Επέτειος θανάτου

Η επέτειος θανάτου (ή ημέρα θανάτου ) είναι η επέτειος του θανάτου ενός ατόμου. Είναι το αντίθετο των γενεθλίων . Είναι έθιμο σε πολλούς ασιατικούς πολιτισμούς, όπως το Αζερμπαϊτζάν, η Αρμενία, η Καμπότζη, η Κίνα, η Γεωργία, το Χονγκ Κονγκ, η Ταϊβάν, η Ινδία, η Μιανμάρ, το Ιράν, το Ισραήλ, η Ιαπωνία, το Μπαγκλαντές, η Κορέα, το Νεπάλ, το Πακιστάν, οι Φιλιππίνες, η Ρωσία, η Σρι Λάνκα και το Βιετνάμ, καθώς και σε άλλα μέρη με σημαντικό πληθυσμό στο εξωτερικό, Κινέζοι, Ιάπωνες, Εβραίοι, Κορεάτες και Βιετναμέζοι, για να παρακολουθήσουν την επέτειο κατά την οποία πέθανε ένα μέλος της οικογένειας ή άλλο σημαντικό άτομο. Υπάρχουν επίσης παρόμοια μνημόσυνα που γίνονται σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα, όπως κάθε εβδομάδα. Αν και είναι κατά κύριο λόγο εκδήλωση της λατρείας των προγόνων, η παράδοση έχει επίσης συνδεθεί με τον Κομφουκιανισμό και τον Βουδισμό (σε πολιτισμικούς πολιτισμούς της Ανατολικής Ασίας ) ή τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό ( Νότια Ασία αλλά κυρίως στην Ινδία, το Νεπάλ και τη Σρι Λάνκα και τη Νοτιοανατολική Ασία ). Στον Ιουδαϊσμό (η θρησκεία της πλειοψηφίας του Ισραήλ), μια τέτοια ανάμνηση ονομάζεται yahrtzeit (μεταξύ άλλων όρων). Ο εορτασμός της Θείας Λειτουργίας στη μνήμη ενός αγαπημένου προσώπου κατά ή κοντά στην επέτειο του θανάτου του είναι επίσης μέρος της ρωμαιοκαθολικής χριστιανικής παράδοσης.

 Στην Κίνα, η επέτειος θανάτου ονομάζεται忌辰. or忌日; . Αυτός ο τύπος τελετής χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πίσω στην Κίνα (τουλάχιστον στη δυναστεία των Σανγκ) και περιελάμβανε ιστορικά θυσίες στα πνεύματα των προγόνων κάποιου. Στην Ινδία (και στο Νεπάλ), μια επέτειος θανάτου είναι γνωστή ως shraadh (Shraaddha "श्राद्ध" στα Νεπάλ). Η πρώτη επέτειος θανάτου ονομάζεται barsy, από τη λέξη baras, που σημαίνει έτος στα Χίντι . Shraadh σημαίνει να δίνεις με αφοσίωση ή να προσφέρεις σεβασμό. Το Shraadh είναι ένα τελετουργικό για την έκφραση των συναισθημάτων σεβασμού για τους προγόνους. Σύμφωνα με τα νεπαλικά και ινδικά κείμενα, μια ψυχή πρέπει να περιπλανηθεί στους διάφορους κόσμους μετά το θάνατο και πρέπει να υποφέρει πολύ λόγω του παρελθόντος κάρμα. Το Shraadh είναι ένα μέσο ανακούφισης αυτού του πόνου. Shraddhyaa Kriyate Yaa Saa श्रद्धया क्रियते या सा : Το Shraadh είναι το τελετουργικό που πραγματοποιείται για να χορτάσει κανείς τους προγόνους του. Το Shraadh είναι μια ιδιωτική τελετή που εκτελείται από τα μέλη της οικογένειας της ψυχής που αναχώρησε. Αν και δεν επιβάλλεται πνευματικά, συνήθως εκτελείται από τον μεγαλύτερο γιο και άλλα αδέρφια συμμετέχουν στην προσευχή. Στην Ιαπωνία, η επέτειος θανάτου ονομάζεται meinichi , kishin ή kijitsu/kinichi . Οι μηνιαίες εορτές ενός θανάτου είναι γνωστές ως tsuki meinichi , ενώ οι ετήσιες επέτειοι είναι γνωστές ως shōtsuki meinichi . Οι παρατηρητικοί Εβραίοι τον εορτασμό της yahrtzeit ( Yiddish ) του θανάτου γονέων, αδελφών, συζύγων ή παιδιών σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο . Η κύρια εορτή περιλαμβάνει την απαγγελία της προσευχής kaddish, και ένα ευρέως διαδεδομένο έθιμο είναι να ανάβουμε ένα ειδικό κερί που καίει για 24 ώρες, που ονομάζεται κερί yahrtzeit . Στην Κορέα, οι τελετές λατρείας των προγόνων αναφέρονται με τον γενικό όρο jerye ( 제례/祭禮). Αξιοσημείωτα παραδείγματα jerye περιλαμβάνουν Munmyo jerye και Jongmyo jerye, οι οποίες εκτελούνται περιοδικά κάθε χρόνο για τιμούσαν Κομφούκιου μελετητές και βασιλιάδες των αρχαίων χρόνων, αντίστοιχα. Η τελετή που πραγματοποιείται στην επέτειο του θανάτου ενός μέλους της οικογένειας ονομάζεται gije ( 기제/忌祭), και γιορτάζεται από τις οικογένειες ως ιδιωτική τελετή. Για τέτοιες περιπτώσεις, οι γυναίκες της οικογένειας προετοιμάζουν παραδοσιακά ένα περίτεχνο σετ πιάτων, όπως tteok, jeon, jeok και ούτω καθεξής. Στις Φιλιππίνες, η κηδεία είναι μόνο ένα μέρος μιας περίτεχνης παράδοσης πένθους. Για εννέα ημέρες μετά την κηδεία έχει πραγματοποιηθεί, εννιάμερα οι προσευχές προσφέρεται σε μια πρακτική που ονομάζεται pasiyam (αν και μερικοί ξεκινήσει η πρακτική η νύχτα μετά το θάνατο). Επίσης συνηθίζεται να δίνεται άλλη λειτουργία την τεσσαρακοστή ημέρα μετά το θάνατο, καθώς παραδοσιακά πιστεύεται ότι οι ψυχές των νεκρών περιπλανιούνται στη Γη για σαράντα ημέρες. Ένα χρόνο μετά το θάνατο, η πρώτη επέτειος θανάτου ( Tagalog , κυριολεκτικά «κατέβασμα πένθους») τιμάται με την τελική λειτουργία. Μετά το babang luksa, ο σύζυγος του αποθανόντος μπορεί να ξαναπαντρευτεί και η οικογένεια μπορεί και πάλι να διοργανώσει γιορτές γενεθλίων και να παρευρεθεί σε πάρτι. Τα διάφορα μη πολύτιμα αντικείμενα του νεκρού θα καούν συμβολικά για να αναπαραστήσουν τους πενθούντες να μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή τους. Το Babang luksa τιμάται συνήθως με ένα γεύμα και προσευχές (" padasal ") για τον αποθανόντα. Για ένα χρόνο μετά τον θάνατο, οι θρηνητές ντύνονται ολόμαυρα ή φορούν μια μαύρη καρφίτσα ως ανάμνηση κατά την καθημερινή τους ζωή. Μετά το babang luksa, οι πενθούντες μπορεί να επιστρέψουν ξανά στο κανονικό τους ντύσιμο, αν και ανάλογα με τις περιστάσεις, ορισμένοι μπορεί να επιλέξουν να φορούν την πένθιμη ενδυμασία τους για μεγαλύτερες περιόδους. Αν και μόνο η πρώτη επέτειος του θανάτου γιορτάζεται ειδικά, οι Φιλιππινέζοι τιμούν περαιτέρω τους θανάτους όλων των προγόνων τους στους τάφους τους την Ημέρα των Αγίων Πάντων (1 Νοεμβρίου) και την Ημέρα των Ψυχών (2 Νοεμβρίου). Στο Βιετνάμ, η επέτειος θανάτου ονομάζεται giỗ , ngày giỗ (κυριολεκτικά " giỗ ημέρα"), đám giỗ (κυριολεκτικά " giỗ τελετή"), ή bữa giỗ (κυριολεκτικά " giỗ γεύμα"). Είναι μια εορταστική περίσταση, στην οποία συγκεντρώνονται μέλη μιας ευρύτερης οικογένειας. Τα θηλυκά μέλη της οικογένειας παραδοσιακά περνούν όλη την ημέρα μαγειρεύοντας ένα περίτεχνο συμπόσιο προς τιμήν του νεκρού ατόμου, το οποίο στη συνέχεια θα απολαύσουν όλα τα μέλη της οικογένειας. Επιπλέον, καίγονται ραβδιά θυμιάματος προς τιμή και μνήμη του νεκρού. Δεν είναι ασυνήθιστο για μια οικογένεια να γιορτάζει πολλά giỗ ετησίως, έτσι η τελετή χρησιμεύει ως χρόνος για την επανένωση των οικογενειών, όπως το βιετναμέζικο νέο έτος, Tết . Τα τελετουργικά είναι ευθύνη οποιουδήποτε κληρονομεί τα προγονικά κτήματα, συνήθως του πιο πρεσβύτερου πατρογονικού απόγονου του θανόντος. Αν και ένα giỗ είναι συνήθως μια ιδιωτική τελετή στην οποία παρευρίσκονται μόνο μέλη της οικογένειας (και περιστασιακά επίσης στενοί φίλοι), ορισμένες τιμούνται από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Η μνήμη των Hung Kings ( Giỗ tổ Hùng Vương ), οι θρυλικοί ιδρυτές του πρώτου βιετναμέζικου βασιλείου στο μακρινό παρελθόν του Βιετνάμ και των αδελφών Trung συμμετέχουν ευρέως. Τον Μάρτιο του 2007 Giỗ tổ Hùng Vương έγινε επίσημη αργία στο Βιετνάμ . Όπως σε όλες τις παραδοσιακές εκδηλώσεις μνήμης, χρησιμοποιείται το βιετναμέζικο ημερολόγιο, εκτός από τους Βιετναμέζους Καθολικούς που τιμούν τη νεκρή επέτειο στο Γρηγοριανό ημερολόγιο . Στη βιετναμέζικη κουλτούρα, ορισμένα ειδικά, παραδοσιακά πιάτα (ιδιαίτερα επιδόρπια) παρασκευάζονται μόνο για συμπόσια επετείου θανάτου. Επιπλέον, παρασκευάζονται και αγαπημένα φαγητά του αποθανόντος που τιμάται. Το κοτόπουλο, ένα ιδιαίτερα πολύτιμο κρέας στο Βιετνάμ, μαγειρεύεται συχνά επίσης. Στο κεντρικό Βιετνάμ, μικρά γεμιστά κολλώδες ρύζι αλεύρι μπάλες τυλιγμένο σε φύλλα που ονομάζεται bánh ít είναι ένα τέτοιο πιάτο. Επειδή η προετοιμασία τόσων πολλών σύνθετων πιάτων είναι χρονοβόρα, ορισμένες οικογένειες αγοράζουν ή προσλαμβάνουν τροφοδοτικά για να προετοιμάσουν ορισμένα πιάτα. Είναι επίσης σύνηθες να παρασκευάζεται ένα μαλακό αυγό και στη συνέχεια να δίνεται στον μεγαλύτερο εγγονό. Η λατρεία των Κινέζων προγόνων Εθνικό πένθος Μεταβίβαση αξίας Άρθρο για τη βιετναμέζικη παράδοση επετείου θανάτου http://www.cjvlang.com/Hpotter/book2/bk2ch08.html