IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι

Η Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:بهيجة معام) (Τούρκικα: Behice Hanımefendi, 10 Οκτωβρίου 1882 - 25 Οκτωβρίου 1969) ήταν η δωδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Dördüncü İkbal Behice Hanım Efendi Hazretleri

 Η Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1882 στο Ανταπαζαρί, και ήταν κόρη του Αλμπούς Μπέη Μάαν και της συζύγου του Ναζλί Χανίμ Κουτσμπά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μπεχιγιέ. Σε ηλικία δεκαοχτώ ετών παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ στο Παλάτι Γιλντίζ στις 10 Μαΐου 1900. Με τη γέννηση των παιδιών της, η Μπεχιτζέ αύξησε τις δαπάνες της. Το 1924, πήγε μαζί με το γιο της Αχμέτ στη Νάπολη. Το 1969, της επετράπη να επιστέψει στην Τουρκία, όπου πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1969 σε ηλικία 87 ετών, και θάφτηκε στο κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τζέιμς Μάνγκολντ

Ο Τζέιμς Μάνγκολντ (16 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Έχει σκηνοθετήσει, μεταξύ άλλων, τις ταινίες Το κορίτσι που άφησα πίσω (Girl, Interrupted, 1999), Walk the Line (2005) και Κόντρα σε Όλα (Ford v Ferrari, 2019). Για την ταινία Λόγκαν (Logan, 2017), απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου.

 Γεννήθηκε το 1953 στη Νέα Υόρκη και είναι γιος του καλλιτέχνη Ρόμπερτ Μάνγκολντ και της Σύλβια Μάνγκολντ. Έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1995 με την, χαμηλού μπάτζετ, ταινία Heavy. Το 1997 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία Cop Land, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Σιλβέστερ Σταλόνε, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Ρέι Λιότα. Η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, ενώ ήταν και εμπορική επιτυχία. Οι επόμενες δύο ταινίες του, Το κορίτσι που άφησα πίσω και Κέιτ και Λίοπολντ δεν έτυχαν της ίδιας ανταπόκρισης από τους κριτικούς, ούτε και από το κοινό. Το 2003, ο Μάνγκολντ δοκίμασε την τύχη του στο ψυχολογικό θρίλερ Ταυτότητα, το οποίο ικανοποίησε κοινό και κριτικούς, ενώ το 2005 σκηνοθέτησε τη βιογραφική ταινία Walk the Line, με θέμα τη ζωή του Τζόνι Κας και στο οποία πρωταγωνιστούσαν οι Χοακίν Φίνιξ και Ρις Γουίδερσπουν. Η ταινία έτυχε της καθολικής αποδοχής κριτικών και κοινού και προτάθηκε για 5 Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά ένα, το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για τη Γουίδερσπουν.Το 2007 δοκίμασε την τύχη του στο Γουέστερν, με την ταινία Το τελευταίο Τρένο για τη Γιούμα, με πρωταγωνιστές τους Ράσελ Κρόου και Κρίστιαν Μπέιλ. Παρά την σχετική αποτυχία της εμπορικά, η ταινία έλαβε άκρως θετικές κριτικές. Το 2010 σκηνοθέτησε την ταινία Επικίνδυνες Παρέες, με τους Τομ Κρουζ και Κάμερον Ντίαζ, χωρίς ιδιαίτερη κριτική και εμπορική επιτυχία. Το 2013 και το 2017, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με τη Μάρβελ, σκηνοθέτησε δύο ταινίες για το Γούλβεριν. Η πρώτη με τίτλο Γούλβεριν, τα πήγε καλά εμπορικά, ενώ η δεύτερη με τίτλο Λόγκαν, αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς, τόσο για την σκηνοθεσία του Μάνγκολντ, όσο και για τις ερμηνείες των Χιου Τζάκμαν και Πάτρικ Στιούαρτ. Η πιο πρόσφατη ταινία του είναι αυτή με τον τίτλο Κόντρα σε Όλα , και είχε ως πρωταγωνιστές τους Ματ Ντέιμον και Κρίστιαν Μπέιλ, με κεντρικό θέμα την κόντρα της Φορντ και της Φερράρι στον αγώνα Αγώνα της Λε Μαν το 1966 και η οποία είχε προϋπολογισμό 97,6 εκατομμύρια δολλάρια. Έλαβε αποθεωτικές κριτικές και εξελίχθηκε σε μεγάλη εμπορική επιτυχία, αποσπώντας 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ αυτών και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
1. ΦΚ Λοκομοτίβ Λειψίας

Η 1. ΦΚ Λοκομοτίβ Λειψίας είναι μια γερμανική ποδοσφαιρική ομάδ από την Λειψία. Ιδρύθηκε το 1893. Έδρα της ομάδας είναι το Bruno-Plache-Stadion, χωρητικότητας 15600 θεατών.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γερμανίας: Πρωταθλήτρια (3): 1903, 1906, 1913 Φιναλίστ (3): 1904, 1911, 1914 Κύπελλο Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών): 1936 Κύπελλο Λ.Δ. Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών) (4): 1976, 1981, 1986, 1987 Central German champions (11): 1903, 1904, 1906, 1907, 1910, 1911, 1913, 1918, 1920, 1925, 1927 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο) (φιναλίστ): 1987 Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ: Νικήτρια: 1966 Φιναλίστ: 1965 Φιναλίστ ομίλου: 1967 ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ (ημιτελικά): 1974 Official website The Abseits Guide to German Soccer
Κώστας Τριβέλλας

Ο Κώστας Τριβέλλας (1931 - 25 Οκτωβρίου 2016) ήταν σημαντικός παράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου, που διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) την εξαετία 1991 - 1997. Ανοιχτά προσκείμενος στον Παναθηναϊκό, και με προεδρική θητεία στα αποκαλούμενα «πέτρινα χρόνια» του Ολυμπιακού, ήταν από τους πιο αμφιλεγόμενους προέδρους στην ιστορία της Ομοσπονδίας.

