IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χοντρός και Λιγνός

Οι Χοντρός και Λιγνός (πρωτότυπη αγγλική ονομασία: Laurel and Hardy), γνωστοί επίσης ως Χοντρός - Λιγνός, ήταν κωμικό δίδυμο ηθοποιών της πρώιμης περιόδου του Χόλυγουντ στον αμερικανικό κινηματογράφο. Αποτελούνταν από τον Σταν Λώρελ (Λιγνός) και τον Όλιβερ Χάρντι (Χοντρός). Δραστηριοποιήθηκαν από το 1927 έως και το 1940, και έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί στις ΗΠΑ αρχικά και μετέπειτα διεθνώς για τις φαρσοκωμωδίες στις οποίες πρωταγωνιστούσαν, με τον Λιγνό να είναι ο αδέξιος και αγαθός ενώ ο Χοντρός ο υπερόπτης και ματαιόδοξος.

 Χαρακτηριστικά γνωρίσματα τους ήταν το ηχητικό σήμα στην αρχή και τέλος των ταινιών τους το οποίο ήταν γνωστό ως τραγούδι του κούκου (The Cuckoo Song), καθώς και τα στρόγγυλα ημίψηλα καπέλα που φορούσαν. Πριν την συνεργασία τους, και οι 2 ηθοποιοί ήταν καταξιωμένοι στον κινηματογράφο, όπου ο Λώρελ είχε εμφανιστεί σε πάνω από 50 ταινίες, ενώ ο Χάρντυ σε πάνω από 250 παραγωγές. Οι 2 κωμικοί είχαν συνεργαστεί και παλαιότερα στην ταινία Το Τυχερό Σκυλί (The Lucky Dog) το 1921. Ως αποκλειστικά κωμικό δίδυμο συνεργάστηκαν για πρώτη φορά το 1926, και καθιέρωσαν την κοινή τους πορεία το 1927 στην βουβή ταινία Φορώντας παντελόνια στον Φίλιπ (Putting Pants on Philip). Συνέχισαν τις εμφανίσεις τους και σε πολλές άλλες ταινίες έως το 1944, και κατόπιν ξεκίνησαν να δίνουν ζωντανές παραστάσεις και για κάποια περίοδο κάλυψαν μεγάλο τμήμα της Βρετανίας και Ιρλανδίας. Η τελευταία τους ταινία ήταν το 1950 με τίτλο Οι Νέοι Ροβινσώνες (Atoll K). Συνολικά εμφανίστηκαν σε 107 ταινίες, 32 βουβές μικρού μήκους, 40 μικρού μήκους με ήχο, και 23 πλήρεις κινηματογραφικές ταινίες, ενώ είχαν και 12 ανεπίσημες σύντομες εμφανίσεις σε άλλες παραγωγές. Στην πρωτότυπη ονομασία στην αγγλική γλώσσα, ήταν γνωστοί ως Λώρελ και Χάρντυ (Laurel and Hardy), ενώ στην ελληνική γλώσσα έγιναν γνωστοί ως Χοντρός και Λιγνός από τα φυσικά τους χαρακτηριστικά, ενώ υπήρξαν και κόμικ στα ελληνικά με την μορφή τους.Αφιέρωμα στην ζωή των 2 αποτελεί η ταινία Stan and Ollie με πρωταγωνιστές τους Στηβ Κούγκαν και Τζον Σ. Ράιλυ με έτος κυκλοφορίας το 2018. Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα, 1931 Χοντρός-Λιγνός στη Χώρα των Παιχνιδιών, 1934 Δουλειές με φούντες, 1936 Βάρδα Φουρνέλο, 1938 Χοντρός-Λιγνός στη Λεγεώνα των Ξένων, 1939 Οι Νέοι Ροβινσώνες, 1951 Επίσημος ιστότοπος- laurelandhardy.com Τίτλοι στο IMDB - imdb.com Χοντρός και Λιγνός, Pack up your troubles, 1932 - youtube.com Ο Χοντρός, ο Λιγνός, και οι πολλές γυναίκες τους - protagon.gr, 22 Αυγούστου 2017 Η τελευταία συνάντηση του Χοντρού και του Λιγνού- mixanitouxronoy.gr, 06 Αυγούστου 2017
Μάικ Πομπέο

Ο Μάικλ Ρίτσαρντ Πομπέο (αγγλ. Michael Richard Pompeo, 30 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 70ος Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2018 ως το 2021. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Διατέλεσε επίσης, ως Διευθυντής της CIA των ΗΠΑ από το 2017 έως το 2018, καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 4η περιφέρεια του Κάνσας από το 2011 έως το 2017. Είναι πρώην αξιωματούχος των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων.

 Ο Μάικ Πομπέο, γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1963 στο Όραντζ της Καλιφόρνιας, με καταγωγή από την Ιταλία. Σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 1998, ο Πομπέο, μαζί με άλλους 3 φίλους του, απέκτησε τρεις κατασκευαστές αεροσκαφών, δημιουργούντας την Thayer Aerospace. Το 2006, πώλησε το ενδιαφέρον του για την εταιρεία Nex-Tech Aerospace (πρώην Thayer Aerospace) στην Highland Capital Management. Ο Πομπέο έγινε πρόεδρος της Sentry International, κατασκευαστής εξοπλισμού πετρελαιοπηγών που ήταν επίσης συνεργάτης της Koch Industries. Βουλή των Αντιπροσώπων (2011-2017) Μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Μάικ Πομπέο, εκλέχθηκε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την 4η Περιφέρεια του Κάνσας στις εκλογές του 2010, θέση στην οποία επανεξελέγη το 2012, το 2014 και το 2016. Διευθυντής της CIA (2017-2018) Στις 18 Νοεμβρίου 2016, ο εκλεγμένος -τότε- Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του Μάικ Πομπέο, για το αξίωμα του Διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA). Στις 23 Ιανουαρίου 2017, εγκρίθηκε από τη Γερουσία η ανάθεση της διοίκησης της CIA στον Πομπέο. Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2018-2021) Ο Πρόεδρος Τραμπ, ανακοίνωσε τον Μάρτιο του 2018 ότι θα ορίσει τον Μάικ Πομπέο για να υπηρετήσει ως 70ος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Η πρόταση εγκρίθηκε από τη Γερουσία τον Απρίλιο του 2018, όπου και ανέλαβε καθήκοντα. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021. Ο Μάικ Πομπέο είναι παντρεμένος 2 φορές και έχει ένα γιο. Ασπάζεται την Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. https://www.iefimerida.gr/news/402420/maik-pompeo-geraki-poy-epelexe-o-tramp-gia-neo-ypoyrgo-exoterikon https://www.biography.com/political-figure/mike-pompeo
Τερέζα Στράτας

Η Τερέζα Στράτας (γεννημένη ως Αναστασία Στρατάκη στις 26 Μαΐου 1938) είναι ελληνο-καναδή υψίφωνος. Τραγούδησε ποικιλία ετερόκλητων ρόλων, αλλά συνδέθηκε ιδιαίτερα με τον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο της όπερας του Άλμπαν Μπεργκ Λούλου.

