IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζορτζ Τσακίρης

Ο Τζορτζ Τσακίρης (αγγλ.: George Chakiris, 16 Σεπτεμβρίου 1932) είναι Αμερικανός χορευτής και ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1961 Γουέστ Σάιντ στόρι (West Side Story), ταινία στην οποία υποδύθηκε των αρχηγό της συμμορίας των Sharks.

 Ο Τζορτζ Τσακίρης, γεννήθηκε στο Νόργουντ του Οχάιο το 1932. Οι γονείς του ήταν ο Στίβεν Τσακίρης και η Ζωή Αναστασιάδου, Έλληνες μετανάστες. Ο Τσακίρης σπούδασε στην Αμερικανική Ακαδημία Χορού. Ο ηθοποιός έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση το 1947 στην ταινία Σονάτα έρωτος (A Song of Love) με θέμα τη ζωή του Ρόμπερτ Σούμαν και της συζύγου του Κλάρας, όπου υποδύθηκε ένα από τα παιδιά της χορωδίας. Η κινηματογραφική του πορεία συνεχίστηκε κατά τη δεκαετία του 1950 κυρίως ως χορευτής σε ταινίες μιούζικαλ. Είναι ένας από τους χορευτές που πλαισίωναν τη Μέριλιν Μονρόε στο νούμερο Diamonds Are a Girl's Best Friend στην ταινία του Χάουαρντ Χοκς Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθιές (Gentlemen Prefer Blondes, 1953), καθώς κι ο παρτενέρ της Ρόζμαρι Κλούνεϊ στο μιούζικαλ Λευκά Χριστούγεννα (White Christmas, 1954). Εμφανίστηκε επίσης στη σκηνή της κηδείας στο μιούζικαλ του Βινσέντε Μινέλι Brigadoon, 1954. Έλαβε διεθνή αναγνωρισιμότητα με τη συμμετοχή του στο μιούζικαλ των Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζερόμ Ρόμπινς Γουέστ Σάιντ στόρι (West Side Story, 1961) που βραβεύτηκε με 10 Όσκαρ. Ο Τσακίρης βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το ρόλο του Μπερνάρντο. Ο ηθοποιός είχε ερμηνεύσει στο θέατρο West End του Λονδίνου το ρόλο του Ριφ αρχηγό των Jets πριν λάβει μέρος στην κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ. Κατά τη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε επίσης στο πλευρό των Τσάρλτον Ίστον και Υβέτ Μιμιέ στην ταινία του 1963 Έρωτας και εξουσία (Diamond Head) καθώς και στο μιούζικαλ του Ζακ Ντεμί Τα κορίτσια του Ρόσφορντ (Les demoiselles de Rochefort, 1967) πλάι στους Τζιν Κέλι, Κατρίν Ντενέβ και Φρανσουάζ Ντορλεάκ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κυκλοφόρησε επίσης μερικά τραγούδια με σχετική επιτυχία. Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, ο Τσακίρης δούλεψε περισσότερο στην τηλεόραση, όπου εμφανίστηκε σε σειρές όπως Wonder Woman, Medical Center, Χαβάη 5-0 (Hawaii Five-O), Ντάλας (Dallas), Η συγγραφέας ντετέκτιβ (Murder, She Wrote) καθώς και στη σαπουνόπερα Σάντα Μπάρμπαρα (Santa Barbara). Εμφανίστηκε επίσης στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς Οικογένεια Πάρτριτζ πλάι σε μιαν άλλη ηθοποιό του μιούζικαλ την Σίρλεϊ Τζόουνς. Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην κωμική σειρά του 1996 Last of the Summer Wine, έκτοτε έχει αποσυρθεί, ασχολούμενος με τη δημιουργία κοσμημάτων από ασήμι. Τζορτζ Τσακίρης στην IMDb (Αγγλικά) Τζορτζ Τσακίρης, σελίδα στον ιστότοπο cine.gr (Ελληνικά)
Κρις Λόουελ

Ο Κρις Λόουελ (Christopher Lowell, 17 Οκτωβρίου 1984) είναι Αμερικανός ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Ενσάρκωσε τον ρόλο του Stosh "Piz" Piznarski στην δραματική ταινία Veronica Mars και τον φανταστικό χαρακτήρα του William "Dell" Parker στην ταινία Private Practice, η οποία βασίστηκε στο Grey's Anatomy.

 Ο Λόουελ γεννήθηκε στην Ατλάντα. Φοίτησε στο Atlanta International School, όπου ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, όπου τον ανακάλυψαν οι κυνηγοί ταλέντων στο πρώτο έτος των σπουδών του ενώ έπαιζε μπητς βόλεϊ. Κατά τον ελεύθερο χρόνο του απολαμβάνει να ταξιδεύει και να παρακολουθεί ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chris Lowell στο Wikimedia Commons
Μάικλ Φλάτλεϊ

Ο Μάικλ Φλάτλεϊ (Michael Ryan Flatley, 16 Ιουλίου 1958) είναι Αμερικανός χορευτής και δημιουργός των μιούζικαλ Lord of the Dance, Riverdance, Feet of Flames και Celtic Tiger.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1958 στο Σικάγο και είναι ιρλανδικής καταγωγής. Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στον ιρλανδικό χορό και στις κλακέτες στα 11. Στα 17 κέρδισε τον διαγωνισμό Ιρλανδικού χορού στην Αμερική. Μετά τις σπουδές άνοιξε σχολή χορού. Το 1994 με τη συνεργασία του Jean Butler δημιούργησε το σόου Riverdance που πρωτοπαρουσιάστηκε στο διαγωνισμό τραγουδιού της eurovision την ίδια χρονιά. Είχε μεγάλη επιτυχία και εξακολουθεί να παίζεται μέχρι σήμερα. Μετά το Riverdance συνέχισε το 1996 με το The Lord of the Dance που εντυπωσίασε στην απονομή βραβείων Όσκαρ το 1997. Ίσως είναι η μεγαλύτερη του επιτυχία και συνεχίζεται να παίζεται έως σήμερα. Ο Michael Flatley δεν χορεύει πλέον στις περιοδείες του The lord of the dance. Σε κάθε παράσταση του μιούζικαλ χτυπιέται 150000 φορές η κλακέτα. Ένα εκατομμύριο CD και 9 εκατομμύρια βίντεο της παράστασης έχουν πωληθεί μέχρι τώρα. Η παράσταση έχει παιχτεί σε 30 χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Επόμενο βήμα του ήταν το Feet of Flames το 1998 το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Hyde Park του Λονδίνου. Τα κύρια στοιχεία του δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από το The Lord of the Dance. Το αποκορύφωμα της παράσταση ήταν όταν το 2000 παίχθηκε μπροστά σε 100.000 θεατές στη Βουδαπέστη. Η τελευταία παράσταση του ήταν το 2001. Σε κάθε παράσταση ο Michael Flatley έχανε 5 κιλά βάρος, κυρίως υγρά. Αρκετά αργότερα, στα 47, το 2005 δημιουργεί το Celtic Tiger στο οποίο συμμετείχε χορεύοντας. Ή πορεία του μιούζικαλ δεν ήταν μεγάλη αφού τον Νοέμβριου του 2006 αρρώστησε και οι παραστάσεις ματαιώθηκαν. Σήμερα πλέον παίζεται το The Lord of the Dance από τέσσερις διαφορετικές διανομές χορευτών. Το πάθος του για τον χορό τον απόκτησε από τη γιαγιά του που και αυτή ήταν πρωταθλήτρια στον Ιρλανδικό χορό. Σε κάθε παράσταση αφήνει μία κενή θέση προς τιμή της. Αν και πετυχημένος μποξέρ άφησε την αθλητική του καριέρα και αφιερώθηκε στον χορό. Εκτός από εξαιρετικός χορευτής είναι πολύ ικανός στο φλάουτο. Κατείχε το ρεκόρ γκίνες στις κλακέτες με 38 χτυπήματα της κλακέτα το δευτερόλεπτο. Το διαζύγιο του με την Beata Dziaba το 1997 μετά από 11 χρόνια γάμου τον οδήγησε στο αλκοόλ και σε σοβαρά ψυχολογικά πρόβλημα. Σήμερα τα έχει ξεπεράσει και είναι παντρεμένος με τη Niamh O’Brien χορεύτρια των μιούζικαλ του. Επίσημη ιστοσελίδα του Μάικλ Φλάτλεϊ Riverdance Celtic Tiger Lord of the Dance Αθηνόραμα Lord of the dance Answers.com Michael Flatley
309 Αδελφοσύνη

Η Αδελφοσύνη (Fraternitas) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,4. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από την έννοια της αδελφοσύνης.