 Γεννήθηκε το 1931 στο Μαρούσι, όπου και μεγάλωσε. Υπήρξε παράγοντας του Γυμναστικού Συλλόγου Αμαρουσίου, αλλά και πρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (ΕΠΣΑ). Πρωταγωνίστησε στην κατασκευή του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών (ΟΑΚΑ) στο Μαρούσι. Ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως υποψήφιος βουλευτής Β΄ Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Τον Αύγουστο του 1991 εκλέχθηκε πρόεδρος της ΕΠΟ, κερδίζοντας τον μεγάλο αντίπαλό του και μέχρι τότε κάτοχο της προεδρίας Σωτήρη Αλημίση. Επανεκλέχθηκε απροσδόκητα το 1994, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι δεν είχε ελπίδες, λόγω της κάθετης αντιπαράθεσής του με τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιώργο Λιάνη. Η κόντρα τους είχε και πολιτικές αιτίες (ΠΑΣΟΚ ο Λιάνης, ΝΔ ο Τριβέλλας) αλλά και οπαδικές, καθώς ο Τριβέλλας κατηγόρησε τον Λιάνη ότι είναι εκτελεστικό όργανο του Σωκράτη Κόκκαλη. Ο Κόκκαλης, όταν είχε αναλάβει την ΠΑΕ Ολυμπιακός τον Μάιο του 1993, είχε δηλώσει ότι μία από τις πρώτες προτεραιότητές του ήταν η αλλαγή ηγεσίας της ΕΠΟ, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, η διοίκηση Τριβέλλα ήταν προκλητικά αντι-Ολυμπιακή. Με τη σειρά του, ο Λιάνης υποστήριξε ότι ο Τριβέλλας είναι «γελοίο και αναξιόπιστο πρόσωπο» που «διασύρει το ελληνικό ποδόσφαιρο και διεθνώς» και προχώρησε σε παύση κάθε επιχορήγησης της ΕΠΟ, δηλώνοντας ότι «ο Τριβέλλας δεν θα πάρει ούτε μία δραχμή από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού». Από τις επιτυχίες της διοίκησης Τριβέλλα ήταν η επαναπρόσληψη του Αλκέτα Παναγούλια στη θέση του προπονητή της Εθνικής Ελλάδας, και η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στα γήπεδα των ΗΠΑ. Ωστόσο, ο Τριβέλλας δέχτηκε έντονη κριτική για τη διαχείριση αυτής της πρόκρισης και χρεώθηκε σε μεγάλο βαθμό την αγωνιστική αποτυχία της ομάδας που ακολούθησε, καθώς επέμενε οι ποδοσφαιριστές να επισκέπτονται συνεχώς οργανώσεις της Ομογένειας, ορθόδοξες εκκλησίες, και Ελληνοαμερικανούς παράγοντες, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία από τα συνεχή ταξίδια. Οι εφημερίδες της εποχής κατηγόρησαν την Ομοσπονδία ότι έκανε την ομάδα «τσίρκο» και μετέβαλε τους παίκτες σε «ζαλισμένα κοτόπουλα». Η πτώση του Τριβέλλα ήρθε τελικά το 1997, με τις εκλογές της ΕΠΟ στην Αλεξανδρούπολη, στις οποίες ηττήθηκε από τον παλιό του αντίπαλο Σωτήρη Αλημίση, που επανήλθε στην προεδρία της Ομοσπονδίας και τοποθέτησε ως γενικό γραμματέα τον Βασίλη Γκαγκάτση. Οι εκλογές αυτές συνοδεύτηκαν από καταγγελίες της παράταξης Τριβέλλα για μαζική εξαγορά ψήφων επαρχιακών Ενώσεων, που σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες πραγματοποίησαν για λογαριασμό του Σωκράτη Κόκκαλη ο Θωμάς Μητρόπουλος και ο Γιώργος Λούβαρης. Ωστόσο, τίποτε δεν αποδείχτηκε, ενώ οι ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν σε βάρος των Γκαγκάτση, Μητρόπουλου και Λούβαρη κατέληξαν όλες σε απαλλακτικά βουλεύματα.
Παραθαλάσσιο πάρκο Χιτάτσι

Το Παραθαλάσσιο Πάρκο Χιτάτσι (国営ひたち海浜公園, Kokuei Hitachi Kaihinkōen) είναι εθνικό πάρκο στην πόλη Χιτατσινάκα της Ιαπωνίας. Βρίσκεται περίπου 130 χλμ βορειοανατολικά του Τόκιο στο νομό Ιμπαράκι.

 Πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε στην περιοχή στρατιωτικό αεροδρόμιο, που ονομαζόταν Αεροδρόμιο Χιγκάσι-Μίτο. Μετά τον πόλεμο οι Αμερικανοί το μετέτρεψαν σε πεδίο βολής. Εξαιτίας της ρίψης βομβών είχαν προκληθεί ατυχήματα με θύματα πολίτες. Οι πολίτες της περιοχής ζητούσαν επίμονα να επιστραφεί η περιοχή στην ιαπωνική κυβέρνηση, κάτι που τελικά έγινε το 1973. Από πεδίο βολής ο λόφος μετατράπηκε σε ένα πάρκο με μεγάλη ποικιλία λουλουδιών.Σε μια έκταση 190 εκταρίων, το πάρκο διαθέτει ανθισμένα λουλούδια όλο το χρόνο. Το πάρκο έχει γίνει γνωστό για τα λουλούδια νεμόφιλα, τα φυτά με τα «παιδικά μπλε μάτια». Τα 4,5 εκατομμύρια ανθισμένα ημιδιαφανή μπλε λουλούδια την άνοιξη προσελκύουν πολλούς τουρίστες. Εκτός από τα νεμόφιλα, το πάρκο διαθέτει ένα εκατομμύριο νάρκισσους, 170 ποικιλίες τουλίπων και πολλά άλλα λουλούδια. Στις αρχές του καλοκαιριού ανθίζουν οι παπαρούνες και τα τριαντάφυλλα και το καλοκαίρι οι ζίννιες και οι ηλίανθοι. Το φθινόπωρο, οι επισκέπτες μαγεύονται από τα νεροκυπάρισσα (Bassia scoparia) και φυτά του γένους Κόσμος.Οι θάμνοι Bassia scoparia παίρνουν ένα κοκκινωπό χρώμα το φθινόπωρο, όταν αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία.Στα τέλη Δεκεμβρίου και αρχές Ιανουαρίου ανθίζουν 10.000 περίπου τουλίπες «παγωτό». Το Φεβρουάριο και τον Μάρτιο ανθίζουν οι δαμασκηνιές.Στην περιοχή του πάρκου υπάρχει ένα μικρό χωριό με παραδοσιακές αγροικίες.Το πάρκο περιλαμβάνει μονοπάτια για ποδηλασία μήκους περίπου 11 χιλιομέτρων και ένα μικρό λούνα παρκ με ρόδα λούνα παρκ. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά εστιατόρια και χώρος για μπάρμπεκιου. Το Παραθαλάσσιο Πάρκο του Χιτάτσι φιλοξενεί το Rock in Japan Festival τον Αύγουστο κάθε χρόνο. Στα μέσα Αυγούστου οι θάμνοι Bassia scoparia φωτίζονται χρησιμοποιώντας διάφορα έγχρωμα LED φώτα. Η φωταγώγηση συνδυάζεται με μουσική. Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο σταθμός Ατζιγκαούρα στη γραμμή Μινάτο του σιδηροδρόμου Hitachinaka Seaside (μέσω του σταθμού Κατσούτα στη γραμμή JR Joban). Επίσημος ιστότοπος Η θάλασσα με τα νεμόφιλα άρθρο στον ιστότοπο https://www.iaponia.gr/i-thalassa-me-ta-nemofila. Παραθαλάσσιο Πάρκο Χιτάτσι βίντεο στο YouTube.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1940

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών του 1940 πραγματοποιήθηκε με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, στον οποίο ανήκε τότε το άθλημα. Πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για τέταρτη φορά στην ιστορία του. Εχαν προηγηθεί τα τοπικά πρωταθλήματα Αττικοβοιωτίας, Θεσσαλονίκης και Πατρών.

 Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικοβοιωτίας ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1940 και μετείχαν 14 σύλλογοι, όλοι από την περιφέρεια πρωτευούσης. Οι αγώνες έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Στην προκριματική φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, από τους οποίους έπειτα από μονούς αγώνες ενός γύρου προκρίθηκαν οι τρεις πρώτες κάθε ομίλου για τον τελικό όμιλο των έξι. Στην τελική φάση προκρίθηκαν οι τρεις πρώτοι σύλλογοι κάθε ομίλου και αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη στην Αθήνα το τριήμερο 19 ως 21 Μαΐου 1940, με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο Γ.Σ. Μετείχαν επτά Αθηναϊκές (Πανελλήνιος Γ.Σ., Παναθηναϊκός, Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας, Α.Ε. Εμποροϋπαλλήλων, Α.Ο. Νέοι Βύρωνος, Α.Ο. Νέας Σμύρνης, Α.Ο. Σπόρτιγκ) και τρεις Πατραϊκές ομάδες (Ένωση Αθλοπαιδιών Πατρών, Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών και Αστήρ Πατρών). "Αθλητισμός", 1940. Αρχειοθετήθηκε 2016-02-04 στο Wayback Machine.
Μονή του Τιμίου Σταυρού (Όμοδος)

Η Μονή του Τιμίου Σταυρού είναι παλαιότερο μοναστήρι που βρίσκεται στο χωριό Όμοδος στην Κύπρο, το οποίο αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Κύπρου. Αν και το Όμοδος είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού, η μονή υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου και λειτουργεί ως ναός για την κοινότητα του Ομόδους.

