IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κέβιν Κάρτερ

Ο Κέβιν Κάρτερ (Kevin Carter, Γιοχάνεσμπουργκ, 13 Σεπτεμβρίου 1960 - Γιοχάνεσμπουργκ, 27 Ιουλίου 1994) ήταν Νοτιοαφρικανός φωτορεπόρτερ, βραβευμένος με το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία. Ξεκινώντας την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ αθλητικών γεγονότων για την τοπική εφημερίδα Sunday Express, αργότερα ως μέλος μιας τετραμελούς ομάδας λευκών φωτορεπόρτερ γνωστής ως The Bang Bang Club κάλυψε στη δεκαετία του '80 τον ξεσηκωμό για την άρση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Τα γεγονότα που αποτύπωσε με τον φακό του προβλήθηκαν στο χρόνο, ενίοτε ως εξώφυλλα, γεγονός που του προσέδωσε κύρος και δημοσιότητα. Ήταν εκείνος που αποτύπωσε φωτογραφικά τη «μέθοδο εκτέλεσης με το κολλιέ». Σε συνεργασία με το Reuters και τη Sigma Photo NY η δράση του επεκτάθηκε σε όλες τις διενέξεις της Νότιας Αφρικής και η δημοσιότητα που αποκόμισε του απέφερε αρκετές βραβεύσεις.

 Την άνοιξη του 1993 ο Κάρτερ ταξίδεψε στο Νότιο Σουδάν μαζί με τον Ζοάο Σίλβα, ακολουθώντας τα ίχνη της τοπικής εξέγερσης. Απαθανάτισε με τον φακό του τη φτώχεια και την εξαθλίωση του γηγενούς πληθυσμού. Στο χωριό Αγιόντ ο Κάρτερ συνάντησε ένα μικρό κορίτσι εξαντλημένο από την πείνα λίγο πριν φτάσει στον σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ. Ακολουθώντας τις γενικές οδηγίες της μη επαφής με τα θύματα ο Κάρτερ φωτογράφισε το μικρό κορίτσι, προσθέτοντας στο θέμα και το όρνεο που περίμενε το θάνατό του. Οι New York Times αγόρασαν και δημοσίευσαν αμέσως τη φωτογραφία, η οποία προκάλεσε σημαντικές διαμαρτυρίες και ξεσήκωσε κατηγορίες εναντίον του φωτογράφου. Η δημοσίευση της φωτογραφίας ωστόσο, έφερε ως αποτέλεσμα την αύξηση της βοήθειας στα πληγέντα χωριά του Σουδάν. Ένα χρόνο μετά, τον Μάιο του 1994 ο Κέβιν Κάρτερ παρέλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία (Pulitzer Prize for Feature Photography) στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Κολούμπια. Τον Ιούλιο του 1994 ο Κάρτερ αυτοκτόνησε με μονοξείδιο του άνθρακα σε ηλικία 33 ετών από βαθιά κατάθλιψη εξαιτίας του γεγονότος και των κατηγοριών που ακολούθησαν. Τμήμα του σημειώματος αυτοκτονίας που άφησε: Έχω κατάθλιψη... χωρίς τηλέφωνο.. λεφτά για νοίκι..λεφτά για υποστήριξη παιδιών..λεφτά για χρέη.. λεφτά!!!... Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών.. Πάω να συναντήσω τον Ken (πρόσφατα εκλιπών συνάδελφός του, Ken Oosterbroek) αν είμαι τόσο τυχερός. TIME Domestic (September 12, 1994), Volume 144, No. 11, "The Life and Death of Kevin Carter" Αρχειοθετήθηκε 2013-08-26 στο Wayback Machine. by Scott MacLeod, Johannesburg. Retrieved February 19, 2006. "The Death of Kevin Carter: Casualty of the Bang Bang Club". HBO documentary. August 17, 2006, https://web.archive.org/web/20080311123733/http://www.thisisyesterday.com/ints/KCarter.html "The boy who became a postcard" (Ehagakini Sareta Shōnen). Akio Fujiwara 2005. ISBN 4-08-781338-X
Γέφυρα Ισθμού

Η Γέφυρα Ισθμού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητική ανήκει στην Κοινότητα Λουτρακίου Περαχώρας, της Δημοτικής Ενότητας Λουτρακίου - Περαχώρας και υπάγεται στο Δήμο Λουτρακίου - Αγίων Θεοδώρων.

 Ο οικισμός Γέφυρα Ισθμού βρίσκεται δίπλα στον Ισθμό της Κορίνθου και στη Γέφυρα του Ισθμού, σε υψόμετρο 59 μέτρων και έχει 361 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ενώ το 1971, που αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, είχε 102 κατοίκους.
Γεώργιος Στεφάνου

Ο Γεώργιος Στεφάνου (1824 - 1901) ήταν Έλληνας αξιωματικός της χωροφυλακής. Υπήρξε ένας από τους ηγέτες της Ηπειρωτικής επανάστασης του 1878, η οποία εκδηλώθηκε κυρίως στις περιοχές των Τζουμέρκων και του Δελβίνου.

 Ο Στεφάνου γεννήθηκε το 1824 στο Κηπαρό της Χειμάρρας και σταδιοδρόμησε στις τάξεις της Ελληνικής Χωροφυλακής. Το 1877, φέροντας τον βαθμό του αντιμοίραρχου, ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Αλβανών οπλαρχηγών της ΝΔ Αλβανίας στην προσπάθεια επίτευξης κοινής δράσης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια του ρωσοτουρκικού πολέμου. Το επόμενο έτος ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της Ηπειρωτικής επανάστασης αναλαμβάνοντας την ηγεσία του τομέα Δελβίνου. Με εντολές της υποεπιτροπής που έδρευε στην Κέρκυρα αποβιβάστηκε την 11η ή 12η Φεβρουαρίου στη θέση Μπορτενέζι, επικεφαλής σώματος 460 ή 700 ενόπλων που απαρτιζόταν κυρίως από Ηπειρώτες που κατοικούσαν στα Επτάνησα (συμμετείχαν επίσης Κρητικοί και Πελοποννήσιοι εθελοντές όπως και μερικοί Ιταλοί). Παρά τις αρχικές επιτυχίες που περιλάμβαναν την κατάληψη των Αγίων Σαράντα και μέρος του καζά Δελβίνου, η αδυναμία συνεννόησης με τους ντόπιους μουσουλμάνους πρόκριτους, η αποχή της Χειμάρρας και οι διενέξεις μεταξύ των οπλαρχηγών αποδυνάμωσαν τους επαναστάτες. Η εξέγερση κατεστάλη ουσιαστικά μετά τη μάχη του Λυκουρσίου όπου στις 23 - 24 Φεβρουαρίου οι επαναστάτες νικήθηκαν από πολυάριθμο οθωμανικό εκστρατευτικό σώμα που ήρθε από τα Ιωάννινα και είχε τη συνδρομή ντόπιων Αλβανών ενόπλων. Μετά από αυτήν την εξέλιξη ο Στεφάνου κατέφυγε με λίγους άνδρες μέσω της Θεσπρωτίας στον ποταμό Λούρο από όπου μετέβη στα Τζουμέρκα προκειμένου να ενισχύσει το εκεί κίνημα, το οποίο όμως είχε παρόμοια αποτυχία με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Ελλάδα. Τον Σεπτέμβριο του 1878 διατάχτηκε με εγκύκλιο του υπουργείου Στρατιωτικών η απόταξή του ώστε να μην εκτεθεί το κράτος έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τελικά όμως παρέμεινε στο σώμα της χωροφυλακής παίρνοντας μετάθεση το επόμενο έτος στη Λακωνία προκειμένου να βρίσκεται μακριά από τα σύνορα. Αργότερα μετατέθηκε στην Αθήνα, ενώ αποστρατεύτηκε τον Μάιο του 1894 με τον βαθμό του συνταγματάρχη. Απεβίωσε στις 13 Μαΐου του 1901.
Άνω Γερακάρι Ζακύνθου

