IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Βαλεαρικός

Ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Βαλεαρικός, λατιν.: Quintus Caecilius Metellus Balearicus, (γενν. π. 170 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, που εξελέγη ύπατος για το έτος 123 π.Χ.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Μακεδονικού υπάτου το 143 π.Χ., και μέλους του πληβείου γένους των Καικιλίων. Πισττεύεται ότι υπηρέτησε υπό τον πατέρα του στην Εντεύθεν Ιβηρία (Hispania Citerior) κατά το 143-142 π.Χ. Μέχρι το 126 π.Χ. είχε εκλεγεί στο αξίωμα τού πραίτορα. Στη συνέχεια εξελέγη στην υπατεία το 123 π.Χ., υπηρετώντας δίπλα στον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του, τού απονεμήθηκε η διοίκηση της εκστρατείας κατά των πειρατών των Βαλεαρίδων Νήσων. Η εκστρατεία του συνεχίστηκε το 122 π.Χ. και όταν τελείωσε η υπατεία του, τού ανατέθηκε η υπατική διοίκηση. Μέχρι το 121 π.Χ. είχε νικήσει τους πειρατές, και είχε κατακτήσει τη Μαγιόρκα και τη Μενόρκα, τις Βαλεαρίδες νήσους, από τις οποίες κέρδισε το παρωνύμιο τού Βαλεαρικού και τις τιμές ενός θριάμβου . Στον απόηχο της νίκης, ίδρυσε στην Πάλμα και την Πολεντία δύο αποικίες από 3.000 Ρωμαίους από την Ιβηρική. Το 120 π.Χ. διορίστηκε τιμητής, κατά τη διάρκεια της οποίας ο ίδιος και ο τιμητής συνάδελφός του πιθανότατα διόρισαν ξανά τον Πόπλιο Κορνήλιο Λέντουλο ως πρώτο της Συγκλήτου (princeps senatus). Ήταν ο πατέρας των: Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Νέπως Καικιλία Μετέλλα, πιθανή σύζυγος τού Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ. Γένος τω ν Καικιλίων Broughton, T. Robert S., The Magistrates of the Roman Republic, Vol I (1952) Broughton, T. Robert S., The Magistrates of the Roman Republic, Vol III (1986) Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Vol II (1867)
Άστυλος ο Κροτωνιάτης

Ο Άστυλος ο Κροτωνιάτης ήταν αρχαίος Έλληνας πολλαπλός Ολυμπιονίκης σύμφωνα με τον Παυσανία και περιοδονίκης δρομέας που έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα. Το όνομά του αναφέρεται ως νικητή σε όλους τους Πανελλήνιους αγώνες που έλαβε μέρος (Νέμεα, Πύθια, Ίσθμια κ.ά.).

 Ο Άστυλος αρχικά συμμετείχε ως πολίτης του Κρότωνα, αλλά το 480 π.Χ., πιθανόν για να τιμήσει τον τύραννο Ιέρωνα, πήρε μέρος στα 75α Ολύμπια ως πολίτης από τις Συρακούσες. Αυτό οι Κροτωνιάτες δεν το συγχώρεσαν ποτέ, τον εξόρισαν από την πόλη, κατέστρεψαν τον ανδριάντα του, έργο του Πυθαγόρα, και αποκαθήλωσαν την εικόνα του από τον ναό της Λακινίας Ήρας. Επίσης, το σπίτι του μετατράπηκε σε φυλακή (η πατρική οικία θεωρείτο ιερή στην αρχαιότητα) και τέλος η οικογένειά του τον αποκλήρωσε. Αναφέρεται ότι υπήρχε ανδριάντας του στον ιερό χώρο της Άλτεως, καθώς και ότι ο ποιητής Σιμωνίδης τον απαθανάτισε σε επίγραμμά του.. Τα αθλητικά κατορθώματα του Άστυλου συγκρίνονται με τον πολύ προγενέστερο από αυτόν, Χίονι της Σπάρτης, ο οποίος είχε κερδίσει και αυτός σε τρεις συνεχόμενες Ολυμπιάδες (664, 660 & 656 π.Χ.) στα αγωνίσματα στάδιον και δίαυλος. Μάλιστα ο Άστυλος σύμφωνα με κάποιους υπερτερεί, διότι νίκησε μία φορά και στον οπλίτη δρόμο, όμως η σύγκριση είναι άνευ σημασίας εφόσον την περίοδο που έζησε ο Χίονις κατά πάσα πιθανότητα δεν διεξαγόταν αυτό το αγώνισμα στην Ολυμπία. [ 6.13.1] Ἀστύλος δὲ Κροτωνιάτης Πυθαγόρου μέν ἐστιν ἔργον, τρεῖς δὲ ἐφεξῆς Ὀλυμπίασι σταδίου τε καὶ διαύλου νίκας ἔσχεν. ὅτι δὲ ἐν δύο ταῖς ὑστέραις ἐς χάριν τὴν Ἱέρωνος τοῦ Δεινομένους ἀνηγόρευσεν αὑτὸν Συρακούσιον, τούτων ἕνεκα οἱ Κροτωνιᾶται τὴν οἰκίαν αὐτοῦ δεσμωτήριον εἷναι κατέγνωσαν καὶ τὴν εἰκόνα καθεῖλον παρὰ τῇ Ἥρᾳ τῇ Λακινίᾳ κειμένην." Παυσανίας, Ηλιακών Β΄. - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 6. Ἠλιακῶν Β' [ 6.13.1] Ο ανδριάντας του Κροτωνιάτη Αστύλου είναι έργο του Πυθαγόρα. Αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης στο στάδιο τρεις συνεχείς φορές και σημείωσε νίκες και στο αγώνισμα του διαύλου. Επειδή στις δύο τελευταίες του νίκες αναγορεύτηκε νικητής ως Συρακούσιος, για να ευχαριστήσει τον Ιέρωνα, γιο του Δεινομένη, οι Κροτωνιάτες τον τιμώρησαν μετατρέποντας το σπίτι του σε φυλακή και καταστρέφοντας τον ανδριάντα του, που βρισκόταν στο ιερό της Λακινίας 'Ήρας. 73η Ολυμπιάδα (488 π.Χ.) Στάδιον, Κρότων (νότια Ιταλία) 73η Ολυμπιάδα (488 π.Χ.) Δίαυλος, Κρότων (νότια Ιταλία) 74η Ολυμπιάδα (484 π.Χ.) Στάδιον, Κρότων (νότια Ιταλία) 74η Ολυμπιάδα (484 π.Χ.) Δίαυλος, Κρότων (νότια Ιταλία) 75η Ολυμπιάδα (480 π.Χ.) Στάδιον, Συρακούσες (Σικελία) 75η Ολυμπιάδα (480 π.Χ.) Οπλίτης δρόμος, Συρακούσες (Σικελία) 75η Ολυμπιάδα (480 π.Χ.) Δίαυλος, Συρακούσες (Σικελία) Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Βάση αρχαίων Ολυμπιονικών
Βρωμιούχο λίθιο

Το βρωμιούχο λίθιο (αγγλικά lithium bromide) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει λίθιο και βρώμιο, και έχει εμπειρικό τύπο LiBr. Είναι το άλας που παράγεται από την εξουδετέρωση υδροξειδίου του λιθίου (LiOH) και υδροβρωμικού οξέος (HBr). Έχει εξαιρετικά υγροσκοπικό χαρακτήρα, ιδιότητα που το κάνει χρήσιμο ως ξηραντικό μέσο σε αρκετά κλιματιστικά συστήματα.

