IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Ισπανίας

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Ισπανίας είναι οι υποχρεωτικές και υφίστανται στην Ισπανία από το 1900. Η κρατική υπηρεσία που είναι υπεύθυνη για την εγγραφή και την αρίθμηση των οχημάτων είναι η Γενική Διεύθυνση Κυκλοφορίας (Dirección General de Tráfico).

 Στις 18 Σεπτεμβρίου 2000 τέθηκε σε ισχύ το νέο εθνικό σύστημα αρίθμησης, εισάγοντας νέες πινακίδες κυκλοφορίας αποτελούμενες από τέσσερα ψηφία και τρία γράμματα (εξαιρούνται τα πέντε φωνήεντα A, E, I, O, και U καθώς και τα σύμφωνα Ñ και Q), χωρίς να παρεμβάλετε μεταξύ τους παύλα. Εκχωρούνται σε εθνικό επίπεδο και είναι της μορφής 0000 ΧΧΧ. Το σύστημα αυτό εξάλειψε την αναφορά στην επαρχία στην οποία έχει ταξινομηθεί το όχημα, δεδομένου ότι οι πινακίδες χορηγούνται με ενιαίο σύστημα για όλη την Ισπανία και συνεπώς είναι αδύνατο να γνωρίζουμε πού έχει καταχωρηθεί το όχημα. Οι πινακίδες είναι λευκές με μαύρους χαρακτήρες, εμπρός και πίσω, με ένα μπλε πεδίο στα αριστερά που περιέχει τα 12 αστέρια της Ε.Ε και τον αναγνωριστικό κωδικό της χώρας «E» (Ισπανία) . Αυτό το πεδίο είναι υποχρεωτικό. Το όχημα διατηρεί την πινακίδα κυκλοφορίας του μέχρι να διαλυθεί και δεν μεταβιβάζεται σε άλλο όχημα. Το επαρχιακό σύστημα αρίθμησης εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά στις 31 Οκτωβρίου 1900. Αυτό το σύστημα περιελάμβανε στην αρχή ένα ή δύο γράμματα που αντιπροσωπεύουν μια επαρχία - Αλικάντε (A), Κόρδοβα (CO), Γρανάδα (GR), Βαγιαδολίδ (VA), Παλένθια (P), Χιρόνα (GE), Τερουέλ (TE) κλπ. - και μέχρι έξι αριθμούς μετά, ΧΧ-000000. Το σύστημα αυτό σταμάτησε όταν η καταχώρηση στη Μαδρίτη πλησίασε τον τελευταίο αριθμό M-999999 (έφτασε μέχρι την πινακίδα M-960985) στις 6 Οκτωβρίου 1971. Στις 7 Οκτωβρίου 1971 η αρίθμηση με το επαρχιακό σύστημα επανεκκινήθηκε, προσθέτοντας ένα γράμμα στο τέλος (εξαιρουμένων των Ñ, Q και R ) και μειώνοντας τους αριθμούς σε τέσσερεις, XX-0000-A. Στη συνέχεια προστέθηκε και ένα δεύτερο γράμμα, XX-0000-AA. Πριν την εξάντληση του συστήματος με την πινακίδα κυκλοφορίας M-9999-ZZ (έφθασε μέχρι το M-6814-ZX ), άρχισε να εφαρμόζεται το τρέχων εθνικό σύστημα αρίθμησης. Matrículas de España (Ισπανικά)
Στάδιο Μεστάγια

Το Στάδιο Μεστάγια (ισπανικά: Estadio de Mestalla) είναι γήπεδο στην Βαλένθια της Ισπανίας. Χτίστηκε το 1923 και τα εγκαίνια έγιναν στις 20 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 55.000 θέσεων, γεγονός που το κατατάσσει ως το πέμπτο σε χωρητικότητα στάδιο στην Ισπανία. Είναι έδρα της Βαλένθια ΚΦ και είναι μία από τις πιο θερμές έδρες της Ευρώπης.

 Το γήπεδο εγκαινιάστηκε με έναν φιλικό αγώνα μεταξύ της Βαλένθια και της Λεβάντε. Το Μεστάγια αντικατέστησε το Αλγκιρός, το προηγούμενο γήπεδο της Βαλένθια. Κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, το Μεστάγια χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Μόνο η δομή θα μείνει ίδια, αφού μία εξέδρα καταστράφηκε, ενώ οι άλλες είχαν σοβαρές ζημιές. Μετά τον πόλεμο, το στάδιο επιδιορθώθηκε. Το γήπεδο έχει φιλοξενήσει τον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας 7 φορές.
Mitsubishi B2M

Το Mitsubishi B2M ήταν μονοκινητήριο διπλάνο τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό, το οποίο σχεδιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Σχεδιάστηκε βασισμένο σε σχέδια της βρετανικής Blackburn Aircraft.

 Το 1927 η Mitshubishi ανέθεσε στην βρετανική Blackburn τον σχεδιασμό ενός αεροσκάφους που, εφόσον ήταν επιτυχημένο, θα κατασκευάζονταν κατόπιν αδείας στην Ιαπωνία. Επρόκειτο για ένα αναγνωριστικό/τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό που θα αντικαθιστούσε το Mitsubishi B1M στα αεροπλανοφόρα του Ναυτικού. Οι Βρετανοί σχεδίασαν το T.7B, που επί της ουσίας ήταν μία μεγαλύτερων διαστάσεων εκδοχή του Blackburn Ripon, που ανέπτυσσαν τότε για την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm). Το Τ.7Β ήταν ένα τριθέσιο μονοκινητήριο διπλάνο, με άτρακτο κατασκευασμένη από ατσάλινους σωλήνες και πτέρυγες υψηλής αναλογίας διαστάσεων με slats τύπου Hadley Page. Προωθούνταν από κινητήρα Hispano-Suiza 12Lbr των 625 hp. Το πρωτότυπο κέρδισε τον σχετικό διαγωνισμό και παραγγέλθηκε η κατασκευή ενός πρωτοτύπου (με την ονομασία 3MR4) από την Blackburn. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 28 Δεκεμβρίου 1929 στο εργοστάσιο της εταιρείας στο Brough του Γιόρκσαϊρ. Στάλθηκε στην Ιαπωνία τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους. Κατασκευάστηκαν ακόμα τρία πρωτότυπα από την Mitsubishi πριν την ένταξη του τύπου σε παραγωγή. Τα Β2Μ1 εντάχθηκαν στην δύναμη του Ναυτικού τον Μάρτιο του 1932 επί των αεροπλανοφόρων Akagi, Kaga και Hōshō. Ακολούθησε το Β2Μ2, το οποίο ήταν βελτιωμένο σε ζητήματα διευκόλυνσης της συντήρησής του. Η συνολική παραγωγή ανήλθε στις 204 μονάδες. Τα Β2Μ χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς σε αποστολές βομβαρδισμού στις αρχές του Δεύτερου Σινοϊαπωνικού Πολέμου. Blackburn T.7B Το πρωτότυπο που κατασκεύασε η Blackburn Aircraft. Mitsubishi 3MR4 Τρία πρωτότυπα που κατασκευάστηκαν στην Ιαπωνία. Misubishi B2M1 Αρχική έκδοση παραγωγής. Mitsubishi B2M2 Βελτιωμένη έκδοση παραγωγής. ΙαπωνίαΙαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό Blackburn Ripon Douglas DT Mason, Francis K (1994). The British Bomber since 1914. London: Putnam Aeronautical Books. ISBN 0-85177-861-5. Angelucci, Enzo (1981). World Encyclopedia of Military Aircraft. London: Jane's Publishing. ISBN 0-7106-0148-4. Donald, David (Editor) (1997). The Encyclopedia of World Aircraft. Aerospace Publishing. ISBN 1-85605-375-X.
Άρης Καρασαββίδης

Ο Αριστοτέλης (Άρης) Καρασαββίδης (Δάφνη Πέλλας, 13 Μαρτίου 1965) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Διεθνής ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδερφός του Θεόφιλος.

