Μισίμα Τάισα

Το Μισίμα Τάισα (三嶋大社) (κατά Χέπμπορν: Mishima Taisha ) είναι σιντοϊστικό ιερό στην πόλη Μισίμα της Ιαπωνία. Το κύριο φεστιβάλ του ναού πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 16 Αυγούστου και περιλαμβάνει παραστάσεις γιαμπουσάμε.

 Το κύριο κάμι του Μισίμα Τάισα είναι το Μισίμα Νταϊμιότζιν, μια συγχώνευση του Ογιαμάτσου-νο-μικότο (大山祇命) και της συζύγου του Τσουμιχαγιάε Κοτοσιρονούσι νο κάμι (積羽八重事代主神). Το Μισίμα Τάισα έχει επίσης πολλά μικρά θυγατρικά ιερά αφιερωμένα σε διάφορα κάμι εντός των περιβόλων της. Η ημερομηνία ίδρυσης του Μισίμα Τάισα είναι άγνωστη. Σύμφωνα με την παράδοση του ιερού και τα αρχεία της περιόδου Νάρα, ο προκάτοχος του ιερού βρισκόταν αρχικά στο Μιγιακετζίμα, αλλά μεταφέρθηκε αργότερα από μέρος σε μέρος, συμπεριλαμβανομένων των Σιμόντα και Όχιτο, πριν μεταφερθεί στην παρούσα τοποθεσία. Στα αρχεία Ενγκισίκι της πρώιμης περιόδου Χεϊάν, το ιερό αναφέρεται ως "Ιερό Ίζου Μισίμα" που βρίσκεται στην κομητεία Κάμο, η οποία βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου Ίζου. Μετά την ίδρυση της επαρχίας Ίζου στα μέσα της περιόδου Χεϊάν, με την πρωτεύουσά της να βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο ΝουμάζουNumazu, το ιερό μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση και αρχικά αναφέρθηκε ως "Σίνγκου" ("νέο ιερό"). Αφού εξορίστηκε στο Ίζου, ο Μιναμότο νο Γιοριτόμο προσκύνησε στο Μισίμα Τάισα για θεϊκή βοήθεια στον αγώνα του να ανατρέψει τη φυλή Χάικε στον πόλεμο Γκένπεϊ. Μετά την επιτυχή ίδρυση του σογκουνάτου Καμακούρα, ανοικοδόμησε το ιερό σε μεγάλη κλίμακα και η λατρεία του Μισίμα Νταϊμιότζιν έγινε δημοφιλής στην τάξη των σαμουράι. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, το κάμι του Μισίμα Τάισα συνδέθηκε με τη νίκη στη μάχη και το ιερό υποστηρίχθηκε από την φυλή Ονταβάρα Χότζο, τη φυλή Ιμαγκάβα και τη φυλή Τοκουγκάβα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, το Μισίμα Τάισα και η συνδεδεμένη ταχυδρομική της πόλη Μισίμα-σουκού ευημερούσαν ως δημοφιλής στάση προσκυνήματος στον αυτοκινητόδρομο Τοκάιντο μεταξύ Έντο και Κιότο. Η πύλη τορίι του απεικονίστηκε σε μια εκτύπωση ουκιγιό-ε από τον Χιροσίγκε. Ένα ημερολόγιο που εκδόθηκε από το ιερό μεταφέρθηκε στο σπίτι από προσκυνητές από όλη την Ιαπωνία και ήταν γνωστό ως «Ημερολόγιο Μισίμα». Από το 1871 έως το 1946, το Μισίμα Τάισα ορίστηκε επίσημα ως ένα από τα Κανπέι-τάισα (Kanpei-taisha) (官幣大社), που σημαίνει ότι βρισκόταν στην πρώτη βαθμίδα των ιερών υποστηριζόμενων από την κυβέρνηση . Το Χόντεν, ένα κτήριο σε στυλ ναγκάρε-ζουκούρι (nagare-zukuri), έχει ανακατασκευαστεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του ιερού. Το σημερινό κτήριο χρονολογείται από το 1866, αφού ξαναχτίστηκε μετά την ισοπέδωση του ιερού στον σεισμό Ανσέι Τοκάι του 1854. Είναι εγγεγραμμένο ως Εθνική Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία. Το Μισίμα Τάισα έχει ένα μικρό μουσείο. Το πιο σημαντικό αντικείμενο είναι ένα ιαπωνικό ξύλινο κουτί με λάκα με διακόσμηση μακί-ε. Το κουτί περιέχει πολλά σκεύη και αντικείμενα, που χρησιμοποιήθηκαν για γυναικεία καλλυντικά στην ύστερη περίοδο Χεϊάν και δωρήθηκε στο ιερό από τον Χότζο Μασάκο. Είναι καταχωρημένος ως ένας από τους Εθνικούς Θησαυρούς της Ιαπωνίας. Επιπλέον, το Χόντεν του, το Μισίμα Τάισα έχει επίσης τέσσερα άλλα αντικείμενα που είναι εγγεγραμμένα ως Εθνικές Σημαντικές Πολιτιστικές Περιουσίες: Τάτσι (ιαπωνικό σπαθί) της περιόδου Καμακούρα δώρισε στο ιερό ο αυτοκράτορας Μέιτζι. Κοντό σπαθί βακιζάσι της περιόδου Μουρομάτσι Ένα αντίγραφο της Σούτρας της Καρδιάς με ημερομηνία 1203, γραμμένο από τον Μινμότο νο Γιοριτόμο. Μια συλλογή από 592 έγγραφα με αρχεία ιερών από την περίοδο Χεϊάν έως Έντο.Επιπλέον, ένα δέντρο Osmanthus fragrans ηλικίας 1200 ετών στον περίβολο του ιερού προστατεύεται από την εθνική κυβέρνηση ως μνημείο της φύσης. Ερλ, Τζο. (2005). Τα μεγαλεία της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας. Οι συλλογές Khalili.(ISBN 1-874780-19-6) Maas, Jeffrey Ρ. (1999). Yoritomo και η ίδρυση του πρώτου Bakufu: The Origins of Dual Government in Japan. Stanford: Stanford University Press .(ISBN 0-8047-3591-3)ISBN 0-8047-3591-3 Plutschow, Herbe. (1996). Ματσούρι: Τα Φεστιβάλ της Ιαπωνίας . Λονδίνο: RoutledgeCurzon .(ISBN 1-873410-63-8)ISBN 1-873410-63-8 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887