IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζωοδόχος Πηγή Κοζάνης

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ζωοδόχος Πηγή (αποσαφήνιση) Η Ζωοδόχος Πηγή είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης σε υψόμετρο 1.300 μέτρα.

 Η Ζωοδόχος Πηγή βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθία, σε απόσταση 38,5 χλμ. Α.-ΒΑ. της Κοζάνης και 25 χλμ. ΝΔ. της Βέροιας. Μέχρι τη λειτουργία της Εγνατίας Οδού αποτελούσε σημαντικό οδικό κόμβο της ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, τις αναφορές από γραπτά κείμενα και βιβλία και έπειτα από έρευνα του αρχιμανδρίτη Πορφύριου, ηγούμενου της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Βεροίας, η ιερή πηγή της Ζωοδόχου Πηγής αποτελεί θαύμα του Απόστολου Παύλου. Κατά τη β’ ιεραποστολική περιοδεία του ο Απόστολος των Εθνών Παύλος έρχεται με τη συνοδεία του στη Θεσσαλονίκη και κηρύσσει τον Λόγο και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Διωκόμενοι από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης φτάνουν στη Βέροια και από εκεί μεταβαίνουν στο όρος Βέρμιο. Κυνηγημένοι και διψασμένοι, ενώ δεν υπάρχει γύρω τους πουθενά νερό παρά μόνο ερημιά και βουνά, ο Απόστολος Παύλος απευθύνει παράκληση στην Παναγία και ως άλλος Μωυσής, χτυπάει με τη ράβδο του τον βράχο και αυτός αναβλύζει νερό για να τους ξεδιψάσει. Έτσι, η τοποθεσία με τον βράχο και την πηγή ονομάστηκε Ζωοδόχος Πηγή, για αυτό και χτίστηκε ομώνυμος ναός, που σήμερα ανήκει στην ενορία Αγίου Γεωργίου Πολυμύλου, για να τιμήσουν την Παναγία. Η Ζωοδόχος Πηγή από τότε συνεχίζει να ξεδιψάει τους περαστικούς του άλλοτε αυξημένης κίνησης δρόμου, τους προσκυνητές της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελάς στην Καστανιά Ημαθίας, καθώς και να προσφέρει στους κατοίκους Πολυμύλου και άλλων χωριών της περιοχής το πολύτιμο νερό της για να ποτίζουν τα χωράφια τους. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πολυμύλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Πολύμυλο, τους Αγίους Θεοδώρους, τον Λεβέντη και την Αγία Παρασκευή αποτελούν την τοπική κοινότητα Πολυμύλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης. Η Ζωοδόχος Πηγή σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκους.
Γεράρδος Γ΄ του Χέλρε

Ο Γεράρδος Γ΄, ολλανδ.: Gerard III van Gerle (1185 - 22 Οκτωβρίου 1229) από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν κόμης του Χέλρε (Gerle, γερμ.: Gueldern) και του Zούτφεν (Zutphen) από το 1207 μέχρι το τέλος του το 1229.

 Ήταν γιος του Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε και της Ριχάρδις των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης, το 1206. Ο Γεράρδος Γ΄ ήταν ένας ιππότης με επιρροή στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας, αλλά εξέπεσε της βασιλικής εύνοιας· και μετά από μία σύγκρουση μεταξύ τους ο Φρειδερίκος Β΄ κατέστρεψε το Ρέρμοντ το 1213. Πολέμησε τον επίσκοπο της Ουτρέχτης Όθωνα Β΄ του Λίππε για το Σάλαντ, αλλά υποστήριξε τον επίσκοπο στη μάχη του Άνε. Συνελήφθη σε αυτή τη μάχη το 1227. Το χρονικό του Γιοχάνες ντε Μπέκε αναφέρει ότι ο Γεράρδος Γ΄ σκοτώθηκε στη μάχη. Μία άλλη πηγή αναφέρει ότι ο Γεράρδος Γ΄ σκοτώθηκε σε μία μάχη στο Zούτφεν το 1229. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και είχαν παιδιά: Όθων Β΄, δούκας του Χέλρε (κυβ. 12209-1271). Ερρίκος, επίσκοπος της Λιέγης. Mαργαρίτα. Ριχάρδις, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του Γύλιχ.
Αλεξάντερ Μακντόνελ

Ο Αλεξάντερ Μακντόνελ (αγγλικά: Alexander McDonnell, Μπέλφαστ, 1798 – Λονδίνο, 15 Σεπτεμβρίου 1835) ήταν Ιρλανδός έμπορος και μαιτρ στο σκάκι, ο οποίος το καλοκαίρι του 1834 διαγωνίστηκε για δεύτερη φορά τότε με τον ισχυρότερο στον κόσμο σκακιστή Λουί ντε λα Μπουρντοναί και τον κέρδισε κατακτώντας, αν και προσωρινά, τον τίτλο του ανεπίσημου Παγκοσμίου Πρωταθλητή στο σκάκι, μιας και την εποχή εκείνη δεν υπήρχε επίσημος τίτλος.

 Ο Αλεξάντερ Μακντόνελ γεννήθηκε στην Μπέλφαστ το 1798 και ήταν γιος ενός χειρουργού. Είχε εκπαιδευτεί ως έμπορος και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στις Δυτικές Ινδίες. Το 1820 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου έγινε ο γραμματέας της επιτροπής των εμπόρων στις Δυτικές Ινδίες. Ήταν μια προσοδοφόρα θέση που τον έκανε πλούσιο και του άφησε άφθονο χρόνο για να απολαύσει το πάθος του με το σκάκι. Ο Μακντόνελ έπασχε από νεφρίτιδα (η οποία επηρεάζει τα νεφρά). Το καλοκαίρι του 1835 η κατάστασή του επιδεινώθηκε και πέθανε στο Λονδίνο στις 15 Σεπτεμβρίου 1835 πριν μπορέσει να ολοκληρώσει τον τότε αγώνα του με τον Λα Μπουρντοναί. Αργότερα, όταν ο Λα Μπουρντοναί πέθανε αδέκαρος το 1840, ο Τζωρτζ Ουώκερ φρόντισε να ταφεί σε κοιμητήριο του Λονδίνου (Kensal Green Cemetery) ακριβώς δίπλα στον παλιό αντίπαλό του, τον Αλεξάντερ Μακντόνελ. Το 1825 έγινε μαθητής του Γουίλιαμ Λιούις, ο οποίος ήταν τότε ο ισχυρότερος παίκτης στη Βρετανία. Αλλά πολύ σύντομα ο Μακντόνελ είχε γίνει τόσο καλός που ο Λιούις, φοβούμενος για τη φήμη του, αρνήθηκε πλέον να παίζει μαζί του. Γύρω στο 1825 με 1826, ο Μακντόνελ έπαιξε με τον Κάπταιν Έβανς, ενώ ο τελευταίος βρισκόταν με υπηρεσιακή άδεια στο Λονδίνο. Ο Μακντόνελ κτυπήθηκε, όπως θεωρείται σήμερα στους σκακιστικούς κύκλους, με τη δημιουργία του Γκαμπί του Έβανς (σε αλγεβρική σημειογραφία: 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.Αγ4 Αγ5 4.β4).Εκείνη την εποχή ο ισχυρότερος παίκτης του κόσμου ήταν ο Γάλλος αριστοκράτης Λουί ντε λα Μπουρντοναί. Μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου του 1834 ο Λα Μπουρντοναί και ο Μακντόνελ έπαιξαν μια σειρά από έξι αγώνες, συνολικά ογδόντα πέντε παρτίδες, στο Westminster Chess Club στο Λονδίνο. Ο Μακντόνελ κέρδισε τον δεύτερο αγώνα (και συνεπώς θεωρείται ότι έστω εν συντομία ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι), ενώ ο Λα Μπουρντοναί κέρδισε τον πρώτο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο αγώνα. Ο έκτος αγώνας έμεινε ημιτελής, λόγω του θανάτου του Μακντόνελ. Walker, George (1850). «Chess and Chess-Players». London: C. J. Skeet. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2014. «Alexander McDonnell (player profile and games)». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2014. Winter, Edward (2004). «Alexander McDonnell». chesshistory.com. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2014.
Μάχη του Ντόμπρο Πόλε

Η Μάχη του Ντόμπρο Πόλε διεξήχθη στις 15 Σεπτεμβρίου 1918 μεταξύ των δυνάμεων της Αντάντ και της Βουλγαρίας και έληξε με την υπογραφή ανακωχής που απομάκρυνε τη Βουλγαρία από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μάχη σημειώθηκε βορειοδυτικά της Αριδαίας στο Ντόμπρο Πόλε (Καλό Πεδίο) στα Σκόπια που βρίσκονταν υπό βουλγάρικη κατοχή από το 1915.