 Σύμφωνα με μια αφήγηση, οι κάτοικοι των χωριών Πάνω και Κάτω Κουπέτρα, τα οποία εξαφανίστηκαν, παρατήρησαν στην περιοχή μια φωτιά ανάμεσα σε κάτι θάμνους. Όταν έφθασαν εκεί, δεν βρήκαν τίποτα, ωστόσο, το φαινόμενο επαναλαμβανόταν συνέχεια τις επόμενες νύχτες. Τότε, οι κάτοικοι ανακάλυψαν μια σπηλιά, η οποία είχε μέσα ένα σταυρό. Θέλοντας να τιμήσουν το ιερό κειμήλιο, οι κάτοικοι των χωριών έφτιαξαν το μοναστήρι. Οι ιστορικοί δεν γνωρίζουν πότε ακριβώς έχει χτιστεί το μοναστήρι, αλλά υπάρχουν αναφορές πως προϋπήρχε του Ομόδους και πως χτίστηκε αρκετά χρόνια πριν την επίσκεψη της Αγίας Ελένης στην Κύπρο το 327 μ.Χ. Κατά την οθωμανική περίοδο, το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού έλαβε φιρμάνι ασυδοσίας και ασυλίας από τον Σουλτάνο γύρω στα 1700. Αργότερα, το 1757, χτίστηκε μια δεξαμενή με νερό που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο από τον ιερομόναχο Γερμανό. Το 1917, η περιουσία του μοναστηρίου δόθηκε στους Ομοδίτες και αργότερα, οι μοναχοί άρχισαν να εγκταλείπουν το μοναστήρι, το οποίο μετατράπηκε σε μονή της ενορίας του Ομόδους. Στον χώρο του μοναστηρίου στεγάζονται διάφορα μουσεία, όπως το Μουσείο βυζαντινών εικόνων, το Μουσείο Αγώνος της ΕΟΚΑ (1955-59), το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, καθώς και μια πινακοθήκη. Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Όμοδος, επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, επίσημη ιστοσελίδα του Κοινοτικού Συμβουλίου Ομόδους
Επαρχία Ουάργκλα

Η Ουάργκλα (αραβικά: ولاية ورقلة‎) είναι επαρχία (βιλάγια) στην ανατολική Αλγερία. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ουάργκλα. Σε άλλες τοποθεσίες περιλαμβάνονται οι Τουγκούρτ και Χάσι Μεσαούντ. Στην επαρχία βρίσκεται η έρημος Ισουάν Εργκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 558.558 κατοίκους.

 Η επαρχία χωρίζεται σε 10 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 21 κοινότητες ή δήμους. Η περιοχή βρίσκεται στην Αλγερινή τριαδική ιζηματογενή λεκάνη η οποία περιέχει πολλά πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένου του πεδίου αερίου του Αλράρ. Η παραγωγή προέρχεται από τριαδικούς ψαμμίτες με ανδεσιτικό ασβεστόλιθο και γοτλανδικό σχιστόλιθο. Στα σημαντικά πεδία περιλαμβάνονται το πεδίο αέριο Χασί Ρ'Μελ, το πεδίο Χαούντ-Μπερκαολού, το πεδίο Μπεν-Καχλά και το πεδίο Γκελαλά.
Μαριέττα Χρουσαλά

Η Μαριέττα (Μαρία) Χρουσαλά (γενν. Ριζάρι Πέλλας, 11 Μαρτίου 1983) είναι Ελληνίδα μοντέλο, επιχειρηματίας και τηλεπαρουσιάστρια. Το 2003 στέφθηκε Σταρ Ελλάς στα εθνικά καλλιστεία και έπειτα εκπροσώπησε την Ελλάδα στον παγκόσμιο διαγωνισμό Μις Υφήλιος, όπου τερμάτισε στις top 15.

 Γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1983 στο Ριζάρι, ένα χωριό του νομού Πέλλας, κοντά στην Έδεσσα. Είναι κόρη δύο πρώην δασκάλων, του Κώστα και της Αγλαΐας Χρουσαλά που εκείνη την περίοδο ήταν διορισμένοι εκεί. Η μητέρα της κατάγεται από την Αρίσβη Λέσβου ενώ ο πατέρας της καταγόταν από τον Μάναρη Αρκαδίας. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Θανάση (γενν. 1980). Το 1985 μετακόμισαν οικογενειακώς στην Αθήνα. Το 2001, ξεκίνησε να σπουδάζει στο Τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε. Αργότερα, ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα "Ψυχολογία της Επικοινωνίας" στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το 2003 στέφθηκε Σταρ Ελλάς και την ίδια χρονιά εκπροσώπησε την Ελλάδα στον παγκόσμιο διαγωνισμό Μις Υφήλιος, όπου τερμάτισε 15η. Αν και από το 2002 εργαζόταν εθελοντικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, λόγω της στέψης της ως Σταρ Ελλάς ήταν μια από τις διασημότητες που συμμετείχαν στην λαμπαδηδρομία της ολυμπιακής φλόγας, η οποία τελείωσε στην Αθήνα. Τη σεζόν 2005-2006 ήταν συμπαρουσιάστρια του Γρηγόρη Αρναούτογλου στο τηλεπαιχνίδι «Πολύ την Κυριακή» που προβλήθηκε από το MEGA. Από το 2006 μέχρι το 2009 ήταν παρουσιάστρια της ψυχαγωγικής πρωινής εκπομπής του ALTER, «Η Ελλάδα Παίζει». Το 2011 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στην ελληνική εκδοχή του σόου του ΑΝΤ1, «Dancing With The Stars» όπου έλαβε την 11η θέση. To 2022, επέστρεψε τηλεοπτικά -ως παρουσιάστρια- έπειτα από 13 χρόνια, παρουσιάζοντας το MadWalk - The Fashion Music Project που προβλήθηκε από το MEGA. Τα τελευταία χρόνια είναι εταιρικός πρεσβευτής της εταιρείας καλλυντικών Seventeen Cosmetics για την Ελλάδα. Το 2012 δημιούργησε την δική της επιχείρηση, Marietta's Fantasy, η οποία παράγει χειροποίητα σανδάλια βασισμένα στην μέθοδο των αρχαίων Ελλήνων. Το 2011, έγραψε το βιβλίο με μαγειρικές συμβουλές «Από Μητέρα σε Κόρη», με την μητέρα της, Αγλαΐα. Το 2006 άρχισε να έχει δεσμό με τον εφοπλιστή και ιδιοκτήτη της Atlas Maritime, Λέοντα Πατίτσα. Παντρεύτηκαν στις 5 Ιουνίου 2010 στην Αθήνα. Έχουν αποκτήσει μαζί τρία παιδιά: την Μάργκω (γενν. 24 Οκτωβρίου 2012), τον Σπύρο (γενν. 4 Μαρτίου 2015) και τον Κωνσταντίνο (γενν. 6 Ιανουαρίου 2018). Ζουν οικογενειακώς ανάμεσα σε Αθήνα, Λονδίνο και Μαϊάμι. Επίσης, το ζευγάρι έχει στενή φιλία με την Μαρία Μενούνος και την Καλομοίρα. Μαριέττα Χρουσαλά στο Fashion Model Directory
Χουάν Ντιέγο Κοβαρούμπιας

Ο Χουάν Ντιέγο Κοβαρούμπιας (Juan Diego Covarrubias Aceves, 24 Μαρτίου 1987 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός. Φοίτησε σε αναγνωρισμένο σχολείο για αγόρια, στο Instituto Cumbres San Javier. Σπούδασε στην CEA της Televisa και αργότερα συμμετείχε στην νεανική τηλενουβέλα Atrévete a soñar.

