IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καστιλιόν Φιορεντίνο

Το Καστιλιόν Φιορεντίνο (ιταλικά: Castiglion Fiorentino) είναι κωμόπολη της κεντρικής Ιταλίας. Βρίσκεται στην επαρχία Αρέτσο, στην ανατολική Τοσκάνη και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 13.359 κατοίκους. Η πόλη τοποθετείται 17 χλμ νοτιοανατολικά του Αρέτσο. Βρίσκεται στην κορυφή ενός υψώματος που κυριαρχεί στο δρόμο που συνδέει το Αρέτσο με την Κορτόνα. Η πόλη στηρίζεται στην αγροτική οικονομία και τον αγροτουρισμό. Μετά τις καταστροφές που υπέστη στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ελήφθη μέριμνα για την αποστράγγιση των ελών, με αποτέλεσμα η αγροτική παραγωγή να αυξηθεί σημαντικά. Στην περιοχή παράγεται το γνωστό κρασί ΠΟΠ Valdichiana.

 Λόγω της στρατηγικής του θέσης, μεταξύ δύο σημαντικών ετρουσκικών αστικών κέντρων, το Καστιλιόν Φιορεντίνο κατοικήθηκε από πολύ νωρίς. Εντοπίζεται αστική εγκατάσταση στην περιοχή ήδη από 6ο π.Χ. αι. Εκτός από τη στρατηγική της θέση, τα έλη στη γύρω περιοχή έκαναν το έδαφος πολύ εύφορο, πράγμα που εκμεταλλεύτηκαν οι Ετρούσκοι και μετά από αυτούς οι Ρωμαίοι. Όμως ακριβώς λόγω αυτών των ελών, οι επιδημίες ήταν πολύ συχνές στην περιοχή. Κατά τον Μεσαίωνα με κέντρο την πόλη ανεγέρθηκαν διάφορα κάστρα, για να ελέγχουν τις επικοινωνίες της Τοσκάνης. Από τον 10ο αι μνημονεύεται με το όνομα Castiglione, ως φέουδο των Μαρκησίων του Monte Santa Maria. Ως ελεύθερη κοινότητα μαρτυρείται από τα μέσα του 12ου αι. Αντιμετώπιζε συνεχώς τις επιθέσεις των ισχυρών γειτόνων του. Κατά τον 13ο αιώνα αναμείχθηκε στις συγκρούσεις μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων, παίρνοντας το μέρος των Γιβελλίνων και συμμαχώντας με το Αρέτσο κατά της μεγάλης Γουελφικής πόλης της Τοσκάνης, της Φλωρεντίας. Τελικά το 1289 μετά την ήττα του Αρέτσο καταλήφθηκε για πρώτη φορά από τη Φλωρεντία. Το διάστημα 1303-1336 περιήλθε στον έλεγχο του Αρέτσο, τότε μάλιστα ονομάστηκε Castiglion Aretino και γνώρισε σημαντική ανάπτυξη. Την περίοδο 1336 - 1384 άλλαζε συνεχώς κυρίαρχο, μέχρι που τελικά καταλήφθηκε από τους Φλωρεντινούς οριστικά, οι οποίοι και του έδωσαν το σημερινό της όνομα. Η πόλη αναφέρεται και σε ένα από τα άσματα της Θείας Κωμωδίας του Δάντη (Κόλαση, 29). Ιστότοπος Museo di Arte Sacra della Pieve di San Giuliano;
30

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 30 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 30 ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των υπάτων Βινίκιου και Λογγίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 783 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 30 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 8 Νοεμβρίου - Νέρβας, Ρωμαίος αυτοκράτορας (θ. 98) Βοαδίκεια, Κέλτισα πολεμίστρια Ζιά Κουί, Κινέζος Κομφουκιανός φιλόσοφος (θ. 101) Μομπόν του Γκογκουριέο, Κορεάτης βασιλιάς (θ. 53) Ποππαία Σαβίνα, σύζυγος του Νέρωνα (θ. 65) Κόιντος Πετίλιος Σεριάλις, Ρωμαίος στρατηγός και διοικητής 7 Απριλίου – Πιθανή ημερομηνία της Σταύρωσης του Χριστού. (γέννηση περίπου 4 π.Χ.) Άλλες πιθανές ημερομηνίες είναι οι 6 Απριλίου 31 και 3 Απριλίου 33. Σαμάι, Εβραίος λόγιος του Ταλμούδ (γ. 50 π.Χ.)
Σπύρος Μισθός

Ο Σπύρος Μισθός (6 Μαρτίου 1958 – 19 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ξεκίνησε την πορεία του ως ηθοποιός το 1983 λαμβάνοντας μέρος σε θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Ένας από τους πιο γνωστούς ρόλους στην καριέρα του ήταν αυτός του αστυνόμου Χάρη Βεργίτση στην καθημερινή σειρά του ANT1 Καλημέρα Ζωή στην οποία πρωταγωνιστούσε από το 1995 μέχρι το 2006.

 Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο στην αρχαία τραγωδία Πέρσες συνεργαζόμενος με τον Αλέξη Μινωτή στο Ηρώδειο Θέατρο. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 1983-1984 έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτόν του Άλκη, στην κοινωνική σειρά της ΕΡΤ Ουράνιο Τόξο. Η πορεία του σε τηλεόραση και θέατρο συνεχίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 λαμβάνοντας μέρος σε σειρές όπως Καπνισμένος Ουρανός, Απόδραση, Η κυρία μας και Το κανάλι των παρανόμων ενώ θεατρικά συνεργάστηκε μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη τη σεζόν 1986-1987 στην παράσταση Φιλουμένα Μαρτουράνο. Από το 1985 μέχρι το 1989 έλαβε μέρος σε 22 βιντεοταινίες έχοντας κυρίως πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτές. Τη σεζόν 1990-1991 πρωταγωνίστησε σε μία από τις πρώτες καθημερινές σειρές της ελληνικής τηλεόραση Στη σκιά του χρήματος στον ANT1. Την επόμενη σεζόν υποδύθηκε τον Δημήτρη Νομικό στην κοινωνική σειρά του ANT1 Φάκελλος Αμαζών. Από το 1992 μέχρι το 1993 υποδύθηκε το Φοίβο Δούκα στην καθημερινή σειρά του ANT1 Το Γαλάζιο Διαμάντι. Ο ρόλος που τον κατέστησε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο στο ευρύ κοινό ήταν αυτός του αστυνομικού Χάρη Βεργίτση στην καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου Καλημέρα Ζωή. Εντάχθηκε στο καστ της σειράς το 1995 στις αρχές του τρίτου κύκλου της. Με τα χρόνια ο ήρωας που υποδυόταν έγινε ένας από τους βασικούς της σειράς κι έτσι παρέμεινε σεναριακά μέχρι το φινάλε της σειράς τον Μάρτιο του 2006, έχοντας λάβει μέρος σε περισσότερα από 2.500 επεισόδια. Μετά την εντεκάχρονη παρουσία του στη καθημερινή σειρά του ANT1 εργάστηκε εξ ολοκλήρου στο θέατρο. Από το 2007 έως το 2011 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Ιωαννίνων. Κατά τη δεκαετία του 1990 υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Τόνια Αδαμοπούλου. Από το 2004 έως το 2014 ήταν νυμφευμένος με την Δήμητρα Ακούρου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Απεβίωσε πρόωρα από ανίατη νόσο το Σάββατο 19-12-2020 σε ηλικία 62 ετών.
Τροφίμ Μπιγκό

Ο Τροφίμ Μπιγκό (γαλλικά: Trophime Bigot) (1579–1650), επίσης γνωστός ως «Δάσκαλος με το φως των κεριών» ήταν Γάλλος ζωγράφος της εποχής του μπαρόκ, που έζησε και εργάστηκε στη Ρώμη και την πατρίδα του Προβηγκία.