 Η μέση διάμετρος της Αδελφοσύνης υπολογίζεται σε 45,3 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 97,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,059 (από δεδομένα του IRAS). Η Αδελφοσύνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 12 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τρίτη δυναστεία Φαραώ

Η Τρίτη Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου είναι η πρώτη δυναστεία του Παλαιού Βασιλείου. Οι άλλες δυναστείες του Παλαιού Βασιλείου είναι η Τέταρτη, Πέμπτη, και Έκτη Δυναστεία. Η πρωτεύουσα κατά την περίοδο αυτή ήταν η Μέμφις.

 Μετά τα ταραχώδη χρόνια της Δεύτερης Δυναστείας που μπορεί να περιελάμβανε και εμφύλιο πόλεμο, η Αίγυπτος πέρασε υπό την εξουσία του Ζοζέρ, το οποίο σηματοδότησε την αρχή της Τρίτης Δυναστείας. Και ο Κανόνας του Τορίνο και ο Βασιλικός Κατάλογος της Αβύδου καταγράφουν πέντε βασιλιάδες, ενώ το Πίνακιο της Σακάρα μόνο τέσσερεις: Κανόνας του Τορίνο: Νέμπκα, Ζοζέρ, Ντζοσερτί, Χουντζεφά Α΄, και Ουνί Βασιλικός Κατάλογος Αβύδου: Νέμπκα, Ζοζέρ, Τετί, Σεντζές, και Νεφερκαρέ Πινάκιο της Σακάρα: Ζοζέρ, Ντζοσερτί, Νεμπκαρέ, και ΟυνίΤα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι τον Χασεχεμουί, τελευταίο ηγεμόνα της Δεύτερης Δυανστείας, διαδέχτηκε ο Ζοζέρ, που τότε αναφερόταν μόνο με το Όνομα Ώρου του Νετζεριχέτ. Ο διάδοχος του Ζοζέρ ήταν ο Σεχεμχέτ, που είχε το όνομα Δύο Κυριών Ντζεσερτί. Ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας ήταν ο Ουνί. Υπάρχουν ακόμα τρία ονόματα Ώρου για την Τρίτη Δυναστεία, Σανάχτ, Χαμπά, και ίσως Καχεντζέτ. Ένας από αυτούς είχε όνομα Δύο Κυριών Νέμπκα. Η χρονολόγηση της Τρίτης Δυναστείας έχει δυσκολίες. Ο Shaw δίνει τις χρονολογίες περίου από το 2686 έως το 2613 π.Χ.. Ο Κανόνας του Τορίνο υποδηλώνει 75 χρόνια για την Τρίτη Δυναστεία. Οι Baines και Malek έχουν τοποθετήσει τις χρονολογίες στο περίπου 2650 – 2575 π.Χ., ενώ οι Dodson και Hilton στο 2584 – 2520 π.Χ. Δεν είναι σπάνιο αυτές οι εκτιμήσεις για τη χρονολόγηση να διαφέρουν ακόμα και μέχρι έναν αιώνα μεταξύ τους. Η σειρά των φαραώ βασίζεται στον Wilkinson. Τα χρόνια βασιλείας βασίζονται στους Dodson and Hilton, οι οποίοι αποδίδουν μόνο 64 χρόνια αντί περίπου 75 χρόνια στη δυναστεία. Ενώ ο Μανέθων αναφέρει τον Νεχερώφη, και ο Κανόνας του Τορίνο τον Νέμπκα (δηλαδή Σανάχτ) ως τον πρώτο φαραώ της Τρίτης Δυναστείας, πολλοί σύγχρονοι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι ο πρώτος φαραώ αυτής της δυναστείας ήταν ο Ζοζέρ, τονίζοντας ότι η σειρά με την οποία αναφέρονται κάποιοι από τους προκατόχους του Χέοπα στον Πάπυρο του Γουέστκαρ υποδηλώνει ότι ότι ο Νέμπκα πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ του Ζοζέρ και του Ουνί, και όχι πριν τον Ζοζέρ. Πιο σημαντικά, βρέθηκαν σφραγίδες που ονομάζουν τον Ζοζέρ στην είσοδο του τάφου του Χασεχεμουί στην Άβυδο, που δείχνουν ότι ήταν ο Ζοζέρ και όχι ο Σανάχτ που έθαψε και διαδέχτηκε αυτόν τον βασιλιά. Ο γραφέας του Κανόνα του Τορίνο έγραψε το όνομα του Ζοζέρ με κόκκινο μελάνι, που υποδηλώνει την αναγνώριση της ιστορικής σημασίαςαπό τους αρχαίους Αιγυπτίους αυτού του βασιλιά. Σε κάθε περίπτωση, ο Ζοζέτ είναι ο πιο καλά γνωστός βασιλιάς αυτής της δυναστείας, λόγω της ανάθεσης στον βεζίρη Ιμχοτέπ να κατασκευάσει την παλιότερη σωζόμενη πυραμίδα, την Βαθμιδωτή Πυραμίδα του. Κάποιοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο Ιχμοτέπ έζησε κατά τη βασιλεία του Ουνί. Για τον Σεχεμχέτ είναι γνωστά λίγα πράγματα. Τέλος, πιστεύεται ότι ο Χαμπά ίσως έχτισε την στο Ζαουιέτ ελ Αριάν.
Θέρμανση με ακτινοβολία

Η θέρμανση με ακτινοβολία είναι ένα είδος τεχνολογίας για τη θέρμανση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Η πιο προσιτή περίπτωση θέρμανσης με την ακτινοβολούμενη ενέργεια είναι η ζεστασιά από τον ήλιο. Ως μέθοδος, η θέρμανση με ακτινοβολία χρησιμοποιεί τις αρχές της ακτινοβολούμενης θερμότητας για να μεταφέρει ενέργεια ακτινοβολίας από μια πηγή θερμότητας σε ένα αντικείμενο. Η θέρμανση με ακτινοβολία χρησιμοποιείται σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, ως καλύτερος τρόπος θέρμανσης σε σχέση με τον συμβατικό τρόπο θέρμανσης με μεταφορά.

 Η θέρμανση με ακτινοβολία θερμαίνει το κτίριο μέσω της ακτινοβολούμενης θερμότητας, αντί των συμβατικών μεθόδων, όπως θερμαντικά σώματα (θέρμανση με μεταφορά). Η τεχνολογία αυτή υπάρχει ήδη από τη Ρωμαϊκή εποχή με τη χρήση των υποκαύστων. Η ενδοδαπέδια θέρμανση είναι ένα άλλο παράδειγμα θέρμανσης με ακτινοβολία, η οποία είναι από καιρό διαδεδομένη στην Κίνα και στη Νότια Κορέα.Η θερμική ενέργεια που εκπέμπεται από το θερμό στοιχείο, όπως το πάτωμα, τον τοίχο ή έναν πίνακα τοίχου, ζεσταίνει τους ανθρώπους και τα άλλα αντικείμενα στο δωμάτιο απευθείας και όχι μέσω του θερμαινόμενου αέρα. Η θερμοκρασία του αέρα στα κτίρια που θερμαίνονται με τον τρόπο αυτό, είναι χαμηλότερη από τη θερμοκρασία του αέρα σε κτίρια που θερμαίνονται με τον συμβατικό τρόπο. Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα της θέρμανσης με ακτινοβολία είναι πολύ μειωμένη κυκλοφορία του αέρα μέσα στο δωμάτιο και η αντιστοίχως μειωμένη εξάπλωση των αερομεταφερόμενων σωματιδίων. Στους εξωτερικούς χώρους, η θέρμανση με μεταφορά είναι ανέφικτη, λόγω της διαρκούς κίνησης του αέρα του περιβάλλοντος. Σε αυτή την περίπτωση η θέρμανση με ακτινοβολία είναι ο ιδανικός τρόπος. Τα ακτινοβόλα συστήματα θέρμανσης σε εξωτερικούς χώρους, μπορεί να είναι θερμάστρες αερίου ή ηλεκτρικές υπέρυθρες θερμάστρες, όπως στις διπλανές φωτογραφίες.
Codex Tchacos

Ο Κώδικας Τσάκος είναι αρχαίος αιγυπτιακός Κοπτικός πάπυρος, 66 σελίδων, του 300 μ.Χ., περίπου, που περιέχει πρώιμα Γνωστικά κείμενα: Το Ευαγγέλιο του Ιούδα- (σελ. 33-58) Κείμενο με τον τίτλο «Ιάκωβος» που αποδίδει την Πρώτη Αποκάλυψη Ιακώβου - (σελ. 10-32), Nag Hammadi Codex V Απόδοση της Επιστολής Πέτρου προς Φίλιππον - (σελ. 1-9), Nag Hammadi Codex VIII Σπάραγμα από το Βιβλίο του Αλλογενούς - (σελ. 59-66), προσωρινός τίτλος. Με το όνομα αλλογενής περιγράφεται ο Σηθ, ο γιος του Αδάμ και της Εύας1.

 Η σημαντικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι περιέχει το πρώτο γνωστό σωζόμενο αντίγραφο του Ευαγγελίου του Ιούδα, ένα κείμενο που χαρακτηρίστηκε αίρεση από την πρώιμη χριστιανική εκκλησία και κρύφτηκε για 1700 χρόνια πριν από την επανακάλυψή του. Ο κώδικας ανακαλύφθηκε στην Ελ Μίνυα της Αιγύπτου, στη δεκαετία του 1970, αλλά δεν εξετάστηκε, ούτε μεταφράστηκε, έως το 20012, όταν η ιδιοκτήτριά του, Frieda Nussberger-Tchacos, το παρέδωσε στο ίδρυμα αρχαίας τέχνης Μαικήνας (Maecenas Foundation for Ancient Art), στη Βασιλεία της Ελβετίας. Πήρε το όνομά του από τον Δημάρατο Τσάκο, πατέρα της δωρήτριας, που παρέδωσε το χειρόγραφο τον Σεπτέμβριο του 2000. Τον Απρίλιο του 2006 δημοσιεύθηκε η πλήρης μετάφραση του κειμένου, με εκτεταμένες αναφορές, (National Geographic Society), The Gospel Of Judas (ISBN 1-4262-0042-0, Απρίλιος 2006). Το National Geographic έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση και συντήρηση του κώδικα. 1: Κασσέρ Ρ. et al, 17. 2: Το καλοκαίρι του 2001 παρουσιάστηκε από τον Ρούντολφ Κασσέρ στο 8ο Συνέδριο του Διεθνούς Συνδέσμου Κοπτικών Σπουδών. Ευαγγέλιο του Ιούδα Κασσέρ Ρ. et al, (εκδ), 2006, Το Ευαγγέλιο του Ιούδα, National Geographic-Ελλάδα: Αθήνα, ISBN 960-8380-45-6 www9.nationalgeographic.com
Στάδιο Αλ Τουμάμα

Το Στάδιο Αλ Τουμάμα (αραβικά: ملعب الثمامة) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στη συνοικία Αλ Τουμάμα της Ντόχα του Κατάρ. Ήταν ένα από τα γήπεδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022.

 Το Στάδιο Αλ Τουμάμα είναι ένα από τα οκτώ στάδια, τα οποία κατασκευάστηκαν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Βρίσκεται κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο Χαμάντ. Μια κοινοπραξία μεταξύ της Al Jaber Engineering από το Κατάρ και της Tekfen Construction από την Τουρκία συμμετέχει σημαντικά στις κατασκευαστικές εργασίες. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο, από τον Επικεφαλής Αρχιτέκτονα του Arab Engineering Bureau, Ιμπραχίμ Τζαιντάχ, εμπνεύστηκε από το παραδοσιακό καπέλο τακίγια, ένα παραδοσιακό καπέλο που φορούν άνδρες και αγόρια σε όλη τη Μέση Ανατολή. Ένα δημόσιο πάρκο 50.000 μ2 περιβάλλει το στάδιο. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 40.000 θέσεων. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, τα μισά καθίσματα του γηπέδου θα αφαιρεθούν και θα δοθούν σε άλλες χώρες. Άνοιξε στις 22 Οκτωβρίου 2021.Η κατασκευή του Σταδίου Αλ Τουμάμα, μαζί με άλλα στάδια που κατασκευάστηκαν εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022, καταδικάστηκε από πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Διεθνής Αμνηστία ισχυρίζεται ότι έως και 15.000 μετανάστες εργάτες έχουν πεθάνει ενώ εργάζονταν κάτω από κακές συνθήκες στα εργοτάξια του σταδίου. Τα εγκαίνια του γηπέδου πραγματοποιήθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 2021, με αφορμή τον τελικό του Κυπέλλου Εμίρη του Κατάρ.Τον Μάιο του 2018, στη Γαλλία, το Στάδιο Αλ Τουμάμα τιμήθηκε με το αρχιτεκτονικό Βραβείο Future Projects στην κατηγορία Αθλήματα και Στάδια.Το στάδιο φιλοξένησε έξι αγώνες κατά τη διάρκεια του Κύπελλο Αραβικών Εθνών 2021, μαζί με έναν ημιτελικό. Ο ημιτελικός διεξήχθη μεταξύ της Αιγύπτου και της Τυνησίας. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2022, το στάδιο φιλοξένησε συνολικά οκτώ αγώνες. Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στις 21 Νοεμβρίου 2022 μεταξύ Σενεγάλης και Ολλανδίας, με την Ολλανδία να επικρατεί με 2-0. Ο όγδοος και τελευταίος αγώνας στο στάδιο για το Μουντιάλ 2022 διεξήχθη στις 10 Δεκεμβρίου 2022. Το Μαρόκο επικράτησε της Πορτογαλίας με 1-0 στον προημιτελικό της διοργάνωσης, παίρνοντας έτσι την πρόκριση για τον ημιτελικό. Έργο «Στάδιο Αλ Τουμάμα»
Τάισον Κάρτερ

Ο Τάισον Γκρέγκορι Κάρτερ (γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1998) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Ζενίτ και της Eurolegue. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Μισίσιπι Στέιτ Μπούλντογκς .

 Ο Κάρτερ έπαιξε μπάσκετ για το Λύκειο του Στάρκβιλ στο Στάρκβιλ του Μισισιπή, όπου ο πατέρας του υπηρέτησε ως επικεφαλής προπονητής. Ως τριτοετής, είχε κατά μέσο όρο 17 πόντους και πέντε ασίστ ανά αγώνα, οδηγώντας την ομάδα του στο κρατικό πρωτάθλημα Class 6A. Στην ανώτερη χρονιά του, ο Κάρτερ είχε κατά μέσο όρο 21,3 πόντους, 5,2 ασίστ, 4,4 ριμπάουντ και 2,1 κλεψίματα ανά παιχνίδι, φτάνοντας στο πολιτειακό παιχνίδι τίτλου κατηγορίας 6Α. Αναδείχθηκε παίκτης της χρονιάς στο Μισίσιπι Γκέιτορεϊντ και έπαιξε στον αγώνα All-Star Mississippi-Alabama. Όντας τεσσάρων αστέρων νεοσύλλεκτος, ο Κάρτερ δεσμεύτηκε να παίξει κολεγιακό μπάσκετ για το Μισίσιπι Στέιτ πάνω από μια προσφορά από το Μαϊάμι (Φλόριντα), μεταξύ άλλων. Ο Κάρτερ είχε κατά μέσο όρο 7,5 πόντους και 1,7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι ως πρωτοετής στο Μισίσιπι Στέιτ. Ως δευτεροετής σπουδαστής, είχε μέσο όρο 8,9 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ ανά αγώνα. Ο Κάρτερ σημείωσε 10,4 πόντους, δύο ριμπάουντ και 1,2 κλεψίματα ανά παιχνίδι ως τριτοετής. Στις 8 Νοεμβρίου 2019, σημείωσε 28 πόντους ως υψηλό σταδιοδρομίας σε μια νίκη με 67–58 επί του Σαμ Χιούστον Στέιτ . Ως ανώτερος, ο Κάρτερ είχε μέσο όρο 13,9 πόντους, 3,1 ασίστ, 2,6 ριμπάουντ και 1,1 κλεψίματα ανά παιχνίδι και είχε έξι αγώνες με 20 ή περισσότερους πόντους. Ο Κάρτερ ξεκίνησε ως βασικός σε 16 από τους 31 αγώνες και αναδείχθηκε ο έκτος παίχτης της χρονιάς στην SEC, γινόμενος ο πρώτος παίκτης του Μισισιπή που κέρδισε αυτή την τιμή. Ο Κάρτερ ολοκλήρωσε την κολεγιακή του πορεία με 216 τρίποντα, πέμπτος στην ιστορία του Μισίσιπι Στέιτ. Πέτυχε 1.352 πόντους κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του και μαζί με τον πατέρα του έγινε το μοναδικό δίδυμο πατέρα-γιου που σκόραρε και οι δύο πάνω από 1.000 πόντους στην ιστορία της SEC. Στις 14 Ιουνίου 2020, ο Κάρτερ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το Λαύριο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Σε 33 αγώνες, είχε μέσο όρο 13,8 πόντους, 3,3 ριμπάουντ και 2,7 ασίστ ανά παιχνίδι, οδηγώντας την ομάδα στους τελικούς του πρωταθλήματος για πρώτη φορά. Στις 21 Αυγούστου 2021, ο Κάρτερ συμφώνησε να ανανεώσει το συμβόλαιό του με τον ελληνικό σύλλογο. Ο πατέρας του Κάρτερ, Γκρεγκ, έπαιξε μπάσκετ για το Μισίσιπι Στέιτ για τρία χρόνια, κερδίζοντας διακρίσεις στο All-SEC και εισήχθη στο Αθλητικό Πάνθεον του πανεπιστημίου. Ο Γκρεγκ αργότερα έγινε ο επικεφαλής προπονητής του γυμνασίου του Στάρκβιλ. Ο Τάισον έχει δύο κόρες. Βιογραφικό στους Μισίσιπι Στέιτ Μπούλντογκς
Το Τσίρκο

