IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιάννης Παπακώστας

Ο Γιάννης Παπακώστας είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στην Αυστραλία στις 10 Δεκεμβρίου 1968 από γονείς μετανάστες. Σε ηλικία 12 ετών επέστρεψε με τους γονείς του στην Ελλάδα. Μεγάλωσε στο Χαϊδάρι όπου έκανε και τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα. Ως παίκτης αγωνίστηκε στην θέση του μπακ στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90 με την ομάδα του Χαϊδαρίου αλλά σταμάτησε νωρίς το ποδόσφαιρο για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την προπονητική που ήταν και η μεγάλη αγάπη του.

 Ο Γιάννης Παπακώστας αρχικά δούλεψε σαν συνεργάτης του Γιώργου Πούλου στη Χαλκηδόνα και τον Πανελευσινιακό. Το 2002 ανέλαβε πρώτος προπονητής στο Χαϊδάρι και το 2004 οδήγησε την ομάδα αρχικά στην Γ' Εθνική. Την επόμενη σεζόν πανηγυρίζει μία ακόμα άνοδο στην Β' Εθνική, όπου σταθεροποιεί την ομάδα, ωστόσο τον Ιανουάριο του 2006παραιτείται. Το καλοκαίρι του 2006 ανέλαβε τον Αστέρα Τρίπολης μετά όμως από 14 ματς (12 στο πρωτάθλημα και 2 στο κύπελλο),θα φύγει τον Δεκέμβριο αν και η πορεία της ομάδας είναι ικανοποιητική, , ωστόσο σύντομα θα έχει πρόταση από τον ΠΑΣ Γιάννινα και τον οποίο θα αναλάβει τον Ιανουάριο του 2007 όπου παρέμεινε για συνολικά 22 παιχνίδια (18 στο πρωτάθλημα και 4 στο κύπελλο). Με τον ΠΑΣ Γιάννινα πετυχαίνει τον αποκλεισμό του Ολυμπιακόυ στο κύπελλο ελλάδος , δίνοντας «ρεσιτάλ» προπονητικής.Συνέχισε την καρίερα του στον Πανσερραϊκό με τον οποίο πέτυχε την άνοδο στην στην Σούπερ Λίγκα συνέχισε να κάθεται στον πάγκο της ομάδας την επόμενη σεζόν αλλά τα άσχημα αποτελέσματα τον οδηγούν σε παραίτηση.Αναλαμβάνει την Καβάλα τον Ιανουάριο του 2009 και πετυχαίνει την άνοδο στην Σούπερ Λίγκα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά την επόμενη σεζόν παραμένει στην ομάδα της Καβάλας αν και μία εβδομάδα πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος υπήρχαν σε αυτή μόλις δώδεκα παίκτες την οδηγεί σε μια εντυπωσιακή πορεία έως τον Νοέμβριο που δήλωνει την παραίτησή του ενοχλημένος από τα συνεχή σενάρια αντικατάστασής του.Το δεύτερο μισό της σεζόν αναλαμβλανει την Λάρισα και αν και η ομάδα έχει γενικά μια κακή σεζόν καταφέρνει την παραμονή της στην Σούπερ Λίγκα. Την επόμενη σεζόν ,παρέμεινε στην ομάδα μέχρι τις 29 Νοεμβρίου του 2010 όπου λύνει κοινή συναινέση το συμβόλαιο του λόγω της φτωχής συγκομιδής βαθμών της θεσσαλικής ομάδας. Τον Μάρτιο του 2011 αναλαμβάνει να οδηγήσει τον Λεβαδειακό ξανά στην Σούπερ Λίγκα. Το καλοκαίρι του 2011 βρέθηκε μπλεγμένος σε υπόθεση στημένων αγώνων λίγο αργότερα όμως απαλλάχθηκε όλων των κατηγοριών. Τον Μάρτιο του 2012 ανέλαβε την Παναχαϊκή. Έλυσε το συμβόλαιο του κοινή συναινέση τον Οκτώβριο του 2012 και αναλαμβάνει την Καλλιθέα τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Στις 07 Φεβρουαρίου 2013 αναλαμβάνει την Κέρκυρα αφού προηγουμένως έλυσε αιφνιδίως τη συνεργασία του με την Καλλιθέα. Μίνι βιογραφικο του Γιάννη Παπακώστα στο Onsports.gr Βιογραφικο του Γιάννη Παπακώστα στο panserraikos.net Συνέντευξη του Γιάννη Παπακώστα στο panserraikara.gr
Μάκης Λυκούδης

Ο Γεράσιμος Μάκης Λυκούδης (γενν. στις 21 Μαΐου 1972) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης και σήμερα προπονητής. Ήταν διεθνής με την εθνική αντρών όπου έχει διατελέσει και αρχηγός της.

 Ο Λυκούδης ξεκίνησε από τον ΑΟ Θρίαμβος Πατρών και πήρε μετεγγραφή στον Ν.Ο. Πατρών το 1988 και μαζί του κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων του 1988. Με τον Ναυτικό Όμιλο ήταν κυπελλούχος Ελλάδος το 1995 και φιναλίστ τις χρονιές 1992, 1996, 1997 και 1998. Με τον Όμιλο ήταν 4ος στο κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης του 1993 , τρίτος στο μεσογειακό κύπελλο του 1994 και 4ος στο μεσογειακό κύπελλο του 1998. Μεγαλύτερη επιτυχία ήταν ο χαμένος τελικός του Λεν Τρόφι το 1999 . Το 2002 πήρε μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό ως το 2005 που σταμάτησε να αγωνίζεται αλλά συνέχισε στον Παναθηναϊκό ως προπονητής. Έπειτα συνέχισε στην Ν.Ε. Πατρών και από το 2010 ανέλαβε προπονητής στον Ν.Ο. Πατρών, το 2011 έφυγε από τον Όμιλο κι επέστρεψε την Ν.Ε. Πατρών. Πλέον εργάζεται ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο 2ο Γυμνάσιο Πατρών.
Doom (σειρά)

Το Doom είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών βολών πρώτου προσώπου από την id Software. Η σειρά επικεντρώνεται στα εκμεταλλεύματα ενός ανώνυμου πεζοναύτη που λειτουργεί υπό την αιγίδα της Union Aerospace Corporation (UAC), ο οποίος πολεμά ορδές δαιμόνων και νεκρών για να επιβιώσει. Το Doom θεωρείται ένα από τα πρωτοποριακά παιχνίδια shooter πρώτου προσώπου, παρουσιάζοντας σε υπολογιστές συμβατούς με IBM PC χαρακτηριστικά όπως τρισδιάστατα γραφικά, διαδικτυακό gameplay για πολλούς παίκτες και υποστήριξη για τροποποιήσεις που έχουν δημιουργηθεί από τον παίκτη με τη μορφή Doom WAD. Από την κυκλοφορία του Doom το 1993, η σειρά έχει δημιουργήσει πολυάριθμες συνέχειες, πακέτα επέκτασης και μια ταινία. Πολλοί πιστεύουν ότι η σειρά ξεκίνησε το είδος FPS. Από το ντεμπούτο του, έχουν πουληθεί πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παιχνιδιών στη σειρά Doom.

 Doom (1993) The Ultimate Doom (1995) Doom II: Hell on Earth (1994) Master Levels for Doom II (1995) No Rest for the Living (2010) Final Doom (1996) Doom 64 (1997) Doom 3 (2004) Doom 3: Resurrection of Evil (2005) Doom 3 BFG Edition/The Lost Mission (2012) Doom (2016) Doom RPG (2005) Doom Resurrection (2009) Doom II RPG (2009) Τα βιντεοπαιχνίδια Doom αποτελούνται από παιχνίδια βολών πρώτου προσώπου όπου ο παίκτης χειρίζεται έναν ανώνυμο πεζοναύτη γνωστός και ως Doomguy. Ο παίκτης πρέπει να πολεμήσει τις δυνάμεις της κόλασης που αποτελούνται από δαίμονες και νεκρούς. Στο Doom II: Hell on Earth, ο παίκτης για άλλη μια φορά αναλαμβάνει το ρόλο του ανώνυμου θαλάσσιου χώρου. Μετά την επιστροφή από την κόλαση, ο παίκτης διαπιστώνει ότι οι δαίμονες έχουν επίσης εισβάλει στη Γη όπου έχουν σκοτώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους. Το Next Generation το 1996 κατέταξε τη σειρά ως το 19ο κορυφαίο παιχνίδι όλων των εποχών, γιατί "παρά τους εκατοντάδες τίτλους copycat, κανένα δεν κατάφερε ποτέ να ισοσταθμίσει το πρωτότυπο, παλλόμενο κλασικό της id."Ο πρωταγωνιστής της σειράς, ένας πεζοναύτης, δέχτηκε θετική υποδοχή. Το GameDaily το 2009 τον περιλάμβανε στον κατάλογο των "δέκα ηρώων παιχνιδιών που αποτυγχάνουν σε απλά πράγματα", για την ανικανότητά του να κοιτάζει πάνω και κάτω στην αρχική σειρά. Η UGO Networks τον κατέταξε τέταρτο στον κατάλογο των καλύτερων σιωπηλών πρωταγωνιστών του 2012 στα βιντεοπαιχνίδια, σημειώνοντας το θάρρος του να συνεχίσει στη σιωπή ακόμα και όταν αντιμετωπίζει τον στρατό της κόλασης. Το περιοδικό Complex κατέταξε τον Doomguy ως τον 16ο στον κατάλογο των μεγαλύτερων στρατιωτών στα βιντεοπαιχνίδια καθώς είναι "ο αρχικός πεζοναύτης στα βιντεοπαιχνίδια" και "ένας από τους κλασικούς ήσυχους πρωταγωνιστές".
Άγιος Ιωάννης Χερσονήσου Ηρακλείου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ηρακλείου, προς τις δυτικές ακτές του κόλπου των Μαλίων. Βρίσκεται πάνω στην οδό Ηρακλείου-Αγίου Νικολάου (ΕΟ 90), μεταξύ Ανάληψης και Λιμένα Χερσονήσου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 24 χλμ. περίπου Α. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χερσονήσου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο βόρειο τμήμα του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Κρήτη 1:250000) eetaa.gr
ΓΤΚ Γκλιβίτσε

Η Γκλιβίτσκιε Τοβαζίστφο Κοσικούφκι Γκλιβίτσε (πολωνικά: Gliwickie Towarzystwo Koszykówki Gliwice), εν συντομία ΓΤΚ Γκλιβίτσε (GTK Gliwice), είναι πολωνικός επαγγελματικό σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Γκλιβίτσε. Η ομάδα επί του παρόντος συμμετέχει στην κορυφαία κατηγορία της πολωνικής καλαθοσφαίρισης.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1998 και αρχικά επικεντρώθηκε στις ομάδες νέων και στην ανάπτυξη νέων παικτών. Το 2006, ο σύλλογος έφτασε στην 3 Λίγκα, την τέταρτη κατηγορία στην πολωνική καλαθοσφαίριση. Το 2010, ο σύλλογος προβιβάστηκε στην 2 Λίγκα και το 2014 ο σύλλογος κλήθηκε να συμμετάσχει στην 1 Λίγκα. Αφού ο σύλλογος τερμάτισε στη δεύτερη θέση τη 2016-17, η Γκλιβίτσε κλήθηκε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Πολωνίας για τη σεζόν 2017-18.Από το 2018, η Γκλιβίτσε παίζει στην Αρένα Γκλιβίτσε, αλλάζοντας μεταξύ της μεγάλης αίθουσας και της αίθουσας προπόνησης.Στις 26 Μαΐου 2020, η Γκλιβίτσε υπέγραψε τον Γερμανό Ματίας Ζόλνερ ως νέο προπονητή. Σελίδα στο Facebook
Τζίντου Κρισναμούρτι

Ο Τζίντου Κρισναμούρτι (Jiddu Krishnamurti, 11 Μαΐου 1895 - 17 Φεβρουαρίου 1986) ήταν Αμερικανο-Ινδός διανοητής και ποιητής. Γεννήθηκε στην πόλη Μανταναπάλ της Ινδίας. Ορφανός από μητέρα, υιοθετήθηκε από την Άννι Μπέσαντ, πρόεδρο της Θεοσοφικής Εταιρείας, καθώς η πρόεδρος τον θεωρούσε ως παγκόσμιο δάσκαλο. Πραγματοποίησε πολλά ταξίδια στην Ευρώπη και στην Αμερική και το 1969 ανέλαβε διευθυντής του ιδρύματος που φέρει το όνομά του, στην Καλιφόρνια. Δεν θεωρούσε ότι ανήκε σε κάποια εθνικότητα, θρήσκευμα ή κάστα και δίδασκε ως τον θάνατό του, το 1986.

 Στα πόδια του διδασκάλου (1910) Η Εκπαίδευση και το νόημα της ζωής (1953) Ελευθερία: η αρχή και το τέλος ή Η χαρά της ελευθερίας (1954) Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας (τρίτομο, 1956 - 1960), Η ανάγκη της αλλαγής (1960) Η απελευθέρωση από το γνωστό (1969) Σημειώσεις (1976) Το Ημερολόγιο (1982) Εις εαυτόν (1987) J. Krishnamurti Online Επίσημη ιστοσελίδα Krishnamurti and the Ojai Valley The Bohm-Krishnamurti Project: Exploring the Legacy of the David Bohm and Jiddu Krishnamurti Relationship The Krishnamurti Study Centre Κέντρο στην Αγγλία J Krishnamurti Study Centre Ερευνητικό Κέντρο στην Ινδία [1] Συνέντευξη του στοχαστή στον Μπέρναρντ Λεβίν
Βάντα Στσαβίνσκα

Η Βάντα Μαρίε Στσαβίνσκα (πολωνικά: Wanda Marie Szczawińska) (1866 – 1955) ήταν Πολωνή βιολόγος, παιδίατρος, λέκτορας, κοινωνική ακτιβίστρια, δημοσιογράφος και μέλος του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

 Η Στσαβίνσκα γεννήθηκε στη Βαρσοβία της Πολωνίας στις 13 Ιουνίου 1866. Οι γονείς της ήταν ο Βόιτσεχ Στσαβίνσκι και η Μπρονισουάβα (το γένος Γκουμπρίχτι). Είχε δύο αδέρφια, τον Γκούσταφ Στσαβίνσκι και τη Γιαντβίγκα Στσαβίνσκια-Νταβιντόβα. Θα παντρευόταν τον Χένρικ Μέλτσερ-Στσαβίνσκι. Από το 1888 έως το 1891 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, στο κολέγιο των βιοεπιστημών. Ως μαθήτρια του Καρλ Φοκτ ολοκλήρωσε τη διατριβή της το 1891 και απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στις φυσικές επιστήμες. Μετά την αποφοίτησή της, έγινε λέκτορας στο υπόγειο Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο στη Βαρσοβία. Το 1894 μετακόμισε στο Παρίσι για να ακολουθήσει ιατρικές σπουδές, εργαζόμενη στη Σορβόννη, στο βιολογικό εργαστήριο του Ιβ Ντελάζ. Το 1902, απέκτησε το δεύτερο διδακτορικό της, αυτή τη φορά στην ιατρική. Στη συνέχεια, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Παστέρ, πριν γίνει γιατρός στο Ίδρυμα Ζολά στο Μεντάν, μια εγκατάσταση για βρέφη υπό ανάρρωση, το 1907. Η Στσαβίνσκα επέστρεψε ξανά στη Βαρσοβία το 1910, όπου οργάνωσε μια ιατρική κλινική για βρέφη. Το 1914, οργάνωσε ένα πρόγραμμα για την προώθηση της υγιεινής των παιδιών. Η υγιεινή έγινε ένα από τα κύρια σημεία εστίασής της και έδωσε διαλέξεις για το θέμα στην Επιστημονική Εταιρεία της Βαρσοβίας από το 1911 έως το 1918.Εκτός από τις διαλέξεις, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Στσαβίνσκα εργάστηκε ως ιατρός στο Νοσοκομείο Αγίου Πνεύματος του Στανίσλαους Κόστκα στη Βαρσοβία, καθώς και στο Υγειονομικό Τμήμα της Επιτροπής Πολιτών της Βαρσοβίας. Το 1924 έγινε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ιατρών. Το 1925 έδωσε μια παρουσίαση για τη σύγχρονη βρεφική διατροφή για το Συνέδριο Πολωνών Ιατρών και Φυσικολόγων στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, για το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο και ένα χρυσό μετάλλιο. Χάρη στις προσπάθειές της για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη βρεφική διατροφή και την υγιεινή, ιδρύθηκε ένα περίπτερο υγείας για βρέφη στον Σαξονικό Κήπο το 1926. Τα επόμενα χρόνια έδινε τακτικά διαλέξεις στο Κρατικό Σεμινάριο Αγροτικών Δασκάλων και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο στο Χιλίτσκι. Επιπλέον, συνεργάστηκε με το γαλλικό Bulletin de l'Institut Pasteur και έγραψε περίπου 80 μελέτες και επιστημονικά άρθρα στους τομείς της βιοεπιστήμης, της παιδιατρικής και της υγιεινής.Το 1954, η Στσαβίνσκα τιμήθηκε με το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας για το έργο της. Λίγο αργότερα, το 1955, πέθανε και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι στην Κρακοβία.
Ζαπορίζια

Η Ζαπορίζια ή Ζαπορόζιε (Ουκρaνικά: Запорі́жжя, Ρωσικά: Запоро́жье) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Ουκρανίας, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου. Είναι το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας και είναι η έκτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ουκρανίας με 772.627 κατοίκους σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2012.

 Αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στην περιοχή δείχνουν ότι Σκύθες νομάδες ζούσαν εκεί πριν από 2 έως 3 χιλιάδες χρόνια. Οι Σκύθες αντικατασταθούν σταδιακά από Χαζάρους, Πετσενέγους, Κουμάνους, Τάταρους και τέλος από ανατολικούς Σλάβους. Η εμπορική οδός μεταξύ των Βαράγγων και των Ελλήνων περνούσε από το νησί Χορτύτσια που χωρίζει τον Δνείπερο σε δύο κλάδους στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η Ζαπορίζια. Το 1552 ανεγέρθησαν οι πρώτες οχυρώσεις του νησιού. Αυτές οι οχυρώσεις ήταν προπύργιο των Κοζάκων που ζούσαν νότια του ορμητικού Δνείπερου στα σύνορα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας. Η πόλη ξεκίνησε ως ένα μικρό φρούριο, χτισμένο στη στέπα το 1775 κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μεγάλης Αικατερίνης, προκειμένου να προστατεύσει τα νότια εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από τουρκικές απειλές. Το Αλεξαντρόφσκ, όπως ονομάστηκε, ιδρύθηκε το 1770· ήταν μόνο ένας κρίκος στην λεγόμενη «Γραμμή Οχυρώσεων Δνείπερου». Το φρούριο χτίστηκε στην αριστερή όχθη του ποταμού Δνείπερου απέναντι από το νησί Χορτύτσια. Το 1921 η πόλη μετονομάστηκε Ζαπορόζιε που μεταφράζεται ως «πέρα από τα ορμητικά νερά». Η πρώτη γέφυρα στον Δνείπερο χτίστηκε μεταξύ 1900-1904 και το μήκος της έφτανε τα 336 μέτρα, οδηγώντας στην βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Πυρηνικός σταθμός Ζαπορίζια Κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια
Αλεξία της Ελλάδας

Η Αλεξία της Ελλάδας (πλήρης τίτλος: πριγκίπισσα Αλεξία της Ελλάδας και της Δανίας) (Κέρκυρα, 10 Ιουλίου 1965) είναι η μεγαλύτερη κόρη του τελευταίου βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου Β΄ και της συζύγου του Άννας–Μαρίας. Το διάστημα μεταξύ 10 Ιουλίου 1965 και 20 Μαΐου 1967, οπότε γεννήθηκε ο αδελφός της Παύλος, υπήρξε η διάδοχος του ελληνικού θρόνου. Ως απόγονος από πατρογονία του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας, έχει τον τίτλο της πριγκίπισσας της Δανίας, αλλά δεν βρίσκεται στην σειρά διαδοχής για τον Θρόνο.

 Γεννήθηκε στο θερινό ανάκτορο του Μον Ρεπό της Κέρκυρας και η γέννησή της αναγγέλθηκε με 21 κανονιοβολισμούς και σε όλη τη χώρα με κωδωνοκρουσίες. Η σύμπτωση μάλιστα της γέννησής της με τα Ιουλιανά ενέπλεξε το όνομά της στη συνθηματολογία των ημερών με κυρίαρχο το σύνθημα: «Αλεξία, πάρε θέση». Μεγάλωσε στη Ρώμη, όπου μετοίκησε η βασιλική οικογένεια έπειτα από το αποτυχημένο Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 ενάντια στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών και τη φυγή της από την Ελλάδα. Το 1973 η οικογένεια μετακόμισε στην Κοπεγχάγη, στα ανάκτορα Αμάλιενμποργκ, φιλοξενούμενη της μητέρας της Άννας-Μαρίας, Βασίλισσα Ίνγκριντ της Δανίας. Ένα χρόνο αργότερα, το 1974, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Κάμπεμ (Cobham), μια κωμόπολη της κομητείας του Σάρρεϋ, 27 χλμ. νοτιοδυτικά του Λονδίνου. Τη βασική και μέση εκπαίδευση έλαβε στο Ελληνικό Κολέγιο του Λονδίνου και συνέχισε τις σπουδές της στο Froebel College του Ινστιτούτου του Roehampton. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ με ειδίκευση στην Ιστορία και παρακολούθησε κύκλο μεταπτυχιακών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, από όπου έλαβε δίπλωμα master στην παιδαγωγική της προσχολικής ηλικίας (Early Childhood Intervention).Εργάστηκε τρία χρόνια ως δασκάλα προσχολικής αγωγής σε σχολείο του Λονδίνου και αργότερα ανέλαβε θεραπευτική διδασκαλία σε ομάδες παιδιών με Σύνδρομο Ντάουν, στο Fundación Catalana Síndrome de Down της Βαρκελώνης. Στις 9 Ιουλίου 1999 παντρεύτηκε στον ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνου τον Ισπανό αρχιτέκτονα και αθλητή Κάρλος Μοράλες Κιντάνα (Carlos Morales Quintana), με τον οποίον απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Την Αρριέττα Μοράλες ντε Γκρέθια (Arrietta Morales y de Grecia), γ. στις 24 Φεβρουαρίου 2002 στη Βαρκελώνη. Την Άννα Μαρία Μοράλες ντε Γκρέθια (Ana-Maria Morales y de Grecia), γ. στις 15 Μαΐου 2003 στη Βαρκελώνη. Τον Κάρλος Μοράλες ντε Γκρέθια (Carlos Morales y de Grecia), γ. στις 30 Ιουλίου 2005 στη Βαρκελώνη. Την Αμελία Μοράλες ντε Γκρέθια (Amelia Morales y de Grecia), γ. στις 26 Οκτωβρίου 2007 στην Ισπανία.Η Αλεξία και η οικογένειά της κατοικούν στο Puerto Calero των Καναρίων Νήσων. Η ίδια είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Άννα – Μαρία» και της ιστιοπλοϊκής ομάδας Azur de Puig. Η Δανέζικη Πράξη Διαδοχής, που εγκρίθηκε στις 5 Ιουνίου 1953, περιορίζει τον θρόνο της Δανίας σε εκείνους που κατάγονται από τον Χριστιανό Ι΄ της Δανίας και τη σύζυγό του, Αλεξανδρίνη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, μέσω εγκεκριμένων γάμων. Miroslav Marek. «Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg». Genealogy.Eu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2005.
Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες

Ο Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες (ισπανικά: Cipriano Jorge Domínguez) γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1904 και απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1995 λίγο πριν ολοκληρώσει το 91o έτος της ηλικίας του στο Καράκας της Βενεζουέλας. Υπήρξε αρχιτέκτονας, μηχανικός, διδάκτωρ στη φυσική και τα μαθηματικά, καθώς και καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης, της θεωρίας της αρχιτεκτονικής και του αρχιτεκτονικού σχεδίου στο Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας.

 Τις πρώτες του σπουδές έκανε στο Collège Français και στο Salesian collège στη γενέτειρα του, απ' όπου αποφοίτησε το 1922. Το 1924 έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας όπου απέκτησε το τίτλο του πολιτικού μηχανικού και το 1928 του διδάκτορα στη φυσική και τα μαθηματικά. Σε μία περίοδο που η αρχιτεκτονική δεν υπήρχε ως επάγγελμα στη Βενεζουέλα απέκτησε το 1955 το τίτλο του αρχιτέκτονα. Αργότερα ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε τη σχολή αρχιτεκτονικής του Παρισιού. Στην παραμονή του εκεί εργάστηκε στο στούντιο του Λε Κορμπυζιέ το 1931-1932 και επηρεάστηκε από τις ιδέες του προς μια Νέα Αρχιτεκτονική. Το 1933 επιστρέφει στη Βενεζουέλα όπου και διορίζεται μηχανικός στο Υπουργείο Δημόσιων Έργων. Το ίδιο έτος, στο Πανεπιστήμιο Μηχανικών της Βενεζουέλας παρέδωσε μία διάλεξη μιλώντας για τα πέντε σημεία της νέας αρχιτεκτονικής του Λε Κορμπυζιέ. Ο ίδιος υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού της Σχολής Μηχανικών της Βενεζουέλας από το 1936-1944. Από το 1947-1955 ήταν μέλος της αντιπροσωπίας που εκπροσωπεί τη Βενεζουέλα σε διάφορα παν-αμερικανικά συνέδρια Αρχιτεκτονικής και προήδρευσε της Εθνικής Επιτροπής πολεοδομίας στην οποία υπήρξε μέλος από το 1943. Το 1990, τέλος, του απένειμαν το Εθνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής. To 1936 σχεδίασε το δημόσιο σχολείο Φέρμιν Τόρο ( Liceo Bolivariano de Formación Cultural Fermín Toro) στο Καράκας, στη Βενεζουέλα. Το 1945 ιδρύει τον αρχιτεκτονικό σύλλογο αρχιτεκτόνων στη Βενεζουέλα και τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας. Το 1948 κλήθηκε από την Εθνική Επιτροπή της Πολεοδομίας να σχεδιάσει ένα αστικό συγκρότημα, το Centro Simón Bolivar, επίσης γνωστό και ως οι πύργοι της σιωπής (Towers of Silence). Το έργο το οποίο χτίστηκε στην κορυφή της λεωφόρου Ρότιβαλ (Avenida Rotival), σημείωσε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση της πόλης. Σχεδιάστηκε ώστε να αποτελεί από μόνο του μία πόλη, αφού περιελάμβανε όλα τα υπουργικά γραφεία της κυβέρνησης, αλλά και συγκροτήματα κατοικιών, μαγαζιά, εστιατόρια, στοές, χώρους στάθμευσης, πεζοδρόμους σε διάφορες στάθμες και την κεντρική στάση του λεωφορείου. Το σχέδιο ήταν μνημειώδες και συμμετρικά τοποθετημένο και στις δύο πλευρές της λεωφόρου, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω μιας υπόγειας διάβασης. Το 1954-1957, έγινε πρόεδρος του Simón Bolivar Center, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1957. Arquitectura e historia: curso de historia de la arquitectura, Vol. 1. By Manuel Antonio López Villa Building the New World: Studies in the Modern Architecture of Latin America 1930-1960. By Valerie Fraser
Κίμτσεκ

Το Κίμτσεκ (κορεατική προφορά: [kim.tsʰɛk̚]), πρώην γνωστό ως Σόνγκτζιν (Τζόσονγκουλ: 성진, Χάντζα: 城津), είναι πόλη στην επαρχία Βόρειου Χάμγκιονγκ στη Βόρεια Κορέα. Ήταν ανοιχτό λιμάνι το 1899. Η πόλη έχει πληθυσμό 196,000 κατοίκων. Η πόλη έλαβε το σημερινό της όνομα το 1951 κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, προς τιμήν του στρατηγού Κιμ Τσεκ του Λαϊκού Στρατού της Κορέας. Η πόλη ήταν γνωστή ως Σιρότσου κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κυριαρχίας από το 1910 έως το 1945.

 Το Κίμτσεκ-σι διαιρείται σε 22 τονγκ (γειτονιές) και 22 ρι (χωριά): Το Κίμτσεκ είναι σημαντικό λιμάνι στη Θάλασσα της Ιαπωνίας (γνωστή ως Ανατολική Θάλασσα της Κορέας για τους Κορεάτες), και είναι η έδρα του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου του Κίμτσεκ και ενός σιδηρουργείου. Το Κίμτσεκ είναι στον σιδηρόδρομο της γραμμής Πιόνγκρα. Κατάλογος πόλεων της Βόρειας Κορέας Κατάλογος των θεμάτων σχετιζόμενων με τη Βόρεια Κορέα Γεωγραφία της Βόρειας Κορέας Dormels, Rainer. North Korea's Cities: Industrial facilities, internal structures and typification. Jimoondang, 2014, ISBN 978-89-6297-167-5 Προφίλ της πόλης του Κίμτσεκ
Ούγος του Περς

O Ούγος, γαλλ. Hugues (10ος αι.) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν Γάλλος ευγενής, ο ιδρυτής πλάγιου κάδου, που από την επόμενη γενιά ονομάστηκε Οίκος του Ανζού. Έγινε κόμης του Γκατιναί ως σύζυγος της Βεατρίκης.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φούλκωνα κόμη του Μορτάν και της Μελισσάνθης. Η Μελισσάνθη ήταν κόρη και κληρονόμος του Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Χίλντεγκαρντε κόμισσας του Περς. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη κόμισσα του Γκατιναί. Σε ένα καταστατικό του 1029, που υπογράφει ο Ωμπρύ κόμης του Γκατιναί ως προγονός του Ούγου και ο Φρανκόν επίσκοπος του Παρισιού, αναφέρεται ως μάρτυρας ο Ούγος και οι δύο γιοί του Γοδεφρείδος και Λιετώ. Άρα για τη Βεατρίκη ήταν ο δεύτερος γάμος και είχε, από τον πρώτο της γάμο, γιο τον Ωμπρύ. Ο Οίκος του Σατωντάν & Περς ήταν υποτελής του κόμη του Μπλουά, ενώ οι κόμητες του Γκατιναί ήταν πιστοί στους Καπετίδες της Γαλλίας. Ο γάμος του έγινε πιθανώς σε μία περίοδο συμφιλίωσης μεταξύ των δύο Οίκων, όπως ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας νυμφεύτηκε την Μπέρτα των Παλαιών Γουέλφων (κόρη του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας), χήρα του Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά το διάστημα 996-1003. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη του Μακόν, χήρα του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Γκατιναί και κόρη του Αλμπερίκ/Αλμπρύ Β΄ κόμη του Μακόν. Είχε τέκνα: Γοδεφρείδος απεβ. 1043-46, κόμης του Γκατιναί. Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη των Ινζελζέ, κόρη και κληρονόμο του Φουλκ Γ΄ κόμη του Ανζού. Το 1040 η κομητεία του Ανζού περιήλθε στην Ερμενγάρδη και τον Γοδεφρείδο Β΄· οι απόγονοί τους αποτελούν τον Οίκο του Ανζού (ή Ανδεγαυών). Λιετώ απεβ. 1050, κύριος του Υεβρ. Rohan, K. S. B. (2000). Onomastique et parenté dans l'Occident médiéval. Oxford: Unit for Prosopographical Research, Linacre College. ISBN 1-900934-01-9.: Édouard de Saint Phalle, « Les comtes de Gâtinais aux Xe et XIe siècle »
Υπαίθριο μουσείο γλυπτικής τέχνης

Το Υπαίθριο Μουσείο Γλυπτικής (Γαλλικά: Le musée de la Sculpture en plein air) είναι εκθεσιακός χώρος με έργα γλυπτών του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Το μουσείο βρίσκεται μέσα στον κήπο Τίνο-Ρόσι, στην οδό Πορ Σαιν-Μπερνάρ, στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού, κοντά στον βοτανικό κήπο Ζαρντέν ντε Πλαντ, σε μια επιφάνεια που πλησιάζει τα 2 εκτάρια, φυτεμένη με δέντρα και λουλούδια. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

 Αυτός ο χώρος, ανάμεσα στις γέφυρες Πον ντ'Ωστερλίτς και Πον Συλί στις όχθες του Σηκουάνα, εκτείνεται σε μήκος 767 μέτρων χωρίς περίφραξη. Μετατράπηκε σε κήπο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 μετά την εγκατάλειψη ενός έργου οδού ταχείας κυκλοφορίας στην όχθη. Στην όχθη υπάρχει μία από τις 9 στάσεις της τουριστικής διαδρομής στο Σηκουάνα με πλοιάρια Batobus.Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ντανιέλ Μπαντανί και εγκαινιάστηκε το 1980 με πρωτοβουλία της πόλης του Παρισιού και είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού, τα οποία διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία. Πενήντα σύγχρονα γλυπτά εκτίθενται ελεύθερα στο θαυμασμό του κοινού, νύχτα και μέρα αφού ο χώρος δεν κλείνει ποτέ. Στο χώρο οργανώνονται συχνά πολιτιστικές και μουσικές συναντήσεις. Εκτίθενται έργα μεγάλων ονομάτων της γλυπτικής, όπως των Σεζάρ Μπαλτατσινί, Κονσταντίν Μπρανκούζι, Αλεξάντερ Αρχιπένκο, Οσίπ Ζαντκίν, Εμίλ Τζιλιολί, Ζαν Αρπ δίπλα σε έργα λιγότερο γνωστών καλλιτεχνών. Το Υπαίθριο Μουσείο Γλυπτικής (γαλλικά)
Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα

Η Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα (ιταλικά: Maria Grazia Cucinotta) (Μεσίνα, 27 Ιουλίου 1968), είναι Ιταλίδα ηθοποιός, παραγωγός ταινιών, σεναριογράφος και πρώην μοντέλο. Σε διεθνές επίπεδο είναι πιο γνωστή για τη συμμετοχή της, στο πλευρό του Μάσιμο Τροΐζι, στην ιταλική ταινία Ο Ταχυδρόμος και για την εμφάνισή της, ως το κορίτσι του Τζέιμς Μποντ, στην ταινία Ο Κόσμος δεν είναι Αρκετός.

 Η Κουτσινότα έχει πάρει μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενδεικτικά, εμφανίστηκε στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά Οι Σοπράνος, ως Ισαμπέλα (Isabella) στο ομώνυμο επεισόδιο. Συμμετείχε επίσης στους Σίμσονς (The Simpsons), στο επεισόδιο ο «Ιταλός Μπομπ» ("The Italian Bob"). Το 2006 εμφανίστηκε, ως Ουρανία, στην ομώνυμη ελληνική ταινία (Uranya) του Κώστα Καπάκα. Το 2010 κέρδισε το «Βραβείο Αμερικής» (America Award) του Ιδρύματος Ιταλία–ΗΠΑ (Italy–USA Foundation), ενώ το 2012, έλαβε το δικό της αστέρι στην Ιταλική Λεωφόρο της Δόξας, στο Τορόντο του Καναδά. Vacanze di Natale '90 (1990) Viaggio d'amore (1990) Alto rischio (1993) Cominciò tutto per caso (1993) Abbronzatissimi 2 - un anno dopo (1993) Il Postino (Ο Ταχυδρόμος) (1994) I laureati (1995) The Day of the Beast (1995) Il Sindaco (1996) Italiani (1996) Il Decisionista (1997) A Brooklyn State of Mind (1997) Camere da letto (1997) Ballad of the Nightingale (1998) La Seconda moglie (1998) The World Is Not Enough (1999) - Giulietta da Vinci Picking Up the Pieces (2000) Just One Night (2000) Stregati dalla luna (2001) Strani accordi (2001) Vaniglia e cioccolato (2004) Mariti in affitto (2004) Miracolo a Palermo! (2005) All the Invisible Children (2005) Uranya (2006) Last Minute Marocco (2007) Sweet Sweet Marja (2007) Purple Sea (2009) Fly Light (2009) Flores negras (2009) The Trick in the Sheet (2009) Death of the Virgin (2009) La bella società (2009) Un giorno della Vita (2010) The Museum of Wonders (2010) The Rite (2011) Magic Card (2015) Into the Rainbow (2017) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Η Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα στην IMDb (Αγγλικά)
Μητροπολιτικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου των Μικρασιατών

O Μητροπολιτικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου των Μικρασιατών είναι ο Μητροπολιτικός Ναός του Περιστερίου και ο παλαιότερος ναός της πόλης κτισμένος από Μικρασιάτες πρόσφυγες το 1928.

 Το 1922 οικογένειες Μικρασιατών εγκαθίστανται στην Αττική μετά από τον ξεριζωμό και τον βίαιο διωγμό από τους Τούρκους κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το Περιστέρι μετά την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων αρχίζει να αναπτύσσεται και τα επόμενα χρόνια ο πληθυσμός του αυξάνεται ραγδαία. Το 1928 κτίζεται ο Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Ευαγγελίστριας), ένας από τους παλαιότερους Ναούς της πόλεως του Περιστερίου, από τους πρόσφυγες εκ Μικράς Ασίας. Το 1974 με πρόταση του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ιδρύεται η Ιερά Μητρόπολις Περιστερίου, με απόσπαση των ενοριών του Περιστερίου από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και καθιερώνεται ως Μητροπολιτικός ο Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου των Μικρασιατών.Απέναντι από τον Ναό βρίσκεται το άγλαμα του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Άνταμ Φρίντελ

Ο Άνταμ Φρίντελ ή Άνταμ Φρίντελ φον Φρίντελσμπουργκ (Adam Friedel, Adam Friedel von Friedelsburg, περίπου 1780 - περίπου 1868) – ήταν Δανός στρατιωτικός, Φιλέλληνας και τυχοδιώκτης. Είναι γνωστός για τα πορτραίτα του ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης.

 Ο Φρίντελ μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, κατά τους οποίους υπηρέτησε ως αξιωματικός, ταξίδευσε μαζί με έναν ευγενή συμπατριώτη του στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, μετά από πολλά ταξίδια και αποστολές στα ρωσικά εδάφη κατέληξε στη Ζάκυνθο απ’ όπου πέρασε στην Πελοπόννησο την περίοδο της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης και κατετάγη ως εθελοντής δηλώνοντας ότι είναι υπολοχαγός, βαρόνος Friedel von Friedelsburg με αριστοκρατικές καταβολές.Γνώρισε από κοντά πολλούς αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Ιωάννης Κωλέττης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος κ.ά. Όμως η γλωσσομάθεια και η καλλιέργεια του κέρδισαν την εμπιστοσύνη του Δημητρίου Υψηλάντη και του ανατέθηκαν διάφορες αποστολές. Τον Ιούνιο του 1822, όμως, ένας συμπατριώτης του Δανός ανθυπολοχαγός απεκάλυψε τα ψεύδη του. Ο Φρίντελ αποβλήθηκε από τον τακτικό Ελληνικό Στρατό, ταξίδεψε, το 1823 στην Αίγυπτο προσβλέποντας στη συγκέντρωση χρημάτων από τους ομογενείς του για τον Αγώνα. Το 1824 τον συναντάμε στο Μεσολόγγι με τον Λόρδο Βύρωνα. Όταν, όμως, ο Ι.-Ι. Μέγιερ δημοσίευσε στην εφημερίδα Ελληνικά Χρονικά προειδοποίηση προς τις φιλελληνικές εταιρείες για την αποφυγή του απατεώνα Φρίντελ, ο τελευταίος κατέφυγε στο Λονδίνο όπου άνοιξε λιθογραφείο.Όταν οι προσδοκίες του για σταδιοδρομία στον στρατό διαλύθηκαν, ο Φρίντελ έδειξε το ταλέντο του στο πεδίο της ζωγραφικής. Τα 24 πορτρέτα ηγετών της Επανάστασης του Φρίντελ, τα οποία είχε σχεδιάσει εκ του φυσικού και τα οποία λιθογράφησε και επιχρωμάτισε ο J. Bouvier και κυκλοφόρησαν στο Παρίσι και στο Λονδίνο το 1825 και 1826, ενίσχυσαν τις προσπάθειες των Φιλελληνικών Επιτροπών για την προώθηση της Ελληνικής υπόθεσης στην Ευρώπη.Λόγοι υγείας ανάγκασαν τον Φρίντελ να εγκαταλείψει την Αγγλία, έζησε στη νότια Γαλλία και την Ιταλία και έφτασε ξανά στην Αθήνα στα 1849, χρονιά που του απονεμήθηκε το Αριστείον του Αγώνος και ο Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος. Ταξίδεψε στη Σμύρνη, όπου δίδαξε για δύο χρόνια σε ελληνικό σχολείο, παρέμεινε στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου όπου και φιλοτέχνησε προσωπογραφίες πολιτικών προσώπων. Έζησε πάλι για λόγους θεραπείας στη Βοημία και επέστρεψε, στα 1861, και έζησε στην Αθήνα, έως το 1863. Μετά από μικρή παραμονή στην Κωνσταντινούπολη, έρχεται και πάλι στην Αθήνα στα 1865 και καταθέτει μνημόνιο προς τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ με σειρά δικαιολογητικών, ισχυρισμών και πληροφοριών για τη ζωή και τη δράση του επιζητώντας της απονομή σύνταξης για την προς την Ελλάδα υπηρεσίες του. Δεν γνωρίζουμε πότε και που πέθανε. Προσωπογραφίες των Αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Adam Friedel στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1953-54

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1953-54 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες με τη συμμετοχή 32 συνολικά ομάδων, αφού έγιναν δεκτά έξι νέα σωματεία-μέλη. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1953-1954.

 Α΄ με 6 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Α2΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Γ΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Δόκιμη. Πρωταθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1953-1954. Ολυμπιακός. Σύνθεση: Κώστας Καραπατής, Ηλίας Ρωσίδης, Θανάσης (Σούλης) Κίνλεϊ, Βασίλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Ιωάννου, Μπάμπης Κοτρίδης, Γιώργος Κανσός, Δημήτρης Κοκκινάκης, Γιώργος Δαρίβας, Θέμης Μουστακλής, Μπάμπης Δρόσος, Ηλίας Υφαντής, Στέλιος Κουρουκλάτος, Μάκης Γερμενής, Σάββας Θεοδωρίδης, Βασίλης Τερκεσίδης, Κώστας Καρπαθάκης, Νικολιάς, Κυριμόπουλος, Τσιφλίδης. Προπονητές: Βαγγέλης Χέλμης και Γιάννης Χέλμης. Άνοδος από τη Β΄: καμία ομάδα.*Αγώνας κατάταξης για τη 2η θέση: Εθνικός - Ατρόμητος: 3–0. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της ανώτερης κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της κατώτερης κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι η ουραγός Α.Ε. Νικαίας αγωνίστηκε με τους πρωταθλητές της Α2 κατηγορίας, Φιλάθλους Πειραιώς, τους οποίους νίκησε και παρέμεινε στην κατηγορία. Φίλαθλοι Πειραιώς - Α.Ε. Νικαίας: 2-1. Α.Ε. Νικαίας - Φίλαθλοι Πειραιώς: 2-1. Α.Ε. Νικαίας - Φίλαθλοι Πειραιώς: 3-1. Στη Δόκιμη κατηγορία της περιόδου 1953-54 έλαβαν μέρος συνολικά 23 σωματεία χωρισμένα σε 3 ομίλους. Τα σωματεία που συμμετείχαν ήταν τα εξής: Α.Ε. Δ΄ Καραβά Νικαίας, Απόλλων Ρέντη, Ακρίτας Νικαίας, Άφοβος Νεαπόλεως Νικαίας, Θεμιστοκλής Χατζηκυριακείου, Βύρων Χατζηκυριακείου, Αστήρ Ευγενείας, Αστήρ Πασαλιμανίου, Α.Ε. Άσπρων Χωμάτων, Αρμενική, Ηρακλής Ελευσίνας, Π.Α.Ο. Κορυδαλλού, Ταξιάρχης Κορυδαλλού, Θύελλα Κρήνης Νικαίας, Πρωτεύς Νικαίας, Μαύρα Πουλιά Δραπετσώνας, Μόντα Κλουμπ, Ο.Φ. Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, Α.Ε. Προφήτη Ηλία Πειραιώς, Απόλλων Δραπετσώνας, Παμπειραϊκός, Πυρσός Αμφιάλης, Ελλήσποντος ΑμφιάληςΠρωταθλητές των 3 ομίλων αναδείχθηκαν η Α.Ε. Δ΄ Καραβά Νικαίας στον 1ο όμιλο, ο Άφοβος Νεαπόλεως στον 2ο όμιλο και η Ένωσις Προφήτη Ηλία στον 3ο όμιλο. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους, ο Άφοβος Νεαπόλεως αναδείχθηκε πρωταθλητής της Δόκιμης κατηγορίας για την περίοδο 1953-54. Τέσσερα σωματεία έγιναν μέλη της ΕΠΣΠ και εντάχθηκαν στη Γ΄ κατηγορία της επόμενης περιόδου: Ένωσις Προφήτη Ηλία Άφοβος Ένωσις Δ' Καραβά Απόλλων Ρέντη Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σελίδες 251-253.
Παλάτσο Σπάντα

To παλάτσο Σπάντα, ιταλ. palazzo Spada είναι ένα ανάκτορο στο κέντρο της Ρώμης, στην περιοχή Ρεγκόλα. Είναι κοντά στο παλάτσο Φαρνέζε και μπροστά του είναι η πλατεία Κάπο ντι Φέρρο. Από την πίσω μεριά, ο κήπος του είναι προς τη μεριά τού Τίβερη. Στεγάζει μία μεγάλη συλλογή τέχνης, την Πινακοθήκη Σπάντα. Τα έργα συγκέντρωσε ο καρδινάλιος Μπερνανντίνο Σπάντα τον 17ο αι. και ο αδελφός του Βιρτζίλιο Σπάντα· νέα έργα πρόσθεσε ο μικρανεψιός τους καρδινάλιος Φαμπρίτσιο Σπάντα.

 Το παλάτσο κτίστηκε το 1540 για τον καρδινάλιο Τζιρόλαμο Καποντιφέρρο. Αρχιτέκτονας ήταν ο Μπαρτολομέο Μπαρνίνο από το Καζάλε Μονφερράτο, ενώ ο Τζούλιο Ματσόνι και η ομάδα του έκαναν τις πλούσιες γύψινες διακοσμήσεις. Το 1632 αγοράστηκε από τον καρδινάλιο Μπερνανντίνο Σπάντα, που ανέθεσε στον Φραντσέσκο Μπορρομίνι να τροποποιήσει το κτήριο για αυτόν. Ο μπαρόκ αυτός αρχιτέκτονας έκανε την οπτική απάτη της βίαιης προοπτικής στον διάδρομο προς την αυλή: ενώ αυτός είναι μόνο 8 μ., με τη βοήθεια της προοπτικής και ενός μαθηματικού τον έκανε να φαίνεται 37 μ. Αυτό επιτεύχθηκε με το μειούμενο ύψος των κιόνων στα δύο πλάγια τού διαδρόμου, τη βαθμιαία ανύψωση τού δαπέδου και την τοποθέτηση ενός αγάλματος στην προέκταση τού διαδρόμου, στον κήπο, ύψους 0,60 μ. Τα μανιεριστικά γύψινα διακοσμητικά της πρόσοψης και των όψεων στην αυλή χαρακτηρίζονται από γλυπτά, που γεμίζουν τις επιφάνειες με κόγχες, φρούτα, άνθινες γιρλάντες, γκροτέσκ και κοσμήματα. Ανάγλυφα επινοήματα εντυπωσιάζουν μεταξύ των μικρών παραθύρων στο μεσοπάτωμα (mezzanine)· είναι οι πιο πλούσιες όψεις τού 16ου αι. (cinquecento) στη Ρώμη. Το κολοσσιαίο άγαλμα τού Πομπηίου τού Μεγάλου, στου οποίου τα πόδια πιστεύεται (λανθασμένα) ότι έπεσε ο Ιούλιος Καίσαρ, ανακαλύφθηκε το 1552 κάτω από τους τοίχους δύο ρωμαϊκών σπιτιών. Οι δύο ιδιοκτήτες τους το διεκδικούσαν και ο Μπερνανντίνο τους φοβέρισε ότι θα το αποκεφάλιζε για να τους το μοιράσει, ικανοποιώντας και τους δύο. Τελικά ο Σπάντα, για να σώσει το άγαλμα, επικαλέστηκε τον πάπα Ιούλιο Γ΄, που το αγόρασε και μετά το έδωσε στον καρδινάλιο. Στο ανάκτορο στεγάζεται η Πινακοθήκη Σπάντα, συλλογή τού Μπερνανντίνο Σπάντα, που περιλαμβάνει τέσσερις διαδρόμους (galleria) με πίνακες τού 16ου και 17ου αι. από τους Αντρέα ντελ Σάρτο, Γκουίντο Ρένι, Τιτσιάνο, Γιαν Μπρύγκελ τον πρεσβύτερο, Γκουερτσίνο, Ρούμπενς, Ντύρερ, Καραβάτζο, Ντομενιτσίνο, Καρράτσι (με τον αδελφό του και τον εξάδελφό του), Σαλβατόρ Ρόζα, Παρμιτζανίνο, Φραντσέσκο Σολιμένα, Μικελάντζελο Τσερκότσι, Πιέτρο Τέστα, Τζαμμπαττίστα Γκάουλλι, Οράτσιο και (την κόρη του) Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι. Το επιπρόσθετο ενδιαφέρον είναι, ότι βρίσκονται κρεμασμένοι με τον τρόπο τού 17ου αι., δίπλα-δίπλα, με τους μικρούς πίνακες γύρω από τους μεγάλους. Το παλάτσο αγοράστηκε το 1927 από το Ιταλικό κράτος και στεγάζει το Ιταλικό Συμβούλιο τού Κράτους, που συνεδριάζει στις γεμάτες νωπογραφίες και γύψινα αίθουσές του. Μνημεία και Μουσεία της Ρώμης Galleria Spada
Τοπική Φυσαλίδα

Η Τοπική Φυσαλίδα αποτελεί κοιλότητα στο διαστρικό μέσο (ISM) του βραχίονα του Ωρίωνα εντός του Γαλαξία. Εντός της φυσαλίδος περιέχονται μεταξύ άλλων, το Τοπικό Διαστρικό Νέφος εντός του οποίου βρίσκεται το Ηλιακό Σύστημα της Γης, και το νέφος G. Η φυσαλίδα έχει έκταση τουλάχιστον 300 ετών φωτός και η πυκνότητα υδρογόνου της είναι περίπου 0,05 άτομα/cm3, ή περίπου το 1/10 της μέσης τιμής του Γαλαξία (0,5 άτομα/cm3), και το 1/6 του Τοπικού Διαστρικού Νέφους (0,3 άτομα/cm3). Η θερμή διάχυση αερίων εντός της Τοπικής Φυσαλίδας εκπέμπει ακτίνες Χ. Η πολύ αραιή συγκέντρωση του θερμού αερίου είναι αποτέλεσμα υπερκαινοφανούς αστέρα ο οποίος εξεράγει 10 με 20 εκατομμύρια έτη πριν. Αρχικά εκτιμήθηκε πως τα κατάλοιπα της έκρηξης αυτής ήταν ο αστέρας νετρονίων Γκέμινγκα, πάλσαρ το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό των Διδύμων. Αργότερα όμως προτάθηκε πως πρόκειται για πολλαπλές εκρήξεις υπερκαινοφανών στην υποομάδα B1 των Πλειάδων.

 Το Ηλιακό Σύστημα ταξιδεύει εντός της περιοχής στην οποία βρίσκεται η Τοπική Φυσαλίδα εδώ και 5 με 10 εκατομμύρια έτη. Η τωρινή θέση του είναι εντός του Τοπικού Διαστρικού Νέφους, μιας μικρής περιοχής η οποία διαθέτει μεγαλύτερη πυκνότητα σε σχέση με την συνήθη πυκνότητα της φυσαλίδος. Η φυσαλίδα δεν έχει σφαιρικό σχήμα, αλλά ωοειδές ή ελλιπτικό, και γίνεται φαρδύτερη πάνω και κάτω από το γαλαξιακό πεδίο, κατά παρόμοια μορφή με αυτή της κλεψύδρας. Συνορεύει με άλλες φυσαλίδες χαμηλότερης πυκνότητας, κυρίως τη φυσαλίδα Λουπ Α´ η οποία δημιουργήθηκε σε απόσταση 500 εκατομμυρίων ετών φωτός από τον Ήλιο και στην οποία βρίσκεται ο αστέρας Αντάρης (γνωστός και ως Άλφα του Σκορπιού). Η φυσαλίδα Λουπ Α´ ενώνεται με την Τοπική Φυσαλίδα μέσω σηρράγγων στο διαστρικό μέσο. Από τον Φεβρουάριο του 2003 έως τον Απρίλιο του 2008, το διαστημικό παρατηρητήριο Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer (CHIPS ή CHIPSat, Κοσμικός Φασματογράφος Θερμού Διαστρικού Πλάσματος) εξέτασε το θερμό αέριο εντός της Τοπικής Φυσαλίδος. Η φυσαλίδα αποτέλεσε επίσης αντικείμενο έρευνας για την αποστολή Extreme Ultraviolet Explorer (Εξερευνητής Ακραίας Υπεριώδους Ακτινοβολίας) της περιόδου 1992–2001. Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων Anderson, Mark (6 January 2007). «Don't stop till you get to the Fluff». New Scientist 193 (2585): 26–30. doi:10.1016/S0262-4079(07)60043-8. http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&_udi=B83WY-4MRP266-1H&_user=10&_coverDate=01%2F06%2F2007&_rdoc=1&_fmt=high&_orig=gateway&_origin=gateway&_sort=d&_docanchor=&view=c&_acct=C000050221&_version=1&_urlVersion=0&_userid=10&md5=315e7b521445da099b8eed40f702bca1&searchtype=a. Lallement, R.; Welsh, B. Y.; Vergely, J. L.; Crifo, F.; Sfeir, D. (December 1, 2003). «3D mapping of the dense interstellar gas around the Local Bubble». Astronomy & Astrophysics 411 (3): 447–464. doi:10.1051/0004-6361:20031214. Bibcode: 2003A&A...411..447L. http://www.aanda.org/index.php?Itemid=129&option=com_article&access=doi&doi=10.1051/0004-6361:20031214. «Near-Earth Supernovas». Science@NASA Headline News. NASA. 6 Ιανουαρίου 2003. «A Breeze from the Stars». Science@NASA Headline News. NASA. 17 Δεκεμβρίου 2004. A 3D map of the Milky Way Galaxy and the Orion Arm
Ηράκλειο Αθλητική Ένωση

Η Αθλητική Ένωση "Ηράκλειο" είναι το παλαιότερο αθλητικό σωματείο στο Νέο Ηράκλειο, με έτος ίδρυσης το 1929 ως Α.Ε. Ηρακλείου. Καλλιεργεί το ποδόσφαιρο ανδρών και έχει χρώματα μαύρο και λευκό.

 Το 1929 ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος Ηρακλείου, το πρώτο αθλητικό σωματείο στη συνοικία. Αναφέρεται πως το 1930 ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλείου Αθηνών Ανδρέας Ανδρεάδης πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Ακολούθησαν κι άλλοι σύλλογοι: ο Ερμής, ο Α.Ο.Π. Ηρακλείου, ο Αστέρας και ο Ηρακλής. Απο το 1962 οι σύλλογοι αυτοί αγωνίζονταν στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ και έδιναν την ευκαιρία στους νέους της περιοχής να παίζουν ποδόσφαιρο. Το 1996 ο Σύνδεσμος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών Ηρακλείου πήρε την πρωτοβουλία και με τη βοήθεια του Δήμου και των τότε ποδοσφαιρικών παραγόντων πέτυχε τη συγχώνευση των σωματείων Γ.Σ. Ηρακλείου, Αστέρα Ηρακλείου και Ηρακλή Ηρακλείου σε μία ομάδα που ονομάστηκε "Ο.Φ. Ηρακλείου". Το 2001 ο ΟΦΗ μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση "Ηράκλειο". Ως το 2001 το Ηράκλειο αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ έχοντας περάσει από όλες τις κατηγορίες. Το 2001 κατάφερε για πρώτη φορά την άνοδο στη Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε τέσσερις συνεχόμενες σεζόν: 2001-02 ως το 2004-05. Από το 2005 η Ηράκλειο Α.Ε. αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Εκτός από την ανδρική ομάδα, διατηρεί επίσης ομάδες εφήβων, παίδων, παμπαίδων και ακαδημίες (τζούνιορ). Την σεζόν 2011-2012 το Ηράκλειο επιχείρησε κάτι που λίγοι σύλλογοι θα τολμούσαν. Άφησε τα "μεγάλα" μπάτζετ και τους ακριβοπληρωμένους παίκτες και ξεκίνησε να χτίζει μια ομάδα που θα είχε ως βάση παίκτες που προέρχονται από τις υποδομές της ομάδας. Έτσι μόνο με τις προσθήκες των Σπύρου Ζαμπαρά, Αντώνη Κωσταντινίδη και Γιώργου Λέκκα, αλλά και με τις επιστροφές των Παναγιώτη Χριστοδούλου και Παναγιώτη Περτσά έκανε πολύ καλή πορεία, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση του βαθμολογικού πίνακα. 2001-02 (1ος όμιλος): 8η θέση/16 ομ., 41 β. (48-39). 2002-03 (8ος όμιλος): 5η θέση/15 ομ., 44 β. (60-35). 2003-04 (8ος όμιλος): 8η θέση/16 ομ., 44 β. (39-34). 2004-05 (9ος όμιλος): 14η θέση/16 ομ., 31 β. (28-44), υποβιβάστηκε. 2015-16 (4ος όμιλος): 14η θέση/16 ομ., 26 β. (41-55), υποβιβάστηκε. Ως έδρα η Α.Ε. Ηρακλείου χρησιμοποιεί το "Γήπεδο Ηρακλείου", στον Πράσινο Λόφο, ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο 1.650 θέσεων με μία σκεπαστή κερκίδα, το οποίο αποτελεί την αθλητική κυψέλη της πόλης. Α.Ε. Ηράκλειο, επίσημος ιστότοπος.
Μπούτρος Μπούτρος - Γκάλι

Ο Μπούτρος Μπούτρος - Γκάλι (αραβικός: بطرس غالي), (14 Νοεμβρίου 1922 - 16 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Αιγύπτιος πολιτικός και διπλωμάτης που την περίοδο 1992 - 1996 διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ.

 Γεννήθηκε στο Κάιρο και είναι εγγονός του Μπούτρος Γκάλι. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καΐρου και είναι διδάκτωρ διεθνούς δικαίου του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Υπήρξε καθηγητής του πανεπιστημίου του Καΐρου ενώ διετέλεσε την περίοδο 1977 - 1992 υπουργός εξωτερικών. Ανηψιός του είναι ο πρωην υπουργός Γιουσέφ Μπούτρος - Γκάλι. Δέσμη ιδεών Γκάλι
Χόλσταϊν Κίελ

Η Χόλσταϊν Κίελ (γερμανικά: Holstein Kiel) είναι γερμανικός αθλητικός σύλλογος από το Κίελο που ιδρύθηκε το 1900. Πιο γνωστή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία τώρα αγωνίζεται στην Γ΄ κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος. Η έδρα της είναι το Χόλσταϊν-στάδιον, το οποίο με 15.034 θέσεων είναι το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα στάδιο της πόλης. Η ομάδα έχει κατακτήσει 1 φορά το Γερμανικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1912.Τα χρώματά του Χόλσταϊν Κίελ είναι μπλε-άσπρο-κόκκινο και το ψευδώνυμο είναι Die Störche (οι πελαργοί).

 Πρωτάθλημα Γερμανίας (1): 1912 Πρωτάθλημα Γερμανίας (δεύτερη θέση) (2): 1910, 1930 Norddeutscher Meister/Πρωτάθλημα της βόρεια Γερμανίας (I): 1910, 1911, 1912, 1926, 1927, 1930 Norddeutscher Vizemeister/Πρωτάθλημα της βόρεια Γερμανίας (δεύτερη θέση) (I): 1914, 1922, 1923, 1928, 1929, 1931, 1932 Κύπελλο Γερμανίας (σεμι-φιναλίστ/Semifinale): 1941, 2021 Πρωτάθλημα Gauliga Schleswig-Holstein (2): 1943, 1944 Πρωτάθλημα Oberliga Nord (δεύτερη θέση) (I): 1953, 1957 Πρωτάθλημα Regionalliga Nord (II): 1965 Πρωτάθλημα Oberliga Hamburg/Schleswig-Holstein (IV): 1998, 2001 Πρωτάθλημα Oberliga Nord (IV): 2008 Πρωτάθλημα Regionalliga Nord (IV): 2009 1903-63: Α΄ Εθνική 1963-74: Β΄ Εθνική 1974-78: Γ΄ Εθνική 1978-81: Β΄ Εθνική 1981-96: Γ΄ Εθνική 1996-98: Δ΄ Εθνική 1998-00: Γ΄ Εθνική 2000-01: Δ΄ Εθνική 2001-07: Γ΄ Εθνική 2007-09: Δ΄ Εθνική 2009-10: Γ΄ Εθνική 2010-13: Δ΄ Εθνική 2013-17: Γ΄ Εθνική 2017-00: Β΄ Εθνική Επίσημη ιστοσελίδα
Άννα Χενρίκα Πουστοβουιτούβνα

Η Άννα Χενρίκα Πουστοβουιτούβνα (πολωνικά: Anna Henryka Pustowójtówna) ή Άννα Τεοφίλοβνα Πουστοβόιτοβα (ρωσικά: Анна Теофиловна Пустовойтова‎, 1838, Στάρε Βιεσχοβίσκα – 1881, Παρίσι) ήταν Πολωνή ακτιβίστρια και στρατιώτης, διάσημη για τη συμμετοχή της στην Ιανουαριανή Εξέγερση.

 Η μητέρα της ήταν η Πολωνή ευγενής Μαριάνα Κοσακόφσκα και ο πατέρας της ο Ρώσος αξιωματικός Τεόφιλ Πούσταγια, ουγγρικής καταγωγής. Αργότερα έγινε στρατηγός. Μετά τη φοίτηση σε μοναστήρι στο Λούμπλιν, παρακολούθησε ένα σχολείο ολοκλήρωσης στο Πουουάβι. Παρά τη μικτή καταγωγή της, θεωρούσε τον εαυτό της Πολωνή. Ήδη στα 20 της συνελήφθη το 1861 για πολιτική ανυπακοή (έψελνε δημόσια θρησκευτικούς ύμνους). Καταδικάστηκε σε κράτηση σε ορθόδοξο μοναστήρι στη Ρωσία, αλλά δραπέτευσε. Πήρε το δρόμο της προς τη Μολδαβία, όπου ενώθηκε με τους Πολωνούς αντάρτες που συγκροτούνταν σε μονάδες. Έγινε ακτιβίστρια στο πολωνικό κίνημα ανεξαρτησίας και πολέμησε στην Ιανουαριανή Εξέγερση ως βοηθός του διοικητή Μάριαν Λανγκιέβιτς. Μεταμφιέστηκε σε άνδρα στρατιώτη και είχε το ψευδώνυμο «Μίχαου Σμοκ».Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τις αυστριακές αρχές και μετά την απελευθέρωση της μετακόμισε πρώτα στην Πράγα, μετά στην Ελβετία και τέλος στη Γαλλία, όπου εργάστηκε ως νοσοκόμα στην Παρισινή Κομμούνα του 1870. Το 1873 παντρεύτηκε έναν ιατρό, τον Δρ. Λέβενχαρτ, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στην Πολωνία. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Μετά τον θάνατο της κουνιάδας της, ανέλαβε τη φροντίδα των δύο ορφανών παιδιών της. Πέθανε στον ύπνο της στο Παρίσι. "A Catalog of Female Cross-Dressers", τελευταία πρόσβαση στις 9 Φεβρουαρίου 2006 Άρθρο στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (Ρωσικά).
Κοινότητα Σκάλας Ωρωπού

Η κοινότητα Σκάλας Ωρωπού ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής που υπήρξε στο διάστημα 1912-2002. Βρισκόταν στο βορειοανατολικότερο τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Ωρωπού, Νέων Παλατίων και Συκάμινου. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 12,4 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 3.775 κάτοικοι. Έδρα της κοινότητας ήταν η Σκάλα Ωρωπού. Ο μεγαλύτερος πληθυσμιακά οικισμός της κοινότητας ήταν το Χαλκούτσι, που αποτελεί και τον βορειότερο οικισμό της Αττικής. Η κοινότητα το 2002 ενώθηκε στον νεοσχηματιζόμενο τότε δήμο Ωρωπίων.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011): η Σκάλα Ωρωπού [ 1.289 ] η Νέα Πολιτεία [ 404 ] το Χαλκούτσι [ 2.082 ] Η κοινότητα Σκάλας Ωρωπού συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Στην κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Χαλκούτσι και στην συνέχεια τα Νέα Παλάτια τα οποία από το 1928 αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Ωρωπού αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Νέα Πολιτεία και Πηγαδάκι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Ωρωπού και Νέων Παλατίων συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Αμίρα Βιλιχάγκεν

Η Αμίρα Βιλιχάγκεν (ολλανδικά: Amira Willighagen‎, γενν. 27 Μαρτίου 2004, Ναϊμέχεν) είναι Ολλανδή τραγουδίστρια με παγκόσμια καριέρα και καταγωγή από τη Γερμανία. Αναδείχτηκε μέσω του ολλανδικού τηλεοπτικού show Holland's Got Talent 2013, το οποίο και νίκησε.

 Η Αμίρα Βιλιχάγκεν έφτασε το 2013 στο προσκήνιο, όταν συμμετείχε μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου στο talent show "Holland's Got Talent", το οποίο κέρδισε. Με την ερμηνεία της στο τραγούδι "O Mio Babbino Caro" από την όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι "Gianni Schicchi" έγινε πολύ δημοφιλής κάθώς ενθουσίασε το κοινό καθώς και την κριτική επιτροπή. Στην τελευταία εμφάνιση της στην εκπομπή (Holland's Got Talent 2013), δήλωσε ότι δεν παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής από κανένα καθηγητή και ότι είναι αυτοδίδακτη. Ήταν για πολλά χρόνια μέλος της Emmaus Kinderkoor Nijmegen αλλά διευκρίνισε ότι λάβει τα πρώτα μαθήματα φωνητικής εκπαίδευσης που διήρκεσαν μικρό χρονικό διάστημα.