 Ο Τροφίμ Μπιγκό γεννήθηκε στην Αρλ το 1579, όπου ξεκίνησε την καλλιτεχνική του καριέρα. Μεταξύ 1620 και 1634, βρισκόταν στην Ιταλία, σε διάφορες πόλεις και ιδιαίτερα στη Ρώμη. Είναι γνωστό ότι βρέθηκε στην Αρλ το 1634, όπου ζωγράφισε την εικόνα πίσω από την Αγία Τράπεζα Ο Άγιος Λαυρέντιος καταδικασμένος στο μαρτύριο (1634) και την Κοίμηση της Θεοτόκου (1635) για τοπικές εκκλησίες. Μεταξύ 1638 και 1642, έζησε στην Αιξ-αν-Προβάνς, όπου ζωγράφισε μια άλλη Κοίμηση της Θεοτόκου. Επέστρεψε στην Αρλ το 1642, και μοίρασε τις δραστηριότητές του ανάμεσα στην Αρλ και τη γειτονική Αβινιόν, όπου πέθανε και ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στις 21 Φεβρουαρίου 1650. Ο Μπιγκό ήταν πάντα γνωστός στη γαλλική τέχνη του 17ου αιώνα από τα τεκμηριωμένα έργα του σε ναούς της Προβηγκίας, αλλά ο Άγγλος ιστορικός τέχνης Μπένεντικτ Νίκολσον, τη δεκαετία του 1960 ήταν ο πρώτος που τον συσχέτισε με τον άγνωστο καλλιτέχνη που ονόμαζαν «Δάσκαλος με το φως των κεριών», ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη, παράγοντας σχετικά μικρούς πίνακες φωτισμένους με το φως κεριών με βαρύ αλλά διακριτικό κιαροσκούρο σε ύφος παρόμοιο με αυτό του Ζωρζ ντε Λα Τουρ. Αυτή η θεωρία συζητήθηκε πολύ, και για λίγο πολλοί πίστευαν ότι υπήρχαν δύο Τροφίμ Μπιγκό, πατέρας και γιος. Πλέον είναι γενικά αποδεκτό ότι οι δύο καλλιτέχνες ήταν ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος ζωγράφιζε σε δύο διαφορετικά στυλ σύμφωνα με τις διαφορετικές απαιτήσεις της ρωμαϊκής και της προβηγκιανής αγοράς, «Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο Μπιγκό απλώς προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες». Το 1988, μετά την ανακάλυψη νέων εγγράφων, η ενιαία ταυτότητα έγινε «καθολικά αποδεκτή» και τα έγγραφα επιβεβαίωσαν «πέρα από κάθε αμφιβολία ότι υπήρχε μόνο ένας Γάλλος ζωγράφος του 17ου αιώνα ονόματι Τροφίμ Μπιγκό». Τα έγγραφα από το 1623 αναφέρονται στην περιουσία που του άφησε ο πατέρας του και καταγράφουν ότι ο Μπιγκό είχε αφήσει τις υποθέσεις του στα χέρια ενός φίλου του εμπόρου στην Αρλ ενώ βρισκόταν στη Ρώμη. Ένα δεύτερο έγγραφο αναφέρει ότι δεν είχε παιδιά ή κληρονόμους, καθώς ένας ξάδερφός του προσπάθησε να διεκδικήσει την περιουσία όταν ο Μπιγκό είχε χαθεί για κάποιο διάστημα και θεωρήθηκε νεκρός, τουλάχιστον από τον ξάδερφό του. Ωστόσο, η αποδοχή πολλών από τις αποδόσεις έργων στον Μπιγκό αμφισβητείται ακόμη από ιστορικούς τέχνης, ιδιαίτερα στην Ιταλία. Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία το 1634, η τεχνοτροπία του Μπιγκό εμφανίζεται πολύ διαφορετική από τα έργα με κεριά στη Ρώμη. Στα ιταλικά έργα του η πηγή φωτός είναι συνήθως ένα μεμονωμένο κερί, το οποίο για μια επιπλέον απαλότητα φωτός εμφανίζεται μερικές φορές κρατημένο σε χαρτί σαν σακούλα. Όπως και ο Ζωρζ ντε Λα Τουρ, επαναλάμβανε τα ίδια θέματα συχνά σε διαφορετικές συνθέσεις, με πολλούς Αγίους Ιερώνυμους και τουλάχιστον τέσσερις εκδοχές του Αγίου Σεβαστιανού που τον θεραπεύει η Αγία Ειρήνη της Ρώμης.Σαράντα έργα διάσπαρτα σε ευρωπαϊκά μουσεία έχουν αποδοθεί στον Τροφίμ Μπιγκό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Trophime Bigot στο Wikimedia Commons
Γκενεράλ Τόσεβο

Το Γκενεράλ Τόσεβο (βουλγαρικά: Генерал Тошево‎, ρουμανικά: Casim‎) είναι μια πόλη στη βορειοανατολική Βουλγαρία, μέρος της επαρχίας Ντόμπριτς. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Νότιας Ντόμπρουγιας, είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου και ονομάστηκε έτσι από τον αξιοσημείωτο Βούλγαρο στρατηγό Στέφαν Τόσεβ. Τον Δεκέμβριο του 2009 η πόλη είχε πληθυσμό 7.130 κατοίκων.

 Το σημερινό Γκενεράλ Τόσεβο αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε Οθωμανικά φορολογικά μητρώα ως Κασίμ το 1573. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, η περιοχή είχε κατοικηθεί από Γέτες στην αρχαιότητα και στη συνέχεια από τους Ρωμαίους. Η γύρω περιοχή έγινε μέρος της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μετά την ίδρυση της το 681 και υποτάχθηκε στους Οθωμανούς στα τέλη του 14ου αιώνα, κατά τη διάρκεια των Βουλγαροοθωμανικών Πολέμων. Παρέμεινε υπό Οθωμανική κατοχή μέχρι την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878. Μετά το Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη πόλη στη Ρουμανία μαζί με όλη την Νότια Ντόμπρουγια. Αρχικά μετονομάστηκε σε Σφάντουλ Ντουμίτρου ("Άγιος Δημήτριος") και μετά σε Κασίμ. Από το 1934 ήταν γνωστό ως Ιόν Γκεόργκε Ντούκα προς τιμήν του πολιτικού και Πρωθυπουργού της Ρουμανίας που δολοφονήθηκε από την Σιδηρά Φρουρά το προηγούμενο έτος. Ήταν επίσης επαρχιακό κέντρο (πλασά) κέντρο της κομητείας Καλιάκρα σύμφωνα με τη ρουμανική κυβέρνηση. Το χωριό επεστράφη στη Βουλγαρία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Κραϊόβας του 1940. Απέκτησε τη σημερινή του ονομασία το 1942 και ανακηρύχθηκε πόλη το 1960. Υπάρχει ένα παγκοσμίως αναγνωρισμένο Ινστιτούτο για το Σιτάρι και τον Ηλίανθο που ιδρύθηκε το 1951. Το Γκενεράλ Τόσεβο είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου της επαρχίας Ντόμπριτς, η οποία περιλαμβάνει τα ακόλουθα 42 χωριά: Το Γκενεράλ Τόσεβο είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις: Μπόλγκραντ, Ουκρανία Μανγκάλια, Ρουμανία Ιστοσελίδα του δήμου Γκενεράλ Τόσεβο
Πύον

Το πύον είναι υγρό, συνήθως λευκό-κίτρινο, κίτρινο ή κίτρινο-καφέ, που σχηματίζεται στο σημείο της φλεγμονής κατά τη διάρκεια βακτηριακής ή μυκητιακής λοίμωξης. Μια συσσώρευση πύου σε έναν κλειστό χώρο ιστού είναι γνωστή ως απόστημα, ενώ μια ορατή συλλογή πύου μέσα ή κάτω από την επιδερμίδα είναι γνωστή ως φλύκταινα ή σπυράκι.

 Το πύον αποτελείται από ένα λεπτό, πλούσιο σε πρωτεΐνες υγρό (ιστορικά γνωστό ως liquor puris ) και νεκρά λευκοκύτταρα από την ανοσολογική απόκριση του σώματος (κυρίως ουδετερόφιλα). Κατά τη διάρκεια της μόλυνσης, τα μακροφάγα απελευθερώνουν κυτοκίνες, οι οποίες ενεργοποιούν τα ουδετερόφιλα να αναζητήσουν τη θέση της μόλυνσης μέσω χημειοταξίας. Εκεί, τα ουδετερόφιλα απελευθερώνουν κοκκία, που καταστρέφουν τα βακτήρια. Τα βακτήρια αντιστέκονται στην ανοσολογική απόκριση απελευθερώνοντας τοξίνες που ονομάζονται λευκοσιδίνες. Καθώς τα ουδετερόφιλα πεθαίνουν από τις τοξίνες και το γήρας, καταστρέφονται από τα μακροφάγα, σχηματίζοντας το παχύρρευστο πύον. Τα βακτήρια που προκαλούν πύον ονομάζονται πυογόνα.Αν και το πύον έχει συνήθως μια λευκοκίτρινη απόχρωση, αλλαγές στο χρώμα μπορούν να παρατηρηθούν υπό ορισμένες συνθήκες. Το πύον είναι μερικές φορές πράσινο λόγω της παρουσίας της μυελοϋπεροξειδάσης, μιας έντονα πράσινης αντιβακτηριακής πρωτεΐνης που παράγεται από ορισμένους τύπους λευκών αιμοσφαιρίων. Πράσινο, δύσοσμο πύον απαντάται σε ορισμένες λοιμώξεις από Pseudomonas aeruginosa. Το πρασινωπό χρώμα είναι αποτέλεσμα της βακτηριακής χρωστικής πυοκυανίνης που παράγει. Τα αμοιβαδικά αποστήματα του ήπατος παράγουν καφέ πύον, το οποίο περιγράφεται ότι μοιάζει με «πολτό αντζούγιας». Το πύον από αναερόβιες λοιμώξεις μπορεί πιο συχνά να έχει άσχημη οσμή. Στην εποχή της προασηψίας, ο χειρουργός Φρέντερικ Τρέβς (1853–1923) έγραψε: «Σχεδόν όλες οι μεγάλες πληγές πυορροούν. Το πύον ήταν το πιο κοινό θέμα συνομιλίας [μεταξύ των χειρουργών], επειδή ήταν το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό στο έργο του χειρουργού. Ταξινομείται ανάλογα με τους βαθμούς κακίας». Όμως το πύον του σωστού είδους θεωρούνταν επιθυμητό. «Αν ένας ασθενής ήταν τυχερός ... ένα παχύρρευστο άοσμο υγρό θα εμφανιζόταν μέσα σε πέντε ή έξι ημέρες» ένα τέτοιο «αξιοπρεπές» πύον θεωρούνταν «σίγουρο σημάδι ότι η πληγή θα επουλωθεί» γιατί σήμαινε «Η φύση έδωσε έναν τολμηρό αγώνα ενάντια στον εισβολέα». «Από την άλλη πλευρά, εάν το πύον σταδιακά γινόταν υδαρές, είχε απόχρωση αίματος και μύριζε άσχημα, ονομαζόταν «κακής κατάστασης» και η κατάσταση του τραύματος κρίνεται ως δυσμενής». Αργότερα ήρθε να γίνει κατανοητό ότι το «αξιοπρεπές» πύον γενικά συνεπάγεται μια εισβολή από σχετικά ήπιους σταφυλόκοκκους, ενώ το «κακό» πύον συνήθως σήμαινε πιο επικίνδυνοι στρεπτόκοκκοι ήταν παρόντες.
Χασάν Ταχσίν Ουζέρ

Ο Χασάν Ταχσίν Ουζέρ (Hasan Tahsin Uzer) (1877 -1939) ήταν Τούρκος πολιτικός, αλβανικής καταγωγής. Διετέλεσε κυβερνήτης διαφόρων πόλεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθώς και της επαρχίας της Συρίας. Επίσης είχε διατελέσει Καϊμακάμης (Έπαρχος) στη Φλώρινα. Υπήρξε επανειλημμένα μέλος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, στην οποία εκπροσώπησε διάφορες τουρκικές πόλεις. Ο Χασάν Ταχσίν Ουζέρ έδωσε σημαντική μαρτυρία για τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

 Ο Χασάν Ταχσίν Ουζέρ γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1878 στη Θεσσαλονίκη και είχε καταγωγή από τον Σκεντέρμπεη. Ο πατέρας του ήταν ο Ιμπαραχήμ Αγά (Ibarahim Ağa) και η μητέρα του η Χατιτζέ Χανίμ (Hatice Hanim). Ήταν παιδικός φίλος του Κεμάλ Ατατούρκ. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Αφού τελείωσε τις σπουδές του έγινε έπαρχος στην Προσοτσάνη και στη Φλώρινα. Το διάστημα που ήταν έπαρχος στη Φλώρινα, χτίστηκαν στην πόλη το στρατιωτικό νοσοκομείο, το διοικητήριο, το κτίριο όπου στεγάζονταν η χωροφυλακή, το κτίριο του ταχυδρομείου και του τηλεγραφείου και τρία σχολεία για αγόρια και κορίτσια. Έγινε διαπλάτυνση της κοίτης του ποταμού που διασχίζει την πόλη και στις όχθες του κατασκευάστηκαν υδατοφράχτες που προστάτευαν την πόλη από τις πλημμύρες. Επίσης κατασκευάστηκαν δύο γέφυρες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hasan Tahsin Uzer στο Wikimedia Commons
Μάχη της Βασόρας (1914)

Για άλλες χρήσεις, βλ. Μάχη της Βασόρας (αποσαφήνιση).Η Μάχη της Βασόρας ήταν μάχη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που διεξήχθη νοτίως της Βασόρας μεταξύ των βρετανικών και των οθωμανικών στρατευμάτων από τις 11 μέχρι τις 21 Νοεμβρίου 1914. Η μάχη έληξε με την κατάληψη της Βασόρας από τους Βρετανούς.

 Μετά την κατάληψη της Φάο από τους Βρετανούς, ο οθωμανικός στρατός ξεκίνησε πορεία προς τη Βασόρα. Οι Βρετανοί είχαν αποστολή να προστατεύσουν τα περσικά κοιτάσματα πετρελαίου γι' αυτό και προχώρησαν προς τον ποταμό για τη Βασόρα. Στις 7 Νοεμβρίου 1914, τα βρετανικά στρατεύματα ξεκίνησαν την πορεία από τη Φάο μέχρι τη Βασόρα. Οι Οθωμανοί επιτέθηκαν στο βρετανικό στρατόπεδο στην αυγή της 11ης Νοεμβρίου, αλλά ηττήθηκαν. Οι Οθωμανοί ετοίμασαν αμυντικές θέσεις στο Σάιχαν και στις 15 Νοεμβρίου, οι Βρετανοί επιτέθηκαν. Οι Οθωμανοί ηττήθηκαν, χάνοντας 250 στρατιώτες και οι Βρετανοί συνέχισαν να προωθούνται. Η κύρια οθωμανική θέση βρισκόταν στην περιοχή που οι Βρετανοί ονόμαζαν Σαχίλ. Οι Οθωμανοί είχαν στην περιοχή 4.500 στρατιώτες στους ελαιώνες και σε τοιχώματα. Στις 19 Νοεμβρίου, οι Βρετανοί προωθήθηκαν με δύο ταξιαρχίες του βρετανικού και του ινδικού πεζικού, με μερικές δυνάμεις πυροβολικού και ιππικού. Η προώθηση τους ήταν δύσκολη λόγω της δυνατής καταιγίδας, ενώ τα πυρά των Οθωμανών (είτε από τουφέκια είτε από πυροβόλα) ήταν ανακριβείς. Τα βρετανικά και τα ινδικά στρατεύματα πίεσαν τα οθωμανικά, ενώ το βρετανικό πυροβολικό βομβάρδιζε επιτυχώς τα οθωμανικά χαρακώματα, αναγκάζοντας τους Οθωμανούς να υποχωρήσουν άτακτα. Λόγω της κατάστασης του εδάφους, το ιππικό ήταν ανίκανο να καταδιώξει τους Οθωμανούς - οι απώλειες των Οθωμανών ανέρχονταν στους 1.000 στρατιώτες, ενώ οι Βρετανοί και οι Ινδοί έχασαν μονάχα 350 στρατιώτες. Στον ποταμό, οι Βρετανοί συνάντησαν μια αντιπροσωπεία από την Βασόρα, η οποία τους ανακοίνωσε πως οι Οθωμανοί είχαν εγκαταλείψει την πόλη και ζήτησε την άφιξη των βρετανικών στρατευμάτων και τη λήξη της λεηλασίας. Στις 21 Νοεμβρίου, τα ινδικά στρατεύματα κατέλαβαν την Βασόρα. Η κατάληψη της Βασόρας από τους Βρετανούς ήταν σημαντικό βήμα για την προστασία των περσικών πετρελαιοπηγών και διυλιστηρίων. Ωστόσο, η ασάφεια της επιχείρησης ανάγκασε τους Βρετανούς να προχωρήσουν μέχρι τον ποταμό.
Αλβέρτος Βόλφγκανγκ του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ

Ο Αλβέρτος Βόλφγκανγκ, γερμ. Albrecht Wolfgang (8 Δεκεμβρίου 1689 - 29 Ιουνίου 1734) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας (μαργράβος ως προς τον τίτλο μόνο) του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και στρατηγός της Αυστρίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Ερρίκου, πρίγκιπα (μαργράβου ως προς τον τίτλο μόνο) του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και της Σοφίας-Χριστιανής, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου του Βόλφσταϊν. Μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γεώργιο Φρειδερίκο Κάρολο στο Μπίλεφελντ και σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Αφού πραγματοποίησε τη Γκραντ Τουρ, περνώντας από τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ιταλία, εισήλθε στον Αυστριακό στρατό. Κατά τη στρατιωτική του σταδιοδρομία έφθασε το βαθμό του υποστράτηγου. Μαζί με τον στρατάρχη Κλωντ Φλοριμόν ντε Μερσύ επιτέθηκαν στο κάστρο Κροκέτα της Πάρμας, αλλά σκοτώθηκαν. Τάφηκε αρχικά στο Μπαϊρόιτ και το 1742 η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο Χίμελσκρον, όπου η αδελφή του Σοφία Μαγδαληνή, σύζυγος του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας, έφτιαξε ένα επιτάφιο μνημείο σε ανάμνησή του. Το 1734 απεβίωσε στην Πάρμα της Εμίλια-Ρομάνια σε ηλικία 45 ετών, άγαμος. Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Νέο Κρίκελλο Φθιώτιδας

Το Νέο Κρίκελλο είναι ένα δημοτικό διαμέρισμα του νομού Φθιώτιδας. Η προηγούμενη ονομασία του ήταν Κάτω Βαρδάτες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 480.

 Οι κάτοικοι του Κρικέλλου Ευρυτανίας λόγω λειψυδρίας και φαινομένων ληστείας στους οικισμούς τους, αναγκάστηκαν να μετακινηθούν κοντά σε πηγή. Έτσι δημιούργησαν ένα μεγάλο χωριό, στο οποίο έδωσαν το όνομα Κρίκελλο, επειδή οι οικισμοί από τους οποίους προήλθε ήταν τοποθετημένοι γύρω του σε σχήμα κύκλου, όπως η κρικέλλα. Ως πρώτος οικιστής του Κρικέλλου φέρεται κάποιος Παπαδήμος. Από το 1900 οι Κάτω Βαρδάτες ήταν βάλτος και από εκεί και έπειτα άρχισαν να κατασκευάζουν τις πρώτες καλύβες. Το 1915 έβαλαν τα πρώτα θεμέλια για το πρώτο σπίτι. Πολλά χρονιά αργότερα το 1941 άρχιζαν να χτίζονται τα σπίτια από πλίνθους. Το 1925-30 ήρθε ο πρώτος δάσκαλος. Το πρώτο σχολείο κατασκευάστηκε το 1935-36, το οποίο ονομαζόταν το σχολείο του Τσουρτού. Κατά την περίοδο 1938-1951 φοιτούσαν πάνω από 100 παιδιά. Οι λιγοστοί κάτοικοι των Κάτω Βαρδατών αναγκάζονταν να πηγαίνουν στις Βαρδάτες, διότι το χωριό δεν είχε εκκλησία. Η εκκλησία άρχισε να χτίζεται το 1935 και λειτούργησε το 1939. Στις 3 Ιουνίου 1962, οι Κάτω Βαρδάτες μετονομάστηκαν σε Νέο Κρίκελλο.
Ομοσπονδιακή Πολιτεία της Νέας Ρωσίας

Η Ομοσπονδιακή Πολιτεία της Νέας Ρωσίας (ρωσικά: Федеративное государство Новороссия) ήταν κράτος εν κράτει στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας. Ανακηρύχθηκε στις 22 Μαΐου του 2014 και θεμελιώθηκε στις 24 Μαΐου του ίδιου έτους, όταν οι ρωσόφωνοι αρχηγοί της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ υπέγραψαν σύμφωνο ένωσης των περιοχών τους. Τον Μάιο του 2015 οι ηγέτες των δυο κρατών ανήγγειλαν τη διάλυση του κράτους.

 Η Νέα Ρωσία ελέγχει τις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ ενώ έχει εδαφικές βλέψεις στις περιοχές του Χάρκοβο, Ντνιπροπετρόφσκ, Ζαπορίζια , Χερσώνoς, Μικολάιβ και Οδησσού στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας. Η Νέα Ρωσία είναι μια ιστορική ονομασία η οποία χρησιμοποιούνταν την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, του ρωσικού κράτους δηλαδή από το 1721 έως το 1917, για τα εδάφη της σημερινής ανατολικής Ουκρανίας. Τα εδάφη αυτά την σοβιετική περίοδο παραχωρήθηκαν στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία . Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ Κρίση στην Νοτιοανατολική Ουκρανία 2014
Σιταράλωνα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Σιταράλωνα είναι χωριό του δήμου Θέρμου στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 664 μόνιμους κατοίκους. Η έκτασή του ανέρχεται στα 10.671 χιλιάδες στρέμματα.

 Τα Σιταράλωνα είναι κτισμένα σε υψόμετρο 58 μέτρων και βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα. Κοντά στο χωριό, στη θέση Μαυροβούνι, έχουν βρεθεί τα απομεινάρια αρχαίου οικισμού. Διοικητικά αποτελούσαν από το 1922 έδρα κοινότητας της επαρχίας Τριχωνίδας που έφερε το όνομα του χωριού και περιλάμβανε και τον οικισμό Μωρόσκλαβο (καταργήθηκε το 1971). Το 1997 τα Σιταράλωνα προσαρτήθηκαν στον καποδιστριακό δήμο Θέρμου, στον οποίο παρέμειναν και μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το σχέδιο Καλλικράτης. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας ενώ ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα. Στον οικισμό γεννήθηκαν ο Άγιος Καλλίνικος (κατά κόσμον Δημήτριος Πούλος), Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας (1919-1984) καθώς και ο αδελφός του, πρώην μητροπολίτης Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Κωνσταντίνος Πούλος. Η ηθοποιός Έφη Παπαθεοδώρου γεννήθηκε επίσης στα Σιταράλωνα. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
Ολυμπιόδωρος ο Νεότερος

Ο Ολυμπιόδωρος ο Νεότερος (ή Ὀλυμπιόδωρος ὁ Φιλόσοφος) (495-570 μ.Χ.) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος, αστρολόγος και διδάσκαλος που έζησε στα πρώτα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λίγο μετά από την απόφαση του Ιουστινιανού (529 μ.Χ.) να κλείσει την Ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα και άλλες φιλοσοφικές σχολές.

 Ο Ολυμπιόδωρος ήταν μαθητής του Αμμώνιου του Ερμεία στη φιλοσοφική σχολή της Αλεξάνδρειας, τον οποίο και διαδέχτηκε στην ηγεσία της σχολής μετά το θάνατο του Αμμώνιου το 520. Ανάμεσα στα σωζόμενα έργα του Ολυμπιόδωρου είναι μια βιογραφία του Πλάτωνα, σχόλια σε διαλόγους του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, καθώς και μια εισαγωγή στην αριστοτελική φιλοσοφία. Από τον Ολυμπιόδωρο επίσης αντλούμε πληροφορίες για το έργο του νεοπλατωνικού Ιάμβλιχου. Τα σωζόμενα έργα του είναι: Εἰς τὰ προλεγόμενα τῆς Λογικῆς Σχόλια εἰς τὰς Ἀριστοτέλους Κατηγορίας Εἰς τὸ πρῶτον τῶν Μετεωρολογικῶν Ἀριστοτέλους σχόλια Σχόλια εἰς τὸν Πλάτωνος Ἀλκιβιάδην Σχόλια σὺν θεῷ εἰς τὸν Γοργίαν Σχόλια εἰς τὸν Πλάτωνος Φαίδωνα Σχόλια εἰς τὸ Ἀριστοτέλους Περὶ Ἑρμηνείας Βίος Πλάτωνος
Μάρκους Γκρόνχολμ

Ο Μάρκους Γκρόνχολμ (Marcus Ulf Johan "Bosse" Grönholm, 5 Φεβρουαρίου 1968) είναι Φινλανδός οδηγός αγώνων, πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής. Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1968 στην περιοχή Καουνάινεν της Φινλανδίας. Ο πρώτος του αγώνας ήταν το 1989 στο Ράλι Φινλανδίας δηλαδή στο ράλι της χώρας του. Συνοδηγός του ήταν ο Τίμο Ραουτιάινεν, ο οποίος παραιτήθηκε από την ενεργό δράση μαζί με τον Μάρκους. Εκτός από τα δύο πρωταθλήματα που κατέκτησε το 2000 και το 2002 κατέκτησε άλλα δύο σε ένα τουρνουά που ονομάζονται: "Ο Αγώνας των πρωταθλητών" το 2002 και το 2006.

