Λουντμίλα Πετρουσέφσκαγια

Η Λουντμίλα Στεφάνοβνα Πετρουσέφσκαγια Lyudmila Stefanovna Petrushevskaya ( ρωσικά: Людмила Стефановна Петрушевская‎ ; γεννημένος στις 26 Μαΐου 1938) είναι Ρωσίδα συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ξεκίνησε την καριέρα της γράφοντας και ανεβάζοντας έργα, τα οποία συχνά λογοκρίνονταν από τη σοβιετική κυβέρνηση, και μετά την περεστρόικα, δημοσίευσε μια σειρά από αξιοσέβαστα έργα πεζογραφίας. Είναι πιο γνωστή για τα έργα της, τα μυθιστορήματά της, όπως το Ο Χρόνος: Νύχτα, και τις συλλογές διηγήσεων, ιδίως Εκεί που ζούσε μια γυναίκα, που προσπάθησε να σκοτώσει το μωρό του γείτονά της. Το 2017, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, Το κορίτσι από το ξενοδοχείο Μετροπόλ. Θεωρείται μία από τις κορυφαίες λογοτεχνικές προσωπικότητες της Ρωσίας, που συγκρίθηκε με στυλ με τον Αντόν Τσέχοφ και στην επιρροή με τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν . Τα έργα της έχουν κερδίσει πολλά βραβεία, όπως το Ρωσικό Βραβείο Booker, το Βραβείο Pushkin και το Βραβείο Παγκόσμιας Φαντασίας. Τα δημιουργικά της ενδιαφέροντα και οι επιτυχίες της είναι ευρύτατα, καθώς είναι επίσης τραγουδίστρια και έχει εργαστεί σε κινηματογραφικά κινούμενα σχέδια, σεναριογραφία και ως ζωγράφος.

 Η Πετρουσέφσκαγια γεννήθηκε στη Μόσχα της ΕΣΣΔ, στις 26 Μαΐου 1938, στο επιβλητικό Metropol Hotel. Έζησε εκεί με την οικογένειά της μέχρι το 1941, όταν ο πατέρας της, ένας μπολσεβίκιος διανοούμενος, κηρύχθηκε εχθρός του κράτους. Εγκατέλειψε την Πετρουσέφσκαγια και τη μητέρα της, οι οποίες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη για το Κουιμπεσέφ (τώρα Σαμάρα). Μετά από αυτό, η Πετρουσέφσκαγια αφηγείται μια σκληρή παιδική ηλικία, που πέρασε σε ομαδικά σπίτια, στους δρόμους και αργότερα σε κοινόχρηστα διαμερίσματα. Δηλώνει στο Το κορίτσι από το ξενοδοχείο Μετροπόλ ότι κέρδισε το ψευδώνυμο "Το σπίρτο της Μόσχας" από άλλα παιδιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, λόγω της λεπτότητάς της. Στην ηλικία των εννέα, η Πετρουσέφσκαγια και η μητέρα της επέστρεψαν στη Μόσχα, όπου πέρασε το υπόλοιπο της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας της. Παρακολούθησε το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε με πτυχίο δημοσιογραφίας. Ο Πετρουσέφσκαγια θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες συγγραφείς της Ρωσίας και μία από τις πιο γνωστές συγγραφείς, που εργάζονται στην Ανατολική Ευρώπη. Η Publishers Weekly δήλωσε ότι «θεωρείται γενικά ως μια από τις καλύτερες Ρωσίδες συγγραφείς, που ζουν» Τις τελευταίες δεκαετίες, το έργο της έγινε όλο και πιο γνωστό στη Δύση. Η γραφή της συνδυάζει τις μεταμοντέρνες τάσεις με τις ψυχολογικές ιδέες και τις παρωδικές πινελιές συγγραφέων όπως ο Αντόν Τσέχωφ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης καριέρας της μέχρι την περεστρόικα