Το Τσίρκο (γαλλικά: Le Cirque) είναι μια ελαιογραφία του Ζωρζ Σερά. Είναι ο τελευταίος του πίνακας το 1890-91 και ανήκει στο ζωγραφικό ρεύμα του Νεο-ιμπρεσσιονισμού. Παρέμεινε ημιτελής μέχρι το θάνατό του τον Μάρτιο του 1891 και βρίσκεται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.

 Ο πίνακας ήταν το τρίτο μεγάλο έργο του Σερά με θέμα το τσίρκο, μετά την Παρέλαση του Τσίρκου (Circus sideshow) του 1887-1888 και Le Chahut του 1889-1890. Απεικονίζει μια ακροβάτισσα που στέκεται πάνω σε άλογο στο Circus Fernando (μετονομάστηκε σε τσίρκο Medrano το 1890, από τους διάσημους κλόουν του). Το τσίρκο Medrano βρισκόταν στη γωνία των Rue des Martyrs και της Boulevard de Rochechouart, κοντά στο στούντιο του Σερά. Ήταν ένα δημοφιλές είδος διασκέδασης στο Παρίσι, που απεικονίζεται στη δεκαετία του 1880 και από άλλους καλλιτέχνες όπως ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ (για παράδειγμα στο έργο του Οι ακροβάτες του Τσίρκου Φερνάντο (Francisca and Angelina Wartenberg)), ο Εντγκάρ Ντεγκά (για παράδειγμα στο έργο του Miss La La at the Cirque Fernando) και ο Τουλούζ Λωτρέκ (για παράδειγμα, η Ιππεύτρια (στο τσίρκο Fernando)). Ο Σερά κάνει χρήση των θεωριών του Τσάρλς Χένρυ για τη συναισθηματική και συμβολική σημασία των γραμμών και χρωμάτων και τα έργα του Chevreul και του Ogden Rood πάνω στα συμπληρωματικά χρώματα. Επηρεάστηκε επίσης από τις Ιαπωνικές εκτυπώσεις και τα γραφικά έργα του Jules Chéret. Το έργο είναι παρόμοιο με τη χρωμολιθογραφία Au Cirque από τον Karl Gampenrieder, αλλά δεν είναι σαφές αν Σερά την είχε δει. Το έργο έχει διαστάσεις 185 × 152 εκατοστά (οι διαστάσεις με πλαίσιο ζωγραφισμένο από τον καλλιτέχνη: 232 x 198,5 εκατοστά). Ο Σερά χρησιμοποιεί ένα νεο-ιμπρεσιονίστικο ντιβιζιονισμό, με πουαντιγιστικές τελείες δημιουργώντας την αίσθηση των άλλων χρωμάτων. Το έργο κυριαρχείται από το λευκό και τα τρία βασικά χρώματα, κυρίως το κόκκινο και το κίτρινο με μπλε σκίαση. Ένα βαθύτερο μπλε περίγραμμα είναι ζωγραφισμένο γύρω από την άκρη του καμβά, που συγχωνεύεται σε ένα επίπεδο πλαίσιο στην ίδια απόχρωση του μπλε. Ο πίνακας χωρίζεται σε δύο μέρη, με τους καλλιτέχνες του τσίρκου να καταλαμβάνουν το κάτω δεξιά, που χαρακτηρίζεται από καμπύλες και σπείρες δημιουργώντας την αίσθηση της κίνησης και με τους θεατές να καταλαμβάνουν το άνω αριστερό μέρος, περιορισμένοι σε σειρές καθισμάτων. Στους θεατές διακρίνονται οι διαφορές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, από τους πιο καλοντυμένους που ανήκουν στην ανώτερη τάξη και κοντά στο μπροστινό μέρος, (στην πρώτη σειρά με ένα καπέλο, είναι ο φίλος και συνεργάτης του ζωγράφου Charles Angrand) με τις κατώτερες τάξεις που βρίσκονται πίσω στη γαλαρία. Ζωρζ Σερά, Τσίρκο, Μουσείο Ορσέ Ζωρζ Σερά, Τσίρκο Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine., Μουσείο Ορσέ Ζωρζ Σερά, 1859-1891, από τον Robert L. Herbert, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), σελ.360-362
Οίκος του Εβρέ

O Οίκος του Εβρέ (Évreux) είναι μία ευγενής Οικογένεια της Γαλλίας, που είναι πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Η άνθηση του Οίκου είναι από τις αρχές του 14ου αι. ως τα μέσα του 15ου. Ενός κλάδου του τα μέλη έγιναν βασιλείς της Ναβάρρας.

 Από τους γιους του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας, ο Φίλιππος Δ΄ έγινε βασιλιάς, στον Κάρολο δόθηκε η κομητεία του Βαλουά ως πρόσοδος (appanage) και στον Λουδοβίκο η κομητεία του Εβρέ. Έτσι το 1298 ο Λουδοβίκος έγινε ιδρυτής του Οίκου του Εβρέ. Από τους γιους του, ο πρωτότοκος Κάρολος δεν είχε εγγονούς, ενώ ο δευτερότοκος Φίλιππος Γ΄ είχε εγγονό τον Κάρολο Γ΄ της Ναβάρρας, που ήταν και ο τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου. Αξιοπρόσεκτες είναι οι επιγαμίες με συγγενείς: Λουδοβίκος κόμης του Εβρέ, ιδρυτής του Οίκου. Ιωάννα, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο Δ΄ Καπετιδών της Γαλλίας. Φίλιππος Γ΄, νυμφεύτηκε την κόρη του εξαδέλφου του Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας. Λευκή, παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της Φίλιππο ΣΤ΄ Βαλουά της Γαλλίας. .
Καλυδώνα

Καλυδώνα (Καλυδών στα αρχαία ελληνικά) είναι το όνομα αρχαίας πόλης της Αιτωλίας πλησίον της δυτικής όχθης του Εύηνου ποταμού, περίπου 11 χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα (Πατραϊκός κόλπος). Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται δυτικά του Ευηνοχωρίου, στους χαμηλούς λόφους "Κούρταγα", και υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες της παράλιας ζώνης της αρχαίας Αιτωλίας. Ήταν κτισμένη σε στρατηγικής σημασίας τοποθεσία καθώς από τη στεριά έλεγχε τις οδούς από την Ήπειρο στη Ναύπακτο ενώ με το λιμάνι που διέθετε κοντά στο σημερινό Κρυονέρι τον θαλάσσιο δρόμο από την Αδριατική και το Ιόνιο προς τη Ναύπακτο. Δίνει το όνομά της και στην σήραγγα της Καλυδώνας της Ιόνιας Οδού, που περνάει κοντά και βόρεια από τα ερείπια της αρχαίας πόλης, ενώ νότια περνάει η ΕΟ Ρίου - Αγρινίου.

