IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ασπιέτης (στρατηγός υπό τον Αλέξιο Α΄)

Ο Ασπιέτης (άκμασε περί το 1100) ήταν Αρμένιος ευγενής, που εισήλθε στην υπηρεσία της Ρωμανίας και υπηρέτησε ως επί το πλείστον στη βασιλεία του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1081-1118).

 Ήταν μέλος του Οίκου των Ασπιετών, που ισχυριζόταν καταγωγή από τους Αρσακίδες βασιλείς της Αρμενίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά, ότι μετείχε στην εκστρατεία του Αλεξίου Α΄ το 1081 εναντίον των Νορμανδών, που κατέληξε στην καταστροφική μάχη του Δυρραχίου· ο Ασπιέτης τραυματίστηκε σοβαρά. Η σκηνή περιγράφεται από την Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄, στο έργο της Αλεξιάδα, όπου εξαίρεται η ανδρεία του Ασπιέτη. Το όνομά του αναφέρεται σε δύο διαφορετικά μέρη της Αλεξιάδας και δεν είμαστε σίγουροι για το αν αναφέρονται στο ίδιο άτομο. Στο δεύτερο χωρίο ο Ασπιέτης το 1105/06 ορίστηκε κυβερνήτης της Ταρσού από τον Αυτοκράτορα. Λίγο μετά διαδέχθηκε τον Μοναστρά στη θέση του στρατοπεδάρχη της Ανατολής και έγινε υπεύθυνος την εκστρατεία εναντίον του πριγκιπάτου της Αντιόχειας. Με την αρμοδιότητα αυτή δεν κατάφερε να εμποδίσει τον Τανκρέδο πρίγκιπα της Γαλιλαίας από το να ανακαταλάβει τη Μοψουεστία και μερικά άλλα φρούρια, που ο Μοναστράς είχε καταλάβει το προηγούμενο έτος. Αντίθετα ο Ασπιέτης περιέπεσε σε ανήθικες διασκεδάσεις.Ο ιστορικός Αλέξιος Σαββίδης και η Αλεξάνδρα Βασιλείου-Ζάιμπτ ισχυρίζονται, ότι ο είναι λάθος να θεωρήσουμε, ότι είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα στα δύο χωρία της Αλεξιάδας και να υποθέσουμε, ότι ο πρώτος απεβίωσε από τα τραύματά του στο Δυρράχιο. Ο Ασπιέτης δεν αναφέρεται ξανά μετά το 1105/06. Παρόλα αυτά ο ιστορικός των αρχών του 17ου αι. Κάρολος ντυ Κανζ, ο Φερνινάντ Χαλαντόν, ο Στήβεν Ράνσιμαν, ο Αλέξιος Σαββίδης, κά τον ταυτίζουν με τον Οσίν των Χετουμιδών κύριο της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας), που με τη σειρά του ταυτίζεται με τον Ουρσίνο των Δυτικών πηγών. Το 1924 ο Ιωσήφ Λωράν απέρριψε την ταύτιση και την άποψή του ακολουθούν από τότε αρκετοί σύγχρονοι λόγιοι. Kazhdan, Alexander (1991). "Aspietes". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 211–212. ISBN 0-19-504652-8. Savvides, Alexis G. K. (1991). "Notes on the Armeno-Byzantine family of Aspietes, late 11th-early 13th centuries". Byzantinoslavica. Prague. 52: 70–79. Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts. Wassiliou-Seibt, Alexandra-Kyriaki (2015). "Kaukasische Aristokraten auf byzantinischer Karriereleiter. Eine kritische Nachlese des Quellenbefunds zur Familie der Aspietai (1081 – 1205)". Byzantinische Zeitschrift (in German). 108 (1): 207–218. doi:10.1515/bz-2015-0011.
Ερρίκος της Κοΐμπρα

Ο Ερρίκος, πορτογαλ. Hennrique de Bragançc, duque de Coimbra, infante de Portugal (6 Νοεμβρίου 1949 - 14 Φεβρουαρίου 2017) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν δούκας της Κοΐμπρα και πρίγκιπας της Πορτογαλίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ντουάρτε Νούνο δούκα της Μπραγκάνσα, επικεφαλής του Οίκου & τιτουλάριου βασιλιά της Πορτογαλίας και της Μαρίας-Φραγκίσκης των Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, κόρης το υΠέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά. Ο δομ Ενρίκε Νούνο Ζοάο Μιγκέλ Γκαμπιέλ Ραφαέλ γεννήθηκε στη Βέρνη της Ελβετίας και ήταν 5ος στη διαδοχή του θρόνου της Πορτογαλίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντουάρτε Πίο είναι ο επικεφαλής του Οίκου της Μπραγκάνζα, που βασίλευσε στην Πορτογαλία ως το 1910. Το 1950 ο απαγορευτικός για τον Οίκο του νόμος καταργήθηκε και επετράπη στην οικογένειά του να επιστρέψει στην Πορτογαλία, πράγμα που έκανε με τους γονείς του και τους μεγαλύτερους αδελφούς του το 1952. Απεβίωσε 68 ετών. de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. ‘’Le Petit Gotha’’. Nouvelle Imprimerie Laballery, Paris 2002, p. 738-742, 748-749, 756-759 (French) ISBN 2-9507974-3-1
Της νύχτας τα καμώματα

Το Της νύχτας τα καμώματα είναι μια κοινωνική κωμική ταινία ελληνικής παραγωγής του 1957 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σενάριο των Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, βασισμένο στο θεατρικό έργο «Ουδέν το αξιοσημείωτον» των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Αυλωνίτης, Σμαρούλα Γιούλη, Ελένη Χατζηαργύρη, Ορέστης Μακρής, Λαυρέντης Διανέλλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Νίκος Ρίζος, Γιάννης Γκιωνάκης, και Φραγκίσκος Μανέλλης.

 Κατά τη διάρκεια της νυχτερινής περιπολίας του στην πόλη, ο χωροφύλακας Βαγγέλης βρίσκεται αντιμέτωπος με έξι διαφορετικές υποθέσεις. Η πρώτη είναι όταν ο Στέλιος, που περνώντας από ένα μανάβικο κλέβει έναν μπακαλιάρο και το βάζει στα πόδια. Ο Βαγγέλης καταφέρνει να πιάσει τον κλέφτη, αλλα εκείνος ντροπιασμένος για την πράξη του, ομολογεί οτι έκλεψε τον μπακαλιάρο για να ταΐσει τα δυο μικρά παιδιά του. Ο Βαγγέλης πάει στο σπίτι του Στέλιου για να διαπιστώσει αν λέει την αλήθεια και εκεί η συζυγός του, Ελένη ζητά την επιείκεια του χωροφύλακα για τον άνδρα της, δειχνοντάς του ενα κατσαρόλι που περιέχει ενα κούτσουρο. Η Ελένη λέει ότι τα δυο παιδιά της ειναι νηστικά και ότι με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να τα ξεγελάσει. Ο Βαγγέλης κατανοεί την οικονομική κατάσταση της οικογενείας και δίνει ενα χρηματικό ποσό για να πάνε να αγοράσουν κάποια τρόφιμα, αφήνοντας ουσιαστικά ελεύθερο τον Στέλιο και συγχωρώντας του την κλοπή. Στην συνέχεια, ο Βαγγέλης πηγαίνει στο μανάβικο και πληρώνει το κόστος του μπακαλιάρου λέγοντας ότι υπήρξε μια παρεξήγηση και ότι ο Στέλιος δεν είχε πρόθεση να κλέψει, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο την υπόθεση. Οι υπόλοιπες υποθέσεις που παρακολουθεί ο Βαγγέλης περιλαμβάνουν μια κοπέλα που θέλει να αυτοκτονήσει, μια γυναίκα που βρίσκεται σε κίνδυνο από τον αδελφό της εξαιτίας της της συμπεριφοράς της που εκείνος δεν θεωρεί πρέπουσα, έναν μέθυσο που θρηνεί τον θάνατο της γυναίκας του, έναν σύζυγο που τραβάει τα πάνδεινα από τη σύζυγό του, και τέλος, μια ταβέρνα στην οποία διαδραματίζεται ένας μεγάλος καβγάς ανάμεσα σε μεθυσμένους θαμώνες. Η παραγωγή είναι της Τζαλ Φιλμ. Χαρακτηριστική η ατάκα του Αυλωνίτη, που πηγαίνει στην ταβέρνα για να λύσει την παρεξήγηση που έχει δημιουργηθεί και ενώ οι μάγκες και οι θαμώνες προσπαθούν να του εξηγήσουν τι έχει συμβεί, λέγοντάς του ότι ένας έκανε παρατηρήσεις στον άλλο, τους λέει σχολιάζοντας ειρωνικά: «Πολλοί κύριοι και πολλές παρατηρήσεις!» Στην ταινία ο Ορφεας Κρεουζης ερμηνεύει δυο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, το "Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω" και "Το παλιό δρομάκι". Κανένα από τα δύο τραγούδια δεν ηχογραφήθηκε σε δίσκο, αλλά ακούστηκαν μόνο στην ταινία. Στο τραγούδι "Το παλιό δρομάκι" εμφανίζεται ο Μπάμπης Μπακάλης παίζοντας μπουζούκι. Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1956-1957 και έκοψε 27.474 εισιτήρια. Ήρθε στην 13η θέση σε 30 ταινίες. Στην iMDB, η ταινία έχει βαθμολογία 7.0/10, με βάση 75 ψήφους από τους χρήστες. Της νύχτας τα καμώματα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Της νύχτας τα καμώματα στην IMDb
Βουλή των Αντιπροσώπων της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι η κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, του νομοθετικού σώματος της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, της μιας από τις δύο οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

 Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από 98 μέλη που εκλέγονται δημοκρατικά με άμεσες εκλογές, με μυστική ψηφοφορία, σε όλη την Ομοσπονδία, όπως υπαγορεύει το Σύνταγμα της Ομοσπονδίας και ο Εκλογικός Νόμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Τα μέλη της Βουλής διατελούν τετραετείς θητείες, εκτός αν η Βουλή διαλυθεί. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει έναν Πρόεδρο, που είναι ο Ομιλητής, δύο Αντιπροέδρους και έναν Γραμματέα, που διορίζονται σύμφωνα με το νόμο. Τα καθήκοντα του Προέδρου είναι: εκπροσωπεί τη Βουλή των Αντιπροσώπων συμμετέχει στην προετοιμασία, συγκαλεί και προεδρεύει στις συνεδριάσεις της Βουλής των Αντιπροσώπων ξεκινά την εξέταση θεμάτων που εμπίπτουν στο πεδίο ενδιαφέροντος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις συνεδριάσεις. συμφωνεί με τον Ομιλητή της Βουλής των Λαών σχετικά με τον τρόπο και τους όρους της συζήτησης των αποφάσεων που απαιτούν επιβεβαίωση και από τα δύο σώματα. μεριμνά για την εφαρμογή του προγράμματος εργασιών της Βουλής των Αντιπροσώπων και υποβάλλει εκθέσεις περί αυτού μεριμνά για την εφαρμογή των Εσωτερικών Κανονισμών μεριμνά για τα θέματα δημοσιότητας σχετικά με το έργο και τα σώματα εργασίας της Βουλής των Αντιπροσώπων μεριμνά για την άσκηση των δικαιωμάτων και των καθηκόντων της Βουλής των Αντιπροσώπων σε συνδυασμό με τα καθήκοντα και την αρμοδιότητα της Βουλής. μεριμνά για τις σχέσεις και τις συνεργασίες της Βουλής των Αντιπροσώπων με τα άλλα Ομοσπονδιακά σώματα υπογράφει τους Νόμους που εγκρίθηκαν από την Βουλή των Αντιπροσώπων υπαγορεύει οδηγίες στον Γραμματέα της Βουλής στο πλαίσιο και σχετικά με τα καθήκοντά του. Η τρέχουσα σύσταση της Βουλής των Αντιπροσώπων ορίστηκε με τις Βοσνιακές γενικές εκλογές της 7ης Οκτωβρίου 2018:
Into the Wild

Into the Wild είναι ο τίτλος του 23ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Frontiers Records". Η ιαπωνική έκδοση του δίσκου, η οποία περιείχε το μπόνους κομμάτι "Hard Way to Learn", εκδόθηκε στις 12 Απριλίου, ενώ η ευρωπαϊκή έκδοση κυκλοφόρησε τρεις ημέρες αργότερα και η αμερικανική, στις 3 Μαΐου 2011. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, ανεβαίνοντας στα περισσότερα ευρωπαϊκά τσαρτ, φθάνοντας στο # 32 στη Γερμανία, την υψηλότερη θέση στην οποία έφθασε δίσκος του συγκροτήματος, από το "Fallen Angel" του 1978.

 1. Nail on the Head (Box, Lanzon) - 4:15 2. I Can See You (Box, Lanzon) - 4:13 3. Into the Wild (Box, Lanzon) - 4:20 4. Money Talk (Lanzon) - 4:44 5. I'm Ready (Box, Lanzon) - 4:14 6. Trail of Diamonds (Box, Lanzon) - 6:28 7. Southern Star (Lanzon) - 4:26 8. Believe (Box, Lanzon) - 5:09 9. Lost (Bolder) - 4:51 10. T-Bird Angel (Box, Lanzon) - 4:01 11. Kiss of Freedom (Lanzon) - 6:13 Into the Wild (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 12 Απριλίου 2011 Το "Into the Wild" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Μπέρνι Σο - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΦιλ Λανζόν - πλήκτραΤρέβορ Μπόλντερ - μπάσοΡάσελ Γκίλμπρουκ - τύμπανα Uriah Heep 1970-2012, Tapio Minkkinen, [1] Allmusic [2] Θέσεις τσαρτ [3]
Ο.Φ.Μ. Μολαϊκός

Ο Ο.Φ.Μ. Μολαϊκός είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τους Μολάους της Λακωνίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1969 και έχει χρώματα το πράσινο και το Λευκό. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και στο παρελθόν διέθετε επίσης και τμήμα πετοσφαίρισης.Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Λακωνίας και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Λακωνίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Μολάων.

 Ο Όμιλος Φιλάθλων Μολάων «ο Μολαϊκός» ιδρύθηκε το 1969. Το πρώτο και ιδρυτικό Δημοτικό Συμβούλιο του συλλόγου απαρτιζόταν από τον Πρόεδρο Ηλία Λιναρδάκη, τον Αντιπρόεδρο Ιωάννη Καναβάρο, τον Γραμματέα Παντελή Κατσιμπουλά, τον Ταμία Γρηγόρη Παπαδόπουλο, τον Έφορο Λεωνίδα Αγιονικολαΐτη και τα Μέλη Εμμανουήλ Δικαιάκο, Σπηλιωτόπουλο, Χρήστο Καρτσιδήμα, Ισίδωρο Κολλιάκο και Δημήτρη Φαφλιά.Ο «Μολαϊκός» αμέσως εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Λακωνίας και είχε ανοδική πορεία μέχρι και την Δ' Εθνική κατηγορία. Ο πρώτος επίσημος αγώνας στην ιστορία του Μολαϊκού ήταν με αντίπαλο τον Τρινασιακό Στεφανιάς για το πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Λακωνίας. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε συνολικά 7 χρονιές και πιο συγκεκριμένα τις περιόδους 1982-83, 1989-90, 1990-91, 1993-94, 1998-99, 2006-07 και 2007-08.Έχει κατακτήσει 5 φορές το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Λακωνίας τις χρονιές 1981-82, 1988-89, 1992-93, 1997-98 και 2011-12. Επίσης, έχει κατακτήσει 2 φορές το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας τις περιόδους 1989-90, 2021-22 και 7 φορές υπήρξε φιναλίστ και πιο συγκεκριμένα τις χρονιές 1982-83, 1997-98, 1998-99, 2009-10, 2013-14, 2014-15, 2015-16. Το 1990 κατέκτησε για πρώτη φορά το κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας και μοναδική μέχρι σήμερα, επικρατώντας στον τελικό με 4-0 του Λεωνίδα Σπάρτης. Το 2012 συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα και τον 13ο όμιλο με αντιπάλους τους Εθνικό Μελιγαλά, Πορτοχελιακό και Παναρκαδικό, χάνοντας την επάνοδο στην Δ' Εθνική. Ιστορικά στοιχεία Μολαϊκού, επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Μολάων Επίσημη κλειστή ομάδα facebook του Συλλόγου
Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς

Το Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς (αγγλικά: Rutgers University, προφέρεται Πανεπιστήμιο Ράτγκερζ) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στο Νιου Τζέρσεϊ και συγκεκριμένα στο Νιου Μπράνσγουικ. Έχοντας ιδρυθεί το 1766, είναι το όγδοο παλιότερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, το δεύτερο παλιότερο στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ και ένα από τα εννέα πανεπιστήμια στην χώρα που ιδρύθηκαν πριν από την Αμερικανική Επανάσταση. Για μεγάλο μέρος της ιστορίας του, το Ρούτγκερς υπήρξε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, αλλά αυτό άλλαξε με απόφαση του Νομοθετικού Σώματος του Νιου Τζέρσεϊ.Λόγω της καλής του φήμης, το Ρούτγκερς έχει χαρακτηριστεί από πολλούς πανεπιστήμιο Public Ivy. Διατηρεί τρεις πανεπιστημιουπόλεις στο Νιου Μπράνσγουικ, στο Κάμντεν και στο Νιούαρκ και διάφορες άλλες εγκαταστάσεις σε άλλα μέρη της πολιτείας. Είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο στην πολιτεία.

 Δύο απόφοιτοι του Ρούτγκερς έχουν κερδίσει Βραβεία Νόμπελ (Μίλτον Φρίντμαν και Σέλμαν Γουόκσμαν). Άλλοι αξιοσημείωτοι απόφοιτοι είναι οι: Γκάρετ Χόμπαρτ, 24ος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Γκαντολφίνι, Αμερικανός ηθοποιός Κριστίν Ντέιβις, Αμερικανίδα ηθοποιός Ελίζαμπεθ Ουόρεν, Γερουσιαστής του Νιου Τζέρσεϊ Μπομπ Μενέντεζ, Γερουσιαστής του Νιου Τζέρσεϊ Φίλιπ Ροθ, Αμερικανός συγγραφέας Σεμπάστιαν Σταν, Αμερικανός ηθοποιός Ρόμπερτ Πίνσκι, Αμερικανός ποιητής και βραβευμένος με Βραβείο Πούλιτζερ Ντέιβιντ Στερν, πρώην κομισάριος του NBA Τζον ΝτιΜάτζιο, Αμερικανός ηθοποιός Τόνι Μόρρισον, Αμερικανίδα λογοτέχνης και βραβευμένη με Βραβείο Πούλιτζερ Τζόναθαν Κάρολ, Αμερικανός συγγραφέας Παναγιώτης Χαρανής, Έλληνας βυζαντινολόγος Ντέιβιντ Μπράιαν, Αμερικανός μουσικός Τζοάννα Έιντζελ, Αμερικανίδα σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών Λουκάς Σαμαράς, Έλληνας γλύπτης, ζωγράφος και φωτογράφος Βιρτζίνια Λάιονς, Γερουσιαστής του Βερμόντ Ντέιβιντ Ρίτενχαουζ, Αμερικανός αστρονόμος, εφευρέτης, μαθηματικός, κατασκευαστής επιστημονικών οργάνων Λουίζ Νίβελσον, Ουκρανή γλύπτρια Κώστας Μαυρίδης, Ελληνοκύπριος Ευρωβουλευτής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rutgers University στο Wikimedia Commons
Κάλβιν Κλάιν

Ο Κάλβιν Ρίτσαρντ Κλάιν (Calvin Richard Klein, 19 Νοεμβρίου 1942) είναι Αμερικανός σχεδιαστής μόδας, ιδρυτής της εταιρείας Calvin Klein. Η εταιρεία ρούχων Calvin Klein, που ιδρύθηκε από τον Κλάιν και τον παιδικό του φίλο Μπάρι Κ. Σβαρτς το 1968, εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα, αλλά διοικείται από την εξαγορά της το 2003 από την PVH Corp.. Με την επωνυμία «Calvin Klein», ρούχα που περιλαμβάνουν εσώρουχα για γυναίκες, άνδρες και παιδιά, καθώς και παπούτσια, αξεσουάρ, αρώματα, κοσμήματα, ρολόγια και είδη σπιτιού, πωλούνται παγκοσμίως μέσω των δικών της καταστημάτων, ηλεκτρονικών καταστημάτων και λιανοπωλητών ανά τον κόσμο.

 Γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1942 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του είχε μεταναστεύσει στη Νέα Υόρκη από την Ουγγαρία, ενώ η μητέρα του γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από μετανάστες από τη Γαλικία και το Μπούχενλαντ της Αυστροουγγαρίας (σημερινή Ουκρανία). Ο Κλάιν παντρεύτηκε την Τζέιν Σέντερ, σχεδιάστρια υφασμάτων, το 1964. Έχουν μια κόρη, την τηλεοπτική παραγωγό Μάρσι Κλάιν, η οποία είναι περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο Saturday Night Live του NBC και στο 30 Rock. Το ζευγάρι χώρισε το 1974. Τον Σεπτέμβριο του 1986 παντρεύτηκε τη βοηθό του, Κέλι Ρέκτορ. Αφότου χώρισαν το 1996, πήραν διαζύγιο τον Απρίλιο του 2006 μετά από 20 χρόνια γάμου. Στη συνέχεια, είχε σχέση με τον ηθοποιό πορνογραφικών ταινιών, Νίκολας Γκρούμπερ.Είναι υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, έχοντας δώσει από το 1980 πάνω από 250.000 δολάρια σε υποψηφίους.Το 1981, το 1983 και το 1993 έλαβε βραβείο από το Αμερικανικό Συμβούλιο Σχεδιαστών Μόδας (CFDA). Το 1991 έλαβε το βραβείο Golden Plate της American Academy of Achievement's.
Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ

Το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ (αραβικά: برج باجي مختار‎) είναι πόλη και κοινότητα στο ομώνυμο διαμέρισμα, στην επαρχία Αντράρ της νοτιοδυτικής Αλγερίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει πληθυσμό 16.437 κατοίκων, από 9.323 το 1998, με ετήσιο ρυθμό αύξησης 6,0%, τον υψηλότερο στην επαρχία.Ο πρώτος μεσημβρινός περνά κοντά από το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ.

 Το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ βρίσκεται σε υψόμετρο 401 μ. στην Τανεζρούφτ, μια έρημη και κυρίως επίπεδη περιοχή στην έρημο της Σαχάρας. Η περιοχή είναι εξαιρετικά αραιοκατοικημένη με μόνο τέσσερις σημαντικούς οικισμούς στο αλγερινό τμήμα (οι άλλοι τρεις είναι το Τιμιαουίν, Ιν Γκουεζάμ και Τιν Ζαουατίν). Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες πόλεις της Αλγερίας στη Σαχάρα, το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ δεν έχει εγκατασταθεί κοντά σε όαση, αλλά υπάρχει παροχή νερού από πηγάδια 400 μ. υπογείως. Το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς αλλά ζεστούς χειμώνες, και ελάχιστες βροχοπτώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με κατά μέσο όρο 38 χιλιοστά ετήσιας βροχόπτωσης στην πόλη. Περιστασιακά βροχές και καταιγίδες παρατηρούνται από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, καθώς η πόλη βρίσκεται στο άκρο βόρειο άκρο της επιρροής του Δυτικοαφρικανικού Μουσώνα. Το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από άλλα μεγάλα κέντρα, αλλά ο εθνικός αυτοκινητόδρομος N6 το συνδέει με το Ρεγκανέ και το Αντράρ στα βόρεια και το Τιμιαουίν στα νοτιοανατολικά. Η πόλη βρίσκεται 20 χλμ. από τα σύνορα με το Μάλι. Το Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Μπορντζ Μπάντζι Μοχτάρ. Το 1,2% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ένα άλλο 4,4% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια. Το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού είναι 26,1% (το χαμηλότερο στην επαρχία Αντράρ), και είναι 33,3% μεταξύ των ανδρών (το χαμηλότερο στην επαρχία) και 17,8% μεταξύ των γυναικών (το δεύτερο χαμηλότερο στην επαρχία).
Γκολφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το γκολφ υπήρξε ολυμπιακό άθλημα μόνο σε δύο Ολυμπιάδες: το 1900 στο Παρίσι και το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ. Στη συνέχεια αφαιρέθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα, ως επαγγελματικό άθλημα. Ωστόσο, εντάχθηκε ξανά ως ολυμπιακό άθλημα στου Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 (θα διεξαχθεί και το 2020, στο Τόκιο), και διεξάγεται σε άλλες διοργανώσεις, όπως η Πανεπιστημιάδα, οι Μεσογειακοί Αγώνες και οι Αγώνες της Κοινοπολιτείας. Το 1900 διεξήχθησαν τόσο ανδρικό όσο και γυναικείο ατομικό αγώνισμα, ενώ το 1904 έγιναν μόνο αγώνες ανδρών, ατομικός και ομαδικός. Ο Άλμπερτ Λάμπερτ από τις ΗΠΑ ήταν ο μοναδικός αθλητής που συμμετείχε και στις δύο Ολυμπιάδες. Πήρε το ασημένιο στο ομαδικό αγώνισμα του 1904.

