IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
N-αιθυλομεθανιμίνη

Η Ν-αιθυλομεθανιμίνη ή μεθυλεναιθυλιμίνη ή Ν-μεθυλεναιθαναμίνη ή μεθυλιμιναιθάνιο ή 2-αζαβουτένιο-1 είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=NCH2CH3. Είναι μια δευτεροταγής αλδιμίνη. Με βάση το χημικό τύπο της, C3H7N, έχει τα ακόλουθα ένδεκα (11) ισομερή θέσης: Προπεν-1-αμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3CH=CHNH2 (σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή). Προπεν-2-αμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=CHCH2NH2. Προπεναμίνη-2 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3C(NH2)=CH2. N-μεθυλαιθεναμίνη ή βινυλομεθυλαμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3NHCH=CH2. Προπανιμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3CH2CH=NH. Προπανιμίνη-2 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3C(=NH)CH3. N-μεθυλαιθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3N=CHCH3. Κυκλοπροπαναμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: . Αζετιδίνη ή επαζωπροπάνιο-1,3 με σύντομο συντακτικό τύπο : 2-μεθυλαζιριδίνη ή επαζωπροπάνιο-1,2 με σύντομο συντακτικό τύπο . N-μεθυλαζιριδίνη ή Ν-μεθυλεπαζαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο .

 Με επίδραση αιθαναμίνης σε μεθανάλη: Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.: Ανάγεται προς αιθυλομεθυλαμίνη: Τα καρβένια (π.χ. [:CH2] (μεθυλένιο) μπορούν να παρεμβληθούν στους δεσμούς C-Η και να δώσει προσθήκη στο δεσμό C=N. Π.χ. έχουμε. Συγκεκριμένα έχουμε τις ακόλουθες μερικές αντιδράσεις:Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς CH2-H. Παράγεται N-προπυλομεθανομίνη. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς C#1H-H. Παράγεται N-αιθυλοαιθανιμίνη. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς C#1'H-H. Παράγεται N-ισοπροπυλομεθανιμίνη. Προσθήκη στον έναν (1) δεσμό C=N. Παράγεται N-αιθυλαζιριδίνη.Οπότε η συνολική αντίδραση είναι η ακόλουθη: Με τη χρήση μεθυλενοδιιωδιδίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Στέφαν Βούκανοβιτς Νέμανιτς

Ο Στέφραν Βούκανοβιτς, σερβ. Стефан Вукановић Немањи (άκμασε το α' ήμισυ τού 13ου αι.) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν πρίγκιπας της Σερβίας, ανιψιός τού βασιλιά της Σερβίας. Έκτισε το μοναστήρι της Μόρασα.

 Ήταν γιος τού Βούκαν μεγάλου πρίγκιπα, που αυτοανακηρύχθηκε "βασιλιάς της Διόκλειας, Δαλματίας, Τραβούνιας, Τόπλιτσας και Χβόσνο" το 1195 και κυβέρνησε τη Σερβία για λίγο (1202-1204). Θείος του ήταν ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος της Σερβίας (βασ. 1196-1217). Ο Στέφαν είχε τον τίτλο τού κνεζ (πρίγκιπα) και είχε δύο αδελφούς: τον Τζόρτζε, τελευταίο πρίγκιπα της Διόκλειας/Ζέτας (1208-1216) και τον Ντμίταρ ζουπάνο (κύριο επαρχίας) και μοναχό. Το 1252 ο Στέφαν έκτισε το μοναστήρι της Μόρασα. Το έκτισε στις όχθες τού ομώνυμου ποταμού στην καρδιά των εδαφών της Διόκλειας (σήμερα ανήκει στο Μαυροβούνιο). Ιδρύθηκε κατά τη βασιλεία τού εξαδέλφου του Στέφανου Ούρου Α΄ (βασ. 1243-1276) στη δεξιά όχθη του Μόρασα, στο μέρος που το φαράγγι του ποταμού είναι ευρύ και λέγεται Ντόνια Μόρασα. Έχει θέα στο ποτάμι και έχει υψόμετρο 40 μ. Κοντά είναι ο καταρράκτης Σβέτιγκορα, που θεωρείται ο ωραιότερος του Μαυροβουνίου. Fine, John Van Antwerp (1994), The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5 Ćorović, Vladimir (1941). "Історија српског народа (Istorija srpskog naroda)". Internet, 2001) (in Serbian). Пројекат Растко: Библиотека српске културе; Projekat Rastko: Biblioteka srpske kulture.
Ζακ Ροζιέ

Ο Ζακ Ροζιέ (γαλλικά: Jacques Rozier), (10 Νοεμβρίου 1926 -2 Ιουνίου 2023) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Είναι ένας από τους τελευταίους του Γαλλικού Νέου Κύματος και εχει συνεργαστεί με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Τρεις από τις ταινίες του προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1978, υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής του 28ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου, Απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 96 ετών

 1963 Adieu Philippine 1971 Du Cote D'Orouet 1976 Les Naufrages de l'Ile de la Tortue 1985 Maine-Ocean Express (Βραβείο Ζαν Βιγκό) 2001 Fifi Martingale 2007 Le Perroquet bleu Comment devenir cinéaste sans se prendre la tête (1995) Revenez plaisirs exilés! (TV) (1992) Joséphine en tournée (TV) (1990) Lettre d'un cinéaste: Jacques Rozier (TV) (1983) Lettre de la Sierra Morena (1983) Nono Nénesse (1976) Jean Vigo (ντοκιμαντέρ) (TV) (1964) Ni figue ni raisin (TV) (1964) Le Parti Des Choses (1963) Dans Le Vent [doc] (1962) Blue Jeans (1958) La Rentree Des Classes (1955) Βιογραφία του Ζακ Ροζιέρ στην IMDb
Last of a Dyin' Breed

Last of a Dyin' Breed είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 21 Αυγούστου του 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Roadrunner". Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 14 του Billboard, την υψηλότερη θέση στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος μετά το "Street Survivors" του 1977. Επίσης, μπήκε στο Top-20 σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και στο Top-10 του φινλανδικού καταλόγου επιτυχιών. Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,8 / 5 και το "Ultimate Guitar" με 7,3 / 10.

 Last of a Dyin' Breed (Bob Marlette, Mark Matejka, Rickey Medlocke, Gary Rossington, Dan Serafini, Johnny Van Zant) - 3:51 One Day at a Time (Medlocke, Rossington, J. Van Zant, Marlon Young) - 3:46 Homegrown (Blair Daly, Medlocke, Rossington, J. Van Zant) - 3:41 Ready to Fly (Audley Freed, Medlocke, Rossington, J. Van Zant) - 5:26 Mississippi Blood (Jaren Johnston, Medlocke, Rossington, J. Van Zant) - 2:57 Good Teacher (Daly, Tom Hambridge, Donnie Van Zant, J. Van Zant) - 3:07 Something to Live For (John Lowery, Marlette, Medlocke, Rossington, J. Van Zant) - 4:29 Life's Twisted (Daly, Jon Lawhon, Chris Robertson) - 4:33 Nothing Comes Easy (Hambridge, Medlocke, Rossington, J. Van Zant) - 4:13 Honey Hole (Hambridge, Medlocke, Rossington, J. Van Zant) - 4:35 Start Livin' Life Again (Lowery, Marlette, D. Van Zant, J. Van Zant) - 4:23 Last of a Dyin' Breed (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Αυγούστου 2012 Το Last of a Dyin' Breed ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Ρίκι Μέντλοκ - κιθάρα, φωνητικά Μάικλ Καρτελόουν - τύμπανα Τζόνι Κολτ - μπάσο Μαρκ Ματέικα - κιθάρα, φωνητικά Πίτερ Κιζ - πλήκτραΓκεστ συμμετοχέςΤζον Λάουερι - κιθάρα Last of a Dyin' Breed - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd - Last of a Dyin' Breed (album review) | Sputnikmusic Lynyrd Skynyrd – Last of a Dyin' Breed - Discogs
Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα

Το Ίδρυμα Ιωάννη και Αικατερίνης Σαϊνόπουλου ή συντομότερα Σαϊνοπούλειο ίδρυμα, συστήθηκε το 1967. Σκοπός του ιδρύματος είναι από τότε η ανάληψη και η εκτέλεση κοινωφελών έργων, η παροχή υποτροφιών και η ενίσχυση φιλανθρωπικών, αθλητικών, πολιτιστικών συλλόγων και δραστηριοτήτων πολιτισμού και τέχνης υψηλού επιπέδου.

 Το Ίδρυμα Ιωάννη και Αικατερίνης Σαϊνόπουλου ή συντομότερα Σαϊνοπούλειο ίδρυμα, ιδρύθηκε από τους Ελληνικής καταγωγής από την Μαγούλα Λακωνίας Ιωάννη και Αικατερίνη Σαϊνόπουλου στην Οκλαχόμα Σίτι των ΗΠΑ το 1966, επικυρώθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα αρ.88 την 8/12/1967 και δημοσιεύτηκε στο υπ. αριθμ. 20/20-2-1967 ΦΕΚ. Με τους πόρους του ιδρύματος εκτελούνται διάφορα κοινωφελή έργα όπως: Παροχή υποτροφιών ή καταβολή χρηματικών βραβείων σε πρωτεύσαντες μαθητές ή φοιτητές. Οικονομική ενίσχυση φιλανθρωπικών, αθλητικών, μουσικών συλλόγων αλλά και συλλόγων & ιδρυμάτων ευρύτερου κοινωνικού σκοπού. Κατασκευή ή συμβολή στη κατασκευή οδών, γεφυρών, πάρκων, σχολείων, γηροκομείων κλπ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος αποτελείτο κατά το 2009 από τους: Γεώργιο Σαϊνόπουλο, Πρόεδρο - πρώην δήμαρχο Σπαρτιατών Δημήτρη Αθανασόπουλος, Γραμματέα Ελένη Τζινιέρη-Τζανετάκου, Ταμία Παναγιώτη Μουζάκη, Μελος Δωρεές Ιωάννη & Αικατερίνης Σαϊνόπουλου πριν την ίδρυση του Ιδρύματος. Δημοτικό Σχολείο Μαγούλας Κοιμητήριο Μαγούλας Κεντρική Πλατεία ΜαγούλαΜετά την ίδρυση του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος: Δημιουργία Πλατείας στην Σπάρτη η οποία τιμής ένεκεν ονομάστηκε πλατεία Σαϊνόπουλου. Κατασκευή παιδικής χαράς στο πάρκο Ευαγγελιστρίας (Μητρόπολη Σπάρτης) Κατασκευή υποσταθμού αναμετάδοσης τηλεοπτικών προγραμμάτων (ΥΕΝΕΔ, σήμερα ΕΤ2) Αγορά και δωρεά προς την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης χώρου 20 στρεμμάτων όπου σήμερα λειτουργεί το σύγχρονο Ίδρυμα του Ασύλου Ανιάτων. Δημιουργία Σαϊνοπούλειου Αμφιθέατρου. Ο πρόεδρος κ. Γεώργιος Σαϊνόπουλος έχει δεχθεί τιμητικές διακρίσεις από τους παρακάτω: από τον Σύνδεσμο Λακεδαιμονίων, από τον Ερυθρό Σταυρό (αργυρό παράσημο ως πρόεδρος του παραρτήματος Σπάρτης), από την διοίκηση του ΚΕΕΜ Σπάρτης, μετάλλιο από την Διεθνή Επιτροπή Αθλητικού Πνεύματος,Επίσης, το Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα το 1990 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την φιλανθρωπική και πολιτιστική του δράση. Ιστοσελίδα Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος. Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο.
Βέσνα Γέλιτς

Η Βέσνα Γέλιτς, γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1983 στο Νόβο Μέστο, είναι Κροάτισα πρώην διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία έχει αγωνιστεί με τη φανέλα του Ηρακλή Κηφισιάς στην Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της Ελλάδας ως ακραία.

 Η Βέσνα Γέλιτς ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Κροατίας. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ όπου κατέκτησε την έβδομη θέση. Η Βέσνα είναι η αδερφή της διεθνής αθλήτριας πετοσφαίρισης Μπάρμπαρα Γέλιτς, η οποία ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας της Κροατίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Είναι κόρες του διεθνή πετοσφαιριστή Ίβιτσα Γέλιτς, ο οποίος ήταν ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Κροατίας το 2000 και έπαιξε για την εθνική ομάδα των Γιουγκοσλαβικών ανδρών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ
Στενογραφία

Η στενογραφία είναι μέθοδος ταχύτατης γραφής με ειδικό αλφάβητο, που δίνει την ευκαιρία να παρασταθεί ολόκληρη λέξη με απλή μονοκοντυλιά και έτσι να μπορεί αυτός που γράφει να παρακολουθεί τον προφορικό λόγο. Ως παράδοση οι στενογράφοι εργάζονται σε κοινοβούλια και δικαστήρια ενώ σε άλλους χώρους είναι πλέον σπάνιοι.

 Πρώτο το εφευρετικό πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων άρχισε να απλοποιεί διάφορα γράμματα ή να παραλείπει άλλα στις επιγραφές από τον 4ο αι. π.Χ. Πριν να καθιερωθεί ο όρος στενογραφία, υπήρχαν οι ονομασίες σημειογραφία, ταχυγραφία και σπάνια οξυγραφία. Από την αρχαία Ελλάδα πήραν τη σημειογραφία οι Ρωμαίοι κι ασχολήθηκαν μ' αυτήν κύρια ο Κικέρωνας κι ο φίλος του Τύλιος Τίρωνας. Από κει μεταδόθηκε στο Βυζάντιο και από τον 6ο μ.Χ. αι. άρχισε η σταδιακή εμφάνιση της σημειογραφίας. Μετά το 15ο αι. στην Αγγλία ασχολήθηκαν με την εφεύρεση στενογραφικών συστημάτων ο Πλίμουθ, ο Μπράιτ, ο Ουίλις, ο Σέλτον, ο Τέιλορ και ο Ισαάκ Πίτμαν του οποίου το σύστημά ήταν αυτό που τελικά επικράτησε. Στη Γερμανία η στενογραφική κίνηση αρχίζει από το 1796 ώσπου τελικά καθιερώθηκε η ενοποιημένη γερμανική στενογραφία επίσημα από το κράτος. Στην Ελλάδα επικράτησε περισσότερο το γερμανικό σύστημα του Γκαμπελσμπέργκερ που προσαρμόστηκε στα ελληνικά από τον Ιωσήφ Μίνδλερ. Στη στενογραφία ισχύει ο κανόνας "γράφε όπως ακούς", δηλαδή δεν τηρείται η ορθογραφία. Τα κεφαλαία, οι τόνοι, τα πνεύματα και τα σημεία στίξης εκτός από το ερωτηματικό καταργούνται.
Ντέιβιντ Ρέιφιλ

Ο Ντέιβιντ Ρέιφιλ (David Rayfiel, 9 Σεπτεμβρίου 1923 – 22 Ιουνίου 2011) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος και ένας από τους κύριους συνεργάτες του σκηνoθέτη Σίντνεϊ Πόλοκ (1934-2008). Ο ίδιος έγραψε σενάρια εκτός από τον κινηματογράφο και για την τηλεόραση, όπως το σενάριο της αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς "Κολόμπο" (1974).

 Ήταν γιος του Αμερικανού βουλευτή Λίο Φ. Ρέιφιλ (1888-1978). Ο Ρέιφιλ παντρεύτηκε πρώτα με την ηθοποιό Μορίν Στέιπλετον (1925-2006) το 1963. Έμειναν μαζί ως το 1966, οπότε εκδόθηκε το διαζύγιό τους.Η πρώην οικία του στο Ντέι της Νέας Υόρκης είναι γνωστή ως σπίτι του Ντέιβιντ Ρέιφιλ (David Rayfiel House) και συμπεριλήφθηκε στην εθνική καταγραφή των ιστορικών τόπων (National Register of Historic Places) το 2009. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 22 Ιουνίου 2011 σε ηλικία 87 ετών. Άφησε την δεύτερη σύζυγό του, Λιν Σβάρτσενμπεκ (Lynne Schwarzenbek-Rayfiel). Το 1976 τιμήθηκε με βραβείο σεναρίου Έντγκαρ Άλαν Πόε για το σενάριό του στην ταινία Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα από κοινού με τον Λορέντζο Σεμπλ Επίσης βραβεύτηκε με Βραβείο Σεζάρ το 1981 για την ταινία Death Watch. The Slender Thread (ανεπίσημο) (1965) This Property is Condemned (1966) Castle Keep (1969) Valdez Is Coming (1971) Lipstick (1976) Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα (1976) Death Watch (1980) Absence of Malice (1981) Round Midnight (1986) The Morning After (ανεπίσημα) (1986) Αβάνα (1990) The Firm (1993) Intersection (1994) Σαμπρίνα (1995) Random Hearts (ανεπίσημα) (1999)
Δημήτρης Πέλκας

Ο Δημήτρης Πέλκας (Γιαννιτσά, 26 Οκτωβρίου 1993), είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για την αγγλική Χαλ Σίτι (με δανεισμό από την τουρκική Φενέρμπαχτσε) και την Εθνική Ελλάδος.

 Ο Πέλκας ξεκίνησε την ενασχόληση του με το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία, στα Γιαννιτσά όπου μεγάλωσε. Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ το 2007, αγωνίστηκε στα μικρότερα τμήματα του συλλόγου και πέντε χρόνια αργότερα, το 2012 προωθήθηκε στην ομάδα ανδρών. Το 2013 παραχωρήθηκε ως δανεικός για έναν χρόνο στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ενώ την επόμενη χρονιά δόθηκε εκ νέου ως δανεικός στη πορτογαλική Βιτόρια Σετούμπαλ.Το 2015 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, ανανεώνοντας το συμβόλαιό του μέχρι το 2018. Τις επόμενες δύο χρονιές (2015–16 και 2016–17) ήταν από τις βασικές επιλογές των προπονητών της ομάδας, ενώ την τελευταία (2016-17) έφτασε στη κατάκτηση του πρώτου τίτλου της καριέρας του, του κυπέλλου Ελλάδας, στον τελικό του οποίου ο ΠΑΟΚ επικράτησε της ΑΕΚ με 2-1, χωρίς ο ίδιος να αγωνιστεί. Την επόμενη χρονιά είχε αναβαθμισμένο ρόλο στην ομάδα. Μάλιστα, στο φινάλε της σεζόν στέφθηκε ξανά κυπελλούχος Ελλάδος, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Στον τελικό ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε ξανά την ΑΕΚ και αυτή τη φορά κέρδισε με σκορ 2-0, ενώ ο ίδιος έπαιξε σε όλο τον αγώνα και σκόραρε το δεύτερο γκολ της ομάδας του. Την επόμενη χρονιά αποτέλεσε ξανά μία από τις σταθερές επιλογές για την ενδεκάδα, ενώ αποτέλεσε και έναν από τους τρεις αρχηγούς της ομάδας. Η χρονιά είχε καλή κατάληξη για τον ίδιο και την ομάδα αφού εκτός από το πρωτάθλημα έφτασε και στη κατάκτηση του κυπέλλου κάνοντας το νταμπλ. Το φθινόπωρο του 2020, μετά από 13 χρόνια στον ΠΑΟΚ, υπέγραψε με τη τουρκική Φενέρμπαχτσε. Τη σεζόν 2022-23 αγωνίζεται με μορφή δανεισμού στην αγγλική Χαλ Σίτι. Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων την περίοδο μεταξύ 2011-2013. Το 2015 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ανδρών, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στις 8 Οκτωβρίου στον εκτός έδρας αγώνα με τη Βόρεια Ιρλανδία για τα προκριματικά του Euro 2016, όπου πέρασε ως αλλαγή αντικαθιστώντας τον Παναγιώτη Κονέ. Στις 26 Ιουνίου 2022 παντρεύτηκε τη σύντροφο του, Κυβέλη Μάρδα, κόρη του πολιτικού Δημήτρη Μάρδα. ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδας: 3 (2016-17), (2017-18) (2018-2019)(2019-20 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1 (2019) Ο Δημήτρης Πέλκας στο soccerway Το προφίλ του Δημήτρη Πέλκα στο transfermarkt
Μπασίρο Τζα

Ο Μπασίρο Τζα (Baciro Djá, γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1973) είναι πολιτικός της Γουινέας-Μπισσάου και πρωθυπουργός από τις 27 Μαΐου 2016 ως τις 18 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Ο Τζα υπηρέτησε ξανά ως πρωθυπουργός για βραχύβιο χρονικό διάστημα το 2015. Είναι μέλος του Κόμματος Ανεξαρτησίας της Γουινέας-Μπισσάου.

 Γεννημένος το 1973, ο Τζα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αβάνας στην Κούβα το 1996. Σπούδασε εκεί Κοινωνική Ψυχολογία και το 1998 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο από το Ανώτερο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας (ISPA]) στη Λισαβόνα. Την περίοδο από το 2006 ως το 2008 ήταν συντονιστής σε ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα επί θεμάτων άμυνας και ασφαλείας και ανέλαβε επικεφαλής του Ινστιτούτου Εθνικής Άμυνας. Το 2008 εξελέγη βουλευτής και την ίδια χρονιά διορίστηκε υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού. Το 2011 και το 2012 υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας. Στις εκλογές του 2012 αυτοπαρουσιάστηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Υπηρετεί ως ο τρίτος αντιπρόεδρος του Αφρικανικού Κόμματος Ανεξαρτησίας της Γουινέας-Μπισσάου (PAIGC). Στις 20 Αυγούστου 2015, λίγες ημέρες μετά την απόλυση της κυβέρνησης του Ντομίνγκος Σιμόες Περέιρα, ο Τζα διορίστηκε πρωθυπουργός με προεδρικό διάταγμα. Το κόμμα PAIGC ήταν αντίθετο στο διορισμό του Τζα στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Η ECOWAS επίσης εξέφρασε την ανησυχία της για την προεδρική ενέργεια να αλλάξει ο πρωθυπουργός.Ο πρωθυπουργός Τζα παραιτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015, δύο μόλις ημέρες μετά το διορισμό του υπουργικού συμβουλίου του. Η παραίτηση έγινε έπειτα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου με βάση την οποία ο διορισμός του στην πρωθυπουργία είχε γίνει κατά παραβίαση του Συντάγματος.Τον Μάιο του 2016, έπειτα από την παραίτηση του Κάρλος Κορέια, ο Τζα επανήλθε στην πρωθυπουργία, παραμένοντας για ένα εξάμηνο.
Αμπελιά Θεσπρωτίας

Η Αμπελιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1958 ο οικισμός ονομαζόταν Δράγανη.

 Η Αμπελιά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του υψώματος «Δάφνη» (508 μ.) και νότια της μικρής λίμνης Προντάνης, νοτιοδυτικά της Παραμυθιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 250. Aπέχει 25 χλμ. περίπου ΝΑ. της Ηγουμενίτσας. Η τοπική κοινότητα Αμπελιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 26,175 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Παντελεήμονας και Ράπι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Δράγανη και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας και το 1958 μετονομάστηκε σε Αμπελιά. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου. Από την περιοχή της Αμπελιάς που, τότε, ονομαζόταν Δράγανη καταγόταν η μεγάλη οικογένεια των Μποτσαραίων. Μάλιστα, είχαν εγκατασταθεί στη θέση «Σούλθι» με τα κοπάδια τους. Το Σούλθι, με τους αλλεπάλληλους περιμετρικούς λόφους, ήταν ένα φυσικό οχυρό, που προσέφερε κάποια ασφάλεια από τους τουρκαλβανούς της περιοχής. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο νότιο τμήμα του οικισμού Τα ιστορικά ξωκκλήσια της Αγίας Βαρβάρας και του Αγίου Γεωργίου Η λίμνη Προντάνη, βόρεια του οικισμού, σταθμός ορνιθολογικής παρατήρησης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο

Το Βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (αγγλικά: San Francisco Film Critics Award For Best Actor‎) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

 Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα Επίσημος ιστότοπος
Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ

Το Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα που διεξάγεται στις επαρχίες Αμμοχώστου και Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμμοχώστου-Λάρνακας (ΠΟΑΛ). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΟΑΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου.Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι ο Λουκής Ακρίτας Λάρνακας με 10 κατακτήσεις. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που εκπροσωπεί την ΠΟΑΛ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΠΟΑΛ που θα συμμετείχαν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ, μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου. Το πρωτάθλημα ΠΟΑΛ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.

 Το πρώταθλημα της ΠΟΑΛ διεξάγεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση θα διεξαχθεί με μονούς αγώνες κατάταξης κάθε ομίλου, με τη γηπεδούχο να ορίζεται βάση κλήρωσης. Στη συνέχεια με βάση τη βαθμολογική κατάταξη οι ομάδες των δυο ομίλων θα διασταυρωθούν σε διπλούς αγώνες νοκ – άουτ ώστε να προκύψουν οι 8 προκριθείσες.Οι 8 προκριθείσες ομάδες θα διαγωνιστούν σε νέα φάση πρωταθλήματος με διπλούς αγώνες ώστε να ανακηρυχθεί η πρωταθλήτρια και δευταρθλήτρια και κατ΄επέκταση οι ομάδες που θα έχουν δικαιώμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Οι πρώτες ομάδες (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ. Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της ΠΟΑΛ για την περίοδο 2023-24 είναι οι πιο κάτω: Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας δεν είναι πλήρης κάθως δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για όλες τις περιόδους. Το πρωταθλήματα τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκαν λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Κύπελλο ΠΟΑΛ
Νεντ Πράις

Ο Έντουαρντ Πράις (αγγλικά: Edward "Ned" Price, 22 Νοεμβρίου 1982), είναι Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος, πρώην στέλεχος της CIA και πολιτικός αναλυτής, που υπηρετεί ως Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν από τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Εργάστηκε ως αναλυτής και ως στέλεχος στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA) από το 2006 έως το 2017, και ως στέλεχος στον Λευκό Οίκο από το 2015 έως το 2017.

 Ο Νεντ Πράις, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1982 στο Ντάλας του Τέξας των ΗΠΑ, όπου και φοίτησε και μεγάλωσε. Σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν στην Ουάσινγκτον, απ'όπου έλαβε πτυχίο με διάκριση το 2005. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές (2008-2010) επάνω στην Αμερικανική Κυβέρνηση και την Δημόσια Διοίκηση, στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, απ'όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPA) το 2010 με διάκριση.Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Αρχικά ο Πράις, εργάστηκε σε προεκλογικές εκστρατείες, ως συνεργάτης στην συμβουλευτική εταιρεία "Cohen Group", και στη συνέχεια ως αναλυτής πληροφοριών με ειδίκευση στον εντοπισμό πιθανών τρομοκρατικών επιθέσεων κατά των ΗΠΑ. Από το 2006 έως το 2013, εργάστηκε ως σύμβουλος και αναλυτής στη CIA. Από το 2013 έως το 2014, διατέλεσε Εκπρόσωπος της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA). Από το 2014 έως το 2015, εργάστηκε ως Διευθυντής Στρατηγικών Επικοινωνιών στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, και στη συνέχεια από το 2015 έως το 2017, ως Εκπρόσωπός του. Από το 2016 έως το 2017, υπηρέτησε ως Ειδικός Βοηθός στον τότε Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.Το 2017, επίσης δίδαξε ως Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, Διεθνείς Σχέσεις και Υποθέσεις.Από το 2017 έως το 2020, εργάστηκε στο Αμερικανικό Τηλεοπτικό Δίκτυο NBC, ως Αναλυτής. Στις 20 Ιανουαρίου 2021, ανέλαβε Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν. Είναι το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο άτομο που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ned Price στο Wikimedia Commons
Σπύρος Πώρος

Ο Σπύρος Πώρος είναι Έλληνας φωτογράφος, σκηνοθέτης, σχεδιαστής μόδας, επιχειρηματίας και δάσκαλος Judo. Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου, 1971, στην Αθήνα. Ο παππούς του, Σπυρίδων Πώρος, υπήρξε θεατρικός συγγραφέας και έργα του έχουν παιχθεί σε Αθηναϊκά θέατρα της εποχής.