 Atrévete a soñar - 2009, ως Τζόναθαν "Τζόνι" Φονσέκα Teresa - 2010, ως Χούλιο Bella & Bestia - 2010, ως Πρίγκιπας/Τέρας (θεατρική παράσταση) Una familia con suerte - 2011/12, ως Αλφρέδο "Φρέντι" Ιραμπιέν Αρτεάγα "Ελ Ρέι ντε Κόπας" Amor bravío - 2012, ως Γιάγκο Αλμπαράν Μεντιόλα De que te quiero, te quiero - 2013/14, ως Ντιέγο Κάσερες/Ροδρίγο Κάσερες A la mala - 2015, ως Αλβάρο (ταινία) La vecina - 2015/16, ως Αντόνιο Ανδράδε El fantasma en el espejo - 2016, ως Τζέιμς Μόνμουθ (θεατρική παράσταση) Renta congelada - 2017-σήμερα, ως Φερνάντο Φεδερίκο Γκόμες Αριάγα "Ελ Χίπστερ" (σειρά) Me declaro culpable - 2017/18, ως Πάολο Λέιβα Ρουίς Mi marido tiene más familia - 2019, ως Κάρλος Ρόχας Ναβάρετε Cita a ciegas - 2019, ως Κάρολο Χουάν Ντιέγο Κοβαρούμπιας στην IMDb Web Site oficial
Αγιά Ρεθύμνης

Η Αγιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κουλούκωνα, του δήμου Μυλοποτάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγιά είναι χωριό στο Α.ΒΑ. τμήμα του νομού Ρεθύμνης. Βρίσκεται σε λοφώδη θέση, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Κουλούκωνας, κοντά στον κεντρικό επαρχιακό δρόμο που συνδέει το Πέραμα με τα Ανώγεια και στην δεξιά (βόρεια) όχθη του Γεροπόταμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει περίπου 34 χλμ. Α. του Ρεθύμνου (μέσω Πανόρμου). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αγυιά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελιδονίου του νομού Ρεθύμνης. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αγυιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Κουλούκωνα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Κουλούκωνα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυλοποτάμου. Δείτε Κοινότητα Αγιάς Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν δυο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη προέρχεται από την εκκλησία της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας και σύμφωνα με τη δεύτερη προέρχεται από τη λέξη αγυιά «κακοτοπιά» ή «κακοτράχαλο έδαφος». Όσον αφορά τη χρονολογία του οικισμού της Αγιάς, δεν υπάρχουν πληροφορίες, αλλά είναι σίγουρο ότι υπήρχε πριν το 1578, ημερομηνία κτίσης του ναού του Αγίου Φωτίου που υπάρχει στο χωριό. Το ελαιοτριβείο ιδιοκτησίας κληρονόμων Χωνιανάκη. Αποτελεί χαρακτηριστικό κτίσμα της προβιομηχανικής περιόδου στον 18ο αιώνα (1799). Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου που υπάγεται στην Β΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Μυλοποτάμου Η εκκλησία της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας, ανακαινισμένη το 1878, χωρίς τοιχογραφίες και με ξυλόγλυπτο τέμπλο Ο ναός του Αγίου Φωτίου του Ανίκητου (1578), που λειτουργούσε κάποτε ως μοναστήρι Τα ξωκκλήσια των Αγίου Κωνσταντίνου και Προφήτη Ηλία Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://greece.terrabook.com/el/rethymno/page/agia-2/
Νίκος Μήλης

Ο Νίκος Μήλης είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στα Γιαννιτσά στις 4 Νοεμβρίου του 1996 και αγωνίζεται ως διαγώνιος στην ομάδα του Πήγασου Πολίχνης.

 Ο Μήλης ξεκίνησε να αγωνίζεται με την ομάδα του Ίκαρου Έδεσσας το 2009, παίζοντας στην πρώτη κατηγορία της Ε.Σ.ΠΕ.Μ..Το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως βασικός στον εκτός έδρας αγώνα αγώνα με τον Ολυμπιακό στις 17 Ιανουαρίου 2015.Από το 2011 ως το 2015, αγωνιζόταν στις εθνικές ομάδες παίδων και εφήβων της Ελλάδας.Μετά από 2 σεζόν στον Άρη πήρε μεταγραφή στην ομάδα του Αιγινίου όπου έπαιξε για 2 ακόμη σεζόν. Από τον Αύγουστο του 2018 παίζει στο Φοίνικα Σύρου. ΜΗΛΗΣ ΝΙΚΟΣ - Greekvolley.com Αρχειοθετήθηκε 2015-09-30 στο Wayback Machine.
Μπόμποβα

Η Μπόμποβα (σερβικά κυριλλικά: Бобова) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 324 κατοίκους. Η Μπόμποβα ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Κόλουμπαρα.

 Ο πρίγκιπας Γιόβαν Σίμιτς Μπόμποβατς (σερβικά κυριλλικά: Јован Симић Бобовац) καταγόταν από την Μπόμποβα. Συγκεκριμένα, γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1775 στην αγροτική έπαυλη της Μπόμποβα, ενώ απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1832 στη Μπόμποβα. Κρατικός αξιωματούχος και πρίγκιπας/κνιάζ ευρισκόμενος από τις διαταγές του εξουσιάζοντα πρίγκιπα και ηγεμόνα της Σερβίας, Μίλος Α΄ Ομπρένοβιτς από το 1815 έως το 1832. Διετέλεσε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Σερβίας από το 1823 έως το 1828, καθώς και κνιάζ του νομού της περιοχής του Βάλιεβο από το 1815 έως το 1832. Πολιτικός και εξέχων και δραστήριο μέλος του κινήματος εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών στη Σερβία κατά την διάρκεια της πρώτης (1804) και της δεύτερης σερβικής εξέγερσης (1815). Ο Μπόμποβατς ήταν ιδιαιτέρως στενός συνεργάτης του πρίγκιπα Μίλος Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας, ενώ, επίσης, συμμετείχε ενεργά στην εγκαθίδρυση της αυτονομίας η οποία είχε παραχωρηθεί στο Πριγκιπάτο της Σερβίας το 1830 και το 1832 από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς και την διεθνή κοινότητα. Οικισμοί της Σερβίας Πόλεις της Σερβίας (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Μπόμποβα στο fallingrain.com
Πέτρα Λέσβου

Η Πέτρα είναι οικισμός στα βόρεια παράλια της Λέσβου με πληθυσμό των 1.246 κατ. (2001) και είναι η έδρα του πρώην Δήμου Πέτρας. Στην Πέτρα από πλευράς μαθητικής εκπαίδευσης υπάρχει Δημοτικό, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο. Από την Πέτρα κατάγονται οι νομομαθείς Νεοκλής Καζάζης, Νικόλαος Ελευθεριάδης και ο δημοτικιστής Κίμων Μιχαηλίδης. Η Πέτρα είχε αξιόλογη πνευματική κίνηση στη γενιά του 1930, στη λεγόμενη Λεσβιακή Άνοιξη, με τους Θρασύβουλο Σταύρου, Δημήτριο Σταύρου και τη σύζυγό του Τατιάνα, Ορέστη Κανέλλη, Τάκη Ελευθεριάδη και άλλους. Από την Πέτρα κατάγεται ο επίσκοπος Μηθύμνης (1831-1842) Ιάκωβος Β' (Ιωάννης Παλαιολόγος), ο μεγάλος ευεργέτης Δημοσθένης Ραπτέλλης (1904-1970), η ζωγράφος Νίκη Ελευθεριάδη, η ψυχολόγος και συγγραφέας Ελευθερία (Λίμπυ) Τατά, μητέρα του σκηνοθέτη Νικολάι Αρσέλ, κ.ά..

