IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χε

Στην Αιγυπτιακή μυθολογία ο Χε ήταν η θεοποίηση της έννοιας του απείρου ή της αιωνιότητας στην Ογδοάδα, και το όνομά του σημαίνει "αιωνιότητα". Το θηλυκό αντίστοιχό του είναι γνωστό ως Χεκέτ, που είναι ο θηλυκός τύπος του ονόματός του. Η αναπαράστασή του τον δείχνει να κάθεται οκλαδόν κρατώντας μια παλάμη σε κάθε χέρι (ή μόνο στο ένα χέρι),, και κάποιες φορές με βλαστό φοίνικα στο κεφάλι του, καθώς οι βλαστοί φοίνικα συμβολίζανε για τους Αιγυπτίους μακροζωία, με τα χρόνια να αντιστοιχούν στους κόμπους απάνω στο βλαστό. Αυτού του είδους οι αναπαραστάσεις είχαν επίσης ένα δαχτυλίδι Σεν με έναν βάτραχο ή γυρίνο στη βάση κάθε βλαστού, που αντιπροσώπευε το άπειρο. Οι αναπαραστάσεις του Χε χρησιμοποιούνταν επίσης στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά για το εκατομμύριο, που ουσιαστικά στα αρχαία Αιγυπτιακά μαθηματικά αντιστοιχούσε στο άπειρο. Έτσι, η θεότητα είναι επίσης γνωστή ως ο "θεός των εκατομμυρίων ετών ".

 Η αρχική σημασία του όρου ḥḥ (Μεταγραφή Hannig) ήταν "εκατομμύριο" ή "εκατομμύρια". Κατόπιν, μια προσωποποίηση του Χε υιοθετήθηκε ως ο Αιγύπτιος θεός του απείρου. Μαζί με το θηλυκό αντίστοιχό του Χεκέτ, ο Χε αντιπροσώπευε ένα μέλος της Ογδοάδας οχτώ αρχεγόνων θεοτήτων, το κέντρο της λατρείας των οποίων βρισκόταν στην Ερμούπολη. Ο θεός Χε συνήθως αναπαριστάται ανθρωπομορφικά, με το ιερογλυφικό του σύμβολο, δηλαδή μια αρσενική μορφή με το θεϊκό γένι και την περούκα σε σχήμα λοβού πουλιού. Συνήθως γονατιστός, με το ένα γόνατο ανασηκωμένο, ο θεός συνήθως κρατά κλαδί φοίνικα με κόμπους (αυτοί υπήρχαν στους ναούς για την τελετουργική μέτρηση του χρόνου, κάτι που εξηγεί το ότι το κλαδί του φοίνικα είναι το ιερογλυφικό για το rnp.t, "έτος"). Κάποιες φορές ο θεός έφερε ακόμα ένα κλαδί φοίνικα στο κεφάλι του. Η προσωποποίηση της κάπως αφηρημένης θεότητας του απείρου Χε δεν είχε κάποιο γνωστό κέντρο λατρείας ή ιερό. Η λατρεία του περιστρεφόταν μάλλον περισσότερο σε συμβολισμούς και προσωπικές αντιλήψεις. Η εικόνα του και τα εικονογραφικά στοιχεία του αντικατοπτρίζουν την επιθυμία για εκατομμύρια χρόνια ζωής ή εξουσία. Έτσι, η μορφή του Χε συχνά αναπαριστάται σε φυλακτά, αντικείμενα κύρους, και στη βασιλική εικονογραφία της περιόδου του ύστερου Αρχαίου Βασιλείου και μετά. Baines, John; Lesko, Leonard H.; Silverman, David P. - Religion in Ancient Egypt: Gods, Myths, and Personal Practice, Cornell University Press (1991) page 94-95 ISBN 0801497868 Barta, Winfried - "Die Bedeutung der Personifikation Huh im Unterschied zu den Personifikationen Hah und Nun", Göttinger Miszellen 127 (1992), pp. 7–12 Allen, James Peter - Middle Egyptian: An Introduction to the Language and Culture of Hieroglyphs, 2nd edition, Cambridge: Cambridge University Press (2010), page 102 Toth, Gabor - Elements of Mathematics: A Problem-Centered Approach to History and Foundations Springer Nature (2021), page 38, ISBN 3030750515
Νικόλαος Ι. Ζορμπάς

Ο Νικόλαος Ζορμπάς (1906-1996), του Ιωάννη, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε επί μακρόν ως βουλευτής Χίου εκλεγμένος με φιλελεύθερα κόμματα και το 1965 ως υπουργός.

 Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1906 στη Βολισσό της Χίου. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα. Από το 1926 ως το 1946 υπηρέτησε ως αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού Πολιτεύτηκε στην εκλογική περιφέρεια Χίου. Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων (Κ.Π.Φ.) το 1950 και επανεξελέγη με την ΕΠΕΚ το 1951 και το 1952. Το 1958 εξελέγη σε επαναληπτική εκλογή ανεξάρτητος βουλευτής, μετά την ακύρωση της εκλογής του Θεόδωρου Καρακατσάνη. Ειδικότερα, η εκλογή όμως ακυρώθηκε με απόφαση του Εκλογοδικείου, έπειτα από ένσταση του Ζορμπά εναντίον του κύρους των εκλογών σε 4 εκλογικά τμήματα στα Καρδάμυλα για παράβαση του εκλογικού νόμου και παράβαση του απορρήτου της εκλογής. Η ένσταση εκδικάστηκε στις 4 Αυγούστου 1958 και έγινε δεκτή, με το εκλογοδικείο να διατάζει τη διενέργεια επαναληπτικής ψηφοφορίας στα προαναφερόμενα εκλογικά τμήματα. Η εκλογή διεξήχθη στις 24 Αυγούστου και νικητής αναδείχθηκε με 997 ψήφους (έναντι 661 για την ΕΡΕ, 103 της ΕΔΑ και 3 άκυρων) ο Ζορμπάς, με αποτέλεσμα να χάσει την έδρα ο Καρακατσάνης.Εν συνεχεία, επανεξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου, το 1961, 1963 και 1964. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διετέλεσε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 6 Ιανουαρίου 1965 ως τις 15 Ιουλίου, οπότε και η κυβέρνηση παραιτήθηκε.Στις εκλογές του 1974 κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής Χίου με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 6.260 σταυρούς προτίμησης, ερχόμενος πρώτος σε σταυρούς για το κόμμα αυτό, χωρίς όμως να κερδίσει έδρα. Ήταν υποψήφιος στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 1977 με την ΕΔΗΚ χωρίς να πετύχει την εκλογή του. Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο στις 9 Ιουλίου 1996. Κατέλιπε έναν γιο (από τη σύζυγό του, Καλλιόπη Παπαθεοδοσίου) και εγγόνια. Διγκαβές, Κώστας (1986). Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2002

Το Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας 2002 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2002) ήταν το 11ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 8 Μαρτίου μέχρι τις 17 Νοεμβρίου 2002. Η μοσχοβίτικη Λοκομοτίβ έβαλε τέλος στην ηγεμονία της Σπαρτάκ Μόσχας και κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας, μετά τη νίκη στον χρυσό αγώνα απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

 Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 2002, υποβιβάστηκαν η Ανζί Μαχατσκαλά και η Σόκολ Σαράτοφ, ενώ τη θέση τους πήραν η ΦΚ Τσερνομόρετς και η Ρουμπίν Καζάν. Η Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Κύπελλο Ιντερτότο 2002. Το 2002 ήταν σε ισχύ ο κανονισμός περί χρυσού αγώνα σε περίπτωση που δύο ή περισσότερες ομάδες που διεκδικούσαν την πρώτη θέση κατακτούσαν τον ίδιο αριθμό βαθμών. Σύμφωνα με τον κανονισμό, ο αγώνας θα διεξάγονταν σε ουδέτερη έδρα. Στις 21 Νοεμβρίου 2002, τέσσερις ημέρες μετά τη λήξη του πρωταθλήματος, στο στάδιο «Ντιναμό», συναντήθηκαν η ΤΣΣΚΑ Μόσχας και η Λοκομοτίβ Μόσχας. Νικήτρια του αγώνα αναδείχθηκε η Λοκομοτίβ Μόσχας, η οποία για πρώτη φορά στην ιστορία της κατέκτησε το Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας. Ο Ντμίτρι Λοσκόφ, στο 6ο λεπτό, πέτυχε το μοναδικό τέρμα του αγώνα. 1. Σεργκέι Οφτσίννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 2. Ρουσλάν Νιγκματούλιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) 3. Βαλέρι Τσιζόφ (ΦΚ Σατούρν) Δεξιοί αμυντικοί:1. Βαντίμ Εφσέεφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 2. Ντμίτρι Παρφιόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) 3. Ντμίτρι Σέννικοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας)Κεντρικοί (δεξιοί) αμυντικοί:1. Σεργκέι Ιγκνασέβιτς (Λοκομοτίβ Μόσχας) 2. Σάρκις Οβσεπιάν (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) 3. Μπογκντάν Σερσούν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας)Κεντρικοί (αριστεροί) αμυντικοί:1. Γκεννάντι Νιζεγκορόντοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 2. Ολέγκ Πασίνιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) 3. Ομάρ Τετράτζε (Αλάνια Βλαντικαφκάς)Αριστεροί αμυντικοί:1. Τζέικομπ Λεκχέτο (Λοκομοτίβ Μόσχας) 2. Αλί Ίμπρα Κεμπέ Μπάι (Σπαρτάκ Μόσχας) 3. Ντμίτρι Έφσικοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Αμυντικοί μέσοι:1. Ντμίτρι Λοσκόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 2. Βλαντίμιρ Μάμινοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 3. Εγκόρ Τιτόφ (Σπαρτάκ Μόσχας)Δεξιοί μέσοι:1. Ρολάν Γκούσεφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) 2. Αντρέι Αρσάβιν (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) 3. Όγκνεν Κόρομαν (Ντιναμό Μόσχας)Κεντρικοί μέσοι:1. Έλβερ Ραχίμιτς (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) 2. Ευγκένι Αλντόνιν (Ρότορ Βολγκογκράντ) 3. Ίγκορ Σιμσόφ (Τορπέντο Μόσχας)Αριστεροί μέσοι:1. Αντρέι Καριάκα (Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα) 2. Αντρέι Σολομάτιν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) 3. Ίγκορ Γιανόφσκι (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Δεξιοί επιθετικοί:1. Σεργκέι Σιμάκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) 2. Τζέιμς Ομπιόρα (Λοκομοτίβ Μόσχας) 3. Ντμίτρι Κιριτσένκο (ΤΣΣΚΑ Μόσχας)Αριστεροί επιθετικοί:1. Αλεξάντερ Κερζακόφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) 2. Ρουσλάν Πιμένοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) 3. Ντενίς Ποπόφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά) Το Πρωτάθλημα Ρωσίας 2002 στο WildBall.ru (Ρωσικά)
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1291)

Ο Νούνιο Γκονθάλεθ Β΄ δε Λάρα, ισπαν.: Nuño González II de Lara, (απεβ. το 1291) ήταν Καστιλιανός ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης του Οίκου της Λάρα. Ήταν γιος του Nούνιο Γκονθάλεθ Α΄ και της Tερέσα Αλφόνσo, νόθης κόρης του βασιλιά Alfonso Θ΄ του Λεόν. Ο αδελφός του ήταν ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα.

 Τον Ιούνιο του 1268 ο Νούνιο επισκέφτηκε τη σκηνή του Ιμπν αλ-Αχμάρ, εμίρη της Γρανάδας, ενώ ο τελευταίος βρισκόταν στη Σεβίλλη. Ο Iμπν αλ-Αχμάρ προσπαθούσε να απομακρύνει τον βασιλιά Aλφόνσο Ι΄ από τη συμμαχία του με τους Μπανού Ασκιλούλα, οι οποίοι ήταν σε εξέγερση εναντίον του εμίρη. Ο Νούνιο παραπονέθηκε για τις αδικίες και τις ατιμίες, που είχε υποστεί η οικογένειά του υπό τον Αλφόνσο Ι΄ και ο Ιμπν αλ-Αχμάρ, χαρούμενος που απέκτησε έναν Καστιλιανό σύμμαχο, προσφέρθηκε να βοηθήσει τους Λάρα να αποδώσουν δικαιοσύνη, σε αντάλλαγμα για τη στρατιωτική τους βοήθεια εναντίον των Μπανού Ασκιλούλα. Έδωσε στον Nούνιo μερικά κοσμήματα, και του είπε να ενημερώσει τον πατέρα και τον αδελφό του για τη συμφωνία τους. Ο εμίρης τον προειδοποίησε ότι δεν θα γινόταν αμέσως καμία ενέργεια, και να περιμένει την υπόδειξή του. Το 1272 ο Μαρινίδης εμίρης του Μαρόκου Αμπού Γιουσούφ, εισέβαλε στην Καστίλη. Έστειλε μηνύματα σε αρκετούς επαναστάτες ευγενείς, μεταξύ αυτών και τον πατέρα του Nούνιo, και ζήτησε μάλιστα να του σταλεί ο νεότερος Nούνιo στο Μαρόκο, όπου του υποσχέθηκε να τον κάνει «βασιλιά» των χριστιανών, δηλαδή διοικητή της χριστιανικής πολιτοφυλακής. Doubleday, Simon R. (2001). The Lara Family: Crown and Nobility in Medieval Spain. Cambridge, MA: Harvard University Press. O'Callaghan, Joseph F. (2011). The Gibraltar Crusade: Castile and the Battle for the Strait. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων

Το Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων (γαλλικά: Musée des Arts et Métiers) είναι κρατικό μουσείο επιστήμης και τεχνολογίας, που φιλοξενεί εκθέματα της Ανώτατης Σχολής Τεχνών και Επιτηδευμάτων. Βρίσκεται στο Παρίσι, στο 3ο διαμέρισμα. Ιδρύθηκε το 1794, συγχρόνως με τη Σχολή, ως χώρος για τη διατήρηση επιστημονικών οργάνων και εφευρέσεων που προορίζονταν για την εκπαίδευση των φοιτητών τεχνικών και μηχανικών. Το μουσείο της Σχολής Τεχνών και Επιτηδευμάτων, η οποία είναι σήμερα στη Γαλλία ένα μεγάλο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρευνας διεθνούς κύρους, διατηρεί όλα τα μηχανήματα, τα μοντέλα και τα σχέδια που χρησιμοποιήθηκαν καθ 'όλη τη δεκαετία του 19ου και του 20ού αιώνα, συνεχίζοντας να εμπλουτίζει τις συλλογές του μέχρι σήμερα.

