IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρότμπολντ της Προβηγκίας

Ο Ρότμπολντ ο λεγόμενος Πρεσβύτερος, ιταλ.: Rotboldo, detto il Vecchio (απεβ. π. 950) από τον Οίκο των Μποζονιδών, ήταν κόμης της Προβηγκίας (και ίσως κόμης του Αβινιόν).

 Πρεσβύτερος γιος και μοναδικό άρρεν τέκνο του Μπόζο κόμη της Αρλ, κόμη της Αβινιόν, κυβερνήτη της Προβηγκίας και μαργράβου της Τοσκάνης, και της πρώτης του συζύγου, της οποίας το όνομα ή η καταγωγή είναι άγνωστα. Ο Μπόζο της Αρλ ήταν ο δεύτερος γιος του Θεοβάλδου κόμη του Αρλ, (π. 860 - 895) και της Μπέρτας των Καρολιδών (863-925), τρίτης κόρης του Λοθάριου Β΄ βασιλιά της Λοθαριγγίας και της δεύτερης συζύγου του Βαλντράντας (η Βαλντράντα αφορίστηκε, καθώς εθεωρείτο παλλακίδα, από τον πάπα Νικόλαο Α'). Ήταν ανιψιάς του Λοθάριου Α' των Φράγκων. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, οι πρόγονοι του Ρότμπολντ είναι άγνωστοι, καθώς ο Μπόζο του Αρλ είχε μόνο μία σύζυγο, τη Βίλλα της Βουργουνδίας, κόρη του Ροδόλφου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας από τη Γκουίλα της Προβηγκίας· από τη Βίλλα της Βουργουνδίας είχε μόνο τέσσερις κόρες. Δεδομένου ότι ο πατέρας του, Μπόζο κόμης του Αρλ, νυμφεύτηκε για 2η φορά το 912, είναι πιθανό ότι ο Ρότμπολντ έχασε τη μητέρα του σε νεαρή ηλικία. Λίγα είναι γνωστά για τον Ρότμπολντ: τον βρίσκουμε να αναφέρεται σε ένα έγγραφο δωρεάς από τον γιο του Μπόζο Β΄, τον αριθμό 29 του Cartoulaire de Marseille Saint-Victor Tome I, με ημερομηνία Μαρτίου του 965, στο οποίο αναφέρεται ως ο πατέρας του Μπόζο [Β΄ της Προβηγκίας] . Πιθανότατα δεν ακολούθησε τον πατέρα του, Μπόζο του Αρλ, στην Ιταλία, όταν εκείνος έγινε μαρκήσιος της Τοσκάνης το 931, όπως δεν τον βρίσκουμε ποτέ να αναφέρεται σε κάποιο έγγραφο. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία του τέλους του Ρότμπολντ, που έλαβε χώρα γύρω στο 950 . Νυμφεύτηκε μια γυναίκα, της οποίας το όνομα ή οι πρόγονοί της είναι άγνωστοι, αλλά σύμφωνα με ορισμένους ήταν η Ερμενγάρδη της Ακουιτανίας , κόρη του Γουλιέλμου Α΄ του Ευσεβούς δούκα της Ακουιτανίας και της Ενγκελμπέργκας της Προβηγκίας. Με αυτήν απέκτησε δύο παιδιά : Μπόζο Β΄ (απεβ. π. 966), κόμης του Αρλ. Γουλιέλμος (απεβ. μετά τον Μάρτιο του 965), κόμης του Αβινιόν. (Λατινικά) Annales Bertiniani. (Λατινικά) Monumenta Germaniae Historica, Scriptores, tomus III. (Λατινικά) Cartoulaire de Marseille Saint-Victor Tome I. CW Previté-Orton, «Italy in the Tenth Century», κεφ. XXI, τόμ. II ( Η ισλαμική επέκταση και η γέννηση της φεουδαρχικής Ευρώπης ) του History of the Medieval World, 1999, σσ. 662–701. Βασιλιάς της Βουργουνδίας Βασιλιάς της Αρλ Κυρίαρχοι της Προβηγκίας Μαρκήσιες της Τοσκάνης Βασιλιάς της Ιταλίας Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (στα Αγγλικά). (στα Αγγλικά).
Νεβντούρ Χανιμεφέντι

Η Νεβντούρ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα: نودر خانم) (Τούρκικα: Nevdürr Hanımefendi, 1861 - 1927) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Altici Nevdürr Hanım Efendi Hazretleri

 Η Νεβντούρ γεννήθηκε στο Μπατούμι το 1861, κόρη του Νακασβίλι Ρουστέμ Μπέη. Παντρεύτηκε τον Μουράτ το 1880 όταν ήταν ήδη κρατούμενος στο Παλάτι Τσιραγάν. Αφού βασίλευσε για τρεις μήνες, ο Μουράτ καθαιρέθηκε στις 30 Αυγούστου 1876, λόγω ψυχικής αστάθειας και φυλακίστηκε στο Παλάτι Τσιραγάν. Η Νεβντούρ στάλθηκε αρχικά στο Παλάτι Τσιραγάν ως Καλφά, αλλά ο Μουράτ της άρεσε και αποφάσισε να την πάρει ως νέα σύζυγό του. Η Νεβντούρ έμεινε χήρα στο θάνατο του Μουράτ το 1904, μετά από την οποία η δοκιμασία της στο Παλάτι Τσιραγάν έφτασε στο τέλος της. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, στάλθηκε στην Προύσα με τις Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι, Ρεμσινάς Χανιμεφέντι και Φιλιζτέν Χανιμεφέντι για μερικά χρόνια και ο μισθός της ακυρώθηκε από την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου. Στη συνέχεια πήγε να ζήσει με τη θετή κόρη της Χατιτζέ Σουλτάν, η οποία ζήτησε πολλές φορές μισθό για την Νεβντούρ, αλλά ποτέ δεν της δόθηκε. Όταν η Χατιτζέ Σουλτάν εξορίστηκε το 1924, η Νεβντούρ έπεσε σε πλήρη φτώχεια. Η Νεβντούρ Χανιμεφέντι πέθανε το 1927 στο Μπεσίκτας σε ηλικία 65/66 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Πάπας Λάνδων

Ο Λάνδων υπήρξε Πάπας Ρώμης για βραχύβια θητεία, από το 913 ως το θάνατό του, το 914. Διαδέχθηκε τον πάπα Αναστάσιο Γ΄. Δεν είχε αλλάξει το όνομά του όταν έγινε Πάπας. Η περίοδος της παποσύνης του ήταν κατά την πορνοκρατία .

 Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του. Γεννήθηκε στη Σαβίνα. Ο πατέρας του ονομαζόταν Τάινο. Ο ίδιος εξελέγη πάπας τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 913. Η εκλογή του έγινε με τη βοήθεια φίλων του, οι οποίοι ήταν ισχυροί άνδρες της εποχής. Υπήρξε ο τελευταίος πάπας που χρησιμοποίησε παπικό όνομα το οποίο δεν είχε χρησιμοποιηθεί προηγούμενα, ως τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Α΄, το 1978. Claudio Rendina. I papi. Storia e segreti. Newton Compton, Rome, 1983.
Λουίζα Ερριέττα του Νάσσαου

Η Λουίζα Ερριέττα, γερμ. Louise Henriette (7 Δεκεμβρίου 1627 - 18 Ιουνίου 1667) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Αλβέρτου Α΄, κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς. Παντρεύτηκε το 1646 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο των Χοεντσόλερν, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Κάρολος 1655-1674 Φρειδερίκος Α΄ 1657-1713, βασιλιάς της Πρωσίας Λουδοβίκος 1666-1687, παντρεύτηκε τη Λουδοβίκα Καρολίνα Ραντζίβιου Γουλιέλμος Ερρίκος 1648-1649, Αμαλία 1664, Ερρίκος 1664, απεβίωσαν σε νηπιακή ηλικία http://www.spsg.de/index.php?id=129 coloured painting of Prinzessin Luise Henriette von Oranien-Nassau, later Kurfürstin von Brandenburg
Φαιός νάνος

Ένας φαιός (καφέ) νάνος (ή καστανός νάνος) δεν είναι ούτε πλανήτης ούτε αστέρας. Χαρακτηρίζεται ως υποαστρικό σώμα και αποτελεί κατά κάποιο τρόπο έναν «αποτυχημένο αστέρα». Λόγω της πολύ μικρής του μάζας, η θερμοκρασία και η πίεση στον πυρήνα του δεν είναι αρκετά υψηλές ώστε να ξεκινήσουν ή να διατηρήσουν τις θερμοπυρηνικές αντιδράσεις. Αλλά σε αντίθεση με τους πλανήτες, ακτινοβολεί λίγο μέσω της δικής του θερμότητας. Ένας φαιός νάνος θα μπορούσε για κάποια εποχή να είχε ξεκινήσει αντιδράσεις θερμοπυρηνικής σύντηξης, αλλά να μην είχε φτάσει ποτέ σε μια σταθερή κατάσταση, με αποτέλεσμα τελικά να σβήσει.

 Οι περισσότεροι φαιοί νάνοι περιφέρονται μόνοι στο διάστημα, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι σχηματίζονται ως αστέρες και όχι ως πλανήτες. Σήμερα πιστεύεται ότι ένας φαιός νάνος πρέπει να έχει μάζα 13 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Δία και το πολύ 0,075 φορά την ηλιακή μάζα, διότι με μάζα μεγαλύτερη από αυτή οι αντιδράσεις θερμοπυρηνικής σύντηξης μπορούν να υπάρξουν για πολύ μεγάλο διάστημα. Το όριο των 13 δίιων μαζών επιλέχθηκε διότι πρόκειται για την ελάχιστη μάζα που πρέπει να έχει ένας αστέρας για να μπορεί να συντήξει υδρογόνο. Πρόκειται επίσης για το ανώτατο όριο μάζας για τα αντικείμενα που έχουν εντοπιστεί μέσω της μεθόδου της ακτινικής ταχύτητας σε τροχιά γύρω από κάποιους αστέρες. Έχει προταθεί επίσης ένας άλλος ορισμός του ορίου που διαχωρίζει πλανήτες και φαιούς νάνους, ένας φαιός νάνος διαχωρίζεται από έναν πλανήτη λόγω των μηχανισμών που οδήγησαν στον σχηματισμό του. Οι φαιοί νάνοι γεννώνται ως αποτέλεσμα κατά τόπους συμπυκνώσεων ύλης υπό βαρυτική κατάρρευση, που προκύπτουν κατά τον κατακερματισμό ενός μοριακού νέφους, ακριβώς όπως οι αστέρες, ενώ οι πλανήτες σχηματίζονται από την κατά τόπους κατάρρευση ενός δίσκου ύλης που στρέφεται γύρω από έναν αστέρα. Η ανακάλυψη ενός φαιού νάνου που περιβάλλεται από έναν πρωτοπλανητικό δίσκο αφήνει να εννοηθεί ότι ο σχηματισμός των πλανητών, φυσικά υποπροϊόντα του σχηματισμού αστέρων, είναι εφικτός και γύρω από φαιούς νάνους. Ένας φαιός νάνος χαρακτηρίζεται ψυχρός όταν έχει επιφανειακή θερμοκρασία 1.000 °C και θερμός με θερμοκρασία τουλάχιστον 2.000 °C. Η θερμότητα που εκπέμπει ένας φαιός νάνος δεν είναι πλέον παρά το κατάλοιπο του σχηματισμού του (σώμα τέτοιου τύπου δεν παράγει ενέργεια). Ένας νέος φαιός νάνος είναι επομένως κάπως θερμός, αργότερα όμως στη διάρκεια της ύπαρξης του η θερμοκρασία του θα μειωθεί αργά. Οι νέοι φαιοί νάνοι έχουν επιφανειακές θερμοκρασίες ίδιες με αυτές των πιο γηραιών αστέρων μικρής μάζας και σχεδόν δεν διαφοροποιούνται από αυτούς. Μόνο αφού περάσουν μερικά δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια έτη (εξαρτάται από τη μάζα του φαιού νάνου), οι νάνοι αυτοί θα αποκτήσουν θερμοκρασία ίση με αυτήν των ψυχρότερων αστέρων, δηλαδή γύρω στους 1.800 °Κ (1.500 °C). Όταν οι φαιοί νάνοι έχουν ηλικία αρκετών δισεκατομμυρίων ετών, έχουν επιφανειακή θερμοκρασία που κυμαίνεται από 400 °Κ έως 1.000 °Κ (120 °C έως 700 °C). Οι φαιοί νάνοι δεν παρατηρούνται εύκολα, εφόσον εκπέμπουν μόνο μικρή ποσότητα υπέρυθρης ακτινοβολίας. Οι επιστήμονες μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Υποκαφέ νάνος
1101 Κληματίς

Η Κληματίς (Clematis) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,565. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο γένος φυτών.

 Η μέση διάμετρος της Κληματίδος εκτιμάται σε 37,86 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1124. Η Κληματίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 41 λεπτά ή (σύμφωνα με δημοσίευση του 2010) μία φορά κάθε 34 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφη. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαρία δε Παδίγια

H Μαρία, ιοπαν. Maria (π. 1334 - Ιούλιος 1361) από τον Οίκο της Παδίγια (Padilla) ήταν ευγενής, κόρη του κυρία της Βιγιαγέρα και έγινε ερωμένη του βασιλιά της Καστίλης.

 Ήταν κόρη του Χουάν Γκαρθία δε Παδίγια (απεβ. 1348-51) 1ου κυρίου της Βιγιαγέρα και της Μαρίας Γκονθάλεθ δε Ενεθτρόθα (απεβ, 1356). Θείος της ήταν ο Χουάν Φερνάντεθ δε Ενεθτρόθα, ευνοούμενος του βασιλιά το διάστημα 1354-59, όταν έχασε την εύνοια ο Ιωάννης-Αλφόνσος κύριος του Αλμπουρκέρκε. Έγινε ο μεσάζων για μία φανερή συγχώρηση του Φαδρίκ-Αλφόνσο κυρίου του Άρο, ετεροθαλούς αδελφού του βασιλιά. Ήταν αδελφή του Ντιέγκο Γκαρθία δε Παδίγια μεγάλου μαγίστρου του Τάγματος της Καλατράβα. Η οικογένεια της Μαρίας, που τα μέλη της ήταν μέλη των ευγενών της επαρχίας, προερχόταν από το την Παδίγια δε Αβάχο, κοντά στο Καστροχέριθ στην επαρχία Μπούργος. Περιγράφεται από τους χρονικογράφους της εποχής της ως πολύ ωραία, έξυπνη και μικρόσωμη. Έγινε η ερωμένη του Πέτρου των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνα: (νόθη) Βεατρίκη γενν. 1354. (νόθη) Κωνσταντία 1354-1394, παντρεύτηκε τον Ιωάννη 1ο δούκα του Λάνκαστερ, διεκδικητή της Καστίλης. Αικατερίνη του Λάνκαστερ 1373-1418, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης. (νόθη) Ισαβέλλα 1355-1392, παντρεύτηκε τον Εδμόνδο 1ο δούκα της Υόρκης (αδελφό του Ιωάννη δούκα του Λάνκαστερ). (νόθος) Αλφόνσος απεβ. 3 ετών. Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla (in Spanish). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. OCLC 11366237. Estepa Díez, Carlos (2003). Las Behetrías Castellanas, Vol. I (in Spanish). Junta de Castilla y León, Consejería de Cultura y Turismo. ISBN 84-9718-117-4. Fernández-Ruiz, César (1965). "Ensayo histórico-biográfico sobre D. Pedro de Castilla y Dª María de Padilla. El Real Monasterio y el Palacio de Astudillo: recuerdo de un gran amor". Publicaciones de la Institución Tello Téllez de Meneses (in Spanish). Institución Tello Téllez de Meneses (24): 17–62. ISSN 0210-7317.
Πορθμός Τατάρων

Ο Πορθμός Τατάρων ή και Κόλπος Τατάρων (ρωσικά: Татарский пролив Τατάρσκι πραλίβ και αγγλικά: Tatar Strait ή Gulf of Tartary) είναι ένας στενός πορθμός στον ΒΔ. Ειρηνικό ωκεανό. Εκτείνεται μεταξύ της νήσου Σαχαλίνης (ανατολικά) και της ρωσικής ασιατικής χερσονήσου δυτικά, κατά διεύθυνση Β-Ν. Το εύρος (πλάτος) του πορθμού ξεκινά από 342 χιλιόμετρα και φθάνει στο ελάχιστο τα 7 χλμ., το δε μήκος του είναι περίπου 632 χλμ. και το βάθος του δεν υπερβαίνει τα 210 μέτρα, με ελάχιστο στο στενότερο σημείο περίπου τα 4,5 μέτρα.Ο Πορθμός Τατάρων συνδέει τη θάλασσα της Ιαπωνίας (νότια) με την Οχοτσκική θάλασσα (βόρεια). Οι παράκτιες λιμενικές εγκαταστάσεις του πορθμού αυτού λειτουργούν από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο εμποδιζόμενες τον υπόλοιπο χρόνο από τους πάγους.

