IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνκορεϊτζ

Το Άνκορεϊτζ (αγγλικά: Anchorage, αγκυροβόλιο, ορθή προφορά Άνκοριτζ, συχνά αναφέρεται στα ελληνικά και ως Άνκορατζ), είναι ενοποιημένη πόλη-κομητεία στην Αλάσκα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 το Άνκορεϊτζ έχει 291.826 κατοίκους, ενώ στην μητροπολιτική περιοχή της, που περιλαμβάνει τη γειτονική Ματανούσκα-Σουσίτνα Μπόροου, έχει 380.821 κατοίκους. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αλάσκας και αποτελεί από μόνη της το 40% του πληθυσμού της πολιτείας. Μόνο η Νέα Υόρκη έχει μεγαλύτερο ποσοστό κατοίκων μιας πολιτείας που ζουν στην μεγαλύτερη πόλη της.

 Το Άνκορεϊτζ στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν μια κωμοπόλη σαν τις υπόλοιπες στη νότια Αλάσκα, σε μια περιοχή με λίγα πολύτιμα μετάλλα. Αυτό που διαφοροποίησε το Άνκορεϊτζ ήταν το γεγονός ότι επιλέχθηκε ως λιμάνι για τη κατασκευή του σιδηροδρόμου της Αλάσκας από την Επιτροπή Μηχανικής της Αλάσκας (Alaska Engineering Commission). Στο Άνκορεϊτζ ήταν τα κεντρικά γραφεία. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα εξαιτίας του σιδηροδρόμου και το 1920 έλαβε καθεστώς πόλης, ενώ την ανάπτυξη επιτάχυνε περισσότερο η αεροπορική σύνδεση με τις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930. Το 1964 η πόλη χτυπήθηκε από ένα σεισμό μεγέθους 9,2 ρίχτερ, ο οποίος θεωρείται ο δεύτερος ισχυρότερος που έχει καταγραφεί. Ο σεισμός προκάλεσε ζημιές ύψους 331 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ 1960. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός για την πόλη ήταν ανακάλυψη πετρελαίου στη βόρεια Αλάσκα το 1968. Η κορυφαία εφημερίδα της πόλης είναι η ''Άνκορεϊτζ Ντέιλι Νιουζ'' ( αγγλικά: ''Anchorage Daily News), η οποία είναι η μεγαλύτερη σε απήχηση σε ολόκληρη την Αλάσκα. Το Άνκορεϊτζ έχει αδελφοποιηθεί με τις ακόλουθες πόλεις: Τσιτόσε, Ιαπωνία Ίντσον, Νότια Κορέα Ντάργουιν, Αυστραλία Χαρμπίν, Κίνα Μαγκαντάν, Ρωσία Τρόμσο, Νορβηγία Γουίτμπι, Αγγλία Το 2010 το 83,7% (220.304) των κατοίκων του Άνκορεϊτζ ηλικίας πέντε ετών και άνω μιλούσαν μόνο αγγλικά στο σπίτι. Ταυτόχρονα, το 4,6% (11.769) μιλούσε ισπανικά, ενώ το υπόλοιπο 11,7% μιλά τοπικές γλώσσες, ή γλώσσες μεταναστών, όπως γερμανικά, Κορεατικά κ.ά. Το Άνκορεϊτζ εμφανίστηκε σε απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για πρώτη φορά το 1920, ενώ, παράλληλα, την ίδια χρονιά, ενσωματώθηκε ως πόλη στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, το Άνκορεϊτζ είχε πληθυσμό 291.247. Το 6,9% του πληθυσμού ήταν κάτω από 5 ετών, το 24% ήταν κάτω των 18 ετών, το 64,3 μεταξύ 18-64 και ένα 11,7% ήταν άνω των 65. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anchorage, Alaska στο Wikimedia Commons
Arbeit macht frei

Η φράση Arbeit macht frei (Η εργασία απελευθερώνει) έγινε γνωστή από τη χρήση της ως σήμα της πύλης στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά τη διαστρέβλωση της αρχικής του έννοιας, θεωρείται σήμερα ένα κυνικό και κοροϊδευτικό σύνθημα για την απόκρυψη της απάνθρωπης μεταχείρισης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία η εργασία χρησίμευε για την υποταγή, την εκμετάλλευση, την ταπείνωση και τη θανάτωση ανθρώπων.

 Η φράση προέρχεται από τον τίτλο ενός μυθιστορήματος του 1873 του Γερμανού φιλόλογου Λόρεντς Ντίφενμπαχ, Arbeit macht frei: Erzählung von Lorenz Diefenbach, στο οποίο οι τζογαδόροι και οι απατεώνες βρίσκουν την πορεία προς την αρετή μέσω της εργασίας. Η φράση χρησιμοποιήθηκε επίσης στα γαλλικά (le travail rend libre!) από τον Ογκίστ Φορέλ, Ελβετό εντομολόγο, νευροανατόμο και ψυχίατρο, στο "Fourmis de la Suisse" (Μυρμήγκια της Ελβετίας) του 1920. Το 1922, το Deutsche Schulverein (Γερμανικό Σχολικό Σωματείο) της Βιέννης, μία εθνικιστική οργάνωση προστασίας Γερμανών που ζούσαν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, τύπωσε σφραγίδες μελών με τη φράση Arbeit macht frei. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Arbeit macht frei στο Wikimedia Commons
Κέιλας Πραγκ

Ο Κέιλας Πραγκ (Rajkeswur Purryag , γνωστός ως Kailash Purryag, προφορά: [1] Αρχειοθετήθηκε 2014-01-11 στο Wayback Machine., γενν. στο Καμ Φουκερέ του Μαυρίκιου, στις 12 Δεκεμβρίου 1947) είναι ο 5ος Πρόεδρος και ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Μαυρίκιου από τις 21 Ιουλίου 2012, οπότε εξελέγη από το Κοινοβούλιο, ως τις 29 Μαΐου 2015. Προτού γίνει πρόεδρος, υπηρέτησε ως βουλευτής, υπουργός και ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου.Η καταγωγή του είναι ινδική. Από το 1973 είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος. Είναι τιμημένος με το Τάγμα του Αστέρα και του Κλειδιού του Ινδικού Ωκεανού και το 2013 τιμήθηκε με το ανώτατο βραβείο για τους Ινδούς του εξωτερικού, το βραβείο Pravasi Bharatiya Samman.

 Σπούδασε στο Δημόσιο Σχολείο του Σρι Σαμπουνάθ και αργότερα στο Κολέγιο του Μαυρίκιου. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα κοινά σε νεαρή ηλικία, το 1976.Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 20 Δεκεμβρίου 1976. Χρημάτισε υπουργός Δημόσιας Ασφαλείας από το 1980 ως το 1982 και το 1981 τέθηκε επικεφαλής της κυβερνητικής αντιπροσωπείας για τη διεκδίκηση αποζημίωσης για λογαριασμό της κοινότητας των Ιλουά (του αρχιπελάγους Τσάγκος). Οι εν λόγω διαπραγματεύσεις έγιναν με τη βρετανική κυβέρνηση. Επανεξελέγη βουλευτής στις γενικές εκλογές στις 21 Αυγούστου 1983 και ανέλαβε υπουργός Υγείας από το 1984 ως το 1986. Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του Εργατικού Κόμματος από το 1987 ως το 1991 και ως πρόεδρος από το 1991 ως το 1996. Μετά την επανεκλογή του στις γενικές εκλογές του 1995, έγινε υπουργός Οικονομικού Σχεδιασμού, Τύπου και Τηλεπικοινωνιών από το 1995 ως το 1997. Διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών και Διεθνούς Εμπορίου το 1997 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το Σεπτέμβριο του 2000. Στις 12 Ιουλίου 2005 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, θέση στην οποία επανεξελέγη στις 18 Μαΐου 2010. Παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το 2012.Στις 20 Ιουλίου 2012 έγινε γνωστό ότι ο Πραγκ παραιτήθηκε από πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, αμέσως μετά την εκλογή του στο προεδρικό αξίωμα της χώρας. Στις 20 Ιουλίου 2012 εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση ως πρόεδρος.Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την επόμενη ημέρα. Η πρώτη του επίσημη επίσκεψη ήταν στο Βοτανικό Κήπο του Σερ Σιγουσαγκούρ Ραμγκουλάμ, του πατέρα του έθνους.Το 2012 διαδέχθηκε στο αξίωμα του προέδρου τον παραιτηθέντα Άνρουντ Τζάγκνοτ.Έπειτα από τη νίκη του συνασπισμού MSM/PSMD/ML με ηγέτη τον Σερ Άνρουντ Τζάγκνοτ τον Δεκέμβριο του 2014, αποφάσισε να παραιτηθεί υπέρ της Αμινά Γκουρίμπ-Φακίμ. Παρέμεινε στη θέση του ως τον Μάιο του 2015 προκειμένου να διασφαλιστεί το κλίμα σταθερότητας ως την παράδοση της προεδρίας. Τελικά παραιτήθηκε στις 29 Μαΐου 2015. Έχει άλλα 8 αδέρφια και είναι παντρεμένος με την Ανίτα Πραγκ από τις 8 Δεκεμβρίου 1973. Έχουν μία κόρη και 2 εγγόνια.Η ιδιαίτερη καταγωγή του είναι από το Μπιχάρ από την πλευρά του παππού του. Rajkeswur Purryag, a Bihari who is the Boss of a Republic, Bihar Prabha, 2-1-2013, ανάκτηση 2014-03-10.
Εστεμπάν Οκόν

