IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σάμπα Μόλναρ

Ο Σάμπα Μόλναρ (γεν. στις 4 Δεκεμβρίου 1975) είναι Ούγγρος πολιτικός και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ). Είναι μέλος του Δημοκρατικού Συνασπισμού. Υπηρέτησε ως Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Ενέργειας στη δεύτερη κυβέρνηση του Φέρεντς Γκιουρτσάνι και αργότερα ως Υπουργός του Γραφείου του Πρωθυπουργού (Υπουργός Καγκελαρίας) στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γκόρντον Μπάιναϊ.

 Ο Μόλναρ ήταν μέρος του στενού κύκλου του Φέρεντς Γκιουρτσάνι στο Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (MSZP). Ως αποτέλεσμα, εντάχθηκε στο κόμμα του Δημοκρατικού Συνασπισμού που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός και έγινε ο ίδιος αντιπρόεδρός του. Όταν το κόμμα διασπάστηκε από τους σοσιαλιστές στις 22 Οκτωβρίου 2011, ο Μόλναρ προσχώρησε στο νεοσύστατο κόμμα και αποχώρησε από το MSZP και την κοινοβουλευτική του ομάδα. Διορίστηκε επικεφαλής της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας, ωστόσο σύμφωνα με την απόφαση της Συνταγματικής και Διαδικαστικής Επιτροπής, η Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν ήταν σε θέση να σχηματίσει δική της κοινοβουλευτική ομάδα λόγω του κανονισμού της Βουλής. Ο Μόλναρ εξελέγη ως ένας από τους τέσσερις αντιπροέδρους της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στις 6 Νοεμβρίου 2011. Ο Μόλναρ έλαβε μέρος σε μια απεργία πείνας διάρκειας μίας εβδομάδας μαζί με τρία ακόμη μέλη του Δημοκρατικού Συνασπισμού, που ξεκίνησε στο Kossuth tér στις 9 Σεπτεμβρίου 2012. Η εκδήλωση διαμαρτυρίας, που ονομάστηκε Επτά Ημέρες για Ελεύθερες Εκλογές, διοργανώθηκε ενάντια στο προτεινόμενο σχέδιο εγγραφής ψηφοφόρων από το κυβερνών κόμμα Φίντες. Ο Μόλναρ εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2014. Από τότε υπηρετεί στην Επιτροπή Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας. Υπό αυτή την ιδιότητα, ο Μόλναρ είναι ο σκιώδης εισηγητής της κοινοβουλευτικής του ομάδας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Εκτός από τη συμμετοχή του σε επιτροπές, ο Μόλναρ είναι και μέλος της αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και την Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN). Ο Μόλναρ είναι παντρεμένος με την Κίνγκα Σουκς. Έχουν έναν γιο, ο οποίος ονομάζεται Αντρά. Hivatalos életrajza az MSZP honlapján Προφίλ στο Ευρωκοινοβούλιο
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1953-54

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1953-54 ήταν η 17η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Πεζοπορικός για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1953-54 συμμετείχαν 9 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1952-53, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1953-54 συμμετείχε η Ομόνοια, η οποία εντάχθηκε στην ΚΟΠ και στην Α΄ κατηγορία μετά την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 61. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1953-54
Gamera: Ο Προστάτης του Σύμπαντος

Gamera: Guardian of the Universe (ιαπων. Gamera: Daikaijū Kuchu Kessen) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1995 σε σκηνοθεσία Σουσούκε Κανέκο και με σενάριο απο τον Καζουνόρι Ίτο. Είναι μια επανεκκίνηση της σειράς Gamera, εκτείνοντας τον χαρακτήρα και την ταινία σε μια πιο σοβαρή και πιο σκοτεινή κατεύθυνση, μακριά από το κωμικό ύφος των αρχικών ταινιών, και στοχεύει σε ένα πιο ώριμο κοινό. Είναι μια συμπαραγωγή των Hakuhodo, Daiei και της Nippon Television.

 Ένα είδος τεράστιων σαρκοφάγων πουλιών εμφανίζεται ξαφνικά σε ένα μικρό νησάκι σκοτώνοντας τους κατοίκους του. Όμως μια ομάδα από επιστήμονες παρατηρούν ότι κάτι μεγάλο είναι κάτω από το πλοίο τους. Το γιγάντιο τέρας Gamera, το οποίο έχει αναδυθεί για να απαλλάξει τον κόσμο από αυτά τα σαρκοφάγα πουλιά. Τσουγιόσι Ιχάρα στο ρόλο του Γιοσινάρι Γιονεμόνι Αγιάκο Φουτζιτάνι στο ρόλο της Ασάγκι Κουσανάγκι Σινόμπου Νακαγιάμα στο ρόλο της Μαγιούμι Νεγκαμίν Γιουκιτζίρο Φοτάρου στο ρόλο του Οσάκο Χιροτάρο Χόντα στο ρόλο του Σάιτο Η ταινία πραγματοποίησε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ιαπωνία βγάζοντας ¥520.000.000. Η ταινία είναι ευρέως αναγνωρισμένη από τους κριτικούς και θεωρείται ως κλασσική του είδους της. Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD και σε τριπλό Blu-ray από τις ADV και Mill Creek Entertainment. Την επιτυχία της ταινίας ακολούθησαν δύο συνέχειες: Gamera 2: Attack of Legion (1996) Gamera 3: Revenge of Iris (1999) Gamera: Guardian of the Universe στο Rotten Tomatoes Gamera: Guardian of the Universe στο Allmovie
Υπόγεια Τροχιά

Οι Υπόγεια Τροχιά είναι ροκ μουσικό συγκρότημα από την Πτολεμαΐδα. Κινούνται σ' ένα κιθαριστικό μεταπάνκ στυλ, επηρεασμένοι απ' το new wave αλλά και την ψυχεδέλεια. Κυκλοφόρησαν τρεις μεγάλους δίσκους και είχαν αρκετές συμμετοχές σε συλλογές, καθως και πολυάριθμες συναυλίες σε Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Φλώρινα, Καβάλα, Κατερίνη,Καστοριά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Μπορντώ.

 Σάκης Τσιγγένης - Κιθάρα, μπάσσο, φωνή, στίχοι Νίκος Τρυψάνης - Μπάσσο, σαξόφωνο, πλήκτρα Σταύρος Τσιγγένης - Πλήκτρα Κώστας Νικολαΐδης - Τύμπανα Κωνσταντίνος Τσιγγένης - Κιθάρα Υπόγεια Τροχιά (Το Μαγικό Βοτάνι, Wipe out 1993 lp) Υπόγεια τροχιά & Το χρώμα του θανάτου (Το Μαγικό Βοτάνι wipe out rec. 1994 cd) Φοβάσαι (demo), το χρώμα του θανάτου (live) (ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΡΦΥΡΟ ΗΛΙΟ, Κασσέτα 1994) Στο κόσμο της σιωπής (περιοδικό AUDIO#18 1996 cd) Κατάντια (underground '97, pop&rock, 1997 cd) Σε έναν κόσμο (underground'98, pop&rock 1998 cd) Χρώμα (the greek underground scene, digital συλλοήη, 2013) Υπόγεια Τροχιά (Nate Starkman & son 1990 lp) Υπόγεια τροχιά (wipe out rec. 1994 lp) Σημάδια των Καιρών (Wipe out 1995 lp) ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΡΟΧΙΑ & ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ (Τα δυο lp σε ενα cd, wipe out rec.1997) Και Πάλι Εμείς (Wipe out 1998 cd) "1984-1996,12 χρόνια ζωντανού βίου" (συλλογή με διάφορες "ζωντανές" ηχο/σεις, self released 1998 κασσέτα & cd) "ΙΣΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ" (Συλλογή με το πρώτο demo και τα κομμάτια του πρώτου δίσκου παιγμένα "ζωντανά" στον Ελλήσποντο/θεσσαλονίκη(16/11/90),συν το demo "φοβάσαι",self released 2000 cd) κασσεταΥΠΟΓΕΙΑ ΤΡΟΧΙΑ (8 TRACK DEMO, SELF REALEASED 1988) video tape"Το σύστημα", "Κατάσταση αλλοτρίωσης" THE OPTICOACOUSTIC BOMB (Fifth Dimension 1991)
Underberg

Το Underberg (προφέρεται Ούντερ-μπεργκ), είναι ένα digestif bitter το οποίο παρασκευάζεται στο Ράινμπεργκ της Γερμανίας από την Underberg AG. Φτιάχνεται με αρωματικά βότανα από 43 χώρες, που υποβάλλονται σε ελέγχους και βασίζονται σε μια μυστική συνταγή της οικογένειας Underberg, των οποίων τα μέλη είναι προσωπικά υπεύθυνα για την παραγωγή του ποτού. Το Underberg είναι ένα από τα πλέον διαδεδομένα kräuterlikörs στην αγορά. Το Underberg περιέχει κατά βάρος, 1,3 τοις εκατό εκχύλισμα βοτάνων, το οποίο συμπεριλαμβάνει αρωματικά, διεγερτικά πέψης, χαλαρωτικές και ενεργές ηρεμιστικές ουσίες, και φυσιολογική προκύπτουσα βιταμίνη Β¹ (θειαμίνη). Το ποτό ωριμάζει για αρκετούς μήνες, εντός σλοβάκικων δρύινων βαρελιών, για τη βελτίωση της γεύσης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Underberg κατατάσσεται στην κατηγορία "τροφίμων και ποτών: ελαίων, βοτάνων και μπαχαρικών" δύναται δε, να πωληθεί χωρίς κανενός είδους άδειας ποτού.

 Βασίζεται σε μια μυστική και ιδιόκτητη συνταγή, φυλάσσεται από την οικογένεια Underberg, αφότου ιδρύθηκε η εταιρεία το 1846, από τον Hubert Underberg-Albrecht. Τα βότανα αποστάζονται, χρησιμοποιώντας μια διαδικασία που ονομάζεται semper idem (ή «πάντα το ίδιο»). Τα εκχυλίσματα ωριμάζουν για μήνες μέσα σε βαρέλια από σλοβάκικη βελανιδιά. Η παραγωγή σταμάτησε λόγω έλλειψης πρώτων υλών το 1939 και επανεκκινήθηκε τον Δεκέμβριο του 1949. Το ποτό συνήθως συνδέεται με τη φιάλη των 20 ml, που έχει το μέγεθος μιας μερίδας και η οποία σχεδιάστηκε το 1949 από τον εγγονό του ιδρυτή Emil Underberg. Το μίνι φιαλίδιο προστατεύεται από μια θήκη από αχυρόχαρτο, όπου η ανάγλυφη ετικέτα Underberg είναι κολλημένη. Όλα τα στοιχεία της, συμπεριλαμβανομένης του σχήματος της φιάλης, του χρώματος, της συσκευασίας και του ονόματος Underberg, είναι σήματα κατατεθέντα και πνευματικές ιδιοκτησίες.Αξιόλογοι οπαδοί του Underberg στη μοντέρνα εποχή περιλαμβάνουν τους Banksy, MF DOOM, Amon Amarth και Chumlee. Για να προωθήσει τη μάρκα η εταιρεία Underberg, ανταμείβει τα εμπορικά σήματα στους χρήστες της, μετά τη συλλογή ενός ορισμένου αριθμού από καπάκια μπουκαλιών. Jägermeister Παραπομπές σημειώσεων Παραπομπές υποσημειώσεων
Σοφία Αυγούστα του Άνχαλτ-Τσερμπστ

H Σοφία-Αυγούστα, γερμ. Sophie-Auguste von Anhalt-Zerbst (9 Μαρτίου 1663 - 14 Σεπτεμβρίου 1694) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ και της Σοφίας-Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Παντρεύτηκε το 1685 τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα: Ερνέστος-Αύγουστος Α΄ 1688-1748, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ. Ιωάννα-Καρλόττα 1693-1751. Ελεονώρα-Χριστίνα 1689-1690, Ιωάννα-Αυγούστα 1690-1691, Ιωάννης-Γουλιέλμος 1686, απεβίωσαν νήπια. Johann Fürst v.Anhalt-Zerbst in: Genealogy Database by Herbert Stoyan. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Wettin". genealogy.euweb.cz. Retrieved 5 October 2014. Anhalt-Zerbst line in: Royaltyguide.nl [retrieved 5 October 2014].
Αρχίπολη Ρόδου

Η Αρχίπολη (επισημη ονομασία Αρχίπολις) είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αφάντου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αρχίπολη είναι ημιορεινό, μεσόγειο χωριό στη βορειοκεντρική Ρόδο. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές του βουνού Κουτσούτης (570 μ.). πάνω στη διασταύρωση των δρόμων προς Ψίνθο και Κολύμπια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 22,884 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρχίπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αφάντου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αφάντου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου. Το Μουσείο Παιχνιδιών, βορειοανατολικά του οικισμού Το Πάρκο Τέχνης, κοντά στην Αγία Ελεούσα Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Η μονή Αγίου Νεκταρίου, ανατολικά του οικισμού. Κτίστηκε το 1970 στη θέση φερώνυμου ξωκκλησιού. Χαρακτηριστική είναι η κρήνη της κεντρικής εισόδου με τους πολλαπλούς κρουνούς. Η τοποθεσία «Επτά Πηγές» στο δρόμο προς το μοναστήρι, περιοχή με πολλά νερά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Ρόδος, 1:100.000) eetaa.gr Google Earth https://www.facebook.com/%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%97-%CE%A1%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A5-296467439412/ https://www.youtube.com/watch?v=Zv9RSvyUMJM
Λεωνιδαίο

Το Λεωνιδαίο βρισκόταν στην Αρχαία Ολυμπία, εκτός του ιερού χώρου της Άλτεως, στη νοτιοδυτική πλευρά του, δίπλα στο εργαστήριο του Φειδία. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κτίσματα του ιερού και εκεί φιλοξενούντο οι επίσημοι, που έρχονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Το Λεωνιδαίο οικοδομήθηκε γύρω στο 330 π.Χ. και είναι ένα σχεδόν τετράγωνο κτίσμα (βλ. κάτοψη), το οποίο έχει εξωτερικά ιωνική κιονοστοιχία με 138 κίονες συνολικά, ενώ εσωτερικά υπάρχει αυλή με περιστύλιο από 44 δωρικούς κίονες. Το όνομα του κτίσματος προέρχεται από τον χορηγό και αρχιτέκτονά του Λεωνίδη από τη Νάξο, όπως μας πληροφορεί μια αναθηματική επιγραφή, η οποία διατηρήθηκε σε τμήματα του επιστυλίου της εξωτερικής ιωνικής κιονοστοιχίας και στην οποία αναγράφεται ΛΕΩΝΙΔΗΣ ΛΕΩΤΟΥ ΝΑΞΙΟΣ ΕΠΟΙΗΣΕ. Στη βορειοανατολική γωνία του Λεωνιδαίου πρέπει να υπήρχε άγαλμα του Λεωνίδη όπου βρέθηκε και το ενεπίγραφο βάθρο του. Ανοικοδομήθηκε τουλάχιστον δύο φορές στη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων, οπότε διαμορφώθηκε στην κεντρική αυλή του τεχνητή διακοσμητική λίμνη (βλ. κάτοψη), και φιλοξενούσε επιπλέον τους ρωμαίους αξιωματούχους. [5-15.1]......Ὁπίσω δὲ ἀναστρέψαντι αὖθις ἐς τὴν Ἄλτιν, ἐστὶν ἀπαντικρὺ τοῦ Λεωνιδαίου. '[15.2] τὸ δὲ ἐκτὸς μὲν τοῦ περιβόλου τοῦ ἱεροῦ τὸ Λεωνίδαιον, τῶν δὲ ἐσόδων πεποίηται τῶν ἐς τὴν Ἄλτιν κατὰ τὴν πομπικήν, ἣ μόνη τοῖς πομπεύουσίν ἐστιν ὁδός: τοῦτο δὲ ἀνδρὸς μὲν τῶν ἐπιχωρίων ἐστὶν ἀνάθημα Λεωνίδου, κατ' ἐμὲ δὲ ἐς αὐτὸ Ῥωμαίων ἐσῳκίζοντο οἱ τὴν Ἑλλάδα ἐπιτροπεύοντες: διέστηκε δὲ ἀγυιὰν ἀπὸ τῆς ἐσόδου τῆς πομπικῆς, τοὺς γὰρ δὴ ὑπὸ Ἀθηναίων καλουμένους στενωποὺς ἀγυιὰς ὀνομάζουσιν οἱ Ἠλεῖοι--- Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α' [5-15.1] ........Επιστρέφοντας προς την 'Αλτη, βρίσκεται κανείς απέναντι από το Αεωνίδαιο. 15. 2. Το κτίσμα βρίσκεται έξω από τον ιερό περίβολο και προς το σημείο της πομπικής εισόδου της Άλτης, που είναι η μοναδική απ' όπου περνούν οι πομπές το κτίσμα είναι αφιέρωμα του ντόπιου Λεωνίδα, και στη δική μου εποχή εκεί ζούσαν οι Ρωμαίοι που διοικούσαν την Ελλάδα. Ανάμεσα σ' αυτό και την πομπική είσοδο υπάρχει «αγυιά»• οι Ηλείοι ονομάζουν «αγυιές» ό, τι οι Αθηναίοι ονομάζουν «στενωπούς». Το Λεωνιδαίο όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University Φωτογραφία του χώρου από το panoramio.com Αρχειοθετήθηκε 2013-07-15 στο Wayback Machine.
Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν

Το Κλεφτρόνι και Τζέντλεμαν είναι μία ελληνική κινηματογραφική ταινία του 1986, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη, σενάριο Γιώργου Μυλωνά και πρωταγωνιστές τους: Στάθη Ψάλτη, Έφη Πίκουλα και Παύλο Ευαγγελόπουλο.