 Το βρωμιούχο λίθιο παράγεται με επίδραση υδροβρωμικού οξέος (HBr) σε ανθρακικό λίθιο (Li2CO3):Το υδροξείδιο του λιθίου (LiOH) και το υδροβρωμικό οξύ παράγουν επίσης βρωμιούχο λίθιο:Το παραγώμενο άλας σχηματίζει αρκετούς κρυσταλλικούς υδρίτες, αντίθετα από τα άλλα βρωμίδια αλκαλιμετάλλων. Το άνυδρο άλας σχηματατίζει κρυστάλλους στο κυβικό σύστημα, παρόμοιους με αυτούς του χλωριούχου νατρίου (NaCl). Το βρωμιούχο λίθιο χρησιμοποιήθηκε ως ξηραντικό μέσο σε κλιματιστικά συστήματα. Το βρωμιούχο λίθιο χρησιμοποιήθηκε ως ψυκτικό άλας απορρόφησης (δείτε ψυγείο απορρόφησης). Επιπλέον, αποτελεί χρήσιμο αντιδραστήριο για οργανικές συνθέσεις. Για παράδειγμα, παράγει αντιστρεπτά σύμπλοκα με κάποια φαρμακευτικά προϊόντα. Το βρωμιούχο λίθιο χρησιμοποιήθηκε ως καταπραϋντικό, στις αρχές της δεκαετίας του 1900, αλλά «έπεσε» σε δυσμένεια στη δεκαετία του 1940, γιατί κάποιοι καρδιακοί ασθενείς πέθαναν μετά από τη χρήση σκευασμάτων που το περιείχαν.Όπως το ανθρακικό λίθιο (Li2CO3) και το χλωριούχο λίθιο (LiCl), το βρωμιούχο λίθιο επίσης χεησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία της διπολική διαταραχής, αλλά ημερήσιες δόσεις βρωμιούχου λιθίου από 225 mg μπορεί να οδηγήσουν σε βρωμισμό. Τα άλατα του λιθίου είναι ψυχοτροπικά και κάπως διαβρωτικά. Παράγεται σύντομα θερμότητα όταν βρωμιούχο λίθιο διαλύεται σε νερό, γιατί αυτό το άλας έχει αρνητική ενθαλπία διάλυσης.
Πουρναροχώρι

Το Πουρναροχώρι (παλαιά ονομασία Μπουρνασλή) είναι ένας εγκαταλειμμένος οικισμός στους πρόποδες του Χορτιάτη με κατεύθυνση την περιστερά. Στην Απογραφή του 1961 είχε 29 κατοίκους ενώ στην απογραφή 1971 έγινε ακατοίκητος οικισμός.

 Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν εδώ 150 περίπου μουσουλμάνοι Τούρκοι. Αμέσως μετά την συνθήκη της Λοζάνης οι κάτοικοί του εγκατέλειψαν τον οικισμό και κατέφυγαν στην Τουρκία, και εγκαταστάθηκαν στα σπίτια τους χριστιανούς πρόσφυγες. Με τα χρόνια, άρχιζε να εγκαταλείπεται το χωριό και εντέλει εγκαταλείφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Καρλ Μπέργκερ

Ο Καρλ Μπέργκερ (αγγλικά: Carl George Berger) (29 Ιουνίου 1901, Οκλαχόμα, -18 Δεκεμβρίου 1983, Λος Άντζελες) ήταν Αμερικανός διευθυντής φωτογραφίας του κινηματογράφου αρχικά και μετέπειτα της τηλεόρασης. Η πιο γνωστή δουλειά του ήταν στην ταινία του Φρανκ Μπουκ "Bring 'Em Back Alive" (1932).

 Γεννημένος στη Οκλαχόμα, ο Μπέργκερ σύμφωνα με την επίσημα αρχεία των ΗΠΑ πήγε μόνο δύο χρόνια γυμνασίο, όπου στη συνέχεια έφυγε για την Νέα Υόρκη και αργότερα πήγε να εργαστεί στο Χόλυγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Το στούντιο Van Beuren ήταν το πρώτο που τον προσέλαβε ως διευθυντή φωτογραφίας για την ταινία Bring 'Em Back Alive το 1932 σε σκηνοθεσία του Φρανκ Μπουκ. Ο Μπέργκερ υπήρξε διευθυντής φωτογραφίας για αρκετές ταινίες της δεκαετίας του 1940 και τα μέσα της δεκατετίας του 1950, όπως το γουέστερν Colt 45 (1950) και την περιπέτεια Jungle Goddess (1948). Την δεκαετία του 1950 ο Μπέργκερ μετακόμισε στην τηλεόραση και ανέλαβε την φωτογράφιση σε τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων το Maverick και το 77 Sunset Strip. Ο Καρλ Μπέργκερ ήταν μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Κινηματογραφιστών. Ο Καρλ Μπέργκερ στην IMDb (Αγγλικά)
Έλσα Ελισάβετ Μπράχε

Η Έλσα-Ελισάβετ, σουηδ. Elsa Elisabeth Brahe (29 Ιανουαρίου 1632 - 24 Φεβρουαρίου 1689) από τον Οίκο των Μπράχε έγινε με τους γάμους της πρώτα σύζυγος του Υψηλού Καγκελάριου της Σουηδίας και μετά η 2η σύζυγος του δούκα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ.

 Ήταν κόρη του κόμη Νιλς Μπράχε και της Άννας-Μαργαρίτας Μπήλκε (1603-1643). Παντρεύτηκε πρώτα τον κόμη Έρικ Άξελσον Ούξενχανα, Υψηλό Καγκελάριο της Σουηδίας το 1654-56, γιο του Άξελ Ούξενχανα. Ο γάμος έγινε το 1648. Αυτός ο γάμος λέγεται ότι ρυθμίστηκε για να εξαλείψει τις δυνατές δυσκολίες, που διαφορετικά θα μπορούσαν να διαταράξουν την ισορροπία της εξουσίας μεταξύ των μερίδων των ευγενών στην Αυλή, που προκλήθηκε από την πολύ αμφιλεγόμενη συζυγία μεταξύ της συγγενούς της Μαργαρίτας Μπράχε και του κουνιάδου της Γιόχαν Ούξενχανα. Έμεινε χήρα το 1656. Παντρεύτηκε πρώτα τον κόμη Έρικ Άξελσον Ούξενχανα, Υψηλό Καγκελάριο της Σουηδίας το 1654-56 και είχε τέκνα: Χριστίνα 1651-1711, παντρεύτηκε τον κόμη Γαβριήλ Ούξενχανα. Άξελ 1652-1676, rector illustris στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Ελισάβετ 1654-1721, παντρεύτηκε τον Γκουσταύο-Αδόλφο ντε Λα Γκάρντιε. Κάρολος-Γουσταύος 1655-1685, υπουργός. Λισμπέτα 1653, απεβ. νήπιο.Το 1656 απεβίωσε ο Έρικ και το 1661 η Έλσα-Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Αδόλφο-Ιωάννη Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ, θείο εκ πατρός του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας. Είχε τέκνα: Αικατερίνη 1661-1720. Μαρία-Ελισάβετ 1663-1748. Αδόλφος-Ιωάννης Β΄ 1666-1701, κόμης του Κλέεμπουργκ. Γουσταύος 1670-1731, κόμης του Τσβάιμπρυκεν. Κάρολος-Ιωάννης 1664, Ιωάννης-Καζιμίρ 1665-1666, Γουσταύος-Καζιμίρ 1667-1669, Χριστίνα-Μαγδαληνή 1669-1670, ανώνυμο 1671, απεβίωσαν το πολύ δύο ετών. Berättelser ur svenska historien / 13. Konung Karl den elftes förmyndare. Afd. 1 Nanna Lundh-Eriksson (1947). Hedvig Eleonora. Stockholm: Wahlström & Widstrand. ISBN Johan Christopher Barfod, Wilhelm Odelberg: Dagens märkvärdigheter, Volym 2. Natur & Kultur, 1967
Άρζος Έβρου

Ο Άρζος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τριγώνου, του δήμου Ορεστιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Έβρου, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ορεστιάδας του νομό Έβρου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης. Μέχρι το 1923 ο οικισμός ονομαζόταν Κουλακλί ή Κουλουλί.