 Από την ίδρυσή του, το Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων στεγάζεται στα κτίρια του παλαιού βασιλικού αββαείου Σαιν-Μαρτέν-ντε-Σαν. Αυτό το σημαντικό αρχιτεκτονικό σύνολο εθνικοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1789 και διατέθηκε στη νεοϊδρυθείσα Σχολή Τεχνών και Επιτηδευμάτων. Το μουσείο καταλαμβάνει τα τμήματα του οικοδομήματος όπου στεγάζονταν οι μοναχοί της παλαιάς θρησκευτικής κοινότητας, καθώς και την πρώην μοναστηριακή εκκλησία. Το συγκρότημα ανακαινίστηκε σε μεγάλο βαθμό κατά την Ιουλιανή Μοναρχία (1830-1848) και κατά τη Δεύτερη Αυτοκρατορία (1852-1870), υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Λεόν Βωντουαγιέ. Έτσι, περιλαμβάνει νεο-γοτθικά στοιχεία στη διακόσμηση του κυρίως ναού και του ιερού της παλιάς εκκλησίας. Σήμερα το μουσείο, το οποίο υποβλήθηκε σε σημαντική ανακαίνιση το 1990, περιλαμβάνει ένα επιπλέον κτήριο δίπλα στην μονή, με τα μεγαλύτερα αντικείμενα να παραμένουν στο ίδιο το μοναστήρι. Τα παλιά κτήρια (πριν τον 20ό αιώνα) έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά μνημεία από το 1993. Το μουσείο διαθέτει πάνω από 80.000 αντικείμενα και 15.000 σχέδια στη συλλογή του, εκ των οποίων περίπου 2.500 εκτίθενται στο Παρίσι. Η υπόλοιπη συλλογή διατηρείται σε ειδικούς χώρους στο Σαιν-Ντενί. Μεταξύ των συλλογών του είναι μια πρωτότυπη εκδοχή του εκκρεμούς του Φουκώ, το αρχικό μοντέλο του αγάλματος της Ελευθερίας έργο του Ωγκύστ Μπαρτολντί, μερικά από τα πρώτα αεροπλάνα (το Avion III του Κλεμάν Αντέρ, το Blériot XI του Λουί Μπλεριό και άλλα), η αριθμητική μηχανή Πασκαλίν του Μπλαίζ Πασκάλ (ο πρώτος μηχανικός υπολογιστής), το πρώτο ατμοκίνητο όχημα του Νικολά Κυνιό του 1771 και πολλά άλλα. Το μουσείο παρουσιάζει επτά διαφορετικές συλλογές: Επιστημονικά Όργανα, Υλικά, Ενέργεια, Μηχανική, Κατασκευή, Επικοινωνία, Μεταφορές. Στην παλαιά εκκλησία του Σαιν-Μαρτέν-ντε-Σαν εκτίθενται τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα, το εκκρεμές του Φουκώ και κάποια άλλα μνημειακά αντικείμενα. Εκθέματα του μουσείου Τεχνών και Επιτηδευμάτων στο Παρίσι Το μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων εμφανίζεται στη λογοτεχνία ως η σκηνή της κορύφωσης του μυθιστορήματος Το εκκρεμές του Φουκώ του 1988 του Ουμπέρτο Έκο και επίσης παρουσιάζεται στην ταινία ντοκιμαντέρ του 2019 για το άγαλμα της Ελευθερίας Ελευθερία: Η μητέρα των εξόριστων. Η επίσημη σελίδα του μουσείου Τεχνών και Επιτηδευμάτων (επιλογή γλώσσας) Το μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων -βίντεο στο youtube
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2007

Τα 73α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2007, απονεμήθηκαν στις 6 Ιανουαρίου 2008, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2007.

 Καλύτερη Ταινία: No Country for Old Men Επιλαχών: There Will Be Blood και I'm Not There Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ντάνιελ Ντέι Λιούις – There Will Be Blood Επιλαχών: Βίγκο Μόρτενσεν – Eastern Promises Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζούλι Κρίστι – Away from Her Επιλαχών: Έλεν Πέιτζ – Juno Καλύτερη Τανία Κινουμένων Σχεδίων: Persepolis Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Robert Elswit – There Will Be Blood Καλύτερη Σκηνοθεσία: Αδερφοί Κοέν – No Country for Old Men Επιλαχών: Πολ Τόμας Άντερσον – There Will Be Blood και Τοντ Χάινς – I'm Not There Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: Sarah Polley – Away from Her Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Das Leben der Anderen (The Lives of Others) • Γερμανία Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: No End in Sight Καλύτερο Σενάριο: Αδερφοί Κοέν – No Country for Old Men Επιλαχών: Diablo Cody – Juno, Tamara Jenkins – The Savages, και James Vanderbilt – Zodiac Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Χαβιέ Μπαρδέμ – No Country for Old Men Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Έιμι Ράιαν – Gone Baby Gone Επιλαχούσα: Κέιτ Μπλάνσετ – I'm Not There Βραβειο Καριέρας: Σίντνεϊ Λουμέτ Special Critics' Award: Charles Burnett – Killer of Sheep Ο Επίσημος ιστότοπος
Φα (νότα)

Το Φα είναι η τέταρτη κατά σειρά ανόδου από το μεσαίο ντο (C4) μουσική νότα. Οι θεμελιώδεις εναρμόνιες νότες του είναι το μι δίεση (ΜΙ♯) και το σολ με διπλή ύφεση (ΣΟΛ𝄫).Όταν υπολογίζεται σε σχέση με το Λα των 440 Hz πάνω από το μεσαίο ντο, η συχνότητα του μεσαίου φα (F4) ισούται με περίπου 349,228 Hz.

 Demorest, Steven M. (2001). Building Choral Excellence: Teaching Sight-Singing in the Choral Rehearsal (στα Αγγλικά). New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-512462-0. Griffiths, Paul (7 Οκτωβρίου 2004). The Penguin Companion to Classical Music (στα Αγγλικά). Penguin UK. ISBN 9780141909769. Zundel, John (1848). The Complete Melodeon Instructor, in Seven Parts: Designed as a Thorough Instruction Book for the Melodeon, Seraphine, Eolican, Melopean, Organ, Or Any Similar Instrument (στα Αγγλικά). O. Ditson.
Λιμπρεβίλ

Η Λιμπρεβίλ (αγγλικά: Libreville, με πληθυσμό 541.000 -αστική περιοχή, ενώ η πόλη αριθμεί 467.000- σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2002) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Γκαμπόν. Αποτελεί λιμάνι στον ποταμό Κόμο, κοντά στον Κόλπο της Γουινέας και εμπορικό κέντρο για τη μεταφορά ξυλείας. Η πόλη έχει μεταξύ άλλων διεθνές αεροδρόμιο, πανεπιστήμιο και νοσοκομείο.

 Η περιοχή όπου βρίσκεται η Λιμπρεβίλ κατοικήθηκε από τη φυλή των Μπονγκουέ (Mpongwé- προφορά: Εμπονγκουέ) πολύ πριν κατακτηθεί από τους Γάλλους το 1839. Το 1846 το βραζιλιάνικο πλοίο L'Elizia, που μετέφερε σκλάβους προς πώληση, πιάστηκε από το γαλλικό ναυτικό κοντά στο Λοάνγκο. Οι δούλοι απελευθερώθηκαν και ίδρυσαν τη Λιμπρεβίλ (στα γαλλικά σημαίνει: «Ελεύθερη Πόλη», σε αντιστοιχία με τη Φρίταουν της Σιέρα Λεόνε) , το 1848. Η πόλη ήταν το σημαντικότερο λιμάνι στη Γαλλική Ισημερινή Αφρική την περίοδο από το 1934 ως το 1946 και το 1940 διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη Μάχη της Γκαμπόν. Η πόλη αναπτύχθηκε αρχικά με αργούς ρυθμούς (το πρώτο υποκατάστημα τράπεζας άνοιξε το 1930) και είχε 31.000 κατοίκους όταν η Γκαμπόν έγινε ανεξάρτητη, το 1960. Σήμερα περισσότερο από το ήμισυ του συνολικού πληθυσμού της χώρας ζουν στην πρωτεύουσα. Από το βορρά ως το νότο, οι σημαντικότερες περιοχές της πόλης είναι η περιοχή Μπατερί 4 (Batterie IV), η Καρτιέ Λουί (Quartier Louis), γνωστή για τη νυχτερινή της ζωή, η Μον-Μπουέ (Mont-Bouët) και η Νομπακελέ (Nombakélé), η Γκλας (Glass, ο πρώτος ευρωπαϊκός οικισμός στην Γκαμπόν), η Ολουμί (βιομηχανική περιοχή) και η Λαλαλά. Το λιμάνι και ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης στη γραμμή του Διαγκαμπονέζικου Σιδηροδρόμου βρίσκονται στην Οβέντο (Owendo) στα νότια της κυρίως περιοχής. Πιο εσωτερικά βρίσκονται οι φτωχές περιοχές. Οι αεροπορικές συγκοινωνίες εξυπηρετούνται από το διεθνές αεροδρόμιο της πόλης, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο στην Γκαμπόν. Βρίσκεται γύρω στα 11 χλμ. βόρεια της πόλης. Στα αξιοθέατα της πόλης συμπεριλαμβάνονται το Εθνικό Μουσείο Τεχνών και Παραδόσεων, το Γαλλικό Πολιτιστικό Κέντρο, ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Μαρίας, ο ναός του Αγίου Μιχαήλ (κατασκευασμένος από ξύλο) στο Νκέμπο και πολλά άλλα. Η κύρια αγορά βρίσκεται στη Μον-Μπουέ. Στη Λιμπρεβίλ εδρεύουν βιβλιοθήκη, ερευνητικά ινστιτούτα, σχολή δημόσιας διοίκησης, νομική σχολή και το πανεπιστήμιο Ομάρ Μπόνγκο, το οποίο ιδρύθηκε το 1970. Κοντά στον ποταμό Κόμο βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Πονγκαρά, που καλύπτει έκταση 929 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Πίσω από το ακρωτήρι Εστεριάς (Cap Esterias) βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Ακαντά, όπου φωλιάζουν σμήνη μεταναστευτικών πτηνών. Η πόλη είναι κέντρο της βιομηχανίας οικοδομών, ζυθοποιίας και επεξεργασίας ξυλείας. Στα προϊόντα που εξάγονται από την Λιμπρεβίλ πρωταρχικό ρόλο κατέχει η ξυλεία, το καουτσούκ και το κακάο από το κύριο λιμάνι της πόλης, ενώ δευτερεύων λιμένας είναι το Οβεντό (Owendo). (Γαλλικά)Site officiel de la Mairie de Libreville- επίσημος ιστότοπος.
Ροδόπολη Σερρών

