Ford Cargo

Το Ford Cargo είναι ένα μοντέλο φορτηγού "χωρίς μούρη" (cab-over-engine) που κατασκευάζεται από τη Ford από το 1981. Σχεδιασμένο από τη Ford της Βρετανίας ως διάδοχο της Σειράς D και του μεγαλύτερου Ford Transcontinental, το Cargo εισήλθε στη βορειοαμερικανική αγορά ως ο επιδιωκόμενος διάδοχος της μακροχρόνιας Ford C-Series. Μετά την πώληση του τμήματος επαγγελματικών οχημάτων της Ford Ευρώπης το 1986 στην Iveco, το Ford Cargo πωλήθηκε στην Ευρώπη ως Iveco Ford έως το 1991, όταν εκσυγχρωνίστηκε, και έγινε το Iveco Eurocargo. Μετά την πώληση της Αμερικάνικης παραγωγής βαρέων φορτηγών Ford το 1997, το Cargo συνέχισε με τα εμπορικά σήματα Freightliner και Sterling μέχρι το 2007. Το φορτηγό αρχικά κατασκευάστηκε από τη Ford UK στις εγκαταστάσεις της στο Langley από το 1981 έως το 1993, ενώ επίσης κατασκευάστηκε από τη Ford Brasil (τη πηγή παραγωγής στην αγορά των ΗΠΑ από το 1986-1990) από το 1981 έως το 2019, με την τρέχουσα παραγωγή να προέρχεται από τη Ford Otosan στην Τουρκία.

 Το Ford Cargo του 1981 σχεδιάστηκε από τον Patrick Le Quément, που επίσης ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό του Ford Sierra και του μετέπειτα Renault Twingo. Το στυλ του Cargo ακολούθησε σκόπιμα την οικογενειακή εμφάνιση της γκάμας αυτοκινήτων της Ford Ευρώπης με τη χαρακτηριστική μαύρη μάσκα "Aeroflow" με περσίδες που χρησιμοποιήθηκε επίσης σε μοντέλα όπως το Escort III, τη Cortina 80, στα οποία ο Le Quement είχε εργαστεί υπό την ηγεσία του Uwe Bahnsen. Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της αρχικής σχεδίασης ήταν τα παράθυρα που εκτείνονται σχεδόν μέχρι το επίπεδο του δαπέδου (ένα χαρακτηριστικό που επίσης εμφανίστηκε στο Volvo FL) για οδηγούς σε αστικές τοποθεσίες, η σχεδίαση προοριζόταν να δείχνει καλύτερα μονοπάτια και τυφλά σημεία κατά τη στάθμευση. Με την κατάργηση της σειράς βαρέων φορτηγών Ford Transcontinental το 1983, η βρετανική Ford παρουσίασε μια σειρά βαρέων μονάδων νταλίκας Cargo που κυμαίνονταν από 28 έως 38 τόνους συνολικό βάρος. Τα φορτηγά 38-τόνων κινούνταν από την μηχανή Cummins L10 ενώ εκείνα των 28 και 32 τόνων είχαν Perkins, Cummins ή αερόψυκτους ντίζελ Deutz. Το Cargos 7,49 τόνων είχε επιλογές για μηχανή Dorset και Dover με τεσσάρια ή εξάρια, ξεκινώντας με μια 89 brake horsepower (66 kW) μονάδα στο 0809. Οι εξακύλινδροι κινητήρες Dover ήταν τοποθετημένοι σε μια κλίση στο Cargo.