Ο Εστεμπάν Οκόν(Εβρέ, Γαλλίας, 17 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Γάλλος οδηγός αγώνων. Γεννήθηκε στο Εβρέ και είναι γιος της Σαμπρίνα και του Λοράν Οκόν. Ο Λοράν Οκόν είναι μηχανικός ο οποίος έχει ένα γκαράζ στο Εβρέ. Η μητέρα του είναι Ισπανικής καταγωγής και συγκεκριμένα απ' τη Μάλαγα.

 Το 2016 ανήκε στην ομάδα Renault Sport στην οποία είχε θέση αναπληρωματικού οδηγού. Όμως επειδή οι χορηγοί του Ινδονήσιου οδηγού της Manor Ρίο Χαριάντο δεν μπορούσαν να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους από το Γκραν Πρι Γερμανίας κι έπειτα, η διοίκηση της ομάδας ζήτησε απ' τη διοίκηση της Ρενό να της παραχωρήσει τον Οκόν τον οποίο τοποθέτησε στη θέση του Χαριάντο απ' το Γκραν Πρι του Βελγίου μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Ο λόγος για τον οποίο η διοίκηση της Manor προχώρησε σε αυτή την ενέργεια είναι πως ο Οκόν προστατεύεται απ' τη Mercedes. Στις 7 Ιανουαρίου του 2017 η διοίκηση της Force India ανακοίνωσε πως από κείνο το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 ο Οκόν θα αγωνίζεται για εκείνη την ομάδα όπου θα είναι ο δεύτερος οδηγός της μετά τη μετακίνηση του Γερμανού Νίκο Χούλκενμπεργκ στη Ρενό. Στην ίδια ομάδα έμεινε και το 2018. Στις 26 Νοεμβρίου του 2018 ανακοινώθηκε πως ο Οκόν το 2019 θα βρίσκεται στην ομάδα Mercedes Grand Prix όπου όμως θα έχει ρόλο αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Στις 11 Δεκεμβρίου 2019 η διοίκηση της Renault Sports ανακοίνωσε πως ο Οκόν απ' το 2020 θα βρίσκεται εκεί και θ' αντικαταστήσει το Γερμανό Νίκο Χούλκενμπεργκ ο οποίος με τη σειρά του θα πάει στη Racing Point όπου όμως δε θα έχει θέση κανονικού οδηγού αγώνων αλλά μόνο αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Στις 20 Οκτωβρίου του 2020 η διοίκηση της Renauls sports ανακοίνωσε επίσημα πως η ομάδα απ' το 2021 θα ονομάζεται Alpine Formula 1, ονομασία την οποία έχει μέχρι και σήμερα. Επίσης αποφάσισε πως ο 1 απ' τους οδηγούς της, ο Αυστραλός Ντάνιελ Ρικιάρντο δε θα βρίσκεται εκεί καθώς θα πάει στη Μακλάρεν και στη θέση του θα τοποθετηθεί ο Ισπανός Φερνάντο Αλόνσο ο οποίος θα επιστρέψει στο σπορ μετά από 3 χρόνια. Ο Οκόν θα παραμείνει στη θέση του.
Βίκτορ Τσερνόφ

Ο Βίκτορ Μιχάιλοβιτς Τσερνόφ (Ви́ктор Миха́йлович Черно́в, 7 Δεκεμβρίου 1873 – 15 Απριλίου 1952) ήταν Ρώσος επαναστάτης και ένας από τους ιδρυτές του Ρωσικού Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος. Ήταν ο βασικός θεωρητικός του κόμματος ή ο “εγκέφαλος” του κόμματος, και ήταν περισσότερο αναλυτής, παρά πολιτικός ηγέτης.

 Ο Βίκτορ Τσερνόφ γεννήθηκε στο Νοβουζένσκ, μια πόλη νοτιοανατολικά του Σαράτοφ στο κυβερνείο της Σαμάρα. Ήταν γιος ενός πρώην δουλοπάροικου αγρότη και ανατράφηκε για να γίνει ένας χαμηλού επιπέδου δημόσιος λειτουργός στην τοπική δημόσια διοίκηση. Ο Τσερνόφ παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Σαράτοφ, ένα φυτώριο ριζοσπαστισμού, όπου εντάχτηκε σε έναν λαϊκίστικο κύκλο συζητήσεων, στον οποίο μελέτησε τα έργα του Νικολάι Ντομπρολιούμποφ και του Νικολάι Μιχαϊλόφσκι. Οι ριζοσπαστικές του τάσεις τράβηξαν την προσοχή της τοπικής αστυνομίας και ο Τσερνόφ μεταφέρθηκε σε άλλο σχολείο για τον τελευταίο χρόνο των σπουδών του.Ο Τσερνόφ γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας, όπου ακόμη μια φορά εντάχτηκε σε ριζοσπαστικό κύκλο συζητήσεων, υπερασπιζόμενος τις λαϊκίστικες απόψεις κατά των Μαρξιστών. Συνελήφθη για την πολιτική του δράση την άνοιξη του 1894 και πέρασε 9 μήνες στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Μετά τη φυλάκισή του, ο Τσερνόφ καταδικάστηκε σε μια περίοδο διοικητικής εξορίας στην κεντρική Ρωσία. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1880 αναμίχθηκε στην επαναστατική δράση. Παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας και στις αρχές της δεκαετίας του 1890 εντάχθηκε στους Ναρόντνικους· το 1894 εντάχθηκε στην ομάδα “Δίκιο του Λαού” (Ναρόντνοε πράβο) του Μαρκ Νατάνσον, μια προσπάθεια να ενώσει όλα τα σοσιαλιστικά κινήματα στη Ρωσία, και συνελήφθη με άλλα μέλη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Αφού πέρασε κάποιο διάστημα οργανώνοντας τους χωρικούς γύρω από το Ταμπόφ, πήγε στο εξωτερικό, στη Ζυρίχη, το 1899. Εντάχτηκε στο Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα (Εσέροι) με την ίδρυσή του το 1901 και έγινε ο εκδότης της εφημερίδας του Επαναστατική Ρωσία. Επέστρεψε στη Ρωσία μετά την Επανάσταση του 1905· αφού απείχε των εκλογών για την Πρώτη Δούμα, κέρδισε την εκλογή για τη Δεύτερη Δούμα και έγινε ο ηγέτης της παράταξης των Εσέρων. Το 1907 δημοσίευσε τις Φιλοσοφικές και Κοινωνιολογικές Μελέτες, στις οποίες συντάσσεται με τις αντιλήψεις του Ρίτσαρντ Αβενάριους. Σαν τέτοιος ήταν ένας από τους Ρώσους Μαχιστές που επικρίθηκαν από τον Λένιν στο Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός (1909).Στην Προσωρινή Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κερένσκι το 1917, ο Τσερνόφ ήταν Υπουργός Γεωργίας. Ήταν επίσης ο μόνος Πρόεδρος της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης μέχρι τη διάλυσή της στις 6 Ιανουαρίου 1918. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους, έγινε μέλος της αντι-Μπολσεβίκικης κυβέρνησης ηγούμενος των περισσότερο μετριοπαθών Σοσιαλ-Επαναστατών στη Σαμάρα, πριν διαφύγει στην Ευρώπη και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Ο Τσερνόφ απεβίωσε στη Νέα Υόρκη το 1952. "Viktor Mikhaylovich Chernov". Britannica Online. «Chernov, Viktor». The Columbia Encyclopedia. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2016. Παραπομπές «Victor Chernov website». chernov.sstu.ru (Russian). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2016.
Φελίπε Νασρ

Ο Φελίπε Νασρ (πορτογαλικά: Luíz Felipe de Oliveira Nasr, 21 Αυγούστου 1992) είναι Βραζιλιάνος οδηγός της Φόρμουλα 1. Αγωνίζεται με τη Ζάουμπερ Φόρμουλα 1 και έχει δίπλα του το Σουηδό Μάρκους Έρικσον.

