798-1802) Πόλεμος του Τρίτου Συνασπισμού (1805), με τη μάχη του Άουστερλιτς. Πόλεμος του Τέταρτου Συνασπισμού (1806-1807), με τη μάχη της Ιένας και τη μάχη του Φρίντλαντ. Πόλεμος του Πέμπτου Συνασπισμού (1809), κυρίως με τη μάχη του Βαγκράμ. Πόλεμος του Έκτου Συνασπισμού (1813-1814) με τη Γαλλική εισβολή στη Ρωσία, τη μάχη του Μπάουτσεν και τη μάχη της Λειψίας. Πόλεμος του Έβδομου Συνασπισμού (1815) γνωστός επίσης ως οι Εκατό Ημέρες του Ναπολέοντα, που τελείωσε με τη γαλλική ήττα στη μάχη του Βατερλώ (18 Ιουνίου). Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης Ναπολεόντειοι πόλεμοι
Ζαν Κουζέν ο Νεότερος

Ο Ζαν Κουζέν (γαλλικά: Jean Cousin le Jeune) (περίπου 1522–1595) ήταν Γάλλος ζωγράφος κατά την εποχή της Γαλλικής Αναγέννησης. Διακρίθηκε για τους πίνακες ζωγραφικής, τα χαρακτικά, τις υαλογραφίες και τις εικονογραφήσεις βιβλίων, όπως και ο πατέρας του Ζαν Κουζέν.Είναι γνωστός ως Ζαν Κουζέν ο Νεότερος για να διακρίνεται από τον πατέρα του.

 Ο Ζαν Κουζέν γεννήθηκε στη Σανς της Γαλλίας γύρω στο 1522 και ήταν γιος του διάσημου ζωγράφου και γλύπτη Ζαν Κουζέν (περ. 1490 – περ. 1560). Ακολούθησε τον πατέρα του στο Παρίσι και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του πατέρα του, το οποίο και ανέλαβε μετά το θάνατό του. Κατά διαστήματα απομακρύνθηκε από το Παρίσι και εργάστηκε σε άλλες πόλεις. Το 1563 ταξίδεψε στη Σανς και συμμετείχε στις προετοιμασίες εισόδου στην πόλη του Καρόλου Θ'. Την ίδια περίοδο δημιούργησε μια σειρά πορτρέτων προσώπων της οικογενείας του. Από το 1565 έως το 1572 εργάστηκε με τον πατέρα του για το επιτάφιο μνημείο του ναυάρχου Σαμπό, όπου πραγματοποίησε τη διακοσμητική παρυφή. Η τεχνοτροπία του είναι κοινή με του πατέρα του, και έτσι οι δημιουργίες τους είναι δύσκολο να διακριθούν ακόμη και από τους ειδικούς, καθώς είναι αχρονολόγητες. Το σημαντικότερο σωζόμενο έργο του είναι Η Δευτέρα Παρουσία, που σήμερα βρίσκεται στο Λούβρο. Η σύνθεση παρουσιάζει την επιρροή του από τον μανιερισμό καθώς και φλαμανδικές επιρροές. Άλλα σωζόμενα έργα του είναι η εικονογράφηση του Βιβλίου της Τύχης (1568), το χαρακτικό Ο Μωυσής δείχνοντας το φίδι στον λαό, η υαλογραφία Η Κρίση του Σολομώντος (1586) και η συμβολή του στις εικονογραφήσεις των Μεταμορφώσεων του Οβίδιου. Το 1560, ο πατέρας του δημοσίευσε το έργο του Πραγματεία περί προοπτικής, στο οποίο σημείωσε ότι ο γιος του σύντομα θα δημοσίευε ένα επόμενο με τίτλο, Βιβλίο για τη ζωγραφική προσωπογραφιών. Αυτό τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1571 και ξανά το 1589, δεν φαίνεται όμως να υπάρχουν αντίγραφα. Η πιο πιθανή πρώτη εκτύπωση του έργου ήταν το 1595 στο Παρίσι, λίγο μετά το θάνατο του καλλιτέχνη. Το βιβλίο είναι ένα από τα πιο διάσημα στο θέμα της καλλιτεχνικής ανατομίας και τυπώθηκε επανειλημμένα στα τέλη του 17ου αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jean Cousin the Younger στο Wikimedia Commons
Μπάι Τζινγκτίνγκ

Ο Μπάι Τζινγκτίνγκ (Κινέζικα: 白敬亭, γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 1993) είναι Κινέζος ηθοποιός. Έκανε το ντεμπούτο του στη διαδικτυακή σειρά Back in Time (Πίσω στον Χρόνο) (2014). Από τότε έχει κερδίσει αναγνώριση για τους ρόλους του στην τηλεοπτική σειρά The Whirlwind Girl (Το Κορίτσι-Ανεμοστρόβιλος) (2015) και Rush to the Dead Summer (Ορμή στο Νεκρό Καλοκαίρι) (2017), καθώς και για την ταινία Yesterday Once More (Άλλη Μια Φορά Χτες) (2016).

 Ο Μπάι Τζινγτίνγκ γεννήθηκε στην περιοχή Χουάιροου, Πεκίνο, Κίνα Μαντζουριανικής καταγωγής. Ενώ ήταν αφοσιωμένος στη μουσική, ήταν επίσης αθλητής σφαιροβολίας, άλματος εις μήκος και άλματος εις ύψος, καθώς και μπασκετμπολίστας στο γυμνάσιο. Σπούδασε στο Μουσικό Κολέγιο του Κανονικού πανεπιστημίου της Πρωτεύουσας με σπουδές στην ηχογράφηση. Ο Μπάι παίζει πιάνο και πέτυχε βαθμολογία δέκα στην αξιολόγηση επιπέδου μη επαγγελματιών παικτών. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, ξεκίνησε την καριέρα ηθοποιίας του το 2014. Ο Μπάι έκανε το ντεμπούτο του στο διαδικτυακό νεανικό δράμα Back in Time (2014), προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα Cong Cong Na Nian του κινέζου συγγραφέα Τζιό Γιεχουέι. Πρώτη φορά κέρδισε την προσοχή για την ερμηνεία του ως Γιου Τσουγιουάν στο The Whirlwind Girl (Το Κορίτσι-Ανεμοστρόβιλος) (2015), ένα αθλητικό δράμα για νέους που βασίζεται στο μυθιστόρημα του ίδιου ονόματος της Μινγκ Σιαοσί. Το 2016, έκανε το ντεμπούτο του στην ρομαντική νεανική ταινία Yesterday Once More (Άλλη Μια Φορά Χτες).Την ίδια χρονιά, κέρδισε αυξημένη δημοτικότητα ακολουθώντας την συμμετοχή του στο Who's the Murderer (Ποιος είναι ο δολοφόνος). Το 2017, πρωταγωνίστησε στο νεανικό μελόδραμα Rush to the Dead Summer (Ορμή στο Νεκρό Καλοκαίρι). Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στο πρώτο ιστορικό δράμα του, The Rise of Phoenixes (Η άνοδος Φοινίκων. Το 2018, ο Μπάι έπαιξε μαζί με την Σουν Ι στο ρομαντικό δράμα Irreplaceable Love (Αντικατάσταση Αγάπη). Αυτό σηματοδοτεί τον πρώτο ηγετικό ρόλο του στην τηλεόραση. Αργότερα μέσα στη χρονιά, πρωταγωνίστησε στο κινεζικό ριμέικ της τηλεοπτικής σειράς της Νότιας Κορέας Misaeng, με τίτλο Ordinary Glory (Συνηθισμένη Δόξα), ως τιμητικός χαρακτήρας. Είναι επίσης προγραμματισμένος να πρωταγωνιστήσει στο αθλητικό δράμα Ping Pong υποδύοντας έναν παίκτη του πινγκ πονγκ. Το 2019, ο Μπάι κατέλαβε την 72η θέση στη λίστα του Forbes των κορυφαίων 100 Σελέμπριτι της Κίνας. Η Forbes της Κίνας κατέγραψε επίσης τον Μπάι στον κατάλογο των κορυφαίων 30 κάτω από τα 30 το 2019 που αποτελούνταν από 30 άτομα κάτω των 30 ετών που είχαν σημαντική επίδραση στα πεδία τους. Το 2020, ο Μπάι πρωταγωνίστησε στο στρατιωτικό ρομαντικό δράμα Love To Be Loved By You (Αγαπώ Να Αγαπιέμαι Από Εσένα) ως αστυνομικός. Κατατάχθηκε 100ος στη λίστα Forbes των κορυφαίων 100 Σελέμπριτι της Κίνας.
Τζέιμς Γουλφ

