IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουτρά Στάχτης Αιτωλοακαρνανίας

Για άλλους οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Λουτρά Τα Λουτρά Στάχτης ή Λουτρά Στάχτης Πόριαρη είναι ημιορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 280 μέτρα. Έχει πληθυσμό 16 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Κάτω Κάμπο, τον Άνω Κάμπος και τη Στράνωμα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Στρανώμης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.

 Τα Λουτρά Στάχτης είναι κτισμένα στην κοιλάδα του χειμάρρου Πόριαρη, απέχουν 30,5 χλμ. Β. - ΒΔ. της Ναυπάκτου και καταλαμβάνουν μια έκταση περίπου 100 στρεμμάτων. Η γύρω περιοχή είναι κατάφυτη από πλατάνια, πουρνάρια, κουτσουπιές, βελανιδιές και αποτελεί φυσικό καταφύγιο πολλών ενδημικών ειδών όπως ζαρκάδια, αγριογούρουνα και άλλα ζώα και πτηνά. Τα περιβάλλοντα βουνά και λόφοι μαζί με τα πέτρινα γεφύρια κατά μήκος του ποταμού Εύηνου και του όρους Κότσαλου είναι κατάλληλα για ορειβατικές και πεζοπορικές διαδρομές. Κοντά στον Πόριαρη υπάρχει ο ανακαινισμένος πετρόκτιστος νερόμυλος "Μύλος της Παναγίας" που λειτουργούσε μέχρι τα 1950 και είναι αφιερωμένος στην εκκλησία του χωριού. Το όνομα του χωριού προέρχεται από το τεφρό χρώμα αλατούχων αποθέσεων της πηγής ιαματικών νερών που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της περιοχής και μοιάζουν με “στάχτη”. Η πηγή με τα ιαματικά νερά της είναι γνωστή από την αρχαιότητα και ορισμένοι την ταυτίζουν με τη μυθική πηγή της παρθένου από την Καλυδώνα, Καλλιρόης που την ερωτεύθηκε παράφορα ο ιερέας του θεού Διονύσου, Κόρεσος. Τα λουτρά λειτουργούσαν και κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, πιθανολογείται ότι καταστράφηκαν το 218 π.Χ. από τους Μακεδόνες του Φιλίππου του Ε΄ όταν έγινε και η καταστροφή του ναού του Θέρμιου Απόλλωνα. Στην περιοχή έχουν βρεθεί μαρμάρινο ανάκλιντρο ελληνιστικής περιόδου καθώς και αετωματική στήλη με επιγραφή "ΚΡΙΝΟΛΑΟΥ" στην τοποθεσία "Μύλος Μακρυγιάννη". Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Στρανώματος. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στρανώμης, του πρώην Δήμου Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Λουτρά Στάχτης Αρχειοθετήθηκε 2017-05-02 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο http://www.nafpaktos.gr Λουτροπηγή Στάχτης Αρχειοθετήθηκε 2016-04-18 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο http://www.agro-tour.net
Λεπτοχιτωνίδες

Οι λεπτοχιτωνίδες (λατινική και επιστημονική ονομασία Leptochitonidae) είναι οικογένεια θαλάσσιων μαλακίων, που ανήκει στην ομοταξία πολυπλακοφόρα (κοινώς χιτώνες, παλαιότερα αμφίνευρα) και ορίσθηκε από τον Αμερικανό φυσιοδίφη Γουίλιαμ Χήλυ Νταλ το 1889.

 Σήμερα αναγνωρίζονται γενικότερα το πολύ 12 γένη στην οικογένεια Leptochitonidae, ταξινομούμενα σε δύο υποοικογένειες. Η μία υποοικογένεια (Helminthochitoninae) περιλαμβάνει αποκλειστικώς εξαφανισθέντα (†) προϊστορικά είδη, ενώ η υποοικογένεια Leptochitoninae περιλαμβάνει τόσο ζώντα όσο και εξαφανισμένα είδη.. Τα γένη ανά υποοικογένεια είναι τα εξής: Υποοικογένεια ελμινθοχιτωνίνες (Helminthochitoninae): †Helminthochiton, Salter, 1846 †Acutichiton, Hoare κ.ά., 1972 †Cymatochiton, Dall, 1882 †Mesochiton, Van Belle, 1975 †Permochiton, Iredale & Hull, 1926 †Pseudischnochiton, Ashby, 1930 †Pterochiton, Dall, 1882 †Pterygochiton, De Rochebrune, 1883 †Trachypleura, Jawkel, 1900Υποοικογένεια λεπτοχιτωνίνες (Leptochitoninae): Lepidopleurus, Risso, 1826 Leptochiton, Gray, 1847 Parachiton, Thiele, 1909
Ενεργειακή κρίση 2021 - σήμερα

Η παγκόσμια ενεργειακή κρίση του 2021 χαρακτηρίζεται από τη συνεχιζόμενη έλλειψη ενέργειας σε όλον τον κόσμο, αλλά και της αλματώδους αύξησης των τιμών της, επηρεάζοντας σοβαρά χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και, μεταξύ άλλων, την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Τον Δεκέμβριο του 2020, μετά από αρκετούς μήνες περιορισμών για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού, η Κίνα σταμάτησε πλήρως τις εισαγωγές άνθρακα από την Αυστραλία, η οποία ήταν η μεγαλύτερη πηγή άνθρακα της Κίνας.Η χειρότερη ξηρασία στη Βραζιλία εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, απειλεί τα αποθέματα και την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς η χώρα βασίζεται στην υδροηλεκτρική ενέργεια για τα δύο τρίτα της ηλεκτρικής της ενέργειας.΄ Λόγω ενός συνδυασμού συνθηκών, που περιελάμβαναν την αυξανόμενη ζήτηση φυσικού αερίου, τη μειωμένη προσφορά του από τις ΗΠΑ, τη Νορβηγία και τη Ρωσία στις ευρωπαϊκές αγορές, τη μείωση παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως η αιολική, η υδροηλεκτρική και η ηλιακή ενέργεια και οι άδειοι ταμιευτήρες φυσικού αερίου, η Ευρώπη αντιμετώπισε απότομες αυξήσεις στις τιμές του φυσικού αερίου το 2021. Τον Οκτώβριο του 2021, η Economist Intelligence Unit ανέφερε ότι η Ρωσία είχε περιορισμένη επιπλέον ικανότητα εξαγωγής φυσικού αερίου λόγω των δικών της υψηλών εγχώριων απαιτήσεων με την παραγωγή να είναι στο ζενίθ.Στις 27 Οκτωβρίου 2021, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εξουσιοδότησε τον κρατικά ελεγχόμενο ενεργειακό κολοσσό Gazprom να ξεκινήσει την προμήθεια επιπλέον φυσικού αερίου στους ευρωπαϊκούς ταμιευτήρες φυσικού αερίου μόλις η Ρωσία ολοκληρώσει την πλήρωση των δικών της αποθεμάτων φυσικού αερίου. Αυτό προκάλεσε την απότομη πτώση των παγκόσμιων τιμών των ενεργειακών πόρων. Ορισμένοι κατηγόρησαν το Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU ETS) και το κλείσιμο πυρηνικών σταθμών για τη συμβολή στην όξυνση της ενεργειακής κρίσης. Τον Σεπτέμβριο του 2021, το Ηνωμένο Βασίλειο γνώρισε τεράστια έλλειψη προμήθειας καυσίμων για μερικές εβδομάδες μετά τις ειδήσεις για συνεχιζόμενη έλλειψη οδηγών βυτιοφόρων και νταλικών προκάλεσε καταναλωτικό πανικό. Η Ελλάδα γνώρισε σημαντική αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και η τιμή του φυσικού αερίου βρίσκεται στο υψηλότερο όλων των εποχών. Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης άγγιξε το 1,60 ευρώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις με μέση πανελλαδική τιμή το 0,77 ευρώ το 2019.Λόγω της απότομης απεξάρτησης απ' τον λιγνίτη σε συνδυασμό με την αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου η τιμή της μεγαβατώρας ξεπέρασε και τα 420 ευρώ. Καταλύτης αποτελεί η Οριακή Τιμή Συστήματος που μεταφέρεται στους λογαριασμούς ως Ρήτρα Αναπροσαρμογής, περνώντας έτσι στον καταναλωτή τις συνολικές αυξήσεις του κόστους προμήθειας στη χονδρική αγορά. Λόγω της υψηλής φορολογίας, συμπεριλαμβανομένου του ειδικού φόρου κατανάλωσης, και της αύξησης της τιμής του αργού πετρελαίου, η τιμή της αμόλυβδης ξεπέρασε τα 2€/λίτρο.
Δανάη Μπάρκα

Η Δανάη Μπάρκα (γεν. 18 Νοεμβρίου 1992) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από την παρουσίαση της πρωινής εκπομπής του Mega Channel Πάμε Δανάη τη σεζόν 2020-2021.

 Γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1992 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, Νώντας Μπάρκας, είναι επιχειρηματίας ενώ η μητέρα της, Βίκυ Σταυροπούλου, είναι ηθοποιός. Από μικρή ηλικία, λόγω του διαζυγίου των γονιών της, μεγάλωσε μαζί με τη μητέρα της και τον επίσης ηθοποιό Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Σε ηλικία μόλις 9 ετών έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως ηθοποιός στην τηλεόραση συμμετέχοντας σε ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς Είσαι το Ταίρι Μου, στην οποία πρωταγωνιστούσε η μητέρα της, υποδυόμενη το χαρακτήρα της Στέλλας Παπαλημναίου σε μικρή ηλικία. Το 2004 ακολούθησε μία ακόμη μικρή τηλεοπτική συμμετοχή στο επεισόδιο "Η Λογική Πεθερά" της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Σε ηλικία 20 ετών αποφάσισε να γίνει ηθοποιός ξεκινώντας τις σπουδές της. Ξεκίνησε την πορεία της ως ηθοποιός κυρίως στο θέατρο το 2016. Τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στη θεατρική παράσταση Έπεσε νέκρα στο Θέατρο Αποθήκη. Το καλοκαίρι του 2017 συμμετείχε στην αρχαία κωμωδία Λυσσιστράτη κάνοντας περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Ακολούθησαν οι συμμετοχές της σε παραστάσεις όπως Νίκη, Ουρανία, Οι μάγισσες της Σμύρνης και Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά. Τον Ιούνιο του 2020 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel για την παρουσίαση της νέας πρωινής ψυχαγωγικής ζώνης του σταθμού. Στις 21 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε να παρουσιάζει την εκπομπή Πάμε Δανάη, εγκαινιάζοντας και πάλι τη ψυχαγωγική ζώνη του σταθμού μετά την επαναλειτουργία του.
Εκτροχιασμός συρμού στο Λέβεν (2017)

Εκτροχιασμός επιβατικής αμαξοστοιχίας σημειώθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2017 στο Λέβεν του Βελγίου. Ένα άτομο σκοτώθηκε και 27 τραυματίστηκαν. Αιτία του εκτροχιασμού ήταν η υπερβολική ταχύτητα μέσα από μια ομάδα διακλαδώσεων.

 Στις 13:13 CET (12:13 UTC ), επιβατική αμαξοστοιχία 3 βαγονιών που ελκύονταν από μία μόνο ηλεκτρική πολλαπλή μονάδα Κλάσης 80 No.326, εκτροχιάστηκε λίγο μετά την αναχώρηση από το Λέβεν. Η πρόσθια μονάδα έπεσε στο πλάι, η κεντρική εκτροχιάστηκε και η πίσω παρέμεινε στις ράγες. Το τρένο είχε μόλις φύγει από το Λουβέν για Βρυξέλλες, και Ντε Παν. Είχε διανύσει 500 μ. όταν συνέβη το δυστύχημα. Ένα άτομο σκοτώθηκε και 27 τραυματίστηκαν, τρία από αυτά σοβαρά. Δεκατέσσερα από τα θύματα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Άλλοι 57 επιβάτες δεν τραυματίστηκαν. Αρχικά θεωρήθηκε ότι το θύμα δεν επέβαινε στο τρένο, αλλά αυτή η θεωρία αργότερα καταρρίφθηκε και επιβεβαιώθηκε ότι ήταν επιβάτης. Ο πρωθυπουργός του Βελγίου Σαρλ Μισέλ επισκέφθηκε τον χώρο. Ο ίδιος δημοσίευσε στο Twitter τις ευχαριστίες του στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης για την ταχεία παρέμβασή τους μετά το δυστύχημα. Μετά το δυστύχημα, τα δρομολόγια μεταξύ Βρυξελλών και Λιέγης ακυρώθηκαν, αν και οι συρμοί μπορούσαν να κινηθούν μεταξύ Λέβεν και Όττινιες (Ottignies). Η μία γραμμή δόθηκε ξανά στην κυκλοφορία έως τις 18:00΄. Τα τρία βαγόνια του συρμού απομακρύνθηκαν από το σημείο κατά τη διάρκεια της νύκτας 19-20 Φεβρουαρίου. Η Μονάδα Διερεύνησης Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Συμβάντων, η βελγική αστυνομία και η SNCB (Βελγικοί Σιδηρόδρομοι) ξεκίνησαν έρευνες για το δυστύχημα. Η αστυνομική έρευνα αποκάλυψε ότι η υπερβολική ταχύτητα μέσα από ένα σύνολο διασταυρώσεων ήταν η αιτία του εκτροχιασμού. Το τρένο ταξίδευε με 100 χ.α.ώ. σε σημείο όπου το όριο ταχύτητας ήταν 40 χ.α.ώ. Σύμφωνα με την τελική έκθεση της Μονάδας Διερεύνησης Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Συμβάντων, ο οδηγός αποσπάστηκε και επιτάχυνε πολύ σύντομα και το σύστημα προστασίας αμαξοστοιχίας (TBL1++) δεν είχε σχεδιαστεί για να παρακολουθεί την ταχύτητα και να εφαρμόζει πέδηση έκτακτης ανάγκης σε αυτή τη συγκεκριμένη σειρά γεγονότων (πράσινο - κίτρινο οριζόντιο σήμα). Πιθανόν επίσης μπερδεύτηκε από τη σύνθετη διάταξη της διαδρομής και των σημάτων και από ένα παραπλανητικό σήμα ταχύτητας που προοριζόταν για άλλο τμήμα της γραμμής, το οποίο αφαιρέθηκε αμέσως.
Καρυά Πατρών

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Καρυά ΑχαΐαςΗ Καρυά είναι οικισμός της Αχαΐας, ο οποίος υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Ελικίστρας του Δήμου Πατρέων. Κατά την απογραφή του 2011, η Καρυά είχε πληθυσμό 457 μόνιμους κατοίκους. Απέχει οδικώς περίπου 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας.

 Η Καρυά βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 250 - 350 μέτρων περίπου, στους δυτικές απολήξεις του Παναχαϊκού όρους, ανατολικά της πόλης της Πάτρα και απέχει οδικώς 8 χιλιόμετρα περίπου από το κέντρο της. Γειτνιάζει με την Ελικίστρα, το Νέο Σούλι, τον Ριγανόκαμπο, το Ρυάκι, τον Ρωμανό και το Πουρναρόκαστρο. Η ονομασία της κατά μία άποψη είναι φυτωνυμική, από τις καρυδιές που φύονται στην περιοχή. Κατά άλλη γνώμη οι κάτοικοι της προήλθαν από την Καρυά Βοιωτίας. Η περιοχή του οικισμού αναφέρεται ως αγροτική έκταση που δόθηκε σε πρόσφυγα από την Αθήνα το 1690, ενώ πριν άνηκε σε κάποιον Τούρκο, ωστόσο παρέμενε ακατοίκητη μετά την Τουρκοκρατία. Αναγνωρίστηκε ως διακριτός οικισμός το 1971. Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καρυάς Πατρών. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/10/2017.
Kebony

Η Kebony είναι νορβηγική εταιρεία παραγωγής ξυλείας. Η εταιρεία έχει τις ρίζες της στην αρχική εταιρεία Wood Polymer Technologies (WPT), η οποία ιδρύθηκε το 1996 και άλλαξε στη συνέχεια την εμπορική ονομασία της σε Kebony το 2007. Η Kebony έχει εργοστάσια παραγωγής στην πόλη Σίεν της Νορβηγίας και στην Αμβέρσα του Βελγίου..

