IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τιβέριος Ιούλιος Σαυρομάτης Δ΄

Ο Τιβέριος Ιούλιος Σαυρομάτης Δ΄ (άκμασε τον 3ο αι. – απεβίωσε το 276) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν -ως υποτελής (πελάτης) στη Ρώμη- βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.

 Όπως και οι άλλοι ύστεροι βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Σαυρομάτης Δ΄ είναι γνωστός μόνο από τη νομισματοκοπία του, πράγμα που σημαίνει ότι η σχέση του με τους άλλους βασιλείς είναι άγνωστη, όπως και λεπτομέρειες για την άνοδο και τη βασιλεία του. Τα νομίσματά του είναι γνωστά μόνο από το 276, όταν προφανώς συγκυβέρνησε με τον Τ. Ι. Ρησκούπορι Ε΄ και τον Τ. Ι. Tειράνη. Πιθανόν να ήταν γιος του Ρησκούπορι Ε΄ και ανιψιός τού Τειράνη. Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία
Κατάλογος αστέρων του Λυγκός

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Λυγκός παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Λύγκα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006.
Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (Καζακστάν)

Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (καζαχικά: Ұлттық экономика министрлігі) είναι το κεντρικό εκτελεστικό όργανο της κυβέρνησης του Καζακστάν. Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας είναι αρμόδιο τις τους τομείς του στρατηγικού σχεδιασμού, της φορολογικής και δημοσιονομικής πολιτικής, καθώς και για την τελωνειακή πολιτική, τον δημόσιο δανεισμό και το δημόσιο χρέος, τις συμπράξεις μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τα σχέδια κρατικών επενδύσεων, την προστασία του ανταγωνισμού και του περιορισμού των μονοπωλιακών δραστηριοτήτων στην αγορά, των φυσικών μονοπωλίων και των ρυθμιζόμενων αγορών καθώς και των διεθνών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών σχέσεων. Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας είναι επίσης αρμόδιο για τη ρύθμιση της διεθνούς οικονομικής ολοκλήρωσης, για τη ρύθμιση και την ανάπτυξη δραστηριοτήτων οι οποίες σχετίζονται με το εξωτερικό εμπόριο, για τη ρύθμιση των εμπορικών δραστηριοτήτων, για τη διαχείριση των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, μεταξύ των οποίων και η βελτίωση της ποιότητας της εταιρικής διοίκησης, η ανάπτυξη του συστήματος της δημόσιας διοίκησης, η ανάπτυξη δημοσίων πολιτικών με σκοπό την παροχή δημοσίων υπηρεσιών, η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση σχετικά με όλα τα παραπάνω θέματα, η μετανάστευση του πληθυσμού καθώς και το αποθεματικό του κράτους.

 Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας του Καζακστάν ιδρύθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1993 με την επωνυμία Υπουργείο Οικονομίας. Το Υπουργείο Οικονομίας και Προγραμματισμού του Προϋπολογισμού συγκροτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2002 σύμφωνα με το διάταγμα υπ' αρ. 931 του προέδρου του Καζακστάν "σε σχέση με τα μέτρα για την περαιτέρω βελτίωση της δημόσιας διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν". Ο νέος αυτός φορέας προέκυψε από τη συγχώνευση των λειτουργιών του οικονομικού σχεδιασμού που αποτελούσαν αρμοδιότητα του Υπουργείος Οικονομίας και των λειτουργιών που αφορούσαν το εμπόριο και τον σχεδιασμό του κρατικού προϋπολογισμού που αποτελούσαν αρμοδιότητα του Υπουργείου Οικονομικών. Στις 16 Ιανουαρίου 2013, το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης και Εμπορίου σύμφωνα με ειδικό διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν σε σχέση με την περαιτέρω βελτίωση του συστήματος δημόσιας διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν, αναδιοργανώθηκε με συγχώνευση στο Υπουργείο Οικονομίας και Προϋπολογισμού.Στις 6 Αυγούστου 2014, κατά τη διαδκασία αυτής της αναδιοργάνωσης, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας αντικατέστησε το Υπουργείο Οικονομίας και Προγραμματισμού του Προϋπολογισμού του Καζακστάν. Επίσης, το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Καζακστάν είναι αρμόδιο για τις λειτουργίες των αναδιοργανωμένων υπηρεσιών: τις στατιστικές μελέτες, τη ρύθμιση των φυσικών μονοπωλίων, την προστασία του ανταγωνισμού, καθώς και την προστασία των δικαιωμάτων των καταναλωτών.
Σηστός

Η Σηστός ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Χερσονήσου της Καλλίπολης κοντά στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, ακριβώς απέναντι από την ασιατική πόλη Άβυδο. Στην αρχαιότητα αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο (λιμένας) διακινουμένων προϊόντων από Μεσογειακές χώρες προς τον Εύξεινο Πόντο και αντίστροφα αλλά και ως βασικό πέρασμα (Πέραμα) από την ευρωπαϊκή ακτή στην ασιατική και αντίστροφα.

 Η Σηστός ήταν αποικία των Αιολέων την οποία και αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β-836). Ο δε Ηρόδοτος αναφέρει πως όταν ο Δαρείος επέστρεφε από την εκστρατεία του κατά των Σκυθών, πέρασε απ΄ αυτή την πόλη (513 π.Χ.). Επίσης ο ίδιος ιστορικός αναφέρει πως όταν ο Ξέρξης εκστράτευσε κατά των Ελλήνων στους Περσικούς Πολέμους, διερχόμενος και αυτός από την πόλη δημιούργησε ζεύξη με πλωτή γέφυρα "αλυσσοδένοντας και μαστιγώνοντας" τον πορθμό. Το 478 π.Χ. μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, εμφανίσθηκαν οι Αθηναίοι οι οποίοι την κατέλαβαν και την υποχρέωσαν σε φόρου υποτελή τους, μέχρι το 404 π.Χ. που περιήλθε στους Σπαρτιάτες. Τελικά τον ίδιο χρόνο προσέτρεξαν προς βοήθειά της οι Πέρσες οι οποίοι και την ελευθέρωσαν, την περιέλαβαν στο κράτος τους πλην όμως της επέτρεψαν να διατηρεί αυτονομία μέχρι το 387 π.Χ.. Μετά όμως από νέα επέμβαση το 353 π.Χ. κατελήφθη εκ νέου από τους Αθηναίους από τους οποίους και απελευθερώθηκε από τον Βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄. Στην πόλη αυτή λίγα χρόνια αργότερα το 334 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος συγκέντρωσε το στρατό του για την εκστρατεία του στην Ασία. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου η Σηστός περιήλθε στους διαδόχους του, εξ αυτών στους Ροδίους και εξ αυτών στο Βασίλειο της Περγάμου. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο φαίνεται να περιέπεσε σε παρακμή. Το 550 μ.Χ. ο Ιουστινιανός ανήγειρε στη Σηστό ένα πολύ ισχυρό φρούριο. Στη μετέπειτα Φραγκοκρατία περιήλθε στους Φράγκους και κατόπιν στον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Δούκα Βατάτση (1222-1254). Το 1353 καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Η Σηστός έγινε περισσότερο γνωστή στην ιστορία και την ποίηση από τους έρωτες της Ηρούς και του Λέανδρου. Κοντά στην αρχαία θέση της Σηστού (ΝΔ) βρίσκεται σήμερα η τουρκική πόλη Εσεάμπατ όπου υφίσταται η πορθμειακή σύνδεση με την έναντι επί της ασιατικής ακτής πόλη Τσανάκκαλε "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.972 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sestos στο Wikimedia Commons
Τζο Ρολίνο