Ο Τζέιμς ή Τζέημς Γουλφ (James Wolfe, 2 Ιανουαρίου 1727 - 13 Σεπτεμβρίου 1759) ήταν σημαντικός Άγγλος στρατηγός του οποίου το όνομα συνδέθηκε με την υπεροχή της Βρετανίας επί της Γαλλίας στον Καναδά κατά τον Επταετή Πόλεμο (1756-1763).

 Γεννήθηκε το 1727 στη περιοχή του Κεντ της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος αξιωματικός του αγγλικού στρατού. Έτσι από πολύ νεαρή ηλικία ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα, που αμέσως άρχισε και να διακρίνεται. Συμμετείχε στη Μάχη του Ντέτινγκεν (1742), στη μάχη του Φοντενουά (1745) και στη μάχη του Λάουφερντ (1747) κατά τον λεγόμενο οκταετή Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής (1740-1748), όπου ενεπλάκησαν σχεδόν όλα τα Βασίλεια της Ευρώπης εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά την τελευταία μάχη ο Γουλφ τραυματίσθηκε βαριά πλην όμως για την επιτυχή έκβαση του στρατιωτικού τολμήματος που είχε επιχειρήσει διορίσθηκε από τον Πρωθυπουργό διοικητής σε μια από τις περιφέρειες του Καναδά. Κατά την εκστρατεία του Καπ Μπρετόν που ακολούθησε ο Γουλφ κατάφερε την κατάληψη του σπουδαίου φρουρίου Λούισμπουργκ. Τότε ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας Ουΐλιαμ Πιτ τον κάλεσε αμέσως στην Αγγλία, τον προήγαγε σε στρατηγό και του ανέθεσε τη στρατιωτική επιχείρηση κατάληψης του Κεμπέκ. Ο Γουλφ επέστρεψε στον Καναδά και σε πολύ σύντομο διάστημα έφερε σε πέρας με απόλυτη επιτυχία την πρωθυπουργική εντολή. Κατά τη τελευταία όμως αυτή επιχείρηση στη μάχη του Κεμπέκ λίγο πριν το τέλος της νικηφόρου έκβασής της τραυματίσθηκε θανάσιμα και υπέκυψε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1759 σε ηλικία μόλις 33 ετών. Η σoρός του μεταφέρθηκε στην Αγγλία και ετάφη με μεγάλες τιμές στο Γκρήνουιτς, δίπλα στον τάφο του πατέρα του, ενώ στο πάρκο της πόλης ανεγέρθηκε ο ανδριάντας του. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Η΄, σελ.651
Κολοκυνθοειδή

Τα κολοκυνθοειδή (λατ.: Cucurbitaceae) είναι οικογένεια φυτών που αποτελείται από 965 είδη, τα οποία διαχωρίζονται σε 95 γένη. Όλα τα είδη είναι ευαίσθητα στην παγωνιά και γι' αυτόν τον λόγο αναπτύσσονται κυρίως σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Τα περισσότερα είδη έχουν μεγάλο κίτρινο ή άσπρο λουλούδι. Το στέλεχος του φυτού του κάθε γένους είναι τριχωτό και πενταγωνικό. Οι καρποί που παράγονται από πολλά είδη αυτής της οικογένειας είναι βρώσιμοι και συμβάλλουν στην οικονομία της περιοχής στην οποία καλλιεργούνται, μιας και υπάρχει ζήτηση αυτών των προϊόντων στην τοπική και διεθνή αγορά.

 Στην οικογένεια των Κολοκυνθοειδών ανήκουν, μεταξύ άλλων, τα εξής γένη και είδη, τα οποία είναι σημαντικά για τον άνθρωπο: Γένος: Citrullus (Κίτρουλλος)Είδη: καρπούζι (Citrullus lanatus), Citrullus colocynthis κ.ά.Γένος: Cucumis (Σικυός)Είδη: αγγούρι (Cucumis sativus), ξυλάγγουρο (Cucumis melo var. flexuosus), πεπόνι (Cucumis melo), μελοπέπονο (Cucumis melo var.)Γένος: Cucurbita (Κολοκύνθη)Είδη: κοινή κολοκυθιά (Cucurbita pepo), κολοκύθα (Cucurbita maxima), γλυκιά κολοκύθα (Cucurbita moschata) κ.ά.Γένος: Ecballium (Εκβάλλιον)Είδος: πικραγγουριά (Ecballium elaterium)Γένος: Lagenaria (Λαγηνάρια)Είδος: φλασκιά ή νεροκολοκύθα ή κρεατοκόλοκο (κυπρ.) (Lagenaria siceraria, παλιές ονομασίες Cucurbita lagenaria και Cucurbita longa) και άλλα είδη που δεν είναι βρώσιμαΓένος: LuffaΕίδη: λούφα ή ελίφη (κυπρ.) (μη βρώσιμοι ινώδεις καρποί), δύο είδη χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του σφουγγαριού καθαρισμούΓένος: Momordica (Μομορντίκα)Είδη: αρκετά είδη αυτού του γένους χρησιμοποιούνται για την παρασκευή παραδοσιακών φαρμάκων Ένα από τα παλαιότερα απολιθώματα της οικογένειας των Κολοκυνθοειδών είναι το †Cucurbitaciphyllum lobatum, το οποίο ανάγεται στην Παλαιόκαινο εποχή. Βρέθηκε στην πολιτεία Μοντάνα των ΗΠΑ και περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1924 από τον παλαιοβοτανολόγο Frank Hall Knowlton. Το απολιθωμένο φύλλο είναι παλαμοειδές και το σχήμα του είναι παρόμοιο με τα μέλη των γενών Kedrostis, Melothria και Zehneria. Κώτσιρας Α., Νηφάκος Κ. «Κολοκυνθοειδή» Αρχειοθετήθηκε 2020-07-12 στο Wayback Machine. Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Εργαστήριο Λαχανοκομίας Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα Ιατρικής. «Κουκούρβιτα η μεγίστη (Cucurbita maxima)» Αρχειοθετήθηκε 2020-07-12 στο Wayback Machine. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Λουί Ανκετέν

Ο Λουί Ανκετέν (γαλλικά: Louis Anquetin), 1861-1932, ήταν Γάλλος ζωγράφος, συνδεδεμένος με το μετα-ιμπρεσιονιστικό κίνημα και γνωστός για τις νυχτερινές σκηνές του στο Παρίσι, στο καλλιτεχνικό ρεύμα του Κλουαζονισμού.