 Η εταιρεία έχει αναπτύξει μια οικολογική και περιβαλλοντικά φιλική τεχνολογία που παρέχει εναλλακτική λύση -βλ. φουρφουρυλιωμένη ξυλεία (furfurylated wood)- σε σύγκριση με τα δαπανηρά τροπικά είδη ξυλείας και την εμποτισμένη ξυλεία η οποία παράγεται με συμβατική τεχνολογία και χρήση επιβλαβών χημικών. Κατά τη διαδικασία, ένα υποπροϊόν υγρής μορφής, η φουρφουρυλική αλκοόλη, που προέρχεται από αγροτικά υπολείμματα ζαχαροκάλαμου και καλαμποκιού, χρησιμοποιείται για τη χημική τροποποίηση του ξύλου. Με χρήση υψηλής πίεσης, κενού και θερμικής επεξεργασίας, η αλκοόλη μετατρέπεται σε ρητίνη φουρανίου και προσδένεται στην κυτταρική δομή του ξύλου με αποτέλεσμα τη δραστική βελτίωση των φυσικών, μηχανικών και βιολογικών ιδιοτήτων του. Το ξύλο που δημιουργείται (Kebony wood) με αυτή την τεχνολογική διαδικασία είναι πιστοποιημένο με σήμα FSC, με το σήμα PEFC και έχει πιστοποιηθεί με την οικολογική σήμανση «Swan» στην αγορά της Σκανδιναβίας. Η τεχνολογία αυτή της Kebony έχει δημοσιευθεί εκτενέστερα σε πολλά άρθρα σε διεθνή ΜΜΕ όπως CNN, BBC, The Economist και Financial Times.Το 2010, ο διεθνής φορέας CNBC Business συμπεριέλαβε την εταιρεία Kebony στις 25 πιο δημιουργικές εταιρείες της Ευρώπης.
Αλέξανδρος Διάκος

Ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος (1911 - 1 Νοεμβρίου 1940) ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς που έπεσε μαχόμενος στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο, και συγκεκριμένα έπεσε στα χέρια του στρατιώτη Μιχάλη Μαλαμά την 1η Νοεμβρίου 1940 στην Πίνδο στην τοποθεσία Τσούκα Φούρκας. Η προτομή του αξιωματικού βρίσκεται στην είσοδο της Σαμαρίνας και κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου κατατίθεται στεφάνι για τη μνήμη του όπως επίσης και στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία Φούρκας όπου κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου κατά τους εορτασμούς για τη Γυναίκα της Πίνδου γίνεται στέψη προτομών του Σ/χη Κωνσταντίνου Δαβάκη και Υ/γου Αλεξάνδρου Διάκου.

 Γεννήθηκε στη Χάλκη στα Δωδεκάνησα, ένα νησί κοντά στη Ρόδο, το 1911, που τότε ήταν υπό Ιταλική κατοχή, αλλά είχε καταγωγή από τη Μάνη. Υπήρξε μαθητής του Βενετόκλειου Γυμνασίου Ρόδου και ποδοσφαιριστής του Δωριέα απο το έτος 1926. Ο Αλέξανδρος Διάκος αγωνιζόταν στην επίθεση. Στα 1921 εντάσσεται στη Ρόδο στην πρώτη Ελληνική προσκοπική ομάδα της Δωδεκανήσου που ίδρυσε μυστικά από τις αρχές ο δικηγόρος Γ. Γεωργιάδης και συμμετείχε ενεργά. Η προσκοπική ομάδα διαλύθηκε αργότερα από τους Ιταλούς για την εθνική της δράση. Το 1929 φεύγει στην Αθήνα και φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων μέχρι το 1934 που αποφοίτησε και εντάχτηκε στον Ελληνικό στρατό. Σύμφωνα με την αναφορά του Ταγματάρχη Καραβιά ο λόχος δέχτηκε επίθεση από πολλαπλάσιες Ιταλικές δυνάμεις Αλπινιστών ο Διάκος στεκόταν όρθιος κραυγάζοντας και δίνοντας εντολές για να εμψυχώσει τους στρατιώτες του, κατάφερε να ανασυντάξει τον λόχο του και να αντεπιτεθεί στους Ιταλούς κάνοντας έφοδο, για την ανακατάληψη του υψώματος, και μπαίνοντας πρώτος στη μάχη, ριπή πολυβόλου τον φόνευσε. Στο σημείο που έγινε η μάχη έχει στηθεί ανδριάντας του. Ιστορία του Ελληνο-ιταλικού Πολέμου ,Στρατηγού Αλεξάνδρου Εδιπίδου. Εφημερίδα Καθημερινή, φύλλο Κυριακής 21 Νοεμβρίου 1999 28η Οκτωβρίου 1940 - Αφιέρωμα, Νίκος Νικολάου - Αντώνης Αγγελής Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1935, Νίκος Κουρκουρής, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.
Ιτατί Καντοράλ

Η Ιτατί Καντοράλ (Itatí Cantoral Zucchi, 13 Μαΐου 1975) είναι Μεξικανή ηθοποιός που παίζει κυρίως σε τηλενουβέλες. Έγινε ευρέως γνωστή με το ρόλο της κακιάς Σοράγια Μοντενέγκρο στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του 1995, Η Μαρία της Γειτονιάς. Έχει παίξει σε πολλές τηλενουβέλες και αρκετές ταινίες.

 Muchachitas (1991) - Λουσία Dos mujeres, un camino (1993) - Γκρασιέλα Maria la del barrio (1995-1996) - Σοράγια Μοντενέγκρο (Ντε λα Βέγκα) Μονταλμπάν Tu y yo (1996) - Κασσάνδρα Σαντιγιάνα Άλβαρες Salud, dinero y amor (1997-1998) - Εστρέγια Πέρες Infierno en el Paraiso (1999) - Φρανσέσκα Παόλι Πράδο Cuento de navidad (2000) - Αδριάνα Amigas y rivales (2001) Sin pecado concebido (2001) - Ρακέλ Βιγιαβισένσιο ντε Μαρτορέλ Vale todo (2002) - Ρακέλ Ακκιόλι El alma herida (2003) - Ευγενία Γρανάδος La viuda de Blanco (2006-2007) - Αλίσια Γκουαρδιόλα Hasta que el dinero nos separe (2009-2010) - Αλετζάντρα Άλβαρες ντελ Καστίγιο Φερνάντες El sexo débil (2011) - Ελένα Ρομάν Amores con trampa (2014-2015) - Ισαμπέλ Βελάσκο Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Itatí Cantoral στο Wikimedia Commons
Αμφί (περιοδικό)

Το Αμφί ήταν περιοδικό, το οποίο εκδιδόταν από το 1978 έως 1990. Το όνομά του προέρχεται από τη λέξη αμφι-σβήτηση. Στόχος του ήταν η απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας.

 Ξεκίνησε ως μια πρωτοβουλία του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ). Ο πρώτος του εκδότης (1979-1984) ήταν ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος. Από το 1984 ως το 1986 υπεύθυνος ύλης ήταν ο Γιάννης Νένες και το 1987 ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος. Το 1987 το ΑΚΟΕ διαλύεται. Το 1988 αναλαμβάνει η Ειρήνη Πετροπούλου με την ευθύνη της Ελληνικής Ομοφυλόφιλης Κοινότητας (ΕΟΚ) μέχρι το 1990, όταν και σταμάτησε την κυκλοφορία του. Το περιοδικό φιλοξενούσε επιστημονικές και ιστορικές αναλύσεις και μεταφράσεις ξένων κειμένων όπως του Μισέλ Φουκώ, του Ζαν Πωλ Σαρτρ, του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, του Πιέρ Πάολο Παζολίνι και του Ζαν Ζενέ. Συνεντεύξεις είχαν δώσει, μεταξύ άλλων, οι: Ζιλ Ντελέζ, Φελίξ Γκουαταρί, Κώστας Ταχτσής, Μηνάς Χατζησάββας. Το 2005 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Αμφί» και Απελευθέρωση . Το καλοκαίρι του 1979 το περιοδικό αντιμετωπίζει τη δικαιοσύνη στην περίφημη δίκη «περί ασέμνων». Το γεγονός αυτό ξεσήκωσε αντιδράσεις. Υπέρ του περιοδικού συγκεντρώθηκαν πάνω από 2000 υπογραφές συμπαράστασης· ανάμεσα στους υπογράφοντες, οι Βιργινία Τσουδερού, Χάρις Αλεξίου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Γιώργος Βέλτσος, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Νικολαΐδης, Κώστας Τσαρούχας, Λιάνα Κανέλλη, Μαρία Φαραντούρη, Μανούσος Μανουσάκης και πολλοί άλλοι. Συνήγορος υπεράσπισης του περιοδικού ήταν ο τότε νέος δικηγόρος και μετέπειτα πολιτικός, Θεόδωρος Πάγκαλος. Τελικά, το Αμφί κέρδισε τη δίκη. Τεύχη του Αμφί στο εργαστήριο σπουδών φύλου του Παντείου Πανεπιστημίου Δύο συζητήσεις από το περιοδικό Αμφί
Τζιτζιάκ Τζακέλι

Η Ζιαζιάκ, γεωργιανά ჯიაჯაყ ჯაყელი (άκμασε 1300-1330) από τον Οίκο των Ζακέλι, πριγκίπων της Γεωργίας (Ιβηρίας), έγινε αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας μετά τον γάμο της με τον Αλέξιο Β΄ Μέγα Κομνηνό.