 Ο Καρασαββίδης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία στη Γερμανία, όπου διέμενε με τους γονείς του που ήταν μετανάστες. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1977, εντάχθηκε στον Αετό Σκύδρας, μέχρι το 1984, οπότε και πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ. Αγωνίστηκε στον Δικέφαλο του Βορρά έως το 1989, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85. Το 1989 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών όπου και αγωνίστηκε έως το 1993 οπότε και επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για να αγωνιστεί με τα χρώματά του έως το 1995. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα των Τρικάλων, κατόπιν έπαιξε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (1996-97), στη Λαμία (1997-98) και τέλος στον Εδεσσαϊκό (1998-99). Μετά το τέλος της καριέρας του μετέβη στο Μόναχο, όπου ζει μέχρι σήμερα. Μεγάλη υπήρξε η προσφορά του στην εθνική Ελπίδων καθώς ήταν το μεγάλο αστέρι της ομάδας που το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.Τον Μάρτιο του 1988 στα ημιτελικά της παραπάνω διοργάνωσης σημείωσε τέσσερα τέρματα στη νίκη με 5-0 επί της Ολλανδίας, οδηγώντας την ελληνική ομάδα στην πρόκριση και θεωρείται ως μια από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του. Στις 15 Νοεμβρίου 1988 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική Ανδρών, με την οποία είχε 5 συμμετοχές συνολικά. Στις 29 Ιανουαρίου 1992 σε αγώνα με την Αλβανία, συνέπεσε να αγωνιστούν μαζί με τον αδερφό του Θεόφιλο. Επίσης, το 1984 αγωνίστηκε με την εθνική Νέων στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων πετυχαίνοντας δύο γκολ, ενώ είχε πετύχει και το γκολ της πρόκρισης στον προκριματικό γύρο. Η καριέρα του Άρη Καρασαββίδη στο national football teams Το προφίλ του Άρη Καρασαββίδη στο transfermarkt
Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία

Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία (γαλλ. Premier Empire) ονομάζεται η περίοδος της γαλλικής ιστορίας από το 1804 έως το 1815, υπό τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη ως «Αυτοκράτορα των Γάλλων».

 Με το πραξικόπημα της 9ης Νοεμβρίου 1799 (η «18η Μπρυμαίρ»), ο Ναπολέων έθεσε τέρμα στο Διευθυντήριο και πήρε την εξουσία αρχικά ως Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αλλά στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στέφθηκε μόνος του Αυτοκράτορας των Γάλλων (γαλ. Empereur des Français). Το 1804 έγινε συνωμοσία για την ανατροπή του Ναπολέοντα και την επαναφορά των Βουρβόνων. Η αποτυχία της συνωμοσίας απετέλεσε ευκαιρία, να προσφερθεί στον Ναπολέοντα ο τίτλος του αυτοκράτορα με γνωμοδότηση της γερουσίας, το κείμενο της οποίας είχε συντάξει προηγουμένως ο ίδιος. Η ανακήρυξη της χώρας σε αυτοκρατορία εγκρίθηκε από λαϊκή ψηφοφορία. Η στέψη έγινε στην Παναγία των Παρισίων στις 2 Δεκεμβρίου 1804, ημέρα που θεωρείται η αρχή της Πρώτης Γαλλική Αυτοκρατορία. Στο αποκορύφωμά της, η αυτοκρατορία είχε υπό την κατοχή της τα εδάφη των Κάτω Χωρών και το στέμμα της Ιταλίας που είχε πάρει ο Ναπολέων (αν και μόνο το βόρειο κομμάτι είχε προσαρτηθεί κατευθείαν στην αυτοκρατορία). Στην πραγματικότητα ο Ναπολέων εξουσίαζε σχεδόν όλη τη δυτική Ευρώπη αλλά μην μπορώντας να την ελέγξει τη μοίρασε σε συγγενικά του πρόσωπα. Βασιλιάς της Ισπανίας έγινε ο αδελφός του Ιωσήφ, βασιλιάς της Νάπολης ο στρατηγός (και γαμπρός του Μυρά), ο άλλος του αδελφός Λουδοβίκος έγινε βασιλιάς του Βελγίου, ο μικρότερος αδελφός του βασιλιάς της Βεστφαλίας και ονόμασε τoν γιο του βασιλέα της Ρώμης. Η σειρά των πολέμων, που έκανε η Γαλλία μέχρι το 1813, με τελευταίο τον πόλεμο κατά της Ρωσίας το 1812, αλλά και η συντριπτική ήττα στη Λειψία («Μάχη των Εθνών», 16-19 Οκτωβρίου 1813) οδήγησαν στην κατάρρευση. Στις 6 Απριλίου 1814 ο Ναπολέων υπέγραψε στο Φονταινεμπλώ την παραίτησή του και του επετράπη να αποσυρθεί στη νήσο Έλβα. Με τις ενέργειες του Ταλεϋράνδου και του Τσάρου Αλεξάνδρου της Ρωσίας έγινε και η παλινόρθωση των Βουρβόνων.
Φραντς Γέγκερστετερ

Ο Φραντς Γέγκερστετερ (γερμ.: Franz Jägerstätter, 20 Μαΐου 1907 – 9 Αυγούστου 1943) ήταν Αυστριακός αντιρρησίας συνείδησης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Θεωρείται άγιος και μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία και η μνήμη του τιμάται στις 21 Μαΐου.

 Ο Γέγκερστετερ καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Από νέος επέδειξε ανεξάρτητο πνεύμα, κάτι που τον έκανε δημοφιλή μεταξύ των συνομηλίκων του. Υπήρξε πάντοτε πιστός καθολικός. Όταν η Αυστρία προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία (Άνσλους) οι πολίτες της θεωρήθηκαν πλέον υπήκοοι του Γ’ Ράιχ και, ως εκ τούτου, υποχρεώνονταν σε κατάταξη στο Γερμανικό στρατό. Ο Φραντς κλήθηκε να καταταγεί, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά, παρά τις παρακλήσεις της συζύγου του (με την οποία είχαν αποκτήσει τρεις κόρες), του ιερέα του χωριού του, αλλά και του επισκόπου της περιοχής. Από ορισμένους η στάση του θεωρήθηκε ως ένδειξη ανώφελου πείσματος. Ο Γέγκερστετερ, ακολούθως, συνελήφθη από τις αρχές και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο με την κατηγορία του «Εχθρού του Κράτους» η οποία τιμωρούνταν, βάσει του ναζιστικού δικαίου, με τη θανατική ποινή. Μετά την καταδίκη του οδηγήθηκε στις στρατιωτικές φυλακές του Βερολίνου, όπου και εκτελέστηκε με «αποκεφαλισμό δια πελέκεως», στις 9 Αυγούστου 1943. Φύλλο εφημερίδας «Έθνος» της 13 Δεκεμβρίου 1967, σελ. 3: «Ο άνθρωπος που αντεστάθη στον Χίτλερ».
Kaba Ma Kyei

Kaba Ma Kyei ("Μέχρι το τέλος του κόσμου, Βιρμανία") είναι ο εθνικός ύμνος της Μιανμάρ (Βιρμανίας). Καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος το 1947. Συχνά μεταφράζεται ως "Δε θα παραδώσουμε ποτέ τη Μητέρα Πατρίδα μας, τη Βιρμανία", ωστόσο είναι σχετικά ανακριβές αν μεταφραστεί το νόημα του τίτλου. Στιχουργός και συνθέτης είναι ο Σάγια Τιν (Saya Tin). Από τους στίχους λείπουν πολλά γραμματικά στοιχεία ώστε να ταιριάζουν με τις μουσικές νότες. Kaba Ma Kyei