Το Άνω Γερακάρι είναι χωριό της Ζακύνθου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αλυκών, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Το Άνω Γερακάρι είναι χωριό στην ανατολική Ζάκυνθο. Βρίσκεται στην κορυφή υψώματος κοντά στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού Βραχιώνας, δίπλα στον επαρχιακό δρόμο προς την πόλη της Ζακύνθου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 4 χλμ. περίπου Α. του Κατασταρίου και 9 χλμ ΒΔ. της πόλης της Ζακύνθου. Τοπική κοινότητα Η τοπική κοινότητα Άνω Γερακαρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,473 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλώνια και Καστέλια. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και ορίστηκε έδρα του δήμου Γερακαρίου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Άνω Γερακαρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Γερακαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλυκών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Αλυκών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (κοιμητηριακή) στη νότια είσοδο του οικισμού Το ηρώο των φονευθέντων σε διάφορες πολεμικές περιόδους, στην κεντρική πλατεία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Ζάκυνθος 1:60.000) eetaa.gr http://www.e-zakynthos.com/villages/zante.zakynthos.villages.gerakario.php Γερακάρι, στη e-Zakynthos.com http://www.gtp.gr/LocPage.asp?id=6549 Άνω Γερακάρι στο GTP Travel Pages
Γερτούδη του Μπάμπενμπεργκ, δούκισσα της Βοημίας

Η Γερτρούδη, γερμ.: Gertrunde von Babenberg, τσεχικά: Gertruda Babenberská‎, (π. 1118 – 8 Απριλίου 1150), μέλος του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ, έγινε με τον γάμο της δούκισσα της Βοημίας από το 1140 μέχρι το τέλος της, με τον γάμο της με τον Βλαδίσλαο Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας.

 Ήταν κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας (απεβ. 1136) και της δεύτερης συζύγου του, της Σαλίας κληρονόμου Αγνή των Σαλίων του Βάιμπλινγκεν. Μετά το τέλος του πατέρα της, ο αδελφός της Γερτρούδης Λεοπόλδος Δ΄ έγινε μάργραβος της Αυστρίας και το 1138 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Πρεμυσλιδών, εξαδέλφη του μελλοντικού συζύγου της. Η Γερτρούδη παντρεύτηκε τον Βλαδίσλαο Β΄ μεγαλύτερο γιο του Βλαδίσλαου Α΄ δούκα της Βοημίας το 1140. Ο σύζυγός της είχε αφήσει το δουκάτο της Βοημίας κατά της εξουσία του θείου του δούκα Σομπιέσλαφ Α΄, αλλά ανακλήθηκε από τους τοπικούς ευγενείς έπειτα από το τέλος του Σομπιέσλαφ Α΄. Μέσω της μητέρας της, η Γερτρούδη ήταν ετεροθαλής αδελφή του Κορράδου Γ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, έτσι ήταν μία καλή επιλογή για τον Βλαδίσλαο Β΄. Την εποχή της πολιορκίας της Πράγας από τονεξάδελφό του Κορράδο Β΄ κόμη του Ζνόιμο το 1142, αυτήαμύνθηκε με επιτυχία το κάστρο της Πράγας με τη βοήθεια του κουνιάδου της Ντιεπόλτ Α΄, ενώ ο Βλαδίσλαος Β΄ ζητούσε ενίσχυση από τον Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας. Η Γερτρούδη συμμετείχε στα σχέδια του συζύγου της Βλαδισλάουβ΄ για την ίδρυση νέων θρησκευτικών ιδρυμάτων και μετην ενθάρρυνσή της,ο δούκας προσκάλεσε ξένα θρησκευτικά τάγματα για να εγκατασταθούνστη Βοημία. Έκανε τέσσερα παιδιά και απεβίωσε το 1150, σε ηλικία 30 ετών, στην κατοικία της στην Πράγα. Φρειδερίκος, δούκας της Βοημίας (Bedřich, απεβ. 1189). μια κόρη (Ρίχετσα;), παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ Β΄ του Κιέβου. Σβάτοπλουκ, παντρεύτηκε την Όντολα των Άρπαντ, κόρη του βασιλιά Γκέζα της Ουγγαρίας. Άνταλμπερτ Γ΄ της Βοημίας (Vojtĕch, 1145–1200), αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ. Aγνή (Anežka, απεβ. 1228), ηγουμένη του Αγίου Γεωργίου της Πράγας. ŽEMLIČKA, J. Čechy v době knížecí 1034–1198. Praha: NLN, 2002. 660 p. (ISBN 80-7106-196-4).
The Legend of Spyro: A New Beginning

Το The Legend of Spyro: A New Beginning (ελληνικά: Ο θρύλος του Σπάιρο: Μια νέα αρχή) είναι παιχνίδι δράσης και φαντασίας του 2006 που αναπτύχθηκε από την Krome Studios για το PlayStation 2, για το Xbox, για το GameCube, και το Game Boy Advance. Η έκδοση του DS αναπτύχθηκε από την Amaze Entertainment. Είναι επανεκκίνηση της κλασσικής σειράς Σπάιρο καθώς και το πρώτο παιχνίδι της τριλογίας The Legend of Spyro. Παρ'όλο που το παιχνίδι στοχεύει σε νεαρό κοινό έχει πολύ πιο σκοτεινό χαρακτήρα από τα κλασσικά Σπάιρο. Είναι το πρώτο παιχνίδι Σπάιρο με αξιολόγηση 10+ λόγω γραφικής βίας.

 Το A New Beginning σε αντίθεση με τα κλασσικά Σπάιρο δεν βασίζεται στο να συλλέγεις αντικείμενα. Ο σκοπός κάθε επιπέδου είναι να φτάσεις στο τερματισμό του και να νικήσεις τον αρχηγό που έχει κάθε επίπεδο στο τέλος. Επίσης το παιχνίδι έχει λιγότερα επίπεδα από τα παλιά παιχνίδια με μόλις 6 επίπεδα που ξεκινάν από το σημείο εκκίνησης μέχρι τον τερματισμό που περιμένει πάντα ένας αρχηγός. Επίσης έχει δύο επιπλέον επίπεδα στα οποία ο Σπάιρο βρίσκεται στον αέρα. Ο Σπάιρο έχει μια ποικιλία κινήσεων καθώς και τέσσερις διαφορετικές ανάσες: Φωτιά, Ηλεκτρισμό, Πάγο και Γη. Κάθε ανάσα επίσης έχει το δικό της Fury μια τεράστια στοιχειακή έκρηξη που γίνεται όταν η μωβ μπάρα του Σπάιρο γεμίσει. Η έκδοση του DS έχει επιπλέον επιθέσεις και προκλήσεις καθώς και αποστολές με μορφή παζλ. Ένα μωβ αυγό στέλνεται μακριά από την πατρίδα του και στην συνέχεια μέσα από αυτό βγαίνει ένας μικρός δράκος ο Σπάιρο, που τον μεγάλωσαν λιβελλούλες μια μέρα καθώς έφυγε μακριά συνάντησε τον Ιγναιτης, τον δράκο της φωτιάς και έμαθε την αλήθεια. Ο Ιγναιτης του έδειξε την προφητεία ότι ένας μωβ δράκος έρχεται κάθε δέκα γενιές για να κατατροπώσει τις δυνάμεις του κακού. Με το πιστό του φίλο τον Σπαρξ στο πλευρό του, ο Σπάιρο ξεκινάει ένα ταξίδι για να απαλλάξει τον κόσμο από τη μυστηριώδη κακιά δράκαινα την Συνδερ. Ελάιτζα Γουντ στο ρόλο του Σπάιρο Δαβίδ Σπάτε στο ρόλο του Σπαρξ Γκάρι Όλντμαν στο ρόλο του Ιγναιτης Κριέ Σόμμερ στο ρόλο της Συνδερ Κορευ Μπάρτον στο ρόλο του Βόλτηερ / X-χιούμορ Τζεφ Μπένετ στο ρόλο του Κύριλλος / Φλάς / Μοί-Υάιρ Κέβιν Μιχάλης Ρίτσαρντσον στο ρόλο του Τερράτορ Το Ο θρύλος του Σπάιρο: Μια νέα αρχή έλαβε μικτές αλλά γενικά θετικές κριτικές. Το κοινό επαίνεσε την παρουσίαση και τα γραφικά αλλά κατέκρινε την επαναλαμβανόμενη εμπειρία παιχνιδιού. Οι οπαδοί απογοητεύτηκαν από την έμφαση που έχει το παιχνίδι στις κινήσεις σε σύγκριση με τα κλασσικά παιχνίδια. Game Informer: 7 στα 10 GameSpot: 5.8 στα 10 GameSpy: 2 1/2 στα 5 IGN: 7.7 στα 10 IGN: Καλύτερο Platformer για GameCube 2006. Readers Choice: Καλύτερη GameCube Πλατφόρμα του 2006. GameSpot's Best and Worst of 2006: "Χειρότερη χρήση των διάσημων φωνών". The Legend of Spyro: A New Beginning στο IMDb The Legend of Spyro: A New Beginning στο darkspyro.net The Legend of Spyro: A New Beginning στο Spyro Wiki
Νικίτα Μαζέπιν

Ο Νικίτα Ντμίτριεβιτς Μαζέπιν (ρωσ. Никита Дмитриевич Мазепин, γενν. 2 Μαρτίου 1999, Μόσχα) είναι Ρώσος οδηγός αγώνων που αγωνιζωταν στη Φόρμουλα 1 για τον λογαριασμό της Haas F1 Team όμως αφού η Haas έσπασε την συνεργασία της με την Uralkali ο Ρώσος έφυγε μαζί με τον πατέρα του. Τερμάτισε 5ος στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 2 το 2020 οδηγώντας για την Hitech Grand Prix και έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 το 2021 στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν.

 Το 2016, ο Μαζέπιν συμμετείχε στο Ευρωπαϊκή Formula 3 για τη Hitech Grand Prix. Κατάφερε να πάρει μόνο τέσσερις βαθμούς και τερμάτισε 20ος στο πρωτάθλημα, η χαμηλότερη θέση ενός οδηγού που αγωνίζεται σε κάθε αγώνα. Αφού μπλοκαρίστηκε κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών από τον Κάλουμ Άιλοτ, ο Μαζέπιν μπήκε σε διαμάχη με τον οδηγό, κατά τον οποίο τον χτύπησε στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα την αποκλεισμό του από τον πρώτο αγώνα της στο Ουγκαρόρινγκ. Στη δεύτερη σεζόν είχε 108 πόντους και τερματίζοντας στο βάθρο σε τρεις περιπτώσεις. Τερμάτισε μία θέση πίσω από τον συνοδηγό του Ralf Aron, ο οποίος ήταν ένατος. Το 2018 ο Μαζέπιν μετακόμισε στο GP3, για να αγωνιστεί για το ART Grand Prix μαζί με τους Κάλουμ Έιλοτ, Τζέικ Χιούζ και τον τελικό πρωταθλητή Αντουάν Ουμπέρ. Κέρδισε τέσσερις αγώνες, με τον μεγαλύτερο αριθμό κάθε οδηγού εκείνη τη χρονιά, και τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα, μόλις 16 πόντους πίσω από τον Ουμπέρ. Επιπλέον, βοήθησε την ομάδα του να εξασφαλίσει τον τίτλο στο πρωτάθλημα των ομάδων. Το 2019, ο Μαζέπιν προχώρησε στην F2 ως team mate του Νικ Ντε Βρις στη ART Grand Prix. Η σεζόν του σηματοδοτήθηκε προκαλώντας ένα ατύχημα με τον Νομπουχάρου Ματσουσίτα στον αγώνα σπριντ στη Ρωσία. Ενώ ο συνοδηγός του κατέληξε να κερδίζει το πρωτάθλημα, ο Μαζέπιν κατέληξε στην 18η θέση με 11 πόντους. Το 2020, υπέγραψε στη νεοσύστατη στην F2 Hitech Grand Prix μαζί με τον Ιταλό Λούκα Τζιότο. Το πρώτο του βάθρο ήρθε στο Hungaroring με μια δεύτερη θέση, πριν πάρει την πρώτη του νίκη στη F2 στη Βρετανία. Κέρδισε επίσης τον αγώνα feature στο Μουτζέλο. Στον τελευταίο γύρο του βελγικού αγώνα feature, έσπρωξε τον οδηγό της Carlin Motorsport, Γιούκι Τσουνόντα, και του δόθηκε ποινή πέντε δευτερολέπτων. Στο τέλος του αγώνα, καθώς πάρκαρε το μονοθέσιο στο παρκ-φερμέ, έπεσε με φόρα από τα νεύρα του στην ταμπέλα όπου δηλώνει που πρέπει να παρκάρει ο οδηγός που τερμάτισε δεύτερος στον αγώνα, κι αυτή παραλίγο να χτυπήσει έτσι τον Τσουνόντα. Ο Μαζέπιν τερμάτισε πέμπτος στο πρωτάθλημα. Ο Μαζέπιν ανακοινώθηκε από τη Haas F1 ως ο δεύτερος οδηγός της για το 2021 πριν τον αγώνα της F1 στο Πορτογαλικό Γκραν Πρι. Ωστόσο, ένα βίντεο που ανέβασε στο Instagram, όπου παρενοχλούσε σεξουαλικά μία συνεπιβάτισσα του σε αυτοκίνητο, παραλίγο να του στοιχίσει την παρουσία στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Παρ' όλα αυτά, η Haas αποφάσισε να μην τον απολύσει, τονίζοντας πως αυτή ήταν η τελευταία του ευκαιρία. Team mate του για το 2021 είναι ο Μικ Σουμάχερ, γιος του Μίχαελ Σουμάχερ, και αγωνίζεται με τον αριθμό 9 υπό ανεξάρτητη σημαία, λόγω του σκανδάλου ντόπινγκ της Ρωσίας που απαγορεύει στους αθλητές της να αγωνίζονται με τη σημαία της. Επίσημη ιστοσελίδα του οδηγού
Μελιτίνη Λακωνίας

Η Μελιτίνη είναι μανιάτικο χωριό του Νομού Λακωνίας μεταξύ του Γυθείου και της Σπάρτης στους πρόποδες του Ταϋγέτου , με 130 κατοίκους το 2001. Η παλαιότερη ονομασία του είναι Ζελίνα (σημαίνει πράσινο στα Σλάβικα). Έχει το όνομα του παλιού Δήμου Μελιτίνης. Ο κεντρικός ναός είναι η Αγία Βαρβάρα . Με το Νόμο Καποδίστρια , ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Σμύνους. Στο χωριό αξιοθέατα είναι δύο πηγές, όπως επίσης και το παλαιό σχολείο, το οποίο φέρεται να ίδρυσε ο αγωνιστής του 1821, Παναγιωτάκης Γιατράκος.

 Το χωριό αποτελεί οικισμό ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος, που έχει συνολικά 242 κατοίκους. Οι οικισμοί του είναι: η Μελιτίνη ή Ζελίνα, έδρα. η Αγία Μαρίνα ή Τσέρια [ 54 ] η Λεμονέα ή Ρόζοβα [ 58 ].Η κεντρική εκκλησία είναι η αγία Βαρβάρα στην Μελιτίνη με όμορφο πετρόκτιστο καμπαναριό από το 1910, ο Άγιος Νικόλαος στη Λεμονιά και Απόστολος Πέτρος στην Αγία Μαρίνα. Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό που σήμερα έχει ελάχιστους κατοίκους , περίπου 10-12 μόνιμους (το καλοκαίρι βέβαια αυξάνεται ο πληθυσμός του).Παλαιότερα είχε περισσότερους κατοίκους και βασιζόταν στην αγροτική οικονομία.Τα λούπινα (κυρίως για ζωοτροφές), οι ελιές , το εξαιρετικό ελαιόλαδο, αλλά και οι φακές είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.Και η κτηνοτροφία ήταν σημαντικός παράγοντας.Επειδή στο χωριό δεν υπήρχαν πηγές οι καλλιέργειες ήταν ξερικές. Μετά από δωρεά ενός πλούσιου Πετρινιώτη (δηλ. κατοίκου του χωριού Πετρίνα) έχει δημιουργηθεί γεώτρηση στην Αγία Μαρίνα και από εκεί το νερό έρχεται στα σπίτια της Πετρ νεκρός σύνδεσμος] Επιμελητήριο Λακωνίας/Δήμος Σμύνους
Απολλωνιείς

Οι Απολλωνιείς ή Απολλωνία ή Απολλωνιά (αρχαία ελληνικά: Ἀπολλωνιεῖς), (ο δήμος: Απολλωνιείων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ατταλίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Απολλωνιείς) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.