 Την πόλη, σύμφωνα με τη μυθολογία, ίδρυσε ο Καλυδών, γιος του Αιτωλού και της Προνόης. Η πρώτη πηγή για την ύπαρξη της πόλης είναι ο Όμηρος ο οποίος την αναφέρει ως «πετρήεσσα» στη Ιλιάδα και την συμπεριλαμβάνει στον κατάλογο των πλοίων που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τέσσερις πόλεις (Πλευρώνα, Ώλενο, Πυλήνη, Χαλκίδα) και 40 πλοία με αρχηγό τον Αιτωλό βασιλιά Θόα. Κατά τους Πελοποννησιακούς πολέμους η Καλυδών διατήρησε για ένα διάστημα την αυτονομία της. Το 390 π.Χ. προσχώρησε στην ένωση των αχαϊκών πόλεων αλλά τελικά υποτάχθηκε στους Αιτωλούς. Στη διάρκεια του πολέμου των Αιτωλών με τους Μακεδόνες η πόλη καταστράφηκε από τον Φίλιππο τον Ε΄. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος, μετά την ίδρυση της Νικόπολης, υποχρέωσε τους κατοίκους της Καλυδώνας να μετακομίσουν. Όλοι οι καλλιτεχνικοί θησαυροί της πόλης μεταφέρθηκαν στην Πάτρα. Με την πόλη συνδέεται και ο σχετικός μύθος για τον Καλυδώνιο κάπρο. Ο Καλυδώνιος Κάπρος στάλθηκε στην πόλη από τη θεά Άρτεμη για να εκδικηθεί τον βασιλιά Οινέα, που πρόσφερε θυσία σε όλους τους Θεούς πλην εκείνης. Η χώρα υπέφερε από τις καταστροφές, που προξενούσε ο κάπρος και ο Μελέαγρος, γιος του Οινέα και της Αλθαίας, προσκάλεσε όλους τους ήρωες της αρχαιότητας μαζί και την Αταλάντη, κόρη του Αρκάδα Σχοινέα, στο κυνήγι του Κάπρου. Το έπαθλο για τον νικητή ήταν το δέρμα και το κεφάλι του θηρίου. Το πρώτο χτύπημα ο κάπρος το δέχτηκε από την Αταλάντη αλλά κατασπάραξε τον Υλέα και τον Αγκαίο, πριν τον εξοντώσει ο Μελέαγρος. Το έπαθλο τελικά δόθηκε στην Αταλάντη, πράγμα που δυσαρέστησε τους υπόλοιπους ήρωες. Τότε οι αδελφοί της μητέρας του Μελέαγρου της αφαίρεσαν το έπαθλο. Ο Μελέαγρος θύμωσε με αυτή τους την ενέργεια και σκότωσε τους θείους του, επιστρέφοντας το έπαθλο στην Αταλάντη. Υπουργείο Πολιτισμού, Καλυδώνα Αρχειοθετήθηκε 2022-05-27 στο Wayback Machine. Αρχαία Καλυδώνα (Κουρταγά) Αρχαία Καλυδώνα Η Αρχαία Καλυδώνα
Πάβελ Ματσιβόντα

Ο Πάβελ Ματσιβόντα (πολων. Paweł Mąciwoda, προφέρεται: [ˈpavɛw mɔ̃t͡ɕiˈvɔda]) είναι Πολωνός μπασίστας & μπασίστας των Scorpions από το 2003. Έγινε ένα από τα 5 βασικά μέλη το 2004.

 Γεννήθηκε στη Γουαϊελικζά της Πολωνίας. Ξεκίνησε να παίζει μπάσο στην ηλικία των 15. Ξεκίνησε την καριέρα του με το παρατσούκλι "Baby". Συνέχισε παίζοντας με τις μπάντες Little Egoists, Düpą & Püdelsi. Την ίδια περίοδο κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ με τίτλο Radio Wieliczka. Συνέχισε με τη μπάντα Walk Away, στην οποία συμμετείχαν ο Μάικλ Ουρμπάνιαν & η Ούρσουλα Ντουντσιακ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paweł Mąciwoda στο Wikimedia Commons
Τιμ Χάουαρντ

Ο Τιμ Χάουαρντ ( Tim Howard, γεννήθηκε 6 Μαρτίου 1979) είναι Αμερικανός ποδοσφαιριστής γεννημένος στο Νιού Τζέρσεϊ. Αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των Η.Π.Α..

 Μετά από μόλις έξι εμφανίσεις με την Νόρθ Τζέρσεϊ Ιμπέριαλς, Τιμ Μουλκουίν, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν προπονητής τερματοφύλακων Μέτρο Στάρς, Χάουαρντ έφερε τον Χάουαρντ στην ομάδα του.Οι εντυπωσιακές εμφανίσεις του με την Μετρο Σταρς με την οποία έγινε ο νεαρότερος τερματοφύλακας στην ιστορία που πήρε το βραβείο του τερματοφύλακα της χρονιάς για το Αμερικάνικο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2001 τον οδήγησαν στην Εθνική ομάδα των Η.Π.Α.το 2002 αλλά και στην μεγάλη μεταγραφή στην Μάντσεστερ Γιουνάιτενττο 2003 η οποιά καταβάλει 4 εκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση για να τον αποκτήσει. Ο Χάουαρντ πήγε στην ομάδα ως αντικαταστάτης Φαμπιάν Μπαρτέζ ξεκίνησε εντυπωσιακά την σεζόν αποκρούοντας πέναλτυ που βοήθησε στην ομάδα να κατακτήσει το Τσάριτι Σιλντ αλλά τον Μάρτιο του 2004 μια κακή επέμβαση στο παιχνίδι του Τσάμπιονς Λίγκ εναντίον της Πόρτο είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί η εμπιστοσύνη του προπονητή Άλεξ Φέργκιουσον στις ικανοτητές του.Στο τέλος της σεζόν αγωνίστηκε ξανα στον τελικό στο Κύπελλο Αγγλίας κατακτώντας με την ομάδα το τρόπαιο και μαζεύοντας ένα μετάλλιο νικητή. Ήταν ο πρώτος Αμερικανός ποδοσφαιριστής που καταφερε να κατακτήσει ένα μετάλλιο νικητή στο Κύπελλο Αγγλίας αγωνιζόμενος ως βασικός.Στη δεύτερη σεζόν του με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ,δεν ξεκίνησε καλά, κάνοντας αρκετά λάθη αντικαταστάθηκε και πάλι απο τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα Κάρολ που ούτε εκεινος τα πηγε καλύτερα.Η απόκτηση του ολλανδού Βαν Ντε Σαρ περιόρισε τον Χάουαρντ στον παγκο της ομάδας και τελικά τον όδηγησε στην απόφαση να πάει δανεικός στην Έβερτον την περίοδο 2006-07 οι εξαιρετικές του εμφανίσεις με την ομάδα του Λίβερπουλ που από το ντεμπούτο του έγινε ο βασικός τερματοφύλακας της Έβερτον επεισαν τον προπονητή της ομάδας Ντέιβιντ Μόγιες να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασάς μέχρι το 2013. Βιογραφικό του Χάουαρντ στην ιστοσελίδα της Έβερτον Αρχειοθετήθηκε 2019-06-04 στο Wayback Machine.
Εκεχειρία

Ο όρος εκεχειρία απαντάται ειδικότερα στις συμβάσεις πολέμου, με τον οποίο χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε βραχεία χρονικά αναστολή των εχθροπραξιών με αμοιβαία συμφωνία μεταξύ των εμπολέμων χωρών ή δυνάμεων, σε αντιδιαστολή με την ανακωχή που χρησιμοποιείται για μακρύτερο χρονικό διάστημα.

 Στην ελληνική αρχαιότητα η εκεχειρία κηρύσσονταν σύμφωνα με τον Πολυδεύκη με ειδικό κήρυκα, ονομαζόμενος "εκεχειροφόρος" ακριβώς για τους ίδιους λόγους που κηρύσσεται αυτή και σήμερα. Ανεξάρτητα όμως των πολεμικών εκεχειριών υπήρχαν και "ιερές εκεχειρίες" λεγόμενες "ιερομηνίες" που και κατ΄ αυτές γίνονταν διακοπές εχθροπραξιών όπως ήταν για παράδειγμα τα Παμβοιώτια, ή η Ολυμπιακή Εκεχειρία, ή οι ανάλογες σε άλλους κοινούς αθλητικούς αγώνες των αρχαίων Ελλήνων, (Ίσθμια, Νέμεα κ.τλ.). Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο εκεχειρία χαρακτηρίζεται επακριβώς η βραχεία διακοπή εχθροπραξιών δύο αντιπάλων στρατιωτικών τμημάτων, με χρονική διάρκεια σαφώς καθορισμένη και για συγκεκριμένο τόπο του πεδίου της μάχης, για διάφορους συγκεκριμένους όμως λόγους, όπως η περισυλλογή τραυματιών, νεκρών μετά από μάχη, κ.λπ. Την εκεχειρία μπορούν να συνάψουν εκτός από τον αρχιστράτηγο ή τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα ανώτατο αξιωματικό και οι διοικητές Φρουρίων, Στρατιών και Σωμάτων Στρατού που όμως επιχειρούν μεμονωμένα. Η εκεχειρία παύει αυτοδίκαια μετά την εκπνοή του καθορισθέντος προηγουμένως χρονικού διαστήματος εφαρμογής της, χωρίς να απαιτείται η έγκαιρη προειδοποίηση, σε αντίθεση με την ανακωχή. Η Εκεχειρία συνήθως επιλέγετε να επιβλεφθεί με δημοκρατικό τρόπο. Οι διαφορές της ανακωχής με την εκεχειρία είναι ουσιαστικά δύο: Αφενός με τη πρώτη επέρχεται παύση των εχθροπραξιών σε όλο το μήκος του μετώπου απ' όλες τις αντίπαλες δυνάμεις ξηράς θάλασσας και αέρος των θεάτρων επιχειρήσεων, ενώ η εκεχειρία είναι περισσότερο τοπική και αφετέρου η διάρκειά της είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη της ανακωχής. Γενικά πάντως η εκεχειρία δεν μπορεί ν΄ αποτελέσει προοίμιο σύναψης ειρήνης όπως αντίθετα είναι η ανακωχή. Πόλεμος Συνθήκη Ουδέτερη ζώνη "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.6ος, σ.444 "Δημοτικά Τραγούδια" Ν. Πολίτη (επανέκδοση 2001)
Καϊκαούσης Β΄

Ο Καϊκαούσης Β΄ (πέθανε το 1280), Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ (1246 - 1257) ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του Σουλτάνου Καϋχοσρόη Β΄ και της Ελληνίδας Προδούλας.