 Η ονομασία του πορθμού αυτού δόθηκε από τους Ευρωπαίους θαλασσοπόρους εξερευνητές που έφθασαν στη περιοχή περί τον 18ο αιώνα, έχοντας υπόψη τη γενικότερη ονομασία των κατοίκων των ανατολικών ακτών της ΒΑ. Ασίας, Σιβηρίας, Μαντζουρίας κλπ. τους Τατάρους. Πρώτος Ευρωπαίος θαλασσοπόρος που έφθασε στη περιοχή αυτή ήταν ο Γάλλος σπουδαίος θαλασσοπόρος εξερευνητής Λα Περούζ το 1787, ο οποίος φέρεται να έκανε με τη βοήθεια εξάντα και πυξίδας τη πρώτη χαρτογράφηση του πορθμού, μελετώντας τις ακτές και ονοματίζοντάς τον. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, έφθασε ο επίσης Γάλλος πλοίαρχος Ερρίκος Ραινιέ, ο οποίος, κατευθυνόμενος από τον λιμένα Αλεξαντρόφσκ (Σαχαλίνη) προς την Ιαπωνία, διέπλευσε τον πορθμό στις 5 Αυγούστου του 1876. Το ιαπωνικό όνομα Μαμίγια δόθηκε προς τιμή του ομώνυμου Ιάπωνα εξερευνητή που διήλθε από αυτόν το 1808, ενώ το ρωσικό όνομα Νεβελσκόι δόθηκε προς τιμή του Ρώσου εξερευνητή που διήλθε την περιοχή το 1848, για το βόρειο τμήμα του πορθμού, ενώ το υπόλοιπο αναφέρεται με το ευρωπαϊκό όνομα Τατάρσκα. Παράλληλα με τις προηγούμενες ονομασίες ο πορθμός είναι επίσης γνωστός και ως Στενό Σαχαλίνης. Στις 15 Δεκεμβρίου του 1952 στο θαλάσσιο χώρο του Πορθμού Τατάρων χάθηκε το ρωσικό υποβρύχιο S-117 με όλο το 47μελές πλήρωμά του. Τα αίτια της ναυτικής αυτής τραγωδίας δεν διευκρινίστηκαν. Πιθανότερο θεωρείται να οφείλονταν σε σύγκρουση με πλοίο επιφανείας, ενώ κατ΄ άλλους σε πρόσκρουση σε θαλάσσια νάρκη. Στις 1 Σεπτεμβρίου του 1983, κοντά στη νήσο Μονερόν, που βρίσκεται ανατολικά της νότιας εισόδου του πορθμού, καταρρίφθηκε από ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος το κορεατικό επιβατικό αεροσκάφος της πτήσης KAL 007 που για άγνωστους λόγους αποκλίνοντας της πορείας του είχε εισέλθει σε απαγορευτικό τομέα του ρωσικού εναέριου χώρου παρασύροντας στο θάνατο τους 269 επιβαίνοντες αυτού (πλήρωμα και επιβάτες). Το περιστατικό αυτό συγκίνησε την τότε διεθνή κοινή γνώμη, δημιούργησε ανησυχίες για την ασφάλεια των αεροπορικών συγκοινωνιών, ενώ δυσχέρανε ακόμη περισσότερο τις ήδη τεταμένες διεθνείς σχέσεις της περιόδου του ψυχρού πολέμου. Μια παλαιότερη ιδέα κατασκευής υποθαλάσσιας σήραγγας στο πορθμό Τατάρων δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Η δε συγκοινωνία μεταξύ της ασιατικής ακτής και της νήσου Σαχαλίνης καλύπτει πορθμειακή γραμμή μεταξύ των λιμένων Βανίνο και Μαγκαντάν προς Σαχαλίνη. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.57ος, σελ.8.
Μαρία της Σαβοΐας (1411-1469)

H Μαρία, ιταλ. Maria di Savoia (1411 - 1469) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Αμεδαίου Η΄ κόμη, μετά δούκα της Σαβοΐας (αντίπαπα ως Φήλιξ Ε΄) και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον Φιλίππο-Μαρία δούκα του Μιλάνου ως η δεύτερη σύζυγός του. Ο Φιλίππο-Μαρία αντιπαθούσε την πρώτη σύζυγό του Βεατρίκη Λάσκαρις ντι Τέντα, την κατηγόρησε για μοιχεία και την αποκεφάλισε. Έτσι νυμφεύτηκε μετά τη Μαρία για να αποκτήσει διάδοχο, αλλά ούτε από αυτή απέκτησε παιδιά. Τελικά τον διαδέχθηκε η νόθη κόρη του Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι. Παντρεύτηκε το 1428 τον Φιλίππο-Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Thevet, André (2010). Portraits from the French Renaissance and the Wars of Religion. Translated by Benson, Edward. Truman State University Press. Wilkins, David G.; Wilkins, Rebecca L. (1996). The Search for a Patron in the Middle Ages and the Renaissance. E. Mellen Press.
Μάινχαρτ Β΄ της Γκορίτσια

Ο Μάινχαρτ Β΄, γερμ. Meinhard II (π. 1160 - 1231) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1220-1231). Έγινε επίτροπος (vogt, reeve) του πατριαρχείου της Ακουλέια.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη της Γκορίτσια και της Αδελαΐδας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Σέγιερν-Ντάχαου-Βάλλεϋ. Έγινε γνωστός όταν έλαβε μέρος στη Σταυροφορία του 1197, που οργάνωσε ο Ερρίκος ΣΤ΄ των Χοεντάουφεν της Γερμανίας. Ήταν παρών όταν απεβίωσε ο φίλος του Φρειδερίκος Α΄ των Μπάμπενμπερκ δούκας της Αυστρίας το 1198 στην Άκρα. Το 1220 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια. Απεβίωσε το 1231 σε ηλικία 71 ετών και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Μάινχαρτ Γ΄ κόμης της Γκορίτσια, που το 1253 ως σύζυγος της Αδελαΐδας κληρονόμησε την κομητεία του Τυρόλου (και έγινε ο Μάινχαρτ Α΄ κόμης του Τυρόλου). Νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούντε, κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Πάιλσταϊν, από τον Οίκο των Ζηγκχαρτιδών. Έπειτα ο Μάινχαρτ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα. Τέλος έκανε τρίτο γάμο με μία κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Τυρόλου. Η ανιψιά της Αδελαΐδα κόμισσα του Τυρόλου παντρεύτηκε τον ανιψιό τού Μάινχαρτ Β΄, τον Μάινχαρτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και από τότε το Τυρόλο πέρασε στον Οίκο της Γκορίτσια. Από τα αρκετά τέκνα του, κανέναν δεν επέζησε της ενηλικίωσης. Baum, Wilhelm (2000). Die Grafen von Görz in der europäischen Politik des Mittelalters. Kitab. ISBN 978-3902005045. Juritsch, Georg (1894). Geschichte der Babenberger und ihrer Länder, 976-1246. Innsbruck: Wagnerschen Universitätsbuchhandlung. Pizzinini, Meinrad (2015). Die Grafen von Görz. Haymon Verlag. ISBN 978-3852187013.
Αϊσέ Σουλτάνα (σύζυγος του Μουράτ Δ')

Η Χασεκί Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عایشه سلطان‎) (Τούρκικα: Haseki Ayşe Sultan, 1614-1680) ήταν η σύζυγος του Σουλτάνου Μουράτ Δ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η μοναδική Χασεκί Σουλτάν του.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Ayşe Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Για την ζωή της Αϊσέ δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες, ούτε για το που γεννήθηκε, ούτε από που κατάγεται, αλλά ούτε και πως βρέθηκε στο χαρέμι του Μουράτ Δ΄. Το μόνο στοιχείο που είναι γι' αυτήν γνωστό είναι ότι το πραγματικό της όνομα ήταν Αϊσέ. Υπάρχει μια καταγραφή με την παρουσία της Αϊσέ, ως η μοναδική Xασεκί Σουλτάν του Μουράτ, μέχρι το τέλος δεκαεπταετής της βασιλείας του, και μέχρι την έλευση και δεύτερης Χασεκί Σουλτάν χωρίς όμως αυτό να είναι η αλήθεια. Το 1633 ο Μουράτ έθεσε ως μισθό στην Αϊσέ, 2.000 Aspers, όπου παρέμεινε καθ 'όλη την διάρκεια της βασιλείας του. Η αύξηση αυτή πιθανότατα συνδέεται με τη γενική αύξηση των υποτροφιών σε όλο το παλάτι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουράτ, που περιγράφεται από τον Κότσι Μπέη, και συνοδεύτηκε και με την σημαντική αύξηση του χαρεμιού. Αυτές οι αλλαγές ήταν πιθανώς μια πτυχή της ισχυρής προσωπικότητας του Μουράτ, αφότου πήρε στα χέρια του, τον έλεγχο της κυβέρνησης μετά από εννέα χρόνια της αντιβασιλείας της μητέρας του Κιοσέμ Σουλτάν. Ξεκίνησε με μισθό των 2.000 Aspers την ημέρα, ενώ η δεύτερη χασεκί του Μουράτ, έπαιρνε, 2571 Aspers την ημέρα. Επτά μήνες αργότερα, ωστόσο, ο μισθός της δεύτερης χασεκί του Μουράτ μειώθηκε σε 2.000 Aspers, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατο του Μουράτ. Η Αϊσέ γέννησε τον πρώτο της παιδί σε ηλικία 13 ετών το Ηγεμόνα Αχμέτ το 1627, μαζί με τον Μουράτ απέκτησαν συνολικά 9 παιδιά: τον Ηγεμόνα Αχμέτ (1627-1628) την Γκεβχερχάν Σουλτάν (1630-?) την Χανζαντέ Σουλτάν (1631-1675) τον Ηγεμόνα Σουλεϊμάν (1632-1635) τον Ηγεμόνα Μεχμέτ (1633-1637) την Ισμιχάν Καγιά Σουλτάν (1633-1659) την Σαφιγιέ Σουλτάν (1634-1685) τον Ηγεμόνα Αλαντίν (1635-1637) την Ρουκιγιέ Σουλτάν (1639-1716)Η Αϊσέ πέθανε στο Εσκί Σαράϊ το 1680 σε ηλικία 66 ετών. Anthony Dolphin Alerson (1956). The Structure of the Ottoman Dynasty. Clarendon Press. Leslie P. Peirce (1993). The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire. Oxford University Press. pp. 106–107. ISBN 978-0-195-08677-5. Ahmed Akgündüz, Said Öztürk (2011). Ottoman History: Misperceptions and Truths. Oxford University Press. ISBN 978-9-090-26108-9. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback). Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
Πουτοράνα

Το Οροπέδιο Πουτοράνα (ρωσικά: Плато Путорана), γνωστό και ως τα Όρη Πουτοράνα ή απλά Πουτοράνα, είναι μια ορεινή περιοχή στη Ρωσική Ομοσπονδία. Είναι ένας μεγάλος ορεινός όγκος ή οροπέδιο που διασχίζεται από οροσειρές. Ο πλησιέστερος μεγάλος οικισμός είναι το Νορίλσκ, όπου περιορίζει τα ταξίδια από το εξωτερικό. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Άλυκελ. Η περιοχή των βουνών περιέχει μερικά από τα μεγαλύτερα γνωστά κοιτάσματα νικελίου στον κόσμο.

 Το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Πουτοράνα, που ιδρύθηκε το 1988 και διοικείται από το Νορίλσκ, αποτελεί έναν προστατευόμενο βιότοπο που καλύπτει περίπου 1.887.251 εκτάρια με ζώνη ασφαλείας 1.773.300 εκταρίων. Δημιουργήθηκε για να προστατεύσει το μεγαλύτερο κοπάδι άγριων ταράνδων στον κόσμο, καθώς και τα σιβηρικά μεγαλοκέρατα πρόβατα. Τον Ιούλιο του 2010, το Καταφύγιο Πουτοράνα εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως «ένα πλήρες σύνολο υποαρκτικών και αρκτικών οικοσυστημάτων σε μια απομονωμένη οροσειρά, που περιλαμβάνει παρθένα βόρεια δάση, δασική τούνδρα, τούνδρα και οικοσυστήματα αρκτικής ερήμου, καθώς και οικοσυστήματα ανέγγιχτων κρύων νερών λιμνών και ποταμών». Τα ορυκτά του Οροπεδίου περιλαμβάνουν πυριγενή πετρώματα βασάλτη, μεταλλεύματα σιδήρου (μαγνητίτης και αιματίτης), πυριτικά άλατα (πρενίτης, ζεόλιθος), απατίτες, περοβσκίτες και μεταλλεύματα χαλκού και νικελίου με υψηλό βαθμό κορεσμού. Οι φυσικοί πόροι παρουσιάζονται από άφθονο νερό και γαιάνθρακα.
Νιφάδα του Κοχ

Η νιφάδα του Κοχ είναι μία από τις πρώτες καμπύλες φράκταλ που περιγράφηκαν, πολύ πριν ο όρος «φράκταλ» επινοηθεί από τον Μπενουά Μάντελμπροτ. Εφευρέθηκε το 1904 από τον Σουηδό μαθηματικό Χέλγκε φον Κοχ.

 Μπορεί να δημιουργηθεί από ένα τμήμα γραμμής τροποποιώντας αναδρομικά κάθε τμήμα γραμμής ως εξής: Διαχωρίζουμε το ευθύγραμμο τμήμα σε τρία τμήματα ίσου μήκους. Κατασκευάζουμε ένα ισόπλευρο τρίγωνο με βάση το μέσο τμήμα από το πρώτο βήμα. Αφαιρούμε το δεξιό τμήμα που ήταν η βάση του τριγώνου στο δεύτερο βήμα.Μετά από αυτά τα τρία βήματα, το προκύπτον αντικείμενο έχει σχήμα παρόμοιο με τη διατομή ενός καπέλου μάγισσας. Η καμπύλη του Κοχ είναι η ένωση των κορυφών των πολυγωνικών γραμμών που προκύπτουν όταν τα παραπάνω βήματα επαναλαμβάνονται επ' αόριστον. Μια επέκταση της έννοιας της διάστασης επιτρέπει να αποδοθεί στην καμπύλη Koch μια φράκταλ (μη ακέραια) διάσταση της οποίας η τιμή είναι d = ln ⁡ 4 ln ⁡ 3 ≈ 1 , 26 {\displaystyle d={\frac {\ln 4}{\ln 3}}\approx 1{,}26} Η καμπύλη του Κοχ είναι ένα παράδειγμα καμπύλης που είναι συνεχής, αλλά δεν μπορεί να διαχωριστεί σε κάθε σημείο της. Μπορούμε να θεωρήσουμε τη νιφάδα του Κοχ ως τον ελκυστή μιας οικογένειας συστολών, γεγονός που μας επιτρέπει να αποδείξουμε, για παράδειγμα, ότι είναι ένα συμπαγές του R². Η νιφάδα του Κοχ δημιουργείται με τον ίδιο τρόπο όπως και το προηγούμενο φράκταλ, ξεκινώντας με ένα ισόπλευρο τρίγωνο αντί για μια ευθεία γραμμή και κάνοντας τις αλλαγές προσανατολίζοντας τα τρίγωνα προς τα έξω. Για ένα αρχικό τρίγωνο (βήμα 0) περιμέτρου p, η περίμετρος της νιφάδας στο βήμα n είναι (4/3)np. Μπορούµε επίσης να ξεκινήσουµε µε ένα εξάγωνο και να εργαστούµε προσανατολίζοντας τα τρίγωνα προς τα µέσα. Και στις δύο περιπτώσεις, μετά από μερικές επαναλήψεις λαμβάνουμε ένα σχήμα που θυμίζει κανονική νιφάδα χιονιού. Όπως και η καμπύλη, η χιονονιφάδα Koch έχει άπειρο μήκος και πεπερασμένο εμβαδόν. Αυτό είναι ίσο με τα 8/5 του εμβαδού του αρχικού τριγώνου, λόγω της κατασκευής μόλις 3 τριγώνων στο πρώτο στάδιο. Είναι δυνατή η επίστρωση του επιπέδου μόνο με τη χρήση αντιγράφων της νιφάδας του Κοχ σε δύο διαφορετικά μεγέθη. Ακολουθώντας την ιδέα του von Κοχ, έχουν επινοηθεί διάφορες παραλλαγές, λαμβάνοντας υπόψιν ορθές γωνίες ("τετραγωνική"), άλλες γωνίες (" φράκταλ του Σεζάρο") ή επεκτάσεις σε υψηλότερες διαστάσεις ("σφαιρική νιφάδα", "επιφάνεια Κοχ"). (2000) "von Koch Curve", efg's Computer Lab στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε 20 July 2017) The Koch Curve poem by Bernt Wahl, Wahl.org. Retrieved 23 September 2019. Weisstein, Eric W., "Koch Snowflake" από το MathWorld. Application of the Koch curve to an antenna A WebGL animation showing the construction of the Koch surface, tchaumeny.github.io. Retrieved 23 September 2019. «A mathematical analysis of the Koch curve and quadratic Koch curve» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 26 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2011. Αυτοομοιότητα Σύνολο Μάντελμπροτ Σύνολο Julia Οικοδομήσιμο Σύμπαν
Η πανούκλα του Χορού του 1518

Η χορευτική πανούκλα (ή επιδημία χορού) του 1518 ήταν μια περίπτωση μανίας χορού που συνέβη στο Στρασβούργο, στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τον Ιούλιο του 1518, όταν 50 με 400 άνθρωποι αναφέρεται ότι χόρευαν για μέρες.

 Το ξέσπασμα της επιδημίας συνέβη τον Ιούλιο του 1518 όταν μια γυναίκα άρχισε να χορεύει ένθερμα σε έναν δρόμο στο Στρασβούργο.Σημειώσεις γιατρών, κηρύγματα καθεδρικών ναών, τοπικά και περιφερειακά χρονικά, ακόμη και σημειώσεις που εκδίδονται από το δημοτικό συμβούλιο του Στρασβούργου αναφέρουν ξεκάθαρα ότι τα θύματα χόρευαν. Το γιατί δεν είναι γνωστό.Ιστορικές πηγές συμφωνούν ότι ξεκίνησε το ξέσπασμα του χορού από μια γυναίκα η οποία άρχισε να χορεύει, και την οποία ακολούθησαν μια ομάδα κυρίως νεαρών γυναικών. Ο χορός δε φάνηκε να σταματάει. Διήρκεσε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που προσέλκυσε την προσοχή του δικαστή και του επισκόπου του Στρασβούργου μέχρι που ορισμένοι γιατροί παρενέβησαν και έβαλαν τους πληγέντες σε νοσοκομείο. Συμβάντα παρόμοια με αυτά λέγεται ότι έχουν συμβεί καθ 'όλη τη διάρκεια της μεσαιωνικής εποχής, συμπεριλαμβανομένου του 11ου αιώνα στο Kölbigk Saxony, όπου πιστεύεται ότι τέτοια γεγονότα συνέβησαν ως συνέπεια δαιμονικής κατοχής ή θεϊκής κρίσης. Τον 15ο αιώνα στην Απουλία της Ιταλίας μια γυναίκα δαγκώθηκε από ταραντούλα, το δηλητήριο της οποίας έκανε τη γυναίκα να χορεύει σπασμωδικά. Ο μόνος τρόπος για να θεραπεύσει το δάγκωμα ήταν ο χορός που περιλαμβάνει πολύ κούνημα του σώματος, σε συνδυασμό με το σωστό είδος μουσικής. Αυτή ήταν μια αποδεκτή θεραπεία από μελετητές όπως ο Athanasius Kircher.
Γιώργος Αλισάνογλου

Ο Γιώργος Αλισάνογλου (Καβάλα το 1975) είναι ποιητής, μεταφραστής και εκδότης (ιδρυτής των εκδόσεων Σαιξπηρικόν). Σπούδασε κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις διεθνείς σχέσεις και στην κοινωνική πολιτική. Ζει στη Θεσσαλονίκη. Τον Νοέμβριο του 2005 ίδρυσε και από τότε διευθύνει τις εκδόσεις και το βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν. Ποίησή του εχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, συμπεριλαμβάνεται σε ανθολογίες, ενώ έχει λάβει μέρος σε διάφορα φεστιβάλ και συμπόσια ποίησης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 Ποιητικές συλλογές Άηχες κραυγές, εκδ. Κατσάνος, 2001 Ακάνθινη πόλη, εκδ. Κατσάνος, 2006 Συνέδριο Αναισθησιολογίας, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2007 (μαζί με τον Ν. Αργυρόπουλο και την Α. Χασάνδρα) Το παντζάρι και ο διάβολος, εκδ. Τυπωθήτω – Λάλον ύδωρ, 2008 Jesu Christiana – Μια μελλοντική προσευχή, εκδ. Μαγικό κουτί, 2011 ERO(S)» 7 βήματα / 7 λεύγες εντός, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2012 Πρός αυτή την αλόγιστη κατεύθυνση, eκδ. Σαιξπηρικόν, 2013 (μαζί με τον Δ. Δημητριάδη)Παιχνιδότοπος, εκδ. Κίχλη, 2016 (δανική έκδοση Legestue, Det poetisk bureau, 2017, γαλλική έκδοση Aire de jeux, Desmos, 2018)Κυψέλες, εκδ. Κίχλη, 2021 Μεταφράσεις Charles Bukowski, Ο Μπουκόβσκι για τον Μπουκόβσκι, Σαιξπηρικόν, 2008 Jim Morrison, Μια αμερικάνικη προσευχή, Κατσάνος, 2007 Madrugada, Κατσάνος, 2005 Pink Floyd: Is There Anybody Out There? (συλλογικό έργο), μετάφραση και επιμέλεια, Κατσάνος, 2003
Πύργος Τηλεόρασης του Μπακού

Ο Πύργος Τηλεόρασης του Μπακού, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1996, είναι πύργος τηλεπικοινωνιών στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Με ύψος 310 m, είναι το ψηλότερο κτίσμα στο Αζερμπαϊτζάν και το ψηλότερο κτίριο από ενισχυμένο σκυρόδεμα στην περιοχή της Καυκασίας. Ο Πύργος αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα του Μπακού, ενώ εμφανίζεται συχνά σε ταινίες που γυρίστηκαν στην πόλη.

