IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκενρό

Γκενρό (ιαπωνικά: 元老‎) είναι το όνομα εννέα Ιαπώνων πολιτικών, οι οποίοι υπηρετούσαν ως μη επίσημοι σύμβουλοι του Αυτοκράτορα στην Εποχή Μεϊτζί, στην Εποχή Ταϊσόου και στην Εποχή Σιόουβα. Οι γκενρό θεωρούνται ως πατέρες-ιδρυτές της σημερινής Ιαπωνίας.

 Ο όρος «γκενρό» για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε σε εφημερίδα το 1982, μετά τη παραίτηση του Ματσουκάτα Μασαγιέσι από τη θέση του Πρωθυπουργού. Σύμφωνα με την ερεύνα του Αμερικανού επιστήμονα Μπέρναντ Σίλμπερμαν, περίπου αυτό το χρονικό διάστημα οι γκενρό άρχισαν τη λειτουργία τους. Ο Σίλμπερμαν κατέγραψε τα παρακάτω καθήκοντα των γκενρό: Ήταν ανεπίσημη οργάνωση (σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας). Η αρχή της οργάνωσης ήταν χτισμένη στη γραφειοκρατία. Οι αποφάσεις των γκενρό επηρέαζαν στη κυβέρνηση καθώς και στη γραφειοκρατία της Ιαπωνίας. Γκενρό μπορεί να να ονομάζεται μια ομάδα ομοτίμων. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων των γκενρό δεν ήταν θεσμοθετημένη. Οι γκενρό είχαν το δικαίωμα να προτείνουν στον Αυτοκράτορα ένα πολιτικό για τη θέση του Πρωθυπουργού της χώρας, και ο Αυτοκράτορας λάμβανε υπόψη του τις προτάσεις των γκενρό. Περίπου από το 1900, οι πρώτοι εφτά γκενρό σταμάτησαν να ασχολούνται μόνο με την ιαπωνική πολιτική, αλλά συγκεντρώθηκαν και στα κρατικά προβλήματα. Μετά τον θάνατο του Ματσουκάτα Μασαγιέσι το 1924, ο μοναδικός γκενρό έγινε ο Σαϊόντζι Κιμμότι, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή στη πολιτική της Ιαπωνίας στις δεκαετίες των 1920 και 1930. Ο Σαϊόντζι ήταν κατά της συμφωνίας με τη Ναζιστική Γερμανία. Το 1940, μετά τον θάνατο του Σαϊόντζι, οι γκενρό εξαφανίστηκαν. Εκτός από τον Σαϊόντζι Κιμμότι, ο οποίος καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, όλοι οι υπόλοιποι γκεντρό κατάγονταν από οικογένειες σαμουράι. Τέσσερις γκενρό κατάγονταν από την πόλη Καγκοσίμα του Πριγκιπάτου Σατσούμα, άλλοι 4 από την πόλη Χάγκι του Πριγκιπάτου Τεσιού, καθώς ένας γκενρό καταγόταν από το Κιότο. Οι πρώτοι 7 γκενρό ήταν πρώην μέλη της Σάνγκι (Αυτοκρατορικό Συμβούλιο), το οποίο έπεσε το 1885. Gordon, Andrew (2003). A Modern History of Japan: From Tokugawa Times to the Present. Oxford University Press. ISBN 0195110617. Jansen, Marius B. (2000). The Making of Modern Japan. Belknap Press. ISBN 0674009916. Omura, Bunji (2004) [1937]. The Last Genro: Prince Saionji, Japan's "Grand Old Man". Kegan Paul. ISBN 0710309171. Πατέρες-ιδρυτές των ΗΠΑ
Μαρία του Ακουίνο

Η Μαρία του Ακουίνο, ιταλ.: Maria d'Aquino (απεβ. το 1382) ήταν μία Ναπολιτανή ευγενής, που παραδοσιακά ταυτίζεται με την αγαπημένη και μούσα του Τζιοβάννι Μποκάτσιο Φιαμέτα (Fiammetta, στα ιταλικά σημαίνει "μικρή φλόγα"). Η Μαρία του Ακουίνο ήταν ένα «φυσικό τέκνο», δηλ. νόθη κόρη του Ροβέρτου του Σοφού, βασιλιά της Νάπολης και κόμη της Προβηγκίας. Ήταν συνεργός στη δολοφονία του βασιλιά Ανδρέα το 1345, συζύγου της ανιψιάς της και διαδόχου τού Ροβέρτου, της βασίλισσας Ιωάννας Α'. Γι' αυτό η Μαρία καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε το 1382 με εντολή του διαδόχου της Βασίλισσας Ιωάννας Α', Βασιλιά Καρόλου Γ'. Ο Μποκάτσιο έγραψε, για τη Mαρία του Ακουίνο και τη σχέση τους, σε πολλά από τα λογοτεχνικά του έργα. Παραδοσιακά προσδιορίζεται ως Φιαμέτα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η μητέρα της Μαρίας ήταν μία Προβηγκιανή ευγενής, η Σίβιλα Σαμπράν, σύζυγος του Θωμά Δ' κόμη του Ακίνο. Αυτή γεννήθηκε, αφού η κόμισσα Σίβιλα και ο βασιλιάς Ροβέρτος διέπραξαν μοιχεία στις εορτές της στέψης του το 1310, αλλά της δόθηκε το οικογενειακό όνομα τού συζύγου της μητέρας της. Ο υποτιθέμενος πατέρας της την τοποθέτησε σε ένα μοναστήρι.

 Η Φιαμέτα εμφανίζεται στα ακόλουθα έργα του Boκάκιου: The Filocolo Teseida Il Filostrato Ninfale d'Ameto Amorosa visione Fiammetta (μυθιστόρημα) Ninfale fiesolano Tο Δεκαήμερον (Μυθιστορήματα № I, 5; II, 5; III, 6; IV, 1; V, 9; VI, 6; VII, 5; VIII, 6; IX, 5; X, 6) Σονέτα (№ XLV, XCVII, CII, CXXVI) Ο μελετητής του Μποκάτσιο Γκ. Χ. ΜακΓουίλιαμ υποστηρίζει, ότι η Mαρία του Ακουίνο δεν υπήρχε καν, καθώς λίγα στοιχεία εκτός του έργου του Τζιοβάννι Μποκάτσιο δίνονται για την ύπαρξή της. Σύμφωνα με τον MακΓουίλιαμ, η μεσαιωνική τέχνη του αυλικού έρωτα, που ακολούθησε ο Μποκάτσιο, καταρρίφθηκε από τον Aντρέα Καπελάνο και περιστράφηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από την αμφίδρομη αγάπη μίας αρχόντισσας με έναν -έξω από την τάξη της- εραστή. Ο Μποκάτσιο μπορεί να δημιούργησε αυτή τη γυναίκα, για να ακολουθεί πιο στενά τα μεσαιωνικά πρότυπα αγάπης. Ο MακΓουίλιαμ συζητά εν συντομία αυτήν την υπόθεση στις υποσημειώσεις της έκδοσης Penguin Classics του Tο Δεκαήμερο. Fiametta – 1863 ballet by Arthur Saint-Léon to the music of Ludwig MinkusPages displaying wikidata descriptions as a fallback Van Kerrebrouck, Patrick (2000). Les Capétiens: 987-1328. 2. Franz Steiner Verlag. ISBN 9782950150943. Boccaccio, Giovanni (1998). Nathaniel Edward Griffin, επιμ. The Filostrato of Giovanni Boccaccio. 2. Biblo & Tannen Publishers. ISBN 081960187X.
Εθνική Βιβλιοθήκη των Φιλιππινών

Η Εθνική Βιβλιοθήκη των Φιλιππίνων (Φιλιππινέζικα: Pambansang Aklatan ng Pilipinas ή Aklatang Pambansa ng Pilipinas, συντομογραφία NLP, Ισπανικά: Biblioteca Nacional de Filipinas) είναι η επίσημη εθνική βιβλιοθήκη των Φιλιππίνων.