 Η οικονομία του οικισμού στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό, καθώς πλήθη τουριστών συρρέουν κάθε καλοκαίρι στην Πέτρα για την όμορφη και μεγάλη παραλία της και τα αξιοθέατα της. Κύριο αξιοθέατο της Πέτρας δεν είναι άλλο απ΄τον ναό της Παναγίας Γλυκοφιλούσας που δεσπόζει πάνω σ΄έναν βράχο (εξ' ου και το όνομα Πέτρα) με τα 114 σκαλοπάτια του στο κέντρο του οικισμού. Σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, η Παναγία έκανε το θαύμα της κατά την κατασκευή του ναού. Συγκεκριμένα, μια μέρα κατά την περάτωση του ιερού, ένας ντόπιος κάτοικος θέλησε να δροσίσει τους εργάτες στην σκαλωσιά και τους ανέβαζε νερό από τα αδιαμορφοποίητα ακόμα τοτε σκαλοπάτια. Λίγο πριν πατήσει στο κεφαλόσκαλο, παραπάτησε και άρχισε να πέφτει στο κενό. Εκεί λοιπόν που όλοι είχαν παγώσει, αναμένοντας να ακούσουν τον επιθανάτιο ρόγχο του άτυχου ανθρώπου, αυτός ξεπρόβαλλε και πάλι στα σκαλοπάτια, κρατώντας τον δίσκο με τα ποτήρια του νερού, δίχως να έχει πάθει την ελάχιστη αμυχή.... Αξιοθέατα αποτελούν επίσης ο Ναός του Αγίου Νικολάου και το αρχοντικό της Βαλερτζίδαινας.
Πολιόχνη ΙΙΙ (πράσινη περίοδος)

Η Πράσινη περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2700-2600 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

 Η Πράσινη Πολιόχνη εξελίχθηκε σε μεγάλη πόλη. Έχει έκταση 13-15 στρέμματα και πληθυσμό γύρω στους 1300 κατοίκους. Οι κατοικίες της αποτελούνταν από δύο ή περισσότερα δωμάτια και ήταν σχετικά ομοιόμορφες. Οι μεταλλουργοί κατοικούσαν σε ξεχωριστή συνοικία. Κτίστηκε νέο τείχος στα δυτικά για να χωρέσουν τα νέα σπίτια, κάτι που σημαίνει ότι ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε, ίσως από νέους κατοίκους. Όμως, η τεχνική δείχνει σημάδια παρακμής, ενώ παρατηρείται μεγάλη ποσότητα κεραμικών εισαγόμενων από την ηπειρωτική Ελλάδα. Είναι η πρώτη διαπιστωμένη επαφή με τον πρωτοελλαδικό πολιτισμό. Ένας σεισμός ανέκοψε κάπως την εξέλιξη της πόλης. Άλλωστε η περίοδος αυτή δεν κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι ότι το Βουλευτήριο αλλάζει χρήση αυτή την περίοδο και ένα μέρος του καλύπτεται από μια νεότερη οικοδομή. Η «δημοκρατική» περίοδος φαίνεται πως πλησιάζει στο τέλος της. «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987. «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997. Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.
3-υδροξυβενζαλδεΰδη

Η 3-υδροξυβενζαλδεΰδη (αγγλικά 3-hydroxybenzaldehyde) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C7H6O2, αλλά συμβολίζεται συχνότερα με τον ημισυντακτικό της τύπο (C6H4)(3-ΟΗ)CHO. Ο τύπος αυτός δείχνει ότι η βενζαλδεΰδη αποτελείται δομικά από μια βενζοομάδα (-C6H4-), μια υδροξυλομάδα (-ΟΗ) συνδεμένη με το #3 άτομο άνθρακα του βενζολικού δακτυλίου και μια φορμυλομάδα (-CHO). Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί μια από τις τρεις (3) ισομερείς υδροξυβενζαλδεΰδες. Οι άλλες δύο (2) υδροξυβενζαλδεΰδες είναι η σαλικυλαλδεΰδη [(C6H4)(2-ΟΗ)CHO] και η 4-υδροξυβενζαλδεΰδη [(C6H4)(4-ΟΗ)CHO]. Η χημικά καθαρή 3-υδροξυβενζαλδεΰδη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ανοικτοκίτρινο κρυσταλλικό στερεό. Εκτός από τις τρεις (3) «μητρικές» υδροξυλαλδεΰδες, ο όρος επεκτείνεται και σε σειρά «θυγατρικών» παραγώγων της, που ενίοτε αναφέρονται συλλύβδην (μαζί με τις «μητρικές» ενώσεις) «υδροξυβενζαλδεΰδες». Συχνά συμπεριλαμβάνονται σε αυτές και ενώσεις με περισσότερες από μία (1) υδροξυλομάδες (-OH).

 Η 3-υδροξυβενζαλδεΰδη παράγεται (συνήθως) με πρόδρομη ένωση την 3-νιτροβενζαλδεΰδη [(C6H4)(3-NO2)CHO]. Η συγκεκριμένη παραγωγική οδός ξεκινά με αναγωγή της νιτροομάδας (NO2) σε αμινομάδα (-NH2). Με τον τρόπο αυτό η 3-νιτροβενζαλδεΰδη μετατρέπεται σε 3-αμινοβενζαλδεΰδη [(C6H4)(3-NH2)CHO]. Ακολουθεί διαζωνίωση της αμινομάδας σε διαζωνιομάδα (-N2+), οπότε η 3-αμινοβενζαλδεΰδη μετατρέπεται σε 3-διαζωνιοβενζαλδεΰδη [(C6H4)(3-N2+)CHO] . Τέλος, η 3-διαζωνιοβενζαλδεΰδη υδρολύεται, σχηματίζοντας 3-υδροξυβενζαλδεΰδη: Η 3-υδροξυβενζυλαλκοολική δεϋδρογονάση είναι ένζυμο που οξειδώνει την 3-υδροξυβενζυλική αλκοόλη [(C6H4)(3-ΟΗ)CH2OH] με φωσφονικοτιδαμιδοαδενινοδινουκλοετίδιο (NADP+), παράγοντας 3-υδροξυβενζαλδεΰδη, φωσφοϋδρονικοτιναμιδοαδενινοδινουκλοετίδιο (NADPH) και υδρογονοκατιόντα (H+). Μια γνωστή εφαρμογή της 3-υδροξυβενζαλδεΰδης είναι ως πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση μοναστρόλης. Βενζαλδεΰδη 4-μεθυλοβενζαλδεΰδη Σαλικυλαλδεΰδη 4-υδροξυβενζαλδεΰδη Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Calm Before the Storm

Το Calm Before the Storm είναι το πέμπτο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Filmtrax Records".

 Τον Σεπτέμβριο του 1986, εντάχθηκαν στο συγκρότημα οι κιθαρίστες Μάικ Χίκι και Τζιμ Κλερ. Η νέα σύνθεση έδωσε τις πρώτες της συναυλίες στη Βραζιλία, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και τρεις μήνες αργότερα υπέγραψαν στη "Filmtrax Records", η οποία πραγματοποίησε συμφωνία με την "K-tel" για την αμερικάνικη κυκλοφορία του επόμενου τους άλμπουμ. Έναν μήνα πριν την κυκλοφορία του δίσκου, οι Venom περιόδευσαν στην Ιαπωνία, παίζοντας τρεις sold-out συναυλίες στην Οσάκα, το Κιότο και το Τόκιο. Το "Calm Before the Storm" κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου 1987, περιλαμβάνοντας έντεκα κομμάτια, μέρος των οποίων προερχόταν από την περίοδο των ηχογραφήσεων του "Deadline". Το συγκρότημα σκόπευε να κυκλοφορήσει το κομμάτι "Under The Spell" σε μορφή σινγκλ, κάτι το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές από τα έντυπα της εποχής, με το "Kerrang" να του δίνει 4,5 / 5, το "Metal Hammer" 5 / 7 και το "Metal Forces" 95%. Παρ' όλα αυτά, οι μετέπειτα κριτικές υπήρξαν πιο αρνητικές, με το "Allmusic" να του δίνει 2 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,3 / 5 και το "Metal Archives" 55%. Το 1998, το άλμπουμ επανεκδόθηκε από τη "Neat Metal" με διαφορετικό εξώφυλλο, αλλά χωρίς επιπλέον κομμάτια. Επίσης, το κομμάτι "Fire" επανηχογραφήθηκε από το προσωπικό σχήμα του Cronos για τη συλλογή "Venom". 1. Black Xmas (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:57 2. The Chanting of the Priests (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 4:25 3. Metal Punk (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 3:24 4. Under a Spell (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 4:09 5. Calm Before the Storm (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 4:14 6. Fire (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:42 7. Krackin' Up (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:15 8. Beauty and the Beast (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 3:49 9. Deadline (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 3:17 10. Gypsy (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:25 11. Muscle (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:43 Το "Calm Before the Storm" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Cronos - φωνητικά, μπάσο Μάικ Χίκι - κιθάρα Τζιμ Κλερ - κιθάρα Abaddon - τύμπανα Calm Before the Storm - Venom | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Venom - Calm Before the Storm - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Venom - Calm Before the Storm (album review) | Sputnikmusic 1986 HISTORY. Venom Collector Page venom black metal
Βοσνιακές γενικές εκλογές (2014)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 12 Οκτωβρίου 2014. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα μέλη του Προεδρείου και της Βουλής των Αντιπροσώπων, όπως επίσης και τους προέδρους και τα κοινοβούλια των δύο οντοτήτων.