 Ο Στάθης (Στάθης Ψάλτης) πιστεύει ότι με το που θα πάρει το πτυχίο του, θα λύσει αυτόματα το πρόβλημα της εργασίας, αλλά βρίσκεται μπροστά σε τοίχους και κλειστές πόρτες που για να ανοίξουν απαιτείται το απαραίτητο «μέσο». Καθώς αναζητά δουλειά από πόρτα σε πόρτα, συναντά τη Μαρίνα (Έφη Πίκουλα) και την ερωτεύεται. Η κοπέλα, που έχει δεσμό με ένα κλεφτρόνι μηχανών (Παύλος Ευαγγελόπουλος) και εργάζεται στο κατάστημα ηλεκτρικών ειδών του πατέρα της (Σπύρος Καλογήρου), θέλει να γίνει σκηνοθέτης, έτσι ζητά από τον Στάθη να τη βοηθήσει και αυτός ανταποκρίνεται ολόψυχα και αποτελεσματικά... Στάθης Ψάλτης ... Στάθης Λενδοακρίδης Έφη Πίκουλα ... Μαρίνα Παύλος Ευαγγελόπουλος ... Τόνυ Σπύρος Καλογήρου ... Αρχέλαος, πατέρας Μαρίνας Στέλλα Κωνσταντινίδου ... σύζυγος Καράμπελα Δημήτρης Μπάνος ... αστυνόμος Γιώργος Ρήγας ... Φρέσκος Ευαγγελία Σαμιωτάκη ... μητέρα Στάθη Θωμάς Κωνσταντινίδης ... σκηνοθέτης Λίζα Μαλινδρέτου ... κλέφτρα Τάσος Ψωμόπουλος ... κουμπάρος Καράμπελα Βασίλης Καμίτσης ... κλεφτρόνι Αλέκος Ζαρταλούδης ... Καράμπελας Μάκης Κωστίνης ... βοηθός σκηνοθέτη Μαρία Παλαιολόγου ... Θοδώρα, μητέρα Αννούλας Νίκος Καραγιώργης ... Κλεισοπόρτης Μαρία Δαβιδοπούλου ... Αννούλα, υποψήφια νύφη Άγγελος Γραμμένος ... οδηγός αυτοκινήτου Νίκος Γιανναράκος ... πατέρας Αννούλας Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν στο Cine.gr Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Παλαμάς Καρδίτσας

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Παλαμάς Φθιώτιδας Ο Παλαμάς είναι κωμόπολη του Νομού Καρδίτσας και έδρα του ομώνυμου δήμου. Έχει πραγματικό πληθυσμό 5.745 κατοίκους (απογραφή 2011). Ο Παλαμάς βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Καρδίτσας, απέχοντας από το κέντρο της Καρδίτσας περίπου 20 χλμ.

 Στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου του Ρουμ-Παλαμά, ο οποίος χτίστηκε το 1811. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο σε διαστάσεις (500 τ.μ.) ναό του νομού Καρδίτσας και ονομάστηκε έτσι επειδή, όταν χτίστηκε, βρισκόταν στην ελληνική (Ρουμ) συνοικία. Ο ναός αυτός, κατασκευάστηκε πάνω σε προγενέστερο ναό, ο οποίος χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους (περί το 1300) και θεωρείται από τους παλαιότερους και μεγαλύτερους των Βαλκανίων και από τους ελάχιστους εναπομείναντες του συγκεκριμένου ρυθμού. Από το 1978 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "ο Ναός αυτός που ανάγεται χρονολογικά στο τέλος του 18ου αιώνος είναι όχι μόνο αξιολογώτατο, αλλά και το μοναδικό δείγμα της αρχιτεκτονικής της εποχής αυτής στην περιοχή, και διασώζει ωραίες τοιχογραφίες 18ου αιώνος". Το χωριό υπέστη μικρές καταστροφές στον σεισμό του 1954, κάποια σπίτια που ήταν χτισμένα με πέτρες και χώμα, τα λεγόμενα πλίθινα, κατέρρευσαν κι οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να τα χτίσουν εκ νέου. Στη συνοικία Χαντάκι του Παλαμά, στις κατοικήσιμες μαγούλες απέναντι από τη μαγούλα του Αγίου Αθανασίου Χαντακλή, εικάζεται ότι βρίσκεται προϊστορική οχυρωμένη πόλη (εποχή του Χαλκού), από την οποία βρέθηκε πρόσφατα τμήμα τείχους. Ενδέχεται να είναι η ομηρική πόλη Αστέριο, που μαζί με άλλες πόλεις της περιοχής και με επικεφαλής το Ευρύπυλο, με 40 καράβια, συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Γ.Σ. Τιτάνες Παλαμά Α.Σ. Ατρόμητος Παλαμά
Ντραμ

Το ντραμ (dram, αρμενικά Դրամ, κωδικός ISO 4217: AMD) είναι το νόμισμα της Αρμενίας, το οποίο χρησιμοποιείται και στη μη αναγνωρισμένη δημοκρατία Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Υποδιαιρείται σε 100 λούμα (luma, αρμενικά լումա). Η λέξη ντραμ σημαίνει "χρήμα" στα αρμενικά και συνδέεται με το ελληνικό δραχμή. Αποκλειστικά υπεύθυνη για την έκδοση των νομισμάτων είναι η Κεντρική Τράπεζα της Αρμενίας.

 Το πρώτο ντραμ ως νόμισμα χρησιμοποιήθηκε στην Αρμενία από το 1199 ως το 1375, όταν κόπηκαν ασημένια κέρματα που είχαν αυτό το όνομα Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1991 με εθνικό δημοψήφισμα η Αρμενία έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία. Τα παλιά σοβιετικά χαρτονομίσματα παρέμειναν σε κυκλοφορία ως το Νοέμβριο του 1993. Το σύγχρονο ντραμ άρχισε να ισχύει στις 22 Νοεμβρίου του 1993, σε ισοτιμία των 200 ρωσικών ρουβλιών προς 1 ντραμ. (1 Δολάριο των ΗΠΑ προς 14,5 AMD). Το ντραμ δεν έχει "κλειδωμένη" ισοτιμία με κάποιο νόμισμα. Το 1994 κυκλοφόρησαν από την Κεντρική Τράπεζα της Αρμενίας κέρματα σε αξίες των 10, 20 και 50 λούμα, των 1, 3, 5 και 10 ντραμ, όλα από αλουμίνιο. Το 2003 και το 2004 κυκλοφόρησε νέα σειρά [1] των 10, 20, 50, 100, 200 και 500 ντραμ. Τα κέρματα των 10 και 100 ντραμ φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο. Το κέρμα των 500 ντραμ είναι διμεταλλικό. Το 1993 κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια των 10, 25, 50, 100, 200 και 500 ντραμ. Το 1994 καιτο 1995 κυκλοφόρησαν τα ντραμ των 1000 και 5.000. Το 1999 κυκλοφόρησε ένα χαρτονόμισμα των 20.000 ντραμ ενώ το 2001 κυκλοφόρησε ένα αναμνηστικό τραπεζογραμμάτιο των 50.000 ντραμ, για τη συμπλήρωση 1.700 χρόνων από την εισαγωγή του Χριστιανισμού στην Αρμενία. Το 2003 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 10.000 ντραμ. Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής χαρτονομίσματα [2] : 500 ντραμ 1000 ντραμ 5.000 ντραμ 10.000 ντραμ 20.000 ντραμ 50.000 ντραμ Τραπεζογραμμάτια της Κεντρικής Τράπεζας της Αρμενίας Ισοτιμίες του ντραμ. Κέρματα πρώην σοβιετικών δημοκρατιών Ντραμ Αρμενίας (Τραπεζογραμμάτια) (Αγγλικά) (Γερμανικά)
Πατρίκ Μανουκιάν

Ο Πατρίκ Μανουκιάν είναι Γάλλος δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Μεντόν, νοτιοδυτικά του Παρισιού στις 13 Αυγούστου 1949. Χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ, το οποίο είναι αναγραμματισμός του επιθέτου του, στη δημοσίευση του αστυνομικού μυθιστορήματος Γερουλντελγγέρ.

