IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σταντ Ντεζερίν

Το Σταντ Ντεζερίν (επίσης γνωστό ως « Σταντ ντε λα Πορτ ντε Μοντρέιγ ») είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Παρίσι της Γαλλίας. Η Παρί ΦΚ έδινε σε αυτό τις εντός έδρας αναμετρήσεις της για το Νασιονάλ έως το 2007, ενώ το χρησιμοποίησε και στην διάρκεια της σεζόν 2013-2014.

 Το γήπεδο αυτό είναι ιδιαιτέρως παλιό, ενώ ήταν γνωστό ως Σταντ ντε λα Πορτ ντε Μοντρέιγ. Με την εγκατάσταση της Παρί ΦΚ εντός αυτού, το λιτό αυτό γήπεδο ανακαινίστηκε και μετονομάστηκε σε « Σταντ Ντεζερίν ». Με χωρητικότητα περίπου 2.500 θέσεων, το γήπεδο δεν πληρούσε τα κριτήρια έδρας για το Νασιονάλ, πρωτάθλημα στο οποίο αγωνιζόταν η Παρί ΦΚ από το 2006. Μία παράταση δόθηκε στις 19 Ιουλίου 2006 στην ΠΦΚ έως τις 31 Δεκεμβρίου 2006, προκειμένου να προχωρήσει σε σειρά βελτιωτικών εργασιών στο γήπεδο με απώτερο σκοπό της αδειοδότησή του. Λόγω των εργασιών αυτών, ωστόσο, το γήπεδο δεν ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί κατά την εκκίνηση της σεζόν, με αποτέλεσμα η ΠΦΚ να υποχρεωθεί να μετεγκατασταθεί προσωρινά στο Σταντ Μαρβίλ της Λα Κουρνέβ για τις τρεις πρώτες εντός έδρας αναμετρήσεις της για την σεζόν 2006-2007. Την επόμενη σεζόν, ο σύλλογος αποχώρησε, τελικά, από το Ντεζερίν με προορισμό το Σταντ Σαρλετί, το οποίο βρίσκεται στο 13ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού. Η Παρί ΦΚ επέστρεψε στο Ντεζερίν το 2013, με την χωρητικότητα του γηπέδου να έχει μειωθεί στις 1.000 θέσεις, προτού επιστρέψει εκ νέου στο Σαρλετί για την σεζόν 2014-2015.
Μοχάμεντ Χαν Κατζάρ

Ο Αγά Χαν Μοχάμεντ Κατζάρ (1742-1797, Περσικά: آغا محمد خان قاجار) ήταν ο ιδρυτής της Δυναστείας των Κατζάρ της Περσικής Αυτοκρατορίας και κυβέρνησε ως απόλυτος μονάρχης στην περίοδο 1789-1797 ως σάχης. Ήταν αρχικά οπλαρχηγός του κλάδου Κουγιουνλού της φυλής Κατζάρ. Το 1789, ο Αγά Μοχάμεντ Χαν ενθρονίστηκε ως βασιλέας της Περσίας, αλλά στέφθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 1796. Στις 17 Ιουνίου 1797 δολοφονήθηκε και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ. Η βασιλεία του Αγά Μοχάμεντ Χαν είναι αξιοσημείωτη λόγω της επανένωσης της Περσίας. Μετά τον θάνατο του Ναντέρ Σαχ (δ. 1747), πολλά από τα περσικά εδάφη στην περιοχή του Καυκάσου είχαν διαμελιστεί σε διάφορα χανάτα ή είχαν δηλώσει de facto ανεξαρτησία, όπως η Γεωργία. Μετά από 48 χρόνια όλα υποτάχθηκαν στον Αγά Μοχάμεντ Χαν. Ορισμένες από τις ανακαταλήψεις του κρίνονται ακόμη και για την εποχή του εξαιρετικά σκληρές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη υποταγή της Γεωργίας, κατά την οποία λεηλάτησε την πρωτεύουσα Τιφλίδα και έσφαξε πολλούς από τους κατοίκους της, παίρνοντας περίπου 15.000 Γεωργιανούς αιχμαλώτους στην ηπειρωτική Περσία. Κατά την βασιλεία του Αγά Μοχάμεντ Χαν μετακινήθηκε επίσης η πρωτεύουσα της Περσίας στην Τεχεράνη.

 Ο Αγά Μοχάμεντ Χαν γεννήθηκε περίπου το 1742 στο Αστραμπάντ και ανήκε στον κλάδο Κογιουνλού της φυλής Κατζάρ. Η φυλή είχε διάφορους άλλους με γνωστότερο τον κλάδο Ντεβελού, ο οποίος βρισκόταν συχνά σε αντιπαράθεση με τον κλάδο Κογιουνλού. Ο Αγά Μοχάμεντ Χαν ήταν ο πρωτότοκος γιος του οπλαρχηγού της πατριάς Κογιουνλού Μοχάμεντ Χασάν Χαν Κατζάρ και εγγονός του Φαθ Αλί Χαν, εξέχοντος αριστοκράτη, ο οποίος εκτελέστηκε από του σάχη Ταχμάσπ Β΄ (ενδεχομένως με την προτροπή του Ναντέρ Κολί Μπεγκ, ο οποίος αργότερα θα γίνει γνωστός ως Ναντέρ Σαχ σφετεριζόμενος τον θρόνο της Περσίας το 1736 και θεμελιώνοντας τη δυναστεία των Αφσαριδών. Ο Αγά Μοχάμεντ Χαν είχε αρκετούς αδελφούς και ετεροθαλείς αδελφούς, τους Χουσεΐν Κολί Χαν, Μορτετζά Κολί Χαν, Μουσταφά Κολί Χαν, Ρεζά Κολί Χαν, Τζαφάρ Κολί Χαν, Μαχντί Κολί Χαν, Αμπάς Κολί Χαν και Αλί Κολί Χαν. Σε νεαρή ηλικία αιχμαλωτίστηκε από τον Αντέλ Σαχ Αφσάρ και ευνουχίστηκε, οπότε έμεινε χωρίς απογόνους και είναι γνωστός ως ο ευνούχος μονάρχης. Hambly, Gavin R.G (1991). «Agha Muhammad Khan and the establishment of the Qajar dynasty». The Cambridge History of Iran, Vol. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 104–144. ISBN 9780521200950. Perry, J. R. (1984). «ĀḠĀ MOḤAMMAD KHAN QĀJĀR ». Encyclopaedia Iranica, Vol. I, Fasc. 6, σσ. 602–605.
Γλωσσοφαγιά

Ελληνική δημώδης έκφραση που χαρακτηρίζει τη συνεχή και "συστηματική" δυσμενή αλλά και μετά φθόνου ομιλία σε βάρος κάποιου ατόμου ή και κατά της οικογένειας ακόμη αυτού . Λέγεται και κακογλωσσιά. Αντίστοιχη λόγια έκφραση είναι και η "βάσκανος γλώσσα". Ηθικό όπλο εναντίον της γλωσσοφαγιάς ο Χριστιανισμός προβάλει τη θεία ρήση: "Αγαπάτε αλλήλους". Η γλωσσοφαγιά διαφέρει από το κακό μάτι, στο γεγονός ότι στη γλωσσοφαγιά υπάρχει ενεργή συμμετοχή ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων (με την ομιλία), ενώ στο κακό μάτι, υπάρχει υποψία μόνο για το πρόσωπο που συνειδητά ή άθελά του φθόνησε κάποιον ή κάτι.

 Τελικά η γλωσσοφαγιά κατά τις ελληνικές εκφράσεις είναι «ο Θεός να σε φυλάει»! Απαντάται παντού σε γειτονιές, σε καφενεία, σε χώρους εργασίας, σε υπηρεσίες πολιτικές και στρατιωτικές, «εκεί κι αν δεν είναι», «δίνει και παίρνει», και ακόμα σε πόλεις και χωριά και σε θρησκευτικούς ακόμη χώρους. Είναι γεγονός πως ο κάθε Έλληνας σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου μπορεί να ζήσει όπως εκείνος θέλει, αμ΄ εδώ, σ΄ αυτόν τον «ευλογημένο τόπο» που λέγεται Ελλάδα «έχει πέσει κατάρα». Για κάθε πράξη, σχέση, κίνηση, χαρά, γέλιο, ακόμη και μειδίαμα, σούφρωση, σκέψη, ανοχή, έξαψη, αναστεναγμό, πιθανώς να απαιτούν υποχρέωση να δοθεί σαφής και ακριβής «λογαριασμός»! Καθένας που ζει σ΄ αυτόν το τόπο, από τη πιό επίζηλη θέση Βασιλιά ή Προέδρου μέχρι του πιο άθλιου επαίτη ο έλεγχος της γλωσσοφαγιάς που ασκείται είναι αμείλικτος. Και γιατί όλα αυτά; «Τις οίδε»! (άγνωστο). Το πιο περίεργο είναι όταν συμβαίνει να εκμυστηρεύεται κάποιος σε άλλον κάτι «εδώ και τώρα» και «σε χρόνο dt» να μαθαίνεται από το Πύθιο της Αλεξανδρούπολης στο Γύθειο στη Μάνη, «μιλάμε με τέτοια ταχύτητα», «τύφλα να ΄χουν τα κινητά»! Το πιο αξιοπρόσεκτο εν προκειμένω είναι, το να αφήνουν και κάποιοι την εργασία τους προκειμένου «να σκοτιστούν» πολλές φορές με μανία για «ξένες έγνοιες». Βέβαια το να «κακογλωσσεί» κάποιος ένα γεγονός «είναι υποφερτό», «στο διάολο να πάει», «που λέμε». Αλλά τις περισσότερες φορές συμβαίνει, περίεργα, η δριμύτερη κακογλωσσιά να βασίζεται σε εικασίες. «Την τρίχα την κάνουνε τριχιά», «το μαντήλι, καραβόπανο» και «ουαί κι αλίμονο» στο θύμα. Και τότε «ανοίγουν τα ουράνια» κι όλα γίνονται γνωστά, «πλυμένα κι άπλυτα» για «νέους και γέρους», «μανάδες και κόρες», «χήρες και ζωντοχήρες», «έγγαμους και άγαμους», εμπόρους, τραπεζίτες, «γιατρούς και δικηγόρους», όλοι σε μια παρέλαση να καταστούν «λατίνι». Φοράει ένας καινούργια ρούχα; Ποιος τα κλαίει; Φοράει παλιά; Α! το κακομοίρη! Φοράει καινούργιο κουστούμι Κυριακή; Μόνο οι κτίστες αλλάζουν Κυριακή! Το φόρεσε καθημερνή; Τον «ντιστεγκέ» «θέλει να μας παραστήσει»; Οδηγεί αυτοκίνητο; Που τα βρήκε; Δεν οδηγεί; Ανάξιος είναι; Εργάζεται; Και που ΄ναι "τα καζάντια του", Δεν εργάζεται; Α! τον αχαΐρευτο! Είναι παντρεμένος; Και τι πήρε; Είναι ανύπαντρος; Ανίκανος θα ΄ναι! Δεν τους βρίσκεις «μήτε στο κρύο μήτε στο ζεστό»! Ένα παλιό λαϊκό σχετικό τραγούδι έλεγε:Για να μη μας τυρανάνε φίλοι και γνωστοί, θα σε πάρω και θα πάμε σε μια ξένη γη! Ιδιόρρυθμος ο τύπος του Γραικού, άξιος μεγάλης και ευρείας λαογραφικής μελέτης. Η σύνταξη του παραπάνω κειμένου έγινε με χρήση συνήθων ελληνικών εκφράσεων.
Ηγεμονία του Μαυροβουνίου

Η Ηγεμονία του Μαυροβουνίου (σερβικά : Књажевина Црна Гора) ήταν ένα κυρίαρχο κράτος στην νοτιανατολική Ευρώπη, στα εδάφη του σημερινού Μαυροβουνίου. Υπήρξε από το 1852 έως και το 1910 με πρωτεύουσα την Τσέτινιε.

 Το 1852 ο άρχοντας του Μαυροβουνίου μητροπολίτης Ντανίλο Α΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος κήρυξε την περιοχή που διοικούσε κοσμική ηγεμονία και με την αναγνώριση του τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Α΄ αυτοανακηρύχθηκε ηγεμόνας (Књаж, prince). Έως τότε το Μαυρβούνιο ήταν θρησκευτικό κράτος με την ονομασία Επισκοπική ηγεμονία του Μαυροβουνίου με τον επίσκοπο (владика) να είναι και ηγεμόνας. Η πράξη του αυτή τον οδήγησε σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που το θεωρούσε αναπόσπαστο μέρος της. Ο Ντανίλο Α΄ προσπάθησε τη διπλωματική αναγνώρισή του από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις χωρίς επιτυχία και αντιμετώπισε την Εξέγερση του Βουκαλόβιτσα. Όμως μετά την νίκη του επί του οθωμανικού στρατού στην Μάχη του Γκράχοβατς στις 1 Μαΐου 1858, η Γαλλία και άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν την ηγεμονία στις 1 Αυγούστου 1860. Μετά τη δολοφονία του Ντανίλο Α΄ το 1860 στο θρόνο ανέβηκε, στις 14 Αύγουστος 1860, ο ανιψιός του Νικόλαος Α΄ του Μαυροβουνίου. Το 1862 ο Νικόλαος Α΄ οδήγησε την ηγεμονία σε ανεπιτυχή πόλεμο εναντίον της Τουρκίας και το Μαυροβούνιο αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα στο να διατηρήσει την ανεξαρτησία του. Το 1875 ο Νικόλαος Α΄ αντιμετώπισε επιτυχημένα μία εξέγερση στην Ερζεγοβίνη, αντιμετώπισε αυτή την φορά επιτυχημένα τους Οθωμανούς και σύναψε συμμαχία με τη Σερβία. Με το Συνέδριο του Βερολίνου το Μαυροβούνιο απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία, επέκταση των συνόρων του προς ανατολάς, βόρεια και πρόσβαση στη θάλασσα. Οι σχέσεις μεταξύ της Σερβίας και του Μαυροβουνίου δεν ήταν καλές λόγω των δυναστικών ανταγωνισμών τους. Το 1866 ολοκληρώθηκε η συμμαχία μεταξύ του Μαυροβουνίου και της Σερβίας. Το 1910 αναβαθμίστηκε στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου και ο Νικόλαος Α΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Ναχαγιέ της Κατούσκα Ναχαγιέ της Ριέκα Ναχαγιέ Κρομνίτσκα Ναχαγιέ Πριμόπκα Ναχαγιέ Λεσάντσκα Ναχαγιέ της Ζέτα Ναχαγιέ Μπράτσκα Ναχαγιέ Βασοτζέβικα Ναχαγιέ Μοράτσκα Ναχαγιέ Νικσίτσκα Κατάλογος μοναρχών του Μαυροβουνίου Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος Βασίλειο του Μαυροβουνίου ЗЕМЉОПИС КЊАЖЕВИНЕ ЦРНЕ ГОРЕ - Ђуро Поповић и Јован Рогановић, Цетиње 1895 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Principality of Montenegro στο Wikimedia Commons
Άννα της Αυστρίας (1528-1590)

Η Άννα της Αυστρίας (Anna von Österreich, 7 Ιουλίου 1528 – 16 Οκτωβρίου 1590), μέλος του αυτοκρατορικού Οίκου των Αψβούργων, ήταν δούκισσα της Βαυαρίας από το 1550 έως το 1579, μετά το γάμο της με τον δούκα Αλβέρτο Ε΄ της Βαυαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελόνων (1503–1547), κόρης και διαδόχου τού Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας. Ήταν το τρίτο από δεκαπέντε παιδιά. Τα αδέλφια της περιελάμβαναν: την Ελισάβετ βασίλισσα της Πολωνίας, τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον Φερδινάνδο Β΄ αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας, τη Μαρία δούκισσα της Κλέβης-Γύλιχ-Μπεργκ, την Αικατερίνη βασίλισσα της Πολωνίας, την Ελεονώρα δούκισσα της Μάντουας, την Βαρβάρα δούκισσα της Φερράρας, τον Κάρολο Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας, την Ιωάννα μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης και τις Μαγδαληνή, Μαργαρίτα και Ελένη, ιδρύτριες αββαείου και μοναχές. Γονείς τού πατέρα της ήταν ο Φίλιππος Α΄ της Καστίλης και η Ιωάννα Α΄ της Καστίλης. Γονείς της μητέρας της ήταν ο Βλαδίσλαος Β΄ της Ουγγαρίας και η (τρίτη) σύζυγός του Άννα της Φουά-Καντάλ. Αρραβωνιάστηκε πολλές φορές ως παιδί, πρώτα με τον Θεόδωρο των Βίττελσμπαχ, γιο του Γουλιέλμου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας, που όμως απεβίωσε οκταετής και μετά με τον Κάρολο Β΄ Βαλουά δούκα της Ορλεάνης, γιο του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας, που απεβίωσε 23 ετών. Η Άννα τελικά παντρεύτηκε στις 4 Ιουλίου του 1546 στο Ρέγκενσμπουρκ σε ηλικία 18 ετών, τον Αλβέρτο Ε΄ μέλλοντα δούκα της Βαυαρίας, αδελφό του πρώτου αρραβωνιαστικού της. Αυτός ο γάμος ήταν μέρος ενός πλέγματος συμμαχιών, με το οποίο ο θείος της Κάρολος Ε΄ ήλπιζε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Αλβέρτου Ε΄ πριν από την έναρξη του πολέμου του Σμάλκαλντικ. Το γαμήλιο δώρο ήταν 50.000 φιορίνια. Το ζεύγος έζησε στο κάστρο Τράουσνιτς στο Λάντσχουτ, μέχρι που ο Αλβέρτος Ε΄ έγινε δούκας. Η Άννα και ο Αλβέρτος Ε΄ είχαν μεγάλη επιρροή στην πνευματική ζωή του δουκάτου και ενίσχυσαν την φήμη του Μονάχου ως πόλη της τέχνης, ιδρύοντας πολλά μουσεία και την Μπαγέρισε Στάατσμπιμπλιοτεκ (Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη). Η Άννα και ο Αλβέρτος Ε΄ ήταν επίσης προστάτες του ζωγράφου Χανς Μίλιχ και του συνθέτη Ορλάντο ντι Λάσσο. Το 1552, ο Αλβέρτος Ε΄ ανέθεσε την απογραφή των κοσμημάτων, που ήταν στην κατοχή του ζευγαριού. Το προκύπτον χειρόγραφο, το οποίο εξακολουθεί να τηρείται στη Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, ήταν το Βιβλίο Κοσμημάτων της Δούκισσας Άννας της Βαυαρίας ("Kleinodienbuch der Herzogin Anna von Bayern") και περιέχει 110 σχέδια του Χανς Μίλιχ. Γουλιέλμος Ε΄ 1548-1626, δούκας της Βαυαρίας. Φερδινάνδος 1550–1608. Μαρία-Άννα 1551–1608, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας. Μαξιμιλιανή-Μαρία 1552–1614, άγαμη. Ερνέστος 1554–1612, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Κάρολος 1547, Φρειδερίκος 1553-1554, απεβίωσαν νήπια.
Μάγια Πόποβιτς

Η Μάγια Πόποβιτς (σερβικά κυριλλικά: Маја Поповић‎ ; Maja Popović, γεννημένη το 1972) είναι Σέρβα δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρετεί ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 2020. Είναι ανεξάρτητη πολιτικός και στο παρελθόν ήταν σύμβουλος του Μπράτισλαβ Γκάσιτς, διευθυντή της Υπηρεσίας Πληροφοριών Ασφαλείας (BIA).

 Η Μάγια Πόποβιτς γεννήθηκε το 1972 στο Βελιγράδι, που εκείνη την εποχή ήταν τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά της και το γυμνάσιο σε διεθνές σχολείο στις Βαλεαρίδες Νήσους, στην Ισπανία. Τα μαθήματα σε αυτό το σχολείο γίνονταν στα αγγλικά και τα ισπανικά. Το 1989 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και αποφοίτησε σε ηλικία 21 ετών. Πέτυχε τις εξετάσεις δικηγόρων και υπερασπίστηκε τη διατριβή της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Νόβι Σαντ με μέσο όρο βαθμολογίας 9,80.Ξεκίνησε τη δικηγορική της καριέρα στο γραφείο της δικηγόρου Βέσνα Κούσιτς. Στη συνέχεια μετατέθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο του Βελιγραδίου, όπου εργάστηκε ως ασκούμενη δικαστής και δικαστικός συνεργάτης. Σε ηλικία 26 ετών, έγινε η νεότερη εκλεγμένη δικαστής στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως ανακριτής στο Πρώτο Δημοτικό Δικαστήριο στο Βελιγράδι. Αργότερα έγινε δικαστής στο Πολιτικό Τμήμα αυτού του δικαστηρίου. Από το 2000 έως το 2012, είχε το δικό της δικηγορικό γραφείο και εκπροσώπησε ποικίλες υποθέσεις, από εμπορικές και μη δικαστικές διαφορές, από εγκλήματα υψηλής τεχνολογίας έως οργανωμένο έγκλημα. Το 2012, έγινε βοηθός για μη ιατρικές υποθέσεις, διευθύντρια του Ινστιτούτου Έκτακτης Ιατρικής Φροντίδας στο Βελιγράδι. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι το 2014, όταν έγινε υπάλληλος της Υπηρεσίας Πληροφοριών Ασφαλείας (BIA). Εκεί της είχαν ανατεθεί διάφορα καθήκοντα (διεθνής συνεργασία, ανθρώπινο δυναμικό και στεγαστικά θέματα). Διετέλεσε επίσης προϊσταμένη του Τμήματος συστημικών-νομικών, κανονιστικών, περιουσιακών-νομικών και στεγαστικών σχέσεων. Στη συνέχεια ήταν επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου του Αλεξάνταρ Τζόρτζεβιτς και αργότερα ήταν ειδική σύμβουλος του διευθυντή της BIA Μπράτισλαβ Γκάσιτς. Στις 28 Οκτωβρίου 2020, ανέλαβε τα καθήκοντα του Υπουργού Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση της Σερβίας και του δεύτερου υπουργικού συμβουλίου της Άνα Μπρνάμπιτς. Είναι παντρεμένη και έχει δύο ανήλικα παιδιά. Οι γονείς της (Γέβτζο και Βέσνα Κούσιτς) είναι οι δικηγόροι και ο σύζυγός της είναι ο δικαστής Ράστκο Πόποβιτς. Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Ιταλικά, Ισπανικά και Γαλλικά.
Ισλάμ στην Εσθονία

Η Εσθονία έχει μία από τις μικρότερες Μουσουλμανικές κοινότητες στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο αριθμός των μουσουλμάνων στην Εσθονία ανερχόταν στα 1.508 άτομα. Ο αριθμός των Μουσουλμάνων στην Εσθονία είναι μικρός και δεν υπάρχει κανένα τζαμί στη χώρα. Γι'αυτό το λόγο, το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο Τουράθ λειτουργεί ως χώρος λατρείας.

 Οι πρώτοι Μουσουλμάνοι που εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της σημερινής Εσθονίας ήταν Σουνίτες Τάταροι και Σιίτες Αζέροιοι οποίοι ολοκλήρωσαν την στρατιωτική υπηρεσία τους στο Ρωσικό Στρατό μετά την προσάρτηση της Εσθονίας και της Λιβονίας στην Ρωσική Αυτοκρατορία το 1721, ως αποτέλεσμα της νίκης των Ρώσων στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων της Εσθονίας μετανάστευσαν στην χώρα κατά την διάρκεια της Σοβιετικής κατοχής της Εσθονίας (1940 - 1991). Από το 1860 η τοπική ταταρική κοινότητα στην Εσθονία άρχισε να γίνεται ενεργή, έχοντας ως κέντρο της τη Νάρβα. Το 1928 ιδρύθηκε ένα μουσουλμανικό εκκλησίασμα στη Νάρβα (Narva Muhamedi Kogudus) της τότε ανεξάρτητης Εσθονίας. Το 1939 ιδρύθηκε ένα δεύτερο μουσουλμανικό εκκλησίασμα στο Τάλιν (Tallinna Muhamedi Usuühing). Στη Νάρβα ένα σπίτι μετετράπη σε τζαμί. Το 1940, οι Σοβιετικές αρχές απαγόρευσαν τη λειτουργία των δύο εκκλησιασμάτων. Τέσσερα χρόνια αργότερα (και ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ακόμη σε εξέλιξη) τα κτίρια των εκκλησιασμάτων βομβαρδίστηκαν και καταστράφηκαν. Η Εσθονία δεν έχει κανένα τζαμί. Στο Τάλιν υπάρχει ένα διαμέρισμα το οποίο έχει προσαρμοστεί κατάλληλα για να μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος προσευχής. Η Μουσουλμανική κοινότητα στην Εσθονία έχει μετριοπαθείς πολιτικές απόψεις. Στην Εσθονία οι Σουνίτες και οι Σιίτες προσεύχονται από κοινού, κάτι που είναι ασυνήθιστο στον υπόλοιπο κόσμο. Σελίδα για το Ισλάμ στα εσθονικά Διαδικτυακό μαγκαζίνο για τη Μέση Ανατολή και το Ισλάμ Άρθρο για τα τρόφιμα χαλάλ στην Εσθονία
Νήσος Φάρος

Η Νήσος Φάρος (αραβικά: منارة) είναι πρώην νησί της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, σήμερα κατοικημένη χερσόνησος και μέρος του πολεοδομικού ιστού και του λιμανιού της πόλης. Η περιοχή σήμερα αντιστοιχεί στη συνοικία Ανφούσι. Στη νήσο Φάρος κατασκευάστηκε ο περίφημος φάρος της Αλεξάνδρειας. Το νησί έδωσε το όνομα στο οικοδόμημα κι όχι το αντίθετο, όπως πιστεύεται.

 Ο Όμηρος αναφέρει το νησί στην Οδύσσεια. Σύμφωνα με την αφήγηση, ο βασιλιάς της Σπάρτης Μενέλαος βγήκε στο νησί, του οποίου το όνομα δεν γνώριζε. Ρώτησε έναν άνθρωπο ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης και πώς λεγόταν και του απάντησε «Pera'a» (Φαραώ της Αιγύπτου). Ο Μενέλαος όμως το παράφρασε σε «Φάρος» –που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει κουβέρτα (τὸ φᾶρος: ύφασμα, κερί)–, και έδωσε αυτό το όνομα στο νησί.Την εποχή που ήταν νησί και πριν από την εποχή των Πτολεμαίων, η Νήσος Φάρος βρίσκονταν κοντά στην ηπειρωτική χώρα, ήταν επίμηκες και περίπου παράλληλα προς την ακτογραμμή. Με την ίδρυση και την ανάπτυξη της Αλεξάνδρειας, οι Πτολεμαίοι αποφάσισαν να χτίσουν έναν φάρο στο ανατολικό άκρο του νησιού για τη διευκόλυνση των πλοίων. Επίσης, συνέδεσαν το νησί με την ηπειρωτική χώρα μέσω ενός υπερυψωμένου μονοπατιού, το Επταστάδιο, με μήκος επτά στάδια ή περίπου 1344 μέτρα. Με τις διαδοχικές διευρύνσεις, των φαινομένων καθίζησης και σεισμικά φαινόμενα οδήγησαν σε μια παράκτια υποχώρηση, ο δρόμος διευρύνθηκε και σχηματίστηκε ο ισθμός της Μανσέγια. Το νησί κατοικήθηκε και σε αυτό ήταν χτισμένο ένα υδραγωγείο.Το 1303 και το 1323 το νησί υπέστη δύο μεγάλους σεισμούς όπου ο φάρος (της Αλεξάνδρειας) κατέρρευσε και πολλά λείψανά του κατέληξαν στο βυθό της θάλασσας. Το 1480, ο σουλτάνος Καΐτμπέης χρησιμοποίησε τα ερείπια του φάρου και έχτισε ένα φρούριο το οποίο σώζεται και σήμερα.
Αθηνά Χαλκίοικος

Η Αθηνά Χαλκίοικος ήταν η πολιούχος θεά της αρχαίας Σπάρτης. Ο ναός της Αθηνάς Χαλκίοικου ήταν ένα από τα σημαντικότερα ιερά της Σπάρτης και λειτούργησε από τον 8ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αι. μ.Χ.. Οι ανασκαφές έφεραν λίγα, και κυρίως ασήμαντα ευρήματα στο φως της ημέρας, επειδή ο ναός είχε ήδη συληθεί στο παρελθόν.

 Το λεξικό Σουίδα επεξηγεί το όνομα με την ύπαρξη χάλκινου οίκου, ή λόγω της ανθεκτικότητας του ναού. Λέει επίσης, ότι πιθανόν να ιδρύθηκε από Χαλκίδες πρόσφυγες από την Εύβοια. Ο Ησύχιος την αποκαλεί «χαλκηδάνη» και το ναό «χαλκίναο». Ο Ευριπίδης αποκαλεί τη θεά «χαλκόπυλο». Πιθανόν το όνομα να μην είναι το αρχικό, αφού ο Θουκυδίδης στην επιγραφή Δαιμόνων που χρονολογείται το 430 π.Χ. αποκαλεί την Αθηνά «Πολιούχο». Αργότερα ίσως λόγω της χάλκινης διακόσμησης ή επένδυσης του ναού, ονομάστηκε «Χαλκίοικος». Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο ναός της είχε ιδρυθεί από τον Τυνδαρέα και τους γιους του, παρέμεινε όμως ημιτελής μέχρι που ο Σπαρτιάτης αρχιτέκτονας, χαλκουργός και ποιητής Γιτιάδας, περί τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., επένδυσε τον ναό εξ ολοκλήρου με χάλκινα ή μπρούτζινα ανάγλυφα μυθολογικού περιεχομένου. Επίσης έπλασε ένα χάλκινο ή ξύλινο χαλκένδυτο άγαλμα της θεάς και έγραψε ύμνο προς τιμή της. Ο Παυσανίας μνημονεύει το ναό σε συνδυασμό με τρίποδες και αγάλματα που στήθηκαν. Τα στοιχεία όμως που δίνει, περιέχουν αναχρονισμούς και σύμφωνα με σύγχρονους ιστορικούς ερμηνεύονται μόνο κατόπιν διορθώσεων. Οι αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν δύο επίπεδα των ερειπίων, ένα της πρώιμης γεωμετρικής εποχής, και ένα δεύτερο, της κλασικής εποχής. Τα ευρήματα επίσης συμπεριλαμβάνουν πολλά χάλκινα καρφιά και χάλκινες πλάκες, οι οποίες πιθανόν κάλυπταν μέρη του ναού, όχι όμως ολόκληρο το ναό. Ο Πολύβιος αναφέρει ότι εδώ πραγματοποιούνταν ετήσια τελετή, κατά την οποία οπλισμένοι νέοι έκαναν πομπή και οι έφοροι έκαναν θυσία. Πιθανόν η τελετή αυτή να ήταν τα «Αθάναια», τα οποία είναι γνωστά από επιγραφές. Ο ναός βρίσκονταν στο υψηλότερο σημείο της περιοχής, στην ακρόπολη βόρεια της πόλης της Σπάρτης. Ο ναός αυτός ήταν απαραβίαστος και παρείχε άσυλο σε όποιον κατέφευγε εκεί. Επώνυμοι άνδρες που έκαναν χρήση του ασύλου ήταν ο νομοθέτης Λυκούργος, ο Άγις Δ΄, ο νικητής της μάχης των Πλαταιών Παυσανίας (το 470 π.Χ.) και ο Λεωνίδας Β΄ (το 242 π.Χ.), όταν έπεσαν σε δυσμένεια και καταδιώχτηκαν από τους συμπολίτες τους. Μάλιστα ο Παυσανίας βρήκε φρικτό θάνατο, καθώς -όπως μαρτυρεί ο Θουκυδίδης- οι έφοροι της πόλης έχτισαν την πόρτα του ιερού και τον άφησαν χωρίς νερό και τροφή. Otto Jessen: Chalkioikos. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band III,2, Stuttgart 1899, Sp. 2077. Hermann Steuding: Chalkioikos. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 869. British School at Athens, επιμ. (1971). The annual of the British school at Athens - Excavatios at Sparta. London. σελίδες 137-154. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2011. British School at Athens, επιμ. (1971). The annual of the British school at Athens - Excavatios at Sparta. London. σελίδες 142-146. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2011.
Παναγιώτης Κοντολέων

Ο Παναγιώτης Κοντολέων (Αθήνα, 1965) είναι στέλεχος εταιρίας σεκιούριτι, ειδικός σύμβουλος και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Ορίστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη την 1η Αυγούστου 2019, θέση την οποία διατήρησε μέχρι και τις 5 Αυγούστου 2022 όταν και παραιτήθηκε λόγω του σκανδάλου τηλεφωνικών παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ το 2022.

 Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα, ενώ το 1999 oλοκλήρωσε προπτυχιακές σπουδές επάνω στη Διοίκηση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ το 2001 απέκτησε Μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Επί σειρά ετών διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος σε εταιρείες υπηρεσιών ασφαλείας. Μιλάει αγγλικά και έχει βασική γνώση γαλλικών. Έρευνα της Εφημερίδας των Συντακτών, αμφισβήτησε το αντικείμενο σπουδών του, καθώς ανέφερε ότι το πτυχίο του αφορά σε Μουσικές Σπουδές. Η τοποθέτηση του στην ΕΥΠ έλαβε χώρα ύστερα από τις μεταρρυθμίσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019, γνωστές και ως επιτελικό κράτος. Η συγκεκριμένη τροπολογία έφερνε την ΕΥΠ υπό τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης και συγκεκριμένα την ενσωμάτωνε στο γραφείο του πρωθυπουργού. Η τοποθέτηση του Παναγιώτη Κοντολέοντα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κόμματα της αντιπολίτευσης, που τάχθηκαν κατά της πρόσληψης του λόγω έλλειψης τυπικών προσόντων και μη απαιτούμενου προφίλ για την ανάληψη χρεών ενός πόστου όπως αυτό του διοικητή της ΕΥΠ. Επιπρόσθετα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι προχώρησαν σε συγκρίσεις του βιογραφικού του Παναγιώτη Κοντολέοντα, το οποίο αμφισβητήθηκε εντόνως από πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτά προηγούμενων διοικητών της ΕΥΠ, όπως του Γιάννη Ρουμπάτη. Μετά από σειρά καταγγελιών από διάφορα Ελληνικά μέσα ερευνητικής δημοσιογραφίας περί παρακολουθήσεων πολιτικών και δημοσιογραφικών προσώπων από την ΕΥΠ με τη χρήση κακόβουλου λογισμικού (Predator) μεταξύ 2020 και 2022, ο Παναγιώτης Κοντολέων παραιτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2022. Παρόλο που η κυβέρνηση υποστήριξε ότι η παραίτηση δεν είχε να κάνει με τις υποθέσεις παρακολουθήσεων, πολλά ΜΜΕ και δημοσιογράφοι θεώρησαν έμμεση παραδοχή την παραίτηση Κοντολέοντα, που συνοδεύτηκε την ίδια ημέρα από την παραίτηση του Γενικού Γραμματέα του πρωθυπουργού και ανηψιού του Κυριάκου Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη.Η Βουλή των Ελλήνων ανακοίνωσε κατεπείγουσα εξεταστική επιτροπή για την διερεύνηση του σκανδάλου των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων. Σύμφωνα με έλεγχο της ΑΔΑΕ επάνω στα δεδομένα της ΕΥΠ, τα αρχεία παρακολούθησης πολιτικών και δημοσιογράφων είχαν ήδη καταστραφεί, ενώ κατά τη διάρκεια της εξεταστικής επιτροπής ο Παναγιώτης Κοντολέων αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών σχετικά με τις δραστηριότητες και κατηγορίες κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ΕΥΠ. Ο ίδιος επικαλέστηκε το απόρρητο για τη συγκεκριμένη στάση.
Mazda MX-03

Το Mazda MX-03 ήταν ένα πειραματικό πρωτότυπο σπορ μοντέλο της Mazda, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1985 και δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή (προσοχή : να μην συγχέεται με το μεταγενέστερο μοντέλο παραγωγής Mazda MX-3 του 1991 - 1998).

 Συνολικά, παρουσιάστηκε στα τρία παρακάτω Σαλόνια Αυτοκινήτου: 1985 στο Σαλόνι της Φρανκφούρτης (ντεμπούτο) 1985 στο 26ο Σαλόνι του Τόκιο 1986 στο Σαλόνι του Σικάγο Το μεταξόνιο του MX-03 ήταν 2.710 χιλιοστά και είχε συνολικό μήκος 4.509 χιλιοστά. Ήταν 2-πορτο και 4-θέσιο κουπέ, με έντονα αεροδυναμική σχεδίαση, τετρακίνητο, ενώ έφερε και τετραδιεύθυνση και Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS). Το σαλόνι του, θύμιζε έντονα πιλοτήριο αεροσκάφους και μάλιστα το τιμόνι είχε ένα αντισυμβατικό σχήμα σαν πηδάλιο αεροσκάφους. Ο κινητήρας του ήταν τύπου Βάνκελ, με τρεις ρότορες και συνολική παραγόμενη ισχύ 320 ίππων, ενώ η μετάδοση γινόταν μέσω ενός 4-τάχυτου αυτόματου κιβωτίου ταχυτήτων. Ο τύπος του κινητήρα ήταν 13G στην «πολιτική» του έκδοση, ενώ την αγωνιστική εκδοχή του συναντάμε στο γνωστό Mazda 757 του LeMans. Τεχνικά χαρακτηριστικά κινητήρα: Κυβισμός:............654 cm³ x 3 ρότορες = 1.962 cm³ (αν και τυπικώς δεν κυβίζεται). Εισαγωγή:............Με υπερπλήρωση (μονή τουρμπίνα, twin-scroll, Hitachi) υδρόψυκτη, ηλεκτρονικός ψεκασμός καυσίμου (injection). Ανάφλεξη:.............Ηλεκτρονική, χωρίς διανομέα (2 μπουζί ανά ρότορα). Ισχύς/στροφές:....320 ίπποι στις 7.000 στροφές ανά λεπτό. Ροπή/στροφές:.....40 χλγμ. στις 3.800 στροφές ανά λεπτό.Η Mazda ανακοίνωσε τότε επίσημα ότι το MX-03 επετύγχανε επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε μόλις 5 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα της τάξης των 300 χιλιομέτρων την ώρα. Mazda Κινητήρας Βάνκελ 1985 Mazda MX-03, carstyling.ru
Καρτέλ του λαμπτήρα

Το καρτέλ του λαμπτήρα αναφέρεται σε μια συμφωνία μεταξύ των μεγαλύτερων εταιριών παραγωγής λαμπτήρων, ώστε να παράγουν λάμπες με μικρότερη διάρκεια ζωής από την υφιστάμενη, με σκοπό τη μεγιστοποίηση των κερδών από τις πωλήσεις. Το καρτέλ δημιουργήθηκε το 1925 με την ονομασία Φοίβος, και συμμετείχαν εταιρίες-κολοσσοί όπως Osram, Philips, General Electric κλπ. Αναφέρεται επίσης ως συνωμοσία του λαμπτήρα, και θεωρείται η πρώτη υλοποίηση σχεδίου σκόπιμης μείωσης της ποιότητας των προιόντων εν αγνοία των καταναλωτών σε παγκόσμιο επίπεδο.

 Αρχικά, το καρτέλ χαμήλωσε τα λειτουργικά έξοδα, και διεξήγαγε έρευνα ώστε η διάρκεια ζωής των λαμπτήρων πυρακτώσεως να μειωθεί περίπου στο μισό. Στη συνέχεια αύξησε και τις τιμές, αφού δεν υπήρχε πλέον ο ανασταλτικός παράγοντας σοβαρού ανταγωνισμού. Για να διασφαλιστεί το σχέδιο αυτό, δημιουργήθηκε ακόμη επιτροπή ελέγχου των προιόντων, η οποία έδινε πρόστιμα σε περίπτωση που δεν χαλούσαν μετά από 1.000 ώρες λειτουργίας.Το καρτέλ ήλεγχε εκτός απο την παραγωγή, και τη διανομή των λαμπτήρων. Οι εταιρίες μοίρασαν τις περιοχές και τις αγορές όπου η καθεμία θα δραστηριοποιούνταν, με ένα σύστημα τριών διαφορετικών ζωνών.
Φρειδερίκος του Οστερόντε

Ο Φρειδερίκος (π. 1350 – 1421) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόμης του Οστερόντε (1361-1421), περιοχής που ανήκε στο πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν και ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Α' πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Εμπερστάιν. Το 1361 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος Α', ο οποίος του παραχώρησε το Οστερόντε και το Χέρτσμπεργκ από την πατρική κληρονομία. Το 1383 απεβίωσε ο Αλβέρτος Α', το ίδιο έτος που γεννήθηκε ο γιος του Έρικ και ο Φρειδερίκος ανέλαβε την κηδεμονία του. Το 1402 ο Έρικ ενηλικιώθηκε και μετέβη στον πύργο Ζαλτσντερχέλντεν, έδρα του πατέρα του. Αργότερα διαφώνησαν, αλλά γρήγορα λύθηκε η διαφορά. Απεβίωσε το 1421 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Όθων. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Βερνάρδος Ε΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και τέκνο του ήταν ο: Όθων 1396-1452, κόμης του Οστερόντε. www.Welfen.de
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1968-69

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1968-69 ήταν η τρίτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Σε αυτήν, πρώτευσε και αναδείχθηκε ως τροπαιούχος η τότε τσεχοσλοβακική Σλάβια Πράγας (Praha USK/Vysoki Skoly/Slavia), η οποία ήταν φιναλίστ την προηγούμενη χρονιά, επικρατώντας στη Βιέννη με σκορ 80-74 της τότε σοβιετικής και σήμερα γεωργιανής, Ντιναμό Τιφλίδας που ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της από τον προημιτελικό γύρο.

 Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με επτά ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις γύρους (φάση των "14", προημιτελικός και ημιτελικός) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν εικοσιδύο. Σόλνα Βίκινγκς (Σουηδία)-Πικαδέρο Μπαρτσελόνα 70-80, 71-97. MAFC (Ουγγαρία)-Σπαρτάκ Σόφιας (Βουλγαρία) 89-92, 66-79. Στεάουα Βουκουρεστίου-Χάποελ Τελ Αβίβ 89-58, 97-95. Boroughmuir Εδιμβούργου (Ηνωμένο Βασίλειο)-ΡΣΚ Άντερλεχτ (Βέλγιο) 52-103, 75-109. Μπάτεμπουργκ (Λουξεμβούργο)-Μπάγερν Μονάχου 64-84, 57-102. Αλτίνορντου Σμύρνης (Τουρκία)-Ολίμπια Λουμπλιάνας (Γιουγκοσλαβία) 57-70, 66-79. Χαντελμινιστέριουμ (Αυστρία)-ΠΑΟ (Ελλάδα) 84-76, 35-95. Μπαρτσελόνα-TSC Βερολίνου (Δυτική Γερμανία) 82-79, 69-82. Σπαρτάκ Σόφιας-Λυών Stade Auto SA (Γαλλία) 88-53, 63-75. Στεάουα-Fides Νάπολη 95-77, 65-92. Λέγκια Βαρσοβίας (Πολωνία)-ΡΣΚ Άντερλεχτ 97-69, 70-86. Ελσίνκι Kisa-Toverit (Φινλανδία)-Σλάβια Πράγας 74-76, 86-94. Μπάγερν Μονάχου-Ολίμπια Λουμπλιάνας 81-101, 46-94. Μπενφίκα Λισσαβόνας (Πορτογαλία)-ΠΑΟ 74-110, 70-111. Νάπολη-ΠΑΟ 98-61, αποχώρηση της Νάπολη (βλέπε εδώ). Σπαρτάκ Σόφιας-Ντιναμό Τιφλίδας 83-88, 54-58. Σλάβια Πράγας-Λέγκια Βαρσοβίας 113-82, 91-80. Ολίμπια Λουμπλιάνας-Berlin 101-73, 90-94. ΠΑΟ-Ντιναμό Τιφλίδας 81-67, 71-103. Ολίμπια Λουμπλιάνας-Σλάβια Πράγας 76-83, 61-82. Σλάβια Πράγας-Ντιναμό Τιφλίδας 80-74. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1947-48

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1947-48 ήταν η 11η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 7η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1947-48 συμμετείχαν 5 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1946-47, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1947-48 συμμετείχε η ΑΫΜΑ Λευκωσίας. Επιπρόσθετα, δεν συμμετείχαν οι ομάδες Ανόρθωση, ΕΠΑ και Πεζοπορικός οι οποίες είχαν αποχωρήσει από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Το 1947 οι τρεις αυτές ομάδες ζήτησαν καταστατική αλλαγή με κύριο αίτημα την εκ περιτροπής προεδρία της ΚΟΠ σε όλες τις πόλεις. Οι ομάδες αυτές έθεσαν το αίτημα αυτό ζητώντας ισότιμη μεταχείριση αφού θεωρούσαν ότι οι ομάδες της Λευκωσίας (στην οποία έδρευε η ΚΟΠ) και κυρίως ο ΑΠΟΕΛ τύγχαναν την εύνοια της ΚΟΠ. Το αίτημα συζητήθηκε σε γενική συνέλευση της ομοσπονδίας στις 27 Αυγούστου 1947, αλλά υπέρ της πρότασης αυτής ψήφισαν μόνοι οι τρεις αυτές ομάδες. Μετά από αυτό το αποτέλεσμα, οι τρεις ομάδες αποχώρησαν από την ΚΟΠ και δημιούργησαν δική τους ομοσπονδία, την «Ποδοσφαιρική Αθλητική Ομοσπονδία Κύπρου» (ΠΑΟΚ), με έδρα τη Λάρνακα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 49. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 94–95. ISBN 978-9963-688-87-6. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1947-48
Παλαιό Μουσικό Λύκειο (Ρούσε)

Το Παλαιό Μουσικό Λύκειο είναι ένα ιστορικό κτίριο στη Ρούσε της Βουλγαρίας, που βρίσκεται στην οδό Μπορισόβα 33, το οποίο πρόκειται να γίνει ιδιωτικό νομισματικό μουσείο και πολιτιστικό κέντρο. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης, με μεγάλες εργασίες να έχουν ήδη ολοκληρωθεί από το 2019.

 Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1900-1901 από την προτεσταντική κοινότητα της Ρούσε για να χρησιμοποιηθεί από τη Γερμανική Προτεσταντική Σχολή, καθώς και για να φιλοξενήσει το οικοτροφείο, το νηπιαγωγείο και το ορφανοτροφείο. Τα χρήματα (συνολικά 320.000 γερμανικά χρυσά μάρκα) εξασφαλίστηκαν από τον τοπικό πάστορα Θίοντορ Γουόντερμαν. Το τετραώροφο κτίσμα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ούντο Ριμπάου και η κατασκευή επιτηρούταν από τους μηχανικούς Τοντόρ Τόνεϊ και Μέρμπαχ. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός είναι εκλεκτικός, συνδυάζοντας στοιχεία νεοκλασικής και γοτθικής αναβίωσης και επιρροές από τη Βόρεια Ευρώπη.Η Γερμανική Σχολή εγκαινιάστηκε στις 5 Οκτωβρίου 1905 και κηρύχθηκε Δευτεροβάθμια Σχολή Επιχειρήσεων από το βουλγαρικό Υπουργείο Οικονομίας το 1909. Στην σχολή παρακολουθούσαν μαθητές όχι μόνο τη γερμανική αποικία της πόλης, αλλά και τα παιδιά διακεκριμένων τοπικών εμπορικών οικογενειών. Κατά τη διάρκεια του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 28 Σεπτεμβρίου 1918, το σχολείο, ως γερμανική ιδιοκτησία, κατασχέθηκε από τις βουλγαρικές αρχές. Παρόλο που καταστράφηκε από ρουμανικά πυρά, ανακατασκευάστηκε μετά τον πόλεμο και φιλοξένησε διαδοχικά τη Γαλλική Σχολή για αγόρια Άγιος Ιωσήφ, το Γυμνάσιο Πίταρ Μπέρον (από το 1935), το Κρατικό Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας (Πανεπιστήμιο της Ρούσε) και το σχολείο του τοπικού εργοστασίου γεωργικών μηχανημάτων (το πρώην εργοστάσιο Μούλχαουπτ). Μετά από αυτό, άρχισε να χρησιμοποιείται από το Μουσικό Λύκειο της Ρούσε. Το 1973, ανακηρύχθηκε μνημείο πολιτισμού.Έχοντας υποστεί σοβαρή ζημιά από τον σεισμό του Βουκουρεστίου το 1977, παρόλο που ενισχύθηκε, το κτίριο εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια ως ερείπιο έως ότου αποκτήθηκε από δημοπρασία από τους αδελφούς Μπομπόκοβ τον Απρίλιο του 2007. Οι δύο αδελφοί πρόκειται να επενδύσουν 1.000.000 ευρώ στην ανακατασκευή του κτιρίου και υποχρεούνται να το μετατρέψουν σε πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κέντρο. Το 2017, η ανακαίνιση άρχισε να μετατρέπει το κτίριο σε ιδιωτικό μουσείο. Ακριβώς δίπλα στο παλαιό σχολείο βρίσκεται η Βαπτιστική Εκκλησία της Ρούσε.
X Window System

Το X Window System ή Σύστημα Παραθύρων X (γνωστό και ως X11 ή απλά X), είναι πρωτόκολλο απεικόνισης για τη δημιουργία "παραθύρων" στην οθόνη ενός υπολογιστή. Το Σύστημα X ξεκίνησε στο MIT το 1984. Η τρέχουσα έκδοση του πρωτόκολλου, X11, κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987. Αναπτύσσονται από το ίδρυμα X.Org - βρισκόμαστε στην έκδοση 11 release 7.1 και είναι ελεύθερο λογισμικό που διέπεται από την άδεια MIT License και άλλες παρόμοιες άδειες. Χρησιμοποιείται για τη δημιουργία του γραφικού περιβάλλοντος χρήστη σε Unix-οειδή συστήματα όπως το Linux.

 Το "X Window System" συχνά συντομεύεται σε "X11" ή απλά σε "X". Ο όρος "X Windows" είναι πλέον ξεπερασμένος και γενικά θεωρείται εσφαλμένος, αν και έχει χρησιμοποιηθεί συχνά από τότε που δημιουργήθηκαν τα X. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε επίτηδες σαν επιχείρημα εντυπωσιασμού, όπως για παράδειγμα στο UNIX-HATERS Handbook. Ιστορία του γραφικού περιβάλλοντος X11 χρώματα Robert W. Scheifler and James Gettys: X Window System: Core and extension protocols: X version 11, releases 6 and 6.1, Digital Press 1996, ISBN 1-55558-148-X The Evolution of the X Server Architecture ( Keith Packard, 1999) The means to an X for Linux: an interview with David Dawes from XFree86.org (Matthew Arnison, CAT TV, Ιούνιος 1999) Lessons Learned about Open Source (Jim Gettys, USENIX 2000 ομιλία για την ιστορία των X) On the Thesis that X is Big/Bloated/Obsolete and Should Be Replaced (Christopher B. Browne) Open Source Desktop Technology Road Map (Jim Gettys, 9 Δεκεμβρίου 2003) X Marks the Spot: Looking back at X11 Developments of Past Year (Oscar Boykin, OSNews, 25 Φεβρουαρίου 2004) Getting X Off The Hardware (ομιλία του Keith Packard, Ιούλιος 2004, στο Ottawa Linux Symposium) The Cautionary Tale of XFree86 Αρχειοθετήθηκε 2002-04-23 στο Wayback Machine. (από το Make Your Open Source Software GPL-Compatible. Or Else. του David A. Wheeler, 16 Φεβρουαρίου 2005) X.Org Foundation (επίσημος διαδικτυακός τόπος) (Αγγλικά) The X Windows Disaster (UNIX-HATERS Handbook) (Αγγλικά) X-windows, πως και γιατί; Αρχειοθετήθηκε 2009-07-26 στο Wayback Machine. Το Σύστημα X Window (από το εγχειρίδιο του FreeBSD) XOrg Foundation Open Source Public Implementation of X11 — η επίσημη υλοποίηση αναφοράς XFree86 — η πιο δημοφιλής έκδοση για πολλά χρόνια, ειδικά σε Unix-οειδείς πλατφόρμες ανοιχτού κώδικα X11 for Mac OS X — Apple X11, ειδικά σχεδιασμένα για το Mac OS X
Ρόντνεϊ Ουίλιαμς

Ο Σερ Ρόντνεϊ Ουίλιαμς (Sir Rodney Errey Lawrence Williams, KGN, GCΜG, 2 Νοεμβρίου 1947-), ), είναι ο 4ος Γενικός Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από το 2014.

 Είναι γιος του Έρνεστ Ιμάνιουελ Ουίλιαμς, πρώην κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα (ALP) στην περιφέρεια του Σεν Πολ. Γιατρός στο επάγγελμα, άρχισε να ασχολείται με την πολιτική το 1984 ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Σεν Πολ, που προηγουμένως αντιπροσωπευόταν από τον πατέρα του. Μεταξύ του 1992 και 2004, υπηρέτησε στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργός, διατηρώντας ποικιλοτρόπως ή από κοινού τα χαρτοφυλάκια της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της τεχνολογίας, της οικονομικής ανάπτυξης, του τουρισμού και του περιβάλλοντος. Εκπροσώπησε την Σεντ Πολ μέχρι το 2004, όταν έχασε την έδρα του στις γενικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, όταν το κόμμα του, το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα, έχασε από το Ηνωμένο Προοδευτικό Κόμμα. Ορκίστηκε στις 14 Αυγούστου του 2014 ως ο 4ος Γενικός Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.Χρίστηκε ως Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCΜG) από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 17 Οκτωβρίου 2014. Τον Νοέμβριο του 2014 ο Γουίλιαμς ετιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Τάγματος του Φραγκίσκου Α΄ από τον Πρίγκηπα Κάρλο, Δούκα του Κάστρο. Επίσημη Ιστοσελίδα Της Κυβέρνησης
Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα ε Σόουζα

Ο Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα ε Σόουζα (Júlio César da Silva e Souza, 26 Φεβρουαρίου 1980) είναι βετεράνος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του αριστερού χαφ-εξτρέμ.

 Ο Ζούλιο Σέζαρ γεννήθηκε στο Ιταγκουαΐ της Βραζιλίας και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1999 από τη βραζιλιάνικη Φλουμινένσε. Το 2002 ξεκίνησε την καριέρα του στα γήπεδα της Ευρώπης παίρνοντας μεταγραφή για τη ρωσική Λοκομοτίβ Μόσχας όπου έμεινε μόλις μία σεζόν. Συνέχισε στην Πορτογαλία, όπου αγωνίστηκε στις Εστρέλα Αμαδόρα και Ζιλ Βισέντε μέχρι τον Ιανουάριο του 2005 όταν και μεταπήδησε στην ΑΕΚ στην οποία αγωνίστηκε για 3,5 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε ελεύθερος από την ΑΕΚ και συμφώνησε με τη ρουμανική Ραπίντ Βουκουρεστίου, όπου αγωνίστηκε για μία σεζόν. Από το καλοκαίρι του 2009 έως τον Ιανουάριο του 2011 αγωνίστηκε στην τούρκικη Γκαζιάντεπσπορ. Το δεύτερο μισό της σεζόν 2010-11, τη σεζόν 2011-12 και το πρώτο μισό της σεζόν 2012-13, επέστρεψε στη Βραζιλία για χάρη της Φιγκεϊρένσε. Από τον Ιανουάριο του 2013 έως το 2014 έπαιξε στην Κοριτίμπα. Στη συνέχεια έπαιξε σε μικρότερες ομάδες της πατρίδας του και για σύντομο διάστημα στην ινδική ΦΚ Γκόα, ενώ το Μάρτιο του 2018 ολοκλήρωσε την καριέρα του. Πρωτάθλημα Καριόκα: 2002 (Φλουμινένσε) Πρωτάθλημα Ρωσίας: 2002 (Λοκομοτίβ) Σούπερ Καπ Ρωσίας: 2003 (Λοκομοτίβ) Τοπικό Πρωτάθλημα Πολιτείας Παρανά, Βραζιλίας: 2013 (Κοριτίμπα) Προφίλ του παίκτη στον ιστότοπο www.transfermarkt.com Στατιστικά καριέρας στον ιστότοπο www.ogol.com.br (πορτ.)
Παγωμένο Νεφέλωμα του Λέοντος

Το «Παγωμένο Νεφέλωμα του Λέοντος» (Frosty Leo Nebula) ή IRAS 09371+1212 είναι ένα πρωτοπλανητικό νεφέλωμα (PPN) που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10.000 έτη φωτός από τη Γη, στον αστερισμό Λέοντα. Είναι διπολικό νεφέλωμα, με κεντρικό αστέρα φασματικού τύπου K7 II (πορτοκαλί λαμπρό γίγαντα). Είναι ασυνήθιστο ως προς το ότι το φως του παρουσιάζει ένα εξαιρετικά βαθύ χαρακτηριστικό απορροφήσεως στο φάσμα του σε μήκος κύματος 3,1 µm, ενώ το ίδιο το νεφέλωμα κείται περισσότερο από 900 παρσέκ πάνω από το επίπεδο του Γαλαξία μας (Bourke και άλλοι 2000). Επιπλέον, έχει τη μοναδική γνωστή περιαστρική εκροή σε πρωτοπλανητικό νεφέλωμα στην οποία η παρουσία κρυσταλλικού πάγου κυριαρχεί στο φάσμα εκπομπής στα μεγάλα μήκη κύματος.

 Το Παγωμένο Νεφέλωμα του Λέοντος έχει δύο λοβούς που απέχουν ο ένας από τον άλλο 2″. Ανάμεσά τους διακρίνεται πλάγια ένας δακτύλιος σκόνης, ενώ μακρύτερα, κατά μήκος του πολικού του άξονα υπάρχουν δύο αμυδρές αλλά ευδιάκριτες συγκεντρώσεις νεφελωματώδους ύλης που χωρίζονται από περίπου 23″. Το όλο νεφέλωμα έχει σχήμα που θυμίζει κλεψύδρα και παρατηρείται σε κλίση 15° ως προς το επίπεδο της ουράνιας σφαίρας. Ο μοριακός του θύλακας διαστέλλεται με ταχύτητα περίπου 25 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Το νεφέλωμα αυτό προσέλκυσε για πρώτη φορά την προσοχή στην επισκόπηση του IRAS, εξαιτίας των εξαιρετικά χαμηλών θερμοκρασιών που αντιστοιχούσαν στο χρώμα του. Επίσης, διαθέτει ένα μοναδικά καθαρό μέγιστο στα 60 μm. Το «Παγωμένο Νεφέλωμα του Λέοντος» είναι το πρώτο γνωστό διπολικό πρωτοπλανητικό νεφέλωμα που έχει σημειακή κατοπτρική συμμετρία (όλα τα άλλα έχουν αξονική συμμετρία). Η σημειακή συμμετρία αποτελεί μία αρκετά κοινή τάση στα πλανητικά νεφελώματα, όπως π.χ. στα NGC 2022, NGC 2371-2, NGC 6309, NGC 6563, στο «Μάτι της Γάτας», στο «Νεφέλωμα του Αλτήρα», στο «Νεφέλωμα του Κρόνου», κ.ά.. Οι Morris και Reipurth (1990) υποθέτουν ότι η σημειακή συμμετρία οφείλεται είτε στη διπολική εκροή που κατευθύνεται από έναν δίσκο που εκτελεί μετάπτωση, είτε σε έναν διπλό αστέρα σε κοινό θύλακα, που επίσης εκτελεί μετάπτωση. Οι Forveille κ.ά. το 1987 έδωσαν στο IRAS 09371+1212 το προσωνύμιο «Παγωμένο Νεφέλωμα του Λέοντος» επειδή ερμήνευσαν το εξαιρετικά ασυνήθιστο φάσμα του στο άπω υπέρυθρο ως αποτέλεσμα της ελλείψεως μορίων νερού στην αέρια κατάσταση, πράγμα που με τη σειρά του αποδίδεται στη συμπύκνωση του νερού με τη μορφή πάγου επάνω σε κόκκους σκόνης. Η ερμηνεία αυτή επαληθεύθηκε το επόμενο έτος (1988) από τρεις ανεξάρτητες εργασίες. Παρατηρώντας το φάσμα μεταξύ των 35 και 65 μm, οι Omont κ.ά. το 1990 διεπίστωσαν ότι πολύ ψυχροί (ψυχρότεροι των 220 βαθμών C υπό το μηδέν) κόκκοι σκόνης πυριτικών ορυκτών επενδεδυμένοι με άφθονο κρυσταλλικό πάγο νερού ευθύνονται για την εκπομπή στα 60 μm. Εικόνα του νεφελώματος
Σοφία της Έσσης-Κάσσελ

Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Hesse-Kassel (12 Σεπτεμβρίου 1615, στο Κάσσελ - 22 Νοεμβρίου 1670, στο Μπύκεμπουργκ) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε.

 Ήταν κόρη του Mαυρίκιου κόμη της Έσσης-Κάσσελ]] (1572–1632) και της Γιουλιάνας (1587–1643), κόρης του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ-Ζήγκεν. Παντρεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου 1640 στο Χάγκεν τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Σάουμπουργκ-Λίππε (1601–1681). Μέσω του γάμου του ο Φίλιππος Α΄ εξασφάλισε την ανανέωση της διακυβέρνησης των περιοχών Ρόντενμπεργκ, Χάγκενμπουργκ και Άρενσμπουργκ, η οποία εξαρτάτο από το ότι η κομητεία του ήταν υπό την προστασία της Ελισάβετ-Αμαλίας της Έσσης-Κάσσελ . Παντρεύτηκε το 1640 τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Σάουμπουργκ-Λίππε και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Ελισάβετ (1646), απεβ. νήπιο. Σοφία-Ελεονώρα (1648–1671), απεβ. 23 ετών. Ιωάννα-Δωροθέα (1649–1695), παντρεύτηκε το 1664 τον (διαζευγμένο το 1678) Ιωάννη-Αδόλφο κόμη του Μπέντχαϊμ-Tέκλενμπουργκ (1637-1704). Χέντβιχ-Λουίζα (1650–1731), παντρεύτηκε το 1676 ο Αύγουστο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ]] (1652-1689). Βερνάρδος-Γουλιέλμος (1651), απεβ. νήπιο. Φιλιππίνη-Ελισάβετ (1652–1703), παντρεύτηκε το 1676 τον Φίλιππο-Χριστόφορο κόμη του Μπρόινερ στο Άσπαρν (1708). Φρειδερίκος-Χριστιανός (1655-1728), κόμης του Σάουμπουργκ-Λίππε. Κάρολος-Χέρμαν (1656–1657), απεβ. 1 έτους. Καρλόττα-Γουλιάνα (1657–1684), παντρεύτηκε το 1676 Ιωάννη-Χάινριχ κόμη του Κούεφσταϊν (1643-1687). Φίλιππος-Ερνέστος (1659–1723), κόμης του Λίππε-Άλβερντισεν. Franz Carl Theodor Piderit: Geschichte der Grafschaft Schaumburg und der wichtigsten Orte in derselben, σελ. 141
J.League

Η J.League (αγγλικά: Japan Professional Football League, ιαπωνικά: 日本プロサッカーリーグ) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διοργάνωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στην Ιαπωνία. Διοργανώνει τα πρωταθλήματα της πρώτης κατηγορίας Τζε 1 Λιγκ, της δεύτερης κατηγορίας Τζε 2 Λιγκ και της τρίτης κατηγορίας Τζε 3 Λιγκ. Απαρτίζεται από τους πλέον επιτυχημένους συλλόγους του ασιατικού ποδοσφαίρου. Είναι επίσημα γνωστή ως Meiji Yasuda J.League, λόγω της υφιστάμενης χορηγίας της από τη Meiji Yasuda Life.

 Πριν από τη σύσταση της J.League, διοργανώτρια αρχή των πρωταθλημάτων των εθνικών κατηγοριών της χώρας ήταν η Japan Soccer League (JSL), η οποία απαρτιζόταν από ερασιτεχνικούς συλλόγους. Με απόφαση της Ιαπωνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, η ένωση επαγγελματικού ποδοσφαίρου, J.League, ιδρύθηκε το 1992, με οκτώ συλλόγους από την πρώτη κατηγορία της JSL, μία από τη δεύτερη κατηγορία και τη νεοσύστατη Σιμίζου Σ-Παλς. Η εναρκτήρια περίοδος του πρωταθλήματος της J.League ξεκίνησε επίσημα με δέκα συλλόγους στις 15 Μαΐου του 1993, όταν η Βέρντι Καβασάκι φιλοξένησε τη Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος στο Εθνικό Στάδιο Κασιμιγκαόκα. Παρά την επιτυχία κατά τα πρώτα τρία χρόνια, στις αρχές του 1996 η παρουσία φιλάθλων στις κερκίδες μειώθηκε ραγδαία. Το 1997, η μέση προσέλευση ήταν 10.131, σε σύγκριση με πάνω από 19.000 το 1994. Η υποδομή του πρωταθλήματος άλλαξε σε μεγάλο βαθμό το 1999. Το πρωτάθλημα απέκτησε εννέα ομάδες από την ημιεπαγγελματική Ιαπωνική Φούτμπολ Λιγκ (JFL) και με μία ακόμη ομάδα από τη J.League δημιουργή8ηκε ένα σύστημα δύο κατηγοριών. Η πρώτη κατηγορία (J1) με δεκαέξι ομάδες και η δεύτερη κατηγορία (J2) με δέκα ομάδες. Η δευτέρου επιπέδου Ιαπωνική Φούτμπολ Λιγκ μετεξελίχθηκε σε τρίτου επιπέδου Ιαπωνική Φούτμπολ Λιγκ. Επίσημος ιστότοπος