Γαζία

Η γαζία (επιστημονική ονομασία: Vachellia farnesiana, επίσης γνωστό ως Acacia farnesiana και προηγουμένως Mimosa farnesiana) είναι είδος θάμνου ή μικρού δέντρου που υπάγεται στην οικογένεια των οσπρίων, τα Χεδρωπά. Είναι φυλλοβόλο σε μέρος της κατανομής του, αλλά αειθαλές στις περισσότερες περιοχές. Το είδος φτάνει σε ύψος τα 5 με 10 μέτρα και μεγαλώνει με πολλαπλούς κορμούς. Η βάση κάθε φύλλου συνοδεύεται από ένα ζευγάρι αγκάθια στο κλαδί. Τα άνθη έχουν ευχάριστο άρωμα που χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία.

 Το συγκεκριμένο όνομα farnesiana τιμά τον Οδοάρδο Φαρνέζε (1573–1626) της εξέχουσας ιταλικής οικογένειας Φαρνέζε, η οποία μετά το 1550, υπό την αιγίδα του καρδινάλιου Αλεξάνδρου Φαρνέζε, διατήρησε μερικούς από τους πρώτους ιδιωτικούς ευρωπαϊκούς βοτανικούς κήπους στη Ρώμη, τους κήπους Φαρνέζε, τον 16ο και 17ο αιώνα. Το είδος περιγράφηκε επιστημονικά για πρώτη φορά από αυτούς τους κήπους, αφότου εισήχθη στην Ιταλία από τον Άγιο Δομίνικο, στη σημερινή Δομινικανή Δημοκρατία.Το κοινό όνομα γαζία αποτελεί αντιδάνειο από τη βενετσιάνικη λέξη gazia, η οποία αντιστοιχεί στην ιταλική λέξη gaggia, η οποία προήλθε από την υστερολατινική λέξη acacia και αντιστοίχως την ελληνιστική λέξη ακακία, η οποία έχει αιγυπτιακή προέλευση. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τους Ευρωπαίους με το όνομα Acacia Indica Farnesiana το 1625 από τον Τομπίας Αλμπίνι από φυτά που φύτρωσαν το 1611 στους κήπους Φαρνέζε στη Ρώμη από σπόρους που συλλέχθηκαν στον Άγιο Δομίνικο, στη σημερινή Δομινικανή Δημοκρατία. Ο Τομπίας Αλμπίνι συμπεριέλαβε μια απεικόνιση του φυτού, την οποία αντιπαρέβαλε με μια απεικόνιση της πρώτης γνωστής ακακίας, την Acacia nilotica. Αυτή η πρώτη (ευρωπαϊκή) απεικόνιση του φυτού αργότερα χαρακτηρίστηκε ως (λεκτό-) τύπος. Το 1753, ο Λινναίος χρησιμοποίησε το έργο του Αλμπίνι ως βάση για την ταξινόμηση της Mimosa farnesiana. Το 1806 ο Καρλ Λούντβιχ Βίλντενοου μετέφερε αυτή την ταξινόμηση στο γένος Acacia.Εν μέρει λόγω του ευρέος φάσματος διανομής του, το taxon έχει πολλά συνώνυμα. Ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταξινόμηση έχει μπερδευτεί. Στο Prodromus Florae Peninsulae Indiae Orientalis του 1834, οι Wight & Arnott, προσπάθησαν να χωρίσουν το αναπτυσσόμενο γένος Ακακία μεταφέροντας έναν αριθμό ειδών ακακίας που αναπτύσσονται στην Ινδία στο νέο γένος Vachellia. Αυτό δεν ακολουθήθηκε ευρέως, ωστόσο το 1933, ο Σμολ επαλήθευσε το όνομα του Αλεξάντερ Vachellia densiflora για τα φυτά που αναπτύσσονταν στη Λουιζιάνα και απένειμε το V. peninsularis και το V. insularis σε διαφορετικούς πληθυσμούς των φυτών που αναπτύσσονται στη Φλόριντα. Από όλα τα είδη ακακίας, αυτό το φυτό έχει τη μεγαλύτερη κατανομή. Η ιθαγενής περιοχή του V. farnesiana έχει αμφισβητηθεί ή αμφισβητείται μερικές φορές. Ενώ το σημείο προέλευσης πιστεύεται ότι είναι η Καραϊβική, η Γουιάνα, το Μεξικό και/ή η Κεντρική Αμερική, το είδος έχει παντροπική κατανομή που ενσωματώνει το μεγαλύτερο μέρος της Αμερικής (από τις νότιες ΗΠΑ έως τη Χιλή, εξαιρουμένου του Αμαζονίου), το μεγαλύτερο μέρος της Αυστραλίας, μεγάλο μέρος της Αφρικής, της νότιας Ευρώπης και της νότιας Ασίας. Στην Καραϊβική, είναι παρόν από τις Μπαχάμες και την Κούβα νότια μέχρι το Τρινιντάντ, το Κουρασάο και την Αρούμπα, όπου πιστεύεται ότι είναι εγγενές στην Ισπανιόλα και σίγουρα στην Κούβα, αλλά πιθανώς ιθαγενές ή πολιτογραφημένο αλλού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, πιστεύεται ότι είναι αυτόχθονο στο νότιο Τέξας, στο νότιο Νέο Μεξικό, στη νότια Αριζόνα και στη νότια Καλιφόρνια, αλλά ίσως επεκτάθηκε στη νότια Λουιζιάνα, τον παράκτιο Μισισιπή, την παράκτια Αλαμπάμα, την παράκτια Τζόρτζια και τη νότια Φλόριντα. Το αν η εξωαμερικανική κατανομή είναι φυσική (οι λοβοί των σπόρων πιθανώς επέπλεαν στον Ειρηνικό) ή ανθρωπογενής παραμένει αμφισβητούμενο. Εισήχθη στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Ινδία, την Αφρική και πρόσφατα τη Γκραν Κανάρια και τη Χαβάη. Από καιρό πιστεύεται ότι είναι αυτόχθονο στις Φιλιππίνες και την Αυστραλία, αφού έχει εξαπλωθεί εκεί με φυσικά μέσα, επειδή τα φυτά συλλέχθηκαν εκεί πριν από τον αποικισμό το 1788, βρισκόταν σε όλη τη χώρα, η γνώση των ιθαγενών για το φυτό είναι εκτεταμένη και έρευνες DNA του 2017 έδειξαν αυτό ως το πιο πιθανό. Στην Αυστραλία, ωστόσο, η κυβέρνηση το θεωρεί πλέον ως μη αυτόχθονο ή ακόμη και ζιζάνιο. Τα ελάφια και τα πέκαρι τρώνε τους καρπούς του, διάφορα πουλιά χρησιμοποιούν το φυτό για φωλιά και κάλυψη, και τα έντομα τρώνε το νέκταρ από τα άνθη του. Εάν διαταραχθεί, ξαναφυτρώνει εύκολα. Ευδοκιμεί σε ξηρά, αλατούχα ή ανθρακικά εδάφη. Θεωρείται ένα σοβαρό ζιζάνιο σε περιοχές της Αυστραλίας, καθώς παρεμβαίνει στις εργασίες εκτροφής βοοειδών. Εξαπλώνεται εύκολα σε εμπορικούς βοσκότοπους, ειδικά κατά μήκος των κολπίσκων, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την ευκολία μεταφοράς για τους αγρότες, να περιπλέξει τη συγκέντρωση και να βλάψει τα γεωργικά μηχανήματα. Οι σπόροι διασπείρονται από τα βοοειδή αφού φάνε τους θρεπτικούς λοβούς και η ανάπτυξη προωθείται από την υπερβόσκηση. Πολλά ζιζανιοκτόνα χρησιμοποιούνται για την καταπολέμησή του σε ράντζα. Ο χημικός έλεγχος είναι ο μόνος τρόπος να το σκοτώσεις. Το φυτό έχει εξαπλωθεί σε πολλές νέες τοποθεσίες ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και θεωρείται σοβαρό ζιζάνιο στα Φίτζι, όπου οι ντόπιοι το αποκαλούν κατάρα του Έλιγκτον. Τα λουλούδια υποβάλλονται σε επεξεργασία μέσω απόσταξης για να παραχθεί άρωμα, το οποίο έχει περιγραφεί ως «νόστιμο». Χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία αρωμάτων στην Ευρώπη. Τα άνθη του φυτού παρέχουν την αρωματική ουσία από την οποία ονομάστηκε το βιολογικά σημαντικό σεσκιτερπενοειδή φαρνεσόλη.Παράγει ένα κόμμι, το οποίο μερικές φορές συλλέγεται.Ο φλοιός χρησιμοποιείται στην βυρσοδεψία για την περιεκτικότητά του σε τανίνες. Η συγκέντρωση τανίνης στους λοβούς των σπόρων είναι περίπου 23%. Οι εξαιρετικά ταννικοί φλοιοί είναι συνηθισμένοι γενικά στις ακακίες. Εκχυλίσματα πολλών χρησιμοποιούνται στην ιατρική για αυτό το λόγο. Το φύλλωμα είναι μια σημαντική πηγή ζωοτροφής σε μεγάλο μέρος της κατανομής του, με περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη περίπου 18%. Οι λοβοί των σπόρων τρώγονται εύκολα από τα ζώα.Μια μαύρη χρωστική ουσία εξάγεται από το φλοιό και τα φρούτα.