Υποψίες

Η ταινία Υποψίες (Πρωτότυπος τίτλος Suspicion) είναι αισθηματικό ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1941, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι ο Κάρι Γκραντ και η Τζόαν Φοντέιν στο ρόλο ενός νιόπαντρου ζευγαριού. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του 1932 Before the Fact που έγραψε ο Άντονι Μπέρκλι με το ψευδώνυμο Φράνσις Άιλς. Η Τζόαν Φοντέιν βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία κι έγινε η μοναδική πρωταγωνίστρια του Χίτσκοκ που έλαβε αυτή την τιμή.

 Η ντροπαλή Λίνα ΜακΛέιντλοου (Τζόαν Φοντέιν), φαίνεται να έχει υποταχτεί στην ιδέα ότι δεν πρόκειται να βρει ποτέ τον άνδρα της ζωής της, μέχρι τη στιγμή που συναντά τον γοητευτικό και πνευματώδη Τζόνι Άισγκαρθ (Κάρι Γκραντ), έναν άνδρα ο οποίος τα βγάζει πέρα ζητώντας δανεικά από φίλους του. Η Λίνα δεν παίρνει στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις των γονιών της, οι οποίοι θεωρούν ότι ο Τζόνι είναι προικοθήρας και τον παντρέυεται. Σύντομα όμως μετά το γάμο ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της είναι ικανός να κάνει τα πάντα για να πλουτίσει, ακόμη και φόνο. Τον Νοέμβριο του 1939, η εταιρία RKO Pictures προσέλαβε τον Ναθάνιελ Γουέστ ως σεναριογράφο και του ανέθεσε να διασκευάσει για τη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Άντονι Μπέρκλι Before the Fact σε συνεργασία με τον Μπόρις Ίνγκστερ. Οι δυο άνδρες έγραψαν το σενάριο σε εφτά εβδομάδες με τον Γουέστ να επικεντρώνεται στην ανάλυση των χαρακτήρων και τους διαλόγους και τον Ίνγκστερ στην διήγηση των γεγονότων. Όταν το 1941, η εταιρία ανέθεσε τη σκηνοθεσία της ταινίας στον Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο σκηνοθέτης είχε ήδη τη δική του κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος την οποία είχαν συγγράψει ο Σάμσων Ράφαελσον, η Τζόαν Χάρισον (προσωπική συνεργάτης του σκηνοθέτη) και η Άλμα Ρεβίλ (σύζυγος του σκηνοθέτη). Κατά συνέπεια το σενάριο του των Ίνγκστερ και Γουέστ δεν χρησιμοποιήθηκε. Παρά το γεγονός ότι το σενάριο που χρησιμοποίησε ο Χίτσκοκ ακολουθεί κατά μεγάλο μέρος πιστά την πλοκή του μυθιστορήματος, παρουσιάζει μερικές διαφορές. Μια από αυτές είναι ότι έχουν αφαιρεθεί σχεδόν όλες οι αναφορές που σχετίζονται με την απιστία του Τζόνι εις βάρους της Λίνας. Γίνονται μεν αναφορές στις ερωτικές σχέσεις του Τζόνι πριν ξεκινήσει το δεσμό του με τη Λίνα, αλλά αποκρύπτεται το γεγονός ότι ο ήρωας του μυθιστορήματος είχε παιδί εκτός γάμου με την υπηρέτρια και με την καλύτερη φίλη της Λίνα, η οποία δεν εμφανίζεται καθόλου στην ταινία. Η ταινία αποτελεί ένα από τα γνωστότερα παραδείγματα μεταφοράς μυθιστορήματος, όπου κρίθηκε απαραίτητο να αποσιωπηθούν κάποια στοιχεία του μυθιστορήματος προκειμένου να εξυπηρετηθούν κινηματογραφικές ανάγκες σε τέτοιο βαθμό ώστε να αλλοιωθεί εντελώς η σημασία του μυθιστορήματος του Μπέρκλι. Οι Υποψίες επρόκειτο να αποτελέσουν