 Ο Πύργος Τηλεόρασης κατασκευάστηκε κατόπιν απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης μετά από εντολή του Υπουργείου Επικοινωνιών της χώρας. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1979, με την ολοκλήρωση να αναμένεται το 1985 σύμφωνα με το σχέδιο κατασκευής. Μετά την επιστροφή του Χεϊντάρ Αλίγιεφ στην εξουσία το 1993, η κατασκευή του πύργου συνεχίστηκε, με την τελετή εγκαινίων να γίνεται το 1996.Το 2008 εγκαινιάστηκε ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο στον 62ο όροφο (175 m). http://www.emporis.com/building/azeritvtower-baku-azerbaijan https://structurae.net/structures/data/index.cfm?ID=20016078 http://skyscraperpage.com/diagrams/?buildingID=2284
Βασίλι Πολένοφ

Ο Βασίλι Ντμίτριεβιτς Πολένοφ (Васи́лий Дми́триевич Поле́нов, 1 Ιουνίου 1844 – 18 Ιουλίου 1927) ήταν Ρώσος ζωγράφος, σημαντικός τοπιογράφος της ρωσικής φύσης. Ήταν μέλος της ομάδας των «Περιπλανώμενων» και από τους πρωταγωνιστές της Κοινότητας του Αμπράμτσεβο.

 Ο Βασίλι Πολένοφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και σπούδασε ζωγραφική στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών από το 1863 ως το 1871. Πήρε μέρος στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877 – 1878), ως πολεμικός καλλιτέχνης. Μετά την επιστροφή του από το πολεμικό μέτωπο, συνδέθηκε με την ομάδα των «Περιπλανώμενων» (Peredvizhniki), παίρνοντας μέρος στις περιοδεύουσες εκθέσεις τους. Τα έργα του προκάλεσαν το θαυμασμό του ανθρωπιστή και συλλέκτη έργων τέχνης Πάβελ Τρετιακόφ (Pavel Tretyakov), ο οποίος απέκτησε πολλά από αυτά για την πλούσια πινακοθήκη του. Ο Πολένοφ εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης το 1893, ενώ ονομάστηκε «Καλλιτέχνης της Λαϊκής Δημοκρατίας» το 1926. Για πολλά χρόνια προγύμναζε νεαρούς ζω γράφους στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Ως καθηγητής της Σχολής στις δεκαετίες 1880 και 1890 επηρέασε μια γενιά Ρώσων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν ο Ισαάκ Λεβιτάν και ο Κονσταντίν Κορόβιν. Πέθανε στο Πολένοβο (Polenovo), κοντά στην Ταρούζα (Tarusa), το 1927, σε ηλικία 83 ετών. Ο Βασίλι Πολένοφ ασχολήθηκε κατά καιρούς με συνθέσεις στο πνεύμα του Ακαδημαϊσμού, αντλώντας τη θεματογραφία του από την ευρωπαϊκή ιστορία ή από βιβλικές ιστορίες. Κυριότατα όμως ήταν αφοσιωμένος σε όλη σχεδόν τη ζωή του στη ζωγραφική τοπίου, επιχειρώντας να προσδώσει ποιητικές ευαισθησίες στη ψυχή της ρωσικής φύσης. Ο Πολένοφ ήταν υπαιθριστής ζωγράφος και το έργο του άσκησε σημαντική επιρροή στην εξέλιξη της ρωσικής τοπιογραφίας. Συνδύαζε τη φρεσκάδα του χρώματος, που αντλούσε στο καθαρό ύπαιθρο (plein air), με την εσώτερη ευαισθησία της ανθρώπινης ψυχής. Η αισθητική αυτή αντανακλάται στα έργα του «Στο πάρκο: Το χωριό Veuilles στη Νορμανδία» (1874), «Μοσχοβίτικη αυλή» (1878), «Ο κήπος της γιαγιάς» (1878) και «Κατάφυτη λιμνούλα» (1879). Το αριστούργημα όμως του Πολένοφ έχει ακαδημαϊκό χαρακτήρα: «Ο Χριστός και η γυναίκα που συνελήφθη για μοιχεία» (1888, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), βασισμένο σε σχεδιάσματα από τα ταξίδια του στη Μέση Ανατολή και την Ελλάδα. Στον πίνακά του αυτόν επιχειρείται μια ενδιαφέρουσα απόπειρα να ανανεώσει την εικονική τεχνική της ακαδημαϊκής τέχνης. Στο ίδιο ακαδημαϊκό ύφος είναι και η ιστορική σύνθεσή του « Η σύλληψη Ουγενότου» (1875), όπως και η βιβλική διήγηση «Η ανάσταση της κόρης του Ιαέρειου» (1871). Εμπνευσμένα από την Ελλάδα είναι τα έργα του «Παρθενών. Ναός της Παρθένου Αθηνάς» (1881 – 1882) και «Ερέχθειον. Η Στοά των Καρυάτιδων» (1882, Πινακοθήκη Τρετιάκοφ, Μόσχα). «The Russian Museum (A pictorial Guide)», p. 86 & 88, Palace Editions, Αγία Πετρούπολη, 2005 Χέρμπερτ Ρηντ: "Λεξικό Εικαστικών Τεχνών" (ελληνική έκδοση), λήμμα «Πολένοφ, Βασίλι», σελ.267, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ ΕΠΕ, Αθήνα, 1986. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vasiliy Polenov στο Wikimedia Commons
Αγγελόκαστρο Κέρκυρας

Το Αγγελόκαστρο είναι ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά κάστρα της Ελλάδας. Βρίσκεται στο νησί της Κέρκυρας στην κορυφή της υψηλότερης αιχμής της ακτής του νησιού στη βορειοδυτική ακτή κοντά στην Παλαιοκαστρίτσα και πάνω στην άκρη της κορυφής της απότομης πλαγιάς.Η προέλευση του ονόματός του δεν είναι απολύτως σαφής, μερικοί ιστορικοί αναφέρουν ότι το 1214 ο Μιχαήλ Α΄ ο Κομνηνός, δεσπότης της Ηπείρου κατέλαβε την Κέρκυρα και μετά από το θάνατό του, ο Μιχαήλ Β' ο Κομνηνός, οχύρωσε την περιοχή χτίζοντας το κάστρο και του έδωσε το όνομα του πατέρα του: Αγγελόκαστρο.Σήμερα το κάστρο, αν και εσφαλμένα, ονομάζεται και Κάστρο του Αρχάγγελου Μιχαήλ.

 Επειδή η τοποθεσία του κάστρου βρίσκεται σε σημαντική στρατηγική θέση, το Αγγελόκαστρο έπαιξε σημαντικό ρόλο για την τύχη του νησιού για πολλούς αιώνες. Σε εποχές ειρήνης ήταν επίσης κέντρο εμπορίου και ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών το 1997 από την Εταιρεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων της Κέρκυρας, δύο αρχαίοι χριστιανικοί τάφοι ανακαλύφτηκαν στην άκρη της ακρόπολης, επιδεικνύοντας ότι η περιοχή κατοικείτο από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο (5ος-7ος αι. μ.Χ.). Στο 1272 ο Giordano di San Felice πήρε την κυριότητα του φρουρίου για λογαριασμό του Καρόλου Α ' της Νάπολης βασιλιά των Ανδηγαυών. Οι Ανδηγαυοί κατέλαβαν την Κέρκυρα 1267-1386 και ένα έγγραφο που σχετίζονται με την εξαγορά τους από το φρούριο είναι η πρώτη γραπτή απόδειξη που βεβαιώνουν την ύπαρξη του κάστρου. Το 1386, μετά το βίαιο θάνατο του βασιλιά Καρόλου ΙΙΙ της Νάπολης, οι επιβαίνοντες του κάστρου, ακόμα και οι πιστοί στον διάδοχο βασιλιά Ladislaus της Νάπολης, αντιστάθηκαν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην ενετική εξαγορά. Το Αγγελόκαστρο θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά αρχιτεκτονικά λείψανα των Ιονίων Νήσων, μαζί με τέσσερις άλλες οχυρώσεις της Κέρκυρας, όπως το Γαρδίκι, το Κάστρο Κασσιώπης που χτίστηκε από Ανδηγαυούς.
Εικοστή πρώτη δυναστεία Φαραώ

Η Εικοστή πρώτη δυναστεία Φαραώ (επίσης Δυναστεία XXI και 21η Δυναστεία) συνήθως κατατάσσεται ως η πρώτη Δυναστεία της Τρίτης μεταβατικής περιόδου της αρχαίας Αιγύπτου, και διήρκησε από το 1069 ως το 945 π.Χ.

 Μετά τη βασιλεία του Ραμσή Γ΄, ακολούθησε μια μακρά, αργή πτώση της βασιλικής εξουσίας. Οι φαραώ της Εικοστής πρώτης Δυναστείας βασίλεψαν από την Τάνιδα, αλλά ήταν κυρίως ενεργοί στην Κάτω Αίγυπτο την οποία ήλεγχαν. Αυτή η Δυναστεία ονομάζεται Τανιτική εξαιτίας της πολιτικής της πρωτεύουσας που ήταν η Τάνις. Εν τω μεταξύ, οι Αρχιερείς του Άμμωνα στις Θήβες ουσιαστικά ήταν οι φαραώ της Μέσης και Άνω Αίγυπτου σε όλα εκτός από το όνομα. Ο Μανέθων αναφέρει ότι η 21η Δυναστεία διήρκησε 130 χρόνια. Jaroslav Černý, Studies in the Chronology of the Twenty-First Dynasty, JEA 32 (1946), 24-30
Αλεξάνδρα Τσιάβου

Η Αλεξάνδρα Τσιάβου (γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1985) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της κωπηλασίας και χάλκινη ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του διπλού σκιφ ελαφρών βαρών κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.

 Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1985 στην Ηγουμενίτσα όπου και ανατράφηκε και έλκει την καταγωγή της από τη Βρυσέλλα Θεσπρωτίας. Κόρη αγρότη και δασκάλας, ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τον αθλητισμό, αρχικά με την ενόργανη γυμναστική, την οποία όμως αναγκάστηκε να εγκαταλείψει λόγω ύψους. Το 1998 αρχίζει την ενασχόλησή της με την κωπηλασία έπειτα από πρόταση του μετέπειτα προπονητή της, στους γονείς της. Είναι απόφοιτη της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και είχε διατελέσει αναπληρώτρια δασκάλα σε δημοτικό σχολείο της Αιτωλοακαρνανίας, θέση την οποία εγκατάλειψε το 2008 λόγω αυξημένων αθλητικών υποχρεώσεων. To 1998 εντάχτηκε στις τάξεις του Δ.Ν.Ο. Ηγουμενίτσας και το 2001 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων - Νεανίδων που διεξήχθη στο Ντούισμπουργκ της Γερμανίας στο αγώνισμα του τετραπλού σκιφ ( κατηγορία JW4x ) καταλαμβάνοντας μαζί με τις συναθλήτριές της, την δωδέκατη θέση. Το 2003 συμμετείχε στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας, στο αγώνισμα της τετράκωπoυ άνευ πηδαλιούχου ( JW4- ) και κατετάγη στην πέμπτη θέση. Η πρώτη σημαντική διάκριση για την Τσιάβου ήρθε το 2006 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U 23 στο Βέλγιο, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση στο μονό σκιφ ελαφρών βαρών ( BLW1x ). Την ίδια χρονιά κατέκτησε στο Ήτον της Βρετανίας το χάλκινο μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών ( LW2x ), στα πλαίσια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ενώ το 2007 ήρθε πρώτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 23 ετών της Γλασκώβης στην κατηγορία BLW1x και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Πόζναν στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών. Το 2008, κατετάγη μαζί με την Χρύσα Μπισκιτζή, δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μονάχου, πρώτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας και έκτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Από το 2009 και μετά, αγωνίζεται στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών με παρτενέρ την Χριστίνα Γιαζιτζίδου. To 2009 κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πόζναν και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Λευκορωσίας ενώ το επόμενο έτος η Τσιάβου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο σκιφ ελαφρών βαρών στη Σλοβενία, στα πλαίσια του πρώτου αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κωπηλασίας. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη το 2010 στη Νέα Ζηλανδία κατέκτησε μαζί με τη Γιαζιτζίδου το χάλκινο μετάλλιο ενώ τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μπλεντ της Σλοβενίας κατέκτησαν εκ νέου την πρωτιά. Το 2012, η Τσιάβου από κοινού με την Γιαζιτζίδου, διαγωνίστηκαν στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών. Αφού ήρθαν πρώτες στα προκριματικά με χρόνο 07:03.660 συμμετείχαν στην πρώτη ημιτελική σειρά όπου κατετάγησαν δεύτερες με χρόνο 07:09.010. Στον τελικό της 4ης Αυγούστου, οι Ελληνίδες κωπηλάτριες κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο, το οποίο ήταν και το πρώτο για την Ελλάδα στην κωπηλασία γυναικών. Η επίδοσή τους στον τελικό ήταν 7:12.09, ενώ το ασημένιο μετάλλιο χάθηκε στο νήμα του τερματισμού από την ομάδα της Κίνας, η επίδοση των οποίων ήταν 7:11.93.
Κινηματογραφικά βραβεία MTV

Τα 'Κινηματογραφικά βραβεία MTV'(που στην αγγλική γλώσσα ονομάζονται: MTV Movie Awards ) είναι κινηματογραφικά βραβεία που παρουσιάζονται κάθε χρόνο στο κανάλι MTV (Music Television). Οι υποψήφιοι επιλέγονται από τους παραγωγούς και τους διευθυντές του MTV. Οι νικητές αποφασίζονται διαδικτυακά από το γενικό κοινό δια μέσω της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Η ψηφοφορία γίνεται στην επίσημη ιστοσελίδα του MTV δια μέσου ενός ειδικού συνδέσμου που αφορά τα βραβεία στο movieawards.mtv.com.

 Καλύτερη Ταινία Καλύτερη Ερμηνεία (συνήθως χωρίζεται σε ανδρικές και γυναικείες κατηγορίες) Καλύτερη Breakthrough Ερμηνεία (μερικές φορές χωρίζεται σε ανδρικές και γυναικείες κατηγορίες) Καλύτερος Κακός Καλύτερη Κωμική Ερμηνεία Καλύτερο Φιλί Καλύτερη Μάχη Καλύτερη Στιγμή που μένεις Άφωνος Καλύτερη Τρομακτική Ερμηνεία Καλύτερος Ήρωας Καλύτερη Ατάκα από Ταινία Πιο Επιθυμητός Άνδρας (1992–1996) Πιο Επιθυμητή Γυναίκα (1992–1996) Καλύτερη Σκηνή Δράσης (1992–2005) Καλύτερος Νέος Κινηματογραφιστής (1992–2002) Επίσημη Ιστοσελίδα των βραβείων MTV Movie 2009 Επίσημη Ιστοσελίδα των βραβείων MTV Movie 2008 Επίσημο Αρχείο των βραβείων MTV Movie Ιστοσελίδα MTV Movie Καλύτερα Spoofs των βραβείων MTV Movie 2007 Ιστοσελίδα Spoof των βραβείων MTV Movie
Ομισμός

Ο ομισμός είναι μικρό θρησκευτικό δόγμα που ιδρύθηκε το 1969 από τον Ζιλμπέρ Μπουρντέν (1924-1998). Επικεντρώνεται στην "ιερή πόλη" του Μανταρόμ, κοντά στο Καστεγιάν των Γαλλικών Άλπεων. Έχει περίπου 400 μέλη, ενώ στην ακμή της είχε 1.200. Είναι ένα συνονθύλευμα θρησκειών, ιδιαίτερα από τον βουδισμό. Το όνομα προέρχεται από τον ήχο "ωμ" του ινδουισμού.

