IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμπντούλα Σαχίντ

Ο Αμπντούλα Σαχίντ (Ντιβέχι: ޢަބްދުﷲ ޝާހިދު) είναι πολιτικός από τις Μαλδίβες, ο οποίος είναι ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας από το 2018. Είναι, επίσης, ο Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, όντας ο πρώτος πολιτικός από τις Μαλδίβες που κατέχει αυτή τη θέση.

 Ο Σαχίντ ξεκίνησε να εργάζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών των Μαλδιβών το 1984, ενώ αργότερα απέκτησε το πτυχίο του στις πολιτικές επιστήμες από το Κολλέγιο Προηγμένης Εκπαίδευσης της Καμπέρα το 1987. Το 1990 έγινε μέλος του συμβουλευτικού σώματος του Προέδρου Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1994. Στο μεταξύ, απέκτησε μάστερ από τη Σχολή Φλέτσερ του Πανεπιστημίου Ταφτς το 1991. Ο Σαχίντ διετέλεσε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου των Μαλδιβών από το 2009 μέχρι το 2014, έχοντας εκλεγεί σε αυτή τη θέση στις 28 Μαΐου 2009, συγκεντρώνοντας 42 από συνολικά 75 ψήφους. Ο ίδιος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετάβαση των Μαλδιβών στη δημοκρατία. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των Μαλδιβών, καθώς και βουλευτής για την εκλογική περιφέρεια Χενβέιρου Ουθούρου. Έχει εκπροσωπήσει, επίσης, τη χώρα του στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και στον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης. Ο Σαχίντ εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο των Μαλδιβών το 2000, ενώ συμμετείχε στο ειδικό σώμα που συγκροτήθηκε για τη διαμόρφωση του νέου Συντάγματος των Μαλδιβών την περίοδο 2004-2008. Ο Σαχίντ διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών από τις 23 Αυγούστου 2007 μέχρι τις 11 Νοεμβρίου 2008, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ. Ο ίδιος ήταν μέλος του Λαϊκού Κόμματος των Μαλδιβών μέχρι τις 15 Απριλίου 2013, οπότε και αποχώρησε ώστε να ενταχθεί στο Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδιβών τρεις μέρες μετά. Στις 7 Ιουνίου 2021, ο Σαχίντ εξελέγη Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, συγκεντρώνοντας 143 ψήφους υπέρ, 48 κατά και καμία ψήφο αποχής ή άκυρη ψήφο.
Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας

Η Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας (Θείρα, 23 Απριλίου 1921 - Δράμα, 16 Νοεμβρίου 2006) ήταν Ελληνίδα Μικρασιάτισσα Ορθόδοξη μοναχή που έζησε στη Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος Δράμας, διατελώντας Ηγουμένη. Επέδειξε σημαντική δράση κατά την Εθνική Αντίσταση.

 Η κατά κόσμον Ερασμία, κόρη των Γεωργίου και Ευτυχίας Παρμαξίδου, γεννήθηκε στα Θείρα της Σμύρνης στις 23 Απριλίου 1921. Κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή επτά συγγενείς της μαρτύρησαν στην αγχόνη ενώ η ίδια με την οικογένειά της εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία. Πρόσφυγες ήρθαν στον Πειραιά στις 14/09/1922 και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Δράμας.Η νεαρή Ερασμία μετακόμισε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη λόγω της σκληρής Βουλγαρικής Κατοχής στη Δράμα. Προσέφερε σημαντική βοήθεια σε ανθρώπους πρωτοστατώντας στα συσσίτια για τους πεινώντες στην περιοχή του Λαγκαδά. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και με κίνδυνο της ζωής της ανέλαβε την τροφοδοσία των κρατούμενων αντιστασιακών Ελλήνων στο στρατόπεδο Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης που είχε μεταβληθεί σε τόπο κράτησης και βασανιστηρίων από τους Γερμανούς.Την δεκαετία του 1950 οργάνωσε συσσίτια στη Δράμα για να αντιμετωπιστούν οι πληγές της Βουλγαρικής Kατοχής και ξεκίνησε τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Δράμας στον Γρανίτη.Σχημάτισε αδελφότητα με γυναίκες με σκοπό την αφιέρωσή τους στον μοναχισμό. Η αδελφότητα με επικεφαλής την Ακυλίνα, τον Απρίλιο του 1970, εγκαταστάθηκε, με την επίβλεψη και τη στήριξη του Μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου, στην τότε εγκαταλελειμμένη περιοχή των Ταξιαρχών Δράμας (Σίψα) όπου υπήρχε ναΰδριο της Αναλήψεως του Σωτήρος. Στις 17 Ιουλίου 1970 και σε ηλικία 50 ετών πήρε το μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Ακυλίνα μοναχή. Στη αδελφότητα εντάχθηκε και η Γερόντισσα Άννα Μακκαβαίου η Μικρασιάτισσα, η οποία εκτιμούσε πολύ την Ηγουμένη Ακυλίνα. Η Ηγουμένη Ακυλίνα παράλληλα με τα κύρια πνευματικά της καθήκοντα εργάσθηκε για το κτίσιμο της Μονής. Ολόκληρο το κτιριακό οικοδόμημα της Μονής είναι κόπος της δραστηριότητάς της μαζί με την πρώτη αδελφότητα και τις νεότερες μοναχές. Στις 25 Απριλίου 1971 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της Ιεράς Μονής.Η Γερόντισσα Ακυλίνα εκοιμήθη στις 16 Νοεμβρίου του 2006.Ο Άγιος Παΐσιος την χαρακτήριζε ως «Γερόντισσα των Γεροντισσών» και ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης την αποκαλούσε «Χερουβείμ με χρυσά φτερά».
Πολυπρογραμματισμός

Κατά τις πρώτες ημέρες των υπολογιστών, το κόστος χρήσης του χρόνου της CPU ήταν υψηλό, και η ταχύτητα των περιφερειακών συσκευών ήταν πολύ μικρή. Κατα την διάρκεια εκτέλεσης ενός προγράμματος αν το πρόγραμμα χρειαζόνταν να γράψει ή να διαβάσει σε μια περιφερειακή συσκευή-περιφερειακό, η CPU θα έπρεπε να σταματήσει την εκτέλεση του προγράμματος, για όσο χρόνο η περιφερειακή συσκευή έγραφε ή διάβαζε. Η τεχνική αυτή κρίθηκε πολύ αναποτελεσματική.

 Οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία συστημάτων πολυπρογραμματισμού ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960. Πολλά διαφορετικά προγράμματα οργανώνονταν σε ένα σύνολο και στην συνέχεια όλα μαζί φορτώνονταν στη μνήμη ηλεκτρονικού υπολογιστή για επεξεργασία.. Όταν το πρώτο πρόγραμμα που εκτελούσε εντολή η οποία ζητούσε κάτι απο ένα περιφερειακό, τα δεδομένα της μέχρι τότε εκτέλεσης του προγράμματος αποθηκεύονταν (σε βοηθητική μνήμη), και το δεύτερο στη σειρά πρόγραμμα που ήταν ήδη στην μνήμη ξεκινούσε την εκτέλεση των εντολών του , μπορούσε όπως λέμε να τρέξει. Η διαδικασία συνεχίζονταν ενναλάξ για όλα τα προγράμματα μέχρι να ολοκληρωθεί η εκτέλεσή της. Ο Πολυπρογραμματισμός δεν παρέχει καμία εγγύηση ότι ένα πρόγραμμα που θα τρέξει σε συγκεκριμένο χρόνο. Πράγματι, το πρώτο πρόγραμμα μπορεί να τρέξει όση ώρα δεν χρειάζεται πρόσβαση σε μια περιφερειακή συσκευή. Ο Πολυπρογραμματισμός μείωσε τον συνολικό χρόνο εκτέλεσης της δεσμης των προγραμμάτων εως και 5 φορες σε σχέση με τον χρόνο που χρειάζονταν ένα πρόγραμμα αν κάθε φορά είχε αποκλειστική διάθεση του χρόνου της CPU.
Σεβερίν (τραγουδίστρια)