 Με βασιλικό διάταγμα της 12ης Αυγούστου 1887, δημιουργήθηκε το Museo-Biblioteca de Philipinas. Ωστόσο, οι συλλογές του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Φιλιππηνοαμερικανικού Πολέμου. Τα κατάλοιπά του εντάχθηκαν σε μια βιβλιοθήκη που συστάθηκε από την Αμερικανική Ένωση Βιβλιοθηκών το 1901. Η συλλογή των περίπου 10.000 βιβλίων, ωστόσο, περιείχε κυρίως μυθιστορήματα στα αγγλικά και προοριζόταν να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς στρατιώτες που υπηρετούσαν στη Μανίλα. Καθώς η Ένωση δεν ήταν σε θέση να συντηρήσει τη βιβλιοθήκη, παραχωρήθηκε στην αμερικανική κυβέρνηση στις 5 Μαρτίου 1901. Τον Μάιο του 1904 η συλλογή μεταφέρθηκε στο ξενοδοχείο Oriente Hotel και το 1906 η κυβέρνηση τη μετέφερε στο Υπουργείο Παιδείας. Στις 3 Ιουνίου 1908, ψηφίστηκε νόμος για τη δημιουργία της Φιλιππινέζικης Δημόσιας Βιβλιοθήκης, η οποία μετονομάστηκε σε Φιλιππινέζικη Βιβλιοθήκη ένα χρόνο αργότερα. Ο νόμος της 31ης Ιανουαρίου 1918 συγχώνευσε τη βιβλιοθήκη με το Τμήμα Αρχείων, Πατεντών, Πνευματικών Δικαιωμάτων και Εμπορικών Σημάτων του Εκτελεστικού Γραφείου και τη Νομική Βιβλιοθήκη της Συνέλευσης των Φιλιππίνων. Με την ευκαιρία αυτή, το όνομά της άλλαξε σε Βιβλιοθήκη και Μουσείο των Φιλιππίνων. Σύμφωνα με τον νόμο αριθ. 3477 της 7ης Δεκεμβρίου 1928, τα δύο ιδρύματα διαχωρίστηκαν και σχημάτισαν το Εθνικό Μουσείο και την Εθνική Βιβλιοθήκη . Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής της βιβλιοθήκης. Μόνο 36.600 τόμοι από τους 733.000 διασώθηκαν . Ένα διάταγμα του 1947 άλλαξε το όνομα της βιβλιοθήκης σε Δημόσια Βιβλιοθήκη. Το όνομα Εθνική Βιβλιοθήκη επανήλθε με νόμο της 18ης Ιουνίου 1964 . Ο νόμος της Δημοκρατίας της 13ης Μαΐου 2010 της έδωσε το όνομα Εθνική Βιβλιοθήκη των Φιλιππίνων . Η βιβλιοθήκη άλλαξε αρκετές φορές την έδρα της. Από το 1928 έως το 1944, στεγαζόταν σε ένα κτίριο που βρίσκεται στο συγκρότημα του Εθνικού Μουσείου των Φιλιππίνων και σήμερα στεγάζει το Μουσείο Καλών Τεχνών. Στις 23 Μαρτίου 1960 άρχισε η κατασκευή του νέου κτιρίου, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 1961. Διαθέτει έξι ορόφους και μπορεί να φιλοξενήσει ένα εκατομμύριο τόμους . Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Φιλιππίνες Μανίλα Επίσημη ιστοσελίδα
Ουλιάνα του Τβερ

Η Ουλάνα Αλεξάντροβνα, ρωσ. Ульяна Александровна Тверская (π. 1325 - 17 Μαρτίου 1391) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του πρίγκιπα του Τβερ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.

 Ήταν κόρη του Αλεξάντρ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Τβερ & μεγάλου πρίγκιπα του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ και της Αναστασίας της Γαλικίας/Χάλιτς. Παντρεύτηκε το 1350 τον Αλγκίρντας των Γκεντιμινιδών, μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα: Γιαγκιέλλο/[Β]Λαδίσλαος Β΄ π. 1351-1434, μέγας δούκας της Λιθουανίας. Από τον γάμο του με τη Γκεντβίγκα έγινε βασιλιάς της Πολωνίας. Σκιργκάιλα/Ιβάν π. 1353/4-1397, αντιβασιλιάς. Καριμπούτας/Ντιμίτρ μετά το 1350-μετά το 1404, κυβερνήτης τού Σεβέριαν Νόβγκοροντ. Λενγκβένις/Σίμων π. 1360-1431, κυβερνήτης τού Μεγάλου Νόβγκοροντ. Καριγκάιλα/Καζιμίρ απεβ. 1390, κυβερνήτης τού Μστισλάβ. Βυγκάντας/Αλέξανδρος απεβ. 1392, δούκας τού Κεραβέ. Σβιτριγκάιλα/Μπολέσλαφ πριν το 1370-1452, μέγας δούκας της Λιθουανίας. Baronas, Darius (2013-04-07). "LDK istorija: Algirdo antroji žmona Julijona – savo valandos sulaukusi našlė" (in Lithuanian). Savaitraštis „15min“. ISSN 1822-5330. Retrieved 2013-04-19.
Κριστίνα Πιμένοβα

Η Κριστίνα Ρουσλάνοβνα Πιμένοβα (ρωσικά: Кристина Руслановна Пименова‎· γενν. Μόσχα, 27 Δεκεμβρίου 2005) είναι παιδί-μοντέλο και ηθοποιός από τη Ρωσία, η οποία ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Οι γονείς της Πιμένοβα είναι ο πρώην ποδοσφαιριστής Ρουσλάν Πίμενοφ και η Γκλικερίγια Σιρόκοβα, πρώην μοντέλο . Άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο πριν από τα τέταρτα της γενέθλια, όταν η μητέρα της έστειλε φωτογραφίες στον περιοδικό Kids. Η Πιμένοβα εργάστηκε για εταιρείες όπως οι Armani, Benetton, Burberry και Roberto Cavalli κ.α. Το 2014, το περιοδικό Women Daily ονόμασε την Χριστίνα ως "το πιο όμορφο κορίτσι στον κόσμο". Στη Μόσχα η Πιμένοβα ασχολήθηκε με τη ρυθμική γυμναστική, με προπονήτρια την Όλγα Κάπρανοβα. Το 2013, αγωνίστηκε σε ένα τουρνουά γυμναστικής στη Δημοκρατία του Ταταρστάν που διοργάνωσε η Αλίνα Καμπάγιεβα, κερδίζοντας χρυσό μετάλλιο στην ηλικιακή της ομάδα. Τον Απρίλιο του 2015, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο των παιδιών του περιοδικού Vogue Kids . Αργότερα το 2015, η Πίμενοβα μετακόμισε στην Καλιφόρνια με τη μητέρα της. Ντοκιμαντέρ για την Πιμένοβα προβλήθηκε στην τηλεόραση RTL τον Οκτώβριο του 2016. Η Πίμενοβα έπαιξε ένα κομμάτι στην Ιταλική ταινία φαντασίας Creators: The Past. Σε συνέντευξη στο Posh Kids Magazine, εξέφρασε την επιθυμία να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός. Έχει παίξει το ρόλο της Ντάσα στην ταινία του Μίκαελ Σ. Οχέντα Η Ρωσική Νύφη - ένα θρίλερ τρόμου - που πρωταγωνιστεί με τους Κόρμπιν Μπέρσεν και Οξάνα Ορλάν. Η παραγωγή πραγματοποιήθηκε στο Μίτσιγκαν τον Μάρτιο του 2017.
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1988

Οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 1988 (αγγλικά: 1988 United States presidential election) ήταν οι 51ες προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών. Έλαβαν χώρα την Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 1988.Ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την προεδρία και 43ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους, κατάφερε να κερδίσει με μεγάλη διαφορά τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία και Κυβερνήτη της Μασαχουσέτης, Μάικλ Δουκάκη. Ο Μπους, έγινε ο 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Για την αντιπροεδρία, υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και συνυποψήφιος του Μπους, ήταν ο Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Ιντιάνα, Νταν Κουέιλ, και υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος και συνυποψήφιος του Δουκάκη, ήταν ο Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Τέξας, Λόιντ Μπέντσεν. Ο Κουέιλ, έγινε ο 44ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Μπους, επικράτησε λαμβάνοντας 426 εκλεκτορικές ψήφους και το 53.4% της λαϊκής ψήφου (48.886.597 ψήφους), έναντι 111 εκλεκτορικών ψήφων και 45.7% της λαϊκής ψήφου (41.809.074 ψήφους) του Δουκάκη.

 Το Άρθρο Δύο του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ορίζει ότι για να υπηρετήσει ένας άνθρωπος στη θέση του προέδρου, πρέπει να είναι γεννημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών και κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών για τουλάχιστον 14 χρόνια. Οι υποψήφιοι για την προεδρία πρέπει να αναδειχθούν από κάποιο από τα διάφορα πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία συνήθως επιλέγουν τους υποψήφιους με προκριματικές εκλογές. Οι προκριματικές συνήθως διεξάγονται με έμμεση εκλογική διαδικασία, στην οποία οι εκλογείς εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους (από την λίστα ενός κόμματος), και αυτοί με τη σειρά τους εκλέγουν τον υποψήφιο που θα εκπροσωπήσει το κόμμα στις προεδρικές εκλογές. Ο υποψήφιος για την προεδρία πρέπει να επιλέξει έναν συνυποψήφιο για την αντιπροεδρία, ώστε να καταρτιστεί η λίστα υποψηφίων του κόμματος, η οποία στη συνέχεια πρέπει να επικυρωθεί από τους αντιπροσώπους. Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου η εκλογική διαδικασία είναι έμμεση, και οι ψηφοφόροι εκλέγουν τα μέλη του Εκλογικού Κολεγίου, τους εκλέκτορες που εκλέγουν τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο με άμεσες εκλογές. Εάν κανένας υποψήφιος δεν συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 270 ψήφους εκλεκτόρων που απαιτούνται για να κερδίσει τις εκλογές, τότε η Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, θα ορίσει ως πρόεδρο τον έναν από τους τρεις υποψηφίους που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους εκλεκτόρων, και ομοίως η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, θα επιλέξει τον αντιπρόεδρο με πλειοψηφικά κριτήρια. Η 22η τροπολογία του Συντάγματος ορίζει ότι ένα άτομο δεν μπορεί να εκλεγεί στην προεδρία για περισσότερες από δύο φορές.
Τομή συνόλων

Τομή δύο μη κενών συνόλων Α και Β ενός συνόλου αναφοράς Ω ονομάζουμε το σύνολο που αποτελείται από τα κοινά στοιχεία των συνόλων Α και Β. Η τομή των Α και Β συμβολίζεται με A ∩ B {\displaystyle \mathrm {A} \cap \mathrm {B} } και ορίζεται ως: A ∩ B = { x : x ∈ A ∧ x ∈ B } {\displaystyle A\cap B=\{x:x\in \mathrm {A} \land x\in \mathrm {B} \}} Για παράδειγμα: Αν Α={1,2,3,α,β,γ} και Β={1,3,4,5,6,α,γ} είναι Α ∩ {\displaystyle \cap } Β={1,3,α,γ} Αν Α={1,2,3,4} και Β={5,6,α,γ} είναι A ∩ B = ∅ {\displaystyle \mathrm {A} \cap \mathrm {B} =\varnothing } όπου ∅ {\displaystyle \varnothing } είναι το κενό σύνολο, δηλαδή το σύνολο το οποίο δεν έχει στοιχεία. Ακόμη για τα σύνολα A ≠ ∅ , B ≠ ∅ {\displaystyle \mathrm {A} \neq \varnothing ,\mathrm {B} \neq \varnothing } έχουμε: A ∩ B = ∅ ⇔ A ∧ B {\displaystyle \mathrm {A} \cap \mathrm {B} =\varnothing \Leftrightarrow \mathrm {A} \land \mathrm {B} } είναι ξένα μεταξύ τους.

 Η τομή συνόλων είναι μια πράξη μεταξύ συνόλων, για την οποία ισχύουν οι ιδιότητες: (όπου Α, Β, Γ ⊆ Ω και Ø είναι το κενό σύνολο) A ∩ A = A {\displaystyle A\cap A=A} (ανακλαστική ιδιότητα) A ∩ Ω = A {\displaystyle A\cap \Omega =A} A ∩ A c = ∅ {\displaystyle A\cap A^{c}=\varnothing } A ∩ B = B ∩ A {\displaystyle A\cap B=B\cap A} (αντιμεταθετική ιδιότητα) A ∩ ( B ∩ Γ ) = ( A ∩ B ) ∩ Γ {\displaystyle A\cap (B\cap \Gamma )=(A\cap B)\cap \Gamma } (προσεταιριστική ιδιότητα) A ∩ B ⊆ A {\displaystyle A\cap B\subseteq A} και A ∩ B ⊆ B {\displaystyle A\cap B\subseteq B} A ⊆ B ⇔ A ∩ B = A {\displaystyle A\subseteq B\Leftrightarrow A\cap B=A} A ⊆ B ⇒ A ∩ Γ ⊆ B ∩ Γ {\displaystyle A\subseteq B\Rightarrow A\cap \Gamma \subseteq B\cap \Gamma } Ακόμη για τις πράξεις της ένωσης και της τομής συνόλων ισχύουν και οι γενικές ιδιότητες: A ∪ ( B ∩ Γ ) = ( A ∪ B ) ∩ ( A ∪ Γ ) {\displaystyle A\cup (B\cap \Gamma )=(A\cup B)\cap (A\cup \Gamma )} (επιμεριστική ιδιότητα της ένωσης ως προς την τομή) A ∩ ( B ∪ Γ ) = ( A ∩ B ) ∪ ( A ∩ Γ ) {\displaystyle A\cap (B\cup \Gamma )=(A\cap B)\cup (A\cap \Gamma )} (επιμεριστική ιδιότητα της τομής ως προς την ένωση) A ∪ ( A ∩ B ) = A ∩ ( A ∪ B ) = A {\displaystyle A\cup (A\cap B)=A\cap (A\cup B)=A} (ιδιότητα της απορρόφησης) Θεωρία συνόλων Ένωση συνόλων
Ισπανικές διάλεκτοι της Αμερικής

Τα ισπανικά της Αμερικής (español/castellano de América, español americano) εμπεριέχουν τις διαλέκτους και ιδιώματα που ομιλούνται στην Αμερικανική ήπειρο ως αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης μεγάλου μέρους της στο Στέμμα της Καστίλης τον 16ο αιώνα. Ο όρος περιγράφει αποκλειστικά και μόνο τη γεωγραφική διάσταση της γλώσσας δεδομένου ότι τα κοινά χαρακτηριστικά των διαφόρων διαλέκτων όπως η σύγχυση των συριστικών φωνημάτων εμφανίζονται και σε ορισμένες διαλέκτους της Ισπανίας όπως η ανδαλουσιανική ή η κανάρια ενώ έτερα, πιο συντηρητικά χαρακτηριστικά, συνδέουν ορισμένα ιδιώματα ακόμη και με τα ισπανικά της Καστίλης. Γενικότερα, τα πλειοψηφικά γλωσσικά τους χαρακτηριστικά ανάγουν το σύνολο των διαλέκτων στα ισπανικά του Χρυσού Αιώνα (16ος-17ος αιώνας). Οι Αμερικανοί ισπανόφωνοι αποτελούν περίπου το 90% των φυσικών ομιλητών της γλώσσας στον κόσμο, όντας τα ισπανικά (που λαμβάνουν αμφότερες τις ονομασίες castellano ή español) είναι επίσημη ή κυρίαρχη γλώσσα στο σύνολο των κρατών της Ισπανόφωνης Αμερικής· ομιλούνται και σε άλλα κράτη όπως το Μπελίζ ή οι ΗΠΑ.

 Η ισπανική διαλεκτολογία στην Αμερικανική ήπειρο παραδοσιακά έχει προτείνει διάφορες διαλεκτολογικές ομάδες, όντας διάφορα τα κριτήρια. Μία αρχική διαφοροποίηση είναι η κατηγοριοποίηση των διαλέκτων σε υψηλές και χαμηλές, με τις πρώτες να παρουσιάζουν διατήρηση των συμφώνων και τις δεύτερες εξασθένισή τους κυρίως σε ενδοφωνηεντικές θέσεις. Σύμφωνα με τον συλλογικό τόμο Γκουτιέρες-Ρεσάκ 2014 αυτές είναι οι εξής: Η κεντρική και βόρεια διάλεκτος του Μεξικού Διάλεκτος των Άνδεων Διάλεκτος της Παραγουάης Η διάλεκτος του Γιουκατάν και των παραλίων του Μεξικού Διάλεκτος της Κεντρικής Αμερικής Ισπανικά της Κολομβίας και Βενεζουέλας Διάλεκτος της Χιλής Διάλεκτος του Ρίο ντε λα Πλάτα Διάλεκτος της ΚαραϊβικήςΤα ισπανικά επίσης ομιλούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες από περίπου 45 εκατομμύρια άτομα, τα οποία διατηρούν σε μεγάλο βαθμό τη οικεία τους διάλεκτο. Επομένως, παρά την ύπαρξη ορισμένων κοινών χαρακτηριστικών που οφείλονται στην επαφή με την αγγλική, δεν υφίσταται μια κοινή ισπανική διάλεκτος των ΗΠΑ. Antonio Torres Torres (20162 [2005]): El español de América. Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Σύνδεσμος Ακαδημιών της Ισπανικής Γλώσσας: Λεξικό αμερικανισμών.
De Havilland Moth Minor

Το de Havilland DH.94 Moth Minor ήταν μονοκινητήριο, διθέσιο αεροσκάφος γενικής χρήσης/εκπαιδευτικό το οποίο αναπτύχθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο την δεκαετία του 1930 από την εταιρεία de Havilland. Παράγονταν στις εγκαταστάσεις της στο αεροδρόμιο Χάτφινλντ (Hatfield Aerodrome) στην Αγγλία, καθώς και από την de Havilland Australia στο αεροδρόμιο Μπανκστάουν (Bankstown Airport) στην Αυστραλία.