 Ο Μανουκιάν σπούδασε δίκαιο και πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη όπως επίσης και δημοσιογραφία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Τύπου. Από νωρίς άρχισε να κάνει μεγάλα ταξίδια. Στα 18 του χρόνια ταξίδεψε για 2 χρόνια στις Η.Π.Α. και τον Καναδά και κάνοντας οτοστόπ διάνυσε 40 χιλιάδες χιλιόμετρα. 24 χρονών διέσχισε την Ισλανδία, το Μπελίζ και τη Βραζιλία, όπου και διέμεινε για 13 μήνες. Επιστρέφοντας στη Γαλλία συνεργάστηκε ως δημοσιογράφος στις ταξιδιωτικές σελίδες διαφόρων περιοδικών και εφημερίδων όπως Le Figaro, Télé Magazine, Vacances Magazine κ.ά. Το 1987 δημιούργησε τις εκδόσεις Μανούκ (Manook), που ειδικεύονται στα ταξιδιωτικά βιβλία και στη συνέχεια τις εκδόσεις Τουρνόν (Tournon), με θέματα σχετικά με τη νεολαία. Μετά από ένα ταξίδι του στη Μογγολία, γοητευμένος από την χώρα, δημοσίευσε το 2013 το αστυνομικό μυθιστόρημα Γερουλντελγγέρ, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ. Το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με δεκαέξι βραβεία, τρία από τα οποία είναι τα πιο σημαντικά στην κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος στη Γαλλία, όπως το Prix SNCF du polar. Το 2015 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο Les Temps sauvages και το 2016 το La mort nomade, που συμπληρώνει την τριλογία με κεντρικό ήρωα τον Γερουλντελγγέρ, έναν αστυνομικό επιθεωρητή της Ουλάν Μπατόρ που εξιχνιάζει εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα σε μια κοινωνία που προσπαθεί να εξισορροπήσει ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυχρονισμό. D’Islande en Belize, récit de voyage, 1978 Le Temps du voyage : petite causerie sur la nonchalance et les vertus de l'étape, éditions Transboréal, 2011 Les Bertignac L'homme à l'œil de diamant, Éditions Hugo et Cie, 2011 (Βραβείο Gulli 2012), υπό το ψευδώνυμο Paul Eyghar Yeruldelgger, Albin Michel, 2013 Les Temps sauvages, 2015 ISBN 978-2-226-31462-8 La mort nomade, 2016 ISBN 978-225-3092-76-6 Mato Grosso, 2017 Heimaey, 2018 Askja, 2019 Γερουλντελγγέρ, Εγκλήματα στη Μογγολία, Εκδόσεις Στερέωμα, 2015, ISBN 978-960-8061-41-5, Μετάφραση Ουρανία Πολυκανδριώτη
Εμπραχίμ Αφσάρ

Ο Εμπραχίμ Μιρζά ή Eμπραχίμ Σαχ Αφσάρ, περσικά: ابراهیم‌شاه‎, (απεβ. το 1749) από τη Δυναστεία των Αφσαριδών ήταν ο σάχης της Περσίας κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας των Αφσαριδών από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1748.

 Γεννημένος με το όνομα Moχάμαντ-Αλί, ήταν γιος του Eμπραχίμ Χαν Αφσάρ (Mοχάμαντ-Εμπραχίμ Μπεγκ), και επομένως αδελφός τού Aντέλ Σαχ και ανιψιός τού Nαντέρ Σαχ. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1739, πήρε το όνομα Eμπραχίμ Μπεγκ. Ανέτρεψε τον αδελφό του για να καταλάβει την εξουσία και τον τύφλωσε στις 6 Ιουλίου 1748. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα τα δικά του στρατεύματα επαναστάτησαν εναντίον του. Σκοτώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, τερματίζοντας τη σύντομη βασιλεία του. Τον Εμπραχίμ διαδέχθηκε ο εγγονός τού Ναντέρ, ο Σαχρόχ Μιρζά, ο οποίος εξελέγη από τους ευγενείς για να ανέβει στο θρόνο. Perry, John R. (1997). "EBRĀHĪM SHAH AFŠĀR". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 1. pp. 75–76.
Επαρχία Μπλα

Η Επαρχία Μπλα είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 6.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 283.663 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μπλα.

 Η Επαρχία Μπλα βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νότια της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Σεγκού, στα βορειοσυτικά με την Επαρχία Μπαρουελί, στα ανατολικά με την Επαρχία Σαν, στα νότια με την Περιφέρεια Σικασσό και στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό. Η Επαρχία Μπλα διαιρείται σε 17 διαμερίσματα: Μπεγκενέ Μπλα Ντιαραμανά Ντινά Ντουγκουολό Φαλό Φανί Καζανγκασσό Κεμνί Κοροντουγκού Κουλαντουγκού Νιαλά Σαμαμπογκό Σομασσό Τιμνά Τουνά Γιανγκασσό Επαρχίες του Μαλί
Καταλώνια Πιερίας

Τα Καταλώνια είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Πιερίας. Υπάγονται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης, του οποίου αποτελεί και Τοπική Κοινότητα, με έναν οικισμό. Το χωριό βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 390 μέτρων και σύμφωνα με απογραφή του 2011, έχει 396 κατοίκους. Η κύρια ασχολία των φιλόξενων Καταλωνιτών είναι η καλλιέργεια καπνού, ελιών και σιτηρών, καθώς επίσης και η κτηνοτροφία. Επιπλέον, υπάρχει και δασικός συνεταιρισμός.

 Το χωριό βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 390 μέτρων. Διαθέτει μεταξύ άλλων, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και Μορφωτικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Αετός" ή "Αετός Καταλωνίων". Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα "Αετός" αγωνίζεται στην Β΄Ερασιτεχνική της Ε.Π.Σ Πιερίας. Ο Ναός του Προφήτη Ηλία είναι ο κύριος ναός στο χωριό και περιστοιχίζεται από αιωνόβια δέντρα. Επίσης, υπάρχουν και εξωκκλήσια, όπως ο Άγιος Γεώργιος στη θέση Αγιονέρι. Στο κτήριο του κοινοτικού καταστήματος υπάρχει αγροτικό ιατρείο. Τα τελευταία χρόνια έγιναν στο χωριό και στις γύρω περιοχές έργα για την επέκταση του αρδευτικού δικτύου. Τα Καταλώνια συνορεύουν με άλλα χωριά του Νομού Πιερίας, όπως Εξοχή, Παλαιό Κεραμίδι κ.α. Αρχαιολογικές ανασκαφές έδειξαν ότι η τοποθεσία όπου βρίσκεται το σημερινό χωριό κατοικήθηκε από πολύ παλιά. Φαίνεται ότι υπήρχε κάποιο μοναστήρι στην περιοχή. Στη θέση Παλαιόκαστρο έχει ανακαλυφθεί ψηφιδωτό, που ανάγεται στην εποχή του Ιουστινιανού. Η ονομασία του χωριού δεν είναι εξακριβωμένο από πού προέρχεται. Οι δύο επικρατέστερες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος είναι: Από κάποιον αρχηγό των Καταλανών ο οποίος ήταν Σταυροφόρος και πέρασε από το χωριό της Πιερίας , στην πορεία του για την απώθηση των Αράβων. Αυτό πρέπει να έγινε γύρω στα 1309. Ο αρχηγός των Καταλανών φέρεται κάποια στιγμή να θυμήθηκε την πατρίδα του και να αναφώνησε "Καταλώνια", δηλαδή Καταλωνία.Από το γεγονός ότι η περιοχή όπου βρίσκεται το χωριό είναι γόνιμος τόπος. Έτσι, έλεγαν θα πάμε στα "Κάτω Αλώνια" για τις γεωργικές εργασίες.Αναφέρεται ότι το χωριό επισκέφθηκε, με αφορμή τα εγκαίνια κάποιου ναού, και ο περίφημος λήσταρχος Φώτης Γιαγκούλας. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 30 εγκαταστάθηκαν στα Καταλώνια (στη θέση Μεργιάνα) κάτοικοι προερχόμενοι από το Πολυδένδρι της Ημαθίας. Αυτοί ήσαν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, επαγγέλματα που είναι κυρίαρχα και σήμερα στα Καταλώνια. Επίσης, άλλοι εγκαταστάθηκαν στη θέση Μεσοβούνι και οι Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στη θέση Ίσβορος. Δημιουργήθηκαν με τον τρόπο αυτό τρεις συνοικισμοί. Το 1945 με Βασιλικό Διάταγμα τα Καταλώνια έγιναν Κοινότητα και το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια υπήχθησαν στο Δήμο Ελαφίνας. Το 1968 έγιναν έργα που διαμόρφωσαν τη ρυμοτομία του χωριού. Το 1983 ιδρύθηκε ο πολιτιστικός σύλλογος, με την επωνυμία "Ο Αετός". Πηγές Πολιτιστικός Σύλλογος Καταλωνίων "Ο Αετός"
Λουσάκα

Η Λουσάκα (και Λουζάκα, αγγλικά: Lusaka) είναι πόλη και πρωτεύουσα της Ζάμπιας και αποτελεί έδρα ομώνυμου διαμερίσματος, στο νοτιοκεντρικό τμήμα της χώρας. Ιδρύθηκε από Ευρωπαίους αποίκους στις αρχές του 20ου αιώνα. Αριθμεί 1.084.703 κατοίκους (με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2000) και βρίσκεται σε υψόμετρο 1.300 μ. Στη Λουσάκα εδρεύει πανεπιστήμιο και, μεταξύ άλλων, η Εταιρεία Προστασίας Αγρίων Ζώων. Είναι επίσης έδρα της κυβέρνησης και στεγάζει το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης.

