IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάχη του Έβρου

Η Μάχη του Έβρου (Μαρίτσα) ποταμού ή Μάχη του Ορμενίου (σερβικά: Маричка битка, бој код Черномена‎, βουλγαρικά: Битката при Марица, битката при Черномен‎, σερβικά: İkinci Meriç Muharebesi στα τούρκικα Δεύτερη Μάχη του Έβρου, Çirmen Muharebesi στα τούρκικα Μάχη του Τσιρμέν‎) έλαβε χώρα στον Ποταμό Έβρο, κοντά στο χωριό του Τσερνομιάνο ή Τζερμιάνο (σημερινό Ορμένιο της Ελλάδας) στις 26 Σεπτεμβρίου του 1371, μεταξύ των δυνάμεων των Οθωμανών διοικητών Λαλά Σαχίν Πασά και Γαζή Αχμέτ Εβρενός και των Σέρβων διοικητών, Βασιλέα Βουκάσιν Μρνιάβτσεβιτς και του αδελφού του, Δεσπότη Γιόβαν Ούγκλιεσα Μρνιάβτσεβιτς , οι οποίοι επιθυμούσαν να πάρουν εκδίκηση για την ήττα στην Πρώτη Μάχη του Έβρου (1364).

 Πριν τη Μάχη του Έβρου, ο Βουκάσιν είχε την πρόθεση της ανακατάληψης της Σκόδρας για λογαριασμό της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Ο σερβικός στρατός, υπό την ηγεσία του Βασιλέα Βουκάσιν και του γιου του, πρίγκιπα Μάρκο Μρνιάβτσεβιτς, κατέφθασε στη Σκόδρα τον Ιούνιο του 1371, ωστόσο όταν πληροφορήθηκαν την συγκέντρωση πολυάριθμου οθωμανικού στρατού, ο οποίος ερχόταν από τα ανατολικά, αποφάσισαν να κατευθυνθούν προς το μέρος του ώστε να προετοιμαστούν για τη Μάχη του Έβρου. Ο στρατός των Σέρβων αριθμούσε συνολικά 20.000–70.000 άνδρες. Αρκετές είναι οι πηγές που φαίνεται να συμφωνούν σε αυτόν τον υψηλό αριθμό. Ο Δεσπότης Ούγκλιεσα επιθυμούσε να πραγματοποιήσει αιφνιδιαστική επίθεση στους Οθωμανούς στην τότε πρωτεύουσά τους, Αδριανούπολη, ενώ ο Μουράτ Α΄ βρισκόταν στη Μικρά Ασία. Ο στρατός των Οθωμανών ήταν κατά πολύ υποδεέστερος αριθμητικά . Ο Βυζαντινός λόγιος Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, καθώς και άλλες πηγές, αναφέρουν αριθμό 800 ανδρών, ωστόσο λόγω καλύτερης τακτικής, μέσω νυχτερινής αιφνιδιαστικής επίθεσης στο στρατόπεδό τους, ο Σαχίν Πασά νίκησε τον στρατό των Σέρβων πιάνοντάς τον κοιμώμενο, σκοτώνοντας τον Βασιλέα Βουκάσιν και τον Δεσπότη Ούγκλιεσα. Εκατοντάδες ήταν οι Σέρβοι που σκοτώθηκαν, ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που πνίγηκαν στον ποταμό Έβρο κατά τη διάρκεια της φυγής τους. Μετά τη μάχη, αναφέρεται ότι ο ποταμός Έβρος έρεε κόκκινος από το αίμα των νεκρών. Η μάχη του Έβρου ήταν μία από τις πολλές στην ιστορία των σερβοτουρκικών πολέμων με το πέρας της οποίας η Μακεδονία, καθώς και άλλα τμήματα του ελλαδικού χώρου περιήλθαν υπό τον έλεγχο των Οθωμανών. Ήταν μέρος της εκστρατείας των Οθωμανών για την κατάληψη των Βαλκανίων, ενώ είχε προηγηθεί η κατάληψη της Σωζόπολης από τους ίδιους. Μετά τη μάχη έλαβε χώρα η κατάληψη της Δράμας, της Καβάλας και των Σερρών της σημερινής Ελλάδας. Ακολούθησε η μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. Μάχη του Ποταμού Έβρου Encyclopædia Britannica
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1932

Το Β΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1932 διεξήχθη την Κυριακή 23 και την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 1931 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας με διοργανωτή το ΣΕΓΑΣ και περιλάμβανε 9 αγωνίσματα α΄ και 8 β΄ κατηγορίας. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου. Μάλιστα πέτυχε το "νταμπλ" , αφού κατέκτησε και το ανδρικό πρωτάθλημα, κάτι που δεν είχε συμβεί ξανά.

 Τον Ιανουάριο του 1932 εκλέχτηκε νέα Τεχνική Επιτροπή Γυναικείου Αθλητισμού (Τ.Ε.Γ.Α.) του ΣΕΓΑΣ, η οποία αμέσως πήρε πρωτότυπες πρωτοβουλίες. Πρόεδρος της Τ.Ε.Γ.Α. εκλέχτηκε ο Κ. Σπανούδης και μέλη η κ. Σκαραμαγκά, η δις Ν. Σπανούδη, η δις Χατζηκωνσταντίνου και οι κ.κ. Κατσαμπής, Κασσιμάτης, Λωρέντης, Κόπανος, Γαλακάτος και Μανούσης. Η νέα επιτροπή καθιέρωσε τους Μηνιαίους Γυναικείους Αγώνες, ώστε να διευκολύνει τη συμμετοχή περισσοτέρων νέων αθλητριών, απευθυνόμενη και σε μη αθλούμενες νεανίδες. Τη διοργάνωση των Α΄ Μηνιαίων Αγώνων Γυναικών ανέλαβαν από κοινού ο Πανιώνιος, ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. και ο Α.Ο. Π. Φαλήρου. Διεξήχθησαν στις 27 Μαρτίου 1932 στο Παναθηναϊκό Στάδιο σε εννιά αγωνίσματα: 80μ (α΄ και β΄ κατηγορίας), ύψος (α΄ και β΄), μήκος (α΄ και β΄), ακόντιο (α΄), σκυταλοδρομία 4Χ75μ (α΄) και 4Χ50μ (β΄). Ο Β΄ Μηνιαίος Αγώνας διοργανώθηκε στις 8 Μαΐου από τον Ολυμπιακό και το Π. Φάληρο. Ακολούθησαν και άλλοι μηνιαίοι αγώνες στην Αθήνα και στην επαρχία ως το φθινόπωρο. Οι πανελλήνιοι αγώνες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και η παρουσία των Ελληνίδων αθλητριών χαρακτηρίστηκε από τον τύπο ως "μεγαλειώδης". Συμμετείχαν 53 αθλήτριες από 7 συλλόγους, μεταξύ των οποίων μία κοπέλλα από τη Χίο. Οι περισσότερες ήταν μαθήτριες και είναι χαρακτηριστικό πως μεταξύ των σωματείων υπήρχε και η αθλητική ομάδα ενός σχολείου, του Ζ΄ Γυμνασίου Θηλέων, με πρωτοβουλία της γυμνάστριας δίδος Παππά. Όπως και την προηγούμενη χρονιά, επειδή υπήρχαν και αθλήτριες μικρότερης ηλικίας, εκτός από αγωνίσματα Α΄ κατηγορίας (γυναικών-νεανίδων, 17 ετών και άνω), διεξήχθησαν και αγωνίσματα Β΄ κατηγορίας (κορασίδων, 14 ως 16 ετών). Τους αγώνες παρακολούθησαν αρκετοί θεατές και όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά την πρώτη ημέρα: "Οι χθεσινοί θεαταί των γυναικείων αθλητικών αγώνων υπερέβησαν εις όγκον τους ανδρικούς πανελληνίους αγώνας". Πολυνίκης αθλήτρια υπήρξε η Κύπρια Δομνίτσα Λανίτου, κόρη του βουλευτή Κύπρου Νικόλαου Λανίτη, η οποία σχεδόν σε όσα αγωνίσματα μετείχε σημείωσε νέα ρεκόρ. Στη Β΄ κατηγορία διακρίθηκε και η αδερφή της Ισμήνη Λανίτου. Στον προγραμματισμό αναφέρονται και τα άλματα ύψους και μήκους άνευ φοράς που είχαν διεξαχθεί και το 1931 αλλά στα αποτελέσματα δεν εμφανίζονται. Πιθανότατα δεν διεξήχθησαν. Οι σύλλογοι και αθλήτριες που μετείχαν ήταν οι ακόλουθοι: 1Ήταν στο πρόγραμμα αλλά δεν διεξήχθη.2 Σε άλλο δημοσίευμα αναφέρεται 2η η Μαλτέζου και 3η η Έλενα Κυπριώτου του Ζ΄ Γυμνασίου. "Αθλητικός Τύπος", 24, 27 & 31/10/1932 (ψηφιακές σελ. 441 κ.επ.). Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine. "Ακρόπολις", 23 ως 27 Οκτωβρίου 1932. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. "Αθλητικά Νέα" Χανίων, 31/10/1932, ψηφ. σελ. 113. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Αμπντούλ Αχάντ Μοχμάντ

