IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι

Η Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι (Ρωσικά: Азо́вский Неме́цкий национа́льный райо́н, Γερμανικά: Deutscher Nationalkreis Asowo) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις τριάντα δύο στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της περιφέρειας. Η επαρχία καλύπτει μία έκταση 1.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Άζοβο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 22.925 κατοίκων, σημειώνοντας μια μικρή αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2002, όπου η επαρχία είχε πληθυσμό 22.346 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Άζοβο αντιστοιχεί στο 26,2% του πληθυσμού της επαρχίας.

 Τα πρώτα χωριά στην περιοχή της σημερινής εθνικής επαρχίας Αζόφσκι Νεμέτσκι ιδρύθηκαν από τους Γερμανούς του Βόλγα το 1893. Οι επικεφαλής της επαρχιακής διοίκησης ήταν ο Μπρούνο Χάινριχ Ρόιτερς (από το 1992 έως το 2010) και ο Βίκτορ Σάμπελφελντ (από το 2010 έως σήμερα). Ο πληθυσμός της επαρχίας στις 1 Ιανουαρίου του 2007 ανερχόταν στα 22,246 άτομα, από τα οποία το 56% ήταν Ρώσοι, το 24% ήταν Γερμανοί, το 8,3% ήταν Καζάκοι, και το 6,8% ήταν Ουκρανοί.Καθώς θεωρείται πολιτιστική κληρονομία, και προκειμένου η Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι να γίνει καταφύγιο για την διασκορπισμένους και μειωμένους Γερμανούς της Ρωσίας, η γερμανική γλώσσα έχει εγκριθεί επισήμως, δηλαδή προστατεύεται, υποστηρίζεται και προωθείται. Επίσης, στο εθνόσημο και την σημαία της επαρχίας, εμφανίζεται η Ρωσική και Γερμανική σημαία.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1968-69

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1968-69 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά στα πειραϊκά πρωταθλήματα μετείχαν 44 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων στην Α΄ κατηγορία κατέκτησαν η ΑΕΚ Φαλήρου και ο Σαρωνικός, οι οποίοι προκρίθηκαν για το Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. Πρωταθλητές της Β΄κατηγορίας αναδείχθηκαν οι Α.Ο. Νεαπόλεως και Ηρακλής Ελευσίνας, ενώ πρωταθλήτρια της Γ΄ ΕΠΣΠ ήταν η Αμφιάλη.

 Α΄ με 16 ομάδες σε δυο ομίλους των 8 ομάδων. Β΄ με 18 ομάδες σε δυο ομίλους των 9 ομάδων. Γ΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητές ομίλων που προκρίθηκαν στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη Β΄ Εθνική. ΑΕΚ Φαλήρου Σαρωνικός Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 9 Φεβρουαρίου 1969, γήπεδο Αίγινας: Σαρωνικός - ΑΕΚ Φαλήρου: 4-0. 16 Φεβρουαρίου 1969, γήπεδο Νίκαιας: ΑΕΚ Φαλήρου - Σαρωνικός: 0-1.Οι τελικές βαθμολογίες των δυο ομίλων: Σημειώσεις Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία: Α.Ο. Νεαπόλεως Ηρακλής ΕλευσίναςΟι τελικές βαθμολογίες: Πρωταθλητής: άνοδος στη Β΄. Α.Π.Σ. Αμφιάλη Δευτεραθλητής: άνοδος στη Β΄. ΠαμπειραϊκόςΗ τελική βαθμολογία ήταν: Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Στάδιο Γκραν Κανάρια

Το Στάδιο Γκραν Κανάρια (ισπανικά:Estadio Gran Canaria) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Λας Πάλμας των Καναρίων Νήσων, στην Ισπανία. Αυτήν τη στιγμή χρησιμοποιείται για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΟΝ Λας Πάλμας. Εγκαινιάστηκε το 2003 ως στάδιο πολλαπλών χρήσεων για να γίνει ο διάδοχος του παλιού Σταδίου Ινσουλάρ.

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 8 Μαΐου 2003 με ένα φιλικό μεταξύ της ΟΝ Λας Πάλμας και της ΡΣΚ Άντερλεχτ, που διεξήχθη μπροστά σε πλήρως γεμάτες κερκίδες. Ο αγώνας έληξε με 2-1 υπέρ της Λας Πάλμας και ο πρώτος σκόρερ στο γήπεδο ήταν ο Ρουμπέν Κάστρο.Με χωρητικότητα 32.400 θέσεων, είναι το 15ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ισπανία και το μεγαλύτερο στις Κανάριες Νήσους (αν και δεν είναι το μεγαλύτερο όσον αφορά την επιφάνεια του αγωνιστικού χώρου).Από τις 11 Νοεμβρίου 2014, το γήπεδο μπήκε σε εργασίες αναδιάρθρωσης που θα διαρκέσουν περίπου 16 μήνες. Μετά την ανακαίνιση, το κουλουάρ στίβου αφαιρέθηκε για να μετατραπεί ο χώρος σε γήπεδο ειδικά για ποδόσφαιρο, με τα καθίσματα πιο κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Στάδια της Ισπανίας (αγγλικά)
Αποστακτήρας

Ο αποστακτήρας είναι συσκευή που χρησιμεύει για την απόσταξη ενός μίγματος. Χρησιμεύει επίσης στην παρασκευή κάποιων οινοπνευματωδών ποτών τα οποία είναι φτιαγμένα από απόσταξη στέμφυλων, όπως το τσίπουρο, ή άλλων φρούτων, όπως το τζιν, και το ρούμι. Χρησιμοποιείται και στα εργοστάσια και ουσιαστικά είναι ο κύκλος του νερού σε μικρογραφία. Επίσης χρησιμοποιείται στόν διαχωρισμό δύο ή περισσοτέρων υγρών (κλασματική απόσταξη). Για κάποιους αυτή η λέξη έχει την έννοια απο την στάχτη ενός κτηρίου.

 Η πρώτη σαφής μαρτυρία της απόσταξης προέρχεται από τους Έλληνες αλχημιστές που εργάζονται στην Αλεξάνδρεια γύρω στον 1ο αιώνα. Οι Κινέζοι εικάζεται να έχουν αναπτύξει ανεξάρτητα αυτήν την μέθοδο περίπου την ίδια εποχή. Το αποσταγμένο νερό πρώτο περιγράφεται στον δεύτερο αιώνα από τον Αλέξανδρο της Αφροδισιάδος. Οι Αλεξανδρινοί χρησιμοποιούσαν άμβυκα (alambic) απόσταξης ή ακόμα συσκευή απόσταξης τον τρίτο αιώνα. Οι Άραβες κατά τον μεσαίωνα έμαθαν τη διαδικασία της απόσταξης από τους Αλεξανδρινούς και τη χρησιμοποίησαν κατά κόρον σε αλχημικά πειράματα. Οι εικόνες των κλιβάνων εμφανίζονται σε πολλά σχέδια και σκίτσα στα εργαστήριά τους.
Συλβάνα Τομαζέλλι

H Συλβάνα, αγγλ. Sylvana Tomaselli (γενν. 28 Μαΐου 1957) από τον Οίκο Τομαζέλλι είναι Καναδή ακαδημαϊκός, λέκτορας της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Από τον 1ο σύζυγό της έλαβε το επώνυμο Τζόουνς, ενώ ο 2ος είναι μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας, των Ουίνδσορ.

 Είναι κόρη του Μαξιμιλιανού Καρόλου Τομαζέλλι από το Ζάλτσμπουργκ και της Γιόζιανε Πρέσετς. Γεννήθηκε στην Πλασέντια της Νέας Γη, στον Καναδά και σπούδασε εκεί και στην Αγγλία. Ο δεύτερος σύζυγός της είναι μικρανιψιός του Γεωργίου ΣΤ΄ του Ηνωμένου βασιλείου και εγγονός της Μαρίνας πριγκίπισσας της Ελλάδας (κόρης του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας). Παντρεύτηκε πρώτα το 1977 τον Τζον-Πωλ Τζόουνς, γιο του πλοιάρχου Τζέφρυ Τζόουνς από τα νησιά Μπαρμπάντος. Διαζεύχθηκαν το 1981, χωρίς να έχουν αποκτήσει απογόνους. Το 1988 η Συλβάνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Γεώργιο του Οίκου του Ουίνδσορ κόμη του Σαιντ Άντριους (γιο του Εδουάρδου δούκα του Κεντ) και έχει τέκνα: Εδουάρδος-Εδμόνδος-Μαξιμιλιανός-Γεώργιος Ουίνδσορ γενν. 2 Δεκεμβρίου 1988, λόρδος Ντάουνπατρικ. Μαρίνα-Καρλόττα-Αλεξάνδρα-Αικατερίνη-Ελένη Ουίνδσορ γενν. 30 Σεπτεμβρίου 1992, λαίδη. Αμαλία-Σοφία-Θεοδώρα-Μαίρη-Μαργαρίτα Ουίνδσορ γενν. 24 Αυγούστου 1995, λαίδη. "Sylvana Tomaselli". The Centre for Research in the Arts, Social Sciences and Humanities. Archived from the original on 17 October 2010.
Λιμόζ

Η Λιμόζ (Γαλλικά: Limoges, Οξιτανικά: Lemòtges) είναι πόλη και κοινότητα (commune) στη Γαλλία, πρωτεύουσα του νομού Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Καλύπτει έκταση 77,45 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 132.660 κατοίκων (2016). Οι κάτοικοί της αποκαλούνται στα γαλλικά Λιμουζώ (ντ), (limougeauds).Η πόλη είναι γνωστή παγκοσμίως για τους μεσαιωνικούς σμάλτους επί χαλκού, για την πορσελάνη της του 19ου αιώνα και για τα βαρέλια της από βελανιδιά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή Κονιάκ.

 Η Λιμόζ ιδρύθηκε ως Αουγκουστορίτουμ από τον Καίσαρα Αύγουστο γύρω στο 10 π.Χ. επί σημαντικού σταυροδρομιού, και στο εσωτερικό της κατασκευάσθηκαν πολυάριθμα Ρωμαϊκά μνημεία: μια γέφυρα από πέτρα επί της αρχικής ποτάμιας διάβασης, μια ρωμαϊκή αγορά (φόρουμ) στην λοφώδη πλευρά της, αρκετές θέρμες, ένα τεράστιο αμφιθέατρο, που είχε ως σκοπό να παραγκωνίσει τα αντίστοιχα στην Αρλ και την Νιμ, ένα θέατρο στις όχθες του ποταμού Βιέν, ένας ορθογώνιος ευθυγραμμισμένος δρόμος και πολυτελείς κατοικίες. Από τις αρχές του 4ου αιώνα, η πόλη άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της και υπέστη λεηλασία. Ο Άγιος Μαρτιάλ, ο πρώτος επίσκοπος της Λιμόζ, προσηλύτισε τους κατοίκους της περιοχής και η μνήμη του εορταζόταν στο αββαείο, το οποίο πλούτισε από τις επισκέψεις προσκυνητών. Το αββαείο κέρδισε την ανεξαρτησία του από την επισκοπή της Λιμόζ τον 9ο αιώνα, και έγινε διάσημο για την βιβλιοθήκη του, τη δεύτερη μεγαλύτερη στη Γαλλία μετά το Κλυνύ και το συγγραφείο του, καθώς και ως μία από τις γενέτειρες της πολυφωνικής μουσικής. Κατά τον Μεσαίωνα η Λιμόζ έγινε γνωστή για τα σμάλτα επί χαλκού, τα οποία εξάγονταν σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο. Τον 20ό αιώνα η πόλη υπήρξε κέντρο για τους Γάλλους αντιστασιακούς μακί ενάντια στην κυβέρνηση μαριονέττα του Βισύ και τους Ναζί. Σημερινός δήμαρχος της Λιμόζ είναι ο Εμίλ-Ροζέ Λομπερτί. Η Λιμόζ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βιέν, 150 χλμ από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το 1771 ανακαλύφθηκε στο Σαιν-Υριέ-λα-Περς, πλησίον της Λιμόζ, πηλός από καολινίτη, εκλεπτυσμένος λευκός πηλός απαραίτητος για την κατασκευή πορσελάνης. Κάτω από την ώθηση του προοδευτικού οικονομολόγου Τυργκό, που είχε οριστεί διοικητικός αξιωματούχος στην φτωχή και απομονωμένη αυτή περιοχή, αναπτύχθηκε μια νέα βιομηχανία κεραμικής και η πορσελάνη της Λιμόζ έγινε διεθνώς γνωστή κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Το 1199, νοτίως της Λιμόζ, σκοτώθηκε από τραύμα στον ώμο του ο Ριχάρδος Α' της Αγγλίας (Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος). Το 1508 γεννήθηκε στην πόλη ο ποιητής και λόγιος Ζαν Ντορά. Το 1841 γεννήθηκε στη Λιμόζ ο διαπρεπής Γάλλος ζωγράφος Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ. Το 1968 ιδρύθηκε στην Λιμόζ πανεπιστήμιο. Η Λιμόζ έχει αδελφοποιηθεί με τις ακόλουθες πόλεις: Σαρλότ, Βόρεια Καρολίνα, ΗΠΑ Φυρτ, Γερμανία Χρόντνα, Λευκορωσία Πίλζεν, Δημοκρατία της Τσεχίας Σέτο, Ιαπωνία Διαδικτυακός τόπος του δημοτικού συμβουλίου Ιστοσελίδα του Μουσείου Ντυμπουσέ - κεραμική, υαλικά, πορσελάνη από τη Λιμόζ Ιστοσελίδα του πανεπιστημίου της Λιμόζ
Climax Studios

Η Climax Studios είναι ανεξάρτητη βρετανική ομάδα ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών με βάση της το Πόρτσμουθ. Ιδρύθηκε το 1988 από τον Karl Jeffery και αποτελείται από 120 εργαζόμενους. Είναι γνωστή για διάφορες επανεκδόσεις, αρκετά παιχνίδια της σειράς Silent Hill και ένα MMORPG βασισμένο στο Warhammer.

 Warcraft II: The Dark Saga Battlezone: Rise of the Black Dogs MotoGP 2 Serious Sam: Next Encounter Sudeki ATV Offroad Fury 3 MotoGP 3: Ultimate Racing Technology ATV Offroad Fury 4 Silent Hill: Origins Silent Hill: Shattered Memories Rocket Knight Bloodforge Smart As Assassin's Creed Chronicles 2009: IGN Best Wii game of E3 (Silent Hill: Shattered Memories) 2009: IGN Best Wii graphics technology of E3 (Silent Hill: Shattered Memories) 2009: IGN Best Wii adventure game of E3 (Silent Hill: Shattered Memories) Επίσημος ιστότοπος
Ομπορνίκι

Το Ομπορνίκι (πολωνικά: Oborniki, γερμανικά: Obornik‎) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Ομπορνίκι, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 17.848 κάτοικοι (2020).

 Στο Ομπορνίκι παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης πριν από το 1292. Ο Δούκας Μπολέσλαφ ο Ευσεβής ίδρυσε ένα φραγκισκανικό μοναστήρι στο Ομπορνίκι τον 13ο αιώνα. Ήταν μια βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το επισκεπτόταν συχνά ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο. Ως αποτέλεσμα του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας το 1793, προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807 έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας. Το 1815 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας για δεύτερη φορά. Οι κάτοικοι της πόλης πολέμησαν στους αγώνες για την απελευθέρωση της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της Νοεμβριανής Εξέγερσης, της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848), της Ιανουαριανής Εξέγερσης και της νικηφόρας Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αποτέλεσμα της οποίας η πόλη ενσωματώθηκε με την ανασυσταθείσα πολωνική κράτος το 1919. Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία μέχρι το 1945. Οι πρώτοι εκδιωχθέντες Πολωνοί ήταν πρώην αντάρτες της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας και οι απελάσεις πραγματοποιήθηκαν στις αρχές Δεκεμβρίου 1939. Οι απελαθέντες κρατήθηκαν για αρκετές ημέρες σε ένα στρατόπεδο διέλευσης στο κοντινό χωριό Κοβανούφκο, όπου τους έκλεψαν χρήματα και τιμαλφή και στη συνέχεια απελάθηκαν με εμπορευματικά τρένα στο Σοκόουουφ Ποντλάσκι στο Γενικό Κυβερνείο (Κεντρική Πολωνία που κατεχόταν από τους Γερμανούς). Το 1940, λειτούργησε στην πόλη ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από διάφορα χωριά του πόβιατ. Μερικοί από τους Πολωνούς που εκδιώχθηκαν το 1940 από τα γειτονικά πόβιατ Χόντζιες και Σαμοτούουι υποδουλώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία στην περιοχή της πόλης. Τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις ντόπιων μελών του Πολωνικού Στρατού Εσωτερικού, της κορυφαίας πολωνικής οργάνωσης υπόγειας αντίστασης. Μεταξύ των ιστορικών ορόσημων του Ομπορνίκι είναι: Πλατεία Αγοράς γεμάτη με ιστορικά αρχοντικά Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα Ναός του Τιμίου Σταυρού με ξύλινο πλαίσιο Γοτθική Αναγεννησιακή Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ Το Ομπορνίκι είναι ένας από τους τόπους παραγωγής του τυριού λιλίπουτ Μείζονος Πολωνίας (ser liliput wielkopolski), ενός παραδοσιακού περιφερειακού πολωνικού τυριού, που προστατεύεται ως παραδοσιακό φαγητό από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Πολωνίας. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Σπάρτα Ομπορνίκι. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα. Το Ομπορνίκι είναι αδελφοποιημένο με τις: Χερκ-ντε-Στατ, Βέλγιο Κομπουλέτι, Γεωργία Λύχοφ, Γερμανία Επίσημος ιστότοπος της πόλης (πολωνικά)
4-βινυλοφαινόλη

Η 4-βινυλοφαινόλη (αγγλικά 4-vinylphenol) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C8H8O, Πιο συγκεκριμένα, είναι μια «θυγατρική» φαινόλη που βρίσκεται στο κρασί και στη μπύρα. Παράγεται από την αλλοίωση της μαγιάς Brettanomyces. Όταν φθάνει σε συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από τα αισθητήρια όριο, μπορεί να δώσει αρώματα κρασιού, που περιγράφονται ως «υπόβαθρο», αλλά χρησιμοποιήθηκε επίσης για την παραγωγή φαρμάκων, εμποτισμό επιδέσμων και άλλων προϊόντων. Στο κρασί, η 4-βινυλοφαινόλη μπορεί να αντιδράσει με άλλα μόρια, όπως οι ανθοκυανιδίνες, παράγοντας νέες χημικές ενώσεις. Στα λευκά κρασιά,οι βινυλοφαινόλες είναι κυρίαρχες (4-βινυλοφαινόλη 70-1.150 µg/l και 4-βινυλογουαιακόλη 10-490 µg/l, ενώ στα κόκκινα κρασιά αντίστοιχα κυρίαρχες είναι οι αιθυλοφαινόλες [Et(C6H4)OH].

 Η 4-αιθυλοφαινόλη, που παράγεται από παρακουμαρικό οξύ, ως πρόδρομη ένωση, μέσω του ενζύμου αποκαρβοξυλάση του κινναμικού οξέος. Η ενδιάμεσα σχηματιζόμενη 4-βινυλοφαινόλη μπορεί να αναχθεί περαιτέρω, σε 4-αιθυλοφαινόλη, από το ένζυμο αναγωγάση βινυλοφαινόλης.Το παρακουμαρικό οξύ μερικές φορές προστίθεται σε μικροβιολογικά μέσα ενημέρωσης, και επιτρέπει την ταυτοποίηση των βρεττανομυκήτων από την οσμή. 4-αιθυλογουαιακόλη Μαγιά και οινοποίηση Λάθος κρασί Οινοχημεία Πολυ-4-βινυλοφαινόλη (polyvinylphenol ή PVP), που είναι πλαστικό δομικά παρόμοιο με το πολυστυρόλιο. Παπαγεωργίου Β.Π., “Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία: Κυκλικές Ενώσεις”, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1986. Speight J. G., “Chemical and Process Design Handbook”, McGraw-Hill, 2002 Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια “Επιστήμη & Ζωή” Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Τοξικότητα 4-αιθυλοφαινόλης με στοματική λήψη
Γεώργιος Μόδης (καθηγητής)

Ο Γεώργιος Μόδης (αγγλικά: Yorgo E. Modis) (γεν. 1974) είναι καθηγητής Ιολογίας και Ανοσολογίας και Ανώτερος Ερευνητής του Wellcome Trust στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Είναι επικεφαλής του The Modis Lab στη Μονάδα Μοριακής Ανοσίας στο MRC Laboratory of Molecular Biology. Μελετά τους κυτταρικούς μηχανισμούς ανίχνευσης και σίγησης των γονιδίων του ιού. Η ομάδα του χρησιμοποιεί ένα ποικίλο σύνολο συμπληρωματικών βιοφυσικών προσεγγίσεων, όπως κρυοηλεκτρονική μικροσκοπία (cryoEM), κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, βιοφυσική διαλύματος, μικροσκοπία φθορισμού και κυτταρικές βιολογικές προσεγγίσεις για την κατανόηση των κυτταρικών μηχανισμών ανίχνευσης ιικών γονιδίων και σίγασης με λεπτομέρεια σε μοριακό επίπεδο.

 Ο Μόδης έλαβε το Διεθνές Απολυτήριο από το Διεθνές Σχολείο της Γενεύης, της Ελβετία . Στη συνέχεια σπούδασε Βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Έκανε το μεταπτυχιακό του στη Δομική Βιολογία με τον Rik A. Wierenga στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας της Χαϊδελβέργης αποκτώντας το διδακτορικό του. από το Πανεπιστήμιο του Leeds το 1999. Για τα επόμενα έξι χρόνια εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης με τον Stephen C. Harrison στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ στην Βοστώνη των Η.Π.Α. Ο Μόδης είναι γιος του Θεόδωρου Μόδη και της Carole Gene Modis. Είναι δισέγγονος του Θεόδωρου Μόδη και εγγονός του Γεωργίου Μόδη.
Citroën DS Inside

Το Citroën DS Inside ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Παρουσιάστηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2009, ως το πρώτο δείγμα γραφής της νέας σειράς πολυτελείας DS, που είχε μόλις εξαγγελθεί από την εταιρεία.

 Συγκεκριμένα, στις αρχές του 2009 η Citroën ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας ξεχωριστής εσωτερικής μάρκας πολυτελείας, υπό την ονομασία DS, που θα παράγεται παράλληλα με την σημερινή της σειρά αυτοκινήτων. Αποφασίστηκε τότε ότι η νέα αυτή υπό-εταιρεία θα χρησιμοποιεί το όνομα του θρυλικού Citroën DS του 1955 - 1975 (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος») για να εκπροσωπεί τα μελλοντικά αυτοκίνητα, αν και αυτή τη φορά το ακρωνύμιο DS σημαίνει Different Spirit (Διαφορετικό Πνεύμα) και Distinctive Series (Ξεχωριστή Σειρά). Όλα τα μοντέλα της σειράς αυτής, φέρουν το νέο λογότυπο DS και όχι το γνωστό double chevron (διπλό λοχιόσημο) της Citroën και όλα έχουν αισθητά διαφορετικά στυλ από τα αντίστοιχα δίδυμα μοντέλα της Citroën στα οποία βασίζονται. Το πρωτότυπο DS Inside αποτέλεσε τη βάση του Citroën DS3, που ήταν το μοντέλο που ξεκίνησε την νέα σειρά DS. Το DS3 παρουσιάστηκε στις αρχές του έτους 2010, ως ένα υψηλής ποιότητας αυτοκίνητο της κατηγορίας Β, με βάση το αμάξωμα της δεύτερης γενιάς του Citroën C3. Επίσημα, το DS3 τοποθετήθηκε εξ αρχής στην κατηγορία των compact πολυτελών αυτοκινήτων, με κυριότερους ανταγωνιστές το Mini της BMW, το Audi A1 και την Alfa Romeo MiTo, ενώ σε κάποιο βαθμό και τα Opel Adam και Fiat Nuova 500. Είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο η εξωτερική και εσωτερική αισθητική του DS Inside, όσο και οι διαστάσεις του, ήταν σχεδόν ίδιες με αυτές του τελικού μοντέλου παραγωγής Citroën DS3. Σταδιακά, μέσα στα έτη 2015 και 2016, η εταιρεία DS αυτονομήθηκε και όλα τα μοντέλα της στην Ευρώπη διατήρησαν αποκλειστικά το λογότυπο DS, καταργώντας οριστικά το σήμα και το όνομα της Citroën. Ως αποτέλεσμα, μετονομάστηκαν σε DS 3, DS 4 και DS 5 σκέτο, στα πλαίσια της σταδιακής αυτονόμησης των μοντέλων της σειράς DS σε ανεξάρτητη εταιρεία. Ειδικότερα όσα αντίτυπα της σειράς DS κατασκευάζονται στην Κίνα, κυκλοφόρησαν όλα εξ αρχής με τα σκέτα ονόματα και απευθείας υπό την νέα μάρκα πολυτελείας DS. Citroën DS3 www.netcarshow.com/ 2009 Citroën DS Inside Concept www.koncepty.cz/ Citroën DS Inside
Αλφάβητο Αργυροκάστρου

Το αλφάβητο Αργυροκάστρου, επίσης γνωστή ως αλφάβητο Βέσο Μπέη, είναι ένα από τα αρχικά αλβανικά αλφάβητα του 19ου αιώνα. Παίρνει το όνομά του από την πόλη του Αργυροκάστρου στη Νότια Αλβανία, όπου καταγράφηκε για πρώτη φορά από το μελετητή Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν, επίσης από τον Βέσο Μπέη, πλούσιο ντόπιο μπέη από την διάσημη οικογένεια Αλιζότι που το παρείχε στον Χαν. Ο Χαν το δημοσίευσε στο 1854 στο "Albanesische Studien", στην Ιένα.

 Σύμφωνα με τον Χαν, το αλφάβητο που του έδωσε ο Βέσο Μπέη, χρησιμοποιήθηκε μακράν στους κύκλους της οικογένειας Αλιζότι."Τέλος, άλλο ένα αλφάβητο από τη νότια Αλβανία πρέπει να καταγραφεί εδώ, ένα το οποίο ο παρών συγγραφέας χρωστά την ανακάλυψη στον Βέσο μπέη, ο οποίος είναι από τους πιο εξέχοντες αρχηγούς του Αργυροκάστρου, από την οικογένεια των Αλισότ Πασαλιδών. Ο Βέσο Μπέη το έμαθε στα νιάτα του από έναν Αλβανό χότζα ως μυστικό αλφάβητο που κληρονόμησε η οικογένειά του, και το χρησιμοποιούσε για ανταπόκριση με τους συγγενείς του". Το αλφάβητο, μάλλον αινιγματικό, περιέχει 22 γράμματα. Αλφάβητο Βιθκούτσι Αλφάβητο Βελλάρα Αλφάβητο Ελμπασάν
Παντελής Κωνσταντινίδης

Ο Παντελής Κωνσταντινίδης είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν βοηθός προπονητή του ΠΑΟΚ, γεννημένος στη Φλώρινα στις 16 Αυγούστου 1975, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μέσου και του αριστερού αμυντικού.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα της Φλώρινας και σε ηλικία 18 ετών αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, στο δυναμικό της οποίας υπήρξε στέλεχος την περίοδο 1993-94. Όντας αρκετά μικρός και άπειρος, χρησιμοποιήθηκε από τον προπονητή του Ντούσαν Μπάγεβιτς μόνο σε έναν αγώνα κυπέλλου (Κερατσίνι - ΑΕΚ 0-7), όπου μάλιστα πέτυχε κι ένα γκολ. Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στη νεοφώτιστη στην Α΄ εθνική Καβάλα, όπου με προπονητή τον Άγγελο Αναστασιάδη έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ εθνική στις 2 Οκτωβρίου 1994 σε αγώνα Λεβαδειακού - Καβάλας (2-1). Παρέμεινε στην ομάδα και την επόμενη χρονιά, όπου μετά τον υποβιβασμό της αγωνίστηκε στη Β΄ εθνική. Τα επόμενα 2 χρόνια αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Αθηνών, ενώ το καλοκαίρι του 1998 αποκτήθηκε από την ομάδα του ΠΑΟΚ στον οποίο αγωνίστηκε για 4 χρόνια, ως το 2002, με κορυφαία γι' αυτόν στιγμή την κατάκτηση του κυπέλλου το 2001 (νίκη επί του Ολυμπιακού με 4-2). Για τα επόμενα 3 χρόνια φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού, με τον οποίο κορυφαία του στιγμή υπήρξε η κατάκτηση του νταμπλ την περίοδο 2003-04. Επέστρεψε στη συνέχεια στον ΠΑΟΚ (καλοκαίρι 2005) όπου αγωνίστηκε για άλλα 4 χρόνια. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Β' εθνική με τη φανέλα του ΟΦΗ όπου με το τέλος της περιόδου έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει αγωνιστεί 20 φορές στην Εθνική Ανδρών, πετυχαίνοντας κι ένα γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν σ' έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Φινλανδίας (2-1), που είχε γίνει στη Λάρνακα στις 3 Φεβρουαρίου 1999, με προπονητή τον Άνχελ Ιορντανέσκου. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας. Συνολικά σε 15 χρόνια αγωνιστικής δράσης, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2009-10, ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει αγωνισθεί με τις 6 ομάδες του σε επίσημους αγώνες: Σε 337 αγώνες Α' εθνικής (πέτυχε 37 γκολ) Σε 50 αγώνες Β' εθνικής (πέτυχε 9 γκολ) Σε 72 αγώνες κυπέλλου Ελλάδας (πέτυχε 14 γκολ) Σε 36 αγώνες κυπέλλων Ευρώπης (πέτυχε 6 γκολ)Αναλυτικότερα: Στην καριέρα του ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει κατακτήσει 3 τίτλους: Κύπελλο Ελλάδας 2001 με τον ΠΑΟΚ Πρωτάθλημα Ελλάδας 2004 με τον Παναθηναϊκό Κύπελλο Ελλάδας 2004 με τον Παναθηναϊκό Η καριέρα του Παντελή Κωνσταντινίδη στο national-football-teams Το προφίλ του Παντελή Κωνσταντινίδη στο transfermarkt
Σταυροπόλ

Η Σταυρούπολη (ρωσικά: Ставрополь‎) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο του κράι Σταυρούπολης στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 398.539 άτομα, ενώ το 2020 είχε αυξηθεί σε σχεδόν 450.000 σύμφωνα με εκτίμηση. Ήταν προηγουμένως γνωστή ως Βοροσιλόφσκ (μέχρι τις 12 Ιανουαρίου 1943).

 Το όνομα Σταβροπόλ (ρωσικά: Ста́врополь‎) είναι η ρωσική απόδοση του ελληνικού ονόματος Σταυρούπολη (πόλη του σταυρού). Σύμφωνα με το μύθο, οι στρατιώτες βρήκαν ένα πέτρινο σταυρό ενώ κατασκεύαζαν το οχυρό που βρίσκεται στη σημερινή θέση της πόλης. Δεν σχετίζεται με τη Βυζαντινή Σταυρούπολη (αρχαία Αφροδισιάδα) στη Μικρά Ασία, ούτε με την επίσης στη Ρωσία Σταυρούπολη επί του Βόλγα (το σημερινό Τολιάτι) αλλά και ούτε με τις αντίστοιχες σημερινές πόλεις στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1777 μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774 ως στρατόπεδο και το 1785 χορηγήθηκε καθεστώς πόλης. Ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Ποτέμκιν, ο οποίος ίδρυσε τη Σταυρούπολη ως ένα από τα δέκα οχυρά μεταξύ του Αζόφ και του Μόζντοκ, κατόπιν αιτήματος της Αικατερίνης της Μεγάλης, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία της πόλης. Οι Κοζάκοι του Ντον, ιδιαίτερα αυτοί από το σύνταγμα Χοπέρσκι, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μέσα και γύρω από τη Σταυρούπολη και το Γκεοργκίγιεφσκ με αποστολή να υπερασπιστούν τα σύνορα της Αυτοκρατορίας.Το 1809 ο Αλέξανδρος Α΄ κάλεσε αρκετές αρμενικές οικογένειες να εγκατασταθούν στην περιοχή του φρουρίου, προκειμένου να ενισχυθεί το εμπόριο στην περιοχή. Η στρατηγική θέση της Σταυρούπολης βοήθησε στη ρωσική κατάκτηση του Καυκάσου. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, η πόλη εξελίχθηκε σε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο στην περιοχή του Βόρειου Καυκάσου. Το 1843, ιδρύθηκε μια επισκοπική έδρα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και το 1847 έγινε έδρα του ομώνυμου κυβερνείου.Κατά τη διάρκεια του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου η πόλη άλλαξε χέρια αρκετές φορές και τελικά κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό, έπειτα από τη νίκη του εναντίον του Εθελοντικού στρατού του στρατάρχη Άντον Νενίκιν στις 29 Ιανουαρίου 1920. Η πόλη μετονομάστηκε σε Βοροσίλοφσκ στις 5 Μαίου 1935 προς τιμήν του Κλιμέντ Βοροσίλοφ αλλά το αρχικό όνομα της πόλης αποκαταστάθηκε το 1943. Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος ήταν ένα βαρύ τίμημα για την πόλη. Από τις 3 Αυγούστου 1942 μέχρι τις 21 Ιανουαρίου 1941 η πόλη ήταν υπό την κατοχή των Γερμανών και το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τη Λουφτβάφε (γερμανική αεροπορία) για να βομβαρδίζει τις σοβιετικές προμήθειες πετρελαίου στο Γκρόζνι. Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Σοβιετικό Στρατό τον Ιανουάριο του 1943. Από το 1946, κοντά στην πόλη παράγεται φυσικό αέριο. Αργότερα χτίστηκε αγωγός για την προμήθεια της Μόσχας με φυσικό αέριο.
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν

Το Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν (πολωνικά: Muzeum Narodowe w Lublinie) είναι εθνικό μουσείο που βρίσκεται στο Λούμπλιν, το οποίο είναι ένα από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα μουσεία στην Ανατολική Πολωνία. Δημιουργήθηκε το 1914 και έλαβε το δικό του κτίριο το 1923.

 Η ιστορία του Μουσείου του Λούμπλιν χρονολογείται από τις αρχές του 20ου αιώνα και συνδέεται με τον Χιερόνιμ Γουοπατσίνσκι, δάσκαλο γυμνασίου και ανταποκριτή της Ακαδημίας Μάθησης, ερασιτέχνη ιστορικό, εθνογράφο, βιβλιόφιλο και λάτρη της αρχαιότητας. Χάρη στις προσπάθειές του το 1901, διοργανώθηκαν δύο εκθέσεις στο Λούμπλιν. Η έκθεση τέχνης και αρχαιοτήτων εγκαινιάστηκε στις 4 Ιουνίου στην πρώην Δομινικανή Μονή. Συγκεντρώθηκαν περίπου 4.000 εκθέματα - χαρακτικά, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, διακοσμητικές τέχνες, έγγραφα, εκτυπώσεις, χειρόγραφα, ανασκαφικά αντικείμενα, συντεχνιακά τεχνουργήματα, όπλα, νομίσματα, μετάλλια, γραμματόσημα και χάρτες. Η βιομηχανική και αγροτική έκθεση άνοιξε στις 22 Ιουνίου με εθνογραφικό τμήμα όπου παρουσιάστηκαν λαϊκές φορεσιές, ξύλινα προϊόντα και τελετουργική τέχνη.Το 1974, οι χώροι του Κάστρου του Λούμπλιν προσαρμόστηκαν για τις ανάγκες του Επαρχιακού Μουσείου του Λούμπλιν, το οποίο ιδρύθηκε το 1950. Άνοιξαν οι μόνιμες εκθέσεις ζωγραφικής, διακοσμητικών τεχνών, εξοπλισμών, αρχαιολογικών, εθνογραφικών και νομισματικών αντικειμένων. Το 1987 το μουσείο μετονομάστηκε σε Μουσείο του Λούμπλιν.Στις 15 Μαΐου 2020, το Μουσείο του Λούμπλιν κρατικοποιήθηκε, και ως εκ τούτου προήχθη επίσημα στην βαθμίδα του Εθνικού Μουσείου. Απρόσκοπτα η ιδιοκτησία του μουσείου μεταβιβάστηκε από την τοπική κυβέρνηση (πολ. Sejmik Województwa) και τέθηκε υπό την εξουσία του Υπουργείου Πολιτισμού της Πολωνίας. Το μουσείο διαθέτει μόνιμες συλλογές για: Πολωνική και ξένη ζωγραφική από τον 17ο έως τον 20ο αιώνα. Πολωνικές και ξένες διακοσμητικές τέχνες. Πολωνικοί ιστορικοί πίνακες και πίνακες μάχης. Ζωγράφοι και λαϊκή τέχνη από την περιοχή του Λούμπλιν. Νομίσματα και μετάλλια σε πολωνικά εδάφη από τον 10ο έως τον 20ο αιώνα. Πολωνικός και ξένος οπλισμός από τον 14ο έως τον 20ο αιώνα. Αρχική σελίδα Μουσείο στο culture.pl
Βουλή των Λαών της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

H Βουλή των Λαών της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι η άνω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενώ κάτω βουλή είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων της Ομοσπονδίας. Είναι νομοθετικό όργανο του οποίου η αποστολή είναι να εξετάζει τους νόμους που παρουσιάζονται και να τους εγκρίνει ή να τους απορρίπτει. Για να εφαρμοστεί ένας νόμος πρέπει να εγκριθεί και από τις δύο βουλές, την άνω και την κάτω.Η Βουλή των Λαών έχει 58 έδρες που μοιράζονται ισότιμα μεταξύ των τριών συστατικών εθνών της Ομοσπονδίας (Βόσνιοι, Κροάτες, Σέρβοι). Έκαστο έθνος εκπροσωπείται από 17 μέλη, και 7 έδρες δίνονται στις μειονότητες τις Ομοσπονδίας. Η θητεία τους είναι τετραετής. Από τα μέλη της Βουλής εκλέγεται ένας Πρόεδρος που είναι ο Ομιλητής, και δύο αντιπρόεδροι.

 Η Βουλή των Λάων ιδρύθηκε την 18η Μαρτίου 1994 με τη Συμφωνία της Ουάσιγκτον. Στο Σύνταγμα της Ομοσπονδίας του 1994, η αρχική σύσταση της Βουλής περιλάμβανε 30 εκπρόσωπους των Βόσνιων και 30 των Κροατών. Από τότε μέχρι τα τέλη του 2008 έχουν γίνει 109 συνταγματικές τροποποιήσεις με τις οποίες άλλαξε η οργάνωση της Βουλής. Συνοπτικά, οι Σέρβοι αναγνωρίστηκαν ως τρίτο συστατικό έθνος της Ομοσπονδίας και οι έδρες της Βουλής μοιράστηκαν ισότιμα μεταξύ των τριών εθνών. Οι ομοεθνείς εκπρόσωποι απαρτίζουν τους αντίστοιχους συλλόγους: Σύλλογος των Βόσνιων εκπροσώπων, με 17 μέλη. Σύλλογος των Κροατών εκπροσώπων, με 17 μέλη. Σύλλογος των Σέρβων εκπροσώπων, με 17 μέλη.Έκαστος σύλλογος ορίζει έναν Πρόεδρο. Το διοικητικό συμβούλιο της Βουλής των Λαών αποτελείται από τον Ομιλητή, τους δύο αντιπρόεδρους και τον Γραμματέα της Βουλής, και τους Προέδρους των συλλόγων των εκπροσώπων. Η Βουλή των Λάων έχει 19 επιτροπές εργασίας που συνεισφέρουν στο έργο της: Επιτροπή συνταγματικών υποθέσεων Νομοθετική και Νομική επιτροπή Διοικητική επιτροπή Επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες Επιτροπή ασφαλείας Επιτροπή διορισμών και εκλογών Επιτροπή πληροφοριών Επιτροπή γλωσσικών θεμάτων Επιτροπή για την ισότητα των φύλων Επιτροπή για θέματα εξουσίας-ασυλίας Επιτροπή οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής, οικονομικών και προϋπολογισμού Επιτροπή για την Οικονομία Επιτροπή για τον αστικό σχεδιασμό, την οικολογία και την δόμηση. Επιτροπή γεωργίας, διαχείρισης υδάτων και δασοκομίας. Επιτροπή αποκρατικοποίησης και ιδιωτικοποίησης Επιτροπή δικαιοσύνης, διακυβέρνησης και τοπικής αυτοδιοίκησης Επιτροπή για την επιστροφή προσφύγων, εξόριστων και εκτοπισμένων ανθρώπων Επιτροπή για την εκπαίδευση, την επιστήμη, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και τη νεολαία. Επιτροπή εργασίας, υγείας και μέριμνας για τους ανάπηρους. Μετά τις Βοσνιακές γενικές εκλογές της 7ης Οκτωβρίου 2018, η σύσταση της Βουλής των Λαών είναι η ακόλουθη:
Αγιωργίτικα Αρκαδίας

Τα Αγιωργίτικα (Τοπική Κοινότητα Αγιωργιτίκων- Δημοτική Ενότητα Κορυθίου), ανήκει στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Η επίσημη ονομασία ειναι τα Αγιωργίτικα. Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, τα Αγιωργίτικα ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Αγιωργιτίκων, του πρώην Δήμου Κορυθίου του Νομού Αρκαδίας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 17,601 χμ² (2011).

 Τα Αγιωργίτικα είναι ένα όμορφο και πράσινο χωριό της Μαντινείας, 9 χιλ. από την Τρίπολη. Είναι χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κτενιάς στην είσοδο του λεκανοπέδιου της Μαντινείας. Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε ερχόμενοι από το Άργος. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Τα Αγιωργίτικα είναι ένας από τους τόπους των Δρόμων του Κρασιού. Ξεχωρίζουν η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου και το πετρόκτιστο Συρεγγέλιο Σχολείο, με ονομασία προς τιμή του Γεωργίου ΣυρεγγέλαΚάθε χρόνο την παραμονή της γιορτής της Αγίας Κυριακής, πραγματοποιείται το καθιερωμένο πανηγύρι στα Αγιωργίτικα Αρκαδίας προς τιμήν της Αγίας. Τελείται Εσπερινός στην αυλή στο ομώνυμο εξωκλήσι που συμμετέχει πλήθος κόσμου από το χωριό και τις γύρω περιοχές. Έπειτα ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι υπό τη διοργάνωση του πολιτιστικού συλλόγου της περιοχής. Την δεκαετία του 1980 έγιναν ανασκαφές του Εφόρου Αρχαιοτήτων Δρ. Θ. Σπυρόπουλου, που αποκάλυψαν ένα μεγάλο κλίβανο και οι εγκαταστάσεις πλυντηρίων. Προορίζονταν για καμίνευση και επεξεργασία χαλκούχου μεταλλεύματος που εξωρυσσόταν στην περιοχή. Χρονολογούνται στους πρωτοελλαδικούς και μεσοελλαδικούς χρόνους. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου Μουχλίου (4 χιλιόμετρα προς Αργολίδα) και η Μονή Βαρσών, παλαιό βυζαντινό μοναστήρι. Κωνσταντίνος Διαμαντόπουλος (αγωνιστής του αγώνα του 1821). Κωνσταντίνος Θ. Μπακόπουλος (1889-1950), στρατηγός του Ελληνικού Στρατού. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Άννα Αμαλία του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

H Άννα Αμαλία (γερμ. Anna Amalia von Braunschweig-Wolfenbüttel, 24 Οκτωβρίου 1739 - 10 Απριλίου 1807) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και της Φιλιππίνας Καρλόττας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Παντρεύτηκε το 1756 τον Ερνέστο Αύγουστο Β΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Κάρολος Αύγουστος (1757 - 1828), Μέγας Δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Φρειδερίκος Φερδινάνδος Κωνσταντίνος (1758 - 1793), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Anna Amalia". Encyclopædia Britannica. 2 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 59. This cites F. Bornhak, Anna Amalia Herzogin von Saxe-Weimar-Eisenach (Berlin. 1892).
Σιμόνε Σκουφφέτ

Ο Σιμόνε Σκουφφέτ (γεννημένος στις 31 Μαΐου 1996 στο Ούντινε του Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Ουντινέζε Κάλτσιο.

 Θεωρούμενος ως ένας από τους πλέον ελπιδοφόρους νεαρούς ποδοσφαιριστές της γενιάς του, έχει συγκριθεί αρκετές φορές με τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν λόγω του νεαρού της ηλικίας του, καθώς πραγματοποίησε όπως και τον τελευταίο το ντεμπούτο του στην Σέριε Α σε ηλικία 17 ετών. Έχει δεχθεί κολακευτικά σχόλια για τα αντανακλαστικά του και τις ικανότητές του, καθώς και για την σιγουριά που εμπνέει στις εξόδους του. Πρότυπό του είναι ο πρώην τερματοφύλακας της Ουντινέζε Σαμίρ Χαντάνοβιτς. Προερχόμενος από την Πριμαβέρα της μεγάλης ομάδας της γενέτειράς του, Ουντινέζε, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου στις αρχές της σεζόν 2013-14. Έγινε ο πρώτος παίκτης προερχόμενος από την ευρύτερη περιοχή του Φρίουλι που να φορά την φανέλα των bianconeri, κάτι περισσότερο από είκοσι χρόνια μετά τον Φάμπιο Ροσσίττο, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Σέριε Α στις 1 Φεβρουαρίου 2014 σε ηλικία 17 ετών, στη διάρκεια μιας εκτός έδρας νίκης με σκορ 0-2 απέναντι στην Μπολόνια, αντικαθιστώντας τον βασικό τερματοφύλακα του συλλόγου Ζέλικο Μπρίκιτς ο οποίος είχε τραυματιστεί. Έπειτα από σταθερές εμφανίσεις, διατήρησε την θέση του ως βασικός και μετά την επιστροφή από τον τραυματισμό του Μπρίκιτς. Με την Εθνική Ιταλίας U-17, πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2013, διακρινόμενος ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες της azzurra. Από τις 10 ως τις 12 Μαρτίου 2014, έλαβε μέρος σε ολιγοήμερη προπονητική προετοιμασία υπό τον Τσέζαρε Πραντέλλι, ομοσπονδιακό τεχνικό της Ιταλίας, η οποία διοργανώθηκε με στόχο την καλύτερη παρακολούθηση νεαρών παικτών ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Προφίλ του Σιμόνε Σκουφφέτ στο footballdatabase.eu
Γ.Σ. Μεσσήνης

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Μεσσήνης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην κωμόπολη της Μεσσήνης, στη Μεσσηνία, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Μεσσήνης. Επίσημο έτος ιδρυσής του είναι το 1984, το έμβλημά του κοσμεί ένας ταύρος και αγωνίζεται με χρώματα το μαύρο και το κίτρινο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές όλων των ηλικιακών βαθμίδων.

 Ο σύλλογος της Μεσσήνης την αγωνιστική περίοδο 2001-02 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π., λαμβάνοντας το δικαίωμα συμμετοχής για πρώτη φορά στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Έτσι, την περίοδο 2002-03, αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε εθνικό επίπεδο, καταλαμβάνοντας την 14η θέση στην τελική βαθμολογία του ομίλου του.Η κακή αυτή επίδοση οδήγησε την ομάδα και πάλι στο τοπικό πρωτάθλημα, το οποίο, όμως, κατέκτησε εκ νέου την περίοδο 2003-04. Κατά συνέπεια, συμμετείχε και πάλι στη Γ' Εθνική την περίοδο 2004-05, όπου και κατάλαβε ξανά τη 14η θέση με μόλις δύο νίκες στο ενεργητικό της.Ο σύλλογος διαθέτει μία επιπλέον συμμετοχή στη Γ' Εθνικής, κατά την αγωνιστική περίοδο 2007-08, οπότε και τερμάτισε και πάλι στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα.Την περίοδο 2011-12, στα πλαίσια του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. ισοβάθμισε στην 7η και 8η θέση με τον Σ.Α.Κ. Άτλαντα. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, συνέλεξε 20 νίκες και 2 ήττες και η βελτιωμένη αυτή επίδοση προσέφερε στην ομάδα ένα ακόμη Πρωτάθλημα και ένα νέο εισιτήριο στη Γ' Εθνική. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, o Γ.Σ. Μεσσήνης διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Νότου. Έχοντας συγκεντρώσει 4 νίκες και 20 ήττες, κατέλαβε τη 13η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας γνωρίζοντας τον υποβιβασμό.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Μεσσήνης, χωρητικότητας 200 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου από τον Ιούλιο του 2013 είναι ο Κώστας Κρεμμυδάς, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από το Φεβρουάριο του 2014 ο Παύλος Νόντας. Το ρόστερ της Μεσσήνης για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές:
Ροδρίγο Κάρο

Ο Ροδρίγο Κάρο (ισπανικά: Rodrigo Caro, γεννημένος το 1573 στην Ουτρέρα και αποβιώσας στις 10 Αυγούστου 1647 στη Σεβίλλη) ήταν Ισπανός ιερέας, ιστορικός, αρχαιολόγος, δικηγόρος, ποιητής και συγγραφέας.

 Τα κύρια έργα του περιλαμβάνουν: Antiguedades y Principado de la illustrissima Ciudad de Sevilla, y chorographia de suvento juridico, o antigua chancilleria (Σεβίλλη, 1654, folio) Relacion de las inscripciones y antiguedad de la villa de Utrera, (quarto με λατινικό ποίημα που επαινεί την πόλη) Veterum Hispaniae deorum manes sive reliquiae (βιβλίο) Trattati De ludis puerorum De los nombres y sitios de los vientos (Από τα ονόματα και τις θέσεις των ανέμων) De los santos de Sevilla Del Principado de Cordova De la antiguedad del appellido Caro (Από την αρχαιότητα του επώνυμου Κάρο), αφιερωμένο στον Don Fernando Caro, κυβερνήτη της Καρμόνα Το Χρονικό αποδίδεται ψευδώς στους Flavio Lucio Dexter, Elecano και San Braulion (Σεβίλλη, 1627) Works by Rodrigo Caro at WorldCat Έργα της/του ή για την/τον Ροδρίγο Κάρο στο Internet Archive
Σφαγή της Τόχνης

Η σφαγή της Τόχνης αναφέρεται στην εκτέλεση 83 ή 84 Τουρκοκύπριων αιχμαλώτων, προερχόμενων κυρίως από το χωριό Τόχνη της επαρχίας Λάρνακας, από ενόπλους της ΕΟΚΑ Β΄, στις 14 Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

 Σύμφωνα με μαρτυρίες, μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ αιχμαλώτισαν, με τη συνδρομή αστυνομικών, περισσότερους από 80 Τουρκοκύπριους άνδρες από την Τόχνη και το Ζύγι (συμπεριλαμβανομένων και ανήλικων αγοριών άνω των 13 ετών) και, αφού τους κράτησαν για ένα βράδυ στο ελληνικό σχολείο, τους επιβίβασαν σε δύο λεωφορεία με κατεύθυνση - θεωρητικά - προς τη Λεμεσό. Κατά την αφήγηση του μοναδικού επιζήσαντα της σφαγής - του δεκαεννιάχρονου, τότε, Σουάτ Καφαντάρ - οι αιχμάλωτοι που επέβαιναν στο ένα λεωφορείο οδηγήθηκαν σε τοποθεσία κοντά στην Παλώδια όπου εκτελέστηκαν με ριπές αυτόματων όπλων, ενώ στη συνέχεια οι εκτελεστές αποτελείωσαν με χαριστικές βολές όσους ήταν ακόμη ζωντανοί. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ανήλθε στα 83 ή 84 άτομα (78 κάτοικοι της Τόχνης και άλλοι έξι από το Ζύγι). Σύμφωνα με τον Καφαντάρ, κατά τη διάρκεια της ομηρείας τους στο δημοτικό σχολείο, οι κρατούμενοι συνάντησαν Ελλαδίτη αξιωματικό, ο οποίος τους καθησύχασε, τονίζοντάς τους πως «στον στρατό, δεν υπάρχει κακομεταχείριση των αιχμαλώτων». Η σφαγή της Τόχνης έγινε την ίδια μέρα με τις σφαγές στη Μαράθα, τον Σανταλάρη και την Αλόα. Η σφαγή της Τόχνης, όπως και τα αντίστοιχα εγκλήματα κατά αμάχων σε Μαράθα, Σανταλάρη και Αλόα, δεν ερευνήθηκαν από την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε σχολιάζονταν επί σειρά ετών, καθώς υπήρχε η εκτίμηση πως θα ενισχυόταν η τουρκική προπαγάνδα. Μέχρι τον Μάρτιο του 2014 η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων είχε καταφέρει να ταυτοποιήσει τα οστά 46 εκ των θυμάτων. Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας Πολίτης, οι εισαγγελικές αρχές είναι απρόθυμες να διερευνήσουν το συγκεκριμένο έγκλημα.Στις 16 Αυγούστου του 2016, η πρώην υπουργός Εξωτερικών (επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου και Δημήτρη Χριστόφια), Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, με ανάρτηση της σε μέσο κοινωνικής Δικτύωσης, απολογήθηκε δημόσια προς την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η ανάρτηση της σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών με κύριο σημείο αναφοράς τις αντίστοιχες τουρκικές θηριωδίες. Ακόμη, ειπώθηκαν απόψεις περί πολιτικής κίνησης, υποκινούμενης από τη θέλησή της για λύση του Κυπριακού, περί πρόκλησης κατά των Ελληνοκυπρίων προσφύγων κ.ά. Μετά τα γεγονότα του 1974 και την μετεγγατάσταση των τουρκοκυπρίων στην βόρεια Κύπρο, οι γυναίκες των τουρκοκύπριων θυμάτων, μετέφεραν συμβολικά πετρες για ανέγερση της μεγάλης τουρκοκυπριακής σημαίας στον πενταδάκτυλο.
Κρατιδιακές εκλογές της Θουριγγίας (2019)

Οι κρατιδιακές εκλογές της Θουριγγίας έλαβαν χώρα στη Θουριγγία της Γερμανίας στις 27 Οκτωβρίου 2019 και ήταν η έβδομη εκλογή για το κοινοβούλιο της Θουριγγίας μετά την επανένωση το 1990. Γύρω στα 1,73 εκατομμύρια ψηφοφόροι (συμπεριλαμβανομένων 75.000 ατόμων που είχαν για πρώτη φορά δικαίωμα ψήφου), ψήφισαν για περί τους 400 υποψηφίους σε 44 περιφέρειες. Η Αριστερά κέρδισε τις περισσότερες ψήφους, ωστόσο ο συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων-Αριστεράς έχασε την πλειοψηφία του.

 Σύμφωνα με το νόμο της Θουριγγίας για το Λάνταγκ (κρατιδιακό κοινοβούλιο), η εκλογή πρέπει να λάβει χώρα μια Κυριακή ή σε μια δημόσια αργία το νωρίτερο 57 μήνες μετά την αρχή της τρέχουσας θητείας του κοινοβουλίου στις 14 Οκτωβρίου 2014 και το αργότερο 61 μήνες μετά, δηλαδή εκλογές μπορούσαν να λάβουν χώρα το νωρίτερο στις 21 Ιουλίου 2019 και το αργότερο στις 10 Νοεμβρίου 2019. Στις 28 Αυγούστου 2018, η τοπική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη διεξαγωγή των εκλογών στις 27 Οκτωβρίου 2019. Η Αριστερά έγινε το μεγαλύτερο κόμμα σε μια κρατιδιακή εκλογή για πρώτη φορά μετά τη γερμανική επανένωση. Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα επέστρεψε σε κοινοβούλιο κρατιδίου της πρώην Ανατολικής Γερμανίας για πρώτη φορά αφού κέρδισε έδρες στη Θουριγγία και το Βρανδεμβούργο το 2009. Με 1.108.338 συνολικές έγκυρες ψήφους, το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα πέρασε το εκλογικό όριο (55.417) πολύ οριακά, έχοντας πέντε ψήφους παραπάνω από το όριο εισόδου στη βουλή. Το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, το οποίο κυβερνά σε ομοσπονδιακό επίπεδο σε συνασπισμό με το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα της Βαυαρίας (αδελφό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών) και τους Σοσιαλδημοκράτες, είχε τη μεγαλύτερη απώλεια από οποιαδήποτε άλλο κόμμα στις εκλογές, χάνοντας πάνω από 11 ποσοστιαίες μονάδες και υποχωρώντας στο 22,5% των ψήφων. Η συνηγέτιδα των Πρασίνων Αναλένα Μπέρμποκ δήλωσε ότι απογοητεύθηκε από την απόδοση του κόμματος της και ότι "καταστράφηκε" από τα μεγάλα κέρδη για την Εναλλακτική για τη Γερμανία, αναφέροντας το ως "φασιστικό". Είπε ότι το αποτέλεσμα ενισχύει την ανάγκη επένδυσης περισσότερου χρόνου και ενέργειας στην ανατολικογερμανική κοινωνία.
Ντάνιελ Λάρσον

Ο Ντάνιελ Λάρσον (γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1987) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος επιθετικός για τον Απόλλωνα Λεμεσού. Ο νεότερος αδερφός του είναι ο Σαμ Λάρσον παίκτης της Φέγενορντ. Αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία για 1 1/2 χρόνο στον Άρη Θεσσαλονίκης και σε 39 συμμετοχές σημείωσε 6 τέρματα.

