Χοσέ Ναζάτσι

Ο Χοσέ Ναζάτσι Γιάρζα (ισπανικά: José Nasazzi Yarza, 24 Μαΐου 1901 – 17 Ιουνίου 1968) ήταν Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της γενιάς του και από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών, ήταν αρχηγός της εθνικής του όταν κέρδισε τον εναρκτήριο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 και ο μόνος αμυντικός που κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης.

 Γεννήθηκε στην Μπέλα Βίστα, στο Μοντεβιδέο με γονείς έναν Ιταλό μετανάστη από μικρή πόλη το Εσίνο Λάριο κοντά στο Μιλάνο και μητέρα από τη Χώρα των Βάσκων της Ισπανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του για 6 χρόνια στην εφηβεία του στο Μίνας, όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα μικρής ερασιτεχνικής ομάδας, στην οποία βρέθηκε με άλλους παίκτες που αργότερα θα θριάμβευαν στην πρωτεύουσα. Φόρεσε επίσης τη φανέλα της Λίτο και ίδρυσε το 1920 το σύλλογο της περιοχής του, το Κλαμπ Ατλέτικο Μπέλα Βίστα (Club Atlético Bella Vista) αλλά αντιμετώπισε την άρνηση του σωματείου του, και έτσι έμεινε εκτός δράσης για ένα χρόνο χωρίς να παίζει, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε με την ερασιτεχνική ομάδα Ρόναλντ Μουρ. Στη Μπέλα Βίστα το 1922 πέτυχε άνοδο στην πρώτη κατηγορία, επιτυγχάνοντας εξαιρετικές παρουσίες στην υψηλότερη κατηγορία, με κυριότερο το πρωτάθλημα του 1924 και το πρωτάθλημα σειράς Β του τουρνουά Laudo Serrato. Στη Νασιονάλ έκανε το ντεμπούτο του το 1933 και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης του 1933 και του 1934. Επιπλέον, αν και παίκτης της Μπέλα Βίστα, συμμετείχε στην ευρωπαϊκή περιοδεία που πραγματοποίησε η Νασιονάλ το 1925, που θεωρείται η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η περιοδεία οδηγεί το σύλλογο στην Ισπανία, τις Κάτω Χώρες, την Τσεχοσλοβακία, τη Γαλλία, την Αυστρία, και την Πορτογαλία. Ο Ναζάτσι αγωνίστηκε συνολικά σε 15 συναντήσεις, σημειώνοντας 10 γκολ, επειδή σε πολλά παιχνίδια έπαιξε ως προωθημένος επιθετικός, λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά επιπέδου. Σε συνολικά 38 παιχνίδια, η Νασιονάλ κερδίζει 26 και έχασε 5.Ήταν δυνατός αμυντικός, γρήγορος, με εξαιρετική τοποθέτηση, άψογος στο υψηλό και το χαμηλό παιχνίδι. Συνήθως αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αλλά ήταν δυνητικά και κεντρικός. Ξεχώριζε για τη σπουδαία προσωπικότητά του, για την έμφυτη ικανότητα διοίκησης, για το θάρρος του, για τη μεγάλη υπευθυνότητά του. Είχε ηγετικές ικανότητες που αναδεικνυοννταν περισσότερο στα κρίσιμα παιχνίδια, γι' αυτό και του δόθηκε το προσωνύμιο "ο μεγάλος στρατηγός".Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928, ήδη αρχηγός της ομάδας με την εθνική της Ουρουγουάης από την πρώτη διοργάνωση, την πρώτη μεγάλη ομάδα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, καθώς και στο Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής το 1923, το 1924 και το 1926. Μαζί με κορυφαίους συμπαίκτες όπως ο Έκτορ Σκαρόνε και Χοσέ Λεάντρο Αντράντε ήταν πρωταγωνιστής και τροπαιούχος στο Πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930. Σε ατομικό επίπεδο, επιλέχθηκε ως καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης και δύο φορές (1923 και 1935) στο Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (ο προκάτοχος του Κόπα Αμέρικα). Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι μόνοι σοβαροί αντίπαλοι της Ουρουγουάης ήταν οι γείτονές τους, η Αργεντινή, όπως είχε συμβεί και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928. Αφού νίκησαν το Περού και τη Ρουμανία στον πρώτο γύρο, η Ουρουγουάη νίκησε τη Γιουγκοσλαβία 6–1 στους ημιτελικούς για να φτάσει στον τελικό εναντίον της Αργεντινής. Την ημέρα του τελικού, η ένταση ήταν αισθητή σε όλο το Μοντεβιδέο. Χιλιάδες Αργεντινοί ξεχύθηκαν πέρα ​​από τα σύνορα για να δουν την αγαπημένη τους πατρίδα να προσπαθεί να κερδίσει το τρόπαιο σε αντίπαλο έδαφος. Ένα κοινό 93.000 οπαδών θα μαζευτεί στο Εστάδιο Σεντενάριο για να παρακολουθήσει τον τελικό, ο οποίος εξακολουθεί να παραμένει ως ένα από τα μεγαλύτερα πλήθη στην ιστορία των τελικών. Παρόλο που η ομάδα του ήταν 2–1 πίσω στο ημίχρονο, ο Ναζάτσι συγκέντρωσε τους συμπαίκτες του στο δεύτερο ημίχρονο, οδηγώντας τους στη νίκη με 4–2 και αναδείχθηκε ο πρώτος αρχηγός που σήκωσε το τρόπαιο Ζυλ Ριμέ. Στην Ουρουγουάη κηρύχθηκε εθνική εορτή και σε κάθε μέλος της ομάδας δόθηκε ένα σπίτι. Αν και η Ουρουγουάη αρνήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο της το 1934, ο Ναζάτσι κέρδισε ξανά το Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (το 1935), πριν αποσυρθεί το 1936 με 41 διεθνείς εμφανίσεις.Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της χώρας του είναι ο πιο επιτυχημένος σε επίπεδο εθνικών ομάδων όλων των εποχών μαζί τον Σκαρόνε. Οι δύο νίκες με το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924 και το 1928, αναγνωρίστηκαν ως διοργανώσεις ισάξιες με το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας του ακολούθησε σύντομη καριέρα προπονητή στην εθνική ομάδα της πατρίδας του για τρία χρόνια (1942–1945). Η Μπέλα Βίστα έδωσε το όνομά του στο στάδιό της. Το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα. Μπέλα Βίστα Πρωτάθλημα Ουρουγουάης : 1922Νασιονάλ Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (2) : 1933 , 1937Ουρουγουάη Παγκόσμιο Κύπελλο : 1930 Χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (2) : 1924 , 1928 Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα - 4) : 1923 , 1924 , 1926 , 1935Ατομικές διακρίσεις Καλύτερος παίκτης στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα (2) : 1923 , 1935 Καλύτερος παίκτης στο Παγκόσμιο Κύπελλο : 1930 IFFHS : Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα : 26ος World Soccer περιοδικό : Οι 100 μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα FULL INTERNATIONALS OF URUGUAY (1902-1940) - Part 6