Η Σεβερίν (Séverine, γεννήθηκε στο Παρίσι ως Josiane Grizeau στις 10 Οκτωβρίου 1948) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια. Κέρδισε το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1971 εκπροσωπώντας το Μονακό, με το τραγούδι "Un banc, un arbre, une rue" (Ένα παγκάκι, ένα δέντρο, ένας δρόμος), σε μουσική του Ζαν Πιέρ Μπουρτέιρ (Jean-Pierre Bourtayre) και στίχους του Υβ Ντεσκά (Yves Dessca). Το εν λόγω τραγούδι ηχογραφήθηκε στα αγγλικά ως "Chance In Time", στα γερμανικά ως "Mach die Ph zu (und wünsch dir einen Traum)" και στα ιταλικά με τον τίτλο "Il posto". Η αρχική γαλλική έκδοση έγινε #9 στο UK Singles Chart τον Μάιο του 1971, ενώ η αγγλική έκδοση, που κυκλοφόρησε από την CBS αντί της Philips, δεν σημείωσε επιτυχία. Το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία ιδιαίτερα στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές αγορές.

 "Un banc, un arbre, une rue" (#1 Σουηδία, #1 Καναδάς, #2 Μπενελούξ, #3 Γαλλία, #3 Ιρλανδία, #9 ΗΒ, #23 Γερμανία) "Chance in Time" "Mach die Augen zu (und wünsch dir einen Traum)" (#23 Γερμανία) "Il posto" (#53 Ιταλία) "Vivre pour moi" (#32 Γαλλία) "Ja der Eiffelturm" (#27 Γερμανία) "Comme un appel" (#24 Γαλλία) "J'ai besoin de soleil" (#29 Γαλλία) "Olala L'Amour" (#19 Γερμανία) "Là ou tu n'es pas" (#44 Γαλλία) "Mon tendre amour" (#47 Γαλλία) "Der Duft von Paris" (#40 Γερμανία) "Il faut chanter la vie" (διασκευή της συμμετοχής του Κλιφ Ρίτσαρντ στη Eurovision του 1973, του "Power To All Our Friends") (#46 Γαλλία) "Vergessen heißt verloren sein" (#47 Γερμανία) "Du bist für mich der größte Schatz" (#49 Γερμανία) "Sieben Tränen" (διασκευή της επιτυχίας του συγκροτήματος Goombay Dance Band "Seven Tears" του 1981)(#49 Γερμανία)
1503 Κουόπιο

Ο Κούοπιο (Kuopio) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,407. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.

 Η μέση διάμετρος του Κούοπιο εκτιμάται σε 18,43 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,2995 ± 0,056. Ο Κούοπιο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 57,4 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Συμμετοχή της Τόνγκα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η Τόνγκα μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1984. Πρόκειται για το μικρότερο ανεξάρτητο έθνος του κόσμου που έχει κατακτήσει μετάλλιο σε Ολυμπιάδα.

 Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας ιδρύθηκε το 1963 και αναγνωρίστηκε το 1984 από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Η πρώτη συμμετοχή σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες με 7 αθλητές. Έκτοτε, η Τόνγκα έχει λάβει μέρος σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες καθώς και σε δύο Χειμερινούς, με συνολικά 43 αθλητές. Η μεγαλύτερη επιτυχία για τη χώρα ήρθε από τον Παέα Βόλφγκραμ στην κατηγορία +91 κιλών της πυγμαχίας στους Θερινούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα. Ο Βολφγκραμ πέτυχε τρεις νίκες στο τουρνουά και έφτασε έως τον τελικό, όπου ηττήθηκε από τον Ουκρανό Βλαντιμίρ Κλίτσκο και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Με αυτό το αποτέλεσμα, η Τόνγκα έγινε το μικρότερο ανεξάρτητο έθνος με μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Όσον αφορά τις Χειμερινές Ολυμπιάδες, η Τόνγκα επιχείρησε να συμμετάσχει για πρώτη φορά στους Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ. Η επιτροπή της χώρας ανακοίνωσε ότι σκόπευε να στείλει έναν αθλητή να αγωνιστεί στο άθλημα του λουτζ. Τον Δεκέμβριο του 2008, δύο άνδρες αθλητές (ο Φουαχέα Σέμι και ο Τανιέλα Τουφούνγκα) επιλέχθηκαν να ταξιδέψουν στη Γερμανία για προπόνηση, αν και μόνο ένας από αυτούς θα συμμετείχε στη διοργάνωση. Ο Σέμι επιλέχθηκε τελικά να εκπροσωπήσει την Τόνγκα και παρουσιάστηκε από τους Γερμανούς χορηγούς του με το νέο όνομα "Μπρούνο Μπανάνι". Απέτυχε όμως να προκριθεί στον τελευταίο γύρο των προκριματικών και έτσι η Τόνγκα έμεινε δίχως συμμετοχή στη διοργάνωση. Ωστόσο, ο Μπανάνι κατάφερε να προκριθεί στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 στο Σότσι της Ρωσίας και έγινε -έστω και με καθυστέρηση- ο πρώτος αθλητής της Τόνγκα που αγωνίστηκε σε Χειμερινή Ολυμπιάδα.Στις μέρες μας, ο πιο αναγνωρίσιμος αθλητής της χώρας είναι ο Πίτα Ταουφατοφούα, ο οποίος συμμετείχε στο τάε κβον ντο στους Θερινούς Αγώνες του 2016 και του 2020, αλλά και στη χιονοδρομία αντοχής στους Χειμερινούς Αγώνες του 2018. Έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν παρέλασε ως σημαιοφόρος της Τόνγκα και στις τρεις αυτές Ολυμπιάδες, φορώντας μόνο μία παραδοσιακή ενδυμασία της χώρας τυλιγμένη γύρω από τη μέση του και με το στήθος του γυμνό και λαδωμένο. α Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις. β Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας. «Tonga». Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. «Tonga». Olympedia.com. «Olympic Analytics/TGA». olympanalyt.com.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1907

Tο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών διεξήχθη για πρώτη φορά στις 29 Μαρτίου 1907, με την ονομασία "Δρόμος μετ' εμποδίων 8 χιλιομέτρων", στους πανηγυρικούς Αθλητικούς αγώνες προς τιμήν του βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουέλε, ο οποίος πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα. Οι αγώνες διοργανώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, το οποίο ήταν υπερπλήρες και παρουσίαζε θέαμα εφάμιλλο των μεσολυμπιακών αγώνων του 1906. Μετείχαν 15 αθλητές και από τρεις αθλητικούς συλλόγους. Νικητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ.

