IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πίτερ Κλες

Ο Πίτερ Κλες (φλαμανδικά: Pieter Claesz, περ. 1597 – 1 Ιανουαρίου 1660 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ολλανδία κατά την περίοδο της ολλανδικής Χρυσής Εποχής.

 Ο Κλες γεννήθηκε στο Μπέρχεμ του σημερινού Βελγίου, κοντά στην Αμβέρσα. Το 1620 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης, αλλά το 1621 μετοίκησε στο Χάαρλεμ, όπου γεννήθηκε ο γιος του, ο επίσης ζωγράφος Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ. Αυτός και ο Βίλλεμ Κλέσον Χέντα, ο οποίος επίσης εργαζόταν στο Χάαρλεμ, ήταν οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι του είδους ζωγραφικής που αποκλήθηκε "ontbijt" (απεικόνιση σκευών δείπνου). Χρησιμοποιούσαν ήπιες, σχεδόν μονοχρωματικές παλέτες, με τον λεπτό χειρισμό του φωτισμού και των υφών να αποτελούν το κύριο μέσο έκφρασης. Ο Κλες εν γένει επέλεγε αντικείμενα πιο καθημερινής χρήσης σε σχέση με τον Χέντα, αν και τα κατοπινά του έργα έγιναν περισσότερο πολύχρωμα και διακοσμητικά. Οι νεκρές φύσεις του Κλες συνήθως εξυπηρετούν αλληγορικούς σκοπούς, με τα απεικονιζόμενα κρανία να υπενθυμίζουν το θνητό του ανθρώπου. Ορισμένες συνθέσεις του ανήκουν ειδικότερα στο είδος των βάνιτας (vanitas), δηλαδή σε εκείνες τις αλληγορικές νεκρές φύσεις που συμβολίζουν τη ματαιότητα των επίγειων απολαύσεων. Οι δυο καλλιτέχνες δημιούργησαν διακεκριμένη παράδοση στη ζωγραφική νεκρών φύσεων στο Χάαρλεμ. Ο Κλες καταγράφεται στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ ως δάσκαλος του γιου του, Νικολάες Μπέρχεμ, το 1634 αλλά ο Νικολάες προτιμούσε να ζωγραφίζει τοπία αντί για νεκρές φύσεις και αργότερα, μετά από κάποιο ταξίδι, επέδειξε ταλέντο στη μουσική. Ο Κλες είχε, εκτός από τον γιο του, μαθητές τους Έφερτ φαν Ελστ, Φλόρις φαν Ντάικ, Κρίστιαν Μπέρεντζ, Φλόρις φαν Σχόοτεν και Γιαν Γιανς Τρεκ. Pieter Claesz at PubHist National Gallery of Art
Μπιλιάνα Σίμανιτς

Η Μπιλιάνα Σίμανιτς (ορθή προφορά Μπίλιανα Σίμανιτς) (γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1985) είναι Σέρβα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται ως διαγώνια. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σερβίας, της Τουρκίας, της Ρωσίας και της Ελλάδας.

 Η Μπιλιάνα Σίμανιτς έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Πόσταρ Βελιγραδίου, στις οποίες βρέθηκε το 1999. Το 2002 απεχώρησε από την Πόσταρ και μεταπήδησε στην έταιρη ομάδα του Βελιγραδίου, τη Ραντνίσκι, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2003 μετεγγράφη στη ΖΟΚ Σρεμ, ενώ ένα χρόνο αργότερα αποκτήθηκε από τη Ντιναμό Πάντσεβο. Στη Ντιναμό παρέμεινε για μία τριετία (2004-07) χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2007 αποφάσισε να αφήσει τη Σερβία και να ταξιδέψει στην Τουρκία για λογαριασμό της Μπέηλικντούζου. Στη Μπέηλιγκντούζου παρέμεινε για δύο χρόνια, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2009 μεταπήδησε στην επίσης τουρκική, Νιλούφερ Μπελεντίγιεσπορ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2010 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ντιναμό Γιαντάρ. Στη ρωσική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 2011 αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά πραγματοποίησε μια αρκετά επιτυχημένη σεζόν καθώς κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 2012 ενώ βρέθηκε και στη δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης του Ελληνικού Πρωταθλήματος πετοσφαίρισης γυναικών. Το 2012 επέστρεψε στην Τουρκία και μετεγγράφη στην Καρσιγιάκα Βόλειμπολ, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Η Μπιλιάνα Σίμανιτς είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Σερβίας, με την οποία έχει πραγματοποιήσει πάνω από 30 συμμετοχές. 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2012 Ανακοίνωσε Σίμανιτς ο Ολυμπιακός Ανακοινώθηκε η Σίμανιτς
Γκέοργκ Λούκατς

Ο Γκέοργκ Λούκατς (György Lukács, 13 Απριλίου 1885 – 5 Ιουνίου 1971) ήταν Ούγγρος φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και ιστορικός της λογοτεχνίας. Υπήρξε ένας από τους θεωρητικούς του Μαρξισμού των δυτικών κοινωνιών. Καταδίκασε ως λαθεμένο το Σοσιαλιστικό σύστημα διακυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης, και ιδιαίτερα τη σταλινική περίοδο και τον ίδιο τον σταλινισμό. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό κόμμα, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.

 (1971) Σολτζενίτσιν Χάϊνε Πρωτοποριακοί. Αισθητικά δοκίμια (1982) Τακτική και ηθική (1986) Η ψυχή και οι μορφές (1987) Αστική και σοσιαλιστική δημοκρατία (1990) Η σκέψη του Λένιν. Η επικαιρότητα της επανάστασης (1996) Δυο μελέτες για τον μαρξισμό (2001) Ιστορία και ταξική συνείδηση (2004) Η θεωρία του μυθιστορήματος (2006) Η πραγμοποίηση και η συνείδηση του προλεταριάτου (2008) Η τραγωδία της μοντέρνας τέχνης (2014) Σε αναζήτηση του αστού. Μια μελέτη για τον Τόμας Μαν (2015) Ψευδής και αληθινή οντολογία του Χέγκελ
Φαγγρί κορωνάτο

Το τσαουσι κορωνάτο (επιστημονική ονομασία Dentex gibbosus), γνωστό και ως τσαούσης, είναι ψάρι της οικογένειας των Σπαρίδων που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του ανατολικού Ατλαντικού.

 Ο τσαούσης είναι ψάρι του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από την Πορτογαλία στο βορρά μέχρι τη Αγκόλα στο νότο, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσου, του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και τη Μεσόγειο. Απαντά σε παράκτια ύδατα σε βάθος μέχρι 200 μέτρα και είναι βενθικό είδος. Προτιμά βραχώδεις ή με χαλίκια βυθούς, καθώς και αμμώδεις βυθούς γύρω από βράχια.Το είδος έχει βρεθεί ότι είναι ερμαφρόδιτο. Τα ψάρια έχουν μήκος περίπου 40 εκατοστά όταν μπορούν να αναπαραχθούν. Στην περιοχή της Αδριατικής η περίοδος αναπαραγωγής είναι τον Αύγουστο, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Στα Κανάρια η περίοδος αναπαραγωγής εκτείνεται από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Εκτιμάται ότι το προσδόκιμο ζωής του είναι 20 έτη.Η δίαιτα του τσαούση αποτελείται από ψάρια, κεφαλόποδα και καρκινοειδή. Το τσαουσι κορωνάτο έχει μακρύ, ψηλό και σχετικά επίπεδο σώμα. Μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 60 εκατοστά και το μέγιστο μήκος που έχει καταγραφεί είναι τα 106 εκατοστά. Το μέγιστο βάρος που έχει καταγραφεί είναι τα 16,4 κιλά. Τα ψάρια έχουν ασημί-γκρι χρώμα με πράσινες, ροζ, χρυσές ή μπλε ανταύγιες και όταν είναι ζωντανά έχουν μικρές σκούρες κηλίδες. Μια μεγάλη μπλε κηλίδα βρίσκεται στη βάση κάθε θωρακικού πτερυγίου. Το κεφάλι είναι μεγάλο και στο πρόσθιο τμήμα της σιαγόνας προεξέχουν 4 κυνόδοντες πάνω και 6 κάτω από το στόμα. Τα υπόλοιπα δόντια σχηματίζουν μονή σειρά είναι μικρά και αιχμηρά. Τα μεγάλα αρσενικά του είδους εμφανίζουν μία πρόσθια καμπούρα. Το ραχιαίο πτερύγιο αποτελείται από από 12 άκανθες και 10-11 μαλακές ακτίνες. Οι δύο πρώτες άκανθες είναι κοντές, ενώ οι επόμενες δύο μακριές και νηματώδεις στα νεαρά άτομα. Το πρωκτικό πτερύγιο αποτελείται από τρεις άκανθες και από 7 με 9 μαλακές ακτίνες. Το ψάρι εκτιμάται ιδιαίτερα για βρώση και έχει αναπαραχθεί επιτυχημένα σε δοκιμαστικό περιβάλλον ιχθυοκαλλιέργειας και είναι υποψήφιο για ιχθυοκαλλιέργειες εμπορικής εκμετάλλευσης. Αλιεύεται με παραγάδια και τράτες, ενώ τα νεαρά του είδους αλιεύεται και με παγίδες. Καταναλώνεται φρέσκο, κατεψυγμένο, παστό.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ, που συνέβη την 1η Φεβρουαρίου 1970, είναι η χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή που έχει συμβεί ποτέ στην Αργεντινή και γενικότερα στη Νότια Αμερική, με 236 νεκρούς και περισσότερους από 500 τραυματίες.

 Το δυστύχημα συνέβη σε μια απομονωμένη, αμυδρά φωτισμένη περιοχή κοντά στο σταθμό Μπεναβίδεθ (Benavídez), μεταξύ Ιντζενιέρο Μάσβιτς (Ingeniero Maschwitz) και Χενεράλ Πατσέκο (General Pacheco), 29 χλμ. βόρεια του Μπουένος Άιρες. Μια μικτής μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων της γραμμής «General Bartolomé Mitre Railway express», (Estrella del Norte) που εκμεταλλεύεται η κρατική «Ferrocarriles Argentinos», ελκυόμενη από δύο μηχανές ντίζελ και μετέφερε 260 επιβάτες, πλησίαζε στο τέλος του 1.000 μιλίων (1.600 χιλιομέτρων) ταξιδιού από το Τουκουμάν στο Ρετίρο στο Μπουένος Άιρες και μόλις είχε περάσει το Μπεναβίδεθ. Μπροστά από αυτό, ένα τοπικό τρένο με δέκα βαγόνια μετέφερε 1.090 επιβάτες πίσω στην πρωτεύουσα, αφού πέρασαν ένα Σαββατοκύριακο στο μοντέρνο Θαράτε (Zárate) στις όχθες του ποταμού Παρανά, αλλά είχε σταματήσει λόγω «προβλήματος στο μπεκ ψεκασμού καυσίμου». Παρά το γεγονός ότι σταμάτησε επί 40 λεπτά, καθώς προσπαθούσε να διορθώσει το πρόβλημα, το πλήρωμα του τοπικού τρένου απέτυχε να ειδοποιήσει έγκαιρα τον επερχόμενο συρμό και, στις 20:15, η ταχεία επέπεσε στο πίσω μέρος του με ταχύτητα 65 μίλια την ώρα / 105 χιλιόμετρα την ώρα. Οι δύο μηχανές ντίζελ «κατέστρεψαν εντελώς» το πίσω βαγόνι και «τηλεσκόπησαν» (ώθησαν το ένα μέσα στο άλλο, εν είδει τηλεσκοπίου) το επόμενο βαγόνι σχεδόν σε όλο το μήκος του τρίτου, σπρώχνοντάς το 80 μέτρα κατά μήκος της γραμμής, αν και μερικοί επιβάτες κατάφεραν να πηδήξουν και να διαφύγουν. Όλοι οι θάνατοι και οι σοβαροί τραυματισμοί συνέβησαν στους επιβάτες του τοπικού τρένου.Ο πιλότος ενός αεροσκάφους ειδοποίησε με τον ασύρματο τον πύργο ελέγχου, ο οποίος με τη σειρά του ειδοποίησε τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Ελικόπτερα της Πολεμικής Αεροπορίας χρησιμοποιήθηκαν για να φέρουν ιατρικές προμήθειες. Νοσοκομείο έκτακτης ανάγκης δημιουργήθηκε στον σταθμό Πατσέκο, πέντε μίλια / 8 χιλιόμετρα βόρεια του σημείου του δυστυχήματος, και προσωρινά νεκροτομεία στο Πατσέκο και το Μπεναβίδεθ. Οι επιζώντες που έδωσαν συνέντευξη στους Times ανέφεραν: «Είδαμε ακρωτηριασμένα σώματα παντού, υπήρχε αίμα παντού, οι στρατιώτες απλώς γέμιζαν σάκους με κομμένα μέλη».Συνολικά 236 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 500 τραυματίστηκαν.Μετά το ατύχημα το Así, ένα δημοφιλές εβδομαδιαίο περιοδικό, δημοσίευσε άρθρο 32 σελίδων που περιελάμβανε φρικιαστικές φωτογραφίες από το δυστύχημα του τρένου και ως εκ τούτου έκλεισε επ' αόριστον από τη στρατιωτική δικτατορία που κυβερνούσε την Αργεντινή μέχρι τότε. Railway Wrecks by Edgar A. Haine, 1993,(ISBN 0-8453-4844-2), σσ. 144-145.
Αδαρνάσης Γ΄ του Τάο

O Αδαρνάσης Γ΄ γεωργιανά: ადარნასე III Adarnase III (απεβ. 896) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Tάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας κληρονομικός ηγεμόνας του Tάο με τον τίτλο του δούκα των δουκών (eristavt eristavi]]).

 Το όνομα Αδαρνάσης προέρχεται από τo Μεσοπερσικό Ādurnarsēh, με το δεύτερο συστατικό της λέξης (Nase) να είναι η γεωργιανή βεβαίωση του Μεσοπερσικού ονόματος Narseh, το οποίο τελικά προέρχεται από το Aβεστικό nairyō.saŋya-. Το Μεσοπερσικό όνομα Narseh υπάρχει και στα γεωργιανά ως Nerse. Το όνομα Ādurnarsēh εμφανίζεται στην Αρμενική γλώσσα ως Atrnerseh.Ο Aδαρνάσης Γ΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γεωργίου Α΄ του Τάο, μετά το τέλος του οποίου σε μία δυναστική διαμάχη, τον διαδέχθηκε το 891. Η θητεία του Aδαρνάση Γ΄ ήταν βραχύβια: απεβίωσε έξι χρόνια μετά την άνοδό του, αφήνοντας πίσω του δύο γιους. Είχε τέκνα: Δαβίδ, ο μεγαλύτερος γιος του Aδαρνάση Γ΄, είχε επίσης τον τίτλο του eristavt-eristavi. Πρέπει να ήταν πολύ νέος, όταν απεβίωσε ο πατέρας του, και είναι αμφίβολο αν κυβέρνησε ποτέ. Ο ίδιος απεβίωσε το 908 και δεν άφησε κανέναν γιο. Γεώργιος Β΄ ο Μέγας, δούκας του Τάο. Ντίναρ, προσηλυτίστρια βασίλισσα του Χερέτι.
Sonic Youth (EP)

Το "Sonic Youth "είναι το ντεμπούτο EP των Sonic Youth. Ήταν κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1982 από την Neutral Records του Glenn Branca. Είναι η μόνη κυκλοφορία με τον Richard Edson στα ντραμς. Το "Sonic Youth" διαφέρει στιλιστικά από το μετέπειτα έργο του συγκροτήματος με μεγαλύτερη ενσωμάτωση καθαρών κιθάρων, κανονική ρύθμιση, καθαρή παραγωγή και post-punk στυλ.

 Ηχογραφήθηκε ζωντανά στα πλαίσια του Music for Millions Festival στο New Pilgrim Theatre της Νέας Υόρκης στις 18 Σεπτεμβρίου 1981, εκτός του "Where the Red Fern Grows (Studio)", το οποίο ηχογραφήθηκε στα Radio City Music Hall Studios Thurston Moore – κιθάρα, φωνή, μπάσο ("The Good and the Bad"), παραγωγή Kim Gordon – μπάσο, φωνή, κιθάρα ("The Good and the Bad"), παραγωγή Lee Ranaldo – κιθάρα, φωνή, τρυπάνι ("The Burning Spear"), παραγωγή Richard Edson – ντραμς, παραγωγή Don Hunerberg – μηχανικός
Alter Bridge

Οι Alter Bridge είναι αμερικανικό μουσικό συγκρότημα της χαρντ ροκ από την Ατλάντα. Το απαρτίζουν οι Μαρκ Τρεμόντι, Μπράιαν Μάρσαλ και Σκοτ Φίλιπς, πρώην μέλη των Creed, με τον Μάιλς Κένεντι, που ανήκε πρώτα στους Mayfield Four και είναι τώρα ο τραγουδιστής του περιοδεύοντος συγκροτήματος του Slash. Το όνομα της μπάντας σκέφτηκε ο Τρεμόντι από μία γέφυρα (Bridge) που βρισκόταν στο Ντιτρόιτ κοντά στην περιοχή που έμενε παλιότερα στον "Alter Road". Ενώ οι Creed είχαν γίνει πολυ-πλατινένιοι, οι Alter Bridge δεν έχουν φτάσει στο ίδιο επίπεδο επιτυχίας έως σήμερα με το "One Day Remains" να ανακηρίσεται μόνο gold status (χρυσό). Έχουν αλλάξει 3 δισκογραφικές εταίριές από την αρχή της καριέρας τους. Μία με κάθε άλμπουμ.

 Το πρώτο τους album , το One Day Remains, κυκλοφόρησε τη χρονιά της δημιουργίας τους, το 2004, με τα σινγκλς "Open Your Eyes " και "Find The Real" όπως επίσης και το "Broken Wings". Το άλμπουμ αύτο αντιμετώπισε βαριά κριτική εξ' αιτίας της ομοιότητας του με τραγούδια των Creed. Το δεύτερό τους album, με τίτλο Blackbird κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου του 2007. Το πρώτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ, με τίτλο "Rise Today", κυκλοφόρησε στις 30 Ιουλίου του 2007. Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ στο οποίο συμμετείχε δημιουργικά και ο Μάιλς Κένεντι καθώς όταν έγινε μέλος τησ μπάντας τα τραγούδια του "One Day Remains" είχαν ήδη γραφτεί. Το "Blackbird" θεωρείται αυτήν την στιγμή, από τους φαν, το καλύτερό τους άλμπουμ. Στις 11 Οκτοβρίου του 2010 κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ με τον τίτλο "AB 3". Οι κριτικοί το επαίνεσαν και το χαρακτήρισαν "Masterpiece" (αριστούργημα). Το τραγούδι "Isolation" αυτού του δίσκου είναι η μεγαλύτερη τους επιτυχία έως σήμερα (20/2/2011). Μάιλς Κένεντι - τραγούδι, ρυθμική κιθάρα Μαρκ Τρεμόντι - κιθάρα, φωνητικά Μπράιαν Μάρσαλ - μπάσο Σκοτ Φίλιπς - ντραμς και κρουστά Επίσημος ιστότοπος Ιστοσελίδα του Μαρκ Τρεμόντι
Παρακάλαμος Ιωαννίνων

Ο Παρακάλαμος έιναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Παρακαλάμου, της Δημοτικής Ενότητας Άνω Καλαμά και υπάγεται στο Δήμο Πωγωνίου.

 Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων και έχει 722 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Πογδόριανη. DRONE πτήση DJI. Παρακάλαμος Πωγώνι Ιωάννινα Ήπειρος . (βίντεο στο youtube) Παρακάλαμος: Το χωριό που είναι συνδεδεμένο με το δημοτικό τραγούδι Αρχειοθετήθηκε 2021-06-09 στο Wayback Machine. (Maria Iliaki) Δήμος Πωγωνίου (ιστοσελίδα Δήμου Πωγωνίου) Parakalamoscity (ιστοσελίδα)
Πολλαπλασιαστικός αντίστροφος

Στα μαθηματικά, ο πολλαπλασιαστικός αντίστροφος ενός αριθμού x {\displaystyle x} , συμβολίζεται με 1 / x {\displaystyle 1/x} ή x − 1 {\displaystyle x^{-1}} , και είναι ένας αριθμός που όταν πολλαπλασιαστεί επί x {\displaystyle x} δίνει αποτέλεσμα το ουδέτερο στοιχείο του πολλαπλασιασμού, δηλαδή τη μονάδα, 1 {\displaystyle 1} : x ⋅ x − 1 = x − 1 ⋅ x = 1 {\displaystyle x\cdot x^{-1}=x^{-1}\cdot x=1} .Ο πολλαπλασιαστικός αντίστροφος είναι μία ειδική περίπτωση του αντιστρόφου στοιχείου ενός συνόλου S {\displaystyle S} ως προς μία δυαδική πράξη ⋅ : S × S → S {\displaystyle \cdot :S\times S\to S} . Σε έναν δακτύλιο ( R , + , ⋅ ) {\displaystyle (R,+,\cdot )} (όπου υπάρχουν δύο πράξεις), ο πολλαπλασιαστικός αντίστροφος ενός στοιχείου x ∈ R {\displaystyle x\in R} αναφέρεται στον αντίστροφο ως προς την πράξη ⋅ {\displaystyle \cdot } , ενώ ο αντίθετος αναφέρεται στον αντίστροφο ως προς την πράξη + {\displaystyle +} .

 Στους πραγματικούς αριθμούς, κάθε αριθμός εκτός από το μηδέν έχει αντίστροφο. Για παράδειγμα, για x = 4 {\displaystyle x=4} ο αντίστροφός του είναι x − 1 = 0.25 {\displaystyle x^{-1}=0.25} καθώς 4 ⋅ 0.25 = 1 {\displaystyle 4\cdot 0.25=1} . Επίσης, στους μιγαδικούς αριθμούς, κάθε αριθμός εκτός από το μηδέν έχει αντίστροφο. Για παράδειγμα, για x = 1 + 3 i {\displaystyle x=1+3i} ο αντίστροφος είναι x − 1 = 0.1 − 0.3 i {\displaystyle x^{-1}=0.1-0.3i} καθώς ( 1 + 3 i ) ⋅ ( 0.1 − 0.3 i ) = 0.1 + 0.3 i − 0.3 i + 0.9 = 1 {\displaystyle (1+3i)\cdot (0.1-0.3i)=0.1+0.3i-0.3i+0.9=1} . Στην αριθμητική υπολοίπων, στο Z n {\displaystyle \mathbb {Z} _{n}} με τον πολλαπλασιασμό με υπόλοιπο n {\displaystyle n} , ένας αριθμός x ∈ Z n {\displaystyle x\in \mathbb {Z} _{n}} έχει πολλαπλασιαστικό αντίστροφο ανν gcd ( n , x ) = 1 {\displaystyle \gcd(n,x)=1} . Για παράδειγμα, για n = 10 {\displaystyle n=10} , ο x = 3 {\displaystyle x=3} έχει αντίστροφο τον x − 1 = 7 {\displaystyle x^{-1}=7} καθώς 3 ⋅ 7 = 21 ≡ 1 ( mod 10 ) {\displaystyle 3\cdot 7=21\equiv 1{\pmod {10}}} , ενώ ο x = 5 {\displaystyle x=5} δεν έχει αντίστροφο. Αντίθετος
Αγία Παρασκευή Δράμας

Η Αγία Παρασκευή είναι πεδινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας που βρίσκεται στα νότια της πεδιάδας της Δράμας με υψόμετρο 50 μέτρα. Η κοινότητα Αγίας Παρασκευής είχε συσταθεί με Βασιλικό Διάταγμα της 17/04/1936. Η αρχική ονομασία του χωρίου ήταν Βοδόβιστα που μετονομάστηκε σε Βαλτόχωρο ή Βαλτοχώρι με το Διάταγμα της 01/04/1927, αργότερα ο οικισμός και η κοινότητα μετονομάστηκαν σε κοινότητα Αγίας Παρασκευής με το Βασιλικό Διάταγμα της 20/09/1955. Στην απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 272 κάτοικοι. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,434 χμ² (2011).

 Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Αγία Παρασκευή προσφυγικές οικογένειες από την Ανατολική Θράκη και τα χωριά: Γέννα, Σκεπαστό, Σαμάκοβο κ.ά. της περιοχής Σαράντα Εκκλησιές - Αχούρια της περιοχής Κεσσάνης - Τρούλια της Αδριανούπολης και τα χωριά Σιδηροχώρι, Ιμβράσο. Επίσης, εγκαταστάθηκαν με μεταδημότευση, το 1940 από την κοινότητα Θόλου μια οικογένεια, πρώην προσφυγική από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, και το 1956, από την κοινότητα Κουδουνίων μια οικογένεια ποντιακής καταγωγής.Στην Αγία Παρασκευή είναι και 6 οικογένειες Σαρακατσαναίων οι οποίες ζούνε εκεί πριν από τους Θρακιώτες. Στο χωριό υπάρχει ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίας Παρασκευής «Ορφέας», ο οποίος ιδρύθηκε το 1983 με σκοπό μέσα από την διατήρηση της παράδοσης να διατηρηθεί και να ανυψωθεί το πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων του χωριού. Το έθιμο που υπάρχει στην Αγία Παρασκευή είναι ο "Αϊ Γιάννης ο Κλήδονας" ο οποίος γίνεται στης 24 Ιουνίου στο προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου της Αγίας Παρασκευής ή στην κεντρική πλατεία του Διαμερίσματος. Χρονολογείται από το 1924 και αποτελεί λαϊκή μαντική διαδικασία, από τις πιο τελετουργικές όλων των παραδόσεων του τόπου μας, σύμφωνα με την οποία αποκαλύπτεται στις άγαμες κοπέλες η ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου και έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Κάθε χρόνο στης 26 Ιουλίου γιορτάζεται η μνήμη της πολιούχου του χωριού Μεγαλομάρτυρος Αγίας Παρασκευής. Την παραμονή της εορτής το απόγευμα μετά τον Μέγα Πανηγυρικό εσπερινό στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής γίνεται η περιφορά της εικόνας. Κατόπιν παρουσιάζονται παραδοσιακοί χοροί από τους πολιτιστικούς συλλόγους του Δήμου. Ακολουθεί λαϊκό γλέντι στην πλατεία του χωριού. Ανήμερα της εορτής το πρωί γίνεται πανηγυρική Θεία Λειτουργία και το απόγευμα συνεχίζονται οι παραδοσιακοί χοροί από τους Πολιτιστικούς Συλλόγους. Το χωριό αποτελούσε έδρα της ομάδας Δόξα Αγίας Παρασκευής η οποία αν και γνώρισε αρκετές επιτυχίες διαλύθηκε πρόσφατα. Στο χωριό υπάρχει ένα δημοτικό σχολείο το οποίο έκλεισε το 2011.Το 2016 όμως το σχολείο άνοιξε για να φιλοξενήσει το γυμνάσιο Καλαμπακίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Νινό Μπουρτζανάτζε

Η Νίνο Μπουρτζανάτζε (Nino Burjanadze, στα γεωργιανά: ნინო ბურჯანაძე, 1964-) (μερικές φορές στα αγγλικά Burdzhanadze ή Burdjanadze) είναι Γεωργιανή πολιτικός και πρώην προσωρινή πρόεδρος της χώρας. Το όνομα Νίνο, που παραπέμπει σε αρσενικό, συχνά συγχέει τους Έλληνες μεταφραστές κατά τα φαινόμενα και αναφέρονται στο πρόσωπο Μπουρτζανάτζε σε αρσενικό γένος.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου του 1964 στο Κουτάισι της Γεωργίας και ο πατέρας της ήταν επιχειρηματίας. Η ίδια σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας. Συνέχισε τις σπουδές της στη Μόσχα και ειδικεύτηκε στο Διεθνές Δίκαιο. Είναι από τις πιο θερμές υποστηρικτές της εισόδου της χώρας της στην ΕΕ και στο NATO. Είναι παντρεμένη με τον Μπάντρι Μπιτσάτζε και έχουν 2 γιους. Εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας το 1995 και είναι αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ από το 2000. Το 2001-2002 ήταν Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία των χωρών του Ευξείνου Πόντου. Αρχικά ήταν μέρος της Ένωσης της Γεωργίας για τους Πολίτες του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε. Αργότερα εξελέγη στην προεδρία της Βουλής και το 2002 αποχώρησε από το κόμμα του Σεβαρντνάντζε, ιδρύοντας νέο κόμμα αντιπολιτευόμενο, με την ονομασία "Μπουρτζανάτζε- Δημοκράτες". Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2003, κατήγγειλε μαζί με άλλους πολιτικούς τα αποτελέσματα και παρότρυνε τους υποστηρικτές της Αντιπολίτευσης να βγουν στους δρόμους σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Έπειτα από την παραίτηση του Σεβαρντνάτζε στις 23 Νοεμβρίου του 2003, με βάση το Σύνταγμα, η Μπουρτζανάτζε έγινε προσωρινά Πρόεδρος. Από τις πρώτες ενέργειές της ήταν να ζητήσει την αποκατάσταση της ηρεμίας και της τάξης στη χώρα. Ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2004 από το Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 25 Ιανουαρίου του 2004. Το νέο Κοινοβούλιο εξελέγη στις 28 Μαρτίου του 2004 και η Μπουρτζανάτζε επέστρεψε στην προεδρία της Βουλής, από τις 22 Απριλίου του 2004. Έπειτα από ένταση, ο Σαακασβίλι προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τον Ιανουάριο του 2008. Έτσι παραιτήθηκε και για δεύτερη φορά η Μπουρτζανάτζε έγινε Πρόεδρος προσωρινά στις 25 Νοεμβρίου του 2007. Σύμφωνα με το Σύνταγμα οι εξουσίες του Σαακασβίλι περιήλθαν ξανά στην πρόεδρο του κοινοβουλίου και πολιτικό του σύμμαχο. Μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές, τον Ιανουάριο του 2008, ο Σαακασβίλι επέστρεψε στην προεδρία.
Σεργκέι Μπονταρτσούκ

Ο Σεργκέι Φιόντοροβιτς Μπονταρτσούκ (Серге́й Фёдорович Бондарчу́к, 25 Σεπτεμβρίου 1920 - 20 Οκτωβρίου 1994) ήταν Σοβιετικός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Ασχολήθηκε κυρίως με κινηματογραφικές διασκευές λογοτεχνικών έργων των Μιχαήλ Σόλοχοφ, Λέων Τολστόι και Αντόν Τσέχωφ. Ο Σεργκέι Μπονταρτσούκ έκανε δύο γάμους με δυο ηθοποιούς (Ίνα Μακάροβα και Ιρίνα Σκόμπτσεβα) και γέννησε άλλους τρεις ηθοποιούς, μεταφέροντας το μικρόβιο και στα εγγόνια του. Γιος του είναι ο Ρώσος σκηνοθέτης Φιόντορ Μπονταρτσούκ, τον οποίο απέκτησε με την Ιρίνα Σκόμπτσεβα.

 Οθέλλος (1955) Ο Θείος Βάνια (1971). Σκηνοθεσία: Αντρέι Μιχαλκόφ Κοντσαλόφσκι. Η υπεραξία της ταινίας έγκειται στις ανεπανάληπτες ερμηνείες δύο ιερών τεράτων του Σοβιετικού κινηματογράφου, τις εκφραστικές δυνατότητες των οποίων ο Κοντσαλόφσκι εκμεταλλεύεται δημιουργικά στο έπακρον: ο Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι στο ρόλο του θείου Βάνια και ο Σεργκέι Μπονταρτσούκ στο ρόλο του Δρ. Αστρώφ, συνεπικουρούμενοι από τις έξοχες Ιρίνα Μιροσνίσενκο και Ιρίνα Κουπτσένκο στους ρόλους της Ελένα και της Σόνια. Η Μοίρα Ενός Ανθρώπου (1959) Πόλεμος και Ειρήνη (1967). Το φιλμ τιμήθηκε με το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας. Βατερλώ (1970). Με τον Ροντ Στάιγκερ στον ρόλο του Ναπολέοντα. Πρωταγωνιστούν επίσης οι Κρίστοφερ Πάλμερ (ως Δούκας του Ουέλινγκτον), Όρσον Γουέλς, Τζακ Χόκινς κ.ά. Πολυδάπανη ταινία που δεν κατάφερε να καλύψει το κόστος παραγωγής της. Οι Κόκκινες Καμπάνες (1982)
Δία Ηρακλείου

Η Δία (ή Ντία) είναι νησίδα του Κρητικού Πελάγους η οποία βρίσκεται βόρεια του Ηρακλείου από το οποίο απέχει 7 ναυτικά μίλια. Έχει έκταση 11,91 τ.χλμ., με μέγιστο μήκος και πλάτος 5 και 3 χλμ. αντίστοιχα. Υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Ελαίας του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι ακατοίκητη.

 Στη Δία υπάρχουν πολλά προστατευόμενα ενδημικά είδη ζώων, όπως το σαλιγκάρι Albinaria retusa, η σαύρα Podarcis erhardii schiebeli, το αγριοκούνελο Oryctolagus cuniculus cnossius, αλλά και φυτών, όπως το χασμόφυτο Carlina diae. Στο νησί φωλιάζει και ο μαυροπετρίτης, είδος γερακιού, όπου ο πληθυσμός του παρακολουθείται από ορνιθολόγους. Η Δία είναι ενταγμένη στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Φύση (Natura) 2000 και είναι ελεγχόμενη κυνηγετική περιοχή. Το 1976, ο Ζακ-Υβ Κουστώ πραγματοποίησε υποβρύχιες έρευνες στη Δία και ανακάλυψε ίχνη από αρχαίο τεχνητό λιμάνι. Στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στο Ηράκλειο και στη Δία ανευρέθη από τον Κουστό και το ναυάγιο του Γαλλικού πλοίου του 17ου αιώνα «La Therese». Το πλοίο αποτελούσε μέρος Γαλλικής βοήθειας που είχε σταλεί στον Χάνδακα κατά την πολιορκία του από τους Οθωμανούς και ήταν το μόνο πλοίο που βυθίστηκε στις 24 Ιουνίου 1669. Ήταν η υποναυαρχίδα του στόλου και βυθίστηκε από έκρηξη στην πυριτιδαποθήκη του. Σύμφωνα με το μύθο, το νησί δημιουργήθηκε από τον Δία. Κάποτε που ο Δίας εξουσίαζε τον κόσμο από τον θρόνο του στον Όλυμπο, κοίταξε προς την γενέτειρά του, την Κρήτη, και τότε είδε έκπληκτος τους πατριώτες του Κρητικούς να κυνηγούν με τόξα και ακόντια, αφανίζοντας τους αγαπημένους του αίγαγρους, τα παιδιά της Αμάλθειας που τον έθρεψε με το γάλα της όταν κρύβονταν από τον πατέρα του τον Κρόνο στο σπήλαιο Δικταίο Άντρο. Θύμωσε λοιπόν τόσο πολύ που αποφάσισε να σκοτώσει όλους τους Κρητικούς. Αμέσως έριξε στο πέλαγος ένα κεραυνό και ένα τεράστιο τέρας αναδύθηκε με σκοπό να καταστρέψει τους Κρητικούς. Ωστόσο, οι υπόλοιποι θεοί προσπάθησαν να τον κάνουν να αλλάξει γνώμη, αλλά μάταια. Τότε ο Ποσειδώνας, που από το βασίλειο του, τη θάλασσα, βγήκε το θηρίο, είπε στο Δία: «Πατέρα και βασιλιά μου πως μπορείς να αφανίσεις τους Κουρήτες, έτσι θα τους ξεπληρώσεις ότι καλό σου έκαμαν;». Οι Κουρήτες ήταν Κρητικοί που χτυπούσαν δυνατά της ασπίδες τους για να μην ακούσει ο πατέρας του ο Κρόνος το κλάμα του και τον φάει. Ο Δίας αμέσως άλλαξε γνώμη. Τότε πήρε δύο κομμάτια παξιμάδι και τα πέταξε ανοικτά της Κρήτης. Όταν λοιπόν πήγε το τέρας να τα φάει, αυτός με ένα κεραυνό το πέτρωσε μαζί με τα παξιμάδια. Έτσι, γεννήθηκε η Δία και τα δύο νησάκια, το Παξιμάδι και το Πεταλίδι. Επίσης, σύμφωνα με μια παραλλαγή του μύθου, ο Θησέας, αφού σκότωσε τον Μινώταυρο, διέφυγε στη Δία μαζί με την Αριάδνη.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 2003

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 2003 διοργανώθηκε από την Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ. με νικητή τον Ν.Ο. Ιωαννίνων. Το πρωτάθλημα έγινε σε 2 φάσεις.

 Αναφέρονται ο, η, οι πρώτος, η, οι ανά κατηγορία.Σκιφ ελ. βαρών γυναικών/ΕΝΟΑ (Μπισκιτζή) Διπλό σκίφ ελ. βαρών γυναικών/ΙΟΘ (Σακελλαρίδου, Γρυγοριάδου) Σκίφ Ελ. βαρών ανδρών/ΟΕΑ, ΝΑΒ (Πολύμερος) Τετράκωπός άνευ ελ. βαρών ανδρών/ΝΟΘ (Γαβριηλίδης, Παπαδόπουλος, Μοσχονάς, Βασιλειάδης) Διπλό σκίφ ελ. βαρών ανδρών/ΝΟΙ (Μηλιώτης, Παππάς) Τετραπλό σκίφ ελ. βαρών ανδρών/ΑΕΝ (Βερτσώνης, Λαζαρίδης, Τσιώνας, Λουκίδης) Τετράκωπος άνευ γυναικών/ΙΟΘ (Γαλετσά, Καλτσά, Σεραφειμίδου, Πετροπούλου) Διπλό σκίφ γυναικών/ΙΟΘ (Σακελλαρίδου, Γρυγοριάδου) Τετράκωπος μετά πηδαλ. Ανδρών/ΝΟΘ (Δημάκης, Λιγγερίδης, Καρυώτης, Γκιουζέλης, Κοντοκωστόπουλος) Δίκωπος άνευ ανδρών/ΑΕΝ (Σκιαθίτης, Θεοδωρακάκος) Διπλό σκιφ ανδρών/ΑΕΝ (Χατζηιωαννίδης, Παγούνης) Τετράκωπος άνευ (κορασίδων)/Κάτσιου, Ευαγγέλου, Τζανή, Μπάκα (ΔΝΟΗ) Τεραπλό σκιφ (κορασίδων)/Πραμαντιώτη, Βασιλείου, Μπεσίρη, Μπούτση (ΝΟΙ) Τετράκωπος μετά (παίδων)/Πουλάκης, Λαμπρόπουλος , Τζεβελεκίδης Μπακονικόλας Χατζηγεωργίου (ΝΟΒΑ) Διπλό σκίφ (παίδων)/Ευσταθιάδης , Δούφλια (ΝΟΚ) Δίκωπος άνευ (παίδων)/Κορδάτος, Κροκίδης (ΟΕΑ, ΝΑΒ) Σκίφ (Παίδων)/Αλεξίδης (Αίολο) Τετράκωπος άνευ (παίδων)/Αγγελόπουλος , Τσουκαλάς , Ρετζίκας , Γιουβανίκας (ΝΟΘ) Τετραπλό σκίφ (παίδων)/Γκίκας , ΝτέτσικαςΑ , Ντέτσικας Κ , Ρίζος (Ηγουμενίτσα) Οχτάκωπος (παίδων)/Ντέμος , Νούσιας , Κόλιας Καραπέτσης , Νασιές , Στεργίου , Σταχούλης , Τσίλης, Θεοδωρίδης (ΝΟΙ) Τετράκωπος άνευ (κορασίδων)/Κάτσιου , Ευταγγέλου , Τζανή , Μπάκα (Ηγουμενίτσα) Διπλό σκίφ (κορασίδων)/Ρίζου , Τζόκα (Ηγουμενίτσα) Σκίφ (κορασίδων)/Φιτλέρα (ΝΟΙ) Χάλκινο φινάλε στο Μιλάνο, Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ. Πρόβα για έξι στο Βελιγράδι, Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ.
Socket 939

Η υποδοχή Socket 939 είναι μια προδιαγραφή που συμπεριλαμβάνει τις μηχανικές και ηλεκτρικές ιδιότητες της πρίζας που χρησιμοποιείται για τους μικροεπεξεργαστές Athlon 64 της κατασκευαστικής εταιρείας AMD. Χρησιμοποιήθηκε από το 2004 μέχρι το 2006.

 Διαδέχτηκε την υποδοχή 754 τον Ιούνιο του 2004 και αντικαταστάθηκε τον Μάιο του 2006 από την υποδοχή AM2. Όλοι οι τύποι επεξεργαστών απλού και διπλού πυρήνα Athlon 64, Athlon 64 FX, Athlon 64 X2, Sempron και Opteron κατασκευάστηκαν για αυτήν την υποδοχή. Οι Opteron 185 και Athlon 64 FX-60, με ταχύτητα 2,6 GHz και 1 ΜΒ Level 2 cache ανά πυρήνα, ήταν οι γρηγορότεροι επεξεργαστές που κατασκευάστηκαν για αυτήν την υποδοχή. Υποστηρίζει μνήμη DDR SDRAM διπλού καναλιού. Υποστηρίζει τα σύνολα οδηγίας 3DNow!, SSE2 και SSE3. Έχει δίαυλο HyperTransport εύρους 16 bit και ταχύτητας 2000 MT/s. Πληροφορίες από την AMD (Αγγλικά) Τεχνικά χαρακτηριστικά για χρήση με τον Athlon64 και τον Athlon FX (Αγγλικά)
Μπρουσκέτα

Η μπρουσκέτα (ιτ. bruschetta ) είναι ορεκτικό πιάτο της ιταλικής κουζίνας. Πιάτο γρήγορο, απλό, «φτωχικό» όπως λέγεται, έχει την προέλευσή του στην κουζίνα της κεντρικής και νότιας Ιταλίας, και ειδικά αυτής του Αμπρούτσο. Παίρνουμε φέτες φρέσκου ψωμιού, λίγο σκόρδο, περιχύνουμε με ελαιόλαδο, αλατοπιπερώνουμε και τις καταναλώνουμε αμέσως.

 Margit Proebst: Sandwich & Toast. 100 Rezepte von Bruschetta bis Smørrebrød. Christian Verlag, München 2010, ISBN 978-3-88472-975-5. Lynda Zuber Sassi (Hrsg.): Beyond Panini. Silverback Books, Los Angeles 2005, ISBN 1-59637-021-1, S. 38–55 (englisch). Cornelia Schinharl: Crostini & Co.: Tramezzini, Panini, Bruschetta. Gräfe und Unzer, München 2000, ISBN 3-7742-1676-2.
Νιλ Πιρτ

Ο Νιλ Πιρτ (Neil Ellwood Peart, 12 Σεπτεμβρίου 1952 – 7 Ιανουαρίου 2020) ήταν Καναδός μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του progresive rock συγκροτήματος Rush. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ντράμερ της ροκ μουσικής και εκτός από τον μουσικό τομέα έχει ασχοληθεί και με τη λογοτεχνία, έχοντας γράψει πέντε βιβλία.

 Ο Νιλ Πιρτ γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1952 στο Χάμιλτον του Οντάριο και ξεκίνησε μαθήματα τυμπάνων σε ηλικία 13 ετών. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 επέλεξε την ροκ μουσική, με κύριες επιρροές τον Τζον Μπόναμ, τον Κιθ Μουν, τον Καρλ Πάλμερ, τον Μπιλ Μπρούφορντ και τον Μπάντι Ριτς. Μετά από μία σύντομη διαμονή στην Αγγλία, επέστρεψε στον Καναδά στις αρχές της δεκαετίας του '70 και εντάχθηκε στους Rush, οι οποίοι μόλις είχαν τελειώσει την περιοδεία για την προώθηση του πρώτου τους άλμπουμ. Η προσθήκη του στο συγκρότημα, επέφερε αλλαγές στον ήχο τους, αφού υιοθέτησαν περισσότερα progressive στοιχεία σε σχέση με τις έντονες μπλουζ επιρροές που είχαν πιο πριν. Επίσης, ο Πιρτ ανέλαβε τον ρόλο του βασικού στιχουργού του συγκροτήματος. Μετά από δύο ακόμη στούντιο κυκλοφορίες, οι Rush γνώρισαν διεθνώς επιτυχία με το concept άλμπουμ "2112". Οι στίχοι του δίσκου αναφέρονται στην ιστορία ενός νεαρού άνδρα, ο οποίος πολεμάει εναντίον ενός μελλοντικού κόσμου χωρίς ροκ μουσική. Η επιτυχία τους συνεχίστηκε με τα "A Farewell to Kings" (1977), "Hemispheres" (1978), "Permanent Waves" (1980) και "Moving Pictures" (1981). Το συγκρότημα συνέχισε να ηχογραφεί και να περιοδεύει, με τον Πιρτ να αποτελεί μεγάλη επιρροή σε μία γενιά νεότερων ντράμερ όπως ο Μάικ Πορτνόι, ο Τζέρι Γκάσκιλ, ο Τιμ Αλεξάντερ, κ.α..Εκτός της ενασχόλησης του με την μουσική, ο Πιρτ έχει γράψει πέντε βιβλία, με τα Radiance Over the Rockies και The Masked Rider να περιγράφουν τις εμπειρίες του όταν ταξίδεψε σε διάφορα μέρη με το ποδήλατο του. Επίσης, συμμετέσχε σε κυκλοφορίες προς τιμή του Μπάντι Ριτς, με τους Βuddy Rich Big Band. Στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο Πιρτ πέρασε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, όταν σε διάστημα ενός έτους έχασε την κόρη και τη σύζυγό του. Το 2001 επέστρεψε στην ενεργό δράση με τους Rush και νυμφεύθηκε τη φωτογράφο Κάρι Νατάλ, με την οποία απέκτησαν μία κόρη. Rolling Stone 100 Greatest Drummers of All Time: # 1 Digital Dream Door 100 Greatest Metal Drummers: # 1 Music Radar 50 Greatest Drummers of All Time: # 4 Total Drum Sets The 100 Best Rock Drummers Ever!: # 1 Consequence of Sound The Best Drummers of All Time: # 1 Gibson Drum Roll: The Top 10 Rock Drummers of All Time: # 2 Ultimate Guitar Top 10 Greatest Drummers Of All Time: # 1 Modern Drummer The 50 Greatest Drummers of All Time: # 3 Neil Peart | Biography | AllMusic Neil Peart Biography - AndrewOlson.com Drummerworld: Neil Peart Neil Peart - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Επίσημη ιστοσελίδα του Νιλ Πιρτ Επίσημη ιστοσελίδα των Rush
Θέων Σπανούδης

Ο Θέων Σπανούδης (1915 - 1986) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, και κριτικός τέχνης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κριτικούς βραζιλιάνικης τέχνης, με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της συγκεκριμένης τέχνης. Αποτέλεσε κεντρική μορφή και ιδρυτής, μαζί με βραζιλιάνους καλλιτέχνες, της αποκαλούμενης Νεοσυγκεκριμένης σχολής.

 Γεννήθηκε το 1915 στη Σμύρνη. Ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και άρχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή. Νέος ακόμα πήγε στη Βιέννη όπου σπούδασε ψυχανάλυση με τους Όττο Φλέισμαν και Άουγκουστ Άιχχορν. Το 1950 πήγε στο Σάο Πάολο, όπου γράφτηκε στο Σύλλογο Ψυχανάλυσης Βραζιλίας (SBPSP) και εγκαταστάθηκε μονίμως στη Βραζιλία. Έπειτα από εφτά χρόνια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την άσκηση της ψυχανάλυσης λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Φανατικός για τέχνες, αγόραζε συστηματικά έργα βραζιλιάνων ζωγράφων, τότε άγνωστων, όπως του Αλφρέντο Βόλπι και Ζοζέ Αντόνιο ντα Σίλβα. Εξασφάλισε τα προς το ζην με την εμπορία έργων τέχνης και μπόρεσε να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική και λογοτεχνία. Ύστερα από ενάμιση χρόνο διαμονής στο Σαλβαντόρ, πήγε στο Ρίο ντε Τζανέιρο όπου υπέγραψε το Νεοσυγκεκριμένο Μανιφέστο μαζί με διάσημους βραζιλιάνους καλλιτέχνες, και πήρε μέρος στην πρώτη έκθεση νεοσυγκεκριμένης τέχνης. Ξανά στο Σαο Πάουλο έγραψε πολλά δοκίμια και άρθρα ως κριτικός τέχνης. Υπήρξε σκηνοθέτης και δίδαξε σύγχρονη ζωγραφική. Άρχισε επίσης να γράφει ποιήματα, στα πορτογαλικά, ελληνικά και γερμανικά. Το πρώτο ποιητικό βιβλίο του, Ύμνοι, δημοσιεύθηκε το 1963 στο Σάο Πάολο. Και τα πρώτα πεζά, Τα χώματα, δημοσιεύθηκαν στην Αθήνα το 1967. Αν και στην ποίησή του χειρίστηκε τις τρεις γλώσσες που κατείχε, στα πεζά χρησιμοποίησε αποκλειστικά τα ελληνικά. Το 1979 δημοσίευσε την πρώτη μετάφραση και παρουσίαση ποιημάτων του Κωνσταντίνου Καβάφη στη Βραζιλία, έργο που το θεώρησε ένα είδος ποιητικού αποχαιρετισμού. Τον ίδιο χρόνο δώρισε τα 453 έργα της συλλογής του στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Πανεπιστημίου του Σάο Πάουλο (MASP-USP). Τα έργα που απέκτησε μετά το 1979, τα άφησε κληρονομιά στο ίδιο μουσείο όταν πέθανε το 1986. Hinos (1963) Dez poemas concretos (1964) Το βιβλίο (1964) Liturgias (1965) Παλμοί (1966) Seixos, onze poemas barrocos (1967) Τα χώματα (1967) Δονήσεις (1968) Poemas (1969) Poesia íntegra (1970) Πεζός λόγος: το βιβλίο, τα χώματα, το κατώφλι (1971) Ποίηση (1973) Skizzen und Klänge (1975) Poética (1975) Στοίχοι λατρείας και χωρισμού (1975) Κρούσεις (1977) Sprüche und Sänge (1977) Novos Poemas (1978) Άπαντα (1979) Versos e poemas espaciais (1984) Λογοτεχνία της διασποράς DITRA - Βραζιλιάνικο Λεξικό Μεταφραστών Λογοτεχνίας (στα πορτογαλικά)
Δήμος Φιλιατρών

Ο Δήμος Φιλιατρών ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τριφυλίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Ο πληθυσμός του δήμου ήταν 9.334 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν τα Φιλιατρά

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Φιλιατρών [ 7.882 ] τα Φιλιατρά [ 6.719 ] η Αγία Κυριακή [ 339 ] ο Άγριλος [ 424 ] οι Βρύσες [ 51 ] το Κουντρί [ 21 ] ο Λαγκούβαρδος [ 66 ] τα Λεμπεστενά [ 125 ] το Λιμενάρι [ 75 ] το Μερολίθι [ 46 ] το Στόμιο [ 16 ] Δ.δ. Εξοχικού -- το Εξοχικό [ 243 ] Δ.δ. Μάλης -- η Μάλη [ 99 ] Δ.δ. Πλάτης -- η Πλάτη [ 174 ] Δ.δ. Χαλαζονίου -- το Χαλαζόνι [ 234 ] Δ.δ. Χριστιανουπόλεως -- η Χριστιανούπολη [ 702 ] Το μεγαλύτερο κομμάτι του Δήμου αποτελείται από ελαιώνες αλλά και από καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Καλλιεργούνται κηπευτικά προϊόντα, (τομάτες, αγγούρια, μελιτζάνες, κολοκυθάκια), ενώ από την άνοιξη και μέχρι το καλοκαίρι καλλιεργείται καρπούζι το οποίο είναι αρίστης ποιότητος με εξαγωγές εκατοντάδων τόνων σε όλο τον κόσμο. Η κοινότητα Φιλιατρών συστάθηκε στις 16 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Φιλιατρά από το δήμο Εράνης και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας και αναγνωρίστηκε σε δήμο στις 4 Ιουλίου 1929. Λειτούργησε ως δήμος ως την κατάργησή του το 2010 και την προσάρτησή του στο δήμο Τριφυλίας. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Νότα Κυμοθόη

Η Νότα Κυμοθόη (1958) είναι Ελληνίδα ζωγράφος και συγγραφέας. Κατάγεται από τη Λοκρίδα και ζει στην Αθήνα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί Ελληνίδα της διασποράς. Έχει γράψει ποιήματα και μυθιστορήματα.

 Φως και Σκοτάδι,εκδ. Διογένης 1990 Οιμωγές,εκδ.Διογένης 1991 Δίψα και Σιωπή, εκδ.Διογένης 1992 Λεύκωμα '95, εκδ. Ακάδημος 1995 Ιύζουσα νήσος, εκδ. ΑΘΗΝΑ 1995 Ερώ, εκδ. Ιωλκός 1999 Η Δρακελιά του 'Ηλιου-ο επίγειος θεός της Ινδίας, εκδ. Δαρδανός 2002 Ελάτεια-Ιστορική Αναδρομή,2004 Η Λύτρωση, εκδ. Ίαμβος 2006 Το Λ των λέξεων και του Λόγου, εκδ.2017 και Ηλεκτρονική Ποίηση http://matiaxlois.blogspot.com/ Σύμπαντος δωρεά, Νέα Ελληνική Ποίηση, εκδ. Όστρια 2023 Universe's bequest, Neohellenic poetry, translator Aristaios Lykeiarxes (D.M.P.), Ostria Editions 2023 ΕΡΩ, Νέα Ελληνική Ποίηση, Εκδόσεις Όστρια 2023 Πληροφορίες: biblionet,Τράπεζα Δεδομένων, Σύγχρονοι Έλληνες Συγγραφείς από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου "ekebi",Εκδοτικός Οίκος Ίαμβος.
234

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 234 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 234 ήταν ένα κοινό έτος που ξεκίνησε ημέρα Τετάρτη (σύνδεσμος θα εμφανίσει το πλήρες ημερολόγιο) του Ιουλιανού ημερολογίου . Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Πουπιένου και Σύλλα (ή, λιγότερο συχνά, το έτος 987 από κτήσεως πόλεως). Η ονομαστική αξία 234 για το τρέχον έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το ημερολόγιο εποχής Μετά Χριστόν έγινε η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία ετών.

 Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος και η μητέρα του Ιουλία Αβίτα Μαμαία μετακινούνται στο Μογουντίακο (σύγχρονο Μάιντς ), πρωτεύουσα της Άνω Γερμανίας . Οι στρατηγοί του έχουν προγραμματίσει μια στρατιωτική επίθεση και έχτισαν μια γέφυρα στο Ρήνο . Ο Αλέξανδρος προτιμά να διαπραγματευτεί την ειρήνη αγοράζοντας τους Αλαμαννούς. Αυτή η πολιτική προσβάλλει τις ρωμαϊκές λεγεώνες και χάνει την εμπιστοσύνη των στρατευμάτων. Κίνα Μάχη των πεδιάδων Γουζάνγκ μεταξύ των κινεζικών κρατών Σου Χαν και Σάο Γουέι Κορέα Ο Σαμπάν γίνεται βασιλιάς του κορεατικού βασιλείου του Μπακτζέ . Τον διαδέχεται ο Γκοΐ του Μπακτζέ αργότερα το ίδιο έτος. Πορφύριος, Νεοπλατωνικός φιλόσοφος (πέθανε το 305) Ο Γουάνγκ Ρονγκ, Κινέζος αξιωματούχος και μελετητής της δυναστείας των Τζιν (πέθανε το 305) 21 Απριλίου - αυτοκράτορας Σιάν των Χαν, ο τελευταίος αυτοκράτορας της δυναστείας των Χαν (γεννημένος το 181) Παν Ζανγκ, Κινέζος στρατηγός του κράτους του Ανατολικού Γου Γουέι Γιαν, Κινέζος στρατηγός του κράτους του Σου Χαν Ζούγκε Λιάνγκ, Κινέζος πολιτικός, Καγκελάριος-Αντιβασιλέας του κράτους Σου Χαν (γεννημένος το 181 )
Ασκορδαλός Χανίων

Ο Ασκορδαλός (Σκορδαλού για τους ντόπιους) είναι οικισμός της κοινότητας Λάκκων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μουσούρων, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Ασκορδαλός είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται κοντά στις πηγές του Πλατανιά, στις βορειοδυτικές παρυφές των Λευκών Ορέων και στην κοιλάδα των Μεσκλών, δίπλα στην επαρχιακή οδό Χανίων-Ομαλού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 290. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Σκορδαλός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λάκκων του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Ασκορδαλός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λάκκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουσούρων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μουσούρων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά.Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Σκορδαλός. Παλαιότερα, ο οικισμός είχε οκτώ γειτονιές. Η περιοχή του Ασκορδαλού είναι κατάλληλη -πέραν της ντόπιας χλωρίδας- για την καλλιέργεια τροπικών και υποτροπικών ειδών. Το ιδιαίτερο μικροκλίμα της περιοχής συνέβαλε στη δημιουργία του Βοτανικού Πάρκου, όπου διαβιούν ζώα και φυτά που δεν συνηθίζονται στην κρητική χλωρίδα και πανίδα. Το 2003 μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των ελαιοδένδρων του οικισμού, ενώ το 2019 έγιναν μεγάλες καταστροφές από πλημμύρες. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, κεντρική εκκλησία του οικισμού Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη Ριγολόγου στο κέντρο του οικισμού Το Βοτανικό Πάρκο, βορειοανατολικά του οικισμού, σε θέση με τρεχούμενα νερά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1996 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 http://www.kritipoliskaihoria.gr/2017/02/blog-post_156.html https://www.youtube.com/watch?v=Dl3guMf3p44
Κορντονάτα

Με τον όρο Κορντονάτα (ιταλικά: Cordonata) είναι γνωστοί κατηφορικοί δρόμοι, που σχηματίζονται από μεγάλα επίπεδα φτιαγμένα από πέτρα ή πλίνθο (γνωστά ως cordoni), κάνοντας την κατασκευή να μοιάζει με σκάλα. Η διασημότερη κορντονάτα βρίσκεται στη Ρώμη και καλείται Κορντονάτα του Καπιτωλίου (Cordonata capitolina). Συνδέει την Πλατεία του Καπιτωλίου (ιταλικά: Piazza di Campidoglio) με την Piazza dell’ Aracoeli.

 Σχεδιάστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο (Michelangelo Buonarroti) τον 16ο αιώνα, μετά από παραγγελία του Πάπα Παύλου Γ΄, κατά την περίοδο των εργασιών αναμόρφωσης του Καπιτωλίου. Η Κορντονάτα προσφέρει εύκολη πρόσβαση στο Καπιτώλιο και είναι έτσι κατασκευασμένη ώστε να μπορεί να την ανέβει ακόμη και αναβάτης με άλογο. Παρόλο που ένας πεζός αισθάνεται κάπως ασυνήθιστα ενώ την χρησιμοποιεί εξαιτίας της μεγάλης οριζόντιας απόστασης των σκαλοπατιών, αν την κοιτάξει κανείς από τη βάση της, οι αποστάσεις του φαίνονται φυσιολογικές, χάρις σε μια προσεκτικά κατασκευασμένη οφθαλμαπάτη. Κοντά στην κορυφή της, η κορντονάτα μεγαλώνει ελαφρά, και εκεί έχουν τοποθετηθεί δύο μεγάλα αγάλματα των Διόσκουρων, του Κάστορα και του Πολυδεύκη, και ένα γλυπτό σύμπλεγμα γνωστό ως I Trofei di Mario. Τη βάση της διακοσμούν δύο αιγυπτιακά αγάλματα λεόντων από γρανίτη. Στα αριστερά είναι τοποθετημένο ένα μνημείο προς τιμήν του Κόλα ντι Ρέντσο, που εκτελέστηκε κοντά στο σημείο αυτό. Το 1998 η κλίμακα αυτή αναπαλαιώθηκε και η διάρκεια των εργασιών έφτασε το ένα έτος. Στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, μια άλλη κορντονάτα βρίσκεται κοντά στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, χαρίζοντας το όνομά της σε μία παραπλήσια οδό: τη Via della Cordonata. Ανάμεσα σε άλλες αξιοσημείωτες κορντονάτες της Ρώμης, βρίσκεται και αυτή που ενώνει τη λεωφόρο Europa με τη Βασιλική των Αγίου Πέτρου και Παύλου. Η ιταλόφωνη wikipedia. «Ρώμη», από τη σειρά Οδηγοί του Κόσμου, εκδ. Καθημερινή, Dorling Kindersley
Άλβαρο Θερβάντες

Ο Άλβαρο Θερβάντες Σορίμπας (Βαρκελώνη, 12 Σεπτεμβρίου, 1989) είναι Ισπανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης που είχε λάβει υποψηφιότητα στα Βραβεία Γκόγια για τους ρόλους του στα El juego del ahorcado (2007) και Adú (2020).

 Ο Άλβαρο Θερβάντες Σορίμπας γεννήθηκε στη Βαρκελώνη της Ισπανίας στις 12 Σεπτεμβρίου του 1989 στη γειτονιά Ελ Ραβάλ και είναι γιος του Χουάν Ραμόν, ενός εμπόρου υπολογιστών και της Εμίλια, μιας ανθοπώλης. Αργότερα μετακόμισε για να ζήσει στη γειτονιά του πατέρα του, στην Προμπλενού. Ήταν συμμαθητής με την επίσης ηθοποιό Ούρσουλα Κορμπερό. Ενδιαφέρθηκε για την υποκριτική αφού έπαιξε θέατρο στο σχολείο του. Σπούδασε σε καλλιτεχνικό λύκειο ενώ έκανε τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός στην τηλεοπτική σειρά Abuela de Verano, σε σκηνοθεσία του Joaquin Oristrell και παραγωγή της Ισπανικής Τηλεόρασης. Αργότερα ξεκίνησε την καριέρα της Οπτικοακουστικής Επικοινωνίας χωρίς να την ολοκληρώσει. Έκανε το νεμπούτο του στον κινηματογράφο με πολλές ταινίες μικρού μήκους προτού συμμετάσχει στο Pretextοs (2008), ένα δράμα που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε η Sílvia Munt, στο οποίο συμμετείχε επίσης η Laia Marull. Την ίδια χρονιά, απέκτησε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο El juego del ahorcado, μια κινηματογραφική εκδοχή ενός μυθιστορήματος της Inma Turbau στο οποίο μοιράστηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο με την Clara Lago. Για την ερμηνεία του, ήταν υποψήφιος για το βραβείο Γκόγια για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό. Αργότερα, μαζί με τον Μάριο Κάσας και τη Μαρία Βαλβέρδε, συμμετείχε σε δύο διασκευές του Federico Moccia, Tres metros sobre el cielo (2010) και Tengo ganas de ti (2012). Εργάστηκε επίσης δίπλα στον Saoirse Ronan στο Hanna (2011). Αργότερα, πρωταγωνίστησε στο El sexo de los ángeles (2012), όπου γνώρισε τους ηθοποιούς Àstrid Bergès-Frisbey και Llorenç González. Στην τηλεόραση ήταν επίσης μέρος του καστ της σειράς Punta Escarlata, Luna, El misterio de Calenda και El corazón del océano. Το 2015 συμμετείχε στη μίνι σειρά Los nuestros, με ηθοποιούς όπως ο Antonio Velázquez και ο Luis Fernández. Την ίδια χρονιά, άρχισε να πρωταγωνιστεί στο Carlos, Rey Emperador όπου ερμήνευσε τον κεντρικό χαρακτήρα, τον Carlos I de España.Το 2016 πρωταγωνίστησε στην ταινία 1898: Los últimos de Filipinas, του Salvador Calvo. Ένα χρόνο αργότερα ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της σειράς movistar+ La zona. Το 2018 ήταν μέρος του καστ της ταινίας του Julio Medem, El Árbol de la Sángre. Αργότερα, συμμετείχε στις ταινίες Bajo el mismo techo της Juana Macías και Legado en los huesos του Fernando González Molina, και οι δύο το 2019. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στη σειρά Telecinco Brigada Costa del Sol, μαζί με τον Hugo Silva. Το 2020 συμμετείχε στην ταινία Adú, για την οποία έλαβε υποψηγιότητα και πάλι για το Βραβείο Γκόγια καλύτερου δεύτερου ανδρικού ρόλου. Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στην πρωτότυπη ταινία του Netflix Loco por ella τον Φεβρουάριο του 2021, σε σκηνοθεσία από Dani de la Orden και μαζί με την Susana Abaitua. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ήταν ο πρωταγωνιστής σε μια πρωτότυπη σειρά της ίδια πλατφόρμας, El tiempo que te doy. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Álvaro Cervantes στο Wikimedia Commons
Άγιος Παντελεήμονας Χαλκιδικής

Ο Άγιος Παντελεήμων είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας στο Δήμο Μουδανιών του νομού Χαλκιδικής. Αριθμεί 234 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011 . Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Από πολιτιστικής άποψης στον οικισμό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος. Στα 2 χιλιόμετρα από το χωριό βρίσκεται η τοποθεσία Καραγάτσια, με πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Η ονομασία του προέρχεται από τον Άγιο Παντελεήμονα, ναός του οποίου υπάρχει στον οικισμό. Μέχρι το 1950 ο οικισμός ονομαζόταν Βρωμοσύρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,203 χμ² (2011).

 Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι πρόσφυγες και οι πρόγονοί τους προέρχονται από το Νησί της Τενέδου την Προικόνησο της Μικράς Ασίας, από την Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης και από το Τσανάκκαλε (Δαρδανέλλια) Μικράς Ασίας. Στο χωριό ματαφέρθηκαν πολλά προσφυγικά έθιμα, με σημαντικότερο το κάψιμο του "Οβρηού", το Μεγάλο Σάββατο, έθιμο που απαντάται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου περιφέρουν τα παιδιά το ομοίωμα του "Οβρυού" πάνω σε έναν γάϊδαρο στα σοκάκια του χωριού. Το βράδυ το ομοίωμα του Εβραίου καίγεται πάνω σε κλαδιά δέντρων, γεγονός που προκαλεί αντιδράσεις λόγω του αντισημητικού χαρακτήρα του εθίμου. Οι ντόπιοι κάτοικοι ήρθαν στο χωριό από τη Βάβδο στις αρχές του 20ου αιώνα. Πληροφορίες για το χωριό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)