IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εθνικός ύμνος της Γουατεμάλας

Ο εθνικός ύμνος της Γουατεμάλας γράφηκε από το Χοσέ Χοακίν Πάλμα (1844-1911) και συνθέτης είναι ο Ραφαέλ Άλβαρες Οβάγιε. Ο ύμνος καθιερώθηκε το 1896 έπειτα από διαγωνισμό που προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση. Το 1934 άλλαξαν κάποια μέρη από το Χοσέ Μαρία Μπονίγια. Ο ύμνος καλείται συχνά λανθασμένα με τίτλο Guatemala Feliz! , από τους πρώτους στίχους του, δεν έχει όμως επίσημο όνομα. Στη χώρα αναφέρεται απλώς ως Himno Nacional (Εθνικός Ύμνος).

 ¡Guatemala feliz...! que tus aras no profanen jamás el verdugo; ni haya esclavos que laman el yugo ni tiranos que escupan tu faz.Si mañana tu suelo sagrado lo amenaza invasión extranjera, libre al viento tu hermosa bandera a vencer o a morir llamará.Ρεφρέν: Libre al viento tu hermosa bandera a vencer o a morir llamará; que tu pueblo con ánima fiera antes muerto que esclavo será.De tus viejas y duras cadenas tu forjaste con mano iracunda el arado que el suelo fecunda y la espada que salva el honor.Nuestros padres lucharon un día encendidos en patrio ardimiento y lograron sin choque sangriento colocarte en un trono de amor.Ρεφρέν: Y lograron sin choque sangriento colocarte en un trono de amor, que de Patria, en enérgico acento, dieron vida al ideal redentor.Es tu enseña pedazo de cielo en que prende una nube su albura, y ¡ay de aquel que con ciega locura, sus colores pretenda manchar!Pues tus hijos valientes y altivos, que veneran la paz cual presea, nunca esquivan la ruda pelea si defienden su tierra y su hogar.Ρεφρέν: Nunca esquivan la ruda pelea si defienden su tierra y su hogar, que es tan solo el honor su alma idea y el altar de la Patria su altar.Recostada en el Ande soberbio, de dos mares al ruido sonoro, bajo el ala de grana y de oro te adormeces del bello quetzal.Ave indiana que vive en tu escudo, paladión que protege tu suelo; ¡ojalá que remonte su vuelo, más que el cóndor y el águila real!Ρεφρέν: ¡Ojalá que remonte su vuelo, más que el cóndor y el águila real, y en sus alas levante hasta el cielo, Guatemala, tu nombre inmortal! Ευτυχισμένη Γουατεμάλα, είθε ο βωμός σου Ποτέ να μην ποδοπατηθεί από τον τύραννο Ποτέ να μην χτυπηθούν οι σκλάβοι με τα δεσμά Ποτέ να μη φτύσουν στο πρόσωπό σου οι τύραννοι Αν αύριο η ιερή σου γη Απειληθεί από ξένη επέμβαση Ελεύθερη στον άνεμο, η ωραία σημαία σου Θα σε καλέσει στο να νικήσεις ή να σκοτωθείςΡεφρέν Ελεύθερη στον άνεμο, η ωραία σημαία σου Θα σε καλέσει στο να νικήσεις ή να σκοτωθείς Αφού ο λαός σου , με την ένθερμη ψυχή τους Θα προτιμήσει να πεθάνει παρά να υποδουλωθεί Από τις παλιές και σκληρές σου αλυσίδες Σφυρηλάτησες, με το οδηγημένο από οργή χέρι, Το αλέτρι που κάνει γόνιμη τη γη και το ξίφος που διασφαλίζει την τιμή. Κάποτε πολέμησαν οι πατέρες μας, Άναψαν τη φλόγα του πατριωτισμού Και μπόρεσαν χωρίς αιματηρές συγκρούσεις, Να σε τοποθετήσουν στο θρόνο της αγάπης. Και μπόρεσαν χωρίς αιματηρές συγκρούσεις, Να σε τοποθετήσουν στο θρόνο της αγάπης. Γιατί το Έθνος μας, με ενεργό συγκατάθεση, Έδωσε σάρκα στον ιδανικό λυτρωτή. Escucha y Guarda el Himno Nacional de Guatemala
Σοφία, δούκισσα του Χόενμπεργκ

Η Σοφία (γερμ. Sophie Gräfin Chotek von Chotkow und Wognin, 1 Μαρτίου 1868 - 28 Ιουνίου 1914) από τον Οίκο του Σότεκ ήταν κόρη του Κόμη του Σότκοβ & Βογκνίν και με τον μοργανατικό γάμο της έγινε δούκισσα του Χόενμπεργκ.

 Η Σοφία Μαρία Ιωσηφίνα Αλβίνα ήταν η τέταρτη κόρη του Μπόχουσλαφ, Κόμη του Σότκοβ & Βονίν, και της Βιλελμίνε Κίνσκυ, κόρη του Γιόζεφ Κίνσκυ, Κόμη του Βσίνιτς & Τέταου. Παντρεύτηκε το 1900 τον Φραγκίσκο Φερδινάνδο, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και της δόθηκε ο τίτλος της Δούκισσας του Χόενμπεργκ. Είχε τέκνα: Σοφία 1901-1990, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Κόμη του Νόστιτς-Ρήνεκ. Μαξιμιλιανός 1902-1962, Δούκας του Χόενμπεργκ. Ερνέστος 1904-1954, πρίγκιπας του Χόενμπεργκ. Enache, Nicolas. La Descendance de Marie-Therese de Habsburg. ICC, Paris, 1996. pp. 54, 58. French.
Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ

Ο Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ (Didier Burkhalter, γενν. 17 Απριλίου 1960 στο Νεσατέλ) είναι Ελβετός πολιτικός, μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2009. Το Δεκέμβριο του 2013 εξελέγη Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για ένα έτος (2014).

 Εξελέγη στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 16 Σεπτεμβρίου 2009 και διαδέχθηκε τον Πασκάλ Κουσπέν την 1η Νοεμβρίου 2009 οπότε ανέλαβε επικεφαλής του ελβετικού υπουργείου Εσωτερικών. Στις 16 Δεκεμβρίου 2011 το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο ανακοίνωσε ότι θα γίνει και υπουργός Εξωτερικών, αρχομένης της 1ης Ιανουαρίου 2012.Έχει πτυχίο Οικονομικών. Κάτοικος στο καντόνι της Νεσατέλ, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του εν λόγω καντονιού από το 1990 ως το 2001. Από το 2003 ως το 2007 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελβετίας. Στις 11 Νοεμβρίου 2007 εξελέγη στο Συμβούλιο των Κρατιδίων, με συνυποψήφια την Γκιζέλ Ορί του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η Ορί εξελέγη για 2η φορά. Ο Μπουρκχάλτερ υποστηρίχτηκε από το Φιλελεύθερο Κόμμα (PLS) και το Ελβετικό Κόμμα του Λαού (SVP/UDC), παρότι το SVP/UDC σπάνια τον υποστήριξε δημοσίως. Ο Μπουρκχάλτερ εξελέγη Αντιπρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2013. Στις 4 Δεκεμβρίου 2013 εξελέγη πρόεδρος για το έτος 2014.
Τζέφρι Πάιατ

Ο Τζέφρι Ρος Πάιατ (γεννηθείς το 1963) είναι Αμερικανός διπλωμάτης, ο οποίος διετέλεσε πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα από το 2016 έως το 2022. Προτάθηκε στις 19 Μαΐου 2016 από τον τότε Αμερικανό πρόεδρο, Μπαράκ Ομπάμα και ο διορισμός του ως πρέσβη στην Ελλάδα επιβεβαιώθηκε στις 14 Ιουλίου 2016. Λόγω της μεταβλητότητας του αξιώματός του, έχει υπηρετήσει σε χώρες της Ασίας, της Ευρώπης και της λατινικής Αμερικής.

 Ο Πάιατ γεννήθηκε το 1963 στην Λα Τζόλα μια εύπορη γειτονιά του Σαν Ντιέγκο. Σπούδασε πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Ιρβάιν) και αποφοίτησε το 1987. Το 1987 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Ο Πάιατ ξεκίνησε τη διπλωματική του καριέρα στην Ονδούρα, το 1990. Από το 1990 έως το 1992 εργάστηκε ως δεύτερος πρόξενος και οικονομικός αξιωματικός στο Τεγουσιγάλπα. Η υψηλότερη θέση (πριν οριστεί πρέσβης στην Ουκρανία και έπειτα στην Ελλάδα) ήταν η θέση του αναπληρωτή επικεφαλής της διπλωματικής αποστολής στην Ινδία το 2006 και το 2007. Μετά από αυτό εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής στο Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας και άλλους διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη. Ο Πάιατ υπηρέτησε ως Διευθυντής, Αναπληρωτής Βοηθός Γραμματέας του Προεδρείου Υποθέσεων Νότιας και Κεντρικής Ασίας από το Μάιο του 2010 μέχρι τον Ιούλιο του 2013.Ο Πάιατ ορκίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία στις 30 Ιουλίου 2013 στο κτίριο Χάρι Τρούμαν του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον ενώ ο ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς δέχθηκε τα διαπιστευτήρια του Πάιατ στις 15 Αυγούστου 2013. Μετά τον διορισμό του, ο Πάιατ άρχισε να μαθαίνει την ουκρανική γλώσσα. Στις 15 Οκτωβρίου 2013 ο Πάιατ παρακολούθησε ένα διεθνές συνέδριο για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού στο Κίεβο, αλλά δεν μπορούσε να δώσει ομιλία λόγω του κλείσιμου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών το 2013.Ο Πάιατ αναμείχθηκε σε διπλωματικό σκάνδαλο τον Ιανουάριο του 2014, όπου η συνομιλία του με την βοηθό υπουργό Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, Βικτόρια Νάλαντ, προφανώς υπεκλάπη και ανεβάστηκε στο YouTube.Ο Πάιατ υποστήριξε την ουκρανική επανάσταση του 2014 εναντίον του προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς.Ο Πάιατ χαρακτήρισε τους φιλορώσους αυτονομιστές στο Ντόνετσκ και Λουχάνσκ ως "τρομοκράτες".Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2015, κατά την ομιλία του στο Οικονομικό Φόρουμ της Οδησσού, ο Πάιατ επέκρινε την ουκρανική Εισαγγελία.Στις 19 Μαΐου 2016 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα τον πρότεινε να υπηρετήσει ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Αντικαταστάθηκε από την Μαρί Λ. Γιοβάνοβιτς στην Ουκρανία. Έγινε ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα στις 14 Ιουλίου 2016. Ορκίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Geoffrey R. Pyatt στο Wikimedia Commons
Ιρίνα Πάλεϊ

Η πριγκίπισσα Ιρίνα Παύλοβνα Πάλεϊ (21 Δεκεμβρίου 1903 - 15 Νοεμβρίου 1990) ήταν η κόρη του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας και της δεύτερη συζύγου του, Όλγκα Βαλεριάνοβνα Κάρνοβιτς.

 Η Ιρίνα γεννήθηκε στο Παρίσι, επειδή οι γονείς της είχαν εξοριστεί γιατί παντρεύτηκαν χωρίς την άδεια του Τσάρου Νικολάου Β'. Ο γάμος των γονιών της θεωρήθηκε μοργανατικός, που σημαίνει ότι ο πατέρας της δεν είχε παντρευτεί μια γυναίκα ίσης τάξεως και τα παιδιά τους πήραν το βαθμό της μητέρας τους παρά του πατέρα τους. Η μητέρα της Ιρίνα έλαβε αργότερα τον τίτλο της Πριγκίπισσας Πάλεϊ από τον Τσάρο Νικόλαο Β'. Στην οικογένεια επετράπη να επιστρέψει στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ο Μεγάλος Δούκας Παύλος, ο οποίος ήταν πολύ άρρωστος για να καταγραφεί μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια Ρομανώφ, ήταν υπό στενή παρακολούθηση από τη νέα κυβέρνηση. Η Ιρίνα θυμόταν αργότερα πώς ο πατέρας της περπατούσε μαζί της και της μικρότερης αδερφής της στον κήπο και μίλησε για το τι σήμαινε ο γάμος του:Μας μιλούσε επί μακρόν για όλα όσα οφείλει στη μητέρα μας, όλα όσα είχε φέρει σε αυτόν που δεν είχε γνωρίσει ποτέ στη ζωή του και για όλα όσα ήταν η ίδια για εκείνον. Μιλούσε ενώ περπατούσε, και αυτό του επέτρεψε να ξεπεράσει την επιφυλακτικότητα του και την έντονη ντροπή του. Ένιωσε τότε ότι δεν είχε καιρό να ζήσει. Είμαι στον πειρασμό να το πιστέψω και να σκεφτώ ότι μας ζητούσε να φροντίσουμε τη μητέρα μας όταν δεν θα μπορούσε πλέον να είναι μαζί της. Τόσο ο πατέρας της Ιρίνα όσο και ο αδερφός της, ο Βλαντιμίρ Παύλόβιτς Πάλεϊ, σκοτώθηκαν από τους Μπολσεβίκους. Η Ιρίνα, η μητέρα της και η αδερφή της Ναταλία απέδρασαν αργότερα στη Γαλλία το 1920. Η Ιρίνα παντρεύτηκε τον πρώτο ξάδερφό της, ο πρίγκιπας Φεόντορ Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας (1898-1968), γιος του Μεγάλου Δούκα Αλεξάνδρου Μιχαϊλόβιτς της Ρωσίας, στις 21 Μαΐου 1923 στο Παρίσι. Αργότερα απέκτησαν έναν γιο, τον Πρίγκιπα Μιχαήλ Φεοντορόβιτς της Ρωσίας, στις 4 Μαΐου 1924. Ξεκίνησε μια σχέση με τον Κόμη Χούμπερτ ντε Μόμπρισον (15 Αυγούστου 1892 - 14 Απριλίου 1981) κατά τη διάρκεια του γάμου της με τον Φέοντορ και απέκτησε με τον Χούμπερτ μία κόρη, την Ειρήνη Ρομανώφ, στις 7 Μαΐου 1934, ενώ ήταν ακόμη παντρεμένη με τον Φεοντόρ. Αυτή και ο Φέοντορ χώρισαν στις 22 Ιουλίου 1936. Η Ιρίνα παντρεύτηκε τον Χούμπερτ στις 11 Απριλίου 1950 στο Παρίσι. Η Ιρίνα πέθανε στο Παρίσι στις 15 Νοεμβρίου 1990. Ήταν το τελευταίο επιζών εγγόνι του Αλέξανδρου Β' της Ρωσίας. Και ο γιος και η κόρη της έχουν απόαπογόνους.
Κανό Εϊτόκου

Ο Κανό Εϊτόκου (ιαπωνικά: 狩野 永徳‎), 16 Φεβρουαρίου 1543 - 12 Οκτωβρίου 1590) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος που έζησε την περίοδο Αζούτσι-Μομογιάμα και ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της Σχολής Κανό.

 Ο Εϊτόκου γεννήθηκε στο Τόκυο και ήταν ο εγγονός του Κανό Μοτονόμπου. Διακρίθηκε για το ζωγραφικό του ταλέντο από πολύ μικρή ηλικία. Υπό την καθοδήγηση του παππού του εξέλιξε το Κινεζικής επιρροής στυλ του Μοτονόμπου. Συνεργαζόμενος με τον πατέρα του Σοέι (1519-92), ο Εϊτόκου ζωγράφισε τις επιφάνειες των τοίχων του επισκόπου στο Τζουκόιν, μέρος του Ζεν μοναστικού συμπλέγματος του Νταιτοκούτζι στο Κυότο. Ζωγράφισε την οροφή του κάστρου Αζούτσι, του κάστρου της Οζάκα και της κατοικίας του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Η πιο σημαντική του συνεισφορά στη σχολή Κανό ήταν το μνημειώδες στυλ τάιγκα, το οποίο ανέπτυξε. Χαρακτηριζόταν από τολμηρές και γρήγορες πινελιές με έμφαση στο προσκήνιο των έργων του. Οι φιγούρες του είναι σχεδόν πάντα μεγαλύτερες σε σχέση με την έκταση του πίνακα. Σύμφωνα με την Ιστορία της Ιαπωνικής ζωγραφικής του δισέγγονού του Κανό Εϊνό, ο Εϊτόκου κατάφερε να συνδυάσει την παραδοσιακή τέχνη και να μετουσιώσει στα έργα του την τόλμη και γενναιότητα των μεγάλων πολεμιστών της εποχής του Όντα Νομπουνάγκα και Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Δυστυχώς, τα περισσότερα από τα έργα του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kanō Eitoku στο Wikimedia Commons
Μαρί Μπεϊλεριάν

Η Μαρί Μπεϊλεριάν (αρμενικά: Մառի Պեյլերյան, 1877 ή 1880 – 1915) ήταν Αρμένισσα φεμινίστρια, συγγραφέας, εκδότρια και εκπαιδευτικός που έδρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Αίγυπτο. Έχασε τη ζωή της κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

 Η Μπεϊλεριάν γεννήθηκε το 1877 ή το 1880 στη συνοικία Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης και φοίτησε στην αρμενική σχολή Εσαγιάν, ενώ ενδεχομένως συνέχισε τις σπουδές της στη σχολή Νουριγιάν που έδρευε στο Πέραν. Σε νεαρή ηλικία έγινε μέλος του αρμενικού πολιτικού κινήματος χντσαγκ και συμμετείχε ενεργά σε διάφορες δράσεις του, ενώ ξεκίνησε και την αρθρογραφία της σε έντυπα υπό το ψευδώνυμο Καλυψώ. Το 1895 έλαβε μέρος σε διαδήλωση της αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στην Υψηλή Πύλη, η οποία διαλύθηκε βίαια από τις αρχές με επακόλουθο τον θάνατο αρκετών διαδηλωτών, ενώ η ίδια αναγκάστηκε το 1896 να εγκαταλείψει την Οθωμανική Αυτοκρατορία προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη, βρίσκοντας καταφύγιο στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Κατά τη διάρκεια της εξορίας της, η Μπεϊλεριάν δίδαξε σε αρμενικά σχολεία της Αιγύπτου και της Κύπρου, ίδρυσε περιοδικό φιλολογικού ενδιαφέροντος υπό τον τίτλο Άρτεμις (κυκλοφόρησε από τον Ιανουάριο του 1902 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1903) και ασχολήθηκε με διάφορα ζητήματα, όπως η μόρφωση και η κοινωνική θέση των Αρμενίων γυναικών. Η ίδια ήταν μεταξύ άλλων αντίθετη σε νοοτροπίες έναντι των γυναικών όπως οι υποχρεωτικοί γάμοι και οι αυξημένες υποχρεώσεις του νοικοκυριού, ενώ υποστήριζε την ισότητα των παιδιών στη μόρφωση ανεξαρτήτως φύλου. Επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1909, λίγο καιρό μετά την επικράτηση των Νεότουρκων και τη χορήγηση συντάγματος. Τα επόμενα χρόνια δίδαξε σε αρμενικές σχολές της Σμύρνης και της Τοκάτης και συνέχισε τη συγγραφή κειμένων επί διαφόρων κοινωνικών, εθνικών και πολιτικών θεμάτων, ενώ το 1914 εξέδωσε βιβλίο που περιλάμβανε συλλογή διαφόρων κειμένων της. Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1915 από τις οθωμανικές αρχές μαζί με περίπου 200 ακόμη επιφανή πρόσωπα της αρμενικής κοινότητας και σκοτώθηκε το ίδιο έτος, στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης Γενοκτονίας. Σε ό,τι αφορά την προσωπική της ζωή, η Μπεϊλεριάν ήταν παντρεμένη με το μέλος του κόμματος Χντσαγκ, Άβο Νακασιάν. Krassimira Daskalova, Aspasia. The International Yearbook of Central, Eastern, and Southeastern European Women's and Gender History, Berghahn Books, 2008. Barbara J. Merguerian, Doris D. Jafferian, Armenian Women in a Changing World. Papers Presented at the First International Conference of the Armenian International Women's Association, September 19-21, 1994, Church House Conference Center, London, England, Armenian International Women's Association, 1995. Victoria Rowe, A History of Armenian Women's Writing.1880-1922, Cambridge Scholars Press, 2003. «Beyleryan, Mari». aiwainternational.org (στα Αγγλικά). AIWA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2020.
Ντιπονεγκόρο

Ο Ντιπονεγκόρο (ινδονησιακά: Pangeran Diponegoro, 11 Νοεμβρίου 1785 στην Ιάβα - 8 Ιανουαρίου 1855 στο Μακασάρ, Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες) είναι ο εθνικός ήρωας της Ινδονησίας και ηγέτης της εξέγερσης της Ιάβας του 1825-1830 κατά των Ολλανδών αποικιοκρατών.

 Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1785 στην πόλη της Γιογκιακάρτας, μέλος της οικογένειας του σουλτάνου Χάμενγκκουμπουβονο Γ΄. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του σουλτάνου. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1814, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το θρόνο υπό την πίεση των Ολλανδών που υποστήριζαν τον αδελφό του . Ο Ντιπονεγκόρο ανησυχούσε από την αποδυνάμωση των θρησκευτικών τελετουργιών στην αυλή του αδελφού του και έδειξε δυσαρέσκεια με την φιλοολλανδική πολιτική της τοπικής δικαστικής εξουσίας. Εκμεταλλευόμενος επιδέξια τη δυσαρέσκεια του πληθυσμού εναντίον των πολιτικών της ολλανδικής αποικιακής διοίκησης, τη μεσαιωνική διάθεση και το σύνθημα του ιερού πολέμου της τζιχάντ, έφερε ένα μέρος των φεουδαρχών και της αγροτιάς στο πλευρό του. Έδειξε θάρρος στις μάχες και καθιερώθηκε ως ταλαντούχος διοικητής . Ο λόγος για τον οποίο ξέσπασε η εξέγερση ήταν η απόφαση των ολλανδικών αποικιακών αρχών να χτίσουν ένα δρόμο ο οποίος θα περνούσε μέσα από τα υπάρχοντα του Πρίγκιπα Ντιπονεγκόρο, δηλαδή μέσα από το έδαφος στο οποίο βρισκόταν το οικογενειακό νεκροταφείο. Στο αρχικό στάδιο του πολέμου, οι δυνάμεις των ανταρτών κατάφεραν να κρατήσουν το κέντρο της Ιάβας και να περικυκλώσουν την Γιογκακάρτα, θέτοντας την υπό πολιορκία. Οι Ολλανδοί δεν ήταν έτοιμοι για στρατιωτική σύγκρουση και υπέστησαν μεγάλες απώλειες . Ωστόσο, ο πρίγκιπας είχε σύντομα δυσκολίες να διατηρήσει τη δύναμή του στο σωστό επίπεδο. Και τα ολλανδικά στρατεύματα, εν τω μεταξύ, έλαβαν ενισχύσεις από το Σουλαουέσι και την Ολλανδία. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1825, υπό τη διοίκηση του στρατηγού ντε Κοκ, ολλανδικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Γιογκιακάρτα. Από το 1829 ο Ντιπονεγκόρο πλέον είχε χάσει το πλεονέκτημα του και αμυνόταν, χρησιμοποιώντας παρατασιακές μεθόδους πάλης. Στις 28 Μαρτίου 1830, υπέκυψε σε προβοκάτσια, συμφώνησε στην αρχή ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, όπου συνελήφθη και απελάθηκε στο νησί Σουλαουέσι, όπου πέθανε υπό κράτηση στο Μακασάρ στις 8 Ιανουαρίου 1855 . Όσο βρισκόταν εξόριστος στο Μακασάρ έγραψε τις αναμνήσεις του για τον πόλεμο στην εξορία, μια πολύτιμη πηγή για την ιστορία και τον πολιτισμό της Ιάβας στο τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ένας από τους κεντρικούς δρόμους της Τζακάρτα έχει ονομαστεί δρόμος Ντιπονεγκόρο. Το όνομα της 4ης στρατιωτικής περιφέρειας της Ινδονησίας στην Κεντρική Ιάβα περιλαμβάνει το όνομα του Ντιπονεγκόρο. Στο κέντρο της Τζακάρτα το 1965, εγκαταστάθηκε ένα χάλκινο μνημείο προς τιμήν του Ντιπονεγκόρο από τον γλύπτη Κολμπερτάντο. Το πανεπιστήμιο του Σεμαράνγκ είναι Πανεπιστήμιο του Ντιπονεγκόρο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Diponegoro στο Wikimedia Commons Ένα άρθρο για τον Ντιπονεγκόρο στην Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (στα ρώσικα)
Θειώδες νάτριο