 Οι βουλγάρικες δυνάμεις αντιμετώπισαν σαφώς μεγαλύτερες δυνάμεις στο Ντόμπρο Πόλε. Στην πρώτη γραμμή, οι Σύμμαχοι είχαν παρατάξει την 122η Γαλλική Μεραρχία Πεζικού, τη 17η Γαλλική Αποικιακή Μεραρχία Πεζικού και τη Σέρβικη Μεραρχία Σουμάντια, ενώ στη δεύτερη γραμμή παρατάχθηκαν δύο σέρβικες μεραρχίες (Τίμοκ και Γιούγκοσλαβ). Η μάχη ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου με βαρύ κανονιοβολισμό. Μέχρι τότε, οι Βούλγαροι φημίζονταν πως δεν είχαν υποστεί απώλειες κατά τη διάρκεια του πολέμου και ο Φερδινάνδος Α' αποφάσισε να διατηρήσει τα στρατεύματα στην περιοχή - εκεί πολεμούσαν η 2η Βουλγαρική Μεραρχία Πεζικού και η 3η Βουλγαρική Μεραρχία Πεζικού. Από τις 15 μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου, οι Βούλγαροι είχαν περικυκλωθεί. Καθώς είχαν αριθμητικό και στρατηγικό μειονέκτημα, οι Βούλγαροι ήσαν ανίκανοι να σταματήσουν την προώθηση των Συμμάχων, ωστόσο συνέχισαν τον αγώνα παρά τις προτάσεις για παράδοση. Μετά την ήττα στο Ντόμπρο Πόλε, αρκετοί Βούλγαροι στρατιώτες εξεγέρθηκαν και το Βουλγαρικό Μέτωπο διαλύθηκε. Οι επαναστάτες κινήθηκαν στη Σόφια με σκοπό να διαπραγματευτούν με την κυβέρνηση, ωστόσο, διαλύθηκαν μετά από την επέμβαση των Βουλγάρων φιλοκυβερνητικών και των γερμανικών στρατευμάτων. Η μάχη έληξε με αποτυχία για τους Βούλγαρους εξαιτίας του χαμηλού ηθικού των βουλγαρικών στρατευμάτων και του σοβαρού αριθμητικού μειονεκτήματος που είχαν σε σχέση με τα αντίπαλα στρατεύματα. Μετά τη νίκη, ο στρατός της Αντάντ προέλασε στη Βουλγαρία. Στις 19 Σεπτεμβρίου, τα γαλλικά, τα βρετανικά και τα ελληνικά στρατεύματα ηττήθηκαν στην τρίτη μάχη της Δοϊράνης και η Βουλγαρία απέφυγε την κατοχή. Τον Νοέμβριο του 1919, η Συνθήκη του Νεϊγύ παραχώρησε τη Θράκη στην Ελλάδα με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της βουλγαρικής εξόδου στο Αιγαίο πέλαγος. Το νεοϊδρυθέν Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων προσάρτησε τη Βόρειας Μακεδονία. Η Νότια Δοβρουτσά ανακτήθηκε από τη Ρουμανία. Οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να θέσουν περιορισμούς στο μέγεθος του βουλγαρικού στρατού και ανάγκασαν τους Βουλγάρους να τους πληρώσουν το ποσό που χρησιμοποίησαν για πολεμικές προετοιμασίες. Richard Hall, Balkan Breakthrough: The Battle of Dobro Pole 1918, Indiana University Press, 2010, ISBN 978-0-253-35452-5 Hayles, John (13 Δεκεμβρίου 2001). «Republic of Bulgaria National History». Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2007. Savo Skoko, "Vojvoda Stepa Stepanović", Belgrade 1985. Ανακωχή με τη Βουλγαρία Σερβική εκστρατεία (Α' Παγκόσμιος Πόλεμος)
ΟΣ Σταντ Ταμποναίζ

Η ΟΣ Σταντ Ταμποναίζ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Le Tampon, Ρεϊνιόν. Ιδρύθηκε το 1982. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Klébert Picard, χωρητικότητας 10000 θεατών. Συμμετέχει στην Ρεϊνιόν Πρέμιερ Λιγκ.

 Ρεϊνιόν Πρέμιερ Λιγκ: 91991, 1992, 1999, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009Coupe de la Réunion: 51991, 2000, 2003, 2008, 2009Coupe D.O.M: 12000Outremer Champions Cup: 32001, 2004, 2007Océan Indien Cup: 32004, 2006, 2007 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής: 4 συμμετοχές2000 - 1ος γύρος 2004 - αποσύρθηκε από τον 1ο γύρο 2008 - 1ος γύρος 2009 - 1ος γύροςCAF Cup: 4 συμμετοχές1995 - 1ος γύρος 1996 - Προημιτελικά 1997 - 1ος γύρος 1999 - 2ος γύροςCAF Cup Winners' Cup: 2 συμμετοχές1994 - Προημιτελικά 2001 - 1ος γύρος Official Site
Ανατόλι Κάρποφ

Ο Ανατόλι Γεβγκένιεβιτς Κάρποβ (Анато́лий Евге́ньевич Ка́рпов, Ζλατοούστ, 23 Μαΐου 1951) είναι Ρώσος συγγραφέας, πολιτικός και γκρανμαίτρ στο σκάκι, που έγινε ο δωδέκατος Παγκόσμιος Πρωταθλητής Σκακιού.

 Είναι ο πιο επιτυχής σκακιστής όλων των εποχών σε επιδόσεις σε τουρνουά κατακτώντας πάνω από 140 πρώτες θέσεις. Από το 1978 έως το 1998 έπαιξε σε όλα τα ματς για τον τίτλο του παγκοσμίου πρωταθλητή της FIDE. Το σημερινό ρεκόρ του σε επαγγελματικό επίπεδο είναι 1.118 νίκες, 287 ήττες και 1.480 ισοπαλίες σε 3.163 παρτίδες. Η μέγιστη βαθμολογία ΕΛΟ την οποία είχε ποτέ είναι 2780. Η αναμέτρηση του με τον Γκάρι Κασπάροφ το 1984 έμεινε στην ιστορία ως η μοναδική μέχρι σήμερα αναμέτρηση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, η οποία διεκόπη χωρίς αποτέλεσμα. Ο λόγος ήταν διότι οι δυο παίκτες είχαν χάσει πολύ βάρος. Από το 2005 ο Κάρποφ διατελεί μέλος του Δημόσιου Επιμελητηρίου της Ρωσίας, ενώ πρόσφατα έχει συμμετάσχει σε διάφορες ανθρωπιστικές κινήσεις, όπως η υποστήριξη της χρήσης του ιωδιούχου άλατος. Στις 17 Δεκεμβρίου 2012, ο Κάρποφ υποστήριξε στο ρωσικό κοινοβούλιο τον νόμο για την απαγόρευση της υιοθέτησης των ορφανών της Ρωσίας από πολίτες των ΗΠΑ. Ο Κάρποφ έγραψε αρκετά βιβλία, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες. Κάρποφ, Ανάτολι (1988). The Open Game in Action. Batsford. ISBN 978-0713460964. Κάρποφ, Ανάτολι (1988). The Semi-Open Game in Action. Collier. ISBN 978-0020218012. Κάρποφ, Ανάτολι (1990). The Closed Openings in Action. Collier/MacMillan. ISBN 978-0020339854. Κάρποφ, Ανάτολι (1990). The Semi-Closed Openings in Action. Collier/MacMillan. ISBN 978-0020218050. Κάρποφ, Ανάτολι (1990). Karpov on Karpov: Memoirs of a chess world champion. Liberty Publishing. ISBN 0-689-12060-5. (επίσης το 1992 σε εκδόσεις Simon & Schuster) Κάρποφ, Ανάτολι (1992). Beating the Grünfeld. Batsford. ISBN 978-0-7134-6468-9. Κάρποφ, Ανάτολι (2006). Caro-Kann Defence: Advance Variation and Gambit System. Batsford. ISBN 0-7134-9010-1. Κάρποφ, Ανάτολι· Χένλεϊ, Ρον (2007). Elista Diaries: Karpov–Kamsky, Karpov–Anand, Anand Mexico City 2007 World Chess Championship Matches. Batsford. ISBN 0-923891-97-8. Επίσημη ιστοσελίδα 60 αποφασιστικές θέσεις από τις παρτίδες του Ανατόλι Κάρποβ 2006
Εθνικό ινστιτούτο πυρηνικής φυσικής

Το Εθνικό Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής, (INFN), είναι το ιταλικό ινστιτούτο που προωθεί, συντονίζει και υλοποιεί επιστημονική έρευνα στον τομέα της πυρηνικής φυσικής, υποατομικής και αστροσωματιδιακής φυσικής, και ανάπτυσει τη τεχνολογία που είναι αναγκαία για τις δραστηριότητες σε αυτούς τους τομείς.

 Το INFN ιδρύθηκε στις 8 αυγούστου 1951 από τις ομάδες των Πανεπιστημίων της Ρώμης, την Πάντοβα, του Τορίνο και του Μιλάνο, προκειμένου να συνεχίσουν και να αναπτύξουν την ιταλική επιστημονική παράδοση που ξεκίνησε την δεκαετία του 1930 ο Enrico Fermi και το σχολείο του με τις θεωρητικές και πειραματικές μελέτες στη πυρηνική φυσική. Οι δραστηριότητες του INFN διαχωρίζονται σε δύο κλάδους για την στήριξη της έρευνας: τα τμήματα και τα εθνικά εργαστήρια, και ένα εθνικό Κέντρο για υπολογιστικές εργασίες (CNAF στην Μπολόνια). Υπάρχουν 20 Τμήματα, και 9 ομάδες που βασίζονται σε πανεπιστημιακά τμήματα, και να πραγματοποιούν την άμεση σύνδεση μεταξύ των δραστηριοτήτων του ινστιτούτου και των πανεπιστημίων. Τα τέσσερα εργαστήρια, έχουν έδρες στην Κατάνια (εθνικά Εργαστήρια του Νότου, LNS), στο Frascati (εθνικά Εργαστήρια του Frascati, LNF), στη Λ'Ακουιλα (εθνικά Εργαστήρια του Gran Sasso, LNGS) και στο Legnaro (Legnaro εθνικά Εργαστήρια, το nl), Το εθνικό Ινστιτούτο πυρηνικής φυσικής, έχει το κεντρικό του γραφείο στη Ρώμη, στο Palazzo Lante στην piazza dei Caprettari 70, Ενώ το προσωπικό του INFN, αποτελείτε από 1812 εργαζομένους, και μια σειρά από περίπου 4000 υπαλλήλους των πανεπιστημίων, που συμμετέχουν στις δραστηριότητες του Ινστιτούτου. Τα εθνικά εργαστήρια του Frascati (LNF) Τα εθνικά εργαστήρια του Gran Sasso (LNGS) Τα εθνικά εργαστήρια του Legnaro (nl) Τα εθνικά εργαστήρια του Νότου (LNS) Μπάρι, Μπολόνια, Μπολόνια - CNAF, Κάλιαρι, Κατάνια, τη Φερράρα, Φλωρεντία, Γένοβα, Λέτσε, Milano, Milano Bicocca, Napoli, Padova, Pavia, Περούτζια, Πίζα, Ρώμη, Ρώμη ΙΙ, Ρώμη ΙΙΙ, Τορίνο, Τεργέστη 1954-1959 Gilberto Bernardini 1960-1965 Edoardo Amaldi 1966-1970 Giorgio Salvini 1970-1975 Claudio Villi 1976-1977 Alberto Gigli Berzolari 1977-1983 Antonino Zichichi 1983-1992 Nicola Cabibbo 1993-1998 Luciano Maiani 1998-2004 Enzo Iarocci 2004-2011 Ρομπέρτο Petronzio 2011- Fernando Ferroni
Μολών λαβέ

Η αρχαία ελληνική ρηματική φράση «Μολὼν λαβέ» ήταν η απάντηση του Λεωνίδα, βασιλιά της Αρχαίας Σπάρτης στον Πέρση βασιλιά όταν ζήτησε να παραδοθούν οι Λακεδαιμόνιοι, λίγο πριν την μάχη των Θερμοπυλών.

 Ήταν η απάντηση που δόθηκε στους κήρυκες του βασιλιά των Περσών Ξέρξη,όταν αυτός ζήτησε την παράδοση των όπλων των αμυνομένων Ελλήνων στο στενό των Θερμοπυλών. Η απάντηση «μολὼν λαβέ» (=«αφού / εφόσον έρθεις, πάρ'τα» ή κατά την πιο γνωστή μετάφραση «έλα να τα πάρεις») φαίνεται πως εξόργισε τον Πέρση ηγεμόνα που διέταξε, αμέσως μετά, να ξεκινήσει η ιστορική μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. Η φράση παραδίδεται από τον μεταγενέστερο αρχαίο Έλληνα συγγραφέα Πλούταρχο, στο έργο του Ηθικά (κεφάλαιο Αποφθέγματα Λακωνικά, Λεωνίδας Αναξανδρίδου, απόφθεγμα 11). Πηγή : Πλούταρχος -Ἀποφθέγματα Λακωνικά - Απὀ Βικιθήκη Ετυμολογικά οι λέξεις μολών και λαβέ παράγονται από τα αρχαία ρήματα βλώσκω «πηγαίνω, έρχομαι - φτάνω, περνώ», στη συγκεκριμένη περίπτωση από το θέμα μολ- του αορίστου β' του ρήματος) και λαμβάνω (τύπος προστακτικής τού αορίστου β΄). Είναι αξιοσημείωτο ότι στην τσακωνική διάλεκτο το ρήμα μόλω επιβιώνει μέχρι σήμερα με τη σημασία «έρχομαι». Corpus paroemiographorum graecorum, Τόμος 2
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής είναι το εθνικό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής της Ελλάδας το οποίο διοργανώνεται ετησίως από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (ΕΓΟ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) στη Θεσσαλονίκη το 1971. Από το 1997 διεξάγεται από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (ΕΓΟ).

 Στην Ελλάδα η ενόργανη γυμναστική εμφανίστηκε λίγο μετά την ίδρυση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, με την έλευση του βασιλιά Όθωνα το 1834. Οι πρώτοι οργανωμένοι αγώνες γυμναστικής έγιναν το 1889 στην τέταρτη Ζάππεια Ολυμπιάδα με πρωτοβουλία του Ιωάννη Φωκιανού ο οποίος θεωρείται θεμελιωτής της ενόργανης γυμναστικής. Το 1890 πραγματοποιήθηκαν στο κεντρικό γυμναστήριο ασκουμένων της Αθήνας οι ετήσιοι αγώνες στο δίζυγο, στους κρίκους και στο μονόζυγο. Αγώνες γυμναστικής διεξήγαγε και ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος ύστερα από την ίδρυσή του το 1891. Μετά την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής πραγματοποιήθηκαν για τα επόμενα 15 χρόνια. Με την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, κάθε αθλητική δραστηριότητα πέρασε σε δεύτερη μοίρα και σταδιακά η αγωνιστική γυμναστική έπαψε να εξασκείται σε οργανωμένη μορφή με αποτέλεσμα να μείνει στην αφάνεια για πολλά χρόνια. Με τη σημερινή της μορφή εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1968 ξεκίνησε η ανάπτυξη του αθλήματος με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη και με πρωτεργάτρια την Ουγγαρέζα πρώην πρωταθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής Νέλι Τσάπο – Άνταλ. Το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε στο Παλέ ντε Σπορ, στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 22 και 24 Απριλίου του 1971. Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) ο οποίος υπήρξε ο επίσημος φορέας του πρωταθλήματος μέχρι και το 1996. Στους αγώνες διεξήχθησαν οι κατηγορίες Α΄ (Ανδρών–Γυναικών), Β΄ και Γ΄ και συμμετείχαν 7 σύλλογοι. Ο Νίκος Γραμματικάκης του Ολυμπιακού και η Νούλη Γιαννιτσοπούλου του Πανθεσσαλονίκειου έγιναν οι πρώτοι πρωταθλητές στην ιστορία του τουρνουά στο σύνθετο ατομικό. Από το 1997 το πρωτάθλημα διεξάγεται από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (ΕΓΟ) που ιδρύθηκε επίσημα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους. ΣημείωσηΗ πρώτη ομάδα στον πίνακα μεταλλίων μετά την ολοκλήρωση των αγώνων αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Στον πίνακα μεταλλίων περιλαμβάνεται και το Ομαδικό. Άνδρες Γυναίκες Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνική Γυμναστικής Ομοσπονδίας Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία — Αρχείο Αποτελεσμάτων (2009—τώρα) Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα (1971—2013) στο Internet Archive
Στήθη της Αγίας Αγάθης

Τα στήθη της Αγίας Αγάθης, ή τα στήθη της παρθένου (ιταλικά: cassatella di sant'Agata, σικελικά: minnuzzi di sant'Àjita ή minni di virgini), είναι παραδοσιακό σικελικό γλυκό από την Κατάνια, που παρασκευάζεται κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ της Αγίας Αγάθης.

