IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλέξιος Ραούλ

Ο Αλέξιος Ραούλ (Ἀλέξιος Ῥαούλ) (απεβ. γύρω στο 1258) ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης και στρατηγός της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Είχε τον τίτλο του πρωτοβεστιαρίου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη.

 Ο Αλέξιος Ραούλ ήταν γόνος μιας εύπορης αριστοκρατικής οικογένειας με πολλά κτήματα γύρω από τη Σμύρνη και γιος του σεβαστού Κωνσταντίνου Ραούλ, ο οποίος είχε παίξει κάποιο ρόλο στην αναρρίχηση στον θρόνο του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου. Έγινε συγγενής του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, αφού παντρεύτηκε την ανιψιά του. Ο Αλέξιος και η ανιψιά τού Βατάτζη απέκτησαν μαζί τέσσερις γιους, τρεις από τους οποίους είναι γνωστοί, τον Ιωάννη, τον Μανουήλ τον Ισαάκιο, και μια κόρη. Επί Βατάτζη, ο Αλέξιος διορίσθηκε στο βαθμό του πρωτοβεστιάριου και του δόθηκε η διοίκηση των στρατευμάτων στην Μακεδονία. Το 1242 συνόδευσε τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα στην εκστρατεία του κατά του ηγεμόνα της Θεσσαλονίκης, Ιωάννη Κομνηνού Δούκα. Εμφανίζεται και πάλι το 1252, κατά τη διάρκεια των πολέμων του Ιωάννη Γ΄ εναντίον του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄. Μετά τη σύναψη συνθήκης ειρήνης, ο Αλέξιος προφανώς παρέμεινε στην Ευρώπη, μαζί με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο (μέλλοντα Αυτοκράτορα) στα Βοδενά, για τη φύλαξη των οδών προσεγγίσεων προς τη Θεσσαλονίκη. Ως μέλος της παραδοσιακής αριστοκρατίας, ο ίδιος και η οικογένειά του υπέφερε κατά τη βασιλεία τού Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη. Ο Θεόδωρος Β΄ προσπάθησε να μειώσει την ισχύ της αριστοκρατίας και την επιρροή της και ευνόησε άνδρες ταπεινής καταγωγής, τους οποίους όρισε στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα. Το 1255 ο Αυτοκράτορας αφαίρεσε τον τίτλο τού Αλέξιου και τον έδωσε στον Γεώργιο Μουζάλωνα. Επιπλέον ο Θεόδωρος είχε παντρέψει μια από τις κόρες του Αλέξιου Ραούλ με τον αδελφό τού Γεωργίου, τον Ανδρόνικο Μουζάλωνα, μια πράξη που θεωρήθηκε προσβλητική, δεδομένης της καταγωγής του γαμπρού. Επιπλέον ο Θεόδωρος Β΄ φυλάκισε τους γιους του Αλεξίου. Ως εκ τούτου, η οικογένεια υποστήριξε ενεργά, όταν απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄, τη δολοφονία των αδελφών Μουζαλώνων το 1258 και τον επακόλουθο σφετερισμό της εξουσίας από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο το 1259. Νυμφεύτηκε μία ανιψιά του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη και είχε τέκνα: Ιωάννης απεβ. 1274, πρωτοβεστιάριος. Μανουήλ άκμασε 125-1280, πιγκέρνης, κυβερνήτης Θεσσαλίας. Ισαάκιος. κόρη, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Μουζάλωνα, αδελφό του Γεωργίου.
Ορεινή Μελιγού Αρκαδίας

Η Ορεινή Μελιγού Αρκαδίας, είναι ένας ορεινός, παραδοσιακός οικισμός της Κυνουρίας. Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 616 μέτρα, σε απόσταση 12 χλμ. δυτικά του Άστρους και δίπλα από το χωριό Άγιος Ιωάννης. Διοικητικά μαζί με την Αγία Αναστασία, τις Πόρτες και τη Χειμερινή Μελιγού αποτελούν την τοπική κοινότητα Μελιγούς που υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας.

 Η Ορεινή Μελιγού αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Μορέως από τον Γεώργιο Σφραντζή το έτος 1435 με το όνομα Μελιγού. Το όνομα «Μελιγού» είναι σλαβικής προέλευσης και προέρχεται από την φυλή των Μηλιγγών (ή Μελιγγών), οι οποίοι μαζί με τους Εζερίτες εγκαταστάθηκαν τον 9ο αι. στον Πάρνωνα, αφήνοντας πολλά τοπωνύμια. Τον 17ο και 18ο αι. η Μελιγού αναπτύχθηκε και έγινε ένα από τα πλουσιότερα και ισχυρότερα χωριά της περιοχής μαζί με τον Άγιο Ιωάννη, τον Άγιο Πέτρο, τον Πλάτανο και άλλα. Σημαντική ήταν η προσφορά της Μελιγούς στην Επανάσταση του 1821, καθώς πολλοί Μελιγιώτες συμμετείχαν σε διάφορες μάχες όπως των Βερβένων, των Δολιανών, της Τριπολιτσάς κ.ά. Το 1826, η Ορεινή Μελιγού, καταστράφηκε ολοσχερώς από τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά, ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση, η Μελιγού υπήχθη στον Δήμο Θυρέας (με έδρα τον Άγιο Ιωάννη και Άστρος), ενώ οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Μελιγγιώτικα Καλύβια (σημερινή Χειμερινή Μελιγού Αρκαδίας). Η Ορεινή Μελιγού, βρίσκεται χτισμένη στην πλαγιά ενός κατάφυτου και καταπράσινου βουνού. Το χωριό είναι γεμάτο με παραδοσιακά αρχοντικά, βρύσες, ταβέρνες και εκκλησίες. Η οικία Ευθυμίου έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο επειδή αποτελεί "χαρακτηριστικό δείγμα της παραδοσιακής τοπικής αρχιτεκτονικής των αρχών του 19ου αιώνα. Δεξιά της θύρας εισόδου σώζει εντοιχισμένη πλάκα με επιγραφή που αναγράφει το έτος 1818''. Στο χωριό, υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με το νεκροταφείο και η Παναγία, η οποία εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Σε κοντινή απόσταση από το χωριό, υπάρχουν τα ξωκκλήσια του Αγίου Σάββα, του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Τριάδας, πρώην μονή χτισμένη τον 17ο αι. Βορειότερα του χωριού βρίσκονται, στη θέση Σπαθοκομμένο, λείψανα αρχαίου φυλακίου. Στο χωριό λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο εκδηλώσεις και πανηγύρια, με σημαντικότερα της Παναγίας (7 - 8 Σεπτεμβρίου) και της Αγίας Τριάδας. Τον χειμώνα το χωριό μένει με λιγοστούς κάτοικους, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι κατεβαίνουν στη Μελιγού. Σταύρος Δουβής, παλαίμαχος διεθνής διαιτητής και παράγοντας της καλαθοσφαίρισης, καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, πρώην Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού. Χειμερινή Μελιγού Αρκαδίας Ετυμολογία της λέξης "Μελιγού" από τον ιστότοπο https://meligiotiko-simposio.blogspot.com Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα, Εκδόσεις Πεντάλοφος, 2015, ISBN 978-960-99424-2-3
Import/Export

Το Import/Export είναι μία αυστριακή δραματική ταινία του 2007, σε σκηνοθεσία και παραγωγή Ούλριχ Σέιντι. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με την Βερόνικα Φρανς. Πρωταγωνιστούν οι Εκατερύνα Φρανκ και ο Πολ Χόφμαν. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε μία Ουκρανή νοσοκόμα, η οποία ψάχνει μία καλύτερη τύχη στη Δύση, για τους ίδιους λόγους θα μεταναστεύσει ένα Αυστριακός μπράβος, αλλά στην Ανατολή. Τα γυρίσματα της ταινίας κράτησαν 2 χρόνια (2005-2007), και έλαβαν χώρα στη Σλοβεκία, στην Τσεχία, στη Ρουμανία και στη Βιέννη. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 2007. Την ίδια χρονιά υπήρξε υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα, στο Φεστιβάλ Καννών, κερδίζοντας τελικά το Grand Prix - Golden Apricot, στο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Γερεβάν.

 Η Όλγα είναι μία γυναίκα από την Ουκρανία, που ζει με τη μητέρα της και το παιδί της. Η δουλειά ως νοσοκόμα, δεν της προσφέρει αρκετά χρήματα, ώστε να συντηρήσει αυτήν και το παιδί της. Έτσι, αποφασίζει να ξεκινήσει δεύτερη δουλειά, αυτή τη φορά στον πορνογραφικό χώρο του διαδικτύου. Παρόλα αυτά, εγκαταλείπει τη γενέτειρά της και ταξιδεύει στη Βιέννη, για ένα καλύτερο αύριο. Εκεί προσλαμβάνεται ως οικιακή βοηθός, σε ένα σπίτι πλουσίων, όπου και ζει. Ωστόσο, η κυρία του σπιτιού, υποπτεύεται για κλοπή και την απολύει. Αργότερα πιάνει δουλειά ως καθαρίστρια σε γηριατρική κλινική. Εκεί, ξεκινά σχέση, με έναν γηραιότερο άνδρα, ονόματι Έριχ, ο οποίος τη ζητά σε γάμο. Εκείνη δέχεται, γνωρίζοντας ότι αυτό θα της έδινε την αυστριακή υπηκοότητα. Τελικά, ο Έριχ, πεθαίνει, από ανακοπή καρδιάς, πριν προλάβουν να παντρευτούν. Ο Πολι είναι ένας νεαρός από τη Βιέννη, ο οποίος ζει εκεί με τη μητέρα του και τον πατριό του. Είναι ιδιοκτήτης ενός μεγαλόσωμου σκυλιού, ονόματι Κέσαρ, ενώ είναι κι εκπαιδευτής πολεμικών τεχνών. Ωστόσο, εργάζεται ως σεκιούριτι, σε ένα πολυκατάστημα, αλλά απολύεται, όταν μία ομάδα μέθυσων τον δένει με τις χειροπέδες του και τον γδύνει ολοκληρωτικά. Η κοπέλα του, επίσης, τον χωρίζει, επειδή φοβάται τον σκύλο του, καθώς επίσης και επειδή χρωστά πολλά λεφτά σε πολλούς, συμπεριλαμβανομένου και του πατριού του, Μίχαελ. Ο Μίχαελ, τελικά, τον παίρνει μαζί του στην Ουκρανία, ώστε να εργαστεί φρουτάκια. Καθώς πηγαίναν εκεί, σταματήσαν σε έναν καταυλισμό Ρομά, στη Σλοβακία, ώστε να "προσλάβουν" μία ιερόδουλη, ωστόσο, καθώς δεν τα βρήκαν στην τιμή, ο νταβατζής της τον κυνηγά. Αργότερα, νοικιάζουν ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο, όπου προσπαθούν σε ένα μπαρ ξανά να βρουν ιερόδουλη. Αργότερα, ο Πόλι επιστρέφει στο δωμάτιο για να ζητήσει δανεικά από τον Μίχαελ, όταν βλέπει μία ιερόδουλη. Ο Μίχαελ, αναγκάζει τον Πόλι να τον παρακολουθήσει καθώς "ξεφτιλίζει" την ιερόδουλη. Την επομένη, ο Πόλι ψάχνει να βρει μόνος του δουλειά, αλλά αποτυγχάνει. Η ταινία τελειώνει με τον Πόλι να προχωρά σε έναν δρόμο, είτε γυρίζοντας πίσω στη Δύση, είτε πηγαίνοντας πιο μέσα στην Ουκρανία. Εκεταρύνα Ρακ ως Όλγα Πολ Χόφμαν ως Πολί Μίκαελ Τόμας ως Μίκαελ Νατάλια Μπαράνοβα ως φίλη της Όλγας (Ουκρανία) Νατάλια Επουρανέου ως φίλη της Όλγας (Βιέννη) Μαρία Χοφστάτερ ως Αδελφή Μαρία Έριχ Φίντσες ως Έριχ Import/Export στην IMDb
Universally Speaking

Το Universally Speaking είναι το τελευταίο single του όγδοου άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, By the Way. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στην best of συλλογή της μπάντας, Greatest Hits το 2003. Στο βίντεο κλιπ συμμετείχε και ο ηθοποιός Ντέιβ Σέρινταν, ο οποίος στο βίντεο του By the Way είχε παίξει τον ταξιτζή. Το εξώφυλλο είναι ίδιο με του By the Way μόνο που τα χρώματα τώρα έχουν επιστρέψει στην κανονική τους μορφή. Το b-side "Slowly Deeply" είχε ηχογραφηθεί αρχικά για το Californication (άλμπουμ).

 Στο βίντεο κλιπ, σκηνοθετημένο από τον Ντικ Ρουντ, ο ταξιτζής απο το βίντεο του By the Way επιχειρεί να επιστρέψει το βιβλίο που ξέχασε ο τραγουδιστής Anthony Kiedis μέσα στο ταξί, το "Lexicon Devil: The Fast Times and Short Life of Darby Crash and the Germs" την βιογραφία του Ντάρμπι Κρας των The Germs. Version 1 (2003) "Universally Speaking" (John Frusciante Single Mix) – 4:18 "By the Way" (Live Acoustic) – 4:59 "Don't Forget Me" (Live) – 5:07Version 2 (2003) "Universally Speaking" (John Frusciante Single Mix) – 4:20 "Slowly Deeply" (Previously Unreleased) – 2:40 "Universally Speaking" (Enhanced Video)
Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Γ΄

Ο Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Γ΄ Φιλοκαίσαρ Φιλορωμαίος Ευσεβής (άκμασε τον 3ο αι. μ.Χ. – απεβ. το 228) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν -ως υποτελής (πελάτης) της Ρώμης- βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.

 Όπως πολλοί από τους άλλους πρόσφατους βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Ρησκούπορις Γ΄ είναι γνωστός κυρίως από τη νομισματοκοπία του, πράγμα που σημαίνει ότι τα ιστορικά γεγονότα της βασιλείας του είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 211–228. Είναι γνωστό από μία επιγραφή ότι ήταν γιος τού προκατόχου του Τιβ. Ιούλ. Σαυρομάτη Β΄. Ο Ρησκούπορις Γ΄ είναι επίσης γνωστό από επιγραφές ότι ήταν ο πατέρας τού διαδόχου του Τ. Ι. Κότυ Γ΄ και ίσως ήταν επίσης ο πατέρας τού Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄. Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία
Κρίδια

Η Κρίδια είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Krideia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Λεωφόρος Μπαγκραμιάν

Η Λεωφόρος Μπαγκραμιάν (αρμενικά: Մարշալ Բաղրամյան Պողոտա) είναι λεωφόρος η οποία μοιράζεται μεταξύ των περιοχών-επαρχιών Κέντρον και Αραμπκίρ του Γερεβάν της Αρμενίας. Η λεωφόρος ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Σοβιετικού Αρμένιου διοικητή και Στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης Χοβχάννες Μπαγκραμιάν το άγαλμα του οποίου βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της λεωφόρου. Ήταν γνωστή ως Λεωφόρος Φιλίας (Λεωφόρος Συντροφικότητας) από το 1970 έως το 1995, ως φόρο τιμής στην φιλία των κρατών-εθνών της Σοβιετικής Ένωσης.Η λεωφόρος έχει μήκος 2,2 χιλιομέτρων. Ξεκινάει από την Πλας ντε Φρανς (Πλατεία της Γαλλίας) στα ανατολικά, και τελειώνει στην πλατεία Μπαρεκαμουτγιούν στα δυτικά και το πλάτος της είναι 17 μέτρα. Κατά μήκος της οδού, βρίσκονται κυβερνητικά και εκπαιδευτικά κτίρια.

 Ακολουθεί ένας κατάλογος των αξιοσημείωτων κτιρίων που βρίσκονται στην λεωφόρο Μπαγκραμιάν. Επίσης, μερικά καταστήματα βρίσκονται κατά μήκος της οδού. Το Προεδρικό Μέγαρο της Δημοκρατίας της Αρμενίας (κοινώς γνωστή ως Μπαγκραμιάν 26) Η Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Πρεσβεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Πρεσβεία της Σουηδίας. Πρεσβεία της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Πρεσβεία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το προξενείο της Ταϊλάνδης. Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Αρμενίας Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Αρμενίας Οικία-Μουσείο του Αράμ Χατσατουριάν Η Ένωση Συγγραφέων της Αρμενίας. Η Ένωση Αρχιτεκτόνων της Αρμενίας. Τα δημόσια σχολεία: Άντον Τσέχοφ (Αρ. 55), Δημοκρατία της Αργεντινής (Αρ. 76), Χαϋραπέτ Χαϋραπετιάν (Αρ. 78) και Χακόμπ Οσακάν (Αρ. 172) Το Πάρκο των Εραστών. Ο υπόγειος σταθμός Στρατηγός Μπαγκραμιάν. Ο υπόγειος σταθμός Μπαρεκαμουτγιούν. Η Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία.
Ζούντερτ

Η Ζούντερτ (ολλανδικά: Zundert, Ολλανδική προφορά: [zɵndərt]) είναι ένας δήμος και πόλη στα νότια της Ολλανδίας, στην επαρχία της Βόρειας Βραβάντης. Η Ζούντερτ είναι παγκοσμίως γνωστή ως η πατρίδα του Βίνσεντ βαν Γκογκ (1853-90).

 Η προέλευση της πόλης της Ζούντερτ είναι όπως και πολλών άλλων, πολύ ασαφής. Το όνομα συναντάται αρχικά σε ένα πιστοποιητικό που χρονολογείται από το 1157, όπου ο επίσκοπος της Λιέγης, επιβεβαιώνει μια δωρεά από τον τόπο "Σούντερντα". Αυτό το Σούντερντα σχετίζεται στην πραγματικότητα με τον σημερινό οικισμό Κλάιν-Ζούντερτ (Ολλανδικά για το Μικρό Ζούντερτ), ένας από τους πρώτους οικισμούς της περιοχής. Οι τοπικοί μοναχοί, πέρα από τη θρησκευτική τους εργασία, συμμετείχαν επίσης στην εκκαθάριση της γης, η οποία ήταν ακόμα τραχιά περιοχή, γεμάτη με βάλτους, τύρφες και θαμνότοπους. Οι μοναχοί βοήθησαν επίσης στη βελτίωση των γεωργικών μεθόδων. Η Ζούντερτ περιβάλλεται από ένα αγροτικό περιβάλλον με όμορφες φυσικές περιοχές, ένα από τα οποία είναι το "Μπούισε Χάιντα", μια μαγευτική περιοχή υγείας με μοναδικές δυνατότητες πεζοπορίας. Η περιοχή Καλμθούτσε Χάιντε, κατά μήκος των συνόρων με το Βέλγιο, είναι επίσης κοντά. Σε μικρή απόσταση από την πόλη, μπορεί να βρεθεί μια παλιά ταβέρνα που ονομάζεται "In Den Anker", η οποία έχει την παλαιότερη άδεια στην Ολλανδία. Χρονολογείται από το 1635, αλλά ξαναχτίστηκε το 1913.
Ντάνιελ Σβαρόφσκι

Ο Ντάνιελ Σβαρόφσκι (Daniel Swarovski, 24 Οκτωβρίου 1862 – 23 Ιανουαρίου 1956) ήταν Αυστριακός, γεννημένος στη Βοημία, τεχνίτης γυαλιού, κοσμηματοπώλης και ιδρυτής της δυναστείας των κρυστάλλων Swarovski.

 Ο Σβαρόφσκι γεννήθηκε στο Γκεόργκενταλ, στη Βοημία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας (τώρα Γιρετίν ποντ Μπουκόβοου, Τσεχία). Οι γονείς του ήταν οι Φρανς Άντον Σβαρόφσκι και Χελένε Σβαρόφσκι (το γένος Στάφεν. Γεννήθηκε στα Όρη Γιζέρα, 20 χιλιόμετρα από τα σημερινά σύνορα με την Πολωνία. Όπως πολλοί στην περιοχή, ο πατέρας του ήταν τεχνίτης γυαλιού και ο Σβαρόφσκι έμαθε για πρώτη φορά την τέχνη της κοπής γυαλιού στο μικρό εργοστάσιο του πατέρα του. Σπούδασε στο Παρίσι και τη Βιέννη, όπου γνώρισε τον ηλεκτρολόγο μηχανικό Φράντισεκ Κσιζίκ και άρχισε να ενδιαφέρεται για τον ηλεκτρισμό στην Έκθεση Ηλεκτρισμού του 1883 στη Βιέννη. Το 1892, ο Σβαρόφσκι κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια ηλεκτρική μηχανή κοπής που διευκόλυνε την παραγωγή κοσμημάτων από κρύσταλλο από μόλυβδο, τα οποία μέχρι τότε έπρεπε να κοπούν στο χέρι. Το 1895, μετακόμισε στην Αυστρία και συνεργάστηκε με τους Άρμαντ Κόσμαν και Φρανς Βάιζ για να σχηματίσουν την «Α. Κόσμαν, Ν. Σβαρόφσκι & Σία». Έφτιαξαν ένα εργοστάσιο κοπής κρυστάλλων στο Βάτενς του Τιρόλο, για να εκμεταλλευτούν την τοπική υδροηλεκτρική ενέργεια για τις ενεργοβόρες διαδικασίες άλεσης που είχε κατοχυρώσει ο Σβαρόφσκι.Το 1919, ο Σβαρόφσκι ίδρυσε την εταιρεία Tyrolit, φέρνοντας τα εργαλεία λείανσης και στίλβωσης από την επιχείρηση κρυστάλλων του σε μια διαφορετική αγορά. Το 1949, η Swarovski Optik ιδρύθηκε από τον γιο του, Βίλχελμ Σβαρόφσκι, στο Άμπζαμ του Τιρόλο. Το 1887, ο Σβαρόφσκι παντρεύτηκε τη Μαρί Βάιζ, την αδερφή του συνεταίρου του, Φρανς Βάιζ, και απέκτησαν τρεις γιους: τον Φριτς, τον Άλφρεντ και τον Βίλχελμ. Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Γρηγορίου του Μέγα Φορέας του Μεγάλου Εμβλήματος της Αξίας από τη Δημοκρατία της Αυστρίας Κάτοχος του Μεταλλίου Γιούλιους Ράαμπ Επίτιμο μέλος του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ Swarovski Group: Ιστορία
Εθνική Βιβλιοθήκη του Τατζικιστάν

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Τατζικιστάν (τατζικικά: Китобхонаи миллии Тоҷикистон) βρίσκεται στην Ντουσανμπέ, την πρωτεύουσα του κράτους της Κεντρικής Ασίας. Η βιβλιοθήκη άνοιξε το 2012 και είναι η μεγαλύτερη του είδους της στην Κεντρική Ασία.

 Το 1933 ιδρύθηκε μια αστική βιβλιοθήκη στο Ντουσανμπέ, η οποία το 1934 πήρε το όνομα του Πέρση ποιητή Φερντόσι κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την 1000ή επέτειο του θανάτου του. Το 1937 της παραχωρήθηκε το δικαίωμα νόμιμης κατάθεσης για τις εκδόσεις της Tajik SSR. Η κατασκευή ενός νέου κτιρίου είχε προγραμματιστεί ακόμη και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1939), αλλά το ξέσπασμα του Πολέμου καθυστέρησε την έναρξη της κατασκευής. Στα τέλη του 1953 άρχισε η κατασκευή του νέου κτιρίου, το οποίο παραδόθηκε στις 20 Μαρτίου 1954. Στις 7 Μαΐου 1954 το όνομα της βιβλιοθήκης άλλαξε από Δημόσια σε Κρατική Βιβλιοθήκη. Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Τατζικιστάν στις 9 Σεπτεμβρίου 1991, της δόθηκε το καθεστώς εθνικής βιβλιοθήκης με κυβερνητικό ψήφισμα το 1993 και μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη Φερντόσι της Δημοκρατίας του Τατζικιστάν. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας του Τατζικιστάν μετατράπηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη του Τατζικιστάν στις 27 Ιουνίου 2011 με προεδρικό διάταγμα. Πριν από τη μετακόμιση στο νέο κτίριο, η βιβλιοθήκη διέθετε 3 εκατομμύρια τόμους. Εποµένως, οι αρχές απηύθυναν έκκληση για δωρεά βιβλίων στη βιβλιοθήκη. Μέχρι το τέλος του 2018, η βιβλιοθήκη είχε συγκεντρώσει 6 εκατομμύρια τόμους, συμπεριλαμβανομένων 400.000 ηλεκτρονικών εγγράφων. Τα πολιτιστικά κέντρα της Γερμανίας, της Κορέας, του Ιράν, της Κίνας και της Σαουδικής Αραβίας βρήκαν χώρο στο νέο κτίριο. Το 2012, η Ένωση Φιλίας Ιράν-Τατζικιστάν συγκέντρωσε πάνω από 20.000 βιβλία που δωρίστηκαν στη βιβλιοθήκη. Πρόκειται για βιβλία στα περσικά, όχι μόνο από Ιρανούς συγγραφείς, αλλά και μεταφράσεις από άλλες γλώσσες και επιστημονικά βιβλία. Το παλαιότερο χειρόγραφο που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη είναι το Tarichi Tabari (τατζικικά: Таърихи Табарӣ), το οποίο χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Επίσημη ιστοσελίδα
Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας

Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) ήταν το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1986 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και λειτούργησε μέχρι το 2019. Το ΚΥΣΕΑ ήταν υπεύθυνο, μεταξύ άλλων, για την επιλογή των Αρχηγών των τεσσάρων Γενικών Επιτελείων των Ενόπλων Δυνάμεων (ΓΕΕΘΑ, ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ) και για την επιλογή των Αρχηγών των Σωμάτων Ασφαλείας. Πρόεδρος του ΚΥΣΕΑ ήταν ο Πρωθυπουργός. Διάδοχο όργανο είναι το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

 Στον τομέα της εθνικής άμυνας, είχαν λειτουργήσει και παλαιότερα διάφορα παρόμοια σχήματα όπως το ΑΣΕΑ (Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας) στις μέρες του Ευάγγελου Αβέρωφ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά το 1981 εισήγαγε ένα νέο, περισσότερο προσωπικό και «προεδρικό» τρόπο λήψης αποφάσεων. Η δημιουργία του ΚΥΣΕΑ ως ανώτατης αρχής για θέματα εθνικής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής ήταν παρόμοια με τη δημιουργία του ΑΣΟΠ (Ανώτατο Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής) για οικονομικά θέματα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου προτιμούσε ένα σχετικά «κλειστό» ΚΥΣΕΑ στο οποίο συμμετείχαν λίγοι υπουργοί και υπηρεσιακοί παράγοντες, αλλά οι διάδοχοί του αύξησαν τον αριθμό των μελών του. Η σύνθεση του ΚΥΣΕΑ μεταβαλλόταν από τον εκάστοτε Πρωθυπουργό. Πολιτικοί επιστήμονες και αναλυτές τα τελευταία χρόνια πρότειναν τη μετατροπή του ΚΥΣΕΑ σε συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, όπως αυτό των ΗΠΑ. Ωστόσο, εκφράστηκε και η άποψη διατήρησης του ΚΥΣΕΑ όπως είναι, καθώς υπάρχει ο φόβος ένα συμβούλιο εθνικής ασφάλειας να μετατραπεί σε χώρο «βολέματος» αποστράτων αξιωματικών και συνταξιούχων διπλωματών προσκείμενων στην εκάστοτε κυβέρνηση. Το διάδοχο ΚΣ Εθνικής Ασφαλείας διατηρεί την ίδια δομή με τον προκάτοχό του. Στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας μετείχαν ως μέλη: Πρόεδρος: ο Πρωθυπουργόςκαι ως μέλη: ο Υπουργός Εξωτερικών, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο Υπουργός Μετανάστευσης & Ασύλου ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας. Επίσημη ιστοσελίδα της Γ.Γ. της Κυβέρνησης
Φάρος της Σάντα Μαρία ντι Λέουκα

Ο Φάρος της Σάντα Μαρία ντι Λέουκα (ιταλ. Faro di Capo Santa Maria di Leuca) είναι ενεργός φάρος που βρίσκεται πάνω από το Ακρωτήριο του Μελίσσου, ανατολικά από την ομώνυμη πόλη και δίπλα στον ναό της Σάντα Μαρία (Παναγίας), ο οποίος κτίσθηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού της θεάς Αθηνάς. Χαρακτηρίζεται ως ο δεύτερος πιο σημαντικός φάρος στην Ιταλία μετά τον ιστορικό Φάρο της Γένοβας.

 Ο φάρος βρίσκεται στο νοτιοανατολικότερο άκρο όλης της ιταλικής χερσονήσου και της «υποχερσονήσου» Σαλέντο, το Ακρωτήριο του Μελίσσου ή Πούντε Μελίσσο στα ιταλικά, το Ιαπύγιον άκρον ή Σαλεντινό άκρο των αρχαίων Ρωμαίων, και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 39°47΄45΄΄ Βόρειο πλάτος και 18°22΄06΄΄ Ανατολικό μήκος, στο νότιο άκρο των Στενών του Οτράντο. Απέχει 20 ναυτικά μίλια νότια από τον κυρίως φάρο των Στενών, στο Punta Palascia, και 46,5 ναυτικά μίλια (86 χιλιόμετρα) από τη δυτική ακτή των Οθωνών στην Ελλάδα. Το κτήριο του φάρου κατασκευάσθηκε το 1864 σε σχέδια του Ακίλλε Ρόσσι και ο φάρος άναψε για πρώτη φορά στις 6 Σεπτεμβρίου 1866. Ο πύργος του είναι κτισμένος με τούβλα και σοβατισμένος άσπρος, ενώ το σχήμα του είναι εξαγωνικό πρίσμα με εξώστη πάνω από δύο ορόφους κατοικίας του φαροφύλακα. Το ύψος του κτίσματος είναι 47,5 μέτρα και το εστιακό ύψος (ύψος του λαμπτήρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) είναι 102 μέτρα. Ο φανός έχει διάμετρο τριών μέτρων με λαμπτήρα ισχύος χιλίων βατ και εκπέμπει τρεις λευκές αναλαμπές κάθε 15 δευτερόλεπτα, ενώ από ύφαλο ανατολικά του φάρου εκπέμπεται ασθενέστερο κόκκινο φως διάρκειας τριών δευτερολέπτων κάθε 4 δευτερόλεπτα. Το λευκό φως του φάρου είναι ορατό σε αποστάσεις μέχρι και 24 ναυτικά μίλια (44 χιλιόμετρα), οπότε υπό ιδανικές συνθήκες καλύπτει πάνω από το ήμισυ της αποστάσεως έως τους Οθωνούς. Ο φάρος υπάγεται στην Υπηρεσία Φάρων του ιταλικού πολεμικού ναυτικού, με τον κωδικό αριθμό 3388 E.F. ή 3590. Χάρτης στην Υπηρεσία Φάρων του ιταλικού πολεμικού ναυτικού
Έμιλ Χύντεν

Ο Έμιλ Χύντεν (γερμανικά: Emil Johannes Hünten, 19 Ιανουαρίου 1827 - 1 Φεβρουαρίου 1902) ήταν Γερμανός ζωγράφος. Άρχισε να ζωγραφίζει ιστορικές σκηνές και μεταφερθηκε σε άλογα και στρατιωτικα μοτίβα. Μεταξύ των πελατων του ηταν ο Όττο φον Μπίσμαρκ και η βασιλική οικογενεια της Πρωσίας.

 Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1827 και ήταν γιος του συνθέτη Franz Hünten. Σπούδασε τέχνη στον H. Flandrin και τον Οράς Βερνέ στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Το 1848, μετακόμισε στην Αμβέρσα για να εργαστεί στο στούντιο του Wappers Dyckmans στούντιο και μετακομισε μετεπειτα στο Ντίσελντορφ το 1851 όπου οι καθηγητές του ήταν ο Julius Lessing και ο Wilhelm Camphausen. Κέρδισε μετάλλια για τα έργα του στο Βερολίνο το 1872 και στη Βιέννη το (1873), έγινε μέλος της Ακαδημίας του Βερολίνου το 1878. Πέθανε στο Ντίσελντορφ την 1η Φεβρουαρίου 1902.
Ράινα Καμπάιβανσκα

Η Ράινα Καμπάιβανσκα (βουλγαρικά: Райна Кабаиванска, αληθινό όνομα: Ράινα Γιακίμοβα [Якимова]) (15 Δεκεμβρίου 1934) είναι Βουλγάρα τραγουδίστρια της όπερας, μία από τις κορυφαίες λίρικο-σπίντο σοπράνο της γενιάς της, ιδιαίτερα συνδεδεμένη με τον Τζουζέπε Βέρντι και τον Τζάκομο Πουτσίνι, αν και τραγούδησε ένα ευρύ φάσμα ρόλων.

