Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011 ήταν η 56η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, μετά τη νίκη της Λένα στο διαγωνισμό του 2010 στο Όσλο της Νορβηγίας με το τραγούδι "Satellite". Ήταν η τρίτη φορά που η Γερμανία φιλοξένησε το διαγωνισμό (και η πρώτη μετά τη Γερμανική επανένωση), το είχε κάνει στο παρελθόν το 1957 και το 1983 (και τα δύο στη Δυτική Γερμανία). Με τη διοργάνωση να αναλαμβάνουν η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς Arbeitsgemeinschaft Rundfunkanstalten Deutschland (ARD) και Norddeutscher Rundfunk (NDR), ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Esprit Arena και αποτελούνταν από δύο ημιτελικούς στις 10 και 12 Μαΐου και τον τελικό στις 14 Μαΐου 2011. Τις τρεις ζωντανές εκπομπές παρουσίασαν οι Άνκε Ενγκέλκε, Γιούντιτ Ράκερς και Στέφαν Ράαμπ. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν σαράντα τρεις χώρες, που ισούται με το ρεκόρ της έκδοσης του 2008. Τέσσερις χώρες επέστρεψαν στο διαγωνισμό φέτος. Η Αυστρία επέστρεψε μετά την τελευταία συμμετοχή της το 2007, η Ουγγαρία επέστρεψε μετά την τελευταία συμμετοχή της το 2009, ο Άγιος Μαρίνος επέστρεψε μετά την πρώτη συμμετοχή του το 2008. Η Ιταλία επέστρεψε επίσης στο διαγωνισμό μετά την τελευταία συμμετοχή της δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1997. Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε το Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι "Running Scared" από τους Ell & Nikki, γραμμένο από τους Stefan Örn, Sandra Bjurman και Iain James Farquharson. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη του Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό, μετά από μόλις 4 χρόνια συμμετοχής, και η πρώτη νίκη για μία από τις χώρες του Νότιου Καυκάσου. Ήταν επίσης το πρώτο δίδυμο άνδρα-γυναίκας που κέρδισε το διαγωνισμό από το 1963. Η Ιταλία, η Σουηδία, η Ουκρανία και η Δανία ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα. Εκτός από την Ιταλία, η μοναδική άλλη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" που τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα ήταν η Γερμανία, τερματίζοντας δέκατη. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθησε λίγο πιο πίσω, τερματίζοντας ενδέκατο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά μετά την επαναφορά των επιτροπών παράλληλα με την τηλεψηφοφορία το 2009, όπου ο νικητής δεν κατέλαβε την πρώτη θέση στις ψήφους των επιτροπών. Η Ιταλία ήταν ο νικητής της κριτικής επιτροπής, ενώ το Αζερμπαϊτζάν ήταν ο νικητής της τηλεψηφοφορίας. Η μετάδοση του τελικού κέρδισε το βραβείο Rose d'Or (Χρυσό Ρόδο) για την καλύτερη ζωντανή κάλυψη εκδήλωσης.

 Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ - την έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας. Αυτός ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που πραγματοποιήθηκε έξω από την πρωτεύουσα της διοργανώτριας χώρας μετά το διαγωνισμό του 2004 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν επίσης ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία μετά την επανένωση της Γερμανίας, με τη Δυτική Γερμανία να είχε φιλοξενήσει στο παρελθόν το διαγωνισμό το 1957 και το 1983. Η Γερμανία ήταν επίσης το πρώτο μέλος των "Μεγάλων Πέντε" που φιλοξένησε τον Διαγωνισμό μετά την εφαρμογή του κανόνα το 2000 που επιτρέπει στους πέντε μεγαλύτερους χρηματοοικονομικούς υποστηρικτές της EBU - Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία και Ιταλία - να προκρίνονται αυτόματα στον τελικό παράλληλα με τον νικητή του προηγούμενου έτους. Το Esprit Arena - ένα πολυλειτουργικό γήπεδο ποδοσφαίρου - φιλοξένησε το διαγωνισμό. Το γήπεδο απέκτησε μια περίοδο ενοικίασης έξι εβδομάδων, προκειμένου να επιτρέψει την πραγματοποίηση εργασιών κατασκευής και αποσυναρμολόγησης σε σχέση με τον διαγωνισμό. Το γήπεδο φιλοξένησε 38.000 θεατές κατά τη διάρκεια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Το Ντίσελντορφ προσέφερε 23.000 κρεβάτια ξενοδοχείου και 2.000 επιπλέον κρεβάτια στη γύρω περιοχή του Ντίσελντορφ και σε πλοία στον ποταμό Ρήνο. Είκοσι τρεις πόλεις υποβάλλουν επίσημες προσφορές στον γερμανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Norddeutscher Rundfunk (NDR), προκειμένου να γίνουν οι διοργανώτριες πόλεις για το διαγωνισμό του 2011. Οκτώ από αυτές τις πόλεις συνέχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για τη διοργάνωση της εκδήλωσης όπως το Βερολίνο, το Αμβούργο, το Ανόβερο, το Γκελζενκίρχεν, το Ντίσελντορφ, η Κολωνία, η Φρανκφούρτη και το Μόναχο. Η NDR ανακοίνωσε στις 21 Αυγούστου 2010 ότι τέσσερις από αυτές τις πόλεις είχαν υποβάλει επίσημα αίτηση για τη διοργάνωση του Διαγωνισμού του 2011: το Βερολίνο, το Αμβούργο, το Ανόβερο και το Ντίσελντορφ. ΒερολίνοΥπήρξαν ανησυχίες σχετικά με την ιδέα προσφοράς του Βερολίνου, η οποία συνίστατο σε μια φουσκωτή σκηνή που θα χτιζόταν στην περιοχή υπόστεγων του Τέμπελχοφ. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στη NDR αμφισβήτησαν την ικανότητα του χώρου να παρέχει πλεονεκτικές ακουστικές συνθήκες. Ο ομιλητής του Βερολίνου, Ρίτσαρντ Μενγκ, ούτε το επιβεβαίωσε ούτε το αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι "το απόρρητο σχετικά με τις έννοιες των προσφορών υποσχέθηκε στη NDR". ΝτίσελντορφΣτις 24 Σεπτεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Fortuna Ντίσελντορφ είχε υποβάλει αίτηση στην Deutsche Fußball Liga για άδεια μετακίνησης των εντός έδρας αγώνων του στο Paul-Janes-Stadion, εάν το Esprit Arena στο Ντίσελντορφ κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού 2011. Αυτό το μήνυμα έδειξε ότι οι συνομιλίες με το Ντίσελντορφ για τη διοργάνωση του διαγωνισμού τραγουδιού στο Esprit Arena ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Ο σύλλογος αργότερα ανακοίνωσε στις 6 Οκτωβρίου 2010 ότι είχε λάβει άδεια να μετακινήσει τα παιχνίδια του εάν ήταν απαραίτητο.Η εφημερίδα Neue Ruhr Zeitung ανέφερε στις 12 Δεκεμβρίου 2010 ότι ο Fortuna Ντίσελντορφ επρόκειτο να μεταφερθεί στο Paul-Janes-Stadion λόγω του διαγωνισμού. Ο χώρος εκπαίδευσης του Fortuna Ντίσελντορφ δίπλα στο Esprit Arena θα ήταν εξοπλισμένος με κινητά περίπτερα από έναν ελβετικό ειδικό κατασκευαστή εκδηλώσεων, τον Nussli Group, δημιουργώντας 20.000 επιπλέον θέσεις. Αυτή η απόφαση ελήφθη επειδή το Arena Sportpark Ντίσελντορφ κατέχει καλύτερα λογιστικά προσόντα. ΑμβούργοΣτις 2 Οκτωβρίου 2010, η εφημερίδα Hamburger Abendblatt ανακοίνωσε ότι το Αμβούργο δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού του 2011, επειδή η πόλη δεν μπορούσε πλέον να πληροί τις απαιτούμενες οικονομικές προϋποθέσεις. Στις 12 Οκτωβρίου 2010, ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Norddeutscher Rundfunk (NDR) ανακοίνωσε ότι η Esprit Arena στο Ντίσελντορφ είχε επιλεγεί ως χώρος διοργάνωσης για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011.Υπόμνημα Χώρος διεξαγωγής Οι τέσσερις χώρες που είναι μέλη των "Μεγάλων Τεσσάρων", μαζί με την διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού, προκρίνονται αυτόματα στον τελικό. Δεδομένου ότι η Γερμανία ήταν και μέλος των "Μεγάλων Τεσσάρων" και ο διοργανωτής του διαγωνισμού του 2011, υπήρχε μια κενή θέση στον τελικό. Σε μια συνάντηση της Ομάδας Αναφοράς στο Βελιγράδι αποφασίστηκε ότι οι ισχύοντες κανόνες θα παραμείνουν σε ισχύ και ότι ο αριθμός των συμμετεχόντων στον τελικό θα μειωνόταν απλώς από είκοσι πέντε σε είκοσι τέσσερις. Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, η επίσημη λίστα συμμετοχής δημοσιεύτηκε από την EBU, η οποία όριζε ότι με την επιστροφή της Ιταλίας στο διαγωνισμό, αυτό το έθνος θα γίνει μέλος των "Μεγάλων Τεσσάρων" και θα γινόταν οι "Μεγάλες Πέντε". Αυτή η αλλαγή επέτρεψε στην Ιταλία την αυτόματη πρόκριση στους τελικούς, μαζί με τη Γαλλία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη διοργανώτρια Γερμανία, αποκαθιστώντας τον αριθμό των συμμετεχόντων στον τελικό σε είκοσι πέντε έθνη.Στις 30 Αυγούστου 2010 ανακοινώθηκε ότι ο Σβάντε Στοκσέλιους, Εκτελεστικός Επόπτης του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, θα αποχωρήσει από τη θέση του στις 31 Δεκεμβρίου 2010. Στις 26 Νοεμβρίου 2010, η EBU ανέφερε ότι ο Γιο Όλα Σαντ θα ήταν ο νέος Εκτελεστικός Επόπτης του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision. Η κλήρωση για τον προσδιορισμό των σειρών εμφάνισης στους ημιτελικούς πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2011. Όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εξαιρουμένων των αυτόματων φιναλίστ χωρίστηκαν σε έξι δοχεία, με βάση το ιστορικό των ψήφων αυτών των χωρών τα προηγούμενα χρόνια. Από αυτά τα δοχεία, οι μισοί (ή όσο το δυνατόν πλησιέστεροι στο μισό) διαγωνίστηκαν στον πρώτο ημιτελικό στις 10 Μαΐου 2011. Οι άλλοι μισοί σε αυτό το συγκεκριμένο δοχείο αγωνίστηκαν στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2011. Αυτή η κλήρωση έδρασε επίσης ως σειρά εμφάνισης, προκειμένου οι αντιπροσωπείες από τις χώρες να γνωρίζουν πότε θα ξεκινήσουν οι πρόβες τους και να καθορίσουν σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται στους ψηφοφόρους να ψηφίσουν. Η κλήρωση καθόρισε επίσης σε ποιον από τους ημιτελικούς οι αυτόματοι φιναλίστ θα μπορούσαν να ψηφίσουν.Ο ισραηλινός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός IBA ζήτησε να συμμετάσχει στον δεύτερο ημιτελικό, παρά στον πρώτο ημιτελικό που τραβήχτηκε στην κλήρωση, λόγω της Ημέρας Μνήμης του Ισραήλ που συμπίπτει με τον πρώτο ημιτελικό. Ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός NDR ζήτησε επίσης να του επιτραπεί να ψηφίσει στο δεύτερο ημιτελικό για λόγους προγραμματισμού. Ο σχεδιασμός του διαγωνισμού δημιουργήθηκε γύρω από το σύνθημα "Feel your heart beat"/"Νιώσε την καρδιά σου να χτυπά", με το λογότυπο και τα γραφικά στην οθόνη που σχεδιάστηκαν από την Turquoise Branding. Η καρτ ποστάλ που παρουσίαζε κάθε παράσταση περιελάμβανε το λογότυπο στα χρώματα της χώρας εκτέλεσης (π.χ. το Ηνωμένο Βασίλειο με κόκκινο, λευκό και μπλε). Στη συνέχεια, ένα γερμανικό μέρος εμφανίστηκε σε μια εικόνα που μοιάζει με παιχνίδι χρησιμοποιώντας φωτογραφία κλίσης και έγινε μια ιστορία εκεί, των οποίων οι κύριοι χαρακτήρες ήταν άνθρωποι που ζούσαν στη Γερμανία ή τουρίστες από αυτήν τη χώρα. Το σύνθημα του διαγωνισμού, "Feel your heart beat", στη συνέχεια εμφανίστηκε ή ειπώθηκε στην εθνική ή μητρική γλώσσα της χώρας. Για παράδειγμα, στην πρώτη καρτ ποστάλ που εμφανίζεται (της Πολωνίας), ο φίλος ρίχνει ένα κομμάτι χαρτί. Στη συνέχεια, η κάμερα σβήνει στο χαρτί, για να δείξει την πολωνική φράση "Poczuj bicie serca" χειρόγραφη πάνω της. Στη δεύτερη καρτ ποστάλ που εμφανίζεται (της Νορβηγίας), ένας ορειβάτης από τη Νορβηγία ανεβαίνει στην κορυφή ενός βουνού και φωνάζει τη νορβηγική φράση "Kjenn ditt hjerte slå.". Στη συνέχεια, η καρδιά εμφανίστηκε για άλλη μια φορά, και η σκηνή και το πλήθος μπορούσαν να φανούν, με ήχους καρδιακού παλμού και ροζ φώτα να παλίζουν σε ρυθμό με τον καρδιακό παλμό, πριν ξεκινήσει η παράσταση. Τα κύρια χρώματα των γραμματοκιβωτίων ήταν μαύρο και ροζ. Ο πίνακας αποτελεσμάτων έδειξε έναν εκπρόσωπο της χώρας να δίνει τις ψήφους του στα δεξιά, ενώ δείχνει έναν πίνακα αποτελεσμάτων στα αριστερά. Οι μεγάλοι βαθμοί (8, 10 και 12) επισημάνθηκαν με ροζ χρώμα, οι μικρότεροι βαθμοί (1-7) ήταν μοβ. Αυτός ο σχεδιασμός του πίνακα αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε ξανά το επόμενο έτος, με μικρές αλλαγές, όπως οι μεγάλοι βαθμοί να εμφανίζονται προοδευτικά μεγαλύτεροι σε μέγεθος σε σύγκριση με τους μικρότερους βαθμούς και τα επισημασμένα χρώματα άλλαξαν για να ταιριάζουν με το θέμα του 2012 , "Light your fire!"/"Ανάψτε τη φωτιά σας!". Το ARD, μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης για τη μετάδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στη Γερμανία, είναι από κοινού οργανισμός των περιφερειακών δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων της Γερμανίας. Το ARD έχει 10 μέλη. Οι χώροι που εξετάστηκαν βρίσκονται στις περιοχές τριών διαφορετικών μελών: το Βερολίνο βρίσκεται στην περιοχή μελών του Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB), το Αμβούργο και το Αννόβερο στην περιοχή Norddeutscher Rundfunk (NDR) και το Ντίσελντορφ εντός της περιοχής εκπομπής του Westdeutscher Rundfunk (WDR). Ενώ το NDR ήταν υπεύθυνο για τη μετάδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision τα τελευταία χρόνια, όταν ο τελικός έλαβε χώρα σε άλλες χώρες, το οικονομικό πεδίο εφαρμογής των τριών ραδιοτηλεοπτικών φορέων φάνηκε να έχει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία υποβολής αιτήσεων για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011. Το Tagesspiegel ανέφερε στις 7 Οκτωβρίου 2010 ότι το κόστος για τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης οδήγησε σε μια τεταμένη συζήτηση σχετικά με την απαραίτητη εξοικονόμηση σε άλλα περιεχόμενα του προγράμματος από τους τρεις ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Στις 16 Δεκεμβρίου 2010, το NDR ανακοίνωσε ότι οι Άνκε Ενγκέλκε, Γιούντιτ Ράκερς και Στέφαν Ράαμπ θα ήταν οι παρουσιαστές του διαγωνισμού. Ήταν η τρίτη φορά που τρεις άνθρωποι θα παρουσίαζαν το διαγωνισμό, μετά το 1999 και το 2010. Ο Ράαμπ είναι κυρίως γνωστός ως ο Γερμανός εκπρόσωπος στο διαγωνισμό του 2000 με το τραγούδι "Wadde hadde dudde da?", με την Ενγκέλκε να είναι ηθοποιός και κωμικός και τη Ράκερς να είναι δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Στις 13 Οκτωβρίου 2010, ο Thomas Schreiber, συντονιστής του ARD, περιέγραψε λεπτομέρειες σχετικά με την ιδέα της εκδήλωσης του Ντίσελντορφ. Το Esprit Arena έπρεπε να χωριστεί σε δύο μέρη χωριστά μεταξύ τους. Από τη μία πλευρά του σταδίου θα εγκατασταθεί η σκηνή, ενώ η άλλη θα λειτουργεί ως "γκαρνταρόμπα" για τις αποστολές των καλλιτεχνών. Μια αθλητική αρένα δίπλα στο Esprit Arena θα λειτουργούσε ως κέντρο Τύπου για την εκδήλωση. Το Esprit Arena προσέφερε άνετα καθίσματα σχετικά κοντά στη σκηνή που δημιούργησε μια ατμόσφαιρα σε αρένα εσωτερικών εκδηλώσεων παρά μια ατμόσφαιρα ποδοσφαίρου-γηπέδου. Υπήρχαν σχέδια που θα επέτρεπαν στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει τις πρόβες. Συνολικά, τα εισιτήρια πωλήθηκαν για επτά παραστάσεις (τον τελικό, δύο ημιτελικούς και τέσσερις πρόβες).Είπε επίσης σε αυτή τη συνέντευξη ότι τα εισιτήρια για την εκδήλωση ήταν πιθανό να πωληθούν "εντός των επόμενων τεσσάρων εβδομάδων" (μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου 2010). Το NDR είχε ήδη ανοίξει ένα e-mail-newsletter προεγγραφής στον ιστότοπό της για όλα τα άτομα που ενδιαφέρονται για εισιτήρια για την εκδήλωση.Οι πωλήσεις εισιτηρίων ξεκίνησαν στις 12 Δεκεμβρίου 2010 στις 12:12 CET στον ιστότοπο www.dticket.de, ο μόνος εξουσιοδοτημένος πωλητής. Ωστόσο, η σελίδα εισιτηρίων άνοιξε για πωλήσεις περίπου δύο ώρες νωρίτερα από ό, τι είχε αρχικά διαφημιστεί. Αυτή η ανακοίνωση έγινε από ένα ενημερωτικό δελτίο ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που στάλθηκε στους προεγγραφείς αγοραστές λίγα λεπτά πριν από το άνοιγμα, δίνοντάς τους ένα μικρό όφελος στην απόκτηση εισιτηρίων. Τα τελικά 32.000 εισιτήρια που τέθηκαν σε πώληση στις 12 Δεκεμβρίου εξαντλήθηκαν σε λιγότερο από έξι ώρες. Μόλις είχαν καθοριστεί οι θέσεις της κάμερας, μερικές χιλιάδες επιπλέον εισιτήρια τέθηκαν σε πώληση. Τα εισιτήρια για τους ημιτελικούς πωλήθηκαν στα μέσα Ιανουαρίου, όταν ήταν γνωστό ποιες χώρες θα συμμετάσχουν σε κάθε ημιτελικό. Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, η EBU επιβεβαίωσε ότι 43 χώρες θα συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό του 2011. Η έκδοση του 2011 είδε τις επιστροφές της Αυστρίας, η οποία συμμετείχε τελευταία το 2007, της Ιταλίας, η οποία συμμετείχε τελευταία το 1997, του Αγίου Μαρίνου, που είχε λάβει μέρος μόνο το 2008 και της Ουγγαρίας, η οποία συμμετείχε τελευταία το 2009. Το Μαυροβούνιο είχε υποβάλει αίτηση συμμετοχής στο διαγωνισμό στις 4 Δεκεμβρίου, αλλά αποφάσισε να μην συμμετάσχει και αποσύρθηκε στις 23 Δεκεμβρίου, δύο ημέρες πριν από την προθεσμία της 25ης Δεκεμβρίου.Η Σλοβακία ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το Διαγωνισμό του 2011 για οικονομικούς λόγους, παρά τη διεξαγωγή δημόσιας δημοσκόπησης στον ιστότοπο της Slovenská televízia (STV) σχετικά με τη συμμετοχή της στην Eurovision, η οποία έλαβε θετική ψήφο 87,5%. Η STV ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να επιστρέψει στο διαγωνισμό του 2012. Ωστόσο, η αίτηση της Σλοβακίας παρέμεινε στον προσωρινό κατάλογο, με αποτέλεσμα τη συνεχιζόμενη συμμετοχή της Σλοβακίας στο διαγωνισμό του 2011. Η STV ανακοίνωσε τον Ιανουάριο του 2011 ότι η Σλοβακία θα αποσυρθεί από το διαγωνισμό, επικαλούμενη οικονομικούς λόγους και οργανωτικές αλλαγές. Ωστόσο, η χώρα καταχωρίστηκε από την EBU ως μία από τις ημι-φιναλίστ χώρες στην ημιτελική κλήρωση κατανομής στις 17 Ιανουαρίου, και η STV επιβεβαίωσε αργότερα ότι θα συνεχίσει τη συμμετοχή τους για να αποφύγει πρόστιμο για καθυστερημένη απόσυρση.Σε μια συνάντηση στο Βελιγράδι στις 28 Αυγούστου 2010, η EBU αποφάσισε ότι κάθε χώρα έπρεπε να επιλέξει τον καλλιτέχνη και το τραγούδι της πριν από τις 14 Μαρτίου 2011. Στις 15 Μαρτίου 2011, η κλήρωση για την σειρά εμφάνισης στην διοργανώτρια πόλη. Η ημιτελική κλήρωση κατανομής πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου στο Ντίσελντορφ. Αρκετοί καλλιτέχνες επέστρεψαν στον διαγωνισμό του 2011, συμπεριλαβανομένων των Ντίνο Μέρλιν, που εκπροσώπησε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη το 1999, του Γκούναρ Όλασον (μέλος του συγκροτήματος Sjonni's Friends) με την Ισλανδία, έχοντας συμμετάσχει τελευταία φορά στο διαγωνισμό του 2001 με τους Two Tricky. και του συγκροτήματος της Μολδαβίας, Zdob şi Zdub, οι οποίοι είχαν ξανά εκπροσωπήσει τη χώρα το 2005. Οι TWiiNS από τη Σλοβακία επανήλθαν, καθώς έκαναν φωνητικά στη συμμετοχή της Τσεχίας του 2008.Ήταν η πρώτη φορά από το διαγωνισμό του 1958 και η δεύτερη στην ιστορία του διαγωνισμού που δύο πρώην νικητές επέστρεψαν τον ίδιο χρόνο: η Dana International που κέρδισε για το Ισραήλ το 1998 και η Λένα Μάιερ-Λάντρουτ που κέρδισε για τη Γερμανία το 2010, φέρνοντας το διαγωνισμό στο Ντίσελντορφ. Ο Στέφαν Ράαμπ που εκπροσώπησε τη Γερμανία στο διαγωνισμό του 2000 και εμφανίστηκε ως διευθυντής ορχήστρας και καλλιτέχνης φωνητικών για άλλες Γερμανικές συμμετοχές, παρουσίασε το διαγωνισμό. Ο πρώτος ημιτελικός έγινε στις 10 Μαΐου 2011. Στον τελικό προκρίθηκαν οι 10 χώρες που συγκέντρωσαν τους περισσότερους βαθμούς, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας σε συνδυασμό με τη βαθμολογία της κριτικής επιτροπής. Η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισαν σ' αυτόν τον ημιτελικό. Ο δεύτερος ημιτελικός έγινε στις 12 Μαΐου 2011. Στον τελικό προκρίθηκαν οι 10 χώρες που συγκέντρωσαν τους περισσότερους βαθμούς, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας σε συνδυασμό με τη βαθμολογία της κριτικής επιτροπής. Η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία ψήφισαν σ' αυτόν τον ημιτελικό. Ο τελικός έγινε στις 14 Μαΐου 2011. Μόνο οι "Big Five" πέρασαν αυτομάτως στον τελικό. Από τους δύο ημιτελικούς στις 10 και 12 Μαΐου 2011, είκοσι χώρες προκρίθηκαν για τον τελικό. Συνολικά, οι χώρες ήταν 25. Το σύστημα ψηφοφορίας ήταν το ίδιο με αυτό του 2010, όπου ο νικητής αναδείχθηκε με τον συμψηφισμό της βαθμολογίας των τηλεθεατών και της κριτικής επιτροπής την κάθε χώρας. Οι τηλεθεατές μπορούσαν να ψηφίζουν κατά τη διάρκεια των ερμηνειών και η ψηφοφορία έληξε 15 λεπτά μετά το τέλος των εμφανίσεων. 12 βαθμοί Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του πρώτου ημιτελικού: 12 βαθμοί Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του δεύτερου ημιτελικού: 12 βαθμοί Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του τελικού: Ένας αριθμός ρεκόρ 20 χωρών έλαβε τουλάχιστον ένα σύνολο 12 βαθμών κατά τη διάρκεια του τελικού. Οι μόνες πέντε χώρες που δεν έλαβαν πλήρη βαθμολογία (δωδεκάρι) ήταν η Εσθονία, η Ρωσία, η Ελβετία, η Γερμανία και η Σερβία. Η Εσθονία ήταν η μόνη χώρα χωρίς βαθμολογία 8, 10 ή 12 βαθμών, και έτσι το όνομά της δεν αναφέρθηκε ποτέ δυνατά κατά την ψηφοφορία. Τα βραβεία που φέρουν το όνομα του Μαρσέλ Μπεζανσόν απονεμήθηκαν και το 2011. Τα βραβεία υποδιαιρούνται σε 3 κατηγορίες: Καλλιτεχνικό, Βραβείο Κοινού και Βραβείο Τύπου. Τα βραβεία του Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision (περισσότερο γνωστού ως OGAE) απονέμονται από διαφορετικά φαν κλαμπ ανά τον κόσμο. Παρακάτω παρατίθενται τα 5 πρώτα συνολικά αποτελέσματ Το χιουμοριστικό βραβείο Barbara DEx για το χειρότερο ντύσιμο απονεμήθηκε από τον δικτυακό τόπο House of Eurovision στη συμμετοχή της Γεωργίας, με το τραγούδι "One More Day" σε ερμηνεία της Ελντρίν. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, η σειρά με την οποία ανακοινώθηκαν οι βαθμολογίες από τις χώρες δεν ήταν η ίδια με τη σειρά παρουσίασης των τραγουδιών. Αντίθετα, προκειμένου να μειωθεί η πιθανότητα να υπάρξει απόλυτος νικητής από την έναρξη, η σειρά ψηφοφορίας καθορίστηκε την τελευταία στιγμή. Στη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού, πολλοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί έχασαν την επαφή με τους σχολιαστές τους εξαιτίας τεχνικού προβλήματος με τον ήχο. Το ζήτημα επιλύθηκε και ο δεύτερος ημιτελικός δεν παρουσίασε προβλήματα . Συμμετέχουσες χώρεςΜη συμμετέχουσες χώρες Επίσημη ιστοσελίδα