Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι

Το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι (πολωνικά: Piotrków Trybunalski), επίσης γνωστό απλοποιημένα ως Πιότρκουφ (Piotrków), είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Πιότρκουφ, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 71.655 κάτοικοι (2020) και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο βοεβοδάτο. Προηγουμένως, ήταν η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Βοεβοδάτου Πιότρκουφ (1975–1998). Το Πιότρκουφ ιδρύθηκε στα τέλη του Μεσαίωνα και ήταν κάποτε μια βασιλική πόλη και ένα σημαντικό μέρος στην πολωνική ιστορία. Η συνεδρίαση του πρώτου κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκε εδώ τον 15ο αιώνα. Στη συνέχεια, έγινε η έδρα ενός Δικαστηρίου του Στέμματος, του ανώτατου δικαστηρίου της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Η πόλη φιλοξένησε επίσης μια από τις παλαιότερες εβραϊκές κοινότητες της Πολωνίας, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η παλιά πόλη στο Πιότρκουφ διαθέτει πολλά ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία, όπως κατοικίες, εκκλησίες, συναγωγές και το μεσαιωνικό Βασιλικό Κάστρο.

 Σύμφωνα με την παράδοση, αλλά όχι επιβεβαιωμένη από ιστορικές πηγές, το Πιότρκουφ ιδρύθηκε από τον Πιοτρ Βουοστόβιτς (Piotr Włostowic), έναν ισχυρό άρχοντα του 12ου αιώνα από τη Σιλεσία. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την πολωνική εκδοχή του ονόματος Πέτρος (Piotr), σε υποκοριστική μορφή (Piotrek). Το Trybunalski υποδεικνύει ότι οι συνεδριάσεις του δικαστηρίου (συμπεριλαμβανομένου του Δικαστηρίου του Στέμματος) πραγματοποιήθηκαν στην πόλη. Η πόλη ήταν γνωστή στα γίντις ως פּעטריקעװ ή Petrikev, στα γερμανικά ως Petrikau και στα ρωσικά ως Петроков ή Petrokov. Το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι βρίσκεται στο μεσοδυτικό τμήμα των Υψίπεδων του Λοτζ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 80.000 και η έκτασή της είναι σχεδόν 68 χλμ2. Το τοπίο της περιοχής Πιότρκουφ και η γεωλογική δομή της διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του παγετώνα πριν από 180.000–128.000 χρόνια. Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου δάση στις πεδιάδες του Πιότρκουφ. Δύο ποταμοί διασχίζουν την περιοχή, ο Βολμπούρκα και ο Λουτσιόνζα, οι οποίοι με τους παραποτάμους τους εκβάλλουν στον ποταμό Πιλίτσα και ανήκουν στη λεκάνη απορροής του ποταμού Βιστούλα. Η λεκάνη απορροής των δύο κύριων ποταμών της Πολωνίας, του Βιστούλα και του Όντερ, εκτείνεται κατά μήκος της μεσημβρινής γραμμής τρία χιλιόμετρα δυτικά του Πιότρκουφ. Δύο μικρά ποτάμια, ο Στράβα και ο Στράφκα διασχίζουν την πόλη, και μεταξύ των κοιλάδων τους ιδρύθηκε ο πρώτος οικισμός του Πιότρκουφ τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Πρόσφατα, άλλα δύο ποτάμια συμπεριλήφθηκαν εντός των ορίων της περιοχής της πόλης - ο Βιεζέικα, ο οποίος στο δυτικό τμήμα της πόλης σχηματίζει μια δεξαμενή, και ο Σρουτόβι Ντόουεκ στα νότια του Πιότρκουφ. Η πόλη βρίσκεται 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η μέση θερμοκρασία κατά τη διάρκεια του έτους είναι περίπου 8 °C (46 °F), ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος (κυμαίνεται από −20 to 2,5 °C (−4,0 to 36,5 °F) ), ο θερμότερος είναι ο Ιούλιος (με 18 °C (64 °F) κατά μέσο όρο). Η ετήσια βροχόπτωση είναι από 550 με 600 χιλιοστά. Το αμμώδες έδαφος της περιοχής δεν είναι γόνιμο. Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, η περιοχή Πιότρκουφ ήταν μέρος της επαρχίας Γουεντσίτσα της Πολωνίας, που κυβερνούσε η δυναστεία των Πιαστ. Το 1264, έγινε μέρος ενός ξεχωριστού πριγκιπάτου. Η ίδρυση της πόλης και η ανάπτυξή της συνδέθηκαν με τη γεωγραφική της θέση και την πλεονεκτική διευθέτηση των δρόμων που ένωναν τις επαρχίες της Πολωνίας στην εποχή της Πιαστ. Αρχικά, ήταν πόλη εμπορίου και τόπος των δικαστηρίων των πριγκίπων (τον 13ο και 15ο αιώνα), στη συνέχεια έγινε διοικητικό κέντρο (πρωτεύουσα της περιφέρειας από το 1418) και στους επόμενους αιώνες έγινε επίσης σημαντικό πολιτικό κέντρο στο Πολωνία. Η πρώτη καταγραφή του Πιότρκουφ βρίσκεται σε ένα έγγραφο που εκδόθηκε το 1217 από τον Πολωνό μονάρχη Λέσεκ Α΄ τον Λευκό, όπου αναφέρεται το δικαστήριο του δούκα που πραγματοποιήθηκε «στο Petrecoue». Το μεσαιωνικό Πιότρκουφ ήταν τόπος συναλλαγών στους εμπορικούς δρόμους από την Πομερανία προς τη Ρωσία και την Ουγγαρία, και αργότερα από τη Μασοβία προς τη Σιλεσία. Κατά τον 13ο αιώνα, εκτός από τα δικαστήρια, οι Πολωνοί πρίγκιπες της επαρχίας έκαναν τον Πιότρκουφ έδρα ορισμένων συνελεύσεων των ιπποτών από το Σιέραντζ, οι οποίες σύμφωνα με ιστορικές πηγές πραγματοποιήθηκαν το 1233, το 1241 και το 1291. Ίσως κατά τη διάρκεια της συνέλευσης του 1291, ο Πρίγκιπας του Σιέραντζ, Βλαδίσλαος Α΄ ο Βραχύς, παραχώρησε στο Πιότρκουφ πολιτικά δικαιώματα, επειδή σε έγγραφα από τις αρχές του 14ου αιώνα αναφέρει "civitate nostra Petricouiensi". Το πρώτο πιστοποιητικό ίδρυσης και τα άλλα έγγραφα κάηκαν σε μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε την πόλη γύρω στο 1400. Τα προνόμια και τα δικαιώματα παραχωρήθηκαν εκ νέου από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο το 1404. Τα τείχη της πόλης χτίστηκαν κατά τη βασιλεία του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα και μετά τη μεγάλη πυρκαγιά, ξαναχτίστηκαν στις αρχές του 15ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ Γ΄, πολλοί εκδιωχθέντες Γερμανοί Εβραίοι από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετανάστευσαν στην πόλη, η οποία μεγάλωσε σε έναν από τους μεγαλύτερους εβραϊκούς οικισμούς στο βασίλειο. Μεταξύ 1354 και 1567, η πόλη διεξήγαγε γενικές συνελεύσεις Πολωνών ιπποτών και γενικές ή εκλεκτικές συνεδριάσεις του Πολωνικού Σέιμ (κατά τη διάρκεια του τελευταίου, Πολωνοί βασιλιάδες της δυναστείας των Γιαγκελλόνων εκλέγονταν εκεί). Στο Πιότρκουφ, δύο Μεγάλοι Διδάσκαλοι του Τευτονικού Τάγματος ορκίστηκαν πίστη στον Πολωνό βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας το 1469 και το 1470. Ήταν στο Πιότρκουφ που δόθηκε στο πολωνικό κοινοβούλιο η τελική του δομή με τη διαίρεση σε Άνω Βουλή και Κάτω Βουλή το 1493. Ο Βασιλιάς Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος της Πολωνίας δημοσίευσε το «προνόμιο του Πιότρκουφ» στις 26 Μαΐου 1493, το οποίο επέκτεινε τα προνόμια των σλάχτα σε βάρος της μπουρζουαζία και της αγροτιάς. Το Πιότρκουφ έγινε μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1569. Όταν η έδρα του Κοινοβουλίου μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία, η πόλη έγινε η έδρα του ανώτατου δικαστηρίου της Πολωνίας, του Δικαστηρίου του Στέμματος, και οι δίκες πραγματοποιήθηκαν εκεί από το 1578 έως το 1793. Το ανώτατο λιθουανικό δικαστήριο πραγματοποιήθηκε στο Γκρόντνο. Ο εβραϊκός πληθυσμός του Πιότρκουφ εκδιώχθηκε το 1578 και επετράπη να επιστρέψει μόνο έναν αιώνα αργότερα. Η πόλη έγινε ταχυδρομικός σταθμός το 1684. Γύρω στο 1705, Γερμανοί άποικοι (συχνά Σουηβοί) έφτασαν στην περιοχή της πόλης και ίδρυσαν χωριά. Διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό τα ήθη και τη γλώσσα τους μέχρι το 1945. Ενώ η σημασία του Πιότρκουφ στην πολιτική ζωή της χώρας είχε συμβάλει στην ανάπτυξή της τον 16ο αιώνα, η πόλη παρήκμασε τον 17ο και 18ο αιώνα, λόγω πυρκαγιών, επιδημιών, πολέμων κατά της Σουηδίας και, τέλος, των διαμελισμών της Πολωνίας. Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέσχιζε την πόλη τον 18ο αιώνα και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και ο Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ταξίδευαν συχνά σε αυτήν τη διαδρομή.Η πρώτη επίσημη απογραφή σημαντικών κτιρίων στην Πολωνία, Μια γενική άποψη της φύσης των αρχαίων μνημείων στο Βασίλειο της Πολωνίας, με επικεφαλής τον Καζίμιες Στροντσίνσκι από το 1844–55, περιγράφει τη Μεγάλη Συναγωγή του Πιότρκουφ ως ένα από τα αρχιτεκτονικά αξιόλογα κτίρια της Πολωνίας.Το 1793, το Βασίλειο της Πρωσίας προσάρτησε την πόλη στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας και τη διοικούσε ως τμήμα της επαρχίας της Νότιας Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Πιότρκουφ έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας (1807–15) και ήταν έδρα της περιφέρειας στο διαμέρισμα Κάλις. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815, το Πιότρκουφ έγινε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, ενός κράτους-μαριονέτα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όταν κατασκευάστηκε ο σιδηρόδρομος Βαρσοβίας-Βιέννης το 1846, υπήρξε μια ελαφρά αύξηση στην οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη του Πιότρκουφ. Τον Ιανουάριο του 1863 ξέσπασε η πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση. Μεταξύ των ντόπιων Πολωνών ανταρτών ήταν πολλοί νέοι και Πολωνοί που στρατολογήθηκαν στον ρωσικό στρατό, οι οποίοι ήταν τοποθετημένοι στην πόλη. Οι Ρώσοι ίδρυσαν μια φυλακή για τους αιχμαλώτους αντάρτες στο Πιότρκουφ. Χιλιάδες Πολωνοί πέρασαν από τη φυλακή, υποβλήθηκαν σε μαστίγωση και βασανιστήρια, και στη συνέχεια είτε απελάθηκαν στην Οχυρό της Βαρσοβίας ή στη Σιβηρία, είτε εκτελέστηκαν στο Πιότρκουφ. Δύο αντάρτες, θέλοντας να ξεφύγουν από τα βασανιστήρια, αυτοκτόνησαν πηδώντας από τα παράθυρα της φυλακής. Ως τιμωρία για την υποστήριξη της εξέγερσης, οι Ρώσοι έκλεισαν το μοναστήρι των Κιστερκιανών το 1864 και οι τελευταίοι Κιστερκιανοί μοναχοί εκδιώχθηκαν το 1867.Το 1867, οι ρωσικές αρχές σχημάτισαν το Κυβερνείο Πιότρκουφ, το οποίο περιλάμβανε το Λοτζ, την Τσενστοχόβα και τα ανθρακωρυχεία της Ντομπρόβα Γκουρνίτσα και του Σοσνόβιετς. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, από τον συνολικό πληθυσμό των 30.800 κατοίκων, οι Εβραίοι αποτελούσαν τους 9.500 (περίπου το 31%). Η επαρχία είχε την καλύτερα ανεπτυγμένη βιομηχανία από όλη την Πολωνία του Συνεδρίου μέχρι το 1914. Πολλοί Πολωνοί διαδήλωσαν και έκαναν απεργία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πιότρκουφ καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία. Από το 1915–1916, ήταν κέντρο πολωνικής πατριωτικής δραστηριότητας. Η πόλη ήταν έδρα του Στρατιωτικού Τμήματος της Εθνικής Επιτροπής και αρχηγείο για τις Πολωνικές Λεγεώνες, οι οποίες ήταν εθελοντικά στρατεύματα που οργανώθηκαν από τους Γιούζεφ Πιουσούτσκι, Βουαντίσουαφ Σικόρσκι και άλλους, για να πολεμήσουν ενάντια στη Ρωσία. Το Πιότρκουφ έγινε μέρος της αποκατεστημένης ανεξάρτητης Πολωνίας το 1918, μετά την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων στον πόλεμο. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, το Πιότρκουφ ήταν η πρωτεύουσα του Πόβιατ Πιότρκουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939), και έχασε την προηγούμενη σημασία του. Το 1922, το παλιό μοναστήρι αποκαταστάθηκε στους Κιστερκιανούς. Το 1938, η πόλη είχε 51.000 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων 25.000 Εβραίων και 1.500 Γερμανών. Η πόλη είχε έναν μεγάλο εβραϊκό οικισμό και μέχρι το Ολοκαύτωμα μια ακμάζουσα εβραϊκή τυπογραφική και εκδοτική βιομηχανία. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πιότρκουφ ήταν το σκηνικό για σκληρές μάχες μεταξύ της Πολωνικής 19ης Μεραρχίας Πεζικού και του 16ου Σώματος Πάντσερ της γερμανικής Βέρμαχτ στις 5 Σεπτεμβρίου 1939. Στη συνέχεια, το Einsatzgruppe II εισήλθε στην πόλη για να διαπράξει διάφορα εγκλήματα κατά του πληθυσμού. Η πόλη καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία για τα επόμενα έξι χρόνια. Το φθινόπωρο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις δεκάδων Πολωνών, συμπεριλαμβανομένων δασκάλων, τοπικών ακτιβιστών, δικαστών, βουλευτών, συντακτών και τραπεζικών υπαλλήλων, ωστόσο κάποιοι αφέθηκαν ελεύθεροι αργότερα. 47 Πολωνοί που συνελήφθησαν στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι, συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου του Τομάσουφ, φυλακίστηκαν επίσης στο Πιότρκουφ. Περαιτέρω μαζικές συλλήψεις εκατοντάδων Πολωνών πραγματοποιήθηκαν τον Ιανουάριο, τον Μάρτιο, τον Ιούνιο και τον Αύγουστο του 1940. Μεταξύ των Πολωνών που συνελήφθησαν τον Μάρτιο ήταν 12 δάσκαλοι και μαθητές κρυφών πολωνικών σχολείων. Στις 29 Ιουνίου 1940, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν σφαγή 42 Πολωνών από τη φυλακή στο δάσος Βολμπόρσκι στο βόρειο τμήμα της πόλης. Ανάμεσα στα θύματα ήταν 14 μαθητές ηλικίας 17–18 ετών, 8 έφεδροι αξιωματικοί και άνθρωποι διαφόρων επαγγελμάτων, μεταξύ των οποίων φαρμακοποιοί, αρχιτέκτονας, σιδηροδρομικός, δάσκαλος, αγρότης και τοπικός γραμματέας. 121 Πολωνοί από την τοπική φυλακή απελάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς, Γκρος-Ρόζεν και Νταχάου τον Ιούνιο του 1940. Πολλοί Πολωνοί, που γεννήθηκαν ή έζησαν στην πόλη, δολοφονήθηκαν από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν τον Απρίλιο-Μάιο του 1940. Ήδη από τον Οκτώβριο του 1939, το Πιότρκουφ έγινε η τοποθεσία του πρώτου εβραϊκού γκέτο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που δημιουργήθηκε στην κατεχόμενη Πολωνία. Περίπου 25.000 άνθρωποι από το Πιότρκουφ και τις κοντινές πόλεις και χωριά φυλακίστηκαν εκεί. Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος 22.000 στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα, ενώ 3.000 φυλακίστηκαν σε άλλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το μυστικό Πολωνικό Συμβούλιο για την Βοήθεια των Εβραίων «Ζεγκότα», που ιδρύθηκε από το πολωνικό κίνημα αντίστασης, λειτουργούσε στην πόλη.Από τους πρώτους μήνες του πολέμου, το Πιότρκουφ ήταν κέντρο υπόγειας αντίστασης. Από την άνοιξη του 1940, ήταν η έδρα του αρχηγείου της περιοχής του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Το καλοκαίρι του 1944 σχηματίστηκε στην περιοχή το 25ο Σύνταγμα Πεζικού του Εσωτερικού Στρατού. Ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική μονάδα του Βοεβοδάτου Λοτζ και πολέμησε κατά των Γερμανών μέχρι τον Νοέμβριο του 1944. Στην πόλη και την περιοχή, υπήρχαν και άλλες αντάρτικες ομάδες: τα στρατιωτικά στρατεύματα (που συνδέονται με το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ), η Λαϊκή Φρουρά και ο Λαϊκός Στρατός (Πολωνικό Εργατικό Κόμμα), τα τάγματα αγροτών (Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα), η Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση και οι Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις (Εθνικό Κόμμα). Το 1944, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, οι Γερμανοί απέλασαν πάνω από 15.000 Βαρσοβιανούς από το στρατόπεδο Ντούλαγκ 121 στο Προύσκουφ, όπου ήταν αρχικά φυλακισμένοι, στο Πιότρκουφ. Αυτοί οι Πολωνοί ήταν κυρίως ηλικιωμένοι, άρρωστοι και γυναίκες με παιδιά. Μετά την πτώση της εξέγερσης, η έδρα του Πολωνικού Ερυθρού Σταυρού βρισκόταν προσωρινά στο τοπικό Βασιλικό Κάστρο από τον Οκτώβριο του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1945. Στις 18 Ιανουαρίου 1945, ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός μπήκε στην πόλη, εκτοπίζοντας τα γερμανικά στρατεύματα. Η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Οι αντικομμουνιστές παρτιζάνοι συνέχισαν να πολεμούν στην περιοχή τα επόμενα χρόνια. Από το 1949 έως το 1970, το Πιότρκουφ μετατράπηκε σε βιομηχανικό κέντρο. Το Πιότρκουφ παρέμεινε πρωτεύουσα του Βοεβοδάτο Λοτζ μέχρι το 1975. Στη συνέχεια, μετά τις αλλαγές στη διοικητική διαίρεση της χώρας, η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του νέου Βοεβοδάτο Πιότρκουφ, ανακτώντας έτσι το καθεστώς ενός σημαντικού διοικητικού, εκπαιδευτικού και πολιτιστικού κέντρου της Πολωνίας. Το 1999, το Βοεβοδάτο Πιότρκουφ διαλύθηκε και το Πιότρκουφ έγινε η πρωτεύουσα του Πόβιατ Πιότρκουφ, εντός του Βοεβοδάτου Λοτζ. Το Πιότρκουφ, χάρη στη θέση του, είναι γνωστό ως το δεύτερο μεγαλύτερο «κέντρο υλικοτεχνικής υποστήριξης», μετά τη Βαρσοβία. Υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση αποθηκών και κέντρων διανομής σε όλη την πόλη. Τα μεγαλύτερα κέντρα διανομής είναι: Prologis Park Piotrkow I και Prologis Park Piotrkow II που ανήκουν στην ProLogis Κέντρο Διανομής ΙΚΕΑ, ιδιοκτησίας ΙΚΕΑ Logistic City – Κέντρο Διανομής Πιότρκουφ που ανήκει στην τοπική εταιρεία Emerson Poland Central Το Πιότρκουφ βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της Πολωνίας. Διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό στη γραμμή από Βαρσοβία προς Τσενστοχόβα. Απευθείας τρένα πηγαίνουν μεταξύ άλλων στην Κρακοβία, στο Ζακοπάνε, στο Κατοβίτσε, στο Μπιέλσκο-Μπιάουα, στο Βρότσουαφ, στο Λοτζ, στο Πόζναν, στο Στσέτσιν, στο Σφινοούιστσε, στη Γκντίνια, στο Όλστιν και στο Μπιαουίστοκ. Ένας δρόμος ταχείας κυκλοφορίας και δύο εθνικοί οδοί διασχίζουν το Πιότρκουφ: Κουντόβα-Ζντρούι – Μπουντζίσκο, μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 67 Γκντανσκ – Τσιέσιν, (προγραμματισμένος αυτοκινητόδρομος Α1) μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 75 Γουενκνίτσα – Ντορόχουσκ Υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο για ελαφρά επιβατικά αεροσκάφη στο Πιότρκουφ. Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το αεροδρόμιο Αεροδρόμιο Λοτζ «Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ» στο Λοτζ. Δύο μεγάλα διεθνή αεροδρόμια είναι το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν», περίπου 133 χιλιόμετρα από το Πιότρκουφ και το Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε, περίπου 137 χιλιόμετρα από το Πιότρκουφ. Πιοτρκόβια Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι – ομάδα χειροσφαίρισης γυναικών και ανδρών Κονκόρντια Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι – ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου που παίζει στα κατώτερα πρωταθλήματα. Το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι είναι αδελφοποιημένο με τις: Επίσημος ιστότοπος Εικόνες (πολωνικά) Δορυφορική εικόνα Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι στο Curlie «Piotrkow». Encyclopedia Americana. 1920. (Αγγλικά) "Here Their Stories Will Be Told..." The Valley of the Communities at Yad Vashem, Piotrków Trybunalski, στο ιστότοποτ του Γιαντ Βασσέμ