 Ο Ζιλμπέρ Μπουρντέν (1924-1998), επίσης γνωστός ως Χαμσάχ Μαναράχ, αυτοονομάστηκε "Κοσμοπλανητικός Μεσσίας της Συνθέσεως", ίδρυσε το δόγμα το 1969 αφού ήρθε σε επαφή με πολλές ανατολικές θρησκείες. Η ιερή πόλη του Μανταρόμ Σαμπασάλεμ ιδρύθηκε το 1969, περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Καννών. Ο Μπουρντέν έχτισε σταδιακά ένα αριθμό ναών και άλλων κτιρίων. Μεταξύ αυτών είναι ένα άγαλμα του Βούδα Μαϊτρέγια ύψους 22 μέτρων, Επίσης, το 1987, κατασκευάστηκε ένα άγαλμα ύψους 21 μέτρων του "Κοσμικού Χριστού" που φέρενι σπαθί και ασπίδα. Το 1990 ανεγέρθηκε, στο Μανταρόμ, άγαλμα του Μπουρντέν ύψους 22 μέτρων. Η νομιμότητα της άδειας κατασκευής αμφισβητήθηκε με νομικές διαμάχες, ενώ τον Ιούνιο του 2000 κρίθηκε παράνομο μετά από μια μεγάλη νομική διαμάχη. Ως αποτέλεσμα, το άγαλμα κατεδαφίστηκε από τις αρχές στις 6 Σεπτεμβρίου 2001. Οι οπαδοί του κινήματος παραπονέθηκαν για την καταστροφή του αγάλματος του Μπουρντέν, συγκρίνοντας το με την καταστροφή των Βούδων του Μπαμιάν από τους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν νωρίτερα τον ίδιο χρόνο. Κατάλογος θρησκειών
Ελληνικά μουσικά σχολεία

Τα μουσικά σχολεία της Ελλάδας είναι δημόσια σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που ειδικεύονται σε μαθήματα μουσικής. Το πρώτο σχολείο αυτού του είδους που ιδρύθηκε στην Ελλάδα είναι το Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Παλλήνης, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1988. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο 3345/2-9-1988, στόχος των σχολείων είναι: "Η αισθητική καλλιέργεια και παράλληλα η προετοιμασία και η κατάρτιση των νέων που επιθυμούν να ακολουθήσουν την επαγγελματική κατεύθυνση της μουσικής, χωρίς να υστερούν σε γενική παιδεία, αν τελικά επιλέξουν άλλο τομέα επιστημονικής ή καλλιτεχνικής έκφρασης".

 Η διαδικασία εισαγωγής μαθητών στην Α' Γυμνασίου και αντίστοιχα στις υπόλοιπες τάξεις του Γυμνασίου είναι ίδια σε όλα τα Μουσικά σχολεία και καθορίζεται σε σχετική Απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Οι μαθητές που επιθυμούν να δώσουν τις εξετάσεις κάνουν ειδική προετοιμασία με κάποιον έμπειρο καθηγητή μουσικής ή καθηγητή θεωρίας. Η διαδικασία διοργανώνεται στα τέλη Ιουνίου σε όλα τα σχολεία και οι κριτικές επιτροπές που εξετάζουν έχουν δοθεί από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Η Ελλάδα διαθέτει 49 μουσικά σχολεία, τα οποία είναι: Σελίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Αμπντελατίφ Φιλαλί

Ο Αμπντελατίφ Φιλαλί (αραβικά: عبد اللطيف الفلالي) (26 Ιανουαρίου 1928 – 20 Μαρτίου 2009) ήταν Μαροκινός πολιτικός και διπλωμάτης, που υπηρέτησε στην πρωθυπουργία του κράτους από το 1994 έως το 1998. Σταδιοδρόμησε επί βασιλείας του Χασάν Β΄. Ο γιος του, Φουάτ, είναι πρώην σύζυγος της πριγκίπισσας Λάλα Μέριεμ του Μαρόκου, κόρης του αποβιώσαντος βασιλέα Χασάν Β΄ και μεγαλύτερη αδερφή του βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄.

 Γεννήθηκε στη Φες του Μαρόκου στις 26 Ιανουαρίου του 1928. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον βασιλιά στις 25 Μαΐου του 1994. Την περίοδο από το 1985 έως το 1999 χρημάτισε και υπουργός Εξωτερικών. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 4 Φεβρουαρίου του 1998, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Αμπντεραχμάν Γιουσουφί. Απεβίωσε στη Γαλλία στις 20 Μαρτίου του 2009 εξαιτίας καρδιακού προβλήματος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Abdellatif Filali στο Wikimedia Commons
Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος

Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος (ΕΟΧ) δημιουργήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1994 μετά από συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) και της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Σχεδιάστηκε ώστε να επιτρέψει στις χώρες της ΕΖΕΣ να συμμετάσχουν στην Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά χωρίς να χρειαστεί να γίνουν μέλη της ΕΟΚ.

 Σε υποχρεωτικό δημοψήφισμα, οι πολίτες της Ελβετίας επέλεξαν να μη συμμετάσχουν στον ΕΟΧ. Αντίθετα οι Ελβετοί συνδέονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση με διμερείς συμφωνίες, με διαφορετικό περιεχόμενο από την συμφωνία του ΕΟΧ. Επομένως τα συμμετέχοντα μέλη είναι τα τρία από τα τέσσερα κράτη-μέλη της ΕΖΕΣ - Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία, χωρίς την Ελβετία - η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα 27 κράτη-μέλη της. Ο ΕΟΧ βασίζεται σε τέσσερις «ελευθερίες»· την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων μεταξύ των χωρών του ΕΟΧ. Τα κράτη-μέλη του ΕΟΧ που δεν είναι μέλη της ΕΕ έχουν συμφωνήσει να εφαρμόσουν νομοθεσία παρόμοια με αυτή της ΕΕ στους τομείς της κοινωνικής πολιτικής, προστασίας του καταναλωτή, περιβάλλοντος, εμπορικού δίκαιου και στατιστικής. Μια Μικτή Επιτροπή αποτελούμενη από τα μέλη εκτός ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (που αντιπροσωπεύει την ΕΕ) έχει την αρμοδιότητα επέκτασης των σχετικών νόμων της ΕΕ στα μέλη εκτός ΕΕ. Ένα Συμβούλιο του ΕΟΧ συγκροτείται δύο φορές τον χρόνο για την διαχείριση των σχέσεων μεταξύ των μελών του ΕΟΧ. Αντί της ίδρυσης οργανισμών για το σύνολο του ΕΟΧ, οι δραστηριότητες των μελών εκτός ΕΕ του ΕΟΧ κανονίζονται από την Αρχή Παρατήρησης της ΕΖΕΣ και το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, που εργάζονται παράλληλα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ελισάβετ του Μάισσεν

H Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von Meissen von Wettin (22 Νοεμβρίου 1329 - 21 Απριλίου 1375) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου του Μάισσεν και με τον γάμο της έγινε μπουργκραβίνα της Νυρεμβέργης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1356 τον Φρειδερίκο Ε΄ μπουργκράβο της Νυρεμβέργης και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1358-1409,, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Βίττελσμπαχ βασιλιά της Γερμανίας. Βεατρίκη π. 1362-1414, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Γ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Μαργαρίτα απεβ. 1406, παντρεύτηκε τον Χέρμαν Β΄ λάντγκραβο της Έσσης. Άννα π. 1364-1392, μοναχή στο Ζόισλιτς. Αικατερίνη απεβ. 1409. ηγουμένη στο αββαείο του Χοφ. Αγνή 1366-1432, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο βαρόνο του Ντάμπερ. Αργότερα έγινε ηγουμένη του αββαείου του Χοφ. Ιωάννης Γ΄ π. 1369-1420, μπουργκράβος της Νυρεμβέργης. Φρειδερίκος Α΄ 1371-1440, μάργραβος του Βρανδεμβούργου. Βερόνικα, παντρεύτηκε τον Μπάρνιμ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας. Rogers, Clifford J. (2010). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology, Volume 3. Oxford: Oxford University Press. p. 190. ISBN 978-0195334036.
STS-99

Η πτήση STS-99 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στο διάστημα. Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Εντέβορ από τις 11 μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου του 2000 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Α του ακρωτηρίου Κέννεντυ.

 Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: *Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-99), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος. περιληπτική περιγραφή (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2008-05-01 στο Wayback Machine. STS-99 Video Highlights USGS: Shuttle Radar Topography Mission (SRTM) Fact Sheet 071-03 (July 2003)