IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η Αγία Γραφή, Τα Ιερά Κείμενα Μεταφρασθέντα εκ των Θείων Αρχετύπων

Η Η Αγία Γραφή, Τα Ιερά Κείμενα Μεταφρασθέντα εκ των Θείων Αρχετύπων, επίσης Μετάφραση του Βάμβα και Νεοελληνική Μετάφραση, είναι μια από τις πιο διαδεδομένες ελληνικές μεταφράσεις της Αγίας Γραφής και αποτελεί ενδογλωσσική απόδοση του Βιβλικού κειμένου στην καθαρεύουσα. Συντομογραφείται ως ΝΜ και ΒΑΜ.

 Η μετάφραση αυτή άρχισε το 1831 από τον Ορθόδοξο αρχιμανδρίτη και καθηγητή του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών Νεόφυτο Βάμβα με τη βοήθεια και άλλων μελετητών. Η πλήρης μετάφρασή του δημοσιεύθηκε το 1850. Δεδομένου ότι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα τον υποστήριζε, συνεργάστηκε με τη Βρετανική και Ξένη Βιβλική Εταιρία (BFBS) στη δημοσίευση και την κυκλοφορία της μετάφρασης. Οι Ευαγγελικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες της Ελλάδας, παραδοσιακά χρησιμοποιούν την Νεοελληνική Μετάφραση. Σήμερα η Νεοελληνική Μετάφραση κυκλοφορεί από την Ελληνική Βιβλική Εταιρία σε διάφορες εκδόσεις. Η βασική έκδοση αριθμεί 1.102 σελίδες και χιλιάδες παραπομπές. π. Γ. Δ. Μεταλληνός, Το ζήτημα της μεταφράσεως της Αγίας Γραφής εις την vεοελληνικήv κατά τον ΙΘ΄ αι., Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 1977. Μεταφράσεις της Αγίας Γραφής Η Νεοελληνική Μετάφραση, στον ιστότοπο Christian Classics Ethereal Library. Η μετάφραση του Βάμβα στο διαδίκτυο με παραπομπές, στον ιστότοπο ebible.gr Byzantine, Patriarchal, NA27, UBS4, LXX, TR, Tischendorf, WH Majority, Εβδομήκοντα, Βάμβας, στον ιστότοπο http://www.onlinegreekbible.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-02-02 στο Wayback Machine. Δωρεάν λογισμικό με ελληνικές εκδόσεις της Βίβλου, περιλαμβανομένης και αυτής του Βάμβα Η Σκοπιά, 15 Νοεμβρίου 2002, «Ο Αγώνας για Μετάφραση της Γραφής στη Σύγχρονη Ελληνική».
437 Ροδία

Η Ροδία (Rhodia) είναι πολύ ανοικτόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,41. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Ροδίας υπολογίσθηκε σε 13,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,36 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,70 (από δεδομένα του IRAS), δηλαδή το μεγαλύτερο άλβεδο από όλους τους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης. Η Ροδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 56 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 135 ως 140 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τζεμρέ Σουλτάνα

Η Τζεμρέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:جيم سلطان) (Τούρκικα: Cemre Sultan, 11 Απριλίου 1616 - 12 Νοεμβρίου 1620) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Κιοσέμ Σουλτάνας.

 Η Τζεμρέ γεννήθηκε στις 11 Απριλίου 1616, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της ελληνίδας αγαπημένης του συζύγου Χασεκί Κιοσέμ Σουλτάν. Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν περίπου ενός έτους. Η μικρή Τζεμρέ πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 1620 καθώς ο αδελφός της Ιμπραήμ έπαιζε παιχνίδια μαζί της, έπεσε και χτύπησε το κεφάλι της στον καναπέ.
Ανδρέας Πιτσιλλίδης

Ο Ανδρέας Πιτσιλλίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας την περίοδο 2011-2013 και ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περίοδο 2013-2014 εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.

 Ο Ανδρέας Πιτσιλλίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 9 Ιουνίου 1977. Ομιλεί πέρα από την ελληνική γλώσσα, αγγλικά, γαλλικά, εβραϊκά και λατινικά. Σπούδασε θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη θεολογία στο Κολλέγιο Τρίνιτι. Επιπρόσθετα, απέκτησε μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως θεολόγος.Εργάστηκε ως καθηγητής θεολογίας στη μέση εκπαίδευση. Επιπρόσθετα, υπήρξε ερευνητής στο Κέντρο Μελετών της Μονής Κύκκου. Διετέλεσε Διευθυντής Εκκλησιαστικής Διακονίας της Μητρόπολης Κύκκου και Τηλλυρίας. Εκπροσώπησε την Εκκλησία της Κύπρου σε πολλά διεθνή συνέδρια. Ακόμη, ήταν μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Διεθνούς Βήματος Συνάντησης Θρησκειών και Πολιτισμών. Συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2009, ως αριστίνδην υποψήφιος, προσωπική επιλογή του προέδρου του ΔΗΣΥ, αλλά δεν εκλέχθηκε. Το 2009 έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ.Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Ως βουλευτής, διετέλεσε γραμματέας της Βουλής και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος.Το 2013, ο ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Ιωάννης Κασουλίδης, διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Πρώτος επιλαχών για τη θέση του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν ο Ανδρέας Πιτσιλλίδης, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα ευρωβουλευτή στις 4 Μαρτίου 2013. Συμμετείχε στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Δεν επιλέχθηκε για συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ για τις ευρωεκλογές του 2014.Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ αλλά δεν εκλέχθηκε. Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη ΔΗΠΑ αλλά δεν εκλέχθηκε. Στις 2 Οκτωβρίου 2015 η Συνοδική Επιτροπή που ορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου επέβαλε ποινή αφορισμού στον Ανδρέα Πιτσιλλίδη, «εξετάζουσα τις θέσεις του επί ζητημάτων Ορθοδόξου πίστεως και διδασκαλίας». «Πιτσιλλίδης Ανδρέας». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2019. «Βιογραφικό». andreaspitsillidis.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2013.
Κατάλογος γερμανικών καταδρομικών μάχης

Το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό κατασκεύαζε καταδρομικά μάχης από το 1908 μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα πλοία αυτά ήταν μια προσπάθεια συνδυασμού δύναμης πυρός και μεγάλης ταχύτητας.