 Η Στράτας γεννήθηκε στην Όσαβα, στο Τορόντο του Καναδά, όπου οι κρήτες μετανάστες γονείς της διατηρούσαν εστιατόριο. Η οικογένειά της αντιμετώπιζε οικονομική δυσπραγία, κι έτσι η Στράτας ασχολήθηκε με το τραγούδι για να συμπληρώνει το οικογενειακό εισόδημα, τραγουδώντας ελληνικά δημοφιλή και παραδοσιακά τραγούδια στο εστιατόριο ή, αργότερα, στο ραδιόφωνο, από την ηλικία των 12 ετών. Κατά την ίδια, η πρώτη της μουσική ανάμνηση ήταν οι κρητικές μαντινάδες. Σε νεαρή ηλικία αρρώστησε με φυματίωση, που στιγμάτισε την υγεία της διά βίου. Όταν ήταν 16 ετών, παρακολούθησε μια παράσταση της όπερας Τραβιάτα του Βέρντι και, σύμφωνα με την ίδια, από την εμπειρία αυτή προέκυψε το ενδιαφέρον της για την όπερα. Μια ακρόαση στο Βασιλικό Ωδείο της Μουσικής του Τορόντο, της εξασφάλισε τριετή υποτροφία στη μουσική σχολή.Το 1958, σε ηλικία 20 ετών, έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στην όπερα, πρωταγωνιστώντας ως Μιμή στο έργο Λα Μποέμ του Πουτσίνι, που ανέβηκε στο Φεστιβάλ Όπερας του Τορόντο. Ένα έτος αργότερα, το 1959, εμφανίστηκε ως Πουσέτ στη Μανόν του Μασνέ, συμπράττωντας για πρώτη φορά με τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης. Το 1961, πρωταγωνίστησε ως Ναυσικά στην ομώνυμη όπερα που συνέθεσε η Πέγκι Γκλάνβιλ-Χικς για το Φεστιβάλ Αθηνών· το έργο ανέβηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το ίδιο έτος, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν, και πάλι ως Μιμή. Το 1962 έκανε το ντεμπούτο της στη Σκάλα του Μιλάνου, πρωταγωνιστώντας ως Ιζαμπέλα στην παγκόσμια πρεμιέρα του έργου του Μανουέλ ντε Φάγια L' Atlántida («Η Ατλαντίδα»). Το 1965, ανέλαβε τον ρόλο της Βιολέτας από την Τραβιάτα, εμφανιζόμενη στην Κρατική Όπερα της Βιέννης. Σύμφωνα με το περιοδικό Time, ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν μεγάλος, με το χειροκρότημα να διαρκεί δεκάδες λεπτά. Το 1979, η Στράτας πρωταγωνίστησε στην πρώτη πλήρη παραγωγή της όπερας του Άλμπαν Μπεργκ Λούλου. Η υψίφωνος συνδέθηκε ειδικότερα με αυτόν τον «συναρπαστικό», κατά την ίδια, ρόλο.Στους ποικίλους και, συχνά, ετερόκλητους ρόλους που ερμήνευσε συγκαταλέγονται η Τσερλίνα από τον Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ, η Σουζάνα από τους Γάμους του Φίγκαρο του ίδιου συνθέτη, η Λιου από την Τουραντότ του Πουτσίνι, η Μικαέλα από την Κάρμεν του Μπιζέ, η Λίζα από τη Ντάμα Πίκα του Τσαϊκόφσκι, ο Συνθέτης από την Αριάδνη στη Νάξο του Στράους, η Αντωνία από τα Παραμύθια του Χόφμαν του Όφφενμπαχ και η Μελισσάνθη από το Πελλέας και Μελισσάνθη του Ντεμπυσσύ. Ακόμα, ερμήνευσε και ηχογράφησε έργα του Κουρτ Βάιλ.
Άντβερπ Τζάιαντς

Η Άντβερπ Τζάιαντς (Antwerp Giants), Telenet Άντβερπ Τζάιαντς για λόγους χορηγίας, είναι βελγικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στην Αμβέρσα. Η έδρα της είναι η Αρένα Λόττο. Ο σύλλογος παίζει στην Προ Λιγκ Βελγίου (PBL), το υψηλότερο επίπεδο της βελγικής καλαθοσφαίρισης. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των Άντβερπσε Μ.Κ. και Ρ.Κ. Μέχελεν. Στη συνέχεια ονομάστηκε Ρέισινγκ Μπάσκετ Άντβερπεν (Racing Basket Antwerpen) και μετονομάστηκε σε Άντβερπ Τζάιαντς το 2005.

 Το 1995, η Άντβερπσε Μ.Κ από την Αμβέρσα και η Ρ.Κ. Μέχελεν συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε η Racing Basket Antwerpen. Ο σύλλογος έκανε το ντεμπούτο του στην υψηλότερη κατηγορία του Βελγίου τη σεζόν 1998–99. Η Άντβερπεν ήταν μια από τις 3 κορυφαίες ομάδες μέχρι το 2001. Τη σεζόν 1999-2000, ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του εθνικό πρωτάθλημα ως Telindus Antwerpen, νικώντας την ΜΚ Οστένδης με 3-1 στους τελικούς. Στη συνέχεια, η ομάδα είχε μια οπισθοδρόμηση και έληξε στην 6η, 7η ή 8η θέση για πέντε συνεχόμενες σεζόν. Το 2007, ο σύλλογος κέρδισε το τρίτο του τρόπαιο, κερδίζοντας το Κύπελλο Βελγίου για δεύτερη φορά. Η δεύτερη ομάδα του συλλόγου παίζει στη Δεύτερη Κατηγορία Βελγίου, ενώ η γυναικεία ομάδα συμμετέχει στην περιφερειακή διοργάνωση. Η ομάδα κατέχει το ρεκόρ θεατών σε έναν αγώνα καλαθοσφαίρισης στο Βέλγιο, με 17.135 θεατές, στις 31 Ιανουαρίου 2015, κατά τη διάρκεια του αγώνα της εναντίον του Σπιρού Σαρλερουά, στο Σπορτπαλές. Τον Ιούνιο του 2017, ανακοινώθηκε ότι η Telenet θα γίνει ο κύριος χορηγός της ομάδας για τρεις σεζόν.Τη σεζόν 2018-19, η Άντβερπ Τζάιαντς είχε την πιο επιτυχημένη σεζόν της. Στην Ευρώπη, προκρίθηκε για το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ (BCL) αφού προχώρησε μετά από τρεις προκριματικούς γύρους. Η ομάδα ήταν η έκπληξη της σεζόν στο BCL, καθώς νίκησε τις Μούρθια και Νίζνι Νόβγκοροντ στο γύρο των 16 και στους προημιτελικούς, αντίστοιχα. Προκρίθηκε για το Φάιναλ Φορ που φιλοξενήθηκε στο Σπορτπαλές στην Αμβέρσα. Στους ημιτελικούς, η ομάδα έχασε από την Ιμπεροστάρ Τενερίφης και κέρδισε την τρίτη θέση νικώντας τη Μπρόζε Μπάμπεργκ. Εγχώρια, η Άντβερπ Τζάιαντς κέρδισε το Κύπελλο Βελγίου για πρώτη φορά σε 12 χρόνια. Στο πρωτάθλημα, η ομάδα έχασε από την ΜΚ Οστένδης με 1-3 στους τελικούς. Πρωτάθλημα ΒελγίουΠρωταθλητές (1): 1999-2000Κύπελλο ΒελγίουΝικητές (4): 1999–2000, 2006–07, 2018–19, 2019–20Σούπερ Καπ ΒελγίουΝικητές (2): 2007, 2016 Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ Τρίτη θέση (1): 2018-19 Για λόγους χορηγίας, το όνομα του συλλόγου άλλαξε συχνά: Επίσημος ιστότοπος (ολλανδικά)
Apple Lisa

Ο Apple Lisa ήταν ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής της Apple, βασισμένος εξ-ολοκλήρου στον 16/32-bit μικροεπεξεργαστή της Motorola 68000, που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1983. Αντικατέστησε τον Apple III, ως υπολογιστής γραφείου. Δεν αποτέλεσε εμπορική επιτυχία λόγω της υψηλής τιμής του, αλλά θεωρείται υπολογιστής σταθμός όντας ο προπομπός του απολύτως επιτυχημένου Macintosh. Εισήγαγε σημαντικές καινοτομίες όπως το γραφικό περιβάλλον GUI. Η αρχική τιμή πώλησης στις ΗΠΑ ήταν από 9.995 δολάρια. Η παραγωγή του σταμάτησε τον Αύγουστο του 1986 έχοντας πουλήσει περίπου 100.000 κομμάτια. Το όνομα Lisa επίσημα ήταν ακρωνύμιο και προερχόταν από τις λέξεις: Local Integrated System Architecture, ωστόσο όπως δήλωσε αργότερα ο Στηβ Τζομπς ήταν το όνομα της κόρης του Lisa Brennan (1978). Τον διαδέχθηκε ο Apple Macintosh.