 Ήταν κόρη του Μπέκα Α΄ αταμπέγκ του Σάμτσκε. Ο Οίκος της κατείχε το Γεωργιανό φεουδαλικό αξίωμα του εριστάβι, που μπορεί να αποδοθεί ως "κυβερνήτης περιοχής" ή "στρατιωτικός διοικητής", περίπου ισοδύναμο με τα Ρωμαϊκά αξιώματα του στρατηγού ή του δούκα. Εκτιμάται, ότι ο γάμος της έγινε π. το 1300. Ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος ήταν κηδεμόνας του ανήλικου Αλεξίου Β΄ και ήθελε ο Αλέξιος Β΄ να νυμφευτεί την κόρη τού Νικηφόρου Χούμνου μεσάζοντος (πρώτου υπουργού) του και λογίου. Όμως ο νεαρός Αλέξιος Β΄, χωρίς να ζητήσει την έγκρισή του, νυμφεύτηκε τη Ζιζιάκ. Ο Ανδρόνικος Β΄ αποτάνθηκε στην Εκκλησία, ζητώντας την ακύρωση του γάμου, αλλά ο Πατριάρχης αρνήθηκε να συμπράξει, για τον λόγο ότι η Ζιαζιάκ ήταν έγκυος. Η μητέρα του Αλεξίου Β΄, η Ευδοκία Παλαιολογίνα, που επέστρεψε στην Τραπεζούντα με σκοπό να τον πείσει να λύσει τον γάμο, τον συμβούλευσε να κρατήσει τη σύζυγό του από τη Γεωργία.Η διάρκεια του γάμου τους δεν είναι σαφής. Ο Αλέξιος Β΄ απεβίωσε το 1330, αλλά δεν έχουμε πληροφορία για το τέλος της Ζιαζιάκ. Το Λεξικό Ιστορικό και Γενεαλογικό των μεγάλων οίκων της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Κωνσταντινούπολης (1983) του Μιχαήλ-Δημητρίου Στούρτζα την θεωρεί ως την πρώτη από δύο συζύγους. Η δεύτερη είναι η Ζίντγκα, κόρη του Δημητρίου Β΄ της Γεωργίας και της δεύτερης συζύγου του Σολγκάρ, Μογγόλας. Ο Δημήτριος Β΄ ήταν πολύγαμος: είχε τρεις συζύγους ταυτόχρονα. Η κόρη του αυτή πιστοποιείται από τα Γεωργιανά Χρονικά. Πάντως το Χρονικό δεν αναφέρει, ότι αυτή παντρεύτηκε. Παλαιότερα έργα, όπως το Γενεαλογικά δένδρα για την ιστορία των Ευρωπαϊκών Κρατών (1978) του Ντέντλεβ Σβέννικε δεν αναφέρουν δεύτερο γάμο του Αλεξίου Β΄. Ως εκ τούτου η άποψη του Μ.Δ. Στούρτζα δεν είναι ευρέως αποδεκτή. Παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Μέγα Κομνηνό και είχε τέκνα: Ανδρόνικος Γ΄ απεβ. 1332, αυτοκράτορας της Τραπεζούντας. Βασίλειος απεβ. 1340, αυτοκράτορας της Τραπεζούντας. Ευδοκία, παντρεύτηκε τον εμίρη της Σινώπης. Μιχαήλ Αναχουτλού, φονεύτηκε από τον Ανδρόνικο Γ΄ το 1330. Άννα Αναχουτλού απεβ. 1342, αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας. Γεώργιος Αχπουγκάς, φονεύτηκε από τον Ανδρόνικο Γ΄ το 1330.
Come Over When You're Sober, Pt. 1

Το Come Over When You're Sober, Pt. 1 (μερικές φορές αποκαλείται COWYS για συντομία), είναι ντεμπούτο άλμπουμ, και το μόνο άλμπουμ που κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια της ζωής του ο Αμερικανός ράπερ Lil Peep. Κυκλοφόρησε στις 15 Αυγούστου 2017 από την First Access Entertainment και την Warner Music της Σουηδίας. Ο Lil Peep πέθανε ακριβώς τρεις μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ. Μετά το θάνατο του Lil Peep, το Come Over When You're Sober, Pt. 1 κορυφώθηκε στον αριθμό 38 στο Billboard 200.

 Το 2017, ο Lil Peep αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπίτι του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η κύρια επιλογή ήταν η πατρίδα του στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, αλλά ο Peep επέλεξε να μετακομίσει στο Λονδίνο της Αγγλίας, χρησιμοποιώντας τη σουηδική του ιθαγένεια και διαβατήριο για διαμονή. Στο Λονδίνο, η διοίκηση του Peep, η First Access Entertainment, με την οποία είχε υπογράψει από τον Ιούνιο του 2016, βοήθησε τον Peep να βρει ένα σπίτι και ένα στούντιο. Ο Peep χρησιμοποίουσε για να ηχογραφεί ένα μικρόφωνο αξίας $800, το οποίο είχε αγοράσει με δικά του χρήματα.
Nederlandse Publieke Omroep

Το Nederlandse Publieke Omroep (συχνά αναφέρεται με τη συντομογραφία NPO, που σημαίνει "Ολλανδική Δημόσια Ραδιοτηλεόραση") ή Ολλανδικό Ίδρυμα Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης είναι Ολλανδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός που διαχειρίζεται όλες τις δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες στην Ολλανδία. Το NPO είναι επίσης ο κάτοχος της άδειας ραδιοφάσματος και των δημόσιων συχνοτήτων DVB-T και DAB +.

 Σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 2 του Ολλανδικού Νόμου περί Μέσων Ενημέρωσης του 2008, η NPO διορίστηκε ως η διοργανώτρια οργάνωση του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού συστήματος της Ολλανδίας μέχρι το 2020. Επικεφαλής της οργάνωσης υπάρχουν δύο φορείς: Διοικητικό Συμβούλιο που διαχειρίζεται ολόκληρο το δημόσιο σύστημα τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής μετάδοσης και το εποπτικό συμβούλιο. Πριν από την αναδιοργάνωση το 2000, το ολλανδικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό σύστημα διοικόταν από άλλο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, τον Nederlandse Omroep Stichting (NOS). Στις 18 Μαΐου 2019, μετά τη νίκη της Ολλανδίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019, με το τραγούδι της "Arcade", η NPO (σε συνεργασία με το AVROTROS και το NOS θα συνδιοργανώσουν τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020. Οι στόχοι του NPO είναι: Προώθηση της συνεργασίας και της συνοχής μεταξύ των εθνικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων Παροχή ραδιοτηλεοπτικών φορέων με χρόνο / χώρο αέρα στα μέσα Διανομή του προϋπολογισμού μεταξύ των ραδιοτηλεοπτικών φορέων Παροχή υποστήριξης διανομής (πωλήσεων) και υποτιτλισμού για ραδιοτηλεοπτικούς φορείς Διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας σχετικά με την ποιότητα και την εικόνα των καταναλωτών των ραδιοφωνικών, τηλεοπτικών και διαδικτυακών πλατφορμών Το NPO είναι ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Το 2013, το NPO έγινε ο νικητής του βραβείου για το Καλύτερο τηλεοπτικό σενάριο από έναν νεοφερμένο (για το σενάριο της ταινίας The Deflowering of Eva Van End, που γράφτηκε από την Anne Barnhoorn σε συνεργασία με NPO). Media act and media policy Αρχειοθετήθηκε 2015-04-26 στο Wayback Machine. — Government.nl Broadcasters Αρχειοθετήθηκε 2014-02-14 στο Wayback Machine. — Government.nl Επίσημος ιστότοπος
Φρούριο του Μάγκλιτς

Το Μάγκλιτς (σερβικά κυριλλικά: Маглич‎ , προφέρεται [mâɡlitʃ] ) είναι ένα κάστρο του 13ου αιώνα περίπου 20 χλμ νότια από Κράλιεβο στη Σερβία. Το κάστρο βρίσκεται πάνω σε έναν λόφο γύρω από τον οποίο ο ποταμός Ιμπάρ σχηματίζει μια καμπύλη, περίπου 100 μέτρα πάνω από τον ποταμό. Το φρούριο προστάτευε τον μοναδικό δρόμο, που συνέδεε την Κοιλάδα του Μεγάλου Μοράβα και το Κοσσυφοπέδιο. Το όνομά του σημαίνει Ομίχλη από τη σερβική λέξη "μάγλα" (Магла), που σημαίνει ομίχλη.Το Μάγκλιτς συμπεριλήφθηκε στη λίστα των Πολιτιστικών Μνημείων Εξαιρετικής Σημασίας το 1979.

