IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υγρές Νύχτες

Οι Υγρές Νύχτες είναι το πρώτο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού, που το έγραψε ανάμεσα στα 17 και τα 26 του χρόνια, αλλά δεν το τύπωσε, διότι δεν έβρισκε εκδότη. Κυκλοφόρησε πολύ αργότερα, το 1998, ένα χρόνο πριν τον θάνατό του, από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

 Το βιβλίο αυτό, βαθιά αυτοβιογραφικό, είναι η απεικόνιση της μετεμφυλιακής Αθήνας. Τα ερείπια των Δεκεμβριανών, τα ψυχικά και σωματικά τραύματα του Εμφυλίου και τα έντονα πολιτικά συμπλέγματα της εποχής που εγκλώβισαν τους ήρωες του βιβλίου στη σκληρή πραγματικότητα της πρώιμης ψυχροπολεμικής περιόδου, που βρήκε την Ελλάδα ρημαγμένη. Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει για το βιβλίο του: "Τότε νόμιζα πως έγραφα διηγήματα. Τώρα, βλέποντάς το από την άλλη άκρη του τούνελ, νιώθω ότι έγραψα, πάλι, ένα βιβλίο εποχής. Μόνο που εδώ οι ήρωες, τα ιστορικά πρόσωπα του βιβλίου, είναι άνθρωποι που τους άγγιξα, στα 17 μου χρόνια, που περπάτησα δίπλα τους και που κάποια στιγμή σκούπισα μ' ένα μαντίλι τα δάκρυά τους. Τότε δεν είχαμε ακόμα χαρτομάντιλα...". Στο εξώφυλλο του βιβλίου, που αποτελεί σύνθεση του Αντώνη Αγγελάκη σε μια φωτογραφία του Γιώργου Μονογιούδη για το περιοδικό "Γυναίκα", απεικονίζεται ο συγγραφέας, σε μεγάλη ηλικία, να σκύβει με κρυμμένα μάτια πάνω από τη γραφομηχανή του με φόντο μια νυχτερινή εικόνα της Αθήνας του '50. Το βιβλίο χωρίζεται σε οχτώ κεφάλαια-διηγήματα που αφορούν ερωτικές ιστορίες, τις οποίες ο συγγραφέας έζησε και άκουσε την περίοδο που, έχοντας παρατήσει το Βαρβάκειο, άρχισε να σεργιανίζει στην Ομόνοια με πυρήνα το καμπαρέ Ριτς. Κυρίαρχη ιστορία είναι αυτή της Δάφνης και του Τζόνυ, μια αληθινή ιστορία που ο συγγραφέας την έζησε στην εφηβεία του «νύχτα προς νύχτα». Ξετυλίγεται το 1951, την εποχή που η κυβέρνηση Πλαστήρα υπογράφει την εκτέλεση του Μπελογιάννη και στο Ριτς ένας Αμερικανός αξιωματικός ερωτεύεται μια αμαρτωλή Ελληνίδα-αρτίστα του καμπαρέ. Ο έρωτάς τους θα βρει εμπόδια στις πολιτικές γραφειοκρατίες της εποχής, το ίδιο άδικα με όσους άμαχους έχαναν τη ζωή τους στον Εμφύλιο από αδέσποτες σφαίρες. Η ιστορία τους μοιάζει σε πολλά σημεία με τις υπόλοιπες ιστορίες της Νόρας, του Στάθη, της Όλγας, του Λεωνίδα και των άλλων αγριμιών που κυκλοφορούν γύρω τους, στις σελίδες του βιβλίου αυτού, στα τραπέζια του Ριτς και στα ερείπια της Αθήνας. Είναι η χαμένη γενιά. Ή πιο σωστά, οι ανυποψίαστοι μιας χαμένης γενιάς.
Λαζάνια

Με τον όρο λαζάνια, ή, σπανιότερα, λαζάνια ή λαγάνα (από Λατινικό làganum και αρχαία ελληνικά: λάγανον láganon "floscio, molle"), υποδεικνύει μια συγκεκριμένη μορφή ζύμης, που λαμβάνεται με κοπή σε μεγάλα τετράγωνα ή ορθογώνια του φύλλου ζύμης αυγών. Είναι η παλαιότερη μορφή ζυμαρικών που παράγεται στην Ιταλία., να είναι σε θέση να βρει ίχνος του ήδη στην ελληνορωμαϊκή εποχή

 Μεταξύ των πολλών πηγών που αναφέρονται σε αυτή τη συγκεκριμένη μορφή ζυμαρικών υπάρχουν έργα επιφανών συγγραφέων, μεταξύ των οποίων Σάτιρα του Ορατίου (Ι αιώνα Α.Γ.) και το de re coquinaria από τον Marco Gavio Apicio (Καθημερινό Πατίνι).Ωστόσο, είναι ένα ζυμαρικό που τα τρέχον λαζάνια μας δίνουν το σχήμα και τίποτα άλλο. Η ζύμη (σύνθετη), έπρεπε να βράσει και στη συνέχεια να τηγανιστεί, όπως μας θυμίζει στον Ισίδωρος της Σεβίλλης (Εκεί./VII αιώνας), η οποία στο έργο του Ετυμολογίες στη φωνή Laganum διαβάζει: ''είναι μια μεγάλη και λεπτή ζύμη, μαγειρεμένη πρώτα στο νερό, στη συνέχεια τηγανισμένη σε λάδι".Στην πραγματικότητα πρέπει να περιμένουμε το ΧΙΙΙ - XIV αιώνα στη Νάπολη σε ένα ανώνυμο βιβλίο μαγειρικής, στο οποίο τα λαζάνια παίρνουν τη σύγχρονη εμφάνισή τους τόσο στη σύνθεση της ζύμης όσο και στο μαγείρεμα της ζύμης που λαμβάνεται έτσι. Στη κεντρική και στη νότια Ιταλία αυτό το πιάτο παίρνει διαφορετικά ονόματα, μερικές φορές παρουσιάζοντας τον εαυτό του με πιο περίτεχνα σχήματα και μια πιο αρθρωτή ονοματολογία. Στην Καμπανία και Μπαζιλικάτα ονομάζονται επίσης λαγκάνε. Συνήθως καρυκευμένο με μια πλούσια σάλτσα κρέατος, εκείνα τα σγουρά χωρίς πέρασμα στο φούρνο. Στα ναπολιτάνικα οι πιο συνηθισμένες μορφές είναι τα λαζάνια και τα σγουρά λαζάνια, Η τελευταία αποκλειστικά από σιμιγδάλι, με την οποία ήταν παράδοση να προετοιμαστεί το Καρναβάλι λαζανιών.
Κερασιά Μαγνησίας

Η Κερασιά είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας. Βρίσκεται κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του βορείου Πηλίου, σε υψόμετρο 118 μέτρων και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ρήγα Φεραίου. Αναφέρεται συχνά λόγω της φυσικής της θέσης, ως Κερασιά Πηλίου (η Άνω Κερασιά είναι το ψηλότερο χωριό του Πηλίου, με 700 μέτρα υψόμετρο), ή λόγω της πρώην Επαρχίας στην οποία ανήκε, ως Κερασία Βόλου. Σήμερα αποτελεί Κοινότητα του Δήμου Ρήγα Φεραίου και ο οικισμός Κερασιά, έχει 291 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

 Το σημερινό χωριό, που και ευρύτερα γνωστό στον τοπικό πληθυσμό και ως Κάτω Κερασιά ή Καλύβια, διαπερνά ο Κερασιώτης ποταμός, που πηγάζει από τις πλαγιές του Πηλίου και εκβάλει στην Λίμνη Κάρλα ή Βοιβηίδα. Αποτελεί τόπο αφετηρίας πολλών μονοπατιών περιήγησης στο βόρειο Πήλιο. Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του Σχεδίου «Καποδίστρια» το 1997, η Κοινότητα Κερασιάς υπήχθη στο Δήμο Κάρλας, ενώ σε εκείνη του Προγράμματος «Καλλικράτη» το 2011, στον Δήμο Ρήγα Φεραίου που ανήκει διοικητικά μέχρι σήμερα. Οι πρώτη σαφής ιστορική μαρτυρία για την Κερασιά, αναφέρεται από τον Αργύρη Φιλιππίδη και αφορά την περίοδο 1800 - 1815. Ο Ηλίας Λεφούσης εκτιμά την ίδρυση του χωριού γύρω στο 1600, συγχρόνως με την ίδρυση της Ιεράς Μονής Φλαμουρίου, που ιδρύθηκε το 1584. Η καταγωγή των κατοίκων είναι κατά πάσα πιθανότητα από τα Άγραφα και την Παλαιά Μιτζέλα, ίσως και από την περιοχή της του όρους Όθρυς (ή Γούρας). Κατά τον Β´ παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε τόπος ίδρυσης της XVI Μεραρχίας και έδρα του 54ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Την άνοιξη του 1944 σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των γερμανικών δυνάμεων κατοχής κάηκαν και οι δυο οικισμοί. Η Άνω Κερασιά από τότε ερημώθηκε ενώ τα ερείπιά της αποτελούν σήμερα μνημείο των θηριωδιών του γερμανικού στρατού. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την υλοτομία και την παραγωγή κάρβουνου, αλλά και με και τις καλλιέργειες, κυρίως αμυγδαλιάς, ελιάς και αμπελιού. Από το 2014 λειτουργεί στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου το μουσείο Ηλία Λεφούση, καθώς και το Κέντρο Έρευνας και Προστασίας της αυτοφυούς Ορχιδέας στο Βόρειο Πήλιο. Ηλίας Λεφούσης, Η Κερασιά του Βόλου, εκδόσεις Κώδικας, 1994. Κερασιά Μαγνησίας: Περιήγηση στην ιστορική Κερασιά Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. (Εφημερίδα Ταχυδρόμος Βόλου, 6 Μαΐου 2010). Τοξωτή γέφυρα στην Κερασιά Μαγνησίας Αρχειοθετήθηκε 2023-06-04 στο Wayback Machine. (ιστότοπος ΟΔΥΣΣΕΥΣ). μουσείο Ηλία Λεφούση (σελίδα στο facebook). Κέντρο Έρευνας και Προστασίας της αυτοφυούς Ορχιδέας στο Βόρειο Πήλιο (ιστότοπος).
Φιλοκράτειος ειρήνη

Η Φιλοκράτειος ειρήνη υπογράφτηκε το 346 π.Χ. ανάμεσα στους Μακεδόνες του Φίλιππου του Β' και των Αθηναίων. Η ειρήνη ονομάστηκε έτσι από τον αντιπρόσωπο των Αθηναίων το Φιλοκράτη.

 Το 356 π.Χ. άρχισε ο Γ' Ιερός Πόλεμος. Λίγο αργότερα οι Φωκείς μετά την απαγωγή της πλούσιας Βοιωτής κόρης κατάφεραν να καταλάβουν τους Δελφούς. Το 355 π.Χ. συγκλήθηκε αμφικτιονικό συμβούλιο στο οποίο αποφασίστηκε ο πόλεμος κατά των Φωκαίων. Αρχηγοί των Φωκαίων ήταν ο Φιλόμηλος και ο Ονόμαρχος. Το 354 π.Χ. ο Φιλόμηλος νίκησε τους Λοκρούς και τους Θεσσαλούς, αλλά τότε ήρθαν οι Βοιωτοί που βοήθησαν τους Θεσσαλούς και τους Λοκρούς και νίκησαν. Ο Φιλόμηλος τραυματίστηκε και αυτοκτόνησε και τη θέση του την πήρε ο Ονόμαρχος. Ο Ονόμαρχος τότε δημιούργησε μεγάλο μισθοφορικό στρατό περίπου 20.000 ανδρών. Το 353 π.Χ. ο Ονόμαρχος επιτέθηκε κατά του Ορχομενού και τον κατέστρεψε. Ακόμη, επιτέθηκε και κατά της Χαιρώνειας, αλλά απέτυχε λόγω του ερχομού των Βοιωτών. Οι Θεσσαλοί εντωμεταξύ ζήτησαν βοήθεια από τον Φίλιππο Β' λόγω των επιθέσεων του Λυκόφρονα, του τυράννου των Φερών. Όμως ο Ονόμαρχος τον απώθησε με τους 20.000 μισθοφόρους. Ο Φίλιππος Β' τότε υποχώρησε, αλλά κατέλαβε τις Παγασές και έθεσε υπό τον έλεγχό του τον Παγασητικό κόλπο. Το 352 π.Χ., με την μεγάλη άνοδο του Φιλίππου και τη σημαντική του νίκη στο Κροκοπέδιο, η ένωση της Χαλκιδικής θορυβήθηκε κι προσπάθησε να συμμαχήσει με την Αθήνα. Ο Φίλιππος τότε έδωσε την απάντησή του με την επίθεση στη Χαλκιδική το 349 π.Χ., ενώ το 348 π.Χ. είχε καταστρέψει την ένωση της Χαλκιδικής και είχε ισοπεδώσει την Όλυνθο. Τότε ένας πολιτικός της Αθήνας, ο Φιλοκράτης, πρότεινε ειρήνη το 348 π.Χ. στο Φίλιππο. Η αθηναϊκή συνέλευση όμως απέρριψε αυτή την πρόταση και ο πόλεμος συνεχίστηκε. Στη συνέχεια, ο Φίλιππος έστειλε διάφορους στρατηγούς του, οι οποίοι επιτέθηκαν στα νησιά του Αιγαίου που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων. Το 346 π.Χ. ο Φίλιππος αφήνει να εννοηθεί ότι θα επιτεθεί στη νότια Ελλάδα. Οι Φωκείς μαθαίνοντας τα σχέδια ετοιμάζουν στρατό στις Θερμοπύλες. Ακόμα έχουν την υποστήριξη των Αθηναίων και των Σπαρτιατών. Ο Αρχίδαμος Γ΄ στέλνει στρατό 1.000 οπλιτών και οι Αθηναίοι επιστρατεύουν όλους τους, τους οπλίτες κάτω των 40 ετών. Τότε όμως επειδή ο Φίλιππος έστειλε στρατηγούς στα νησιά του Αιγαίου οι Αθηναίοι αποχώρησαν και απέστειλαν τον Φιλοκράτη, το Δημοσθένη και τον Αισχίνη. Ο Αισχίνης ήθελε να παραδώσει ο Φίλιππος την Αμφίπολη για να κλείσουν την ειρήνη. Η πρεσβεία τότε γύρισε στην Αθήνα μαζί με μια μακεδονική για να οριστικοποιήσουν τη συμφωνία. Η Αθήνα προσπάθησε να κάνει αυτήν την ειρήνη κοινή προς όλους τους Έλληνες. Ο Δημοσθένης όμως δεν συμφωνούσε με αυτή την ειρήνη. Τελικώς η ειρήνη έγινε ανάμεσα στην Μακεδονία και την Αθήνα και τους συμμάχους της από τη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Αθηναίοι ορκίστηκαν υπό την επιτήρηση της μακεδονικής πρεσβείας. Μερικοί από τους όρους της ειρήνης ήταν η συμμαχία των Αθηναίων με τη Μακεδονία και το τέλος της ηγεμονίας τους στην Αμφίπολη.
Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα

Η Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα (πολωνικά: Basket Zielona Góra), γνωστή ως Ζιελόνα Γκούρα, είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα την ομώνυμη πόλη της Πολωνίας. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου μετέχει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας.

 Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου στο πέρασμα του χρόνου: Βάγκμο Ζιελόνα Γκούρα: (1946–1949) Σταλ Ζιελόνα Γκούρα: (1950–1954) Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (1955–1956) Λέχια Ζιελόνα Γκούρα: (1957–1968) Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (1969–1992) Ζαστάλ-Φόρτουμ Ζιελόνα Γκούρα: (1992–1995) Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (1995–1998) Ζαστάλ-Ντάλας Ζιελόνα Γκούρα: (1998–1999) Ζαστάλ-Καρλ Έππε Ζιελόνα Γκούρα: (1999–2000) Ιντερμάρς-Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (2000–2005) Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (2005–2007) Βιέτσκο-Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (2007–2008) Ζαστάλ Ζιελόνα Γκούρα: (2008–2012) Στέλμετ Ζιελόνα Γκούρα: (2012–2015) Στέλμετ ΒΚ Ζιελόνα Γκούρα: (2015–2018) Στέλμετ Ενέα ΒΚ Ζιελόνα Γκούρα: (2018–σήμερα) 2013 2015 2016 2017 2020 2015 2017 2013–14 2015–16 2012–13 2013–14 2014–15 2015–16 2016–17 2017–18 Επίσημος ιστότοπος
Οργανική σύνθεση

Ο όρος οργανική σύνθεση αναφέρεται σε ειδικό κλάδο της χημικής σύνθεσης και ασχολείται με τη στοχευμένη παρασκευή οργανικών ενώσεων. Τα οργανικά μόρια είναι συχνά πιο πολύπλοκα από τις ανόργανες ενώσεις και η σύνθεσή τους έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο σημαντικούς κλάδους της οργανικής χημείας. Υπάρχουν διάφοροι βασικοί τομείς έρευνας στον τομέα της οργανικής σύνθεσης: ολική σύνθεση, ημισύνθεση και μεθοδολογία.

 Η ολική σύνθεση είναι η πλήρης χημική σύνθεση πολύπλοκων οργανικών μορίων από απλές και εύκολα διαθέσιμες πετροχημικές ενώσεις ή από φυσικές πρόδρομες ουσίες. Η ολική σύνθεση μπορεί να επιτευχθεί είτε με γραμμική είτε με συγκλίνουσα προσέγγιση. Σε μια γραμμική σύνθεση συχνά επαρκής για απλές δομές, εκτελούνται διάφορα βήματα το ένα μετά το άλλο μέχρι να ολοκληρωθεί το μόριο. Οι χημικές ενώσεις που παράγονται σε κάθε στάδιο ονομάζονται συνθετικά ενδιάμεσα. Τις περισσότερες φορές, κάθε στάδιο σε μια σύνθεση αναφέρεται σε μια ξεχωριστή αντίδραση που λαμβάνει χώρα για την τροποποίηση της αρχικής ένωσης. Για τα πιο πολύπλοκα μόρια, μια συγκλίνουσα συνθετική προσέγγιση μπορεί να είναι προτιμότερη, μια προσέγγιση που περιλαμβάνει μεμονωμένη προετοιμασία πολλών «κομματιών», τα οποία στη συνέχεια συνδυάζονται για να σχηματίσουν το επιθυμητό προϊόν. Η συγκλίνουσα σύνθεση έχει το πλεονέκτημα ότι παράγει υψηλότερη απόδοση, σε σύγκριση με τη γραμμική σύνθεση. Ο χημικός Ρόμπερτ Μπερνς Γούντγουορντ, ο οποίος έλαβε το Νόμπελ Χημείας το 1965 για πολλές πρωτοποριακές συνθέσεις του (π.χ. η σύνθεση του στρυχνίνης το 1954), θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης οργανικής σύνθεσης. Μερικά παραδείγματα των τελευταίων χρόνων περιλαμβάνουν τις δημιουργίες των χημικών Wender, Holton, Κ. Νικολάου, και Danishefsky, για συνθέσεις του αντικαρκινικού φαρμάκου με την ονομασία Taxol (σημ. φυσική ένωση που απαντάται στα είδη Taxus).
Μελ Μπρουκς

Ο Μελ Μπρουκς (Mel Brooks, 28 Ιουνίου 1926) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, κωμικός ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών και συνθέτης. Είναι γνωστός περισσότερος ως δημιουργός ταινιών παρωδίας και φάρσας.

 Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί (The Producers, 1968) The Twelve Chairs (1970) Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες (Blazing Saddles, 1974) Φρανκενστάιν Τζούνιορ (Young Frankenstein, 1974) Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς (Silent Movie, 1976) Λίγο... πολύ... τρελούτσικος (High Anxiety, 1977) Η τρελή ιστορία του κόσμου (History of the World, Part I, 1981) Μπαλάκια Τρίτου Τύπου (Spaceballs, 1987) Σκυλίσια ζωή (Life Stinks, 1991) Robin Hood: Men in Tights (1993) Δράκουλας: Νεκρός και μ' αρέσει (Dracula: Dead and Loving It, 1995) (Αγγλικά) Brookslyn Αρχειοθετήθηκε 2009-08-19 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Φιλμογραφία του Μελ Μπρουκς
Γαβριήλ Μαρινάκης

Ο Γαβριήλ Μαρινάκης (περ. 1826 - 1866) ήταν ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου και αγωνιστής της Κρητικής Επανάστασης του 1866. Σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 1866 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της μονής από ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις.

 Γεννήθηκε στις Μαργαρίτες Ρεθύμνης γύρω στο 1826 και κατά το 1856 εκλέχθηκε ηγούμενος της ιεράς μονής Αρκαδίου. Ήδη από το ξεκίνημα της ηγουμενίας του έλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότησή της μονής. Είχε ενεργή παρουσία στο ζήτημα της διαχείρισης της μοναστηριακής περιουσίας, μερίμνησε για τη σύνταξη κτηματολογίου του μοναστηριού και παράλληλα δώρισε σε αυτή 69 ελαιόδεντρα.Όταν ξέσπασε στην Κρήτη η Επανάσταση του 1866, ο Γαβριήλ συμμετείχε ενεργά σε αυτή. Την 1η Οκτωβρίου 1866 έλαβε μέρος στη Γενική Συνέλευση των επαναστατών στο Φρε Χανίων, μέσω της οποίας έγινε έκκληση προς τους προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κρήτη, ώστε να μεριμνήσουν για την αποφυγή γενικής σφαγής των γυναικόπαιδων από τα οθωμανικά στρατεύματα. Παράλληλα ήταν πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής Ρεθύμνου. Κατά τα τέλη του ίδιου μήνα, συμμετείχε σε πολεμικό συμβούλιο που έλαβε χώρα στη μονή Αρκαδίου. Εκεί, από κοινού με τους υπόλοιπους μοναχούς και τον οπλαρχηγό Γεώργιο Δασκαλάκη διαφώνησε με την πρόταση του Πάνου Κορωναίου να εγκαταλειφθεί το Αρκάδι διότι δεν προσφερόταν για αποτελεσματική άμυνα σε ενδεχόμενη τουρκική επίθεση. Επίσης απέρριψε και έτερη πρόταση του Κορωναίου για καταστροφή των στάβλων και του νερόμυλου που θα μπορούσαν να αποτελέσουν προγεφύρωμα για τις εχθρικές δυνάμεις, απόφαση που αποδείχτηκε σημαντικό σφάλμα καθώς οι φόβοι του Κορωναίου επιβεβαιώθηκαν. Στις 6 Νοεμβρίου, η μονή κυκλώθηκε από ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα, τη στιγμή που εντός αυτής βρίσκονταν περίπου 950 άτομα, εκ των οποίων οι ένοπλοι υπολογίζονταν γύρω στους 300. Δύο ημέρες μετά ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες που οδήγησαν στην άλωση της μονής στις 9 Νοεμβρίου. Ο Γαβριήλ συμμετείχε ενεργά στη μάχη μεταφέροντας πολεμοφόδια, ενθαρρύνοντας τους μαχητές αλλά και συμπολεμώντας στο πλευρό τους. Από τους περισσότερους ερευνητές εικάζεται πως ο Γαβριήλ σκοτώθηκε κατά την τελευταία ημέρα της πολιορκίας. Ο θάνατός του φέρεται να προήλθε είτε από αυτοκτονία για να μην πιαστεί αιχμάλωτος είτε από πυροβολισμό στη κοιλιά κατά τη διάρκεια της μάχης. Το πτώμα του κακοποιήθηκε από τους αντίπαλους στρατιώτες, οι οποίοι το γύμνωσαν και το αποκεφάλισαν μεταφέροντας το κεφάλι ως τρόπαιο σε διάφορες περιοχές της Κρήτης. Την επόμενη ημέρα της άλωσης, το ακέφαλο σώμα του Γαβριήλ θάφτηκε στον αυλόγυρο του ναού της μονής. Θεοχάρης Ευστρατίου Δετοράκης - Αλέξης Καλοκαιρινός (επιμ.), Πεπραγμένα του Θ' διεθνούς Κρητολογικού συνεδρίου, Εταιρεία Κρητικών Μελετών, τ. 2, Νεότερη περίοδος - Λαογραφία, γλώσσα και λογοτεχνία, σύμμεικτα κείμενα, 2005. Στυλιανός Καλλονάς, Η Κρήτη Ολοκαύτωμα (1866 - 1869), 1963. Ιωάννου Π. Λιονή, Απομνημονεύματα Παρθενίου Περίδου - Η Κρητική Επανάστασις του 1866, Εν Αθήναις 1900. Κάρολος Ε. Μωραΐτης, Ιωάννης Δημακόπουλος ( 1833-1866 ) - Ο ηρωικός φρούραρχος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, εκδόσεις Πελασγός, 2007. Η μεγάλη Κρητική Eπανάσταση 1866-1869, Ένθετο εφημερίδας Πστρίς, τ. Α', Δεκέμβριος 2008.
Σκέδαση Κόμπτον

Στη Φυσική, το φαινόμενο Κόμπτον αναφέρεται στη σκέδαση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από φορτισμένα σωματίδια (συνήθως ελαφρώς δέσμια ηλεκτρόνια). Ήταν ένα από τα φαινόμενα που αδυνατούσε να εξηγήσει η κλασική φυσική και μία από τις πρώτες επιτυχίες της κβαντικής θεωρίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του Αμερικανού φυσικού Άρθουρ Κόμπτον (Arthur Compton), ο οποίος μελέτησε πειραματικά το πρόβλημα και κατάφερε να το εξηγήσει με τη βοήθεια της κβαντικής θεωρίας. Ο Κόμπτον τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1927 για την ανακάλυψή του.

 Ήδη από το 1922, ο Κόμπτον και οι συνεργάτες του είχαν αποδείξει πως η σκέδαση ακτίνων Χ από ηλεκτρόνια δεν μπορούσαν να εξηγηθούν με τη βοήθεια της κλασικής φυσικής. Σύμφωνα με την κλασική ερμηνεία, οι ακτίνες Χ θέτουν σε ταλάντωση το ηλεκτρόνιο όταν προσπίπτουν πάνω του. Αυτό στη συνέχεια επιταχύνεται και εκπέμπει με τη σειρά του ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Η ακτινοβολία αυτή θα έχει συχνότητα που θα εξαρτάται από τον χρόνο έκθεσης του ηλεκτρονίου στην ακτινοβολία, καθώς και από την ένταση της τελευταίας. Το πείραμα, όμως, έδειχνε πως η συχνότητα της σκεδαζόμενης ακτινοβολίας εξαρτάται μόνο από τη γωνία σκέδασης. Η κλασική θεωρία ήταν κατά συνέπεια ανεπαρκής για την εξήγηση του φαινομένου. Ο Κόμπτον εκτέλεσε το πείραμα για διάφορες γωνίες σκέδασης και μετρώντας τα μήκη κύματος και την ένταση των σκεδαζόμενων δεσμών, παρατήρησε ότι υπήρχαν δύο κορυφές στην γραφική παράσταση της έντασης, συναρτήσει του μήκους κύματος. Η πρώτη κορυφή αντιστοιχούσε σε μήκος κύματος λ, το οποίο ήταν το μήκος κύματος της αρχικής δέσμης. Η δεύτερη κορυφή αντισοιχούσε σε μήκος κύματος λ’, του οποίου η σχέση με τη γωνία σκέδασης φαινόταν (βλέπε σχήμα στα δεξιά) από τον τύπο λ ′ − λ = h m e c ( 1 − cos ⁡ θ ) {\displaystyle {\begin{aligned}\lambda '-\lambda ={\frac {h}{m_{\textrm {e}}c}}(1-\cos \theta )\end{aligned}}} όπου h η σταθερά δράσεως του Πλάνκ, me η μάζα ηρεμίας του ηλεκτρονίου και c η ταχύτητα του φωτός. Η παραπάνω σχέση ονομάζεται μερικές φορές ως εξίσωση του φαινομένου Κόμπτον (ή απλά εξίσωση του Κόμπτον) και τα αποτελέσματα που έδινε ήταν πολύ κοντά στα αντίστοιχα πειραματικά του Κόμπτον. Οι υποθέσεις που εισήχθησαν στην θεωρητική της εξαγωγή ήταν: Η προσπίπτουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία αποτελείται από φωτόνια με ενέργεια που δίνεται από τον τύπο του Πλανκ (E=hν) Τα φωτόνια, όντας σωματίδια, σκεδάζονται από ελαφρώς δέσμια ατομικά ηλεκτρόνια Τα ηλεκτρόνια κινούνται με σχετικιστικές ταχύτητες Η ενέργεια και η ορμή πριν και μετά την σκέδαση είναι διατηρούμενες ποσότητεςΓια τους λόγους αυτούς το φαινόμενο αυτό υπήρξε ένας από τους πρώτους θριάμβους της κβαντικής θεωρίας. Serway, Physics for Scientists & Engineers, vol IV. Σ. Τραχανάς (2009). Κβαντομηχανική Ι. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Λίρα της Ζάμπιας

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Ζάμπιας από τότε που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1964 μέχρι τις 16 Ιανουαρίου του 1968 οπότε και υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

 Έως το 1964 η Ζάμπια (Βόρεια Ροδεσία τότε) ως μέλος της Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδία της Ροδεσίας και της Νυασαλάνδης είχε ως νόμισμα την Λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης. Μετά την ανεξαρτησία της και την μετονομασία της χώρας με το νεο όνομα, αντικατέστησε την λίρα της Ροδεσίας-Νυασαλάνδης με την λίρα της Ζάμπιας με αναλογία 1/1. Παράλληλα το νέο νόμισμα ήταν συνδεδεμένο με την Βρετανική λίρα με αναλογία 1/1. Το 1968 η λίρα αντικαταστάθηκε από τον κουάτσα σε αναλογια 2 κουάτσα = 1£ ή 1 κουάτσα = 10 σελίνια. Το 1964, εκδόθηκαν κέρματα των 6 πενών,1 και 2 σελινίων από χαλκονικέλιο, και το 1966, εκδόθηκαν χάλκινα νομίσματα με οπή της 1 πένας . Το 1964, η Τράπεζα της Ζάμπιας εξέδωσε χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 10 σελινίων, και της 1 και 5 λιρών. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Τράπεζα της Ζάμπιας Αρχειοθετήθηκε 2010-06-21 στο Wayback Machine.
Τουρκική Ακτοφυλακή

Η Διοίκηση Ακτοφυλακής (τουρκικά: Sahil Güvenlik Komutanlığı, SGK) είναι ο κλάδος της ακτοφυλακής των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει άλλη μια παρόμοια οργάνωση που ονομάζεται Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας Ακτών, η Τουρκική Ακτοφυλακή εμπίπτει στη διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων.

 Συνδεδεμένη με τη Διοίκηση Φρούρησης (οθωμανικά τουρκικά: Muhafaza Memurluğu), η Ακτοφυλακή είναι υπεύθυνη για τον έλεγχο των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας, τις ακτές της Τουρκίας και την καταπολέμηση κάθε είδους παράνομης δράσης στον τομέα ευθύνης. Η Τουρκική Ακτοφυλακή είναι επίσης η κύρια Αρχή Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης στην τουρκική ζώνη SAR. Εν καιρώ ειρήνης υπάγεται στο τουρκικό Υπουργείο Εσωτερικών. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης και εν καιρώ πολέμου, τελεί υπό τη διοίκηση του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Η ακτοφυλακή είναι οργανωμένη σε τέσσερις περιοχές διοίκησης: της Μαύρης Θάλασσας, της Θάλασσας του Μαρμαρά και των παρακείμενων στενών, του Αιγαίου Πελάγους και της Μεσογείου Θάλασσας. Με δύναμη περίπου 5.500 προσωπικό, η Ακτοφυλακή είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση της ασφάλειας των ακτών και των χωρικών υδάτων. Η ακτοφυλακή είναι επίσης υπεύθυνη για την έρευνα και διάσωση (SAR), καθώς και για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Επίσημη ιστοσελίδα
Αμπντουλκαντέρ Καμίλ Μοχάμεντ

Ο Αμπντουλκαντέρ Καμίλ Μοχάμεντ (Abdoulkader Kamil Mohamed ( αραβικά: عبد القادر كميل محمد‎ , γεννηθείς την 1η Ιουλίου 1951 στο Σουάλι της Ομπόκ στο Τζιμπουτί) είναι πολιτικός του Τζιμπουτί και πρωθυπουργός από το 2013. Μέλος επί μακρόν του κυβερνώντος Λαϊκού Συναγερμού για την Πρόοδο, διετέλεσε προηγουμένως υπουργός Γεωργίας από το 2005 έως το 2011 και ως υπουργός Άμυνας από το 2011 έως το 2013.

 Ο Μοχάμεντ γεννήθηκε το 1951 στο Σουάλι, που βρίσκεται στη βόρεια περιοχή Ομπόκ του σημερινού Τζιμπουτί . Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λιμόζ της Γαλλίας, από όπου απέκτησε πτυχίο τεχνικών επιστημών, με εξειδίκευση στη διαχείριση των υδάτων και το περιβάλλον. Με επαγγελματική ιδιότητα, ο Μοχάμεντ ξεκίνησε την καριέρα του με την αρχή ύδατος του Τζιμπουτί, η οποία αργότερα μετεξελίχθηκε στον οργανισμό ONED. Εργάστηκε αρχικά ως προσωρινός γενικός διευθυντής από το 1978 έως το 1979 και στη συνέχεια ως γενικός διευθυντής από το 1983 έως το 2005. Το 1981 ο Μοχάμεντ προσχώρησε στο κόμμα Λαϊκός Συναγερμός για την Πρόοδο (RPP). Σταδιακά ανέβηκε στις τάξεις της πολιτικής ένωσης, μέχρι που τελικά εξελέγη αντιπρόεδρος του RPP τον Σεπτέμβριο του 2012. Στη συνέχεια διορίστηκε πρόεδρος της Ένωσης για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP) τον Νοέμβριο του 2012. Από τον Μάιο του 2005 έως τον Μάιο του 2011, ο Μοχάμεντ υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Τζιμπουτί ως υπουργός Γεωργίας. Στη συνέχεια ορίστηκε υπουργός Άμυνας τον Μάιο του 2011. Ο Μοχάμεντ υπήρξε επίσης βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης. Επανεκλέχθηκε στη θέση αυτή στις 22 Φεβρουαρίου 2013, μετά την κοινοβουλευτική νίκη του UMP. Την 1η Μαρτίου 2013 ο Μοχάμεντ διορίστηκε πρωθυπουργός του Τζιμπουτί. Αντικαθιστώντας τον επί πολλά έτη πρωθυπουργό Ντιλέιτα Μοχάμεντ Ντιλέιτα, ανέλαβε καθήκοντα την 1η Απριλίου.
Ντμίτρι Ιλίνιχ

Ο Ντμίτρι Ίλινιχ είναι Ρώσος παίκτης πετοσφαίρισης στην ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών του ΠΑΟΚ. Γεννήθηκε στο Άντλερ στις 31 Ιανουαρίου 1987, έχει ύψος 2.01 μ. και αγωνίζεται ως ακραίος.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην Belogorie Belgorod, στην οποία αγωνίστηκε από το 2004 έως το 2015, με ένα διάλειμμα στην περίοδο 2008-09, όπου φόρεσε τη φανέλα της Metalloinvest Stary Oskol. Ακολούθησε το πρωτάθλημα του Κατάρ, στο οποίο έπαιξε για λογαριασμό της Al Rayyan (2015). Επιστρέφει στην πατρίδα του για την Gazprom Ugra (2016) και μετέπειτα την Dynamo Moscow (2016-17) ενώ στην αγωνιστική περίοδο 2017-18 βρέθηκε στην Kuzbass Kemerovo. Στην περσινή σεζόν ήταν μέλος της Enisey Krasnoyarsk (2018-19). Έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων (2014-15) και στο Champions League (2013-14), 2 πρωταθλήματα (2004-05, 2012-13), 3 κύπελλα (2004-05, 2012-13, 2013-14), 2 σούπερ καπ (2013-14, 2014-15). Ως μέλος της εθνικής ομάδας της Ρωσίας, κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο, αντιμετωπίζοντας την ομάδα της Βραζιλίας στον τελικό των Ολυμπιακών αγώνων του 2012, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο World League (2011, 2013) και στο Παγκόσμιο Κύπελλο (2011). Αναδείχθηκε πρωταθλητής, στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Δανίας/Πολωνίας (2013), στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U21 (2006) όπου ήταν ο MVP της διοργάνωσης, στην 25η Πανεπιστημιάδα της Σερβίας (2009), ενώ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα U21 (2006)". 1.https://www.sport24.gr/Sports/Volley/paok-volei-andrwn-anakoinwse-ton-ilinix.5546557.html
Ιωάννα Μαγδαληνή της Σαξονίας-Βάισενφελς

H Ιωάννα-Μαγδαληνή, γερμ. Johanna Magdalene von Saxe-Weissenfels von Wettin (17 Μαρτίου 1708 - 25 Ιανουαρίου 1760) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς.

 Ήταν το μόνο (επιζών) τέκνο του Ιωάννη-Γεωργίου δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς και της Φρειδερίκης-Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ. Παντρεύτηκε το 1730 τον Φερδινάνδο Κέττλερ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια. Δεν απέκτησαν απογόνους. 300 Jahre Schloss Neu-Augustusburg, 1660-1694 - Residenz der Herzöge von Sachsen-Weißenfels: Festschrift, Weissenfels, 1994, pp. 38–39. Friedrich Gerhardt: Schloss und Schlosskirche zu Weißenfels, Weissenfels, 1898, pp. 55–56. Johann Christoph Dreyhaupt: Beschreibung des … Saal-Creyses, insonderheit der Städte Halle. Halle, 1749/1751 (d.i. "Dreyhaupt-Chronik").
Λάθυρος το κλύμενον

Το φυτό Λάθυρος το κλύμενον (Lathyrus clymenum), γνωστό επίσης και ως Ισπανικός βίκος (αγγλ.: Spanish vetchling), είναι ανθοφόρο φυτό στην οικογένεια των Κυαμοειδών (Fabaceae), ιθαγενές στην Μεσόγειο. Οι σπόροι του χρησιμοποιούνται για την ετοιμασία του Ελληνικού φαγητού φάβα Σαντορίνης. Το φυτό καλλιεργείται στη νήσο Θήρα και πρόσφατα προστέθηκε στα προϊόντα με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Πρόκειται για μονοετές αναρριχώμενο φυτό, με βλαστούς που φέρουν πτερύγια και το οποίο φθάνει το ύψος των 30-80 εκ. Τα κατώτερα φύλλα είναι απλά, σχήματος γραμμοειδούς - λογχοειδούς. Τα μεσαία και τα ανώτερα φύλλα είναι σύνθετα και αποτελούνται από 2-4 ζεύγη γραμμοειδών ή ελλειψοειδών φυλλαρίων και διακλαδιζόμενη έλικα, ενώ τα παράφυλλα είναι λογχοειδή. Τα άνθη εμφανίζονται στη μασχάλη των φύλλων, σε ομάδες με κοινό ποδίσκο. Ο πέτασος έχει μήκος 15-20 εκ. και πορφυρό χρώμα και ο οποίος είναι μακρύτερος των πτερύγων, οι οποίες είναι κυανού χρώματος, έχοντας δυο ύβους στη βάση του. Ο λοβός είναι γραμμοειδής - πεπιεσμένος, με πεπλατυσμένα σπέρματα. Σε ολόκληρη την Ελλάδα, το φυτό προτιμά εδάφη ξηρά και αμμώδη.Για 3.500 χρόνια οι κάτοικοι της Σαντορίνης και των γειτονικών νησιών, καλλιεργούν το όσπριο του είδους Lathyrus clymenum, αλλαχού γνωστό, μόνο ως άγριο φυτό. Το ιδιόμορφο οικοσύστημα που δημιουργήθηκε από τις ηφαιστιακές εκρήξεις στη νήσο Σαντορίνη, η ηφαιστειακή τέφρα, το πορώδες έδαφος και ο συνδυασμός της υγρασίας που δημιουργείται από τη θάλασσα και την ανομβρία, καθιστούν το φυτό αυτό έναν μοναδικό πόρο. Όταν στο νησί οι καιρικές συνθήκες είναι καλές, οι αγρότες μπορούν να αποκομίσουν περί τα 800 κιλά λαθουριού ανά εκτάριο. Ωστόσο, πρόκειται για ευάλωτη καλλιέργεια, η οποία μπορεί να καταστραφεί από τους ισχυρούς ανέμους, οι οποίοι απομακρύνουν τα άνθη πριν αυτά προλάβουν να αποδώσουν καρπό, από την ανομβρία ή από ένα αιφνίδιο κύμα καύσωνα. Ωσαύτως, η παραγωγή περιορίζεται, καθιστώντας το ένα δαπανηρό καλλιεργούμενο είδος, που τιμάται περίπου στα €700 ανά εκτάριο. Η δαπάνη στους καταναλωτές, ανά κιλό κυμαίνεται περίπου από €4 (χύμα) έως €15 (συσκευασμένη). Η φάβα μουσκεύεται σε κρύο νερό για περίπου δυο ώρες. Αναμειγνύεται σε μια κατσαρόλα μαζί με ψιλοκομμένο κρεμμύδι με αρκετό νερό, μέχρι να βράσει, η φάβα τότε ξαφρίζεται έως ότου χυλώσει. Τότε, με την χρήση του μίξερ, μετατρέπεται σε ζελέ. Αλατίζεται και ξανά βράζεται για λίγο ακόμη, οπότε, στη συνέχεια σερβίρεται με κομμένο κρεμμύδι, ελαιόλαδο και στυμμένο λεμόνι. Ελληνική κουζίνα Φάβα «Συνταγή για Φάβα». www.santoriniinfo.gr. (Αγγλικά) «Fava Santorinis». kopiaste.org. (Αγγλικά) Georgiopoulou, Tania. «Demand for Santorini fava outstrips supply». www.ekathimerini.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2015. Τάνια Βαλαμώτη, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Τομέας Αρχαιολογίας, Α.Π.Θ. "Η καλλιέργεια των φυτών στην Ελλάδα στα προϊστορικά και πρωτοϊστορικά χρόνια: τα αρχαιοβοτανικά δεδομένα".
Βαρθολομαίος Καράνθα

Ο Βαρθολομαίος Καράνθα (Bartolomé Carranza, 1503 – 2 Μαΐου 1576), αποκαλούμενος και δε Μιράντα ή δε Καράνθα υ Μιράντα (de Carranza y Miranda), ήταν Ισπανός Δομινικανός ιερομόναχος από τη Ναβάρρα, θεολόγος και Αρχιεπίσκοπος Τολέδου. Ο Καράνθα έμεινε στην ιστορία επειδή, παρότι ήταν ανώτατος κληρικός, διώχθηκε από την Ισπανική Ιερά Εξέταση. Πέρασε μεγάλο μέρος της ύστερης ζωής του, από το 1558 μέχρι το 1576, φυλακισμένος, με την κατηγορία ότι ήταν αιρετικός. Η τελική δίκη του δεν βρήκε αποδείξεις για αίρεση, ωστόσο απεφάσισε τον εγκλεισμό του στη μονή Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα της Ρώμης, όπου απεβίωσε μόλις επτά ημέρες αργότερα.

 Ο Καράνθα καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, που είχε γαιοκτησίες στην περιοχή της Μιράντα δε Άργα, στο Βασίλειο της Ναβάρρας, και ήταν ο νεότερος γιος του Πέδρο Καράνθα. Η απορρόφηση της Άνω Ναβάρρας από το Στέμμα της Καστίλης το 1513 επέφερε βαθιές αλλαγές στις εκκλησιαστικές δομές της, με επανασχεδίαση των ορίων των μητροπόλεων και αποτροπή των επιρροών από την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο Καράνθα σπούδασε στο Αλκαλά ντε Ενάρες, στο μετέπειτα Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, από το 1515 έως το 1520, καθώς εκεί ήταν καθηγητής ο θείος του, ο Σάντσο Καράνθα. Συνέχισε τις σπουδές του στη θεολογία από το 1521 έως το 1525 στη Σαλαμάνκα και το Βαγιαδολίδ.Το 1520 έγινε μοναχός του τάγματος των Δομινικανών, στο κοινόβιο του Μπεναλάχε (Benalaque), κοντά στη Γουαδαλαχάρα. Αρχικώς, από το 1527, ο Καράνθα δίδαξε θεολογία στο Βαγιαδολίδ. Λεγόταν ότι κανένας Ισπανός εκτός του Μελχιόρ Κάνο δεν τον έφθανε στις γνώσεις. Προσέλκυε σπουδαστές από όλη την Ισπανία. Ωστόσο το 1530 καταγγέλθηκε στην Ιερά Εξέταση ότι οι απόψεις του περιόριζαν την παπική εξουσία και έκλιναν προς εκείνες του Εράσμου. Την πρώτη εκείνη φορά πάντως οι κατηγορίες κατέπεσαν και ο Καράνθα διορίσθηκε λέκτορας της φιλοσοφίας και της θεολογίας στο Κολέγιο του Αγίου Γρηγορίου στο Βαγιαδολίδ (1534-1539). Καθώς η αυθεντία του ως μορφωμένου θεολόγου αυξανόταν γρήγορα, διορίσθηκε ο ίδιος κήνσορας από την Ιερά Εξέταση και του ανατέθηκε να ετοιμάζει αιτιολογημένες γνώμες και κηρύγματα. Εξάλλου, το μοναχικό τάγμα του, οι Δομινικανοί, τον έστελνε σε διάφορες σημαντικές αποστολές. Το 1539, ως απεσταλμένος του ισπανικού παραρτήματός τους, επισκέφθηκε τη Ρώμη, όπου το Τάγμα των Δομινικανών του απένειμε τον υψηλού κύρους τίτλο τους του «Master» της Θεολογίας. Παρά το ότι σύχναζε στον φιλελεύθερο κύκλο του Χουάν δε Βαλντές, απελάμβανε της εμπιστοσύνης του Πάπα Παύλου Γ΄. Μετά την επιστροφή του στην Ισπανία το 1540, ο Αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος τού προσέφερε την επισκοπική έδρα του Κούσκο στο Περού και εκείνη των Καναρίων Νήσων, αλλά ο Καράνθα αρνήθηκε και συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντά του ως λέκτορας της θεολογίας στο Βαγιαδολίδ. Διετέλεσε επίσης λογοκριτής (cualificador) βιβλίων (μεταξύ των οποίων και εκδόσεις της Αγίας Γραφής) για λογαριασμό της Ιεράς Εξετάσεως. Kirsch, Johann Peter: το λήμμα «Bartolomé Carranza» στην Catholic Encyclopedia, τόμος 3 (επιμέλεια Charles Herbermann), εκδ. Robert Appleton Company, Νέα Υόρκη 1908
Στράτος Αποστολάκης

Ο Στράτος Αποστολάκης (Καστράκι Στράτου Αιτωλοακαρνανίας, 17 Μαΐου 1964) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και μετέπειτα προπονητής. Eίχε το προσωνύμιο Τούρμπο.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Παναιτωλικό την περίοδο 1984-1985 και την αμέσως επόμενη χρονιά αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό στον οποίο αγωνίστηκε έως και το 1990 κατακτώντας ένα Πρωτάθλημα και ένα Σούπερ Καπ το 1987 καθώς και το Κύπελλο του 1990. Το καλοκαίρι του 1990 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός και ήταν μια κίνηση που δημιούργησε ρήξη στις σχέσεις των δυο ομάδων με αποτέλεσμα να ακυρωθεί ο τελικός του Σούπερ Καπ της χρονιάς εκείνης.Στον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε έως το 1999 όπου και έκλεισε την καριέρα του. Κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα (1987, 1991, 1995, 1996), 4 Κύπελλα (1991, 1993, 1994, 1995), 2 Σούπερ Καπ (1993, 1994) και συμμετείχε στις ευρωπαϊκές πορείες του 1992 και του 1996. Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 17 Ιανουαρίου 1986 στη νικηφόρα (με 1-0) φιλική εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον του Κατάρ που διεξήχθη στην Ντόχα, όπου υπό την τεχνική καθοδήγηση του Μίλτου Παπαποστόλου αγωνίστηκε σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο. Με τη γαλανόλευκη φανέλα συμμετείχε συνολικά σε 96 αγώνες σκοράροντας 5 φορές την περίοδο μεταξύ 1986-1998, επίδοση που τον είχε φέρει την εποχή εκείνη στην πρώτη θέση σε συμμετοχές στην ιστορία της Ελλάδας. Σήμερα βρίσκεται πλέον στην πέμπτη θέση του σχετικού πίνακα, καθώς οι Γιώργος Καραγκούνης, Θοδωρής Ζαγοράκης, Κώστας Κατσουράνης και Άγγελος Μπασινάς κατέρριψαν το ρεκόρ του, φθάνοντας και ξεπερνώντας τις 100 συμμετοχές. Υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1994 στις Η.Π.Α., αγωνιζόμενος στους δύο από τους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε καριέρα προπονητή, χωρίς ωστόσο να σημειώσει την ίδια επιτυχία. Το 2001 ανέλαβε προπονητής του Παναθηναϊκού στα μισά της χρονιάς όμως απομακρύνθηκε σχετικά σύντομα, καθώς "χρεώθηκε" την αποτυχία από τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο για τον θεσμό του κυπέλλου. Παρέμεινε στην ομάδα σε πόστο μάνατζερ από το οποίο είχε την προστριβή που ήταν αιτία να απομακρυνθεί ο Πάολο Σόουζα από τον Παναθηναϊκό. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν ο προπονητής της ολυμπιακής ομάδας της Ελλάδας χωρίς να καταφέρει να διακριθεί. Υιος του είναι ο επίσης ποδοσφαιριστής Κώστας Αποστολάκης. Αφιέρωμα στον Στράτο Αποστολάκη, sportsnewsgreece.blogspot.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Η καριέρα του Στράτου Αποστολάκη στο www.national-football-teams.com Το προφίλ του Στράτου Αποστολάκη στο www.transfermarkt.de Ο Στράτος Αποστολάκης στο soccerway.com
Γκιτέγκα

Η Γκιτέγκα (κιρούντι: Gitega), από τις 16 Ιανουαρίου του 2019, είναι η πρωτεύουσα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Μπουρούντι. Επίσης είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Γκιτέγκα και της κοινότητας Γκιτέγκα. Έχει πληθυσμό περίπου 46.900 κατοίκων. Σε αυτήν βρίσκεται το Εθνικό Μουσείο του Μπουρούντι

 Η Γκιτέγκα βρίσκεται κεντρικά του Μπουρούντι και βόρεια της επαρχίας Γκιτέγκα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μουπούγκα. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Γκιτέγκα. Το Μάιο του 2007 ο Πιερ Νκουρουνζίζα, ο πρόεδρος του Μπουρούντι, ανακοίνωσε πως το Μπουρούντι σχεδιάζει να μεταφέρει την πρωτεύουσα ξανά στη Γκιτέγκα, λέγοντας ότι ήταν σε καλύτερη τοποθεσία από τη Μπουζουμπούρα. Κατάλογος πόλεων του Μπουρούντι
Τόνι φαν Ντίπεν

Ο Τόνι φαν Ντίπεν (γεν. 17 Απριλίου 1996) είναι Ολλανδός αθλητής του στίβου, που ειδικεύεται στα 400 και 800 μέτρα. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο των 400 μέτρων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, με επίδοση 46.13, νέο Ολλανδικό ρεκόρ στον κλειστό στίβο.

 Ανοιχτός 200 μέτρα – 22.23 (Βαγκενίνγκεν 2018) 400 μέτρα – 46.43 (Κεσέλ-Λο 2017) 600 μέτρα – 1:16.08 (Πλιζχάουζεν 2018) 800 μέτρα – 1:48.03 (Χενγκέλο 2017) 1500 μέτρα – 3:56.62 (Λόκερεν 2017)Κλειστό 400 μέτρα – 46.13 (Γλασκώβη 2019) ΕΡ 600 μέτρα – 1:20.70 (Ντόρτμουντ 2014) 800 μέτρα – 1:49.47 (Άπελντοορν 2015)
Νυχτοφύλακας

Ο νυχτοφύλακας είναι νυχτερινό επάγγελμα με σκοπό την διαφύλαξη της ησυχίας, τάξης και ασφάλειας την ώρα της κοινής ησυχίας. Εξασκείται από τον καιρό του μεσαίωνα μέχρι και τις ημέρες μας.

 Νυχτοφύλακες συναντάμε στον μεσαίωνα, όπου υπηρετούσαν νύχτα στους δρόμους και τα στενά των πόλεων διαφυλάσσοντας την ησυχία και την τάξη. Κοιτούσαν αν έκαιγε πουθενά φωτιά, αν κυκλοφορούσαν ληστές και άλλοι κακοποιοί ή εχθροί. Έπιαναν τις εξώπορτες των σπιτιών για να δουν αν είναι κλειδωμένες, και έβλεπαν αν είναι ασφαλισμένες οι πύλες της πόλης. Ανέκραζαν επίσης την ώρα σαν ρολόι. Είχαν το δικαίωμα να σταματάνε όσους διαβάτες θεωρούσαν ύποπτους, να τους ανακρίνουν και να τους συλλαμβάνουν. Είχαν επάνω τους ένα δόρυ, ένα φανάρι και ένα βούκινο. Κοινωνικά συγκαταλέγονταν στα λεγόμενα «ανέντιμα» επαγγέλματα, μαζί με τους δήμιους και τους πτωματοσυλλέκτες, και γι'αυτό οι νυχτοφύλακες συνήθως ζούσαν βίο φτωχικό και παραγνωρισμένο. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις, στις οποίες οι νυχτοφύλακες ήταν άνθρωποι μορφωμένοι και είχαν γνώσεις γραφής και ανάγνωσης, ή κατείχαν κάποιο χαμηλό βαθμό αξιωματικού του στρατού. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι υποχρεώσεις του νυκτοφύλακα διευρύνθηκαν, ενώ οι βάρδιες ελέγχονταν το πρωί με την βοήθεια μηχανικών ωρολογιακών θυρίδων, στις οποίες ο νυκτοφύλακας τοποθετούσε σημείωμα ως απόδειξη ότι περιπόλησε. Με την συνεχή πρόοδο της τέχνης, την ηλεκτροδότηση και τον νυκτερινό φωτισμό των δρόμων, και με την γενική βελτίωση της ζωής το επάγγελμα του γραφικού αυτού νυχτοφύλακα μεταβλήθηκε και στράφηκε σήμερα κυρίως στην νυχτερινή περιπολία σε ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους. Peter Bahn: Hört Ihr Leut' und lasst Euch sagen.... Die Geschichte der Türmer und Nachtwächter. Begleitbuch zur Ausstellung des Museums im Schweizer Hof, Bretten. Bretten 2008, ISBN 978-3-928029-47-6 Friedrich Scheele, Martina Glimme (Hrsg.); Slaept niet die daer waeckt: von Nachtwächtern und Türmern in Emden und anderswo; Begleitband zur gleichnamigen Ausstellung, Veröffentlichungen des Ostfriesischen Landesmuseums und Emder Rüstkammer 11, Oldenburg: Isensee, 2001, ISBN 3-89598-761-1 Josef Wichner: Stundenrufe und Lieder der deutschen Nachtwächter. Regensburg, 1897 Deutsche Gilde der Nachtwächter, Türmer und Figuren e.V. Die Europäische Nachtwächter- und Türmerzunft Nachtwächter- und Türmerverse
Θωθ

Ο Θωθ ή και Θωτ ή και Τωθ υπήρξε ένας από τους πλέον δημοφιλείς θεούς της αιγυπτιακής θρησκείας. Ήταν θεότητα της Σελήνης και της Σοφίας. Οι αρχαίοι Έλληνες τον προσδιόρισαν ως τον Ερμή τον Τρισμέγιστο.

 Στις αρχέγονες περιόδους του αιγυπτιακού πολιτισμού ήταν θεός της Σελήνης και από το σεληνιακό συσχετισμό του λέγεται ότι αντλεί την πολυμορφία του, καθώς εκφράζεται με πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Όπως η Σελήνη αντλεί το φως της από τον Ήλιο, έτσι και ο Θωθ αντλούσε ένα μεγάλο μέρος της εξουσίας του από τον ηλιακό θεό Ρα, όντας γραφέας και σύμβουλός του. Στην πραγματικότητα, τόσο σημαντικές ήταν οι φάσεις της Σελήνης για τους ρυθμούς της αιγυπτιακής ζωής, ώστε ο Θωθ θεωρήθηκε αρχή της κοσμικής τάξης, καθώς και των θρησκευτικών και κοινωνικών ιδρυμάτων. Ήταν παρών σχεδόν σε κάθε όψη λατρείας στους ναούς, στην απονομή δικαιοσύνης και στις μαγικές τέχνες, με τις οποίες σχετιζόταν ιδιαιτέρως. Επίσης είναι ο θεϊκός γραφέας, εκείνος που επινόησε τη γραφή και κύριος της σοφίας. Το ιερατείο απέδιδε σ' εκείνον πολλές από τις ιερές γραφές, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται η Βίβλος των Αναπνοών και ένα τμήμα της Βίβλου των Νεκρών. Πιστευόταν άλλωστε ότι είχε μεταδώσει την τέχνη της ιερογλυφικής γραφής στους Αιγυπτίους από τα πανάρχαια χρόνια., ενώ ήταν και προστάτης των γραφέων. Του αποδίδονταν τιμές ως Κύριου της Γνώσης όλων των Επιστημών, θεωρούμενος η προσωποποίηση της Κατανόησης και της Λογικής. Υπήρξε, επίσης, μεσολαβητής για να επέλθει ειρήνη ανάμεσα στον Ώρο και τον Σηθ. Ιδιαίτερο πεδίο δράσης του ήταν η εσωτερική σοφία και γι' αυτό αποκαλείτο «ο Μυστηριώδης» ή «ο Άγνωστος». Οι μαγικές του δυνάμεις τον συνέδεσαν, επίσης, με την ιατρική και, όταν το σώμα υπέκυπτε τελικώς στο θάνατο, εκείνος ήταν πάλι που οδηγούσε το νεκρό στο βασίλειο των θεών και ακολουθούσε η κρίση της ψυχής του. Η πιο γνωστή απεικόνισή του είναι εκείνη του άνδρα με κεφάλι ίβιδας, ιερό πουλί το οποίο οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν σοφό. Πολλές φορές απεικονιζόταν και ως μπαμπουίνος. Προς τιμήν του είχαν ιδρυθεί στην Αίγυπτο πολλές πόλεις, με σπουδαιότερη τη Μεγάλη Ερμούπολη, σύμφωνα με τις ελληνικές αποδόσεις. Η πόλη αυτή, είχε φτάσει να θεωρείται από τους Αιγύπτιους ως ο αρχαιότερος τόπος στη Γη, ενώ ο Θωθ είχε ταυτιστεί με τον ίδιο το Δημιουργό, ο οποίος δημιούργησε τα πάντα απλώς και μόνο με τον ήχο της φωνής του. Budge, E. A. Wallis 1969, The Gods of the Egyptians Volume 1 of 2, Dover Publications, New York, (1η εκδ. 1904). Collier, Mark and Manley, Bill 1998, How to Read Egyptian Hieroglyphs: Revised Edition, University of California Press, Berkeley.
Υπονάνος

Στην αστροφυσική υπονάνος ονομάζεται κάθε αστέρας που είναι λιγότερο λαμπρός από τον μέσο όρο των αστέρων της Κύριας Ακολουθίας (νάνοι) του ίδιου φασματικού τύπου κατά 1,5 ως 2 απόλυτα μεγέθη. Συνήθως οι υπονάνοι συμβολίζονται με τα πεζά λατινικά γράμματα sd, αντιστοιχούν όμως στην τάξη λαμπρότητας VI της διδιάστατης ταξινομήσεως Μόργκαν-Κήναν, όπου V είναι οι νάνοι αστέρες. Σε ένα διάγραμμα Hertzsprung-Russell οι υπονάνοι εμφανίζονται να βρίσκονται κάτω από την Κύρια Ακολουθία. Ο όρος «υπονάνος» («subdwarf») χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Γκέραρντ Κάιπερ το έτος 1939 για να υποδηλώσει μια σειρά αστέρων με ανώμαλα φάσματα που προηγουμένως αποκαλούνταν «ενδιάμεσοι λευκοί νάνοι»".

 Οι ψυχροί υπονάνοι (δηλαδή όσοι έχουν φασματικό τύπο από G ως M), όπως συμβαίνει και με τους συνηθισμένους αστέρες της Κύριας Ακολουθίας, παράγουν την ενέργεια που ακτινοβολούν από σύντηξη υδρογόνου. Η εξήγηση για τη μικρή λαμπρότητά τους βρίσκεται στη μικρή περιεκτικότητά τους σε βαρύτερα του ηλίου στοιχεία της ύλης. Αυτή η χαμηλή μεταλλικότητα μειώνει την αδιαφάνεια των εξωτερικών στρωμάτων τους και μειώνει έτσι την πίεση ακτινοβολίας που αντιστοιχεί σε δεδομένη μάζα, με αποτέλεσμα ένα μικρότερο αστέρα που ακτινοβολεί λιγότερο φως εξαιτίας της μικρότερης επιφάνειάς του. Η μικρότερη αδιαφάνεια έχει ως ένα επιπρόσθετο αποτέλεσμα οι αστέρες αυτοί να εκπέμπουν υψηλότερο ποσοστό υπεριώδους φωτός για τον ίδιο φασματικό τύπο σε σχέση με αντίστοιχους αστέρες του Πληθυσμού Ι, ένα φαινόμενο που αποκαλείται περίσσεια υπεριώδους. Οι υπονάνοι του Γαλαξία μας ανήκουν συνήθως στην άλω του και συχνά έχουν μεγάλες σχετικές ταχύτητες ως προς τον `Ηλιο. Κανένας υπονάνος δεν έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής να έχει πλανήτη. Οι ψυχροί υπονάνοι υποδιαιρούνται παραπέρα σε κοινούς και «ακραίους» (extreme subdwarfs). Οι «θερμοί» υπονάνοι (δηλαδή όσοι έχουν φασματικό τύπο Ο ή B) ονομάζονται και «αστέρες του ακραίου οριζόντιου κλάδου». Αποτελούν μία τελείως διαφορετική τάξη σωμάτων από τους ψυχρούς υπονάνους, καθώς αντιπροσωπεύουν ένα ύστερο στάδιο στην εξέλιξη μερικών αστέρων, που επέρχεται όταν ένας ερυθρός γίγαντας χάσει τα εξωτερικά του στρώματα υδρογόνου πριν ο πυρήνας του αρχίσει να συντήκει και ήλιον. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτή η πρόωρη απώλεια μάζας δεν είναι επακριβώς γνωστοί, πάντως η αλληλεπίδραση των μελών ενός διπλού αστρικού συστήματος φαίνεται να είναι ένας από τους κύριους μηχανισμούς της. Οι μεμονωμένοι υπονάνοι ίσως να αποτελούν το παράγωγο μιας συγχωνεύσεως δύο λευκών νάνων. Οι υπονάνοι φασματικού τύπου B, όντας λαμπρότεροι από τους λευκούς νάνους, αποτελούν μία σημαντική συνιστώσα στον πληθυσμό θερμών αστέρων των γηραιότερων αστρικών συστημάτων, όπως είναι τα σφαιρωτά σμήνη και οι ελλειπτικοί γαλαξίες. Γνωστοί υπονάνοι αστέρες διάφορων χρωμάτων είναι και οι παρακάτω: Ο Αστέρας του Kapteyn Ο Groombridge 1830 Ο μ Κασσιόπης Ο 2MASS J05325346+8246465, ένας πιθανός φαιός νάνος στην άλω. SSSPM J1549-3544 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Subdwarf stars στο Wikimedia Commons
Jimmy Wopo

Ο Τράβον ΝταΣάουν Φρανκ Σμάρτ (13 Ιανουαρίου, 1997 - 18 Ιουνίου 2018), γνωστός με το καλλιτεχνικό του Jimmy Wopo, ήταν Αμερικανός ράπερ από το Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνιας. Ο Wopo δολοφονήθηκε στις 18 Ιουνίου του 2018 στο Πίτσμπεργκ, την ίδια μέρα με την δολοφονία του εξίσου Αμερικανού ράπερ, XXXTentacion.

 Τον Ιανουάριο του 2015, ο Wopo άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την ραπ μουσική ανεβάζοντας τραγούδια στο Soundcloud. Ο Τέιλορ Μέγκλιν, ιδιοκτήτης του ιστολογίου The Daily Loud που έχει έδρα στο Πίτσμπεργκ, συνεργάστηκε μαζί του και άρχισε να τον βοηθάει με την καριέρα του. Αυτή η πρόσθετη ώθηση τον βοήθησε να συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές στα μουσικά βίντεο του στο κανάλι του στο YouTube. Στις 24 Ιουλίου 2016, ανακοίνωσε το ντεμπούτο του έργο, WOPONESE.Στις 25 Νοεμβρίου 2016, κυκλοφόρησε ένα κοινό άλμπουμ με τον συνάδελφό και στενό του φίλο ράπερ Hardo, το Trapnese. Πενήντα ολοκληρωμένα φτάνουν τα μη κυκλοφορούμενα τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν μεταθανάτια, σύμφωνα με τον διευθυντή του Wopo. Στις 7 Φεβρουαρίου 2016, ο Wopo συνελήφθη στην Πενσυλβάνια. Η αστυνομία συνέλαβε τον Wopo και δύο άλλους φίλους του μετά την εύρεση δύο σακουλών ηρωίνης και μια μικρή ποσότητα μαριχουάνας. Τέθηκε σε φυλάκιση μερικών μηνών για παράνομη κατοχή ναρκωτικών και πλήρωσε 25,000 δολάρια. Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, έγραψε ένα άλμπουμ, το Back Against The Wall, το οποίο κατέγραψε την πρώτη μέρα που βγήκε από τη φυλακή. Woponese (2016) Trapnese (2016) (Με τον Hardo) Jordan Kobe (2017) Back Against the Wall (2017) XXXTentacion Κατάλογος δολοφονημένων ράπερ
Αθανάσιος Κωνσταντινίδης

Ο Αθανάσιος Κωνσταντινίδης (γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1970) είναι Έλληνας αθλητής με αναπηρία σε αγωνίσματα του στίβου και παραολυμπιονίκης. Αγωνίστηκε στους Παραολυμπιακούς του 2016 και του 2020.

 Ξεκίνησε τον στίβο για άτομα με αναπηρία το 2010.Στις 2 Ιουνίου 2016, στους 3ους αγώνες "Δόξα Μακεδονία" που διεξήχθησαν στο Καυταντζόγλειο, σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στην δισκοβολία, κατηγορία F32, με επίδοση 17,65. Στους ίδιους αγώνες σημείωσε και δύο πανελλήνια ρεκόρ στη σφαίρα F32 με 8,91 μ. και στην κορύνα F32 με 32,43 μ.Ως μέλος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Αποστολής στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη σφαιροβολία ανδρών F32, ενώ πέτυχε και παγκόσμιο ρεκόρ στο άθλημα, καθώς η σφαίρα που έριξε διένυσε την απόσταση των 10.39 μέτρων. Επίσης, στις 13 Σεπτεμβρίου 2016, κέρδισε αργυρό μετάλλιο στην ρίψη κορύνας F32.Στο πλαίσιο του πανελλήνιου πρωταθλήματος ΟΠΑΠ 2017, στις 27 Μαΐου 2017, κατέρριψε εκ νέου το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στην δισκοβολία, κατηγορία F32, με βολή στα 18 μέτρα 39 εκατοστά.Στην πρεμιέρα του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου ΟΠΑΠ 2019 που φιλοξενήθηκε στο ΟΑΚΑ, στις 13 Ιουλίου 2019, «έσπασε» το φράγμα των 20 μέτρων και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία κατηγορίας F32, με βολή στα 20 μέτρα και 86 εκατοστά.Στις 27 Μαρτίου 2021, σε ημερίδα αφιερωμένη στη μνήμη του τέως προέδρου της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες, Γιώργου Φουντουλάκη, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου, ο Κωνσταντινίδης σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στην δισκοβολία F32 με 23,08 μ., ενώ είχε και ρεκόρ Ευρώπης στην σφαίρα της ίδιας κατηγορίας με 10,54 μ.Τον Ιούνιο του 2021, στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Μπίντγκοζ της Πολωνίας, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη σφαιροβολία F32 και το χάλκινο στην κορύνα F32.Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες 2020 του Τόκιο, οι οποίοι διεξήχθησαν εξ αναβολής το 2021, κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα της ρίψης κορύνας. Έχει υπάρξει σημαιοφόρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Αποστολής κατά την τελετή λήξης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, και κατά την τελετή έναρξης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο.Τον Φεβρουάριο του 2019 τιμήθηκε μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες και Ελληνίδες μεταλλιούχους Παραολυμπιονίκες σε εκδήλωση για τα 20 χρόνια της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής. Παραολυμπιακοί Αγώνες Συμμετοχή της Ελλάδας στους Παραολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2016