IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θεόφιλος των Παροπαμισάδων

Ο Θεόφιλος ήταν ένας ανήλικος Ινδο-Έλληνας βασιλιάς, που κυβέρνησε για λίγο στους Παροπαμισάδες. Ήταν πιθανώς συγγενής του Ζωίλου Α΄ και είναι γνωστός μόνο από νομίσματα. Είναι πιθανό ότι μερικά από τα νομίσματα του Θεόφιλου ανήκουν στην πραγματικότητα σε έναν άλλο κυβερνήτη, στην Ελληνική Βακτρία, κατά την ίδια περίπου περίοδο.

 Ενώ ο Μποπεαράχχι προτείνει π. 90 π.Χ., ο R.C. Senior πιστεύει ότι ο Θεόφιλος κυβέρνησε τη δεκαετία του 130 π.Χ. Και οι δύο νομισματολόγοι υποδηλώνουν, ότι οι βασιλείες του Θεόφιλου και του Νικία ήταν γειτονικές. Ακριβώς όπως και ο Ζώιλος Α΄, ο Θεόφιλος έκοψε ινδικά αργυρά νομίσματα με τον Ηρακλή, ένα κοινό σύμβολο τού Οίκου τού Ευθύδημου Α΄ και το επίθετο Δίκαιος (Ντραμικάσα, ο οπαδός του Ντάρμα). Τα μονογράμματα είναι κυρίως τα ίδια με αυτά του Νικία. Τα χάλκινα νομίσματα έχουν παρόμοιες επιγραφές. Ωστόσο, υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό και πολύ σπάνιο, αττικής τεχνοτροπίας, νόμισμα ενός βασιλιά Θεόφιλου. Αυτού του τύπου τα νομίσματα βρέθηκαν στη Βακτρία και αυτά τα νομίσματα έχουν στην οπίσθια όψη μία καθιστή Αθηνά με τη Νίκη και έναν διαφορετικό τίτλο: "ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ"· επίσης ένα ξεχωριστό μονόγραμμα. Αν και αυτό δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο στα ινδο-ελληνικά νομίσματα, τα νομίσματα του Θεόφιλου έχουν γενικά γίνει δεκτά ως ανήκοντα σε έναν μοναδικό βασιλιά. Ο Όσ. Μποπεαράχχι υποστήριξε αυτήν την πρόταση, επισημαίνοντας την ομοιότητα μεταξύ των πορτρέτων και της ίδιας σχεδίασης του διαδήματος (το ένα άκρο της ταινίας ίσιο, το άλλο κυματιστό). Σε αυτό το πλαίσιο, ο Γιάκομπσον υποστηρίζει, ότι τα νομίσματα που εκδόθηκαν από τους μετέπειτα Ινδο-Έλληνες βασιλείς για εξαγωγή στη Βακτρία, ήταν σταθερά όμοια με τα κανονικά ινδικά νομίσματα αυτών των βασιλιάδων. Κατά συνέπεια, τα νομίσματα του Αυτοκράτορος Θεοφίλου δεν ήταν για περιπτώσεις εξαγωγής, αλλά έπρεπε να ανήκουν σε έναν Βακτριανό ηγεμόνα. Ο Γιάκομπσον προτείνει ότι ο Αυτοκράτωρ Θεόφιλος ήταν Βακτριανός πρίγκιπας, που διατηρήθηκε για λίγο ηγεμόνας σε κάποιο μέρος της Βακτρίας, αφού το Ελληνιστικό βασίλειο εκεί είχε κατακτηθεί από νομάδες, πιθανώς τη δεκαετία του 120 π.Χ. Ελληνο-βακτριανό βασίλειο Σελευκιδική Αυτοκρατορία Ελληνοβουδισμός Ινδο-Σκύθες Ινδο-Παρθικό Βασίλειο Kushan Empire Οι Έλληνες στη Βακτρία και την Ινδία, WW Tarn, Cambridge University Press.
Αρχιεπίσκοπος Ελσίνκι Λέων

Ο Αρχιεπίσκοπος Λέων (κατά κόσμον Λέων Μακόνεν, φινλανδικά: Leo Makkonen) είναι Φινλανδός επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και προκαθήμενος της Φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Ελσίνκι και πάσης Φινλανδίας.

 Γεννήθηκε στο Πιελαβέσι της ανατολικής Φινλανδίας στις 4 Ιουνίου 1948. Το 1972, ολοκλήρωσε τις θεολογικές σπουδές του, στην Ορθόδοξη Σχολή του Κουόπιο. Χειροτονήθηκε διάκονος, στις 20 Ιουλίου 1973, και δυο μέρες αργότερα πρεσβύτερος. Χειροτονήθηκε επίσκοπος Γιόενσου (Joensuu) στις 25 Φεβρουαρίου 1979. Υπηρέτησε ως μητροπολίτης Όουλου το διάστημα 1980-1996 και ως μητροπολίτης Ελσίνκι από το 1996 μέχρι το 2001. Το 2001, μετά την παραίτηση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, εξελέγη νέος αρχιεπίσκοπος Καρελίας και πάσης Φινλανδίας. Την Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018 ο μητροπολίτης Ελσίνκι Αμβρόσιος παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του, μετά από 29 χρόνια διακονίας και ακολούθως με απόφασή του ο αρχιεπισκόπου Λέοντος, ο προκαθήμενος της Φινλανδικής Εκκλησίας φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Ελσίνσκι και πάσης Φινλανδίας. Επίτιμος Καθηγητής, Τμήμα Θεολογίας, Πανεπιστήμιο Γιόενσουου, 2004. Επίτιμος Διδάκτωρ, Ινστιτούτο Αγίου Σεργκέι Γαλλίας, 2005. Διοικητής 1ης τάξης της Φινλανδικής Διοίκησης Λεόντων, 2006. Ο Σταυρός του Αγίου Ενρίκου, 2008. Η επίσημη σελίδα της Φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Φόγκο (Πράσινο Ακρωτήριο)

Το Φόγκο (πορτογαλικά: Fogo, φωτιά) είναι νησί του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι το ψηλότερο του νησιωτικού συμπλέγματος του Πράσινου Ακρωτηρίου, αφού η ψηλότερη κορυφή του, το Πίκο ντε Φόγκο, ένα περιοδικά ενεργό ηφαίστειο που έχει ύψος 2.829 μέτρα. Βρίσκεται κοντά στο δυτικό άκρο των νησιών Σοταβέντο. Μεγαλύτερη πόλη είναι η Σάο Φιλίπε στο δυτικό άκρο του νησιού και διαθέτει ένα αεροδρόμιο. Το νήσι ήταν το δεύτερο νησί του αρχιπελάγους που κατοικήθηκε μετά από το Σαντιάγο. Στο νησί ανθούσε η καλλιέργεια βαμβακιού. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εγκατέληψε το νησί το 1688, εξαιτίας μιας ισχυρής έκρηξης του ηφαιστείου, η οποία έδωσε στο νησί το όνομα Φόγκο. Σήμερα, η οικονομία του νησίου βασίζεται σε αγροτικά προϊόντα, κυρίως το κρασί και τον καφέ.

 Το Φόγκο βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Μπράβα και Σαντιάγο, στο δυτικό άκρο του συμπλέγματος Σοταβέντο, στα νότια της χώρας. Το νησί Φόγκο αποτελείται από ένα τεράστιο στρωματοηφαίστειο και είναι το πιο εξέχον από τα νησιά της χώρας. Έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα, διάμετρο 25 χιλιόμετρα. Το ηφαίστειο είναι ενεργό ανά περιόδους, με την τελευταία έκρηξη τον 20ό να συνέβη το 1995. Το ηφαίστειο εξερράγη στις 23 Νοεμβρίου 2014 και η περιοχή γύρω του εκκενώθηκε.Στην κορυφή του ηφαιστείου βρίσκεται μια μεγάλη καλντέρα με διάμετρο 9 χιλιόμετρα, η οποία περιτειχίζεται από κάθετα βράχια ύψους ενός χιλιομέτρου. Η καλντέρα δε βρίσκεται στο κέντρο του νησιού αλλά νοτιοανατολικά από αυτό. Μέσα στην καλντέρα βρίσκεται ένας οικισμός, ο Τσα ντας Καλντέιρας (Chã das Caldeiras). Η καλντέρα σχηματίστηκε από την κατάρρευση του αρχικού βουνού, του ηφαιστειακού οικοδομήματος Αρμαρέλο. Στο κέντρο την βρίσκεται ένας μικρής ηλικίας ηφαιστειακός κώνος, το Πίκο, ο οποίος εξέχει ένα χιλιόμετρο πάνω από την καλντέρα. Το Πίκο είναι η ψηλότερη κορυφή του νησιού, περίπου 100 μέτρα ψηλότερο από τα τοιχώματα της καλντέρας. Στην κορυφή του βρίσκεται ένας κρατήρας με διάμετρο 500 μέτρα και βάθος 150 μέτρα. Η νοτιοδυτική πλαγιά του Φόγκο έχει γόνιμο έδαφος και κλίση 10 με 15 μοίρες. Οι βόρειες και ανατολικές πλαγιές είναι απότομες και καλυμμένες με γρασίδι, ενώ το υπόλοιπο νησί είναι ξερό. Το νησί υψώνεται απότομα από τον ωκεάνιο πυθμένα που έχει βάθος κοντά στο νησί 4 χιλιόμετρα, ενώ προς τα δυτικά συνδέετε με μια ράχη με το νησί Μπράβα. Το νησί Φόγκο χωρίζεται σε τρεις δήμους: ^a: Μέχρι το 2005 ήταν μέρος του δήμου Σάο Φελίπε ^b: Περιλαμβάνει και το δήμο Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο Το Νησί Φόγκο συμπεριλαμβάνει τις τέσσερις από τις 32 ενορίες του Πράσινου Ακρωτηρίου: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fogo (Cape Verde) στο Wikimedia Commons
Μαργαρίτα του Τυρόλου

