Φρειδερίκος της Νεαπόλεως

Ο Φρειδερίκος (19 Απριλίου 1452 - 9 Νοεμβρίου 1504) ήταν βασιλιάς της Νεαπόλεως (1496-1501) από τον Οίκο της Τραστάμαρα, κλάδου του Οίκου της Ιβρέας. Ήταν δευτερότοκος υιός του Φερδινάνδου Α' βασιλιά της Νεαπόλεως και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας Κιαρομόντε.

 Γεννήθηκε στη Νάπολη το 1452 και βαπτίσθηκε την ίδια ημέρα με ανάδοχο τον Φρειδερίκο Γ' Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας. Το 1458 ο πατέρας του έγινε βασιλιάς της Νεαπόλεως και του παρείχε τους καλύτερους δασκάλους: Αντρέα ντα Καστελφόρτε, Τζοβάννι-Ελισίο Καρέντσιο, Τζιρόλαμο Μπαλτασάρε και Οφεριάνο Φόρτι. Του ανατέθηκε να πάει στο Μιλάνο και να συνοδεύσει την αρραβωνιαστικιά του αδελφού του Ιππολύτα-Μαρία Σφόρζα από εκεί ως τη Νάπολη. Έτσι το Μάρτιο του 1465 ξεκίνησε με συνοδεία 320 ιππέων· στη διαδρομή έμαθε το θάνατο της μητέρας του· στη Ρώμη ο πάπας Παύλος Β' του χάρισε το Χρυσό Ρόδο· πέρασε από τη Σιένα και στη Φλωρεντία τον υποδέχθηκε ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής και τέλος έφτασε στο Μιλάνο. Παρέλαβε την Ιππολύτα-Μαρία και επέστρεφε από την ίδια διαδρομή, όταν ο δούκας του Μιλάνου τον σταμάτησε λόγω ασυμφωνίας των γονέων, αλλά όταν με τη διπλωματία συμφώνησαν, η συνοδεία συνέχισε τη διαδρομή της και επέστρεψε στη Νάπολη τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Το διάστημα 1464-73 ήταν αντιπρόσωπος του βασιλιά στις περιοχές Καπιτανάτα, Μπάρι και Οτράντο, όπου δεχόταν τη δήλωση υποτέλειας (liege homage) των βαρώνων, την είσπραξη των φόρων και την εφαρμογή των εμπορικών συμφωνιών με τη Βενετία. Συμμετείχε στη διπλωματία του πατέρα του, δεχόμενος τους βαρόνους με τους οποίους ο πατέρας του ήθελε να συμμαχήσει. Υποδέχθηκε τον Ζaν ντέλλα Ρόβερε νομάρχη της Ρώμης, ανιψιό του πάπα Σίξτου Δ' και τον Κάρολο Μανφρέντι κύριο της Φαέντσα. ΤΟ 1470 ο Κάρολος της Βουργουνδίας θέλησε να παντρέψει την κόρη του Μαρία κληρονόμο του δουκάτου. Οι υποψήφιοι ήταν πολλοί και ο Κάρολος ήθελε να εκμεταλλευτεί το γεγονός και να συνάψει συμμαχία. Πρότεινε στον Φερδινάνδο Α' για τον υιό του Φρειδερίκο και οι συζητήσεις προχωρούσαν, όταν ξαφνικά έμαθαν ότι η Μαρία αρραβωνιάσθτηκε τον Νικόλαο Α΄ δούκα της Λωρραίνης, διεκδικητή της Νεαπόλεως. Ο Κάρολος συμφώνησε με τον Νικόλαο Α' το 1472 συμμαχία και το γάμο, αλλά ο Κάρολος καθησύχαζε τον Φερδινάνδο Α'· χρησιμοποιούσε το γάμο ως όργανο διπλωματίας. Έπειτα ο Νικόλαος Α' απέσυρε την πρότασή του· η συμμαχία μεταξύ τους κρατήθηκε. Ο Φερδινάνδος Α' ανέθεσε στον Φραντσέσκο Μπερτίνι, επίσκοπο του Καρπάτσιο και πρεσβευτή του στη Βουργουνδία, να διεξάγει τις διαπραγματεύσεις. Ο νεαρός Φρειδερίκος ξεκίνησε το 1474 μια περιοδεία στην Ιταλία, που θα κατέληγε στη Ντιζόν. Με την πριγκιπική του ακολουθία από 400 μέλη έγινε δεκτός στη Ρώμη, στο Ουρμπίνο, στη Φερράρα από τον σύζυγο της αδελφής του, και στη Βενετία αντιπροσωπία του δόγη Πιέτρο Μοσενίγκο τον υποδέχθηκε επί του Βουκενταύρου, του σκάφους του δόγη. Από το Μιλάνο πέρασε στο Τορίνο, όπου η Γιολάνδη της Γαλλίας, σύζυγος του Αμεδαίου Θ' δούκα της Σαβοΐας, τον έθεσε κύριο των τοξοβόλων. Η είδηση ότι έρχεται ο Φρειδερίκος έφθασε στην Αυλή της Ντιζόν. Ο πατέρας του γνώριζε ότι οι συμφωνίες γάμου χρονοτριβούν με διακυμάνσεις, ιδιαίτερα στην Αυλή της Βουργουνδίας. Τον έστειλε να απονείμει στον Κάρολο το περιδέραιο του Τάγματος της Ερμίνας, που είχε ιδρύσει ο ίδιος, με αντάλλαγμα να του απονεμηθεί το περιδέραιο του Χρυσόμαλλου Δέρατος που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Καρόλου. Λίγο πριν φθάσει ο Φρειδερίκος, μια αντιπροσωπία ξεκίνησε από τη Ντιζόν με τον Αντώνιο, αδελφό του Καρόλου Γ', που πέρασε από το Τορίνο και το Μιλάνο στη Νάπολη. Το 1475 ο Φερδινάνδος Α' περιεβλήθη με το περιδέραιο του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος και όμωσε συμμόρφωση στο καταστατικό. Το γεγονός έγινε αφορμή μεγάλου εορτασμού που περιελάμβανε κονταρομαχίες (jousts). Τελικά το 1477 η Μαρία παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Α' των Αψβούργων. Νυμφεύτηκε την Άννα της Σαβοΐας, κόρη της Γιολάνδης των Βαλουά, αδελφής του Λουδοβίκου ΙΑ΄ και έζησαν στην Αυλή της Γαλλίας. Όταν η σύζυγός του απεβίωσε το 1480, επέστρεψε στη Νάπολη. Το 1485 έλαβε από τον πατέρα του τον τίτλο του πρίγκιπα του Σκουιλλάσε και εστάλη σε διάφορες διπλωματικές αποστολές. Διαδέχθηκε το 1496 τον ανιψιό του και αμέσως έπρεπε να αντιμετωπίσει τις διεκδικήσεις του Καρόλου Η΄ Βαλουά, υιού του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Ο Φρειδερίκος Α΄ στέφθηκε το 1497. Τον Κάρολο Η΄ διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΑ΄, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ που ανέλαβε προσωπικά την εκστρατεία των ετών 1499-1501. Τότε ο Φρειδερίκος Δ' ζήτησε τη βοήθεια του εξαδέλφου του πατέρα του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας. Αρχικά οι βασιλείς της Γαλλίας και της Αραγονίας με αντιπροσώπους τους στη Γρανάδα υπέγραψαν το 1500 μυστικά συνθήκη όπου συμφωνούσαν να μοιράσουν το βασίλειο της Νεαπόλεως: ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ θα κρατούσε την πόλη, το Λαβόρο, το Αμπρούτζο και τον τίτλο· ο Φερδινάνδος Β΄ το δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας. Ο Φερδινάνδος Β΄ είχε εξοπλίσει στη Μάλαγα στόλο 50 πλοίων με 1200 ιππείς και 8000 πεζικό υπό τις διαταγές του Γκονζάλο ντε Κόρδοβα που τον έστειλε να υποστηρίξει τους Βενετούς εναντίον των Οθωμανανών. Όταν επέστρεψε το χειμώνα του 1500-01, μαζί με τους Γάλλους κατέλαβαν τη Νάπολη. Ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Νεαπόλεως (1501-04). Αποστερημένος των κτήσεών του, ο Φρειδερίκος Δ΄ εκλιπάρησε τη γενναιοδωρία του Λουδοβίκου ΙΒ΄, που του χορήγησε την ετήσια πρόσοδο του δουκάτου του Ανζού. Απεβίωσε στην Τουρ το 1504. Έπειτα ο Φερδινάνδος Β' νίκησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ και κράτησε το βασίλειο της Νεαπόλεως (1504-16). Πρώτα νυμφεύτηκε το 1478 την Άννα της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου Θ' δούκα της Σαβοΐας. Λόγω της μητέρας της, διεκδικούσε τα βασίλεια Κύπρου, Ιερουσαλήμ και Μικράς Αρμενίας. Είχαν τέκνο: Καρλόττα 1479/80 - 1506, κληρονόμο των διεκδικήσεων της μητέρας της· παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΣΤ' κόμη του Λαβάλ, 4ο απόγονο του Καρόλου ΣΤ' των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας.Η Άννα απεβίωσε το 1480 και το 1487 ο Φρειδερίκος έκανε τον δεύτερο γάμο του, με την Ισαβέλλα ντελ Μπάλτσο. Είχε τέκνα: Φερδινάνδος 1488 - 1550, δούκας της Καλαβρίας. Ιουλία 1492 - 1542, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "article name needed". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.