Σεΐτ Ταΐροφ

Ο Σεΐτ Μεμέτοβιτς Ταΐροφ (ρωσικά: Сеит Меметович Таиров‎; 25 Απριλίου 1928 – 4 Οκτωβρίου 1989) ήταν υψηλόβαθμος πολιτικός της ταταρικής Κριμαίας στη Σοβιετική Ένωση, ο οποίος είχε αναδειχθεί ως ηγέτης στο Akkurgan και τότε πρώτος γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Jizzakh του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Ταΐροφ ήταν μια αμφιλεγόμενη φιγούρα μεταξύ των Τάταρων της Κριμαίας. Έμεινε γνωστός για την ένθερμη αντίθεσή του στο πλήρες δικαίωμα επιστροφής στην Κριμαία. Ως δημόσιος υποστηρικτής του «ριζώματος» στο Ουζμπεκιστάν, ήταν ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς που υπέγραψαν τη διαβόητη «Επιστολή των δεκαεπτά» τον Μάρτιο του 1968, η οποία υποβάθμισε τους αγώνες των Τατάρων της Κριμαίας και τις διακρίσεις που υφίσταντο στην εξορία και τους παρότρυνε να «να μην υποκύψουν» στην επιθυμία να επιστρέψουν στην Κριμαία.

 Ο Ταΐροφ γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1928 στην Ουρκούστα από οικογένεια Τατάρων της Κριμαίας. Ο πατέρας του πέθανε νέος, αφήνοντας τη μητέρα του Ζέρα χήρα. Το 1937 ο Ταΐροφ έφυγε από την πατρίδα του για να παρακολουθήσει ένα οικοτροφείο στη Συμφερόπολη. Όπως και οι υπόλοιπες οικογένειες των Τατάρων στην Κριμαία, ο ίδιος και η οικογένειά του απελάθηκαν από την Κριμαία τον Μάιο του 1944 κατόπιν εντολής της κυβέρνησης, αφού οι Τάταροι της Κριμαίας χαρακτηρίστηκαν παγκοσμίως προδότες. Κατά την άφιξή του ως έποικος στο Γιανγκιούλ, του είχε ανατεθεί να εργάζεται σε έναν κρατικό αμπελώνα. Αρκετά χρόνια αργότερα, αφού προήχθη σε λογιστή, συνάντησε τη μελλοντική του σύζυγο Λενιγιάρ, επίσης Τάταρη της Κριμαίας που απελάθηκε, σε ένα αγρόκτημα μήλων. Ο πατέρας της Νούρι Οσμάνοφ, γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος στο Σουντάκ, πυροβολήθηκε από τους ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, οι δυο νέοι παντρεύτηκαν και ονόμασαν τον γιο τους Νούρι προς τιμήν του. Η καριέρα του Ταΐροφ στο κομμουνιστικό κόμμα ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 μετά την άρση ορισμένων από τους πιο αυστηρούς περιορισμούς για τους εποίκους. Λίγο μετά την αποφοίτησή του από το Αγροτικό Ινστιτούτο της Τασκένδης, έγινε δεκτός στο κόμμα το 1957, οπότε και ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα στο Ακουργκάν. Ξεκινώντας ως αναπληρωτής πρόεδρος της περιφερειακής εκτελεστικής επιτροπής, ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις του κόμματος και έλαβε επαίνους όταν η περιοχή του ξεπέρασε τα ποσοστά παραγωγής βάμβακος και έφτασε νωρίτερα στον στόχο της πενταετίας. Στο παρελθόν, η περιφέρεια ήταν υπανάπτυκτη και είχε χαρακτηριστεί «καθυστερημένη» σε σχέση με τις άλλες περιφέρειες στη Δημοκρατία. Η καριέρα του συνέχισε να πηγαίνει καλά, αφότου υπέγραψε την περίφημ "Επιστολή των δεκαεπτά", μια ανοιχτή επιστολή προς την κοινότητα των Τατάρων της Κριμαίας που δημοσιεύτηκε στο Lenin Bayrağı τον Μάρτιο του 1968, προτρέποντάς τους να παραμείνουν στο Ουζμπεκιστάν και να σταματήσουν να υποστηρίζουν τις "προκλήσεις" των ακτιβιστών πολιτικών δικαιωμάτων. Για το ρόλο του στην ανάπτυξη του Ακουργκάν του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1972 από τον ίδιο τον Λεονίντ Μπρέσνιεφ, όταν επισκέφθηκε την Ουζμπεκική Δημοκρατία, ο οποίος τον πρότεινε για να προαχθεί σε πρώτο γραμματέα της περιφερειακής επιτροπής της Jizzakh, όπου και ξεκίνησε 1973. Ως αποτέλεσμα, η Jizzakh έγινε μια βιομηχανική περιοχή με μια αρκετά μεγάλο πληθυσμό Τάταρων της Κριμαίας, αλλά αντί να αποκαταστήσει τη δημόσια εικόνα των Τάταρων της Κριμαίας και να βοηθήσει το δικαίωμα επιστροφής, όπως πολλοί περίμεναν, το έργο είχε το αντίθετο αποτέλεσμα ενισχύοντας περαιτέρω τις επιθυμίες των ηγετών του Ουζμπεκιστάν για τη διατήρηση των Κριμαίων Τατάρων στην Κεντρική Ασία για οικονομικούς λόγους. Υπό την ιδιότητά του ως γραμματέας, υποστήριξε δημόσια τις πολιτιστικές πρωτοβουλίες των Τατάρων της Κριμαίας, όπως το σύνολο χορού Haytarma, αλλά χαρακτήρισε την ομάδα ως «χειρότερη από το πιο ερασιτεχνικό σύνολο» σε μια ιδιωτική του επιστολή προς τον Sharof Rashidov. Εκτός από τις περιφερειακές του θέσεις, ήταν αναπληρωτής του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ από το 1974 έως το 1979 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν. Αφού απαλλάχθηκε από τη θέση του ως πρώτος γραμματέας της Jizzakh για οικονομική διαφθορά το 1978, διορίστηκε για λίγο Υπουργός Δασών στο Ουζμπεκιστάν, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει μετά την απομάκρυνσή του από το κόμμα λίγο αργότερα. Προσπάθησε να βρει δουλειά και τελικά έγινε επικεφαλής ενός μικρού φυτωρίου φρούτων στην περιοχή Ordzhonikidze. Αφότου η κυβέρνηση άρχισε να προωθεί το σχέδιο της ζώνης του Μουμπάρεκ, οι γνώμες διχάζονται ως προς το πόσο υποστήριξε το σχέδιο, αλλά είναι γνωστό ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά να μετακομίσει στην έρημη περιοχή, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε από τον Rashidov, ο οποίος του έδωσε την ευκαιρία να αποκαταστήσει το όνομά του αν μετακόμιζε στο Μουμπάρεκ. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο φυτώριο στις 4 Οκτωβρίου 1989 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Yangiyul. Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας (14 Δεκεμβρίου 1972) Δύο φορές Τάγμα του Λένιν (8 Απριλίου 1971 και 14 Δεκεμβρίου 1972) Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης (14 Φεβρουαρίου 1975) Τάγμα της Κόκκινης Σημαίας Εργασίας (1 Μαρτίου 1965) "Η Επιστολή των δεκαεπτά" (στα ρωσικά)