IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Mercury Mystique

To Mercury Mystique ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercury, που ήταν θυγατρική της Ford (η οποία την ίδρυσε το 1938 και τελικώς την απέσυρε οριστικά ως εταιρεία από την παραγωγή στις 4 Ιανουαρίου 2011). Το Mystique κατασκευάστηκε από τις 15 Αυγούστου 1994 έως τις 19 Νοεμβρίου 1999, και μαζί με το σχεδόν πανομοιότυπο Ford Contour, αντικατέστησαν τα Ford Tempo και Mercury Topaz αντίστοιχα. Και τα δύο, Mystique και Contour, ήταν βασισμένα στο ευρωπαϊκό Ford Mondeo πρώτης γενιάς, ενώ και τα δύο μοντέλα κατασκευάζονταν στα ίδια εργοστάσια και μάλιστα ξεκίνησαν να παράγονται στις 15 Αυγούστου 1994 και έφτασαν στις αντιπροσωπείες των Ηνωμένων Πολιτειών στις 29 Σεπτεμβρίου 1994.

 Η παραγωγή του Mystique ξεκίνησε στις 15 Αυγούστου 1994 και το μοντέλο έφτασε στην αγορά της Βόρειας Αμερικής το φθινόπωρο, για τη σεζόν (model year) του 1995. Το Mystique και το κάπως φθηνότερο δίδυμο Ford Contour είχαν εμφανώς μεγαλύτερες διαστάσεις από τους προκατόχους τους (τα Mercury Topaz και Ford Tempo αντίστοιχα), καθώς είχαν προέλθει από το μεσαίο γερμανικό Ford Mondeo. Ως αποτέλεσμα, είχαν φτάσει στην τάξη μεγέθους της μεσαίας κατηγορίας D. Από την άλλη όμως, θεωρήθηκαν από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό ως πολύ μικρών διαστάσεων για την μεσαία κατηγορία με βάση τα δεδομένα των ΗΠΑ και του Καναδά και οι πωλήσεις τους στα κράτη αυτά ήταν εξ αρχής μέτριες, παρά τις προσπάθειες της Ford να αυξήσει τους εσωτερικούς χώρους, με διαδοχικούς επανασχεδιασμούς των καθισμάτων που έγιναν κατά τη διάρκεια της σεζόν του 1996. Στις αρχές του 1997, ξεκίνησε αρκετά νωρίς η σεζόν του 1998, με μια εμφανή ανανέωση σε όλα τα Mystique και στα Contour, που βασίστηκε τότε στο λίφτινγκ της αισθητικής του ευρωπαϊκού Ford Mondeo, ένα λίφτινγκ που είχε μπει στην παραγωγή στις 1 Σεπτεμβρίου 1996 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ευρώπη τον Οκτώβριο. Τελικώς, η παραγωγή του Mystique έληξε στις 19 Νοεμβρίου 1999, αν και τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν ως μοντέλα της σεζόν του 2000, ενώ η παραγωγή του δίδυμου Contour έφτασε έως τις 18 Φεβρουαρίου 2000. Όπως και στο Ford Contour, όλα τα Mercury Mystique έφεραν στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους και, παρομοίως, από τη σεζόν του 1998 τοποθετήθηκαν νέοι αερόσακοι δεύτερης γενιάς, που άνοιγαν με λιγότερη δύναμη από τους παλαιότερους. Σε όλες τις εκδόσεις του Mystique υπήρχε και προαιρετικό Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS). Τις σεζόν του 1995 και του 1996, προσφερόταν και έξτρα Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), που μπορούσε να επεμβαίνει σε όλες τις πιθανές ταχύτητες, αλλά μετά παραδόξως διακόπηκε, όπως συνέβη τότε και στο δίδυμο Contour. Επίσης, παρομοίως με το Contour, ούτε στο Mercury Mystique υπήρξαν ποτέ πλευρικοί αερόσακοι. www.consumerguideauto.com/ 1995-2000 Mercury Mystique review
Α.Σ. Απόλλων Ευπαλίου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Ευπαλίου είναι αθλητικός σύλλογος της Φωκίδας, που ιδρύθηκε το 1989. Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε-άσπρο. Η μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του Απόλλωνα είναι η συμμετοχή του στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, της αγωνιστικής περιόδου 2009-10. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Γιάννης Κούγιας.

 Τη σεζόν 2008-09 ο Απόλλων κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας έχοντας προπονητή το Βασίλη Λουκόπουλο. Επίσης, ήταν φιναλίστ στον Τελικό του Κυπέλλου Φωκίδας, όπου ηττήθηκε από τον Αστέρα Ιτέας, με 2-0. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Δ΄Εθνική, καθώς τοποθετήθηκε στον 5ο όμιλο. Όμως, δεν του επιτράπηκε να χρησιμοποιήσει την φυσική του έδρα και οι εντός έδρας αγώνες του ορίσθηκαν σε διάφορα άλλα γήπεδα, που απείχαν πολύ μεγάλες αποστάσεις από το Ευπάλιο, όπως στο Αντίρριο, στο Μεσολόγγι, στο Αιτωλικό κ.λ.π. Υπό αυτές τις συνθήκες και έχοντας νέο τεχνικό το Σταύρο Σταύρου, ο Απόλλων δεν κατάφερε να διεκδικήσει την παραμονή του και τερμάτισε στη 17η θέση με 25 βαθμούς σε 34 αγώνες (τέρματα 46-59), επιστρέφοντας στο τοπικό πρωτάθλημα Φωκίδας. Παρόλες τις αντιξοότητες, ο ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα Χρήστος Φλέγκας αναδείχτηκε 1ος σκόρερ στον 5ο όμιλο της κατηγορίας. Tον ίδιο χρόνο, ο Απόλλων πέτυχε να κατακτήσει -για πρώτη φορά στα χρονικά- το Κύπελλο Φωκίδας, αφού επικράτησε στον Τελικό της 24 Μαρτίου 2010 με σκορ 2-0 του Κρισσαίου Χρισσού. Την περίοδο 2014-2015 ο Απόλλωνας κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας του και αγωνίστηκε στους αγώνες των πρωταθλητριών ομάδων ΕΠΣ για την άνοδο στη Γ΄Εθνική κατηγορία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και την περίοδο 2018-19 κερδίζοντας το δικαίωμα ανόδου στην ερασιτεχνική Γ' Εθνική, ενώ την ίδια χρονιά ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο της ΕΠΣ Φωκίδας . Στέφθηκε πρωταθλητής Α' Φωκίδας δύο συνεχόμενες σεζόν (2021-22, 2022-23) ενώ παράλληλα κατέκτησε και το κύπελλο την δεύτερη σεζόν . "Ευπάλιο ...καθ΄οδόν" Φωκίδα ΣΠΟΡ http://apollonefpaliou.webnode.gr
7066 Νέσσος

Ο 7066 Νέσσος ή 1993 ΗΑ2 (όπως αναφέρθηκε στο IAUC 5789 τις 13 Μαΐου 1993) είναι ένα αστέρι τύπου «κένταυρος». Ανακαλύφθηκε στις 26 Απριλίου 1993 από τον David L. Rabinowitz, όταν δούλευε στο Σπέισγουοτς. Ήταν ο τρίτος κένταυρος που ανακαλύφθηκε μετά τον 5145 Φόλο και τον 2060 Χείρων, και ο δεύτερος που ανακαλύφθηκε από τον Rabinowitz, μετά τον 5145 Φόλο.

 Η ονοματολογία του Νέσσου είναι ενδιαφέρουσα, καθώς τρεις αστρολόγοι που μελετούσαν τη σημασία του αντικειμένου 1993 ΗΑ2, ο Ζαν Στέιν, στις ΗΠΑ και οι Ντιέτερ Κοχ και Ρόμπερτ Βον Χίρεν, στη Γερμανία, πρότειναν σε διαφορετικά γράμματα προς τους αστρονόμους Ντέιβιντ Ραμπίνοβιτζ, Άλλαν Στερν, Τζιμ Σκόττι και Δόκτωρ Μπράιαν Μάρσντεν το όνομα του μυθικού κενταύρου Νέσσου για το σώμα. Ο Δόκτωρ Μάρσντεν υποστήριξε αυτό το όνομα και το πρότεινε στη ΔΑΕ. Το όνομα εγκρίθηκε, και το 1993 ΗΑ2 ονομάστηκε επίσημα 7066 Νέσσος τις 22 Απριλίου 1997. Αυτή η ονοματοδοσία ήταν μια συνεννόηση μεταξύ αστρολόγων και αστρονόμων. Ο 7066 Νέσσος έχει περίοδο περιφοράς 122,3 χρόνια, εκκεντρότητα 0,52, και η κλίση του προς την εκλειπτική είναι 15,6 μοίρες. Στο περιήλιό του βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής του Κρόνου και το αφήλιό του βρίσκεται πέρα από τον Ποσειδώνα, στα εσωτερικά όρια της ζώνης του Κάιπερ. Ο Νέσσος έχει πιο σταθερή τροχιά από άλλους κένταυρους, οι οποίοι έχουν γενικά ασταθείς τροχιές. Πενήντα διαφορετικά μοντέλα δείχνουν ότι ο Νέσσος δεν θα περάσει σε απόσταση μικρότερη από 1 ΑΜ από κάποιον πλανήτη για τα επόμενα είκοσι χιλιάδες χρόνια. Orbital simulation from JPL (Java) / Ephemeris Spacewatch Asteroid/Comet connection The Centaur Research Project Αρχειοθετήθηκε 2019-09-23 στο Wayback Machine.
Μάριο Χάας

Ο Μάριο Χάας (γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1974) είναι πρώην Αυστριακός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι γνωστός για την καριέρα του στην Εθνική Αυστρίας και την Στουρμ Γκρατς.

 Γεννημένος στο Γκρατς, ο Χάας πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος με την τοπική Στουρμ, με εξαίρεση μια σύντομη θητεία στην γαλλική ΡΚ Στρασμπούρ. Επίσης, το 2005 εντάχθηκε στην ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιτσιμπάρα Τσίμπα της ιαπωνικής J-League και πέρασε μια σχετικά επιτυχημένη σεζόν, βοηθώντας την να κατακτήσει το Κύπελλο Γιαμαζάκι Ναμπίσκο (το Λιγκ Καπ Ιαπωνίας), το οποίο και ήταν το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία του συλλόγου. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Αυστρία σε μια φιλική αναμέτρηση τον Απρίλιο του 1998 απέναντι στις ΗΠΑ, ενώ συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Μέτρησε συνολικά 43 συμμετοχές, στη διάρκεια των οποίων πέτυχε 7 τέρματα. Τελευταία του διεθνής αναμέτρηση ήταν τον Μάιο του 2007, σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Σκωτία. Κλήθηκε να αγωνιστεί με την Εθνική Αυστρίας σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Τουρκία το Νοέμβριο του 2008, από τον ομοσπονδιακό τεχνικό της Αυστρίας, Κάρελ Μπρύκνερ, όμως αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι επιθυμούσε να επικεντρωθεί στις υποχρεώσεις του με την Στουρμ Γκρατς. Στουρμ ΓκρατςΜπουντεσλίγκα Αυστρίας: 1997–98, 1998–99, 2010–11 Κύπελλο Αυστρίας: 1995–96, 1996–97, 1998–99, 2009–10 Σούπερ Καπ Αυστρίας: 1996, 1997ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ ΙτσιμπάραJ. League Cup: 2005, 2006 Επίσημη Ιστοσελίδα
Αθανάσιος Παπαγεωργίου

Ο Αθανάσιος Παπαγεωργίου του Ανδρέα (Μεσαία Μηλιά Πιερίας, 20 Ιουνίου 1954) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ από το 2004 ως το 2007 και από το 2009 ως το 2012. Είναι παντρεμένος με την Ανθή Ρήγα και έχουν 1 κόρη την Λυδία. Για να ξεχωρίζει από τον συνονόματό του γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Θανάση Παπαγεωργίου συνήθως αναφερόταν ως «ο Παπαγεωργίου του Αγροτικού» ενώ ο άλλος ως «ο Παπαγεωργίου του Οργανωτικού».

 Αφού τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο, φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο της Κατερίνης και εν συνεχεία σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, από όπου αποφοίτησε το 1976. Κατά την περίοδο της χούντας ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη των φοιτητών και πήρε μέρος στις εξεγέρσεις στη Νομική Σχολή και στο Πολυτεχνείο, το 1973. Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας και παρέμεινε στη θέση αυτή ως το 2000, χρονιά στην οποία αποχώρησε και από πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη», έπειτα από 4 χρόνια.. Ήταν επίσης πρόεδρος της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ από το 2000 ως το 2003 Το 2000 ίδρυσε και ανέλαβε πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάπτυξης Πιερίας (ΙΣΑΠ). Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από τα φοιτητικά του χρόνια στον Πειραιά (ως πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών το 1975-76) και χρημάτισε γραμματέας του Τομέα Αγροτικής Πολιτικής του Κινήματος ολόκληρη τη δεκαετία του 1990. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ το 1984 και παρέμεινε μέλος για περισσότερα από 20 χρόνια, ως το 2005. Από το 2005 ως το 2013 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του 2004. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2009.Είναι πρόεδρος σε επενδυτική εταιρεία (ΣΥΝΕΠ).
Ζακλίν Μουτέρε

Η Ζακλίν Μουτέρε είναι ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών στην Κένυα και είναι συνιδρυτής του Grace Agenda, ενός ιδρύματος που παρέχει βοήθεια και συμβουλευτική σε θύματα βιασμού στην Κένυα. Η Μουτέρε είναι επίσης μέλος του Εθνικού Δικτύου Θυμάτων και Επιζώντων, ενός οργανισμού που επιδιώκει να συνεχίσει την ατζέντα αποζημιώσεων της Επιτροπής Αλήθειας, Δικαιοσύνης και Συμφιλίωσης (TJRC).

 Η Μουτέρε ίδρυσε αρχικά το Grace Agenda το 2010 για να υποστηρίξει τα παιδιά των θυμάτων βιασμού κατά τη διάρκεια της μετεκλογικής βίας στην Κένυα το 2007-2008, αφού και ίδια υπέστη σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια των ταραχών. Λίγο μετά τη δημιουργία του ιδρύματος, η Μουτέρε συνειδητοποίησε ότι πολλές από τις μητέρες αυτών των παιδιών χρειάζονταν, επίσης, ένα ασφαλές μέρος για να συζητήσουν το τραύμα τους και ότι παρέχοντας αυτό το σημείο, λιγότερες μητέρες θα μετέδιδαν το τραύμα τους στα παιδιά τους. Λόγω του χάους που υπήρχε κατά την περίοδο της βίας καθώς και της πρόκλησης για τον εντοπισμό των επιτιθέμενων, αυτή η οργάνωση ήταν αφιερωμένη σε γυναίκες που απέκτησαν παιδιά λόγω τέτοιων περιστατικών.Η Μουτέρε επικεντρώνεται επίσης στην άσκηση πίεσης προς την κυβέρνηση της Κένυας για να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή της να διανείμει αποζημιώσεις αξίας άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε επιζώντες βιασμού κατά τη διάρκεια της αναταραχής 2007-2008. Αυτές οι προσπάθειες περιελάμβαναν μια ειρηνική πορεία για την υποβολή αναφοράς στη Γερουσία της Κένυας για να υπενθυμίσει στα μέλη της τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν προς τους επιζώντες βιασμών.
Μαχλέπι

Το μαχλέπι είναι αρωματικό μπαχαρικό που κατασκευάζεται από τους σπόρους του είδους Prunus mahaleb, ενός είδους κερασιάς η οποία συχνά απαντάται ως πετροκερασιά ή μαχλεποκερασιά. Για να κατασκευαστεί το μαχλέπι οι σπόροι του κερασιού σπάζονται για να εξαχθεί ο πυρήνας του σπόρου, ο οποίος έχει διάμετρο περίπου 6 χιλιοστά και όταν είναι φρέσκος έχει μαλακή και μαστιχωτή υφή. Μετά ο πυρήνας αλέθεται σε σκόνη πριν τη χρήση. Η γεύση του παρομοιάζεται με το συνδυασμό των γεύσεων πικραμύγδαλου και κερασιού. Χρησιμοποιείται αλεσμένο – σε μικρές ποσότητες – για να τονίσει τη γλυκιά γεύση των παραδοσιακών αρτοσκευασμάτων.

 Εδώ και αιώνες χρησιμοποιείται ευρέως στην κουζίνα των χωρών της Μέσης Ανατολής, οι μεγαλύτερες καλλιέργειες βρίσκονται στη Συρία και το Ιράν. Στην ελληνική κουζίνα χρησιμοποιείται κυρίως σε τσουρέκια, βασιλόπιτες και κουλουράκια. Στην Κύπρο λέγεται μέχλεπι και χρησιμοποιείται στην παρασκευή παραδοσιακών αρτοσκευασμάτων όπως των πασχαλινών φλαούνων και της ταχινόπιτας. Στην Τουρκία και στη Μέση Ανατολή χρησιμοποιείται σε γλυκά που τρώγονται το ραμαζάνι όπως το μααμούλ. Στην Αίγυπτο χρησιμοποιείται μαχλέπι σε σκόνη όπου αλέθεται και μαζί με μέλι, σουσάμι και ξηρούς καρπούς φτιάχνεται μια πάστα που τρώγεται πάνω σε ψωμί για επιδόρπιο. Το μαχλέπι, περιέχει ένα συστατικό την κουμαρίνη, η οποία έχει καταπραϋντική και αντι-ερεθιστική δράση.
Τραμ στο Στσέτσιν

Το τραμ στο Στσέτσιν είναι ένα μεταφορικό μέσο σταθερής τροχιάς στην Στσέτσιν. Πρωτοεμφανίστηκε όμως στην πόλη το 1879 με τη μορφή ιππήλατων οχημάτων. Το 1896 κυκλοφόρησαν τα πρώτα ηλεκτρικά οχήματα. Το τραμ διαθέτει 12 γραμμές.

 Στις 21 Οκτωβρίου 1872, πριν από την κατεδάφιση των τειχών του φρουρίου, ο μηχανικός Ιοχαννες Βιουσσινγ έλαβε μια παραχώρηση από τη Βασιλική Αστυνομική Διεύθυνση του Βερολίνου για την κατασκευή ενός δικτύου ιππήλατου τραμ. Λιγότερο από 6 χρόνια αργότερα υπογράφηκε σύμβαση με την πόλη, η οποία ίσχυε για 30 χρόνια. Στις 25 Μαρτίου 1879 ιδρύθηκε η Stettiner Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft και την ίδια χρονιά εγκαινιάστηκαν οι πρώτες γραμμές του ιππήλατου τραμ. Στις 23 Αυγούστου εγκαινιάστηκε μια γραμμή που οδηγούσε από την περιοχή της σημερινής πλατείας Γαλτσχυνσκιεγο μέσω της πλατείας Νίκης στην οδό Στασχιτσα και στις 16 Οκτωβρίου η δεύτερη γραμμή από την οδό Βισχεσλαβα στην οδό Ποτουλιτσκα. Το μήκος και των δύο διαδρομών ανερχόταν σε σχεδόν 11,5 χιλιόμετρα. Το μήκος και των δύο διαδρομών ήταν σχεδόν 11,5 χιλιόμετρα. Αρχικά αγοράστηκαν 16 βαγόνια, τα οποία τραβούσαν 80 άλογα, ενώ το 1898 υπήρχαν ήδη 39 βαγόνια και 198 άλογα. Το 1886 άνοιξαν δύο ακόμη γραμμές: από τον κεντρικό σταθμό προς την οδό Χμιελεβσκιεγο και από την οδό Βυσχυνσκιεγο προς την προκυμαία Βιελετσκιε. Το πρώτο αμαξοστάσιο βρισκόταν στη διασταύρωση της σημερινής λεωφόρου του Πολωνικού στρατού και της οδού Πιοτρα Σκαργι. Αργότερα, χτίστηκαν άλλα τρία: στην οδό Δεμβογουρσκα, στην οδό Διβουα και στην οδό Κολουμβα. Μεταξύ 1896 και 1900 οι περισσότερες γραμμές ηλεκτροδοτήθηκαν. Η ηλεκτροδότηση των γραμμών έγινε από την Allgemeine Elektrizitäts-Gesellschaft. Οι κύριες γραμμές του τραμ ήταν διπλής τροχιάς και οι παράπλευρες γραμμές ήταν μονής τροχιάς. Η ηλεκτροδότηση γινόταν από τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής στο Πομορζανυ, το Παλαιά πόλη και τον παλαιότερο στο Στσέτσιν, στην οδό Γκντανσκα. Το 1905, εκτός από τα χρώματα, εισήχθη και η αρίθμηση των γραμμών. 1 Βεστενδ (Λενκνο) – Λασταδι (Λασχτοβνια) (κίτρινο χρώμα) 2 Βερλινερ Τορ (Πύλη του λιμανιού) – Τσεντραλφριδχοφ (Κεντρικό Νεκροταφείο) (γκρι χρώμα) 3 Ηεμιτς (Ηιεμιερζυν) – Χαουπτβανχοφ (Κύριος σταθμός) (πορτοκαλί χρώμα) 4 Πομμερενσδορφ (Πομορζανυ) – Αρνδτρλατς (πλ. Σχαρυχ Σχερεγουβ) (πράσινο χρώμα) 5 Αλλεεστρασσε (Βαβρζυνιακα) – Τουρνερστρασσε (Ιαγιελλονσκα) – Ουντερβικ (Ιανα ζ Κολνα) (μπλε χρώμα) 6 Χαουπτβανχοφ – Ζαβελσδορφ (Ηιεβουσχεβο) (άσπρο χρώμα) 7 Φραουενδορφ (Γολεντσινο) – Βελλεβυ (Ποτουλιτσκα) (κόκκινο χρώμα) Tramwaje Szczecińskie
Τζέιμς Κόμπερν

Ο Τζέιμς Χάρρισον Κόμπερν (αγγλικά: James Harrison Cobern III, 31 Αυγούστου 1928 – 18 Νοεμβρίου 2002) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου. Είχε παίξει σε πάνω από 70 ταινίες κυρίως δράσης. Το 1998 κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του, στην ταινία "Οδύνη" (Affliction, 1997). Από τις πιο γνωστές ταινίες που συμμετείχε είναι Και οι επτά ήταν υπέροχοι, Η Μεγάλη Απόδραση, Ο Γρίφος, και ο Σιδηρούς Σταυρός.

 Ο Τζέιμς Κόμπερν γεννήθηκε στο Λώρελ της Νεμπράσκας, Ο πατέρας του, Τζέιμς Χάρρισον Κόμπερν II ήταν Σκωτσέζο-Ιρλανδός μετανάστης. Η μητέρα του Μάιλετ Κόμπερν ήταν μετανάστρια από τη Σουηδία. Ο πατέρας του Κόμπερν διατηρουσε επιχείρηση αυτοκινήτων, η οποία καταστράφηκε την περιόδο της Μεγάλης Ύφεσης. Ο Τζέιμς Κόμπερν μεγάλωσε στο Κόμπτον της Καλιφόρνια, και το 1950 κατεταγεί στο Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου και υπηρέτησε ως οδηγός φορτηγού και μουσικός παραγωγός σε ραδιοφωνικό σταθμό του Στρατού στο Τέξας.Επίσης ήταν και αφηγητής σε εκπαιδεύτικες ταινίες στο Μάιντς της Γερμανίας. Θεωρείται φυσιογνωμικό πρότυπο για την αποτύπωση του χαρακτήρα κόμικς Mazor Eazy, από το δημιουργό Κάρλος Εζκουέρα. Βιογραφία του Τζέιμς Κόμπερν στην IMDb
Frank Williams Racing Cars

Η Frank Williams Racing Cars ήταν ομάδα που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 από το 1969 μέχρι το 1976. Η έδρα της ομάδας ήταν στο Γκρόουβ της Μεγάλης Βρετανίας.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1969, από τον Βρετανό επιχειρηματία Φρανκ Γουίλιαμς. Στη Φόρμουλα 1 μπήκε επίσης από τη σαιζόν 1969. Το 1973 μετονομάστηκε σε Williams FW. Το 1976, επτά χρόνια μετά από την ίδρυση της ομάδας ο Γουίλιαμς την μετονόμασε σε Wolf-Williams, ενώ διατήρησε για τον εαυτό του τις μισές περίπου μετοχές της και τις υπόλοιπες τις πούλησε στον Πάτρικ Χεντ.Την 1 Φεβρουαρίου του 1977, το δίδυμο Γουίλιαμς και Χεντ ίδρυσε μια άλλη ομάδα τη Γουίλιαμς Οτομότιβ, η οποία στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους μετονομάστηκε σε Williams Grand Prix Engineering.
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2020-2021

Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2020-2021 ήταν η 46η έκδοση κατά σειρά της κορυφαίας επαγγελματικής διοργάνωσης κυπέλλου στην Ελλάδα. Η νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς ήταν η ΑΕΚ. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου 2020 και ολοκληρώθηκε στις 9 Μαΐου 2021 με τον τελικό στο ΟΑΚΑ όπου ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 20ο κύπελλο της ιστορίας του επικρατώντας του Προμηθέα Πάτρας με 91-79.

 Οι έξι πρώτες ομάδες της Basket League 2019-20, κέρδισαν την αυτόματη πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου 2019–20. Οι έξι χαμηλότερες στη βαθμολογία της Basket League 2019-20 (με την αποχώρηση του Πανιωνίου από το πρωτάθλημα), αγωνίστηκαν στην 2η φάση των προκριματικών γύρων. Οι ομάδες της Α2 Εθνικής 2019-20, αγωνίστηκαν στην 1η φάση των προκριματικών γύρων. Όλοι οι γύροι είναι σε μορφή μονού νοκ-άουτ αγώνα. 1ος Γύρος 2ος Γύρος 3ος Γύρος 4ος Γύρος 1ος Γύρος Σημείωση: Ο Πανιώνιος δεν παρουσιάστηκε στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ 2ος Γύρος Επίσημος ιστότοπος ΕΟΚ Επίσημος ιστότοπος Greek Basket League
Χρυσές Σφαίρες του 2014

Η 72η απονομή των Χρυσών Σφαιρών τίμησε τις καλύτερες παραγωγές του κινηματογράφου και της τηλεόρασης για τη χρονιά 2014 και μεταδόθηκε ζωντανά από τον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό NBC στις 11 Ιανουαρίου 2015. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Μπέβερλι Χίλτον, στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια και οικοδέσποινες της βραδιάς ήταν για τρίτη συνεχόμενη φορά οι ηθοποιοί Τίνα Φέι και Έιμι Πόλερ. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από τους ηθοποιούς Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Πίτερ Κράουζ, Πόλα Πάτον και Τζέρεμι Πίβεν.Το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς Σέσιλ Ντε Μιλ δόθηκε στον Τζορτζ Κλούνεϊ.

 7 υποψηφιότητες: Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας 5 υποψηφιότητες: Μεγαλώνοντας, Το Παιχνίδι της Μίμησης 4 υποψηφιότητες: Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε, Selma, Ξενοδοχείο Grand Budapest, Η Θεωρία των Πάντων 3 υποψηφιότητες: Μεγάλα Μάτια, Τα Μυστικά του Δάσους, Foxcatcher 2 υποψηφιότητες: Annie, St. Vincent: Ο Αγαπημένος μου Άγιος 5 υποψηφιότητες: Fargo 4 υποψηφιότητες: True Detective 3 υποψηφιότητες: The Good Wife, House of Cards, Olive Kitteridge, Orange Is The New Black, The Affair, The Normal Heart 2 υποψηφιότητες: American Horror Story: Freak Show, Downton Abbey, Girls, Jane the Virgin, Ray Donovan, The Missing, Transparent 3 υποψηφιότητες: Μεγαλώνοντας 2 υποψηφιότητες: Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας, Η Θεωρία των Πάντων 2 υποψηφιότητες: Fargo, Transparent, The Affair Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2015-08-01 στο Wayback Machine.
Αρτέμ Ντατσίσιν

Ο Αρτέμ Ντατσίσιν (στα ουκρανικά: Артем Вікторович Дацишин, στα αγγλικά: Artem Viktorovych Datsyshyn) (1979 -17 Μαρτίου 2022) ήταν Ουκρανός χορευτής του μπαλέτου και σολίστ της Εθνικής Όπερας της Ουκρανίας. Πέθανε στις 17 Μαρτίου 2022 από τα τραύματα που είχε υποστεί κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού του Κιέβου από ρωσικές δυνάμεις, στις 26 Φεβρουαρίου 2022, κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

 Ο Αρτέμ Ντατσίσιν γεννήθηκε στη Χερσώνα, στις 26 Ιανουαρίου 1979. Αποφοίτησε από τη Σχολή Χορογραφίας του Κιέβου (Kyiv Choreographic School), που ανήκει στο Μπαλέτο του Κιέβου. Ενώ ήταν ακόμα σπουδαστής συμμετείχε στο Διεθνή διαγωνισμό μπαλέτου Serge Lifar, το 1996, όπου κέρδισε το τρίτο βραβείο. Το 1997 έγινε σολίστ της Εθνικής Όπερας της Ουκρανίας και το 1998 μοιράστηκε το δεύτερο βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Το Σεπτέμβριο του 2001 εμφανίστηκε με την Αναστάζια Βολοκχόβα (Anastasia Volochkova) στο Sadler's Wells Theatre, στο Λονδίνο. Το 2004 παρουσίασε στην Ισπανία τη Λίμνη των Κύκνων και την Ωραία Κοιμωμένη και το 2014 συμμετείχε στο μπαλέτο Cipollino, με την μουσική του Καρέν Καχατουριάν (Karen Khachaturian) και χορογραφίες του Genrikh Mayorov, του 1995. Επίσης είχε εμφανιστεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Γκιζέλ (Giselle), του Άντολφ Άνταμ, σε χορογραφίες των Jean Coralli και Jules Perrot, στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σεργκέι Προκόφιεφ κ.α. και είχε συμμετάσχει σε περιοδείες σε ολόκληρο τον κόσμο.Σύμφωνα με τον Ρωσοαμερικανό χορογράφο Alexei Ratmansky ο Ντατσίσιν τραυματίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2022, στη διάρκεια ρωσικού βομβαρδισμού του Κιέβου. Στις 19 Μαρτίου 2022 ανακοινώθηκε από το BBC News ότι ο Ντατσίσιν κατέληξε δύο μέρες νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου, συνεπεία των τραυμάτων του.
Παραλία Λυγιάς Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε τα λήμματα: Παραλία (αποσαφήνιση)Για συνώνυμους οικισμούς στην Ηλεία δείτε: Παραλία Ηλείας Η Παραλία Λυγιάς ή Παραλία Γλύφας είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 2 μέτρα.

 Η Παραλία βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου, στο βόρειο άκρο του Χελωνίτη κόλπου και σε απόσταση 8,5 χλμ. Β. από το Βαρθολομιό και 14 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Γαστούνη (έδρα του δήμου) και 3 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Λυγιά. Η παραλία της είναι αμμώδης με διάφανα νερά και με αρκετά μικρά ξενοδοχεία και τουριστικά καταλύματα (κάμπινγκ, ενοικιαζόμενα). Στην ανατολική άκρη υπάρχει μικρό λιμανάκι του ναυτικού ομίλου της περιοχής και στη συνέχεια δίπλα στην ακτογραμμή το τεχνητό δάσος της Γλύφας.Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λυγιάς. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Λυγιά, το Αρκούδι, τη Γλύφα και το Ιονικό αποτελούν την τοπική κοινότητα Λυγιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαρθολομιού του Δήμου Πηνειού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους. Στον ίδιο δήμο και νότια του Βαρθολομιού υπάρχει ο οικισμός Θίνες ο οποίος μέχρι το 2001 ονομαζόταν Παραλία Θινών.
Τζον Αρντόιν

Ο Τζον Αρντόιν (8 Ιανουαρίου 1935 Λουιζιάνα – 18 Μαρτίου 2001 Κόστα Ρίκα), ήταν μουσικοκριτικός της εφημερίδας The Dallas Morning News για περισσότερα από 30 έτη. Τον συνέδεε φιλία με την επιφανή υψίφωνο Μαρίας Κάλλας, για την ζωή και το έργο της οποίας είχε ευρεία εγκυκλοπαιδική γνώση· συνέγραψε αρκετά βιβλία με θέμα τη μονωδό.

 Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του, «το ραδιόφωνο ήταν ο πρώτος σημαντικός [τ]ου δίαυλος με όλο τον κόσμο». Κατά τον ίδιο, η ενασχόληση του με την όπερα ξεκίνησε στην ηλικία των 16 ετών.Φοίτησε στο Πολιτειακό Κολέγιο Βορείου Τέξας και, έπειτα, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν. Απέκτησε πτυχίο στη σύνθεση και τη μουσική θεωρία. Εξέτισε τη στρατιωτική του θητεία στις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ υπηρετώντας στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στην Αμερική, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη σύνθεση, έχοντας εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Musical America και, για κάποιο διάστημα, συνέγραφε τα συνοδευτικά κείμενα για τις συναυλίες της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Το 1966 προσελήφθη ως μουσικοκριτικός της εφημερίδας The Dallas Morning News, διατηρώντας αυτή τη θέση για περισσότερο από 3 δεκαετίες.Κατά τη δεκαετία του 1960 ανέπτυξε στενή φιλία με την υψίφωνο Μαρία Κάλλας, για τον βίο και την πολιτεία της οποίας είχε εκτενείς γνώσεις. Σύμφωνα με την εφημερίφα The New York Times, ο Αρντόιν «δεν επέτρεψε στη σχέση τους να επηρεάσει την κριτική του άποψη». Μάλιστα, η φιλία τους διεκόπη όταν εκείνος συνέγραψε μια αρνητική κριτική για κάποια εκ των εμφανίσεων της μονωδού κατά την παγκόσμια περιοδεία της το 1974. Παρόλα αυτά, ο Αρντόιν συνέχισε να ασχολείται με το έργο της, εκδίδοντας τα βιβλία του Callas at Juilliard (1988, επισκόπηση των σεμιναριακών μαθημάτων όπερας που παρέδωσε η Κάλλας στη Σχολή Τζούλιαρντ το 1971-1972) και The Callas Legacy (1997, δισκογραφία Κάλλας), δεκαετίες μετά τον θάνατο της μονωδού. Το 1987 του απονεμήθηκε τίτλος Επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας για το έργο του στη μουσικοκριτική. Αποσύρθηκε από την Dallas Morning News το 1998 και εγκαταστάθηκε στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Πέθανε εκεί το 2001, από επιπλοκές κάποιου λεμφώματος. The Callas Legacy: The Complete Guide to Her Recordings on Compact Disc (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, Τέταρτη Έκδοση, 1995 (ISBN 0-931340-90-X). Callas at Juilliard: The Master Classes (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, 1984 (ISBN 1-57467-042-5) John Ardoin, Gerald Fitzgerald, Callas: the Art and the Life (στα αγγλικά), Νέα Υόρκη: Holt, Rinehart και Winston, 1974 (ISBN 0-03-011486-1) The Furtwängler Record (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, 1994 (ISBN 0-931340-69-1) Valery Gergiev and the Kirov: A Story of Survival (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, 2001 (ISBN 1-57467-064-6) The Stages of Menotti (στα αγγλικά), Νέα Υόρκη: Doubleday, 1985 (ISBN 0-385-14938-7)
I Am Groot