Η Ροδόπολη βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού Σερρών και σε υψόμετρο 105 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί την Οδηγήτρια ανήκει στη δημοτική ενότητα Κερκίνης που υπάγεται στο Δήμο Σιντικής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 820 κατοίκους.

 Η Ροδόπολη αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα στις 2 Αυγούστου 1926, με σχετικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, το οποίο αποσπούσε τον οικισμό από τον τότε υπάρχοντα συνοικισμό του Σιδηροδρομικού Σταθμού Πορροΐων. Παλιότερα, υπαγόταν διοικητικά στην επαρχία Σιντικής. Επίσημα στοιχεία απογραφής για τον οικισμό της Ροδόπολης Σερρών βρίσκονται από την απογραφή του 1951 και μετά. Ο Ειδικός Πίνακας Απογραφής Πληθυσμού της Κοινότητας Ροδόπολης, είναι ο ακόλουθος: Στη Ροδόπολη εδρεύει ο «Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Ολυμπιακός» που αποτελεί ένα από πιο ιστορικά αθλητικά σωματεία των Σερρών. Εκπροσωπεί τη Ροδόπολη στις τοπικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Σερρών. Ιδρύθηκε το 1924-25 και από το 1926 αγωνίζεται ως «Ολυμπιακός». Την περίοδο 2023-24 αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Hen Wlad Fy Nhadau

«Hen Wlad Fy Nhadau» ([/heːn wlɑːd və n̥adaɪ̯/] (Χεν Ουλάντ Βι Νάνταϋ)) ονομάζεται ο εθνικός ύμνος της Ουαλίας. Ο τίτλος – παρμένος από τα πρώτα λόγια του τραγουδιού – σημαίνει «Παλιά Γη των Πατέρων Μου» στα Ουαλικά. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Έβαν Τζέιμς και η μελωδία συνετέθη από τον γιο του, τον Τζέιμς Τζέιμς, και οι δύο κάτοικοι της Ποντιπρίδ, Γκλαμόργκαν, τον Ιανουάριο του 1856. Το παλαιότερο γραπτό αντίτυπο επιβιώνει και είναι μέρος των συλλογών της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ουαλίας.

 Το Glan Rhondda (Όχθες του Ρόνδα), όπως ήταν γνωστό, όταν γράφτηκε, εκτελέστηκε για πρώτη φορά είτε τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο του 1856, από την Ελίζαμπεθ Τζων από το Ποντιπρίδ, και σύντομα έγινε δημοφιλές στην περιοχή. Ο Τζέιμς Τζέιμς, ο συνθέτης, ήταν αρπιστής που έπαιζε το όργανό του στο παμπ το οποίο δούλευε, για το σκοπό του χορού. Το τραγούδι επρόκειτο αρχικά να πραγματοποιείτο με ρυθμό 6/8, αλλά έπρεπε να επιβραδυνθεί στο σημερινό ρυθμό, όταν άρχισε να τραγουδιέται από τα μεγάλα πλήθη.
Κάρολος Φρειδερίκος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Ο Κάρολος Φρειδερίκος (γερμ. Karl Friedrich, 2 Φεβρουαρίου 1783 - 8 Ιουλίου 1853) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ (1828-1853).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Αυγούστου της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ και της Λουίζας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Νυμφεύτηκε το 1804 τη Μαρία Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα: Παύλος Αλέξανδρος Κάρολος Κωνσταντίνος Φρειδερίκος Κάρολος 1805-1806. Μαρία Λουίζα Αλενξανδρινή 1808-1877, παντρεύτηκε τον Κάρολο της Πρωσίας. Μαρία Λουίζα Αυγούστα Αικατερίνη 1811-1890, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας (μετά της Γερμανίας). Κάρολος Αλέξανδρος Αύγουστος Ιωάννης 1818-1901, Μέγας Δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ.
Μάγκι Τσενγκ

Η Μάγκι Τσενγκ (张曼玉, 20 Σεπτεμβρίου 1964) είναι ηθοποιός από το Χονγκ Κονγκ. Η Μάγκι Τσενγκ πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας και της εφηβείας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όταν επέστρεψε στο Χονγκ Κονγκ, συμμετείχε στο διαγωνισμό ομορφιάς Miss Hong Kong το 1983 και κέρδισε την δεύτερη θέση, ενώ ήταν φιναλίστ και στα καλλιστεία Miss World την ίδια χρονιά. Είναι περισσότερο γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες Ερωτική επιθυμία (In the Mood for Love), 2046 και Ήρωας (Hero). Έχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ των Καννών με το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού για τον ρόλο της στη ταινία Clean και στο Φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία Center Stage. Για την ταινία In the Mood for Love βραβεύτηκε ως καλύτερη ηθοποιός στα Hong Kong Film Awards και στα Golden Horse Film Awards. To 1998 παντρεύτηκε τον Γάλλο σκηνοθέτη Olivier Assayas με τον οποίο συνεργάστηκε στις ταινίες Irma Vep και Clean. Ο γάμος τους έληξε το 2001.

 Clean (2004) 2046 (2004) Hero (Ήρωας) (2002) In the Mood for Love (Ερωτική επιθυμία) (2000) Augustin, King of Kung-Fu (2000) Sausalito (2000) Chinese Box (USA 1998) The Soong Sisters (1997) Irma Vep (1996) Comrades: Almost a Love Story (1996) Ashes of Time (1994) In Between (1994) Mad Monk (1993) First Shot (1993) Executioners (1993) Boys are Easy (1993) Flying Dagger (1993) The Eagle Shooting Heroes (1993) Enigma of Love (1993) Green Snake (1993) Holy Weapon (1993) The Heroic Trio (1993) The Bare-Footed Kid (1993) Millionaire Cop (1993) Police Story 3 (1992) Twin Dragons (1992) Moon Warriors (1992) What a Hero! (1992) New Dragon Gate Inn (1992) True Love (1992) All's Well, Ends Well (1992) Rose (1992) Centre Stage (1991) Days of Being Wild (1991) As Tears Go By (1988) Η Μάγκι Τσενγκ στο Internet Movie Database Ιστοσελίδα με βιογραφία, φιλμογραφία και φωτογραφίες της Μάγκι Τσενγκ Η Μάγκι Τσενγκ στο Rotten Tomatoes Συνέντευξη στο BBC για το In the Mood for Love Αρχειοθετήθηκε 2005-08-29 στο Wayback Machine.
Ατίλα Ντέμκο

Ο Ατίλα Ντέμκο (Βουδαπέστη, 1976) είναι ένας Ούγγρος ειδικός σε θέματα ασφαλείας , συγγραφέας (με το ψευδώνυμο "David Autere") και πρώην διπλωμάτης. Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 έγινε ένας από τους πιο συχνά αναφερόμενους ειδικούς επί του θέματος σε διεθνή και τοπικά μέσα ενημέρωσης.

 Ο Ντέμκο είναι κάτοχος μεταπτυχιακού και διδακτορικού διπλώματος στην Ιστορία και μεταπτυχιακού διπλώματος στις Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd της Βουδαπέστης. Η διδακτορική του διατριβή καλύπτει τις στρατηγικές των ιρλανδικών εθνικών κινημάτων της Βόρειας Ιρλανδίας. Εκτός από τις πανεπιστημιακές του σπουδές, έλαβε πρόσθετη εκπαίδευση στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας στο Ίδρυμα Manfred Woerner (1998-1999) και στο Κέντρο Πολιτικής Ασφάλειας της Γενεύης (2004-2005). Ο Ντέμκο ξεκίνησε την καριέρα του ως πολιτικός σύμβουλος στη Γραμματεία Ασφαλείας και Αμυντικής Πολιτικής του Γραφείου του Ούγγρου πρωθυπουργού το 1999. Μεταξύ 2002 και 2010, εργάστηκε ως αξιωματικός γραφείου στο Τμήμα Αμυντικής Πολιτικής του Υπουργείου Άμυνας της Ουγγαρίας. Από το 2010 έως το 2012 κατείχε τη θέση του Προϊσταμένου Τμήματος στο Τμήμα Αμυντικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Άμυνας της Ουγγαρίας. Μεταξύ 2012 και 2014, ηγήθηκε του Τμήματος Αμυντικής Πολιτικής στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ουγγαρίας στο ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Από το 2014 έως το 2018 διετέλεσε Προϊστάμενος του Τμήματος Αμυντικής Πολιτικής στο Υπουργείο Άμυνας της Ουγγαρίας. Ως επικεφαλής της αμυντικής πολιτικής, μεταξύ άλλων αρμοδιοτήτων που είχε, ήταν υπεύθυνος για πτυχές της πολιτικής των ουγγρικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, όπως αυτές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, καθώς και για τις αποστολές ελέγχου των εξοπλισμών στις περιοχές Ντονμπάς και Κριμαία της Ουκρανίας. Από το 2018, ο Ντέμκο εργάζεται στο Mandiner, μια μεγάλη ουγγρική διαδικτυακή πύλη ημερήσιων ειδήσεων ως αρθρογράφος. Καλύπτει τη Ρωσία, την Ουκρανία, και τις ουγγρικές μειονότητες στις γειτονικές χώρες για λογαριασμό του Mandiner. Με το ψευδώνυμο «David Autere» είναι ο συγγραφέας του μπεστ σέλερ μυθιστορήματος Máglyatűz (Φωτιά) που πραγματεύεται πιθανή ρωσική διείσδυση και υβριδικό πόλεμο χρησιμοποιώντας εθνικές μειονότητες στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Ο Ντέμκο προσκαλείται συχνά στην τηλεόραση για να μιλήσει για θέματα ασφαλείας που καλύπτονται στο βιβλίο του και στα άρθρα του. Η αγγλική μεταφορά του Máglyatűz, με τίτλο Η οργή του τσάρου παρουσιάστηκε στο διεθνές κοινό στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης 2019. Ο Ντέμκο είναι επίσης συγγραφέας πολλών δεκάδων άρθρων για θέματα πολιτικής ασφαλείας και άμυνας σε διάφορα ουγγρικά περιοδικά.
Αγάθη Πέλλας

Η Αγάθη (ή Αγαθή) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δωροθέας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αριδαίας, του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αλμωπίας του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1922 ο οικισμός ονομαζόταν Ρανίσλαβ.

 Η Αγάθη είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή που, όμως, ανηφορίζει βόρεια προς τις παρυφές του όρους Βόρας, κοντά στον μικρό ποταμό Κόζιακα που συμβάλλει στον Μογλενίτσα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 155. Απέχει περίπου 5 χλμ. και 31 χλμ. Β. από την Αριδαία και την Έδεσσα, αντίστοιχα. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Ρανίσλαβ και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαβρίστης του νομού Πέλλας. Το 1922 μετονομάστηκε σε Αγάθη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δωροθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αριδαίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αριδαίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας. Στον οικισμό είχαν εγκατασταθεί, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, 49 οικογένειες με 192 συνολικά άτομα, σύμφωνα με τον «Κατάλογο των προσφυγικών Συνοικισμών Μακεδονίας με τας νέας ονομασίας» (1928). Ο ναός Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Το Πάρκο Αγάθης στον Μογλενίτσα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr http://pella-news.blogspot.gr/2012/10/blog-post_11.html
Κρις Μάλιν

Ο Κρίστοφερ Πολ Μάλιν (Christopher Paul Mullin, γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1963) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, διοικητικό στέλεχος και προπονητής. Είναι δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και δύο φορές εισακτέος στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame (το 2010 ως μέλος της Ολυμπιακής ομάδας μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών το 1992 — Ντριμ Τιμ — και το 2011 για την ατομική του καριέρα).

 Αγωνίστηκε ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ στην Εθνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (NBA) από το 1985 έως το 2001. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο κολέγιο μπάσκετ για τους St. John's Redmen, ανακηρύχθηκε τρεις φορές ο καλύτερος παίκτης της ανατολικής περιφέρειας και ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας μπάσκετ ανδρών των ΗΠΑ του 1984 στο Λος Άντζελες. Το 1985 ήταν ο καλύτερος παίκτης του Κολεγιακου Πρωταθλήματος. Ο Μάλιν επιλέχθηκε ως η έβδομη επιλογή από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς στον πρώτο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 1985. Αγωνίστηκε με τους Ουόριορς από τη σεζόν 1985–86 μέχρι τη σεζόν 1996–97, κλείνοντας την καριέρα του στην ίδια ομάδα το 2001. Αριστερόχειρας, με γρήγορο και με υψηλή ευστοχία σουτ, είχε μέσο όρο 18,2 πόντους ανά παιχνίδι στη διάρκεια της 16χρονης καριέρας του. Αντιμετώπισε με θάρρος προσωπικά προβλήματα και ξεπέρασε τους τραυματισμούς νωρίς στην καριέρα του και αναδείχθηκε ως ένα από τους πιο σπουδαίους στην ιστορία παίκτες της ομάδας. Αργότερα υπηρέτησε ως ειδικός σύμβουλος των Σακραμέντο Κινγκς και γενικός διευθυντής των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Ο Μάλιν υπηρέτησε ως επικεφαλής προπονητής της ανδρικής ομάδας μπάσκετ Ρεντ Στορμ από το 2015 έως το 2019. Χρυσό μετάλλιο Ολυμπιακοί Αγώνες (2) : 1984, 1994 Χρυσό μετάλλιο Παναμερικανικών Αγώνων : 1983 Χρυσό μετάλλιο FIBA Americas : 1992 5 × NBA All-Star: 1989 – 1993 Πρώτη ομάδα All-NBA: 1992 2 × All-NBA δεύτερη ομάδα: 1989 , 1991 All-NBA τρίτη ομάδα: 1990 Η φανέλα με το Νο 17 που αποσύρθηκε από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Βραβείο John R. Wooden: 1985 USBWA παίκτης της χρονιάς: 1985 Consensus πρώτη All-American: 1985 Consensus δεύτερη ομάδα All-American: 1984 3 × Big East παίκτης της χρονιάς: 1983–85 3 × Πρώτη ομάδα All-Big East: 1983–85 Δεύτερη ομάδα All-Big East: 1982 MVP τουρνουά Big East: (1983) 3 × Νικητής του βραβείου Haggerty: 1983–85
Ρουπία Σεϋχελλών

Η ρουπία (rupee) είναι το νόμισμα στις Σεϋχέλλες και υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents). Στην τοπική γλώσσα των Κρεολών ] (Seselwa) λέεγται roupi. Ο διεθνής νομισματικός κωδικός είναι SCR. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται και οι βραχυγραφίες SR [1] και SRe [2].