Το θειώδες νάτριο (αγγλ. sodium sulfite) είναι ανόργανη χημική ένωση με το χημικό τύπο, Na2SO3. Έχει λευκωπό χρώμα και είναι υδατοδιαλυτό στερεό που χρησιμοποιείται στο εμπόριο ως αντιοξειδωτικό και συντηρητικό. Ένα επταένυδρο θειώδες νάτριο είναι επίσης γνωστό, αλλά είναι λιγότερο χρήσιμο λόγω της ευαισθησίας του στην οξείδωση μέσω του αέρα (λ.χ. οξυγόνου).

 Το θειώδες νάτριο μπορεί να παρασκευαστεί με επεξεργασία διαλύματος υδροξειδίου του νατρίου με διοξείδιο του θείου. Όταν αυτό γίνεται σε ζεστό νερό, το Na2SO3 αρχικά καθιζάνει ως κίτρινο ή υποκίτρινο στερεό. Με περισσότερο διοξείδιο του θείου, το στερεό διαλύεται για να δώσει το θειώδες άλας, το οποίο κρυσταλλώνεται κατά την ψύξη. SO2 + 2 NaOH → Na2SO3 + H2O Το θειώδες νάτριο παρασκευάζεται βιομηχανικά με επεξεργασία του διοξειδίου του θείου με ένα διάλυμα ανθρακικού νατρίου. Η συνολική αντίδραση είναι: SO2 + Na2CO3 → Na2SO3 + CO2 Το θειώδες νάτριο χρησιμοποιείται κυρίως στη βιομηχανία χαρτοπολτού. Θεωρείται ως ένα χημικό που μαλακώνει τη λιγνίνη, κατά την χημική πολτοποίηση του ξύλου. Ως μέσο καθαρισμού οξυγόνου, χρησιμοποιείται για την επεξεργασία νερού που τροφοδοτείται σε λέβητες ατμού για την αποφυγή προβλημάτων διάβρωσης, επίσης χρησιμοποιείται στη φωτογραφική βιομηχανία, προστατεύει τα διαλύματα προγραμματιστών από την οξείδωση, ως υποκαθαριστικό διάλυμα, στο σταθεροποιητή πλύσης (θειοθειικό νάτριο) από γαλακτώματα φιλμ και φωτογραφικού χαρτιού.Ως αναγωγικό μέσο, χρησιμοποιείται στη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας ως λευκαντικός, αποθείος και αποχλωριωτικός παράγοντας (π.χ. σε πισίνες). Οι αναγωγικές του ιδιότητες αξιοποιούνται με τη χρήση του ως συντηρητικό για την αποφυγή αποχρωματισμού των ξηρών καρπών και για τη συντήρηση των κρεάτων (πρόσθετο Ε-221, βλ. βιομηχανία τροφίμων). Χρησιμοποιείται ως αντιδραστήριο σε συγκεκριμένες εφαρμογές σουλφονίωσης και σουλφομεθυλίωσης. Χρησιμοποιείται και στην παραγωγή θειοθειϊκού νατρίου. Εάν το θειώδες νάτριο αφεθεί να κρυσταλλωθεί από υδατικό διάλυμα σε θερμοκρασία δωματίου ή χαμηλότερη, αυτό το μετατρέπει σε επταένυδρο. Οι επταένυδροι κρύσταλλοι σχηματοποιούνται με ζεστό ξηρό αέρα. Οι επταένυδροι κρύσταλλοι οξειδώνονται επίσης στον αέρα για να σχηματίσουν το θειϊκό άλας. Η άνυδρη μορφή είναι πολύ πιο σταθερή έναντι της οξείδωσης μέσω του αέρα.
Γιαν φαν ντερ Έλμπουρχτ

Ο Γιαν φαν ντερ Έλμπουρχτ (φλαμανδικά: Jan van der Elburcht (1500 – 1571) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ολλανδικής καταγωγής. Το όνομά του προέρχεται από την πόλη στην οποία γεννήθηκε, το Έλμπουρχ.

 Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ τον αποκαλούσαν cleen Hansken (μικρό Χανς) και ήταν γνωστός ως τοπιογράφος. Ο Σάντραρτ τον αποκαλούσε der kleine Hans και ισχυρίζεται ότι ήταν γνωστός για την εικόνα της Αγίας Τράπεζας που είχε δημιουργήσει για το παρεκκλήσιο της Συντεχνίας των αλιέων στον Καθεδρικό Ναό της Αμβέρσας.Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1536.. Ήταν ζωγράφος ιστορικών θεμάτων. Απεβίωσε το 1571 στην Αμβέρσα Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Βισέντε Γιάνιες Πινσόν

Ο Βισέντε Γιάνιες Πινσόν (Vicente Yáñez Pinzón, 1462 – Σεπτέμβριος 1514) ήταν Ισπανός θαλασσοπόρος, κονκισταδόρ και εξερευνητής. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Μάρτιν Αλόνσο Πινσόν, ταξίδεψε με τον Χριστόφορο Κολόμβο στο πρώτο ταξίδι του μεγάλου θαλασσοπόρου, το 1492. Ήταν ο πλοίαρχος του καραβιού «Νίνια».

 Γεννήθηκε στο Πάλος της Ισπανίας γύρω στο 1462. Το 1499 έπλευσε στις ακτές της Νότιας Αμερικής. Εξαιτίας ξαφνικής καταιγίδας, αναγκάστηκε να αποβιβαστεί στις ακτές της σημερινής Βραζιλίας. Αυτό έγινε στις 26 Ιανουαρίου του 1500. Είδε επίσης τον ποταμό Αμαζόνιο και θεωρείται ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον ποταμό Οϊαπόκουε. Το 1505 ορίστηκε επικεφαλής της διοίκησης στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο, στο πρώτο βήμα αποικισμού του νησιού από τους Ισπανούς. Τότε οι ιθαγενείς το ονόμαζαν Borinquén και οι Ισπανοί San Juan Bautista. Ωστόσο, ο Πινσόν δεν ανέλαβε διοικητήςΤο 1508 ταξίδεψε με τον Χουάν Ντίας ντε Σολίς προς τη Νότια Αμερική. Οι τελευταίες γραπτές μαρτυρίες για τον Πινσόν είναι το 1514. Πέθανε στα τέλη Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς. Στις 19 Νοεμβρίου 1999 ανεγέρθηκε μνημείο στη γενέτειρά του, στο Πάλος ντε λα Φροντέρα, με αφορμή τη συμπλήρωση 5 αιώνων από την ανακάλυψη της Βραζιλίας. Izquierdo Labrado, Julio. (1987) Palos de la Frontera en el Antiguo Régimen.(1380-1830 ). Huelva: Instituto de Cooperación Iberoamericana y Ayuntamiento de Palos de la Frontera Izquierdo Labrado, Julio. (2004) Palermos ilustres. Huelva: Ayuntamiento de Palos de la Frontera ISBN 84-606-3612-7 Manzano Manzano, Juan, and Ana Maria Manzano Fernandez-Heredia. (1988) Los Pinzones y el Descubrimiento de América. 3 vol., Madrid: Ediciones de Cultura Hispanica. ISBN 84-7232-442-7 ISBN 978-84-7232-442-8 Ortega, Fray Ángel. (1925) La Rábida. Historia documental y crítica. 4 vols. Sevilla. Vicente Yáñez Pinzón. Los Viajes Andaluces. (στα ισπανικά)
Κρέας

