Οστροουένκα

Η Οστροουένκα (πολωνικά: Ostrołęka) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της βορειοανατολικής Πολωνίας, κοντά στον ποταμό Νάρεφ, περίπου 120 χλμ. βορειοανατολικά της Βαρσοβίας. Έχει πληθυσμό 51.012 κατοίκων (2021) και έκταση 33,46 χλμ2. Είναι η πρώην πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Οστροουένκα (1975–1998). Η Οστροουένκα είναι σήμερα η πρωτεύουσα τόσο του Πόβιατ Οστροουένκα όσο και του Πόβιατ Πόλης Οστροουένκα. Η πόλη ιδρύθηκε το 1373 όταν ήταν στο ανεξάρτητο Δουκάτο της Μασοβίας. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Οστροουένκα ήταν ένας τοπικός σιδηροδρομικός κόμβος, με τέσσερις γραμμές που προέρχονταν από το σιδηροδρομικό σταθμό Οστροουένκα: ανατολικά προς Γουάπι και Μπιαουίστοκ, νοτιοδυτικά προς Τουούστς και Βαρσοβία, βόρεια προς Βιέλμπαρκ και νότια προς Όλστιν.

 Το όνομα της πόλης αναφέρεται σε μια πεδιάδα από άμμο-λάσπη που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του ποταμού Νάρεφ, που πλημμύριζε τακτικά την άνοιξη ανά τους αιώνες. Ένα μικρό φρούριο χτίστηκε σε ένα νησί τον 11ο ή 12ο αιώνα, που σήμερα βρίσκεται μόλις 1 χιλιόμετρο δυτικά του σύγχρονου κέντρου της πόλης. Το φρούριο ήταν ένα από τα ελάχιστα αραιά χτισμένα οχυρώματα κατά μήκος του ποταμού Νάρεφ εκείνη την εποχή. Ένα χωριό αναπτύχθηκε γύρω από το φρούριο με την πάροδο του χρόνου και συνδέεται σήμερα ως ο αρχικός οικισμός της Οστροουένκα. Παρά την έλλειψη ακριβούς ημερομηνίας για την ίδρυση της Οστροουένκα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως πόλη στον νόμο περί επαρχίας του 1373 από τον Δούκα Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας και ως εκ τούτου, το έτος 1373 έγινε η πιο συχνά συνδεδεμένη ημερομηνία απόκτησης των δικαιωμάτων της πόλης. Στις αρχές του 15ου αιώνα, η Οστροουένκα εξελίχθηκε σε σημαντικό οικονομικό κέντρο στο Δουκάτο της Μασοβίας για το εμπόριο με το γειτονικό Τευτονικό Τάγμα. Το ξύλο, το κεχριμπάρι και το μέλι ήταν τα πιο συχνά εμπορεύσιμα είδη. Το 1526, το Δουκάτο ενσωματώθηκε στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας. Αυτό οδήγησε σε μια οικονομική άνθηση, που συνήθως συνδέεται μέχρι σήμερα ως Χρυσή Εποχή της Οστροουένκα. Εκείνη την εποχή, η Βασίλισσα Μπόνα Σφόρτσα ίδρυσε έναν λαό στο Πομιανό – έναν γειτονικό οικισμό εκείνη την εποχή, ο οποίος σήμερα βρίσκεται εντός των συνόρων της σύγχρονης πόλης. Η Χρυσή Εποχή διήρκεσε περίπου 40 χρόνια, το τέλος της οποίας χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλες καταστροφές που την έπληξαν το 1564 και το 1571. Το 1564, μια επιδημία ερήμωσε σοβαρά την πόλη και τις γύρω περιοχές. Την ίδια χρονιά, μια πυρκαγιά κατέστρεψε την πόλη καίγοντας το μεγαλύτερο μέρος της ολοσχερώς. Το 1571, προτού η πόλη προλάβει να αναρρώσει από τις δύο προηγούμενες καταστροφές, μια άλλη επιδημία ξέσπασε, ερήμωσε περαιτέρω την περιοχή, σηματοδοτώντας επίσημα το τέλος της Χρυσής Εποχής της πόλης. Μέσα σε 20 χρόνια, ωστόσο, η πόλη ξαναχτίστηκε, μεταξύ άλλων με την κατασκευή του πρώτου σχολείου της Οστροουένκα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1590, η πόλη έγινε το κέντρο μιας μεγάλης διοικητικής περιοχής, περίπου 1.980,5 χλμ2 σε μέγεθος. Ήταν μια πολωνική βασιλική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Μασοβίας (1526-1795) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Παρά τη γρήγορη ανάκαμψη στις αρχές του 17ου αιώνα, η πόλη πέρασε από μια περίοδο φτωχοποίησης και στασιμότητας στα μέσα και στα τέλη του 17ου αιώνα. Στις 25 Ιουλίου 1656, στη μέση του Κατακλυσμού, η πόλη ερημώθηκε από τις σουηδικές δυνάμεις, αφού τους αντιστάθηκαν. Το 1665, Κιστερκιανοί μοναχοί εγκαταστάθηκαν στην πόλη μετά την ίδρυση ενός μοναστηριού από τον Τόμας Γκοτσουόφσκι. Το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας χτίστηκε σε στιλ ύστερου μπαρόκ. Παρά το γεγονός ότι κατοικούνταν από μόνο 400 άτομα το 1676, η πόλη εξακολουθούσε να θεωρείται η πολυπληθέστερη από τις πόλεις στην περιοχή Γουόμζα. Τον επόμενο αιώνα, η πόλη καταστράφηκε πολλές φορές από σουηδικούς, ρωσικούς και σαξονικούς στρατούς. Ως αποτέλεσμα, η περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη παρεμποδίστηκε και η πόλη παρέμεινε σε κατάσταση στασιμότητας για αρκετές δεκαετίες. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα η οικονομία της πόλης αναβίωσε και οι ντόπιοι έμποροι ανανέωσαν το εμπόριο με τις μεγάλες πόλεις του Γκντανσκ, της Βαρσοβίας και του Κένιγκσμπεργκ.Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, η Πρώτη Εθνική Ταξιαρχία Ιππικού Μείζονος Πολωνίας στάθμευσε στην Οστροουένκα. Με στόχο να βοηθήσει την Εξέγερση του Κοστσιούσκο, η Πρώτη Ταξιαρχία, με επικεφαλής τον Αντόνι Μανταλίνσκι, άρχισε να βαδίζει προς την Κρακοβία στις 12 Μαρτίου 1794. Τα πρωσικά στρατεύματα αντέδρασαν γρήγορα κατευθυνόμενοι νότια ως τον ποταμό Νάρεφ και έφτασαν στα βόρεια προάστια της πόλης στη δεξιά όχθη του ποταμού Νάρεφ, αλλά ποτέ δεν είχαν προχωρήσει απευθείας στην πόλη, ούτε την είχαν καταλάβει πλήρως. Η εξέγερση είχε αποτύχει και ως συνέπεια του τρίτου διαμελισμού της Πολωνίας δύο χρόνια αργότερα, η Οστροουένκα βρέθηκε εντός των συνόρων της Πρωσίας για δέκα χρόνια. Στις αρχές του αιώνα, οι πρώτες γερμανικές και εβραϊκές οικογένειες άρχισαν να εγκαθίστανται στην πόλη και τις γύρω περιοχές. Από τα τέλη του 1806 έως τον Ιούνιο του 1807, η Οστροουένκα καταλήφθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα. Στις 16 Φεβρουαρίου 1807 έλαβε χώρα η Μάχη της Οστροουένκα (1807). Πραγματοποιήθηκε στις όχθες του Νάρεφ έξω από την Οστροουένκα, όπου οι Γάλλοι, υπό τον Στρατηγό Νικολά Ουντινό, επικράτησαν. Λόγω αυτής της επιτυχίας του Γαλλικού Στρατού, η Οστροουένκα εμφανίζεται στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι. Τον Μάιο του 1807 κατασκευάστηκε ο πρώτος χάρτης της Οστροουένκα (τώρα βρίσκεται στη Bibliothéque du Génie στο Παρίσι). Από το 1807 έως το 1815 η πόλη ήταν μέρος του βραχύβιου Πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας. Ως μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου εκβιομηχάνισης της Πολωνίας, ένας εκτεταμένος οικισμός για τεχνίτες λινού και βαμβακιού χτίστηκε στη δεξιά όχθη του Νάρεφ το 1826. Ο αριθμός των τεχνιτών αυξήθηκε και οι εργάτες εκπαιδεύτηκαν σε νέες βιοτεχνίες. Η πόλη έχτισε επίσης δύο γέφυρες, μία μόνιμη. Η νέα διαδρομή που συνέδεε τη Βαρσοβία και την Αγία Πετρούπολη διέσχιζε την Οστροουένκα. Αν και οι κάτοικοι της πόλης ήταν πρόθυμοι και περήφανοι να συμμετάσχουν στη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830-1831, ανησυχούσαν ότι η πόλη τους, όπως σε κάθε προηγούμενο πόλεμο, θα καταστραφεί. Ωστόσο, δεν περίμεναν ότι οι σκληρότερες μάχες θα γίνονταν κοντά στην Οστροουένκα. Τα σχέδια των ανταρτών προέβλεπαν τον Πολωνικό Στρατό να επιτεθεί στο Ρωσικό Σώμα Πεζικού της Φρουράς του Τσάρου, το οποίο στρατοπέδευε μεταξύ Αουγκούστουφ και Οστροουένκα. Στις 18 Μαΐου 1831 ο Στρατηγός Χένρικ Ντεμπίνσκι διεκδίκησε την Οστροουένκα. Όμως, ο Στρατηγός Γιαν Ζίγκμουντ Σκσινέτσκι δεν έκανε χρήση της προσωρινής του υπεροχής και δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα επιτεθεί στους Ρώσους που βρίσκονταν κοντά στη Γουόμζα. Ως αποτέλεσμα, η Γουόμζα καταστράφηκε. Στις 26 Μαΐου 1831 έλαβε χώρα η Μάχη της Οστροουένκα (1831). Καθώς ακούστηκε ένας κανονιοβολισμός, ο Γιαν Ζίγκμουντ Σκσινέτσκι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Χανς Καρλ φον Ντίμπιτς (Ρώσος στρατηγός) είχε ήδη φτάσει στα προάστια της πόλης. Διέταξε το 4ο Σύνταγμα Πεζικού να υπερασπιστεί την πόλη. Οι κύριες αμυντικές δυνάμεις οχυρώθηκαν στο μοναστήρι των Βερναρδίνων. Δυστυχώς οι Ρώσοι είχαν φέρει κανόνια μαζί τους, νίκησαν γρήγορα τις πολωνικές μονάδες και ανάγκασαν την παράδοσή τους. Ο Φον Ντίμπιτς ανέλαβε το κέντρο της πόλης, αλλά η μάχη συνεχίστηκε στη δεξιά πλευρά του Νάρεφ. Ο Σκσινέτσκι και τα στρατεύματά του υπερασπίστηκαν γενναία τη γέφυρα, θέλοντας να εμποδίσουν τις ρωσικές δυνάμεις να περάσουν στην άλλη πλευρά του ποταμού. Ο Αντισυνταγματάρχης Γιούζεφ Μπεμ και το 4ο Τάγμα του κλήθηκαν να βοηθήσουν στην υπεράσπιση της γέφυρας. Ο Μπεμ μπόρεσε να συγκρατήσει τους Ρώσους, αλλά η μάχη αναφέρεται συχνά ως πολωνική ήττα. Η ήττα σήμανε το τέλος της Εξέγερσης. Ως αποτέλεσμα της μάχης, 6.000 Πολωνοί στρατιώτες σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων πολλών Κούρπιε. Ο Μπεμ, για τη γενναιότητά του, προτάθηκε ως Ανώτατος Διοικητής του Πυροβολικού και τιμήθηκε με Σταυρό του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Η μάχη ήταν η μεγαλύτερη και η πιο αιματηρή στη Νοεμβριανή Εξέγερση. Μετά τον Πολωνο-Ρωσικό Πόλεμο, η Οστροουένκα έγινε μια από τις πιο κατεστραμμένες πόλεις. Αν και υπέστη μεγάλες απώλειες, η Οστροουένκα παρέμεινε πόλη της περιφέρειας της επαρχίας Πουότσκ. Η οικονομία της Οστροουένκα υποχώρησε πολύ. Σχεδόν όλοι οι τεχνίτες της πόλης χρεοκόπησαν. Μόνο προϊόντα από κεχριμπάρι της Οστροουένκα εξακολουθούσαν να παρέχονται σε όλη την Ευρώπη. Η Οστροουένκα έλαβε επιστροφές από το Υπουργείο Οικονομικών του Τσάρου. Ωστόσο, πέρασε πολύς χρόνος μέχρι να αναγεννηθεί από την πτώση της. Το 1847 ένα μνημείο για τη νίκη του Ρωσικού Στρατού στη Μάχη της Οστροουένκα υψώθηκε στις 26 Μαΐου 1831. Την εποχή της Ιανουαριανής Εξέγερσης, δεν έγιναν μάχες κοντά στην Οστροουένκα, καθώς ο Τσάρος τοποθέτησε ένα αρκετά μεγάλο ρωσικό απόσπασμα στην πόλη ανησυχώντας για ακόμη μία εξέγερση. Το 1864, μετά από διαταγή της ρωσικής κυβέρνησης, οι Βενεδικτίνοι εγκατέλειψαν την Οστροουένκα και τα κτίρια του μοναστηριού τέθηκαν υπό την εξουσία της ενορίας. Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη κατάφερε να αναπτυχθεί, αλλά ήταν ακόμα μια σχετικά ασήμαντη μικρή πόλη. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κατέστρεψε τον ειρηνικό και μονότονο χαρακτήρα της. Η δήμευση και η καταναγκαστική εργασία κατέστρεψαν την οικονομία προκάλεσαν αύξηση των τιμών για βασικά προϊόντα και γενικά προκάλεσαν την παρακμή της πόλης. Το 1915, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο έδαφος του Πολωνικού Βασιλείου εντάθηκαν. Μέχρι τον Ιούλιο, η πόλη βρισκόταν στην πρώτη γραμμή κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Μεγάλης Υποχώρησης και τον Αύγουστο του 1915, οι Γερμανοί διέσχισαν τον ποταμό Νάρεφ και μπήκαν στην κατεστραμμένη πόλη. Την εποχή της γερμανικής κατοχής, η ζωή στην Οστροουένκα ήταν τόσο δύσκολη όσο και στην εποχή της ρωσικής κατοχής. Μεταξύ των ετών 1916 και 1918, οι Γερμανοί εκμεταλλεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό τα δάση για ξυλεία. Για να διευκολύνουν τη μεταφορά του ξύλου, κατασκεύασαν 40 χλμ. δρόμου από την Οστροουένκα προς το Μισίνιετς και μια σιδηροδρομική γραμμή στενού εύρους. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επανίδρυση της ανεξάρτητης Πολωνίας το 1918, η πόλη έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Μπιαουίστοκ (1919-1939). Το 75% της πόλης καταστράφηκε. Νέα σχολεία και τμήματα άνοιξαν καθώς η πόλη ξαναχτίστηκε. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, η Οστροουένκα έγινε και πάλι κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στις 4 Αυγούστου 1920, οι σοβιετικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Χάικ Μπζισκιάν κατέλαβαν το οχυρό και «έσφαξαν τη νεοσυσταθείσα ομάδα ιππικού» του Στρατηγού Μπολέσουαφ Ρόγια.Ωστόσο, η σοβιετική κατοχή ήταν βραχύβια, καθώς ο Σοβιετικός 15ος Στρατός υποχώρησε στις 20 Αυγούστου, με τις πολωνικές δυνάμεις να βροντούν ανατολικά προς τα πρώην Πολωνο-Σοβιετικά σύνορα μετά τη Μάχη της Βαρσοβίας (1920).Μετά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, η Οστροουένκα άρχισε να βιομηχανοποιείται. Ένας κινηματογράφος άνοιξε το 1923 και ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας το 1928. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1939, και οι δύο πλευρές της παραλίας του Νάρεφ οχυρώθηκαν. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 10 Σεπτεμβρίου 1939 οι γερμανικές δυνάμεις έφτασαν στην Οστροουένκα. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν αμέσως έρευνες σε πολωνικά γραφεία και οργανώσεις. Υπό τη γερμανική κατοχή η πόλη προσαρτήθηκε απευθείας στη Γερμανία και το 1940 μετονομάστηκε σε Scharfenwiese για να αφαιρεθούν ίχνη πολωνικής προέλευσης. Οι Γερμανοί έδιωξαν την εβραϊκή της μειονότητα, η οποία αργότερα δολοφονήθηκε κυρίως στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Γρήγορα, ιδρύθηκε ένα πολωνικό κίνημα αντίστασης με ουσιαστική παρουσία ντόπιων. Εκκλησίες και σχολεία μετατράπηκαν σε εργαστήρια και εργοστάσια ελεγχόμενα από το Υπόγειο Κράτος. Οι υπόγειοι παρτιζάνοι άρχισαν να επιτίθενται και να καταστρέφουν γερμανικές οχυρώσεις μέσα και γύρω από την Οστροουένκα. Οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτούργησαν μια δικαστική φυλακή, στην οποία κρατούσαν Πολωνούς που συνελήφθησαν στην πόλη και την κομητεία κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον. Στη συνέχεια, περίπου 500 Πολωνοί σφαγιάστηκαν στο κοντινό δάσος τον Ιανουάριο-Μάρτιο 1940. Στις 5–6 Απριλίου 1940, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν περαιτέρω μαζικές συλλήψεις περίπου 200 Πολωνών στην Οστροουένκα και σε κοντινά χωριά. Οι Γερμανοί λειτούργησαν επίσης στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη από το 1940 έως το 1944. Το Δεκέμβριο του 1940, η γερμανική αστυνομία απέλασε περίπου 1.150 Πολωνούς από το Οστροουένκα και το Βοϊτσεχοβίτσε (σημερινή συνοικία της Οστροουένκα), οι οποίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά σε ένα στρατόπεδο στο Ντζιαουντόβο και στη συνέχεια απελάθηκαν στις περιοχές της Κρακοβίας και του Ράντομ στο Γενικό Κυβερνείο. Σπίτια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Μια μειοψηφία πολιτών της Οστροουένκα δήλωσαν ότι είναι Φόλκσντοϊτσε και υπέγραψαν τη Volksliste. Οι Εβραίοι που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα μετανάστευσαν στο Ισραήλ. Αρκετοί ντόπιοι Εβραίοι διασώθηκαν από Πολωνούς, οι οποίοι τους έκρυψαν από τους Γερμανούς σε κοντινά χωριά. Η γερμανική κατοχή έληξε το Σεπτέμβριο του 1944 και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που είχε εγκατασταθεί από τη Σοβιετική Ένωση, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού τη δεκαετία του 1980. Η Οστροουένκα ανέκαμψε πολύ αργά από τον πόλεμο. Ένα σχέδιο που δημιουργήθηκε από τις κομμουνιστικές αρχές, το οποίο επέτρεψε τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης στην Πολωνία, έδωσε στον Οστροουένκα μια ευκαιρία για ανάπλαση. Η Οστροουένκα έγινε κεντρική πόλη της περιοχής της Βαρσοβίας. Το 1959 κατασκευάστηκε εργοστάσιο κυτταρίνης και χαρτιού. Στη συνέχεια, ένα διυλιστήριο λυμάτων κατασκευάστηκε κατά μήκος των όχθεων του Νάρεφ, το οποίο υποτίθεται ότι διατηρούσε το νερό στο Νάρεφ καθαρό χωρίς να καταστρέφει τη βιολογική του ζωή. Το 1973 κατασκευάστηκε ένα κυψελωτό εργοστάσιο σκυροδέματος στην περιοχή Βοϊτσεχοβίτσε. Οι νέες θέσεις εργασίας έφεραν ανθρώπους στην πόλη και προκάλεσαν την ανάπτυξη της βιομηχανίας τροφίμων. Κατά τη δεκαετία του 1970 άνοιξε ένα νέο εργοστάσιο, το «Future», που παρήγαγε ξύλινα είδη. Κατασκευάστηκε μια νέα πισίνα, ένα γήπεδο 5.000 θεατών και ένα παραθεριστικό θέρετρο. Κατασκευάστηκε νέο νοσοκομείο. Το 1989 η πόλη εισήλθε σε μια νέα εποχή καπιταλισμού, η οποία κράτησε μέχρι σήμερα. Την ίδια χρονιά παραχωρήθηκαν στην Οστροουένκα επαρχιακά δικαιώματα. Το εργοστάσιο χαρτιού Cellulose συρρικνώθηκε μαζικά μετά την ιδιωτικοποίηση. Το εργοστάσιο Future χρεοκόπησε, αλλά άνοιξαν μικρές εγκαταστάσεις υπηρεσιών για τους μέσους ανθρώπους να επενδύσουν τα χρήματά τους. Ένα νέο νοσοκομείο χτίστηκε τον νέο αιώνα. Αναπτύχθηκε και η οικονομία. Κατασκευάστηκαν τρία νέα εμπορικά περίπτερα. Η «Cellulose» άλλαξε το όνομά της σε «Intercell» και το εργοστάσιο κυψελωτού σκυροδέματος αγοράστηκε από την εταιρεία Ytong. Το κέντρο της πόλης άρχισε να εκπληρώνει εμπορικές λειτουργίες. Το 1996, μια δεύτερη μόνιμη γέφυρα, η Γέφυρα «Αντόνι Μανταλίνσκι», κατασκευάστηκε. Το 1999 η πόλη έγινε επαρχιακή πόλη. Ένα νέο υδάτινο πάρκο άνοιξε το Σεπτέμβριο του 2010. Αυτή τη δεκαετία σχεδιάζεται να κατασκευαστεί εκσυγχρονισμός του γηπέδου της πόλης ή ακόμα και ένα εντελώς νέο γήπεδο, ενώ αυτή τη στιγμή κατασκευάζονται δύο νέα σύγχρονα γήπεδα προπόνησης ποδοσφαίρου. Ένας νέος σταθμός ηλεκτροπαραγωγής άνοιξε το 2015, παράγοντας 1.000 MW ηλεκτρικής ενέργειας. Επίσης, ο υφιστάμενος σταθμός ηλεκτροπαραγωγής προγραμματίζεται να εκσυγχρονιστεί την επόμενη δεκαετία. Η εικονική σας πόλη Διαδραστικός χάρτης Επίσημος ιστότοπος Εβραϊκή Κοινότητα στην Οστροουένκα στο Virtual Shtetl