Το 1986, η Ford πούλησε τις ευρωπαϊκές της δραστηριότητες φορτηγών στον ιταλικό όμιλο Iveco και τα επόμενα οχήματα έλαβαν το σήμα Iveco Ford. Μετά την ύφεση της δεκαετίας του 1990, η Iveco εξορθολόγησε τις παραγωγικές της δραστηριότητες, που αγνοήθηκε από τον Keith Stanley Jones (Διευθυντή Μηχανικών Παραγωγής). Το εργοστάσιό της στο Λάνγκλεϊ έκλεισε τον Οκτώβριο του 1997, τερματίζοντας τη βρετανική παραγωγή φορτηγών Iveco/Ford. Το αρχικό ελαφρύ Cargo αντικαταστάθηκε το 1993 από τη σειρά Iveco Eurocargo, καλύπτοντας τη γκάμα συνολικού βάρους από 7,5 τόνους έως 18 τόνους. Αρχικά κατασκευάστηκε μόνο στο εργοστάσιο της Ford στο Λάνγκλεϊ (Slough), από το οποίο περίπου το ένα τρίτο της παραγωγής εξαγόταν στην ηπειρωτική Ευρώπη. Τα φορτηγά εξήχθησαν επίσης στην Τουρκία και στην Αυστραλία, ενώ τα κιτ συναρμολόγησης παραδόθηκαν στη Βραζιλία για τοπική συναρμολόγηση (αυτά τα βραζιλιάνικα φορτηγά εξήχθησαν επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες). Η παραγωγή επεκτάθηκε έκτοτε: το μοντέλο εξακολουθεί να κατασκευάζεται στην Αργεντινή (μόνο το Cargo 1722 μεταξύ 1999 και 2000) και στις θυγατρικές της Ford στη Βενεζουέλα (επίσης γνωστό ως Ford Trader), στην τουρκική Ford Otosan και στην Ινδία από την Ashok Leyland (ως eComet). Στα τέλη του 1985, για το μοντέλο του 1986, η Ford παρουσίασε το Cargo ως μέρος της γκάμας εμπορικών φορτηγών της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προορισμένο να αντικαταστήσει το μακροχρόνιο cabover της σειράς C (σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο από το 1957), το Cargo εισήχθη σταδιακά μαζί με τον προκάτοχό του, τοποθετημένο κάτω από την νταλίκα CL-9000. Για πρώτη φορά, ένα εμπορικό φορτηγό Ford που πωλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες συναρμολογήθηκε έξω από το Λούισβιλ του Κεντάκι, με παραγωγή από τη Βραζιλία. Για το έτος μοντέλου 1991, η παραγωγή μεταφέρθηκε στο εργοστάσιο φορτηγών του Κεντάκι στο Λούισβιλ του Κεντάκι. Μετά την πώληση της γραμμής βαρέων φορτηγών Ford το 1997 στη Freightliner, η παραγωγή του Cargo μετατοπίστηκε στη Freightliner, όπου κυκλοφόρησε και πωλήθηκε με τις επωνυμίες Freightliner FC και Sterling SC μέχρι το 2007. Τα Freightliner & Sterling Cargo κατασκευάστηκαν από την Freightliner στο Mt. Holly της Βόρειας Καρολίνας. Το Freightliner & Sterling Cargo διακόπηκε μετά το έτος μοντέλου 2007. Το 2006, το Ford LCF εισήχθη στη Βόρεια Αμερική ως μέρος μιας κοινής επιχείρησης με τη Navistar International . Αν και δεν ήταν άμεσος διάδοχος του Ford Cargo (σχεδιασμένο ως όχημα κλάσης 5/6, το Cargo ήταν φορτηγό κατηγορίας 6/7), το LCF ήταν ένα χαμηλού COE παρόμοιο σε διαμόρφωση με το Isuzu N-Series, Chevrolet/GMC W-Series και Mitsubishi Fuso Canter. Μετά από μια κακή ανταπόκριση της αγοράς, το Ford LCF και το αντίστοιχο International CF/CityStar αποσύρθηκαν μετά το 2009. Ο Rod Chapman κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Φορτηγών της FIA το 1985 και το 1987 χρησιμοποιώντας ένα τροποποιημένο Cargo, με τον Gérard Cuynet να κάνει το ίδιο το 1988. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ford Cargo στο Wikimedia Commons