IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι

Η Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:آشوب جان قادين) (Τούρκικα: Aşubcan Kadınefendi, 1795 - 10 Ιουνίου 1870) ήταν η έβδομη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü Aşubcan Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι γεννήθηκε το 1795 στο Ιμιρετί, και ήταν κόρη του Βασιλιά Σολομών Β΄ του Ιμιρετί. Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο. Το 1810 ο Μαχμούτ παντρεύτηκε την Ασουμπιτζάν. Στις 16 Ιουνίου 1811 γέννησε το μοναδικο της παιδί, μια κόρη την Σαλιχά Σουλτάν. Μια παραδοσιακή τελετή γέννησης οργανώθηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι, την οποία παρακολούθησαν η μητέρα του σουλτάνου Μαχμούτ, η Βαλιντέ Νακσιντίλ Σουλτάν, οι σύζυγοι και οι αδερφές του Μαχμούτ. Με αυτή την ευκαιρία, η Νακσιντίλ παρουσίασε στην Ασουμπιτζάν τα δώρα. Μετά τον θάνατο του Μαχμούτ το 1839, η Ασουμπιτζάν στάλθηκε στο Παλάτι Μπεσίκτας. Η Ασουμπιτζάν συχνά έστελνε επιστολές και στους δύο γιους του Μαχμούτ και τους επισκεπτόταν ακόμη και στο παλάτι. Η Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι πέθανε στις 10 Ιουνίου 1870 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 75 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του συζύγου της Μαχμούτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον

To Πανεπιστήμιο Τζόρτζ Ουάσινγκτον (αγγλικά: George Washington University) είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Foggy Bottom, γειτονιά της πρωτεύουσας των ΗΠΑ Ουάσινγκτον, αλλά έχει και δύο άλλες πανεπιστημιουπόλεις, την πανεπιστημιούπολη Mount Vernon στη γειτονιά Foxhall, καθώς και την πανεπιστημιούπολη Βιρτζίνια Επιστήμη&Τεχνολογία στο Loudoun County της Βιρτζίνια. Το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον είναι το μεγαλύτερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Περιφέρεια της Κολούμπια.

 Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε δηλώσει στο Κογκρέσο μέσω διαφόρων επιστολών, καθώς και στη διαθήκη του, ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα του κράτους. Ο Ουάσινγκτον άφησε πενήντα μετοχές της Εταιρείας POTOWMACK από την περιουσία του για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κατάστασης της εταιρείας, το πανεπιστήμιο δεν έλαβε ποτέ τις μετοχές. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε εν τέλει με μια Πράξη του Κογκρέσου στις 9 Φεβρουαρίου του 1821 ως Κολλέγιο του Κολόμβου στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Το 1904, άλλαξε το όνομά του σε Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον προς τιμήν του πρώτου προέδρου των Η.Π.Α., Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Πάπας Φαβιανός

Ο Φαβιανός (Fabianus, 200 - 20 Ιανουαρίου 250) ήταν Πάπας από τις 10 Ιανουαρίου του 236 έως το θάνατό του το 250, διαδεχόμενος τον Πάπα Ανθηρό. Η περίοδος της παρουσίας του στον παπικό θρόνο θεωρείται ειρηνική, αν και το τέλος του φέρεται μαρτυρικό, επί αυτοκράτορος Τραϊανού Δεκίου.

 Θεωρείται ικανός διαχειριστής των εκκλησιαστικών πραγμάτων, καθώς αναδιοργάνωσε τον τοπικό κλήρο και διαίρεσε την πόλη σε επτά εκκλησιαστικές περιοχές σύμφωνα με το Liber Pontificalis. Επικεφαλής αυτών των περιφερειών τοποθέτησε έναν διάκονο, έναν υποδιάκονο και έξι βοηθούς. Με αυτόν τον τρόπο έδωσε στη ρωμαϊκή εκκλησία μια ανοικτή δομή που εξυπηρετούσε περισσότερο τις αυξητικές της τάσεις. Επίσης, φέρεται ότι μερίμνησε για την επιστροφή των λειψάνων του Ποντιανού και του Ιππολύτου από τη Σαρδηνία, για ταφή στο κοιμητήριο του Κάλλιστου Α΄. Η συγκεκριμένη πράξη υποδεικνύει πιθανώς ότι είχε επιρροή στην αυλή, γιατί τα σώματα εκτοπισθέντων δεν επέστρεφαν, παρά μόνον με την έγκριση του αυτοκράτορα. Ο Ευσέβιος Καισαρείας εξιστορεί ότι ενώ οι χριστιανοί είχαν συγκεντρωθεί στη Ρώμη για να εκλέξουν νέο επίσκοπο, είδαν ένα περιστέρι κατεβαίνει πάνω από την κεφαλή του Φαβιανού, ξένου στην πόλη, που μαρτυρούσε τη θεϊκή αποδοχή του αξιώματός του. Έτσι προκηρύχθηκε επίσκοπος, αν και υπήρχαν αρκετοί διάσημοι υποψήφιοι για την άδεια θέση. Ο Ευσέβιος επίσης αναφέρει ότι Ο Ωριγένης υπερασπίστηκε ενώπιον του Φαβιανού -στην πραγματικότητα του έγραψε, όπως και σε άλλους επισκόπους- την ορθοδοξία της διδασκαλίας του πιθανώς ενάντια στις επικρίσεις του Δημήτριου Αλεξανδρείας, τις οποίες ο Ποντιανός είχε αποδεχθεί Με το ξέσπασμα του διωγμού που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας Δέκιος στις αρχές του 250 συνελήφθη και ήταν από τους πρώτους που πέθαναν, πιθανώς στη φυλακή στις 20 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Τάφηκε κατ' έθιμο στην παπική κρύπτη του κοιμητηρίου του Καλλίστου όπως και οι προκάτοχοί του. Το 1854 ανακαλύφθηκε επιτύμβια πλάκα που έφερε το όνομα, τον τίτλο και την ένδειξη μάρτυρας με ελληνικό αλφάβητο. Τα λείψανά του μετακινήθηκαν αργότερα στο Σ. Σεμπαστιάνο, όπου βρέθηκε το 1915 σαρκοφάγος με χαραγμένο το όνομά του. Η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 20 Ιανουαρίου και από την Ορθόδοξη στις 5 Αυγούστου. Catholic Encyclopedia: Pope St. Fabian
Άσσηρος Θεσσαλονίκης

Η Άσσηρος είναι κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης και έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του δήμου Λαγκαδά. Έχει πραγματικό πληθυσμό 1.975 κατοίκους (2011). Η Άσσηρος βρίσκεται βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης, 22 χιλιόμετρα από το κέντρο της. Στο χωριό υπάρχουν δύο ενορίες: του Προφήτη Ηλία και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

 Τα παλαιότερα γνωστά στοιχεία που υπάρχουν για την περιοχή της Ασσήρου χρονολογούνται από το 2.000 π.Χ. και αφορούν την Τούμπα Ασσήρου. Η Τούμπα κατοικήθηκε από το 2.000 έως το 900 π.Χ. και σύμφωνα με τα ευρήματα των Άγγλων αρχαιολόγων που ήταν επικεφαλής των ανασκαφικών εργασιών, αποτελούσε διοικητικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής. Αργότερα βρίσκουμε μια αναφορά του Κλαύδιου Πτολεμαίου στην «Γεωγραφία Υφήγησις» (ΙΙΙ, 13, 36), ο οποίος αναφέρει αρχαίο πόλισμα στη Μυγδονία με το όνομα Άσσορος. Η Άσσηρος μαζί με τις άλλες Κρηστωνικές πόλεις πρέπει να ήταν ο ενδιάμεσος συγκοινωνιακός κόμβος της απώτερης αρχαιότητας της γεωγραφικής Μυγδονικής περιοχής Β’, που συνέδεε τη Λητή με την υπόλοιπη αρχαία Μυγδονία και οδηγούσε στο λιμναίο και θαλάσσιο κόσμο των αρχαίων Μυγδόνων. Τα επόμενα στοιχεία που έχουμε για την Άσσηρο είναι από τους φορολογικούς καταλόγους του 17ου αι. της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτούς η Άσσηρος αναφέρεται ως Γκιουβέζνα (Guvezna). Η Γκιουβέζνα τότε ήταν ένα μικτό χωριό και σχετικά μεγάλο, έκτο στη σειρά των μικτών χωριών. Το γεγονός πως η Άσσηρος ήταν μικτό χωριό (περιλάμβανε, πέραν των μουσουλμάνων και χριστιανούς) μας δείχνει πως το χωριό ήταν παλαιότερο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μιας και οι Τούρκοι είτε έκτιζαν νέα χωριά με μουσουλμάνους, είτε προσκολλούνταν στα ήδη υπάρχοντα. Τα ιστορικά στοιχεία της Ασσήρου συνεχίζουν το 1922, όπου στο χωριό εγκαθίστανται πρόσφυγες απ’ τη Μικρά Ασία. Το 1929 η Γκιουβέζνα μετονομάστηκε σε «Άσσηρος». Τέλος, στη δεκαετία του ’40 στην Άσσηρο εγκαταστάθηκαν οικογένειες Σαρακατσάνων, αρχικά έξω απ’ το χωριό και αργότερα -όπως και οι πρόσφυγες της Μ. Ασίας- μέσα στην Άσσηρο. Η τεχνητή λίμνη στην βορειοανατολική έξοδο του χωριoύ. Ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.Ο «Ιερός ναός του Προφήτη Ηλία» στην Ανατολική πλευρά του χωριού που θεμελιώθηκε το 1812 Η παιδική χαρά και το πάρκο, που βρίσκονται βορειοδυτικά. Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο στην νότια και νοτιοδυτική πλευρά του χωριού. Η ιστοσελίδα του νηπιαγωγείο Ασσήρου. Η ιστοσελίδα του δημοτικού Ασσήρου. Η ιστοσελίδα του γυμνασίου Ασσήρου. Η ιστοσελίδα του λυκείου Ασσήρου. Πληροφορίες για το χωριό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Ζακ Πρεβέρ

