Μενελίκ Β΄

Ο Μενελίκ Β΄ (17 Αυγούστου 1844 - 12 Δεκεμβρίου 1913) ή Μενιλέκ ήταν αυτοκράτορας της Αιθιοπίας την χρονική περίοδο 1889 μέχρι 1913 οπότε η Αιθιοπία άρχισε να αποκτά χαρακτηριστικά ενιαίου κράτους και εθνική ταυτότητα.

 Ο Μενελίκ Β΄ ήταν γιός του βασιλιά (Ρας) της φυλής Σόα, Χαϊλέ Μαλακότ και επί των ημερών του, το 1896, αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία της Αιθιοπίας. Πριν γίνει αυτοκράτορας, ήρθε σε αντιπαράθεση με τον βασιλιά της Αιθιοπίας Ιωάννη Δ’, από τον οποίο ηττήθηκε 1887. Τα επόμενα χρόνια όμως, με τη βοήθεια των Ιταλών, εκμεταλλευόμενος τον πόλεμο μεταξύ του Ιωάννη Δ΄ και των μουσουλμάνων οπαδών του Μάχντι του Σουδάν, κατάφερε να καταλάβει τη χώρα των Γκάλα και τη Χαράρε και να μεταφέρει το 1889 την πρωτεύουσα της Αιθιοπίας από την πόλη Εντότο στην Αντίς Αμπέμπα. Όταν την ίδια χρονιά πέθανε ο Ιωάννης Δ’ έρχεται σε ρήξη με τους Ιταλούς, αν και υπέγραψε με την Ιταλία τη συνθήκη του Ουτσάλι (Μάιος 1889), σύμφωνα με την οποία η Ερυθραία θεωρείτο προτεκτοράτο της Ιταλίας. Τον Οκτώβριο του 1896 μεταξύ Αιθιοπίας και Ιταλίας διεξάγεται η Μάχη της Άντουα που τέλειωσε με ήττα των Ιταλών και με την αναγνώριση της ανεξαρτησία της Αιθιοπίας. Στα χρόνια του Μενελίκ Β΄, η Αιθιοπία επεκτάθηκε εδαφικά στο Αρούσι, στην Κάφρα, στο Ογκαντίν και στην εσωτερική Σομαλία. Την ίδια περίοδο, με τη βοήθεια του Ρας Μακόνεν, πρωτοξάδελφού του, κυβερνήτη της επαρχίας του Χαράρ και εμπίστου συμβούλου αλλά και πατέρα του μετέπειτα αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ, πέτυχε τον εκσυγχρονισμό της χώρας τόσο με κοινωνικά μέτρα, όπως η κατάργηση της δουλείας, η υποχρεωτική παιδεία, όσο και με έργα υποδομής, όπως η κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών Τζιμπουτί - Αντίς Αμπέμπα. Ο Μενελίκ Β΄, το 1909, ενώ ήταν ήδη παράλυτος από το 1906, συγκάλεσε συμβούλιο του θρόνου και αποσύρθηκε το 1909, παραχωρώντας την εξουσία στον γιο του, Ιγιάσου. Προς τιμή της νίκης του στην Άντουα και των προσπαθειών του να αναμορφώσει την Αιθιοπία με το δικό του τρόπο, υπάρχει ένα άγαλμα του Μενελίκ Β΄ στη περιοχή Arada στο κέντρο της Αντίς Αμπέμπα, το δε μαυσωλείο του, έργο του Έλληνα Βασιλείου Ηλ. Λεντάκη, είναι ένα από τα τουριστικά αξιοθέατά της. Από τo 1872, όταν βασιλιάς ήταν ο Ιωάννης Δ΄ είχε αρχίσει η μετακίνηση και εγκατάσταση Ελλήνων στην Αιθιοπία. Στα χρόνια του Μενελίκ Β΄ γίνεται οργανωμένα και συνεχίζεται μέχρι τo 1974, τηv ανατροπή τoυ αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ. Η ανοιχτή πολιτική του Μενελίκ Β΄ προς τους ξένους και η ιδιαίτερη αγάπη που είχε προς τους Έλληνες είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν και συγκροτηθούν αρκετές δραστήριες ελληνικές κοινότητες. Γνωστοί Έλληνες που αναφέρονται ότι έζησαν και εργάστηκαν στην Αιθιοπία την περίοδο αυτοί είναι ο Αθανάσιος Σουρβής που εργάστηκε ως διπλωμάτης του Μενελικ Β΄, ο αρχιτέκτονας Ορφανίδης που έκανε το σχέδιο του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου στην Αντίς Αμπέμπα, ο οδοντίατρος Κωνσταντίνος Καρακατσάνης, ο Ανδρέας Καββαδίας που εξέδωσε την πρώτη αιθιοπική εφημερίδα με τον τίτλο Aimiro (=γνώση) και ο Γεώργιος Προκοπίου που δούλεψε ως προσωπικός του ζωγράφος. Ελαιογραφία του Μενελίκ από τον Γεώργιο Προκοπίου Η ιστορία της Αιθιοπίας χάνεται στο όνομα της ανάπτυξης από το el.globalvoices.org Ένας Ελληνας στην αυλή του βασιλιά της Αβησσυνίας Ο Ρεμπώ και η απόδειξη από το εμπόριο όπλων