Ο Αμπντούλ Αχάντ Μοχμάντ (Παστούν: عبد الاحد مومند, Abdul Ahad Mohmand, 1 Ιανουαρίου 1959) είναι ο πρώτος και μοναδικός μέχρι σήμερα Αφγανός κοσμοναύτης. Ήταν ένα από τα τρία μέλη του πληρώματος του σοβιετικού διαστημοπλοίου Soyuz TM-6 που εκτοξεύτηκε το καλοκαίρι το 1988 με προορισμό το σοβιετικό διαστημικό σταθμό Μιρ, στον οποίο οι τρεις κοσμοναύτες παρέμειναν 9 μέρες. Ο Μοχμάντ συμμετείχε στη συγκεκριμένη αποστολή, ενώ ήταν σε εξέλιξη η εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, στα πλαίσια του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος Intercosmos, με το οποίο συμμετείχαν σε αποστολές στο διάστημα μαζί με Σοβιετικούς και πολίτες χωρών φίλα προσκείμενων στη ΕΣΣΔ.

 Ο Μοχμάντ γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1959 στο Σαρντάχ, στην επαρχία Γκαζνί στο Αφγανιστάν και ανήκει στην εθνότητα των Παστούν. Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο της Καμπούλ (Polytechnical University of Kabul) και στη συνέχεια από την Air Force Academy. Υπηρέτησε στην Αφγανική Αεροπορία (Afghan Air Force) και εκπαιδεύτηκε στη ΕΣΣΔ ως πιλότος και κοσμοναύτης. Μαζί με τον κυβερνήτη Βλαντιμίρ Λιάκοφ (Vladimir Lyakhov) και τον μηχανικό Βαλέρι Πολιάκοφ (Valery Polyakov) αποτέλεσαν το πλήρωμα του διαστημόπλοιου Soyuz TM-6 που εκτοξεύτηκε στις 29 Αυγούστου του 1988. Στην διάρκεια της παραμονής τους στο διαστημικό σταθμό Μιρ ο Μομάντ συμμετείχε σε πειράματα αστροφυσικής, ιατρικής και βιολογίας. Η επιστροφή του στη γη, μαζί με τον Λιάκοφ, με το διαστημόπλοιο Soyuz TM-5, είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 6 Σεπτεμβρίου του 1988 όμως καθυστέρησε μια μέρα λόγω μηχανικών προβλημάτων στον Μιρ. Με την ολοκλήρωση της αποστολής τού απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά την υποχώρηση των Σοβιετικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν ο Μοχμάντ διέφυγε στη Γερμανία όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο και το 2003 απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα. Biographies of International Astronauts - Abdul Ahad Mohmand
Λότζια

Η λότζια (ιταλικά: Loggia) είναι αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό. Είναι ένας στεγασμένος εξωτερικός εξώστης ή διάδρομος συνήθως σε ανώτερο επίπεδο ή μερικές φορές στο επίπεδο του εδάφους. Ο εξωτερικός τοίχος είναι ανοιχτός και συνήθως περιλαμβάνει μια σειρά από κολώνες ή τόξα. Μπορούν να βρίσκονται σε κύριες προσόψεις ή/και πλευρές ενός κτιρίου και δεν προορίζονται για είσοδο, αλλά ως υπαίθριο καθιστικό. Η λότζια που προεξέχει μπορεί να υποστηρίζεται από μια μπαλντρέσκα.Από τον πρώιμο Μεσαίωνα, σχεδόν κάθε ιταλικός δήμος είχε μια τοξωτή λότζια στην κεντρική του πλατεία, η οποία χρησίμευε ως «σύμβολο κοινοτικής δικαιοσύνης και διακυβέρνησης και ως σκηνή για αστική τελετή.

 Η κύρια διαφορά μεταξύ λότζια και προστώου είναι ο ρόλος στη λειτουργική διάταξη του κτιρίου. Το προστώο επιτρέπει την είσοδο στο εσωτερικό από το εξωτερικό και υπάρχει σε παραδοσιακά και μικρής κλίμακας κτίρια. Έτσι, απαντάται κυρίως σε αρχοντικές κατοικίες και δημόσια κτίρια. Μια κλασική χρήση και των δύο είναι αυτή που αναπαρίσταται στα ψηφιδωτά της Βασιλικής του Αγίου Απολλιναρίου του νέου. Στην ιταλική αρχιτεκτονική, μία λότζια παίρνει συχνά τη μορφή μιας μικρής, συχνά περίτεχνης, εξοχικής κατοικίας χτισμένης στην οροφή μιας κατοικίας. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τον 17ο αιώνα και φημίζεται για την ύπαρξή του στη Ρώμη και στη Μπολόνια της Ιταλίας. Το κολέγιο Γκρίνελ στο Γκρίνελ της Αϊόβα περιλαμβάνει τρία διαφορετικά σύνολα κοιτώνων που συνδέονται με λότζια. Η κύρια πλατεία στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στο Στάνφορντ της Καλιφόρνια, διαθέτει περίοπτες λότζια, όπως και το Κέντρο Πανεπιστημίου και το Purnell Centre for the Arts στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον, που πλαισιώνουν ένα τετράγωνο γνωστό ως Κατ. Στο κέντρο της πόλης Τσέστερ στην Αγγλία, ορισμένα κτίρια με ξύλινο πλαίσιο που χρονολογούνται από τη μεσαιωνική έως τη βικτωριανή εποχή έχουν λότζια στον πρώτο όροφο που ονομάζονται Τσέστερ Ρόους. Στη Ρωσία και την Ελβετία, μία λότζια μπορεί να έχει τη μορφή μιας εσοχής μπαλκονιού σε μια πολυκατοικία. Μία λότζια προστέθηκε στην Όπερα του Σίδνεϊ το 2006. Στον αρχαιολογικό χώρο της Αγίας Τριάδας στο ελληνικό νησί της Κρήτης έχουν εντοπιστεί πολλές λότζια που κατασκευάστηκαν γύρω στο 1400 π.Χ. και των οποίων οι βάσεις κιόνων σώζονται ακόμη.
Μαρία Αντωνία της Αυστρίας (1858-1883)

Η Μαρία Αντωνία (γερμ. Maria Antonia von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Toskana, 10 Ιανουαρίου 1858 - 13 Απριλίου 1883) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη της Θηρεσιανής Βασιλικής & Αυτοκρατορικής Μονής στο Χρανττσάνυ (1881 - 1883).

 Η Μαρία Αντωνία Λεοπολδίνη Αννουντσιάτα Άννα Αμαλία Ιωσηφίνα Ιωάννα Θέκλα ήταν η πρώτη κόρη (το μόνο τέκνο από τον 1ο γάμο) του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης και της πρώτης συζύγου του Άννας, κόρης του Ιωάννη της Σαξονίας. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, κόρη του τότε διαδόχου της Τοσκάνης. Η μητέρα της απεβίωσε το 1859 και λίγο μετά, το ίδιο έτος, ο πατέρας της έγινε μεγάλος δούκας της Τοσκάνης. Το 1860 η Τοσκάνη προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Σαρδηνίας. Έπειτα από αυτό η οικογένειά της μετακόμισε στο Σάλτσμπουργκ. Το 1868 ο πατέρας της έκανε 2ο γάμο με την Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας. Το 1881 ο Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας την τοποθέτησε πριγκίπισσα-ηγουμένη στο Βασιλικό Θηρεσιανό Ίδρυμα Ευγενών Γυναικών στο Κάστρο της Πράγας. Έγινε Κυρία 1ης τάξης του Τάγματος του Αστερόεντος Σταυρού. Ήταν συγγραφέας και εξέδωσε έργα στη Γερμανία υπό το ψευδώνυμο Άρνο. Το 1882 μετακινήθηκε στις Κάννες σε αναζήτηση καλύτερου κλίματος για τη φθίνουσα υγεία της και εγκαταστάθηκε στη Βίλλα Φελίτσε. Απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών στις Κάννες. Montazio, Enrico (7 June 1870). "L'ultimo granduca di Toscana: cenni biografici, storici, aneddotici, ecc". M. Ricci – via Google Books.
Αλ Τζαΐς ΣΚ (Δαμασκός)

Η Αλ Τζαΐς (αραβικά: الجيش) είναι αθλητικό σωματείο στη Δαμασκό της Συρίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το ερυθρό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Αμπασιγίν, χωρητικότητας 30.000 θεατών.