 Έλαβαν μέρος 12 αθλητές και 10 αθλήτριες από τέσσερις χώρες. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας Έλληνας, ο Αλέξανδρος Μερκάτης, που τερμάτισε ενδέκατος. Τα μετάλλια πήραν: Ατομικό ανδρών (λεπτομέρειες) Τσαρλς Σαντς Γουόλτερ Ράδερφορντ Ντέιβιντ ΡόμπερτσονΑτομικό γυναικών (λεπτομέρειες) Μάργκαρετ Ιβές Άμποτ Πολίν Γουίτιερ Ντάρια Πρατ Έλαβαν μέρος 77 αθλητές μόνο από δύο κράτη: ΗΠΑ (74) και Καναδάς (3). Ατομικό ανδρών (λεπτομέρειες) Τζορτζ Λάιον Χ. Τσάντλερ Ίγκαν Μπερτ Μακίνι Φράνσις ΝιούτονΟμαδικό ανδρών (λεπτομέρειες) Δυτική Ομοσπονδία Γκολφ (Western Golf Assosiation) Ομοσπονδία Γκολφ Μισισιπή (Trans-Mississipi G.A.) Ομοσπονδία Γκολφ HΠΑ (United States G.A.) 60 άνδρες και 60 γυναίκες από 41 χώρες συμμετείχαν στο άθλημα. Ατομικό ανδρών (λεπτομέρειες) Τζάστιν Ρόουζ Χένρικ Στένσον Ματ Κούτσαρ Ατομικό γυναικών (λεπτομέρειες) Ίνμπι Παρκ Λίντια Κο Σανσάν Φενγκ
Σισαπάνγκμα

To Σισαπάνγκμα είναι η 14η υψηλότερη κορυφή του κόσμου και θεωρείται ως η ευκολότερη από τις 8000+ μ. κορυφές για ορειβασία. Βρίσκεται βόρεια του Κατμαντού, στη θιβετιανή πλευρά των Ιμαλαΐων. To ινδονεπαλεζικό όνομα της κορυφής είναι Γκοσαϊτάν που σημαίνει ιερός τόπος.

 Το Σισαπάνγκμα βρίσκεται στο βόρειο κεντρικό Θιβέτ, πέντε χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Νεπάλ. είναι η μόνη κορυφή 8.000 μ. που βρίκεται σε κινεζικό έδαφος. Είναι επίσης η υψηλότερη κορυφή του Γιουγκάλ Χιμάλ που συνδέεται και συχνά θεωρείται τμήμα του Λανγκτάνγκ Χιμάλ. Καθώς βρίσκεται στην ξηρή βόρεια πλευρά του ανάγλυφου των Ιμαλαΐων και μακριά από το ανάγλυφο του εδάφους του Νεπάλ, το ανάγλυφό του είναι λιγότερο κάθετο, από εκείνο που απαντάται συνήθως στις περισσοτερες κορυφές των Ιμαλαΐων. Το Σισαπάνγκμα εκτός από την κύρια κορυφή του 8012 μέτρων στους τελευταίους κινεζικούς χάρτες άλλες πηγές αναφέρουν 8013 και 8027 μ) έχει δύο διακριτές μικρότερες κορυφές: την κεντρική ή μεσαία κορυφή (σύμφωνα με διαφορετικές πηγές 7999 μ, 8008 μ, 8013 μ) και τη δυτική κορυφή, 7950 ή 7966 μ. Η κύρια σελίδα του Shisha Pangma στο Himalaya-Info.org Περιγραφή του Shisha Pangma στο Summitpost Το Shisha Pangma στο Peakware στο on www.8000ers.com Το Shisha Pangma στο everestnews.com, φωτοδιάγραμμα των διαδρομών της ΝΔ όψης himalaya-info.org πανοράματα από τις πλαγιές και την κορυφή του Shisha Pangma με ακριβείς εξηγήσεις. (Γερμανικά)
Βουλή των Αντιπροσώπων του Άινταχο

Η Βουλή των Αντιπροσώπων του Άινταχο (αγγλικά: Idaho House of Representatives) είναι η κάτω βουλή του Νομοθετικού Σώματος του Άινταχο. Αποτελείται από 70 αντιπροσώπους που εκλέγονται για διετείς θητείες και συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο του Άινταχο στο Μπόισι.

 Η Βουλή των Αντιπροσώπων ελέγχεται συνεχώς από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα από την δεκαετία του 1950, συνήθως με μεγάλη πλειοψηφία. Όμως, οι Δημοκραατικοί πήραν έξι έδρες στις εκλογές του 2006, κυρίως στην περιοχή του Μπόιζι. Γερουσία του Άινταχο Idaho State Legislature official website
Αμάλιενμπουργκ

Το κυνηγετικό περίπτερο Αμάλιενμπουργκ, γερμαν. jagdschloss Amalienburg είναι ένα περίτεχνο κτήριο στην έκταση του ανακτόρου Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο της νότιας Γερμανίας. Κατασκευάστηκε το 1734-39 από τον Φρανσουά ντε Κυβιγιέ σε ρυθμό ροκοκό για τον Κάρολο Ζ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα της Βαυαρίας και μετέπειτα βασιλιά της Βοημίας και της Γερμανίας και τη σύζυγό του Μαρία-Αμαλία των Αψβούργων, από την οποία ονομάστηκε το ανάκτορο.

 Το μεγαλύτερο μέρος του ισογείου καταλαμβάνει η κυκλική αίθουσα των Κατόπτρων, στο κέντρο του κτηρίου, όπου καθρέπτες στους τοίχους ανακλούν την έξω φύση. Σχεδιάστηκε από τον Γιόχαν-Μπάπτιστ Τσίμμερμανν (απεβ. 1758) και τον Γιόακιμ Ντήτριχ (απεβ. 1753). Έχει μία αιθέρια ατμόσφαιρα σε χρώματα του αργύρου και του γαλάζιου. Στο νότιο μέρος της αίθουσας η θύρα οδηγεί στο δωμάτιο ανάπαυσης του εκλέκτορα και στο μπλε δωμάτιο, με πρόσβαση στο ιδιαίτερο υπνοδωμάτιο. Το μπλέ δωμάτιο ήταν το δωμάτιο της συζύγου του εκλέκτορα και το περίπτερο επίσης περιέχει ένα κύριο δωμάτιο για τα κυνηγόσκυλα. Βόρεια της αίθουσας των Κατόπτρων είναι η είσοδος στο δωμάτιο των Φασιανών και στο δωμάτιο του Κυνηγιού. Γειτονικά με το πρώτο είναι η κουζίνα, η οποία είναι διακοσμημένη με πολύτιμα πλακίδια από το Ντελφτ, που όμως τοποθετήθηκαν σε λάθος θέση. Τα μπλε και λευκά πλακίδια σε κινεζικό στυλ δείχνουν άνθη και πτηνά. Η στόφα Castrol του 1735 κατασκευάστηκε για την κουζίνα και διαθέτει πολλές θέσεις καλυμμένες με διάτρητες πλάκες. Είναι γνωστή και ως στόφα ατμού και ήταν η πρώτη που σχεδιάστηκε για να καλύπτει τελείως τη φωτιά. Στην κεντρική κόγχη της ανατολικής πρόσοψης είναι ένα γύψινο ανάγλυφο του Τσίμμερμανν, που παριστά μία κυνηγετική σκηνή με την Άρτεμη ανακεκλιμμένη. Η στέγη έγινε το 1737 σε σχέδια του Τσίμμερμανν με διακοσμητικά βάζα, που όμως εξαφανίστηκαν άγνωστο πότε. Το 1992 ξαναφτιάχτηκαν από τον Χανς Γκάιγκερ: 4 κοσμούν την πρόσοψη και 12 τη μεριά προς τον κήπο. Η στέγη έχει ένα δαντελένιο, κυκλικό κιγκλίδωμα στο κέντρο της, που είναι μία κρυψώνα για το κυνήγι του φασιανού. Τα πτηνά δηλ. οδηγούντο στο Αμάλιεμπουρκ από το πρώην πτηνοτροφείο, όπου εκτρεφόταν οι φασιανοί. Το κτήριο μπορούσε να τροφοδοτηθεί από την κουζίνα του ανακτόρου Νύμφενμπουργκ, έτσι δεν διαθέτει ιδιωτικό αγρόκτημα, σε αντίθεση με τα άλλα δύο περίπτερα στο πάρκο. Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser
Ανδρέας Μπάρκουλης

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης (4 Αυγούστου 1936 - 23 Αυγούστου 2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Υπήρξε ένας από τους εμβληματικούς ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου.

 Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου 1936. Οι γονείς Βασίλης και Μαρίκα ήταν δάσκαλοι. Σπούδασε υποκριτική και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1956 και στον κινηματογράφο το αμέσως επόμενο έτος με την ταινία Μαρία Πενταγιώτισσα. Ένα μικρό διάστημα της ζωής του το πέρασε στις ΗΠΑ, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά με το τραγούδι. Υπήρξε ένας από τους γοητευτικότερους ζεν πρεμιέ της δεκαετίας του '60. Ενδεικτικό της αίγλης του αυτής είναι το σλόγκαν: "Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!". Εμφανίστηκε σε περισσότερες από εκατό ταινίες παίζοντας πρώτους ρόλους, σε δραματικές ταινίες όπως στην Κοινωνία ώρα μηδέν (1966), Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967), Όλγα, αγάπη μου (1968), αλλά και σε κωμωδίες, όπως στο Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα (1958), Διακοπές στην Αίγινα (1958), Η μουσίτσα (1959), Μην είδατε τον Παναή; (1962), Το δόλωμα (1964), Τζένη Τζένη (1965), Ησαΐα μη χορεύεις (1969), Μια τρελή τρελή σαραντάρα (1970) και στο Η θεία μου η χίπισσα (1970). Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είχε εμφανιστεί στο ρόλο του αφηγητή στην ταινία Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970). Είχε παντρευτεί τέσσερις φορές και είχε αποκτήσει τρία παιδιά: τη Βίκυ, τον Ανδρέα και τον Νικόλαο-Γεώργιο. Ζούσε με την τελευταία τέταρτη σύζυγό του, τη Μαρία, και τον γιο τους Νικόλα στο Νέο Ηράκλειο. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο το 2001 και με θρησκευτικό γάμο το 2015. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Μετά από πολύμηνη παραμονή στο νοσοκομείο "Αγία Όλγα", απεβίωσε από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα στις 23 Αυγούστου 2016, σε ηλικία 80 ετών. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου Σαν σήμερα.gr Φίνος Φίλμς Internet movie database (imdb)
Δραγασιά Κοζάνης

Η Δραγασιά είναι χωριό του νομού Κοζάνης. Αποτελεί τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας Τσοτυλίου, του δήμου Βοϊου, στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης. Είναι χτισμένη στους πρόποδες των Οντρίων. Οι κάτοικοι του χωριού σήμερα είναι περίπου 50 ενώ το 1940 είχαν φθάσει τους 430. Το καλοκαίρι οι κάτοικοι είναι περίπου 100. Οι περισσότεροι είναι ντόπιοι ενώ υπάρχουν και πολλοί πρόσφυγες οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.Στις 16 Μαρτίου 2020 και εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού του 2020 αποφασίστηκε να τεθεί ολόκληρο το χωριό σε καραντίνα, λόγω των πολλών κρουσμάτων μεταξύ των κατοίκων του.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 957 μέτρων. Βρίσκεται κάτω από την κορυφή της Όρλιας. Στην ανατολική πλαγιά («Ταγάρα») του τραπεζοειδούς λόφου («Δραγασιά»), που υψώνεται 500 μ. ανατολικά του σημερινού χωριού, μαρτυρείται η ύπαρξη ελληνιστικού οικισμού, ο οποίος, όπως δείχνουν τα υπολείμματα βυζαντινής οχύρωσης στην κορυφή του λόφου, είχε ακμάσει και στα βυζαντινά χρόνια. Με βάση τις έρευνες πιθανολογείται η ύπαρξη πόλης η οποία καταστράφηκε τον 10ο αιώνα λόγω των βουλγαρικών επιδρομών. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στην οποία φέρεται ότι λειτουργούσε κρυφό σχολείο και σήραγγα διαφυγής για τους κατοίκους, σε περίπτωση επιδρομών από Τουρκαλβανούς. Είναι η μόνη βυζαντινή εκκλησία του χωριού που σώζεται μέχρι σήμερα. Στην εκκλησία σώζεται μια εικόνα του Αγίου Αθανασίου, η οποία χρονολογείται από το 1136. Στην περιοχή λειτούργησε και τζαμί, λόγω της έντονης παρουσίας του τουρκικού στοιχείου την εποχή τους τουρκοκρατίας. Το χωριό κάηκε από Γερμανικές δυνάμεις το 1944, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των σπιτιών στο χωριό αναστηλώθηκαν.
Πρόσωπα λησμονημένα

Το Πρόσωπα λησμονημένα είναι ασπρόμαυρη ελληνική δραματική ταινία του 1946, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και Ωρίων. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Τζαβέλλας, ενώ δικό του είναι και το σενάριο.

 Ένας άνθρωπος του υποκόσμου, ο Τώνης, τυχοδιώκτης που έχει γυρίσει από την Αμερική, συναντά σε ένα καμπαρέ της Τρούμπας του Πειραιά μια παλιά του ερωμένη, τη Μαρία, η οποία έχει εγκαταλείψει για χατίρι του τον άνδρα και το παιδί της και έχει γίνει πόρνη. Η κόρη της όμως, η Αλίκη, που θεωρεί τη μάνα της πεθαμένη, ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν νέο της καλής κοινωνίας κι αυτό θέλει να το εκμεταλλευθεί ο Τώνης, επιχειρώντας να εκβιάσει τον πατέρα της, αλλά η Μαρία τον σκοτώνει για χάρη της ευτυχίας της κόρης της. Γιώργος Παππάς - Τώνης Μιράντα Μυράτ - Μαρία Ζινέτ Λακάζ - Άλκη Μακρίδη Λάμπρος Κωνσταντάρας - Παύλος Κάλβος Αθανασία Μουστάκα - Κατερίνα Δήμος Σταρένιος - Πετράκης Αιμίλιος Βεάκης - Νίκος Μακρίδης Κούλης Στολίγκας - ιδιοκτήτης καμπαρέ Νάσος Κεδράκας - ταβερνιάρης Τζόλυ Γαρμπή - κυρία Κάλβου Ο σκηνοθέτης Γ. Τζαβέλλας εμφανιζόταν σε μια σκηνή του έργου ως ταξιτζής. Επιπλέον, αποκήρυξε την ταινία ως τη μεγαλύτερη του αποτυχία, παρότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε είχε λάβει καλές κριτικές, ως το πιο αξιολόγο, από σκηνοθετική άποψη, φιλμ εκείνης της χρονιάς. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι η ταινία -που κυκλοφόρησε μέσα στον Εμφύλιο- δεν πήγε καλά εμπορικά, επειδή συμμετείχαν σε αυτήν συντελεστές φιλικά προσκείμενοι προς την Αριστερά, όπως ο Παππάς και η Μυράτ (μέλη του ΕΑΜ), ο Βεάκης, η Φιλιππίδου και ο Σταρένιος. Στην ταινία τραγουδούσε η Στέλλα Γκρέκα, ενώ εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κινηματογράφο ο Νάσος Κεδράκας. Επίσης, για πρώτη φορά ο Τζαβέλλας συνεργάζεται με τη Φίνος Φιλμ. Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1946. Τριανταφυλλίδης, Ιάσων (2000). Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του. Αθήνα: Εξάντας. ISBN 978-960-256456-1. Κολιοδήμος, Δημήτρης (2001). Λεξικό ελληνικών ταινιών από το 1914 μέχρι το 2000. Αθήνα: Μίλητος. ISBN 978-960-846041-6. «Πρόσωπα λησμονημένα (1946)». Φίνος Φιλμ. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015. Πρόσωπα λησμονημένα στην IMDb
492 Γισμόνδη

Η Γισμόνδη (Gismonda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,76. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Γισμόνδη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Θέμιδος.

 Η μέση διάμετρος της Γισμόνδης εκτιμάται σε 51,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 145 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,080 (από δεδομένα του IRAS). Η Γισμόνδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πελαγία Παπαμιχαήλ

Η Πελαγία (Πέλη) Παπαμιχαήλ (γεν. στις 29 Απριλίου 1986) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,90 και παίζει στις θέσεις φόργουορντ/σέντερ. Ανήκει στον Α.Σ. Νίκη Λευκάδας.

 Η Πέλη Παπαμιχαήλ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1986 στη Θεσσαλονίκη. Έχει αγωνιστεί στις ομάδες Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης, Εσπερίδες Καλλιθέας, Μ.Α.Σ. Καστοριά και Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε ως το 2009. Τη σεζόν 2009-10 αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της στην Ευρώπη αλλά η χρονιά της ήταν περιπετειώδης. Αρχικά πήγε στην Cadi La Seu, ομάδα που εδρεύει στην πόλη Λα Σέου της Ανδόρας αλλά παίζει στο ισπανικό πρωτάθλημα, συνέχισε στην κροατική Γκόσπικ, με την οποία έπαιξε και στην Ευρωλίγκα γυναικών και τέλειωσε τη σεζόν στη γαλλική Λιμόζ, όπου υπήρξε συμπαίκτρια με την Κατερίνα Σπαθάρου. Για το 2010-11 υπέγραψε στην γαλλική Καλέ. Τον Ιούλιο του 2001, σε ηλικία 15 ετών κλήθηκε στην εθνική κορασίδων, με την οποία πήρε μέρος σε διεθνές τουρνουά στην Ιταλία και στη συνέχεια στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κορασίδων στο ΒΕΛΙΚΟ ΤΑΡΝΟΒΟ, στο οποίο αγωνίστηκε σε 7 ματς και πέτυχε 30 π. Τον Ιούνιο του 2005 κλήθηκε στην Εθνική Νέων Γυναικών (Κ20), με την οποία έπαιξε σε διεθνές τουρνουά στη Σιάτιστα και τον Ιούλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών στο ΜΠΡΝΟ, στο οποίο αγωνίστηκε σε 8 ματς και πέτυχε 60 π. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους κλήθηκε και έπαιξε για πρώτη φορά στην Εθνική Γυναικών, σε δυο φιλικά ματς με τη Βραζιλία και την Κίνα. Τον Ιούλιο του 2006 συμμετείχε ξανά με την Εθνική στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών στο ΣΟΠΡΟΝ, όπου έπαιξε σε 8 ματς και πέτυχε 80 π. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Εθνική Γυναικών, με την οποία έλαβε μέρος σε τουρνουά προετοιμασίας και στους αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Έκτοτε αποτελεί στέλεχος της Εθνικής ομάδας, με την οποία έχει πάρει μέρος σε δύο Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα: 2007 στο ΚΙΕΤΙ και 2009 στη Λετονία και στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 στην Πεσκάρα. Το 2010 κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό προπονητή Κώστα Μίσσα στην Εθνική Γυναικών, με την οποία αγωνίστηκε το Σεπτέμβριο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2010, στην Τσεχία. Σύλλογοι ως 2004: Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης 2004-07: Εσπερίδες Καλλιθέας 2007-08: Μ.Α.Σ. Καστοριά 2008-09: Πανιώνιος N. Σμύρνης 2009-10: Κάντι Λα Σέου 2009-10: Γκόσπικ 2009-10: Λιμόζ 2010-11: Καλέ 2011-12: Πανιώνιος N. Σμύρνης 2012-13: Βιρτούς Ειρήνη Ραγκούζας 2013-14: Αθηναϊκός Βύρωνα 2014-15: Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού 2015-17: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. 2017-18: Φάρος Κερατσινίου 2018-19: Α.Σ. Νίκη Λευκάδας Εθνικές Ομάδες Κορασίδων (2001): 15 αγώνες - 54 π. Νέων Γυναικών Κ20 (2005-2006): 21 αγ. - 190 π. Γυναικών (2005-2010): Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2006, 2014, 2015, 2016, 2017. Κύπελλο Ελλάδος: 2006, 2007, 2014, 2015, 2016, 2017. Πελαγία Παπαμιχαήλ, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Προφίλ. Η Παπαμιχαήλ στο Καλέ. Κρατούν ψηλά τη σημαία της Ελλάδας.
Δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου

Η Δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου είναι η 4η και τελευταία δυναστεία τού βασιλείου τού Κιμμερίου Βοσπόρου, όπου τα μέλη της έφεραν το όνομα Τιβέριος Ιούλιος πριν από το κύριο όνομά τους. Αρχηγέτης τού Οίκου είναι ο Τ. Ι. Ασπούργος.

 Η Δυναστεία των Μιθριδατιδών του Πόντου εξουσίαζε τον Βόσπορο, με τελευταίο εκπρόσωπό της τη Δύναμη, που στην εποχή της το βασίλειο τού Πόντου είχε περιοριστεί από τους Ρωμαίους στον Βόσπορο και ήταν ένας πελάτης σε αυτούς. Μαζί της βασίλευσαν οι τρεις σύζυγοί της. Μάλλον γιος της από τον πρώτο της σύζυγο, τον Έλληνα Άσανδρο, είναι ο Ασπούργος. Αυτόν δέχθηκε ως βασιλιά τού Βοσπόρου η Σύγκλητος, ο Αύγουστος και μετά ο γιος του Τιβέριος Ιούλιος. Ο Ασπούργος έλαβε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα με το όνομα Τιβέριος Ιούλιος Ασπούργος, κάτι που διατήρησαν όλοι οι απόγονοί του. Ο Τ. Ι. Ασπούργος νυμφεύτηκε την Γηπαίπυριν, κόρη τού Κότυ Γ΄ Σαπαίου βασιλιά της Θράκης και οι απόγονοι τού Ασπούργου βασιλείς τού Βοσπόρου διατήρησαν τα θρακικά ονόματα των -εκ μητρός- βασιλέων προγόνων τους: Κότυς, Ρησκούπορις, Ροιμητάλκης. Η Γυπαίπυρις ήταν κόρη της Αντωνίας Τρύφαινας (2ης εξαδέλφης του Καλιγούλα), κόρης της Πυθοδωρίδας του Πόντου (εξαδέλφης του Κλαύδιου και 2ης εξαδέλφης του Νέρωνα), η οποία ήταν κόρη της Αντωνίας Πρίμας (ανιψιάς τού Αυγούστου), κόρης του Μάρκου Αντώνιου. Η δυναστεία ήταν αυτή που διήρκεσε περισσότερο από όλες τις ελληνιστικές δυναστείες: είχε 22 βασιλείς και διατηρήθηκε για 13 γενεές, δηλ. περισσότερο από τις προηγούμενες τρεις δυναστείες τού Βοσπόρου. Ο τελευταίος βασιλιάς απεβίωσε το 342 μ.Χ. επί Κωνστάντιου Β΄. Στο βασίλειο εισέβαλαν οι Ούννοι, μετά οι Ουτίγουροι και τέλος οι Γότθοι, από τους οποίους το κατέλαβε ο Ιουστινιανός Α΄ το 527. "Ancient Coinage of Bosporos, Kings - WildWinds.com". Wildwinds.com. Retrieved 2 October 2017. "Cleopatra VII". 27 October 2009. Archived from the original on 27 October 2009. Retrieved 2 October 2017. Mayor, A., 'The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome's deadliest enemy, Princeton University Press, 2009, ISBN 978-0691150260 Treister, M., On the weapons of Sarmatian type in the Bosporan Kingdom in the 1st-2nd century AD [1]
Κόνραντ φον Τύρινγκεν

Ο Κόνραντ φον Τύρινγκεν (γερμανικά: Conrad von Thüringen, π. 1206 - 24 Ιουλίου 1240) από τον Οίκο των Λουδοβικιδών ήταν λάντγκραβος της Θουριγγίας (1231-34) και μετά ο 5ος μεγάλος μάγιστρος τού Τάγματος των Τευτόνων ιπποτών (1239-40). Ήταν ο πρώτος υψηλόβαθμος ευγενής, που εισήλθε σε στρατιωτικό Τάγμα.

 Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος τού Χέρμαν Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και της Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Όθωνα Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος Δ΄ λάντγκραβος της Θουριγγίας απεβίωσε κατά την ΣΤ΄ Σταυροφορία το 1227 και τον διαδέχθηκε ο 4ετής γιος του Χέρμαν Β΄. Επίτροπος ανέλαβε ο δευτερότοκος αδελφός Ερρίκος Ράσπε και ο Κορράδος έγινε κόμης τού Γκούντενσμπεργκ στην Έσση, βοηθώντας τον αδελφό του στη διοίκηση της περιοχής. Το 1231 απεβίωσε η Ελισάβετ της Ουγγαρίας, μητέρα τού Χέρμαν Β΄ και ο Ερρίκος Ράσπε ανέλαβε την εξουσία για τον εαυτό του· μαζί με τον Κορράδο εργάστηκε για την παγίωση της εξουσίας. Ο Κορράδος ενεπλάκη σε μερικές μάχες με τον Ζήγκφρηντ Γ΄ αρχιεπίσκοπο τού Μάιντς· μία φορά τον είχε περικυκλώσει και τον απειλούσε να τον κόψει στα δύο. Το 1232 πολιόρκησε την πόλη τού Φρίτσλαρ, σφαγιάζοντας τον πληθυσμό της και καίγοντας τον ναό. Η σύζυγος τού Λουδοβίκου Δ΄, η Ελισάβετ της Ουγγαρίας, είχε ιδρύσει ένα νοσοκομείο στο Μάρμπουργκ και σκόπευε να το κληροδοτήσει στο Τάγμα των Ιωαννιτών, αλλά αυτό αποκρουόταν από τον Κορράδο του Μάρμπουργκ. Ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ έστειλε μία αποστολή για τη διευθέτηση τού ζητήματος, που αποφάσισε υπέρ τού Κορράδου τού Μάρμπουργκ το 1232. Όμως το 1234 ο Κορράδος φον Τϋρινγκεν ταξίδευσε στη Ρώμη και έπεισε την Κουρία να αλλάξει την απόφαση, ώστε να αποδώσει το νοσοκομείο και τον ενοριακό ναό τού Μάρμπουργκ στους Τεύτονες ιππότες, που είχαν ιδρύσει έναν οίκο στην πόλη το προηγούμενο έτος. Τον Νοέμβριο ο Κορράδος άφησε τον κοσμικό τίτλο του και εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα. Το επόμενο έτος ακολούθησε την επιτροπή στη Ρώμη, που συμμετείχε στην αγιοποίηση της Ελισάβετ της Ουγγαρίας. Ο Κορράδος έμεινε στην εκεί Αυλή ως την Πεντηκοστή τού 1235, οπότε η Ελισάβετ ανακηρύχθηκε αγία. Έπειτα από το τέλος τού Χέρμαν φον Ζάλτσα, ο Κορράδος έγινε μεγάλος μάγιστρος τών Τευτόνων ιπποτών. Ενόσω ήταν σε ταξίδι στη Ρώμη στις αρχές τού θέρους τού 1240, ασθένησε και απεβίωσε. Τάφηκε στον ναό της Αγ. Ελισάβετ στο Μάρμπουργκ. Nicolaus von Jeroschin, A History of the Teutonic Knights in Prussia 1190-1331, transl. Mary Fischer, (Ashgate Publishing, 2010), 120. Nicholas Morton, The Teutonic Knights in the Holy Land, 1190-1291, (Boydell Press, 2009), 85. Nicholas Morton, The Medieval Military Orders: 1120-1314, (Routledge, 2013), 95. Germany in the Reign of Frederick II, Austin Lane Poole, The Cambridge Medieval History, Vol. IV, ed. J.R. Tanner, C.W. Previte-Orton and Z.N. Brooke, (Cambridge University Press, 1957), 102.
Ιουλία Ιοτάπα (κόρη του Αντίοχου Γ΄)

Να μη συγχέεται με την ομώνυμη κόρη της Ιουλία Ιοτάπα (κόρη του Αντίοχου Δ΄).Η Ιουλία Ιοτάπα η Φιλάδελφος (πριν το 17 μ.Χ. - π. το 52) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κομμαγηνής.

 Ήταν κόρη τού Αντιόχου Γ΄ της Κομμαγηνής και της αδελφής του Ιοτάπας, κόρης τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και της Ιοτάπας της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· ο Μιθριδάτης Γ΄ ήταν δισεγγονός της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών. Έτσι η Ι. Ιοτάπα είχε Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Το 17 μ.Χ. απεβίωσε ο πατέρας της και τον διαδέχθηκε ο αδελφός της Αντίοχος Δ΄, που όμως ήταν το πολύ 5 ετών και δεν μπορούσε να επιβάλει ειρήνη. Το βασίλειο ήταν σε πολιτική αναταραχή: οι ευγενείς ήθελαν την ένωση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ ο λαός τη διατήρηση της βασιλείας. Οι δύο μερίδες έστειλαν πρεσβείες στον Τιβέριο, ζητώντας να αποφασίσει εκείνος. Τελικά ο Αυτοκράτορας έκανε την Κομμαγηνή μέρος της επαρχίας της Συρίας. Τα δύο αδέλφια-σύζυγοι έζησαν στη Ρώμη και έγιναν Ρωμαίοι πολίτες. Άλλαξαν το όνομά τους σε Ιουλία Ιοτάπα και Γάιος Ιούλιος Αντίοχος. Το όνομα Ιούλιος/Ιουλία προέρχεται από το ότι ο Τιβέριος είχε υιοθετηθεί από τον Οκταβιανό Αύγουστο, που είχε υιοθετηθεί από το Ιούλιο γένος (από τον Ιούλιο Καίσαρα). Μεγάλωσαν και μορφώθηκαν στη Ρώμη. Τα δύο αδέλφια έγιναν μέλη τού κύκλου της Αντωνίας της Νεότερης, συζύγου τού Δρούσου τού Πρεσβύτερου (αδελφού τού Τιβερίου). Αυτή ήταν γυναίκα με επιρροή και με τον κύκλο της από πρίγκιπες υποτελείς στη Ρώμη, βοηθούσε την πολιτική της Ρώμης στα σύνορά της. Ο λόγιος Αντίοχος έγινε σύμβουλος τού Αυτοκράτορα. Το 38 μ.Χ. ο εγγονός της Αντωνίας και τού Δρούσου, ο Καλιγούλας, από εκτίμηση προς εκείνον, τού απέδωσε το πατρικό βασίλειο. Ο Αντίοχος Δ΄ έγινε βασιλιάς της Κομμαγηνής, υποτελής στη Ρώμη. Ο Αυτοκράτορας τού έδωσε επιπρόσθετα ένα τμήμα των ακτών της Κιλικίας. Επίσης τού έδωσε 1.000.000 aureus, όσο ήταν τα έσοδα από την Κομμαγηνή από το 17 μ.Χ. μάλλον θα επρόκειτο για άλλη μία εκκεντρικότητα τού Αυτοκράτορα. Φαίνεται πως η Ι. Ιοτάπα απεβίωσε πριν το 72, όταν ο Βεσπασιανός προσάρτησε πάλι την Κομμαγηνή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Αντίοχος Δ΄ ίδρυσε στη μνήμη της μία πόλη, την Ιωτάπη (νυν Αϋτάπ) στις ακτές της Κιλικίας. Τα νομίσματα της Ιοτάπας φέρουν την επιγραφή: ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΙΩΤΑΠΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΣ, όπου το επίθετο εννοεί, πως η Ιοτάπα είναι σύζυγος τού αδελφού της. Ίσως έγινε μέλος της βασιλικής λατρείας, όπως οι πρόγονοί της Σελευκίδες. Παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής και είχε τέκνα: Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος 38 μ.Χ.-92, διάδοχος της Κομμαγηνής. Γιος του ήταν ο: Φιλόπαππος, έζησε στην Αθήνα και την ευεργέτησε. Καλλίνικος 1ος αι. μ.Χ., πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Ιουλία Ιοτάπα γενν. π. 45 μ.Χ., παντρεύτηκε τον Γ. Ι. Αλέξανδρο ηγεμόνα της Κέλτις στην Κιλικία, από την Ηρωδιανή Δυναστεία. Duane W. Roller (1998). The Building Program of Herod the Great. University of California Press. ISBN 0-520-20934-6. Chahin, Mark (2001). The Kingdom of Armenia. Routlege. σελίδες 190–191. ISBN 0-7007-1452-9. Nikos Kokkinos. Antonia Augusta: portrait of a great Roman lady. σελ. 25.
Ηλίας Μπρεδήμας

Ο Ηλίας Μπρεδήμας (Θουρία Μεσσηνίας, 8 Απριλίου 1905 - Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1973) του Αντωνίου, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά.

 Γεννήθηκε στη Θουρία Μεσσηνίας στις 8 Απριλίου 1905. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ενεγράφη στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών το 1930. Παρουσιάσθηκε στη δημοσιογραφία το 1924 και έκτοτε συνεργάσθηκε με διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες ως πολιτικός συντάκτης (Εστία, Ελευθερία, Ελλάς, Ακρόπολις, Αθηναϊκή, Ανεξάρτητος Τύπος). Διετέλεσε Διευθυντής του Γραφείου του Αντιβασιλέα Στρατηγού Γεωργίου Κονδύλη (1935). Υπηρέτησε στον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (Ε.Δ.Ε.Σ), αντιστασιακή οργάνωση της κατοχής κατά του Άξονα από 4-3-43 έως 12-2-45. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, συνελήφθη από τους Γερμανούς για την αντιστασιακή δράση του, καταδικάσθηκε σε θάνατο και αποφυλακίσθηκε μετά από 9 μήνες από τις φυλακές Χαϊδαρίου στα πλαίσια ανταλλαγής κρατουμένων. Έγινε ευρύτερα γνωστός για την έντονη κοινοβουλευτική του δράση και ειδικότερα τις επερωτήσεις του που συγκλόνισαν το πανελλήνιο. Ως δημοσιογράφος έγινε πασίγνωστος για τη συνέντευξη με την αρχιδούκισσα Βικτώρια Λουίζα των Αψβούργων, μητέρα της βασίλισσας Φρειδερίκης (1962). Οι ανταποκρίσεις από τα ταξίδια του στο Ανατολικό Μπλοκ και ιδιαίτερα στην ΕΣΣΔ (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) από την Πράγα μέχρι την Τασκένδη-και στην Κούβα (στις αρχές του καθεστώτος του Φιντέλ Κάστρο) αποτέλεσαν ιστορικές για την εποχή τους δημοσιογραφικές επιτυχίες. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ήταν ο πρώτος πολιτικός που χρησιμοποίησε τον όρο «ανένδοτος αγών», τον οποίο αργότερα ανήγαγε σε σύνθημα ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του 1963. Ο Μπρεδήμας ομιλούσε τη γαλλική και την αγγλική γλώσσα. Παντρεύτηκε με την Αντιγόνη Τόλιου. Κόρη του είναι η Δρ. Άννα Μπρεδήμα. Ήταν εξάδελφος του Τζων Μπρεδήμα, διαπρεπούς Ελληνοαμερικανού πολιτικού, υπαρχηγού των Δημοκρατικών στην Βουλή των Αντιπροσώπων και Προέδρου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης(NYU). Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο, την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973. "Η πρώτη δημοκρατία" (Άκμων 1960), Ιστορικό έργο αναφερόμενο στις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου 1922-1923. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιος, τ. ΙΕ΄, σελ. 501. Ελληνικόν Who's who, 1962, σελ 365
1599 Ζιομύ

Ο Ζιομύ (Giomus) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,991. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του από τη μικρή γαλλική πόλη Ζιαν.

 Η μέση διάμετρος του Ζιομύ εκτιμάται σε 39,54 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,045 ± 0,005. Είναι αβέβαιο με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Ζιομύ γύρω από τον εαυτό του, πιθανώς όμως η περίοδός του είναι γύρω στις 6,5 ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νταβίνα Γουίντσορ, λαίδη Λιούις

H Νταβίνα, αγγλ. Davina Windsor, lady Lewis (γενν. 19 Νοεμβρίου 1977) από τον Οίκο του Γουίντσορ είναι κόρη του δούκα του Γκλώστερ και με τον γάμο της έγινε λαίδη Λιούις.

 Είναι η πρώτη κόρη του Ριχάρδου δούκα του Γκλώστερ και της Μπιργκίττας Χένρικσεν, κόρης του Άσγκερ Πρέμπεν Βίσινγκ Χένρικσεν, δικηγόρου. Παντρεύτηκε το 2004 τον Γκάρυ Λιούις (γενν. 1970) από τη Νέα Ζηλανδία, κάτοχο επιχείρησης Ανακαίνισης Ακινήτων, γιο ενός Μαορί εργολάβου. Διαζεύχθηκαν το 2018. Έχουν τέκνα: Σένα Κόουφαϊ (Senna Kowhai) γενν. 2010. Τάνε ΜΑχούτα (Tāne Mahuta) γενν. 2012. Montgomery-Massingberd, Hugh. "Burke’s Royal Families of the World: Volume II Africa & the Middle East, Addendum to Volume I, 1980, pp. 312. ISBN 0-85011-029-7
Βασίλειο της Ιλλυρίας (1816–1849)

Το Βασίλειο της Ιλλυρίας (γερμανικά : Königreich Illyrien), ήταν ένα από τα συστατικά κρατίδια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως το 1849. Αποτελούσε τμήμα της αυτοκρατορίας του Ναπολέων Α΄ σαν επαρχία της Ιλλυρίας. Διοικητικό κέντρο της ήταν στην Λιουμπλιάνα (επίσημα γερμανικά : Laibach ) Μετά τις επαναστάσεις του 1848 , το βασίλειο διαλύθηκε και χωρίζεται ανάμεσα στο Δουκάτο της Καρνιόλα, Δουκάτο της Καρινθίας και την Αυστριακή Λίτοραλ.

 Το Βασίλειο της Ιλλυρίας ιδρύθηκε επίσημα στις 3 Αυγούστου 1816. Κατά τα πρώτα χρόνια περιελάμβανε εδάφη της Σλοβενίας και της Κροατίας . Ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1820, όμως, το προ-Ναπολέοντιο βασίλειο της Κροατίας επανιδρύθηκε, στην οποία είχαν συμπεριληφθεί α εδάφη που αποτελούν μέρος του Βασιλείου της Ιλλυρίας. Το Βασίλειο της Ιλλυρίας σταδιακά αναφέρεται όλο και λιγότερο και για τελευταία φορά επίσημα εμφανίστηκε το 1849 ως γη του στέμματος στης Αυστρίας.
Σάντα Σεβερίνα

Η Αγία Σεβερίνα (ιταλικά: Santa Severina) είναι πόλη 2.326 κατοίκων της Καλαβρίας η οποία ανήκει στην επαρχία του Κροτόνε. Βρίσκεται 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Κροτόνε και τουριστικό ενδιαφέρον έχουν τα μνημεία της παλιάς πόλης. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε λόφο.

 Η περιοχή της Αγίας Σεβερίνας κατοικήθηκε κατά την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου και αργότερα από Ελληνικά φύλα. Η Ελληνο-Ρωμαϊκή περίοδος έχει αφήσει σημαντικά μνημεία στην πόλη. Στην αρχαιότητα η πόλη ήταν γνωστή ως Siberene, στην Ρωμαϊκή περίοδο άλλαξε το όνομα σε Siberene Severian, και την εποχή των Βυζαντινών έγινε Santa Severina (Αγία Σεβερίνα). Μέχρι το 1073-4 η πόλη διοικούνταν από Βυζαντινούς και είχε μετατραπεί σε μεγάλο θρησκευτικό κέντρο. Αργότερα η πόλη κυβερνήθηκε από Νορμανδούς και από τις γαλλικές δυναστείες των Ανγεβίνα και των Βουρβόνων. Το Νορμανδικό κάστρο βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της παλιάς πόλης. Πλαισιώνεται από τέσσερις κυλινδρικούς πύργους και από τέσσερις προμαχώνες. Η κατασκευή του χρονολογείται από το 11ο αιώνα και χτίστηκε στην θέση προϋπάρχουσας ρωμαϊκής - βυζαντινής οχύρωσης. Μέσα στο κάστρο έχουν βρεθεί ερείπια μιας βυζαντινής εκκλησίας και μιας νεκρόπολης ίδιας χρονικής περιόδου. Το 1991-1998 έγινε ακριβής αποκατάσταση-αναπαλαίωση του κάστρου. Στο κάστρο υπάρχει μουσείο και οι εργασίες αποκατάστασης έδειξαν ότι στο κάστρο ήταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Siberene. Το Βυζαντινό βαπτιστήριον της πόλης σώζεται σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Έχει κυκλικό σχήμα με τοιχογραφίες που χρονολογούνται από 9-12ο αιώνα. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης χρονολογείται από 13ο αιώνα. Η Μονή της Παναγίας της Καλαβρίας η οποία μεταξύ 1100 έως 1807 ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για όλη την περιοχή της Καλαβρίας. Η Εκκλησία της Santa Filomena (11ου αιώνα) είναι ένα παράδειγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Η προ-Νορμανδική Εκκλησία dell'Addolorata περιέχει ένα βωμό Μπαρόκ 17ου αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Santa_Severina στο Wikimedia Commons Βίντεο από το Φεστιβάλ μουσικής στην Αγία Σεβερίνα τον Αύγουστο 2009.