 Τα 3 μέλη του Προεδρείου εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα. Στη Σερβική Δημοκρατία οι ψηφοφόροι εκλέγουν το Σέρβο αντιπρόσωπο, ενώ στην Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εκλέγονται από το λαό ο Μουσουλμάνος και ο Κροάτης αντιπρόσωπος. Τα 42 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε δύο περιφέρειες, την Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και τη Σερβική Δημοκρατία. Ενώ το μοναδικό μέλος του τρικομματικού προεδρείου που επανεξελέγη ήταν ο μουσουλμάνος Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς, ο Σέρβος Μλάντεν Ίβανιτς επιλέχθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος. Γενικές εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία 2014 Κεντρική Εκλογική Επιτροπή BiH
Ζοανότ Μαρτορέλ

Ο Ζοανότ Μαρτορέλ (Joanot Martorell, 1413 - 1468) ήταν Βαλενθιανός ιππότης και συγγραφέας του μυθιστορήματος Τιράντης ο Λευκός, γραμμένο στα καταλανικά (την αποκαλούμενη από τον ίδιο «πρόστυχη βαλενθιανή γλώσσα»), που εκδόθηκε στη Βαλένθια το 1490.

 Γεννήθηκε το 1413 στη Βαλένθια και ήταν γόνος του ισχυρού βαλενθιανικού οίκου ευγενών των Μαρτορέλ, που παρότι προέρχονταν από την Γκαντία είχαν εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα του Βασιλείου της Βαλένθια ήδη από τις αρχές του 15ου αιώνα. Ο παππούς του ήταν βασιλικός σύμβουλος ενώ ο πατέρας του ήταν καμαράρχης του Μαρτίνου του Ανθρώπινου. Οι πληροφορίες που διασώζονται για τον Ζοανότ Μαρτορέλ, που υπήρξε κουνιάδος του άλλου μεγάλου βαλενθιανού συγγραφέα Αουζιάς Μαρκ, τον περιγράφουν ως έναν ευγενή με έντονο χαρακτήρα που έζησε μια πολύ δραστήρια ζωή. Ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη της εποχής (Αγγλία, Βασίλειο της Νάπολης, Πορτογαλία) και απέκτησε μια βαθιά γνώση της ιπποτικής πραγματικότητας στα τέλη του Μεσαίωνα ενώ συμμετείχε σε πάμπολλες ιπποτικές μονομαχίες. Το μοναδικό έργο που άφησε πίσω είναι ο Τιράντης ο Λευκός, ένα μακροσκελές και πολύπλοκο ιπποτικό μυθιστόρημα που θεωρείται από τα σπουδαιότερα δείγματα του είδους και κατατάσσει τον συγγραφέα του ως έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς στην καταλανική γλώσσα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joanot Martorell στο Wikimedia Commons
Αρχαία αιγυπτιακά ταφικά κείμενα

Η λογοτεχνία που απαρτίζεται από τα αρχαία αιγυπτιακά ταφικά κείμενα είναι η συλλογή θρησκευτικών κειμένων που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Αίγυπτος συνήθως για να βοηθηθεί το πνεύμα του νεκρού να διατηρηθεί και στη μεταθανάτια ζωή. Εξελίχθηκαν με τον καιρό, αρχίζοντας από τα Κείμενα των Πυραμίδων του Παλαιού Βασιλείου, τα οποία αφορούσαν μόνο ταφές βασιλικών προσώπων, μέχρι τα Κείμενα των Σαρκοφάγων του Μέσου Βασιλείου, και τα αρκετά Βιβλία του Νέου Βασιλείου και των επόμενων περιόδων. Με το πέρασμα του χρόνου, τα κείμενα αυτά αφορούσαν και ευγενείς, και κατόπιν και τον γενικό πληθυσμό (εκείνους δηλαδή από αυτόν που μπορούσαν να πληρώσουν για τα ταφικά τελετουργικά).

 Τα ταφικά κείμενα του Παλαιού Βασιλείου αρχικά προορίζονταν μόνο για τον βασιλιά. Κατά το τέλος της περιόδου αυτής, τα κείμενα άρχισαν να εμφανίζονται και στους τάφους των βασιλικών συζύγων. Τα κείμενα αυτής της περιόδους είναι συλλογή ξορκιών γραμμένων στα φέρετρα, αρχίζοντας από την Πρώτη μεταβατική περίοδο. Τα κείμενα προέρχονται εν μέρει από τα παλιότερα Κείμενα των Πυραμίδων, αλλά περιέχουν αρκετή έκταση νέου υλικού που έχει σχέση με καθημερινές ανάγκες και επιθυμίες, γεγονός που αντανακλά ότι τα κείμενα τώρα χρησιμοποιούνταν από κοινούς ανθρώπους. Επειδή τώρα οι μη βασιλικοί Αιγύπτιοι που είχαν τα χρήματα για φέρετρο είχαν τώρα πρόσβαση σε αυτά τα ταφικά ξόρκια, ο φαραώ δεν είχε πια αποκλειστικά το δικαίωμα στη μεταθανάτια ζωή. Βιβλίο των Νεκρών Αμντουάτ Βιβλίο των Πυλών Βιβλίο των Σπηλαίων Βιβλίο της Γης Λιτανεία του Ρα Βιβλία του ΟυρανούΜετά την Περίοδο της Αμάρνα, άρχισαν να χρησιμοποιούνται μια νέα ομάδα ταφικών κειμένων. Αυτά επικεντρώνονταν στις αναπαραστάσεις της Νουτ, της θεάς προσωποποίησης του ουρανού. Αντιπροσωπεύουν το νυχτερινό ταξίδι του ήλιου μέσα από το σώμα της Νουτ, τον οποίο ανανεωμένο γεννάει το πρωί. Από τον τάφο του Ραμσή Δ΄ και μετά, δύο από αυτά τα Βιβλία του Ουρανού τοποθετούνταν συνήθως δίπλα το ένα με το άλλο στις οροφές των βασιλικών τάφων. Βιβλίο της Νουτ Βιβλίο της Ημέρας Βιβλίο της Νύχτας Βιβλίο της Ουράνιας Αγελάδας Βιβλίο των Αναπνοών Book of Traversing Eternity Goelet, Dr. Ogden· και άλλοι. (1994). The Egyptian Book of the Dead: The Book of Going Forth by Day. San Francisco: Chronicle Books. Hornung, E· Lorton, D.(translator) (1999). The Ancient Egyptian Books of the Afterlife. New York: Cornell University Press. Lichtheim, Miriam (1975). Ancient Egyptian Literature, vol 1. London, England: University of California Press. ISBN 0-520-02899-6.
Δείκτης απήχησης

Δείκτης απήχησης (αγγλ. Impact factor), ή συντομογραφικά IF ή JIF (journal impact factor) ενός επιστημονικού περιοδικού, είναι ο βασικός δείκτης επιστημομετρίας -που δημοσιεύεται από την εταιρεία Clarivate- ο οποίος αντανακλά το μέσο αριθμό αναφορών που λαμβάνουν όλα τα επιστημονικά άρθρα του περιοδικού σε ετήσια βάση.

 Πολλές φορές ο δείκτης αυτός χρησιμοποιείται, σαν ένα στατιστικό δεδομένο, για να δείξει τη σχετική σπουδαιότητα ενός επιστημονικού περιοδικού σε ένα συγκεκριμένο ερευνητικό αντικείμενο. Τα περιοδικά που κατέχουν υψηλότερο IF θεωρούνται ως μεγαλύτερης επιστημονικής αξίας, ή λαμβάνουν μεγαλύτερη επιστημονική φήμη εξαιτίας της υψηλότερης απήχησής τους, σε σύγκριση με συναφή περιοδικά αλλά με χαμηλότερο δείκτη. Γενικά, δείκτες απήχησης μεγαλύτεροι του 3,0 θεωρούνται ως πολύ καλοί, υψηλότεροι κατά πολύ του μέσου όρου που είναι συνήθως το 1,0. Λίγα περιοδικά, με δείκτη μεγαλύτερο του 10,0, θεωρούνται ως πολύ υψηλής στάθμης με εξαιρετικά υψηλό δείκτη απήχησης. Ο δείκτης απήχησης εφευρέθηκε και στοιχειοθετήθηκε από τον καθηγητή Γιουτζίν Γκάρφιλντ, πρωτεργάτη και δημιουργό του ινστιτούτου ISI (Institute for Scientific Information). Οι πρώτες μετρήσεις του δείκτη έγιναν το έτος 1975 για εκείνα τα επιστημονικά περιοδικά που ήταν, τότε, καταχωρισμένα στα λεγόμενα Journal Citation Reports (JCR). Το 1992, το ινστιτούτο ISI εξαγοράστηκε από την εταιρεία Thomson Scientific & Healthcare και έκτοτε καθιερώθηκε με την επωνυμία Thomson ISI. Το έτος 2018, η Thomson ISI εξαγοράστηκε από την Onex Corporation και την Baring Private Equity Asia, οι οποίες ονομάστηκαν ως εταιρεία Clarivate η οποία πλέον σε ετήσια βάση εκδίδει το δείκτη απήχησης IF για κάθε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό. Σε ένα συγκεκριμένο έτος y, ο 2-ετών δείκτης απήχησης ενός περιοδικού, είναι αποτέλεσμα του λόγου του συνολικού αριθμού αναφορών που έγιναν το συγκεκριμένο έτος y, για το κάθε δημοσιευμένο άρθρο από το προηγούμενο, y-1 έτος και το αμέσως προηγούμενο, y-2 έτος, σε παγκόσμια κλίμακα, δηλ. αναλυτικά: Παραδείγματος χάρη, το έτος 2017 το περιοδικό Nature είχε δείκτη απήχησης 41,577: Αυτό σημαίνει ότι, κατά μέσο όρο, κάθε άρθρο του Nature που δημοσιεύτηκε είτε το 2015 είτε το 2016, έλαβε συνολικά 42 περίπου αναφορές το έτος 2017. Σημειώνεται ότι ο δείκτης για το έτος 2017 ανακοινώνεται το επόμενο έτος, δηλ. το 2018, αφού πρώτα υπολογιστούν όλα τα στοιχεία γι' όλες τις δημοσιευμένες εργασίες. Ως εργασίες (papers) θεωρούνται τα πρωτότυπα ερευνητικά άρθρα, τα άρθρα ανασκόπησης (reviews) και τα άρθρα από πρακτικά συνεδρίων που δημοσιεύτηκαν στη βάση δεδομένων που λέγεται Web of Science (WoS). Οι διορθώσεις, οι ανακοινώσεις των εκδοτών, οι σημειώσεις, και οι συζητήσεις δεν λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό του δείκτη IF.
Χάφναρφιορδουρ

Το Χάφναρφιορδουρ (ισλ. Hafnarfjörður) είναι λιμάνι που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Ισλανδίας, ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. από την πρωτεύουσα Ρέικιαβικ. Είναι η 3η πολυπληθέστερη πόλη της Ισλανδίας, μετά το Ρέικιαβικ και το Κόπαβογκουρ. Ο πληθυσμός του Χάφναρφιορδουρ είναι 29.870 άτομα (6-2019). Ως η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας, το Χάφναρφιορδουρ έχει αναπτύξει τοπική βιομηχανία, ενώ φιλοξενεί κάθε χρόνο διάφορα πολιτιστικά φεστιβάλ.

 Το όνομα του Χάφναρφιορδουρ σημαίνει «λιμάνι από φιόρδ», εξαιτίας του φυσικού λιμανιού που διαθέτει. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά στο Βιβλίο του Αποικισμού, ενώ οι παλιότερες μαρτυρίες για ταξίδια στην πόλη χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. Άγγλοι έμποροι ξεκίνησαν συναλλαγές με τους ντόπιους κατά τον 15ο αιώνα, ενώ αργότερα Γερμανοί έμποροι άρχισαν τις συναλλαγές στην πόλη. Η Χανσεατική Ένωση κυριαρχούσε στην περιοχή μέχρι το 1602, όπου οι Ολλανδοί είχαν το μονοπώλιο μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Το 1793, ο Ισλανδός έμπορος Μπιάρνι Σίβερτσεν εγκαταστάθηκε στην πόλη και ξεκίνησε μια μεγάλη επιχείριση αλιείας. Κατά την περίοδο που ο Σίβερτσεν δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο, η πόλη γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ακμής, ενώ ο ίδιος αποκαλούνταν ως ο «Βασιλιάς του Χάφναρφιορδουρ». Το Χάφναρφιορδουρ ανακηρύχθηκε επισήμως ως δήμος το 1908. Σήμερα, το Χάφναρφιορδουρ είναι κέντρο του εμπορίου ψαριού και το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Ουψάλα, Σουηδία Τάρτου, Εσθονία Φρέντρικσμπεργκ, Δανία
Κυριάκος Καζαντζίδης

Ο Κυριάκος Καζαντζίδης (πέθανε στις 29 Μαΐου 2014) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’60 ως αμυντικός. Είχε πάνω από 240 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, όλες με τον Πανιώνιο.

 Ο Κυριάκος Καζαντζίδης γεννήθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 1960-61 στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε ως το 1969. Ήταν βασικό μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου της δεκαετίας 1960-70, η οποία τερμάτισε μια φορά στην τρίτη θέση (1961) και τρεις φορές στην τέταρτη (1964, 1966 και 1969). Επίσης, έφτασε δυο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος (1961 και 1967) και το 1969 κέρδισε μια θέση για το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων της επόμενης σεζόν. Συνολικά είχε 242 παρουσίες στην ανώτερη κατηγορία. Πέθανε το 2014. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος (2): 1961, 1967.
Σκαριώτης Χίου

Ο Σκαριώτης είναι μικρός οικισμός-τοποθεσία της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, κοντά στη βορειοδυτική ακτή της, με πληθυσμό 5 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 40 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Σκαριώτη είναι πλάτος 38°29΄ Βόρειο και μήκος 25°56΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι τα Λιμιά ή Λημνιά στα νοτιοδυτικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή), η Χωρή και ο Κοσκινάς στα νοτιοανατολικά, πρωτίστως όμως το κύριο κεφαλοχώρι της βορειοδυτικής Χίου, η Βολισσός, λίγο περισσότερο από 1 χιλιόμετρο οδικώς στα βόρεια. Η θάλασσα απέχει 900 μέτρα σε ευθεία γραμμή προς τα νότια-νοτιοδυτικά. Διοικητικά ο Σκαριώτης υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Βολισσού της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Βολισσού, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Σκαριώτη στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 20, σελ. 494
131 (αριθμός)

Το 131 (εκατόν τριάντα ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 130 και πριν από το 132. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 131 συμβολίζεται ως CXXXI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΛΑ΄ ή ρλα΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 131 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο προηγούμενος πρώτος αριθμός είναι το 127 και ο επόμενος το 131. Ειδικότερα, το 131 είναι πρώτος τύπου Σοφί Ζερμαίν, δηλαδή και το διπλάσιό του συν 1 είναι επίσης πρώτος αριθμός. Επίσης, είναι πρώτος αριθμός Τσεν, αφού ο επόμενος περιττός αριθμός, ο 133, είναι ημιπρώτος. Επιπλέον, ο 131 είναι το άθροισμα τριών άλλων πρώτων αριθμών: 131 = 41 + 43 + 47 Είναι επίσης κυκλικός πρώτος αριθμός καθώς η οποιαδήποτε μετάθεση των ψηφίων του (131, 113, 311) καταλήγει σε πρώτο αριθμό. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. To ιώδιο-131 είναι ένα σημαντικό ραδιενεργό ισότοπο του ιωδίου. Το Fiat 131 Mirafiori ήταν ένα μεσαίο μοντέλο αυτοκινήτου Ο κωδικός STS-131 αφορά σε αποστολή του διαστημικού λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) το 2010. Το 131 είναι ο τηλεφωνικός αριθμός ιατρικής έκτακτης ανάγκης στη Χιλή.
A-side και B-side

Οι όροι A-side και B-side αναφέρονται στις δύο πλευρές των δίσκων γραμμοφώνου. Η A-side συνήθως περιελάμβανε το κομμάτι που ο καλλιτέχνης ή η εταιρεία επεδίωκε να γνωρίσει επιτυχία και να κερδίσει ραδιοφωνικές αναπαραγωγές, με την ελπίδα να γίνει "hit". H B-side (επίσης γνωστή και ως "flipside") είναι ένα δευτερεύον τραγούδι με δική του ιστορία και τοποθετούνταν στην πίσω πλευρά με σκοπό να αναγνωριστεί μέσω του τραγουδιού που βρίσκεται στην μπροστινή πλευρά. Σε κάποιες περιπτώσεις τα B-sides γνώριζαν ακόμη και μεγαλύτερη επιτυχία από τα A-sides, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το hit "I Will Survive" της Γκλόρια Γκέινορ. Οι δύο πλευρές συνεχίστηκαν αργότερα και στις μουσικές κασέτες, ακολουθώντας την ίδια τακτική.

 Τα B-sides συνέχισαν να είναι διαδεδομένα και με την εμφάνιση των CD singles. Παρ' όλο που πλέον στους ψηφιακούς δίσκους δεν υπάρχει πίσω πλευρά, ως B-sides ονομάστηκαν τα επιπρόσθετα τραγούδια, πέρα του τραγουδιού που κυκλοφορεί ως single σε ένα CD. Αυτό μπορεί να είναι: ένα ρεμίξ του σίνγκλ ή μια διαφορετική του εκδοχή (π.χ. instrumental, acapella, ζωντανή εκτέλεση, διαφορετική γλώσσα κ.λ.π.) τα παραπάνω αλλά σε κάποιο άλλο τραγούδι του άλμπουμ κάποιο άλλο τραγούδι που επιδιώκει η εταιρεία να κερδίσει αναγνώριση, χωρίς όμως να το κυκλοφορήσει ως σίνγκλ ένα τραγούδι ως τότε ακυκλοφόρητο ως δώρο, ή κάποιο που δε θεωρούνταν τόσο καλό για το άλμπουμ ένα τραγούδι που δεν ταίριαζε ηχητικά στο άλμπουμ ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε για το άλμπουμ, αλλά δε συμπεριλήφθηκε γιατί δεν ήταν έτοιμο όταν εκείνο έπρεπε να κυκλοφορήσει μια επανεκτέλεση ξένου τραγουδιού σε θεματικά άλμπουμ, ένα τραγούδι που δεν ανήκε στην ιστορία που αφηγείται ο δίσκοςΑυτά κυκλοφορούν μαζί με το single ως δώρο για τους θαυμαστές ή για να αποτελέσουν επιπλέον κίνητρο για την αγορά του CD single. Σήμερα, με την κυριαρχία του streaming και της ψηφιακής μουσικής επιπρόσθετα τραγούδια πέρα από το single κυκλοφορούν σπάνια.
Αλέξανδρος Σακελλαρίου

Ο Αλέξανδρος Σακελλαρίου (1 Ιανουαρίου 1887 – 7 Ιουλίου 1982) ήταν Έλληνας ναύαρχος και πολιτικός, αρχηγός του Βασιλικού Ναυτικού την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την 1η Ιουλίου 1947 του απονεμήθηκε το ανώτατο ελληνικό πολεμικό παράσημο, ο Σταυρός Ταξιαρχών του Αριστείου Ανδρείας, σε ένδειξη αναγνώρισης του ρόλου του κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Γεννήθηκε στη Μάνδρα Αττικής. Εισήχθη στη Ναυτική Ακαδημία το 1902 και αποφοίτησε από εκεί το 1906. Υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1918 εκδιώχθηκε από το Ναυτικό εξαιτίας της αρνητικής του στάσης απέναντι στους βενιζελικούς κατά τον Εθνικό Διχασμό. Όπως έγινε με πολλούς άλλους βασιλόφρονες αξιωματικούς, κατατάχθηκε ξανά στο Ναυτικό τη δεκαετία του 1920. Τον Μάρτιο του 1935, έχοντας φτάσει πλέον στον βαθμό του Αντιναυάρχου, ήταν διοικητής των ναυτικών δυνάμεων που εστάλησαν με σκοπό την καταστολή της απόπειρας πραξικοπήματος από βενιζελικούς αξιωματικούς. Μετά την καταστολή του πραξικοπήματος, υπηρέτησε ως πρόεδρος του Στρατοδικείου που δίκασε τους στασιαστές αξιωματικούς και εν συνεχεία προήχθη σε αρχηγό της Διοίκησης του Στόλου. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο κατά το κίνημα του Κονδύλη τον Οκτώβριο του 1935, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο ο Σακελλαρίου παρέμεινε στο αξίωμά του. Έπειτα από την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Κορυζή στις 18 Απριλίου 1941, στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Σακελλαρίου διορίστηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ ως υπουργός Ναυτικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, με τον Εμμανουήλ Τσουδερό να αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργού (στις 20 Απριλίου). Συνετέλεσε στη διαφυγή του ελληνικού στόλου στην Αίγυπτο στον απόηχο της γερμανικής προέλασης και των ηττών του ελληνικού στόλου. Στο Κάιρο σχηματίστηκε κυβέρνηση σε εξορία που παρέμεινε ως το 1944. Ο Σακελλαρίου παραιτήθηκε από τις κυβερνητικές του θέσεις στις 2 Μαΐου 1942, ωστόσο παρέμεινε επικεφαλής του Ελληνικού Ναυτικού κατά τον πόλεμο. Έπειτα από την απελευθέρωση, το 1946 ο Σακελλαρίου κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 και κέρδισε την έδρα της Αττικοβοιωτίας. Στις 29 Ιουλίου 1947 διορίστηκε υπουργός Ανεφοδιασμού και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Στην επόμενη κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη έγινε ξανά υπουργός Ναυτικών (ως τις 18 Νοεμβρίου 1948).Στην κυβέρνηση του Πλαστήρα, ο Σακελλαρίου διορίστηκε υπουργός Εθνικής Άμυνας το 1951. Στο αξίωμα αυτό παρέμεινε ως την παραίτησή του, στις 31 Μαρτίου 1952. Απεβίωσε πλήρης ημερών, το 1982. Αντιναύαρχος Δ. Γιακουμάκης. «Αντιναύαρχος Αλεξ. Σακελαρίου (1887–1982) - Αντιναύαρχος Επαμ. Καββαδίας (1886–1965). Μαχητές του Χρέους και της Θυσίας (Βίοι παράλληλοι)». Ιστότοπος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών του Ελληνικού Ναυτικού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2013. «Διατελέσαντες Αρχηγοί ΓΕΝ». Επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Ναυτικού. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2013.