Ο Τζο Ρολίνο (Joseph "Joe" Rollino, 19 Μαρτίου 1905 – 11 Ιανουαρίου 2010) ήταν παρασημοφορημένος βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αθλητής της άρσης βαρών και έγινε γνωστός για την μεγάλη του δύναμη. Γιος Ιταλών μεταναστών, ο Ρολίνο αποκάλεσε εαυτόν τον δυνατότερο άνθρωπο στον κόσμο τη δεκαετία του 1920, όταν ο ίδιος κατάφερε να σηκώσει με την πλάτη του 1.500 κιλά.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κόνι Άιλαντ του Μπρούκλιν και είχε άλλα 13 αδέρφια. Αν και είχε ύψος μόλις 1,65 μ. και ζύγιζε 68 κιλά, ο Ρολίνο ξεκίνησε την άρση βαρών στη δεκαετία του 1920 και άρχισε να προπονείται για κάποιο χρονικό διάστημα με τον Γουόρεν Λίνκολν Τρέιβις. Εξάλλου, άρχισε να ασχολείται με την πυγμαχία και να πραγματοποιεί ταξίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες για αγώνες πυγμαχίας με το ψευδώνυμο Kid Dundee. Ο Ρολίνο έγινε επίσης γνωστός για τη δύναμή του και κατάφερε να μετακινήσει πάνω από έναν τόνο, ενώ λύγιζε καρφιά με το στόμα του και κέρματα με τα γυμνά χέρια του. Εμφανίστηκε τακτικά στο φεστιβάλ της γενέτειράς του στη δεκαετία του 1920 και του 1930, αποκαλώντας τον εαυτό του τον πιο δυνατό άνδρα στον κόσμο. Ο ίδιος υπερηφανευόταν ότι είχε σηκώσει 288 κιλά με ένα δάχτυλο. Κάποτε είχε σηκώσει 200 κιλά με τα δόντια του.Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, εργάστηκε μεταξύ άλλων ως σωματοφύλακας για την ηθοποιό Γκρέτα Γκάρμπο. Γνωρίστηκε επίσης με προσωπικότητες όπως ο Χάρι Χουντίνι και ο Μάριο Λάντσα. Κατά τα επόμενα χρόνια, έγινε γνωστός ως χειμερινός κολυμβητής. Ήταν μέλος της - σήμερα δεν λειτουργεί- Αθλητικής Λέσχης Άισμπεργκ, για περισσότερα από 20 χρόνια. Πολέμησε στον Ειρηνικό, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τιμήθηκε με ασημένιο άστρο, χάλκινο άστρο και τρεις μοβ καρδιές. Ο Ρολίνο έζησε τη ζωή του σχετικά στην αφάνεια και έδινε σπάνια συνεντεύξεις ή δεν έκανε συχνές δημόσιες εμφανίσεις. Σε μία συνέντευξή του το 2008, είχε ισχυριστεί ότι ήταν "γεννημένος δυνατός". Είχε κάνει έναν βραχύβιο γάμο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Εν συνεχεία ζούσε με μια ανιψιά του. Σύμφωνα με τους φίλους και την οικογένειά του το σώμα του ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Στις 11 Ιανουαρίου 2010 ο γηραιός Ρολίνο χτυπήθηκε από ένα μικρό φορτηγό ενώ διέσχιζε το δρόμο στο Ντάικερ Χάιτς, του Μπρούκλιν. Υπέστη κατάγματα στη λεκάνη, στο στήθος, στα πλευρά και στο πρόσωπο. Ο Ιταλο-Αμερικανός πέθανε στο νοσοκομείο, λίγες ώρες αργότερα, σε ηλικία 105 ετών. Φωτογραφίες του Ρολίνο "Joe Rolino: At 103, Still Fit, Fiery" του Ρόμπερτ Μλαντίνιτς, 23 Μαρτίου 2008 Αρχειοθετήθηκε 2010-02-06 στο Wayback Machine.
Aviva Stadium

Το «Στάδιο Αβίβα» (αγγλικά: Aviva Stadium, ιρλανδικά: Staid Aviva) είναι στάδιο για αγώνες ποδοσφαίρου και ράγκμπι στο Δουβλίνο. Πριν την ανοικοδόμηση έφερε το όνομα «Λάνσνταουν Ρόουντ» (αγγ. Lansdowne Road, ιρλ. Bóthar Lansdún). Αποτελεί έδρα της εθνικής Ιρλανδίας στο ράγκμπι, καθώς και της εθνικής Ιρλανδίας στο ποδόσφαιρο.

 Το στάδιο κτίστηκε στη θέση του σταδίου «Λάνσνταουν Ρόουντ», το οποίο κτίστηκε το 1872 και έκλεισε το 2007 για την κατασκευή νέου σταδίου. Το στάδιο κτίστηκε από την εταιρία Populous. Η πρόσοψη του σταδίου είναι υψηλής τεχνολογίας: είναι κατασκευασμένο από πολυανθρακικό γυαλί και αποτελείται από «ανακατεμένα» τμήματα, τα οποία επιτρέπουν την προσαρμογή του αεριζομένου επιπέδου. Η παράξενη φόρμα του σταδίου εξηγείται από την έλλειψη θέσης λόγω της υψηλής πυκνότητας των διαφόρων τύπων κτιρίων. Τα εγκαίνια του ανοικοδομημένου σταδίου διεξήχθησαν στις 4 Αυγούστου 2010 με τον αγώνα των καλύτερων ποδοσφαιριστών της Ιρλανδίας και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ νίκησε με σκορ 7:1. Στις 18 Μαϊου 2011, στο Στάδιο Αβίβα διεξήχθη ο τελικός του Γιουρόπα Λιγκ 2010-2011, στον οποίο συμμετείχαν η ΦΚ Πόρτο και η Σπόρτινγκ Μπράγκα. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1:0 υπέρ της Πόρτο - το μοναδικό τέρμα πέτυχε ο Ρανταμέλ Φαλκάο. Την ημέρα του τελικού, το στάδιο έφερε το όνομα «Ντούμπλιν Αρένα» (αγγ. Dublin Arena). Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Η σελίδα του σταδίου στο WorldStadiums.com (Αγγλικά) Το στάδιο του τελικού του Γιουρόπα Λιγκ 2011
Λιβάδι Ολύμπου

Το Λιβάδι είναι κωμόπολη του νομού Λάρισας, στα σύνορα των νομών Λάρισας και Πιερίας. Βρίσκεται στο όρος Τίταρος σε υψόμετρο 1180 μέτρων. Έχει πληθυσμό 2.244 μονίμων κατοίκων κυρίως Βλάχικης καταγωγής. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία. Μετά από την εφαρμογή του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας, ο δήμος Λιβαδίου αποτελούνταν από τα χωριά Λιβάδι και Δολίχη. Μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ελασσόνας. Η κοινότητα του Λιβαδίου καλύπτει περιοχή 141,9 τ.χλμ. Νότια του Λιβαδίου βρίσκεται η γυναικεία μονή της Αγίας Τριάδος, από την οποία ξεκίνησε η επανάσταση του Ολύμπου το 1822.