 Η ίδρυση της πόλης συντελέστηκε το 1905 από Ευρωπαίους αποίκους. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 ορίστηκε πρωτεύουσα του προτεκτοράτου της Βόρειας Ροδεσίας. Το 1964 η χώρα έγινε ανεξάρτητη και ονομάστηκε Ζάμπια. Έτσι, η Λουσάκα έγινε πρωτεύουσα του ανεξάρτητου πια κράτους. Η πόλη έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία, που βασίζεται στη μεταλλουργία και στην παραγωγή αγροτικών μηχανημάτων. Υπάρχουν επίσης υφαντουργικές βιομηχανίες, βιομηχανίες τροφίμων και εργοστάσια χαρτοποιίας. Η Λουσάκα αποτελεί σιδηροδρομικό κόμβο, που συνδέεται με την Νταρ ες Σαλάμ της Τανζανίας. Διαθέτει σύγχρονο αεροδρόμιο, το οποίο εξυπηρετεί και πτήσεις από χώρες του εξωτερικού, από το 1967. Σημαντικότερες οδικές αρτηρίες είναι η μεγάλη βόρεια οδός και η μεγάλη ανατολική οδός. Η πρώτη ενώνει τη χώρα με την Κένυα, την Τανζανία και το Κονγκό-Κινσάσα, ενώ η ανατολική οδός εκτείνεται ως το Μαλάουι και τη Μοζαμβίκη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η πολεοδομία της χώρας, η οποία είναι αμιγώς ευρωπαϊκή. Αξιοσημείωτο είναι ότι η πόλη είναι η μοναδική στη χώρα με μεγάλο ποσοστό λευκού πληθυσμού. Την περίοδο της βρετανικής αποικιοκρατίας οι λευκοί κατείχαν και διοικητικά αξιώματα, ενώ σήμερα εργάζονται σε διευθυντικές θέσεις, τεχνικά γραφεία, ως έμποροι και βιομήχανοι κλπ. Η πόλη αποτελεί αξιόλογο πολιτιστικό κέντρο και έδρα του Πανεπιστημίου της Ζάμπιας, που ιδρύθηκε το 1965. Δύο χρόνια πριν ιδρύθηκε και το Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης. Ντουσαμπέ, Τατζικιστάν, από το 1966 Λος Άντζελες, ΗΠΑ, από το 1968 Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ. Δομή, 2007, τ. 8, σελ. 519. Το συμβούλιο της πόλης Τουριστικές πληροφορίες Χάρτης Lusaka Times Zambia Online Σχολεία και εκπαιδευτήρια στην πόλη
Κάστρο Οσί

Το Κάστρο Οσί (忍城, Oshi-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Γκιόντα, στο νομό Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, το κάστρο Οσί ήταν το κέντρο του τομέα Οσί των 100,000 koku, αλλά το κάστρο περισσότερο γνωστό για τη συσχέτισή του με την πολιορκία του Οσί κατά τη διάρκεια της ύστερης περιόδου Σενγκόκου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Κάμα-τζο» (亀城, Kama-jō, Κάστρο Χελώνα) ή «Οσί-νο-ούκι-τζο» (忍の浮き城, το πλωτό κάστρο του Οσί). Θεωρούνταν ως ένα από τα επτά κύρια φρούρια της περιοχής του Καντό.

 Το Κάστρο Οσί ολοκληρώθηκε από τον Ναρίτα Ακιγιάσου γύρω στο 1479. Η οικογένεια Ναρίτα κυβέρνησε την περιοχή της Γκιόντα αρχικά ως υποτελείς της φυλής Ογκιγκαγιάτσου Ουεσούγκι, αλλάζοντας την πίστη της στη φυλή Ονταβάρα Χότζο το 1546. Η πόλη του κάστρου κάηκε από τον Ουεσούγκι Κένσιν το 1574. Το κάστρο χρησιμοποιούσε έλη και βάλτους στα περίχωρά του και θεωρούνταν απόρθητο. Το 1590, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι έστειλε τον Ισίντα Μιτσουνάρι με στρατό 23.000 στρατιωτών, για να καταλάβει το κάστρο. Στην πολιορκία του Οσί, οι 619 σαμουράι του κάστρου και οι 2000 ντόπιοι στρατεύσιμοι απέκρουσαν πολυάριθμες επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας προσπάθειας αντιγραφής για να κατακλύσουν τους υπερασπιστές, σύμφωνα με τη διάσημη πολιορκία του Τακαμάτσου από τον Χιντεγιόσι. Παρά την εντυπωσιακή κατασκευή του Μιτσουνάρι με αναχώματα 28 χιλιομέτρων και τις καταρρακτώδεις βροχές, το κάστρο εξακολουθούσε να διατηρείται από τους υπερασπιστές του μόνο μέχρι την είδηση ότι οι άρχοντές τους είχαν ηττηθεί στην πολιορκία της Ονταβάρα.Η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και το κάστρο στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ως το κέντρο του τομέα Οσί των 100.000 koku, που κυβερνήθηκε από μια διαδοχή από νταϊμιό από διάφορους κλάδους της φυλής Ματσουντάιρα και της φυλής Άμπε. Η πόλη του κάστρου ευημερούσε κατά την περίοδο Έντο από την εγγύτητά της στον αυτοκινητόδρομο Νακασέντο και την τοποθεσία στον ποταμό Τόνε. Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, όλες οι δομές του κάστρου καταστράφηκαν και η τοποθεσία του μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο. Το σημερινό ντόντζον ανακατασκευάστηκε το 1988, για να τονώσει τον τοπικό τουρισμό και να λειτουργήσει ως Μουσείο τοπικής ιστορίας της πόλης της Γκιόντα (行田市郷土博物館) (Gyōda-shi Gōdō Hakubutsukan). Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. σελίδες 144–145. ISBN 0-8048-1102-4. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. σελ. 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Mitchelhill, Jennifer (2004). Castles of the Samurai: Power and Beauty. Tokyo: Kodansha. σελ. 112 pages. ISBN 4-7700-2954-3. Turnbull, Stephen (2003). Japanese Castles 1540-1640. Osprey Publishing. σελ. 64 pages. ISBN 1-84176-429-9. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Oshi Castle στο Wikimedia Commons
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2019

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2019 ήταν η 49η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γυμναστικής (FIG). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Χανς Μάρτιν Σλάιερ, στη Στουτγκάρδη, στη Γερμανία από την Παρασκευή 4 έως και την Κυριακή 13 Οκτωβρίου του 2019. Συμμετείχαν 548 αθλητές (289 άνδρες, 259 γυναίκες) από 93 χώρες.