 Apple Lisa, χωρίς σκληρό δίσκο και δύο ενσωματωμένους οδηγούς δισκέτας 5,25 ιντσών. Apple Lisa 2 (έκδοση με μικρότερη βασική μνήμη) στα 512Kb, επεκτεινόμενη στο 1MB και οδηγό δισκέτας 3,5 ιντσών 400KB Apple Lisa 2/5, με 1MB μνήμη και 5MB σκληρό δίσκο. Apple Lisa 2/10 με 10MB ενσωματωμένο σκληρό δίσκο Macintosh XL. Το 1985 η LISA μετονομάστηκε σε MACINTOSH XL. Μικροεπεξεργαστής: Motorola 68000 @ στα 5 MHz. Μνήμη RAM: 1MB (512KB στη LISA 2) Μνήμη ROM 16Kb. Το πληκτρολόγιο 77 πλήκτρων ήταν ανεξάρτητη συσκευή ενώ στην κεντρική μονάδα ενσωματώνονταν τα ηλεκτρονικά κυκλώματα η μονόχρωμη οθόνη 12 ιντσών και το τροφοδοτικό. Διέθετε δύο ενσωματωμένους 5.25" οδηγούς δισκέτας (Disk Drive), χωρητικότητας 871Kb. Στη Lisa 2 ενσωματώνονταν ένας οδηγός δισκέτας 3,5 ιντσών 400Kb. Ο σκληρός δίσκος χωρητικότητας 5MB ή 10MB ήταν εξωτερικός. Ένα κανάλι ήχου. Έξοδοι: Video out (composite), 4 θύρες επέκτασης (internal slots), 2 σειριακές θύρες (RS-232), και μία παράλληλη θύρα. Απεικόνιση σε κείμενο: 40 ή 80 χαρακτήρες επί 24 γραμμές. Απεικονίσεις σε γραφικά: 720 x 364 εικονοστοιχεία. Λειτουργικά συστήματα: Lisa Office System ή Mac OS (στους Lisa 2 και Mac XL μόνο). Διαστάσεις: 35 (πλάτος) x 47.5 (βάθος) x 38.8 (ύψος) σε εκατοστά. Το βάρος ήταν 15.2 Κιλά.
Χαράτσι

Το χαράτσι ήταν ένας από τους τρεις φόρους, τους οποίους επέβαλαν οι Τούρκοι στους χριστιανούς υπηκόους του Σουλτάνου. Ο άλλος ήταν ο φόρος αίματος, το λεγόμενο παιδομάζωμα.

 Πρόκειται για ατιμωτικό κεφαλικό φόρο, ο οποίος επιβλήθηκε από τους πρώτους χρόνους του Ισλαμισμού. Ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του. Κάθε χριστιανός από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο την άδεια αυτή. Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε χαράτσι. Η απόδειξη ήταν χάρτινη και είχε κάθε χρόνο διαφορετικό χρώμα, έφερε δε το εξής κείμενο: ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του Αρχικά οι Τούρκοι εισέπραταν τον κεφαλικό φόρο αδιακρίτως, αργότερα όμως διαίρεσαν τους Χριστιανούς σε τρεις τάξεις, και το χαράτσι ανάλογα σε τρεις βαθμούς: η πρώτη τάξη πλήρωνε τέσσερα φλουριά κατά κεφαλή η δεύτερη δύο και η τρίτη τάξη πλήρωνε ένα φλουρί κατά άτομο.Αναλόγως το χαράτσι του πρώτου βαθμού επιβαλόταν στους έμπορους και τους πλούσιους, και ονομάζονταν αλάς. Το χαράτσι του δεύτερου βαθμού το πλήρωναν οι βιομήχανοι και οι τεχνήτες, και λεγότανε ιφσάτ. Το χαράτσι τρίτου βαθμού ήταν για τους γεωργούς και τους πτωχούς και λεγότανε εδνά.Ο τρόπος είσπραξής του ήταν ο εξής: κάθε χρόνο η Υψηλή Πύλη πούλαγε τα δικαιώματα είσπραξης των φόρων σε ισχυρούς και πλούσιους Τούρκους. Αυτοί τα μεταπουλούσαν κερδοσκοπικά σε εκμισθωτές φόρων οι οποίοι αναλάμβαναν να εισπράξουν τον φόρο από τους μη μουσουλμάνους υπηκόους. Ο πλούσιος Τούρκος λεγόταν χαρατζίμπασης, οι δε εισπράκτορες λεγόντουσαν χαρατζίδες. Οι χαρατζίδες περιόδευαν στις πόλεις και τα χωριά με στρατιωτική συνοδεία και εισέπρατταν ποσά μεγαλύτερα από αυτά που έπρεπε να αποδώσουν στον χαρατζίμπαση, συχνά χρησιμοποιώντας βάρβαρα μέσα. Τη διαφορά την καρπώνονταν για προσωπικό τους όφελος. Νικόλαος Φιλιππίδης (1900). Επίτομος Ιστορία του Ελληνικού Έθνους 1453-1821. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Α. Καλαράκη. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2010. Ιωάννης Λυκούρης (1954). Η διοίκησις και δικαιοσύνη των τουρκοκρατούμενων νήσων : Αίγινα - Πόρος - Σπέτσαι - Ύδρα κλπ., επί τη βάσει εγγράφων του ιστορικού αρχείου Ύδρας και άλλων. Αθήνα. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2010. Παναγής Σκουζές (1777 - 1847) (1948). Χρονικό της σκλαβωμένης Αθήνας στα χρόνια της τυρανίας του Χατζή Αλή (1774 - 1796). Αθήνα: Α. Κολολού. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2011.
Τίνε Ούρναουτ

Ο Τίνε Ούρναουτ (γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Σλοβένος επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποία αγωνίζεται ως ακραίος. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας του έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σλοβενίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Πολωνίας και της Τουρκίας. Επίσης, είναι αθλητής του μπιτς βόλλει.

 Ο Τίνε Ούρναουτ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Αουτοκομέρς Μπλεντ, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2006 σε ηλικία 18 ετών. Στη Μπλεντ παρέμεινε μέχρι το 2008 έχοντας καταφέρει προηγουμένως να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Σλοβενίας (2007, 2008), δύο Κύπελλα Σλοβενίας (2007, 2008) και ένα Top Teams Cup (2007). Οι πολύ καλές εμφανίσεις του Ούρναουτ με τη φανέλα της Μπλεντ προκάλεσε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων εντός κι εκτός Σλοβενίας. Τελικά, η ομάδα που κατάφερε να τον κάνει δικό της ήταν η ιταλική Κόπρα Πιατσιένζα. Ωστόσο, επειδή σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ιταλίας ο Ούρναουτ δε μπορούσε ακόμα να αγωνιστεί στο ιταλικό πρωτάθλημα λογω του νεαρού της ηλικίας του, η διοίκηση του ιταλικού συλλόγου αποφάσισε να τον παραχωρήσει κάπου ως δανεικό. Η ομάδα που έδειξε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς και τελικά κατάφερε να τον αποκτήσει ως δανεικό για ένα χρόνο. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα του Πειραιά, ο Ούρναουτ πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2008-09 τον βρήκε Πρωταθλητή αλλά και Κυπελλούχο Ελλάδος. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με την ελληνική ομάδα οδήγησαν στην επιστροφή του στην Πιατσένζα. Στην Ιταλική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να εντυπωσιάσει, με αποτέλεσμα να φεύγει και πάλι από την ιταλική ομάδα, αυτή τη φορά με προορισμό την Πολωνία και τη Ζάκσα Κόζλε. Στην πολωνική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2011 επέστρεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για τα επόμενα δύο χρόνια αγωνιζόμενος στις Ούμπρια Βόλει (2011-12) και Καλίπο Σπορτ (2012-13). Το 2013 ταξίδεψε στην Τουρκία προκειμένου να μεταγραφεί στην Αρκάσπορ Κουλούμπου. Στην τουρκική ομάδα παραμένει μέχρι και σήμερα. Ο Τίνε Ούρναουτ είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών της Σλοβενίας από το 2006 και έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα αρκετές συμμετοχές. 2 Πρωταθλήματα Σλοβενίας: 2007, 2008 2 Κύπελλα Σλοβενίας: 2007, 2008 1 Top Teams Cup: 2007 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2009 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2009 Στα ερυθρόλευκα ο Ούρναουτ Στη Ζάκσα Κόζλε ο Ούρναουτ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Χρυσοί στο τουρνουά μπιτς βόλλει οι Τζούριτς-Ούρναουτ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Ιωάννης Φρειδερίκος του Χίλπολτσταϊν

Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος, γερμ. Johann-Friedrich (23 Αυγούστου 1587 - 19 Οκτωβρίου 1644) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Χίλπολτσταϊν (Hilpoltstein) το διάστημα 1614-44.

 Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας των Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Το 1614 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν στους τρεις γιους του: ο Ιωάννης-Φρειδερίκος έλαβε την κυριότητα του Χίλπολτσταϊν. Ο ίδιος απεβίωσε εκεί το 1644 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1624 την Σοφία-Αγνή, κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε: Φίλιππος Λουδοβίκος 1629-1632, Άννα-Λουίζα 1626-1627, Μαρία-Μαγδαληνή 1628-15629, Ιωάννα-Σοφία 1635-1636, Ιωάννης-Φρειδερίκος 1630, Μαρία-Ελεονώρα 1632, Άννα-Μαγδαληνή 1638, μία κόρη 1631, απεβίωσαν το πολύ τριών ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Frederick, Count Palatine of Hilpoltstein στο Wikimedia Commons
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)

Το 1957 διεξήχθη το 8ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 13 Ιανουαρίου (Γκραν Πρι Αργεντινής) και ολοκληρώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, (Γκραν Πρι Ιταλίας). Νικητής, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, ήταν ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, με Μαζεράτι.

 Ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και ο Στέρλινγκ Μος συναγωνίστηκαν και αυτή τη χρονιά για τον τίτλο του πρωταθλητή. Και οι δύο βρίσκονταν σε νέες ομάδες σε σχέση με τη προηγούμενη χρονιά. Ο Φάντζιο μετακινήθηκε από την ομάδα της Φερράρι σε αυτή της Μαζεράτι, ενώ ο Μος από την Μαζεράτι στη αγγλική Βάνγουολ. Ο Φάντζιο ξεκίνησε δυνατά, νικώντας στα Γκραν Πρι της Αργεντινής, του Μονακό και της Γαλλίας. Ο Μος κατάφερε να νικήσει στη Βρετανία. Ο πιο συγκλονιστικός αγώνας της χρονιάς έγινε στη Γερμανία, στη πίστα του Νίρμπουργκρινγκ. Ο Φάντζιο, γνωρίζοντας πως οι Φερράρι θα προσπαθούσαν να τρέξουν τον αγώνα χωρίς να κάνουν pit stop, αποφάσισε να ξεκινήσει με μαλακά ελαστικά και με μισογεμάτο ρεζερβουάρ. Η απόφαση αυτή αρχικά αποδείχθηκε σωστή, αφού ο Φάντζιο βρέθηκε πολύ μπροστά από τους αντιπάλους του. Στον 13o γύρο, ενώ βρισκόταν 1ος με 30 δευτερόλεπτα διαφορά από τους Πήτερ Κόλλινς και Μάικ Χόθορν, αποφάσισε να πραγματοποιήσει το pit stop του. Όμως αυτό αποδείχθηκε καταστροφικό, καθώς υπήρχε κάποιο πρόβλημα με την αφαίρεση ενός από τα λάστιχα. Ο Φάντζιο μπήκε ξανά στον αγώνα, στη τρίτη θέση, 48 δευτερόλεπτα πίσω από το δεύτερο Κόλλινς. Στους επόμενους γύρους, ο Φάντζιο, σπάζοντας το ρεκόρ του ταχύτερου γύρου σε κάθε πέρασμα, έφτασε στον 21ο από τους 22 συνολικά γύρους, πίσω ακριβώς από τον Κόλλινς και τον Χόθορν. Σε αυτόν κατάφερε να περάσει και τους δύο αντιπάλους του και να κατακτήσει την πρώτη θέση, που του εξασφάλιζε και το πρωτάθλημα. Ο Μος κατάφερε να νικήσει στα εναπομείναντα δύο Γκραν Πρι σε Ιταλικό έδαφος. Νικητής στο Indianapolis 500 ήταν ο Σαμ Χανκς. Διοργανώθηκαν 8 επίσημα Γκραν Πρι (και κάποια ανεπίσημα, όπως κάθε χρονιά μέχρι τότε). Την χρονιά αυτή, σε σχέση με το προηγούμενο πρωτάθλημα, δεν διοργανώθηκε το Γκραν Πρι του Βελγίου. Νέος αγώνας αυτή τη χρονιά ήταν ένα δεύτερο Γκραν Πρι στην Ιταλία, στη περιοχή της Πεσκάρα. Επίσης, υπήρχαν αλλαγές στις πίστες. Το Γκραν Πρι της Γαλλίας δεν διοργανώθηκε στη Ρενς, αλλά στη Ρουέν, ενώ το Βρετανικό Γκραν Πρι, στο Aintree από το Σίλβερστόουν που γινόταν μέχρι τότε. Οι νικητές του κάθε αγώνα: Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά που ίσχυε κάτι τέτοιο. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 69 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 22 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 47 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Λιμίνη Άρτας

Η Λιμίνη είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 308 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011),. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 7 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Λιμίνη εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων όπου και παρέμεινε μετά τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης.

 Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Λιμίνη από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκε στην κατηγορία «μουατζέλι» και κατοικούσαν σε αυτή 27 χριστιανικές οικογένειες.Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 100 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Λιμίνη αποτελούσαν μέρος του τμήματος Βρύσεως.Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στη Λιμίνη. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 15 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Νικολάου, στον οποίο ιερουργούσε 1 εφημέριος. Κοντά στο χωριό υπήρχε ένα σπήλαιο το οποίο οι κάτοικοι αποκαλούσαν Κουδουνότρυπα. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 15 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά.Η οριστική απελευθέρωση της Λιμίνης έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος. Το 1883, ο οικισμός Λιμένι προσαρτήθηκε στην Άρτα. Η αναγνώριση του οικισμού ως αυτόνομη κοινότητα έγινε το 1933 και το 1940 μετονομάστηκε σε Λιμίνη.. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Λιμίνη αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αρταίων όπου και παρέμεινε με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης. Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά: Σελλάδες, Κομπότι, Περάνθη και Άγιοι Ανάργυροι. Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Επιχείρηση Χρυσός

Το 1961 η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας έχτισε το τείχος του Βερολίνου εμποδίζοντας έτσι τους κατοίκους της να μεταναστεύσουν στο Δυτικό τμήμα της χώρας και τους Δυτικούς να παρακολουθούν τις συνομιλίες των Ανατολικών.

 Άρχισε σαν συμμαχική επιχείρηση των αμερικανικών και των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι κατάσκοποι της Δύσης έσκαψαν ένα τούνελ 548 μέτρων κάτω από το τείχος για να φτάσουν υπόγεια στον Σοβιετικό τομέα στο Βερολίνο και να παγιδεύσουν τις συνομιλίες των Ανατολικών. 3.000 τόνοι χώμα βγήκαν κρυφά για να δημιουργηθεί το πιο γνωστό τούνελ κατασκοπείας. Οι υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας δεν ανακοίνωσαν τίποτα για την επιχείρηση χρυσός για να μην υπάρξουν διαρροές. Η διαρροή όμως προήλθε από την ίδια τη βρετανική κατασκοπεία. Ο Τζωρτζ Μπλέικ, ένα από τα υψηλόβαθμα στελέχη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν ταυτόχρονα πράκτορας της KGB. Eνημέρωσε τους Σοβιετικούς για το τούνελ. Ανατολικογερμανοί και Σοβιετικοί, αντί να προχωρήσουν στην αποκάλυψή του, το χρησιμοποίησαν για να δίνουν λάθος πληροφορίες. Όταν δεν το χρειάζονταν πλέον, το αποκάλυψαν, χρεώνοντας στους Δυτικούς την επιχείρηση. Ύστερα από χρόνια ο Μπλέικ συνελήφθη και φυλακίστηκε. Θεωρήθηκε υπεύθυνος για το θάνατο 42 δυτικών πρακτόρων και για την αποκάλυψη στους Σοβιετικούς. Κατάφερε όμως να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μόσχα. Ο άνθρωπος του τείχους εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Αλεξανδρινή Λάρισας

