Ζιφιός

Ο ζιφιός (επιστημονική ονομασία Ziphius cavirostris) είναι είδος κητώδους, το οποίο υπάγεται στις ραμφοφάλαινες (ζιφιείδες) και είναι η πιο διαδεδομένη από αυτές. Ο ζιφιός είναι το μοναδικό είδος στο γένος. Είναι μια από τις φάλαινες που ξωκείλουν πιο συχνά στις ακτές, παρά το γεγονός ότι προτιμά τα βαθιά πελαγικά νερά, συνήθως βαθύτερα από 1.000 μέτρα.

 Ο Γάλλος φυσιοδίφης Ζωρζ Κυβιέ στην πραγματεία του, τα Sur les Ossements fossiles (1823), περιέγραψε για πρώτη φορά το είδος με βάση ένα ατελές κρανίο από τις ακτές της Μεσογείου της Γαλλίας. Το είχε αποκτήσει ο M. Raymond Gorsse στο νομό Μπους-ντυ-Ρον, κοντά στο Fos, το 1804 από έναν ντόπιο που το είχε βρει στην παραλία τον προηγούμενο χρόνο. Ο Κυβιέ το ονόμασε Ziphius cavirostris, με το συγκεκριμένο όνομα να προέρχεται από το λατινικό cavus, που σημαίνει «κοίλο», σε σχέση με το βαθύ κοίλο (προγεννητική λεκάνη) στο κρανίο, ένα διαγνωστικό χαρακτηριστικό του είδους. Ο Κυβιέ πίστευε ότι αντιπροσωπεύει ένα εξαφανισμένο είδος. Οι ζωολόγοι δεν συνειδητοποίησαν ότι είδος εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι το 1850, όταν ο Πωλ Ζερβαί συνέκρινε το δείγμα τύπου με ένα άλλο που είχε παραμείνει στο Αρεσκιέ, στο Ερώ, τον Μάιο του ίδιου έτους, και θεώρησε ότι τα δύο ήταν πανομοιότυπα. Δεν υπάρχει σχέση μεταξύ του ζιφιού και του μυθικού Ζιφιού, ένα πλάσμα στη μεσαιωνική λαογραφία που είχε τα χαρακτηριστικά τόσο της κουκουβάγιας όσο και του ψαριού. Το ραχιαίο πτερύγιο του λέγεται ότι έχει σχήμα σπαθιού και τρυπούσε το κύτος των σκαφών, ενώ το ράμφος λέγεται ότι μοιάζει με το κεφάλι μιας κουκουβάγιας. Το σώμα του ζιφιού είναι στιβαρό και σε σχήμα πούρου, παρόμοιο με εκείνο άλλων φαλαινών και μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθεί από πολλές από τους μεσοπλόδοντες στη θάλασσα. Φτάνει σε μήκος περίπου 5-7 m και ζυγίζει 2.500 kg. Δεν παρατηρείται σημαντική διαφορά μεγέθους μεταξύ των φύλων.Το ραχιαίο πτερύγιο του είναι καμπύλο, μικρό και βρίσκεται στα δύο τρίτα του μήκους του σώματος πίσω από το κεφάλι. Τα πτερύγιά του είναι εξίσου μικρά και στενά. Όπως και οι άλλες ραμφοφάλαινες, η ουρά είναι μεγάλη και δεν έχει τη μέση εγκοπή που βρέθηκε σε όλα τα άλλα κητοειδή. Το κεφάλι είναι κοντό με ένα μικρό, ασαφώς καθορισμένους ρώθωνες και διόγκωση με ήπια κλίση. Ένα ζευγάρι αυλάκων του λαιμού επιτρέπει στη φάλαινα να επεκτείνει αυτήν την περιοχή όταν τρώει το θήραμά της.Ο ζιφιός έχει μικρό ράμφος σε σύγκριση με άλλα είδη της οικογένειάς του, με μία ελαφρώς βολβοειδή διόγκωση, η οποία έχει λευκό ή κρεμώδες χρώμα, και μια λευκή λωρίδα τρέχει κατά μήκος της ράχης μέχρι πίσω στο ραχιαίο πτερύγιο. Το χρώμα του υπόλοιπου σώματος διαφέρει ανάλογα με το άτομο: μερικά είναι σκούρα γκρι. Άλλα είναι κοκκινωπά καφέ. Τα άτομα έχουν συνήθως λευκές ουλές και μπαλώματα που προκαλούνται από καρχαρίες κόπτες. Ζουν για περίπου 40 χρόνια. Οι ζιφιοί τρέφονται με διάφορα είδη καλαμαριών, συμπεριλαμβανομένων αυτών των οικογενειών Cranchiidae, Onychoteuthidae, Brachioteuthidae, Enoploteuthidae, Octopoteuthidae και Histioteuthidae. Επίσης τρέφεται με ψάρια βαθέων υδάτων. Το 2014, οι επιστήμονες ανέφεραν ότι είχαν χρησιμοποιήσει δορυφορικές συσκευές εντοπισμού για να παρακολουθούν τους ζιφιούς στις ακτές της Καλιφόρνιας και βρήκαν ότι μπορούν να βουτήξουν μέχρι τα 2.992 μέτρα κάτω από την επιφάνεια και πέρασαν έως και δύο ώρες και 17,5 λεπτά, που αντιπροσωπεύουν τόσο τις βαθύτερες όσο και τις μεγαλύτερες σε διάρκεια καταδύσεις που έχουν τεκμηριωθεί ποτέ για οποιοδήποτε θηλαστικό. Ο θωρακικός κλωβός μπορεί να διπλώσει ώστε να μειωθούν οι θύλακες αέρα και να μειωθεί η άνωση. Ο ζιφιός έχει κοσμοπολίτικη κατανομή σε βαθιά, υπεράκτια νερά από τις τροπικές έως τις δροσερές, εύκρατες θάλασσες. Στον Βόρειο Ειρηνικό, εμφανίζεται τόσο βόρεια όσο οι Αλεούτιες και στον Βόρειο Ατλαντικό, τόσο βόρεια όσο και ο Καναδάς στα δυτικά έως τα Σέτλαντ στα ανατολικά. Στο νότιο ημισφαίριο, εμφανίζεται τόσο νότια όσο η Γη του Πυρός, η Νότια Αφρική, η νότια Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και οι νήσοι Τσάταμ. Συχνά απαντά επίσης σε πιο κλειστά υδάτινα σώματα όπως ο Κόλπος του Μεξικού και οι θάλασσες της Καραϊβικής και της Μεσογείου. Ο μεσογειακός πληθυσμός είναι γενετικά διαφορετικός από τους πληθυσμούς του Βόρειου Ατλαντικού.Ο ζιφιός μπορεί να είναι μια από τις πιο κοινές και άφθονες φάλαινες, με παγκόσμιο πληθυσμό πιθανότατα πάνω από 100.000. Υπολογίζεται ότι 80.000 βρίσκονται στον ανατολικό τροπικό Ειρηνικό, σχεδόν 1.900 βρίσκονται ανοικτά της δυτικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών (εξαιρουμένης της Αλάσκας) και περισσότεροι από 15.000 βρίσκονται κοντά στη Χαβάη. Οι Ιάπωνες φαλαινοθήρες στο παρελθόν έπιαναν ευκαιριακά ζιφιούς, μεταξύ 3 και 35 κάθε χρόνο (πριν από το 1955). Το είδος έχει αναφερθεί ως παρεμπίπτουσα αλιεία στην Κολομβία, στην ιταλική αλιεία ξιφία και στην αλιεία με παρασυρόμενα δίχτυα στα ανοικτά της δυτικής ακτής των ΗΠΑ, όπου μεταξύ 22 και 44 ατόμων πέθαναν κάθε χρόνο από την Καλιφόρνια και το Όρεγκον από το 1992 έως το 1995. Ο ζιφιός καλύπτεται από τη συμφωνία για τη διατήρηση των μικρών κητωδών της Βαλτικής, του Βορειοανατολικού Ατλαντικού, της Ιρλανδίας και της Βόρειας Θάλασσας (ASCOBANS) και τη συμφωνία για τη διατήρηση των κητοειδών στη Μαύρη Θάλασσα, τη Μεσόγειο Θάλασσα και την παρακείμενη Ατλαντική Περιοχή (ACCOBAMS). Το είδος περιλαμβάνεται περαιτέρω στο μνημόνιο συνεννόησης σχετικά με τη διατήρηση των Μανάτων και των μικρών κητωδών της Δυτικής Αφρικής και της Μακαρονησίας και το μνημόνιο συμφωνίας για τη διατήρηση των κητωδών και των οικοτόπων τους στην περιοχή των νησιών του Ειρηνικού (Μνημόνιο Ειρηνικού Κητωδών).Οι ραμφοφάλαινες μπορεί επίσης να είναι ευαίσθητες στον θόρυβο: έχει παρατηρηθεί υψηλότερη συχνότητα ότι περισσότερες ξεβράζονται σε θορυβώδεις θάλασσες όπως η Μεσόγειος, και έχουν σημειωθεί πολλαπλά επεισόδια μετά από επιχειρήσεις του ισπανικού ναυτικού στα Κανάρια Νησιά.