 Η ονομασία του δήμου προέρχεται, κατά πάσα πιθανότητα, από το όνομα της συζύγου του ηγεμόνα του ελληνιστικού βασιλείου της Περγάμου, Αττάλου Α΄, της Απολλωνίδος ως επώνυμης ηρωίδας. Σύμφωνα με παλαιότερους ερευνητές του 19ου αιώνα (Διονύσιος Σουρμελής), πιθανολογείτο επίσης η εκδοχή, ότι η ονομασία προερχόταν από τον θεό Απόλλωνα. Ο δήμος των Απολλωνιείων, ο οποίος δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να ενταχθεί στην Ατταλίδα φυλή, δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί σε ποια τριττύα της αρχαίας Αθήνας βρισκόταν. Σε γενικές γραμμές η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού επίσης είναι άγνωστη και αβέβαιη, καθώς δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος βρισκόταν μεταξύ της Άκρας Ζωστήρος και του δήμου των Θορών, στην περιοχή Πάλον Φράγκικον ή Πάλοι. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ατταλίδας φυλής, συμμετείχε με 5 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 600, μόλις από την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), ενώ κατά την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης των αρχαίων Απολλωνιείων ονομαζόταν Απολλωνιεύς. Ο δήμος των Απολλωνιείων στην πραγματικότητα, ιδρύθηκε μόλις το 201/200 π.Χ. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Απολλωνιείων, όπως ο Διότιμος ο Απολλωνιεύς, ο σαλπιγκτής Δημήτριος Απολλωνιεύς γιος του Πολυξένου, ο Διονύσιος ο Απολλωνιεύς κ.α. Αρχαία Αθήνα Ατταλίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Απολλωνιε Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Apollonieis, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council, “Attica”. (30, 109 no.18, table 14.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 Traill, J. «Places: 585888 (Apollonieis)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2017.
Ζαχάρ Αρκάς

Ο Ζαχάρ (Ζαχαρίας) Αντρέεβιτς (Ανδρέου) Αρκάς (ρωσ. Захар Андреевич Аркас, Λιτόχωρο 1793- Νικολάγιεφ 1866) ήταν ελληνικής καταγωγής Ρώσος αξιωματικός του ναυτικού, ιστορικός, αρχαιολόγος και αντιστράτηγος του Ναυτικού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (1860).

 Γεννήθηκε το 1793 στο Λιτόχωρο Πιερίας. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία στη Ρωσία. Το 1806 κατατάχθηκε εθελοντικά στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας . Το 1816 – απόφοιτος σχολής πλοηγών του Νικολάγιεβ . Το 1828 - 1829 - συμμετείχε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών και τη κατάληψη του φρουρίου Βάρνα. Το 1839 παραιτήθηκε από τη στρατιωτική θητεία για λόγους υγείας με τον βαθμό του υπολοχαγού. Το 1851 διορίστηκε διευθυντής της ναυτικής βιβλιοθήκης Σεβαστούπολης, με ανάκληση στην ενεργό στρατιωτική υπηρεσία. Πριν την πολιορκία της Σεβαστούπολης την μετέφερε στην πόλη του Νικολάγιεφ. Έλαβε μέρος στην Άμυνα της Σεβαστούπολης κατά τον Πόλεμο της Κριμαίας, 1854-1855. Έζησε μέχρι το θάνατό του, 23 Μάρτη 1866, στο Νικολάγιεφ. Εγκυκλοπαιδεία ЭСБЕ, Аркас
Αλίνα Σάνκο

Η Αλίνα Σάνκο (γεν. 31 Δεκεμβρίου 1998) είναι Ρωσίδα μοντέλο. Είχε εκπροσωπήσει τη Ρωσία στο διαγωνισμό Miss World 2019 στο Λονδίνο και κατάφερε να προχωρήσει στο Top 12.

 Η Σάνκο γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1998 στο Άζοφ. Πριν από την είσοδό του, ο Sanko είχε εργαστεί ως πρότυπο για έναν ηλεκτρονικό κατάλογο. Το 2019, η Σάνκο επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Azov στη Miss Russia 2019 . Συνέχισε να κερδίζει τον διαγωνισμό, αντικαθιστώντας τη Γιούλια Πολυαχιχίνα της Τσουβασίας . Η επιλαχούσα της ήταν η Αρίνα Βερίνα του Γεκατερίνμπουργκ και η Ραλίνα Αραμπόβα του Ταταρστάν. Ως μέρος του βραβείου της, η Σάνκο απονεμήθηκε ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο και 3 εκατομμύρια ₽ . Ως Miss Russia, η Sanko είχε την ευκαιρία να εκπροσωπήσει τη Ρωσία τόσο στο Miss World 2019 όσο και στη Miss Universe 2019, ωστόσο, λόγω αντιφατικών ημερομηνιών, θα αγωνιστεί μόνο στη Miss World. Η Ρωσία αποχώρησε τελικά από τη Miss Universe μετά από καθυστερήσεις στην ανακοίνωση της ημερομηνίας και του τόπου διεξαγωγής του διαγωνισμού, κάτι που θα δυσκολευόταν να βρει έναν αντικαταστάτη για τη Σάνκο . Αλίνα Σάνκο στο Instagram
Μάραθος Ηρακλείου

Το Μάραθος είναι ορεινό χωριό στις βορειοανατολικές ρίζες του Ψηλορείτη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου και παλαιότερα στην Επαρχία Μυλοποτάμου.

 Το Μάραθος βρίσκεται στο 20,3 χλμ. της παλιάς οδικής αρτηρίας προς Χανιά σε πετρώδη βουνό στις ρίζες του Ψηλορείτη και σε υψόμετρο 406 μέτρα. Στα βορειοανατολικά στο ύψωμα Βασιλικός υπάρχει πηγή. Στην τοποθεσία Άσπρο Μασχάλι βρίσκεται βιότοπος. Αξιοθέατο είναι και ο Μαραθιανός ποταμός. Εντυπωσιακά είναι και τα σπήλαια Δόξα και Αρκαλόσπηλιος.Επισης μπορείτε να βρείτε πριν την είσοδο σας στο Μάραθος το όρος του Στρούμπουλα που θεωρείται η βορειοανατολική επέκταση του όρους Ίδη (Ψηλορείτης) . Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιοκομία και με τη μελισσοκομία. Παράγει λάδι και την περίφημη σταφιδολιά. Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ενώ υπάρχει και σύλλογος Γυναικών, με το όνομα «Το ξομπλιαστό κουλουράκι». Το όνομα του τελευταίου παραπέμπει στο έθιμο των κουμπαροκούλουρων, τα οποία χαρίζονται στον κουμπάρο ή στο νονό. Κάθε χειμώνα γίνεται η γιορτή της σταφιδολιάς, οπότε οι παριστάμενοι γεύονται νοστιμιές της παραδοσιακής κουζίνας.. Στο Μάραθο επίσης λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και αστυνομικός σταθμός. Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Maratto με 54 κατοίκους στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα. Διαθέτει αστυνομικό σταθμό και αγροτικό ιατρείο. Η ονομασία του οικισμού είναι προελληνική και προέρχεται από το φυτό μάραθος. Στον οικισμό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Γεωργίου το εκκλησάκι της Παναγίας και τέλος Η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού Άγιοι Πάντες. Επίσης, εντός του χωριού βρίσκεται το μνημείο για τους πεσόντες από τους Γερμανούς, το μνημείο του καταδρομέα Ηλία Τούλη που έπεσε -άδικα- τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, και στο δρόμο προς το Φόδελε το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φόδελε και το 1927 στο ΦΕΚ 39Α - 12/03/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου. Σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 351 κάτοικοι. Δείτε: Κοινότητα Μαράθου Δημήτρης Βλαντάς: υπουργός Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Etalbond

Το etalbond είναι ένα σύνθετο πάνελ λεπτού πάχους και χαμηλού βάρους, που αποτελείται από δύο φύλλα αλουμινίου και ένα πυρήνα πολυμερούς υλικού ανάμεσά τους. Η κύρια του χρήση είναι η εξωτερική επικάλυψη κτιρίων.