 Gardiner, Robert· Gray, Randal, επιμ. (1985). Conway's All the World's Fighting Ships: 1906–1921. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-907-8. Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6. OCLC 22101769. Herwig, Holger (1998) [1980]. "Luxury" Fleet: The Imperial German Navy 1888–1918. Amherst, New York: Humanity Books. ISBN 978-1-57392-286-9. OCLC 57239454. Hore, Peter (2006). Battleships of World War I. London: Southwater Books. ISBN 978-1-84476-377-1. Staff, Gary (2006). German Battlecruisers: 1914–1918. Oxford: Osprey Books. ISBN 978-1-84603-009-3. OCLC 64555761. Sturton, Ian, επιμ. (1987). Conway's All the World's Battleships: 1906 to the Present. London: Conway Maritime Press. ISBN 978-0-85177-448-0. OCLC 246548578. Tarrant, V. E. (2001) [1995]. Jutland: The German Perspective. London: Cassell Military Paperbacks. ISBN 978-0-304-35848-9. OCLC 48131785. Weir, Gary (1992). Building the Kaiser's Navy. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-929-1.
Γεώργιος του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Ο Γεώργιος (Georg, 17 Νοεμβρίου 1582 - 2 Απριλίου 1641) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου ήταν μεταξύ 1635-1641 πρίγκιπας του Κάλενμπεργκ, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν ο 5ος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Νεότερου, πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Δωροθέας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας. Όταν οι σύμβουλοι τού πατέρα του, που κατά τα τελευταία έτη του υπέφερε από παραφροσύνη, κακοδιαχειρίζοντο τα κτήματα, ανέλαβε αντιβασιλιάς. Το 1634, με το τέλος του Φρειδερίκου-Ούλριχ, εξέλιπε ο κύριος κλάδος των Γουέλφων και ο μεσαίος και ο νεότερος κλάδος αναδιένειμαν τις γαίες του Οίκου των Γουέλφων το επόμενο έτος. Από το νεότερο κλάδο, οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί είχαν αποβιώσει και ο 4ος είχε εκκλησιαστικό αξίωμα. Ο 3ος αδελφός του Αύγουστος έλαβε το πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ και ο Γεώργιος έλαβε το πριγκιπάτο του Κάλενμπεργκ (Calenberg). Μετέθεσε την κατοικία του στο Αννόβερο, όπου έθεσε τα θεμέλια του ανακτόρου Λάινε (Leineschloss). Απεβίωσε στο Χίλντεσχαϊμ (Hildesheim) το 1641 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός-Λουδοβίκος. Το 1617 νυμφεύτηκε την Άννα-Ελεονώρα, κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ, με την οποία απέκτησε 8 τέκνα: Μαγδαληνή, πριγκίπισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, 1618-1618 (γέννηση και θάνατος 9 Αυγούστου 1618) Χριστιανός-Λουδοβίκος 1622-1665, σύζυγος της Σοφίας-Δωροθέας του Γκλύξμπουργκ· άτεκνος. Γεώργιος-Γουλιέλμος 1624-1705, σύζυγος της Ελεονόρας Ντεσμίερ ντ' Ολμπρέζ. Ιωάννης-Φρειδερίκος 1625-1679, σύζυγος της Βενεδίκτης-Ερριέτας του Βίττελσμπαχ του Ρήνου. Σοφία-Αμαλία 1628-1685, σύζυγος του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας. Γιος τους ήταν ο Χριστιανός Ε΄ της Δανίας. Δωροθέα-Μαγδαληνή του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ 1629-1630, απεβίωσε 1 έτους, δίδυμα αδέλφια με: Ερνέστος-Αύγουστος 1629-1698, σύζυγος της Σοφίας του Βίττελσμπαχ του Ρήνου. Γιος τους ήταν ο Γεώργιος Α΄ της Βρετανίας. Άννα-Μαρία-Ελεονόρα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ 1630-1636, απεβίωσε 6 ετών. Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 8, p. 629-634 [welfen.de/georgCalenberg.htm]
Αυγούστα του Μπάντεν-Μπάντεν

Η Αυγούστα Ιωάννα (γερμ. Augusta von Baden-Baden von Zähringen, 10 Νοεμβρίου 1704 - 8 Αυγούστου 1726) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του Μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.

 Η Αυγούστα Μαρία Ιωάννα ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Γουλιέλμου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Σίβυλλας των Ασκάνια, κόρης του Ιουλίου Φραγκίσκου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1724 τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ (1725 - 1785), Δούκας της Ορλεάνης. Παντρεύτηκε τη Λουίζα Ερριέττα των Βουρβόνων και απέκτησε τέκνα. Λουίζα Μαρία (1726 - 1728). "Marriage policy of Sibylle of Saxe-Lauenburg, Schloss Rastatt". schloss-rastatt.de. Retrieved 2010-07-01. Dufresne, Claude, Les Orléans, CRITERION, Paris, 1991, chapter: Un prince par trop dévot. Journal des règnes de Louis XIV et Louis XV (1701-1744). Googlebooks.org. Retrieved 2010-04-21.
Μετακινήσεις πληθυσμών

Μετακίνηση πληθυσμού καλείται μετακίνηση μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων από μια περιοχή σε μια άλλη εντός της ίδιας επικράτειας. Συχνά κατά τον Μεσαίωνα επιβαλλόταν από το κράτος με κριτήρια συνήθως την εθνικότητα και την θρησκεία. Η Εξορία είναι μια παρόμοια διαδικασία, αλλά ο όρος χρησιμοποιείται για μικρότερες ομάδες ανθρώπων ή μεμονωμένα άτομα και με προορισμό συνήθως εκτός επικράτειας.

 Η πρώιμη Οθωμανική πολιτεία χρησιμοποίησε της αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών ως εργαλείο για να σκορπίσει το αντιοθωμανικό αίσθημα στα εδάφη της και να ελέγξει το οικονομικό τοπίο. Ο όρος που χρησιμοποιείται σε Οθωμανικά έγγραφα είναι sürgün, από το ρήμα sürmek που σημαίνει εκτοπίζω. Επί βασιλείας του Μεχμέτ I (1421) μετακινήθηκαν αναγκαστικά φυλές Τουρκομάνων και Τατάρων από τα ασιατικά εδάφη του οθωμανικού κράτους στα Βαλκάνια. Πολλές από αυτές τις ομάδες εντάχθηκαν στις τάξεις των παραστρατιωτικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων με τη χριστιανική Ευρώπη. Ταυτόχρονα, χριστιανικές κοινότητες μεταφερθήκαν από τα πρόσφατα κατακτημένα εδάφη της Βαλκανικής χερσονήσου στην Ανατολία. Μεγάλου μεγέθους αλλά και μικρότερης κλίμακας μετακινήσεις από ανατολή προς δύσης και το αντίστροφο θα συνεχιστούν στα στενά των Δαρδανελίων και επί βασιλείας Μουράτ Β΄ (1451) και Μωάμεθ Β΄ (1481) που επικεντρώθηκαν στη δημογραφική αναδιαρθρωση των αστικών κέντρων της αυτοκρατορίας. Την Κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τον Μουράτ Β ακολούθησε αναγκαστική μετακίνηση μουσουλμάνων από την Ανατολία στην περιοχή του βαρδάρη. Οι μετακινήσεις πληθυσμών του Μωάμεθ Β΄ επικεντρώθηκαν στην εκ νέου αναδιάρθρωση του πληθυσμού της πόλης της Κωνσταντινούπολης, μετά την κατάκτηση της το 1453, με προσθήκη πληθυσμών Μουσουλμάνων και Εβραίων από όλη την αυτοκρατορία. Επί Βαγιαζίτ Β΄ († 1512), το οθωμανικό κράτος χρησιμοποιεί την τακτική της μετακίνησης για να διαχειριστεί τους ετεροδόξους Qizilbash (kizilbas) μετακινώντας τους στην ανατολική Ανατολία. Η αναγκαστική μετεγκατάσταση των Qizilbash συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Επί Σελίμ Α (1520), μεταφέρθηκαν συστηματικά έμποροι, βιοτέχνες, και επιστήμονες στην Κωνσταντινούπολη από την Ταυρίδα και το Κάιρο ενώ επιβλήθηκε η μαζική μετανάστευση μουσουλμάνων στη Ρόδο και την Κύπρο μετά την κατάκτηση τους το 1522 και το 1571, αντίστοιχα, και ταυτόχρονα την μετακίνηση ελληνοφώνων Κυπρίων στην Ανατολία. Η χρήση του sürgün στην οθωμανική γραφειοκρατία του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα (1600 μ.Χ. και μετά), είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το οθωμανικό κράτος δεν επέβαλε αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς οι πολιτικές του επεκτατισμού είχαν αλλάξει.
Ισμέτ Ινονού

Ο Ισμέτ Ινονού (Mustafa İsmet İnönü, 24 Σεπτεμβρίου 1884 - 25 Δεκεμβρίου 1973), αρχικά Ισμέτ Πασάς, ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1884 και πέθανε στην Άγκυρα το 1973. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή στη Κωνσταντινούπολη απ΄ όπου και ακολούθησε αρχικά το στρατιωτικό στάδιο και στη συνέχεια το πολιτικό.

 Με το ξέσπασμα του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου ο Ισμέτ πασάς κατόπιν εντολής του ιδίου του Σουλτάνου εισήλθε στο πόλεμο όπου προελαύνοντας ανακατέλαβε τμήματα της Ανατολικής Θράκης μεταξύ των οποίων και την Αδριανούπολη που είχαν καταληφθεί από τους Βουλγάρους. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ισμέτ Πασάς όπως λεγόταν τότε πολέμησε στη Παλαιστίνη εναντίον των Αγγλικών δυνάμεων, στη συνέχεια υποχωρώντας έγινε αρχηγός του επιτελείου του Κεμάλ Ατατούρκ κατά τις εναντίον των Ρώσων επιχειρήσεις στην Ανατολική Τουρκία. Κατά τη διάρκεια της ελληνικής μικρασιατικής εκστρατείας ήταν στενός συνεργάτης του Κεμάλ, μέλος του επαναστατικού επιτελείου και διοικητής του δυτικού μετώπου, όπου διεύθυνε τις περί το χωριό Ινονού μάχες, τον Δεκέμβριο του 1920, και τον Μάρτιο του 1921 από το οποίο χωριό έλαβε το προσωνύμιο και στη συνέχεια επίθετο, όταν αργότερα επιβλήθηκε από τον Κεμάλ με τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, η εφαρμογή των ονοματεπωνύμων. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Σαγγαρίου-Αγκύρας του Ελληνικού Στρατού τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1921 ηγήθηκε των κεμαλικών δυνάμεων ως αρχιστράτηγος του δυτικού μετώπου μαζί με τον ίδιο τον Κεμάλ Ατατούρκ, που ανέκοψαν την επίθεση του Ε.Σ και τον ανάγκασαν να επιστρέψει στις βάσεις του στο Εσκί-Σεχίρ. Στενός πλέον συνεργάτης και αφοσιωμένος βοηθός του Κεμάλ ονομάσθηκε, με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας στις 29 Οκτωβρίου του 1922, Πρωθυπουργός της Τουρκίας. Παρά ταύτα παρέμεινε στη θέση του πρωθυπουργού μέχρι το 1937 που παραιτήθηκε αιφνίδια. Ένα χρόνο μετά, το 1938 που πέθανε ο Κεμάλ, ο Ινονού εκλέχθηκε ομόφωνα Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαδεχόμενος τον Κεμάλ στην αρχηγία του ΡΛΚ.Ο Ινονού διατήρησε τη θέση του προέδρου μέχρι τις 22 Μαΐου του 1950 όταν η εθνοσυνέλευση που προήλθε από τις εκλογές του ίδιου μήνα, όπου ηττήθηκε κατά κράτος το ΡΛΚ, ψήφισε τον Τζελάλ Μπαγιάρ. Ο Ινονού αποσύρθηκε τότε από την πολιτική για δέκα χρόνια, όταν επέστρεψε το 1960 με το πραξικόπημα της ίδιας χρονιάς. Ο Ισμέτ Ινονού ήταν εκείνος που υπέγραψε ως πληρεξούσιος της Τουρκίας τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) καθώς και το Σύμφωνο Φιλίας Ελλάδας Τουρκίας το 1930 στην Άγκυρα. Και τα δύο παραπάνω ιστορικά κείμενα υπεγράφησαν από πλευράς της Ελλάδας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Εμμανουήλ Κοθρής

Ο Εμμανουήλ Κοθρής ( Ιεράπετρα, 26 Νοεμβρίου 1904 - 8 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός, 10 φορές βουλευτής Λασιθίου και μέλος των κυβερνήσεων του Σοφοκλή Βενιζέλου και του Στέφανου Στεφανόπουλου . Ήταν στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου. Είχε στενές σχέσεις με πολλές διεθνείς προσωπικότητες και ήταν προσκεκλημένος κατ' επανάληψη στο Λευκό Οίκο. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 Ήταν γιος του Μιχαήλ Κοθρή, περιώνυμου Κρητικού αγωνιστή. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πρώτου Δημοκρατικού Συλλόγου Κρητών Φοιτητών (Δεκέμβριος 1923) και εξελέγη Πρόεδρος της Πανελληνίου Φιλελευθέρας Νεολαίας (1933). Δυο χρόνια μετά έλαβε μέρος στο κίνημα του 1935 και φυλακίστηκε από Στρατοδικείο επί περίπου έναν χρόνο. Εν συνεχεία εκτοπίστηκε στη Σίκινο. Αργότερα ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Το 1946 εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το Κόμμα Φιλελευθέρων, για να επανεκλεγεί το 1950, το 1951, το 1952 (με την ΕΠΕΚ και τους Φιλελευθέρους), το 1956 (άνευ σταυρών με τη Δημοκρατική Ένωση, εξαιτίας του πλειοψηφικού) και το 1958. Το 1961 εξελέγη με το κόμμα της Ενώσεως Κέντρου και επανεξελέγη το το 1963 και το 1964. Το 1965 ήταν ανάμεσα στα 48 πρόσωπα που αποστάτησαν από την Ένωση Κέντρου. Στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1974 κατήλθε με τη νεοσύστατη Νέα Δημοκρατία έλαβε 4.427 ψήφους χωρίς να εκλεγεί. Ωστόσο στις εκλογές του 1977 κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής Λασιθίου συγκεντρώνοντας 6.819 σταυρούς. Το 1981 ήταν η τελευταία εκλογική αναμέτρηση με την οποία διεκδίκησε ξανά την έδρα του. Ωστόσο, ηττήθηκε μένοντας στους 2.664 σταυρούς. Ο Κοθρής πέθανε πλήρης ημερών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο της Αθήνας το Φεβρουάριο του 2000Το όνομά του φέρει κεντρικός δρόμος της Ιεράπετρας. 13 Σεπτεμβρίου 1950 - 1η Φεβρουαρίου 1951: υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου 1η Φεβρουαρίου 1951- 3 Αυγούστου 1951: υπουργός Συντονισμού 3 Αυγούστου 1951- 11 Οκτωβρίου 1952: υφυπουργός Συγκοινωνιών 17 Σεπτεμβρίου 1965-5 Οκτωβρίου 1965:υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως και προσωρινά Κοινωνικής Προνοίας Μνήμες Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο Μανώλης Κοθρής θυμάται... (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σήμερα, Συλλογικό έργο (συμμετοχή) , εκδόσεις Ευθύνη 1990.
Καρναβάλι της Νίκαιας

Το Καρναβάλι της Νίκαιας είναι το μεγαλύτερο καρναβάλι στη Γαλλία και ένα από τα πιο διάσημα στον κόσμο. Πραγματοποιείται κάθε χειμώνα στη Νίκαια, τον Φεβρουάριο για δύο εβδομάδες και προσελκύει εκατοντάδες χιλιάδες θεατές. Το καρναβάλι είναι ένα από τα τρία μεγαλύτερα καρναβάλια στον κόσμο, μετά από το καρναβάλι της Βενετίας και του Ρίο.