 ကမ္ဘာမကျေ၊ မြန်မာပြည်၊ တို့ဘိုးဘွား အမွေစစ်မို့ ချစ်မြတ်နိုးပေ။ ပြည်ထောင်စုကို အသက်ပေးလို့ တို့ကာကွယ်မလေ၊ ဒါတို့ပြည် ဒါတို့မြေ တို့ပိုင်နက်မြေ။ တို့ပြည် တို့မြေ အကျိုးကို ညီညာစွာတို့တစ်တွေ ထမ်းဆောင်ပါစို့လေ တို့တာဝန်ပေ။ အဖိုးတန်မြေ။Kaba Ma Kyei [gəbà mətʃè mjəmà pjè] [do̰ bó bwá ʔəmwè siʔ mo̰ tʃʰiʔ mjaʔ nó bè] [pjì dã̀ũ zṵ gò ʔəθeʔ pé lo̰ do̰ kà gwɛ̀ məlè] [dà do̰ pjè dà do̰ mjè do̰ pã̀ĩ neʔ mjè] [do̰ pjè do̰ mjè ʔətʃó gò] [ɲì ɲà zwà do̰ dədwè tʰã́ sʰã̀ũ bà so̰ lè] [do̰ ta wã pe ʔəpʰó dã̀ mjè] kam.bha ma.kye / mran.ma prany / tui. bhui: bwa: a.mwe cac mui. hkyac mrat nui: pe // prany htaung su. kui a.sak pe: lui. tui. ka kwai ma.le / da tui. prany da tui. mre to. puing nak mre // tui. prany tui. mre a.kyui: kui nyi nya cwa tui. ta.twe htam: hsaung pa sui. le to. ta wan pe a. hpui: tan mre // Μέχρι ο κόσμος να καταλήξει σε καταστροφές, ζήτω η Βιρμανία! Αγαπούμε τη χώρα μας γιατί αυτή είναι η αληθινή κληρονομιά. Θα θυσιάσουμε τις ζωές μας για να προστατέψουμε τη χώρα μας. Αυτό είναι το κράτος μας, αυτή είναι η γη μας, και την κατέχουμε. Καθώς είναι το κράτος μας και η γη μας, θα κάνουμε το καλό ώστε η χώρα μας να είναι ενωμένη! Και αυτό είναι το μεγαλύτερο μας καθήκον για την ανεκτίμητη χώρα μας. Szbszig - Ο εθνικός ύμνος με τραγούδι από ραδιοφωνικό πρόγραμμα Yadanabon -Πληροφορίες για τον εθνικό ύμνο και τραγούδι από το Interval Signals Online . Ga Ba Majay Ba Ma Pyay (αρχείο σε μορφή MIDI)
FTV-1126

Ο FTV-1126 ή Corona 9034A ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1962. Ήταν τύπου KH-5 Argon και βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B. Ανεπίσημα ήταν γνωστός ως Discoverer 41, διότι επρόκειτο για συνέχιση της σειράς δορυφόρων Discover, παρόλο που επισήμως το σχτικό πρόγραμμα είχε διακοπεί. Ήταν ο πρώτος δορυφόρος τύπου KH-5 που ολοκλήρωσε επιτυχώς την αποστολή του.

 Ο FTV-1126 εκτοξεύτηκε στις 15 Μαιου 1962 (19:36 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την αεροπορική βάση Βάντενμπεργκ. Όταν τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1962 Sigma 1. Είχε μάζα 1.150 kg και ήταν εφοδιασμένος με φωτογραφική μηχανή εστιακής απόστασης 76 mm με μέγιστη ανάλυση 140 m. Οι εικόνες καταγράφηκαν σε φιλμ των 127 mm, το οποίο στάλθηκε πίσω στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου. Ο ανενεργός, πλέον, FTV-1126 καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 26 Νοεμβρίου 1963. Διαστημικές αποστολές το 1962 Διαστημικές αποστολές το 1963
Σουλιώτες (ταινία)

Οι Σουλιώτες είναι μία ιστορική - δραματική - πολεμική ταινία του 1972, σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπακωνσταντή. Το σενάριο γράφτηκε από τον Πάνο Κοντέλη, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μιχάλη Περάνθη. Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Πολίτης και Κάτια Δανδουλάκη.

 Οι Σουλιώτες πληροφορούνται από τη θαρραλέα Βαγγελή (Κάτια Δανδουλάκη) ότι ο Αλή Πασάς (Φερνάντο Σάντσο) ετοιμάζεται να τους επιτεθεί και να πατήσει το Σούλι. Όμως, ο γιος της Τζαβέλαινας (Αλέκα Κατσέλη), ο Φώτος Τζαβέλας (Χρήστος Καλαβρούζος), και τα παλικάρια του είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Ο Αλή Πασάς αποφασίζει να πολιορκήσει το Σούλι, αλλά οι γενναίοι Σουλιώτες δεν πρόκειται να πέσουν στα χέρια των Τούρκων ζωντανοί. Στο μεταξύ, η Βαγγελή ερωτεύεται τον καπετάν Κόγκα Δράκο (Γιάννης Κατράνης), ενώ ο Βασίλης Τότας (Χρήστος Πολίτης), που δεν πολεμά, είναι ερωτευμένος μαζί της. Τελικά, το Σούλι καταλαμβάνεται από τους Τούρκους μετά από προδοσία. Το δράμα κορυφώνεται βρίσκοντας τις Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο, να τραγουδούν Στη στεριά δεν ζει το ψάρι και να θυσιάζονται χορεύοντας και πέφτοντας στον γκρεμό με τα μωρά τους στην αγκαλιά αποφεύγοντας την ατίμωση και τους άνδρες, με επικεφαλής τον ηγούμενο Σαμουήλ (Λαυρέντης Διανέλλος), να αποφασίζουν να πεθάνουν ανατινάζοντας το μοναστήρι στο βουνό Κούγκι. Χρήστος Πολίτης - Βασίλης Τότας Κάτια Δανδουλάκη - Βαγγελή Γιάννης Κατράνης - Κόγκας Δράκος Στέφανος Στρατηγός - καπετάν Γκιολέκας Λαυρέντης Διανέλλος - καλόγερος Σαμουήλ Αλέκα Κατσέλη - Τζαβέλαινα Φερνάντο Σάντσο - Αλή Πασάς Χρήστος Καλαβρούζος - Φώτος Τζαβέλας Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Λέσβου, με πλάνα από τοποθεσίες όπως Δάφια, Άγιοι Ανάργυροι, Σκαλοχώρι, Άργενος, Βαφειό, Μόλυβος, Πέτρα, Πετρί και Βατούσα, από όπου καταγόταν ο Τζέιμς Πάρις. Ωστόσο, μια σκηνή στην οποία η Δανδουλάκη ιππεύει ένα άλογο γυρίστηκε στη Λάρισα. Η φωνή του αφηγητή ανήκει στον Ανδρέα Φιλιππίδη. Οι Σουλιώτες κυκλοφόρησαν στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1971-1972 και, κόβοντας 117.124 εισιτήρια, κατατάχθηκαν στην 40η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν. Σουλιώτες Αρχειοθετήθηκε 2008-05-07 στο Wayback Machine. στο 90lepta.com Σουλιώτες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
ΑΣΚ Ρίγα

Η ΑΣΚ Ρίγα (λετονικά: Rīgas ASK, αγγλικά: ASK Riga) είναι πρώην λετονική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Ρίγα, η οποία υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης, κατακτώντας τρεις συνεχόμενους τίτλους από το 1958 ως το 1960. Τα αρχικά ASK σημαίνουν Army Sports Club (Στρατιωτικός Αθλητικός Σύλλογος).

 Η ΑΣΚ Ρίγα υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης σε διασυλλογικό επίπεδο, κερδίζοντας και στους δύο αγώνες του διπλού τελικού τη βουλγάρικη Ακαντέμικ Σόφιας. Οι Λετονοί επανέλαβαν την επιτυχία τους την επόμενη χρονιά με τον ίδιο αντίπαλο, ενώ το 1959-60 κέρδισαν στον τελικό τη γεωργιανή Ντιναμό Τιφλίδας.Το 1960-61, η ΑΣΚ απέκλεισε στην προημιτελική φάση τη Χάποελ Τελ Αβίβ από το Ισραήλ και στους ημιτελικούς την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά στους τελικούς ηττήθηκε αρχικά με 87-62 από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, μην καταφέρνοντας να καλύψει τη διαφορά στον επαναληπτικό, όπου κέρδισε με 66-61.Ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι, ο οποίος υπήρξε προπονητής της ομάδας από το 1953, συνέχισε στην ομάδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1966. Η λετονική ομάδα παρέμεινε ανταγωνιστική στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90. Η ομάδα διαλύθηκε και ανασυγκροτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2006, με τη βοήθεια του δημοτικού συμβουλίου της Ρίγας, του Στρατού της Λετονίας και κάποιων χορηγών, με νέα έδρα την Αρένα Ρίγα. Στην πρώτη της χρονιά, η ομάδα έφθασε στους προημιτελικούς της Βαλτικής Λίγκας και του Eurocup.Το 2006-07, με τον Τόρεϊ Μπραγκς, τον Σάντις Βάλτερς, τον Ράιτις Γκραφς, τον Σάντις Μπόυσκεβιτς και τον Κέρτις Μίλατζ στη σύνθεση της, η ΑΣΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα Λετονίας, κερδίζοντας τη Βέντσπιλς με 4-2 στη σειρά των τελικών. Την επόμενη σεζόν, έφθασε και πάλι στον τελικό του λετονικού πρωταθλήματος και κατέκτησε την τρίτη θέση στη Βαλτική Λίγκα. Μετά τη σεζόν 2008-09, η ΑΣΚ Ρίγα διαλύθηκε, λόγω χρεών ύψους 1,4 εκατομμυρίων λατς, με την ανακοίνωση της οριστικής διάλυσης να πραγματοποιείται στις 15 Σεπτεμβρίου 2009. Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (3) :1954-55, 1956-57, 1957-58 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης (2):1961-62, 1963-64 Πρωταθλήματα Λετονίας (1):2006-07 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Λετονίας (1):2007-08 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Ευρωλίγκα) (3):1957-58, 1958-59, 1959-60 Φιναλίστ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (1):1960-61 ASK RIGA - Welcome to Eurocup ASK Riga basketball, News, Roster, Rumors, Stats, Awards
Λουτσιάνα Λαμοργκέζε

Η Λουτσιάνα Λαμοργκέζε (Luciana Lamorgese, γεννημένη στις 11 Σεπτεμβρίου 1953) είναι μια Ιταλίδα πολιτικός, που από τις 5 Σεπτεμβρίου 2019 διατελεί Υπουργός Εσωτερικών της Ιταλικής Δημοκρατίας. Από τις 13 Φεβρουαρίου 2021 είναι μέλος της κυβέρνησης του Μάριο Ντράγκι.

 Η Λουτσιάνα Λαμοργκέζε γεννήθηκε στην Ποτέντσα της Λουκανίας στις 11 Σεπτεμβρίου 1953. Σπούδασε νομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης Φρειδερίκος Β΄ και εργάστηκε για λίγα χρόνια ως δικηγόρος. Το 1979, ξεκίνησε να εργάζεται για το Υπουργείο Εσωτερικών, ενώ παράλληλα απασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση. Διατέλεσε έπαρχος της Βενετίας από το 2010 έως το 2013. Το 2017 διορίστηκε στη θέση του επάρχου του Μιλάνου. Στις 13 Νοεμβρίου του 2018 έγινε κυβερνητική σύμβουλος στην πρώτη κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε.Τον Σεπτέμβριο του 2019, μετά την κατάρρευση της κυβερνητικής συμμαχίας ανάμεσα στον Τζουζέπε Κόντε και στο Κίνημα Πέντε Αστέρων με τον Ματέο Σαλβίνι, σχηματίστηκε ένας νέος κυβερνητικός συνασπισμός μεταξύ του Κινήματος Πέντε Αστέρων, του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και των «Ελεύθερων και Ίσων». Σε αυτό το νέο σχήμα η Λαμοργκέζε ορίστηκε ως Υπουργός Εσωτερικών και ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Σεπτεμβρίου. Η ίδια τέθηκε επικεφαλής των απαγορεύσεων κυκλοφορίας και της καραντίνας που επιβλήθηκε στους Ιταλούς πολίτες, έπειτα από την εμφάνιση της πανδημίας του COVID-19. Στις 7 Δεκεμβρίου 2020 η ίδια βρέθηκε θετική στον ιό, παρότι ήταν ασυμπτωματική. Στις 12 Φεβρουαρίου του 2021, με τη νέα κυβέρνηση που σχημάτισε ο Μάριο Ντράγκι, η Λουτσιάνα Λαμοργκέζε παρέμεινε στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Νέβεν Σπάχια

Ο Νέβεν Σπάχια (Σίμπενικ, 6 Νοεμβρίου 1962), είναι Κροάτης επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης για λογαριασμό της Βενέτσια. Έχει εργαστεί σε πολλές ευρωπαϊκές ομάδες, ενώ πέρασε τέσσερα χρόνια στο NBA ως βοηθός προπονητή στους Ατλάντα Χοκς και Μέμφις Γκρίζλις. Συνολικά έχει κατακτήσει 14 τίτλους, έχοντας αναδειχθεί πρωταθλητής σε Κροατία, Σλοβενία, Λιθουανία, Ισραήλ, Ισπανία και Τουρκία και νικητής του Γιούροκαπ το 2010.

 Ο Σπάχια ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως προπονητής καλαθοσφαίρισης με την Γκράντινε Πούλα από την Κροατία και την Ολίμπια Λιουμπλιάνα από τη Σλοβενία, εργαζόμενος ως βοηθός προπονητή. Ξεκίνησε την πορεία του ως προπονητής με την Τσιμπόνα από την Κροατία, όπου κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα το 2001. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους Κρκα Νόβο Μέστο από τη Σλοβενία, Άβτοντορ Σαράτοφ από τη Ρωσία, Λιέτουβος Ρίτας από τη Λιθουανία, Μακάμπι Τελ Αβίβ από το Ισραήλ και Μπασκόνια και Βαλένθια από την Ισπανία. Από το 2010 έως το 2012, ήταν προπονητής της τουρκικής ομάδας Φενέρμπαχτσε Ούλκερ. Τον Ιούνιο του 2013 διορίστηκε πρώτος προπονητής της Τσιμπόνα, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Τον Νοέμβριο του 2013 χώρισε τους δρόμους του με την Τσιμπόνα.Στις 4 Αυγούστου 2014, ο Σπάχια προσλήφθηκε από τους Ατλάντα Χοκς ως βοηθός προπονητή τους.Στις 26 Ιουνίου 2017, ο Σπάχια επέστρεψε στη Μακάμπι Τελ Αβίβ για δεύτερη θητεία, υπογράφοντας συμβόλαιο 2+1 ετών. Την περίοδο 2017–18, ο Σπάχια οδήγησε τη Μακάμπι στην κατάκτηση του Ισραηλινού Πρωταθλήματος 2017–18. Στις 18 Νοεμβρίου 2018, χώρισε τους δρόμους του με τον σύλλογο μετά από τέσσερις διαδοχικές ήττες και ένα ξεκίνημα 1-6 για την περίοδο 2018-19 της Ευρωλίγκα.Τον Αύγουστο του 2019, ο Σπάχια προσλήφθηκε από τους Μέμφις Γκρίζλις, ως βοηθός προπονητή τους, όπου πέρασε τη χρονιά 2019–20. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2020, ο Σπάχια άφησε τους Γκρίζλις για να προπονήσει στο εξωτερικό. Στις 20 Σεπτεμβρίου, υπέγραψε ως επικεφαλής προπονητής των Σανγκάι Σαρκς του Κινεζικού Πρωταθλήματος (CBA).Στις 15 Νοεμβρίου 2021, αντικατέστησε τον Ιβάνοβις στον πάγκο της Μπασκόνια, επιστρέφοντας έτσι στη Βιτόρια για πρώτη φορά από το 2007. Στις 9 Ιουνίου 2022, αποτέλεσε παρελθόν από την ισπανική ομάδα.Στις 8 Φεβρουαρίου 2023, επέστρεψε στους πάγκους αυτή τη φορά για λογαριασμό της ιταλικής Βενέτσια. Ο Σπάχια ηγήθηκε της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Κροατίας μεταξύ του 2001 και του 2005, προπονώντας την στις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2003 και του 2005. 2x Πρωτάθλημα Κροατίας: (2000, 2001) 2x Κύπελλο Κροατίας: (2000, 2001) Πρωτάθλημα Σλοβενίας: (2003) Πρωτάθλημα Λιθουανίας: (2006) Βαλτική Λίγκα: (2006) 2x Πρωτάθλημα Ισραήλ: (2007, 2018) Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2008) Σούπερ Καπ Ισπανίας; (2007) Γιούροκαπ: (2010) Πρωτάθλημα Τουρκίας: (2011) Κύπελλο Τουρκίας: (2011) Προφίλ ACB.com (στα Ισπανικά) Προφίλ Euroleague.net
399

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 399 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 399 (CCCXCIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ευτροπίου και Θεοδώρου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1152 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 399 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φλάβιος Ονώριος (ηλικίας μόλις 15 ετών) κλείνει τις σχολές των μονομάχων στη Ρώμη και νομικώς παύει τους Μονομαχικούς Αγώνες. Ο Φλάβιος Μάλλιος Θεόδωρος γίνεται Ρωμαίος ύπατος και στρατηγός στην αυτοκρατορική αυλή του αυτοκράτορα Αρκαδίου. Ο Γότθος ηγέτης Γαϊνάς γίνεται στρατιωτικός μάγιστρος και σχηματίζει συμμαχία με τους λιποτάκτες του Τριβιγίλδη κατά μήκος του Βοσπόρου. Ανακηρύσσει τον εαυτό του συν-αντιβασιλέα (σφετεριστή) του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αρκάδιου και εγκαθιστά τις δυνάμεις του στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γαϊνάς διώχνει τους αντιγοτθικούς αξιωματούχους και εκτελεί τον αυτοκρατορικό σύμβουλο (κουβικουλάριο) Ευτρόπιο. Μέση Ανατολή Ο Βασιλιάς Βαράμης Δ΄ πεθαίνει μετά από μία ενδεκαετή θητεία. Το διαδέχεται ο Ισδιγέρδης Α΄, ο οποίος γίνεται ο δέκατος τρίτος Σασσανίδας Αυτοκράτορας της Περσίας. Ασία Ο Φα-Χιν, Κινέζος Βουδιστής μοναχός, ταξιδεύει στην Ινδία, στη Σρι Λάνκα και στο Καπιλαβάστου (σημερινό Νεπάλ). Θρησκεία 26 Νοεμβρίου - Ο Πάπας Σιρίκιος πεθαίνει μετά από μία δεκαπενταετή θητεία, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε διατάξει την αγαμία για τους ιερείς, διαβεβαίωσε την παπική εξουσία σε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία και απείλησε την επιβολή κυρώσεων σε εκείνους που δεν τηρούν τις διαταγές του. Ο Αναστάσιος Α΄ διαδέχεται το Σιρίκιο ως ο 39ος Πάπας. Επιδιώκει τη συμφιλίωση των εκκλησιών της Ρώμης και της Αντιόχειας. Ο Αναστάσιος καταδικάζει το δόγμα του Ωριγένη. Ο Φλαβιανός Α΄ αναγνωρίζεται ως νόμιμος επίσκοπος Αντιοχείας από την Εκκλησία της Ρώμης. 19 Ιανουαρίου - Πουλχερία, Βυζαντινή αυτοκράτειρα (πεθαίνει το 453) Ναρσάι, Σύριος ποιητής και θεολόγος (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει περίπου το 502) 26 Νοεμβρίου - Πάπας Σιρίκιος (γεννιέται το 334) Βαράμης Δ΄, βασιλιάς της Σασσανιδικής Περσίας (Περσία) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ευτρόπιος, Ρωμαίος ύπατος και ευνούχος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ευάγριος Ποντικός, Χριστιανός μοναχός και ασκητής (γεννιέται το 345) Φαβιόλα, Χριστιανή αγία (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Νιντόκου, αυτοκράτορας της Ιαπωνίας (γεννιέται το 257 - κατά την παράδοση) Τριβιγίλδης, Οστρογότθος στρατηγός (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Τούφα Γουγκού, πρίγκιπας του Ξιανμπεϊκού κράτους Νοτίου Λιανγκ (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Γιουάν Σανσόνγκ, αξιωματούχος και ποιητής της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Στεφανιαία αύλακα

Η στεφανιαία αύλακα (ονομάζεται επίσης ωτοκοιλιακή αύλακα, κολποκοιλιακή αύλακα) είναι αύλακα στην επιφάνεια της καρδιάς, στη βάση του δεξιού ωτίου, που χωρίζει τους κόλπους από τις κοιλίες. Η δομή περιέχει τους κορμούς των στεφανιαίων αρτηριών της καρδιάς και είναι ελλιπής μπροστά, όπου διασχίζεται από τη ρίζα της πνευμονικής αρτηρίας. Στην οπίσθια επιφάνεια της καρδιάς, η στεφανιαία αύλακα περιέχει τον στεφανιαίο κόλπο.

 Σε σχέση με το θωρακικό κλωβό, η στεφανιαία αύλακα εκτείνεται από την έσω πλευρά του 3ου αριστερού πλευρικού χόνδρου, μέχρι τη μέση του δεξιού 6ου πλευρικού χόνδρου. Ο περικαρδιακός λιπώδης ιστός τείνει να συγκεντρώνεται κατά μήκος της στεφανιαίας αύλακας.Υπάρχουν δύο στεφανιαίες αύλακες στην καρδιά, συμπεριλαμβανομένων των αριστερών και δεξιών στεφανιαίων αυλακώσεων. Η αριστερή στεφανιαία αύλακα προέρχεται πίσω από την πνευμονική αρτηρία και ταξιδεύει προς τα κάτω χωρίζοντας τον αριστερό κόλπο και την αριστερή κοιλία. Η θέση της αριστερής στεφανιαίας αύλακας σημειώνεται από τον κυκλικό κλάδο της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας και του στεφανιαίου κόλπου. Η δεξιά στεφανιαία αύλακα ξεκινά εμπρός και άνω στη στερνοπλεύρινη επιφάνεια της καρδιάς. Η θέση της επισημαίνεται από τη θέση της δεξιάς στεφανιαίας αρτηρίας και της μικρής καρδιακής φλέβας. Η δεξιά στεφανιαία αύλακα διαχωρίζει τον δεξιό κόλπο και την κολπική απόφυση του από τη δεξιά κοιλία καθέτως. Στη συνέχεια, η δεξιά στεφανιαία αύλακα περνά κάτω από τη διαφραγματική επιφάνεια της καρδιάς και διασχίζει προς τα αριστερά. Η αριστερή στεφανιαία αύλακα συχνά παραμελείται στην ηχοκαρδιογραφία. Ως αποτέλεσμα, οι φυσιολογικές παραλλαγές και τα σπάνια παθολογικά ευρήματα μπορούν να παραληφθούν. Οπίσθια μεσοκοιλιακή αύλακα Πρόσθια μεσοκοιλιακή αύλακα Διάγραμμα
Τερψιθέα Σταυρούπολης

Η Τερψιθέα Σταυρούπολης είναι συνοικία της Θεσσαλονίκης με μόνιμο πληθυσμό 6.978 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πριν το 2011 με το σχέδιο Καποδίστριας ήταν έδρα του Δήμου Σταυρούπολης ενώ πλέον ανήκει στο Δήμο Παύλου Μελά.

 Η Τερψιθέα Σταυρούπολης κατοικήθηκε για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία τις αρχές του 20ου αιώνα με την εγκατάσταση των προσφύγων της Μ.Ασίας ενώ παλαιότερα αποτελούσε ιδιοκτησία της Μονής Λαζαριστών. Από το 1950 και ύστερα η περιοχή αποτέλεσε κέντρο της καπνοβιομηχανίας από την οποία συγκρατούνταν οικονομικά. Σήμερα η περιοχή της Τερψιθέας είναι η χαρακτηριστικότερη περιοχή της δυτικής Θεσσαλονίκης κυρίως λόγω του περίεργου ρυμοτομικού σχεδιασμού της. Από την Τερψιθέα διέρχονται λεωφορειακές εξής γραμμές του ΟΑΣΘ: Από το κέντρο της συνοικίας η γραμμή 34, πλευρικά της συνοικίας οι γραμμές 1, 18, 27, 32, 38, 56 και 83. Η Τερψιθέα είναι προσβάσιμη από την οδό Λαγκαδά (Ανατολικά) και από την οδό Ιατρού Γωγούση (Νότια).
Σημαία του Ιράκ

Από την εποχή της ίδρυσης της χώρας, το 1921, η σημαία του Ιράκ είχε τέσσερα διαφορετικά σχέδια. Η σύγχρονη έκδοση δεν έχει καθοριστεί απόλυτα, ωστόσο αποτελεί μια μικρή διαφοροποίηση από το σχέδιο που είχε υιοθετηθεί το 1991 από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Τον Απρίλιο του 2004 προτάθηκε μια νέα σημαία, η οποία όμως δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Την ημέρα της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης, στις 28 Ιουνίου 2004, η σημαία που υπήρχε ήταν η τρίχρωμη (οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κόκκινου, λευκού και μαύρου), με τρία πράσινα πεντάκτινα αστέρια στη μέση και την αραβική επιγραφή «Αλάχου Ακμπάρ», « Ο Θεός είναι μεγάλος») με καλλιγραφικά γράμματα, στη κουφική διάλεκτο. Υιοθετήθηκε στις 28 Ιουνίου 2004. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 25 Οκτωβρίου 2005.

 Η αρχική σημαία καθιερώθηκε το 1921. Το 1958 το Ιράκ υιοθέτησε τη σημαία της Αραβικής Ομοσπονδίας (Βασίλεια του Ιράκ και της Ιορδανίας). Μετά την επανάσταση του 1958 και την ανατροπή της Μοναρχίας, με νόμο του 1959 καθιερώθηκε νέα σημαία. Σήμερα η σημαία αυτή χρησιμοποιείται από την κουρδική μειονότητα στο Ιράκ. Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Κασίμ, υιοθετήθηκε νέα σημαία στις 31 Ιουλίου του 1963. Στις 13 Ιανουαρίου του 1991 η σημαία άλλαξε ξανά και ο συμβολισμός των τριών αστεριών μετατοπίστηκε στους τρεις πυλώνες του καθεστώτος Ουάχντα, Χούρια, Ιστιράκια (Ενότητα, Ελευθερία, Σοσιαλισμός). Από το 2004 ως το 2008 χρησιμοποιήθηκε μια σημαία με καλλιτεχνικά σχεδιασμένη επιγραφή. Το Κοινοβούλιο της χώρας στις 22 Ιανουαρίου του 2008 ενέκρινεένα προσωρινό σχέδιο παραλλαγμένης σημαίας, χωρίς τα σύμβολα που θύμιζαν το Σαντάμ Χουσεΐν. Από τη σημαία αφαιρέθηκαν τα τρία αστέρια και η φράση «Ο Θεός είναι μεγάλος» δεν έγινε πλέον χειρόγραφη.
Κετένες

Οι κετένες αποτελούν μια κατηγορία οργανικών ενώσεων που περιέχουν τη χαρακτηριστική ομάδα >C=C=O. Ο όρος, στον ενικό, αποτελεί εναλλακτική ονομασία της αιθενόνης. Τυπικά αποτελούν υποκατηγορία των κετονών. Οι κετένες μελετήθηκαν για πρώτη φορά ως ξεχωριστή τάξη ενώσεων από τον Χέρμαν Στάουντινγκερ. Είναι ακόμη γνωστός ο αποκαλούμενος «βαθμός κετενών», που αποτελεί τον δείκτη ποιότητας καυσίμου του ντήζελ και της κηροζίνης, ανάλογος με το «βαθμό οκτανίων», της βενζίνης.

 Οι κετένες μπορούν να παραχθούν από ακυλαλογονίδια (>CHCOX) με απόσπαση υδραλογόνου. Στην περίπτωση αυτή, χρησιμοποιείται συνήθως ως βάση η τριαιθυλαμίνη (Et3N): Μερικές κετένες μπορούν ακόμη να παραχθούν με υδρόλυση 1-αλαλκινίων (RC ≡ CX), με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH). Παράγεται αρχικά 1-αλκιν-1-όλη, που ταυτομερίζεται τελικά προς την αντίστοιχη κετένη (CH2=C=O): Με πυρόλυση προπανόνης παράγεται αιθενόνη: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985
Άνω Απροβάτου Άνδρου

Το Άνω Απροβάτου είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Απροβάτου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Το Άνω Απροβάτου είναι ημιορεινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του βουνού Πέταλο (Κουβάρα), νοτιοανατολικά από το Μπατσί και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Απέχει 21 χλμ. περίπου Δ. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς). Η τοπική κοινότητα Απροβάτου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,359 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλικάνδρος, Καλαμάκι, Κάτω Απροβάτου και Κούτσι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 ως Άνω Απρόβατο και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Απροβάτου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απροβάτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του διορθώθηκε σε Άνω Απροβάτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) eetaa.gr
Μάχη του Κερεστές

Η μάχη του Κερεστές (Keresztes) πραγματοποιήθηκε στις 24-26 Οκτωβρίου 1596 μεταξύ δυνάμεων Αυστρίας-Τρανσυλβανίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κοντά στο χωριό Μεζακέρεστες στο Βόρειο τμήμα της Ουγγαρίας και έληξε με ανέλπιστη νίκη υπέρ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Στις 23 Ιουνίου 1596, ο Οθωμανικός στρατός ξεκίνησε από τη Κωνσταντινούπολη με επικεφαλής το Σουλτάνο Μεχμέτ ΙΙΙ και αφού διήλθε από την Αδριανούπολη, Φιλιππούπολη, Σόφια και την Νις της Σερβίας, έφτασε στο Βελιγράδι στις 9 Αυγούστου. Στις 20 Αυγούστου, ο στρατός διέσχισε τον ποταμό Σάβο και εισήλθε στο Αρχιδουκάτο της Αυστρίας. Κατόπιν πολεμικού συμβουλίου στο Κάστρο του Σλάνκαμεν (χωριό στη Σερβία) αποφασίστηκε η πολιορκία του Κάστρου του Έγκερ, το οποίο αποτελούσε κεντρική αρτηρία επικοινωνίας μεταξύ των περιοχών του Αρχιδουκάτου της Αυστρίας και της Τρανσυλβανίας, περιοχές οι οποίες ήταν ενάντια στην Οθωμανική επιρροή. Παράλληλα, οι δυνάμεις των Αυστριακών πολιόρκησαν και κατέβαλαν το Κάστρο του Χάτβαν και εκτέλεσαν όλους τους Οθωμανούς κατοίκους, συμπεριλαμβανομένου γυναικών και παιδιών. Με αφορμή το παραπάνω, ο Οθωμανικός στρατός ξεκίνησε την πολιορκία στο Κάστρο του Έγκερ στις 21 Σεπτεμβρίου 1596 και κατέλαβε το εν λόγω οχυρό στις 12 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, ενώ ως αντίποινα για τη σφαγή στο Χάτβαν εκτέλεσε όλους τους κατοίκους του Κάστρου. Κατόπιν των ανωτέρω, ο Οθωμανός Διοικητής έλαβε αναφορά πως στρατεύματα από δυνάμεις του Αρχιδουκάτου της Αυστρίας και της Τρανσυλβανίας αναπτύσσονταν εναντίον των στρατευμάτων του στην γύρω περιοχή. Έπειτα από συμβούλιο υπό τον Μέγα Βεζίρη Δαμάτ Ιμπραχίμ Πασά, αποφασίστηκε ότι ο Οθωμανικός στρατός θα έπρεπε να μετακινηθεί εκτός του Κάστρου Έγκερ ώστε να αντιμετωπίσει το αντίπαλο στράτευμα σε πιο κατάλληλο πεδίο. Ο Σουλτάνος τελικά πείστηκε να αντιμετωπίσει το αντίπαλο στράτευμα παρόλο που πίστευε πως ο Οθωμανικός στρατός θα έπρεπε να απεμπλακεί από την επερχόμενη μάχη και να γυρίσει στην Κωνσταντινούπολη.
Ρεσκούλουμ

Το Ρεσκούλουμ (λατινικά: Reskulum) είναι ρωμαϊκός οικισμός και κάστρο όπου ερείπια τους διασώζονται σήμερα στη Ρουμανία. Τα ερείπια του φρουρίου είναι ορατά και σήμερα στο χωριό Μπολόγκα του Κλούζ, στη θέση που ονομάζεται Γκραντίστε, αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής χρησιμοποιήθηκε ως γεωργική έκταση. Κοντά σε αυτό βρίσκονται τα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών.

