Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ

Ο Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ (Wilhelm Schubert van Ehrenberg ή Willem Schubart van Ehrenberg, επίσης Wilhem Schubert von Ehrenbergή Schubert van Ehrenberg, Αμβέρσα, 1630 ή 1637– Αμβέρσα, περ. 1676) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Αμβέρσα και ειδικεύθηκε σε αρχιτεκτονικούς πίνακες, συμπεριλαμβανομένων πραγματικών και φανταστικών εσωτερικών ναών, αναγεννησιακών ανακτόρων και πινακοθηκών.

 Πιθανότατα γεννήθηκε στην Αμβέρσα όπου το βάπτισμά του καταγράφεται στις 12 Μαΐου 1630 (παρά το ότι μια ανώνυμη πηγή αναφέρει ότι γεννήθηκε στη Γερμανία), εισήλθε στην Αμβέρσα Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1662. Παρέμεινε στην Αμβέρσα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Είναι πιθανό να ταξίδεψε στην Ιταλία καθώς έκανε σχέδια με θέματα από την Ιταλίαιταλικών θεμάτων.Η ημερομηνία του θανάτου του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα και πιστεύεται ότι συνέβη μεταξύ του 1687 (η τελευταία ημερομηνία ενός από τα χρονολογημένα έργα του) και του 1707. Ήταν ο δάσκαλος του ζωγράφου απεικόνισης αρχιτεκτονημάτων Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι. Ο γιος του Πέτερ Σούμπαρτ φαν Έρενμπερχ (Peter Schubart von Ehrenberg) ήταν επίσης καλλιτέχνης που είχε επιτυχημένη σταδιοδρομία ως ζωγράφος, χαράκτης και σκηνογράφος στη Βιέννη . Η πλειονότητα των πινάκων του φαν Έρενμπερχ δημιουργήθηκε μεταξύ 1660 και 1670. Συνεργάστηκε συχνά με άλλους καλλιτέχνες που πρόσθεσαν τις μορφές ή τα ζώα. Αυτή ήταν κοινή πρακτική του 17ου αιώνα στην Αμβέρσα. Οι συνεργάτες του περιελάμβαναν τους Χέντρικ φαν Μιντερχαουτ (Hendrik van Minderhout), Γκασπάρ ντε Βίττε, Χιερόνυμους Γιάνσσενς, και Σαρλ Εμανουέλ Μπιζέ (Charles Emmanuel Biset). Ο φαν Έρενμπερχ ζωγράφισε πολλούς αρχιτεκτονικούς πίνακες συνήθως από φανταστικούς εσωτερικούς χώρους εκκλησιών, ναούς, παλάτια και γκαλερί τέχνης. Πίνακες όπως το εσωτερικό της εκκλησίας Saint-Carolus-Borromeus στην Αμβέρσα (1667; Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Βρυξέλλες ) υπογραμμίζουν την μπαρόκ αρχιτεκτονική του χώρου που απεικονίζεται, αλλά είναι πιο τεχνητές από τους Ολλανδούς της Χρυσής Εποχής όπως ο Πίτερ Σένρενταμ ή ο Εμάνουελ ντε Βίττε. Το εσωτερικό του στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη βρίσκεται στην παράδοση της αρχιτεκτονικής της Αμβέρσας από το πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Ωστόσο, το χωρικό αποτέλεσμα στο έργο του φαν Έρενμπερχ είναι ισχυρότερο. Έδειξε ιδιαίτερη προτίμηση για το φανταστικό και αξιολύπητο, το οποίο τόνισε περαιτέρω με ανοιχτόχρωμες σκοτεινές αντιθέσεις και μορφές σε μέγεθος σχεδόν νάνων (συχνά ζωγραφισμένες από άλλους καλλιτέχνες). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει μια σειρά από πίνακες που αντιπροσωπεύουν τα Επτά Θαύματα του Κόσμου, όπως το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού και ο Ναός της Αρτέμιδας στην Έφεσο (και οι δύο στο Musée Henri Dupuis Saint-Omer) και οι δύο πίνακες από ερειπωμένες ταφόπλακες (και οι δύο στο Oxford College Anon II, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης). Ο φαν Έρενμπερχ δημιούργησε επίσης επίσης πίνακες με το είδος «αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής». Το είδος αυτό είναι εγγενές στην Αμβέρσα όπου οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος και Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήταν οι πρώτοι καλλιτέχνες που δημιούργησαν πίνακες του είδυς και συλλογές με περίεργα αντικείμενα κατά τη δεκαετία του 1620. Οι αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής απεικονίζουν μεγάλα δωμάτια στα οποία πολλοί πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα εκτίθενται σε κομψό περιβάλλον. Τα πρώτα έργα σε αυτό το είδος απεικόνιζαν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα ή περίεργα φυσικά δείγματα. Το είδος έγινε αμέσως δημοφιλές και ακολούθησαν άλλοι καλλιτέχνες όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος, Κορνέλις ντε Μπελιέρ, Χανς Γιόρντενς, Ντάβιντ Τενιερς ο νεότερος, Χίλλις φαν Τίλμπορχ και Χιερόνυμους Γιάνσσενς. Οι γκαλερί τέχνης που απεικονίστηκαν ήταν πραγματικές γκαλερί ή φανταστικές γκαλερί, μερικές φορές με αλληγορικές μορφές. Ένα παράδειγμα εργασίας του φαν Έρενμπερχ σε αυτό το είδος είναι το εσωτερικό ενός γραφείου συλλεκτών τέχνης με πολλούς επισκέπτες (Musée Girodet, Montargis ). Αυτή είναι συνεργασία με τους Γκασπάρ ντε Βίττε και Χιερόνυμους Γιάνσσενς. Η σύνθεση απεικονίζει μια φανταστική γκαλερί τέχνης με πολλούς επισκέπτες που εκτιμούν και συζητούν μερικά από τα έργα τέχνης στη γκαλερί. Αυτή η ζωγραφική της γκαλερί αντιπροσωπεύει μεταγενέστερη εξέλιξη του είδους που ξεκίνησε από τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο, το οποίο αποκλείει αντικείμενα μη-τέχνης από τη γκαλερί. Οι μορφές στον πίνακα της γκαλερί απεικονίζονται ως τμήμα μιας ελίτ που κατέχει προνομιακή γνώση της τέχνης. Το είδος της ζωγραφικής της γκαλερί είχε γίνει τότε ένα μέσο για να τονίσει την ιδέα ότι οι δυνάμεις της διάκρισης που σχετίζονται με τη γνώση είναι κοινωνικά ανώτερες ή πιο επιθυμητές από άλλες μορφές γνώσης.Το εσωτερικό μιας φανταστικής γκαλερί εικόνων ( Alte Pinakothek, Μόναχο ) με ημερομηνία 1666 εμπίπτει στην κατηγορία των αλληγορικών εικόνων με γκαλερί, οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν υποκατηγορία του φανταστικού τύπου γκαλερί τέχνης. Αυτή η σύνθεση απεικονίζει μεγάλη φανταστική γκαλερί στην οποία υπάρχουν πολλά άτομα που θαυμάζουν και εξετάζουν έργα τέχνης και, στη δεξιά πλευρά, μορφές που αντιπροσωπεύουν θεούς και αλληγορικές μορφές. Ο πίνακας είναι συνεργασία με κάθε έναν από τους μεμονωμένους ζωγράφους του οποίου το έργο απεικονίζεται στον πίνακα και έχει υπογράψει το δικό του έργο: Τέοντοορ Μπόιερμανς (Θυγατέρα Κέκτοπα και Ερυχθόνιου), Πίτερ Μπουλ (Ζώα), Γιαν Κόσσιερς (Άρτεμις και Ακταίων), Κορνέλις ντε Χέιμ (νεκρή φύση με φρούτα), Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε (Χειμερινό τοπίο), Φίλιπς Αουγκουστάιν Ίμμενρετ (Philips Augustijn Immenraet) (τοπίο ιταλικού ύφους), Γιάκομπ Γιόρντενς (Jacob Jordaens) (Γύγης, Κανδαύλης και αλληγορία της ζωγραφικής), Πίτερ Τάις (λατρεία των βοσκών), Λούκαςφαν Ούντεν (Τοπίο) και καλλιτέχνες που υπογράφουν με ΤΑ αρχικά PB (νεκρή φύση με ψάρια) και PVI ή PVH (Σάτυρος και Νύμφη). Ο φαν Έρενμπερχ ζωγράφισε την αρχιτεκτονική καθώς και την οροφή (η οποία αποτελείται από αντίγραφα των έργων του Ρούμπενς για την εκκλησία Carolus Borromeuskerk στην Αμβέρσα) (αργότερα καταστράφηκε από φωτιά). Οι μορφές είναι πιθανώς του Σαρλ Εμμανυέλ Μπιζέ (Charles Emmanuel Biset). Καταγράφονται άλλες τέτοιες συνεργασίες μεταξύ πολλών ζωγράφων της Αμβέρσας σε πίνακες ζωγραφικής. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο πίνακας εικόνων του Ζακόμπ ντε Φορμερντού (Jacob de Formentrou) (επίσης γνωστός ως λάτρεις της τέχνης σε ένα αίθουσα ζωγραφικής ), τμήμα της συλλογής Royal Collection . Τέτοιοι πίνακες μπορούν να θεωρηθούν ως αναφορά στη γνώση, και ειδικότερα η δραστηριότητα του γνώστη να αξιολογήσει τη συγγραφή των έργων ζωγραφικής βάσει στιλιστικών χαρακτηριστικών. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως προσεκτικά δημιουργημένη διαφήμιση του σύγχρονου ταλέντου και της παλαιότερης κληρονομιάς της σχολής ζωγραφικής της Αμβέρσας. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής