IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διαχειριστής Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας

Ο Διαχειριστής Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΔΔΗΕ) είναι ανώνυμη εταιρεία με σκοπό τη διαχείριση του δικτύου διανομής του ηλεκτρισμού. Προέκυψε από τον διαχωρισμό του Τμήματος Διανομής της ΔΕΗ στην Ελλάδα, προκειμένου να συμμορφωθεί με την 2009/72 / ΕΚ Οδηγία της ΕΕ σε σχέση με την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

 Πρόκειται για μια 100% θυγατρική της ΔΕΗ Α.Ε. που συστάθηκε με τον νόμο 4001/2011, ωστόσο είναι ανεξάρτητη, διατηρώντας όλες τις απαιτήσεις ανεξαρτησίας που ενσωματώνονται εντός του παραπάνω νομοθετικού πλαισίου. Με τον παραπάνω νόμο, ο ΔΕΔΔΗΕ ανέλαβε δύο διακριτές αρμοδιότητες, την Διαχείριση του Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΕΔΔΗΕ) και τη Διαχείριση των αγορών των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών (ΜΔΝ). Ο ΔΕΔΔΗΕ είναι φυσικό μονοπώλιο στην Ελλάδα και για τον λόγο αυτό οι δραστηριότητές του επιβλέπονται και ρυθμίζονται από την ανεξάρτητη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Για τον λόγο αυτό, ο ΔΕΔΔΗΕ καταρτίζει και εκτελεί Πρόγραμμα Συμμόρφωσης το οποίο εγκρίνεται από την ΡΑΕ (απόφαση 678/2014) και σε αυτό αναφέρονται όλα τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται προκειμένου να αποκλείεται οποιαδήποτε τυχόν μεροληπτική συμπεριφορά, εταιρικών πρακτικών και στρέβλωσης του ανταγωνισμού κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων της.Ως στόχοι της επιχείρησης ορίζονται η ποιότητα εξυπηρέτησης, η ποιότητα της ενέργειας, η μείωση του λειτουργικού κόστους και η προσαρμογή στις απαιτήσεις του νέου περιβάλλοντος.Βασικό έργο της εταιρείας είναι η λειτουργία, η συντήρηση και η ανάπτυξη του δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, καθώς και η διασφάλιση της διαφανούς και αμερόληπτης πρόσβασης των χρηστών στο δίκτυο. Το δίκτυο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα με βάση τα στοιχεία του 2018 αποτελείται από: 112.295 χλμ. δικτύου Μέσης Τάσης 126.941 χλμ. δικτύου Χαμηλής Τάσης 163.220 Υποσταθμοί Μέσης Τάσης προς Χαμηλή Τάση 989 χλμ. Δικτύου Υψηλής Τάσης εκ των οποίων 218 χλμ. στην Αττική και 771 χλμ. στα Μη Διασυνδεδεμένα Νησιά (ΜΔΝ) 240 Υποσταθμοί Υψηλής Τάσης προς Μέση Τάση 7.543.107 πελάτες (11.660 Μέσης Τάσης και 7.531.447 Χαμηλής Τάσης) 43.194 GWH καταναλώσεις πελατών (11.755 στη Μέση Τάση και 31.439 στη Χαμηλή Τάση)Κύρια οικονομικά μεγέθη του δικτύου Διανομής: Επενδύσεις (ετήσιες δαπάνες επενδύσεων): €149 εκ. Εκμετάλλευση (ετήσιες λειτουργικές δαπάνες): €421 εκ. Ετήσια έσοδα από χρήση δικτύου: €711 εκ. Πάγια Δικτύων Διανομής με αναπόσβεστη αξία: €3,6 διςΠροσωπικό και Οργάνωση του δικτύου Διανομής: 6.445 μισθωτοί 3 Γενικές Διευθύνσεις, 12 Κεντρικές Διευθύνσεις, 5 Περιφερειακές Διευθύνσεις, 2 Κεντρικά Κλιμάκια, 58 Περιοχές, 70 Πρακτορεία, 81 Υποπρακτορεία Τον Σεπτέμβριο του 2021 το 49% πουλήθηκε στην αυστραλιανή εταιρεία Macquarie Group Limited έναντι 2.116 δις. Ενέργεια στην Ελλάδα Επίσημος ιστότοπος
Μπερεντάλ

Το Μπερεντάλ (γερμανικά: Μπίρενταλ‎, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Μπίρενταλ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Το χωριό ανήκει στο Πεΰ ντε Μπιτς και στο περιφερειακό φυσικό πάρκο του Βόρειου Βοζ.

 Το χωριό βρίσκεται σε βαθιά δασωμένη χώρα, 15 χιλιόμετρα από το Μπιτς και 12 χιλιόμετρα από το Νίντερμπρον, στα νοτιοανατολικά σύνορα του καντονίου Μπιτς. Έχει πληθυσμό 750 ατόμων και βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρων, στην καταπράσινη κοιλάδα του ποταμού Βορείου Τσίνζελ. Ο πληθυσμός ποικίλλει σημαντικά, από 660 κατοίκους το 1817 έως 1683 το 1852, και στη συνέχεια μειώθηκε σε 694 το 1982. Κατάλογος κοινοτήτων της Μοζέλ Μπερεντάλ (fr) Στατιστικά στοιχεία INSEE
Μπασάκ Ντεμιρτάς

Η Μπασάκ Ντεμιρτάς (τουρκικά: Başak Demirtaş) (γεννημένη το 1977) είναι Κουρδοτουρκάλα εκπαιδευτικός, συγγραφέας και σύζυγος του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, του πρώην ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) και η οποία αγωνίζεται για την απελευθέρωση του συζύγου της από τη φυλακή από το 2016.

 Η Μπασάκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Σουρ του Ντιγιάρμπακιρ, όπου έγινε εκπαιδευτικός. Παντρεύτηκε τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς το 2002. Ο σύζυγός της είναι ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, ενεργός στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, τα πολιτικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Έχουν δύο κόρες. Μιλώντας για τη σύλληψη του συζύγου της από τις τουρκικές αρχές στις 4 Νοεμβρίου 2016 ανέφερε στην Cumhuriyet ότι της θύμισε τη δική της παιδική ηλικία: Πήραν τον μπαμπά μου το 1982. Ήμασταν στο Ντιγιαρμπακίρ και ήρθε η αστυνομία μέσα στη νύχτα και τον συνέλαβε.Η Μπασάκ Ντεμιρτάς ταξιδεύει τακτικά από το Ντιγιαρμπακίρ στην Αδριανούπολη στη βορειοδυτική Τουρκία για να επισκεφτεί τον σύζυγό της. Δήλωσε στο BBC ότι προσπάθησε να είναι η φωνή του συζύγου της έξω από τη φυλακή κατά τις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2018, στις οποίες ήταν υποψήφιος για το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών. Στις 6 Ιουνίου 2018, ο Ντεμιρτάς έκανε μια προεκλογική ομιλία μέσω του τηλεφώνου της συζύγου του από τη φυλακή.Συναντήθηκε με την εισηγήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάτι Πίρι το 2018 για να υποστηρίξει την απελευθέρωση του συζύγου της. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19 έκανε εκστρατεία για την ένταξη των πολιτικών κρατουμένων σε έναν νόμο που θα απελευθέρωνε χιλιάδες κρατούμενους. Πήρε μέρος στο ετήσιο συνέδριο της Προοδευτικής Συμμαχίας το 2019 στη Στοκχόλμη, όπου έλαβε το Βραβείο Πολιτικού Θάρρους εκ μέρους του συζύγου της Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Τον Ιούνιο του 2020, έγινε στόχος σεξουαλικής απειλής από έναν λογαριασμό στο Twitter, που οδήγησε σε ένα κύμα αλληλεγγύης από ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γυναίκες πολιτικούς. Τον Σεπτέμβριο του 2020, παράτησε τη δουλειά της ως δασκάλα λόγω των απρόβλεπτων επισκέψεών της στον σύζυγό της λόγω της κρίσης COVID-19. Τον Νοέμβριο του 2021, η Ντεμιρτάς και ο γιατρός της καταδικάστηκαν σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση ο καθένας για ανακριβές πιστοποιητικό υγείας. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε ότι τα σχετικά αρχεία, που αποδεικνύουν ότι η ιατρική εξέταση έγινε στο πλαίσιο βαριών ιατρικών επιπλοκών μετά από αποβολή εγκυμοσύνης, δεν εξετάστηκαν από το τουρκικό δικαστήριο και άσκησε έφεση κατά της απόφασης. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε επίσης ότι αυτή η διαδικασία αποτελεί μέρος της συλλογικής τιμωρίας και παρενόχλησης της τουρκικής αντιπολίτευσης.
Φρέντμουντ Μάλικ

Ο Φρέντμουντ Μάλικ (1944 - ) είναι Αυστριακός οικονομολόγος με επιστημονικό πεδίο εργασίας την διοίκηση επιχειρήσεων. Έχει ιδρύσει και είναι διευθυντής της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Σανκτ Γκάλλεν.

 Γεννήθηκε το 1944 στο Λούστενάου (γερμ. Lustenau). Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ απότο 1968 και συνέχισε στο Σανκτ Γκάλλεν από το 1970. Σπούδασε οικονομία, κοινωνιολογία, λογική και φιλοσοφία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1978 και διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου της Οικονομίας στο πανεπιστήμιο του Σανκτ Γκάλλεν. Reihe: Management: Komplexität meistern:Band 1: Management: Das A und Ο des Handwerks, 2007, ISBN 978-3593382852 Band 2: Unternehmenspolitik und Corporate Governance, 2008, ISBN 978-3593382869 Band 3: Strategie: Navigieren in der Komplexität der Neuen Welt, 2011, ISBN 978-3593382876Gefährliche Managementwörter – Und warum man sie vermeiden sollte Führen – Leisten – Leben. Wirksames Management für eine neue Zeit (Neuausgabe 2006, ISBN 3-593-38231-8). Die Neue Corporate Governance Systemisches Management, Evolution, Selbstorganisation Management-Perspektiven Strategie des Managements komplexer Systeme Management-Systeme Krisengefahren in der Weltwirtschaft Effective Top Management επίσημη ιστοσελίδα
Βιατσεσλάβα του Νόβγκοροντ

Η Βιατσεσλάβα Βσεβολόντνα, ρωσ. Вячеслава новгородская (π. 1125 - 15 Μαρτίου 1162;) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πριγκίπισσα ου Νόβγκοροντ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βσέβολοντ Μστισλάβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Περεσλάβλ, Πσκοβ και μίας κόρης του Σβιατοσλάβ Νταβόντοβιτς. Παντρεύτηκε περί το 1137 τον Μπολέσλαφ Δ΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Μπολέσλαφ 1156-1172, απεβ. 16 ετών. μία κόρη π.1160-μετά το 1178, παντρεύτηκε ον Βασίλκο Γιαροπολκόβιτς πρίγκιπα του Σούμσκ & Ντοροχύτσυν. Λέσεκ π.1162-1186, δούκας της ΜΑζοβίας. Magdalena Biniaś-Szkopek: Bolesław IV Kędzierzawy - książę Mazowsza i princeps. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2009. ISBN 978-83-7177-603-8.
Γερουσία του Καναδά

Η Γερουσία του Καναδά (αγγλικά: Senate of Canada, γαλλικά: Sénat du Canada) είναι η Άνω Βουλή του Κοινοβουλίου του Καναδά, μαζί με την Βουλή των Κοινοτήτων, και τον μονάρχη (που εκπροσωπείται από τον εκάστοτε Γενικό Κυβερνήτη).

 Department of Justice. (2004). Constitution Acts, 1867 to 1982. Αρχειοθετήθηκε 2005-03-21 στο Wayback Machine. Forsey, Eugene. (2003). "How Canadians Govern Themselves." Αρχειοθετήθηκε 2009-03-10 στο Wayback Machine. The Parliament of Canada. Official Website. Αρχειοθετήθηκε 2011-02-07 στο Wayback Machine. A Legislative and Historical Overview of the Canadian Senate Αρχειοθετήθηκε 2008-06-24 στο Wayback Machine. Franco, Guida (2006). Canadian Almanac & Directory 2006. Toronto: Micromedia ProQuest, 3–42. ISBN 1-895021-90-1.
Δήμος Λαγκαδά (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο δήμος Λαγκαδά του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Λαγκαδά. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού στην ΒΔ πλευρά της λίμνης Κορώνειας. Έδρα του ήταν ο Λαγκαδάς. Περιλάμβανε την ομώνυμη κωμόπολη και οκτώ χωριά.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Αναλήψεως -- η Ανάληψη Δ.δ. Ηρακλείου -- το Ηράκλειο Δ.δ. Καβαλλαρίου -- το Καβαλλάρι Δ.δ. Κολχικού -- το Κολχικό Δ.δ. Λαγκαδά -- ο Λαγκαδάς Δ.δ. Λαγυνών -- τα Λαγυνά Δ.δ. Περιβολακίου -- το Περιβολάκι Δ.δ. Χρυσαυγής -- η Χρυσαυγή Για τον πλήρη κατάλογο δημάρχων του Λαγκαδά από συστάσεως του δήμου, δείτε Δήμος Λαγκαδά.1999-2002 Βλάσιος Κωνσταντινίδης 2003-2010 Ιωάννης Καραγιάννης Στοιχεία για το δήμο Λαγκαδά από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-10-11 στο Wayback Machine.
Δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος

Ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος είναι ο ένας σημαντικός νόμος της θερμοδυναμικής. Υπάρχουν δύο ισοδύναμες βασικές διατυπώσεις του νόμου: Κάθε θερμική μηχανή έχει απώλειες ενέργειας. Για τη λειτουργία μιας ψυκτικής μηχανής απαιτείται καταβολή ενέργειας.Εξετάζοντας τον νόμο με βάση την εντροπία με κάθε μεταβολή που γίνεται στο σύστημα η συνολική εντροπία μεγαλώνει και μόνο στην ιδανική περίπτωση των αντιστρεπτών μεταβολών μένει σταθερή.

 Θερμική μηχανή είναι μια μηχανή η οποία παράγει έργο στηριζόμενη σε θερμοδυναμικά φαινόμενα. Για να λειτουργήσει η μηχανή μεταβάλλεται περιοδικά η θερμοκρασία κάποιου σώματος, συνήθως κάποιου αερίου. Η μεταβολή της θερμοκρασίας του σώματος γίνεται με μεταφορά θερμότητας. Αρχικά στο σώμα δίνεται θερμική ενέργεια, δηλαδή αυξάνεται η θερμοκρασία του. Το σώμα αποβάλλει την ενέργεια παράγοντας έργο για να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση και να ξαναπροσλάβει ενέργεια, δηλαδή η θερμική μηχανή ολοκλήρωσε έναν κύκλο λειτουργίας. Η θερμική ενέργεια που δόθηκε στο σώμα είναι σε γενικές γραμμές η ενέργεια που καταναλώνει η μηχανή, ενώ το έργο που παράγει το σώμα είναι το έργο που παράγει η μηχανή. Στον κύκλο λειτουργίας εκτός από αυτές τις δύο βασικές μεταβολές συμμετέχουν και άλλες. Σύμφωνα με το δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο σε κάθε κύκλο λειτουργίας υπάρχει ένα ποσό ενέργειας το οποίο αποβάλλει το σώμα όχι με τη μορφή έργου, αλλά με τη μορφή θερμότητας. Έτσι σε κάθε κύκλο λειτουργίας, η ενέργεια του έργου, δηλαδή η ωφέλιμη ενέργεια που δίνει η μηχανή είναι μικρότερη από την ενέργεια που της δόθηκε. Από μηχανική άποψη ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος σημαίνει ότι σε οποιοδήποτε θερμικό σύστημα υπάρχει σπατάλη ενέργειας. Ακόμη μεγαλύτερους περιορισμούς θέτει η μηχανή Καρνό. Ο Καρνό απέδειξε ότι η θεωρητική του μηχανή έχει τη μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα, άρα οι απώλειές της είναι οι ελάχιστες δυνατές. Η θερμική ενέργεια μεταφέρεται αυθόρμητα από θερμότερα σώματα σε ψυχρότερα. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί και το αντίστροφο ως το τελικό αποτέλεσμα μιας ψυκτικής μηχανής. Σύμφωνα με το νόμο για να γίνει αυτό πρέπει να καταβληθεί ενέργεια. Η ενέργεια που καταβάλλεται καταλήγει με τη μορφή θερμότητας στο θερμό σώμα η οποία προστίθεται στη θερμότητα που προέρχεται από το ψυχρό. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιείται στις ψυκτικές μηχανές. Η ψυκτική μηχανή είναι το αντίθετο της θερμικής μηχανής. Σε όρους μαθηματικής λογικής η μία διατύπωση του νόμου είναι το αντιστροφοαντίθετο της άλλης διατύπωσης.
Μπολέσλαφ Δ΄ της Βαρσοβίας

Ο Μπολέσλαφ Δ΄, πολων. Bolesław IV (π. 1421 - 10 Σεπτεμβρίου 1454) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Βαρσοβίας (1429-54) και της Ποντλάσιε (1440-44).

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας της ενηλικίωσης) γιος τού Μπολέσλαφ διαδόχου στη Βαρσοβίας (γιου τού Γιάνους Α΄ του Παλαιού) και της Άννας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Φέοντορ (γιου τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας). Το 1422 απεβίωσε ο θείος του Γιάνους ο Νέος διάδοχος της Βαρσοβίας και το 1424 ο πατέρας του, έτσι έγινε ο μόνος επιζών απόγονος τού πάππου του. Τότε το 1428 ο Γιάνους Α΄, για να εξασφαλίσει τη διαδοχή του, έβαλε τους τοπικούς ευγενείς να δηλώσουν υποτέλεια στον 7ετή εγγονό του ως μέλλοντα ηγεμόνα τους. Πράγματι, όταν το 1429 ο Γιάνους Α΄ ο Παλαιός δούκας απεβίωσε, ο Μπολέσλαφ Δ΄ έγινε δούκας της Βαρσοβίας. Ήταν ανήλικος και η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος της αρχής αντ' αυτού ως το 1436, οπότε ο Μπολέσλαφ Δ΄ ενηλικιώθηκε και άσκησε την εξουσία προσωπικά. Νυμφεύθηκε το 1440/45 τη Βαρβάρα των Γκεντιμινιδών, κόρη τού Αλεξάντρ (γιου του Βλαντίμιρ μεγάλου δούκα της Λιθουανίας) και είχε τέκνα: Κορράδος Γ΄ ο ερυθρός, 1447/8-1503, δούκας της Βαρσοβίας, κ.ά. Καζιμίρ Γ΄ 1448/9 - 1480, δούκας της Βαρσοβίας, τού Πουότσκ, κ.ά. Άννα π. 1450-53-1477/80, παντρεύτηκε τον Πσεμίσλαβ Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα τού Τσέσυν. Μπολέσλαφ Ε΄ π. 1453-1488, δούκας της Βαρσοβίας, κ.ά. Γιάνους Β΄ π. 1455-1495, δούκας της Βαρσοβίας, τού Πουότσκ, κ.ά. J. Tęgowski: Anna i Barbara – księżne mazowieckie z XV wieku. Przyczynek do genealogii Piastów mazowieckich, [in:] J. Śliwiński (ed.), Społeczeństwo i polityka do XVII wieku, Olsztyn 1994, pp. 97–104; K. Jasiński: Rodowód Piastów mazowieckich, Poznań – Wrocław 1998, p. 159. Karol Maleczyński: Bolesław IV in: Polish Biographical Dictionary. vol. 2: Jan Beyzym, Marja Brownsford. Kraków: Polish Academy of Learning – Gebethner and Wolff Editorial, 1936, pp. 280–281. Reprint: National Ossoliński Institute, Kraków 1989.
Κώστας Λινοξυλάκης

Ο Κώστας Λινοξυλάκης (5 Μαρτίου 1933, Άνω Μέρος Ρεθύμνου - 3 Δεκεμβρίου 2014, Αθήνα) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και πολιτικός.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αστέρα Αθηνών. Το καλοκαίρι του 1951 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το 1963 αι υπήρξε για πολλά χρόνια αρχηγός της ομάδας. Συμμετείχε σε 101 αγώνες πρωταθλήματος με τους "πράσινους", σκοράροντας 7 τέρματα στο πρωτάθλημα και 5 στο κύπελλο, ενώ αγωνίστηκε και πέντε φορές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1953, 1960, 1961, 1962) και ένα κύπελλο (1955). Συμμετείχε στον πρώτο επίσημο Ευρωπαϊκό αγώνα στην ιστορία του Παναθηναϊκού για το Κύπελλο Πρωταθλητριών, όπως και την επόμενη χρονιά με τη Γιουβέντους όταν ο Παναθηναϊκός απέσπασε τον πρώτο ευρωπαϊκό βαθμό του. 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1953, 1960, 1961, 1962 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1955 7 Πρωταθλήματα Αθηνών: 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1959 Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1950, όταν επιλέχθηκε από τον τότε εκλέκτορα της Εθνικής Κώστα Νεγρεπόντη να συμμετάσχει στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Β' ομάδας της Γαλλίας, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου, που διεξήχθη στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε σε 28 αγώνες σκοράροντας μια φορά. Υπήρξε επίσης μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Ελσίνκι το 1952. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Κώστας Λινοξυλάκης ασχολήθηκε με την προπονητική και εργάστηκε μεταξύ άλλων στους Ατρόμητο Αθηνών, (τον οποίο ανέβασε στην Α' Εθνική κατηγορία το 1974), Φωστήρα, Προοδευτική, Απόλλωνα Σμύρνης, Α.Ο. Χαλκίδα, Αίαντα Σαλαμίνας κ.α. Ο Κώστας Λινοξυλάκης υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, επί δημαρχίας Ιωάννη Παπαθεοδώρου (1975 - 1978), αλλά και αργότερα. Εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων τουλάχιστον 4 φορές, με πρώτη από αυτές το 1964. Το 1956 συμμετείχε στην ταινία "Οι άσσοι του γηπέδου" (γνωστή και ως "Κυριακάτικοι Ήρωες"), στο πλευρό σημαντικών ποδοσφαιριστών της εποχής, όπως ο Ανδρέας Μουράτης, ο Λάκης Πετρόπουλος, ο Στάθης Μανταλόζης, ο Κώστας Πούλης και άλλοι. To προφίλ του Κώστα Λινοξυλάκη στο transfermarkt Ο Κώστας Λινοξυλάκης στο pao.gr Προφίλ στο fifa.com Αρχειοθετήθηκε 2013-08-11 at Archive.is
Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου (1530-1552)

Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (12 Δεκεμβρίου 1530 - 2 Οκτωβρίου 1552) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Χάλμπερστατ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωακείμ Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Μαγδαληνής των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου της Σαξονίας. Κατά τον Πόλεμο της Σμαλκαλδικής Ένωσης των Προτεσταντών πριγκίπων της Γερμανίας ο Ιωάννης-Αλβέρτος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμμπαχ εκτοπίστηκε από την αρχιεπισκοπή του Μαγδεβούργου και ο Φρειδερίκος τοποθετήθηκε ως νέος αρχιεπίσκοπος, ώστε να αποτραπεί η προσάρτηση του Μαγδεβούργου στη Σαξονία. Το 1551 ο πάπας επικύρωσε τον διορισμό του. Ο Φρειδερίκος απεβίωσε το επόμενο έτος σε ηλικία 22 ετών. Η εξαίρετη σκευή του οίκου του είχε κοστίσει 20.000 γκίλντερς κατά τους έξι μήνες που κυβέρνησε. Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Έντουαρντ Κοκόιτι

Ο Έντουαρντ Κοκόιτι (Eduard Dzhabeyevich Kokoity, στα οσετιανά Кокойты Джабейы фырт Эдуард, στα ρωσικά Эдуа́рд Джабе́евич Коко́йты, με το επώνυμο επίσης γνωστό ως Kokoyty ή Kokoiti ή ρωσοποιημένο Kokoyev, 1964-) ήταν (από τις 18 Δεκεμβρίου 2001 ως τις 10 Δεκεμβρίου 2011) πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας, της ντε φάκτο (παρά το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζεται διεθνώς) δημοκρατίας στη Γεωργία.

 Γεννήθηκε το 1964 και είναι πρώην πρωταθλητής της εθνικής πυγμαχίας της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Πριν από το 1989 ήταν Πρώτος Γραμματέας του παραρτήματος της Κομσομόλ (κομμουνιστικό σύνδεσμο της νεολαίας) στο Τσκινβάλι. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα το 1992 και εκεί ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. Επέστρεψε στη Νότια Οσετία το 2001. Εξελέγη πρόεδρος σε ηλικία 38 ετών και με μεγάλη πλειοψηφία στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2001. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 18 Νοεμβρίου 2001 συγκέντρωσε το 45% των ψήφων έναντι 24% για το Στανισλάβ Κοτσίεφ και 21% για τον ως τότε πρόεδρο Λιούντβιγκ Τσιμπόροφ. Στον δεύτερο και τελικό γύρο στις 6 Δεκεμβρίου ο Κοκόιτι πήρε το 53% έναντι 40% για τον Κοτσίεφ και ανέλαβε πρόεδρος στις 18 Δεκεμβρίου. Η ανέλπιστη εκλογή του στο ύπατο αξίωμα αποδόθηκε στις σχέσεις του με τη συμμορία των Τεντέγιεφ , γνωστή και διαβόητη στην περιοχή για υποθέσεις ναρκωτικών και λαθρεμπορίας. Τον Ιούλιο του 2003 ο Κοκόιτι κινήθηκε εναντίον των Τεντέγιεφ και διέταξε τον αφοπλισμό των ιδιωτικών παραστρατιωτικών οργανώσεων της συμμορίας. Η απόλυση μάλιστα του επικεφαλής του Συμβουλίου Άμυνας πυροδότησε ταραχές. Ο Κοκόιτι τάχτηκε κατά της επανένωσης με τη Γεωργία, όμως εξέφρασε την προθυμία του να διαπραγματευτεί μια ειρηνευτική συμφωνία στη βάση του να αντιμετωπιστεί η Νότια Οσετία ως ανεξάρτητο κράτος, όρος που απορρίφθηκε από την κυβέρνηση της Τυφλίδας. Πριν από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2006 , χαρακτήρισε "πολιτική" την ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στη Γεωργία και στη Νότια Οσετία και όχι εθνικό θέμα. Επίσης, κατηγόρησε για μεροληψία τον ΟΑΣΕ.Στις 12 Νοεμβρίου του 2006 ο Κοκόιτι επανεξελέγη ντε φάκτο πρόεδρος και την ίδια ημέρα η Αντιπολίτευση οργάνωσε άλλες εκλογές σε εδάφη που ελέγχει η Γεωργία. Αντίπαλος πρόεδρος εξελέγη ο Ντμίτρι Σανακόγιεφ, πρώην πρωθυπουργός στη Νότια Οσετία , ο οποίος είχε απολυθεί από τον Κοκόιτι το 2001. Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά τον πόλεμο της Γεωργίας, οι οποίες διεξήχθησαν στις 31 Μαΐου του 2009 έλαβαν μέρος 4 κόμματα για 34 έδρες στη Βουλή. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν μεγάλη. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Κοκόιτι, Yedinstvo (Ενότητα), κέρδισε τις εκλογές. Το 2011 τον διαδέχθηκε προσωρινά ως πρόεδρος ο Βαντίμ Μπρόβτσεφ.
Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι

Η Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ديستيزر موسفيكا كادنيسندي) (Τούρκικα: Destizer Müşfika Kadınefendi, 10 Δεκεμβρίου 1867 - 16 Ιουλίου 1961) ήταν η όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu Dördüncü Destizer Müşfika Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1867 στην Χόπα, και ήταν κόρη του Μαχμούτ Μπέη και της συζύγου του Εμινέ Χανίμ. Είχε δυο αδέλφια τον Σαχίν Μπέη και την Φατμά Χανίμ. Δόθηκε στο παλάτι μαζί με την αδελφή της υπό την φροντίδα της Ναβεκιγιάρ Καλφά. Στα δεκαεννέα μπήκε στο χαρέμι του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και στις 12 Ιανουαρίου 1886 παντρεύτηκαν. Ένα χρόνο μετά τον γάμο γέννησε το μοναδικό της παιδί, την Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν. Ως μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, η Μιουσφικά δεν εξορίστηκε το 1924 και έτσι παρέμεινε στην Τουρκία. Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν πήγε στην εξορία και έγραψε τα απομνημονεύματά της στην Κωνσταντινούπολη μετά την επιστροφή της, ολοκληρώνοντας τα το 1955. Το 1934, η Μιουσφικά πήρε το επώνυμο «Καγισόϊ» που αφορά τους απογόνους του συζύγου της Αμπντούλ Χαμίτ από τη φυλή των Καγιχάν. Η Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι πέθανε στις 16 Ιουλίου 1961 στην περιοχή Σερεντσεμπέη στο Νο. 53 στο Γιλντίζ. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Δημήτρης Γιωτόπουλος

Ο Δημήτρης Γιωτόπουλος (1901-1965) (ψευδώνυμα: Witte, Βήτα, Εργασία, Σταύρος) ήταν επιφανές στέλεχος του τροτσκιστικού κινήματος στη δεκαετία 1925-1935 και ο ηγέτης του ρεύματος του Αρχειομαρξισμού. Μετά το 1947 αποκήρυξε την κομμουνιστική ιδεολογία και στράφηκε προς το φιλελευθερισμό και τον αντικομμουνισμό.

 Ο Γιωτόπουλος γεννήθηκε το 1901 στην Υπάτη Φθιώτιδας. Συμμετείχε στη κίνηση που συγκροτήθηκε γύρω από το περιοδικό Αρχείον Μαρξισμού. Μετά την παραίτηση του επικεφαλής Φραγκίσκο Τζουλάτι το 1926, ο Γιωτόπουλος αναδείχθηκε ως ο επικεφαλής της κίνησης. Η πολιτική πρόταση που πιθανόν προέκρινε ήταν η οργανωτική αυτονομία από το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τη πολιτική πρόταση του Τζουλάτι. Το 1932 ως επικεφαλής της μεγαλύτερης οργάνωσης με αναφορά στον Τροτσκισμό, ορίστηκε Διαρκής Γραμματέας της Διεθνούς Γραμματείας. Μεταξύ άλλων, είχε συνάντηση με τον Τρότσκι, όπου διαφώνησαν στο σκοπό της κυβέρνησης, αλλά και στο ζήτημα του Μακεδονικού, όπου ο Γιωτόπουλος στήριξε την Ελληνικότητα της Ελληνικής Μακεδονίας.Το 1934 διέκοψε τις πολιτικές σχέσεις κατόπιν σύγκρουσης με τον Τρότσκι, με αποτέλεσμα τη διάσπαση της οργάνωσης. Το 1936 ήταν επικηρυγμένος για 500.000 δραχμές, με αποτέλεσμα να καταφύγει στην Ισπανία, όπου παραβρέθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο στις τάξεις του POUM. Συνελήφθη από τις δυνάμεις του Κομμουνιστικού κόμματος Ισπανίας μετά τα Γεγονότα του Μάη του 1937 στην Ισπανία, και απελευθερώθηκε μετά από διεθνή κινητοποίηση από τη Δημοκρατική Κυβέρνηση Ισπανίας και πέρασε στη Γαλλία όπου παρέμεινε μέχρι και μετά το τέλος του πολέμου. Ο Γιωτόπουλος την περίοδο της Κατοχής της Ελλάδας, βρίσκεται στη Γαλλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1947 και εισηγήθηκε άμεσα την πολιτική μετατόπιση του αρχειομαρξιστικού κόμματος από τον επαναστατικό κομμουνισμό στον σοσιαλιστικό μεταρυθμισμό. Το αρχειομαρξιστικό κόμμα οδηγήθηκε σταδιακά στον αντικομμουνισμό, παρά την πιο φιλική πολιτική του κόμματος του 1944-45 ως προς το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Το 1952 ο Γιωτόπουλος επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα. Στις δεκαετίες 1950-1960, στράφηκε στο φιλελεύθερο σοσιαλισμό, έχοντας εξελιχθεί όμως σε αντικομμουνιστή, συνεργάστηκε με γνωστούς αντικομμουνιστές στην έκδοση του περιοδικού «Διεθνής Ζωή», και με κρατικές υπηρεσίες.Εργάστηκε ως χημικός και ως μεταφραστής. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ως σύμβουλος της Ομοσπονδίας Μεταλλευτών Ελλάδος (ΟΜΕ) την περίοδο 1956-1961, ενώ την ίδια περίοδο υπήρξε αντιπρόσωπος της ΟΜΕ στα διεθνή συνέδρια και την εκτελεστική επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων. Συμμετείχε στην οργάνωση Σοσιαλιστική Ένωση από το 1963 όπου στήριζε την Ένωση Κέντρου.Πέθανε από καρκίνο στις 14 Ιανουαρίου του 1965.Γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, μέλος και φερόμενος ως καθοδηγητής της οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Ελευθεροτυπία, "Η αμφισβητούμενη πορεία ενός αμφισβητία", 19/07/2002, άρθρο για τους Αλέξανδρο και Δημήτρη Γιωτόπουλο "Ο Δημήτρης Γιωτόπουλος όπως τον γνώρισα" Θεόδωρος Μπενάκης: Δημήτρης Γιωτόπουλος: Μια πορεία από τον επαναστατικό στο φιλελεύθερο Σοσιαλισμό, Εκδόσεις Κούριερ Εκδοτική
Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων

Η Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων (αγγλ. Unified Modeling Language (UML)), είναι η πρότυπη γλώσσα σχεδίασης και αποτύπωσης προτύπων στη μηχανική λογισμικού. Χρησιμοποιείται για τη γραφική απεικόνιση, τον προσδιορισμό, την κατασκευή και την τεκμηρίωση των στοιχείων ενός συστήματος λογισμικού. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες φάσεις ανάπτυξης, από την ανάλυση απαιτήσεων ως τον έλεγχο ενός ολοκληρωμένου συστήματος. Αποτελείται από ένα σύνολο προσυμφωνημένων όρων, συμβόλων και διαγραμμάτων που επιτρέπουν: την αποτύπωση των ορίων ενός συστήματος και των βασικών λειτουργιών του, χρησιμοποιώντας «παραδείγματα χρήσης» (αγγλ. use-cases) και «δράστες» (αγγλ. actors). την επεξήγηση της πραγματοποίησης των παραδειγμάτων χρήσης με «διαγράμματα αλληλεπίδρασης». την αναπαράσταση μιας στατικής δομής ενός συστήματος χρησιμοποιώντας «διαγράμματα κλάσεων». τη δημιουργία προτύπων για τη συμπεριφορά των αντικειμένων με «διαγράμματα καταστάσεων». τη δημιουργία προτύπων της εργασιακής ροής με «διαγράμματα δραστηριοτήτων». την αποκάλυψη της υλοποίησης της αρχιτεκτονικής με «διαγράμματα συστατικών» και «ανάπτυξης». την επέκταση της λειτουργικότητας με «στερεότυπα».

 Στα διαγράμματα κλάσεων χρησιμοποιούνται γεωμετρικά σχήματα ως συμβολισμοί για τα αντικείμενα, τις κλάσεις και τις διασυνδέσεις. Τα αντικείμενα της ίδιας κλάσης αναπαριστώνται με ένα μόνο γεωμετρικό σχήμα. Γραμμές διαφόρων τύπων χρησιμοποιούνται για να συνδέουν αυτά τα σχήματα και να υποδηλώνουν έτσι τον τρόπο που κληρονομούν τις ιδιότητές τους το ένα από το άλλο, συνεργάζονται ή εξαρτώνται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, όταν ένα αντικείμενο χρησιμοποιεί λογισμικό κάποιας άλλης κλάσης (π.χ. καλώντας μία μέθοδό της), δημιουργείται μία «εξάρτηση» (αγγλ. dependency) μεταξύ τους η οποία αναπαρίσταται με μία διακεκομμένη γραμμή. Αυτή η εξάρτηση μπορεί να είναι «συσχέτιση» (αγγλ. association), ένας τύπος εξάρτησης που υπονοεί πραγματική συνύπαρξη στη μνήμη στιγμιοτύπων των συμμετεχόντων κλάσεων κατά τον χρόνο εκτέλεσης, «συνάθροιση» (αγγλ. aggregation), ένας τύπος συσχέτισης ο οποίος σημαίνει ότι το ένα αντικείμενο μπορεί να περιέχει στιγμιότυπα της άλλης κλάσης ως γνωρίσματα του, ή «σύνθεση» (αγγλ. composition), ένας πιο ισχυρός τύπος συνάθροισης που υπονοεί πως ο χρόνος ζωής των αντικειμένων είναι κοινός (δημιουργούνται και καταστρέφονται στη μνήμη ταυτόχρονα). Καθεμία από αυτές τις σχέσεις συμβολίζεται οπτικά με έναν διαφορετικό τύπο γραμμής μεταξύ των συμμετεχόντων κλάσεων, ενώ μπορεί να υπάρχουν και εξαρτήσεις οι οποίες δεν είναι καν συσχετίσεις (π.χ. όταν ένα αντικείμενο καλεί μία στατική μέθοδο κάποιας κλάσης).
Γκυ του Λουζινιάν και του Ανγκουλέμ

Ο Γκυ, γαλλ. Guy (π. 1260/65 - 24 Σεπτεμβρίου / 28 Νοεμβρίου 1308) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, κόμης του Λα Μαρς & του Ανγκουλέμ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου ΙΒ΄ κυρίου του Λουζινιάν, Ζ΄ κόμη του Λα Μαρς και Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Ιωάννας, κόρης του Ραούλ Γ΄ κυρίου του Φουζέρ. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο ΙΓ¨ το 1303. Το 1308 απεβίωσε σε ηλικία 43-48 ετών. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του και τον διαδέχθηκαν οι αδελφές του: η Γιολάντα του Λουζινιάν στην κομητεία του Λα Μαρς, και ενώ η Ιωάννα των Λουζινιάν και η Ισαβέλλα στην κομητεία του Ανγκουλέμ. Μετά από αυτές ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας έλαβε τις δύο κομητείες. Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243. Schwennicke Europäische Stammtafeln n.s. 3(4) (1989): 816 (sub Lusignan).
Αρσέν Γιεγκιαζαριάν

Ο Αρσέν Γιεγκιαζαριάν ή Γιεγιαζαριάν ήταν Αρμένιος σκακιστής και προπονητής σκακιού, γεννημένος στις 18 Ιουνίου 1970 στο Ερεβάν και αποβιώσας στις 20 Απριλίου 2020. Διεθνής γκρανμαίτρ από το 2001, παράλληλα, διατελούσε προπονητής της εθνικής ομάδας γυναικών της Αρμενίας.

 Ο Αρσέν Γιεγκιαζαριάν εκπροσώπησε την Αρμενία σε δύο Σκακιστικές Ολυμπιάδες: το 1994, όντας αναπληρωματικός, σημείωσε δύο νίκες και δύο ισοπαλίες σε σύνολο 4 παρτίδων (αναπληρωματική σκακιέρα), το 1996, στο Ερεβάν, σημείωσε 5,5 βαθμούς σε σύνολο 12 παρτίδων στην πρώτη σκακιέρα της ομάδας 3 της Αρμενίας.Ο Αρσέν Γιεγκιαζαριάν κατέκτησε: το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Σκακιστικών Συλλόγων, το 1995, με την ομάδα του Ερεβάν, το τουρνουά της Τιφλίδας, το 2001, το Aeroflot Open, το 2005, στον Όμιλο A2, με σύνολο 7 βαθμών επί μέγιστου δυνατού συνόλου 9, εμπρός από τους Ζου Τζιαντσάο, Ουάνγκ Χάο και Ντενίς Χισματούλιν.Τον Ιούλιο του 2001, τερμάτισε στη δεύτερη θέση του όπεν του Μπατούμι. Τον Ιούνιο του 2001, στην Οχρίδα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ατομικού Σκακιού, κατετάγη στην 81η θέση επί συνόλου 203 (με 7 βαθμούς επί μέγιστου δυνατού συνόλου 13), ενώ, στη συνέχεια, το 2002, 56ος επί συνόλου 101, με 6,5 βαθμούς επί μέγιστου δυνατού συνόλου 13. Καλύτερη επίδοσή του στο Πρωτάθλημα Αρμενίας ήταν η κατάληψη της δεύτερης θέσης τον Σεπτέμβριο του 2000, ισοβαθμώντας με τον Σμπατ Λπουτιάν. Ως προπονητής της εθνικής ομάδας γυναικών της Αρμενίας, κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών, το 2003, καθώς και το χάλκινο μετάλλιο, το 2007.
Βέσνα Μπράτιτς

Η Βέσνα Μπράτιτς (Σερβικά: Весна Братић) (γεννημένη στις 25 Μαΐου 1977 στο Τρέμπινιε) είναι καθηγήτρια και πολιτικός του Μαυροβουνίου που υπηρετεί επί του παρόντος ως Υπουργός Παιδείας, Επιστημών, Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Μαυροβουνίου του Ζντράβκο Κριβοκάπιτς.

 Η Μπράτιτς γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1977 σε μια σερβική οικογένεια στο Τρέμπινιε της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οποία τότε αποτελούσε μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο και Λύκειο στο Μπιλέτσα και αποφοίτησε το 2000 από το Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Τμήμα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο Ξένων Γλωσσών το 2003.Πήρε το μεταπτυχιακό της το 2007 από τη Σχολή Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, με μια διατριβή στην οποία ανέπτυξε μια συγκριτική ανάλυση της αφηγηματικής διαδικασίας των Αλεξάνταρ Τίσμα και Γουίλιαμ Φώκνερ. Έλαβε το διδακτορικό της από την ίδια σχολή το 2012 με τη διατριβή «Εικόνες της Αμερικής στα έργα των Σαμ Σέπαρντ και Ντέιβιντ Μέμετ». Το 2013, εξελέγη επίκουρος καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου στο Νίκσιτς. Εκλέχθηκε αναπληρώτρια καθηγήτρια το 2018. Παράλληλα, διδάσκει αγγλικά στοΤμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών στο ίδιο πανεπιστήμιο. Έλαβε την υπηκοότητα του Μαυροβουνίου το 2012. Ήταν μία από τις ιδρυτές της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Δεν θα εγκαταλείψουμε το Μαυροβούνιο» (Не дамо Црну Гору / Ne damo Crnu Goru), η οποία ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2020 από τους καθηγητές πανεπιστημίου στο Μαυροβούνιο με επικεφαλής τον Ζντράβκο Κριβοκάπιτς. Διαδέχτηκε τον Κριβοκάπιτς ως πρόεδρο της ΜΚΟ, αφού αυτός εξελέγη ηγέτης της αντιπολίτευσης για τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Αυγούστου 2020. Στις 4 Δεκεμβρίου 2020, το κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου την εξέλεξε ως Υπουργό Παιδείας, Επιστημών, Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Μαυροβουνίου και το υπουργικό συμβούλιο του Ζντράβκο Κριβοκάπιτς . Η Βέσνα Μπράτιτς είναι αυτοαποκαλούμενη Σέρβα εθνικίστρια: «Ένας άντρας μου είπε: Είστε Σέρβα εθνικίστρια, σαν να ήταν προσβολή. Είμαι Σέρβα εθνικίστρια. Δεν είμαι από το Βέλγιο. Απλώς σημαίνει ότι αγαπώ τους ανθρώπους μου». Λόγω ενός άρθρου του Κροάτη δημοσιογράφου Μπόρις Ντεσούλοβιτς με τίτλο «Ας σώσουμε τα σερβικά ιερά», στο οποίο μιλά για τη Μονή Όστρογκ με ακατάλληλο αλλά μοναδικό τρόπο, η Μπράτιτς τον χαρακτήρισε «πολίτη, οιονεί αριστερό» Ήταν επίσης στόχος κριτικής αφού δημοσίευσε μια φωτογραφία στο προφίλ της στο Facebook με την περιγραφή: «Η γυναίκα είναι γυναίκα, ακόμα και όταν είναι Τσέτνικ».
Εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων

Η εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων είναι η μεγαλύτερη από τις τέσσερις περιφέρειες της μείζονος εκλογικής περιφέρειας Ηπείρου. Αποτελείται από 8 δήμους σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης (Βορείων Τζουμέρκων, Δωδώνης, Ζαγορίου, Ζίτσας, Ιωαννιτών, Κόνιτσας, Μετσόβου και Πωγωνίου). Από το 1974 έως το 1981 η περιφέρεια Ιωαννίνων έδινε 5 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Από το 1985 έως το 1993 έδινε 6 έδρες, ενώ από το 1996 έως σήμερα ο αριθμός των εδρών επανήλθε στις 5. Το χαρακτηριστικό της περιφέρειας αυτής είναι ότι αποτελεί τον πιο αξιόπιστο «καθρέφτη» του ελληνικού εκλογικού σκηνικού, καθώς στις 29 εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν διεξαχθεί από τη μεταπολίτευση έως σήμερα (20 βουλευτικές εκλογές και 9 ευρωεκλογές), το κόμμα που ερχόταν πρώτο στην περιφέρεια Ιωαννίνων, ήταν αυτό που τελικά κέρδιζε και τις εκλογές στο σύνολο της επικράτειας.

 Στην εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων υπάγονται οκτώ καλλικρατικοί δήμοι: Δήμος Βορείων Τζουμέρκων (9.377 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Δωδώνης (17.911 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Ζαγορίου (7.774 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Ζίτσας (18.981 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Ιωαννιτών (77.332 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Κόνιτσας (11.883 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Μετσόβου (9.776 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Πωγωνίου (15.467 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm Βουλ. 1974: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986. Βουλ. 1977: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979. Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985. Βουλ. 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986. Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990. Βουλ. 1993: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994. Ευρ. 1994: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994. Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009, Βουλ. 2009, Βουλ. Μ. 2012, Βουλ. Ι. 2012, Ευρ. 2014, Βουλ. Ι. 2015 και Βουλ. Σ. 2015: Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine..
Ιωάννης Γαδδί

Ο Ιωάννης Γαδδί ή Γκαντί ή Καντίς, εβρ. יוחנן הגדי (άκμασε τον 2ο αι. π.Χ.) από την Ασμοναϊκή δυναστεία συμμετείχε στην εξέγερση των Μακκαβαίων εναντίον των Σελευκιδών και ήταν από τις ηγετικές μορφές της.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ματταθία, ιερέα που ξεκίνησε της εξέγερση. Ηγέτες του κινήματος ήταν ο 3ος γιος Ιούδας Μακκαβαίος (167-160) και ο πέμπτος γιος Ιωνάθαν Απφούς (161-143). Αναφέρεται για πρώτη φορά μαζί με τον πατέρα του: "Τις ημέρες εκείνες ο Ματταθίας γιος του Ιωάννη, ιερέας, μετακόμησε από την Ιερουσαλήμ στη Μοδεΐν. Είχε πέντε γιους, τον Ιωάννη τον λεγόμενο Γκαντί, τον Σίμωνα τον λεγόμενο Θασσί, τον Ιούδα τον λεγόμενο Μακκαβαίο, τον Ελεάζαρ τον λεγόμενο Αβαράν και τον Ιωνάθαν τον λεγόμενο Απφούς" (Μακκαβαίων 1 2:1-5). Η επόμενη αναφορά σε αυτόν είναι η εξής: "Με αυτά που τους είπε ο Ιούδας, τους γέμισε θάρρος και τους έκανε έτοιμους να θυσιαστούν για τους νόμους τους και για τη χώρα τους. Έπειτα μοίρασε τον στρατό στα τέσσερα και έδωσε από ένα μέρος στους αδελφούς του Σίμωνα, Ιωσήφ (μάλλον λάθος του συγγραφέα, αντί του ορθού: Ιωάννη) και Ιωνάθαν· κάθε τμήμα είχε 1500 άνδρες. Ανέθεσε στον Ελεάζαρ να διαβάσει από το ιερό βιβλίο και του έδωσε το σύνθημα "Η βοήθεια του Θεού". Κατόπιν οδήγησε το πρώτο τμήμα του και εισήλθε στη μάχη εναντίον του Νικάνωρα (στρατηγού των Σελευκιδών)" (Μακκαβαίων 2, 10:1-8). Τη συνέχεια αναφέρει το Ταλμούδ, ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος και τα βιβλία των Μακκαβαίων 1,4:36-59 και 2, 10:1-8: οι αδελφοί ανέκτησαν και αφιέρωσαν ξανά τον Ναό της Ιερουσαλήμ· έκαναν την εορτή της Αφιέρωσης (Χανουκά). Οι τελευταία αναφορά στο όνομά του είναι τα γεγονότα γύρω από το τέλος του: "Ο Ιωνάθαν έστειλε τον αδελφό του Ιωάννη ως αρχηγό του πλήθους και ζήτησε από τους Ναβαταίους, που ήταν φίλοι του, άδεια να αποθηκεύσουν σε αυτούς τη μεγάλη ποσότητα αποσκευών που είχαν. Αλλά οι γιοί του Γιαμβρί από τη Μεδήβα βγήκαν και συνέλαβαν τον Ιωάννη και όλα όσα είχε και έφυγαν. Έπειτα από αυτό αναφέρθηκε στον Ιωνάθαν και τον αδελφό του Σίμωνα, ότι οι γιοί του Γιαμβρί εορτάζουν μεγάλο γάμο και οδηγούν τη νύφη, κόρη ενός μεγάλου ευγενούς της Χαναάν, από τη Ναδαβάθ με μεγάλη συνοδεία. Εκείνοι θυμήθηκαν το αίμα του αδελφού τους Ιωάννη και ανέβηκαν στο βουνό και κρύφτηκαν" (Μακκαβαίων 1, 9:35-38). Flavius Josephus's Antiquities of the Jews 12.6.1 Shabbat 21b Flavius Josephus's Wars of the Jews 1.1.4
Σαβίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Η Σαβίνα, γερμ.: Sabina von Brandenburg-Ansbach von Hohenzollern (12 Μαΐου 1529 - 2 Νοεμβρίου 1575) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

 Η Σαβίνα ήταν η δεύτερη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Γεωργίου Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1484–1543) από τον δεύτερο γάμο του με τον Χέντβιχ των Ποντιέμπραντυ (1508–1531), κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς. Η πριγκίπισσα ανατράφηκε από τη μητριά της (3η σύζυγο του Γεωργίου) Αιμιλία της Σαξονίας στη λουθηρανική πίστη. Στις 12 Φεβρουαρίου 1548 η Σαβίνα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (1525–1598) στο Άνσμπαχ. Η πρώτη του σύζυγος Σοφία της Λεγκνίτσα ήταν εξαδέλφη της Σαβίνας. Την ημέρα πριν από την τελετή του γάμου, η Σαβίνα παραιτήθηκε επισήμως από την πιθανή πατρική της κληρονομιά. Η περιοχή, η πόλη και το κάστρο του Πλάουεν της μεταβιβάστηκαν ως ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Δεδομένου ότι το Πλάουεν, όπως και όλες οι περιοχές του Βρανδεμβούργου, δεν ήταν απαλλαγμένο από χρέη, μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις οδήγησαν στο να της δοθούν επιπλέον η περιοχή και το μοναστήρι του Σπάνταου. Ο σύζυγος της Σαβίνας ήταν διάδοχος του εκλεκτοράτου του Βρανδεμβούργου για 23 χρόνια. Το ζευγάρι πέρασε το διάστημα αυτό σε διάφορα κάστρα στα εδάφη του Βρανδεμβούργου. Η επίσημη κατοικία της οικογένειας ήταν το κάστρο Τσέχλιν στο Ράινσμπεργκ κοντά στο Βίτστοκ. Εδώ η Σαβίνα φρόντιζε τα δικά της παιδιά και επίσης τον προγονό της (γιο της Σοφίας της Λεγκνίτσα) Ιωακείμ-Φρειδερίκο, ο οποίος αργότερα έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Ο λιτός τρόπος ζωής της Σαβίνας προκάλεσε την ευημερία του Ράινσμπεργκ για ένα διάστημα. Αφού ο σύζυγος της Σαβίνας έγινε εκλέκτορας το 1571, είχε επιρροή στις θρησκευτικές υποθέσεις και ήταν προστάτης των εκκλησιών και των σχολείων. Υποστήριξε τους ασθενείς και τους ενδεείς και είχε τακτική προσωπική επαφή με τον γιατρό Λέοναρντ Τύρναϋσερ. Η Σαβίνα απεβίωσε στις 2 Νοεμβρίου 1575 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Βερολίνου. Παντρεύτηκε το 1548 τον Ιωάννη-Γεώργιο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: Έρμουντε 1561- 13 Νοεμβρίου 1623), παντρεύτηκε το 1577 με τον Δούκα Τζον Φρέντερικ της Πομερανίας Άννα-Μαρία 1567-1618, παντρεύτηκε τον Μπάρνιμ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Σοφία 1568-1622, παντρεύτηκε το 1582 τον Χριστιανό Α΄ της Σαξονίας. Γεώργιος-Αλβέρτος 1555-1557 απεβ. 2 ετών, Ιωάννης 1557, Αλβέρτος 1557 (δίδυμος με το Ιωάννη), Μαγδαληνή-Σαβίνα, Μαρία 1562, Χέντβιχ 1563, Mαγδαληνή 1564, Mαργαρίτα 1565, απεβίωσαν νέα. Daniel Martin Ernst Kirchner, Οι πριγκίπισσες και οι βασίλισσες στο θρόνο των Hohenzollerns, Μέρος 2: Οι τελευταίες οκτώ πριγκίπισσες, Βερολίνο 1867, [1], σ. 4-31.
Endangered Species (άλμπουμ Lynyrd Skynyrd)

Endangered Species είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 9 Αυγούστου του 1994 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capricorn Records". Οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι κυρίως ακουστικές, με επανεκτελέσεις μεγάλων επιτυχιών του συγκροτήματος όπως το "Sweet Home Alabama", το "Saturday Night Special", το "I Ain't the One", κ.α.. Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος των Lynyrd Skynyrd με τον κιθαρίστα Μάικ Έστις στην σύνθεση τους, όπως και ο τελευταίος στον οποίο συμμετείχε ο Εντ Κινγκ. Το "Endangered Species" δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, φθάνοντας μέχρι το # 115.

 "Down South Jukin'" (Gary Rossington, Ronnie Van Zant) - 2:38 "Heartbreak Hotel" (Mae Boren Axton, Tommy Durden, Elvis Presley) - 4:01 "Devil in the Bottle" (Mike Estes, Dale Krantz-Rossington, Rossington, Johnny Van Zant) - 3:35 "Things Goin' On" (Rossington, R. Van Zant) - 3:00 "Saturday Night Special" (Ed King, R. Van Zant) - 3:53 "Sweet Home Alabama" (King, Rossington, R. Van Zant) - 4:01 "I Ain't the One" (Rossington, R. Van Zant) - 3:27 "Am I Losin'" (Rossington, R. Van Zant) - 4:06 "All I Have Is a Song" (Rossington, J. Van Zant) - 3:21 "Poison Whiskey" (King, R. Van Zant) - 2:47 "Good Luck, Bad Luck" (Estes, King) - 3:23 "The Last Rebel" (Michael Lunn, Rossington, J. Van Zant, Robert White Johnson) - 5:42 "Hillbilly Blues" (Estes, King, Rossington, J. Van Zant) - 3:42 Endangered Species (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 9 Αυγούστου 1994 Το Endangered Species ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Μάικ Έστις - κιθάρα Εντ Κινγκ - κιθάρα Λέον Γουίλκισον - μπάσο Μπίλι Πάουελ - πλήκτρα Όουεν Χέιλ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΝτέιλ Κραντζ-Ρόζιγκτον - φωνητικά Ντέμπι Ντέιβις - φωνητικά Endangered Species - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd - Endangered Species (album review) | Sputnikmusic Lynyrd Skynyrd – Endangered Species - Discogs
Σύνδρομο γυμνού λεμφοκυττάρου τύπου 2

Το Σύνδρομο γυμνού λεμφοκυττάρου τύπου 2 είναι μια σπάνια γενετική κατάσταση κατά την οποία μια ομάδα γονιδίων, που ονομάζεται σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας τύπου ΙΙ, δεν εκφράζεται.Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το ανοσοποιητικό σύστημα τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο και δεν μπορεί να καταπολεμήσει αποτελεσματικά την μόλυνση.

 Μεταξύ των συμπτωμάτων που εμφανίζει το σύνδρομο των γυμνών λεμφοκυττάρων τύπου 2 είναι τα ακόλουθα: Κολίτιδα Διάρροια Εγκεφαλίτιδα Ουδετεροπενία Ηπατίτιδα (ιογενής) Ανωμαλίες στην ανάπτυξη Χρόνια βλεννογόνος καντιντίαση Επαναλαμβανόμενες βακτηριακές λοιμώξεις Οι γενετικές αιτίες του συνδρόμου γυμνών λεμφοκυττάρων τύπου 2 οφείλεται σε μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από τα ακόλουθα γονίδια: CIITA, είναι υπεύθυνο για την παροχή οδηγιών για να δημιουργηθεί μια πρωτεΐνη η οποία ελέγχει την μεταγραφή γονιδίων και βρίσκεται στην θέση 16p13.13 (κυτταρογενετική θέση) RFX5, έχει την ίδια λειτουργία με το προηγούμενο γονίδια και βρίσκεται στην θέση 1q21.3 (κυτταρογενετική θέση) RFXANK, γνωστό ως πρωτεΐνη που σχετίζεται με τον παράγοντα Χ ο οποίος περιέχει ανκυρίνη, έχει την ίδια λειτουργία με τα προηγούμενα γονίδια και βρίσκεται στην θέση 19p13.11 (κυτταρογενετική θέση) RFXAP, προσφέρει οδηγίες για την δημιουργία της πρωτεΐνης RFX που εμπλέκεται στην δημιουργία γονιδίων MHC τύπου 2 και βρίσκεται στην θέση 13q13.3 (κυτταρογενετική θέση) Η διάγνωση για το σύνδρομο των γυμνών λεμφοκυττάρων τύπου 2 μπορεί να γίνει μέσω γενετικών δοκιμών. Μια εξέταση αίματος μπορεί να υποδείξει μειωμένα κύτταρα CD4 + T (λεμφοκύτταρα βοηθητικού τύπου Τ) καθώς και την ανοσοσφαιρίνη. «The bare lymphocyte syndrome and the regulation of MHC expression». Annu. Rev. Immunol. 19: 331–73. 2001. doi:10.1146/annurev.immunol.19.1.331. PMID 11244040. Review Ting, Jenny Pan-Yun; Trowsdale, John (April 2002). «Genetic Control of MHC Class II Expression» (στα αγγλικά). Cell 109 (2): S21–S33. doi:10.1016/S0092-8674(02)00696-7. ISSN 0092-8674. PMID 11983150. PubMed
Ευκτήμων ο Αθηναίος

Ο Ευκτήμων ο Αθηναίος ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος, μετεωρολόγος και γεωγράφος της κλασικής εποχής (5ος αιώνας π.Χ.). Υπήρξε μαθητής του Μέτωνος με τον οποίο και συνεργάσθηκε στενά μαζί του. Ήταν Αθηναίος στη καταγωγή, εξ ου το παρωνύμιο, πλην όμως έζησε επί μακρόν στην Αμφίπολη, στη Μακεδονία.

 Ο Ευκτήμων αναφέρεται τόσο από τον Βιτρούβιο όσο και από τον Πτολεμαίο. Από κοινού με τον Μέτωνα πραγματοποίησε μία σειρά παρατηρήσεων των ηλιοστασίων προκειμένου να υπολογισθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η διάρκεια του τροπικού έτους. Επίσης μαζί με τον Μέτωνα καθόρισε τις σχέσεις του ηλιακού και σεληνιακού έτους. Ο Γεμίνος ο Ρόδιος και ο Πτολεμαίος αναφέρουν εργασίες του Ευκτήμονος που περιλαμβάνονταν στο σύγγραμμά του με τον τίτλο "Παράπηγμα", ως πηγή σχετικά με την ανατολή και τη δύση των απλανών αστέρων. Επίσης και ο Θεόφραστος έχει κάνει αναφορά περιλαμβάνοντας αποσπάσματα από το έργο του Ευκτήμονος. Ο Ευκτήμων πέθανε περί το έτος 432 π.Χ.. Δύο σπουδαία συγγράμματα φέρονται να συνέγραψε ο Ευκτήμων ο Αθηναίος υπό τους τίτλους: το «Παράπηγμα» που αφορά αστρονομικές παρατηρήσεις πρωινών και εσπερινών εμφανίσεων των αστέρων και ο «Περίπλους της έσω θαλάσσης», που αφορά γεωγραφικές παρατηρήσεις και περιγραφές της Μεσογείου. Ο κρατήρας Ευκτήμων στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου αυτού αστρονόμου. «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 7ος, σελ. 436. Κ. Γεωργακόπουλος "Αρχαίοι Έλληνες Θετικοί Επιστήμονες" Εκδ. Γεωργιάδης - Αθήναι 1995 σελ. 192-3. Ο Ευκτήμων στο Imago Mundi (στα γαλλικά) The Ancient Library Ελληνική Αστρονομία Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1954)

Το 1954 διεξήχθη το 5ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 17 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 24 Οκτωβρίου, στην Ισπανία, μετά από 9 αγώνες. Νικητής ήταν ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο.

 Τη χρονιά αυτή υπήρχαν σημαντικές αλλαγές στους κανονισμούς, με τη FIA να επιτρέπει τη χρησιμοποίηση αυτοκινήτων με κινητήρα 2,5 λίτρων. Από το Γαλλικό γκραν πρι, η Μερτσέντες αποφασίζει την επιστροφή της στο πρωτάθλημα, με ένα αυτοκίνητο διαφορετικό από ό,τι είχε εμφανιστεί μέχρι τότε από άποψη σχεδίασης. Η Mercedes-Benz W 196 είχε οκτακύλινδρο κινητήρα 2,5 λίτρων, ενώ οι ρόδες ήταν καλυμμένες. Ο Φάντζιο ξεκίνησε δυναμικά το πρωτάθλημα αγωνιζόμενος με την ομάδα της Maserati, σημειώνοντας δύο νίκες στα πρώτα δύο Ευρωπαϊκά γκραν πρι, εν αναμονή της εισόδου της Μερτσέντες. Από εκεί και μετά, πέρασε στην ομάδα της Μερτσέντες με την οποία νίκησε στο Γαλλικό γκραν πρι. Η Φερράρι με τον Γκονσάλες νίκησε στο Σίλβερστόουν, εκμεταλλευόμενη τα προβλήματα που δημιουργούσε το πρωτοποριακό κατά τ' άλλα αμάξωμα στη Μερτσέντες. Η τελευταία παρουσίασε από τη Γερμανία ένα νέο μοντέλο, με ελαφρές διαφορές στο αμάξωμα, με το οποίο ο Φάντζιο νίκησε στο Γερμανικό, το Ελβετικό και το Ιταλικό γκραν πρι. Στο τελευταίο γκραν πρι στην Ισπανία, νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν με Φερράρι. Στο Ιντιανάπολις 500 νικητής ήταν για δεύτερη συνεχόμενη φορά ο Μπιλ Βούκοβιτς. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, το γκραν πρι Ισπανίας, αντικατέστησε τον αγώνα στην Ολλανδία. Οι νικητές ανά αγώνα: Οι κανόνες ήταν οι ίδιοι με τις προηγούμενες χρονιές. Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 87 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 25 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 55 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.