Μπιλίνα

Το μπιλίνα (ρωσικά: были́на‎; πληθυντικός: были́ны byliny) είναι ένα παλαιό προφορικό ρωσικό επικό ποίημα. Οι αφηγήσεις των μπιλίνι βασίζονται χαλαρά σε ιστορικά γεγονότα, αλλά διανθίζονται πολύ με τη φαντασία ή την υπερβολή. Η λέξη μπιλίνα προέρχεται από τον αόριστο χρόνο του ρήματος "είμαι" (ρωσικά: был‎ ) και υπονοεί "κάτι που ήταν". Ο όρος πιθανότατα προήλθε από μελετητές της ρωσικής λαογραφίας. Το 1839, ο Ιβάν Ζαχάρωφ, ένας Ρώσος λαογράφος, δημοσίευσε μια ανθολογία ρωσικής λαογραφίας, ένα τμήμα του οποίου είχε τον τίτλο "Μπιλίνι των Ρώσων ανθρώπων", προκαλώντας τη διάδοση του όρου. Αργότερα μελετητές πιστεύουν ότι ο Ζαχάρωφ παρανόησε τη λέξη μπιλίνα στον πρόλογο της ιστορίας Ιγκόρ ως "αρχαίο ποίημα". Οι λαϊκοί τραγουδιστές των μπιλίνι ονόμασαν τα τραγούδια τους στάρινι (ρωσικά: ста́рины‎, αστερίες; sg. ста́рина, starina) ή σταρίνκι (ρωσικά: старинки‎), που σημαίνει "ιστορίες παλαιών" (ρωσικά: старый‎).

 Οι περισσότεροι μελετητές τηρούν την άποψη που εξέφρασε ο Βσέβολοντ Μίλλερ, ότι το μπιλίνι ως παλιό είδος προήλθε από τον Βορρά της Ρωσίας. Σύμφωνα με τον Μίλερ, το πρωτότυπο του παλαιού ρωσικού μπιλίνι ήταν ιεροί βόρειοι θρύλοι, διαβασμένοι σύμφωνα με μια ορισμένη «μπιλίνια τεχνική», που πέρασε «από γενιά σε γενιά, από τον δάσκαλο στον μαθητή». Όσον αφορά την εποχή της προέλευσης του μπιλίνι, ο Λεονίντ Μάικοβ εκφράστηκε ξεκάθαρα, και ο οποίος έγραψε: «Όλο το περιεχόμενο των μπιλίνι, συμπεριλαμβανομένων των πιο παλιών παραδόσεων, παρουσιάζεται σε μια τέτοια έκδοση, η οποία μπορεί να χρονολογηθεί μόνο στην αρχαία ιστορική περίοδο. Το περιεχόμενο των μπιλίνι αναπτύχθηκε σε πολύ πρώιμη περίοδο, ίσως ακόμη και πριν από το σχηματισμό του παλαιού ρωσικού κράτους.» Λεονίντ ΜάικοβΤέλος, σύμφωνα με τον Ορέστη Μίλλερ, η μεγάλη παλαιότητα των μπιλίνι αποδεικνύεται από το γεγονός ότι απεικονίζουν μια αμυντική πολιτική, όχι μια επιθετική. Οι ανθρωπολόγοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αφήγηση και τη διατήρηση των μπιλίνι. Μετά τον Ζαχάρωφ, υπήρχαν πολλοί άλλοι ανθολόγοι, που συνέβαλαν στην ανάπτυξή του, ιδιαίτερα κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Για παράδειγμα, ο Κίρσα Ντανίλοβ δημιούργησε μια συλλογή από εβδομήντα μπιλίνι. Οι πηγές του πιστεύεται ότι ήταν ανθρακωρύχοι που ζούσαν στην περιοχή Περμ. Τα έργα αυτών των λαογράφων παρείχαν πληροφορίες για τη μετάβαση της ρωσικής λογοτεχνικής παράδοσης από μια λογοτεχνία, που επικεντρωνόταν σε θρησκευτικά θέματα σε κοσμική λογοτεχνία. Τα πρώτα χειρόγραφα αντίγραφα των μπιλίνι αποδίδονται στον Ρίτσαρντ Τζέιμς, έναν Άγγλο που ταξίδεψε στη Ρωσία από το 1617 έως το 1619. Τα κείμενα που μπόρεσε να ηχογραφήσει σώζονται τώρα στη Βιβλιοθήκη Bodleian της Οξφόρδης. Υπήρξε επίσης μια γνωστή γερμανική μετάφραση των μπιλίνι και αυτή δημοσιεύθηκε ανώνυμα το 1819. Γενικά, το ενδιαφέρον για αυτά τα επικά ποιήματα συνέχισε στο σημείο ότι τα περιεκτικά και ευρείας κλίμακας υλικά προέρχονταν ουσιαστικά από όλη τη Μεγάλη Ρωσία. Αν και αυτά διατηρήθηκαν, μόνο εκείνα τα μπιλίνι που βρέθηκαν από τη "βόρεια Ρωσία, τις περιοχές του Αρχάγγελσκ, του Ολονέτσσκ, της περιοχής του Ονέγκα και των τμημάτων της Σιβηρίας " διατηρήθηκαν ενεργά στον εικοστό αιώνα. Τα μπιλίνι έχουν συλλεχθεί στη Ρωσία από τον δέκατο έβδομο αιώνα. Αρχικά δημοσιεύθηκαν για ψυχαγωγία σε πεζογραφικές παραφράσεις. Ο Κοζάκος Κίρσα Ντανίλοβ συνέταξε τις πιο αξιοσημείωτες από τις πρώτες συλλογές στην περιοχή Ουράλ για τον ιδιοκτήτη του μύλου Προκόφι Ντεμίντοφ στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα. Στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα ο Πάβελ Ρίμπνικοφ ταξίδεψε στην περιοχή της λίμνης Ονέγκα και ανακάλυψε ξανά ότι η παράδοση της μπιλίνα, η οποία πιστευόταν ότι εξαφανίστηκε, εξακολουθούσε να ανθίζει μεταξύ των αγροτών της βορειοανατολικής Ρωσίας. Μια καταιγίδα «έριξε» τον Ρίμπνικοφ σε ένα νησί στη Λίμνη Ονέγκα, όπου άκουσε τον ήχο ενός μπιλίνα να τραγουδείται. Έπεισε τον τραγουδιστή να επαναλάβει το τραγούδι και έγραψε τα λόγια του. Προχώρησε στη συλλογή αρκετών εκατοντάδων μπιλίνα, τα οποία ηχογράφησε από προφορική παράφραση και τα δημοσίευσε από το 1861 έως το 1867 σε αρκετούς τόμους με τίτλο Τραγούδια που συλλέχθηκαν από τον Π.N. Ρίμπνικοφ. Ένας άλλος σημαντικός συλλέκτης, ο Αλεξάντερ Γκίλφερντινγκ, δημοσίευσε μια συλλογή με τίτλο Onega Bylinas Recorded by A.F. Gilferding το καλοκαίρι του 1871. Βελτίωσε τη δουλειά του Ρίμπνικοφ μεταγράφοντας τα μπιλίνι απευθείας από την τραγουδισμένη εκτέλεση παρά παρά τις προφορικές επαναλήψεις. Παρατήρησε ότι ο ρυθμός διέφερε μεταξύ των τραγουδιών και των εκφωνημένων εκδόσεων και ζήτησε από τους ερμηνευτές να κάνουν παύση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ των γραμμών, για να του δοθεί χρόνος να ηχογραφήσει τις λέξεις από το ίδιο το τραγούδι. Οργάνωσε επίσης τη συλλογή του ανά τραγουδιστή και όχι ανά θέμα και συμπεριέλαβε σύντομα βιογραφικά σημειώματα των ερμηνευτών με τα τραγούδια, που συλλέχθηκαν, εστιάζοντας έτσι στο ρόλο του τραγουδιστή στη σύνθεση του τραγουδιού. Μετά το έργο του Ρίμπνικοφ και του Γκίλφερντινγκ, πολλοί περισσότεροι μελετητές έψαχναν για μπιλίνι παντού στη βόρεια Ρωσία και έλαβαν μπιλίνι από τις ακτές της Λευκής Θάλασσας και τους ποταμούς που ρέουν προς τα βόρεια. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι κατηγοριοποίησης του μπιλίνα και οι μελετητές διαφωνούν σχετικά με το ποια ταξινόμηση θα χρησιμοποιήσουν. Οι μελετητές της μυθολογικής σχολής κάνουν διάκριση μεταξύ των μπιλίνι σχετικά με τους «μεγαλύτερους» και τους «νεότερους» ήρωες. Οι «παλαιότεροι» ήρωες έμοιαζαν με μυθολογικές μορφές, ενώ οι «νεότεροι» ήρωες έμοιαζαν με απλούς ανθρώπους. Η ιστορική σχολή ταξινομεί τα μπιλίνι με βάση το πριγκιπάτο στο οποίο έλαβε χώρα η ιστορία, όπως στους κύκλους του Κιέβου, του Νοβγκοροντίν και της Γαλικίας-Βολυνίας. Τα μυθολογικά μπιλίνι των γιγάντων και των παρόμοιων προέρχεται πιθανότατα πολύ πριν από την ίδρυση του κράτους Κιέβου και δεν μπορεί να ταξινομηθεί εύκολα ανά πριγκιπάτο. Οι μελετητές της ιστορικής σχολής συχνά εξετάζουν τα μυθολογικά μπιλίνι χωριστά. Άλλοι μελετητές ομαδοποιούν τα μπιλίνι με βάση το περιεχόμενο, όπως τα ηρωικά μπιλίνι, αυτά με μορφή παραμυθιού, αυτά τύπου νουβέλας και τα μπιλίνι τύπου μπαλάντας. Οι περισσότεροι μελετητές προτιμούν την ταξινόμηση με βάση τα πριγκιπάτα. Λόγω της φύσης τους ως ερμηνευμένων κομματιών, οι τραγουδιστές μπιλίνι χρησιμοποιούν βασικά γραμμική και εύκολη στην παρακολούθηση δομή. Η δομή των μπιλίνι περιλαμβάνει συνήθως τρία βασικά μέρη, εισαγωγή, αφηγηματικό τμήμα και επίλογο. Η εισαγωγή περιλαμβάνει μερικές φορές ένα στίχο, για να προσελκύσει το κοινό να ακούσει. Οι εισαγωγές περιγράφουν συχνά τους ήρωες σε μια γιορτή, που τους δίνει ένα καθήκον ή ξεκινούν για μια αποστολή. Το αφηγηματικό τμήμα συνδέει την περιπέτεια με υπερβολικές λεπτομέρειες και υπερβολή, για να κάνει την ιστορία πιο συναρπαστική. Ο επίλογος αναφέρεται στην ανταμοιβή για την αποστολή, σε ένα ηθικό δίδαγμα ή μια αναφορά στη θάλασσα, δεδομένου ότι συχνά τα μπιλίνι εκτελέστηκαν σε μια προσπάθεια να ηρεμήσουν τη θάλασσα. Για να βοηθήσουν τους ακροατές να κατανοήσουν την ιστορία, οι τραγουδιστές χρησιμοποιούσαν «γραμμές ετικέτας» για να προλογίσουν ομιλίες ή διαλόγους, ρυθμίζοντας το κοινό που μιλάει σε ποιον. Σκηνές που συνηθίζονται στα μπιλίνι περιλαμβάνουν έναν ήρωα που αφήνει τη μητέρα του, που βάζει σέλα σε ένα άλογο, που μπαίνει σε μια αίθουσα του συμβουλίου, που καυχιέται, που αναχωρεί πάνω από το τείχος μιας πόλης, που πηγαίνει σε ένα ταξίδι, που παρακινεί το άλογό του, στη μάχη, που ντύνεται το πρωί, που ανταλλάσσει χλευασμούς με έναν εχθρό, που γίνεται αδερφός εξ αίματος με έναν άλλο ήρωα και που ζητάει έλεος. Οι τραγουδιστές μπορούν να χρησιμοποιούν την αφήγηση αυτών των σκηνών σε πολλά από τα τραγούδια τους, ενσωματώνοντας διαφορετικά στοιχεία σε κάθε τραγούδι. Τα θέματα σε πολλά μπιλίνι περιλαμβάνουν τη γέννηση και την παιδική ηλικία ενός ήρωα, την πάλη ανάμεσα σε πατέρα και γιο, τη μάχη με ένα τέρας, τον φυλακισμένο ή απρόθυμο ήρωα, που επιστρέφει εγκαίρως, για να σώσει την πόλη του, το προξενιό ή τη νύφη, έναν σύζυγο που φτάνει στο γάμο της γυναίκας του και μία συνάντηση με μια μάγισσα, που μετατρέπει τους άνδρες σε ζώα. Χριστιανικές πεποιθήσεις αναμιγνύονταν με προχριστιανικές ιδέες μαγείας και παγανισμού στα μπιλίνι, για παράδειγμα, οι άγιοι φαίνεται να υπερασπίζονται τους θνητούς ενάντια στο σκοτάδι. Ο Βασίλι Καλίνικοφ, ένας διάσημος Ρώσος συνθέτης από τον δέκατο ένατο αιώνα συνέθεσε μια εισαγωγή (ουβερτούρα) για το θέμα αυτό, Μπιλίνα. Η μουσική του Εθνικού Ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης και του Ρωσικού εθνικού ύμνου λέγεται επίσης ότι εμπνέεται από την παράδοση της Μπιλίνα.