 Το Moth Minor ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο το οποίο σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα διπλάνα της σειράς Moth. Στόχος ήταν να έχει παρόμοιες επιδόσεις, αλλά με κινητήρα μικρότερης ισχύος. Παρόμοιας λογικής ήταν το μονοπλάνο DH.81 Swallow Moth του 1931, το οποίο δεν εντάχθηκε όμως σε παραγωγή. Το πρωτότυπο του Moth Minor, ξύλινης κατασκευής, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στο Χάτφιλντ στις 22 Ιουνίου 1937. Πιλότος ήταν ο ίδιος ο Τζόφρι ντε Χάβιλαντ (Geoffrey de Havilland). Μέχρι το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχαν ήδη παραχθεί τουλάχιστον εκατό μονάδες. Με τιμή πώλησης μόλις £575, το Moth Minor ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στις αερολέσχες, που επιδίωκαν να αποκτήσουν σύγχρονα μονοπλάνα. Με το ξέσπασμα της σύρραξης το εργοστάσιο του Χάτφιλντ στράφηκε στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Έτσι αποφασίστηκε η αποστολή σχεδίων, εξαρτημάτων και ημιτελών Moth Minor στην Αυστραλία, για να συνεχιστεί η κατασκευή του τύπου. Ολοκληρώθηκαν περισσότερα από 40 αεροσκάφη εκεί.Moth Minor που ήταν στην κατοχή ιδιωτών επιτάχθηκαν και εντάχθηκαν σε υπηρεσία με την RAF και την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm). Το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (USAAC) επίσης αξιοποίησε ένα Moth Minor. Μεγάλος αριθμός αεροσκαφών στάλθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Αυστραλία, όπου εντάχθηκαν -μαζί με Moth Minor εγχώριας κατασκευής- σε υπηρεσία με την Βασιλική Αυστραλιανή Πολεμική Αεροπορία (Royal Australian Air Force, RAAF).Μετά το τέλος του πολέμου, αρκετά Moth Minor πέρασαν στην κατοχή ιδιωτών. DH.94 Moth Minor Διθέσιο αεροσκάφος γενικής χρήσης/εκπαίδευσης.Moth Minor Coupe Παραλλαγή με τροποποιήσεις στο πίσω μέρος της ατράκτου και κλειστό κόκπιτ. ΑυστραλίαΒασιλική Αυστραλιανή Πολεμική Αεροπορία (Royal Australian Air Force, RAAF)Βρετανική ΙνδίαΒασιλική Ινδική Πολεμική ΑεροπορίαΝέα ΖηλανδίαΒασιλική Νεοζηλανδική Πολεμική Αεροπορία (Royal New Zealand Air Force, RNZAF)Νότια ΑφρικήΝοτιοαφρικανική Πολεμική Αεροπορία (South African Air Force, SAAF)Ηνωμένο ΒασίλειοRAF Βασιλικό Ναυτικό (Royal Navy)ΗΠΑΑεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC) Πλήρως λειτουργικάΤο VH-AIB (πρώην RAAF A21-38 C/N DHP17) ανήκει στον Steve Jenkins και βρίσκεται στο Goolwa. Το VH-CZB (πρώην RAAF A21-42 C/N 94067) ανήκει στον Mark Carr και βρίσκεται στο Αεροπορικό Μουσείο Benalla. Miles Hawk Trainer Yakovlev UT-2 RWD-23 The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985). Orbis Publishing. 1 Ιανουαρίου 1988. "Moth Successor: The New Moth Minor Described" Flight 1939
Δημήτριος Κοτσιμπός

Ο Δημήτριος Κοτσιμπός (αναφέρεται και ως Τάκης Κουτσιμπός, 1904-1981), του Ανδρέα, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Καρπενησίου από το 1951 ως το 1964 και ξανά, διορισμένος στα 1967.

 Στις εκλογές του 1950 ήταν υποψήφιος βουλευτής. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος στις δημοτικές εκλογές του 1951. Επανεξελέγη το 1954 και για τρίτη συνεχή θητεία το 1959. Το 1967 διορίστηκε δήμαρχος από το καθεστώς της επταετίας, με αναπληρωτή τον Ιωάννη Ανέστη Τσιτούρη.Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στο Καρπενήσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1981.
Α.Π.Σ. Ελπίς Γενισέας

Η Ελπίδα Γενισέας είναι αθλητικό σωματείο στη Γενισέα του νομού Ξάνθης. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Γενισέας.

 Η «Ελπίς» Γενισέας ιδρύθηκε το 1952. Η ομάδα, την περίοδο 1982–83, κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της ΕΠΣ Ξάνθης. Την αμέσως επόμενη περίοδο 1983–84 μετείχε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα αλλά υποβιβάστηκε. Την περίοδο 1984–85 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλήτρια στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ξάνθης. Την επόμενη περίοδο, 1985–86, μετείχε και πάλι στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα όμως υποβιβάστηκε ξανά στις τοπικές κατηγορίες. Η ομάδα, την περίοδο 1984–85, κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της ΕΠΣ Ξάνθης. Την επόμενη περίοδο, 1990–91, έκανε την παρθενική της εμφάνιση στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, στο οποίο και παρέμεινε για τέσσερις συνεχόμενες περιόδους έως και την περίοδο 1993–94, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1994–95 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ξάνθης. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1995–96, αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική αλλά υποβιβάστηκε. Την περίοδο 2006–07 η ομάδα επανεμφανίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της ΕΠΣ Ξάνθης και τις επόμενες δύο περιόδους αγωνίστηκε στη Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ξάνθης. Έπειτα από την αγωνιστική απραξία για τις ακόλουθες δύο περιόδους, επέστρεψε υπό νέα διοίκηση ξανά την περίοδο 2011–12 αγωνιζόμενη στο πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας της ΕΠΣ Ξάνθης κατακτώντας την πρώτη θέση και την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία στην οποία και παρέμεινε έως και την περίοδο 2018-2019. Τον Μάιο του 2019 στέφθηκε πρωταθλήτρια της Β΄ Κατηγορίας της ΕΠΣ Ξάνθης κερδίζοντας και πάλι την άνοδο στην Α' κατηγορία στην οποία και θα αγωνίζεται για την αγωνιστική περίοδο 2019-2020. 1983–84: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1985–86: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1990–91: Δ΄ Εθνική 1991–92: Δ΄ Εθνική 1992–93: Δ΄ Εθνική 1993–94: Δ΄ Εθνική 1995–96: Δ΄ Εθνική Α.Π.Σ. Ελπίς Γενισέας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Yo Frankie!

Το Yo Frankie! (κωδικό όνομα: Apricot) είναι τρισδιάστατο βιντεοπαιχνίδι ανοικτού κώδικα του Ινστιτούτου Blender, κομμάτι του Ιδρύματος Blender, αρχικά είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει τον Αύγουστο του 2008 αλλά τελικά κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Είναι βασισμένο στην ιστορία και τους χαρακτήρες της ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους, Big Buck Bunny, που είχε αναπτυχθεί πάλι από το Ινστιτούτο Blender νωρίτερα το 2008. Όπως και οι δύο προηγούμενες ταινίες του Ινστιτούτου, και το βιντεοπαιχνίδι αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας ελεύθερο λογισμικό. Το Yo Frankie! τρέχει σε οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα στο οποίο τρέχει το Blender και το Crystal Space, συμπεριλαμβανομένου Microsoft Windows, GNU/Linux, Mac OS X. Το έργο ξεκίνησε την 1 του Φεβρουαρίου 2008, και η ανάπτυξη ολοκληρώθηκε στα τέλη του Ιουλίου του 2008. Λόγω τεχνικών καθυστερήσεων, η πραγματική ημερομηνία κυκλοφορίας του DVD αναβλήθηκε για τις 14 Νοεμβρίου. Από 9 Δεκεμβρίου, το παιχνίδι είναι διαθέσιμο για λήψη.Το όνομα «Yo Frankie!» παραπέμπει στον πρωταγωνιστή, Frank. Προτάθηκε από τον Ton Roosendaal, και επιλέχθηκε με ψηφοφορία από την κοινότητα. Το παιχνίδι είναι διαθέσιμο από την άδεια Creative Commons Attribution 3.0.

 Όπως και τα προηγούμενα ανοιχτά έργα και το Yo Frankie! σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε για την προώθηση του προγράμματος μοντελοποίησης ανοιχτού κώδικα Blender. Ο μοντελισμός το animation και ο σχεδιασμός του κόσμου έγιναν με το Blender. Το παιχνίδι έγινε τόσο με την εσωτερική μηχανή παιχνιδιών του Blender όσο και με την 3D μηχανή Crystal Space, χρησιμοποιώντας την Python ως σκριπτόγλωσσα. Η αρχική απόφαση για τη χρήση του Crystal Space αντί της εσωτερικής μηχανής του Blender οφείλεται στην κατανόηση της ανάγκης για τη δημιουργία μιας πιο «σοβαρής» πλατφόρμας παιχνιδιού. Η ομάδα ανάπτυξης αργότερα ανέτρεψε μερικώς την απόφαση αυτή, κάνοντας μια νέα έκδοση του παιχνιδιού που παίζεται στο Game Engine του Blender. Αυτό επιτρέπει στους καλλιτέχνες και τους σχεδιαστές επιπέδων ταχύτερη ροή εργασίας απ' ότι με τον Crystal Space σε κάθε αλλαγή. Υπάρχουν δύο εκδόσεις του παιχνιδιού για το DVD, η μια με το Blender Game Engine, και η άλλη με την Crystal Space. Αν και ορισμένα από τα στοιχεία του του παιχνιδιού και τον χαρακτήρων είναι ίδια, το gameplay διαφέρει μεταξύ των εκδόσεων. Στο παιχνίδι, οι παίκτες αναλαμβάνουν το ρόλο του Φρανκ, του τρωκτικού που ήταν ο ανταγωνιστής του Big Buck Bunny, στην ταινία, ή τον Momo, ένας πίθηκος που δημιουργήθηκε ειδικά για Yo Frankie!. Επίσημη ιστοσελίδα Σελίδα λήψης Βίντεο από την έκδοση με το Blender Game Engine version του Yo Frankie!. Big Buck Bunny TheMacGamer συνέντευξη Συνέντευξη με τον Campbell Barton
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1934

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1934 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο από το Σάββατο 26 ως τη Δευτέρα 28 Μαΐου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ., για δεύτερη συνεχόμενη φορά και κατέκτησε πάλι το έπαθλο του νικητή, το αγαλματίδιο "Θρίαμβος". Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος.

 Οι πανελλήνιοι αγώνες του 1934 διεξήχθησαν από το Σάββατο 26 Μαΐου ως τη Δευτέρα 28 Μαΐου στο Παναθηναϊκό Στάδιο σε ένα κλίμα ενθουσιώδες, αφού είχε προηγηθεί μια εβδομάδα πριν η πανηγυρική εορτή των 40 ετών από την απόφαση αναβίωσης των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων με τη συμμετοχή πολλών αθλητών, σχολείων, του Λυκείου Ελληνίδων και την παρουσία τεράστιου πλήθους. Στους αγώνες του 1934 για πρώτη φορά διεξήχθησαν ταυτόχρονα το ανδρικό και το γυναικείο πρωτάθλημα. Μετείχαν ελεύθερα, χωρίς προκριματικούς περιφερειακούς αγώνες όπως παλιότερα, αθλητές και σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Στους αγώνες συμπεριλήφθηκαν η βαλκανική σκυταλοδρομία 1500μ (800x400x200x100) και η λιθοβολία. Εκτός από τα αθηναϊκά σωματεία, μετείχαν πολλά επαρχιακά καθώς και οκτώ Κύπριοι αθλητές. Έγιναν ξεχωριστά και δεν μέτρησαν στη βαθμολογία το πανελλήνιο πρωτάθλημα του μαραθώνιου και στις 9-10 Ιουνίου τα πρωταθλήματα δεκάθλου και 3.000μ μετά φυσικών εμποδίων. Στις 24-25 Νοεμβρίου στο Στάδιο έγινε το πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών καθώς και της δισκοβολίας και ακοντισμού με δύο χέρια. Συγκεκριμένα, διεξήχθησαν τα αγωνίσματα: Σκυταλοδρομία 4x100μ Σκυταλοδρομία 4x200μ Σκυταλοδρομία 4x400μ Σκυταλοδρομία 4x800μ Σκυταλοδρομία 4x1500μ Βαλκανική σκυταλοδρομία: 800x400x200x100μ Ακοντισμός δια των δύο χειρών Δισκοβολία δια των δύο χειρών Σφαιροβολία δια δύο χειρών: Σ. Φλώρος (Πανελλήνιος Γ.Σ.): 23,78μ (ν.π.ρ.) Σημείωση:*Δεν είναι γνωστή η βαθμολογία μετά την 5η θέση. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949. Ηρ. Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σσ. 176. "Αθλητικά Χρονικά", 23/5/1934 κ.επ., ψηφ. σελ. 161. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. "Αθλητικός Χρόνος", 23/11/1934. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine. "Ακρόπολις", 27-28/5/1934, ψηφ. σελ. 122 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2020-08-10 στο Wayback Machine.
Κρίστοφερ Λόικ

Ο Κρίστοφερ Λόικ (Christopher Jorebon Loeak, 1952-) ήταν ο Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από το 2012 ως το 2016. Εξελέγη από το κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 2012, έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2011.

 Γεννήθηκε στην ατόλη Αϊλινγκλάπλαπ στις 11 Νοεμβρίου 1952. Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των Μάρσαλ και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γκονζάγκα. Ο Λόι μιλά την μαρσαλέζικη γλώσσα και την αγγλική. Είναι παντρεμένος με την Λάιομ Ανόνο Λόικ και έχουν 3 παιδιά και 8 εγγόνια. Ο Λόικ εξελέγη για πρώτη φορά στη Nitijela το 1985 εκπροσωπώντας την γενέτειρά του. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση του προέδρου Αμάτα Καμπούα ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 1988 ως το 1992. Έγινε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από το 1992 ως το 1996 οπότε ο Κούνιο Λεμάρι έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος και ο Λόικ ανέλαβε υπουργός Παιδείας, χαρτοφυλάκιο στο οποίο έμεινε επί διετία. Επί προεδρίας του Ιμάτα Κμαπούα ανέλαβε στο αξίωμα του Ralik Chain των νησιών το 1998, αξίωμα στο οποίο έμεινε για έναν χρόνο. Παράλληλα ανέλαβε βοηθός υπουργός παρά τω Προέδρω το 1999. Επανεξελέγη βουλευτής το 2007. Επανήλθε στην κυβέρνηση το 2008 ως βοηθός υπουργός παρά τω Προέδρω Λιτόκουα Τομέινγκ. Ο Λόικ έγινε πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ στις αρχές του 2012 όταν εξελέγη. Επικράτησε του Τζουρελάνγκ Ζεντκάια με 21 ψήφους έναντι 11. Ο Ζεντκάια συμφώνησε να συνεργαστεί με την νέα κυβέρνηση.Στις αρχές του 2016 τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Κάστεν Νέμρα. Δήλωση του Προέδρου Κρίστοφερ Λόικ στην 67η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, 25-9-2012
Άνω Τριπόδο Ρεθύμνης

Το Άνω Τριπόδο είναι οικισμός της Κοινότητας Μαργαριτών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 68 κατοίκους. Βρίσκεται 30,5 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 380 μ. Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.

 Δεν είναι γνωστό από που προέρχεται το όνομα του χωριού. Ο Γιοχάννες φαν Μόιρς καταγράφει 127 αρχαίες πόλεις της Κρήτη, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και η πόλη Τριπόδος (Tripodus), η οποία αποτελεί και την τελευταία εγγραφή του καταλόγου. Η εγγραφή αυτή, επισημαίνει ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ, μπορεί να προέρχεται από λανθασμένη κατανόηση ενός χωρίου του έπους Θεογονία, από τον Ησίοδο, ο οποίος αναφέρει ότι η Δήμητρα συνευρέθει με τον Ιάσονα σε χωράφι τρεις φορές οργωμένο (..., ένα τριπόλω Κρήτης εν πίονι δήμω). Ο Στέφανος Ξανθουδίδης αναφέρει ότι μπορεί να είναι αναφορά στο τρίποδο στο οποίο καθόταν η Πυθία, καθώς ο Απόλλωνας ήταν πολιούχος της γειτονικής αρχαίας Ελεύθερνας. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι είναι πιο πιθανό να προέρχεται από το επώνυμο Τριπόδος ή Τριποδάκης, και άρα η σωστή γραφή είναι Τριπόδω.Το χωριό δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη, το 1842, όπου αναφέρονται δύο οικισμοί, Τριπόδος και Κάτω Τριπόδος. Το 1881 ανήκε στον δήμο Μαργαριτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 230 χριστιανούς κατοίκους και το Κάτω Τριπόδω είχε 50 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 176 κατοίκους και το Κάτω Τριπόδων 36 κατοίκους. Το 1920 το Άνω Τριπόδο ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1925 το Άνω και Κάτω Τριπόδο προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Πρινέ μέχρι το 1934, οπότε και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαργαριτών. Το Κάτω Τριπόδο αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για τελευταία φορά στην απογραφή του 1940. Με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, το Άνω Τριπόδο εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο Τριπόδο λειτουργούν δύο ναοί, οι Κοίμηση της Θεοτόκου και Αγία Παρασκευή. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι τοιχογραφημένος, με τις τοιχογραφίες να έχουν χρονολογηθεί από τον Ιωάννη Σπαθαράκη στα μέσα του 14ου αιώνα. Ανάμεσα στις τοιχογραφίες ξεχωρίζει η παράσταση ενός βοσκού με ιδιόρρυθμο καπέλο να παίζει αυλό, από την παράσταση της Γέννησης του Χριστού.Στο Κάτω Τριπόδο σώζεται το κτιριακό συγκρότημα ιδιοκτησίας Γεωργίου Νικολακάκη, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του, γιατί αποτελεί αξιόλογο συγκρότημα που συνδυάζει αρμονικά στοιχεία τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής με νεοκλασική επίδραση στη μορφολογία των επιμέρους στοιχείων.
Κωπηλασία

Κωπηλασία ή ερεσία, ονομάζεται ο τρόπος κίνησης των κωπήλατων λέμβων σε υδάτινη επιφάνεια (θάλασσα, λίμνη ή ποταμό). Ανάλογα με τον τύπο των σκαφών, διαιρείται σε 4 βασικά είδη: κλασική, λαϊκή, με κανό και με μονόξυλο. Η κλασική κωπηλασία, ως άθλημα, γίνεται με ειδικά σκάφη, που έχουν ολκωτά σέλματα (κινητούς πάγκους) και φορητούς σκαρμούς που στερεώνονται στα πλευρά. Η λαϊκή κωπηλασία εκτελείται με σκάφη που έχουν ακίνητα σέλματα (σταθερούς πάγκους) και σταθερούς σκαρμούς στερεωμένους στα πλευρά. Η κωπηλασία με κανό γίνεται με σκάφη ειδικού τύπου (κανό), όπου ο κωπηλάτης χειρίζεται δίπλατο, αστερέωτο κουπί. Στην κωπηλασία με μονόξυλο, κωπηλατούν με μονόπλατο κουπί και στέκονται γονατιστοί στο ένα πόδι. Η συστηματική άσκηση στην κωπηλασία αναπτύσσει το μυϊκό σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες και το νευρικό σύστημα.

 Το άθλημα πρωτοεμφανίζεται στην Ελλάδα το 1885 με την ίδρυση του Ομίλου Ερετών (ερέτης: κωπηλάτης) στον Πειραιά. Οι εγκαταστάσεις του Ομίλου στην αρχή ήταν στο Νέο Φάληρο, ακριβώς πίσω από του ιερό του σημερινού Ναού της Μυρτιδιώτισσας, στο σημείο που αρχίζει η Καστέλλα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, οι προγραμματισμένοι τότε αγώνες κωπηλασίας δεν έγιναν λόγω καιρού. Όμως δέκα χρόνια μετά, το 1906, πραγματοποιούνται οι πρώτοι Πανελλήνιοι ερετικοί αγώνες. Το 1927 ιδρύεται η Ελληνική Ενωση Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων, η οποία αναλαμβάνει την εποπτεία της Κωπηλασίας και Ιστιοπλοΐας, των οποίων τον έλεγχο μέχρι τότε είχε ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ.. Από την ευθύνη της Ιστιοπλοΐας διαχώρισε την θέση της η Ε.Ε.Φ.Ν.Σ., στην περίοδο της κατοχής, όπου πλέον εμφανίζεται η σημερινή "Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων", ενώ την εποπτεία της Ιστιοπλοΐα αναλαμβάνει η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία (Ε.Ι.Ο.). Με την ευκαιρία της τέλεσης του πρώτου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1970 η Ελλάδα «πλημμυρίζει» εξωσκάλμια σκάφη και το 1972 οργανώθηκε Πανελλήνιο εφηβικό πρωτάθλημα με εξωσκάλμιες λέμβους. Σελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Κωπηλασίας (Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ.)
Μονή Φραγκοπηδήματος

Η γυναικεία Ιερά Μονή Φραγκοπηδήματος είναι Ορθόδοξο Ελληνικό μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο και βρίσκεται στον Νομό Ηλείας, στην Τοπική Κοινότητα Κορυφής, στα 16,69 χλμ. έξω από την πόλη του Πύργου και σε υψόμετρο 219 μέτρων. Υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης.

 Ιδρύθηκε περίπου τον 14ο αιώνα και πήρε το όνομα της γιατί σύμφωνα με την παράδοση κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην περιοχή, ένας Φράγκος Ιππότης για να γλυτώσει από την καταδίωξη Σαρακηνών πειρατών πήδησε έφιππος χωρίς να πάθει το παραμικρό από την βραχώδη πλαγιά ενός λόφου επικαλούμενος τον Άγιο Νικόλαο για να τον σώσει. Μάλιστα η παράδοση συνεχίζει αναφέροντας ότι υπήρχαν αποτυπωμένα και ίχνη από τα πέταλα του αλόγου του στον βράχο. Ο Φράγκος ιππότης λοιπόν για να ευχαριστήσει τον Άγιο του έχτισε ναό στην περιοχή εκείνη και του τον αφιέρωσε. Η Μονή για πολλά χρόνια ήταν μετόχι της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Παναγίας Χρυσοπηγής της Δίβρης και της Μονής Σκαφιδιάς. Γνώρισε μεγάλη ακμή τις περιόδους της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα κατά τον 17ο αιώνα καθώς διέθετε αξιόλογη περιουσία και πλούσια βιβλιοθήκη με σπάνιες εκδόσεις, πολλές από τις οποίες ανάγονταν στον 16ο αιώνα. Το 1798 αποσπάσθηκε από την Μονή Σκαφιδιάς και λειτούργησε ως ανεξάρτητη Σταυροπηγιακή Μονή. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε κατά την επανάσταση του 1821 καθώς συνεργάσθηκε με οπλαρχηγούς της περιοχής και η παράδοση επίσης αναφέρει ότι ο ηγούμενός της οργάνωνε εκστρατείες έως και την Πάτρα. Στα χρόνια μετά την απελευθέρωση της χώρας παρήκμασε και επανιδρύθηκε ως γυναικεία με Βασιλικό διάταγμα του 1929. Τα νεότερα χρόνια η Μονή έγινε γνωστή για τα εργόχειρα (βραβεύτηκαν στην Έκθεση Θεσσαλονίκης) που ύφαιναν οι μοναχές της στον αργαλειό. Το συγκρότημα της Μονής περικλείεται από μεγάλα διώροφα κτήρια που στεγάζουν κελιά και βοηθητικούς χώρους. Στο κέντρο βρίσκεται το καθολικό της μονής που αρχιτεκτονικά ανήκει στον τύπο της Βασιλικής. Μετά τις σοβαρές ζημιές που υπέστη κατά τους σεισμούς στην περιοχή το έτος 1993 η Μονή ανοικοδομήθηκε και απέκτησε ναό χτισμένο σύμφωνα με τον Βυζαντινό ρυθμό. Δημήτριος Κοκκόρης, Ορθόδοξα Ελληνικά μοναστήρια, εκδ. Κόκορης Δημήτριος, 2002, ISBN 9607298446. Τάσου Ν. Πετρή, Πελοπόννησος (Ιστορία - Τέχνη - Λαογραφία), εκδ. Μιχ. Τουμπής, Αθήνα 1982. https://web.archive.org/web/20191005185611/https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/mnimon/article/viewFile/7852/7541.pdf (Χειρόγραφα Μοναστηριών της Ηλείας, Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ιονίου Πανεπιστημίου) http://www.religiousgreece.gr/peloponnese/-/asset_publisher/J4zsS00HlAz5/content/iera-mone-phrankopedematos http://www.imilias.gr/component/content/article/112-monastiria/95-monastiri-fragapidima.html http://repository.kentrolaografias.gr/xmlui/handle/20.500.11853/293137
Αλάντρα

Ο Αλάντρα (Aludra) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα η του αστερισμού Μέγας Κύων (eta Canis Majoris, η CMa). Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη عذرا ‘al-‘aðrā’, που σημαίνει ο παρθένος, καθώς ήταν μέλος ενός μικρού αρχαίου αραβικού αστερισμού με αυτό το όνομα που περιλαμβάνει επίσης τον Ουέζεν και τον Αντχάρα. Επίσης ο αστέρας φέρει το όνομα 31 Μεγαλού Κυνός (ονομασία κατά Τζον Φλάμστηντ). Βρίσκεται στο πίσω μέρος του σώματος που παριστάνει ο αστερισμός του. Είναι το πέμπτο λαμπρότερο άστρο του αστερισμού μετά το Σείριο, τον Αντχάρα, τον Ουέζεν και το Μουρζίμ.

 Ο Αλάντρα είναι ένας λαμπρός υπεργίγαντας, όπως και ο γείτονάς του Ουέζεν, όμως είναι φασματικού τύπου Β5. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 18.000 Κ, ενώ η μάζα του είναι 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και η διάμετρός του εκτιμάται ότι είναι 30 με 40 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Το απόλυτο μέγεθος του Αλάντρα είναι το εντυπωσιακό -7,5 (ο Ήλιος έχει απόλυτο μέγεθος +4,86), που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 70 με 100 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και εξηγεί το γεγονός ότι είναι εύκολα ορατός παρά τη μεγάλη απόστασή του. Εξαιτίας του ισχυρού αστρικού ανέμου του, έχει σχηματιστεί ένα νέφος γύρω από το άστρο που είναι ορατό στο υπέρυθρο φάσμα. Η λαμπρότητά του μεταβάλλεται ελαφρά από + 2,38 μέχρι + 2,48 κάθε 4,7 μέρες και θεωρείται μεταβλητός τύπου Α Κύκνου. Έχει ηλικία σχεδόν 12 εκατομμυρίων ετών και αναμένεται να εκραγεί ως υπερκαινοφανής αστέρας.Ο Αλάντρα μαζί με τα κοντινά άστρα Ουέζεν, ο1, ο2 και σίγμα Μεγάλου Κυνός δεν αποτελούν μια απλή ευθυγράμμιση άστρων, αλλά σχηματίζουν ένα χαλαρό ανοικτό σμήνος, το Cr 121, το βρίσκεται σε μία απόσταση περίπου 1.750 ετών φωτός. Ο δορυφόρος Ίππαρχος με βάση την παράλλαξη υπολόγισε μία απόσταση περίπου 3.200 ετών φωτός με μεγάλο περιθώριο λάθους, που σημαίνει ότι ο Αλάντρα μπορεί πράγματι να είναι μέλος του σμήνους.Ο Αλάντρα αποτελεί ένα οπτικό διπλό αστέρα με ένα αστέρα τύπου Α με φαινόμενο μέγεθος +7 και ακτινική απόσταση 2 λεπτών της μοίρας. Όμως ο αστέρας απέχει από το ηλιακό σύστημα μόνο 600 έτη φωτός, που είναι μικρότερη από αυτή του Αλάντρα. Κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός
Νεραϊδόβρυση Μεσσηνίας

Η Νεραϊδόβρυση είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 354 μέτρων και έχει 1 κάτοικο, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

 Η Νεραϊδόβρυση ανήκει στην Κοινότητα Αδριανής και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας, με έδρα τη Λογγά. Είναι χτισμένη στα νότια του Όρους Λυκόδημο και μέχρι το 1927, ονομαζόταν Κουτσουμάδι. Το όνομα Νεραϊδόβρυση, πιθανόν να προέρχεται από μια πηγή του οικισμού, που πίστευαν ότι παρουσιάζονταν νεράιδες. Σε Ενετική Απογραφή του 1700, εμφανίζεται να έχει 34 κατοίκους. 21-04-1835, ο οικισμός Κουτσουμάδι προσαρτάται στο Δήμο Αιπείας, με έδρα τη Λογγά. 18-12-1840, ο οικισμός Κουτσουμάδι αποσπάται από το Δήμο Αιπείας και προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης, με έδρα το Πεταλίδι. 07-06-1890, ο οικισμός Κουτσουμάδι αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και προσαρτάται στο Δήμο Αιπείας, με έδρα τη Λογγά. 31-08-1912, ο οικισμός Κουτσουμάδι αποσπάται από το Δήμο Αιπείας και προσαρτάται στην Κοινότητα Ρεμούσταφας. 22-12-1927, ο οικισμός Κουτσουμάδι μετονομάζεται σε Νεραϊδόβρυση και η Κοινότητα Ρεμούσταφας σε Κοινότητα Αδριανής. 04-12-1997, ο οικισμός Νεραϊδόβρυση αποσπάται από την Κοινότητα Αδριανής και προσαρτάται στο Δήμο Αιπείας. 07-06-2010, ο οικισμός Νεραϊδόβρυση αποσπάται από το Δήμο Αιπείας και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.
Κορίτσια για φίλημα

Το Κορίτσια για φίλημα είναι ελληνική μουσική κωμωδία της Φίνος Φιλμ, που γυρίστηκε το 1964, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, και έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 1965. Ήταν η πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία με στερεοφωνικό ήχο.

 Η Ρένα Ελευθερίου (Ρένα Βλαχοπούλου), διευθύντρια ενός ελληνικού τουριστικού γραφείου στη Νέα Υόρκη, έρχεται για διακοπές στην Ελλάδα, ακολουθούμενη από την ομορφούλα ανιψιά της Τζένη (Ζωή Λάσκαρη) και τον Ελληνοαμερικανό Τζιμ Πάπας (Γιάννης Βογιατζής). Ο αδελφός της (Περικλής Χριστοφορίδης), χρειάζεται κάποια κεφάλαια για να εκμεταλλευθεί το ιαματικό νερό που βρέθηκε σε ένα κτήμα της γυναίκας του. Θέλοντας να τον βοηθήσει, η Ρένα τρέχει στη Ρόδο για να συναντήσει έναν επιχειρηματία που μπορεί να συνδράμει οικονομικά, τον Πέτρο Ράμογλου (Γιώργος Γαβριηλίδης). Ο υιός Ράμογλου, ο Ανδρέας (Ανδρέας Ντούζος), και ο φίλος του Κώστας Καλιακούδας (Κώστας Βουτσάς) ενδιαφέρονται να μπουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα, ξετρελαίνονται με την Τζένη και αποφασίζουν να την κατακτήσουν, αλλάζοντας ρόλους. Ο Ανδρέας, παριστάνοντας τον φτωχό Κώστα, καταφέρνει να γοητεύσει την κοπέλα ενώ ο Κώστας, παριστάνοντας τον πλούσιο Ανδρέα, γνωρίζει την Έφη Ράμογλου (Χλόη Λιάσκου) που φτάνει στο νησί με τον πατέρα της. Η πλαστοπροσωπία δημιουργεί πολλούς μπελάδες, οι οποίοι μεγαλώνουν με την ξαφνική άφιξη της θεατρίνας φιλενάδας του Ανδρέα, της Μάρθας (Μάρθα Καραγιάννη). Ο Ανδρέας και η Τζένη το σκάνε για την Ύδρα, αλλά η Μάρθα βρίσκεται στο κατόπι τους, θέλοντας να τα φανερώσει όλα στην κοπέλα. Αυτό ακριβώς γίνεται και φυσικά ακολουθεί θύελλα. Παρά ταύτα, ο Ανδρέας κατορθώνει με την επιμονή του να ξανακερδίσει την Τζένη, ενώ η Μάρθα συνδέεται με έναν σκηνοθέτη του κινηματογράφου, τον Πολ (Γιώργος Βρασιβανόπουλος), που της δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο του μιούζικαλ. Όσο για τη Ρένα, για χάρη της οποίας ο Ράμογλου δέχτηκε να χρηματοδοτήσει τον αδελφό της, υποκύπτει τελικά στο αφόρητο φλερτ του Πάπας. Ζωή Λάσκαρη - Τζένη Ελευθερίου Ρένα Βλαχοπούλου - Ρένα Ελευθερίου Μάρθα Καραγιάννη - Μάρθα Χλόη Λιάσκου - Έφη Ράμογλου Κώστας Βουτσάς - Κώστας Καλιακούδας Ανδρέας Ντούζος - Ανδρέας Ράμογλου Γιάννης Βογιατζής - Τζιμ Πάπας Αλέκος Τζανετάκος - Αλέκος Γρηγοριάδης Γιώργος Γαβριηλίδης - Πέτρος Ράμογλου Περικλής Χριστοφορίδης - αδελφός Τζένης Γιώργος Βρασιβανόπουλος - Πολ Άγγελος Μαυρόπουλος - πρόεδρος δικαστηρίου Νίκος Παπαναστασίου - βοηθός σκηνοθέτη Η ταινία γυρίστηκε σε σινεμασκόπ. Αποτελεί την πρώτη ελληνική ταινία με στερεοφωνικό ήχο, η οποία προβλήθηκε στερεοφωνικά μόνο στο «Αττικόν», την μοναδική τότε αίθουσα με την ανάλογη τεχνική υποδομή. Γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, τη Ρόδο και Ύδρα, ενώ ένα πλάνο γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 12 Φεβρουαρίου 1965. Κόβοντας 619.236 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 1η θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Απριλίου 2006. Το σάουντρακ της ταινίας, σε μουσική Μίμη Πλέσσα, κυκλοφόρησε από την Polydor. Κορίτσια για φίλημα, στον ιστότοπο της Φίνος Φιλμ Κορίτσια για φίλημα, στον ιστότοπο της Internet Movie Database (Αγγλικά).
Μπίργκιτ Πριντς