 Ο αθλητικός σύλλογος «Αλ Τζαΐς» ιδρύθηκε στη Δαμασκό το 1947. Τελευταία ενημέρωση: 13 Αυγούστου 2018. Πρωτάθλημα ΣυρίαςΠρωταθλήτρια (17): 1973, 1976, 1979, 1985, 1986, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2009–10, 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018-19Κύπελλο ΣυρίαςΚυπελούχος (8): 1967, 1986, 1997, 1998, 2000, 2002, 2004, 2014Σούπερ Καπ ΣυρίαςΝικήτρια (1): 2013 ΑΦΚ ΚαπΝικήτρια (1): 2004 Επίσημος ιστότοπος
Αρχιεπισκοπή Μαρωνιτών Κύπρου

Η Αρχιεπισκοπή Μαρωνιτών Κύπρου (λατινικά: Archidioecesis Cyprensis Maronitarum) ιδρύθηκε στη Λευκωσία το 1316, με πρώτο επίσκοπο τον Ανανία. Μετά τον θάνατο του Κύπριου Επισκόπου Λουκά το 1673, μεταφέρθηκε στη Βηρυτό για να επιστρέψει ξανά στη Λευκωσία το 1988. Από το 1840 ακολουθεί το λατινικό ημερολόγιο. Σημερινός αρχιεπίσκοπος είναι ο Ιωσήφ Σουέηφ. Ανήκει στην Μαρωνιτική Εκκλησία, μία από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες που βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα.

 Η Αρχιεπισκοπή έχει στη δικαιοδοσία της όλους τους πιστούς Μαρωνίτες της Κύπρου. Έδρα της είναι η πόλη της Λευκωσίας, όπου βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας της Χάριτος. Η Αρχιεπισκοπή, στα τέλη του 2013, είχε 838.897 πιστούς και είχαν βαφτιστεί 10.400 παιδιά, που αντιστοιχεί στο 1,2% του συνόλου, σε 12 ενορίες σε λειτουργία. Ενορία της Παναγίας της Χάριτος στη Λευκωσία Ενορία Αγίου Γεωργίου στον Κορμακίτη Ενορία Αγίου Μιχαήλ Αρχαγγέλου στον Ασώματο Κερύνειας Ενορία Τιμίου Σταυρού στην Καρπάσια Ενορία Αγίας Μαρίνας στην Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας Ενορία Αγίου Μάρωνα στην Ανθούπολη Ενορία Αγίας Μαρίνας Κοτσιάτη Ενορία Αγίου Σαρμπέλ στη Λεμεσό Ενορία Αγίας Μαρίνας στα Κάτω Πολεμίδια Ενορία Αγίου Ιωσήφ στη Λάρνακα Ενορία Αγίας Κυριακής Πάφου Μαρωνίτες της Κύπρου Επίσημος ιστότοπος
Άνω Κοτσανόπουλο Πρέβεζας

Το Άνω Κοτσανόπουλο είναι χωριό και έδρα της τοπικής κοινότητας Κοτσανόπουλου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λούρου, του δήμου Πρέβεζας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Το Άνω Κοτσανόπουλο είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές παρυφές των Θεσπρωτικών ορέων, πάνω στην επαρχιακή οδό Λούρου-Τρικάστρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 36 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας. Η τοπική κοινότητα Κοτσανόπουλου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 20,163 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Κοτσανόπουλο. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κοτσανόπουλου του νομού Πρεβέζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοτσανόπουλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λούρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λούρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρέβεζας. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη βόρεια είσοδο του οικισμού Η Μονή Αβάσσου βορειοδυτικά του οικισμού, σε περιοχή με πολλά πλατάνια, τρεχούμενα νερά, πέτρινο γεφύρι και νερόμυλο. Το καθολικό είναι σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής του 1853. Έχει πλακόστρωτη στέγη, ξυλόγλυπτο τέμπλο, τοιχογραφίες και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στα νότια του καθολικού σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση κτίσμα με ορθογώνια κάτοψη και δύο στάθμες. Σε μικρή απόσταση στα δυτικά του υπάρχει μικρός φούρνος και, στα νότια, αλώνι. Αυτό το κτίσμα ανάγεται πιθανότατα στις αρχές του 20ού αιώνα και κάηκε κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Η μονή έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/akotsanopoulo/ https://www.youtube.com/watch?v=1YJeOSQYQNE
StarCraft

Το StarCraft είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου και επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από την εταιρία Blizzard Entertainment. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς StarCraft και κυκλοφόρησε για τo λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows στις 31 Μαρτίου 1998, ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε και για το λειτουργικό σύστημα Mac OS της Apple. Στις 13 Ιουνίου 2000 κυκλοφόρησε και μια παραλλαγή του παιχνιδιού για την κονσόλα Nintendo 64. Έχοντας πουλήσει περισσότερα από 11 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως μέχρι τον Φεβρουάριο του 2009, το StarCraft είναι ένα από τα παιχνίδια υπολογιστών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι σήμερα. Η ιστορία του αρχικού StarCraft συνεχίστηκε με το πακέτο επέκτασης StarCraft: Brood War και με τη συνέχεια StarCraft II: Wings of Liberty, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2010.

 Το παιχνίδι διαδραματίζεται στον 26ο αιώνα, και έχει ως θέμα την διαμάχη τριών φυλών για κυριαρχία, σε ένα μακρινό μέρος του Γαλαξία. Οι φυλές αυτές είναι οι Terran (Γήινοι), άνθρωποι που έχουν εξοριστεί από τη Γη, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, οι Zerg (Ζεργκ), μια φυλή εντομοειδών εξωγήινων, οι οποίοι μανιωδώς αφομοιώνουν άλλες φυλές και κυνηγούν την γενετική τελειότητα, και οι Protoss (Πρότος), ένα ανθρωποειδές είδος εξωγήινων με πολύ εξελιγμένη τεχνολογία και βιονικές ικανότητες, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με τους Ζεργκ, προσπαθώντας να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους και τον αυστηρά φιλοσοφικό τρόπο ζωής τους. Το παιχνίδι έχει αποσπάσει επαίνους για την πρωτοποριακή χρήση μοναδικών φυλών σε παιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου και για την καθηλωτική πλοκή του. Επίσημος ιστότοπος The StarCraft Compendium on Battle.net Αρχειοθετήθηκε 2011-02-25 στο Wayback Machine.
Άγιος Ανδρέας Βορειοανατολικά

Ο Άγιος Ανδρέας Βορειοανατολικά (αγγλ. Saint Andrew North East) είναι μια από τις 8 περιφέρειες της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Πρωτεύουσα είναι το Κόνφερενς.

 Η περιφέρεια βρίσκεται βορειοανατολικά της ενορίας, εξού και το όνομα. Είναι η δεύτερη μικρότερη περιφέρεια της Γρενάδας, μετά την Πόλη του Αγίου Γεωργίου και η μικρότερη στον Άγιο Ανδρέα. Πρόεδρος της περιφέρειας είναι η Ρόλαντ Μπόλα (Roland Bhola). Ενορίες της Γρενάδας
Δημόσιες Σχέσεις

Οι Δημόσιες Σχέσεις αναφέρονται στην προσπάθεια μίας επιχείρησης, ενός οργανισμού ή ενός κόμματος, πολιτικού προσώπου κτλ. να προβληθεί ευρέως και να δημιουργήσει θετική εικόνα γύρω από το πρόσωπό του/της. Σύμφωνα με τον ορισμό που διατυπώθηκε το 1994 σε παγκόσμιο συνέδριο και είναι γνωστό ως «Mexican Statement»: «Δημόσιες Σχέσεις είναι η διαχείριση της φήμης ως αποτέλεσμα των πράξεων, των μηνυμάτων και της αντίληψης των άλλων για αυτά». Οι δημόσιες σχέσεις διαφέρουν από την Διαφήμιση στο γεγονός ότι οι πρώτες βασίζονται στην δημοσιότητα η οποία αποκτάται χωρίς αμοιβή. Βέβαια σε μία επιχείρηση αναλώνονται πόροι χρηματικοί και μη για την αύξηση της δημοσιότητας αλλά η ενέργεια αυτή διαφέρει σημαντικά από την διαφήμιση.

