Ο παίκτης (ταινία)

Ο παίκτης (αγγλικά: The Player‎) είναι σατιρική μαύρη κωμωδία αμερικανικής παραγωγής του 1992 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Όλτμαν και σενάριο Μάικλ Τόλκιν, βασισμένη στο δικό του ομότιτλο μυθιστόρημα που εκδόθηκε το 1988. Πρωταγωνιστούν οι Τιμ Ρόμπινς, Γκρέτα Σκάκι, Φρεντ Γουόρντ, Γούπι Γκόλντμπεργκ, Πήτερ Γκάλαχερ, Μπράιον Τζέιμς και Σύνθια Στήβενσον. Η υπόθεση αναφέρεται σε ένα υψηλόβαθμο στελέχος κινηματογραφικού στούντιο του Χόλιγουντ που σκοτώνει έναν επίδοξο σεναριογράφο, καθώς πιστεύει ότι του στέλνει απειλειτικές επιστολές. Η ταινία κέρδισε (μεταξύ άλλων) βραβεία Α' Ανδρικού Ρόλου (Ρόμπινς) και Σκηνοθεσίας (Όλτμαν) στο Φεστιβάλ των Καννών, δύο Χρυσές Σφαίρες και δύο Βραβεία BAFTA . Ήταν επίσης υποψήφια (μεταξύ άλλων) για τρία Βραβεία Όσκαρ και ένα Σεζάρ. Δεκάδες σκηνοθέτες και ηθοποιοί από το Χόλιγουντ εμφανίζονται σε μικρούς ρόλους ως οι ίδιοι . Επιπλέον, η ταινία είναι γεμάτη από αναφορές σε άλλες ταινίες και εσωτερικά αστεία που αναγνωρίζουν οι ειδικοί.

 Ο Γκρίφιν Μιλ είναι ένας από τους σπουδαίους ανθρώπους στο Χόλιγουντ που αποφασίζουν για το ποιανού τα σενάρια μπορούν να γίνουν ταινία και ποια όχι. Ουσιαστικά είναι στο δρόμο 24 ώρες το 24ωρο για να είναι φίλος με άτομα που μπορεί να χρειαστεί - τα οποία δεν του αρέσουν πολύ και δεν τον συμπαθούν . Ως εκ τούτου , οι επαφές του με την κοπέλα του Μπόνι Σέροου σπάνια δεν αφορούν τη δουλειά ή διακόπτονται με άλλο τρόπο από αυτήν. Ο Μιλ νιώθει μεγάλη πίεση επειδή τα αφεντικά του έχουν τον Λάρι Λέβι επίσημα να κάνει την ίδια δουλειά με αυτόν, αλλά φοβάται ότι αυτός είναι ο επερχόμενος αντικαταστάτης του και ο ίδιος θα βγει σύντομα στον δρόμο. Επιπλέον, ο Μιλ δέχεται απειλές κατά της ζωής του με τη μορφή καρτ-ποστάλ από έναν ανώνυμο αποστολέα. Ο Μιλ υποπτεύεται ότι ο αποστολέας των καρτ ποστάλ είναι ένας σεναριογράφος την ιδέα του οποίου έχει απορρίψει στο παρελθόν. Μετά από μια ερασιτεχνική έρευνα από μόνος του, πιστεύει ότι ξέρει ότι ο Ντέιβιντ Κάχαν πρέπει να είναι ο αποστολέας. Ο Μιλ τον επισκέπτεται για να εξακριβώσει την υποψία του και, αν χρειαστεί, να ηρεμήσει τον Κάχαν. Μέσω της κοπέλας του Κάχαν, ο Μιλ ανακαλύπτει ότι ο Κάχαν έχει πάει σε έναν κινηματογράφο για να δει το Ladri di biciclette . Εκεί, ο Μιλ «τυχαία» πέφτει πάνω στον Κάχαν, αλλά η συνάντησή τους, στην οποία ο Μιλ προσφέρει δουλειά στον Κάχαν, καταλήγει σε μια άγρια λογομαχία στο δρόμο. Σε μια κρίση ψυχικής διαταραχής, ο Μιλ πνίγει τον Κάχαν σε μια ρηχή λίμνη , οπότε και φεύγει πανικόβλητος από τον τόπο του εγκλήματος. Τώρα έχει δύο προβλήματα: πρώτα από όλα δεν θέλει να τον πιάσουν ως δολοφόνο του Κάχαν, αλλά ακόμα δεν ξέρει ποιος έστειλε τις ανώνυμες επιστολές. Γιατί και μετά τον θάνατο του Κάχαν, οι αποστολές δεν σταματούν να έρχονται. Στο μεταξύ, βλέπει επίσης τον Λέβι να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά στην εκτίμηση των συναδέλφων του. Τελικά, χωρίζει με την Μπόνι, υιοθετεί την ψυχρόαιμη Ισλανδή κοπέλα του Κάχαν - που δεν θέλει να ακούσει την ομολογία του - εγκρίνει μια πρωτότυπη ταινία που αποδεικνύεται μια τρομερή ταινία κλισέ («το κοινό το ήθελε») και γίνεται αφεντικό στούντιο και ανώτερος του Λέβι. Τότε διώκεται από ειρωνικούς αστυνομικούς με επικεφαλής την Γούπι Γκόλντμπεργκ για τη δολοφονία του Κάχαν, αλλά γλιτώνει την καταδίκη λόγω μιας μαρτυρίας. Τελικά όταν τον καλεί στο αυτοκίνητο ένας σεναριογράφος για μια νέα ταινία με τίτλο "Ο παίκτης" που αναφέρεται στη δολοφονία ενός σεναριογράφου, ο Μιλ εγκρίνει αμέσως το σενάριο. Ο Άλτμαν είχε προβλήματα με τα στούντιο του Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1970 μετά από μια σειρά από ταινίες ( όπως Η Έντιμος Κυρία και ο Χαρτοπαίκτης, The Long Goodbye ) που έχασαν χρήματα ή δυσκολεύτηκαν να βρουν κοινό, παρά τον κριτικό έπαινο και τη λατρεία που έλαβαν. Ο Άλτμαν συνέχισε να εργάζεται έξω από τα στούντιο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και σε όλη τη δεκαετία του 1980, κάνοντας συχνά έργα μικρού προϋπολογισμού ή κινηματογραφώντας θεατρικά έργα για να κρατήσει ζωντανή την καριέρα του. Ο Τσέβι Τσέις ενδιαφέρθηκε να παίξει τον ρόλο του Griffin Mill, αλλά η Warner Bros δεν ήθελε ο Τσέις να πρωταγωνιστήσει στην ταινία. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 97% με βάση 65 κριτικές, με μέση βαθμολογία 8,70/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Αναγκαστικά κυνικός χωρίς να υποκύψει στην πικρία, ο Παίκτης είναι μια από τις σπουδαίες σάτιρες του Χόλιγουντ όλων των εποχών — και ένα κορυφαίο σημείο του έργου του Άλτμαν με γνώμονα το σύνολο». Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 86 στα 100, με βάση 20 κριτικούς, υποδηλώνοντας «καθολική αναγνώριση». Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τέσσερα αστέρια στα τέσσερα και την αποκάλεσε «μια έξυπνη και αστεία ταινία. Είναι επίσης απολύτως της εποχής της. Μετά τα σκάνδαλα αποταμιεύσεων και δανείων, μετά τον Μάικλ Μίλκεν, μετά από παλιομοδίτικα και κλεμμένα συνταξιοδοτικά ταμεία, ιδού μια ταινία που χρησιμοποιεί το Χόλιγουντ ως μεταφορά για τη φιλαργυρία της δεκαετίας του 1980. Είναι η ταινία The Bonfire of the Vanities που ήθελε να γίνει» Ο Τζιν Σίσκελ έδωσε επίσης στην ταινία έναν τέλειο βαθμό τεσσάρων αστέρων και έγραψε: "Αν δεν ήξερες τίποτα και δεν σε ένοιαζε τίποτα για τον κινηματογράφο, μπορείς να εκτιμήσεις και τον παίκτη ως ένα καλό θρίλερ". Ο Βίνσεντ Κάνμπι των New York Times έγραψε: Ο Ρόμπερτ Άλτμαν δεν ήταν πραγματικά μακριά. Ωστόσο, η νέα του σάτιρα του Χόλιγουντ με τίτλο Ο παίκτης είναι τόσο διασκεδαστική, τόσο ανατρεπτική και τόσο ευγενικά ασεβής που φαίνεται να ανακοινώνει την επιστροφή του μεγάλου κοινωνικού σκηνοθέτη του οποίου το Νάσβιλ παραμένει ένα από τα κλασικά της δεκαετίας του 1970. Ο Τοντ Μακάρθι του Variety έγραψε: Ανελέητα σατιρικό αλλά και καλοσυνάτο, αυτό το εξαιρετικά διασκεδαστικό slam dunk αντιπροσωπεύει μια αξιοσημείωτη αμερικανική επιστροφή για τον αιώνιο ταραχώδη Ρόμπερτ Άλτμαν. Ο Terrence Rafferty του The New Yorker την χαρακτήρισε μια λαμπρή σκοτεινή κωμωδία για τον θάνατο της αμερικανικής παραγωγής ταινιών, προσθέτοντας: Σε αυτή την εικόνα ο Αλτμαν κάνει μια από τις ειδικότητες του: εξερευνώντας μια περίεργη αμερικανική υποκουλτούρα - αποκαλύπτοντας τις χαρακτηριστικές υφές της και εξηγώντας τις περίεργες αρχές της κοινωνικής επαφής που τη διατηρούν σε λειτουργία. Αλλά όταν το ιδιότυπο ύφος του ανθρωπολογικού ρεαλισμού εφαρμόζεται στη σφιχτή κοινότητα των «παικτών» του Χόλιγουντ, έχει σχεδόν παραισθησιογόνο αποτέλεσμα. Ο Πίτερ Ράινερ των Los Angeles Times έγραψε ότι Ο Άλτμαν έκανε μια ταινία εξαιρετικά επιδέξιη και ευχάριστη. Σαν να χλευάζει τους επικριτές του, αφηγείται μια ιστορία αυτή τη φορά, και το κάνει καλύτερα από τους αυτούς που έπιαναν δουλειά ενώ δεν τα κατάφερνε. Ο παίκτης τοποθετήθηκε στις 80 καλύτερες λίστες των κριτικών στο τέλος της χρονιάς, δεύτερος μόνο μετά το Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ το 1992.