 Ο Άρζος είναι πεδινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Έβρου. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Άρδα, (δεξιού παραποτάμου του ποταμού Έβρου) και πάνω στην επαρχιακή οδό Πλάτης-Μαρασίων, αρκετά κοντά στις Καστανιές Έβρου και στα σύνορα με την Τουρκία, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 142 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης. Η τοπική κοινότητα Άρζου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 23,135 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καναδάς. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός είχε την ονομασία Κουλακλί ή Κουλουλί μέχρι το 1923. Αναγνωρίστηκε επίσημα το 1924 με τη σημερινή του ονομασία και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ριζίων του νομού Έβρου. Το 1934 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριζίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άρζου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τριγώνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τριγώνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστιάδος. Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημος τάφος του 4ου αιώνα π.Χ. με σημαντικά ευρήματα της ελληνιστικής περιόδου όπως χάλκινο κράνος, (περικεφαλαία), χάλκινη ραμφόστομη οινοχόη, χάλκινος μικρός κάδος και χάλκινη λεκάνη τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν παλαιότεροι κάτοικοι του Ορτάκιοϊ και της Αδριανούπολης. Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913, ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έπειτα για σύντομο χρονικό διάστημα μέχρι το 1919 πέρασε στους Βούλγαρους κι έπειτα ενώθηκε με την Ελλάδα. Ως αποτέλεσμα, έγινε ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ του βουλγαρικού και τουρκικού πληθυσμού με Έλληνες πρόσφυγες της Τουρκίας. Η θέση και καταφύγιο άγριας ζωής «Καλός Γιαλός» στον Άρδα Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, στο νοτιοκεντρικό τμήμα του οικισμού, που εορτάζει με πανηγύρι Το κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.mariailiaki.gr/17189-%CE%B1%CF%81%CE%B6%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%85/ Αρχειοθετήθηκε 2022-07-16 στο Wayback Machine. https://www.youtube.com/watch?v=7cQYQxdSh1A https://www.facebook.com/groups/110973144551/
Άγιος Αθανάσιος Φλώρινας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίτης, του δήμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Ο Άγιος Αθανάσιος βρίσκεται στο Κ.ΒΚ. τμήμα του νομού Φλώρινας, κοντά στη νότια όχθη του Παλαιορέματος και πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Πτολεμαΐδα με το φυλάκιο της Νίκης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΒΑ. της Φλώρινας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεοχωρακίου Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Νεοχωρακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίτης Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίτης και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
NGC 49

Ο NGC 49 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο της τάξεως των 70.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ στις 7 Σεπτεμβρίου 1885.

 Δεδομένα για το NGC 49 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 49 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 49 στο Wikimedia Commons
Συνθήκη της Δρέσδης

Η Συνθήκη της Δρέσδης υπογράφηκε από τις χώρες Αυστρία, Πρωσία και Σαξωνία στις 25 Δεκεμβρίου 1745 στην Δρέσδη, πρωτεύουσα του ελεκτοράτου της Σαξωνίας, βάζοντας τέλος στον Β΄ Σιλεσιανό πόλεμο.

 Την χρονιά 1745 οι ενωμένες δυνάμεις της Αυστρίας και της Σαξωνίας εισέβαλαν στην πρωσική Σιλεσία, με σκοπό να επαναφέρουν την επαρχία στην κυριαρχία των Αψβούργων. Οι Πρώσοι αναδείχθηκαν νικητές σε μια σειρά μαχών (Χόενφρίντμπεργκ, Σορ, Κέσσελντορφ) καταλήγοντας στην κατάληψη της Δρέσδης στις 18 Δεκεμβρίου. Παρά τις νικηφόρες μάχες, ο Φρειδερίκος Β΄ έπρεπε να αντιμετωπίσει τους αυξανόμενους εξωτερικούς εχθρούς του και την έλλειψη πόρων, καθώς είχε αποτύχει να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ελισάβετ της Ρωσίας. Βάσει της καταστάσεως, οι αντιμαχόμενες χώρες κατέληξαν σthn συνθηκολόγηση. Η Πρωσία και η Αυστρία συμφώνησαν στην διατήρηση του στάτους κβο, και ο βασιλιάς της Πρωσίας αναγνώρισε τον Φραγκίσκο Α΄ ως αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο μεγάλος χαμένος ήταν το ελεκτοράτο της Σαξωνίας, καθώς έπρεπε να καταβάλει στην Πρωσία το ποσό του ενός εκατομμυρίου ασημένιων νομισμάτων, ως αποζημίωση. Στην ουσία η συνθήκη αποτέλεσε μια επικύρωση των συνθηκών Μπρεσλάου και Βερολίνου.
Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου 1844

Η κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του 1844 (Μάρτιος - Αύγουστος 1844), ήταν υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία είχε ως κύριο καθήκον την διενέργεια των πρώτων βουλευτικών εκλογών του νεοελληνικού κράτους.

 Πρόεδρος Υπουργικού Συμβουλίου : Αλέξανδρος ΜαυροκορδάτοςΕπί των Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Σπυρίδων Τρικούπης Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας:Ανδρέας Χ. Λόντος- αντικαταστάθηκε στις 27 Ιουλίου 1844 από τον Σπυρίδωνα ΤρικούπηΕπί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας: Ανδρέας Σ. Λόντος Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας: Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας: Παναγιώτης Ρόδιος Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας: Σπυρίδων Τρικούπης Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας: προσωρινά Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος Ο βασιλιάς Όθων μετά την παραίτηση της επίσης μεταβατικής κυβέρνησης του Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Κανάρη η οποία έχασε τη στήριξη της Εθνοσυνέλευσης, κάλεσε τους δυο ισχυρότερους πολιτικούς άντρες της εποχής, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο (αρχηγό του Αγγλικού κόμματος) και τον Ιωάννη Κωλέττη, (αρχηγό του Γαλλικού κόμματος) και τους ανέθεσε την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Όμως, οι διαπραγματεύσεις των δύο αντρών, δεν κατέληξαν σε συμφωνία, γιατί ο μεν Κωλέττης έδινε την πρωθυπουργία στον Μαυροκορδάτο αλλά ήθελε να επικρατήσει στον σχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου, ο δε Μαυροκορδάτος δεν ήθελε να συμμετέχει σε κυβέρνηση που την πλειοψηφία θα είχε το αντίπαλο κόμμα, έτσι μετά από λίγο, κατέθεσαν άπρακτοι στον βασιλέα, την εντολή που είχαν πάρει. Ο βασιλιάς, ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ανδρέας Σ. Λόντος, (επίσης μέλος του Αγγλικού κόμματος) αλλά εκείνος αρνήθηκε αμέσως, προτείνοντας τον Μαυροκορδάτο ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Σε νέες διαβουλεύσεις και αφού ο Μαυροκορδάτος πήρε την έγκριση των δυο πρέσβεων, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, (δυο από τις τρεις «Προστάτιδες Δυνάμεις» του Βασιλείου) των κυρίων Λάιονς και Πισκατορύ αντιστοίχως , καθώς και την διαβεβαίωση του Κωλέττη ότι θα στηρίξει την κυβέρνησή του, δέχτηκε και ανέλαβε την πρωθυπουργία, στις 30 Μαρτίου του 1844. Με βάση το νέο Σύνταγμα του 1844 και τον εκλογικό νόμο της 18ης Μαρτίου 1844 που ψήφισε η της «Γ’ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις» οι εκλογές προκηρύχθηκαν και πραγματοποιήθηκαν το τετράμηνο μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου 1844. Ο Μαυροκορδάτος βλέποντας την επερχόμενη νίκη του Ιωάννη Κωλέττη και του Γαλλικού κόμματος, παραιτήθηκε πριν το τέλος των εκλογών, στις 4 Αυγούστου 1844 γράφοντας μάλιστα στον Εϋνάρδο ότι ...«Δεν εσκέφθησαν παρά να με ανατρέψουν συκοφαντούντες με, καλλιεργούντες τα πάθη, ωθούντες εις την αταξίαν και την αναρχίαν. Αυτά τα μέσα είναι προς καταστροφήν. Αλλά δια να οικοδομήσει τις απαιτούνται βεβαίως έτερα»... Έτσι, την εξουσία πήρε η Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος: «Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 843-2004»,http://www.greeklaws.com/pubs/results.php?id=842
Καρολίνα Φελίτσιτας του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ

Η Καρολίνα Φιλικητάτη (γερμ. Caroline Felizitas, 22 Μαΐου 1734 - 8 Μαΐου 1810) από τον Οίκο του Λάινινγκεν ήταν κόρη του Κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Νασσάου-Ούζινγκεν.

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρτ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ και της Αικατερίνης Πολυξένης, κόρης του Γεωργίου Λουδοβίκου του Ζολμς-Ρόντελχαϊμ. Παντρεύτηκε το 1760 τον Κάρολο Γουλιέλμο του Νάσσαου-Ούζινγκεν και είχε τέκνα: Κάρολος Γουλιέλμος 1761-1763. Καρολίνα Πολυξένη 1762-1823, παντρεύτηκε τον Φρειδερικο της Έσσης-Κάσσελ. Λουίζα Ερριέττα Καρολίνα 1763-1845. γιος 1768. The Peerage
Πεάντα της Μερκίας

Ο Πεάντα της Μερκίας (Peada, ... - 656) βασιλιάς της Μερκίας (655 - 656) μέλος του Οίκου του Ικέλ ήταν γιος και διάδοχος του Πέντα της Μερκίας. Ορίστηκε από τον πατέρα του βασιλιάς της Μίντλαντς (653), περιγράφεται σαν "εξαιρετικός νέος άξιος για τον τίτλο του βασιλιά", ο ίδιος είχε στόχο να παντρευτεί την Άλχφλιντ κόρη του Οσουί της Νορθουμβρίας. Ο Οσουί έθεσε ως όρο για τον γάμο την βάπτιση και την μεταστροφή του Πεάντα στον χριστιανισμό κάτι που ο πατέρας του δέχτηκε με μεγάλη ευχαρίστηση.

 Ο Βέδας αναφέρει σχετικά με το γεγονός : "Όταν ο Πεάντα άκουσε το κήρυγμα σχετικά με την σωτηρία της ψυχής του, την αιώνια ζωή και την αθανασία δήλωσε ότι θα δεχόταν ευχαρίστως να βαπτιστεί χριστιανός. Δέχτηκε την χριστιανική πίστη από τον Αιφρίντ γιο του βασιλιά Οσουί ο οποίος παντρεύτηκε ταυτόχρονα την αδελφή του Κινεμπούργκα την κόρη βασιλιά Πέντα". Ο Πεάντα βαπτίστηκε χριστιανός από τον επίσκοπο Φίναν του Λίντισφαρν και ξεκίνησε αμέσως ιεραποστολές προσηλυτισμού του λαού του στον χριστιανισμό, ο Βέδας συνεχίζει : "Βαπτίστηκε χριστιανός μαζί με τους κόμητες και τους υπηρέτες του, και προσέλαβε τέσσερις ιερείς για να βαπτίσουν το έθνος του και να το προσηλυτίσουν στον χριστιανισμό. Οι τέσσερις ιερείς ήταν ο Σεντ, ο Άντα, ο Μπέττι και ο Ντιούμα οι τρεις πρώτοι ήταν Άγγλοι ο τελευταίος Σκωτσέζος, ο Άντα ήταν αδελφός του Ούττα ένας διάσημος ιερέας και ηγούμενος στο μοναστήρι του Γκέιτσχεντ. Οι προαναφερθέντες ιερείς σκορπίστηκαν στην επαρχία, πολλοί από την τοπική αριστοκρατία στην συνέχεια αρνήθηκαν την ειδωλολατρεία και ασπάστηκαν τον χριστιανισμό." Στις 15 Νοεμβρίου 655 ο Οσουί νίκησε και σκότωσε τον Πέντα στη μάχη του Βίνβεντ και στην συνέχεια απέκτησε τον έλεγχο στην Μερκία. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Οσουί επέτρεψε στον Πεάντα να κυβερνήσει το νότιο τμήμα της Μερκίας το οποίο περιείχε 5000 οικογένειες ενώ το βόρειο τμήμα της Μερκίας περιείχε 7000 οικογένειες, τα δύο τμήματα χωρίζονταν από τον ποταμό Τρεντ.Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει σχετικά με την βοήθεια που πρόσφερε ο Πεάντα για να ιδρυθεί το μοναστήρι του Πίτερμπρο : "Εκείνο τον καιρό ο Πεάντα και ο Οσουί ο αδελφός του βασιλιά Όσβαλντ δήλωσαν ότι επιθυμούν να ιδρύσουν ένα μοναστήρι στο όνομα του Ιησού Χριστού και στην μνήμη του Αγίου Πέτρου, του έδωσαν το όνομα Μέντεσαμστεντ επειδή υπήρχε εκεί μια πηγή με το όνομα Μεντεσβέλ. Ξεκίνησαν την ίδρυση και την οικοδόμηση του μοναστηριού την οποία ανέθεσαν σε έναν μοναχό με το όνομα Σίξγουλφ, ήταν φίλος του θεού και όλος ο κόσμος τον αγαπούσε επειδή ήταν πολύ ευγενής και ισχυρός". Το χρονικό συνεχίζει "ο Πεάντα δεν βασίλευσε πολύ ακόμα επειδή προδόθηκε από την ίδια την βασίλισσα του στο Ίστερταιντ". Ο Βέδας αναφέρει επιπλέον ότι "ο Πεάντα δηλητηριάστηκε από προδοσία της συζύγου στην γιορτή του Πάσχα το 656".Μετά τον θάνατο του ο πεθερός του Πεάντα Οσουί της Νορθουμβρίας ανέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα (656 - 658) τον θρόνο της Μερκίας, στην συνέχεια ο θρόνος πέρασε στον επόμενο αδελφό του Γούλφχερ της Μερκίας. Bede, H. E., Book III, chapter 24. Bede, Historia ecclesiastica gentis Anglorum, Book III, chapter 21. Anglo-Saxon Chronicle, manuscript E, 654–656. Translated by Michael Swanton (1996, 1998). Πεάντα
Ουέσκα (επαρχία)

Η Ουέσκα είναι μια επαρχία της βόρειας Ισπανίας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας. Συνορεύει με τις επαρχίες Σαραγόσα και Λιέιδα, με την αυτόνομη κοινότητα της Ναβάρρας, όπως και με τη Γαλλία προς την οροσειρά των Πυρηναίων ορέων η οποία αποτελεί και το φυσικό σύνορο μεταξύ των δύο χωρών. Η πρωτεύουσα της είναι η Ουέσκα ενώ άλλες πόλεις στην επαρχία της περιλαμβάνουν το Μονθόν, τη Χάκα, το Μπαρμπάστρο, το Σαμπινιάνιγο και τη Φράγα.