Η Αλεξανδρινή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοπύργου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευρυμενών, του δήμου Αγιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αλεξανδρινή είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται ακριβώς νότια των εκβολών του ποταμού Πηνειού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΒΑ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοπύργου, του δήμου Ευρυμενών του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ευρυμενών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγιάς. Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού, μήκους 2 χλμ. περίπου Η εκκλησία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο κέντρο του οικισμού Google Earth eetaa.gr Αλεξανδρινή: Χρυσαφένια αμμουδιά σε ένα καταπράσινο περιβάλλον από τον ιστότοπο https://www.eleftheria.gr/. Παραλία Αλεξανδρινής στο https://www.youtube.com/.
Hotel Avala

Το Hotel Avala (σερβικά κυριλλικά: Хотел Авала) είναι κτίριο ευρισκόμενο επί του όρους Άβαλα, στη Σερβία, εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου και εντός του Δήμου του Βόζντοβατς. Ανεγερθέν το 1931, είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

 Το Hotel Avala ανεγέρθηκε το 1931 βάση σχεδίων του Ρώσου αρχιτέκτονα Βικτόρ Λουκόμσκι. Ευρίσκεται επί υψιπέδου, η πρόσβαση στο γίνεται μέσω αλεών και σκαλοπατιών τα οποία οδηγούν, στην συνέχεια, στην κορυφή του όρους Άβαλα και το Μνημείο του Άγνωστου Ήρωα. Το κυρίως κτίριο αποτελείται από τρεις ορόφους, ενώ διαθέτει πρόσθετες πτέρυγες οι οποίες κατεβαίνουν, υπό την μορφή κλίμακας, την πλαγιά του όρους. Το σύνολο των κτιρίων είναι νεοαναγεννησιακού ρυθμού με αριθμό διακοσμητικών στοιχείων τα οποία θυμίζουν την σερβοβυζαντινή αρχιτεκτονική (περιζώματα, κίονες, κιονόκρανα, καμάρες κτλ.). Στοιχεία δανεισμένα από την σερβική παραδοσιακή αρχιτεκτονική, επίσης, περιλαμβάνονται στα προστώα υπό μορφή καμαρών. Αντιθέτως, η επίπεδη στέγη και τα ορθογώνιου σχήματος ανοίγματα χωρίς κάποια μορφή διακόσμησης δίνουν στο κτίριο έναν μοντερνιστικό χαρακτήρα. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός μεταξύ της σύγχρονης και της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής δίνουν στο ξενοδοχείο μια σημαντική αρχιτεκτονική αξία, ενώ θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του αρχιτέκτονα Λουκόμσκι. Τα σκαλοπάτια με κιγκλιδώματα, τα οποία οδηγούν σε μια βεράντα ευρισκόμενη επί του βόρειου τμήματος του κτιρίου, είναι πλαισιωμένα από δύο μεγάλες σφίγγες από τεχνητό λίθο, φιλοτεχνημένες από τον Ρώσο γλύπτη Βλαντιμίρ Ζαγκορόντνιουκ.
Αθανάσιος Καλοπίσης

Ο Αθανάσιος Καλοπίσης (Παρθένι Αρκαδίας, 1952) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της αγωνιστικής καριέρας του ως παίκτης του Παναρκαδικού, με τον οποίο και κατέχει το σχετικό ρεκόρ συνολικού αριθμού συμμετοχών, οι οποίες υπολογίζονται, συνολικά, στις 375 επίσημες συμμετοχές, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε, συνολικά, 101 τέρματα, γεγονός το οποίο τον καθιστά ως τον κορυφαίο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.

 Γεννημένος στο χωριό Παρθένι της Αρκαδίας το 1952, ο Καλοπίσης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του από ιδιαιτέρως νεαρή ηλικία, καθώς όντας 14 ετών πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στη Β΄ Εθνική, αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Παναρκαδικού, συλλόγου για λογαριασμό του οποίου και αγωνίστηκε για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα το 1985, μεταγράφηκε στον Πανηλειακό, όπου και παρέμεινε, συνολικά, για χρονικό διάστημα δύο ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων και πραγματοποίησε, συνολικά, 52 επίσημες συμμετοχές, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε, συνολικά, 9 τέρματα. Το 1987, έπειτα από δύο χρόνια παρουσίας στην ομάδα του Πύργου, επέστρεψε εκ νέου στην Αρκαδία, αγωνιζόμενος, ωστόσο, αυτή τη φορά για λογαριασμό της ΑΕΚ Τρίπολης, με τα χρώματα της οποίας και ολοκλήρωσε την αγωνιστική καριέρα του. Μετά το πέρας της αγωνιστικής καριέρας του, ο Καλοπίσης παρέμεινε ενεργός στον χώρο του ποδοσφαίρου, πιο συγκεκριμένα εργαζόμενος για λογαριασμό του Παναρκαδικού, τόσο σε επίπεδο τμημάτων υποδομής, όσο και σε επίπεδο πρώτης ομάδας. Στη συνέχεια, εργάστηκε για λογαριασμό αριθμού τοπικών συλλόγων της περιοχής της Αρκαδίας, όπως, μεταξύ άλλων, η ΑΕΚ Τρίπολης.
Χιφικεπούνιε Ποχάμπα

Ο Χιφικεπούνιε Λουκάς Ποχάμπα (Hifikepunye Lucas Pohamba, 1936-) είναι πολιτικός από τη Ναμίμπια. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2004 στην αφρικανική χώρα και ορκίστηκε δεύτερος πρόεδρος της χώρας στις 21 Μαρτίου του 2005. Είναι επίσης ηγέτης του κόμματος SWAPO από τον Νοέμβριο του 2007. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν τον Νοέμβριο του 2009 επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό άνω του 76% των ψήφων. Παρέμεινε πρόεδρος ως τις 21 Μαρτίου 2015, οπότε τον διαδέχθηκε ο Χάγκε Γκέινγκομπ. Το 2014 του απονεμήθηκε το βραβείο Μο Ιμπραχίμ.

 Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1936. Μορφώθηκε σε σχολείο ιεραποστόλων της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Σε ηλικία 25 ετών έγινε ιδρυτικό μέλος του SWAPO το 1960. Για την πολιτική του δραστηριότητα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Νότια Ροδεσία, από όπου απελάθηκε λίγο αργότερα. Εξέτισε φυλάκιση 4 μηνών στη Ναμίμπια.. Το 1964 μετέβη στη Λουσάκα και ίδρυσε το εκεί γραφείο του SWAPO και ήταν αντιπρόσωπος του SWAPO σε όλη την Αφρική παρότι σπούδαζε Πολιτικές Επιστήμες τη δεκαετία του 1980 στη Σοβιετική Ένωση.. Το 1989 ηγήθηκε της προεκλογικής εκστρατείας του SWAPO και ήταν μέλος της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, από το 1989 ως τον Μάρτιο του 1990. Το 1990 η χώρα του έγινε ανεξάρτητη και ο ίδιος εξελέγη μέλος της Εθνοσυνέλευσης. Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών από τον Μάρτιο του 1990 ως το 1995, υπουργός Αλιείας και Θαλασσίων Πόρων από το 1995 ως το 1997, και υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου από το 1997 ως τον Μάρτιο του 2000. Εξελέγη γενικός γραμματέας του SWAPO το 1997 και αντιπρόεδρος του κόμματος το 2002.Διορίστηκε υπουργός Εδαφών το 2001, και στο αξίωμα αυτό παρέμεινε μέχρι την εκλογή του στην προεδρία το 2005. Ως υπουργός εδαφών προχώρησε σε αναδασμό της γης των λευκών προς όφελος των φτωχών μαύρων. Τον Μάιο του 2004 με 341 ψήφους υπέρ έναντι 167 για τον Χίντιπο Χαμουτένια, ο Ποχάμπα έλαβε το χρίσμα από το κόμμα του για τη διεκδίκηση της προεδρίας . Μέσω του κόμματος SWAPO (Λαϊκή Οργάνωση της Νοτιοδυτικής Αφρικής), αναδείχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών της 15 Νοεμβρίου - 16 Νοεμβρίου 2004 με 76,44% των ψήφων . Υποστηρίχτηκε από τον προκάτοχό του, Σαμ Νουγιόμα. Η νίκη του χαρακτηρίστηκε "σαρωτική", αλλά η αντιπολίτευση διέκρινε λάθη.Ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Μαρτίου του 2005 Στις 29 Νοεμβρίου του 2007, μετά την παραίτηση του Νουγιόμα από την προεδρία του κόμματος, ο Ποχάμπα εξελέγη πρόεδρος του SWAPO από το συνέδριο του κόμματος, χωρίς να χρειαστεί καταμέτρηση των ψήφων, αφού ήταν και ο μοναδικός υποψήφιος. Το Κογκρέσο επέλεξε τον Ποχάμπα επίσης ως μοναδικό υποψήφιο του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2009.Ο Ποχάμπα κέρδισε και τις προεδρικές εκλογές του 2009 με 611.241 ψήφους (76,42%) έναντι 88.640 ψήφους και ποσοστό 11,08% για τον κυριότερο αντίπαλό του, Χιντίπο Χαμουτένια.
Πραιτώριο της Κωνσταντινούπολης

Το Πραιτώριο της Κωνσταντινούπολης, γνωστό και σαν Πραιτώριο το Μέγα υπήρξε δημόσιο κτίριο στην βυζαντινή Κωνσταντινούπολη. Το Πραιτώριο ήταν η έδρα του Πραίτορα, του έπαρχου του Πραιτορίου, του Λογοθέτη που ήταν βοηθός του έπαρχου, και οι κρατικές φυλακές, στις οποίες κρατήθηκαν αντικυβερνητικοί, εικονομάχοι και Άραβες αιχμάλωτοι. Βρίσκονταν κοντά στον ιππόδρομο και σε σημείο ψηλότερα του λιμανιού των Σοφίων, το σημερινό Κάτεργα λιμανί. Στους βυζαντινούς χρόνους το όνομα «πραιτώριο» έγινε συνώνυμο της φυλακής.

 Από δύο επιγράμματα που σώζονται μαθαίνουμε ότι επί Ιουστινιανού του Θρακός επισκευάστηκε και διακοσμήθηκε το Πραιτώριο. Επί Ιουστινιανού και στην Στάση του Νίκα πυρπολήθηκε από τον λαό. Μαθαίνουμε επίσης από πολλούς βυζαντινούς συγγραφείς ότι έγινε δεσμωτήριο. Στις φυλακές αυτές κρατήθηκε το 644 ο Πάπας Μαρτίνος Α΄ που έγινε αργότερα Άγιοςμαζί με άλλους ομοφρόνους του. Όταν στα τέλη του έβδομου αιώνα ο Ιουστινιανός Β' διώχτηκε από τον θρόνο, διέταξε τον Πατρίκιο Λεόντιο να αναλάβει την στρατηγεία της Ελλάδος. Αυτός προσποιήθηκε ότι εγκαταλείπει την πόλη, επέστρεψε όμως τη νύχτα και μπήκε στο Πραιτώριο αποφυλακίζοντας και οπλίζοντας τους εκεί δέσμιους στρατιώτες. Το 764 περίπου, επί αυτοκράτορα Λέοντα του Πορφυρογέννητου, φυλακίστηκαν εδώ ορισμένοι Πατρίκιοι που κατηγορήθηκαν ότι προσκυνούσαν τις εικόνες, ενώ το 765 φυλακίστηκαν εδώ η γυναίκα και τα παιδιά του Ελπίδιου, επειδή αυτός κατηγορήθηκε για ανταρσία. Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. σελίδες 371-372. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.
Άνω Κορακιάνα Κέρκυρας

Η Άνω Κορακιάνα είναι χωριό της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φαιάκων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Η Άνω Κορακιάνα είναι χωριό της βορειοκεντρικής Κέρκυρας. Βρίσκεται ανάμεσα στα χαμηλά βουνά «Κοράκι» και «Κόρεντης», κοντά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Παντοκράτορα, στη διασταύρωση των επαρχιακών δρόμων προς Κάτω Κορακιάνα και Πυργί, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 19 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Η δημοτική κοινότητα Άνω Κορακιάνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,911 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πουλάδες, Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1912 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Κορακιάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαιάκων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φαιάκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Η Άνω Κορακιάνα, γραφικό χωριό με πολλές -περισσότερες από 30- και σημαντικές εκκλησίες, έχει μακρά παράδοση στη χορωδιακή μουσική και τα μουσικά σύνολα (Φιλαρμονική «Σπύρος Σαμάρας»). Διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου. Θεωρείται το χωριό στο οποίο γεννήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, μονόχωρο ξυλόστεγο κτήριο στον τύπο της επτανησιακής βασιλικής, με ουρανία διακοσμημένη με επίχρυσα κοσμήματα και ζωγραφικά θέματα. Εσωτερικά είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία του Αρχάγγελου Μιχαήλ (9ος αιώνας) Η εκκλησία του Αγίου Ισιδώρου, με τοιχογραφίες του 13ου αιώνα Η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, με αγιογραφίες του κρητικού Θ. Πουλάκη Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, με μαρμάρινο τέμπλο και μοναδική ακουστική Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, του 11ου αιώνα, με αποτοιχισμένες τοιχογραφίες που εκτίθενται στο Παλαιό Φρούριο της πόλης της Κέρκυρας Το νεοκλασικό δημοτικό σχολείο, κτίσμα του 1932 Το σπίτι όπου έζησε ο γλύπτης Α. Μεταλληνός Το σπίτι που διέμειναν οι αδελφοί Bandiera οργανώνοντας τη συμμετοχή τους στην ιταλική επανάσταση Το παραδοσιακό κτήριο του Συνεταιρισμού Η διαδρομή προς Σωκράκι και Ζυγό Μετά το 1978, πρόεδροι διατέλεσαν οι 1979-82 Ιωάννης Λάσκαρης 1983-90 Αναστάσιος Σπίγγος 1991-98 Σταύρος Σαββανής... 2019? - 8 Ιουλίου 2022 Σταύρος Σαββανής (1952-2022) (απεβίωσε εν ενεργεία), πρώην πρόεδρος της ΕΠΣ Κέρκυρας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 www.korakiana.gr - η ιστοσελίδα της Άνω Κορακιάνας
Ηφαιστειότητα

Με τον γεωλογικό όρο ηφαιστειότητα, (λόγια "ηφαιστειότης"), χαρακτηρίζεται το σύνολο όλων εκείνων των φαινομένων που συνοδεύουν, ή προκαλούνται, ή προκλήθηκαν. ή συνδέονται ή σχετίζονται με την ανάδυση του μάγματος στον γεωφλοιό, τόσο κατά τόπο, (κατ΄ αριθμό και περιοχή), όσο και κατά συχνότητα.(¹)

 Η Ηφαιστειότητα είναι κοσμικό φαινόμενο με δεδομένο ότι παρατηρείται και σε άλλους πλανήτες ή φυσικούς δορυφόρους όπως στη Σελήνη ακόμα και στον Ήλιο. Για παράδειγμα οι πύρινες προεξοχές του Ήλιου, οι κρατήρες της Σελήνης (²), οι μετεωρόλιθοι κ.ά. οφείλονται σε ηφαιστειότητα. Τα φαινόμενα της ηφαιστειότητας καλούνται ευρύτερα ηφαιστειακά φαινόμενα (και λόγια ηφαίστεια φαινόμενα). Η χρήση του όρου μπορεί να αφορά χώρα, η ευρύτερη περιοχή, ή ήπειρο, ή ωκεανό, ή σε παγκόσμια κλίμακα τη Γη, καθώς και σε ουράνια σώματα. Στα ηφαιστειακά φαινόμενα περιλαμβάνονται (γενικά): Η δημιουργία διαφόρων τύπων ηφαιστείων Οι διάφοροι τύποι ηφαιστειακών εκρήξεων Οι ηφαιστειογενείς σεισμοί Τα ηφαιστειογενή πετρώματα Τα ηφαιστειακά αναβλήματα Οι ηφαιστειογενείς κρατήρες και καλδέρες Οι υδροθερμικές αναβλύσεις Οι ηφαιστειογενείς ζώνες και τόξα Η ηφαιστειακή καταιγίδα Ο ηφαιστειακός χειμώνας, καθώς και οτιδήποτε άλλα που συμβαίνουν σε μια ηφαιστειακή δραστηριότητα, ή ως επακόλουθα αυτής. (¹) Ο ορισμός αυτός δόθηκε από τον Φ. φον Βολφ πλην όμως είναι πολύ γενικόλογος, στερούμενος επιστημονικής ακρίβειας, δεδομένου ότι ως φαινόμενα ανάδυσης του μάγματος στον γεωφλοιό θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν και άλλα γεωλογικά, όπως για παράδειγμα: οι κινήσεις των τεκτονικών πλακών, ή οι ορογενέσεις, ή οι σεισμοί κ.ά. Παρά ταύτα η επιστημονική κοινότητα διατηρεί αυτόν τον ορισμό, κατά τις έννοιες ηφαιστειακή δράση ή ηφαιστειακή ενέργεια (τόπου, χώρας, ηπείρου, κλπ.) χωρίς προεκτάσεις σε άλλους τομείς έρευνας. (²) Οι κρατήρες της Σελήνης προσομοιάζουν με τους γήινους κρατήρες ηφαιστείων πλην όμως διαφέρουν εκπληκτικά σε μέγεθος και σε έκταση. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.9ος, σ.407 "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τ.ΙΒ΄, σ.412-413
Μπανάτο του Τέμεσβαρ