 Η πρώτη γραπτή αναφορά χρονολογείται από το 1294 με τον κόμη της Προβηγκίας Κάρολο Β', δούκα του Ανζού που «ήρθε να περάσει τις καρναβαλικές γιορτές στην καλή του πόλη της Νίκαιας». Από τότε καθιερώθηκε ως μια από τις σημαντικές γιορτές της πόλης. Τον 14ο και τον 15ο αιώνα, το καρναβάλι ήταν η κυριότερη λαϊκή γιορτή. Στην Αναγέννηση, οι μεγάλοι χοροί και οι καρναβαλικές μεταμφιέσεις γίνονταν στις πλατείες και στα στενά δρομάκια της πόλης. Το 1873 δημιουργήθηκε μια επιτροπή για το Καρναβάλι και χάρη στις ενέργειές της το καρναβάλι αναδιοργανώθηκε. Δημιουργήθηκαν η παρέλαση μεταμφιεσμένων αρμάτων με σατιρικά θέματα και διαγωνισμοί. Σήμερα το γεγονός προσελκύει πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες στη Νίκαια κάθε χρόνο. Το Καρναβάλι εκτείνεται σε περίοδο δύο εβδομάδων το Φεβρουάριο, συμπεριλαμβανομένων τριών Σαββατοκύριακων. Κάθε χρόνο επιλέγεται ένα ειδικό θέμα και παραδοσιακοί καλλιτέχνες δημιουργούν 18 άρματα και άλλα ειδώλια για την πολύχρωμη παρέλαση. Οι παρελάσεις των καρναβαλιστών γίνονται μέρα και νύχτα, ενώ στην Προμενάντ ντεζ Ανγκλαί γίνεται λουλουδοπόλεμος κατά την παρέλαση εντυπωσιακών αρμάτων στολισμένων με λουλούδια, για τη διακόσμηση των οποίων χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο 100.000 λουλούδια, όπως μιμόζες, ζέρμπερες, λίλιουμ, κρίνοι κ.ά. Το καρναβάλι κλείνει πάντα με μία φαντασμαγορική γιορτή όπου ρίχνεται στην πυρά ο Βασιλιάς Καρνάβαλος, σαν μία συμβολική τελετή που σηματοδοτεί τη λήξη των εκδηλώσεων.Εικόνες από το καρναβάλι της Νίκαιας Η επίσημη σελίδα του Καρναβαλιού της Νίκαιας (γαλλικά, ιταλικά)
Γουρνιά

Τα Γουρνιά είναι μινωικό συγκρότημα ανακτόρων που βρίσκεται στην Κρήτη στα βόρεια του Ισθμού της Ιεράπετρας κοντά στην Παχειά Άμμο. Ανασκάφτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από την Αμερικανίδα αρχαιολόγο Χάριετ Μπόιντ-Χόουζ. Τα Γουρνιά υπάγονται στο Δήμο Ιεράπετρας. Ο αρχαίος οικισμός χρονολογείται από την Υστερομινωική Ι Περίοδο (1550-1450 π.Χ.) και σώζεται σε καλή κατάσταση, ώστε να ονομαστεί "Πομπηία της μινωικής Κρήτης". Ο σημερινός αρχαιολογικός χώρος δίνει μία εικόνα της καθημερινής ζωής των Μινωιτών, οι οποίοι ασχολούνταν με την αλιεία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αγγειοπλαστική.

 Το όνομά τους οφείλεται στις κοίλες σκάφες που ανακαλύφθηκαν σε ολόκληρο τον οικισμό και μερικές σώζονται ακόμα στις εισόδους των δωματίων. Η αρχική ονομασία της πόλης δεν είναι γνωστή. Η τοποθεσία βρίσκεται σε έναν λοφίσκο, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Κόλπο του Μιραμπέλλου. Εκτός από το ανάκτορο (έδρα του τοπικού άρχοντα), του οποίου το εσωτερικό δεν σώζεται σε καλή κατάσταση, έχουν βρεθεί ρυτά και σκεύη για τελετουργίες. Το καλοκαίρι του 2014 Αμερικανοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν νέα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή, όπως κλιβάνους και χώρους ψησίματος για τα αγγεία. Η εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων των Γουρνιών συντελέστηκε κατά την Πρωτομινωική ΙΙΙ Περίοδο (2300 π.Χ.). Το ανάκτορό της οικοδομήθηκε προς το τέλος της Μεσομινωικής Περιόδου και καταστράφηκε μαζί με τον οικισμό και άλλες μινωικές πόλεις περί το 1450 π.Χ. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά περί το 1200 π.Χ.
Έρικ Φάλκενμπουργκ

Ο Έρικ Φάλκενμπουργκ (ολλανδικά: Erik Falkenburg) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Μαΐου 1988 στο Λέιντεν της Ολλανδίας και αγωνίζεται στην Γκο Αχέντ Ιγκλς σαν δανεικός από την Άλκμααρ.

 Ο Φάλκενμπουργκ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της ΦΦ Έγκστγκεστ, ενώ αργότερα πήγε στις ακαδημίες της ΟΦΣ. Μετά πήγε στις ακαδημίες της Σπάρτα Ρότερνταμ, όπου αγωνίστηκε και σε επαγγελματικό επίπεδο το 2007. Έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Ιανουαρίου 2008 στην ήττα από την Αϊντχόφεν με 3-1, όταν μπήκε σαν αλλαγή στο 74ο λεπτό. Μέχρι το 2010 όπου έμεινε στο Ρότερνταμ, πέτυχε 13 γκολ σε 62 αγώνες. Στις 16 Ιουνίου 2010 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Άλκμααρ. Έγινε βασικός και είχε καλές εμφανίσεις. Σκόραρε 10 γκολ σε 45 ματς. Στην χειμερινή μεταγραφική περίοδο, ανακοινώθηκε ότι θα πάει σαν δανεικός στην Ναϊμέγκεν. Εκεί έβαλε 2 γκολ σε 14 αναμετρήσεις. Τον Αύγουστο του 2013 πήγε σαν δανεικός στην νεοφώτιστη Γκο Αχέντ Ιγκλς, ενώ την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στην Μπρέντα. Προφίλ του Φάλκενμπουργκ Αρχειοθετήθηκε 2013-12-29 στο Wayback Machine. στο Voetbal International Προφίλ soccerbase.com Έρικ Φάλκενμπουργκ transfermarkt.com Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα/Έρικ Φάλκενμπουργκ skysports.com
Όμιλος Σκίτσου του Ντέρμπι

Ο Όμιλος Σκίτσου του Ντέρμπι είναι ένας όμιλος μελών που τώρα συναντούνται στο Λιττλόβερ, Ντέρμπι, Αγγλία. Ιδρύθηκε το 1887, και πραγματοποιεί συναντήσεις πέντε φορές την εβδομάδα, παρέχοντας ακόμα και διευκολύνσεις στα μέλη τους έτσι ώστε να μπορούν από κοινού με άλλους να εργαστούν και να μοιραστούν το ενδιαφέρον τους για την ζωγραφική και το σκίτσο, ένας χώρος για να μοιραστούν την τέχνη τους. Στα πρώτα μέλη συμπεριλαμβάνονταν οι F Booty, Alfred John Keene,William Swindell, George Thompson, Charles Terry και Frank Timms.

 Το 1887, μια ομάδα νεαρών πραγματοποίησε μια συνάντηση στο ξενοδοχείο της Κομητείας του Ντέρμπι (County hotel) και ίδρυσε τον Όμιλο Σκίτσου του Ντέρμπι με στόχο να βρει ένα χώρο όπου οι ίδιοι αλλά και άλλοι θα μπορούσαν να εργαστούν και να μοιραστούν το ενδιαφέρον τους για την ζωγραφική και το σκίτσο, ένα χώρο για να μοιραστούν την τέχνη τους. Όρισαν μια ετήσια συνδρομή ύψους δύο σελινίων και έξι πένών. Η πρώτη έκθεση του έργου τους πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1889, στο Athenaeum Rooms. Το 1922, η Ομάδα Τέχνης των Κυριών του Ντέρμπι ιδρύθηκε και ήταν μόνον το 1951, για το Φεστιβάλ της Βρεττανίας, όπου οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν μια κοινή Έκθεση. Τελικά συγχωνεύθηκαν το 1966. Ο συλλέκτης έργων τέχνης Alfred E. Goodey. συγκέντρωσε την δουλειά των μελών του Όμιλου σκίτσου του Ντέρμπι, και στην δεκαετία του 1940 την παρουσίασε στο Μουσείο του Ντέρμπι. Γίνονται τακτικές συναντήσεις για τα μέλη - για άσκηση σε ζωγραφική γυμνού, πορτραίτου και νεκράς φύσης. Πραγματοποιούνται διαλέξεις προσκεκλημένων ομιλητών και εκθέσεις και τα μέλη χρησιμοποιούν την ιστοσελίδα του Ομίλου για να προωθήσουν το έργο τους. Επίσημη ιστοσελίδα του Ομίλου
Μεγάλη περιοχή

Μεγάλη περιοχή ή περιοχή του πέναλτι ή απλά περιοχή (αγγλ.: penalty area) στο ποδόσφαιρο είναι μια περιοχή του αγωνιστικού χώρου κοντά στο τέρμα. Υπάρχει από μια τέτοια περιοχή σε κάθε μια από τις δύο πλευρές του γηπέδου.

