IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
383 Γιανίνα

Η Γιανίνα (Janina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,91. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Γιανίνας υπολογίσθηκε σε 45,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 98,8 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι B ή C (ανθρακούχoς), ενώ το άλβεδό της είναι 0,161 (από δεδομένα του IRAS). Η Γιανίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 24 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ταρραφάλ (Σαντιάγο)

Να μην συγχέεται με την πόλη Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου στο νησί Σάο ΝικολάουΗ Ταρραφάλ (πορτογαλικά: Tarrafal) είναι κωμόπολη του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ταρραφάλ. Έχει πληθυσμό 7.050 κατοίκων (2005).

 Η Ταρραφάλ βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και βόρεια του Δήμου Ταρραφάλ και του Νησιού Σαντιάγο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Τσα Μπομ και 70 χιλιόμετρα βόρεια της Πίκος. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 15°16′30″Β 23°45′15″Δ. Από την Ταρραφάλ πήρε το όνομά του ο Κόλπος Ταρραφάλ. Η Ταρραφάλ είναι το βόρειο κομμάτι του δρόμου που ενώνει την Ασσομάδα με την Πράια. Υπάρχει, επίσης, και ένας άλλος δρόμος που ενώνει την Ταρραφάλ με το βορειότερο σημείο του Νησιού Σαντιάγο, το Πόντα Μορέια (Ponta Moreia). Το μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Ταρραφάλ είναι το ομώνυμο ξενοδοχείο. Υπάρχουν πολλοί οικισμοί του Πράσινου Ακρωτηρίου που λέγονται Ταρραφάλ. Παρ'όλα αυτά, όμως, το Ταρραφάλ στο Σαντιάγο είναι ο μεγαλύτερος. Κατάλογος οικισμών του Πράσινου Ακρωτηρίου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tarrafal στο Wikimedia Commons
Έντουαρντ Χένρι Πότχαστ

Ο Έντουαρντ Χένρι Πότχαστ (10 Ιουνίου 1857 - 9 Μαρτίου 1927) ήταν Αμερικανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Είναι γνωστός για τις απεικονίσεις ανθρώπων στον ελεύθερο χρόνο τους στο Σέντραλ Παρκ, και στις παραλίες της Νέας Υόρκης και της Νέας Αγγλίας.

 Ο Έντουαρντ Χένρι Πότχαστ γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1847 στο Σινσινάτι του Οχάιο. Ο πατέρας του ήταν ο Χένρι Ιγκνάτζ Πότχαστ και η μητέρα του η Μπερναντίν Σάιφερς. Από τις 10 Ιουνίου του 1879 έως τις 9 Μαρτίου του 1881 ο Πότχαστ διδάχθηκε από τον Τόμας Σάτεργουαϊτ Νομπλ, έναν συνταξιούχο καπετάνιο του πολεμικού ναυτικού ο οποίος είχε σπουδάσει με τον Τομά Κουτύρ στο Παρίσι. Ο Πότχαστ σπούδασε αργότερα στη Βασιλική Ακαδημία του Μονάχου με τον Καρλ Μαρ. Μετά την επιστροφή του στο Σινσινάτι το 1885 επανέλαβε τις σπουδές του με τον Νομπλ. Το 1886 αναχώρησε για το Παρίσι, όπου σπούδασε με τον Φερνάντ Κορμόν. Το 1895 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του το 1927. Μέχρι την ηλικία των 39 ο Πότχαστ εργαζόταν ως λιθογράφος. Η αγορά ενός από τους πίνακές του από το Μουσείο Τέχνης της Σινσινάτι μπορεί να τον είχε ενθαρρύνει να εγκαταλείψουν τη λιθογραφία για μια καριέρα ως ζωγράφος. Οι πίνακές του διατήρησαν τις υποτονικές αποχρώσεις και έντονες αντιθέσεις του σχολείου Μονάχου μέχρι που υιοθέτησε την Ιμπρεσιονιστική παλέτα προς το τέλος της καριέρας του. Μετά την άφιξή του στη Νέα Υόρκη ο Πότχαστ εργάστηκε ως εικονογράφος περιοδικών, και έκθετε τακτικά τα έργα του στην Εθνική Ακαδημία Σχεδίου, στον Συλλόγου Αμερικανών Καλλιτεχνών και τη Λέσχη Σαλμαγκούντι, κερδίζοντας πολλά βραβεία. Μέχρι το 1908 είχε εγκατασταθεί σε ένα στούντιο στο κτίριο Γκέινσμπορο. Πλέον στο τέλος της καριέρας του ζωγράφισε το ηλιόλουστο Σέντραλ Παρκ, τα τοπία της Νέας Αγγλίας και τις απεικονίσεις της παραλία του Λονγκ Άιλαντ για το οποία είναι και γνωστός. Τα έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές μεγάλα μουσεία των Η.Π.Α. Edward Henry Potthast, American Impressionist: Selections from the Gross Family Collection Αρχειοθετήθηκε 2010-01-03 στο Wayback Machine. Retrieved 3-25-10 Jacobowitz, Arlene, Edward Henry Potthast: 1857-1927, New York City: The Chapellier Galleries, 1968 Pierce, Patricia Jobe, Marco Apollo, and Prescott S. Bush. Edward Henry Potthast: More Than One Man, Hingham: Pierce Galleries, Inc., 2006, 158 σελίδες. Stula, Nancy with Nancy Noble. American Artists Abroad and their Inspiration, New London: Lyman Allyn Art Museum, 2004, 64 σελίδες.[1] Edward Henry Potthast Biography: Hollis Taggart Galleries www.EdwardHenryPotthast.org 118 works by Edward Henry Potthast American paintings & historical prints from the Middendorf collection, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on Potthast (no. 50)
Τοκογλυφία

Τοκογλυφία ονομάζεται η πράξη δανεισμού χρημάτων με τόκο μεγαλύτερο από αυτόν που η εκάστοτε νομοθεσία θεωρεί θεμιτό. Είναι έγκλημα που διαπράττει αυτός που λαμβάνει δυσανάλογα ωφελήματα για την παροχή που έκανε. Τιμωρείται από το νόμο με φυλάκιση και χρηματική ποινή (άρθρο 404 Ποινικού Κώδικα). Τοκογλύφος είναι αυτός που ασκεί την τοκογλυφία.

 Η λέξη εμφανίστηκε ιστορικά το 1833. Προήλθε από τη λέξη «τοκογλύφος» η οποία στην αρχαιότητα αναφερόταν στη συνήθεια των τοκογλύφων να χαράσσουν με τη γλυφίδα πάνω σε ξύλινο τραπέζι τους τόκους των πελατών τους. Τον 7ο π.Χ. αιώνα, στην Αθήνα, η νομοθέτηση της σεισάχθειας από τον Σόλωνα είχε στόχο την απαλλαγή των υπερχρεωμένων νοικοκυριών από τα τοκογλυφικά χρέη. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Ιούλιος Καίσαρ στη Ρώμη τον 1ο π.Χ. αιώνα. Παρά τους απαγορευτικούς κανόνες, η τοκογλυφία γιγαντώθηκε στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ακόμα και μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού χιλιάδες δανειολήπτες, κυρίως αγρότες, σύρονταν στη δουλοπαροικία, επειδή αδυνατούσαν να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Χρειάστηκε να παρέμβει η Α' Οικουμενική Σύνοδος, που πραγματοποιήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325, για να διακόψει την πρακτική της χορήγησης δανείων με δυσβάστακτα επιτόκια (Κανόνας ΙΖ΄). Ο τόκος κατά τον Μεσαίωνα θεωρούνταν από τη Χριστιανική Εκκλησία ως κάτι γενικά ανήθικο, ανεπίτρεπτο, αμαρτωλό. Ο εβραϊκός νόμος επίσης απαγόρευε τη χορήγηση δανείων με τόκο. Όμως με την πάροδο του χρόνου η απαγόρευση αυτή θεωρήθηκε ότι αφορούσε τους ομοεθνείς και ότι δεν απέκλειε τα δάνεια με τόκο προς χριστιανούς. Με το πέρασμα του χρόνου οι πεποιθήσεις αυτές ατόνησαν. Σήμερα ο έντοκος δανεισμός, ακόμα και η τοκογλυφία, αποτελούν πρακτικές περισσότερο ή λιγότερο συνήθεις στον χριστιανικό και τον ιουδαϊκό κόσμο. Αντίθετα, στα ισλαμικά κράτη η τοκοφορία αντίκειται στους νόμους και στη θρησκεία. Οι τράπεζες λειτουργούν με ειδικό καθεστώς.
Κατάλογος αστέρων του Κύκνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κύκνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Κύκνο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007.
Μιορίτσα

Η «Μιορίτσα» (ρουμανικά: Mioriţa), δηλαδή η «Μικρή Προβατίνα», είναι παλιά ρουμανική ποιμενική μπαλάντα και θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ρουμανικής λαογραφίας. Έχει διάφορες εκδόσεις, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Μια από αυτές επιλέχθηκε από τον Βασίλε Αλεξάντρι για να σχηματιστεί η αναφορά του έργου στα σχολικά βιβλία.

 Η αρχή είναι απλή: τρεις βοσκοί (ένας Μολδαβός, ένας Τρανσυλβανός και ένας Βραντσεανός) συναντώνται, ενώ φροντίζουν τα κοπάδια τους. Μια προφανώς μαγεμένη προβατίνα που ανήκει στον Μολδαβό λέει στον αφέντη της ότι οι δύο άλλοι συνωμοτούν για να τον σκοτώσουν και να κλέψουν τα αγαθά του. Ο βοσκός απαντάει ότι, αν συνέβαινε αυτό, η προβατίνα θα έπρεπε να ζητήσει από τους δολοφόνους της να θάψουν το σώμα της κατά μήκος της στάνης του πρόβατου. Μετά λέγεται ότι είπε στα υπόλοιπα πρόβατα ότι είχε παντρευτεί μια πριγκίπισσα σε μια τελετή που παρακολουθήθηκε από τα στοιχεία της φύσης, και χαρακτηρίζεται από την πτώση ενός αστεριού. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία μεταφορά ιεροτελεστίας με τις επουράνιες εκδηλώσεις στην έκδοση της ιστορίας όπου η προβατίνα μιλάει στη μητέρα του βοσκού, ότι ακούει μόνο ότι ο γιος της έχει έχει παντρευτεί μια πριγκίπισσα. Το ποίημα αυτό αναφέρεται εκτενώς από Πάτρικ Λη Φέρμορ στην αναφορά του από το δεύτερο μέρος του ταξιδιού με τα πόδια από την Ολλανδία στην Κωνσταντινούπολη στο 1933-34. Αυτός περιλαμβάνει μια μερική μετάφραση η οποία αναφέρεται ως «ετοιμόρροπη αλλά αρκετά ακριβής». Αυτό στην πραγματικότητα έγινε αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας εκτεταμένης διαμονής πριν από το Σεπτέμβριο του 1939, στην ανατολική Ρουμανία. Η Μιορίτσα αναφέρεται συχνά σε μυθιστόρημα του Μάρκους Σέντγκουικ. Το Μιορίτσα ήταν το όνομα της κρατικής εταιρείας γάλακτος κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Νικολάε Τσαουσέσκου. Τα δύο πρώτα εδάφια του Μιορίτσα αναφέρονται σε όλα τα τραπεζογραμμάτια της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Miorița - in English (translation by W. D. Snodgrass) Mioriţa - a vocal version, sung by Grigore Leşe (An asf file) https://web.archive.org/web/20080201104525/http://www.moldova.md/en/start/
Σεγούντα Ντιβισιόν Β

Η Σεγούντα Ντιβισιόν Β (ισπανικά: Segunda División B) είναι η τρίτη κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ισπανίας. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Στο πρωτάθλημα λαμβάνουν μέρος και δεύτερες ομάδες των συλλόγων που αγωνίζονται στις Πριμέρα Ντιβισιόν και Σεγούντα Ντιβισιόν.

 Το πρώτο της πρωτάθλημα διοργανώθηκε το 1928 με τη συμμετοχή 10 ομάδων. Το 1929-1930 όμως αντικαταστάθηκε από τη Τερθέρα Ντιβισιόν. Το 1977, στη αρχή της περιόδου, αντικατάστησε την Τερθέρα Ντιβισιόν και έγινε η τρίτη κατηγορία. Το 1986-1987 υπήρχε μόνο ένας όμιλος με 22 ομάδες. Από την επόμενη χρονιά μέχρι και σήμερα το πρωτάθλημα διεξάγεται σε 4 ομίλους των 20 ομάδων. Επίσημη ιστοσελίδα
Καλημέριος Μεδιολάνων

Ο Καλημέριος ήταν ο τέταρτος επίσκοπος Μεδιολάνων, στα μέσα του 3ου αιώνα. Κατά μία εκδοχή ήταν ελληνικής καταγωγής. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 31 Ιουλίου.

 Το μόνο πράγμα που είναι γνωστό για αυτόν είναι ότι ήταν επίσκοπος του οποίου τα λείψανα διατηρούνται στη βασιλική του Αγίου Καλημέριου στο Μιλάνο. Πιθανότατα δεν ήταν σύγχρονος και μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου (2ος αιώνας), όπως συχνά δηλώνεται, αλλά ζούσε τον τρίτο αιώνα, με επισκοπική θητεία περί το 270-280. Σύμφωνα με εκδοχή του θρύλου του, γεννήθηκε σε μια ευγενή ρωμαϊκή οικογένεια, ακολούθησε στρατιωτική θητεία και έφτασε στην τάξη του αξιωματικού όταν μεταστράφηκε στον χριστιανισμό από τους Αγίους Φαυστίνο και Ιωβίτα. Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, γεννήθηκε στην Ελλάδα και εκπαιδεύτηκε στη Ρώμη, ως μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου. Ήταν ιερέας στο Μιλάνο επί επισκόπου Καστριτιανού και μετά τον θάνατο του εξελέγη επίσκοπος στην θέση του. Τα λείψανα του Καλημέριου βρέθηκαν τον όγδοο αιώνα από τον Επίσκοπο Τομάσσο Γκράτσι του Μιλάνου. Τα λείψανα βρέθηκαν βυθισμένα στο νερό, ίσως λόγω των πολλών υπόγειων καναλιών που έτρεχαν κάτω από την πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι βρέθηκαν με αυτόν τον τρόπο, οδήγησε του συγγραφείς της αγιογραφίας του στην εκδοχή ότι ο Καλημέριους μαρτύρησε όταν τον πέταξαν με το κεφάλι σε ένα πηγάδι.
Βιλαέτι της Βαγδάτης

Το Βιλαέτι της Βαγδάτης (αραβικά: ولاية بغداد‎, οθωμανικά τουρκικά: ولايت بغداد, σύγχρονα τουρκικά: Bağdat Vilâyeti) ήταν διοικητική διαίρεση πρώτου επιπέδου (βιλαέτι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο σύγχρονο κεντρικό Ιράκ. Πρωτεύουσα ήταν η Βαγδάτη. Στις αρχές του 20ου αιώνα φέρεται να είχε έκταση 141.160 χλμ2, ενώ τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της πρώτης οθωμανικής απογραφής του 1885 (δημοσιεύθηκε το 1908) έδωσαν τον πληθυσμό σε 850.000 κατοίκους. Η ακρίβεια των αριθμών πληθυσμού κυμαίνεται από «κατά προσέγγιση» έως «απλώς εικασιακή», ανάλογα με την περιοχή από την οποία συγκεντρώθηκαν.

 Η τελευταία Οθωμανική Απογραφή του 1917 ανέφερε ότι στο Σαντζάκι της Βαγδάτης από τους 202.000 κατοίκους, 88.000 ήταν Εβραίοι, 12.000 ήταν Χριστιανοί, 8.000 ήταν Κούρδοι, 800 ήταν Πέρσες και οι υπόλοιποι ήταν Άραβες και άλλοι Μουσουλμάνοι. Το 1869, ο Μιντχάτ Πασάς ορίστηκε ως κυβερνήτης της Βαγδάτης. Επέκτεινε την οθωμανική δικαιοδοσία μέχρι την πόλη Αλ-Μπίντα, αφού είχε εγκαταστήσει την εξουσία του στο Νατζντ. Τον Ιανουάριο του 1872, το Κατάρ ορίστηκε ως καζάς υπό το Σαντζάκι του Νατζντ. Ωστόσο, οι σχέσεις με τις οθωμανικές αρχές έγιναν εχθρικές τόσο στην Αλ-Μπίντα όσο και στο Νατζντ, οδηγώντας τελικά στη Μάχη του Αλ Ουάιμπα, στην οποία οι Οθωμανοί ηττήθηκαν. Peters, John Punnett (1911) «Bagdad» στο: Chisholm, Hugh, επιμ. Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 3 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 193–194
Κάλαμος Λευκάδας

Ο Κάλαμος (σπανιότερα η Κάλαμος), (24,964 τ. χλμ κάτ. 529, 2011), είναι μικρό νησί στο Ιόνιο Πέλαγος, σε πολύ κοντινή απόσταση από τη δυτική ακτή της Αιτωλοακαρνανίας. Το νησί βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το χωριό Μύτικας της Αιτωλοακαρνανίας, αλλά παρά την κοντινή του απόσταση ανήκει διοικητικά στην περιφερειακή ενότητα Λευκάδας μαζί με άλλα μικρά νησιά της περιοχής. Είναι κυρίως ορεινό, η κορυφή μάλιστα του βουνού που δεσπόζει στο νησί φτάνει τα 745 μ. Η επικοινωνία με την ηπειρωτική χώρα γίνεται με καΐκια που εκτελούν δρομολόγια από και προς τον Μύτικα στην ακτή της Αιτωλοακαρνανίας. Το νησί φημίζεται για τις όμορφες παραλίες του και αρκετοί το επισκέπτονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

 Το νησί έγινε γνωστό στα Ορλωφικά από τις επιδρομές που εξαπέλυσε από τις ακτές του ο Λάμπρος Κατσώνης το 1791. Στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 το νησί ήταν έρημο. Μετά τη Μάχη του Πέτα (4 Ιουλ. 1822) όσοι δεν μπόρεσαν να καταφύγουν στο Μεσολόγγι αποβιβάστηκαν στον Κάλαμο, που τότε τελούσε υπό αγγλική κυριαρχία. Ο τότε αρμοστής Τόμας Μαίτλαντ θεώρησε ανεπιθύμητους τους επαναστάτες και τους έδιωξε.Ωστόσο, οι πρώτες ενδείξεις κατοίκησης του νησιού ανάγονται στην Νεολιθική εποχή. Είναι βέβαιο ότι ο Κάλαμος κατοικούνταν επίσης στη Μυκηναϊκή και στην Κλασική περίοδο. Από τα Ελληνιστικά χρόνια το πέρασμα του στενού Καλάμου - Μύτικα αποκτά ιδιαίτερη στρατιωτική σημασία και εποπτεύεται αρχικά από ένα μικρό οχυρό κτισμένο στη κορυφή Ξυλόκαστρο και ένα σύστημα πύργων στον περιβάλλοντα χώρο. Η εποπτεία του στενού οργανώνεται καλύτερα, όταν στα ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια κτίζεται ένα ισχυρό κάστρο χαμηλότερα, ανάμεσα στους οικισμούς Κάλαμο και Επισκοπή. Στο περιθώριο των συγκρούσεων, η πειρατεία αποτελούσε ένα μόνιμο πρόβλημα στην περιοχή, ιδιαίτερα σε εποχές απώλειας του κρατικού ελέγχου, όπως κατά την εποχή της πτώσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και κατά τον 16ο και 18ο αι. Στο μεγαλύτερο μέρος του 18ου αι. κυριαρχούν οι Βενετοί, ενώ η οικονομία του Καλάμου ελέγχεται από την οικογένεια Δελλαδέτσιμα που εισπράττει το φόρο της δεκάτης. Ακολουθούν στο τέλος του αιώνα οι Ρώσοι και το 1807 το νησί περιέρχεται στους Γάλλους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kalamos στο Wikimedia Commons Ο Κάλαμος στο Ίντερνετ
Θερμοβαρική βόμβα

Η θερμοβαρική βόμβα( ρωσικά: Авиационная вакуумная бомба повышенной мощности (АВБПМ)‎, "αεροβόμβα κενού με αυξημένη ισχύ") είναι συμβατικός τύπος βόμβας . Η εκρηκτική του ισχύς αντιστοιχεί σε 44 τόνους TNT και είναι έτσι η μεγαλύτερη που έχει επιτευχθεί ποτέ από συμβατική βόμβα. Η ακτίνα καταστροφής είναι περίπου 300 μέτρα, η μάζα είναι 7,1 τόνοι.

 Το τεστ της 11ης Σεπτεμβρίου 2007 με θερμοβαρική βόμβα που ρίχτηκε από Tupolev Tu-160 πάνω από στρατιωτική περιοχή και πυροδοτήθηκε στην ατμόσφαιρα της γης, παρουσιάστηκε στη ρωσική κρατική τηλεόραση στα κανάλια ORT και Westi . Ο Αναπληρωτής Αρχηγός του Επιτελείου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, Alexander Rukshin, εξήγησε στο πρόγραμμα ότι το όπλο που δοκιμάζεται τώρα δεν μοιάζει με κανένα άλλο του είδους του στον κόσμο και είναι τόσο «αποδοτικό και ισχυρό όσο ένα πυρηνικό όπλο ». Ο Ρουκσίν τόνισε ότι η βόμβα έχει σκοπό να διασφαλίσει την εθνική ασφάλεια και ότι η Ρωσία είναι τώρα επίσης «έτοιμη για δράση ανά πάσα στιγμή, οπουδήποτε» στον αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας .
Τρεμετουσιά

Η Τρεμετουσιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Επισκοπή Τριμυθούντος «Tremetousia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2018.
Μαρία Άντζελα Αικατερίνη των Έστε

Η Μαρία Άντζελα Κατερίνα (ιταλ. Maria Angela Caterina, 1 Μαρτίου 1656 - 16 Ιουλίου 1722) από ον Οίκο των Έστε ήταν κόρη στρατηγού του δούκα της Μόντενα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Καρινιάνο.

 Ήταν κόρη του Μπόρσο στρατηγού (γιου του Τσέζαρε, δούκα της Μόντενα, και της Βιργινίας των Μεδίκων-Τοσκάνης) και της ανιψιάς του Ιππολύτης των Έστε, κόρης του Λουδοβίκου κυρίου του Μοντέκιο & Σκανιάνο (γιου του Καίσαρα δούκα της Μόντενα). Παντρεύτηκε το 1684 τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο του Οίκου της Σαβοΐας, πρίγκιπα του Καρινιάνο, και είχε τέκνα: Μαρία Ισαβέλλα 1687-1767. Μαρία Βικτωρία 1688-1763. Βίκτωρ Αμεδαίος Α΄ 1690-1741, πρίγκιπας του Καρινιάνο. Θωμάς Φίλιππος Γκαετάνο 1696-1715, πρίγκιπας της Σαβοΐας. von Rosen, Laurent Tahon. "Ducs de France: les 32 quartiers des ducs français et de leurs épouses". Googlebooks.org. Retrieved 2010-04-07 Maria Giovanna di Savoia Nemours: vita, ambizioni, intrighi di una reggente. Googlebooks.org. Retrieved 2010-04-21.
Η Πρόταση

Η Πρόταση (αγγλικά: The Proposal) είναι αμερικανική αισθηματική κωμωδία παραγωγής 2009, σε σκηνοθεσία Αν Φλέτσερ. Πρωταγωνιστούν οι Σάντρα Μπούλοκ και Ράιαν Ρέινολντς. Η ιστορία επικεντρώνεται στην Μάργκαρετ Τέιτ, η οποία μαθαίνει ότι κινδυνεύει να απελαθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να σταλθεί πίσω στον Καναδά εξαιτίας της ληγμένης της βίζα. Θέλοντας να παραμείνει και να κρατήσει τη διοικητική της θέση στην εταιρία που εργάζεται, η Μάργκαρετ πείθει το βοηθό της, Άντριου Πάξτον, να παραστήσει προσωρινά το σύζυγό της. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Ιουνίου 2009 στις ΗΠΑ και στις 25 Ιουνίου 2009 στην Ελλάδα. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 317,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και απέσπασε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.

 Η Μάργκαρετ Τέιτ είναι μια επιτυχημένη αρχισυντάκτρια στον εκδοτικό οίκο Ruick & Hunt Publishing και αρκετά μισητή από τους συναδέρφους της. Η Μάργκαρετ έχασε τους γονείς της όταν ήταν 16 ετών και αντιμετωπίζει σκληρά τους υπαλλήλους της στο γραφείο. Ο βοηθός της, Άντριου Πάξτον, δουλεύει μαζί της τρία ολόκληρα χρόνια. Όταν η Μάργκαρετ αποκτήσει προβλήματα με τη ληγμένη βίζα της και κινδυνεύσει να απελαθεί, εκβιάζει τον Άντριου να την παντρευτεί. Ως αντάλλαγμα θα του δώσει προαγωγή και θα εκδώσει το βιβλίο του. Εν τω μεταξύ, ο δύσπιστος υπάλληλος του τμήματος μετανάστευσης, κύριος Γκίλμπερτσον προγραμματίζει μια συνέντευξη με τους Άντριου και Μάργκαρετ. Το ζευγάρι ταξιδεύει στην Αλάσκα για να γιορτάσουν τα γενέθλια της γιαγιάς του Άντριου. Η Μάργκαρετ δέχεται το ζεστό καλωσόρισμα από την οικογένειά του. Εκεί θα έρθει πιο κοντά με τον Άντριου και την οικογένειά του, η οποία της ζητά να τον παντρευτεί στον αχυρώνα του σπιτιού, μια οικογενειακή παράδοση της οικογένειας Πάξτον. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο κύριος Γκίλμπερτσον εμφανίζεται ξαφνικά και κατηγορεί τον Άντριου για απάτη. Σάντρα Μπούλοκ στο ρόλο της Μάργκαρετ Τέιτ Ράιαν Ρέινολντς στο ρόλο του Άντριου Πάξτον Μέρι Στίνμπεργκεν στο ρόλο της Γκρέις Πάξτον, μητέρα του Άντριου Κρεγκ Τ. Νέλσον στο ρόλο του Τζο Πάξτον, πατέρας του Άντριου Μπέτι Γουάιτ στο ρόλο της Γιαγιάς Άννι, γιαγιά του Άντριου Ντένις Ο' Χέαρ στο ρόλο του Κυρίου Γκίλμπερτσον, υπάλληλος του τμήματος μετανάστευσης Μαλίν Άκερμαν στο ρόλο της Γκέρτρουντ, πρώην του Άντριου Μάικλ Μόσλι στο ρόλο του Τσακ, φίλος του Άντριου Όσκαρ Νούνιεζ στο ρόλο του Ραμόν Με προϋπολογισμό 40.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση με 33,6 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Συνολικά οι εισπράξεις έφτασαν τα 163,9 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική και τα 153,4 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 317,3 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Η Πρόταση στο IMDb
Το νησί της προηγούμενης ημέρας

Το νησί της προηγούμενης ημέρας (L'isola del giorno prima) είναι μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Ουμπέρτο Έκο, που δημοσιεύθηκε το 1994. Η υπόθεσή του διαδραματίζεται τον 17ο αιώνα, κατά την αναζήτηση μιας μεθόδου για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού μήκους από τους θαλασσοπόρους. Ο κεντρικός ήρωας του έργου είναι ο Ρομπέρτο ντελλά Γκρίβα (Roberto della Griva), ένας Ιταλός ευγενής παγιδευμένος σε ένα έρημο πλοίο στον Ειρηνικό Ωκεανό, με υπόβαθρο την επιστήμη, τη μεταφυσική και την κοσμοθεωρία της εποχής του Μπαρόκ.

 Ο Ρομπέρτο ντελλά Γκρίβα, ένας Ιταλός ευγενής του 17ου αιώνα, είναι ο μοναδικός επιζών ενός ναυαγίου. Βρίσκει τον εαυτό του πάνω σε ένα εγκαταλελειμμένο πλοίο, σε ένα φυσικό λιμάνι από το οποίο (όπως πείθει τον εαυτό του) περνά η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας (δηλαδή περίπου 180° γεωγραφικού μήκους). Παρά το ότι η ακτή βρίσκεται πολύ κοντά, ο Ρομπέρτο δεν μπορεί να κολυμπήσει και έτσι είναι αποκλεισμένος στο πλοίο. Αρχίζει να ανακαλεί αναμνήσεις από τη ζωή του και να έχει εμμονή για τον υποτίθεται κακό δίδυμο αδελφό του, στον οποίο καταλήγει να αποδίδει όλα τα κακά που του συνέβησαν στον βίο του. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, πείθει τον εαυτό του ότι όλες οι συμφορές του θα τελειώσουν όταν μπορέσει να φθάσει στην ξηρά. Αλλά η διανοητική του κατάσταση αρχίζει να αποδιοργανώνεται. Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται από την οπτική γωνία ενός σύγχρονου επιμελητή, που έχει βάλει τάξη στις σημειώσεις του Ρομπέρτο. Το πώς ακριβώς σώθηκαν τα χαρτιά αυτά και τελικώς έφθασαν στα χέρια του επιμελητή, παραμένει θέμα εικασιών. Το νησί της προηγούμενης ημέρας περιέχει αναφορές σε προηγούμενα μυθιστορήματα του Έκο. Για παράδειγμα, αναφέρεται ένα κρίσιμο σημείο της πλοκής του πρώτου μυθιστορήματος του συγγραφέα, του Ονόματος του Ρόδου. Το βιβλίο μεταφράστηκε στην ελληνική από την Έφη Καλλιφατίδη και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» το 2000 και το 2004, και από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το 2012 (και σε ηλεκτρονικό βιβλίο).
Βουλευτικές εκλογές στην Γκάμπια (2017)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Γκάμπια στις 6 Απριλίου 2017. Ήταν οι πρώτες εκλογές για κοινοβούλιο από την ανάληψη της προεδρίας από τον Αντάμα Μπάροου. Κέρδισε σαρωτική νίκη το νεοσύστατο Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα, εξασφαλίζοντας τις 31 από τις συνολικά 53 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.

 Τα 53 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Έπειτα από πρόσκληση της Ανεξάρτητης Εκλογικής Επιτροπής, η Ευρωπαϊκή Ένωση έστειλε στις 13 Μαρτίου μια αντιπροσωπεία από εκλογικούς παρατηρητές (EU EOM) στην Γκάμπια, προκειμένου να προετοιμαστούν οι βουλευτικές εκλογές. Η αποστολή ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 22 Μαρτίου 2017 με επικεφαλής τον ανώτατο παρατηρητή Μίροσλαβ Πότσε, έναν Τσέχο ευρωβουλευτή. Συνολικά, η αποστολή περιελάμβανε γύρω στους 50 παρατηρητές από κράτη-μέλη της ΕΕ, όπως και από τον Καναδά, την Ελβετία και τη Νορβηγία. Στις 3 Απριλίου η EU EOM παρέταξε 14 παρατηρητές για σύντομη παραμονή ανά την Γκάμπια.
Μπόρις Γκόρενς

Ο Μπόρις Γκόρενς (Λιουμπλιάνα, 9 Δεκεμβρίου1973) είναι Σλοβένος παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1.93 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως σμολ φόργουορντ όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Μπόρις Γκόρενς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1990 με την Ούνιον Ολύμπια. Στην ομάδα της Σλοβενίας παρέμεινε μέχρι το 1996, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει αρκετούς εγχώριους τίτλους. Συγκεκριμένα, κατάφερε να κατακτήσει 5 πρωταθλήματα Σλοβενίας (1992, 1993, 1994, 1995, 1996), 5 κύπελλα Σλοβενίας (1992, 1993, 1994, 1995, 1996) αλλά και ένα Κύπελλο Σαπόρτα (1994). Το 1996 ο Γκόρενς αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Σλοβενία και να ταξιδέψει στη Γαλλία για λογαριασμό της Στράσμπουρκ Ίλκιρχ. Στην ομάδα του Στρασβούργου παρέμεινε για ένα μόλις χρόνο και το 1997 μετεγγράφει στην επίσης γαλλική Πο Ορτέθ. Το 1998 άφησε τη Γαλλία ταξίδεψε στην Ιταλία, στην οποία παρέμεινε για αρκετά συνεχόμενα χρόνια αγωνιζόμενος με αρκετές ομάδες. Συγκεκριμένα, ο Γκόρενς αγωνίστηκε με τις Μπασκέτ Ριμινί (1998), τη Βίρτους Μπολόνια (1999-2000), τη Παλακανέστρο Ρετζιάνα (2000), την Αντρέα Κόστα Ιμόλα (2000), τη Μενς Σανά Σιένα (2000-2002) και την Παλακανέστρο Βαρέζε (2002-2003). Μάλιστα, το 2002 κατάφερε να κατακτήσει με τη Μενς Σανά Σιένα και ένα Κύπελλο Σαπόρτα (2002). Το καλοκαίρι του 2003, ο Γκόρενς άφησε την Ιταλία και μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο πραγματοποίησε συνολικά στις δύο θητείες του (2003-2004 και 2005) 40 συμμετοχές, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Την περίοδο 2004-05 αγωνίστηκε στην ιταλική Παλακανέστρο Ούντινε και μετά τη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό Πειραιώς μετεγγράφει αρχικά στην Κίμκι Μόσχας(2005-07) κι έπειτα στην Ούνιον Ολύμπια (2007-08), την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του. Μετά το πέρας της σεζόν 2007-2008, ο Μπόρις Γκόρενς ανακηρύχθηκε για ακόμη μια φορά πρωταθλητής Σλοβενίας με τη φανέλα της Ολύμπια όμως στη συνέχεια αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή του καριέρα σε ηλικία 35 ετών. Ο Μπόρις Γκόρενς ήταν για πολλά χρόνια διεθνής με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Σλοβενίας. Είχε συνεχή παρουσία στην εθνική ομάδα μπάσκετ της χώρας του επί δέκα συναπτά έτη (1993-2003), ενώ έχει συμμετάσχει στα Ευρωμπάσκετ του 1993, του 1995, του 1997, του 2001 και του 2003. Ούνιον Ολίμπια 6x Πρωταθλήματα Σλοβενίας: (1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 2008) 5x Κύπελλα Σλοβενίας: (1992, 1993, 1994, 1995, 1996) Κύπελλα Σαπόρτα: (1994) Μοντεπάσκι Σιένα Κύπελλα Σαπόρτα: (2002) 4x Σλοβένικο All Star Game: (1993, 1994, 1995, 1996) MVP στο Σλοβένικο All Star Game: (1994) 2x Νικητής στο διαγωνισμό καρφωμάτων στο Σλοβένικο All Star Game: (1993, 1996) Πρώτος σκόρε στο Πρωτάθλημα Ιταλίας: (2003) Το προφίλ του Γκόρενς στο euroleague.net Συνέντευξη του Γκόρενς στο superbasket.gr
Κώστας Σκρέκας

Ο Κώστας Σκρέκας (14 Μαρτίου 1973) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Τρικάλων με τη Νέα Δημοκρατία από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 και υπουργός Ανάπτυξης από τις 27 Ιουνίου 2023. Υπήρξε υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας (2014-2015), υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (2019-2021) και υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας (2021-2023).

 Η καταγωγή του είναι από τη Μεγάρχη Τρικάλων. Είναι γιος του πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Θεοδώρου Σκρέκα. Αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Το 2000 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Διαχείριση Έργων (MSc in Construction Management, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών) στο Πανεπιστήμιο του Birmingham της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών του εκπροσώπησε τους φοιτητές ως μέλος στη Σύγκλητο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ως μέλος στην Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ. Το 1994 εκλέχθηκε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ. Συνέγραψε εργασίες και άρθρα που έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς οικονομικές ιστοσελίδες και περιοδικά. Συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στις θεματικές ενότητες Negotiations, Strategic Management, Global Marketing Management. Από το 2000 εργάστηκε στον κλάδο των καταναλωτικών προϊόντων (FMCG’S) σε διευθυντικές θέσεις, ενώ υπήρξε συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος για 12 χρόνια σε εταιρεία η οποία δραστηριοποιείται στον εν λόγω χώρο. Το 2012 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα στις εκλογές της 6ης Μαΐου και εκλέχθηκε βουλευτής Τρικάλων με τη Νέα Δημοκρατία. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Διετέλεσε υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας από τον Νοέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 στην κυβέρνηση Σαμαρά.Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην περιφέρεια Τρικάλων και επανεκλέχθηκε στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015. Επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019 και ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, αρμόδιου για θέματα Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στην πρώτη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μετά τον ανασχηματισμό της 5ης Ιανουαρίου του 2021 έγινε υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 επανεξελέγη και στις 27 Ιουνίου ανέλαβε υπουργός Ανάπτυξης στη δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κώστας Σκρέκας, προσωπική ιστοσελίδα Βιογραφικά στοιχεία στο www.hellenicparliament.gr
754 Μαλαμπάρ

Η Μαλαμπάρ (Malabar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,135. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την πόλη Μαλαμπάρ της Ινδονησίας.

 Η μέση διάμετρος της Μαλαμπάρ εκτιμάται σε 87,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XC (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0485. Η Μαλαμπάρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 44 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λέιτον Μπέινς

Ο Λέιτον Τζον Μπέινς (Leighton John Baines) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αριστερός μπακ και ανήκει στην Έβερτον .Είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα της Αγγλίας.

