IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παλάτι του Γκεγκούτι

Το Παλάτι του Γκεγκούτι ( γεωργιανά: გეგუთის სასახლე) είναι ένα ερειπωμένο Γεωργιανό μεσαιωνικό βασιλικό ανάκτορο που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, 7 χλμ. νότια της πόλης Κουτάισι στη Γεωργία .Τα ερείπια του ανακτορικού κτιριακού συγκροτήματος καταλαμβάνουν μία έκταση πάνω από 2.000 τ.μ. κατά μήκος του ποταμού Ριόνι.

 Η πρώτη γραπτή αναφορά για το Γκεγκούτι έγινε στα Γεωργιανά Χρονικά. Η πρώτη δομή ήταν ένα απλό δωμάτιο με μεγάλο τζάκι που χτίστηκε κατά τον 8ο / 9ο αιώνα, και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως κουζίνα. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Γ 'της Γεωργίας ( 1156-1184) πρόσθεσε στο κτιριακό συγκρότημα ένα τετραμερές οικοδόμημα χτισμένο από τούβλα πάνω σε μια πέτρινη βάση ύψους τριών μέτρων, με μία ευρύχωρη, σταυροειδή κεντρική αίθουσα, στεγασμένη από ένα θόλο διαμέτρου 14 μ.. Εκεί συζητούνταν τα θέματα του κράτους και πραγματοποιούνταν οι δεξιώσεις. Η αίθουσα περιβαλλόταν από αρκετά δωμάτια που προορίζονται για οικιστική ή γεωργική χρήση, όπως υπνοδωμάτια, ταμείο, θησαυροφυλάκιο και λουτρά. Το όλο κάστρο ήταν περιτειχισμένο και ενισχυμένο με συμπαγείς κολώνες. Τα άλλα κτίσματα στα δυτικά και η εκκλησία του παλατιού είναι μεταγενέστερες προσθήκες που χρονολογούνται του 13ου / 14ου αιώνα. Το κύριο συγκρότημα του βασιλικού ανακτόρου στο Γκεγκούτι κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που θεωρείται ως η «χρυσή εποχή» της μεσαιωνικής Γεωργίας. Μολονότι η Γεωργιανή αυλή ήταν αρκετά ευκίνητη, η ίδρυση ενός βασιλικού ανακτόρου τέτοιας κλίμακας κοντά στη δεύτερη πρωτεύουσα του βασιλείου και ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο μπορεί να εξηγηθεί ως η επιθυμία για την ανάπτυξη μιας καλύτερα εδραιωμένης βασιλικής αυλής και γραφειοκρατίας, που έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν κυβερνούσε η Βασίλισσα Θαμάρ (1184-1213). Το παλάτι του Γκεγκούτι στα Γεωργιανά χρονικά συνήθως παρουσιάζεται ως το αγαπημένο μέρος για ξεκούραση της βασιλικής οικογένειας. Επί βασιλείας της Θαμάρ, ήταν ο τόπος όπου ο πρώην σύζυγός της, ο Πρίγκιπας Γιούρι Μπογολιούβσκι, στέφθηκε από τους επαναστάτες ευγενείς κατά τη διάρκεια ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος κατά της βασίλισσας το 1191. Το κάστρο του Γκεγκούτι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Οι ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι ήταν η αγαπημένη κατοικία των βασιλιάδων: Δαβίδ Δ' της Γεωργίας, ο Κτίστης (1089-1125), Δημήτριος Α' της Γεωργίας ((1125-1156), Γεώργιος Γ' (1156-1184), Θαμάρ (1184-1213), και άλλων.Το 1953-1956 στην ιστορική τοποθεσία έγιναν εκτεταμένες έρευνες πεδίου, αρχαιολογικού και ιστορικού ενδιαφέροντος. Η σημασία των ερειπίων του ανακτόρου έγκειται στη μεγάλη κοσμική φύση του, καθώς τα περισσότερα από τα μνημεία της μεσαιωνικής Γεωργιανής αρχιτεκτονικής που διασώθηκαν είναι εκκλησίες και μοναστήρια. Στα Γεωργιανά κείμενα υπάρχουν αναφορές για τη μεσαιωνική κοσμική ευνοιοκρατία (βασικά παλάτια με εκτεταμένους διακοσμητικούς κύκλους), αλλά από τα κάστρα και το ανάκτορο έχουν διασωθεί μόνο οι σκελετοί και τα ερείπια, που δεν μαρτυρούν πολλά για τους θαμώνες τους. Το 2016 εγκαταστάθηκε ένα γυάλινο πάνελ γύρω από τα ερείπια, που δείχνει στους επισκέπτες το πλήρες αρχικό σχήμα του μνημείου.
Ερνεστίνη της Σαξονίας-Βαϊμάρης

Η Ερνεστίνη, (γερμ. Ernestine Auguste Sophie von Sachsen-Weimar-Eisenach, 4 Ιανουαρίου 1740 - 10 Ιουνίου 1786) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν.

 Η Ερνεστίνη Αυγούστα Σοφία ήταν η τέταρτη κόρη (πρώτη από τον δεύτερο γάμο) του Ερνέστου Αυγούστου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της δεύτερης συζύγου του Σοφίας Καρλόττας των Χοεντσόλερν, κόρης του Γεωργίου Φρειδερίκου Καρόλου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Παντρεύτηκε το 1758 τον Ερνέστο-Φρειδερίκο Γ΄ των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και είχε τέκνα: Σοφία 1760-1776, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Χριστίνα Σοφία Καρολίνα 1761-1790, παντρεύτηκε τον Ευγένιο, πρίγκιπα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν. Φρειδερίκος 1763-1834, δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν, μετά το 1826 δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Heinrich Ferdinand Schöppl: The Dukes of Saxe-Altenburg, Bolzano 1917, reprint Altenburg 1992 Dr. Rudolf Armin Human: History of the City of Hildburghausen, Hildburghausen 1886
Α.Σ. Εθνικός Βόλου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Εθνικός Βόλου ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τον Βόλο. Ιδρύθηκε το 1945 και τα χρώματα του συλλόγου ήταν το μαύρο και το κίτρινο. Η ομάδα χρησιμοποιούσε ως έδρα της το γήπεδο της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος στην Νέα Ιωνία.

 Ο Εθνικός Βόλου ιδρύθηκε το 1945 με αρχική ονομασία Αναγέννηση Βόλου και συμμετείχε στο πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ θεσσαλίας την σεζόν 1945-46. Την σεζόν 1949-50 μετονομάζεται σε Εθνικό Βόλου. Προήλθε από την συγχώνευση δυο ομάδων που είχαν δραστηριοποιηθεί προπολεμικά στον Βόλο, των ΠΑΕΚ και Οδυσσέα Βόλου. Η ΠΑΕΚ είχε προέλθει από την συγχώνευση των "ιστορικών" ΑΕΚ Βόλου και ΠΑΟΚ Βόλου στα μέσα της δεκαετίας του 30. Το 1961 συγχωνεύεται με τον Ολυμπιακό Βόλου αλλά επανιδρύεται γρήγορα. Από το 1961 έως το 1968 αγωνίζεται στην Β' ΕΠΣΘ. Το 1968 κατακτά το πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και ανεβαίνει στην Α' ΕΠΣΘ. Την περίοδο 1983-84 κατακτά το κύπελλο Ε.Π.Σ.Θ. Το 1992-1993 κατακτά ξανά το πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και ανεβαίνει στην παραπάνω κατηγορία. Την περίοδο 1998-1999 ο Εθνικός βλέπει 2 διαδοχικούς υποβιβασμούς από την Α' ΕΠΣΘ στην Β' ΕΠΣΘ (1998) και από την Β' ΕΠΣΘ στην Γ' ΕΠΣΘ (1999). Την σεζόν 2000-01 κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα του Εθνικού στην Γ' ΕΠΣΘ. Την περίοδο 2001-2006 αγωνίζεται στην Β' ΕΠΣΘ με μέτριο προς καλό αφού το 2006 κατακτά το τρίτο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ. Από το 2006 και για 2 χρόνια αγωνιζόταν στην ανώτερη κατηγορία (Α' ΕΠΣΘ). Το 2008-09 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και κάνει μια κακή πορεία καταλαμβάνοντας την 12η θέση. Όμως το 2009-10 κάνει την υπέρβαση στην 1η και επανέρχεται στην παραπάνω κατηγορία μετά από 2 χρόνια. Στην Α' ΕΠΣθ αγωνιζόταν για 3 χρόνια. Από το 2013 έως το 2015 ο σύλλογος αδρανοποιήθηκε. Το 2015 ο Εθνικός αγωνιζόταν στην Β' ΕΠΣθ μέχρι το 2018. Την σεζόν 2018-19 δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ λόγω προβλημάτων. Το 2022 επισημοποιήθηκε και τυπικά η διαγραφή του σωματείου από το μητρώο. Πρωτάθλημα Β' κατηγορίας ΕΠΣ Θεσσαλίας Πρωταθλήτρια (5) : 1968, 1979, 1993, 2006, 2010Πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας ΕΠΣ Θεσσαλίας Πρωταθλήτρια (1) : 2001Κύπελλο ΕΠΣ Θεσσαλίας Κυπελλούχος (1) : 1984 1961-1968: Β' ΕΠΣΘ 1968-197?: Α' ΕΠΣΘ 197?-1979: Β' ΕΠΣΘ 1979-198?: Α' ΕΠΣΘ 198?-1993: Β' ΕΠΣθ 1993-1996: Α' ΕΠΣΘ 1996-2000: Β' ΕΠΣΘ 2000-2001: Γ' ΕΠΣΘ 2001-2003: Β' ΕΠΣΘ 2003-2004: Γ' ΕΠΣΘ 2004-2006: Β' ΕΠΣΘ 2006-2008: Α' ΕΠΣΘ 2008-2010: B' ΕΠΣΘ 2010-2013: Α' ΕΠΣΘ 2013-2015: σε αδράνεια 2015-2018: Β' ΕΠΣΘ 2018-2019: σε αδράνεια
Devrim