 Ο Λάρσον ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2002 με τη Χέκεν στην Σούπερεταν, τη δεύτερη κατηγορία της Σουηδίας. Τα δώδεκα γκολ του στην τελευταία του σεζόν με την Χέκεν βοήθησαν το σύλλογο να προβιβαστεί στην Αλσβένσκαν. Το 2009, έφυγε από την Χέκεν και πήρε μεταγραφή στην Μάλμε ΦΦ. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τη Μάλμε στις 19 Απριλίου 2009, στον δεύτερο αγώνα εντός έδρας της σεζόν, έχοντας αντίπαλο την Τρέλεμποργκς ΦΦ. Για τη σεζόν 2009 ήταν ο κορυφαίος σκόρερ για την ομάδα του με 11 τέρματα, ενώ ήταν και ο τρίτος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στην Αλσβένσκαν 2010 (πρώτη κατηγορία Σουηδίας) ο Λάρσον ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της πρωταθλήτριας Μάλμε ΦΦ. Για άλλη μια φορά σκόραρε 10 γκολ και βοήθησε σε άλλα 10.Ο Λάρσον σκόραρε το γκολ της ομάδας του στο πρώτο παιχνίδι του τρίτου προκριματικού γύρου στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12 όπου η ομάδα του κέρδισε τους Ρέντζερς Γλασκώβης στο στάδιο Άιμπροξ. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στην σεζόν 2011 για τη Μάλμε, με 6 γκολ και 9 ασίστ, ενώ στη σεζόν 2012 είχε μόνο 4 γκολ σε 30 αγώνες. Στις 7 Νοεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε ότι ο Λάρσον θα κάνει ελεύθερη μεταγραφή στην Ρεάλ Βαγιαδολίδ, όταν το συμβόλαιο του με την Μάλμε θα έληγε την 1η Ιανουαρίου 2013. Στην Ρεάλ Βαγιαδολίδ αγωνίστηκε το 2013-2014, κάνοντας 46 εμφανίσεις και σκοράροντας 3 γκολ. Αλσβένσκαν: 2010 (Μάλμε ΦΦ) Κύπελλο Τουρκίας: 2017-18 (Ακχισάρσπορ)
Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ

Ο Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ (ολλανδικά: Willem Pieterszoon Buytewech (1591/1592 – 23 Σεπτεμβρίου 1624) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης. Ήταν ένας από τους πρώτους που ειδικεύτηκε στο είδος της ζωγραφικής που αποκλήθηκε "χαρούμενη συντροφιά". Οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν "Gheestige Willem" (= ο εμπνευσμένος Βίλλεμ).

 Ο Μπόιτεβεχ γεννήθηκε και πέθανε στο Ρότερνταμ. Ήταν γιος του Πίτερ Γιάκομπσζ, μπαλωματή και κηροπλάστη. Έμαθε την τέχνη του στο Χάαρλεμ, όπου και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1612, μαζί με τον Χέρκουλες Σέγκερς και τον Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Ο Φρανς Χαλς, ο οποίος είχε γίνει μέλος στη Συντεχνία από το 1610, άσκησε μεγάλη επιρροή στα έργα του Μπόιτεβεχ, όπως δείχνουν τα πολυάριθμα σχέδια του αυτός έφτιαξε με βάση τους πίνακες του Χαλς. Μετά τον γάμο του, στις 10 Νοεμβρίου 1613, με την Έλτγιε φαν Αμερόνχεν (Aeltje van Amerongen), από οικογένεια πατρικίων, επέστρεψε στο Ρότερνταμ. Εκεί ο Χέντρικ Μάρτενσζοον Σοργκ έγινε ένας από τους μαθητές του. Ο Μπόιτεβεχ ήταν, κατά κύριο λόγο, τοπιογράφος και ρωπογράφος, αλλά ευκαιριακά ζωγράφισε και βιβλικά και αλληγορικά θέματα. Από τα έργα του μόνον οκτώ έχουν διασωθεί, όλα ρωπογραφίες που απεικονίζουν χαρούμενες συντροφιές. Απεβίωσε σε ηλικία μόλις 32 ή 33 ετών από άγνωστα αίτια. Ο γιος του, Βίλλεμ Βίλεμσζ Μπόιτεβεχ (1625–1670), ο οποίος γεννήθηκε μετά τον θάνατό του, έγινε και αυτός ζωγράφος. Υπάρχει η υπόθεση ότι ο Χέρμαν φαν Σβάνεφελντ διετέλεσε, επίσης, μαθητής του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Willem Pietersz. Buytewech στο Wikimedia Commons Gary Schwartz on the Merry Companies http://www.wga.hu/frames-e.html?/bio/b/buytewec/biograph.html About his son The Maps of Willem Buytewech Works and literature at PubHist
A Place in the Sun (άλμπουμ των Lit)

Το A Place in the Sun είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Lit. Παραγωγός ήταν ο Don Gilmore. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 23 Φεβρουαρίου του 1999 από την RCA Records. Είναι η πρώτη τους κυκλοφορία με μια μεγάλη δισκογραφική. Το άλμπουμ έφτασε στο # 31 του Billboard 200 και έβγαλε τα επιτυχημένα singles "My Own Worst Enemy", το οποίο ήταν στο # 1 του Billboard Modern Rock Tracks chart για έντεκα εβδομάδες, το "Zip-Lock" και το "Miserable". Το τραγούδι "No Big Thing", το οποίο ήταν αρχικά στο προηγούμενο άλμπουμ τους, "Tripping the Light Fantastic", ηχογραφήθηκε ξανά για αυτό το άλμπουμ. Το "A Place in the Sun" έχει ανακηρυχθεί πλατινένιο από την RIAA, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Στις 9 Δεκεμβρίου του 2013, η μπάντα ανακοίνωσε μέσω της σελίδας της στο Facebook ότι θα κάνει μια επετειακή εμφάνιση για την 15η επέτειο του άλμπουμ, όπου θα παίξει ολόκληρο το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος στις 28 Φεβρουαρίου του 2014, στο House of Blues στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνια Το "A Place in the Sun" συμπεριλήφθηκε στην ταινία "American Pie 2". Το "Zip-Lock" συμπεριλήφθηκε στην ταινία "The Replacements" στο επεισόδιο της σειράς "Η τρελή οικογένεια του Μάλκολμ", "Francis Escapes". Το "Lovely Day" συμπεριλήφθηκε στο επεισόδιο της σειράς "Η τρελή οικογένεια του Μάλκολμ", "Home Alone 4". "My Own Worst Enemy" συμπεριλήφθηκε στις ταινίες "American Pie: Reunion" και "Χαμός Στο Ρινγκ". Το "Quicksand" συμπεριλήφθηκε στην ταινία "Clockstoppers". Υπάρχει ένα κρυφό κομμάτι που μπορεί να ακουστεί πηγαίνοντας το πρώτο κομμάτι 2 λεπτά προς τα πίσω μόλις αρχίσει "Money" "Snowblind" "Down (Acoustic Version) A. Jay Popoff - φωνή Jeremy Popoff - κιθάρα, φωνητικά, Moog synthesizer Kevin Baldes - μπάσο Allen Shellenberger – ντραμς, κρουστά Don Gilmore – επιπλέον φωνητικά, χειροκρότημα, παραγωγός, μηχανικός Larry Williams – σαξόφωνο Reggie C. Young – τρομπόνι Gary Grant - τρομπέτα Jerry Hey - τρομπόνι Ruta E. Sepetys – μάνατζμεντ Bruce Flohr, Ron Fair – A&R Direction Patty McGuire – A&R Relations Matt Griffin – βοηθός μηχανικός Daniel Mendez – music editing, μηχανικός Michael "Elvis" Baskette, Cameron Webb – βοηθοί μηχανικοί George Marino – mastering Brian Malouf – μίξινγκ Brian Young – βοηθός μίξινγκ Brett Kilroe – καλλιτεχνικός διευθυντής Kalynn Campbell – σχέδια Jon Gipe – φωτογράφος Dennis Hallinan – φωτογραφία εξωφύλλου