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete (1318 - 3 Οκτωβρίου 1369) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόρη του δούκα της Καρινθίας & κόμη τού Τυρόλου και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαργραβίνα της Μοραβίας και μετά δούκισσα της Άνω Βαυαρίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα της ως κόμισσα τού Τυρόλου (1335-63).

 Ήταν το μόνο (επιζόν) τέκνο τού Ερρίκου δούκα της Καρινθίας, λαντγκράβου της Καρνιόλης & κόμη του Τυρόλου και της Αδελαΐδας των Γουέλφων, κόρης τού Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Παντρεύτηκε πρώτα το 1330 τον Ιωάννη-Ερρίκο του Οίκου του Λουξεμβούργου μάργραβο της Μοραβίας (απεβ. 1375). Δεν απέκτησαν τέκνα. Οι δύο τους δεν είχαν καλές σχέσεις και ένοιωθαν αποστροφή ο ένας για τον άλλον. Η Μαργαρίτα δήλωσε ότι ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε και ο Λουδοβίκος Δ΄ της Γερμανίας έβαλε δύο λογίους, που αποφάνθηκαν άκυρο τον γάμο. Τότε ο βασιλιάς την πάντρεψε με τον γιο του. Έτσι η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο το 1342 με τον Λουδοβίκο Ε΄ δούκα της Άνω Βαυαρίας και είχε τέκνα: Μάινχαρντ Γ΄ 1344-1363, δούκας της Άνω Βαυαρίας & κόμης του Τυρόλου. Χέρμανν 1343-1360 απεβ. 17 ετών, δύο κόρες απεβίωσαν σύντομα. Baum, Wilhelm (1994). Margarete Maultasch. Erbin zwischen den Mächten. Graz-Wien-Cologne.
ΕΝΑΠ Πάφου

Η ΕΝΑΠ Πάφου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Πάφο. Είχε δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Έδρα της ομάδας ήταν το στάδιο ΓΣ Κόροιβος.

 Η ΕΝΑΠ Πάφου ιδρύθηκε το 1991 από την ενοποίηση των ομάδων Προοδευτικός Πάφου και Αγαπήνορας Πάφου. Το όνομα της ομάδας σημαίνει Ένωσις Αγαπήνωρα Προοδευτικού. Το 1991 ο Προοδευτικός είχε κερδίσει την ένταξη του στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Έτσι η ΕΝΑΠ πήρε τη θέση του Προοδευτικού στη Δ΄ κατηγορία. Πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1991-92. Η ΕΝΑΠ τερμάτισε στη 12η θέση του ομίλου της. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η ΕΝΑΠ τερμάτισε και πάλι στη 12η θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Η ομάδα δεν υφίσταται πλέον. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΕΝΑΠ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο «ΕΝΑΠ Πάφου: Πάνοπλη στη μάχη της Δ΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 13. 1992-07-17.
Πεπόνι

Το πεπόνι (Cucumis melo - Σικυός ο πέπων), Αρχ. πέπων (ο κοινός), είναι ο καρπός της πεπονιάς. Ανάλογα με την ποικιλία τα πεπόνια διαφέρουν στο σχήμα, στο μέγεθος, στο χρώμα της φλούδας και της σάρκας, στο άρωμα και στη γεύση.

 Τα πεπόνια προήλθαν από την Αφρική ή από τις θερμές κοιλάδες της Νοτιοδυτικής Ασίας, ιδιαίτερα το Ιράν και την Ινδία, από όπου σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται στην Ευρώπη προς το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι γνωστό ότι τα πεπόνια καλλιεργήθηκαν από τους αρχαίους Αιγυπτίους. Ωστόσο, οι πρόσφατες ανακαλύψεις σπόρων πεπονιού που χρονολογούνται μεταξύ 1350 και 1120 π.Χ. σε ιερά πηγάδια Νουραγικής έδειξαν ότι τα πεπόνια πρωτοεμφανίστηκαν στην Ευρώπη από τον Νουραγικό πολιτισμό της Σαρδηνίας κατά την Εποχή του Χαλκού. Τα πεπόνια ήταν από τα πρώτα φυτά που εξημερώθηκαν στον Παλαιό Κόσμο και από τα πρώτα είδη καλλιέργειας που έφεραν οι δυτικοί στον Νέο Κόσμο. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι στον Νέο Κόσμο καταγράφονται ως αναπτυσσόμενα μέλι και πεπόνια καζάμπα ήδη από το 1600. Πολλές φυλές ιθαγενών Αμερικανών στο Νέο Μεξικό, συμπεριλαμβανομένων των Acoma, Cochiti, Isleta, Navajo, Santo Domingo και San Felipe, διατηρούν μια παράδοση καλλιέργειας των δικών τους χαρακτηριστικών ποικιλιών πεπονιού, που προέρχονται από πεπόνια που εισήχθησαν αρχικά από τους Ισπανούς. Έτσι έχουμε σχήμα στρογγυλό ή ωοειδές, φλούδα παχιά ή λεπτή, χρώμα κίτρινο ή πρασινωπό, επιφάνεια φλούδας λεία ή με γραμμώσεις, γεύση γλυκιά και αρωματική, σάρκα στερεή, χυμώδης, μαλακιά ή σκληρή που στο κέντρο της σχηματίζει κενό και εκεί βρίσκονται οι πολυάριθμοι σπόροι. Τα πεπόνια είναι από τα πιο διαδεδομένα καλοκαιρινά φρούτα. Στην Ελλάδα οι μεγαλύτερες καλλιέργειες βρίσκονται στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο, ενώ συνολικά καλλιεργούνται 65.000 στρέμματα με την ετήσια παραγωγή να φτάνει τους 20.000 τόνους. Η Κίνα έχει την μεγαλύτερη παραγωγή πεπονιών στον κόσμο. Ακολουθούν η Ισπανία, η Τουρκία το Ισραήλ και οι Η.Π.Α. Πεπονιά
Ζένια Λάρσον

Η Ζένια Σάινα Λάρσον (Zenia Szajna Larsson, το γένος Μαρτσινόφσκα [Marcinkowska]) (2 Απριλίου 1922 - 4 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Πολωνή-Σουηδή συγγραφέας και γλύπτρια εβραϊκής καταγωγής. Η Λάρσον ήταν ένας επιζώσα του Ολοκαυτώματος, η οποία ήταν από τους πρώτους στη Σουηδία που περιέγραψε την εμπειρία του πολέμου.

 Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1922 στο Λοτζ, ως Ζένια Μαρτσινόφσκα. Μεγάλωσε σε μια εργατική γειτονιά και έγινε φίλη με την Χάβα Ρόζενφαρπ, με την οποία αργότερα αντάλλαζε γράμματα για πολλά χρόνια. Κατά τα έτη 1940-1944, περιορίστηκε στο Γκέτο του Λοτζ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πατέρας της Ζένια αυτοκτόνησε για να μπορέσουν η γυναίκα και η κόρη του να πάρουν τις μερίδες του. Ήταν η Ρόζενφαρπ που ανακάλυψε το πτώμα. Μετά την εκκαθάριση του γκέτο, η Ζένια απελάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και στη συνέχεια μετακόμισε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπέργκεν-Μπέλζεν, όπου απελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1945. Με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, μετανάστευσε στη Σουηδία τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Στη Σουηδία, ξεκίνησε αρχικά να σπουδάζει στοΠανεπιστήμιο Konstfack και μετά πήγε στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης, όπου σπούδασε γλυπτική με τον Έρικ Γκρέιτ. Δουλεύοντας με υλικά όπως ξύλο, τερακότα, γύψο και μάρμαρο, η Λάρσον εργάστηκε κυρίως σε μελέτες χαρακτήρων και πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένου ενός πορτρέτου της Άστριντ Λίντγκρεν. Τα έργα της σε δημόσιους χώρους περιλαμβάνουν το γλυπτό Vandraren στο Φάλουν.Το 1960, η Λάρσον έκανε το ντεμπούτο της ως συγγραφέας με το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Skuggorna vid träbron (Οι σκιές δίπλα στην ξύλινη γέφυρα), στο οποίο περιέγραψε την εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τη σκοπιά του alter ego της, ενός κοριτσιού που ονομαζόταν Πάουλα Λέβιν (Paula Levin). Ήταν ο πρώτος τόμος σε μια πολεμική τριλογία, η οποία περιλαμβάνει επίσης το Lang är gryningen (Μεγάλη είναι η αυγή, 1961) και το Livet till mötes (Ζωή για συνάντηση, 1962). Έτσι, η Λάρσον έγινε ένας από τους πρώτους επιζώντες του Ολοκαυτώματος στη Σουηδία που περιέγραψε τις εμπειρίες του πολέμου.Η λογοτεχνική παραγωγή της Λάρσον περιλαμβάνει μια σειρά από μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια και ραδιοφωνικά θεατρικά έργα. Δημοσίευσε επίσης τις επιστολές της στην Χάβα Ρόζενφαρπ σε μια συλλογή με τίτλο Brev Fran En Ny Verk Lighet (Γράμματα από μια νέα πραγματικότητα, 1972).Η Ζένια Λάρσον πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007 στη Στοκχόλμη.
Brotherhood of Blood

Το Brotherhood of Blood είναι ταινία τρόμου του 2007, με πρωταγωνιστές τους Τζάσον Κόννερι, Βικτόρια Πραττ, Σιντ Χέιγκ και Κεν Φόρεε, και σκηνοθεσία από τον Πέτερ Σέερερ και τον Μίχαελ Ρες. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου ήταν στο διάσημο Sitges Film Festival στο Σίτγκες της Ισπανίας τον Οκτώβριο 2007. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά η κινηματογραφική εταιρία του Sam Raimi το Ghosthouse Underground αγόρασε το έργο και το εμφάνισε στο Lionsgate. στης 14 Οκτωβρίου του 2008.

 Το Brotherhood of Blood είναι ένα θρίλερ που διηγείται την ιστορία μιας ομάδας κυνηγών βρικολάκων που διεισδύει σε μια φωλιά μη πεθαμένων για να διασώσουν έναν από τους δικούς τους. Η νεαρή κυνηγός βρικολάκων, η Κέρι Ρίγκερ πρέπει να απελευθερώσει τον εαυτό της. Φυλακισμένη με βρικόλακες, αλυσοδεμένη σε ένα σκοτεινό κελάρι με τον ισχυρό βασιλιά των βρικολάκων Πάσεκ, ο χρόνος της τελειώνει. Ξέρει ότι μία ακόμη μεγαλύτερη απειλή από τους βρικόλακες έρχεται όλο και πιο κοντά. Τα πάντα θα αποφασιστούν απόψε. Η Κέρι έχει διασχίσει ένα επικίνδυνο μονοπάτι: Μετά από ένα μακρινό ταξίδι, ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε βρικόλακα. Και μετατρέπει - σε κάτι που ακόμη και οι βρικόλακες φοβούνται, ο ισχυρός βρικόλακας-δαίμονας Βλαντ Κόσελ. Οι άρχοντες βρικόλακες σκότωσαν τον Κόσελ πολλές εκατοντάδες χρόνια πριν, αλλά τώρα έχει επιστρέψει. Στο νέο σώμα του, θέλει να πάρει εκδίκηση και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά του. Υπάρχει μόνο ένας κυνηγός που μπορεί να τον σταματήσει ... Τζάσον Κόννερι ως Κήτεν Βικτόρια Πραττ ως Κέρι Ρίγκερ Σιντ Χέιγκ ως Πάσεκ Κεν Φόρεε ως Στένις Βίλλιαμ Σνο ως Τόμας Βες Ράμσι ως Φορκ Τζέρεμη Κίσνερ ως Ντέρεκ Ράτσελ Γκραντ ως Τζιλλ Μαρκ Ιαν Σκλαρ ως Τόρεκ http://www.imdb.com/title/tt0493404/ http://www.brotherhoodofbloodmovie.com Αρχειοθετήθηκε 2020-01-17 στο Wayback Machine. http://www.ghosthousepictures.com/?page_id=62/ Brotherhood of Blood at the website of the US distributor Ghost House
Google Glass

To Google Glass είναι "υπολογιστής που φοριέται" (wearable computer) και αναπτύσσεται από την Google. Το Google Glass έχει το σχήμα ενός ζευγαριού γυαλιά και φοριέται στο κεφάλι. Αντί για γυάλινους φακούς διαθέτει μια οθόνη στο ύψος του δεξιού ματιού και προσφέρει επαυξημένη εμπειρία της πραγματικότητας.

 Το Google Glass έχει την δυνατότητα να τραβάει φωτογραφίες και να καταγράφει 720p HD βίντεο. Μια επιφάνεια αφής βρίσκεται στον βραχίονα του Google Glass, επιτρέποντας στον χρήστη να ελέγχει την συσκευή, διαμέσου μιας διεπαφής που μοιάζει με χρονολόγιο και εμφανίζεται στην οθόνη. Σύροντας με το δάκτυλο προς τα πίσω εμφανίζονται τρέχοντα γεγονότα, όπως ο καιρός και σύροντας προς τα εμπρός δείχνει προηγούμενα γεγονότα, όπως τηλεφωνικές κλήσεις, φωτογραφίες, κ.ά. Η έκδοση "Explorer" διαθέτει: Android 4.0.4 ή πιο πρόσφατο Οθόνη ανάλυσης 640x360 Κάμερα 5-megapixel, με δυνατότητα καταγραφής βίντεο 720p Wi-Fi 802.11b/g Bluetooth Χώρος αποθήκευσης 16GB (12 GB διαθέσιμα) Texas Instruments OMAP 4430 SoC 1.2Ghz Dual(ARMv7) Μνήμη RAM 682MB Γυροσκόπιο 3 αξόνων Επιταχυνσιόμετρο 3 αξόνων Μαγνητόμετρο 3 αξόνων (πυξίδα) Αισθητήρας του φωτός του περιβάλλοντος και αισθητήρας εγγύτητας Αισθητήρας αγωγιμότας των οστών Google Glass – επίσημη ιστοσελίδα
Αγωνιστική περίοδος BAA 1948-1949

H αγωνιστική περίοδος 1948-49 ήταν η τρίτη στην ιστορία του Basketball Association of America (BAA). Το BAA ήταν η διοργανώτρια αρχή του επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης στη Βόρεια Αμερική κατά τις πρώτες τρεις σεζόν διεξαγωγής του, πριν ενωθεί με το NBL και δημιουργήσουν το NBA το 1949. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 12 ομάδες και έδωσαν 60 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μινεάπολις Λέικερς επικράτησαν των Ουάσινγκτον Κάπιτολς με 4-2 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο. Το NBA αναγνωρίζει τις τρεις σεζόν του BAA ως μέρος της ιστορίας του, επομένως η περίοδος 1948-49 θεωρείται από πολλούς ως η τρίτη του NBA.

 Τέσσερις ομάδες από το NBL (Ιντιανάπολις Τζετς, Μινεάπολις Λέικερς, Ρότσεστερ Ρόγιαλς και Φορτ Γουέιν Πίστονς) εντάχθηκαν στο πρωτάθλημα του BAA για τη σεζόν 1948-49. Ο Άντι Τόνκοβιτς του πανεπιστημίου του Μάρσαλ επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του Ντραφτ από τους Πρόβιντενς Στιμρόλερς. Οι Νιου Γιορκ Νικς επέλεξαν τον Ντολφ Σέις στο νούμερο 4 και οι Ρότσεστερ Ρόγιαλς τον Μπόμπι Γουάνζερ στο νούμερο 10. Με 15 σερί νίκες, οι Ουάσινγκτον Κάπιτολς έκαναν το καλύτερο ξεκίνημα αγωνιστικής περιόδου για τα επόμενα 67 χρόνια. Το ρεκόρ έσπασαν οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς το 2015 με 24 νίκες. Οι Πρόβιντενς Στιμρόλερς ηττήθηκαν σε 16 συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια το διάστημα 13 Νοεμβρίου 1948 - 6 Ιανουαρίου 1949. Το αρνητικό αυτό ρεκόρ κράτησε για 46 χρόνια, όταν το έσπασαν οι Ντάλας Μάβερικς με 19 σερί εντός έδρας ήττες το 1994. Στις 10 Φεβρουαρίου 1949, ο Τζο Φουλκς των Φιλαδέλφεια Ουόριορς σημείωσε ρεκόρ πόντων στη διοργάνωση πετυχαίνοντας 63 (με 27 δίποντα και 9 βολές) στο παιχνίδι ενάντια στους Ιντιανάπολις Τζετς. Το συγκεκριμένο ρεκόρ θα κρατούσε για πάνω από 10 χρόνια.
Γλώσσα Ζία

Η Ζία είναι Παπούα γλώσσα που ομιλείται στην Κάτω Κοιλάδα Ουάρια στην επαρχία Μορόμπε της Παπούα Νέας Γουινέας. Είναι μέρος της υποομάδα Μπιναντέρε της Διανεογουινεακής συνομοταξίας γλωσσών (Ρος, 2005). Η γλώσσα έχει δύο διαλέκτους, τις Ζία και Μαουάε. Γράφεται με το λατινικό αλφάβητο.