 Το etalbond αποτελείται από: Ένα εμφανές φύλλο αλουμινίου, προβαμμένο με PVDF Τον πυρήνα από πολυμερές υλικό Το πίσω φύλλο αλουμινίου, προβαμμένο με αστάρι.Το συνολικό πάχος του etalbond είναι 3, 4 ή 6mm. Το etalbond παράγεται σε μία μεγάλη γκάμα μεταλλικών και μη-μεταλλικών χρωμάτων. Τα κύρια πλεονεκτήματα του etalbond είναι: Επιπεδότητα και ακαμψία Χαμηλό βάρος Αντοχή σε δυσμενείς συνθήκες και σε ακτινοβολία UV Εύκολη κατεργασία και συναρμολόγηση Το etalbond χρησιμοποιείται κυρίως για επικαλύψεις κτιρίων εξωτερικά ή εσωτερικά, ανακαινίσεις, εσωτερικά χωρίσματα, ψευδοροφές, επιγραφές, κατασκευή κοντέινερς, προστατευτικά κελύφη μηχανημάτων κ.α. sandwichpanel.com
Opel Calibra

Το Opel Calibra ήταν ένα μεσαίο σπορ αυτοκίνητο, που κατασκευαζόταν από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από το 1989 έως το 1997. Σχεδιάστηκε από την Opel, με σκοπό να αντιμετωπίσει εμπορικά τα μεσαία σπορ κουπέ που προέρχονταν από την Ιαπωνία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Βασίστηκε στο σασί και τα μηχανικά μέρη της πρώτης γενιάς του Opel Vectra, η οποία κατασκευάστηκε μεταξύ του 1988 και του 1995, αν και σε αντίθεση με το 5-θέσιο σαλόνι σε όλες τις γενιές του Vectra, το Calibra είχε σαλόνι διάταξης αυστηρά 2+2. Στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε από την Vauxhall ως Vauxhall Calibra, στη Νότια Αμερική από τη Chevrolet ως Chevrolet Calibra, ενώ στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία από την Holden ως Holden Calibra.

 Το Calibra σχεδιάστηκε από τον τότε αρχισχεδιαστή της General Motors στην Ευρώπη, Wayne Cherry. Μάλιστα όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα, στις 10 Ιουνίου 1989, η έκδοση 2.0 8V ήταν το πιο αεροδυναμικό αυτοκίνητο παγκοσμίως, καθώς είχε συντελεστή οπισθέλκουσας Cd μόλις στο 0,26 και διατήρησε το ρεκόρ αυτό για 10 έτη έως το 1999, όταν λανσαρίστηκαν τα Honda Insight και Audi A2, με Cd 0,25 στις βασικές εκδόσεις και των δύο μοντέλων. Μέχρι σήμερα, επίσης, παραμένει το πιο αεροδυναμικό μοντέλο στην ιστορία της Opel μαζί με το Opel Insignia Grand Sport με συντελεστή οπισθέλκουσας Cd επίσης στο 0,26. Οι άλλες μεταγενέστερες εκδόσεις πάντως (16V, V6 και Τurbo 4x4) είχαν λίγο μεγαλύτερο συντελεστή οπισθέλκουσας Cd 0,29 λόγω του διαφορετικού συστήματος ψύξης και του λίγο διαφορετικού πατώματος, καθώς και λόγω του ότι οι ζάντες τους ήταν ακτινωτές. Από αυτά, μόλις 3.385 αντίτυπα παρήχθησαν σε εκδοχή 4x4, η οποία και προστέθηκε στην παλέτα τον Νοέμβριο του 1990. Επίσης, μόλις 12.015 αντίτυπα κατασκευάστηκαν με τον κινητήρα V6. Calibra Wiki Site ClubCalibra.com - Worldwide Calibra Community/Club Opel Calibra Fun Site French Calibra-Classic
Δυστύχημα ρώσικου αεροσκάφους Τουπόλεφ (2016)

Στις 25 Δεκεμβρίου 2016, ένα αεροπλάνο Τουπόλεφ 154Β-2, που ανήκε στη Ρωσική Πολεμική Αεροπορία κατέπεσε στη Μαύρη Θάλασσα, ανοιχτά του Σότσι. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος είχε ως προορισμό την αεροπορική βάση του Χμέμεϊν, στη Συρία. Το αεροσκάφος είχε σταματήσει στο Σότσι για ανεφοδιασμό καυσίμου, πριν αναχωρήσει για τον προορισμό του. Στο αεροσκάφος υπήρχαν 84 επιβάτες και 8 μέλη του πληρώματος. Δεν υπήρξαν επιζώντες.

 Το Τουπόλεφ 154Β-2, εκτελούσε πτήσεις απο το 1983 και είχε ολοκληρώσει έως την πτώση του 6,689 ώρες συνολικά. Το αεροσκάφος έπεσε στις 05:27 το ξημέρωμα (ώρα Ρωσίας), 1,5 χιλιόμετρο μακριά απο τις ακτές του Σότσι. Μέρη του αεροσκάφους εντοπίστηκαν σε βάθος μεταξύ 50 και 70 μέτρων. Δεν υπήρξαν επιζώντες. Οι περισσότεροι από τους επιβάτες ήταν στρατιωτικοί. Ανάμεσα στους επιβαίνοντες ήταν και το στρατιωτικό Μουσικό σώμα του Ρώσικου Στρατού, με επικεφαλής τον Βαλερί Χαλίλοφ καθώς και η ακτιβίστρια Ελισαβέτα Γλίνκα, και ο στρατιωτικός Άντον Γκουμπάνκοφ, εφτά Στρατιώτες, και έντεκα άτομα πολιτικού προσωπικού. Η αποστολή του Υπουργείου ήταν ο εορτασμός του 2017 με ειδικές τελετές για τις δυνάμεις του Ρώσικου Στρατού. Μετά το δυστύχημα οι Ρωσικές Αρχές, ξεκίνησαν την έρευνα με κύριο ύποπτο λόγο, την τρομοκρατία. Στις 27 Δεκεμβρίου εντόπισαν τα δύο απο τα τρία "μαύρα κουτιά" του αεροσκάφους, τα οποία στάλθηκαν στη Μόσχα για ανάλυση. Την 28η Δεκεμβρίου, 17 πτώματα ανακαλύφτηκαν. Στις 29 Δεκεμβρίου, ανακάλυψαν το τρίτο "μαύρο κουτί" το οποίο όμως είχε καταστραφεί. Οι υποψίες για τρομοκρατική ενέργεια έσβησαν καταλήγωντας στο πόρισμα πιθανού ανθρώπινου λάθους ή μηχανικής βλάβης . Όλα τα αεροσκάφη ιδίου τύπου, για αποφυγή παρόμοιων περιστατικών προσγειώθηκαν μετα απο απόφαση. Στις κάμερες παρακολούθησης στο λιμάνι του Σότσι, καταγράφηκε μια λάμψη πριν την πτώση του αεροσκάφους, το οποίο στη συνέχεια έγειρε κατα 180 μοίρες και τελικά έπεσε στη θάλασσα. Τα τελευταία λόγια ενός μέλους του πληρώματος ήταν Αρχηγέ, προσγειωνόμαστε. Οι έρευνες για τα αίτια της πτώσης επικεντρώνονται στα πτερύγια του αεροσκάφους. . Επίσης, αποκαλύφθηκε πως δεν υπήρξε καμία έκρηξη εντός του αεροσκάφους. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, κήρυξε την 26η Δεκεμβρίου, Ημέρα Πένθους.
Πάρκο

Ένα πάρκο είναι περιοχή ανοιχτού χώρου που προβλέπεται για ψυχαγωγική χρήση. Μπορεί να είναι σε μια φυσική ή ημι-φυσική κατάσταση. Μπορεί να αποτελείται από βράχους, χώμα, το νερό, τη χλωρίδα και την πανίδα και χώρους πρασίνου, αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει και κτίρια και άλλα αντικείμενα, όπως παιδικές χαρές. Πολλά φυσικά πάρκα προστατεύονται από το νόμο. Μια ειδική περίπτωση είναι το Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου.

 Τα πρώτα πάρκα προορίζονταν για διεξαγωγή κυνηγιού από τους βασιλείς και τους αριστοκράτες κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Περιβάλλονταν από τοίχους ή πυκνούς φράχτες. Αυτά τα πάρκα εξελίχθηκαν σε χώρους που βρίσκονταν πλησίον αρχοντικών οικιών κατά τον 18ο αιώνα και έπειτα. Προωθούσαν το κυνήγι και σημαντικές άλλες ασχολίες των ιδιοκτητών. Η αθλητική δραστηριότητα αναπτύχθηκε στα νεότερα αστικά πάρκα. Περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους μετατράπηκαν σε εθνικά πάρκα για να προστατευτούν από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη.
Datsun 14

To Datsun 14 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun, από τον Απρίλιο του 1935 έως τον Απρίλιο του 1936. Αντικατέστησε το Datsun 13 και αντικαταστάθηκε από το Datsun 15. Συνολικά κατασκευάστηκαν 3.800 αντίτυπα του Datsun 14, εκ των οποίων τα 53 εξήχθησαν εκτός συνόρων.

 Το Datsun 14, όπως και ο προκάτοχος Datsun 13, κάλυπτε μια μεγάλη παλέτα κατηγοριών. Εκτός από τις κλασικές εκδόσεις Phaeton, Sedan και Roadster, το Datsun 14 ήταν διαθέσιμο και σε Van έκδοση, καθώς επίσης και σε μια έκδοση μικρού φορτηγού, το Datsun 14Τ. Το χαρακτηριστικό της Phaeton έκδοσης ήταν η ρεζέρβα, η οποία βρισκόταν στο πίσω μέρος του αυτοκίνητου, ενώ η σεντάν εκδοχή χρησιμοποιούνταν ιδιαιτέρως ως ταξί την εποχή εκείνη. Η Roadster έκδοση του Datsun 14, από την άλλη, ήταν για μόλις δυο επιβάτες, με τις επαγγελματικές εκδόσεις Truck (φορτηγό) και Van να ολοκληρώνουν την παλέτα των μοντέλων. Σχεδιαστικά, το Datsun 14 δεν διέφερε ιδιαίτερα από τον προκάτοχό του. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, ωστόσο, υπήρξε το έμβλημα του λαγού, το οποίο και το ξεχώριζε από τα υπόλοιπα μοντέλα. Πριν ακόμα υιοθετηθεί το όνομα Datsun, το αρχικό όνομα της εταιρείας ήταν DAT, ένα όνομα που συντέθηκε από τα αρχικά των επωνύμων των τριών επενδυτών που ξεκίνησαν την εταιρεία. DAT όμως σημαίνει στα ιαπωνικά και λαγός. Έτσι το 1935 η Nissan θέλησε να κάνει αμεσότερη την σύνδεση του ονόματός της με τον λαγό, σχεδιάζοντας και ενσωματώνοντας ένα έμβλημα-μασκότ, το οποίο στόλιζε το καπό του Datsun 14 και ήταν παρόμοιο με το λαγωνικό που χρησιμοποιούσε τότε η Lincoln και τον γνωστό ιαγουάρο της Jaguar. Ωστόσο, το Datsun 14 έμελλε να είναι και το μοναδικό μοντέλο που έφερε το εντυπωσιακό αυτό έμβλημα. Στον μηχανολογικό τομέα, υπήρξε σημαντική αναβάθμιση για το Datsun 14. Ο παλαιός κινητήρας αντικαταστάθηκε από έναν καινούριο, με την ονομασία Τype 7, ένα τετρακύλινδρο μηχανικό σύνολο χωρητικότητας 722 cm³. Ο νέος αυτός κινητήρας ήταν ελαφρώς μικρότερος σε σύγκριση με αυτόν του Datsun 13 (747 cm³), αλλά με μεγαλύτερη ισχύ (3 επιπλέον ίπποι), αποδίδοντας συνολικά 15 ίππους στις 3.600 στροφές ανά λεπτό. Με την αλλαγή του κινητήρα, το Datsun 14 έφτανε την τελική ταχύτητα των 80 χλμ./ώρα. https://web.archive.org/web/20160304042929/http://www.earlydatsun.com/datsun14.html
Εκλογή Κυβερνήτη του Χονγκ Κονγκ 2022

Η εκλογή του Διευθύνοντος Συμβούλου του Χονγκ Κονγκ διεξήχθη στις 8 Μαΐου 2022 για την 6η θητεία του Διευθύνοντος Συμβούλου (CE), του ανώτατου αξιώματος της Ειδικής Διοικητικής Περιφέρειας του Χονγκ Κονγκ (HKSAR). Η απερχόμενη Κάρι Λαμ, η οποία εξελέγη το 2017, ολοκλήρωσε τη θητεία της στις 30 Ιουνίου 2022, αφού ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικήσει δεύτερη θητεία για οικογενειακούς λόγους. Ο πρώην αρχιγραμματέας Τζον Λι ήταν ο μοναδικός υποψήφιος που εγκρίθηκε από την κεντρική κυβέρνηση της Κίνας στις εκλογές και ο μόνος υποψήφιος που προτάθηκε. Εγκρίθηκε με 1.416 εκλογικές ψήφους (99,44% των ψήφων).

 Αυτή είναι η πρώτη εκλογή με μοναδικό υποψήφιο από τότε που τροποποιήθηκε το εκλογικό διάταγμα του Διευθύνοντος Συμβούλου το 2006, το οποίο απαιτεί ψήφο υποστήριξης.Οι εκλογές διεξήχθησαν στον 1ο όροφο του Συνεδριακού και Εκθεσιακού Κέντρου του Χονγκ Κονγκ (HKCEC) από τις 9 έως τις 11:30 π.μ. στις 8 Μαΐου 2022, και στο Κέντρο Καραντίναςt Penny's Bay από τις 9 έως τις 10:30 π.μ.,όπου 6 εκλογείς ψήφισαν. Η καταμέτρηση των ψήφων ολοκληρώθηκε σε 23 λεπτά και το εκλογικό αποτέλεσμα ανακοινώθηκε στις 12:28 μ.μ.Ο Τζον Λι, ο μοναδικός υποψήφιος, ανακηρύχθηκε νικητής αφού έλαβε 1.416 ψήφους υποστήριξης, ή ποσοστό ρεκόρ 99,4%. Οκτώ ψήφοι δεν υποστήριξαν τον Λι, ενώ τέσσερις ήταν λευκές ψήφοι και 33 δεν ψήφισαν. Την 1η Ιουλίου 2022 ο Τζον Λι ορκίστηκε ως ο 5ος Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ.
Σαράι (Ρέσεν)

Το Σαράι (σλαβομακεδονικά: Сарај‎) είναι ένα ιστορικό νεοκλασικό κτίριο στο Ρέσεν της Βόρειας Μακεδονίας. Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον ντόπιο Οθωμανό μπέη, τον Αχμέντ Νιγιαζί Μπέη. Το αρχιτεκτονικό στυλ του Σαράι το καθιστά μοναδικό στη Βόρεια Μακεδονία.Το όνομα «Σαράι» προέρχεται από την τουρκική λέξη saray που σημαίνει «παλάτι». Το κτίριο φιλοξενεί σήμερα ένα μουσείο, μια κεραμική αποικία, μια γκαλερί και μια βιβλιοθήκη.