 Η ρουπία εισήχθη στο νησί του Ινδικού το 1914. Η αρχική της μορφή ήταν σε χαρτονόμισμα και μάλιστα κυκλοφορούσε παράλληλα και ήταν ίσης αξίας με τη Ρουπία του Μαυρίκιου. Η τελευταία κυκλοφορούσε στις Σεϋχέλλες από το 1877. Η ρουπία του Μαυρίκιου είχε αντικαταστήσει τη στερλίνα, η οποία ήταν σε κυκλοφορία από το 1810. Μόλις το 1939 εισήχθησαν κέρματα για ιδιαίτερη χρήση από τις Σεϋχέλλες. Το 1939 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας των 10 και 25 λεπτών (cents), ½ και 1 ρουπίας. Τα 10 λεπτά ήταν νέα ονομαστική αξία και ήταν φτιαγμένο το κέρμα αυτό από χαλκονικέλιο, σε αντίθεση με τα άλλα τρία κέρματα άλλης ονομαστικής αξίας που όμως ήταν ισομεγέθη. Εκείνα κόπηκαν με λιγότερο καθαρό ασήμι (.500). Το 1948 κυκλοφόρησαν ορειχάλκινα κέρματα του 1 καθώς επίσης και των 2 και 5 λεπτών. Τα κέρματα ήταν ίδια σε μέγεθος με τα κέρματα στο Μαυρίκιο και παρόμοια στο σχέδιο. Το 1951 τα ασημένια νομίσματα των 25 λεπτών αντικαταστάθηκαν από άλλα χαλκονικέλινα. Επιπλέον αλλαγές έγιναν τα έτη 1953 και 1954. Το 1972 κυκλοφόρησαν λεπτά του 1 και των 5 από αλουμίνιο. Το 1968 κυκλοφόρησαν τα τελευταία κέρματα των 2 λεπτών και το κέρμα του ενός λεπτού βγήκε από το νομισματοκοπείο για τελευταία φορά το 1992. Το 1914 η κυβέρνηση τύπωσε επειγόντως χαρτονομόσματα των 50 λεπτών καθώς επίσης της 1 και των 5 και 10 ρουπιών. Το 1918 τυπώθηκαν πιο πολλά χαρτονομίσματα των 50 λεπτών και της 1 ρουπίας και αυτά ακολουθήθηκαν από τα τραπεζογραμμάτια των 5, 10 και 50 ρουπιών το 1928. Τα χαρτονομίσματα των 50 λεπτών και τξς 1 ρουπίας σταμάτησαν να τυπώνονται το 1951. Το 1968 κυκλοφόρησαν οι ρουπίες των 20 και των 100, ενώ τα χαρτονομίσματα των 5 ρουπιών αντικαταστάθηκαν από κέρματα το 1972. Το 1979 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Νομισματική Αρχή των Σεϋχελλών (Seychelles Monetary Authority) τυπώνοντας τραπεζογραμμάτια των 10, 25, 50 και 100 ρουπιών. Οι ίδιες ονομαστικές αξίες είναι και στα χαρτονομίσματα που εξέδωσε η Κεντρική Τράπεζα των νησιών, η οποία ανέλαβε αρμοδιότητα το 1983. Το 2005 κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια των 500 ρουπιών. Οι «ανεπίσημες» αξίες των χαρτονομισμάτων διαφέρουν από τις επίσημες, εξαιτίας της «μαύρης αγοράς». Ενδεικτικά, τον Απρίλιο του 2007 η επίσημη ισοτιμία της ρουπίας με το αμερικανικό δολάριο ήταν 6,1 ρουπίες ανά 1 δολάριο, ενώ στη «μαύρη αγορά» η αντίστοιχη ισοτιμία ήταν 13 ρουπίες για ένα δολάριο. Το Νοέμβριο του 2008 η χώρα ήρε τον έλεγχο στο νόμισμά της. Η ρουπία υποτιμήθηκε κατά 78% έναντι του αμερικανικού δολαρίου στις 3 Νοεμβρίου 2008.
Καρλόττα Φλαντρίνα του Νάσσαου

Η Καρλόττα-Φλαντρίνα, ολλανδ.: Charlotte Flandrina van Nassau van Orange (Αμβέρσα, 18 Αυγούστου 1579 – Σαιν Κρουά, κοντά στο Πουατιέ, 16 Απριλίου 1640) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης, που έγινε μοναχή.

 Ήταν η έβδομη κόρη (4η από τον 3ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού, πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη (stadholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρισίας και της 3ης συζύγου του Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου δούκα του Μονπανσιέ. Μετά το τέλος της μητέρας της το 1582, ο Γάλλος πάππος της Λουδοβίκος ζήτησε από την Καρλόττα-Φλανδρίνα να μείνει μαζί του. Έγινε Ρωμαιοκαθολική και μπήκε σε μοναστήρι το 1593. Charlotte Flandrina: βιογραφία στο Worldroots
Κορόρ

Η Κορόρ (Koror) είναι πολιτεία του Παλάου που αποτελεί το κυριότερο εμπορικό κέντρο της νησιωτικής χώρας. Απαρτίζεται από πολλά νησιά, εκ των οποίων το σημαντικότερο είναι η Νήσος Κορόρ που λέγεται και νήσος Oreor. Ως το 2006 ήταν πρωτεύουσα της χώρας.

 Η πολιτεία Κορόρ έχει 14.000 κατοίκους (2004) και περιλαμβάνει το 70% του πληθυσμού της χώρας. Η πόλη έχει πληθυσμό 11.200 κατοίκους . Η Κορόρ ήταν πρωτεύουσα του Παλάου ως τις 7 Οκτωβρίου του 2006, οπότε το Νγκερουλμούντ αντικατέστησε την πρώτη ως πρωτεύουσα. Στην Κορόρ υπάρχει σύνδεση μέσω γεφυρών με τα νησιά Νγκερεκεμπεζάνγκ και Μαλακάλ. Επίσης, συνδέεται με την πολιτεία Αϊράι, στο νησί Μπαντελμπαόμπ, όπου υπάρχει και το Διεθνές Αεροδρόμιο του Παλάου. Εκτός από την πρώην πρωτεύουσα Κορόρ και την πόλη Μεγιούνς, στην πολιτεία Κορόρ υπάρχουν συνολικά 11 χωριά: Ngermid, Ngerkesowaol, Ngerchemai, Iyebukel, Idid, Meketii, Dngeronger, Ikelau, Medalaii, Ngerbeched, Ngerkebesang. Η πόλη αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς φημίζεται για τις παραλίες της με τη λευκή άμμο και για τους κοραλλιογενείς υφάλους. Στην Κορόρ υπάρχουν 22 ξενοδοχεία και 8 μοτέλ. Στην τουριστική βιομηχανία της πόλης έχουν επενδύσει και πολλές διεθνείς εταιρείες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Koror στο Wikimedia Commons
939 Ιζβέργη

Η Ιζβέργη (Isberga) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,783. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Ιζβέργη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

 Η μέση διάμετρος της Ιζβέργης εκτιμάται σε 17 χιλιόμετρα περίπου, αλλά έχει υποστηριχθεί ότι είναι διπλός αστεροειδής εξαιτίας της παρουσίας μιας δευτερεύουσας περιοδικότητας στην καμπύλη φωτός της (26,8 ώρες) που ανακαλύφθηκε από παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 24 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 2006. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Ιζβέργη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες 55 λεπτά και 2 δευτερόλεπτα, δηλαδή αρκετά γρήγορα. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Απαισιοδοξία

Η απαισιοδοξία ή πεσιμισμός είναι ψυχολογική στάση στην οποία ο άνθρωπος τείνει να βλέπει με μια αρνητική ματιά τα πράγματα. Οι απαισιόδοξοι άνθρωποι τείνουν να εστιάζουν στα αρνητικά πράγματα της ζωής γενικότερα, ενώ οι αισιόδοξοι στα θετικά. Επίσης τείνουν να έχουν αρνητικές διαθέσεις για διάφορα ζητήματα της ζωής. Σε όλο τον διάβα της ιστορίας, η απαισιόδοξη διάθεση είχε επιπτώσεις σε όλους τους κύριους τομείς της σκέψης.