 Η επαρχία της Ουέσκας περιλαμβάνει σημαντικό τμήμα των Ισπανικών Πυρηναίων ορέων όπως και αρκετές κοιλάδες και πεδιάδες. Αποτελεί δημοφιλή ορεινό τουριστικό προορισμό τόσο τους χειμερινούς μήνες λόγω των χιονοδρομικών κέντρων της περιοχής όπως είναι το Θερλέρ, το Φορμιγάλ, η Παντικόσα, το Κανταντσού και το Αστούν, αλλά και τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου κυρίως λόγω του εθνικού πάρκου της κοιλάδας της Ορδέσα και του Μόντε Περδίδο, του Φυσικού Πάρκου των Δυτικών Κοιλάδων, του Φυσικού πάρκου της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα, των παραδοσιακών ορεινών οικισμών στα Πυρηναία όρη, αλλά και των φημισμένων οινοποιείων της περιοχής Σομοντάνο στους πρόποδες των Πυρηναίων. Η περιοχή περιλαμβάνει επίσης και πολλά ιστορικά τουριστικά αξιοθέατα όπως μεσαιωνικά κάστρα, μονές και εκκλησίες ρομανικής αρχιτεκτονικής από την εποχή του Βασιλείου της Αραγωνίας. Κατάλογος με τους 10 μεγαλύτερους δήμους της επαρχίας βάσει πληθυσμού σύμφωνα με την απογραφή του 2021: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of Huesca στο Wikimedia Commons
Αρμπιτράζ

Στα οικονομικά, το αρμπιτράζ είναι η εμπορική πράξη κατά την οποία, μια οικονομική μονάδα αγοράζει ένα αγαθό από έναν τόπο και το μεταπωλεί με υψηλότερο αντίτιμο σε άλλο τόπο, με αποτέλεσμα να προκύπτει κέρδος γι' αυτήν, καθώς εκμεταλλεύεται τη διαφορά των τιμών. Σε ακαδημαϊκό πλαίσιο, είναι μια συναλλαγή η οποία δεν περιλαμβάνει ενδεχόμενο αρνητικών ταμειακών ροών, ενώ οι ταμειακές ροές τουλάχιστον σε μία περίπτωση είναι θετικές. Στα χρηματοοικονομικά, το αρμπιτράζ έχει δύο έννοιες. Το ντετερμινιστικό ή ακριβές αρμπιτράζ είναι μια επενδυτική ευκαιρία που επιφέρει κέρδος χωρίς ρίσκο. Αυτή η ευκαιρία μπορεί είτε να μην έχει κανένα κόστος στο παρόν αποδίδοντας κέρδος στο μέλλον, είτε να αποδίδει κέρδος στο παρόν χωρίς καμία περίπτωση κόστους στο μέλλον. Το στατιστικό αρμπιτράζ ή παρέκκλιση είναι μια επενδυτική ευκαιρία που αποδίδει, κατά μέσο όρο, μεγαλύτερο κέρδος ανά μονάδα ρίσκου από τις υπόλοιπες επενδύσεις.

 Στην παρέκκλιση (arbitrage condition), κερδοσκοπικό χαρτοφυλάκιο (arbitrage portfolio), ή απλά κερδοσκοπία, είναι ένα αυτοχρηματοδοτούμενο χαρτοφυλάκιο που έχει μηδενικό κόστος για να δημιουργηθεί. Έχει αρνητικές και θετικές θέσεις. Συγκεκριμένα, οι αγορές συγκεκριμένων αξιογράφων (long positions) χρηματοδοτούνται εξ' ολοκλήρου με ανοικτές πωλήσεις άλλων αξιογράφων (short positions) ή με δανεισμό και καθόλου με ίδια κεφάλαια. Κερδοσκοπικό χαρτοφυλάκιο που με βεβαιότητα οδηγεί σε μελλοντικά κέρδη και ποτέ σε ζημίες ονομάζεται εξισορροπητική κερδοσκοπία (arbitrage trade). Η εξισορροπητική κερδοσκοπία, υπάρχει όταν οι απαιτήσεις που δημιουργούνται (liabilities) είναι ακριβώς ίσες προς τις θετικές ταμειακές ροές, άρα εξουδετερώνονται. Σε εύστοχες αγορές (efficient markets) η ύπαρξη τέτοιων χαρτοφυλακίων είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η αύξηση της τιμής των αξιογράφων που αγοράζονται και η μείωση της τιμής αυτών που πωλούνται, με τελικό αποτέλεσμα μία αναταραχή των τιμών, που επαναφέρει τελικά την αγορά στην αρχική της κατάσταση. Βασίλης Γ. Πολυμένης, Εισαγωγή στη Χρηματοοικονομική Ανάλυση, Εκδόσεις "σοφία", Θεσσαλονίκη: 2013, 379, ISBN 978-960-6706-59-2 What is Regulatory Arbitrage. Regulatory Arbitrage after the Basel ii framework and the 8th Company Law Directive of the European Union. What is Online Arbitrage?
Αϊσέ Σερφιράζ Χανιμεφέντι

Η Αϊσέ Σερφιράζ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:أيس سيرفيراز هانم إفيندي) (Τούρκικα: Ayşe Serfiraz Hanımefendi, 1837 - 9 Ιουνίου 1905) ήταν η δέκατη τρίτη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Ikinci Ikbal Ayşe Serfiraz Hanım Efendi Hazretleri

 Η Αϊσέ Σερφιράζ Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1837 στην Αμπχαζία, και ήταν κόρη του Αμπχαζιανού πρίγκιπα Οσμάν Μπέη Λιά και της συζύγου του Ζελιχά Τάπσιν. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αϊσέ Λιά. Η Αϊσέ δόθηκε στο παλάτι για υπηρεσία μαζί με τις αδελφές της, Χιουσνιουμάχ Χανίμ και Αγά Χανίμ. Σύντομα ο σουλτάνος πρόσεξε την Αϊσέ και την παντρευτηκε το 1851 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ήταν μητέρα του Ηγεμόνα Σουλεϊμάν Σελίμ Εφέντι, του Ηγεμόνα Οσμάν Σαφιγιεντίν Εφέντι και της Μπεντιά Σουλτάν. Η αδελφή της Χιουσνιουμάχ Χανίμ παντρεύτηκε τον Σουλεϊμάν Μπέη ενώ η άλλη αδελφή της παρέμεινε στο παλάτι και αργότερα πήγε για προσκύνημα. Το 1885 λέγεται ότι οι αδελφές, οι κόρες και οι σύζυγοι του σουλτάνου υπέστησαν χρέος 288.000 λιρών, περίπου 1,15 εκατομμύρια λίρες στερλίνας, εκ των οποίων μόνο η Σερφιράζ Χανιμεφέντι ήταν υπεύθυνη για 125.000 λίρες, περίπου 500.000 λίρες στερλίνας. Η Σερφιράζ Χανιμεφέντι πέθανε στις 9 Ιουνίου 1905 στο Παλάτι Τσιραγάν στο Ορτάκιοϊ. Είναι θαμμένη στον τάφο του Ηγεμόνα Κεμαλεντίν Εφέντι στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Γιώργος Μανέτας

Ο Γιώργος Ν. Μανέτας, είναι απόμαχος Έλληνας ναυτικός και ποιητής. Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1961 στην Αθήνα από Κερκυραίους γονείς και από το 1977, κατά διαστήματα έως και το 1996, ταξίδεψε με ελληνικής και ξένης πλοιοκτησίας φορτηγά και γκαζάδικα ποντοπόρα πλοία. Είναι νυμφευμένος με την Δήμητρα - Λιζέτε Ντε Σόουζα Σερκέιρα και έχουν αποκτήσει μαζί έναν γιο. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ασχολείται αποκλειστικά με θέματα λογοτεχνίας. Είναι τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1997 και νυν Πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της για τα έτη 2022 - 2024.

