IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ

Το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ (από τα αρχικά των λέξεων American Hellenic Educational Progressive Association που μεταφράζεται ως Αμερικανικός Ελληνικός Εκπαιδευτικός Προοδευτικός Σύνδεσμος) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης μετά το Ιπποκράτειο και ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας. Συνεργάζεται με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αποτελεί νοσοκομείο ειδικών παθήσεων. Αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) το οποίο υπόκειται στον έλεγχο και την εποπτεία της 4ης Υγειονομική Περιφέρεια Μακεδονίας και Θράκης, ως ανεξάρτητη υπηρεσιακή μονάδα με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια. Η κεντρική υπηρεσία του ΑΧΕΠΑ εδρεύει στο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, επί της οδού Στίλπωνος Κυριακίδη 1. Το οικόπεδο στο οποίο βρίσκονται τα κτίρια του νοσοκομείου έχει έκταση 36.000 τ.μ., ενώ η δομημένη επιφάνεια όλων των στεγασμένων χώρων του έχει έκταση 50.000 τ.μ., οι οποίοι οικοδομήθηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους στο πέρασμα των χρόνων προκειμένου να καλύψουν τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες του νοσοκομείου.

 Το ΑΧΕΠΑ ιδρύθηκε το 1947 με την οικονομική υποστήριξη της ΑΧΕΠΑ, ελληνοαμερικανικής φιλανθρωπικής οργάνωσης των ΗΠΑ. Μέχρι τότε η Ιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης λειτουργούσε σε παλιά Νοσοκομεία, σε αποθήκες καπνού και σε διάφορα άλλα κτίρια. Το 1947 η οργάνωση ΑΧΕΠΑ ενίσχυσε την ίδρυση ενός σύγχρονου νοσοκομείου στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1951 στην γιορτή των 25 χρόνων από την ίδρυση του ΑΠΘ. Πρακτικά όμως η λειτουργία του ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1953. Αρχικά το νοσοκομείο αποτελούνταν από δύο διώροφες πτέρυγες και είχε συνολικά 120 κρεβάτια, τρεις χειρουργικές κλινικές, μία Παθολογική Κλινική και τέσσερα εργαστήρια (Ακτινολογικό, Μικροβιολογικό, Βιολογικής Χημείας και Παθολογοανατομικό), σύμφωνα με τις προδιαγραφές και τις απαιτήσεις των δωρητών. Οι αυξανόμενες ανάγκες σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης και γενικότερα της Μακεδονίας οδήγησαν στην συνεχή επέκταση του Νοσοκομείου. Η πτέρυγα της παιδιατρικής κλινικής ανεγέρθηκε με δωρεά της σουηδικής φιλανθρωπικής οργάνωσης Raedda Barnen προς το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ακόμη ανάμεσα στους μεγάλους ευεργέτες του Νοσοκομείου συγκαταλέγονται η Φούλα Καλλιτσάντση, ο Παρίσης Καλλιτσάντσης, ο Γεώργιος Παντελάκης, ο νευρολόγος Θωμάς Τέγος και το Σωματείο για τη φροντίδα των ατόμων με νευρομυικές παθήσεις MDA Ελλάς. Το 2016 παραδόθηκε ανακαινισμένη η Β΄ πανεπιστημιακή παιδιατρική κλινική. Οι οκτάκλινοι θάλαμοι έγιναν δίκλινοι, με εσωτερικούς χώρους υγιεινής. Η δύναμη της κλινικής σήμερα είναι 60 κλίνες, εκ των οποίων οι 20 είναι στο ογκολογικό τμήμα. Κάθε χρόνο εξετάζονται στα τακτικά και επείγοντα εξωτερικά ιατρεία, περί τα 14.000 παιδιά και νοσηλεύονται ετησίως περί τα 3.000 παιδιά. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας Επίσημος διαδικτυακός τόπος του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ
Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας

Ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας΄ (Carlo Emanuele III di Savoia, 27 Απριλίου 1701 - 20 Μαρτίου 1773) ήταν Δούκας της Σαβοΐας και Βασιλιάς της Σαρδηνίας (1730 - 1773).Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1701 στο Τορίνο, με γονείς τον Βίκτωρα Αμεδαίο Β΄ της Σαρδηνίας και την Άννα Μαρία της Ορλεάνης. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Βίκτωρ Αμεδαίος (1699-1715) απεβίωσε 16 ετών το 1715, ο Κάρολος Εμμανουήλ έγινε διάδοχος του θρόνου της Σαρδηνίας.Το 1730 ο πατέρας του παραιτήθηκε αφήνοντας τον θρόνο στον Κάρολο. Οι σχέσεις των δύο ανδρών δεν θεωρούνταν ποτέ καλές και κατά συνέπεια, ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ έλαβε ελλιπή εκπαίδευση. Ωστόσο, απέκτησε αξιοσημείωτη γνώση στον στρατιωτικό τομέα.

 Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα Χριστίνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Θεοδώρου Ευσταθίου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ, και είχε τέκνο: Βίκτωρ Αμεδαίος Θεόδωρος (1723 - 1725).Το 1723 απεβίωσε η Άννα Χριστίνα και ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1724 με την Πολυξένη, κόρη του Ερνέστου Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ: Βίκτωρ Αμεδαίος Γ΄ (1726 - 1796), Βασιλιάς της Σαρδηνίας. Ελεονώρα (1728 - 1781). Μαρία Λουίζα (1729 - 1767), μοναχή. Μαρία Φελίσιτα (1730 - 1801). Εμμανουήλ Φιλιβέρτος (1731 - 1735). Κάρολος Φραγκίσκος Ρομουάλδος (1733).Το 1735 απεβίωσε η Πολυξένη και ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ νυμφεύτηκε το 1737 για τρίτη φορά, την Ελισάβετ Θηρεσία, κόρη του Λεοπόλδου της Λωρραίνης, και είχε τεκνα: Κάρολος Φραγκίσκος (1738 - 1745). Βενέδικτος (1741 - 1808), Δούκας του Σαμπλαί. Μαρία Βικτωρία Μαργαρίτα (1740 - 1742).
Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μεγάλο Χωριό (αποσαφήνιση) Το Μεγάλο Χωριό, επίσημα Μέγα Χωρίον, είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

 Το Μεγάλο Χωριό είναι κτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 720 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καλιακούδα και κοντά (ανατολικά) στον ποταμό Καρπενησιώτη. Απέχει 17 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Καρπενήσι και 17 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ιερά Μονή Προυσού. Η πλατεία του χωριού με το πλατάνι προσφέρει θέα προς την κοιλάδα του ποταμού Καρπενησιώτη και τις κορυφές του όρους Χελιδώνα. Πόλος έλξης για τους επισκέπτες αποτελεί και το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο με εκθέματα λαϊκής τέχνης, εκκλησιαστικά κειμήλια, εργαλεία παραδοσιακών επαγγελμάτων κ.ά. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται η προτομή της 17χρονης ηρωίδας της αντίστασης Παναγιώτας Σταθοπούλου.Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1836 ως Μεγάλο Χωριό να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιχαλίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μέγα Χωρίον. Κοινότητα Μεγάλου Χωριού Στην κοινότητα, εκτός του ομώνυμου χωριού, περιλαμβάνονται οι οικισμοί Γάβρος (35 κάτοικοι) και Νέο Δερμάτι (30 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Κοινότητας Μεγάλου Χωριού ανέρχεται σε 284 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Πληθυσμός Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) του Μεγάλου Χωριού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή.
Θέμης Μάνεσης

Ο Θέμης Μάνεσης (Αθήνα, 18 Ιουλίου 1945 – 22 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Αποφοίτησε από τη θεατρική σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη το 1969 και πραγματοποίησε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση με τον θίασο των Νίκου Ρίζου, Κώστα Βουτσά, Μάρως Κοντού και Γιάννη Βογιατζή σε ηλικία μόλις 25 ετών. Από τις συμμετοχές του σε παραστάσεις ξεχωρίζει η συνεργασία του με το Κεντρικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (2000) στον Πλούτο του Αριστοφάνη, όταν υποδύθηκε το ρόλο του Συκοφάντη. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, βιντεοταινίες, ενώ υπήρξε και συμπαρουσιαστής στο τηλεοπτικό παιχνίδι Κόντρα Πλακέ που παρουσίαζε ο Σπύρος Παπαδόπουλος (1996). Επίσης, σε θεατρικές παραστάσεις που προβλήθηκαν από την τηλεόραση, όπως «Η Χαρτοπαίχτρα», «Υπόγειο» κ.ά. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στο σίριαλ Οι αυθαίρετοι, όπου υποδυόταν έναν «μάγκα» φορτηγατζή. Η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση πραγματοποιήθηκε στη σειρά Μην αρχίζεις τη μουρμούρα το 2014. Απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή στις 22 Φεβρουαρίου του 2017, σε ηλικία 72 ετών. Κηδεύτηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο στο νεκροταφείο Χαλανδρίου χωρίς δημοσιογραφους και κάμερες.