 Ο Μπέινς γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1984 στο Λίβερπουλ και ξεκίνησε την καριέρα του το 2002 από την Γουίγκαν Αθλέτικ. Με τη φανέλα της Γουίγκαν πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον ομάδων όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ , η Νιουκάστλ και η Άρσεναλ. Τελικά στις 6 Αυγούστου του 2007 μεταγράφηκε στην Έβερτον έναντι 5 εκ λιρών. Κατά την πρώτη του χρονιά στην ομάδα του λιμανιού δεν κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού εξαιτίας ενός τραυματισμού που του επέτρεψε να αγωνιστεί μόλις σε 22 αγώνες πρωταθλήματος,την δεύτερη χρονιά του όμως κατάφερε να καθιερωθεί μετρώντας 30 συμμετοχές και 1 τέρμα. Τον Μάρτιο του 2010 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική Αγγλίας στην φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Αίγυπτο ενώ συμπεριλήφθηκε από τον Φάμπιο Καπέλλο στην προεπιλογή της Εθνικής Αγγλίας για το Μουντιάλ του 2010. Προφίλ στο national-football-teams.com
Προπιοφαινόνη

H προπιοφαινόνη (αγγλικά propiophenone) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C9H10O, αλλά παριστάνεται επίσης με τους τύπους C6H5OCH2CCH3, PhCOCH2CH3 και BzEt. Πιο συγκεκριμένα είναι μια αρυλοκετόνη. Η χημικά καθαρή προπιοφαινόνη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό με (ευχάριστη) γλυκιά οσμή, αδιάλυτο στο νερό, αλλά αναμίξιμο με οργανικούς διαλύτες. Χρησιμοποιείται ως πρόδρομη ένωση για την παρασκευή άλλων ενώσεων. Ο όρος προπιοφαινόνη επεκτείνεται και πέρα από τη «μητρική» ένωση, σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων αυτής, που ενίοτε ονομάζονται συλλύβδην ως «προπιοφαινόνες».

 Η προπιοφαινόνη μπορεί να παραχθεί με αντίδρασ Friedel–Crafts η του προπιονικού οξέος (CH3CH2COOH) με το βενζόλιο (PhH). Είναι, επίσης, έτοιμη εμπορικά με κετονίωση του βενζοϊκό οξέος (PhCOOH με προπιονικό οξύ πάνω από το οξικό ασβέστιο [(CH3COO)2Ca] και αλουμίνας (Al2O3) στου 450-550 °C:O Λούντβιγκ Κλάισεν (Ludwig Claisen) ανακάλυψε ότι οι α-μεθοξυστυρενομορές αυτής της ένωσης, όταν θερμαίνεται για μια ώρα σε 300 °C (65% απόδοση). Είναι πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση φαρμακευτικών προϊόντων και άλλων οργανικών ενώσεων. μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση της αρυλ-αλκενίων, όπως τα φαινυλοπροπανοειδή. Η προπιοφαινόνη, με μια λουλουδάτη μυρωδιά, είναι ένα συστατικό σε ορισμένα αρώματα. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Ιορδάνης των Ωτβίλ

O Ιορδάνης (ιταλ. Giordano, μετά το 1055 - 18 ή 19 Σεπτεμβρίου 1092) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν στρατιωτικός, που συνέδραμε τον πατέρα του στην κατάκτηση της Σικελίας. Έγινε κόμης των Συρακουσών και κύριος τού Νότο.

 Ήταν ο πρωτότοκος (νόθος) γιος τού Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας. Το 1077 στην πολιορκία τού Τράπανι, ενός από τα δύο οχυρά των Σαρκηνών που έμειναν στα δυτικά της Σικελίας, ο Ιορδάνης οδήγησε μία έφοδο, η οποία με επιτυχία αιφνιδίασε τους φύλακες των βοσκών για τα ζώα. Έτσι έκοψαν την τροφοδοσία των πολιορκημένων και η πόλη σύντομα παραδόθηκε. Ήταν παρών στην πολιορκία της Ταορμίνας το 1079· το 1081 με τον Ροβέρτο τού Σουρ(ντε)βάλ και τον Ηλία Καρτόμι (έναν Σαρκηνό αποστάτη) με μία άλλη αιφνιδιαστική επίθεση ανέκτησε την πόλη της Κατάνια από τον Ιμπβ Αμπάντ τελευταίο εμίρη των Συρακουσών. Το επόμενο έτος, ενώ ο πατέρας του ήταν μακριά και βοηθούσε τον αδελφό του Ροβέρτο τον Πονηρό (Guiscard) δούκα της Απουλίας, ο Ιορδάνης τέθηκε υπεύθυνος της Σικελίς. Όμως το θέρος τού 1083 ο Ιορδάνης οδήγησε λίγους δυσαρεστημένους ευγενείς σε εξέγερση. Ο πατέρας του επέστρεψε και αμέσως τύφλωσε τους αρχηγούς της στάσης, συγχωρώντας μόνο τον γιο του την τελευταία στιγμή, για να τού μάθει να σέβεται τους ιθύνοντες. Από τότε ο Ιορδάνης έμεινε πιστός. Στις 22 Μαΐου 1085 ο στόλος τού πατέρα του αγκυροβόλησε 15 μίλια βόρεια των Συρακουσών και αποβίβασε το ιππικό τού Ιορδάνη. Οι στόλοι τού κόμη της Σικελίας και τού εμίρη συνεπλάκησαν στο λιμάνι και ο εμίρης απεβίωσε στη μάχη. Όταν οι δυνάμεις τού Ρογήρου αποβιβάστηκαν , βρήκαν τον Ιορδάνη να πολιορκεί ήδη την πόλη. Η πολιορκία συνεχίστηκε το θέρος, αλλά η πόλη τελικά συνθηκολόγησε· έμεινε μόνο η πόλη Νότο στους Σαρακηνούς. Το 1091 ο Ιορδάνης ήταν παρών στην πολιορκία της πόλης αυτής, όπου έγινε κύριος τού Νότο και κόμης των Συρακουσών. Ασθένησε όμως από πυρετό και απεβίωσε μάλλον το 1092. Αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά των Ωτβίλ, που είχαν κάνει την εξουσία τους στη Νότιο Ιταλία (Mezzogiorno) αναπόφευκτη, ως νόθος δεν ήταν ο διάδοχος, αλλά ο αδελφός του Γοδεφρείδος, γνήσιο τέκνο τού Ρογήρου. Όταν όμως ο τελευταίος έγινε λεπρός, ο Ιορδάνης κατέστη διάδοχος. Κοντά στη Μεσσίνα, στον ναό της Σάντα Μαρία ιν Μίλι Σαν Πέτρο, υπάρχει μία λίθινη επιγραφή, που αναφέρει το τέλος του. Το 1089 ο πατέρας του κανόνισε τον γάμο του με μία από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, κόρη τού Μαμφρέδου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Ο Μαμφρέδος ήταν αδελφός τού Βονιφατίου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Ο ίδιος ο Ρογήρος νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Βάστο, άλλη κόρη τού Μαμφρέδου. Goffredo Malaterra, The Deeds of Count Roger of Calabria and Sicily and of Duke Robert Guiscard his brother. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967. Ghisalberti, Albert (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: II Albicante – Ammannati. Rome, 1960.
Κάστρο Κονόπιστε

Το κάστρο Κονόπιστε (τσέχικα Konopiště) βρίσκεται στην Τσεχία, νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, Πράγας. Είναι περισσότερο γνωστό σαν η τελευταία κατοικία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, διάδοχου των Αψβούργων στο θρόνο της Αυστροουγαρίας, η δολοφονία του οποίου στο Σεράγιεβο το 1914 στάθηκε η αφορμή για το ξεκίνημα του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου.

