IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιβάν Τόλλι

Ο Ιβάν Αντρέγιεβιτς Τόλλι (ρωσικά: Иван Андреевич Толли‎· Οδησσός, Ρωσική Αυτοκρατορία 1825 - 5 Ιουλίου 1887, Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία) ήταν Ρώσος πολιτικός ελληνικής καταγωγής. Δήμαρχος Κιέβου από το 1884 έως το 1887, κληρονομικός επίτιμος πολίτης του Κιέβου (1869), εμπορικός σύμβουλος (1877), Κρατικός Σύμβουλος, Πρόεδρος της Επιτροπής Εμπορίου και Κατασκευών του Κιέβου (1882).

 Καταγόταν από εύπορη ελληνική οικογένεια και σπούδασε στην Ελληνική Εμπορική Σχολή στην Οδησσό. Ζούσε στο Κίεβο από τη δεκαετία του 1850 όπου πλούτισε σε μεγάλο βαθμό με το εμπόριο κρασιού. Το 1871 εξελέγη μέλος της Δούμας της Πόλης του Κιέβου. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του δημάρχου Γκούσταβ Άισμαν τον Μάιο του 1884, τον διαδέχθηκε. Στις 26 Μαρτίου 1887 επανεξελέγη δήμαρχος, αλλά αρνήθηκε να αναλάβει τα καθήκοντά του. Στην επόμενη συνεδρίαση στις 16 Απριλίου κέρδισε ξανά τις εκλογές αλλά και πάλι αρνήθηκε να αναλάβει τα καθήκοντά του . Ο διάδοχός του ήταν ο Σ.Μ. Σόλσκι. Πέθανε από εγκεφαλικό στις 5 Ιουλίου 1887. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Μπαΐκοβε και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, σύμφωνα με τη διαθήκη του, ετάφη εκ νέου κοντά στον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η εκκλησία κατεδαφίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η επιτύμβια στήλη δεν σώθηκε. Τάγμα Αγίας Άννας Γ' τάξης Τάγμα του Αγίου Στανισλάου Β' τάξης Τάγμα Αγίας Άννας Β' τάξης Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου 4ης τάξης Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου 3ης τάξης
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1970-1971

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1970-71 ήταν το 12ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για 5η φορά στην ιστορία της, τερματίζοντας 5 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Πανιώνιο.

 ΑΕΚ Προπονητής: Μπράνκο Στάνκοβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Κωνσταντινίδης (34), Σεραφείδης (2). Αμυντικοί: Θεοδωρίδης (30), Καραπουλιτίδης (2), Κεφαλίδης (25), Λιάκουρης (1), Σταθόπουλος (30/2), Τόσκας (32), Τριανταφύλλου (25). Μέσοι: Βεντούρης (12/3), Καραφέσκος (25/5), Λαβαρίδης (32/2), Σκευοφύλακας (26/2), Ψυχογιός (4). Επιθετικοί: Κάχρης (12/3), Κ.Νικολαΐδης (30/15), Παλασίδης (2), Παπαεμμανουήλ (29/3), Παπαϊωάννου (34/27), Πομώνης (25/5), Χάνιος (5). Β = Βαθμοί, Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Η ΕΠΑ Λάρνακας είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση ενός βαθμού RSSSF 1970-71 Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ρόμβος

Στην γεωμετρία, ρόμβος είναι το τετράπλευρο που έχει όλες του τις πλευρές ίσες. Ισοδύναμα είναι το παραλληλόγραμμο που έχει δύο διαδοχικές πλευρές ίσες. Ειδική περίπτωση ρόμβου είναι το τετράγωνο που έχει όλες του τις γωνίες ορθές.

 Σε έναν ρόμβο όλες οι πλευρές είναι ίσες.:122 Σε κάθε ρόμβο, οι διαγώνιοι τέμνονται κάθετα, διχοτομούν τις γωνίες του και είναι άξονες συμμετρίας του.:123 Κριτήρια ρόμβου: Ένα τετράπλευρο είναι ρόμβος αν και μόνο αν ισχύει κάθε μία από τις παρακάτω προτάσεις::123Έχει όλες τις πλευρές του ίσες. Είναι παραλληλόγραμμο με δύο διαδοχικές πλευρές ίσες. Είναι παραλληλόγραμμο με κάθετες διαγωνίους. Είναι παραλληλόγραμμο με μία διαγώνιο να διχοτομεί γωνία του. Είναι παραλληλόγραμμο με δύο ύψη ίσα. Το εμβαδόν ενός ρόμβου δίνεται από το γινόμενο των διαγωνίων του: E = 1 2 ⋅ A Γ ⋅ B Δ {\displaystyle {\rm {E={\tfrac {1}{2}}\cdot A\Gamma \cdot B\Delta }}} . Διαδραστικές εφαρμογές για ρόμβους: κατασκευή, ιδιότητες, ιδιότητες, κατασκευή Ρόμβος σε κύκλους Αναπάντεχος ρόμβος Plaza, Ángel (Οκτωβρίου 2016). «Proof Without Words: The Parallelogram With Maximum Perimeter for Given Diagonals Is the Rhombus». Mathematics Magazine 89 (4): 251–251. doi:10.4169/math.mag.89.4.251. Patronis, Tasos; Spanos, Dimitris (Νοεμβρίου 1991). «On squares, rectangles, rhombuses, ... and the influence of culture and language on students’ conceptions». International Journal of Mathematical Education in Science and Technology 22 (6): 927–935. doi:10.1080/0020739910220610. Hajja, Mowaffaq (Νοεμβρίου 2018). «102.49 A very short proof of Pamfilos's characterisation of the rhombus». The Mathematical Gazette 102 (555): 521–523. doi:10.1017/mag.2018.130. Pamfilos, P. (2016). «A characterisation of the rhombus». Forum Geom. (16): 331–336. Παραλληλόγραμμο Ορθογώνιο Δελτοειδές Τετράγωνο Τραπέζιο
Διαμέρισμα Σαν Βισέντε

Το Διαμέρισμα Σαν Βισέντε (ισπανικά: departmento de San Vicente) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Κεντρική επαρχία. Έχει έκταση 1.184,02 τ.χλμ. και πληθυσμό 161.645 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σαν Βισέντε και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Σαν Ιλδεφόνσο.

 Το Σαν Βισέντε βρίσκεται κεντρικά του Ελ Σαλβαδόρ, στην Κεντρική Επαρχία. Στα νότια βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Συνορεύει στα δυτικά με το Λα Πας, στα βορειοδυτικά με το Κουσκατλάν, στα βόρεια με το Καμπάνιας, στα ανατολικά με το Ουσουλουτάν και στα βορειοανατολικά με το Σαν Μιγκέλ. Έχει έκταση 1.184,02 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το εντέκατο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο, το Λα Λιμπερτάδ, το Μορασάν, το Αουασαπάν, το Σονσονάτε και το Λα Πας. Το Διαμέρισμα Σαν Βισέντε είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2007 161.645 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το δεύτερο μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Καμπάνιας. Το Σαν Βισέντε διαιρείται σε 13 δήμους: Απαστεπέκε Βεραπάς Γουαδελούπη Σαν Βισέντε Σαν Εστέμπαν Καταρίνα Σαλ Ιλδεφόνσο Σαν Λορένσο Σαν Σεμπαστιάν Σάντα Κλάρα Σάντο Ντομίνγκο Τεκολούκα Τεπετιτάν Απαστεπέκε Βεραπάς Γουαδελούπη Σαν Βισέντε Σαν Εστέμπαν Καταρίνα Σαλ Ιλδεφόνσο Σαν Λορένσο Σαν Σεμπαστιάν Σάντα Κλάρα Σάντο Ντομίνγκο Τεκολούκα Τεπετιτάν Σαν Βισέντε Πόλεις του Σαν Βισέντε Δήμοι του Σαν Βισέντε
Λοξάνδρα Σκαρλάτου

Η Λοξάντρα Σκαρλάτου ( περίπου 1605 - 1684 ) ήταν Ελληνίδα λογία του 17ου αιώνα και μητέρα γενάρχις του φαναριώτικου κλάδου της οικογένειας Μαυροκορδάτου. Γιος της ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο «εξ απορρήτων».

 Γεννήθηκε στο Φανάρι γύρω στο 1605 και ήταν κόρη του πλούσιου εμπόρου ζώων και προμηθευτή κρεάτων των οθωμανικών ανακτόρων και στρατευμάτων, Σκαρλάτου Μπεγλιτζή. Υπάρχει διχογνωμία ως προς το όνομά της καθώς από διάφορους ερευνητές αναφέρεται ως Λοξάνδρα, Ρωξάνδρα και Ρωξάνη. Έλαβε σημαντική μόρφωση, κάτι σπάνιο για τις γυναίκες εκείνης της εποχής, έχοντας ως δασκάλους της τον Ιωάννη Καριοφύλλη και τον Θεόφιλο Κορυδαλλέα. Ούσα περιζήτητη νύφη, αρραβωνιάστηκε τον ηγεμόνα της Βλαχίας, Ματθαίο Βεσσαράβ, όμως λίγες ημέρες πριν το γάμο προσβλήθηκε από ευλογιά με αποτέλεσμα να χάσει το ένα της μάτι και να παραμορφωθεί το πρόσωπό της. Ο πατέρας της αποσιώπησε το γεγονός και προσπάθησε να εξαπατήσει το μέλλοντα γαμπρό του, καλύπτοντας το πρόσωπο της Λοξάντρας με τούρκικη κουκούλα, όταν όμως κατά την μετάβασή της στο Βουκουρέστι ή στο Τυργοβίτσι, έγινε αντιληπτή η ασθένειά της, ο γάμος ακυρώθηκε και η ίδια επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Γύρω στο 1635, παντρεύτηκε τον άσημο έμπορο μεταξιών Παντελή Μαυροκορδάτο από τη Χίο, γεγονός που δεν πέρασε ασχολίαστο. Από αυτόν το γάμο, η Λοξάνδρα απέκτησε δύο γιους, τους Αλέξανδρο και Ιωάννη και μια κόρη, τη Ζωή. To 1649 πέθανε ο σύζυγός της και η Λοξάνδρα μεγάλωσε μόνη τα παιδιά τους, φροντίζοντας να τους δώσει εξαιρετική μόρφωση. Η ίδια απεβίωσε το καλοκαίρι του 1684 στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης, όπου είχε κλειστεί έπειτα από την αποτυχία των οθωμανικών στρατευμάτων κατά την πολιορκία της Βιέννης, για την οποία θεωρήθηκε, μεταξύ άλλων, υπεύθυνος και ο γιος της Αλέξανδρος, που υπηρετούσε ως Μέγας Διερμηνέας της Υψηλής Πύλης. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα στο Χάσκιοϊ. Η Λοξάντρα θεωρείτο γυναίκα υψηλής μόρφωσης και αναφέρεται ότι αποτέλεσε το πρότυπο για τις υπόλοιπες Φαναριώτισσες. Για τις γνώσεις της και τη μόρφωσή της, απέσπασε τους επαίνους, συγχρόνων και μεταγενεστέρων της, Ελλήνων λογίων όπως οι Καισάριος Δαπόντες, Ιάκωβος ο Αργείος, Μανουήλ Γεδεών, Κωνσταντίνος Άμαντος κ.ά. ενώ αναφέρεται πως είχε κερδίσει το θαυμασμό περιηγητών από την Ευρώπη που επισκέπτονταν την Κωνσταντινούπολη. Κούλα Ξηραδάκη, Φαναριώτισσες, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999. Κωνσταντίνος Σάθας (1868). Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. σελίδες 347-350. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου

Η Ελλάδα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου από την πρώτη διοργάνωση, το 1973, και με εξαίρεση την δεύτερη διοργάνωση, το 1975, από το 1978 συμμετέχει ανελλιπώς. Έχει κατακτήσει 18 μετάλλια, 4 χρυσά, 6 αργυρά και 8 χάλκινα, στην κολύμβηση ανοιχτής θάλασσας, την υδατοσφαίριση, την κολύμβηση και την καλλιτεχνική κολύμβηση.

 * Δεν συμπεριλαμβάνονται οι αθλητές ή αθλήτριες της υδατοσφαίρισης. Δεν είναι καταχωρημένοι, επί του παρόντος, στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Ελλάδας στους Παραολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Ελλάδας στους Παγκόσμιους Αγώνες ΑΜΠΕ, ΕΙΔΙΚΟ ΘΕΜΑ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου: Τα ελληνικά μετάλλια στην ιστορία της διοργάνωσης, Κυριακή 3 Ιουλίου 2022. Γιάννης Κορακής, Φουκουόκα 2023: Τα μετάλλια της Ελλάδας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα υγρού στίβου (info), APEX Sports, 13 Ιουλίου 2023.
Ιωάννης Κάζιμιρ του Κλέεμπουργκ

Ο Ιωάννης-Κάζιμιρ (20 Απριλίου 1589 - 18 Ιουνίου 1652) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Νόικαστελ (Neukastell) στο Παλατινάτο, είναι όμως γνωστός ως κόμης του Κλέεμπουργκ (Kleeburg). Είναι ο πρόγονος τριών βασιλέων της Σουηδίας.

 Ήταν ο τριτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και της Μαγδαληνής του Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Το 1604 απεβίωσε ο πατέρας του και ενώ είχε ορίσει να λάβει ο δευτερότοκος Φρειδερίκος-Κάζιμιρ την κομητεία του Λάντσμπεργκ και ο Ιωάννης Κάζιμιρ την κομητεία του Νοϊκαστέλ, ο μεγαλύτερος αδελφός τους Ιωάννης Β΄ συμφώνησε με αυτούς να τους δοθούν μόνο τα κάστρα Λάντσμπεργκ, Νοϊκαστέλ και μια ετήσια αποζημίωση. Έτσι ο Ιωάννης Κάζιμιρ έλαβε το Νοϊκαστέλ και 3.000 φλωρίνια ετησίως . Απεβίωσε στο κάστρο Στέγκεμποργκ το 1652. Το 1615 νυμφεύτηκε την δεύτερη εξαδέλφη του, Αικατερίνη των Βάσα, κόρη του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας και είχε τέκνα: Χριστίνα-Μαγδαληνή 1616-1662, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο ΣΤ΄ μαργράβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Κάρολος Ι΄ Γουσταύος 1622-1660, βασιλιάς της Σουηδίας. Διαδέχθηκε την εξαδέλφη του Χριστίνα των Βάσα το 1654. Μαρία-Ευφροσύνη 1625-1687, παντρεύτηκε τον Μάγνο-Γαβριήλ, κόμη του Λα Γκαρντιέ. Ελεονώρα-Αικατερίνη 1626-1692, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο λαντγράβο της Έσσης-Έσβεγκε. Αδόλφος-Ιωάννης Α΄ 1629-1689, κόμης του Κλέεμπουργκ.
Μιλγουόκι

Το Μιλγουόκι ή Μιλγουώκι (αγγλικά: Milwaukee, Wisconsin) είναι η μεγαλύτερη πόλη στην αμερικανική πολιτεία Ουισκόνσιν, 28η πιο πολυπληθής πόλη των ΗΠΑ και 39η πιο πολυπληθής περιοχή των ΗΠΑ. Είναι έδρα της κομητείας Μιλγουόκι και είναι κτισμένη στην δυτική όχθη της λίμνης Μίσιγκαν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη του Μιλγουόκι έχει πληθυσμό 594.833 κατοικών. Επίσης, το Μιλγουόκι είναι πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της Μητροπολιτικής περιοχής του Μιλγουόκι, που περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Ρασίν και Γουκίσα, η οποία έχει πληθυσμό 1.751.316 όσον αφορά στο 2010. Το Μιλγουόκι επίσης είναι ευρύτερο κέντρο μιας περιοχής που περιλαμβάνει επτά κομητείες με εκτιμώμενο πληθυσμό 2.014.032 το 2008.

 Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που διήλθαν από την περιοχή ήταν Γάλλοι ιεραπόστολοι και οι έμποροι γούνας. Το 1818, ο Γαλλοκαναδός εξερευνητής Σόλομον Τζούνο εγκαταστάθηκε στην περιοχή, και το 1846 η πόλη του Τζούνο ενώθηκε με τις δύο γειτονικές πόλεις για να σχηματιστεί η πόλη του Μιλγουώκι. Ένας μεγάλος αριθμός Γερμανών και άλλων μεταναστών συνέβαλε στην αύξηση του πληθυσμού της πόλης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1840 και των επόμενων δεκαετιών. Κάποτε γνωστό σχεδόν αποκλειστικά για τις μονάδες ζυθοποιίας και μεταποίησης, η εικόνα του Μιλγουόκι άλλαξε με την πτώση της βιομηχανίας στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ. Τις τελευταίες δεκαετίες, κατασκευάστηκαν νέες υποδομές στην πόλη όπως το Μιλγουόκι Ρίβεργουκ, το Φροντίερ Ερλάινς Σέντερ (Frontier Airlines Center), το Μίλερ Παρκ, το μουσείο Πιερ Ουισκόνσιν, το Μουσείο Τέχνης του Μιλγουόκι επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε η έδρα της ομάδας Μιλγκουόκι Πάνθερς, η U.S. Cellular Arena. Επιπλέον, πολλοί νέοι ουρανοξύστες και διαμερίσματα έχουν κατασκευαστεί στις γειτονιές πλησίον της λίμνης και των όχθεων των ποταμών.
Αχμίμ

Η Αχμίμ (αραβικά: اخميم) είναι πόλη της Αιγύπτου στη δεξιά όχθη του Νείλου απέναντι από τη Σοχάγκ, περίπου 130 χιλιόμετρα νότια της Ασιούτ. Το 1986, ο πληθυσμός της ήταν 70.602 κάτοικοι.

 Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα του "Ιπού" ή "Χεντ Μινού" και ήταν η πρωτεύουσα της 9ης νομής της Άνω Αιγύπτου. Στην ελληνορωμαϊκή περίοδο το όνομά της ήταν "Πανόπολις", η πόλη του Πάνα, γιατί τον θεό Μιν οι Έλληνες τον εξίσωναν με τον δικό τους θεό Πάνα. Για τους Κόπτες η Αχμίμ ήταν ένα από τα σημεία εκκίνησης των αποστολών στην ανατολική έρημο. Εκτός από τον θεό της γονιμότητας Μιν λατρευόταν και μια τοπική θεά η Απρίτ. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πρόσφατα στα περίχωρα της Αχμίμ ένα κολοσσιαίο άγαλμα επτά μέτρων της Merytamun, κόρης και βασιλικής συζύγου του Ραμσή Β, μετά τον θάνατο της Νεφερτίτης. Αυτό το μνημειώδες άγαλμα πλαισιώνει την είσοδο σε ναό του Μιν, ένα άλλο άγαλμα (όπου εξακολουθεί να υπάρχει) έπρεπε να είναι εκείνο του Ραμσή Β΄. Lionel Schmitt, Dictionnaire de l’Antiquité, Quadrige/PUF, 2005. Henri Gauthier, La déesse Triphis, IFAO, BIFAO 3. Henri Gauthier, Notes géographiques sur le nome panopolite, IFAO, BIFAO 4, 1905, σελ. 39 - 101/ Henri Gauthier, Nouvelles notes géographiques sur le nome panopolite, IFAO, BIFAO 10, 1912, σελ. 89 - 130. Naguib Kanawati, Rock Tombs of El-Hawawish : the Cemetery of Akhmim, Sidney, 1980, isbn = 0-85668-434-1. K. P. Kuhlmann, Materialien zur Archäologie und Geschichte des Raumes von Achmim,= Mainz, 1983.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1986

Οι 28οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 25-27 Δεκεμβρίου 1986 στη Σόφια, Βουλγαρίας. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Ελλάδα για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Νίκος Γκάλης με 117 πόντους.

 25/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 98-84(52-37) 25/12 Ρουμανία-Βουλγαρία 101-116(61-58) 26/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 93-98(53-48) 26/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 107-100(53-49) 27/12 Ελλάδα-Ρουμανία 99-89(59-48) 27/12 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 77-85(40-52) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Μύρων (τύραννος)

Ο Μύρωνας ο Σικυώνιος (7ος αιώνας π.Χ.), ήταν τύραννος της Σικυώνας και ολυμπιονίκης στο ιππικό αγώνισμα του τέθριππου στους 33ους (648 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

 Ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες ηγεμόνες οι οποίοι επιδίωξαν να αποκτήσουν τη δόξα της νίκης στους Ολυμπιακούς αγώνες προκειμένου να ενισχύσουν τη δημοφιλία τους, ενώ ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως μετά τη νίκη του ο Μύρωνας εγκατέστησε το θησαυροφυλάκιο της Σικυώνας στην Ολυμπία. Ο Παυσανίας επίσης αναφέρει πως είχε αντικρίσει στο θησαυροφυλάκιο αυτό, το κατασκευασμένο από ελεφαντόδοντο κέρας της Αμάλθειας το οποίο είχε προσφέρει ο ηγεμόνας της Καλλίπολης, Μιλτιάδης ο Πρεσβύτερος.Ο Μύρων ήταν επίσης ο πατέρας του μετέπειτα τυράννου Αριστώνυμου, παππούς του τυράννου Κλεισθένη, και πρόγονος του πολιτικού Κλεισθένη του Αθηναίου. Παυσανίας -Ἑλλάδος περιήγησις -Ἠλιακῶν Β 6.19.1 -.2 ἔστι δὲ λίθου πωρίνου κρηπὶς ἐν τῇ Ἄλτει πρὸς ἄρκτον τοῦ Ἡραίου, κατὰ νώτου δὲ αὐτῆς παρήκει τὸ Κρόνιον: ἐπὶ ταύτης τῆς κρηπῖδός εἰσιν οἱ θησαυροί, καθὰ δὴ καὶ ἐν Δελφοῖς Ἑλλήνων τινὲς ἐποίησαν τῷ Ἀπόλλωνι θησαυρούς. ἔστι δὲ θησαυρὸς ἐν Ὀλυμπίᾳ Σικυωνίων καλούμενος, Μύρωνος δὲ ἀνάθημα τυραννήσαντος Σικυωνίων: [2] τοῦτον ᾠκοδόμησεν ὁ Μύρων νικήσας ἅρματι τὴν τρίτην καὶ τριακοστὴν Ὀλυμπιάδα. ἐν δὲ τῷ θησαυρῷ καὶ θαλάμους δύο ἐποίησε, τὸν μὲν Δώριον, τὸν δὲ ἐργασίας τῆς Ἰώνων. χαλκοῦ μὲν δὴ αὐτοὺς ἑώρων εἰργασμένους: εἰ δὲ καὶ Ταρτήσσιος χαλκὸς λόγῳ τῷ Ἠλείων ἐστίν, οὐκ οἶδα. Υπάρχει κρηπίδωμα από πωρόλιθο στην Άλτη βόρεια του Ηραίου και στο πίσω μέρος αυτού του κρηπιδώματος βρίσκεται το Κρόνιο. Στο κρηπίδωμα είναι στημένοι οι θησαυροί όπως εκείνοι που έχουν χτίσει μερικοί Έλληνες για τον Απόλλωνα στους Δελφούς. Στην Ολυμπία υπάρχει ο θησαυρός των Σικυωνίων, αφιέρωμα του Μύρωνα, τυράννου της Σικυώνας. 2. Το έχτισε όταν νίκησε σε αρματοδρομία στην τριακοστή τρίτη ολυμπιάδα. Σ' αυτό τον θησαυρό έφτιαξε δύο θαλάμους, ένα Δωρικό καὶ ένα Ιωνικό. Είδα ότι ναι φτιαγμένοι από χαλκό, αλλά δεν γνωρίζω αν ο χαλκός ήταν από την Ταρτησσό, όπως λένε οι Ηλείοι.
Γκραν Πρι Καναδά 2019 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Καναδά 2019 ήταν ο 7ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Ζιλ Βιλνέβ στο Μοντρεάλ το τριήμερο 7-9 Ιουνίου 2019.

 Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή. Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 7 Ιουνίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 7 Ιουνίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 8 Ιουνίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 8 Ιουνίου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με τον Λιούις Χάμιλτον να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 9 Ιουνίου 2019. Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων. ^ΤΓ – Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.^1 – Ο Σεμπάστιαν Φέτελ δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα για επικίνδυνη είσοδο στην πίστα η οποία έσπρωξε άλλο μονοθέσιο εκτός πίστας.† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Βασίλης Μούχλιας

Ο Βασίλης Μούχλιας είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 21 Νοεμβρίου του 1996 και αγωνίζεται ως ακραίος. Είναι υιός του παλαίμαχου διεθνή πετοσφαιριστή, Νίκου Μούχλια.

 Ο Μούχλιας ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Έβρο Σουφλίου το 2011 και παρέμεινε για τρία χρόνια, αγωνιζόμενος στην Β' εθνική ανδρών. Παράλληλα, αγωνιζόταν στην εθνική ομάδα εφήβων.Το καλοκαίρι του 2014, μεταγράφηκε στην ομάδα του Ηρακλή, με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του πανελλήνιου πρωταθλήματος εφήβων, όπου ηττήθηκε από την αντίστοιχη ομάδα του Μίλωνα.Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στον Άρη, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Α1 εθνικής κατηγορίας.Στις 30 Αυγούστου 2019 πήρε μεταγραφή στην ομάδα του Παναθηναϊκού.Το καλοκαίρι του 2020 πηρε μεταγραφή για τον ΑΟ Μίλων,όπου και θα αγωνιστεί. ΜΟΥΧΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ - Greekvolley.com
Σκινιάς Ηρακλείου

Ο Σκινιάς είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου. Είναι κτισμένο στο ανατολικό πρανές ενός γήλοφου. Απέχει 51,4 χλμ. από το Ηράκλειο. Οι κάτοικοι είναι κυρίως γεωργοί. Παράγονται λάδι, δημητριακά και σταφίδα. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αντωνίου. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχουν νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, αστυνομικός σταθμός, περιφερειακό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος και τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ιδρυθείσα το 1980, που αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Δείτε Κοινότητα Σκινιά

 Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο, από το θάμνο σχίνος, ο οποίος λέγεται και σκίνος στην Κρήτη<Σκινιάς, δηλαδή ο τόπος όπου πλεονάζει ο σκίνος, παράβαλε και τα άλλα φυτωνύμια:Πλατανιάς, Πρινιάς κλπ.. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στη στέγη του ναού του χωριού (στον Άγιο Αντώνιο) βρισκόταν σκίνος, ο οποίος μαραινόταν κάθε φορά που συνέβαιναν δυσάρεστα γεγονότα με τους Τούρκους. Θεωρήθηκε έτσι ότι ο σκίνος συμμετείχε στη λύπη των κατοίκων. Μετά το πέρας των γεγονότων, το φυτό ανακτούσε και πάλι τη θαλερότητά του. Η ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Η Λαγούτα συγκροτήθηκε από τη Μινωική εποχή και είχε δεχθεί πολλές και σκληρές επιδρομές. Ο Σκινιάς βρίσκεται πολύ κοντά στην αρχαία Πριανσό. Τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ίχνη πολιτισμού που χρονολογούνται από τα μινωικά χρόνια (διπλός πέλεκυς), τα ελληνιστικά χρόνια (ζώδιο ταύρου, κεφαλή γυναικείου ειδωλίου) και στα βυζαντινά χρόνια. Για πρώτη φορά το χωριό το βρίσκουμε σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα, το 1373. Το 1583 στην ενετική απογραφή το συναντάμε με την ονομασία Schinea στην επαρχία Μπελβεντέρε με 76 κατοίκους Το 1867 ο Σκινιάς εντάχθηκε στην επαρχία Μονοφατσίου, με οργανικό νόμο. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Χριστιανούς (222 το 1881), ενώ η Λαγούτα από 200 Τούρκους και οι Βακιώτες από 46 Τούρκους και 21 Χριστιανούς σύμφωνα με την ίδια απογραφή. Η Λαγούτα αναφέρεται για πρώτη φορά σε συμβολαιογραφικό έγγραφο το 1271 και ως Λαβούτα το 1373, το 1583 ως Laguta με 107 κατοίκους στην επαρχία Μπελβεντέρε και οι Vacchiotes με 59 κατοίκους επίσης το 1583. Νωρίτερα, βρίσκουμε τους Βακιώτες σε έγγραφα του 14ου αιώνα. Το παλιό πηγάδι στα νοτιοανατολικά της Λαγούτας χρονολογείται από την εποχή της αραβικής κατάκτησης. Το 1931 ανεγέρθηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο στον ίδιο οικισμό. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Πληροφορίες για το χωριό στον ιστότοπο του Δήμου Αρκαλοχωρίου.
Εθνόσημο του Ανατολικού Τιμόρ

Το νέο εθνόσημο του Ανατολικού Τιμόρ (επίσημη ονομασία: Timor-Leste) εισήχθη στις 18 Ιανουαρίου 2007 με το Νόμο 02/2007 και βασίζεται στο σχέδιο του 1975, το οποίο καθιερώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1975 όταν η χώρα κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της. Περιλαμβάνει το θυρεό του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης του Τιμόρ (Conselho Nacional de Resistência Timorense).

 Τα κύρια στοιχεία του είναι δύο σταυροειδή Σούρικς (παραδοσιακά ξίφη του Τιμόρ), μαζί με ένα δόρυ και 2 βέλη. Το όνομα της χώρας αναγράφεται με κόκκινα γράμματα στην επίσημη (πορτογαλική) γλώσσα σε λευκό δακτύλιο γύρω από το θυρεό και έναν ήλιο με 14 ακτίνες. Αναγράφεται επίσης στην πορτογαλική το ρητό: Unidade, Accao, Progresso (Ενότητα, Δράση, Πρόοδος). Ο θυρεός του Πορτογαλικού Τιμόρ ακολουθούσε το ίδιο μοτίβο με τις άλλες πορτογαλικές αποικίες, με το έδαφος να αντιπροσωπεύεται από έναν ασπρόμαυρο Δομινικανό σταυρό σε αναγνώριση του ρόλου που διαδραμάτισε το τάγμα των Δομινικανών στο να ασπαστούν τον καθολικισμό οι κάτοικοι του Τιμόρ. Το 1975 η Ινδονησία εισέβαλε στο Ανατολικό Τιμόρ και το προσήρτησε την επόμενη χρονιά ως την 27η επαρχία της (Timor Timur). Στη διάρκεια εκείνης της περιόδου, το ινδονησιακό Ανατολικό Τιμόρ είχε το δικό του θυρεό, ο οποίος παρέμεινε μέχρι το τέλος της ινδονησιακής κατοχής, το 1999. Ο θυρεός αποτελούνταν από μια χρυσή ασπίδα με στεφάνια από στάρι και βαμβάκι και ένα κλειστό στρογγυλό περίγραμμα, το οποίο περιείχε καλλιτεχνικά σχεδιασμένα κτήρια. Στην κορυφή ήταν μια μπλε ασπίδα που απεικόνιζε ένα χρυσό αστέρι, σύμβολο της μονοθεϊστικής λατρείας. Κάτω από το κυκλικό σχέδιο βρισκόταν ένα παραδοσιακό μαντίλι κεφαλιού (καϊμπάουκ) που έφερε την επιγραφή "Timor Timur". Κατά την περίοδο της προσωρινής διοίκησης από τα Ηνωμένα Έθνη , χρησιμοποιήθηκε η σφραγίδα με το νησί Τιμόρ, έναν κροκόδειλο, μια παραδοσιακή μαντίλα κεφαλιού και διάφορα σχέδια. Στη σφραγίδα αναγράφονταν οι λέξεις Timor Lorosa’e και Governu στη γλώσσα Τετούμ ή Timor Leste και Governo στα πορτογαλικά. Το πρώην εθνόσημο περιελάμβανε το θυρεό του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης του Τιμόρ (Conselho Nacional de Resistência Timorense). Κύρια στοιχεία του ήταν δύο σταυρωτά παραδοσιακά ξίφη (Σούρικς) μαζί με ένα δόρυ, ένα αστέρι και δύο βέλη. Το όνομα της χώρας, στα πορτογαλικά, ήταν σε έναν μπλε δακτύλιο γύρω από την ασπίδα και έναν ήλιο με 14 ακτίνες. Το σύνθημα στο πανό σημαίνει: "Τιμή, Πατρίδα και Λαός". https://web.archive.org/web/20080608224408/http://flagspot.net/flags/tl!1967.html - Πρόταση για σημαία του 1967 (Σημαίες του Κόσμου)
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μποττιτσέλλι)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι πίνακας του Σάντρο Μποττιτσέλλι που φιλοξενείται στην πινακοθήκη του παλατιού των Ουφίτσι με αριθμό καταλόγου 1316. Είναι τέμπερα σε σανίδι διαστάσεων 150 χ 156 εκατοστά.

 Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του Benedetto Guardi, το 1489 για το Αβαείο της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής του Τσεστέλο. Ο πίνακας είχε χαθεί και ξαναβρέθηκε το 1872. Παρουσιάζεται από τον καλλιτέχνη το κλασικό εικονογραφικό θέμα του Ευαγγελισμού ( σύμφωνα με το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον), κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέπτεται την Παναγία για να της αναγγείλει το Χαρμόσυνο Μήνυμα. Η σκηνή παρουσιάζεται μέσα σε ένα δωμάτιο δομημένο σύμφωνα με τους κανόνες της προοπτικής. Το δάπεδο είναι σχεδιασμένο με τετράγωνα, χωρισμένα με γραμμές που συγκλίνουν προς το εξωτερικό τοπίο, ανάμεσα από τις δύο μορφές, δίνοντας έτσι την αίσθηση του βάθους. Ο άγγελος, εμφανίζεται ευλαβικά γονατιστός μπροστά στην Μαρία με το στόμα του ελαφρώς ανοιχτό, αφήνοντας να εννοηθεί ότι βρίσκεται στη διαδικασία να προφέρει τα λόγια του Ευαγγελίου του Λουκά. Κρατώντας στο χέρι του κρίνο, σύμβολο της αγνότητας απευθύνεται καθησυχαστικά στην Παναγία η οποία με μια κίνηση γεμάτη χάρη δείχνει την κατάπληξη της. Με αυτές τις χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών των δύο προσώπων, που τραβούν το βλέμμα του θεατή εκφράζεται η αίσθηση της δράσης του επεισοδίου του Ευαγγελισμού. Πίσω από το παράθυρο διακρίνει κανείς ένα ειδυλλιακό τοπίο στο μέσον του οποίου βρίσκεται μια νεαρή βελανιδιά. Το ποτάμι, οι λόφοι και τα κάστρα που εικονίζονται δεν θεωρούνται τυπικό θέμα της Τοσκάνης αλλά για κάποιους είναι μια υπενθύμιση της χαμένης Εδέμ, ένας εξιδανικευμένος κόσμος. Η κορνίζα είναι πλούσια διακοσμημένη με ζωφόρο και παραστάδες . Κάτω αριστερά και δεξιά διακρίνεται το οικόσημο της οικογένειας Guardi (σκύλος ανορθωμένος). Ακολουθεί η διπλή επιγραφή στα λατινικά: Αριστερά, με τα λόγια της αναγγελίας της χαρμόσυνης είδησης απο τον Άγγελο:"SPIRITUS SANTUS SUPERVENIET IN TE ET VITUS ALTISSIMI OBUMBRAVIT TIBI" (Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι - Κατά Λουκάν 1.35) Δεξιά, η απάντηση της Παναγίας "ECCE ANCILLA DOMINI. FIAT MIHI SECUNDUM VERBUM TUUM" (Ιδού η δούλη Κυρίου. Γένοιτό μου κατά το ρήμα σου -Κατά Λουκάν 1.38) Στο κέντρο έχουμε μια μικρή Pietà με τον Χριστό όρθιο στον Τάφο από τον οποίο κρέμεται η Ιερά Σινδόνη Sir George Francis Hill (1867-1948) (1916). The annunciation: XII representations. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 28. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012.
Αναγέννηση Τραχωνίου

Η Αναγέννηση Τραχωνίου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Τραχώνι της επαρχίας Λεμεσού. Η Αναγέννηση έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Τραχωνίου.

 Η Αναγέννηση ιδρύθηκε το 1979. Μέχρι το 2005 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού. (ΕΠΟΛ). Το 2005 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στη δεύτερη συμμετοχή της στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 2006-07. τερμάτισε στην τρίτη θέση και προβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην Γ΄ κατηγορία για 2 περιόδους. Υποβιβάστηκε την περίοδο 2008-09. Ακολούθησαν δύο περίοδοι στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2010-11 υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ και το 2018 ανέστειλε τη λειτουργία της. Το 2022 επανήλθε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ. Το 2016 κέρδισε τη συμμετοχή της στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ μέσω του πρωταθλήματος ένταξης 2016, ωστόσο αποσύρθηκε και δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ. Πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ (3): 2012-13, 2014-15, 2015-16 Κυπελλούχος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ (1): 2015-16 Super Cup ΕΠΟΛ (1): 2015 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αναγέννηση Τραχωνίου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου Κρήτης

Ο Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Νέα Φορτέτσα του Ηρακλείου Κρήτης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1959, χρώματα του συλλόγου είναι το βυσσινί και το λευκό και έμβλημα του συλλόγου είναι ο Διπλός πέλεκυς, κρητικό ιερογλυφικό της Μινωικής γλώσσας κατά τα χρόνια του Μινωικού πολιτισμού. Ο σύλλογος δραστηριοποιείται αποκλειστικά το άθλημα του ποδοσφαίρου και διαθέτει πλήρη ποδοσφαιρικό τμήμα ανδρών όλων των ηλικιακών τμημάτων. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου στις οποίας τις διοργανώσεις και λαμβάνει μέρος. Έχει αγωνιστεί 3 φορές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής και 1 φορά στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής . Έδρα του αποτελεί το γήπεδο του Πανεπιστημίου στη συνοικία Νέα Φορτέτσα του Ηρακλείου.

 Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Μινωική ιδρύθηκε επίσημα το 1959 και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, έχοντας Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 799. Έχει αναδειχθεί 3 φορές (1978-79, 1986-87 και 2002-03) πρωταθλήτρια και 1 φορά (1987-88) κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Η Μινωική εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις εθνικές κατηγορίες τη σεζόν 1979-80, όποτε και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας που ήταν πρόδρομος της Γ' Εθνικής. Τερμάτισε στη 18η θέση σε σύνολο 20 ομάδων του 1ου ομίλου και υποβιβάστηκε, έχοντας αντιπάλους μεταξύ άλλων τους Π.Α.Ο. Ρουφ, Αθηναϊκό, Ιωνικό Νίκαιας, Ατρόμητο Πειραιώς, Διαγόρα Ρόδου και τους συντοπίτες Π.Ο.Α. και Εργοτέλη. Τη σεζόν 1987-88 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Δ' Εθνική κατηγορία. Τερμάτισε τελευταία στην 16η θέση του 4ου ομίλου και υποβιβάστηκε. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε εκ νέου τη σεζόν 1990-91, όποτε και υποβιβάστηκε τερματίζοντας πίσω από τον Α.Ο. Πλατανιά Χανιών στην 16η θέση σε σύνολο 20 ομάδων του 10ου ομίλου και τη σεζόν 2003-04, όποτε και τερμάτισε στη 14η θέση σε σύνολο 17 ομάδων του 10ου ομίλου και υποβιβάστηκε.Η Μινωική αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α1' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Τη σεζόν 2017-18 τερμάτισε στην 3η θέση διεκδικώντας την άνοδο. Στην ετήσια χοροεσπερίδα του συλλόγου στις 14 Ιουλίου του 2018 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ο ύμνος του συλλόγου, από τον καλλιτέχνη Στράτο Κουμπά. Ο ύμνος του συλλόγου γράφτηκε από τους Στράτο Κουμπά και Γιάννη Γιακανίκη και επισημοποιήθηκε από τον σύλλογο στις 2 Αυγούστου του 2018. Πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 2 1978-79, 2002-03 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 1 1987-88 Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Ηρακλείου Επίσημη σελίδα facebook του συλλόγου
Οι Κόρες της Σελήνης

Οι Κόρες της Σελήνης (Ισπανικά: Hijas de la luna) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2018.Πρωταγωνιστούν Μισέλ Ρενό, Ντανίλο Καρρέρα, Χάντε Φράσερ, Γεραλντίν Γαλβάν, Λόρε Γκρανιέβιτς Μάριο Μοράν, Γκονσάλο Πένια και Γιόναθαν Μπετσέρα.

 Η ιστορία διαδραματίζεται γύρω από τέσσερις αδελφές: τη Χουάνα Βικτόρια, μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται σε ένα πανδοχείο και ζει στην Πόλη του Μεξικού, τη Χουάν Σολεδάδ, μια νοσοκόμα, τη Χουάνα Μπάρμπαρα, μια πυγμάχο και τη Χουάνα Ινές, μια μοναχή. Λίγο πριν πεθάνει, η μητέρα της Χουάνα Βικτόρια, Ροσάουρα, της αποκαλύπτει ότι ο πραγματικός της πατέρας είναι ένας άνδρας που ονομάζεται Χουάν Οροπέσα, ένας ξενοδόχος από το Μαζατλάν. Πηγαίνει να τον συναντήσει και ανακαλύπτει ότι εκτός από το γεγονός ότι έχει ένα ετεροθαλή αδελφό, που ονομάζεται Σεμπαστιάν, υπάρχει η πιθανότητα να έχει και τρεις ετεροθαλής αδελφές. Ο Σεμπαστιάν και η Χουάνα Βικτόρια έχουν το καθήκον να τις βρουν και έτσι ξεκινά μια γεμάτη ρομαντισμό περιπέτεια και απροσδόκητες συναντήσεις. Μισέλ Ρενό ως Χουάν Βικτόρια Ραμίρες Νιέτο/Χουάν Βικτόρια ΟροπέσαΝιέτο Ντανίλο Καρρέρα ως Σεμπαστιάν Οροπέσα Χάντε Φράσερ ως Χουάνα Σολεδάδ Γκαρσία/Χουάνα Σολεδάδ Οροπέσα Γκαρσία Γεραλντίν Γαλβάν ως Χουάνα Ινές Μπαουτίστα/Χουάνα Ινές Οροπέσα Μπαουτίστα Λόρε Γκρανιέβιτς ως Χουάνα Μπάρμπαρα Τρεβίνιο/Χουάνα Μπάρμπαρα Οροπέσα Τρεβίνιο Μάριο Μοράν ως Μαουρίσιο Ιριάρτε Σαν Ρομάν Γκονσάλο Πένια ως Φερνάντο Ρουίς Μελγαρέχο Γιόναθαν Μπετσέρα ως Οκτάβιο Σάντσεζ Ομάρ Φιέρρο ως Χουάν Οροπέσα Ντελχάδο Σίντια Κλίτμπο ως Λεονόρα Ρουίς ντε Οροπέσα Μαριλούζ Μπερμούντες ως Εστεφανία Ιριάρτε Σαν Ρομάν Αλέξις Αγιάλα ως Ντάριο Ιριάρτε Εουχένια Καουδούρο ως Τερέσα Πέρες Αρσέλια Ραμίρες ως Μαργαρίτα Τρεβίνιο Μάρκο Ουριέλ ως Χαβιέρ Οροπέσα Ντελχάδο Χόρχε Γκαγιέγος ως Ρειμούντο Μιγκέλ Μαρτίνες ως Εχίδιο "Τοδοελμούντο" Γιάκι Σόουσα ως Ερευνήτρια Κάρλα Βάσκες Έκτορ Ορτέγα ως Πάδρε Καμίλο Χοσέ Μαρία Νιέτο ως Εντμούντο "Μουντίτο" Μπέα Ρανέρο ως Αδέλα Σέρχιο Ακόστα ως Ερνέστο Σιφουέντες Άρτσι Λαφράνκο ως Ζερόμ Φρανκφούρτ Φρανσίσκο Γκατόρνο ως Αλμπέρτο Σεντένο Τόρρες Ισάουρα Εσπινόσα ως Ηγουμένη Μαρικάρμεν Βέλα ως Μάιτε Αλεχάντρα Μπάρρος ως Ροσάουρα Ραμίρες Νιέτο Ρικάρδο Φράνκο ως Χενάρο Ρολντάν Νόρα Σαλίνας ως Εσμεράλδα Λαντέρος Χάρι Γέιτνερ ως Γουστάβο Ρέινα "Ελ Ντίβο" Μούντο Σιγιέρ ως Ντεντέκτιβ Αμέρικα Γκαμπριέλ ως Ίνγκριντ Μοντάλβο Ρότζερ Κάντεϊ ως Μάικλ Κόλεμαν Κάθεριν Κάστρο ως Λεονόρα Ρουίς ντε Οροπέσα (νεαρή) Αλμπέρτο Ρουίς ως Χουάν Οροπέσα Ντελχάδο (νεαρός) Εσπινόσα Παζ ως Ο ίδιος Μαριάνα "Μπάρμπι" Χουάρες ως Η ίδια Λαουρεάνο Μπρισουέλα ως Ο ίδιος La Original Banda El Limón ως Οι ίδιοι Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 6 Βραβεία TV Adicto Golden (Τίτλοι Έναρξης, Γυναίκα Ηθοποιός σε Δεύτερο Ρόλο, Πρωτοεμφανιζόμενη Ηθοποιός σε Δεύτερο Ρόλο, Γυναίκα Αποκάλυψη, Σενάριο, Σκηνοθεσία) 1 Βραβείο Bravo (Γυναίκα Ηθοποιός) Αναγνώριση του περιοδικού Q Qué...México ως επιτυχία της χρονιάς Βόρεια & Νότια Αμερική, Καραϊβική, Ευρώπη Μεξικό Ελ Σαλβαδόρ Δομινικανή Δημοκρατία Βολιβία Ισπανία Ονδούρα Χιλή Νικαράγουα Οι Κόρες της Σελήνης στην IMDb Hijas de la Luna en Las Estrellas
Φοιτητής

Φοιτητής είναι ένα άτομο που φοιτά σε σχολή Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ακόμη και ιδιωτικής (σε κολλέγιο) και το οποίο μαθαίνει με στόχο την εφοδίαση γνώσεων, την ανάπτυξη επαγγελμάτων και την επίτευξη απασχόλησης στον επιθυμητό τομέα.

 Μέλη των πανεπιστημίων, δηλαδή φοιτητές, καθηγητές αλλά και εργαζόμενοι όπως για παράδειγμα, οι καθαριστές δεν θεωρούνταν πολίτες της πανεπιστημιούπολής τους μέχρι τον 19ο αιώνα, αλλά του πανεπιστημίου τους. Επομένως, φοιτητές έκαναν φασαρίες στην πανεμιστημιούπολή τους τιμωρούνταν στο μπουντρούμι του πανεπιστημίου. Αυτή η κατάσταση οδήγησε συχνά σε συγκρούσεις με τους κατοίκους της πόλης. Οι μαθητές ήταν διαβόητοι για κατανάλωση alcohol, νυχτερινό θόρυβο και άγριες φάρσες. Το πανεπιστήμιο τους επέβαλε πρόστιμα σχετικά συγκριτικά ήπια, γι 'αυτό συχνά δεν ήταν δημοφιλές στον αστικό πληθυσμό, ακόμα κι αν κάποιος μπορούσε να κερδίσει καλά χρήματα από αυτούς.
Πέτρος Φερδινάνδος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Πέτρος Φερδινάνδος (γερμ. Peter Ferdinand, 12 Μαΐου 1874 - 8 Νοεμβρίου 1948) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και πρίγκιπας της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Τοσκάνης. Ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας της Τοσκάνης (1921-48).

 Ο Πέτρος Φερδινάνδος Σαλβαδόρ Κάρολος Λουδοβίκος Μαρία Ιωσήφ Λεοπόλδος Αντώνιος Ροβέρτος Πίος Παγκράτιος γεννήθηκε στο Σάλτσμπουρκ και ήταν ο τρίτος γιος του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης και της Αλίκης των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Πάρμας. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του, Λεοπόλδος Φερδινάνδος και Ιωσήφ Φερδινάνδος, έκαναν μοργανατικούς γάμους και έτσι αποκλείστηκαν από τη διαδοχή στο μεγάλο δουκάτο της Τοσκάνης. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία: το 1908 έγινε συνταγματάρχης, το 1911 υποστράτηγος και το 1914 στρατηγός. Με το ξεκίνημα το 1914 του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανέλαβε το 25ο Τμήμα Πεζικού και πολέμησε στη Γαλικία (Πολωνία-Ουκρανία) και στη Ν. Πολωνία εναντίον της Ρωσίας, ακολουθώντας το 2ο Σώμα του Αυστρο-Ουγγρικού Στρατού. Ο στρατηγός Μόριτς φον Άουφενμπερκ τον κατηγόρησε αργότερα ότι με τις ενέργειές του απέτρεψε την περικύκλωση του Ρωσικού Στρατού στη μάχη του Κομαρόβ. Το 1915 απολύθηκε και τον διαδέχθηκε στο 25ο Τμήμα ο υποστράτηγος Γιόζεφ Πολεσένσκυ. Το 1917 επέστρεψε στο Στράτευμα και ως στρατηγός του Πεζικού διηύθυνε τον Αυστριακό στρατό στο Ιταλικό μέτωπο. Πρώτα υπερασπίστηκε το Ότλερ και μετά κάλυψε τη 14η Γερμανική Στρατιά κατά την προέλασή της στη μάχη του Καπορέττο. Το 1918 το Σώμα του, που στάθμευε στο Τρεντίνο, ονομάστηκε 5ο Σώμα Στρατού. Στο τέλος του Πολέμου, διοίκησε τη 10η Στρατιά του Τρέντο εξ ονόματος του στρατάρχη Αλεξάντερ φον Κρόμπατιν. Απεβίωσε στο Σανκτ Γκίλγκεν του Σάλτσμπουρκ το 1948 σε ηλικία 74 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του ως τιτουλάριος μέγας δούκας της Τοσκάνης. Νυμφεύτηκε το 1900 τη Μαρία Χριστίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα, και είχε τέκνα: Γοδεφρείδος (1902-1984), τιτουλάριος μέγας δούκας της Τοσκάνης. Ελένη (1903-1924), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Αλβέρτο της Βυρτεμβέργης. Γεώργιος (1905-1952), πρίγκιπας της Τοσκάνης. Νυμφεύτηκε την κόμισσα Μαρία Βαλερία του Βάλντμπουργκ-Τσάιλ-Χόενεμς, κόρη της Ελισάβετ Φραγκίσκης των Αψβούργων-Λωρραίνης, και είχε τέκνα: Ράντμποτ (γενν. 1938). Βάλμπουργκα (γενν. 1942). Βερένα (1944-1945). Ιωάννης (27 Δεκεμβρίου 1946), θνησιγενής. Αικατερίνη (γενν. 1948). Αγνή (γενν. 1950). Γεώργιος (γενν. 1952). Ρόζα (1906-1983), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Αλβέρτο της Βυρτεμβέργης, σύζυγο της αποβιώσασας αδελφής της.
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1964

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1964 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 5 Ιουλίου του 1964. Ήταν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές πριν από την επιβολή του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, το οποίο εφάρμοσε δικτατορία, καταργώντας τα πολιτικά κόμματα και αναστέλλοντας τις συνταγματικές ελευθερίες του ελληνικού λαού επί μια ολόκληρη επταετία (1967-1974). Έτσι, οι επόμενες ελεύθερες δημοτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν έπειτα από συνολικά 11 έτη, το 1975. Στις εκλογές του 1964 υπήρξε μεγάλη πολιτική ένταση, λόγω του κλίματος πόλωσης μεταξύ Ενώσεως Κέντρου και ΕΡΕ.

 Στις δημοτικές εκλογές του 1964 υπήρξε εκτεταμένη συνεργασία μεταξύ της τότε κυβερνώσας Ε.Κ. του Γεωργίου Παπανδρέου με την Ε.Δ.Α., κάτι που είχε ως αποτέλεσμα οι περισσότεροι δήμαρχοι που προέκυψαν να προέρχονται από το χώρο της κεντροαριστεράς. Από τη σύμπραξη αυτή περισσότερο κερδισμένη αναδείχθηκε η Αριστερά, η οποία ενίσχυσε περαιτέρω τη θέση της στο πολιτικό προσκήνιο. Αντίθετα, η ΕΡΕ σημείωσε σημαντική οπισθοχώρηση. Από τους τρεις μεγάλους δήμους, μόνο η Θεσσαλονίκη εξέλεξε ανώτατο άρχοντα την Α΄ Κυριακή, τον Κ. Τσίρο που υποστηρίχθηκε από την ΕΔΑ και την Ε.Κ. και συγκέντρωσε το 49,7% των ψήφων ξεπερνώντας κατά σχεδόν 10 ποσοστιαίες μονάδες την εκλογική βάση (40%) Στην Αθήνα πρώτευσε (χωρίς όμως να εκλεγεί απευθείας) ο καθηγητής Νίκος Κιτσίκης (της ΕΔΑ) με 30%, έναντι των Γ. Πλυτά (Ε.Ρ.Ε.), Π. Κατσώτα (Ε.Κ.) και Άγ. Τσουκαλά. Στον Πειραιά πρώτος ήρθε ο συνδυασμός του Γ. Κυριακάκου της ΕΔΑ. Παρόμοια αποτελέσματα υπήρξαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπως στο Βόλο και στα Ιωάννινα με τον Γ. Μελανίδη, αλλά στην Πάτρα ανέλπιστα πρώτος αναδείχθηκε ο Νικόλαος Βέτσος της ΕΡΕ, οποίος όμως παραιτήθηκε τον Αύγουστο υπέρ του συμβούλου του Απ. Τσιτσάρα. Το Σεπτέμβριο του 1964 ανέλαβε οριστικά ο Θεόδωρος Άννινος. Σε όσους δήμους ή κοινότητες δεν κατέστη δυνατή η άμεση εκλογή ανωτάτων αρχόντων, διενεργήθηκαν έμμεσες εκλογές, από ψηφοφορία μεταξύ των εκλεγέντων δημοτικών /κοινοτικών συμβούλων. Σαν Σήμερα: Εισβολή στη Βουλή Ίδρυμα Γεώργιου Παπανδρέου: Δημοτικές Εκλογές 1964 Φύλλο εφημερίδας «Έθνος», της Δευτέρας 6 Ιουλίου 1964, σελ. 1, 6 & 8 Φύλλο εφημερίδας «Μακεδονία» της Τρίτης 7 Ιουλίου 1964, σελ. 1 & 8
Ραμάτ Γκαν

Η Ραμάτ Γκαν είναι πόλη στην Περιφέρεια Τελ Αβίβ του Ισραήλ, βρίσκεται ανατολικά του Τελ Αβίβ. Η πόλη φημίζεται για τα χρηματιστήρια διαμαντιών, βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας και το ψηλότερο κτίριο του Ισραήλ, ο Πύργος Μοσέ Αβίβ. Στο τέλος του 2009, ο πληθυσμός ήταν 145.000.

 Τα πρώτα οικόπεδα αγοράστηκαν μεταξύ 1914-1918, ιδρύθηκε το 1921 ως κοινόχρηστος αγροτικός οικισμός. Μια σιωνιστική γεωργική αποικία που καλλιεργούσε σιτάρι, κριθάρι και καρπούζια. Το όνομα του οικισμού άλλαξε σε Ραμάτ Γκαν το 1923. Ο οικισμός συνέχισε να λειτουργεί ως μοχάβε (moshava) μέχρι το 1933, σε αυτό το διάστημα είχε 450 κατοίκους. Με τα χρόνια, η οικονομία μετατοπίστηκε από τη γεωργία στο εμπόριο και στη βιομηχανία. Μέχρι το 1946, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 12.000. Το 1950, η Ραμάτ Γκαν αναγνωρίστηκε ως πόλη. Το 1955, είχε πληθυσμό 55.000. Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Avraham Krinitzi που παρέμεινε στην εξουσία για 43 χρόνια. Το 1961, η δημοτική περιοχή του Ραμάτ Γκαν επεκταθεί προς τα ανατολικά. Το 1968 έγινε διεθνές γνωστό για την μεγαλύτερη συναλλαγή διαμαντιών ανά τον κόσμο στο Israel Diamond Exchange. Ανά τέσσερα χρόνια στην πόλη διοργανώνονται οι αγώνες Μακάμπι. Στην πόλη προπονείται και εδρεύει και η Εθνική ποδοσφαίρου του Ισραήλ. Αδελφοποιήσεις υπάρχουν με τις ακόλουθες πόλεις:
Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006

Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006 είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του γερμανικού power metal συγκροτήματος Helloween, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Steamhammer. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε με τον εναλλακτικό τίτλο Live in Sao Paulo, ενώ παράλληλα εκδόθηκε σε μορφή DVD με τον τίτλο Live on 3 Continents.Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Keeper of the Seven Keys: The Legacy" και πιο συγκεκριμένα στις συναυλίες τους στο Σάο Πάολο, την Σόφια και το Τόκιο.

 Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 26 Φεβρουαρίου 2007 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006" είχε την εξής μορφή: Άντι Ντέρις - φωνητικά Μίκαελ Γουάικατ - κιθάρα Σάσα Γκέρστνερ - κιθάρα, πλήκτρα Μάρκους Γκρόσκοπφ - μπάσο Ντάνιελ Λέμπλε - τύμπανα Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006 - Helloween | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Helloween - Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006 - Metal Storm Helloween - Keeper of the Seven Keys – The Legacy World Tour 2005/2006 - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου (Ε.Π.Σ.Σ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Σάμου. Εδρεύει στην πόλη της Σάμου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων υποδομών: Κ-12,Κ14 και Κ16. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο. Η ΕΠΣΣ απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και Κύπελλο Ήθους στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.

 Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου συστάθηκε το 1931 σαν Ε.Π.Α.Σ. ενώ το 1932 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. σαν Ε.Π.Σ.Σ. Μεταπολεμικώς επανασυστάθηκε το 1951. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Σάμου 2017-18 είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία (10 ομάδες) Β΄ Κατηγορία (6 ομάδες) Πηγή: Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο Οι κατακτήσεις ανά σύλλογο του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Σάμου είναι η εξής: Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Σάμου. Πηγή: samossport.blogspot.com Πηγή: samossport.blogspot.com http://www.i-sport.gr Αρχειοθετήθηκε 2009-03-16 στο Wayback Machine. http://www2.egeonet.gr Επίσημος ιστότοπος
Στέφανος Σκουλούδης

Ο Στέφανος Σκουλούδης (23 Νοεμβρίου 1838 - 20 Αυγούστου 1928) υπήρξε Έλληνας πολιτικός και τραπεζίτης. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1915-1916, θήτευσε υπουργός και εκλέχτηκε αρκετές φορές βουλευτής. Ήταν επίσης σημαντικός συλλέκτης πινάκων. Τη συλλογή του την κληροδότησε αργότερα στην Εθνική Πινακοθήκη.

 Ο Σκουλούδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από οικογένεια Κρητικών. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ακολούθως φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη γενέτειρά του όπου και ανέλαβε την διεύθυνση της «εν Τουρκία» αντιπροσωπείας των εμπορικών καταστημάτων των αδελφών Ράλλη. Σε σύντομο μετέπειτα χρόνο ίδρυσε μαζί με τους Ανδρέα Συγγρό και Γ. Κορωνιό την «Τράπεζα της Κωνσταντινούπολης». Απέκτησε μεγάλη περιουσία και αποφάσισε το 1876 να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Μετά την ίδρυση της «Εταιρείας Κωπαΐδας» έπαυσε να ασχολείται με τραπεζικές εργασίες και άρχισε να αναμιγνύεται με την πολιτική. Το 1877 διορίστηκε ως αντιπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης ενόψει των διαπραγματεύσεων με Αλβανούς παράγοντες με αντικείμενο συζήτησης μια ενδεχόμενη ελληνοαλβανική συμμαχία εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1881 εκλέχτηκε βουλευτής Σύρου και Θηβών για πρώτη φορά συντασσόμενος στο κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη. Το 1883 διετέλεσε άμισθος Πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ισπανία (Μαδρίτη). Αργότερα χρημάτισε υπουργός Ναυτικών στην Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1892. Συμμετείχε στην Ελληνική αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη Ειρήνης στο Λονδίνο. Μετά δε την παραίτηση της Κυβέρνησης Αλέξανδρου Ζαΐμη (1915), σχημάτισε Κυβέρνηση (την Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915) της οποίας μετείχαν όλοι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης και η οποία κατά το τότε Σύνταγμα εγκρίθηκε από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄. Το 1916 κατόπιν ιταμού τελεσιγράφου των Συμμάχων η Κυβέρνηση εκείνη αναγκάσθηκε να παραιτηθεί και απογοητευμένος να αποσυρθεί πλέον από την ενεργό πολιτική. Δύο χρόνια αργότερα, το 1918, επερχόμενου του Ελευθερίου Βενιζέλου από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, απαγγέλθηκε στον Στέφανο Σκουλούδη, που είχε ταχθεί με τις απόψεις του Στέμματος, αλλά πλέον ιδιώτευε, κατηγορία «επί εσχάτη προδοσία». Ο Σκουλούδης προφυλακίστηκε και παραπέμφθηκε σε δίκη η οποία όμως στην πραγματικότητα ατόνησε λόγω της επικράτησης της αντιβενιζελικής παράταξης κατά της εκλογές του 1920 ενώ τον επόμενο χρόνο η Εθνοσυνέλευση κήρυξε ως άκυρες τις μέχρι τότε κυρώσεις που είχε υποστεί.Ο Στέφανος Σκουλούδης εκτός των αρχικών του τραπεζικών απασχολήσεων και εκείνης αργότερα στην πολιτική υπήρξε ένας μανιώδης συλλέκτης πινάκων ζωγραφικής καταρτίζοντας μια πολύτιμη εξ αυτών συλλογή. Την πολύτιμη εκείνη συλλογή πινάκων αργότερα κληροδότησε στην Εθνική Πινακοθήκη (Αθήνα). Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1928. «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 17ος, σελ. 30. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ. 67