Ο Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert, 4 Φεβρουαρίου 1900 - 11 Απριλίου 1977) ήταν Γάλλος ποιητής και σεναριογράφος. Υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα των γαλλικών γραμμάτων, με ιδιαίτερη συνεισφορά στο χώρο της ποίησης και του θεάτρου. Κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων στο Παρίσι έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για το θέατρο, μια αγάπη που καλλιέργησε και ο πατέρας του που υπήρξε κριτικός θεάτρου. Ολοκλήρωσε μόνο την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και εγκατέλειψε το σχολείο μόλις έλαβε το Certificat d'études. Εργάστηκε στο παρισινό πολυκατάστημα Le Bon Marché μέχρι το 1918, οπότε κατετάγη στο στρατό για την εκπλήρωση της υποχρεωτικής θητείας του.

 Οι ποιητικές του συλλογές που έχουν εκδοθεί στη Γαλλία είναι: Paroles (Διάλογοι, 1946) Histoires (Ιστορίες, 1963) Spectacle (1951) La Pluie et le beau temps (Η βροχή και ο καλός καιρός, 1955) Fatras (1971) Choses et autres (Αυτά και άλλα, 1973) Paroles (Διάλογοι, 1950) Contes pour enfants pas sages (Ιστορίες για άτακτα παιδιά, 1947) Le Petit Lion (1947, 1984) Des Bêtes (1950, 1984) Spectacle (1951) Grand bal du printemps (1951) Lettre des îles Baladar (1952) Tour de chant (1953) La pluie et le beau temps (1955) Histoires (1963) Le Cirque d'Izis (1965, με καλλιτεχνική επιμέλεια της έκδοσης από τον Marc Chagall) Fatras (1966) Charmes de Londres (1999) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacques Prévert στο Wikimedia Commons
Fordson Thames ET

Τα Fordson Thames ET6 και ET7 ήταν μια γκάμα φορτηγών που παρουσιάστηκαν από τη Ford της Βρετανίας το 1949 και αντικατέστησαν το Fordson 7V, ενώ επίσης ήταν to πρώτο μεταπολεμικό φορτηγό Ford στην Ευρώπη.

 Εκτός από την Κοινοπολιτεία των Εθνών, προσφερόταν και στην ηπειρωτική Ευρώπη, αλλά όχι στη Γερμανία. Η σειρά μοντέλων δεν ήταν διαθέσιμη μόνο ως φορτηγό και σασί, αλλά και ως βαν και λεωφορείο. Ήταν αρχικά διαθέσιμο ως ET6 με τη γνωστή μηχανή Ford flathead V8 3,6 λίτρων 85 ίππων, που χρησιμοποιήθηκε επίσης στο Ford Pilot και ως ET7 με πιο οικονομικό εξακύλινδρο κινητήρα ντίζελ Perkins 4,7 λίτρων με 50 ίππους. Η "μουρωτή" (με μούρη) καμπίνα με το ρύγχος του καπό και το χωρισμένο παρμπρίζ είχε περισσότερο χώρο από τον προκάτοχό του φορτηγού. Παράχθηκε από την εταιρεία κατασκευής αμαξωμάτων Briggs Motor Bodies και επίσης προμηθεύτηκε σχεδόν στην ίδια μορφή για τα ανταγωνιστικά Dodge 100 και Leyland Comet. Το σασί είχε "ημιελλειπτικά φύλλα" ελατηρίων και πλέον υδραυλικά λειτουργικά φρένα με ενισχυτές φρένων κενού. Τα ωφέλιμα φορτία έως και οκτώ τόνων και η προαιρετική τετρακίνηση ήταν πλέον επίσης δυνατά. Κατασκευάστηκε επίσης μια παραλλαγή τετρακίνησης (ETF6) 3 τόνων, χρησιμοποιώντας τον καναδικό κινητήρα V8 με κάθετη βαλβίδα και μια καμπίνα ελέγχου προς τα εμπρός ("χωρίς μούρη") από τη British Light Steel Pressings. Μια έκδοση αυτού του οχήματος επίσης παράχθηκε από την ανταγωνιστική Βρετανική εταιρία Commer, υπό μιας μικρής περιόδου συμφωνίας της Ford και της Commer για την παραγωγή τέτοιο τύπου φορτηγών. Λόγω της υψηλής κατανάλωσης καυσίμου του ξεπερασμένου κινητήρα V8, η Ford έφερε στην αγορά το πρόσφατα αναπτυγμένο "Cost Cutter" για τις εκδόσεις ωφέλιμου φορτίου έως και τρεις τόνους, έναν τετρακύλινδρο κινητήρα 3,6 λίτρων με βαλβίδες κεφαλής. Αυτός ο κινητήρας αποτέλεσε επίσης τη βάση για τον πρώτο αυτοαναπτυγμένο κινητήρα ντίζελ της Ford με κυβισμό 3,61 λίτρων και 70 ίππους ισχύς. Αυτό προσφερόταν από το 1954 ως 4D ή 6D. Το 1957 η παραγωγή τελείωσε στο Ντάγκενχαμ και τη διαδέχθηκε το Ford Thames Trader. Η Ισπανική Ebro κατασκεύασε τα μοντέλα Fordson-Thames ET με άδεια από το 1956 έως το 1963 ως σειρά Ebro B. Fordson Thames ET6 και ET7 Εγγραφές στο Historic Commercial Vehicle Forum Australia στο Fordson Thames ET Fordson Thames ET στο Simon Cars
Πυραμίδα του Αμενεμχέτ Α'

Η πυραμίδα του φαραώ Αμενεμχέτ Α´ βρίσκεται σε έναν λόφο κοντά στην αρχαία αιγυπτιακή πόλη Ίτι-Τάουι. Έχει μήκος πλευράς 84 μέτρα, ύψος 55 μέτρα και κλίση 54 μοίρες και 27 λεπτά.