 Η Δημοτική Ενότητα Λιβαδίου αντιστοιχεί στον τέως καποδιστριακό δήμο Λιβαδίου και έχει πληθυσμό 2.674 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στη Δημοτική Ενότητα περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Λιβαδίου -- το Λιβάδι [ 2.244 ] Τοπική Κοινότητα Δολίχης -- η Δολίχη [ 430 ] Το Λιβάδι βρίσκεται στα σύνορα του νομού Λάρισας με τους νομούς Πιερίας και Κοζάνης. Απέχει 74 χμ από τη Λάρισα, 35 χμ από την Ελασσόνα, 49 χμ από την Κατερίνη, 89 χμ από την Κοζάνη, 120 χμ από τη Θεσσαλονίκη και 428 χμ από την Αθήνα. Σήμερα στο Λιβάδι σώζονται τρεις ιεροί ναοί με ξυλόγλυπτα τέμπλα: των Αγ.Αναργύρων, του Αγ.Κωνσταντίνου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καθώς και δύο μονές, της Αγίας Τριάδας και του Προφήτη Ηλία που χρονολογούνται - το αργότερο - στα τέλη του 18ου αιώνα. Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Λιβαδίου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής: Αιρετοί δήμαρχοι Λιβαδίου διετέλεσαν οι εξής: Γεωργάκης Ολύμπιος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Αθανάσιος Αστερίου Ήρωας Ιατρός, μορφή της Επανάστασης του Ολύμπου του 1878 και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ολύμπου. Καταγόμενος από το Λιβάδι Ελασσόνας του Νομού Λαρίσης, φιλάνθρωπος, αγωνιστής, Ιατρός με Ντοκτορά και μετεκπαίδευση στο Παρίσι, Ήρωας. Φώτης Χατζημιχάλης, πολιτικός, γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, βουλευτής Λάρισας, υφυπουργός και περιφερειάρχης.
Προϊστορικά καταλύματα των Άλπεων

Τα προϊστορικά καταλύματα των Άλπεων (γερμανικά: Prähistorische Pfahlbauten um die Alpen, γαλλικά: Sites palafittiques préhistoriques autour des Alpes, ιταλικά: Siti palafitticoli preistorici attorno alle Alpi, σλοβένικα: Prehistorické nákolné stavby okolo Álp) είναι ένα πλήθος από προϊστορικά πασσαλόκτιστα κτίσματα στην περιοχή των Άλπεων, σε περιοχή που διαμοιράζεται ανάμεσα σε 6 χώρες, τα οποία κατασκευάστηκαν εντός μιας ευρείας χρονολογικής περιόδου, από το 5000 έως το 500 π.Χ., στις όχθες λιμνών, ποταμών και υγρότοπων. Το σύνολο των καταλυμάτων αυτών αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 2011.

 Από τα συνολικά 111 καταγεγραμμένα κτίσματα: 56 βρίσκονται στην Ελβετία 19 στην Ιταλία 18 στη Γερμανία 11 στη Γαλλία 5 στην Αυστρία και 2 στη Σλοβενία, όπου και αποτελούν το πρώτο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ στη χώρα.Οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν σε μερικές από τις τοποθεσίες έφεραν στοιχεία τα οποία δίνουν μια εικόνα της ζωής κατά τους προϊστορικούς χρόνους κατά τη Νεολιθική εποχή και Εποχή του Χαλκού στην περιοχή των Άλπεων και τους τρόπους με τους οποίους οι κοινότητες αλληλεπιδρούσαν με το περιβάλλον τους. Οι οικισμοί αποτελούν μια μοναδική ομάδα εξαιρετικά καλοδιατηρημένων και πολιτισμικά πλούσιων αρχαιολογικών τοπίων, τα οποία αποτελούν μια από τις πλέον σημαντικές πηγές για τη μελέτη των πρώιμων αγροτικών κοινωνιών στην περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης.Οι οικισμοί δεν είχαν ανεγερθεί αρχικά πάνω από το νερό των λιμνών αλλά στους κοντινούς βαλτότοπους. Στηρίζονταν πάνω σε πασσάλους έτσι ώστε η οικία να προστατεύεται από τις εκάστοτε πλημμύρες. Καθώς όμως με το πέρασμα των αιώνων και χιλιετιών οι λίμνες μεγάλωσαν σε μέγεθος, πολλοί από τους πασσάλους πλέον βρίσκονται κάτω από το νερό δίνοντας την εσφαλμένη εντύπωση πως τα σπίτια είχαν αρχικά κτιστεί επάνω από το νερό. Επίσημος ιστότοπος
Ελισάβετ του Λουξεμβούργου

H Ελισάβετ (γαλλ. Elizabeth, 7 Οκτωβρίου 1409 – 19 Δεκεμβρίου 1442) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Σιγισμόνδου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βαρβάρας του Τσέλιε, κόρης του Χέρμαν Β΄ του Τσέλιε. Όταν το 1437 απεβίωσε ο πατέρας της, αναμενόταν να τον διαδεχθεί η Ελισάβετ στην Ουγγαρία & Βοημία μαζί με τον σύζυγό της Αλβέρτο Β΄ της Γερμανίας, αλλά οι ευγενείς της Ουγγαρίας αγνόησαν το δικαίωμά της και δέχθηκαν μονάρχη τον Αλβέρτο Β΄ με εκείνη ως σύζυγό του. Ο Αλβέρτος Β΄ απεβίωσε το 1439 αφήνοντας δύο κόρες και την Ελισάβετ έγκυο. Οι Ούγγροι ευγενείς ανακήρυξαν μεσοβασιλεία· ο Βλαδίσλαος Γ΄ της Πολωνίας στέφθηκε το 1440 βασιλιάς της Ουγγαρίας. Τρεις μήνες πριν η Ελισάβετ γέννησε τον Λαδίσλαο Ε΄. Αυτή ήταν αποφασισμένη να αγωνιστεί για το δικαίωμα του γιου της και αυτό οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο των υποστηρικτών της με αυτούς του Βλαδίσλαο Γ΄. Η σύρραξη έληξε με το τέλος της το 1442 και το τέλος του Βλαδίσλαο Γ΄ το 1444. Ο Λαδίσλαος Ε΄ αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς της Ουγγαρίας. Παντρεύτηκε το 1422 με τον Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων, Δούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Είχε τέκνα: Άννα 1432-1462, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ της Θουριγγίας. Ελισάβετ 1426-1505, παντρεύτηκε τον Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας, Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας. Λαδίσλαος Ε΄ ο Υστερότοκος 1440-1457, δούκας της Αυστρίας και βασιλιάς της Ουγγαρίας & Βοημίας. Higgins, Sophia Elizabeth (1885). Women of Europe in the fifteenth and sixteenth centuries. Hurst and Blackett.
Κοινωνική μνήμη

Η κοινωνική μνήμη αναφέρεται στο παρελθόν, συμβάλλει στη διαδικασία της κοινωνικοποίησης και ιδεολογιοποίησης των υποκειμένων. Μεταβιβάζει από γενιά σε γενιά το παρελθόν, το οποίο επέφερε ανατρεπτικές αλλαγές στη ζωή του ατόμου και της κοινωνίας. Το περιεχόμενο της δεν είναι ομοιόμορφο και συναινετικό για όλα τα άτομα και τις κοινωνικές ομάδες. Μπορούμε να πούμε ότι προσαρμόζεται στην κοινωνιο-ψυχολογική ταυτότητα του υποκειμένου. Η κοινή γνώμη αντιπαραθέτει τη μνήμη στη λήθη, προσδίδοντας μια θετική σημασία στη μνήμη και μια αρνητική στη λήθη. Αυτές οι δύο είναι δύο όψεις της κοινωνικής σκέψης. Η μνήμη συμμετέχει στον ορισμό της ταυτότητας, μας φέρνει σε επαφή με τις ρίζες μας και δείχνει το μέλλον μας.

 Η έννοια της γενιάς σύμφωνα με τον Karl Mannheim ορίζεται σε συγκεκριμένα χωρο-χρονικά πλαίσια, μιλάμε για μια ομάδα που έχουν κοινή βιωματική αντίληψη, κοινή δομή μνήμης. Αφορά μια ομάδα ατόμων που γεννήθηκαν την ίδια εποχή, δέχθηκαν τις ίδιες επιρροές και είχαν την ίδια ιστορική, κοινωνική και πολιτική τύχη. Αναφέρεται στα γεγονότα του παρελθόντος που σημάδεψαν το άτομο και τη κοινωνία. Μπορεί να είναι προσωπική- οικογενειακή, που σχετίζεται με προσωπικές εμπειρίες και βιώματα και κοινωνική, η οποία εσωτερικεύει το κοινωνικό περιβάλλον. Συνήθως τα άτομα θυμούνται τα πιο σημαντικά γεγονότα και αυτά γίνονται σημεία αναφοράς για την ανεύρεση άλλων γεγονότων, θυμούνται καλύτερα την αρχή και το τέλος των γεγονότων και συχνά τα αυτοβιογραφικά γεγονότα αλληλεπιδρούν με τα δημόσια κοινωνικοπολιτικά γεγονότα. Έχουμε διάκριση σε αυτοβιογραφική μνήμη και λήθη. Η τελευταία αναφέρεται σε γεγονότα, τα οποία τα άτομα δεν επιθυμούν να είχαν συμβεί, επειδή αφορούν προβληματικές καταστάσεις, όμως αποτελούν αντικείμενο συζήτησης και έτσι λυτρώνονται. Υπάρχουν γεγονότα όμως που στιγματίζουν την ταυτότητα των υποκειμένων και συνθέτουν την κοινωνική λήθη και αποσιωπώνται, καθώς αποτελούν απαγορευμένη κοινωνικά αλήθεια. Είναι η λήθης φάρμακο και λήθη φαρμάκι, η πρώτη ανακουφίζει και η δεύτερη διαγράφει οποιοδήποτε μνημονικό ίχνος. Τα άτομα μικρής ηλικίας έχουν αυτοβιογραφική μνήμη εγωκεντρική ενώ μεγαλύτερης κοινωνιο-κεντρική. Όταν το κοινωνικό υποκείμενο γίνεται στόχος κοινωνικής λήθης, μπορούμε να μιλήσουμε για τη διαδικασία ψυχολογιοποίησης που προτάθηκε από τον Παπαστάμου(1989). Ο μηχανισμός αυτός ενεργοποιείται όταν κάτι διαφορετικό αναστατώνει τη συνοχή και ομοιομορφία του κοινωνικού πεδίου, ψυχολογιοποιούμε τις ιδέες και συμπεριφορές που εκφράζουν διαφωνία. Για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης, προσπαθούμε να ακυρώσουμε το δράστη, όταν η συμπεριφορά του παρεκκλίνει από αυτό που θεωρείται φυσιολογικό. Άννα Μαντόγλου, Μνήμες ατομικές-συλλογικές-ιστορικές, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Ελισάβετ της Πομερανίας

Η Ελισάβετ, πολων. Eliška (π. 13 Νοεμβρίου 1347 - 15 Απριλίου 1393) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λουξεμβούργου και βασίλισσα της Βοημίας & Γερμανίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη (1η από τον 1ο γάμο) του Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1363 τον Κάρολο Δ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας και είχε τέκνα: Άννα 1366-1394, παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας. Σιγισμούνδος 1368-1437, βασιλιάς της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Ιωάννης 1370-1396, δούκας του Γκέρλιτς. Μαργαρίτα 1373-1410, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ μπουργκράβο της Νυρεμβέργης. Κάρολος, Ερρίκος απεβ. 1 έτους. J. Fidler, České královny [Queens of Bohemia] (Havlíčkův Brod, 2004) KAVKA, František. Čtyři ženy Karla IV. Královské sňatky. Praha ; Litomyšl : Paseka, 2002. 189 s. ISBN 80-7185-493-X.
Δήμος Κερατέας

Ο Δήμος Κερατέας ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1951-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τον δήμο Λαυρεωτικής, τον δήμο Καλυβίων Θορικού και την κοινότητα Κουβαρά. Καταλάμβανε έκταση 129,5 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 13.246 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν η Κερατέα.

 Ο δήμος Κερατέας περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Κερατέας [ 13.246 ] η Κερατέα [ 7.430 ] η Αγία Μαρίνα Μικρολίμανου [ 139 ] το Αγίασμα [ 140 ] ο Άγιος Γεώργιος Θορικού [ 68 ] ο Άγιος Γεώργιος Κερατέας [ 24 ] το Άνω Δασκαλειό [ 140 ] το Αρί [ 90 ] το Αυρόκαστρο [ 34 ] το Βένιο Δασκαλειού [ 49 ] το Βίντζι Δασκαλειού [ 60 ] το Δασκαλειό [ 69 ] το Δημολάκι [ 53 ] ο Διόνυσος [ 208 ] η Διψέλιζα [ 127 ] το Ελαιοχώρι [ 39 ] οι Ελιές Δασκαλειού (τ. η Παραλία Δασκαλειού) [ 68 ] το Ζαπάνι [ 126 ] το Ζάστανο [ 17 ] η Κακή Θάλασσα (τ. Παραλία Κακής Θαλάσσης) [ 203 ] το Καλοπήγαδο [ 479 ] η Κόντρα Βιλαρά [ 57 ] το Μαλιακούκι [ 21 ] η Μαλιαστέκα [ 118 ] το Μανούτσο [ 82 ] η Μαρίστρα [ 62 ] το Μαρκάτι [ 169 ] τα Μεγάλα Πεύκα [ 78 ] η Μεγάλη Αυλή [ 113 ] το Μητροπήσι [ 52 ] το Μικρολίμανο [ 234 ] η Μονή Κακιάς Θάλασσας [ 134 ] ο Μύλος [ 109 ] η Μυρτέζα [ 42 ] η Ντάρδεζα [ 54 ] η Παλιοκαμάριζα [ 158 ] το Πανόραμα Μικρολίμανου [ 163 ] τα Πεύκα [ 196 ] η Πλάκα [ 398 ] το Πόρτο Εννιά [ 72 ] οι Πρισιλίμες [ 54 ] το Ριμπάρι [ 65 ] το Ρουμουντί [ 75 ] το Ρουντζέρι Λεμπρού [ 64 ] η Σάκκα [ 144 ] η Σκάλεζα Μητραντώνη [ 77 ] η Σπηλιαζέζα [ 85 ] η Συντερίνα [ 117 ] το Συρί [ 37 ] η Τζαρδαβίλα Μόκριζας [ 22 ] η Τζονίμα [ 117 ] το Τογάνι Λάκιζας [ 125 ] η Τρεχαντιέρα [ 196 ] η Τριανταφυλλιά [ 0 ] το Φάνωσι [ 13 ] η Φέριζα [ 76 ] ο Χάρακας [ 35 ] το Χάρβαλο [ 69 ] Ο δήμος Κερατέας προήλθε από την κοινότητα Κερατέας η οποία αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1951. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και είχε προέλθει από τον παλαιότερο δήμο Θορικίων. Εκτός από την Κερατέα η νέα τότε κοινότητα συμπεριέλαβε ένα μεγάλο αριθμό μικρών οικισμών. Τα επόμενα χρόνια τα όριά της μεταβλήθηκαν καθώς αποσπάστηκαν από την κοινότητα οι οικισμοί Λεγρενά (που εντάχθηκε στον Δήμο Λαυρεωτικής) και Ανάβυσσος (που εντάχθηκε στην κοινότητα Καλυβίων Θορικού). Στη συνέχεια ο δήμος Κερατέας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010, οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος συνενώθηκε με τον δήμο Λαυρεωτικής και την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου οι οποίοι συγκρότησαν τον νέο δήμο Λαυρεωτικής. Δήμαρχοι Κερατέας διετέλεσαν οι εξής: Δήμος Κερατέας
Αλκυόνα Κορινθίας

Η Αλκυόνα είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αλκυόνα είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στην πλευρά της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται πάνω από τις νοτιοδυτικές ακτές του κόλπου Αλκυονίδων, κοντά στην επαρχιακή οδό Σχίνου-Περαχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 30 χλμ. περίπου ΒΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος, με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων. Google Earth Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) buk.gr eetaa.gr
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2015

Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2015 ήταν το 40ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, όπου συμμετείχαν η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15, Μπαρτσελόνα και η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2014–15, Σεβίλλη. Η Μπαρτσελόνα αναδείχθηκε νικήτρια, νικώντας τη Σεβίλλη με 5-4 στην παράταση.

 Στις 5 Μαρτίου 2014, ανακοινώθηκε από την UEFA ότι το Στάδιο Μικέιλ Μέσκι θα διοργάνωνε το Σούπερ Καπ 2014, αλλά τελικά επιλέχτηκε η Μπορίς Παϊκάτζε Ντιναμό Αρίνα. Ήταν το πρώτο Σούπερ Καπ που διοργανώθηκε στη Γεωργία. Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1976 και ανακαινίστηκε το 2011. Είναι έδρα της Ντιναμό Τιφλίδας, αλλά και της Εθνικής Γεωργίας. ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, UEFA.com Ιστορία ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, 2015, UEFA.com
Παρακράτος

Το παρακράτος (Λατ. imperium in imperio ή status in statu), ή και κράτος εν κράτει είναι σύνολο παράνομων κρυφών μηχανισμών που στέκουν δίπλα στην πολιτική εξουσία, ή μέρος αυτής, και πράττουν ακολουθώντας εντολές της, ή και ανεξάρτητα, ώστε να χειραγωγείται η πολιτική ζωή μιας χώρας. Γενικότερα, παρακράτος είναι σύνολα ανθρώπων ή μηχανισμών που ασκούν παράνομα εξουσία. Τέτοιες ομάδες συνήθως αναπτύσσονται και δρουν στην αστυνομία, τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες.

 Στην Ελλάδα το παρακράτος λειτούργησε μετεμφυλιακά με βάση στελέχη του στρατού και της αστυνομίας, καθώς και ακροδεξιών ομάδων πολιτών που στήριζαν τις δεξιές κυβερνήσεις και έκαναν ποικίλες επεμβάσεις. Η πιο διάσημη περίπτωση δράσης παρακράτους στην Ελλάδα ήταν η δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963. Η δολοφονία του έδειξε την ισχύ του παρακράτους στις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις Παπάγου και Καραμανλή. Κατευθυνόταν εν πολλοίς από τον Αντιστράτηγο Αλέξανδρο Νάτσινα, ιδρυτή και αρχηγό για δέκα χρόνια (1953-1963) της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ), αλλά και του ΙΔΕΑ, της οργάνωσης που έλεγχε τις Ένοπλες Δυνάμεις. Επίσης, υπήρχε και η μυστηριώδης Κόκκινη Προβιά, το ελληνικό παρακλάδι του νατοϊκού Gladio, που διαλύθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του '80. Η στρατιωτική δικτατορία του 1967 είχε ως πρωτεργάτες στελέχη του στρατού που δραστηριοποιούνταν σε παρακρατικές οργανώσεις. Στην Τουρκία χρησιμοποιείται ο όρος «βαθύ κράτος» (derin devlet) για τη διαπλοκή των Δυνάμεων Ασφαλείας, της Πολιτικής, της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Διοίκησης, με το οργανωμένο έγκλημα ή με πολιτικές αποκλίνουσες από τις επίσημες. Τραϊανού, Παναγιώτης (2005). Κράτος και παρακράτος. Αθήνα: Ωγυγία. ISBN 978-960-88671-5-4. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, Δημήτρης (επιμ.). Το `βαθύ κράτος` στη σημερινή Ελλάδα. Αστυνομία, Δικαιοσύνη, Στρατός, Εκκλησία. Αθήνα, Νήσος, 2014. Ahmet Özcan, Derin Devlet ve Muhalefet Geleneği, Bakış Yayınları, Şubat 2000, ISBN 9789095621475 Alişan Satılmış, Derin Devletin Solcuları, Platin Yayınları, Ağustos 2004, ISBN 9789758163465 Cüneyt Arcayürek, Derin Devlet 1950-2007: Darbeler ve Gizli Servisler, Detay Yayıncılık, Ocak 2007, ISBN 9789944314022 Δημοκρατία Πολιτικό κόμμα / Deep state: Οι σκιώδεις οντότητες των κρατών και οι δράσεις τους Ακροδεξιές οργανώσεις και παρακράτος στη μεταπολεμική Ελλάδα, 1949-1967
Μπολέσλαφ Ε΄ ο Αγνός

Ο Μπολέσλαφ Ε΄ ο αγνός, πολων. Bolesław V wstydliwy (21 Ιουνίου 1226 - 7 Δεκεμβρίου 1279) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Σαντόμιες στη Μικρή Πολωνία (1232-) και υψηλός δούκας της Πολωνίας (1243-79).

 Ήταν ο μόνος γιος τού Λέσεκ Α΄ τού Λευκού πρίγκιπα τού Σαντόμιες και υψηλού δούκα της Πολωνίας και της Γκζιμισλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ίνγκβαρ του Κιέβου ή τού Γιαροσλάβ Γ΄ Βλαντιμιρόβιτς πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ. Έλαβε το όνομα τού προπάππου του Μπολέσλαφ Γ΄ τού Στραβόστομου. Το παρωνύμιό του δόθηκε, όταν με τη σύζυγό του ορκίστηκαν αγνότητα στον γάμο τους, ο οποίος έτσι δεν ολοκληρώθηκε. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της εξαιρετικής αφοσίωσης και ταπείνωσης και επηρέασε τις γυναίκες συγγενείς του. Το 1227 κατά το συνέδριο της Γκονσάβα, ο πατέρας του φονεύθηκε. Όπως ο πατέρας του και ο πάππος του, ορφάνεψε νωρίς. Πολλοί διεκδίκησαν την επιμέλειά του: οι ευγενείς της Κρακοβίας ήθελαν τη Γκζιμισλάβα και τον επίσκοπο της Κρακοβίας. Αλλά αυτό ήταν αντίθετο με τη συνθήκη αμοιβαίας κληρονομίας, που υπέγραψε το 1217 ο Λέσεκ Α΄ με τον εξάδελφό του Βλάντισλαφ Γ΄ τον Μακροσκελή, στην οποία συμφωνήθηκε πως σε περίπτωση θανάτου τού ενός, ο άλλος θα αναλάμβανε τις γαίες του και την επιμέλεια των τέκνων του. Tomasz Biber, Anna Leszczyńska, Maciej Leszczyński: Poczet Władców Polski. Poznań: Wydawnictwo Podsiedlik-Raniowski i Spółka, 2003, pp. 73–78. Kazimierz Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich. Poznań – Wrocław: Wydawnictwo Historyczne, 2001, pp. 43–49. Andrzej Marzec: Bolesław V Wstydliwy [in:] Piastowie. Leksykon biograficzny. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1999, pp. 191–197.
Βουλιαγμένη Αττικής

Η Βουλιαγμένη είναι προάστιο στα νότια της Αθήνας, που απέχει 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Είναι χτισμένη στα παράλια του Σαρωνικού. Μαζί με τη νησίδα Φλέβες (ιδιοκτησία Υπουργείου Αμύνης) αποτελούν τη Δημοτική Ενότητα Βουλιαγμένης του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 4.332 κατοίκους. Οφείλει το όνομά της στην ομώνυμη λίμνη που δημιουργήθηκε από καθίζηση του εδάφους (εκεί παραπέμπει και το όνομά της) στο μακρινό παρελθόν. Η περιοχή στην οποία απλώνεται ο οικισμός περιλαμβάνει μία μεγάλη και δαντελωτή παραλιακή ζώνη, στην οποία σχηματίζονται και οι χερσόνησοι του Μικρού & Μεγάλου Καβουρίου. Αποτελεί μία από τις ακριβότερες περιοχές στην Ελλάδα.

 Η Βουλιαγμένη υπήρξε αρχικά παραθεριστική περιοχή, στην οποία σταδιακά αναπτύχθηκαν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες. Ο οικισμός μέχρι το 1929 ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Κορωπίου. Από το 1929 μέχρι το 1935 αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Βάρης, ενώ από το 1935 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Η κοινότητα Βουλιαγμένης αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1985. Ο Δήμος Βουλιαγμένης διατηρήθηκε μέχρι το 2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο Δήμο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης . Ο οικισμός της Βουλιαγμένης, λόγω της αυξανόμενης οικιστικής επέκτασης των νοτίων προαστίων, έχει ενωθεί σήμερα με το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας. Τις τελευταίες δεκαετίες η Βουλιαγμένη έχει εξελιχθεί στην ακριβότερη περιοχή των νοτίων προαστίων της Αττικής για αγορά κατοικίας και σε μία από τις ακριβότερες της Ευρώπης. Οι παραλίες της Βουλιαγμένης, που εκτείνονται στη μεγάλη και δαντελωτή παραλιακή ζώνη όπου απλώνεται ο οικισμός, διατηρούν σταθερά Γαλάζιες Σημαίες εδώ και πολλά χρόνια, λόγω της άριστης ποιότητας του νερού και του υψηλού επιπέδου των υποδομών τους. Πορεία του πληθυσμού: Πρόεδροι της Κοινότητας Βουλιαγμένης διετέλεσαν: 1937-1945: Τάκης Παπαβασιλείου 1945-1946: Ιωακείμ Λάγιας 1946-1948: Γεώργιος Ολυμπίτης 1948: Δημήτριος Τζωρτζάκης 1951-1954: Γεώργιος Ολυμπίτης (2η θητεία) 1954-1955: Διονύσης Φουρναράκης 1955-1956: Πάνος Αδαμόπουλος (1906-1975) Γιατρός. Καταγόταν από την Τεγέα. 1956-1960: Λάμπρος Λαμπρόπουλος 1961-1964: Δαμιανός Χαραλαμπίδης 1964-1973: Πάνος Αδαμόπουλος (2η θητεία) 1973-1974: Χρήστος Παναγιωτίδης 1975-1985: Πατρίκιος Καραγεώργος Η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο στις 28 Μαΐου 1985. 1985-1986: Πατρίκιος Καραγεώργος 1987-2010: Γρηγόρης Κασιδόκωστας Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης
Οκρεστίνα

Το Κέντρο κράτησης Οκρεεστίνα, επίσημα, το Κέντρο Εγκληματικής Κράτησης της Κεντρικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων της Εκτελεστικής Επιτροπής του Μινσκ, είναι ένα προδικαστικό κέντρο κράτησης στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Η φυλακή είναι γνωστή ως κέντρο κράτησης ακτιβιστών της λευκορωσικής αντιπολίτευσης, που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια μαζικών διαμαρτυριών ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο.

 Σύμφωνα με πολυάριθμες αναφορές, πολλοί διαδηλωτές που συνελήφθησαν κατά τις διαμαρτυρίες της Λευκορωσίας του 2020, βασανίζονται στην Οκρέστινα από στρατιώτες του σώματος Ειδικών Δυνάμεων Αποκατάστασης Τάξης.Πολλοί ξυλοκοπήθηκαν και σε ορισμένες περιπτώσεις τραυματίστηκαν σοβαρά. Τουλάχιστον τρεις κρατούμενοι υπέστησαν τραυματισμούς που υποδεικνύουν σεξουαλική βία στην Οκρέστινα ή στο δρόμο προς το κέντρο κράτησης. Τα θύματα νοσηλεύτηκαν με ενδομυϊκή αιμορραγία του ορθού, ρωγμή του πρωκτού και αιμορραγία και βλάβη στην βλεννογόνο μεμβράνη του ορθού.Το βράδυ 13-14 Αυγούστου 2020, συγγενείς ατόμων που κρατήθηκαν στην Οκρεστίνα ηχογράφησαν τους ήχους αδιάκοπων ξυλοδαρμών που μπορούσαν να ακουστούν καθαρά στο δρόμο. Ακούγονταν, επίσης, πολλές φωνές στις ηχογραφήσεις, που ούρλιαζαν με πόνο και ικέτευαν για έλεος. Ένας κρατούμενος που απελευθερώθηκε ανέφερε ότι όσοι παρακαλούσαν αξιωματικούς να μην ξυλοκοπηθούν, χτυπήθηκαν ακόμη πιο σοβαρά.Στις 11 Οκτωβρίου 2020, προβλήθηκε ένα βίντεο που δείχνει ότι τους κρατούμενους τους κυνηγούσαν ανάμεσα στις τάξεις της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας στην Οκρεστίνα και συνεχώς ξυλοκοπούνταν (παρέλαση καλωσορίσματος - βασανιστήρια). Αμερικάνκα OMON (Λευκορωσία) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Okrestina στο Wikimedia Commons
Σημαία της Εσθονίας

Η σημαία της Εσθονίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος μπλε (στην κορυφή, συμβολίζει τον ουρανό, τις λίμνες και τη θάλασσα), μαύρου (για το έδαφος της χώρας και το εθνόσημο) και λευκού (για την ευτυχία του λαού και το φως). Το κανονικό της μέγεθος είναι 105×165 εκατοστά. Στην εσθονική αποκαλείται «sinimustvalge» («γαλανομελανόλευκη»), από τα χρώματα των λωρίδων. Υιοθετήθηκε ξανά στις 7 Αυγούστου 1990 (είχε υιοθετηθεί για πρώτη φορά το 1918-40 και ανεπίσημα το 1941-44).

 Πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του 1880 ως η σημαία της Φοιτητικής Οργάνωσης του Πανεπιστημίου του Τάρτου. Αφιερώθηκε στην έδρα του πάστορα της πόλης Ότεπε (Otepää) στις 4 Ιουνίου 1884. Σύντομα η σημαία ταυτίστηκε με τον εσθονικό εθνικισμό και με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 24 Φεβρουαρίου 1918 καθιερώθηκε ως εθνική σημαία (επίσημα στις 21 Νοεμβρίου 1918). Τον Ιούνιο του 1940 με τη σοβιετική εισβολή η σημαία απαγορεύτηκε. Υψώθηκε ξανά μετά την αποχώρηση των Ναζί από το Τάλιν, το 1944. Έπειτα από τη δεύτερη σοβιετική εισβολή, η σημαία εξαφανίστηκε και πάλι και δεν υψώθηκε ξανά παρά στις 24 Φεβρουαρίου 1989. Στις 7 Αυγούστου 1990 λίγο πριν την πλήρη ανεξαρτησία της χώρας, η σημαία έκανε ξανά την εμφάνισή της. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 28 Ιουνίου του 1992. Το 2001 ο πολιτικός Κάαρελ Τάραντ (Kaarel Tarand) πρότεινε να αλλάξει η σημαία από τρίχρωμη σε ένα σχέδιο με σκανδιναβικού τύπου σταυρό με τα ίδια χρώματα. Επίσης ο δημοσιογράφος Εέρικ-Νίιλες Κρος πρότεινε την αλλαγή της επίσημης ονομασίας του κράτους στα αγγλικά από Estonia σε Estland (που είναι το όνομα της χώρας σε γερμανικές γλώσσες). Καθώς η τρίχρωμη σημαία θεωρείται επίσημα το εθνικό σύμβολο, η πρόταση αυτή δεν είχε την υποστήριξη της πλειοψηφίας.
Ο βιολιστής στη στέγη