 Ο Μάρκους ασχολήθηκε σαν επαγγελματίας με το ράλι στα μέσα του 1970, με δάσκαλο το πατέρα του, Ούλφ Γκρόνχολμ, ο οποίος πέθανε το 1981 σε μια δοκιμή που έκανε στην περιοχή Κιρκονούμι. Ο Μάρκους τότε ήταν 13 χρονών και συνέχισε την εκπαίδευση του με τον ξάδερφο του, τον Σεμπαστιάν Λίντχομ, ο οποίος βρισκόταν μαζί με τον Μάρκους το 2000 στην ομάδα της Πεζό. Ο Μάρκους συνεργάστηκε με ομάδες όπως με τη Πεζό, με την οποία κατέκτησε 2 πρωταθλήματα το 2000 και το 2002 και με τη Φόρντ και την Τογιότα, όπου συνεργάστηκε με τον Κάρλος Σάινθ. 1989-1998 Τογιοτα 1999-2005 Πεζό 2006-2007 Φόρντ Ο Μάρκους Γκρόνχολμ συμμετείχε σε έναν αγώνα του WRC στο Ράλι Σουηδίας το 2010 με ένα μαύρο Φορντ Φόκους και σε ένα τουρνουά στη Στοκχόλμη. Το 2008 αντικατέστησε για μερικούς αγώνες τον Τζίτζι Γκάλι όπου βρισκόταν στη δεύτερη ομάδα της Φορντ. Το 2009 υπέγραψε με τη Σιτροέν και τη Σουμπαρού, αλλά δεν έδωσε καμία συμμετοχή. Το μόνο που κατάφερε εκείνη τη χρονιά ήταν μια εμφάνιση με ένα Σουμπαρού Ιμπρέζα του 2008 στο Ράλι Πορτογαλίας. 1991 Πρωταθλητής ράλι στη Φινλανδία με Toyota Celica. 1994 Πρωταθλητής ράλι στη Φινλανδία με το Toyota Celica. 1996 Πρωταθλητής ράλι στη Φινλανδία με το Toyota Celica GT-FOUR. 1997 Πρωταθλητής ράλι στη Φινλανδία με το Toyota Celica. 1998 Πρωταθλητής ράλι στη Φινλανδία με τα Toyota Corolla και Toyota Celica GT 2000 Παγκόσμιος πρωταθλητής ράλι με το Peugeot 206 2002 Παγκόσμιος Πρωταθλητής ράλι με το Peugeot 206 2002 Πρωταθλητής των Πρωταθλητών Official website Ford Media - Things you didn't know about... Αρχειοθετήθηκε 2011-09-27 στο Wayback Machine. Rallybase stats page WRC Archive stats page
Τζέισον Άιζακς

Ο Τζέισον Άιζακς (Jason Isaacs, 6 Ιουνίου 1963) είναι Άγγλος ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1963 στο Λίβερπουλ στην Αγγλία και είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Λούσιους Μαλφοΐ στην σειρά ταινιών Χάρι Πότερ και για τον ρόλο του Μάικλ Κάφφεε στην τηλεοπτική σειρά Brotherhood. Πέρα από την συμμετοχή του σε κινηματογραφικές ταινίες, έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις.

 Τζέισον Άιζακς στο IMDbΣυνεντεύξεις Lester, Paul (2008-02-01). «JC interview: Jason Isaacs». The Jewish Chronicle (thejc.com). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2008-02-04. https://web.archive.org/web/20080204152349/http://www.thejc.com/home.aspx?ParentId=m12s28&SecId=28&AId=57814&ATypeId=1. Ανακτήθηκε στις 2008-06-29. Mitovich, Matt Webb (2006-07-21). «Interviews & Features: Jason Isaacs: More Than a Bad Brother». TV Guide (TVGuide.com). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2008-04-21. https://web.archive.org/web/20080421133501/http://www.tvguide.com/News-Views/Interviews-Features/Article/default.aspx?posting=%7B4C8BB519-4955-469B-BFAA-4F92B24C3768%7D. Ανακτήθηκε στις 2008-06-24.
Λεόντιος της Νάπολης

Ο Λεόντιος (ιταλικά : Leonzio, λατινικά : Leontius), (απεβίωσε το 652 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 648 έως το 652. Άγιος όπου η μνήμη του εορτάζεται από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 26 Ιουλίου.

 Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Λεόντιο της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και την πρώιμη ζωή του Λεοντίου. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης το 648 ή το 649 μετά τον Ευσέβιο, ο οποίος είχε πεθάνει λίγο πριν. Σύμφωνα με μεσαιωνικές πηγές, η υποψηφιότητα του Λεοντίου προτάθηκε στους Ναπολιτάνους από τον Πάπα Μαρτίνο Α'. Τον Οκτώβριο του 649, ο Λεόντιος της Νάπολης συμμετείχε στη Σύνοδο του Λατερανού, όπου καταδικάστηκαν οι οπαδοί του Μονοθελητισμού. Σώζεται ένας χρυσός σταυρός διακοσμημένος με πολύτιμους λίθους, κατασκευασμένος με εντολή του επισκόπου Λεοντίου. Μετά από τέσσερα χρόνια επίσκοπος, ο Λεόντιος πέθανε το 652 ή το 653. Διάδοχός του ήταν ο Άγιος Αδεοδάτος. Γνωστός για την ευσέβειά του, αμέσως μετά τον θάνατό του, ο Λεόντιος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η μνήμη του Αγίου Λεοντίου της Νεάπολης τιμάται στις 26 Ιουλίου.
Βασίλειο του Αφγανιστάν

Το Βασίλειο του Αφγανιστάν (παστού: د افغانستان واکمنان‬, Dǝ Afġānistān wākmanān, περσικά: پادشاهي افغانستان‬‎, Pādešāhī-ye Afġānistān) ήταν συνταγματική μοναρχία στη νότια και κεντρική Ασία η οποία εγκαθιδρύθηκε το 1926 ως διάδοχο κράτος του Εμιράτου του Αφγανιστάν. Ανακηρύχθηκε από τον πρώτο του βασιλιά, Αμανουλάχ Χαν, επτά χρόνια μετά την άνοδό του στον θρόνο.