Το I Am Groot είναι μια Αμερικανική σειρά μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από την Κίρστεν Λεπόρ για την συνδρομητική υπηρεσία Disney+, περιλαμβάνοντας τον χαρακτήρα των Marvel Comics, Γκρουτ. Περιλαμβάνει χαρακτήρες από το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU), ακολουθώντας το Μωρό Γκρουτ ανάμεσα στα γεγονότα του Φύλακες του Γαλαξία (2014), και μίας από τις σκηνές μεσαίων τίτλων του Φύλακες του Γαλαξία 2 (2017). Παράχθηκε από την Marvel Studios Animation, με την Λεπόρ να έχει τον ρόλο του βασικού συγγραφέα και του σκηνοθέτη. Ο Βιν Ντίζελ επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως η φωνή του Μωρού Γκρουτ από προηγούμενα μέσα του MCU, με τον Μπράντλεϊ Κούπερ να εμφανίζεται στο τελευταίο επεισόδιο. Το I Am Groot ανακοινώθηκε τον Δεκέμβριο του 2020, και η Luma Pictures ξεκίνησε την δημιουργία των φωτορεαλιστικών κινουμένων σχεδίων της σειράς τον Αύγουστο 2021. Η ανάμειξη της Λεπόρ επιβεβαιώθηκε τον Νοέμβριο. Το I Am Groot έκανε πρεμιέρα με πέντε επεισόδια μικρού μήκους στο Disney+ στις 10 Αυγούστου του 2022, ως μέρος της Φάσης Τέσσερα του MCU. Ο δεύτερος κύκλος κυκλοφόρησε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2023, ως μέρος της Φάσης Πέντε.

 Κάθε επεισόδιο ακολουθεί το Μωρό Γκρουτ καθώς ενηλικιώνεται στον γαλαξία, πηγαίνοντας σε περιπέτειες με καινούργιους και παράξενους χαρακτήρες που τον μπλέκουν σε μπελάδες. Βιν Ντίζελ ως Μωρό Γκρουτ:Ένα μέλος των Φυλάκων του Γαλαξία που είναι ανθρωπόμορφο δέντρο. Ο εκτελεστικός παραγωγός Μπραντ Γουίντερμπαουμ αποκάλεσε το Μωρό Γκρουτ "ατελές", καθώς "δεν παίρνει πάντα τις σωστές αποφάσεις, αλλά μαθαίνει από τα λάθη του", προσθέτοντας πως ήταν "διασκεδαστικό να τον βλέπεις να αποτυγχάνει, αλλά πιο πολύ διασκεδαστικό να τον βλέπεις να επιτυγχάνει". Μπράντλεϊ Κούπερ ως Ρόκετ:Ένα μέλος των Φυλάκων που είναι γενετικά τροποποιημένο ρακούν και κυνηγός κεφαλών. Η σκηνοθέτρια Κίρστεν Λεπόρ περιέγραψε τον Ρόκετ ως έναν "αυστηρό γονέα" προς τον Γκρουτ, αλλά και πάλι ένας φίλος του "με μεγάλη καρδιά". Τζέφρι Ράιτ ως Παρατηρητής: Ένα μέλος της εξωγήινης φυλής των Παρατηρητών που επιβλέπει το πολυσύμπαν. Ο Ράιτ επαναλαμβάνει τον ρόλο του από την σειρά κινουμένων σχεδίων What If...?.Επιπρόσθετα, ο Τζέιμς Γκαν κάνει την φωνή ενός ηλεκτρονικού ρολογιού, ενώ ο Τρέβορ Ντέβαλ κάνει την φωνή του Ίουα, ενός πολυμορφικού εξωγήινου που παίρνει την μορφή του Γκρουτ στον πρώτο κύκλο. Επίσημος ιστότοπος στο Marvel.com I Am Groot στην IMDb
Αμφικτύων Δημητρίου

Ο Αμφικτύων Δημητρίου (Πριγκηπονήσια, Μαρμαράς, Τουρκία, 21 Μαΐου 1896-Μαριούπολη σημερινής Ουκρανίας, 15 Ιανουαρίου 1938) ήταν Έλληνας ομογενής δάσκαλος, ποιητής, δημοτικιστής λογοτέχνης, μεταφραστής και συγγραφέας. Ήταν λάτρης του Πούσκιν και ιδιαίτερα γλωσσομαθής.

 Ο Αμ. Δημητρίου φοίτησε σε γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης, όπου και παρακολούθησε παιδαγωγικό σεμινάριο. Το 1916 διέφυγε στη Ρουμανία, προκειμένου να αποφύγει τη στράτευση στον τουρκικό στρατό, ο οποίος μετείχε στις συρράξεις του "Μεγάλου Πολέμου". Εκεί εργάσθηκε σαν βοηθός μάγειρα αλλά και ως δάσκαλος. Μετά το καλοκαίρι του 1917, όταν η Ρουμανία εισήλθε και αυτή στον πόλεμο, μετοίκησε στη Ρωσία, όπου έως το 1930 δούλεψε σαν δάσκαλος στον Καύκασο, στην Κριμαία, στην Οδησσό, στη Μελιτούπολη και στη Μαριούπολη. Από τον Σεπτέμβριο του 1930 απασχολήθηκε στην Ελληνική Παιδαγωγική Σχολή της Μαριούπολης όπου δίδαξε την ελληνική γλώσσα. Ήταν θιασώτης της δημοτικής γλώσσας την οποία χρησιμοποιούσε στα γραπτά του από το 1916. Πολλά από τα έργα του δημοσιεύθηκαν σε ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά της Ουκρανίας. Συνήθιζε να υπογράφει με το φιλολογικό ψευδώνυμο "Α. Μαρμαρινός". Στις 8 Απριλίου του 1937 έπεσε κι αυτός, όπως ο Γεωργής Κωστοπράβ του οποίου ήταν σύγχρονος, θύμα της λεγόμενης "ελληνικής υπόθεσης", μιας ευρύτατης δίωξης που εξαπέλυσαν οι σταλινικές αρχές, κατηγορούμενος για κατασκοπεία υπέρ της Ελλάδας και συνωμοσία σε βάρος της ΕΣΣΔ. Εκτελέσθηκε στις 15-1-1938, σε ηλικία μόλις 42 ετών και η μνήμη του αποκαταστάθηκε μόνο έπειτα από 26 έτη, στις 6 Μαρτίου του 1964. Η σύζυγός του Ελένη Δημητρίου από το Κρασνοντάρ της Ρωσίας υπήρξε επίσης ποιήτρια, μεταφράστρια και καθηγήτρια της Ελληνικής Παιδαγωγικής Σχολής της Μαριούπολης. "Το Μονοπάτι Δεν θα Χορταριάσει" (ποίηση, με αφορμή τα 100 χρόνια από το θάνατο του Πούσκιν) "Τα Παιδιά του Υπογείου" (μετάφραση στα ελληνικά του διηγήματος του Κορολένκο, 1935) "Δεσμώτης" (μετάφραση στα ελληνικά του ποιήματος του Πούσκιν) "Ανθολογία της Ελληνικής Λογοτεχνίας" (Μαριούπολη, 1935, εγκρίθηκε ως εγχειρίδιο για τα ελληνικά σχολεία της Σοβιετικής Ένωσης) Περιοδικό "Πειραϊκό Ορόσημο", τριμηνιαία έκδοση του Συλλόγου "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ & ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ", Τεύχος 42 (Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2013), σελ. 15, άρθρο της φιλολόγου Ναταλίας Μπάσενκο-Κόρμαλη.
Λίμνη Αλακόλ

Η Αλακόλ (καζακ. Alako'l / Алакөл), όνομα που στις τουρκικές γλώσσες σημαίνει «ποικιλόχρωμη», είναι αλμυρή λίμνη στις περιφέρειες Αλμάτι και Ανατολικού Καζακστάν, στο ανατολικό Καζακστάν. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας αυτής μετά τις μεγάλες Κασπία Θάλασσα, Αράλη και Μπαλκάς (σήμερα από την Αράλη έχουν απομείνει δύο μικρά χωρισμένα τμήματα, το καθένα από τα οποία ωστόσο είναι μεγαλύτερο από την Αλακόλ).

 Η λίμνη καταλαμβάνει τη βορειοδυτική προέκταση της περιοχής που είναι γνωστή ως Ντζουνγκαριανή Πύλη ή Διάβαση Αλατάου), μια κοιλάδα που συνδέει τις νότιες υψηλές περιοχές του Καζακστάν με την ξηρή βορειοδυτική Κίνα. Η διάβαση αυτή οριοθετείται από γεωλογικά ρήγματα και το υψόμετρο του πυθμένα της είναι μεταξύ 350 και 450 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ οι κορυφές της οροσειράς Ντζουνγκάρσκι Αλατάου φθάνουν τα 4.464 μέτρα. Δύο ευκρινώς καθορισμένες βεντάλιες εναποθέσεων ιζημάτων είναι ορατές εκεί όπου ορεινά ποτάμια διανοίγουν το ρηγματωμένο τοπίο στα νοτιοδυτικά της λίμνης. Η έκταση της επιφάνειας της λίμνης Αλακόλ είναι 2.650 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Μια βαλτώδης επίπεδη περιοχή στα βόρεια της Αλακόλ συνδέει το βορειοδυτικό άκρο της με τις μικρότερες λίμνες Κοσαρκόλ και Σασυκόλ. Από το νότιο άκρο της Αλακόλ, μία στενή ελώδης κοιλάδα τη συνδέει με τη λίμνη γλυκού νερού Ζαλανασκόλ. Η λίμνη Αλακόλ έχει λεκάνη απορροής εκτάσεως 65.200 τ.χλμ. (η μισή της εκτάσεως της Ελλάδας) και δέχεται νερά κατά διαστήματα από αρκετούς χειμάρρους που κατεβαίνουν από τα όρη Ταρμπαγκατάι. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Ουρντζάρ στο βόρειο άκρο της λίμνης και ο Εμίλ ή Εμίν στη βορειοανατολική όχθη της. Κατά τη διάρκεια εποχικών πλημμυρών, πλεονάζοντα ύδατα από τη λίμνη Ζαλανασκόλ χύνονται στην Αλακόλ μέσα από μία ελώδη δίοδο μήκους 10 χιλιομέτρων που είναι γνωστή ως Ζαμάν-Οτκέλ (Жаман-Откель).Το Κρατικό Καταφύγιο Αλακόλ συστάθηκε για να προστατεύσει την περιοχή της λίμνης ως σημαντικό πεδίο αναπαραγωγής και φωλιάσματος διάφορων πτηνών των υγρότοπων, με σημαντικότερο τον πολύ σπάνιο γλάρο της Κεντρικής Ασίας (Ichthyaetus relictus). Το νησί Πίσκι της λίμνης έχει σμήνη από φλαμίνγκο και άλλα 40 είδη πτηνών. Η UNESCO έχει εντάξει το «Καταφύγιο Βιόσφαιρας της Αλακόλ» στο Πρόγραμμα άνθρωπος και βιόσφαιρα το 2013. Το μεγαλύτερο από τα νησιά της λίμνης Αλακόλ είναι το Ουλκούν-Αράλ-Τιουμπέ, στο κέντρο της. Η γεωργική δραστηριότητα σε αυτή την ξηρή περιοχή περιορίζεται σε τοποθεσίες όπου υπάρχει υγρασία στο έδαφος, κυρίως κατά μήκος παροδικών κοιτών ποταμών και στις εκβολές των χειμάρρων ή στις βεντάλιες εναποθέσεων ιζημάτων. Ο πολιτισμός Αντρόνοβο της Εποχής του Ορείχαλκου, γνωστός και ως «Πολιτισμός Αλακούλ», αναπτύχθηκε στη γενικότερη περιοχή της λίμνης Αλακόλ. Στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. η Λίμνη οριοθετούσε το ανατολικό σύνορο της χώρας του τουρκικού φύλου των Κανκαλήδων, χώρας η οποία σημειώνεται σε κινεζικούς χάρτες των δυτικών εδαφών. Σύνοψη δεδομένων για τη λίμνη Τα πουλιά της λίμνης
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1988–89 (υδατοσφαίριση)

Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1988–89 (αγγλικά: LEN European Cup 1988–89) ήταν η 2η περίοδος του κορυφαίου πρωταθλήματος γυναικείας υδατοσφαίρισης της Ευρώπης που διοργανώθηκε από την LEN. Στον τελικό γύρο προκρίθηκαν οι ομάδες Ντονκ Γκούντα, Βασούτας, Βολτούρνο και Νοϊκέλν. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ολλανδική Ντονκ Γκούντα με 6 βαθμούς για 2η φορά στην ιστορία της. Τη δεύτερη θέση κατέκτησε η Ουγγρική Βασούτας με 4 βαθμούς.

 Η κλήρωση των ομάδων έγινε στις 27 Αυγούστου του 1988 στη Βόννη. Ο Προκαταρκτικός γύρος διεξήχθη σε δύο ομίλους μεταξύ 21 και 23 Οκτωβρίου του 1988. Οι αγώνες του 1ου ομίλου πραγματοποιήθηκαν στις εγκαταστάσεις της Βολτούρνο στην Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε. Πηγή: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί(Δ) Διοργανώτρια ομάδα. Οι αγώνες του 2ου ομίλου πραγματοποιήθηκαν στο Παπαστράτειο Κολυμβητήριο στον Πειραιά. Πηγή: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί(Δ) Διοργανώτρια ομάδα. Η Τελική φάση διεξήχθη στη Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε. Πηγή: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί (1989. május) 1988. évi európai kupamérkőzések. Úszósport 28 (5), 15–16. o. (Hozzáférés ideje: 2013. szeptember 11.) Euro League Women - Book of Champions (1987 έως το 2016)
Πορτοφίνο

Το Πορτοφίνο (ιταλικά: Portofino, λατινικά: Portus Delphini) είναι ιταλικό ψαροχώρι και τουριστικό θέρετρο γνωστό για το μικρό του λιμάνι και τους διάσημους επισκέπτες του. Είναι δήμος που βρίσκεται στην επαρχία της Γένοβας στην Ιταλική Ριβιέρα. Το χωριό αναπτύσσεται γύρω από το λιμάνι του και συνδέεται στενά με την παραλία Παράτζι. Άλλες κοντινές περιοχές περιλαμβάνουν το Καμόλι. Το Πορτοφίνο το Δεκέμβριο του 2013 είχε 449 κατοίκους.

 Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, το Πορτοφίνο, ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και με το όνομα Portus Delphini, δηλαδή το λιμάνι των δελφινιών, λόγω του μεγάλου αριθμού των δελφινιών που ζούσαν στον κόλπο. Το 1171, μαζί με τη γειτονική Σάντα Μαργκερίτα Λίγκουρε, εντάχθηκε στην δικαιοδοσία της κοινότητας του Ραπάλλο. Από το 1229 ήταν μέρος της Δημοκρατίας της Γένοβας. Το φυσικό λιμάνι της πόλης υποστήριζε ένα στόλο των αλιευτικών σκαφών, αλλά ήταν πολύ μικρός για να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα προσωρινό ασφαλές καταφύγιο για τον αυξανόμενο εμπορικό ναυτικό της Δημοκρατίας της Γένοβας. Το 1409 το Πορτοφίνο πωλήθηκε στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας από τον Κάρολο τον ΣΤ΄ της Γαλλίας, αλλά όταν ο τελευταίος εκδιώχθηκε από τη Γένοβα, η Φλωρεντία το έδωσε πίσω. Τον 15ο αιώνα ήταν ένα φέουδο των οικογενειών όπως οι Fieschi, Σπινόλα, Αντόρνο και Ντόρια. Το 1815 έγινε μέρος του Βασιλείου της Σαρδηνίας και, από το 1861, του ενωμένου Βασιλείου της Ιταλίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, πρώτα οι Βρετανοί, στη συνέχεια, άλλοι αριστοκράτες τουρίστες από τη Βόρεια Ευρώπη άρχισαν να επισκέπτονται το Πορτοφίνο, όπου έφτασαν με άμαξα από τη Σάντα Μαργκερίτα Λίγκουρε. Ο Ώμπρεϊ Χέρμπερτ ήταν ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους που είχαν βίλα στο Πορτοφίνο. Τελικά όλο και περισσότεροι έχτισαν βίλες για διακοπές, και από το 1950 ο τουρισμός είχε υποκαταστήσει την αλιεία ως η κύρια βιομηχανία της πόλης, και η προκυμαία γέμισε με εστιατόρια και καφετέριες. Ο Χριστός της Αβύσσου, ένα άγαλμα που τοποθετήθηκε το 1954 κάτω από τη θάλασσα, σε βάθος 17 μέτρων. Το Καστέλο Μπράουν, μουσείο-σπίτι του 16ου αιώνα. Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Μαρτίνου του 11ου αιώνα. Ο πιο εμβληματικός ζωγράφος του Πορτοφίνο ήταν ο Τζουζέπε Ανμισάνι γνωστός ως «ο Ζωγράφος των Βασιλέων» στον οποίο ο Πορτοφίνο αφιέρωσε έναν περίπατο κατά μήκος της παραλίας, «τον περίπατο Αμισάνι». Όταν περάσετε το Bocche και ακολουθήσετε τον κεντρικό δρόμο που κατηφορίζει προς το Portofino Mare, σε ένα ορισμένο σημείο της διαδρομής μπορείτε να δείτε, περιτοιχισμένη στο συγκρότημα, μια μαρμάρινη πλάκα με την επιγραφή: "εδώ η ομορφιά του κόσμου χαμογέλασε το τελευταίο volta ένας ζωγράφος Giuseppe Amisani», είναι το μέρος όπου περνούσε το χρόνο του το 1941 και όπου πήγαινε συνήθως να ζωγραφίσει σε εξωτερικούς χώρους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Portofino στο Wikimedia Commons Official website Portofino Natural Park
Ιβάν Μίλκοβιτς

Ο Ιβάν Μίλκοβιτς (Иван Миљковић, 13 Σεπτεμβρίου 1979) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 206εκ και έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σερβίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας.

 Ο Ιβάν Μίλκοβιτς γεννήθηκε στη Νις και έκανε τα πρώτα του βήματα από την τοπική Νις, ομάδα της Σερβίας. Το 1997 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Παρτιζάν Βελιγραδίου, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2000 ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Μάρτσε Μασεράτα. Στη Μασεράτα παρέμεινε για 7 χρόνια κατακτώντας το Πρωτάθλημα Ιταλίας του 2006. Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με την επίσης ιταλική Ρόμα Βόλλευ. Το καλοκαίρι του 2008 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας δύο Πρωταθλήματα Ελλάδας (2009, 2010) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (2009). Το 2010 μετεγγράφη στην τουρκική Φενέρμπαχτσε. Ο Ιβάν Μίλκοβιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει σε ολυμπιακούς αγώνες (2000), σε παγκόσμια πρωταθλήματα (2002, 2003, 2004, 2005, 2008, 2009) και σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1999, 2001, 2005, 2007, 2011). 1 Champions League: 2002 1 CEV Cup: 2008 4 CEV Challenge Cup: 2001, 2005, 2006, 2014 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2006 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2009, 2010 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2009 2 Πρωταθλήματα Τουρκίας: 2011, 2012 1 Κύπελλο Τουρκίας: 2012 1 Σούπερ Καπ Τουρκίας: 2012 3 Πρωταθλήματα Κατάρ 2009, 2010, 2012 Παίκτης με σημαντικές διεθνείς διακρίσεις τιμήθηκε ως ο «Καλύτερος Πετοσφαιριστής στην Ιστορία» από το volleyball-movies.net. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2001 "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2001 World League "Καλύτερος Σκόρερ" Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2001 "Πολυτιμότερος Παίκτης" Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2001 "Καλύτερος Σκόρερ" Παγκόσμιο Κύπελλο *Πρωταθλητριών 2001 "πολυτιμότερος παίκτης" Παγκόσμιο Κύπελλο Πρωταθλητριών 2001 "Καλύτερος Σκόρερ" 2002 Ιταλικό Πρωτάθλημα "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2002 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2002 World League "Καλύτερος Σκόρερ" 2003 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2003 World League "Καλύτερος Σκόρερ" 2005 World League "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2005 World League "Καλύτερος Σκόρερ" 2005 World League "Καλύτερος Ακραίος" Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2005 "Καλύτερος Σέρβερ" 2005–06 Κύπελλο Κορυφαίων Ομάδων "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2005–06 CEV Cup "Καλύτερος Σκόρερ" 2005–06 CEV Cup "Καλύτερος Μπλόκερ" 2006 Ιταλικό Πρωτάθλημα "Πολυτιμότερος Παίκτης" Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2007 "Καλύτερος Σκόρερ" 2007–08 CEV Cup "Καλύτερος Ακραίος" 2008 World League "Καλύτερος Σκόρερ" 2009 World League "Καλύτερος Σκόρερ" 2010 Ελληνικό Πρωτάθλημα "Πολύτιμοτερος Παίκτης" 2009–10 CEV Champions League «Καλύτερος Σκόρερ» Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2011 "Πολυτιμότερος Παίκτης" 2011 Αθλητής της Χρονιάς της Νις Καλύτερος παίκτης βόλεϊ στην ιστορία από το volleyball-movies.net[9] Αθλητικός Σύλλογος Σερβίας "Βραβείο Μαΐου" 2013–2014 Challenge Cup "Πολυτιμότερος Παίκτης https://web.archive.org/web/20100507001219/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/mi/ivan-miljkovic-1.html
Συμμετοχή των Νήσων Φερόων στη Eurovision

Οι Νήσοι Φερόες δεν συμμετέχουν ακόμη στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, επειδή δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για συμμετοχή, και δεν είναι καθόλου κυρίαρχο κράτος, ενώ αποτελούν αυτόνομη περιοχή και συνιστώσα χώρα του Βασιλείου της Δανίας, από το 1948.

 Στις 9 Ιουνίου του 2015 το τοπικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο Kringvarpið εξέφρασε την επιθυμία του να γίνει μέλος της EBU ώστε να μπορεί να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Ωστόσο αργότερα απορρίφθηκε λόγω ότι οι Νήσοι Φερόες είναι κομμάτι γης της Δανίας. Ο υπουργός παιδείας των νησιών Bjørn Kalso υποστήριξε την συμμετοχή λέγοντας πως "η δικαιολογία μέχρι τώρα ήταν ότι οι χώρες πρέπει να είναι αναγνωρισμένες από τον ΟΗΕ προκειμένου να συμμετάσχουν αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, αν είμαστε απολύτως αποφασισμένοι για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, μέχρι να γίνουν μέλος της EBU", πράγμα το οποίο δεν γίνεται, παρόλο που ανήκουν γεωγραφικά στην Ευρωπαϊκή ήπειρο οι Νήσοι Φερόες δεν είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά κτήση του Βασιλείου της Δανίας. Όλα τα κυρίαρχα κράτη διεθνώς, αναγνωρίζουν τις Νήσους Φερόες ως αυτόνομη περιοχή και συνιστώσα χώρα του Βασιλείου της Δανίας. Επίσης οι κάτοικοι των Φεροών Νήσων, θέλουν τα νησιά να μην γίνουν κυρίαρχο κράτος, και να παραμείνουν ως συνιστώσα χώρα υπό την προστασία της Δανίας, ενώ ορισμένα ζητήματα ρυθμίζονται όπως για παράδειγμα αυτών της άμυνας και των εξωτερικών υποθέσεων (δεν υπάρχει οργανωμένος τοπικός στρατός), καθώς η άμυνα παραμένει στην υπευθυνότητα του Βασιλείου της Δανίας. Τα μοναδικά σώματα ασφαλείας στο νησί είναι η μικρή τοπική αστυνομική δύναμη και η ακτοφυλακή.
Ραλφ Χαμπίμπ

Ο Ραλφ Χαμπίμ (γαλλικά: Ralph Habib), (29 Ιουνίου 1912-27 Ιουνίου,1969), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου Λιβανεζικής καταγωγής. Ξεκίνησε ως βοηθός σκηνοθέτη των σημαντικών Ζαν Ντρεβίλ και Ζαν Πολ Λε Σανούα πρότου άρχισει να σκηνοθέτει ο ίδιος δικές του ταινίες.

 1951 : Rue des Saussaies 1952 : La Forêt de l'adieu 1953 : Les Compagnes de la nuit 1954 : La Rage au corps 1954 : Secrets d'alcôve 1954 : Crainquebille 1955 : Men in White 1956 : La Loi des rues 1956 : Women's Club 1957 : Escapade 1959 : The Black Chapel 1960 : The Nabob Affair 1966 : Le Solitaire passe à l'attaque 1967 : Hotel Clausewitz Βιογραφία του Ραλφ Χαμπίμπ στην IMDb
Εθνική Λαϊκή Συνείδηση

Η Εθνική Λαϊκή Συνείδηση (Ε.ΛΑ.ΣΥΝ.) ήταν ακροδεξιό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε το 2019 από τον Γιάννη Λαγό. Τον Φεβρουάριο του 2023, η Ε.ΛΑ.ΣΥΝ. ανέστειλε τη λειτουργία της.

 Η Εθνική Λαϊκή Συνείδηση ιδρύθηκε από τον ανεξάρτητο ευρωβουλευτή, προερχόμενο από τη Χρυσή Αυγή, Γιάννη Λαγό.Στις 9 Νοεμβρίου 2019 - ημέρα που επιλέχθηκε για το συμβολικό της νόημα - πραγματοποιήθηκε η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη του κόμματος, στην οποία παρευρέθηκαν οι πρώην βουλευτές Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Γιώργος Γερμενής και Σωτηρία Βλάχου καθώς και άλλα στελέχη που είχαν αποχωρήσει από τη Χρυσή Αυγή. Στο κόμμα συμμετέχουν και άτομα του ευρύτερου εθνικιστικού χώρου, μεταξύ άλλων το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών του Κωνσταντίνου Πλεύρη. Στη Συνδιάσκεψη παρουσιάστηκε η Ιδρυτική Διακήρυξη του κόμματος και πραγματοποιήθηκαν εκλογικές διαδικασίες, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε πρόεδρος ο Γιάννης Λαγός και το Συντονιστικό Συμβούλιο. Το Μάιο του 2020 ανακοινώθηκε η συμπόρευση της Ε.ΛΑ.ΣΥΝ. με τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους το κόμμα εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό κόμμα της Συμμαχίας για την Ειρήνη και την Ελευθερία.Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ανακοινώθηκε η δημιουργία συνασπισμού από την Ε.ΛΑ.ΣΥΝ., τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση (Λ.Ε.Π.ΕΝ.), τους Σπαρτιάτες, το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών (Ε.Μ.Ε.Ι.Σ.), την Πρώτη Γραμμή και τη Λαϊκή Κίνηση Πολιτών (ΛΑ.ΚΙ.Π.) με την προοπτική κοινής εκλογικής καθόδου και με την ονομασία Κ.Υ.Μ.Α. Ελληνισμού.Τον Μάρτιο του 2021, κατόπιν συνεδρίασης του Συντονιστικού Συμβουλίου και σύμφωνης γνώμης του Γιάννη Λαγού, την προεδρία του κόμματος ανέλαβαν από κοινού οι Γιώργος Λουκάκος και Γιάννης Ζωγράφος. Ο Γιάννης Λαγός ορίστηκε επίτιμος πρόεδρος του κόμματος.Το Νοέμβριο του 2021 η Ε.ΛΑ.ΣΥΝ. ανακοίνωσε την αποχώρηση της από το Κ.Υ.Μ.Α. Ελληνισμού.Στις 10 Φεβρουαρίου του 2023, ανακοινώθηκε η αναστολή λειτουργίας της Ε.ΛΑ.ΣΥΝ.. Επίσημη ιστοσελίδα
Αμπντουλάχ Αχμέτ Μπαντάουι

Ο Αμπντουλάχ Αχμέτ Μπαντάουι (Abdullah bin Haji Ahmad Badawi, 1939-), ήταν ο 5ος πρωθυπουργός της Μαλαισίας από το 2003 ως το 2009. Είναι ανεπίσημα γνωστός και με το όνομα Pak La.h.

 Γεννήθηκε στην Κεπάλα στις 26 Νοεμβρίου του 1939 και έγινε πρωθυπουργός στις 31 Οκτωβρίου του 2003 μετά την παραίτηση του βετεράνου Μαχαθίρ Μοχάμαντ..Σπούδασε Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο της Μαλαίας το 1964. Στη συνέχεια υπηρέτησε (ως το 1978) στο διπλωματικό σώμα. Το 1999-2003 ήταν ο ίδιος αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Μαχατίρ. Παντρεύτηκε το 1965 την Έντον Μαχμούντ (1940 - 2005). Η σύζυγός του πέθανε από καρκίνο. Ο ίδιος ανήκει στο κόμμα UMNO και είναι δημόσιος υπάλληλος. Στην κυβέρνησή του, αντιπρόεδρος ήταν ο Νατζίμπ Τουν Ραζάκ, από το 2003. Το κόμμα του Μπαντάουι (ο συνασπισμός Barisan Nasional) κατήγαγε μεγάλη νίκη στις γενικές εκλογές του 2004, με 198 από τις 220 έδρες στη Βουλή. Ο πρωθυπουργός επανεξελέγη μετά τη νίκη του και στις εκλογές του 2008.Ήταν επίσης πρόεδρος του Κινήματος των Αδεσμεύτων και του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης. Ο Μπαντάουι κήρυξε πόλεμο κατά της διαφθοράς στη χώρα του. http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/asia-pacific/2064535.stm - Προφίλ του πολιτικού στο BBC.
BMW X7

Η BMW X7 είναι ένα μεγάλο πολυτελές SUV αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW από τον Μάρτιο του 2019. Είναι η ναυαρχίδα των μοντέλων SAV (Sport Activity Vehicle) της BMW, όπως ονομάζει η εταιρεία αυτή τα δικά της SUV. Ο κυριότερος ανταγωνιστής του X7 είναι η Mercedes-Benz GLS-Class X167, που μπήκε στην παραγωγή τον Οκτώβριο του 2019, ως μοντέλο 2020. Είναι αξιοσημείωτο ότι και τα δύο αυτά μοντέλα κατασκευάζονται στις ΗΠΑ και προορίζονται κυρίως για τη Βόρεια Αμερική, καθώς σχεδιάστηκαν επίσημα κυρίως για αυτήν, όπως φαίνεται και από τις μεγάλες διαστάσεις τους. Επίσημα εξάγονται και στην Ευρώπη και σε άλλες ηπείρους, αλλά σε πολύ μικρότερα νούμερα. Άλλοι πρακτικοί ανταγωνιστές τους (όλα μεγάλα και πολυτελή SUV μήκους άνω των 5 μέτρων) είναι τα Audi Q7, Cadillac Escalade, Lincoln Navigator, Lexus LX και Toyota Sequoia.

 Το X7 ανακοινώθηκε για πρώτη φορά από τη BMW το Μάρτιο του 2014. Η BMW παρουσίασε μια προεπισκόπηση του επερχόμενου X7 με την παρουσίαση του Concept X7 iPerformance στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2017. Το τελικό μοντέλο παραγωγής, παρουσιάστηκε επισήμως στις 17 Οκτωβρίου 2018, με προ-παραγγελίες που άρχισαν τότε και μάλιστα γίνονταν on-line. Η μαζική παραγωγή του, ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2019 και μέσα στον ίδιο μήνα το X7 έφτασε στις πρώτες αντιπροσωπείες. Η παραγωγή του BMW X7 γίνεται στο εργοστάσιο της BMW που είναι γνωστό ως US Manufacturing Company και βρίσκεται στο Γκριρ (Greer), Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ, έχοντας σχεδιαστεί κυρίως για τις ανάγκες και τις απαιτήσεις αυτής της χώρας, ενώ για τα άλλα κράτη πολύ λιγότερο. Ενδεικτικώς, στη Γερμανία το 2019 μόλις 1.787 αντίτυπα της BMW X7 πωλήθηκαν επίσημα ως καινούρια. Το X7 έχει αποκλειστικά 3 σειρές καθισμάτων και είναι κατασκευασμένο στην ίδια πλατφόρμα BMW CLAR με το λίγο μικρότερο SUV BMW X5 G05. Όλοι οι κινητήρες του, βενζίνης και ντίζελ φέρουν στάνταρ φίλτρο σωματιδίων και πληρουν τις εξαιρετικά αυστηρές προδιαγραφές καυσαερίων Euro 6d-TEMP. Επίσημος ιστότοπος «The 2019 BMW X7 is big, brash and full of the-latest tech.» www.slashgear.com/ Chris Davies - Oct. 16, 2018. Απεικόνιση του εξοπλισμού ασφαλείας της BMW X7 και γενικότερα όλων των SAV της BMW