 Το Σαράι χτίστηκε στο νεοκλασικό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κτίριο είναι συμμετρικό με ψηλότερο κεντρικό τμήμα, το οποίο ανέρχεται σε 25 μ. και σε δύο πτέρυγες. Έχει ένα υπόγειο, έναν κύριο όροφο, έναν δεύτερο όροφο και μια σοφίτα και έχει επιφάνεια δαπέδου 4.800 τετραγωνικών μέτρων.Οι εξωτερικοί τοίχοι του κτιρίου είναι πάχους 40 έως 85 εκατοστών. Περιέχουν πλούσια γλυπτική λεπτομέρεια, ιδιαίτερα στην πρόσοψη. Η οροφή ήταν αρχικά κατασκευασμένη από ξύλο, αλλά κατά την ανακαίνιση το 1982 αντικαταστάθηκε με χάλυβα. Ο Αχμέντ Νιγιαζί Μπέης, προοδευτικός και πιθανότατα μέλος της Επανάστασης των Νεότουρκων, ήταν ο μπέης της περιοχής Ρέσεν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο μπέης επιθυμούσε να έχει κτήμα γαλλικού τύπου, ίσως αφότου έλαβε μια ταχυδρομική κάρτα των Βερσαλλιών.Η κατασκευή του Σαράι ξεκίνησε το 1905. Το εξωτερικό του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1909 μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων, αν και όλα τα άλλα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού, δεν ολοκληρώθηκαν μέχρι λίγα χρόνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1922. Ο Αχμέντ Νιγιαζί Μπέης, ωστόσο, πέθανε το 1912 στο Δυρράχιο από άγνωστα αίτια και ως εκ τούτου δεν πρόλαβε να δει το κτήμα του ολοκληρωμένο.Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Σαράι χρησιμοποιήθηκε για πολλές διαφορετικές λειτουργίες για αρκετούς διαφορετικούς οργανισμούς. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για τοπικούς διοικητικούς σκοπούς υπό το Βασίλειο της Σερβίας, και μετά από το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε από κατοχικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε ως το δημαρχείο του Ρέσεν και αργότερα ως βιβλιοθήκη της πόλης. Τέλος, το Σαράι έγινε μουσείο και γκαλερί, το οποίο παραμένει σήμερα.Η στέγη του κτηρίου έχει ανακαινιστεί δύο φορές από την κατασκευή του: μία φορά το 1982 και πάλι το 2005. Το Σέραϊ σήμερα στεγάζει τον Πολιτιστικό Οίκο Ντράγκι Τόζιγια, την Κεραμική Αποικία Ρέσεν, τη Γκαλερί Κεράτσα Βισούλτσεβα και μια βιβλιοθήκη.Ο Πολιτιστικός Οίκος Ντράγκι Τόζιγια είναι παράρτημα του Μουσείου της Βόρειας Μακεδονίας στα Σκόπια. Ο Πολιτιστικός Οίκος είναι ο χώρος διεξαγωγής θεατρικών έργων, λογοτεχνικών αναγνώσεων και άλλων πολιτιστικών γεγονότων.Η Κεραμική Αποικία του Ρέσεν, που βρίσκεται επίσης στο Σαράι, είναι μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής της UNESCO.Στο κτίριο υπάρχει επίσης μια μόνιμη γκαλερί που περιέχει πολλά από τα έργα της ζωγράφου Κεράτσα Βισούλτσεβα. Μια βιβλιοθήκη της πόλης υπήρχε στο Σαράι από τη δεκαετία του 1940. Σήμερα, περιέχει πάνω από 31.000 βιβλία.
Όρμος Αθηνιού Θήρας

Ο Όρμος Αθηνιού ή Αθηνιός είναι το λιμάνι της Σαντορίνης. Βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων νότια των Φηρών. Διοικητικά ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Πύργου Καλλίστης του Δήμου Θήρας. Ο Αθηνιός είναι ένα από τα 16 λιμάνια που συμπεριλαμβάνονται στο σχέδιο λιμένων καταφυγής. Μετά την βύθιση του κρουαζιεροπλοίου Sea Diamond, έχει ξεκινήσει η διαδικασία κατάργησης της θέσης αυτής ως λιμένα καταφυγής.

 Το 2003, στην περιοχή μεταξύ του λιμανιού του Αθηνιού και του ακρωτηρίου Αλωνάκι, εντοπίστηκε από τον Δανό γεωλόγο Tom Pfeifer, θαμμένο μέσα στην ηφαιστειακή τέφρα, ένα κλαδί ελιάς. Η ραδιοχρονολόγηση του κλαδιού αυτού οδήγησε στην τοποθέτηση της κατοστροφικής έκρηξης που δημιούργησε την καλδέρα της Σαντορίνης στο διάστημα 1627-1600 π.Χ.. Στις 4 Ιουλίου του 2007, τριμελής επιστημονική ομάδα διενήργησε ανασκαφή στην ίδια θέση και έφερε στο φως ένα κλαδί ελιάς μήκους 2 μέτρων και διαμέτρου 20 εκατοστών, φύλλα ελιάς και κεραμεική Υστεροκυκλαδικής περιόδου. Το γεγονός ότι έχουν εντοπιστεί κλαδιά που ανήκουν σε τουλάχιστον τρια διαφορετικά δέντρα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προϊστορικά στο μέρος αυτό υπήρχε ελαιώνας.Μέρος από τα ευρήματα εκτίθεται στο Μουσείο Ορυκτών και Απολιθωμάτων στην Περίσσα της Σαντορίνης. Στις 6 Απριλίου του 2007, στις 4 η ώρα τα ξημερώματα βυθίστηκε στον όρμο του Αθηνιού, δίπλα στο ακρωτήριο Αλωνάκι (το βόρειο άκρο του όρμου), το ελληνικής σημαίας κρουαζιερόπλοιο Sea Diamond (διαμάντι της θάλασσας), χωρητικότητας 22.412 τόνων. Το κρουαζιερόπλοιο είχε προσκρούσει την προηγούμενη μέρα σε ξέρα κατά τους χειρισμούς κατάπλου στον όρμο Φηρών και είχε ρυμουλκηθεί στο σημείο που τελικά βυθίστηκε, σε μία προσπάθεια για την σωτηρία του. Από την ημέρα του ναυαγίου μέχρι και σήμερα υπάρχουν δύο γάλλοι αγνοούμενοι, πατέρας και κόρη. Επίσης, μέχρι και σήμερα, διεξάγεται επιχείρηση καθαρισμού της θαλάσσιας περιοχής και των κοντινών ακτών, στο εσωτερικό της καλδέρας, από το πετρέλαιο, τα λάδια και τα διάφορα χημικά του πλοίου που ανεβαίνουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας έχει δεσμευθεί να αναθέσει σε εξειδικευμένο διεθνή οίκο να υλοποιήσει μελέτη για θέματα που αφορούν την αποκατάσταση του θαλάσσιου περιβάλλοντος, την απάντληση του πετρελαίου και την ανέλκυση του βυθισμένου κρουαζιερόπλοιου.
Δήμος Ζίτσας

Δήμος Ζίτσας ονομάζεται ο δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου που συστάθηκε το 2011 διά της συνένωσης των προϋπαρχόντων δήμων Εκάλης, Ευρυμενών, Ζίτσας, Μολοσσών και Πασαρώνος, βάσει των διατάξεων του «Καλλικράτη». Απλώνεται στο μεσοδυτικό τμήμα του Νομού Ιωαννίνων, από τα όρια του πολεοδομικού συγκροτήματος των Ιωαννίνων μέχρι τα σύνορα με τη Θεσπρωτία. Αν και έλαβε την ονομασία του απ' τη Ζίτσα, έδρα του δήμου είναι η Ελεούσα, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του και επίσης είναι η μοναδική κωμόπολή του. Όλοι οι υπόλοιποι οικισμοί είναι χωριά.

 Ο Δήμος Ζίτσας διαιρείται σε 5 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 5 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων δήμων. Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, ακολουθείται η ονοματολογία και τα πληθυσμιακά στοιχεία της απ. 45892 του Υπουργείου Εσωτερικών): 1999-2006 Νικόλαος Σιαπατόρης 2007-2010 Ιωάννης Πρωτόπαπας 2011-2014 Δημήτριος Ρογκότης 2014-σήμερα: Μιχαήλ Πλιάκος (επανεκλ. το 2019)Πηγή: ΕΕΤΑΑ Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Βίρτους Παλλακανέστρο Μπολόνια

Η Βίρτους Παλλακανέστρο Μπολόνια (ιταλικά: Virtus Pallacanestro Bologna), περισσότερο γνωστή, απλώς, ως Βίρτους Μπολόνια (ιταλικά: Virtus Bologna) είναι ιταλικός σύλλογος μπάσκετ. Τα χρώματά της είναι το μαύρο και το λευκό.