 Κύρια εργαλεία των δημοσίων σχέσεων αποτελούν: Τα Δελτία Τύπου όπου ο αποστολέας του μηνύματος (δηλαδή η επιχείρηση ή ο οργανισμός κτλ.) αναγγέλλει την ύπαρξη ή έλευση ενός σημαντικού γεγονότος το οποίο αφορά ή μπορεί να αφορά το κοινό. Οι τηλεφωνικές γραμμές εξυπηρέτησης οι οποίες προσφέρουν υπηρεσίες ενημέρωσης των καταναλωτών (πολλές φορές είναι χωρίς χρέωση για τους καταναλωτές). Ιστοσελίδες και άλλα διαδραστικά εργαλεία (όπως CD και άλλο ψηφιακό υλικό) όπου προβάλλονται πληροφορίες για την εταιρία και τα προϊόντα της. Εταιρικές Χορηγίες και συναφείς ενέργειες (όπως εκστρατείες ενημέρωσης του κοινού για ένα θέμα). Αν και τέτοιες ενέργειες εντάσσονται πολλές φορές στα πλαίσια προγραμμάτων Εταιρικής Κοινωνική Ευθύνης θεωρούνται και ως ένα εργαλείο δημοσίων σχέσεων. Lobbying: Το Lobbying είναι η προσπάθεια επηρεασμού και δημιουργίας θετικά προσκείμενων φορέων. Για παράδειγμα το Lobbying μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί ένας θετικά προσκείμενος νέος νόμος που θα ευνοεί την επιχείρηση ή για την άρση ενός απαγορευτικού μέτρου.Άλλες λειτουργίες που επιτελούνται στο τμήμα δημοσίων σχέσεων είναι η διαχείριση και διεκπεραίωση των παραπόνων και παρατηρήσεων του κοινού και η επικοινωνιακή σύνδεση της επιχείρησης με τα οποιοδήποτε ενδιαφερόμενα μέρη.
Βλυχάδα Ρεθύμνης

Για συνώνυμους οικισμούς και τοποθεσίες δείτε το λήμμα: Βλυχάδα (αποσαφήνιση) Η Βλυχάδα είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 50 μέτρα.

 Η Βλυχάδα βρίσκεται σε απόσταση 31 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο και 18 χλμ. ΒΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα και νότια από την Εθνική Οδό 90 ή Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) ενώ βόρεια και προς την πλευρά της θάλασσας είναι το Μπαλί. Δυτικά του χωριού είναι η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ατάλης-Μπαλή που τοιχογραφίες από το καθολικό της χρονολογούνται στον 14ο αιώνα και η πρώτη γνωστή γραπτή μαρτυρία σε νοταριακό έγγραφο του 1628. Η αρχιτεκτονική της μονής παρουσιάζει αρκετές ιδιαιτερότητες, είναι κτισμένη σε επίπεδα με θέα τη θάλασσα και από το 1980 έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο.Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 με την ονομασία Κάτω Βλυχάδα να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μελιδονίου και το 1963 με το ΦΕΚ 219Α - 11/12/1963 να μετονομάζεται σε Βλυχάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μελιδόνι, Εξάντη και το Μπαλί αποτελούν την τοπική κοινότητα Μελιδονίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 163 κατοίκους. Μονή Αττάλης (Μπαλή) από τον ιστότοπο "Ταξιδιωτικός Οδηγός Κρήτης - cretanbeaches.com"
Patron Tequila

Το "Patron Tequila" είναι ένα τραγούδι από τις Paradiso Girls, προορισμένο να εμφανιστεί στο ντεμπούτο τους ακυκλοφόρητο στούντιο άλμπουμ, Crazy Horse. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Απριλίου του 2009. Οι Paradiso Girls έχουν κυκλοφορήσει το The Remixes και το The Remixes Part 2 για να προωθήσουν το τραγούδι.

 Το τραγούδι συντάχθηκε και παράχθηκε από την Keri Hilson, τον Lil Jon και τον T-Pain για το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ In a Perfect World... της Hilson, ωστόσο, την τελευταία στιγμή πριν το άλμπουμ της παραδώσει ημερομηνία, το τραγούδι δόθηκε στα Paradiso Girls. Το γκρουπ ηχογράφησε το τραγούδι και έκανε αρκετές αλλαγές. Ο στίχος του Lil Jon παραλήφθηκε ενώ ο T-Pain αντικαταστάθηκε με την γυναίκα ράπερ από τις Η.Π.Α. Eve. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. στις 14 Απριλίου του 2009 ως CD Single και ψηφιακή λήψη, μαζί με μια κυκλοφορία στον Καναδά. Τα κορίτσια θα προωθούν το τραγούδι όλο τον Οκτώβριο του 2009 στον Καναδά. Το τραγούδι έλαβε κυρίως θετικές κριτικές. Πολλές online ιστοσελίδες δημιούργησαν μια δημοσκόπηση "Ποιος το έκανε καλύτερα;", συγκρίνοντας την έκδοση των Paradiso Girls με την έκδοση της Keri Hilson. Το τραγούδι ονομάστηκε "summer jam του 2009" του MuuMuse. Το βίντεο κλιπ, που σκηνοθετήθηκε από τον Ray Kay, γυρίστηκε κατά τη διάρκεια μιας τριήμερης διαδικασίας το Μάιο του 2009. Ανοίγει με ένα άντρα να αγοράζει ακουστικά μάρκας Beats by Dr. Dre από ένα κατάστημα Best Buy αφού άκουσε το ρυθμό του Patron Tequila μέσω αυτών. Κάθε μέλος τη μπάντας εμφανίζεται σε μια διαφορετική τοποθεσία, φλερτάροντας με έναν άνδρα: η Aria σε ένα λεωφορείο, η Chelsea να γεμίζει το αυτοκίνητό της με βενζίνη, η Kelly στο μαγαζί του βενζινάδικου, η Lauren να πληρώνει στο ταμείο και η Shar να κάθεται στη στάση του λεωφορείου. Τα κορίτσια είναι επίσης στο κλαμπ όπου η Eve ραπάρει μαζί με τον Lil Jon. Επίσης χορεύουν μπροστά από ένα λευκό φόντο. Τα κλιπ διασπείρονται από τον άνδρα που ονειρεύεται ότι τα κορίτσια είναι στο κλαμπ αλλά έρχεται πίσω στην πραγματικότητα κάθε τόσο. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στο Yahoo στις 15 Ιουνίου του 2009. Υπάρχει μια εναλλακτική μορφή του βίντεο με νέες σκηνές και τους αλογόκριτους στίχους του τραγουδιού. Ψηφιακή λήψη"Patron Tequila"Patron Tequila Remix Μέρος I"Patron Tequila (Dave Audé Club Remix) (featuring Lil Jon) — 07:48 "Patron Tequila (DJ Dan Club Remix) (featuring Lil Jon) — 05:19Patron Tequila Remix Μέρος II"Patron Tequila (This/Is Remix)" (featuring Lil Jon) — 04:19 "Patron Tequila (StoneBridge Remix)" (featuring Lil Jon) — 06:45Vanguards Remix Single"Patron Tequila" (Vanguards Remix) (featuring Pitbull & Lil Jon)
Κάτω Κλεινές Φλώρινας

Οι Κάτω Κλεινές (πριν το 1926 Κάτω Κλέστινα) είναι κωμόπολη και πρώην δήμος της περιφερειακής ενότητας Φλώρινας στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 αποτελούν μέρος του δήμου Φλώρινας, της οποίας αποτελούν δημοτική ενότητα. Η δημοτική ενότητα έχει έκταση 188,564 τ.χλμ. Βρίσκονται 7 χλμ βόρεια της Φλώρινας και ο πληθυσμός τους ήταν 2.735 το 2011.

 Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικό ντεφτέρ του 1468, όπου είναι καταχωρημένο υπό το όνομα Κλέστινο και περιγράφεται να έχει ενενήντα επτά νοικοκυριά. Το 1481, το χωριό διέθετε διακόσια δεκατρία νοικοκυριά, μια εκκλησία, μύλους και ένα καμίνι. Τα τουρκικά έγγραφα υποδηλώνουν ένα ευημερόν μέρος, σημειώνοντας την παραγωγή αμπέλων, καρυδιών, κρεμμυδιών, σκόρδου, λάχανου, μπιζελιών, λιναριών, μελιού, χοίρων και μεταξοσκώληκων.Το 1845 ο ρώσος σλαβιστής Βίκτωρ Γκριγκορόβιτς κατέγραψε την Κλέστινα (Клештина) ως κυρίως βουλγαρικό χωριό. Ο Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν στον χάρτη του από το 1861 σημείωσε το χωριό και αυτός ως βουλγαρικό. Εκτός από το σλαβόφωνο πληθυσμό, υπήρχαν 150 Αλβανοί στις Κάτω Κλεινές στα τέλη του 19ου αιώνα.Μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919–1922 και την ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αρκετοί Πόντιοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κάτω Κλεινές και σε άλλα χωριά του δήμου - Κάτω Καλλινίκη, Πολυπλάτανο, Μεσοκάμπος και στο νεοϊδρυθέν Νέο Καύκασο.
Γιάννης Φλερύ

Ο Γιάννης Φλερύ (1914 - 10 Αυγούστου 2001), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Παπαντωνόπουλου, ήταν Έλληνας χορογράφος, με σημαντικό έργο στο χώρο του ελαφρού θεάτρου και κυρίως της επιθεώρησης και της οπερέτας.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1914. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, το 1937, είχε παρτενέρ τη Λίζα Ποζέλι και αργότερα τη Μπέλα Σμάρω. Το 1943, γνώρισε τη Λίντα Άλμα, στο βαριετέ «Παναθήναια», στο τέρμα της Λεωφ. Αλεξάνδρας, όπου χόρευε. Μαζί με την Άλμα, έκαναν καριέρα για 28 χρόνια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1946 η διάσημη Γαλλίδα τραγουδίστρια Εντίτ Πιάφ τους είδε να χορεύουν στο Παρίσι, στο καμπαρέ «Μαϊάμι» και στη συνέχεια συνεργάστηκε με το ζευγάρι στο θέατρο «Ετουάλ». Εκτός από χορευτής σε παραστάσεις, αργότερα έκανε και χορογραφία σε πάνω από 40 ελληνικές ταινίες, όπως μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη. Τελευταία του δουλειά ήταν στο έργο «Βίρα τις Άγκυρες» το οποίο ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο Απεβίωσε στις 10 Αυγούστου 2001. Γιάννης Φλερύ (Νυχτερινός Επισκέπτης) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Τόνι Γκάτλιφ

Ο Τόνι Γκάτλιφ (γεννημένος ως Michel Dahmani στις 10 Σεπτεμβρίου 1948 στο Αλγέρι) είναι Γάλλος σκηνοθέτης ταινιών εθνικότητας Ρομά, που εργάζεται επίσης ως σεναριογράφος, συνθέτης, ηθοποιός και παραγωγός.

 Ο Γκάτλιφ γεννήθηκε στην Αλγερία με καταγωγή Πιε-νουάρ (Pied noir). Όταν σε ηλικία 12 ετών, η οικογένειά του προσπάθησε να τον παντρέψει με ένα κορίτσι που δεν γνώριζε, αρνήθηκε. Μετά την παιδική του ηλικία εκεί, ο Γκάτλιφ έφτασε στη Γαλλία το 1960 μετά τον Αλγερινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ο Γκάτλιφ αγωνίστηκε για χρόνια, για να εισέλθει στη βιομηχανία του κινηματογράφου, παίζοντας σε πολλές θεατρικές παραγωγές μέχρι να σκηνοθετήσει την πρώτη του ταινία, το La Tête en ruine, το 1975. Το ακολούθησε με το La Terre au ventre του 1979, μια ιστορία του Αλγερινού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Από την ταινία του 1981, Corre, gitano, το έργο του Γκάτλιφ επικεντρώθηκε στους Ρομά της Ευρώπης, από τους οποίους εντοπίζει εν μέρει την καταγωγή του. Αφού έκανε τους Gaspard et Robinson το 1990, ο Γκάτλιφ πέρασε το 1992 και το 1993 γυρίζοντας το Latcho Drom, στο οποίο απονεμήθηκαν πολλά βραβεία. Με αυτή την ταινία έγινε γνωστός στο διεθνές κοινό. Η ταινία αφηγείται την ιστορική διαδρομή των τσιγγάνων από την Βορειοδυτική Ινδία, διαμέσου της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Γαλλίας, στην Ευρώπη. Αυτή η μουσική ταινία μεγάλου μήκους, συχνά λανθασμένα θεωρείται ως ντοκιμαντέρ, ασχολείται με τον πολιτισμό των τσιγγάνων σε όλο τον κόσμο γύρω από το θέμα της μουσικής και του χορού τους. Για τον Βίνσεντ Όστρια, τότε δημοσιογράφο στο Cahiers du Cinéma, ήταν «η πιο γνήσια ταινία της χρονιάς (σημείωση του συντάκτη του 1993)». Ένα χρόνο αργότερα, ο Γκάτλιφ έφερε τον κόσμο του συγγραφέα JMG Le Clézio στην οθόνη στο Μόντο (1994). Το 1997 με την ταινία Gadjo Dilo με τους Ρομέν Ντιρίς και Ρόνα Χάρντερ κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση. Η ταινία αυτή απέσπασε πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων την Aσημένια Λεοπάρδαλη και τη Xάλκινη Λεοπάρδαλη καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο 1997.Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι Gadjo Dilo: Υπάρχουν ακόμα γελαστοί τσιγγάνοι.Η ταινία του 2004 Exils, κέρδισε το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ των Καννών το 2004. Η ταινία του Τρανσυλβανία έκανε πρεμιέρα στις Κάννες τον Μάιο του 2006. La Rage au poing (1975) La Tête en ruine (1975) La Terre au ventre (1978) Corre gitano (1981) Canta gitano (1981) Les Princes (Οι πρίγκιπες) (1982) Rue du départ (1985) Pleure pas my love (1989) Gaspard et Robinson (1990) Latcho Drom (Λάτσο Ντρομ) (1993) Mondo (1995) Gadjo dilo (Υπάρχουν ακόμα γελαστοί τσιγγάνοι) (1997) Je suis né d'une cigogne (1998) Vengo (Τσιγγάνικο αίμα) (2000) Swing (2001) Exils (Εξόριστοι) (2004) Τρανσυλβανία (2006) Korkoro (Κυνηγημένοι από τους Ναζί) (2009) Indignados (Αγανακτισμένοι) (2012) Geronimo (Τζερόνιμο) (2014) Τζαμ (2017) Tom Medina (Τομ Μεντίνα) (προσεχώς)
Γλώσσες του Μαυροβουνίου

Το Μαυροβούνιο έχει μία επίσημη γλώσσα που προβλέπεται από το Σύνταγμα του 2007, τα Μαυροβουνιακά. Στην απογραφή του 2011, το 42% του πληθυσμού δήλωσε τα σερβικά ως μητρική γλώσσα, ενώ το 37% δήλωσε ότι είναι τα μαυροβουνιακά. Γλωσσολογικά, είναι η ίδια γλώσσα (διαφορετικά τυποποιημένες ποικιλίες της Σερβοκροατικής), αλλά και τα πρότυπα μαυροβουνιακά είναι στη διαδικασία της διαμόρφωσης. Οι αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες είναι τα αλβανικά, βοσνιακά, κροατικά και σερβικά. Το 2017, τα αλβανικά ήταν επίσημη γλώσσα των δήμων της Ποντγκόριτσα, Ούλτσιν, Μπαρ, Πλιέβλια, Ρόζαγιε και Τούζι. Επιπλέον, υπάρχουν μερικές εκατοντάδες Ιταλοί στο Μαυροβούνιο, συγκεντρωμένοι στο Κόλπο του Κότορ (Cattaro). Η μαυροβουνιακή γλώσσα γράφεται στο λατινικό και κυριλλικό αλφάβητο, αλλά υπάρχει μια αυξανόμενη πολιτική κίνηση για τη χρήση του λατινικού αλφαβήτου μόνο.

 Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, που τέθηκε σε ισχύ στο Μαυροβούνιο τον Ιούνιο του 2006, μετά την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου από την Κρατική Ένωση με τη Σερβία και Μαυροβούνιο, στις 3 Ιουνίου του 2006. Το Σύνταγμα του Μαυροβουνίου από το 2007 αναφέρει τα Μαυροβουνιακά ως επίσημη γλώσσα της χώρας, ενώ τα Βοσνιακά, Κροατικά, Σερβικά και Αλβανικά είναι γλώσσες σε επίσημη χρήση. Το Σύνταγμα αναφέρει ότι οι γλώσσες σε επίσημη χρήση είναι αυτές των ομάδων που αποτελούν τουλάχιστον το 1% του πληθυσμού του Μαυροβουνίου, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2003. Ο Νόμος για τις Εθνικές Μειονότητες καθορίζει ότι το ποσοστό των μελών των εθνικών μειονοτήτων στο σύνολο του πληθυσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης θα πρέπει να είναι 15% προκειμένου η γλώσσα τους και το αλφάβητο να εισαχθούν σε επίσημη χρήση. Τα μέσα ενημέρωσης που ιδρύονται από την κυβέρνηση του Μαυροβουνίου υποχρεούνται να μεταδίδουν ειδήσεις, πολιτιστικά, εκπαιδευτικά, αθλητικά και ψυχαγωγικά προγράμματα σε μειονοτικές γλώσσες. Οι μειονότητες και τα μέλη τους έχουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση στη γλώσσα τους, στην τακτική και την επαγγελματική εκπαίδευση. Διαμάχη για την εθνοτική και γλωσσική ταυτότητα στο Μαυροβούνιο Το λήμμα ενσωματώνει υλικό από την έκδοση του 2006 του CIA World Factbook, έγγραφο της κυβέρνησης των ΗΠΑ που βρίσκεται στο κοινό κτήμα.
Ο κύκλος των αναμνήσεων

Ο κύκλος των αναμνήσεων (πρωτότυπος τίτλος: The Railway Man) είναι ταινία του 2013 βρετανικής και αυστραλιανής παραγωγής. Η σκηνοθεσία είναι του Τζόναθαν Τεπλίτσκι και το σενάριο είναι βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Έρικ Λόμαξ, Άγγλου βετεράνου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Αγγλία, δεκαετία του '80. Ο Έρικ Λόμαξ είναι ένας Άγγλος βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που ασχολείται με τα τρένα. Μία μέρα, καθώς ταξιδεύει με ένα τρένο, γνωρίζει την Πάτι, την οποία ερωτεύεται, και λίγο καιρό αργότερα γίνεται σύζυγός του. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους, ο Έρικ αρκετές φορές φέρεται αλλοπρόσαλλα, ξυπνάει μέσα στη νύχτα και δείχνει ότι έχει ένα μυστικό που κρύβει. Η Πάτι, μη μπορώντας να μάθει το έχει συμβεί στον Έρικ, απευθύνεται στον φίλο του και συμπολεμιστή του Φίνλεϊ, ο οποίος της λέει ότι ο Έρικ έχει βασανιστεί στην Ταϊλάνδη από έναν Ιάπωνα της στρατιωτικής αστυνομίας, τον Τακάσι Ναγκάσε, κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στο στρατόπεδο εργασίας που δούλευαν οι Άγγλοι στρατιώτες για τη δημιουργία σιδηροδρομικών γραμμών. Ο Έρικ βασανίστηκε επειδή αποκάλυψε πως εκείνος ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή ραδιοφώνου, προκειμένου να ακούν οι Άγγλοι στρατιώτες BBC. Ο Φίνλεϊ πληροφορεί τον Έρικ, πως ο υπεύθυνος για τους βασανισμούς του ζει και δουλεύει στην Ταϊλάνδη στη σιδηροδρομική γραμμή ως ξεναγός. Ο Φίνλεϊ λέει στον Έρικ πως πρέπει να πάει να τον βρει για να τον εκδικηθεί. Λίγο αργότερα, ο Φίνλεϊ αυτοκτονεί, μη μπορώντας να αντέξει τα βιώματα που είχε και αυτός από τον πόλεμο. Ο Λόμαξ ταξιδεύει στην Ιαπωνία και βρίσκει τον Ναγκάσε να δουλεύει στη σιδηροδρομική γραμμή. Μετά το τέλος της δουλειάς του, τον απειλεί και του λέει πως θα τον σκοτώσει. Ο Ναγκάσε του λέει πως τότε γλίτωσε την καταδίκη, παρ' όλο που ήταν εγκληματίας πολέμου, καθώς δήλωσε ψευδώς πως στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δούλευε ως διερμηνέας, εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως ήταν ο μόνος Ιάπωνας στρατιώτης στο στρατόπεδο εργασίας που ήξερε αγγλικά. Ο Έρικ τελικά δεν μπορεί να σκοτώσει τον Ναγκάσε και γυρνά στην πατρίδα του και λαμβάνει ένα γράμμα από τον Ναγκάσε, στο οποίο του ζητά συγγνώμη. Ο Έρικ πηγαίνει ξανά στην Ταϊλάνδη, αυτή τη φορά μαζί με την Πάτι, και συναντά ξανά στον Ναγκάσε. Του δίνει ένα γράμμα, στο οποίο του λέει πως τον συγχωρεί. Οι δυο τους παρέμειναν φίλοι μέχρι το τέλος της ζωής τους. Επίσημη ιστοσελίδα Η ταινία στην IMDb
Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών

Το Υπουργείο Οικονομικών (αγγλικά:Department of the Treasury) είναι η ομοσπονδιακή εκτελεστική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδρύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1789 και είναι αρμόδια για τη διαχείριση των κρατικών εσόδων, την έκδοση τραπεζογραμματίων, την είσπραξη των φόρων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, την εποπτεία των τραπεζών, τη διαχείριση του δημοσίου χρέους την καθοδήγηση εκτελεστικών και νομοθετικών οργάνων σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής.

 Η ιστορία του Υπουργείου Οικονομικών ξεκινά κατά την Αμερικανική επανάσταση, όταν το Ηπειρωτικό Συνέδριο στη Φιλαδέλφεια συζήτησε το κρίσιμο ζήτημα της χρηματοδότησης ενός πολέμου ανεξαρτησίας ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το Κονγκρέσο δεν είχε καμμία εξουσία να επιβάλλει και να εισπράττει φόρους, ούτε υπήρχε μια απτή βάση για την εξασφάλιση κεφαλαίων από ξένες κυβερνήσεις. Οι εκπρόσωποι αποφάσισαν να εκδώσουν χαρτονομίσματα με τη μορφή πιστωτικών λογαριασμών. Στις 29 Ιουλίου 1775, το Δεύτερο Ηπειρωτικό Συνέδριο ανέθεσε την ευθύνη για τη διαχείριση των οικονομικών της επαναστατικής κυβέρνησης στους George Clymer και Michael Hillegas. Το Πρώτο Συνέδριο των Ηνωμένων Πολιτειών συνεκλήθη στη Νέα Υόρκη στις 4 Μαρτίου 1789, σηματοδοτώντας την ανάληψη καθηκόντων της κυβέρνησης βάσει του Συντάγματος. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1789, το Κογκρέσο δημιούργησε ένα όργανο για τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, το Υπουργείο Οικονομικών, με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Χάμιλτον. Το 2003 έγινε μια αναδιοργάνωση στο χαρτοφυλάκιο του υπουργείου.
Άμπανο Τέρμε

Η Άμπανο, ή Άβανον ή ορθότερα Θέρμες Άμπανο (ιταλ. Abano Terme), γνωστή ως το 1924 και ως Άμπανο Μπάνι (ιταλ. Abano Bagni), είναι μια από τις αξιολογότερες λουτροπόλεις της Ιταλίας. Βρίσκεται στη περιοχή της Πάδοβας, 10 χλμ. νοτιοδυτικά, στο νομό Βένετο, σε πολύ χαμηλό υψόμετρο. Η έκτασή της φθάνει τα 21 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της τους 19.000 κατοίκους (2001).

 Οι Θέρμες Άμπανο είναι ευρύτερα γνωστές από τα θερμά ιαματικά λουτρά που βρίσκονται εκεί και θεραπεύουν παντός είδους ρευματισμούς και αρθρίτιδες. Τα λουτρά αυτά φέρονται να ήταν γνωστά από την εποχή του Θεοδώριχου, (5ος αιώνας), Βασιλιά των Οστρογότθων με το όνομα "Άπονι", εξ ου και το σημερινό όνομα. Κατά τον 6ο αιώνα τα λουτρά αυτά καταστράφηκαν από τους Λομβαρδούς και έξι αιώνες αργότερα ανακατασκευάστηκαν την εποχή που η περιοχή αυτή ήταν αυτόνομη (12ος - 14ος αιώνας). Αργότερα περιήλθε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας (1405) μέχρι το 1797. Τουριστικά αξιοθέατα της πόλης είναι ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Λορέντζου με το θαυμαστό κωδωνοστάσιο, η Πινακοθήκη (Montirone Gallery) με έργα Ιταλών ζωγράφων, και το Ιερό σημείο (αγίασμα) της "Παναγίας των Χαιρετισμών", επί του οποίου έχει κτιστεί ναός βυζαντινού ρυθμού. Σε απόσταση 6 χλμ. από τη πόλη βρίσκεται το περίφημο Αββαείο της Πράλιας των Βενεδικτίνων που χρονολογείται από το 1500. Τέλος οι Θέρμες Άμπανο θεωρούνται πατρίδα του Λατίνου ιστορικού Τίτου Λιβίου. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.1ος σ.22
Λαρς Βιλκς

Ο Λαρς Έντελ Ρότζερ Βιλκς (σουηδικά: Lars Endel Roger Vilks) (20 Ιουνίου 1946 - 3 Οκτωβρίου 2021), γνωστός ευρέως ως Λαρς Βιλκς, ήταν Σουηδός εικαστικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής, ο οποίος ήταν γνωστός για τη διαμάχη γύρω από τα σχέδιά του που αναπαριστούσαν τον Μωάμεθ. Δημιούργησε επίσης τα γλυπτά Nimis και Arx,τα οποία ήταν κατασκευασμένα από ξύλο και πέτρα, αντίστοιχα. Η περιοχή όπου βρίσκονται τα γλυπτά ανακηρύχθηκε από τον Βίλκς ως ανεξάρτητη χώρα, ονόματι «Λαδωνία».

 Το 2007, ο Βιλκς προκάλεσε διεθνή διαμάχη όταν απεικόνισε τον προφήτη Μωάμεθ ως σκύλο κυκλικού κόμβου σε τρία σχέδια, που ορίστηκε να παρουσιαστεί σε μια έκθεση τέχνης στο Tällerud, τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Λίγο πριν από την έναρξή του, οι διοργανωτές ακύρωσαν την πρόσκλησή τους αναφερόμενοι σε σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια, και παρά την προσπάθεια του Vilks καμία άλλη σουηδική γκαλερί τέχνης δεν προσφέρθηκε να εκθέσει τα σχέδιά του.Τελικά, στις 18 Αυγούστου, ένα από τα σχέδιά του, δόθηκε στη δημοσιότητα στην τοπική εφημερίδα του Ερεμπρού, την Nerikes Allehanda, ως μέρος μιας συντακτικής για αυτο-λογοκρισία και την ελευθερία της θρησκείας, και παρά το γεγονός ότι άλλες μεγάλες σουηδικές εφημερίδες είχαν δημοσιεύσει τα σχέδια πριν, η συγκεκριμένη δημοσίευση ήταν που οδήγησε σε διαμαρτυρίες μουσουλμανικών οργανώσεων στη Σουηδία καθώς και καταδίκες από πολλές ξένες κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένου του Ιράν, του Πακιστάν, του Αφγανιστάν, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, καθώς και από την διακυβερνητική οργάνωση της Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC), η οποία κάλεσε επίσης τη σουηδική κυβέρνηση να λάβει «τιμωρητικές ενέργειες» εναντίον του Βιλκς. Μετά από αυτή τη διαμάχη, ο Βιλκς αναγκάστηκε να ζήσει υπό την προστασία της αστυνομίας αφού δέχτηκε αρκετές απειλές για θάνατο, συμπεριλαμβανομένης μιας δήλωσης του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ, που υποστηρίζει την Αλ Κάιντα, η οποία προσέφερε έως και 150.000 δολάρια για τη δολοφονία του. Homepage for Lars Vilks Kommitteen Μπλογκ του Λαρς Βιλκς (στα σουηδικά) Vilks' profile (in Swedish), Svenskakonstnärer.se. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2014.
Άνω Άμφεια Μεσσηνίας

Η Άνω Άμφεια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 313 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Άμφειας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Άνω Άμφεια βρίσκεται σε υψόμετρο 304 μέτρων και το όνομά της προέρχεται από την Αρχαία Άμφεια. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Άνω Άμφεια και προσάρτησή του στην Κοινότητα Αμφείας. 04-12-1997, ο οικισμός Άνω Άμφεια αποσπάται από την Κοινότητα Αμφείας και προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 07-06-2010, ο οικισμός Άνω Άμφεια αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Μέχρι το 1940, υπήρχε ένα χωριό, η Άμφεια, που μέχρι το 1927, ονομαζόταν Γαρδίκι. Από το 1940 και μετά υπάρχουν δύο χωριά, η Άνω Άμφεια και η Κάτω Άμφεια. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Καλαμάτας
Kamov Ka-50

Το Kamov Ka-50 "'Black Shark" (Ρωσικά:Чёрная акула,ονομασία ΝΑΤΟ:Hokum A) είναι ένα μονοθέσιο επιθετικό ελικόπτερο ρωσικής κατασκευής που φέρει ομοαξονικό σύστημα διπλών αντιπεριστρεφόμενων στροφείων σήμα κατατεθέν του γραφείου σχεδιασμού Kamov. Σχεδιάστηκε το 1980 και εγκρίθηκε για την υπηρεσία του ρωσικού στρατού το 1995.Φέρει βαρύ οπλισμό και χρησιμοποιείται επίσης ως αναγνωριστικό ελικόπτερο.

 Το ελικόπτερο έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει σημαντικό οπλισμό σε τέσσερα εξωτερικά σημεία και σε ακόμη δύο εξωτερικά σημεία που βρίσκονται στις άκρες των πτερυγίων που διαθέτει. Συνολικά μπορεί να φέρει έως και 2000kg οπλισμό. Ο βασικός οπλισμός του Ka-50 είναι 12 αντιαρματικοί πύραυλοι τύπου 9K121 Vikhr οι οποίοι είναι καθοδηγούμενοι με laser. Το σύστημα laser του ελικοπτέρου έχει τη δυνατότητα αυτόματης καθοδήγησης των 9K121 Vikhr προς τον στόχο κάτι που επιτρέπει την άμεση απεμπλοκή του ελικοπτέρου και τη διενέργεια ελιγμών αμέσως μετά την εκτόξευση. Επίσης το Ka-50 μπορεί να μεταφέρει και άλλα είδη πυραύλων συμπεριλαμβανομένων των S-13 και S-8. Το πυροβόλο των 30mm βρίσκεται στερεωμένο στην πλευρά του ελικοπτέρου σε ημι-μόνιμη βάση παρέχοντας μεγαλύτερο βεληνεκές και βελτιωμένη ακρίβεια βολής. Το Kamov Ka-50 έχει εμπλακεί σε διάφορες επιχειρήσεις αναγνώρισης και καταστροφής εχθρικών στόχων και αποθηκών πολεμικού υλικού κυρίως στην περιοχή της Τσετσενίας. Επίσης έχει λάβει μέρος σε στρατιωτικές ασκήσεις με κυριότερη την "Boundary 2004" στο Κιργιστάν. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει παρουσιάσει η Ινδία καθώς το 2008 ήλθε σε συμφωνία με τη Ρωσία για την απόκτηση του ελικοπτέρου. Η συμφωνία τελικά ακυρώθηκε και η ινδική πλευρά επανήλθε ζητώντας αναθεώρηση των όρων. Bell AH-1Z Viper Boeing AH-64 Apache Eurocopter Tiger Επίσημη ιστοσελίδα Ka-50 Επίσημη ιστοσελίδα Ka-52 Πτήση&Διάστημα Ka-50 Επιθετικό Ε/Π πολλαπλού ρόλου
Ειρήνη Αρμάου

Η Ειρήνη Αρμάου υπήρξε πρωτοπόρος αθλήτρια στίβου από τα τέλη της δεκαετίας του ’20 ως τα μέσα της δεκαετίας του '30 στη δισκοβολία και σφαιροβολία με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ., κάτοχος του πρώτου πανελλήνιου ρεκόρ στο δίσκο και πρωταθλήτρια Ελλάδας στη σφαίρα.

 Η Ειρήνη Αρμάου εμφανίστηκε στον ελληνικό αθλητισμό στους Γυναικείους Αθλητικούς Αγώνες 1927, στο άτυπο ετήσιο γυναικείο πρωτάθλημα που διοργάνωνε ο Πανιώνιος, στο οποίο πρωταγωνιστούσε συνεχώς ως το 1930 κατακτώντας νίκες στη δισκοβολία. Τους αγώνες γυναικών διοργάνωσε ο πρόεδρος του Πανιώνιου Δημητρός Δάλλας, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, πρωτοπορώντας στον γυναικείο αθλητισμό. Στο τέλος του 1928, στον πρώτο επίσημο πίνακα γυναικείων ρεκόρ στίβου, η Αρμάου εμφανίζεται να κατέχει το ρεκόρ στη δισκοβολία με 23,22μ. Το επόμενο έτος θα βελτιώσει το ρεκόρ, στις 30 Νοεμβρίου 1929, φθάνοντάς το στα 24,66 μ. Εμφανίστηκε ξανά στους στίβους στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1932, στο οποίο επικράτησε στη σφαίρα με πανελλήνιο ρεκόρ. Στη σφαίρα νίκησε ξανά το 1935, ενώ ήταν δεύτερη στο δίσκο. Όμως, κάπου εκεί σταμάτησε να ασχολείται με τον αθλητισμό. Πρωταθλήτρια Ελλάδος Σφαιροβολία: 1932: 9,97μ 1935: 9,31μΠανελλήνια ρεκόρ Δισκοβολία 1928: 23,22 μ. 1929: 24,66 μ. Σφαιροβολία 1932: 9,97 μ. Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009), σελ. 8.
Ισπανικός Στρατός Ξηράς

Ο Ισπανικός Στρατός Ξηράς (ισπανικά: Ejercito de Tierra) είναι οι δυνάμεις ξηράς των Ισπανικών Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίες έχουν καθήκοντα στρατιωτικών επιχειρήσεων στην ξηρά. Ο Ισπανικός Στρατός Ξηράς είναι ένας από τους αρχαιότερους στρατούς του κόσμου, καθώς χρονολογείται στα τέλη του 15ου αιώνα.

 Heckler & Koch USP - 9 mm πιστόλι Heckler & Koch MP5 - 9 mm Υποπολυβόλο HK G36E - 5.56 mm τουφέκι Heckler & Koch G36KE και G36CE - 5.56 mm τουφέκι MG3 - 7.62 mm NATO μεσαίο πολυβόλο HK MG4 - 5.56 mm NATO|5.56 mm ελαφρύ πολυβόλο Browning M2 HB - 12,70mm βαρύ πολυβόλο SB LAG 40 εκτοξευτήρας χειροβομβίδων Instalaza Alhambra-DO χειροβομβίδα Instalaza Alcotan C-100 - 100mm αντιαρματικός εκτοξευτήρας χειροβομβίδων Instalaza C-90 CR (M3) - 90mm αντιαρματικός εκτοξευτήρας χειροβομβίδων Spike - αντιαρματικός εκτοξευτήρας πυραύλων Milan - αντιαρματικός εκτοξευτήρας πυραύλων Tow 2 - αντιαρματικός εκτοξευτήρας πυραύλων Barrett M95 - 12,7mm βαρύ σκοπευτικό όπλο Accuracy International Arctic Warfare - 7,62mm σκοπευτικό όπλο ECIA L65/60 60mm ελαφρύ ολμοβόλο ECIA L65/81 ολμοβόλο - 81mm μεσαίο ολμοβόλο ECIA L65/105 mortar - 105mm μεσαίο ολμοβόλο ECIA L65/120 mortar - 120mm βαρύ ολμοβόλο 219 Leopardo 2E (A6) Κύριο άρμα μάχης 108 Leopard 2 A4 Κύριο άρμα μάχης 84 VRC-105B1 Centauro Καταστροφέας Αρμάτων Μάχης 4 VCREC Centauro 356 Pizarro οχήματα μάχης πεζικού 500+ M113 μεταφορικό προσωπικού 648 BMR-M1 μεταφορικό προσωπικού 135 VEC-M1 αναγνωριστικό 90 TOM Bv206S ερπυστριοφόρα οχήματα 185 IVECO LMV Lince 4WD τακτικά οχήματα 100 RG-31 Mk5E Nyala (MRAP) 4WD τακτικά οχήματα 10 Cardom σύστημα απόκρουσης ολμοβόλων 6 Husky 2G (ανίχνευσης ναρκών) URO VAMTAC, οχήματα ανώμαλου εδάφους 4x4 Santana Anibal, οχήματα ανώμαλου εδάφους 4x4 Iveco Euro Cargo οχήματα ανώμαλου εδάφους Iveco M250W.37 VEMPAR όχημα μεταφοράς φορτίου M109A5 - 155/39mm ολμοβόλο 155/52 APU SBT - 155/52mm ολμοβόλο L-118A1 - 105/37mm ελαφρύ ολμοβόλο OERLIKON 35mm Αντιαεροπορικό πυροβόλο Raytheon MIM-23 HAWK - Πυραυλικό σύστημα Επιφανείας-Αέρος Raytheon MIM-104 Patriot - Πυραυλικό σύστημα Επιφανείας-Αέρος Roland - Πυραυλικό σύστημα Επιφανείας-Αέρος Skyguard-Aspide - Πυραυλικό σύστημα Επιφανείας-Αέρος NASAMS - Πυραυλικό σύστημα Επιφανείας-Αέρος MBDA SATCP Mistral missile - Αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημα 4 Siva UAV 4 IAI Searcher MK II J 27 RQ-11 Raven EADS Barracuda Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Army of Spain στο Wikimedia Commons
Μπεάτα Πόζνιακ

Η Μπεάτα Πόσνιακ (πολωνικά: Beata Poźniak Daniels‎), ηθοποιός, ζωγράφος-καλλιτέχνης - αποφοίτησε από τη Σχολή Κινηματογράφου στο Λοτζ της Πολωνίας, όπου στις 23 έλαβε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα με τη καλύτερη επίδοση.

 Το ντεμπούτο της ως ηθοποιός ήταν το 1981 στη ταινία Zycie Kamila Kuranta , αλλά τα γυρίσματα σταματήσανε λόγω του στρατιωτικού νόμου που επιβλήθηκε στην Πολωνία. Ο Άμερικανος σκηνοθετης Όλιβερ Στόουν την πλάσαρε ως Μαρίνα Όσβαλντ δίπλα στο Γκάρι Όλντμαν στη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία JFK, η ιστορία που χαράχτηκε στη μνήμη μας (με τους Κέβιν Κόστνερ και Τζακ Λέμον). Αποτελεσμα αυτης ήταν να επιλεγεί απο τον Τζορτζ Λούκας για την ταινια The Young Indiana Jones Chronicles, στη συνέχεια εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Στη λεωφόρο του Μέλροουζ (ως δρ Πέτροβα-Φίλντινγκ) επίσης στη σειρά Mad About You (ως Μάσα) μαζι με την Έλεν Χαντ και σε τηλεοπτικές σειρές του Όλιβερ Στόουν οπως το Wild Palms με τον Τζέιμς Μπελούσι (παίζοντας μια νταντά απο την Ιαπωνία), και το Babylon 5 (παίζοντας την πρώτη γυναίκα πρόεδρο του κόσμου). Η Πόζνιακ είναι ακτιβίστρια και αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. 2014: "Empress of the Night: A Novel of Catherine the Great", published by Random House 2012: "The Winter Palace: A Novel of Catherine the Great", published by Random House IMDb Beata Pozniak Επίσημος ιστότοπος International Women's Day Αρχειοθετήθηκε 2014-01-17 στο Wayback Machine. Πολωνικός ιστότοπος Taking the Banner for Women Everywhere, LA Times
Μουζάκι Ηλείας

Το Μουζάκι είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 23,38 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 299 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 449 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Τοπική Κοινότητα συνορεύει με την Τοπική Κοινότητα Κουτσοχέρας. Επίσης, εγγύς του βρίσκεται η Μονή Νίκοβας ενώ στα βορειοανατολικά του βρίσκεται το Γούμερο.

 Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Γουμερίων και ορίζεται ως έδρα του. Το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Γουμερίας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Ωλένης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 ορίζεται ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πύργου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Ο οικισμός Μουζιάκι απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από το Λαντσόη, την έδρα του τότε Δήμου Ωλεναίων. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Τα τελευταία χρόνια εντοπίζονται στην περιφέρεια του χωριού προβλήματα με την αγροτική οδοποιία και τη βύθιση μέρους της. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μουζακίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μουζακίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.