 Ο Νασρ γεννήθηκε στη Μπραζίλια. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 από τα καρτ, όπου παρέμεινε μέχρι το 2007. Το 2008 και το 2009 συμμετείχε στη Φόρμουλα Ρενό, το 2010 και το 2011 στη Φόρμουλα 3, το 2012 και το 2013 στο GP2 και το 2104 έγινε ο βασικός δοκιμαστής στην ομάδα Γουίλιαμς Φόρμουλα 1. Τη χρονιά που διανύουμε(2015) μετακόμισε στη Ζάουμπερ Φόρμουλα 1 όπου τοποθετήθηκε σε θέση κανονικού οδηγού αγώνων.
Σιαλεαταόνγκο Τουιβακάνο

Ο Σιαλεαταόνγκο Τουιβακάνο (Sialeʻataonga Tuʻivakanō, τίτλος Λόρδος Τουιβακάνο, γενν. 15 Ιανουαρίου 1952) ήταν ο πρωθυπουργός της Τόνγκα από τις 22 Δεκεμβρίου 2010 ως τις 29 Δεκεμβρίου 2014.

 Σπούδασε σε σχολεία της Τόνγκα (Tonga Side School και Tonga High School) και στη συνέχεια ακολούθησε παιδαγωγικές σπουδές στη Νέα Ζηλανδία. Εργάστηκε ως δάσκαλος και ως υπάλληλος του υπουργείου παιδείας της Τόνγκα. Ύστερα απέκτησε μπάτσελορ από το Πανεπιστήμιο Φλάιντερς της Νοτίου Αυστραλίας. Τον Ιανουάριο του 1986 απέκτησε τον τίτλο Tuʻivakanō (στην κυριολεξία: βασιλιάς της δανεισμένης βάρκας).Ο Tuʻivakanō είναι εγγονός του πρώην προέδρου της Νομοθετικής Συνέλευσης, Siosiua Niutupu'ivaha Tu'ivakano. Ο Tuʻivakanō εξελέγη ως αντιπρόσωπος των ευγενών για το νησί Τονγκατάπου στις γενικές εκλογές του 1996. Από τον Ιούλιο του 2002 ως το 2004 υπηρέτησε ως πρόεδρος της Νομοθετικής Συνέλευσης. Τον Μάρτιο του 2005 διορίστηκε υπουργός εργασίας. Ο ανασχηματισμός που έγινε τον Μάιο του 2006 τον βρήκε να κατέχει τα χαρτοφυλάκια της Εκπαίδευσης, Απασχόλησης, Νεολαίας και Αθλητισμού.Στις εκλογές του 2010 επανεξελέγη αντιπρόσωπος των ευγενών στο Τονγκατάπου. Εξελέγη πρωθυπουργός σε μυστική ψηφοφορία στις 21 Δεκεμβρίου 2010. Έπειτα από συνταγματικές αλλαγές, ήταν η πρώτη φορά που ο Πρωθυπουργός εξελέγη από το Κοινοβούλιο και δεν διορίστηκε από τον Μονάρχη. Ο μοναδικός αντίπαλός του για την πρωθυπουργία ήταν ο βουλευτής Ακιλίσι Ποχίβα, αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος των Νήσων της Φιλίας, το οποίο είχε 12 έδρες στο Κοινοβούλιο. Ο Ποχίβα έλαβε 12 ψήφους έναντι 14 για τον Tuʻivakanō, ο οποίος και εξελέγη. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Δεκεμβρίου.
Κύπελλο Περιφερειών (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Περιφερειών Ελλάδος ήταν μια διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που γίνονταν υπό την αιγίδα της Ε.Π.Ο. κάθε δύο χρόνια από το 2004 και εξής. To 2012 η διοργάνωση ματαιώθηκε για οικονομικούς λόγους, όπως και το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος. Το Κύπελλο Περιφερειών αποτελούσε τη νεώτερη εκδοχή του Κυπέλλου Πόλεων, που υπήρξε μία από τις αρχαιότερες διοργανώσεις πανελλήνιας εμβέλειας από τη δεκαετία του '20 ως τη δεκαετία '50.

 Στο Κύπελλο περιφερειών μετείχαν οι μικτές ομάδες των τοπικών Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων, μελών της ομοσπονδίας. Ήταν μια σύγχρονη εκδοχή του παλιού Κυπέλλου Πόλεων ή Κυπέλλου Ενώσεων, το οποίο διεξαγόταν με διάφορες μορφές από την προπολεμική ακόμα περίοδο, είχε διακοπεί κατά καιρούς, είχε ξαναρχίσει και είχε διακοπεί οριστικά στα τελη της δεκαετίας του '50. Η νέα διοργάνωση ξεκίνησε με προτροπή της UEFA, ώστε η νικήτρια ένωση να συμμετέχει στο Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ (UEFA Regions' Cup) που διεξάγεται ανά διετία υπό την αιγίδα της UEFA με όσες ομοσπονδίες της Ευρώπης επιθυμούν να συμμετάσχουν. Την πρώτη χρονιά διοργανώνονται σε κάθε χώρα αγώνες για τον εθνικό τίτλο και την επόμενη χρονιά οι εθνικοί πρωταθλητές διεκδικούν το ευρωπαϊκό τρόπαιο για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας περιφέρειας της Ευρώπης. Διεξάγονται όμιλοι προκριματικής και ενδιάμεσης φάσης και εν συνεχεία η τελική φάση. Κάθε φάση (ή όμιλος) φιλοξενείται σε κάποια χώρα, όπου διεξάγονται όλοι οι αγώνες του ομίλου σε μορφή τουρνουά. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν παίκτες ηλικίας 19-39 ετών, που αγωνίζονται σε ομάδες της ένωσης και δεν έχουν υπογράψει ποτέ επαγγελματικό συμβόλαιο. Η Ελλάδα συμμετείχε στο ευρωπαϊκό κύπελλο περιφερειών από την πρώτη χρονιά διεξαγωγής του, αρχικά χωρίς τη διεξαγωγή εθνικής διοργάνωσης. Από το 2004 μετείχε η νικήτρια Ένωση του ελληνικού κυπέλλου περιφερειών. Κύπελλο πόλεων ποδοσφαίρου ανδρών Επίσημος ιστότοπος
Θάνος Μεσσήνης

Ο Θάνος Μεσσήνης (1911-1984) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Λάρισα. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1961 έως το 1963 και ως δήμαρχος Λαρισαίων από το 1969 έως το 1974. Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο από το Πολεμικό Ναυτικό.

 Ο Αθανάσιος Μεσσήνης του Δημητρίου και της Αφροδίτης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1911. Ο πατέρας του, Δημήτριος (1868-1953) ήταν στρατηγός και υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Λάρισας, ενώ η μητέρα του, Αφροδίτη Τολιοπούλου (1888-1982) ανέπτυξε κοινωνική δράση. Εκτός από τον Θάνο είχε άλλα 5 παιδιά, όλα αγόρια. Ο Θάνος σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή των Αθηνών (αποχώρησε ως αρχίατρος). Πολέμησε στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το 1940-41. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση πολεμώντας με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα.Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας (1959-64, 1967-70), ενώ στις 25 Οκτωβρίου 1969 διορίσθηκε δήμαρχος Λαρισαίων, διαδεχόμενος τον Δημήτριο Χατζηγιάννη, με τον συνδυασμό του οποίου είχε εκλεγεί ο ίδιος για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος, το 1959 και επανεξελέγη το 1964. Ως δήμαρχος, και προκειμένου να υποστηρίξει τα συμφέροντα της τοπικής κοινωνίας, συγκρούστηκε πολλές φορές με τη χούντα. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λαρίσης το 1961 με την ΕΡΕ. Το 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος και έλαβε ποσοστό 43,9%, χάνοντας τις εκλογές από τον Χονδρονάσιο.Ο Μεσσήνης ως γιατρός αλλά και ως πολιτικός ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα εκτός δημοσιότητας. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. Ο Θάνος Μεσσήνης πέθανε από αναπνευστική ανεπάρκεια στα Τρίκαλα στις 20 Ιουνίου του 1984, έπειτα από εγχείρηση για ανεύρυσμα αορτής, στην οποία υποβλήθηκε σε νοσοκομείο του Χιούστον του Τέξας στις ΗΠΑ. Ο Μεσσήνης παντρεύτηκε τα Χριστούγεννα του 1942 με τη Χαρίκλεια Φιλιππάκη, από τον Βόλο και απέκτησαν δύο κόρες, την Αφροδίτη και τη Βικτωρία (Βέρα). Η Βέρα ήταν παντρεμένη με τον εξ απορρήτων του Ανδρέα Παπανδρέου, Μιχάλη Ζιάγκα (1936-2017).
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2001-2002

