Εντουάρ Αλέτζ

Ο Πιερ-Εντουάρ Αλέτζ (γαλλ. Pierre-Édouard Alletz, 23 Απριλίου 1798 – 16 Φεβρουαρίου 1850) ήταν Γάλλος διπλωμάτης, διανοούμενος και συγγραφέας. Ο Αλέτζ γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν εγγονός του επίσης συγγραφέα Πονς Ωγκυστέν Αλέτζ (Pons Augustin Alletz, 1703-1785). Ο Εντουάρ Αλέτζ υπηρέτησε ως γενικός πρόξενος της Γαλλίας στη Γένοβα και κατόπιν στη Βαρκελώνη. Το 1822 κέρδισε βραβείο (το prix extraordinaire) της Γαλλικής Ακαδημίας με το έργο του Le dévouement des médecins français et des sœurs de Saint-Camille, à l'occasion de la fièvre jaune de Barcelone, γεγονός το οποίο τον ενεθάρρυνε να αφοσιωθεί έκτοτε και στη συγγραφή. Ο Αλέτζ πέθανε στη Βαρκελώνη σε ηλικία 51 ετών.

 Le dévouement des médecins français et des sœurs de Saint-Camille, à l'occasion de la fièvre jaune de Barcelone (= «Η αφοσίωσις των Γάλλων ιατρών και των αδελφών νοσοκόμων του Σαιν Καμίγ κατά την επιδημίαν κιτρίνου πυρετού της Βαρκελώνης»), εκδ. Didot, Παρίσι 1822 Walpole, δραματικό ποίημα σε τρεις ωδές (1825) Essai sur l'homme, ou Accord de la philosophie et de la religion (= «Δοκίμιο επί του ανθρώπου ή η συμφωνία φιλοσοφίας και θρησκείας»), 1826 Esquisses de la souffrance morale (= «Σκιαγραφήματα των νοητικών παθών»), 1828 La Nouvelle Messiade, ποίημα, 1830 Études poétiques du cœur humain (= «Ποιητικαί μελέται της ανθρωπίνης καρδίας»), 1832 Tableau de l'histoire générale de l'Europe depuis 1814 jusqu'en 1830 (= «Εικών της γενικής Ιστορίας της Ευρώπης από το 1814 έως το 1830»), 3 τόμοι, 1834 Caractères poétiques (= «Ποιητικοί χαρακτήρες»), 1834 Lettre à M. de Lamartine sur la vérité du christianisme envisagé dans ses rapports avec les passions (= «Επιστολή προς τον Κύριον Λαμαρτίνον επί της αληθείας του Χριστιανισμού εκ των σχέσεών του μετά των παθών»), 1835 Maladies du siècle (= «Ασθένειες του αιώνος»), 1836 (το κείμενο στο Διαδίκτυο) De la Démocratie nouvelle, ou des Mœurs et de la puissance des classes moyennes en France (= «Η νέα δημοκρατία, ή περί των τρόπων και της δυνάμεως των μεσαίων τάξεων της Γαλλίας»), 2 τόμοι, 1837 Aventures d'Alphonse Doria (= «Περιπέτειες του Αλφόνσο Ντόρια»), 2 τόμοι, 1838 Maximes politiques à l'usage de la démocratie nouvelle (= «Πολιτικά παραγγέλματα προς χρήσιν της νέας δημοκρατίας»), 1840 Signes de l'esprit nouveau dans le parlement (= «Σημάδια του νέου πνεύματος στο κοινοβούλιο»), 1841 Esquisses poétiques de la vie (= «Ποιητικά σκιαγραφήματα του βίου»), 2 τόμοι, 1841 Génie du dix-neuvième siècle, ou Esquisse des progrès de l'esprit humain depuis 1800 jusqu'à nos jours (= «Η ιδιοφυΐα του δεκάτου ενάτου αιώνος, ή σκιαγράφησις της προόδου του ανθρωπίνου πνεύματος από του 1800 έως της σήμερον»), 1842-1843 Discours sur la puissance et la ruine de la République de Venise (= «Λόγος επί της ισχύος και της πτώσεως της Δημοκρατίας της Βενετίας»), 1842 Harmonies de l'intelligence humaine (= «Αρμονίες της ανθρωπίνης διανοήσεως»), 2 τόμοι, 1846 Fernand Letessier: «Un littérateur oublié: Pierre-Édouard Alletz (1798-1850). Ses relations avec Lamartine», Bulletin de l'Association Guillaume Budé: Lettres d'humanité, n° 43, Δεκέμβριος 1984, σσ. 389-407 Το λήμμα «Αλλέτζ Πέτρος Εδουάρδος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 395