 Ο Αμανουλάχ Χαν ήταν θετικά προσκείμενος προς τον εκσυγχρονισμό της χώρας, οδηγώντας τις συντηρητικές δυνάμεις να προκαλέσουν κοινωνικές αναταραχές σε πολλές περιπτώσεις. Ενώ επισκεπτόταν την Ευρώπη το 1927, ξέσπασε και πάλι εξέγερση. Εγκατέλειψε τον θρόνο προς όφελος του αδελφού του Ιναγιατουλάχ Χαν ο οποίος διακυβέρνησε για τρεις μέρες μόνο προτού ο ηγέτης της εξέγερσης των φυλών Χαμπιμπουλάχ Καλακανί κατέλαβε την εξουσία και επανόρθωσε το Εμιράτο.Μετά από 10 μήνες, ο υπουργός πολέμου του Αμανουλάχ Χαν, Μοχάμεντ Ναντίρ, επέστρεψε από την εξορία του στην Ινδία. Οι δυνάμεις του που στηριζόταν από τους Βρετανούς λεηλάτησαν την Καμπούλ, αναγκάζοντας τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί να προχωρήσει σε συζητήσεις ανακωχής. Αντ' αυτού, οι δυνάμεις του Μοχάμεντ Ναντίρ συνέλαβαν και στη συνέχεια εκτέλεσαν τον Καλακανί. Ο Μοχάμεντ Ναντίρ σύστησε και πάλι το βασίλειο, και ανακηρύχθηκε Βασιλιάς του Αφγανιστάν τον Οκτώβριο του 1929, και προσπάθησε να επαναφέρει τις μεταρρυθμίσεις του προηγούμενου βασιλιά, Αμανουλάχ Χαν. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, του οποίου η διακυβέρνηση ξεκίνησε το 1933 και διήρκεσε για 39 χρόνια.Ο Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, ο τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν, εκθρονίστηκε τελικά από τον ξάδερφό του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν ο οποίος πάνω από δύο αιώνες μοναρχίας στο Αφγανιστάν και εγκαθίδρυσε μία δημοκρατική αφγανική κυβέρνηση. Υπό την ηγεσία του Ζαχίρ Σαχ η αφγανική κυβέρνηση αναζήτησε τη δημιουργία σχέσεων με άλλες χώρες, και κυρίως τη Σοβιετική Ένωση, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.Στις 27 Σεπτεμβρίου 1934, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ζαχίρ Σαχ, το βασίλειο του Αφγανιστάν εισήλθε στην Κοινωνία των Εθνών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Αφγανιστάν παρέμεινε ουδέτερο και επεδίωξε η διπλωματική πολιτική της μη ευθυγράμμισης. Ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν την εποχή αυτή, εργάστηκε κυρίως για την ανάπτυξη της σύγχρονης βιομηχανίας και της εκπαίδευσης στη χώρα. Δυναστεία των Μπαρακζάι
Τζέρι Τρέινορ

Ο Τζέρι Τρέινορ (γέννηση: 21 Ιανουαρίου 1977) είναι αμερικανός ηθοποιός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στις σειρές του Nickelodeon Drake & Josh, ως Τρελός Στιβ και iCarly, ως Σπένσερ Σέι.

 Ο Τρέινορ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας και είναι γιος των Μπιλ και Μάντελιν Τρέινορ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα. Η πρώτη εμφάνιση του Τρέινορ έγινε στη σειρά Undressed του MTV, ως Έρικ. Ο πρώτος δευτερεύων ρόλος του ήταν στη σειρά Crossing Jordan, ως Μπράιαν και ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν στη σειρά iCarly, ως Σπένσερ. Ο Τζέρι Τρέινορ στο Internet Movie Database
Αρχιά Λακωνίας

Η Αρχιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοίτας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αρχιά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή της Λακωνικής Μάνης. Βρίσκεται δίπλα στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Σαγγιά, πάνω στην επαρχιακή οδό Αρεόπολης-Γερολιμένα και δίπλα στα Κεχριάνικα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 81 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοίτας του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε το 1951 και επανασυστάθηκε το 2001 στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Ντάνφορθ (Σταθμός τρένου GO)

Ο σταθμός Danforth GO είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός στην γραμμή Lakeshore East της GO TRANSIT στο Τορόντο του Οντάριο του Καναδά. Ο σταθμός βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της παλιάς πόλης του Τορόντο, στην κεντρική οδό, νότια της λεωφόρου Danforth. Ο σταθμός Main Street του TTC στη γραμμή 2 Bloor-Danforth του μετρό βρίσκεται σε μικρή απόσταση προς τα βόρεια, αλλά δεν συνδέεται άμεσα με αυτό. Επιλεγμένα τρένα του GO Transit Stouffville σταματάνε στο σταθμό ως μέρος ενός μακρόχρονου πιλοτικού προγράμματος που άρχισε στις 2 Φεβρουαρίου 2015. Άλλα τρένα του Stouffville περνούν από το σταθμό χωρίς να σταματήσουν.

 Λόγω της έλλειψης διαθέσιμων εκτάσεων για την επέκταση του υπάρχοντος μηχανοστασίου στο κέντρο της πόλης, η σιδηροδρομική εταιρία Grand Trunk (GTR) αποφάσισε να κατασκευάσει ένα νέο εμπορικό αμαξοστάσιο σε αγροτεμάχια νότια της λεωφόρου Danforth όπου η γραμμή προς το Μόντρεαλ διέσχισε την οδό Dawes Road, και η κίνηση εκτρέπονταν σε ένα νέο δρόμο που ονομάζεται Main. Το αμαξοστάσιο είχε χωρητικότητα 420 βαγονιών και μπορούσε να αποθηκεύσει 31 μηχανές στην ροτόντα του μηχανοστασίου με συνεργεία επισκευής. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Γιόρκ (York) χτίστηκε στη βόρεια πλευρά των γραμμών ακριβώς ανατολικά της Main Street γύρω στο 1883. Η GTR έγινε μέρος των Εθνικού Καναδικού Σιδηρόδρομου το 1923 και από τη δεκαετία του 1940 ο χώρος δεν χρησιμοποιείται πλέον για φορτηγά τρένα και η ροτόντα ήταν κατεδαφισμένη. Κάτω από τον Εθνικό Καναδικό σιδηρόδρομο έγινε ο σιδηροδρομικός σταθμός του Danforth. Το αρχικό κτίριο του σταθμού GTR κατεδαφίστηκε το 1974 και στη θέση του εγκαταστάθηκε η σημερινή μονάδα GO Transit. Το Main-Danforth έχει αναγνωριστεί από το Metrolinx ως κόμβος μεταφορικής κινητικότητας καθώς βρίσκεται στην διασταύρωση δύο ή περισσότερων σημερινών ή προγραμματισμένων περιφερειακών γραμμών ταχείας διέλευσης. Παρόλο που το τράμ 506 Carlton, το 64 Main και to 135 δρομολόγιo λεωφορείoy Gerrard περνούν στην Main Street, δεν υπάρχουν στάσεις αμέσως δίπλα από το σταθμό GO. Ομοίως, ο σταθμός μετρό Main Street της γραμμής 2 Bloor-Danforth βρίσκεται σε απόσταση 300μ., Στα βόρεια της λεωφόρου Danforth. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Danforth GO Station στο Wikimedia CommonsGO σελίδα σταθμού Transit για το σταθμό Danforth GO
Εμβόλιο αιμόφιλου ινφλουέντζας τύπου Β

Το εμβόλιο αιμόφιλου ινφλουέντζας τύπου Β είναι ένα εμβόλιο που χορηγείται για την πρόληψη της λοίμωξης από τον αιμόφιλο ινφλουέντζας (Haemophilus influenzae) τύπου β (Hib). Σε χώρες, στις οποίες περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα εμβολιασμού ως βασικό εμβόλιο, τα επίπεδα σοβαρών λοιμώξεων Hib έχουν μειωθεί πάνω από 90%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του επιπέδου της μηνιγγίτιδας, της πνευμονίας και της επιγλωττίτιδας.

 Συστήνεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών. Δυο ή τρεις δόσεις θα πρέπει να χορηγούνται πριν από την ηλικία των έξι μηνών. Η πρώτη δόση συνιστάται σε ηλικία περίπου έξι εβδομάδων, με διάστημα τεσσάρων εβδομάδων μεταξύ των δόσεων. Εάν ληφθούν μόνο δύο δόσεις, συστήνεται η χορήγηση μιας ακόμα δόσης στην ενηλικίωση. Το εμβόλιο χορηγείται με ενδομυϊκή έγχυση. Σοβαρές παρενέργειες είναι σπάνιες. Περίπου το 20-25% των ατόμων που έλαβαν το εμβόλιο αναπτύσσει πόνο στο σημείο έγχυσης, ενώ περίπου το 2% παρουσιάζει πυρετό. Δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να συσχετίζουν το εμβόλιο με σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Το εμβόλιο Hib διατίθεται μεμονωμένα, σε συνδυασμό με το εμβόλιο διφθερίτιδας-τετάνου-κοκκύτη και, μεταξύ άλλων, σε συνδυασμό με το εμβόλιο ηπατίτιδας Β. Όλα τα εμβόλια Hib που χορηγούνται σήμερα είναι συζευγμένα εμβόλια. Το πρώτο εμβόλιο Hib αναπτύχθηκε το 1977, το οποίο όμως αντικαταστάθηκε τη δεκαετία του 1990 από ένα πιο αποτελεσματικό παρασκεύασμα. Από το 2013, 184 χώρες περιλαμβάνουν το εμβόλιο στο πρόγραμμα εμβολιασμού τους. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Το 2014, η τιμή χονδρικής πώλησης ενός πενταδύναμου εμβολίου που περιλαμβάνει το εμβόλιο Hib ανερχόταν σε 15,40 δολάρια ανά δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τιμή του εμβολίου κυμαίνεται από 25 έως 50 δολάρια ανά δόση.
Επαρχία Καλαβρύτων

Η επαρχία Καλαβρύτων ήταν μία από τις τρεις επαρχίες της Αχαΐας. Έδρα της ήταν τα Καλάβρυτα. Καταλάμβανε το νότιο και ορεινό τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Πάτρας στα δυτικά και Αιγιαλείας στα βόρεια, καθώς και με τις επαρχίες Ηλείας δυτικά, Γορτυνίας και Μαντινείας νότια και Κορινθίας ανατολικά.