 Ιδρύθηκε το 1927 ως γυμναστικός σύλλογος με έδρα την Μπολόνια της Ιταλίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιοχής (περιφέρειας) Εμίλια-Ρομάνια. 16 Πρωταθλήματα Ιταλίας 1946, 1947, 1948, 1949, 1955, 1956, 1976, 1979, 1980, 1984, 1993, 1994, 1995, 1998, 2001, 20218 Κύπελλα Ιταλίας 1974, 1984, 1989, 1990, 1997, 1999, 2001, 20024 Σούπερ Καπ Ιταλίας 1995, 2021, 2022, 20232 Πρωταθλήματα Ευρώπης 1998, 20011 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης 19901 EuroChallenge 20091 Τσάμπιονς Λιγκ 2019 1 Γιούροκαπ 2022 Η ονομασία της ομάδας εμπεριέχει και το όνομα του χορηγού, ο οποίος κατά καιρούς αλλάζει. 1957-1958: Μινγκάντι Μπολόνια (Minganti) 1958-1960: Ορασόντα Μπολόνια (Oransoda) 1960-1961: Ιντρολιτίνα Μπολόνια (Idrolitina) 1961-1962: Βίρτους Μπολόνια 1962-1965: Κνορ Μπολόνια (Knorr) 1965-1969: Κάντι Μπολόνια (Candy) 1969-1970: Βίρτους Μπολόνια 1970-1973: Νόρντα Μπολόνια (Norda) 1973-1983: Σινούντινε Μπολόνια (Sinudyne) 1983-1986: Γκραναρόλο Μπολόνια (Granarolo) 1986-1988: Ντιέτορ Μπολόνια (Dietor) 1988-1993: Κνορ Μπολόνια (Knorr) 1993-1996: Μπάκλερ Μπολόνια (Buckler) 1996-2002: Κίντερ Μπολόνια (Kinder)2002-2003: Βίρτους Μπολόνια 2003-2004: Καρίσμπο Μπολόνια (Carisbo) 2004-2005: Καφέ Μαξίμ Μπολόνια (Caffè Maxim) 2005-2007: Βιντιβίτσι Μπολόνια (VidiVici) 2007-2008: Λα Φορτέτζα Μπολόνια (La Fortezza) Σέριε Α, Βιντιβίτσι Μπολόνια (VidiVici) Ευρωλίγκα 2008-2009: Λα Φορτέτζα Μπολόνια (La Fortezza) Σέριε Α, Βίρτους ΜπολόνιαΦιέρε (BolognaFiere) ΓιουροΤσάλεντζ 2000-2012: Κανάντιαν Σόλαρ Μπολόνια (Canadian Solar) 2012-2013: Σάι Τρε Μπολόνια (SAIE3) 2013: Όκνοπλαστ Μπολόνια (Oknoplast) 2013-2015: Γκραναρόλο Μπολόνια (Granarolo) 2015-2016: Ομπιεττίβο Λαβόρο Μπολόνια (Obiettivo Lavoro) 2016: Σεγκαφρέντο Βίρτους Μπολόνια (Segafredo Virtus) Επίσημη ιστοσελίδα
Άγγελος Τόλκας

Ο Άγγελος Τόλκας (6 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος, πρώην βουλευτής Ημαθίας με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρώην υφυπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής και πρώην υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ.

 Ο Άγγελος Τόλκας γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1978 στη Νάουσα Ημαθίας. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δίκαιο των Επιχειρήσεων και το Εργασιακό Δίκαιο στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στην Κομοτηνή. Έχει δημοσιεύσει εργασίες για το Γενικό Εμπορικό Μητρώο, το Εμπορικό Σήμα, την Απελευθέρωση της Αγοράς Ενέργειας και την Κρατική Χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων. Μιλά αγγλικά και γαλλικά. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια, ήταν για 3 χρόνια πρόεδρος της Κίνησης Νέων για την Ευρώπη (AEGEE). Διατηρεί δικηγορικό γραφείο στη Βέροια. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Εθνικού Συστήματος Υποδομών Ποιότητας (ΕΣΥΠ). Το 2006 κατατάχθηκε πρώτος αναπληρωματικός νομαρχιακός σύμβουλος Ημαθίας. Στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως υποψήφιος βουλευτής Ημαθίας και κατετάγη πέμπτος. Στις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εξελέγη με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βουλευτής Ημαθίας. Στις 3 Αυγούστου 2011 ορκίστηκε υφυπουργός Επικρατείας έως τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης Παπανδρέου και την αντικατάστασή της από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 επανεκλέγεται βουλευτής, αλλά στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν κατέλαβε έδρα στην Ημαθία. Τον Δεκέμβριο του 2015 ανέλαβε γραμματέας του Τομέα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ. Στις 10 Μαΐου 2018, ανέλαβε γραμματέας στον Τομέα Αυτοδιοίκησης του Κινήματος Αλλαγής και τον Ιούνιο 2018 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στην Επιτροπή για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του Κινήματος Αλλαγής για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στις 9 Οκτωβρίου 2018, παραιτήθηκε από το Κινήμα Αλλαγής, καθώς ήρθε σε σύγκρουση με την ηγεσία του κόμματος σχετικά με την πολιτική κατεύθυνση του νέου φορέα. Στις 15 Φεβρουαρίου 2019, μετά την αποχώρηση των ΑΝΕΛ από τον κυβερνητικό συνασπισμό, ορίστηκε από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου του 2019 έθεσε υποψηφιότητα στην Ημαθία με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία. Κατετάγη δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης και κατέλαβε την έδρα μετά από ένσταση που άσκησε ενώπιον του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου.Στις εθνικές εκλογές της 21ης Μαΐου 2023 εξελέγη Βουλευτής Ημαθίας με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία. Στις εθνικές εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023 δεν επανεκλέγεται.
Τροχαίο υλικό μετρό Αθήνας

Στο δίκτυο του Μετρό της Αθήνας κυκλοφορούν πεντάδυμες και εξάδυμες (δηλαδή με πέντε και έξι οχήματα αντίστοιχα) συνθέσεις ηλεκτροκίνητων οχημάτων κανονικού εύρους, διαχειριζόμενες από το 2011 από την ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.. Οι πεντάδυμες συνθέσεις είναι παλαιοτέρων τύπων και κυκλοφορούν μόνο στη Γραμμή 1 (τη γνωστή παλαιότερα ως Ηλεκτρικός). Στις γραμμές 2 και 3 τα δρομολόγια εκτελούνται μόνο με συρμούς έξι οχημάτων. Παρακάτω, παρατίθεται αναλυτικά το σύνολο των συρμών του Μετρό, ενεργό και ανενεργό, σε όλες τις γραμμές.

 Όλοι οι συρμοί του Ηλεκτρικού, ανήκαν πριν το 2011 στους Η.Σ.Α.Π. Α.Ε. (πρώην Ε.Η.Σ. και Σ.Α.Π.) Όλοι οι συρμοί των γραμμών 2 και 3, ανήκαν αρχικά στην Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας (Α.Μ.Ε.Λ. Α.Ε.) Η γραμμή 4, όταν ολοκληρωθεί το 2030, θα διαθέτει αυτόματα τρένα, χωρίς οδηγό. Τον Νοέμβριο του 2020, η Alstom επιλέχθηκε να κατασκευάσει 20 τετράδυμους αυτόματους συρμούς τύπου Metropolis για να λειτουργήσουν στη γραμμή, υπό το σύστημα τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης Urbalis 400. Παρακάτω, παραθέτονται αυτοκινητάμαξες εκτός λειτουργίας σήμερα, δηλαδή που έχουν έχουν πωληθεί, παροπλιστεί ή αντικατασταθεί με νέες αυτοκινητάμαξες όμοιων προδιαγραφών. Μετρό Αθήνας Τροχαίο υλικό τραμ Αθήνας https://web.archive.org/web/20090924123602/http://www.isap.gr/page.asp?id=43 https://web.archive.org/web/20180501223652/http://www.theodore.gr/theodore.gr/Transport_Trains_Hlektrikou.html https://ypodomes.com/posoys-syrmoys-trena-kai-tram-echei-i-ellada-poia-nea-agora-anoigei/