 Το κάστρο χτίστηκε γύρω στο 101 με 106 μ.Χ. σαν τμήμα του λίμιτου της Δακίας, επανδρώθηκε από φρουρά με αποστολή προφανώς την υπεράσπιση των συνόρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Καθώς οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να ενισχύσουν τα σύνορα, τον δεύτερο αιώνα έφεραν εποίκους από την Ελλάδα, πιθανότατα από την Πάτρα και δημιουργήθηκε ο οικισμός. Το κάστρο σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες καταλάμβανε τρία εκτάρια κι είχε προτείχισμα, τάφρο, δύο κυρίως πύλες με προμαχώνες, στάβλους, στρατώνες και άλλα κτίρια, ενώ ο οικισμός πού βρισκόταν κοντά και πιστεύεται έμεναν οι οικογένειες της φρουράς του κάστρου, είχε φόρουμ, ναούς και λουτρά. Materiale arheologice din castrul Roman de la Bologa, Nicolae Gudea, 1977 Castrul roman de la Bologa: spaturile arheologice din anul 1969, Nicolae Gudea, Editura Muzeul "Țǎrii Crișurilor", 1973 Ceramica din castrele romane de la Bologa și Cășeiu. Considerații asupra vaselor de uz casnic, de Cosmina Gabriela Cupșa Roman castra from Romania - Google Maps / Earth Αρχειοθετήθηκε 2012-12-05 at Archive.is
Ζωγράφος του Κόδρου

Ο Ζωγράφος του Κόδρου ήταν αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος στην Αττική που διέπρεψε τον 5ο αιώνα π.Χ.. Λόγω του ότι το όνομά του δεν είναι γνωστό, ο αναγνωρίσιμος αυτός ζωγράφος έλαβε τον συμβατικό όνομά του από τον Βρετανό κλασικό αρχαιολόγο Τζον Μπίζλι για την καταγραφή της κύλικας που φυλάσσεται στο Museo Civico Archeologico στην Μπολόνια με αριθμό καταλόγου PU 273 και η οποία είναι διακοσμημένη με αγγειογραφία του μυθικού βασιλιά Κόδρου.

 Ο Ζωγράφος του Κόδρου διακοσμούσε κυρίως αγγεία για πόση. Προτιμούσε ως θέμα τους αττικούς ήρωες και μύθους, διονυσιακές σκηνές, αθλητές, εφήβους και πολεμιστές. Τα έργα του που χαρακτηρίζονται για την απόδοση των καλογυμνασμένων ανδρικών σωμάτων. Προορίζονταν κυρίως για την εξαγωγή και το αγοραστικό κοινό της Ετρουρίας και της Μεγάλης Ελλάδας. Εκεί βρέθηκαν και τα περισσότερα σήμερα σωζόμενα έργα του. Γνωστά του έργα είναι: Κύλιξ του Κόδρου, Museo Civico Archeologico, PU 273 Θέμις και Αιγέας, Αρχαιολογικές συλλογές Βερολίνου, F2538 Κύλιξ του Θησέα, Βρετανικό Μουσείο, GR 1850.3-2.3 (Vases E 84) John D. Beazley: Attic red-figure vase-painters. 2nd ed. Oxford 1963, S. 1268-1272. John Boardman: Athenian Red Figure Vases: The Classical Period. Thames and Hudson, London 1989, S. 98 Abb. 238-241. Amalia Avramidou, «Attic Vases in Etruria: Another View on the Divine Banquet Cup by the Codrus Painter» στο American Journal of Archaeology, 110 (2006) S. 265-279. pdf Αμαλία Αβραμίδου (2011). The Codrus Painter. Iconography and Reception of Athenian Vases on the Age of Pericles. The University of Winsconsin Press. ISBN 978-0-299-24780/5. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη

Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη ήταν Υπουργείο που δημιουργήθηκε στις 21 Ιουνίου 2012 από μετονομασία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη το οποίο είχε ιδρυθεί στις 7 Οκτωβρίου 2009 από υπηρεσίες που αποσπάστηκαν από τα Υπουργεία Εσωτερικών (Γενικές Γραμματείες Δημόσιας Τάξης και Πολιτικής Προστασίας) και Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (Διεύθυνση Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας, Γενική Γραμματεία Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής και Λιμενικό Σώμα). Καταργήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2015 και συγχωνεύθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Το Υπουργείο έδρευε στη λεωφόρο Π. Κανελλοπούλου 4 στην Αθήνα. Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονταν η εσωτερική ασφάλεια, η καταπολέμηση του εγκλήματος, η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, η ασφάλεια των συνόρων και η διαχείριση της μη νόμιμης μετανάστευσης. Στο Υπουργείο υπάγονταν η Ελληνική Αστυνομία, το Πυροσβεστικό Σώμα, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας.

 Στις 26 Ιουλίου 1985 με το Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης καταργήθηκε και οι υπηρεσίες του συγκρότησαν τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Τάξης που υπήχθη στο Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης. Στις 24 Απριλίου 1986 με το Π.Δ. 137/1986, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, επανασυστάθηκε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης με τη συγκρότηση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Τάξης του Υπουργείου Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης σε αυτοτελές Υπουργείο. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 205/2007, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης στο Υπουργείο Εσωτερικών και στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 215/2007 οι υπηρεσίες του συγκρότησαν τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Τάξης. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 184/2009, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, συνεστήθη το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη από υπηρεσίες που αποσπάστηκαν από τα Υπουργεία Εσωτερικών (Γενικές Γραμματείες Δημόσιας Τάξης και Πολιτικής Προστασίας) και Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (Διεύθυνση Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας, Γενική Γραμματεία Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής και Λιμενικό Σώμα). Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μετονομάστηκε σε Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 με το Π.Δ. 24/2015, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη
Playboy

Το Playboy είναι αμερικανικό αντρικό περιοδικό με θέμα το lifestyle και την ψυχαγωγία. Το περιοδικό ιδρύθηκε το 1953, στο Σικάγο, από τον Χιου Χέφνερ και τους συνεργάτες του, και χρηματοδοτήθηκε, εν μέρει, από τη μητέρα του, με το ποσό των 1.000 δολαρίων. Το περιοδικό είναι ευρέως γνωστό για τα γυμνά (ή ημίγυμνά) του πρωτοσέλιδα μοντέλων. Ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σεξουαλική επανάσταση, η οποία έλαβε μέρος στο Δυτικό Κόσμο από τη δεκαετία του 1960 έως του 1980. Μέχρι και σήμερα παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο, παγκοσμίως, που με τον καιρό έχει μετατραπεί στην Playboy Enterprises, με παρουσία, σχεδόν, σε όλα τα μίντια.

