GMC Astro

Το GMC Astro (γνωστό και ως Chevrolet Titan) είναι ένα βαρέως τύπου (τάξης 8) φορτηγό "χωρίς μούρη" που κατασκευάστηκε από την General Motors από το 1969 έως το 1987. Διαδέχοντας τα φορτηγά "Crackerbox" της σειράς F/D, το Astro κυκλοφόρησε στην αγορά από τη Chevrolet ως Titan, λειτουργώντας ως τα μεγαλύτερα φορτηγά "χωρίς μούρη" που κατασκευάστηκαν ποτέ από την General Motors. Μετά το έτος μοντέλου του 1980, η Chevrolet αποχώρησε από την κατηγορία των βαρέων φορτηγών. Στη συνέχεια, μαζί με τα "μουρωτά" Brigadier και General, το Astro κυκλοφόρησε στην αγορά αποκλειστικά με τη μάρκα GMC. Το 1986, η General Motors δημιούργησε την κοινοπραξία Volvo–GM με τη Volvo Trucks, οδηγώντας στη διακοπή του Astro το 1987. Από την τρέχουσα παραγωγή, η GM δεν έχει διαθέσει στην αγορά άλλο φορτηγό "χωρίς μούρη" κατηγορίας 8 (καθώς αυτήν η διαμόρφωση έχει ουσιαστικά τερματίσει την παραγωγή στη Βόρεια Αμερική). Σε όλη τη διάρκεια της παραγωγής, τα φορτηγά συναρμολογήθηκαν στο Pontiac του Μίσιγκαν από τις εγκαταστάσεις του Pontiac Central Assembly.

 Τα GMC Astro και Chevrolet Titan ήταν φορτηγά "χωρίς μούρη" (COE) κατηγορίας 8, που πουλήθηκαν τόσο σε μονό όσο και σε διπλό πίσω άξονα. Σε αντίθεση με το Crackerbox, η καμπίνα του Astro επεκτάθηκε σχεδόν έξι ίντσες σε μήκος BBC 54 ιντσών με διαθέσιμες δύο διαμορφώσεις καμπίνας κρεβατιού. Σε αυτό που θα ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα του οχήματος, το Astro/Titan κατασκευάστηκε με περιτυλιγμένο ταμπλό. Το ταχύμετρο τοποθετήθηκε απευθείας στην οπτική γωνία του οδηγού, ενώ οι περισσότερα δευτερεύοντες μετρητές τοποθετήθηκαν στο πλάι, με βάση το επίπεδο χρήσης τους. Σε πλήρη αντίθεση με το Crackerbox, το εξωτερικό του Astro/Titan είχε στρογγυλεμένες γωνίες αμαξώματος και περιτυλιγμένο γυαλί στο παρμπρίζ. Το 1975, η GMC παρουσίασε προαιρετικά μια αεροτομή οροφής Dragfoiler. Σε μια επιλογή που έγινε στάνταρ ένα χρόνο αργότερα, το 1979, η GMC και η Chevrolet πρόσφεραν το πακέτο SS (Special Series). Διαθέτοντας (πολύ) μεγαλύτερη μάσκα ψυγείου, βελτιώσεις στην εξωτερική και εσωτερική επένδυση, το πακέτο SS προοριζόταν να προωθήσει το Astro/Titan στους ιδιοκτήτες-χειριστές. Το 1983, κυκλοφόρησε το πακέτο επιλογής Aero Astro, κυρίως ως μια προσπάθεια βελτίωσης της οικονομίας καυσίμου. Μαζί με την αεροτομή οροφής Dragfoiler, το προαιρετικό πακέτο περιλάμβανε πάνελ επέκτασης αμαξώματος μεταξύ καμπίνας και ρυμουλκούμενου, φράγμα αέρα κάτω από εκτεταμένο προφυλακτήρα και βελτιστοποιημένη μάσκα ψυγείου. Σε μια σημαντική αλλαγή από το προηγούμενο, όταν παρουσιάστηκε το 1969, τα Astro/Titan διατέθηκαν στο εμπόριο αποκλειστικά με κινητήρες ντίζελ. Ο βασικός κινητήρας ήταν ο Detroit Diesel 6-71N, με τους κινητήρες ντίζελ Detroit 8V71 και Cummins N-Series ως επιλογές. Το 1972, το Detroit 12V71 έγινε διαθέσιμο προαιρετικά, αν και σπάνια παραγγέλθηκε, ο κινητήρας V12 θα παρέμενε μέχρι το 1978. Αν και το Detroit Diesel είχε αναπτύξει μια έκδοση αεριοστροβίλου του GMC Astro στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι ανησυχίες για την οικονομία καυσίμου θα το κρατούσαν εκτός παραγωγής. Το 1977, τα Cummins KT450 και Caterpillar 3406 έγιναν επιλογές. οι μεγαλύτεροι κινητήρες απαιτούσαν την προσθήκη μεγαλύτερου ψυγείου. Το 1979, το 6-71 αντικαταστάθηκε από το 6V92, καθιστώντας όλους τους διαθέσιμους κινητήρες ντίζελ του Ντιτρόιτ κινητήρες V. το 6V71 διακόπηκε μετά το 1980. Μετά την κυκλοφορία της σειράς φορτηγών "χωρίς μούρη" το 1969, το GMC Astro ξεπέρασε γρήγορα το Chevrolet Titan σε πωλήσεις και μερίδιο αγοράς. Το 1981, η General Motors τερμάτισε τις πωλήσεις βαρέων φορτηγών από το τμήμα Chevrolet, οδηγώντας στην ακύρωση των Chevrolet Bruin, Bison και Titan. Ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε στην ακύρωση ήταν η έλλειψη υποστήριξης για βαρέα φορτηγά από τους αντιπροσώπους της Chevrolet. Σε αντίθεση με άλλες μάρκες GM, βασική απαίτηση των αντιπροσώπων της GMC της εποχής ήταν η ικανότητα πώλησης και εξυπηρέτησης ολόκληρης της σειράς προϊόντων της GMC. Εκτός από τα ελαφρά φορτηγά, αυτό σήμαινε ότι μια δυνητικό αντιπροσωπεία GMC χρειαζόταν την ικανότητα να υποστηρίζει φορτηγά μεσαίας χρήσης, βαρέα εμπορικά φορτηγά, το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο GMC, το πλαίσιο P και το πλαίσιο σχολικών λεωφορείων. Για μια τυπική αντιπροσωπεία, αυτό σήμαινε αφιέρωση κερδοφόρου χώρου που διαφορετικά θα πήγαινε στην πώληση επιβατικών αυτοκινήτων. Το 1986, η Volvo AB προχώρησε σε κοινοπραξία με τη General Motors στην παραγωγή βαρέων φορτηγών, με τη Volvo να κατέχει το 85% των μετοχών. Έχοντας ήδη εξαγοράσει την White Motor Company το 1980, η κοινοπραξία θα δραστηριοποιηθεί ως Volvo GM Heavy Truck Corporation, πουλώντας φορτηγά με το σήμα συνδυασμένου προϊόντος WhiteGMC. Στο πλαίσιο της κοινής επιχείρησης, τα φορτηγά GMC καταργήθηκαν σταδιακά προς όφελος των προϊόντων Volvo GM που σχεδίασαν White. Το GMC Astro σταμάτησε να παράγει μετά το έτος μοντέλου του 1987 (συμπτωματικά, δύο χρόνια αφότου η Chevrolet κυκλοφόρησε ένα βαν με το ίδιο όνομα). Αν και η Volvo GM θα συνέχιζε τις πωλήσεις φορτηγών COE με τις μάρκες White GMC και Western Star (το WhiteGMC WH και το Western Star Cabover, και οι δύο εκδόσεις του White Road Commander II), το GMC Astro δεν αντικαταστάθηκε ποτέ απευθείας από τα Volvo GM, Volvo ή General Motors. Rigs of Rods? GMC Astro 95 & Chevy Titan 90 Chevrolet Titan 90 (Trucks Planet)