Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας ή η Διακήρυξη της Ουάσινγκτον ( τσεχικά: Washingtonská deklarace‎ . σλοβακικά: Washingtonská deklarácia‎ ) Συντάχθηκε στην Ουάσιγκτον, DC και δημοσιεύτηκε στοΠαρίσι, όπου ειχε έδρα η Προσωρινή Κυβέρνηση, στις 18 Οκτωβρίου 1918. Η δημιουργία του εγγράφου, επισήμως τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Τσεχοσλοβακικού Έθνους από την Προσωρινή Κυβέρνησή του ( τσεχικά: Prohlášení nezávislosti československého národa zatímní vládou československou‎ ), προκλήθηκε από την επικείμενη κατάρρευση της Αυστριακής Ουγγρικής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, της οποίας τα τσέχικα και σλοβακικά εδάφη αποτελούσαν μέρος σχεδόν 400 χρόνων πριν τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Το φθινόπωρο του 1918, η αυστρο-ουγγρική μοναρχία κατέρρευσε. Ως ένα από τα δεκατέσσερα σημεία του, ο Woodrow Wilson, ζήτησε από τις εθνότητες της αυτοκρατορίας να έχουν την «ελεύθερη ευκαιρία για αυτόνομη ανάπτυξη». Στις 14 Οκτωβρίου 1918, ο υπουργός Εξωτερικών Baron István Burián von Rajecz ζήτησε μια ανακωχή με βάση τα δεκατέσσερα σημεία. Σε μια προφανή προσπάθεια να αποδείξει την καλή πίστη του, ο αυτοκράτορας Κάρολος Α εκδόθηκε μια διακήρυξη δύο ημέρες αργότερα που θα άλλαζε σημαντικά τη δομή του Αυστριακού μισού της μοναρχίας. Η αυτοκρατορική Αυστρία επρόκειτο να μετατραπεί σε ομοσπονδιακή ένωση αποτελούμενη από τέσσερα μέρη: Γερμανικά, Τσεχικά, Νότιας Σλαβικά και Ουκρανικά (η Γαλικία θα μπορούσε να αποχωρήσει). Ο καθένας έπρεπε να διοικείται από ένα εθνικό συμβούλιο που θα διαπραγματεύεται το μέλλον της αυτοκρατορίας με τη Βιέννη και η Τεργέστη έπρεπε να λάβει ειδικό καθεστώς. Ωστόσο, την ίδια ημέρα, μια προσωρινή κυβέρνηση Τσεχοσλοβακίας προσχώρησε στους Συμμάχους. Η προσωρινή κυβέρνηση είχε αρχίσει να συντάσσει δήλωση ανεξαρτησίας στις 13 Οκτωβρίου και ολοκλήρωσε την αποστολή της στις 16 Οκτωβρίου. Το έγγραφο συντάχθηκε από τον Τόμας Μάζαρικ και της Αμερικής γλύπτη Gutzon Borglum (Borglum φιλοξενείται μέλλον στρατιώτες του στρατού Czecho-Σλοβακίας στο αγρόκτημά του στο Stamford, Κοννέκτικατ . ) Στις 17 Οκτωβρίου, ο Masaryk το παρουσίασε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και στον Wilson. Δημοσιεύθηκε στο Παρίσι στις 18 Οκτωβρίου 1918, με τον συγγραφέα να αποδίδεται στον Masaryk. Την ίδια ημέρα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρόμπερτ Λάνσινγκ απάντησε ότι οι Σύμμαχοι είχαν πλέον δεσμευτεί για τις απαιτησεις των Τσέχων, των Σλοβάκων και των Νότων Σλάβων. Ως εκ τούτου, είπε ότι η αυτονομία των εθνικοτήτων, το δέκατο των δεκατεσσάρων σημείων, δεν ήταν πλέον αρκετή και οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν πλέον να ασχοληθούν με βάση τα δεκατέσσερα σημεία. Το σημείωμα της Lansing ήταν στην πραγματικότητα η θανατική ποινή της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Τα εθνικά συμβούλια είχαν ήδη αρχίσει να ενεργήσει, περισσότερο ή λιγότερο, όπως προσωρινές κυβερνήσεις των ανεξάρτητων χωρών. Με την ήττα του πολέμου μετά την ιταλική επίθεση στη μάχη του Vittorio Veneto στις 24 Οκτωβρίου, οι Τσεχικοί πολιτικοί ανέλαβαν ειρηνικά την εντολή στην Πράγα στις 28 Οκτωβρίου, η οποία αργότερα κήρυξε τα γενέθλια της Τσεχοσλοβακίας και ακολούθησε σε άλλες μεγάλες πόλεις τις επόμενες λίγες μέρες. Στις 30 Οκτωβρίου, οι Σλοβάκοι ακολούθησαν με τη Διακήρυξη Μάρτιν και το αυστριακό ουγγρικό κράτος διαλύθηκε την επόμενη μέρα. Μεγάλο μέρος της διακηρυξης καταγράφει μια περιφρόνηση εναντίον των Αψβούργων. Το τελευταίο τμήμα του εγγράφου δηλώνει Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας, με ελευθερία θρησκείας, ομιλία, Τύπο και δικαίωμα συγκέντρωσης και αναφοράς, διαχωρισμό εκκλησίας από το κράτος, καθολική ψηφοφορία και ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες. Η δήλωση απαιτεί ένα κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα που θα σέβεται τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων και τα ίσα δικαιώματα. Ανακοινώνεται η κοινωνική, οικονομική και αγροτική μεταρρύθμιση, καθώς και η ακύρωση αριστοκρατικών προνομίων. Η διακήρυξη χρησιμοποιεί τον όρο "Τσεχοσλοβακικό έθνος" ( národ československý ), η οποία αποκλίνει από τη διατύπωση των Συμφωνιών του Κλίβελαντ και του Πίτσμπουργκ, η οποία όριζε δύο ξεχωριστά τσεχικά και σλοβακικά έθνη. Η δήλωση υπογράφει ο Masaryk (πρωθυπουργός και υπουργός οικονομικών),ο Μίλαν Rastislav Štefánik (ως υπουργός Εθνικής Άμυνας) και ο Edvard Beneš (ως Υπουργός Εξωτερικών και Εσωτερικών). RW Seton-Watson: Ιστορία των Τσέχων και των Σλοβάκων, Archon Books, 1965 CA Watson: Ουγγαρία: Μια σύντομη ιστορία, Πανεπιστημιακός Τύπος του Εδιμβούργου, 1966 Leo Valiani: Το τέλος της Αυστρίας-Ουγγαρίας, Secker & Warburg, 1973