IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γωνίες Πεδιάδας Ηρακλείου

Οι Γωνίες ή Γωνιές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι στους δυτικούς πρόποδες της Σελένας (υψόμετρο 1.559 μ.) στο 40,1 χλμ. του δρόμου προς το Οροπέδιο Λασιθίου. Το χωριό βρίσκεται στην είσοδο των φαραγγιών της Παναγίας και της Ρόζας, ένα από τα ωραιότερα φαράγγια της Κρήτης. Υπάρχει περιπατητικό μονοπάτι που ενώνει τις Γωνιές με την Κερά μέσα από το φαράγγι της Ρόζας. Φυσικές ομορφιές ανταμείβουν τους επισκέπτες μαζί με τα φιλόξενα αισθήματα των κατοίκων που σε κάνουν να νιώθεις δικός τους άνθρωπος. Οι Γωνιές κρατούν ακόμα το χαρακτήρα του αυθεντικού κρητικού χωριού. Παράγουν λάδι, μέλι, κρασί, τσικουδιά και άριστα κτηνοτροφικά προϊόντα. Το χωριό υδρεύεται από πηγή που βρίσκεται στην Άμπελο. Στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο.

 Οι Γωνίες έλαβαν την ονομασία τους από τη θέση του χωριού, καθώς βρίσκεται στην ανατολική γωνιά της Λαγκάδας. Η αρχαιότερη αναφορά στο χωριό χρονολογείται στα 1333. Μαζί με την Κερά αποτελούσαν φέουδο του Λατινικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως. Στην περιφέρεια της τοπικής κοινότητας Γωνιών υπάρχουν αρκετά τοπία που παρουσιάζουν ιδιαίτερη φυσική ομορφιά όπως φαράγγια, ρεματιές, σπήλαια, πηγές με παροχή νερού σχεδόν όλο το χρόνο και τοπία με βλάστηση δενδρώδη και θαμνώδη σε πολλά σημεία αρκετά πυκνή. Οι Γωνιές (μαζί ίσως με την Κερά) χαρακτηρίζεται από το μεγαλύτερο ποσοστό δασοκάλυψης στον Δήμο Χερσονήσου. Τα σημαντικότερα τοπία που παρουσιάζουν ιδιαίτερη φυσική ομορφιά στις Γωνιές είναι τα παρακάτω: Ρεματιά Φαραγγούλι, Φαράγγι της Αμπέλου, Πηγές στη θέση « Αγκαραθιανό», Φαράγγι της Ρόζας Ο οικισμός σε όλες τις απογραφές αναφέρεται Gognes με 211 κατοίκους το 1583. Το 1671 στην τουρκική απογραφή με το όνομα Gonyes με 31 χαράτσα και το 1881 Γωνιές με 417 κατοίκους. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Χωριά του Δήμου Χερσονήσου
Μαρία Κουνιγούνδη της Σαξονίας

H Μαρία Κυνιγόνδη (γερμ. Maria Kunigunde von Sachsen von Wettin, 10 Νοεμβρίου 1740 - 8 Απριλίου 1826) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας & βασιλιά της Πολωνίας. Έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη των Αββαείων Έσσεν και Τορν και μέλος του Συλλόγου του Αββαείου του Μύνστερμπλίτσεν. Έλαβε το διάσημο του Τάγματος του Αστερόεντος Σταυρού.

 Η Μαρία Κυνιγόνδη Δωροθέα Χεδβίγη Φραγκίσκη Σαβερία Φλωρεντίνη ήταν η έκτη κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας) και της Μαρίας Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στη Βαρσοβία. Του πατέρα της άρεσε το κυνήγι, η όπερα, διατηρούσε μία μεγάλη συλλογή έργων τέχνης και έδειχνε μεγάλη μέριμνα για την οικογένειά του. Ωστόσο παραμελούσε τη διακυβέρνηση, που την άφησε στους πρωθυπουργούς Χάινριχ, Κόμη φον Μπυλ, και Αλεξάντερ Γιόζεφ Σουλκόφσκι. Οι γονείς της έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την εκπάιδευση των τέκνων τους. Η Μαρία Κυνιγόνδη ως νέα έλαβε μέρος σε όπερα και singspiel, που εκτελούνταν στην Αυλή της Δρέσδης. Τραγούδησε τον πρώτο ρόλο στην όπερα Λεύκιππος του Γιόχαν Άντολφ Χάσσε. Ute Küppers-Braun: Frauen des hohen Adels im kaiserlich-freiweltlichen Damenstift Essen (1605–1803), Aschendorffsche Verlagsbuchhandlung, Münster, 1997, ISBN 3-402-06247-X Ute Küppers-Braun: Macht in Frauenhand – 1000 Jahre Herrschaft adeliger Frauen in Essen, Klartext Verlag, Essen 2002, ISBN 3-89861-106-X Ute Küppers-Braun: Ihr Schmuckkästchen war ein tragbarer Friedhof — Anmerkungen zum Testament der letzten Essener Fürstäbtissin Maria Kunigunde von Sachsen, in: Das Münster am Hellweg. Mitteilungsblatt des Vereins für die Erhaltung des Essener Münsters, vol. 56, 2003, p. 129–143
Τομά Βούσιτς Πέρισιτς

Ο Τομά Βούσιτς Πέρισιτς (σερβικά: Тома Вучић Перишић) (Μπάρικ 1787 ή 1788 – Βελιγράδι 1859) ήταν Σέρβος οπλαρχηγός της πρώτης και της δεύτερης Σερβικής εξέγερσης, ο πλουσιότερος και από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στη Σερβία το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.

 Ο Πέρισιτς ήταν γιος του Περίσσα και της Στάνα, ζούσαν στο ίδιο σπίτι μαζί με τον αδελφό του Πάβλε ο οποίος ήταν ο πατέρας του Μητροπολίτη Μελεντίγια Παύλοβιτς (1776 - 1833). Όταν γεννήθηκε η οικογένεια του βρισκόταν στον δρόμο για το Σίρμιο της τότε Αυστροουγγαρίας και έπειτα από έναν χρόνο επέστρεψαν στη ΣερβίαΣτην Πρώτη Σερβική εξέγερση πήρε μέρος σε πολλές μάχες και στο πλευρό του Καραγιώργη. Στη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση ήταν στο πλευρό του πρίγκιπα Μίλος όπου τον είχε διορίσει υπασπιστή του.Ήταν ο πρώτος αστυνομικός της Σερβίας και του καθεστώτος του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Τζιάκοβα το 1825 και της εξέγερσης Μιλετίνα το 1835. Χρημάτισε υπουργός άμυνας της Σερβίας περίπου για έναν μήνα το 1834, την ίδια περίοδο ήταν αντιβασιλέας της Σερβίας. Ήταν από τους πιο πλούσιους και ισχυρούς Σέρβους της εποχής του. Ήταν ο ηγέτης των υπερασπιστών του συντάγματος που οδήγησαν τη δυναστεία Ομπρένοβιτς να υπογράψει νέο σύνταγμα που περιόριζε τις εξουσίες της. Με την επιστροφή του πρίγκιπα Μίλος στην εξουσία φυλακίστηκε επειδή είχε υποστηρίξει τον Αλέξανδρο Καραγιόργεβιτς και πέθανε στη φυλακή κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες το 1859.
Ανοσοποιητική μνήμη

Ως ανοσοποιητική μνήμη (immunological memory) χαρακτηρίζεται η ιδιότητα του ανοσοποιητικού συτήματος να ‘θυμάται’ το μολυσματικό παράγοντα (ιό, βακτήριο, μύκητα ή παράσιτο) που έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν, με αποτέλεσμα όταν ξανασυναντήσει τον ίδιο ακριβώς μολυσματικό παράγοντα στο μέλλον να τον αντιμετωπίζει γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα. Η ανοσοποιητική μνήμη είναι μια ιδιότητα των Β- και Τ-λεμφοκυττάρων, δηλαδή της ειδικής ή επίκτητης ανοσίας (adaptive ή specific immunity) και όχι της μη-ειδικής ή φυσικής ανοσίας (innate ή natural immunity).

 Όταν ένα Β- ή Τ-λεμφοκύτταρο συναντήσει το αντιγόνο του (ή πολύ πιο απλά ένα μολυσματικό παράγοντα, π.χ. Χ), τότε θα ενεργοποιηθεί και θα αρχίσει να διαιρειταί με αποτέλεσμα μετά από περίπου 5-7 μέρες τη δημιουργία πολλών κυττάρων κλώνων που όλα αναγνωρίζουν και αντιδρούν στον ίδιο ακριβώς μολυσμάτικό παράγοντα Χ που συνάντησε το αρχικό κύτταρο. Κάποια από αυτά τα κύτταρα κλώνους θα διαφοροποιηθούν σε δραστικά κύτταρα (effector cells) και κάποια άλλα σε κύτταρα μνήμης: Β- και Τ- (λεμφο)κύτταρα μνήμης. Τα δραστικά κύτταρα θα συμβάλλουν στην αντιμετώπιση και εξουδετέρωση του μολυσματικού παράγοντα Χ. Όταν το άτομο ξανασυναντήσει στο μέλλον τον παράγοντα Χ, τα κύτταρα μνήμης λόγω συγκεκριμένων, πολύπλοκων και ως επί το πλείστον άγνωστων μοριακών και κυτταρικών διαφοροποιήσεων (που δεν αποτελούν αντικείμενο του παρόντος άρθρου) είναι σε θέση να ανταποκριθούν γρηγορότερα και καλύτερα έναντι του Χ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την γρηγορότερη εξουδετέρωση του μολυσματικού παράγοντα Χ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το άτομο που ξαναμολύνθηκε με τον παράγοντα Χ δεν θα νοσήσει, αλλά αν νοσήσει η σοβαρότητα της λοίμωξης θα είναι μικρότερη και τα συμπτώματα ηπιότερα. Τα κύτταρα μνήμης έναντι του Χ αναγνωρίζουν και αντιδρούν αποκλειστικά και μόνο στον παράγοντα Χ και όχι στον Υ ή Ζ. Η ανοσοποιητική μνήμη είναι από τις πιο θεμελιώδεις και βασικές αρχές του ανοσοποιητικού συστήματος. Πάνω της βασίζεται η επιτυχής παρασκευή εμβολίων, με τη δημιουργία Β- ή Τ- (ή Β- και Τ-) κυττάρων μνήμης. Αφού μάλιστα ο εμβολιασμός στοχεύει στην προφύλαξη ενός ατόμου από ένα μολυσματικό παράγοντα που μπορεί να συναντήσει στο μέλλον δεν νοείται εμβόλιο που να μην εξασφαλίζει ανοσοποιητική μνήμη.
Μάρω Κοντού

Η Μάρω Κοντού (Κουκάκι 21 Ιουνίου 1934, πραγματικό όνομα Μαριάνθη Κοντού) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, έχοντας επίσης και πολιτική σταδιοδρομία διατελώντας δημοτική σύμβουλος Αθηνών και βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.

 Κατάγεται από τα Ψαρά. Αποφοίτησε από το Γ' Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη. Παράλληλα ολοκλήρωσε τη σχολή χορού, σημερινή Κρατική Σχολή Χορού, εξασφαλίζοντας και μια υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία. Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα πέντε ετών θεατρικής και κινηματογραφικής καριέρας, πρωταγωνίστησε σε 61 ταινίες μεγάλου μήκους και 90 θεατρικά έργα, ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Η πρώτη επαγγελματική της ενασχόληση άρχισε το 1954 στον χορό Αρχαίας Τραγωδίας του Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1958. Έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος της ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, δίπλα στον Δημήτρη Χορν, με το έργο Ρομανσέρο του Ζακ Ντεβάλ. Το 1990, παρουσίασε τη εκπομπή "Χωρίς παρεξήγηση", που είχε συνολικά μόλις 14 επεισόδια, προβαλλόταν από την ΕΤ2 και στο πρώτο επεισόδιο, στις 7 Μαΐου 1990, είχε καλεσμένη τη Ρένα Βλαχοπούλου. Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει με επιτυχία έκθεση στην γκαλερί Αντήνωρ το 1993. Πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ. Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Χαρούμενη Κυριακή (1972 ΕΙΡΤ), Λούνα Παρκ (1974-1981 ΕΙΡΤ), Ένοχοι (1977 ΕΡΤ), Τρεις στο γύρο (1978 ΥΕΝΕΔ), Η μεγάλη παρέλαση (1979-1980 ΕΡΤ), Έγκλημα στο Ψυχικό (1981 ΥΕΝΕΔ), Το πάθος (1984 ΕΤ2), Βραδυά επιθεώρησης (1984 ΕΡΤ]]), Επιθεώρηση (1989-1990 ΕΤ1), Άγγελος κατά λάθος (1990 ANT1), Μια απίθανη γιαγιά (1991-1992 ΕΤ2), Οικογένεια Καζίνο (1991-1992 ANT1), Και οι τέσσερις ήταν υπέροχες (1992-1994 Mega) Αραχτοί και λάϊτ (1994-1995 ΑΝΤ1) Η Γη της Ελιάς (2021-σήμερα Mega). Υπήρξε βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αρχική της θητεία ήταν από τις 29 Ιουλίου 1999, μέχρι και τον Απρίλιο του 2000. Ορκίστηκε για τρίτη φορά στο βουλευτικό θώκο τον Ιανουάριο του 2007, ως πρώτη επιλαχούσα των εκλογών του 2004, λόγω της παραίτησης του Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος έθετε εκείνη την περίοδο υποψηφιότητα για τη θέση του Δημάρχου Αθηναίων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 έλαβε την 12η θέση ανάμεσα στους υποψηφίους της Νέας Δημοκρατίας στην Α' Αθηνών και δεν εξελέγη. Διετέλεσε ακόμα δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, την περίοδο 1994 - 2002 επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου. Υπήρξε πρόεδρος του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθήνα 9.84 (1995 - 2002), και δύο χρόνια πρόεδρος του κέντρου βρεφών "ΜΗΤΕΡΑ" (2004 - 2006). Η Κοντού υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ, Αριστείδη Καρύδη-Φουκς, καθώς και με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Μάρω Κοντού στο IMDb Φιλμογραφία στο Cine.gr Μάρω Κοντού στο retroDB
Ιωάννης Κορρές

Ο Ιωάννης Κορρές (Βουρλά 1910 - Αθήνα 1990), υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στίβου κατά τη δεκαετία του ’30 στους αγώνες δρόμων ημιαντοχής και στο πένταθλο καθώς και βαλκανιονίκης με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4x400 μ. της Ελλάδας. Υπήρξε αθλητής του ΟΦΗ της ΑΕΚ και του Πανιωνίου Γ.Σ..

 Ο Ιωάννης Κορρές γεννήθηκε στα Βουρλά της Μικράς Ασίας σε πλούσια οικογένεια, ο πατέρας του Σωκράτης καταγόταν από την Κωμιακή της Νάξο και ασχολούνταν με το εμπόριο σταφίδας, ενώ ήταν και δημογέροντας-Έφορος της Αναξαγορείου Σχολής. Η μητέρα του Δέσποινα Μιχαηλίδου, το γένος Κωνσταντινίδη, ήταν Βουρλιώτισα. Το 1922 με την αποχώρηση του Ελληνικού στρατού η οικογένεια του παρέμεινε στα Βουρλά αλλά με τον ερχομό των Τούρκων στην πόλη συνελήφθη ο πατέρας του και εσφάγη μπροστά στα επτά παιδιά του και τη γυναίκα του, η υπόλοιπη οικογένεια κατάφερε και επιβιβάστηκε σε Αμερικάνικο πλοίο όπου διέφυγε στη Χίο και μετά στον Πειραιά. Από τον Πειραιά μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν στο Ηράκλειο όπου εκεί ο Κορρές γράφτηκε στον ΟΦΗ στον τμήμα ποδηλασίας. Το 1927 η οικογένεια Κορρέ επέστρεψε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί ο Γιάννης Κορρές γράφτηκε στο τμήμα κλασικού αθλητισμού της ΑΕΚ. Το 1930 αναδείχθηκε βαλκανιονίκης με την εθνική ομάδα σκυταλοδρομίας 4x400 μ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Πανιώνιο, το 1935, και διακρινόταν στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων. Ως αθλητής του Πανιωνίου κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 800 μ. Το ρεκόρ του στην απόσταση ήταν 2:02:3. Το 1935 υπήρξε μια σημαντική χρονιά γι' αυτόν και ο σύλλογός του τον τίμησε με το ειδικό βραβείο των διακριθέντων αθλητών ανά αγώνισμα, για τις επιδόσεις του στα 800 μ. Το 1936 ως μέλος της εθνικής ομάδας σκυταλοδρομίας 4x400 μ. αναδεικνύεται ξανά βαλκανιονίκης. Το ίδιο έτος κατακτά το πανελλήνιο πρωτάθλημα με την ομάδα βαλκανικής σκυταλοδρομίας (800x400x200x100 μ.) του Πανιωνίου. Το 1937 πήρε μέρος στους Δελφικούς αγώνες που διοργάνωσε ο Άγγελος Σικελιανός και πρώτευσε στο Αρχαϊκό πένταθλο με με 2.435 β. Θεωρείται ο πρώτος Πανελληνιονίκης του πεντάθλου. Όταν σταμάτησε τον αθλητισμό συνέχισε σαν προπονητής και κριτής αγώνων, ενώ επαγγελματικά εργαζόταν ως αστυνομικός και αποστρατεύθηκε ως Ανώτατος Αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων.. ΒαλκανιονίκηςΣκυταλοδρομία 4x400μ χρυσό: 1930, 1932 αργυρό: 1931Πρωταθλητής Ελλάδος800 μ. χρυσό:: 1930 αργυρό: 1929 Βαλκανική σκυταλοδρομία χρυσό: 1936 Πένταθλο: χρυσό: 1937 (2.435 β.) 4χ400 χρυσό:: 1929, 1931, 1934 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009), σελ. 8. Σωτήρης Νόταρης, ΑΕΚ, Κλασικός Αθλητισμός, Ο καρπός της αθλητικής παράδοσης της πόλης στη σύγχρονη Αθήνα από το 1924 έως τις μέρες μας, Εκδόσεις Καλαύρια, Αθήνα 2002 Φωτογραφίες Ι. Κορρέ.
Τριακοστή πρώτη δυναστεία Φαραώ

Η Τριακοστή πρώτη δυναστεία Φαραώ γνωστή επίσης και ως Δεύτερη Αιγυπτιακή Σατραπεία ήταν στην ουσία μία βραχύβια επαρχία της Περσικής Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών, μεταξύ του 343 – 332 π.Χ. Μετά από ένα διάλειμμα ανεξαρτησίας, κατά το οποίο βασίλεψαν τρεις αιγυπτιακές δυναστείες (η 28η, η 29η και η 30η Δυναστεία), ο Αρταξέρξης Γ΄ (βασιλεία 358 – 338 π.Χ.), ανακατέλαβε την κοιλάδα του Νείλου για μια σύντομη δεύτερη περίοδο (343 – 332 π.Χ.), η οποία και ονομάστηκε 31η Δυναστεία της Αιγύπτου.

 Δεν είναι γνωστό ποιος διοίκησε ως σατράπης υπό τον Αρταξέρξη Γ΄, αλλά υπό τη βασιλεία του Δαρείου Γ΄ (336 – 330 π.Χ.) ήταν ο Σαβάκης, ο οποίος πολέμησε και σκοτώθηκε στη Μάχη της Ισσού, και τον οποίο διαδέχτηκε ο Μαζάκης. Στην Ισσό πολέμησαν επίσης και Αιγύπτιοι, για παράδειγμα ο ευγενής Σομτουτεφνεχέτ από την Ηρακλεόπολη, ο οποίος περιγράφεται στην "Στήλη της Νάπολης" και το πώς ξέφυγε από την μάχη εναντίον των Ελλήνων, και πώς ο θεός της πόλης Αρσάφης τον προστάτεψε και του επέτρεψε να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το 332 π.Χ. ο Μαζάκης παρέδωσε τη χώρα στον Μέγα Αλέξανδρο χωρίς μάχη. Η Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών είχε τελειώσει, και για λίγο διάστημα η Αίγυπτος ήταν σατραπεία της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου. Στη συνέχεια στην κοιλάδα του Νείλου βασίλεψαν οι Πτολεμαίοι και η Ρωμαίοι. Αποσπάσματα από τον Κτησία (Περσικά) Διόδωρος Σικελιώτης (Ιστορική Βιβλιοθήκη) Αποσπάσματα από τον Μανέθωνα (Αιγυπτιακά) Ιώσηπος (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία)
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής Δημοκρατίας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής Δημοκρατίας ή βιβλιοθήκη Μαριάνο Μορένο (ισπανικά: Biblioteca Nacional "Mariano Moreno" de la República Argentina) είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Αργεντινή και βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες.

 Η ονομασία της, σε Μαριάνο Μορένο είναι φόρος τιμής στο ομώνυμο εθνικό ήρωα της Αργεντινής ο οποίος υπήρξε ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης καθώς και ένας από τους κύριους ιδεολόγους της Επανάστασης του Μαΐου του 1810 η οποία οδήγησε στην ανεξαρτησία της Αργεντινής από την Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1810 ως δημοτική βιβλιοθήκη του Μπουένος Άιρες, και το 1884 παράλληλα με την αναβάθμιση της πόλης σε πρωτεύουσα της χώρας, εξελίχθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής. Ένας από τους πολλούς διευθυντές της βιβλιοθήκης κατά την διάρκεια της ιστορίας της, υπήρξε και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες την περίοδο 1955 έως το 1973 και διορίστηκε παρότι είχε αρχίσει να χάνει την όραση του.Το 1992 η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε σε νέο κτήριο. Η Βιβλιοθήκη περιλαμβάνει μια βιβλιοθήκη ομιλούντων βιβλίων, ἡ βιβλιογραφική συλλογή του Θησαυρού (όπου φυλάσσεται μια μεγάλη ποσότητα βιβλιογραφικού υλικού μεγάλης ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας), μια αίθουσα Mapothèque (η αίθουσα των γεωγραφικών χαρτών) και ειδικό υλικό, καθώς και ένα αναγνωστήριο για τους τυφλούς. Επίσημος ιστότοπος
Αρχαία Αγορά Κω

Η Αρχαία Αγορά ήταν το εμπορικό και κοινωνικό κέντρο της Κω. Οικοδομήθηκε αρχικά τον 4ο αι. π.Χ. σε μικρή απόσταση από το λιμάνι της πόλης. Η Αρχαία Αγορά της Κω είναι μια από τις μεγαλύτερες που έχουν ανασκαφεί έως σήμερα στην Ελλάδα.

 Ως αρχαιολογικός χώρος, η αγορά εντάσσεται στην ευρύτερη αρχαιολογική ζώνη του λιμανιού, το ορατό σήμερα τμήμα της οποίας καλύπτει μια έκταση 152 μ μήκους και 82μ. πλάτους. Στη ζώνη αυτή, εκτός από το ορατό τμήμα της αγοράς, ορατό είναι τμήμα της οχύρωσης της πόλης, τα ιερά της Αφροδίτης και του Ηρακλή, οικοδομικές νησίδες με τα λείψανα ιδιωτικών κατοικιών, αλλά και τμήμα του αρχαίου λιμένα της πόλης. Η αρχαία αγορά αποτελούνταν από τρεις κύριες στοές, Ανατολική, Δυτική και Βόρεια, που στο κέντρο τους συναντιόνταν σε μια μεγάλη εσωτερική αυλή. Η βόρεια στοά ένωνε την αγορά με τα τείχη της πόλης, ενώ οι άλλες δύο είχαν διάφορα εμπορικά καταστήματα που εξυπηρετούσαν τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών. Η ανασκαφή της Ελληνικής αρχαιολογικής υπηρεσίας στη νότια πλευρά προσδιόρισε το μήκος του κτίσματος στα 300 περίπου μέτρα. Ανατολικότερα από την αρχαία αγορά οι ανασκαφές ανακάλυψαν μέρος του ρυμοτομικού σχεδίου της πόλης (ιπποδάμειο) με πλατείς δρόμους (4 έως 6 μέτρα) και 4 οικοδομικές νησίδες με σπίτια και καταστήματα. Το μεγαλύτερο τμήμα της αρχαίας αγοράς βρίσκεται θαμμένο κάτω από την σύγχρονη πόλη. Μάλιστα, το νότιο τμήμα της ήρθε στο φως με πρόσφατες ανασκαφές απέναντι από τον βωμό του Διονύσου, οι οποίες οδήγησαν στην αναστήλωση δύο κιόνων οι οποίοι ανήκουν στην αρχαία αγορά. Οι συχνοί σεισμοί που έπληξαν το νησί έδιναν αφορμή για συνεχείς ανοικοδομήσεις της πόλης. Τα διαφορετικά υλικά που χρησιμοποιούνταν βοηθούν στη διάκριση των οικοδομικών φάσεων. Ο σεισμός του 6ου ή 5ου αι. π.X. δεν άφησε ίχνη στην οικοδομική ιστορία της πόλης. Το 366 π.X. και όλο τον 3ο αι., τα κτήρια κατασκευάζονται με «αμυγδαλόπετρα» (είδος ασβεστόλιθου) και πρασινωπό πωρόλιθο για τη θεμελίωση. Σπανιότερο είναι το μάρμαρο. Αυτή την περίοδο η πόλη της Κω αναγνωρίστηκε ως σημαντικό διοικητικό κέντρο, οικοδομήθηκαν στην περιοχή του λιμανιού και της αγοράς σπουδαία διοικητικά κτίρια αλλά και ιερά. Η αγορά ήταν η "καρδιά" του οικονομικού κέντρου του νησιού με δρόμους, εργαστήρια καταστήματα και βωμούς που συνθέτουν την 'παραδοσιακή' εικόνα μιας αρχαίας αγοράς. Την επόμενη περίοδο γίνεται ευρεία χρήση του μαρμάρου. Αυτή την εποχή (2ος αι. π.X.) κατασκευάζονται τα μνημειώδη κτηριακά συγκροτήματα που έδωσαν μεγαλοπρεπή όψη στην πόλη. Η ανοικοδόμηση που ακολούθησε το σεισμό του 142 μ.X. (επί αυτοκράτορα Αντωνίνου του Eυσεβούς) άλλαξε την όψη της πόλης. Στα κτήρια έγινε χρήση της χυτής τοιχοποιίας, ενώ αυτή την περίοδο οικοδομούνται οι θέρμες, το θέατρο, το στάδιο και γίνεται ανακατασκευή της αγοράς και των οικοδομικών τετραγώνων. Καθοριστικός ήταν ο σεισμός του 469 μ.Χ. (επί αυτοκράτορα Λέοντος I) που σημαίνει το τέλος της αρχαίας πόλης και την αρχή της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Ο αρχαιολογικός χώρος ανασκάφτηκε από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά την περίοδο της ανοικοδόμησης της πόλης, μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1933.
Δαλιδά

Η Δαλιδά (Κάιρο 17 Ιανουαρίου 1933 - Παρίσι 3 Μαΐου 1987) ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, χορεύτρια και ηθοποιός. Έχει ηχογραφήσει σε περισσότερες από 10 γλώσσες, ήταν η πρώτη τραγουδίστρια που έλαβε διαμαντένια απονομή δίσκου στην ιστορία της μουσικής και από το 1955 μέχρι το 1986 είχε κάνει 55 χρυσούς δίσκους μόνο στη Γαλλία. Έδωσε τέλος στη ζωή της το 1987, όταν ήταν μόλις 54 ετών. Θεωρείται η σπουδαιότερη τραγουδίστρια στην Αίγυπτο και μία από τις πιο σημαντικές τραγουδίστριες παγκοσμίως του προηγούμενου αιώνα. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ σχετικά με τη ζωή της και το θρύλο της.

 Γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Ιταλούς γονείς και το πραγματικό της όνομα ήταν Ιολάντα Κριστίνα Τζιλιότι (Iolanda Cristina Gigliotti). Ο πατέρας της, Πιέτρο Τζιλιότι, ήταν βιολιστής στην όπερα του Καΐρου. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1951 ως μοντέλο σε οίκο μόδας, ενώ το 1955 στέφθηκε σε καλλιστεία, Μις Αίγυπτος. Την ίδια χρονιά αναχώρησε για το Παρίσι με σκοπό να κάνει κινηματογραφική καριέρα, ενώ στην πορεία απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα. Τελικά, χωρίς να εγκαταλείψει την ηθοποιία, στράφηκε κυρίως στο τραγούδι, όταν το 1956 ήλθε μια απρόσμενα μεγάλη επιτυχία, τραγουδώντας το Βambino, το οποίο αν και 45άρι κατάφερε να πουλήσει περισσότερα από 300 χιλιάδες αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του. Έκτοτε η καριέρα της απογειώθηκε, καθώς συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του τραγουδιού, έκανε περιοδείες σε όλο τον κόσμο και οι περισσότεροι δίσκοι της γίνονταν χρυσοί και πλατινένιοι. Πούλησε περισσότερα από 85 εκατομμύρια αντίτυπα σ' όλο τον κόσμο, ενώ πρωταγωνίστησε συνολικά σε 11 ταινίες και σε 2 αυτοβιογραφικά ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα στα τραγούδια της, ξεχώρισε το ελληνικό Ντιρλαντά το οποίο διασκεύασε στα γαλλικά και ιταλικά ως Darla dirladada, ο Ζορμπάς του Μίκη Θεοδωράκη με γαλλικό στίχο (Zorba), καθώς και Τα παιδιά του Πειραιά επίσης στα γαλλικά (Les enfants du Pirée). Επίσης τεράστια επιτυχία κατάφερε και με τα τραγούδια "Je suis malade", "Parole Parole", "C'est fini la comedie", "Il venait d'avoir 18 ans" και "Histoire d'un amour". Στην προσωπική της ζωή η Δαλιδά θεωρήθηκε μια δυστυχισμένη γυναίκα και τραγικό πρόσωπο καθώς δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει μία οικογένεια όπως ονειρευόταν. Έζησε 3 μεγάλους έρωτες, αρχικά με τον Γάλλο μάνατζερ Λυσιέν Μορισσέ, μετά με τον Ιταλό τραγουδιστή Λουίτζι Τένκο και στη συνέχεια με τον Γάλλο παρουσιαστή Ρισάρ Σανφρέ. Και οι τρεις άντρες είχαν ψυχική εμμονή μαζί της, κάτι που τους οδήγησε στην αυτοκτονία. Αυτό κλόνισε τη Δαλιδά και έτσι το τέλος της, ήταν μοιραία ανάλογο. Στις 3 Μαΐου 1987 βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της έχοντας λάβει μία ισχυρή δόση βαρβιτουρικών. Είχε αφήσει σημείωμα στο οποίο ανέφερε: "Η ζωή μου άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Συγχωρέστε με". Ο ξαφνικός θάνατός της σόκαρε και βύθισε στο πένθος τη Γαλλική και Αιγυπτιακή κοινωνία, ενώ η Δαλιδά θεωρήθηκε το μεγαλύτερο σύμβολο "μοιραίας γυναίκας" (femme fatale). Συναυλία της Γαλλίδας τραγουδίστριας Δαλιδά στον Πειραιά 12/08/1969 (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Επαρχία Μπιστροϊστόκσκι

Η επαρχία Μπιστροϊστόκσκι (ρωσικά: Быстроисто́кский райо́н‎) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις πενήντα εννέα επαρχίες τουκράι Αλτάι στη Ρωσία. Βρίσκεται στο κεντροανατολικό τμήμα του κράι. Η έκταση της περιοχής είναι 1.804 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο είναι η αγροτική περιοχή (σέλο) του Μπίστρι Ιστόκ. Πληθυσμός: 10,150 (Απογραφή Του 2010). Ο πληθυσμός του Μπίστρι Ιστόκ αντιστοιχεί στο 38.0% του πληθυσμού της επαρχίας.

 Алтайский краевой Совет народных депутатов. Закон №28-ЗС от 1 марта 2008 г. «Об административно-территориальном устройстве Алтайского края», в ред. Закона №16-ЗС от 4 апреля 2017 г. «О присоединении станции Железнодорожная Казарма 572 км к посёлку Октябрьскому Октябрьского сельсовета Кулундинского района Алтайского края и внесении изменений в отдельные законы Алтайского края». Вступил в силу 8 марта 2008 г. Опубликован: "Алтайская правда", №67, 8 марта 2008 г. (Altai Krai Council of People's Deputies. Law #28-ZS of March 1, 2008 On the Administrative-Territorial Structure of Altai Krai, as amended by the Law #16-ZS of April 4, 2017 On Merging the Station of Zheleznodorozhnaya Kazarma 572 km into the Settlement of Oktyabrsky in Oktyabrsky Selsoviet of Kulundinsky District of Altai Krai and on Amending Various Laws of Altai Krai. Effective as of March 8, 2008.). Алтайский краевой Совет народных депутатов. Закон №92-ЗС от 5 октября 2007 г. «О статусе и границах муниципальных и административно-территориальных образований Быстроистокского района Алтайского края», в ред. Закона №55-ЗС от 5 июля 2012 г. «О внесении изменений в отдельные Законы Алтайского края в связи с преобразованием муниципальных и административно-территориальных образований». Вступил в силу через 10 дней со дня официального опубликования. Опубликован: "Алтайская правда", №306 (без приложений), 13 октября 2007 г. (Altai Krai Council of People's Deputies. Law #92-ZS of October 5, 2007 On the Status and the Borders of the Municipal and the Administrative-Territorial Formations of Bystroistoksky District of Altai Krai, as amended by the Law #55-ZS of July 5, 2012 On Amending Various Laws of Altai Krai Due to the Transformation of the Municipal and Administrative-Territorial Formations. Effective as of after 10 days from the day of the official publication.).
Α.Ο.Κ. Καλυμνιακός

Ο Αθλητικός Όμιλος Καλύμνου «Καλυμνιακός» γνωστός και ως Α.Ο.Κ. Καλυμνιακός είναι αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη της Καλύμνου στο ομώνυμο νησί. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1970, έχει χρώματα το μπλε και το λευκό και έμβλημα την λύρα, του μυθικού ολύμπιου θεού της μουσικής Απόλλωνα. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου από την ίδρυσή του, ενώ πιο πρόσφατα διέθετε και τμήμα καλαθοσφαίρισης το οποίο όμως έχει αναστείλει τη λειτουργία του. Στο ποδόσφαιρο έχει εκπροσωπήσει την Κάλυμνο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου.

 Αποτελεί την ιστορική συνέχεια των 3 πρώτων ποδοσφαιρικών σωματείων της Καλύμνου «Καζώνης», «ΑΕΚ» και «Ποσειδών» μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της μεγάλης ποδοσφαιρικής αδράνειας του νησιού κατά τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, αφού δεν υπήρχε κανένα ποδοσφαιρικό σωματείο. Ο «Αθλητικός Όμιλος Καλύμνου «Καλυμνιακός» ιδρύθηκε επίσημα το 1970 ως ποδοσφαιρικό σωματείο από τους Λουκά Καραμανώλη, Νικόλα Καβουρμά και Ηλία Καρακατσάνη, αν και η αρχική σύλληψη της ιδέας ήταν στα τέλη του 1960. Πρώτος πρόεδρος του Δ.Σ. του Α.Ο.Κ. Καλυμνιακός ήταν ο Λουκάς Καραμανώλης. Με την επίσημη ίδρυσή του, ο Καλυμνιακός εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και έκτοτε συμμετέχει ενεργά σε όλα τα επίσημα πρωταθλήματα. Το 1976 ανήλθε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία και η πρώτη επιτυχία ήρθε την περίοδο 1985-86 όπου ως πρωταθλητής Δωδεκανήσου κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Η περίοδος 1986-87 ήταν η πρώτη συμμετοχή από τις 6 συνολικά (1989-90, 1990-91, 1992-93, 1993-94 και 1997-98 οι υπόλοιπες) του Καλυμνιακού σε εθνικό επίπεδο και πιο συγκεκριμένα στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Έκτοτε μέχρι και σήμερα η αγωνιστική του δράση περιορίστηκε στα πρωταθλήματα Δωδεκανήσου. Συνολικά έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα (1986, 1989, 1992) Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου. 1986-1987 (1ος όμιλος): 13η θέση σε 19 ομάδες. 1989-1990 (5ος όμιλος): 16η θέση σε 19 ομάδες. 1990-1991 (7ος όμιλος): 17η θέση σε 22 ομάδες. 1992-1993 (2ος όμιλος): 6η θέση σε 16 ομάδες. 1993-1994 (2ος όμιλος): 14 θέση σε 16 ομάδες. 1997-1998 (1ος όμιλος): 9η θέση σε 17 ομάδες. Το 2013 ο Α.Ο.Κ. Καλυμνιακός τροποποίησε το καταστατικό του και ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης για πρώτη φορά στην ιστορία του. Έλαβε μέρος στα πρωταθλήματα της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. Δωδεκανήσου. Το 2017 το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ανέστειλε τη λειτουργία του. Η Ιστορία του Α.Ο.Κ. Καλυμνιακός, επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου Επίσημη ιστοσελίδα του Α.Ο.Κ. Καλυμνιακός
Βαραζτιρότς Β΄ Βαγρατιδών

Βαραζτιρότς Β΄ αρμενικά: Վարազ-Տիրոց Բ Բագրատունի‎ Varaztirots II Bagratuni, (π. 590 – 645) από τον Οίκος των Βαγρατιδών ήταν Αρμένιος πρίγκιπας (nakharar), γιος του Σμπατ Δ΄. Ήταν περιφερειάρχης (marzpan) της Αρμενίας π. 628, κατέφυγε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αμέσως μετά και εξορίστηκε για αρκετά χρόνια στην Αφρική για τη συμμετοχή του σε συνωμοσία κατά του Ηρακλείου. Κατά την επιστροφή του περί το 645/6, ονομάστηκε κουροπαλάτης και προεδρεύων πρίγκιπας της Αρμενίας, αλλά απεβίωσε πριν περιβληθεί επίσημα το αξίωμα.

 Ο Βαραζτιρότς ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σμπατ Δ΄. Μαζί με τον αδελφό του Γκαριχπέτ, μεγάλωσε στην Περσική αυλή των Σασσανιδών του Χοσράοη Β΄ (βασ. 591–628). Μετά την ήττα της εξέγερσης του Βιστάμ, στην οποία ο πατέρας του έπαιξε καθοριστικό ρόλο, ο Βαραζτιρότς ονομάστηκε βασιλικός οινοχόος. Σε εκείνο το σημείο, ή μετά τη νίκη του Smbat επί των Εφθαλιτών το 608, έλαβε επίσης το τιμητικό όνομα Αιώνιος Χοσρόης (Javitean Khosrow). Το 628, ο Χοσρόης Β΄ ανατράπηκε μετά από μία συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν πολλοί ευγενείς Οίκοι, συμπεριλαμβανομένων των Βαραζτιρότς. Ως ανταμοιβή, ο νέος Πέρσης σάχης, Kαβάδης Β΄, διόρισε τον Βαραζτιρότς ως διοικητή (marzban) της Αρμενίας, με τον βαθμό του ιλάρχου (aspet). Ωστόσο σύντομα μάλωσε με τον Πέρση κυβερνήτη του γειτονικού Αζερμπαϊτζάν και κατέφυγε με την οικογένειά του στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ηράκλειο, ο οποίος, μετά το τέλος του Βυζαντινο-Σασανιδικού πολέμου τού 602-628, διέμενε στην Αυλή του στη βόρεια Μεσοποταμία. Σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Σεβεό, ο Ηράκλειος τον υποδέχθηκε με μεγάλες τιμές, του έδωσε πολύτιμα δώρα και «τον εξύψωσε πάνω από όλους τους πατρικίους του βασιλείου του». Όμως το 635 ή το 637 ο Βαραζτίροτς ενεπλάκη σε συνωμοσία αρκετών Αρμένιων μεγιστάνων, για να ανατρέψουν και να δολοφονήσουν τον Ηράκλειο και να τον αντικαταστήσουν με τον γιο του, Ιωάννη Αθαλάριχο. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ο Βαραζτιρότς εξορίστηκε στην Αφρική. Η μεταχείριση που έλαβε ήταν πιο φιλεύσπλαχνη από αυτή των συνωμοτών του, καθώς είχε αντιταχθεί στη δολοφονία του Αυτοκράτορα. Στην επιθανάτιο κλίνη του το 641, ο Ηράκλειος έδωσε χάρη στον Βαραζτιρότς και έβαλε τον διάδοχό του, Κωνσταντίνο Γ΄ να ορκιστεί, ότι θα ανακαλούσε αυτόν και την οικογένειά του από την εξορία και θα αποκαταστήσει τις τιμές τους. Στην περίπτωση αυτή, ο Βαραζτιρότς ανακλήθηκε μόλις το 645/6, από τον Κώνστα Β' μετά από προτροπή του Θεόδωρου Ρστόνι. Ο Βαραζτιρότς κατέφυγε γρήγορα από την Κωνσταντινούπολη στην Αρμενία, αλλά μετά από διαβεβαιώσεις πίστης, ο Κώνστας Β΄ τον διόρισε τότε κυβερνήτη της Αρμενίας με τον υψηλό βαθμό του κουροπαλάτη. Ωστόσο πριν προλάβει να περιβληθεί επίσημα το αξίωμα, αρρώστησε και απεβίωσε. Τάφηκε δίπλα στον πατέρα του στο Νταριβνκ, στο Koγκοβίτ. Martindale, John R.· Jones, A.H.M. (1992). «Varaztiroch». The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge University Press. σελίδες 1363–1364. ISBN 0-521-20160-8. Pourshariati, Parvaneh (2008). Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. London and New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.
Υδραώτης

Ο Υδραώτης (σήμερα είναι γνωστός ως Ράβι, παντζάμπι: ਰਾਵੀ, ούρντου: راوی‬‎, χίντι: रावी) είναι διασυνοριακός ποταμός που διασχίζει τη βορειοδυτική Ινδία και το ανατολικό Πακιστάν. Είναι ένας από τους έξι ποταμούς του συστήματος του Ινδού στην περιοχή του Παντζάμπ (Παντζάμπ = "πέντε ποτάμια"). Τα ύδατα του Υδραώτη κατανέμονται στην Ινδία σύμφωνα με τη συνθήκη για τα ύδατα του Ινδού. Σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα ύδατα του Ινδού του 1960, τα ύδατα του Υδραώτη και πέντε άλλων ποταμών κατανέμονται μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε στο Πακιστάν ένα σχέδιο για τη λεκάνη του Ινδού και στην Ινδία έχουν κατασκευαστεί πολλά έργα άρδευσης, υδροηλεκτρικής ενέργειας και έργα πολλαπλών χρήσεων.

 Σύμφωνα με την αρχαία ιστορία που αναφέρουν οι Βέδες, ο Υδραώτης ήταν γνωστός ως Ιραβάτι (इरावती, परुष्णि) Ο Ράβι ονομαζόταν ως Παρουσάνι ή Ιαραβάτι στους Ινδούς της Βεδικής εποχές και ως Υδραώτης στους Αρχαίους Έλληνες. Μέρος της μάχης των δέκα βασιλιάδων έγινε σε έναν ποταμό, ο οποίος σύμφωνα με το Γιάσκα (Νιρουκτά 9.26) αναφέρεται στον ποταμό Ιραβάτι (Υδραώτης) στο Πουντζάμπ. Ο ποταμός Υδραώτης, διασυνοριακός ποταμός της Ινδίας και του Πακιστάν, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της λεκάνης απορροής του Ινδού και αποτελεί το κύριο μέρος της λεκάνης του Ινδού. Τα ύδατα του ποταμού Υδραώτη καταλήγουν στην Αραβική Θάλασσα (Ινδικός Ωκεανός) μέσω του Ινδού στο Πακιστάν. Ο ποταμός πηγάζει στο Μπάρα Μπανγκάλ, στην επαρχία Κάνγκρα στο Χιμάτσαλ Πραντές της Ινδίας. Ο ποταμός απορροφά μια συνολική λεκάνη απορροής μήκους 14.442 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Ινδία μετά από ροή για 720 χιλιόμετρα. Κινούμενος προς τα δυτικά, περιβάλλεται από τις οροσειρές Πιρ Παντζάλ και Νταουλαντάρ, σχηματίζοντας μια τριγωνική ζώνη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ravi River στο Wikimedia Commons
Βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ (2015)

Βουλευτικές και τοπικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ελ Σαλβαδόρ την 1η Μαρτίου 2015 για την ανάδειξη 84 μελών της Νομοθετικής Συνέλευσης και 262 δημάρχων. Οι εκλογές διενεργήθηκαν υπό την αιγίδα του Ανώτατου Εκλογοδικείου.

 Η Νομοθετική Συνέλευση είναι μονοθάλαμη (Asamblea Legislativa) και αποτελείται από 84 αιρετά μέλη. Οι βουλευτές εκλέγονται άμεσα από το λαό για θητεία 3 ετών. Οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί στις 11 Μαρτίου 2012. Στις εκλογές εκείνες, η αντιπολιτευόμενη Εθνικιστική Ρεπουμπλινακική Συμμαχία (ARENA) κέρδισε οριακά το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN) και το σύμμαχό του, τον Μεγάλο Συνασπισμό για Εθνική Ενότητα (GANA). Ο ARENA εξασφάλισε το 2012 τις 33 έδρες έναντι 31 για το FMLN και 11 για τον GANA. Έπειτα από διάφορες αλλαγές, η κατανομή των εδρών το 2014 διαμορφώθηκε σε 31 και 28 αντίστοιχα για τον ARENA και το FMLN. Nota de Transparencia Activa del Gobierno de El Salvador (Ισπανικά) Nota Tribunal Supremo Electoral de El Salvador (Ισπανικά)[1] (Ισπανικά)
Yokosuka E14Y

Το Yokosuka E14Y ήταν ιαπωνικό μονοκινητήριο υδροπλάνο αναγνωριστικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταφέρονταν από μεγάλα υποβρύχια του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία αναφοράς Glen. Συνολικά κατασκευάστηκαν 126 μονάδες.

 Τα E14Y αξιοποιήθηκαν σε πολλές σημαντικές αποστολές αναγνώρισης. Ένα E14Y είναι το μοναδικό ιαπωνικό αεροσκάφος που πέταξε πάνω από τη Νέα Ζηλανδία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στις 8 Μαρτίου 1942 ο Nobuo Fujita φωτογράφησε τις συγκεντρώσεις των συμμαχικών δυνάμεων στο Ουέλλινγκτον. Στις 13 Μαρτίου το ίδιο αεροσκάφος, που επιχειρούσε από το υποβρύχιο Ι-15, πέταξε πάνω από το Όκλαντ. Τη νύχτα 24/25 Μαΐου ο Susumo Ito από το υποβρύχιο Ι-21 επίσης πέταξε πάνω από το Όκλαντ. Ένα Ε14Υ με χειριστή τον Nobuo Fujita είναι επίσης το μόνο αεροσκάφος του Άξονα που βομβάρδισε τις ηπειρωτικές ΗΠΑ. Aichi M6A Arado Ar 231 Francillon, Ph.D., René J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company Ltd., 1979. ISBN 0-370-30251-6. Green, William. War Planes of the Second World War, Volume Six: Floatplanes. London: Macdonald & Co (Publishers) Ltd., 1962. Ishiguro, Ryusuke and Tadeusz Januszewski. Kugisho E14Y "Glen". Sandomierz, Poland/Redbourn, UK: MMP Books, 2010. ISBN 978-8389450616. Jackson, Robert. The Encyclopedia of Military Aircraft. Bath, UK: Parragon Books Ltd., 2006. ISBN 1-4054-2465-6. Januszewski, Tadeusz. Japanese Submarine Aircraft. Sandomierz, Poland/Redbourn, UK: Mushroom Model Publications, 2002. ISBN 83-916327-2-5. Thorpe, Donald W. Japanese Naval Air Force Camouflage and Markings World War II. Fallbrook, California: Aero Publishers Inc., 1977. ISBN 0-8168-6587-6.
Γεώργιος της Σαξονίας (1893-1943)

Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (15 Ιανουαρίου 1893 - 14 Μαΐου 1943) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας (1904-23). Έγινε Καθολικός ιερέας και Ιησουίτης.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία. Το 1923 αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του ως διαδόχου της Σαξονίας και έγινε Ιησουίτης ιερέας. Der Königlich Sächsische Militär-St. Heinrichs-Orden 1736–1918, Ein Ehrenblatt der Sächsischen Armee, Wilhelm und Bertha von Baensch-Stiftung, Dresden, 1937, p.558
Ίον Κίτσου

Ο Ιόν Κίκου (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1972) είναι Μολδαβός πολιτικός και Πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τον Νοέμβριο του 2019. Αντικατέστησε την Μάγια Σάντου, η οποία καθαιρέθηκε μετά από πρόταση μομφής την οποία ενέκρινε το Κοινοβούλιο της Μολδαβίας.

 Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1972 στο χωριό Πιριολτένι της επαρχίας Καλαράσι στην ΣΣΔ Μολδαβίας (τότε η Μολδαβία ήταν δημοκρατία στην δυτική Σοβιετική Ένωση). Αποφοίτησε από τη Σχολή Διοίκησης στην Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών της Μολδαβίας. Το 2005 διορίστηκε διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης του υπουργείου οικονομίας και εμπορίου για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Στα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 2000 προβιβάστηκε σε Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών της Μολδαβίας. Από τον Απρίλιο του 2008 έως τον Σεπτέμβριο του 2009 ήταν ο επικεφαλής σύμβουλος του πρωθυπουργού Βασίλε Ταρλέφ για την οικονομία και τις εξωτερικές σχέσεις. Υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του Συμβουλίου Στρατηγικής Ανάπτυξης του Κρατικού Πανεπιστημίου Ιατρικής και Φαρμακευτικής "Νικολάε Τεστεμιτσάνου" και αργότερα εργάστηκε ως σύμβουλος για τη διαχείριση των οικονομικών σε διάφορα έργα. Τον Ιανουάριο του 2018, διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ανέλαβε Υπουργός Οικονομικών. Το 2019 παραιτήθηκε λόγω της συνταγματικής κρίσης του 2019 στη Μολδαβία, η οποία οδήγησε στην καθαίρεση της κυβέρνησης Φιλίπ. Σήμερα είναι παντρεμένος με τρία παιδιά. Στις 14 Νοεμβρίου 2019, η κυβέρνηση της Πρωθυπουργού Μάγια Σάντου καθαιρέθηκε καθώς ηττήθηκε σε ψήφο μομφής μετά από προσπάθειες να περάσει νόμους για το δικαστικό σύστημα. Με την υποστήριξη κάτι παραπάνω από το 60% των βουλευτών, ο Κίτσου επελέγη ως αντικαταστάτης. Την ίδια μέρα, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του θα "εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις του κράτους προς τους εταίρους του στο εξωτερικό και τς διεθνείς οικονομικές οργανώσεις, κυρίως προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα". Κατά τη στιγμή του διορισμού του, περιγράφηκε από τον Πρόεδρο Ίγκορ Ντόντον ως "τεχνοκράτη, επαγγελματία ο οποίος δεν έχει ενταχθεί σε πολιτικό κόμμα", παρόλο που ο Τσίκου είχε υπηρετήσει ως σύμβουλος του Ντόντον. Μια μέρα μετά, εισήχθη νέο Υπουργικό συμβούλιο από τον πρόεδρο Ντόντον, το οποίο περιελάμβανε τον Βίκτορ Γκαϊτσίουκ ως υπουργό άμυνα και τον Πάβελ Βόικου ως υπουργό εσωτερικών. Στις 20 Νοεμβρίου επισκέφθηκε τη Μόσχα κατά την πρώτη επίσκεψη εργασίας του, όπου είχε συνομιλίες με τον Πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ.Έπειτα από διαμαρτυρίες, ο Κίτσου υπέβαλε την παραίτησή του στις 23 Δεκεμβρίου 2020, μια μέρα πριν ορκιστεί πρόεδρος η Μάγια Σάντου.
Οπλοστάσιο του Πόρου

Το οπλοστάσιο του Πόρου ήταν εγκατάσταση του Ναυτικού και λειτούργησε μετά το 1834. Υπαγόταν στο Ναυτικό Διευθυντήριο, την ανώτατη αρχή του Βασιλικού Ναυτικού μετά την Γραμματεία επί των Ναυτικών..

 Ιδρύθηκε το 1834 στον Πόρο. Διευθυντής του ανέλαβε ο Γερμανός Κίρχμάιερ (Kirchmaier) και το διοργάνωσε εκ του μηδενός. Για την στελέχωση του οπλοστασίου με άρτιο εργατικό δυναμικό δόθηκαν κρατικές υποτροφίες σε Γαλλία και Αγγλία. Ανάμεσα στους απόφοιτους με υποτροφία ήταν ο Γεώργιος Τομπάζης, ο οποίος ανέλαβε διευθυντής. Από το 1834 ως το 1843 στα ναυπηγεία του οπλοστασίου κατασκευάστηκαν 23 πλήρως εξοπλισμένα καράβια.Ένας από τους διοικητές του Οπλοστασίου του Πόρου (κοντά στο 1841) ήταν ο Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης.
Ταλαός

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ταλαός ήταν βασιλιάς στο Άργος ο οποίος αναφέρεται στην τοπική μυθική παράδοση συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία. Ο Ταλαός ήταν γιος του Βία και της Πηρώς, η σύζυγος του Λυσιμάχη ή Ευρινόμη ή Λυσίππη ήταν εγγονή του Μελάμποδα. Τα παιδιά τους ήταν ο Άδραστος, ο Αριστόμαχος του Ταλαού, ο Μηκιστέας, ο Παρθενώπαιος, ο Πρώνακτας και η Εριφύλη.

 Ο Μηκιστέας αναφέρεται στην Ιλιάδα (Β 566, Ψ 678) ως Ταλαϊονίδης, πατρωνυμικό που σχηματίσθηκε με τον συνδυασμό αμφότερων των πατρωνυμικών καταλήξεων από το Ταλαός, αντί δηλαδή του Ταλαΐων ή του Ταλαΐδης. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 684 Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 846 Apollonius Rhodius, Argonautica translated by Robert Cooper Seaton (1853-1915), R. C. Loeb Classical Library Volume 001. London, William Heinemann Ltd, 1912. Apollonius Rhodius, Argonautica. George W. Mooney. London. Longmans, Green. 1912. Greek text available at the Perseus Digital Library. Barthall, Edward E. Gods and Goddesses of Ancient Greece. University of Miami Press, 1971. Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library. Pindar, Odes translated by Diane Arnson Svarlien. 1990. Pindar, The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D., FBA. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1937. Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Smith, Willam. Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.
Εμανουέλ Σανόν

Ο Εμανουέλ «Μάνο» Σανόν (Emmanuel "Manno" Sanon, 25 Ιουνίου 1951 – 21 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Αϊτινός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πρωταγωνίστησε στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αϊτής, κερδίζοντας το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ το 1973 και σημείωσε τα δύο μόνο γκολ της ομάδας στην ιστορία της κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 στη Δυτική Γερμανία.

 Ο έφηβος Σανόν ξεχώρισε για την ταχύτητα και την εξυπνάδα στο παιχνίδι του και μέχρι το 1974 αγωνιζόταν για τον ποδοσφαιρικό σύλλογο της Αϊτής Δον Μπόσκο στο Πέτιονβιλ, ένα προάστιο της πρωτεύουσας Πορτ-ο-Πρενς. Με το σύλλογο κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1970–71. Με την εθνική ομάδα της Αϊτής προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Γερμανία. Ήταν η μοναδική συμμετοχή του νησιωτικού κράτους από την Καραϊβική σε Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου. Σε αυτή τη διοργάνωση, ο Σανόν δημιούργησε αίσθηση στο πρώτο παιχνίδι. Πρώτος αντίπαλος της Αϊτής ήταν η Ιταλία, δευτεραθλήτρια κόσμου στην προηγούμενη διοργάνωση. Η νεοφερμένη Αϊτή δεν μπορούσε να υπολογίζει σε ευκαιρίες. Στις 15 Ιουνίου 1974, η Αϊτή έμεινε στο 0–0 στο ημίχρονο. Αμέσως μετά την επανάληψη στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, ο Σανόν έδωσε προβάδισμα στην Αϊτή στο 46ο λεπτό. Ο τερματοφύλακας της Ιταλίας Ντίνο Τζοφ είχε περάσει 1.142 λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ από τις 20 Σεπτεμβρίου 1972. Η Αϊτή έχασε το παιχνίδι με 1–3. Στη συνέχεια η ομάδα έχασε από την Πολωνία με 0–7 και από την Αργεντινή με 1–4. Ο Σανόν σκόραρε ξανά στον τελευταίο αγώνα των ομίλων με την Αργεντινή σημειώνοντας το γκολ της παρηγοριάς. Έγινε ο μοναδικός σκόρερ της χώρας του σε Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι στιγμής. Το γεγονός αυτό δεν τον καταξίωσε μόνο ως έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας του, αλλά έγινε και ένας από τους πιο δημοφιλείς. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο μετακόμισε στη Μπέρσχοτ στο βελγικό πρωτάθλημα, όπου έμεινε μέχρι το 1980. Το 1979 κατέκτησε με την ομάδα του το Κύπελλο Βελγίου. Στη συνέχεια μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αγωνίστηκε στους Σαν Ντιέγκο Σόκερς. Παραμένει κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας με 37 σε 65 αγώνες.Από το 1983 έως το 1997 ήταν προπονητής σε διάφορα λύκεια και ποδοσφαιρικούς συλλόγους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το 1999 έως το 2000 ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Αϊτής. Ο Εμανουέλ Σανόν πέθανε τον Φεβρουάριο του 2008 στο Ορλάντο της Φλόριντας σε ηλικία 56 ετών από όγκο στο πάγκρεας. Στην κηδεία του στο Πορτ-ο-Πρενς, όλοι οι παίκτες από την Αϊτή που ήταν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 παρευρέθηκαν και μετέφεραν το φέρετρό του. Δον Μπόσκο Πρωτάθλημα Αϊτής : 1970– 71Μπέρσχοτ Κύπελλο Βελγίου : 1978–79Σαν Ντιέγκο Σόκερς NASL πρωτάθλημα κλειστού χώρου : 1980–81Αϊτή ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ : 1973Ατομικές διακρίσεις France Football (1990) : Οι 100 μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές των Παγκοσμίων Κύπελλων 1930–1990 Αϊτινός αθλητής του 20ού αιώνα Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Η λίμνη των στεναγμών

Η λίμνη των στεναγμών είναι ελληνικό ιστορικό δράμα του 1959 με τους Ειρήνη Παππά, Ανδρέα Μπάρκουλη, Τζαβαλά Καρούσο και Ελένη Ζαφειρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.

 Η ταινία μας μεταφέρει στην προεπαναστατική Ελλάδα και περιγράφει τη σχέση του γιου του Αλή Πασά (Τζαβαλάς Καρούσος), του Μουχτάρ (Ανδρέας Μπάρκουλης), με την Ελληνίδα κυρά-Φροσύνη (Ειρήνη Παππά). Η κυρα-Φροσύνη είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Ξέροντας ότι θα τιμωρηθεί γι' αυτή τη σχέση, φυγαδεύει τα παιδιά της στον πατέρα τους και μένει με την πιστή βάγια της στα Ιωάννινα. Πράγματι, η Χανιφέ (Θεανώ Ιωαννίδου), σύζυγος του Μουχτάρ, διατάζει τη σύλληψή της, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο παλάτι, όπου ο Αλή Πασάς τη βλέπει και την ερωτεύεται. Όταν η κυρα-Φροσύνη αποκρούει τον έρωτά του, αυτός διατάζει να την πνίξουν στην λίμνη των Ιωαννίνων. Ειρήνη Παπά - κυρα-Φροσύνη Ανδρέας Μπάρκουλης - Μουχτάρ Ανδρέας Ζησιμάτος - Ταχίρ Τζαβαλάς Καρούσος - Αλή Πασάς Δημήτρης Καλλιβωκάς - Ιωάννης Κωλέττης Ελένη Ζαφειρίου - βάγια Τάκης Χριστοφορίδης - Σαλμπονέλ Θεανώ Ιωαννίδου - Χανιφέ Γιώργος Ρώης - αρχιδούκας Μαρία Σολδάτου - Αϊσά Γιώργος Ολύμπιος - Μιλαράς Σύμφωνα με τον Δημήτρη Καλλιβωκά, για τον ρόλο της κυρα-Φροσύνης είχε προβλεφθεί αρχικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ ο τίτλος της ταινίας επρόκειτο να είναι Ο Αλή Πασάς και η κυρά-Φροσύνη. Ο τίτλος όμως διέρευσε με αποτέλεσμα πρώτος ο Στράντζαλης να αναλάβει την παραγωγή παρόμοιας ταινίας χρησιμοποιώντας αυτόν τον τίτλο. Εκείνη η ταινία κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε σκηνοθεσία Στέφανου Στρατηγού, με την Γκέλυ Μαυροπούλου και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σαιζόν 1959-1960 και, κόβοντας 33.317 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Σεπτεμβρίου 2013. Η λίμνη των στεναγμών στην IMDb Η λίμνη των στεναγμών στο πρώην Cine.gr (αρχειοθετημένο στο Wayback Machine)
Ιρέκ Ζαρίποφ

Ο Ιρέκ Ζαρίποφ (ρωσικά: Ирек Айратович Зарипов‎, Μπασκιρικά: Ирек Айрат улы Зәрипов) είναι Ρώσος σκιέρ διάθλου και δρόμου αντοχής. Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1983, στο Στερλιταμάκ, στην πρώην ΑΣΣΔ της Μπασκιρίας. Έχασε τα πόδια του σε ένα τροχαίο το 2000. Άρχισε να προπονείται στο σκι στο 2005.Αγωνίστηκε στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010, όπου κέρδισε πέντε μετάλλια: δύο χρυσά και ένα αργυρό στο σκι ανώμαλου δρόμου, και δύο χρυσά μετάλλια στο δίαθλο. Έχει ένα γιο, που ονομάζεται Αϊνούρ.

 Ο Ιρέκ Ζαρίποφ γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1983 στο Στερλιταμάκ. Γονείς του είναι οι Αϊράτ Γκαμπντουλχαμάτοβιτς και Βασίλια Μουσταφίνοβνα Ζαρίποβι, εργαζόμενοι σε εργοστάσιο τούβλων. Στο σχολείο, ο Ιρέκ ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το σκι και τη καλαθοσφαίριση, ενώ ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, τη πυγμαχία και τη πάλη. Το 2000, σε ηλικία 17 ετών, είχε σοβαρό ατύχημα. Ενώ οδηγούσε μια μοτοσικλέτα, τον χτύπησε ένα φορτηγό ΜΑΖ 9 τόνων. Στο νοσοκομείο τα δύο πόδια του ακρωτηριάστηκαν. Μετά από αυτό, ουσιαστικά δεν κινήθηκε για δύο χρόνια, και στη συνέχεια άρχισε να ανακτάει τη φυσική του φόρμα. Παρά την αναπηρία, αποφοίτησε από μια επαγγελματική σχολή και το Βασκιρικό Κολλέγιο Οικονομίας και Δικαίου. Άρχιζε να ασχολείται με τα αθλητικά στον σύλλογο Ιντέλ (πρώτος προπονητής του ήταν ο Φ. Ν. Γκαμπντούλιν). Ο Ιρέκ προσπάθησε με διάφορα αθλήματα: σε ελαφρύ και βαρύ αθλητισμό, όπως το κολύμπι και το πινγκ-πονγκ. Το 2004 συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στο πρωτάθλημα της Ρωσίας, όπου συναντήθηκε με την Ιρίνα Γκρόμοβα, προπονητή σκι και προπονητή διαδήματος, που τον προσκάλεσε να έρθει σε επαφή με τον προπονητή Σαλαβάτ Γκουμέροφ, γνωστός στο Μπασκορτοστάν. Ο Γκουμέροφ άρχισε να προετοιμάζει τον Ιρέκ να συμμετάσχει σε αγώνες σκι. Εκπαιδεύτηκε επίσης υπό την καθοδήγηση του Αμίρ Γκουμέροφ. Το 2005 έγινε μέλος της παραολυμπιακής ομάδας της Ρωσίας.. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006 στο Τορίνο, όπου κέρδισε την 4η θέση στα 7.5 χλμ.. Ένας γνήσιος θρίαμβος περίμενε τον Ιρέκ Ζαρίποφ στους Παραολυμπιακούς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ, όπου έλαβε 4 χρυσά μετάλλια: στο δίαθλο στα 2.4 χλμ. (κυνηγητό) και στα 12.5 χλμ. Επίσης κέρδισε χρυσό στα σκι 15 και 10 χιλιομέτρων, ενώ στον αγώνα σκι 1 χιλιομέτρου κέρδισε ασημένιο μετάλλιο. Τον Ιούνιο του 2010, ο Ιρέκ Ζαρίποφ εκπροσώπησε το Στερλιταμάκ στο Τρίτο Παγκόσμιο Κουρουλτάι των Μπασκίρ. Το προφίλ του Ιρέκ Ζαρίποφ Αρχειοθετήθηκε 2010-05-26 στο Wayback Machine. στην επίσημη ιστοσελίδα της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής (ΔΠΕ)