 Ο Λουί Ανκετέν γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1861 στο Ετρεπανί (Ερ, Νορμανδία), γιος εύπορου εμπόρου κρεοπώλη. Έλαβε τη βασική του εκπαίδευση στη Ρουέν. Από πολύ νωρίς έδειξε κλίση στο σχέδιο και ενθαρρύνθηκε από τους γονείς του στην καλλιτεχνική σταδιοδρομία. Το 1882 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και άρχισε να σπουδάζει τέχνη στο εργαστήριο του Λεόν Μπονά, όπου γνώρισε τον Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ. Όταν το 1883 ο Μπονά διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, οι δύο καλλιτέχνες έγιναν δεκτοί στο εργαστήριο του Φερνάν Κορμόν, όπου παρέμειναν για 4 χρόνια. Εκεί μαθήτευσαν και έγιναν φίλοι με ζωγράφους της αβάν-γκαρντ, μεταξύ άλλων με τους Εμίλ Μπερνάρ και Βενσάν βαν Γκογκ. Τα πρώτα έργα του Ανκετέν ήταν εμπνευσμένα από τον ιμπρεσιονισμό. Στην έκθεση που διοργάνωσε ο Βαν Γκογκ στο Le Grand Bouillon café στη λεωφόρο του Κλισί, εξέθεσε έργα του μαζί με τους Μπερνάρ και Τουλούζ-Λωτρέκ. Γύρω στο 1887, ο Ανκετέν και ο Μπερνάρ, απομακρύνθηκαν από τον ιμπρεσιονισμό, ενδιαφέρθηκαν για τον συνθετισμό και ανέπτυξαν ένα ύφος ζωγραφικής με επίπεδες περιοχές χρώματος και παχιά, μαύρα περιγράμματα. Αυτή η τεχνοτροπία, που ονομάστηκε κλουαζονισμός από τον κριτικό Εντουάρ Ντυζαρντέν στο Σαλόνι των Ανεξάρτητων του 1888, ήταν επηρεασμένη από την τεχνική των βιτρό και από το ιαπωνικό Ουκίοέ. Χαρακτηριστικό έργο του αυτής της περιόδου είναι η Λεωφόρος του Κλισί, πέντε η ώρα το βράδυ (1887), που θεωρείται ως έμπνευση για το διάσημο Εξώστης καφενείου τη νύχτα (1888) του βαν Γκογκ. Μετά το ταξίδι του το 1894 στο Βέλγιο και την Ολλανδία με τον Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ και τον Ζοζέφ Αλμπέρ, εγκατέλειψε τα πρωτοποριακά κινήματα και το ύφος του έγινε πιο κλασικό, αντλώντας έμπνευση από μεγάλους δασκάλους του παρελθόντος όπως ο Ρούμπενς και ο Ρέμπραντ. Από το 1894 έως το 1896, ο Ανκετέν σταμάτησε να εκθέτει και σπούδασε ανατομία στο εργαστήριο του καθηγητή Αρρού. Έτσι, τα έργα του μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1890, όπως Το κυνήγι του Μελέαγρου και της Αταλάντης, ή Το Μπάνιο, ήταν εμπνευσμένα από τη μπαρόκ τεχνοτροπία του Ρούμπενς και αλληγορικής φύσης. Το 1901, φιλοτέχνησε τέσσερις μεγάλες προσωπογραφίες που απεικόνιζαν τον Μπαλζάκ, τον Ντεκάρτ, τον Ραμπελαί και τον Αλφρέ ντε Βινί για το δημαρχείο της Τουρ. Το 1911, έλαβε παραγγελία για τις πρώτες του ταπισερί για το εργοστάσιο των Γκομπλέν και στη συνέχεια το 1918 και το 1921 για το εργοστάσιο της Μπωβαί. Το 1912, άρχισε διαλέξεις και έγραφε άρθρα του για να υπερασπιστεί την επιστροφή στον κλασικισμό. Το 1914, οργάνωσε μηνιαίες συζητήσεις με δείπνο στο εστιατόριο Lapérouse και συνέχισε τις διαλέξεις του στο Λαϊκό πανεπιστήμιο.Αργότερα, ο Ανκετέν έγραψε ένα βιβλίο για τον Ρούμπενς, το οποίο εκδόθηκε το 1924. Πέθανε στο Παρίσι στις 19 Αυγούστου 1932. Για την προσφορά του στη γαλλική τέχνη το γαλλικό κράτος του απένειμε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Ελισάβετ Γουόλντγκρεϊβ

Η Ελισάβετ Γουόλντγκρεϊβ (Elizabeth Waldegrave, γεννημένη ως Ελισάβετ Λάουρα Elizabeth Laura, 25 Μαρτίου 1760 - 29 Ιανουαρίου 1816) ήταν Βρετανίδα ευγενής, αυλική και Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Βασιλική Πριγκίπισσα Καρλότα.

 Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1760, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιάκωβου Γουόλντγκρεϊβ, 2ου Κόμη Γουόλντγκρεϊβ και της Μαρίας Γουόλπολ. Στις 5 Μαΐου 1782 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γουόλντγκρεϊβ, 4ο Κόμη Γουόλντγκρεϊβ στο Γκλόστερ Χάουζ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Λαίδη Μαρία Βιλελμίνη (1783-1805), παντρεύτηκε τον Ναθαναήλ Μικλεθγουέιτ. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Λόρδο Γεώργιο (1784-1794), πέθανε σε ηλικία 9 ετών από πνιγμό στον ποταμό Τάμεση. τον Λόρδο Ιωάννη Ιάκωβο (1785-1846), παντρεύτηκε την Άννα Κινγκ. Απέκτησαν 5 παιδιά. τον Λόρδο Εδουάρδο Γουλιέλμο (1787-1809), πέθανε σε ηλικία 21 ετών από πνιγμό στη θάλασσα. τον Λόρδο Γουλιέλμο (1788-1859), παντρεύτηκε (1) την Ελισάβετ Γουίτμπρεντ. Απέκτησαν 5 παιδιά και (2) την Σάρα Γουιτίαρ. Δεν απέκτησαν παιδιά.Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1816 στο Τουίκενχαμ σε ηλικία 55 ετών. Είναι θαμμένη στο Γκρέιτ Πάκινγκτον. Stirnet: Waldegrave1 (απαιτείται συνδρομή)
Μπράντον Κάρτερ

Ο Μπράντον Κάρτερ (αγγλ. Brandon Carter, γενν. 1942) είναι Αυστραλιανός θεωρητικός φυσικός, με έργο στη διερεύνηση των ιδιοτήτων των μελανών οπών και για την εισαγωγή της έννοιας της ανθρωπικής αρχής. Εργάσθηκε στο Μεντόν, στο εκεί παράρτημα του «Laboratoire Univers et Théories» του CNRS.

 Ο Κάρτερ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου εξεπόνησε διδακτορική διατριβή υπό την επίβλεψη του Ντένις Γ. Σιάμα. Στον Κάρτερ οφείλεται η ακριβής λύση των γεωδαισιακών εξισώσεων για τη μετρική Kerr-Newman και μια μεγιστοποιημένη αναλυτική επέκταση για αυτή τη λύση. Στην πορεία ανεκάλυψε την ασυνήθιστη «τέταρτη σταθερά της κινήσεως» και τον τανυστή Killing-Yano. Μαζί με τον Βέρνερ Ίζραελ και τον Στήβεν Χόκινγκ, απέδειξε μερικώς το «θεώρημα no-hair» στη Γενική θεωρία της σχετικότητας, που δηλώνει ότι όλες οι στατικές μαύρες τρύπες χαρακτηρίζονται μόνο από τρία φυσικά μεγέθη: τη μάζα, το ηλεκτρικό φορτίο και τη στροφορμή τους. Το 1982, από κοινού με τον αστροφυσικό Ζαν-Πιερ Λυμινέ, ο Κάρτερ εισήγαγε την έννοια της παλιρροιακής διασπάσεως (tidal disruption event, TDE), δηλαδή την καταστροφή ενός αστέρα που διέρχεται κοντά σε μια υπερμαζική μαύρη τρύπα. Απέδειξαν ότι αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να επιφέρει τη βίαιη καταστροφή του αστέρα, μεταμορφώνοντάς τον στο σχήμα μιας «αστρικής τηγανίτας» και επανενεργοποιώντας τις πυρηνικές αντιδράσεις στις κεντρικές περιοχές του κατά τη μέγιστη συμπίεση της περιοχής αυτής. Πιο πρόσφατα, οι Κάρτερ, Chachoua, και Chamel (2005) διετύπωσαν μια σχετικιστική θεωρία ελαστικών παραμορφώσεων στους αστέρες νετρονίων. Carter, B. (1968). «Global structure of the Kerr family of gravitational fields». Phys. Rev. 174 (5): 1559-1571. doi:10.1103/PhysRev.174.1559. Bibcode: 1968PhRv..174.1559C. Carter, B. (1968). «Hamilton-Jacobi and Schrödinger separable solutions of Einstein's equations». Commun. Math. Phys. 10 (4): 280-310. doi:10.1007/BF03399503. Bibcode: 1968CMaPh..10..280C. http://projecteuclid.org/euclid.cmp/1103841118. Carter, B. (1970). «An axisymmetric black hole has only two degrees of freedom». Phys. Rev. Lett. 26 (6): 331-333. doi:10.1103/PhysRevLett.26.331. Bibcode: 1971PhRvL..26..331C. Carter, B.; & Hartle, J.B., επιμ. (1987). Gravitation in astrophysics, Cargese, 1986. Νέα Υόρκη: Plenum Press. ISBN 0-306-42590-4. Carter, B. & Luminet, J.- P.: «Pancake Detonation of Stars by Black Holes in Galactic Nuclei», Nature, τόμ. 296, σελ. 211 (1982) Carter, B.; Chachoua, Elie; Chamel, Nicolas (2006). «Covariant Newtonian and Relativistic dynamics of (magneto)-elastic solid model for neutron star crust». General Relativity and Gravitation 38 (1): 83-119. doi:10.1007/s10714-005-0210-0. Bibcode: 2006GReGr..38...83C. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα του Μπ. Κάρτερ στο Laboratoire Univers et Théories του CNRS (στη γαλλική γλώσσα)
ΚΚ Ζάνταρ

Η Ζάνταρ (κροατικά: KK Zadar) είναι κροατική επαγγελματική ομάδα μπάσκετ από την πόλη Ζάνταρ. Η πόλη Ζάνταρ είναι το λίκνο του κροατικού μπάσκετ, το οποίο γεννήθηκε εκεί το 1930. Η Ζάνταρ είναι ομάδα-θρύλος στην Κροατία. Είναι επίσης γνωστή για το ιδιαίτερα φανατικό κοινό της, τους Τορνέιντο (τυφώνας).

 Η πρώτη μπάλα μπάσκετ και οι κανόνες του παιχνιδιού έφτασαν στην Κροατία (τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας) από Ιταλούς στρατιώτες που βρέθηκαν στο Ζάνταρ ως δυνάμεις κατοχής κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1945, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδρύθηκε η FD (Εφ Ντε) Ζάνταρ (Fiskulturno Društvo Zadar, δηλ. σύλλογος φυσικής αγωγής και πολιτισμού του Ζάνταρ). Λίγο αργότερα, το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου έγινε ανεξάρτητο από το σύλλογο, αποτελώντας την ΚΚ Ζάνταρ. Το 1949, η Ζάνταρ εντάχθηκε στην πρώτη κατηγορία του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ, παραμένοντας εκεί ώς τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1990. Στις 28 Νοεμβρίου 1964, ο θρυλικός Κρέζιμιρ Τσόσιτς έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι με τη Ζάνταρ, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Το 1965 η Ζάνταρ κέρδισε το πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας. Το 1967 και 1968 επανέλαβε την επιτυχία της, με τον Τσόσιτς να πετυχαίνει στο πρωτάθλημα του '68 πολύ συχνά ακόμα και 60 πόντους στα παιχνίδια. Το 1968 χτίστηκε το νέο γήπεδο της ομάδας, Γιάζινε, μέσα σε μόλις 70 ημέρες. Το 1966, η Ζάνταρ έπαιξε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (σημερινή Ευρωλίγκα), όπου και κατέλαβε την 3η θέση. Το 1968, ο μεγάλος της αστέρας Τσόσιτς, έφυγε στις Η.Π.Α., για να παίξει μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ από το 1971 έως το 1973. Επίσημος ιστότοπος
Βίλα ντας Πόμπας

Η Βίλα ντας Πόμπας (πορτογαλικά: Vila das Pombas) ή απλά Πόμπας (Pombas) ή Πόνμπας (Pónbas) είναι ένα χωριό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Παούλ. Έχει πληθυσμό 1.818 κατοίκων (2005).

 Η Πόμπας βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και βορειοανατολικά του Δήμου Παούλ. Είναι ένας από τους βορειότερους οικισμούς του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται νότια της Σιναγκόγκα και νοτιοανατολικά της Ριμπέιρα Γκράντε, σε συντεταγμένες 17°08′45″ Β 25°00′45″ Δ. Τα περισσότερα σπίτια χτίζονται από πέτρα και τσιμέντο. Η Βίλα ντας Πόμπας έχει 1.818 κατοίκους (2005). Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της είναι αγρότες. Στην Βίλα ντας Πάμπας παράγονται κυρίως μπανάνες και ανανάς. Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες είναι η γεωπονία και το ψάρεμα. Κατάλογος οικισμών του Πράσινου Ακρωτηρίου
Γαϊδουρίσιο γάλα

Το γαϊδουρίσιο γάλα ή γάλα γαϊδούρας είναι γάλα που προέρχεται από οικόσιτες γαϊδούρες (Equus asinus). Το γάλα αυτό ήταν ήδη σε διατροφική και καλλυντική χρήση από τα χρόνια της αιγυπτιακής αρχαιότητας.