 Θάλασσα, ποιήματα (1997). Αστρολάβος, ποιήματα (1998). Οξυτέρα εγγυτάτη, ποιήματα (1999) – Βραβείο «Μάρκου Αυγέρη» της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ναυσίν άριστοι, ποιήματα (2001). Ναυσίν άριστοι, "εν όλω" ποιήματα (2018), ISBN 978-618-5273-15-6. Της Θάλασσας, β' τόμος "εν όλω" ποιήματα (2018), ISBN 978-618-5273-21-7. Ανθολογία Θαλασσινών Λογοτεχνών «Γαλάζιοι Ορίζοντες», Λέσχη Ελλήνων Πλοιάρχων Λονδίνου, 2000 Μιχάλη Σταφυλά: Η Σύγχρονη Ποίηση, 2001, σελ. 70 Διαρκής Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, 2000, σελ. 57 Α. Αποστολόπουλου: Σύγχρονη ποιητική Ανθολογία, τόμος 5ος, 2005 Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Χάρη Πάτση, 16ος τόμος, 2008 Ν. Μιχαλόπουλου: Πνευματικές Ανταποκρίσεις, 2002. κ.α Ναυτική Ελλάς, Οκτ. 1998, Φεβ. 1999 Απρ. 1999 Πνευματική Ζωή, τεύχος 132 - Μάιος 2000, τεύχος 142 - Γενάρης 2002 Ίαμβος, τεύχος 3 - Μάρτιος 2003, τεύχος 5 - Δεκ. 2003 – 04. κ.α Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Μανέτας Γιώργος Αρχειοθετήθηκε 2014-02-08 στο Wayback Machine. Γιώργος, Μανέτας, βιογραφία, από την ιστοσελίδα: www.biblionet.gr "Ναυσίν Άριστοι", βιβλία Γιώργ. Μανέτα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος: vopac.nlg.gr Της Θάλασσας, Βιβλία Γιώργ. Μανέτα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος: vopac.nlg.gr Προσωπικό ιστολόγιο: [1] Επίσημο ιστολόγιο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών: [2]
Νέντα Ουκράντεν

Η Νέντα Ουκράντεν (σερβικά κυριλλικά: Неда Украден‎, γεννηθείσα την 16 Αυγούστου 1950) είναι μια Σέρβα τραγουδίστρια της ποπ που γεννήθηκε στην Κροατία, μεγάλωσε στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και σήμερα ζει στη Σερβία. Άρχισε την επαγγελματική της σταδιοδρομία το 1967.

 Η Νέντα γεννήθηκε στη Γκλάβινα, ένα χωριό κοντά στη μικρή κροατική πόλη Ίμοτσκι. Ήταν η κόρη των Ντούσαν (1927-1997) και Άντζελια (1924-2018). Είναι εθνικά Σέρβα. Στην πατρική της οικογένεια είχαν τα επίθετα Μπόζανιτς και Πάβλοβιτς, μέχρις ότου ένας από τους προγόνους της «έκλεψε» μια κοπέλα την οποία παντρεύτηκε (ουκράντεν σημαίνει «κλεμμένος»).Ζούσε στο Ίμοτσκι με τους παππούδες της μέχρι την ηλικία των 2 που μετακόμισε στο Βίσεγκραντ, στην ανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Όταν ήταν στο δημοτικό σχολείο, η οικογένειά της μετακόμισε στο Σαράγεβο, όπου έζησε μέχρι το 1992 που ξέσπασε ο Βοσνιακός Πόλεμος. Όταν άρχισε ο πόλεμος, η Νέντα μετακόμισε στο Βελιγράδι. Την περίοδο 1992-96 μίσθωνε ένα διαμέρισμα στη Βιέννη Αυστρίας. Το οικογενειακό της σπίτι στο Ίμοτσκι καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου από τις Κροατικές δυνάμεις.Σεβόμενη τις επιθυμίες του πατέρα της, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Σαράγεβο από όπου απέκτησε διπλώματα Νομικής, Φιλολογίας, και Αγγλικής γλώσσας. Άρχισε να τραγουδάει το 1967, σε ηλικία 17 ετών. Η Νέντα Ουκράντεν ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Μίλαν Μπίλμπια και μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ελένα. Ο Μπίλμπια πέθανε την 30 Ιανουαρίου 2013 στο Μαυροβούνιο, και η Ουκράντεν δεν παρευρέθηκε στην κηδεία του. Επίσημη ιστοσελίδα Δισκογραφία στο Discogs
Περικεφαλαία

Την περικεφαλαία την χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι και οι μεσαιωνικοί λαοί για να προστατεύσουν οι στρατιώτες το κεφάλι τους. Οι περικεφαλαίες ήταν μπρούντζινες και είχαν συχνά στην κορυφή λοφίο από ουρά αλόγου. Με το πέρασμα των χρόνων, τα σχέδια άλλαζαν.

 Ο παλαιότερος τύπος ελληνικής περικεφαλαίας είχε κράνος με πολλά κομμάτια και λοφίο. Χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 7ο αι. π.Χ. Η Κορινθιακή ήταν απλούστερη. Εξέλιξη αυτών των τύπων ήταν η Ιλλυρική. Η Κορινθιακή περικεφαλαία εξελίχθηκε στα αφτιά για να ακούν οι στρατιώτες στη μάχη. Η Χαλκηδική άφηνε όχι μόνο τα αφτιά αλλά και τα χείλη ελεύθερα. Στο διάστημα μεταξύ 5ου-2ου αι. π.Χ, χρησιμοποιούνταν περισσότερο η Θρακική περικεφαλαία. Είχε υψηλή κορυφή μπροστά και προφύλασσε τα μάγουλα. Προέρχεται από τις λέξεις «περί» και «κεφάλι». Χαλκιδικό κράνος Βοιωτικό κράνος Αττικό κράνος Κορινθιακό κράνος Jane Chisholm, Lisa Miles, Struan Reid "Η Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Ελλαδας"
Σφαγή του Παραντί

Η σφαγή του Παραντί (Γαλλικά: Massacre du Paradis) είναι ένα έγκλημα πολέμου του Β' Παγκόσμιου Πολέμου που διαπράχθηκε στις 27 Μαΐου 1940 στον οικισμό Παραντί κοντά στο γαλλικό χωριό Λεστρέμ (Πα-ντε-Καλαί), κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας. Μέλη της 14ης ομάδας της Γερμανικής Μεραρχίας SS Totenkopf, υπό τη διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Φριτς Κνόχλαϊν, εκτέλεσαν 97 Βρετανούς στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί καθώς η Βρετανική Εκστρατευτική Δύναμη (BEF) υποχωρούσε στη βόρεια Γαλλία προς τη Δουνκέρκη, όπου έλαβε χώρα η ομώνυμη μάχη, προσπαθώντας να διαφύγουν στις κοντινές βρετανικές ακτές.

 Οι στρατιώτες του 2ου τάγματος του Βασιλικού Συντάγματος Νόρφολκ του Βρετανικού στρατού βρέθηκαν απομονωμένοι από το σύνταγμά τους. Κατέφυγαν και οχυρώθηκαν σε ένα αγρόκτημα που βρίσκεται στον οικισμό γνωστό ως Λε Παραντί στο χωριό Λεστρέμ, κοντά στη Μπετύν, αμυνόμενοι σε επιθέσεις από στρατεύματα SS. Όταν έμειναν χωρίς πυρομαχικά, παραδόθηκαν στα γερμανικά στρατεύματα. Οι Γερμανοί στρατιώτες τους οδήγησαν στο δρόμο δίπλα σε έναν τοίχο και τους εκτέλεσαν με πολυβόλο. Ενενήντα επτά Βρετανοί στρατιώτες εκτελέστηκαν και οι Γερμανοί ανάγκασαν Γάλλους πολίτες να θάψουν τα πτώματα σε έναν ρηχό μαζικό τάφο την επόμενη μέρα. Παρά τις γερμανικές προσπάθειες, δύο επιβίωσαν τραυματισμένοι: ο στρατιώτης Ουίλιαμ Ο'Κάλαχαν επέζησε και μέσα από τα πτώματα του χωραφιού ανέσυρε έναν ακόμη ζωντανό, τον Άλμπερτ Πούλεϊ. Οι δύο στρατιώτες στη συνέχεια κρύφτηκαν σε ένα χοιροστάσιο για τρεις ημέρες και νύχτες, επιβίωσαν με ωμές πατάτες και νερό από λακκούβες έως να ανακαλυφθούν από την ιδιοκτήτρια του αγροκτήματος, την κυρία Ντυκέν-Κρετόν, και τον γιο της Βικτόρ. Οι Γάλλοι, με κίνδυνο της ζωής τους φρόντισαν τους δύο άντρες, οι οποίοι αργότερα συνελήφθησαν από το 251ο τάγμα πεζικού της Βέρμαχτ και μεταφέρθηκαν σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μαρτυρία του επιβιώσαντος Άλμπερτ Πούλεϊ. «... βγήκαμε από τον σκονισμένο γαλλικό δρόμο και μέσω μιας πύλης περάσαμε σε ένα λιβάδι δίπλα στα κτίρια ενός αγροκτήματος. Είδα, με ένα από τα πιο άσχημα συναισθήματα που είχα ποτέ στη ζωή μου, δύο βαριά πολυβόλα μέσα στο λιβάδι ... στραμμένα προς το μέρος μας. Τα όπλα άρχισαν να πυροβολούν ... για λίγα δευτερόλεπτα οι κραυγές των κτυπημένων ανδρών μας πνίγηκαν από τον ήχο των όπλων. Οι άντρες έπεφταν σαν γρασίδι μπροστά σε δρεπάνι ... Ένιωσα έναν πόνο και έπεσα προς τα εμπρός ... η κραυγή του πόνου μου αναμίχθηκε με τις κραυγές των συντρόφων μου και πριν πέσω στο σωρό των πεθαμένων ανδρών, η τελευταία σκέψη μου ήταν «Αν φύγω ποτέ από εδώ, το κτήνος που το έκανε αυτό, θα το πληρώσει». Το 1942, τα πτώματα μεταφέρθηκαν από τις γαλλικές αρχές στο τοπικό νεκροταφείο το οποίο τελικά έγινε το Πολεμικό Νεκροταφείο του Παραντί. Μετά τον πόλεμο, ο διοικητής των γερμανικών στρατευμάτων Φριτς Κνέχλαϊν (Fritz Knöchlein) συνελήφθη, διώχθηκε και καταδικάστηκε από δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Οι δύο επιζώντες της σφαγής κατέθεσαν εναντίον του και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού, εκτελέστηκε το 1949 για τη συμμετοχή του σε αυτό το έγκλημα.
Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη

Η Μονή Επανωσήφη (επίσης: Απανωσήφη) είναι μια από τις παλαιότερες Μονές στο Νομό Ηρακλείου, αλλά και στην Κρήτη γενικότερα, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Υπάγεται στην Κοινότητα Μεταξοχώρι. Η θέση της είναι στην επαρχία Μονοφατσίου και η απόστασή της από το Ηράκλειο είναι 31,7 χλμ. Η πρόσβαση στο μοναστήρι μπορεί να γίνει από διακλάδωση, δεξιά από το 28,6 χλμ. της κεντρικής αρτηρίας Ηρακλείου- Πύργου Μονοφατσίου. Στο μοναστήρι υπάρχουν σήμερα πολύτιμα κειμήλια, ευαγγέλια, σταυροί με ξυλόγλυπτες παραστάσεις, αργυρό δισκοπότηρο του 1842, άμφια και πολλά άλλα. Γιορταζει στις 23 Απριλίου και στις 3 Νοεμβρίου. Απεγράφησαν 22 άτομα το 2011.

 Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία που αναφέρονται σε κώδικα από τη μονή (1864), που συγκεντρώθηκαν από διηγήσεις και την ιστορική παράδοση, η μονή ιδρύθηκε σε άγνωστο χρόνο από κάποιο μοναχό Παΐσιο, ο οποίος αρχικά ήταν αδερφός στη Μονή Απεζανών και είχε έλθει σε προστριβές με άλλους μοναχούς. Αναχώρησε για τη Μονή Αγκαράθου και στο δρόμο αναγκάστηκε να καταλύσει σε μια μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στα κτήματα του φεουδάρχη Λαγγουβάρδου. Στον ύπνο του είδε όραμα τον Άγιο Γεώργιο να του λέει ότι ήθελε να μείνει εκεί για να του επεκτείνει το ναό. Ο Παΐσιος έμεινε και τελείωσε την οικοδομή με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής. Ο Λαγγουβάρδος είχε δύο μητάτα, ένα στο Χαράκι, 2 χιλιόμετρα νότια από τη Μονή, και ένα άλλο, στο χώρο της μονής. Οι βοσκοί που είχε ο φεουδάρχης είχαν το ίδιο όνομα: Σήφης. Για να τους ξεχωρίζει, τους ονόμαζε Απάνω Σήφης και Κάτω Σήφης. Σε αυτό το προσωνύμιο οφείλει την ονομασία του και το μοναστήρι. Η μονή αναφέρεται στην Creta Sacra (I, 222) με το όνομα Monasterium Sancti Georgii Mart. Apanosiffi. Πολλοί αδερφοί της μονής έγιναν αργότερα επίσκοποι Αρκαδίας. Κατά την Τουρκοκρατία αποτέλεσε σπουδαίο πνευματικό κέντρο όπου εκπαιδεύτηκαν αρκετοί κληρικοί. Παράλληλα, στη μονή λειτουργούσε βιβλιογραφικό εργαστήριο στο οποίο εργάστηκε κατά τα τέλη του 18ου αιώνα ο καλλιτέχνης και βιβλιογράφος Γεώργιος Γουνάλες. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι του Κακού Χωριού εκτέλεσαν 18 μοναχούς. Επίσης, το μοναστήρι το επισκέφτηκαν και πολλοί ξένοι περιηγητές, όπως ο Pashley (1834), ο οποίος αναφέρει ότι εκείνη την εποχή είχε 11 μοναχούς. Από τις αρχές του 20ου αιώνα υπήχθη στην περιφέρεια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, όπου ανήκει και σήμερα. Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος και οι Μητροπολίτες Σικάγου Ναθαναήλ, Αυστρίας Αρσένιος και ο Επίσκοπος Απαμείας Παΐσιος. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Επίσημη ιστοσελίδα μονής, Χάρτης τοποθεσίας Ιεράς Μονής Επίσημο ιστολόγιο μονής, Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη Καταχώρηση στην δικτυακή πύλη ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΗΤΗ της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης
Αλεποχώρι Κέρκυρας

Το Αλεποχώρι είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Καμάρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Το Αλεποχώρι είναι οικισμός της νοτιοκεντρικής Κέρκυρας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του βουνού «Άγιοι Δέκα» (573 μ.), μετά την Καμάρα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει 14 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καμάρας του νομού Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καμάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Η κεντρική πλατεία με την εκκλησία του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Κατάλογος αστέρων του Αετού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Αετού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Αετό κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2007. Samus, N.N.· Durlevich, O.V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2012. Samus, N.N.· Durlevich, O.V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2012. Dommanget, J.· Nys, O. (2002). «Catalogue of the Components of Double and Multiple Stars (CCDM)». Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010.
1 (άλμπουμ)

1 ονομάζεται ένας δίσκος του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Beatles, που κυκλοφόρησε το 2000 και περιέχει όλα τα Νο.1 σινγκλς του συγκροτήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ της χρονικής περιόδου 1962-1970. Κυκλοφόρησε την 30η επέτειο της διάλυσης των Beatles και ήταν η μόνη συλλογή τους διαθέσιμη σε ένα μόνο CD. Έχοντας πουλήσει πάνω από 31 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίωςa είναι από τα άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις την δεκαετία του 2000 και κατέχει το ρεκόρ των γρηγορότερων πωλήσεων.

 Όλα τα κομμάτια αποτελούν σύνθεση των Lennon/McCartney, εκτός όπου αναγράφεται διαφορετικά. Όλα τα κομάτια είναι σε στερεοφωνική μορφή, εκτός από τα 1-3 που είναι σε μονοφωνική. "Love Me Do" – 2:20 "From Me to You" – 1:56 "She Loves You" – 2:21 "I Want to Hold Your Hand" – 2:24 "Can't Buy Me Love" – 2:11 "A Hard Day's Night" – 2:33 "I Feel Fine" – 2:18 "Eight Days a Week" – 2:44 "Ticket to Ride" – 3:10 "Help!" – 2:18 "Yesterday" – 2:05 "Day Tripper" – 2:48 "We Can Work It Out" – 2:15 "Peperback Writer" – 2:18 "Yellow Submarine" – 2:38 "Eleanor Rigby" – 2:06 "Penny Lane" – 2:59 "All You Need Is Love" – 3:47 "Hello, Goodbye" – 3:27 "Lady Madonna" – 2:16 "Hey Jude" – 7:04 "Get Back" – 3:12 "The Ballad of John and Yoko" – 2:59 "Something" (George Harrison) – 3:01 "Come Together" – 4:18 "Let It Be" – 3:50 "The Long and Winding Road" – 3:37
Μαρίνα Σίρτις

Η Μαρίνα Σίρτις (αγγλικά:Marina Sirtis) είναι μια Βρετανοαμερικανίδα ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Έγινε περισσότερο γνωστή από τον ρόλο της ως σύμβουλος Ντιάνα Τροϊ σε ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές του Σταρ Τρεκ.

 Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1955 στο Λονδίνο. Οι γονείς της είναι Έλληνες. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο Γκουίλντχολ της Μουσικής και του Δράματος. Ξεκίνησε τη καριέρα της το 1977 πρώτα στο θέατρο και μετά στην τηλεόραση. Griffin and Sabine audio series (1993) ... Sabine Gargoyles (1994–97) ... Demona Mass Effect (Video game) (2007) ... Matriarch Benezia Young Justice (2010–12, 2018) ... Queen Bee Pilgrim of Eternity (2013) ... Computer (recreation of the Computer from Star Trek: The Original Series) Adventure Time (2013) ... Samantha (Episode "The Pit") XCOM 2: War of the Chosen (Video Game) (2017) ... Elena Dragunova OK K.O.! Let's Be Heroes (2017) ... Cosma Επίσημη ιστοσελίδα Μαρίνα Σίρτις στην IMDb
Γερτρούδη της Βαυαρίας

Η Γερτρούδη, δανικά: Gertrud af Sachsen og Bayern (1152/55 - 1197) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Σουαβίας και μετά βασίλισσα της Δανίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Σαξονίας & ΙΒ΄ της Βαυαρίας και της πρώτης συζύγου του Κλημεντίας, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα του Τσέρινγκεν. Αφού παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, έπειτα από ένα έτος χήρεψε το 1167. Μνηστεύθηκε το 1171 και παντρεύτηκε έξι έτη μετά τον Κνούτο ΣΤ΄ της Δανίας στο Λούνντ. Το ζεύγος έζησε τα πρώτα χρόνια στη Σκάνια (σουηδ. Σκόνε, η νοτιότερη περιοχή της Σουηδίας). Το 1182 έγιναν βασιλείς. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου γάμου της επέλεξε να ζήσει με αγνότητα και ερωτική αποχή με τον άνδρα της. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. Ο χρονικογράφος Άρνολντ του Λύμπεκ γράφει ότι έτσι η Γερτρούδη έζησε αιώνια αγνή. Παντρεύτηκε πρώτα το 1166 τον Φρειδερίκο Δ΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας, ο οποίος απεβίωσε το 1167. Το 1177 έκανε δεύτερο γάμο με τον Κνούτο ΣΤ΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Δεν έκανε παιδιά από τους γάμους της και απεβίωσε 42-45 ετών. Το 1202 απεβίωσε και ο Κνούτος ΣΤ΄. Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish) Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the historiy of the Nordic countries) (1997) Dansk biografisk Lexikon / VI. Bind. Gerson - H. Hansen (in Danish)
3η Στρατιά (Τουρκία)

Η 3η Στρατιά (τουρκικά: 3. Ordu) είναι μία από τις τέσσερις στρατιές του τουρκικού στρατού. Η έδρα της διοίκησης της 3ης Στρατιάς (3′üncü Ordu Komutanlığı) βρίσκεται στο Ερζίντζαν. Περιφρουρεί την βορειοανατολική Τουρκία. Η Επιθεώρηση Στρατευμάτων Ένατης Στρατιάς, η οποία δημιουργήθηκε έπειτα από τη Συνθήκη του Μούδρου, μετασχηματίστηκε σε Επιθεώρηση Στρατευμάτων Τρίτης Στρατιάς στις 15 Ιουνίου του 1919. Η 3η Στρατιά συγκροτήθηκε το 1923.

 Επί των ημερών της Σοβιετικής Ένωσης, η 3η Στρατιά στάθμευε στα σύνορα του Καυκάσου για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σοβιετική επίθεση από την Υπερκαυκασία Στρατιωτική Περιοχή. Το 1973 ο στρατός, με έδρα στο Ερζίντζαν, διέθετε το 8ο Σώμα Στρατού στο Έλαζιγ (συμπεριλαμβανομένης της 12ης Μεραρχίας Πεζικού, μετέπειτα 12ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού στο Άγρι), το 9ο Σώμα Στρατού στο Ερζερούμ (συμπεριλαμβανομένης της 9ης Μεραρχίας Πεζικούς στο Σαρίκαμις), και το 11ο Σώμα Στρατού στην Τραπεζούντα. Έπειτα από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 11ο Σώμα Στρατού μεταφέρθηκε στη βόρεια Κύπρο. Όταν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και η Σοβιετική Ένωση έπαυσαν να υφίστανται, το Γενικό Επιτελείο αποφάσισε να στείλει 120.000 άνδρες της 3ης Στρατιάς στα σύνορα με το Ιράκ. Αυτό έγινε προκειμένου να αυξηθεί η ετοιμότητα ενάντια σε κάθε πιθανή κρίση στην περιοχή (όπως κατά τη διάρκεια του πολέμου του Περσικού Κόλπου και του πολέμου του Ιράκ). Οι περισσότερες από τις ταξιαρχίες τεθωρακισμένων, μηχανοποιημένου πεζικού και ειδικών δυνάμεων βρίσκονταν στην κεντρική περιοχή προκειμένου να δράσουν γρήγορα σε οποιοδήποτε σενάριο γύρω από τα σύνορα της Τουρκίας. Η επιχειρησιακή διάρθρωση της 3ης Στρατιάς είναι η εξής: 3η Στρατιά, με έδρα το Ερζίντζαν 8ο Σώμα Στρατού, με έδρα το Έλαζιγ 9ο Σώμα Στρατού, με έδρα το Ερζερούμ Είσοδος Αρχηγείου 3ης Στρατιάς, Anadolu Ajansı