 Στις 16 Μαΐου του 2015, η Στουτγάρδη επικράτησε με την αίτησή της κατά του Ρότερνταμ. Αυτό ανακοινώθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γυμναστικής (FIG) στη Μελβούρνη.Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα φιλοξενήθηκε για τρίτη φορά στη Στουτγκάρδη και για πέμπτη φορά στη Γερμανία. Η προηγούμενη φορά ήταν το 1989 και το 2007.Ο χώρος ήταν και πάλι η Αίθουσα Χανς Μάρτιν Σλάιερ χωρητικότητας μέχρι 15.500 θέσεων. Τα 24 κορυφαία έθνη προκρίθηκαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο. Το πρόγραμμα των αγώνων: 2017 | 2018 | 2019 | 2021 | 2022 93 από τις 148 ομοσπονδίες μέλη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γυμναστικής (FIG) αγωνίστηκαν σε αυτό το Πρωτάθλημα, για ένα σύνολο 548 τελικών συμμετοχών (289 άνδρες, 259 γυναίκες). Οι συνθέσεις της Εθνικής Ελλάδας και της Κύπρου ήταν: Εθνική Ελλάδας (6):Άνδρες: Λευτέρης Πετρούνιας, Νίκος Ηλιόπουλος, Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Γυναίκες: Αργυρώ Αφράτη, Ιωάννα Ξουλόγη, Ελβίρα ΚατσάληΕθνική Κύπρου (5): Άνδρες: Μάριος Γεωργίου, Ηλίας Γεωργίου, Τομ Νικολάου Γυναίκες: Γκλόρια – Γαβριέλλα Φιλασίδη, Αναστασία Θεοχάρους Η FIG συμφώνησε για δικαιώματα ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης με 40 εδάφη, ενώ οι υπόλοιπες περιοχές καλύφθηκαν απευθείας από την ομοσπονδία μέσω του επίσημου καναλιού της στο YouTube. TyC Sports: Νότια Αμερική Claro Sports: Κεντρική Αμερική NBC: Πουέρτο Ρίκο, Αμερικανικές Παρθένοι ΝήσοιΠηγή: Διεθνής Ομοσπονδία Γυμναστικής Πηγή: Διεθνής Ομοσπονδία Γυμναστικής Eπίσημη ιστοσελίδα οργανωτικής επιτροπής Eπίσημη ιστοσελίδα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γυμναστικής
Μπακαλιάρος του Ατλαντικού

Ο μπακαλιάρος του Ατλαντικού (Gadus morhua) ανήκει στην οικογένεια Γαδίδες, η οποία περιλαμβάνει ψάρια τα οποία παρουσιάζουν σπουδαία οικονομική σημασία. Ο μπακαλιάρος του Ατλαντικού έχει μυτερό ρύγχος και μικρό προγούλι κάτω από το σαγόνι του. Το στόμα του έχει μεγάλο άνοιγμα και διαθέτει ισχυρά δόντια. Στο σώμα του διακρίνονται τρία ραχιαία πτερύγια, δύο εδρικά ενώ το ουραίο πτερύγιο είναι αποκοπτόμενο. Το σώμα του είναι μεγάλο και το μήκος του κυμαίνεται μεταξύ 20-150cm. Το χρώμα του είναι καφέ-πράσινο ή σε κάποιες περιπτώσεις λαδί προς καφέ ενώ η κοιλιά είναι ανοιχτού χρώματος. Η πλευρική γραμμή είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτη.

 Ο μπακαλιάρος είναι βενθοπελαγικό ψάρι, ωστόσο τα μικρά μπακαλιαράκια αρχικά διαβιούν στην επιφάνεια του νερού και μετά από ένα διάστημα περίπου δέκα εβδομάδων μετακινούνται προς το βυθό. Ζει σε κοπάδια με το κάθε ένα από αυτά να αποτελείται από εκατομμύρια άτομα. Ο μπακαλιάρος δεν διαθέτει ευκίνητο σώμα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν τρέφεται με μεγάλα ψάρια. Είναι παμφάγο ψάρι και λαίμαργο. Τρέφεται κυρίως με οστρακόδερμα, μαλάκια, εχινόδερμα, σκουλήκια καθώς και μικρότερα ψάρια και το γόνο τους (κυρίως ρέγγες). Η αναπαραγωγική ωρίμανση κυμαίνεται ανάλογα με την περιοχή. Στον δυτικό Ατλαντικό ωριμάζει στα 2-4 χρόνια, ενώ στον νοτιοανατολικό Αρκτικό στα 8 χρόνια. Ο θηλυκός μπακαλιάρος αναπαράγεται από το χειμώνα μέχρι την άνοιξη και γεννά συνήθως 7.000.000 αυγά στο ανοιχτό πέλαγος σε βάθος μέχρι 100 περίπου μέτρων. Ο μπακαλιάρος του Ατλαντικού ζει κυρίως στις θάλασσες του Β. Ατλαντικού και ιδίως κοντά στις θάλασσες της Νορβηγίας και του Καναδά, ωστόσο απαντάται και στις βόρειες θάλασσες του Ειρηνικού αλλά σε μικρότερες ποσότητες. Ο μπακαλιάρος παρουσιάζει μεγάλη εμπορική αξία. Υπολογίστηκε ότι το 2011 παγκοσμίως αλιεύθηκαν ένα εκατομμύριο τόνοι, ενώ το 1968 υπολογίστηκε ότι αλιεύθηκαν 3.939.642.000 κιλά ψαριών, το ψηλότερο που έχει καταγραφεί. Όσον αφορά το 2011, άλλοι 16.126 τόνοι προέρχονται από ιχθυοκαλλιέργειες, των οποίων τα έσοδα ανήλθαν σε 50,5 εκατομμύρια $. Ελάχιστα μέρη του ψαριού μένουν αχρησιμοποίητα: το κρέας του – αν και όχι πολύ εύγευστο – προτιμάται από τους ανθρώπους για τη διατροφή τους, η νηκτική κύστη γίνεται ψαρόκολλα για τον καθαρισμό της μπύρας και του κρασιού, τα κεφάλια τους βράζονται και γίνονται κόλλα, ενώ από το συκώτι του ψαριού εξάγεται το μουρουνέλαιο ενώ τα εντόσθιά του γίνονται λιπάσματα. Σύγχρονη ζωολογική εγκυκλοπαίδεια: Τα ζώα σε όλο τον κόσμο Εγκυκλοπαίδεια Εκπαιδευτική Υδρία
Μιμίδιο

Ένα μιμίδιο (αγγλ: meme) εμπρόκειτο για μια ιδέα, συμπεριφορά ή πεποίθηση στα πλαίσια μιας πολιτιστικής κληρονομιάς που μεταδίδεται υπό τη μορφή μίμησης (γραφή, ομιλία, χειρονομία κ.τ.λ.) από τον έναν στον άλλο και συχνά φέρει συμβολικό νόημα που αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο φαινόμενο ή θέμα. Οι υποστηρικτές της έννοιας θεωρούν τα μιμίδια ως πολιτισμικά ανάλογα των γονιδίων, καθώς αυτοαναπαράγονται, μεταλλάσσονται και ανταποκρίνονται σε επιλεκτικές πιέσεις.

 Ο όρος εισήχθη από τον κοινωνιοβιολόγο Ρίτσαρντ Ντόκινς το 1976, στο έργο του «Εγωιστικό Γονίδιο», κατ’ αναλογία προς το γονίδιο. Σκεπτόμενος λοιπόν ο Ντόκινς την ανθρώπινη συμπεριφορά, αντιλήφθηκε πως η ίδια δεν είναι αποτέλεσμα μόνο εσωτερικών πηγών (γονιδίων), αλλά και εξωτερικών. Ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό, εισήγαγε την έννοια του «μιμιδίου». Το μιμίδιο, ορίζεται ως «μονάδα πολιτισμικής μεταβίβασης, ή ως μονάδα μίμησης» με την ευρύτερη έννοια του όρου. Υπό το πρίσμα του, εμπεριέχει πληροφορίες που στεγάζονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο και είναι ικανές να αντιγραφούν συμπεριφορικά και να μεταβιβαστούν εννοιολογικά μέσω της μίμησης, τόσο από την πλευρά του μιμούμενου, όσο και από την πλευρά του μιμητή. Τα μιμίδια του διαδικτύου είναι διασκεδαστικά ή ενδιαφέροντα στοιχεία (όπως μια φωτογραφία ή ένα βίντεο με λεζάντες) που διαδίδεται ευρέως στο διαδίκτυο, ειδικά μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παρέχουν μία πανταχού παρούσα πηγή φωτεινής ψυχαγωγίας – ένας τρόπος για να εκφραστούν οι άνθρωποι. Είναι αναμφισβήτητα η ταπετσαρία των ροών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και συχνά μας παρέχουν μερικά λεπτά αδράνειας, διασκεδαστικής ζωοτροφής για αναβλητικότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας μας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Memes and image macros στο Wikimedia Commons
Στόλος του Ατλαντικού (Ηνωμένο Βασίλειο)

Με την ονομασία Στόλος του Ατλαντικού (αγγλ. Atlantic Fleet) ήταν γνωστοί δύο κύριοι σχηματισμοί του Βασιλικού Ναυτικού. Ο πρώτος ήταν ενεργός από το 1904 ως το 1914 και ο δεύτερος από το 1919 ως το 1932.