 Την εποχή που πέθανε ο πατέρας του ήταν ακόμα ανήλικος (1246), οι Μογγόλοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να κατακτήσουν την Ανατολή. Την εποχή που ήταν ακόμα σουλτάνος μοίρασε την εξουσία με τους δύο μικρότερους αδελφούς του Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ και Καϋκοβάδη Β΄. Η μητέρα του ήταν κόρη Έλληνα ιερέα από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αυτό οδήγησε τον Καϊκαούσης να ζητήσει πολλές φορές βοήθεια από τους Νικαιώτες. Ο Μογγόλος ηγεμόνας Μπαϊζού τον απείλησε και τον προειδοποίησε να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας που είχε υποσχεθεί, του ζήτησε επίσης νέα εδάφη στην Ανατολή για το ιππικό του. Οι Μογγόλοι νίκησαν τον Καϊκαούσης Α΄ που κατέφυγε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία (1256), ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος τον υποδέχτηκε θερμά αλλά στην συνέχεια τον αιχμαλώτισε. Ο αδελφός του Καϊκοβάδης ζήτησε την βοήθεια του Μπέρκε από την Χρυσή Ορδή, ο αρχηγός της Χρυσής Ορδής Νογκάι Χαν (1230 - 1299) επιτέθηκε στο Βυζάντιο και τον ελευθέρωσε (1265). Ο Μπέρκε έδωσε στον Καϊκαούσης δώρο την Κριμαία και την κόρη του σύζυγο, πέθανε στην εξορία (1280). Ο συγγραφέας Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊκαούσης Α΄ είχε "διπλή εθνότητα Ελληνική και Τουρκική και διπλή θρησκεία χριστιανική και Ισλαμική." Ο Καϊκαούσης Β΄ αν και είχε εκθρονιστεί και βρισκόταν στην εξορία παρέμενε εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους Σελτζούκους της Ανατολής και ήταν απειλή στις εύθραυστες σχέσεις ανάμεσα στους Μογγόλους και τους Σελτζούκους, ο βεζίρης του φυλακίστηκε για λίγο (1271). Ο Μωάμεθ Α΄ του Καραμάν ζήτησε την βοήθεια του όταν εξεγέρθηκε εναντίον των Μογγόλων (1276) αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να βοηθήσει. Έστειλε πολλές φορές τους γιους του από την Κριμαία στο Ικόνιο να διεκδικήσουν τον θρόνο του Σελτζουκάτο κάτι που κατάφερε τελικά ο Μεσούντ Β΄ (1280) Πολλοί ιστορικοί θεωρούν τον Βυζαντινό ευγενή Αθανάσιο Σουλτάνο αδελφό του Καϊκαούσης Β΄ αλλά αυτό θεωρείται απίθανο λόγω της μεταγενέστερης εποχής που έζησε, η χριστιανική αριστοκρατική οικογένεια τον Σουλτάνων διεκδικούσε ωστόσο την καταγωγή της από τον Καϊκαούσης Β΄. Την Οθωμανική περίοδο ο διάσημος θεολόγος Σέικ Μπεντρεντίν (1359 - 1418) διεκδικούσε την καταγωγή του από τον Καϊκαούσης Β΄. Peacock, A.C.S.; Yildiz, Sara Nur, eds. (2013). The Seljuks of Anatolia: Court and Society in the Medieval Middle East. I.B.Tauris. Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history, trans. J. Jones-Williams, (New York: Taplinger, 1968) Shukurov, Rustam (2016). The Byzantine Turks, 1204-1461. BRILL. ISBN 9789004307759.
Δήμος Κόντσε

Ο Δήμος Κόντσε (σλαβομακεδονικά: Конче‎ Mk-Konche.ogg ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Κόντσε ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Κόντσε.

 Ο Δήμος Κόντσε συνορεύει με: τον Δήμο Στιπ στα βόρεια τον Δήμο Ράντοβις και Δήμο Βασίλεβο στα ανατολικά τον Δήμο Νεγκότινο και Δήμο Ντέμιρ Κάπιγια στα δυτικά. τον Δήμο Στρώμνιτσας και Δήμο Βαλαντόβου στα νότια. Επίσημος ιστότοπος
Γιάννης Λαμπρόπουλος

Ο Γιάννης Λαμπρόπουλος (Ελληνοεκκλησιά, Μεσσηνία) στις 19 Σεπτεμβρίου 1955, σπούδασε Νομική στην Κομοτηνή, είναι έγγαμος και έχει ένα παιδί, είναι δικηγόρος στο επάγγελμα και ομιλεί άπταιστα Αγγλικά.

 Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1989 και έκτοτε εκλέγεται ανελλιπώς στον Νομό Μεσσηνίας, έως και σήμερα. Από τον Μάρτιο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2007 διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2007, όπως και στον τελευταίο ανασχηματισμό της Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά 2012. Ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της φοιτητικής οργάνωσης της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (1974-1979) και εκλεγμένος κομματικό στέλεχος στη Μεσσηνία από τα έτη 1983-89. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ο.Κ.Ε. Δημόσιας Τάξης της Ν.Δ. Το 2002 εκλέχτηκε υπεύθυνος Τομέα Εσωτερικών-Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης της Νέας Δημοκρατίας και προετοίμασε το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την Αυτοδιοίκηση και τη Δημόσια Διοίκηση.
Κερασιά Λεχουρίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κερασιά Αχαΐας Για οικισμούς με ονομασία ίδια με την παλιά που έφερε το χωριό, δείτε: ΚερέσοβαΗ Κερασιά (ή Κερασέα) είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας στην πρώην Επαρχία Καλαβρύτων και κοντά στα σύνορα του νομού με την Αρκαδία και την Ηλεία. Βρίσκεται στον Ερύμανθο σε υψόμετρο 800 μέτρων στους πρόποδες του όρους Κάκαβος. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος στον οποίο είναι αφιερωμένη η κεντρική του εκκλησία.

 Είναι άγνωστο πότε κατοικήθηκε πρώτη φορά. Η Κερασιά πιστεύεται ότι δεν ήταν ανεπτυγμένος συνοικισμός αλλά αγροικίες ποιμένων που επί Α΄ Τουρκοκρατίας και Α΄ Λατινοκρατίας αναπτύχθηκε σε οικισμό. Η ονομασία Κερέσοβα, παλιά ονομασία του χωριού, αναφέρεται πρώτη φορά το 1463 σε καταγραφή των Οθωμανικών τιμαρίων της περιοχής και πιστεύεται ότι προϋπήρχε της Οθωμανικής κατάκτησης του 1460. Το παλιό όνομα του χωριού "Κερέσοβα" σημαίνει τόπος με πολλές κερασιές και προήλθε από την ελληνική «κέρασος» με την σλάβικη κατάληξη «-οβα». Στην ενετική απογραφή του 1700 η Κερέσοβα αναφέρεται ως Geresova με 9 οικογένειες 20 άντρες και 22 γυναίκες. Το 1928 μετενομάστηκε σε Κερασιά. Κατά την Β΄ Τουρκοκρατία (1715-1821) ανήκε διοικητικά στον Καζά των Καλαβρύτων και στο Σέμτι του Λεχουρίου . Στην επανάσταση του 1821 αναφέρεται η οικογένεια Μπέλη με μεγάλη προσφορά στον αγώνα. Ο Χρήστος Μπέλης μάλιστα τιμήθηκε με το αριστείο ανδρείας. Μετά την απελευθέρωση στην περιοχή έδρασαν οι ληστές Κ. Πανόπουλος, Κάπαρης και άλλοι. Στην διάρκεια της κατοχής και τους εμφυλίου πολέμου στην περιοχή έδρασαν αντάρτικα σώματα. Οδική σύνδεση το χωριό απέκτησε το 1950 με ιδιωτική πρωτοβουλία χωριανών. Με την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1836 αποτέλεσε χωριό του Δήμου Ψωφίδος της Διοικήσεως Κυλληνίας (Καλαβρύτων) αφού η Επαρχία Διποταμίας καταργήθηκε. Το 1912 με την κατάργηση των δήμων αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Λιβαρτζίου και από το 1916 της κοινότητας Λεχουρίου αφού αποσπάστηκε από την κοινότητα Λιβαρτζίου. Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας έγινε οικισμός του πρώην Δήμου Αροανίας έως το 2010 που έγινε οικισμός του Δήμου Καλαβρύτων. Στην Κερασιά χτίστηκε δημοτικό σχολείο το 1936 ενώ έως τότε λειτουργούσε σε διάφορα κτίρια του χωριού. Έπαψε να λειτουργεί την δεκαετία του 90. Να μην συγχέεται με τον ομώνυμο οικισμό του τοπικού διαμερίσματος Λυκουρίας του Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νίκος Κ. Σακελλαρόπουλος, Λεχούρι και Κερέσοβα, Ριζοχώρια του μυθικού Ερύμανθου, Πάτρα 2012. ISBN 978-960-93-4900-0. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Γιαν Ματέικο

