Αγία Τριάδα Κορώνης Μεσσηνίας

Η Αγία Τριάδα, αναφερόμενη παλαιότερα και ως οι Αγιατριάδες ή οι Αγιαντριάδες, είναι μικρός οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.

 Η Αγία Τριάδα βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 3,5 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 42,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 31 μέτρα και βρέχεται από τη θάλασσα του Μεσσηνιακού κόλπου. Κοντά στην Αγία Τριάδα βρίσκονται, προς τα βόρειά της η Μυρτιά σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου και προς τα δυτικά της το Χαρακοπιό σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και η Υάμεια σε απόσταση 9 χιλιομέτρων. Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχής της Ενετοκρατίας ως η Αγία Τριάς ή Αγία Τριάδα ή οι Αγιατριάδες ή Αγιαντριάδες. Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν ως Αγιατριάδες ή Αγιαντριάδες (Agiandriades ή Agia Triades). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Αγιαντριάδες (Agiandriades), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron). Η Αγία Τριάς ή Αγία Τριάδα προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Αγία Τριάς, ενώ από το 1879 ως το 1889 ως οι Αγιαντριάδες. Από το 1889 ως το 1896 αναφερόταν ως Αγία-Τριάς και από το 1896 ως το 1991 και πάλι ως η Αγία Τριάς. Από το 1991 ως σήμερα αναφέρεται ως η Αγία Τριάδα. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Αγία Τριάς στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 59 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός στην Κοινότητα Χαροκοπιού, Το 1927 με έδρα το Χαροκοπιόν. Στην ίδια κοινότητα είχαν προσαρτηθεί επίσης οι οικισμοί Αϊδίνι (καταργήθηκε το 1920), Αρμενοί (καταργήθηκε το 1940), Κανδερόγλι (σήμερα η Ποταμιά), Κατηνιάδες (καταργήθηκε το 1940), Κόμποι, Μουσουλί (σήμερα ο Άγιος Ισίδωρος) και Πετριάδες (καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στο Χαρακοπιό). Το 1940 τα ονόματα του οικισμού Χαροκοπιόν και της Κοινότητας Χαροκοπιού διορθώνονται σε Χαροκοπειόν και Κοινότητα Χαροκοπειού. Το 1986 το Χαροκοπειόν και η Κοινότητα Χαροκοπειού μετονομάζονται σε Χαρακοπιό και Κοινότητα Χαρακοπιού αντίστοιχα. Η Αγία Τριάδα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπίου, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Αγία Τριάδα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Αγία Τριάδα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Αγία Τριάδα σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπιού, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Άγιος Ισίδωρος, Άγιος Ιωάννης, Κοτρωνάκια, Μυρτιά, Ποταμιά και Χαρακοπιό (έδρα). Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 40 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Επισήμανση: Ο πληθυσμός κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 1940 και 1981, λόγω μικρού αριθμητικού μεγέθους, απογράφεται και αναφέρεται, είτε ενιαία μαζί με το γειτονικό οικισμό Χαροκοπειόν, είτε με άλλους κοντινούς οικισμούς. Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και τα εξοχικά υπάρχει επίσης, προς τα νότια, η ομώνυμη εκκλησία του μικρού χωριού, ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται η παραλία του, η οποία εκτείνεται στα ανατολικά του και είναι γνωστή ως η Παραλία της Αγίας Τριάδας. Η Παραλία της Αγίας Τριάδας, η οποία βρίσκεται στα ανατολικά του ομώνυμου χωριού και στα δυτικά του Μεσσηνιακού κόλπου, είναι αμμώδης, χωρίς οργανωμένη υποδομή και προσφέρεται για κολύμβηση σε καθαρά νερά. Η βορειότερη πλευρά της ακτής ξεκινά από κρημνώδη απότομο λόφο, ο οποίος ενώνεται με τη θάλασσα και για κάποιες ώρες παρέχει φυσική σκιά από τον ήλιο. Η Παραλία της Αγίας Τριάδας βρίσκεται περίπου 3,5 χιλιόμετρα βορειότερα από την Κορώνη και έχει πρόσβαση, μέσω του Χαρακοπιού, με την 9η Επαρχιακή Οδό Ριζόμυλου-Κορώνης. Κοντά στον οικισμό της Αγίας Τριάδας, σε απόσταση 500 περίπου μέτρων από το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας βρίσκονται τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα ρωμαϊκής έπαυλης - βίλας, την οποία ανακάλυψε, το 1929, ο Σουηδός αρχαιολόγος Νάταν Βαλμίν (Mattias Natanael Valmin, 1898-1967). Το οικοδόμημα αυτό είχε πολλά δωμάτια με ψηφιδωτά δάπεδα, εκ των οποίων το πιο σημαντικό ήταν το ψηφιδωτό του Διονύσου, το οποίο σήμερα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας, στην Καλαμάτα. Κορώνη Δήμος Πύλου - Νέστορος Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Κορώνης Δημοτική Ενότητα Κορώνης Οι απογραφές των Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, Corner (1689), Grimani (1700) Angelo Emo (ίσως το 1708), η αχρονολόγητη απογραφή που αναφέρεται στο χειρόγραφο Querini-Stampalia (ίσως το 1711), είναι τέσσερις από τις διάφορες βενετσιάνικες απογραφές, οι οποίες επιχειρήθηκαν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Μέχρι σήμερα πλήρως έχει δημοσιευθεί μόνο η απογραφή Grimani, από τον ιστορικό και ομότιμο διευθυντή ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ) Βασίλη Παναγιωτόπουλο, στο έργο του "Πληθυσμός και οικισμοί της Πελοποννήσου. 13ος - 18ος αιώνας", (1985). Βασίλης Παναγιωτόπουλος, "Πληθυσμός και οικισμοί της Πελοποννήσου. 13ος - 18ος αιώνας", Σειρά: Μελέτες Νεοελληνικής Ιστορίας, μετάφραση: Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμέλεια: Αγγελική Κόκκου, έκδοση: Εμπορική Τράπεζα Ελλάδος - Ιστορικό Αρχείο, Αθήνα 1985, 2η έκδοση: 1987. Κωνσταντίνος Ντόκος, "BREVE DESCRITTONE DEL REGNO DI MOREA. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β' Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", "ΕΩΑ ΚΑΙ ΕΣΠΕΡΙΑ", Vol 1, DOI: http://dx.doi.org/10.12681/eoaesperia.24 Αθήνα 1993. Γ. Ασημακοπούλου - Ατζακά, «Κατάλογος ρωμαϊκών ψηφιδωτών δαπέδων με ανθρώπινες μορφές στον ελληνικό χώρο», περιοδικό "Ελληνικά" Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, τόμος 26ος, τεύχος 2ο, Θεσσαλονίκη 1973. Δήμος Πύλου - Νέστορος, από την ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr του Δήμου Πύλου - Νέστορος. Κορώνη Μεσσηνιας > Παραλίες Αρχειοθετήθηκε 2020-09-19 στο Wayback Machine., από την ιστοσελίδα: koroni-messhnias.webnode.gr "Αρχαία Ασίνη, Κορώνη: Η πόλη των Δρυόπων στην Μεσσηνία", 15/09/2014. (Αναφορά στο ψηφιδωτό δάπεδο ρωμαϊκής έπαυλης από την Αγία Τριάδα Κορώνης), από την ιστοσελίδα του τοπικού ΜΜΕ "Αριστομένης ο Μεσσήνιος".