 Το Μάγκλιτς χτίστηκε το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, είτε από τον Στέφανο τον Πρωτόστεπτο, είτε από τον γιο του Ούρος Α'. Χτίστηκε για να προστατεύσει δύο σημαντικά μοναστήρια, το Σοπότσανι και το Στουντένιτσα, καθώς και να αποτρέψει τυχόν μελλοντικές Μογγολικές επιδρομές βαθύτερα στα σερβικά εδάφη. Στη σερβική αυτοκρατορία, το Μάγκλιτς ήταν η έδρα του Αρχιεπισκόπου Ντανίλο Β', ο οποίος έγραψε τις διάσημες αγιογραφίες και τις βιογραφίες του των κατοίκων εκεί.Μετά την κατάληψη του Σμεντέρεβο στις 20 Ιουνίου 1459, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε το Μάγκλιτς και το κράτησε μέχρι την ανάκτησή του από τους Σέρβους κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου. Μετά την ήττα της Σερβικής εξέγερσης, οι Οθωμανοί Τούρκοι ανακατέλαβαν το φρούριο, εγκαταλείποντάς το αμέσως μετά. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης Σερβικής Εξέγερσης, ο Βοεβόδας Ράντοσλαβ Γελέτσανιν έστησε ενέδρα σε μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών στο Μάγκλιτς και σταμάτησε την προέλασή τους από το Νόβι Παζάρ. Το φρούριο αποτελείται από επτά πύργους και έναν πύργο μπουντρούμι που συνδέεται με τείχη. Οι πύργοι είναι χαρακτηριστικοί για ένα μεσαιωνικό φρούριο στη χερσόνησο των Βαλκανίων με τρεις συμπαγείς πλευρές και ξύλινους φράκτες στην εσωτερική πλευρά. Το Μάγκλιτς έχει μια πύλη τοποθετημένη στο βορρά και ένα μικρό λιμάνι σε έναν από τους πύργους στο νοτιοανατολικό τμήμα. Μέσα στο φρούριο υπάρχουν ερείπια ανακτόρου, στρατώνων και εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη δεξαμενή για νερό και ένα πηγάδι. Στο νότιο τμήμα του φρουρίου, τρεις πύργοι τοποθετούνται το ένα δίπλα στο άλλο για καλύτερη προστασία από επιθέσεις. Το φρούριο ανακαινίστηκε εν μέρει μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η κύρια αποκατάσταση του πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 1980. Κατά τη διάρκεια αυτής της αποκατάστασης αποκαταστάθηκαν τα ξύλινα πατώματα στους πύργους και τους φράκτες κατά μήκος των τοίχων. Σήμερα αποτελούν δυνητικό κίνδυνο, επειδή μερικά από αυτά είναι σάπια. Κάθε χρόνο το κάτω μέρος του Μάγκλιτς είναι το σημείο εκκίνησης του "Merry Ride" ( σερβικά: Весели спуст‎), ένα δημοφιλές ταξίδι κάτω από τον ποταμό Ιμπάρ στο Κράλιεβο. Όλοι οι τύποι ποταμόπλοιων χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια αυτού, και οι πολιτικοί συχνά συμμετέχουν στις γιορτές. Συνήθως περισσότερα από 3.000 σκάφη συμμετέχουν σε αυτό το ταξίδι ολόκληρης της ημέρας.Ανακοινώθηκε το 2010 ότι στο Μάγκλιτς θα γίνουν εργασίες αποκατάστασης με τοπικές δωρεές και οικονομική υποστήριξη από την Ιταλία. Φρούριο Ζβέτσαν Φρούριο του Γκόλουμπατς Κατάλογος φρουρίων στη Σερβία Πολιτιστικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Τουρισμός στη Σερβία
Ιερώνυμος Βοναπάρτης

Ο Ιερώνυμος (γαλλ. Jérôme, 15 Νοεμβρίου 1784 – 24 Ιουνίου 1860) από τον Οίκου του Βοναπάρτη, ήταν βασιλιάς της Βεστφαλίας (1807-1813) και 1ος πρίγκιπας του Μονφόρ.

 Ο Ιερώνυμος Ναπολέων γεννήθηκε στο Αζαξιό (Αιάκειο) της Κορσικής στις 15 Νοεμβρίου του 1784 και ήταν ο πέμπτος γιος και τελευταίο τέκνο του Κάρλο Μαρία Μπουοναπάρτε, διπλωμάτη & δικηγόρου της Κορσικής, και της Λετίτσια Ραμολίνο, κόρης του Τζοβάννι Τζερόνιμο Ραμολίνο, λοχαγού του Κορσικανικού Ιππικού & Πεζικού του στρατού της Γένουας. Ο Ιερώνυμος έφερε αρχικά το όνομα «Girolamo Buonaparte». Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Ναπολέων, Αυτοκράτορας των Γάλλων. Από το 1807 έως το 1813 διετέλεσε βασιλιάς της Βεστφαλίας, ενώ μετά το 1848, όταν ο ανιψιός του Ναπολέων Γ΄ διετέλεσε πρώτα πρόεδρος και έπειτα αυτοκράτορας της Γαλλίας, χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Απεβίωσε στο Παρίσι στις 24 Ιουνίου του 1860 σε ηλικία 76 ετών. Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 5). Νυμφεύτηκε το 1803 την Ελίζαμπεθ Πάττερσον, κόρη του Ουίλλιαμ Πάττερσον από τη Βαλτιμόρη, ιδιοκτήτη σιδηροδρόμων, και είχε τέκνο: Ιερώνυμος Ναπολέων (1805-1870), ιδιοκτήτης φάρμας, πρόεδρος της Αγροτικής Εταιρείας του Μαίρυλαντ και 1ος πρόεδρος του Ομίλου του Μαίρυλαντ.Το 1805 ο γάμος ακυρώθηκε και ο Ιερώνυμος έκανε το 1807 δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβεργης, και είχε τέκνα: Ιερώνυμος Ναπολέων Κάρολος (1814-1847), 2ος Πρίγκιπας του Μονφόρ, στρατιωτικός στη Βυρτεμβέργη. Ματθίλδη (1820-1904), παντρεύτηκε πρώτα τον Ανατόλυ Νικολάγιεβιτς Ντεμίντοφ, 1ο Πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο, και μετά τον Κλωντιούς Μαρσέλ Ποπελέν. Ναπολέων Ιωσήφ (1822-1891), 3ος Πρίγκιπας του Μονφόρ, τιτουλάριος Βασιλιάς της Βεστφαλίας, Κόμης του Μεντόν & Μονκαλιέρι.Το 1835 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Ιερώνυμος έκανε τρίτο γάμο το 1840 με την Ζυστίν, κόρη του Μπερνάρ Πεκόλι και χήρα του μαρκησίου Μπαρτολίνι-Μπαλντέλλι. Δεν απέκτησαν τέκνα. Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο: Καρλ Φίλιπ Έρικ Μπαχ.
Παλάτι Μπρυλ (Βαρσοβία)

Το Παλάτι Μπρυλ (πολ: Pałac Brühla) ήταν μεγαλοπρεπές κτίσμα του 17ου αιώνα, σε ρυθμό μπαρόκ, το οποίο βρισκόταν στην πλατεία Πιουσούτσκι, στο κέντρο της πόλης της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Καταστράφηκε το Δεκέμβριο του 1944 από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, λίγο καιρό μετά την κατάπνιξη της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, στα πλαίσια του σχεδίου καταστροφής της πόλης.

 Το αρχικό κτίριο κατασκευάστηκε την περίοδο 1639-1642 από τον αρχιτέκτονα Λορέντσο ντε Σεντ, για λογαριασμό του μεγάλου καγκελαρίου της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, Γέρζι Οσολίνσκι και ήταν μανιεριστικού τύπου. Η πρώτη του ανακατασκευή ξεκίνησε το 1681 από τον Ολλανδοπολωνό αρχιτέκτονα και μηχανικό Τίλμαν φαν Χάμερεν και ολοκληρώθηκε το 1697.Το 1750, το ανάκτορο αγοράστηκε από τον Γερμανοπολωνό υψηλόβαθμο αξιωματούχο του πολωνολιθουανικού βασιλείου, Χάινριχ φον Μπρυλ και τα επόμενα χρόνια ανακατασκευάστηκε σε σχέδια των αρχιτεκτόνων Φρίντριχ Κνέμπελ και Γιόαχιμ Ντάνιελ φον Γιάουτς, σε ρυθμό ροκοκό. Το 1787-1788 πραγματοποιήθηκε γενική ανακατασκευή από τον αρχιτέκτονα Ντομένικο Μερλίνι και κατόπιν χρησίμευσε ως έδρα της ρωσικής πρεσβείας. Μετά τη δημιουργία του σύγχρονου πολωνικού κράτους, το ανάκτορο στέγασε από το 1932 μέχρι το 1937 το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας, ενώ παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν έργα αναπαλαίωσης και επέκτασης υπό την επίβλεψη του Μπόχνταν Πνιέφσκι. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής της Πολωνίας, το ανάκτορο υπήρξε έδρα της αστυνομίας, των SS και του Γερμανού κυβερνήτη της Βαρσοβίας (ως μέρους του Γενικού Κυβερνείου), Λούντβιχ Φίσερ. Όταν ξέσπασε η εξέγερση της Βαρσοβίας, πολιορκήθηκε από τους Πολωνούς αντιστασιακούς και χρειάστηκε ειδική γερμανική επιχείρηση προκειμένου να απαγκιστρωθούν τα υψηλόβαθμα στελέχη και οι υπόλοιποι Γερμανοί στρατιώτες που βρίσκονταν αποκλεισμένοι εκεί. Αν και κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, το ανάκτορο δεν υπέστη σοβαρές ζημιές, καταστράφηκε ολοσχερώς - μαζί με άλλα μνημεία - στα πλαίσια του οργανωμένου σχεδίου της Ναζιστικής Γερμανίας για την ισοπέδωση της Βαρσοβίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Brühl Palace in Warsaw στο Wikimedia Commons
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2010-11

Η 69η διοργάνωση στην Ελλάδα του Κυπέλλου ποδοσφαίρου ανδρών διεξήχθη με την συμμετοχή ομάδων και των τριών επαγγελματικών κατηγοριών (Σούπερ Λίγκ, Φούτμπολ Λίγκ, Φούτμπολ Λίγκ 2). Νικήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για 14η φορά στην ιστορία της νικώντας στον τελικό με 3-0 τον Ατρόμητο Αθηνών σε ένα παιχνίδι που αμαυρώθηκε από σοβαρά επεισόδια που προκλήθηκαν από οπαδούς της ΑΕΚ.

 Αθήνα, Ολυμπιακό Στάδιο, Σάββατο 30 Απριλίου 2011 ΑΕΚ - Ατρόμητος Αθηνών 3-0 (ημίχρονο: 1-0) Σκόρερ: Νίκος Λυμπερόπουλος (28΄), Ναμπίλ Μπαχά (78΄), Παντελής Καφές (85΄) Η σύνθεση της ΑΕΚ στον Τελικό: Σάχα, Γεωργέας, Καράμπελας, Μανωλάς, Δέλλας, Ντιόπ, Μάκος, Λαγός, Μπλάνκο (70’ Καφές) Σκόκο (33’ Μπαχά) Λυμπερόπουλος Η σύνθεση του Ατρόμητου στον Τελικό: Ιτάνζ, Νάστος, Μπαζίνσκι, Ολιβέιρα (82΄ Σαρμιέντο), Σκόνδρας, Τάτος, Νεμπεγλέρας, Σφακιανάκης, Σαγκανόφσκι (66΄Μπρίτο), Καμαρά (90΄ Σαμπού), Αναστασάκος
132 Αίθρα

Η Αίθρα (Aethra) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,21. Ανακαλύφθηκε το 1873 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της μητέρας του Θησέα στην ελληνική μυθολογία. Η πολύ μεγάλη εκκεντρότητα της τροχιάς του αστεροειδή έχει ως αποτέλεσμα κατά το περιήλιό του να βρίσκεται πιο κοντά στον `Ηλιο από τον πλανήτη `Αρη, οι βαρυτικές διαταραχές του οποίου καθιστούν την τροχιά της Αίθρας ασταθή. Μετά την ανακάλυψή της η Αίθρα χάθηκε (εξαιτίας ανεπαρκούς χρονικού διαστήματος μεταξύ των αρχικών παρατηρήσεων) και ξαναβρέθηκε το 1922.

 Η μέση διάμετρος της Αίθρας είναι 42,87 χλμ., πάντως η καμπύλη φωτός της υποδεικνύει ένα επίμηκες ή πολύ ακανόνιστο σχήμα. Η μάζα της εκτιμάται σε 82 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αίθρας εκτιμάται σε 1,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 816 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 23 m/sec (83 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αίθρας είναι M (μεταλλικός, με κυριαρχία των μετάλλων νικελίου και σιδήρου). Το άλβεδό της είναι 0,199. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε −105 βαθμούς C περίπου, αλλά η πολύ μεγάλη εκκεντρότητα της τροχιάς του αστεροειδή έχει ως αποτέλεσμα μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας μεταξύ του περιηλίου και του αφηλίου. Η Αίθρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 10 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πόρτο Τόρρες

Η Πόρτο Τόρρες είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας του Σάσσαρι στην Ιταλική Περιφέρεια Σαρδηνία. Βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή του νησιού, 25 χιλιόμετρα ανατολικά από το Στενό του Μπονιφάτσιο στον κόλπο της Αζινάρα.

 Ο "Πύργος Λιβύσσωνος" ήταν στην αρχαιότητα μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη Σαρδηνία, την ίδρυσαν οι Ρωμαίοι πιθανότατα ο Ιούλιος Καίσαρ γι'αυτό είχε τον τίτλο "Αποικία Ιουλία". Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταγράφει ότι ήταν η μοναδική αποικία που είχε ιδρύσει στο νησί στην εποχή του η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δεν υπήρχε πόλη πριν στο σημείο αυτό πάρα μόνο ένα κάστρο. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος και τα Ημερολόγια του Αυτοκράτορα Αντωνίνου καταγράφουν τον Πύργο Λιβύσσωνος αλλά σαν πόλη χωρίς σημασία. Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι τη Ρωμαϊκή περίοδο ήταν μια σημαντική πόλη, ο κύριος δρόμος στη Σαρδηνία ξεκινούσε από το Κάλιαρι και κατέληγε στο Πόρτο Τόρρες. Οι δύο δρόμοι με απόκλιση στη Σάντα Τζούστα έκαναν τη σύνδεση απ'ευθείας από την Κάραλις στην Τόρρες, τους δυο σημαντικότερους οικισμούς του νησιού. Τα πρώτα χρόνια του Μεσαίωνα το Πόρτο Τόρρες ήταν επίσης επισκοπική έδρα. Το σημερινό λιμάνι του Πόρτο Τόρρες που είναι εξ΄ολοκλήρου τεχνητό βασίζεται σε Ρωμαϊκά θεμέλια, υπάρχουν υπολείμματα ενός ναού αφιερωμένο στη Φορτούνα που αποκατέστησε ο Φίλιππος ο Άραβας. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης Ρωμαϊκό λουτρό, βασιλική, υδραγωγείο και μία γέφυρα για τη σύνδεση του με τον γειτονικό ποταμό. Η αρχαία πόλη συνέχισε να κατοικείται μέχρι τον 11ο αιώνα, το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μετανάστευσε κατόπιν στο Σάσσαρι 15 χιλιόμετρα εσωτερικά πάνω σε έναν λόφο. Η πόλη πέρασε κατόπιν στη Δημοκρατία της Γένοβας και στις αρχές του 15ου αιώνα κατακτήθηκε από το Στέμμα της Αραγωνίας, την εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας ανήκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Το Πόρτο Τόρρες διαχωρίστηκε από τον Δήμο του Σάσσαρι (1842), η περιοχή γύρω από τη βασιλική του Σαν Γκαβίνο ενώθηκε με τον οικισμό των ψαράδων κοντά στο λιμάνι και δημιουργήθηκε το σημερινό Πόρτο Τόρρες. Smith, William, ed. (1857). "Turris Libyssonis" Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία, Τόμος 3, Βιβλίο 12
Βίλεμ ντε Σίτερ

Ο Βίλεμ ντε Σίτερ (Willem de Sitter, 6 Μαΐου 1872 – 20 Νοεμβρίου 1934) ήταν Ολλανδός μαθηματικός, φυσικός και αστρονόμος, γνωστός για τη συνεισφορά του στην κοσμολογία.

 Ο Βίλεμ ντε Σίτερ γεννήθηκε στο Σνέικ (Sneek) του Φρίσλαντ της Ολλανδίας και σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν. Στη συνέχεια εργάσθηκε στο Αστρονομικό Εργαστήριο του Χρόνινγκεν και στο Αστεροσκοπείο του Ακρωτηρίου, στη Νότιο Αφρική (1897-1899). Το 1908 ο ντε Σίτερ εκλέχθηκε στην έδρα της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Διετέλεσε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Λέιντεν από το 1919 μέχρι τον θάνατό του. Ο ντε Σίτερ συνέγραψε μια ερευνητική εργασία μαζί με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1932, στην οποία υποστηριζόταν ότι ίσως να υπήρχαν στο Σύμπαν τεράστιες ποσότητες ύλης που δεν εκπέμπει φως και που σήμερα είναι γνωστή ως σκοτεινή ύλη. Επίσης, ο ντε Σίτερ πρότεινε αυτό που είναι γνωστό σήμερα ως Σύμπαν του ντε Σίτερ, μια λύση για τις εξισώσεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας στην περίπτωση που δεν υπάρχει ύλη και η κοσμολογική σταθερά είναι θετικός αριθμός. Αυτές οι παραδοχές έχουν ως αποτέλεσμα ένα εκθετικώς διαστελλόμενο άδειο Σύμπαν. Ο Βίλεμ ντε Σίτερ διακρίθηκε επίσης για τις έρευνές του σχετικά με τον πλανήτη Δία. Πέθανε στο Λέιντεν της Ολλανδίας, σε ηλικία 62 ετών. Ο γιος του Βίλεμ, Ερνάουτ ντε Σίτερ (Aernout de Sitter), έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Bosscha στο Λεμπάνγκ της Ινδονησίας (τότε τμήμα των Ολλανδικών «Ανατολικών Ινδιών»), όπου μελέτησε το σφαιρωτό σμήνος M4. Αιχμαλωτίσθηκε από τους Ιάπωνες όταν κατέλαβαν την περιοχή στην αρχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και πέθανε σε στρατόπεδο εργασίας στη Σουμάτρα τον Σεπτέμβριο του 1944. Μετάλλιο James Craig Watson (1929) Μετάλλιο Bruce (1931) Χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1931) Σύμπαν του ντε Σίτερ Χώρος ντε Σίτερ Φαινόμενο ντε Σίτερ Ο κρατήρας Ντε Σίτερ (De Sitter) κοντά στον Βόρειο Πόλο της Σελήνης Ο αστεροειδής 1686 Ντε Σίτερ (1686 De Sitter), που ανακαλύφθηκε το 1935 Βιογραφία από τους J.J. O'Connor και E.F. Robertson P.C. van der Kruit: Willem de Sitter (1872 – 1934) στο: Ιστορία της Επιστήμης και μόρφωση στην Ολλανδία. A. Blaauw: Sitter, Willem de (1872-1934), στο Biografisch Woordenboek van Nederland. Σελίδα του Μεταλλίου Bruce Απονομή του χρυσού μεταλλίου της Βασιλ. Αστρον. Εταιρείας Τα επιχειρήματα των διπλών αστέρων του ντε Σίτερ εναντίον της σχετικιστικής θεωρίας του Ritz (1913) (4 άρθρα)
Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ

Το Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ (αγγ.: Queen Elizabeth cake) είναι ένα ελαφρώς γλυκό, υγρό και χαμηλών λιπαρών κέικ χουρμάδων, που ολοκληρώνεται με μια καστανή ζάχαρη, βούτυρο και μείγμα ψημένης καρύδας . Το "Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ" πήρε το όνομά του από τη Βασίλισσα του Καναδά, Ελισάβετ Β', και μπορεί να φτιάχτηκε για πρώτη φορά το 1953 για τη στέψη της. Μια άλλη αναφορά υποστηρίζει ότι επινοήθηκε για τη στέψη του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' το 1937 και της Βασίλισσας Ελισάβετ, της Βασίλισσας Μητέρας . Παρά την άστατη προέλευσή του, το επιδόρπιο κέρδισε εθνική δημοτικότητα τη δεκαετία του 1950 και παραμένει βασικό προϊόν του Καναδά .

 Η Βασίλισσα Ελισάβετ είναι ένα επιδόρπιο κέικ που παρασκευάζεται με ζάχαρη, αλεύρι, χουρμάδες, αυγά και βούτυρο και ολοκληρώνεται με ένα ζαχαρούχο γλάσο εμποτισμένο με τριμμένη καρύδα . Η τούρτα πήρε το όνομά της από την Ελισάβετ Β' . Είναι ένα δημοφιλές κέικ στον Καναδά. Η επικάλυψη καρύδας παρασκευάζεται με ψήσιμο ή ψήσιμο στη σχάρα. Το γλάσο παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας βάση καραμέλας. Οι χουρμάδες που χρησιμοποιούνται είναι ψιλοκομμένοι, και δίνουν στην τούρτα ένα σκούρο χρώμα. Ψιλοκομμένα καρύδια ή άλλα είδη ξηρών καρπών χρησιμοποιούνται μερικές φορές πάνω από το κέικ. Είναι χαμηλό σε λιπαρά σε σύγκριση με άλλα κέικ, και έχει μια υγρή σύσταση. Μερικές φορές σερβίρεται συνοδευόμενο από τσάι. Το κέικ είναι κοινό στις αγορές των αγροτών και στις πωλήσεις αρτοποιίας. Μερικές φορές αγοράζεται σε ζαχαροπλαστεία στον Καναδά. Μία εκτίμηση για την προέλευση του κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ είναι ότι ετοιμάστηκε για τη στέψη της Ελισάβετ Β' το 1953. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στη Μεγάλη Βρετανία εξακολουθούσε να υπάρχει δελτίο διατροφής και μια τούρτα με λίγα υλικά ήταν εντάξει. Μια άλλη αναφορά είναι ότι το κέικ εφευρέθηκε για τη στέψη του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' το 1937 και της Βασίλισσας Μητέρας Βασίλισσας Ελισάβετ. Μια συνταγή για το κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ δημοσιεύτηκε από το Coronation Cook Book το 1953 για τον εορτασμό της στέψης της Ελισάβετ Β'. Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ
Νουέβο τάνγκο

To Nuevo tango είναι η εξέλιξη του παραδοσιακού Αργεντίνικου Τάνγκο. Nuevo στα ισπανικά σημαίνει «νέο». Συναντάται επίσης σαν neo tango ή modern tango. Ένας πολύ σημαντικός κόμβος σε αυτή την αλλαγή σελίδας για τον αργεντίνικο χορό ήταν ο Άστορ Πιατσόλα, μια μουσική ιδιοφυΐα με αστείρευτο ταλέντο, που άνοιξε νέους δρόμους στην μουσική του Τάνγκο. Η μουσική του Πιατσόλα είχε έντονα εκφραστικά στοιχεία και ενέπνευσε πολλούς χορευτές. Το neo tango άρχισε να ανθεί μετά το 1983, όπου ο χορός ήρθε στο προσκήνιο και εμφανίστηκαν μεγάλοι χορευτές που εξέλιξαν τον χορό όπως οι Fabian Salas, Gustavo Naveira, Mariano frumboli και άλλοι.

 Το σύγχρονο Τάνγκο άρχισε να παίρνει μορφή βασισμένο φυσικά στις ακλόνητες αρχές του παραδοσιακού. Το Αργεντίνικο Τάνγκο πάντα βασιζόταν στην επικοινωνία, το πάθος και την φυσική. Στο παραδοσιακό Τάνγκο το ζευγάρι χορεύει κοντά και απλά, χωρίς να χωρίζεται συχνά. Στο σύγχρονο, η φυσική των σωμάτων φτάνει στα όρια τους, ενσωματώνοντας έντονα πετάγματα των ποδιών, αεροπλανικές κινήσεις κλπ. Είναι πιο εντυπωσιακό χωρίς να χάνει όμως την ουσία του. Το ξεκίνημα της nuevo tango μουσικής το έκανε το 1955 ο Άστορ Πιατσόλα. Απο εκεί και μετά έχουν υπάρξει πολλοί συνθέτες που ενσωματώνουν διάφορα στοιχεία, όπως ηλεκτρονικούς ήχους, έντονα και ρυθμικά κρουστά κλπ. Δείγματα nuevo tango μουσικής είναι οι Gotan Project και το narco Tango του Carlos Libedinsky. moderntango.org
Χορτερό Σερρών

Το Χορτερό είναι ένα χωριό 628 κατοίκων (απογραφή 2011), το οποίο βρίσκεται στο νομό Σερρών. Η πλειονότητα των κατοίκων ασχολείται με την γεωργία. Καλλιεργούνται κυρίως πατάτες, καλαμπόκι, βαμβάκι και μηδική.

 Στο Χορτερό υπάρχει αεροδρόμιο για επιδείξεις και αγώνες ελαφρών αεροσκαφών και πίστα μότο-κρος. Η Ελπίς Χορτερού είναι η ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα του Χορτερού. Ιδρύθηκε τη σεζόν 1965-66. Κυρίαρχο χρώμα των εμφανίσεών της είναι το πράσινο. Η έδρα της ομάδας βρίσκεται στο Χορτερό Σερρών. Το γήπεδο της Ελπίδος είναι ανοιχτό με θέσεις ορθίων και βρίσκεται δίπλα στο αεροδρόμιο του Χορτερού, που εξυπηρετεί κυρίως αγροτικούς σκοπούς. Η Ελπίς έχει πάρει τα πρωταθλήματα της Β' και Γ' ερασιτεχνικής κατηγορίας του τοπικού πρωταθλήματος. Την περίοδο 2023-24 η ομάδα δεν αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα. Κατάγονται από το ΧορτερόΠόπη Ουζούνη, Ελληνίδα σφαιροβόλος https://web.archive.org/web/20200616185439/http://xortero.blogspot.com/
Άγιος Ηλίας Ήλιδας Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Ηλίας (αποσαφήνιση)Για συνώνυμους οικισμούς στην Ηλεία: Άγιος Ηλίας Ηλείας Ο Άγιος Ηλίας είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 96 μέτρα.

 Ο Άγιος Ηλίας βρίσκεται δυτικά και δίπλα στην τεχνητή λίμνη του Πηνειού, σε απόσταση 26 χλμ. ΒΑ. της Αμαλιάδας (μέσω Χαβαρίου). Βόρεια είναι το Κέντρο, βορειοδυτικά ο Κολοκυθάς και νότια ο Καλαθάς. Το χωριό είναι κτισμένο σε λοφώδες έδαφος και έχει υγρό κλίμα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία αν και με την κατασκευή του φράγματος Πηνειού οι περισσότερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις τους πλημμύρισαν. Δυτικά του χωριού είναι η Ιερά μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος γνωστή με το όνομα Σωτηρούλα. Είναι κτισμένη σε πλάτωμα με υψόμετρο περίπου 250 μέτρα και υπήρξε μετόχι της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Το χωριό οφείλει το όνομά του από τον Ιερό Ναό του Αγίου Ηλία που βρίσκεται στη νότια είσοδό του. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 με την παλιά του ονομασία Αηλιάδες να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Πηνειΐων, ενώ το 1920 το όνομά του διορθώθηκε σε Άγιος Ηλίας, ενώ το 1924 με το ΦΕΚ 251Α - 07/10/1924 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Ηλία Πηνηίων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Ηλία Πηνηίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Αμαλιάδος και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 302 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,127 χμ² (2011). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Λα (νότα)

Το Λα είναι η έκτη κατά σειρά ανόδου από το μεσαίο ντο μουσική νότα. Οι θεμελιώδεις εναρμόνιες νότες του είναι το σολ με διπλή δίεση (ΣΟΛ) και το σι με διπλή ύφεση (ΣΙ𝄫).

 Συνιστά τη νότα βάσει της οποίας τα μουσικά όργανα της ορχήστρας κουρδίζουν —για τη διαδικασία αυτή, αρχικώς κάποιο πνευστό όργανο, συνήθως το όμποε, παίζει μία νότα λα και ακολούθως τα υπόλοιπα όργανα ρυθμίζουν τη νότα λα εκείνου του τονικού ύψους βάσει της νότας του πνευστού. Στις σύγχρονες ορχήστρες, οι ομποΐστες χρησιμοποιούν για τον σκοπό αυτόν ηλεκτρονικά όργανα που δίνουν τη νότα λα στα 440 Hz, πρότυπη συχνότητά της κατά τον Διεθνή Οργανισμός Προτύπων (ISO).Ιστορικά, η συχνότητα της νότας λα λάμβανε διάφορες τιμές. Ειδικότερα για τη μουσική του μπαρόκ, ως συχνότητα του λα λαμβάνεται η 415 Hz, που βρίσκεται ένα ημιτόνιο χαμηλότερα από το σύγχρονο πρότυπο.Το λα (A0) είναι η χαμηλότερη νότα στο τυπικό πιάνο και μία από τις υψηλότερες του εύρους του (A7), απέχοντας 2 νότες από το υψηλότατο ντο (C8).
JQuery

Η jQuery είναι μια βιβλιοθήκη JavaScript σχεδιασμένη να απλοποιήσει την υλοποίηση σεναρίων (scripting) στην πλευρά του πελάτη (client-side) της HTML και υποστηρίζει πολλαπλούς φυλλομετρητές Ιστού. Κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2006 από τον Τζον Ρέριγκ (John Resig). Χρησιμοποιείται σε πάνω από το 65% των 10.000 ιστοτόπων με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Η jQuery είναι ελεύθερο λογισμικό, με άδεια MIT.

 DOM element επιλογές χρησιμοποιώντας την ανοιχτού κώδικα μηχανή επιλογής πολλαπλών φυλλομετρητών Sizzle. DOM διάσχιση και τροποποίηση (υποστηρίζοντας CSS 1-3) χειρισμός DOM βασισμένος σε CSS επιλογείς που χρησιμοποιεί τα id και class σαν κριτήρια για να κατασκευάσει επιλογείς. Events Εφέ και κινητά στοιχεία AJAX Επεκτασιμότητα μέσω plug-ins Εργαλεία όπως πληροφορίες user-agent, ανίχνευση χαρακτηριστικών. Μεθόδους συμβατότητας που είναι εγγενώς διαθέσιμα σε σύγχρονα προγράμματα περιήγησης. Υποστήριξη πολλαπλών φυλλομετρητών. Η jQuery είναι ένα αρχείο JavaScript, που περιέχει όλες τις λειτουργίες. Μπορεί να συμπεριληφθεί σε μια ιστοσελίδα παρέχοντας το αρχείο τοπικά ή έχοντας έναν σύνδεσμο σε έναν από τους πολλούς διακομιστές που τη φιλοξενούν. Ιστοσελίδα jQuery jQuery API jQuery Plugins
Καθεδρικός ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο

Ο Μητροπολιτικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Σεβαστιανού (πορτογαλ. Catedral Metropolitana de São Sebastião) γνωστότερος απλώς ως η Μητρόπολη του Ρίο ντε Τζανέιρο (Catedral Metropolitana do Rio de Janeiro) ή και ως Νέος Καθεδρικός Ναός, είναι χριστιανικός ναός και έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Αγίου Σεβαστιανού του Ρίο ντε Τζανέιρο. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Ο ναός τιμάται στο όνομα του Αγίου Σεβαστιανού, του πολιούχου του Ρίο ντε Τζανέιρο.

 Ο ναός σχεδιάσθηκε από τον Εντγκάρ ντε Ολιβέιρα ντα Φονσέκα (Edgar de Oliveira da Fonseca) σε μοντέρνο στιλ, εμπνευσμένο από τις πυραμίδες των Μάγια. Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1964 (θεμελίωση) και του 1979, οπότε έγιναν και τα θυρανοίξια (στις 18 Ιουλίου) και αντικατέστησε ως έδρα της Αρχιεπισκοπής μία σειρά παλαιότερων ναών, που υπήρξαν καθεδρικοί ναοί από το 1676 και μετά, με τελευταίο από αυτούς τον ναό της Παναγίας της Καρμήλου, γνωστό σήμερα ως Παλαιό Καθεδρικό, έργο του 18ου αιώνα. Ο Νέος Καθεδρικός έχει κωνικό σχήμα, με εσωτερική διάμετρο 96 μέτρα και εξωτερική 106 μέτρα. Το ύψος του φθάνει τα 75 μέτρα και το εσωτερικό εμβαδόν του τα 8.000 τετραγωνικά μέτρα. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν 5.000 καθίσματα για τους πιστούς, ενώ ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει 20 χιλιάδες όρθιους ανθρώπους. Τα 4 ορθογώνια παράθυρα με βιτρώ έχουν ύψος 64 μέτρα, φθάνοντας από το δάπεδο μέχρι την οροφή. Παλαιός Καθεδρικός Ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο Επίσημος ιστότοπος