 Ο Στόλος του Καναλιού (Channel Fleet) μετονομάστηκε σε Στόλο του Ατλαντικού την 14η Δεκεμβρίου 1904 και παρέμεινε ενεργός μέχρι το 1912 που το Βασιλικό Ναυτικό προχώρησε σε αναδιάρθρωση των δυνάμεων του ώστε να ανταποκριθεί στην ανερχόμενη γερμανική απειλή. Ο Στόλος του Ατλαντικού έγινε τότε η 3η Μοίρα Μάχης.Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Στόλος επανασυστάθηκε, στα πλαίσια της γενικότερης αναδιοργάνωσης του Ναυτικού με βάση τις κατακλυσμιαίες γεωπολιτικές και οικονομικές αλλαγές που είχε επιφέρει η προαναφερθείσα σύρραξη. Ο Μέγας Στόλος (Grand Fleet) διαλύθηκε τον Απρίλιο του 1919 και πολλές από τις μονάδες του βρέθηκαν στο νεοσυσταθέντα Στόλο του Ατλαντικού. Ναυαρχίδα στα 1919-24 ήταν το θωρηκτό HMS Queen Elizabeth.Στην βραχύβια πορεία του ο σχηματισμός δεν συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις. Ίσως το μοναδικό αξιομνημόνευτο περιστατικό συνέβη το 1931, όταν ναύτες του Στόλου στασίασαν -αρνούμενοι ανοικτά να υπακούσουν σε εντολές, εξαιτίας διαφωνίας σχετιζόμενης με πληρωμές. Το Ναυαρχείο, μετά από τα γεγονότα αυτά, διέλυσε και μετονόμασε τον στόλο σε Home Fleet.
Victoria's Secret

Η Victoria's Secret είναι μια αμερικανική εταιρία γυναικείων εσωρούχων, ενδυμάτων και προϊόντων ομορφιάς. Με πωλήσεις 6,12 δισ. δολαρίων (2012) αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρία λιανικής πώλησης στο είδος της. Ανήκει εξ ολοκλήρου στην L Brands, μια εισηγμένη στο χρηματιστήριο εταιρεία.

 Αντριάνα Λίμα Αλεσσάντρα Αμπρόζιο Ζιζέλ Μπούντχεν Ιρίνα Σέικ Τζίτζι Χαντίντ Μπέλα Χαντίντ Κένταλ Τζένερ Σάρα Σαμπάιο Τζόσεφιν Σκράιβερ Λάις Ριμπέιρο Ρόμι Στρίντ Στέλλα Μάξγουελ Κάντις Σουάνπολ Μπεχάτι Πρίνσλοου Έλσα Χόσκ Τζάσμιν Τούκς Λίλι Άλντριτζ Μιράντα Κερ Ντάουτσεν Κρους Μάρθα Χάντ Τέιλορ Χιλ Ίζαμπελ Γκουλάρτ Μαρίσα Μίλλερ Τάιρα Μπανκς Έριν Χέδερτον Λίντσεϊ Έλλινγκσον Σελίτα Ίμπανκς Μπάρμπαρα Πάλβιν Γκρέις Ελίζαμπεθ Λιόμι Άντερσον Σάν Βλοέτ Ντεβόν Ουΐντσορ Αλεξίνα Γκράχαμ Ρόζι Χάντινγκτον Γουάιτλι Φρίντα Άσεν Κάρλι Κλος Χάιντι Κλουμ Καρολίνα Κουρκόβα Άνα Μπεατρίς Μπαρός Σανέλ Ιμάν
Τογκολάνδη

Η Τογκολάνδη (γερμανικά: Togoland‎) ήταν ένα γερμανικό προτεκτοράτο της Δυτικής Αφρικής από το 1884 έως το 1914, που περιλάμβανε το σημερινό Τόγκο και τμήμα της Γκάνα. Ο Γερμανός εξερευνητής, ιατρός, αυτοκρατορικός πρόξενος και επίτροπος της Δυτικής Αφρικής Γουσταύος Νάχτιγκαλ έκανε την αρχή για τον αποικισμό της περιοχής. Από τη βάση του στο ισπανικό νησί Φερνάντο Που ταξίδεψε εκτενώς στο ηπειρωτικό έδαφος της Αφρικής. Στις 5 Ιουλίου 1884 οι Γερμανοί υπέγραψαν συνθήκη με τον τοπικό επικεφαλής, να γίνει η περιοχή γερμανικό προτεκτοράτο, κατά μήκος της ακτής Σλάβε. Με την μικρή κανονιοφόρο SMS Möwe αγκυροβολημένη, η Γερμανική σημαία υψώνεται στο έδαφος της Τογκολάνδης και για πρώτη φορά στην αφρικανική ήπειρο. Ο πρόξενος Ερρίκος Λούντινγκ Λάνταντ διορίστηκε ως πρώτος Επίτροπος του προτεκτοράτου.

 Η Γερμανία συνέχιζε τον έλεγχο της εσωτερικής ναυσιπλοϊας. Οι αποικιακοί διαχειριστές έφεραν για την καλλιέργεια κακάο, καφέ και βαμβακιού σύγχρονα γεωργικά μηχανήματα. Η υποδομή της αποικίας αυξήθηκε σημαντικά. Οι αποικιακοί υπάλληλοι κατασκεύασαν δρόμους, γέφυρες και σιδηροδρομικές γραμμές, προς Ανεό το 1905, προς Παλίμε το 1907 και η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γραμμή, η Χίντερλαντμπαν (Hinterlandbahn), προς Ατακπάμε το 1911. Το 1895, η πρωτεύουσα Λομέ είχε πληθυσμό 31 Γερμανούς και 2.084 ντόπιους. Από το 1913 ο ντόπιος πληθυσμός είχε αυξηθεί στα 7.042 άτομα ενώ ο γερμανικός πληθυσμός στα 316, το οποίο περιλαμβάνει 61 γυναίκες και 14 παιδιά. Μετά από έκκληση να παραδώσουν τη γερμανική αποικία στις 6 Αυγούστου 1914, τα γαλλικά και τα βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν ομόφωνα την επόμενη μέρα. Η αστυνομική δύναμη του προτεκτοράτου αποτελείτο από ένα διοικητή και υποδιοικητή, 10 Γερμανούς λοχίες, 1 τοπικό λοχία και 660 αστυνομικούς Οι δυνάμεις της Αντάντ κατέλαβαν την πρωτεύουσα Λομέ. Η αποικία παραδόθηκε στις 26 Αυγούστου του 1914. Στις 27 Δεκεμβρίου 1916, η Τογκολάνδη χωρίστηκε σε γαλλικές και βρετανικές διοικητικές ζώνες. Η νεοσύστατη Τσεχοσλοβακία εξέφρασε ενδιαφέρον για την απόκτηση της αποικίας, χωρίς επιτυχία. Η βρετανική περιοχή της πρώην γερμανικής αποικίας εντάχθηκε στο κράτος της Γκάνας το 1957 μετά από το, υπό την εποπτεία του ΟΗΕ, διεθνές δημοψήφισμα του Μάιου του 1956, όπου το 58% των Βρετανών κατοίκων της ζώνης ψήφισαν υπέρ της ένταξης της βρετανικής περιοχής στην Γκάνα μετά την ανεξαρτησία της, αντί να παραμένουν υπό βρετανική διοίκηση. Η γαλλική περιοχή έγινε η Δημοκρατία του Τόγκο. Το 1960, το νέο κράτος κάλεσε τον τελευταίο Γερμανό κυβερνήτη της Τογκολάνδης, Δούκα Αδόλφο Φρειδερίκο του Μεκλεμβούργου σε επίσημους εορτασμούς της ανεξαρτησίας της χώρας.
Δ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος

Η Δ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ξέσπασε το 1570 με την Οθωμανική εισβολή στην Κύπρο, η οποία ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1571 όταν έπεσε η πόλη της Αμμοχώστου στα χέρια των Οθωμανών, και ξεκίνησε η Οθωμανική κατοχή που διήρκεσε μέχρι το 1878. Ο πόλεμος συνεχίστηκε στη θάλασσα, με τη ναυμαχία της Ναυπάκτου, αλλά έληξε το 1573 όταν η Βενετία συνήψε ειρήνη με τους Οθωμανούς.