 Για πρώτη φορά επαρχία Καλαβρύτων ή αλλιώς Τερριτόριο των Καλαβρύτων συστάθηκε το 1687 κατά την Β' ενετοκρατία (1685-1715) και σύμφωνα με την ενετική διοικητική διαίρεση ανήκε στη Διοίκηση της Αχαΐας. Η διοικητική αυτή διαίρεση συνεχίστηκε και επί Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση με μικρές μεταβολές ως προς την έκταση της. Δημιουργήθηκε αρχικά με την Διοικητική διαίρεση του 1828 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν Επαρχία Καλαβρύτων. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αχαΐας και Ήλιδος με το όνομα επαρχία Κυναίθης. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατάργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1845. Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997 οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια σχεδόν όλα τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Καλαβρύτων. Μόνη εξαίρεση τέσσερα χωριά της τα οποία ενσωματώθηκαν στο δήμο Αιγιαλείας. Αυτά είναι: η Αγία Βαρβάρα, η Ζαρούχλα, το Μεσορρούγι και η Περιστέρα. Παλαιότερα και μέχρι το 1841 στην επαρχία ανήκε και η περιοχή των Νεζερών. Νίκος Γ. Ασπιώτης, Διοικητικοί και Αυτοδιοικητικοί Θεσμοί στην Κέρκυρα. Πρόσωπα και Γεγονότα (1817‐1951), Κέρκυρα 2009. Ανακτήθηκε: 15/03/2016. (αρχείο pdf) Α.Ι. Κλάδου, Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το Έτος 1837, Εκ της Βασιλικής Τυπογραφίας και Λιθογραφίας, Εν Αθήναις 1837. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Γεώργιος Παπανδρέου, Ιστορία των Καλαβρύτων, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση. ISBN 978-960-89356-3-1. (α' έκδοση: 1928) Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Αθανάσιος Δ. Τζώρτζης, Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων. Χωριά, οικισμοί, τοπωνύμια, ιστορία, λαογραφία, Αθήνα 2014-2016. ISBN (SET) 978-618-81562-6-5. (επτάτομο)
Φωτιά και Τσεκούρι

Το Φωτιά και Τσεκούρι είναι βιβλίο του Ευάγγελου Αβέρωφ, πρώην Υπουργού Εθνικής Άμυνας και θεωρείται κλασικό έργο στην βιβλιογραφία του Εμφυλίου Πολέμου, εντασσόμενο με την πλευρά των νικητών.

 Το βιβλίο γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας του Γαλλικού Εκδοτικού Οίκου "Breteuil". Κυκλοφόρησε αρχικά στα γαλλικά το 1974 και από τότε επανεκδόθηκε επανειλημμένα μέχρι σήμερα. Στα ελληνικά δημοσιεύτηκε σε μετάφραση του δικηγόρου Μιλτιάδη Σινιόσογλου-Τοσίτσα στην καθαρεύουσα και αργότερα στη δημοτική από τον Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη. Το βιβλίο περιγράφει συνοπτικά την πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας τη δεκαετία του 1940. Ξεκινάει με τα αίτια των γεγονότων και παραθέτει τις επιπτώσεις τους στο μέλλον. Αφηγείται τις μάχες και τα βασικά πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα με χρονολογική σειρά. Από τις συγκρούσεις με την Ιταλία στο Αλβανικό μέτωπο ως τη γερμανική κατοχή της Ελλάδας, καθώς και τον Ελληνικό Εμφύλιο μέχρι τις τελικές συγκρούσεις στο Γράμμο και το Βίτσι. Ηλίας Μαγκλίνης: «Φωτιά και τσεκούρι», τότε και τώρα, Η Καθημερινή, 22 Σεπτεμβρίου 2010 Νίκος Mαραντζίδης: Η πάλη τοπική, το παιχνίδι παγκόσμιο, Το Βήμα, 31 Οκτωβρίου 2010
Αββαείο του Ζάρακα

Το Αββαείο του Ζάρακα είναι πρώην αββαείο των Κιστερκιανών το οποίο ευρισκόταν στην Ελλάδα, στον Δήμο Στυμφαλίας. Ιδρύθηκε στις αρχές του 13ου αιώνα από μοναχούς προερχόμενους από το Αββαείο του Ωτκόμπ και εγκαταλείφθηκε έπειτα από διάστημα περίπου είκοσι ετών, κυρίως λόγω της πολιτικής κατάστασης της εποχής εκείνης.

 Το Αββαείο του Ζάρακα ιδρύθηκε από μοναχούς προερχόμενους από το Αββαείο του Ωτκόμπ, ή πιθανώς από το Μοριμόν, μεταξύ του 1210 και του 1225. Clair, Romain (1964). «Les filles d'Hautecombe dans l'empire latin de Constantinople» (στα γαλλικά). Revue Mabillon : archives de la France monastique (Abbaye Saint-Martin de Ligugé) (61): σελ. 202. ISSN 0035-3620. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k5650887h/f64.image. Ανακτήθηκε στις 2019-09-16. Salzer, Kathryn E. (1999). «Gatehouses and mother houses : a study of the cistercian abbey of Zaraka» (στα αγγλικά). Medieval studies (61). ISSN 0076-5872. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-08-05. https://web.archive.org/web/20210805200607/https://www.openbibart.fr/item/display/10068/779288. Ανακτήθηκε στις 2019-09-16. .Beihammer, Alexander Daniel· Parani, Maria G.· Schabel, Christopher David (2008). Beihammer, Parani & Schabel, επιμ. Diplomatics in the Eastern Mediterranean 1000-1500 (στα Αγγλικά). BRILL. σελ. 135. ISBN 9789004165472. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2019. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Monastery of Zaraka στο Wikimedia Commons
Οικογένεια Ζόρζι

Η Οικογένεια Ζόρζι ή Τζόρτζι, ιταλ. Zorzi/Giorgi ήταν μία Βενετικής καταγωγής οικογένεια, που ευδοκίμησε κατά τον Μεσαίωνα, ειδικά στα υπολείμματα της Λατινικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα. Εκεί εξουσίαζαν τη μαρκιωνία της Βοδονίτσας (σημερινής Μενδενίτσας, στη Φθιώτιδα) και μετά, μέσω γάμου, το δουκάτο των Αθηνών ως την Οθωμανική κατάκτηση.

 Υπό τον Νικόλαο Α΄ ανέλαβαν τον έλεγχο της Βοδονίτσας το 1335, όταν αυτός νυμφεύτηκε μία από την προηγούμενη Οικογένεια που κατείχε τη Βοδονίτσα, τους Παλλαβιτσίνι. Αυτόν τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραγκίσκος Ζόρζι, που κυβέρνησε τη μαρκιωνία για σχεδόν 40 έτη. Το 1414 ο Νικόλαος Β΄ Ζόρζι γιος (ή ανιψιός) του προηγουμένου, ηττήθηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι κατέλαβαν τη Βοδονίτσα. Ωστόσο ο διάδοχος και θείος του Νικόλαος Γ΄ συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο και να ωφελείται από το κύρος του, που προερχόταν από αυτόν: πάντρεψε την κόρη του Κιάρα Ζόρζι με τον Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι δούκα των Αθηνών. Η Κιάρα κυβέρνησε το δουκάτο ως επίτροπος του ανήλικου γιου της Φραγκίσκος Α΄ Ατσαγιόλι. Παλάτσο Κορρέρ Κονταρίνι Ζόρζι Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: London, 1975.
Νταγκ Μάξτεντ

Ο Νταγκ Μάξτεντ (πλήρες ονοματεπώνυμο Douglas Francis Maxted, Γουεστ Χαμ, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 1914 – Αδελαΐδα, Αυστραλία, 1999) ήταν Βρετανός καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων και δημιουργός κόμικς.

 Οι γονείς του (William E. Maxted και Frances, το γένος Webb) μετανάστευσαν στην Αυστραλία όταν εκείνος βρισκόταν στην ηλικία των 11 ετών. Εκεί ολοκλήρωσε εγκύκλιες σπουδές στο Norwood School και αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της βόρειας Αυστραλίας, στην οποία και διδάχθηκε σχέδιο από τους Ivor Hele και Millward Gray. Εκεί γνωρίστηκε με τους μετέπειτα καλλιτέχνες των κόμικς Phillip Wearne και Max Judd. Κατόπιν υπηρέτησε στον Β’ Π.Π. και ακολούθως έπιασε δουλειά σε μία βιομηχανία ψυγείων ως μηχανικός, αλλά τότε τον πλησίασε ο Wearne και του πρότεινε να δουλέψει ως εικονογράφος για τον εκδότη H.E. Hoffman, για λογαριασμό του οποίου δημιούργησε το 1944 τις πρώτες του εικονογραφημένες σειρές «Dick Weston», «Star Report» και «Big Rick Roland»με πρωταγωνιστές τους αντίστοιχους χαρακτήρες. Προηγούμενα, είχε συνεισφέρει στις σειρές «Uncle Si», «The Family Next Door», «Pirate Pete» και «Rollo of the Big Top» του ίδιου ιδιοκτήτη. Το 1947 έφτιαξε τη δική του εταιρεία («Ben Barbary Bushranger Comics») όπου δημοσίευσε τις σειρές «Vesta the Vesuvian», «Captain Carver», «Little Bosco» και «Peter Dragon of Scotland Yard», έως το 1949. Τη δεκαετία του ’50 απασχολήθηκε και στο χώρο της διαφήμισης, ενώ ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής του εκδοτικού οίκου «Rigby» (1958). To 1962 γύρισε στη Μεγάλη Βρετανία και εργάσθηκε για την εταιρεία «IPC» σχεδιάζοντας κυρίως αθλητικού περιεχομένου ιστορίες, όπως τις «Legge’s Eleven», «Yellowknife of the Yard», «Come On, Coggin!», «The Sludgemouth Sloggers», «Drifter Long», «Uncle Ironsides», «His Sporting Lordship», «Typhoon Tracey», «The Hard Man», «Charlie Peace», «Nutty Slack» για τα περιοδικά «Valiant», «Buster», «Smash!», «Tiger» «Hurricane» και «Roy of the Rovers». Το 1983 επέστρεψε οικογενειακώς στην Αυστραλία, όπου ζωγράφιζε από χόμπι στη σύνταξή του. Απεβίωσε το 1999 σε ηλικία 85 ετών.
Σαρλ Μισέλ

Ο Σαρλ Μισέλ (γαλλ. Charles Michel) είναι Βέλγος πολιτικός και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Διατέλεσε πρωθυπουργός του Βελγίου από τις 11 Οκτωβρίου 2014 έως τις 27 Οκτωβρίου 2019. Είναι γιος του πολιτικού Λουί Μισέλ. Ο Σαρλ Μισέλ είναι, επίσης, ηγέτης του γαλλόφωνου φιλελεύθερου κόμματος Μεταρρυθμιστικό Κίνημα από τις 14 Φεβρουαρίου 2011.

 Ο Σαρλ Μισέλ γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1975 στη Ναμύρ. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία στα 16 του χρόνια όταν έγινε μέλος των Νέων Φιλελευθέρων της Ζοντόν. Ο πατέρας του, Λουί Μισέλ, ήταν δήμαρχος της πόλης από το 1983. Το 1994 εξελέγη επαρχιακός σύμβουλος για τη Βαλλωνική Βραβάντη. Σπούδασε νομικά στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (γαλλικό) και στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και, μετά την αποφοίτησή του, έγινε δικηγόρος των Βρυξελλών. Ο Μισέλ εξελέγη στη Βελγική Βουλή των Αντιπροσώπων το 1999 εκπροσωπώντας τη Βαλλωνική Βραβάντη, η οποία θεωρείται προπύργιο του φιλελεύθερου Μεταρρυθμιστικού Κινήματος. Το 2000 ορίστηκε ως υπουργός Εσωτερικών Θεμάτων στη Βαλλωνική κυβέρνηση υπό τον Ζαν-Κλοντ φαν Κάουενμπεργκεν. Έτσι, έγινε ο νεότερος υπουργός στην ιστορία του Βελγίου. Το ίδιο έτος εξελέγη ως δημοτικός σύμβουλος στη Βαβρ, ενώ το 2006 εξελέγη ως δήμαρχος της πόλης. Τον Δεκέμβριο του 2007 διορίστηκε Υπουργός Συνεργασίας για την Ανάπτυξη στην κυβέρνηση του Γκι Φερχόφσταντ θέση που διατήρησε και στις δύο κυβερνήσεις του Υβ Λετέρμ και στην κυβέρνηση του Χέρμαν βαν Ρομπέι.Το 2009 άσκησε κριτική σε δήλωση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ' ότι τα προφυλακτικά μεταδίδουν το AIDS, χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις του ως «πρωτοφανείς, σοκαριστικές, ακόμα και ανεύθυνες».Μετά τις περιφερειακές εκλογές του 2009, ο Μισέλ αποτελούσε μέλος μίας ομάδας που ζητούσε την παραίτηση του Ντιντιέ Ρέιντερς από την ηγεσία του Μεταρρυθμιστικού Κινήματος. Ύστερα από το άσχημο αποτέλεσμα του κόμματος στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2010, ο Ρέιντερς παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος και ο Σαρλ Μισέλ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την ηγεσία του κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2011, ο Μισέλ εξελέγη επικεφαλής του Μεταρρυθμιστικού Κινήματος και αμέσως μετά παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού Συνεργασίας για την Ανάπτυξη. Ο Σαρλ Μισέλ και ο Ντιντιέ Ρέιντερς θεωρούνται ως ανταγωνιστές μέσα στο κόμμα. Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2014, ανατέθηκε στον Σαρλ Μισέλ ο σχηματισμός κυβέρνησης. Τελικά, στις 7 Οκτωβρίου 2014, το Μεταρρυθμιστικό Κίνημα, η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία, το Χριστιανοδημοκρατικό και Φλαμανδικό Κόμμα και οι Ανοιχτοί Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι και Δημοκράτες έφτασαν σε συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης, η οποία ορκίστηκε στις 11 Οκτωβρίου 2014. Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου 2019, λόγω απονομής της θέσης του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Σόφι Βίλμες. Στις 17 Ιουνίου 2019, προτάθηκε για Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στην θέση του Ντόναλντ Τουσκ, όπου και εκλέχθηκε με ομοφωνία από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, Ανέλαβε καθήκοντά την 1η Δεκεμβρίου 2019.
Αγνή του Συλύ

Η Αγνή, γαλλ.: Agnès of Sully (τέλη 11ου - αρχές 12ου) ήταν Γαλλίδα ευγενής και κυρία του Συλύ. Οι γονείς της Aγνής ήταν ο Ζυλ (Gilles) Β΄ κύριος του Συλύ και η Eδελβούργη του Μπουρζ (Bourges).

 Ο σύζυγος της Αγνής ήταν ο Γουλιέλμος των Μπλουά. Τα παιδιά της Αγνής και του Γουλιέλμου: Eύδης Αρσαμπώ. Ράινερ (ροδόλφος), βοηθός ηγούμενος (prior) του Λα Σαριτέ συρ Λουάρ, ηγούμενος (abbot) του Κλυνύ. Ερρίκος απεβ. 1189, ηγούμενος. Μαργαρίτα. Eλισάβετ, ηγουμένη του Σαιν-Τρινιτέ.