γράφοντας και να ανεβάζοντας θεατρικά έργα παρά μυθιστορήματα και ιστορίες, καθώς η λογοκρισία του θεάτρου ήταν στην πράξη λιγότερο αυστηρή από εκείνη του γραπτού έργου. Διηγείται, ωστόσο, ότι παρακολουθείται συχνά από την KGB και αντιμετωπίζει αντίσταση από σοβιετικούς λογοκριτές στην εκτέλεση της δουλειάς της. Σε μια συνέντευξή του στους Financial Times, θυμάται να παρουσιάζει ένα πρώιμο έργο πεζογραφίας στο επιφανές λογοτεχνικό περιοδικό Novy Mir, και το θεωρούσε πολύ επικίνδυνο για δημοσίευση: «Είπαν ότι δεν μπορούσαν να με προστατεύσουν. Ήταν πολύ αιματηρές εποχές. . . Αν με είχαν δημοσιεύσει, θα είχα μια φοβερή φήμη. Θα ήταν επικίνδυνο. Θα είχα καταλήξει στη φυλακή." Ωστόσο, παρήγαγε μια σειρά από σεβαστά έργα, ένα από τα πιο εξέχοντα από τα οποία είναι το Andante. Επιπλέον, το 1979, ήταν συν-συγγραφέας για την ρωσική ταινία κινουμένων σχεδίων, Tale of Tales, που είχε μεγάλη επιρροή. Η επιρροή της στη ρωσική ταινία συνεχίστηκε, όταν υπηρέτησε ως μέλος της κριτικής επιτροπής στο 3ο Ανοιχτό Ρωσικό Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων το 1998. Μετά τις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ, άρχισε να δημοσιεύει μυθιστορήματα και διηγήματα, που είχε προηγουμένως κρατήσει για τον εαυτό της. Με την πρώτη της συλλογή ιστοριών, την Αθάνατη Αγάπη, «έγινε ένα πασίγνωστο όνομα σχεδόν εν μία νυκτί» και δημοσιεύτηκε στο Novy Mir, καθώς δεν μπόρεσε να κάνει μόνο μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Άλλα μεταγενέστερα έργα περιλαμβάνουν τα μυθιστορήματα Ο Χρόνος: Νύχτα (1992) και Το Νούμερο Ένα, τα οποία είναι και τα δύο καταχωρημένα στη λίστα για το Ρωσικό Βραβείο Booker. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, τα έργα, οι ιστορίες και τα μυθιστορήματά της έχουν δημοσιευτεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχει κερδίσει μια σειρά από επαίνους. Το 2003 της απονεμήθηκε το βραβείο Pushkin στη ρωσική λογοτεχνία από το Ίδρυμα Alfred Toepfer στη Γερμανία . Επιπλέον, της απονεμήθηκε το ρωσικό κρατικό βραβείο για τις τέχνες το 2004, το βραβείο Stanislavsky το 2005 και το βραβείο Triumph το 2006. Εκεί ζούσε μια γυναίκα, που προσπάθησε να σκοτώσει το μωρό του γείτονά της: αποτελεί μια συλλογή διηγήματος, που δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ από την Penguin Books τον Οκτώβριο του 2009 και έγινε μπεστ σέλερ της New York Times Book Review τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Το 2010, κέρδισε το βραβείο World Fantasy για την καλύτερη συλλογή. Η πρώτη σημαντική μετάφραση του έργου της από έναν Αμερικανό εκδότη, οι ιστορίες συχνά περιέχουν μυστικά ή αλληγορικά στοιχεία, που χρησιμοποιούνται, για να φωτίσουν τις ζοφερές σοβιετικές και μετα-σοβιετικές συνθήκες διαβίωσης. Έχουν γραφεί καλές κριτικές για τη συλλογή των ιστοριών, ενισχύοντας τη φήμη της Πετρουσέφσκαγια στον αγγλόφωνο κόσμο. Ένα άρθρο στο Dissent χαρακτήρισε τη συλλογή "μια εντυπωσιακή εισαγωγή στο έργο του συγγραφέα":"Οι ιστορίες της Πετρουσέφσκαγια θα μπορούσαν εύκολα να διαβαστούν ως ζοφερές τερατώδεις, που γεμίζουν από ζηλιάρηδες γείτονες, εγωιστικούς εφήβους και γονείς, που υπερβάλλουν με την υπερβολική αγάπη. Αλλά τελικά, οι επιδέξιες αντιπαραθέσεις της Πετρουσέφσκαγια δίνουν λάμψεις φωτός. Η ανθεκτικότητα και η εφευρετικότητα περνάνε από τη δυσκολία, είτε με τη μορφή της συγχώρεσης ή της αγάπης. Τέτοια ίχνη ανθρωπότητας είναι πιο έντονα - και πιο φωτεινά - λόγω του σκοταδιού, που τα περιβάλλει. " Αυτή η συλλογή ακολούθησε το 2013 από ένα δεύτερο βιβλίο αγγλικής γλώσσας, Κάποτε ζούσε ένα κορίτσι, που παρέσυρε το σύζυγο της αδελφής της και αυτός κρεμάστηκε και το απομνημονεύματα του 2017 Το κορίτσι από το ξενοδοχείο Μετροπόλ. Η Πετρουσέφσκαγια τείνει να αποφεύγει τον έπαινο των λογοτεχνικών της επιτευγμάτων - σε μια συνέντευξη του 1993 με τη Sally Laird, είπε: "Η Ρωσία είναι μια χώρα των γυναικείων Ομήρων, γυναικών που λένε τις ιστορίες τους προφορικά, έτσι, χωρίς να εφεύρουν τίποτα. Είναι εξαιρετικά ταλαντούχες αφηγητές. Είμαι απλώς μία ακροάτρια ανάμεσά τους. " Έχει επίσης ανταποκριθεί, σύμφωνα με τον Viv Gruskop, στη φήμη της δηλώνοντας, «Δεν έχει καμία σχέση με εμένα». Στα τέλη της δεκαετίας του '60, η Πετρουσέφσκαγια ξεκίνησε μια καριέρα τραγουδιού, δημιουργώντας νέους στίχους για τα αγαπημένα της τραγούδια. Από το 2008, παίζει τακτικά ως τραγουδίστρια καμπαρέ στη Μόσχα (από νυχτερινά κέντρα σε μεγάλους χώρους, όπως το House of Music της Μόσχας) και σε ολόκληρη τη Ρωσία, καθώς και διεθνώς. Είναι γνωστό ότι τραγουδά γαλλικά και γερμανικά τζαζ τραγούδια, και πρόσφατα άρχισε να γράφει τα δικά της. Η Πετρουσέφσκαγια είναι επίσης γνωστή ως εικαστικός καλλιτέχνης. Τα πορτρέτα της, τα γυμνά και η νεκρά φύση έχουν εμφανιστεί στα μεγάλα μουσεία της Ρωσίας, όπως η Πινακοθήκη Tretyakov, το Μουσείο Καλών Τεχνών Pushkin και το Κρατικό Μουσείο Λογοτεχνίας και ιδιωτικές γκαλερί. Αθάνατη Αγάπη (1987) Ο Χρόνος: Νύχτα (1992) Το νούμερο ένα Εκεί ζούσε μια γυναίκα, που προσπάθησε να σκοτώσει το μωρό του γείτονά της (2009) Κάποτε ζούσε ένα κορίτσι, που παραπλάνησε τον άντρα της αδερφής της και αυτός κρεμάστηκε: Ιστορίες αγάπης (2013) Κάποτε ζούσε μια μητέρα, που αγάπησε τα παιδιά της μέχρι να επιστρέψουν (2014) Το κορίτσι από το ξενοδοχείο Μετροπόλ (2017) Works by or about Lyudmila Petrushevskaya Λουντμίλα Πετρουσέφσκαγια στην IMDb Hyraxia, 7 Δεκεμβρίου 2010 "Η Petrushevskaya συνδυάζει ένα μείγμα από τον ιδιόκτητο σκληρό και ζοφερό ρεαλισμό της ρωσικής ζωής. Αρχειοθετήθηκε 2012-03-15 στο Wayback Machine. . Αρχειοθετήθηκε 2012-03-15 στο Wayback Machine. " Αρχειοθετήθηκε 2012-03-15 στο Wayback Machine. Όπως η Πηνελόπη, το διήγημα (πλήρες κείμενο), στο Short Story Project