μελέτη του φόνου, από την οπτική γωνία του θύματος. Εφόσον όμως ο Κάρι Γκραντ επρόκειτο να είναι ο δολοφόνος και η Τζόαν Φοντέιν το θύμα, η εταιρία RKO ζήτησε από τον Χίτσκοκ να αλλάξει το τέλος. Ο σκηνοθέτης πέρασε την υπόλοιπή του ζωή να παραπονιέται για εκείνη την απόφαση. Ο Χίτσκοκ δήλωσε ότι αναγκάστηκε να αλλάξει το τέλος του μυθιστορήματος, ενώ ήθελε να κλείσει την ταινία δίνοντας στο θεατή την κλιμάκωση των γεγονότων της τελικής σκηνής του βιβλίου. Ο Ντόναλντ Σπότο όμως, ένας από τους βιογράφους του Χίτσκοκ, αντικρούει την άποψη αυτή στη βιογραφία του σκηνοθέτη με τίτλο Dark Side of Genious λέγοντας ότι έγγραφα που αφορούν τη συνεργασία του σκηνοθέτη με την RKO αποδεικνύουν το γεγονός ότι Χίτσκοκ ήθελε να δημιουργήσει μια ταινία με θέμα την ειδυλλιακή ζωή μιας γυναίκας.Στο μυθιστόρημα επίσης, ο Τζόνι πιέζει τον πεθερό του, που αντιτίθεται στο γάμο του με τη Λίνα, να γράψει την περιουσία του στην κόρη του, προκαλώντας την ταραχή του και κατά συνέπεια τον θάνατό του. Στην ταινία αντίθετα ο Τζόνι δεν έχει καμιά ανάμειξη στον θάνατο του πεθερού του. Υπάρχουν πολλές σκηνές στην ταινία που κάνουν τον θεατή να αμφισβητεί τα κίνητρα του Τζόνι, όπως ο θάνατος του Μπίκι στη Γαλλία και η τελική σκηνή στην οποία ο Τζόνι πηγαίνει τη Λίνα με το αυτοκίνητο στη μητέρα της (σκηνή η οποία δεν υπάρχει στο μυθιστόρημα). Το μυθιστόρημα κλείνει με τον Τζόνι να σερβίρει στην άρρωστη σύζυγό του ένα δηλητηριασμένο ποτό, το οποίο εκέινη πίνει γνωρίζοντας ότι πρόκειται να πεθάνει. Ο Χίτσκοκ είχε σκεφτεί ένα εναλλακτικό τέλος για την ταινία, όπου η Λίνα γράφει ένα γράμμα στη μητέρα της εκφράζοντας τις υποψίες της για το γεγονός ότι ο Τζόνι έχει σκοπό να τη δηλητηριάσει. Τελειώνει το γράμμα της, το βάζει στο φάκελο γράφοντας τη διεύθυνση και κολλώντας το γραμματόσημο. Τότε ο Τζόνι μπαίνει στο δωμάτιο κρατώντας το ποτήρι με το δηλητηριασμένο γάλα. Εκείνη του ζητάει να ταχυδρομήσει το γράμμα και πίνει το γάλα. Η τελευταία σκηνή επρόκειτο να απεικονίσει τον Τζόνι να ταχυδρομεί το γράμμα που τον ενοχοποιεί. Ο Χίτσκοκ στη συνέντευξή του από τον Φρανσουά Τρυφό έδωσε τη δική του θεωρία πάνω στο γράμμα. Η Λίνα πληροφορούσε τη μητέρα της ότι ο Τζόνι επρόκειτο να τη σκοτώσει αλλά δεν την ένοιαζε εφόσον τον αγαπούσε τόσο πολύ. Η ταινία προτάθηκε για 3 βραβεία Όσκαρ το 1942 και χάρισε στην Τζόαν Φοντέιν το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η Φοντέιν αποτελεί την μοναδική πρωταγωνίστρια σε ταινία του Χίτσκοκ που έλαβε το βραβείο. Η ταινία προτάθηκε επίσης για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας αλλά έχασε από την ταινία του Τζον Φορντ Η κοιλάδα της κατάρας (How Green Was My Valley, 1941). Βράβευση: Α' Γυναικείου Ρόλου - Τζόαν ΦοντέινΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας - Χάρι Ε. Έντικτον & Άλφρεντ Χίτσκοκ Μουσικής Επιμέλειας - Φραντς Γουόξμαν Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr