IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στέφανος Νάτσινας

Ο Στέφανος Νάτσινας (13 Σεπτεμβρίου 1910 – 26 Ιουλίου 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος. Διετέλεσε μεταξύ άλλων Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Δημοσίων Έργων και Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Εμπορίου.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, ακολούθησε νομικές σπουδές και ήταν δικηγόρος στην Αθήνα (Άρειος Πάγος). Υπηρέτησε το 1954 ως Νομάρχης στην Εύβοια και εξελέγη δύο φορές βουλευτής στην Κοζάνη με την Ε.Ρ.Ε. (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εγκαίνια έργων στην πλατεία Ομονοίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή Ίδρυση της Δημόσιας Τεχνικής Σχολής Σιάτιστας Εγκαίνια του αγωγού της Αθήνας στο Κερατσίνι, άφιξη αυτοκινήτου με τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1961)
Μονή Αγίου Γερασίμου Κεφαλονιάς

Η Μονή του Αγίου Γερασίμου βρίσκεται στους πρόποδες του Αίνου, κτισμένη πάνω σε παλιά μονή του έτους 1200 μ.Χ. (εποχή των Σταυροφοριών), κοντά στο χωριό Φραγκάτα. Η μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και έχει ονοματιστεί από τους κατοίκους του χωριού των Βαλσαμάτων ως «Νέα Ιερουσαλήμ». Η μονή και τα περίχωρά της παραχωρήθηκαν από τον Ιερέα Γεώργιο Βάλσαμο στον Άγιο Γεράσιμο, ο οποίος και εγκαθίσταται εκεί το 1561. Αφού έζησε «εν σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. ια' 38), πέθανε στις 15 Αυγούστου 1579. Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο προστάτης της Κεφαλονιάς και το λείψανο του φυλάσσεται στο μοναστήρι, σε μια ασημένια λάρνακα. Ο ‘Αγιος Γεράσιμος ήταν ένας μοναχός από τα Τρίκαλα της Κορινθίας και ίδρυσε το μοναστήρι τον 16ο αιώνα, ανακαινίζοντας ένα παλαιότερο, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Παναγία. Ο Άγιος Γεράσιμος πέθανε το 1597 και αγίασε το 1622. Στη Μονή του Αγίου Γερασίμου υπάρχει και το ασκητήριό του, το οποίο είναι και επισκέψιμο στις μέρες μας. Επίσης, στη Μονή φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου.

 Το Ασκητήριο του Αγίου Γερασίμου βρίσκεται στην περιοχή Σπήλια Αργοστολίου, όπου έχτισε ένα γυναικείο μοναστήρι με την ονομασία Νέα Ιερουσαλήμ στη θέση Ομαλά της Κεφαλληνίας, όπου μόνασε. Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο προστάτης της Κεφαλονιάς και το λείψανο του φυλάσσεται στο μοναστήρι, σε μια ασημένια λάρνακα. Ο ‘Αγιος Γεράσιμος ήταν ένας μοναχός από τα Τρίκαλα της Κορινθίας και ίδρυσε το μοναστήρι τον 16ο αιώνα, ανακαινίζοντας ένα παλαιότερο, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Παναγία. Ο Άγιος Γεράσιμος πέθανε το 1597 και αγίασε το 1622. Το Ασκητήριο του Αγίου Γερασίμου Κεφαλονιάς, βρίσκεται μέσα στο ναό: πρόκειται για ένα πολύ στενό πέρασμα που οδηγεί μέσω μιας σχεδόν κάθετης σιδερένιας σκάλας μήκους τριών μέτρων σε έναν υπόγειο χώρο ο οποίος χωρίζεται από μία στενή οπή σε “δύο δωμάτια”. Στους χώρους της Μονής σώζονται ακόμη, τα τρία μεγάλα πλατάνια που φύτεψε ο ίδιος ο Άγιος, όπως και τα τρία πηγάδια που άνοιξε με τα χέρια του, σύμφωνα με την παράδοση. Είναι χωρισμένο σε δύο χώρους ΄΄ διαμερίσματα΄΄ που επικοινωνούν με μία τετράγωνη οπή στο δάπεδο 30*40 εκ. Το πρώτο διαμέρισμα έχει σχήμα σχεδόν τόξου που η ευθεία πλευρά έχει 5μ. μήκος. Το δεύτερο είναι παραλληλόγραμμο 2*5. Στο δάπεδο υπάρχουν χώματα και βράχια. Τα πλάγια είναι λιθόκτιστα και καταλήγουν στη θολωτή λιθόκτιστη στέγη. Οι τοίχοι είναι επιχρισμένοι μέχρι την αρχή της οροφής με κουρασάνι ή ασβέστη. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι παρόλο που επισκέπτες- προσκυνητές χρειάζεται να γονατίσουν όσο βρίσκονται στο ερημητήριο, δε λερώνονται από το λασπωμένο δάπεδο. Πρωτ. Κωνστ. Γ. Γκέλιας, Θεολόγος: «Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας», ΣΤ' έκδοση, Εκδόσεις Ι. Μονής Αγ. Γερασίμου «ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ», Αθήνα 2002. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Moni Agiou Gerasimou (Kefalonia) στο Wikimedia Commons
Ουκρανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Η Ουκρανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ουκρανικά: Українська асоціяція футболу, УАФ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ουκρανία. Εδρεύει στο Κίεβο και είναι μέλος της UEFA. Εποπτεύει τα εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ουκρανίας.

 Η ομοσπονδία ως οργανισμός έχει τις ρίζες της στο πανουκρανικό ποδοσφαιρικό τμήμα που δημιουργήθηκε το 1932 στο Χάρκοβο και ήταν μέρος του Συμβουλίου Φυσικής Αγωγής της Ουκρανίας, το οποίο ήταν επιφορτισμένο με αρμοδιότητες για όλα τα αθλήματα στη χώρα. Με την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση το 1941, όλα τα σοβιετικά κυβερνητικά ιδρύματα εκκενώθηκαν. Το 1954, το ποδοσφαιρικό τμήμα αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Έπειτα από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, στις 13 Δεκεμβρίου του 1991 στη μεγάλη αίθουσα του Υπουργείου Νεολαίας, Αθλητισμού και Τουρισμού, ιδρύθηκε επίσημα η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (Федерація футболу України, ФФУ). Το λογότυπο της ομοσπονδίας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Το 2016 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο. Επίσημος ιστότοπος Η Ουκρανία Αρχειοθετήθηκε 2012-08-19 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Ουκρανία στον ιστότοπο της UEFA
Γιόνας Φούρερ

Ο Γιόνας Φούρερ (Jonas Furrer, 3 Μαρτίου 1805 - 25 Ιουλίου 1861) ήταν Ελβετός δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 1848 έως το 1861, και ως ο πρώτος πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας από το 1848 έως το 1849 και ξανά. το 1852, το 1855 και το 1858. Ήταν μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στην ίδρυση της Ελβετίας ως ομοσπονδιακού κράτους . Ήταν μέλος του Ριζοσπαστικού Κόμματος .

 Ο Φούρερ γεννήθηκε στο Βίντερτουρ, στο καντόνι της Ζυρίχης, στις 3 Μαρτίου 1805, γιος της Άννας Μαγκνταλένα Χάνχαρτ και του Γιόνας Φούρερ, κλειδαρά . Έλαβε την πρώιμη εκπαίδευσή του στη γενέτειρά του και το 1824 πήγε να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης . Σύντομα συνέχισε τις σπουδές του στη Χαϊδελβέργη και μεταξύ 1825 και 1826 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν . Αφού τελείωσε την εκπαίδευσή του, ο Φούρερ επέστρεψε στο Βίντερτουρ και καθιερώθηκε ως νομικός . Έγινε δικηγόρος το 1832. Το 1834, σε ηλικία 29 ετών, εξελέγη στο Μεγάλο Συμβούλιο του καντονιού της Ζυρίχης. Υπηρέτησε μέχρι το 1839 και εξελέγη ξανά το 1842. Στο Μεγάλο Συμβούλιο ήταν ο ηγέτης της Φιλελεύθερης αντιπολίτευσης στη συντηρητική κυβέρνηση του Γιόχαν Κάσπαρ Μπλούντσλι. Το 1845 έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας της Ζυρίχης. Το 1847 ήταν μέλος της επιτροπής που είχε επιφορτιστεί με την επίτευξη ειρηνικής διευθέτησης για τον πόλεμο του Ζόντερμπουντ. Μετά την ομοσπονδιακή νίκη και το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1848 εξελέγη από το καντόνι της Ζυρίχης στο Συμβούλιο των Κρατών . Για την αποφασιστική συμβολή του στη σύνταξη του συντάγματος του 1848, το οποίο καθιέρωσε την Ελβετία ως ομοσπονδιακό κράτος, ο Φούρερ εξελέγη Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας από το νομοθετικό σώμα, και έγινε πρόεδρος της νεοσύστατης εκτελεστικής εξουσίας, του επταμελούς Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Ο Φούρερ ήταν Ομοσπονδιακός Σύμβουλος από το 1848 μέχρι το θάνατό του το 1861. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ήταν επικεφαλής ορισμένων υπουργείο|υπουργείων]], κυρίως του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Δικαιοσύνης και Αστυνομίας λόγω των μεταρρυθμίσεων που εφάρμοσε. Έλυσε το ζήτημα σχετικά με τους απάτριδες, θέσπισε νόμο το 1850 που προστατεύει τα θρησκευτικά μικτά ζευγάρια και ίδρυσε κυβερνητικές υπηρεσίες υπεύθυνες για τη διευθέτηση των συγκρούσεων δικαιοδοσίας μεταξύ της Συνομοσπονδίας και των καντονιών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως μέλους του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, ήταν επικεφαλής στα ακόλουθα υπουργεία: Πολιτικό Τμήμα (1848–1849) Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας (1850–1851) Πολιτικό Τμήμα (1852) Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας (1853–1854) Πολιτικό Τμήμα (1855) Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας (1856–1857) Πολιτικό Τμήμα (1858) Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας (1859–1861) Ο Furrer ήταν μέλος της Στοάς Akazia στο Βίντερτουρ και εξελέγη Μέγας Ρήτορας της Μεγάλης Στοάς Αλπίνα της Ελβετίας το 1844. Πέθανε εν ενεργεία στις 25 Ιουλίου 1861. Έγραψε το Das Erbrecht der Stadt Winterthur («Κληρονομικό δίκαιο στην πόλη του Βίντερτουρ», 1832). Προφίλ με εκλογικά αποτελέσματα στην ιστοσελίδα του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Γιόνας Φούρερ στα γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά στο διαδικτυακό Ιστορικό Λεξικό της Ελβετίας.
Βαγιεμπά Σακόρ

Ο Βαγιεμπά Καλιεφά Σακόρ (Vajebah Kaliefah Sakor, γενν. στις 14 Απριλίου 1996) είναι Νορβηγός ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από τη Λιβερία, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τον ΟΦΗ.

 Ο Σακόρ έκανε το ντεμπούτο του για την Άσκερ στην ηλικία των 15 ετών, καθιστώντας τον το νεότερο παίκτη στην 1η κατηγορία Νορβηγίας. Μετά από δοκιμαστικό με τη Μίλαν το Μάρτιο του 2012, ο Σακόρ υπέγραψε με τη Γιουβέντους τον Ιανουάριο του 2013. Τον Αύγουστο του 2015, εντάχθηκε με δανεισμό στη Βέστερλο, πριν ενταχθεί, πάλι ως δανεικός, στη Βολερένγκα το Μάρτιο του 2016. Στις 31 Ιανουαρίου 2017, δόθηκε δανεικός στη Βίλεμ ΙΙ μέχρι το τέλος της σεζόν.Στη συνέχεια, δόθηκε δανεικός στη Γκέτεμποργκ, πριν μετακινηθεί μόνιμα στο σύλλογο τον Ιανουάριο του 2018. Στις 31 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον ΟΦΗ, για το ποσό των 250.000 ευρώ. Ο Σακόρ έχει εκπροσωπήσει τη Νορβηγία με τις «μικρές» Εθνικές ομάδες U15, U16, U17, U18, U19 και πιο πρόσφατα με την U21. (Αγγλικά) Προφίλ Βαγιεμπά Σακόρ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Δυτικός χιμπαντζής

Ο δυτικός χιμπατζής ή δυτικός αφρικανικός χιμπατζής (Pan troglodytes verus) είναι υποείδος του κοινού χιμπατζή. Κατοικεί στην δυτική Αφρική. Οι χιμπατζήδες είναι παμφαγα, πολύ ευφυή ζώα που ζουν σε ομάδες.

 Ο δυτικός χιμπατζης είναι υποείδος το κοινού χιμπατζή (Pan troglodytes), μαζί με τον κεντρικό χιμπατζή (P. t. troglodytes), τον χιμπατζή του Καμερούν και της Νιγηρίας (P. t. ellioti) και τον ανατολικό χιμπατζή (P. t. schweinfurthii). Διαφοροποιήθηκαν γενετικά από τα λοιπά υποείδη χιμπατζή πριν από 500.000 έτη περίπου. Το γένος Παν πήρε το όνομά του από τον αρχαίο έλληνα θεό της φύσης Πάνα. Το όνομα «τρωγλοδύτης» δόθηκε από τον Γιόχαν Φρίντριχ. Το “Blumenbach” στο βιβλίο φυσικής ιστορίας που έγραψε δημοσιεύτηκε το 1779. “Verus” στα Λατινικά σημαίνει «αλήθεια» και δόθηκε σ’αυτο το υποείδος το 1934 από τον Ε.Schwarz. Ο τελευταίος παλι ταξινόμηση το υποείδος σαν Pan satyrus verus.
Σωκράτης Φυτανίδης

Ο Σωκράτης Φυτανίδης (Κουφάλια, 25 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός και ακραίος αμυντικός, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και ως ανασταλτικός μέσος.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον ΠΑΟ Κουφαλίων σε νεαρή ηλικία και έμεινε ως τα 18 του χρόνια. Το 2002, μόλις ενηλικιώθηκε, αποκτήθηκε από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στην ποντιακή ομάδα, η οποία στο τέλος της περιόδου 2003-04 κατάφερε να ανέβει στην Α’ Εθνική, αποτέλεσε τον αρχηγό της σε αρκετούς αγώνες, ενώ η χρησιμότητά του σε όλες τις θέσεις της άμυνας και η σταθερότητα της απόδοσής του, τον έκαναν σύντομα μεταγραφικό στόχο πολλών ομάδων, ενώ συμπεριλαμβανόταν σε λίστες με τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε ο Αστέρας Τρίπολης, ο οποίος τον απέκτησε τον Ιανουάριο του 2008. Για τα επόμενα τρία χρόνια αποτέλεσε βασική λύση στα πλάνα του εκάστοτε προπονητή, ενώ φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε πολλούς αγώνες. Το καλοκαίρι του 2011 συμφώνησε με τον Ατρόμητο Αθηνών, όπου στην πρώτη του χρονιά (2011-12) έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ομάδα από το Περιστέρι, τερματίζοντας στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος, συμμετείχε στη διαδικασία των play off για την έξοδο στην Ευρώπη, καταφέρνοντας να εξασφαλίσει τη συμμετοχή στα play off του Europa League της περιόδου 2012-13.Το 2018 πήγε για πρώτη φορά να δοκιμάσει την τύχη του εκτός Ελλάδας για λογαριασμό της ρουμανικής Γκαζ Μεντάν Μεντιάς. Με μόλις 9 συμμετοχές, έφυγε τον Δεκέμβριο. Στις 10 Ιανουαρίου 2019, ο Φυτανίδης συμφώνησε με την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου μέχρι το καλοκαίρι του 2020. Στις 30 Αυγούστου 2019 όμως γύρισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Λεβαδειακού. Τη σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ως τελευταίο σύλλογο της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Από το 2004 ως το 2005 υπήρξε στέλεχος της εθνικής Ελπίδων, έχοντας 13 συμμετοχές και ένα τέρμα. Στην εθνική Ανδρών, παρά το γεγονός ότι έχει κληθεί δύο φορές, δεν έχει αγωνιστεί. Προφίλ στο atromitosfc.gr Ο Σωκράτης Φυτανίδης στο soccerway Το προφίλ του Σωκράτη Φυτανίδη στο transfermarkt Ο Σωκράτης Φυτανίδης στο target-sport.gr
Πωλ Σεζάν

Ο Πωλ Σεζάν (γαλλικά: Paul Cézanne‎, 19 Ιανουαρίου 1839 – 22 Οκτωβρίου 1906) ήταν σημαντικός Γάλλος ζωγράφος. Το έργο του αντιπροσωπεύει την μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό στο κίνημα του κυβισμού.

 Ο Σεζάν γεννήθηκε στην Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας όπου και πέρασε τα πρώτα του μαθητικά χρόνια. Ο πατέρας του ήταν πλούσιος τραπεζίτης που σε όλη τη ζωή του καλλιτέχνη του παρείχε οικονομική ασφάλεια που δεν ήταν διαθέσιμη για τους περισσότερους συγχρόνους του καλλιτέχνες και τελικά του κληροδότησε μια μεγάλη περιουσία.Την περίοδο 1859-1861 σπούδασε νομικά ενώ παράλληλα παρακολουθούσε και μαθήματα ζωγραφικής. Παρά τις αντιδράσεις του πατέρα του, αποφάσισε να ακολουθήσει το καλλιτεχνικό στάδιο και για το σκοπό αυτό, το 1861 επισκέφτηκε το Παρίσι μαζί με τον συγγραφέα Εμίλ Ζολά, με τον οποίο συνδεόταν φιλικά.Κατά την παραμονή του στο Παρίσι γνωρίστηκε με τον Καμίλ Πισαρό και άλλους καλλιτέχνες που ανήκαν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού. Ο Σεζάν επηρεάστηκε σημαντικά από τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους, ωστόσο πρόσθεσε και προσωπικά χαρακτηριστικά στους πίνακες του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να μετατρέψει τον ιμπρεσιονισμό "σε κάτι στέρεο που διαρκεί όσο και η τέχνη που εκτίθεται στα μουσεία". Η μεγαλύτερη συνεισφορά του στον ιμπρεσιονισμό θεωρείται η πρόσθεση καθαρών γεωμετρικών στοιχείων που αργότερα επηρέασαν και το κίνημα του κυβισμού. Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συμμετείχε σε λίγες εκθέσεις -- μεταξύ των οποίων ανήκουν και οι κοινές εκθέσεις των ιμπρεσιονιστών -- ενώ έζησε και αρκετά απομονωμένος, στην Προβηγκία της νότιας Γαλλίας, μακριά από το Παρίσι που αποτελούσε το κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας της εποχής. Τα έργα του επικεντρώνονται σε μία περιορισμένη θεματολογία και κυρίως σε θέματα νεκρής φύσης, τοπίων και προσωπογραφιών.Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου του 1906 από πνευμονία. Σήμερα, τα έργα του Σεζάν φυλάσσονται μεταξύ άλλων στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι, στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη και στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο. Επιλογή έργων Έκθεση έργων WebMuseum Cézanne - Olga's Gallery Paul Cezanne studio Paul Cézanne Art Gallery Βιογραφικό & έργα του Αρχειοθετήθηκε 2006-01-12 στο Wayback Machine. Πωλ Σεζάν Αρχειοθετήθηκε 2006-11-15 στο Wayback Machine. Tα έργα του Πωλ Σεζάν
Ρόμπερτ Λάμπερτ Μπέινς

Ο Ρόμπερτ Λάμπερτ Μπέινς (4 Σεπτεμβρίου 1796 - 7 Σεπτεμβρίου 1869) ήταν Ναύαρχος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, ο οποίος ως Διοικητής του Σταθμού Ειρηνικού εμπόδισε τον Πόλεμο των Χοίρων του 1859, ώστε κλιμακωθεί μια μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου. Εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό το 1810 και υπηρέτησε στους Ναπολεόντειους Πολέμους και στον Πόλεμο του 1812. Συμμετείχε στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827 κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Προήχθη σε αρχηγό το 1828 και διοικούσε τα πλοία HMS Ανδρομάχη και HMS Βελλεροφόντης και υπηρέτησε ως ένας από τους ανώτερους αξιωματικούς στη Βαλτική Θάλασσα κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Το 1857, έγινε Διοικητής του Σταθμού Ειρηνικού. Πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 1869 σε ηλικία 73 ετών, στο Άνω Νόργουντ της Αγγλίας. Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο του Γουέστ Νόργουντ στο Λονδίνο.

 Dod, Robert P. (1865). Dod's Peerage, Baronetage, Knightage etc. of Great Britain and Ireland (25th έκδοση). London: Whitaker and Co. Finlay, George (1878). A History of Greece: From Its Conquest By the Romans to the Present Time B.C. 146 to A.D. 1784. VII. London: Clarendon Press. (Αγγλικά) Gough, Barry M. (1976). «Baynes, Sir Robert Lambert». Στο: Halpenny, Francess G, επιμ. Dictionary of Canadian Biography. IX (1861–1870) (online έκδοση). University of Toronto Press. http://www.biographi.ca/en/bio.php?id_nbr=4286. Jenkins, Brian (2014). Lord Lyons: A Diplomat in an Age of Nationalism and War. Montreal, Quebec & Kingston, Ontario: McGill-Queen's University Press. ISBN 978-0-7735-4409-3. Neering, Rosemary (2011). The Pig War: The Last Canada–US Border Conflict. Vancouver: Heritage House Publishing Company. ISBN 978-1-926936-01-7. O'Byrne, William Richard (1849). « Baynes, Robert Lambert». A Naval Biographical Dictionary. John Murray. Wikisource. Walbran, John T. (1971), British Columbia Place Names, Their Origin and History (Facsimile reprint of 1909 έκδοση), Vancouver/Toronto: Douglas & McIntyre, ISBN 0-88894-143-9 Woodhouse, C. M. (1965). The Battle of Navarino. London: Hoddler & Stoughton. OCLC 278453607.
PZInż 403 Lux-Sport

Το PZInż 403 Lux-Sport ήταν μοντέλο αυτοκινήτου που σχεδιάστηκε από την Państwowe Zakłady Inżynieryjne (PZInż) στη Πολωνία. Τα πρώτα δοκιμαστικά αντίτυπα του αυτοκινήτου άρχισαν να παράγονται το 1936.

 Το 1934, η Państwowe Zakłady Inżynieryjne άρχισε να εργάζεται σε ένα πολωνικό αυτοκίνητο πολυτελείας για χρήση από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, με σκοπό να αντικαταστήσει τα ξένα αυτοκίνητα. Το έργο πραγματοποιήθηκε από τον Καζιμιέρζ Στουντζίνσκι, και σε πέντε μήνες το αυτοκίνητο σχεδιάστηκε και ένα σασί ολοκληρώθηκε. Το αυτοκίνητο ήταν μια απλή, μοντέρνα κατασκευή που σχεδιάστηκε από τους Αλεξάντερ Ρούμμελ και Μιέτσισλαβ Ντέμπιτσκι, βασισμένοι σε ένα κεντρικό πλαίσιο των δύο δοκών διατομής C. Το αυτοκίνητο ονομάστηκε Lux-Sport (ή L-S) και είχε εντελώς ανεξάρτητη ανάρτηση. Ο αριθμός των παραγόμενων πρωτοτύπων δεν είναι γνωστός, αλλά χτίστηκαν τουλάχιστον ένα πλήρες πρωτότυπο και ένα σασί για εκθέσεις. Το PZInż 403 θα μπορούσε να είχε μπει στη μαζική παραγωγή στη δεκαετία του 1940, αλλά τα σχέδια σταμάτησαν απότομα με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939. Αν και το πρωτότυπο δεν κατάφερε να επιβιώσει από τον πόλεμο, το σασί βρέθηκε μετά τον πόλεμο σε μια μάντρα. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Τεχνολογίας στη Βαρσοβία. Μηχανικό σύνολο: Κινητήρας Pzinż 405 V8 και 3.9 λίτρων (3.888 κυβικών εκατοστών), με ισχύ 96 ίππους στις 3.600 στροφές το λεπτό, αναλογία συμπίεσης 6.5:1, υδρόψυκτος. 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, ηλεκτρομαγνητικό πλανητικό κιβώτιο ταχυτήτων «κοτάλ» (παρόμοιο με το σύγχρονο Fiat Selespeed). Ηλεκτρικό σύστημα 12 βολτ (12V). Πλήρως ανεξάρτητη ανάρτηση, με διπλά ψαλίδια σε κάθε έναν από τους 4 τροχούς, ενώ το ύψος τους ρυθμιζόταν μέσα από τη καμπίνα. Τελική ταχύτητα: 135 χιλιόμετρα ανά ώρα. Βάρος: 1.200 κιλά. Εικόνα και ιστορία (στα αγγλικά) Ένα άρθρο για το Lux-Sport με φωτογραφίες (στα πολωνικά)
Δημήτριος Δαβάκης

