IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ο ιστός της αράχνης

Ο ιστός της αράχνης (γερμ. Das Spinnennetz) είναι το πρώτο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Αυστριακού λογοτέχνη Γιόζεφ Ροτ, γραμμένο το 1923, το οποίο θεωρείται ότι προεικονίζει την ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ. Ο ήρωας του βιβλίου, ένας εθνικιστής μέλος παρακρατικών οργανώσεων, προσπαθεί να ανέλθει σε θέσεις εξουσίας με βίαιο και τρομοκρατικό τρόπο. Μόλις δύο μέρες από τη δημοσίευση του τελευταίου μέρους του έργου έγινε στο Μόναχο, το πραξικόπημα της μπυραρίας από τον Χίτλερ.Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα όργανο των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών Arbeiter-Zeitung από τις 7 Οκτωβρίου έως τις 6 Νοεμβρίου 1923. Σε βιβλίο εκδόθηκε πολλά χρόνια μετά το θάνατο του Ροτ, το 1967 από τον εκδοτικό οίκο "Kiepenheuer & Witsch" ,(159 σελ.). Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1989 Το έργο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο, το 1989 από τον γερμανό Bernhard Wicki με τον ίδιο τίτλο (Das Spinnennetz). Επίσης έχει διασκευαστεί και για το γερμανικό ραδιόφωνο

 Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο υπολοχαγός Τέοντορ Λόζε (Theodor Lohse), ένας ασήμαντος αλλά φιλόδοξος άντρας. Ο Λόζε είναι γέννημα της κατάστασης που επικρατούσε τότε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Στρατιώτης στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, περήφανος που φόραγε τη στολή του, ευτυχισμένος με την εξουσία που αυτή του έδινε, περιφέρεται τώρα άσκοπα, κατεχόμενος από μια άκρατη, οργισμένη φιλοδοξία. Ανεργος, εθνικιστής, μισεί τους Εβραίους (αλλά παρόλα αυτά αναγκάζεται να δουλέψει σαν δάσκαλος στο γιο ενός Εβραίου κοσμηματοπώλη) και τους σοσιαλιστές. Δειλός όταν είναι μόνος του, τραμπούκος μαζί με άλλους, θα εισέλθει στο κόσμο των παρακρατικών οργανώσεων (θα γίνει μέλος της οργάνωσης "S II" του Μονάχου, που είναι η αράχνη που πλέκει τον ιστό της) που είχαν στόχο την κατάληψη της εξουσίας και θα τους προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν χαφιές αλλά και σαν μπράβος. Κυκλοφορεί με το όπλο στο χέρι, κατασκευάζει πλαστά έγγραφα, διαλύει με τη βία πορείες και απεργίες, δεν διστάζει να σκοτώσει με τσεκούρι ακόμα και τον συναγωνιστή του, όταν νιώθει ότι απειλείται. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που τα νήματα τα κινεί αόρατος από το Μόναχο, ο Έριχ Λούντεντορφ, ο Λόζε προσπαθεί να σταθεροποιήσει τη θέση του, εξαπατώντας, κοροϊδεύοντας, εκβιάζοντας. Θα καταφέρει να κερδίσει μια θέση, που την έχει όμως δυσανάλογα ακριβά, πληρωμένη. Ολόκληρο το μυθιστόρημα στα γερμανικά: http://gutenberg.spiegel.de/buch/das-spinnennetz-4266/1
Μόουζες Ναγκαμούτου

Ο Μόουζες Ναγκαμούτου (Moses Veerasammy Nagamootoo, γενν. στις 30 Νοεμβρίου 1947) είναι πολιτικός και συγγραφέας από τη Γουιάνα, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2015 ως τις 2 Αυγούστου 2020. Ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Ταμίλ.

 Γεννήθηκε στο χωριό Γουίμ στην ανατολική κομητεία του Μπέρμπις της Γουιάνας. Εργάστηκε ως δάσκαλος και δημοσιογράφος, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη βουλευτής το 1992 με το Προοδευτικό Κόμμα του Λαού και συνακόλουθα υπηρέτησε ως υπουργός Πληροφοριών και ως υπουργός Τοπικής Κυβέρνησης. Παρέμεινε στην κυβέρνηση και επί προεδρίας των Τσέντι Τζάγκαν, Σαμ Χιντς, Τζάνετ Τζάγκαν και Μπάρατ Τζάγκντεο. Παραιτήθηκε από υπουργός το 2000 όμως παρέμεινε βουλευτής ως το 2011, όταν παραιτήθηκε από το PPP, κόμμα του οποίου ήταν μέλος από το 1964. Ως πρόεδρος του PPP, Naο Ναγκαμούτου συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους (5ος υψηλότερος αριθμός) (595) στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του PPP στη διάρκεια του 29ου συνεδρίου, στις 2 Αυγούστου 2008. Το 2011 παραιτήθηκε από το κόμμα. Τον Οκτώβριο του 2011 προσχώρησε στη Συμμαχία για την Αλλαγή (AFC) και επανεξελέγη στο κοινοβούλιο. Έπειτα από τη νίκη της αντιπολίτευσης στις γενικές εκλογές του 2015, ο Ναγκαμούτου ορκίστηκε στην πρωθυπουργία και ως πρώτος αντιπρόεδρος στις 20 Μαΐου 2015. Είναι συγγραφέας του μυθιστορήματος Hendree's Cure (2001), που περιγράφει τον κόσμο των ψαράδων Μαντράσι που εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κορεντάιν τις δεκαετίες του ' 50 και του '60. (Paywalled) Άρθρο για τα μυθιστορήματα του Ναγκαμούτου in Callaloo. Άρθρο για τον Nagamootoo στο Stabroek News Άρθρο στο Stabroek News Πληροφορίες συγγραφέα στο Peepal Tree Press
Υποθαλάσσια σήραγγα

Υποθαλάσσια σήραγγα χαρακτηρίζεται αντίστοιχα με την υπόγεια σήραγγα, εκείνη που διέρχεται - κατασκευάζεται ολόκληρη ή ένα μέρος της κάτω από έναν όγκο θαλάσσιου νερού. Χρησιμοποιούνται συχνά σε μέρη όπου η σύνδεση με γέφυρα ή με οχηματαγωγά πλοία (Φέρρυ) είναι αδύνατη, για να καλύψει μεγάλη ροή οχημάτων ή για να διευκολύνουν, την κίνηση, σε υπάρχουσες γέφυρες ή σύνδεσης μέσω οχηματαγωγών πλοίων. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κατασκευαστεί μία υποθαλάσσια σήραγγα αντί μιας γέφυρας ή της σύνδεσης μέσω Φέρρυ. Σημαντικότερος λόγος είναι η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση μεγάλου συγκοινωνιακού φορτίου, καθώς και λόγοι στρατηγικής, όπως την διαρκή και ανεμπόδιστη λειτουργία τους σε μέρη με ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά εξαιρετικά σπάνια μπορεί να επιλεγεί αυτή η λύση ακόμα και από κάποια στρατιωτική αιτία.

 Ένα πλεονέκτημα είναι ότι η σήραγγα επιτρέπει την διέλευση πλοίων, ενώ μία χαμηλή γέφυρα δεν μπορεί. Ειδικά σε σχετικά μικρές αποστάσεις και σε επίπεδο έδαφος στα δύο άκρα της γέφυρας είναι δύσκολη η κατασκευή μίας υψηλής γέφυρας. Μία χαμηλή γέφυρα θα πρέπει να είναι κινητή ώστε να επιτρέπεται η διέλευση πλοίων και αυτό μπορεί να δημιουργήσει καθυστερήσεις και μποτιλιάρισμα στην κυκλοφορία που περνά πάνω στην γέφυρα. Οι υποθαλάσσιες σήραγγες, παρόλο που μπορεί να χρειάζεται να κατέλθουν βαθιά κάτω από το έδαφος ώστε να φτάσουν σε βάθος μεγαλύτερο του πυθμένα, μπορούν να εκκινήσουν την κάθοδο στη στεριά, χωρίς να προκαλούν μεγάλη ζημιά στον περιβάλλοντα χώρο, διότι είναι υπόγειες.Επιπλέον, οι γέφυρες μπορεί να κλείσουν σε περίοδο σφοδρών ανέμων για λόγους ασφαλείας, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τις σήραγγες.Επίσης, η εκσκαφή παράγει χώμα, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκχερσώσεις (δημιουργία στέρεου εδάφους σε περιοχή όπου υπήρχε νερό), όπως έγινε με στην κατασκευή της Σήραγγας της Διώρυγας της Μάγχης (Channel Tunnel).Το πιο προφανές πλεονέκτημα είναι ότι οι γέφυρες δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε θαλάσσια περάσματα πολύ μεγάλου πλάτους, όπως την διώρυγα της Μάγχης, για την οποία και προτιμήθηκε η λύση της υποθαλάσσιας σήραγγας. Όπως και στις γέφυρες, αλλά με μεγαλύτερες πιθανότητες, η σύνδεση με οχηματαγωγά θα διακοπεί λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών. Ισχυροί άνεμοι ή παλιρροϊκοί περιορισμοί μπορούν να επηρεάσουν την λειτουργία μιας τέτοιας σύνδεσης. Επιπλέον, ο χρόνος διέλευσης μέσω μιας σήραγγας είναι σημαντικά μικρότερος από ότι με την χρήση οχηματαγωγών πλοίων. Οι σήραγγες έχουν αρκετά υψηλότερο κόστος ασφάλειας και κατασκευής από τις γέφυρες. Αυτό ισχύει κυρίως για μικρές αποστάσεις, που όμως, όπως έχει αναφερθεί παραπάνω, οι γέφυρες δεν επιτρέπουν την διέλευση πλοίων εκτός εάν είναι κινητές. Όπως ισχύει στις γέφυρες, η σύνδεση με οχηματαγωγά πλοία έχει πολύ μικρότερο αρχικό κόστος. Βέβαια στην συνέχεια υπάρχει το κόστος καυσίμου για τα πλοία, που δεν υπάρχει στην σήραγγα. Στην Ελλάδα, η μοναδική υποθαλάσσια σήραγγα εντός του κυκλοφοριακού συστήματος είναι η Υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου, παράλληλα βρίσκονται υπό μελέτη η Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος και η Υποθαλάσσια ζεύξη Λευκάδας - Αιτωλοακαρνανίας, ενώ στο παρελθόν υπήρχε και σχέδιο για την δημιουργία Υποθαλάσσιας Αρτηρίας στη Θεσσαλονίκη
Κωνσταντίνα Βλαχάκη

Η Κωνσταντίνα Βλαχάκη (8 Μαΐου 1995, Χανιά) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στην Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως ακραία. Παράλληλα, η Βλαχάκη είναι και αθλήτρια του μπιτς βόλει έχοντας εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διάφορες διοργανώσεις.

 Η Κωνσταντίνα Βλαχάκη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Σ.Φ.Π. Χανίων, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2013, οπότε μεταπήδησε ως δανεική στον Ηρακλή Κηφισιάς, με τον οποίο αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α1 την περίοδο 2013-2014. Οι πολύ καλές της εμφανίσεις με την ομάδα της Κηφισιάς προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, με τον Ολυμπιακό Πειραιώς να είναι αυτός που κατάφερε τελικά να την αποκτήσει το Καλοκαίρι του 2014 με εκ νέου δανεισμό διάρκειας ενός έτους από την ομάδα των Χανίων. Στα μέσα της πρώτης της χρονιάς στους Πειραιώτες είχε ένα σοβαρό τραυματισμό, που την κράτησε εκτός αγώνων στο μεγαλύτερο μέρος της περιόδου 2014-2015. Όμως οι υπεύθυνοι του Ολυμπιακού εκτιμώντας τις εμφανίσεις και το ταλέντο της, την απέκτησαν με κανονική μεταγραφή από τον Σ.Φ.Π. Χανίων το καλοκαίρι του 2015, συνάπτοντας μαζί της τριετές συμβόλαιο, το οποίο ανανεώθηκε τον Μάιο του 2018.Με την ομάδα του Πειραιά η Κωνσταντίνα Βλαχάκη κατέγραψε στο ενεργητικό της 5 νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας), το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) το 2017 αλλά κυρίως το χρυσό μετάλλιο στην ίδια διοργανωση το 2018. Τον Μάιο του 2019 η Κωνσταντίνα Βλαχάκη αποχώρησε από τις ερυθρόλευκες, εντασσόμενη στη Θέτιδα Βούλας.Τον Μάιο του 2020 η Κωνσταντίνα Βλαχάκη υπέγραψε συμβόλαιο με τον Α.Ο. Θήρας, στον οποίο έμεινε για τρεις σεζόν πριν επιστρέψει και πάλι στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) 1η θέση: 2018 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 2η θέση: 2017 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 5 Πρωτάθλημα Ελλάδας 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 5 Κύπελλα Ελλάδας 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 (Ολυμπιακός Πειραιώς) Κωνσταντίνα Βλαχάκη - Παρουσίαση www.greekvolley.gr Κωνσταντίνα Βλαχάκη - Παρουσίαση στον ιστοχώρο της CEV www.cev.lu Η Βλαχάκη δανεική στον Ολυμπιακό www.sentragoal.gr Τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό υπέγραψε η Βλαχάκη www.olympiacossfp.gr Συνέντευξη της Κωνσταντίνας Βλαχάκη www.redvoice.gr Δυναμικό Ολυμπιακού - Ιστοχώρος της CEV /www.cev.lu
Αικατερίνη της Αυστρίας, βασίλισσα της Πολωνίας

Η Αικατερίνη, γερμ. Catherine (15 Σεπτεμβρίου 1533 - 28 Φεβρουαρίου 1572) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Μάντουα και μετά βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1549 τον Φραγκίσκο Γ΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα & μαρκήσιο του Μομφερράτου, γιο της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1550 απεβίωσε ο Φραγκίσκος Γ΄ και η Αικατερίνη έκανε το 1553 δεύτερο γάμο, με τον Σιγισμούνδο Β΄ Αϋγουστο των Γιαγγελόνων βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė; Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.
Λαυρέντιος του Βέρλε

Ο Λαυρέντιος, γερμ. Lorenz (μεταξύ 1338 και 1340 - μεταξύ 24 Φεβρουαρίου 1393 και 6 Μαΐου 1394) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1360-93/94).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολάου Γ΄ κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Αγνής, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου. Το 1393 απεβίωσε σε ηλικία 54-55 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Βαλτάσαρ και μετά ο Γουλιέλμος. Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Μεκλεμβούργου, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Νικολάου Δ΄ κυρίου του Βέρλε και είχε τέκνα: Βαλτάσαρ π. 1375-1421, κύριος του Βέρλε-Γκύστρο. Ιωάννης Ζ΄ π. 1375-1414, συγκύριος του Βέρλε-Γκύστρο. Γουλιέλμος πριν το 1393/94-1436, κύριος του Βέρλε-Γκύστρο. Biographical data about Lorenz on emecklenburg.de Genealogical table of the House of Mecklenburg
Φίλιππος του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ

Ο Φίλιππος, γερμ. Philip (1454 - 9 Σεπτεμβρίου 1503) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ (1487-1503), κόμης του Νεσατέλ (το ίδιο διάστημα) και από το 1466 αυτοαπεκαλείτο κύριος του Μπάντενβαϊλερ.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ροδόλφου Δ΄ μαργράβου του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και της Μαργαρίτας του Βιέν. Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας και της Γιολάντας του Βαλουά και είχε τέκνο: Ιωάννα 1485-1543, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά-Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ. Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F. and B. (1991). L'Allemagne Dynastique, Tome VI -- Bade-Mecklembourg. France: Laballery. pp. 30–31, 34, 38. ISBN 2-901138-06-3. Johannes Staub: Der Erbvertrag zwischen Markgraf Christoph I. von Baden und Markgraf Philipp von Hachberg vom 31. Aug. 1490, in: Das Markgräflerland, issue 1/1991, Schopfheim, 1991
Ερυθρόζη

Η ερυθρόζη (σε δύο (2) οπτικά ισομερή) αντιπροσωπεύει τα δύο (2) από τα τέσσερα (4) συνολικά στερεοϊσομερή της 2,3,4-τριυδροξυβουτανάλης και είναι μια αλδόζη με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, δηλαδή μια τετρόζη. Για την ακρίβεια, μόνο το D-ισομερές της, δηλαδή η 2R,3R,4-τριυδροξυβουτανάλη, είναι φυσικό.

 Η ερυθρόζη αντιδρά αργά με το υδροχλωρικό οξύ, σχηματίζοντας γαλακτικό οξύ. Στο μεταβολισμό των σακχάρων η 4-φωσφοερυθρόζη είναι ένα ενδιάμεσο μόριο-κλειδί. Σχηματίζεται στη μεταβολική οδό της φωσφοπεντόζης μετά τη δράση του ενζύμου τρανσαλδολάση, από 7-φωσφοσεδοεπτουλόζη και 3-φωσφογλυκεριναλδεΰδη, μαζί με 6-φωσφοφρουκτόζη. Τα φυτά και πολλοί μικροοργανισμοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν την 4-φωσφοερυθρόζη μαζί με το φωσφενολοπυροσταφυλικό οξύ (PEP) για τη σύνθεση των τριών (3) αρωματικών αμινοξέων, δηλαδή της τρυπτοφάνης, της τυροσίνης και της φαινυλαλανίνης. Επιπλέον η 4-φωσφοερυθρόζη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από φυτά, βακτήρια και άλγη για τη σύνθεση της πυριδοξίνης (που είναι η βιταμίνη B6). Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Θεώρημα των Σιμούρα-Τανιγιάμα

Το θεώρημα των Σιμούρα-Τανιγιάμα δείχνει ότι κάθε ελλειπτική καμπύλη πάνω από τους ρητούς αριθμούς συνδέεται με μια δομοστοιχειωτή μορφή. Ο Άγγλος μαθηματικός Άντριου Γουάιλς απέδειξε, τη δεκαετία του 1990, το θεώρημα στην περίπτωση των ημιευσταθών ελλειπτικών καμπυλών, το οποίο ήταν αρκετό για να αποδειχθεί το τελευταίο θεώρημα του Φερμά ως πόρισμα. Μια ιδέα που πρωτοδιατύπωσε ο Γερμανός μαθηματικός Γκέρχαρντ Φράι. Οι Μπρόιλ, Μπράιαν Κόνραντ, Φρεντ Ντάιαμοντ, και Ρίτσαρντ Τέιλορ επέκτειναν τη μέθοδο του Ουάλις για να αποδείξουν το θεώρημα για όλες τις ελλειπτικές καμπύλες πάνω από τους ρητούς το 2001.

 Η εικασία πρωτοδιατυπώθηκε από τον Τανιγιάμα το 1955 σε ένα διεθνές συμπόσιο αλγεβρικής θεωρίας αριθμών στο Τόκιο. Η ολοκληρωμένη μορφή της εικασίας διατυπώθηκε από τους Σιμούρα-Τανιγιάμα από κοινού το 1957. Το 1967 ο Βάιλ επαναδιατύπωσε την εικασία. Το 1986 ο Γκέρχαρντ Φράι παρατήρησε ότι η απόδειξη της εικασίας των Σιμούρα-Τανιγιάμα-Βάιλ θα αποδείκνυε το τελευταίο θεώρημα του Φερμά ως απλό πόρισμα. Πιο συγκεκριμένα παρατήρησε ότι αν δεν ίσχυε το τελευταίο θεώρημα του Φερμά ότι θα μπορούσε να προκύψει μια ρητή καμπύλη που δεν θα συνδεόταν με καμία δομοστοιχειωτή μορφή. Ωστόσο, από το μέθοδο του Φρέι έλειπε μια συνθήκη την οποία συμπλήρωσε ο Σερ το 1987, η εικασία έψιλον, η οποία αποδείχθηκε από τον Ριμπέ το 1990. Το 1995 ο Άντριου Ουάιλς απέδειξε την εικασία για την περίπτωση των ημιευσταθών ελλειπτικών καμπυλών. Η απόδειξη του θεωρήματος για όλες τις ελλειπτικές καμπύλες έγινε το 2001.
Παλικίρ

Η Παλικίρ (αγγλικά: Palikir) είναι πόλη και πρωτεύουσα των Ομοσπόνδων Πολιτειών της Μικρονησίας, από το 1989, οπότε και αντικατέστησε την Κολόνια. Ο πληθυσμός της είναι 6.227 κάτοικοι και βρίσκεται στο νησί Πονπέι. Σημειώνεται ότι μεγαλύτερη πόλη της χώρας είναι η παλιά πρωτεύουσα, Κολόνια.

 Κτισμένη μεταξύ δύο ηφαιστειακών κορυφογραμμών, η Παλικίρ βρίσκεται στο νησί Πονπέι. Η τοποθεσία της είναι σε κοιλάδα, που επίσης ονομάζεται Παλικίρ. Η σύγχρονη πόλη άρχισε να οικοδομείται στα τέλη της δεκαετίας του ' 80. Το 1989 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα και αντικατέστησε την Κολόνια. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός της συντελέστηκε με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον αλλά και να αναπαριστά το σχέδιο της αρχαίας πόλης Ναν Μαντόλ. Ειδικότερα διακοσμήθηκε με περί τις 300 γεωμετρικές στήλες. Τα κτήριά της έχουν δύο ορόφους και είναι επηρεασμένα από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των Μικρονήσιων. Είναι κτισμένα σε διάταξη από ανατολάς προς δυσμάς και έτσι εκμεταλλεύονται την ηλιακή ενέργεια και τους αληγείς ανέμους. Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ. ΔΟΜΗ, 2007, τ. 15. σελ. 210, 219. Η Παλικίρ στο American Heritage Dictionary Στοιχεία για τη Μικρονησία στο NationalGeographic.com
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2007

Η 14η απονομή των Screen Actors Guild Awards, των βραβείων που απένειμε το Σωματείο Αμερικανών Ηθοποιών σε συναδέλφους τους που ξεχώρισαν με τις ερμηνείες τους κατά το έτος 2007, έλαβε χώρα στις 27 Ιανουαρίου 2008. Για 12η συνεχή χρονιά την εκδήλωση φιλοξένησε το Shrine Exposition Center στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. Τηλεοπτικά μεταδόθηκε ταυτόχρονα από τα δίκτυα TNT και TBS. Τις περισσότερες υποψηφιότητες συγκέντρωσε η ταινία του Σον Πεν Ταξίδι στην άγρια φύση (Into The Wild). Όσον αφορά τα τηλεοπτικά βραβεία, από τρεις υποψηφιότητες συγκέντρωσαν οι σειρές The Sopranos, 30 Rock και Ugly Betty. Η τελετή για το έτος αυτό ήταν εορταστική, καθώς τιμήθηκαν τα 75 χρόνια ύπαρξης του Σωματείου (SAG). Κατά συνέπεια προβλήθηκε επαιτειακό υλικό. Επίσης, για τη συνολική προσφορά του τιμήθηκε ο ηθοποιός Τσαρλς Ντάρνινγκ. Μια ακόμη ιδιαιτερότητα της βραδιάς ήταν πως για πρώτη φορά δόθηκαν βραβεία σε ομάδες κασκαντέρ που εργάστηκαν τόσο σε κινηματογραφικές, όσο και τηλεοπτικές παραγωγές.

 Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 2007. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές. Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 2007. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές. 3:10 to Yuma—Τελευταίο Τραίνο για τη Γιούμα A Mighty Heart—Μια Γενναία Καρδιά Away from Her—Το Υστερόγραφο Μιας Σχέσης Eastern Promises—Επικίνδυνες Υποσχέσεις Elizabeth: The Golden Age—Ελίζαμπεθ: Η Χρυσή Εποχή Gone Baby Gone—Χωρίς Ίχνη I Am Legend—Ζωντανός Θρύλος Into the Wild—Ταξίδι στην Άγρια Φύση Lars and the Real Girl—Ο Λαρς και η Κούκλα Του No Country for Old Men—Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους Pirates of the Caribbean: At World's End—Πειρατές της Καραϊβικής: Στα Πέρατα του Κόσμου The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford—Η Δολοφονία του Τζέσε Τζέημς από το Δειλό Ρόμπερτ Φορντ The Bourne Ultimatum—Το Τελεσίγραφο του Μπορν The Kingdom—Ζώνυ Υψηλού Κινδύνου There Will Be Blood—Θα Χυθεί Αίμα Επίσημη Ανακοίνωση των Νικητών Νικητές στο IMDb Αρχειοθετήθηκε 2008-05-12 στο Wayback Machine.
Μαρία Αλεχάντρα Βικούνια

Η Mαρία Αλεχάντρα Βικούνια Μουνιός (María Alejandra Vicuña Muñoz, γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1978) είναι φεμινίστρια ψυχολόγος και πολιτικός από τον Ισημερινό, Αντιπρόεδρος από το 2017 ως το 2018, με πρόεδρο τον Λενίν Μορένο, έχοντας διατελέσει προηγουμένως υπουργός αρμόδια για τη Στέγαση και την Αστική Ανάπτυξη.

 Γεννημένη στο Γουαγιακίλ, η Βικούνια ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της στο σχολείο Λα Μοντέρνα και τις ανώτερες στο Πανεπιστήμιο του Γουαγιακίλ, από όπου απέκτησε πτυχίο στην κλινική ψυχολογία και στη συνέχεια μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στη διοίκηση επιχειρήσεων. Είναι παντρεμένη με τον συγγραφέα Ερνέστο Καριόν, και έχουν μία κόρη. Η Βικούνια εξελέγη για πρώτη φορά μέλος της Εθνικής Συνέλευσης το 2009 και επανεξελέγη το 2013. Ενώ υπηρετούσε στην Εθνική Συνέλευση, ήταν αντιπρόεδρος της μεγαλύτερης επιτροπής σχετικά με την υγεία και την ευημερία του Εκουαδόρ και ήταν ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη, την Τεχνολογία και την Επικοινωνία.Διορίστηκε υπουργός Αστικής Ανάπτυξης και Στέγασης από τον πρόεδρο Μορένο τον Μάιο του 2017. Έπειτα από την αναστολή άσκησης καθηκόντων για τον αντιπρόεδρο Χόρχε Γκλας, η Βικούνια διορίστηκε Αντιπρόεδρος έως ότου διερευνηθούν οι κατηγορίες εναντίον του Γκλας για διαφθορά. Στις 6 Ιανουαρίου 2018 η Βικούνια ορκίστηκε επισήμως ως Αντιπρόεδρος του Ισημερινού ενώπιον της Εθνικής Συνέλευσης, από την οποία εγκρίθηκε ο διορισμός της. Η Βικούνια επιβεβαιώθηκε με 70 ψήφους υπέρ, 17 κατά και 19 αποχές. Έγινε έτσι η δεύτερη γυναίκα, που υπηρετεί στο αξίωμα του αντιπροέδρου, μετά τη Ροζαλία Αρτεάγκα, η οποία ανέλαβε τα καθήκοντά της το 1996. Ήταν αντιπρόεδρος ως την παραίτησή της, στις 4 Δεκεμβρίου 2018.. Νέος αντιπρόεδρος εξελέγη από το Κογκρέσο ο Ότο Σόνενχολτσερ.
Χριστίνα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Χριστίνα (Christina von Holstein-Gottorp, 13 Απριλίου 1573 - 8 Δεκεμβρίου 1625) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν η δεύτερη σύζυγος του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας και η μητέρα του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου της Σουηδίας.

 Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1573 στο Κίελο και ήταν το τέταρτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης. Το 1586 προτάθηκε ως νύφη για τον Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας, τα σχέδια περί γάμου όμως ναυάγησαν. Στις 8 Ιουλίου 1592 έγινε η δεύτερη σύζυγος του Καρόλου τότε δούκα του Σέντερμανλαντ (μετέπειτα Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας). Η βασίλισσα ήταν αυταρχική και δυναμική ως άτομο με έντονο το αίσθημα της οικονομίας. Ήταν τόσο σεβαστική και φοβισμένη. Έχει περιγραφεί ως σκληρή, επίμονη και φιλάργυρη, εικάζεται ότι η πρώτη σύζυγος του Καρόλου προσπαθούσε πάντα να τον πείσει να δείξει επιείκεια στις πράξεις του, ενώ η Χριστίνα έκανε πάντα το αντίθετο. Ο γάμος της έχει περιγραφεί ως ευτυχισμένος. Μετά το τέλος τού συζύγου της στις 30 Οκτωβρίου 1611, έγινε αντιβασίλισσα για το γιο της μέχρι το 1622. Ωστόσο το 1622 ο νεότερος γιος της πρίγκιπας Κάρολος-Φίλιππος απεβίωσε, τότε η ίδια αποσύρθηκε εντελώς από τη δημόσια ζωή. Η Χριστίνα απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 1625 στο Κάστρο Γκρίπσχολμ σε ηλικία 52 ετών. Το 1592 η Χριστίνα παντρεύτηκε τον Κάρολο τότε δούκα του Σόντερμανλαντ (μετέπειτα Κάρολο Θ΄ της Σουηδίας) και μαζί απέκτησαν παιδιά: Χριστίνα 1593-1594, απεβ. 6 μηνών. Γουσταύος Β΄ Αδόλφος 1594-1632, βασιλιάς της Σουηδίας. Μαρία-Ελισάβετ 1596-1618, παντρεύτηκε τον Ιωάννη δούκα του Έστεργκετλαντ. Κάρολος-Φίλιππος 1601-1622, δούκας του Σόντερμανλαντ. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Ρίμπινγκ. Απέκτησαν ένα παιδί, που γεννήθηκε μετά το τέλος του Καρόλου-Φιλίππου. ένας γιος 20 Ιουλίου 1606, θνησιγενής. 13 Απριλίου 1573 - 8 Ιουλίου 1592: Η Βασιλική Υψηλότητα Δούκισσα Χριστίνα του Χόλσταϊν-Γκότορπ 8 Ιουλίου 1592 - 22 Μαρτίου 1604: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Χριστίνα της Σουηδίας, Δούκισσα του Σόντερμανλαντ, του Νάρκε και του Βέρμλαντ 22 Μαρτίου 1604 – 30 Οκτωβρίου 1611: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα 30 Οκτωβρίου 1611 - 1622: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα-Αντιβασίλισσα 30 Οκτωβρίου 1611 - 8 Δεκεμβρίου 1625: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Σουηδίας Westerlund, Kerstin (2004), Kvinnliga brukspatroner, Tekniska museet. Nordisk Familjebok Carl Grimberg: Svenska Folkets underbara öden II. 1521–1611 (The wonderous destinys of the Swedish people)
Citroën Bijou

Το Citroën Bijou ήταν ένα μικρό οικονομικό αυτοκίνητο της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Citroën, που παρήχθη μεταξύ του 1959 και του 1964, σε μόλις 207 αντίτυπα. Κατασκευάστηκε και διατέθηκε αποκλειστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και, κατά συνέπεια, παρήχθη μόνο σε δεξιοτίμονη εκδοχή.

 Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λονδίνου τον Οκτώβριο του 1959 και κατασκευάστηκε αποκλειστικά στο εργοστάσιο της Citroën στο Σλάου (Slough), στην κομητεία του Μπέρκσαϊρ, Ηνωμένο Βασίλειο (20 μίλια, δηλαδή 32 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο του Λονδίνου). Βασιζόταν στο Citroën 2CV, αλλά ήταν μια 2-πορτη εκδοχή coupé (αντιθέτως, η στάνταρ εκδοχή αμαξώματος του 2CV ήταν 4-πορτο landaulet, με ανοιγόμενη οροφή) και με ριζικά διαφορετική εξωτερική εμφάνιση. Μάλιστα είχε σχεδιαστεί από τον Peter Kirwan-Taylor, ο οποίος είχε σχεδιάσει και την Lotus Elite του 1957.Το Bijou δημιουργήθηκε μόνο για την συγκεκριμένη αγορά, καθώς θεωρήθηκε τότε ότι το κοινότυπο ντιζάιν του θα γινόταν πιο αποδεκτό από το συντηρητικό Βρετανικό αγοραστικό κοινό, σε μεγαλύτερο βαθμό από το αντισυμβατικό ντιζάιν του 2CV. Σε αντίθεση με το εξ ολοκλήρου από χάλυβα 2CV, όλα τα εξωτερικά πάνελ του σασί στο Bijou κατασκευάζονταν από υαλοβάμβακα (το γνωστό και ως fiberglass) και ο κινητήρας του ήταν ο ίδιος αερόψυκτος επίπεδος 2-κύλινδρος (flat-twin) 4-χρονος βενζίνης, κυβισμού 425 cm³ και ισχύος 12 hp, με αυτόν που έφερε τότε το 2CV. Μολονότι το σασί και τα περισσότερα μηχανικά μέρη προέρχονταν από το 2CV και ο εξοπλισμός του ήταν λιτός, ωστόσο διέθετε ορισμένα στοιχεία από το πολυτελές Citroën DS (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος»). Τα πλέον αξιοσημείωτα ήταν το κλασικό τιμόνι της Citroën με την μία ακτίνα, το καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ και οι εσωτερικές χειρολαβές των θυρών, όλα δανεισμένα από το DS. Ένα Bijou που δοκιμάστηκε από το βρετανικό περιοδικό αυτοκινήτου «The Motor» τον Ιανουάριο του 1960, κατάφερε τελική ταχύτητα 44,7 μίλια την ώρα (71,9 χιλιόμετρα την ώρα) και επιτάχυνση 0-40 μίλια την ώρα (0-64 χιλιόμετρα την ώρα) σε 41,7 δευτερόλεπτα. Επίσης, πέτυχε κατανάλωση καυσίμου 59,5 μίλια το βρετανικό γαλόνι ή 49,5 μίλια το γαλόνι ΗΠΑ ή 4,75 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Το αυτοκίνητο της δοκιμής κόστιζε £695, μαζί με τους φόρους, τιμή που θεωρήθηκε ακριβή από τους δοκιμαστές.Επιπλέον, ήταν πιο ακριβό από το εγχώριο και πιο πρακτικό Mini, ενώ ήταν ένα από τα πιο αργά αυτοκίνητα της τότε εποχής, πιο αργό ακόμα και από το ίδιο το Citroën 2CV. Ήδη από το 1955, και το 2CV προσέφερε τον ίδιο κινητήρα των 425 cm³, αλλά ήταν ελαφρύτερο, επιτυγχάνοντας τελική ταχύτητα 79 χιλιόμετρα την ώρα ή 49 μίλια την ώρα και από το 1962 έφτασε τα 84 χιλιόμετρα την ώρα ή 52 μίλια την ώρα. Τελικώς, μόλις 207 αντίτυπα σειράς Bijou κατασκευάστηκαν, συν 2 πρωτότυπα, και όσα έχουν επιβιώσει είναι άκρως συλλεκτικά σήμερα. Citroën 2CV Citroën Bijou at Citroenet Citroën Bijou at Motorbase Αρχειοθετήθηκε 2011-06-06 στο Wayback Machine.
Πέρασμα της Σίπκα

Το πέρασμα της Σίπκα (βουλγαρικά: Шипченски проход, Shipchenski prohod) (υψόμετρο 1306 μέτρα) είναι ένα γραφικό πέρασμα στα βουνά Στάρα Πλάνινα (οροσειρά του Αίμου) της Βουλγαρίας. Το πέρασμα αυτό οριοθετεί τα όρια μεταξύ της επαρχίας Στάρα Ζαγόρα και Γκάμπροβο και συνδέει το Γκάμπροβο με το Καζανλούκ και βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο της Βουλγαρίας. Το πέρασμα βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη Σίπκα. Στο σημείο αυτό υπάρχει η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την πόλη Ρούσε στις όχθες του Δούναβη με την Στάρα Ζαγόρα και την Αδριανούπολη στην Τουρκία. Από εκεί ξεκινά δρόμος 12 χιλιομέτρων στα ανατολικά ο οποίος οδηγεί στην ιστορική βουνοκορφή Μπουζλούντζα (βουλγαρικά: Бузлуджа) η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 1441 μέτρων.

 Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου το 1877-1878 ήταν το σημείο όπου έλαβαν χώρα μια σειρά από μάχες οι οποίες ονομάστηκαν η μάχη στο πέρασμα Σίπκα. Στις μάχες πολέμησαν οι Ρώσοι μαζί με Βούλγαρους εθελοντές ενάντια των Οθωμανών. Η νίκη των Ρώσων κατέληξε στην Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ή οποία υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου 1878 η οποία αναγνώριζε την ανεξαρτησία του Βουλγαρικού κράτους. Η υπεράσπιση του Περάσματος του Σίπκα έγινε σύμβολο δίψας για ελευθερία των Βουλγάρων. Το «Μνημείο Σίπκα» ή «Μνημείο απελευθέρωσης» (βουλγαρικά: паметник „Шипка“) βρίσκεται στην βουνοκορφή Άγιος Νικόλας (σήμερα ονομάζεται βουνοκορφή Σίπκα) στο βουνό Στόλετοβ κοντά στο πέρασμα Σίπκα. Το μνημείο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που θυσιάστηκαν στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια των μαχών στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1877-78. Το μνημείο εγκαινιάστηκε το 1934 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ατανάς Ντόνκοβ (βουλγαρικά: Атанас Донков) και τον γλύπτη Αλεξάντερ Αντρέεβ (βουλγαρικά: Александър Андреев). Το μνημείο είναι ένας πύργος 31,5 μέτρα ψηλός με την φόρμα κομμένης πυραμίδας. Ένα γιγαντιαίο λιοντάρι μήκους 8 μέτρων και ύψος 4 μέτρων υπάρχει στην είσοδο του μνημείου. Μέσα στο μνημείο υπάρχει γυναικεία φιγούρα η οποία αναπαριστά την νίκη κατά των Οθωμανικών δυνάμεων αλλά και μαρμάρινη σαρκοφάγος με οστά στρατιωτών που έχασαν την ζωή τους στις μάχες. Μέσα στο μνημείο υπάρχει μουσείο με μετάλλια, αλλά και αρχειακό υλικό (φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα στρατιωτών) από τις μάχες. Η κορυφή του πύργου έχει καλή πανοραμική θέα της περιοχής των βουνών. Επίσημη Ιστοσελίδα Μουσείου Σίπκα (στα βουλγαρικά, αγγλικά και ρώσικα).
Ιριδισμός

Με τον όρο ιριδισμός ή ιρίδωση, χαρακτηρίζεται στη φυσική το οπτικό φαινόμενο της ανάλυσης του λευκού φωτός πάνω σε διάφορες επιφάνειες, όπως συμβαίνει π.χ. σε φυσαλίδες σάπωνος, λεπτού στρώματος ελαίου, πετρελαιοκηλίδες κ.λπ. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στη συμβολή των φωτεινών ακτίνων που προσπίπτουν σε λεπτά σώματα υπό γωνία, εξ ου ονομάζεται και γωνιοχρωμισμός. Πανέμορφοι ιριδισμοί παρατηρούνται επίσης σε πολλά έντομα όπως και θαλάσσια όστρακα.

 Ειδικότερα όμως ιριδισμοί παρατηρούνται και στις βάσεις των νεφών ως τμήματα ή ζώνες έγχρωμοι κυρίως κόκκινης απόχρωσης, πολλές φορές πράσινης και σπανιότερα κυανής και κίτρινης προσφέροντας μια θαυμάσια θέα. Οι αποχρώσεις αυτές φαίνονται να παρακολουθούν ιδιαίτερα την περίμετρο των νεφών. Το μετεωρολογικό φαινόμενο αυτό δεν οφείλεται στη διάθλαση του φωτός από υδροσταγόνες που μπορεί να περιέχονται στα νέφη, που τότε θα παρήγαγαν το ουράνιο τόξο, αλλά στη παράθλαση του φωτός που πίπτει στα κράσπεδα των νεφών όπου υφίστανται πολύ πολύ μικρές υδροσταγόνες. Συνεπεία αυτού είναι ότι ο ιριδισμός κατατάσσεται στα λεγόμενα "στέμματα" ή "φωτεινά στέμματα". Για τους παρατηρητές των νεφών και γενικά των διαφόρων μετεωρολογικών φαινομένων η εμφάνιση ιριδίζοντος νέφους σημαίνει ότι τούτο αιωρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα άνευ μεταβολών, συνεπώς αποτελεί δείγμα καλοκαιρίας.
Σάντσο Β΄ Σάντσεθ της Γασκώνης

Ο Σάντσο Β΄ Σάντσεθ, γαλλ.: Sancho II Sánchez ή Sans II Sancion, (απεβ. κάπου μεταξύ 854 και 864) διαδέχθηκε τον αδελφό του Aθνάρ Σάντσεθ ως κόμης της Vasconia Citerior (Γασκώνης) το 836, παρά τις αντιρρήσεις του βασιλιά Πεπίνου Α΄ της Ακουιτανίας .

 Μετά το τέλος του Πεπίνου Α΄ το 838, η σύγχυση τύλιξε τη νότια Γαλατία. Οι περισσότεροι κόμητες της Ακουιτανίας εξέλεξαν τον Πεπίνο Β' ως βασιλιά τους, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής, παρακινούμενος από τη σύζυγό του Ιουδήθ, διένειμε το τεράστιο βασίλειό του στο Βορμς τον Μάιο του 839, παραχωρώντας όλη την Ακουιτανία, τη Γασκώνη, τη Σεπτιμανία και την Ισπανική Μαρκιωνία στον μικρότερο γιο του Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό. Ο Λουδοβίκος Α΄ έστειλε έναν βασιλικικό στρατό στο Λιμουζέν και στη συνέχεια εγκατέστησε τον γιο του στο Πουατιέ. Οι οπαδοί του Πεπίνου ηττήθηκαν και ο Λουδοβίκος Α΄ προχώρησε στον διορισμό νέων κομητών σε νέες περιοχές. Ένας Σεγκουέν διορίστηκε στο Μπορντώ για να αντιμετωπίσει τον Σάντσo Β΄, ενεργώντας τώρα ουσιαστικά μόνος. Ο Σεγκουέν διορίστηκε dux Wasconum από τον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή: δηλαδή, δούκας της μαρκιωνίας που φρουρούσε τα σύνορα με τους Γασκώνους, με επικεφαλής τον Σάντσo Β΄, πιθανότατα Βάσκος ο ίδιος. Ο Σεγκουέν σκοτώθηκε αργότερα το ίδιο έτος σε μία μάχη ενάντια στους Βίκινγκς . Το 848 το Μπορντώ έμεινε χωρίς αρχηγό, μετά την αποχώρηση των Βίκινγκς. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα αν ο Σάντσο Β΄ κατέλαβε την πόλη, αλλά σίγουρα είναι πιθανό. Ο ιστορικός Φέρντιναντ Λοτ υποθέτει ότι ο Σάντσο Β΄ προτάθηκε ακόμη και ως δούκας στη Λιμόζ ή στην Ορλεάνη από τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό εκείνη τη χρονιά. Σίγουρα υπέβαλε μέχρι το 850. Με τον κουνιάδο του Εμενόν, κόμη του Περιγκόρ, σύζυγο της αδερφής του Σάντσας, ο Σάντσο Β΄ συνελήφθη από τον αντιφρονούντα Μαυριτανό αρχηγό Μουσά. Ο Κάρολος Β΄ διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωσή τους και με τη σειρά του ο Σάντσο Β΄ παραδόθηκε τον Πεπίνο Β', όταν ο τελευταίος κατέφυγε στη Γασκώνη τον Σεπτέμβριο του 852 Το 864 ή πριν, ο Σάντσο Β΄ απεβίωσε, και το δουκάτο της Γασκώνης πέρασε στον ανιψιό του Άρνολντ, γιο του Εμενόν. Ο μετέπειτα δούκας Γκαρθία Β΄ Σάντσεθ μπορεί να ήταν γιος του. Pertz, G, επιμ. Chronici Fontanellensis fragmentum στη Μον. Γερ. Ιστορ. Scriptores, Vol. II. Pertz, G, επιμ. Chronicum Aquitanicum στη Δευτ. Γερ. Ιστορ. Scriptores, Vol. II. Waitz, E, εκδ. Annales Bertiniani . Ανόβερο: 1883. Higounet, Charles. Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας . Μπορντό, 1963. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050 . University of Texas Press: Austin, 1965.
Κωνσταντία της Καστίλης

Η Κωνσταντία της Καστίλης (Constance de Castille, 1136 - 4 Οκτωβρίου 1160) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, βασίλισσα της Γαλλίας ως δεύτερη σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου Ζ´ μετά την ακύρωση του γάμου του με την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Ακουιτανίας,

 Ήταν κόρη του Αλφόνσου Ζ´ της Καστίλης & του Λεόν και της πρώτης συζύγου του Βερεγγάριας της Βαρκελώνης, αλλά η ακριβής ημερομηνία γέννησης της είναι άγνωστη. Τα ακριβή αίτια διαζυγίου του συζύγου της ήταν οι διαμαρτυρίες της Ελεονώρας για τις υπερβολικά στενές σχέσεις του Λουδοβίκου με την εκκλησία και του Λουδοβίκου με την σειρά του επειδή η Ελεονώρα δεν του γεννούσε τον απαιτούμενο διάδοχο κάτι που ούτε η Κωνσταντία κατόρθωσε να το κάνει. Η Κωνσταντία πέθανε απο τους πόνους στην γέννηση του δεύτερου παιδιού της Αδελαΐδας του Βεξίν (1160), ο σύζυγος της βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ´ 5 βδομάδες αργότερα προχώρησε στον τρίτο του γάμο με την Αδέλα της Καμπανίας. Μαργαρίτα 1158-1197, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο διάδοχο της Αγγλίας και μετά τον Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Άλυς 1160-π.1220, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ των Μεγιέμ κόμη του Ποντιέ. Constance Bouchard, Those of My Blood: Creating Noble Families in Medieval Francia, (University of Pennsylvania Press, 2001) Jim Bradbury, The Capetians, (MPG Books Ltd, 2007) W.L. Warren, King John, (University of California Press, 1978)
Ανόλη

H ανόλη (αγγλικά anol) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C9H10O, αν και αποδίδεται πιο αναλυτικά από τον ημισυντακτικό του τύπο (C6H4)(4-CH=CHCH3)OH. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια φαινόλη.

 Το 1937, ο Σερ Τσαρλς Ντοντς (Sir Charles Dodds) παρήγαγε την ανόλη με απομεθυλίωση αναιθόλης. Η αναιθόλη, με τη σειρά της, είναι οιστρογονικό συστατικό του γλυκάνισου και του μάραθου. Έχει αναφερθεί ότι και η ίδια η ανόλη έχει εξαιρετικά ισχυρή οιστρογονική δραστηριότητα, στο ίδιο επίπεδο με αυτό των στεροειδών οιστρογόνων, όπως οιστρόνης, αφού με μια δόση 1 µg, προκαλεί οίστρο σε αρουραίους. Ωστόσο, κάποιες μεταγενέστερες μελέτες, με διαφορετικά παρασκευάσματα ανόλης, απέτυχαν να επιβεβαιώσουν τα ευρήματα αυτά. Διαπιστώθηκε, ακόμη, ότι ο διμερισμός της ανόλης σε διανόλη και εξαστρόλη μπορεί γρήγορα να συμβεί, και ότι η τελευταία πρόσμειξη ήταν υπεύθυνη για την εξαιρετικά ισχυρή οιστρογονική δράση, που αρχικά αποδόθηκε όλη στην ανόλη. Ο Σερ Ντοντς αργότερα συνέθεσε το δοµικά συγγενικό και εξαιρετικά ισχυρό οιστρογόνο διαιθυλοστιλβεστρόλη, το 1938. Διαναιθόλη Παπαγεωργίου Β.Π., “Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία: Κυκλικές Ενώσεις”, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1986. Speight J. G., “Chemical and Process Design Handbook”, McGraw-Hill, 2002 Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια “Επιστήμη & Ζωή” Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Προγκρές Μ-07Μ

Το Προγκρές Μ-07Μ (ρωσικά: Прогресс М-07М, η NASA το ονόμασε Progress 39 ή 39P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε το 2010 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν το έβδομο σκάφος της έκδοσης Προγκρές-Μ 11F615A60 που στάλθηκε στο διάστημα και το τέταρτο εντός του 2010. Είχε αριθμό σειράς 407.

 Το Προγκρές Μ-07Μ εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 10 Σεπτεμβρίου 2010 (10:22:28), ενώ η εκτόξευση είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 8 Σεπτεμβρίου. Η καθυστέρηση οφείλονταν στις αντίξοες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή.Έπειτα από δύο ημέρες ελεύθερης πτήσης το σκάφος συνδέθηκε με το τμήμα Ζβεζντά του σταθμού στις 12 Σεπτεμβρίου (11:58 UTC). Μετέφερε φορτίο 2.515 kg, στο οποίο περιλαμβάνονταν 1.120 kg καυσίμων, 49 kg οξυγόνου, 210 kg νερού καθώς και υλικά για το σύστημα υποστήριξης ζωής του σταθμού, προμήθειες, τρόφιμα και άλλο εξοπλισμό.Οι προωθητήρες του διαστημοπλοίου χρησιμοποιήθηκαν τρεις φορές για να διορθωθεί το επίπεδο της τροχιάς του διαστημικού σταθμού, συγκεκριμένα στις 15 Σεπτεμβρίου, στις 20 Οκτωβρίου και τις 22 Δεκεμβρίου.Στις 20 Φεβρουαρίου 2011 το Προγκρές αποσυνδέθηκε προκειμένου να απελευθερωθεί η θύρα του τμήματος Ζβεζντά προκειμένου αυτή να απελευθερωθεί για το ευρωπαϊκό σκάφος ανεφοδιασμού Johannes Kepler. Στην συνέχεια καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Διαστημικές αποστολές το 2010 Διαστημικές αποστολές το 2011
Δήμος Φαλαισίας

Ο δήμος Φαλαισίας ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεγαλόπολης . Βρισκόταν στο νοτιοδυτικότερο τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 20 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.229 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Λεοντάρι. Ο δήμος ήταν από τις περιοχές που επλήγησαν ιδιαίτερα από τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Λεονταρίου [ 384 ] το Λεοντάριον [ 289 ] η Γαβριά [ 10 ] τα Καλύβια [ 24 ] η Καμαρίτσα [ 24 ] το Κοτσιρίδιον [ 37 ] Δ.δ. Ακόβου [ 264 ] ο Άκοβος [ 246 ] τα Γούπατα [ 18 ] Δ.δ. Αναβρυτού [ 96 ] το Αναβρυτόν [ 60 ] το Κάτω Αναβρυτόν [ 36 ] Δ.δ. Ανεμοδουρίου -- το Ανεμοδούριον [ 133 ] Δ.δ. Βελιγοστής -- η Βελιγοστή [ 131 ] Δ.δ. Βουτσαρά -- ο Βουτσαράς [ 90 ] Δ.δ. Γιανναίων [ 89 ] οι Άνω Γιανναίοι [ 23 ] οι Κάτω Γιανναίοι [ 66 ] Δ.δ. Γραικού -- ο Γραικός [ 61 ] Δ.δ. Δυρραχίου -- το Δυρράχιο [ 299 ] Δ.δ. Ελληνίτσης -- η Ελληνίτσα [ 95 ] Δ.δ. Καμάρας [ 355 ] η Καμάρα [ 287 ] το Καμποχώριον [ 68 ] Δ.δ. Λεπτινίου -- το Λεπτίνιον [ 69 ] Δ.δ. Νεοχωρίου Φαλαισίας -- το Νεοχώριον [ 111 ] Δ.δ. Πετρίνας [ 90 ] η Πετρίνα [ 50 ] η Μονή Αμπελάκη [ 4 ] τα Σπαναίικα [ 36 ] Δ.δ. Ποταμιάς -- η Ποταμιά [ 100 ] Δ.δ. Ρουτσίου -- το Ρούτσιον [ 67 ] Δ.δ. Σκορτσινού -- ο Σκορτσινός [ 220 ] Δ.δ. Σουλαρίου -- το Σουλάριον [ 109 ] Δ.δ. Τουρκολέκα -- ο Τουρκολέκας [ 301 ] Δ.δ. Φαλαισίας [ 165 ] η Φαλαισία [ 150 ] η Μονή Μπούρα [ 15 ] Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine. ΣΚΑΪ-γυρίσματα, τα καμμένα της Φαλαισίας
Όλγα Ρούμπζοβα

Η Όλγα Νικολάεβνα Ρούμπζοβα (Διεθνώς: Olga Nikolaevna Rubtsova ρωσικά: О́льга Никола́евна Рубцо́ва, 20 Αυγούστου 1909 – 13 Δεκεμβρίου 1994) ήταν σκακίστρια από την Σοβιετική Ένωση, η 4η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γυναικών στο σκάκι, από το 1956 έως το 1958.

 Η Ρούμπζοβα γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1909 στη Μόσχα της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αποφοίτησε από τη Ανώτατη Τεχνική Σχολή "N. E. Μπάουμαν" το 1936. Της έχει απονεμηθεί η Τάξη του Ερυθρού Εμβλήματος Εργασίας και διάφορα άλλα μετάλλια της Σοβιετικής Ένωσης. Για την προσφορά της στο σκάκι και τον αθλητισμό τιμήθηκε το 1952 με το Μάστερ Αθλητισμού και το 1956 με Διεθνή Μάστερ. Πέθανε στη Μόσχα στις 13 Δεκεμβρίου 1994. Κέρδισε το Σοβιετικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών τέσσερις φορές το 1927, το 1931, το 1937 και το 1948, και ήταν δεύτερη στο Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών του 1949-1950, έναν βαθμό πίσω από την Λουντμίλα Ρουντένκο. Κέρδισε τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Γυναικών το 1956, τερματίζοντας μπροστά από την Ρουντένκο και την Ελίζαμπεθ Μπίκοβα στο τουρνουά, ενώ το 1958 έχασε τον τίτλο στο ματς με την Μπίκοβα. Το 1976 η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία την τίμησε με τον τίτλο της διεθνούς γκρανμαίτρ γυναικών.Η Ρούμπζοβα έπαιζε επίσης σκάκι δι' αλληλογραφίας και έγινε η πρώτη Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γυναικών στο άθλημα αυτό το 1972, επίσης τερμάτισε δεύτερη στο επόμενο πρωτάθλημα χάνοντας τον τίτλο από τη Λόρα Γιακόβλεβα στο τάι-μπρέικ, ενώ κατατάχθηκε πέμπτη στο μεθεπόμενο πρωτάθλημα. Μέχρι σήμερα, παραμένει η μοναδική παίκτρια ή παίκτης, που πήρε το παγκόσμιο σκακιστικό πρωτάθλημα και στα δύο αθλήματα. «Olga Rubtsova». www.chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2015.
Αλ Ντουχαΐλ ΣΚ

Η Αλ Ντουχαΐλ ΣΚ (αραβικά: الدحيل) είναι αθλητικός σύλλογος από το Κατάρ. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο αγωνίζεται στην Κατάρ Σταρς Λιγκ. Έδρα του συλλόγου είναι η πόλη Ντόχα. Αγωνίζεται στο Στάδιο Αμπντουλάχ μπιν Χαλίφα. Είναι η πρώτη ομάδα στο ποδόσφαιρο της χώρας που κέρδισε τον τίτλο της πρωταθλήτριας, την πρώτη περίοδο.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2009 σαν «Αλ Σορτά Ντόχα» και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Λεχβίγια ΣΚ». Τον Απρίλιο του 2017 ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι θα έπαιρνε τη θέση της Ελ Τζαΐς ΣΚ και μετονομάστηκε σε «Αλ Ντουχαΐλ ΣΚ». Τελευταία ενημέρωση: 24 Ιουλίου 2018.Κατάρ Σταρς ΛιγκΠρωταθλήτρια (8): 2010–11, 2011–12, 2013–14, 2014–15, 2016–17, 2017–18, 2019-20, 2022-23Δεύτερη ΚατηγορίαΠρωταθλήτρια (1): 2009–10Κύπελλο ΕμίρηΚυπελλούχος (2): 2016, 2018Κατάρ ΚαπΝικήτρια (3): 2013, 2015, 2018Σούπερ Καπ Κατάρ / Σεΐχ Γιασίμ ΚαπΝικήτρια (2): 2015, 2016 Επίσημος ιστότοπος
Αλεξάντρ Σαρόνοφ

Ο Αλεξάντρ Μάρκοβιτς Σαρόνοφ (γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1942) (ρωσικά: Алекса́ндр Ма́ркович Шаро́нов‎, με το ψευδώνυμο Σαρονόν Σάντρα (γλώσσα Έρζυα: Шарононь Сандра) είναι Μορδβίνος, Ρώσος φιλόλογος (Φιννο-Ουγγρικές γλώσσες), λαογράφος, ποιητής και πεζογράφος.Το ερευνητικά και κοινωνικά του ενδιαφέρονται περιλαμβάνουν την ιστορία, την μυθολογία και την λαογραφία των λαών Έρζυα και Μόκσα.

 Μαστοράβα, επικό ποίημα βασισμένο στη λογοτεχνία και λαογραφία των Μορδβίνων, γραμμένο στα Έρζυα (1994), που έχει μεταφραστεί στην γλώσσα Μόκσα, στα ρωσικά, και στην ουγγρική γλώσσα Устно-поэтическое творчество мордовского народа (1977) На земле Инешкипаза (2006) Мордовский героический эпос (2001) Эрзя, Меря, Русь в историографии России (2013) Потехония, ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας (2012) Планета Эра, ποίηση και πεζογραφία (2014) 1997: Βραβείο Κοινωνίας και Λογοτεχνίας Ματίας Καστρέν, Φινλανδία 1996: Κρατικό βραβείο της Μορντόβια, Ρωσία
Now You See Inside (SR-71)

Το "Now You See Inside" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ της αμερικάνικης ποπ πανκ μπάντας, SR-71. Κυκλοφόρησε στις 20 Ιουνίου του 2000 από την RCA. Παραγωγοί ήταν οι David Bendeth, Gil Norton και John Shanks. Το μόνο πετυχημένο τραγούδι του άλμπουμ ήταν το "Right Now".

 Το "Last Man on the Moon" αναφέρεται σαν "Last Moon on Monday" σε κάποιες εκδόσεις. Single Mitch Allan - φωνή, κιθάρα Dan Garvin - ντραμς, κρουστά, φωνητικά Jeff Reid - μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά Mark Beauchemin - κιθάρα, πλήκτρα, φωνητικά John Allen - φωνητικά Kevin Kadish - φωνητικά John Shanks - κιθάρα, παραγωγός Gil Norton - πλήκτρα, παραγωγός Mark Pythian - πλήκτρα Patrick Warren - πλήκτρα Rob Ladd - κρουστά Richard George - βιολί Chris Tombling - βιολί Audrey Riley - τσέλο Richard Bissell - γαλλικό κόρνο David Bendeth - παραγωγός Graham Dominy, Brandon Mason, Bradley Cook - μηχανικοί Jack Joseph Puig, Neal Avron - μίξινγκ Ted Jensen - mastering
Άνω Ποταμιά Νάξου

Η Άνω Ποταμιά είναι χωριό της κεντρικής Νάξου, σε υψόμετρο 180-190 μέτρων και με 127 κατοίκους (απογραφή 2011). Η Άνω Ποταμιά αποτελεί τον ανατολικό οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Ποταμιάς που συναποτελείται από τη Μέση Ποταμιά και τη Κάτω Ποταμιά σε διεύθυνση Ανατολή Δύση. Έχει χαρακτηριστεί από το 1978 παραδοσιακός οικισμός.

 Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά απογράφονταν ως Ποταμιά στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα. Το 1835, οι σημερινοί οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά αναγνωρίζονται σαν ένας οικισμός με την ονομασία Ποταμιά, με 190 κατοίκους (57 οικογένειες) και προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Βίβλου της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό Γαλανάδο. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Οπότε ο οικισμός Ποταμιά, που αριθμούσε πάνω από 500 κατοίκους αποσπάται από το δήμο Βίβλου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ποταμιάς. Το 1928, στην απογραφή αναγνωρίζονται ξεχωριστά οι οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά, οπότε ο οικισμός Ποταμιά καταργείται και στη θέση του δημιουργείται η κοινότητα Ποταμιάς, που περιλαμβάνει τους τρεις ξεχωριστούς οικισμούς και έδρα του ορίζεται η Άνω Ποταμιά. Το 1976, ο οικισμός (Άνω Ποταμιά) παύει από έδρα της κοινότητας Ποταμιάς και ορίζεται έδρα ο οικισμός Μέση Ποταμιά. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Νάξου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ποταμιάς, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Μέση Ποταμιά ( 99 κ.) και Κάτω Ποταμιά ( 59 κ.) την Τοπική Κοινότητα Ποταμιάς ( 285 κ.). Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2012–13

Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2012-13 ήταν η 33η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Ο. Μυκόνου, ο οποίος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώθηκε από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 31η φορά και αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανναξιακός Α.Ο., ο οποίος απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν.

 Αρχικά, στο πρωτάθλημα δήλωσαν συμμετοχή 24 σύλλογοι από 11 νησιά: 2 από την Άνδρο, 4 από τη Θήρα, 1 από την Ίο, 1 από τη Μήλο, 1 από τη Μύκονο, 3 από τη Νάξο, 3 από την Πάρο, 1 από τη Σέριφο, 1 από τη Σίφνο, 5 από τη Σύρο και 2 από την Τήνο. Λίγες ημέρες αργότερα, αποφασίστηκε ο Α.Ο. Άνω Σύρου να μην λάβει τελικά μέρος στο πρωτάθλημα κι έτσι ο αριθμός των συμμετεχόντων έπεσε στους 23. Οι 23 σύλλογοι χωρίστηκαν στη συνέχεια σε τρεις ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Άνδρο, Μύκονο, Τήνο καθώς και δύο ομάδες από τη Σύρο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Μήλο, Πάρο, Σέριφο, Σίφνο, καθώς και τις υπόλοιπες δύο ομάδες από τη Σύρο. Τέλος, ο τρίτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Θήρα, Ίο και Νάξο.Μετά από δημόσια κλήρωση, οι τέσσερις ομάδες της Σύρου μοιράστηκαν στον πρώτο και στον δεύτερο όμιλο. Οι όμιλοι που καταρτίστηκαν ήταν οι εξής: