IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σκέμπε

Το Σκέμπε (πολωνικά: Skępe, [σκέμ πε]) είναι πόλη του Πόβιατ Λίπνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.542 κάτοικοι (2020). Είναι το κύριο ιερό της Γης Ντόμπζιν, με την εικόνα της Παναγίας που στέφθηκε επίσημα το 1755.

 Το Σκέμπε αναπτύχθηκε από ένα μεσαιωνικό σλαβικό γκορντ. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1445 από τον Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Το 1498, οι Βερναρδίνοι ήρθαν στο Σκέμπε από το Κόουο και έχτισαν ένα μοναστήρι, με την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Το Σκέμπε ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το οικόσημο του Σκέμπε περιέχει το οικόσημο Ογκόντσικ της οικογένειας των ευγενών Κοστσιελέτσκι, το οποίο ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη της πόλης τον 15ο αιώνα. Δύο, και από το 1530 τρεις, ετήσιες εκθέσεις πραγματοποιούνταν στο Σκέμπε.Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της λεγόμενης Πολωνίας του Συνεδρίου στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Μετά την ανεπιτυχή πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση, οι Ρώσοι έκλεισαν το μοναστήρι και την εκκλησία το 1864. Το Σκέμπε επανενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1918, όταν η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη στις 13-14 Αυγούστου 1920 και στη συνέχεια την κυρίευσαν για λίγο. Οι Σοβιετικοί λεηλάτησαν το μοναστήρι και βασάνισαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα της ενορίας, Άλμπιν Ζμιγέφσκι.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Σκέμπε καταλήφθηκε από τη Γερμανία από το 1939 έως το 1945. Κατά τη διάρκεια της Ιντελιγκέντσακτιον το 1939, πολλοί κάτοικοι δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές που πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στο δάσος Μπαρμπάρκα στο σημερινό Τόρουν και στο κοντινό Καρνκόβο. Οι συλληφθέντες Πολωνοί δάσκαλοι φυλακίστηκαν στο Βουοτσουάβεκ. Οι κατακτητές πραγματοποίησαν επίσης απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια των οποίων παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1942, οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη σε Schemmensee (Σέμενζι) για να διαγράψουν τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης, ωστόσο το αρχικό πολωνικό όνομα αποκαταστάθηκε το 1945 μετά το τέλος της κατοχής.
Θεοφάνης Νικαίας

Ο αρχιεπίσκοπος Νικαίας Θεοφάνης ήταν λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα. Τον συναντάμε χειροτονημένο αρχιερέα το έτος 1370 και σε πρακτικά Συνόδου το 1380. Πέθανε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1380 και Μαΐου 1381. Έγραψε πολλά εναντίον των Λατίνων.

 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Preiser-Kapeller, Johannes (2007). «Die hauptstädtische Synode von Konstantinopel (Synodos endemusa). Zur Geschichte und Funktion einer zentralen Institution der (spät)byzantinischen Kirche». Historicum 96. https://www.academia.edu/512045/Die_hauptst%C3%A4dtische_Synode_von_Konstantinopel_Synodos_endemusa_Zur_Geschichte_und_Funktion_einer_zentralen_Institution_der_sp%C3%A4t_byzantinischen_Kirche_The_Synod_of_Constantinopel_On_the_History_and_Function_of_a_central_Institution_of_the_Late_Byzantine_Church_. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2021. Τούλης, Πέτρος Ν. (2012). Κτιστό και Άκτιστο στον Θεοφάνη Νικαίας: σπουδή στην περί δημιουργίας διδασκαλία του. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Θεολογίας. Ζαχαρόπουλος, Γεώργιος (2012). Θεοφάνης Νικαίας, ο βίος και το συγγραφικό του έργο. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. ISBN 960-7856-12-0.
Στούντιο Φούσκοι

Το Στούντιο Φούσκοι ήταν τηλεπαιχνίδι για παιδιά, το οποίο παρουσίαζε ο Φαίδων Σοφιανός μαζί με την αδερφή του Ήβη, τη μητέρα του Μπριγκίτε και τη Ρένα Καζάκου. Αυτά τα τρία πρόσωπα ήταν οι Φούσκοι.

 Αυτό το παιδικό τηλεπαιχνίδι μεταδόθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 1982-1985. Η 1η εκπομπή μεταδόθηκε τη Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 1982 και η τελευταία τη Δευτέρα 8 Ιουλίου 1985. Τα παιδιά που έπαιρναν μέρος σε κάθε εκπομπή, συμμετείχαν σε διάφορες δοκομασίες μαζι με τους Φούσκους και ο νικητής της κάθε μιας από αυτές τις δοκιμασίες, οι οποίες ήταν διαφορετικές σε κάθε εκπομπή, κερδιζε ένα δώρο. Η διεύθυνση στην οποία τα παιδιά που ήθελαν αν πάρουν μέρος στο τηλεπαιχνίδι έστελναν γράμματα για να δηλώσουν συμμετοχή, ήταν Αργαίου 3 ταχυδρομικός κώδικας 17123 Νέα Σμύρνη.
Γκάλαμπ Ντόνεφ

Ο Γκάλαμπ Σπάσοφ Ντόνεφ , (βουλγ.: Гълъб Спасов Донев) είναι Βούλγαρος πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας από το 2022 μέχρι το 2023 όταν και διορίστηκε από τον Πρόεδρο Ρούμεν Ράντεφ, εν όψει των εκλογών του Οκτωβρίου του 2022. Ο Ντόνεφ έχει, μεταξύ άλλων, χρηματίσει σύμβουλος κοινωνικής πολιτικής και υγείας του Προέδρου Ράντεφ.

 Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1967 στη Σόφια. Αποφοίτησε από το 35ο Λύκειο ρωσικής γλώσσας στη Σόφια. Ύστερα, εισήχθη στην Ανώτατη Σχολή Αεροπορίας «Γκεόργκι Μπενκόφσκι» στην Ντόλνα Μητροπόλιγια. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στα χρηματοοικονομικά στο Πανεπιστήμιο Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας και στη συνέχεια στη φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ρούσε. Ειδικεύτηκε στις επιχειρήσεις και τη διαχείριση στο ΠΕΠΟ. Την περίοδο 2001 - 2007 διετέλεσε διευθυντής της Διεύθυνσης «Συνθήκες Εργασίας και Διαχείριση Κρίσεων» στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Μεταξύ 2005 και 2006 κατείχε τη θέση του Γενικού Γραμματέα στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Από το 2007 έως το 2009, ήταν μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και εκτελεστικός διευθυντής του Εκτελεστικού Οργανισμού «Κύρια Επιθεώρηση Εργασίας». Από το 2008 είναι πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου του Εθνικού Ινστιτούτου Συνδιαλλαγής και Διαιτησίας. Από το 2014 έως το 2016 διετέλεσε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Στη συνέχεια διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής της Διεύθυνσης «Διοικητικών και Πληροφοριακών Υπηρεσιών» και αναπληρωτής Διευθυντής «Εσωτερικού Ελέγχου» του Υπουργείου Άμυνας. Από τις 27 Ιανουαρίου έως τις 4 Μαΐου 2017 ασκούσε καθήκοντα υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Από τις 12 Μαΐου έως τις 13 Δεκεμβρίου 2021 Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής και Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης. Από τις 2 Αυγούστου 2022 μέχρι τις 6 Ιουνίου 2023 άσκησε καθήκοντα υπηρεσιακού Πρωθυπουργού. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Galab Donev στο Wikimedia Commons
Ότακαρ Α΄ της Βοημίας

Ο Ότακαρ Α΄, τσεχ. Otakar I (π. 1155 - 15 Δεκεμβρίου 1230) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας (1192-93, 97-98) και μετά βασιλιάς (1198-1230) της Βοημίας.