Το Βανάτο Τέμεσβαρ (σερβικά: Тамишки Банат, ρουμανικά: Banatul Timişoarei, ουγγρικά: Temesi Bánság) ήταν διοικητική διαίρεση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Καταλάμβανε εδαφικά το έδαφος του σημερινού Μπανάτ κι είχε πρωτεύουσα την πόλη "Τέμεσβαρ" σημερινή Τιμισοάρα. Το 1716 ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας κατέκτησε το έδαφος του Μπανάτ από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά την ειρήνη του Άρεβατς το 1718 της δόθηκε ο επίσημος τίτλος "Βανάτο του Τέμεσβαρ", και ιδρύθηκε ως ξεχωριστή επαρχία. Αρχικά ολόκληρη η επαρχία ήταν υπό στρατιωτικό καθεστώς μέχρι το 1751 όταν η αυτοκράτειρα Μαρία Τερέζα δημιούργησε πολιτική κυβέρνηση στο βόρειο τμήμα της επαρχίας. Η επαρχία καταργήθηκε 1778 για δημιουργηθεί πάλι το 1779. Το έδαφος συνδέθηκε με την Ουγγαρία των Αψβούργων ενώ το νότιο τμήμα της Μπανάτ, που ήταν μέρος της επαρχίας, παρέμεινε εντός των ορίων του στρατιωτικού καθεστώτος έως το 1871.

 Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή που διεξήχθη από τις στρατιωτικές αρχές των Αψβούργων, είχε περίπου 20.000 κατοίκους, κυρίως Σέρβους. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 1774 η πληθυσμιακή του σύνθεση ήταν:Ρουμάνοι = 220.000 Σέρβοι και Έλληνες = 100.000 Γερμανοί = 53.000 Ούγγροι και Βούλγαροι = 2.400 Εβραίοι = 340 The Times History of Europe, Times Books, Лондон, 2002. Денис Шехић - Демир Шехић, Историјски атлас Света, Београд, 2007. Милан Туторов, Банатска рапсодија - историка Зрењанина и Баната, Нови Сад, 2001. Петер Рокаи - Золтан Ђере - Тибор Пал - Александар Касаш, Историја Мађара, Београд, 2002. Др Душан Ј. Поповић, Срби у Војводини, књига 2, Нови Сад, 1990. Ј. Х. Швикер, Политичка историја Срба у Угарској, Нови Сад - Београд, 1998. Миодраг Милин, Вековима заједно (Из историје српско-румунских односа), Темишвар, 1995. Димитрије Боаров, Политичка историја Војводине, Нови Сад, 2001.
Πόλη του Όκλαντ

Τό άρθρο αυτό είναι για την Πόλη του Όκλαντ (Auckland City). Για μια γενικότερη θεώρηση του συνόλου της μητροπολιτικής περιοχής, βλέπε το κεντρικό άρθρο Όκλαντ.Η Πόλη του Όκλαντ (Αγγλικά: Auckland City) (ανεπίσημα: Κεντρικό Όκλαντ (Central Auckland)) είναι η περιοχή που καλύπτει τον ισθμό του Όκλαντ. Η πόλη αυτή και οι όμορες πόλεις Βόρεια Ακτή, Γουαϊτακέρε και Μανουκάου αποτελούν την Αστική περιοχή του Όκλαντ. Δήμαρχος της πόλης από το 2005 είναι ο Ντικ Χούμπαρντ.

 Το 1989 η κεντρική κυβέρνηση αναδόμησε όλες τις τοπικές διοικήσεις στη Νέα Ζηλανδία. Η Πόλη του Όκλαντ συγχωνεύθηκε με οκτώ μικρότερες τοπικές διοικήσεις και σχημάτισαν μια νέα Πόλη του Όκλαντ. Η νέα πόλη είχε διπλάσιο πληθυσμό από την παλιά και η συνένωση αυτή έθεσε τα σημερινά όρια της πόλης. Η Πόλη του Όκλαντ βρίσκεται πάνω σε έναν ισθμό. Το λιμάνι Γουαϊτεμάτα, που ανοίγει στον Κόλπο Χαουράκι, χωρίζει τον ισθμό από την πόλη της Βόρεια Ακτής. Το λιμάνι Μανουκάου, που ανοίγει στην Θάλασσα της Τασμανίας, χωρίζει τον ισθμό από την πόλη Μανουκάου και τον νότο. Διαδυκτιακός τόπος της Πόλης του Όκλαντ Ιστορία της Πόλης του Όκλαντ από τον Graham Bush
Ζεϊνάμπ Χανλάροβα

Η Ζεϊνάντ Γιαχιά κιζί Χανλάροβα (αζερικά: Zeynəb Xanlarova‎, γεννημένη στις 28 Δεκεμβρίου 1936 στο Μπακού) είναι τραγουδίστρια από την πρώην ΕΣΣΔ και το Αζερμπαϊτζάν (σοπράνο), Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της ΕΣΣΔ (1980), του Αζερμπαϊτζάν (1975), της Αρμενίας (1978) και του Ουζμπεκιστάν.

 Η Ζεϊνάμπ Χανλάροβα γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1936 στο Μπακού, και ήταν το νεότερο από τα 5 παιδιά της οικογένειάς της. Το 1956, αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Σχολή του Μπακού, που ονομαζόταν προς τιμήν του Μίρζα Αλακμπάρ Σαμπίρ. Το 1961 αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο του Μπακού που ονομαζόταν προς τιμήν του Ασάφ Ζεϊνάλλι (τάξη του Σεγίντ Σουσίνσκι) και μετά έγινε σολίστ, στην Κρατική Ακαδημαϊκή Όπερας και Μπαλέτου Θεάτρου του Αζερμπαϊτζάν. Η Ζενάμπ Χανλάροβα έπαιξε τον ρόλο του Λεϋλί στην όπερα "Λεϋλί και Ματζνούν", τον ρόλο του Ασλί στην όπερα "Ασλί και Καράμ" του Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, τον ρόλο του Αραμπζάνγκι στην όπερα "Σαχ Ισμαγίλ" του Μουσλίμ Μαγκομάγιεφ, καθώς και σε άλλες όπερες. Εκτός από αυτό, η Ζεϊνάντ Χανλάροβα έχει τραγουδήσει με το Αζερικό μουσικό ύφος, το μουγκάμ. Η φωνή της Χανλάροβα ακούγεται σε διάφορες συνθέσεις μουγκάμ όπως το ''Σαχνάζ'', το ''Γκατάρ'', το ''Μπαγιάτι Σιράζ'' και πολλές άλλες. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει τραγούδια διάφορων συνθετών, όπως τον Τοφίγκ Γκουλίγιεφ, τον Αρίφ Μαλίκοφ, τον Αλεκπέρ Ταγκίγιεφ, τον Εμίτ Σαμπίτογκλου, τον Γκάρα Γκαράγιεφ, τον Φικρέτ Αμίροφ και άλλους διάσημους συνθέτες. Η Χανλάροβα έχει τραγουδήσει στα ρωσικά, αρμενικά, ουκρανικά, μολδαβικά, γεωργιανά, περσικά, αραβικά, κινέζικα, ινδικά, τούρκικα και πολλές άλλες γλώσσες. Έχει δώσει συναυλίες στη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λετονία, τη Μολδαβία, τη Λευκορωσία, στο Καζακστάν, στο Ουζμπεκιστάν, στο Τουρκμενιστάν, στην Ινδία, στην Κίνα, στο Ιράν, στο Ιράκ, στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ, στην Τουρκία, στη Γεωργία, στην Αρμενία, στη Βουλγαρία, στη Γερμανία, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία, στη Φινλανδία, στη Σουηδία και την Τσεχία. Στο Αζερμπαϊτζάν, εκτός από το Μπακού, έχει δώσει συναυλίες στην Γκαντζά, στο Χανκεντί, στο Σάκι, στη Σούσα, στο Ναχτσιβάν, στο Λανκαράν και σε άλλες περιοχές. Η Ζεϊνάμπ Χανλάροβα έδωσε ξανά συναυλία στο Μπακού το 2008, μετά από μια μεγάλη παύση. Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν (1975) Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της Ουζμπεκικής ΣΣΔ Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της Αρμενικής ΣΣΔ Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της ΕΣΣΔ (1980) Κρατικό Βραβείο της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν (1985) Τάγμα της "Δόξας" του Αζερμπαϊτζάν.
Νικολάι Ουσίκοφ