 Η καλλιτεχνική του δραστηριότητα καλύπτει, τα τελευταία 30 χρόνια, όλους τους τομείς της φωτογραφικής τέχνης, κλασικής και μοντέρνας, του χώρου της μόδας, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, αλλά και της σκηνοθεσίας. Έχει συνεργαστεί με πληθώρα κορυφαίων προσωπικοτήτων της παγκόσμιας καλλιτεχνικής σκηνής, τραγουδιστές, ηθοποιούς, όπως οι: Jennifer Lopez, Keira Knightley, Christopher Noth, Harvey Keitel, Michael Imperioli, Meagan Good, John Michael Stipe, Alessandra Corine Ambrósi, Massive Attack και φωτογράφισε τον Charles Aznavour για το Amnesty International.Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του αντιπροσωπεύθηκε από τα πρακτορεία Select στο Λονδίνο, Whilelmina στη Νέα Υόρκη, Bananas στο Παρίσι και υπήρξε μοντέλο την δεκαετία των 90΄s. Φωτογραφήθηκε από παγκόσμιους οίκους μόδας, μεταξύ άλλων, Channel, Hugo Boss, Claude Montana, Sonia Rykiel, Emanuel Ungaro. Συνεργάσθηκε με τη Catherine Deneuve για την γαλλική Vogue, επιλέχθηκε ως πρόσωπο της διαφημιστικής καμπάνιας του Jim Beam στην Αμερική, της L’ Oreal, στο Λονδίνο, και συμμετείχε στο επίσημο βιντεοκλίπ του George Michael “Spinning The Wheel” που γυρίστηκε στο Λονδίνο.Τον κέρδισε η δράση πίσω από την κάμερα και με την φωτογραφική του μηχανή ταξίδεψε όλο τον κόσμο αποτυπώνοντας πρόσωπα, βλέμματα και στιγμές. Έχει εργασθεί και φωτογραφίσει σε όλο τον κόσμο: Ηνωμένες Πολιτείες, Ευρώπη, Λατινική Αμερική, Ινδία, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία.Το 2007 έκανε την φωτογράφηση για το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας σε ένα από τα πιο διάσημα έργα του. Οι εκθέσεις του, Tattoo, Bodies and Behaviours, Under Exposed, Love and Strife = Cosmic Cycle, Cuban Ballet and Boxing έχουν φιλοξενηθεί στη Νέα Υόρκη, Αθήνα και Όκλαντ. Σημαντικός σταθμός στην καριέρα του, το Μπουένος Άιρες, στη Αργεντινή. Εκεί ενεργοποιήθηκε έντονα στην κοινωνική προσφορά και την ανθρώπινη αλληλεγγύη μέσω της δουλειάς του και άλλων φιλανθρωπικών ενεργειών. Έχει βοηθήσει να συγκεντρωθούν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Νέα Ζηλανδία και την πατρίδα του την Ελλάδα. Με αφορμή την επιστροφή του στην Ελλάδα , το 2019, ο εκδοτικός οίκος Κάκτος εκδίδει το υπογεγραμμένο βιβλίο του Σπύρου Πώρου «Photosophia» με φωτογραφίες από τη δουλειά του σε όλο τον κόσμο. Το 2011 φωτογραφίζει την Άννα Βίσση και τον Djibril Cisse για τις ανάγκες του ημερολογίου W.I.N. HELLAS 2011 κατά της βίας των γυναικών.
Περιστέρα Κράκα

Η Περιστέρα Κράκα (1860-1938) υπήρξε αρχηγός ανταρτικού σώματος ("καπετάνισσα") Μακεδονομάχων κατά την Μακεδονική επανάσταση του 1878 που είχε αίτημα την κατάργηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου με την οποία μεγάλο μέρος της Οθωμανικής Μακεδονίας προσαρτάτο στη Βουλγαρία.

 Γεννήθηκε στη Σιάτιστα Κοζάνης. Ο αδελφός της Γούλιας Κράκας ήταν επίσης αντάρτης. Αποφάσισε να βγεί στο αντάρτικο όταν οι Τούρκοι την κάλεσαν για ανάκριση. Διέφυγε ντυμένη άντρας και πήγε να συναντήσει τον αδελφό της. Αυτός συνελήφθη από τους Τούρκους οι οποίοι τον έγδαραν ζωντανό. Η Περιστέρα έγινε αρχηγός ανταρτικής ομάδας άνω των 40 ατόμων και ήταν γνωστή με το πολεμικό όνομα "Καπετάν Σπανοβαγγέλης". Εντόπισε τους δολοφόνους του αδελφού της τους οποίους εκδικήθηκε. Η δράση της έγινε γνωστή και εκτός Ελλάδος και η γαλλική φεμινιστική εφημερίδα Le Papillion την αποκάλεσε Ζαν ντ' Αρκ του 19ου αιώνα. Σταμάτησε την ανταρτική της δράση και επέστρεψε στη Σιάτιστα όταν οι Τούρκοι της έδωσαν αμνηστία, για την οποία μεσολάβησε ο μητροπολίτης Σιάτιστας Αγαθάγγελος. Αυτός την υποδέχθηκε θερμά στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Η αμνηστία αυτή παραβιάστηκε από τους Τούρκους οπότε η Περιστέρα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μακεδονία (που ήταν ακόμα υπό Οθωμανική διοίκηση) και να καταφύγει στη Θεσσαλία. Εκεί παντρεύτηκε έναν από τους συντρόφους της, τον αντάρτη Νικόλαο Αποστόλου (ή Περδίκη). Αυτός κάποτε συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Αίγινα για ληστεία. Η Περιστέρα πήγε στην Αθήνα και ζήτησε να συναντηθεί με τον βασιλέα Γεώργιο Α' από τον οποίο ζήτησε αμνηστία για τον σύζυγό της. Κατά την παράδοση ο βασιλιάς χορήγησε αμνηστία όταν θαύμασε τις ικανότητές της στη σκοποβολή. Η Περιστέρα έζησε στη Σιάτιστα μέχρι το τέλος της ζωής της. Εκεί υπάρχει άγαλμα προς τιμή της, με επιγραφή που την χαρακτηρίζει "ανυπότακτη τουρκοφάγο Αμαζόνα, λεοντόκαρδη καπετάνισσα".
Σπήλαιο Μεγάλακκος

Το σπήλαιο Μεγάλακκος βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη, περίπου 500 μέτρα ανατολικότερα από το σπήλαιο Κλειδί.

 Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, διαπιστώθηκε σε διάβρωση του εδάφους μέσα στο σπήλαιο Μεγάλακκος η ύπαρξη στρώματος 6 μέτρων, που περιείχε μαρτυρίες ανθρώπινης δραστηριότητας (οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κλπ), που ανάγονται στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα. Ανάλογα ευρήματα με τα παραπάνω εντοπίστηκαν από την ίδια ομάδα αρχαιολόγων και στις γειτονικές βραχοσκεπές Κλειδί και Μπόιλα. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι, κατά τη 14η χιλιετία, και οι τρεις αυτές θέσεις στην κοιλάδα του Βοϊδομάτη ήταν σε χρήση και, επομένως, είναι πιθανό να λειτουργούσαν συμπληρωματικά. Καραδήμου, Α. «Βραχοσκεπή Μπόιλα». Οδυσσεύς. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2022.
Κοίμηση της Παρθένου Μαρίας του Κοσάτκυ

Η Κοίμηση της Παρθένου Μαρίας του Κοσάτκυ (The Death of the Virgin Mary of Košátky) είναι πίνακας του 14ου αιώνα. Ανακαλύφθηκε το 1922 στο Παρεκκλήσι της Μαύρης Παρθένου, στο Κάστρο του Κοσάτκυ, που βρίσκεται δίπλα στη πόλη Μλάντα Μπόλεσλαβ, στην Κεντρική Βοημία, στη Τσεχία. Πιστεύεται ότι ανήκε στο χρονικογράφο και υπεύθυνο για την κατασκευή του Καθεδρικού της Πράγας, Beneš Krabice of Veitmile (Benesch von Weitmühl). Εκτέθηκε στη Γκαλερί της Εταιρίας των Πατριωτών Φίλων της Τέχνης (Gallery of the Society of Patriotic Friends of Art). Αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία της οικογένειας Kolowrat (μέχρι το 1946). Σήμερα ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης.

 Ο πίνακας χρονολογείται το 1340 -1350, κατά την περίοδο της βασιλείας του Καρόλου του Δ’ . Έχει στοιχεία βορειοευρωπαϊκού γοτθικού στυλ με ισχυρές ιταλικές επιρροές, κυρίως από την περιοχή της Σιένας και πιθανόν να ήταν μέρος δίπτυχου, του οποίου το άλλο μέρος ίσως ήταν η Αγία Τριάδα του Βρότσλαβ. Ο δημιουργός του πίνακα δεν είναι γνωστός. Στον πίνακα δίπλα στη νεκρή Παναγία, απεικονίζεται ο Χριστός, που κρατά τη ψυχή της Παναγίας, και γύρω τους βρίσκονται οι Απόστολοι. Η σύνθεση του έργου είναι μνημειώδης και περίπλοκη ενώ τα πρόσωπα είναι ζωγραφισμένα σύμφωνα με τη Σχολή της Βενετίας. Ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος με την τεχνική της τέμπερας, πάνω σε ξύλο βελανιδιάς καλυμμένο με τεντωμένο καμβά. Το προπαρασκευστικό σχέδιο έγινε με βάση κιμωλίας και τα περιγράμματα έγιναν με μαύρο χρώμα. https://web.archive.org/web/20200101153743/https://www.rodon.cz/umeni/Ceske-sakralni-umeni/Smrt-Panny-Marie-z-Kosatek-1345--523
Η καρέκλα του Βαν Γκογκ

Το έργο Η καρέκλα του Βαν Γκογκ δημιουργήθηκε το 1888 από τον Ολλανδό ζωγράφο Βίνσεντ βαν Γκογκ. Σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Ο πίνακας δείχνει μια ρουστίκ ξύλινη καρέκλα, με ένα απλό κάθισμα από πλεγμένο άχυρο, πάνω σε ένα δάπεδο με πλακάκια. Πάνω στο κάθισμα της καρέκλας υπάρχει μια διακοσμημένη πίπα και μια σακούλα καπνού πίπας.

 Στις 7 Μαΐου του 1888 ο Βαν Γκογκ μετακόμισε από το Οτέλ Καρέλ, στο Καφέ ντε λα Γκάρ στην Αρλ, στο νότιο τμήμα της Γαλλίας. Είχε γίνει φίλος με τους ιδιοκτήτες Ιωσήφ και Μαρία Ζινό. Το κίτρινο σπίτι στον αριθμό 2 της Πλατείας Λαμαρτέν, έπρεπε να επιπλωθεί πριν μετακομίσει εντελώς, αλλά ήταν σε θέση να το χρησιμοποιεί ως στούντιο. Ήθελε μια γκαλερί για να εκθέτει τη δουλειά του και άρχισε μια σειρά από πίνακες που τελικά περιελάμβαναν τα έργα "Η καρέκλα του Βαν Γκογκ" (1888), Υπνοδωμάτιο στην Αρλ (1888), Νυχτερινό Καφέ (1888), Εξώστης καφενείου τη νύχτα (Σεπτέμβριος 1888), Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό (1888) και Νεκρή φύση:Βάζο με δώδεκα ηλιοτρόπια (1888), που όλα προορίζονταν ως διακόσμηση για το Κίτρινο σπίτι. Callow, Philip (1990). Vincent van Gogh: A Life. Ivan R. Dee. ISBN 978-1-56663-134-1. Gayford, Martin (2006). The Yellow House: Van Gogh, Gauguin, and Nine Turbulent Weeks in Arles. Penguin. ISBN 978-0-670-91497-5. Pickvance, Ronald (1984), «(exh. cat)», Van Gogh in Arles, Abrams, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ISBN 978-0-87099-375-6
Cronus Airlines

Η Cronus Airlines ήταν ελληνική αεροπορική εταιρεία που είχε ως βάση την Αθήνα. Εκτελούσε τακτικά δρομολόγια, καθώς και ναυλωμένες πτήσεις χρησιμοποιώντας στόλο αεροσκαφών τύπου Boeing 737-300 και 400. Λειτούργησε από το 1995 έως και το 2001 όταν συγχωνεύθηκε με την Aegean Airlines.

 Η Cronus Airlines ιδρύθηκε το 1994 από τον Όμιλο Λασκαρίδη. Άρχισε να λειτουργεί το 1995 με ένα αεροσκάφος το οποίο εκτελούσε πτήσεις που στόχευαν στους ομογενείς του εξωτερικού, μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας, καθώς και ναυλωμένες πτήσεις προς τουριστικούς προορισμούς. Δύο χρόνια αργότερα, το 1997, μίσθωσε επιπλέον αεροσκάφη και διεύρυνε το δίκτυο της. Έτσι έγινε σταδιακά η μεγαλύτερη ιδιωτική αεροπορική εταιρεία στην Ελλάδα. Στα τέλη του Δεκεμβρίου 1998, η οικογένεια Λασκαρίδη απέκτησε τον έλεγχο μεριδίου 55% της ιδιοκτησίας της Cronus. Την άνοιξη του 2001, υπήρξε συμφωνία για συμμερισμό πτήσεων με την Aegean Airlines και λίγους μήνες αργότερα τα αεροσκάφη της Cronus βάφτηκαν στα χρώματα της Aegean, έχοντας το λογότυπο της AEGEANCronus. Τελικά, η Cronus αποκτήθηκε πλήρως από την Aegean τον Οκτώβριο του 2001 και οι ιδιοκτήτες της κατέχουν μικρό ποσοστό στην Aegean. Η Cronus Airlines εκτελούσε προγραμματισμένες πτήσεις από/προς τις ακόλουθες πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Χανιά, Ρόδος, Καβάλα και Αλεξανδρούπολη.Διεθνείς προορισμοί: Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Μόναχο, Φρανκφούρτη, Στουτγάρδη, Κολωνία και Ντύσσελντορφ. Στόλος Cronus Airlines Φωτογραφίες στόλου της Cronus Airlines από το Airliners.net
Άγιος Νικόλαος Σμύνους Λακωνίας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σμύνους , του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό της δυτικής Λακωνίας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου, βορειοδυτικά του Γυθείου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει 49 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,411 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μελιτίνης του νομού Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιτίνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Νικολάου. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και ορίστηκε έδρα του δήμου Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σμύνους. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σμήνους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην κεντρική πλατεία του χωριού Το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, σε αίθουσα του Δημαρχείου, όπου διοργανώνονται εκπαιδευτικά προγράμματα για μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Το Πυροβολείο, σε περίοπτη θέση στο υψηλότερο σημείο του χωριού Το Κάστρο Μπαρδουνιάς, σε κορυφή λόφου κοντά στο χωριό i. ^ Παρόλο που η ονομασία Σμύνους, διορθώθηκε σε Σμήνους ήδη από το 2001, στην επίσημη απογραφή του 2011 εξακολουθεί να διατηρείται η αρχική γραφή. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Σπύρος Ιακωβίδης

Ο Σπύρος Ιακωβίδης (Αθήνα, 1922 - 16 Ιουνίου 2013) ήταν αρχαιολόγος προϊστορικής αρχαιολογίας, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους της γενιάς του, με σημαντικό ανασκαφικό έργο και τεράστια συμβολή στη μελέτη, ειδικότερα, του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Ήταν παντρεμένος με τη συγγραφέα Αθηνά Κακούρη και άφησε πίσω του έναν γιο και δύο εγγόνια.

 Ο Σπύρος Ιακωβίδης φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (πτυχίο 1946, διδακτορικό 1962) και εργάστηκε ως επιμελητής αρχαιοτήτων (1952-1954) και ως καθηγητής αρχαιολογίας στα πανεπιστήμια Αθηνών (1970-1974), Marburg (1976-1977), Χαϊδελβέργης (1977) και Πενσυλβάνια (1979-1991). Υπήρξε μέλος του Ινστιτούτου Προχωρημένων Σπουδών στο Princeton, ΗΠΑ (1977-1978), της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε και Πρόεδρος, και πλήθους άλλων κορυφαίων επιστημονικών ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού. Πραγματοποίησε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αθήνα, την Ελευσίνα, την Πύλο, τη Θήρα, την Περατή, τον Γλα και, για περισσότερα από 50 χρόνια, στις Μυκήνες. Στο επιστημονικό συγγραφικό έργο του συγκαταλέγονται 12 αυτοτελείς μονογραφίες (Η Μυκηναϊκή Ακρόπολις των Αθηνών, 1962, Περατή, 1969-1970, Αι Μυκηναϊκαί Ακροπόλεις, 1973, Vormykenische und Mykenische Wehrbauten, 1977, Late Helladic Citadels on Mainland Greece, 1988, Γλας Ι, 1989, Γλας ΙΙ, 1998, Gla and the Kopais, 2001, Ανασκαφές Μυκηνών ΙΙΙ. Η νοτιοδυτική συνοικία, 2013 κ.ά.), επιμέλειες συλλογικών τόμων και πλήθος επιστημονικά άρθρα, εκθέσεις ανασκαφών, ανακοινώσεις συνεδρίων, βιβλιοκρισίες κ.λπ. για θέματα μυκηναϊκής αρχιτεκτονικής, τέχνης, ταφικών εθίμων και εξωτερικών σχέσεων. Ως πρωτοετής φοιτητής αρχαιολογίας, ο Ιακωβίδης συμμετείχε εθελοντικά στο τιτάνιο έργο της προστασίας και απόκρυψης των αρχαιολογικών θησαυρών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μετά την ιταλική επίθεση του Οκτωβρίου του 1940 και πριν την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα. Κατά τη Γερμανική Κατοχή ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση ενταγμένος στις Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ), το ένοπλο σώμα του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης και τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος. Εφυγε ο ειδήμων της Μυκηναϊκής εποχής Σπύρος Ιακωβίδης, εφημ. Το Βήμα, 17 Iουνίου 2013. Οταν θάβαμε τα αρχαία στο υπόγειο... εφημ. Τα Νέα, 18 Iουνίου 2013. «Έφυγε» ο ακαδημαϊκός Σπύρος Ιακωβίδης, εφημ. Καθημερινή, 20 Iουνίου 2013.
Ελισαίος Γιαννίδης

Ο Ελισαίος Γιαννίδης (Νηχώρι, Κωνσταντινούπολη, 1865 - Αθήνα, 1942) ήταν Έλληνας γεωπόνος, φυσικός, χημικός, φιλόλογος, μαθηματικός και μουσικολόγος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Σταμάτιος Σταματιάδης, και ήταν ένας από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού.

 Γεννήθηκε το 1865 στο Νηχώρι της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε στη Γαλλία, γεωπονία στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, χημεία στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό και στη συνέχεια έλαβε το διδακτορικό του στα μαθηματικά. Αρχικά, εργάστηκε ως γεωπόνος, χημικός και μαθηματικός, συντάσσοντας ειδικές μελέτες για τον σκοπό αυτό.Ωστόσο, έγινε περισσότερο γνωστός για το φιλολογικό του έργο, ως υπέρμαχος της δημοτικής γλώσσας, έχοντας ως σκοπό την επίλυση του ορθογραφικού ζητήματος. Το πιο γνωστό του έργο είναι το Γλώσσα και ζωή το οποίο έγραψε το 1908, το οποίο θεωρείται κλασικό θεωρητικό έργο του δημοτικισμού. Το βιβλίο αυτό απέκτησε ευρύτερη απήχηση, όχι μόνο εντός Ελλάδας, αλλά και σε σημαντικά κέντρα του ελληνισμού, με την 3η έκδοση του βιβλίου να τυπώνεται στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την πρώτη έκδοση άρχισε και ο ίδιος να εφαρμόζει τις απόψεις του, καταργώντας από τα κείμενα του τα πνεύματα και χρησιμοποιώντας το απλό τονικό σύστημα. Σε άλλα σημαντικά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής: Το μεγάλο πρόβλημα, Γλωσσολογικά πάρεργα, Γλώσσα και ορθογραφία και Συζητήσεις της εποχής.Απεβίωσε το 1942 στην Αθήνα. Μετά τον θάνατό του, ο Εμμανουήλ Κριαράς, συνέγραψε ένα βιβλίο αφιερωμένο στον Γιαννίδη, με τίτλο Ελισσαίος Γιαννίδης ο νηφάλιος (1999).Το 1981 ο Χριστόφορος Χρηστίδης εξέδωσε το έργο Ελυσαίος Γιαννίδης: Ο άνθρωπος, το έργο του (εκδόσεις Σχολή Μωραϊτη). Ελισαίος Γιαννίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Φαχρουντίν Αχμέτ

Ο Φαχρουντίν Αχμέτ (στα μπανγκλαντεσιανά ড. ফখরুদ্দীন আহমেদ, Fokhruddin Ahmed) είναι οικονομολόγος και πρώην Διοικητής της Τράπεζας του Μπανγκλαντές. Διορίστηκε προσωρινά ανώτερος σύμβουλος (Πρωθυπουργός) της κυβέρνησης στις 12 Ιανουαρίου 2007, έπειτα από τα χαοτικά γεγονότα της περιόδου εκείνης, που οδήγησαν στην αναβολή των βουλευτικών εκλογών. Μεταξύ άλλων, καταπολέμησε τη διαφθορά στη χώρα του και δε δίστασε να συλλάβει και το γιο της πρώην Πρωθυπουργού, Χαλέντα Ζία.

 Γιος του Μοχιουντίν Αχμέτ, γεννήθηκε την 1η Μαΐου του 1940 στο Munshiganj. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα και συνέχισε τις σπουδές του στο Κολέγιο Γουίλιαμς των ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Επί 15 χρόνια εργάστηκε στις Δημόσιες Υπηρεσίες του Πακιστάν και έπειτα στην κυβέρνηση του Μπανγκλαντές, στο Υπουργείο Οικονομικών και σε άλλα υπουργεία. Παράλληλα έγινε λέκτορας των Οικονομικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο της Ντάκα. Έπειτα, εργάστηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα για περισσότερα από 20 χρόνια και ειδικεύτηκε σε μακροοικονομικά θέματα. Στην περίοδο αυτή εργάστηκε σε χώρες της ανατολικής και της νότιας Ασίας, όπως επίσης και στην Αφρική. Το 2001 ανέλαβε τη διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας του και εισήγαγε σημαντικές νομισματικές και συναλλαγματικές μεταρρυθμίσεις. Από τον Ιούνιο του 2005 ως το 2007 ήταν επικεφαλής του Οικονομικού Ιδρύματος Palli Karma-Sahayak (PKSF). Στις 12 Ιανουαρίου του 2007 ορκίστηκε επικεφαλής υπηρεσιακής κυβέρνησης από τον πρόεδρο Ιατζουντίν Αχμέτ. Προσωπικότητα σεβαστή από όλες τις πολιτικές παρατάξεις, σε αυτόν οφείλεται ο τερματισμός της αναρχίας, που απειλούσε στις αρχές του 2007 να συνταράξει το κράτος. Σε μία χώρα που θεωρείται από τις πλέον διεφθαρμένες στον κόσμο (από άποψη πολιτικών), ο Αχμέτ κήρυξε τον πόλεμο στους κρατικούς αξιωματούχους, οι οποίοι συνελήφθησαν σωρηδόν για υποθέσεις διαφθοράς. Πάνω από 160 πολιτικοί και ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί είχαν συλληφθεί το 2007.Ο Αχμέτ λιποθύμησε στη διάρκεια δενδροφύτευσης στις 3 Ιουνίου του 2007, προφανώς λόγω της ζέστης και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Βγήκε από εκεί τη ίδια ημέρα και δήλωσε ότι αισθανόταν καλά στις 4 Ιουνίου του 2007.Έπειτα από τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 2008, νικήτρια αναδείχθηκε η Σεΐχ Χασίνα, η οποία και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Ιανουάριο του 2009. Γραφείο πρωθυπουργού
Άλβαρο Πέρεθ δε Λάρα

Ο Άλβαρο Πέρεθ δε Λάρα, ισπαν.: Álvaro Pérez de Lara, (απεβ. στις 15 Σεπτεμβρίου 1172) ήταν ευγενής τού Οίκου της Λάρα. Ήταν ο μικρότερος γιος του Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα. Η μητέρα του ήταν η Έβα, η οποία μπορεί να ήταν κόρη του Πέδρο Φρόιλαθ δε Τράβα, ή ίσως μία Γαλλίδα. Αυτή αρχικά ήταν παντρεμένη με τον Γκαρσία Ορδόνιεθ, αλλά μετά παντρεύτηκε τον Πέδρo το αργότερο ως τον Νοέμβριο του 1127.

 Ο Άλβαρo αναφέρεται σε έγγραφα μεταξύ 8 Φεβρουαρίου 1141 και 10 Μαΐου 1172. Κράτησε την υποδιοίκηση (tenencia) του Αγκίλαρ δε Καμπόο για μεγάλο χρονικό διάστημα στην αρχή της σταδιοδρομίας του (1146–65). Επίσης προστάτευε το μοναστήρι τωου Τάγματος του Πρεμοντρέ εκεί. Στις 15 Φεβρουαρίου 1149 αποκαλούσε τον εαυτό του filius comitis («γιο του κόμη») σε ένα έγγραφο, ίσως για να υποδείξει τη φιλοδοξία του για έναν κομιτικό τίτλο. Καταγράφηκε για πρώτη φορά ως κόμης (Λατινικά comes), που είναι ο υψηλότερος τίτλος που δόθηκε στο βασίλειο, στις 19 Νοεμβρίου 1166. Στις αρχές του 1160 αυτός και οι αδελφοί του Mανρίκε και Nούνιo ηττήθηκαν στη μάχη του Λοβρέγαλ από την αντίπαλη οικογένεια Κάστρο, σε μία από τις πιο βίαιες αριστοκρατικές βεντέτες της Ισπανίας του 12ου αι. Ήταν επίσης παρών με τα αδέλφια του στη μάχη του Χουέτε το καλοκαίρι του 1164, όπου οι Λάρα ηττήθηκαν από τους Κάστρο για δεύτερη φορά και ο Mανρίκε σκοτώθηκε. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους της σταδιοδρομίας του, ο Άλβαρο κυβέρνησε την Αστούρια δε Σαντιγιάνα (1156–70) και κατείχε για λίγο την υποδιοίκηση (tenencia) του Μπούργος (1168), την κορυφαία στρατιωτική θέση στην πρωτεύουσα της Καστίλης. Επίσης κράτησε για λίγο τiw tenencias του Γκράχαλ (1162) και του Βιέσγo (1155). Αυτό το άρθρο βασίζεται στο Simon Barton (1997), The Aristocracy in Twelfth-century León and Castile (Cambridge: Cambridge University Press), ειδικά σελ. 229, το οποίο περιέχει ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα .
Γενικές εκλογές στο Τουβαλού 2019

Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Τουβαλού στις 9 Σεπτεμβρίου 2019. Τριάντα επτά ήταν οι υποψήφιοι για το Κοινοβούλιο, δυο από τους οποίους ήταν γυναίκες : η Βαλίσι Αλιμάου, που ήταν υποψήφια στην περιφέρεια Νουκουφετάου, και η Πουακένα Μπόουρχαμ που ήταν υποψήφια για δεύτερη φορά στην περιφέρεια Νούι.Στις 19 Σεπτεμβρίου 2019 ο Καουσέα Νατάνο εξελέγη πρωθυπουργός του Τουβαλού με κοινοβουλευτική πλειοψηφία από 10 βουλευτές. Ο Σαμιουέλου Τίο εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου.

 Τα 15 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν σε οκτώ περιφέρειες, χρησιμοποιώντας το σύστημα της ονομαστικής ψηφοφορίας. Επτά νησιά έχουν δυο εκλογικές περιφέρειες ενώ το νησί Νουκουλαελάε (Nukulaelae) αποτελεί μια μοναδική περιφέρεια. Δεδομένου ότι δεν υφίστανται επισήμως πολιτικά κόμματα, όλοι οι υποψήφιοι κατεβαίνουν στις εκλογές ως ανεξάρτητοι. Στο νησί Νουκουφετάου ο τελευταίος πρωθυπουργός, Ενέλε Σοποάγκα, ανανέωσε την θητεία του στο Κοινοβούλιο. Ωστόσο, οι Σατίνι Μανουέλα, Ταουκελίνα Φινικάσο και Μαατία Τοάφα, οι οποίοι ήταν υπουργοί, δεν ανανέωσαν την θητεία τους. Εξελέγησαν επτά νέα μέλη στο Κοινοβούλιο. Οι υποψήφιοι που επανεξελέγησαν σημειώνονται με * (αστερίσκο). Οι υποψήφιοι με έντονα γράμματα εξελέγησαν ως μέλη του κοινοβουλίου.
Λιλανγκένι

Το λιλανγκένι (lilangeni, πληθυντικός: emalangeni, κωδικός ISO 4217: SZL) είναι το νόμισμα του Εσουατίνι και υποδιαιρείται σε 100 σεντς. Εισήχθη το 1974 και είχε ίδια αξία με το Νοτιαφρικανικό Ραντ στα πλαίσια της Περιοχής Κοινού Νομίσματος, στην οποία παραμένει. Στο Εσουατίνι σήμερα γίνεται δεκτό στις συναλλαγές και το ραντ. Εκδίδεται από την Κεντρική Τράπεζα του Εσουατίνι (στη γλώσσα του Εσουατίνι: Umntsholi Wemaswati). Αξιοσημείωτο είναι ότι υπάρχουν συντομογραφίες, όπως τα γράμματα L και E, έτσι κάποιος που έχει το ποσό του L1 (1 λιλανγκένι), θα μπορούσε να είναι E2 (2 εμαλανγκένι), E3 ή E4.

 Το 1974 εισήχθησαν κέρματα των 1, 2, 5, 10, 20 και των 50 σεντς και του 1 λιλανγκένι, με τα περισσότερα από τα κέρματα να είναι φτιαγμένα από χαλκονικέλιο. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία κερμάτων ήταν το 1995, αυτά των 2 και των 5 εμαλανγκένι. Το 1974 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα σε αξίες των 1, 2, 5 και των 10 εμαλανγκένι και ακολούθησε η κυκλοφορία των 20 εμαλανγκένι το 1978. Το 1981 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Κεντρική Τράπεζα του Εσουατίνι, η οποία τύπωσε πρώτα αναμνηστικά τραπεζογραμμάτια, για το Αργυρό Ιωβηλαίο του Βασιλιά Σομπχούζα Β΄. Από το 1982 ως το 1985 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 2, 5, 10 και των 20 εμαλανγκένι. Ακολούθησε η κυκλοφορία των 50 εμαλανγκένι το 1990 και η αντικατάσταση των χαρτονομισμάτων των 2 και των 5 εμαλανγκένι από κέρματα το 1995. Το 1996 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 100 και το 1998 χαρτονομίσματα των 200 εμαλανγκένι. Για την 30ή επέτειο από την ανεξαρτησία της αφρικανικής χώρας, εκδόθηκαν και αναμνηστικά χαρτονομίσματα των 200 εμαλανγκένι, το 1998. Λιλανγκένι ανά ευρώ Λιλανγκένι ανά δολάριο ΗΠΑ