 Στον αρχαίο κόσμο, η ψυχολογική απαισιοδοξία σχετιζόταν με τη μελαγχολία και πιστευόταν ότι οφειλόταν σε περίσσεια μαύρης χολής στο σώμα. Η μελέτη του φαινομένου της απαισιοδοξίας έχει αρκετά κοινά με την μελέτη του φαινομένου της κατάθλιψης . Οι ψυχολόγοι εντοπίζουν τις ρίζες της ανθρώπινης απαισιοδοξίας σε συναισθηματικά αίτια, ακόμη και σε βιολογικούς παράγοντες. Ο Άαρον Μπεκ υποστηρίζει ότι η κατάθλιψη οφείλεται σε μη ρεαλιστικές αρνητικές απόψεις για τον κόσμο. Σύμφωνα με τον ίδιο, συχνά οι απαισιόδοξοι άνθρωποι είναι σε θέση να παρέχουν επιχειρήματα που υποδηλώνουν ότι η κατανόησή τους για την πραγματικότητα είναι δικαιολογημένη. Γενικά, το ερωτηματολόγιο κατάθλιψης του Μπεκ περιλαμβάνει και το ποσοστό της απαισιοδοξίας στα ερωτήματα του. Η κλίμακα απελπισίας του Μπεκ, για ορισμένους, αποτελεί και εκείνη μια κλίμακα για την μέτρηση του βαθμού της απαισιοδοξίας σε ένα άτομο.
Αληθινή Σύρου

Η Αληθινή είναι μικρός οικισμός στην ενδοχώρα του νησιού της Σύρου. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 190 μέτρων και έχει εκπληκτική θέα στην Ερμούπολη, την Άνω Σύρο καθώς και τα γύρω νησιά των Κυκλάδων.

 Στον οικισμό χτίστηκε το 1600 ο ορθόδοξος ιδιωτικός ναός της Αγίας Παρασκευής. Πρόκειται για ναό βυζαντινού ρυθμού με τρούλο που ανακαινίστηκε το 1792 και επεκτάθηκε το 1873. Σήμερα, η Αγία Παρασκευή ανήκει στον εφοπλιστή Αθανάσιο Μαρτίνο. Την ημέρα της εορτής της εκκλησίας (26 Ιουλίου), διεξάγεται μεγάλο πανηγύρι από τους ντόπιους. Κάτω από τον ναό έχει χτιστεί ένας μικρότερος, αυτός των Αγίων Πάντων, στον οποίο φιλοξενούνται τα οστά των θυμάτων από το πλοίο «Ευνομία» της Ελληνικής Ατμοπλοΐας, που χάθηκε στη φωτιά κοντά στη νήσο Δοκό το 1871. Διοικητικά, η Αληθινή ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 89 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες: Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Η Αγία Παρασκευή στο επίσημο τουριστικό portal του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης
Δόξα Μακροχωρίου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Δόξα Μακροχωρίου ήταν ένα αθλητικό σωματείο με έδρα το Μακροχώρι στον Νομό Ημαθίας. Ιδρύθηκε σαν ανεπίσημο σωματείο το 1942 και το 1949 αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο της Βέροιας, αποτελώντας το πρώτο ποδοσφαιρικό σωματείο του Μακροχωρίου. Το 1951 αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ με Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 350. Το 1999 η Δόξα που αγωνιζόταν στην Α΄ ΕΠΣ Ημαθίας συγχωνεύτηκε με τον Εθνικό Μακροχωρίου και την Ακαδημία Μακροχωρίου που αγωνιζόντουσαν στο ίδιο πρωτάθλημα και δημιούργησαν την Ένωση Αποστόλου Παύλου ως συνέχεια της Δόξας και την Ακαδημία Αποστόλου Παύλου ως συνέχεια του Εθνικού που λειτούργησε ουσιαστικά σαν θυγατρική της νέας ομάδας.

 1978-1979 14η και υποβιβασμός 1979-1980 Α'ΕΠΣ Ημαθίας 1980-1981 Α΄ΕΠΣ Ημαθίας 1η και άνοδος στην Γ'Εθνικη ερασιτεχνική 1981-1982 4η στην Γ΄Εθνική ερασιτεχνική 1982-1983 8η στην Δ΄εθνική 1983-1984 10η στην Δ΄εθνική 1984-1985 3η στην Δ΄Εθνική 1985-1986 18η στηνΔ΄εθνική 1986-1987 Α΄Ερασιτεχνική 1987-1988 Α΄Ερασιτεχνική 1988-1989 Α Έρασιτεχνική 1η και άνοδος στην Δ΄Εθνική 1989-1990 14η στην Δ΄Εθνική 1990-1991 6η στην Δ΄Εθνική 1991-1992 14η στην Δ΄Εθνική 1992-1993 14η στην Δ΄Εθνική 1993-1994 11η στην Δ΄Εθνική και υποβιβασμός στην Α΄Ερασιτεχνική 1994-1995 6η στην Α΄Ερασιτεχνική 1995-1996 1η στην Α΄Ερασιτεχνική άνοδος στην Δ΄Εθνική 1996-1997 14η στην Δ΄Εθνική και υποβιβασμός στην Α΄Ερασιτεχνική 1997-1998 11η στην Α' Ερασιτεχνική 1998-1999 Α' Ερασιτεχνική 6 πρωταθλήματα ΕΠΣ Ημαθίας 1978,1981 6 κύπελλα ΕΠΣ Ημαθίας 1981,1990,1996 Φιναλίστ του κυπέλλου ΕΠΣ Ημαθίας 1993 4η στην Γ΄Εθνική Ερασιτεχνική 1982
Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) (αραβικά: منظمة التحرير الفلسطينية ? Munaẓẓamat at-Tahrir al-Filasṭīniyyah, γνωστή διεθνώς και ως PLO) είναι μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 1964 με σκοπό τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης. Αναγνωρίζεται ως «μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού» από πάνω από 100 χώρες με τις οποίες διατηρεί διπλωματικές σχέσεις, και έχει απολαύσει την ιδιότητα του παρατηρητή στα Ηνωμένα Έθνη από το 1974. Η ΟΑΠ θεωρήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ τρομοκρατική οργάνωση μέχρι τη Διάσκεψη της Μαδρίτης το 1991. Το 1993, η ΟΑΠ αναγνώρισε στο Ισραήλ το δικαίωμα ύπαρξης, αποδέχθηκε τα ψηφίσματα 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας, και απέρριψε «τη βία και την τρομοκρατία». Σε απάντηση, το Ισραήλ αναγνώρισε επίσημα την ΟΑΠ ως εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού.

 Η ΟΑΠ συστάθηκε από τα αραβικά κράτη κατά τη διάρκεια της πρώτης Συνόδου Κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο το 1964 με σκοπό την «απελευθέρωση της Παλαιστίνης» μέσω ενόπλου αγώνα. Ο πρωτότυπος Χάρτης της ΟΑΠ (που εκδόθηκε στις 28 Μαΐου 1964) όριζε πως «η Παλαιστίνη αποτελεί μια ενιαία περιφερειακή μονάδα με τα καθιερωμένα σύνορα της περιόδου της Βρετανικής Εντολής» και επεδίωκε «να εξαλείψει... την ύπαρξη και τη δράση» του Σιωνισμού. Επίσης υποστήριζε το δικαίωμα της επιστροφής και της αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων. Δεν αναφερόταν η ύπαρξη της Παλαιστίνης ως κρατικής οντότητας, ωστόσο τελικά η ΟΑΠ ΤΟ 1974 υποστήριξε και την ανεξαρτησία των Παλαιστινιακών εδαφών. Η οργάνωση χρησιμοποίησε πολυεπίπεδες μεθόδους ανταρτοπόλεμου για να επιτεθεί στο Ισραήλ από τις βάσεις της στην Ιορδανία (συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Όχθης), τον Λίβανο, την Αίγυπτο (Λωρίδα της Γάζας) και τη Συρία.
Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα

Το Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα αποτελείται από 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία σε 50 μονοεδρικές περιφέρειες. Πρωθύστερα του Εθνικού Κοινοβουλίου ήταν το Νομοθετικό Συμβούλιο των Νήσων Σολομώντα (Legislative Council of the Solomon Islands), το οποίο λειτούργησε από το 1960 έως το 1970, και και αντικαταστάθηκε από το Κυβερνητικό Συμβούλιο (Governing Council of the Solomon Islands) από το 1970 έως το 1974 και την Νομοθετική Συνέλευση από το 1974 έως το 1978.

 Τα 50 μέλη του Εθνικού Κοινοβουλίου εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Οι πρώτες εκλογές διεξήχθησαν το 1970, όταν λειτουργούσε το Κυβερνητικό Συμβούλιο. Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου (Speaker of the National Parliament of Solomon Islands) προεδρεύει στις συνεδριάσεις του. Ο Πρόεδρος του Νομοθετικού Συμβουλίου των Νήσων του Σολομώντα (1960–1970) ήταν ο Ύπατος Αρμοστής για τον Δυτικό Ειρηνικό. Πρόεδρος της Συνέλευσης υπηρέτησε ο Σερ Φρέντερικ Οσίφελο. Οι ακόλουθοι βουλευτές έχουν διατελέσει πρόεδροι του Εθνικού Κοινοβουλίου, από υο 1ο Κοινοβούλιο, το 1978.
Ανέστης Λώρας

Ο Ανέστης Λώρας (1931-2020) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Ήπειρο. Διετέλεσε βουλευτής Ιωαννίνων. Ήταν ο τελευταίος εν ζωή από τους αποκαλούμενους από ορισμένους δημοσιογράφους, ιστορικούς και πολιτικούς ως "αποστάτες" από την Ένωση Κέντρου.

 Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1931 στον Πεντόλακκο Ιωαννίνων. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Ιεροδιδασκαλείο της Βελλάς και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1961 διορίστηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Ιωαννίνων.Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεκλέχθηκε το 1964. Το 1965 συντάχθηκε με τους αποκαλούμενους "αποστάτες", και τον Απρίλιο του 1966 έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον βουλευτή Κοζάνης Γεώργιο Καστανίδη (οπαδό του Ανδρέα Παπανδρέου) μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής.Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 30 Ιουλίου 1966 και εν συνεχεία ως υφυπουργός Εμπορίου από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966, οπότε οι αποκαλούμενοι από μερίδα του Τύπου ως "αποστάτες", ανατράπηκαν έπειτα από την συμφωνία Γεωργίου Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλου.Το 1977 προσχώρησε στο Κόμμα Νεοφιλελευθέρων του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ήταν υποψήφιος βουλευτής Ιωαννίνων, χωρίς να εκλεγεί. Έναν χρόνο αργότερα προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, όπως και ο αρχηγός του κόμματος, Κ. Μητσοτάκης.Στις εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989 εκλέχθηκε βουλευτής Ιωαννίνων με την Νέα Δημοκρατία.Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 21 Ιουλίου 2020.
Στράτων ο εκ Σάρδεων

Ο Στράτων υπήρξε Έλληνας ποιητής. Έζησε τον Β΄ αιώνα και καταγόταν από τις Σάρδεις. Συνέθεσε την περιβόητη Μούσα Παιδική, μια συλλογή από 258 παιδεραστικά επιγράμματα 26 ποιητών, που σώθηκε ολόκληρη και που αποτελεί το XII βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας. 98 από τα επιγράμματα αυτά είναι δικά του. Παρ’ όλο το περιεχόμενό τους (που στην εποχή του ήταν περισσότερο αποδεκτό) τα ποιήματα αυτά διακρίνονται για τη χάρη τους και την κομψότητά τους.

 Σίμος Μενάρδος, Στέφανος, εκδ. Ι.Ν.Σιδέρης, Αθήνα, 1924, σελ. 143. Βασίλης Λαζανάς, Αρχαία ελληνικά επιγράμματα εμπνευσμένα από την Κόρινθο και την περιοχή της, Αθήνα, 1971, σ. 161. Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, vol. ΧΙ. Peter Jay, The Greek Anthology, ed. Allen Lane, 1973, p. 596. Μούσα Παιδική, σελ. 100-161 στο βιβλίο Anthologia graeca ad palatini codicis fidem edita, Τόμος 3, Ex Officina Car. Tavchnitii, Lipsiae, 1819
Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα

Ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα (Manuel Pinto da Costa, 1937-) είναι οικονομολόγος , που χρημάτισε Πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε από το 2011 ως το 2016. Διετέλεσε ξανά αρχηγός Κράτους από την ανεξαρτησία το 1975 ως το 1991. Ηγήθηκε μονοκομματικού σοσιαλιστικού καθεστώτος, υπό το κόμμα "Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (MLSTP)". Ομιλεί απταίστως πορτογαλικά και γερμανικά.

 Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1937. Σπούδασε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Ανήλθε στην προεδρία της χώρας στις 12 Ιουλίου του 1975, οπότε και έγινε ανεξάρτητη. Ο Πίντο ντα Κόστα κυβέρνησε απολυταρχικά ως την εφαρμογή μέτρων για εκδημοκρατισμό της χώρας, το 1991. Υπήρξε υποψήφιος για την προεδρία της χώρας το 1996. Στο δεύτερο γύρο έλαβε 47,26% των ψήφων, χάνοντας από το Μιγκέλ Τροβοάντα. Στις προεδρικές εκλογές του 2001 κατήλθε ξανά υποψήφιος, έχασε όμως με 40% περίπου και Πρόεδρος εξελέγη ο Φραντίκε ντε Μενέζες, στον πρώτο γύρο.Σε έκτακτο συνέδριο του MLSTP που διεξήχθη τον Μάιο του 1998 ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα εξελέγη χωρίς αντίπαλο στην προεδρία του κόμματος. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2005 εξελέγη να τον διαδεχθεί ο Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα.Το 2002 ο ντα Κόστα δέχθηκε επίθεση ενόπλων στο γραφείο του. Παραμένουν άγνωστα τα κίνητρα αυτής της επίθεσης. Στις εκλογές που έγιναν το 2011 ο ντα Κόστα κατήλθε ως ανεξάρτητος και εξελέγη για δεύτερη φορά (όχι συνεχόμενη) ως πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, κερδίζοντας στον δεύτερο γύρο στις 7 Αυγούστου τον Εβαρίστο Καρβάλιο με ποσοστό γύρω στο 53% Η ορκωμοσία του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου 2011.
Εθνική Γαλλίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Γαλλίας K-21, γνωστή και ως εθνική ελπίδων Γαλλίας (γαλλικά: équipe de France espoirs de football) είναι εθνική ομάδα η οποία αποτελείται από τους καλύτερους νέους Γάλλους ποδοσφαιριστές, ενώ τελεί υπό την αιγίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα K-21, το οποίο διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια από την UEFA. Το ανώτερο ηλικιακό όριο για συμμετοχή στη συγκεκριμένη διοργάνωση είναι τα 21 έτη, στην αρχή της προκριματικής φάσης. Από την μεταρρύθμιση στο Ολυμπιακό Τουρνουά Ποδοσφαίρου του 1992 και μετά, η Εθνική Ομάδα K-21 αντικατέστησε την Ολυμπιακή Ομάδα.

 Ολυμπιακοί Αγώνες : Προημιτελικά το 1996 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-21 : Πρωταθλήτρια το 1988 Φιναλίστ το 2002 Ημιτελικά το 1994, το 1996 και το 2006 1982: Ζοζέφ Μερσιέ 1988–1993: Μαρκ Μπουριέ 1993–2004: Ρεϊμόν Ντομενέκ 2004–2008: Ρενέ Ζιράρ 2008–2012: Ερίκ Μομπαέρ 2013: Βιλί Σανιόλ Κατάλογος των παιχτών που κλήθηκαν από τον Βιλί Σανιόλ ενόψει των προκριματικών αγώνων ενόψει του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κ-21 του 2015 απέναντι στην Αρμενία και την Ισλανδία, στις 10 και 14 Οκτωβρίου 2013. Συμμετοχές και τέρματα έως τις 3 Οκτωβρίου 2013 Η Εθνική Γαλλίας Κ-21 στην επίσημη ιστοσελίδα της FFF Αρχειοθετήθηκε 2018-07-01 στο Wayback Machine.