 Καθ' όλη την περίοδο της Ενετοκρατίας (1489-1571), Οθωμανοί Τούρκοι κατά βούληση εισέβαλαν και με επιδρομές λεηλατούσαν την Ενετοκρατούμενη Κύπρο. Το 1489, το πρώτο έτος της Ενετικής κατοχής, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην χερσόνησο της Καρπασίας, προκαλώντας μεγάλες λεηλασίες και αρπάζοντας αιχμαλώτους που αργότερα πωλούσαν ως σκλάβους. Το 1539 ο τουρκικός στόλος επιτέθηκε και κατέστρεψε τη Λεμεσό. Φοβούμενοι τη συνεχώς διευρυνόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Ενετοί οχύρωσαν την Αμμόχωστο, τη Λευκωσία και την Κερύνεια, αλλά οι περισσότερες άλλες πόλεις ήταν εύκολη λεία. Το καλοκαίρι του 1570, οι Τούρκοι εισέβαλαν και πάλι, αλλά αυτή τη φορά με μια μεγάλης κλίμακας εισβολή και όχι με επιδρομή. Περίπου 60.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων ιππικού και πυροβολικού, υπό τη διοίκηση του Λάλα Μουσταφά Πασά, αποβιβάστηκαν αμαχητί κοντά στη Λεμεσό στις 2 Ιουλίου 1570, πορεύθηκαν και πολιόρκησαν τη Λευκωσία. Τη μέρα που έπεσε η πόλη της Λευκωσίας (9 Σεπτεμβρίου 1570) 20.000 Λευκωσιάτες εκτελέσθηκαν, κάθε εκκλησία, δημόσιο κτίριο, καταστράφηκαν και το παλάτι λεηλατήθηκε, ενώ γυναίκες και παιδιά πηδούσαν από τα ψηλά τείχη πάνω στις μυτερές και σκληρές πέτρες της τάφρου για να σκοτωθούν ούτως ώστε να μην γίνουν σκλάβοι ή να βρεθούν στα χαρέμια των Οθωμανών. Σφαγές και βασανισμοί άμαχων είχαν συνεχιστεί για ακόμη τρεις μέρες. Τόσο ήταν το μέγεθος της σφαγής και της λεηλασίας στη Λευκωσία, που τα νέα διαδόθηκαν στις άλλες πόλεις και λόγω φόβου, λίγες μέρες αργότερα ο Μουσταφά κατέλαβε την Κερύνεια χωρίς να χρειαστεί να ρίξει ούτε έναν πυροβολισμό. Η Αμμόχωστος, όμως, αντιστάθηκε και αμύνθηκε ηρωικά από το Σεπτέμβριο του 1570 μέχρι τον Αύγουστο του 1571.Η πτώση της Αμμοχώστου σηματοδότησε την αρχή της Οθωμανικής κατοχής στην Κύπρο.Ένα μήνα αργότερα, οι ναυτικές δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας, (που αποτελείτο κυρίως από ενετικά, ισπανικά, και παπικά πλοία υπό την αρχηγία του Δον Ιωάννη της Αυστρίας) νίκησαν τον τουρκικό στόλο στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου σε μια από τις αποφασιστικές μάχες της παγκόσμιας ιστορίας. Η νίκη επί των Τούρκων, ωστόσο, ήρθε πολύ αργά για να βοηθήσει την Κύπρο, και έτσι οι Έλληνες στο νησί παρέμειναν υπό οθωμανική κατοχή για τους επόμενους τρεις αιώνες.
Ολυμπία Μαντσίνι

Η Ολυμπία (γαλλ. Olympe, ιταλ. Olimpia, 11 Ιουλίου 1638 - 9 Οκτωβρίου 1708) από τον Οίκο των Μαντσίνι ήταν κόρη του Βαρόνου Μαντσίνι και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σουασσόν & του Ντρε.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη. Ήταν κόρη του βαρόνου Λορέντσο Μαντσίνι, Ιταλού αριστοκράτη, νεκρομάντη και αστρολόγου και της Τζιρόλαμα Μαζαρίνι, αδελφής του καρδιναλίου Μαζαρέν, πρωθυπουργού της Γαλλίας. Αυτή, οι τέσσερις αδελφές της και δύο εξαδέλφες τους, έμειναν γνωστές στην Αυλή ως οι Μαζαρινέτες (ανιψιές του Μαζαρέν). Ήταν η πρώτη ιεραρχικά κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Μαρίας Θηρεσίας και, για σύντομο χρονικό διάστημα, ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ έως ότου εκείνος γνώρισε τη Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ. Εξορίστηκε από τη γαλλική Αυλή το 1680 μετά την κατηγορία για συνεργεία στην απόπειρα δηλητηρίασης της Λα Βαλλιέρ και για την επιτυχή δηλητηρίαση του συζύγου της, τριών υπηρετών και της Ερριέττας, Δούκισσας της Ορλεάνης. Διέφυγε στις Βρυξέλλες για να αποφύγει τη σύλληψη και τη δίκη. Έζησε στην Ισπανία από το 1686 έως το 1689 διατηρώντας σαλόνι και υψηλή κοινωνική θέση. Το 1690 κατηγορήθηκε για τη δηλητηρίαση της βασίλισσας Μαρίας Λουίζας, κόρης της Δούκισσας της Ορλεάνης και ανιψιάς του Λουδοβίκου ΙΔ΄, της οποίας είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη. Διατάχθηκε να εγκαταλείψει την ισπανική Αυλή και επέστρεψε στις Βρυξέλλες επιμένοντας ότι ήταν αθώα. Πέθανε εκεί το 1708 σε ηλικία 70 ετών. Παντρεύτηκε το 1557 τον Ευγένιο Μαυρίκιο της Σαβοΐας-Καρινιάν, Κόμη του Σουασσόν & του Ντρε, και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Θωμάς (1657 - 1702), Κόμης του Σουασσόν. Φίλιππος (1659 - 1693), Ηγούμενος του Σουασσόν. Λουδοβίκος Ιούλιος (1660 - 1683), ο Ιππότης της Σαβοΐας. Εμμανουήλ Φιλιβέρτος (1662 - 1776). Ευγένιος (1663 - 1736), ο διάσημος στρατηγός. Μαρία Ιωάννα (1665 - 1705), Κυρία του Σουασσόν. Λουίζα Φιλιβέρτη (1667 - 1726), Κυρία του Ντρε. Φραγκίσκη (1668 - 1771). Herre, Franz (2001). Eugenio di Savoia. Milan: Garzanti. p. 15. ISBN 88-11-69311-X.
Σαχάτζα Γιόγκα

Η Σαχάτζα Γιόγκα συγκαταλέγεται στην κατηγορία "θρησκευτικό κίνημα", ωστόσο όσοι την εφαρμόζουν την βλέπουν σαν μέθοδο διαλογισμού, και τρόπο ζωής. Ιδρύτρια του κινήματος είναι η Σρι Μάτατζι Νίρμαλα Ντέβι. Σήμερα, η Σαχάτζα Γιόγκα λειτουργεί σε πάνω από 100 χώρες παγκοσμίως. Είναι πάντα δωρεάν, μιας και η πνευματικότητα και η Αυτογνωσια είναι δικαίωμα όλων, και κανείς δεν μπορεί να πληρώσει για αυτό που δικαιωματικά του ανήκει. Σαχάτζα σημαίνει έμφυτο, αυθόρμητο, και Γιόγκα σημαίνει ένωση. Αυτή η "Αυθόρμητη Ένωση" λαμβάνει χώρα, σύμφωνα με τη Σαχάτζα Γιόγκα, μέσα από μία διαδικασία που καλείται "Αυτογνωσία". Με αυτή τη μέθοδο, ο αναζητητής της αλήθειας ξεκινάει το ταξίδι του στην πνευματικότητα με την αφύπνιση μιας ενέργειας που υπάρχει κοιμησμένη στο Ιερό Οστό και λέγεται Κουνταλίνη. Η διαδικασία αυτή γίνεται αυθόρμητα και ονομάζεται Αυτογνωσία. Η Αυτογνωσία μπορεί να επαληθευτεί με την αίσθηση μιας δροσερής αύρας στις παλάμες και πάνω από το κεφάλι.

 Έχουν δοθεί πολλές ονομασίες σ’ αυτό το εσωτερικό ξύπνημα το οποίο είναι και ο στόχος όλων των θρησκειών και πνευματικών παραδόσεων του κόσμου: Αυτογνωσία, Δεύτερη Γέννηση, Φώτιση. Απελευθέρωση, Μόκσα ή Σατόρι. Αυτή η γνώση είναι πανάρχαιη, αλλά για πολύ καιρό ήταν διαθέσιμη μόνο σε λιγοστές ψυχές μιας και ήταν πολύ δύσκολο κανείς να λάβει την Αυτογνωσία του. Οι άνθρωποι κρατούσαν μυστική αυτή τη γνώση, η οποία μεταφερότανε από τους διδασκάλους (γκουρού) στους μαθητές τους. Στη σημερινή εποχή, μέσα από τη Σαχάτζα (αυθόρμητη) Γιόγκα (ένωση με τον Αληθινό Εαυτό) αυτή η εμπειρία επιτυγχάνεται χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και είναι διαθέσιμη στο καθένα για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρώπινης πνευματικότητας. 1. https://web.archive.org/web/20080113121758/http://www.sahajayogahellas.org/ 2. http://www.sahajayoga.org/ 3. Shri Mataji Nirmala Devi, (1997) Meta Modern Era, (Vishwa Nirmala Dharma) ISBN 8186650059 4. de Kalbermatten, Gregoire (2003) The Third Advent (New York: daisyamerica, 2003; Melbourne: Penguin Australia, 2004; Delhi: Penguin India, 2004) ISBN 1-932406-07-7