Το Devrim (στα ελληνικά: Επανάσταση) ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που σχεδιάστηκε και παράχθηκε στην Τουρκία, αν και μόλις σε 4 αντίτυπα, από την εταιρεία Eskişehir Demiryolu Fabrikası (Σιδηροδρομικό Εργοστάσιο του Εσκί Σεχίρ).

 Το 1961, ο πρόεδρος της Τουρκίας Τζεμάλ Γκιουρσέλ πρόσταξε 24 μηχανικούς, που εργάζονταν σε διάφορες εταιρείες, να κατασκευάσουν ένα αυτοκίνητο σχεδιασμένο και κατασκευασμένο πλήρως στην Τουρκία. Αυτό το αυτοκίνητο θα έπρεπε να επιδειχθεί κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Ημέρας της Δημοκρατίας στις 29 Οκτωβρίου 1961.Μετά από 130 μέρες βιαστικής εργασίας στο εργοστάσιο στο Εσκί Σεχίρ, το οποίο αργότερα έγινε το εργοστάσιο TÜLOMSAŞ, οι μηχανικοί κατάφεραν να κατασκευάσουν τέσσερα πρωτότυπα του αυτοκινήτου. Το ένα ήταν μαύρο και τα υπόλοιπα ήταν χρώματος κρεμ. Ονομάστηκε «Devrim» (η τουρκική λέξη για την Επανάσταση). Το πρόγραμμα ήταν εξαιρετικά σφιχτό, παρόλα αυτά τέσσερα αυτοκίνητα μπόρεσαν να ολοκληρωθούν και δύο από αυτά τα αυτοκίνητα στάλθηκαν στην Άγκυρα για τις εορταστικές εκδηλώσεις. Μάλιστα η στίλβωση του μαύρου αυτοκινήτου έγινε πάνω στο τρένο προς την Άγκυρα. Κανένα από τα αυτοκίνητα δεν ήταν γεμάτο βενζίνη, ως προφύλαξη ασφαλείας, παρά μόνο με λίγο καύσιμο μόνο για κάποιους ελιγμούς. Δεδομένου ότι το ποσοστό συμπίεσης είχε αυξηθεί για να ενισχύσει την απόδοση του κινητήρα, καύσιμο με υψηλά οκτάνια απαιτούνταν για να λειτουργήσει τις μηχανές χωρίς να υποστούν το λεγόμενο μικροχτύπημα του κινητήρα. Αυτού του είδους καύσιμο ήταν τότε διαθέσιμο μόνο στην Άγκυρα εκείνη την περίοδο. Την ημέρα των εορτασμών, ο πρόεδρος Τζεμάλ Γκιουρσέλ εισήλθε πρώτα στο μαύρο αυτοκίνητο, αλλά πριν αυτό προλάβει να εφοδιαστεί με καύσιμα, για μια τελετουργική διαδρομή. Μετά από μόλις εκατό μέτρα, το όχημα σταμάτησε.Στη συνέχεια ο πρόεδρος αποχώρησε από το μαύρο αυτοκίνητο και πήρε το δεύτερο αυτοκίνητο, το οποίο είχε προηγουμένως εφοδιαστεί με καύσιμα, και μετέβη στο Μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ. Στη συνέχεια πάντως, και τα δύο αυτοκίνητα ολοκλήρωσαν τις τελετουργικές διαδρομές χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την επόμενη μέρα ήταν γεμάτα αρνητικά σχόλια εναντίον του προέδρου, του οποίου το συμβάν με το πρώτο όχημα που σταμάτησε μόλις στα εκατό μέτρα αποτέλεσε θέμα γέλιου και διακωμώδησης για πολλά χρόνια.Το Devrim ποτέ δεν βρέθηκε σε μαζική παραγωγή. Ένας λόγος για αυτό ήταν ότι τα αυτοκίνητα ήταν κατασκευασμένα πρωτότυπα και η παραγωγική διαδικασία τους δεν ήταν καλά τεκμηριωμένη, με τα τεχνικά σχέδια να παραμένουν σχεδόν άγνωστα από τη φάση της παραγωγής τους. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι η ζήτηση δεν ήταν αρκετά υψηλή ώστε να καταστήσει εφικτή τη μαζική παραγωγή.
Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ

Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ (γαλλικός τίτλος: Les Silences du colonel Bramble) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Αντρέ Μωρουά και εκδόθηκε το 1918. Αναφέρεται στη ζωή και στις πνευματώδεις συζητήσεις μιας ομάδας Βρετανών αξιωματικών στα χαρακώματα στη βόρεια Γαλλία κατά τη διάρκεια του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Αντρέ Μωρουά δημοσίευσε αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα το 1918 ενώ υπηρετούσε ως στρατιωτικός διερμηνέας και αξιωματικός σύνδεσμος για αξιωματικούς των βρετανικών στρατευμάτων στο βόρειο μέτωπο, στη Γαλλία και τη Φλάνδρα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Το βιβλίο επιλέχθηκε από την Ακαδημία Γκονκούρ το 1918, χωρίς όμως να λάβει το βραβείο. Είχε, ωστόσο, μεγάλη επιτυχία, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Αγγλία. Το 1920, ο Μωρουά δημοσίευσε το Ξαναβρίσκοντας τον στρατηγό Μπραμπλ, όπου ο ήρωάς του είχε προαχθεί σε στρατηγό. Εμπνευσμένος από τη στρατιωτική του θητεία κατά τη διάρκεια του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αντρέ Μωρουά αφηγείται διασκεδαστικά, με φαινομενικά ανάλαφρο και ειρωνικό τόνο, στιγμές από τη ζωή στα χαρακώματα μιας μικρής ομάδας τεσσάρων Βρετανών αξιωματικών και ενός Γάλλου: τον φλεγματικό και σιωπηλό συνταγματάρχη Μπραμπλ, Σκωτσέζο λάτρη της μουσικής που δεν αφήνει ποτέ το γραμμόφωνό του, τον ταγματάρχη Πάρκερ, άκαμπτο Άγγλο, τον γιατρό Ο'Γκράντι, Ιρλανδό σοσιαλιστή με καρτεσιανό και πραγματιστικό πνεύμα, τον αιδεσιμότατο Μακ Άιβορ, Σκωτσέζο με το παρατσούκλι Πάντρε και τέλος, τον Ωρέλ (ψευδώνυμο του συγγραφέα), Γάλλο που γράφει στίχους στον ελεύθερο χρόνο του, αξιωματικό-σύνδεσμο μεταξύ Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας.Ενώ μαίνονται οι μάχες και τα στρατεύματα προχωρούν στη βόρεια Γαλλία, το βράδυ μέσα στο χάος, όταν τα όπλα και οι βόμβες έχουν σιγάσει, οι πέντε άντρες, αδιαφορώντας όσο το δυνατόν περισσότερο για την κατάσταση, συγκεντρώνονται και περνούν το βράδυ τους. Συζητήσεις μεταξύ κυρίων γύρω από ένα μπουκάλι μέσα στα χαρακώματα, όπου τηρείται η ευπρέπεια, σε φιλικό και πολλές φορές χιουμοριστικό τόνο που τους κάνει να ξεχνούν ότι τα κανόνια βροντούν εκεί κοντά και ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας βρίσκονται αντιμέτωποι με το θάνατο. Τα θέματα των συζητήσεων είναι πολλά, ο πόλεμος φυσικά, συγκρίσεις της αγαπημένης τους Αγγλίας με τη φίλη Γαλλία, τρόποι διακυβέρνησης, ιστορία, λογοτεχνία, φιλοσοφία, θρησκεία αλλά μερικές φορές πιο ελαφρά, όπως ένα κυνήγι, ένας αγώνας κρίκετ, ο έρωτας ή οι παραλογισμοί της στρατιωτικής διοίκησης. Μπραμπλ ο αμίλητος, Ο'Γκράντυ ο ομιλητικός, σε μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη, εκδόσεις Ηχώ της Ελλάδος, 1935
Μοντεπονίτης

Ο μοντεπονίτης είναι ορυκτό οξείδιο του καδμίου. Πήρε το όνομά του το 1946 από το ορυχείο Monteponi της Σαρδηνίας (Ιταλία), όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL).