 Ήταν γιος του Βλαδίσλαου Β΄, δούκα της Βοημίας από τη δεύτερη σύζυγό του Ιουδήθ της Βαυαρίας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄, λαντγράβου της Θουριγγίας. Πρώτα νυμφεύτηκε το 1178 την Αδελαΐδα των Βέττιν, κόρη του Όθωνα Β΄, μαργράβου του Μάισσεν και είχε τέκνα: Βρατίσλαος, απεβ. πριν το 1225. Μαργαρίτα (Ντάγκμαρ), απεβ. 1212, παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας. Μποζισλάβα, απεβ. 1238, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ κόμη του Όρτενμπεργκ. Χεντβίγκα, μοναχή στο Γκέρνροντε.Το 1211 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Ότακαρ Α΄ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντία των Άρπαντ, κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Βρατίσλαος π. 1200-1209. Γιούντιτ/Ιουδήθ, απεβ. 1230, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο των Σπάνχαϊμ, δούκα της Καρινθίας. Άννα 1204-1265, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Βρότσλαφ. Βεγκέσλαος Α΄ π. 1205-1253, βασιλιάς της Βοημίας. Βλαδίσλαος Β΄ 1207-1227, μαργράβος της Μοραβίας. Πρέμυσλ 1209-1239, μάργραβος της Μοραβίας. Βιλελμίνη 1210-1281. Αγία Αγνή της Βοημίας 1211-1282. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Ottakar I.". Encyclopædia Britannica. 20 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 367–368. France, John (2006). The Crusades and the Expansion of Catholic Christendom, 1000–1714. Routledge. ISBN 978-1134196180. Wihoda, Martin (2015). Vladislaus Henry: The Formation of Moravian Identity. BRILL. ISBN 978-9004303836.
Σάββας Χιονίδης

Ο Σάββας Χιονίδης (11 Οκτωβρίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας και πρώην δήμαρχος της Κατερίνης. Επανεξελέγη δήμαρχος και για τον νέο δήμο Κατερίνης (από την 1-1-2011), ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στις εκλογές του 2014 επανεξελέγη Δήμαρχος με ποσοστό 50,5% από τον πρώτο γύρο με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Με θητεία 12 ετών, είναι ο μακροβιότερος δήμαρχος στην ιστορία της πόλης, καθώς κατέρριψε (Αύγουστος 2018) το σχετικό ρεκόρ του Σίμου Χαραλαμπίδη, ο οποίος είχε παραμείνει δήμαρχος από τον Μάιο του 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1986, σε μία θητεία 11 ετών και 7 μηνών.

 Γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1959 στην Κατερίνη. Σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών. Στη διάρκεια των γυμνασιακών και των φοιτητικών χρόνων έλαβε μέρος στην ομάδα πετοσφαίρισης και Στίβου του Αρχελάου Κατερίνης, καθώς επίσης και στο χορευτικό τμήμα της Εστίας Πιερίδων Μουσών Κατερίνης. Εργάζεται ως Πολιτικός Μηχανικός και το 1990 ίδρυσε ξενοδοχειακή μονάδα στην Ολυμπιακή Ακτή. Είναι μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Τουριστικής Προβολής Πιερίας, από την ίδρυσή της έως και σήμερα. Χαρακτηριστικότερο έργο του η αποζημίωση των τουριστικών καταλυμάτων του νομού Πιερίας λόγω των ζημιών από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου ύψους 3 δισ. δρχ, ως κύριος εισηγητής στο ΥΠΕΘΟ και ΕΟΜΜΕΧ από την Πιερία. Εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης με 50,35% (με την υποστήριξη της ΝΔ) το 2006 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2007. Με την σύσταση του Δήμου Κατερίνης, κέρδισε τις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2010 και εξελέγη ξανά δήμαρχος, ως ανεξάρτητος αυτήν τη φορά με τον συνδυασμό Πολίτες σε Δράση, με ποσοστό 54,11% έναντι 29,29% για τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Μηλιώτη. Έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών το 2014, ο Χιονίδης επανεξελέγη Δήμαρχος με 50,50%, επικρατώντας του Χρήστου Γιαννούλη (27,36%), ο οποίος υποστηρίχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.Στις 2 Ιουνίου 2019, στον β’ γύρο των δημοτικών εκλογών ο Χιονίδης έχασε από τον Κώστα Κουκοδήμο με 45,56 % έναντι 54,44%. Είναι παντρεμένος με την Τζούλη Γιαμούζη, και είναι πατέρας τριών παιδιών. Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2019 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με 10.166 σταυρούς. Βιογραφία
Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του

Το Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (ιταλικά: Rocco e i suoi fratelli‎) είναι δραματική ταινία ιταλικής παραγωγής του 1960 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Κατίνα Παξινού, Σπύρος Φωκάς, Ρενάτο Σαλβατόρι και η Κλαούντια Καρντινάλε σε έναν από τους πρώτους κινηματογραφικούς ρόλους της. Γυρισμένη στο Μιλάνο, η ταινία πραγματεύεται την εσωτερική μετανάστευση στην Ιταλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τις δυσκολίες ενσωμάτωσης μιας οικογένειας από τον Νότο στον ιταλικό Βορρά.

 Μετά τον θάνατο του πατέρα, η μητέρα Ροζάρια Παρόντι (Κατίνα Παξινού) φεύγει από την Καλαβρία με τους 4 γιους της και εγκαθίσταται στο Μιλάνο, για να ακολουθήσει τον μεγαλύτερο από τους 5 γιους, Βιντσέντσο (Σπύρος Φωκάς), ο οποίος είναι αρραβωνιασμένος με τη Τζινέτα (Κλαούντια Καρντινάλε). Η οικογένεια τελικά μένει σε ένα μικρό φτωχικό σπίτι. Ο καλόψυχος Ρόκο (Αλέν Ντελόν) δουλεύει σε καθαριστήριο ρούχων και θέλει να γίνει πυγμάχος, όπως ο σκληρός αδερφός του Σιμόνε (Ρενάτο Σαλβατόρι), ο Τσίρο εργάζεται σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων και ο Λούκα είναι ακόμη πολύ μικρός για να δουλέψει. Ο Σιμόνε γνωρίζει και ερωτεύεται την Νάντια (Ανί Ζιραρντό), που είναι πόρνη, η οποία στη συνέχεια διατηρεί σχέση με τον Ρόκο. Η σύγκρουση των δύο αδερφών θα έχει ολέθρια αποτελέσματα. Η ταινία είναι χωρισμένη σε πέντε ενότητες, μία για κάθε ένα από τα αδέρφια: Βιντσέντσο, Σιμόνε, Ρόκο, Τσίρο, Λούκα. Η ταινία βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας με Αργυρό Λέοντα και με το βραβείο FIPRESCI.
Τάκλιν (ποδόσφαιρο)

Τάκλιν ονομάζεται ένα μαρκάρισμα ενός ποδοσφαιριστή σε έναν άλλον για να κερδίσει την κατοχή της μπάλας. Υπάρχουν δύο είδη τάκλιν: το απλό και το τάκλιν με γλίστρημα. Στο απλό τάκλιν το πόδι του ποδοσφαιριστή πηγαίνει κατευθείαν χωρίς να πέσει κάτω, ενώ στο τάκλιν με γλίστρημα ο παίκτης γλιστράει με κατεύθυνση τη μπάλα για να τη διώξει από την κατοχή του αντιπάλου.

 Το τάκλιν μερικές φορές μπορεί να χτυπήσει τα πόδια του αντιπάλου. Η τιμωρία για το επικίνδυνο τάκλιν είναι το άμεσο ή έμμεσο φάουλ. Φάουλ είναι όταν ένας παίκτης κάνει τάκλιν σε αντίπαλο προκειμένου να αποκτήσει την κατοχή της μπάλας, αλλά αγγίζει τον αντίπαλο, ιδίως αν προκαλέσει ανατροπή του αντιπάλου. Μετά από ένα σκληρό τάκλιν, ο διαιτητής μπορεί να δείξει κίτρινη ή κόκκινη κάρτα σε αυτόν που έκανε το φάουλ. Όταν γίνεται ένα τάκλιν πίσω από τον επιτιθέμενο και τον ακουμπήσει, τότε ο διαιτητής μπορεί να δείξει απευθείας κόκκινη κάρτα για αντιαθλητικό και επικίνδυνο παιχνίδι. Τάκλιν (Αγγλικά)
Γκαμπί

Στο σκάκι, ονομάζουμε γκαμπί (Gambit) μία στρατηγική ανοίγματος στην οποία μία από τις πλευρές, συχνότερα τα λευκά, θυσιάζει υλικό, συνήθως κάποιο πιόνι, με την σκοπό να επιτύχει στρατηγικά οφέλη.

 Η πλευρά που θυσιάζει υλικό έχει σκοπό: Να ελέγξει καλύτερα, σε σχέση με τον αντίπαλο, το κέντρο της σκακιέρας με πιόνια και κομμάτια Να αναπτύξει γρηγορότερα και σε καλύτερες θέσεις τα κομμάτια της.Στην περίπτωση που τα παραπάνω επιτευχθούν το επόμενο στάδιο εξέλιξης μπορεί να περιλαμβάνει: Το να κερδηθεί πίσω το υλικό που έχει δοθεί με κέρδος τον καλύτερο έλεγχο στο κέντρο και την καλύτερη ανάπτυξη ή και Να επιδιωχθεί επίθεση, κυρίως στον αντίπαλο βασιλιά, αδιαφορώντας για το δοσμένο υλικό. Brace, Edward R. (1979). An Illustrated Dictionary of Chess. Hamlyn. ISBN 0-600-32920-8.
Αμεδαίος Δ΄ της Γενεύης

Ο Αμεδαίος Δ΄, γαλλ.: Amadeus IV de Genève, (απεβ. το 1369) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1367 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Aμεδαίου Γ΄ και της Μαώς του Ωβέρν. Διαδέχτηκε τον άτεκνο αδελφό του Αίμωνα Γ΄ τον Αύγουστο του 1367. Ανέστρεψε την πολιτική τού πατέρα και τού αδελφού του, που είχαν σεβαστεί τον Οίκο της Σαβοΐας και υποστήριξε τους επισκόπους της Λωζάνης και της Γενεύης ενάντια στον εξάδερφό του Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας. Ο Aμεδαίος Δ΄ φαίνεται να συμβιβάστηκε με τον εξάδελφό του από τη Σαβοΐα μέχρι τις 13 Μαΐου 1368, ημερομηνία κατά την οποία έκανε τη δήλωση υποτέλειας σε αυτόν για την κομητεία της Γενεύης. Στη συνέχεια ταξίδεψε με τον κόμη της Σαβοΐας στην Ιταλία για την εκστρατεία με σκοπό την υποταγή του Φίλιππου Β΄ κόμη του Πιεμόντε και ήταν παρών στη δίκη του Φίλιππου Β΄ από ένα πυκνό από ανθρώπους δικαστήριο στη Σαβοΐα στο Ριβόλι τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1368. Είναι πιθανό ότι ο πραγματικός λόγος, για τον οποίο συνόδευσε τον Aμεδαίο Δ΄ στην Ιταλία, ήταν να είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον αυτοκράτορα της Γερμανίας, ο οποίος ήταν επίσης στην περιοχή εκείνη την εποχή. Τον Φεβρουάριο του 1369 ο αυτοκράτορας επανέλαβε την ανάκληση του Αμεδαίου ΣΤ΄ ως εκπροσώπου (vicarius) αυτού. Ο Aμεδαίος ΣΤ΄ απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος. Eugene L. Cox. The Eagles of Savoy: The House of Savoy στην Ευρώπη του 13ου αιώνα . Princeton, New Jersey: Princeton University Press, 1974.
Ρουμ Καλεσί

Το Ρουμ Καλεσί (μτφ : Κάστρο των Ρωμιών ή Ρωμαίων) (τουρκικά : Rumkale, κουρδικά : Hromkla ή Kela zêrîn, συριακά : Qal'ah Rumita, αραβικά : قلعة الرو , αρμενικά : Հռոմկլա, ασσυριακά : Kala-Rhomata) είναι κάστρο στην Τουρκία χτισμένο σε λόφο στις όχθες του ποταμού Ευφράτη κοντά στα σημερινά σύνορα με την Συρία.

 Τα αρχαιότερα τμήματα του κάστρου είναι από τους Βυζαντινούς, μετά την πρώτη σταυροφορία ανήκε ως "Ranculat" στο σταυροφορικό κρατίδιο της Κομητείας της Έδεσσας. Το 1151 εγκαταστάθηκε εκεί ο Γρηγόριος Γ΄ Παχλαβουνί κι έγινε έδρα της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας , μετά από πρόσκληση της Βεατρίκης, χήρα του Ζοσελέν Β΄ της Έδεσσας. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Βαν Ιμπρανό έδιωξαν τον τοπικό φρούραρχο Μιχαήλ αλλά φαίνεται να έχουν αγοράσει το βυζαντινό κάστρο και το μετέτρεψαν σε ένα σχεδόν απόρθητο φρούριο. Το 1150-1292 ήταν η επίσημη κατοικία του Πατριάρχη των Αρμενίων της Κιλικίας. Το 1179 έγινε συνάντηση ιερέων με θέμα την ενοποίηση των Αρμενίων με τη Βυζαντινή Εκκλησία. Συχνός φιλοξενούμενος στο κάστρο ο πατριάρχης της Συριακής ορθόδοξης εκκλησίας από την κοντινή Μονή Barsauma. Ο Πατριάρχης Ιγνάτιος Γ΄ (1222-1252) αφήνει ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του μοναστηριού στο κάστρο, συμπεριλαμβανομένων των πρωτότυπων χειρογράφων του πατριάρχη Μιχαήλ Α΄(† 1199). Μετά από πολλά χρόνια διαμονής στο κάστρο πέθανε κι τάφηκε εκεί το 1252. Στις 28 Ιουνίου 1292 το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Μαμελούκους υπό τον Σουλτάνο Χαλίλ και το κατέκτησαν. Παρέμεινε ένα σημαντικό φρούριο, στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και κρατική φυλακή. Το 1832 ο Ιμπραήμ Πασάς το κατέστρεψε μερικώς και έκτοτε εγκαταλείφθηκε. Σήμερα η πρόσβαση σε αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με βάρκα. Τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι έχουν αρχίσει να εξερευνούν τα ερείπια. Hansgerd Hellenkemper: Burgen der Kreuzritterzeit in der Grafschaft Edessa und im Königreich Kleinarmenien. Habelt, Bonn 1976, 51-61. Hanspeter Hanisch: Hromklay : die armenische Klosterfestung am Euphrat. Begleitbuch zur Ausstellung der Fotodokumentation im Vorarlberger Landesmuseum Bregenz. 15. März - 20. April 2002. Bregenz: Vorarlberger Landesmuseum 2002. ISBN 3-901802-11-8 A. Stewart: Qal'at al Rǖm / Hṙomgla / Rumkal and the Mamluk Siege of 691 H/1292 CE. In: H. Kennedy (ed.): Muslim Military Architecture in Greater Syria. Leiden 2006, 269-281. Hellen C. Evans: Manuscript Illumination at the Armenian Patriarchate in Hromkla and the West. Ph. D. diss. New York University 1990. Andrea B. Schmidt: Die armenisch-syrischen Beziehungen im Spiegel der kilikischen Übersetzungsliteratur. In: Armenuhi Drost-Abgarjan (Hrsg.): Armenologie in Deutschland. Münster 2005, 119-126. Shahe Ajamian: The Colophon of the Gospel of Hethum "Bayl". In: Shahe Ajamian (Hrsg.): Text and context : studies in the Armenian New Testament (University of Pennsylvania Armenian texts and studies 13). Scholars Press, Atlanta, Ga. 1994, 1-13, hier 5. ISBN 0-7885-0033-3 Rumkale Präsentation vor Ort Foto - Web site
Γκεβχερί Σουλτάνα

Η Γκεβχερί Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:گوهری سلطان) (Τούρκικα: Gevheri Sultan, 30 Νοεμβρίου 1904 - 10 Δεκεμβρίου 1980) ήταν κόρη του Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1904 στο Παλάτι Τζαμλιτζά, και ήταν κόρη του Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι και της δεύτερης συζύγου του Νερβαλιτέρ Χανίμ.Έμαθε να παίζει διάφορα όργανα από τον πατέρα της. Μεταξύ αυτών ήταν το ούτι (μια λύρα), το ταμπούρ (ένα όργανο σαν κιθάρα) και το λόβα (ένα αρχαίο λαούτο). Έπαιξε ταμπούρ, κεμεντζέ, oύτι, λαούτο και πιάνο.Κατά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Γκεβχερί και η οικογένειά της μετακόμισαν στη Νίκαια της Γαλλίας. Ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄, ο θείος της που ζούσε επίσης στη Νίκαια, την έφερε στο σπίτι του, όταν άκουσε τις οικονομικές δυσκολίες της, με την πρόθεση να την παντρευτεί.Η Γκεβχερί έζησε με την οικογένεια του θείου της για λίγα χρόνια και στη συνέχεια αρραβωνιάστηκε με τον ανήλικο γιο του βασιλιά της Ινδίας, αλλά λίγο πριν από το γάμο της ανακαλύφθηκε ότι είχε σχέση με κάποιον άλλο, οπότε ο αρραβώνας ακυρώθηκε. Ο θείος της ήταν τόσο θυμωμένος, που την έστειλε για να μείνει με τη μητέρα της, που δεν είχε τίποτε για να ζήσει. Το 1930, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αχμέτ της Αιγύπτου και μετακόμισε στο Κάιρο. Έμεινε χήρα το 1948.Το 1952, ο Γκεβχερί επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη μετά την ανάκληση του νόμου της εξορίας για τις πριγκίπισσες. Πέρασε τα τελευταία χρόνια με την εξαδέλφη της Μιχρισάχ Σουλτάν, κόρη του θείου της Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν, σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα στην πλατεία Ταξίμ.Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 1980 και είναι θαμμένη στο μαυσωλείο του προπάππου της σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ στο Ντιβανγιολού της Κωνσταντινούπολης. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Bardakçı, Murat (2017). Neslishah: The Last Ottoman Princess. Oxford University Press. ISBN 978-9-774-16837-6.
Χέντβιχ των Αψβούργων

Η Χέντβιχ ή Χάιλβιγκ, γερμ. Hedwig (oder Heilwig) von Habsburg (π. 1260 - 1303) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πριγκίπισσα της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Μπούρκχαρντ Ε΄, κόμη του Χόενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1279 τον Όθωνα ΣΤ΄ των Ασκάνια, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. "Habsburg 2". Genealogy.EU
Καζακικός λιμός του 1919-1922

Ο Καζακικός λιμός του 1919–1922, επίσης γνωστός ως λιμός του Τουρκεστάν 1919–1922, ήταν περίοδος μαζικής πείνας και ξηρασίας που έλαβε χώρα στην Κιργιζική ΑΣΣΔ (σημερινό Καζακστάν) και την ΑΣΣΔ του Τουρκεστάν ως αποτέλεσμα της πολιτικής του πολεμικού κομμουνισμού, στον οποίο πέθαναν 400.000 με 750.000 αγρότες. Το γεγονός ήταν μέρος του ευρύτερου Ρωσικού λιμού του 1921-22 που είχε επηρεάσει άλλα μέρη της ΕΣΣΔ, στον οποίο πέθαναν μέχρι και 5.000.000 άτομα συνολικά.

 Ο λιμός προκλήθηκε από έντονη ξηρασία, οι οποία επιδεινώθηκε από το Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο και την πολιτική της Προντραζβιόρστκα η οποία εγκρίθηκε από τη Σοβιετική κυβέρνηση. Το 1919, περίπου το ήμισυ του πληθυσμού της περιοχής υπέφερε από πείνα. Οι επιδημίες τύφου και ελονοσίας ήταν επίσης διαδεδομένες. Το μεγαλύτερο ποσοστό των απωλειών του Καζακικού πληθυσμού σημειώθηκε στις επαρχίες Ακτομπέ, Ακμόλα, Κουστανάι και Ουράλ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις δημογράφων, περίπου το 19% του πληθυσμού πέθανε, ισοδυναμώντας με 400.000 άτομα. Ωστόσο, ο Τουράρ Ρισκούλοφ, πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Τουρκεστάν, εκτίμησε ότι "περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού πρέπει να είχε πεθάνει", ισοδυναμώντας με 750.000 άτομα. Η Σοβιετική κυβέρνηση κάλεσε τους διεθνείς οργανισμούς όπως η Εργατική Διεθνής Βοήθεια να παράσχουν βοήθεια για την αντιμετώπιση του λιμού. Η Αμερικανική κυβέρνηση παρείχε ενισχύσεις για τους πεινασμένους Καζάκους από το 1920 έως το 1923, μέσω της Αμερικανικής Διοίκησης Ανακούφισης. Τα έτη 1923 και 1924 ήταν σημεία καμπής για την αποκατάσταση της εθνικής οικονομίας και το δυσκολότερο μέρος του λιμού τελείωσε το 1922. Ωστόσο, οι ελλείψεις, η πείνα και οι ασθένειες συνεχίστηκαν το 1923 και 1924. Λιμός της Ταταρίας 1921–1922 Λιμός στο Καζακστάν (1932-33) Millar, James R. (2004). Encyclopedia of Russian History Volume 2: A-D (PDF). New York, USA: Macmillan Reference. ISBN 0-02-865907-4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2018. Mizelle, Peter Christopher (Μαΐου 2002). "Battle with Famine:" Soviet Relief and the Tatar Republic 1921-1922. District of Columbia, USA: University of Virginia. Mustafa Shokay, "Туркестан под властью Советов. К характеристике диктатуры пролетариата", Paris, 1935, excerpts published in Prostor, 1992.N9-10.C.101-112 Мусаев, Бауыржан Алпысбаевич; Голод в первой половине 20-х годов ХХ века в Казахстане: исторический, социально-политический анализ, Ph.D. thesis, Uralsk, 2005 Thomas, Alun (2015). Kazakh Nomads and the New Soviet State, 1919–1934. University of Sheffield. http://etheses.whiterose.ac.uk/9417/. Ανακτήθηκε στις 2016-09-26. Cameron, Sarah (2011). The Hungry Steppe: Soviet Kazakhstan and the Kazakh Famine, 1921–1934. Yale University. «Истина о голоде в документах Актюбинского областного архива | Управление архивов и документации Актюбинской области». 15 Μαΐου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016.
Μάρκους Πρελ

Ο Μάρκους Πρελ (γερμ. Markus Pröll) (γεν. στις 28 Αυγούστου 1979 στο Ράινμπαχ) είναι τερματοφύλακας ποδοσφαίρου από τη Γερμανία, διεθνής με την εθνική ομάδα ελπίδων της χώρας του. Έχει ύψος 1,88 μ. και επί 12 έτη αγωνίστηκε σε υψηλό επίπεδο στις ομάδες της Κολονίας και της Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Στις 9/2/2011 υπέγραψε συμβόλαιο ως το τέλος της σεζόν με τον Πανιώνιο.

 Ο Πρελ ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις παιδικές ομάδες: VfR Flamersheim και Eintracht Lommersum. Το 1995, ως έφηβος, εντάχτηκε στη δύναμη της Κολονίας, στην οποία το 1998 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο. Αγωνίστηκε εκεί επί πέντε σεζόν. Παράλληλα, κλήθηκε και αγωνίστηκε σε έξι ματς της εθνικής ελπίδων. Το 2003 πήρε μεταγραφή στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης, με την οποία αγωνίστηκε ως το 2010. Αγωνιζόμενος με την Άιντραχτ, αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας στον α΄ γύρο της σεζόν 2006-07. Ατυχώς, διάφοροι τραυματισμοί δεν του επέτρεψαν να εξελιχθεί όπως του άξιζε. Το 2010 έμεινε ελεύθερος και στις 9/2/2011 υπέγραψε συμβόλαιο ως το τέλος της σεζόν στον Πανιώνιο, στην Ελλάδα. Προφίλ στην ιστοσελίδα της Άιντραχτ Φρ. Ο Μάρκους Πρελ στο αρχείο της Άιντραχτ Στατιστικά ποδοσφαιριστών
Άλνος

Ο Άλνος (Alnus) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών της οικογένειας των Βετουλίδων. Το γένος αποτελείται από 35 είδη μόνοικων δέντρων και θάμνων, μερικά από τα οποία αποκτούν μεγάλο μέγεθος, κατανεμημένα στη βόρεια εύκρατη ζώνη, ενώ μερικά είδη απαντώνται στην Κεντρική Αμερική, καθώς και στις Άνδεις. Στην Ελλάδα απαντάται τo είδος Άλνος ο κολλώδης, γνωστό με τις ονομασίες κλήθρα, σκλήθρα, σκλήθρος, σκήλιθρο ή κλήθρι.

 Με λίγες εξαιρέσεις, οι άλνοι είναι φυλλοβόλα δέντρα, με έμμισχα, σκουροπράσινα, κολλώδη φύλλα. Τα άνθη τους είναι ίουλοι, με αρσενικούς, μακριούς ίουλους και κοντύτερους θηλυκούς, τα οποία εμφανίζονται πριν τα φύλλα. Η επικονίαση γίνεται κυρίως μέσω του ανέμου, αλλά υποβοηθάται και από τις μέλισσες μερικές φορές. Διαφέρουν από τις σημύδες (Βετούλη, το άλλο γένος της υποοικογένειας) από το γεγονός ότι οι θηλυκοί ίουλοι είναι ξυλώδεις και δεν αποσυντίθενται με την ωρίμανση, αλλά ανοίγουν με αποτέλεσμα να απελευθερώνονται οι σπόροι με παρόμοιο τρόπο με αυτό που συμβαίνει στα κωνοφόρα. Τα μεγαλύτερα είδη είναι ο Άλνος ο ερυθρός (A. rubra) στη δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής, και ο Άλνος ο κολλώδης (A. glutinosa), ιθαγενές είδος της Ευρώπης, τα οποία μπορούν αμφότερα να ξεπεράσουν τα 30 μέτρα. Από την άλλη, το διαδεδομένο είδος Άλνος ο πρασινίζων (Α. viridis) είναι ένας θάμνος ο οποίος σπάνια ξεπερνά σε ύψος τα 5 μέτρα. Οι άλνοι συνήθως βρίσκονται κοντά σε ρέματα, ποτάμια και υγρότοπους. Οι άλνοι είναι αξιοσημείωτοι για τη συμβιωτική σχέση που έχουν με τα ακτινοβακτήρια Frankia alni, βακτήρια τα οποία έχουν την ικανότητα να απορροφούν το άζωτο. Τα βακτήρια αυτά βρίσκονται σε ριζικούς όζους, οι οποίοι μπορεί να φτάσουν σε μέγεθος ανθρώπινης γροθιάς, με πολλούς λόβους και ανοικτό καφέ χρώμα. Το βακτήριο απορροφά το άζωτο από τον αέρα και το καθιστά προσβάσιμο από το δέντρο. Το δέντρο με τη σειρά του παρέχει στα βακτήρια σάκχαρα τα οποία παράγει μέσω της φωτοσύνθεσης. Ως αποτέλεσμα αυτής της συμβίωσης, ο άλνος βελτιώνει τη γονιμότητα του εδάφους όπου αναπτύσσεται, και έτσι, ως πρωτοπόρο είδος, παρέχει επιπλέον άζωτο για τα επόμενα είδη. Οι ίουλοι μερικών ειδών είναι σε κάποιο βαθμό εδώδιμοι και μπορεί να είναι πλούσιοι σε πρωτεΐνες. Αναφέρεται ότι έχουν πικρή και δυσάρεστη γεύση. Το ξύλο του άλνου χρησιμοποιείται για την παραγωγή καπνιστών τροφών. Οι περισσότεροι κίονες οι οποίοι αποτελούν τα θεμέλια της Βενετίας προέρχονται από άλνους.Ο κορμός των άλνων περιέχει αντιφλεγμονώδη σαλικίνη, η οποία μεταβολίζεται σε σαλικιλικό οξύ στο σώμα.Από τον εξωτερικό φλοιό μπορεί να εξαχθεί κόκκινη βαφή και από τον εσωτερικό κίτρινη. Flora Europaea: Alnus
Θυμός

Ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα πάθους, προκαλούμενο συνήθως από κάποια ταραχή, προσβολή ή άρνηση. Ως αποτέλεσμα μπορεί να είναι η αντεκδίκηση (που μπορεί να καταλήξει σε κάτι μοιραίο) ή η σιωπή. Γενικά οι συνέπειες που μπορεί να υπάρχουν είναι ψυχικές (όπως οι ενοχές) ή σωματικές (όπως ένα καρδιακό επεισόδιο).

 Το κίνητρο του θυμού είναι η αίσθηση του κινδύνου. Η αίσθηση αυτή δεν προέρχεται τόσο από την απειλή κατά της σωματικής ακεραιότητας, όσο από μια συμβολική απειλή της αυτοεκτίμησης ή της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Μια προσβολή, ένας «άδικος» ή βίαιος εκφοβισμός, ο εξευτελισμός, η απογοήτευση από τη μη επίτευξη σημαντικών στόχων, ξεκινούν συνήθως τη διαδικασία του θυμού. Η κατάσταση αυτής της συναισθηματικής εγρήγορσης, οφειλόμενης σε ένα τέτοιο γεγονός, η οποία είναι και η βάση για όλο και μεγαλύτερη αντίδραση σε ανάλογα ερεθίσματα, μπορεί να διαρκέσει για ώρες ή και ημέρες. Daniel M. Wegner· James W. Pennebaker, επιμ. (1993). «Mental control of angry aggression». Handbook of mental control. Pearson. σελίδες 370–392. ISBN 9780133792805.
Σινάπι

Το σινάπι (επιστημονική ονομασία Sinapis) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, μονοετές, ποώδες φυτό που ανήκει στην τάξη των Καππαρωδών και στην οικογένεια των Σταυρανθών/Κραμβοειδών (Cruciferae/Brassicaceae) με 10 είδη της Ασίας, της Ευρώπης και της βορείου Αμερικής .

 Έχει ζωηρά κίτρινα άνθη, που σχηματίζουν ταξιανθίες, και τα φύλλα είναι μετρίου μεγέθους που εναλλάσσονται. Τα περισσότερα είδη είναι ζιζάνια των αγρών. Τα σημαντικότερα είδη είναι τα S. arvensis, S. alba, S. nigra ή μαύρη μουστάρδα και Brassica juncea ή καφέ μουστάρδα. Η S. arvensis είναι φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά ύψος και έχει σκληρά αγκάθια. Οι καρποί του είναι μακριοί και έχουν 10 –12 σπόρια. Στην Ελλάδα είναι αυτοφυές γνωστό με τα ονόματα βρούβα, λαψάνα ή αγριοσινάπι. Παλαιότερα, όταν δεν υπήρχαν τα ζιζανιοκτόνα, ήταν συνηθισμένο στους σιτοβολώνες όπου ανάμεσα στο σιτάρι ξεχώριζαν τα κίτρινα άνθη της λαψάνας. Τα είδη S. alba, S. nigra και S. juncea καλλιεργούνται στον Καναδά, στις Η.Π.Α, την Ουγγαρία, τη Γαλλία και τη Βρετανία για τα καυτερά τους σπόρια από τα οποία παρασκευάζεται το γνωστό καρύκευμα μουστάρδα. Τα σπόρια αυτά περιέχουν φυτικά έλαια και ένα ισχυρό υδρολυτικό ένζυμο που ονομάζεται μυροσίνη. Όταν ξεραθούν, κονιοποιηθούν και ανακατευτούν με νερό, τότε γίνεται μια χημική αντίδραση, η οποία δίνει ένα έλαιο (αλλυλοσιναπέλαιο), που δεν υπήρχε στο φυτό. Η οσμή του είναι ερεθιστική και η γεύση του καυτερή και στυφή. Από το είδος S. alba παρασκευάζεται η λευκή μουστάρδα, από το S. nigra η μαύρη και από το B. juinca η καφέ. Οι τρυφεροί βλαστοί του S. arvensis (καθώς και του S. alba) τρώγονται βραστοί ως χόρτα (βρούβες). Μια παραλλαγή του είδους S. alba, που είναι γνωστή ως βρουβολάψανο, είναι αυτοφυής στην Ελλάδα. Οι καρποί του είναι αγκαθωτοί, τα σπόρια του κίτρινα και το έλαιο των σπόρων του χρησιμοποιείται ως φωτιστικό.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1992

Τα 58α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 1992, απονεμήθηκαν στις 17 Ιανουαρίου 1993, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1992.

 Καλύτερη Ταινία: The Player Επιλαχών: Unforgiven και Howards End Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ντένζελ Ουάσινγκτον - Malcolm X Επιλαχών: Χάρβεϊ Καϊτέλ - Bad Lieutenant και Αλ Πατσίνο - Άρωμα γυναίκας Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Έμμα Τόμσον - Howards End Επιλαχών: Σούζαν Σαράντον - Lorenzo's Oil και Μισέλ Πφάιφερ - Love Field Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Jean Lépine - The Player Επιλαχών: Jean de Segonzac - Laws of Gravity και Zhao Fei - Raise the Red Lantern (Da hong deng long gao gao gua) Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Άλτμαν - The Player Επιλαχών: Κλιντ Ίστγουντ - Unforgiven και James Ivory - Howards End Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Brother's Keeper Επιλαχών: American Dream and A Brief History of Time Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Raise the Red Lantern (Da hong deng long gao gao gua) • Κίνα/Χονγκ Κονγκ/Ταϊβάν Επιλαχών: The Match Factory Girl (Tulitikkutehtaan tyttö) • Φινλανδία/Σουηδία και Ινδοκίνα • Γαλλία Κσλυτερος Νέος Σκηνοθέτης: Allison Anders - Gas Food Lodging Επιλαχών: Κουέντιν Ταραντίνο - Reservoir Dogs και Τιμ Ρόμπινς - Bob Roberts Καλύτερο Σενάριο: Νιλ Τζόρνταν - The Crying Game Επιλαχών: Michael Tolkin - The Player και David Webb Peoples - Unforgiven Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζιν Χάκμαν - Unforgiven Επιλαχών: Seymour Cassel - In the Soup και Τζακ Νίκολσον - A Few Good Men Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Μιράντα Ρίτσαρντσον - The Crying Game, Enchanted April και Damage Επιλαχών: Judy Davis - Husbands and Wives και Alfre Woodard - Passion Fish Ο Επίσημος ιστότοπος
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα, 1981-1984

Μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 1981, ημερομηνίας κατά την οποία η Ελλάδα προσχώρησε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, και των ευρωεκλογών στην Ελλάδα που έλαβαν χώρα στις 18 Οκτωβρίου του 1981, διορίστηκαν προσωρινοί ευρωβουλευτές από την Ελλάδα από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Στις Ελληνικές ευρωεκλογές του 1981 εκλέχθηκαν 24 ευρωβουλευτές στην Ελλάδα . Η θητεία τους άρχισε στις 2 Νοεμβρίου 1981 και έληξε στις 23 Ιουλίου 1984.

 Οι ευρωβουλευτές που διορίστηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο την 1η Ιανουαρίου 1981 με θητεία μέχρι τις 2 Νοεμβρίου 1981, που άρχισε η θητεία των εκλεγμένων ευρωβουλευτών, ήταν οι εξής: Η Νέα Δημοκρατία έστειλε 14 βουλευτές. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα έστειλε επτά ευρωβουλευτές. Το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΟΔΗΣΟ) και η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) έστειλαν από έναν βουλευτή. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας όρισε έναν αναπληρωτή. Στις ευρωπαϊκές εκλογές της 18 Οκτωβρίου 1981 εκλέχθηκαν στην Ελλάδα 24 ευρωβουλευτές. Οι Σοσιαλιστές του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος έλαβαν δέκα έδρες. Οι Συντηρητικοί της Νέας Δημοκρατίας έλαβαν οκτώ έδρες. Οι Κομμουνιστές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας έλαβαν τρεις έδρες. Οι Κομμουνιστές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Εσωτερικού έλαβαν μία έδρα. Το Κόμμα Προοδευτικών και το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού έλαβαν από μία έδρα.Πέντε από αυτούς παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους πριν από τη λήξη της θητείας τους και αντικαταστάθηκαν από τους αναπληρωτές τους, με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός των ατόμων που πήραν τη θέση του Ευρωβουλευτή να ήταν 29.
Μστσόνουφ

Το Μστσόνουφ (πολωνικά: Mszczonów) είναι πόλη στο Πόβιατ Ζιράρντουφ στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα από τη Βαρσοβία και έχει 6.310 κάτοικους (2006).

 Τα προνόμια πόλης δόθηκαν το 1377 από τον Δούκα της Μασοβίας Σιεμόβιτ τον Τρίτο. Μέχρι το 1975 δεν υπήρχε σημαντική ανάπτυξη για την πόλη, ενώ τα πρώτα τέτοια σημασία εμφανίστηκαν τα τέλη του 18ου αιώνα. Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα η πόλη ήταν από τις πιο πυκνοκατοικημένες της Μασοβίας, αλλά μεταξύ 1800 και 1862 σημειώθηκαν μεγάλες πυρκαγιές, που κατέκαψαν τα περισσότερα κτίρια, ενώ δεν συμπεριλήφθηκε στην σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Βαρσοβίας και Βιέννης, κάτι που επηρέασε εξίσου αρνητικά την μελλοντική ανάπτυξή της. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου η πόλη βομβαρδίστηκε από την Γερμανική Αεροπορία, τον Σεπτέμβριο του 1939. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1939 Γερμανική μεραρχία εκτέλεσε στην πόλη αρχικά 2 Πολωνούς κρατούμενους και στην συνέχεια άλλους 11. Στις 11 του ίδιου μήνα, Πολωνοί υπό την ηγεσία του Αντισυνταγματάρχη Κανιόβσκιχ Βίντσεντ Βνουκ. επιτέθηκαν στα Γερμανικά στρατεύματα αναγκάζοντάς τα να υποχωρήσουν από την πόλη. Αργότερα όμως την ίδια μέρα οι Γερμανικές δυνάμεις επέστρεψαν σε αυτή και σε αντίποινα εκτέλεσαν μέρος του πληθυσμού και έκαψαν πολλά κτίρια της πόλης, με αποτέλεσμα να χαθεί το 80% αυτών. Η πόλη ξεκίνησε να αναπτύσσεται γρήγορα πάλι μετά το 1972. Ανάμεσα στα αξιοθέατα της πόλης ξεχωρίζει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, που χτίστηκε μεταξύ του 1862 και 1886.
Το Τατουάζ

Το Τατουάζ ήταν ελληνική δραματική-αστυνομική-ερωτική καθημερινή τηλεοπτική σειρά παραγωγής 2017-2019, η οποία προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV και Alpha Κύπρου. Το σενάριο της σειράς υπογράφει η Βάνα Δημητρίου, ενώ η σκηνοθεσία είναι των Ανδρέα Γεωργίου, Στάμο Τσάμη και Κώστα Αναγνωστόπουλου. Έκανε πρεμιέρα στις 18 Σεπτεμβρίου 2017 και ολοκληρώθηκε στις 27 Ιουνίου 2019. Για τις ανάγκες της σειράς, οι πρωταγωνιστές έχουν μεταφερθεί σε διάφορα σημεία (π.χ. Αίγινα, Λονδίνο, Καλαμπάκα κλπ).

 Η Άννα Ραζή, σύζυγος του Τόνι Νίβεν και κόρη του Θεοχάρη Ραζή, ταξιδεύει μαζί με την φίλη της, την Νικόλ, από το Λονδίνο στην Ελλάδα. Εκεί, η Άννα θα συναντήσει στην Αίγινα τον Αλέξανδρο Μελά, έναν άνδρα με τον οποίο συνομιλεί εδώ και 1 χρόνο, μέσω Facebook. Οι δυο νέοι ζουν μερικές βραδιές πάθους, μέχρι που ο Αλέξανδρος εξαφανίζεται χωρίς ίχνος, αφού ανακαλύπτει μια νεκρή γυναίκα στο δωμάτιο του που τον καθιστά καταζητούμενο δολοφόνο. Η εξαφάνιση της Άννας, λίγες ημέρες μετά, θα προκαλέσει τη σύγχυση των συγγενών της. Η σειρά έλαβε μεικτές κριτικές στο σύνολο. Στην ιστοσελίδα YouRate, η βαθμολογία της είναι 57 στα 100, βασισμένη σε 6 κριτικές.Γράφοντας για το yupiii.gr, ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος ξεχώρισε τον πρωταγωνιστή της σειράς, Στέφανο Μιχαήλ, σημειώνοντας πως: "είναι ακριβώς αυτό που πρέπει, ένας αρκετά καλός ηθοποιός που λατρεύει ο φακός" και χαρακτηρίζοντας τον ως "ξεκάθαρα το πιο δυνατό πρόσωπο της σειράς...". Επαίνεσε και τον Απόστολο Γκλέτσο, εξηγώντας πως "Ο άλλοτε ζεν πρεμιέ είναι στην πιο ώριμη φάση της καριέρας του και εντυπωσιάζει από την πρώτη στιγμή με την ευκολία που μεταλλάσσεται από τρυφερός σύντροφος σε πληγωμένος απειλητικός πατέρας".Παρόλο που το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι ο Αλέξανδρος και η Άννα την παράσταση τελικά έκλεψαν ο Τόνι και η Τατιάνα με χιλιάδες άτομα να τους αποθεώνουν καθημερινά στο Twitter για την χημεία και τις αισθησιακές σκηνές τους. Christos Stylianou - Crazy Land Χρίστος Στυλιανού - Σ' ένα χαρτί Χρίστος Στυλιανού - Για να 'σαι πάντα εδώ Christos Stylianou feat. Eleni Geraki - Cuando Vuelvas Amor
Αδραλίδα

Το υμενόνημα το ελληνικό είναι είδος πολυετούς ποώδους φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) Hymenonema graecum και στην Ελλάδα είναι γνωστό με την κοινή ονομασία αδραλίδα. Το είδος είναι ενδημικό της Ελλάδας.

 Η αδραλίδα είναι ποώδες φυτό, με τραχιά αδενώδη, αλλά καλυπτόμενα με απαλό χνούδι βλαστάρια. Διαθέτει 20 χρωμοσώματα (2 επί 10). Το μέσο ύψος του φυτού είναι 20 έως 70 εκατοστόμετρα. Συνήθως έχει 1 έως 3 κίτρινες ταξιανθίες ανά στέλεχος, η καθεμιά με μίσχο μήκους 10 έως 30 εκατοστόμετρα. Τα μικρά κίτρινα ανθίδια με 5 βραχείς οδοντώσεις στην κορυφή έχουν κάποτε υπόλευκη βάση. Οι καρποί έχουν μήκος 4 έως 5 χιλιοστόμετρα. Το Hymenonema graecum είναι ενδημικό είδος της Ελλάδας και είναι γνωστό μόνο από τις Κυκλάδες και με αμφιβολία από τη δυτική Κρήτη. Φυτρώνει σε βραχώδη εδάφη, κάτω από θάμνους, σε ξηρά λιβάδια, στα ρείθρα των δρόμων και σε παραλίες. Το είδος είναι ανθεκτικό σε μετρίως αυξημένη αλμυρότητα.
Πάνδροσος Ροδόπης

Η Πάνδροσος είναι ημιορεινό χωριό και δημοτική κοινότητα της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.Η ομώνυμη δημοτική κοινότητα, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Νυμφαία και Σύμβολα, το 2021 είχε συνολικό πληθυσμό 344.

 Η Πάνδροσος βρίσκεται στους νότιους πρόποδες της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 200 μέτρα και στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής σε απόσταση 8 χλμ. Β.-ΒΑ. από το κέντρο της πόλης. Το χωριό είναι κτισμένο στη νότια είσοδο μιας χαράδρας (χαράδρα Νυμφαίας). Στη δυτική του άκρη περνάει ο χείμαρρος Καρυδόρρεμα ή Μπουκλουτζάς και δυτικότερα είναι το Δάσος Νυμφαίας ενώ ανατολικά περνάει ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης, νοτιοδυτικά είναι το Τυχηρό και νότια η Καρυδιά. Η Πάνδροσος αποτελεί δημοφιλή προορισμό αναψυχής για τους κατοίκους της Ροδόπης, λειτουργεί περιφερειακό ιατρείο και αξιοθέατο είναι το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας για παιδιά (κατάλληλο και για άτομα με προβλήματα όρασης) που στεγάζεται στο ανακαινισμένο πρώην κοινοτικό κατάστημα του χωριού. Σε απόσταση 1,5 χλμ. Β.-ΒΔ. βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου της Νυμφαίας ή Καλές Νυμφαίας πού πιθανολογείται ότι είναι του 14ου αιώνα και το πέρασμα Makaza, δηλ. την οδική σύνδεση από την πεδιάδα της Κομοτηνής μέχρι αυτήν της Φιλιππούπολης μέσω της οροσειράς της Ροδόπης.Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Ντερέ Κιόϊ και μέχρι το 1922 οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν Βούλγαροι. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, την ανταλλαγή πληθυσμών και μέχρι το 1938 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες κυρίως από την Ανατολική Ρωμυλία (Χέλιο, Σαράντα Εκκλησιές, Βρύσες, Άγιο Γιάννη, Γέννα, Μάλγαρα, Βιζύη, Σκεπαστή, Ραιδεστό, Σοφίδες, Χαριούπολη) και λιγότερο από τη Μικρά Ασία (περιοχή Καισάρειας και Προύσας). Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Ντερέ Κιόϊ και μέχρι το 1922 οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν Βούλγαροι.Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Πάνδροσος το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Σύμβολα και τη Νυμφαία αποτελούν την τοπική κοινότητα Πανδρόσου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 115 κατοίκους. Η αρχαία Μεγαλιθική Ακρόπολη των Θρακών στο Πάνδροσο Ροδόπης από τον ιστότοπο http://www.arxeion-politismou.gr/ Πάνδροσος από τα Γενικά Αρχεία Κράτους - Αρχεία Νομού Ροδόπης Η πεζοπορική διαδρομή "Οχυρό Νυμφαίας από Πάνδροσο" στον ιστότοπο http://eoskomotinis.blogspot.com/
Αλέκος Τζανετάκος

Ο Αλέκος Τζανετάκος (1937-2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και σεναριογράφος. Ήταν ευρύτατα γνωστός και ως "ο καρπαζοεισπράκτορας", παρατσούκλι που του έδωσε ο κόσμος για τις καρπαζιές που έτρωγε στους κινηματογραφικούς του ρόλους.

 Γεννήθηκε στα Μανιάτικα του Πειραιά το 1937. Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου. Έκανε ντεμπούτο στο θέατρο το 1957 με τον θίασο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου στο έργο «Οι δικοί μας άνθρωποι», ενώ με το Περιφερειακό Θέατρο Θεσσαλονίκης του Κώστα Χατζίσκου εμφανίστηκε και σε ρόλους κλασικού ρεπερτορίου. Πρώτη φορά εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη στην κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου Η αρπαγή της Περσεφόνης (1956), σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Αργότερα συμμετείχε σε αρκετές ταινίες όπως Ο Ηλίας του 16ου, Ο μπαμπάς μου ο τεντιμπόις, Ο τρελοπενηντάρης, Μερικοί το προτιμούν κρύο, Νόμος 4000 κ.ά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αποσύρθηκε από το θέατρο και ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίων για βιντεοταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ο ίδιος. Ο Τζανετάκος ήταν και οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων και μοτοσικλετών παίρνοντας μέρος στα πανελλήνια πρωταθλήματα και αγώνες της εποχής και σημειώνοντας πολλές νίκες. Ο ηθοποιός ταλαιπωρούταν κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του από σοβαρά προβλήματα υγείας, με αποκορύφωμα μία εγχείρηση ανευρύσματος στην κοιλιακή αορτή τον Νοέμβριο του 2009. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών τον Απρίλιο του 2010. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Αλέξανδρος Φαρνέζε, πρίγκιπας

Ο Αλέξανδρος, ιταλ. Alessandro (10 Ιανουαρίου 1635 - 18 Φεβρουαρίου 1689) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και κυβερνήτης των Αψβουργικών Κάτω Χωρών (1678-82).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Οδοάρδου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαργαρίτας των Μεδίκων, κόρης τού Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Γεννήθηκε στην Πάρμα. Είχε το ίδιο όνομα με τον προπάππο του Αλέξανδρο δούκα της Πάρμας, κλπ. Έγινε στρατηγός στον στρατό της Βενετίας και πολέμησε τους Τούρκους. Έπειτα έγινε ναύαρχος τού Ισπανικού στόλου. Αργότερα διορίστηκε ως κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών, έπειτα από τον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1672–78), που διεξήχθη κυρίως στις Κάτω Χώρες, αλλά στον οποίο η Ισπανία δεν έλαβε μέρος. Απεβίωσε το 1689 στη Μαδρίτη. Από την ερωμένη του Μαρία δε Λάο υ Καρίγιο είχε τέκνα: (νόθος) Αλέξανδρος-Μαρία 1664-1726, συνταγματάρχης τού Ισπανικού στρατού. (νόθη) Μαργαρίτα 1665-1718, μοναχή στην Πάρμα. (νόθη) Ισαβέλλα 1666-1741, μοναχή στην Πάρμα.
Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα

Η Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Γαλλικά:Union pour un Mouvement Populaire, UMP) ήταν ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στη Γαλλία, και ένα από τα δύο μεγάλα σύγχρονα πολιτικά κόμματα στη χώρα μαζί με το κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το UMP ιδρύθηκε το 2002 ως συγχώνευση αρκετών κεντροδεξιών κομμάτων υπό τον Πρόεδρο Ζακ Σιράκ. Ο τελευταίος ηγέτης της Νικολά Σαρκοζί εκλέχθηκε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2007, και το κόμμα είχε την απόλυτη πλειοψηφία στη Εθνοσυνέλευση. Ο Ζαν-Φρανσουά Κοπέ ήταν ο γενικός γραμματέας του κόμματος. Η UMP ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP), της Διεθνούς Κεντρώων Δημοκρατών (CDI) και της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης (IDU). Το κόμμα μετονομάστηκε στις 30 Μαΐου 2015 και απέκτησε την ονομασία Οι Ρεπουμπλικανοί.

 Από την δεκαετία του 1980, οι πολιτικές ομάδες της κοινοβουλευτικής δεξιάς ενώθηκαν με τις δυνάμεις γύρω από τις αξίες του οικονομικού φιλελευθερισμού και της οικοδόμησης της Ευρώπης. Οι αντιπαλότητες τους συνεισέφεραν στην ήττα τους στις εκλογές του 1981 και του 1988. Πριν τις νομοθετικές εκλογές του 1993, ο Γκωλικός-συντηρητικός Συναγερμός για τη Δημοκρατία (RPR) και η κεντρώα Ένωση για την Γαλλική Δημοκρατία (UDF) δημιούργησαν μια εκλογική συμμαχία, την Ένωση για τη Γαλλία. Όμως, στην προεδρική εκστρατεία του 1995 διαιρέθηκαν αμφότερα μεταξύ των υποστηρικτών του Ζακ Σιράκ, ο οποίος τελικά εκλέχθηκε, και των υποστηρικτών του Εντουάρ Μπαλλαντύρ. Μετά την ήττα στις νομοθετικές εκλογές του 1997, το RPR και το UDF δημιούργησαν την Συμμαχία για τη Γαλλία για να συντονίσουν την δράση των κοινοβουλευτικών τους ομάδων. Πριν τις προεδρικές εκλογές του 2002, οι υποστηρικτές του Προέδρου Ζακ Σιράκ διαιρέθηκαν σε τρία δεξιά κοινοβουλευτικά κόμματα και ίδρυσαν μια ένωση με το όνομα Union on the Move (Union en mouvement). Official website
Καρλόττα της Έσσης-Κάσσελ

H Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Hessen-Kassel, 20 Νοεμβρίου 1627 - 26 Μαρτίου 1686) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λανdγράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Έσσης-Κάσσελ και της Αμαλίας Ελισάβετ των Χάναου, κόρης του Φιλίππου Λουδοβίκου Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Το 1686 απεβίωσε η Καρλόττα σε ηλικία 59 ετών. Ο σύζυγός της έκανε άλλους δύο γάμους. Παντρεύτηκε το 1650 τον Κάρολο Α΄ Λουδοβίκο του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Κάρολος Β΄ (1651-1685), εκλέκτορας του Παλατινάτου. Ελισάβετ Καρλόττα (1652-1722), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄της Ορλεάνης. Φρειδερίκος (12-13 Μάϊου 1653). Louda, Jirí; MacLagan, Michael (1999). Lines of Succession: Heraldry of the Royal Families of Europe (2nd ed.). London: Little, Brown and Company. Morby, John (1989). Dynasties of the World: a chronological and genealogical handbook. Oxford University Press.
Μιχαήλ Κράτσιος

Ο Μιχαήλ Ιωάννης Κοτσακάς Κράτσιος (Michael John Kotsakas Kratsios, γεννημένος στις 7 Νοεμβρίου 1986) είναι ο Διευθυντής Τεχνολογίας των Ηνωμένων Πολιτειών και Αναπληρωτής Βοηθός του Προέδρου στο Γραφείο Επιστημών και Τεχνολογίας του Λευκού Οίκου από τον Μάρτιο του 2019. Λόγω αυτού του ρόλου του, ο Κράτσιος είναι ένας από τους κορυφαίους τεχνολογικούς συμβούλους του Προέδρου Τραμπ . Την 1η Αυγούστου 2019, η Γερουσία των ΗΠΑ τον εξέλεξε ομόφωνα τέταρτο Διευθυντή Τεχνολογίας (CTO) των ΗΠΑ.

 Ο Κράτσιος αποφοίτησε από το Richland North East High School στην Κολούμπια της Νότιας Καρολίνας το 2004 και από το Πανεπιστήμιο του Princeton το 2008 με πτυχίο πολιτικών επιστημών και πιστοποιητικό Ελληνικών Σπουδών . Ήταν επισκέπτης μελετητής στο Πανεπιστήμιο Tsinghua του Πεκίνου. Ενώ φοιτούσε ακόμη στο κολέγιο, ο Κράτσιος ήταν δόκιμος υπάλληλος του γερουσιαστή Lindsey Graham και αρχισυντάκτης και πρόεδρος του Business Today . Μετά από το Princeton εργάστηκε στην Barclays Capital και στο Lyford Group International και αργότερα διετέλεσε Chief Financial Officer της Clarium Capital Management . Πριν τη συμμετοχή του στην διοικητική ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ ως Αναπληρωτής Βοηθός του Προέδρου, ο Κράτσιος ήταν Διευθυντής στο Thiel Capital και υπηρέτησε ως Διευθυντής Προσωπικού του επιχειρηματία Peter Thiel Στο Λευκό Οίκο, ο Κράτσιος υποστήριξε την προώθηση των νέων τεχνολογιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπό την ηγεσία του, ο Λευκός Οίκος φιλοξένησε την Σύνοδο Κορυφής της Αμερικανικής Ηγεσίας στις Νέες Τεχνολογίες κατά τη διάρκεια της Τεχνολογικής Εβδομάδας της Διοίκησης τον Ιούνιο του 2017 . Ο κ. Κράτσιος καθοδηγεί σήμερα τις κυβερνητικές προσπάθειες των ΗΠΑ στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης. Είναι επίσης επικεφαλής των προσπαθειών του Λευκού Οίκου να ενσωματώσει μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο εθνικό σύστημα εναέριου χώρου, οι οποίες κατέληξαν σε ένα προεδρικό μνημόνιο που ζητούσε την ίδρυση του πιλοτικού προγράμματος ενσωμάτωσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAS) . Τον Σεπτέμβριο του 2017 ο Κράτσιος ήταν επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας στην υπουργική σύνοδο των G7 στο Τορίνο της Ιταλίας. Τον Αύγουστο του 2018, ο Κράτσιος ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ στην Ψηφιακή Οικονομική Υπουργική Σύνοδο των G20 στην Αργεντινή.