Το κρέας είναι η σάρκα των ζώων. Το ζωικό κρέας, που χρησιμοποιείται ως τροφή από τον άνθρωπο περιλαμβάνει τους σκελετικούς μύς και το συναφές λίπος, μπορεί όμως να περιγράψει επίσης άλλους βρώσιμους ιστούς, όπως τα όργανα και τα εντόσθια ενός νεκρού ζώου. Στην αγγλική γλώσσα, η λέξη κρέας (meat) χρησιμοποιείται γενικά από τη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος σε μια πιο περιοριστική έννοια, η σάρκα των θηλαστικών ειδών (χοίροι, βοοειδή, πρόβατα κλπ.) που τέθηκαν και προετοιμάζονται για κατανάλωση από τον άνθρωπο, για τον αποκλεισμό των ψαριών, των πουλερικών και άλλων ζώων. Η χρήση ποικίλλει σε όλο τον κόσμο από τον κάθε πολιτισμό, και ορισμένες χώρες όπως η Ινδία έχουν μεγάλους πληθυσμούς που αποφεύγουν την κατανάλωση όλων ή των περισσότερων ειδών κρέατος. Η κατανάλωση ανθρωπίνου κρέατος αναφέρεται ως κανιβαλισμός ή ανθρωποφαγία και αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα. Η κατανάλωση κρέατος έχει διάφορες παραδόσεις και τα τελετουργικά που συνδέονται με αυτό σε διαφορετικές κουλτούρες, όπως η Κοσέρ (Kosher) και η Χαλάλ (Halal), και η παραγωγή της γενικώς ρυθμίζονται από τις κρατικές αρχές. Το άρθρο αυτό εστιάζεται κυρίως σε αυτή τη διαδικασία, από την πρωτογενή παραγωγή έως την κατανάλωση.

 Ένας ορισμός που αναφέρεται στο κρέας, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνει τα ψάρια κατά τα τελευταία εκατό χρόνια, έχει θρησκευτικές επιρροές. Η διάκριση μεταξύ των ψαριών και του κρέατος είναι κωδικοποιημένη από το εβραϊκό διαιτητικό δίκαιο "kashrut", σχετικά με την ανάμειξη του γάλακτος και του κρέατος, χωρίς όμως να απαγορεύει την ανάμειξη του γάλακτος και των ιχθύων. Η σύγχρονη εβραϊκή νομική πρακτική (Halakha) για το kashrut κατατάσσει τη σάρκα των θηλαστικών και των πτηνών ως κρέας. Τα ψάρια δεν θεωρούνται κρέας, ούτε γαλακτοκομικά τρόφιμα. Η Καθολική δίαιτα που περιορίζει την κατανάλωση κρέατος κατά την Παρασκευή, αν και αυτό δεν ισχύει για το μαγείρεμα και την κατανάλωση των ψαριών. Τον Οκτώβριο του 2015, ο IARC κατέταξε την κατανάλωση κόκκινου κρέατος (βοοειδή και αιγοπρόβατα) στην Κατηγορία 2Α: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο, σχετίζοντάς την με τον καρκίνο του εντέρου, ενώ την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος στην Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.Σύμφωνα με τη μονογραφία του IARC, η Κατηγορία 2 αναφέρει ότι δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις που σχετίζουν τον καρκίνο με την κατανάλωση κρέατος από τον άνθρωπο. Η πιθανή συσχέτιση από πειράματα σε ζώα δε συνεπάγεται την αιτιότητα. Lawrie, R. A. (2006). Lawrie’s meat science (7th έκδοση). Cambridge: Woodhead Publishing Limited. ISBN 978-1-84569-159-2.
Μογιάμπα

Η Μογιάμπα (Moyamba) είναι μια από τις 4 επαρχίες της Νότιας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Μογιάμπα. Έχει έκταση 6.902 τ.χλμ. (μεγαλύτερη επαρχία της Ν. περιφέρειας), πληθυσμό 260.910 κατοίκων (τρίτη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 37,8 κατοίκων ανά τ.χλμ. (μικρότερη).

 Η Μογιάμπα βρίσκεται δυτικά της χώρας και βόρεια της Νότιας περ.. Συνορεύει στα βόρεια με το Τονκολίλι, στα βορειοδυτικά με το Πορτ Λόκο και την Δυτική Αγροτική Επαρχία, στα ανατολικά με το Μπο, στα νότια με το Μπόντε και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό. Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε
Day of the Tentacle

Το Maniac Mansion: Day of the Tentacle είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που κυκλοφόρησε το 1993 από την LucasArts. Πρόκειται για συνέχεια του παιχνιδιού Maniac Mansion και περιέχει διάφορους από τους πρωταγωνιστές του. Είναι το όγδοο παιχνίδι της LucasArts που χρησιμοποίησε τη μηχανή SCUMM του Ρον Γκίλμπερτ.

 Τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα πέντε χρόνια μετά τα αντίστοιχα του Maniac Mansion. Ο Purple Tentacle (ένα από τα δύο τεράστια πλοκάμια που έχει δημιουργήσει ο Dr Fred Edison) πίνει νερό από ένα ποτάμι που είναι μολυσμένο με εργοστασιακά απόβλητα. Οι συνέπειες είναι σοβαρές: Το μοβ πλοκάμι μεταμορφώνεται σωματικά (αποκτά χέρια) και αποφασίζει να κατακτήσει τον κόσμο. Τα γεγονότα αυτά αναγκάζουν τον Dr Fred να ζητήσει τη βοήθεια του Bernard Bernoulli, γνωστό ως φίλο του Dave στο Maniac Mansion, αυτή τη φορά στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Μαζί με την παρέα του, τον ροκά Hoagie και τη φοιτήτρια Laverne ταξιδεύουν στον χρόνο (24 ώρες πριν) με σκοπό να εμποδίσουν τον Purple Tentacle να πιει το μολυσμένο νερό. Η μηχανή του χρόνου σε μορφή τουαλέτας (άλλο ένα δημιούργημα του Dr Fred) δεν λειτουργεί όμως σωστά με αποτέλεσμα οι τρεις φίλοι να χωριστούν: ο Hoagie καταλήγει 200 χρόνια στο παρελθόν, στην εποχή της ίδρυσης των ΗΠΑ όπου συναντά μεταξύ άλλων τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. Η Laverne μεταφέρεται 200 χρόνια στο μέλλον, όπου ο Purple Tentacle και κλώνοι του έχουν κατακτήσει τον κόσμο· ενώ ο Bernard παραμένει στο παρόν. Ο Bernard πρέπει να βρει ένα αυθεντικό διαμάντι, ώστε να κάνει την μηχανή του χρόνου να ξαναδουλέψει ενώ η Laverne και ο Hoagie προσπαθούν να συνδέσουν τις μηχανές του χρόνου που έχουν μαζί τους στο έτος που βρίσκονται με μία πηγή ενέργειας ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στον Bernard και να εκτελέσουν την αρχική τους αποστολή. Οι δράσεις των τριών φίλων έχουν αντίκτυπο στο αντίστοιχό τους μέλλον, με ιδιαίτερα διασκεδαστικά αποτελέσματα, προκειμένου να αλληλοβοηθηθούν. Για παράδειγμα ο Bernard βρίσκει ένα μπουκάλι κρασί, το δίνει στον Hoagie που βρίσκεται 200 χρόνια πριν, αυτός το κρύβει κάπου, και η Laverne το βρίσκει ως ξύδι 400 χρόνια μετά, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σε ένα γρίφο. Σχεδιασμός: Tim Schafer, Ντέηβ Γκρόσμαν Προγραμματισμός: Gwen Musengwa, Judith Lucero, Jona-than Ackley, Ron Baldwin, Ντέηβ Γκρόσμαν, Tim Schafer Γραφικά: Larry Ahern, Lela Dowling, Kyle Balds, Sean Turner, Jesse Clark Μουσική: Michael Land, Peter McConnell Το Day of the Tentacle πήρε θετικές κριτικές την εποχή που κυκλοφόρησε και βρίσκεται μέχρι σήμερα σε διάφορες λίστες κορυφαίων παιχνιδιών περιπέτειας. Στον κατάλογο των είκοσι καλύτερων παιχνιδιών περιπέτειας του Adventure Gamers κατέχει την πρώτη θέση. Το 2005 πήρε την εξηκοστή θέση στον κατάλογο των καλύτερων παιχνιδιών του IGN. Day of the Tentacle: Ένα από τα καλύτερα adventure στην ιστορία των παιχνιδιών - Κριτική, φωτογραφίες και βίντεο στο gameover.gr Day of the Tentacle στην ιστοσελίδα MobyGames (αγγλικά)
Σιδηροπενία

Η ανεπάρκεια σιδήρου ή σιδηροπενία είναι η πιο κοινή μορφή διατροφικού ελλείμματος. Στο ανθρώπινο σώμα, ο σίδηρος βρίσκεται σε όλα τα κύτταρα εκτελώντας διάφορες ζωτικές λειτουργίες- μεταφέρει οξυγόνο στους ιστούς από τους πνεύμονες με τη μορφή αιμοσφαιρίνης, χρησιμεύει σαν μεταφορικό μέσο για τα ηλεκτρόνια μέσα στα κύτταρα με τη μορφή κυτοχρωμάτων και σαν αναπόσπαστο κομμάτι ενζυμικών αντιδράσεων σε διάφορους ιστούς. Η ανεπάρκεια σιδήρου μπορεί να εμποδίσει αυτές τις ζωτικές λειτουργίες και να οδηγήσει σε εκδήλωση νόσων και θνησιμότητα. Η άμεση συνέπεια της σιδηροπενίας είναι η σιδηροπενική αναιμία. Οι ομάδες πληθυσμού που είναι πιο επιρρεπείς στη νόσο είναι τα παιδιά και οι γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση. Ο συνολικός σίδηρος στο σώμα είναι περίπου 3.8 γραμμάρια στους άνδρες και 2.3 γραμμάρια στις γυναίκες. Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί που ελέγχουν τον μεταβολισμό του σιδήρου και προφυλάσσουν από την σιδηροπενία. Ο κύριος ρυθμιστικός μηχανισμός βρίσκεται στον γαστρεντερικό σωλήνα. Όταν η απώλεια του σιδήρου δεν αντισταθμίζεται επαρκώς από τον σίδηρο που λαμβάνουμε τότε μετά από λίγο καιρό, που εξαρτάται από τα αποθέματα σιδήρου του οργανισμού, έχουμε την ανάπτυξη της ανεπάρκειας.

 χρόνια αιμορραγία (η αιμοσφαιρίνη περιέχει σίδηρο) υπερβολική έμμηνος ρύση μη εμμηνορροϊκή αιμορραγία αιμορραγία από τον γαστρεντερικό σωλήνα (έλκη, αιμορροΐδες) πολύ σπάνια αιμορραγία του λάρυγγα ή της αναπνευστικής οδού ανεπαρκής λήψη σιδήρου (δίαιτες χαμηλές σε σίδηρο) ουσίες (σε δίαιτες ή φάρμακα) που εμποδίζουν την απορρόφηση του σιδήρου σύνδρομα ανεπαρκούς απορρόφησης του γαστρεντερικού σωλήναΠαρ' όλο που έχουν μελετηθεί γενετικές ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν σιδηροπενία σε τρωκτικά, δεν υπάρχουν γνωστές γενετικές διαταραχές του ανθρώπινου μεταβολισμού του σιδήρου οι οποίες να οδηγούν σε σιδηροπενία. Τα συμπτώματα της σιδηροπενίας μπορεί να εμφανιστούν πριν εξελιχθεί σε σιδηροπενική αναιμία. Τα συμπτώματά της δεν είναι παθογνωμονικά για την σιδηροπενία (δεν εμφανίζονται δηλαδή αποκλειστικά σε αυτή). Ο σίδηρος είναι απαραίτητος για την ομαλή λειτουργία πολλών ενζύμων, οπότε μπορεί να προκύψει μια μεγάλη γκάμα συμπτωμάτων, είτε σαν δευτερεύουσες επιπτώσεις της αναιμίας είτε σαν κύρια συμπτώματα της ανεπάρκειας. Τα συμπτώματα της σιδηροπενίας περιλαμβάνουν: Κόπωση Ωχρότητα Οξυθυμία Αδυναμία Αλλοτριοφαγία Εύθραυστα/αδύναμα νύχια Η συνεχόμενη σιδηροπενία μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία και επιδείνωση του αισθήματος κοπώσεως. Επίσης μπορεί να εμφανιστεί θρομβοκύτωση ή και αυξημένος αριθμός αιμοπεταλίων. Η έλλειψη σιδήρου είναι η αιτία που μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να δωρίσουν αίμα. Πριν εφαρμοστεί οποιαδήποτε θεραπεία πρέπει να υπάρχει ασφαλής διάγνωση της αιτίας που προκαλεί την σιδηροπενία. Όταν η σιδηροπενία διαγνωστεί τότε μπορεί να αντιμετωπιστεί με χορήγηση σκευασμάτων σιδήρου π.χ. δισθενή άλατα σιδήρου όπως ο θειικός σίδηρος.
Γρηγόριος Παπαθεοδώρου

Ο Επίσκοπος Μεθώνης Γρηγόριος Παπαθεοδώρου (αναφερόταν ως Μεθώνης Γρηγόριος) (1770 - 1825), ήταν ιερωμένος αγωνιστής του 1821 και πολιτικός από την Άλβαινα Ηλείας (με καταγωγή από τη Ζούρτσα Ηλείας).

 Γεννήθηκε στο χωριό Άλβαινα τον Νοέμβριο του 1770 αλλά καταγόταν από τη Ζούρτσα της επαρχίας Ολυμπίας, εκεί είχε καταφύγει κυνηγημένη η οικογένεια του από τους Τούρκους. Ήταν γιος του παπα-Θεόδωρου Οικονόμου, ιερέας και πολιτικός προεπαναστατικά, και της Αναστασίας, ιερέας ήταν και ο θείος του πατέρα του παπα-Θανάσης. Είχε άλλους τέσσερις αδελφούς και μία αδελφή που όλοι πολέμησαν στον αγώνα, ήταν θείος του Αθανάσιου και του Γεώργιου Γρηγοριάδη. Είχε μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία το 1817 από τον Αντώνιο Πελοπίδα και πήρε μέρος στον ξεσηκωμό στην Μεθώνη στις 29 Μαρτίου 1821 όπου ο Γρηγόριος μαζί με άλλους οπλαρχηγούς ανάγκασαν του Τούρκους να κλειστούν στο κάστρο και φεύγει για την Πύλο να βοηθήσει στον εκεί ξεσηκωμό. Αναφέρεται ότι ήταν ο επικεφαλής όλων των Αρκαδικών στρατιωτικών σωμάτων που πήραν μέρος σε πολιορκίες και αλώσεις φρουρίων. Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823, και πρόεδρος της Πελοποννησιακής γερουσίας το 1824, Το 1825 αιχμαλωτίστηκε και κλείστηκε φυλακή στο κάστρο της Μεθώνης όπου πέθανε μην αντέχοντας τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλαν οι Οθωμανοί. Προτομή του υπάρχει στον τόπο του μαρτυρίου του στη Μεθώνη Μεσσηνίας. Η Ζούρτσα , Εφημερίδα των Ζουρτσάνων Αθήνας , φύλλο 93, 2007 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Ιωάννης Αρσένης (1883). Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2009.
Ντομοντόσσολα

Η Ντομοντόσσολα (ιταλικά: Domodossola, λομβαρδικά: Dòm) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Παλαιότερα, σε διάφορες περιόδους της ιστορίας της, ήταν γνωστή και με τις ονομασίες Oscela, Oscella, Oscella dei Leponzi, Ossolo, Ossola Lepontiorum και Domo d'Ossola, εξαιτίας της θέσεώς της στην Κοιλάδα Όσσολα. Στις 31 Δεκεμβρίου 2014 είχε πληθυσμό 18.247 κατοίκους, που αποκαλούνται απλώς «Ντομέζι» (Domesi).

 Η Ντομοντόσσολα είναι κτισμένη στη συμβολή των ποταμών Μπόνια και Τότσε, στους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων, 25 χιλιόμετρα (σε ευθεία γραμμή) βορειοδυτικά της Λίμνης Ματζόρε, σε υψόμετρο 272 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και με γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως 46°07′ Βόρειο πλάτος και 8°17′ Ανατολικό μήκος. Ο Δήμος, που έχει έκταση 36,93 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό από τους 74 δήμους της Επαρχίας Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, με πρώτο τον Δήμο της Βερμπάνια. Με τη στρατηγική της θέση, η Ντομοντόσσολα είναι παραδοσιακός σταθμός (σιδηροδρομικός από το 1888) του ταξιδιού από το Μιλάνο μέχρι τη γερμανόφωνη ελβετική πόλη Μπριγκ από την ορεινή Διάβαση του Σεμπλόν (Sempione στην ιταλική), που βρίσκεται στα δυτικά-βορειοδυτικά της Ντομοντόσσολα. Από την Ντομοντόσσολα ξεκινά προς τα ανατολικά μια άλλη ορεινή σιδηροδρομική γραμμή, μετρικού εύρους και μήκους 52 χιλιομέτρων, που καταλήγει στην ελβετική πόλη Λοκάρνο, στο βόρειο άκρο της Λίμνης Ματζόρε. Η Ντομοντόσσολα είναι αρχαία πόλη, η κυριότερη των Λεποντίων όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την περιοχή το έτος 12 π.Χ.. Στα τέλη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Ντομοντόσσολα συμμετείχε σε μια εξέγερση κατά των Γερμανών, κατά την οποία η Κοιλάδα Όσσολα αυτοανακηρύχθηκε «ελεύθερη παρτιζάνικη δημοκρατία» τον Σεπτέμβριο του 1944 και αποσχίσθηκε από τη Φασιστική Ιταλία. Η εξέγερση αυτή καταπνίγηκε από τα γερμανικά στρατεύματα μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, αλλά ήταν και είναι ένα σημαντικό σύμβολο για τα αντιφασιστικά κινήματα στο εσωτερικό της Ιταλίας μέχρι το τέλος του πολέμου. Το Σάκρο Μόντε Καλβάριο, ένα προσκύνημα που ανήκει σε μια σειρά από εννέα «Ιερά όρη του Πεδεμοντίου και της Λομβαρδίας», που ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2003. Ο Ναός των Αγίων Γερβασίου και Προτασίου, πολιούχων της πόλεως (εορτάζει στις 19 Ιουνίου). Το Παλάτσο Σίλβα (Palazzo Silva), μέγαρο του 17ου αιώνα που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο. Η Ντομοντόσσολα είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής δύο πόλεις: Μπριγκ (Μπριγκ-Γκλις) της Ελβετίας Μπούστο Αρσίτσιο της Ιταλίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Domodossola στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος του Δήμου Η Ντομοντόσσολα στα Βικιταξίδια
March of the Saint

March of the Saint είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Chrysalis Records. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 28 Μαρτίου 2006 από την δισκογραφική εταιρεία "Rock Candy" με τρία επιπλέον κομμάτια.Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 / 5 αστέρια και το "Metal Crypt" 3,9 / 5.Το άλμπουμ μπήκε στις χαμηλές θέσεις του καταλόγου επιτυχιών των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στο Top-100 του Billboard. Με σκοπό την προώθηση του δίσκου, γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το κομμάτι "Can U Deliver". Μέχρι το τέλος του 1984, είχε πουλήσει 125.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως το συγκρότημα δεν περιόδευσε στην Ευρώπη για να το προωθήσει με αποτέλεσμα οι πωλήσεις του να είναι πολύ χαμηλές σε σχέση με την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

 1. March of the Saint (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:14 2. Can U Deliver (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:35 3. Mad House (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:48 4. Take a Turn (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:44 5. Seducer (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:51 6. Mutiny on the World (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:26 7. Glory Hunter (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 5:10 8. Stricken by Fate (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:43 9. Envy (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 2:59 10. False Alarm (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:19 1. March of the Saint (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:32 2. Seducer (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:39 3. Mutiny on the World (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:37
Τερέζα Λουμπομίρσκα

H Τερέζα Λουμπομίρσκα (πολων. Teresa Lubomirska, 1 Ιανουαρίου 1685 - 6 Ιανουαρίου 1712) από τον Οίκο Λουμπομίρσκι ήταν κόρη του κόμη Λουμπομίρσκι και μεγάλου μαρεσάλη της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα του Παλατινάτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ Καρόλου Λουμπομίρσκι, μεγάλου μαρεσάλη της Πολωνίας, και της Θεοφίλης Λουδοβίκας Ζασλάβας, κόρης του Βλάντισλαφ Ντόμινικ Ζασλάφσκι, πρίγκιπα στην Πολωνία. Παντρεύτηκε το 1701 τον Κάρολο Γ΄ Φίλιππο του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Θεοφίλη Ελισάβετ Φραγκίσκη Φιλικητάτη 1703-1705. Άννα Ελισάβετ Θεοφίλη 1709-1712. https://web.archive.org/web/20171231104334/http://genealogia.grocholski.pl/gd/osoba.php?id=018696
Λούκας Οκάμπος

Ο Λούκας Αριέλ Οκάμπος (γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1994 στο Κίλμες του Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως χαφ για λογαριασμό της Σεβίλλης.

 Ο Οκάμπος ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την Κίλμες σε ηλικία έξι ετών, όπου αρχικά αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αφού συμμετείχε στο Κύπελλο Νέων Αμερικής, ο Οκάμπος αποκτήθηκε από την Ρίβερ Πλέιτ. Στις 16 Αυγούστου 2011, σε ηλικία 17 ετών, δύο μηνών και πέντε ημερών, ο Οκάμπος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ρίβερ Πλέιτ απέναντι στην Τσακαρίτα Τζούνιορς. Το πρώτο του τέρμα ήρθε στην δεύτερή του συμμετοχή στις 20 Αυγούστου 2011 απέναντι στην Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια. Κατάφερε σε σύντομο διάστημα να καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος του συλλόγου και τον Ιανουάριο του 2012 συμπεριλήφθηκε σε σχετική λίστα της ΦΙΦΑ με τους 13 παίκτες-ταλέντα που θα άξιζε να παρακολουθήσει κάποιος εκείνη την σεζόν.Στη διάρκεια της σεζόν 2011–2012, ο Οκάμπος πέτυχε συνολικά επτά γκολ και μοίρασε πέντε ασίστ σε 38 αναμετρήσεις, καθώς η ομάδα επέστρεψε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν έπειτα από μονοετή απουσία. Την επόμενη σεζόν, ο Οκάμπος πραγματοποίησε την τελευταία του εμφάνιση με την Ρίβερ Πλέιτ στην εναρκτήρια αναμέτρησή της για την σεζόν, μια ήττα με σκορ 2–1 από την Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγκράνο. Στις 6 Αυγούστου 2012, ο Οκάμπος μεταγράφηκε στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 2, Μονακό για ένα εκτιμώμενο ποσό της τάξεως των €16 εκατομμυρίων. Μετά την μεταγραφή, ο Οκάμπος δήλωσε ότι εκτιμά πως πήρε την σωστή απόφαση υπογράφοντας στην Μονακό και ότι το κόστος της μετακίνησής του δεν του δημιουργεί κανένα πρόσθετο άγχος για τις προσδοκίες που υπάρχουν από τον ίδιο.Ο Οκάμπος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Μονακό στις 31 Αυγούστου 2012, μπαίνοντας ως αλλαγή στην θέση του Εμίρ Μπαϊράμι σε μια ήττα της ομάδας του με σκορ 2–1 απέναντι στην Χάβρη, την πρώτη της ήττα στη διάρκεια της σεζόν. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη νέα του ομάδα σε αναμέτρηση για τον τρίτο γύρο του Λιγκ Καπ, στην οποία η Μονακό επικράτησε της Βαλανσιέν με σκορ 4–2. Στις 18 Ιανουαρίου 2013, ο Οκάμπος πέτυχε το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα και έδωσε μια ασίστ για τον Γκάρι Καγκελμάχερ σε μια νίκη με σκορ 2–0 επί της Ιστρ. Ο Οκάμπος είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τις τεχνικές του ικανότητες καθώς και για την ηρεμία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι του. Διαθέτει, επίσης, πολύ καλή ντρίμπλα, ενώ διαθέτει πολύ καλό σουτ και με τα δύο πόδια. Έχει καλή ικανότητα με το κεφάλι, ενώ το ύψος του τον καθιστά επικίνδυνο εντός της μεγάλης περιοχής. 14:22, 23 Ιουνίου 2012 (UTC) 1Περιλαμβάνονται επίσης άλλες επίσημες διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Κόπα Λιμπερταδόρες και του Κόπα Σουνταμερικάνα.
Κορόνα Τσεχίας

Η τσεχική κορόνα (τσέχικα: koruna česká) είναι το νόμισμα της Τσεχίας. Η κοινή ονομασία είναι «koruna» (μερικές φορές αναφέρεται και ως «Πραγανά χρήματα») και ο κωδικός ISO 4217 είναι CZK. Υποδιαιρείται σε 100 χαλέρου (βραχυγραφείται ως "h", ενικός: haléř, γενική πληθυντικού: haléře).

 Με τη δημιουργία της ανεξάρτητης Τσεχίας το 1993, η τσεχική κορόνα αντικατέστησε στις 8 Φεβρουαρίου 1993 την τσεχοσλοβακική κορόνα σε αναλογία 1:1. Με την ίδια αναλογία εισήχθη και η κορόνα Σλοβακίας, αλλά η κορόνα Τσεχίας εξελίχθηκε σε αρκετά σκληρότερο νόμισμα από αυτήν και είναι σήμερα περίπου 20-25% ακριβότερη. Η Τσεχία σχεδίαζε να υιοθετήσει για νόμισμα το ευρώ το 2012, ωστόσο η κυβέρνηση εγκατέλειψε το σχέδιο αυτό το 2007. Εντός της χώρας υπάρχει έντονη αντίθεση στην προοπτική να εισαχθεί το ευρώ στην Τσεχία, παρότι τα κριτήρια πληρούνται. Τσεχικά κέρματα ευρώ Κεντρική Τράπεζα της Τσεχίας Τουριστικό υλικό για την Τσεχία αλλά και λοιπές χρήσιμες πληροφορίες στην Ελληνική γλώσσα από την Πρεσβεία της Τσεχικής Δημοκρατίας στην Ελλάδα
Άγιοι Ανάργυροι Καρδίτσας

Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κρανέας, της δημοτικής ενότητας Παμίσου, του δήμου Μουζακίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομού Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1919, ο οικισμός ονομαζόταν Παληγορίτσα και, μέχρι το 1957 Παλιούρ Γορίτσα (Παλιούρη Γορίτσα, Παλιούρι Γορίτσα).

 Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι πεδινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού, στον κάμπο της Καρδίτσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 16 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Καρδίτσας. Ως Παληγορίτσα και Παλιούρ Γορίτσα Ο οικισμός εμφανίστηκε διοικητικά το 1883 ως Παληγορίτσα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιθώμης του νομού Τρικάλων. Το 1889 υπήχθη στον νομό Καρδίτσας, αλλά το 1909 πέρασε ξανά στον νομό Τρικάλων. Το 1920 μετονομάστηκε σε Παλιούρ Γορίτσα. Το 1944 υπήχθη, με αυτή την ονομασία, οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιοι Ανάργυροι. Ως Άγιοι Ανάργυροι Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κρανέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παμίσου Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παμίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουζακίου(Πηγή: ) Το χωριό Γορίτσα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1295 από τον χωροδεσπότη Μιχαήλ Γαβριηλόπουλο που είχε καταλάβει το φρούριο του Φαναρίου και την περιοχή. Αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο έξω από το Φανάρι, εκεί όπου είναι σήμερα ο Άγιος Σεραφείμ και υπάρχει ακόμη μία πηγή που την λένε «Γορίτσα». Στην πρόθεση του Μεγάλου Μετεώρου 1348 αναφέρεται το χωριό ως Παλιούρι Γορίτσας και υπαγόταν στο Μοναστήρι της Παναγίας της Ελεούσας στο χωριό Λοξάδα. Αναφέρεται επίσης ότι είχε δύο μύλους και ιχθυοτροφείο καθώς και μεγάλες εκτάσεις με λιβάδια. Οι κάτοικοι του χωριού είναι Καραγκούνηδες και όσοι ήρθαν αργότερα αφομοιώθηκαν και πήραν ήθη, έθιμα και γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής. Ο αναδασμός της γης έδωσε νέα πνοή στο χωριό και τώρα όλοι ασχολούνται με μονοκαλλιέργειες, συνήθως βαμβάκι. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου (1956), στη θέση παλαιότερης εκκλησίας με το ίδιο όνομα, στην ανατολική είσοδο του οικισμού. Εδώ βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας. Επειδή ο ναός είχε δεχθεί τα λείψανα των Αγίων Αναργύρων (απ’ όπου πήρε την ονομασία του ο οικισμός), εορτάζει τόσο την 1η Ιουλίου όσο και την ημέρα του Αγίου Γεωργίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.facebook.com/kombelos/posts/1392036287488142/
Στέφανος της Σλαβονίας

O Στέφανος (20 Αυγούστου 1332 - 9 Αυγούστου 1354) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν δούκας της Σλαβονίας (1339-1346), της Τρανσυλβανίας και του Σέπες & του Σάρος.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Πιάστ, κόρης του Βλαδισλάου Α΄ του βραχύ, βασιλιά της Πολωνίας. Του δόθηκε ο τίτλος του δούκα της Σλαβονίας χωρίς να συμμετέχει στη διοίκηση της επαρχίας αυτής. Ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας το 1346 του έδωσε τις κομητείες Σέπες & Σάρος και έφτιαξε εκεί το σπίτι του. Το 1349 τον έκανε δούκα της Τρανσυλβανίας και σύντομα τον όρισε διοικητή της Σλαβονίας (ανατολικής Κροατίας). Ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν άτεκνος, έτσι όταν το 1345 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός Ανδρέας δούκας της Καλαβρίας, ο Στέφανος έγινε διάδοχος της Ουγγαρίας. Το 1350 που ο αδελφός του έκανε εκστρατεία στη Νάπολη, ο Στέφανος κυβέρνησε την Ουγγαρία μαζί με τη μητέρα τους Ελισάβετ. Το ίδιο έτος έγινε πάλι δούκας της Τρανσυλβανίας και το διάστημμα 1352-53 δούκας του Σέπες & Σάρος. Του ανετέθη η διοίκηση της Κροατίας, Δαλματίας και Σλαβονίας. Μετά από μία εκστρατεία του εναντίον της Σερβίας, κατά την επιστροφή απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης στο δουκάτο της Σλαβονίας. Ο γιος του απεβίωσε το 1360, η σύζυγός του το 1374 και ο Λουδοβίκος Α΄ το 1382. Νυμφεύτηκε το 1350 τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1352-πριν το 1380, παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πάππου της Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα. Ιωάννης 1354-1360, δούκας της Σλαβονίας· απεβίωσε 6 ετών. The Hungarian Illuminated Chronicle: Chronica de Gestis Hungarorum (Edited by Dezső Dercsényi) (1970). Corvina, Taplinger Publishing. ISBN 0-8008-4015-1.