 Ο διαγωνισμός του περιοδικού Playboy, Playmate of the Year, ξεκίνησε στις ΗΠΑ το 1960. Πρώτη Playmate η Ellen Stratton. Στην Ελλάδα ο διαγωνισμός Playmate of the Year ξεκίνησε το 1997 και σταμάτησε το 2011. Playgirl ΕπίσημοιPlayboy.com Playboy Enterprises Inc. (Corporate website) Playboy UK Αρχειοθετήθηκε 2012-01-30 στο Wayback Machine.ΛοιποίPlayboy Covers of the World Αρχειοθετήθηκε 2020-01-22 στο Wayback Machine.—Thousands of Playboy covers from all past and present editions worldwide. Crossett, Andrew, "Index: The Women of Playboy – 1967 – 2007", 2007. Playmate database at the University of Chicago - archived version June, 2008 A full listing of the Playboy Interview subjects and their interviewers Josh Lambert, "My Son, the Pornographer: Jewish Editors at Playboy" Αρχειοθετήθηκε 2010-02-27 στο Wayback Machine.
Αγία Αγαθόκλεια

Η Αγαθόκλεια (πέθανε περίπου το 230 μ.Χ.) ήταν μία Χριστιανή μάρτυρας που αναγνωρίζεται ως αγία από την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι προστάτιδα της πόλης Μεκινένθα της Αραγωνίας και η ημέρα εορτασμού της είναι η 17η Σεπτεμβρίου.

 Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν μια παρθένα Χριστιανή, η οποία βρισκόταν στην υπηρεσία ενός πλούσιου ζευγαριού που είχε ασπαστεί τον παγανισμό, τον Νικόλαο και την Παυλίνα. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ήταν κόρη του Νικόλαου. Το ζεύγος την υπέβαλε σε συνεχή σωματική κακοποίηση, όπως μαστίγωμα, σε μια προσπάθεια να την πείσει να απαρνηθεί την πίστη της. Η Αγαθόκλεια αρνήθηκε πεισματικά να πράξει κάτι τέτοιο.Δεν είναι ξεκάθαρος ο τρόπος θανάτου της Αγαθόκλειας. Μία εκδοχή αναφέρει ότι πυρπολήθηκε από την Παυλίνα, ενώ μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι δικάστηκε δημόσια για την πίστη της, κρίθηκε ένοχη και βασανίστηκε σκληρά από τις αρχές. Η τελευταία εκδοχή θέλει την ίδια να μην υπέστη κάποιον θανατηφόρο τραυματισμό.
The Very Best of Jethro Tull

Το The Very Best of Jethro Tull είναι συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Η επιλογή των κομματιών που αποτελούν την συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε από τον τραγουδιστή των Jethro Tull, Ίαν Άντερσον και περιλαμβάνει τραγούδια από όλη την δισκογραφία του συγκροτήματος.

 Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Ίαν Άντερσον, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. The Very Best of Jethro Tull (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 14 Μαΐου 2001 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Very Best of Jethro Tull" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, σαξόφωνο, μαντολίνο, κιθάρα Μπάριμορ Μπάρλοου - τύμπανα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Κλάιβ Μπάνκερ - τύμπανα Τζέρι Κόνγουεϊ - τύμπανα Τζέιμς Ντάνκαν - τύμπανα Ντον Πέρι - τύμπανα Τζον Έβαν - πιάνο Πήτερ-Τζον Βετές - πλήκτρα Άντι Γκίντινγκς - πλήκτρα Τζον Ο' Χάρα - πλήκτρα Ντέιβιντ Πάλμερ - πλήκτρα Τζον Γκλάσκοκ - μπάσο Ντέιβιντ Γκούντιερ - μπάσο Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Τζόναθαν Νόις - μπάσο Ντέιβ Πεγκ - μπάσο The Very Best of Jethro Tull - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - The Very Best of Jethro Tull at Discogs JETHRO TULL The Very Best of Jethro Tull reviews and MP3 - Prog Archives
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision: Η Ιστορία των Fire Saga

Το Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision: Η Ιστορία των Fire Saga(Πρωτότυπος τίτλος: Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga) είναι Αμερικανική κωμική ταινία-μιούζικαλ, σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Ντόμπκιν και σε σενάριο των Άντριου Στιλ και Γουίλ Φέρελ. Η ταινία ακολουθεί τους Ισλανδούς τραγουδιστές Lars Erickssong και Sigrit Ericksdóttir (Φέρελ και Ρέιτσελ ΜακΆνταμς), στους οποίους έχει δοθεί η ευκαιρία να εκπροσωπήσουν την χώρα τους στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Οι Πιρς Μπρόσναν, Νταν Στίβενς και Ντέμι Λοβάτο πρωταγωνιστούν επίσης. Η ταινία αναμενόταν αρχικά να κυκλοφορήσει τον Μάιο 2020, παράλληλα με τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020, ωστόσο η κυκλοφορία καθυστέρησε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Η ταινία κυκλοφόρησε στο Netflix στις 26 Ιουνίου 2020.

 Γουίλ Φέρελ ως Lars Erickssong Ρέιτσελ ΜακΆνταμς ως Sigrit Ericksdóttir Πιρς Μπρόσναν ως Erick Erickssong Νταν Στίβενς ως Alexander Lemtov Μελισάντι Μαχούτ ως Mita Xenakis Ντέμι Λοβάτο ως Katiana Lindsdóttir Μίκαελ Πέρσμπραντ ως Victor Karlosson, governor of the Central Bank of Iceland Όλαφερ Ντάρι Όλαφσον ως Neils Brongus Christopher Jeffers ως Johnny John John Joi Johannsson ως Jorn Alfrun Rose ως Anna Jóhannes Haukur Jóhannesson ως Johans Björn Hlynur Haraldsson ως Arnar Elin Petersdottir ως Helka Rebecca Harrod ως Brittny Josh Zaré ως Bill Bobby Lockwood ως Jeff Eleanor Williams ως Jenn Jamie Demetriou ως Kevin Swain Natasia Demetriou ως Nina Γκρέιαμ Νόρτον as himself, the Eurovision Commentator, Εμφανίστηκαν επίσης οι : John Lundvik (διαγωνιζόμενος) Anna Odobescu (διαγωνιζόμενη) Bilal Hassani (διαγωνιζόμενη) Loreen (νικήτρια) Jessy Matador (διαγωνιζόμενος) Alexander Rybak (νικητής το 2009 & διαγωνιζόμενος το 2018) Jamala (νικήτρια) Elina Nechayeva (διαγωνιζόμενη) Conchita Wurst (νικήτρια) Netta (νικήτρια) Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision: Η Ιστορία των Fire Saga στην IMDb Επίσημη σελίδα της ταινίας στο Netflix
Οβίνιος Κάμιλος

Ο Οβίνιος Κάμιλος, λατιν.: Ovinius Camillus, φέρεται να ήταν Ρωμαίος σφετεριστής κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αλέξανδρου Σεβήρου. Οι περισσότεροι μελετητές σήμερα θεωρούν ότι δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Σύμφωνα με την αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων ο Οβίνιος Κάμιλος ήταν συγκλητικός από αρχαία οικογένεια, που συνωμότησε εναντίον του Αυτοκράτορα. Ωστόσο η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, αλλά ο σφετεριστής, παραδόξως, γλίτωσε από τον Αλέξανδρο Σεβήρο και μάλιστα προσφέρθηκε να κυβερνήσει δίπλα στον Αυτοκράτορα.

 Historia Augusta Jean Béranger, «SHA Alex. Σεβ. 48,1 et la cura rei publicae. Στο: Gerhard Wirth et al. (Hrsg. ), Romanitas, Christianitas: Untersuchungen zur Geschichte und Literatur der römischen Kaiserzeit. Berlin 1982, σελ. 308–323.(ISBN 3-11-008551-8) . William George Smith, « Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας », 1849, σελ. 74. Επίσης το Αρχείο Διαδικτύου έχει μια παράγωγη εργασία: Smith, William (1853). A new classical dictionary of biography, mythology, and geography, partly based on the "Dictionary of Greek and Roman biography and mythology.". London: Murray. Anthon, Charles· Smith, William (1860). A new classical dictionary of Greek and Roman biography, mythology and geography: partly based upon the Dictionary of Greek and Roman biography and mythology by William Smith (1860). New York: Harper and Brothers.