 «Αγάπη μου Παλιόγρια» (1969 – 1970) των Νίκου Τσιφόρου – Πολύβιου Βασιλειάδη «Η χαρτοπαίχτρα» των Γ. Σκούρτη – Κ. Μεσάρη «Εφημερέβομεν» των Μποστ -Κώστα Μουρσελά «Ο Φονιάς» «Μια στο Καστρί και Μια στο Πέταλο» «Ξεκουμπιστείτε Παρακαλώ» «Ελλάς στο Φούρνο με Πατάτες» (με συμπρωταγωνιστές τους Σταμάτη Φασουλή, Μίμη Χρυσομάλλη, Άννα Παναγιωτοπούλου) «Οι Αμαρτωλοί» (1971) «Παραγγελιά!» (1980) «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» (1980) «Οι απέναντι» (1981) «Φυλακές ανηλίκων» (1982) «Θεόφιλος» (1987) ΣΑΓΑΠΩ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΩ ΠΟΛΙΤΣΑΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΤΑ Η ΜΑΝΑ ΠΡΑΣΙΝΑ MΠΛΕ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΑ ΚΑΡΥΔΙΑ ΠΡΩΤΑΡΗ ΜΟΥ ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕΣ I Love You Μήτσο (1988) ΟΙ ΚΟΡΙΟΙ ΤΟΥ ΤΡΟΜΠΑ (1988) Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ ΣΧΟΛΗ (1988) ΜΑΣ ΦΑΓΑΝΕ ΟΙ ΤΡΕΛΕΣ ΣΤΙΣ ΣΕΫΧΕΛΕΣ (1988) ΕΝΑΣ ΤΙΜΙΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ (1989) ΕΝΑΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΜΕ ΦΙΛΟΤΙΜΟ (1990) «Κόκκινος Δράκος» (1998) «Η Γειτονιά μας» (1972) «Ο δρόμος» (1977) «Οι αυθαίρετοι» (Mega, (1989) «Οι απαράδεκτοι» (1992) «Γίγας Μοτέλ» (1993) «Δύο ξένοι» (Mega), 1997-99) «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» (2014) "Η γενιά των 592 ευρώ" (Μega) (2010) Μιχάλης Στούκας για την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα»: «Θέμης Μάνεσης: «Ο βίος και η πολιτεία» του αγαπημένου ηθοποιού που έφυγε από κοντά μας»
Στιβ Γιαγκό

Ο Στιβ Φαρίντ Γιαγκό (γαλλ. Steeve Farid Yago) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τον Άρη Λεμεσού. Γεννημένος στη Γαλλία, ο ίδιος εκπροσωπεί σε διεθνές επίπεδο τη Μπουρκίνα Φάσο.

 Ο Γιαγκό έκανε το ντεμπούτο του με την Τουλούζ ΦΚ σε ηλικία 19 ετών στις 25 Αυγούστου 2012, στη νίκη της ομάδας του με 0-1 επί της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη. Στις 31 Ιανουαρίου 2019, ο ίδιος παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Λε Αβρ ΑΚ μέχρι το τέλος της σεζόν.Την 1 Ιουλίου 2021, ο Γιαγκό υπέργραψε συμβόλαιο στον Άρη Λεμεσού. Χάλκινο μετάλλιο στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2017
Επαμεινώνδας Πενθερουδάκης

Ο Επαμεινώνδας Πενθερουδάκης του Γεωργίου (1926 - 1996) ήταν στρατηγός του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1984 - 1986. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αντώνη Δροσογιάννη.

 Γεννήθηκε το 1926 στην Επισκοπή Λαππαίων Ρεθύμνου. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) τον Μάρτιο του 1949 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Σχολή Πυροβολικού, το Κέντρο Συνεργασίας Αεροπορίας Στρατού, τη Σχολή Πεζικού, τη Σχολή Γενικής Μορφώσεως του ΓΕΣ, τη Στρατιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών και τη Σχολή Αξιωματικών Ψυχολογικού Πολέμου ΗΠΑ. Επίσης, αποφοίτησε από τη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας και ήταν πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.Είχε πολεμική δράση στις τελικές μάχες του εμφυλίου πολέμου (Γράμμος - Βίτσι), ως διμοιρίτης τυφεκιοφόρων.Στη συνέχεια υπηρέτησε σε πολλές επιτελικές θέσεις και διετέλεσε διοικητής Μοίρας Βαρέος Πυροβολικού, εκπαιδευτής στη Σχολή Πυροβολικού, καθηγητής στην Έδρα Ειδικών Επιχειρήσεων και Γενικής Τακτικής της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου και ακόλουθος Άμυνας στην ελληνική πρεσβεία στη Σόφια.Στη συνέχεια διετέλεσε διευθυντής της Διεύθυνσης Πυροβολικού και επιτελάρχης του Δ΄ Σώματος Στρατού, διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού, Α΄ υπαρχηγός ΓΕΣ και διοικητής του Β΄ και του Δ΄ Σώματος Στρατού. Έγινε αρχηγός ΓΕΣ στις 19 Δεκεμβρίου 1984, παραμένοντας μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 1986.Πέθανε σε ηλικία 70 ετών το 1996. Ήταν έγγαμος και είχε δύο παιδιά
Ωμοπλάτη

Η ωμοπλάτη είναι πλατύ τριγωνικό οστό στον ώμο. Στην έξω γωνία της ωμοπλάτης βρίσκεται η ωμογλήνη, που αρθρώνεται με τη κεφαλή του βραχιόνιου οστού και σχηματίζουν την άρθρωση του ώμου. Η ωμοπλάτη είναι σημείο έκφυσης και κατάφυσης πολλών μυών. Η ωμοπλάτη έχει επίσης τρεις αποφύσεις, το ακρώμιο, την ωμοπλάτια άκανθα και τη κορακοειδή απόφυση.

 Η ανθρώπινη ωμοπλάτη έχει τριγωνικό σχήμα με τρεις γωνίες (έξω, άνω και κάτω), τρία χείλη (έσω, έξω και άνω) και δύο επιφάνειες, τη πλευρική και την οπίσθια. Στην έξω γωνία βρίσκεται η ωμογλήνη, μια ρηχή αρθρική γλήνη με σχήμα κόμματος. Η ωμογλήνη αρθρώνεται με τη κεφαλή του βραχιόνιου οστού. Η ωμογλήνη αποκτά βάθος χάρις στη παρουσία ενός επιχείλιου δακτυλίου. Πάνω και κάτω από τη ωμογλήνη βρίσκονται δύο τραχιές επιφάνειες, το υπογλήνιο και υπεργλήνιο φύμα, που αποτελούν σημεία έκφυσης της μακράς κεφαλής του τρικέφαλου και του δικέφαλου βραχιόνιου μυ.Η οπίσθια επιφάνεια της ωμοπλάτης διαιρείται από μια προεξέχουσα άκανθα σε ένα μικρό υπερακάνθιο βόθρο πάνω από την άκανθα και ένα μεγαλύτερο υπακάνθιο βόθρο από κάτω. Μεταξύ του σημείου όπου η ωμοπλάτια άκανθα προσφύεται στην οπίσθια επιφάνεια και την έξω γωνία σχηματίζεται η μείζων ωμοπλατιαία εντομή ή ακανθογληνοειδής εντομή. Επίσης, στην οπίσθια επιφάνεια της ωμοπλάτης βρίσκεται το ακρώμιο, μια προεξοχή της ωμοπλάτιας άκανθας προς τα εμπρός και εξώ που σχηματίζει ένα τόξο πάνω από την άρθρωση του ώμου. Στο ακρώμιο υπάρχει μια αρθρική επιφάνεια για την άρθρωση με τη κλείδα. Η πρόσθια (πλευρική) επιφάνεια από την άλλη δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο μόρφωμα και σχηματίζει τον υποπλάτιο βόθρο.Το έξω χείλος είναι παχύ γιατί σε αυτό προσφύονται μύες, ενώ το έσω χείλος και το μεγαλύτερος μέρος του άνω είναι λεπτά. Στο έξω άκρο του άνω χείλος έχει την κορακοειδή απόφυση και τη μικρή αλλά ευδιάκριτη υπερπλάτια εντομή. Η κορακοειδής απόφυση είναι ένα αγκιστροειδές μόρφωμα που εξέχει μπρος και έξω, ακριβώς κάτω από το έξω μέρος της κλείδας. Drake, R.L.· Vogl, W.· Mitchell, A.W.M. (2007). Ανατομία Gray’s. Αθήνα: Εκδόσεις Πασχαλίδης.
Μαρία Δημητριάδη

Η Μαρία Δημητριάδη (1951 – 7 Ιανουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Συνδέθηκε από νωρίς με το πολιτικό τραγούδι. Επιχείρησε αρκετές φορές στην καριέρα της (και) την ερμηνεία λυρικότερων στίχων. Αδελφή της είναι η Αφροδίτη Μάνου.

 Γεννήθηκε στον Ταύρο το 1951 από Μικρασιάτη πατέρα. Ξεκίνησε την καριέρα της στη δισκογραφία με το «Ένα Πρωινό (Άνναμπελ)», ένα ερωτικό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου που ακουγόταν στην ταινία «Κορίτσια στον ήλιο», με τον Γιάννη Βόγλη και την Αν Λόμπεργκ. Ήταν βασική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη και του Θάνου Μικρούτσικου. Ήταν από τις πρώτες τραγουδίστριες του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στη δεκαετία του 1980 επέστρεψε στη δισκογραφία ερμηνεύοντας έργα διαφορετικού ύφους, όπως Μάνο Χατζιδάκι και Στέφανο Κορκολή. Η Μαρία Δημητριάδη ήταν αδερφή της Αφροδίτης Μάνου και πρώτη σύζυγος του παρουσιαστή και μουσικού Ανδρέα Μικρούτσικου, με τον οποίο γνωρίστηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου όντας και οι δύο μέλη του παράνομου τότε ΕΚΚΕ. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Στέργιο, χάριν του οποίου είχε αποσυρθεί από τη δισκογραφία. Υπήρξε επίσης στη δεκαετία του 1970 δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Ταύρου. Απεβίωσε στις 7 Ιανουαρίου 2009 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου είχε εισαχθεί για σπάνια πνευμονική νόσο. Επιθυμία της ήταν να μην ταφεί και να αποτεφρωθεί.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1972

Τα 38α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στο τέλος του έτους του 1972, απονεμήθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1973, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1972.

 Καλύτερη Ταινία: Cries and Whispers (Viskningar och rop) Επιλαχών: Ο Νονός και The Emigrants (Utvandrarna) Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Λόρενς Ολίβιε - Sleuth Επιλαχών: Μάρλον Μπράντο - Ο Νονός και Τζέιμς Μέισον - Child's Play Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Λιβ Ούλμαν - Cries and Whispers (Viskningar och rop) και The Emigrants (Utvandrarna) Επιλαχών: Cicely Tyson - Sounder, Harriet Andersson - Cries and Whispers (Viskningar och rop) και Janet Suzman - A Day in the Death of Joe Egg Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν - Cries and Whispers (Viskningar och rop) Επιλαχών: Φράνσις Φορντ Κόπολα - Ο Νονός και Λουίς Μπουνιουέλ - Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας Καλύτερο Σενάριο: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν - Cries and Whispers (Viskningar och rop) Επιλαχών: Λουίς Μπουνιουέλ και Jean-Claude Carrière - Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας (Le charme discret de la bourgeoisie) Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντιβάλ - Ο Νονός Επιλαχών: Eddie Albert - The Heartbreak Kid and Robert Shaw - Young Winston Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Jeannie Berlin - The Heartbreak Kid Επιλαχών: Susan Tyrrell - Fat City και Ίντα Λουπίνο - Junior Bonner Ειδικό Βραβείο: The Sorrow and the Pity Ο Επίσημος ιστότοπος
Κήπος των Δικαίων (Βαρσοβία)

Ο Κήπος των Δικαίων στη Βαρσοβία (πολωνικά: Ogród Sprawiedliwych w Warszawie) είναι τόπος μνήμης στη Βόλα. Εμπνευστές της ιδέας είναι ο Οίκος Συνάντησης της Ιστορίας και το ιταλικό ίδρυμα GARIWO. Είναι ένα μέρος για να τιμηθούν εκείνοι που κατά τον 20ο και τον 21ο αιώνα, μπροστά στον ολοκληρωτισμό και τη γενοκτονία, είχαν το θάρρος να υπερασπιστούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κάθε χρόνο, την Ευρωπαϊκή Ημέρα των Δικαίων (που καθιερώθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2012), η Επιτροπή Κήπου ανακοινώνει τα ονόματα εκείνων που θα τιμηθούν με αυτόν τον τίτλο. Ο κήπος σχεδιάστηκε από το στούντιο αρχιτεκτονικής τοπίου της Μπαρμπάρα Κράουζ-Γκαλίνσκα.

 Ο κήπος βρίσκεται στην Πλατεία Γέζι Γιουρ-Γκοζεχόφσκι, στο χώρο της πρώην γυναικείας φυλακής «Serbia», μεταξύ των οδών Ντζιέλνα και Πάβια, κοντά στη Λεωφόρο Ιωάννη Παύλου Β΄ και την Εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου. Ο Κήπος εγκαινιάστηκε στις 5 Ιουνίου 2014 σε μια πόλη που γνώρισε τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα, τον Ναζισμό και τον Κομμουνισμό. Η ημερομηνία δεν επιλέχθηκε τυχαία: αποφασίστηκε να ανοίξει ο Κήπος την επομένη της 25ης επετείου των πρώτων ημιελεύθερων εκλογών στην Πολωνία, στις 4 Ιουνίου 1989, οι οποίες στη συνέχεια οδήγησαν στην πτώση του κομμουνισμού.Η ιδέα της δημιουργίας ενός δικτύου Κήπων των Δικαίων ανά τον πλανήτη, για να τιμήσει συμπεριφορές ανθρώπων που προστάτευαν την αξιοπρέπεια και τη ζωή των ανθρώπων σε ολοκληρωτικά συστήματα ή σε περιόδους μαζικών εγκλημάτων, προήλθε από το Ιταλικό Ίδρυμα GARIWO και τον Κήπο του Μόντε Στέλλα στο Μιλάνο της Ιταλίας, ωστόσο, δεν είναι αφιερωμένο μόνο σε όσους βοήθησαν τους Εβραίους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Κάθε τιμώμενο πρόσωπο έχει αναμνηστικό δέντρο και συμβολική πέτρα. Ευρωπαϊκή Ημέρα των Δικαίων
Πεδιόκακτος

Ο πεδιόκακτος (λατινική και επιστημονική ονομασία Pediocactus) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια των κάκτων, τα κακτοειδή. Η ονομασία του γένους ετυμολογείται από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις πεδίον = πεδιάδα και κάκτος (που διατηρεί την ίδια σημασία και στη νέα ελληνική γλώσσα). Κάποιοι πεδιόκακτοι αποκαλούνται κοινώς και «κάκτοι-σκαντζόχοιροι», μια ονομασία όμως που αναφέρεται και σε φυτά των γενών Echinocereus και Echinopsis.

 Από διάφορους ταξινομητές αποδίδονται στο γένος Pediocactus από 6 μέχρι 11 είδη. Σήμερα (Δεκέμβριος 2022) η βάση δεδομένων Plants of the World Online αποδέχεται τα εξής επτά είδη πεδιόκακτου, όλα ιθαγενή της Βόρειας Αμερικής: Κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί ή χρησιμοποιούνται και οι εξής τρεις ονομασίες για το γένος Pediocactus: Navajoa, Croizat Pilocanthus, B.W.Benson & Backeb. Utahia, Britton & RoseΕπιπλέον, το γένος Sclerocactus ήταν σε κάποιο διάστημα συγχωνευμένο με το Pediocactus, οπότε οι δύο ονομασίες ήταν συνώνυμες, αλλά σήμερα αυτή η συγχώνευση θεωρείται λανθασμένη και το Sclerocactus ταξινομείται ως ξεχωριστό γένος με άλλα 15 έως 22 είδη.
Χετί Β΄

Ο Χετί Β΄ ήταν αρχαίος Αιγύπτιος νομάρχης της 13ης νομός της Άνω Αιγύπτου, κατά τη διάρκεια βασιλείας του φαραώ Μερικαρέ της Δέκατης Δυναστείας (περ. 21ος αιώνα π.Χ., Πρώτη μεταβατική περίοδος).

 Ήταν ο τελευταίος μια μακράς γραμμής νομαρχών στο Ασιούτ με ισχυρούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια και φιλική σχέση με τη 10η, Ηρακλεοπολιτική δυναστεία: ο πατέρας του ήταν ο νομάρχης Τεφιμπί, ο ίδιος γιος του νομάρχη Χετί Α΄, και ένας Ηρακλεοπολίτης φαραώ συμμετείχε στο πένθος για τον παππού του Χετί Α΄ (προ-προππάπου του Χετί Β΄). Μετά το θάνατο του Τεφιμπί, ο γιος του Χετί Β΄ τοποθετήθηκε νομάρχης από τον ίδιο τον φαραώ Μερικαρέ, ο οποίος ταξίδεψε βόρεια στο Νείλο με την αυλή του. Είναι γνωστό ότι ο Χετί Β΄ έκανε εργασίες αναστήλωσης στο τοπικό ναό του Ουεπουαουέτ. Ήταν πιστός στη 10η Δυναστεία μέχρι τέλους, και πιθανόν πέθανε λίγο πριν την πτώση του Ασιούτ στον φαραώ της Θηβαϊκής Ενδέκατης Δυναστείας Μεντουχοτέπ Β΄, που προηγήθηκε της τελικής παράδοσης της Ηρακλεοπόλεως και έτσι το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Υπό τη βασιλεία του Μεντουχοτέπ, η παλιά σειρά νομαρχών που αντιπροσώπευε ο Χετί Β΄ και οι πρόγονοί του, αντικαταστάθηκε από μια νέα, υπέρ της θηβαϊκής δυναστείας σειρά νομαρχών. Ο ημιτελής τάφος του στο Ασιούτ (Ν. IV) είναι ο πιο καλά διατηρημένος από εκείνους των συγγενών του, οι οποίοι δυστυχώς έχουν καταστραφεί, και είναι επίσης ο μόνος που αναφέρει το βασιλικό όνομα (Μερικαρέ). Ανασκάφηκε πολλές φορές στα τέλη του 19ου αιώνα, και πιο πρόσφατα το 2003-2006. Francis Llewellyn Griffith, The inscriptions of Siut and Dêr Rîfeh, London, 1889 (available online) Donald B. Spanel, "The Herakleopolitan Tombs of Kheti I, Jt(.j)jb(.j), and Kheti II at Asyut", Orientalia, 58, 1989, pp. 301–14.
Κράμπους

Στην Κεντρική Ευρωπαϊκή λαογραφία, ο Κράμπους είναι κερατοφόρο, ανθρωπόμορφο ον που περιγράφεται ως «μισός τράγος και μισός δαίμονας». Κατά την περίοδο των Χριστουγέννων τιμωρεί τα παιδιά που έχουν απαράδεκτη συμπεριφορά, σε αντίθεση με τον Άγιο Νικόλαο, που επιβραβεύει την καλή συμπεριφορά με δώρα. Ο Κράμπους είναι μεταξύ των συντρόφων του Αγίου Νικολάου σε πολλές περιοχές συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της Βαυαρίας, της Κροατίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας, της Βόρειας Ιταλίας συμπεριλαμβανομένου του Νότιο Τιρόλο και της Επαρχίας του Τρέντο όπου υπάρχει μεγάλη γερμανόφωνη παρουσία, της Σλοβακίας και της Σλοβενίας. Η προέλευση του σχήματος είναι ασαφείς. Κάποιοι λαογράφοι και ανθρωπολόγοι υποστηρίζουν προχριστιανική προέλευση.Στις παραδοσιακές παρελάσεις και εκδηλώσεις όπως η Κραμπσλάουφ (ελληνικά: αγώνας του Κράμπους) οι νέοι συμμετέχουν σε αγώνες ντυμένοι ως Κράμπους. Αυτοί οι εορτασμοί λαμβάνουν χώρα ετησίως στις περισσότερες πόλεις των Άλπεων. Το Κράμπους αναφέρεται σε κάρτες διακοπών γνωστές ως Κραμπουσκάρτεν.

 Η ιστορία του Κράμπους, σύμφωνα με ειδικούς, έχει πιθανώς καταγωγή στις προχριστιανικές παραδόσεις των Άλπεων. Τα στοιχεία για τον Κράμπους συνέχισαν να υπάρχουν, και κατά τον 17ο αιώνα το Κράμπους είχε ήδη ενσωματωθεί σε Χριστιανικές χειμωνιάτικες γιορτές ζευγαρώνοντας τον Άγιο Νικόλαο με τον Κράμπους.Οι χώρες της πρώην Αυτοκρατορίας των Αψβούργων έχουν σε μεγάλο βαθμό δανειστεί την παράδοση του Κράμπους μαζί με τον Άγιο Νικόλαο, στις 5 Δεκεμβρίου από την Αυστρία. Μετά τις αυστριακές εκλογές του 1923, η παράδοση του Κράμπους απαγορεύτηκε από το καθεστώς του Ντόλφους υπό το Πατριωτικό Μέτωπο (Vaterländische Front) και το Χριστιανικό Κοινωνικό Λαϊκό Κόμμα. Στη δεκαετία του 1950, η κυβέρνηση διένειμε φυλλάδια με τίτλο «Ο Κράμπους Είναι Κακός Άνθρωπος». Προς το τέλος του αιώνα, ξεκίνησε η λαϊκή αναβίωση των γιορτών του Κράμπους και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η παράδοση του Κράμπους αναβιώνει στη Βαυαρία μαζί με την τοπική παράδοση των ξύλινων μασκών σκαλισμένων με το χέρι.
Μονοφθοριούχο βρώμιο

To (μονο)φθοριούχο βρώμιο (αγγλικά bromine monofluoride) είναι ασταθής ανόργανη ομοιοπολική διατομική χημική ένωση, με μοριακό τύπο BrF. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων. Εξαιτίας της αστάθειάς της, η ένωση αυτή μπορεί να ανιχνευθεί, αλλά δεν έχει απομονωθεί. Χρησιμοποιήθηκε ως βρωμιωτικό μέσο.

 Η μοριακή δομή του μονοφθοριούχου βρωμίου, όπως σε όλες τις διατομικές ουσίες, είναι αναγκαστικά γραμμική. Σημειώνεται ότι στην ένωση αυτή το βρώμιο βρίσκεται στην ασυνήθιστη γι' αυτό +1 βαθμίδα οξείδωσης, αφού το φθόριο είναι ηλεκτραρνητικότερό του. Το 1931, οι Γερμανοί επιστήμονες Ρυφφ (Руфф) και Μένζελ (Менцель) μελέτησαν τα προϊόντα της χημικής αντίδρασης πενταφθοριούχου βρωμίου (BrF5) με (στοχειακό) βρώμιο. Η μελέτη αυτή βρήκε ένα μείγμα ενώσεων που ήταν πιο ενεργό επί του χαλαζία (SiO2), και του οποίου η τάση ατμών ήταν υψηλότερη από αυτή που αντιστοιχούσε στις (τότε) υποτιθέμενες χημικές ουσίες, δηλαδή στοιχειακό βρώμιο, τριφθοριούχο βρώμιο (BrF3) και πενταφθοριούχο βρώμιο (BrF5). Γι' αυτό, οι παραπάνω αναφερόμενοι ερευνητές πρότειναν την παρουσία νέου (για τότε) συστατικού επί του μείγματος, δηλαδή του μονοφθοριούχου βρωμίου (BrF). Το 1933 ο Ρυφφ και ο Μπράνα (Брайд) δεν κατώρθωσαν να απομονώσουν το μονοφθοριούχο βρώμιο σε χημικά καθαρή μορφή, αλλά επαλήθευσαν ότι αυτό έχει αναλογία ατόμων βρωμίου και φθορίου 1:1, δηλαδή ότι πράγματι ήταν μονοφθοριούχο βρώμιο. Μπορεί να παραχθεί με χημική αντίδραση τριφθοριούχου βρωμίου (BrF3) με (στοιχειακό) βρώμιο ή πενταφθοριούχου βρωμίου (BrF5) με (στοιχειακό) βρώμιο ή (στοιχειακού) φθορίου με (στοιχειακό) βρώμιο.. Τέλος, μπορεί να παραχθεί με τον κορεσμό (υγρού στοιχειακού) βρωμίου με φθόριο, στους 10°C Το μονοφθοριούχο βρώμιο, στη θερμοκρασία δωματίου (20°C), διασπάται και, μέσω επανένωσης, σχηματίζονται πενταφθοριούχο βρώμιο και στοιχειακό βρώμιο: Είναι χημικά πολύ δραστική ένωση. Αντιδρά ακόμη και με το χρυσό (Au), αλλά και με το χαλαζία. Για να σταθεροποιηθεί, και να γίνει έτσι δυνατό να αποθηκευθεί και να μεταφερθεί, διαλύεται σε πυριδίνη, με την οποία σχηματίζει σύμπλοκο. Η ένωση προώθησε τον υπολογισμό της γεωμετρίας της (υποθετικής) ένωσης υδροδιφθοριούχο βρώμιο (HBrF2) και έδειξε ότι μια τέτοια ένωση, αν συνθεθεί, θα έχει μια ασυνήθιστη δομή της μορφής Br-[FHF]. Εφόσον δεν κατορθώθηκε η απομόνωση του μονοφθοριούχου βρωμίου σε χημικά καθαρή μορφή, εξαιτίας της μερικής διάσπασής του, που αναφέρθηκε παραπάνω, όταν το μονοφθοριούχο χρειάζεται, συχνά παράγεται in situ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φθοριωτικό αντιδραστήριο, αλλά απλά για έναν τέτοιο σκοπό υπάρχουν πολύ πιο κατάλληλα αντιδραστήρια. Από την άλλη όμως, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για (ταυτόχρονη) προσθήκη φθορίου και βρωμίου σε αλκένια. Για παράδειγμα: Ενδιαφέρουσα προοπτική υπάρχει για εφαρμογή του μονοφθοριούχου βρωμίου ως συστατικό για ακτινοβολία λέιζερ.
Κατσιαρίνα Αντρέεβα

Η Κατσιαρίνα Αντρέεβα (Λευκορώσικα: Кацярына Андрэева, Ρωσικά: Катерина Андреева, γεννημένη στις 2 Νοεμβρίου 1993, στο Μινσκ, Λευκορωσίας) είναι μια δημοσιογράφος από τη Λευκορωσία. Εργάστηκε στο τηλεοπτικό κανάλι Belsat TV. Μετέδωσε ζωντανά την εκδήλωση στη μνήμη του Ράμαν Μπανταρένκα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2020. Η Αντρέεβα συνελήφθη στις 15 Νοεμβρίου 2020, στο Μινσκ.

 Γεννήθηκε στο Μινσκ..Σπούδασε για περίπου δυόμισι χρόνια στο κρατικό πανεπιστήμιο γλωσσολογίας του Μινσκ και μετά μετακόμισε στην Ισπανία. Δίδαξε αγγλικά εκεί για δύο χρόνια. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Λευκορωσία, εργάστηκε για την εφημερίδα Νάσα Νίβα ως δημοσιογράφος. Το 2017, μετακόμισε στο τηλεοπτικό κανάλι Belsat.Η Κατσιαρίνα Αντρέεβα και ο Ίγκορ Ιλίας έγραψαν το βιβλίο «Belarusian Donbass» το 2020. Το βιβλίο ασχολείται με τη συμμετοχή της Λευκορωσίας στον πόλεμο στο Ντονμπάς με την πλευρά των αυτονομιστών. Η κυβέρνηση της Λευκορωσίας θεώρησε ότι το βιβλίο ήταν πολύ κακό. Το 2021, με απόφαση του δικαστηρίου, έκρινε το βιβλίο παράνομο στη Λευκορωσία λόγω εξτρεμισμού.Η Αντρέεβα συνελήφθη για πρώτη φορά το 2017 στην Όρσα. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2020, συνελήφθη από την ειδική αστυνομία για τη ζωντανή μετάδοση της διαμαρτυρίας γυναικών στο Μινσκ και φυλακίστηκε για τρεις ημέρες. Μαζί με τη δημοσιογράφο Ντάρια Τσούλτσοβα, ήταν κατηγορούμενη για την οργάνωση δράσεων που αντιτίθεντο στη δημόσια τάξη. Και οι δύο μετέδοσαν ζωντανά τη διαμαρτυρία στη μνήμη του Ραμάν Μπαντερένκα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Αυτό έλαβε χώρα στην "Πλατεία των Αλλαγών" ("Ploscha Peramen") στο Μινσκ στις 15 Νοεμβρίου 2020.Μετά τη σύλληψη της η Αντρέεβα μεταφέρθηκε σε φυλακή στη Ζοτζίνα, όπου κρατήθηκε μέχρι τη δίκη. Στις 24 Νοεμβρίου 2020, δέκα οργανισμοί (το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Viasna, η Ένωση Δημοσιογράφων της Λευκορωσίας, η Επιτροπή του Ελσίνκι της Λευκορωσίας και άλλοι) προέβησαν σε κοινή δήλωση, με την οποία χαρακτήρισαν την Αντρέεβα πολιτική κρατούμενη.Στις 18 Φεβρουαρίου 2021, το δικαστήριο με επικεφαλή τη δικαστή Ναταλία Μπουγκούκ καταδίκασε την Αντρέεβα και την Τσούλτσοβα σε ποινή φυλάκισης δύο ετών επειδή προώθησαν τις διαμαρτυρίες της Λευκορωσίας το 2020. Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λευκορωσία έκανε μια δήλωση. Ζήτησε να ελευθερωθούν οι Τσούλτσοβα και Αντρέεβα.Στις 4 Φεβρουαρίου 2021, την υποστήριξη της πολιτικής κρατούμενης ανέλαβε η Ντελάρα Μπουρκχαρντ, μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.Μετά την καταδίκη, στις 18 Φεβρουαρίου 2021, ο Πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα έκανε δημόσια κλήση για να απελευθερωθούν οι Τσούλτσοβα και Αντρέεβαα Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ορίστηκε δημοσιογράφος της χρονιάς (2020).Στις 10 Μαρτίου 2021, πήρε το βραβείο με Ντάριους Φίκους από το Press Club Polska (πολωνική οργάνωση δημοσιογράφων).Μαζί με την Ντάρια Τσούλτσοβα και την Κατσιαρίνα Μπορίτσεβιτς, στις 9 Απριλίου 2021, κέρδισε το Αλές Λίπαϊ (το πρόσωπο που δημιούργησε το BelaPAN) βραβείο «Τιμή της Δημοσιογραφίας». «Belarusian Donbass» (μαζί με τον Ίγκαρ Ίλιας) (2020) Η σελίδα της Κατσιαρίνα Αντρέεβα στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Viasna
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος

Το Ψηλός λιγνός και ψεύταρος είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1985, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη. Το σενάριο το έγραψε ο Λάκης Μιχαηλίδης, ενώ η παραγωγή έγινε από τον Γιώργο Καραγιάννη. Πρωταγωνιστούν οι Στάθης Ψάλτης και Καίτη Φίνου.

 Ένας παθολογικός ψεύτης, έχοντας φτάσει σε μεγάλη ηλικία, διηγείται τη ζωή του με σκοπό να γίνει τηλεοπτική σειρά, ενώ οι συγγενείς του τον περίμεναν να πεθάνει και να τον κληρονομήσουν. Τα γυρίσματα κράτησαν μόνο δύο μήνες, αλλά η ταινία είναι η ακριβότερη από όλες όσες γύρισε ο Στάθης Ψάλτης.Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1985. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Σεπτεμβρίου 2007. Ψηλός λιγνός και ψεύταρος στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ψηλός λιγνός και ψεύταρος στο Cine.gr
Όρη Μαχένγκε

Τα Όρη Μαχένγκε (Mahenge Mountains), είναι ένας ασβεστολιθικός ορεινός όγκος της Τανζανίας, ο οποίος αποτελεί κυματιστό οροπέδιο του οποίου το μέσο ύψος είναι περίπου 1000 m, με ανώτατο τα 1400 m στο προστατευόμενο δάσος Muhulu. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Ουντζούνγκουα Ορέων, στην Περιοχή Ουλάνγκα (Ulanga District) της Περιφέρειας Μορογκόρο (Morogoro Region). Εντός της ζώνης επιρροής βρίσκονται επτά προστατευόμενα δάση: το Ligamba, ο Κρημνός Μαχένγκε (Mahenge Escarpment), Mselezi, Muhulu, Myoe, Nawenge και Σάλι (Sali), που συνολικά καταλαμβάνουν μια επιφάνεια περίπου 5.000 εκταρίων. Το δάσος κυμαίνεται από τα πεδινά, τα υποορεινά δάση και κάποια, αν και είναι συνήθως μικρού μεγέθους και σε μεγάλο βαθμό υποβαθμισμένα. Ολόκληρη η οροσειρά καταλαμβάνει περίπου 50 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο και 25 χιλιόμετρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά.

 Δεδομένου ότι αποτελεί τμήμα από τα Όρη της Ανατολικής Αψίδας της Τανζανίας, έχει 2 έως 5 ενδημικά σπονδυλωτά δέντρα σε αυτήν την γεωγραφική περιοχή. Το δάσος απειλείται μόνιμα από πυρκαγιές και την παράνομη υλοτομία για την ξυλεία ή την μετατροπή της σε γεωργική γη. Στο δασικό καταφύγιο Μαχένγκε (Mahenge) (500 εκταρίων), είναι ενδημικό το δέντρο Dombeya amaniensis. Στο προστατευόμενο δάσος Nawenge (700 εκταρίων), είναι ενδημικά τα φυτά Lobelia longisepala, Memecylon schliebenii, Psychotria megalopus και Strptocarpus solenanthus. Σε αρκετά από τα προστατευόμενα δάση κατοικούν ελέφαντες και βουβάλια και το Σάλι (Sali) βρίσκεται στη διαδρομή της μετανάστευσης των ελεφάντων. Είναι περισσότερο γνωστό για το Δασικό Καταφύγιο Απότομης Κατωφέρειας στον Κρημνό Μαχένγκε (Mahenge Escarpment), 8 χλμ. από την πόλη με την ίδια ονομασία. Η πλήρης ονομασία του είναι: Mahenge Scarp Catchment Forest Reserve και ιδρύθηκε το 1954. Απειλείται από μια μονάδα γραφίτη και ενός ορυχείου ρουμπινιών.Η ξηρή περίοδος διαρκεί από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο. Το νερό χάνεται λόγω της ασβεστολιθικής φύσης του εδάφους και εμφανίζεται στα κανάλια των διαφόρων ποταμών τα οποία ευρίσκονται πέριξ του οροπεδίου: Msingizi, Ruaha και Luhombero στο Sali· Mwezeza, Lwamba, Nalwegere, Erasi και Mwero στο Myoe· Mbingu, Chilomba και Mwaya στο Mselezi και Sofi στη Ligamba. Παρά την έλλειψη νερού, αυτή η περιοχή έχει δώσει το όνομα της σε έναν φρύνο, Mertensophryne loveridgei (βάτραχο Μαχένγκε), ενδημικό στην περιοχή αυτή και ο οποίος έχει προσαρμοστεί στα τροπικά ξηρά δάση. Η κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων είναι η γεωργία. Οι κύριες καλλιέργειες είναι ο αραβόσιτος, το ρύζι και τα φασόλια. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μορογκόρο Περιοχή Ουλάνγκα Παραπομπές σημειώσεων https://web.archive.org/web/20150202064152/http://www.easternarc.or.tz/mahenge https://web.archive.org/web/20160304203021/http://www.spinel.cc/2008/09/rare-large-spinels-from-mahenge.html http://aroundguides.com/12656224 https://web.archive.org/web/20150924000621/http://www.energy-business-review.com/news/exploration-begins-at-tanzanias-mahenge-north-project-4340543
Ελ Πάσο (Τέξας)

Το Ελ Πάσο (αγγλικά: El Paso, Texas) είναι πόλη των ΗΠΑ στο δυτικό Τέξας και έδρα της κομητείας Ελ Πάσο. Ο πληθυσμός του Ελ Πάσο, ανέρχεται στους 685.434 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021), καθιστώντας τη, έκτη μεγαλύτερη πόλη στο Τέξας και 19η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Ελ Πάσο, υπολογίζεται ότι έχει περίπου 850.000 κατοίκους. Το Ελ Πάσο έχει κτιστεί κατά μήκος των συνόρων στην αμερικανική όχθη του Ρίο Γκράντε. Στη μεξικανική όχθη είναι κτισμένη η πόλη Σιουδάδ Χουάρες, η οποία έχει σχεδόν διπλάσιο πληθυσμό από το Ελ Πασο. Οι δύο πόλεις σχηματίζουν μια διεθνή μητροπολιτική περιοχή με σχεδόν δύο εκατομμύρια κατοίκους.

 Το Ελ Πάσο ντελ Νόρτε (η σημερινή Σιουδάδ Χουάρες) ιδρύθηκε το 1659 στη νότια όχθη του Ρίο Γκράντε από τους Ισπανούς Κονκισταδόρες. Το 1680 το Ελ Πάσο έγινε το διοικητικό κέντρο της ισπανικής επικράτειας του Νέου Μεξικού, μέχρι το 1848, όταν αποσχίστηκε ως μέρος του Τέξας. Παρά τις προσπάθειες των Ισπανών η βόρεια πλευρά του Ελ Πάσο έμεινε ανεκμετάλλευτη εξαιτίας των εχθροπραξιών με τους Ινδιάνους. Με το Μεξικανικό σύνταγμα του 1824 το Ελ Πάσο μοιράστηκε ανάμεσα στο Νέο Μεξικό και τη νεοσύστατη πολιτεία Τσιουάουα. Το σημερινό Ελ Πάσο δεν θεωρούταν μέρος του Μεξικό μέχρι το 1848, οπότε και ο οικισμός στη Συμφωνία με το στρατηγό Ιντάλγκο θεωρήθηκε διακριτός από το Ελ Πάσο ντελ Νόρτε και δόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πόλη αναπτύχθηκε σταθερά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τον 20ο αιώνα τόσο εξαιτίας μεταναστών από το Μεξικό, όσο και για τη θέση της κοντά σε ορυχεία. Το 1914 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο. Η ιστοσελίδα του Ελ Πάσο
4.25 ΣΚ

Η 4.25 Τσέγιουκταν (τζόσονγκουλ: 4.25체육단, χάντσα: 4.25體育團, κυριολεκτικά: Αθλητικός Όμιλος 25 Απριλίου) είναι αθλητικό σωματείο στην Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Ο σύλλογος είναι στενά συνδεδεμένος με τον Κορεατικό Λαϊκό Στρατό. Χρώματα του συλλόγου είναι το ερυθρό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης, της χειροσφαίρισης του στίβου και του χόκεϊ επί πάγου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ποδοσφαιρικής ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Γιάνγκακντο, χωρητικότητας 30.000 θεατών. Στις διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις χρησιμοποιεί ως έδρα το Στάδιο Ρουνγκράντο 1ης Μαΐου, χωρητικότητας 114.000 θεατών. Η κύρια αντίπαλος της 4.25 είναι η Άμροκανγκ. H Άμροκανγκ ανήκει στο Υπουργείο Λαϊκής Ασφάλειας και ο ανταγωνισμός μεταξύ του στρατού και του υπουργείου είναι εμφανής τον αθλητικό τομέα. Υπάρχει επίσης έντονη αντιπαλότητα με την Πιόνγκγιανγκσι, γνωστό ως "ντέρμπι της Πιονγιάνγκ".

 Iδρύθηκε τον Ιούλιο του 1949 ως Τσούνγκανγκ Τσέγιουκανγκσουπσο Τσέγιουκσονσουνταν (중앙체육강습소체육선수단, Κεντρικός Aθλητικός Όμιλος Σχολής Αθλητικής Κατάρτισης) αλλά σύντομα μετονομάστηκε σε 2.8 Τσέγιουκταν (2.8체육단, Αθλητικός Όμιλος 8 Φεβρουαρίου), ημερομηνία την οποία ιδρύθηκε ο κορεατικός λαϊκός στρατός (8 Φεβρουαρίου 1948). Στις 26 Ιουνίου 1972 μετονομάστηκε ξανά, με εντολή του Κιμ Τζονγκ-ιλ, σε 4.25 Τσέγιουκταν (4.25체육단, Αθλητικός Όμιλος 25 Απριλίου). Τελευταία ενημέρωση: 13 Αυγούστου 2018. Πρωτάθλημα ΛΔ ΚορέαςΠρωταθλήτρια (20): 1985, 1986, 1987, 1988, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 2002, 2003, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2017Κύπελλο ΛΔ ΚορέαςΚυπελλούχος (4): 2013, 2014, 2015, 2016 Ασιατικό Πρωτάθλημα ΣυλλόγωνΤέταρτη θέση (1): 1991 Ο σύλλογος διαθέτει γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα με σημαντικές επιτυχίες στα εγχώρια πρωταθλήματα. Εκτός του ποδοσφαίρου, ο σύλλογος διαθέτει τμήματα στα αθλήματα της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης, της χειροσφαίρισης του στίβου και του χόκεϊ επί πάγου. Kim Jong-il (1972): "On the Tasks Facing the April 25 Sports Team". KFA. Αρχειοθετήθηκε 2015-03-16 στο Wayback Machine.
Δημοσθένης Παπαμάρκος

Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος (1983) είναι Έλληνας συγγραφέας και σεναριογράφος. Είναι γνωστός κυρίως για τη συλλογή διηγημάτων Γκιακ, αλλά έχει επίσης ασχοληθεί με τα κόμικς και τον κινηματογράφο.

 Ο Παπαμάρκος γεννήθηκε το 1983 στη Μαλεσίνα Λοκρίδας, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από τα σχολικά του χρόνια, ο πατέρας του τον ενθάρρυνε να γράψει κάποιο βιβλίο και, πράγματι, έγραψε τα πρώτα του μυθιστορήματα, Η αδελφότητα του πυριτίου και Ο τέταρτος ιππότης, σε μικρή ηλικία, ως μαθητής Γυμνασίου και Λυκείου. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2012 κυκλοφόρησε η πρώτη του συλλογή διηγημάτων, ΜεταΠοίηση. Το 2013, στο πλαίσιο της διδακτορικής του εργασίας για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, επισκέφτηκε την περιοχή της Μικράς Ασίας και το ταξίδι αυτό τον ενέπνευσε να ξεκινήσει να γράφει κάποια διηγήματα. Αυτά συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο Γκιακ (2014), το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και εξαιρετικές κριτικές. Χαρακτηριστικό του Γκιακ είναι η χρήση του αρβανίτικου ιδιώματος της περιοχής όπου μεγάλωσε.Ο Παπαμάρκος έχει επίσης συμμετάσχει στη συλλογή Στον ίσκιο του βασιλιά (2017), που αποτελείται από διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων εμπνευσμένα από το έργο του Στίβεν Κινγκ. Ο Παπαμάρκος έχει ασχοληθεί αρκετά με τα κόμικς. Ήταν μέλος της δημιουργικής ομάδας πίσω από το graphic novel Ερωτόκριτος (2016), μεταφορά του ομώνυμου έργου του Βιντσέντζου Κορνάρου. Το κόμικ έτυχε ευρείας αποδοχής και επέφερε συσχετίσεις με την τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Τον Σεπτέμβριο του 2017, δημιούργησε το κόμικ Γυμνά Οστά που δημοσιεύεται σε συνέχειες στο περιοδικό Μπλε Κομήτης.Ο Παπαμάρκος, μαζί με τους Χάρη Λαγκούση και Γιάννη Οικονομίδη, έχει γράψει το σενάριο για την ταινία Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς, σε σκηνοθεσία του Οικονομίδη. Η αδελφότητα του πυριτίου (1998, Αρμός) Ο τέταρτος ιππότης (2001, Κέδρος) ΜεταΠοίηση (2012, Κέδρος) Γκιακ (2014, Αντίποδες) Στον ίσκιο του βασιλιά (2017, Κλειδάριθμος) Εξημέρωση (2020, Πατάκης) Ερωτόκριτος (2016, Polaris) Γυμνά Οστά (2021, Polaris) Συνέντευξη του Δημοσθένη Παπαμάρκου στο Δεύτερο Πρόγραμμα
Ναγκ Χαμαντί

Η Ναγκ Χαμαντί (αραβικά: نجع حمادى‎, Najʿ Ḥammādī) είναι μια πόλη στην Άνω Αίγυπτο. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου στο Κυβερνείο της Κένα, περίπου 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λούξορ. Το 2019, είχε πληθυσμό περίπου 49 829 κατοίκων.

 Η πόλη Ναγκ Χαμαντί πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Μαχμούντ Πασά Χαμαντί, μέλος της οικογένειας Χαμαντί απο το Σοχάγκ της Αιγύπτου. Ο Μαχμούντ Πασά Χαμαντί ήταν μεγάλος ιδιοκτήτης γης στο Σοχάγκ και ήταν γνωστός για την έντονη αντίθεσή του στη βρετανική κατοχή του 1882.Η Ναγκ Χαμαντί βρίσκεται περίπου 5 χλμ δυτικά της αρχαίας Χηνοβοσκίας (αρχαία ελληνικά: Χηνοβόσκιον). Η "βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί", μια σημαντική συλλογή κειμένων του Γνωστικού 2ου αιώνα, βρέθηκε στο Τζαμπάλ αλ-Ταρίφ κοντά στη Ναγκ Χαμαντί το 1945.Η πόλη ήταν ο τόπος της σφαγής της Ναγκ Χαμαντί τον Ιανουάριο του 2010, όπου οκτώ Κόπτες δολοφονήθηκαν από τρεις άνδρες. Συνολικά δέχτηκαν επίθεση δεκαεννέα Κόπτες. Στην Ναγκ Χαμαντί παράγονται ζάχαρη και αλουμίνιο. Το εργοστάσιο ζάχαρης της πόλης χτίστηκε το 1895 - 1897 από τους Γάλλους εργολάβους Κάιλ και Φάιβς. Είναι ακόμη σε λειτουργία εως και σήμερα. Η Ιτζιπτάλουμ (αγγλικά: Egyptalum‎) είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός αλουμινίου στη Μέση Ανατολή. Η ξύλινη μοριοσανίδα κατασκευάζεται από ζαχαροκάλαμο. Βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί Άνω Αίγυπτος
Dragster

Το Dragster είναι αγώνες επιτάχυνσης από στάση σε μια ίσια διαδρομή με μήκος 402,336 μέτρα (1/4 του μιλίου). Οι αγώνες αυτοί είναι για αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες.

 Οι πίστες των αγώνων dragster πρέπει να έχουν μήκος τουλάχιστον 1000 μέτρα, 400 για την επιτάχυνση και 600 μέτρα για να σταματούν τα οχήματα και επιπλέον χώμα για περίπτωση ζημιάς κάποιου οχήματος. Από τις καλύτερες πίστες του κόσμου μπορούν να θεωρηθούν η Pomona Raceway, το zMax Dragway ή και η Αγγλική Santa Pod Raceway. Στην Ελλάδα, η πλέον γνωστή πίστα είναι αυτή του Αεροδρομίου Πολυκάστρου, όπου πραγματοποιήθηκε και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 2012, όπως και η πίστα στο Τυμπάκι και της Κωπαΐδας Θηβών. Οι επίσημες κατηγορίες για το dragster είναι οι εξής: Top Fuel Dragster (TF/D): Είναι η ανώτερη κατηγορία Dragster για τα αυτοκίνητα. Εκεί, τα αυτοκίνητα έχουν 8000 άλογα και κάνουν χρόνους κάτω από 4 δευτερόλεπτα.
Σουράλε

Ο Σουράλε (ταταρικά και μπασκιρικά: Шүрәле, Şüräle [ʃyræˈlɘ]; ρωσικά: Шурале‎, Šurale, τουρκικά: Şürele) είναι το πνεύμα του δάσους στην μυθολογία των Μπασκίρ και των Τάταρων. Σύμφωνα με θρύλους, ο Σουράλε ζει στα δάση. Έχει μακριά δάχτυλα, ένα κέρατο στο μέτωπό του, και ένα ασαφές σώμα. Παρασύρει τα θύματα σε ένα άλσος και μπορεί να τους γαργαλάει σκοτώνοντας τους. Ο Σουράλε μοιάζει πολύ με άλλους παρόμοιους χαρακτήρες, όπως ο Αρτσούρι των Τσουβάς, τον Πιτσέν των Τάταρων της Σιβηρίας και τον Γιαριμτίκ των Τάταρων των Ουραλίων.

 Μπορεί να αλλάξει μορφή σε πολλές διαφορετικές μορφές. Ως άνθρωπος, φαίνεται σαν χωριάτης με μάτια που λάμπουν, και τα παπούτσια του είναι ανάποδα. Ένα άτομο που γίνεται φίλος με τον Σουράλε μπορεί να μάθουν τα μυστικά της μαγείας. Οι γεωργοί και οι βοσκοί θα κάνουν σύμφωνα με το λέσι για να προστατεύσουν τις καλλιέργειες και τα πρόβατα. Ο Σουράλε έχει πολλά κόλπα, συμπεριλαμβανομένης της παραστράτησης των κορυφαίων αγροτών, και τους αρρωσταίνει ή τους γαργαλάει. Είναι επίσης γνωστό ότι κρύβει τα τσεκούρια των ξυλοκόπων. Εμπνευσμένος από την ταταρική λαογραφία, ο Γκαμπντούλα Τουκάι έγραψε το ποίημα Σουράλε. Το Σουράλε ήταν το ψευδώνυμο του Τουκάι. Το πρώτο Ταταρικό μπαλέτο από τον Φαρίτ Γιαρούλιν ονομαζόταν Σουράλε. Αρτσούρα Αμπαντά Mitolojik Varlıklar, Çulpan Zaripova [1] Tatar Türklerinde Varlıklar, Çulpan Zaripova [2] (Şürälä) Αγγλική μετάφραση του ποιήματος Γαλλική μετάφραση ενός άρθρου σχετικά με το Σουράλε Ρωσική μετάφραση του ποιήματος Ο Μύθος του Σουράλε Айгуль Габаши, "ШУРАЛЕ", журнал "Татарский мир" № 3, 2005 (Ρωσικά) Памятник Шурале в Казани (Ρωσικά)
Νέος Δημοκράτης

Ο Νέος Δημοκράτης ήταν μια καθημερινή κυπριακή εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν από το 1949 έως το 1955. Αποτελούσε όργανο της κεντρικής επιτροπής του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζομένου Λαού (ΑΚΕΛ).

 Ο Νέος Δημοκράτης διαδέχθηκε την εφημερίδα Δημοκράτης η οποία ανέστειλε την έκδοση της στις 20 Μαρτίου 1949 ύστερα από καταδικαστική απόφαση σύμφωνα με την οποία ο υπεύθυνος της εφημερίδας Μίνως Περδίος φυλακίστηκε για την συγγραφή άρθρου στασιαστικού περιεχομένου. Διασώζονται φύλλα έως τις 31 Μαρτίου 1955. Ωστόσο, υπάρχουν πληροφορίες ότι κυκλοφορούσε έως τον Μάιο του 1955.Ο Νέος Δημοκράτης είχε μεγάλο μέγεθος (62x46 εκ.), ήταν εννιάστηλη (πλάτος στήλης 4,5 εκ.) και τετρασέλιδη. Ιδιοκτήτης της εφημερίδας παρουσιαζόταν ο Κώστας Χριστοδούλου Μουσκής. Διευθυντής και αρχισυντάκτης ήταν ο δημοσιογράφος Διομήδης Γαλανός. Σύμφωνα με τον νόμο, υπεύθυνος ήταν ο Μιλτιάδης Χριστοδούλου. Αργότερα ως υπεύθυνοι έκδοσης της εφημερίδας παρουσιάζονταν οι Μίνως Περδίος και Νίκος Κατσουρίδης, στελέχη του ΑΚΕΛ. «Νέος Δημοκράτης». www.pressarchive.cy. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2021. «Νέος Δημοκράτης». www.polignosi.com. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2021.
Πρόγραμμα Φουλμπράιτ

Το πρόγραμμα Φουλμπράιτ (αγγλικά: Fulbright Program), συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Φουλμπράιτ-Χέις, είναι ένα πρόγραμμα άκρως ανταγωνιστικών υποτροφιών για φοιτητές, ερευνητές, εκπαιδευτικούς, επαγγελματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, που ιδρύθηκε από τον Γερουσιαστή των ΗΠΑ Τζέιμς Γουίλιαμ Φουλμπράιτ το 1946. Στο πλαίσιο του προγράμματος Φουλμπράιτ, επιλεγμένοι πολίτες των ΗΠΑ είναι δυνατόν να επιλεγούν για υποτροφία σε σπουδές, έρευνες ή άσκηση των δεξιοτήτων τους στο εξωτερικό. Το πρόγραμμά περιλαμβάνει και πολίτες άλλων χωρών για αντίστοιχες υποτροφίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα βραβεία σε όλο τον κόσμο και δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 160 χώρες. Εξήντα αποδέκτες της υποτροφίας, από δεκατέσσερις χώρες, έχουν κερδίσει βραβεία Νόμπελ και ογδόντα οκτώ έχουν κερδίσει βραβεία Πούλιτζερ.Δημιουργήθηκε για να αυξήσει την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των λαών των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών, μέσω της ανταλλαγής προσώπων, γνώσεων και δεξιοτήτων. Στην Ελλάδα, το πρόγραμμα έχει τον τίτλο «τιμής» του αρχαιότερου προγράμματος Φουλμπράιτ στην Ευρώπη και του δεύτερου αρχαιότερου – σε συνεχή λειτουργία – στον κόσμο.

 Θεωρείται από τους σημαντικότερους φορείς των διεθνών προγραμμάτων εκπαιδευτικών και πολιτιστικών ανταλλαγών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής σε συνεργασία με περισσότερες από εκατόν εξήντα χώρες παγκοσμίως.Από την ίδρυση του το 1948, το Ίδρυμα λειτουργεί ως το επίσημο κέντρο πληροφόρησης και διασύνδεσης για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες κι έχει απονείμει περισσότερες από 5.500 υποτροφίες σε Έλληνες και Αμερικανούς φοιτητές, επιστήμονες, ερευνητές, εκπαιδευτικούς και καλλιτέχνες, δημιουργώντας ένα δραστήριο, δυναμικό, πολυσχιδές και αρραγές δίκτυο υποτρόφων. U.S. Department of State Fulbright Website — Information clearing house for the entire Fulbright Program from the program's sponsor Brightful: The Fulbright Application Guide — An unofficial guide to the Fulbright The Zen of Fulbright: The Unofficial Guide to Making the Most of Your U.S. Fulbright Scholarship — Compiled from interviews with dozens of Fulbright alumni, this guide is designed to help Fulbright applicants develop stronger projects and proposals, and help Fulbright grantees get the most out of their time abroad. Fulbright-Hays information from the U.S. Department of Education Fulbright Student Program Homepage — Fulbright grants for graduating seniors, recent college graduates, young professionals and artists Fulbright Scholar Program — Council for International Exchange of Scholars's website with information about Fulbright grants for university and college faculty, administrators and professionals Fulbright Teacher Exchange Programs — Website for K–12 Teacher Exchange Fulbright scholarship how to — Fulbright scholarship application guide and experiences The J. William Fulbright Prize for International Understanding
ΑΣ Μουλέν

Η ΑΣ Μουλέν (Ασοσιασιόν Σπορτίβ Μουλέν Φουτμπόλ 03 Ωβέρνη) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μουλέν, η οποία αγωνίζεται για την σεζόν 2011-2012 στο πρωτάθλημα του CFA.

 Από το 1997 ως το 2000 : Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ Ωβέρνης Από το 2000 ως το 2003 : CFA2Την σεζόν 2002-2003 η ΑΣΜ τερμάτισε στην δεύτερη θέση του ομίλου της. Έτσι, συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου στο CFA, όπου πήρε την άνοδο καταβάλωντας την αντίσταση των Μαρμάντ, Βιτρόλ και Ζυρά Συντ. Από το 2003 ως το 2005 : CFAΜε το τέλος της σεζόν 2004-2005, η ΑΣΜ κατετάγη καλύτερη δεύτερη στο CFA, ενώ εκμεταλλεύτηκε τον δικαστικό υποβιβασμό της Βαλάνς για να πάρει την άνοδο για την Νασιονάλ λίγες μέρες πριν από την έναρξη της σεζόν. 2005-2006 : Νασιονάλ (17η με 41 βαθμούς και με τον Ζερεμί Περμπέ να μοιράζεται το βραβείο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος με τον Τζαουάντ Ελ Χαζρί, έχοντας πετύχει 23 τέρματα έκαστος) Από το 2006 ως το 2009 : CFAΜε το τέλος της σεζόν 2008-2009, η ομάδα αναρριχήθηκε στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας του ομίλου της στο CFA. Η ΑΣΜ ανέβηκε στην Νασιονάλ, έπειτα από απόφαση της Direction Nationale du Contrôle de Gestion της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου να υποβιβάσει δικαστικά τις Μπεζανσόν ΡΚ και ΦΚ Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν. 2009-2010 : Νασιονάλ (17η με 38 βαθμούς) Από το 2010 : CFA Πρωταθλήτρια της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ Ωβέρνης (11) : 1931, 1934, 1935, 1938, 1940, 1943, 1960, 1968, 1992, 2000 και 2010 Κύπελλο Γαλλίας : Φάση των 16 το 1986 (Μουλέν 1-4 ΦΚ Ρουέν) Φάση των 32 το 1987 (Λυών 5-1 Μουλέν), 2004 (Μουλέν 0-1 ΟΓΚ Νις) και 2006 (Ντιζόν ΦΚΟ 1-0 Μουλέν) Επίσημη Ιστοσελίδα της ΑΣ Μουλέν