Η Μπίργκιτ Πριντς (Birgit Prinz, 25 Οκτωβρίου 1977) είναι Γερμανίδα ποδοσφαιρίστρια, που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού. Είναι η δεύτερη σκόρερ όλων των εποχών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γυναικών, έχοντας πετύχει 14 γκολ.

 Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1977 στη Φρανκφούρτη. Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα στην ομάδα FSV Frankfurt το 1992. Το 1998 πήρε μεταγραφή στη FFC Frankfurt ενώ το 2002 αγωνίστηκε για λίγους αγώνες στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα, με την ομάδα της Carolina Courage, το οποίο και κατέκτησε πριν επιστρέψει στη FFC Frankfurt, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Έχει κατακτήσει αρκετές φορές το πρωτάθλημα και το κύπελλο Γερμανίας, καθώς και 3 φορές το Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών. Το 1994 έκανε την πρώτη της συμμετοχή στην Εθνική ομάδα της χώρας της, την οποία έχει βοηθήσει με τα τέρματα που πέτυχε να κατακτήσει δύο παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου, 5 Ευρωπαϊκά κύπελλα, καθώς και 3 φορές το χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Η ίδια έχει βραβευθεί με τον τίτλο της κορυφαίας παίκτριας ποδοσφαίρου της FIFA 3 φορές, ενώ έχει κατακτήσει και διάφορους άλλους προσωπικούς τίτλους. Τον Αύγουστο του 2011 ανακοίνωσε την απόφασή της να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Έχει σπουδάσει ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης. Επίσης, έχει δηλώσει ανοιχτά πως είναι ομοφυλόφιλη. Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών: 2003, 2007 (Φιναλίστ: 1995) Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών: 1995, 1999, 2001, 2005, 2009 Ολυμπιακοί Αγώνες: Χάλκινο μετάλλιο 2000, 2004, 2008 Algarve Cup: 2006 Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών: 2002, 2006, 2008 Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών: 1995, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2005, 2007, 2008 Γερμανικό κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών: 1995, 1996, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2007, 2008, 2011 German Indoor Cup: 1995, 1999, 2002, 2006 και 2007 Super Cup: 1996 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών Ηνωμένων Πολιτειών: 2002 FIFA World Player of the Year: 2003, 2004, 2005; (Δεύτερη θέση: 2007, 2008, 2009, 2010) Παίκτρια της χρονιάς στη Γερμανία: 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 Χρυσή Μπάλα: Παγκόσμιο Κύπελλο 2003 Ασημένια Μπάλα: Παγκόσμιο Κύπελλο 2007 Bundesliga Goal Scoring Champion: 1997, 1998, 2001, 2007 Federal State of Hesse Service Medal Recipient: 2007
Γκοτζίλα Εναντίον Μηχανικού Γκοτζίλα

Γκοτζίλα Εναντίον Μηχανικού Γκοτζίλα (ιαπωνικά: Gojira tai Mekagojira) είναι ο τίτλος ιαπωνικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία Τακάο Οκαβάρα και σε σενάριο Γουατάρου Μιμούρα. Αποτελεί την πέμπτη ταινία της σειράς Γκοτζίλα της Heisei και δημιουργήθηκε το 1993 ως συνέχεια της ταινίας Γκοτζίλα και Μόθρα: Η Μάχη της Γης. Θεωρείται από πολλούς ως η δεύτερη καλύτερη ταινία της Heisei μετά το Γκοτζίλα Εναντίον Απόλυτου Καταστροφέα του 1995.

 Τα ηνωμένα έθνη έχουν πλέον δημιουργήσει το απόλυτο όπλο για να σκοτώσουν τον Γκοτζίλα τον Μηχανικό Γκοτζίλα. Ένας μηχανικό τέρας φτιαγμένο από ατσάλι και διαμάντι. Ενώ επιστήμονες βρίσκουν σε ένα νησάκι ένα περίεργο αυγό τεραστίων διαστάσεων. Μασαχίρο Τακασίμα ως ο Καζούμα Αόκι Μεγκούμι Οντάκα ως η Μίκι Σαγκούσα Ριόκο Σάνο ως η Αζούσα Γκότζο Γιουσούκε Καβάζου ως ο Ομάε Νταιτζίρο Χαράντα ως ο Σασάκι Ακίρα Νακάο ως ο Τακάκι Άσο Σέλι Σουίνευ ως η Σούζαν Η ταινία προτάθηκε για ένα βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας το 1994 για καλύτερο ήχο του Καζούο Μιγιαούτσι. Η μεταγλωττισμένη στα Αγγλικά εκδοχή της ταινίας είναι η μόνη από τις ταινίες του Γκοτζίλα που αποκαλεί το Ροντάν με το πραγματικό του όνομα. Αρχικά ο Μηχανικός Γκοτζίλα χωρίζονταν σε δύο κομμάτια. Η συνέχεια της ταινίας το Γκοτζίλα Εναντίον Απόλυτου Καταστροφέα ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες Γκοτζίλα. Godzilla vs. MechaGodzilla 2 στο Allmovie Godzilla vs. MechaGodzilla 2 στο Rotten Tomatoes
Λένος Χρηστίδης

Ο Λένος Χρηστίδης (Νικόλαος-Έλενος) γεννήθηκε στις 11/12/1968 στη Φρανκφούρτη της τότε Δυτικής Γερμανίας, γιος του κριτικού θεάτρου Μηνά Χρηστίδη και της συγγραφέως Ντόρας Γιαννακοπούλου. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα.

 Η μελαμψή παρθένος, (2014) Εκδόσεις Καστανιώτη Το τρένο, (2013) Εκδόσεις Καστανιώτη Μόνολογκ, (2008) Εκδόσεις Καστανιώτη Ο τυχερός αριθμός του δόκτορος Μπου, (2006) Εκδόσεις Καστανιώτη Amazing Thailand, (2005) Εκδόσεις Καστανιώτη Λοστρέ, (2003) Εκδόσεις Καστανιώτη Διακοπές στη Χέλλαντ, (2001) Εκδόσεις Καστανιώτη Δύο θεοί, (2001) Εκδόσεις Καστανιώτη Ψυχ, (2000) Εκδόσεις Καστανιώτη Ο τυχερός αριθμός του δόκτορος Μπου, (1998) Εκδόσεις Καστανιώτη Τα χαστουκόψαρα, (1997) Εκδόσεις Καστανιώτη Ωραία φάση, (1996) Εκδόσεις Καστανιώτη Bororo, (1995) Εκδόσεις Καστανιώτη Βραβεία Κάρολος Κουν, 1999 Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Λ. Χρηστίδη. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Εκδόσεις Καστανιώτη, σελίδα συγγραφέα