Κατό Κιγιομάσα

Ο Κατό Κιγιομάσα (加藤 清正, 25 Ιουλίου 1562 – 2 Αυγούστου 1611) ήταν Ιάπωνας νταϊμιό των περιόδων Αζούτσι-Μομογιάμα και Έντο. Ο βασιλικός του τίτλος ήταν Χίγκο-νο-κάμι. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιασαμάρου, και το μικρό του όνομα ήταν Τορανοσούκε. Ήταν μία από τις Επτά Λόγχες του Σιζουγκατάκε του Χιντεγιόσι.

 Ο Κιγιομάσα γεννήθηκε στη σημερινή Νακαμούρα-κου της Ναγκόγια (που βρίσκεται στη σύγχρονη περιοχή Αΐτσι, στην επαρχία Οβάρι) και ο πατέρας του ήταν ο Κατό Κιγιοτάντα. Η σύζυγος του Κιγιοτάντα, Ιτό, ήταν ξαδέρφη της μητέρας του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Ο Κιγιοτάντα πέθανε ενώ ο γιος του, Κιγιομάσα (τότε γνωστός ως Τορανοσούκε) ήταν ακόμη μικρός. Αμέσως μετά, ο Τορανοσούκε μπήκε στην υπηρεσία του Χιντεγιόσι και το 1576, σε ηλικία 15 ετών, του χορηγήθηκε επίδομα 170 koku. Το 1582, πολέμησε στον στρατό του Χιντεγιόσι στη μάχη του Γιαμαζάκι και αργότερα το 1583 στη μάχη του Σιζουγκατάκε. Λόγω του επιτεύγματός του σε εκείνη τη μάχη, έγινε γνωστός ως μία από τις Επτά Λόγχες του Σιζουγκατάκε και ανταμείφθηκε με 3.000 επιπλέον koku. Όταν ο Χιντεγιόσι έγινε καμπάκου (kampaku) το καλοκαίρι του 1585, ο Κιγιομάσα έλαβε τον δικαστικό τίτλο του Καζούε νο Κάμι (Kazue no Kami) (主計頭, επικεφαλής του λογιστικού γραφείου) και του 5ου κατώτερου βαθμού της Αυλής, κατώτερου βαθμού ( ju go-i no ge従五位下). Το 1587, πολέμησε στην εκστρατεία Κιούσου ενάντια στη φυλή Σιμάζου. Αργότερα, μετά την κατάσχεση της επαρχίας Χίγκο από τον Σάσσα Ναριμάσα, του παραχωρήθηκαν 250.000 koku γης στο Χίγκο (περίπου το ήμισυ της επαρχίας) και του δόθηκε το Κάστρο Κουμαμότο ως επαρχιακή του κατοικία. Ο Κιγιομάσα ήταν ένας από τους τρεις ανώτερους διοικητές κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου (Ιμτζίν) (1592–1598) εναντίον του Κορεάτη Τζοσέον. Μαζί με τον Κονίσι Γιουκινάγκα, κατέλαβε τη Σεούλ, το Μπούσαν και πολλές άλλες πόλεις. Νίκησε τον τελευταίο από τους Κορεάτες τακτικούς στη μάχη του ποταμού Ιμτζίν και ειρήνευσε το Χαμγκιόνγκ. Ο Κορεάτης βασιλιάς Σέοντζο εγκατέλειψε τη Σεούλ πριν από τις δυνάμεις του Κιγιομάσα. Ο Κιγιομάσα κράτησε δύο Κορεάτες πρίγκιπες, που είχαν αυτομολήσει, ως ομήρους και τους χρησιμοποίησε, για να αναγκάσει τους κατώτερους Κορεάτες αξιωματούχους να παραδοθούν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, προφανώς κυνηγούσε τίγρεις για αθλητισμό, χρησιμοποιώντας ένα γιάρι (δόρυ), και αργότερα παρουσίασε το δέρμα στον Χιντεγιόσι. Ορισμένες εκδοχές της ιστορίας λένε ότι στην πραγματικότητα κυνηγούσε τίγρεις για να τις πιάσει ζωντανές, προκειμένου να φέρει το κρέας τους στον Χιντεγιόσι, καθώς νόμιζε ότι θα βελτίωνε την υγεία του κυρίου του, αλλά αργότερα, οι τίγρεις σκοτώθηκαν λόγω έλλειψης τροφής για τους άντρες του. Ο Κιγιομάσα ήταν ένας διάσημος κατασκευαστής κάστρων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιμτζίν έχτισε πολλά στρατηγικά κάστρα ιαπωνικού τύπου στα εδάφη που κατέκτησε. Το κάστρο του Ουλσάν ήταν ένα από αυτά τα φρούρια και ο τόπος της πιο διάσημης μάχης του Κιγιομάσα - η πολιορκία του Ουλσάν στις 22 Δεκεμβρίου 1597. Ο Κιγιομάσα ηγήθηκε της υπεράσπισης του κάστρου, κρατώντας επιτυχώς στο κόλπο τον στρατό του Κινέζου στρατηγού Γιανγκ Χάο, ο οποίος αριθμούσε 60.000 στρατιώτες. Υπερασπίστηκε το κάστρο μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 1598. Ωστόσο, η γενναιότητά του δεν αναφέρθηκε στον Χιντεγιόσι από τον αντίπαλό του και ανώτερο Ισίντα Μιτσουνάρι. Ο Χιντεγιόσι τον ανακάλεσε στο Κιότο. Όπως και αρκετοί άλλοι νταϊμιό, που συμμετείχαν στην εισβολή στην Κορέα, πήρε μια ομάδα αιχμαλώτων Κορεατών αγγειοπλαστών πίσω στο φέουδο του στο Κιούσου. Μετά το θάνατο του Χιντεγιόσι, ο Κιγιομάσα συγκρούστηκε με τον Ισίντα Μιτσουνάρι και άρχισε να προσεγγίζει τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Τόσο ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου όσο και ο Ισίντα Μιτσουνάρι λάτρεψαν την υποστήριξή του. Οι λεγόμενες δυτικές δυνάμεις του Ισίντα θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν γίνει οι ίδιες ένας τρομερός πολεμιστής, αν δεν ήταν δύο παράγοντες που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο για τον Κιγιομάσα, τον κατά τα άλλα πιστό του Τογιοτόμι. Πρώτον - οι δυτικές δυνάμεις ηγούνταν από τον Ισίντα Μιτσουνάρι, τον οποίο ο Κατό σιχαινόταν ως άμαχος παρείσακτος και είχε τσακωθεί μαζί του κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Κορέας. Δεύτερον, οι δυτικές δυνάμεις περιλάμβαναν τον Κονίσι Γιουκινάγκα. Αν και το ναυτικό του Κονίσι είχε βοηθήσει αρκετά τον Κιγιομάσα στην Πολιορκία του Ούλσαν, οι δύο άνδρες περιφρονούσαν ο ένας τον άλλον όσο ποτέ άλλοτε. Ο Κατό ενώθηκε με τον Τοκουγκάβα και κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Σεκιγκαχάρα (Αύγουστος-Οκτώβριος 1600) πολέμησε τους συμμάχους του Ισίντα στο Κιούσου και κατέλαβε μια σειρά από κάστρα του Κονίσι. Ετοιμαζόταν να εισβάλει στην περιοχή Σιμάζου, όταν τελείωσε η εκστρατεία και ο Ιεγιάσου τον διέταξε να παραιτηθεί. Για την υπηρεσία του, στον Κατό απονεμήθηκε το άλλο μισό του Χίγκο (πρώην ιδιοκτησία του Κονίσι- εκτελέστηκε στον απόηχο της Σεκιγκαχάρα), ανεβάζοντας το εισόδημά του σε σχεδόν 500.000 koku. Στα τελευταία του χρόνια, ο Κιγιομάσα προσπάθησε να εργαστεί ως μεσολαβητής για την όλο και πιο περίπλοκη σχέση μεταξύ του Ιεγιάσου και του Τογιοτόμι Χιντεγιόρι. Το 1611, καθοδόν δια θαλάσσης προς το Κουμαμότο μετά από μια τέτοια συνάντηση, αρρώστησε και πέθανε λίγο μετά την άφιξή του. Τάφηκε στον ναό Χόνμιο-τζι στο Κουμαμότο, αλλά έχει επίσης τάφους στην επαρχία Γιαμαγκάτα και στο Τόκιο. Ο Κιγιομάσα τιμάται επίσης σε πολλά σιντοϊστικά ιερά στην Ιαπωνία, συμπεριλαμβανομένου του ναού Κατό στο Κουμαμότο. Ο γιος του, Κατό Τανταχίρο, τον διαδέχτηκε ως Χίγκο νο κάμι (Higo no kami 肥後守) (επαρχιακός κυβερνήτης του Χίγκο), αλλά το φέουδο του (Κουμαμότο) κατασχέθηκε και εξορίστηκε (kaieki, στερήθηκε των πολιτικών του δικαιωμάτων) το 1632 από τον Τοκουγκάβα Ιεμίτσου με την υποψία ότι συνωμοτούσε εναντίον του, πιθανώς με ανθρώπους όπως ο Τοκουγκάβα Ταντανάγκα, ο οποίος διατάχθηκε να διαπράξει σεππούκου το 1633. Όντας ένας αφοσιωμένος πιστός του Νιτσίρεν βουδισμού, ο Κιγιομάσα ενθάρρυνε την ανοικοδόμηση ναών Νιτσίρεν σε όλες τις περιοχές του. Ήρθε σε σύγκρουση με τον Κονίσι Γιουκινάγκα, ο οποίος κυβέρνησε το άλλο μισό της επαρχίας Χίγκο, και ο οποίος ήταν χριστιανός. Ο Κιγιομάσα διακρίθηκε για τη βάναυση καταστολή και δίωξη του Χριστιανισμού. Στη μάχη του Χόντο, διέταξε τους άνδρες του να κόψουν τις κοιλιές όλων των εγκύων χριστιανών γυναικών και να κόψουν τα κεφάλια των βρεφών τους. Ο Γουίλλιαμ Σκοτ Γουίλσον περιγράφει τον Κατό Κιγιομάσα ως εξής: «Ήταν γενικά ένας στρατιωτικός, απαγόρευσε ακόμη και την απαγγελία της ποίησης, βάζοντας τις πολεμικές τέχνες πάνω από όλα. Οι εντολές του δείχνουν την προσήλωσή του σε έναν σκοπό και τις σπαρτιατικές συμπεριφορές του ανθρώπου, [αποδεικνύουν] εμφατικά ότι το πρώτο καθήκον του πολεμιστή στις αρχές του 17ου αιώνα ήταν απλώς «να πιάσει το σπαθί και να πεθάνει». Οι σύγχρονες μαρτυρίες για τον Κατό τον περιγράφουν ως άνθρωπο, που προκαλούσε δέος, αλλά όχι εχθρικό, και ως φυσικό ηγέτη των ανθρώπων». Ο Κιγιομάσα παντρεύτηκε μια κόρη του Μιζούνο Ταντασίγκε, την Σότζο-ιν, την οποία υιοθέτησε ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου πριν από τον γάμο τους. Η κόρη τους, Γιόριν-ιν, θα παντρευόταν τον 10ο γιο του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, Τοκουγκάβα Γιορινόμπου. Kitajima Manji 北島万次 (2007). Katō Kiyomasa Chōsen shinryaku no jitsuzō加藤清正: 朝鮮侵略の実像. Τόκιο: Yoshikawa Kōbunkan 吉川弘文館.