 Σύμφωνα με τον οργανισμό U.S.D.A το γαϊδουρίσιο γάλα δεν θεωρείται κατάλληλο για κατανάλωση μέχρι το 2001, και η χρήση του δεν ενδεικνυόταν για τη μέση αμερικανική κοινωνία. Η γαλακτοκομική παραγωγή του γίνεται σε φάρμες εκτροφής γαϊδουριών χωρητικότητας έως και εξακοσίων ζώων, ενώ η δυνατότητα παραγωγής γάλακτος κυμαίνεται μεταξύ 0,2 έως 0,3 λίτρα ανά φοράδα. Η σύσταση του γαϊδουρινού, αλλά και του αλλογίσιου γάλακτος, ομοιάζει πολύ προς στο μητρικό γάλα, με πολύ παραπλήσιες αναλογίες και ιδίως ως προς τη χαμηλή ποσότητα λιπιδίων και τα υψηλά ποσοστά λακτόζης. Μητρικό γάλα Πρόβειο γάλα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Donkey milk στο Wikimedia Commons
Ιάκωβος της Μοραβίας

Ο Ιάκωβος της Μοραβίας (τσεχ.: Jošt Moravský, 1351 - 18 Ιανουαρίου 1411), μέλος του Οίκου του Λουξεμβούργου, ήταν μάργραβος της Μοραβίας από το 1375, δούκας του Λουξεμβούργου και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου από το 1388 καθώς και εκλεγμένος βασιλιάς της Γερμανίας από το 1410 έως τον θάνατό του. Ήταν φιλόδοξος και εύστροφος και κατάφερε να κυριαρχήσει στις αντιπαραθέσεις του Οίκου του και στους αγώνες γύρω από τον θρόνο του.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα (Τρόππαου). Ο πατέρας του ήταν μικρότερος αδελφός του Καρόλου Δ΄ . Το 1375 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Συχνά διαφωνούσε με τον μικρότερο αδελφό του Προκόπιο και τους επισκόπους του Ολομούκ. Το 1388 ο εξάδελφός του Βεντσεσλάβος Δ΄ της Γερμανίας & Βοημίας του έδωσε ως ενέχυρο το δουκάτο του Λουξεμβούργου. Το ίδιο έτος ο αδελφός του Βεντσεσλάου Δ΄, ο Σιγισμούνδος, που το προηγούμενο έτος είχε αναλάβει βασιλιάς της Ουγγαρίας και ήθελε να επικεντρωθεί σε αυτό, ενεχυρίασε το εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου στον Ιάκωβο. Το 1394 ο Ιάκωβος ακολούθησε μία εξέγερση Βοημών ευγενών εναντίον του Βεντσεσλάου Δ΄, ο οποίος τον συνέλαβε στο κάστρο της Πράγας και τον μετέφερε στο Βίλτμπερκ, όπου τον κράτησε αιχμάλωτο. Οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Βεντσεσλάου Δ΄, ο Σιγισμούνδος και ο Ιωάννης τον παρακίνησαν να ειρηνεύσει. Πράγματι έγινε ειρήνη, αλλά ο Ιάκωβος εκδιώχθηκε από τον Πράγα. Ο Σιγισμούνδος και ο Ιάκωβος συμφώνησαν αυτός που θα αποβιώσει πρώτος να κληρονομηθεί από τον άλλον, αλλά μετά διαφώνησαν. Ο Ιάκωβος συμφιλιώθηκε με τον Βεντσεσλάβο Δ΄. Τον Βεντσέσλαο Δ΄ διαδέχθηκε ο Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ, που απεβίωσε το 1410. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου για την ανάδειξη βασιλιά της Γερμανίας, από τους επτά εκλέκτορες οι 4 ψήφισαν τον Ιάκωβο και οι 3 τον Σιγισμούνδο. Ένας από τους εκλέκτορες, ο Βεντσέσλαος Δ΄ της Βοημίας, ψήφισε τον Ιάκωβο. Αυτός όμως απεβίωσε τρεις μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 1411, ίσως δηλητηριασμένος. Έτσι έμεινε η θέση κενή για τον Σιγισμούνδο, που εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας . Τον διαδέχθηκαν τα εξαδέλφια του, ο Σιγισμούνδος στη Μοραβία, στο Βρανδεμβούργο και στη Γερμανία και η Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη στο Λουξεμβούργο. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέλτσε, κόρη του Βλαδισλάου Β΄ δούκα του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν και παλατινού κόμη της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Το 1370 απεβίωσε η Ελισάβετ. Το 1374 ο Ιάκωβος έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε, κόρη του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε. Η Αγνή ήταν αδελφή του Βλαδισλάου Β΄. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Jobst". Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 427. Štěpán, Václav (2002). Moravsky markrabě Jošt (1354-1411). Matice moravská (in Czech) p. 823. ISBN 80-86488-05-5 Štěpán, Václav (2000). Margrave Jobst - his personality and relationship with the other members of the Luxembourg family, in:Moravští Lucemburkové 1315-1411. Brno municipal museum (in Czech - short abstract English) pp. 73–145. ISBN 80-901969-7-7
Κλαούντια Μόρι

Η Κλαούντια Μόρι (Claudia Mori), το πραγματικό όνομα της οποίας είναι Κλαούντια Μορόνι (Claudia Moroni) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και τηλεοπτική παραγωγός. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 12 Φεβρουαρίου 1944 και είναι η επί δεκαετίες σύζυγος του γνωστού τραγουδιστή Αντριάνο Τσελεντάνο.

 Η Κλαούντια Μορόνι άρχισε τη σταδιοδρομία της ερμηνεύοντας ρόλους σε μιούζικαλ, αλλά και σε μη μουσικές ταινίες γνωστών σκηνοθετών, όπως Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (Rocco e i suoi fratelli, 1960) του Λουκίνο Βισκόντι και Σόδομα και Γόμορρα του Ρόμπερτ Όλντριτς. Το 1963 γνώρισε τον Αντριάνο Τσελεντάνο στα γυρίσματα της ταινίας Uno strano tipo. Απροσδόκητα, ο Τσελεντάνο παράτησε τη μέχρι τότε φιλενάδα του Μιλένα Καντού και το 1964 παντρεύτηκαν με τη Κλαούντια Μορόνι μυστικά τη νύχτα στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου στο Γκροσέτο. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα: τη Ροζίτα (1965), τον Τζάκομο (1966) και τη Ροζαλίντα (1968). Το 1964 η Μόρι πρωταγωνίστησε στην ταινία Super rapina a Milano (= «Η μεγάλη ληστεία στο Μιλάνο»), την πρώτη που σκηνοθέτησε ο Τσελεντάνο. Μετά η σταδιοδρομία της ως ηθοποιού υπεχώρησε προς όφελος της νέας σταδιοδρομίας της ως τραγουδίστριας: το ίδιο έτος (1964) ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ, το Non guardarmi. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1967, με την ερμηνεία του τραγουδιού «La coppia più bella del mondo» (= «Το ομορφότερο ζευγάρι στον κόσμο») με τον Τσελεντάνο, και κατόπιν το 1970, όταν κέρδισε το Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο με το «Chi non-lavora non-fa l'amore».Η Μόρι επέστρεψε στον κινηματογράφο το 1971 με το έργο Er Più – storia d'amore e di coltello Σέρτζιο Κορμπούτσι. Το 1973 έπαιξε στις ταινίες Rugantino (με τον Τσελεντάνο) και L'emigrante. Το 1974 η Μόρι ηχογράφησε το άλμπουμ Fuori tempo και το 1975 έπαιξε στις ταινίες Yuppi du σε σκηνοθεσία του Τσελεντάνο και Culastrisce nobile veneziano με τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι. Το 1979 έπαιξε στην ταινία θρίλερ Bloodline του Τέρενς Γιανγκ, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τους Όντρεϊ Χέπμπορν, Μπεν Γκαζάρα, Ειρήνη Παπά, Ρόμι Σνάιντερ και Ομάρ Σαρίφ. Το 1980 ερμήνευσε τον κεντρικό ρόλο της Μιραντολίνα στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου Λοκαντιέρα στην αρχική διανομή ρόλων. Το 1984 κυκλοφόρησε το Claudia canta Adriano, ένα άλμπουμ όπου τραγουδά τραγούδια του συζύγου της. Το 1989 η Μόρι παρουσίασε το τηλεοπτικό σόου Du du du μαζί με τον Πίνο Καρούζο και το 1991 τέθηκε επικεφαλής της «Clan Celentano», παράγοντας τα διάσημα άλμπουμ του συζύγου της, όπως το Mina Celentano (1998). Το 1994 συμμετέσχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο με το τραγούδι «Se mi ami» («Αν με αγαπάς»), γραμμένο από τον Τότο Κουτούνιο. Το 2009 η Μόρι κυκλοφόρησε την Claudia Mori Collection, που περιείχε ένα CD με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της και ένα DVD με ιδιωτική ταινία για την οικογένεια Τσελεντάνο. Τον Σεπτέμβριο του 2009 εντάχθηκε στους κριτές του ιταλικού X Factor. Τα τελευταία χρόνια η Μόρι έγινε και παραγωγός τηλεοπτικών σειρών και τηλεταινιών, με την εταιρεία παραγωγής της Ciao ragazzi! (= «Γεια σας αγόρια!»), και μάλιστα κέρδισε το Ειδικό Βραβείο του «Roma FictionFest» για τις επιδόσεις της ως τηλεοπτικής παραγωγού. Η Κλαούντια Μόρι στην IMDb
Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ

Ο Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ είναι κτέρισμα, ένα ταφικό κόσμημα που χρονολογείται στον 15ο αιώνα π.Χ., φτιαγμένο από χρυσό και σερπεντινίτη. Οι Σκαραβαίοι της Καρδιάς ήταν αντικείμενα προορισμένα να ενταφιάζονται μαζί με τους νεκρούς υψηλής σημασίας και κοινωνικής θέσης, αποτελώντας απαραίτητο μέρος του "ταφικού εξοπλισμού" τους για τον Άλλο Κόσμο. Σήμερα το τέχνεργο αυτό ανήκει στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.

 Ο σκαραβαίος ως σύμβολο είναι ένα από τα αρχαιότερα του Aιγυπτιακού πολιτισμού και συνδέεται με τον Θεό Κεπρί. Το έργο αυτό, που είναι δημιουργία εποχής της 18ης Δυναστείας της Αιγύπτου, χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και λεπτομέρεια στη διακόσμηση. Ο σκαραβαίος είναι διαμορφωμένος σε περίαπτο και αναρτημένος από περίτεχνη χρυσή αλυσίδα. Είναι λαξευμένος σε ένα κομμάτι γκριζοπράσινου σερπεντινίτη λίθου με προσμίξεις, οι οποίες δημιουργούν στικτές χρωματικές διαβαθμίσεις. Ο σκαραβαίος έχει προσαρμοστεί σε χρυσό σκελετό και είναι ασφαλισμένος στη ράχη του με χρυσό δέσιμο. Στη βάση του φέρει επιγραφή στα ιερογλυφικά. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το Βιβλίο των Νεκρών, το οποίο πληροφορεί ότι το κόσμημα ήταν προορισμένο να ενταφιαστεί μαζί με μία ευγενικής καταγωγής Αιγύπτια, τη Χατνεφέρ. Συγκεκριμένα, η επιγραφή επικαλείται το μαγικό ξόρκι 30 του Κεφαλαίου Α του Βιβλίου των Νεκρών, όπου η Χατνεφέρ ικετεύει την ίδια την καρδιά της να μην στραφεί εναντίον της την ώρα της Κρίσεως μπροστά στους Θεούς στη Μεταθανάτια ζωή (Ντουάτ): " ... καρδιά μου σε ικετεύω, μην με κατηγορήσεις μπροστά στη θεά της Δικαιοσύνης και της Αλήθειας (Μάατ) ... αλλά να μιλήσεις με καλά λόγια για μένα ώστε αυτή να χαρεί ... μην επινοήσεις ψέματα εναντίον μου μπροστά στους Θεούς ... (επειδή κάτι τέτοιο θα μου στερήσει την είσοδό μου στον Άλλον Κόσμο) ".Όπως αναφέρεται στην περιγραφή του αντικειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, το όνομα της Χατνεφέρ είναι λαξευμένο επάνω σε ένα άλλο όνομα, στοιχείο που φανερώνει ότι αρχικά ο σκαραβαίος δεν κατασκευάστηκε για την ίδια, αλλά τελικά αποτέλεσε δικό της ταφικό δώρο.
Μαρία του Μπύτομ

Η Μαρία, πολων. Maria (πριν το 1295 - 15 Δεκεμβρίου 1317) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε γεννήθηκε ως κόρη του δούκα του Μπύτομ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ & Οπόλε και της Ελένης, ίσως των Ρουρικιδών-Γαλικίας. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Αικατερίνη απεβ. 1355, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Σβιντνίτσα δούκα της Σβιντνίτσα. Η κόρη τους: Άννα 1339-1362, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας. (ίσως) Ελισάβετ απεβ. 1367, παντρεύτηκε μάλλον τον Μπολέσλαφ Β΄ δούκα του Νιεμόντλιν. 8 K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, ed. II, Kraków 2007, mon. II, pp. 322–324 and mon. III, pp. 551–552; See also K. Jasiński, Maria, [in:] E. Rostworowski (red.), Polski Słownik Biograficzny, vol. XX, Wrocław 1975, p. 3.
Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας

Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ (Fernando VI de España, 23 Σεπτεμβρίου 1713 - 10 Αυγούστου 1759) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1746 - 1759). Έμεινε γνωστός με τα προσωνύμια "ο Πολυμαθής" και "ο Δίκαιος".

 Γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Ήταν ο δεύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, ιδρυτή του κλάδου των Βουρβόνων-Ισπανίας, πλάγιου κλάδου των Καπετιδών-Βουρβόνων της Γαλλίας, από την πρώτη σύζυγό του Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας. Η νεανική του ζωή ήταν περιπετειώδης, αφού η δεύτερη σύζυγος τού πατέρα του, η Ελισάβετ Φαρνέζε, γυναίκα δεσποτική και φιλόδοξη, προσηλώθηκε αποκλειστικά στα δικά της παιδιά. Τα παιδιά τού συζύγου της από τον πρώτο του γάμο τα θεώρησε σαν εμπόδιο απέναντι στις φιλοδοξίες των δικών της, κάνοντας οτιδήποτε προκειμένου να τους προξενήσει ζημιά. Η μελαγχολία και υποχονδρίαση του πατέρα του την βοηθούσε μάλιστα στα σχέδια της, αφού -ανίκανος ο ίδιος- της είχε δώσει τις περισσότερες εξουσίες. Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Αναφέρεται ότι την πρώτη φορά που συνάντησε τη σύζυγό του, έπαθε ένα ισχυρότατο σοκ. Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ ήταν -όπως και ο πατέρας του- μελαγχολικός, άτολμος και δύσπιστος για τις ικανότητες του. Την ατολμία του την έδειξε και στην πολιτική του, όπου στον πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κράτησε ουδετερότητα, αρνούμενος να υποστηρίξει την πατρική του χώρα. Ήταν πολύ διστακτικός στην λήψη αποφάσεων και αυτό είναι κάτι που επέτρεψε στον ικανότερο υπουργό του, μαρκήσιο Θένον ντε Σομοδεβίγια υ Βενγκοετσέα, να μπλεχτεί σε επικίνδυνες συνωμοσίες, αλλά τελικά απολύθηκε και φυλακίστηκε. Το κυνήγι και η μουσική ήταν τα κυριότερα ενδιαφέροντά του· έγινε προστάτης τού διάσημου τραγουδιστή Φαρινέλλι, τα τραγούδια τού οποίου έδιωχναν τη μελαγχολία του. Με τον θάνατο της συζύγου του Βαρβάρας, περιέπεσε σε μία κατάσταση οριστικής τρέλας, που τον οδήγησε και στο δικό του τέλος σε έναν χρόνο. Δεν ήθελε κανένα ρούχο και περιφερόταν τις νύχτες στα πάρκα άπλυτος, αξύριστος, με τις πιτζάμες του. Δεν άφησε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Κάρολος Γ΄. Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Φοίνικας Σύρου

Ο Φοίνικας είναι οικισμός στη νοτιοδυτική πλευρά της Σύρου, ο οποίος απέχει 12 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη. Στην αρχαιότητα, ήταν λιμάνι των Φοινίκων, από τους οποίους πήρε και το όνομά του.

 Σήμερα, θεωρείται αγροτικό αλλά και τουριστικό χωριό. Διαθέτει οργανωμένη παραλία, μερικές μικρές αμμουδιές, καταστήματα, ταβέρνες, καφετέριες και ξενοδοχεία.Ο κόλπος του Φοίνικα είναι το μοναδικό φυσικό λιμάνι της Σύρου μετά από αυτό της Ερμούπολης και είναι καταφύγιο για μικρά τουριστικά και αλιευτικά σκάφη καθώς η μορφολογία του τον προστατεύει από τους δυνατούς βόρειους ανέμους. Έχει συνολικό μήκος κρηπιδωμάτων 110 μέτρα στην εσωτερική του λιμενολεκάνη και 110 μέτρα στη εξωτερική του με μέσο βάθος μόλου 4 μέτρα ενώ η χωρητικότητά του είναι μέχρι 40 σκάφη αναλόγως μεγέθους.Στα δυτικά του χωριού υπάρχει οργανωμένη μαρίνα που εξυπηρετεί τους ιστιοπλόους καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Σε μικρή απόσταση, βρίσκονται τα Κόκκινα, μία μικρή και ήσυχη παραλία. Επίσης, το νησί Ψαχνό, στο οποίο έχουν βρεθεί ίχνη κυκλαδικού πολιτισμού. Στον Φοίνικα έχει χτιστεί ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα, όπου διεξάγεται μεγάλο πανηγύρι από τους ντόπιους την ημέρα της εορτής του (27 Ιουλίου). Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ποσειδωνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 716 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού: Στο χωριό εδρεύει ο αθλητικός σύλλογος του Α.Ο. Φοίνικα, ιδιαίτερα γνωστός τα τελευταία έτη για τη συμμετοχή και τις επιτυχίες του στο ελληνικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών. Στον κόλπο του οικισμού πραγματοποιούνται διάφορα θαλάσσια σπορ, ενώ στο παρελθόν είχαν διεξαχθεί εκεί πανελλήνιοι αγώνες ιστιοπλοΐας. Το χωριό διαθέτει επίσης αθλητικές εγκαταστάσεις και γήπεδο μπάσκετ. Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. Siros.gr Αρχειοθετήθηκε 2017-09-13 στο Wayback Machine.
Οπτικοποίηση Δεδομένων

Οπτικοποίηση Δεδομένων αποτελεί τη διαδικασία μετατροπής των αριθμητικών δεδομένων σε εικόνα με σκοπό την ερμηνεία των πληροφοριών και των συνδέσμων οι οποίοι περιέχονται σε αυτά. Η οπτικοποίηση βοηθά στην κατανόηση των πληροφοριών που έχουν παραχθεί από κάποια μορφή Ανάλυσης δεδομένων παρουσιάζοντας τα με τη βοήθεια γραφημάτων, ραβδογραμμάτων, χαρτών κ.α.

 Η Οπτικοποίηση Δεδομένων, σύμφωνα με τους Tory και Möller (2004). Wong χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: Την Επιστημονική Οπτικοποίηση (Scientific Visualization ), όπου τα δεδομένα αντλούνται από συνεχή υποδείγματα και την Οπτικοποίηση Πληροφοριών (Information Visualization ), όπου τα δεδομένα αντλούνται από διακριτά υποδείγματα Το 1997 οι Wong και Bergeron χώρισαν την εξέλιξη της οπτικοποίησης δεδομένων σε 4 περιόδους με βάση κάποια ορόσημα στον τομέα της συγκεκριμένης επιστήμης. Η πρώτη περίοδος είναι η περίοδος μέχρι το 1976 όπου οι επιστήμονες της Στατιστικής χρησιμοποιούσαν δισδιάστατα γραφήματα, σχεδιασμένα πάνω σε ειδικά διαμορφωμένα φύλλα. Τα γραφήματα όπως είναι φυσικό αφορούσαν μικρό όγκο δεδομένων και συνήθως κατασκευάζονταν για να προτείνουν κατάλληλη στατιστική μέθοδο επεξεργασίας τους. Η δεύτερη περίοδος είναι η περίοδος 1977-1985 και αναφέρεται σαν περίοδος «Αφύπνισης» του τομέα. Ο χαρακτηρισμός αυτός οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο έργο του Tukey το 1977 για την Διερευνητική Ανάλυση Δεδομένων (Exploratory Data Analysis). Πρόκειται για έναν νέο τρόπο σκέψης που θα βοηθήσει τον επιστημονικό κόσμο να αποκωδικοποιήσει πληροφορίες που εμπεριέχονται στα δεδομένα. Αυτή την εποχή εισάγονται και για πρώτη φορά οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές όπου αναλαμβάνουν πλέον τους πολύπλοκους χρονοβόρους στατιστικούς υπολογισμούς και τους εκτελούν σε πολύ μικρούς χρόνους. Επίσης τα βελτιωμένα γραφικά των υπολογιστών «μετατρέπουν» τα δεδομένα που απασχολούν τους μελετητές σε δισδιάστατα, τρισδιάστατα και πολλές φορές πολυδιάστατα. Η περίοδος 1986-1991 χαρακτηρίζεται ως περίοδος «ανακάλυψης». Το 1986 διατυπώνεται για πρώτη φορά η εφαρμογή γραφικών τεχνικών στην επιστήμη των υπολογιστών και εισάγεται ο όρος ViSC (Visualization in Scientific Computing) ενώ την επόμενη κιόλας χρονιά οι επιστήμονες δηλώνουν την ανάγκη χρήσης οπτικοποίησης στις επιστήμες. Έτσι λόγω αυτών των παραγόντων οι επιστήμονες ωθούνται να ανακαλύψουν πολλές καινούργιες μεθόδους οπτικοποίησης για δεδομένα πολλών διαστάσεων χρησιμοποιώντας εμπλουτισμένα γραφικά και αμφίδρομες τεχνικές αναπαράστασης. Η τελευταία περίοδος ξεκινά το 1992 και εκτείνεται μέχρι και σήμερα. Μέσα στο διάστημα αυτό προέκυψαν λίγες νέες τεχνικές ωστόσο έχει γίνει πρόοδος όσο αφορά τη βελτίωση παλαιότερων τεχνικών και το συνδυασμό τεχνικών για καλύτερα αποτελέσματα. Μια καινοτομία αυτή της περιόδου είναι οι τρισδιάστατες ταχείες προβολές (animation). https://www.techtarget.com/searchbusinessanalytics/definition/data-visualization Γραφικές Μέθοδοι Παρουσίασης Πολυδιάστατων Δεδομένων - Κωνσταντίνος Ρ. Ράτσης (2009)
Πρενπυβέστα

Το Πρενπυβέστα (Δανικά: [pʁɶnpyˈvestɐ]) είναι μια πόλη της Δανίας, έδρα και κύριος οικισμός του δήμου Μπρόντμπυ, στην περιοχή Hovedstaden. Στην περιοχή, στεγάζεται και η γνωστή ποδοσφαιρική ομάδα, Μπρόνμπυ ΙΦ.

 Η πόλη είναι ο αρχικός πυρήνας της ευρύτερης περιοχής της Πρένπιου και γι' αυτόν τον λόγο, πολλοί αποκαλούν το Πρενπιουβέστα με αυτόν τον τρόπο. Η πόλη βρίσκεται κοντά στην ακτή, σε ένα νοτιοδυτικό προάστιο της Κοπεγχάγης και αποτελεί μέρος της αστικής της περιοχής. Per Bjerregaard (γεννημένος το 1946 στο Randers) ένας Δανός μορφωμένος γιατρός, πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος της Μπρόντμπυ ΙΦ. Henrik Carlsen (γεν. 1959) Δανός συνθέτης, παραγωγός δίσκων και τραγουδιστής, που μεγάλωσε στο Μπρόντμπυβεστερ. Μπρόντμπυ ΙΦ Brøndby Strand Στάδιο Μπρόντμπυ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Brøndbyvester στο Wikimedia Commons
Ρούμπεν Καν

Ο Ρούμπεν Καν (Ruben Kun, γενν. στις 30 Μαρτίου 1942) είναι πολιτικός από το Ναουρού, που υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 19 Δεκεμβρίου 1996 ως τις 13 Φεβρουαρίου 1997.

 Ο Κουν εκπαιδεύτηκε για δικηγόρος. Έχει υπηρετήσει ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών, προτού αναλάβει πρόεδρος της χώρας. Έγινε πρόεδρος αντικαθιστώντας τον Κέναν Αντέανγκ το Δεκέμβριο του 1996 και η θητεία του ήταν βραχύβια. Έπειτα από 2 μήνες τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Κίνζα Κλοντούμαρ. Έπειτα από την αποχώρησή του από την προεδρία ο Κουν εκπροσώπησε ως δικηγόρος εκπροσωπώντας ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου κρατουμένους που ζητούσαν άσυλο στην Αυστραλία. Με βάση τη Λύση του Ειρηνικού για την πολιτική περί ασύλου, η Αυστραλία έχει κανονίσει με το Ναουρού να επιτρέπει τους αιτούντες άσυλο που φτάνουν στην Αυστραλία να τίθενται υπό κράτηση στο νησί.
Θανάσης Κολιτσιδάκης

Ο Θανάσης Κολιτσιδάκης (Σταυρός Θεσσαλονίκης, 21 Νοεμβρίου 1966) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού και νυν προπονητής του συλλόγου Γ.Σ. Δόξα Δράμας.

 Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ομάδα του ΠΑΟΚ Σταυρού όπου και κατάγεται, παίρνοντας στη συνέχεια μεταγραφή για τον Απόλλωνα Σμύρνης. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκινησε την περίοδο 1988-89 από τον Απόλλωνα Αθηνών με τον οποίο έγινε γνωστός για το αποτελεσματικό αλλά και σκληρό παιχνίδι του. Μετά από 6 χρονιές στην "ελαφρά ταξιαρχία" μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό στα μισά της περιόδου 1993-94. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Ελλάδας (1995, 1996) και 2 κύπελλα (1994, 1995), ενώ συμμετείχε στην ευρωπαϊκή πορεία του συλλόγου μέχρι τους "4" του Champions League το 1996. Την περίοδο 1998-99 επέστρεψε για μια χρονιά στον Απόλλωνα και από το 1999 έως το 2005 αγωνίστηκε στον ΟΦΗ. Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 25 Μαρτίου 1992 στον νικηφόρο με 3-1 φιλικό εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Κύπρου που διεξήχθη στη Λεμεσό, όταν υπό τις οδηγίες του Αντώνη Γεωργιάδη ξεκίνησε ως βασικός και αγωνίστηκε σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο. Συνολικά συμμετείχε σε 14 αγώνες, την περίοδο μεταξύ 1992-1994. Ήταν μέλος της αποστολής που έλαβε μέρος στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας στον πρώτο αγώνα εναντίον της Αργεντινής. Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε καριέρα προπονητή. Ξεκίνησε στον Α.Ο. Τυμπακίου την περίοδο 2006-07 στην Δ΄ Εθνική και συνέχισε την περίοδο 2007-08 στον Πατούχα Βιάννου, όπου κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία Ηρακλείου και κατόπιν πανηγύρισε την άνοδο μέσα από τη διαδικασία των μπαράζ στην Δ΄ Εθνική. Ακολούθησαν η Επισκοπή (2009, 2011-2012), το Ατσαλένιο (2009-2010), η Καλαμάτα (2010) και ο Ηρόδοτος (2012-2014).Τον Φεβρουάριο του 2015 ανέλαβε καθήκοντα βοηθού προπονητή στον Ατρόμητο Αθηνών, όντας ο άμεσος συνεργάτης του άλλοτε συμπαίκτη του στον Παναθηναϊκό και την εθνική ομάδα, Νίκου Νιόπλια. Η ποδοσφαιρική καριέρα του Θανάση Κολιτσιδάκη στο soccerway Το προφίλ του Θανάση Κολιτσιδάκη στο transfermarkt Ο Θανάσης Κολιτσιδάκης στο www.national-football-teams.com
Γάβρος Αιτωλοακαρνανίας

Ο Γάβρος είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 760 μέτρων. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με τα Κουτσογιανναίικα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γάβρου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 11 κάτοικοι.

 Ο Γάβρος είναι κτισμένος σε κατωφερικό έδαφος στις δυτικές πλαγιές του βουνού Μακρυνόρος, επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Καταφυγίου - Άνω Χώρας και απέχει 29 χλμ. Β. απο την Ναύπακτο. Η αρχική θέση του χωριού ήταν βορειότερα της σημερινής, στη τοποθεσία "Παλιοχώρια", όπου το 1905, μετά από καθίζηση της ευρύτερης περιοχής ήρθαν στην επιφάνεια τάφοι, όστρακα και άλλα αρχαία ευρήματα, με αποτέλεσμα ορισμένοι να την ταυτίσουν με το αρχαίο Αιγίτιον. Στο Γάβρο υπάρχουν άφθονα νερά και δέκα πηγές, γι΄ αυτό τα παλιότερα χρόνια λειτουργούσαν έως και 6 μύλοι. Πολιούχος άγιος του χωριού είναι ο Άγιος Δημητρίος του οποίου ο ναός ξανακτίσθηκε το 1853. Το χωριό αναφέρεται το 1912 με το όνομα Δέλγα, πιθανόν από το παρωνύμιο Ντέλγας, που στα τουρκικά σημαίνει χειρομαλάκτης, ντελικάτος ενώ στα σλαβικά μακρύς. Το 1928 μετονομάζεται σε Γάβρος, από το φυλλοβόλο δένδρο γάβρος ή καρπίνος (Carpinus betulus) που φυτρώνει στην γύρω περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στον πρώην Δήμο Πυλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Απογραφές πληθυσμού