Ο Γιαν Ματέικο (πολωνικά: Jan Alojzy Matejko‎, 1838 – 1893) ήταν Πολωνός ζωγράφος και από το 1873 Διευθυντής της Σχολής Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Υπήρξε ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της ιστορικής και εθνικής ζωγραφικής στην Πολωνία.

 Ο Γιαν Ματέικο γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1838 στην Κρακοβία, από πατέρα μουσικοδιδάσκαλο. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας από το 1852 μέχρι το 1858. Τελειοποίησε περαιτέρω τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου υπό τον καθηγητή της και ιστορικό ζωγράφο Χέρμαν Άνσυτς (Hermann Anschuetz, 1802 – 1880). Γίνεται ευρύτερα γνωστός εκθέτοντας το 1861 το έργο του "Η δηλητηρίαση της Βασίλισσας Μπόνα" (1859), με θέμα παρμένο από την ιστορία της Πολωνίας και τη δηλητηρίαση της Μπόνα Σφόρτσα, Μεγάλης Δούκισσας της Λιθουανίας και Βασίλισσας της Πολωνίας. Κοντά στον Ματέικο μαθήτευσαν πολλοί γνωστοί ζωγράφοι, μεταξύ των οποίων και ο διάσημος Πολωνός ζωγράφος Στανισλάβ Βισπιάνσκι (Stanisław Wyspiański, 1869 – 1907). Ο Ματέικο πέθανε στην Κρακοβία το 1893 σε ηλικία 55 ετών. Μια περίτεχνη μπρούτζινη προτομή του Γιαν Ματέικο κοσμεί το Μέγαρο Τεχνών (πολωνικά: Pałac Sztuki) στην Πλατεία Szczepanski της Κρακοβίας, ένα εντυπωσιακό κτήριο με αρ-νουβό διακοσμήσεις και αρχιτεκτονικές αναφορές στους αρχαίους ελληνικούς ναούς. Από τα ιστορικών θεμάτων έργα του Ματέικο εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας «Η μάχη του Γκρούνβαλντ» (1878), ένα αριστούργημα της πολωνικής τέχνης στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, που απεικονίζει τη στρατιωτική νίκη του πολωνικού και λιθουανικού στρατού επί των Ιπποτών του Τευτονικού Τάγματος στις 15 Ιουλίου του 1410. Ο μεγαλύτερος ιστορικός πίνακας εκτίθεται στo εθνικό μουσείο . Με θέμα την υποτέλεια των Πρωσων. Απεικονίζεται το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός στη γηραιά ήπειρο. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Άλλα πατριωτικά έργα του Ματέικο, που εκτίθενται στο Βασιλικό Ανάκτορο της Βαρσοβίας, είναι «Ο Στέφαν Μπάτορυ στην πολιορκία της Πσκοφ» (1872) και «Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791» (1891). Αξιόλογα είναι και τα έργα του: «Ο Κοπέρνικος σε συνομιλία του με τον Θεό» (1872, Collegium Novum του Γιαγκελονείου Πανεπιστημίου της Κρακοβίας), «Η Καμπάνα του Σιγισμούνδου» (1874, Εθνικό Μουσείο Βαρσοβίας), «Ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι στη μάχη της Βιέννης» (1883, Μουσεία Βατικανού), «Ο Ταντέους Κοστσιούσκο στη μάχη του Ρακλάβιτσε» (1888, Εθνικό Μουσείο Κρακοβίας), «Ιστορία του πολιτισμού της Πολωνίας», που περιλαμβάνει τον πίνακα "Ο εκχριστιανισμός της Πολωνίας (1889), «Η Ένωση της Λούμπλιν» (1892, Οικία Γιαν Ματέικο στην Κρακοβία). Χαρακτηριστικής ομοιότητας είναι και μια «Αυτοπροσωπογραφία» (1892) του Ματέικο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Ματέικο, Γιαν», τόμ. 41, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. «100 Ομορφότερα Μουσεία του Κόσμου» (Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας), Ελληνική Έκδοση, Εκδόσεις Καρακώτσογλου, Αθήνα, 2007.
Πόροι ή περί προσόδων

Οι Πόροι ή περί προσόδων , λατ. De Vectigalibus και αγγλ. Ways and Means, είναι έργο του Ξενοφώντα που γράφτηκε το 355 π.Χ. 354 π.Χ. σε μια χρονική περίοδο που η Αρχαία Αθήνα έχασε το ρόλο της ως ηγεμονική δύναμη.

 Η ήττα του Αθηναϊκού στόλου στα Έμβατα μεταξύ Χίου και Ερυθρών το 355 π.Χ., ο κίνδυνος από τις επεκτατικές τάσεις το Φιλίππου στο Βόρειο Αιγαίο και η οικονομική κρίση που αντιμετώπιζαν οι Αθηναίοι τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν τον πόλεμο εναντίον των αποστατών συμμάχων τους της Δεύτερης Αθηναϊκής Συμμαχίας. Ο Ξενοφώντας συνιστά στους Αθηναίους να στηρίξουν την οικονομική ανόρθωση αξιοποιώντας τους πόρους που παρέχει η ίδια τους η χώρα. Το πλούσιο υπέδαφος νέα μεταλλεία αργύρου στο Λαύριο α [›] και ώθηση στην εξόρυξη μαρμάρου. Επίσης υποδεικνύει αξιοποίηση του λιμανιού του Πειραιά με την κατασκευή ναυστάθμου, καταλυμάτων και αγορών που όλα αυτά θα συνοδευτούν και με κίνητρα υπέρ των μετοίκων (αλλοδαποί που είχαν επίσημα άδεια παραμονής στην Αττική, αλλά δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα) έτσι ώστε ν΄ αυξηθεί ο αριθμός τους. Εισηγείται ισοτέλεια δηλαδή καθεστώς φορολογικής ισότητας και κυρίως απαλλαγής από την καταβολή του μετοικίου, που παραχωρούσαν σε μετοίκους οι οποίοι είχαν προσφέρει κάποια ιδιαίτερη υπηρεσία στην πόλη. ^ α: Εκτός από τη μαρτυρία αυτή του Ξενοφώντα και άλλες πηγές αναφέρουν σχετικά με την από τα πανάρχαια χρόνια εκμετάλλευση των μεταλλίων του Λαυρίου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά με πρόταση του Θεμιστοκλή να χρησιμοποιηθούν τα έσοδα από το Λαύριο. Ο Πλίνιος λέει πως η εκμετάλλευσή τους ανάγεται στα χρόνια του Ερεχθέα, ενώ ο Πλούταρχος υποστηρίζει πως πρώτος ο Θησέας έκοψε νόμισμα από ασήμι του Λαυρίου. Κατά τη διάρκεια του Πελοπονnησιακού Πολέμου οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να τα καταλάβουν για να στερήσουν τους Αθηναίους από τη σημαντική αυτή πρόσοδο, αλλά αποκρούστηκαν. εισαγωγική παράγραφος με αντικριστή απόδοση στην νεοελληνική Πόροι ή περί προσόδων Πόροι ή περί προσόδων (αρχαίο κείμενο)
Σαβίτα Κοβίντ

Η Σαβίτα Κοβίντ είναι η Πρώτη Κυρία της Ινδίας από 25 Ιουλίου 2017. Είναι η σύζυγος του Προέδρου της Ινδίας Ραμ Ναθ Κοβίντ. Προηγουμένως, η Σούβρα Μουχέρτζι, σύζυγος του πρώην Προέδρου Πρανάμπ Μουχέρτζι ήταν ο κάτοχος του παρόντος τίτλου, μέχρι το θάνατό της στις 18 Αυγούστου 2015.