 Σχηματίζεται υπό μορφή επιφλοιώσεων σε σμιθσονίτη (Σαρδηνία) ή μικτά θειούχα (Ρωσία). Απαντάται επίσης στο Βέλγιο και στην Κίνα. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (μεταλλείο "Εσπεράντσα"). Handbook of Mineralogy Αρχειοθετήθηκε 2012-08-01 στο Wayback Machine. Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Μυκηναϊκό ειδώλιο καθιστής μορφής σε τριποδικό κάθισμα

Η πρώιμη φάση κατοίκησης στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών χρονολογείται στη μυκηναϊκή περίοδο. Δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί αν το ιερό άρχισε να λειτουργεί την περίοδο εκείνη. Μεταξύ των πήλινων ειδωλίων που ανακαλύφθηκαν και που χρονολογούνται στην περίοδο εκείνη ξεχωρίζει ειδώλιο καθιστής μορφής σε τριποδικό κάθισμα, που έχει οδηγήσει πολλούς ερευνητές να κάνουν παραλληλισμούς με την Πυθία.

 Στην πρώτη αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών εκτίθεται μια σειρά πήλινων ειδωλίων μυκηναϊκής περιόδου, που αποκαλύφθηκαν ανασκαφικά, τα περισσότερα στο χώρο του Ιερού της Αθηνάς Προναίας. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει ένα που εικονίζει μορφή σε κάθισμα που εδράζεται σε τρία πόδια. Αποτελεί ιδιαίτερα σπάνιο τύπο ειδωλίου, καθώς τα συνηθέστερα μυκηναΪκά ειδώλια είναι των τύπων Φ και Ψ. Το ειδώλιο έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον μεταξύ των ερευνητών, καθώς θεωρήθηκε ότι αποτελούσε μια προδρομική απεικόνιση της Πυθίας καθισμένης επάνω σε τρίποδα. Η θεωρία δεν έχει αποδειχθεί, αφού οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι στη Μυκηναϊκή περίοδο δεν είχε ακόμη καθιερωθεί η λατρεία του Απόλλωνα, τουλάχιστον όχι με τη μορφή που πήρε αργότερα και με τη σύνδεση με τη μαντική τέχνη. Το ειδώλιο είναι διακοσμημένο με γραμμικά μοτίβα ερυθρού χρώματος. Κολώνια,Ρ., Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα 2006 Perdrizet, P., Fouilles de Delphes: Monuments figurés: petits bronzes, terres cuites, antiquités diverses, Paris 1908
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλγερίας

To Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλγερίας (αραβικά: الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم, γαλλικά: Championnat d'Algérie de football) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αλγερίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LFP).

 Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1962, όταν η Αλγερία έγινε ανεξάρτητο έθνος. Μέχρι το 1950 διεξάγονταν μόνο τα περιφερειακά πρωταθλήματα (Αλγέρι, Κωνσταντίνη, Οράν). Ορισμένα «εθνικά» πλέι οφ διεξήχθησαν κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, πρώτο το 1904. Μεταξύ 1920 και 1956 οι νικήτριες προκρίνονταν στο Πρωτάθλημα Βόρειας Αφρικής, μαζί με πρωταθλήτριες από το Μαρόκο και την Τυνησία. Από το 1957 έως το 1962 διεξάγονταν το Πρωτάθλημα Βόρειας Αφρικής χωρίς τη συμμετοχή του Μαρόκου και της Τυνησίας ως «αλγερινό πρωτάθλημα». Στις 21 Αυγούστου 2010, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αλγερίας (FAF) ανακοίνωσε ότι η επωνυμία του πρωταθλήματος θα μετονομαζόταν σε Λιγκ 1 για να αντικατοπτρίζει τον επαγγελματισμό του πρωταθλήματος. Επίσημος ιστότοπος
Αρετή Μπουζουνιεράκη

Η Αρετή Μπουζουνιεράκη (γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1985 στον Πειραιά) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Φ.Ο. Βριλησσίων στην Α2 Εθνική κατηγορία της Ελλάδας ως λίμπερο.

 Η Αρετή Μπουζουνιεράκη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Απολλώνιου Κερατσινίου, στις οποίες βρέθηκε το 1993. Στην ομάδα του Κερατσινίου παρέμεινε για δέκα επτά ολόκληρα χρόνια, ωστόσο το καλοκαίρι του 2010 αποφάσισε να αποχωρήσει από το σύλλογο και να μεταγραφεί στον Πανιώνιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε για μία μόλις αγωνιστική περίοδο, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Τον Αύγουστο του 2011, ο Ολυμπιακός Πειραιώς ανακοίνωσε την απόκτηση της Αρετή Μπουζουνιεράκη για ένα χρόνο. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12 βρήκε τον Ολυμπιακό Κυπελλούχο Ελλάδος με την Αρετή Μπουζουνιεράκη να κατακτάει τον πρώτο τίτλο της καριέρας της. Στις 9 Αυγούστου του 2012 ανακοινώθηκε η επέκταση του συμβολαίου συνεργασίας της με τον Ολυμπιακό. Η Αρετή Μπουζουνιεράκη παρέμεινε στην ομάδα του Πειραιά για 3 χρόνια έχοντας κατακτήσει, εκτός του Κυπέλλου του 2012, άλλα δύο Κύπελλα Ελλάδος (2013, 2014) καθώς και ισάριθμα Πρωταθλήματα (2013, 2014). Το καλοκαίρι του 2015 μετακόμισε στο Γ.Σ. Χαλανδρίου, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2015-2016 θα φοράει τη φανέλα του Φ.Ο. Βριλησσίων 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2013, 2014 3 Κύπελλα Ελλάδας: 2012, 2013, 2014 Στα ερυθρόλευκα η Αρετή Μπουζουνιεράκη Ανανέωσε το συμβόλαιό της η Αρετή Μπουζουνιεράκη Το ρόστερ του Ολυμπιακού στο βόλλευ γυναικών για την περίοδο 2013-14 Το προφίλ της Αρετής Μπουζουνιεράκη στο gavros.gr
Ροτρού Α΄ του Σατωντάν

Ο Ροτρού Α΄, γαλλ. Rotrou I vicomte de Châteaudun, ΙΙ comte de Perche (πριν από το 1031 - 1079) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν υποκόμης του Σατωντάν και Β΄ ως κόμη της Περς.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Γοδεφρείδου Β΄ υποκόμη του Σατωντάν, Α΄ κόμη του Περς και της Ελβίς του Κορμπόν (απεβ. 1 Μαρτίου 1080), κόρης του Ραϊνάρ κυρίου του Πιτιβιέρ. Με το τέλος του Γοδεφείδου Β΄, ο μεγαλύτερος γιος του Ούγος Γ΄ έγινε υποκόμης του Σατωντάν & Α΄ κόμης του Περς, ενώ ο Ροτρού κληρονόμησε πιθανώς τα οικογενειακά έσοδα γύρω από το Νοζάν-λε-Ροτρού. Μετά το τέλος του αδελφού του, συγκέντρωσε τα οικογενειακά εδάφη και στα τέλη του 1050 ήταν ένας κόμης, με κέντρο εξουσίας γύρω από το Μορτάν. Αυτές οι βόρειες κυριότητες πιθανότατα προήλθαν από τη σύζυγό του, την Αντελίζ ντε Ντομφρόν, ως μέρος μίας ρύθμισης, που διαίρεσε την κληρονομία του Μπελέμ μεταξύ της εξαδέλφης της Mαμπέλ, που παντρεύτηκε τον Ροζέρ ντε Μονγκομερύ, και της Aντελίζ. Μετά το τέλος του Γουλιέλμου του Γκουέ (Gouët) στα τέλη της δεκαετίας του 1050, ο Ροτρού, με τη βοήθεια του Ροζέρ ντε Μονγκομερύ, προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή του στα οχυρά του Περς-Γκουέ. Όμως η σύζυγος του Γουλιέλμου, η Ματίλντα, ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ζοφρουά υποκόμη του Μαγιέν και κατάφερε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις. Ως το 1058 ο Ροτρού είχε ακολουθήσει τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας στην επίθεσή του στο Νορμανδικό φυλάκιο του Τιμέρ. Ωστόσο το 1066, είχε έλθει εγγύτερα με τον Γουλιέλμο δούκα της Νορμανδίας, κάτι που μπορεί να συναχθεί από τη συμμετοχή του γιου του Γοδεφρείφου Β΄ στην εισβολή στην Αγγλία. Επιπλέον το 1078 ο Γουλιέλμος έδωσε στον Ροτρού επιχορήγηση και ο Ροτρού τον υποστήριξε στην πολιορκία του Ρεμαλάρντ, όπου συγκεντρώθηκαν οι υποστηρικτές του αντάρτη γιου του Ροβέρτου Β΄. Ο Ροτρού ήταν αρκετά επιτυχημένος και κατάφερε να κάνει σημαντικές δωρεές σε θρησκευτικά κτήρια, όπως το Σ. Βινσέν στο Λε Μαν και το ίδρυμα του πατέρα του, το Σ. Ντενί στο Νεζάν-λε-Ροτρού, όπου κατάφερε να τελειώσει την εκκλησία. . Τον Ροτρού διαδέχτηκαν οι γιοί του: ο Γοδεφρείδος Β΄ ως κόμης του Περς και ο Ούγος Δ΄ ως κόμης του Σατωντάν. Ο Ροτρού νυμφεύτηκε την Aντελίζ(α) του Ντομφρόν, κόρη του Βαρέν ντε Ντομφρόν και εγγονή του Γουλιέλμου του Μπελέμ. Είχαν τέκνα: Γοδεφρείδος Β΄ κόμης του Περς. Ούγος Δ΄, υποκόμης του Σατωντάν. Ιδρυτής του κλάδου του Σατωντάν. Ροτρού (απεβ. μετά το 1110), κύριος του Μονφόρ-λε-Ροτρού. Φούλκων (μετά το 1078). Ελβίζ (απεβ. μετά το 1078). Ο Ροτρού επιχείρησε να εκδικηθεί τη δολοφονία του πατέρα του επιτιθέμενος στον Τιερύ επίσκοπο του Σαρτρ, μία πράξη για την οποία αφορίστηκε για ένα σύντομο διάστημα. Ο Ροτρού είχε επίσης έναν νόθο γιο με το όνομα "Ροβέρτος Manda Guerra" (απεβ. μετά το 1095).
Λίμνη Γεωργίου

Η Λίμνη Γεωργίου (Lake George) ή Λίμνη Ντουέρου (Lake Dweru) είναι λίμνη στη νοτιοδυτική Ουγκάντα, με έκταση 250 τ.χλμ.. Ανήκει στο σύστημα των Μεγάλων Λιμνών της Αφρικής, αν και η ίδια δεν θεωρείται ως μία από τις Μεγάλες Λίμνες. Πήρε το «ευρωπαϊκό» όνομά της, όπως και οι άλλες λίμνες της περιοχής, από ένα μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, σε αυτή την περίπτωση τον μετέπειτα βασιλέα Γεώργιο Ε΄. Τα νερά της Λίμνης Γεωργίου παροχετεύονται προς τα νοτιοδυτικά, στη μεγαλύτερή της Λίμνη Εδουάρδου, μέσα από το φυσικό κανάλι Καζίνγκα.

 Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τη λίμνη ήταν ο εξερευνητής Χένρυ Μόρτον Στάνλεϋ, το 1875, έχοντας ακολουθήσει τον ρου του ποταμού Κατόνγκα από τη Λίμνη Βικτώρια. Νομίζοντας ότι ήταν μέρος της Λίμνης Αλβέρτου, την ονόμασε «Κόλπο της Βεατρίκης» (Beatrice Gulf). Τα εξερευνητικά του σχέδια εγκαταλείφθηκαν τότε εξαιτίας της απειλής συρράξεως με το Βασίλειο Μπουνιόρο. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του στην περιοχή, το 1888, στα πλαίσια της εκστρατείας για τη στήριξη του Εμίν Πασά, ο Στάνλεϋ ανεκάλυψε και τη Λίμνη Εδουάρδου. Συνειδητοποιώντας τότε ότι αμφότερες ήταν ανεξάρτητες λίμνες, τους έδωσε τα ονόματα αυτά. Η Λίμνη Γεωργίου διασχίζεται από τον ισημερινό της Γης (γεωγραφικό πλάτος 0° ± 5΄), με λίγο μεγαλύτερο μέρος της να βρίσκεται στο Βόρειο Ημισφαίριο. Το γεωγραφικό μήκος της εκτείνεται από 30°02΄ έως 30°18΄, δηλαδή οι διαστάσεις της είναι 23 επί 18 χιλιόμετρα. Το μέσο υψόμετρο της λίμνης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι 914 μέτρα. Η Λίμνη Γεωργίου είναι αβαθής, με μέγιστο βάθος 7 μέτρα και μέσο βάθος μόλις 2,4 μέτρα, οπότε ο μέσος όγκος νερού της εκτιμάται σε περίπου 0,8 κ.χλμ.. Η λεκάνη απορροής της έχει έκταση περίπου 9.000 τ.χλμ. Στις 4 Μαρτίου 1988 η λίμνη εντάχθηκε στη Σύμβαση Ραμσάρ ως Υγροβιότοπος Διεθνούς Σημασίας.
1598 Παλοκέ

Η Παλοκέ (Paloque) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,606. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Γαλλίδας αστρονόμου Εμίλ Παλοκέ (Émile Paloque).

 Η μέση διάμετρος της Παλοκέ εκτιμάται σε 13,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,130 ± 0,022. Η Παλοκέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 57 λεπτά (Ditteon & West 2011, Higgins 2011) . Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
ΦΚ Ακτομπέ

Η ΦΚ Ακτομπέ (καζακικά: Aqtóbe Fýtbol Klýby‎) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Καζακστάν και πιο συγκεκριμένα από την πόλη Ακτομπέ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967, όταν ακόμη η πόλη έφερε το Σοβιετικό όνομα Ακτγιουμπίνσκ (Актюбинск). Η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Καζακστάν και τα χρώματά της είναι το κόκκινο και το λευκό. Λόγω της Το 2019 αφαιρέθηκαν 12 βαθμοί από την ομάδα τους λόγω της οικονομικής της αδυναμίας να αποπληρώνει έγκαιρα τους μισθούς των ποδοσφαιριστών της. Ως αποτέλεσμα αυτής της αφαίρεσης βαθμών, ο σύλλογος τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε. Ωστόσο τη επόμενη χρονιά, κατέκτησε τον τίτλο της χαμηλότερης κατηγορίας και επανήλθε στην κορυφαία κατηγορία της χώρας.

 Η ΦΚ Ακτομπέ έχει κατακτήσει 5 φορές το πρωτάθλημα του Καζακστάν (2005, 2007, 2008, 2009, 2013), μια φορά το Κύπελλο του Καζακστάν (2008) και τρεις φορές το Σούπερ Καπ της χώρας (2008, 2010, 2014). 1) Ακτγιουμπινέτς (1967 - 1995) 2) Ακτομπέ Όιλ (1996) 3) Ακτομπέ (1997) 4) Ακτομπέ-Λέντο (2000-2004) 5) ΦΚ Ακτομπέ (από το 2005) Ο σύλλογος δίνει τους εντός έδρας αγώνες του στο 13.500 θέσεων Κεντρικό Στάδιο της πόλης, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 28 Αυγούστου 1975.Το γήπεδο είναι το μοναδικό στο Καζακστάν αποκλειστικά ποδοσφαιρικό γήπεδο, καθώς είναι ειδικά σχεδιασμένο μόνο για τη φιλοξενία ποδοσφαιρικών αγώνων. Το μεγαλύτερο σύνδεσμος των οπαδών της ομάδας ονομάζεται "Τομέας 13" (καζακικά: 13-ші сектор‎), και θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους της χώρας. Ιδρύθηκε το 2006 και διαθέτει παραρτήματα στο Αλμάτι με την επωνυμία West Wind και στην Αστανά με την επωνυμία 04 Region. Αφότου κέρδισε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Καζακστάν για πρώτη φορά μετά το 2005, η ομάδα συμμετείχε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά στην περίοδο 2006-07. Επίσημη ιστοσελίδα Fan site
Snow

Ο Ντάριν Ο' Μπράιεν (Darrin Kenneth O'Brien, 30 Οκτωβρίου 1969), γνωστότερος με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Snow, είναι βραβευμένος Καναδός μουσικός της ρέγκε από το Τορόντο του Οντάριο. Είναι περισσότερο γνωστός για τη μεγάλη επιτυχία του 1993, "Informer".