 Ο Ιταλός ιστορικός Εμανουέλε Τσάτσερι ισχυρίστηκε ότι η προέλευση του επιδορπίου μπορεί να βρίσκεται στη λατρεία της Ίσιδας στην αρχαία Αίγυπτο, πιστεύοντας ότι τα κέικ είχαν σχήμα στήθους για να τιμήσουν τον ρόλο της Ίσιδας ως Μεγάλης Μητέρας. Τα κέικ έχουν σχήμα στήθους για να τιμήσουν την Αγία Αγάθη, την προστάτιδα της Κατάνια, μία καθολική μάρτυρας που βασανίστηκε με το κόψιμο του στήθους της με λαβίδες. Η Αγία Αγάθη είχε πάρει τον όρκο της παρθενίας και αρνήθηκε να παντρευτεί τον Ρωμαίο περιφερειάρχη Κουιντιανό, ο οποίος την ανέφερε στις αρχές ότι ήταν Χριστιανή κατά τη διάρκεια της Δέκιας δίωξης. Τα στήθη της Αγίας Αγάθης είναι γλυκά στρογγυλού σχήματος φτιαγμένα με παντεσπάνι εμποτισμένο με ροσόλιο και γεμιστά με ρικότα, σταγόνες σοκολάτας και ζαχαρωμένα φρούτα. Το εξωτερικό καλύπτεται με λευκό γλάσο και ολοκληρώνεται με ένα ζαχαρωμένο κεράσι στην κορυφή. Η ρικότα παρασκευάζεται αυστηρά από πρόβειο γάλα. Κασάτα Σικελική κουζίνα Αγία Αγάθη Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία
465 Αληκτώ

Η Αληκτώ (Alekto) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,7. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομα της Αληκτούς, μιας από τις Ερινύες στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρος της Αληκτούς εκτιμάται σε 73,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 413 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,043 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μέγαιρα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κερνίτσα Αχαΐας

Η Κερνίτσα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Διακοπτού, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Διακοπτού.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Επισκοπή Κερνίτσης και Καλαβρύτων Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κερνίτσας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Διακοπτού Αχαΐας (1912-1997). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Διακοπτού (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018.
Περικλής Δημούλης

Ο Περικλής Δημούλης (1880 - 30 Οκτωβρίου 1945) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Από το 1931 ως το 1932 υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

 Γεννήθηκε το 1880. Υπηρετούσε ως πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, όταν ανέλαβε υπουργός Κρατικής Αντιλήψεως και Υγιεινής, για μια ημέρα, στην κυβέρνηση Οθωναίου. Την περίοδο 1925 - 1928 διετέλεσε διοικητής Ναυτικής Εκπαίδευσης του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Αυτοκτόνησε στην οικία του στην Κηφισιά, στις 30 Οκτωβρίου 1945 και κηδεύτηκε την επομένη.
Πέτρα του Ρωμιού

Η Πέτρα του Ρωμιού, γνωστή και ως Βράχος της Αφροδίτης, είναι θαλάσσιος βράχος στην Πάφο της Κύπρου. Βρίσκεται έξω από την ακτή, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου που οδηγεί από την Πάφο προς την Λεμεσό. Ο συνδυασμός της ομορφιάς της περιοχής και η θέση της στην μυθολογία ως γενέτειρας της Αφροδίτης την έχουν καταστήσει δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Η θάλασσα στην Πέτρα του Ρωμιού είναι τραχιά σε γενικές γραμμές. Αυτό το χαρακτηριστικό αποθαρρύνει τους τουρίστες από το να κολυμπήσουν εκεί. Δεν επιτρέπεται η ανάβαση στο βράχο. Ένα εστιατόριο, το τουριστικό περίπτερο και το ξενοδοχείο Aphrodite Hills βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.

 Σύμφωνα με τον θρύλο στον βράχο γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη, ίσως λόγω και των αφρίζοντων νερών γύρω από τον βράχο. Από αυτό τον μύθο προέρχεται και το εναλλακτικό όνομα Βράχος της Αφροδίτης. Η μητέρα Γαία ζήτησε από τον Κρόνο, ένα από τους γιους της, να ακρωτηριάσει τον πατέρα του, τον Ουρανό. Ο Κρόνος έκοψε τους όρχεις του Ουρανού και έπειτα τους πέταξε στην θάλασσα. Ομοίως, η τοπική εκδοχή αναφέρει ότι ο Βράχος της Αφροδίτης είναι μέρος του κατώτερου μέρους του σώματος του Ουρανού. Αυτός ο μύθος λέει ότι ο Κρόνος έστησε παγίδα στον πατέρα του και ότι του έκοψε το μέρος του κάτω από τη μέση με ένα δρεπάνι. Ο Ουρανός, προσπαθώντας να διαφύγει πετώντας, έχασε μέρη του κομμένου σώματος και των όρχεών του που έπεσαν στην θάλασσα. Έπειτα εμφανίστηκε ένας λευκός αφρός απ'όπου προήλθε μια κόρη, η οποία μεταφέρθηκε με τα κύματα πρώτα στα Κύθηρα και έπειτα στην Κύπρο. Η κόρη, με το όνομα Αφροδίτη, πήγε στο συμβούλιο των θεών από την Κύπρο. Οι Ρωμαίοι αναφέρονται σε αυτή με την ονομασία Βένους. Η Αφροδίτη απέκτησε ένα μεγάλο κύμα λατρείας στην Πάφο, το οποίο έπειτα συνετρίβη από τους Ρωμαίους. Αυτό είναι εμφανές από το Ιερό της Αφροδίτης στην Παλιά Πάφο στην Κούκλια. Ένας τοπικός μύθος λέει ότι κάθε άτομο που κολυμπά γύρω από τον βράχο της Αφροδίτης θα ευλογηθεί με αιώνια ομορφιά. Ένας άλλος μύθος συσχετίζει το όνομα Άχνη με μια κοντινή παραλία, και το αποδίδει στο γεγονός ότι ήταν σημείο στο οποίο οι Αχαιοί έφτασαν στην ξηρά, μετά την επιστροφή τους από την Τροία.Το σημερινό του όνομα, Πέτρα του Ρωμιού, συσχετίζει το μέρος με τα κατορθώματα του ήρωα Βασίλειου όπως περιγράφεται στον Διγενή Ακρίτα. Ο Βασίλειος ήταν μισός βυζαντινός (Ρωμιός) και μισός άραβας, εξ ου και το όνομα Διγενής (δύο αίματα). Ο θρύλος λέει ότι ο χριστιανός Βασίλειος πήρε ένα τεράστιο βράχο από τα όρη Τροόδος για να αποκρούσει την εισβολή των Σαρακηνών. Ένας κοντινός βράχος είναι επίσης γνωστός ως βράχος των Σαρακηνών. Κούριο Λεμεσός Aphrodite Hills
KWrite

Το KWrite είναι ένας επεξεργαστής απλού κειμένου (αγγλ. text editor). Αποτελεί μέρος του πακέτου λογισμικού του KDE. Είναι ελεύθερο λογισμικό αδειοδοτημένο με την GNU Lesser General Public License (LGPL).

 Το KWrite βασίζεται τεχνολογικά στον πιο περίπλοκο επεξεργαστή απλού κειμένου Kate. Στις δυνατότητες του συγκαταλέγονται λειτουργίες όπως η αναδίπλωση κειμένου, η αυτόματη συμπλήρωση λέξεων, η εύρεση και αντικατάσταση κειμένου και ο ορθογραφικός έλεγχος. Το πρόγραμμα παρέχει επίσης λειτουργικότητα που διευκολύνει σημαντικά την σύνταξη πηγαίου κώδικα, όπως αρίθμηση των γραμμών, αναδίπλωση του πηγαίου κώδικα και επισήμανση συντακτικού (αγγλ. syntax highlighting) για πληθώρα γλωσσών προγραμματισμού.Η λειτουργικότητα του KWrite μπορεί να επεκταθεί με την χρήση προσθέτων (αγλλ. plug-in). Κατάλογος προγραμμάτων του KDE Kate gedit Leafpad επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά)
Εμπραχίμ Ραΐσι

Ο Εμπραχίμ Ραΐσι (γενν. 1960) είναι ο Πρόεδρος του Ιράν από τις 3 Αυγούστου 2021, ο οποίος εξελέγη στη θέση αυτή στις εκλογές του Ιουνίου 2021.

 Θεωρείται πολύ σκληροπυρηνικός στις θέσεις του έναντι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα. Διετέλεσε μέρος της πολιτικής καριέρας του στη δικαστική εξουσία του Ιράν και είναι εξαιρετικά συντηρητικός όσον αφορά τον ισλαμικό νόμο. Το 2016, διορίστηκε στην ηγεσία του ιδρύματος Astan Quds Razavi, μιας φιλανθρωπικής εταιρείας και εταιρείας χαρτοφυλακίων που διαχειρίζεται ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων στο Ιράν και διαδραματίζει σημαντικό οικονομικό και πολιτικό ρόλο στη χώρα. Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1960 από μία οικογένεια κληρικών στην περιοχή Noghan του Mashhad. Ο πατέρας του, Seyed Haji, πέθανε όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Εκπλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο σχολείο Javadiyeh και στη συνέχεια άρχισε να σπουδάζει στην Ισλαμική Ιερατική Σχολή Hawza. Το 1975, πήγε στο Σχολείο Ayatollah Boroujerdi για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του στο σχολείο Qom. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι έχει λάβει διδακτορικό δίπλωμα ιδιωτικού δικαίου από το Πανεπιστήμιο Motahari. Ωστόσο, αυτό αμφισβητήθηκε.Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Σεμινάριο Qom σε ηλικία 15 ετών. Στη συνέχεια αποφάσισε να σπουδάσει στο σχολείο Navvab για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά από αυτό, πήγε στο σχολείο Ayatollah Sayyed Muhammad Mousavi Nezhad όπου σπούδασε, ενώ δίδαξε και άλλους μαθητές. Το 1976, πήγε στο Qom για να συνεχίσει τις σπουδές του στο σχολείο Ayatollah Borujerdi. Ήταν μαθητής των Seyyed Hossein Borujerdi, Morteza Motahhari, Abolghasem Khazali, Hossein Noori Hamedani, Ali Meshkini και Morteza Pasandideh.
Λιντίτα Χαλίμι

Η Λιντίτα Χαλίμι (γενν. 24 Μαρτίου 1989), κοινώς γνωστή ως Λιντίτα είναι Κοσοβάρα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στην Eurovision 2017 με το τραγούδι "World" . Δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό κατακτώντας την δέκατη τέταρτη θέση στον α' ημιτελικό.

 Η καριέρα της άρχισε σε μια εκπομπή ταλέντων της αλβανικής τηλεόρασης (Ethet e se Premtes). Κατάφερε να φτάσει στους 10 καλύτερους διαγωνιζόμενους. Το 2007 έλαβε μέρος σε ένα άλλο μουσικό σόου (Top Fest) και βραβεύτηκε ως Καλύτερη Νέα Καλλιτέχνις χάρη στο τραγούδι της με τίτλο "Vetem syte e tu" (μετ. Μόνο τα μάτια σου) . Πήρε την απόφαση να συμμετάσχει ξανά σε αυτό το μουσικό σόου το 2008 με το τραγούδι της "Dallendyshe" και πήρε το βραβείο του Καλύτερου Τραγουδιού Ροκ. Το 2009 κατέκτησε την πρώτη θέση στο συγκεκριμένο μουσικό σόου με το τραγούδι "Enderroja" (μετ. Ονειρευόμουν).....Την ίδια κιόλας χρονιά έλαβε μέρος στο FiK (Festivali i Kenges) για να εκπροσωπήσει την χώρα της στην Γιουροβίζιον μαζί με τον Έρτι Χίμζο με το τραγούδι τους: "Nuk te dorezohem" (μετ. Δεν παραδίδομαι) αλλά δεν τα κατάφεραν. Στο ίδιο έτος ένα άλλο τραγούδι της κατέκτησε τον τίτλο Καλύτερο Τραγούδι Ροκ στο σόου Kenga Magjike. Το 2010 έλαβε ξανά μέρος στο σόου (Top Fest) με το τραγούδι "Me e forte se kurre"(μετ. Πιο δυνατή από ποτέ). Δημιούργησε μια από τις πιο όμορφες μπαλάντες της Αλβανίας, το τραγούδι της "Ndihme"(μετ. βοήθεια) επίσης βγήκε στην κυκλοφορία το τραγούδι "Cold World". Δοκίμασε για δεύτερη φορά στο FiK με το τραγούδι της "S'te fal"(μετ.Δεν σε συγχωρώ) και κατέκτησε την τρίτη θέση. Το 2015 πήγε στο American Idol όπου έφτασε τους κορυφαίους 48 και κατέκτησε την 25η θέση. Το 2016 δοκίμασε για τρίτη φορά να συμμετάσχει στο FiK όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με το τραγούδι της "Bote" (μετ. κόσμος). Το επόμενο έτος εκπροσώπησε την Αλβανία στην Γιουροβίζιον. Το 2017 βγήκε στην κυκλοφορία το νέο της τραγούδι Rock Wine.
Μπουρζ 18

Η Μπουρζ 18 είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα την πόλη Μπουρζ. Η ομάδα αγωνίζεται από την σεζόν 2009-2010 στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 αφού αναδείχτηκε πρωταθλήτρια της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ στην Ένωση Κέντρου το 2009.

 Η ομάδα αγωνίστηκε, κατά το ποαρελθόν, επί 11 σεζόν στη δεύτερη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Συγχωνεύτηκε στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2008 με την ομάδα της Μπουρζ-Ανιέρ 18, με την ομάδα-προϊόν της συγχώνευσης αυτής, να λαμβάνει την ονομασία Μπουρζ 18. Ως νέα χρώματα της ομάδας επιλέχτηκαν το κόκκινο και το μπλε. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1966 υπό την ονομασία ΦΚ Μπουρζ μέσω της συγχώνευσης των Φουαγιέ Σαιν-Φρανσουά Μπουρζ και Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Μπουρζ. Από το 1970 ως το 1975, η ομάδα αγωνιζόταν στην Ντιβιζιόν 2. Υποβιβάστηκε με το πέρας της σεζόν 1974-1975, ενώ επανήλθε στην D2 την σεζόν 1976-1977. Τερμάτισε, τελικώς, στην 16η θέση του Α' Ομίλου και, ως αποτέλεσμα, επέστρεψε στην D3. Η επόμενη σεζόν ήταν καταστροφική, καθώς η ομάδα υποβιβάστηκε στην D4, όπου και παρέμεινε μέχρι την σεζόν 1980-1981. Η δεύτερη θέση στον όμιλό της, της έδωσε την δυνατότητα να επανέλθει στην D3, όπου και αγωνίστηκε από το 1981 ως το 1986. Την σεζόν 1986-1987, αγωνίστηκε και πάλι στην D2 χάρη στην πρώτη θέση που είχε λάβει στην D3, αλλά τερμάτισε στην 17η θέση και επέστρεψε, άμεσα, στην D3. Η ομάδα της Μπουρζ πραγματοποίησε την ύστατη επιστροφή της στην D2 από το 1990 ως το 1994, αλλά τα αγωνιστικά της σκαμπανεβάσματα είχαν, και πάλι, ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της ομάδας στην Νασιονάλ 1 με την λήξη της σεζόν 1993-1994, κατά την οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα. Η ΦΚ Μπουρζ διαλύθηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 1998, λαμβάνοντας, πλέον, νέα ονομασία, ΦΚ Μπουρζ 18. Την σεζόν 1999-2000, τερμάτισε 3η στον Γ' Όμιλο του CFA2. Από το 2000 ως το 2004, η ομάδα αγωνίστηκε στο CFA. Το 2005, μετά από μια νέα διάλυση, μετονομάστηκε σε Μπουρζ Φουτμπόλ Ολιμπίκ Κλαμπ. Το 2006 : η ομάδα μετονομάστηκε, ξανά, σε Μπουρζ Φουτμπόλ. Το 2008, μετά την συγχώνευση με την Μπουρζ Ανιέρ 18, η ομάδα μετονομάστηκε σε Μπουρζ 18, και στη συνέχεια, το 2009, η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ στη ζώνη του Κέντρου. Για την σεζόν 2009-2010, η ομάδα τερμάτισε 12η στον 7ο Όμιλο του CFA2, με τους 66 βαθμούς που συγκέντρωσε να την φέρνουν μονάχα έναν βαθμό πάνω από την πρώτη ομάδα που υποβιβαζόταν, την δεύτερη ομάδα της Σαμουά Νιορταί. Την επόμενη σεζόν, οι εμφανίσεις της ομάδας κυμάνθηκαν στα ίδια επίπεδα, τερματίζοντας στην 13η θέση, με σύνολο 61 βαθμών, μονάχα έναν πάνω από την πρώτη ομάδα που υποβιβαζόταν, την ΑΣ Σατενιεραί ΒΦ. Στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ, η ομάδα είχε να αντιμετωπίσει την Μπουρζ Αβενίρ Κλαμπ, ακόμη μια ομάδα με έδρα την πόλη της Μπουρζ. Η Μπουρζ Φουτμπόλ είχε, επίσης, έρθει αντιμέτωπη με την Βιερζόν Φουτ 18 επί τρεις σεζόν. Επί 12 σεζόν σε D2 και D3, κυριότερη τοπική αντίπαλος της Μπουρζ ήταν η ΛΜ Σατορού. Ιστορικό της ομάδας στο πρωτάθλημα από το 1960 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. Ρόστερ της ομάδας από την σεζόν 1997-98 Αρχειοθετήθηκε 2012-06-07 στο Wayback Machine. Ρόστερ της ομάδας για την σεζόν 2010-2011
Φαξ

Το φαξ (αγγλικά: fax‎, σύντμηση της λέξης facsimile [πανομοιότυπος]· επίσης και telefacsimile, από όπου προκύπτουν και οι ελληνικοί όροι: τηλεομοιότυπο, και τηλεομοιοτυπία) είναι μια τεχνολογία τηλεπικοινωνιών που χρησιμοποιείται για την μετάδοση κειμένων, σχεδίων ή φωτογραφιών με τη χρήση ειδικών συσκευών, μέσω ενός δικτύου τηλεφωνίας σταθερής ή δορυφορικής. Παρόλο που οι επιχειρήσεις συνήθως υποστηρίζουν κάποιου είδους επικοινωνίας μέσω φαξ, η τεχνολογία αυτή έχει δεχτεί μεγάλου είδους ανταγωνισμό από εναλλακτικές τεχνολογίες στηριζόμενες στο διαδίκτυο. Παρολ' αυτά οι συσκευές fax ακόμα διατηρούν πολλά πλεονεκτήματα.

 Παρόλο που οι επιχειρήσεις συνήθως διατηρούν κάποιου είδους δυνατότητα αποστολής φαξ, η τεχνολογία αντιμετωπίζει αυξημένο ανταγωνισμό από εναλλακτικές βασισμένες στο διαδίκτυο. Σε κάποιες χώρες, επειδή οι ηλεκτρονικές υπογραφές στα συμβόλαια δεν αναγνωρίζονται ακόμα από τον νόμο, αλλά αντιθέτως τα σταλμένα με φαξ συμβόλαια με αντίγραφα υπογραφών αναγνωρίζονται, οι μηχανές φαξ απολαμβάνουν συνεχή υποστήριξη από τις επιχειρήσεις. Στην Ιαπωνία, τα φαξ χρησιμοποιούνται εκτενώς λόγω πολιτισμικών και γραφημικών λόγων και είναι διαθέσιμα σε πάνω από 81% των μικρών αγορών σε όλη τη χώρα. Οι μηχανές φαξ αυτών συνήθως εκτυπώνουν το ελαφρώς σμικρυμένο περιεχόμενο του απεσταλμένου στην απόδειξη παράδοσης.Σε πολλά εταιρικά περιβάλλοντα, οι αυτόνομες μηχανές φαξ έχουν αντικατασταθεί από εξυπηρετητές φαξ και άλλα μηχανογραφικά συστήματα, ικανά για την λήψη και αποθήκευση εισερχόμενων φαξ ηλεκτρονικά, και στην συνέχεια την δρομολόγησή τους σε χρήστες υπό έντυπη μορφή ή μέσω ασφαλούς, κρυπτογραφημένου email. Το πλεονέκτημα των συστημάτων αυτών είναι η μείωση του κόστους μέσω της εξάλειψης αχρείαστων εκτυπώσεων και της μείωσης του αναγκαίου αριθμού εισερχόμενων αναλογικών γραμμών τηλεφώνου για ένα δεδομένο γραφείο. Η κάποτε διαδεδομένη μηχανή φαξ έχει αρχίσει να εξαφανίζεται επίσης από τα περιβάλλοντα μικρού γραφείου και γραφείου στο σπίτι. Πάροχοι VoIP και e-mail διαθέτουν υπηρεσίες εξυπηρετητών φαξ απομακρυσμένης πρόσβασης, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες την αποστολή και λήψη φαξ χρησιμοποιώντας τους υπάρχοντες λογαριασμούς e-mail τους, χωρίς την ανάγκη ειδικού υλικού ή γραμμών φαξ. Οι προσωπικοί υπολογιστές έχουν εδώ και καιρό τη δυνατότητα διαχείρισης φαξ χρησιμοποιώντας αναλογικά μόντεμ ή ISDN, εξαλείφοντας την ανάγκη για αυτόνομες μηχανές φαξ. Αυτές οι λύσεις είναι ιδανικές για χρήστες οι οποίοι σπάνια έχουν ανάγκη φαξ.
Στέφανος Βαρδάκας

Ο Στέφανος Βαρδάκας του Κωνσταντίνου (Ιωάννινα 1882 ή 1883 - Φτέρη, Σκοτεινά, 18 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Κατερίνης-Βερροίας-Ναούσης όταν η Πιερία υπαγόταν στο νομό Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1923 ως το 1926.

 Καταγόταν από τα Ιωάννινα, αδερφός του Επισκόπου Κίτρους Παρθενίου Βαρδάκα, και σπούδασε Νομικά στο Παρίσι. Υπήρξε πολεμιστής κατά τον πόλεμο του 1897 και μέλος του Συνδέσμου Πολεμιστών. Το 1929 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Κατερίνης. Προσχώρησε στο Προοδευτικόν Κόμμα και μετέσχε στο συνέδριό του, το 1932. Εκτελέστηκε το 1943 κατά την περίοδο της Κατοχής. Ήταν παντρεμένος με την Ευρυδίκη Φούντου.
Na putu

To Na putu (αγγλικά: On the Path) είναι δραματική ταινία από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη του 2010, σε σκηνοθεσία και σενάριο της Γιασμίλα Ζμπάνιτς. Πρωταγωνιστούν οι Ζρίνκα Κβίτεσιτς και Λέον Λούτσεβ. Η ταινία επικεντρώνεται στη σχέση και τις δυσκολίες που παρουσιάζονται σε ένα νεαρό ζευγάρι. Η ταινία υπήρξε επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για τη Χρυσή Άρκτο, ενώ στο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Γερεβάν κέρδισε το βραβείο FIPRESCI.

 Η Λούνα και ο Αμάρ είναι ένα νεαρό ζευγάρι που ζει στο Σαράγιεβο. Αμφότεροι έχουν τραυματικές εμπειρίες από το πόλεμο που είχε ξεσπάσει στην περιοχή τη δεκαετία του 1990. Η Λούνα, είχε δει τους γονείς της να πεθαίνουν από αντιμουσουλμάνους, στο Μπιέλινα και ήρθε στο Σαράγιεβο με τους παππούδες της, ως προσφυγοπούλα. Ο Αμάρ είχε υπηρετήσει στον πόλεμο ως στρατιώτης και έχασε τον αδελφό του. Πλέον και οι δύο έχουν φτιάξει τη ζωή τους, η Λούνα δουλεύοντας ως αεροσυνοδός και ο Αμάρ ως υπάλληλος στο κέντρο ελέγχου του Αεροδρομίου του Σαράγιεβο. Όταν αυτή επέστρεψε από μία πτήση, κάνανε ένα παθιασμένο σεξ και βγήκαν έξω να διασκεδάσουν. Αν και είναι μουσουλμάνοι, η θρησκεία δεν έπαιζε μεγάλο ρόλο στη σχέση τους. Μάλιστα, ο Αμάρ, έπινε λίγο παραπάνω - απαγορευμένο στο Ισλάμ -, αλλά αυτό άρχισε σιγά σιγά να γίνεται πρόβλημα στη σχέση τους. Εν αρχή, ο Αμάρ, χάνει τη δουλειά, επειδή τον πιάσανε μεθυσμένο εν ώρα υπηρεσίας. Έτσι η Λούνα έγινε πολύ ανήσυχη, ενώ διατηρούσε πάντα, το όνειρό της, ότι μία μέρα θα αποκτήσει ένα παιδί με τον Αμάρ. Οι φόβοι της όμως για το μέλλον αυξήθηκαν όταν ο Αμάρ, βρήκε δουλειά, με καλά λεφτά, σε μία μουσουλμανική κοινότητα, η οποία βρισκόταν αρκετές ώρες μακριά από όπου διέμεναν. Η Λούνα δεν επικοινωνούσε συχνά με τον Αμάρ. Όταν πια της επιτράπηκε να πάει στην κοινότητα, η οποία βρισκόταν σε ένα ωραίο και ειδυλλιακό μέρος, πρόσεξε ότι οι άντρες αλλά και γυναίκες ζούσαν σε στενό περιορισμό και ότι τους παρακολουθούσαν στενά. Έτσι, η Λούνα ζητά στον Αμάρ να επιστρέψει σπίτι, όμως εκείνος αρνήθηκε λέγοντας ότι τον κρατά μακριά από το ποτό, αλλά και ότι αυτή η ζωή αξίζει σε αυτήν την κοινότητα. Τότε η Λούνα κατάλαβε ότι οι πεποιθήσεις του Αμάρ για τη θρησκεία άλλαξαν. Ο Αμάρ, ισχυριζόταν ότι όλα τα κάνει για γίνει ένα καλύτερο άτομο, αλλά η συλλογιστική πορεία του Αμάρ ήταν κάτι που δεν μπορούσε να κατανοήσει η Λούνα. Τότε αρχίζει να αμφισβητεί σε οτιδήποτε πίστευε έως τότε, μέχρι και την ανάγκη της να αποκτήσει ένα παιδί. Na putu στην IMDb
Χρυσή Μπάλα του 1999

