IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλι Σμισλόφ

Ο Βασίλι Βασίλιεβιτς Σμισλόφ (ρωσικά: Василий Васильевич Смыслов, 24 Μαρτίου 1921 – 27 Μαρτίου 2010) ήταν Σοβιετικός (Ρώσος) συγγραφέας, βαρύτονος, γκρανμαίτρ και παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι μεταξύ 1957 και 1958.

 Ο Σμισλόφ υπήρξε διεκδικητής του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή οκτώ φορές (1948, 1950, 1953, 1956, 1959, 1965, 1983 και 1985), ενώ το 1949 και το 1955 μοιράστηκε την πρωτιά στο Σοβιετικό σκακιστικό πρωτάθλημα. Το σύνολο των 17 μεταλλίων του σε σκακιστικές Ολυμπιάδες είναι ρεκόρ όλων των εποχών. Επίσης, σε Ευρωπαϊκά ομαδικά πρωταθλήματα, ο Σμισλόφ κέρδισε δέκα χρυσά μετάλλια. Ο Σμισλόφ παρέμεινε δραστήριος και επιτυχημένος σκακιστής σε ανταγωνιστικό επίπεδο στις δεκαετίες του 1960 και 1970, ενώ προκρινόταν στους τελικούς των διεκδικητών του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή, μέχρι και το 1983. Παρά τα προβλήματα όρασής του μέχρι και λίγο πριν τον θάνατό του, το 2010, δεν είχε εγκαταλείψει τη μελέτη του για το σκάκι και συνέθετε σποραδικά σκακιστικά προβλήματα. Ο Σμισλόφ ήταν βαρύτονος τραγουδιστής όπερας, αλλά πήρε την απόφαση να ακολουθήσει καριέρα στο σκάκι μετά από μια αποτυχημένη ακρόαση στο Θέατρο Μπολσόι το 1950. Περιστασιακά έδινε ρεσιτάλ κατά τη διάρκεια των τουρνουά σκακιού, που συχνά συνοδευόταν από κάποιους συναδέλφους του γκρανμαίτρ και τον διάσημο πιανίστα και γκρανμαίτρ σκακιστή Μαρκ Ταϊμάνοβ. Ο Σμισλόφ έγραψε κάποτε ότι προσπαθούσε να επιτύχει αρμονία στη σκακιέρα, με τον κάθε πεσσό να βοηθά τους άλλους. Σμισλόφ, Βασίλι (2003). Smyslov's Best Games, Volume 1: 1935–1957. Moravian Chess Publishing House. Σμισλόφ, Βασίλι (2003). Smyslov's Best Games, Volume 2: 1958–1995. Moravian Chess Publishing House. Σμισλόφ, Βασίλι (1997). Endgame Virtuoso. Cadogan. Σμισλόφ, Βασίλι (1995). Smyslov's 125 Selected Games (σύγχρονη έκδοση). Everyman Chess. Λέβενφις, Γκριγκόρι· Σμισλόφ, Βασίλι (1971). Rook Endings. Batsford Edition. «Βασίλι Σμισλόφ». Chessgames. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2015.
Παλάτι του Τισκιέβιτς (Βαρσοβία)

Το Παλάτι του Τισκιέβιτς (πολωνικά: Pałac Tyszkiewiczów‎), γνωστό και ως Παλάτι Τισκιέβιτς-Ποτότσκι, είναι ανακατασκευασμένο παλάτι στη Βαρσοβία της Πολωνίας, στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 32. Είναι ένα από τα ωραιότερα κτίρια νεοκλασικής αρχιτεκτονικής της πόλης.

 Το αρχικό παλάτι χτίστηκε από τον Λούντβικ Τισκιέβιτς, έναν Χετμάνου της Λιθουανίας. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1785, αρχικά σε σχέδια του Στανίσουαφ Ζαβάντζκι, και ολοκληρώθηκε το 1792 σε νεοκλασικό στυλ, σε σχέδιο του Γιόχαν Κρίστιαν Κάμζετσερ. Το 1840, το παλάτι αγοράστηκε από την οικογένεια Ποτότσκι. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, το κτίριο ήταν το σπίτι της Τράπεζας Εθνικής Οικονομίας (Bank Gospodarstwa Krajowego) και αργότερα της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας. Το παλάτι κάηκε το 1944, ξαναχτίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τώρα είναι ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Η σχετικά σεμνή δυτική πρόσοψη του παλατιού, στην Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε, είναι διακοσμημένη με κάποια ωραία γυψομάρμαρα. Το κεντρικό μπαλκόνι υποστηρίζεται από τέσσερις κομψούς πέτρινους Άτλαντες, που σκαλίστηκαν το 1787 από τον Αντρέ Λε Μπρουν. Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (Βαρσοβία) Προεδρικό Μέγαρο της Βαρσοβίας Παλάτι του Καζίμιες (Βαρσοβία) Παλάτι του Τισκιέβιτς (πολωνικά)
Προδοσία

Με τον όρο προδοσία, από το ρήμα προδίδω, χαρακτηρίζεται γενικότερα η οποιαδήποτε αθέτηση υποχρεώσεων έναντι διαπιστευμένων μέσα σε μια σχέση κοινωνική, μεταξύ ατόμων, ή οργανώσεων, ή μεταξύ και αυτών τούτων, ατόμων και οργανώσεων, ή ακόμα και σε διεθνείς σχέσεις, μεταξύ κυβερνήσεων συμμάχων χωρών, π.χ. προδοσία φίλων, συνεταίρων, σωματείων, συμβαλλομένων εταιρειών, ή μελών ή υπαλλήλων μετ΄ αυτών κ.λπ. Κύρια αιτία μιας τέτοιας εκδήλωσης είναι η ηθική κατωτερότητα που μπορεί να οφείλεται σε βαθύτερα αίτια ψυχολογικής σύγκρουσης και που μπορεί να προβάλλεται, κατά τον δράστη, είτε ως εκδίκηση, είτε για διάφορους άλλους ιδιοτελείς σκοπούς π.χ. η «προδοσία του Ιούδα» για «τριάκοντα αργύρια». Αυτός που διενεργεί προδοσία ονομάζεται προδότης, θηλυκό προδότρια, και στον πληθυντικό προδότες.

 Βαρύτερες, κατ΄ έννοια σπουδαιότητας, περιπτώσεις προδοσίας, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία είναι αυτές που στρέφονται κατά της χώρας ή κατά του ανωτάτου άρχοντα και του πολιτεύματος της χώρας που λαμβάνει και την ιδιαίτερη ονομασία «εσχάτη προδοσία», αμφότερες, και οι μόνες των περιπτώσεων, ποινικά κολάσιμες. Όλες οι άλλες περιπτώσεις περιορίζονται (ή επαφίενται) στη λαϊκή κατακραυγή, όσο βέβαια επιτρέψει, στη πράξη, η τυχούσα δια παντός μέσου, αντιμαχόμενη προπαγάνδα, ιδιαίτερα αν πρόκειται για πολιτικά ή υψηλόβαθμα πρόσωπα. Στην νομική επιστήμη, προδοσία είναι το ατομικό έγκλημα της μη αφοσίωσης στο έθνος ή στην πολιτεία. Ένα πρόσωπο που προδίδει το έθνος ή την ιθαγένειά του ή/και καταπατά έναν όρκο αφοσίωσης, και με οποιονδήποτε ηθελημένο τρόπο συνεργάζεται με τον εχθρό, θεωρείται ότι είναι προδότης. Επίσης προδότης μπορεί να σημαίνει ένα πρόσωπο που προδίδει (ή κατηγορείται ότι πρόδωσε) το πολιτικό κόμμα στο οποίο είναι μέλος, την οικογένειά του, τους φίλους του, την εθνότητά του, την θρησκεία του ή άλλη ομάδα στην οποία τυχόν ανήκει. Συχνά τέτοιες κατηγορίες είναι αμφιλεγόμενες και αστήρικτες, καθώς το πρόσωπο μπορεί να μην συνταυτίζεται με την ομάδα της οποίας είναι μέλος, ή μπορεί να διαφωνεί με τους ηγέτες της ομάδας οι οποίοι τον κατηγορούν. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της φυλετικής προδοσίας. Σε διαφόρους καιρούς, ο όρος «προδότης» έχει χρησιμοποιηθεί ως πολιτικός χαρακτηρισμός, άσχετα αν υπάρχει αποδείξιμη προδοτική ενέργεια. Σε ένα εμφύλιο πόλεμο ή διαμάχη, οι νικητές μπορεί να κρίνουν τους ηττημένους ως προδότες. Ομοίως ο όρος «προδότης» χρησιμοποιείται σε έντονες πολιτικές συζητήσεις - τυπικά ως ύβρις εναντίον πολιτικά αντιφρονούντων, ή εναντίον κρατικών αξιωματούχων που θεωρείται ότι απέτυχαν να ενεργήσουν προς το καλύτερο συμφέρον των ψηφοφόρων. Εφιάλτης Νενέκος Ζαχαριάδης Ιούδας Αριστος nemo Εθνική αναξιότης
Κάστρο Γαρδικίου (Κέρκυρα)

Το Κάστρο Γαρδικίου είναι βυζαντινό κάστρο του 13ου αιώνα στη νοτιοδυτική ακτή της Κέρκυρας και το μόνο μεσαιωνικό φρούριο που σώζεται στο νότιο τμήμα του νησιού. Χτίστηκε από έναν ηγεμόνα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, και ήταν ένα από τα τρία κάστρα που οχύρωναν το νησί πριν από την Ενετική εποχή (1401–1797). Τα τρία κάστρα σχημάτιζαν αμυντικό τρίγωνο, με το Γαρδίκι να φυλάει τα νότια του νησιού, το Κάστρο Κασσιόπης τα βορειοανατολικά και το Αγγελόκαστρο τα βορειοδυτικά

 Το κάστρο χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και βρίσκεται σε ένα χαμηλό λόφο κοντά στο χωριό Άγιος Ματθαίος που βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Ο ηγεμόνας που είναι υπεύθυνος για την κατασκευή του κάστρου δεν είναι γνωστός, αλλά υποτίθεται ότι χτίστηκε είτε από τον Μιχαήλ Α΄ Κομνηνό Δούκα είτε από τον γιο του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα, ηγεμόνες του Δεσποτάτου της Ηπείρου . Αμέσως νότια του κάστρου βρίσκεται η λίμνη Κορησσία, η οποία χωρίζεται από τη θάλασσα με μια στενή λωρίδα γης. Λείψανα από την άνω παλαιολιθική εποχή, που χρονολογούνται από το 20.000 π.Χ., όταν η Κέρκυρα ήταν ακόμα ενωμένη με την ηπειρωτική περιοχή της Ηπείρου, βρέθηκαν στη θέση του κάστρου στο βραχώδες καταφύγιο της Γκράβας Γαρδικίου, συμπεριλαμβανομένων λίθινων εργαλείων κυνηγών-συλλεκτών και οστών ζώων, που έκτοτε αφαιρέθηκαν και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κέρκυρας .Η θέση του Γαρδικίου στη στενή νοτιοδυτική πλευρά της Κέρκυρας παρείχε προστασία στα χωράφια και τις νότιες πεδιάδες της Κέρκυρας και σε συνδυασμό με το Κάστρο Κασσιόπης στη βορειοανατολική ακτή του νησιού και το Βυζαντινό Αγγελόκαστρο που προστατεύει τη βορειοδυτική ακτή της Κέρκυρας, σχημάτισε τριγωνική αμυντική γραμμή που προστάτευε την Κέρκυρα κατά την προ Βενετική εποχή. Τα τείχη του Κάστρου Γαρδίκι σχηματίζουν οκτάγωνο και η δομή διαθέτει οκτώ ισχυρούς πύργους διακοσμημένους με σειρές κεραμιδιών. Υπάρχουν στοιχεία από μια αρχαία κατασκευή που έχει ενσωματωθεί στην κατασκευή του κάστρου. Η αρχαία κατασκευή ήταν πιθανότατα ένα σιντριβάνι.Οι οκτώ πύργοι έχουν τετράγωνο σχήμα και το περίγραμμα της οκταγωνικής δομής είναι σχεδόν ελλειπτικό. Στην κορυφή του νότιου πύργου υπάρχουν ίχνη παρεκκλησίου με υπολείμματα θρησκευτικών τοιχογραφιών πορτραίτων αγίων. Αν και σε κακή κατάσταση, οι πύργοι εξακολουθούν να διατηρούνται σε όλο τους το ύψος. Η είσοδος του κάστρου σώζεται αλλά το εσωτερικό του βρίσκεται σε ερειπιώδη κατάσταση.Το Κάστρο Γαρδικίου θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα στα Επτάνησα, μαζί με το Αγγελόκαστρο, το Κάστρο Κασσιόπης και τα δύο Ενετικά Φρούρια της Κέρκυρας, την Ακρόπολη και το Νέο Φρούριο. Ο Κερκυραίος ευγενής Αντρέα Μαρμόρα, ο πρώτος ιστορικός της Κέρκυρας στους μεσαιωνικούς χρόνους, στο βιβλίο του 1672 Della Historia di Corfù αναφέρει ότι οι δεσπότες της Ηπείρου στόλισαν την πόλη της Κέρκυρας με «τα πιο ευγενή κτίρια» και έχτισαν άμυνες σε άλλα μέρη της νησί, συμπεριλαμβανομένων των φρουρίων Γαρδίκι και Αγγελόκαστρο μεταξύ άλλων σημαντικών τοποθεσιών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gardiki Castle στο Wikimedia Commons
Δήμος Αμφίκλειας

Ο δήμος Αμφίκλειας ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας με έδρα την Αμφίκλεια. Ο δήμος πρωτοεμφανίστηκε το 1956, όταν ο προϋπάρχων δήμος Δρυμίας μετονομάστηκε σε δήμο Αμφικλείας (ΦΕΚ 125Α, 21/5/1956). Το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο δήμος Αμφίκλειας επανασυστάθηκε με τη συνένωση του μέχρι τότε δήμου Αμφίκλειας και γειτονικών κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας. Ο δήμος που ιδρύθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Τιθορέας, Μώλου και Γοργοποτάμου και τον δήμο Παρνασσού του νομού Φωκίδας. Ο δήμος αποτελούταν από έξι δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 108,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.636 κατοίκους. Ο δήμος Αμφίκλειας σε ένα μεγάλο μέρος του ήταν πεδινός καθώς καταλάμβανε, τμήμα της κοιλάδας του Κηφισού ενώ το ορεινό του τμήμα απλωνόταν στις πλαγιές του Παρνασσού.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Αμφικλείας [ 3.585 ] η Αμφίκλεια [ 3.523 ] η Μονή Δαδίου [ 5 ] η Περδικόβρυση [ 27 ] η Πευκόβρυση [ 0 ] ο Σταθμός Αμφικλείας [ 2 ] η Φτερόλακκα [ 28 ] Δ.δ. Δρυμαίας -- η Δρυμαία [ 366 ] Δ.δ. Μπράλου [ 656 ] ο Μπράλος [ 175 ] ο Άνω Μπράλος [ 281 ] ο Σταθμός Μπράλου [ 200 ] Δ.δ. Ξυλικών -- οι Ξυλικοί [ 183 ] Δ.δ. Παλαιοχωρίου Δωριέων -- το Παλαιοχώριον [ 601 ] Δ.δ. Τιθρωνίου -- το Τιθρώνιο [ 245] Από το 1956 και μέχρι την οριστική κατάργηση του δήμου με το πρόγραμμα Καλλικράτης, δήμαρχοι διετέλεσαν: 1955-1959: Γεώργιος Καθούλης (εκλέχθηκε στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1954 ως Δήμαρχος Δρυμίας) 1959-1964: Δημήτριος Κοτσάνης 1964-1967: Κωνσταντίνος Κουρέπης 1967-1968: Αλέξανδρος Ζαβός 1968-1974: Γεώργιος Δαΐρης 1974-1975: Ευτυχία Σιδερίδου (δικαστικός) 1975-1982: Λουκάς Σκουφάς (19??-1983) 1983-1986: Γεώργιος Δαΐρης 1987-1990: Ηλίας Γκρινιάτσος 1991-1994: Ευστάθιος Στρογγυλάκος 1995-1998: Νικόλαος Γκιώνης 1999-2006: Λουκάς Σκλαβούνος 2007-2010: Ιωάννης Τσιτσιπής 2011-σήμερα: οι δήμαρχοι του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας. Δήμος Αμφίκλειας
Εμινέ Χατούν

Η Εμινέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:امینہ خاتون) (Τούρκικα: Emine Hatun (Emîne (Amînā) Khātûn), 1389 - 1449) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Α΄, μητέρα του σουλτάνου Μουράτ Α΄ και γιαγιά του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Emine Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1389 στον Καχραμανμαρά. Παντρεύτηκε με τον Μωάμεθ Α' τον 1403. Ήταν κόρη του Νασιρεντίν Μεχμέτ Μπέη, του πέμπτου εμίρη των Δουλκαριδών. Πέθανε το 1449 σε ηλικία 60 ετών. Ο τάφος της βρίσκεται στην περιοχή που είναι γνωστή ως "Τάφος Χατουνιγιέ" στο Μουραντιγιέ Τζαμί στην Προύσα. Η Εμινέ Χατούν είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν, αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with
Άννα Μαρία του Άνχαλτ

Η Άννα-Μαρία, γερμ.: Anna-Maria von Anhalt, πολων.: Anna Maria Anhalcka (Τσερμπστ, 13 Ιουνίου 1561 – Μπζεγκ, 14 Νοεμβρίου 1605) από τον Οίκο των Ασκάνια, ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λεγκνίτσα-Μπζεγκ-Oλάβα-Βόλουφ.

 Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ, από την πρώτη του σύζυγο Αγνή, κόρη του Βόλφγκανγκ Α΄ κόμη του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν. Το 1570 η εννιάχρονη Άννα-Μαρία διαδέχθηκε την εκ πατρός θεία της Ελισάβετ ως ηγουμένη του Γκέρνροντε και του Φρόζε. Ωστόσο αυτό το αξίωμα ήταν μόνο τιμητικό, καθώς η περιοχή είχε στην πραγματικότητα ενσωματωθεί στο πριγκιπάτο του Άνχαλτ, με τον πατέρα της ως «διαχειριστή» και κάτοχο της ψήφου του Γκέρνροντε στη Γερμανική Συνέλευση (Raichstag). Το 1577 η Άννα-Μαρία απαλλάχθηκε από τη θέση της ηγουμένης, για να παντρευτεί τον Ιωακείμ-Φρειδερίκο, πρωτότοκο γιο και κληρονόμο του Γεωργίου Β΄ του Ευσεβούς, δούκα του Μπζεγκ. Ο γάμος έγινε στο Μπζεγκ στις 19 Μαΐου του ίδιου έτους. Διάδοχός της ως ηγουμένη ήταν η μικρότερη αδελφή της Σίβυλλα. Ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε το 1586 και τον διαδέχθηκαν οι γιοι του, αλλά μόνο στην Ολάβα και στο Βόλουφ, επειδή το Μπρζεγκ δόθηκε στη σύζυγό του Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου ως εισόδημα. Η Άννα-Μαρία και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στην Oλάβα. Μόλις τρία χρόνια αργότερα το 1589, η Άννα-Μαρία γέννησε το πρώτο από τα έξι παιδιά, που απέκτησε κατά τη διάρκεια του γάμου της. Μετά το τέλος του αδελφού του Ιωάννη-Γεωργίου το 1592, ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας της Oλάβα-Βόλουφ. Αφού η χήρα του Ιωάννη-Γεωργίου παραιτήθηκε από τα εδάφη τού εισοδήματός της το 1594 και η Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου απεβίωσε το 1595, ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος κατάφερε τελικά να επανενώσει ολόκληρο το δουκάτο. Στη διαθήκη του, που ολοκληρώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1595, έδωσε την περιφέρεια Oλάβα στη σύζυγό του ως εισόδημα. Ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος απεβίωσε στις 25 Μαρτίου 1602. Η Άννα-Μαρία ανέλαβε την επιτροπεία για λογαριασμό των δύο επιζώντων γιων τους, Ιωάννη-Χριστιανού και Γεωργίου-Ροδόλφου, που ήταν ανήλικοι εκείνη την εποχή. Εκτός από τη θέση της ως επιτρόπου, ήταν η με εξουσία δούκισσα της Oλάβα. Η Άννα-Μαρία απεβίωσε μόλις τρία χρόνια μετά τον σύζυγό της. Επειδή οι γιοι της ήταν ακόμη ανήλικοι, την διαδέχτηκε στην αντιβασιλεία η κουνιάδα της Ελισάβετ-Μαγδαληνή του Μπρηγκ και ο σύζυγός της Κάρολος Β΄ των Ποντεμπράντι δούκας του Ζιέμπιτσε-Ολεσνίτσα μέχρι το 1609, οπότε ο Ιωάννης-Χριστιανός έφτασε στην ενηλικίωση και ανέλαβε τη διακυβέρνηση μόνος του. Παντρεύτηκε το 1577 τον Ιωακείμ-Φρειδερίκο δούκα της Λεγκνίτσα-Μπζεγκ-Oλάβα-Βόλουφ και είχε τέκνα: Ιωάννης-Χριστιανός 1591-1639, δούκας του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα-Βόλουφ. Βαρβάρα-Αγνή 1593-1631, παντρεύτηκε τον Χανς-Ούλριχ φον Σάφγκοτς ουντ τσου Κύναστ ουντ Γκράιφενσταϊν, βαρόνο του Τράχενμπεργκ και Βάρμπρουνν. Γεώργιος-Ροδόλφος 1595-1653, δούκας της Λεγκνίτσα-Βόλουφ. Μαρία-Σοφία 1601-1654. Άννα-Μαρία 1596-1602 απεβ. 6 ετών, Γεώργιος-Ερνέστος 1589 απεβ. 2 μηνών.
Αγία Αγάθη Καρδίτσας

Η Αγία Αγάθη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καροπλεσίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάμου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Ακόμη παλαιότερα ανήκε στον νομό Ευρυτανίας. Ο οικισμός αναφέρεται, κάποιες φορές, και ως Αγία Αγαθή, από την παλαιότερη ονομασία του.

 Η Αγία Αγάθη είναι οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή των Θεσσαλικών Αγράφων, ανάμεσα στις κορυφές Φλυτζάνι και Πυργούλι, πάνω στο τμήμα του ποταμού Μέγδοβα που κατηφορίζει νότια, μετά την Τεχνητή Λίμνη Ταυρωπού και στη συμβολή του με το ρέμα Σακιώτη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 680. Απέχει περίπου 36 χλμ. ΝΔ. της Καρδίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 ως Αγία Αγαθή και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καροπλεσίου του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Μεταξύ 1961-1974 ανήκε στον νομό Ευρυτανίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καροπλεσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας. Η εκκλησία της Αγίας Αγάθης στο βόρειο τμήμα του οικισμού Ο ερειπωμένος εκκλησιαστικός νερόμυλος, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Γκουστάβα Άιγκνερ

Η Γκουστάβα Κάλερ, το γένος Άιγκνερ, (γερμανικά: Gustava Kahler Aigner) ήταν μια Αυστριακή γεωλόγος και παλαιοντολόγος. Ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την εργασία της δίπλα στον Φραντς Χερίτς, καθώς και στον σύζυγό της, Φραντς Κάλερ. Σε αναγνώριση της ανακάλυψης που έκανε για τους γραπτόλιθους στην βόρεια Ζώνη Γκρεϊγουάκι, η πρώην συμφοιτήτριά της, Ίντα Πέλτσμαν, ονόμασε δύο είδη προς τιμήν της.

 Η Γκουστάβα Άιγκνερ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1906 στο Σάλτσμπουργκ. Γονείς της ήταν ο Γκούσταφ Άιγκνερ, νομικός, και η Μαίρη Μέλμπλερ. Εκπαιδεύτηκε σε μεταρρυθμιστικό σχολείο θηλέων και στη συνέχεια σπούδασε γεωλογία, παλαιοντολογία, ορυκτολογία και πετρογραφία στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Ήταν μόλις η δεύτερη γυναίκα που σπούδαζε γεωλογία σε αυστριακό πανεπιστήμιο. Κέρδισε το διδακτορικό της, τον Ιούλιο του 1929, όταν ήταν μόλις 23 ετών, με διατριβή η οποία είχε τίτλο "Die Productiden des Karbons von Nötsch im Gailtal". Η διατριβή της ήταν η πρώτη που αντικατόπτριζε μια ανακατεύθυνση μελέτης στο πεδίο μακρυά από την ορυκτολογία και κρυσταλλογραφία, αλλά αντίθετα προς τη στρωματογραφία και την παλαιοντολογία.Στη συνέχεια δίδαξε για πέντε χρόνια σε γυμνάσιο θηλέων στο Σάλτσμπουργκ. Παρότι αρχικά σχεδίαζε να μελετήσει την επιστήμη της βοτανικής, το ενδιαφέρον της για τη γεωλογία πυροδοτήθηκε από τον Φραντς Χερίτς. Το 1935 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Φραντς Κάλερ, ένα συμφοιτητή γεωλογίας του Χερίτς, ο οποίος είχε ολοκληρώσει το διδακτορικό του το 1931. Ο Κάλερ εργάστηκε ως γεωλόγος στο Κλάγκενφουρτ της Νορβηγίας και, τέλος, στην Καρινθία, όπου διορίστηκε ως κρατικός γεωλόγος το 1947. Η Γκουστάβα Άιγκνερ προχώρησε στη συγγραφή πολλών εργασιών τόσο με τον Χερίτς, όσο και με τον σύζυγό της, τον οποίο βοήθησε στη συστηματική μελέτη της Φουσουλινίδας. Η μελέτη και οι δημοσιεύσεις τους κάλυψαν την Ύστερη Παλαιοζωική στρωματογραφία των Καρνικών Άλπεων. Το 1937, Άιγκνερ και Κάλερ υποδιαίρεσαν το γένος «Ψευδοσβαζερίνα» σε πέντε υποομάδες. Στη συνέχεια πρότειναν το όνομα υποκατηγορίας όνομα «Ζέλια» για μία από τις ομάδες. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, εκείνη και ο άντρας της επανεκκίνησαν την καριέρα τους και δημιούργησαν διεθνείς δεσμούς.Τον Ιούνιο του 1979, το Πανεπιστήμιο του Γκρατς ανανέωσε το διδακτορικό της και της απένειμε το βραβείο της τιμής της Ένωσης Ακαδημαϊκών. Τον Ιούνιο του 1980 τιμήθηκε από τον Verband der Akademikerinnen (Σύλλογο Γυναικών Διανοούμενων). Σε αναγνώριση του έργου της για την ανακάλυψη των γραπτόλιθων στην βόρεια Ζώνη Γκρεϊγουάκι, η πρώην συμφοιτήτριά της, Ίντα Πέλτσμαν, ονόμασε δύο είδη προς τιμήν της.Η Γκουστάβα Κάλερ-Άιγκνερ απέκτησε τρεις κόρες. Απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 1987, μετά από μια μακρά ασθένεια.
Αντζέλικο Κάρτα

Ο Αντζέλικο (Άντζελο) Κάρτα (γεννημένος το 1886 στη Ριόλα Σάρντο) ήταν Ιταλός στρατιωτικός αξιωματούχος, γνωστός για τις ενέργειές του κατά την Κατοχή των δυνάμεων του Άξονα στην Κρήτη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Το 1943, ο Αντζέλικο Κάρτα κατείχε το αξίωμα του αντιστράτηγου υπό την ηγεσία του 51ου Τμήματος Πεζικού της Σιένα, στο οποίο ανατέθηκε η κατοχή των ανατολικών κρητικών επαρχιών της Σητείας και του Λασιθίου. Ήταν πιο πολύ βασιλόφρων παρά φασίστας και σε αντίθεση με τους διοικητές της γερμανικής φρουράς στα δυτικά και κεντρικά μέρη της Κρήτης, γενικά συμπεριφερόταν μετριοπαθώς στον τοπικό πληθυσμό. Μετά την ανακωχή του Κασιμπίλε, ο Κάρτα αποφάσισε να εναντιωθεί στη φασιστική Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία. Επικοινώνησε με τον Στρατιωτικό των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών, Πάτρικ Λη Φέρμορ, μέσω του αξιωματικού αντικατασκοπείας του τμήματος Πεζικού, μεριμνώντας ώστε αυτός και τα μέλη του προσωπικού του φίλα προσκείμενα στους Συμμάχους να φυγαδευτούν λαθραία στην Αίγυπτο μαζί με τα αμυντικά σχέδια για τα ανατολικά του νησιού. Αφού εγκατέλειψε το αυτοκίνητό του βορειοανατολικά του κεντρικού αρχηγείου στη Νεάπολη για αντιπερισπασμό, ο Κάρτα και οι σύντροφοί του ξεκίνησαν για τα νοτιοδυτικά. Αποφεύγοντας τις γερμανικές περιπολίες και τα αεροπλάνα, επιβιβάστηκε σε μηχανοκίνητη λέμβο στο Τσούτσουρο φτάνοντας στη Μάρσα Ματρούχ το επόμενο απόγευμα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1943.
Αεροδρόμιο Μυκόνου

Το Αεροδρόμιο Μυκόνου(συντομογραφίες: IATA: JMK, ICAO: LGMK, ΥΠΑ: ΚΑΜΚ), παλαιότερα γνωστό ως Κρατικός Αερολιμένας Μυκόνου «Μαντώ Μαυρογένους», είναι το αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το νησί της Μυκόνου. Βρίσκεται 4 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.

 Το αεροδρόμιο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1971.Τον Δεκέμβριο του 2015 οριστικοποιήθηκε η ιδιωτικοποίηση του Κρατικού Αερολιμένα Μυκόνου, μαζί με άλλους 13 περιφερειακούς αερολιμένες, μέσω της υπογραφής παραχώρησης στην κοινοπραξία Fraport AG / Ομίλου Κοπελούζου από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδωτικής Περιουσίας Δημοσίου (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ). Σύμφωνα με τη σύμβαση, η κοινοπραξία θα χειρίζεται τα 14 αεροδρόμια (μεταξύ αυτών και της Μυκόνου) για 40 χρόνια ξεκινώντας από τις 11 Απριλίου του 2017. Κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου, ο αερολιμένας έχει περιορισμένες ώρες λειτουργίας καθώς και ελάχιστες αεροπορικές συνδέσεις. Αντιθέτως, κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου του 2014, κρίθηκε σκόπιμο να μειωθεί η δραστηριότητα των αεροσκαφών γενικής χρήσης, επιτρέποντας αποκλειστικά τεχνική στάση 2 ωρών. Για το καλοκαίρι του 2016, το όριο αυτό φτάνει στη 1 ώρα. Ο χρόνος μεταφοράς από τον αερολιμένα στη πόλη είναι περίπου 10 λεπτά. Δεν υπάρχει κάποιου είδους δημόσια συγκοινωνία από τη πόλη προς τον αερολιμένα. Υπάρχει ένας σταθμός ταξί μπροστά από τον τερματικό σταθμό. Μεταφορές στην Ελλάδα Επίσημη ιστοσελίδα του αερολιμένα
Ευριπίδης Κουτλίδης

Ο Ευριπίδης Κουτλίδης (Πτερούντα Λέσβου, 1890 - Αθήνα, 7 Δεκεμβρίου 1974) ήταν επιχειρηματίας και συλλέκτης έργων τέχνης. Κληροδότησε τη συλλογή του (Συλλογή Ε. Κουτλίδη) στην Εθνική Πινακοθήκη.

 Γονείς του ήταν η Χρυσάνθη και ο Φίλιππος Κουτλίδης. Τα πρώτα χρόνια του πέρασε στην Πτερούντα της Λέσβου, αλλά μεγάλωσε στη Σμύρνη, στην οποία έμεινε μέχρι το 1922, οπότε λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής έφυγε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα. Ο πατέρας του έκανε εμπόριο ξυλείας, το οποίο συνέχισε και στην Ελλάδα. Ο Ευριπίδης σπούδασε σε εμπορική σχολή και συνέχισε και ο ίδιος με το εμπόριο ξυλείας με τον Ιωάννη Κατακουζηνό, σύζυγο της αδελφής του Ειρήνης. Ταυτόχρονα με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες συνέλεγε έργα τέχνης, ιδιαιτέρως έργα ζωγραφικής. Η συλλογή του τελικά έφτασε να είναι μία από τις σημαντικότερες ελληνικές ιδιωτικές συλλογές (1.419 πίνακες, σχέδια και γλυπτά). Ήταν μέλος στο Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης. Με τη διαθήκη του (1972) κληροδότησε με τον θάνατό του το 1974 όλη του την περιουσία στο Ίδρυμα Ευριπίδη Φ. Κουτλίδη, ορίζοντας ότι η συλλογή του θα έμενε στο διαμέρισμα της Βασιλ. Σοφίας 27, μέχρι να μεταστεγαστεί σε κατάλληλο χώρο. Αργότερα, η συλλογή του μετακινήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη και μέρος της στην Κέρκυρα συμπληρώνοντας τη συλλογή της σε πίνακες του 19ου και του 20ού αιώνα. Ευριπίδης Κουτλίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Εθνική κάσσα

Η Εθνική κάσσα ήταν η επίσημη ονομασία ειδικού ταμείου εισφορών για την οικονομική ενίσχυση της Φιλικής Εταιρείας που συστάθηκε το 1820 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη κατ' απομίμηση του «Κιβωτίου Ελέους» που είχε συστήσει το 1819 ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄.

 Παρ' όλες τις προσπάθειες του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο οποίος είχε απευθύνει σχετικές εγκυκλίους προς τους απανταχού τότε Έλληνες, η «Εθνική κάσσα» δεν ευδοκίμησε, με αποτέλεσμα να συγχωνευθεί με το ταμείο της εφορίας της Φιλικής Εταιρείας της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της πραγματοποιήθηκαν αρκετοί έρανοι υπέρ αυτής με διάφορα προσχήματα όπως για την ίδρυση σχολείων, νοσοκομείων κλπ. Τα ποσά όμως που συλλέγονταν —αν και δεν δημοσιοποιήθηκαν— διαθέτονταν πραγματικά υπέρ των σκοπών της Φιλικής Εταιρείας. Παρόμοιο περίπου ταμείο με το όνομα «κάσσα» δημιουργήθηκε και στις Σπέτσες για τις ανάγκες των ναυτικών. Αυτό αποτέλεσε και την πρώιμη ιδέα της ασφάλισης των Ναυτικών, που υλοποίησε αργότερα η Βασίλισσα Αμαλία δημιουργώντας το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο, γνωστό ως Ν.Α.Τ.
Ντζόμπε

Ντζόμπε (Njombe), είναι μια πόλη στη νότια Τανζανία. Είναι η περιφερειακή πρωτεύουσα στην Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Region) καθώς και η επαρχιακή έδρα της Αγροτικής Περιοχής Ντζόμπε (Njombe Rural District) και της Αστικής Περιοχής Ντζόμπε (Njombe Urban District). Βρίσκεται σε υψόμετρο σχεδόν 2.000 μέτρων, στην ανατολική άκρη της Έκτασης Κιπενγκέρε (Kipengere Range) και έχει την φήμη ότι είναι μια κρύα πόλη.

 Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός T6 από το Μακαμπάκο (Makambako) προς τη Σονγκέα (Songea), περνά μέσα από την πόλη. Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός για το σιδηρόρομο TAZARA - από το Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam) προς τη Λουσάκα (Lusaka) - βρίσκεται στην πόλη Μακαμπάκο (Makambako). Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στην πόλη Ντζόμπε παρακάτω, (σε παρένθεση) ο πληθυσμός εκάστου Αστικού Τμήματος - κατά το 2012]: Ντζόμπε Μτζίνι (Njombe Mjini) (26.678) και Μτζιμουέμα (Mjimwema) (13.929)– είναι συνολικά 40.607 άτομα. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ντζόμπε Περιοχή Ντζόμπε Παραπομπές σημειώσεων
Γνωστική ψυχολογία

Η γνωστική ψυχολογία είναι επιστημονικό πεδίο της ψυχολογίας που προσπαθεί να ερμηνεύσει τα φαινόμενα της αντίληψης και των διανοητικών διεργασιών υποστηρίζοντας ότι έτσι μπορεί να εξηγηθεί η ανθρώπινη συμπεριφορά. Η περιοχή καλύπτει ένα ευρύ φάσμα περιοχών έρευνας, εξετάζοντας ερωτήματα λειτουργίας της μνήμης, προσοχής, αντίληψης, αναπαράστασης της γνώσης, σκέψης, δημιουργικότητας και επίλυσης προβλημάτων. Ο όρος γνωστική ψυχολογία πρωτοπαρουσιάστηκε στο βιβλίο Cognitive Psychology από τον Ούλριχ Νάισερ το 1967 όπου δίνεται ένας πολύ ευρύς ορισμός, δίνοντας έμφαση στην άποψη ότι η νόηση έχει συγκεκριμένες θεμελιώδεις δομές. Αυτός ο ορισμός δίνει τη δυνατότητα μελέτης υψηλότερου επιπέδου εννοιών, όπως η σκέψη, που τα μοντέρνα βιβλία συνήθως συμπεριλαμβάνουν στην προσπάθειά τους να ορίσουν τη γνωστική ψυχολογία.

 Το βασικό ερώτημα της γνωστικής ψυχολογίας είναι το πώς ένα άτομο αποκτά γνώση. Επάνω στο ζήτημα αυτό, η βασική της θέση είναι ότι, η είσοδος και η επεξεργασία πληροφοριών, που οδηγούν στη μάθηση και τη γνώση, ακολουθούν μια διαδικασία παρόμοια με εκείνη της επεξεργασίας των τροφών κατά τη λειτουργία της πέψης. Με την επεξεργασία αυτή οι γνώσεις μετασχηματίζονται και αποθηκεύονται, για να ενεργοποιηθούν, όταν τις χρειαστούμε. Αυτό σημαίνει ότι για να μετατραπεί η πληροφορία σε γνώση, μεσολαβούν όχι μόνον οι αισθήσεις, οι οποίες φιλτράρουν τα εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά και κάποιες διαδικασίες επεξεργασίας οι οποίες μετασχηματίζουν τα δεδομένα σε γνώση. Οι διαδικασίες αυτές καθορίζονται από τις γνωστικές λειτουργίες, δηλαδή την αντίληψη, τη μνήμη, τη γλώσσα, τη σκέψη και την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Η γνωστική ψυχολογία θεωρεί ότι για να μελετηθεί η μάθηση πρέπει να μελετήσουμε αναλυτικά τον μετασχηματισμό της πληροφορίας σε γνώση, δηλαδή τις φάσεις της γνωστικής επεξεργασίας πληροφοριών, και ρίχνει το βάρος της στη μελέτη των συγκεκριμένων γνωστικών λειτουργιών. Συνεισφέρει σημαντικά στο διεπιστημονικό πεδίο της γνωσιακής επιστήμης ενώ μοιράζεται το ίδιο αντικείμενο μελέτης, υπό διαφορετική σκοπιά, με την τεχνητή νοημοσύνη. Ψυχολογία Διανοητικές διεργασίες Τεχνητή νοημοσύνη Γνωσιακή επιστήμη
Πέτρος Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ

Ο Πέτρος Αύγουστος, δανικά Peter August (7 Δεκεμβρίου 1697 - 22 Μαρτίου 1775) από τον Οίκο του Μπεκ/Γκλύξμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (22 Σεπτεμβρίου 1774 - 24 Φεβρουαρίου 1775).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και της Λουίζας Καρλόττας, κόρης του Ερνέστου Γκύντερ, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ. Γεννήθηκε στην Καινιξβέργη της Ανατολικής Πρωσίας. Έγινε κυβερνήτης της Ρεβάλης (νυν Τάλιν) της Εσθονίας και στρατάρχης του Ρωσικού στρατού. Τον πατέρα του διαδέχθηκε (1728) ο πρωτότοκος αδελφός του Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄. Αυτόν διαδέχθηκε (1749) ο γιος του Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄, μετά (1757) ο δευτερότοκος Κάρολος Λουδοβίκος και αυτόν (τον Σεπτέμβριο του 1774) ο Πέτρος Αύγουστος. Έτσι πέρασε όλη σχεδόν τη ζωή του ως πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και έγινε δούκας έξι μήνες πριν αποβιώσει τον Μάρτιο του 1775 σε ηλικία 78 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σοφία, κόρη του Φίλιππου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιππσταλ και είχε τέκνο: Κάρολος Αντώνιος Αύγουστος 1727-1759, πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-ΜπεκΤο 1728 απεβίωσε η Σοφία και το 1742 ο Πέτρος Αύγουστος έκανε δεύτερο γάμο με τη Ναταλία Νικολάγιεβνα Γκολοβίνα, κόρη του Νικολάου Φεντόροβιτς Γκολοβίν και της Σοφίας Νικίτιτσνα Πούσκινα και είχε τέκνο: Αικατερίνη 1750-1811, παντρεύτηκε τον Ιβάν Μπαριατίνσκι, πρέσβη της Ρωσίας στη Γαλλία. Γιος τους ήταν ο: Ιβαν Ιβάνοβιτς 1772-1825, 20ος πρίγκιπας Μπαριατίνσκι. Γιος του ήταν ο: Αλέξανδρος Ιβάνοβιτς Μπαριατίνσκι, στρατάρχης της Ρωσίας και κυβερνήτης του Καυκάσου.
Βάρδας Φωκάς ο νεότερος

Ο Βάρδας Φωκάς (πέθανε στις 13 Απριλίου του 989) ήταν διαπρεπής Βυζαντινός στρατηγός που πήρε μέρος σε τρεις εξεγέρσεις υπέρ και κατά της κυβερνούσας μακεδονικής δυναστείας. Ήταν γιος του Λέοντα Φωκά του Νεότερου και άγνωστης μητέρας ενώ είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τον Νικηφόρο, τη Σοφία και τους ετεροθαλείς Πέτρο και Μανουήλ.

 Ο Βάρδας ήταν γόνος της οικογένειας των Φωκάδων, της πιο σημαντικής Ρωμαϊκής αριστοκρατικής οικογένειας του 10ου αιώνα. Ο πατέρας του Λέων Φωκάς ήταν κουροπαλάτης και αδελφός του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Β΄ Φωκά. Ήδη από νέος ο Βάρδας απέκτησε φήμη για τη μεγάλη εμπειρία του στην επιστήμη του πολέμου. Αν και η στρατιωτική του σταδιοδρομία ήταν γρήγορη σε άνοδο σε ανώτατα αξιώματα, ακόμα πιο γρήγορα κατέρρευσε. Μετά τον θάνατο του θείου του το 970, ο Βάρδας φυλακίστηκε στην Αμάσεια. Από εκεί δραπέτευσε με τη βοήθεια των ανιψιών του Θεόδωρου και Νικηφόρου και μετέβη στην Καισάρεια όπου μαζί με την οικογένειά του επαναστάτησε εναντίον του νέου Αυτοκράτορα και εξαδέλφου τους, Ιωάννη Α΄ Κουρκούα του Τσιμισκή. Ο Βάρδας ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας" από τα στρατεύματα που στάθμευαν στην Καισάρεια, αλλά η εξέγερσή τους κατεστάλη από έναν άλλο σπουδαίο διοικητή, τον Βάρδα Σκληρό. Ο Φωκάς και οι συγγενείς του συνελήφθησαν και εξορίστηκαν στη Χίο, όπου πέρασαν τα επόμενα επτά χρόνια. Το 978 Βάρδας απελευθερώθηκε από το κελί του από τον ευνούχο Βασίλειο Λεκαπηνό και στάλθηκε στη γενέτειρά του, την Καππαδοκία για να ξεσηκώσει την τοπική αριστοκρατία εναντίον του Βάρδα Σκληρού, ο οποίος είχε επαναστατήσει ενάντια στην αυτοκρατορική αρχή και προωθούνταν στην Κωνσταντινούπολη μέσω Ελλησπόντου. Παρά τις διάφορες αρχικές αποτυχίες, και με τη βοήθεια γεωργιανού στρατεύματος με επικεφαλής τον Τορνίκιο, ο Φωκάς κατέστειλε τελικά την εξέγερση. Για τις ζωτικής σημασίας υπηρεσίες του διορίσθηκε δομέστικος των σχολών. Οδήγησε τα βυζαντινά στρατεύματα στην ανακατάληψη του Χαλέπίου από τους Σαρακηνούς και, όπως αναφέρει ο Μιχαήλ Ψελλός, «του δόθηκε το προνόμιο του θριάμβου και πήρε τη θέση του ανάμεσα στους προσωπικούς φίλους του κυριάρχου του». Την ίδια περίοδο και το 986-987 αναφέρεται ως Δούξ Αντιοχείας. Ενώ αυτοκράτορας ήταν ο Βασίλειος Β΄, ο Φωκάς και ο Βασίλειος Λεκαπηνός ήρθαν το 987 σε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον πρώην εχθρό τους, Βάρδα Σκληρό, με την προϋπόθεση ότι η αυτοκρατορία θα διαμοιραζόταν μεταξύ τους. Σε μια εκστρατεία ο Φωκάς αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας. Μετά συνέλαβε και φυλάκισε τον Σκληρό και πολιόρκησε την Άβυδο, απειλώντας έτσι να κλείσει το στενό των Δαρδανελλίων. Σε αυτό το σημείο ο Βασίλειος Β΄ έλαβε έγκαιρα ενισχύσεις από Βαράγγους μισθοφόρους και βάδισε προς την Άβυδο. Οι συναντήθηκαν οι δύο στρατοί σε μάχη, ο Φωκάς κάλπασε προς τον αυτοκράτορα, επιζητώντας να τον αντιμετωπίσει σε μονομαχία. Ωστόσο, ο Φωκάς υπέστη κακοτυχία, καθώς έπεσε από το άλογό του και σκοτώθηκε (13 Απριλίου 989). Το κεφάλι του το έκοψαν και το παρέδωσαν στον αυτοκράτορα Βασίλειο. Έτσι έληξε η εξέγερση. Με τον γάμο του με μία ξαδέλφη του, την Αδραλεστίνα, ο Βάρδας απέκτησε δύο γιους, τον Λέοντα και τον Νικηφόρο.
Τσαμικάλ

Το Τσαμικάλ (ισπανικά: Chamical‎) είναι μικρή πόλη και έδρα του νομού Τσαμικάλ, στα νότια της επαρχίας Λα Ριόχα της Αργεντινής. Με πληθυσμό 12.919 μόνιμους κατοίκους κατά την απογραφή του 2010, είναι ο τρίτος πολυπληθέστερος οικισμός στην επαρχία Λα Ριόχα μετά το Τσιλεσίτο. Στην πόλη βρίσκεται το κέντρο αεροδιαστημικών δοκιμών CELPA, το οποίο ιδρύθηκε το 1961 και λειτουργεί από την Πολεμική Αεροπορία της Αργεντινής. Η πόλη απέχει περίπου 140 χλμ. από τη Λα Ριόχα και περίπου 300 χλμ. από την Κόρδοβα. Στην πόλη βρίσκεται το αεροδρόμιο Γκομπερναδόρ Γκορντίλιο (ICAO: SACT).

 Το Τσαμικάλ πήρε το όνομά του από τα πολλά είδη του φαρμακευτικού βοτάνου chamico (στραμώνιο) που βρέθηκαν να φυτρώνουν άγρια στην περιοχή. Το Τσαμικάλ βρίσκεται στην ξηρή περιοχή Llanos Riojanos («πεδιάδες της Ριόχα» στα ισπανικά) και έχει τέσσερις καθορισμένες εποχές, δίνοντάς του ένα θερμό ημίξηρο κλίμα (BSh σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Η ξηρή περίοδος από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο είναι ήπια έως δροσερή, με την κανονική μέση μηνιαία θερμοκρασία να φτάνει στη χαμηλότερη τιμή της τον Ιούλιο, στους 11,7 °C. Η βροχερή περίοδος Νοεμβρίου-Μαρτίου είναι θερμή έως καυτή, με την κανονική μέση μηνιαία θερμοκρασία να κορυφώνεται τον Ιανουάριο στους 26,4 °C. Δεν έχει υπάρξει σχεδόν ποτέ χιόνι ή παγετός, αλλά συχνά έχει σημειωθεί χαλάζι. Οι συνολικές ετήσιες βροχοπτώσεις είναι κατά μέσο όρο 448,8 χιλιοστά με αρκετές ηλιόλουστες ημέρες, ενώ οι βροχοπτώσεις επικεντρώνονται το καλοκαίρι. Ο υγρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος, κατά τη διάρκεια του οποίου το Τσαμικάλ δέχεται κατά μέσο όρο 94,1 χιλιοστά. Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ ήταν 45,5 °C στις 25 Δεκεμβρίου 2013, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ήταν -7,7 °C στις 31 Ιουλίου 1993.
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2016)

Οι ομοσπονδιακές εκλογές του 2016 ήταν εκλογές που διεξήχθησαν στην Αυστραλία με τη διάλυση όλης της Γερουσίας, για πρώτη φορά από τις εκλογές του 1987. Η ψηφοφορία έγινε στις 2 Ιουλίου και οι εκλογές έγιναν πρόωρα, καθώς κανονικά ήταν προγραμματισμένες πριν τον Ιανουάριο του 2017.Εξελέγησαν όλα τα 226 μέλη του 45ου Κοινοβουλίου, έπειτα από την παράταση της προεκλογικής εκστρατείας (συνολικά διήρκεσε οκτώ εβδομάδες). Ο συνασπισμός του πρωθυπουργού Μάλκολμ Τέρνμπουλ κατέλαβε 76 έδρες στη Βουλή, οι Εργατικοί 69, οι Πράσινοι μία έδρα και οι ανεξάρτητοι 2 έδρες. Μία έδρα κατέλαβε το κόμμα του ελληνικής καταγωγής Νικ Ξενοφών. Τα τελικά αποτελέσματα οριστικοποιήθηκαν και ανακοινώθηκαν έπειτα από μία εβδομάδα περίπου.

 Η προκήρυξη των εκλογών έγινε πρόωρα τον Μάρτιο του 2016 από τον ηγέτη του Φιλελεύθερου Κόμματος Μάλκολμ Τέρνμπουλ, προκειμένου να σταθεροποιήσει την πλειοψηφία του κόμματός του στη Γερουσία. Η προεκλογική εκστρατεία κύλησε μάλλον ανιαρά και στις κάλπες κλήθηκαν περίπου 16 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Η έκβαση της ψηφοφορίας εξαρτήθηκε από τις επιστολικές ψήφους (περίπου 30% του συνόλου). Για τον λόγο αυτό, από τα πρώτα αποτελέσματα δεν ήταν ξεκάθαρο ποιο κόμμα θα κέρδιζε την αυτοδυναμία. Ο συντηρητικός συνασπισμός του Φιλελεύθερου πρωθυπουργού Μάλκολμ Τέρνμπουλ ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, έπειτα από μιάμιση εβδομάδα. Νωρίτερα, την ήττα του στις εκλογές παραδέχθηκε ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος, Μπιλ Σόρτεν.Η αστυνομία ανακοίνωσε τη διενέργεια έρευνας με αφορμή τις καταγγελίες για πολιτική απάτη, μέσω της αποστολής τηλεφωνικών μηνυμάτων που εστάλησαν σε ψηφοφόρους, ενώ είχε αρχίσει η εκλογική διαδικασία. Στις εκλογές του 2016 επίσης για πρώτη φορά εφαρμόστηκε ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας, σε αντικατάσταση της ψηφοφορίας με ομαδικά ψηφοδέλτια (group voting tickets). Το νέο σύστημα είναι η προαιρετική ψήφος (optional preferential voting). Στο σύστημα αυτό οι ψηφοφόροι σημειώνουν την προτίμησή τους σε έναν υποψήφιο (που έχει ως αποτέλεσμα να ψηφίζουν σαν να ψήφιζαν με το πλειοψηφικό σύστημα) ή σε όλους τους υποψήφιους ή σε οποιονδήποτε αριθμό μεταξύ των υποψηφίων. Παρότι δεν απαιτείται πλήρης αρίθμηση, στο σύστημα της προαιρετικής ψήφου, οι ψηφοφόροι που έχουν μία επιλογή δεν σημειώνουν σταυρό ή "τικ" αλλά τον αριθμό '1'. Συμμετοχή 90,98% (Υποχρεωτική ψηφοφορία) — αποχή, ανεπίσημα 5,05%Ανεξάρτητοι: Άντριου Γουίλκι και Κάθι Μακ Γκάουαν. Συμμετοχή 91,90% (υποχρεωτική ψηφοφορία) — αποχή ανεπίσημα 3,94% Τον Φεβρουάριο του 2018 ο Εργατικός Ντέιβιντ Φίνεϊ παραιτήθηκε από βουλευτής. Ως αποτέλεσμα, στις 17 Μαρτίου 2018 διεξήχθη επαναληπτική εκλογή για μία έδρα στην περιφέρεια Μπάτμαν. Ο Εργατικός Γκεντ Κίρνεϊ, κέρδισε τις εκλογές λαμβάνοντας 33.426 ψήφους και ποσοστό 42,7%.
Apis mellifera cypria

Η μέλισσα Apis mellifera cypria, είναι ένα υποείδος της Ευρωπαϊκής μέλισσας, που διανέμουν στη Μεσόγειο Θάλασσα. Κοινώς γνωστή ως η Κυπριακή μέλισσα, άλλως ως A. m. cypria (Pollmann 1879).

 Αυτή η μέλισσα, δεν προβαίνει σε σμηνουργία.Σε μια μελέτη του 2008, παρατηρήθηκε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης των αποικιών, έπεφτε στο χαμηλότερο σημείο κατά τον πιο ζεστό μήνα, ενώ η υψηλότερη ανάπτυξή τους συνέβαινε στο μήνα που είχε τη μέση ετήσια θερμοκρασία (ή ελαφρώς υψηλότερη). Ο Παπαχριστοφόρου και λοιποί (Papachristoforou et al.), βρήκαν ότι στην παρουσία της σφήκας Vespa orientalis, οι μέλισσες, αρχικώς παράγουν μια ακουστική απόκριση, αντιδρώντας περαιτέρω, για την εξάλειψη του εντόμου με την ασφυξία. Γενετικά, μια ξεχωριστή ομάδα από τα υποείδη της Ελληνικής μέλισσας, macedonica και cecropia (Bouga et al. 2005), (mtD.N.A) συγγενεύει με τις A.m. Anatoliaca και meda (Kandemir et al. 2005).Με την ανάλυση μορφομετρικών το υποείδος προσδιορίζεται ότι ανήκει στον κλάδο Oriental του γένους Apis. Η μέλισσες εορτάζονται κατά την Παγκόσμια Ημέρα της Μέλισσας, στις 20 Μαΐου. Η 20ή Μαΐου, συμπίπτει με τα γενέθλια του Σλοβένου Anton Janša, ο οποίος κατά τον 18ο αιώνα πρωτοστάτησε στις σύγχρονες τεχνικές μελισσοκομίας στην πατρίδα του και εγκωμίαζε τις μέλισσες για την ικανότητά τους να εργάζονται τόσο σκληρά, ενώ χρειάζονται τόσο λίγη φροντίδα. Παραπομπές σημειώσεων
Σίνμοε

Το Σίνμοε (ιαπων. 新燃岳, Shinmoedake) είναι βουνό, και συγκεκριμένα ενεργό ηφαίστειο, στον Νομό Καγκοσίμα της νότιας Ιαπωνίας, στη νήσο Κιούσου. Αποτελεί μέρος της ομάδας ηφαιστείων που είναι γνωστή ως όρη Κιρισίμα. Είναι γεωλογικώς νεαρό ηφαίστειο, καθώς πιστεύεται ότι σχηματίσθηκε στο χρονικό διάστημα από το 23000 π.Χ. μέχρι το 5300 π.Χ. περίπου.

 Το υψόμετρο της κορυφής (χείλη του κρατήρα) του όρους Σίνμοε είναι σήμερα 1.420,8 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Συγκριτικά, το υψηλότερο σημείο της ομάδας ηφαιστείων Κιρισίμα είναι 1.700 μέτρα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κορυφής είναι 31°54΄34΄΄ Βόρειο πλάτος και 130°53΄11΄΄ Ανατολικό μήκος. Εκρήξεις του Σίνμοε έχουν καταγραφεί τα έτη 1716, 1717, 1771, 1822, 1959, 1991, 2008, 2009, 2011, 2017, 2018 και 2020, πρόκειται δηλαδή για ένα ηφαίστειο αρκετά ενεργό κατά τη σύγχρονη εποχή. Το 2011 οι εκρήξεις άρχισαν στις 19 Ιανουαρίου. Το πρωί της 26ης Ιανουαρίου, στις 7:30 π.μ. τοπική ώρα, η αυξημένη δραστηριότητα κάλυψε με στάχτη τη γύρω περιοχή, κλείνοντας 4 σιδηροδρομικές γραμμές και προκαλώντας την ακύρωση αεροπορικών δρομολογίων. Μετά το 1959 αυτή ήταν η μεγαλύτερη έκρηξη του όρους Σίνμοε. Την επόμενη ημέρα, το επίπεδο ηφαιστειακού συναγερμού υψώθηκε στο 3. Την 1η Φεβρουαρίου μια ακόμα μεγαλύτερη έκρηξη έστειλε μια στήλη καπνού και στάχτης σε ύψος 2,5 χιλιομέτρων στην ατμόσφαιρα και πέταξε ηφαιστειακές βόμβες σε αποστάσεις έως και 1,5 χιλιόμετρο από τον κρατήρα. Μέσα στον Φεβρουάριο του 2011 ένας θόλος λάβας (ηφαιστειακός δόμος) σχηματίσθηκε μέσα στον κρατήρα. Στις 17 του μήνα μια σύσταση για εκκένωση εκδόθηκε από τις αρχές για 2.500 ανθρώπους στην περιοχή της πόλεως Μιγιακονότζο, όταν ισχυρές βροχοπτώσεις δημιούργησαν κίνδυνο προκλήσεως λαχάρ, αλλά τελικώς απομακρύνθηκαν λιγότεροι από εκατό άνθρωποι.Στις 13 Μαρτίου, μόλις δύο ημέρες μετά τον ισχυρότατο σεισμό στο Τοχόκου, το ηφαίστειο εξερράγη και πάλι, αρχίζοντας ξανά να εκτοξεύει πέτρες και στάχτη που έφταναν σε ύψος 4 χιλιομέτρων. Είναι αβέβαιο αν αυτό συνδέεται με τον σεισμό. Αυτή η έκρηξη υποχρέωσε την εκκένωση αρκετών εκατοντάδων κατοίκων. Στις 6 Μαρτίου 2018 μια μεγάλη έκρηξη άρχισε με την εκτόξευση πυρακτωμένων βράχων και στάχτης σε ύψη 4,5 χιλιομέτρων. Στις 22 Ιουνίου συνέβη και άλλη έκρηξη, 4 ημέρες μετά από έναν σεισμό μεγέθους 6,1 βαθμών Ρίχτερ, που κτύπησε την Οσάκα, με την εκτόξευση στάχτης και σκόνης σε παρόμοιο ύψος. Το όρος Σίνμοε χρησίμευσε ως τοποθεσία για τα γυρίσματα της ταινίας Τζέιμς Μποντ του 1967 Ζεις μονάχα δυο φορές. Συγκεκριμένα ήταν το ηφαίστειο μεσά στον κρατήρα του οποίου στεγαζόταν η μυστική βάση πυραύλων των «κακών». Η ομάδα Κιρισίμα ως ενιαίο ηφαίστειο στη Γεωλογική Υπηρεσία της Ιαπωνίας Παρατήρηση εκρήξεων τον Ιανουάριο του 2011 στο YouTube Αρχείο κλιπ του Σίνμοε στο Volcano Video HQ
Κάλχας Ροδόπης

Ο Κάλχας είναι ημιορεινό χωριό και δημοτική κοινότητα της Θράκης, στην περιφερειακή ενότητα Ροδόπης. Η ομώνυμη δημοτική κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ιάμπολη (πληθ. 173 (2011)), Μεγάλη Άδα (πληθ. 9 (2011)), Μύτικα (πληθ. 5 (2011)), Σαρακηνή (πληθ. 40 (2011))και το Τυχερό (πληθ. 299 (2011)) και είχε το 2021 συνολικό πληθυσμό 1074.

 Ο Κάλχας βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής με υψόμετρο 200 μέτρα, σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλης και Κομοτηνής. Διοικητικά αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πανδρόσου ενώ πλέον ανήκει στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 634 κατοίκων, κυρίως μουσουλμάνων. Το χωριό διασχίζεται από έναν μικρό χείμαρρο (γνωστός στους ντόπιους με το όνομα Τρελοχείμαρρος), παραπόταμος του Βοσβόζη, ο οποίος πολλές φορές το χειμώνα ξεχειλίζει δημιουργώντας προβλήματα στις συγκοινωνίες. Το 2010 το ΓΕΣ, στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς του Στρατού Ξηράς, τοποθέτησε στρατιωτική γέφυρα τύπου ΜΠΕΛΕΫ Μ2 βελτιώνοντας αισθητά την κατάσταση. Η κύρια απασχόληση των περισσότερων κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνών. Λίγο έξω από το χωριό περνά ο κάθετος άξονας της Εγνατίας Οδού (Α2) που οδηγεί στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. (Κομοτηνή – Νυμφαία – Μακάζα – Κάρτζαλι)
Εκλογές Εθνοσυνέλευσης του Νεπάλ 2018

Οι εκλογές για την Εθνοσυνέλευση του 2018 διεξήχθησαν στο Νεπάλ στις 7 Φεβρουαρίου 2018 και στις επτά επαρχίες για να σχηματιστεί η πρώτη Εθνοσυνέλευση από την έγκριση του νέου συντάγματος το 2015. Σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος του Νεπάλ του 2015, τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται κάθε έξι χρόνια μέσω ενός εκλεκτορκού κολεγίου. Επιπλέον, το ένα τρίτο των μελών συνταξιοδοτούνται κάθε δύο χρόνια για έξι χρόνια με κλήρωση.

 Το εκλεκτορικό σώμα αποτελείται από μέλη της επαρχιακής συνέλευσης και Πρόεδρο/Δήμαρχο και Αντιπρόεδρο/Αντιδήμαρχο των τοπικών οργάνων του κράτους. Κάθε ψήφος μελών της επαρχιακής συνέλευσης έχει βάρος σαράντα οκτώ, ενώ κάθε ψήφος Προέδρου/Δήμαρχου/Αντιπροέδρου/Αντιδημάρχου έχει βάρος δεκαοκτώ. Το εκλογικό σώμα εκλέγει 56 μέλη στην Εθνοσυνέλευση και τρία μέλη, μεταξύ των οποίων μία γυναίκα, διορίζονται από τον πρόεδρο έπειτα από σύσταση της κυβέρνησης του Νεπάλ. Εκτός από τις εκλογές, τρία μέλη προτάθηκαν για την Εθνοσυνέλευση στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
Περιφέρεια Μπατκέν

Η Περιφέρεια Μπατκέν (κιργιζικά: Баткен облусу ‎; ρωσικά: Баткенская область‎) είναι μια Περιφέρεια (oblast) του Κιργιστάν. Διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο αλλά και πρωτεύουσα της περιοχής της είναι το Μπατκέν. Η Περιφέρεια Μπατκέν οριοθετείται στα ανατολικά από την Περιφέρεια Ος, στα νότια, δυτικά και βόρεια από το Τατζικιστάν και στα βορειοανατολικά από το Ουζμπεκιστάν. Το βόρειο τμήμα της Περιφέρειας αποτελεί τμήμα της επίπεδης και γεωργικά ανεπτυγμένης κοιλάδας Φεργκάνα. Μορφολογικά, η γη ανυψώνεται προς τα βουνά των νότιων συνόρων με το Τατζικιστάν, τα όρη Αλάι στα ανατολικά και την οροσειρά Τουρκεστάν στα δυτικά. Η συνολική έκταση της Περιφέρειας είναι 17.048 km2 (6.582 τετραγωνικά μίλια) και αποτελεί το 8,5% της συνολικής έκτασης της χώρας . Ο μόνιμος πληθυσμός της περιοχής εκτιμάται ότι ήταν 570.900 τον Ιανουάριο του 2023. Η περιοχή έχει σημαντικές μειονότητες Ουζμπέκων (14,5% το 2022) και Τατζίκων (6,9% το 2022).

 Η Περιφέρεια Μπατκέν δημιουργήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1999, με την απόσπαση του δυτικότερου τμήματος της Περιφέρειας Ος.. Αυτό ήταν εν μέρει ως απάντηση στις δραστηριότητες του Ισλαμικού Κινήματος για το Ουζμπεκιστάν (IMU), που διέθετε βάσεις στο γειτονικό Τατζικιστάν. Το 1999 απήγαγαν μια ομάδα Ιαπώνων γεωλόγων και το 2000 μερικούς Αμερικανούς ορειβάτες. Στα δύο χρόνια των συγκρούσεων, σκοτώθηκαν 49 Κιργίζιοι στρατιώτες. Επιπλέον, υπήρξε και μια επίθεση σε συνοριακό φυλάκιο του Τατζικιστάν τον Μάιο του 2006, η οποία πιθανώς όμως να σχετιζόταν με τη διακίνηση ναρκωτικών. Η Περιφέρεια Μπατκέν υποδιαιρείται διοικητικά σε τρεις πόλεις περιφερειακής σημασίας (Μπατκέν, Κιζίλ-Κιγιά και Σουλουκτού) και σε τρεις επαρχίες: Τα βουνά στο νότιο τμήμα της Περιφέρειας προσφέρονται για εξαιρετική, αν και μεγάλου βαθμού δυσκολίας αναρρίχηση, με κυριότερα το Pyramid [5.509 μέτρα] και το Pik Skalistiy [5.621 μέτρα]. Τον Αύγουστο του 2000, η περιοχή έλαβε διεθνούς προσοχής αφού μια ομάδα ορειβατών, συμπεριλαμβανομένου του αναγνωρισμένου ορειβάτη Τόμι Κάλντγουελ, πιάστηκε όμηρος από μια ομάδα Ουζμπέκων ανταρτών που συνδέονται με το Ισλαμικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν ενώ βρισκόταν σε μια αποστολή στην κοιλάδα Καρά-Σου. Μιλώντας για το τοπίο της κοιλάδας, ο Κάλντγουελ την περιέγραψε ως «απίστευτα όμορφη». Ο τουρισμός εξακολουθεί να είναι υποανάπτυκτος στην ευρύτερη περιοχή, σε σύγκριση με το υπόλοιπο Κιργιστάν. Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση έχει δείξει ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της περιοχής και πολλοί ξένοι έχουν καταφέρει να την επισκεφτούν με τη βοήθεια των τοπικών αρχών. Η κοντινή οροσειρά Τουρκεστάν αναφέρεται συχνά ως «Ασιατική Παταγονία» από τους τοπικούς οδηγούς βουνού και πεζοπορίας, λόγω των πλαγιών από γρανίτη και την ανέγγιχτη ερημιά που χαρακτηρίζουν την περιοχή. Laurence Μίτσελ, Το Κιργιστάν, Το Bradt Ταξιδιωτικούς Οδηγούς, 2008 Επίσημη ιστοσελίδα της Περιφέρειας Μπατκέν (στα ρωσικά)