 Ο φαραώ Αμενεμχέτ Α' ήταν ιδρυτής της 12ης δυναστείας. Μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους προς τον βορά και την ονόμασε Ίτι Τάουι, που σημαίνει «κατακτητής των δύο χωρών», εννοώντας τις δύο περιοχές, οι οποίες αποτελούσαν την αρχαία Αίγυπτο. Στην πρωτεύουσα αυτή έκτισε την πυραμίδα του, σύμφωνα με την οικοδομική παράδοση του Παλαιού Βασιλείου. Η πυραμίδα είναι κατασκευασμένη από λίθους ασβεστόλιθου, με προέλευση τα γειτονικά λατομεία. Χρησιμοποιήθηκε επίσης υλικό της πυραμίδας του Χέοπα και της πυραμίδας του Χεφρήνου. Στο εσωτερικό της είναι γεμισμένη με άμμο, πλίνθους και πέτρες. Εξωτερικά είναι καλυμμένη με επένδυση από ασβεστόλιθο. Το άνοιγμα της εισόδου της πυραμίδας βρίσκεται στην βορεινή πλευρά, στο ίδιο ύψος με το έδαφος. Επάνω από την είσοδο βρίσκονταν ένας ναός με ανάγλυφη παράσταση πύλης από γρανίτη. Από την είσοδο ξεκινάει λοξός διάδρομος, που οδηγεί στο κέντρο της πυραμίδας και καταλήγει σε έναν χώρο υποδοχής, ο οποίος περιέχει μια κατακόρυφη καταπακτή, η οποία καταλήγει σε πηγάδι με νερό. Το πηγάδι αυτό είναι μέρος της νεκρικής αίθουσας, η οποία προς το παρόν δεν έχει εξερευνηθεί. Γύρω από την πυραμίδα υπήρχαν δύο τείχη. Το εσωτερικό τείχος ήταν κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο και περιείχε την πυραμίδα και έναν ναό, ο οποίος ήταν κτισμένος επάνω σε ευθυγραμμισμένο πλάτωμα. Ο ναός έχει καταστραφεί εντελώς, εκτός από ένα ανάγλυφο πόρτας και τον βωμό που βρέθηκαν. Ο βωμός είναι διακοσμημένος με σκηνή πομπής θυσίας. Ένας δρόμος οδηγούσε από την ναό της πεδιάδας στον νεκρικό ναό. Ο δρόμος αυτό ήταν ακάλυπτος, και ήταν περιστοιχισμένος με τοίχους από ασβεστόλιθο, και πλούσια διακοσμημένος με ανάγλυφες παραστάσεις, στο καλλιτεχνικό ρυθμό του παλαιού βασιλείου. Ο ναός της πεδιάδας είναι πλημμυρισμένος από νερό και προς το παρόν δεν έχει εξερευνηθεί. Το εξωτερικό τείχος είναι κτισμένο από πλίνθινα τούβλα και περιέχει την πυραμίδα, τον νεκρικό ναό, μερικούς μασταμπάδες, και 22 τάφους. Στους τάφους αυτούς τοποθετήθηκαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και η αυλή του παλατιού. Miroslav Verner: Die Pyramiden. Rowohlt, Reinbek 1999, ISBN 3499608901, S. 434–437.
Αγώνες Καλής Θέλησης

Οι Αγώνες Καλής Θέλησης (αγγλ. Goodwill Games) ήταν μια διεθνής αθλητική διοργάνωση, ιδρυτής της οποίας ήταν ο Τεντ Τέρνερ. Ξεκίνησαν ως αντίδραση στα πολιτικά προβλήματα που εμφανίστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, το 1980. Η εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν το 1979 είχε ως αποτέλεσμα το μποϋκοτάζ των Αγώνων από τις ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες, γεγονός που ανταπέδωσαν οι χώρες του σοβιετικού μπλοκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984.

 Οι πρώτοι Αγώνες Καλής Θέλησης διεξήχθησαν στη Μόσχα το 1986 και στο πρόγραμμά τους υπήρχαν 182 αγωνίσματα. Έλαβαν μέρος περισσότεροι από 3.000 αθλητές από 79 χώρες. Σημειώθηκαν παγκόσμια ρεκόρ από το Σεργκέι Μπούμπκα στο άλμα επί κοντώ, την Τζάκι Τζόινερ Κέρσι στο έπταθλο κ.ά. Οι Αγώνες του 1994 έγιναν στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανακήρυξη ανεξάρτητων δημοκρατιών. Οι τελευταίοι αγώνες του Τεντ Τέρνερ έγιναν το 1998 στην πόλη της Νέας Υόρκης με αξιοσημείωτα ρεκόρ και επιδόσεις. Αργότερα τα δικαιώματα των αγώνων αγοράστηκαν από την εταιρεία Time Warner της Αυστραλίας, που διοργάνωσε τους τελευταίους το 2001. Στη διοργάνωση αυτή η Αυστραλία κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια αλλά δεν υπήρχε αντίστοιχο τηλεοπτικό ενδιαφέρον αν και οι αγώνες μεταδόθηκαν ζωντανά. Συνολικά διεξήχθησαν πέντε θερινές και μια χειμερινή διοργάνωση. Το 2005 είχε προγραμματιστεί να διεξαχθούν η έκτη θερινή και η δεύτερη χειμερινή διοργάνωση. Τελικά, ματαιώθηκαν και έκτοτε οι αγώνες δεν έγιναν ξανά. 1986: Μόσχα (3.000 αθλητές - 79 χώρες)1990: Σιάτλ (2.300 αθλητές - 54 χώρες)1994: Αγία Πετρούπολη (2.000 αθλητές - 74 χώρες)1998: Νέα Υόρκη2001: Μπρισμπέιν2005: Φοίνιξ (επρόκειτο να διεξαχθούν αλλά ακυρώθηκαν) 2000: Λέικ Πλέισιντ2005: Κάλγκαρι (επρόκειτο να διεξαχθούν αλλά ακυρώθηκαν)
Γιώργος Ψαράκης

Ο Γιώργος Ψαράκης του Αριστείδη και της Μαρίας (Αρκαλοχώρι Ηρακλείου, 20 Νοεμβρίου 1919 - 27 Οκτωβρίου 2007) ήταν Έλληνας πολιτικός και αντιστασιακός, ο πρώτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (1974) από την Κρήτη. Διετέλεσε διοικητής του ΟΓΑ από το 1981 ως το 1985.

 Είχε άλλα 8 αδέρφια. Η προτελευταία της οικογένειας, η αδερφή του Γιώργου, Ελευθερία Ψαράκη, απεβίωσε τον Ιούλιο του 2011Τέλειωσε το Πρακτικό Λύκειο στο Ηράκλειο και εν συνεχεία έκανε σπουδές στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή της Αθήνας. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, καθώς πήρε μέρος στη Μάχη της Κρήτης με επικεφαλής τον Αντώνη Μπετεινάκη και έλαβε μέρος στο πρώτο οργανωμένο σαμποτάζ εναντίον των Ναζί στο αεροδρόμιο του Καστελλίου, στις 7 Ιουνίου 1942.Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Κοινότητας του Αρκαλοχωρίου μέχρι την παραίτησή του, το 1967 (για να πολιτευτεί).Εξελέγη βουλευτής στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση με το νεοσύστατο ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνοντας 5.666 ψήφους και ήταν ο πρώτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από την Κρήτη (εξελέγη στο Ηράκλειο). Το 1981 διορίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως διοικητής του ΟΓΑ και στη θέση αυτή παρέμεινε ως το 1985. Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς. Κηδεύτηκε στο Αρκαλοχώρι στις 29 Οκτωβρίου 2007. Με δαπάνες της οικογένειας Ψαράκη κτίστηκε στο Αρκαλοχώρι γηροκομείο, που ονομάστηκε Ψαράκειο Γηροκομείο. Η δωρεά ήταν της τάξης των 2 εκατ. ευρώ.
Μπουασόνε Μπουφαβάνχ

Ο Μπουασόνε Μπουφαβάνχ (Βouasone Bouphavanh, 3 Ιουνίου 1954) είναι πολιτικός από το Λάος, πρωθυπουργός από το 2006 ως το 2010. Αντικατέστησε στην πρωθυπουργία τον Μπουνχάνγκ Βορασίτ, ο οποίος έγινε αντιπρόεδρος. Είναι μέλος του Επαναστατικού Κόμματος του Λαού του Λάος. Θεωρείται προστατευόμενος του πρώην προέδρου Καμτάι Σιφαντόνε.

 Γεννήθηκε στην επαρχία Σαλαβάν στις 3 Ιουνίου του 1954. Τη δεκαετία του 1970 ως φοιτητής ανέπτυξε δράση ως ακτιβιστής και συμμετείχε σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του τότε καθεστώτος. Έκανε σπουδές μεταξύ άλλων στο Ινστιστούτο της Μόσχας, την περίοδο από το 1986 ως το 1990. Αργότερα έγινε τρίτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπεύθυνος σχεδιασμού. Έγινε πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στις 3 Οκτωβρίου 2003 και Πρωθυπουργός στις 8 Ιουνίου του 2006. Ο επίσημος διορισμός του έγινε στα πλαίσια σαρωτικού ανασχηματισμού της κυβέρνησης. Εκπροσωπεί τη νέα γενιά πολιτικών. . Είναι 7ος στην ιεραρχία του Πολιτμπιρό. Παραιτήθηκε ξαφνικά στις 23 Δεκεμβρίου 2010. Lauras, Didier (8 Ιουνίου 2006). "Laos appoints Bouasone Bouphavanh prime minister", Agence France-Presse (μέσω Yahoo). Ganjanakhundee, Supalak (9 Ιουνίου 2006). "Choummaly endorsed as president of Laos" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine., The Nation . Khao San Pathet Lao (KPL) (9 Ιουνίου 2006)."Pawat-nyo khong Than Bouasone Bouphavanh, Na-nyok lat-tha-mon-tee haeng SPP Lao (Συνοπτική βιογραφία του Bouasone Bouphavanh", Khao San Pathet Lao(Lao News Agency, στη λαοτιανή).
Βεατρίκη Μπιούκλερκ του Σεντ Όλμπανς

Η Βεατρίκη Μπιούκλερκ του Σεντ Όλμπανς (Beatrix Beauclerk of St Albans, γεννημένη ως Βεατρίκη Φραγκίσκη Πίττυ-Φιτζμόρις Beatrix Frances Petty-FitzMaurice, 25 Μαρτίου 1877 - 5 Αυγούστου 1953) ήταν Αγγλο-Ιρλανδή ευγενής.

 Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1877, και ήταν κόρη του Ερρίκου Πίττυ-Φιτζμόρις, 5ου Μαρκήσιου του Λάνσνταουν και της Λαίδης Ματθίλδης Χάμιλτον.Στις 16 Οκτωβρίου 1897 παντρεύτηκε τον Ερρίκο Μπέρεσφορντ, 6ο Μαρκήσιο του Γουότερφορντ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά: την Λαίδη Λευκή Ματθίλδη (1898–1940), παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Τσίρουαρντ. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Λαίδη Αικατερίνη Νόρα (1899–?), παντρεύτηκε τον Δαβίδ Ντόνεϊ. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Ιωάννη Κάρολο ντε λα Πουερ (1901–1934), παντρεύτηκε την Ιουλιέτα Μαίρη Λίντσεϊ. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Λαίδη Βεατρίκη Πατρικία (1902–?), παντρεύτηκε τον Λίντεν Μίλλερ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Λόρδο Γουλιέλμο Μόστιν (1905–1973), παντρεύτηκε την Ραχήλ Πέιτζ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Λόρδο Χιου Τρίσταμ (1908–1941), δεν παντρεύτηκε ποτέ. Πέθανε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.Στις 19 Αυγούστου 1918 παντρεύτηκε τον Όσμπορν Μπιούκλερκ, 12ου Δούκα του Σεντ Όλμπανς. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Τιμήθηκε με τα Τάγματα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και του Νοσοκομείου του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, σε αναγνώριση της εργασίας της ως διαχειρίστρια νοσοκομείου κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Πέθανε από καρδιακή νόσο στις 5 Αυγούστου 1953 σε ηλικία 76 ετών.
Βισμούθιο

Το χημικό στοιχείο Βισμούθιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 83 και ατομικό βάρος 208,9804. Αυτό το πτωχό μέταλλο έχει ιδιότητες που μοιάζουν με του αρσενικού και του αντιμονίου. Το βισμούθιο είναι πολύ βαρύ και εύθραυστο μέταλλο. Έχει ένα ασημί-άσπρο χρώμα με μία ροζ απόχρωση. Είναι το πιο φυσικά διαμαγνητικό απ' όλα τα μέταλλα. Είναι γενικά το τελευταίο φυσικό στοιχείο που δεν είναι ραδιενεργό, όμως κανονικά είναι το στοιχείο που εκπέμπει τη λιγότερη ραδιενέργεια. Το μόνο μη συνθετικό ισότοπό του, το Bi209, αποσυντίθεται σε θάλλιο-205 με μία άκρως μακριά ημιζωή που κρατά 1,9 × 1019 χρόνια.

 Για ένα διάστημα το βισμούθιο ήταν παραδοσιακά το στοιχείο με το μόνο πιο βαρύ και σταθερό ισότοπο, το 209Bi όμως ήταν ύποπτο πως είναι ασταθές. Αυτό τελικά αποδείχθηκε το 2003 όταν οι επιστημονικοί ερευνητές στο ινστιτούτο d 'Astrophysique Spatiale στο Orsay στη Γαλλία, μέτρησαν την εκπομπή σωματιδίων άλφα και το χρόνο ημιζωής του βισμουθίου-209, που είναι 1,9 × 1019 χρόνια, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο φορές την εκτιμώμενη ηλικία του σύμπαντος. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης περιόδου ημιζωής του, το βισμούθιο αντιμετωπίζεται σαν να είναι σταθερό και μη ραδιενεργό, για όλες τις γνωστές σήμερα ιατρικές και βιομηχανικές εφαρμογές. Είναι ενδιαφέρον στοιχείο επειδή είναι ένα από τα λίγα στοιχεία για τα οποία υποπτευόταν η ραδιενέργειά τους, και μάλιστα προβλέφθηκε θεωρητικά πριν εντοπισθεί στο εργαστήριο. Το βισμούθιο και οι χαρακτηριστικές αντιδράσεις του
Φρειδερίκος Χέρμαν Όθων του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν

Ο Φρειδερίκος-Χέρμαν-Όθων, γερμ. Friedrich-Hermann-Otto (22 Ιουλίου 1776 - 13 Σεπτεμβρίου 1838) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν (1810-1838).

 Ήταν ο μόνος γιος του Χέρμαν πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν και της Μαξιμιλιανής, κόρης του Καρόλου Α΄ Εμμανουήλ πρίγκιπα του Γκάβρε. Το 1838 απεβίωσε στο ανάκτορο Λίνντιχ του Χεχινγκεν σε ηλικία 62 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κωνσταντίνος. Νυμφεύτηκε το 1800 τη Λουίζα-Παβλίνα-Μαρία Μπίρον, κόρη του Πέτρου φον Μπίρον δούκα της Κουρλάνδης & Σαμιγαλίας και είχε τέκνο: Κωνσταντίνος 1801-1869, πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν.
Αγία Παρασκευή Τιθορέας Φθιώτιδας

Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τιθορέας, του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λοκρίδας του νομού Φθιώτιδας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 1920 ο οικισμός ονομαζόταν Καλύβια Αγίας Μαρίνας.

 Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές του υψώματος «Γορίτσα» (409 μ.), ανάμεσα στον ανατολικό Παρνασσό και στο Καλλίδρομο, ακριβώς πάνω στα όρια με τον νομό Βοιωτίας -είναι ο τελευταίος οικισμός επί φθιωτικού εδάφους-, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 155. Κείται στην κοιλάδα του Βοιωτικού Κηφισού, πάνω στην Παλαιά Εθνική Οδό Αθήνας-Λαμίας και συνδέεται με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, έχοντας δικό του σιδηροδρομικό σταθμό. Απέχει περίπου 68 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,022 χμ² (2011). Ο οικισμός εμφανίζεται διοικητικά το 1916 ως Καλύβια Αγίας Μαρίνας να προσαρτάται στην κοινότητα Αγίας Μαρίνας του, τέως, νομού Φθιώτιδας & Φωκίδας. Το 1920 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή και το 1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1943 υπήχθη στον νομό Φθιώτιδας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Τιθορέας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Τιθορέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τιθορέας. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τιθορέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμφίκλειας-Ελάτειας. Η ιστορία της Αγίας Παρασκευής ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Γύρω στο 1900, βοσκοί από το κοντινό, ορεινό χωριό Αγία Μαρίνα κατέβαιναν στον κάμπο, στην περιοχή όπου βρίσκεται η Αγία Παρασκευή σήμερα, ώστε να περάσουν το καλοκαίρι με τα κοπάδια τους. Η τοποθεσία αρχικά ονομαζόταν «Άγια Μαρνιώτικα Καλύβια» ( «Καλύβια Αγίας Μαρίνας»). Σταδιακά, κάποιοι βοσκοί άρχισαν να μένουν μόνιμα στην τοποθεσία, μαζί με τις οικογένειές τους. Καθώς όλο και περισσότερες οικογένειες βοσκών και γεωργών μετακινούνταν μόνιμα στην τοποθεσία, έκτισαν μια εκκλησία την οποία αφιέρωσαν στην Αγία Παρασκευή. Νέα σπίτια ανοικοδομήθηκαν και δημιουργήθηκε ο οικισμός. Το χωριό έπαιξε αρκετά σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς με την Εθνική Οδό και το σιδηροδρομικό δίκτυο να το διασχίζει, ήταν πέρασμα στρατιωτών και των κατακτητών. Παρόλο που σε αυτή την περιοχή οι συνθήκες ήταν σχετικά ήρεμες, υπήρχαν και κάποιοι κάτοικοι οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους κατά τον πόλεμο. Το παλαιό πέτρινο γεφύρι της Μαγούλας, ΒΔ. του οικισμού, στον Βοιωτικό Κηφισό, όπου βρίσκονται ερείπια κεραμικού εργαστηρίου Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στη νότια είσοδο του οικισμού. Εορτάζει με μεγάλο πανηγύρι στις 26 Ιουλίου Η εκκλησία του Αγίου Ευθυμίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Χάρτες «Ανάβαση» (Στερεά Ελλάδα, 1:50.000) Google Earth eetaa.gr
Βασίλης Γεωργόπουλος

Ο Βασίλης Γεωργόπουλος (γεννήθηκε το 1956 στην Καλαμάτα) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής μέσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τον Καλαμάτα και αγωνίστηκε κυρίως σε Παναχαϊκή, ΠΑΟΚ, Πανιώνιο, τις δεκαετίες του ’70 και ’80 και νυν προπονητής.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Καλαμάτα την περίοδο 1976-77, αγωνιζόμενος στη μεσαία γραμμή. Το 1977 πήρε μεταγραφή στην Παναχαϊκή, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική την επόμενη χρονιά. Το 1980 πήγε στον ΠΑΟΚ, στον οποίο αγωνίστηκε τέσσερις περιόδους, συμμετέχοντας στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας 1981. Ο ΠΑΟΚ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 1983 αλλά ο ίδιος δεν έλαβε μέρος. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για δύο χρόνια (1984 ως 1986) στον Πανιώνιο, μισή περίοδο στην ΑΕΚ χωρίς να είναι βασικός και δύο χρόνια στην Καλαμάτα, όπου ολοκλήρωσε την αγωνιστική του σταδιοδρομία. Το 1974 και σε ηλικία 18 ετών κλήθηκε στην Εθνική Νέων. Το 1984 κλήθηκε στην εθνική ομάδα και αγωνίστηκε δυο συνολικά φορές σε φιλικούς αγώνες. Στις 18 Ιανουαρίου 1984 στο α΄ ημίχρονο με την Πολωνία στο Στάδιο Καραϊσκάκη (σκορ: 1-0) και στις 15 Φεβρουαρίου 1984 με την Ανατολική Γερμανία στο ΟΑΚΑ, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 80΄ (σκορ: 1-3). Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ακολούθησε αυτήν του προπονητή. Έχει εργαστεί κατά καιρούς σε διάφορα σωματεία μικρότερων κατηγοριών ενώ τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο προπονητικό επιτελείο της ΕΠΟ, κυρίως ως βοηθός στις μικρότερες εθνικές ομάδες και από το 2014 ως πρώτος προπονητής στην τεχνική ηγεσία της εθνικής Παίδων. ΠΑΟΚ: Κύπελλο Ελλάδας (φιναλίστ): 1981. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. Ο Βασίλης Γεωργόπουλος στο national-football-teams Το προφίλ του Βασίλη Γεωργόπουλου στο transfermarkt Προφίλ στο epo.gr
Made in China

Η ετικέτα "Made in China" (κατασκευασμένο στην Κίνα), "Product of China" (Κινέζικο προϊόν) ή μερικές φορές "Made in PRC" (κατασκευασμένο στην Δημοκρατία της Κίνας) είναι μια ετικέτα προέλευσης που τοποθετείται σε προϊόντα που κατασκευάζονται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η ετικέτα Made in China είναι η πιο αναγνωρίσιμη ετικέτα στον κόσμο σήμερα, λόγω του ότι η χώρα της Κίνας είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο . Λόγω της κοινής συσχέτισης της ετικέτας με φθηνά προϊόντα χαμηλής ποιότητας ή επικίνδυνα προϊόντα, η φράση "Made in China" χρησιμοποιείται συχνά με υποτιμητικό τρόπο για να αναφέρεται σε προϊόντα χαμηλής ποιότητας ανεξαρτήτως προέλευσης.

 Η Κίνα είναι αυτή τη στιγμή ο νούμερο ένα κατασκευαστής στον κόσμο. Η Κίνα συνεχίζει να βελτιώνει τους τρόπους παραγωγής της χρησιμοποιώντας ρομπότ και εργοστάσια υψηλής κλίμακας. Η επωνυμία "Made in China" αμφισβητήθηκε ιστορικά από τις εκστρατείες των μέσων μαζικής ενημέρωσης του Ψυχρού Πολέμου των ΗΠΑ που μείωναν και έλεγαν αρνητικά πράγματα για τη μάρκα και δημοσιοποίησαν ακροάσεις για την ασφάλεια κατά των κινεζικών προϊόντων στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τον 21ο αιώνα, οι αναδυόμενες ανεξάρτητες εταιρείες της Κίνας έχουν καλές επιδόσεις στη διεθνή αγορά. Μετά την είσοδό τους στην κινεζική αγορά, πολλές πολυεθνικές εταιρείες δεν έχουν μονοπωλήσει την κινεζική αγορά όπως πίστευαν, αλλά μπορούν μόνο να συνεργαστούν ή να μοιραστούν την αγορά με κινεζικές εταιρείες. Κατασκευάστηκε στην Κίνα OECD Observer, Νοέμβριος 2006.
Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας

Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, επίσης γνωστή και ως η Τράπεζα της Ρωσίας (Банк России Bank Rossii), είναι η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που ιδρύθηκε το 1860 ως κρατική τράπεζα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με έδρα την οδό Νεγκλίναγια στη Μόσχα. Οι λειτουργίες της περιγράφονται από το Ρωσικό Σύνταγμα (άρθρο 75) και την ειδική ομοσπονδιακή νομοθεσία.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι ανεξάρτητη οντότητα, με πρωταρχική ευθύνη την προστασία της σταθερότητας του εθνικού νομίσματος, του ρωσικού ρούβλι.Πριν από την 1η Σεπτεμβρίου 2013 ήταν ο κύριος ρυθμιστικός φορέας του ρωσικού τραπεζικού κλάδου, υπεύθυνος για τις τραπεζικές άδειες, τους κανόνες των τραπεζικών εργασιών και τα λογιστικά πρότυπα, ο οποίος χρησίμευε ως δανειστής ύστατης ανάγκης για πιστωτικούς οργανισμούς. Μετά από αυτή την ημερομηνία οι καθορισμένες λειτουργίες και εξουσίες της τράπεζας επεκτάθηκαν σημαντικά και η κεντρική τράπεζα έλαβε το καθεστώς ενός μεγα-ρυθμιστή όλων των χρηματοπιστωτικών αγορών της Ρωσίας.Έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκδίδει χαρτονομίσματα και κέρματα σε ρούβλι, μέσω των νομισματοκοπείων της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, τα οποία διαχειρίζεται η κρατική εταιρεία Γκόζνακ. Η κεντρική τράπεζα εκδίδει αναμνηστικά κέρματα από πολύτιμα και μη πολύτιμα μέταλλα, καθώς και επενδυτικά κέρματα από πολύτιμα μέταλλα, τα οποία διανέμονται εντός και εκτός της χώρας. Το 2010, προς τιμή της 150ης επετείου από την ίδρυσή της, εξέδωσε ένα αναμνηστικό χρυσό κέρμα βάρους 5 κιλών που απεικόνιζε τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄.Σύμφωνα με τη ρωσική νομοθεσία, το ήμισυ των κερδών της τράπεζας πρέπει να διοχετευθεί στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό της κυβέρνησης. Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας είναι μέλος της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.Η Τράπεζα της Ρωσίας κατέχει μερίδιο 57,58% των μετοχών της Σμπέρμπανκ, της κορυφαίας εμπορικής τράπεζας της χώρας. Κατέχει, επίσης, το 100% της Ρωσικής Εθνικής Αντασφαλιστικής Εταιρείας (RNRC), της μεγαλύτερης εθνικής αντασφαλιστικής εταιρείας. Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας είναι ο επικεφαλής του κεντρικού τραπεζικού συστήματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το πρόσωπο αποτελεί επιλογή του Προέδρου της Ρωσίας και υπηρετεί για μια τετραετή θητεία. Ένας πρόεδρος μπορεί να ανανεώσει αρκετές συνεχόμενες φορές τη θητείας του (Ο Σεργκέι Ιγκνάτιεφ ήταν ο Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας για 11 χρόνια). Η Ελβίρα Ναμπιουλίνα είναι η πρόεδρος της τράπεζας από τις 24 Ιουνίου 2013.
Chevrolet HHR

Το Chevrolet HHR (ακρωνύμιο του Heritage High Roof) ήταν ένα ρετρό αισθητικής crossover, μπροστοκίνητο, 5-πορτο και 5-θέσιο αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, από τον Μάρτιο του 2005 μέχρι τον Μάιο του 2011. Από το 2007 έως το 2011, επίσης, η Chevrolet κυκλοφόρησε και μια 5-πορτη εκδοχή panel van του μοντέλου.

 Ο σχεδιαστής του οχήματος ήταν ο Bryan Nesbitt, ο οποίος λίγο προηγουμένως είχε σχεδιάσει το Chrysler PT Cruiser (παραγωγή : 2000 - 2010), μικρομεσαίο πολυμορφικό αυτοκίνητο. Ο σχεδιασμός του οχήματος προοριζόταν να είναι μια μοντέρνα αναθεώρηση του Chevrolet Suburban του 1947-1955, το οποίο ήταν βασισμένο στο αγροτικό Chevrolet Advance Design. Για πρώτη φορά το HHR παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2005 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λος Άντζελες και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Μάρτιο του ίδιου έτους, για τη σεζόν (model year) του 2006. Ο σχεδιασμός του βασίστηκε στην πλατφόρμα GM Delta του μητρικού ομίλου της General Motors, η οποία χρησιμοποιήθηκε επίσης στα Chevrolet Cobalt, Pontiac G5 και Saturn Ion. Το HHR κατασκευαζόταν στο Μεξικό και ήταν διαθέσιμο στη Βόρεια Αμερική, ενώ εξαγόταν και στην Ιαπωνία, καθώς και στην Ευρώπη. Στις αρχές του 2009, το HHR διακόπηκε από την αγορά του Μεξικού, λόγω χαμηλών πωλήσεων. Το τελευταίο τέταρτο του έτους 2010, η Chevrolet ανακοίνωσε επίσημα ότι το HHR θα διακοπεί μετά τη σεζόν (model year) του 2011, με τα τελευταία αντίτυπα του HHR να είναι διαθέσιμα στις αντιπροσωπείες γύρω στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου του 2011. Κάποια HHR ήταν επίσης διαθέσιμα για εταιρικές πωλήσεις μέχρι και τον Μάιο του 2011, ενώ μέσα στον ίδιο μήνα το μοντέλο αποσύρθηκε οριστικά από την παραγωγή. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Chevrolet SSR Chevrolet Advance Design, το pick-up της Chevrolet των ετών 1947 - 1955. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chevrolet HHR στο Wikimedia Commons
Αναζήτηση κατά πλάτος

Αναζήτηση κατά πλάτος είναι ένας αλγόριθμος για διάσχιση ή αναζήτηση σε δομές δεδομένων τύπου δέντρου ή γράφου. Η αναζήτηση ξεκινά από τη ρίζα του δέντρου (ή από κάποιο αυθαίρετο κόμβο του γραφήματος, που μερικές φορές αναφέρεται ως "κλειδί αναζήτησης του") και διερευνά πρώτα τους γειτονικούς κόμβους, προτού μεταβεί στους γείτονες του επόμενου επιπέδου.

 Η αναζήτηση κατά πλάτος επιτυγχάνεται με χρήση μιας βοηθητική ουράς. Οι κόμβοι των κάθε επιπέδων του δέντρου εισάγωνται διαδοχικά στη βοηθητική ουρά. Ο κάτωθι επαναληπτικός αλγόριθμος διακρίνει δύο περιπτώσεις: Περίπτωση ρίζας: Η ουρά είναι αρχικά κενή, συνεπώς ο κόμβος της ρίζας πρόστειθεται στη βοητική ουρά. Γενική περίπτωση: Όσο η βοηθητική ουρά δεν είναι κενή, εξαγωγή και επεξεργασία του επόμενου κόμβου από την ουρά. Στη συνέχεια, εισαγωγή στη βοηθητική ουρά όλων τών κόμβων παιδιών του τρέχοντος κόμβου. Εάν ο τρέχων κόμβος είναι φύλλο, δεν εισάγεται τίποτα.
Μιχαήλ της Γεωργίας

Ο Μιχαήλ, γεωργιανά: მიხეილი, ρωσικά: Михаил Георгиевич Грузинский‎ Μιχαήλ Γεωργίεβιτς Γρουζίνσκι (1783 – 21 Νοεμβρίου 1862) ήταν γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, τού τελευταίου βασιλιά της Γεωργίας, από τον δεύτερο γάμο του με τη Mαριάμ Τσιτσισβίλι. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας το 1801, αναχώρησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

 Ο βασικός πρίγκιπας (batonishvili) Μιχαήλ ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Γεωργίου ΙΒ΄, που γεννήθηκε από τον δεύτερο γάμο του με τη Μαριάμ Τσιτσισβίλι. Γεννήθηκε στην Τιφλίδα το 1783, όταν ο Γεώργιος ήταν ακόμη διάδοχος και κληρονόμος τού θρόνου τού βασιλιά πατέρα του, Ηράκλειου Β΄. Κατά τη σύντομη και ταραγμένη βασιλεία τού πατέρα του (1798–1800), ο Μιχαήλ, τότε στην εφηβεία του, συμμετείχε στην οργάνωση τού γεωργιανού στρατού. Το 1800 ο διοικητής της ρωσικής στρατιωτικής αποστολής στη Γεωργία, στρατηγός Iβάν Λαζάτεβ, ανέφερε ότι από τα παιδιά τού Γεωργίου ΙΒ΄ από τον δεύτερο γάμο του, ο 16χρονος Mιχαήλ ήταν «ο πιο πολλά υποσχόμενος… λόγω της ηλικίας του». Είχε οργανώσει ένα κανονικό σύνταγμα πανθήρων με τους συνομιλήκους του και στη συνέχεια το εκπαίδευε σύμφωνα με τα ρωσικά στρατιωτικά πρότυπα. Ο Γεώργιος ΙΒ΄ απεβίωσε τον Δεκέμβριο τού 1800 και η ρωσική κυβέρνηση προχώρησε στην πλήρη προσάρτηση της Γεωργίας στην Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με πολλά μέλη της οικογένειάς του, ο Μιχαήλ δεν προσπάθησε να αντισταθεί στο νέο καθεστώς και δέχθηκε το αίτημα τού Ρώσου Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ να αναχωρήσει για επανεγκατάσταση στην Αγία Πετρούπολη. Με την ευκαιρία αυτή, ο Μιχαήλ έλαβε το παράσημο της Αγ. Άννας 1ης Τάξης και ετήσια σύνταξη από το ρωσικό ταμείο. Η πίστη του εκτιμήθηκε περαιτέρω, καθώς τού επετράπει να επιστρέψει στην πατρίδα του το 1802. Ο Μιχαήλ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως επί το πλείστον ζώντας στην Αγία Πετρούπολη και παρείχε προστασία και βοήθεια στους Γεωργιανούς μαθητές, όπως ο Iονά Χελασβίλι και Γκαμπριέλ Κικοτζέ, που φτάνει για εκπαίδευση στη Ρωσία. Απεβίωσε άγαμος και χωρίς παιδιά σε ηλικία 79 ετών στην Αγία Πετρούπολη το 1862. Κηδεύτηκε στη Μονή της Αγ. Σκέπης της Μόσχας. Berge, Adolf (1866). Акты, собранные Кавказскою Археографическою коммиссиею. Т. I (στα Russian). Tiflis: Typography of the Chief Administration of the Viceroy of Caucasus. Montgomery, Hugh, επιμ. (1980). Burke's Royal Families of the World, Volume 2. London: Burke's Peerage. ISBN 0850110297.
Σκοτ Κάρπεντερ

Ο Μάλκολμ Σκοτ Κάρπεντερ (Malcolm Scott Carpenter, 1 Μαΐου 1925 - 10 Οκτωβρίου 2013) ήταν Αμερικανός πιλότος δοκιμών, αστροναύτης και δύτης. Ήταν ένας από τους επτά αρχικούς αστροναύτες της NASA που επιλέχθηκαν για το πρόγραμμα Μέρκιουρι τον Απρίλιο του 1959. Ο Κάρπεντερ ήταν ο δεύτερος Αμερικανός (μετά τον Τζον Γκλεν) που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη και ο τέταρτος Αμερικανός στο διάστημα, μετά τους Άλαν Σέπαρντ, Γκας Γκρίσομ και Τζον Γκλεν.

 Είχε υπηρετήσει στην αμερικανική Πολεμική Αεροπορία και ήταν πιλότος στον Πόλεμο της Κορέας. Το Φεβρουάριο του 1962 ήταν ο αναπληρωματικός πιλότος για τον Τζον Γκλεν στην πρώτη αμερικανική επανδρωμένη πτήση σε τροχιά. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας ήταν εκείνος που είπε το ιστορικό «Στην ευχή του Θεού, Γκλεν!» (Godspeed, Glenn!). Στις 24 Μαΐου του 1962 πραγματοποίησε τρεις περιστροφές στην τροχιά της Γης μέσα στο θαλαμίσκο Ορόρα 7, αλλά η επιστροφή του στη Γη αποδείχθηκε περιπετειώδης. Ένα τεχνικό πρόβλημα έστειλε τον θαλαμίσκο διακόσια μίλια μακριά από το προκαθορισμένο σημείο περισσυλογής και πέρασαν αρκετές ώρες μέχρι τα ελικόπτερα να εντοπίσουν τον εξουθενωμένο αστροναύτη μέσα στη σωσίβια λέμβο του. "Όταν έφτασα σε τροχιά, το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε ήταν η σιωπή" είχε δηλώσει ο Κάρπεντερ στις 8 Ιουνίου του 1962, στο περιοδικό LIFE. Μετά τις περιπέτειές του στο διάστημα εντάχθηκε στο πρόγραμμα Sealab II του Πολεμικού Ναυτικού των Η.Π.Α. και το 1965 πέρασε 30 ημέρες κάτω από τον ωκεανό στα ανοιχτά της ακτής της Καλιφόρνια. Μετά τη συνταξιοδότησή του, ίδρυσε την εταιρεία του Sea Sciences, συνεργαζόμενος στενά με τον σπουδαίο καταδύτη και ερευνητή Ζακ-Υβ Κουστώ. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης που είχε παραχωρήσει στη NASA το 1999, ο Κάρπεντερ είχε δηλώσει ότι η εμπειρία του με τη μηδενική βαρύτητα ήταν ό,τι πιο διασκεδαστικό είχε βιώσει και είχε ευχηθεί όλοι οι άνθρωποι να είχαν την ευκαιρία να το ζήσουν. Ο Σκοτ Κάρπεντερ απεβίωσε στις 10 Οκτωβρίου του 2013, σε ηλικία 88 ετών, σε νοσοκομείο του Ντένβερ όπου είχε διακομισθεί έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Δαυίδ Στιούαρτ

Ο Δαυίδ Στιούαρτ (David Stewart, 24 Οκτωβρίου 1378 – 26 Μαρτίου 1402) πρίγκιπας και διάδοχος του θρόνου της Σκωτίας (1390 - 1402) και πρώτος δούκας του Ρόθεσει (1398 - 1402) ήταν μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Γ' της Σκωτίας και της Αναμπέλας Ντράμοντ. Πήρε το όνομα του προπάππου του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας και τους τίτλους του κόμη του Άθολ (1398 - 1402) και του κόμη του Κάρικ (1390 - 1402), μοιράστηκε τους τίτλους με τον θείο του Ροβέρτο Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ αλλά δεν έγινε ποτέ βασιλιάς. Ο Δαυίδ Στιούαρτ παντρεύτηκε την Μαρία Ντάγκλας, κόρη του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 3ου κόμη του Ντάγκλας χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

 Διορίστηκε υπολογαγός του βασιλείου σε ηλικία 21 έτους (1399) κάτι που θα του επέτρεπε να έχει βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο χάρη στην αναπηρία του πατέρα του, οι ελιγμοί του όμως περιορίστηκαν σημαντικά από την νεανική του απειρία και τις μεγάλες φιλοδοξίες του Ροβέρτου, δούκα του Όλμπανυ που είχε στόχο να σφετεριστεί τον θρόνο χρησιμοποιώντας ακόμα και ανέντιμα μέσα. Ο γάμος του δημιούργησε συμμαχία με την οικογένεια των Ντάγκλας αλλά άφησε έντονα δυσαρεστημένο τον Γεώργιο Α΄, κόμη του Μαρ που είχε αρραβωνιαστεί την κόρη του Ελισάβετ. Ο Δαυίδ είχε ενεργό πολιτικό ρόλο στην Σκωτία τα τελευταία χρόνια και συμμετείχε στις ειρηνικές διαπραγματεύσεις με τον Ιωάννη της Γάνδης. Ο Δαυίδ είχε έντονη υποστήριξη από την μητέρα του, η Αναμπέλα διοργάνωσε τουρνουά στο Εδιμβούργο που έστεψε τον γιο της ιππότη (1398). Η μητέρα του δημιούργησε την ίδια χρονιά το δουκάτο του Ρόθεσει που το παραχώρησε στον Δαυίδ σε μεγαλοπρεπή τελετή που οργάνωσε ο Γουόλτερ Τράιλ αρχιεπίσκοπος του Αγίου Ανδρέα, στην ίδια τελετή δημιουργήθηκε το δουκάτο του Όλμπανυ που παραχωρήθηκε στον θείο του Ροβέρτο. Ο πατέρας του φαίνεται ότι είχε ελάχιστες ικανότητες και δεν μπορούσε να επηρεάσει την εξέλιξη των γεγονότων. Στα τέλη Φεβρουαρίου 1402 ενώ ο Δαυίδ ταξίδευε για τον Άγιο Ανδρέα συνελήφθη στο Στράθτιρουμ σε μια επιχείρηση που οργανώθηκε από τον θείο του δούκα του Όλμπανυ σε συνεργασία με τον Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 4ο κόμη του Ντάγκλας, ο πεθερός του 3ος κόμης του Ντάγκλας είχε πεθάνει πριν από 2 χρόνια (1400). Το πρόσχημα για την σύληψη του Δαυίδ ήταν ότι η περίοδος της νομιμότητας του είχε λήξει, μεταφέρθηκε στον Άγιο Ανδρέα και από κει στα ανάκτορα του Φώκλαντ, την κατοικία του Ροβέρτου στο Φάιφ, σύμφωνα με τον Μπόουες ο νεαρός πρίγκιπας ταξίδευε κουκουλωμένος πάνω σε ένα μουλάρι στο πίσω μέρος. Στα ανάκτορα του Φώκλαντ ο νεαρός Δαυίδ έμεινε αιχμάλωτος και πέθανε αμέσως μετά όπως φημολογείται από πείνα, σε δίκη που έγινε λίγους μήνες αργότερα τον Μάιο του 1402 ο Ροβέρτος του Όλμπανυ αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες. Σε τέσσερα χρόνια (1406) ο μικρότερος αδελφός του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας διαδέχθηκε τον πατέρα τους στον θρόνο ενώ ήταν αιχμάλωτος των Άγγλων, ο θείος του Ροβέρτος του Όλμπαανυ έγινε ουσιαστικά ο μοναδικός κυβερνήτης του βασιλείου. Marshall, Rosalind K. (2003). Scottish Queens, 1034-1714. Stephen I. Boardman The Early Stewart Kings: Robert II and Robert III, 1371-1406. Tuckwell Press. Edinburgh 1996 réédition 2007, chez John Donald Short Run Press Γεώργιος, 9ος κόμης του Ντάνμπαρ
Ελληνική Βιομηχανία Όπλων

Η Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (ΕΒΟ) υπήρξε ο κύριος κατασκευαστής όπλων στην Ελλάδα. Η δημιουργία της συνδέεται με την επιθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων για «πλήρη αυτάρκεια» της Ελλάδας στους τομείς του ατομικού οπλισμού και άλλων όπλων (σε αντίθεση με την εμπειρία του παρελθόντος, όταν οι τοπικοί κατασκευαστές θα μπορούσαν να καλύπτουν μόνο εν μέρει τις ανάγκες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων).

 Μια πρόταση το 1975 από την μεγάλη ελληνική εταιρεία χημικών, την ΧΡΩΠΕΙ του Πειραιά, για την επιλογή των δικών της ανεπτυγμένων τυφεκίων και υποπολυβόλων, απορρίφθηκε μετά από δοκιμές οι οποίες απέδειξαν ότι τα όπλα της δεν ήταν στα επιθυμητά πρότυπα. Αντίστοιχα, το ελληνικό κράτος δεν υποστήριξε την ΠΥΡΚΑΛ, η οποία είχε ήδη παραγάγει το τουφέκι FN FAL με άδεια από την FN Herstal. Στη συνέχεια το ίδιο το κράτος ίδρυσε στο Αίγιο το 1976 την ΕΒΟ, μετά από μια συμφωνία για την παραγωγή αρχικά με άδεια της Heckler & Koch μοντέλων της που εγκρίθηκαν από τον ελληνικό στρατό, αλλά και με σκοπό να σχεδιάσει τα δικά της όπλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής ίδρυσής της, ένα ελληνικό πιστόλι του 1820 (που χρησιμοποιήθηκε στην Ελληνική Επανάσταση) τοποθετήθηκε μαζί με το θεμέλιο λίθο για να συμβολίζει τη συνέχιση παραγωγής όπλων σε βιομηχανικό επίπεδο στην Ελλάδα.Από τότε, η εταιρεία έχει αναπτυχθεί από σημαντικά με εξαγορές και απορροφήσεις άλλων εταιριών, και έχει παραγάγει σε διάφορα εργοστάσια εκατοντάδες χιλιάδες τουφέκια (στρατιωτικής και μη στρατιωτικής χρήσης) και πολυβόλα, καθώς και πιστόλια, όλμους, πυρομαχικά και εκρηκτικά, εκτοξευτήρες ρουκετών, νάρκες, χειροβομβίδες, αντιαεροπορικά όπλα, διάφορους τύπους βομβών, κανόνια, εξοπλισμό νυχτερινής όρασης, μεταλλικά μέρη αεροσκαφών, καθώς και εξειδικευμένα μηχανήματα, εργαλεία, στολές, αλεξίσφαιρα γιλέκα και ενισχυμένα συνθετικά/πλαστικά. Πολλά από τα παραπάνω είναι ανάπτυξης της ίδιας ΕΒΟ (περιλαμβανομένων του αντιαεροπορικού συστήματος Artemis 30 Anti-Aircraft System and the Aris IV Anti-Tank Rocket, τυφέκιο Κυφεύς, rifle Fairfox 2000 rifle E44-E 81 mm – ραβδωτό και κυνηγετικό όπλο πλαγιόκαννο και super boze caliper 12,16 του σχεδιαστή Αθανασίου Καλλιγέρη Athan Calligeris, Ph.D. Η εταιρεία υπήρξε επίσης ένας μεγάλος και γνωστή εξαγωγέας όπλων. Ωστόσο, η οικονομική της κατάσταση ήταν ασταθής σχεδόν από τα αρχικά της βήματα. Το 2004, συγχωνεύθηκε με την ΠΥΡΚΑΛ, σχηματίζοντας την ΕΑΣ, σε μια προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας για τον καλύτερο έλεγχο και τη διαχείριση αυτού του τομέα της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας. Jane's Infantry Weapons (e.g. 2001-2002 ed.) ISBN 978-960-93-4452-4 (eBook) EAS - Information about EBO EBO (in Greek) EAS (in Greek)
Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμώνα - Λεπτοκαρυάς

Η Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμώνα - Λεπτοκαρυάς είναι ελληνική σιδηροδρομική γραμμή που αποτελούσε δίκτυο του ΟΣΕ. Κατασκευάστηκε το 1916 και έκλεισε το 2004. Αντικαταστάθηκε από την γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης.

 Η Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμών - Λεπτοκαρυάς, διέρχεται από μέρος της Θεσσαλίας. Εντός του νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Νέων Πόρων Πιερίας (Χιλιομετρική θέση 392 - Χιλιομέτρηση νέας γραμμής) υπάρχει η διασταύρωση της 5ης γραμμής η οποία οδηγεί στην παλαιά γραμμή Πλαταμώνα. Είχε επιβατική κίνηση χιλιάδων ατόμων ετησίως, καθώς ο σιδηρόδρομος ήταν το δημοφιλέστερο μέσο μεταφοράς, των Λαρισαίων και όχι μόνο, προς το δημοφιλές αυτό τουριστικό θέρετρο. Το 2002, καθημερινώς 4 δρομολόγια διέρχονταν με στάση στον Πλαταμώνα συνδέοντας τον με Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Αθήνα.Η γραμμή συνεχίζει κινούμενη παράλληλα με την θάλασσα σε ένα τοπίο με πλούσια βλάστηση. Στη συνέχεια διέρχεται μέσα από σήραγγα κάτω από το Κάστρο του Πλαταμώνα και μετά την ανοιχτή γαλαρία συγκλίνει με τη νέα χάραξη στην τοποθεσία Παραλία Αγίου Παντελεήμονα Πιερίας (βόρεια έξοδος νέας σήραγγας Πλαταμώνα). Και σ’ αυτό το σημείο οι χαράξεις συγκλίνουν τόσο κοντά, ώστε να παρέχεται μεγάλη ευκολία για την κατασκευή αλλαγής τροχιάς. Η γραμμή του Πλαταμώνα κατασκευάστηκε το 1916 και ήταν στην αρχή της ενωτικής γραμμής Παπαπουλίου Λάρισας – Πλατέος Ημαθίας (Χ.Θ. 394,026 – 482,567). Η γραμμή αυτή σύνδεσε τον Λαρισαϊκό Σιδηρόδρομο με το δίκτυο της S.M. (Chemins de fer de Salonique à Monastir) στη Μακεδονία και κατ' επέκταση σύνδεσε σιδηροδρομικά την πρωτεύουσα με την υπόλοιπη Ευρώπη. Επίσης μετά τη Μάχη του Πλαταμώνα (15-16 Απριλίου 1941) τα γερμανικά στρατεύματα προέλασαν προς νότο μέσω του διαδρόμου των γραμμών Πλαταμώνα & Τεμπών. Η γραμμή έχει έτσι και ιστορική σημασία πέρα από φυσικό κάλλος. Από το 2004 η νέα σιδηροδρομική γραμμή υψηλών ταχυτήτων περνά τον Πλαταμώνα μέσα από μία σήραγγα τεσσάρων και πλέον χιλιομέτρων. Όμως η παλαιά παράκτια σιδηροδρομική γραμμή που διέρχεται μέσα από απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς τοπία και διαθέτει μουσειακές εγκαταστάσεις, κηρύχθηκε "ιστορικός τόπος" μετά από υπουργική απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού και πλέον καταβάλλονται εντατικές προσπάθειες για την μουσειακή επαναλειτουργία της. Επίσης η παλαιά σιδηροδρομική γραμμή του Πλαταμώνα (όπως και οι παλαιές γραμμές των Τεμπών και της Βόρειας Πιερίας) είναι ενταγμένη στην επίσημη μελέτη της θερινής γραμμής Νο 5 του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης, κάτι το οποίο θα βοηθήσει στην περαιτέρω ανάπτυξη του Πλαταμώνα, χωρίς κανένα πρόβλημα στο μουσειακό χαρακτήρα της γραμμής. Το 2018 πρώτιστος στόχος για την επαναλειτουργία της γραμμής είνα η εφικτή σύνδεση Νέων Πόρων με τον Πλαταμώνα, εφόσον η σήραγγα Πλαταμώνος λειτουργεί ως καφέ εστιατόριο, την Gallaria με μουσειακό εκθετήριο της γραμμής. Μουσειακός Σιδηρόδρομος Πλαταμώνα Πιερίας TRAINS AT PLATAMONAS OLD LINE,1991, Βασιλης Χωριατης-Billchor
Α.Μ.Σ. Άρης Ζυγού

Ο Α.Μ.Σ. Άρης Ζυγού είναι αθλητικός σύλλογος στο Ζυγό του νομού Καβάλας. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Ζυγού.

 Ο «Άρης» Ζυγού ιδρύθηκε αρχικά το 1933 και ήταν από τα πρώτα σωματεία που συμμετείχαν στην Ε.Π.Σ. Καβάλας. Όμως, λόγω του πολέμου και της κατοχής, ανέστειλε τη λειτουργία του για περίπου έξι χρόνια. Μετά το τέλος του πολέμου και για την ακρίβεια το 1946 επασυστάθηκε από τους Δουμαλά Παναγιώτη, Συνάδη Παναγιώτη και Αρχοντίδη Παναγιώτη. Οι τρεις Παναγιώτηδες δημιούργησαν τον Άρη Ζυγού. Επίσης, ο σύλλογος έγινε αρκετά γνωστός επειδή δεν αποτέλεσε μόνο μία από τις παλαιότερες ομάδες στην Καβάλα, αλλά και πανελλαδικά, με αποτέλεσμα να γίνει πιο γνωστός ο τόπος του Ζυγού. Το 1952 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Μακεδονίας με την Ελπίδα Δράμας χάνοντας με 1–0. Την περίοδο 1991–92 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία τερματίζοντας στη 10η θέση με 39 βαθμούς στο 12ο Όμιλο. Την επόμενη περίοδο, 1992–93, κατετάγη 15ος συγκεντρώνωντας 22 βαθμούς με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στις τοπικές κατηγορίες. 1991–92: Δ΄ Εθνική 1992–93: Δ΄ Εθνική Ανδρέας Τάτος Μιχαηλίδης Γιάννης Αντωνιάδης Γιάννης Χατζηγιαννάκου Φώτης Χατζηιωακειμίδης Χαράλαμπος Παχίδης Θανάσης Ιακωβίδης Γιώργος Χανδρουλίδης Κώστας Αβραμίδης Χαράλαμπος Ιντζεκώστας Γεώργιος Τσανίνος Θεόδωρος Μαρκόπουλος Βασίλης Καρασαββίδης Αχιλλέας Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΖΥΓΟΥ ΚΑΒΑΛΑΣ 1983-ΟΙ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΔΕΣ ΤΟΥ ΑΡΗ ΖΥΓΟΥ ΚΑΤΑΚΤΟΥΝ ΤΟ ΚΥΠΕΛΟ ΒΟΥΝΙΟΖΟΥ