Η Χρυσή Μπάλα του 1999, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Ριβάλντο στις 21 Δεκεμβρίου 1999.

 Επιπλέον, 22 παίκτες είχαν οριστεί, αλλά δεν έλαβαν ψήφους: Φαμπιάν Μπαρτέζ, Ντένις Μπέργκαμπ, Λοράν Μπλαν, Τζανλουίτζι Μπουφόν, Φρανκ ντε Μπουρ, Μαρσέλ Ντεσαϊγί, Τζιοβάνε Έλμπερ, Πεπ Γκουαρδιόλα, Φιλίππο Ιντζάγκι, Πάτρικ Κλάιφερτ, Πάολο Μαλντίνι, Φερνάντο Μοριέντες, Χιντετόσι Νακάτα, Εμμανουέλ Πετί, Γκουστάβο Πογιέτ, Ολεκσάντρ Σοβκόβσκι, Λιλιάν Τουράμ, Σιλβέν Βιλτόρ και Τζανφράνκο Τζόλα. Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας του France Football
Καλεάνα η μείζων

Η Καλεάνα η μείζων (Caleana major) ή κοινώς ορχιδέα ιπτάμενης πάπιας, είναι μια μικρή ορχιδέα που βρίσκεται στην ανατολική και νότια Αυστραλία. Αυτό το χερσαίο φυτό διαθέτει ένα αξιοσημείωτο άνθος, το οποίο ομοιάζει με ιπτάμενη πάπια. Το άνθος προσελκύει τα έντομα, όπως τις αρσενικές μύγες πριονιστές (sawflies) που γονιμοποιούν το άνθος σε μια διαδικασία γνωστή ως ψευδοσυνουσία (pseudocopulation). Tο 1986, η ορχιδέα αυτή εμφανίστηκε σε ένα Αυστραλιανό ταχυδρομικό γραμματόσημο.

 Η Καλεάνα η μείζων (Caleana major) αντιμετωπίζεται ως επίγειο βότανο, με ύψος έως 50 εκατοστά (20 in). Δύο με τέσσερα άνθη αναπτύσσονται στο πράσινο στέλεχος. Το μόνο φύλλο, εμφανίζεται κοντά στη βάση του μίσχου (stalk). Συνήθως είναι εξαπλωμένο προς τα κάτω, στενό λογχοειδές, μήκους 12 εκ. (5 in) και εύρους 8 χιλ. (0,3 in), συχνά με στίγματα. Το άνθος του είναι κοκκινωπό καφέ, μήκους 15-20 χιλ. (0,6 – 0,8 in). Σε σπάνιες περιπτώσεις, το άνθος δύναται να είναι πρασινωπό με σκουρόχρωμα στίγματα. Το φυτό επικονιάζεται από τα έντομα. Ένας ευαίσθητος ιμάντας συνδέεται με το άνθος, ο οποίος ενεργοποιείται από τη δόνηση. Η ανθοφορία παρατηρείται από το Σεπτέμβριο έως τον Ιανουάριο. Απαντώμενο από το Κουίνσλαντ έως τη Νότια Αυστραλία, ακόμα και στην Τασμανία, αυτό το φυτό βρίσκεται στα δάση των ευκαλύπτων σε παράκτιους ή βαλτώδεις θαμνώνες και ερεικώνες. Ως επί το πλείστον πλησίον των ακτών, αλλά περιστασιακά και σε υψηλότερα υψόμετρα. Λόγω του μικρού του μεγέθους, είναι ένα φυτό που δεν παρατηρείται εύκολα στην άγρια φύση. Το γένος Caleana ονομάσθηκε από τον George Caley, ένα πρώιμο βοτανικό συλλέκτη. Από το Μάιο του 2014, η Caleana major είναι το μοναδικό είδος του γένους · τα δύο άλλα είδη (C. minor και C. nigrita) που περιλαμβάνονταν προηγουμένως σε αυτό το γένος, τώρα θεωρούνται ως μέλη ενός διαφορετικού γένους, του Paracaleana. Το major στα Λατινικά αναφέρεται στο «μεγαλύτερο», σε αντίθεση με την άλλη, την μικρότερη πάπια ορχιδέα, Paracaleana minor. Το πρωτότυπο δείγμα αυτού του φυτού συλλέχθηκε το Σεπτέμβριο του 1803, από την τοποθεσία Bennelong Point, το σημερινό σημείο της Όπερας του Σίδνεϋ. Το 1810, το είδος εμφανίστηκε αρχικά στην επιστημονική βιβλιογραφία, «Prodromus Florae Novae Hollandiae», που συνέταξε ο παραγωγικός Σκωτσέζος βοτανολόγος Ρόμπερτ Μπράουν. Η Caleana major ήταν δύσκολο να διατηρηθεί στην καλλιέργεια. Τα φυτά ανθίζουν για ένα ή ορισμένες φορές δύο έτη, αλλά σταδιακά αποδυναμώνουν έως ότου αποθνήσκουν. Παραπομπές σημειώσεων
Σερ Τσαρλς Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος

Ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος (18 Φεβρουαρίου 1810 – 10 Μαΐου 1869) ήταν Άγγλος καλλιτέχνης, κηπουρός και πολιτικός. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους κύριους υποστηρικτές της Μεγάλης Έκθεσης του 1851. Γεννήθηκε στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ήταν γιος του Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ και της Μαρία Ντόουβ Γουόκερ. Ήταν επίσης ο πατέρας του Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ου Βαρενότου και του Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ.

 Σπούδασε στο Δημόσιο Σχολείο Westminster του Λονδίνου και αργότερα στο Τρίνιτι Χολ του Κέιμπριτζ. Σπούδασε νομική όπου και πήρε το πτυχίο του το 1884 αλλά χωρις ποτέ να εξασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου.Βοήθησε να γίνει δεκτός ο κοινοβουλευτικός νόμος περί μεταρρυθμίσεων του 1832 , που εκδόθηκε υπό τη διοίκηση του κόματος του Λόρδου Gray. Ο Ντίλκ βοήθησε τον πατέρα του στο λογοτεχνικό του έργο και υπήρξε μερικά χρόνια πρόεδρος του συμβουλίου της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, όπως επίσης έπαιξε εξέχοντα ρόλο στις υποθέσεις της Βασιλικής Κηπευτικής Εταιρείας και άλλων φορέων. Το 1841 ίδρυσε το κηπευτικό περιοδικό "The Gardeners' Chronicle" μαζί με τους Τζόζεφ Πάξτον, Τζον Λίντλι και Γουίλλιαμ Μπράντμπερι. Ήταν ένας από τους πιο δραστήριους υποστηρικτές της Μεγάλης Έκθεσης του 1851 (εκ των οποίων ο Πάξτον ήταν πάλι αναπόσπαστο μέρος) και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής. Στο τέλος της έκθεσης τιμήθηκε από ξένους ηγεμόνες, και η Βασίλισσα του προσέφερε την τιμή να γίνει ιππότης, το οποίο όμως δεν δέχτηκε. Απέρριψε επίσης μια μεγάλη χρηματοδότηση που του προσέφερε η βασιλική επιτροπή. Το 1853 ο Ντιλκ ήταν ένας από τους Βρετανούς επιτρόπους στη Βιομηχανική Έκθεση της Νέας Υόρκης και συνέταξε μια αναφορά σχετικά με αυτό. Και πάλι αρνήθηκε να λάβει οποιαδήποτε χρηματική ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του. Ο Ντιλκ διορίστηκε ένας από τους πέντε βασιλικούς επιτρόπους της Μεγάλης Έκθεσης του 1862. Σύντομα μετά το θάνατο του πρίγκιπα Αλβέρτου της Σαξονίας διεκδίκησε τον τίτλο του βαρονέτου, κληρονομώντας και ιδιοκτησία στην οδό Sloane στην κομητεία του Middlesex. Το 1865 εισήλθε στο κοινοβούλιο ως μέλος για το Wallingford μια έδρα που κατείχε μέχρι το 1868. Το 1869 απεστάλη στη Ρωσία ως εκπρόσωπος της Αγγλίας στην έκθεση οπωροκηπευτικών που πραγματοποιήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Ωστόσο, η υγεία του τον εγκατέλειψε για κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι που πέθανε ξαφνικά σε αυτήν την πόλη, στις 10 Μαΐου του 1869. Μια επιλογή από τα γραπτά του, Papers of a Critic (2 vols., 1875), περιέχει ένα βιογραφικό σκίτσο από τον μεγαλύτερο γιο του Τσαρλς. Παντρεύτηκε την Μέρι Τσάτφιλντ το 1840 (εώς το 1853 όταν η οποία πέθανε). Ο τίτλος του Βαρονέτου του Ντιλκ κληροδοτήθηκε στον γιο του Τσαρλς του οποίου η πολιτική καριέρα καταστράφηκε απο ένα άσχημα δημοσιευμένο διαζύγιο περί τα 1880. Ο νεότερος γιος του Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ ήταν επίσης πολιτικός. Αναφορές στο όνομα του Σερ Τσαρλς Ντιλκ, 1ου Βαρονέτου: https://discovery.nationalarchives.gov.uk/details/c/F47549
Γουαϊάλλα

Η Γουαϊάλλα (Whyalla) είναι πόλη και λιμάνι της Αυστραλίας. Βρίσκεται στην πολιτεία της Νότιας Αυστραλίας και απέχει 395 χλμ από την Αδελαΐδα. Με πληθυσμό 21.988 κατοίκους είναι η τρίτη μεγαλύτερη της πολιτείας.

 Ιδρύθηκε το 1901 ως Χάμοκ Χιλ (Hummock Hill) και το 1920 πήρε τη σημερινή της ονομασία. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1930 δημιουργήθηκε στη Γουαϊάλλα ναυπηγείο για την κατασκευή πολεμικών πλοίων για το Πολεμικό Ναυτικό της Αυστραλίας. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο πληθυσμός της πόλης άρχισε να αυξάνεται, κυρίως λόγω της εγκατάστασης προσφύγων από την Ευρώπη αλλά και των ναυπηγείων, με αποτέλεσμα από τους 5.000 κατοίκους του 1943 το 1976 να ζουν στη Γουαϊάλλα πάνω από 33.000 κάτοικοι. Ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε αισθητά μετά το 1978 λόγω του κλεισίματος των ναυπηγείων έτσι σήμερα η Γουαϊάλλα μετράει 22.088 μόνιμους κάτοικους (απογραφή 2011), όντας η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη της πολιτείας .Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης είναι αγγλόφωνοι (89,9%), ενώ υπάρχουν και μικροί θύλακες ελληνόφωνων, γερμανόφωνων κλπ. Η Γουαϊάλλα είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου και επίσης ανήκει στις εκλογικές περιφέρειες του Giles (Κάτω Βουλή) και του Grey (Βουλή των Αντιπροσώπων). ΗΠΑ Τέξας Σίτυ Κίνα Ετσόου Γουαϊάλλα στο Curlie
Εζέν Λεπουατβέν

Ο Εζέν Λεπουατβέν (γαλλικά: Eugène Lepoittevin), ψευδώνυμο του Εζέν Μοντέστ Εντμόν Πουαντβέν, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1806 στο Παρίσι και πέθανε στην ίδια πόλη στις 6 Αυγούστου 1870, ήταν Γάλλος ζωγράφος, λιθογράφος, χαράκτης και γελοιογράφος. Είναι σημαντικός εκπρόσωπος της γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα, διάσημος για τα τοπία και τις θαλασσογραφίες του. Πολλοί πίνακές του απεικονίζουν σκηνές μέσα και γύρω από την Ετρετά της Νορμανδίας.

 Ο Εζέν Λεπουατβέν γεννήθηκε ως Εζέν Μοντέστ Εντμόν Πουαντβέν στις 31 Ιουλίου 1806 στο Παρίσι. Το 1826, σε ηλικία 20 ετών, γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, όπου σπούδασε κοντά στους ζωγράφους Λουί Ερσάν και Ξαβιέ Λεπρένς. Από το 1831 άρχισε να εκθέτει στο Σαλόν, όπου έγιναν δεκτοί τουλάχιστον δέκα πίνακές του και σύντομα έγινε γνωστός και έλαβε μια σειρά από κρατικές παραγγελίες ιστορικών έργων για το μουσείο στις Βερσαλλίες. Ήταν επίσης λιθογράφος και γελοιογράφος, και απέκτησε φήμη κατά τη δεκαετία του 1830 για μια σειρά ερωτικών/πορνογραφικών εκτυπώσεων που απαγορεύτηκαν όμως λόγω του περιεχομένου τους. Από το 1837, ο Λεπουατβέν επισκεπτόταν συχνά τη βόρεια γαλλική ακτή τα καλοκαίρια, όπου ζωγράφιζε ψαράδες και βάρκες στις ακτές της Νορμανδίας, ιδιαίτερα στο ψαροχώρι Ετρετά, όπου το 1851 έχτισε δικό του σπίτι και εργαστήριο δίπλα στη θάλασσα, πολύ κοντά στο σπίτι όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο συγγραφέας Γκυ ντε Μωπασσάν, τον οποίο γνώριζε και απεικόνισε σε έργα του.Το 1869 στο εργαστήριό του φιλοξένησε τον Γκυστάβ Κουρμπέ, που ζωγράφισε επίσης τοπία της Ετρετά. Εκείνη την εποχή, η προσοχή του στράφηκε επίσης στις θαλασσογραφίες, οι οποίες φαίνεται ότι ήταν περιζήτητες. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του είναι οι Ναυαγοί του 1839, που απεικονίζει το επιζών πλήρωμα ενός ναυαγισμένου πλοίου, που φαίνεται στο βάθος, το οποίο έχει χτυπήσει σε παγόβουνο στην Αρκτική. Ο ναύτης όρθιος, φορώντας ένα κόκκινο σακάκι, διώχνει μια πολική αρκούδα, μια από τις τέσσερις στο νερό στα δεξιά. Ταξίδεψε πολύ τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ευρώπη, από το 1839 ιδιαίτερα ταξίδευε και εξέθεσε τακτικά στο Βερολίνο και άλλες γερμανικές πόλεις και στο Βέλγιο. Το 1849 ο Λεπουατβέν διορίστηκε Ζωγράφος ναυτικών θεμάτων για το Γαλλικό Υπουργείο Άμυνας. Έργα του εκτίθενται σε πολλά μουσεία στη Γαλλία, στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο και σε μουσεία σε όλο τον κόσμο.Ο Εζέν Λεπουατβέν πέθανε στις 6 Αυγούστου 1870 στο Παρίσι, την εποχή που ο ιμπρεσιονισμός έβρισκε το ύφος του, και λίγο περισσότερο από μια δεκαετία πριν οι απότομοι βράχοι της Ετρετά εμφανιστούν στους πίνακες της πρώιμης σειράς του Κλωντ Μονέ. Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής (1843)Ιππότης του Τάγματος του Λεοπόλδου (1845) Ο πίνακας Θαλάσσια μπάνια, παραλία της Ετρετά εκτέθηκε στο Σαλόν το 1865, όπου αγοράστηκε από τον Ναπολέοντα Γ' για την προσωπική του συλλογή. Μετά την πτώση του αυτοκράτορα το 1870, ο πίνακας θεωρούνταν χαμένος. 150 χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε ξανά στον οίκο Sotheby's του Παρισιού, τον Δεκέμβριο του 2020, όπου πωλήθηκε για 226.800 €.Στον πίνακα απεικονίζεται ο Γκυ ντε Μωπασσάν (με μπλε καπελάκι στα αριστερά).