IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Ε.Κ.Π.Α.

Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Αθήνας ανήκει στην Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνὠν. Σκοπός του ΤΕΦΑΑ είναι να εμφυσήσει στους φοιτητές του αλλά και στους πολίτες τις αρχές και αξίες της επιστήμης της φυσικής αγωγής καθώς και τα ιδεώδη του αθλητισμού και της ευγενούς άμιλλας. Επιπλέον, οφείλει να παρέχει στους πτυχιούχους τα απαραίτητα εχέγγυα για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία.

 Ιδρύθηκε με το άρθρο 47 του νόμου 1268/1982. Mε το Προεδρικό Διάταγμα 107/1983 το παράρτημά της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ) στη Δάφνη εντάχθηκε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ως Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Η λειτουργία του ξεκίνησε το ακαδημαϊκό έτος 1983-84 ενώ το 1996 έγινε ανεξάρτητο Τμήμα. Με το ΠΔ 98/2013 του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων εντάχθηκε στην Σχολή Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής Α.Π.Θ. Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι 78 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες). Επίσης το έργο των Καθηγητών συνεπικουρούν 25 Επιστημονικοί Συνεργάτες της Σχολής. Τέλος άλλα 20 άτομα απασχολούνται ως διοικητικοί υπάλληλοι. Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Αθήνας στεγάζεται στους ακόλουθους χώρους: Νέες εγκαταστάσεις του ΤΕΦΑΑ στη Δάφνη Πανεπιστημιακό Γυμναστήριο (Εθνικής Αντίστασης) Κτίρια ΤΑΞΥΠ (Εθνικής Αντίστασης) Εθνικό Κολυμβητήριο (Εθνικής Αντίστασης) Κτίριο διοίκησης (μέσα στο Τμήμα), 1ος όροφος Τα Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Αθήνας παρέχει την δυνατότητα προπτυχιακών καθώς και μεταπτυχιακών σπουδών. Ειδικότερα, οι προπτυχιακές σπουδές έχουν διάρκεια τεσσάρων ετών (8 εξάμηνα) και οι μεταπτυχιακές σπουδές ενάμισι έτος (3 εξάμηνα). Ιστοσελίδα Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Αρχειοθετήθηκε 2015-02-10 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Σχολής Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Αρχειοθετήθηκε 2015-02-10 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Αθήνας Αρχειοθετήθηκε 2015-02-10 στο Wayback Machine.
Καβασάκι (πόλη)

Το Καβασάκι (ιαπωνικά: 川崎市‎) είναι η 9η μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας. Βρίσκεται μεταξύ του Τόκιο και της Γιοκοχάμα. Είναι μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές πόλεις, ενώ ανήκει στην Ευρύτερη Περιοχή του Τόκυο.

 Η περιοχή Καβασάκι ανήκε αρχικά στην επαρχία Μουσάσι. Κατά την περίοδο Έντο, η περιοχή απέκτησε σημαντική πολιτική σημασία ως στάση για ταξιδιώτες της διαδρομής Τοκάιντο μεταξύ Έντο (Τόκιο) και Κιότο. Η πόλη Καβασάκι δημιουργήθηκε την 1 Ιουλίου 1924, ύστερα από την ένωση πολλών χωριών και οικισμών, ενώ έφτασε στο σημερινό της μέγεθος το 1939. Η πόλη καταστράφηκε από αμερικάνικους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο ανέκαμψε γρήγορα. Η πόλη ξεπέρασε τους 500.000 κατοίκους το 1972 και χωρίστηκε σε 5 περιοχές, ενώ αργότερα αυξήθηκαν σε 7. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Καβασάκι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: Νακασιμπέτσου, Ιαπωνία Φουτζίμι, Ιαπωνία Νάχα, Ιαπωνία Ριέκα, Κροατία Βαλτιμόρη, Μέριλαντ Σενγιάνγκ, Κίνα Ουόλονγκονγκ, Αυστραλία Σέφιλντ, Ηνωμένο Βασίλειο Σάλτσμπουργκ, Αυστρία Λίμπεκ, Γερμανία Μπούντσεον, Νότια Κορέα Ντα Νάνγκ, Βιετνάμ
Νίκος Φλώρος

Ο Νίκος Φλώρος είναι Έλληνας γλύπτης που είναι περισσότερο γνωστός για τη δημιουργία γλυπτών έργων με πρώτη ύλη αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών. Πρόκειται για μία τεχνική την οποία εμπνεύσθηκε ο ίδιος και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Νέα Υόρκη το 2003. Το έργο του Νίκου Φλώρου, επιλέχθηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα της Βραζιλίας ώστε να ενταχθεί στα σχολικά εγχειρίδια.

 Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας απ’ όπου και έλκει την καταγωγή του. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε κλασικό πιάνο και αρχαία δραματική τέχνη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ανωτέρα Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι - École des Beaux-Arts. Ατομικές Εκθέσεις: Ίδρυμα Ελληνικού Κόσμου, (Foundation of the Hellenic World) Αθήνα, Ελλάδα, 2008 Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, 2011 Grace: Symbol of Change, Μόντε Κάρλο, 2012 Παλάτι Metropole, Μόντε Κάρλο, 2012 Εθνικό Μουσείο Γυναικών στις Τέχνες, Ουάσιγκτον, ΗΠΑ, 2012 Ελλάδα Μέγαρο Μελάς, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα, Ελλάδα, 2013 Teatro Communale, Μπολόνια, Ιταλία, 2013 Κρατικό Μουσείο και Καταφύγιο "Tsaritsyno", Μόσχα, Ρωσία, 2013 Grand Hotel Majestic "Gia" Baglioni, Μπολόνια, Ιταλία, 2013 Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, Ρόδος, 2015 Ήρωες από μέταλλο, Συλλογή Βικτωρία Γ. Καρέλια, 2021, Καλαμάτα, Ελλάδα Πλατεία Συντάγματος του Μετρό Αττικό, Αθήνα, Ελλάδα Γκαλερί Art Cargo, Ελληνογερμανική Έκθεση, Αθήνα, Ελλάδα Ελληνικό Προξενείο στη Νέα Υόρκη, Παλάτι Hofburg, Βιέννη, ΑυστρίαΟμαδικές Εκθέσεις: Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney Μητροπολιτική Λέσχη Γαλλική Εταιρεία Κληρονομιάς Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, Ελλάδα Παλάτι Hofburg, Βιέννη, Αυστρία Ιστορικό Μουσείο Αίγινας, Ελλάδα Τράπεζα Πειραιώς, Αθήνα, Ελλάδα Μουσείο Πιερίδη «Athinais», Αθήνα, Ελλάδα Art Meets Media, Αθήνα, Ελλάδα Παλάτι Hofburg, Βιέννη, Αυστρία Γενικό Προξενείο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ Grand prize για το έργο - κουστούμι «Red Queen Elizabeth» από το Μητροπολιτικό μουσείο Τέχνης και κουστουμιών. Grand prize για το έργο – κουστούμι «Silver Elizabeth I» από την «Young Friends Heritage Society» Χρυσό μετάλλιο Τεχνών και Επιστημών από το Albert Schweitzer Foundation, 2011 Global Thinkers Forum Excellence Award για την αριστεία και την καινοτομία, 2013
Όκλαντ Σίτι ΦΚ

Η Όκλαντ Σίτι ΦΚ (αγγλικά: Auckland City FC) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Όκλαντ, τη μεγαλύτερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Ο σύλλογος αγωνίζεται στην ASB Premiership (παλαιότερα γνωστή ως Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα Νέας Ζηλανδίας), η οποία αποτελεί την υψηλότερη εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου στη χώρα. Η Όκλαντ Σίτι ΦΚ παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο Κίγουιτι Στριτ στο Σάντρινγκχαμ του Όκλαντ.

 Η αντίπαλος της Όκλαντ Σίτι ΦΚ είναι η συντοπίτισσα Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ. Είναι το μοναδικό ντέρμπι της ASB Premiership που διεξάγεται μεταξύ ομάδων από την ίδια πόλη και είναι γνωστό ως το «Super City» ντέρμπι. Τα μεταξύ τους παιχνίδια είναι πολύ ανταγωνιστικά και προσελκύουν αρκετό κόσμο, μεταξύ 1.500 και 2.500 φιλάθλων. Ο Μεγάλος Τελικός του 2011 παίχτηκε μπροστά σε 3.500 θεατές. Πρωτάθλημα Νέας Ζηλανδίας Πρωταθλήτρια (6): 2005, 2006, 2010, 2012, 2014, 2015,. Μάινορ Πρέμιερς (7): 2005, 2006, 2010, 2012, 2014, 2015, 2016. Τσάριτι Καπ (4): 2012, 2014, 2016, 2017. Σπορτ Όκλαντ Τιμ οφ δε Γίαρ (3): 2006, 2010, 2011. Νάσιοναλ Γιουθ Λιγκ (3): 2007, 2009, 2013. ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ (8): 2006, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016. ΟΦΚ Πρέζιντεντς Καπ (1): 2014 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2014 Τρίτη θέση IFFHS Oceania Club of the Decade: 2001–2010. Επίσημη ιστοσελίδα
Εθνόσημο της Σλοβενίας

Το εθνόσημο της Σλοβενίας αποτελείται από έναν κόκκινο θυρεό με αιχμηρές άκρες, πάνω στον οποίο βλέπουμε καλλιτεχνικά σχεδιασμένο το όρος Τρίγκλαβ. Κάτω από το βουνό υπάρχουν δύο κυρτές γραμμές που αντιπροσωπεύουν τη θάλασσα και τα ποτάμια και πάνω από το Τρίγκλαβ υπάρχουν τρία χρυσά εξάκτινα αστέρια τα οποία σχηματίζουν ένα τρίγωνο. Τα αστέρια προέρχονται από το εθνόσημο των κόμητων του Celje.

 Η θάλασσα και το όρος Τρίγκλαβ εμφανίζονται επίσης στο εθνόσημο της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας, που ήταν σε χρήση όταν η χώρα ήταν μία από τις έξι συνολικά σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το προηγούμενο εθνόσημο περιτριγυριζόταν από σιτάρι με φύλλα και είχε ένα κόκκινο αστέρι στο πάνω μέρος του. Το νέο εθνόσημο είχε σχεδιαστεί εκείνη την εποχή από το Μάρκο Πογκάκνικ. Στοιχεία για το εθνόσημο στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης
Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ

Η Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ (αγγλικά: Adelaide United Football Club) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αυστραλίας που εδρεύει στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας. Τα χρώματά της είναι το κόκκινο και το χρυσό.

 Ιδρύθηκε το 2003 για να καλύψει το κενό της άλλης μεγάλης ομάδας της πόλης, Αντελάιντ Σίτυ και το 2003/04 συμμετείχε στο πρωτάθλημα NSL. Μάλιστα όταν έγινε το 2005 η αναδιάρθρωση που οδήγησε στη δημιουργία της A League η Αδελαΐδα ήταν μία από τις τρεις ομάδες που συνέχισαν στην πρώτη κατηγορία. Το 2006 αν και κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια αποκλείστηκε στα ημιτελικά του πρωταθλήματος, ενώ το 2007 έφτασε μέχρι τον τελικό όπου όμως ηττήθηκε από την Μέλμπουρν Βίκτορυ με 6-0. Το 2007/08 τερμάτισε στην 6η θέση σε μια σεζόν που στιγματίστηκε από τα πολλά αγωνιστικά προβλήματα ενώ κατά τη φετινή αγωνιστική περίοδο τερμάτησε στην 2η θέση της κανονικής περιόδου,χάνοντας την πρώτη θέση στην διαφορά τερμάτων ενώ μέσω των πλάι-οφ κατάφερε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό όπου ηττήθηκε εκ νέου από την Μέλμπουρν Βίκτορυ με 1-0. Η Αντελάιντ Γιουνάιτεντ συμμετείχε για πρώτη φορά στο ασιατικό Τσάμπιονς Λιγκ το 2007 όπου αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων ενώ τo 2008 έγινε η πρώτη ομάδα από την Αυστραλία που προκρίθηκε στον τελικό της διοργάνωσης,αφού πρώτα απέκλεισε στον ημιτελικό την Μπουνιόντκορ από το Ουζμπεκιστάν του Βραζιλιάνου Ριβάλντο. Στους διπλούς τελικούς η Αντελάιντ Γιουνάιτεντ ηττήθηκε και στις δυο αναμετρήσεις από την ιαπωνική Γκάμπα Οζάκα με 0-3 εκτός έδρας και 0-2 εντός. Τον Δεκέμβριο του 2008 η Αντελάιντ Γιουνάιτεντ συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που διεξήχθη στα γήπεδα της Ιαπωνίας. Στον πρώτο αγώνα ξεπέρασε το εμπόδιο της πρωταθλήτριας Ωκεανίας Waitakere United με 2-1 και στη συνέχεια αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την Γκάμπα Οζάκα (την ίδια ομάδα που της στέρησε το Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας). Μετά από αυτή την ήττα αντιμετώπισε την αιγυπτιακή την Αλ Αχλί,την οποία και νίκησε με 1-0 κατακτώντας την πέμπτη θέση. Ρομάριο (2006) Καρλ Βιρτ (2005-07) Πολ Αγκοστίνο (2007-09 ) Νέιθαν Μπέρνς (2006-08) Τράβις Ντοντ (2005-11 ) Κριστιάνο (2008-10) Μιχάλης Βαλκάνης (2003-09) Μάθιου Λέκι (2009-11) Κύπελλο Αυστραλίας: 2014 Η επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας Η Adelaide Und στον τελικό Αρχειοθετήθηκε 2008-10-25 στο Wayback Machine. Aρχή με νίκη για την Αντελάιντ Γιουνάιτεντ Adelaide Battle For Payday Place Αρχειοθετήθηκε 2009-02-09 στο Wayback Machine.
Αρμάνδη ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν

Η Αρμάνδη ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Armande de La Tour d'Auvergne, (28 Αυγούστου 1697 – 13 Απριλίου 1717) ήταν Γαλλίδα ευγενής και πριγκίπισσα τού Επινουά από τον γάμο της. Απεβίωσε χωρίς απογόνους.

 Ήταν το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά, που γεννήθηκαν από τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κυρίαρχο δούκα τού Μπουγιόν, και την πρώτη σύζυγό του Mαρία-Αρμάνδη ντε Λα Τρεμουάλ. Η μητέρα της απεβίωσε το 1717 και ο πατέρας της νυμφεύτηκε άλλες τρεις φορές και απέκτησε άλλα τρία παιδιά. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο τού Μελύν, δούκα τού Ζουαγιέζ και πρίγκιπα τού Επινουά στις 23 Φεβρουαρίου 1716. Οι γονείς του ήταν ο Λουδοβίκος τού Μελύν και η Ελισάβετ-Θηρεσία της Λωρραίνης. Η Αρμάνδη απεβίωσε το 1717, ένα μήνα μετά τη μητέρα της. Ο σύζυγός της έγινε αργότερα ο μυστικός σύζυγος της Μαρίας-Άννας των Βουρβόνων (1697–1741), κόρης τού monsieur le Duc (Λουδοβίκου Γ΄ δούκα τού Κοντέ) και της madame la Duchesse (Λουίζας-Φραγκίσκης των Βουρβόνων), κόρης της μαντάμ ντε Μοντεσπάν. Ο Λουδοβίκος τού Μελύν εξαφανίστηκε αργότερα το 1724, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.
Ιωάννα του Πολάνεν

Η Ιωάννα, ολλανδ.: Johanna van Polanen (γράφτηκε επίσης ως Jehenne, 10 Ιανουαρίου 1392 - 15 Μαΐου 1445) ήταν ολλανδή ευγενής από τον Οίκο του Πολάνεν, κλάδου τού Οίκου του Βάσεναερ, τού οποίου απόγονοι υπάρχουν ως σήμερα. Ήταν κόρη του κυρίου του Πολάνεν και κυρίου της Μπρέντα. Η ίδια ήταν κυρία της Μπρέντα. Με τον γάμο της η Μπρέντα περιήλθε στον σύζυγό της.

 Παντρεύτηκε την 1η Αυγούστου 1403, σε ηλικία 11 ετών στη Μπρέντα, με τον Ένγκλμπερτ Α΄ του Οίκου του Νάσσαου, ο οποίος έγινε έτσι κύριος της Breda jure uxoris (συζυγικώ δικαιώματι). Η Ιωάννα και ο Ένγκελμπερτ κατοικούσαν στη Μπρέντα. Είχαν επίσης κατοικίες στις Βρυξέλλες και στο Μέχελεν. Είχαν παιδιά: Η Ιωάννα κληρονόμησε πολλές κυριότητες (heerlijkheden) και κτήματα στην Ολλανδία, Bραβάντη, Αινώ, Ουτρέχτη, Zηλανδία. Κληρονόμησε επίσης το δυτικό τμήμα του Kρίμπενερβααρντ, συμπεριλαμβανομένων των χωριών Kρίμπεν άαν ντε Λεκ, Kρίμπεν άαν ντεν Ίσελ, Λέκερκερκ και Oύντερκερκ άαν ντεν Ίσελ . Τα περισσότερα από αυτά τα αγαθά είχαν αγοραστεί από τον Γουλιέλμο του Ντούιβοορντε. Με την κληρονομιά της, ο Οίκος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ έγινε μία από τις πλουσιότερες και πιο ισχυρές ευγενείς οικογένειες στις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες. Η Ιωάννα απεβίωσε το 1445 στη Μπρέντα, όπου τάφηκε στο μαυσωλείο που είχε κατασκευαστεί για τον σύζυγό της στην εκκλησία της Παναγίας στην πλατεία της αγοράς. Παντρεύτηκε το 1403 με τον Ένγκελμπερτ Α΄ των Νάσσαου (που έγινε κύριος της Μπρέντα συζυγικώ δικαιώματι) και είχε τέκνα: Ιωάννης Δ΄ 1410-1475, κόμης του Nάσσαου-Μπρέντα. Ερρίκος Β΄ 1414-1451, κόμης του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Μαργαρίτα (γενν. 1415). Γουλιέμος (γενν. 1416). Μαρία (γενν. 1418). Φίλιππος (γενν. 1420). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Johanna van Polanen στο Wikimedia Commons Παιδιά του Ένγκελμπερτ Α΄ του Νασάου
Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Γκντανσκ)

Το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Γκντανσκ (πολωνικά: Narodowe Muzeum Morskie‎) είναι ναυτικό μουσείο στο Γκντανσκ της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1962. Είναι αφιερωμένο στη συλλογή, έρευνα και διατήρηση αντικειμένων και εγγράφων που αφορούν τις μεταφορές πλοίων, το διεθνές εμπόριο, την αλιεία και τον πολιτισμό των ανθρώπων που εργάζονται στη θάλασσα, στα ποτάμια και στην ξηρά – καθώς και στη διάδοση της γνώσης για τη ναυτική ιστορία της Πολωνίας και της οικονομίας της μέσω των ετών.

 Το 1958, ιδρύθηκε η Ένωση Φίλων του Μουσείου και με τη συμμετοχή του Πσεμίσουαφ Σμολάρεκ (υπάλληλος του Εθνικού Μουσείου του Στσέτσιν), η Ένωση διοργάνωσε μια έκθεση με τίτλο Από ένα κουπί σε μια πυρηνική κίνηση στο Artus Court στο Γκντανσκ. Ο Σμολάρεκ άσκησε πιέσεις για τη δημιουργία ενός ειδικού ναυτικού μουσείου στην Πολωνία και οι προσπάθειές του στέφθηκαν με επιτυχία: το 1959, με απόφαση των κατάλληλων αρχών (υπουργοί της κυβέρνησης με τη βοήθεια του Μουσείου Τεχνολογίας της Βαρσοβίας), ένα τέτοιο μουσείο δημιουργήθηκε στο Γκντανσκ. Ο Σμολάρεκ ανέλαβε τις εργασίες προετοιμασίας. Το Μουσείο ιδρύθηκε επίσημα την 1η Ιανουαρίου 1962 και ο Σμολάρεκ διορίστηκε γενικός διευθυντής του. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του το 1991.Στην αρχή το Μουσείο βρισκόταν στο μεσαιωνικό Γερανό του Γκντανσκ, αλλά σύντομα άρχισε να έχει παραρτήματα. Το 1963 άνοιξε το πρώτο παράρτημα - το Μουσείο Φάρων στον Φάρο Ροζέβιε - και ακολούθησε το Μουσείο Αλιείας στη Χερσόνησο του Χελ το 1972. Το 1972, το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Πολωνικό Ναυτικό Μουσείο και του χορηγήθηκε το καθεστώς του εθνικού ιδρύματος.Το 1977, το Μουσείο απέκτησε ένα ανακαινισμένο κτίριο δίπλα στον Γερανό και άνοιξε ένα τμήμα εκεί με το όνομα Skład Kolonialny (Αποικιακή Συλλογή). Το 1984, άνοιξαν και άλλα παραρτήματα - το Μουσείο του Ποταμού Βιστούλα στο Ττσεφ, καθώς και το ιστιοφόρο Dar Pomorza (προηγουμένως εκπαιδευτικό σκάφος της Νατυικής Ακαδημίας της Γκντίνια), το οποίο είχε μετατραπεί σε πλοίο μουσείου και νέο παράρτημα του Ναυτικού Μουσείου. Το επόμενο μουσειακό πλοίο που εντάχθηκε στον «στόλο» του Ναυτικού Μουσείου ήταν το SS Sołdek - το πρώτο ωκεανόπλοιο (ατμόπλοιο) που κατασκευάστηκε στο Γκντανσκ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παραδόθηκε στο Μουσείο το 1989. Επίσης το 1989, το Μουσείο απέκτησε τις ανακαινισμένες σιταποθήκες στην Οουοβιάνκα, ένα νησί που αποτελεί το κέντρο του παλιού λιμανιού στο Γκντανσκ. Από το 2000, 5 σιταποθήκες ανήκουν στο Μουσείο και έχουν μετατραπεί στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου. Το 2012 λειτούργησε το Κέντρο Ναυτιλιακού Πολιτισμού στο κτίριο που κατείχε παλαιότερα η πρώην Αποικιακή Συλλογή, σχηματίζοντας νέο παράρτημα του Μουσείου. Από το 2013 το Μουσείο λειτουργεί με νέα ονομασία: Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Narodowe Muzeum Morskie). Το 2016, το νεότερο παράρτημα – το Κέντρο Διατήρησης Ναυαγίων (Centrum Konserwacji Wraków Statków) – άνοιξε στο Ττσεγ, κοντά στο Μουσείο του Ποταμού Βιστούλα. Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ
Εσωκομματικές εκλογές ΠΑΣΟΚ 2004

Οι εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ του 2004 πραγματοποιήθηκαν στις 8 Φεβρουαρίου. Μόνο ένας υποψήφιος διεκδίκησε την προεδρία, ο Γιώργος Παπανδρέου, που συγκέντρωσε το 99,70% των ψήφων. Στις εκλογές συμμετείχαν 1.020.145 μέλη και φίλοι του κόμματος, ρεκόρ συμμετοχής για εσωκομματικές εκλογές στην Ελλάδα.

 Τον Ιανουάριο του 2004, ο Κώστας Σημίτης παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μοναδικός υποψήφιος για τη θέση ήταν ο γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, Γιώργος. Μετά την εκλογική ήττα το 2004, το Μάρτιο του 2005 διεξήχθη το 7ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με σκοπό την ανασυγκρότηση του κόμματος, την επικαιροποίηση του καταστατικού και την εκλογή νέων οργάνων. Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, όπως μετονομάστηκε η Κεντρική Επιτροπή, εξελέγη η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μια διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος σε όλα τα επίπεδα και προσαρμογής της οργανωτικής του δομής με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη, την αποκέντρωση και τη χρήση νέων τεχνολογιών. Το 2006 ο Παπανδρέου προχώρησε στην αναδιάρθρωση της οργανωτικής δομής του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου ανέλαβε ο Νίκος Αθανασάκης.Τον Μάιο του 2007 διοργανώθηκε Προγραμματικό Συνέδριο, με σκοπό τον καθορισμό και την εξειδίκευση του προγράμματος του κόμματος. Ωστόσο, στις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Σεπτεμβρίου 2007, το κίνημα δεν μπόρεσε να τις κερδίσει. Στις εκλογές έλαβε το 38,1% των ψήφων και 102 έδρες. Μετά το αρνητικό αποτέλεσμα, ο Παπανδρέου ζήτησε την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανακοίνωσε την ίδια ημέρα των εκλογών την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου. Υποψήφιος στις εκλογές ανάδειξης προέδρου του κόμματος, που διεξήχθησαν στις 11 Νοεμβρίου, ήταν ο Κώστας Σκανδαλίδης. Επανεξελέγη ο Γιώργος Παπανδρέου με ποσοστό 55% έναντι 38% τουΒενιζέλου.
Ντέιβιντ Τόμσον

Ο Ντέιβιντ Τόμσον (John Howard David Thompson, 1961-2010) ήταν πολιτικός από το Μπαρμπάντος, πρωθυπουργόςαπό τον Ιανουάριο του 2008 ως τον θάνατό του, τον Οκτώβριο του 2010.

 Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 25 Δεκεμβρίου του 1961 και απεβίωσε στις 23 Οκτωβρίου 2010 στο Mapps, St. Phillip των νήσων Μπαρμπάντος, από καρκίνο του παγκρέατος σε ηλικία 48 ετών. Εισήλθε στην πολιτική έπειτα από επαναληπτικές εκλογές, μετά το θάνατο του πρωθυπουργού Έρολ Μπάροου, κερδίζοντας την έδρα του αποβιώσαντος πολιτικού στον Άγιο Ιωάννη το 1987Χρημάτισε υπουργός για την Κοινωνική Ανάπτυξη και τον Πολιτισμό στην κυβέρνηση του Έρσκιν Σάντιφορντ από το 1991 ως το 1993 και Υπουργός Οικονομίας από το 1993 ως το 1994.Στη συνέχεια έγινε ηγέτης του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (DLP), χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει τις εκλογές του 1994 και του 1999, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί τον Σεπτέμβριο του 2001. Ωστόσο, όταν αυτομόλησε ο νέος ηγέτης του κόμματος, ο Τόμσον για μία ακόμη φορά έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης τον Ιανουάριο του 2006.Το DLP αναδείχθηκε νικητής στις γενικές εκλογές στις 15 Ιανουαρίου του 2008 κερδίζοντας 20 έδρες σε σύγκριση με 10 για το Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος. Ο Τόμσον ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 16 Ιανουαρίου.Απεβίωσε στις 23 Οκτωβρίου 2010, σε ηλικία 48 ετών, από καρκίνο του παγκρέατος. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Φρέντελ Στούαρτ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David Thompson (politician) στο Wikimedia Commons
Πολιτική της Λετονίας

Η πολιτική της Λετονίας λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και ενός πολυκομματικού συστήματος, όπου ο πρωθυπουργός είναι επικεφαλής της κυβέρνησης. Ο πρόεδρος κατέχει ένα κυρίως τελετουργικό ρόλο ως αρχηγός του κράτους. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ανήκει τόσο στην κυβέρνηση όσο και στο κοινοβούλιο. Το δικαστικό σώμα είναι ανεξάρτητο από το εκτελεστικό και το νομοθετικό σώμα. Η Μονάδα Πληροφοριών του Economist έχει αξιολογήσει τη Λετονία ως «ατελή δημοκρατία» το 2016.

 Ο πρόεδρος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο για δύο θητείες διαστήματος τεσσάρων ετών έκαστη, με μυστική ψηφοφορία και με την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων (Σύνταγμα της Λετονίας, άρθρα 35, 36 και 39).Ο πρόεδρος έχει σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικά καθήκοντα, και όπως συμβαίνει και με άλλους προέδρους κοινοβουλευτικών δημοκρατιών, ο πρόεδρος της Λετονίας έχει επιρροή και κύρος, όμως όχι εξουσία. Παρόλο που ο πρόεδρος είναι τυπικά ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, υπογράφει συνθήκες, εκπροσωπεί τη Λετονία στο εξωτερικό και διορίζει επίσημα πρεσβευτές και άλλους σημαντικούς αξιωματούχους, οι αρμοδιότητες αυτές ασκούνται συνταγματικά με δεσμευτικές συμβουλές του πρωθυπουργού, ο οποίος είναι πολιτικά υπεύθυνος για αυτούς (Σύνταγμα της Λετονίας, άρθρο 53).Ο πρόεδρος, ωστόσο, έχει προσωπική κρίση όσον αφορά νομοθετικές προτάσεις του κοινοβουλίου, μπορεί να ασκήσει βέτο, να διεξάγει δημοψηφίσματα σχετικά με κάποιο νόμο και να διορίζει τον πρωθυπουργό. Έχει, επίσης, το δικαίωμα να προκηρύξει δημοψήφισμα για την πρόωρη διάλυση της βουλής. Σε αυτή την περίπτωση, εάν εγκριθεί το δημοψήφισμα, το κοινοβούλιο διαλύεται, όμως εάν το δημοψήφισμα αποτύχει ο πρόεδρος πρέπει να παραιτηθεί.Ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον πρόεδρο και επιλέγει το υπουργικό συμβούλιο (κυβέρνηση), το οποίο πρέπει να έχει την ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο. Το κοινοβούλιο μπορεί να καθαιρέσει τον πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο με πρόταση μομφής (Σύνταγμα της Λετονίας, άρθρο 59). Το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Λετονίας (Σαέιμα) έχει 100 μέλη, που εκλέγονται για τετραετή θητεία με το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης και εφόσον το κόμμα τους εξασφαλίσει το όριο του 5%. Οι βουλευτικές εκλογές διεξάγονται το πρώτο Σάββατο του Οκτωβρίου. Οι διορισμοί των δικαστών εγκρίνονται από το κοινοβούλιο και είναι αμετάκλητοι, με εξαίρεση πιθανή απόφαση του δικαστικού πειθαρχικού συμβουλίου ή απόφαση ποινικού δικαστηρίου. Ένα ειδικό συνταγματικό δικαστήριο, το οποίο έχει την εξουσία να αποφασίζει για τη συνταγματικότητα των νόμων, τα μέλη του οποίου πρέπει να εγκρίνονται από την απόλυτη πλειοψηφία του κοινοβουλίου με μυστική ψηφοφορία.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα επί κοντώ ανδρών

Το άλμα επί κοντώ ανδρών ήταν ένα από τα τέσσερα αγωνίσματα αλμάτων στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Νικητής αναδείχτηκε ο Γουίλιαμ Χόιτ από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Το αγώνισμα διεξήχθη στις 10 Απριλίου και ώρα 15:40 το μεσημέρι στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Πέντε αθλητές από δύο χώρες (Ελλάδα και Ηνωμένες Πολιτείες) πήραν μέρος στον αγώνα, με εκείνους των Η.Π.Α. να κατακτούν τις δύο πρώτες θέσεις και τους Έλληνες να μένουν στις υπόλοιπες. Οι τρεις Έλληνες ξεκίνησαν επιτυχώς τις προσπάθειές τους από τα 2,40 μέτρα. Ο πήχης ανέβηκε στη συνέχεια στα 2,50 μέτρα, τα οποία δεν κατάφερε να περάσει ο Βασίλειος Ξυδάς. Οι δύο εναπομείναντες, Ευάγγελος Δαμασκός και Ιωάννης Θεοδωρόπουλος, πέρασαν και τα 2,60 μέτρα άλλα δεν τα κατάφεραν όταν ο πήχης ανέβηκε 10 επιπλέον εκατοστά. Οι αθλητές των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησαν τον αγώνα τους στα 2,80 μέτρα, ύψος που δεν τους δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Οι επιτυχημένες προσπάθειες συνεχίστηκαν έως τα 3,30 μέτρα, τα οποία δεν κατάφερε να περάσει ο Άλμπερτ Τάιλερ, ενώ ο νικητής Γουίλιαμ Χόιτ επιχείρησε στο τέλος να περάσει και τα 3,40 μέτρα, χωρίς όμως να τα καταφέρει. Χαρακτηριστικό είναι το πνεύμα φιλίας που επικρατούσε στον αγώνα, αφού σε όλη τη διάρκεια της μονομαχίας των δύο Αμερικανών, οι Δαμασκός και Θεοδωρόπουλος όχι μόνο τους παρότρυναν για τη νίκη, αλλά τους έκαναν ακόμα και μασάζ στα χέρια και στα πόδια, ενώ πολύ συχνά τους προσέφεραν ζεστά ποτά. Όταν οι Αμερικανοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους, δεν σταμάτησαν να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τους δύο έλληνες αθλητές.Σημειώνεται ότι ο αγώνας διεκόπη για μεγάλο χρονικό διάστημα όταν οι μαραθωνοδρόμοι άρχισαν να καταφτάνουν στο Στάδιο για τον τερματισμό τους. Η επικράτηση του Σπύρου Λούη, ο γενικότερος χαμός που ακολούθησε για τη μεγάλη νίκη από το ενθουσιασμένο πλήθος και το μικρό πλέον ενδιαφέρον του κοινού (αφού είχαν αποκλειστεί όλοι οι έλληνες άλτες) για το άλμα επί κοντώ έβαλαν προσωρινά σε κίνδυνο τη συνέχιση του αγωνίσματος. Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896: Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2013. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2013. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
ΟΕ Ενγκορντάνι

Η Ουνιό Εσπορτίβα Ενγκορντάνι (καταλανικά:Unió Esportiva Engordany ) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο της Ανδόρρας που εδρεύει στην πόλη Εσκάλντες-Ενγκορντάνι. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1980 και παίζει στην πρώτη κατηγορία τού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, την Πριμέρα Ντιβιζιό.

 Η Ουνιό Εσπορτίβα Ενγκορντάνι ιδρύθηκε το 1980 και η επίσημη εγγραφή του συλλόγου έγινε στις 28 Ιανουαρίου 1981. Το 2001 έγινε μέλος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Ανδόρρας και ξεκίνησε να αγωνίζεται στη δεύτερη ποδοσφαιρική κατηγορία της Ανδόρρας, την Σεγόνα Ντιβιζιό. Το 2003 τερμάτισε πρώτη και προβιβάστηκε στη πρώτη κατηγορία, την Πριμέρα Ντιβιζιό, για να υποβιβαστεί όμως την αμέσως επόμενη χρονιά. Την σεζόν 2013/14 κατάφερε πάλι να ανέβει κατηγορία, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Η σημαντικότερη επιτυχία της ομάδας μέχρι στιγμής ήταν η κατάκτηση του Κόπα Κονστιτουθιό (Κύπελλο ποδοσφαίρου Ανδόρρας το 2019, έχοντας αποκλείσει στον τελικό την ΦΚ Σάντα Κολόμα με 2-0. Όσον αφορά το πρωτάθλημα της χώρας, σημαντικότερη επιτυχία ήταν η κατάκτηση της δεύτερης θέσης της Πριμέρα Ντιβιζιό την περίοδο 2017/18, τερματίζοντας μόνο μ'ένα βαθμό διαφοράς από την πρωταθλήτρια ΦΚ Σάντα Κολόμα. Τελευταία ενημέρωση: 4 Ιουλίου 2019 Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Τελευταία ενημέρωση: 4 Ιουλίου 2019ΣημειώσειςΠΓ: Προκαταρκτικός γύρος 1Γ: Πρώτος γύρος
Αικατερίνη της Πομερανίας, κόμισσα του Παλατινάτου-Νόιμαρκτ

Η Αικατερίνη, γερμ. Katharina von Pommern (π. 1390 - 4 Μαρτίου 1426) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Νόιμαρκτ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βάρτισλαβ Ζ΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας, κόρης του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Αδελφός της ήταν ο Έρικ Α΄ δούκας της Πομερανίας και βασιλιάς της Δανίας, Σουηδίας & Νορβηγίας. Τα δύο αδέλφια υιοθετήθηκαν από τη θεία της μητέρας τους, τη Μαργαρίτα Α΄ των Έστριντσεν βασίλισσα της Δανίας. Αρχικά η Μαργαρίτα Α΄ σχεδίαζε να βάλει την Αικατερίνη στο αββαείο της Βάντστενα. Έπειτα όμως στη Αικατερίνη προτάθηκε (1400-01) ο γάμος με τον Ερρίκο (Ε΄) των Λάνκαστερ, τότε πρίγκιπα της Ουαλίας. Θα ήταν ένας γάμος παράλληλα με αυτόν του αδελφού της με την αδελφή του Ερρίκου (Ε΄), τη Φιλίππη. Ενώ ο τελευταίος έγινε, τελικά στην Αικατερίνη προτάθηκε (1406) ο Ιωάννης, δευτερότοκος γιος του Ρούπερτ της Γερμανίας. Οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο κράτησαν ένα έτος και η Μαργαρίτα Α΄ έδωσε στη μικρανιψιά της προίκα 4.000 γκούλντεν, λιγότερα από ότι ήλπιζε ο πεθερός της. Ο γιος της διαδέχθηκε τον αδελφό της Έρικ στη Δανία, Σουηδία & Νορβηγία. Παντρεύτηκε το 1407 τον Ιωάννη των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Νόιμαρκτ και είχε τέκνα: Χριστόφορος Γ΄ 1416-1448, βασιλιάς της Δανίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Διαδέχθηκε τον θείο του Έρικ. άλλα 6 τέκνα, απεβίωσαν μικρά. www.warholm.nu/Kingdan.html Edward Rymar. Rodowód książąt pomorskich. Szczecin 1995. ISBN 83-902780-0-6
Λουίς Φορτούνιο

Ο Λουίς Φορτούνιο (Luis Guillermo Fortuño Burset) είναι εταιρικός δικηγόρος και Κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο, από τις 2 Ιανουαρίου του 2009 ως τις 2 Ιανουαρίου 2013. Εξελέγη Κυβερνήτης τον Νοέμβριο του 2008. Είναι αρχηγός του Νέου Προοδευτικού Κόμματος του Πουέρτο Ρίκο (NPP).. Είναι επίσης μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1960 στο Σαν Χουάν. Το 1977 απεφοίτησε από το Κολέγιο Μαρίστα του Πουέρτο Ρίκο και έλαβε πτυχίο στις Διεθνείς Υπηρεσίες (B.S.F.S.) από το Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν (Ουάσινγκτον). Το 1985 έλαβε διδακτορικό από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση από τα φοιτητικά του χρόνια, ιδρύοντας μαζί με άλλους τη φοιτητική οργάνωση PRSSA. Νυμφεύθηκε τη δικηγόρο Λούσε Βέλα Γκουτιέρες, με την οποία απέκτησαν τρίδυμα το 1991. Η ενασχόλησή του με τα κοινά άρχισε το 1993, επί κυβερνήτη Πέδρο Ροσεγιό, οπότε διορίστηκε εκτελεστικός διευθυντής της Τουριστικής Εταιρείας του Πουέρτο Ρίκο και πρόεδρος του οργανισμού για την Ανάπτυξη των Ξενοδοχείων. Το 1994 έγινε γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών του Πουέρτο Ρίκο. Το 1996 παραιτήθηκε από το χαρτοφυλάκιό του και επέστρεψε στη δικηγορία. Αργότερα επανήλθε στην πολιτική με το Νέο Προοδευτικό Κόμμα. Το 2003 έγινε Κάτοικος Αρμοστής. Τον Φεβρουάριο του 2007 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του κυβερνήτη. Έλαβε το χρίσμα για τις εκλογές για κυβερνήτη από το NPP στις 9 Μαρτίου του 2008. Στις προκριματικές κέρδισε τον κυβερνήτη Πέδρο Ροσεγιό, με 60% έναντι 40% για τον αντίπαλό του. Στις εκλογές για κυβερνήτη, που διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου 2008 με υψηλή συμμετοχή, εξελέγη ένατος Κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο, επικρατώντας του έως τότε Κυβερνήτη, Ανίμπαλ Ασεβέδο Βιλά με 52,78% έναντι 41,28% για τον αντίπαλό του. Η θητεία του ως Κυβερνήτη ξεκίνησε στις 2 Ιανουαρίου 2009 και τέλειωσε το 2013. Επίσημη ιστοσελίδα του Φορτούνιο μέσω της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων Αρχειοθετήθηκε 2008-10-25 στο Wayback Machine.
Λαβύρινθος του πάθους

Ο Λαβύρινθος του πάθους (Iσπανικά: Laberintos de pasión) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1999. Η τηλενουβέλα είναι βασισμένη στην Μεξικάνικη τηλενουβέλα του 1961, Estafa de amor (Απατημένη αγάπη) σε σενάριο της Καριδάδ Μπράβο Άνταμς. Πρωταγωνιστούν Λετίσια Καλντερόν, Φρανσίσκο Γκαττόρνο, Σέσαρ Έβορα και Μαρία Ρούμπιο.

 Λετίσια Καλντερόν ως Χουλιέτα Βαλντεράμα Φρανσίσκο Γκαττόρνο ως Πέδρο Βαλένσια Μιράντα Σέσαρ Έβορα ως Γκαμπριέλ Αλμάδα Μαρία Ρούμπιο ως Δόνια Οφέλια Μοντέρο χηρ. ντε Μιράντα Μανουέλ Οχέδα ως Χενάρο Βαλένσια Ασέλα Ρόμπινσον ως Καρμίνα Ρολντάν Μοντέρο ντε Βαλένσια Μόνικα Σάντσεζ ως Νάντια Ρομάν Βαλένσια/Νάντια Κασοανόβα Γκουσμάν Αμπραάμ Ράμος ως Κριστόμπαλ Βαλένσια Μιράντα Ααρόν Ερνάν ως Λάουρο Σάντσεζ Πέδρο Αρμεντάρις Τζ. ως Πάτερ Ματέο Βαλένσια Άλμα Ντελφίνα ως Σοφία Μιράντα Μοντέρο ντε Βαλένσια Τιαρέ Εσκάνδα ως Ρόσιο Γκανσάλες Πασκουάλ Εουχένιο Κόμπο ως Αρτούρο Σαντοβάλ Σοκόρρο Μπονίγια ως Ματίλντε Πασκουάλ ντε Γκονσάλες Σίλβια Μανρίκες ως Σάρα Μοράλες ντε Σαντοβάλ Ρομπέρτο Αντούνες ως Μιγκέλ Βαλντεράμα Έκτορ Σάες ως Χουάν Γκονσάλες Λους Μαρία Χερές ως Μαρίσα Σερβάντες Φερνάντο Ρόμπλες ως Ροσέντο Τρεβίνιο Λεονόρ Μπονίγια ως Ρεμπέκα Φερνάντες Ρικάρδο Βέρα ως Διοικητής Μεντόσα Γιόσι ως Χουλιέτα Βαλντεράμα (παιδί) Ραούλ Καστεγιάνος ως Πέδρο Βαλένσια Μιράντα (παιδί) Εδουάρδο ντε λα Βέγα ως Κριστόμπαλ Βαλένσια Μιράντα (παιδί) Μιγκέλ Βαλντεράμα - Κάηκε ζωντανός από τον Ροσέντο - Επεισόδιο 04 Σοφία Μιράντα Μοντέρο ντε Βαλένσια - Πυροβολήθηκε κατά λάθος από τον Χενάρο - Επεισόδιο 06 Αλεχάντρα Σαντοβάλ - Μαχαιρώθηκε από τον Ροσέντο - Επεισόδιο 45 Μαρίσα Σερβάντες - Σκοτώθηκε κατά λάθος από την Καρμίνα - Επεισόδιο 56 Καρμίνα Ρολντάν ντε Βαλένσια - Πυροβολήθηκε από τον Χενάρο - Επεισόδιο 78 Δύο αστυνομικοί - Πυροβολήθηκαν από τον Ροσέντο - Επεισόδιο 78 Χενάρο Βαλένσια - Αυτοκτονεί - Επεισόδιο 79 Μεξικό ΗΠΑ Περού Ισημερινός Κολομβία Αργεντινή Ελλάδα Ρουμανία Χιλή Δομινικανή Δημοκρατία Παραγουάη Βενεζουέλα Πολωνία Κροατία Σλοβενία Σλοβακία Βολιβία Λαβύρινθος του πάθους στην IMDb
Εκπαίδευση στη Σερβία

Η εκπαίδευση στη Σερβία διαχωρίζεται σε προσχολική (predškolsko), πρωτοβάθμια (osnovna škola), δευτεροβάθμια (srednja škola) και ανώτατη εκπαίδευση (visoko obrazovanje). Εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της Δημοκρατίας της Σερβίας.

 Οι απαρχές της εκπαίδευσης στη Σερβία χρονολογούνται από το 11ο και 12ο αιώνα με την ίδρυση σχολείων στα ρωμαϊκά καθολικά μοναστήρια του Τίτελ και Μπατς της σημερινής Βοϊβοντίνας, που αποτελούσε τότε μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν, επίσης, σε σερβικά ορθόδοξα μοναστήρια, όπως το Σοπότσανι, τη Στουντένιτσα, και στο Πατριαρχείο Ιπεκίου.Μετά την πτώση του μεσαιωνικού σερβικού κράτους, καθιερώθηκαν νέα εκπαιδευτικά ιδρύματα, σλαβικά και λατινικά. Το 1778 ιδρύθηκε στο Σόμπορ το πρώτο σερβικό δημοτικό σχολείο. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1791, ιδρύθηκε το πρώτο σέρβικο γυμνάσιο στο Καρλόβτσι.Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Επανάστασης, το 1808, ιδρύθηκε η Ανώτερη Σχολή του Βελιγραδίου το 1808. Το 1838, στο Κραγκούγιεβατς, άνοιξε το Λύκειο του Σερβικού Πριγκιπάτου, το οποίο το 1841 μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι. Το 1863 συγχωνεύθηκε με την Ανώτερη Σχολή του Βελιγραδίου. Αποτελούνταν από 3 σχολές, τη φιλοσοφική, τη μηχανική και τη νομική. Αργότερα, εξελίχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.Το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου ιδρύθηκε το 1905. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν περισσότερα πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο του Νόβι Σαντ (1960), το Πανεπιστήμιο του Νις (1965), το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα (1969), το Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου (1974) και το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς (1976). Το 2006 ιδρύθηκε το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νόβι Παζάρ. Οι μαθητές οργανώνονται σε τάξεις (odeljenje) τουλάχιστον 5 για προσχολική εκπαίδευση και τουλάχιστον 15 για δημοτικά και γυμνάσια. Τα περισσότερα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν τα λεγόμενα μαθητικά συμβούλια (đački savet/parlament) και ομάδες ομότιμων (vršnjački tim). Τα μαθητικά συμβούλια προτείνουν εκδηλώσεις και βελτιώσεις και δίνουν τη γνώμη τους σε συγκεκριμένα θέματα στους διευθυντές των σχολείων, ενώ οι ομάδες ομότιμων ασχολούνται με τα προβλήματα των μαθητών (βοηθώντας μαθητές με χαμηλότερη μαθησιακή ικανότητα ή βοηθώντας κάποιον να ενσωματωθεί σε ομάδες ομοτίμων) με τη βοήθεια επαγγελματία ψυχολόγου. Σχολεία χωρίς ομάδες ομοτίμων οι αρμοδιότητες αυτές λαμβάνονται από τον ψυχολόγο.Οι γονείς συμμετέχουν σε συμβούλια γονέων (savet roditelja), όπου προτείνουν εκδρομές, παρακολουθούν τις ενέργειες που αφορούν τα χρήματα των μαθητών και συζητούν για γεγονότα που συμβαίνουν στο σχολείο. Στα σχολεία χωρίς μαθητικά συμβούλια τα συμβούλια γονέων ασκούν όλες τις ενέργειες που αποδίδονται στα μαθητικά.
Πρίγκιπας Χριστόφορος της Ελλάδας και της Δανίας

Ο Πρίγκιπας Χριστόφορος της Ελλάδας και της Δανίας (10 Αυγούστου 1888 - 21 Ιανουαρίου 1940) από τον Οίκο της Ελλάδας ήταν ο πέμπτος γιος του Γεωργίου Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας των Ελλήνων., κόρης του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας.

 Ο Πρίγκιπας Χριστόφορος γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Παβλόβσκ της Ρωσίας, στην Αγία Πετρούπολη, στις 10 Αυγούστου 1888 και βαπτίστηκε στο παρεκκλήσιο του ανακτόρου. Ο Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας, πρώτος εξάδελφος της μητέρας του και η σύζυγός του αυτοκράτειρα Μαρία Φιοντόροβνα, θεία του Χριστόφορου (από τη μεριά του πατέρα του), ήταν οι ανάδοχοί του. Ο Χριστόφορος φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και μιλούσε έξι γλώσσες: Ελληνικά, Αγγλικά, Δανικά, Ρωσικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Του προσφέρθηκαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τρεις θρόνοι, της Πορτογαλίας, της Λιθουανίας και της Αλβανίας, αλλά δεν δέχτηκε κανέναν. Την 1 Ιανουαρίου 1920 νυμφεύτηκε τη χήρα και διαζευγμένη Αμερικανίδα πολυεκατομμυριούχο Νάνσυ Λιντς στην Ελβετία. Στην Νάνσυ Λιντς δόθηκε ο τίτλος «Α.Β.Υ. Πριγκίπισσα Αναστασία της Ελλάδας και της Δανίας» και βοήθησε πολύ με την περιουσία της την εξόριστη βασιλική οικογένεια, όταν αυτή βρισκόταν στην Ελβετία. Απεβίωσε από καρκίνο στο Λονδίνο στις 29 Αυγούστου 1923 και δεν απέκτησαν με τον Χριστόφορο παιδιά. Ο γιος της Νάνσυ Λίντς από τον προηγούμενο γάμο της, Γουίλιαμ Λίντς, νυμφεύτηκε το 1921 την ανιψιά του Χριστόφορου, την Ξένια Γκεοργκίεβνα Ρομανώφ πριγκίπισσα της Ρωσίας, κόρη της αδελφής του Χριστόφορου, Πριγκίπισσας Μαρίας. Μέσω της γηραιάς δούκισσας της Αόστης, Ελένης, γνώρισε την ανιψιά αυτής Φραγκίσκη της Ορλεάνης, κόρη του Ιωάννη δούκα του Γκιζ. Στις 11 Φεβρουαρίου 1929 παντρεύτηκαν στο Παλατινό παρεκκλήσι του Παλέρμο, στην Ιταλία. Απέκτησαν ένα γιο λίγο πριν αποβιώσει ο Χριστόφορος, τον: Μιχαήλ (γενν. 7 Ιανουαρίου 1939), πρίγκιπας της Ελλάδας, γνωστός συγγραφέας με το όνομα Μισέλ ντε Γκρες.Το 1939 το διοικητικό συμβούλιο του Όμιλου Αντισφαίρισης Αθηνών του πρότεινε την προεδρία του συλλόγου. Ο προηγούμενος πρόεδρος Ιωάννης Κετσέας είχε παραιτηθεί αναγκαστικά, επειδή ανέλαβε πρόεδρος της Ε.Ο.Α.. Ο Πρίγκηπας δέχτηκε την πρόταση και ανέλαβε καθήκοντα στις 17 Δεκεμβρίου 1939· μετά από έναν μήνα απεβίωσε. Στην αρχή του 1940 διέμενε στην Αθήνα επισκεπτόμενος τους συγγενείς του. Προσβλήθηκε από βαριά ασθένεια των πνευμόνων και καθώς τότε δεν υπήρχαν αντιβιοτικά, απεβίωσε, στις 21 Ιανουαρίου 1940 και ενταφιάστηκε στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι. 10 Αυγούστου 1888 - 21 Ιανουαρίου 1940: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Χριστόφορος της Ελλάδας και της ΔανίαςΤιμητικές διακρίσεις Ιππότης του Τάγματος του Ελέφαντα (Βασίλειο της Δανίας, 29/07/1909). Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Όλαφ (Βασίλειο της Νορβηγίας). Ιππότης Μεγαλόσταυρου της Τιμής του Βασιλικού Βικτοριανού Τάγματος (Ηνωμένο Βασίλειο).
Άνω Λουτρό Κορινθίας

Το Άνω Λουτρό είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κάτω Λουτρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ξυλοκάστρου, του δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Το Άνω Λουτρό είναι πεδινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές παρυφές της κορυφής «Κούτσα» (αρχ. Δονούσσα, 731μ.) και πολύ κοντά στην έξοδο του ρέματος Φόνισσας στον Κορινθιακό κόλπο, πάνω στην εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΔ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρωστίνης του νομού Κορινθίας. Το 1909 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Αργολίδος & Κορινθίας και το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Το 1952 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Λουτρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Λουτρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ξυλοκάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Αριοχώρι Μεσσηνίας

Το Αριοχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 515 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αριοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Άριος, του Δήμου Καλαμάτας.

 Το Αριοχώρι βρίσκεται σε υψόμετρο 33 μέτρων και μέχρι το 1855, ονομαζόταν Γαϊδουροχώρι. 21-04-1835, ο οικισμός Γαϊδουροχώρι προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 14-09-1855, ο οικισμός Γαϊδουροχώρι μετονομάζεται σε Αριοχώρι. 31-08-1912, ο οικισμός Αριοχώρι αποσπάται από το Δήμο Άριος και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Αριοχωρίου. 22-12-1927, στον οικισμό Αριοχώρι προσαρτάται ο καταργούμενος οικισμός Βραχάταγα της Κοινότητας Αριοχωρίου. 04-12-1997, ο οικισμός Αριοχώρι αποσπάται από την Κοινότητα Αριοχωρίου και προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 07-06-2010, ο οικισμός Αριοχώρι αποσπάται από το Δήμο Άριος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Συνθήκη του Καμπραί

Η Συνθήκη του Καμπραί, γνωστή επίσης ως Ειρήνη των Κυριών υπεγράφη στις 3 Αυγούστου 1529 και έθεσε τέλος στον έβδομο Ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ) μεταξύ του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και του βασιλέα της Ισπανίας και αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Κουίντου.Η συνθήκη επιβεβαίωσε προσωρινά την ισπανική ηγεμονία (Οίκος των Αψβούργων) στο δουκάτο του Μιλάνου και στη Νότια Ιταλία.

 Η συνθήκη του Καμπραί τερμάτισε τον έβδομο ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ), ο οποίος είχε αρχίσει το 1526. Υπογράφηκε στην πόλη Καμπραί, κέντρο εκκλησιαστικού πριγκιπάτου που ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στις Κάτω Χώρες (τώρα στον γαλλικό νομό Νορ). Η συνθήκη αναφέρεται και ως Ειρήνη των Κυριών, καθώς τη διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν στο Καμπραί δύο κυρίες, η Μαργαρίτα της Αυστρίας, θεία του αυτοκράτορα και η Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του Φραγκίσκου Α', εκπροσωπώντας τους δύο μονάρχες.Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στο μέγαρο Σαιν-Πολ στο Καμπραί, κατοικία της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόμισσας του Βαντόμ (πρώτη εξαδέλφη της Λουίζας της Σαβοΐας και, μετά το γάμο της, της Μαργαρίτας της Αυστρίας), παρουσία του γιου της, του καρδινάλιου Λουδοβίκου των Βουρβόνων του Βαντόμ. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης που υπογράφηκε στο Καμπραί, ο Φραγκίσκος Α' παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του στα ιταλικά εδάφη, το Αρτουά και τη Φλάνδρα. επανέκτησε τη Βουργουνδία, από την οποία ο Κάρολος Ε' παραιτήθηκε.Η συνθήκη προέβλεπε επίσης την επιστροφή στη Γαλλία των δύο γιων του Φραγκίσκου Α', του οκτάχρονου δελφίνου Φραγκίσκου και του επτάχρονου πρίγκιπα Ερρίκου, του μελλοντικού Ερρίκου Β', που είχαν σταλεί όμηροι στη Μαδρίτη σύμφωνα με τη συνθήκη της Μαδρίτης (1526), με αντάλλαγμα λύτρα 2 εκατομμύρια χρυσές κορώνες.Ο Φραγκίσκος Α΄, χήρος από αρκετά χρόνια, επιβεβαίωσε τη συγκατάθεσή του να παντρευτεί την αδερφή του Καρόλου Ελεονώρα και την παντρεύτηκε στις 7 Ιουλίου 1530. Μετά τη συνθήκη του Καμπραί επήλθε η διάλυση της συμμαχίας του Συνδέσμου του Κονιάκ. Η Βενετία έκανε ειρήνη με τον αυτοκράτορα, και μόνο η Φλωρεντία συνέχισε να πολεμά ενάντια στον Κάρολο Ε', οδηγώντας στην πολιορκία και την παράδοση της πόλης το 1530. Ωστόσο, οι όροι της ειρήνης δεν ικανοποίησαν τον Φραγκίσκο Α'. Το 1536, ξεκίνησε μια νέα σύγκρουση μεταξύ της Γαλλίας και της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, ο όγδοος ιταλικός πόλεμος.
Εξολοθρευτής: Η Σωτηρία

Το Εξολοθρευτής: Η Σωτηρία (αγγλικά: Terminator Salvation) είναι περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2009, σε σκηνοθεσία του McG. Πρωταγωνιστούν οι Κρίστιαν Μπέιλ, Σαμ Γουόρθινγκτον, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ και Άντον Γιέλτσιν. Αποτελεί την τέταρτη ταινία της σειράς, η οποία αποτελεί συνέχεια της τρίτης ταινίας, αλλά και προάγγελο της πρώτης. Η ταινία εστιάζει στον πόλεμο ανάμεσα στις μηχανές και την ανθρώπινη αντίσταση στο κοντινό μέλλον. Το Εξολοθρευτής: Η Σωτηρία είναι η πρώτη ταινία στην οποία ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ δεν βρίσκεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ωστόσο χρησιμοποίηθηκαν εικόνες από αρχείο σε κάποιες σκηνές.

 Η πλοκή της ταινίας τοποθετείται χρονικά στο έτος 2018, δεκατέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα της τρίτης ταινίας. Η Ημέρα της Κρίσης έχει παρέλθει και ο υπερ-υπολογιστής Skynet προσπαθεί να αφανίσει τους τελευταίους εναπομείναντες ανθρώπους χάρη σε υπερσύγχρονα ανδροειδή, γνωστά ως Εξολοθρευτές. Ταυτόχρονα οι άνθρωποι οργανώνουν την αντίστασή τους ενάντια στις μηχανές. Αρχηγός της αντίστασης είναι ο Τζον Κόνορ, ο οποίος ετοιμάζεται να οδηγήσει τους ανθρώπους στη μάχη ενάντια στο Skynet και τις μηχανές. Ο Κόνορ όμως θα έρθει αντιμέτωπος με τον Μάρκους Ράιτ, έναν πρώην φυλακισμένο, που έχει δωρίσει το σώμα του στην επιστήμη, αναζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία. Ο Ράιτ είναι εφοδιασμένος με πολλούς μηχανισμούς, βάζοντας τον Κόνορ σε δίλημμα για το αν είναι πραγματικός άνθρωπος ή μηχανή και αν θα πρέπει να τον εμπιστευτεί. Κρίστιαν Μπέιλ στο ρόλο του Τζον Κόνορ Σαμ Γουόρθινγκτον στο ρόλο του Μάρκους Ράιτ Μπράις Ντάλας Χάουαρντ στο ρόλο της Κέιτ Κόνορ Άντον Γέλτσιν στο ρόλο του Κάιλ Ρις Μουν Μπλάντγκουντ στο ρόλο της Μπλερ Ουίλιαμς Ελένα Μπόναμ Κάρτερ στο ρόλο της Σερένα Κόγκαν Μάικλ Άιρονσαϊντ στο ρόλο του Στρατηγού Άσνταουν
Σοφία Χέντβιχ της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ

H Σοφία Χεδβίγη (γερμ. Sophie Hedwig von Sachsen-Mersenburg von Wettin, 4 Αυγούστου 1660 - 2 Αυγούστου 1686) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Χριστιανού Α΄ της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και της Χριστιανής, κόρης του Φιλίππου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1680 τον Ιωάννη Ερνέστο Δ΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και είχε τέκνα: Χριστιανή Σοφία 1681-1697. θνησιγενής κόρη 1682. Χριστιανός Ερνέστος Β΄ 1683-1745, Δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Καρλόττα Βιλελμίνη 1685-1767, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ράινχαρτ του Χανάου-Μύντσενμπεργκ. θνησιγενής γιος 1686. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Wettin". genealogy.euweb.cz. Retrieved 27 September 2014.[self-published source][better source needed] Saxe-Merseburg line in: Royaltyguide.nl
Τιμοτέ Μαλεντομά

Ο Τιμοτέ Μαλεντομά (Timothée Malendoma, 1935 - 12 Δεκεμβρίου 2010) ήταν πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και πρωθυπουργός από το 1992 ως το 1993. Υπήρξε πρόεδρος του Φόρουμ Πολιτών.

 Ως πρόεδρος του Φόρουμ Πολιτών έλαβε μέρος στον "μεγάλο εθνικό διάλογο" που ξεκίνησε από τον πρόεδρο Αντρέ Κολινγκμπά το 1992, παρά την αντίθεση σε αυτήν τη συμμετοχή από πλευράς του συνασπισμού της αντιπολίτευσης του οποίου μέλος ήταν το Φόρουμ. Το Δεκέμβριο του 1992 ο Κολινγκμπά διόρισε το Μαλεντομά στην πρωθυπουργία. Ωστόσο, το Φεβρουάριο του 1993 ο πρόεδρος κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι "παρεμποδίζει τις δημοκρατικές διαδικασίες" και τελικά τον απέλυσε. Ο Μαλεντομά ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1993 με το Φόρουμ Πολιτών και συγκέντρωσε 2,03% των ψήφων καταλαμβάνοντας την 6η θέση.Συνακόλουθα υπηρέτησε ως βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση και το Φόρουμ έγινε κόμμα της αντιπολίτευσης επί της προεδρίας του Ανζ Φελίξ Πατασέ. Στις 12 Οκτωβρίου 1999 εμποδίστηκε από την κυβέρνηση από το να μεταβεί ως επικεφαλής της Εκκλησίας του Χριστού- Βασιλέως και του Τμήματος Ευαγγελικής Θεολογίας του Μπανγκί, σε συνάντηση των εκκλησιών Προτεσταντών στη Νέα Καληδονία.Έπειτα από την κατάληψη της εξουσίας από το Φρανσουά Μποζιζέ το 2003, ο Μαλεντοά παρέμεινε στην αντιπολίτευση. Το Μάρτιο του 2004 αντιτάχθηκε στην παρουσία του ανατραπέντος ηγέτη της Αϊτής Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με το επιχείρημα ότι ο Αριστίντ ήταν "ένας δικτάτορας τον οποίο μοιραστήκαμε δικαίως και πλέον δεν τον χρειαζόμαστε". Επίσης δήλωσε ότι στη χώρα του "η δημοκρατία είναι πολυτέλεια και η αντιπολίτευση αποτελεί ξένη έννοια".Στις βουλευτικές εκλογές του 2005 ήταν υποψήφιος για μία έδρα με το Φόρουμ Πολιτών στην περιφέρεια Μαλά του νομού Κέμο. Ωστόσο, στον δεύτερο γύρο ηττήθηκε από το Φρεντ Ζακόμπ Καρουνά.Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών, το 2010.