 Organised Phonology Data. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-10. https://web.archive.org/web/20180710204131/http://www-01.sil.org/pacific/png/pubs/928474542226/Zia.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-08-22. A Selective Word List in Ten Different Binadere Languages. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-10. https://web.archive.org/web/20180710203649/http://www-01.sil.org/pacific/png/pubs/928474531135/Word_List_Binandere_language.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-08-22. Zia Swadesh List
Σαντζάκι του Αλατζά Χισάρ

Το Σαντζάκι του Αλατζά Χισάρ (σερβικά : Крушевачки санџак, τουρκικά : Alacahisar Sancağı) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στα εδάφη της σημερινής Σερβίας από το 1455 έως το 1830. Διοικητικό κέντρο ήταν η πόλη Αλατσά Χισάρ , το σημερινό Κρούσεβατς, η Τουρκική ονομασία Αλατζά Χισάρ σημαίνει "πολύχρωμη πόλη".

 Μετά τον θάνατο του Δεσπότη Στέφαν Λαζάρεβιτς ο Μουράτ Β΄ εισέβαλε το 1428 στο Σερβικό δεσποτάτο κατέλαβε την πρωτεύουσα του το Κρούσεβατς, το κράτησε για δικό του και άφησε το υπόλοιπο δεσποτάτο στον νέο δεσπότη Μπράνκοβιτς φόρου υποτελή του. Το 1451 όταν ο Μουράτ Β΄ έγινε σουλτάνος, οι Σέρβοι ανακατέλαβαν το Κρούσεβατς και τα περίχωρα του. Ο Μωάμεθ Β τότε εξεστράτευσε στη Σερβία από το 1454 μέχρι το 1459 οπότε κατέλαβε και προσάρτησε το Δεσποτάτο της Σερβίας στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1455 και 1541 το Σαντζάκι ανήκε στο Βιλαέτι της Ρωμυλίας. Μετά την ίδρυση του Βιλαετίου της Βούδας το 1541 έγινε τμήμα του με πολλά άλλα σαντζάκια. Στις αρχές του 17ου αιώνα το Σαντζάκι ήταν και πάλι μέρος του Βιλαετίου της Ρωμυλίας. Η πόλη Αλέκσινατς αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1516 τμήμα του Σαντζακίου του Αλατζά Χισάρ. Το ίδιο έτος υπήρχαν 1.000 βοϊνούκοι στην Κρούσεβατς. Το 16ο αιώνα το Σαντζάκι είχε τους εξής ναχιγιέδες : Αλατζά Χισάρ (Κρούσεβατς), Medvedja , Προκούπλιε, Ζαγκράτα, Ντουμπόκιτσα, Κοζνίκ, Kuršumlija , Πέτρους, Μπόβαν, Πολιανίτσα, Κισλίνα και Ιζμορνικ. Τον 17ο αιώνα το σαντζάκι είχε τους ακόλουθους καζάδες : Αλατζά Χισάρ, Προκούπλιε, Μεντβεντία, Μποβάν, Παρασίν και Κοζνίκ. Το 1493 σαντζάκ-μπέης ήταν ο Ισμαήλ Μπέης ο οποίος συμμετείχε στη Μάχη του πεδίου Krbava. Ο Ντελής Χασάν πασάς ήταν σαντζάκ-μπέης από το 1720 μέχρι το 1739. Κατάφερε να συγχωνεύσει πολλά μικρά τσιφλίκια σε ένα μεγάλο με τη δολοφονία πολλών τοπικών σπαχήδων και ζαΐμηδων, χωρίς να υποστεί κυρώσεις, παρά τις πολλές επίσημες έρευνες. Το 1793 μετατέθηκε στην Πρίζρεν και στη συνέχεια στην Οχρίδα. Το 1789 κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1787-1792) ο Sehsuvar Abdi Πασά της Σκόδρας διορίστηκε σαντζάκ-μπέης . Την περίοδο μεταξύ 1794 και 1830 ο σαντζάκ-μπέης ήταν ο Sašit-πασάς. Το 1455, το σαντζάκι είχε 170 τιμάρια εκ των οποίων 27 ήταν στα χέρια χριστιανών. Οθωμανικές πηγές αναφέρουν ότι ένα κύμα προσφύγων Βλάχων εγκαταστάθηκαν στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο και ένα μεγάλο μέρος της στο Σαντζάκι του Κρούσεβατς και στο Σαντζάκι της Βούδα.
Άλογα του Διομήδη

Τα άλογα του Διομήδη ήταν τέσσερα όντα της ελληνικής μυθολογίας. Είναι κυρίως γνωστά μέσα από τις διηγήσεις για τον Ηρακλή, καθώς η σύλληψη τους αποτέλεσε τον όγδοο άθλο του.

 Ιδιοκτήτης των αλόγων ήταν ο Διομήδης, γιος του Άρη (θεού του πολέμου) και βασιλιάς της Θράκης. Ήταν ανθρωποφάγα και διέθεταν χάλκινους σιαγόνες. Ήταν συνεχώς δεμένα με σιδερένιες αλυσίδες. Ο Διομήδης τους έριχνε για τροφή κάθε άτυχο ξένο που ναυαγούσε στην ακτή του βασιλείου του. Κάποιες πηγές διασώζουν και τα ονόματα των όντων αυτών: Πόδαργος, Λάμπων, Ξάνθος και Δήμος. Υπάρχει επίσης μύθος, σύμφωνα με τον οποίο από τα άλογα αυτά προέρχονταν τα άλογα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή τον αιχμαλωτισμό των όντων. Ο Ηρακλής, παίρνοντας μαζί του ορισμένους συντρόφους του ξεκίνησε για τη Θράκη, όπου και κατόρθωσε με ευκολία να εξουδετερώσει τους υπηρέτες του Διομήδη και να αιχμαλωτίσει τα άλογα. Στη συνέχεια ανέθεσε τη φύλαξη των ζώων στον Άβδηρο, προκειμένου να αντιμετωπίσει το στρατό του βασιλιά. Οι σύντροφοι του Ηρακλή αρχικά ηττήθηκαν από τον πολυάριθμο στρατό. Ο Ηρακλής όμως κατόρθωσε να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Σκάβοντας ένα χαντάκι μετέφερε νερό από τη θάλασσα στην πεδιάδα, αναγκάζοντας τους στρατιώτες να τραπούν σε φυγή προκειμένου να μην πνιγούν. Στη συνέχεια έσυρε το Διομήδη στη λίμνη που σχηματίσθηκε από το νερό και τον έριξε στα ανθρωποφάγα άλογα, τα οποία τον καταβρόχθισαν. Προηγουμένως όμως είχαν καταβροχθίσει τον Άβδηρο, ο οποίος είχε αναλάβει τη φύλαξη τους. Ο Ηρακλής για να τον τιμήσει ίδρυσε την πόλη Άβδηρα.Ο Ηρακλής παρέδωσε τα άλογα στον Ευρυσθέα, ο οποίος τα ελευθέρωσε, αφού πρώτα τα αφιέρωσε στην Ήρα. Τα άλογα ανέβηκαν στον Όλυμπο και κατασπαράχθηκαν από άγρια θηρία. Σύμφωνα με διαφορετική εκδοχή, ως άλογα (ίπποι) προσδιορίζονταν οι κόρες του Διομήδη, οι οποίες ήταν εξαιρετικά άσχημες. Ο Διομήδης ανάγκαζε τους ξένους να συνευρίσκονται με αυτές και τελικά τους σκότωνε. Ζαν Ρισπέν, "Ελληνική μυθολογία", τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, Αθήνα 1953. (επιμέλεια: Σπύρος Μαρινάτος, μετάφραση Νίκος Τετενές) Εγκυκλοπαίδεια των Παιδιών, Χάρη Πάτση, 1971, τόμος 3. Οι Δώδεκα άθλοι Ελληνική μυθολογία
Μάρι Μπόις

Η Νόρα Ελισάβετ Μάρι Μπόις (Nora Elisabeth Mary Boyce, 2 Αυγούστου 1920 - 4 Απριλίου 2006) ήταν βρετανίδα μελετήτρια ιρανικών γλωσσών και αυθεντία στον Ζωροαστρισμό. Το ετήσιο Βραβείο Μπόις (Boyce Prize) της Βασιλικής Ασιατικής Εταιρείας για τις εξαιρετικές συνεισφορές στη μελέτη της θρησκείας είναι προς τιμήν της.

 Γεννήθηκε στο Νταρτζίλινγκ της Ινδίας όπου οι γονείς της ήταν διακοπές για να ξεφύγουν από τη ζέστη των πεδιάδων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο πατέρας της, William H. Boyce, ήταν δικαστής στο ανώτατο δικαστήριο της Καλκούτας, τότε θεσμός της βρετανικής αυτοκρατορικής κυβέρνησης. Η μητέρα της Νόρα (το πατρικό της ήταν Gardiner) ήταν εγγονή του ιστορικού Samuel Rawson Gardiner. Η Μπόις εκπαιδεύτηκε στο Γυμνάσιο του Γουίμπλεντον και στη συνέχεια στο Κολλέγιο Γυναικών του Cheltenham. Στο Newnham College του Πανεπιστημίου του Cambridge, σπούδασε αγγλικά, αρχαιολογία και ανθρωπολογία, αποφοίτησε με ένα διπλό πρώτο. A. D. H. Bivar, Professor Mary Boyce, The Times, 13 April 2006 [1] Albert de Jong, Professor Mary Boyce, The Independent, 28 April 2006 [2] Αρχειοθετήθηκε 2015-09-25 στο Wayback Machine. Almut Hintze, Professor Mary Boyce, Daily Telegraph, 28 April 2006 [3] Parsi, Touradj (7 April 2006), «Remembering Mary Boyce», The Iranian, http://www.iranian.com/History/2006/April/Boyce/index.html International Committee: Mary Boyce, Encyclopædia Iranica. Πρότυπο:Worldcat id Mary Boyce article at Encyclopædia Iranica
Ερρίκος Φλοράν Λαμοράλ του Λιν

Ο πρίγκιπας Ερρίκος-Φλοράν, γαλλ.: Henri Florent Eugène François Joseph Lamoral de Ligne (29 Δεκεμβρίου 1881 – 15 Μαΐου 1967) από τον Οίκο Λαμοράλ ντε Λιν, ήταν Βέλγος ευγενής, γιος τού πρίγκιπα Καρόλου-Ιωσήφ-Ευγένιου-Ερρίκου-Γεωργίου Λαμοράλ (1837–1914) (ο ίδιος γιος του Ευγένιου 8ου πρίγκιπα τού Λιν. και της συζύγου του Nαταλί ντε Τραζενί) και της Καρλόττας τού Γκοντώ-Μπιρόν (1854–1933), (η ίδια κόρη τού Στεφάνου-Καρόλου τού Γκοντώ, μαρκήσιου τού Μπιρόν).

 Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Καρλόττα ντε Λα Τρεμουάλ (τη μεγαλύτερη κόρη τού Λουδοβίκου-Καρόλου-Μαρία, 10ου δούκα τού Τουάρ και της συζύγου του Ελέν-Μαρί-Λεονί Πιγιέ-Βιλ) και απέκτησαν έναν γιο, τον πρίγκιπα Ιωάννη-Κάρολο. Το 1933, μετά το τυχαίο τέλος τού άτεκνου μικρότερου αδελφού της συζύγου του, Λουδοβίκου-Ιωάννη-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, 11ου δούκα τού Τουάρ, ο πρίγκιπας Ερρίκος-Φλοράν Λαμοράλ έγινε δούκας τού Tουάρ ως σύζυγος της 12ης πλέον δούκισσας, τίτλο που τελευταία είχε η πεθερά του πριγκίπισσα Ελέν-Μαρί-Λεονί, τη χήρα δούκισσα τού Τουρά (Thouras). Ερρίκος-Φλοράν-Ευγένιος-Φραγκίσκος-Ιωσήφ Λαμοράλ, πρίγκιπας τού Λιν (Ligne) (1881-1967) Ιωάννης-Κάρολος Λαμοράλ πρίγκιπας τού Λιν-Λα Τρεμουάλ (1911-2005) Χέντβιχ πριγκίπισσα τού Λιν (γενν. 1943), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Γουλιέλμο, τον Pπρίγκπα τού Μερόντ, μαρκήσιο τού Βέστερλοο (γενν. 1940). Εμμανουήλ ντε Μερόντ. Κάρολος-Αντώνιος πρίγκιπας τού Λιν-Λα Τρεμουάλ.
Βερνάρδος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν

Ο Βερνάρδος, δανικά Bernhard (31 Ιανουαρίου 1639 - 13 Ιανουαρίου 1676) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και ναύαρχος της Δανίας.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και της Δωροθέας Αυγούστας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ο πατέρας του τού έδωσε στρατιωτική εκπαίδευση και ο Βερνάρδος έγινε συνταγματάρχης του ισπανικού στρατού. Το 1672 ήταν διοικητής του Πεζικού του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και υπεράσπισε, μαζί με αυστριακά στρατεύματα, την πόλη του Χρόνινγκεν εναντίον του στρατού των Γάλλων, που προήλαυναν και του Χριστοφόρου Βερνάρδου, επισκόπου του Μύνστερ. Το 1675 επέστρεψε στο Πλεν, όπου ανέλαβε τη διοίκηση του εκεί στρατού. Το 1675 η Δανία προετοιμαζόταν για την εκστρατεία στην Πομερανία και τοποθετήθηκε υποστράτηγος του δανικού στρατού. Το 1676 ασθένησε ξαφνικά από πυρετό στο Πλεν και απεβίωσε. Ήταν 37 ετών και άγαμος. Στη διοίκηση του στρατού τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Ιωάννης Αδόλφος, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Bernhard, Hertug af Pløen
Μαρτίνος της Δακίας

Ο Μαρτίνος της Δακίας (Martinus Dacus, Martinus de Dacia, Morten Mogensen, περ. 1240 - 10 Αυγούστου 1304) ήταν Δανός λόγιος και θεολόγος. Έγραψε το De Modi significandi (περίπου 1270), σημαντική πραγματεία για τη γραμματική.

 Ο Μαρτίνος γεννήθηκε στο Ρίμπε της Γιουτλάνδης πιθανότατα στα τέλη του 1240 ή στις αρχές του 1250. Έλαβε το θεολογικό του διδακτορικό στο Παρίσι, όπου απέκτησε τους τίτλους Magister artium και Magister theologiae. Από τη δεκαετία του 1290, κατείχε τη θέση του Προκαθήμενου του Σλέσβιχ (Schleswig). Στο Σλέσβιχ, ο Μόγκενσεν άσκησε εφημερία στην ενορία του Σίβερτμανριπ. Αναφέρεται το 1288 ως βασιλικός καγκελάριος του Δανού βασιλιά Ερίκ ΣΤ' Μενβέντ (βασιλεία 1286 – 1319). Πέθανε το 1304 στο Παρίσι και τάφηκε στη Παναγία των Παρισίων. Η απόδοση του ονόματός του, Morten Mogensen, στα μεσαιωνικά λατινικά ως Martinus de Dacia προέρχεται από το γεγονός ότι, κατά τον Μεσαίωνα, το τοπωνύμιο Dania συγχέονταν περιστασιακά με την ιστορική περιοχή της Δακίας στα Βαλκάνια . Danicorum Medii Aevi De Modi significandi des Martinus de Dacia Quaestiones super Artem Veterem Martini de Dacia Opera (1961) ed. Heinrich Roos in Corpus Philosophorum Danicorum Medii Aevi (Copenhagen: G. E.C. Gad) Oxford Index page Γραμματική των τροπιστών
Γυμνοσοφία

Η γυμνοσοφία ήταν ένα κίνημα και μία φιλοσοφία που ασκήθηκε στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Η πρακτική περιελάμβανε γύμνια, ασκητισμό και διαλογισμό.

 Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε από διάφορες ομάδες για να υποδηλώσει μια ευρεία φιλοσοφία που περιλάμβανε ως κεντρική σκέψη ότι το γυμνό ανθρώπινο σώμα είναι μια φυσική κατάσταση και πρέπει να είναι ευρέως αποδεκτό για τη βελτίωση της κοινωνίας. Αυτή η φιλοσοφία σχετίζεται στενά, και συχνά ισοδύναμα, με το γυμνισμό και έχει στενή σχέση με το κίνημα των χίπις.Το κίνημα είναι γνωστό κυρίως από τρεις οργανισμούς, την Αγγλική Γυμνοσοφική Κοινωνία, την Διεθνής Κοινωνία της Γυμνοσοφίας (Societe Internationale de Gymnosophie) και την Αμερικανική Γυμνοσοφική Ένωση. Το 1919, ο δάσκαλος της γιόγκα Μπλονς ΝτεΒρις, άνοιξε ένα Ινστιτούτο Γιόγκα Γυμνοσοφίας στη Νέα Υόρκη που συνδύαζε τον Ανατολίτικο χορό και τη Γιόγκα. Η Αγγλική Γυμνοσοφική Κοινωνία ιδρύθηκε το 1922 και μετονομάστηκε σε Νέα Γυμνοσοφική Εταιρεία το 1926. Ένα από τα πρώτα μέλη ήταν ο Τζέραλντ Γκάρντνερ, ο οποίος το 1945 ίδρυσε το «Five Acres Club», φαινομενικά ως λέσχη γυμνιστών, αλλά ως βιτρίνα για τους Γουίκανς, καθώς αυτή η θρησκεία ήταν παράνομη στην Αγγλία μέχρι το 1951. Η Διεθνής Κοινωνία της Γυμνοσοφίας ιδρύθηκε το 1926 στη Γαλλία. Ο Δρ Μόρις Πάρμλι (1882-1969), καθηγητής κοινωνιολογίας στο City College της Νέας Υόρκης, έγραψε από το 1923 έως το 1924 το βιβλίο, The New Gymnosophy, με τον τίτλο να αλλάζει σε Nudism In Modern Life σε μεταγενέστερες εκδόσεις. Συμμετείχε στην ίδρυση της Αμερικανικής Γυμνοσοφικής Ένωσης το 1930. Το 1932, ιδρύθηκε το Rochester Gymnosophy League στο Πέριντον της Νέας Υόρκης. Το 1933, ιδρύθηκε το Dunedin Gymnosophy Club στη Νέα Ζηλανδία. Ο βιοχημικός και ιστορικός Τζόζεφ Νήνταμ ήταν γνωστό ότι εξασκούσε γυμνοσοφία.Τα τελευταία χρόνια, η λέξη γυμνοσοφία έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται ως όρος για μια νέα, πιο πνευματική και ολιστική, ελεύθερη κουλτούρα σώματος. Ένα διάσημο ποίημα από το βιβλίο Non Serviam του 1945, του Σουηδού συγγραφέα Γκούναρ Έκελοβ, ονομάζεται «Gymnosofisten», (Γυμνοσοφιστής). Στο Δον Κιχώτης:«… σε περιφρόνηση και παρά τον ίδιο το φθόνο, και όλους τους μάγους που η Περσία, ή οι Μπράμαν στην Ινδία, ή οι Γυμνοσοφιστές στην Αιθιοπία έχουν παράγει…» Αμερικανική Γυμνοσοφική Ένωση Γυμνισμός Γυμνή γιόγκα Ιστορία του κινήματος των χίπις Σχετικά με τη γυμνοσοφία
Βορίζια Ηρακλείου

Τα Βορίζα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στους νότιους πρόποδες του Ψηλορείτη και συνδέεται με το Ηράκλειο με ασφαλτόστρωτο δρόμο 53 χιλιομέτρων. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και ειδικότερα η ελαιοκομία, ενώ η κτηνοτροφία , η μελισσοκομία και η ξυλογλυπτική αποτελούν επίσης ασχολίες, όπως και η υφαντουργία. Στο χωριό υπάρχει μεταξύ άλλων νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Στα Βορίζα υπάγεται και η Ιερά Μονή Βαρσαμόνερου. Την περίοδο της Βενετοκρατίας γύρω στο 1500 ήταν ένα από τα χίλια χωριά της Κρήτης.

 Λόγω της ορεινής του θέσης, το εν λόγω χωριό διαδραμάτισε βασικότατο ρόλο στη διάρκεια των Επαναστάσεων. Από τα Βορίζα κατάγονταν πολλοί οπλαρχηγοί. Ένας από αυτούς ήταν ο Νικ. Μαλικούτης, που σκότωσε τον γενίτσαρο της Μεσαράς, Αγριολίδη, από τον Άγιο Ιωάννη κοντά στη Φαιστό, όμως συνελήφθη στη διάρκεια συμπλοκής από την προδοσία του οπλαρχηγού Κόρακα,σε έναν ναό κοντά στο χωριό Τρυπητά όπου κατέφυγε και οδηγήθηκε στο Ηράκλειο και εκεί θανατώθηκε με μαρτυρικό τρόπο (γδάρθυκε ζωντανός) κάτι που εξιστορεί και η λαϊκή μούσα. Ένας ακόμη οπλαρχηγός με καταγωγή από τα Βορίζα ήταν ο Κωνσταντίνος Λέκκας, αγωνιστής κατά την Κρητική Επανάσταση του 1866 όπου συνελήφθη από τους Τούρκους, στην ίδια μάχη που συνελήφθη κι ο Νικ. Μαλικούτης από την προδοσία του Κόρακα. Ένας ακόμη οπλαρχηγός με καταγωγή από τα Βορίζα ήταν επίσης και ο Κωνσταντίνος Λεράτος, που μαζί με τον Φραγκιά δολοφόνησαν τον τρομερό Δερβίς Αγά, έναν απ' τους πιο σκληροτράχηλους Τούρκους αγάδες της περιοχής. Στη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής, το χωριό έλαβε μέρος στην Αντίσταση, - βλ. Μάχη στο Τραχήλι - βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς και καταστράφηκε ολοσχερώς. Έπειτα από την Απελευθέρωση, η Πολιτεία έφτιαξε νέο οικισμό στη θέση Βροντισάκι κοντά στη Μονή Βροντισίου. Οι κάτοικοι όμως αρνήθηκαν να κατοικήσουν σ' αυτόν και προτίμησαν να προβούν σε ανοικοδόμηση του χωριού τους στην αρχική του θέση. Τα Βορίζα αναφέρονται στον Καστροφύλακα (Κ 104) με 281 κατοίκους και με το όνομα Vorisa, το 1583. Στην ίδια απογραφή (Κ 103) αναφέρονται και οι οικισμοί Λαλουμάς (Lalumas με 39 κατοίκους) και Μεσίσκλι (Mesiscli, με 88 κατοίκους). Στις απογραφές του 1834 και του 1881 δεν αναφέρεται κανένας Τούρκος στο χωριό. Ρωμάνος Γεώργιος Ρωμάνος Ζαχάρης Ρωμάνος Φανούρης Ρωμάνος ΝικολήςΛεράτος Κωνσταντίνος Φραγκιάς Φραγκιαδάκης Χατζηδάκης Στυλιανός Χατζηδάκης Αστρινός Μαλικούτης Νικόλαος Λέκκας Κωνσταντίνος Κοινότητα Βοριζίων To Βοριζανό Φαράγγι Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Βορίζα <<το χωρίο τον καπετάνιων >> έκδοση ΕΜΜΑΝΟΥΉΛ ΑΝΔ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1945-46

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1945-46 ήταν το πρώτο μεταπολεμικό και διεξήχθη σε δυο κατηγορίες με τη συμμετοχή 18 ομάδων. Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1945-1946. Ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Εθνικό αλλά είχε καλύτερο συντελεστή τερμάτων. Επίσης, είχε ένα ματς λιγότερο αλλά ανακηρύχτηκε εσπευσμένα πρωταθλητής ώστε να ξεκινήσει έγκαιρα το πανελλήνιο πρωτάθλημα.

 Α΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄-Γ΄ (μικτή) με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο, από τον οποίο συγκροτήθηκαν οι Β΄ και η Γ΄ κατηγορίες της επόμενης σεζόν. Συγκροτήθηκε από τις επτά (7) ομάδες που μετείχαν στο ματαιωθέν τελευταίο προπολεμικό πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς 1940–41 με την προσθήκη της Άμυνας Νικαίας. Πρωταθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1945-46: Ολυμπιακός: βασικοί: Αριστείδης Λούβαρης (τερμ.), Γιώργος Μαλεύρης, Ανδρέας Μουράτης, Νίκος Ζάκκας, Διονύσης Μινάρδος, Γιώργος Βαγιακάκος, Παναγιώτης Λυμπέρης (Βάρναλης), Νίκος Βασιλείου, Γιάννης Βάζος, Αλέκος Χατζησταυρίδης, Μίμης Αποστολόπουλος αναπληρωματικοί: Ναπολέων Ταβλάς (τερμ.), Γιάννης Χέλμης, Γεωργάτος, Βενιός προπονητής: Θέμος Ασδέρης. Άνοδος από τη Β΄: Νεάπολις *Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων, ενώ είχε και ένα ματς λιγότερο. **Ολυμπιακός και Αργοναύτης είχαν ένα ματς λιγότερο αλλά δεδομένου ότι είχε κριθεί ο τίτλος και η τελευταία θέση, ο αγώνας ματαιώθηκε ώστε να ξεκινήσει έγκαιρα το πανελλήνιο πρωτάθλημα. ***Ο Θησέας ηττήθηκε στον αγώνα διαβάθμισης από την πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας "Νεάπολη" και υποβιβάστηκε. Διεξήχθη ένα μικτό πρωτάθλημα Β΄-Γ΄ κατηγορίας με 10 ομάδες. Συγκροτήθηκε από επτά προπολεμικές ομάδες με την προσθήκη τριών νεών μελών: "ΑΕ Καραβά" (έγινε μέλος της ΕΠΣΠ το 1943), "Αχιλλεύς" (1944) και "Αιολικός" (1945). Η πρωταθλήτρια "Ένωσις Νεαπόλεως" έδωσε αγώνα διαβάθμισης με τον ουραγό της Α΄ κατηγορίας Θησέα, τον οποίο νίκησε και ανέβηκε στην Α΄. Οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν ώστε με άλλους συλλόγους που είχαν ανασυγκροτηθεί μετά την κατοχή να δημιουργηθεί Γ΄ κατηγορία και στη Β΄ έμειναν 7. Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σ. 240-241.
ΚΣ Μπέσα Καβάι