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2001-02 ήταν το 43ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 23ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για έκτη συνεχόμενη χρονιά και 31η στην ιστορία του. Ο Ολυμπιακός ισοβάθμησε στο τέλος του πρωταθλήματος με την ΑΕΚ, όμως κατέλαβε την πρώτη θέση καθώς υπερίσχυσε στους μεταξύ τους αγώνες. Λόγω της επικείμενης αύξησης των ομάδων από 14 σε 16 την επόμενη περίοδο, υποβιβάστηκε μόνο μία ομάδα στη Β΄ Εθνική.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Τάκης Λεμονής. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Γεωργίου (12), Γιάννου (4), Ελευθερόπουλος (15). Αμυντικοί: Αμανατίδης (11), Ανατολάκης (17), Άντζας (7/1), Βενετίδης (17), Κόντης (10), Κωστούλας (23), Μαυρογενίδης (15/1), Μπερμούδες (8/1), Τζιωρτζιόπουλος (1). Μέσοι: Γιαννακόπουλος (21/11), Ζε Ελίας (15), Ζέτερμπεργκ (15), Καρεμπέ (24/1), Καστίγιο (1), Νινιάδης (15/2), Πατσατζόγλου (25/1), Πουρσανίδης (4/1), Τζόρτζεβιτς (23/13). Επιθετικοί: Άλβες (12/2), Αλεξανδρής (22/19), Οφορίκουε (11/5), Ρόμπερτς (8/5), Τζιοβάνι (21/4), Χούτος (δεν αγωνίστηκε). Κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος υπήρξαν σημαντικές αποκαλύψεις που αφορούσαν το σκάνδαλο της «παράγκας», όπως χαρακτηρίστηκε τότε το βρώμικο ποδοσφαιρικό παρασκήνιο των τελευταίων χρόνων. Συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του Απριλίου του 2002, η εκπομπή «ζούγκλα» του δημοσιογράφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου έβγαλε στον αέρα συνομιλίες διαιτητών και παραγόντων, όπως ο διαιτητής του συνδέσμου Πειραιώς Γιάννης Σπάθας και ο παράγοντας Θωμάς Μητρόπουλος, οι οποίες υποδείκνυαν μία έντονη παρασκηνιακή δράση στον χώρο του ποδοσφαίρου. Την ίδια περίοδο η δημοσιογραφική εκπομπή "Η Δίκη", του δημοσιογράφου Κυριάκου Θωμαΐδη, έριχνε φως στον τρόπο που έλεγξαν την ΕΠΟ και την ΕΠΑΕ συγκεκριμένοι παράγοντες. Η έρευνα των τηλεφωνικών συνομιλιών, στην ουσία ξεκίνησε από το γραφείο του τότε Υφυπουργού Αθλητισμού, Γιώργου Φλωρίδη, και δεν είχε ουσιαστικά αποτελέσματα παρά την θύελλα των δημοσιευμάτων. Ωστόσο, μετά τη δημοσιοποίηση των συνομιλιών, ο Θωμάς Μητρόπουλος αποσύρθηκε και την ΕΠΟ ανέλαβε ο Βασίλης Γκαγκάτσης. Η εμπλοκή διαφόρων ομάδων στο εν λόγω "κύκλωμα" δεν αποδείχτηκε ποτέ, γι' αυτό και δεν υπήρξαν τιμωρίες. Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 2001-02
Παλαιά Καβάλα

Η Παλαιά Καβάλα (γνωστή και ως Εσκί Καβάλλα και Σκάβαλα) είναι χωριό του Δήμου Καβάλας της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε 106 κατοίκους, από 108 το 2011. Βρίσκεται σε υψόμετρο 360 μέτρων, στα Όρη Λεκάνης. Απέχει 15 χιλιόμετρα από την Καβάλα. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Φιλίππων, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Παλαιάς Καβάλας. Είναι αναγνωρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός.

 Στην περιοχή της Παλιάς Καβάλας έχουν βρεθεί βραχογραφίες, οι οποίες χρονολογούνται από την Εποχή του χαλκού και του σιδήρου. Παρόμοιες βραχογραφίες έχουν βρεθεί και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπου γινόταν εκσκαφή μετάλλων ή βρίσκονταν σπήλαια. Κατά την αρχαιότητα, στην περιοχή βρισκόταν η αρχαία πόλη Σκάβαλα, μια από τις πόλεις της Ηδωνίδας, αποικία της Ερέτριας. Το όνομα της πόλης ετυμολογείται από τα σκάμματα από τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου. Το όνομα Σκάβαλα με το καιρό παραφθάρηκε σε Καβάλα.Μετά την κατάληψη της Χριστούπολης (σημερινή Καβάλα) από τους Οθωμανούς το 1391, οι κάτοικοί της μετοίκησαν στην Παλαιά Καβάλα, ενώ στο χωριό λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν και Τούρκοι (το Εσκί στα τουρκικά σημαίνει παλιό). Οι Έλληνες κάτοικοί της την εγκατέλειψαν το 1528 και εγκαταστάθηκαν πάλι στην Καβάλα, όταν αυτή ξαναχτίστηκε. Για την υδροδότηση της Καβάλας κατασκευάστηκε ένα υδραγωγείο το οποίο μετέφερε νερό από τις πηγές στην Παλαιά Καβάλα μέχρι τις Καμάρες στο κέντρο της Καβάλας. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, η Παλαιά Καβάλα κατοικούνταν από μουσουλμάνους, περίπου 600 στην απαρίθμηση του πληθυσμού το 1913. Το χωριό ήταν διοικητικό κέντρο του ορεινού τμήματος της Καβάλας και έδρα του Τούρκου έπαρχου. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, το 1923, οι μουσουλμάνοι αποχώρησαν και στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες.
Αϊλέου

Το Αϊλέου (πορτογαλικά και τετούμ: Aileu) είναι ένα από τα 13 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ. Ανήκει στην Λόρο Μούνου. Βρίσκεται κεντρο-δυτικά του Ανατολικού Τιμόρ και δυτικά της Λόρεο Μούνου. Πρωτεύουσα είναι η Αϊλέου. Έχει έκταση 729 τ.χλμ. (281 τ.μ.) (ένατο μεγαλύτερο) και πληθυσμό 37.926 κατοίκων (απογραφή 2004) (μικρότερο). Στο παρελθόν το Αϊλέου ήταν μέρος του Ντίλι.Μερικές σημαντικές πόλεις είναι η Αϊλέου, η Λαουλάρα, η Λεκιντόε, η Ρεμέξιο, η Ασσιρίμου, η Μπαντουντάτο, η Φαχίρια, η Χοχολάου, η Λαάε, η Λαούσι, η Λιουράι, η Σαμπόρια, η Σελόι Κράικ, η Σελόι Μαλέρε, η Κοτολάου, η Φατίσι, η Μαδαμπένο και η Ταλίτου. Συνορεύει στα βόρεια με το Ντίλι, στα βορειοδυτικά με την Λικιζά, στα δυτικά με την Ερμέρα, στα ανατολικά με το Μανατούτο, στα νοτιοδυτικά με το Αϊνάρο και στα νοτιοανατολικά με το Μαναφουάι. Διαιρείται σε 4 επαρχίες: Αϊλέου, Λαουλάρα, Λεκιντόε και Ρεμέξιο.

 Το Αϊλέου βρίσκεται κεντρο-δυτικά του Ανατολικού Τιμόρ και δυτικά της Λόρεο Μούνου. Συνορεύει στα βόρεια με το Ντίλι, στα βορειοδυτικά με την Λικιζά, στα δυτικά με την Ερμέρα, στα ανατολικά με το Μανατούτο, στα νοτιοδυτικά με το Αϊνάρο και στα νοτιοανατολικά με το Μαναφουάι. Είναι το ένατο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ανατολικού Τιμόρ με συνολική έκταση 729 τ.χλμ. (281 τ.μ.) (ένατο μεγαλύτερο). Η Αϊλέου διαιρείται σε 4 ομώνυμες επαρχίες: Αϊλέου, Λαουλάρα, Λεκιντόε και Ρεμέξιο. Ο ακόλουθος πίνακας δείχνει τον πληθυσμό κάθε μίας από τις 4 επαρχίες, την πορτογαλική και την τετούμ ονομασία της, καθώς και μια εικόνα: Το Αϊλέου διαιρείται σε 29 δήμους: 11 στο Αϊλέου, 5 στην Λαουλάρα, 7 στη Λεκιντόε και 8 στο Ρεμέξιο. Αϊλέου Ασσιρίμου Μπαντουντάτο Φαχίρια Χοχολάου Λαάε Λαούσι Λιουράι Σαμπόρια Σελόι Κράικ Σελόι ΜαλέρεΛαουλάρα Κοτολάου Φατίσι Μαδαμπένο Ταλίτου ΤοουμέταΛεκιντόε Ακουμπιλιτόο Μπερελάου Μπετουλάου Φαϊσόι Μανουκάσσα ΝαμολέσσοΡεξέμιο Ακουμάου Φαδαμπλόκο Φατουράσα Χαουτόο Λιουράι Μαουμέτα Τουλατακεο Φαϊσόι Εκτός από την πρωτεύουσα, Αϊλέου, άλλες πόλεις είναι η Λαουλάρα, η Λεκιντόε, η Ρεμέξιο, η Ασσιρίμου, η Μπαντουντάτο, η Φαχίρια, η Χοχολάου, η Λαάε, η Λαούσι, η Λιουράι, η Σαμπόρια, η Σελόι Κράικ, η Σελόι Μαλέρε, η Κοτολάου, η Φατίσι, η Μαδαμπένο, η Ταλίτου, η Τοουμέτα, η Ακουμπιλιτόο, η Μπερελάου, η Μπετουλάου, η Φαϊσόι, η Μανουκάσσα, η Ναμολέσσο, η Ακουμάου, η Φαδαμπλόκο, η Φατουράσα, η Χαουτόο, η Λιουράι, η Μαουμέτα και η Τουλατακεο. Στο παρελθόν το Αϊλέου ήταν μέρος του Ντίλι. Το Αϊλέου, σύμφωνα με την απογραφή του 2004, είχε 37.926 κατοίκους. Η πυκνότητα ήταν 52.02 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (134.74 ανά τετραγωνικό μέτρο. Είναι σε πληθυσμό το μικρότερο διαμέρισμα του Ανατολικού Τιμόρ. Διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ Αϊλέου (πόλη)
Άγιος Παντελεήμονας Αχαΐας

Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.110 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κλωκός και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Ο Άγιος Παντελεήμονας ανήκει στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 4 κάτοικοι.

 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Παντελεήμονα Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/03/2016.
Μποαβίστα ΦΚ

Η Μποαβίστα (πορτογαλικά: Boavista) είναι αθλητικός σύλλογος της Πορτογαλίας με έδρα την πόλη Πόρτο ιδρύθηκε το 1903. Εκτός από το ποδόσφαιρο διατηρεί τμήματα σε ποδηλασία, σκάκι, ποδόσφαιρο σάλας και άλλα αθλήματα.

 Η Μποαβίστα έχει κατακτήσει μία φορά το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πορτογαλίας, πέντε φορές το Κύπελλο Πορτογαλίας και τρεις φορές το Σούπερ καπ Πορτογαλίας. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πορτογαλίας 2000-01Κύπελλο Ποδοσφαίρου Πορτογαλίας 1975 1976 1979 1992 1997Σούπερ Καπ Πορτογαλίας 1979 1992 1997 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Boavista Futebol Club στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2014-08-16 στο Wayback Machine.
Τέλι Σαβάλας

Ο Αριστοτέλης (Τέλι) Σαβάλας (αγγλικά: Telly Savalas‎‎· 21 Ιανουαρίου 1922, Νέα Υόρκη - 22 Ιανουαρίου 1994, Λος Άντζελες) ήταν Αμερικανός ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Ο πιο γνωστός ρόλος της καριέρας του ήταν αυτός του Κότζακ στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά που κράτησε από το 1973 έως το 1978.

 Γεννήθηκε ως Αριστοτέλης Σαβάλας στο Γκάρντεν Σίτυ της Νέας Υόρκης και ήταν το δεύτερο παιδί από τα πέντε του Νίκου και της Χριστίνας Τσαβαλά, Ελλήνων μεταναστών, με καταγωγή από τη Λακωνία. Ο Νίκος Σαβάλας διατηρούσε εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Ο Αριστοτέλης ξεκίνησε να δουλεύει, όταν ήταν 8 χρονών ως εφημεριδοπώλης και λούστρος. Όταν μπήκε στο γυμνάσιο μιλούσε μόνο ελληνικά. Αποφοίτησε το 1942. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να εργάζεται για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μεταδίδοντας τη σειρά "Your Voice of America" και μετά για το τηλεοπτικό κανάλι ABC News. Αυτό ήταν και το ξεκίνημά του στον χώρο τής ψυχαγωγίας. Η καριέρα του ως ηθοποιού άρχισε αργότερα, μετά τα 35 του. Ο Σαβάλας παντρεύτηκε τρεις φορές. Το 1948 μετά τον θάνατο του πατέρα του από καρκίνο, παντρεύτηκε την συμμαθήτριά του στο κολλέγιο, Κάθριν Νικολαΐδης και απέκτησε την πρώτη του κόρη, την Κριστίνα το 1950. Το 1957, η Κάθριν υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Μετά τον χωρισμό του και την επιστροφή στο σπίτι τής μητέρας του, ο Σαβάλας θα γνωρίσει την δασκάλα στο Κέντρο Θεάτρου του Γκάρντεν Σίτυ, την Μέριλιν Γκαρντέρ. Θα παντρευτούν το 1960 και θα κάνουν δύο κόρες. Την Πηνελόπη το 1961 και την Κάντις, το 1963. Θα πάρουν διαζύγιο το 1974. Τον Ιανουάριο του 1969, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητας, ο Σαβάλας θα γνωρίσει την ηθοποιό Σάλυ Άνταμς, με την οποία θα αποκτήσει τον γιο του, Νικόλας Σαβάλας, το 1973. Ο Σαβάλας και η Σάλυ Άνταμς δεν θα παντρευτούν και θα μείνουν μαζί μέχρι το Δεκέμβριο τού 1978. Κατά την διάρκεια τής τελευταίας σεζόν του Κότζακ θα γνωρίσει την Τζούλι Χοβλάντ, μια ταξιδιωτική πράκτορα από την Μινεσότα. Θα παντρευτούν το 1984 και θα κάνουν δύο παιδιά, τον Κριστιάν και την Αριάνα και θα μείνουν μαζί μέχρι τον θάνατό του, το 1994. Τέλι Σαβάλας στην IMDb (Αγγλικά)
Τσάκωνες

Οι Τσάκωνες είναι πληθυσμιακή ομάδα, τα μέλη της οποίας μιλούν μία ξεχωριστή νεοελληνική διάλεκτο την Τσακωνική. Είναι εγκατεστημένοι στην ανατολική Πελοπόννησο, στην επαρχία Κυνουρίας. Η περιοχή εξάπλωσής τους καλύπτει ένα τμήμα των ορεινών του Πάρνωνα και των κοντινών ακτών του Αργολικού κόλπου και περιλαμβάνει τις κωμοπόλεις Λεωνίδιο και Τυρό και τα χωριά Πραστός, Καστάνιτσα, Άγιος Ανδρέας, Σίταινα, Πέρα Μέλανα, Σαπουνακαίικα, Πραγματευτής και Βασκίνα.

 Σύμφωνα με το χρονικό της Μονεμβασίας οι Τσάκωνες προέρχονταν από πληθυσμούς της Λακωνίας που κατέφυγαν στα ορεινά του Πάρνωνα κατά τη διάρκεια των Αβαρο-Σλαβικών επιδρομών στην Πελοπόννησο στα τέλη του 6ου αιώνα. Σύμφωνα με το ίδιο κείμενο στην προέλευσή τους οφείλεται και το όνομα Τσάκωνες το οποίο αποτελεί παραφθορά του Λάκωνες. Έδρα της ορεινής τους κοινότητας έγινε ο Πραστός, ενώ το πρώτο χωριό των Τσακώνων για το οποίο εμφανίζονται αναφορές στα τέλη του 13ου αιώνα είναι η Καστάνιτσα. Οι Τσάκωνες ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι και χτίστες. Ως χτίστες μάλιστα απέκτησαν μεγάλη φήμη και έγιναν περιζήτητοι ακόμα και μακριά από τον τόπο τους. Έδωσαν το παρόν στην επανάσταση του 1821, κατά τη διάρκεια της οποίας κάηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ η πρωτεύουσά τους, ο Πραστός, το 1826. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας πολλοί Τσάκωνες μετακινήθηκαν στις κοντινές παραθαλάσσιες περιοχές με αποτέλεσμα νέα πρωτεύουσά τους να γίνει το Λεωνίδιο. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας τα Τσακωνοχώρια μοιράστηκαν αρχικά μεταξύ των δήμων Λιμναίων, Βρασιών και Σιταίνης ενώ μετά το 1840 μεταξύ των δήμων Λιμναίων (που είχε έδρα το Λεωνίδιο) και Βρασιών (που είχε έδρα τον Πραστό).Η τοπική διάλεκτος δεν στηρίχθηκε από την ελληνική πολιτεία και ο αριθμός των ομιλητών της άρχισε να φθίνει. Σήμερα υπάρχουν λίγοι κυρίως ηλικιωμένοι ομιλητές της Τσακώνικης διαλέκτου. Αν και οι κάτοικοι των Τσακωνοχωρίων είναι 8.122, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι ομιλητές της διαλέκτου υπολογίζονται σε λιγότερους από 2.500. Οι περισσότεροι είναι ομιλητές του νότιου ιδιώματος της διαλέκτου και συναντώνται κυρίως στον Τυρό, τα Πέρα Μελανά, τα Σαπουνακαίικα και την Βασκίνα. Οι Τσάκωνες έχουν διατηρήσει στους αιώνες τον αρχαίο χορό Τσακώνικο, ο οποίος χορεύεται ως και σήμερα. Χορεύεται φορώντας την Τσακώνικη φορεσιά και ακολουθεί ιστορικά τους Τσάκωνες από την εποχή ακόμη της Ελληνικής Μυθολογίας. Τσακωνική διάλεκτος Τσακώνικη ενδυμασία Κυνουρία Δήμος Νότιας Κυνουρίας Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Μαραθώνιος της Λετονικής Βικιπαίδειας

Ο Μαραθώνιος της Λετονικής Βικιπαίδειας (λετονικά: Latvijas Vikipēdijas maratons‎) ήταν έργο που εισήχθη στη κοινότητα της Λετονικής Βικιπαίδειας με διάφορους εταίρους του ιδιωτικού τομέα στην κοινή προσπάθεια με στόχο την επέκταση της Λετονικής Βικιπαίδειας για να ενεργοποιήσει τη χρηστικότητα της Λετονικής γλώσσας στη διαδικασία της μάθησης, της γνώσης και το ερευνητικό έργο. Ο μαραθώνιος άνοιξε στις 11 Μαρτίου 2015. Το έργο στοχεύει να επεκτείνει τη Λετονική Βικιπαίδεια στα 100 χιλιάδες άρθρα στην επέτειο των 100 χρόνων από την ανεξαρτησία της Λετονίας (18 Νοεμβρίου 2018). Ο μαραθώνιος ήταν μια πρωτοβουλία της Norvik Banka, με συνεργάτες το Πανεπιστήμιο της Λετονίας, το Κρατικό Κέντρο Γλώσσας, τους συντάκτες της Λετονικής Βικιπαίδειας, το Radio 5 και την εταιρεία Tilde. Η ενημερωτική εκστρατεία υποστηρίχθηκε από την Delfi.lv και το καλύτερο βραβείο για τους συγγραφείς παρείχε η Samsung. Τον Μάρτιο του 2015 η Λετονική Βικιπαίδεια περιείχε περίπου 59 χιλιάδες άρθρα. Για σύγκριση, η Λιθουανική Βικιπαίδεια είχε περίπου 170 χιλιάδες άρθρα και η Εσθονική Βικιπαίδεια είχε 131 χιλιάδες άρθρα.

 Κατά την περίοδο από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 2015 υπήρξε μια οργανωμένη εκστρατεία που καλούσε την ευρύτερη Λετονική κοινωνία να συμμετάσχει στην επέκταση της Βικιπαίδειας. Η εκστρατεία εξήγησε τη σημασία της Βικιπαίδειας και παρείχε πληροφορίες για την δημιουργία άρθρου στη Βικιπαίδεια. Η εκστρατεία του Μαραθωνίου προωθήθηκε σε κοινωνικά δίκτυα, καθώς και μέσω σωματικής διαφήμισης. Επίσης, διανεμήθηκαν και βίντεο στο YouTube που περιείχαν τα παρακάτω άτομα: τον αθλητή Αντρέις Ραστόργκουγιεβς, τον πρύτανη του Πανεπιστημίου της Λετονίας Μάρτσις Άουζινς, την συγγραφέα Ίνγκα Ζολούντε, τον εκπρόσωπο του draugiem.lv Γιάνις Παλκάβνιεκς, τον μουσικό Γιάνις Στίμπελις και τον Βικιπαιδιστή Έντγκαρς Λέτσις. Μια κριτική επιτροπή από τους εταίρους του μαραθωνίου θα αξιολογήσει τα άρθρα σύμφωνα με διάφορα κριτήρια και στο τέλος της εκστρατείας, τέσσερις συγγραφείς βραβευτούν. Τα άρθρα βαθμολογήθηκαν στις εξής κατηγορίες: Καλύτερη Ποιότητα, για το άρθρο με τη μεγαλύτερη πνευματική συνεισφορά (σε ένα ή μερικά ειδικά σχεδιασμένα άρθρα) Πιο πολύτιμη συνεισφορά (συνδυασμός ποσότητας και ποιότητας) Πιο διαβασμένο άρθρο (ο συγγραφέας του οποίου τα άρθρα ή ένα άρθρο διαβάστηκαν πολύ) Βραβείο συμπαθειών διαδικτύου Η εκστρατεία περιείχε επίσης εβδομάδες θεματικών συνεργατών, εντός της οποίας το καλύτερο άρθρο σχετικά με κάθε θέμα θα λάμβανε βραβείο από το συνεργάτη. Επίσημος ιστότοπος
Ράσεν

Η Ράσεν (αγγλικά: Rushen, μανξ: Roisien) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Κάσλταουν (Castletown). Η Ράσεν βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας.

 Ράσεν Άρμπρυ (Colby) Μαλού (Κάσλταουν) Η Ράσεν συνορεύει στα βόρεια με τη Γκλενφάμπα. Κάσλταουν (πρωτεύουσα)(Castletown· Balleychashtal) Πόρτ Έριν (Port Erin· Purt Chiarn) Πόρτ Σαιντ Μέρι (Port St Mary· Purt le Voirrey) Κόλμπυ (Colby) Μπαλλαμπέγκ (Ballabeg) Μπαλλασάλλα (Ballasalla)
1043 Μπεάτε

Η Μπεάτε (Beate) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,581. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Μπεάτε εκτιμάται σε 31,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,215. Η Μπεάτε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 44 ώρες και 6 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πάουλο Ενρίκε Γκάνσο

Ο Πάουλο Ενρίκε Σάγκας ντε Λίμα (Paulo Henrique de Chagas Lima, 12 Οκτωβρίου 1989), γνωστός και ως Πάουλο Ενρίκε Γκάνσο (Paulo Henrique Ganso) ή Γκάνσο, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Σεβίλλη ΦΚ και στην εθνική Βραζιλίας ως επιθετικός μέσος.

 Ο Γκάνσο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Σάντος το 2008, προαγόμενος από τις ακαδημίες της. Ο ίδιος ήθελε το νούμερο 10 στην φανέλα του και το πήρε. Τον Αύγουστο του 2010 ένας τραυματισμός τον έβγαλε εκτός δράσης για 6 μήνες, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργείο. Οι καλές σεζόν συνεχίστηκαν, καθώς δημιουργούσε πολλές ευκαιρίες για γκολ. Σκόραρε συνολικά 36 φορές σε 162 ματς. Μετά από μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις, ο Γκάνσο πήγε στη Σάο Πάολο έναντι 23.900.000 ρεάλ Βραζιλίας. Αυτό δεν άρεσε στους φίλους της Σάντος, καθώς υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο ομάδες. Ο Γκάνσο κλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Έχει αγωνιστεί μόνο σε 8 αγώνες χωρίς να έχει σκοράρει.
Γκρίζο νουάρ

Γκρίζο νουάρ (γαλλικά για "γκρίζα ταινία"), ένας όρος που επινοήθηκε από τον Τομ Άντερσεν, είναι ένα είδος του φιλμ νουάρ, ο οποίος κατηγοριοποιεί μια μοναδική σειρά από ταινίες που κυκλοφόρησαν από το 1947 ως και το 1951. Έγιναν γνωστές στο πλαίσιο του πρώτου κύματος των κομμουνιστικών ερευνών της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων.

 Τα γκρίζα νουάρ προσφέρουν αριστερή κριτική για την κοινωνία εν γένει και για τον καπιταλισμό ειδικότερα. Συνήθως εξετάζουν θέματα όπως οι ψυχολογικές βλάβες της τάξης, οι ψευδείς υποσχέσεις της ευτυχίας της μεσαίας τάξης και οι παγίδες του οικονομικού υλισμού. Το γκρίζο νουάρ διαφέρει από το φιλμ νουάρ σε ορισμένους από τους ακόλουθους τρόπους: Το γκρίζο νουάρ είναι λίγο πιο απαισιόδοξο και κυνικό από το φιλμ νουάρ. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ εγκλήματος και επιβολής του νόμου είναι συχνά θολή. Τα γκρίζα νουάρ τείνουν να κατηγορούν την κοινωνία παρά το άτομο. Για παράδειγμα, τα γκρίζα νουάρ θα τείνουν να εστιάζουν λιγότερο στο τι κάνει ένας εγκληματίας και περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία έχει δημιουργήσει την ποινική τάξη. Η ταύτιση του κοινού είναι συχνή με τη συλλογική ταυτότητα με έναν τρόπο άτυπο των ταινιών του Χόλυγουντ. Τα κίνητρα της femme fatale είναι πιο εμφανή και πιο εύκολο να εντοπιστούν από ό,τι στις ταινίες νουάρ. Ο Άντερσεν αναγνωρίζει τα εξής ως γκρίζα νουάρ: 1947 Δάφνες στο Ρινγκ (Body and Soul) 1948 Ο Νόμος των Γκάνγκστερς (Force of Evil) Ο Νόμος της Μοίρας (They Live by Night) 1949 Άνθρωποι του Αίματος (Thieves' Highway) Κολασμένα Νειάτα (Knock on Any Door) Στις Φλόγες της Συμφοράς (We Were Strangers) 1950 Η Ζούγκλα της Ασφάλτου (The Asphalt Jungle) Η Νύχτα και η Πόλη (Night and the City) Παράνομο Φορτίο (Breaking Point) Φανατισμένη Κοινωνία (The Lawless) Try and Get Me 1951 Δίψα για Eκδίκηση (He Ran All the Way) Έγκλημα στους Άσπρους Βράχους (The Prowler) Andersen, Thom. "Red Hollywood." Literature and the Visual Arts in Contemporary Society. Eds. Suzanne Ferguson and Barbara S. Groseclose. Columbus: Ohio State University Press. (1985). Hirsch, Joshua. "Film Gris Reconsidered." The Journal of Popular Film and Television 34.2. (2006). <http://members.webs.com/MembersB/editPage.jsp?pageID=62193312> Maland, Charles. "Film Gris: Crime, Critique, and Cold War Culture in 1951." Film Criticism 26.3. (2002). <http://macaulay.cuny.edu/eportfolios/scott12sem2courseblog/files/2012/03/Charles-Mayland-Film-GrisFilm-Criticism-26-no-3-2002.pdf>
Ολοθουροειδή

Τα Ολοθούρια, ή Ολοθουροειδή, (Holothuroidea), είναι ομοταξία θαλάσσιων Εχινόδερμων με μακρύ σώμα. Απαντώνται στις θερμές και στις εύκρατες θάλασσες. Είναι περισσότερα γνωστά με την κοινή ονομασία αγγούρια της θάλασσας εξαιτίας του σχήματός τους, που θυμίζει το ομώνυμο λαχανικό. Κάτω από το δέρμα τους έχουν ενδοσκελετό. Ζουν μέσα στην άμμο ή σε ρωγμές βράχων αλλά και σε κοραλλιογενείς υφάλους. Σε είδη που διαβιούν στο πέλαγος, συνήθως ο σκελετός απουσιάζει. Μπορούν να αναπλάθουν μέρη του σώματός τους, τα οποία μερικές φορές αποκόπτουν για λόγους άμυνας. Ζουν συνήθως μοναχικά και τρέφονται με ζωικές ή φυτικές ουσίες, τις οποίες βρίσκουν στη λάσπη του βυθού. Υπάρχουν περί τα 500 είδη ολοθουροειδών.

 Το σώμα τους είναι κυλινδρικό ως σκωληκοειδές. Έχουν μαλακό δέρμα και παχύ, με μικρά πλακίδια από ασβεστόλιθο. Αυτά είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους. Το στόμα βρίσκεται στο ένα άκρο του κυλινδρικού σώματος και περιβάλλεται από στεφάνι. Αυτό το στεφάνι φέρει 10-30 αισθητήριες κεραίες, οι οποίες συστέλλονται. .Στο άλλο άκρο του σώματός τους υπάρχει η έδρα και κατά μήκος του σώματος, τα ολοθουροειδή φέρουν πέντε σειρές από βαδιστικούς ποδίσκους.Οι ποδίσκοι που βρίσκονται στο επάνω μέρος του σώματος συντελούν στην αναπνοή και είναι επίσης όργανα αφής.Το αίμα των ζώων περιέχει βανάδιο για την ένωση και την μεταφορά του οξυγόνου. Για το λόγο αυτό, το αίμα των θαλασσινών αγγουριών έχει χρώμα κίτρινο.. Τα θαλασσινά αγγούρια είναι ζώα γονοχωριστικά. Έτσι, η γονιμοποίηση γίνεται εξωτερικά και από τα αυγά βγαίνουν προνύμφες, που έχουν τη μορφή πλαγκτόν. Τρέφονται γενικά με απόβλητα στη βενθική ζώνη του ωκεανού. Η δίαιτά τους περιλαμβάνει νεκρή και αποσυντιθέμενη οργανική ύλη που βρίσκεται στη θάλασσα, στη λάσπη του βυθού. Τα θαλασσινά αγγούρια καταπίνουν ολόκληρη τη λάσπη του βυθού Η σύλληψη της τροφής γίνεται με τη βοήθεια των κεραιών τους. Τα θαλάσσια αγγούρια είναι εδώδιμα σε ορισμένες χώρες της Ασίας και στην Κίνα εκτρέφονται σε ειδικά εκτροφεία. Σε χώρες, όπως η Μαλαισία και η Ινδονησία χρησιμοποιούνται για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Από αυτά φτιάχνουν επίσης λάδια, κρέμες και καλλυντικά.. Πιστεύεται μάλιστα ότι τα ζώα περιέχουν όλα τα λιπαρά οξέα που είναι απαραίτητα στην επανόρθωση των ιστών.Ερευνάται η χρήση των ολοθουροειδών και στη θεραπεία της ελονοσίας. Γνωστότερο είδος είναι η ολοθούρια η σωληνωτή, η οποία φθάνει σε μήκος τα 30 εκατοστά. Το είδος αυτό ζει σε βάθος μέχρι 80 μέτρα. Chek Jawa-Περισσότερες φωτογραφίες από αγγούρια της θάλασσας. Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006, τ. 18, σελ. 256.
Εσωτερικό σπιτιού

Το Εσωτερικό σπιτιού είναι ένα ανολοκλήρωτο σχεδίασμα που ζωγράφισε ο Έλληνας καλλιτέχνης Νικηφόρος Λύτρας. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 59x49 εκ. και ολοκληρώθηκε το 1879. Απεικονίζει το εσωτερικό του οικήματος Μουσαφίρ Χανά, του Χεβίδη Ισμαήλ πασά και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου. Ο πίνακας αποτελεί δείγμα του ρεύματος του οριενταλισμού.

 Ο Νικηφόρος Λύτρας, αφού σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας, συνέχισε με υποτροφία τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου (1860-1865), όπου ήρθε σε επαφή και ενστερνίστηκε τις αρχές της Σχολής του Μονάχου και έγινε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της στην Ελλάδα. Προϊόν των ταξιδιών που έκανε ο ζωγράφος στη συνέχεια είναι και ο πίνακας Εσωτερικό σπιτιού. Το 1837 ο Λύτρας επισκέφθηκε τη Μικρά Ασία μαζί με τον στενό του φίλο Νικόλαο Γύζη, ακολουθώντας τα βήματα μιας ομάδας Γάλλων ζωγράφων που εκπροσωπούσαν έναν ακαδημαϊκό ρομαντισμό, και που είχαν οδηγήσει στη δημιουργία του ρεύματος του οριενταλισμού, που εξήγε θέματα εμπνευσμένα από την Εγγύς Ανατολή. Οι δύο ζωγράφοι ταξίδεψαν στην Ανατολή αναζητώντας καινούρια ερεθίσματα που όχι μόνο θα πλούτιζαν τη θεματογραφία των έργων τους, αλλά και θα προσέθεταν νέα εκφραστικά μέσα εμπνευσμένα από το πλούσιο χρώμα και τα διακοσμητικά στοιχεία. Ο Λύτρας βέβαια, όντας μέλος της Σχολής του Μονάχου ακολούθησε τον γερμανικό οριενταλισμό, τον οποίο δεν χαρακτήριζε η έξαρση που χαρακτήριζε τον γαλλικό. Αναφορικά με το συγκεκριμένο ταξίδι, ο Νικηφόρος Λύτρας συνιστούσε ότι οι ζωγράφοι όφειλαν να μελετούν και να απεικονίζουν τα ήθη του ελληνικού λαού. Σαν αποτέλεσμα το ταξίδι του αυτό στη Μικρά Ασία πήρε τη μορφή επιστροφής στις ρίζες, καθώς εκεί ζούσε ένα αρχαιότατο και αυθεντικό κομμάτι Ελληνισμού. Το 1879 ο ζωγράφος ταξιδεύει, μόνος αυτή τη φορά, στην Αίγυπτο. Το έργο του Εσωτερικό σπιτιού, ένα σχεδίασμα με λάδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ζωγραφίστηκε στην Αίγυπτο και χρονολογείται το 1879. Ο ζωγράφος σχεδιάζει το οίκημα του Χεβίδη Ισμαήλ πασά, το ονομαζόμενο Μουσαφίρ Χανά, που Ευρωπαίοι ζωγράφοι, ανάμεσά τους και προσωπικοί φίλοι του Λύτρα, χρησιμοποιούσαν ως κατοικία και το απεικόνισαν στα έργα τους. Τα ταξίδια στην Ανατολή έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωγραφική του Λύτρα καθώς την ανανέωσαν σε επίπεδο θεματογραφίας, ύφους, αλλά και αντίληψης του φωτός και του χρώματος. Αυτό στην Αίγυπτο ήταν και το τελευταίο ταξίδι του ζωγράφου στο εξωτερικό. Εκτός από το Εσωτερικό σπιτιού, στο Παράρτημα Κέρκυρας εκτίθενται και άλλα έργα του Νικηφόρου Λύτρα που εντάσσονται κυρίως στην ηθογραφία. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Κλαίρη Κλημεντία του Μαγιέ-Μπρεζέ

Η Κλαιρ Κλεμάνς (γαλλ. Claire-Clémence de Maillé-Brézé, 25 Φεβρουαρίου 1628 - 16 Απριλίου 1694) από τον Οίκο του Μαιγιέ ήταν κόρη του Μαρκήσιου του Μπρεζέ και στρατάρχη της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Υρμπαίν, Μαρκησίου του Μπρεζέ και στρατάρχη της Γαλλίας, και της Νικόλ ντυ Πλεσσί, αδελφής του καρδιναλίου Αρμάντ-Ζαν ντυ Πλεσσί, Δούκα του Ρισελιέ. Απόγονοί της είναι ο Ορλεανιστής διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ της Σαβοΐας, Πρίγκιπας της Νάπολης, ο Χουάν Κάρλος της Ισπανίας και ο Αλβέρτος Β΄ του Βελγίου. Παντρεύτηκε το 1641 τον Λουδοβίκο Β΄ των Βουρβόνων, Πρίγκιπα του Κοντέ, και είχε τέκνα: Ερρίκος Γ΄ Ιούλιος (1643 - 1709), Πρίγκιπας του Κοντέ. Λουδοβίκος (1652 - 1653). κόρη (1657 - 1660). Lenet, Pierre (1826) Mémoires. (Collection des Mémoires relatifs à l’histoire de France; eds. Petitot et Monmerqué; tome LIII). Paris: Librairie Foucault
Οξείδιο του καδμίου

Το οξείδιο του καδμίου είναι ανόργανη ένωση με τύπο CdO. Κρυσταλλώνεται με στο κυβικό σύστημα, όπως και το χλωριούχο νάτριο, με οκταεδρικά ανιόντα και κατιόντα. Εμφανίζεται φυσικά ως σπάνιο ορυκτό μοντεπονίτης. Το οξείδιο του καδμίου απαντάται σε μορφή άχρωμων ή καφέ κρυστάλλων. Είναι ένας τύπος n ημιαγωγού.

 Επειδή οι ενώσεις του καδμίου βρίσκονται συχνά σε συνδυασμό με μεταλλεύματα ψευδαργύρου, το οξείδιο του καδμίου είναι ένα κοινό υποπροϊόν της παραγωγής ψευδαργύρου. Παράγεται από την καύση στοιχειακού καδμίου στον αέρα. Όταν είναι καθαρό, είναι κόκκινο, αλλά το οξείδιο του καδμίου διατίθεται σε πολλά διαφορετικά χρώματα λόγω της τάσης του να σχηματίζει ελαττωματικές δομές που προκύπτουν από τις κενές θέσεις ανιόντων. Το οξείδιο του καδμίου είναι γνωστό πως είναι καρκινογόνο και η εισπνοή των αναθυμιάσεων ή των ατμών του μπορεί να είναι μοιραία. Πολλές ενώσεις του καδμίου θεωρούνται καρκινογόνες, αφού και το ίδιο το κάδμιο είναι τοξικό. Τελλουριούχο κάδμιο Θειούχο κάδμιο Cadmium_oxide
Α.Ε.Κ. Άργους

Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως Άργους είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Άργους, στο Νομό Αργολίδας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Άργους. Χρώματα του το κίτρινο και το μαύρο. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.

 Εντάχθηκε στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία την 29η Δεκεμβρίου 1958, υπό την πλήρη επωνυμία Αθλητική Εξόρμησις Κωνσταντινουπολιτών - ΑΕΚ Άργος και με αριθμό μέλους το 730. Αποτέλεσε το 1963 ένα από τα 6 ιδρυτικά σωματεία της ΕΠΣ Αργολίδας.Πλέον αγωνίζεται στον 1ο όμιλος της Α2 κατηγορίας (2ης τη τάξει) της Ε.Π.Σ. Αργολίδας. Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Άργους. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε το 1988 από τους Πάρη Ριμπά και Τζίμη Ζαμάνη, μετά από πρόσκληση του πρώτου.Ο σύλλογος διαθέτει στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α.Κ. και συγκεκριμένα του έτους 2005.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2005-06 ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Νότου, τερματίζοντας στη 13η και τελευταία θέση, συλλέγοντας μόλις μία νίκη. Το καλοκαίρι του 2006 συγχωνεύτηκε με την έτερη ομάδα ομάδα της Αργολίδας που αγωνιζόταν στη Γ' Εθνική, τον Πήγασο Άστρους, παραμένοντας με τον τρόπο αυτό στην κατηγορία.Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2006-07, με την ονομασία ΑΕΚ Πήγασος Άργους, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Τη χρονιά 2007-08 σκαρφάλωσε στην 3η θέση της τελικής βαθμολογίας. Ήταν τελικά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 που ο σύλλογος κατέκτησε την κορυφή του ομίλου του και κέρδισε το δικαίωμα ανόδου στη Β' Εθνική.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 η ομάδα - και πάλι ως ΑΕΚ Άργους - έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, κατακτώντας την 6η θέση στην τελική βαθμολογία. Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος, ο σύλλογος αποκλείστηκε στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης όταν γνώρισε την ήττα από την Ολυμπιάδα Πατρών με σκορ 73-84. Καθώς ο Α.Σ. Τρίκαλα δεν εξασφάλισε πιστοποιητικό από την Ε.Ε.Α., αποφασίστηκε η άνοδος της ομάδας της Αργολίδος στη θέση του στην Α2 Εθνική.Την επόμενη χρονιά, 2010-11, η ομάδα του Άργους τερμάτισε στην 9η θέση της βαθμολογίας, παραμένοντας χωρίς προβλήματα στην κατηγορία. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, η ομάδα αποκλείστηκε κατά τη 1η αγωνιστική της Α' Φάσης όταν γνώρισε την ήττα από τους Ικάρους Σερρών με σκορ 71-77.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο σύλλογος απασχόλησε εκτενώς τον Τύπο με την κακή οικονομική του κατάσταση, καθώς και τις προσφυγές παικτών του που κατήγγειλαν οικονομικές ωφειλές. Στο αγωνιστικό κομμάτι βρέθηκε στο τελευταίο σκαλοπάτι του βαθμολογικού πίνακα με καμία νίκη (29 ήττες κι ένα μηδενισμό). Στο Κύπελλο δήλωσε αδυναμία συμμετοχής. Τον επόμενο Σεπτέμβριο ο σύλλογος του Άργους έστειλε έγγραφο στην Ε.Ο.Κ. μέσω του οποίου γνωστοποιούσε ότι δεν διέθετε τη δυνατότητα να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, παραχωρώντας τη θέση του στον Αετό Γ.Α.Σ.