Ο «Βιολιστής στη Στέγη» είναι ένα μιούζικαλ του Τζόζεφ Στάιν με μουσική του Τζέρι Μποκ, στίχους του Σέλτον Χάρνικ, που διαδραματίζεται στην περιοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να ζούνε περιορισμένοι, περίπου το 1905. Βασίζεται στον Τέβιε και οι Θυγατέρες του (ή Τέβιε ο γαλατάς) και σε άλλες ιστορίες του Σόλεμ Άλειχεμ . Η ιστορία επικεντρώνεται στον Τέβιε , ένα γαλατά στο χωριό Ανατέβκα, ο οποίος προσπαθεί να διατηρήσει τις εβραϊκές θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις του, καθώς εξωτερικές επιρροές εισέρχονται στην ζωή της οικογένειάς του. Πρέπει να αντιμετωπίσει τις αποφασιστικές ενέργειες των τριών μεγαλύτερων κορών του που επιθυμούν να παντρευτούν από αγάπη. Οι επιλογές των συζύγων τους είναι διαδοχικά λιγότερο ευχάριστες για τον Τέβιε. Ένα διάταγμα του τσάρου διώχνει τελικά τους Εβραίους από το χωριό τους. Η αρχική παραγωγή της παράστασης στο Μπρόντγουεϊ, η οποία ανέβηκε το 1964, ήταν το πρώτο μουσικό θέατρο στην ιστορία που ξεπέρασε τις 3.000 παραστάσεις. Ο «Βιολιστής στη Στέγη» κατείχε το ρεκόρ του μακροβιότερου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ για σχεδόν 10 χρόνια έως ότου το Grease ξεπέρασε το ρεκόρ του. Η παραγωγή ήταν εξαιρετικά κερδοφόρα και γνώρισε μεγάλη κριτική επιτυχία. Βραβεύτηκε με εννέα βραβεία Τόνυ, μεταξύ των οποίων γιά το καλύτερο μιούζικαλ, μουσική, σενάριο, σκηνοθεσία και χορογραφία. Το ακολούθησαν πέντε αναβιώσεις στο Μπρόντγουεϊ και μια άκρως επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του 1971 και γνώρισε πολυετή διεθνή επιτυχία. Είναι ως τώρα επίσης μια δημοφιλής επιλογή για σχολικές και κοινοτικές παραγωγές.

 Ο «Βιολιστής στη Στέγη» βασίζεται στο Τέβιε (ή Τέβιε ο γαλατάς) και οι Θυγατέρες του, μια σειρά ιστοριών του Σόλεμ Άλειχεμ που έγραψε στα Γίντις μεταξύ 1894 και 1914 γυρω απο την ζωή των Εβραίων σε ένα χωριό στην περιοχή της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, όπου οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να ζούνε περιορισμένοι, στις αρχες του 20ου αιώνα. Οι ιστορίες βασίζονται στα νεανικά χρόνια του ίδιου του Άλειχεμ κοντά στο σύγχρονο Κίεβο (αναφερόμενο ως Γιεχούπετζ). Είναι επίσης επηρεασμένο από το Life is with People, των Μαρκ Ζμπορόφσκι και Ελίζαμπεθ Χέρτζογκ. Ο Άλειχεμ έγραψε μια θεατρική προσαρμογή των ιστοριών που έμεινε ημιτελής λόγω του θανάτου του, αλλά η οποία ανέβηκε στα Γίντις το 1919 από το Γίντις Θέατρο Τέχνης και έγινε ταινία τη δεκαετία του 1930. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ένα μιούζικαλ βασισμένο στις ιστορίες με τίτλο Τέβιε και οι Θυγατέρες του ανέβηκε εκτός Μπρόντγουεϊ από τον Άρνολντ Περλ. Ο Ρότζερς και ο Χάμερσταϊν και στη συνέχεια ο Μάικ Τοντ σκέφτηκαν για λίγο να ανεβάσουν αυτό το μιούζικαλ στο Broadway αλλά εγκατέλειψαν την ιδέα. Το τραγούδι "Sunrise, Sunset" παίζεται συχνά σε γαμήλιες γιορτές, και το 2011 ο Σέλτον Χάρνικ έγραψε δύο παραλαγές του τραγουδιού, κατάλληλες για γάμους ομοφυλόφιλων, με μικρές λεκτικές αλλαγές. Για παράδειγμα, για τα ζευγάρια αντρών, οι αλλαγές περιλαμβάνουν «Πότε έγιναν τόσο όμορφοι». Το 2015 δημιουργήθηκε στα νοτιοδυτικά του Κιέβου ένας καταυλισμός εκτοπισμένων με το όνομα Ανατέβκα από τον Ραβίνο του κινήματος Chabad Μοσέ Αζμάν για να στεγάσει τους Εβραίους που διέφυγαν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2014 .
Εκκλησία του Λίχνι

Η Εκκλησία του Λίχνι της Κοίμησης (γεωργιανά: ლიხნის ტაძარი) είναι μια μεσαιωνική Ορθόδοξη Χριστιανική εκκλησία που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, στην Αμπχαζία της Γεωργίας. Χρονολογείται του 10ου αιώνα, ενώ οι τοιχογραφίες είναι του 14ου αιώνα. Είναι αναγνωρισμένη ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Η εκκλησία χτίστηκε τον 10ο-11ο αιώνα. Οι υφιστάμενες τοιχογραφίες είναι του 14ου αιώνα. Το 1848 ο Γάλλος ανατολικολόγος Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ μελέτησε τις ιστορικές δομές του Λίχνι και ήταν ο πρώτος που δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του: πρόκειται για τα ερείπια ενός φρουρίου του 7ου-8ου αιώνα, εκκλησίες και άλλες δομές ιστορικού ενδιαφέροντος. Επίσης, μελέτησε και αντέγραψε αρκετές από τις επιγραφές της εκκλησίας, όπως μία που αφορά την εμφάνιση του Κομήτη του Χάλεϋ το 1066, επί βασιλείας του Μπαγκράτ Δ' της Γεωργίας. Το 2006, με Προεδρικό διάταγμα, η εκκλησία του Λίχνι αναγνωρίστηκε ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Οι αρμόδιες αρχές της Αμπχαζίας έχουν ξεκινήσει εργασίες διατήρησης του μνημείου από το 2010. Σύμφωνα με τους Γεωργιανούς ειδικούς, τα έργα κινδυνεύουν από παραβίαση της γνησιότητάς τους. Η εκκλησία του Λίχνι είναι θολωτή, τρίκλιτη, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση, χτισμένη με λαξευτούς λίθους τοιχοποιίας. Ο θόλος στηρίζεται σε 4 κολόνες. Η οροφή του κτιρίου είναι κεκλιμένη, με κεραμίδια. Στα ανατολικά καταλήγει σε 3 αψιδωτά ημικύκλια, εκ των οποίων το μεσαίο είναι το ιερό με την Αγία Τράπεζα, και εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν 2 δωμάτια που προορίζονται για εκκλησιαστική χρήση. Η εκκλησία έχει 3 εισόδους, στα βόρεια, νότια και δυτικά. Στο εσωτερικό της έχουν διασωθεί ίχνη από τοιχογραφίες του 10ου-11ου αιώνα, αλλά ο υφιστάμενος κύκλος τοιχογραφιών χρονολογείται του 14ου αιώνα. Είναι Παλαιολογικής τεχνοτροπίας με Ελληνιστικά στοιχεία, χαρακτηρίζονται από όμορφους χρωματισμούς, ελαφρώς επιμηκυσμένες ανθρώπινες μορφές που απεικονίζονται με δυναμισμό και εκφραστικότητα. Στο εξωτερικό οι προσόψεις της είναι επενδυμένες με λίθινες πλάκες. Αναδεικνύουν τις εκλεπτυσμένες και αρμονικές αναλογίες του κτιρίου και δεν έχουν διακοσμήσεις. Διαθέτει πάνω από 10 επιγραφές γραμμένες στα ασομταβρούλι και στα Ελληνικά. Το συγκρότημα κτιρίων της εκκλησίας περιλαμβάνει καμπαναριό και πέτρινο φράχτη.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2002

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2002 ήταν η 32η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτριος Τόφαλος», στην Πάτρα από το Σάββατο 23 έως και την Κυριακή 24 Μαρτίου του 2002. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Γ.Σ. Καλλιθέα.

 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης – Οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων (1997—2008) στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Ο Μάρας για πρώτη φορά πρωταθλητής Ελλάδας» στο Internet Archive «Χρυσό στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής από τη Μιλλούση» στο Internet Archive
The Velvet Underground (άλμπουμ)

Το The Velvet Underground αποτελεί την τρίτη δισκογραφική κατάθεση του ροκ συγκροτήματος The Velvet Underground και η πρώτη στην οποία δεν συμμετέχει ο John Cale, ο οποίος αποχώρησε από τους VU μετά το τέλος της ηχογράφησης του προηγούμενου δίσκου και αντικαταστάθηκε από τον Doug Yule. Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως το πιο μελωδικό άλμπουμ των The Velvet Underground και ίσως το καλύτερο της καριέρας τους. Έφτασε επίσης στην 314η θέση της λίστας του περιοδικού Rolling Stone, με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.

 Μετά την κυκλοφορία του White Light/White Heat το συγκρότημα αποχώρησε από την Verve records, στην οποία είχε ηχογραφήσει τα δύο προηγούμενα άλμπουμ και μετακινήθηκε στην MGM records, όπου ξεκίνησε την ηχογράφηση του νέου άλμπουμ, που εκδόθηκε το 1969. Η επιρροή του Andy Warhol, που είχε αποδυναμωθεί στον προηγούμενο δίσκο εδώ εξαφανίζεται εντελώς, με μόνη εξαίρεση τις φωτογραφίες του εξωφύλλου τραβηγμένες από τον φωτογράφο Billy Name, ο οποίος είχε εργαστεί στο περίφημο The Factory και είχε αναλάβει την φωτογράφηση και του προηγούμενου δίσκου. Ως παραγωγοί εργάστηκαν τα ίδια τα μέλη της μπάντας, φτιάχνοντας δύο διαφορετικές εκδοχές του άλμπουμ. Η μία, αυτή της επίσημης διανομής και η άλλη μια, όχι τόσο διαδεδομένη, με ορισμένες αλλάγές στην διάρκεια και στο περιεχόμενο των τραγουδιών, που ονομάστηκε "The Closet Mix" Σε αντίθεση με τα προηγούμενα άλμπουμ των The Velvet Underground, τα οποία τα χαρακτηρίζει ο σκληρός και δυνατός ήχος, αυτό πρόκειται για ένα πιο απαλό πιο ευγενικό δημιούργημα που σφύζει από λυρικότητα και ευγένια, όπως φαίνεται σε τραγούδια σαν τα Pale Blue Eyes, Candy Says, Jesus. Επίσης υπάρχουν και ορισμένα στοιχεία ροκ επιρροών σε ορισμένα σημεία του δίσκου. Γενικά η τραχύτητα και η δύναμη του White Light/White Heat είναι απούσα, το ίδιο και τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν το επόμενο άλμπουμ της μπάντας, το Loaded. Είναι γενικά ένα άλμπουμ τρυφερό, ευαίσθητο, με μια ξεχωριστή ομορφιά. Η πρώτη επίσημη κυκλοφορία του δίσκου ήταν η ακατέργαστη εκδοχή, με το όνομα "Closet Mix". Αργότερα έγινε άλλη μια επανέκδοση σε CD, που περιέχει μια άλλη έκδοση του άλμπουμ, τη λεγόμενη "Valentine Mix". Εκτός αυτού η "Closet Mix" επανακυκλοφόρησε άλλη μια φορά στο box set, Peely Slowly And See. "Candy Says"– 4:04 "What Goes On"– 4:55 "Some Kinda Love"– 4:03 "Pale Blue Eyes"&– 5:41 "Jesus"– 3:24 "Beginning to See the Light"– 4:41 "I'm Set Free"– 4:08 "That's the Story of My Life"– 1:59 "The Murder Mystery"– 8:55 "After Hours – 2:07 Lou Reed - κιθάρα, πιάνο, φωνητικά Sterling Morrison - κιθάρα, φωνητικά Maureen Tucker - κρουστά, ντραμς Doug Yule - μπάσσο Άρθρο του murashev.com για τον εν λόγω δίσκο
Πάπας Ουρβανός Ε΄

Ο Ουρβανός (Urbain V, 1310 – 19 Δεκεμβρίου 1370) διετέλεσε πάπας κατά την περίοδο 1362 έως 1370. Κατά κόσμον Guillaume de Grimoard, γεννήθηκε στη νότια Γαλλία το 1310 και απεβίωσε ειρηνικά στις 19 Δεκεμβρίου του 1370 στην παπική έδρα της Αβινιόν.

 Χαρακτηριστική ήταν η απόπειρά του να μεταφέρει την έδρα πίσω στη Ρώμη, όπου και έδρασε για αρκετό χρονικό διάστημα, μετά το 1367. Όσον αφορά τις σχέσεις του με το Βυζάντιο, μαρτυρείται ότι σ' αυτόν έδωσε υπόσχεση υποταγής της Ορθόδοξης στην Καθολική εκκλησία ο δυτικόφιλος Ιωάννης Παλαιολόγος, διαπραγμάτευση προσωπική, που δεν επικυρώθηκε ποτέ από τον ανθενωτικό λαό της Κωνσταντινούπολης. Η πίεση από τους Γάλλους καρδιναλίους οδήγησε τον Ουρβανό ξανά πίσω στην Αβινιόν (Σεπτέμβριος 1370), όπου σύντομα αρρώστησε και πέθανε στα 60 του χρόνια. Ο διάδοχός του υποσχέθηκε στο Δανό βασιλιά να αποδώσει τον τίτλο του «ευλογημένου» (δηλ. σεσωσμένου, αγίου της Δ.Εκκλησίας) στον Ουρβανό (1375), όμως η χαοτική περίοδος που ακολούθησε αναγκαστικά ανέβαλε το ζήτημα. Οριστικό τέλος δόθηκε αιώνες αργότερα, μια και η απόφαση αυτή ελήφθη το 1870, όταν ο πάπας Πίος αποκατέστησε τη μνήμη του.
Αλί Χαμενεΐ

Ο Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ (Sayyid Ali Hosseini Khamenei, περσικά: سید علی حسینی خامنه‌ای‎, γεννήθηκε 17 Ιουλίου 1939) είναι ο δεύτερος και σημερινός ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν από το 1989. Ήταν επίσης πρόεδρος της χώρας μεταξύ 1981 - 1989. Το πλήρες όνομά του είναι Αγιατολλάχ Σεγιέντ Αλί Χοσσαϊνί Χαμενεΐ. Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012. Τον Ιανουάριο του 2023 εκδόθηκε το έργο «Το αίμα που έγινε ρουμπίνι» από τον εκδοτικό οίκο "Ταξιδευτής", ένα βιβλίο που εξιστορεί τη ζωή του πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του αγώνα του πριν την Ισλαμική επανάσταση.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1939.Το 1981, έπειτα από τη δολοφονία του Μοχάματ Αλί Ρατζάι, εξελέγη με σαρωτικό ποσοστό (97%) Πρόεδρος της χώρας. Την ίδια χρονιά στις 27 Ιουνίου, ο Χαμενεΐ, διέφυγε από εναντίον του δολοφονική απόπειρα, με βόμβα παγιδευμένη σε μαγνητόφωνο. Τον Οκτώβριο του 1981 έγινε ο πρώτος κληρικός που καταλάμβανε το προεδρικό αξίωμα στην ιστορία της χώρας. Κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές, το 1985. Το 1989, μετά το θάνατο του στενού του συνεργάτη Αγιατολλάχ Χομεϊνί, έγινε θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν. Τήρησε θετική στάση απέναντι στην έλευση της τεχνολογίας στο Ιράν. Ως υποστηρικτής της επιστημονικής προόδου, τάχθηκε θετικά στην κλωνοποίηση για θεραπευτικούς σκοπούς και την έρευνα για βλαστοκύτταρα. Επίσημος ιστότοπος του Ayatollah Khamenei