 Η Καμπάιβανσκα γεννήθηκε στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας, σπούδασε στη Σόφια με την Προκόποβ και τον Γοσίνοφ και έκανε το ντεμπούτο της στην Εθνική Όπερα της Βουλγαρίας στη Σόφια ως Tatjana στο Eugene Onegin του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι το 1957. Το επόμενο έτος, έφυγε για την Ιταλία για περαιτέρω σπουδές με τη Ζίνα Φουμαγκάλι-Ρϊβα στο Μιλάνο και με τη Τζούλια Τες στο Βερτσέλλι. Δύο χρόνια αργότερα έκανε μια σημαντική πρόοδο στο Φάνο της Ιταλίας, ως Nedda στο Οι Παλιάτσοι του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Το 1961, έδωσε την πρώτη της παράσταση στη Σκάλα του Μιλάνου, ως Agnese στο Beatrice di Tenda του Βιντσέντζο Μπελίνι, δίπλα στη Νταμ Τζόαν Σάδερλαντ. Τραγούδησε ευρέως στην Ιταλία, τη Γένοβα, τη Βενετία, την Πάρμα και κυρίως στο Τορίνο το 1973, ως Έλενα στο I vespri siciliani, στη μόνη παραγωγή που σκηνοθέτησε ποτέ η Μαρία Κάλλας. Το 1962, έκανε το ντεμπούτο της τόσο στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, ως Desdemona στο Οθέλος του Τζουζέπε Βέρντι και στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, ως Nedda. Στη συνέχεια έπαιξε στο Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα, στο Teatro Colón στο Μπουένος Άιρες, στην Οπερά Γκαρνιέ του Παρισιού, στην Κρατική Όπερα της Βιέννης, στην Κρατική Όπερα της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, στη Λυρική Όπερα του Σικάγου, στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο, στην Όπερα του Ντάλας, στην Όπερα της Ρώμης, κ.λπ.. Εμφανίστηκε επίσης σε μερικές ταινίες όπερας, ιδίως το Οι Παλιάτσοι, δίπλα στον Τζον Βίκερς το 1968, το Τροβατόρε, δίπλα στον Φράνκο Μπονισόλι, το 1975 και την Τόσκα, δίπλα στον Πλάθιντο Ντομίνγκο, το 1976. Μια πολυτάλαντη τραγουδίστρια με όμορφη φωνή και εξαιρετική μουσικότητα, είναι επίσης τραγουδίστρια-ηθοποιός με μεγάλη ικανότητα. Η Καμπάιβανσκα έχει λάβει τα ακόλουθα διεθνή βραβεία όπερας: Bellini (1965), Viotti d'Oro (1970), Puccini (1978), Illica (1979), Monteverdi (1980), το Βραβείο της Ακαδημίας «Medici» - Lorenzo il Magnifico, Φλωρεντία (1990), το Grand Prix «Μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική», Βενετία (2000).Επί του παρόντος, η Καμπάιβανσκα είναι καθηγήτρια στην Accademia Musicale Chigiana, στη Σιένα της Ιταλίας. Έχει ένα Master Class για ερμηνευτές των έργων του Πουτσίνι, καθώς και master class στην Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Είναι επίσης μέλος της κριτικής επιτροπής για πολλούς διακεκριμένους διαγωνισμούς σε όλο τον κόσμο. Η Καμπάιβανσκα παρουσίασε μια συναισθηματική παράσταση της «Ave Maria» από την όπερα Οθέλος από τον Τζουζέπε Βέρντι για να ανοίξει την κηδεία για τον Λουτσιάνο Παβαρόττι στη Μόντενα της Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου 2007. Η Καμπάιβανσκα πρόσθεσε πρόσφατα έναν άλλο ρόλο στο σημαντικό ρεπερτόριό της: την Comtesse στη Βασίλισσα των Μπαστουνιών του Τσαϊκόφσκι, σε μια σειρά πέντε παραστάσεων (31 Ιανουαρίου - 19 Φεβρουαρίου 2008) στο Καπιτώλιο της Τουλούζης. Operissimo.com Ράινα Καμπάιβανσκα στην IMDb Επίσημος ιστότοπος Δισκογραφία Ράινα Καμπάιβανσκα στο Discogs
Αχμέντ Μπενμπιτούρ

Ο Αχμέντ Μπενμπιτούρ (αραβικά: أحمد بن بيتور‎, γεν. 20 Ιουνίου 1946) είναι Αλγερινός πολιτικός ο οποίος ήταν αρχηγός της κυβέρνησης της Αλγερίας από το 1999 έως το 2000.

 Ο Μπενμπιτούρ γεννήθηκε στο Μετλιλί της επαρχίας Γκαρντάια στην αραβική φυλή Τσααμπά. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.Επέστρεψε στην Αλγερία όπου και δίδαξε μέχρις ότου ο Σιντ Αχμέντ Γκοζαλί τον επέλεξε για τη θέση του Υπουργού Οικονομικών το 1992. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Ενέργειας από το 1993 έως το 1994 και Υπουργός Οικονομικών από το 1994 έως το 1996. Αυτή την περίοδο, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή του στις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ για το χρέος της Αλγερίας. Έπειτα, υπήρξε πρωθυπουργός από τον Δεκέμβριο του 1999 έως τον Αύγουστο του 2000, όταν παραιτήθηκε, μετά από διαμάχες με άλλους υπουργούς της κυβέρνησης αλλά και τη διαφωνία του σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων. Έκτοτε επιχείρησε να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας χωρίς όμως να σημειώσει κάποια επιτυχία. L 'Algérie au troisième millénaire, Editions Marinoor (Algérie), 1998
Υδρούσα Αττικής (νησίδα)

Η Υδρούσα είναι νησίδα της Αττικής μόλις 0.7 ναυτικά μίλια από την παραλιακή περιοχή του δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης. Η νησίδα έχει έκταση 57 στρεμμάτων (56.864 τ.μ.) και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Ναυτικό Όμιλο της Βούλας. Το όνομα φαίνεται να ήταν διαδεδομένο κατά την αρχαιότητα, αφού ξέρουμε ότι έτσι αποκαλούσαν κάποτε τόσο την Κέα, όσο και την Τήνο. Σε νεότερα χρόνια, στους κατοίκους των απέναντι ακτών της Αττικής ήταν γνωστή και ως Κατραμονήσι ή Πρασσονήσι.

 Στο νησί μπορεί να συναντήσει κανείς άγρια κουνέλια. Το νησάκι έχει πίσω του μια περίπλοκη ιστορία με ιδιώτες κατόχους. Στον 19ο αιώνα, κατά την εποχή της συγκρότησης του ελληνικού κράτους, το νησί βρέθηκε στα χέρια ιδιωτών, οι οποίοι και το εκμίσθωναν σε βοσκούς των απέναντι ακτών. Το 1941 αγοράστηκε από τον Μιλτιάδη Αλαμανή, με μια απόφαση που πάρθηκε κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η απόφαση αυτή αμφισβητήθηκε από το ελληνικό δημόσιο μετά την απελευθέρωση, διεκδικώντας την κυριότητα. Το 1962 ο Άρειος Πάγος απέρριψε τις κρατικές απαιτήσεις. Στη συνέχεια, το νησί προσπάθησε να φέρει στην ιδιοκτησία του ο οδηγός λεωφορείων Κώστας Σελίμης. Με δικό του αγώνα ενάντια στο ελληνικό κράτος προσπάθησε να νομιμοποιήσει την παραχώρηση που φαίνεται να του έγινε από την οικογένεια Αλαμανή. Το 2015, κατόπιν, δημοσιεύτηκε ότι, σε σύμπραξη με τον επιχειρηματία Νεκτάριο Νικολόπουλο, θα έφτιαχνε εκεί ένα πρότυπο περιβαλλοντικό πάρκο – ένα «ελληνικό experience island», όπως το χαρακτήρισαν στον Τύπο – με πρόβλεψη για πλωτή καντίνα μόνιμα αγκυροβολημένη στην Υδρούσα, η οποία θα εξυπηρετούσε τους λουόμενους. Η δημοτική αρχή Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης κινήθηκε νομικά εναντίον τους, πέτυχε να εκδοθεί δικαστική απόφαση σφράγισης όσων εγκαταστάσεων είχαν ήδη ολοκληρωθεί, με το αιτιολογικό ότι οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες υποδείκνυαν αλλαγή χρήσης της γης, συνιστώντας παράβαση.Στο νησί υπάρχει καταφύγιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με διαδρόμους και σήραγγες, με χώρους αποθήκευσης κι ένα υπόγειο μπαλκόνι με θέα στον Σαρωνικό.
1257 Μόρα

Ο Μόρα (Móra) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,001. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και ονομάσθηκε προς τιμή του Ούγγρου αστρονόμου Κάρολυ Μόρα.

 Η μέση διάμετρος του Μόρα εκτιμάται σε 12,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,160. Ο Μόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 17 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εξωκιόνιον

Το Εξωκιόνιον ήταν συνοικία της Βυζαντινής Κωνσταντινουπόλεως. Η ονομασία του έχει δωθεί με διάφορες μορφές, όπως, Ἑξακιώνιον, Ἑξακιόνι(ο)ν, Ἑξωκιόνιον, Ἑξωκιώνιν, Ἑξωκιώνην, και πιθανώς προέρχεται από την λέξη Ἑξωκιώνια (Εξωτερική κιονοστοιχία, δηλαδή έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης), προκύπτοντας από έναν κίονα που τοποθέτησε ο Μέγας Κωνσταντίνος μπροστά στα τείχη, με ένα άγαλμα του εαυτού του επάνω.

