Σύνδρομο ντε Κερβέν

Το σύνδρομο ντε Κερβέν (αγγλ. De Quervain syndrome), γνωστό και ως στενωτική τενοντοελυτρίτιδα ντε Κερβέν είναι μια τενοντίτιδα του ελύτρου (της θήκης) που περιβάλλει τους δύο τένοντες που ελέγχουν την κίνηση του αντίχειρα.

 Τα συμπτώματα είναι πόνος στην κερκιδική πλευρά του καρπού, σπασμοί, περιστασιακή αίσθηση καψίματος στο χέρι, οίδημα πάνω από την πλευρά του αντίχειρα του καρπού, ή/και δυσκολία πιασίματος με την πάσχουσα πλευρά του χεριού. Η έναρξη της νόσου είναι συχνά σταδιακή. Ο πόνος επιδεινώνεται με την κίνηση του αντίχειρα και του καρπού και μπορεί να επεκταθεί στον αντίχειρα ή το αντιβράχιο. Η αιτία του συνδρόμου ντε Κερβέν δεν είναι γνωστή. Στοιχεία σχετικά με πιθανή σχέση με επαγγελματικούς παράγοντες είναι υπό συζήτηση, αλλά μια συστηματική ανασκόπηση των πιθανών παραγόντων κινδύνου που συζητήθηκαν στη βιβλιογραφία δεν εντόπισε στοιχεία που να αποδεικνύουν σχέση με επαγγελματικούς παράγοντες. Ωστόσο, ερευνητές από τη Γαλλία, βρήκαν προσωπικούς και εργασιακούς παράγοντες που σχετίζονται με τη στενωτική τενοντοελυτρίτιδα στον ενεργό πληθυσμό, κάμψη καρπών και κινήσεις που σχετίζονται με το βίδωμα ήταν ο πιο σημαντικός εργασιακός παράγοντας. Οι υποστηρικτές της άποψης ότι η στενωτική τενοντοελυτρίτιδα είναι επαναληπτικός τραυματισμός καταπόνησης θεωρούν ότι στάσεις όπου ο αντίχειρας κρατείται σε απαγωγή και επέκταση είναι προδιαθεσικοί παράγοντες. Εργαζόμενοι που εκτελούν ταχείες επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες που αφορούν τσίμπημα, κράτημα, έλξη ή ώθηση έχουν θεωρηθεί ότι είναι αυξημένου κινδύνου. Ειδικές δραστηριότητες που έχουν αναφερθεί ως πιθανοί παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την εντατική χρήση ποντικιού υπολογιστή, χρήση τράκμπολ και πληκτρολόγηση, καθώς και κάποια χόμπι, συμπεριλαμβανομένων των: μπόουλινγκ, γκολφ, ψαρέματος, ραψίματος και πλεξίματος. Το στενωτικό σύνδρομο ντε Κερβέν περιλαμβάνει μη φλεγμονώδη πάχυνση των τενόντων και των αρθρικών ελύτρων μέσα από τους οποίους περνούν οι τένοντες. Οι δύο σχετιζόμενοι τένοντες είναι αυτοί του βραχέος εκτείνωντα τον αντίχειρα και του μακρύ απαγωγέα του αντίχειρα. Αυτές οι δύο μύες που διατρέχουν ο ένας δίπλα στον άλλο και η λειτουργία τους είναι να φέρουν τον αντίχειρα μακριά από το χέρι, ο βραχύς εκτείνων τον αντίχειρα που φέρνει τον αντίχειρα προς τα έξω ακτινικά, και ο μακρύς απαγωγέας του αντίχειρα που φέρνει τον αντίχειρα προς τα εμπρός μακριά από την παλάμη. Το σύνδρομο ντε Κερβέν επηρεάζει τους τένοντες των μυών αυτών καθώς περνούν από το αντιβράχιο στο χέρι μέσω των ελύτρων. Η αξιολόγηση των ιστοπαθολογικών δειγμάτων δείχνει πάχυνση και μυξοειδή εκφυλισμό όπως συνηθίζεται σε χρόνια εκφυλιστική διαδικασία, σε αντίθεση με φλεγμονή. Η παθολογία είναι πανομοιότυπα σε σύνδρομο ντε Κερβέν που εμφανίζεται και σε νέες μητέρες. Το στενωτικό σύνδρομο ντε Κερβέν διαγιγνώσκεται κλινικά, με βάση το ιστορικό και φυσική εξέταση, ενώ διαγνωστικές απεικονίσεις, όπως ακτινογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να αποκλειστεί κάταγμα, αρθρίτιδα, ή άλλες αιτίες, με βάση το ιστορικό του ασθενούς. Το τεστ Φίνκελστάιν είναι μια φυσική εξέταση ελιγμών που χρησιμοποιείται για τη διάγνωση του στενωτικού συνδρόμου. Για την εκτέλεση της δοκιμής, ο εξεταστής πιάνει τον αντίχειρα και τον αποκλίνει αισθητά το χέρι προς την ωλένια πλευρά. Αν εμφανίζεται απότομος πόνος κατά μήκος της κερκίδας (κορυφή του βραχίονα, λίγα εκατοστά κάτω από τον καρπό), θεωρείται πιθανό σύνδρομο ντε Κερβέν. Ενώ μια θετική δοκιμή του Φινκελστάιν είναι συχνά θεωρείται παθοδιαγνωστικό για το σύνδρομο ντε Κερβέν, ο ελιγμός μπορεί επίσης να προκαλέσει πόνο σε άτομα με οστεοαρθρίτιδα στη βάση του αντίχειρα. Όπως και με πολλές μυοσκελετικές παθήσεις, η διαχείριση της νόσου ντε Κερβέν καθορίζεται περισσότερο από σύμβαση παρά από επιστημονικά δεδομένα. Από την αρχική περιγραφή της νόσου το 1895 μέχρι την πρώτη περιγραφή των κορτικοστεροειδών ενέσεων από τον Τζάροντ Ίσμοντ το 1955, φαίνεται ότι η μόνη αγωγή που προσέφερε θεραπεία ήταν η χειρουργική επέμβαση. Μετά από το 1972 περίπου, η επικρατούσα άποψη ήταν του ΜακΚένζι (1972), ο οποίος πρότεινε ότι η ένεση κορτικοστεροειδών ήταν η πρώτη γραμμή της θεραπείας και η χειρουργική επέμβαση θα πρέπει να διατηρείται για τις ανεπιτυχείς ενέσεις. Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε το 2013, διαπίστωσε ότι η έγχυση κορτικοστεροειδών φαίνεται να είναι μια αποτελεσματική μορφή της συντηρητικής διαχείρισης του συνδρόμου ντε Κερβέν σε περίπου 50% των ασθενών, αν και απαιτείται περισσότερη έρευνα σχετικά με την έκταση της σε κλινικά οφέλη. Στοιχεία για την αποτελεσματικότητα είναι σχετικά λίγα και δεν είναι σαφές κατά πόσον τα οφέλη επηρεάζουν τη γενική φυσική ιστορία της νόσου.Οι περισσότερες τενοντίτιδες είναι αυτοπεριοριζόμενες και το ίδιο είναι πιθανό για τη νόσο ντε Κερβέν, αν και απαιτείται περαιτέρω μελέτη.Παρηγορητικές θεραπείες περιλαμβάνουν νάρθηκα που ακινητοποίησε τον καρπό και τον αντίχειρα με τις μεσοφαλαγγικές αρθρώσεις και αντι-φλεγμονώδη φάρμακα ή ακεταμινοφαίνη. Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δεν υποστηρίζουν τη χρήση νάρθηκα σε σύγκριση με τις ενέσεις στεροειδών.Χειρουργική επέμβαση (στην οποία ανοίγεται κατά μήκος το έλυτρο του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος) είναι τεκμηριωμένο ότι παρέχει ανακούφιση στους περισσότερους ασθενείς. Ο πιο σημαντικός κίνδυνος είναι για το ακτινωτό αισθητήριο νεύρο. Το σύνδρομο πήρε την ονομασία του από τον Ελβετό χειρουργό Φριτς ντε Κερβέν που το αναγνώρισε πρώτος το 1895. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη θυρεοειδίτιδα ντε Κερβέν, μια άλλη παθολογική νόσο (ήτοι, φλεγμονώδη διαταραχή του θυρεοειδή αδένα) που έχει λάβει το όνομά της από τον ίδιο Ελβετό γιατρό.