Ο Νικολάι Ουσίκοφ (Nikolay Uchikov, γεννημένος στις 13 Απριλίου 1986) είναι πετοσφαιριστής με καταγωγή από τη Βουλγαρία. Έχει ύψος 2.07 μ. και αγωνίζεται ως διαγώνιος.

 Ο Νικολάι Ουσίκοφ ξεκίνησε την καριέρα στη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ (2003-04) και ακολούθησε για μια πενταετία η Λέφσκι Σόφια (2004-09). Επόμενος σταθμός η Ιταλία, όπου αγωνίστηκε για τη Βόλεϊ Τρικολόρε Ρέτζιο Εμίλια (2009-10), την Πάντοβα (2010-11), τη Μολφέττα (2011-12) και την Τρεντίνο (2012-13). Στη συνέχεια θα παίξει στο ρωσικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Τιούμεν (2013-14), ακολούθησε η UPCN (2014-17) της Αργεντινής για να επιστρέψει στην πατρίδα του για τη Νεφτοχιμίκ Μπουργκάς (2017). Τον Ιανουάριο του 2018 υπέγραψε στον Π.Α.Ο.Κ.. 3 Πρωταθλήματα Βουλγαρίας: 2005, 2006, 2009 3 Κύπελλα Βουλγαρίας: 2005, 2007, 2018 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2013 1 Κύπελλο Ιταλίας: 2013 1 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2012 2 Πρωταθλήματα Αργεντινής: 2015, 2016 1 Κύπελλο Αργεντινής: 2016 2 Σούπερ Καπ Αργεντινής: 2014, 2016 1 Πρωτάθλημα Λατινικής Αμερικής: 2015 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2018 Νικολάι Ουσίκοφ Να ανταποδώσω την ευγνωμοσύνη
Παλαίλιμνος Ρεθύμνης

Η Παλαίλιμνος (επίσημο: Ο Παλαίλιμνος) είναι οικισμός της Κοινότητας Ρουστίκων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 104 κάτοικοι. Βρίσκεται 16 χλμ. νοτιοδυτικά (35o 17' 32.39" N, 24o 23' 12.22" E) της πόλης του Ρεθύμνου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Η πρόβαση στoν οικισμό γίνεται μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Ρεθύμνης – Χανίων. Η οικονομία του οικισμού βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία (χοίρων και αιγοπροβάτων) και στην ελαιοπαραγωγή. Κοντινά χωριά είναι ο Καλονύκτης στον οποίο υπάγεται εκκλησιαστικά, οι Σαϊτούρες, ο Άγιος Κωνσταντίνος και τα Ρούστικα Ρεθύμνης στα οποία υπάγεται διοικητικά.

 Υπάρχουν δυο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του οικισμού. Σύμφωνα με την πρώτη, η ονομασία οφείλεται σε μία λίμνη που υπήρχε παλαιά στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται το χωριό.Το διεβρωμένο πέτρωμα που μπορεί να συναντηθεί σήμερα εκεί,καθώς και τα απολιθώματα που έχουν βρεθεί, ενισχύουν την υπόθεση αυτή. Κατά μία δεύτερη εκδοχή, η ονομασία οφείλεται στα πολλά λιμνάζονται νερά που παρατηρούνται τον χειμώνα και σχηματίζουν λίμνη. 1923: εκτοπισμός λόγω συγγένειας με λιποτάκτη Γιαννουλάκης Μανούσος: πολεμιστής Βαλκανικών Πολέμων με το σώμα του Στυλιανού Γαλερού, στην τιμητική συνοδεία Ρεθύμνου της κηδείας Ελευθερίου Βενιζέλου και εστιάτορας παλιάς πόλης Ρεθύμνης Γιαννούλης Γ. Νικόλαος: Φαρμακοποιός Τριπόλεως Παναγιωτάκης Ανδρέας: Αγωνιστής Εθνικής Αντίστασης Πάτρος (Πατράκης) Αντώνιος του Εμμανουήλ (Πατραντώνης): Ανθυπολοχαγός του ΕΛΑΣ Κρήτης, διακριθείς στη Μάχη των Ποταμών στις 11-9-1944 και ιδιοκτήτης της Κρυφής Φωλιάς στην Αθήνα
Λέων Παρασπόνδυλος

Ο Λέων Παρασπόνδυλος ήταν υψηλόβαθμος Βυζαντινός αξιωματούχος του 11ου αι., ο οποίος υπηρέτησε ως κύριος υπουργός της αυγούστας Θεοδώρας των Μακεδόνων και του Αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικού.

 Το επώνυμο του Λέοντα είναι κατά πάσα πιθανότητα ένα παρωνύμιο. Φαίνεται ότι ανήκε στην οικογένεια των Σπονδύληδων και πιθανότατα ήταν συγγενής του στρατηγού Μιχαήλ Σπονδύλη. Μαρτυρείται ως αξιωματούχος υπό τον Μιχαήλ Δ΄ τον Παφλαγόνα (βασ. 1034–41), και ανέλαβε τα καθήκοντά του για να γίνει πρωθυπουργός της Αυτοκρατορίας (παραδυναστεύων) υπό τη Θεοδώρα (βασ. 1042–56) και τον Μιχαήλ ΣΤ΄ (βασ. 1056–57), κατέχοντας τις θέσεις του σύγκελλου και του πρωτοσύγκελλου. Ο σύγχρονος του Λέοντα, ιστορικός και συνάδελφος δημόσιος υπάλληλος Μιχαήλ Ατταλειάτης, τον θεωρούσε εξαιρετικό διαχειριστή, αλλά ήταν η άρνηση του Παρασπόνδυλου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των κορυφαίων στρατηγών της Αυτοκρατορίας το 1057, που οδήγησε στην εξέγερσή τους και την ανατροπή του Μιχαήλ ΣΤ΄ και την εγκατάσταση ενός δικού τους (στρατιωτικού) στο θρόνο, του Ισαάκιου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1057–59). Μετά τη νίκη των εξεγερμένων στην Πετρόη, ο Παρασπόνδυλος καθαιρέθηκε από το αξίωμα και εξορίστηκε από την Κωνσταντινούπολη, πιθανώς τον έκαραν μοναχό με τη βία. Αν και κατά καιρούς επικρινόταν με τους τραχείς τρόπους του, ο Μιχαήλ Ψελλός παρενέβη εκ μέρους του στον Ισαάκιο Α΄ Κομνηνό, χωρίς αποτέλεσμα. Τίποτα περαιτέρω δεν είναι γνωστό για τον Λέοντα στη συνέχεια. (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander; Brand, Charles M. (1991). «Paraspondylos, Leo». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1586. ISBN 0-19-504652-8.