Η ΚΣ Μπέσα Καβάι ή ΚΣ Μπέσα Καβάγιας (Klubi Sportiv Besa Kavajë, Κλούμπι Σπορτίβ Μπέσα Καβάι) είναι αλβανικός αθλητικός σύλλογος από την πόλη Καβάγια. Ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925. Έδρα της ομάδας είναι το Μπέσα Σταντιούμ, χωρητικότητας 8.000 θεατών. Συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1972–73 και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008, στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008 και στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11.

 Η ομάδα ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1925 αρχικά ως "Shoqata Kulturore-Sportive Adriatiku" και ήταν ένας αθλητικός σύλλογος με πολλά τμήματα διαφόρων αθλημάτων, έχοντας ως έδρα την πόλη Καβάγια της Αλβανίας. Το 1930, ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του σε "Sport Klub Kavajë". Την ίδια χρονιά η ποδοσφαιρική ομάδα έπαιξε το πρώτο της φιλικό αγώνα εναντίον μιας ερασιτεχνικής ομάδας που αποτελείται από φοιτητές από το Αλβανοαμερικανικό Ινστιτούτο Γεωργίας. Λίγο αργότερα, η ομάδα εντάχθηκε στη νεοσύστατη Αλβανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και συμμετείχε στο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας του 1930 όπου θα επαναλάμβανε τη συμμετοχή της για τις επόμενες δύο σεζόν προτού ενταχθεί στην κορυφαία ποδοσφαιρική κατηγορία της χώρας, το 1933. Σε εκείνη την πρώτη σεζόν, η ΚΣ Μπέσα τερμάτισε τελευταία στο πρωτάθλημα 5 ομάδων, χάνοντας 7 αγώνες και κερδίζοντας μόλις ένα. Besa at UEFA.COM Besa at FIFA.COM Αρχειοθετήθηκε 2014-05-27 στο Wayback Machine.
Λιβεριανές γενικές εκλογές (2017)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λιβερία στις 10 Οκτωβρίου 2017 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Κανένας υποψήφιος δεν κέρδισε την πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα οι δύο πρώτοι νικητές του πρώτου γύρου— ο επικεφαλής του Συνασπισμού για τη Δημοκρατική Αλλαγή Τζορτζ Γουεά και ο υποψήφιος του Κόμματος Ενότητας αντιπρόεδρος Τζόζεφ Μποακάι — αναμετρήθηκαν σε τελικό γύρο στις 26 Δεκεμβρίου. Ο δεύτερος γύρος ήταν αρχικά προγραμματισμένος για τις 7 Νοεμβρίου, αλλά αναβλήθηκε όταν ο Τσαρλς Μπρούμσκιν, ο οποίος ήταν 3ος στον πρώτο γύρο, αμφισβήτησε το αποτέλεσμα με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση, η οποία θα προκαλούσε αναγκαστικά την επανάληψη του πρώτου γύρου σε περίπτωση που ήταν επιτυχής, και ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 26 Δεκεμβρίου. Ο Γουεά αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό μόλις πάνω από το 60% των ψήφων.Οι εκλογές εποπτεύτηκαν από την Εθνική Επιτροπή Εκλογών (NEC), και ήταν οι πρώτες εκλογές που οργανώθηκαν εξ ολοκλήρου από την Κυβέρνηση της Λιβερίας και τις δυνάμεις ασφαλείας μετά τον τερματισμό των εμφυλίων πολέμων , το 2003.

 Ο Πρόεδρος εκλέγεται σε δύο γύρους, , ενώ το 73 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες. Η απερχόμενη πρόεδρος Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ, στην εξουσία από το 2006, δεν επιτρεπόταν με βάση το σύνταγμα να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Στις εκλογές κατά συνέπεια, επιλέχθηκε ο διάδοχός της. Τζόζεφ Μποακάι, Αντιπρόεδρος από τον Ιανουάριο του 2006 Τσαρλς Μπράμσκιν, αρχηγός του Κόμματος της Ελευθερίας και πρώην Πρόεδρος Pro Temp της Γερουσίας Μακ Ντέλα Κούπερ, φιλάνθρωπος Αλεξάντερ Β. Κάμινγκς, πρώην εκτελεστικός αντιπρόεδρος και διευθύνων διοικητικός σύμβουλος της Coca-Cola Πρινς Γιόρμι Τζόνσον, πρώην ηγέτης των ανταρτών Τζόζεφ Τζόουνς Μιλς, ηγέτης του Κινήματος για την Οικονομική Χειραφέτηση και την πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβερίας Ρίτσαρντ Μίλερ, επιχειρηματίας Μπενόνι Γιουρέι, επιχειρηματίας Τζορτζ Γουεά, πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος ηττήθηκε από την Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ στις εκλογές του 2005 ΜακΝτόναλντ Α. Γουέντο, Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα Τζερέμια Γουάπο, επιχειρηματίας Η Αποστολή Εκλογικών Παρατηρητών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU EOM) σε μια προκαταρκτική δήλωση, η οποία εκδόθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2017, αναγνώρισε ότι οι εκλογές έγιναν σε ειρηνικό κλίμα. Ωστόσο, "Η EU EOM παρατήρησε αρκετές περιπτώσεις δημοσίων υπαλλήλων που ασχολήθηκαν με την εκστρατεία και παρεμπόδισαν την ισότητα μεταξύ των διαγωνιζομένων. Η αποστολή δέχθηκε παράπονα για την ανισομερή χρήση των κρατικών πόρων και την πρόσβαση σε δημόσιους χώρους εργασίας να περιορίζεται στους κατόχους της εξουσίας, προς όφελός τους. "
Λέων Σγουρός

Ο Λέων Σγουρός (... - 1208) ήταν Βυζαντινός άρχοντας του Ναυπλίου στις αρχές του 13ου αιώνα. Μεταξύ 1201 και 1208 έλεγχε ως ουσιαστικά de facto ανεξάρτητες τις περιοχές της Ναυπλίας (ευρύτερη περιοχή Ναυπλίου), το Άργος, την Κόρινθο, την Αττική και τη Βοιωτία, περιοχές οι οποίες κατόπιν περιήλθαν στους Φράγκους της Δ΄ Σταυροφορίας.