 Η διαδρομή στην οποία διεξήχθη ο ανώμαλος δρόμος περιγράφεται ως εξής: Οι δρομείς, αφού έκαναν ένα γύρο στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το λόφο του Αρδηττού (Α΄ Νεκροταφείο), διέσχισαν μια ξερή χαράδρα και πήραν πορεία προς το εργοστάσιο Μαλτσινιώτη (τη μετέπειτα ΠΥΡΚΑΛ στα σύνορα Υμηττού-Δάφνης). Έπειτα στράφηκαν προς τα ανατολικά, πέρασαν από τρεις λόφους και έφτασαν στην κορυφή "Κοπανάς", όπου υπήρχε σημαία δεικνύουσα το μέσο της διαδρομής. Ακολούθως έστριψαν προς βορρά και κινήθηκαν εντός χαράδρας ως την έπαυλη "Δρούγκα". Στη συνέχεια κινήθηκαν προς τη θέση "Προφήτης Ηλίας" (σημερινό Παγκράτι) και πήραν την αμαξιτή οδό ως το Στάδιο, όπου τερμάτισαν. Με την ευκαιρία των αγώνων η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων αθλοθέτησε βαρύτιμο έπαθλο προς τιμήν του επίσημου επισκέπτη Ιταλού βασιλέα, το οποίο απονεμήθηκε στο νικητή σύλλογο του δρόμου των 8.000μ, που υπήρξε το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Το έπαθλο αυτό καθιερώθηκε να απονέμεται έκτοτε στους νικητές μεγάλων αποστάσεων των πανελληνίων αγώνων στίβου. Το βαρύτιμο κύπελλο παραγγέλθηκε στην Αγγλία και περιγράφεται ως εξής: "Επί του αργυρού κυπέλλου του επιτίμου της Α.Μ. του Βασιλέως της Ιταλίας εχαράχθη Ελληνιστί η εξής επιγραφή: "Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων. Επαμειβόμενον έπαθλον του δρόμου επί ανωμάλου εδάφους προς ανάμνησιν της επισκέψεως της Α.Μ. του Βασιλέως της Ιταλίας εν τω Παναθηναϊκώ Σταδίω τη 29η Μαρτίου 1907."Τελικά, στο νικητή σύλλογο του ανώμαλου δρόμου δόθηκε ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε φέρει μαζί του ο Ιταλός βασιλέας. Το Κύπελλο της ΕΟΑ προσφέρθηκε στον ιταλικό αθλητικό σύνδεσμο, όπως απονέμεται στον νικητή των αντίστοιχων ιταλικών αγώνων. Ορίστηκε πως ο σύλλογος που θα καταφέρει να κατακτήσει τρεις φορές το έπαθλο θα το κρατούσε οριστικά, επίτευγμα που πέτυχε ο Εθνικός Γ.Σ. το 1912. "Αύριον εις το Στάδιον", εφ. "Εμπρός", 28/3/1907. "Το χθεσινόν απαράμιλλον θέαμα του Σταδίου", εφ. "Εμπρός", 30/3/1907.
Αλέξης Γκόλφης

Ο Αλέξης Γκόλφης (Αθήνα, 9 Μαρτίου 1948 – 5 Αυγούστου 2007) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που έγινε γνωστός στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό από το ρόλο του Μανωλιού στη σειρά "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος Γκολφινόπουλος και κατά την εφηβεία του υπήρξε θαυμάσιος παίχτης επιτραπέζιας αντισφαίρισης και έπαιζε σε ομάδα Α' κατηγορίας.

 Έκανε τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο, παίζοντας πολύ μικρούς ρόλους σε ταινίες του Θανάση Βέγγου, με το όνομα "Άλεξ Γκόλφης" στους τίτλους. Η μεγάλη του στιγμή ήταν στην τηλεόραση, όταν ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης του ανέθεσε το ρόλο του Μανωλιού-Χριστού στη συγκλονιστική σειρά από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, το 1975-76. Εκτός από αυτή τη σειρά όμως, συμμετείχε και σε πολλές άλλες παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης που σημείωσαν τεράστια επιτυχία, όπως "Λόγω τιμής" και "Η απόδραση" (1996). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν πολύ δύσκολα και ο ηθοποιός έπαιρνε για χρόνια ουσίες. Ο Αλέξης Γκόλφης είχε παραδεχθεί ο ίδιος ότι ο κόσμος τον αναγνώριζε συχνά στον δρόμο τον σταματούσε, βλέποντας στο πρόσωπό του εκείνο του Χριστού. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν σε μεσημεριανή εκπομπή όπου μιλούσε, με αξιοπρέπεια, για το δράμα που ζούσε. Πέθανε στις 5 Αυγούστου 2007 σε ηλικία 59 ετών, μόνος και αβοήθητος. Ο θάνατός του αποκαλύφθηκε έπειτα από δύο μήνες, στις 9 Οκτωβρίου 2007. Από τον Αύγουστο του 2007 ο Γκόλφης βρισκόταν στο νεκροτομείο και κανείς δεν τον είχε αναζητήσει. Μόλις το μεσημέρι της 9ης Οκτωβρίου αποκαλύφθηκε ότι ο άτυχος ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στις αρχές Αυγούστου. Ζούσε, άστεγος και ρακοσυλλέκτης, στην πλατεία Κολιάτσου. Τα τελευταία δέκα χρόνια ζούσε σε ένα άθλιο σπίτι στα Πατήσια [1]. Σύμφωνα με πληροφορίες του Στέφανου Χίου –ο οποίος επιμελήθηκε άρθρο στην εφημερίδα "Εσπρέσο"- από κατοίκους της περιοχής, ο Αλέξης Γκόλφης «τον τελευταίο καιρό έπινε πολύ γυρνώντας σαν σκιά στους σκοτεινούς δρόμους». Όπως είπαν οι ίδιοι, ένιωσε αδιαθεσία, μεταφέρθηκε ημιλιπόθυμος στον Ερυθρό Σταυρό και λίγη ώρα αργότερα κατέληξε από οξύ καρδιακό επεισόδιο.Η ΕΡΤ, τιμώντας την προσφορά του καλλιτέχνη και παλαιού συνεργάτη της, αποφάσισε να γίνει η κηδεία του με δαπάνη της. Η ταφή έγινε στις 11 Οκτωβρίου 2007 από το Νεκροταφείο Ζωγράφου. Φιλμογραφία του ηθοποιού Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις Ρίζες" - Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 90lepta.com
Κωνσταντίνος της Ολλανδίας

Ο Πρίγκιπας Κωνσταντίνος της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Prins Constantijn van Nederland, γενν. 11 Οκτωβρίου 1969) είναι το τρίτο παιδί και γιος της πρώην βασίλισσας Βεατρίκης. Είναι τέταρτος στη σειρά διαδοχής του Ολλανδικού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1969 στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο Ουτρέχτης στην Ουτρέχτη. Είναι το τρίτο παιδί και γιος της Βεατρίκης, Διαδόχου Πριγκίπισσας της Ολλανδίας και του διπλωμάτη Κλάους φον Άμσμπεργκ. Στη βάπτισή του ανάδοχοι ήταν ο (τότε) βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας, ο Πρίγκιπας Άσγουίν του Λίππε-Μπίστερφελντ, ο Άξελ Φράιχερ φον ντεμ Μπούσε-Στρέιτχορστ, ο Μαξ Κόνσταμ και η Κορίνα ντε Μποφόρ-Σίκινια. Ο πρίγκιπας σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Λείντεν και στη συνέχεια εργάστηκε στις Βρυξέλλες, στο τμήμα της (Ολλανδικής) Επιτροπής Ευρωπαϊκών Εξωτερικών Σχέσεων. Αργότερα προσλήφθηκε από την ΕΕ και στη συνέχεια να εργάστηκε εκεί σε διάφορες θέσεις, μέχρι το τέλος του 1999. Τον Δεκέμβριο του 2000 του απονεμήθηκε τον βραβείο Master of Business Administration στο INSEAD στο Φοντενεμπλό της Γαλλίας. Έπειτα εργάστηκε στη Διεθνή Οικονομική Εταιρεία του ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον. Από το 2003 εργάζεται στην RAND Corporation Europe στις Βρυξέλλες. Επιπλέον, έχει θέση μερικής απασχόλησης στο ολλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών στη Χάγη. Ο πρίγκιπας εμφανίζεται σπάνια σε δημόσιες εκδηλώσεις με την ιδιότητά του ως μέλος του Ολλανδικού Βασιλικού Οίκου. Είναι επίσης δεινός αθλητής και απολαμβάνει το ποδόσφαιρο, το τένις, το γκολφ και το σκι. Τα άλλα χόμπι του περιλαμβάνουν το σχέδιο, το μαγείρεμα και την ανάγνωση. Στις 16 Δεκεμβρίου 2000 ανακοινώθηκε επισήμως ο αρραβώνας του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Λαυρεντίν Μπρίνκχορστ. Ο πολιτικός γάμος πραγματοποιήθηκε από τον Γουίμ Ντίτμαν, δήμαρχο της Χάγης, στις 17 Μαΐου 2001, ενώ ο θρησκευτικός γάμος έλαβε χώρα δύο ημέρες αργότερα, στις 19 Μαΐου, στην Εκκλησία Αγίου Ιακώβου. Το ζευγάρι απέκτησε μαζί τρία παιδιά: Ελοΐζα γενν. 2002, κόμισσα της Οράγγης-Νάσσαου. Νικόλαο Κασίμιρο γενν. 2004, κόμη της Οράγγης-Νάσσαου. Ελεονώρα γενν. 2006, κόμισσα της Οράγγης-Νάσσαου.Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαουρεντήν έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας. 11 Οκτωβρίου 1969 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Κωνσταντίνος της Ολλανδίας, Πρίγκιπας της Οράγγης-Νάσσαου, Κος. βαν Άμσμπερκ Ολλανδικές Ολλανδία: Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Ολλανδικού Λιονταριού Ολλανδία: Ιππότης του Τάγματος του Χρυσού Λιονταριού του Οίκου του Νάσσαου (από τη γέννηση) Ολλανδία: Μετάλλιο Βασίλισσα Βεατρίκη (30 Απριλίου 1980) Ολλανδία: Βασιλικό Μετάλλιο Γάμου 2002 (2 Φεβρουαρίου 2002) Ολλανδία: Μετάλλιο Βασιλιάς Γουλιέλμος Αλέξανδρος (30 Απριλίου 2013) Ξένες Βέλγιο: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Στέμματος (20 Ιουνίου 2006) Ιορδανία: Μεγάλο Κορδόνι του Ανώτατου Τάγματος της Αναγέννησης (30 Οκτωβρίου 2006) Λουξεμβούργο / Ολλανδία: Ιππότης του Χρυσού Λιονταριού του Οίκου του Νάσσαου (από τη γέννηση) Official page created by the Dutch Royal House (English version)
Μοριακή μουσική

Η μοριακή μουσική (διεθνώς: Molecular music) είναι η μουσική που έχει ως βάση για τη σύνθεσή της τη μετατροπή σε νότες είτε ακολουθιών νουκλεοτιδίων οπότε ονομάζεται γονιδιακή μουσική ή γενετική μουσική (Gene music, ή Genetic music), είτε αλληλουχιών αμινοξέων οπότε ονομάζεται πρωτεϊνική μουσική (Protein music).

 Ανακαλύφθηκε και ερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο φυσικό Joel Sternheimer. Ο Ντάγκλας Χοφστάντερ στο βιβλίο του Γκόντελ, Έσε, Μπαχ εφιστά ομοιότητες και αναλογίες μεταξύ των γονιδίων και της μουσικής. Φανταστείτε το mRNA να είναι σαν ένα μεγάλο κομμάτι μαγνητικής ταινίας εγγραφής, και το ριβόσωμα να είναι σαν ένα μαγνητόφωνο. Καθώς η ταινία περνά μέσα από την κεφαλή αναπαραγωγής της εγγραφής, "διαβάζεται" και μετατρέπεται σε μουσική ή άλλους ήχους... Όταν μια «ταινία» mRNA περνά μέσα από την "κεφαλή αναπαραγωγής" του ριβοσώματος, οι "νότες" που παράγονται είναι τα αμινοξέα και τα κομμάτια της μουσικής που απαρτίζουν είναι οι πρωτεΐνες. Χοφστάντερ (1980) Γκ.Ε.Μπ. σελ. 519. Προτείνει ακόμη ότι η έννοια αυτή κατασκευάζεται στην πρωτεΐνη και στη μουσική. Η μουσική δεν είναι μια απλή γραμμική ακολουθία από νότες. Τα μυαλά μας αντιλαμβάνονται μουσικά κομμάτια σε ένα επίπεδο πολύ υψηλότερο από αυτό. Κομματιάζουμε τις νότες σε φράσεις, τις φράσεις σε μελωδίες, τις μελωδίες σε μέρη και τα μέρη σε πλήρη έργα. ομοίως οι πρωτεΐνες έχουν νόημα μόνο όταν λειτουργούν ως κατατμημένες μονάδες. Παρά το γεγονός ότι στην πρωτεύουσα δομή μεταφέρει όλες τις πληροφορίες για την τριτογενή δομή που θα δημιουργηθεί, εξακολουθεί τουλάχιστον να "αισθάνεται", τις δυνατότητές της και πραγματοποιείται μόνο όταν η τριτογενής δομή δημιουργήθηκε φυσικά στην πραγματικότητα. Χοφστάντερ (1980) Γκ.Ε.Μπ. σελ. 525. Οι ιδέες που υποστηρίζουν τη δυνατότητα δημιουργίας αρμονικών μουσικών και κάνουν χρήση αυτής της μεθόδου είναι: Η διαδικασία της επανάληψης διέπει τόσο τη μουσική σύνθεση όσο και την κατασκευή της αλληλουχίας DNA. 1/f θόρυβος (η δομή συσχέτισης "1/f φασμάτων" όπου το f είναι η συχνότητα) έχουν βρεθεί και τόσο σε μουσικά σήματα όσο και στις αλληλουχίες DNA. Μοντέλα με επικάλυψη και μετάλλαξη λειτουργιών, όπως το μοντέλο "επέκτασης-τροποποίησης" είναι σε θέση να παράγουν ακολουθίες με 1/f φάσματα. Όταν οι αλληλουχίες DNA μετατραπούν σε μουσική, ηχούν με μουσικότητα. Το πρόγραμμα του ανθρώπινου γονιδιώματος έχει αποκαλύψει παρόμοια γενετικά θέματα, όχι μόνο μεταξύ των ειδών, αλλά και μεταξύ των πρωτεϊνών.Οι μουσικές αποδόσεις του DNA και των πρωτεϊνών δεν είναι απλά μια μέθοδος μουσικής σύνθεσης, είναι επίσης μια τεχνική για τη μελέτη των γενετικών αλληλουχιών. Η μουσική είναι ένας τρόπος αντιπροσώπευσης διαδοχικών σχέσεων σε ένα τύπο σειράς πληροφοριών με τις οποίες το ανθρώπινο αυτί είναι έντονα προσαρμοσμένο. Η αναλυτική και εκπαιδευτική δυνατότητα της χρήσης της μουσικής στο να εκπροσωπεί γενετικά μοτίβα, έχει αναγνωριστεί από τις σχολές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
Περικλής Καλλιδόπουλος

Ο Περικλής Παναγ. Καλλιδόπουλος (Ριζά Χαλκιδικής, 1872 - Αθήνα, 23 Απριλίου 1950) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών για την αντιστασιακή του δράση επί Κατοχής.

 Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έγινε ανθυπολοχαγός το 1896. Έναν χρόνο μετά πήρε μέρος στον πόλεμο του 1897. Στον πόλεμο του 1913 πολέμησε εναντίον των Βουλγάρων και τραυματίστηκε στη Μάχη του Κιλκίς. Το 1919 έγινε αρχικά φρούραρχος και έπειτα στρατιωτικός διοικητής της Σμύρνης και παντρεύτηκε την Αικατερίνη Φωτιάδου (1899-1986). Ανέλαβε τη διοίκηση της 12ης Μεραρχίας του ελληνικού στρατού κατά την εκστρατεία στη Μικρά Ασία το 1921. Στη συνέχεια πήρε μέρος στις επιχειρήσεις στο Αφιόν Καραχισάρ και στον Σαγγάριο, μέχρι την υποχώρηση του ελληνικού στρατού. Αποστρατεύτηκε το 1923. Στην κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Γενικός Διοικητής Θεσσαλονίκης από τον Ιούλιο του 1928 ως τον Ιούνιο του 1929.Κατά την Κατοχή συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση με την σύζυγό του και τον γιο τους Αλέξανδρο (μετέπειτα βουλευτή της ΕΔΑ). Διέθεταν ασύρματο στην οικία τους και ήταν οι σύνδεσμοι μεταξύ πόλεως και ανταρτών, στους οποίους προωθούσαν τους Ισραηλίτες και άλλους που καταδιώκονταν από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Ο ίδιος συνελήφθη από τους Γερμανούς.Τιμήθηκε με το ανώτατο μετάλλιο του τίτλου του Δίκαιου των Εθνών (the title of the Righteous among the Nations, Yad Washem, Jerusalem) της κυβέρνησης του Ισραήλ, για την διάσωση Εβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής. Ήταν ιδρυτής και πρόεδρος του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου. Ιδρυτικό μέλος του πρώτου Αεραθλητικού Σωματείου στην Ελλάδα το 1930, με την επωνυμία "Ένωση Φίλων Αέρος" που μετονομάστηκε σε Αερολέσχη Θεσσαλονίκης. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1924, Χαλκιδικής το 1928 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και Θεσσαλονίκης το 1950 με τη Δημοκρατική Παράταξη (κατέλαβε την έδρα, επειδή ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος παραιτήθηκε από την έδρα). Το 1926 πολιτεύτηκε με την Ένωση Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 1.256 ψήφους. Πέθανε στην Αθήνα ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε με τιμές (προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γενναδίου) στο ναό της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη. Λιάνα Αλεξανδρή, ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΑΛΛΙΔΟΠΟΥΛΟΣ Μία οικογένεια, μια ιστορία, Θεσσαλονίκη : [Παναγ. & Αλεξ. Καλλιδόπουλος], 1990.
Γκολουμπόβτσι

Το Γκολουμπόβτσι (Μαυροβουνιακά Κυριλλικά: Голубовци) είναι μικρή πόλη στην Ποντγκόριτσα Δήμο του Μαυροβουνίου. Είναι η έδρα του δήμου Γκολουμπόβτσι, μια υποδιαίρεση του Δήμου Ποντγκόριτσα. Η πόλη βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Ποντγκόριτσα, στην εύφορη κοιλάδα Ζέτα. Έχει 3.110 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ενώ ο δήμος Γκολουμπόβτσι έχει 16.093 κατοίκους.

 Μερικές φορές το Αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα είναι γνωστό ως Αεροδρόμιο του Γκολουμπόβτσι από τους ντόπιους, καθώς το αεροδρόμιο απέχει μόλις 5 χλμ. από την πόλη. Το Γκολουμπόβτσι βρίσκεται στο δρόμο Ποντγκόριτσα - Μπαρ (E65/E80), τη κύρια οδική σύνδεση του Μαυροβουνίου μεταξύ της ακτής και του βόρειου τμήματος της χώρας. Τμήμα της εθνικής οδού διπλασιάζεται στην κύρια οδό του Γκολουμπόβτσι, η οποία οδηγεί σε συχνή κυκλοφοριακή συμφόρηση κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου του καλοκαιριού. Η πόλη είναι η έδρα της ΦΚ Ζέτα, ένας από τους πιο επιτυχημένους ποδοσφαιρικούς συλλόγους του Μαυροβουνίου τα τελευταία χρόνια. Σέρβοι - 1.920 (61.7%) Μαυροβούνιοι - 844 (27.4%) Καμία απάντηση - 265 (8.5%) Άλλοι - 81 (2.6%) Σύνολο - 3.110
Δημήτριος Ζαγοριανάκος

Ο Δημήτριος Ζαγοριανάκος ήταν Έλληνας αξιωματικός (1918- Σεν Κεντέν, Γαλλία, 21 Σεπτεμβρίου 1977) ο οποίος κατείχε ανώτατες θέσεις του Στρατού κατά τη διάρκεια της Χούντας. Στην περίφημη Δίκη της Χούντας, καταδικάσθηκε σε 25ετή κάθειρξη κατά συγχώνευση, με τις κατηγορίες δολοφονιών και ηθικές αυτουργίες σε δολοφονίες αντιφρονούντων.

 Γεννήθηκε στο Γύθειο το 1918. Φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού στις 28 Ιανουαρίου 1939. Το 1943 προήχθη σε υπολοχαγό, το 1946 σε λοχαγό, το 1948 σε ταγματάρχη, το 1955 σε αντισυνταγματάρχη, το 1959 σε συνταγματάρχη, το 1968 σε ταξίαρχο, το 1969 σε υποστράτηγο, το 1970 σε αντιστράτηγο και το 1973 σε στρατηγό. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε την στρατιωτική του εκπαίδευση στην Σχολή Πυροβολικού, στην Σχολή Πυροβολικού Αγγλίας, στην Σχολή Πεζικού και στην Σχολή Γενικής Μόρφωσης. Αποφοίτησε επίσης από την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940-41. Μετά την κατάρρευση του μετώπου διέφυγε στην Μέση Ανατολή, όπου έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις από το 1942 μέχρι και το 1944. Στη διάρκεια του Εμφυλίου συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά την περίοδο 1948-49. Μετά το 1949 υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις και διατέλεσε Διοικητής πολλών Μονάδων Πυροβολικού. Ως ανώτατος αξιωματικός διατέλεσε Διοικητής της Χ Μεραρχίας, Επιτελάρχης και Διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, καθώς και Αρχηγός του Στρατού από τις 4 Ιουνίου 1972 έως τις 16 Αυγούστου 1973, οπότε ανέλαβε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αποστρατεύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1973 με το Πραξικόπημα Ιωαννίδη. Τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη βόρεια Γαλλία το 1977, σε ηλικία 59 ετών. Ο στρατηγός είχε χάσει τον έλεγχο του οχήματός του, το οποίο προσέκρουσε σε κιγκλίδωμα γέφυρας. Ο Ζαγοριανάκος πέθανε στο νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε μαζί με τη σύζυγό του και τον εικοσάχρονο γιο του, οι οποίοι διέφυγαν τον κίνδυνο. Κηδεύτηκε την 1η Οκτωβρίου 1977 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Έναρξη δίκης των κατηγορουμένων για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στις Φυλακές Κορυδαλλού (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Αλίνα Ροτάρου

Η Αλίνα Ροτάρου (ρουμανικά: Alina Rotaru, Βουκουρέστι, Ρουμανία, 5 Ιουνίου 1993) είναι Ρουμάνα αθλήτρια που αγωνίζεται κυρίως στο άλμα εις μήκος. Ακόμη συμμετέχει κατά καιρούς σε αγωνίσματα ταχύτητας (60, 100 και 200 μέτρα), ενώ στο παρελθόν έχει ασχοληθεί και με τα αγωνίσματα του τριπλούν και του άλματος εις ύψος.

 Η Ροτάρου γεννήθηκε το 1993 στο Βουκουρέστι και ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τον κλασικό αθλητισμό σε ηλικία επτά ετών από την ΚΣ Ντιναμό Βουκουρεστίου, ενώ μερικά χρόνια αργότερα μεταπήδησε στην ΚΣΑ Στεάουα. Ακόμη, έχει διατελέσει αθλήτρια της CSM Βουκουρεστίου, ενώ πλέον προπονείται στη Γερμανία και ανήκει στο δυναμικό της VfB Στουτγκάρδης. Πρωτοεμφανίστηκε σε διάφορες διοργανώσεις το 2009 και το ίδιο έτος κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα εις μήκος κατά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Παίδων-Κορασίδων του Μπρεσανόνε της Ιταλίας με άλμα στα 6,09 μέτρα. Στην ίδια διοργάνωση κατετάγη τέταρτη στο άλμα εις ύψος με επίδοση 1,82 μ. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο μήκος. Ως αθλήτρια του μήκους τον Ιούλιο του 2011 κατετάγη δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ20 που διεξήχθη στην Εσθονία με καλύτερο άλμα στα 6,36 μέτρα, λίγα εκατοστά πίσω από τη Γερμανίδα Λένα Μάλκους, το 2012 έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου όπου έμεινε εκτός τελικού, ενώ το ίδιο έτος κατέλαβε την πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ20 της Βαρκελώνης έχοντας 6,52 μέτρα από τη δεύτερη της προσπάθεια. Το 2013 η Ροτάρου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου με καλύτερο άλμα στα 6,29 μέτρα, ενώ το 2014 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στην ίδια διοργάνωση (πίσω μόνο από τη Σέρβα Ιβάνα Σπάνοβιτς) και το χρυσό μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Ανοικτού Στίβου που διεξήχθησαν στη Ρουμανία, έχοντας επίδοση 6,72 μέτρα. Παράλληλα, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου όπου κατέλαβε την έβδομη θέση. Το 2015 κατέκτησε δύο χάλκινα μετάλλια στο άλμα εις μήκος, πρώτα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 και έπειτα στους Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες, στους οποίους διακρίθηκε και στο άλμα εις ύψος, όπου κέρδισε ένα ακόμη χάλκινο. Το 2016 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, λαμβάνοντας μέρος στο αγώνισμα του μήκους όπου με επίδοση 6,40 μέτρων έμεινε εκτός τελικού, καταλαμβάνοντας τη 18η θέση σε σύνολο 38 αθλητριών. Το 2017, στο αγώνισμα του μήκους, κατέκτησε την πρώτη θέση στην Πανεπιστημιάδα που διεξήχθη στην Ταϊπέι και έφτασε μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος όπου κατετάγη δωδέκατη. Το 2019 πλασαρίστηκε στην έκτη θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ανοικτού Στίβου στο Κατάρ και στην πέμπτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Η καλύτερη ατομική επίδοση της Ροτάρου στο άλμα εις μήκος ανέρχεται στα 6,91 μέτρα, τα οποία σημείωσε τον Ιούνιο του 2019 στη Γερμανία, εξασφαλίζοντας παράλληλα την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Σε άλλα αγωνίσματα έχει ατομικά ρεκόρ 11.99 στα 100 μέτρα, 25.29 στα 200 μέτρα, 1,82 μέτρα στο άλμα εις ύψος και 13,21 μ. στο τριπλούν. «Alina Rotaru». worldathletics.org (στα Αγγλικά). World Athletics. «Alina Rotaru». cosr.ro (στα Ρουμανικά). Comitetul Olimpic si Sportiv Roman.
Ποταμιά Ζαγορίου Ιωαννίνων

Για συνώνυμο οικισμό στο Νομό Ιωαννίνων δείτε: Ποταμιά Αγίου ΔημητρίουΓια οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ποταμιά Η Ποταμιά είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 500 μέτρων.

 Η Ποταμιά συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο ανατολικό Ζαγόρι. Το χωριό είναι κτισμένο κοντά στην συμβολή του Άραχθου με τον Ζαγορίτικο ποταμό και επάνω στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων - Μηλιωτάδων. Απέχει 26 χλμ ΒΑ. της πόλης των Ιωαννίνων και 2,5 χλμ. ΝΑ. από τους Μηλιωτάδες με τους οποίους συνδέεται μέσω της γέφυρας του Καμπέρ Αγά. Η γέφυρα πήρε το όνομά της από από τον Καμπέρ Αγά που έδωσε τα χρήματα για την κατασκευή του και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1982. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κρυόβρυσης. Το 1997 αποσπάσθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανατολικού Ζαγορίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ποταμιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Έλενα του Βάλντεκ και Πύρμοντ

Η Ελένη του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Helene zu Waldeck und Pyrmont, 17 Φεβρουαρίου 1861 - 1 Σεπτεμβρίου 1922) ήταν η σύζυγος του Λεοπόλδου του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Ώλμπανυ.

 Η Ελένη Φρειδερίκη Αυγούστα γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1861 στο Άρολσεν του Πριγκιπάτου του Βάλντεκ και ήταν το πέμπτο παιδί και κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της πρώτης συζύγου του Έλενας, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου. Η γνωριμία της Ελένης και του Λεοπόλδου των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, έγινε κατόπιν πρότασης της μητέρας του βασίλισσας Βικτωρίας. Τον Νοέμβριο του 1881 έγιναν οι αρραβώνες τους και στις 27 Απριλίου 1882 η Ελένη και ο Λεοπόλδος παντρεύτηκαν στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Μαζί απέκτησαν δύο τέκνα: Αλίκη (1883 - 1981), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο του Τεκ, Κόμη του Αθλόουν. Απέκτησαν 3 παιδιά. Κάρολος Εδουάρδος (1884 - 1954), Δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Νυμφεύτηκε τη Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και απέκτησαν 5 παιδιά.Μετά τον γάμο τους ο Λεοπόλδος και η Ελένη εγκαταστάθηκαν στο Μέγαρο Κλέρμοντ, όπου εκείνη συνέχισε να διαμένει και μετά το τέλος του. Το ζεύγος είχε έναν σύντομο, αλλά ευτυχισμένο γάμο, ως το τέλος του αιμορροφιλικού Λεοπόλδου, κατόπιν πτώσης του στις Κάννες της Γαλλίας στις 28 Μαρτίου 1884. Η Ελένη ήταν πολύ έξυπνη, είχε έντονη αίσθηση καθήκοντος και μια πραγματική αγάπη για την κοινωνική εργασία. Πριν το γάμο της, ο πατέρας της Ελένης την είχε καταστήσει επικεφαλής των βρεφονηπιακών σχολών στο πριγκιπάτο του. Από αυτή τη θέση η πριγκίπισσα είχε εκπονήσει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα των μαθητών. Απολάμβανε ιδιαίτερα την επίλυση μαθηματικών προβλημάτων και τη φιλοσοφία της ανάγνωσης. Κατά τη διάρκεια του τραγικά σύντομου γάμου τους, ο πρίγκιπας Λεοπόλδος εισήγαγε περήφανα τη σύζυγό του στον ακαδημαϊκό κύκλο, με τον οποίο συσκέπτοντο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η Ελένη διατήρησε αυτές τις φιλίες για το υπόλοιπο της ζωής της. Συμμετείχε επίσης σε πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις νοσοκομείων και σε οργανώσεις αφιερωμένες στον τερματισμό της εμπορίας ανθρώπων. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή, ενώ επισκεπτόταν τον γιο της στο Τυρόλο την 1η Σεπτεμβρίου 1922 σε ηλικία 61 ετών. Τάφηκε στο Τιρόλο. 17 Φεβρουαρίου 1861 – 27 Απριλίου 1882: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελένη του Βάλντεκ και Πύρμοντ 27 Απριλίου 1882 – 11 Οκτωβρίου 1905: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Ώλμπανυ 11 Οκτωβρίου 1905 – 1 Σεπτεμβρίου 1922: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Δούκισσα του Ώλμπανυ CI: Σύντροφος του Στέμματος της Ινδίας VA: Λαίδη του Βασιλικού Τάγματος της Βικτώριας και του Αλβέρτου DStJ: Κυρία της Δικαιοσύνης του Αγίου Ιωάννη RRC: Μέλος του Βασιλικού Ερυθρού Σταυρού Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Princess Helena, Duchess of Albany στο Wikimedia Commons
Αξός Πέλλας

Η Αξός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κύρρου, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Εσκιτζέ, μέχρι το 1954 Νέο Παλαιό και μέχρι το 1956 Παλαιό.

 Η Αξός είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται στον εύφορο κάμπο των Γιαννιτσών, στις ανατολικές όχθες του Ξηροπόταμου και λίγο δυτικότερα των Γιαννιτσών (4 χλμ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 35 χλμ. περίπου Α. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα Αξού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 16,096 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ποντοχώρι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Νέο Παλαιό και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιού του νομού Πέλλας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Παλαιό και το 1956 σε Αξός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αξού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύρρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κύρρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλας. H ανασκαφική έρευνα στην Αξό έφερε στο φως νεολιθικό οικισμό έκτασης 30 στρεμμάτων. Αποκάλυψε στοιχεία για τις οικιστικές κατασκευές και τα δομικά υλικά. Συγκεντρώθηκαν σημαντική ποσότητα κεραμικής, εργαλεία, καθώς και ποσότητες οστών και απανθρακωμένων σπόρων καταδεικνύοντας τη σπουδαιότητα της θέσης και παρέχοντας δεδομένα για το περιβάλλον, τη καθημερινή ζωή, την τεχνογνωσία και τις συνήθειες διατροφής του νεολιθικού ανθρώπου. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Στην "πατρίδα" οι Αξώτες εργάζονταν ως αγωγιάτες, αραμπατζήδες και κυρατζήδες. Φορτώνανε εμπορεύματα, σιτηρά, καλαμπόκια και τα εμπορεύονταν στην ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας. Η ευμάρεια της Αξού κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες οφείλεται στην ενασχόληση των κατοίκων με τις διεθνείς οδικές μεταφορές. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Boeing CC-137 Husky

Ως CC-137 Husky χαρακτηρίστηκε το αεροσκάφος τύπου Boeing 707-347C που υπηρέτησε με την Βασιλική Καναδική Αεροπορία (RCAF) από το 1972 μέχρι και το 1997. Το αεροσκάφος χρησιμοποιήθηκε ως μεταγωγικό μεγάλων αποστάσεων, μεταφέροντας στρατεύματα, κυβερνητικά στελέχη και υψηλά ιστάμενα πρόσωπα (VIP). Χάρη σε τροποποιήσεις χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τάνκερ για τον εναέριο ανεφοδιασμό πολεμικών αεροσκαφών, όπως τα CF-116 Freedom Fighter και CF-18 Hornet. Αντικαταστάθηκε από το CC-150 Polaris.

 RCAF Μοίρα No. 437, CFB Trenton, Οντάριο Πλήρωμα: Τρεις Χωρητικότητα: 170 επιβάτες Ωφέλιμο Φορτίο: 40,325 kg Μέγιστο Βάρος Απογείωσης: 148,325 kg Μήκος: 46,61 m Άνοιγμα Φτερών: 44,42 m Ύψος: 12,93 m Εμβαδόν Πτερύγων: 279,63 m² Οπλισμός: Κανένας Κινητήρες: Τέσσερις τζετ turbofan τύπου Pratt & Whitney JT3D-7 ώσης 87,6 kN ο καθένας. Ταχύτητα (Πλεύσης): 994 km/h Ακτίνα: 12,290 km Υψόμετρο: 12,000 km Ιστορικά Αεροσκάφη του Καναδικού Στρατού - Boeing 707 (CC-137) Boeing CC-137 B707-320 στον ιστότοπο rcaf.com Boeing 707 C-137 Stratoliner
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ο Ερυθρός Αστέρας (σερβικά: Црвена звезда / Crvena Zvezda) είναι το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αλητικού Συλλόγου Ερυθρού Αστέρα. Εδρεύει στο Βελιγράδι της Σερβίας και χρώματα του αποτελούν το κόκκινο και το λευκό. Αγωνίζεται στις διοργανώσεις του Πρωταθλήματος Σερβίας (Košarkaška liga Srbije), της Αδριατικής Λίγκας (ABA League) και της Ευρωλίγκα. Η ομάδα διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στην Σταρκ Αρένα, που χτίστηκε το 2004, με χωρητικότητα 20.000 θέσεων και κάποιες φορές στην Χάλα Πιονίρ των 8.150 θέσεων.

 Οι οργανωμένοι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα είναι γνωστοί ως Delije που σημαίνει «Ήρωες» και είναι αδελφοποιημένοι με τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Πρωτάθλημα Σερβίας Πρωταθλήτρια (8): 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2020–21, 2021–22, 2022–23Κύπελλο Σερβίας Κυπελλούχος (9): 2003–04, 2005–06, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2016–17, 2020–21, 2021–22, 2022–23 Πρωτάθλημα ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας Πρωταθλήτρια (12): 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1968–69, 1971–72Πρωτάθλημα ΟΔ Γιουγκοσλαβίας Πρωταθλήτρια (3): 1992–93, 1993–94, 1997–98Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας Κυπελλούχος (3): 1970–71, 1972–73, 1974–75 Σούπερ Καπ ΟΔ Γιουγκοσλαβίας Νικήτρια (1): 1992-93 Αδριατική Λίγκα Νικήτρια (6): 2014–15, 2015-16, 2016-17, 2018-19, 2020-21, 2021-22 Φιναλίστ (2): 2012-13, 2017-18Σούπερ Καπ Αδριατικής Λίγκα Νικήτρια (1): 2018 Κύπελλο Σαπόρτα Νικήτρια (1): 1973–74 Φιναλίστ (2): 1971–72, 1974–75Κύπελλο Κόρατς Φιναλίστ (2): 1983–84, 1997–98 Μετζέντα Σπορτ-Καπ Νικήτρια (1): 2020-21 Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Επίσημη ιστοσελίδα
Συνθήκη Σεβρών

Η Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) ήταν διεθνής (ευρωπαϊκή) συμφωνία, μία από μία σειρά αντίστοιχων συνθηκών μεταξύ των νικητριών δυνάμεων που επικράτησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η συνθήκη επέφερε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως επιθυμητή λύση του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος, όπως την σχεδίαζαν οι δυτικές δυνάμεις. Οι διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην υπογραφή της διεξήχθησαν στο μικρό Παρισινό προάστιο των Σεβρώναπό όπου και έλκει την επωνυμία της. Η Τουρκία, βάσει των όρων της συνθήκης αυτής, θα έχανε περίπου τα 2/3 της έκτασης των προηγούμενων εδαφών της, θα συρρικνούτο δηλαδή, από έκτασης 1.589.540 τετρ. χιλιομέτρων (1914) σε 453.000 τετρ. χιλ. και θα αποτελούνταν πλέον μόνο από την Κωνσταντινούπολη (και μέρος της ενδοχώρας της) και την Ανατολία, ενώ ο πληθυσμός της θα μειωνόταν στα 10.000.000 περίπου. Τη συνθήκη αποδέχτηκε η Κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Δεν τη δέχτηκαν όμως οι Τούρκοι εθνικιστές, που υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλαγωνίστηκαν και πέτυχαν τελικά την μη εφαρμογή της.

 Οι εδαφικές και λοιπές απώλειες της Τουρκίας, που προέβλεπε η συνθήκη των Σεβρών, ήσαν οι ακόλουθες: Τα Δαρδανέλλια και ο Βόσπορος θα εισέρχονταν σε καθεστώς διεθνούς ελέγχου–διοίκησης, εξασφαλίζοντας έτσι τον ελεύθερο διάπλου των Στενών (πλέον Διεθνές Κανάλι) για εμπορικά αλλά και πολεμικά πλοία, τόσο σε περίοδο ειρήνης, όσο και σε εποχή πολέμου. Οι πόλεις Μέκκα, Μεδίνα και ολόκληρο το βιλαέτι της Χετζάζης θα μετατρέπονταν σε ανεξάρτητο βασίλειο, υπό Βρετανική επικυριαρχία. Το Ιράκ και η Παλαιστίνη θα τελούσαν, επίσης, υπό Βρετανική Εντολή, ενώ η Αραβία θα γινόταν Βρετανικό προτεκτοράτο, η δε Αίγυπτος, όπως και η Κύπρος θα επισημοποιούνταν ως Βρετανικές κτήσεις. Η Συρία, ο Λίβανος και η Κιλικία (βιλαέτια Αδάνων, Χαλεπίου και Σεβάστειας) θα τίθονταν υπό καθεστώς Γαλλικής Εντολής. Η Ιταλία αποκτούσε επίσημα τα Δωδεκάνησα, ενώ η Τουρκία όφειλε να αναγνωρίσει την Ιταλική κυριαρχία της Τριπολίτιδας. Έπρεπε, ακόμη, να αποδεχτεί οικονομικές παραχωρήσεις προς την Ιταλία στα εδάφη της Νότιας Μικράς Ασίας, αλλά και την προσωρινή κατάληψη αυτών των εδαφών, έως ότου οριστικοποιούνταν οι όροι της συνθήκης ειρήνης. Το Κουρδιστάν θα αποκτούσε αυτόνομη κρατική οντότητα, ενώ η (Τουρκική) επαρχία της Αρμενίας θα γινόταν ανεξάρτητο κράτος. Η Τουρκική Οικονομία θα έμπαινε κάτω από διεθνή έλεγχο, με τις Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία να αναλαμβάνουν τόσο τη μείωση, όσο και τη διαχείριση του Οθωμανικού Χρέους (1881). Τα περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας στην Τουρκία, θα απαλλοτριώνονταν και θα μεταβιβάζονταν στο Ταμείο της Επιτροπής Πολεμικών Αποζημιώσεων. Γερμανικά κεφάλαια που είχαν επενδυθεί στην Τουρκία θα υπόκεινταν σε ρευστοποίηση. Η Τουρκία θα υποχρεωνόταν να διατηρεί μόνο έναν περιορισμένο στρατό (έως και 50.000 ανδρών), υπό καθεστώς διεθνούς επιτήρησης. Σε διεθνή έλεγχο θα περιέρχονταν και όλα τα λιμάνια, όπως και οι σιδηροδρομικές της γραμμές. Συνθήκη των Σεβρών (Ελλάς - Τουρκία)
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96 ήταν η 57η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 16η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1995-96 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1996-97.Λόγω της χαμηλής βαθμολογικής συγκομιδής των κυπριακών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τα προηγούμενα χρόνια, η πρωταθλήτρια ομάδα της περιόδου 1995-96 δεν εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1996-97 αλλά στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-1997. Στην ίδια διοργάνωση συμμετείχε και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση.Επιπρόσθετα, μία από τις ομάδες του πρωταθλήματος εξασφάλιζε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1996. Όσες ομάδες επιθυμούσαν δήλωναν το ενδιαφέρον τους, πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, για συμμετοχή στη διοργάνωση. Όποια από τις ομάδες αυτές τερμάτιζε ψηλότερα στο βαθμολογικό πίνακα συμμετείχε στο Ιντερτότο (εφόσον δεν είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της σε άλλη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ). Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1994-95, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1995-96 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1994-95 Ευαγόρας Πάφου και Αλκή Λάρνακας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1995/96 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 13. 20 Μαΐου 1996. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 138. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 277. ISBN 9963-8841-1-3. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Footjob

Το footjob (προφέρεται: [φούτ-τζομπ]) είναι μη διεισδυτική σεξουαλική πρακτική με τα πόδια, που περιλαμβάνει το τρίψιμο των ποδιών σε έναν σύντροφο προκειμένου να προκληθεί σεξουαλική έξαψη, διέγερση ή οργασμός. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι μέρος ενός φετιχισμού πέλματος. Τα footjob γίνονται πιο συχνά σε πέη, με τον έναν σύντροφο να χρησιμοποιεί τα πόδια ή τα δάχτυλά του για να χαϊδεύει ή να τρίβει την περιοχή των γεννητικών οργάνων του άλλου συντρόφου. Ο όρος footjob μπορεί επίσης να αναφέρεται στην πρακτική της χρήσης των ποδιών ή των δακτύλων των ποδιών κάποιου για να χαϊδεύει τον αιδοίο του συντρόφου.

 Σε ένα επεισόδιο του Νοικοκυρές Σε Απόγνωση, η Gabrielle Solis (Έβα Λονγκόρια) αποπλανεί τον John Rowland (Τζέσι Μέτκαλφ) τρίβοντας τα πόδια της στον καβάλο του κάτω από ένα τραπέζι εστιατορίου. Στην ταινία Το κτήνος (La Bête), η Romilde de l'Esperance (που υποδύεται η Σίρπα Λέιν) καταδιώκεται από ένα πλάσμα που μοιάζει με λυκάνθρωπο, το οποίο λαμβάνει σεξουαλική ικανοποίηση από την de l'Esperance λαμβάνοντας footjob από αυτήν (καθώς και άλλα πράγματα), καθώς κρέμεται στο κλαδί ενός δέντρου. Στο επεισόδιο 8 της 2ης σεζόν του βρετανικού δράματος Mile High, η Eloise (Νίκολα Θίομπολντ) τρίβει το πόδι της στον καβάλο του Στρατηγού Nigel Croker (Κρίστοφερ Βίλιερς) για να τον αποπλανήσει για να της δώσει χρήματα. Bruckner, Aaron (18 Σεπτεμβρίου 2010). Illustrated Foot Sex: Footjobs and Foot Fetishism. ISBN 9780557686223.
Γ17 πλους

Το Γ17 πλους (Γ17+) (σερβικά : Г17 плус) ήταν ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Σερβία, που υπήρχε από το 2002 μέχρι το 2013, όταν συγχωνεύθηκε στο κόμμα Ηνωμένες περιοχές της Σερβίας. Ιδρύθηκε ως μη κυβερνητική οργάνωση που ασχολείται με οικονομικά θέματα και το 2002 το μετέτρεψαν σε πολιτικό κόμμα που έγινε μέρος πολλών εκάστοτε κυβερνήσεων συνασπισμού στη Σερβία καθ' όλη τη δεκαετία του 2000 και στις αρχές της δεκαετίας του 2010.

 Το Γ17 πλους ιδρύθηκε το 1997 ως μια μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) στη Σερβία, στη συνέχεια μια ομοσπονδιακή μονάδα στο πλαίσιο της ΟΔ της Γιουγκοσλαβίας. Η οργάνωση αποτελείται από οικονομικούς εμπειρογνώμονες που είχαν οικονομική στήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του National Endowment for Democracy. Έγινε πολιτικό κόμμα στις 15 Δεκεμβρίου 2002 με τον Μίρολιουμπ Λάμπους ως πρώτος πρόεδρος του. Κατά την πρώτη εκλογική αναμέτρηση που συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2003, το Γ17 πλους έλαβε 11,5% των ψήφων και 34 έδρες στην Εθνοσυνέλευση . Τον Μάρτιο του 2004, το Γ17 + σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το Δημοκρατικό κόμμα της Σερβίας το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης και το Νέα Σερβία. Τον Μάιο του 2006 ο Μίρολιουμπ Λάμπους παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος και αντικαταστάθηκε από τον Μλάντιαν Ντίνκιτς. Την 1η Οκτωβρίου 2006, το κόμμα εγκατέλειψε τον κυβερνητικό συνασπισμό μετά την αποτυχία της κυβέρνησης να βρει και να εκδώσει στη Χάγη τον φυγόδικο Ράτκο Μλάντιτς. Στις εκλογές του 2007 το κόμμα έλαβε 6,82% των ψήφων και 19 έδρες στο κοινοβούλιο. Επίσης έλαβε μόνο μία έδρα στην κοινοτική συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων. Το 2010 το Γ17 + συμμετείχε στον συνασπισμό κομμάτων Ηνωμένες περιοχές της Σερβίας, ένας συνασπισμός πολιτικών κομμάτων και ομάδων με έμφαση την αποκέντρωση και την περιφερειακή ανάπτυξη της Σερβίας. Τον Απρίλιο του 2013 το Γ17+ συγχωνεύθηκε πλήρως στις Ηνωμένες περιοχές μετατρέποντάς το σε ένα νέο πολιτικό κόμμα.