 Η μεγάλη περιοχή είναι ένα παραλληλόγραμμο που ξεκινά από τη γραμμή του άουτ και έχει διαστάσεις 16,5 μέτρα (18 γιάρδες) προς κάθε πλευρά του τέρματος και 16,5 μέτρα (18 γιάρδες) μπροστά από αυτό προς το εσωτερικό του αγωνιστικού χώρου. Μέσα στη μεγάλη περιοχή υπάρχει το σημείο του πέναλτι, το οποίο σημειώνεται με μια λευκή βούλα σε απόσταση 11 μέτρων (12 γιαρδών) από τη γραμμή του τέρματος και ακριβώς απέναντι από το μέσο της. Σε ακτίνα 9,15 μέτρων (10 γιαρδών) από το σημείο του πέναλτι και έξω από τη μεγάλη περιοχή είναι χαραγμένο ένα ημικύκλιο. Το ημικύκλιο δεν αποτελεί τμήμα της μεγάλης περιοχής. Σκοπός της ύπαρξής του είναι να ορίζει τη θέση των παικτών κατά την εκτέλεση χτυπήματος πέναλτι. Το σχήμα και οι σημερινές διαστάσεις της μεγάλης περιοχής καθορίστηκαν το 1901. Μέχρι τότε η μεγάλη περιοχή εκτεινόταν ως τις γραμμές του πλαγίου άουτ. Η μεγάλη περιοχή εμπλέκεται σε μια σειρά από ποδοσφαιρικούς κανονισμούς και ο ρόλος της είναι σημαντικός στην εξέλιξη του αγώνα. Όταν παίκτης της αμυνόμενης ομάδας κάνει μέσα στη μεγάλη περιοχή παράβαση (φάουλ) που τιμωρείται με άμεσο χτύπημα, όπως το παίξιμο της μπάλας με το χέρι και τα σωματικά φάουλ, τότε η ομάδα του τιμωρείται με πέναλτι, το οποίο εκτελείται από το σημείο του πέναλτι. Μόνο μέσα στην μεγάλη περιοχή ο τερματοφύλακας μπορεί να κρατήσει τη μπάλα με τα χέρια. Στην επαναφορά με ελεύθερο χτύπημα από το άουτ, οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές οφείλουν να βρίσκονται έξω από τη μεγάλη περιοχή και δεν μπορούν να διεκδικήσουν την μπάλα πριν να βγει από τη μεγάλη περιοχή. Παρομοίως, όταν εκτελούνται έμμεσα ή άμεσα φάουλ από αμυνόμενο παίκτη μέσα από τη μεγάλη περιοχή, οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές οφείλουν να βρίσκονται έξω από αυτή και δεν μπορούν να διεκδικήσουν την μπάλα πριν βγει από τη μεγάλη περιοχή. Στα χτυπήματα πέναλτι όλοι οι ποδοσφαιριστές, πλην του τερματοφύλακα και του παίκτη που εκτελεί το πέναλτι, οφείλουν να παραμείνουν έξω από την μεγάλη περιοχή και έξω από το ημικύκλιο μέχρι να εκτελεστεί το πέναλτι. Αλλιώς, ο διαιτητής έχει δικαίωμα να διατάξει επανάληψη της εκτέλεσης. Πέναλτι
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - 10.000 μέτρα Γυναικών

Η κούρσα των 10.000 μέτρων γυναικών στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 διεξήχθη την Παρασκευή 15 Αυγούστου στο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου και συμμετείχαν 31 αθλήτριες από 18 χώρες. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Τιρουνές Ντιμπάμπα από την Αιθιοπία σημειώντας ολυμπιακό ρεκόρ, ενώ στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Ελβάν Αμπεϊλεγκέσε εκπροσωπώντας την Τουρκία και την τρίτη η Αμερικανή Σαλέιν Φλάναγκαν. Η κούρσα ήταν μία από τις ταχύτερες όλων των εποχών, καθώς οι τρεις πρώτες δρομείς σημείωσαν ρεκόρ για την ήπειρό της ενώ η τέταρτη, η Κενυάτισα Λινέτ Μασάι πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων και εθνικό ρεκόρ. Η Ντιμπάμπα και Αμπεϊλεγκέσε έγιναν μόλις η δεύτερη και η τρίτη αντίστοιχα δρομέας με επίδοση κάτω από 30 λεπτά στην απόσταση των 10.000 μέτρων.

 Στο αγώνισμα των 10.000 μέτρων δεν υπήρξαν προκριματικοί γύροι. Όσες αθλήτριες είχαν πιάσει τα όρια πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες αγωνίστηκαν απευθείας στον τελικό. Η Αμπεϊλεγκέσε και η εκπρόσωπος της Ολλανδίας Λόρνα Κίπλαγκατ, αιθιοπικής καταγωγής, έδωσαν από την αρχή γρήγορο ρυθμό στην κούρσα με σκοπό να αποσπαστούν από την πρώην συμπατριώτισσα τους Ντιμπάμπα, η οποία φημίζεται για το δυνατό της φίνις και ήταν το φαβορί για τη νίκη. Ώστοσο η Ντιμπάμπα έμεινε κοντά τους και πήρε το προβάδισμα στον τελευταίο γύρο κρατώντας το έως το τέλος. Αντίθετα η Κίπλαγκατ δεν άντεξε τελικά στο γρήγορο ρυθμό και τερμάτισε μόλις όγδοη. Ήταν το τρίτο χρυσό και έβδομο συνολικά ολυμπιακό μετάλλιο για την Αιθιοπία στην απόσταση αυτή. Επίσημα αποτελέσματα τελικού, IAAF Women's 10,000m FINAL, αναφορά για τον τελικό στην ιστοσελίδα της IAAF
Ντέιρ ελ Μπάλας

Το Ντέιρ ελ Μπάλας (αραβικά : بيهمو , μτφ : πήλινο) είναι χωριό της Αιγύπτου γνωστό για τον αρχαιολογικό του χώρο, αρχαία πόλη αγνώστου ακόμα ονόματος. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, περίπου είκοσι χιλιόμετρα νότια των Δενδέρων και περίπου 30 μίλια βόρεια του Λούξορ.

 Δεν έχει καθοριστεί ακόμη πότε κατασκευάστηκαν τα κτίρια. Ωστόσο οι δύο τελευταία ηγεμόνες ήταν της 17ης δυναστείας όπου έχουν χρησιμοποιήσει τα παλάτια. Για ακόμη απροσδιόριστο λόγος, οι κυβερνήτες του επόμενου Νέου Βασιλείου (περίπου 1550-1070 π.Χ.), εγκατέλειψαν τη πόλη. Ωστόσο αρκετοί τάφοι Νέου Βασιλείου ανακαλύφθηκαν σε αυτόν τον τομέα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. ο συγκρότημα φαίνεται να αποτελείται από αρκετές εγκαταστάσεις που περικλείεται από ένα τείχος μες 900 ως 400 πόδια. Το βόρειο ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία με έναν οικισμό για τα μέλη του προσωπικού, των εργαζομένων, και τεχνίτες, ενώ ένα διώροφο νότιο παλάτι χρησιμοποιήθηκε ένα διοικητικό κέντρο. Επίσης περιλαμβάνονται στο συγκρότημα ένα σιλό και στάβλοι. Σύμφωνα με την Μάργκαρετ Μπουνσόνn, τα ανάκτορο περιείχε δύο πύλες, δύο κύριες αίθουσες, και δύο διοικητικές ενότητες ώστε να αντικατοπτρίζει τις άνω και κάτω περιοχές της χώρας. Τα ερείπια του παλατιού στο Ντέιρ ελ Μπάλας δείχνουν κάπως πολυτελές περιβάλλον και καινοτόμα διακόσμηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι τοίχοι και τα πατώματα έχουν σχεδιαστεί για να απεικονίσει τις πισίνες με ψάρια και τεράστιες εκτάσεις ανθοφόρων θάμνων.
Νίκος Καρύδης

Ο Νίκος Καρύδης (1917 − 14 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς και ιδρυτής των εκδόσεων «Ίκαρος» από κοινού με τους Αλέκο Πατσιφά και Μάριο Πλωρίτη. Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Σπανό.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά, χωρίς όμως να πάρει πτυχίο. Ίδρυσε αρχικά τις εκδόσεις «Γλάρος» και εν συνεχεία τον «Ίκαρο» μαζί με άλλους συνεργάτες του. Ο Καρύδης υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης, του οποίου «ψυχή» ήταν ο Κάρολος Κουν. Η πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε με δημοσιεύσεις σε περιοδικά. Πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 67 ετών. Έως την είσοδο, Ίκαρος (1980) Ανέκδοτα οριστικά, Ίκαρος (1985) Καπνός αι ημέραι μου (1983) Τα ποιήματα 1944-1984, Ίκαρος (1983) βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα (1958) βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη (1983) Νίκος Καρύδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
ΣΝ Φεϊρένσε

Η ΣΝ Φεϊρένσε είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 19 Μαρτίου 1918. Συμμετέχει στη Πριμέιρα Λίγα (2017-18). Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Marcolino de Castro, χωρητικότητας 5.494 θεατών.

 Σεγκούντα Λίγκα Φιναλίστ (1): 2010–11 Portuguese Second Division Νικήτρια (1): 2002–03 Φιναλίστ (3): 1961–62, 1976–77, 1993–94 AF Aveiro First Division Νικήτρια (3): 1959–60, 1965–66, 1967–68 CD Feirense Official Site ZeroZero Profile & Squad ForaDeJogo Profile & Squad Αρχειοθετήθηκε 2013-09-22 στο Wayback Machine. TransferMarkt Profile & Squad
Ελπίδα Προσφύγων Πάφου

Η Ελπίδα Προσφύγων Πάφου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Πάφο. Είχε τρεις συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το 1995 ενοποιήθηκε με την Αναγέννηση Μούτταλλου δημιουργώντας την ομάδα «Αθλητική Ένωση Αναγέννηση Ελπίδα Προσφύγων Πάφου».

 Η Ελπίδα Προσφύγων ιδρύθηκε από πρόσφυγες που μετακινήθηκαν στη Πάφο μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974. Αρχικά αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ).Το 1990 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1990-91, τερμάτισε στην έβδομη θέση του ομίλου της. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 6η θέση. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Η Ελπίδα τερμάτισε στην έκτη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Το 1995 ενοποιήθηκε με την Αναγέννηση Μούτταλλου δημιουργώντας την ομάδα «Αθλητική Ένωση Αναγέννηση Ελπίδα Προσφύγων Πάφου». 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ελπίδα συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Αμμουδάρες Λασιθίου

Οι Αμμουδάρες είναι οικισμός της κοινότητας Ανατολής, της δημοτικής ενότητας και δήμου Ιεράπετρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ιεράπετρας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Αμμουδάρες είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Λασιθίου, στις ακτές του Λιβυκού Πελάγους. Βρίσκονται κοντά στην παραλιακή επαρχιακή οδό Ιεράπετρας-Βιάννου (ΕΠ 20), δυτικά της Ιεράπετρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχουν 44 χλμ. περίπου ΝΔ. του Αγίου Νικολάου (μέσω Μοναστηρακίου). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ανατολής του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανατολής και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας. Η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Εθνική Οδός 38 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 38 (ΕΟ38) είναι εθνική οδός στη Στερεά Ελλάδα. Συνδέει τη Λαμία με το Θέρμο, στην Αιτωλοακαρνανία. Έχει μήκος 210 χιλιόμετρα και διαθέτει δύο λωρίδες (μία ανα κατεύθυνση). Η διαδρομή Λαμία - Καρπενήσι - Αγρίνιο αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 952 (Ε952). Περνάει από τη Λαμία, το Καρπενήσι, τη Λίμνη Κρεμαστών, το Αγρίνιο και το Θέρμο. Στα σημεία ενδιαφέροντος της διαδρομής περιλαμβάνονται: Το χιονοδρομικό κέντρο του Βελουχιού Το Αρχαιολογικό και Λαογραφικό Μουσείο του Αγρινίου Το Υδροηλεκτρικό φράγμα Κρεμαστών Η γέφυρα Επισκοπής και η Λίμνη Κρεμαστών Το Κάστρο της Λαμίας.

 Τα όρια του δυτικού τμήματος της Εθνικής Οδού ορίζει η κωμόπολη του Θέρμου, στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας. Αρχικά, διατρέχει τη βόρεια όχθη της Λίμνης Τριχωνίδας, κατόπιν κατευθύνεται βόρεια στο Αγρίνιο και συνεχίζει, μέσω αραιοκατοικημένων περιοχών, στη βορειοανατολική Αιτωλοακαρνανία. Η Εθνική Οδός διασχίζει την Τεχνητή Λίμνη Κρεμαστών, μέσω της Γέφυρας Επισκοπής και συνεχίζει ανατολικά στην ορεινή περιοχή των Αγράφων, τα οποία αποτελούν απόληξη της Πίνδου. Παρακάμπτει το Καρπενήσι, την πρωτεύουσα του Νομού Ευρυτανίας και, διερχόμενη από μία σήραγγα στο όρος Τυμφρηστός, την σήραγγα Τυμφρηστού, εισέρχεται στην πεδιάδα του Σπερχειού. Τέλος, αφού ακολουθήσει την κάθοδο του ποταμού Σπερχειού, μέσω της Μακρακώμης και του Λιανοκλαδίου, καταλήγει στη Λαμία. Η Εθνική Οδός 38 εξυπηρετεί τις περιοχές: Θέρμο Παραβόλα Αγρίνιο Άγιος Βλάσιος Επισκοπή Φραγκίστα Καλεσμένο Καρπενήσι Τυμφρηστός Άγιος Γεώργιος Τυμφρηστού Μακρακώμη Λειανοκλάδι Λαμία
Γκρέι ΝτεΛάιλ

Η Γκρέι ΝτεΛάιλ (αγγλικά: Grey DeLisle, 24 Αυγούστου 1973) που μερικές φορές πιστώνεται ως Γκρέι Γκρίφιν (Grey Griffin) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός φωνής. Γεννήθηκε στο Φορτ Ορντ της Καλιφόρνια.

 2000 – The Small Time 2002 – Homewrecker 2003 – Bootlegger, Vol. 1 2004 – The Graceful Ghost 2005 – Iron Flowers 2005 – Loggerheads (σάουντρακ για την ομώνυμη ταινία) 2006 – "Beautiful Dreamer" – Tribute to Stephen Foster (για αυτό το τραγούδι έλαβε Βραβείο Έμμυ) 2007 – Anchored in Love: A Tribute to June Carter Cash Avatar: The Last Airbender Arc the Lad: Twilight of the Spirits (2003) Baldur's Gate II: Shadows of Amn (2000) Barbie Beauty Boutique (2003) Bayonetta (2009) Champions of Norrath (2004) Crash of the Titans (2007) Curious George (2006) Dark Reign 2 (2000) Doom 3 (2005) Dragon Age: Origins – Awakening (2010) Escape from Monkey Island (2000) Fallout Tactics: Brotherhood of Steel(2001) Happy Feet (2006) Final Fantasy X-2 (2003) Giants: Citizen Kabuto (2000) Gladius (2003) The Grim Adventures of Billy & Mandy (2006) Indiana Jones and the Infernal Machine (1999) Invictus: In the Shadow of Olympus (2000) Jumpstart Baby Lego Batman: The Videogame (2008) Marvel Super Hero Squad (βιντεοπαιχνίδι) Mass Effect (2007) Mass Effect 2 (2010) Metal Gear Solid: Peace Walker (2010) Nicktoons: Attack of the Toybots (2007) Nicktoons: Battle for Volcano Island (2006) Ninja Gaiden II Tomb Raider: Anniversary (2007) Sacrifice (2000) Speed Racer (2007) Star Wars Battlefront: Elite Squadron (2009) Star Wars: Demolition (2000) Star Wars: Force Commander Star Wars Jedi Knight: Jedi Academy (2003) Star Wars: Knights of the Old Republic II The Sith Lords (2004) Star Wars: The Clone Wars – Bera Kazan Star Wars: The Force Unleashed (2008) Starcraft II: Wings of Liberty Robots Tomb Raider Underworld (2008) Vampire: The Masquerade - Bloodlines (2004) X-Men Legends (2004) X-Men Legends II: Rise of Apocalypse (2005) Official website Αρχειοθετήθηκε 2010-05-02 στο Wayback Machine.(Αγγλικά) Grey Griffin στην IMDb Anination, Includes an Interview with Grey Delisle(Αγγλικά) Animation portfolio at Sandie Schnarr Talent Agency Αρχειοθετήθηκε 2011-07-18 στο Wayback Machine.(Αγγλικά) Commercial portfolio at Sandie Schnarr Talent Agency Αρχειοθετήθηκε 2011-07-18 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
Πάρκο Μλάντεν Στογιάνοβιτς

Το Πάρκο Μλάντεν Στογιάνοβιτς είναι το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Σερβικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στην Μπάνια Λούκα, στη τοπική κοινότητα Ρόσουλε, μεταξύ της οδού Μλάντεν Στογιάνοβιτς και της Λεωφόρου του Σερβικού Στρατού και καλύπτει μια περιοχή 10 εκταρίων με πανέμορφη βλάστηση. Καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου, το πάρκο ζει με "γεμάτους πνεύμονες". Πραγματοποιούνται συναυλίες, μαζεύονται επαγγελματίες και ερασιτέχνες αθλητές, οι δραστηριότητες για παιδιά προσελκύουν πολλά παιδιά και τους συνοδούς τους. Το πάρκο αυτό είναι γνωστό για τα γήπεδα τένις του TC Mladost, στα οποία διεξάγεται το διεθνές τουρνουά τένις ATP Banjaluka Open.

 Το πάρκο πήρε το όνομά του από τον τιμημένο φυσικό και εθνικό ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Μλάντεν Στογιάνοβιτς. Οι γονείς του κατάγονταν από ορθόδοξες οικογένειες και είχαν αποκτήσει οκτώ παιδιά. Ο Μλάντεν ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές του στη Βιέννη και με την επιστροφή του στο Πρίγιεντορ το 1930, συχνά θεράπευε φτωχούς δωρεάν και τους έδινε χρήματα για να επιστρέψουν στο σπίτι. Σκοτώθηκε στις 2 Απριλίου 1942 αλλά παραμένει ένα σύμβολο αγάπης και μέριμνας για την ανθρωπότητα. Μέσα στο πάρκο υπάρχουν γήπεδα τένις, διάδρομοι για ποδηλασία ή τρέξιμο, μπόουλινγκ, πινγκ πονγκ, μπάσκετ και ποδόσφαιρο, εξοπλισμός για εξωτερική άθληση, σκάκι, παιδότοποι, ένα σιντριβάνι και μια αίθουσα τροφοδοσίας στο κεντρικό γήπεδο τένις και στις διοικητικές εγκαταστάσεις του Αθλητικού Κέντρου Mladost. Ένα από τα σύμβολα του πάρκου θεωρείται το καταφύγιο που είναι χτισμένο στην καρδιά του πάρκου. Η έμφαση στην ψυχαγωγία δίνεται κατά την ετήσια εκδήλωση Fitness to Health, όπου οι πολίτες μπορούν να αθλούνται δωρεάν επί ενάμισι μήνα με την καθοδήγηση ενός επαγγελματία προπονητή. Καθ'όλη την διάρκεια του έτους πραγματοποιούνται συναυλίες, σχολικές αθλητικές εκδηλώσεις αλλά και άλλες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις. Τουρισμός στην Μπάνια Λούκα
Premier Soccer League

Η Premier Soccer League (PSL) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διοργάνωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στη Νότια Αφρική. Η PSL δημιουργήθηκε έπειτα από συμφωνία μεταξύ της National Soccer League και της National Premier Soccer League. Τελεί υπό την εποπτεία της Νοτιοαφρικανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Η PSL αποτελεί τη διοργανώτρια αρχή των πρωταθλημάτων της Πρέμιερσιπ και της Νάσιοναλ Φερστ Ντιβίζιον, όπως και των θεσμών του Κυπέλλου του Λιγκ Καπ και του Κυπέλλου 8.

 Οι άδειες συμμετοχής στο πρωτάθλημα μπορούν να αγοραστούν και να πωληθούν στην ελεύθερη αγορά. Τον Αύγουστο του 2002, η PSL αγόρασε δύο άδειες στην Πρέμιερσιπ (Premier Division), από τους ιδιοκτήτες της Ρία Σταρς και της Φρι Στέιτ Σταρς, η PSL διέλυσε την άδεια για να μειώσει το δικό της κόστος κατά 400k ZAR το μήνα, καθώς κάθε κορυφαίος σύλλογος λάμβανε 200k ZAR κάθε μήνα από την PSL. Οι δύο σύλλογοι αγοράστηκαν για 8 εκατομμύρια ZAR. Οι δύο ομάδες είχαν διαφορετικές μοίρες, η Ρία Σταρς δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά, ενώ η Φρι Στέιτ Στάρς αγόρασε την άδεια πρωταθλήματος από την Μαχολοσιάνε, μια ομάδα που συμμετείχε στην Εθνική First Division την περίοδο 2002–03 και κέρδισε την προβολή στην κορυφή της κατηγορίας την περίοδο 2003–04. Επίσημος ιστότοπος
Κωνσταντίνος Δαμιανός

Ο Κωνσταντίνος Δαμιανός (1853 - 23 Σεπτεμβρίου 1915) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος, πρεσβύτερος αδερφός του υποναυάρχου Ιωάννη Δαμιανού (1861-1920) και εγγονός του διαπρεπούς Υδραίου νομομαθούς Ιωάννη Δαμιανού (1813-1860), δικαστή, δικηγόρου, βουλευτή και υπουργού.

 Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1853 και εξήλθε από τη Σχολή Ευελπίδων ως αξιωματικός πυροβολικού. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 όπου ως ταγματάρχης μετείχε στην εκστρατεία της Ηπείρου και την περίοδο 1906-1907 διετέλεσε διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων. Συμμετείχε, επίσης, στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, ως υποστράτηγος διοικητής της 3ης Μεραρχίας που κατέλαβε την Κορυτσά το 1913, λαμβάνοντας μέρος σχεδόν σε όλες τις μάχες του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Λίγο πριν το τέλος αυτού ορίσθηκε διοικητής τμήματος Στρατιάς αποτελούμενο από την 3η και 10η Μεραρχίες. Μετά τη λήξη των πολέμων αυτών, το 1913, ανέλαβε πρώτος διοικητής του μόλις συσταθέντος 4ου Σώματος Στρατού με ταυτόχρονη προαγωγή του στο βαθμό του αντιστρατήγου, για να συνταξιοδοτηθεί τον επόμενο χρόνο, το 1914, ως αντιστράτηγος σε πολεμική διαθεσιμότητα. Τιμήθηκε με τον Ανώτατο Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος το 1913 για την εξαίρετη πολεμική του δράση. Πέθανε στην Αθήνα το 1915. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 19ος, σελ. 370.
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Δωροθέα, γερμ.: Dorothea von Brandenburg von Hohenzollern (1446 - Μάρτιος 1519) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Λάουεμπουργκ.

 Η Δωροθέα ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνης των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1464 στο Λύνεμπουργκ τον Ιωάννη Ε΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Καθώς ήταν το μεγαλύτερο τέκνο του Φρειδερίκου Β΄, ο οποίος δεν είχε επιζώντες γιους, η συμφωνία γάμου ήταν σημαντική. Εκτός από 10.000 φλωρίνια, ο Φρειδερίκος Β΄ υποσχέθηκε στον γαμπρό του όλα όσα μπορούσε να αφήσει νόμιμα στην κόρη του. Αργότερα ωστόσο ο Φρειδερίκος Β΄ παραιτήθηκε υπέρ του μικρότερου αδελφού του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα, προκειμένου να διατηρήσει τις ιδιοκτησίες του στον Οίκο του. Ο Φρειδερίκος Β΄ απέτυχε επίσης να πληρώσει την προίκα στον γαμπρό του. Αυτό οδήγησε τον θείο της Δωροθέας, τον Ιωάννη τον Αλχημιστή να συγκρίνει τον εαυτό του με τον εκλέκτορα Φρειδερίκο το 1482. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, "Άνγκριας και Βεστφαλίας", όπως ήταν ο επίσημος τίτλος του, και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Aδελαΐδα απεβ. νέα. Σοφία απεβ. το 1497 ή πριν, παντρεύτηκε στις 29 Νοεμβρίου 1491 τον Αντώνιο του Σάουεμπουργκ και Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ. Μάγκνους Α΄ 1470–1543, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Eρρίκος Α΄/Β΄ 1472–1522, Α΄ ως πρίγκιπας-επίσκοπος του Χιλντεσχαϊμ και μετά Β΄ ως πρίγκιπας-επίσκοπος του Μύνστερ. Αικατερίνη, Κιστερκιανή μοναχή στο Ράινμπεκ μπάι Χάμπουργκ. Βερνάρδος απεβ. 1524, ιερέας στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας και στον καθεδρικό ναό του Μαγδεβούργου. Ιωάννης Δ΄ 1483–1547, πρίγκιπας-επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ (1503–1547). Ροδόλφος απεβ. 1503. Eλισάβετ απεβ. γύρω στο 1542, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Ερρίκος απεβ. νέος. Φρειδερίκος απεβ. πριν από το 1501. Άννα απεβ. 1504, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη κόμη του Λίνταου-Ρουπίν και μετά τον Φρειδερίκο κόμη του Σπήγκελμπεργκ. Hermann von Ohnesorge: Geschichte des Entwicklungsganges der Brandenburg-Preußischen Monarchie, JC Hinrichs, 1841, σελ. 219
Big Buck Bunny

Το Big Buck Bunny (ελεύθερη απόδοση: Το λαγουδάκι «όλα τα λεφτά») (κωδικό όνομα: Peach, Ροδάκινο) είναι ταινία μικρού μήκους κινούμενων σχεδίων από το Ινστιτούτο Blender, τμήμα του Ιδρύματος Blender. Όπως και η προηγούμενη ταινία του ιδρύματος, Elephants Dream, έτσι και αυτή παρήχθη με ελεύθερο λογισμικό. Το έργο ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2007 και η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 10 Απριλίου 2008 στο Άμστερνταμ. Η ταινία ήταν διαθέσιμη για λήψη από το Ίντερνετ στις 30 Μαΐου 2008. Την ταινία ακολούθησε και ένα ελεύθερο βιντεοπαιχνίδι τον Αύγουστο 2008, το Yo Frankie!.

 Η πλοκή της ταινίας ακολουθεί μια μέρα από την ζωή του Big Buck Bunny όταν συναντάει τρία ενοχλητικά τρωκτικά, τους Frank, Rinky και Gamera. Τα τρωκτικά διασκεδάζουν ενοχλώντας αβοήθητα πλάσματα του δάσους, πετώντας πέτρες και φρούτα πάνω τους. Μετά τον θάνατο των δύο από τις αγαπημένες πεταλούδες του Bunny, αυτός αποφασίζει να αλλάξει τον ειρηνικό χαρακτήρα και σχεδιάζει ένα σχέδιο εκδίκησης. Μετά από την ταινία Elephants Dream, η μικρού μήκους ταινία είναι το πρώτο έργο από το Ίδρυμα Blender που θα δημιουργηθεί από το Ινστιτούτο Blender, ένα τμήμα του ιδρύματος που έχει συσταθεί ειδικά για να διευκολύνει τη δημιουργία ανοικτών ταινιών και παιχνιδιών. Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Blender, από δωρεές από την κοινότητα του Blender, από προ-πωλήσεις DVD της ταινίας και εμπορικές χορηγίες. Τόσο το τελικό προϊόν και τα δεδομένα της παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων των δεδομένων κίνησης, τους χαρακτήρες και τις υφές είναι διαθέσιμα υπό την άδεια Creative Commons Attribution. Εκδόθηκε στις εγκαταστάσεις υπολογιστών Cloud computing της Sun Microsystems Sun Cloud Όπως έγινε και με την αρχική ταινία, Elephants Dream, έτσι και σε αυτή την ταινία έγιναν βελτιώσεις το Blender από την παραγωγής της ταινίας. Οι νέες δυνατότητες ενσωματώθηκαν στο Blender 2.46 Επίσημη ιστοσελίδα Λήψη της ταινίας Αρχειοθετήθηκε 2010-05-10 στο Wayback Machine. Τρέιλερ της ταινίας Αρχειοθετήθηκε 2010-05-02 στο Wayback Machine. Δημιουργοί Το Big Buck Bunny στο Internet Movie Database
Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα

Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα (πορτογαλικά: Ribeira Brava) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάο Νικολάου. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. και πληθυσμό 13.664 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Ριμπέιρα Μπράβα.

 Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα βρίσκεται βόρεια-κεντρικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και δυτικά του νησιού Σάο Νικολάου. Συνορεύει στα δυτικά με τον Δήμο Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου. Έχει έκταση 167 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο έβδομος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε και το Πράια. Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα συμπεριλαμβάνει δύο ενορίες: Άγκουα ντας Πάτας Μπελέμ Καμπεσαλίνιο Κατσάσο Καλεϊζάο Καμπίνιο Κάμπο Καρρισάλ Καρβοέιρο Καστιλάνο Κοβάδα Εστάνσια ντε Μπρας Φαέλ Φαζά ντε Μπαΐσο Φαζά ντε Κίμα Φονταΐνιας Ζαλούνγκα Ζουνκαλίνιο Πόμπας Πρεγκίσα Κεϊμάδα Ριμπέιρα Μπράβα Τάλιο Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα έχει πληθυσμό 13.664 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 53 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δωδέκατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Καταρίνα, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ και το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο. Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα δημιουργήθηκε το 2005, όταν ο πρώην Δήμος Σάο Νικολάου χωρίστηκε στον Δήμο Ριμπέιρα Μπράβα και στον δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου|Δήμο Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου]]. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου [www.cmrb-sn.cv]