 Τον 13ο αιώνα, το γοτθικό κάστρο εξυπηρετούσε την οχύρωση της περιοχής. Το 1887, ο αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος αγόρασε το Κονόπιστε και το επανακατασκεύασε σαν πολυτελή κατοικία του μελλοντικού Αυτοκράτορα. Από το 1921, ανήκει στο κράτος της Τσεχοσλοβακίας και αργότερα της Τσεχίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Konopiště Castle στο Wikimedia Commons
Αγία Κυριακή Μονεμβασίας Λακωνίας

Η Αγία Κυριακή είναι χωριό της τοπικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αγία Κυριακή είναι χωριό στο Α.ΝΑ. τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται λίγο βορειότερα από την Μονεμβασιά, κοντά στον κόλπο Επιδαύρου Λιμηράς και στο ομώνυμο ακρωτήρι της Αγίας Κυριακής, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει περίπου 90 χλμ. ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1909. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μονεμβασίας και προσαρτήθηκε στο δήμο Μονεμβασίας. Το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής Η παραλία Πόρι βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Στάδιο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

Το Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (πρώην Stadio San Paolo) είναι ένα αθλητικό γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο ευρισκόμενο δυτικά προάστιο της Φουοριγκρότα στη Νάπολη της Ιταλίας, ενώ είναι το τρίτο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Ιταλία πίσω από το Σαν Σίρο και το Στάδιο Ολίμπικο. Για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, φιλοξένησε τα προκριματικά του τουρνουά ποδοσφαίρου. Αυτό τον καιρό χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρική χρήση και αποτελεί έδρα της Νάπολι. Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1959, ενώ υπέστη σημαντικά έργα ανακαίνισης το 1989 ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990. Η τωρινή χωρητικότητα του ''Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα'' είναι της τάξεως των 60.240 θέσεων. Το γήπεδο είναι κυρίως γνωστό για τη φιλοξενία του ημιτελικού αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 μεταξύ Ιταλίας και Αργεντινής. Θεωρούμενο ως ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα παιχνίδια εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο Ντιέγκο Μαραντόνα είχε ζητήσει από τους οπαδούς της Νάπολι να υποστηρίξουν την Αργεντινή. Οι tifosi (οπαδοί) της Νάπολι, ως απάντηση, ανάρτησαν ένα πανό στην "curva" τους στο γήπεδο όπου αναγραφόταν "Μαραντόνα, η Νάπολι σε λατρεύει, όμως η Ιταλία είναι η πατρίδα μας". Οι στιγμές εκείνες ήταν συγκινητικές για τον Μαραντόνα, καθώς το γήπεδο της Νάπολι ήταν το μοναδικό, στη διάρκεια αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου ο αργεντίνικος εθνικός ύμνος δεν αποδοκιμάστηκε. Ο αγώνας τελείωσε με το σκορ στο 1–1 μετά το πέρας της παράτασης. Στη διαδικασία των πέναλτι που ακολούθησε, ο Μαραντόνα ήταν αυτός που με δικό του πέναλτι χάρισε τη νίκη-πρόκριση στην Αργεντινή.

 Ακόμα κι όταν η Νάπολι αγωνιζόταν στη Σέριε Γ1 στη διάρκεια της σεζόν 2005–06, η Νάπολι πέτυχε το επίτευγμα να έχει την 3η μεγαλύτερη εντός έδρας προσέλευση θεατών στην Ιταλία για τη σεζόν με μονάχα τις ομάδες της Σέριε Α, ΑΚ Μίλαν και Ιντερ να σημειώνουν μεγαλύτερη προσέλευση. Στην τελευταία αναμέτρηση της Νάπολι για τη σεζόν η προσέλευση του φίλαθλου κοινού της Νάπολι άγγιξε τις 51.000, αριθμός που παραμένει και ως ρεκόρ της Σέριε Γ μέχρι σήμερα. Το Σαν Πάολο φιλοξένησε επίσης την αναμέτρηση της Ιταλίας με αντίπαλο τη Λιθουανία στα πλαίσια των Προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, στις 2 Σεπτεμβρίου 2006, με, παράλληλα, να εξετάζεται το ενδεχόμενο διεξαγωγής και άλλων μελλοντικών αναμετρήσεων στο συγκεκριμένο γήπεδο. Το Δημοτικό Συμβούλιο της Νάπολι έχει καταθέσει αίτημα στην Ιταλική Κυβέρνηση για άδεια μετονομασίας του γηπέδου σε Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο Αργεντινός μύθος του ποδοσφαίρου βοήθησε τη Νάπολι να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας στη Σέριε Α το 1987, 1990 και το κύπελο UEFA το 1989, ενώ παραμένει, μέχρι σήμερα, μια εξαιρετικά δημοφιλής προσωπικότητα στην πόλη του ιταλικού νότου. Το Δημοτικό Συμβούλιο υπερψήφισε την κατάθεση αιτήματος για τη μετονομασία του γηπέδου Σαν Πάολο στις 4 Δεκεμβρίου 2020, όμως σημαντικό πρόβλημα σε αυτή την προσπάθεια είναι η ύπαρξη ενός ιταλικού νόμου ο οποίος απαγορεύει σε δημόσια κτήρια να παίρνουν την ονομασία ατόμου, το οποίο δεν είναι νεκρό το λιγότερο 10 χρόνια. Το στάδιο στην επίσημη ιστοσελίδα της Νάπολι Αρχειοθετήθηκε 2013-06-05 στο Wayback Machine.
Σαλαμίνα Δρομολαξιάς

Η Σαλαμίνα Δρομολαξιάς ήταν αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Δρομολαξιά της επαρχίας Λάρνακας. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

 Η Σαλαμίνα Δρομολαξιάς ιδρύθηκε το 1979 από πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Δρομολαξιά μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ). Εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου το 1991 μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Στην πρώτη συμμετοχή της, την περίοδο 1991-92, τερμάτισε στη 13η θέση του ομίλου Λάρνακας-Αμμοχώστου και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά πρωταθλήματα).Το 1997 κέρδισε τη συμμετοχή της στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα της περιόδου 1997-98. Τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου είναι μη ενεργή. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Σαλαμίνα συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι

Ο Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι (Giovanni Battista Foggini, 25 Απριλίου 1652 – 12 Απριλίου 1725) ήταν Ιταλός γλύπτης ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην Φλωρεντία και είναι γνωστός ιδίως για τα μικρά μπρούτζινα αγάλματά του.

 Σε νεαρή ηλικία στάλθηκε από τον Μέγα Δούκα της Τοσκάνης στην Ρώμη για να φοιτήσει στην Accademia Fiorentina, ενώ εργάστηκε και ως βοηθώς στο εργαστήριο του γλύπτη Έρκολε Φερράτα (Ercole Ferrata), μαθητή του Αλεσσάντρο Αλγκάνρτι (Alessandro Algardi). Ο Φοτζίνι έμαθε επίσης να ζωγραφίζει υπό την επίβλεψη του πρώτου Διεθυντή της Accademia, Τσίρο Φέρρι (Ciro Ferri). Με την επιστροφή του στην Φλωρεντία το 1676, ο Φοτζίνι έγινε ο γλύπτης της Αυλής του Κόζιμο Γ΄.Το 1686 απεβίωσε ο Φερνάντο, υιός του Πιέτρο Τάκκα (Pietro Tacca), με αποτέλεσμα να αναδειχθεί ο Φοτζίνι ως ο ο βασικός γλύπτης της περιοχής, αφού έγινε ο Architetto Primario e Primo scultore della Casa Serenissima και ο Soprintendente dei Lavori των Μεδίκων. Το 1687 απέκτησε το χυτήριο που κάποτε ανήκε στον σπουδαίο γλύπτη Τζαμπολόνια (Giambologna). Αυτό του επέτρεψε να επικεντρωθεί στα μικρά μπρούτζινα αγάλματα, που τότε ήταν επικερδή εξαγώγιμα προϊόντα. Η έκδοση των Μαυριτανών του Τάκκα που φιλοτέχνησε ο Φοτζίνι απετέλσε την βάση για πολυάριθμα αντίγραφα (μπρούτζινα και κεραμικά) που κυκλοφορούσαν στην αγορά έργων τέχνης μέχρι και τον 18ο αιώνα.Στην Φλωρεντία βρίσκεται το σημαντικότερο αριστούργημα του καλλιτέχνη, συγκεκριμένα στην Capella Corsini της Chiesa del Carmine. Το παρεκκλήσι αυτό ανεγέρθη προς τιμή του πρόσφατα αγιοποιημένου από την Καθολική Εκκλησία Αντρέα Κορσίνι (Andrea Corsini). Εκεί υπάρχουν τρία μεγάλα μαρμάρινα γλυπτά που απεικονίζουν πτυχές του βίου του Αγίου. Ο Φοτζίνι ολοκλήρωσε επίσης έργα στην Cappella Feroni, ενώ αξιόλογη είναι επίσης η κύρια σκάλα στο Παλάτσο Μεδίκων-Ρικκάρντι (Palazzo Medici Riccardi). Ανάμεσα στα αξιόλογα μπρούτζινά του συγκαταλέγεται ο Δαβίδ με την Κεφαλή του Γολιάθ.Αξιομνημόνευτοι μαθητές του Φοτζίνι είναι οι Φερνάντο Φούγκα (Fernando Fuga), Μπάλταζα Περμόζερ (Balthasar Permoser), Τζοβακίνο Φορτίνι (Giovacchino Fortini) και Τζοβάνι Μπαράττα, καθώς και ο ανιψιός του Φιλίππο ντελα Βάλλε, (Filippo della Valle). Wittkower, Rudolf (1993). Pelican History of Art, επιμ. Art and Architecture Italy, 1600-1750. 1980. Penguin Books. Bruce Boucher (1998). Thames & Hudson, World of Art, επιμ. Italian Baroque Sculpture. σελίδες 164–66; 188–89. Gli Ultimi Medici, Review by Peter Cannon-Brookes, in The Burlington Magazine, 1974, p 777-80.
Άλοουα

Η Άλοουα (αγγλ. Alloa, γαελ. Alamhagh, πιθανώς σημαίνει «βραχώδης πεδιάδα») είναι μικρή πόλη της Σκωτίας, στην κομητεία Κλακμάνανσιρ. Ο πληθυσμός της το 2016 ήταν 14.440 κάτοικοι, ενώ το 1961 είχε απογραφεί με 13.895 κατοίκους.

 Είναι κτισμένη στη βόρεια όχθη του ποταμού Φορθ, στο σημείο όπου σύμφωνα με τη γνώμη μερικών παύει να είναι ποτάμι και γίνεται ο ποταμόκολπος του Φορθ. Η Άλοουα βρίσκεται νοτίως των λόφων Όουχιλ, 9 χιλιόμετρα ανατολικά του Στέρλινγκ και 12,7 χιλιόμετρα βορείως της πόλεως Φώλκερκ. Δια θαλάσσης η Άλοουα απέχει 40 χιλιόμετρα από το Γκράντον, το επίνειο του Εδιμβούργου.Η πόλη, πρώην έδρα βαρονίας, είναι το διοικητικό κέντρο του κομητειακού συμβουλίου του Κλακμάνανσιρ. Ιστορικώς η οικονομία της βασιζόταν στο εμπόριο ανάμεσα στη Γλασκώβη και την ηπειρωτική Ευρώπη, που διεξαγόταν από το λιμάνι της. Υπήρχε επίσης αγγειοπλαστική. Ωστόσο αυτό το λιμάνι έπαψε να είναι ανταγωνιστικό και σταμάτησε να λειτουργεί το 1970. Σήμερα η τοπική οικονομία επικεντρώνεται στα καταστήματα και την αναψυχή, μετά και το κλείσιμο των μεγάλων βιομηχανιών (νηματουργίας και βιομηχανίας σιδήρου) και τη λειτουργία πλέον μόνο μιας ζυθοποιίας και ενός υαλουργείου. Ιστορικώς η πόλη ήταν ενωμένη με την κωμόπολη Τάλιμποντυ (Tullibody) στα βορειοδυτικά της, ενώ σήμερα αποτελεί ξεχωριστό δήμο. Ντέιβιντ Άλαν (1744-1796), ζωγράφος και εικονογράφος Τζωρτζ Μπράουν (1818-1880), μετέπειτα πολιτικός στον Καναδά και ιδρυτής ιστορικής εφημερίδας εκεί Άντριου Νόρμαν Μέλντραμ (1876-1934), χημικός («οξύ του Μέλντραμ») Ντάνκαν Σκοτ, χρυσός και αργυρός ολυμπιονίκης στην κολύμβηση (απλώς μεγάλωσε στην πόλη) Τζων Τζέιμσον (1740-1823), ιδρυτής της «Jameson Irish Whiskey» και προπάππους του Γουλιέλμο Μαρκόνι Ντέιβιντ Γουίλσον, ο 26ος Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ Το λήμμα «Άλλοα» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 419 "Alloa and its Environs: A descriptive and Historical Sketch", Alloa Advertiser, 1861 Ο Πύργος της Άλοουα (13ος αιώνας) Ιστορικοί χάρτες της Άλοουα από τον 16ο αιώνα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας Χαρακτικό της Άλοουα από το 1693 του John Slezer στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας Άρθρο σχετικώς με τη ζυθοποιία στην Άλοουα
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2018-2019

Το πρωτάθλημα Ελλάδας Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της περιόδου 2018–19 ήταν το 37ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 2ο με την ονομασία Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών. Διεξήχθη από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή 12 ομάδων σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση ήταν η Κανονική Περίοδος, από την οποία οι τέσσερις πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση (τα Πλέι-οφ) και διεκδίκησαν τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 7η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό του Πανναξιακού με 3–0 νίκες, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας.

 Από τις δώδεκα ομάδες, οι δέκα προήλθαν από τη Βόλεϊ Λιγκ της περιόδου 2017-2018, και δύο προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα της Πρε Λιγκ 2017-18. Συγκεκριμένα την περίοδο 2017–18: Ομάδες που παρέμειναν στη Βόλεϊ Λιγκ: Ολυμπιακός Πειραιώς, Άρης Θεσ., Α.Ο. Θήρας, Μακεδόνες Αξιού, Πανναξιακός, Αίας Ευόσμου, Γ.Σ. Ηλιούπολης, Πορφύρας Πειραιώς, Α.Σ.Π. Κόρινθος, Α.Ο. Μαρκοπούλου Ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2 στην Α1: Ηλυσιακός Αθηνών, Θέτις Βούλας Ομάδες που υποβιβάστηκαν από την Α1 στην Α2: Ηρακλής Κηφισιάς Στην πρώτη φάση, την Κανονική Περίοδο, διεξήχθηξσαν δύο γύροι με βαθμολογία 3-0 για την καθαρή νίκη (με σκορ 3-0 ή 3-1) και βαθμολογία 2-1 για τη νίκη με 3-2. Κάθε ομάδα έδωσε 22 αγώνες σε δύο γύρους (εντός-εκτός έδρας). Στη συνέχεια οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 προκρίθηκαν στα Πλέι-οφ για την ανάδειξη πρωταθλήτριας, ενώ οι ομάδες των θέσεων 11-12 υποβιβάστηκαν στην Πρε Λιγκ. Αγώνες για την 3η θέση δεν διεξήχθησαν και οι ομάδες κατατάχθηκαν σύμφωνα με την υψηλότερη θέση που είχαν στην Κανονική Περίοδο. Η βαθμολογία της Κανονικής Περιόδου του Πρωταθλήματος Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2018-19 διαμορφώθηκε ως εξής: