IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άβι Βίγκντερσον

Ο Άβι Βίγκντερσον (εβραϊκά: אבי ויגדרזון, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Ισραηλινός μαθηματικός και επιστήμονας υπολογιστών. Διετέλεσε καθηγητής Herbert H. Maass στη Σχολή Μαθηματικών του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη θεωρία πολυπλοκότητας, στους παράλληλους αλγορίθμους, στη θεωρία γραφημάτων, στην κρυπτογραφία, στους κατανεμημένους υπολογιστές και στα νευρωνικά δίκτυα. Ο Βίγκντερσον έλαβε το Βραβείο Άμπελ το 2021 για το έργο του στη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών.

 Ο Άβι Βίγκντερσον γεννήθηκε στη Χάιφα του Ισραήλ από οικογένεια επιζώντων του Ολοκαυτώματος. Ο Βίγκντερσον είναι απόφοιτος του Εβραϊκού Σχολείου Reali στη Χάιφα και έκανε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Technion στη Χάιφα του Ισραήλ, από το οποίο αποφοίτησε το 1980, ενώ συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Πήρε το διδακτορικό του στην επιστήμη των υπολογιστών το 1983, μετά την ολοκλήρωση της διδακτορικής διατριβής του, με τίτλο "Studies in computational complexity" (Μελέτες υπολογιστικής πολυπλοκότητας), υπό την επίβλεψη του Ρίτσαρντ Λίπτον. Μετά από βραχυχρόνιες θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, στο IBM Ερευνητικό κέντρο Almaden, Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας και στο Μαθηματικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιστημών στο Μπέρκλεϊ, εντάχθηκε στη Σχολή του Εβραϊκού Πανεπιστημίου το 1986. Το 1999 ανέλαβε επίσης μια θέση στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών και το 2003 εγκατέλειψε τη θέση του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο για να εγκατασταθεί με πλήρη απασχόληση στο IAS Ο Βίγκντερσον έλαβε το Βραβείο Νεβανλίνα το 1994 για το έργο του στην υπολογιστική πολυπλοκότητα. Μαζί με τους Ομέρ Ρέινγκολντ και Σαλίλ Βαντάν κέρδισε το Βραβείο Γκέντελ το 2009 για το έργο του στο ζιγκ-ζαγκ γινόμενο γραφημάτων, μια μέθοδο συνδυασμού μικρότερων γραφημάτων για την παραγωγή μεγαλύτερων, που χρησιμοποιείται στην κατασκευή επεκτατικών γραφημάτων. Ο Βίγκντερσον εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 2011. Το 2013 εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 2018 εξελέγη μέλος της ACM για "συνεισφορά στη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών και των μαθηματικών". Το 2019, ο Βίγκντερσον τιμήθηκε με το βραβείο Knuth για τη συνεισφορά του "στα θεμέλια της επιστήμης των υπολογιστών σε τομείς όπως ο τυχαίος υπολογισμός, η κρυπτογραφία, η πολυπλοκότητα κυκλωμάτων, η πολυπλοκότητα αποδείξεων, ο παράλληλος υπολογισμός και η κατανόηση των θεμελιωδών ιδιοτήτων των γράφων"Το 2021 ο Βίγκντερσον μοιράστηκε το Βραβείο Άμπελ με τον Λάζλο Λόβας "για τις θεμελιώδεις συνεισφορές τους στη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών και τα διακριτά μαθηματικά και τον ηγετικό τους ρόλο στη διαμόρφωσή τους σε κεντρικούς τομείς των σύγχρονων μαθηματικών". Mathematics and Computation. A Theory Revolutionizing Technology and Science. Princeton University Press, 2019. (Online verfügbar via IAS.edu) Επίσημος ιστότοπος
Blue Eagles

Οι Blue Eagles (Μπλε Αετοί) είναι η ομάδα επιδείξεων ελικοπτέρων του Βρετανικού Στρατού και ένα από τα έξι επαγγελματικά ακροβατικά σμήνη ελικοπτέρων στον κόσμο, μαζί με τους Black Cats του Βρετανικού Ναυτικού, τους Scorpion της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας, τους Sarang της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας, τους Rotores de Portugal της Πορτογαλικής Πολεμικής Αεροπορίας και τους Patrulla Aspa της Ισπανικής Πολεμικής Αεροπορίας.

 Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1968 από εκπαιδευτές της Βρετανικής Αεροπορίας Στρατού με έδρα την βάση του Middle Wallop, οι οποίοι έκαναν δοκιμές στον ελεύθερο χρόνο τους. Ένα χρόνο αργότερα η ομάδα δημιουργήθηκε και επίσημα χρησιμοποιόντας πέντε ελικόπτερα Bell-47G Sioux. Παρόλο που δεν υπήρχε επίσημη εκπαίδευση πτήσης σε σχηματισμό από τον στρατό η ομάδα επέκτησε διαρκώς αυξανόμενη φήμη και έκανε την πρώτη της διεθνή εμφάνιση το 1974. Παρά ταύτα, ο στρατός δεν μπορούσε να καλύπτει τα έξοδα του σμήνος σε μόνιμη βάση και έτσι το σμήνος διαλύθηκε. Οι πιλότοι όμως εξακολούθησαν να πετούν στον ελεύθερο χρόνο τους και έτσι κατάφεραν να διατηρήσουν την ομάδα και την εμπειρία τους. Η ομάδα συνέχισε ανεπίσημα να εκτελεί επιδείξεις χρησιμοποιώντας ονόματα όπως Eagles (Αετοί), Army Eagles (Αετοί του Στρατού) και Sparrow-hawks. Το 1982 η ομάδα ανασυστάθηκε επίσημα ως Silver Eagles (Ασημένιοι Αετοί) για την επέτειο των 25 χρόνων της Αεροπορίας Στρατού. Εκείνη την περίοδο το σμήνος χρησιμοποιούσε τα ελικόπτερα Aérospatiale Gazelle, Westland Lynx και Westland Scout ενώ σε κάποιες επιδείξεις χρησιμοποιούνταν και αεροσκάφη. Το 1992 οι Αετοι εξοπλίστηκαν με τέσσερα ελικόπτερα Westland Lynx, τα οποία εξέπληξαν τα πλήθη με τις ικανότητες ελιγμών και τη δύναμή τους. Όμως οι απαιτήσεις του στρατού δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν την δέσμευση των ελικοπτέρων για αποκλειστική χρήση από μία ανεπίσημη ομάδα. Έτσι το 1993 η ομάδα υιοθέτησε την παρούσα διάταξή τους με τέσσερα ελικόπτερα Gazelle και ένα ελικόπτερο Lynx. Εκείνη τη χρονιά το σμήνος κέρδισε τη διάκριση Wilkinson Sword στο Royal International Air Tattoo. Έπειτα από αυτή τους την επιτυχία η ομάδα υιοθέτησε το όνομα Blue Eagles το 1994 παρόλο που εξακολουθεί να αποτελείται από εθελοντές. Οι Black Cats του Βρετανικού Ναυτικού Οι Sarang της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας. Οι Scorpion της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας Η επίσημη ιστοσελίδα των Blue Eagles Σελίδες με φωτογραφίες των Blue Eagles Σελίδες με φωτογραφίες των Blue Eagles Αρχειοθετήθηκε 2007-05-17 στο Wayback Machine.
Διοργανώσεις Τ.Ε.Π. Κεντρικής Ελλάδας 1989–90

Για την περίοδο 1989–90, η Τοπική Επιτροπή Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας (Τ.Ε.Π.Κ.Ε.) είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων διοργανώσεων πετοσφαίρισης στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.

 Για την περίοδο 1989–90 , η Τοπική Επιτροπή Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας είχε έδρα τη Θήβα και περιλάμβανε ομάδες από το Νομό Βοιωτίας, Εύβοιας, Ευρυτανίας και Φθιώτιδας. Η επιτροπή διοργάνωσε πρωταθλήματα σε έξι κατηγορίες, ανδρών, γυναικών, εφήβων, νεανίδων, παίδων, κορασίδων σε ομίλους λόγο των μεγάλων χιλιομετρικών αποστάσεων. Στο πρωτάθλημα γυναικών οι 15 ομάδες που συμμετείχαν αποτέλεσαν ρεκορ για την διοργάνωση. Πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας ήταν ο Γιώργος Βυλλιώτης. Η δομή του πρωταθλήματος και οι πρωταθλητές της Τ.Ε.Π. Κεντρικής Ελλάδας είναι η εξής: Α΄ ΌμιλοςΒ΄ ΌμιλοςΓ΄ ΌμιλοςΤελική φάσηΣτην τελική φάση προκρίθηκαν οι ομάδες Κάρυστος, Α.Ψ.Λ. Μεδεών, Α.Σ. Λοκρός Αταλάντης και Γ.Σ. Φάλαρα. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Φάλαρα. Α΄ ΌμιλοςΒ΄ ΌμιλοςΓ΄ ΌμιλοςΔ΄ ΌμιλοςΤελική φάσηΣτην τελική φάση προκρίθηκαν οι νικήτριες ομάδες των ομίλων Α.Γ.Ε. Χαλκίδα, Α.Ψ.Λ. Μεδεών, Φιλαθλητικός Λαμίας και Α.Σ. Φθιώτις. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Α.Γ.Ε. Χαλκίδα. Θηβαϊκός Τύπος (20-7-1990 έως 15-10-1993), Αρ. φύλλου 4 - 28 Οκτωβρίου 1990, σελ 8, στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λεβαδείας
Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας

Το Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Αλάσκας. Είναι διθάλαμος νομοθετικό σώμα, αποτελούμενο από την Πολιτειακή Βουλή των Αντιπροσώπων της Αλάσκας, με 40 μέλη, και την Γερουσία της Αλάσκας, με 20 μέλη. Με σύνολο 60 νομοθετών, το Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας είναι το μικρότερο διθάλαμο πολιτειακό νομοθετικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το δεύτερο μικρότερο από όλα τα πολιτειακά νομοθετικά σώματα (μόνο το 49μελές μονοθάλαμο Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα είναι μικρότερο). Δεν υπάρχουν όρια θητείας για οποιοδήποτε σώμα. Το Νομοθετικό Σώμα, συνέρχεται στο μέγαρο του Πολιτειακού Καπιτωλίου στο Τζούνο.

 Οι ετήσιες συνεδριάσεις αρχίζουν τον Ιανουάριο και περιορίζονται από νόμο σε 90 ημερολογιακές ημέρες. Ειδικές συνεδριάσεις 30 ημερολογιακών ημερών μπορούν ανασυγκληθούν με τη συναίνεση των δύο τρίτων κάθε σώματος. Αντίθετα με άλλα πολιτειακά νομοθετικά σώματα με μακρύτερες συνεδριάσεις, το συγκριτικά μικρό Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας επιτρέπει στους νομοθέτες να διατηρήσουν επαγγελματικές δραστηριότητες, ειδικά στις πολλές εποχικές βιομηχανίες της πολιτείας, όπως η αλιεία και ο τουρισμός. Alaska Legislature Αρχειοθετήθηκε 2007-08-13 στο Wayback Machine. Senate Bipartisan Working Group Bipartisan leadership organization Republican Senate Caucus House Majority Organization Αρχειοθετήθηκε 2016-12-30 στο Wayback Machine. Bipartisan leadership organization House Democratic Legislators
Δημήτριος Πιταροκοίλης

Ο Δημήτριος Πιταροκοίλης (1898-1978) ήταν Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από το Ψυχρό Λασιθίου. Υπηρέτησε ως εκλεγμένος δήμαρχος Αγίου Νικολάου από το 1955 ως το 1959.

 Εξελέγη Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου στις εκλογές του 1954 με ποσοστό 66.2% των ψήφων έναντι 33,77% του Εμμανουήλ Μυλωνάκη.. Ορκίστηκε δήμαρχος το 1955 και υπηρέτησε επί 4 χρόνια, ως το 1959, οπότε τον διαδέχθηκε στη δημαρχία ο Ρούσσος Καπετανάκης. Ο Πιταροκοίλης πέθανε σε ηλικία 80 ετών στις 13 Ιουλίου 1978..
Ο Γυρισμός

Η ταινία Ο Γυρισμός (αγγλ. Coming Home) είναι δράμα παραγωγής 1978 σε σκηνοθεσία Χαλ Άσμπι. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε διήγημα της Νάνσι Ντάουντ και γράφτηκε από τους Γουόλντο Σολτ και Ρόμπερτ Σι Τζόουνς. Η ταινία έχει ως θέμα το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείται μεταξύ μιας νέας γυναίκας, του πεζοναύτη συζύγου της και ένος άνδρα που έμεινε παράλυτος στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Τζέιν Φόντα, ο Τζον Βόιτ και ο Μπρους Ντερν. Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και χάρισε στον Τζον Βόιτ και στην Τζέιν Φόντα Όσκαρ Α' Ανδρικού και Α' Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.

 Η Σάλι Μπέντερ (Τζέιν Φόντα) είναι σύζυγος ενός πεζοναύτη του Μπομπ Χάιντ (Μπρους Ντερν), ο οποίος πηγαίνει να πολεμήσει στο Βιετνάμ αφήνοντάς την μόνη. Μην έχοντας τι άλλο να κάνει, η Σάλι αποφασίζει να δουλέψει εθελοντικά στο νοσοκομείο των βετεράνων του Βιετνάμ, όπου ενημερώνεται για τη φρίκη που βιώνουν οι στρατιώτες στον πόλεμο και αναθεωρεί την αξία της ζωής. Στο νοσοκομείο η Σάλι συναντά τον Λουκ Μάρτιν (Τζον Βόιτ), έναν παλιό της συμμαθητή, ο οποίος τραυματίστηκε στο Βιετνάμ και έμεινε παράλυτος και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Η καθημερινή της επαφή με τον Λουκ κάνει τη Σάλι να τον ερωτευτεί κι όταν ο σύζυγός της γυρίσει από τον πόλεμο αλλαγμένος, η γυναίκα καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή της. Η ταινία είχε τεράστια εμπορική επιτυχία εφόσον με προϋπολογισμό 3 εκατομμυρίων δολαρίων, κατάφερε να κάνει εισπράξεις της τάξεως των 32 εκατομμυρίων δολαρίων. Βραβεία: Α' Ανδρικού Ρόλου - Τζον Βόιτ Α' Γυναικείου Ρόλου - Τζέιν Φόντα Πρωτότυπου σεναρίου - Γουόλντο Σολτ, Ρόμπερτ Σι Τζόουνς, Νάνσι ΝτάουντΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας - Τζερόμ Χέλμαν Σκηνοθεσίας - Χαλ Άσμπι Β' Γυναικείου Ρόλου - Πενέλοπι Μίλφορντ Β' Ανδρικού Ρόλου - Μπρους Ντερν Μοντάζ - Ντον Τσίμερμαν Ο Γυρισμός στην IMDb
Μπέικιοϊ

Το Μπέικιοϊ είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Beyköy». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Νταρ ες Σαλάμ

Το Νταρ ες Σαλάμ, αλλιώς Νταρ Ες Σαλάμ ή, ορθότερα, Νταρ ες Σαλάαμ ή Νταρ ες Σαλαάμ, (σουαχίλι:Dar es Salaam, αραβικά: دار السلام, Dār as-Salām,«ο Οίκος της ειρήνης ή το Λιμάνι της ειρήνης»), αλλιώς Μζιζίμα (Mzizima) είναι η πιο μεγάλη πόλη (2,5 εκατομμύρια κάτοικοι το 2003) της Τανζανίας και πρώην πρωτεύουσα της χώρας, (τωρινή πρωτεύουσα:Ντοντόμα). Αποτελεί σημαντικό οικονομικό κι εμπορικό κόμβο του Ινδικού ωκεανού.Ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται με ρυθμό 4,4% ετησίως. Το λιμάνι της πόλης αποτελεί το κυριότερο της Τανζανίας, λειτουργώντας διαμετακομιστικά σε εξαγωγές καφέ, βάμβακος και σισάλ (Sisal [Agave sisalana], ινώδης κάκτος για την παρασκευή σχοινιών). Οι τοπικές βιομηχανίες περιλαμβάνουν προϊόντα διατροφής, υφάσματα, τσιμέντο και φαρμακευτικά προϊόντα. Η πλειονότητα των κατοίκων ασπάζονται το μουσουλμανισμό. Ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών προέρχεται από τη νότια Ασία.

 Το 1859, ο Άλμπερτ Ρόσερ (Albert Roscher) από το Αμβούργο είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που αποβιβάζεται στη Μζιζίμα («Υγιής πόλη»). Το 1866,ο σουλτάνος Σεγίντ Ματζίντ (Seyyid Madjid) από τη Ζανζιβάρη έδωσε το σημερινό όνομα της πόλης, που σημαίνει στα αραβικά «Οίκος της ειρήνης». Μετά από τον θάνατο του Ματζίντ το 1870, η πόλη παρήκμαζε, μέχρι την έλευση, το 1877, μίας γερμανικής εταιρείας αποικιακού χαρακτήρα, προερχόμενης από τις γερμανικές αποικίες της υπόλοιπης ανατολικής Αφρικής. Η ανάπτυξη της πόλης διευκολύνθηκε από τον διοικητικό κι εμπορικό χαρακτήρα που έλαβε από την γερμανική ανατολική Αφρική και από τη βιομηχανική πρόοδο ως αποτέλεσμα της κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής που εξυπηρετούσε όλη την περιοχή στις αρχές του 1900. Η γερμανική ανατολική Αφρική κατακτήθηκε από τους Άγγλους κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετονομάσθηκε Τανγκανίκα. Παρά ταύτα το Νταρ ες Σαλάμ συνέχισε να αποτελεί διοικητικό και εμπορικό κέντρο της επικράτειας. Σύμφωνα με τον βρετανικό κανονισμό, οι ξεχωριστοί ευρωπαϊκοί και αφρικανικοί τομείς θα έπρεπε να αναπτύσσονται σε μία απόσταση από το κέντρο της πόλης. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη διήλθε μία περίοδο ταχείας ανάπτυξης κι ευημερίας. Στο πολιτικό σκηνικό, συγκροτείται η Εθνική Αφρικανική Ένωση της Τανγκανίκας(TANU), η οποία καταφέρνει να ανέλθει στην εξουσία και να οδηγήσει τη χώρα στη ανεξαρτησία από το “βρετανικό στέμμα” το Δεκέμβριο του 1961. Το Νταρ ες Σαλάμ συνέχισε να λειτουργεί ως πρωτεύουσα ακόμα και μετά την ένωση Τανγκανίκας-Ζανζιβάρης το 1964, δημιουργώντας έτσι το σύγχρονο κράτος της Τανζανίας. Ωστόσο, το 1973, με διάφορες διατάξεις αποφασίσθηκε η μεταφορά της πρωτεύουσας στη Ντοντόμα, η οποία βρίσκεται πιο κεντρικά,στο εσωτερικό της Τανζανίας. Η διαδικασία μεταφοράς της πρωτεύουσας δεν έχει πλήρως επιτευχθεί ακόμα, καθώς το Νταρ ες Σαλάμ παραμένει η σημαντικότερη πόλη. Στην πόλη λειτουργεί η τσιμεντοβιομηχανία γερμανικών συμφερόντων Heidelberg Cement.
Αναγνώστης Κοντάκης

Ο Αναγνώστης Κοντάκης (ή Κονδάκης ή Ιωάννης Κοντάκης του Αθανασίου, 8 Μαρτίου 1782 - 24 Οκτωβρίου 1854) ήταν Φιλικός, αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821, πληρεξούσιος Κυνουρίας, συγγραφέας απομνημονευμάτων.

 Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Άγιος Πέτρος, της τότε επαρχίας Αγίου Πέτρου Κυνουρίας. Πατέρας του ήταν ο Αθανάσιος Κοντάκης και μητέρα του η Ξανθή, από το γένος του Δημητρίου Οικονομάκη. Πριν γίνει προεστός είχε χρηματίσει ταμίας και έμπορος. Ο ίδιος αναφέρει ότι κατηχήθηκε το 1817 στη Φιλική Εταιρία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη. Με την έναρξη της Επανάσταση μαζί με την οικογένεια πήρε τα όπλα και εξεστράτευσε στα Βέρβαινα, δαπανώντας μεγάλο μέρος από την περιουσία του ενώ έκανε και πολλές προσπάθειες για την σύσταση και την τάξη του εκεί στρατοπέδου και του φροντιστηρίου του. Συμμετείχε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και από τη θέση του πολιτικού ενώ ο γιος του Ανδρέας διέπρεψε ως στρατιωτικός. Έγινε πληρεξούσιος εκπροσωπώντας την επαρχία Αγίου Πέτρου στην Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, τη Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης, τη Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, τη Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους και την Ε' Εθνοσυνέλευση 1832 καθώς και στην Εθνοσυνέλευση του 1843. Αναφέρεται ότι ως πολιτικός τηρούσε πάντοτε συναινετική και σώφρονα στάση και ότι προσπαθούσε να αμβλύνει τα πολιτικά πάθη και τους εμφύλιους σπαραγμούς και κατά τη διάρκεια της επανάστασης και στη συνέχεια επί Όθωνα. Διορίστηκε σε κυβερνητικές θέσεις και από τον Ιωάννη Καποδίστρια στον οποίο ήταν αφοσιωμένος.Το 1837 έλαβε τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος . Έγραψε απομνημονεύματα στα οποία δίνονται σημαντικές πληροφορίες για την Επανάσταση του 1821 και τον αρματολισμό της Πελοποννήσου πριν από την επανάσταση.Πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 1854 κατά τη διάρκεια επιδημία χολέρας που έπληξε την Ελλάδα. Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. "ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΤΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΜΑΣ (6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ - 14 ΜΑΡΤΙΟΥ 1826), ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΧΡΙΣΤΙΔΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΜΑΣ (15 - 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 1826)", ΚΟΝΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ) "ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΚΟΝΤΑΚΗΣ Η ΖΩΗ, ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ", ΧΡΟΝΗ-ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ
Βέρμιο

Το Βέρμιο είναι οροσειρά της Μακεδονίας. Παλαιότερα ονομαζόταν και Δόξα. Καταλαμβάνει τμήμα του νομού Ημαθίας, του νομού Κοζάνης και του νομού Πέλλας. Η ψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 2.065 μέτρα και βρίσκεται κοντά στη Νάουσα.

 Μερικά από τα είδη δέντρων που μπορεί κάποιος να δει σ'αυτό το βουνό είναι έλατα, καστανιές, κουμαριές, οξιές, πεύκα και πουρνάρια. Επίσης σε χαμηλά υψόμετρα καλλιεργούνται και ροδακινιές, μηλιές και κερασιές. Ακόμη μπορούμε να δούμε ορχιδέες, ζαμπούκο, άσπρο τσάι και χαμομήλι. Σε χαμηλότερα υψόμετρα συναντούμε κρανιές, βατομουριές, βατσινιές και τα θρυλικά εννιάφυλλα Νάουσας τα οποία φυτρώνουν στην περιοχή Σασιάκι και Γουρνόσοβο. Το όρος Βέρμιο είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR1210001, κατά μία έκταση 254 τ.χλμ. Στους ανατολικούς πρόποδές του και συγκεκριμένα στην περιοχή της αρχαίας Σκύδρας έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίων μεταλλευτικών εργασιών (καμινεύματα), που μαρτυρούν την ύπαρξη μεταλλευμάτων. Στους πρόποδές του είναι κτισμένη η Βέροια, η πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας και η Νάουσα. Στην οροσειρά του Βερμίου, στο χωριό Σέλι, τοποθετείται το πρώτο οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο στην Ελλάδα, το χιονοδρομικό Σελίου, μόλις 18 χλμ. από τη Νάουσα και 20 χλμ. από τη Βέροια, αλλά και το ιδιωτικό χιονοδρομικό κέντρο Χρυσό Ελάφι. Λίγο πιο βόρεια της οροσειράς σε αποσταση 18 χιλιομέτρων από τη Νάουσα λειτουργεί ένα άλλο γνωστό κέντρο χιονοδρομίας, τα λεγόμενα Τρία-Πέντε Πηγάδια. Από την άλλη του πλευρά το Βέρμιο, στα σημεία των νομών Πέλλας και Κοζάνης έχει στους πρόποδες του (και ορεινότερα) σημαντικούς και ιστορικούς οικισμούς. Το Βέρμιο βρέθηκε στο επίκεντρο της Γερμανικής εκκαθαριστικής επίθεσης "Μαγιάτικη Καταιγίδα" τον Απρίλιο του 1944. Τα χωριά του Βερμίου Κατράνιτσα (Πύργοι), Μεσόβουνο, Ερμακιά, Άνω Γραμματικό και Κουτσούφλιανη είναι επίσημα αναγνωρισμένα απο την Ελληνική Πολιτεία ως "μαρτυρικές κοινότητες", λόγω της καταστροφής τους από τους Γερμανούς ναζιστές. Οι πλαγιές του Βερμίου φιλοξενούν επίσης και αρκετά μοναστήρια. Αυτά είναι : η Αδελφότητα Πέλεκαν στο Κομνήμιο Βεροίας (γυναικείο) η Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Ναούσης η Μονή Θεοτόκου Καλλίπετρας στη Ράχη, στην κοιλάδα του Αλιάκμονα (ανδρικό) η Μονή Παναγίας Δοβρά στη Δοβρά Βεροίας (ανδρικό) η Μονή Προφήτη Ηλία στο φράγμα της Αγίας Βαρβάρας στον Αλιάκμονα (υπό ανασύσταση) η Μονή Ταξιαρχών Ναούσης (ερείπια μόνο) η Μονή Τιμίου Προδρόμου Ναούσης (γυναικείο) το Ίδρυμα Παναγία Σουμελά στην Καστανιά Ημαθίας που είναι και το γνωστότερο Τις νοτιοανατολικές πλευρές του διασχίζει η Εγνατία Οδός στο τμήμα από τον Πολύμυλο Κοζάνης έως τη Βέροια (ή αλλιώς διάβαση Καστανιάς) και είναι από τα εντυπωσιακότερα σημεία του εθνικού οδικού δικτύου με 15 σήραγγες (η μεγαλύτερη 2,2 χλμ.) και 6 γέφυρες. Ακριβώς από κάτω ρέει ο ποταμός Αλιάκμονας στην κοιλάδα που σχηματίζουν το Βέρμιο με τα Πιέρια Όρη. Αυτή η περιοχή είναι επίσης γνωστή ως τα «Στενά του Αλιάκμονα» και είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000.
Αντρέα Σολάρι

Ο Αντρέα Σολάρι (Andrea Solari, περ. 1470 - 1524) ή Αντρέα ντελ Γκόμπο (Andrea del Gobbo) ή Ντελ Γκόμπο (Del Gobbo) ή Αντρέα Γκόμπο (Andrea Gobbo) ή Ιλ γκόμπο (il gobbo, ιταλικά: καμπούρης) ή Αντρέα Μιλανέζε (Andrea Milanese) ή Αντρέα Σολάριο (Andrea Solario) (15ος - 16ος αιώνας) ήταν Ιταλός ζωγράφος της εποχής της Αναγέννησης. Στο Μιλάνο, υπάρχει δρόμος, ο οποίος φέρει το όνομά του.

 Η ημερομηνία γεννήσεώς του δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί, αλλά ο τόπος ήταν, πιθανώς, το Μιλάνο. Άλλες πηγές τόν θέλουν να έχει γεννηθεί το 1458, άλλες γύρω στο 1460, άλλες το 1465 και άλλες γύρω στο 1470. Καταγόταν από το Μιλάνο. Ο Σολάρι πήρε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής από τον αδελφό του, Κριστόφορο, ο οποίος ήταν γλύπτης και αρχιτέκτονας και είχε εργαστεί στον Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου και στην Τσερτόζα της Παβίας. Αργότερα, φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μιλάνου. Μεταξύ 1492 και 1495, μετέβη στη Βενετία με τον αδελφό του. Εκεί, επηρεάσθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Αντονέλλο ντα Μεσσίνα, κάτι που φαίνεται και στην προσωπογραφία του. Το παλαιότερο έργο του, που έχει διασωθεί είναι Η Παρθένος με το βρέφος και τους αγίους Ιωσήφ και Ιερώνυμο. Ο πίνακας αυτός δώθηκε στον Άγιο Πέτρο του Μουράνο. Ο τρόπος με τον οποίο σχεδίασε το πρόσωπο της Παρθένου είναι καθαρά επηρεασμένος από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, κάτι που αποδεικνύει πως, ο Σολάρι υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Ιταλού πανεπιστήμονα. Επίσης, σε έναν από τους γνωστότερους πίνακές του, Η Παρθένος με το πράσινο μαξιλάρι (1507-1510) φαίνεται και πάλι η επιρροή του ντα Βίντσι, αλλά οι συνδυασμοί των χρωμάτων φανερώνουν το προσωπικό στυλ του καλλιτέχνη.Το 1507, πήγε στη Γαλλία και, πιο συγκεκριμένα, στη Νορμανδία, μετά από πρόσκληση του καρδιναλίου Γεωργίου Α' ντ' Αμπουάζ, για την διακόσμηση του ναού της Γκεϊγόν, στον οποίο διέμεναν οι αρχιεπίσκοποι της Ρουέν. Παρέμεινε εκεί, τουλάχιστον μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1509, στις υπηρεσίες του καρδιναλίου. Κατά πάσα πιθανότητα, την ίδια χρονιά, πήγε στη Φλάνδρα, όπου επηρεάστηκε για τη δημιουργία των πινάκων του Φυγή στην Αίγυπτο, Η γυναίκα που παίζει λαούτο και Προσωπογραφία του καγκελαρίου Μορόνε. Αποχωρώντας από τη Φλάνδρα, επέστρεψε στο Μιλάνο. Εκεί, συνεργάσθηκε με τον ανηψιό του Γεωργίου, τον, επίσης καρδινάλιο και κυβερνήτη του δουκάτου του Μιλάνου, Κάρολο ντ' Αμπουάζ, όπως και με πολλούς υψηλά ιστάμενους πολιτικούς και κληρικούς. Πέθανε στις αρχές του 16ου αιώνα, είτε το 1515 (σε αυτό το έτος χρονολογείται το τελευταίο του έργο) είτε το 1524, είτε το 1527. Ο τόπος θανάτου του ήταν η Παβία ή το Μιλάνο.
Suntan

To Suntan είναι ελληνικό δραματικό, αισθηματικό θρίλερ του 2016, σε σκηνοθεσία Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με Σύλλα Τζουμέρκα. Πρωταγωνιστούν οι Μάκης Παπαδημητρίου, Έλλη Τρίγκου, Ντίμι Χαρτ, Milou Van Groesen, Marcus Collen, Χαρά Κότσαλη και Παύλος Ορκόπουλος.

 Η ταινία επικεντρώνεται σε έναν 40αρη αγροτικό ιατρό, τον Κωστή, ο οποίος γνωρίζει μία νεαρή κι ελεύθερη κοπέλα, και ό,τι δεν έζησε στα φοιτητικά του χρόνια το ζει ένα καλοκαίρι στην Αντίπαρο. Η ταινία δεν τοποθετείται απλώς στην Αντίπαρο, γυρίστηκε κι εκεί, τον Αύγουστο του 2014. Πρεμιέρα έκανε στις 2 Φεβρουαρίου του 2016, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ, αποσπώντας καλές κριτικές, ειδικότερα από το Variety. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου του 2016. Οι κριτικές γενικότερα που έλαβε το έργο ήταν πολύ καλές. Ενώ καλές κριτικές έλαβαν και οι πρωταγωνιστές του έργου. Suntan Αρχειοθετήθηκε 2016-05-07 στο Wayback Machine. στο Cine.gr Suntan στο IMDb
Μάτσεϊ Μιεχοβίτα

Ο Μάτσεϊ Μιεχοβίτα (πολωνικά: Maciej Miechowita, επίσης γνωστός ως Μάτσεϊ του Μιέχουφ, Μάτσεϊ Καρπίγκα και Ματίας ντε Μιέχοφ, 1457 – 8 Σεπτεμβρίου 1523) ήταν Πολωνός λόγιος της αναγέννησης, καθηγητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, ιστορικός, χρονικογράφος, γεωγράφος, ιατρός (βασιλικός ιατρός του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας), αλχημιστής, αστρολόγος και κανονικός στην Κρακοβία.

 Ο Μιεχοβίτα σπούδασε στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο (γνωστό τότε ως Ακαδημία της Κρακοβίας), αποκτώντας το μεταπτυχιακό του το 1479. Μεταξύ 1480-1485 σπούδασε στο εξωτερικό. Μετά την επιστροφή του στη χώρα, έγινε καθηγητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, όπου υπηρέτησε ως πρύτανης οκτώ φορές (1501–1519), και επίσης δύο φορές ως αναπληρωτής καγκελάριος της Ακαδημίας. Το Tractatus de duabus Sarmatiis (Πραγματεία περί των δύο Σαρματιών) του, θεωρείται η πρώτη ακριβής γεωγραφική και εθνογραφική περιγραφή της Ανατολικής Ευρώπης. Παρείχε την πρώτη συστηματική περιγραφή των εδαφών μεταξύ του Βιστούλα, του Ντον και της Κασπίας Θάλασσας. Αυτό το έργο επαναλήφθηκε επίσης μετά τον Γιαν Ντουούγκος και δημοσιοποίησε στο εξωτερικό τον μύθο του σαρματισμού: ότι οι Πολωνοί ευγενείς (σλάχτα) είναι απόγονοι των αρχαίων Σαρματών.Το Chronica Polonorum (Πολωνικό Χρονικό) είναι το αναπτυγμένο, μεγαλύτερο έργο του για την ιστορία και τη γεωγραφία της Πολωνίας. Τα Contra pestem sevam regimen και Conservatio sanitatis είναι οι δύο έντυπα ιατρικά έργα του, σχετικά με τον τρόπο καταπολέμησης των επιδημιών και το όφελος της υγιεινής. Έχει επίσης γράψει άλλα έργα, πολλά από τα οποία εμφανίστηκαν μόνο σε χειρόγραφα και δεν τυπώθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του, όπως η βιογραφία του για τον Άγιο Ιωάννη Κάντιο. Contra pestem sevam regimen, εκδ. 1508. De sanguinis missione, εκδ. 1508. Conservatio sanitatis, εκδ. 1512. Tractatus de duabus Sarmatiis Europiana et Asiana et de contentis in eis, εκδ. 1517. Chronica Polonorum, εκδ. 1919, 1921. Έργα του Μιεχοβίτα στην ψηφιακή βιβλιοθήκη Polona
Ζαν Ζουβενέ

Ο Ζαν Ζουβενέ, πλήρες όνομα Ζαν-Μπατίστ Ζουβενέ (γαλλικά: Jean-Baptiste Jouvenet), 1644 - 1717 ήταν Γάλλος ζωγράφος, σημαντικός εκπρόσωπος του γαλλικού κλασικισμού, με πίνακες και τοιχογραφίες μυθολογικών και θρησκευτικών θεμάτων.

 Ο Ζαν Ζουβενέ γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1644 σε καλλιτεχνική οικογένεια στη Ρουέν. Η πρώτη του εκπαίδευση στην τέχνη ήταν από τον πατέρα του, Λωράν Ζουβενέ. Μια γενιά νωρίτερα, ο παππούς του, Νοέλ Ζουβενέ, θεωρείται ότι ήταν δάσκαλος του Νικολά Πουσέν. Ο Ζουβενέ έδειξε από νωρίς μια αξιοσημείωτη ικανότητα στη ζωγραφική και, όταν έφτασε στο Παρίσι, τράβηξε την προσοχή του Σαρλ Λε Μπρεν, ο οποίος τον πήρε μαθητευόμενο στο εργαστήριό του. Υπό τη διεύθυνση του Λε Μπρεν εργάστηκε στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και στις Βερσαλλίες (1671–74), και υπό την αιγίδα του, το 1675, έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής, της οποίας εξελέγη καθηγητής το 1681, και ένας από τους τέσσερις ισόβιους πρυτάνεις το 1707. Εργάστηκε επίσης υπό τον Σαρλ ντε Λα Φος στο μέγαρο των Απομάχων και στο Μεγάλο Τριανόν.Αλλά το 1713, το δεξί του χέρι παρέλυσε μετά από εγκεφαλικό. Απελπισμένος, καθώς όπως ανέφερε «στερούμαι της εργασίας σε μια εποχή που μόλις άρχισα να γνωρίζω τις δυσκολίες της τέχνης μου», κατάφερε να χρησιμοποιήσει το αριστερό του χέρι για να ζωγραφίσει, με αυτό το χέρι, πολλούς πίνακες και τοιχογραφίες.Ο Ζαν Ζουβενέ πέθανε στις 5 Απριλίου 1717. Ο Ζαν Ζουβενέ ζωγράφισε κυρίως πίνακες και τοιχογραφίες με θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα. Τα πρώτα του έργα είναι στο ύφος του δασκάλου του Σαρλ Λε Μπρεν και του Εστάς Λε Συέρ, αλλά κατά τη διάρκεια της Διαμάχης περί των χρωμάτων, τάχθηκε στο πλευρό των οπαδών των χρωμάτων, διατηρώντας μια ορισμένη σταθερότητα γραμμής στα έργα του. Απομακρυνόμενος από τον κλασικισμό αργότερα στην καριέρα του, ενσωμάτωσε μια ρεαλιστική αντιμετώπιση των λεπτομερειών στην τεχνοτροπία του, για παράδειγμα μέχρι το σημείο να παρατηρεί τους ψαράδες να εργάζονται στη Διέππη για το Θαυματουργό Ψάρεμα του το 1706. Τα περισσότερα έργα του, που εκτέλεσε κυρίως στο Παρίσι, μεταξύ των οποίων το περίφημο Θαυματουργό ψάρεμα και η Ανάσταση του Λαζάρου, βρίσκονται τώρα στο Λούβρο και στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ρουέν. Δείχνουν τη γονιμότητά του στην έμπνευση και την εκτέλεση, καθώς και ότι κατείχε σε υψηλό βαθμό την τεχνοτροπία και το στυλ που διέκρινε τη σχολή του Λε Μπρεν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jean-Baptiste Jouvenet στο Wikimedia Commons
Κρίστεν Γκουτόσκι

Η Κρίστεν Γκουτόσκι είναι Καναδή ηθοποιός. Είναι γνωστή για τους ρόλους της ως Κέιτι Φρανκ στην Αμερικάνικη σειρά Κοντέινμεντ (Containment), και ως Σελίν (Seline) στην τηλεοπτική σειρά The Vampire Diaries.

 Η Κρίστεν Γκουτόσκι είναι ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια από ηλικία 12 ετών. Γεννήθηκε στο Τορόντο και μεγάλωσε στην πόλη Μάρκχαμ (Markham) με την μητέρα της που ήταν νοσοκόμα, τον πατέρα της που ήταν πωλητής ηλεκτρονικών υπολογιστών, και την μεγαλύτερη αδερφή της. Παρέλειψε μερικές τάξεις στο σχολείο. Στα εφηβικά της χρόνια, κέρδισε σε πολλούς διαγωνισμούς τραγουδιού και συμμετείχε σε χορευτικές ομάδες. Αποφοίτησε από το Wilfrid Laurier University όπου συμμετείχε σε τάξεις χιπ-χοπ στον ελεύθερο της χρόνο. Ταξίδεψε μέσω προγράμματος ανταλλαγής μαθητών στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ευρώπη και τη Νότια Αφρική. Μετά από τα ταξίδια της, μετακόμισε στο Λος Άντζελες. Γράφει μουσική, τραγουδάει, και στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με τον εθελοντισμό. Έχει αναπτύξει τη δική της μη κερδοσκοπική καμπάνια.
Ταινία εξέτασης ούρων

Η ταινία εξέτασης ούρων είναι ένα βασικό διαγνωστικό εργαλείο που χρησιμοποιείται στη γενική εξέταση ούρων για τον προσδιορισμό παθολογικών αλλαγών σύστασης στα ούρα. Η ταινία εξέτασης έχει στην επιφάνεια της κατάλληλα αντιδραστήρια που αντιδρούν και αλλάζουν χρώμα όταν υπάρχουν ανιχνεύσιμες αλλαγές σύστασης. Με αυτή τη διαδικασία εξέτασης προσδιορίζονται πρώιμα συμπτώματα από τις ακόλουθες τρεις ομάδες ασθενειών: ασθένειες των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος (π.χ. νεφρική ανεπάρκεια, ουρολοιμώξεις) διαταραχές του μεταβολισμού (π.χ. σακχαρώδης διαβήτης) ασθένειες του ήπατος και αιμολυτικές διαταραχές (π.χ. αμολυτικός, αποφρακτικός ίκτερος)

 Ο ασθενής χρησιμοποιεί δείγμα πρωινών ούρων που έχει παραμείνει στην κύστη τουλάχιστον 4 ώρες. Η συλλογή των ούρων γίνεται σε αποστειρωμένο καθαρό ουροδοχείο. Αν το δείγμα έχει συντηρηθεί σε ψύξη (ψυγείο) το δείγμα αφήνεται αρκετή ώρα να επανάλθει σε θερμοκρασία δωματίου. Η χαμηλή θερμοκρασία εμποδίζει την πραγματοποίηση ορισμένων αντιδράσεων όπως είναι η γλυκόζη. Τα ούρα αναμιγνύονται καλά. Η ταινία παραμένει μέσα στα ούρα το πολύ ένα δευτερόλεπτο. Στραγγίζεται η ταινία πάνω στο χείλος του δοχείου. Στραγγίζεται η περίσσεια των ούρων πάνω σε διηθητικό χαρτί. Συγκρίνονται τα χρώματα της ταινίας με την χρωματομετρική κλίμακα πάνω στο δοχείο των ταινιών. Όλες οι αντιδραστήριες επιφάνειες (εκτός των λευκοκυττάρων) πρέπει να διαβαστούν μέσα σε 40-60 δευτερόλεπτα. Αλλαγές χρώματος που παρατηρούνται μετά το πέρας 2 λεπτών δεν έχουν καμία διαγνωστική αξία. Πρόκειται για τις ταινίες ούρων που χρησιμοποιούτναι αποκλειστικά στα κλινικά εργαστήρια. Σήμερα μπορεί να έχουν 10 ή 11 παραμέτρους (αν προστεθεί και το ασκορβικό οξύ). Αναλυτικά οι παράμετροι που προσδιορίζονται με τις ταινίες ούρων είναι: Εκτός από τις ταινίες για επαγγελματική χρήση από εργαστηριακούς επιστήμονες υπάρχουν και ειδικές ταινίες που χρησιμοποιούνται από τους ίδιους τους ασθενείς όπως είναι οι ταινίες για την γλυκόζη ούρων ή οι ταινίες για γλυκόζη και κετόνες ούρων μαζί. Οι ταινίες αυτές χρησιμοποιούνται από τους διαβητικούς ασθενείς. Αρσένη Α. Εξετάσεις ούρων στην εργαστηριακή διαγνωστική. Εκδόσεις Ζήτα, 2003. Καρκαλούσος Π. Η χημεία των ταινιών ούρων. Έκδοση ΤΕΙ Αθηνών 2008. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Θεωρία. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη, 2004. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Εργαστήριο. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη, 2002. Ηρειώτου Π, Καρβούνης Ι, Τράπαλη Μ. Κλινική Βιοχημεία Ι. Έκδοση Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Αθήνα 2001. Πισπίνη Ι. Εργαστηριακά μαθήματα κλινικής χημείας Ι. ΤΕΙ Αθηνών 1997.
Μπουγιάρ Νισάνι

Ο Μπουγιάρ Νισάνι (αλβανικά: Bujar Faik Nishani‎, 1964-2022) ήταν πρόεδρος της Αλβανίας από τις 24 Ιουλίου 2012 ως τις 24 Ιουλίου 2017 και μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Όταν εξελέγη πρόεδρος, ήταν υπουργός Εσωτερικών. Είναι παντρεμένος με την Οντέτα Νισάνι και έχουν 2 παιδιά.

 Γεννήθηκε στο Δυρράχιο στις 29 Σεπτεμβρίου 1964. Το 1988 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Σκεντέρμπεη (Πανεπιστήμιο των Τιράνων). Το 1996 ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Σαν Αντόνιο του Τέξας και στην Καλιφόρνια. Το 2004 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου των Τιράνων. Ολοκλήρωσε το μάστερ του στις ευρωπαϊκές σπουδές. Ο Νισάνι έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας το 1991. Εργάστηκε ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων στο υπουργείο Άμυνας και εν συνεχεία ως επικεφαλής του γραφείου του υπουργείου Εξωτερικών για το ΝΑΤΟ. Το 1996 διορίστηκε υπουργός Άμυνας.Έπειτα από την ήττα του Δημοκρατικού Κόμματος στις βουλευτικές εκλογές του 1997, ο Νισάνι έγινε αρχηγός του NGO, ενός οργανισμού για τον ευρωατλαντικό στρατό. Το 2001 εξελέγη γενικός γραμματέας του γραφείου του κόμματος στα Τίρανα και το 2004 μέλος του δημοτικού συμβουλίου.Εξελέγη βουλευτής το 2005 στην 34η εκλογική ζώνη της πρωτεύουσας και ηγήθηκε της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εθνική Ασφάλεια. Εν συνεχεία, διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών από τον πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα και τον Σεπτέμβριο του 2009, έπειτα από μια δεύτερη εκλογική νίκη, διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης. Το 2011 αντικατέστησε το Λουλζίμ Μπάσα στο αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών.Στις 12 Ιουνίου 2012, έπειτα από την εκλογή του στο αξίωμα του προέδρου, ο Νισάνι παραιτήθηκε από υπουργός Εσωτερικών. Ο Νισάνι εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο με 73 ψήφους υπέρ επί συνόλου 140. Έπασχε από αυτοάνοσο νόσημα. Πέθανε στη Γερμανία από COVID-19 στις 28 Μαΐου 2022 και είναι ο πρώτος πρόεδρος της δημοκρατικής Αλβανίας που απεβίωσε.
Ηλεκτρονικός πόλεμος

Ο ηλεκτρονικός πόλεμος (EW) είναι οποιαδήποτε πολεμική ενέργεια σχετίζεται με τη χρήση του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος ή κατευθυνόμενη ενέργεια για τον έλεγχο του φάσματος, με την επίθεση σε κάποιον εχθρό, ή την παρεμπόδιση επιθέσεων του εχθρού μέσω του φάσματος. Ο σκοπός του ηλεκτρονικού πολέμου είναι η άρνηση στον αντίπαλο του πλεονεκτήματος της πρόσβασης στο ΗΜ φάσμα ή η εξασφάλιση απρόσκοπτης πρόσβασης στο ΗΜ φάσμα. Ο ηλεκτρονικός πόλεμος μπορεί να διεξαχθεί μπορεί να εφαρμοστεί από τον αέρα, τη θάλασσα, τη γη και το διάστημα, από επανδρωμένα και μη επανδρωμένα συστήματα και μπορεί να στοχεύσει ανθρώπους, επικοινωνίες, ραντάρ, ή άλλους στόχους.

 Δρ Θεόδωρος Γ. Κωστής (2021), Ραντάρ και Ηλεκτρονικός Πόλεμος, Εκδόσεις ΙΩΝ https://www.iwn.gr/product.asp?catid=17656 Σάγος, Γεώργιος (2018). Συστήματα ραντάρ και ηλεκτρονικού πολέμου. Εκδόσεις Παπασωτηρίου. ISBN 978-960-491-119-6. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2019. FM 3-36: Electronic Warfare In Operations. Safeguarding Soldiers Through Technology. Fort Leavenworth, U.S. Army Combined Arms Center Αρχειοθετήθηκε 2011-09-28 στο Wayback Machine. (CAC), 26 February 2009 – PDF, 114 p., 4,5 MB. – See also: John Milburn: Army manual raises emphasis on electronic warfare. Washington Post, 26 February 2009. Jon Latimer, Deception in War, London: John Murray, 2001 David Adamy EW 101: A First Course in Electronic Warfare David Adamy EW 102: A Second Course in Electronic Warfare Joint Publication 3-13.1: Electronic Warfare Jogiaas, Aadu. «Disturbing soviet transmissions in August 1991». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2011. Bolton, Matt; Munro, Matt (2011). «The Tallinn Cables». Lonely Planet Magazine (December): 48–55. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-11-13. https://web.archive.org/web/20131113200915/http://www.hot.ee/aasa/LPL_1211.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-02-18. The Changing Capability of Manpack Electronic Warfare Systems Carlo Kopp "Electronic Warfare in Operation Desert Storm", Australian Aviation, June/July/August, 1993 Association of Old Crows Electronic Warfare Jamming Systems Information Warfare, Information Operations and Electronic Attack on APA Electronic Warfare Products Joint Publication 3-13.1 Electronic Warfare; PDF-674k (text version) Air Force Instruction on Electronic Warfare (EW) Operations PDF
Γαρδένια

Η γαρδένια είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Ερυθροδανοειδών της τάξης των Ερυθροδανωδών. Υπάρχουν 250 περίπου είδη που είναι αειθαλείς θάμνοι και μικρά δέντρα. Προέρχεται από την Αφρική και την Ασία. Τα περισσότερα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά, κυρίως για τα μεγάλα άνθη με τη θαυμάσια μυρωδιά τους. Το γνωστότερο είδος είναι η Γαρδένια η ιασμινοειδής (Gardenia jasminoides) ή κοινή γαρδένια.

 Θάμνος, ο οποίος φτάνει το 1,5 μέτρο ύψος με πλούσιο φύλλωμα που αποτελείται από ωραία στρογγυλά ή λογχοειδή λαμπερά πράσινα φύλλα και μεγάλα συνήθως διπλά, λευκά, ελαφρώς κηρώδη άνθη με το έξοχο άρωμα τους. Πήρε το όνομά του απ' το Σκωτσέζο φυσιοδίφη και γεωπόνο Αλεξάντερ Γκάρντεν. Στην Ελλάδα ήρθε από τη Νότια Αφρική και είναι από τα πιο γνωστά και αγαπητά καλλωπιστικά φυτά. Ανήκει στα οξύφυλλα φυτά (καμέλια, ορτανσία, αζαλέα) και δεν ευδοκιμεί σε ασβεστώδες έδαφος, αλλά σε ελαφρώς όξινο. Το καλύτερο χώμα για τη γαρδένια είναι το καστανόχωμα. Καλλιεργείται σε γλάστρες και θερμοκήπια, όπου μπορεί να παράγει λουλούδια όλο το χρόνο. Σε φυσικό περιβάλλον ανθίζει από τα τέλη της άνοιξης και ως τις αρχές του φθινοπώρου. Η γαρδένια είναι εξαιρετικά ευαίσθητο φυτό. Είναι κατάλληλη κυρίως για παραθαλάσσιες περιοχές. Το χειμώνα δεν αντέχει το ψύχος και θέλει προστασία , ενώ όταν ο καιρός δεν είναι ψυχρός διατηρείται όλο το χρόνο. Η πιο καλή θερμοκρασία για το φυτό είναι οι 10°-13° C βαθμοί. Ο χώρος πρέπει να είναι απάνεμος, φωτεινός και να υπάρχει καλός αερισμός. Το καλοκαίρι δεν αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες και πρέπει να τοποθετείται σε σκιερό μέρος. Διατηρείται και σε μερική έκθεση στον ήλιο αρκεί να υπάρχει αρκετή υγρασία στην ατμόσφαιρα. Η γαρδένια πολλαπλασιάζεται με φυλλώδη μοσχεύματα που έχουν 4 φύλλα και 10 εκατοστά μήκος και παίρνονται από σκληραγωγημένες γαρδένιες που λέγονται μάνες. Τα φυτεμένα μοσχεύματα σκεπάζονται με γυάλινα ποτήρια. Η υγρασία του χώματος και της ατμόσφαιρας είναι απαραίτητη . Αφού βγουν οι πρώτες μικρές ρίζες γίνεται η μεταφύτευση σε μικρά γλαστράκια. Η δεύτερη μεταφύτευση γίνεται σε μεγαλύτερες γλάστρες, αφού όμως οι ρίζες πρώτα αναπτυχθούν και πιάσουν όλο το χώρο στα γλαστράκια. Για τη διατήρηση της γαρδένιας χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Τα φύλλα της πρέπει να ραντίζονται τακτικά και να ξεπλένονται από τις σκόνες νωρίς το πρωί ή το βράδυ. Πρέπει να ποτίζεται συχνότερα το καλοκαίρι και πολύ λίγο το χειμώνα. Η υπερβολική υγρασία μπορεί να βλάψει το φυτό. Καλό είναι να γίνεται λίπανση με κατάλληλο λίπασμα, ενώ απαραίτητος είναι ο σίδηρος σε μορφή λιπάσματος ή μπορεί να τοποθετείται στο χώμα κάποιο σιδερένιο αντικείμενο που να σκουριάζει. Δεν πρέπει πάντως να γίνεται υπερβολική χρήση λιπασμάτων. Το νερό που ποτίζεται δεν πρέπει να περιέχει πολλά άλατα. Το φυτό είναι πολύ ευάλωτο στις απότομες αλλαγές περιβάλλοντος και στις μετακινήσεις (πτώση μπουμπουκιών, φύλλων και ξήρανση φυτού). Η αλλαγή γλάστρας πρέπει να γίνεται κάθε 2 χρόνια. Παραδοσιακά προτιμάται η τενεκεδένια γλάστρα. https://anthemionflowers.com/attica_el/blog/post/gardenia
Α.Σ. Λεωνίδιο

Ο Αθλητικός Σύλλογος Λεωνιδίου «Το Λεωνίδιον» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα του το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Ιδρύθηκε το 1969 και διατηρεί σήμερα τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και στίβου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό και έχει σαν έμβλημα το αερόστατο, το σύμβολο της πόλης.

 Με επίσημο έτος ίδρυσής το 1969, ο Αθλητικός Σύλλογος Λεωνιδίου «Το Λεωνίδιον» προέκυψε από τη συνένωση δύο προγενέστερων ομάδων, του Λεωνίδα (έτος ίδρυσης 1932) και του Π.Α.Ο. Λεωνιδίου (έτος ίδρυσης 1959). Ο σύλλογος εδρεύει και δραστηριοποιείται στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και τα τμήματα του χρησιμοποιούν ως έδρες τις εγκαταστάσεις του δημοτικού αθλητικού κέντρου της περιοχής που βρίσκονται στην νοτιοανατολική πλευρά και είσοδο της κωμόπολης, επί της οδού Πρασίων. Από την ίδρυσή του το 1969, έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα και 10 κύπελλα Αρκαδίας. Το τελευταίο κύπελλο κατέκτησε το 2019, ενώ το 2017 κατέκτησε το νταμπλ. Το 1999 κατέκτησε το πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας στον όμιλό του, ενώ κατά την περίοδο 1999-2004 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική. Από το 2004 αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε την άνοιξη του 2009. Από το 2009 έως το 2017 αγωνίστηκε στο Α΄ Κατηγορία Αρκαδίας. Το 2017, το Λεωνίδιο προβιβάστηκε ξανά στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία. Από το 2018 αγωνίζεται στη Α΄ τοπική κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αρκαδίας. Δ΄ Εθνική (3ος Όμιλος)Πρωταθλήτρια (1): 1999Πρωτάθλημα ΑρκαδίαςΠρωταθλήτρια (8): 1972, 1974, 1982, 1984, 1991, 1997, 2017, 2023Κύπελλο ΑρκαδίαςΠρωταθλήτρια (9): 1974, 1977, 1980, 1985, 1991, 1998, 1999, 2008, 2017, 2019 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας
Τάμεσης

Ο Τάμεσης (Thames) είναι ποταμός που ρέει από τη νότια Αγγλία και χύνεται στη Βόρεια Θάλασσα. Γνωστός κυρίως ως ο ποταμός του κεντρικού Λονδίνου, ο Τάμεσης περνάει και από διάφορες άλλες σημαντικές πόλεις όπως η Οξφόρδη και το Ρέντινγκ.

 Η αγγλική ονομασία "Thames", από το μεσαιωνικό "Temese", προέρχεται από την κέλτικη λέξη "Tamesas" (*tamēssa), που σήμαινε ποτάμι. Στα λατινικά καταγραφόταν ως "Tamesis" και στη σύγχρονη ουαλική γλώσσα ως "Tafwys". Η ονομασία σήμαινε μάλλον σκοτεινός και μπορεί να συγκριθεί με άλλες συγγενικές στην ιρλανδική γλώσσα (teimheal) και στα ουαλικά (tywyll "σκοτεινιά"). Ωστόσο, υπάρχουν και διαφορετικές θεωρίες. Για τους εμπόρους, ο Τάμεσης αποκαλούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα απλά και μόνο το Λονδρέζικο Ποτάμι. Οι κάτοικοι του Λονδίνου αναφέρονται σε αυτόν απλά ως το ποτάμι.
Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι (soundtrack)

Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, το soundtrack της ομότιτλης ταινίας της Disney του 1937, ήταν το πρώτο εμπορικό soundtrack ταινίας. Κυκλοφόρησε το 1938 ως Τραγούδια από τη Χιονάτη και τους επτά νάνους της Walt Disney και από τότε έχει δει πολλές επεκτάσεις και επανεκδόσεις.

 Τα τραγούδια της ταινίας γράφτηκαν από τους Φρανκ Τσόρτσιλ, Λάρι Μόρεϊ και Λι Χαρλάιν. Τη μουσική επένδυση συνέθεσαν οι Πολ Σμιθ και Λι Χαρλάιν. "I'm Wishing" - Αντριάνα Κασελότι "One Song" - Χάρι Στόκγουελ "With a Smile and a Song" - Αντριάνα Κασελότι "Whistle While You Work" - Αντριάνα Κασελότι "Heigh-Ho" - Χορωδία των Νάνων (Ρόι Άτγουελ, Πίντο Κόλβιγκ, Μπίλι Γκίλμπερτ, Ότις Χάρλαν & Σκότι Μάτρο) "Bluddle-Uddle-Um-Dum (The Dwarfs' Washing Song)" - Χορωδία των Νάνων (Ρόι Άτγουελ, Πίντο Κόλβιγκ, Μπίλι Γκίλμπερτ, Ότις Χάρλαν & Σκότι Μάτρο) "The Dwarfs' Yodel Song (The Silly Song)" - Χορωδία των Νάνων (Ρόι Άτγουελ, Πίντο Κόλβιγκ, Μπίλι Γκίλμπερτ, Ότις Χάρλαν & Σκότι Μάτρο) "Someday My Prince Will Come" - Αντριάνα Κασελότι "Heigh-Ho (Επανάληψη)" - Χορωδία των Νάνων "One Song (Επανάληψη)" - Χάρι Στόκγουελ και Χορωδία "Someday My Prince Will Come" (Επανάληψη)" - Χορωδία Δύο τραγούδια γράφτηκαν αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία: "Music in Your Soup" (η σκηνή που συνόδευε το τραγούδι είχε εικονογραφηθεί πλήρως, αλλά δεν ζωγραφίστηκε πριν κοπεί από την ταινία) "You're Never Too Old to Be Young" (αντικαταστήθηκε από το "The Silly Song") Το soundtrack εκδόθηκε για πρώτη φορά ως συλλογή (Victor J-8) τριών 78rpm δίσκων. Κάθε ένας από τους δίσκους έγινε επιτυχία και έφτασε το Top 10 ταυτοχρόνως τον Φεβρουάριο του 1938. Λίστα κομματιών Δίσκος 1 (Victor 25735) Πλευρά 1: "With a Smile and a Song" Πλευρά 2: "Dig-a-Dig Dig" & "Heigh Ho" Δίσκος 2 (Victor 25736) Πλευρά 3: "I'm Wishing" & "One Song" Πλευρά 4: "Whistle While You Work" Δίσκος 3 (Victor 25737) Πλευρά 5: "Dwarfs' Yodel Song" Πλευρά 6: "Some Day My Prince Will Come" Λίστα κομματιών
Σύναος Φρυγίας

Η Σύναος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας. Βρισκόταν στην επαρχία της Φρυγίας Πακατιανής και μεταξύ της φρυγικής Άγκυρας (διάφορη της γνωστής) και της κώμης των Κερυζέων. Στην αρχαιότητα αναφέρεται από τον Αλεξανδρινό γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο και στο Βυζάντιο από τον Ιεροκλή. Πρόκειται για την σημερινή Σιμάφ της Τουρκίας.

 Στη βυζαντινή περίοδο, η Σύναος ήταν επισκοπή με μητρόπολη τη Λαοδίκεια. Γνωστοί επίσκοποι της Συνάου υπήρξαν οι κάτωθι: Ο Αράβιος που συμμετείχε στην Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451). Ο Πρόνιμος που συμμετείχε στην Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (553). Ο Στέφανος που συμμετείχε στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (787). Ο Κωνσταντίνος που συμμετείχε στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (869). Οι Σισίννιος και Ευσέβιος που βοήθησαν αντίστοιχα τους πατριάρχες Ιγνάτιο και Φώτιο στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (879/80). Ο Ισάακ που απέδειξε στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (1351), τα δόγματα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.Η επισκοπή της Συνάου υπαγόταν μέχρι και τον 7ο αιώνα στη Λαοδίκεια. Φαίνεται δε ότι είχε για κάποιο χρονικό διάστημα ενοποιηθεί με την επισκοπή της φρυγικής Άγκυρας (Kilisse Keui). Από τον 9ο αιώνα υπήχθη στη μητρόπολη της Ιεραπόλεως και παρέμεινε εκεί μέχρι και την εξαφάνισή της. Το 1394 ενσωματώθηκε στην αρχιεπισκοπή της Φιλαδελφείας.
Χιονοσανίδα

Η χιονοσανίδα (snowboarding) είναι άθλημα που περιλαμβάνει την κατάβαση με ειδική σανίδα (δεμένη με λουριά στα πόδια του αθλητή) από ένα κεκλιμένο επίπεδο που είναι καλυμμένο με χιόνι. Η ανάπτυξη του αθλήματος επηρεάστηκε από το σέρφινγκ, το πατινάζ με σανίδα (skateboarding) και το σκι. Ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, όπου έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τη δεκαετία του 1970. Το 1998 έγινε ολυμπιακό άθλημα και συμπεριλήφθηκε στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2008 οι πωλήσεις εξοπλισμού για το άθλημα έφταναν τα 487 εκατ. $. Το πιο κοινό στιλ του αθλήματος είναι το ελεύθερο, που γίνεται σε οποιονδήποτε τύπο εδάφους. Ως αγωνιστικό άθλημα, περιλαμβάνει ακροβατικές φιγούρες (άλματα στον αέρα με κινήσεις χεριών και ποδιών, περιστροφές και τούμπες) συνοδεία μουσικής που επιλέγουν οι ίδιοι οι αθλητές.

 Στη χιονοσανίδα η θέση των ποδιών είναι πιο άβολη, καθώς το ένα είναι μπροστά στο άλλο σε μια μοναδική σανίδα που ολισθαίνει ανεξέλεγκτα - στην αρχή. Για το λόγο αυτό το άθλημα θεωρείται από πολλούς δυσκολότερο από το σκι. Επιπλέον, σε αντίθεση με το τελευταίο, σε περίπτωση ατυχήματος, οι δέστρες στη χιονοσανίδα δεν λύνονται εύκολα για να απελευθερωθούν τα πόδια του αθλητή. Ο καρπός και ο αστράγαλος είναι τα πιο κοινα σημεία που τραυματίζονται. Κάθε χρόνο αναφέρονται γύρω στα 100.000 κατάγματα του καρπού σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της χιονοσανίδας. Μερικοί θεωρούν ότι η πρώτη χιονοσανίδα εφευρέθηκε από τον Σέρμαν Πόπεν το 1965 και είχε την ονομασία Snurfer (συνδυασμός για το Snow Surfer). Η σανίδα snurfer ήταν σχετικά απλή και δεν είχε λουράκια. Ωστόσο, η πολιτεία της Γιούτα ισχυρίζεται ότι οι πρώτες χιονοσανίδες αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Άλλοι πιστεύουν ότι ο Τζέικ Μπάρτον Κάρπεντερ, ιδρυτής της Burton Snowboards) και/ή ο Τομ Σιμς (ιδρυτής της Sims Snowboards) εφηύραν το άθλημα της χιονοσανίδας. To 1979 διεξήχθη στο Χειμερινό Πάρκο Πάντο του Γκραντ Ράπιντς του Μίσιγκαν το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα Snurfing. Ο Κάρπεντερ σε αυτό το πρωτάθλημα έλαβε μέρος με σανίδα δικής του κατασκευής και παρά τις διαμαρτυρίες των συναθλητών του, επειδή εκείνος διαγωνιζόταν με σανίδα που δεν ήταν τύπου snurfer, κέρδισε τον αγώνα σε ειδική κατηγορία, στην οποία συμμετείχε μόνο ο ίδιος. Εκείνος ο αγώνας θεωρείται η απαρχή της αγωνιστικής χιονοσανίδας. Η ολοένα και αυξανόμενη δημοφιλία του οδήγησε στη διεξαγωγή του πρώτου παγκοσμίου πρωταθλήματος στο Τσιρς της Αυστρίας το 1985 (Zürs), ενώ το 1994 ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωση Χιονοσανίδας (ISA) με σκοπό να καθοριστούν οι κανονισμοί του αθλήματος παγκοσμίως. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το άθλημα περιλαμβάνει τρία αγωνίσματα σε άνδρες και ισάριθμα στις γυναίκες. Αυτά είναι: halfpipe (μισός σωλήνας) : διεξάγεται σε ημικυλινδρική πίστα Παράλληλο γιγαντιαίο σλάλομ (αναμέτρηση ανά ζευγάρια σε πίστα με πόρτες) και Χιονοσανίδα κρος (συνδυασμός ακροβατικών ικανοτήτων και δεξιότητας των καταβάσεων) Τύποι χιονοσανίδας Ιστορία της χιονοσανίδας Αρχειοθετήθηκε 2010-02-22 στο Wayback Machine.- Ιστότοπος της ΕΟΧ Hart, Lowell (1997). The Snowboard Book: A Guide for All Boarders. W.W. Norton & Company. ISBN 0-393-31692-0
Σανατράκης Α΄ της Παρθίας

Ο Σανατράκης της Παρθίας (Sinatruces) ήταν πρίγκηπας του βασιλικού οίκου των Αρσακιδών, έζησε μεταξύ 157 και 70 π.Χ. και ήταν βασιλιάς των Πάρθων μεταξύ 77 και 70 π.Χ.. Έγινε βασιλιάς σε ηλικία 80 ετών και βασίλευσε ως τον θάνατο του στα 87 του. Έγινε βασιλιάς με την βοήθεια της ληστρικής φυλής των Σακά που επιτέθηκε στην Παρθία το 77 π.Χ. Ύστερα από μια αμφιλεγόμενη περίοδο ακυβερνησίας, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραάτης Γ’.

 «Les villes du sud-ouest de l'Afghanistan». C. Baratin. In: Afghanistan, ancien carrefour entre l'est et l'ouest, p. 181, ISBN 2-503-51681-5 «The Commerce of Kapisene and Gandhāra after the Fall of Indo-Greek Rule», K. Walton Dobbins. Journal of the Economic and Social History of the Orient, Vol. 14, No. 3 (December , 1971), p. 286. The Makrobioi or 'Long Life'. The Parthians, p. 35 (1967). Malcolm A.R. Colledge. Frederick A. Praeger, New York; Washington.