 Κληρονόμησε την ηγεμονία από τον πατέρα του Θεόδωρο πριν το 1200. Επαναστάτησε το 1201 ενάντια στον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' και αυτονακηρύχθηκε άρχοντας. Όταν ο Ορθόδοξος κλήρος αντέδρασε, ο Λέων έλαβε δραστικά μέτρα και φυλάκισε τον αρχιεπίσκοπο Ναυπλίας. Στη συνέχεια κατέλαβε το Άργος και την Κόρινθο, ενώ θανάτωσε τον εκεί αρχιεπίσκοπο γκρεμίζοντάς τον από τον Ακροκόρινθο, αφού προηγουμένως τον τύφλωσε. Κατόπιν εκστράτευσε εναντίον της Αθήνας και την κατέστρεψε, αποκρούστηκε όμως στην Ακρόπολη από τον εκεί μητροπολίτη Μιχαήλ Χωνιάτη. Ο Λέων πολιόρκησε την Αθήνα, έκανε αποκλεισμό του λιμανιού από τη θάλασσα και διέκοψε το θαλάσσιο δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη. Ενώ ακόμα διαρκούσε η πολιορκία, εκστράτευσε με επιτυχία στη Θήβα και την κατέλαβε. Το 1203 το βασίλειο του Σγουρού έφτανε από το Ναύπλιο μέχρι τη Βοιωτία. Τον επόμενο χρόνο, 1204, όταν οι Φράγκοι έκαναν την Δ' Σταυροφορία και κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, ο Αλέξιος Γ' ζήτησε καταφύγιο στη Λάρισα, και έδωσε στον Σγουρό την κόρη του Ευδοκία ως σύζυγο, και τον τίτλο του Δεσπότη. Ο Σγουρός προσπάθησε να αντιμετωπίσει τους Φράγκους στις Θερμοπύλες, αλλά ο ελληνικός πληθυσμός τον εγκατέλειψε μην αντέχοντας την τυραννική και βάναυση δεσποτεία του. Κατέφυγε με λίγους άνδρες στο φρούριο του Ακροκορίνθου, όπου και οχυρώθηκε. Οι Φράγκοι κατέλαβαν τη Βοιωτία και την Αττική και μετά τη νικηφόρα μάχη του Κούντουρα, το 1205, κατευθύνθηκαν προς το Ναύπλιο και τον Ακροκόρινθο. Ο Σγουρός έμεινε πολιορκημένος για πολλά χρόνια, εξερχόμενος όμως σε τακτικά χρονικά διαστήματα προκαλούσε μεγάλες ζημιές στους Φράγκους. Τελικά κάποια μέρα του 1208, απελπισμένος από την κατάληψη της υπόλοιπης Πελοποννήσου από τους Φράγκους, αυτοκτόνησε πέφτοντας έφιππος από τις επάλξεις του Ακροκορίνθου στα βράχια. Ένα χρόνο αργότερα, το 1209, ο Ακροκόρινθος παραδόθηκε στους Φράγκους. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 16ος, σελ,.901. Κώστας Σαρδελλής, «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού»,Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73 (Ιούλιος 1974), σελ.12-18 P. E. Niavi: Leon Sgouros: patriotes e tyrannos, in: Byzantinai Meletai. Diethnes Epistemonike Hepeteris Byzantines kai Metabyzantines Ereunes 4 (1993), S. 333-357 Alexis G. C. Savvides: A Note on the Death of Leo Sgurus an A.D. 1208, in: Byzantine and Modern Greek Studies (BMGS) 12 (1988), S. 289-295 Αλέξιος Σαββίδης, «Ο Λέων Σγουρός στη Λάρισα το 1204 μ.Χ.», Πρακτικά Α΄ Συνεδρίου Λαρισαϊκών Σπουδών, Λάρισα 1992,σελ. 55-72
Κάστρο του Μπάνγκορ

Το Κάστρο του Μπάνγκορ είναι εξοχική κατοικία η οποία βρίσκεται εντός του Καστλ Παρκ στο Μπάνγκορ της Βόρειας Ιρλανδίας. Αποτελεί, σήμερα, έδρα του τοπικού Δήμου. Το σημαντικό αυτό κτίριο αποτελεί μια καλαίσθητη οικία η οποία αναβιώνει την Ελισαβετιανή-Ιακωβίνικη Αρχιτεκτονική, με 35 υπνοδωμάτια, ενώ περιλαμβάνει μία μεγάλη αίθουσα που προορίζεται για μουσικές εκδηλώσεις. Είναι προσκολλημένο σε ένα παλαιότερο κτίσμα, κομμάτι παλαιότερου αββαείου στο οποίο διέμεναν Φραγκισκανοί μοναχοί, έως την Διάλυση των Μοναστηριών το 1542.

 Η οικία σχεδιάστηκε από τον Σκωτσέζο αρχιτέκτονα Ουίλιαμ Μπερν και η ανέγερσή της ολοκληρώθηκε το 1852 για λογαριασμό του The Hon Ρόμπερτ Έντουαρντ Ουόρντ, αδελφού του 3ου Υποκόμη του Μπάνγκορ και Υψηλού Σερίφη του Ντάουν για το 1842. Η συνολική έκταση του οικοπέδου ήταν της τάξεως των 6.000 στρεμμάτων και περιελάμβανε το μισό τμήμα της πόλης του Μπάνγκορ. Η μοναχοκόρη και κληρονόμος του Ρόμπερτ, Ματίλντα Κάθριν Μωντ, είχε νυμφευθεί τον στρατιώτη Τζον Μπίνγκαμ, 5ο Βαρώνο του Κλανμόρις. Μετά τον θάνατό του, το 1916, η Λαίδη Κλανμόρις διατήρησε στην κατοχή της την οικία έως τον θάνατό της το 1941.Όταν η τοπική δημοτική αρχή, το Δημοτικό Συμβούλιο του Μπάνγκορ, αγόρασε το κάστρο καθώς και την υπόλοιπη έκταση, η αίθουσα μουσικών εκδηλώσεων μετατράπηκε σε αίθουσα συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Η πρώτη συνέλευση του Συμβουλίου διεξήχθη σε εκείνο τον χώρο σχεδόν 100 χρόνια αφότου ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανέγερσης του κτίσματος, το οποίο είναι γνωστό σήμερα ως το Δημαρχιακό Μέγαρο. Η διάδοχη κατάσταση του Δημοτικού Συμβουλίου του Μπάνγκορ, του Δημοτικό Συμβούλιο του Νορθ Ντάουν, πλέον, εδρεύει στο κάστρο. Οι κήποι του, σχεδιασμένοι από την οικογένεια Ουόρντ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1840, έχουν κερδίσει αρκετά βραβεία για τα εξαιρετικά τους άνθη και είναι ανοιχτοί στο κοινό. Το κτίσμα φιλοξενεί επίσης ένα μουσείο αφιερωμένο στις οικογένειες Ουόρντ και Μπίνγκαμ, στα εκθέματα του οποίου περιλαμβάνεται και ο Σταυρός της Βικτωρίας με τον οποίο παρασημοφορήθηκε ο Διοικητής The Hon Έντουαρντ Μπίνγκχαμ, γιος του 5ου Λόρδου του Κλανμόρις. «Irish Castles- Bangor Castle». Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2013.
Λουδοβίκος Ερρίκος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Ο Λουδοβίκος Ερρίκος, γερμ. Ludwig Heinrich (9 Μαϊου 1594 - 12 Ιουλίου 1662) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης (1623-54) και μετά πρίγκιπας (1654-62) του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο ήταν ανώτερος αξιωματικός και έφθασε ως το βαθμό του υποστράτηγου. Είχε εισέλθει στον προτεσταντικό στρατό, αλλά από το 1635 εντάχθηκε στον αυστριακό στρατό.

 Γεννήθηκε στο Σααρμπρύκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Άννας Αμαλίας, κόρης του Φιλίππου Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Νυμφεύτηκε πρώτα την εξ αγχιστείας θεία του (μικρότερη αδελφή της μητριάς του) Αικατερίνη (1588-1651), κόρη του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν και είχε τέκνα: Άννα 1616-1649, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Λουδοβίκο, κόμη του Βιντ και σε δεύτερο γάμο τον Χριστιανό, κόμη του Σάιν-Βίτγκενσταϊν. Γεώργιος-Λουδοβίκος 1618-1656, διάδοχος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Ελισάβετ 1619-1665. Ιουλιανή 1620-1622. Αλβέρτος 1621-1622. Αικατερίνη 1622-1631. Λουίζα 1623-1665, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Λουδοβίκο του Ίζενμπουργκ-Μπύντιγκεν. θνησιγενής κόρη 1624. Ερρίκος 1626-1627. Μαγδαληνή 1628-1663, παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Μαυρίκιο του Ίζενμπουργκ-Μπύντιγκεν. Αδόλφος 1629-1676, πρίγκιπας του Νάσσαου-Σάουμμπουργκ Φίλιππος 1630-1657, σκοτώθηκε σε μάχη. θνησιγενή δίδυμα 1631 Μαρία Ελεονόρα 1632-1633.Το 1651 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Λουδοβίκος-Ερρίκος το 1653 έκανε δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Ελισάβετ (1593-1656), κόρη του Αδόλφου-Ερρίκου κόμη του Δρυμού και του Ρήνου (Wild- & Rheingraf) του Ντάουν-Νεφβιλέρ. Δεν απέκτησαν τέκνα, καθότι η ήδη δύο φορές χήρα Ελισάβετ ήταν 60 ετών. Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1656 και ο Λουδοβίκος-Ερρίκος έκανε τρίτο γάμο με την εξαδέλφη του Σοφία-Μαγδαληνή (1622-1658), κόρη του Ιωάννη-Λουδοβίκου, κόμη του Νάσσαου-Χάνταμαρ και είχε τέκνα: Αύγουστος 1657-1680. Κάρολος 1658-1659. Λουδοβίκος 1658.Η Σοφία-Μαγδαληνή απεβίωσε λίγο μετά τη γέννα των διδύμων Καρόλου και Λουδοβίκου. Gerhard Menk (1987), "Ludwig Heinrich von Nassau-Dillenburg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (γερμ.), 15, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 403–404 Ernst Joachim (1884), "Ludwig Heinrich von Nassau-Dillenburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (γερμ.), 19, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 566–567 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis Henry, Prince of Nassau-Dillenburg στο Wikimedia Commons