 Γεννήθηκε στο Νορθ Γιορκ του Οντάριο στις 30 Οκτωβρίου του 1969, στην επαρχία του Τορόντο. Σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στο Άγιαξ του Οντάριο.Τον ανακάλυψε ο DJ Μέρβιν Πρινς, με καταγωγή από την Τζαμάικα. Το όνομα Snow σημαίνει "Super Notorious Outrageous Whiteboy" (Σούπερ Διαβόητο Εξοργισμένο Λευκό Αγόρι) και του δόθηκε από τον Πρινς. Ο τελευταίος πήγε το Snow στην πόλη της Νέας Υόρκης και τον σύστησε στον MC Shan, ο οποίος με τη σειρά του σύστησε τον καλλιτέχνη σε δισκογραφικούς παραγωγούς. Ως αποτέλεσμα, ο τραγουδιστής υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Motorjam/Elektra. Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1993 με τίτλο 12 Inches of Snow. Την παραγωγή ολόκληρου του άλμπουμ ανέλαβαν οι MC Shan και Μέρβιν Πρινς, καθώς ο Snow βρισκόταν στη φυλακή, κατηγορούμενος για επίθεση. Μόλις αποφυλακίστηκε, το πρώτο του σινγκλ, με τίτλο "Informer" ("Καταδότης"), σε στίχους του Μέρβιν Πρινς έκανε μεγάλη επιτυχία. Το άλμπουμ πούλησε πάνω από 8 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και το σινγκλ "Informer" παρέμεινε στην πρώτη θέση στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών των ΗΠΑ επί 7 συνεχείς εβδομάδες. Το "Informer" καταγράφηκε δύο φορές στο Βιβλίο των Παγκοσμίων Ρεκόρ Γκίνες ως το πλέον ευπώλητο σινγκλ στην ιστορία της αμερικανικής ρέγκε μουσικής, όπως επίσης και το σινγκλ της ρέγκε με τις περισσότερες πρωτιές σε μουσικούς καταλόγους επιτυχιών. Το δεύτερό του σινγκλ, με τίτλο "Girl I've Been Hurt", ήταν στο #19 στο Hot 100. Το 1995 αποχώρησε από τον Snow ο άνθρωπος που τον ανακάλυψε, ο Μέρβιν Πρινς. Έτσι, ο MC Shan συνεργάστηκε στο δεύτερό του άλμπουμ, με τίτλο Murder Love. Το άλμπουμ αυτό αλλά και τα επόμενα δεν έκαναν επιτυχία, όπως το παρθενικό του. Το 2000 επέστρεψε στις επιτυχίες με το "Everybody Wants to Be Like You", και ξανά το 2002 με το "Legal". Ο καλλιτέχνης προτάθηκε για εννέα συνολικά βραβεία Τζούνο (Juno) και κέρδισε το εν λόγω βραβείο το 1994, για το καλύτερο ηχογράφημα ρέγκε μουσικής, με το "Informer". 12 Inches of Snow (1993) ΗΠΑ #5, πλατινένιο. Murder Love (1995) The Greatest Hits of Snow (1996) Justuss (1997) Cooler Conditions (1999) Mind on the Moon (2000) Two Hands Clapping (2002) Επίσημος ιστότοπος
Κώστας Λαγός

Ο Κώστας Λαγός είναι παλαίμαχος Έλληνας επιθετικός ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε τη δεκαετία 1970-1980 σε περισσότερα από 160 ματς Α΄ Εθνικής με τον Πανιώνιο πετυχαίνοντας ορισμένα καθοριστικά γκολ. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων το 1971.

 Ο Κώστας Λαγός ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Αήττητο Σπάτων και το καλοκαίρι του 1970 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο. Ήταν μέλος στην ομάδα της Ν. Σμύρνης τη σεζόν 1970-71 που υπήρξε η καλύτερη στην ποδοσφαιρική ιστορία του συλλόγου, όπου με προπονητή τον Άγγλο Τζο Μάλετ τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος αφήνοντας πίσω του και εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων τον φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Παναθηναϊκό. Η συμβολή του Λαγού στην επιτυχημένη εκείνη πορεία ήταν καθοριστική αφού αγωνίστηκε σε 21 ματς, από τα οποία στα 19 ξεκίνησε ως βασικός και πέτυχε 5 γκολ, μεταξύ των οποίων δύο στο 3-1 εντός έδρας με τον ΠΑΟΚ.Την επόμενη σεζόν 1971-72, στην πρώτη συμμετοχή του συλλόγου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, πέτυχε το γκολ στην ήττα με 1-2 από την Αθλέτικο Μαδρίτης στο Βισέντε Καλντερόν, το οποίο αποδείχθηκε καθοριστικό, αφού στη ρεβάνς ο Πανιώνιος νίκησε 1-0 πετυχαίνοντας μια ιστορική πρόκριση. Την ίδια σεζόν κατέκτησε με τον Πανιώνιο το Βαλκανικό Κύπελλο 1971, αν και δεν έπαιξε στο διπλό τελικό με την αλβανική ΚΣ Μπέσα Καβάγια. Ο Λαγός αγωνίστηκε στον Πανιώνιο μέχρι τη σεζόν 1977-78, αποτελώντας βασικό στέλεχος στην επίθεση της ομάδας, η οποία έχασε τότε με μεταγραφές τους διεθνείς επιθετικούς Γιώργο Δέδε και Θωμά Μαύρο. Την περίοδο αυτή ο σύλλογος δεν γνώρισε άλλες διακρίσεις αλλά αποτελούσε ένα αξιόμαχο σύνολο. Συνολικά αγωνίστηκε σε περισσότερα από 160 ματς στην Α΄ Εθνική. Το Μάιο του 1971 μετείχε με την Εθνική Νέων στην προημιτελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που διεξήχθη στην Τσεχοσλοβακία. Αγωνίστηκε και στα τρία ματς του ομίλου και πέτυχε τα 4 από τα 6 γκολ της ομάδας: με Ανατολική Γερμανία (1-5, πέτυχε το μοναδικό γκολ), με Δυτική Γερμανία (4-2, πέτυχε χατ-τρικ) και με Τσεχοσλοβακία (1-3). Α΄ Εθνική (2η θέση): 1970-71. Βαλκανικό Κύπελλο: 1971 http://www.rsssf.com/tablesg/grk71.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk72.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk73.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk74.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk75.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk76.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk77.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk78.html
Όντα του Μάισσεν

Η Όντα, γερμ. Oda von Meißen (π. 996 - μετά το 1025) από τον Οίκο των Εκκεχαρντιδών ήταν κόρη του μαργράβου του Μάισσεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα, μετά βασίλισσα, της Πολωνίας.

 Ήταν κόρη του Έκαρντ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν κα της Ζουανχίλντε των Μπίλλουνγκ, κόρης του Χέρμανν μαργράβου της μαρκιωνίας του Μπίλλουνγκ. Παντρεύτηκε το 1018 τον Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο, δούκα, μετά βασιλιά, της Πολωνίας και είχε τέκνα: Ματίλντα μετά το 1018-μετά το 1036, αρραβωνιάστηκε (και παντρεύτηκε;) τον Όθωνα Γ΄ των Σβάινφουρτ δούκα της Σουαβίας. K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław - Warszawa 1992. Digitales historisches Ortsverzeichnis von Sachsen Elke Mehnert, Sandra Kersten, Manfred Frank Schenke, Spiegelungen: Entwürfe zu Identität und Alterität ; Festschrift für Elke Mehnert, Frank & Timme GmbH, 2005, p.481, ISBN 3-86596-015-4
Γιάννης Σαχπατζίδης

Ο Γιάννης Σαχπατζίδης (γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1993 στη Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για τον Παναθηναϊκό για την Α1 Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών. Έχει ύψος 2,19 μέτρων και είναι ένας ψηλός πάουερ φόργουορντ - σέντερ .

 Ο Σαχπατζίδης έπαιξε μπάσκετ σε επίπεδο μικρότερης κατηγορίας με την ΧΑΝ Θεσσαλονίκης, μέχρι που εντάχθηκε στου Ρέθυμνο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Την ίδια χρονιά δόθηκε δανεικός στο Ηράκλειο της Β' Εθνικής, όπου είχε σχεδόν 10 πόντους κατά μέσο όρο ανά αγώνα. Την επόμενη περίοδο εντάχθηκε στο Παγκράτι της Α2 Κατηγορίας όπου προπονήθηκε από τον Ντίνο Καλαμπάκο . Στις 18 Αυγούστου 2016, εντάχθηκε στον Κόροιβο Αμαλιάδας της πρώτης κατηγορίας, όπου τελικά έγινε αρχηγός της ομάδας . Την επόμενη χρονιά ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2018. Το 2018 εντάχθηκε στον Ιωνικό Νικαίας της Α2 Εθνικής . Στις 18 Ιουλίου 2020, ο Σαχπατζίδης εντάχθηκε στον Χαρίλαο Τρικούπη της Α2 Κατηγορίας . Με τον Τρικούπη κέρδισε την άνοδο στην Ελληνική Α1 Κατηγορία, ενώ ηγήθηκε της κατηγορίας σε τάπες. Ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο μέχρι το 2021. Στις 15 Ιουλίου 2021 ο Σαχπατζίδης μεταπήδησε στη Λάρισα . Τη περσινή χρονιά αγωνίστηκε στην ομάδα του Πανιωνίου με την οποία κατέκτησε το πρώτο UNICEF Trophy το 2022 και στη συνέχεια την άνοδο από την Β Εθνική στην Α2 εθνική κατηγορία. Μάλιστα, διακρίθηκε ιδιαίτερα στο final 8 του κυπέλλου Ελλάδος εκείνης της χρονιάς, καθώς σκόραρε 17 πόντους εναντίον της ΑΕΚ που έπαιζε στην Α1. Το καλοκαίρι του 2023 μετεγγράφη στη Δόξα Λευκάδας, ομάδα της Α2 εθνικής κατηγορίας. Προφίλ στη Sfera Sports Association Προφίλ στο Eurobasket.com
Σαβόνα

Η Σαβόνα (ιταλικά: Savona) είναι πόλη και λιμάνι της Λιγυρίας, στη βορειοδυτική Ιταλία, πρωτεύουσα της επαρχίας Σαβόνα. Τον Φεβρουάριο του 2014 η Σαβόνα υπολογίστηκε ότι είχε 61.770 κατοίκους, είναι δηλαδή η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη της Λιγουρίας μετά τη Γένοβα και τη Λα Σπέτσια. Στη Σαβόνα ζούσε για ένα διάστημα ο Χριστόφορος Κολόμβος, όπου διατηρούσε αγρόκτημα. Από την πόλη κατάγονται δύο πάπες, ο Πάπας Ιούλιος Β΄ και ο Πάπας Σίξτος Δ΄.

 Κατά τη αρχαιότητα στην περιοχή υπήρχε η πόλη Σάβο, η οποία αναφέρεται για πρώτη φορά το 205 π.Χ. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Σαβόνα πέρασε στην κατοχή των Οστρογότθων και των Βυζαντινών, μέχρι που καταστράφηκε από μια επίθεση των Λιγουρών, οι οποίοι στη σύνεχεια έγιναν κυρίαρχοί της, το 639. Στην αυτοκρατορία του Καρλομάγνου, η Σαβόνα ήταν έδρα κομητείας. Από το 950 μέχρι το 1191 ήταν έδρα του μαρκιζάτου των Αλεραμίτσι και μετά εξαγοράστηκε από τους Ντελ Καρρέττο. Παρά την αρχική συμμαχία, η Σαβόνα και η γειτονική Γένοβα ανέπτυξαν έντονη αντιπαλότητα. Η Σαβόνα διέθετε λιμάνι επαρκούς μεγέθους από τον 12ο αιώνα, αλλά αυτό καταστράφηκε από τους Γενοβέζους το 1508. Οι Γενοβέζοι, φοβούμενοι ότι το λιμάνι θα χρησιμοποιηθεί από τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας ώστε να γίνει σημαντικό εμπορικό κέντρο της Μεσογείου, βυθίσαν πλοία γεμάτα με ογκόλιθους στην είσοδο του λιμανιού, αχρηστεύοντάς το. Το 1542-3, οι Γενοβέζοι κατασκεύασαν ένα οχυρό στην πόλη. Η πόλη είχε παρόμοια τύχη με τη Δημοκρατία της Γένοβας, της οποίας ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη, μέχρι τους Ναπολέοντιους Πολέμους. To 1746, κατά τη διάρκεια των πολέμων της αυστριακής διαδοχής, η πόλη κατακτήθηκε από τον βασιλιά της Σαρδηνίας, αλλά επιστράφηκε στη Γένοβα με τη συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ.Μετά τους Ναπολεόντιους Πολέμους, η Σαβόνα έγινε τμήμα του Βασιλείου της Σαρδηνίας το 1815 και το 1861 τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, η Σαβόνα υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς και σε μεγάλο βαθμό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου. Πληθυσμός Παρά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς, τμήμα της παλαιάς πόλης διατηρεί μεσαιωνικά, αναγεννησιακά και μπαρόκ κτίρια. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το γενοβέζικο οχυρό Πριαμάρ, ο αναγεννησιακός καθεδρικός και η Καπέλλα Σιξτίνα δίπλα του, το Παλάτσο ντελλα Ρόβερε και οι παλιοί πύργοι της πόλης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Savona στο Wikimedia Commons
2197 Σαγκάη

Η Σαγκάη (Shanghai) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,465. Ανακαλύφθηκε το 1965 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κινεζική μεγαλούπολη.

 Η μέση διάμετρος της Σαγκάης εκτιμάται σε 22,36 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,117 ± 0,021. Η Σαγκάη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4,5 ως 7,5 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νέφος του Όορτ

Το Νέφος του Όορτ είναι μια υποθετική σφαιρική περιοχή του εξωτερικού ηλιακού συστήματος. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 50.000 AU από τον Ήλιο, χίλιες φορές πιο μακριά από τον Πλούτωνα ή κάτι λιγότερο από ένα έτος φωτός. Η απόσταση αυτή τοποθετεί το Νέφος του Όορτ περίπου στο ένα τέταρτο της απόστασης από τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το κοντινότερο δηλ. ως προς τον Ήλιο αστέρι. Τα αντικείμενα του Νέφους του Όορτ αποτελούνται κυρίως από πάγους νερού, αμμωνίας, και μεθανίου. Πιστεύεται ότι το Νέφος του Όορτ είναι η πηγή όλων των κομητών που εισέρχονται στο Ηλιακό σύστημα. Μόλις τέσσερα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί πιθανολογείται ότι ανήκουν στο Νέφος του Όορτ, τα 90377 Σέντνα, 2000 CR105, 2006 SQ372, και 2008 KV42.

 Η αρχική ιδέα ανήκει στον Εσθονό αστρονόμο Ερνστ Έπικ (Ernst Julius Öpik), που το 1932 υποστήριξε ότι οι κομήτες προέρχονται από ένα νέφος στις εξωτερικές περιοχές του Ηλιακού Συστήματος. Η ιδέα αυτή επανεισάχθηκε το 1950 από τον Ολλανδό αστρονόμο Γιαν Όορτ (Jan Hendrick Oort). Η λογική ήταν η εξής: εφόσον όλοι οι κομήτες κάποια στιγμή καταστρέφονται μέσα στο Ηλιακό Σύστημα, λόγω της βαρύτητας του Ήλιου ή των μεγάλων πλανητών, δεν θα έπρεπε μετά από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του Ηλιακού Συστήματος να παρατηρούνται πια κομήτες. Άρα πρέπει να υπάρχει μια πηγή πυρήνων κομητών η οποία στέλνει συνεχώς κομήτες στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Αν ληφθούν υπόψη και οι τροχιές των κομητών μεγάλης περιόδου, η πηγή αυτή πρέπει να απέχει κάπου 50.000 AU από τον Ήλιο και να περιέχει εκατομμύρια πυρήνων. Λόγω του γεγονότος ότι οι κομήτες μεγάλης περιόδου έρχονται έξω απ' την εκλειπτική, η πηγή τους πρέπει να περιβάλλει σφαιρικά το Ηλιακό Σύστημα. Τα αντικείμενα του Νέφους του Oort εικάζεται ότι δημιουργήθηκαν μαζί με τους πλανήτες και τα υπόλοιπα σώματα του ηλιακού μας συστήματος, πριν από περίπου 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια. Η βαρυτική τους αλληλεπίδραση όμως κυρίως με τους μεγάλους πλανήτες άλλαξε τις τροχιές τους και τα εξακόντισε έξω από το ηλιακό σύστημα, θέτοντάς τα σε ελλειπτικές ή παραβολικές τροχιές. Αλληλεπιδράσεις με τα βαρυτικά πεδία άλλων αστεριών (που παίζουν ρόλο σε τέτοιες αποστάσεις) έδωσαν στο Νέφος του Oort τη σφαιρική κατανομή του.Τον Ιούνιο του 2010, ο Χάρολντ Λέβισον (Harold F. Levison) μαζί με τους συνεργάτες του πρότειναν, βασισμένοι σε προσομοιώσεις, ότι ο Ήλιος "παρέσυρε κομήτες από άλλα αστέρια κατά τη γέννησή του". Τα αποτελέσματα αυτά υπονοούν ότι "ένα σημαντικό ποσοστό των κομητών του Νέφους του Όορτ, ενδεχομένως μεγαλύτερο από 90%, προέρχεται από άλλα αστέρια".
Κοτόν Σπορ Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Γκαρουά

Η Κοτόν Σπορ (γαλλικά: Coton Sport) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Γκαρουά του Καμερούν. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Σταντ Ρουμντέ Ατζιά, χωρητικότητας 22.000 θεατών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1986. Τελευταία ενημέρωση: 2 Ιανουαρίου 2019.ΕγχώριεςΠρωτάθλημα ΚαμερούνΠρωταθλήτρια (17): 1997, 1998, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2018, 2021, 2022Κύπελλο ΚαμερούνΚυπελλούχος (6): 2003, 2004, 2007, 2008, 2011, 2014.ΔιεθνείςΚΑΦ Τσάμπιονς ΛιγκΦιναλίστ (1): 2008ΚΑΦ ΚαπΦιναλίστ (1): 2008 Κοτόν Σπορ Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Γκαρουά, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Βασίλης Λαμπρόπουλος

Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: ΛαμπρόπουλοςΟ Βασίλειος - Κωνσταντίνος (Βασίλης) Λαμπρόπουλος (Αθήνα, 31 Μαρτίου 1990) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό του ΟΦΗ. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του περιπέτεια στις Ακαδημίες Χαλανδρίου.

 Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της ΑΕ Χαλανδρίου και μετέπειτα σε αυτές του Ολυμπιακού, από τις οποίες προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα το 2007, χωρίς να κάνει καμιά συμμετοχή. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ως δανεικός στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και με μεταγραφή στον Αστέρα Τρίπολης, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική την περίοδο 2009-10. Το 2011 αγωνίστηκε ως δανεικός στην Ηλιούπολη και τον Ιούλιο του 2012 υπέγραψε στον Πανιώνιο. Μετά από 2 επιτυχημένες χρονιές με την ομάδα της Νέας Σμύρνης, ο Λαμπρόπουλος συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην ΑΕΚ, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας, με ισχύ από την 1η Ιουλίου του 2014, με την ολοκλήρωση του οποίου ανανεώθηκε για τρία ακόμη χρόνια. Έχει αγωνιστεί στις μικρότερες εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων, με την οποία το 2010 έκανε το ντεμπούτο του. Με την Ανδρών αγωνίστηκε πρώτη φορά το 2018 και έχει συνολικά 5 συμμετοχές. ΑΕΚΠρωτάθλημα Ελλάδας: 2017–18 Κύπελλο Ελλάδας: 2015–16 Η καριέρα του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο soccerway.com Το προφίλ του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο www.transfermarkt.com
Μαρσέλ Σεβαλιέ

Ο Μαρσέλ Σεβαλιέ (Marcel Charles Chevalier, 28 Φεβρουαρίου 1921 - 8 Οκτωβρίου 2008) ήταν ο τελευταίος δήμιος της Γαλλίας από το 1976 ως το 1981. Έφερε τον επίσημο τίτλο Δήμιος της Γαλλικής Δημοκρατίας και Κύριος των Παρισίων (Monsieur de Paris). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως τυπογράφος.

 Γεννήθηκε στο Μονρούζ του Οτ-ντε-Σέιν (Montrouge,Hauts-de-Seine) και διαδέχθηκε τον Αντρέ Ομπρέχτ, το 1976 στην υπηρεσία του εκτελεστή. Εργάστηκε ως τις 9 Οκτωβρίου 1981, οπότε και η θανατική ποινή καταργήθηκε στη Γαλλία, με διάταγμα του Φρανσουά Μιτεράν. Η μέθοδος εκτέλεσης στη Γαλλία για τα πολιτικά αδικήματα ήταν ο αποκεφαλισμός με γκιλοτίνα την περίοδο 1791-1981 και για τα στρατιωτικά ο τουφεκισμός από εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Σεβαλιέ είχε ξεκινήσει να εργάζεται ως δήμιος το 1958 και μέχρι τον επίσημο διορισμό του, την 1η Οκτωβρίου 1976, είχε ήδη εκτελέσει 40 άτομα. Ως επίσημος δήμιος του Γαλλικού Κράτους εκτέλεσε μόνο 2 άτομα και εκείνες ήταν οι τελευταίες εκτελέσεις θανατοποινιτών στη Γαλλία: Ο Ζερόμ Καρέιν (Jérôme Carrein) καταδικάστηκε σε θάνατο για δολοφονία και βιασμό ενός επτάχρονου κοριτσιού. Εκτελέστηκε στη λαιμητόμο στις 23 Ιουνίου 1977 στο Ντουάι (Douai). Ο Αμιντά Τζαντουμπί (Hamida Djandoubi) βασάνισε και στραγγάλισε την πρώην φιλενάδα του. Η καρατόμησή του, στη Μασσαλία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1977 ήταν η τελευταία εκτέλεση στη Γαλλία.Ο Σεβαλιέ μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής εργάστηκε σε τυπογραφείο. Παντρεύτηκε τη Μαρσέλ Ομπρέχτ, ανεψιά του προτελευταίου δήμιου της Γαλλίας, Αντρέ Ομπρέχτ. Απέκτησαν 2 παιδιά, εκ των οποίων το ένα, ο Ερίκ, παρέστη στις εκτελέσεις του Καρέιν και του Τζαντουμπί, με σκοπό να τον προετοιμάσει για διαδοχή, όταν ο Μαρσέλ θα συνταξιοδοτούνταν. Ο πρώην δήμιος είχε δώσει συνεντεύξεις στα ΜΜΕ αλλά λίγο πριν το θάνατό του απέφυγε να μιλήσει για τις εμπειρίες του από την γκιλοτίνα, εξαιτίας της δυσανασχέτησής του με τους συναισθηματισμούς του Τύπου. Ο Σεβαλιέ πέθανε στη Βαντόμ το 2008, μία ημέρα πριν συμπληρωθούν 27 χρόνια από την κατάργηση της εσχάτης των ποινών στη χώρα του. Βιογραφία του Μαρσέλ Σεβαλιέ (στα γαλλικά)
Φραγκοστάφυλο

Το φραγκοσταφυλο (επιστ. ονομ.: Ribes rubrum ή Ribes nigrum) του γένους (Ribes ― Ριβήσιο) είναι μικρός θυσανώδης θάμνος εύκολης καλλιέργειας, ανθεκτικός στο κρύο, που ευδοκιμεί σε υγρά και δροσερά κλίματα και σε όλα τα εδάφη εκτός των πολύ υγρών.

 Η συγκομιδή τους γίνεται βαθμιαία Ιούλιο-Αύγουστο, αφού πάρουν το χρώμα τους, που ανάλογα την ποικιλία μπορεί να είναι: πρασινωποί, κίτρινοι, κοκκινωποί ή μαύροι (ποικιλία nigra) χωρίς κουκούτσι και χνούδι. Έχουν γλυκιά υπόξινη πολύ ευχάριστη γεύση και καταναλώνονται φρέσκοι ή χρησιμοποιούνται σε τούρτες, μαρμελάδες, αλλά και χυμούς φρούτων. Το συγκεκριμένο φρούτο μπορεί να γίνει ζελέ πλούσιο σε πηκτίνη που η περιεκτικότητά του σε βιταμίνη C είναι σχεδόν ίση με εκείνη των πορτοκαλιών. Το φραγκοστάφυλο δεν πρέπει να συγχέεται με το λαγοκέρασο (Ribes uva-crispa συν. Ribes grossularia), που είναι διαφορετικό είδος, περισσότερο μεγαλόκαρπο.
Βάση δεδομένων Zope

Η Βάση Αντικειμένων Zope (Zope Object Database ή ZODB) είναι μια αντικειμενοστρεφής βάση δεδομένων για τη διαφανή και μόνιμη αποθήκευση αντικειμένων της Python. Περιλαμβάνεται στον εξυπηρετητή εφαρμογών Ιστού Zope, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ανεξάρτητα από αυτόν. Χαρακτηριστικά της ZODB μεταξύ άλλων: δοσοληψίες (transactions), ιστορία και αναίρεση (history/undo), διαφανώς συνδεόμενα αποθηκευτικά μέσα, ενσωματωμένη κρυφή μνήμη (caching), έλεγχος ταυτοχρονισμού πολλών εκδόσεων (multiversion concurrency control, MVCC), και κλιμάκωση της απόδοσης στο δίκτυο (scalability) με τη χρήση των ZEO. Η ZODB αποτελεί μια ώριμη λύση σε Python για αποθήκευση δεδομένων και χρησιμοποιείται σε εκατοντάδες χιλιάδες συστήματα σήμερα.

 Δημιουργήθηκε από τον Jim Fulton του Zope Corporation στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Άρχισε σαν ένα απλό σύστημα μόνιμων αντικειμένων (Persistent Object System, POS) κατά την ανάπτυξη του Principia (το οποίο στη συνέχεια θα γινόταν το Zope) Η μονιμότητα της αποθήκευσης της ZODB χρησιμοποιεί την ExtensionClass, τον πρόδρομο της τρέχουσας υλοποίησης μετακλάσεων της Python Το ZODB 3 άλλαξε όνομα όταν υλοποιήθηκε σημαντικές αρχιτεκτονικές αλλαγές. Το ZODB 4 ήταν ένα εγχείρημα που κράτησε λίγο χρόνο, με στόχο να υλοποιηθεί όλο το πακέτο της ZODB 3 με τη χρήση 100% Python. Τα ZEO (Zope Enterprise Objects) είναι μια υλοποίηση αποθηκευτικού χώρου για τη ZODB που επιτρέπει πολλαπλές διεργασίες πελατών να κρατούν αντικείμενα σε έναν εξυπηρετητή ZEO. Αυτό επιτρέπει τη διαφανή κλήση, αλλά ο εξυπηρετητής ZEO εξακολουθεί να αποτελεί ένα μοναδικό σημείο αποτυχίας (single point of failure). Αποθηκευτικός χώρος δικτύου (Network Storage, γνωστό και σαν ZEO) - Επιτρέπει σε πολλές διεργασίες σε Python να φορτώνουν και να αποθηκεύουν ταυτόχρονα στιγμιότυπα. Αποθηκευτικός χώρος αρχείου (File Storage) - Επιτρέπει σε μια διεργασία σε Python να αλληλεπιδρά με ένα αρχείο στο δίσκο. Σχεσιακός αποθηκευτικός χώρος ("relstorage") - Επιτρέπει την αποθήκευση σε μια σχεσιακή βάση δεδομένων (RDBMS). Αποθηκευτικός χώρος φακέλου (Directory Storage) - Κάθε μόνιμο δεδομένο αποθηκεύεται σαν ένα ξεχωριστό αρχείο στο σύστημα αρχείων, παρόμοιο με το FSFS του Subversion. Αποθηκευτικός χώρος επίδειξης (Demo Storage) - Οπίσθιο τμήμα της βάσης που χρησιμοποιεί τη μνήμη για αποθήκευση. BDBStorage - Χρησιμοποιεί τη μηχανή του Berkeley DB. Δε χρησιμοποιείται πια. Zope Replication Services (ZRS) - Εμπορικό πρόσθετο που αφαιρεί το μοναδικό σημείο αποτυχίας, επιτρέποντας hot backup για την εγγραφή και εξισορρόπηση φόρτου (load-balancing) για την ανάγνωση. zeoraid - Λύση ανοιχτού κώδικα που παρέχει έναν proxy εξυηρετητή δικτύου που κατανέμει τους αποθηκευτικούς χώρους των αντικειμένων και επιτρέπει την ανάκτηση από μια σειρά από εξυπηρετητές δικτύου. relstorage - Χρησιμοποιούνται τεχνολογίες RDBMS, επομένως δε χρειάζεται ο εξυπηρετητής ZEO. NEO - Κατανεμημένη υλοποίηση του αποθηκευτικού χώρου (ανοχή σε σφάλματα, εξισορρόπηση φορτίου). Δεν είναι ακόμα έτοιμη για χρήση σε περιβάλλοντα παραγωγής. Αντικειμενοστρεφείς βάσεις δεδομένων Introduction to the Zope Object Database (Αγγλικά) ZODB/ZEO Programming Guide (Αγγλικά)
Ευφορβία

Η ευφορβία (επιστ. Euphorbia) είναι μεγάλο γένος φυτών της οικογένειας των Ευφορβιοειδών (Euphorbiaceae), που αντιπροσωπεύονται στην Ελλάδα με περισσότερα από 40 είδη. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ευφορβιών αποτελεί η ταξιανθία τους που έχει σχήμα κυπέλλου γι'αυτό και ονομάζεται κυάθιο από την αρχαία ελληνική λέξη για το κύπελλο.

 Euphorbia acanthothamnos Ευφορβία η χαρακίας (Euphorbia characias) Euphorbia cyparissias Ευφορβία η δενδροειδής (Euphorbia dendroides) Euphorbia exigua Euphorbia falcata Euphorbia helioscopia Euphorbia hernariifolia Ευφορβία η μυρσινίτης (Euphorbia myrsinites) Euphorbia oblongata Ευφορβία η παράλιος (Euphorbia paralias) Ευφορβία η πεπλίς (Euphorbia peplis) Euphorbia peplus Euphorbia rechingeri Euphorbia rigida Euphorbia sultan hassei Euphorbia ingens (Ευφορβία η πελώρια) Euphorbia obesa (Ευφορβία η παχύσαρκη) Euphorbia pulcherrima (Ευφορβία η κομψοτάτη, Αλεξανδρινό ή Ποϊνσέτια) Euphorbia resinifera (Ευφορβία η ρητινοφόρος) Euphorbia virosa (Ευφορβία η τοξική)
Σημαία των Φερόων Νήσων

Η σημαία των Φερόων Νήσων ονομάζεται Μέρκιδ (Merkið) που σημαίνει πανό ή «σημάδι». Είναι ένας διπλός σταυρός, χρώματος μπλε εξωτερικά και κόκκινου εσωτερικά, σε λευκό φόντο. Το λευκό χρώμα που επικρατεί λέγεται ότι συμβολίζει τον καθαρό ουρανό, αλλά και τον αφρό των κυμάτων. Τα νησιά Φερόες έχουν Σύνταγμα από τις 5 Ιουνίου του 1953.

 Επινοήθηκε από φοιτητές στην Κοπεγχάγη το 1919 με επικεφαλής το Γενς Όλιβερ Λίσμπεργκ. Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 22 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς σε ένα γάμο, στο Φαμγίν. Στις 25 Απριλίου του 1940 οι βρετανικές δυνάμεις κατοχής ενέκριναν τη σημαία για χρήση από τα σκάφη των νησιών Φερόες. Η 25η Απριλίου εορτάζεται σήμερα ως Ημέρα της Σημαίας, στα φεροϊκά Flaggdagur. Με την ειδική Πράξη στις 23 Μαρτίου 1948 η σημαία αναγνωρίστηκε από τη δανική κυβέρνηση ως εθνική σημαία των Φερόες. Η σημαία στις Σημαίες του Κόσμου.
Τόλμη (κανονιοφόρος)

Τόλμη (Κανονιοφόρος) / P 229 Εντάχθηκε στον Στόλο στις 6 Μαρτίου 1990. Παραχωρήθηκε από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο στρατιωτικής βοήθειας. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Peterson Builders Co, Sturgeon Bay, Wisc’. Ιδίου τύπου πλοία ‘Ορμή’ και Τόλμη.

 Ύψος ιστού από την ίσαλο γραμμή: 13,54 μέτρα Πετρέλαιο DIESEL: 54500 λίτρα Πόσιμο νερό: 10000 λίτρα Αυτονομία με μέγιστη ταχύτητα: Μέγιστη ακτίνα ενεργείας: 1600 ναυτικά μίλια Ενδιαιτήσεις: 36 άτομα Κύριες Μηχανές: Δύο MTU Diesel 12 V 396 TE 94 2 X 2216 HP Γεννήτριες ηλεκτρικής ισχύος: Δύο γεννήτριες Diesel τύπου IVECO -8210 M 22 6 κυλίνδρων με ισχύ 110 KW Φουσκωτό: Ένα barracuda 4 μέτρων, με 1Χ25 ΗΡ (ταχύτητα 20 κόμβοι)
Γαλανόβρυση Λάρισας

Η Γαλανόβρυση (μέχρι το 1927 Αραδοσίβια Ορτά) είναι χωριό του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 428 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 280 μέτρων. Απέχει 4 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα και βρίσκεται ακριβώς διπλά στο χωριό Στεφανόβουνο.

 Η Γαλανόβρυση πήρε το όνομά της από μια πέτρινη βρύση που ονομαζόταν «Γαλανή», και παλαιότερα ονομαζόταν Αραδοσίβια Ορτά. Πριν να ενταχθεί στο ελληνικό κράτος, το χωριό κατοικούταν από μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Σήμερα η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Κοντά στο χωριό δημιουργήθηκε καπνεργοστάσιο, με σκοπό την επεξεργασία του καπνού που καλλιεργείται στην περιοχή. Στο χωριό λειτουργεί Ειδικό Σχολείο.Η Γαλανόβρυση προσαρτήθηκε το 1919 στην κοινότητα Στεφανόβουνου, όμως ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1935. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας με το πρόγραμμα Καποδίστριας, όπου και παρέμεινε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό λειτουργεί αγροτικό και εθνογραφικό μουσείο. Αγροτικό – Εθνογραφικό Μουσείο Αραδοσιβίων