 Οι γονείς της Κοβίντ αρχικά ζούσαν κοντά στη Λαχώρη στο σημερινό Πακιστάν και μετακόμισαν στην Ινδία μετά τη διαίρεση της Ινδίας και εγκαταστάθηκαν στο Λατζπάτ Ναγκάρ στο Δελχί. Είναι πρώην υπάλληλος στη Mahanagar Telephone Nigam Limited (MTNL). Ξεκίνησε την καριέρα της στη MTNL ως τηλεφωνήτρια. Σταδιακά πήρε προαγωγή στη θέση του Επικεφαλής Επόπτη Τμήματος. Αλλά το 2005, πήρε μια εθελοντική συνταξιοδότηση. Η Σαβίτα παντρεύτηκε τον Ραμ Ναθ Κοβίντ στις 30 Μαΐου 1974. Έχουν ένα γιο και μια κόρη, τον Πρασάντ και την Σουάτι. Η Κοβίντ έγινε η πρώτη κυρία στις 25 Ιουλίου 2017 καθώς η θέση ήταν κενή για σχεδόν δύο χρόνια, λόγω του θανάτου της τελευταίες εν ενεργεία. Οι πρώτοι σύζυγοι της Ινδίας έχουν γενικά πολύ ελαφριά παρουσία, όταν δεν λείπουν εντελώς. Όταν είναι παρών, πολλές από αυτούς λειτουργούν ως επίσημοι οικοδεσπότες του Ραστραπάτι Μπαβάν.
Θάλασσα της Ιάβας

Η Θάλασσα της Ιάβας (ινδονησιακά: Laut Jawa) είναι μια εκτεταμένη αβαθή θάλασσα στην Ινδονησία. Βρίσκεται μεταξύ των Ινδονησιακών νησιών Βόρνεο, Ιάβα, Σουμάτρα, και Σουλαουέσι. Το στενό Καριμάτα τη συνδέει με τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας στα βορειοδυτικά.

 Η θάλασσα της Ιάβας χωρίζει την Ιάβα από το Βόρνεο. Είναι ρηχή και το μέσο βάθος της είναι 46 μέτρα. Το δυτικότερο και το ανατολικότερο σημείο της θάλασσας απέχουν μεταξύ τους περίπου 1.600 χιλιόμετρα, ενώ το βορειότερο και το νοτιότερο σημείο της θάλασσας απέχουν 380 χιλιόμετρα περίπου και καταλαμβάνει μια έκταση μεγέθους 320.000 τ.χλμ. Η θάλασσα σχηματίστηκε με την αύξηση της στάθμης της θάλασσας μετά το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Ο σχεδόν τελείως επίπεδος βυθός και η παρουσία αποστραγγιστικών καναλιών (ανιχνεύσιμα από τα στόμια των ποταμών που εκβάλλουν στην θάλασσα) δείχνουν ότι πριν από χιλιάδες χρόνια η περιοχή που περιλαμβάνει την θάλασσα της Ιάβας ήταν μια σταθερή, ξηρή και πεδινή χερσαία περιοχή, μέσα στην οποία υπήρχαν μερικοί μονόλιθοι. Η μάχη της θάλασσα της Ιάβας, η οποία διήρκεσε από τον Φεβρουάριο έως το Μάρτιο του 1942, ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ναυτικές δυνάμεις της Ολλανδίας, της Βρετανίας, της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών σχεδόν καταστράφηκαν κατά την προσπάθεια τους να αποτρέψουν την κατάληψη της Ιάβας από την Ιαπωνία.Στις 28 Δεκεμβρίου 2014, η πτήση 8501 της Indonesia AirAsia συνετρίβη στην θάλασσα της Ιάβας ενώ ήταν καθοδόν προς τη Σιγκαπούρη (είχε απογειωθεί από τη Σουραμπάγια της Ινδονησίας). Οι 162 επιβάτες και πλήρωμα του αεροπλάνου έχασαν τη ζωή τους.Στις 29 Οκτωβρίου 2018, η πτήση 610 της Lion Air συνετρίβη στην θάλασσα της Ιάβας λίγο μετά την απογείωση της από το Διεθνές Αεροδρόμιο Σουκάρνο-Χάτα της Τζακάρτας με κατεύθυνση προς το αεροδρόμιο Ντεπάτι Αμίρ στο Πανγκάλ Πινάνγκ. Οι 189 επιβάτες και το πλήρωμα του σκάφους θεωρούνται ως νεκροί. Το νότιο τμήμα του πυθμένα έχει αναγνωριστεί ως γεωλογικά παρόμοιο με τη βόρεια Ιάβα. Εκεί βρίσκονται πετρελαιοπηγές οι οποίες εκτείνονται υποθαλάσσια. Οι προοπτικές για την άνθηση πετρελαϊκής βιομηχανίας είναι επίσης ευνοϊκές στην θαλάσσια περιοχή έξω από το βορειοανατολικό Καλιμαντάν. Καθώς η θάλασσα της Ιάβας είναι πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, η θάλασσα έχει γίνει η βάση του ινδονησιακού προγράμματος εξαγωγών. Η αλιεία είναι σημαντική οικονομική δραστηριότητα στην θάλασσα της Ιάβας. Στην θάλασσα ζουν πάνω από 3.000 είδη θαλάσσιας ζωής. Στην περιοχή της θάλασσας υπάρχουν προστατευόμενα φυσικά πάρκα. Η περιοχή γύρω από τη θάλασσα της Ιάβας είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Οι καταδύσεις στην θάλασσα της Ιάβας προσφέρουν ευκαιρίες εξερεύνησης και φωτογράφησης των υπογείων σπηλαίων, ναυαγίων, κοραλλίων, σφουγγαριών και άλλης θαλάσσιας ζωής. Touwen, Jeroen (editor) (2001) Shipping and trade in the Java Sea region, 1870-1940 : a collection of statistics on the major Java Sea ports (ISBN 90-6718-162-5) (2008) "Java Sea a study on its economic impacts." Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Java Sea στο Wikimedia Commons
Άγιος Ανδρέας Μαγνησίας

Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λαύκου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σηπιάδος, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι παράλιος οικισμός στο νοτιανατολικό τμήμα του νομού Μαγνησίας, στην περιοχή του Τρικερίου που βλέπει στον Παγασητικό κόλπο, στον όρμο Πρασούδι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαύκου Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λαύκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σηπιάδος Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σηπιάδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Νοτίου Πηλίου(Πηγή: ) Ο Άγιος Ανδρέας έχει εξελιχθεί σε αξιόλογο παραθεριστικό και αλιευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής Τρικερίου, με μικρή τουριστική υποδομή. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Χριστιανός Αύγουστος Α΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ

Ο Χριστιανός Αύγουστος Α΄, δανικά Christian August I. (4 Αυγούστου 1696 - 20 Ιανουαρίου 1754) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Σοφίας Αμαλίας, κόρης του καγκελάριου Φρειδερίκου του Άλεφελντ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κοσμήτορας (provost) του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου το 1714. Αργότερα έγινε κυβερνήτης της νήσου Αλς, στρατηγός του Πεζικού και συνταγματάρχης της Βασιλικής Φρουράς στη Δανία. Το 1731 διαδέχθηκε τον άτεκνο θείο του Ερνέστο Αύγουστο ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ. Απεβίωσε το 1754 σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Χριστιανός Α΄. Νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη Λουίζα, κόρη του Χριστιανού Γκίλντενλεβε, κόμη του Σάμσε και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Χριστιανός Α΄ 1721-1794, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Αιμίλιος Αύγουστος 1722-1786, αντιστράτηγος του δανικού στρατού Χριστιανός Ούλριχ 1723, απεβίωσε σε ηλικία δύο ημερών Σοφία Καρλόττα 1725-1752 Χριστίνα Ουλρίκα 1727-1794 Σοφία Μαγδαληνή Μαρία 1731-1799 θνησιγενές τέκνο 1732 Καρλόττα Αμαλία 1736-1815 θνησιγενές τέκνο 1736 Dansk biografisk Lexikon, Band III., p. 535f Digitalisat Eduard Maria Oettinger, Moniteur des dates, p. 176, Digitalisat