 Εκτός από το άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στη συνοικία υπήρχαν και άλλα μνημεία. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (ηγεμόνευσε εν έτεσι 582–602) έστησε πολλά άλλα αγάλματα γύρω από αυτό του Κωνσταντίνου· ο ψευδο-Κωδινός αναφέρει ότι στέκονταν ακόμη στην περιοχή κίονες οι οποίοι είχαν φερθεί από την Κύζικο. Υπήρχαν επίσης δημόσια λουτρά, έπαυλη του αριστοκράτη Ανδρόνικου Δούκα Αγγέλου του 12ου αιώνα και τρεις εκκλησίες αφιερωμένες στην Θεοτόκο, την Αγία Τριάδα και τον Άγιο Ευδόκιμο.
Φρανσίσκο Ορτέγκα

Ο Φρανσίσκο Γκαμπριέλ Ορτέγκα (ισπανικά: Francisco Gabriel Ortega) (γεννημένος στις 19 Μαρτίου 1999) είναι ένας Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό.

 Ο Ορτέγκα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες νέων της Βέλες Σάρσφιλντ, όπου εντάχθηκε το 2013. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το Νοέμβριο του 2017, κατά τη διάρκεια της εντός έδρας νίκης 3–0 επί της Ολίμπο. Σε όλη την υπόλοιπη σεζόν 2017–18, ο Ορτέγκα έκανε δέκα ακόμη εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Στις 27 Αυγούστου 2023, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, με κόστος μεταγραφής 4,5 εκατ. ευρώ για το 90% των δικαιωμάτων του. Τον Ιούνιο του 2017, ο Ορτέγκα προπονήθηκε με την Εθνική Αργεντινής ανδρών στην Αυστραλία και τη Σιγκαπούρη. Το 2018, έλαβε κλήση στην Εθνική Αργεντινής Κ20 για φιλικούς αγώνες με την Αγγλία Κ18 και τη Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια. Έπαιξε όλη τη διάρκεια της ήττας με 2–1 από την Αγγλία στις 23 Μαρτίου. Το Δεκέμβριο, ο Ορτέγκα επιλέχθηκε στην εθνική ομάδα για το Πρωτάθλημα Νέων Νότιας Αμερικής 2019. Αφού εμφανίστηκε έξι φορές στη διοργάνωση, ο Ορτέγκα κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2019 στην Πολωνία. Τον επόμενο Σεπτέμβριο, επιλέχθηκε στην Εθνική Αργεντινής Κ23 πριν από ένα φιλικό με τη Βολιβία. Στον εναρκτήριο αγώνα της Αργεντινής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021, ο Ορτέγκα αποβλήθηκε μετά δεύτερη κίτρινη κάρτα. (Αγγλικά) Προφίλ Φρανσίσκο Ορτέγκα στο Soccerway Προφίλ στο transfermarkt.com
Η πτήση του Φοίνικα (ταινία)

Η πτήση του Φοίνικα (αγγλικά: The Flight of the Phoenix), είναι μια δραματική περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής 1965 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Όλντριτς. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Στιούαρτ, Ρίτσαρντ Ατένμπορο και Τζορτζ Κένεντι.

 Ένα αεροπλάνο μεταφοράς εμπορευμάτων πέφτει πάνω σε μια αμμοθύελλα στη Σαχάρα με λιγότερο από δώδεκα άτομα και κάνει ανώμαλη προσγείωση στην έρημο. Ένας από τους επιβάτες είναι σχεδιαστής αεροπλάνων και ρίχνει την ιδέα με το άθικτο φτερό και τον ένα κινητήρα να τα χρησιμοποιήσουν ως βάση για να φτιάξουν ένα αεροπλάνο, για να φύγουν από την έρημο πριν τα τρόφιμα και το νερό τους τελειώσουν. Τζέιμς Στιούαρτ ως κυβερνήτης Φρανκ Τάουνς Ρίτσαρντ Ατένμπορο ως Λιού Μοράν Χάρντι Κρούγκερ ως Χένριχ Ντόρφμαν Πίτερ Φιτς ως κυβέρνητης Χάρις Έρνεστ Μποργκνάιν ως Κομπ Ίαν Μπάνεν ως Κρόου Ρονάλντ Φρέιζερ ως λοχίας Γουάτσον Τζορτζ Κένεντι ως Μάικ Μπέλαμυ Η πτήση του Φοίνικα (1965) στην IMDb Η πτήση του Φοίνικα στο Rotten Tomatoes
Τρυγόνα

Με την ονομασία τρυγόνα (θηλυκό τρυγόνι) φέρεται ένας από τους λιγότερο γνωστούς ποντιακούς χορούς. Πρόκειται για σχετικά βουκολικό κεφάτο σιγανό χορό, απλό στη μορφή του, με το χαρακτηριστικό του αριστερόστροφου, ανήκει δηλαδή στους λίγους ποντιακούς χορούς, που χορεύονται από δεξιά προς τα αριστερά. Οι κινήσεις του χορού παρουσιάζουν την κίνηση της κρυμμένης τρυγόνας ανάμεσα σε θάμνους και ξερόκλαδα. Ο ρυθμός του παρουσιάζει δύο μορφές: Παίζεται ως δίσημος (2/4), όπως δηλαδή και το μονό ομάλ, αλλά και γρηγορότερα ως τρίσημος (5/8) όπως το τικ. Ο χορός τρυγόνα παραδοσιακά ήταν γυναικείος χορός, σήμερα όμως χορεύεται και από άντρες.

 Μετά από κάθε στίχο ακολουθεί το ρεφρέν: η Τρυγόνα, η κορώνα. Ακεί πέρα σ' ορμανόπον, έστεκεν κι εποίνεν ξύλα. Τα ξύλα τ'ς έταν οξέας, κι άντρας ατ'ς έτον μυξέας. Πορπατεί και πάει ομάλα, το ορταρόπα τ'ς αρνομάλλα. Πορπατεί και πάει τίκα τ' ορταρόπα τ'ς είν' τιφτίκα. Κατά λαογραφική παραλλαγή το κείμενο του συγκεκριμένου τραγουδιού που συνοδεύει το χορό αναφέρεται στη γυναίκα ενός μυξιάρη και οκνηρού άντρα ο οποίος είναι ανίκανος να φέρει ξύλα από το δάσος. Το όνομα που δίνεται στη γυναίκα αυτή στο τραγούδι είναι «Τρυγόνα». Αντί για τον άντρα της ξεκινά η ίδια να πάει στο δάσος, να κόψει και να κουβαλήσει τα ξύλα στο σπίτι. Βάσει μιας πρώτης εξήγησης το όνομα «Τρυγόνα» ήταν γυναικείο όνομα αρκετά συνηθισμένο στους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας. Μια άλλη εξήγηση λεει ότι το όνομα της γυναίκας παραπέμπει απευθείας στο πουλί τρυγόνα, που συχνά αναφέρεται στα δημώδη άσματα (τρυγόνι μ' = αγάπη μου), την κίνηση της οποίας ερμηνεύει και ο χορός. Οι χορευτές της "τρυγόνας" χορεύουν διατηρώντας την ελάχιστη απόσταση κατά πλευρά μεταξύ τους κρατώντας ο ένας την παλάμη του άλλου και έχοντας τους αγκώνες κεκλιμένους κατά 90 μοίρες (σαν κλειστές φτερούγες). Με την έναρξη του χορού στρέφοντας το κεφάλι τελείως αριστερά όλοι μαζί επιχειρούν δύο ρυθμικά βήματα πλάγια αριστερά, στη συνέχεια στρέφοντας το κεφάλι τελείως μπροστά επιχειρούν δύο ρυθμικά επιτόπου βήματα όπου και επαναλαμβάνεται από την αρχή την ίδια κίνηση μετακινούμενος έτσι όλος ο χορός αριστερόστροφα μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος και να επανέλθουν οι χορευτές στην αρχική θέση, όπου στο τέλος υψώνουν ενωμένα τα χέρια προς τα πάνω δηλώνοντας το πέταγμα της τρυγόνας. Κατάλογος ποντιακών χορών www.efxinospontos.org Βίντεο του χορόυ τρυγόνα
Αζεμούρ

Το Αζεμούρ ή Azemmour ή Azamor (Αραβικά: أزمور από τη Βερβέρικη γλώσσα ⴰⵣⵎⵎⵓⵔ azemmur, "Οι ελιές") είναι μια πόλη του Μαρόκου η οποία βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Oum Er-Rbia, 75 χλμ. νοτιοδυτικά της Καζαμπλάνκα. Η πόλη στο παρελθόν είχε αυτονομία παρόλο ότι εξαρτιόταν από τον βασιλιά της Φεζ. To 1486 οι κάτοικοι της πόλης υποτάχτηκαν και πλήρωναν φόρο υποτελείας στον Βασιλιά João II της Πορτογαλίας. Ο Βασιλιάς Manuel I της Πορτογαλίας επικύρωσε την συνθήκη το 1497 και η πόλη πλήρωνε 10.000 savéis κάθε χρόνο. Αργότερα όταν ξέσπασε εξέγερση στην πόλη, ο Πορτογάλος Βασιλιάς Manuel I έστειλε τον João de Meneses με ένα μικρό στόλο και πόλη κατακτήθηκε το 1508.

 Ο διοικητής της πόλης το 1513 Moulay Zayam αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους υποτελείας και επιστράτευσε ένα καλά οργανωμένο στρατό. Ο Manuel I έστειλε μια μεγάλη νηοπομπή 400 πλοίων με 15.000 χιλιάδες στρατιώτες με αρχηγό τον Δούκα της Braganza James (Jaime, στα Πορτογαλικά) ο οποίος κατάκτησε την πόλη χωρίς αντίσταση από τους κατοίκους. Ο Πορτογαλικός έλεγχος της πόλης διάρκεσε για μικρή περίοδο. Το 1541 ο Βασιλιάς João III της Πορτογαλίας εγκατέλειψε το έλεγχο της πόλης λόγω οικονομικών προβλημάτων. Παραλία-πλαζ κατάλληλη για σέρφινγκ. Τέχνη δρόμου στην Μεδίνα: Οι τοίχοι στην παλιά πόλη (Μεδίνα) είναι διακοσμημένοι από διάφορους τοπικούς καλλιτέχνες. Laurence Bergreen - Over the Edge of the World. (New York: Perennial, 2003) - Βιβλίο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Azemmour στο Wikimedia Commons
Βιέκοσλαβ Μπεβάντα

Ο Βιέκοσλαβ Μπεβάντα (γεννημένος στις 13 Μαΐου 1956) είναι ένας ΒόσνιοΚροάτης πολιτικός και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2012 ως το 2015. Είναι μέλος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

 Αφού αποφοίτησε από το δημοτικό και γυμνάσιο του Μόσταρ, σπούδασε οικονομολόγος στο πανεπιστήμιο του Μόσταρ. Μεταξύ της περιόδου 1979 και 1989 εργάστηκε στην αεροπορική βιομηχανία «SOKO» στο Μόσταρ. Από το 1990 έως το 1993 εργάστηκε στην «APRO», μια τράπεζα στο Μόσταρ. Από το 2000 έως το 2001 εργάστηκε στο «Euro Center» στο Σπλιτ, και από το 2001 και για τα επόμενα 6 χρόνια διετέλεσε διευθυντής της Εμπορικής Τράπεζας του Σεράγεβο. Στην συνέχεια έγινε υπουργός Οικονομικών της Ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Παράλληλα ήταν και Αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. http://www.balkaninsight.com/en/article/vjekoslav-bevanda-to-be-the-new-bosnian-pm http://imovinapoliticara.cin.ba/profil.php?profil=96
Φέρεντς Σούσα

Ο Φέρεντς Σούσα (ουγγρικά: Szusza Ferenc, 1 Δεκεμβρίου 1923 – 1 Αυγούστου 2006) ήταν Ούγγρος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος της πρώτης εθνικής κατηγορίας της χώρας του με 393 τέρματα.

 Ο Σούσα πέρασε όλη την καριέρα του σε ένα σύλλογο, την Ούιπεστ, της οποίας αποτελεί τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της. Ιδιαίτερα τεχνίτης, με εξαιρετικές τοποθέτησεις στη μεγάλη περιοχή, είχε εύκολη πρόσβαση στα δίχτυα. Παρά την πολύ καλή φυσική του κατάσταση διακρίνονταν περισσότερο για την κομψότητα του παιχνιδιού του και η καθιέρωση στην εθνική ομάδα ήταν δύσκολη λόγω της συνύπαρξης μεγάλων άλλων παικτών εκείνη την περίοδο. Το 1949 σε αγώνα της Ουγγαρίας με την Πολωνία τραυματίστηκε σοβαρά χωρίς να μπορέσει να επανέλθει ικανοποιητικά. Είχε κάνει το ντεμπούτο του στις 14 Ιουνίου 1942 σε αγώνα με την Κροατία (1–1). Συνολικά αγωνίστηκε σε 24 αγώνες με την εθνική σημειώνοντας 18 τέρματα.Παρά το γεγονός ότι σημείωσε μεγάλο αριθμό τερμάτων ουδέποτε αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Η πιο παραγωγική χρονιά του ήταν το 1945–46, όταν σημείωσε 45 γκολ σε 33 αγώνες πρωταθλήματος. Με την Ούιπεστ κατέκτησε 4 πρωταθλήματα, ενώ με την εθνική ομάδα το Βαλκανικό Κύπελλο του 1948. Ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας του το 1947. Κατά τη διάρκεια της καριέρας σημείωσε συνολικά 544 τέρματα σε 599 επίσημους αγώνες, και συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών το γενικό σύνολο είναι 1.154 τέρματα σε 1.019 αγώνες.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής για δύο δεκαετίες σε ομάδες της χώρας του, την Ισπανία (Ρεάλ Μπέτις και για λίγο στην Ατλέτικο Μαδρίτης) και την Πολωνία, όπου κέρδισε το νταμπλ το 1970–71 με την Γκούρνικ Ζάμπζε στη μοναδική σεζόν που ήταν στο σύλλογο. Στην Ισπανία σύνδεσε την καριέρα του με τη Ρεάλ Μπέτις την οποία ανέλαβε το 1971 και την οδήγησε στην πρώτη κατηγορία τη δεύτερη από τις πέντε χρονιές παραμονής του έχοντας καταγράψει τη δεύτερη σε χρονική διάρκεια παραμονή στον πάγκο της ομάδας. Προς τιμή του η Ούιπεστ έδωσε το όνομά του στο γήπεδό της το 1996. Πρωτάθλημα Ουγγαρίας (4) : 1945, 1946, 1947, 1960 Βαλκανικό Κύπελλο : 1948 Καλύτερος ποδοσφαιριστής της Ουγγαρίας : 1947 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος
Λεονίντ Λακερμπάγια

Ο Λεονίντ Ιβάνοβιτς Λακερμπάγια (Леонид Иванович Лакербая) ήταν ο Πρωθυπουργός της Αμπχαζίας (από τις 27 Σεπτεμβρίου 2011 ως τις 2 Ιουνίου 2014) και επικεφαλής του κοινωνικο-πολιτικού κινήματος Aitaira (από το 2001). Προτού γίνει Πρωθυπουργός, ο Λακερμπάγια ήταν Πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Σεργκέι Μπαγκάπς (από τις 24 Φεβρουαρίου 2005) και χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών από τις 29 Ιουνίου 1995 ως τις 31 Ιουλίου 1996 επί προεδρίας του Βλαντισλάβ Αρτζίνμπα. Ο Λακερμπάγια έλαβε το χρίσμα από το Λαϊκό Κόμμα για να κατέλθει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1999, ωστόσο του αρνήθηκαν την εγγραφή στην εκλογική επιτροπή, επιτρέποντας στον Πρόεδρο Αρτζίνμπα να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία χωρίς αντίπαλο.

 Γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1947, κατάγεται από την Γκουντάουτα. Είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά - δύο γιους και μία κόρη. Το 1962 εισήλθε στη Σχολή Συγκοινωνιών της Μόσχας, όπου αποφοίτησε το 1966. Από το 1970 έως το 1975 ήταν φοιτητής στην σοβιετική πρωτεύουσα στο Ινστιτούτο Αυτοκινήτου και Δρόμων (MADI). Από το 1975 έως το 1979, εργάστηκε ως μηχανικός με την εταιρεία μεταφοράς Gagra. Από το 1979 έως το 1985 ήταν Διευθυντής Φορτίου για την ATP. Από το 1985 έως το 1991 διετέλεσε Διευθυντής στο πιλοτικό εργοστάσιο "Gagra". Ο Λακερμπάια αποτελεί έναν από τους ιδρυτές του δημοκρατικού κινήματος αντιπολίτευσης στην Αμπχαζία.Το 1991 εκλέχτηκε στο Ανώτατο Συμβούλιο της Αμπχαζίας. Από το 1992 έως το 1995, ήταν ο πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Από το 1995 έως το 1996 χρημάτισε Υπουργός Εξωτερικών, ενώ από το 1998 έως το 2002 ήταν μέλος της Εθνοσυνέλευσης, έπειτα από την σύγκληση του 13ου Κοινοβουλίου. Από τον Φεβρουάριο του 2005 έως τον Ιανουάριο του 2009 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Αμπχαζίας. Από τον Ιανουάριο του 2009 ως το Σεπτέμβριο του 2011 υπηρέτησε ως ο πρώτος αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Το Σεπτέμβριο του 2011 διορίστηκε Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας.
Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου

Το Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου (παραδοσιακά κινέζικα: 北京國家體育場, απλοποιημένα κινέζικα: 北京国家体育场, Χανυού Πινγίν: Běijīng Guójiā Tǐyùchǎng, Τονγκγιονγκ Πινγίν: Běijīng Guójiā Tǐyùchǎng), γνωστό επίσης και ως Εθνικό Στάδιο ή Φωλιά Πουλιού (鸟巢), λόγω της αρχιτεκτονικής του, είναι στάδιο που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2008 για το Ολυμπιακό Πάρκο (Ολυμπιακό Πράσινο) στο Πεκίνο της Κίνας. Το στάδιο φιλοξένησε τα βασικά αθλήματα στίβου για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008, καθώς επίσης και τις τελετές έναρξης και λήξης. Βρίσκεται ανατολικά του Εθνικού Κέντρου Υγρού Στίβου του Πεκίνου.

 Το 2002, κυβερνητικοί επίσημοι διοργάνωσαν διαγωνισμό σχεδίου ανοιχτό για αρχιτέκτονες από όλο τον κόσμο. Η αρχιτεκτονική φίρμα Herzog & de Meuron σε συνεργασία με την ArupSport και την Κινεζική Ομάδα Αρχιτεκτονικού Σχεδίου και Έρευνας κέρδισαν τον διαγωνισμό. Καλλιτεχνικός Σύμβουλος για το σχέδιο είναι ο Κινέζος σύγχρονος καλλιτέχνης Αΐ Γουειγουέι . Η ανασκαφή άρχισε παραμονή Χριστουγέννων τον Δεκέμβριο του 2003 και η κατασκευή ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2004. Μετά την κατάρρευση του τερματικού σταθμού 2Ε στο Αεροδρόμιο Παρισιού Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος είχε παρόμοιο σχέδιο με το Εθνικό Στάδιο, η κατασκευή διακόπηκε. Μετά από τροποποιήσεις στο σχέδιο, η κατασκευή ξεκίνησε ξανά.Τον Ιανουάριο του 2008, η παγκόσμια κοινότητα ανέγειρε ανησυχίες για τις εργασιακές συνθήκες κατασκευής όταν έγινε γνωστό πως τουλάχιστον 10 θάνατοι είχαν επέλθει κατά την κατασκευή. Επίσημοι του Πεκίνου ανακοίνωσαν πως υπηρξαν μόνο 2 θάνατοι, καθώς επίσης και ένας σοβαρός τραυματισμός και τρεις ελαφρείς τραυματισμοί. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 91.000 θεατών. Η χωρητικότητα θα μειωθεί στις 80.000 μετά τους Αγώνες. Κόστισε τουλάχιστον 3,5 δισεκατομμύρια γιουάν. Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου Πληροφορίες και φωτογραφίες Φωτογραφίες
Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου

Ο Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου (αγγλ. White House Chief of Staff), είναι ο αρχηγός του προσωπικού του Λευκού Οίκου και βοηθός του Προέδρου των ΗΠΑ. Η θέση, θεωρείται διάδοχος του Υπουργού του Προέδρου των ΗΠΑ και δημιουργήθηκε το 1961. Ο επίσημος τίτλος του, είναι Βοηθός του Προέδρου και Επικεφαλής Προσωπικού του Λευκού Οίκου. Επίσης, μπορεί να ονομαστεί και ως Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου. Το αξίωμα του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, είναι ευρέως αναγνωρισμένο ως ισχυρό, με επιρροή και καθοριστικό, λόγω των καθημερινών επαφών με τον Πρόεδρο και την εξουσία που ασκεί στο προσωπικό του Λευκού Οίκου. Σημερινός και 31ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου από τις 7 Φεβρουαρίου 2023, είναι ο Τζεφ Ζάιεντς.

 Ο Επικεφαλής του Προσωπικού του Λευκού Οίκου, είναι διευθυντής του Εκτελεστικού Γραφείου του Προέδρου των ΗΠΑ, προϊστάμενος του Γραφείου του Λευκού Οίκου, μέλος της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης των ΗΠΑ, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των ΗΠΑ, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του Προέδρου, μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Εσωτερικής Πολιτικής των ΗΠΑ. Οι αρμοδιότητες του Προσωπάρχη, είναι μεταξύ άλλων: Επίβλεψη των όλων των λειτουργιών και των δραστηριοτήτων του Λευκού Οίκου. Επιλογή και απόλυση των ανώτερων υπαλλήλων του Λευκού Οίκου. Διαχείριση και σχεδιασμός του προγράμματος του Προέδρου και του Λευκού Οίκου. Διεύθυνση, επίβλεψη και διαχείριση των αναπτυξιακών πολιτικών. Διαπραγματεύσεις, επαφές και διασυνδέσεις με ηγέτες και μέλη του Κογκρέσου, με Κυβερνήτες, με μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου των ΗΠΑ, με λοιπούς παράγοντες και επιχειρήσεις, για την εφαρμογή της ατζέντας του Λευκού Οίκου. Επικουρική συνδρομή στα καθήκοντα του Προέδρου. Διαχείριση των πληροφοριών του Λευκού Οίκου Προστασία και υποστήριξη των πολιτικών συμφερόντων του Προέδρου. Συμβουλευτική στον Πρόεδρο για διάφορα θέματα. Ρον Κλάιν Γραφείο του Λευκού Οίκου Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου των ΗΠΑ Υπουργικό Συμβούλιο του Τζο Μπάιντεν Προεδρία του Τζο Μπάιντεν
Ίππων ο Σάμιος

Ο Ίππων ο Σάμιος (6ος/5ος αιώνας π.Χ.) ήταν προσωκρατικός φιλόσοφος του οποίου η πραγματική καταγωγή είναι αμφίβολη καθώς εκτός από τη Σάμο του έχει επίσης αποδοθεί σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας όπως το Ρήγιο, ή το Μεταπόντιο, ή τον Κρότωνα.Είναι επίσης πιθανό πως υπήρχαν πάνω από ένας φιλόσοφοι με αυτό το όνομα. Αν και ήταν φυσικός φιλόσοφος, ο Αριστοτέλης δεν τον είχε σε εκτίμηση καθώς θεωρούσε το διανοητικό του επίπεδο ευτελές.

 Σύμφωνα με τον Ιππόλυτο (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.), ο Ίππων θεωρούσε πως το νερό ή/και η φωτιά ήταν τα κύρια στοιχεία του κόσμου, με την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα δύο στοιχεία να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του κόσμου. Ο Σιμπλίκιος, φιλόσοφος του 6ου αιώνα μ.Χ. και σχολιαστή των έργων του Αριστοτέλη, επίσης ανέφερε πως ο Ίππων θεωρούσε πως το νερό ήταν η κύρια ουσία όλων των πραγμάτων, κατά τα πρότυπα του Θαλή του Μιλήσιου. Οι περισσότερες καταγραφές της φιλοσοφίας του δείχνουν πως είχε σημαντικό ενδιαφέρον ως προς τα βιολογικά θέματα, καθώς και πως θεωρούσε πως όλα τα έμβια όντα διαθέτουν ένα κατάλληλο ποσοστό υγρασίας, και όταν διαταραχθεί η ισορροπία του ποσοστού αυτού προκαλείται ασθένεια στον οργανισμό. Θεωρούσε επίσης πως η ψυχή αναδεικνύετε από τον νου και το νερό. Ένας από τους μεσαιωνικούς σχολιασμούς στο έργο Νεφέλαι του Αριστοφάνη, αποδίδει στον Ίππωνα την πεποίθηση πως οι ουρανοί ήταν ωσάν την κορυφή ενός φούρνου -πνιγεύς- που καλύπτει τη Γη.Κατά τον Σιμπλίκιο, αναφέρεται επίσης πως κάποια στιγμή ο Ίππων είχε κατηγορηθεί ως άθεος. Σύμφωνα με κάποιους μελετητές, αυτό ωφείλετο στο ότι υποστήριξε, εξ΄ αιτίας της βαθιάς του πίστης σε τίποτα άλλο εκτός των πραγμάτων που υποπίπτουν στις αισθήσεις μας, πως αυτοί που λατρεύονται ως θεοί είναι ήρωες ή παρά πολύ μεγάλοι άνδρες που θεοποιήθηκαν από τους ανθρώπους. Δεν διασώζονται περισσότερες πληροφορίες για το πως προέκυψε η κατηγορία του άθεου, όμως είναι γνωστό πως είχε επίσης κατηγορηθεί για ασέβεια στο έργο Πανόπται από τον κωμικό ποιητή Κρατίνο ο οποίος έζησε την ίδια εποχή, ενώ σύμφωνα με τον Κλήμη τον Αλεξανδρινό του 2ου αιώνα μ.Χ. ο Ίππων είχε παραγγείλει το παρακάτω επίγραμμα ως αναγραφή στον τάφο του κάτι που μπορεί να εξηγήσει εν μέρει το γεγονός της ασέβειας: