IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρίζια Έβρου

Τα Ρίζια είναι πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 55 μέτρα. Ο μονιμος πληθυσμός του είναι 997 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021.

 Το χωριό βρίσκεται περίπου 20 χλμ. βόρεια της Ορεστιάδας δίπλα στις νότιες όχθες του ποταμού Άρδα, σε κοντινή απόσταση (4 χλμ. ανατολικά) από τον χώρο εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Άρδα στις Καστανιές Έβρου.Στην τοποθεσία "Άγιος Νικόλαος" ή "Τσάγια", βορειοανατολικά του χωριού, έχουν ανακαλυφθεί υπολείμματα οικισμού της Εποχής του Σιδήρου και διάφορα ευρήματα που φτάνουν ως την εποχή του Σεπτίμιου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.). Η ονομασία του χωριού κατά την οθωμανική κυριαρχία ήταν "Ντουτζιαράζ" ή "Δουτζάρος" (Дуджарос - Ντουτζάρος στα βουλγαρικά). Μετά από μια σύντομη περίοδο βουλγαρικής κυριαρχίας μεταξύ του 1913 και του 1919, έγινε μέρος της Ελλάδας. Ως αποτέλεσμα, ο βουλγαρικός και ο τουρκικός πληθυσμός ανταλλάχθηκε με Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως από τη σημερινή Τουρκία. Η ιστορική εικόνα του Αρχαγγέλου Ταξιάρχου Μιχαήλ που φυλάσσεται στον ναό των Ταξιαρχών δόθηκε από του Έλληνες της Αδριανούπολης στους Ριζιώτες το έτος 1815. Η περιοχή δυτικά από τα Ρίζια, στις όχθες του Άρδα και ανάμεσα με τα χωριά Άρζος (Δ.-ΒΔ.) και Κέραμος (Δ.-ΝΔ.) είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Βαλκανοτσικλητάρα (Dendrocopos syriacus), Νυχτοκόρακα (Nycticorax nycticorax), Λαγγόνα (Phalacrocorax pygmeus) και Σταχτοκεφαλά (Lanius minor).Στις 8 Νοεμβρίου γιορτάζει το χωριό καθώς η εκκλησία των Ριζίων, είναι αφιερωμένη στους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ. Στο ναό, βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ, δωρεά της συντεχνίας των κρεοπωλών του Καραγάτς της Ανατολικής Θράκης το 1825. Η κοινότητα Ριζίων αναγνωρίζεται επίσημα με προεδρικό διάταγμα το 1924 και ορίζεται ως έδρα κοινότητας. Σε αυτήν προσαρτώνται οι οικισμοί Χάνδαξ, Χανδράς, Αρζός, Κέραμος, Καναδάς και Βάλτος. Το 1928, ο οικισμός Χάνδαξ καταργείται, ενώ το 1930, ο οικισμός Καναδάς αποσπάται και προσαρτάται στην κοινότητα Μαρασίων. Τον επόμενο χρόνο, ο οικισμός Φυλάκιο αποσπάται από την κοινότητα Κομάρων και προσαρτάται στην κοινότητα, ενώ ο οικισμός Χάνδρας αναβαθμίζεται σε έδρα κοινότητας και αποσπάται. Το 1934, η ίδια διοικητική μεταβολή εφαρμόζεται με την αυτονόμηση των οικισμών Άρζος και Βάλτος, ενώ το 1950, το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται για τους οικισμούς Φυλάκιο και Κέραμος. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του 1997 του σχεδίου Καποδίστρια, οι κοινότητες Νέας Βύσσης, Καβύλης, Καστανεών, Στέρνας, Ριζίων και οι οικισμοί αυτών, συνιστούν το δήμο Βύσσας. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καλλικράτη το 2011, ο Δήμος Βύσσας προσαρτάται στον Δήμο Ορεστιάδας και τα Ρίζια ως τοπική κοινότητα εντάσσεται στο διευρυμένο δήμο.Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μία σταδιακή μείωση του πραγματικού πληθυσμού του χωριού. Γιώργος Μπατατούδης, τέως πρόεδρος ΠΑΟΚ
Κιπτσόγκε Κέινο

Ο Κιπτσόγκε «Κιπ» Εζεκάια Κέινο (Kipchoge "Kip" Hezekiah Keino, γεννήθηκε 17 Ιανουαρίου 1940) είναι Κενυάτης πρώην αθλητής του στίβου στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων, δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Κένυας μέχρι το 2017.

 Ο πατέρας του Κέινο ήταν δρομέας μεγάλων αποστάσεων και ενθάρρυνε τον γιο του στο άθλημα. Ο Κέινο βοσκούσε κατσίκες και εκπαιδεύτηκε στην ορεινή Κένυας, κάτι που τον προετοίμασε καλά για αγώνες σε μεγάλο υψόμετρο. Αναδείχθηκε ως κορυφαίος δρομέας αποστάσεων στα μέσα της δεκαετίας του 1960, σημειώνοντας παγκόσμια ρεκόρ στα 3.000 μέτρα (7 λεπτά 39,6 δευτερόλεπτα) και στα 5.000 μέτρα.Εμφανίστηκε σε πολύ υψηλό διεθνές επίπεδο το 1965. Στις 30 Νοεμβρίου 1965 κατέρριψε στο Ώκλαντ το παγκόσμιο ρεκόρ των 5.000 μ. με 13.24.2. Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1964. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 1.500 μέτρα ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 3.000 μέτρα με φυσικά εμπόδια. Το 1976 δεν αγωνίστηκε στην Ολυμπιάδα του Μόντρεαλ λόγω του μποϊκοτάζ των Αφρικανικών χωρών. Για τις επιτυχίες της αθλητικής του καριέρας εισήχθη στο Hall of Fame της IAAF.Ως πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Κένυας, ο Κιπτσόγκε Κέινο κάλεσε την κυβέρνηση της χώρας να αναγάγει σε εγκληματική πράξη τη χρήση απαγορευμένων ουσιών. Παναφρικανοί Αγώνες 1965 (1.500 μ.) : 1η θέση (3:41.1) Παναφρικανοί Αγώνες 1965 (5.000 μ.) : 1η (13:44.4) Ολυμπιακοί Αγώνες 1968 (1.500 μ.) : 1η (3:34.9) Ολυμπιακοί Αγώνες 1968 (5.000 μ.) : 2η (14:05.2) Ολυμπιακοί Αγώνες 1972 (1.500 μ.) : 2η (3:36.81) Ολυμπιακοί Αγώνες 1972 (3.000 μ. στιπλ) : 1η (8:23.64) Παναφρικανοί Αγώνες 1973 (1.500 μ.) : 2η (3:39.63) Παναφρικανοί Αγώνες 1978 (3.000 μ. στιπλ) : 3η (8:34.07) Αφρικανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1979 (5.000 μ.) : 3η (14:18.0) Kipchoge KEINO
Κώστας Βασιλακάκης

Ο Κώστας Βασιλακάκης (γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1957 στην Πόρπη Ροδόπης), είναι πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός, αργότερα άλλαξε θέση και καθιερώθηκε ως αμυντικός μέσος και κεντρικός αμυντικός. Ο Πανθρακικός και η Δόξα Δράμας είναι οι δύο ομάδες με τις οποίες συνδέθηκε τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής. Απο την ποδοσφαιρική σεζόν 2022-2023, θα είναι ο προπονητής στην ομάδα του Νέστου Χρυσούπολης.

 Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών από τον Πανθρακικό το 1973, όπου αγωνίστηκε ως το 1981 στη Β΄ Εθνική. Λόγω της αξιόλογης απόδοσής του πήρε μεταγραφή στη Δόξα Δράμας που συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, με την οποία αγωνίσθηκε επί 14 χρόνια (1981-1995), ολοκληρώνοντας σ' αυτήν την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Με τον Πανθρακικό αγωνίστηκε 8 περιόδους (1973-1981), 7 στη Β΄ Εθνική και 1 στην Γ΄. Είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών Α' Εθνικής, με 226+ εμφανίσεις (δεν υπάρχουν στοιχεία για την περίοδο 1981-82), της Δόξας Δράμας, αγωνιζόμενος μέχρι την ηλικία των 38. Από το 1981 έως το 1995 αγωνίστηκε 13 περιόδους στην Α' Εθνική και 1 περίοδο στη Β΄. Διατέλεσε αρχηγός και ήταν ηγετική μορφή στις ομάδες που αγωνίστηκε. Ως προπονητής ποδοσφαίρου οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν την περίοδο από το 2004 έως το 2008 όταν οδήγησε την ομάδα του Πανθρακικού στη μεγάλη ανοδική πορεία της, από την Δ΄ Εθνική στην Γ΄ την περίοδο 2004-05, στη Β΄ Εθνική την επόμενη περίοδο, ως την άνοδο στη Σούπερ Λίγκα την περίοδο 2007-08. Ως προπονητής της Δόξας Δράμας πέτυχε την άνοδο της στη Β΄ Εθνική την περίοδο 2008-09, παραιτήθηκε όμως τον Μάρτιο του 2010. Ως βασικότερο λόγο της παραίτησης του πρόβαλε την αλλαγή της ψυχολογίας των ποδοσφαιριστών, μετά από συνεχή ατυχή αποτελέσματα. Επανήλθε στον Πανθρακικό καθώς προσελήφθη ως προπονητής για την περίοδο 2010-11, μετά τη μετακίνηση του Παύλου Δερμιτζάκη στον ΠΑΟΚ. Τον Οκτώβριο του 2010 παραιτήθηκε από τον πάγκο της ομάδας εξαιτίας μιας εντός έδρας ισοπαλίας αλλά και την αδυναμία του Πανθρακικού να κερδίσει βαθμούς μακριά από την έδρα του. Για 1,5 και πλέον χρόνο δεν εργάστηκε πουθενά και το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Καβάλας, η οποία εντάχθηκε στη Football League, αποχώρησε όμως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Την περίοδο 2013-14 επέστρεψε για τρίτη φορά ως προπονητής στη Δόξα Δράμας, ενώ το 2014 ανέλαβε τον Πανσερραϊκό. Το προφίλ του Κώστα Βασιλακάκη στο transfermarkt Ο Κώστας Βασιλακάκης στο www.balleto.gr
Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι

Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι ονομάζεται μία σειρά από πολεμικές συγκρούσεις, οι οποίες διεξήχθησαν μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσαν μία από τις πιο μακροχρόνιες σειρές στρατιωτικών συγκρούσεων στην ευρωπαϊκή ιστορία. Οι πόλεμοι αυτοί συνέβαλαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για τη Ρωσία, αντίθετα, οι πόλεμοι αυτοί είχαν συνολικά ευνοϊκό αποτέλεσμα, αφού η Ρωσία είχε εδαφικά κέρδη και αύξησε την επιρροή της στην Ευρώπη.

 Παρακάτω καταγράφονται οι κύριοι πόλεμοι όπου συγκρούστηκαν Ρώσοι και Οθωμανοί. = Μη αποφασιστικό αποτέλεσμα = Ρωσική νίκη = Οθωμανική νίκη Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1568–1570) Ρωσοκριμαϊκός πόλεμος (1570-1572) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1676–1681) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1686–1700) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1710–1711) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1735-1739) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792) Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1806–1812) Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1828-1829) Κριμαϊκός Πόλεμος Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877-1878) Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1914-1917) Ρωσοτουρκικές Σχέσεις Ιστορία της Ρωσίας Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Ρωσία Τουρκία
Φρανκ Ριμπερί

Ο Φρανκ Ριμπερί ή Βασιλης Μ.(Franck Ribéry, 7 Απριλίου 1983) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως ως πλάγιος μέσος, κατά προτίμηση στην αριστερή πλευρά του γηπέδου, και είναι γνωστός για "την ταχύτητα, την ενέργεια, τις κινήσεις και τις εύστοχες πάσες του."Ο Ριμπερί περιγράφεται από πολλούς ως ένας "γρήγορος, τεχνίτης και εξαιρετικός ντριμπλέρ" ο οποίος έχει "ευκολία στο να ελέγχει την μπάλα όταν αυτή βρίσκεται στα πόδια του". Από τη στιγμή που πήρε μεταγραφή για την Μπάγερν, έχει γίνει γνωστός παγκοσμίως ως ένας από τους καλύτερους Γάλλους ποδοσφαιριστές της γενιάς του. Ο παλιός ηγέτης της Εθνικής Γαλλίας, Ζινεντίν Ζιντάν, έχει χαρακτηρήσει τον Ριμπερί "κόσμημα του γαλλικού ποδοσφαίρου.

 Η καριέρα του Ριμπερί ξεκίνησε το 1989 ως νεαρό παίκτη στην τοπική ομάδα της πόλης του, την Κοντί Μπουλόν. Εγκατέλειψε την ομάδα ύστερα από εννέα χρόνια για να πάει στην επαγγελματική Λιλ, αλλά αποχώρησε από την ομάδα ύστερα από τρία χρόνια καθώς συνάντησε δυσκολίες στην προσαρμογή του. Το 1999, ο Ριμπερί πήγε στην ΟΣ Μπουλόνι, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Περνώντας δύο επιπλέον σεζόν στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Γαλλίας με δύο διαφορετικές ομάδες (Αλές και Μπρεστ), το 2004, ο Ριμπερί πραγματοποίησε τη μεταγραφή του στην ομάδα της Λιγκ 1 ΦΚ Μετς. Μετά από έξι μήνες με την ομάδα, ο Ριμπερί μετακόμισε στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2005 για να φορέσει τη φανέλα της Γαλατασαράι όπου και κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Μετά από έξι μήνες στη Γαλατασαράι (ποδόσφαιρο), εγκατέλειψε την "πολυεθνική" ομάδα της Πόλης με προορισμό τη Γαλλία και την ομάδα της Μαρσέιγ. Ο Ριμπερί πέρασε δύο σεζόν στην ομάδα βοηθώντας τους Marseillais να φτάσουν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας δύο συνεχόμενες σεζόν. Το 2007, ο Ριμπερί μεταγράφηκε στη γερμανική Μπάγερν Μονάχου για το ποσό ρεκόρ για τον Βαυαρικό σύλλογο των 25 εκατομμυρίων ευρώ. Με την Μπάγερν, έχει κατακτήσει το νταμπλ στη Γερμανία δύο φορές: τις σεζόν 2007–08 και 2009–10. Το 2010, ο Ριμπερί βοήθησε σημαντικά την ομάδα να φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2010, αλλά δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε αυτόν τον αγώνα λόγω τιμωρίας. Ο Ριμπερί είναι επίσης διεθνής με την Εθνική Γαλλίας. Προτού αγωνιστεί με την ανδρική εθνική ομάδα, αγωνίστηκε με την ηλικιακή κατηγορία των U-21. Σε ανδρικό επίπεδο, ο Ριμπερί έχει εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα της χώρας του σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα και στα UEFA Euro 2008 και UEFA Euro 2012. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του το Μάιο του 2006 απέναντι στο Μεξικό. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο Ριμπερί πέτυχε το πρώτο του γκολ με την Εθνική Γαλλίας απέναντι στην Ισπανία και αγωνίστηκε στον τελικό απέναντι στην Ιταλία. Σε ατομικό επίπεδο, ο Ριμπερί έχει κατακτήσει δύο φορές το βραβείο του Γάλλου Παίκτη της Χρονιάς και επίσης αυτό του Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς στη Γερμανία αποτελώντας τον μοναδικό παίκτη που να έχει καταφέρει να λάβει ταυτόχρονα αυτά τα δύο βραβεία. Έχει συμπεριληφθεί επίσης στην UEFA Team of the Year ενώ έχει βραβευτεί ως Νέος Παίκτης της Χρονιάς στη Γαλλία.
Μιχάλης Τρεμόπουλος

Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος (Σέρρες, 3 Μαρτίου 1958) είναι Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός. Ήταν ευρωβουλευτής στην ομάδα των Πράσινων από τον Ιούνιο του 2009 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012, ανάμεσα στα 15 πιο παραγωγικά μέλη του ευρωκοινοβουλίου.

 Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνική οικολογία στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας (Γκόνταρντ, Βερμόντ, ΗΠΑ), με ιδρυτή τον Μάρεϊ Μπούκτσιν. Συνεργάστηκε με τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς και εφημερίδες. Έχει εκδώσει βιβλία τοπικής ιστορίας, κοινωνικού και οικολογικού περιεχομένου. Διετέλεσε αρχισυντάκτης περιοδικών τοπικής ιστορίας. Σήμερα είναι ιδρυτικό μέλος των Πράσινων και Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την "Οικολογία-Αλληλεγγύη" (2019-). Ως ευρωβουλευτής ήταν αντιπρόεδρος της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης του ευρωκοινοβουλίου (2009-12) και μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και ασφάλειας Τροφίμων. Διετέλεσε μέλος της μόνιμης Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με την Αλβανία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και το Κοσσυφοπέδιο. Ο μοναδικός που παραιτήθηκε στο μέσον της θητείας, λόγω εναλλαγής. Διετέλεσε νομαρχιακός σύμβουλος Θεσσαλονίκης και περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας με την “Οικολογία – Αλληλεγγύη” (1998-2016), ιδρυτικό μέλος των Οικολόγων Εναλλακτικών (1989-1991), των Οικολόγων Πράσινων (2002-2016) και των Πράσινων. Έχει οικολογική και ανθρωπιστική δράση από το 1975, με ενεργό εμπλοκή στην ίδρυση, τη διοίκηση και τις δράσεις σημαντικών οργανώσεων, όπως της Ένωσης για την Ποιότητα της Ζωής – Ε.ΠΟΙ.ΖΩ. Θεσσαλονίκης (πρόεδρος 1978-82), της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης (ιδρυτικό μέλος, 1982), του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για τον ρατσισμό, την οικολογία, την ειρήνη και τη μη βία «Αντιγόνη» (ιδρυτικό μέλος, 1993), οργανώσεων κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας κ.α. Έχει συμβάλλει σε σημαντικούς αγώνες και δικαστικές νίκες υπέρ του συλλογικού συμφέροντος, της διαφάνειας, των δικαιωμάτων, του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής. Η ιπτάμενη Ιστορία της Θεσσαλονίκης (2001) Η Θεσσαλονίκη των νερών (2017) Τα τρία Ε (ΕΕΕ) και ο εμπρησμός του Κάμπελ - το πογκρόμ του 1931 στη Θεσσαλονίκη (2018) Οι Πράσινοι στην Αυτοδιοίκηση: επιτυχημένα παραδείγματα από την Ευρώπη Χρηματοδοτικά Εργαλεία για Πράσινες Επενδύσεις: Οδηγός για την Αυτοδιοίκηση και τη Βιώσιμη Περιφερειακή Ανάπτυξη Η Κοινωνική Οικονομία ως απάντηση στην οικο-κοινωνικο-οικονομική κρίση Εγχειρίδιο της Πρωτοβουλίας Ευρωπαίων Πολιτών: Οδηγός για το πρώτο υπερεθνικό εργαλείο άμεσης δημοκρατίας στον κόσμοΈκθεση για τη διαφάνεια στην περιφερειακή πολιτική και στη χρηματοδότησή της Οδηγός ανάπτυξης Γραφείου Περιφερειακής Εκπροσώπησης στην ΕΕ (από κοινού με τον Θ. Βασιλόπουλο)
Δεκάγωνο

Στη γεωμετρία το δεκάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δέκα και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με δέκα πλευρές και δέκα κορυφές. Ωστόσο ο όρος συνήθως αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 144 μοίρες (°) η καθεμιά, ενώ οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκαγώνου έχουν άθροισμα 1.440 μοίρες ακριβώς. Το σύμβολο Schläfli του δεκαγώνου είναι {10}.

 Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 5 2 a 2 cot ⁡ π 10 = 5 a 2 2 5 + 2 5 ≃ 7 , 694208843 a 2 . {\displaystyle E={\frac {5}{2}}a^{2}\cot {\frac {\pi }{10}}={\frac {5a^{2}}{2}}{\sqrt {5+2{\sqrt {5}}}}\simeq 7,694208843a^{2}.} Μία άλλη σχέση είναι E =5ad/2 , όπου d είναι η απόσταση μεταξύ παράλληλων πλευρών ή το ύψος του σχήματος όταν το δεκάγωνο στέκεται πάνω στη μία του πλευρά ως βάση. Με απλούς τριγωνομετρικούς υπολογισμούς βρίσκουμε: d = 2 a ( cos ⁡ 54 ∘ + cos ⁡ 18 ∘ ) {\displaystyle d\,=\,2a(\cos {54^{\circ }}\,+\,\cos {18^{\circ }})} . Η πλευρά ενός κανονικού δεκαγώνου που είναι εγγεγραμμένο σε κύκλο ακτίνας 1 έχει μήκος − 1 + 5 2 = 1 ϕ {\displaystyle {\tfrac {-1+{\sqrt {5}}}{2}}={\tfrac {1}{\phi }}} , όπου φ είναι η «χρυσή αναλογία», 1 + 5 2 {\displaystyle {\tfrac {1+{\sqrt {5}}}{2}}} . Το κανονικό δεκάγωνο είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη: Μια εναλλακτική (αλλά παρόμοια) μέθοδος είναι η εξής: Κατασκευάστε ένα κανονικό πεντάγωνο εγγεγραμμένο σε κύκλο με μία από τις μεθόδους που δίνονται στο αντίστοιχο λήμμα. Εκτείνετε μία ευθεία από κάθε κορυφή του πενταγώνου διερχόμενη από το κέντρο του κύκλου προς την αντίθετη πλευρά. Το σημείο όπου η κάθε γραμμή τέμνει τον κύκλο απέναντι είναι μία κορυφή του δεκαγώνου. Οι πέντε κορυφές του πενταγώνου είναι οι άλλες 5 κορυφές του δεκαγώνου. Ενώστε αυτά τα σημεία με τα νέα για να σχηματίσετε το (κανονικό) δεκάγωνο. Υπάρχει ένα κανονικό αστεροειδές πολύγωνο, γνωστό ως δεκάγραμμα, με σύμβολο Schläfli {10/3}, που προκύπτει από τις ίδιες κορυφές ενώνοντας μεταξύ τους κάθε τρίτη κορυφή. Επίσης υπάρχουν δύο παραλλαγές: το {10/4} ανάγεται σε 2{5/2} ως δύο πενταγράμματα, και το {10/2} ανάγεται σε 2{5} ως δύο πεντάγωνα. Το κανονικό δεκάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για πολλά πολύτοπα περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθενται σε ορθογώνιες προβολές σε διάφορα επίπεδα Coxeter: Δεκαγωνικός αριθμός Χρυσή τομή Ορισμός και ιδιότητες του δεκαγώνου (με διαδραστική animation)
Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας

Ο Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας, (Γερμανικά : Fulk-Bertrand, περί το 1014 – 27 Απριλίου 1051) ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1030 - 1051) σε συμβασιλεία με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Γ΄ της Προβηγκίας (1030 - 1037) και μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Γοδεφρείδο Α΄ (1030 - 1051) που τον διαδέχθηκε σαν μόνος κυβερνήτης.

 Ο Φουλκ Βερτράνδος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Δ΄ της Προβηγκίας και νεότερος ο Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας. Οι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους το 1018. Το 1031 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄ και έμειναν οι δύο νεότεροι αδελφοί. Με τον Γοδεφρείδο Α΄ έκανε δωρεά στα αββαεία του Κλυνύ το 1037 και του Αγ. Βίκτωρος στη Μασσαλία το 1040. Ήταν μεγάλος υποστηρικτής της αναβίωσης του μοναχισμού των αρχών του 11ου αι. στην Προβηγκία. Πιο πριν οι Σαρακηνοί, με επίκεντρο το Φραξινέτ(ουμ), λεηλατούσαν την Προβηγκία και κατέστρεψαν τους ναούς και τις μονές. Ο Φουλκ-Βερτράνδος συγκάλεσε Σύνοδο κληρικών και ευγενών με σκοπό τη χρηματοδότηση των αββαείων του Αγ. Προμάσιου στο Φολκαλκιέ και του Μπρεμετένσε στο Γκαπ. Στον πάππο τους είχαν χορηγηθεί οι πρόσοδοι των κάστρων της Προβηγκίας, αλλά οι δύο αδελφοί κατάτμησαν τη χώρα σε ελεύθερους φεουδαρχικά υποτελείς, το οποίο έγινε αρχή της αποδυνάμωσης της κομητείας. Παρά τη γενναιοδωρία των δύο αδελφών, ο Φουλκ-Βερτράνδος αναγκάστηκε να επιτεθεί στον Φουλκ υποκόμη της Μασσαλίας και να καταστρέψει την Τουλόν. Τo 1051 απεβίωσε και ο Γοδεφρείδος Α΄ έμεινε μόνος κόμης της Προβηγκίας. Νυμφεύθηκε την Χίλντεγκαρντ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας απεβ. 1094, κόμης της Προβηγκίας. Γοδεφρείδος Β΄ τη Προβηγκίας απεβ. 1067, κόμης του Φορκαλκιέ. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050. University of Texas Press: Austin, 1965. Medieval Lands Project: Provence. The Plantagenet Ancestry by William Henry Turton, Page 11.
Γουλιέλμος του Πριγκιπάτου

Ο Γουλιέλμος του Πριγκιπάτου (περ. 1027 - 1080) ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνο (1056-1080) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Τανκρέδου και της δεύτερης συζύυγου του Φρεσέντας. Στις πηγές αναφέρεται ως Γουλιέλμος του Πριγκιπάτου για να μη συγχέεται με τον ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμο Α' τον Σιδηρόχειρα. Αναφέρεται συνηθέστερα ως Willermus (λατ.) και Guillerm (γαλλ.).

 Ήταν από τους οκτώ υιούς του Τανκρέδου που έφυγαν από τη Νορμανδία για την αναζήτηση τύχης στη Ν. Ιταλία. Πριν από αυτούς είχαν πάει ο Γουλιέλμος Α' και ο Ντρόγκο που είχαν αποβιώσει, κληροδοτώντας στον Ονφρουά το δουκάτο της Απουλίας και Καλαβρίας. Επίσης ήταν εκεί και ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος. Ο Γουλιέλμος έφθασε εκεί μαζί με το Μωζέρ και το Γοδεφρείδο και όλα τα αδέλφια βοήθησαν τον Ονφρουά στη μάχη του Σιβιτάτε το 1053 να νικήσει τον πάπα. Το 1055 διακρίθηκε στην κατάληψη του κάστρου του Σαν Νικάντρο, που αποτέλεσε τον πυρήνα του Πριγκιπάτου του Σαλέρνο. Το επόμενο έτος ο Ονφρουά τον έκανε κόμη του Πριγκιπάτου. Νυμφεύθηκε την κόρη του Γκυ, δούκα του Σορρέντο, και κληρονόμησε τις κτήσεις του στο Πριγκιπάτο του Σαλέρνο. Το υπόλοιπο του Πριγκιπάτου το κατείχε ο αδελφός τού Γκυ, ο Γουαϊμάρος Δ΄, τον οποίο διαδέχθηκε ο υιός τουΓισούλφος Β΄. Αυτόν πολέμησε ο Γουλιέλμος καταλαμβάνοντας σιγά τα εδάφη του, αφήνοντάς του μόνο το Σαλέρνο. Ο Ονφρουά επίσης αντάμειψε τον Μωζέρ κάνοντάς τον κόμη του Καπιτανάτου. Όταν αυτός απεβίωσε, η κομητεία του δόθηκε στο Γουλιέλμο, που όμως την παραχώρησε στο Γοδεφρείδο. Προσκάλεσε το νεότερο αδελφό τους Ρογήρο Α΄, υποσχόμενος το ήμισυ των κτήσεών του. Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος· έπειτα που ο Ρογήρος Α΄ εναντιώθηκε στο Ροβέρτο, ο Γουλιέλμος βοήθησε τον πρώτο, και του έδωσε το κάστρο του Σκάλεα στο Κατάνζαρο. Όταν ο Ροβέρτος ήλθε να βοηθήσει τον Γκιλσοφ Β' και νυμφεύτηκε την αδελφή του Σισελγκάιτα, ο Γουλιέλμος πολέμησε εναντίον του. Είχε κλέψει περιουσία από την εκκλησία του Αλφάνο Α΄ αρχιεπισκόπου του Σαλέρνο, έτσι το 1067 η Σύνοδος στο Μέλφι τον αφόρισε μαζί με τους δύο συνεργούς του. Το ίδιο έτος ταξίδεψε ως το Σαλέρνο για να συμφιλιωθεί με τον Πάπα Αλέξανδρο Β΄. Απεβίωσε το 1080 και ετάφη στο αββαείο της Αγ. Τριάδος στη Βενόζα. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι απεβίωσε αργότερα (1104 ή 1113 ή 1117) και ότι έλαβε μέρος στις εκστρατείες του Ροβέρτου εναντίον της Ελλάδας και στη Μάχη του Δυρραχίου το 1081. Νυμφεύτηκε το 1058 τη Λομβαρδή Μαρία, κόρη του Γκυ δούκα του Σορέντο. Από τους τρεις υιούς του σημαντικότερος ήταν ο: Ριχάρδος π. 1060 - 1114. Goffredo Malaterra. The Deeds of Count Roger of Calabria and Sicily and of Duke Robert Guiscard his brother. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016–1130. Longmans: London, 1967. Ghisalberti, Albert (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: II Albicante – Ammannati. Rome, 1960.
Δερβένι (Μέτσοβο)

Σε διάφορα τουρκικά φιρμάνια η περιοχή του Μετσόβου χαρακτηρίζεται ως ντερμπέντ (δερβένι) και οι κάτοικοί της ντερμπεντσήδες δηλαδή φύλακες των διαβάσεων. Στο οθωμανικό κράτος τα δερβένια αποτελούσαν βασικά σημεία στο σύστημα οργάνωσης του χώρου και των δρόμων. Συχνά, η ευθύνη για την ασφάλεια και τη συντήρησή τους βάρυνε τον πληθυσμό ενός οικισμού ή μίας περιοχής, που σε αντάλλαγμα έπαιρνε φορολογικές απαλλαγές.

 Οι διαβάσεις τους Μετσόβου συνιστούσαν σημεία ζωτικής σημασίας για τη συνοχή του οθωμανικού κράτους σε αυτήν την περιοχή των Βαλκανίων, καθώς επίσης και για τις επικοινωνίες και τη διεξαγωγή του εμπορίου. Ειδικά τον χειμώνα οι καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στα ψηλότερα σημεία τους, δεν καθήλωναν μόνο απλούς ταξιδιώτες, με κίνδυνο να πεθάνουν, αλλά και ολόκληρες στρατιωτικές μονάδες. Σε σχετικό σουλτανικό φιρμάνι της εποχής αναφέρεται: « Επειδή οι Μετσοβίται οικούσι Χώραν, δι’ ης πολλοί διέρχονται κατά πάσανώραν του έτους και τον μεν χειμώνα διαπερώσιν αυτούς κατακλειομένους υπό πολλών χιόνων και κινδυνεύοντας ν’ απολεσθώσιν εκ του ψύχους, στρωννύντες επιβλήματα εις τους πόδας των ίππων και μεταφέροντες τους ανθρώπους επί των ώμων αυτών, το δε θέρος εκτιθεμένους εις την διάκρισιν των ληστών προφυλάττουσι και εξασφαλίζουσιν αυτούς, διά ταύτα ου μόνον τας προνομίας και τα δικαιώματα ταύτα υπέρ αυτών καθιεροί, αλλά και διατάττει …,» Οι υπηρεσίες που αναλαμβάνουν οι Μετσοβίτες ως «νετρμπεντζί» δεν αφορούν μόνο την φύλαξη των διαβάσεων, αλλά και την προσφορά υπηρεσιών προς τους διερχόμενους. Εκτός από την διατήρηση ένοπλου σώματος που μισθοδοτείται από τους πόρους της κοινότητας, δημιουργείται κατά μήκος των διαβάσεων που διασχίζουν την περιοχή ένα δίκτυο χανιών. Η διαχείρισή τους και η εύρυθμη λειτουργία τους αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούσε τις τοπικές αρχές. Λ. Βρανούσης, «Ιστορικά του Μετσόβου και της γύρω περιοχής», Πρακτικά Β΄ Συνεδρίου Μετσοβίτικων Σπουδών (Μέτσοβο, 9-11 Σεπτεμβρίου 1994), Αθήνα 1997, σελ. 26. Θ. Δασούλας, 2009, Αγροτικές κοινωνίες του ορεινού χώρου κατά οθωμανική περίοδο, Ο γεωργικός κόσμος της "Χώρας Μετζόβου" (18ος αι.-19ος αι.), εκδ. ΕΑΔΔ Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών, σελ. 127-132 Ι. Λαμπρίδης, «Πολιτική εξάρτησις και διοίκησις Μαλακασίου», Παρνασσός 10 (1886), σελ. 384. Β. Ρόκου, Ορεινές κοινωνίες κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια, εκδ. Ερωδιός, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 57-62. Β. Cvetkova, "Villes et porters Balcaniques au XVe-XVIe siècles", Librarie Orientaliste, P. Geuther, Paris 1971, σελ. 11. F. S. N. Douglas, An essay on certain points of resemblance between the ancient and modern Greeks, London 1813, σελ. 11. H. Inalcik, Η οθωμανική αυτοκρατορία, Η κλασσική εποχή, 1300- 1600, μτφ. M. Κοκολάκης, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα, πρώτη έκδοση 1995, σελ. 256-257. Η. Inalcik, The Οttoman Empire, Conquest, Organisation and Economy, (Collected studies, ed. Variorum Reprints) London 1978, σελ. 103-129. W. M. Leake, Travels in northern Greece, Vol. I, Α. Μ. Ηakkert-Publisher, (φωτογραφική ανατύπωση Amsterdam 1967), σελ. 412. D. Urquhart, 1839, Τhe Spirit of the East, Vol. 2, H. Colbum, London2, σελ. 263-264.
Οκρίβας

Ο Οκρίβας (λατινικά: Pictor, συντομογραφία: Pic) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, ορατός κατά το ήμισυ περίπου από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής αστερισμούς: Περιστερά, Γλυφείον, Δοράς, Ιπτάμενος Ιχθύς, Τρόπις και Πρύμνα. Ο LaCaille τον είχε ονομάσει αρχικώς Equuleus Pictoris, δηλαδή το τρίποδο υποστήριγμα ή «καβαλέτο» του ζωγράφου (pictor), όπου ο ζωγράφος στήνει τον πίνακα που ζωγραφίζει. Αυτό σημαίνει και η ελληνική λέξη οκρίβας ή οκρίβαντας (από το όκρις = άκρη, προεξοχή, και το ρήμα βαίνω). Επίσης, ο αστερισμός αποκλήθηκε και Pluteum Pictoris.

 Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρ'όλα αυτά ο Γκουλντ του απέδιδε 67 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους, ενώ ο LaCaille 14 μέχρι 5,5 μεγέθους. Ο α Οκρίβαντος είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,27 και φασματικό τύπο A7 IV (λευκός υπογίγαντας). Ο β Οκρίβαντος έχει φαινόμενο μέγεθος 3,85 και φασματικό τύπο A5 V. Είναι αξιοσημείωτος εξαιτίας του περιαστρικού του δίσκου (βλ.παρακάτω). Ο γ έχει φαιν. μέγεθος 4,51 και φασμ. τύπο K1 III. Ο δ έχει φαιν. μέγεθος 4,81 και φασμ. τύπο B3III + O9V. Ο αστέρας β Οκρίβαντος περιβάλλεται από περιαστρικό δίσκο, ένα δίσκο σκόνης ακτίνας 190 ως 200 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων που ακτινοβολεί έντονα στο υπέρυθρο, ένα πιθανό πλανητικό σύστημα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του. Η ηλικία του αστέρα υπολογίζεται σε 20 ως 100 εκατομμύρια χρόνια, ενώ η απόστασή του από τη Γη σε 56 έτη φωτός και το απόλυτο μέγεθος σε 2,85.Ο Αστέρας του Kapteyn, από τους κοντινότερους στη Γη, έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ιδία κίνηση από όλους τους αστέρες στον γήινο νυκτερινό ουρανό (τη μεγαλύτερη την έχει ο Αστέρας του Μπάρναρντ).Ο πάλσαρ J0437-4715 με περίοδο 5,76 χιλιοστά του δευτερολέπτου της ώρας είναι ένας από τους κοντινότερους στη Γη αστέρες νετρονίων, ίσως ο κοντινότερος, σε απόσταση 480 ετών φωτός. Αποτελεί διπλό σύστημα με λευκό νάνο και έχει ανιχνευθεί τόξο ωστικού κύματος μέσα στη διαστρική ύλη προς την κατεύθυνση προς την οποία κινείται. Κατάλογος αστέρων του Οκρίβαντος
Φέρντιναντ Μάριαν

Ο Φέρντιναντ Μάριαν (γερμ. Ferdinand Marian, ή Ferdinand Haschkowetz, 1902-1946) υπήρξε Αυστριακός ηθοποιός του κινηματογράφου, γνωστός για την ερμηνεία του σε προπαγανδιστικά έργα του σινεμά της Ναζιστικής Γερμανίας.

 Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1902 στη Βιέννη. Ονομάζονταν Χάσκοβετς, αλλά χρησιμοποίησε το μικρό όνομα του πατέρα του ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Ο πατέρας του ήταν τραγουδιστής της όπερας. Ήταν αυτοδίδακτος, αφού από παιδί σύχναζε στα θέατρα και τις όπερες ακολουθώντας τον πατέρα του. Άρχισε να σπουδάζει μηχανικός στη Βιέννη, αλλά διέκοψε. Έφυγε από το σπίτι για τέσσερα χρόνια και έκανε δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει. Με την βοήθεια του πατέρα του μπήκε στην ηθοποιία και δούλεψε στα θέατρα του Γκρατς, Τριρ, Μενχενγκλάντμπαχ, Άαχεν, Αμβούργο και Μόναχο. Στο Αμβούργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε γνωστός. Το 1938 εργάστηκε στο Deutsches Theater Berlin του Βερολίνου, όπου έκανε τη μεγαλύτερη επιτυχία του. Υποδύθηκε διάφορους ρόλους στο σινεμά από το 1933. Κατέκτησε τη συμπάθεια του γυναικείου κοινού, γι' αυτό και οι Ναζί τον προώθησαν σε διάφορα έργα προπαγανδιστικού περιεχομένου, όπως το αντισημιτικό Jud Süß, το αντιβρετανικό Ohm Krüger και άλλα. Ο Μάριαν δεν είχε πολιτική συνείδηση, δεν ήταν με κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, ούτε και οπαδός του Ναζισμού. Παντρεύτηκε το 1936 την ηθοποιό Μαρία Μπυκ. Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στο Φράιζινγκ του Μονάχου. Λόγω της συμμετοχής του στο Jud Süß του απαγορεύτηκε να δουλεύει. Απεβίωσε στις 9 Αυγούστου 1946 στο Μόναχο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα υπό την επήρεια του αλκοόλ, ενώ δεν εξακριβώθηκε αν επρόκειτο για αυτοκτονία. 1933: Der Tunnel (Kurt Bernhardt) 1936: Ein Hochzeitstraum (Erich Engel) 1937: Die Stimme des Herzens (Karl Heinz Martin) 1937: Madame Bovary (Gerhard Lamprecht) 1937: La Habanera (Detlef Sierck) 1938: Nordlicht (Herbert B. Fredersdorf) 1939: Der Vierte kommt nicht (Max W. Kimmich) 1939: Morgen werde ich verhaftet (Karl-Heinz Stroux) 1939: Dein Leben gehört mir 1940: Aus erster Ehe (Paul Verhoeven) 1940: Der Fuchs von Glenarvon (Max W. Kimmich) 1940: Jud Süß (Veit Harlan) 1941: Ohm Krüger (Hans Steinhoff) 1942: Ein Zug fährt ab (Johannes Meyer) 1943: Romanze in Moll (Helmut Käutner) 1943: Münchhausen (Josef von Báky) 1943: Reise in die Vergangenheit (Hans H. Zerlett) 1943: Tonelli (Viktor Tourjansky) 1943: In flagranti (Hans Schweikart) 1944: Freunde (E. W. Emo) 1945: Die Nacht der 12 (Hans Schweikart) 1945: Dreimal Komödie (Viktor Tourjansky) 1945: Das Gesetz der Liebe (Hans Schweikart) Friedrich Knilli: Ich war Jud Süß. Die Geschichte des Filmstars Ferdinand Marian. Mit einem Vorwort von Alphons Silbermann. Henschel, Berlin 2000. Katja Nicodemus: Eric und die vierzehn Oscars. In: Die ZEIT, Nr. 39/2010 Φέρντιναντ Μάριαν στην IMDb Kurzbiografie und Grabstätte Abstammungsnachweis im bundesarchiv.
Φρικηπαίδεια

Η Φρικηπαίδεια (γνωστή ως Uncyclopedia διεθνώς, γνωστή στα ελληνικά και με την ονομασία Ανεγκυκλοπαίδεια) είναι ένας ιστότοπος βασισμένος στο λογισμικό MediaWiki. Αποτελεί παρωδία της Βικιπαίδειας, με την έννοια ότι ο καθένας μπορεί να διαβάσει και να γράψει άρθρα για κάθε θέμα, όπως και στη Βικιπαίδεια. Ωστόσο, τα άρθρα αυτά δεν περιέχουν εγκυκλοπαιδική γνώση, αντιθέτως σατιρίζουν το θέμα τους προσφέροντας ανακριβείς πληροφορίες, με λογοπαίγνια, περιγραφή παράλογων καταστάσεων κ.τ.λ. Η Uncyclopedia αποτελείται από ένα κύκλο «αδελφικών» εγχειρημάτων σε περισσότερες από 75 γλώσσες, με μεγαλύτερο αντιπρόσωπο την αγγλική Uncyclopedia. Η Φρικηπαίδεια διατίθεται κάτω από την άδεια Creative Commons by-nc-sa ενώ οι περισσότεροι συγγενείς ιστότοποι χρησιμοποιούν την άδεια GFDL.

 Η αγγλική Uncyclopedia ιδρύθηκε τον Ιανουάριο 2005 από τον Τζόναθαν Χουάνγκ, αφού πολλοί χρήστες της αγγλικής Βικιπαίδειας δήλωσαν την επιθυμία τους για Wiki παρωδία της Βικιπαίδειας. Σύντομα η Uncyclopedia αναπτύχθηκε σε τέτοιο βαθμό που ο Χουάνγκ αποφάσισε το Μάιο 2005 ο ιστοχώρος να φιλοξενηθεί στην Wikia. Ο ελληνικός ιστότοπος ιδρύθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2006 υπό την ονομασία Ανεγκυκλοπαίδεια από μερικούς χρήστες της Βικιπαίδειας, με πρόταση του χρήστη Dada. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2006, κατόπιν ψηφοφοριών και αίτηση στην Wikia επί του αποτελέσματός τους, η Ανεγκυκλοπαίδεια μετονομάστηκε σε Φρικηπαίδεια. Αυτή τη στιγμή διαθέτει περισσότερα από 3.000 άρθρα και 2.000 εγγεγραμμένους χρήστες. Η αγγλική Ανεγκυκλοπαίδεια (αγγλικά: Uncyclopedia) φιλοξενούταν στη Wikia και είχε σχεδιαστεί η διαγραφή της σελίδας λόγω ανησυχιών από το προσωπικό της Wikia για προσβλητικό περιεχόμενο και έκλεισε στις 14 Μαΐου του 2019. Ως αποτέλεσμα, όλες οι εκδόσεις της Ανεγκυκλοπαίδειας (συμπεριλαμβανομένης της ελληνόγλωσσης Φρικηπαίδειας), μετακινήθηκαν σε ανεξάρτητες σελίδες από την κοινότητα. Αγγλική Uncyclopedia Αρχική σελίδα της ελληνικής Φρικηπαίδειας Άρθρο της Φρικηπαίδειας για την Βικιπαίδεια Η σελίδα της Φρικηπαίδειας για τον εαυτό της Τι δεν είναι η Φρικηπαίδεια
Α.Μ.Σ. Βρασιές

Ο Αθλητικός και Μορφωτικός Σύλλογος οι Βρασιές είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος από το χωριό Άγιος Ανδρέας της Αρκαδίας. Ιδρύθηκε το 1937 και η έδρα του είναι το γήπεδο του Αγίου Ανδρέα.

 Η ομάδα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας, την κορυφαία κατηγορία της περιφέρειας. Έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Α' Αρκαδίας, το 1993-94 και το 2008-09. Έχει αγωνιστεί για τρεις σεζόν από το 2009 μέχρι το 2012 στη Δ' Εθνική Κατηγορία. Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αρκαδίας (2): 1993-94, 2008-09 Ο ΑΜΣ Βρασιές είναι ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Αρκαδίας και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας ΕΠΣ Αρκαδίας.
Ταξίδια με τη θεία μου

Το Ταξίδια με τη θεία μου(στα αγγλικά Travels with My Aunt) είναι μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Γκράχαμ Γκρην.Η ιστορία μιλάει για τα ταξίδια του Χένρι Πούλινγκ συνταξιούχου τραπεζικού και της εκκεντρικής θείας του Αυγούστας στην Ευρώπη αλλά και ακόμα πιο μακριά.Η θεία του τον τραβά μακριά από την ήσυχη του ζωή στο εργένικο και μοναχικό σπίτι του σε διάφορες περιπέτειες καθώς αφηγήται τη ζωή της.

 Το βιβλίο ξεκινάει με την γνωριμία του Χένρι και της θείας του στην κηδεία της μητέρας του,όπου μετά από λίγο του αποκαλύπτει ότι η γυναίκα που θεωρούσε μητέρα δεν ήταν στην πραγματικότητα μάνα του.Γρήγορα και παρά την γενική απροθυμία του θα τον πάρει μαζί της σε μια σειρά από ταξίδια. Το βιβλίο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο. http://anagnosi.blogspot.com/2007/04/blog-post_5084.html http://users.sch.gr/papangel/ph/books/ph.books/ph.grin2.htm
Αμπρουάζ Ντυμπουά

Ο Αμπρουάζ Ντυμπουά (Ambroise Dubois (1542/43–1614/15, γνωστός και ως Ambroise du Boise) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος (αργότερα αναφερόμενος ως Γάλλος), ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Γαλλία ως ζωγράφος της 2ης Σχολής του Φονταινεμπλώ.

 Ο Ντυμπουά γεννήθηκε στην Αμβέρσα ως Αμπρόσιους Μπόσχερτ (Ambrosius Bosschaert). Δεν είναι γνωστά πολλά στοιχεία για τον βίο του. Ως νέος εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, και, το 1601, έγινε Γάλλος πολίτης. Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Σύμφωνα με τον Αντρέ Φελιμπιάν (André Félibien), εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Φονταινεμπλώ όταν ήταν σε ηλικία 25 ετών. Πρώτη αναφορά στο έργο του γίνεται το 1606, οπότε αναγράφεται ως "ζωγράφος της βασίλισσας", ενώ ανέλαβε πολλές παραγγελίες για την εσωτερική διακόσμηση του Ανακτόρου του Φονταινεμπλώ, στο οποίο παρέμεινε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του. Έχοντας χηρέψει από τον πρώτο του γάμο με τη θυγατέρα του ζωγράφου Μωγκρά (Maugras), νυμφεύτηκε το 1601 την Φρανσουάζ ντ' Ωέ (Françoise d'Hoey), θυγατέρα του συνεργάτη του και συντηρητή έργων τέχνης Ζαν ντ'Ωέ. Το ίδιο έτος, έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα και τίτλο ευγενείας. Με τον γάμο αυτό, έγινε σύγγαμβρος με τον επίσης ζωγράφο Μαρτέν Φρεμινέ (Martin Fréminet). Έγινε ζωγράφος της Μαρίας των Μεδίκων το 1606. Δέχτηκε επιδράσεις κυρίως από τους Νικολό ντε λ' Αμπάττε και Φραντσέσκο Πριματίτσο. Ζωγράφισε κυρίως πορτρέτα και πίνακες με ιστορικές και αλληγορικές σκηνές.Όπως και για τον ίδιο, δεν είναι γνωστά πολλά στοιχεία για τον γιο του, επίσης ζωγράφο, Ζαν Ντυμπουά τον πρεσβύτερο.Ο Ντυμπουά απεβίωσε στο Φονταινεμπλώ περί το 1615/15. Sylvie Béguin, L' art de peinture et de sculpture d' Ambroise Dubois a Fontainebleau, Revue du Louvre et des Musées de France (3), 1979, σσ. 229 - 233. Sylvie Béguin, Deux peintures d'Ambroise Dubois, La Revue du Louvre, 1965. M. Boris Lossky, Contributions à la connaissance de l'œuvre d'Ambroise Dubois, Bulletin de la Société nationale des Antiquaires de France Année 1969, σσ. 125-135
Περιφέρεια Σικασσό

Η Περιφέρεια Σικασσό (γαλλικά: Région de Sikasso, αραβικά: منطقة سيكاسو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 70.280 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.625.919 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Σικασσό.

 Η Περιφέρεια Σικασσό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Σεγκού, στα δυτικά με τη Γουινέα, στα νότια με την Ακτή Ελεφαντοστού και στα ανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο. Έχει έκταση 70.280 τ.χλμ.. Η Περιφέρεια Σικασσό έχει 2.625.919 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 18,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 37,3 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Σικασσό, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαλί, με πληθυσμό 225.753 κατοίκων. Η Περιφέρεια Σικασσό διαιρείται σε 7 επαρχίες: Περιφέρειες του Μαλί
Γονούσσα Κορινθίας

Η Γονούσσα είναι χωριό του νομού Κορινθίας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σικυωνίων. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νότια του Κιάτου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει 157 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία.

 Ακολουθεί η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το 1832 το χωριό, τότε με την ονομασία Λιόπεσι, ορίζεται έδρα του Δήμου Κελεών. Το 1840 ο δήμος καταργείται, και όλοι οι οικισμοί που ανήκαν σε αυτόν προσαρτώνται στον δήμο Σικυωνίων. Το 1912 το Λιόπεσι ορίζεται έδρα της αντίστοιχης κοινότητας, ενώ το 1928 ο οικισμός και η κοινότητα μετονομάζεται σε Γονούσσα. Τέλος, το 1997, με το σχέδιο "Καποδίστριας", η κοινότητα Γονούσσης καταργείται και το χωριό προσαρτάται στον δήμο Σικυωνίων.
Τιλάπια

Τα Τιλάπια είναι κοινό όνομα για περίπου εκατό είδη Κιχλίδων. Τα Τίλαπια είναι κυρίως ψάρια γλυκού νερού που κατοικούν σε ρηχά νερά, ποτάμια και λίμνες. Ιστορικά, είχαν μεγάλη σημασία στην βιοτεχνική αλιεία στην Αφρική και στην υδατοκαλλιέργεια. Τα Τιλάπια μπορούν να γίνουν προβληματικό εισβαλλόμενο είδος σε νέους οικοτόπους ζεστού νερού όπως η Αυστραλία, είτε σκόπιμα είτε τυχαία εισήχθησαν, αλλά γενικά δεν βρίσκονται σε εύκρατα κλίματα λόγω της ανικανότητάς τους να επιβιώσουν στα κρύα νερά.

 Logan, Cheryl A.; Alter, S. Elizabeth; Haupt, Alison J.; Tomalty, Katharine; Palumbi, Stephen R. (2008). «An impediment to consumer choice: Overfished species are sold as Pacific red snapper». Biological Conservation 141 (6): 1591–1599. doi:10.1016/j.biocon.2008.04.007. ISSN 0006-3207. https://archive.org/details/sim_biological-conservation_2008-06_141_6/page/1591. FAO Fishery Information, Data; Statistics Service (1993). «Aquaculture production (1985-1991)». FAO Fisheries Circular (Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας) 815: 20–21. Trewavas, Ethelwynn (1983). Tilapiine fish of the genera Sarotherodon, Oreochromis and Danakilia. London: British Museum (Natural History). ISBN 0-565-00878-1. McCrary, Jeffrey K· Castro, Mark· McKaye, Kenneth R. (2005). «Mercury in Fish From Two Nicarguan Lakes: A Recommendation for Increased Monitoring of Fish for International Commerce» (PDF). Environmental Pollution. σελίδες 513–518. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Οκτωβρίου 2011. https://www.seafoodhealthfacts.org/seafood-choices/top-commercial-seafood-items/
Γκόρνια Μπίσνια

Η Γκόρνια Μπίσνια (σερβικά κυριλλικά: Горња Бишња) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.

 Το 1991, το χωριό αριθμούσε 352 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Το 1991, η Γκόρνια Μπίσνια ήταν τμήμα της τοπικής κοινότητας της Μπίσνια, η οποία αριθμούσε 2.265 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Γκόρνια Μπίσνια στο fallingrain.com
Ερμάν Κουντέρ

Ο Ερμάν Κουντέρ (γεννημένος στις 8 Οκτωβρίου 1956) είναι Τουρκο-Γάλλος πρώην επαγγελματίας μπασκετμπολίστας και προπονητής . Πρόσφατα υπήρξε προπονητής της Γαλατασαράι, της τουρκικής Σούπερ Λιγκ Μπάσκετ (BSL). Είναι γνωστός ως ο παίκτης που σημείωσε τους περισσότερους πόντους ποτέ σε έναν αγώνα από οποιοδήποτε επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ κορυφαίου επιπέδου στον κόσμο, με 153 πόντους που σημείωσε σε αγώνα τουρκικής Super League το 1988.

 Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας, ο Κουντέρ έπαιξε με τις ΙΤU, Μπεσίκτας, Εκσασίμπασι, Γιενισεχίρ Μεισού, Φενέρμπαχτσε και Τσουκούροβα Σαναγί . Ως παίκτης της Φενερμπαχτσέ, σημείωσε 153 πόντους (81 πόντους στο πρώτο ημίχρονο), από τους 175 συνολικούς πόντους της ομάδας του, σε ένα παιχνίδι Τουρκικής Λίγκας εναντίον της Χίλαλσπορ, στις 12 Μαρτίου 1988. Εξακολουθεί να είναι ρεκόρ στην Τουρκία, και το υψηλότερο ρεκόρ σκορ σε ένα παιχνίδι ποτέ σε οποιοδήποτε επαγγελματικό πρωτάθλημα κορυφαίου επιπέδου στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα έβαλε 17 τρίποντα . Ο Κούντερ ήταν προπονητής της Νταρουσσάφακα, της Μπεσίκτας, της εθνικής ομάδας της Τουρκίας, και της Γαλατασαράι Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία και Σολέ Μπασκέτ, ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν και Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ στη Γαλλία . Το 2010, οδήγησε την Σολέ Μπασκέτ για να κατακτήσει το πρωτάθλημα γαλλικού πρωταθλήματος. Τον Ιούνιο του 2012, υπέγραψε με την Μπεσίκτας, για να γίνει ο νέος προπονητής της. Μετά από αυτό, επέστρεψε στη Γαλλία, για να είναι ο προπονητής της Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ, το 2014. Έγινε πρώτος προπονητής της Γαλατασαράι το 2017. Προσλήφθηκε επίσης για να είναι ο προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ του Ιράκ, το 2017. Απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα τον Σεπτέμβριο του 2010, και έκτοτε, διατηρεί και τις δυο (γαλλική και τουρκική). Προφίλ προπονητή Euroleague.net Προφίλ προπονητή γαλλικού πρωταθλήματος (in French)
Κυβέρνηση Μίλομιρ Μίνιτς 2000

Η Κυβέρνηση Μίλομιρ Μίνιτς 2000 ήταν μεταβατική κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβίας που διορίσθηκε από το Σερβικό κοινοβούλιο μέχρι τις επικείμενες εκλογές. Η εντολή κυβέρνησης δόθηκε στον Μίλομιρ Μίνιτς που ανήκε στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, συνεργάστηκε με τα κόμματα Δημοκρατική Αντιπολίτευση Σερβίας, Σερβικό κίνημα ανανέωσης και το Σοσιαλιστικό κόμμα. Η διάρκεια της κυβέρνησης ήταν από τις 24 Οκτωβρίου του 2000 που αντικατέστησε την Κυβέρνηση Μίρκο Μαριάνοβιτς 1997, έως τις 25 Ιανουαρίου του 2001 που αντικαταστάθηκε από την Κυβέρνηση Ζόραν Τζίντζιτς 2001Αντιπρόεδροι της κυβέρνησης ήταν ο Νεμπόισα Κόβιτς και ο Σπασόιε Κρούνιτς.

 Μίλομιρ Μίνιτς, πρωθυπουργός. Νεμπόισα Κόβιτς, αντιπρόεδρος. Σπασόιε Κρούνιτς, αντιπρόεδρος. Ζιβάνκο Ραντοβάτσεβ, υπουργός γεωργίας δασών και διαχείρισης υδάτων. Ντέγιαν Κοβάτσεβιτς, υπουργός δημοσίων έργων και πολεοδομίας. Μίλαν Κόμνενιτς, υπουργός πολιτισμού. Βόισλαβ Βούκσεβιτς, υπουργός Σέρβων της διασποράς. Μιχαήλο Τζόκιτς, υπουργός παιδείας. Σερμπολιούμπ Άντιτς, υπουργός ενέργειας ανάπτυξης και περιβάλλοντος. Μίλοραντ Μίσκοβιτς, υπουργός εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου και τηλεπικοινωνιών. Μπόγιαν Δημητρίεβιτς, υπουργός οικονομικών. Γκόραν Πίτιτς, υπουργός εξωτερικών οικονομικών σχέσεων. Νάντα Κόστιτς, υπουργός υγείας. Βέλικο Οντάλοβιτς, υπουργός ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων, δημόσιας διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης. Βέρολιουμπ Στεβάνοβιτς, υπουργός βιομηχανίας. Μπίσερκα Μάτιτς Σπασοΐεβιτς, υπουργός πληροφοριών. Σλόμπονταν Τόμοβιτς, υπουργός εσωτερικών. Σιντ Σπάχοβιτς, υπουργός δικαιοσύνης. Γκορντάνα Μάτκοβιτς, υπουργός εργασίας, πολιτικής, απασχόλησης και κοινωνιών. Μίλα Ρόσιτς, υπουργός φυσικών πόρων ορυχείων και χωροταξίας. Όσκαρ Κόβατς, υπουργός ιδιωτικοποιήσεων και οικονομικής ανασυγκρότησης. Γκορντάνα Άνισιτς, υπουργός θρησκείας. Ραντιβόιε Μίτροβιτς, υπουργός επιστημών. Αλεξάνταρ Μιλουτίνοβιτς, υπουργός μεταφορών. Σβέτοζαρ Μιχαΐλοβιτς, υπουργός νεολαίας και αθλητισμού.
Αγία Κυριακή Σάμου

Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα (τέως δήμο) Μαραθοκάμπου, του δήμου Δυτικής Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Κυριακή είναι ηπειρωτικός οικισμός της ΝΔ. Σάμου. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Κέρκη, πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει τον Μαραθόκαμπο με τους Δρακαίους και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει περίπου 55 χλμ. Δ.ΝΔ. της πόλης της Σάμου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαραθοκάμπου της Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαραθοκάμπου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαραθοκάμπου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μαραθοκάμπου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Σάμου. Στην περιοχή είχε αναπτυχθεί αναχωρητισμός- μοναχισμός και είχε δημιουργηθεί η περίφημη λάβρα του Κέρκη, που καταστράφηκε από τους αποστάτες Λέοντα Τριπολίτη και Δαμιανό όταν, μαζί με τους Σαρακηνούς, κατέκαψαν τη Σάμο και το Ταυρομένιο της Σικελίας. Τον 10ο αιώνα επανίδρυσε τη λάβρα του Κέρκη ο μοναχός Όσιος Παύλος ο Λατρινός. Ήλθε και μόνασε σε σπήλαιο ΒΑ. του οικισμού της Αγίας Κυριακής, όπου κατά παράδοση έζησε ο φιλόσοφος Πυθαγόρας διωκόμενος από τον τύραννο Πολυκράτη πριν καταφύγει στην Νότιο Ιταλία. Γύρω από τον χαρισματικό αυτόν αναχωρητή συγκεντρώθηκαν πολλοί αναχωρητές και έτσι αναπτύχθηκε ξανά ο ασκητισμός με κέντρο το χώρο του οικισμού της Αγίας Κυριακής. Η φερώνυμη εκκλησία της Αγίας Κυριακής στη βορειοδυτική είσοδο του οικισμού. Είναι κτισμένη πάνω στα θεμέλια αρχαίου ναού Τα θεμέλια του ναού με το όνομα Άγιος Γεώργιος. Διακρίνεται η κόγχη του ιερού βήματος, ενώ στην τοποθεσία αυτή υπήρχε και αρχαίο νεκροταφείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Βικτώρια Καρλόττα του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόυμ

Η Βικτώρια-Καρλόττα, γερμ.: Victoria-Charlotte von Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym (25 Σεπτεμβρίου 1715 – 4 Φεβρουαρίου 1772) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμπουργκ-Χόυμ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Βίκτωρα Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμπουργκ-Χόυμ (1693–1772) από τον πρώτο γάμο του με την Καρλόττα-Λουίζα (1680–1739), κόρη του Γουλιέλμου-Μαυρικίου κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπίρσταϊν. Στις 26 Απριλίου 1732 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Χριστιανό μετέπειτα μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ (1708-1769) στο Σάουμπουργκ. Μετά τον γάμο, το ζευγάρι μετακόμισε στο Νέο Κάστρο στο Νόιστατ επί του Άις κατόπιν αιτήματος του Γεωργίου-Φρειδερίκου-Καρόλου, αδελφού τού Φρειδερίκου-Καρρόλου. Ο γάμος τελείωσε με διαζύγιο το 1764, ένα έτος αφότου ο Φρειδερίκος-Χριστιανός διαδέχθηκε τον αδελφό του ως μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Το ζεύγος είχε ήδη ζήσει ξεχωριστά από το 1739, επειδή ο Φρειδερίκος-Χριστιανός ήταν πολύ ζηλότυπος. Η Βικτώρια-Καρλόττα πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε ταπεινές συνθήκες στο Χάλλε. Απεβίωσε το 1772 και τάφηκε στο Melander Crypt στο Χόλτσαπελ. Παντρεύτηκε το 1732 τον Φρειδερίκο-Χριστιανό των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και είχε τέκνα: Χριστιανή-Σοφία-Καρλόττα (1733–1757), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Φρειδερίκο Γ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Χίλντμπουγκχαουζεν (1727–1780). Σοφία-Μαγδαληνή 1737, απεβ. νήπιο. Philipp Ernst Bertram, Johann C. Krause: Geschichte des Hauses und Fürstenthums Anhalt: Fortsetzung, τόμος. 2, σελ. 643 κ.λ.π.
Βεροτοξίνες

Οι βεροτοξίνες, ή αλλιώς τοξίνες Shiga -προς τιμήν του διακεκριμένου Ιάπωνα γιατρού και βακτηριολόγου Κιγιόσι Σίγκα (Kiyoshi Shiga), είναι οικογένεια συγγενών τοξινών με δύο κύριες ομάδες, τις Stx1 και Stx2, που δύνανται να προκαλέσουν σοβαρές λοιμώξεις σε ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού, ιδίως στο γαστρεντερικό σύστημα.

 Παράγονται από τα συνηθισμένα βακτήρια Escherichia coli, κοινά βακτήρια που απαντώνται στο κατώτερο τμήμα του εντέρου όλων των θηλαστικών. Τα παθογόνα E. coli, διαθέτοντας χαρακτηριστικά προφίλ γονιδίου μολυσματικού παράγοντα προκαλούν σοβαρές εξάρσεις από ασθένειες όπως τη νόσο του οιδήματος, διάρροια, ή και σοβαρές εντερικές αιμορραγίες. Λ.χ. έχει βρεθεί ότι η νόσος του οιδήματος προκαλείται από την τοξίνη Shiga (Stx2e). Οι σοβαρότερες επιπλοκές από τις τοξίνες αυτές λαμβάνουν χώρα στο έντερο. Τοξικά στελέχη του επιβλαβή παθολόγου βακτηρίου E. coli προσδένονται στα τοιχώματα των κυττάρων του εντέρου και αρχίζουν σταδιακά να δημιουργούν αποικίες. Μετά, αρχίζουν να εκλύουν τοξίνες οι οποίες καταστρέφουν τα όργανα. Σημαντικό ποσοστό των ασθενών που επιμολύνονται από αυτά τα στελέχη παρουσιάζει σοβαρές επιπλοκές στην υγεία του. Οι πιο κυριότερες λοιμώξεις είναι η αιμορραγική κολίτιδα και το αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο. Φθηνή θεραπεία δεν υπάρχει. Στη Γερμανία, έχει εφαρμοσθεί το μονοκλωνικό αντίσωμα εκουλιζουμάμπη (φάρμακο με την ονομασία Soliris), με θετικά αποτελέσματα, ωστόσο, το κόστος του φαρμάκου είναι απαγορευτικό για ευρεία χρήση.