Ο Δημήτριος Δαβάκης (18 Νοεμβρίου 1909 - 18 Ιανουαρίου 1989) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, αδελφός του συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Δαβάκη. Διατέλεσε βουλευτής Λακωνίας με τον Ελληνικό Συναγερμό, την ΕΡΕ και την Νέα Δημοκρατία και χρημάτισε υφυπουργός Συγκοινωνιών, Εθνικής Άμυνας και Εσωτερικών, καθώς και υπουργός Δημοσίας Τάξεως.

 Γεννήθηκε το 1909 στα Κεχριάνικα Λακωνίας, στην Μέσα Μάνη, και ήταν γιος του Δικαίου Δαβάκη. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης. Αρχικά φοίτησε στο Γυμνάσιο Αρεόπολης Λακωνίας, ενώ τελικά αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Καλλιθέας στην Αθήνα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του.Το 1933 αποφοίτησε από το Φαρμακευτικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και την επόμενη χρονιά, το 1934, πέτυχε σε διαγωνισμό και κατατάχθηκε ως μόνιμος αξιωματικός στο τότε Φαρμακευτικό Σώμα του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Τοποθετήθηκε στο Κέντρο Χημικού Πολέμου, αναλαμβάνοντας την θέση του διευθυντή εργαστηρίων. Επίσης, δίδαξε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) τα μαθήματα «Τεχνολογία Χημικών Πολεμικών Ουσιών» και «Ανίχνευση και Απολύμανση Χημικών Πολεμικών Ουσιών».Αποστρατεύθηκε το 1946 ως λοχαγός, με αίτησή του. Νυμφεύθηκε την Ευαγγελία Σιγαλά και απέκτησαν μία κόρη. Μετά την αποστρατεία του, ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε βουλευτής Λακωνίας με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και βουλευτής Οιτύλου το 1952, και στην συνέχεια βουλευτής Λακωνίας με την ΕΡΕ το 1956, 1958, 1961, 1963 και 1964. Μεταπολιτευτικά εκλέχθηκε βουλευτής Λακωνίας με την Νέα Δημοκρατία το 1974, το 1977 και το 1981.Προδικτατορικά, στην οκταετία των κυβερνήσεων της ΕΡΕ, διατέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων από τις 6 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956, υφυπουργός Εθνικής Αμύνης από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 5 Μαρτίου 1958, και υφυπουργός Εσωτερικών (αρμόδιος για την Δημόσια Τάξη) από τις 4 Νοεμβρίου 1961 ως τις 19 Ιουνίου 1963.Στις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της ΝΔ, χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας από τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ως τις 21 Οκτωβρίου 1977, και υπουργός Δημοσίας Τάξεως στην κυβέρνηση Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1989, σε ηλικία 80 ετών, και κηδεύτηκε την επομένη από τον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου Κηφισιάς.
Νεκρή πολιτεία

Η Νεκρή πολιτεία είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1951, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σενάριο και σκηνοθεσία Φρίξου Ηλιάδη. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.

 Ο νεαρός Πέτρος Παπακώστας (Νίκος Τζόγιας) επιστρέφει από την Αθήνα, όπου σπουδάζει ζωγραφική, στον Μυστρά και η μητέρα του τον υποχρεώνει να εμπλακεί σε μια παλιά βεντέτα που απασχολεί την οικογένεια. Εκείνος ερωτεύεται όμως την Λένα (Ειρήνη Παπά), κόρη της αντίπαλης οικογένειας. Τελικά την κοπέλα σκοτώνει ο ίδιος ο πατέρας της (Γιάννης Αργύρης) νομίζοντας πως είναι ο νεαρός, επειδή εκείνη έχει ντυθεί αγόρι για να τον σώσει. Ειρήνη Παπά - Λένα Νίκος Τζόγιας - Πέτρος Παπακώστας Γιάννης Αργύρης - Λάμπρος Ελένη Ζαφειρίου - Γιάννα Γιώργος Φούντας - Μαθιός Άννυ Παπαγεωργίου - χωριανή Χριστίνα Καλογερίκου - κυρία Παπακώστα Λάκης Σκέλλας - Γιαννακός Ανθή Μηλιάδου - χωριανή Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 3 Δεκεμβρίου 1951 και εστάλη στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Κόβοντας 77.973 εισιτήρια, η κατατάχθηκε στην 4η θέση ανάμεσα σε 15 ταινίες της ίδιας σεζόν. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του (Εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.61) Νεκρή Πολιτεία στη Φίνος Φιλμ
Βασιλικό δικαστήριο βόρειου Νορλάντ

Το Βασιλικό δικαστήριο βόρειου Νορλάντ (Σουηδικά: Hovrätten för Övre Norrland) είναι ένα βασιλικό δικαστήριο στην πόλη Ούμεο της Σουηδίας. Το δικαστήριο αυτό καλύπτει ολόκληρη την περιοχή της επαρχίας Βεστερμπότεν και Νορμπότεν. Η έδρα του δικαστηρίου βρίσκεται σε ένα από τα παλαιότερα κτήρια στην πόλη. Το συγκεκριμένο κτήριο ένα από τα λίγα πετρόχτιστα κτήρια που έχουν ανοικοδομηθεί πριν την μεγάλη φωτιά του 1888 όταν καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.

 Είναι ένα μεγάλο λευκό κτήριο το οποίο ανοικοδομήθηκε το διάστημα 1886-1887 και σχεδιάστηκε σε νέο αναγεννησιακό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Γιόχαν Νορντκίστ. Τα πρώτα χρόνια το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ως σχολή εκπαίδευσης καθηγητών πρωτοβάθμιας-υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Στο κτήριο στεγαζόταν ο "πρύτανης" της σχολής, υπήρχαν αίθουσες διδασκαλίας, ένα αμφιθέατρο και γυμναστήριο. Γύρω από το κτήριο υπήρχε ένα μικρό πάρκο. Από την δεκαετία του 1920 το κτήριο δεν χρησιμοποιείται ως σχολίο και για τα επόμενα χρόνια λειτούργησε ως κοινωνικό κέντρο με βιβλιοθήκη και μουσείο. Το αμφιθέατρο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος συναυλιών και θεατρικών παραστάσεων. Στις 16 Δεκεμβρίου 1936 ο βασιλάς Γκουστάβ ο Πέμπτος εγκαινίασε το ανώτερο δικαστήριο (εφετείο) για την περιοχή βόρεια Νορλάντ. Κατά την δεκαετία 1950 το κτήριο επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και δυτικά. Το εσωτερικό του κτηρίου αργότερα ανακαινίστηκε αρκετές φορές με τελευταία το 1999.
Live in Stockholm (δίσκος των Deep Purple)

Live in Stockholm είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 4 Απριλίου του 2005 από την εταιρεία του συγκροτήματος, με την ονομασία "Purple Records". Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στις 12 Νοεμβρίου του 1970 από το διεθνές σουηδικό ραδιόφωνο "Tonkraft" στο "Konserthuset" της Στοκχόλμης.Η συγκεκριμένη συναυλία είχε αρχικά κυκλοφορήσει με την ονομασία "Scandinavian Nights" το 1988, ως κομμάτι της "Connoiseur Collection" και τέσσερα χρόνια αργότερα, ως "Live and Rare" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαφορά της συγκεκριμένης έκδοσης από τις προηγούμενες, είναι η αλλαγή στη διάρκεια κάποιων τραγουδιών και η εισαγωγή στην αρχή του πρώτου CD.Η ηχογράφηση έγινε κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Deep Purple in Rock", πρώτου στούντιο άλμπουμ των Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά και τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο.

 CD 1 1. Introduction - 2:12 2. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:16 3. Into the Fire (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:18 4. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 19:04 5. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 30:59CD 2 6. Paint It Black (Jagger, Richards) - 12:11 7. Mandrake Root (Blackmore, Evans, Lord) - 31:41 8. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:10 Το Live in Stockholm ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Στις 10 Μαρτίου 2014, η γερμανική δισκογραφική εταιρεία "Edel" επανακυκλοφόρησε τη συγκεκριμένη ηχογράφηση με τίτλο "Stockholm 1970", με επιπλέον κομμάτια τις ζωντανές εκτελέσεις των "Wring that Neck" και "Mandrake Root" από το Παρίσι και μία συνέντευξη του Τζον Λορντ από το 1971, όπως και ένα DVD με την εμφάνιση των Deep Purple στο "Granada TV". Live in Stockholm, 2005 CD Booklet purplerecords.net - Live in Stockholm
1517 Βελιγράδι

Με το όνομα Βελιγράδι (Beograd) είναι γνωστός ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Σέρβο αστρονόμο Μίλοραντ Πρότιτς, που παρατηρούσε από το Βελιγράδι, και πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή.

 Η μέση διάμετρος του Βελιγραδίου εκτιμάται σε 36,16 ± 1,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0491 ± 0,005. Ο αστεροειδής Βελιγράδι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 9 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πολιτειακός Γενικός Εισαγγελέας (ΗΠΑ)

Οι Γενικοί Εισαγγελείς, (αγγλικά: State Attorneys General) σε κάθε μια από τις 50 πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών, της ομοσπονδιακής Περιφέρειας της Κολούμπια ή των μη ενσωματωμένων περιοχών των ΗΠΑ, αποτελoύν τους κύριους νομικούς συμβούλους των πολιτειακών Κυβερνήσεων, καθώς και τους ανώτατους αξιωματούχους επιβολής του νόμου της κάθε πολιτείας. Στις περισσότερες πολιτείες, ο Γενικός Εισαγγελέας, είναι επικεφαλής του κάθε πολιτειακού Υπουργείου Δικαιοσύνης, με αρμοδιότητες παρόμοιες του ομοσπονδιακού Γενικού Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά σε πολιτειακή κλίμακα.

 Η συνηθέστερη μέθοδος επιλογής, των Γενικών Εισαγγελέων, είναι οι άμεσες εκλογές σε 43 από τις 50 πολιτείες. Η θητείες που υπηρετούν οι εκλεγμένοι Γενικοί Εισαγγελείς, είναι τετραετείς, εκτός από την πολιτεία του Βερμόντ, όπου η θητεία ανέρχεται σε δύο έτη. Οι πολιτείες εκ των οποίων οι Γενικοί Εισαγγελείς δεν εκλέγονται από τους πολίτες, είναι η Αλάσκα, το Νιου Χάμσαϊρ, το Νιου Τζέρσεϊ, το Ουαϊόμινγκ, και η Χαβάη, όπου διορίζονται από τους Κυβερνήτες, καθώς και οι πολιτείες Τενεσί (όπου ο Γενικός Εισαγγελέας, διορίζεται από το Ανώτατο Δικαστήριο του Τενεσί για 8ετή θητεία) και Μέιν (στην οποία ο Γενικός Εισαγγελέας, εκλέγεται από πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα του Μέιν, για 2ετή θητεία). Οι Γενικοί Εισαγγελείς των πολιτειών, επιβάλλουν τόσο τους πολιτειακούς, όσο και τους ομοσπονδιακούς νόμους. Ορκίζονται να τηρούν το Σύνταγμα και τους νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και το Σύνταγμα και τους νόμους της πολιτείας στην οποία υπηρετούν. Η τρέχουσα κομματική σύνθεση έχει ως εξής: 27 Ρεπουμπλικανοί 23 Δημοκρατικοί
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ευβοίας. Τα γραφεία της ΕΠΣ Ευβοίας στεγάζονται επί της οδού Ραούλ Φολερώ 1 & Λ. Χαϊνά στη Χαλκίδα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο. Ο πρωταθλητής της Α΄ Κατηγορίας λαμβάνει μέρος στην Γ΄ Εθνική. Σημερινός πρόεδρος της Ένωσης είναι ο Ιωάννης Ρέτσας.

 Ιδρύθηκε το 1928 με την επωνυμία «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας-Βοιωτίας» με έδρα τη Χαλκίδα και στο δυναμικό της περιελάμβανε εκτός των σωματείων της περιφέρειάς της και εκείνα του νομού Βοιωτίας. Το 1974 τα σωματεία της Βοιωτίας αποσπάσθηκαν και δημιούργησαν την Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, διεξάγωντας έκτοτε ξεχωριστές διοργανώσεις. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ευβοίας είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία (3 Όμιλοι) Γ΄ Κατηγορία (3 Όμιλοι) Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ευβοίας. Το Σούπερ καπ Ευβοίας, είναι ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στον πρωταθλητή και στον κυπελλούχο της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου. Διοργανώθηκε πρώτη φορά το 2015 μεταξύ της πρωταθλήτριας Α.Ο. Χαλκίδα και του κυπελλούχου Ολυμπιακού Χαλκίδας. Κύπελλο Περιφερειών ποδοσφαίρου ανδρών (2): 2014, 2018 - Φιναλίστ 2016 Περιφερειακό Πρωτάθλημα Μικτών Νέων (Προεπιλογή Εθνικών Ομάδων) (1): 2014 - Γ΄ Zώνη (Στερεά-Θεσσαλία-Ήπειρος) Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μικτών Παίδων (1): 2005 Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ" Το ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" Αθλητική ιστοσελίδα ONSPORTS.GR Επίσημος ιστότοπος
Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο

Ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο (Juan Sebastián Elcano, 1476 - 4 Αυγούστου 1526) ήταν Ισπανός εξερευνητής βάσκικης καταγωγής που ολοκλήρωσε τον πρώτο περίπλου της γης. Ως δεύτερος καπετάνιος ανέλαβε την ευθύνη της αποστολής μετά τον θάνατο του Μαγγελάνου στις Φιλιππίνες.

 Ο Ελκάνο πολέμησε υπό τις διαταγές του Γκονθάλο Φερνάντεθ ντε Κόρδομπα στην Ιταλία, και το 1509 συμμετείχε στην ισπανική εκστρατεία του Καρδινάλιου Φρανθίσκο Χιμένεθ ντε Θισνέρος εναντίον της Αλγερίας. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Σεβίλη και έγινε καπετάνιος εμπορικού πλοίου. Όταν παραβίασε το ισπανικό δίκαιο παραδίδοντας ένα πλοίο σε Γενοβέζους τραπεζίτες ώστε να ξεχρεώσει ένα δάνειο, έλαβε συγχώρεση από τον Βασιλιά Κάρολο Α' αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να συμμετάσχει ως αξιωματικός στην αποστολή του Μαγγελάνου στις Ανατολικές Ινδίες. Απομονώθηκε από τον Μαγγελάνο όταν έλαβε μέρος σε μια αποτυχημένη ανταρσία στην Παταγονία. Αφού παρέμεινε αλυσοδεμένος για 5 μήνες εκτελώντας σκληρή εργασία, έγινε καπετάνιος σε γαλιόνι. Για το συγκεκριμένο ταξίδι, βλ εδώ. Το 1525 ο Ελκάνο επέστρεψε στη θάλασσα και έλαβε μέρος στην αποστολή Λοαίσα. Ανακυρύχθηκε αρχηγός μαζί με τον Γκαρσία Τζόφρε ντε Λοαίσα και είχαν στην διάθεσή τους 7 καράβια με σκοπό να προσαρτήσουν τις Ανατολικές Ινδίες για λογαριασμό του Ισπανού βασιλιά Κάρολου Α'. Ένα μεγάλο τμήμα του πληρώματος, ανάμεσα τους και οι Ελκάνο και Λοαίσα, απεβίωσε λόγω κακής διατροφής στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι επιζώντες τελικά έφτασαν στον προορισμό τους και μερικοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν στην Ισπανία, ολοκληρώνοντας έτσι τον δεύτερο περίπλου της γης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Juan Sebastián Elcano στο Wikimedia Commons
Ορλάνδος της Αραγονίας

Ο Ορλάνδος / Ρολάνντ, ισπαν. Orlando / Roland (1296 - 1361) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν κυβερνήτης τού Παλέρμο (1343-45) και στρατηγός της Μεσσίνα.

 Ήταν ο δεύτερος από τους νόθους γιους τού Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της παλλακίδας του Σίβυλλας ντι Σορμέλλα. Κατά τη βασιλεία τού πατέρα του έζησε στη σκιά της πολιτικής. Ανήλθε σε επιρροή στην Αυλή τού Πέτρου Β΄ (γιου τού Φρειδερίκου Β΄) και των Λουδοβίκου και Φρειδερίκου Γ΄ (γιων τού Πέτρου Β΄), ιδιαίτερα ως ηγέτης της Καταλανικής μερίδας, μετά την αποβίωση τού Ιωάννη δούκα τού Ραντάτσο. Το 1339 πολεμούσε τους Καπετίδες-Ανζού της Νάπολης, που προσπαθούσαν να καταλάβουν το Τράπανι. Εκεί αιχμαλωτίστηκε, όμως τον Νοέμβριο τού 1340 ελευθερώθηκε χάρη στην επιρροή της Καμιόλα Τουρίνγκα, χήρας από τη Σιένα, στην οποία υποσχέθηκε να νυμφευτεί. Δεν το έκανε και εθεωρείτο αχάριστος από τους συγχρόνους του, συμπεριλαμβανομένου τού Βοκάκιου. Το διάστημα 1343-45 ήταν κυβερνήτης τού Παλέρμο και το 1345 έγινε στρατηγός της Μεσσίνα. Υποστήριξε τον αδελφό του Ιωάννη δούκα τού Ραντάτσο ως αντιβασιλιά κατά την ανηλικιότητα τού ανιψιού του Λουδοβίκου της Σικελίας. Έπειτα την αποβίωση τού Ιωάννη, υποστήριξε την Ελισάβετ της Καρινθίας, χήρα τού αδελφού του Πέτρου Β΄. Εστάλη ως πρέσβης στη Σαρδηνία εκ μέρους τού Πέτρου Δ΄ της Αραγονίας το 1353. Συνέχισε να συνδράμει την Ελισάβετ κατά τη βασιλεία τού ανιψιού του Φρειδερίκου Γ΄. Ήταν στρατιωτικός και στρατηγός κατά τους τελευταίους πολέμους μεταξύ των Οίκων της Βαρκελώνης και των Καπετιδών-Ανζού για την κατοχή της Σικελίας. Διακρίθηκε στη μάχη τού Άτσι και κατά την άμυνα της Μεσσίνα έναντι τού στρατού της Νάπολης. Το 1358 ανακατέλαβε την περιοχή από το Βιτσίνι ως την Άβολα της Σικελίας. Απεβίωσε σε μία αψιμαχία στην Καλτανισσέττα, κατά τον πόλεμο μεταξύ τού Φεντερίκο Κιαραμόντε και τού Φραντσέσκο Βεντιμίλια. Νυμφεύτηκε τη Μαρία ντε Στρομονκούρτ και είχε τέκνα: Αλφόνσο, βαρόνος της Άβολα. Φεντερίκο, βαρόνος της Άβολα. Χουάν, βαρόνος της Άβολα. Ο μόνος που είχε απογόνους. Σύβιλλα, παντρεύτηκε τον Μικέλε ντε Μπάβα βαρόνο τού Djar-il-Bniet in Dingli, Rabat στη Μάλτα και είχε απογόνους. Giunta, Francesco. "Aragona, Orlando d'." In Alberto M. Ghisalberti, ed. Dizionario Biografico degli Italiani. Rome, 1961.
Άγιος Συμεών Κέας

Ο Άγιος Συμεών είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Συμεών είναι οικισμός στο ανατολικό-νοτιοανατολικό τμήμα της Κέας. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του υψώματος «Κεφάλα» (400 μ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 370. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΝΑ. της Ιουλίδας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδος του δήμου Κέας. Με το ΦΕΚ 224Α – 11/09/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας. Το ξωκκλήσι του Αγίου Συμεών, κτισμένο πάνω σε αρχαίο ιερό της Αφροδίτης Το ξωκκλήσι του Αγίου Φιλίππου στη φερώνυμη παραλία, ανατολικά του οικισμού Η πηγή «Σκαντζόχοιρος», νότια του οικισμού Βόρεια του οικισμού περνάει το σηματοδοτημένο μονοπάτι Ελληνικών-Αγίου Φιλίππου, μήκους 4,7 χιλιομέτρων περίπου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «TERRAIΝ» (Κέα 1:25.000) Χάρτες «ROAD» (Τζια 1:40.000)
Επισκοπή (Ντίμπρας)

Η Επισκοπή (Peshkopia) (41°40'N and 20°25'Ε) είναι η πρωτεύουσα του νομού Ντίμπρας και έχει πληθυσμό 25.000 περίπου κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Αλβανίας, κάτω από το όρος Κοράμπι, σε υψόμετρο 651 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.

 Η ευρύτερη περιοχή κατοικείτο από την Ιλλυρική φυλή των Πενεστών. Το όνομά της προέρχεται από την ελληνική λέξη επισκοπή, που υποδεικνύει κατοίκηση κατά την ύστερη αρχαιότητα. Η περιοχή της Ντίμπρας εντάχθηκε στην Αρχιεπισκοπή της Οχρίδας το 1019, και ένα έτος αργότερα έγινε επισκοπή με κεντρική εκκλησία τον Άγ. Στέφανο (Kisha e Shqefnit). Η έδρα της επισκοπής αργότερα μετακινήθηκε, αλλά η πόλη διατήρησε το όνομά της. Αναφέρεται ως Επισκοπή από τις αρχές του 15ου αι.. Η οικονομία της πόλης σχετίζεται κυρίως με είδη διατροφής, ένδυσης, τουρισμό, μεταλλικά νερά, θεραπευτικά λουτρά, γεωργία, κτηνοτροφία κ.ά. Το εθνογραφικό μουσείο, με συλλογές κοστουμιών, χαλιών, σκευών, κοσμηματοποιίας και μοντέλων τοπικής αρχιτεκτονικής. Ο πεζόδρομος Elez Isufi. Πηγές μεταλλικού νερού, που αποτελούν πόλο έλξης εποχιακού τουρισμού. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Peshkopia στο Wikimedia Commons Municipality of Peshkopi
Οστομάχιον

Οστομάχιον ονομαζόταν ένα μαθηματικό κείμενο του Αρχιμήδη. Μόνο λίγα αποσπάσματα σε αραβικά και βυζαντινά χειρόγραφα έχουν διασωθεί. Ενώ τα αραβικά χειρόγραφα αποδίδουν λάθος τον τίτλο, (Στομάχιον), ο Ρωμαίος συγγραφέας Ausonius ορθώς το ονομάζει "Ostomachion" ("quod Graeci ostomachion vocavere"), όπως αποκαλύπτει ο Johann L. Heiberg, ο Δανός μελετητής του Αρχιμήδη. Η λέξη οστομάχιον προέρχεται από τις λέξεις οστούν και μάχη και σημαίνει η μάχη των οστών. Ήταν διαδεδομένο παιχνίδι στην αρχαιότητα και έμοιαζε με το σημερινό τάνγκραμ. Παιζόταν με 14 γεωμετρικά σχήματα (οστά) με τα οποία δύο ή και περισσότεροι παίχτες κάναν διάφορες γεωμετρικές φιγούρες και ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Δεν είναι γνωστό, αν ένα από τα δυο (το παιχνίδι ή το μαθηματικό πρόβλημα) είναι αρχαιότερο του άλλου.

 Παίζεται με 14 γεωμετρικά σχήματα που στο σύνολο τους σχηματίζουν ένα τετράγωνο. Ο Αυσόνιος και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν τις εξής φιγούρες: μια περικεφαλαία μια χήνα που πετάει έναν πύργο μια κολόνα έναν ελέφαντα ένα αγριογούρουνο ένα σκυλί που γαβγίζει έναν κυνηγό που παραμονεύει έναν αρματωμένο πολεμιστή. Το μαθηματικό πρόβλημα αναφέρεται στο αραβικό κείμενο που μετέφρασε ο Heinrich Suter στα γερμανικά (Archimedis opera omnia, vol. 2, S. 420 ff., ed. J. L. Heiberg, Leipzig 1881): "Σχεδιάζουμε ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με γωνίες ΑΒΓΔ,τέμνουμε την πλευρά ΒΓ στο σημείο κέντρου Ε, σχεδιάζουμε το τμήμα ΕΖ κάθετα στο ΒΓ, τραβούμε την διαγώνιο ΑΓ, ΒΖ και ΖΓ, τέμνουμε το ΒΕ στο σημείο κέντρου Η, και τραβούμε την κάθετο ΗΤ κάθετα στην ΒΕ. Κατόπιν, βάζουμε τον χάρακα στο σημείο Η και με στόχο το Α σχηματίζουμε την γραμμή ΗΚ, τέμνουμε την ΑΛ στην μέση στο σημείο Μ και τραβούμε την γραμμή ΒΜ. Το αρχικό τετράγωνο ΑΒΓΔ χωρίστηκε σε επτά γεωμετρικές επιφάνειες. Σημειώνουμε το κεντρικό σημείο Ν του τμήματος ΓΔ, το κεντρικό σημείο Σ του ΖΓ, τραβούμε το ΕΣ, τοποθετούμε τον χάρακα στα σημεία Β και Σ και τραβούμε τις γραμμές ΣΟ και ΣΝ Έτσι χωρίσαμε το τετράγωνο Ζ-Γ σε επτά γεωμετρικές επιφάνειες, και ολόκληρο το τετράγωνο σε 14 γεωμετρικές επιφάνειες. Θα αποδείξουμε, ότι για κάθε ένα από τα 14 κομμάτια ισχύει, ότι το εμβαδόν του τετραγώνου είναι ακέραιο πολλαπλάσιο του εμβαδού του τμήματος. εδώ ακολουθεί η απόδειξη J. L. Heiberg: Archimedis opera omnia. Leipzig: Teubner, 1881, Bd. 2, S. 420 ff. Ch. Mugler: Archimède. 4 Bde. Paris 1971. J. Väterlein: Roma ludens. Amsterdam: B. R. Grüner, 1976. (Heuremata - Studien zu Literatur, Sprachen und Kultur der Antike, Bd. 5.) Reviel Netz; William Noel: Der Kodex des Archimedes. Das berühmteste Palimpsest der Welt wird entschlüsselt. München: C. H. Beck, 2007, ISBN 978-3-406-56336-2. Τα αρχαία κείμενα του Οστομαχίου Οστομάχιον online
Ο Ψαράς (τοιχογραφία)

Φυσιοκρατικό θέμα από τις κυκλαδικές τοιχογραφίες, Ο Ψαράς, όπως αποδόθηκε, τοποθετείται χρονικά στο 1650 Π.Κ.Ε./π.Χ. περίπου, δηλαδή κατά τη μετάβαση από τη ΜΚΙΙ στη ΜΚΙΙΙ και βρέθηκε στο 5ο δωμάτιο της Δ. Οικίας, στο Ακρωτήρι Θήρας.

 Είναι ζωγραφική σε ασβεστοκονία με την τεχνική του buon fresco, δηλαδή της νωπογραφίας και μετά την αποκατάστασή της έχει ύψος 147 εκ. Το θέμα του έργου είναι ένας νεαρός ψαράς με την ψαριά του και στο άνω τμήμα του έργου βλέπουμε απλό γραμμικό διακοσμητικό περίγραμμα κόκκινης και καστανής ώχρας. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη και το έργο είναι επίσης δισδιάστατο, αν και ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αποδώσει συστροφή του σώματος. Τα πόδια ξεχωρίζουν, αποδίδοντας αμυδρά την ιδέα του βάθους με τον τονισμό του αριστερού μηρού με μαύρη γραμμή στο περίγραμμα, κάτι που δεν τονίζεται εμφατικά στα χέρια. Ο ψαράς είναι η κεντρική μορφή του θέματος και στα απλωμένα χέρια του απλώνονται δύο αρμαθιές ψάρια περασμένα σε σχοινί με έναν τρόπο που επιβιώνει ακόμη και σήμερα σε ερασιτέχνες ψαράδες. Κάτω από τα πόδια του απλώνεται το γαλάζιο χρώμα, αποδίδοντας πιθανώς τη θάλασσα και δίνοντας την εντύπωση πως ο ψαράς περπατά δίπλα στην ακτογραμμή. Η μορφή παρουσιάζεται ισορροπημένα στο κέντρο και εντελώς αποκαλυμμένη δίχως ίχνη κοσμημάτων, κάτι που υπονοεί την ενασχόληση με τη θάλασσα, πιθανώς με δίκτυα ή υποβρύχιο κυνήγι. Φέρει περιλαίμιο στη μορφή ενός σχοινιού πιθανώς, η χρηστικότητα του οποίου μας είναι άγνωστη. Οι ανατομικές λεπτομέρειες του φύλου είναι διακριτές και επιβεβαιώνονται από τη χρήση της κόκκινης ώχρας, η οποία δημιουργεί ισχυρή αντίθεση με το λευκό του κονιάματος και φέρνει τη μορφή κυριαρχικά στο προσκήνιο. Τα ψάρια είναι πολλά και έχουν αποδοθεί με σχετικό ρεαλισμό, καθώς το γαλάζιο της ράχης δημιουργεί αντίθεση με το καστανό της κοιλιάς. Το αυτί της μορφής είναι πλήρως σχηματοποιημένο και το μάτι έχει επίσης την προοπτική του πτηνού. Όσον αφορά στο γαλάζιο χρώμα της κεφαλής, είχε κατ’ αρχήν προταθεί πως είναι σύμβολο θεότητας, καθώς αρκετοί θεοί της Μεσογείου απεικονίζονταν με γαλάζια μαλλιά ή γενειάδες. Ωστόσο, αργότερα ο καθ. Μαρινάτος συμπέρανε πως το γαλάζιο υποδηλώνει ξυρισμένο κεφάλι, στο οποίο έχουν μείνει απείρακτες δύο τούφες μαλλιά. Θεματολογικά θα μπορούσαμε να συνδέσουμε το συγκεκριμένο θέμα με την εικονιστική διακόσμηση ενός πήλινου κυλινδρικού ποδιού ανεξακρίβωτου σκεύους. Το συγκεκριμένο έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (1700. ΠΚΕ) έχει ως διακοσμητικό θέμα ψαράδες που κρατούν τα ψάρια από την ουρά. Έστω και αμυδρά διακρίνεται πάνω τους το κόκκινο χρώμα, ενώ οι μορφές έρχονται στο προσκήνιο με μια λεπτή μαύρη γραμμή στο περίγραμμά τους. Hood, Sinclair, 1993, Η Τέχνη στην Προϊστορική Ελλάδα, Καρδαμίτσας, Αθήνα Χριστόπουλος Γ., (εκδ.), 1994, Ελληνική Τέχνη, Η Αυγή της Ελληνικής Τέχνης, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα, Αναπαράσταση του Δωματίου 5 της Δυτικής Οικίας.
Άγιος Λουκάς, Δομινίκα

Ο Άγιος Λουκάς (αγγλικά: Saint Luke) είναι η μικρότερη ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Πουάν Μισέλ. Έχει έκταση 7,77 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 1.576 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 203 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Ο Άγιος Λουκάς βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Γεώργιο, στα νότια με τον Άγιο Μάρκο και στα ανατολικά με τον Άγιο Πατρίκιο. Έχει έκταση 7,77 τ.χλμ.. Είναι η μεκρότερη ενορία σε έκταση και σε πληθυσμό. Πουάν Μισέλ (Λα Πουάν) (είναι το μόνο χωριό). Ο Άγιος Λουκάς βρίσκεται νότια του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το μικρότερο από τα μόνο δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Αεροδρόμιο Κέινφιελντ, που βρίσκεται στη Ροζό. Ο Άγιος Λουκάς, και σηγκεκριμένα η Πουάν Μισέλ ήταν το μέρος που γεννήθηκε η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός της Δομινίκας, η Γιουγκένια Τσαρλς ή Ντέιμ Μέρι Γιουγκένια Τσαρλς (Dame Marry Eugenia Charles). Ενορίες της Δομινίκας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Luke Parish, Dominica στο Wikimedia Commons
Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου (γερμανικά: Universität Hamburg) είναι ένα πανεπιστήμιο στο Αμβούργο της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1919 από τον Βίλχελμ Στερν και άλλους. Αντικατάστησε τα προηγούμενα Allgemeines Vorlesungswesenκαι το Kolonialinstitut όπως και το Akademisches Gymnasium. Σήμερα στο Πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 40.008 σπουδαστές. Κάθε χρόνο εισάγονται περίπου 7.000 πρωτοετείς, και περίπου 3.500 άτομα παίρνουν πτυχίο και 900 διδακτορικό.

 Το 1919 στο Πανεπιστήμιου του Αμβούργου υπήρχαν 1.719 φοιτητές. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στα 6.000 στη δεκαετία του '50. Στη δεκαετία του '60 έφτασε τους 12.600 φοιτητές και την δεκαετία του '70 εκτινάχτηκε στους 19.200. Σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου σπουδάζουν πάνω από 38.000 άτομα, από τους οποίους οι 2.200 είναι από το εξωτερικό. Από τα τέλη της δεκαετίας του '50 έως τα μέσα της δεκαετίας του '60 η πανεπιστημιούπολη Von-Melle-Park, στο κέντρο της πόλης, κοντά στη λίμνη Aussenalster ανανεώθηκε. Το έτος 1974-1975 χτίστηκαν νέα μοντέρνα κτήρια. Κατασκευάστηκε επίσης το «Geomatikum» για τις σχολές των Μαθηματικών και των Επιστημών της Γης που βρίσκεται στο Eimsbüttel (περιοχή του Αμβούργου). Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο Rotherbaum στο κέντρο του Αμβούργου. Άλλα πρόσθετα ιδρύματα του Πανεπιστημίου του Αμβούργου που βρίσκονται σε άλλες περιοχές είναι: Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Αμβούργου (Eppendorf) Ινστιτούτο βοτανολογίας (Flottbek) Ινστιτούτο Υδροβιολογίας και Αλιείας Επιστήμης κοντά στο λιμάνι και Έλβα (Altona) Παρατηρητήριο Αμβούργου (Bergedorf) Νομική Σχολή Σχολή Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Ιατρική Σχολή Σχολή Παιδαγωγικής Ψυχολογίας και Ανθρώπινης Κίνησης Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών Σχολή Μαθηματικών, Πληροφορικής, και Φυσικών Επιστημών ZBH Κέντρο Βιοπληροφορικής Με σχεδόν 850 καθηγητές που ασχολούνται με τη διδασκαλία και την έρευνα, το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου είναι το μεγαλύτερο στο Αμβούργο. Υπάρχουν 1.800 μέλη ΔΕΠ και 6.650 διοικητικοί υπάλληλοι σε 270 κτήρια στο Αμβούργο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας. Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Άννα της Βαυαρίας (1574-1616)

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna, 18 Δεκεμβρίου 1574 - 8 Μαρτίου 1615) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Έσω Αυστρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας και της Ρενάτας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Λωρραίνης. Ο γάμος της με τον εξάδελφό της Φερδινάνδο Β΄ έγινε στον καθεδρικό του Γκρατς. Η συζυγία επιβεβαίωσε τη συμμαχία των Αψβούργων με τους Βίττελσμπαχ. Η Μαρία Άννα δεν παρενέβη στην πολιτική και έζησε στο πλάι του συζύγου της. Απεβίωσε 42 ετών και τάφηκε στο μαυσωλείο πλησίον του καθεδρικού του Γκρατς. Τρία έτη μετά ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄, αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας, και είχε τέκνα: Ιωάννης Κάρολος 1605-1619. Φερδινάνδος Γ΄ 1608-1657, αρχιδούκας της Κάτω & Έσω Αυστρίας και βασιλιάς της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Μαρία Άννα 1610-1665, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Α΄ της Βαυαρίας. Καικιλία Ρενάτα 1611-1644, παντρεύτηκε τον Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας και Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Λεοπόλδος Γουλιέλμος 1614-1662, αρχιδούκας της Αυστρίας, στρατιωτικός διοικητής, κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών. Constantin von Wurzbach: Habsburg, Maria Anna von Bayern in: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, vol 7, ed L. C. Zamarski, Vienna 1861, p. 23 on-line [retrieved 8 April 2015]. Hellmut Andics: Die Frauen der Habsburger. Heyne, Munich 1997. Richard Reifenscheid: Die Habsburger in Lebensbildern. Piper, 2007.
Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα

Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα (στα ιταλικά l'Altra Europa con Tsipras), ήταν μια αριστερή πολιτική συμμαχία στην Ιταλία, η οποία έλαβε μέρος στις εκλογές του 2014 για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την υποστήριξη του Αλέξη Τσίπρα, του υποψήφιου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (2014) η συμμαχία έλαβε το 4.0% των ψήφων, ακριβώς το εκλογικό όριο εισόδου, και εξέλεξε 3 ευρωβουλευτές: την Ελεονώρα Φορένζα (Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης), τον Κούρζιο Μαλτέζε (ανεξάρτητος, αργότερα μέλος της, Αριστερής Οικολογικής Ελευθερίας) και την Μπάρμπαρα Σπινέλι (ανεξάρτητη). Μετά τις εκλογές, προσχώρησαν στην ομάδα Ευρωπαϊκή ενωτική Αριστερά–βόρεια Πράσινη Αριστερά (GUE/NGL). Τον Μάιο του 2015 η Σπινέλι αποχώρισε από την ΑΕΤ, και κατέστη ανεξάρτητη ευρωβουλευτής μέσα στην GUE/NGL.Τον Ιούλιο του 2015 δύο γερουσιαστές, ο Φαμπρίτσιο Μποσσίνο και ο Φραντσέσκο Καμπανέλα, που εκλέχθηκαν στις γενικές εκλογές του 2013 με το Κίνημα Πέντε Αστέρων και αργότερα ήταν ιδρυτικά μέλη του βραχύβιου κόμματος, Ιταλία, Εργασία σε Εξέλιξη, προσχώρησαν και δημιούργησαν μια υπο-ομάδα με το όνομα "Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα", στην Μικτή Ομάδα της Γερουσία της Δημοκρατίας. Τον Μάρτιο του 2016 η υπο-ομάδα προσχώρησε στην Ιταλική Αριστερά, η οποία ιδρύθηκε από την Αριστερή Οικολογική Ελευθερία και από διαφωνούντες από το Δημοκρατικό Κόμμα. Η AET ιδρύθηκε στις 5 Μαρτίου 2014 στη Ρώμη από τους Ιταλούς διανοούμενους, Αντρέα Καμιλλέρι, Πάολο Φλόρες ντ'Αρκαίς, Λουτσιάνο Γκαλίνο, Μάρκο Ρεβελί, Μπάρμπαρα Σπινέλι και Γκουΐντο Βιάλε. Η συμμαχία αποτελείται από τα ακόλουθα κόμματα: Επίσημη ιστοσελίδα