IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιος Ιωάννης Επάνω Βαθείας Ηρακλείου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Επάνω Βαθείας, της δημοτικής ενότητας Γουβών, του δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Ηρακλείου και στην ανατολική όχθη του ποταμού Καρτερού. Βρίσκεται στη διασταύρωση των επαρχιακών οδών Καρτερού-Μονής Αγκαράθου και Κάτω Βαθείας-Σμαρίου, μεταξύ των χωριών Επάνω και Κάτω Βαθείας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 14 χλμ. περίπου ΝΑ. του κέντρου του Ηρακλείου, από την πλευρά του αεροδρομίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επάνω Βαθείας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επάνω Βαθείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γουβών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γουβών και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Κρήτη 1:250000) eetaa.gr
Ευγένιος Μαυρίκιος της Σαβοΐας-Καρινιάν

O Ευγένειος-Μαυρίκιος (2 Μαρτίου 1635 - 6 Ιουνίου 1673) από τον Οίκο της Σαβοΐας-Καρινιάνο ήταν κόμης του Σουασσόν, στρατηγός της Γαλλίας και πατέρας του Ευγένιου πρίγκιπα της Σαβοΐας, διάσημου στρατηγού των Αψβούργων. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Καρινιάνο-Σουασσόν.

 Γεννήθηκε στο Σαμπερύ της Σαβοΐας (σήμερα στη Γαλλία) ως ο δευτερότοκος γιος του Θωμά-Φραγκίσκου πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Μαρίας των Βουρβόνων-Κοντέ, κόρης του Καρόλου κόμη του Σουασσόν, απογόνου του Λουδοβίκου Θ΄. Ο πατέρας του ήταν δισεγγονός του Φραγκίσκου Α΄ και του Ερρίκου Β΄ βασιλέων της Γαλλίας. Η μητέρα του ήταν κόμισσα του Σουασσόν και του Ντρε (1641-1656), τίτλος που κληροδοτήθηκε στον ίδιο και τους απογόνους του. Μέσω της επιρροής της συζύγου του Ολυμπίας Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν, απόκτησε υψηλές στρατιωτικές θέσεις. Έπαιξε ρόλο στην ήττα των Ισπανών στη μάχη της Δουνκέρκης (1658), έλαβε μέρος στις εκστρατείες στη Φλάνδρα (1667), στην Ελεύθερη Κομητεία (1668) και στην Ολλανδία (1672). Ως εξέχων πρέσβυς (αντιπρόσωπος) της Γαλλίας έλαβε μέρος στη στέψη του Καρόλου Β΄ βασιλιά της Αγγλίας και Σκωτίας. Νόσησε από πυρετό και απεβίωσε το 1673 στη Ούννα της Βεστφαλίας, αν και ορισμένοι λένε ότι δηλητηριάστηκε. Το 1657 νυμφεύτηκε την Ολυμπία Μαντσίνι, κόρη του βαρόνου Μικέλε-Λορέντσο Μαντσίνι και είχε τέκνα (που επέζησαν της ενηλικίωσης): Λουδοβίκος-Θωμάς 1657-1702, κόμης του Σουασόν. Φίλιππος 1659-1693, ηγούμενος του Σουασόν, απεβίωσε 34 ετών. Λουδοβίκος-Ιούλιος 1660-1683, ο ιππότης της Σαβοΐας, σκοτώθηκε στη μάχη του Πετρονέλ πολεμώντας τους Οθωμανούς, 23 ετών. Ευγένιος 1663-1736, ο διάσημος στρατηγός των Αψβούργων. Μαρία-Ιωάννα 1665-1705, γνωστή ως μαντμαζέλ ντε Σουασόν. Λουίζα-Φιλιβέρτη 1667-1726, γνωστή ως μαντμαζέλ ντε Ντρε. δύο άλλα τέκνα απεβίωσαν 14 και 3 ετων. Herre, Franz (2001). Eugenio di Savoia. Milan: Garzanti. p. 15. ISBN 88-11-69311-X.
Τζέιμς Λιούις Κραφτ

Ο Τζέιμς Λιούις Κραφτ (James Lewis Kraft, Στίβενσβιλ, Οντάριο, 11 Δεκεμβρίου 1874 - Σκόκι, Ιλινόις, 16 Φεβρουαρίου 1953) ήταν Καναδό - Αμερικανός επιχειρηματίας, ο οποίος ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία παραγωγής ειδών διατροφής.

 Ο Κραφτ γεννήθηκε στο Στίβενσβιλ της επαρχίας Οντάριο από Μεννονίτες γονείς, τη Μινέρβα-Άλις Τριπ (1848 - 1933 και τον αγρότη Τζορτζ Φράνκλιν Κραφτ (1842 - 1914). Ακολουθώντας τα Γερμανικά πρότυπα, ο Κραφτ μορφώθηκε εντός της περιοχής του Στίβενσβιλ και εργάστηκε πλησίον του εργοστασίου της Φέργκιουσον Γενικές Επιχειρήσεις στο Φορτ Ίρι της επαρχίας Οντάριο μεταξύ των ετών 1901 και 1902. Το Φθινόπωρο του 1902 μετακόμισε στο Μπάφαλο κι εκεί αναγκάστηκε να γίνει πωλητής τυριών(στη Σέφορντ Τσιζ Κόμπανυ) απ' τους συνεργάτες του.
Ντίνα Κώνστα

Η Ντίνα (Κωνσταντίνα) Κώνστα (Σάμος, 31 Δεκεμβρίου 1938 – Αθήνα, 3 Ιουλίου 2022) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

 Απεφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη, ενώ την ίδια εποχή εργαζόταν σε εταιρεία χρωμάτων για να πληρώσει τις σπουδές της. Σπούδασε υποκριτική εν αγνοία των γονιών της και είχε καθηγήτρια τη Μαίρη Αρώνη. Πρωτοεμφανίστηκε στην Ελεύθερη Σκηνή το 1965. Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές. Μερικοί από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους που υποδύθηκε ήταν στις σειρές «Τρεις Χάριτες», «Δις Εξαμαρτείν» και το «Σόι μας». Ωστόσο, αγαπήθηκε από το κοινό για την ερμηνεία της ως Ντένη Μαρκορά στη σειρά «Δύο ξένοι».Δεν παντρεύτηκε ποτέ, επειδή δεν της άρεσε η δέσμευση του γάμου. Είχε δηλώσει πως έγινε ηθοποιός επειδή ήταν αυτοκαταστροφικό άτομο.Απεβίωσε στις 3 Ιουλίου 2022 σε ηλικία 83 ετών. Η Ντίνα Κώνστα είχε εκφράσει ανοιχτά τις πολιτικές της απόψεις. Είχε βάλει υποψηφιότητα με τον Συνασπισμό στις Ευρωεκλογές του 1999, στις βουλευτικές εκλογές του 2000, και στις βουλευτικές εκλογές του 2004. Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών www.90lepta.com www.retrodb.gr Εργογραφία
Εικοστή έκτη δυναστεία Φαραώ

Η Εικοστή έκτη δυναστεία Φαραώ ήταν η τελευταία δυναστεία τοπικών Φαραώ που κυβέρνησε την Αίγυπτο πριν την Περσική κατάκτηση το 525 π.Χ. (αν και θα ακολουθούσαν κάποιοι αιγύπτιοι Φαραώ). Η περίοδος αυτής της δυναστείας (περ. 685-525 π.Χ.), ονομάζεται επίσης Σαϊτική περίοδος, από την πόλη Σάις, απ’ όπου κυβέρνησαν οι Φαραώ αυτής της δυναστείας, και σηματοδοτεί την αρχή της Ύστερης περιόδου.

 Η δυναστεία έλκει την καταγωγή της από την 24η Δυναστεία. Ο Ψαμμήτιχος Α' ήταν πιθανόν απόγονος του Βόκχορι, και μετά την εισβολή των Ασσυρίων, κατά την περίοδο βασιλείας των Ταχάρκα και Τανουταμών, αναγνωρίστηκε ως μόνος Φαραώ όλης της Αιγύπτου. Ενώ η Ασσυριακή Αυτοκρατορία ήταν απασχολημένη με εξεγέρσεις και εμφύλια διαμάχη για το θρόνο, ο Ψαμμήτιχος έκοψε τους δεσμούς με την Ασσυρία, και σύναψε συμμαχία με τον Γύγη, βασιλιά της Λυδίας, ενώ επίσης στρατολόγησε και μισθοφόρους από την Καρία και την Ελλάδα για να αποκρούσει τις Ασσυριακές επιθέσεις. Μετά τη λεηλασία της Νινευή το 612 π.Χ. και την πτώση της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, ο Ψαμμήτιχος και οι διάδοχοί του προσπάθησαν να επανακτήσουν τον έλεγχο της Εγγύς Ανατολής, αλλά απωθήθηκαν από τους Βαβυλωνίους υπό τον Ναβουχοδονόσωρ Β'. Με τη βοήθεια των ελλήνων μισθοφόρων ο Απρίης κατάφερε να αποτρέψει τις προσπάθειες των Βαβυλωνίων να κατακτήσουν την Αίγυπτο, αλλά ήταν οι Πέρσες αυτοί που θα το κατάφερναν αυτό, με τον βασιλιά τους Καμβύση Β΄ να μεταφέρει αιχμάλωτο τον Ψαμμήτιχο Α' στα Σούσα. Η 26η Δυναστεία μπορεί να συνδεθεί με την 24η Δυναστεία. Ο Μανέθων αρχίζει τη δυναστεία με τους: Ammeris the Nubian, 12 (ή 18) χρόνια Stephinates, 7 χρόνια Nechepsos, 6 χρόνια Necho, 8 χρόνια.Όταν ο Νούβιος βασιλιάς Σαμπάκα νίκησε τον Βόκχορι, γιο του Tefnakht, είναι πιθανό ότι εγκατέστησε Νούβιο στρατιωτικό διοικητή στη Σάϊς. Αυτός μπορεί να ήταν αυτός που ονομάζει ο Μανέθων Ammeris. Ο Stephinates μπορεί να ήταν απόγονος του Βόκχορι. Κάποιες φορές αναφέρεται ως Tefnakht II. Ο Nechepsos έχει ταυτιστεί με έναν τοπικό ηγεμόνα με το όνομα Nekauba (678-672 π.Χ.). Ο Νεκώς του Μανέθωνα είναι ο βασιλιάς Νεκώς Α' (672 - 664 π.Χ.), στον οποίο αναλογούν 8 χρόνια βασιλείας. Ο Νεκώς Α' σκοτώθηκε σε μάχη με τον Νούβιο βασιλιά Τανουταμών. Ο Ψαμμήτιχος Α' διέφυγε στην Νινευή, την πρωτεύουσα της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, και επέστρεψε στην Αίγυπτο όταν ο Ασσουρπανιπάλ (Σαρδανάπαλος) νίκησε των Τανουταμών και των εκδίωξε στα νότια. Οι μελετητές σήμερα αρχίζουν την 26η Δυναστεία με τον Ψαμμήτιχο Α'. Ο Αφρικανός αναφέρει ότι η δυναστεία αριθμούσε 9 Φαραώ, αρχίζοντας με τον "Stephinates" (Tefnakht II), και τελειώνοντας με τον Ψαμμήτιχο Γ'. Επίσης αναφέρει ότι ο Ψαμμήτιχος Α' και ο Νέκως βασίλεψαν για 54 και 8 χρόνια αντίστοιχα.
390 Άλμα

Η Άλμα (Alma) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,39. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Γκιγιώμ Μπιγκουρντάν, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και πήρε το όνομά της από τον μικρό ποταμό Άλμα της Κριμαίας, γνωστό από την ομώνυμη μάχη του Πολέμου της Κριμαίας. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος. Ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.

 Η διάμετρος της Άλμας υπολογίσθηκε σε 23,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 14 ως 20 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 και 2,7 gr/cm³ αντιστοίχως. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,219 (από δεδομένα του IRAS). Η Άλμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 45 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη στο περιήλιο μπορεί να φθάσει και τους -23 βαθμούς Κελσίου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αντιγόνη Κωνσταντά

Η Αντιγόνη Κωνσταντά (αραβικά: أنتيجون كوستاندا‎) είναι ελληνικής καταγωγής Αιγυπτιώτισσα σχεδιάστρια, διακοσμήτρια, μοντέλο και νικήτρια των καλλιστείων Μις Κόσμος του 1954, με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια.

 Τα καλλιστεία έλαβαν χώρα στις 18 Οκτωβρίου του 1954 στο Λονδίνο. Μαζί με την Κωνσταντά συμμετείχαν άλλες 16 διαγωνιζόμενες, και ήταν η πρώτη φορά όπου η Μις Αίγυπτος κατακτούσε την πρώτη θέση -και πρώτη φορά από την Αφρική γενικότερα-, ενώ στην 2η κατατάχθηκε η Μις Αμερική με την Κάριν Χάλτμαν, και στην 3η θέση η Μις Ελλάς με την Έφη Μελά ως κάτοχο του τίτλου στην Ελλάδα. Κατά τον διαγωνισμό ομορφιάς του επομένου έτους, το 1955, η Κωνσταντά αρνήθηκε να παρουσιαστεί στην εκδήλωση λόγω των πολιτικών εξελίξεων μεταξύ της Αιγύπτου και της Μεγάλης Βρετανίας σε σχέση με την κρίση της διώρυγας του Σουέζ.Μετά την επιτυχία της στον διεθνή οργανισμό ομορφιάς, η δημοφιλία της στον χώρο της μόδας επεκτάθηκε στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα. Αποτελεί μέλος της κοινότητας των Ελλήνων της Αιγύπτου, και πριν την συμμετοχή της στα διεθνή καλλιστεία, εργάζονταν ως μοντέλο για διάφορες εκδόσεις και περιοδικά μόδας στην Αίγυπτο. Εκτός των αραβικών, μιλάει επίσης ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, και γαλλικά. Συμμετείχε επίσης ως ηθοποιός στην ιταλική κινηματογραφική ταινία του 1956 με τίτλο Donne Sole.Κατά τα τελευταία χρόνια, άρχισε να ασχολείται ως διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων ιδρύοντας τη δική της εταιρεία, ενώ το 2006 συμμετείχε ως μια από τις κριτές στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Αιγύπτου 2006. Τηλεοπτικό απόσπασμα των διαγωνιζομένων - British Pathé Τηλεοπτικό απόσπασμα ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων το 1954 - YouTube
Ριχάρδος του Σαλέρνο

Ο Ριχάρδος (π. 1060 - 1114) ήταν από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Γουλιέλμου κόμη του Πριγκιπάτου και της Μαρίας, κόρης του Γκυ, δούκα του Σορρέντο. Να μη συγχέεται με τον εξάδελφό του Ρισάρ ντε Ωτβίλ, υιό του Ντρόγκο.

 Ήταν ανιψιός των Ροβέρτου Γυϊσκάρδου, Ρογήρου Α΄ και όταν ήταν νέος τους βοήθησε στην κατάκτηση της Σικελίας. Το 1097 ακολούθησε τον υιό του Ροβέρτου, το Βοϊμόνδο Α΄ και τον ανιψιό αυτού Τανκρέδο στην Α΄ Σταυροφορία. Οι δύο αυτοί συγγενείς του ήταν σημαντικοί διότι ήταν από τους λίγους σταυροφόρους που ήξεραν αραβικά, που θα έμαθαν κατά τους πολέμους στη Σικελία, όπου υπήρχαν εκεί αρκετοί Άραβες. Καθώς το πλοίο του διέπλεε την Αδριατική, ο Ρωμαϊκός στόλος, που το πέρασε για πειρατικό, το κατέλαβε, αλλά όπως μας αναφέρει η Άννα Κομνηνή σύντομα ελευθερώθηκε. Εντάχθηκε στο κύριο σώμα των Σταυροφόρων και διαμέσου της Ουγγαρίας και Βουλγαρίας έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη. Οι άλλοι αρχηγοί έδωσαν όρκο υποτέλειας στο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, ο Ριχάρδος και ο Τανκρέδος όμως αρνήθηκαν και διαπέρασαν μυστικά το Βόσπορο. Το 1097 στη μάχη του Δορυλαίου ήταν ένας από τους διοικητές. Το επόμενο έτος μαζί με τον Βοϊμόνδο Α΄ και τον Τανκρέδο πολιόρκησαν την Αντιόχεια· τελικά ο πρώτος έγινε πρίγκιπας της Αντιόχειας. Το 1100 στη μάχη της Μελιτηνής ο Ριχάρδος και ο Βοϊμόνδος Α΄ έπεσαν σε ενέδρα των Δανισμενιδών: ο αιχμάλωτος Ριχάρδος στάλθηκε στον Αλέξιο Α΄ που, αφού τον κράτησε φυλακισμένο, τον ελευθέρωσε το 1103. Όταν επέστρεψε στους Αγίους Τόπους, ο Τανκρέδος που είχε γίνει πρίγκιπας της Γαλιλαίας, τον έθεσε κυβερνήτη της Έδεσσας (1104-1108), αλλά ήταν άπληστος και αδίστακτος και οι πολίτες τον μισούσαν πολύ. Ανέπτυξε διπλωματική δραστηριότητα: ταξίδεψε στην Ιταλία και στη Γαλλία για τη διευθέτηση του γάμου του Βοϊμόνδου Α΄ με την Κωνσταντία Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Α'. Ήταν μάρτυρας το 1108 στη συνθήκη της Δεαβόλεως μεταξύ του Αλεξίου Α΄ και του Βοϊμόνδου Α΄. Συμμετείχε στις -τελικά καταστροφικές- εκστρατείες του δεύτερου εναντίον του πρώτου, ίσως όμως να σχεδίαζε μυστικά με τον Αλέξιο Α' κατά του Βοϊμόνδου Α'. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1111, αποσύρθηκε στη Γερμανίκεια (Μαράς), αλλά ο σεισμός του 1114 τον σκότωσε. Νυμφεύθηκε την Αλτρούδη, κόρη της εξαδέλφης του Έμμας Ωτβίλ και του Όδονος του καλού, μαρκησίου. Είχε τέκνα: Ρογήρος αντιβασιλιάς στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας Μαρία, παντρεύτηκε τον Ζοσλέν Α' κόμη της Έδεσσας. Beech, George. A Norman-Italian Adventurer in the East: Richard of Salerno, 1993
Αγνή του Παλατινάτου

Η Αγνή, γερμ. Agnes von Pfaltz (1201 - 1267) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη τού παλατινού κόμη τού Ρήνου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη τού Ρήνου και της Αγνής των Χοενστάουφεν, κόρης τού Κορράδου παλατινού κόμη τού Ρήνου. Παντρεύτηκε το 1222 τον Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Β΄ 1229-1294, δούκας της (Άνω) Βαυαρίας. Ερρίκος ΙΓ΄ 1235-1290, δούκας της (Κάτω) Βαυαρίας. Ελισάβετ π. 1227-1273, παντρεύτηκε πρώτα τον Κορράδο Δ΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας και έπειτα τον Μάινχαρντ των Γκορίτσια δούκα της Καρινθίας. Σοφία 1236-1289, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Δ΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Αγνή π. 1240-π. 1306. Bumke, Joachim (1991). Courtly Culture: Literature and Society in the High Middle Ages. Translated by Dunlap, Thomas. University of California Press.
Αλκάπ

Η Αλκάπ (βεγγαλικά: আলকাপ) είναι μια μορφή Βεγγαλικής λαϊκής απόδοσης δημοφιλής στις επαρχίεςς Μουρσινταμπάντ, Μάλντα και Μπιρμπούμ στη Δυτική Βεγγάλη και την επαρχία Τσαπάι Ναουαμπγκάντζ στο Ρατζσάχι στο Μπαγκλαντές. Επίσης, έχει εξαπλωθεί σε γειτονικές περιοχές του Τζαρκάντ και του Μπιχάρ, όπως η Ντούμκα και η Πούρνια.

 Το Κάαπ σημαίνει "κάβια" (στίχος) και το άαλ αποτελεί μέρος του στίχου. Το Αλκάπ είναι μια συγχώνευση της μουσικής, του χορού και της θεατρικής παρουσίασης. Μια ομάδα αλκάπ δέκα έως δώδεκα καλλιτεχνών οδηγείται απόένα σαρκάρ (δάσκαλος) ή γκουρού (αρχηγός) και περιλαμβάνει δύο ή τρεις νέους άνδρες που ονομάζονται τσχόκρα, ένα ή δύο γκαγιέν ή τραγουδιστέςκαι τους ντοχάρ, χορωδούς και μουσικούς. Το Αλκάπ παρουσιάζεται σε πέντε μέρη: Ασάρ Βαντάνα, Τσχόρα, Κάαπ, Μπαϊθάκι Γκάαν και Χέμτα Πάλα. Το πρόγραμμα είναι μια αντανάκλαση της αγροτικής κοινωνίας και δίνει έμφαση στην κυρίαρχη κοινωνικοοικονομική κατάσταση των αγροτικών μαζών.
Us and Them

Us and Them ονομάζεται το έβδομο τραγούδι από τον δίσκο The Dark Side of The Moon του Αγγλικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd. Γράφτηκε από τους Ρικ Ράιτ και Ρότζερ Γουότερς και στα φωνητικά βρίσκεται ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Με διάρκεια 7 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, είναι το μεγαλύτερο τραγούδι του δίσκου. Στις ζωντανές εκτελέσεις την δεκαετία του '70, ήταν λίγο μεγαλύτερο, αλλά σε μεταγενέστερες εκτελέσεις, όπως φαίνεται στα διάφορα bootlegs, στο P•U•L•S•E και στο Delicate Sound of Thunder, ήταν συντομότερο κατά ένα λεπτό.

 Το τραγούδι περιέχει τόσο ήρεμο όσο και δυνατότερο τόνο. Περιέχει δύο σόλο σαξοφώνου, ένα στην αρχή και ένα στο τέλος του, και είναι γραμμένο στο κλειδί της Ρε Ματζόρε. Ο Rick Wright μας εισαγάγει στο τραγούδι με ένα σόλο από αρμόνιο και πιάνο, το οποίο έχει μια μοναδική (σε στυλ τζαζ) συγχορδία: Dsus2, Esus2(Με την νότα D στο μπάσο), D ελάσσονα και μείζονα 7ης και G (με τη νότα D στο μπάσο). Ειδικά η ελάσσων ρε νότα μαζί με μία μείζονα 7ης ήταν σπάνια στην ποπ και ροκ μουσική της δεκαετίας του '70. Στο μέσον στου τραγουδιού υπάρχει μια παύση κατά την διάρκεια της οποίας αρκετοί χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου και του φανατικού των PF "Roger the Hat, ακούγονται να μιλούν (συνομιλίες που έγιναν σε μορφή συνεντεύξεων και συμμετείχαν επίσης ο Πολ Μακάρτνεϊ και η σύζυγός του Λίντα, οι οποίοι ηχογραφούσαν σε διπλανό στούντιο). Πριν από την κυκλοφορία του στον δίσκο, το τραγούδι ήταν γνωστό με τον τίτλο The Violent Sequence και είναι διαθέσιμο σε bootlegs. Το τραγούδι αναφέρεται στην τάση των ανθρώπων να διαχωρίζονται από αυτούς που θεωρούν «διαφορετικούς», σε περιπτώσεις πολέμου, πολιτικής, και κοινωνικής τάξης. Επιπλέον, είναι μια περιγραφή της μάχης μεταξύ των επιθυμιών των απλών πολιτών και της κυβέρνησης, την μάχη μεταξύ «αυτών και ημών». Η βασική μελωδία είχε γραφτεί αρχικά στο πιάνο από τον Ράιτ για την ταινία Zabriskie Point το 1969, και από εκεί προερχόταν και ο βασικός τίτλος του (The Violent Sequence). Όμως ο σκηνοθέτης Μικελάντζελο Αντονιόνι το απέρριψε, επειδή ήταν τελείως διαφορετικό από όσα τραγούδια είχαν γράψει μέχρι την εποχή του Careful with That Axe, Eugene. Όπως θυμάται ο Ρότζερ Γουότερς, ο Αντονιόνι αντέδρασε λέγοντας: «Είναι ωραίο, αλλά πολύ λυπητερό, ξέρεις, Με κάνει να σκέφτομαι μια εκκλησία». Έτσι το τραγούδι παρέμεινε στο αρχείο έως το The Dark Side of The Moon. Ξανακυκλοφόρησε το 2001 για τη συλλογή Echoes: The Best of Pink Floyd. Οι εκδόσεις του 1972 δεν περιλαμβάνουν καθόλου σαξόφωνο και τα φωνητικά είναι από τον Roger Waters και τον Rick Wright, με τον David Gilmour να βρίσκεται στις δεύτερες φωνές. Τα φωνητικά του Γκίλμουρ ακούγονται σαν αυτά που υπάρχουν στον δίσκο A Saucerful of Secrets Τόσο το P•U•L•S•E όσο και το Delicate Sound Of Thunder περιέχουν αυτό το τραγούδι. Και οι δύο εκδόσεις ήταν μικρότερες από την αυθεντική εκτέλεση, και απλά αργότερα προστέθηκε ένα ελαφρώς αλλαγμένο σόλο σαξοφώνου. David Gilmour - Κιθάρα, φωνητικά Roger Waters - Μπάσο Rick Wright - Hammond, πίανο & φωνητικά Nick Mason - Κρουστά, Ντραμς Dick Parry - Σαξοφωνο
Μπιουλμπιούλ Χατούν

Η Μπιουλμπιούλ Χατούν (Οθ. Τούρκικα: بلبل خاتون, Τούρκικα: Bülbül Hatun, ? - 1515) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Bülbül Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Μπιουλμπιούλ Χατούν παντρεύτηκε τον Βαγιαζήτ όταν ήταν ακόμα ηγεμόνας. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά: τον Ηγεμόνα Αχμέτ τον Ηγεμόνα Μαχμούτ την Γκεβχερμιουλούκ Σαχ Σουλτάν την Χατιτζέ Σουλτάν την Χουντί Σουλτάν την Σεχζάντε Σαχ ΣουλτάνΈχει κτίσει ένα τζαμί και μια κουζίνα σούπας στο Λάντικ. Στην Αμάσεια έχτισε άλλο ένα τζαμί, ένα σχολείο και ένα σιντριβάνι. Στην Προύσα έχτισε ένα θρησκευτικό κολέγιο. Μετά το θάνατο του Ηγεμόνα Μαχμούτ το 1507, έχτισε έναν τάφο γι' αυτόν στην Αμάσεια. Μετά το θάνατο του Ηγεμόνα Αχμέτ το 1513, η Μπιουλμπιούλ Χατούν πήγε στην Προύσα. Έχτισε έναν τάφο για τον Ηγεμόνα Αχμέτ, στον οποίο θάφτηκε εκεί και η ίδια όταν πέθανε το 1515. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Οικία των Ζαρντί

Η οικία των Ζαρντί είναι έπαυλη που βρίσκεται στο Σεβρ του νομού Ω-ντε-Σεν της Γαλλίας, στην οποία φιλοξενείται μουσείο αφιερωμένο στον Λέων Γαμβέτα, ο οποίος υπήρξε ένας από τους διασημότερους ενοίκους της.

 Αρχικά ήταν κατοικία αμπελουργών η οποία κατασκευάστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα που καταλάμβανε την σημερινή θέση της οικίας των Ζαρντί. Μετατράπηκε κατά τον 18ο αιώνα σε εξοχικό. Ο πρώτος διάσημος ένοικος της οικίας ήταν ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο οποίος εγκαταστάθηκε σε αυτή το 1838. Κατασκεύασε στον κήπο της ένα είδος chalet. Το 1840, κυνηγημένος από τους πιστωτές του, ο Μπαλζάκ υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το μέρος. Το 1878, ο Λεόν Γκαμπετά αγόρασε την οικία των Ζαρντί, όπου μετέβαινε συχνά για να ξεκουραστεί από τις πολιτικές του δραστηριότητες. Όταν αποσύρθηκε από τον πολιτικό στίβο, κατέφυγε στην οικία των Ζαρντί τον Ιανουάριο του 1882, με συντροφιά την μαιτρέσα του, Λεονί Λεόν. Σε αυτή την οικία ήταν που πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του επομένου έτους, σε ηλικία σαράντα τεσσάρων ετών. Μετά τον θάνατο του Γαμβέτα, η οικία παραχωρήθηκε στο Κράτος, το οποίο την μετέτρεψε σε μουσείο. Ένα άγαλμα εις μνήμην του, έργο Μπαρτολντί, ανεγέρθηκε το 1891. Η οικία παρέμεινε στην διακόσμηση της εποχής εκείνης και περιλαμβάνει αντικείμενα, έπιπλα τα οποία ανήκαν στον Μπαλζάκ, καθώς και τον Γαμβέτα, μεταξύ των οποίων αντίτυπα της εφημερίδας La République Française, την οποία δημιούργησε ο Γαμβέτας το 1871. Η οικία των Ζαρντί είναι εγγραμμένη στα ιστορικά μνημεία με τον κήπο της από τις 3 Ιουνίου 1991, ενώ το άγαλμα έχει κατηγοριοποιηθεί από τις 10 Ιουλίου 1995. Η οικία υπέστη σημαντικά έργα αναπαλαίωσης. «Οικία των Ζαρντί - Παρουσίαση », στην ιστοσελίδα του Δήμου του Σεβρ Ζαν-Μαρκ Μπουαγιέ, « La maison des Jardies, maison de Gambetta et propriété de Balzac », στο sevres-pratique.com
Οργάνωση και ταξινόμηση συλλεκτικών νομισμάτων

Ένας συλλέκτης μαζεύει νομίσματα από διάφορες πηγές όπως: Ταξίδια Παλιά νομίσματα που πλέον είναι εκτός κυκλοφορίας Νομίσματα ευρώ που πλέον διακινούνται σε όλη την Ευρώπη Αγορά νομισμάτων από καταστήματα πώλησης, ηλεκτρονικά καταστήματα ή από άλλους συλλέκτες Συλλεκτικά νομίσματα που εκδίδονται από τις κεντρικές τράπεζες των χωρών

 Όταν ο αριθμός των νομισμάτων αυτών αυξηθεί, προκύπτει η ανάγκη για ταξινόμηση των νομισμάτων σε κατηγορίες που ο ίδιος ο συλλέκτης επιλέγει όπως: Κατά χώρα Κατά ημερομηνία Αξία Απεικόνιση στο νόμισμα Μίγμα μετάλλου Κατάσταση νομίσματοςΟ πρακτικός τρόπος ταξινόμησης νομισμάτων γίνετε με τη χρήση ειδικών ντοσιέ στα οποία τοποθετούνται τα νομίσματα ανάλογα με τον τρόπο ταξινόμησης που επέλεξε ο συλλέκτης. Συνήθως τα νομίσματα τοποθετούνται σε ειδικά χαρτάκια, σφραγίζονται και μπαίνουν στο ντοσιέ όπου και φυλάγονται. Για τη διαχείριση των νομισμάτων, που πολλές φορές είναι μερικές χιλιάδες, προέκυψε η ανάγκη ανάπτυξης λογισμικών και ιστοσελίδων μέσα από τα οποία μπορεί να γίνει καλύτερη ταξινόμηση, διαχείριση και παρουσίαση των συλλογών. Ο συλλέκτης μπορεί να καταχωρήσει τα νομίσματα του, να τα περιγράψει, να δώσει τα χαρακτηριστικά τους και να γνωρίζει ποια νομίσματα χρειάζεται ακόμα για να ολοκληρώσει τη συλλογή του (αν αυτό μπορεί να συμβεί ποτέ). Επίσης οι ιστοσελίδες παρουσίασης νομισμάτων βοηθούν στην ανάδειξη των διαφόρων συλλογών, που πολλές φορές είναι φυλαγμένες καλά στο σπίτι ή και σε θυρίδες τραπεζών. JustForCoins
Ένχελμπερτ Έρχο

Ο Ένχελμπερτ Έρχο ή Ένχελ Έρχο (περ. 1615 - μετά το 1652) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος πινάκων με ιστορικά θέματα και τοπία. Τα λίγα γνωστά έργα του περιλαμβάνουν συχνά θρησκευτικά στοιχεία ή αλληγορίες.

 Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του Ένχελμπερτ Έρχο είναι λιγοστές. Γεννήθηκε στο Άουντενααρντε. Ήταν εγγεγραμμένος στην Συντεχνία του Αγίου Λουκά το έτος 1629/30 με το όνομα Ένχελμπερτ Έρχο στην ως μαθητής του Κέρστιεν ντε Κένινκ (Kerstiaen de Keuninck), καλλιτέχνη γνωστού για το έργο του με τοπία και σκηνές καταστροφών. Καταγράφηκε ως Πρύτανις το 1641/42. Το 1644/45 και το 1651/52 ανέλαβε μαθητές. Δεν υπάρχουν καταγραφές για τον καλλιτέχνη μετά το 1652. Πιστεύεται ότι εργάστηκε για εμπόρους τέχνης της Αμβέρσας, όπως η οικογένεια Φόρσοντ (Forchondt). Ο Έργκο είναι γνωστός για τους ιστορικούς του πίνακες και τα τοπία του. Τα έργα τουείναι πολύ σπάνια. Οι πίνακες του περιέχουν συχνά αλληγορικές έννοιες. Για παράδειγμα, μια τοπιογραφία που κατέχει το Μουσείο Πούσκιν περιέχει αλληγορική έννοια που σχετίζεται με την υπομονή και ως εκ τούτου ο πίνακας αναφέρεται ως Αλληγορία της Υπομονής . Ο Έρχο δημιούργησε αντίγραφα της δικής του δουλειάς, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μια παρόμοια αλληγορία υπομονής δημοπρατήθηκε στο Christie's το 2012 (δημοπρασία του Άμστερνταμ της 14ης Νοεμβρίου 2012, παρτίδα 33). Δημιούργησε επίσης πολλά τοπία με ζώα όπως ο Ορφέας που γοητεύει τα ζώα (στο Jean Moust της Μπρυζ το 2014) και ο Νώε που συλλέγει τα ζώα (Δημοπρασία στο Bonhams στις 17 Ιουνίου 2008 στο Λονδίνο, παρτίδα 12). Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Engelbert Ergo στο Wikimedia Commons
Η Πωλίν στην Πλαζ

Το Η Πωλίν στην Παραλία (πρωτότυπος τίτλος: Pauline à la plage) είναι ταινία γαλλικής παραγωγής του 1983 σε σενάριο και σκηνοθεσία Ερίκ Ρομέρ και με πρωταγωνιστές τους Αμάντα Λανγκλέ, Πασκάλ Γκρεγκορί, Αριέλ Ντομπάσλ και Φεοντόρ Ατκίν. Είναι μία από τις έξι ταινίες του Ρομέρ στον κύκλο "Κωμωδίες και Παροιμίες" (Comédies et Proverbes).

 Η Μαριόν, μια στυλίστρια από το Παρίσι, μαζί με την 15χρονη εξαδέλφη της Πωλίν, θα βρεθούν για διακοπές σε μια παραθαλάσσια πόλη της Νορμανδίας. Εκεί θα συναντήσουν τον Πιέρ, παλιό εραστή της Μαριόν, τον Ανρί, ένα διαζευγμένο και γοητευτικό εθνολόγο και τον νεαρό Σιλβέν που αναζητά τη συντροφιά μιας κοπέλας της ηλικίας του. Ερωτικές ίντριγκες και περιπέτειες θα ξεκινήσουν ανάμεσα σε αυτούς τους τόσο διαφορετικούς χαρακτήρες... Αριέλ Ντομπάσλ ... Μαριόν Αμάντα Λανγκλέ ... Πωλίν Πασκάλ Γκρεγκορί ... Πιέρ Φεοντόρ Ατκίν ... Ανρί Σιμόν Ντε Λα Μπρος ... Σιλβάν Η ταινία κέρδισε δυο βραβεία στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1983 (Αργυρή Άρκτος για τη σκηνοθεσία, βραβείο κριτικών FIPRESCI). Η ταινία κέρδισε επίσης τα βραβεία καλύτερου σεναρίου από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης και καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Γαλλίας Η ταινία είναι η τρίτη του κύκλου "Κωμωδίες και Παροιμίες", που ξεκίνησε με τις ταινίες La Femme de l'aviateur (1981) και Ο Τέλειος Γάμος (1982) και συμπληρώθηκε με τα Les Nuits de la pleine lune (1984), Le Rayon vert (1986) και L'Ami de mon amie (1987).
Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού

Το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού (AUB), (Αραβικά: الجامعة الأميركية في بيروت) είναι ιδιωτικό, κοσμικό και ανεξάρτητο πανεπιστήμιο στην Βηρυτό του Λιβάνου. Πτυχία που απονέμονται στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού καταχωρούνται επισήμως στο New York Board of Regents.

 Το πανεπιστήμιο κατατάσσεται ως Νο 1 πανεπιστήμιο στο Λίβανο και μεταξύ των κορυφαίων 250 πανεπιστήμιων του κόσμου από την QS World University Rankings. Το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού διοικείται από αυτόνομο Διοικητικό Συμβούλιο και προσφέρει προγράμματα που οδηγούν σε πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό. Συνεργάζεται με πολλά πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, κυρίως με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, με την Ιατρική Σχολή και τη Σχολή Επιστημών Υγείας του πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσινγκτον, τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς και το Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Ο σημερινός πρύτανης είναι Φάντλο Ρ. Χούρι, M.D. Το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού (AUB) έχει λειτουργικό προϋπολογισμό ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων με κληροδότημα περίπου 500 εκατομμυρίων δολαρίων. Η πανεπιστημιούπολη αποτελείται από 64 κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του Ιατρικού Κέντρου του Αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού (AUBMC, παλαιότερα γνωστό ως AUH. - American University Hospital) με 420 κλίνες, 5 βιβλιοθήκες, 3 μουσεία και 7 κοιτώνες. Σχεδόν το ένα πέμπτο των φοιτητών του AUB παρακολούθησαν δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση έξω από τον Λίβανο πριν εγγραφούν στο AUB. Οι απόφοιτοι του πανεπιστημίου κατοικούν σε περίπου 100 χώρες σε όλο τον κόσμο και η γλώσσα διδασκαλίας είναι τα Αγγλικά. Επίσημος ιστότοπος Middle States Commission on Higher Education الجامعة الأمريكية في بيروت AUB
403 Κυάνη

Η Κυάνη (Cyane) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,1. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την Κυάνη, μιά Ναϊάδα της ελληνικής μυθολογίας.

 Η διάμετρος της Κυάνης υπολογίσθηκε σε 49 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 123 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,168 (από δεδομένα του IRAS). Η Κυάνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 17 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Eurofor

Η Ευρωπαϊκή Ταχεία Επιχειρησιακή Δύναμη (Eurofor) ήταν μια πολυεθνική Δύναμη ταχείας αντίδρασης αποτελούμενη από τέσσερα κράτη της ευρωπαϊκής Ένωσης: Ιταλία, Γαλλία, Πορτογαλία και Ισπανία. Είχε μόνιμο προσωπικό που είχε τη δυνατότητα επιχειρησιακής διοίκησης αποστολών μεγέθους μέχρι Ελαφράς Ταξιαρχίας. Η Eurofor σχηματίστηκε το Μάιο του 1995 στη Λισσαβώνα, και ήταν υπόλογος άμεσα στην Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (WEU). Ήταν επιφορτισμένη να διεκπεραιώνει Καθήκοντα Πέτερσμπεργκ, περιλαμβανομένων ανθρωπιστικών, ειρηνευτικών, και αποστολών επιβολής της ειρήνης. Με την συγχώνευση πολλών στοιχείων της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Eurofor είχε κατά το μεγαλύτερο μέρος γίνει μέρος της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τελικά μετασχηματίστηκε στο Σχηματισμός Μάχης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ήταν σε αναμονή από της 1 Ιουλίου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2011. Στις 2 Ιουλίου 2012 η Eurofor τερματίστηκε,

 Η Eurofor έχει εμπλακεί σε τρεις αποστολές, μία στην Αλβανία (2000–2001), μία στη Βόρεια Μακεδονία (2003) και μία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (2007). Η "Αποστολή Αλβανία" ήταν αντίδραση στη προσφυγική κρίση στην Αλβανία μετά τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου. Η αποστολή ήταν αρχικά μέρος της επιχείρησης του ΝΑΤΟ "Allied Harbor" και μόλις οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ μπήκαν στο Κοσσυφοπέδιο, η αποστολή της Eurofor περιέλαβε και την άμυνα της γραμμής ανεφοδιασμού του ΝΑΤΟ σε όλη την Αλβανία. Η "Αποστολή Μακεδονία" διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως μέρος της Επιχείρησης CONCORDIA. Τυπικά η Eurofor έγινε άμεσα υπόλογος στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας. Η επιχείρηση άρχισε στις 31 Μαρτίου 2003 όταν οι αρχές της Βόρειας Μακεδονίας προσκάλεσαν βοήθεια με σκοπό την εγκαθίδρυση σταθερού και ασφαλούς περιβάλλοντος στη Βόρεια Μακεδονία. Η αποστολή τερματίστηκε επίσημα στις 15 Δεκεμβρίου 2004. Ευρωπαϊκή Ναυτική Δύναμη Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής Σχηματισμός Μάχης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα European Rapid Operational Force στο Wikimedia Commons
Χριστιανός Ερνέστος Β΄ της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ

Ο Χριστιανός-Ερνέστος Β΄, γερμ. Christian-Ernst II (18 Αυγούστου 1683 - 4 Σεπτεμβρίου 1745) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ (1729-1745).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Ερνέστου Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Σοφίας-Χέντιβιχ των Βέττιν, κόρης του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ. Νυμφεύτηκε το 1724 με τη Χριστιάνα-Φρειδερίκη του Κος· ο γάμος ήταν μοργανατικός και έχασε το δικαίωμα διαδοχής. August Beck: Christian Ernst, Herzog zu Sachsen-Saalfeld. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 4, Duncker & Humblot, Leipzig 1876, S. 180.
Ύμνος της Καρελο-Φινλανδικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας

Ο Κρατικός Ύμνος της Καρελο-Φινλανδικής ΣΣΔ (ρωσικά: Гимн Карело-Финской ССР‎, Gimn Karelo-Finskoj SSR; φινλανδικά: 'Oma Karjalais-suomalaiskansamme maa'‎) ήταν ο εθνικός ύμνος της Καρελίας (ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας), όταν ήταν ξεχωριστή ΣΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης και ήταν γνωστή ως Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ.

 Το 1945, η κυβέρνηση της Καρελο-Φινλανδικής ΣΣΔ προκήρυξε διαγωνισμό για την δημιουργία κρατικού ύμνου. Προκρίθηκε η σύνθεση του Καρλ Ραούτια (στίχοι του Άρμας Εϊκιέ) και έγινε επίσημος ύμνος στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1956, όταν η ΣΣΔ επαναπορροφήθηκε στην Ρωσική ΣΟΣΔ. Μαζί με τον ύμνο της Εσθονικής ΣΣΔ, ήταν οι μόνοι που δεν αναφέρονταν στο ρωσικό λαό. Η πατρίδα του καρελο-φινλανδικού λαού μας, Ελεύθερη Βόρεια Σοβιετική δημοκρατία! Των πατρικών δασών μας η ομορφιά τις νύχτες αντανακλάται Στο δικό μας βόρειο σέλας που φωτίζεται στον ουρανό.Ρεφρέν: Η Σοβιετική Ένωση είναι ανίκητη, Είναι του μεγάλου προγόνου του λαού μας γη αιώνια. Η πορεία της – πορεία της τιμής των λαών Παίρνει τους λαούς της Καρελίας, επίσης, προς τις νίκες.Η πατρίδα του Καλέβα, η πατρίδα των Ρούνων, Που το λάβαρο του Λένιν και του Στάλιν οδηγεί. Πάνω από τον εργατικό χαρούμενο λαό μας Το φως του αστεριού της αδελφότητας των λαών ανατέλλει.ΡεφρένΗ εργασία των λαών μας ανέστησε την πατρίδα μας, Αυτή τη χώρα υπερασπιζόμαστε όπως οι πατέρες μας στα παλαιά χρόνια. Τα πολεμικά μας σκι βιάζονται, τα σπαθιά μας χτυπούν. Με την στρατιωτική δύναμη προστατεύουμε το Σοβιετικό Σάμπο.Ρεφρέν Ύμνος της Δημοκρατίας της Καρελίας Ύμνος της Καρελο-Φινλανδικής ΣΣΔ (Φωνητική έκδοση) Αρχείο MP3 Στίχοι - nationalanthems.info Αρχειοθετήθηκε 2008-08-21 στο Wayback Machine. Ρωσικοί στίχοι
Δήμος Λαρισαίων

Ο Δήμος Λαρισαίων είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρειας Θεσσαλίας, ο οποίος συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011. Προέκυψε από την προσάρτηση στο Δήμο Λαρισαίων, των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Γιάννουλης και Δήμος Κοιλάδας, οι οποίοι είχαν δημιουργηθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καπαδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999 μέχρι 31012-2010. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 335,12 τ.χλμ και ο μόνιμος πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, είναι 164.095 κάτοικοι. Έδρα του νέου Δήμου, ορίστηκε η Λάρισα.

 Δήμος Λαρισαίων (Έδρα: Λάρισα) - Έκταση: 335,12 τ.χλμ. - Πληθυσμός: 164.095 κάτοικοι (Απογραφή 2021) 1975 - 1978: Μπλάνας Αγαμέμνων https://www.larissa-dimos.gr/el/ (Δήμος Λαρισαίων) Δήμος Λαρισαίων (facebook) Δήμος Λαρισαίων (youtube) Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λαρισαίων (Δήμος Λαρίσης) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές Δήμου Γιάννουλης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές Δήμου Κοιλάδας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Δημοτικές Εκλογές Δήμου Λαρισαίων (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Δημοτικές Εκλογές Δήμου Γιάννουλης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Δημοτικές Εκλογές Δήμου Κοιλάδας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
Ίδρυμα Βουκ

Το Ίδρυμα Βουκ (σερβικά: Вукова задужбина ή Vukova zadužbina) είναι πολιτισμικό ίδρυμα στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας. Ιδρύθηκε 1987, στο πλαίσιο των εορτασμών για την συμπλήρωση 200 ετών από την γέννηση του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς, μεγάλου μεταρρυθμιστή της σερβικής γλώσσας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Ευρίσκεται επί της Οδού Κράλια Μιλάνα, πλησίον της Τεράζιγιε, της κεντρικής πλατείας της σερβικής πρωτεύουσας. Λόγω της αρχιτεκτονικής αξίας του, το κτίριο είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας, καθώς και εντός του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

 Το κτίριο το οποίο, σήμερα, φιλοξενεί το Ίδρυμα Βουκ, αρχικώς, αποτελούσε ιδιωτικό μέγαρο, ενώ ανεγέρθηκε κατά την περίοδο μεταξύ 1870-1871 από τον αρχιτέκτονα Αλεξάνταρ Μπουγκάρσκι για λογαριασμό του Αρσένιγιε Γκολούμποβιτς, τότε Δημάρχου του Βελιγραδίου. Η πρόσοψή του υπέστη τροποποιήσεις από τον Μπράνκο Τανάζεβιτς το 1912, ενώ, παράλληλα, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα σερβοβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Παλαιότερα, το κτίριο φιλοξενούσε το Υπουργείο Παιδείας, ενώ, πλέον, στεγάζει το Ίδρυμα Βουκ. Το συγκεκριμένο ίδρυμα δημιουργήθηκε μέσω σχετικής συνεργασίας αριθμού πολιτισμικών ιδρυμάτων της Σερβίας, όπως η Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών, το Κοινοβούλιο της Σερβίας, η Μάτιτσα Σρπσκα, το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, ή, ακόμη, τα πανεπιστήμια του Νόβι Σαντ, του Κραγκούγιεβατς, της Πρίστινα, του Νις κτλ.. Ως αποστολή έχει την διάδοση των ιδεών του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς, μέσω της εκδόσεως έργων του ιδίου, καθώς και έργων σχετικά με τον ίδιο. Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς Αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι (Σερβικά) Επίσημος ιστότοπος
Θεμιστοκλής Διακίδης

Ο Θεμιστοκλής Διακίδης (Σύμη, 22 Αυγούστου 1882 - Πάτρα, 8 Μαΐου 1944) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σύμη της Δωδεκανήσου. Ήταν αδελφός του λιθογράφου και ευεργέτη της Πάτρας Ιωάννη, ήταν και ο ίδιος λιθογράφος και είχε δικό του λιθογραφείο. Υπήρξε αθλητής του Παναχαϊκού ΓΣ, τη σημερινή Παναχαϊκή Γ.Ε., ενώ ήταν φυσιολάτρης και ιδιαίτερα ενθουσιώδης φίλαθλος. Έπαιξε και ποδόσφαιρο με την ομάδα της Γ.Ε. Πατρών. Έκανε πολλές δωρεές στην πόλη, ενώ αναδείχτηκε 2ος ολυμπιονίκης στη μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο άλμα εις ύψος. Ήταν πολύ τολμηρός και πρωτοπόρος στην εποχή του και ο πρώτος που τόλμησε να εμφανιστεί δημοσίως στην Πάτρα χωρίς καπέλο, σε μια εποχή που επιβάλετο το καπέλο όταν κυκλοφορούσες στους δρόμους. Επίσης ήταν ο πρώτος που φόρεσε στην Πάτρα πουκάμισο με γιακά.Σκοτώθηκε στις 8 Μαΐου 1944 όταν βρέθηκε τυχαία σε συμπλοκή ανταρτών και Γερμανών στο κέντρο της πόλης. Το 1950 ο Ιωάννης και Θεμιστοκλής Διακίδης δώρισαν το κτίριο που στεγάζεται έως σήμερα, ισόγειο κτίσμα επί της οδού Κανάρη 58. Προς τιμήν του Διακίδη πήρε την ονομασία "Διακίδειος Σχολή Λαού".

 Στους πανελλήνιους αγώνες του 1901:1ος Άλμα εις ύψος 1.575 μ. Πανελλήνιο ρεκόρ 1ος ασκήσεις σε μονόζυγοΣυμμετείχε επίσης στην ελληνορωμαϊκή πάλη όπου σ τον πρώτο αγώνα νίκησε τον Γρυπιώτη του Πανελληνίου. Στον τρίτο αγώνα παραιτήθηκε. Συμμετείχε επίσης στη Διελκυστίνδα με την ομάδα της ΓΕΠ. Στους πανελλήνιους αγώνες του 1904:1ος στο Άλμα εις Ύψος με 1.725 μ. (Πανελλήνιο ρεκόρ που διατηρήθηκε για 20 χρόνια)Στους πανελλήνιους αγώνες του 1906:1ος Άλμα εις ύψος μετά φοράς με άλμα 1.70 μ. 1ος Άλμα εις ύψος άνευ φοράς με άλμα 1.25 μ. 1η στη ΔιελκυστίνδαΣτους πανελλήνιους αγώνες του 1907 αναδείχτηκε:1ος σε Άλμα εις Ύψος 1.70 μ. 2ος στο Άλμα εις Ύψος άνευ φοράς 1.35 3ος στο Αθλητικό Πένταθλο 1ος στην Πάλη Μέσων Βαρών Στο τριπλούν με 12.60 μ. προκρίθηκε για τον τελικό αλλά δεν κατέκτησε μετάλλιοΣτους πανελλήνιους του 1909 ήρθε :1ος στο Άλμα εις Ύψος με άλμα 1.68.Στους Πανελλήνιους του 1910 :1ος, σε ισοβαθμία μαζί με άλλους δύο, στο Άλμα εις Ύψος μα άλμα 1.62. Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911 Νίκος Ε. Πολίτης, Το καρναβάλι της Πάτρας, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1987
Κερνούνος

Για τους Κέλτες, ο Κερνούνος (λατ. Cernunnos) είναι το θεοποιημένο πνεύμα των αρσενικών ζώων με κέρατα, ιδιαίτερα των ελαφιών, καθώς και θεός της φύσης που έχει σχέση με την αναπαραγωγή και τη γονιμότητα. Σαν "Κερασφόρος Θεός", ο Κερνούνος αποτελεί μια από πολλές παρόμοιες θεότητες αρχαίων πολιτισμών. Γεννιέται στο χειμερινό ηλιοστάσιο, παντρεύεται τη θεά στη γιορτή του Μπελτέιν και πεθαίνει στο θερινό ηλιοστάσιο. Εναλλάσσεται με τη θεά της σελήνης στην εξουσία της ζωής και του θανάτου, διαωνίζοντας τον κύκλο του θανάτου, της αναγέννησης και της μετενσάρκωσης.Θεωρείται οτι ήταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου.

 Από αρχαίες επιγραφές και απεικονίσεις που έχουν ανακαλυφθεί, ο Κερνούνος λατρευόταν στη Γαλατία, στη Βόρεια Ιταλία (Gallia Cisalpina) και στις νότιες ακτές της Βρετανίας. Παρόμοιες θεότητες με τον Κερνούνο υπάρχουν και σε μη κελτικούς πολιτισμούς, όπως ο Πάνας στην Ελληνική μυθολογία, ο Μινώταυρος στο Μινωικό πολιτισμός κι ο Πασουπάτι των Ινδών, άρχοντας των ζώων. Όλοι τους είναι αρσενικές κερασφόρες θεότητες που έχουν σχέση με τα ζώα και το αρχέγονο ένστικτο της άγριας φύσης. Οι απεικονίσεις του Κερνούνου είναι εντυπωσιακά απαράλλαχτες σε όλο τον Κελτικό πολιτισμό. Το πιο διακριτό χαρακτηριστικό του είναι τα κέρατα ελαφιού, ενώ συνήθως εμφανίζεται σαν ώριμος άνδρας με μακρύ μαλλί και γενειάδα. Στο λαιμό του έχει περασμένο ένα κελτικό περιδέραιο που συμβολίζει υψηλή γενιά. Συνήθως απεικονίζεται καθιστός με σταυρωμένα τα πόδια του, ώστε πολλοί να θεωρούν ότι είναι σε στάση διαλογισμού ή σαμάνου, αν και μπορεί να προέρχεται από το γεγονός ότι οι Κέλτες κάθονταν οκλαδόν όταν πήγαιναν για κυνήγι. Δίπλα του σχεδόν πάντοτε απεικονίζονται ζώα, ειδικά ένα αρσενικό ελάφι ή ένα ταύρο με μικρά κέρατα με ένα περιδέραιο τόρκεβας πάνω τους, όπως και επίσης ένα τέρας που φαίνεται να ανήκει σε αυτόν: ένα φίδι με κέρατα κριαριού. Κατά συνέπεια, πολλοί μελετητές τον αποκαλούν "Άρχοντα των Ζώων" ή και Άρχοντα του Κυνηγιού". Encyclopedia Mythica Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL) volume 13, number 03026 Nussbaum, Alan J. (1986) Head and Horn in Indo-European, Berlin, New York: Walter de Gruyter. ISBN 3-11-010449-0 Мифы Народов Мира,Энциклопедия 2 (1992),второе издание. Το Καλντρόν του Γκούντεστραπ Απεικονίσεις του Κερνούνου
Βασιλεώνοικο Χίου

Το Βασιλεώνοικο ή Βασιλειώνοικο είναι χωριό στην προέκταση προς τα νοτιοδυτικά του Κάμπου της Χίου, σε οδική απόσταση 7 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου, νότια του βουνού Κορακάρης. Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Καμποχώρων (είναι ο μοναδικός οικισμός αυτού του δημοτικού διαμερίσματος). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 60 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει λίγα χιλιόμετρα. Το κοντινότερο χωριό στο Βασιλειώνοικο είναι το Χαλκειός, προς τα δυτικά-βορειοδυτικά.

 Η ετυμολογία του ονόματος Βασιλεώνοικο είναι η προφανής, δηλαδή από τις λέξεις βασιλέων + οίκος (η φράση «βασιλέων οίκοι» υπάρχει και στην επιγραφή του Αττάλου). Παλαιότερη γραφή είναι το Βασιλεώνοικος. Γεγονός είναι ότι υπάρχουν αρκετοί ερειπωμένοι πύργοι στην περιοχή, μεγάλοι και μικροί, από την εποχή της γενοβέζικης κυριαρχίας. Στην περιοχή Μπουλά βρέθηκαν υπολείμματα αρχαίων τάφων με κτερίσματα. Το χωριό καταστράφηκε εντελώς από τον μεγάλο σεισμό του 1881, «όστις κατέρριψε τά τε οικήματα όλα και τας εκκλησίας του χωρίου». Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βασιλεώνοικου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα. Οι κάτοικοι του Βασιλειώνοικου ασχολούνται με τη γεωργία. Το χωριό θεωρείται ημιορεινό, με καλλιεργήσιμη γη εκτάσεως 2100 στρεμμάτων. Καλλιεργούνται ελαιόδενδρα, αλλά υπάρχει και μεγάλη παραγωγή από αμύγδαλα και κουκιά. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Μέσα στο χωριό υπήρχε πριν τον σεισμό του 1881 και μεγάλος ναός του Αγίου Παντελεήμονα, του έτους 1577. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Γεωργίου Ι. Ζολώτα: Ιστορία της Χίου, τόμος Α΄ («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921, σ. 562 κ.ε.. Επίσημη ιστοσελίδα Σύντομη περιγραφή με εικόνες Αρχειοθετήθηκε 2010-04-27 στο Wayback Machine.
Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις

Ο σερ Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις (Allen Montgomery Lewis, 26 Οκτωβρίου 1909 - 18 Φεβρουαρίου 1993) ήταν δικηγόρος και δημόσιος υπάλληλος από την Αγία Λουκία. Υπήρξε πρώτος Γενικός Κυβερνήτης στη χώρα του από την ανεξαρτησία της, για δύο θητείες. Τιμήθηκε από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG), το Βασιλικό Τάγμα της Βικτωρίας (GCVO) και από το Σεβαστό Τάγμα του Αγίου Ιωάννη (K.St.J).

 Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1909. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος της Αγίας Λουκίας, το 1950. Από το 1943 ως το 1951 ήταν μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου και έπειτα γερουσιαστής στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο των Δυτικών Ινδιών (την περίοδο 1958-59). Εκτός από πολιτικός, σταδιοδρόμησε και ως δικαστής στο Εφετείο της Τζαμάικα (Jamaican Court of Appeal) το 1962–1967 και έπειτα ως ανώτερος δικαστής (Chief Justice) στο Ανώτατο Δικαστήριο Ανατολικής Καραϊβικής (1967–1972). Το 1975 ανέλαβε σημαντική θέση (chanchellor) στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών. Έγινε για πρώτη φορά Γενικός Κυβερνήτης την ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας του, το 1979 και μέχρι το 1980. Το 1982 επανήλθε στο αξίωμα και υπηρέτησε ως το 1987. Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου του 1993. Βιογραφία στον επίσημο ιστότοπο της κυβέρνησης.
364 Ισάρα

Η Ισάρα (Isara) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,86. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τον ποταμό Ιζέρ της Γαλλίας. Η Ισάρα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

 Η διάμετρος της Ισάρας υπολογίσθηκε σε 28 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 23 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,257 (από δεδομένα του IRAS). Η Ισάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 9 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Bleeps.gr

Bleeps.gr (ή Bleepsgr, ή Bleeps) αποτελεί το ψευδώνυμο του Β. (Μ.) Κακούρη, ο οποίος είναι Έλληνας καλλιτέχνης. Ο Bleeps πραγματοποιεί πολιτικοποιημένη τέχνη των δρόμων (Street art), αρτιβισμό, ζωγραφική και κατασκευές.

 Ο Bleeps γεννήθηκε στο Περιστέρι Αττικής, περίπου το 1980. Η ενασχόληση του Bleeps με την τέχνη των δρόμων ξεκίνησε από το 2003, κατά την περίοδο που κατοικούσε στο Μπρίστολ (Ηνωμένο Βασίλειο) και ήρθε σε επαφή με την τοπική street art σκηνή. Στους δρόμους κάποια από τα έργα αντλούν στοιχεία από "Εννοιολογική τέχνη", "Λαϊκή τέχνη" και άλλα παρελθοντικά καλλιτεχνικά ρεύματα, ενώ οι πρωταγωνιστές που χρησιμοποιούνται, σχετίζονται με την ερμηνευτική του Bleeps για την κοινωνική ζωή .Ο σκοπός συλλογικά είναι η εξέταση των θεσμικών στοιχείων (π.χ. θρησκεία, πολιτική, χρηματοπιστωτικό σύστημα, καταναλωτισμός κλπ).Η διαδικασία της δημιουργίας ξεκινά ως μια αρχική ιδέα, η οποία δέχεται ιστορικά και φιλοσοφικά στοιχεία προκειμένου να οδηγηθεί στην τελική της μορφή.Όταν όλα αυτά αγγίξουν το στάδιο της υλοποίησης τους, χρησιμοποιούνται ποικίλα μέσα. Με την έναρξη της διεθνούς οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα μετά την έλευση της στην Ελλάδα(2008-2009), ο Bleeps πραγματοποιεί μια σειρά έργων αναφορικά με τα αποτελέσματα αυτής στην εργατική και μέσαια κοινωνική τάξη της χώρας του αλλά και διεθνώς. ' International Herald Tribune, (The Global Edition Of The New York Times), p. 1 (Cover Photo), p. 3 (Interview), October 15-16, 2011. Financial Times DEUTSCHLAND, p. 28, November 22, 2011. Tsilimpounidi Myrto, Walsh Aylwyn (27 Ιουνίου 2014). Remapping 'Crisis': A Guide to Athens. Zero Books. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2016. Vodeb Oliver, Janovic Nikola (5 Φεβρουαρίου 2014). InDEBTed to INTERVENE. Octivium Press, Queensland College of Art, Griffith University & Memefest. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2016. Yvan Tessier, Stéphanie Lemoine (15 Οκτωβρίου 2015). Les Murs Revoltes. Editions Alternatives. Ayers David, Hjartarson Benedikt, Huttunen Tomi, Veivo Harri (Δεκέμβριος 2015). Utopia The Avant-Garde, Modernism and (Im)possible Life. Degruyter. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2016. Maria Boletsi, Janna Houwen, Liesbeth Minnaard (Σεπτεμβρίου 2020). Boletsi, Maria· Houwen, Janna· Minnaard, Liesbeth, επιμ. Languages of Resistance, Transformation, and Futurity in Mediterranean Crisis-Scapes. SpringerLink. doi:10.1007/978-3-030-36415-1. ISBN 978-3-030-36414-4. Stampoulidis, Georgios (22 Μαΐου 2021). Street Artivism on Athenian Walls. Lund University Sweden. ISBN 978-91-89213-49-4. Tsangaris, Michael (8 Νοεμβρίου 2021). Radical Communications: Rebellious Expressions on Urban Walls. Lexington Books. σελίδες 60 – 62. ISBN 9781793608567. επίσημη ιστοσελίδα
Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας

Το Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας (γερμανικά: Nosferatu: Phantom der Nacht‎), είναι κινηματογραφική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία του Βέρνερ Χέρτζογκ και πρωταγωνιστή τον Κλάους Κίνσκι.

 Το έργο βασίζεται στο προγενέστερο Νοσφεράτου, μια Συμφωνία Τρόμου του Μουρνάου. Το έργο τιμήθηκε με διάφορα σημαντικά διεθνή βραβεία του κινηματογράφου. Bram Stoker: Dracula (OT: Dracula). Insel, Frankfurt am Main und Leipzig 2004, ISBN 3-458-34803-4 William K. Everson: Klassiker des Horrorfilms (OT: Classics of the Horror Film). Goldmann, München 1982, ISBN 3-442-10205-7 Σελίδα Cine.gr