IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
279

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 279 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 279 (CCLXXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Πρόβου και Πατέρνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1032 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 279 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Πρόβος νικά τους Βουργουνδούς και τους Βανδάλους, στη Ραιτία και τη Παννονία (σημερινή Ελβετία και Ουγγαρία). Κίνα Χειμώνας - Κατάκτηση του Γου από τους Τζιν: η Δυναστεία των Τζιν κατακτά το Ανατολικό Γου, η τελευταία από τις τρεις αντετεινόμενες δυνάμεις της Κίνας κατά την διάρκεια της περιόδου των Τριών Βασιλείων. Σίμα Γιν, Κινέζος διάδοχος του θρόνου της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 306) Γιοχάναν μπαρ Νάφα, ραββίνος, συντάκτης του Ιερουσαλημιτικού Ταλμούδ Τιβέριος Ιούλιος Τεϊράνης, Ρωμαίος πρίγκιπας και Υποτελής Βασιλιάς του Βοσπορικού Βασιλείου
Δενδροπόταμος

Ο Δενδροπόταμος είναι ο σημαντικότερος χείμαρρος της Θεσσαλονίκης. Στον Δενδροπόταμο καταλήγουν τα νερά από όλη τη λεκάνη απορροής της δυτικής Θεσσαλονίκης, είναι αποδέκτης τόσο ομβρίων όσο και ακαθάρτων υδάτων. Το μήκος του χείμαρρου που διασχίζει το πολεοδομικό συγκρότημα ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα. Στο μεγαλύτερο μήκος του κλάδου έγινε υπογειοποίηση και στη θέση της όχθης κατασκευάστηκε η οδός Δενδροποτάμου τη δεκαετία 1970, και το πάρκο ανάπλασης Δενδροπατάμου στην Ομόνοια Σταυρούπολης το 2004. Εκβάλλει στον Θερμαϊκό κόλπο.

 Δενδροπόταμος ονομάζεται επίσης συνοικισμός του Δήμου Αμπελοκήπων - Μενεμένης, που κατοικείται στην πλειονότητά του από Ρομά. Τοποθετείται μεταξύ της Εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθήνας και της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, η οποία διαχωρίζεται από το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο στην περιοχή Μυτιληνάκια (παλαιό στρατόπεδο Ζιάκα). Η άλλη πλευρά του συνοικισμού ορίζεται από τον κάθετο οδικό άξονα επί του σκεπασμένου χειμάρρου του Δενδροποτάμου, σε μικρή απόσταση από την ακάλυπτη λεκάνη απορροής του στο ύψος του σταθμού των Κ.Τ,Ε.Λ. Ο συνοικισμός αναφέρεται από τους κατοίκους των όμορων συνοικισμών και ως "γύφτικα". Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια να καθιερωθεί για την περιοχή η ονομασία "Άγιος Νεκτάριος", προερχόμενη από τον ευρισκόμενο στο κέντρο της ομώνυμο ναό.
Αμεδαίος Α΄ της Γενεύης

Ο Αμεδαίος Α΄, γαλλ.: Amadeus I de Genève (1098 – 1178) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στη διακυβέρνηση της κομητείας το 1128, και παρέμεινε κόμης της Γενεύης μέχρι το τέλος του το 1178.

 Ήταν γιος του Aίμωνα Α΄ κόμη της Γενεύης (του προηγούμενου κόμη) και της Ίδας του Φωσινύ (Faucigny), κόρης του Λουδοβίκου Α΄ του Φωσινύ. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Aμεδαίος Α΄ πρόσθεσε την πόλη του Ανσί στις περιοχές του, αυξάνοντας έτσι τη δύναμη της κομητείας του. Ζήτησε επίσης την προστασία του Οίκου του Τσέρινγκεν, αφού έχασε τα δικαιώματα στις επισκοπές Σιόν, Λωζάνης και Γενεύης. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας το 1156 παραχώρησε τα δικαιώματα στον Μπέρτολντ Δ΄ δούκα του Τσέρινγκεν (Zähringen). Ωστόσο ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ πήρε τον επίσκοπο της Λωζάνης υπό την προστασία του και αντικατέστησε όλες τις αξιώσεις για τη Λωζάνη, μειώνοντας έτσι την εξουσία του δούκα του Τσέρινγκεν. Ωστόσο oι τρεις επίσκοποι των εν λόγω μητροπόλεων ήθελαν να διατηρήσουν την αυτονομία τους από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Το 1162 ο Aμαδαίος Α΄ επέτρεψε τη χρήση της γης του Βω (Vaud) και των δασών που του ανήκαν, από τον ηγούμενο του Ω-Κρε (Haut-Crêt). Το 1178 ο Αμεδαίος Α΄ δώρισε τους αμπελώνες και τον φόρο της δεκάτης που συγκεντρώνοντο στο Μποσέ (Bossey) στα μέλη (canons) του Συλλόγου του καθεδρικού του Σαιν-Πιέρ στη Γενεύη. Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Mατθίλδη του Κουιζώ (Cuiseaux), κόρη του Ούγου Α΄ του Κουιζώ, με την οποία είχε: Γουλιέλμος Α΄ 1132–1196, κόμης της Γενεύης.Σε έναν δεύτερο γάμο (1137) με τη Βεατρίκη του Ντομέν (Domène), κόρη του Πιέρ-Αϊνάρ του Ντομέν, είχε: Aμεδαίος, κύριος του Ζεξ (Gex). Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Εμπάλ Δ΄ του Γκραντσόν, γονείς του μελλοντικού: Aίμωνα του Γκαντσόν, επισκόπου της Γενεύης. Μαργαρίτα (άκμασε 1160), κόμισσα της Γενεύης, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ του Οίκου του Φωσινύ (1155–1197), βαρόνο του Φωσινύ. Κομητεία της Γενεύης Κατάλογος κομητών της Γενεύης geneall.net.
Νίνα Κόσχετζ

Η Νίνα Κόσχετς, πραγματικό όνομα Νίνα Πάβλοβνα Κόσιτς (ρωσικά: Нина Павловна Кошиц, 30 Δεκεμβρίου 1891 - 14 Μαΐου 1965) ήταν ηθοποιός και τραγουδίστρια σοπράνο της όπερας με καταγωγή από την Ουκρανία που εγκαταστάθηκε στην Αμερική.

 Γεννήθηκε στο Κίεβο και μετακόμησε στη Μόσχα. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα ωδικής. Πατέρας της ήταν ο επίσης τραγουδιστής Πάβελ Κόσχετζ. Σπούδασε ωδική στο Παρίσι με δασκάλα την Φελίσιτας Λιτβίνε. Υποδυήθηκε κυρίους ρόλους σε πολλές σκηνές στη Ρωσία, σε πολλές Ευρωπαικές σκηνές, καθώς και στην Αμερική. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nina Koshetz στο Wikimedia Commons
Βιλελμίνη Ερνεστίνη της Δανίας

Η Βιλελμίνη-Ερνεστίνη, γερμ. Wilhelmine-Ernestine (20/12 Ιουνίου 1650 - 22/23 Απριλίου 1706) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας και της Σοφίας-Αμαλίας των Γουέλφων, κόρης του Γεωργίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1671 τον Κάρολο Β΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Dansk biografisk Lexikon / XVIII. Bind. Ubbe - Wimpffen / (in Danish)
(82075) 2000 YW134

Το (82075) 2000 YW134 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου με διάμετρο περίπου 430 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2000. Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 44,2 ΑΜ από τον Ήλιο.

 Το (82075) 2000 YW134 έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 250 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 1.900 χιλιομέτρων σε τρεις ημέρες. Έχει λάβει την προσωρινή ονομασία S/2005 (82075) 1. Αποτελούν διπλό σύστημα. Ανακαλύφθηκε από την κάμερα NICMOS του ΔΤΧ τις 25 Οκτωβρίου 2002. Διάγραμμα Τροχιάς από το JPL (απαιτείται λογισμικό JAVA)
Ελεκτροούγκλι

Το Ελεκτροούγκλι (ρωσικά: Электроу́гли) είναι πόλη στην επαρχία Νογκίνσκι της περιφέρειας Μόσχας στη Ρωσία, που βρίσκεται στο σιδηρόδρομο Μόσχας–Νίζνι Νόβγκοροντ σιδηροδρόμων 36 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας και 18 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Νογκίνσκ, διοικητικού κέντρου της επαρχίας. Ο πληθυσμός είναι 20.136 άτομα στη απογραφή του 2010, 16.717 στην απογραφή του 2002 και 18.645 στην απογραφή του 1989.

 Το 1899 ιδρύθηκε το εργοστάσιο «Ελεκτροούγκλι» (= «ηλεκτροκάρβουνο»), από όπου πήρε το όνομά της η πόλη. Το καθεστώς αστικού τύπου χορηγήθηκε το 1935. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1956. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι, μαζί με έξι αγροτικές περιοχές, ενσωματωμένη εντός της επαρχίας Νογκίνσκι ως η Πόλη του Ελεκτροούγκλι. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη του Ελεκτροούγκλι είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα του Ελεκτροούγκλι, ως Αστικός Οικισμός Ελεκτροούγκλι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Elektrougli στο Wikimedia Commons
Internet Download Manager

Το Internet Download Manager (ή απλά IDM) είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή με άδεια shareware το οποίο επιταχύνει την λήψη αρχείων από το internet, είναι διαθέσιμο μόνο για το λειτουργικό σύστημα των Microsoft Windows.

 Το IDM δίνει την δυνατότητα για αυτόματη λήψη ορισμένων τύπων αρχείων, διαιρεί το αρχείο σε περισσότερες ροές για να επιταχύνει την λήψη και κρατάει ιστορικό με τις λήψης για ευκολότερη αναζήτηση. To IDM έχει τη δυνατότητα να κάνει λήψη αρχείων από ιστοσελίδες που προσφέρουν υπηρεσίες φιλοξενίας βίντεο όπως το YouTube. Το IDM διανέμεται σε δύο εκδόσεις: Δοκιμαστική έκδοση 30 ημερών (1 μήνας), αυτή η έκδοση λειτουργεί με πλήρεις δυνατότητες για 30 μέρες, μετά το πέρας των 30 ημερών ο χρήστης πρέπει να αγοράσει μια άδεια . Μετά το πέρας των 30 ημερών ο χρήστης πρέπει να αγοράσει άδεια για να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το IDM. Η επίσημη Ιστοσελίδα του IDM Τα νέα του του IDM
Φερδινάνδος Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ

Ο Φερδινάνδος-Γουλιέλμος, γερμ. Ferdinand-Wilhelm (12 Σεπτεμβρίου 1659 - 7 Ιουνίου 1701) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης (ονομαστικά μόνο). Έγινε στατηγός στον Δανικό στρατό.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Κλάρας-Αυγούστας των Γουέλφων, κόρης του Αυγούστου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Εισήλθε στο στρατό της Δανίας και πολέμησε στη μάχη του Μπόυνε το 1690 και τη μάχη του Στήνκερκε το 1692. Το 1693 διορίστηκε στρατηγός μετά τη μάχη του Νέρβινντεν. Σε συτήν σκοτώθηκε ο κόμης του Ζολμς και ο Φερδινάνδος-Γουλιέλμος τον αντικατέστησε ως διοικητής της Φρουράς τε Βετ. Το 1701 απεβίωσε στο Σλούις σε ηλικία 42 ετών. Klaus Graf: 3.1.1 Heinrich, in: Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (eds.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon, Kohlhammer, Stuttgart 1997, ISBN 3-17-013605-4, pp. 123–124
Ρεμσινάς Χανιμεφέντι

Η Ρεμσινάς Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:رمزشناس خانم) (Τούρκικα: Remzşinas Hanımefendi, 1864 - 1934) ήταν η όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Sekizinci Remzşinas Hanım Efendi Hazretleri

 Η Ρεμσινάς γεννήθηκε το 1864 και ήταν Κιρκασιανή. Κόρη του Μπιζεντούγκ Χασάν Μπέη. Ήρθε στην Κωνσταντινούπολη μετά τη ρωσική εισβολή στον Καύκασο. Ο Μουράτ ανέβηκε στο θρόνο στις 30 Μαΐου 1876, μετά την εκρθόνιση του θείου του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, αφού βασίλευσε για τρεις μήνες, ο Μουράτ καθαιρέθηκε στις 30 Αυγούστου 1876, λόγω ψυχικής αστάθειας και φυλακίστηκε στο Παλάτι Τσιραγάν. Επιλέχθηκε να σταλεί στο Παλάτι Τσιραγάν γύρω στο 1881, όπου ο Μουράτ την πήρε ως σύζυγό του. Μετά τον θάνατο του Μουράτ αρχικά έμεινε στο Παλάτι Τσιραγάν μαζί με την Ρεσάν Χανιμεφέντι, την τρίτη σύζυγο, η οποία αρνήθηκε να φύγει από το παλάτι, αλλά το 1910 στάλθηκε στην Προύσα μαζί με άλλες συζύγους του, Νεβντούρ Χανιμεφέντι, Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι και Φιλιζτέν Χανιμεφέντι. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1914. Κατά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Ρεμσινάς ως βοηθητικό μέλος της οικογένειας αποφάσισε να μείνει στην Κωνσταντινούπολη. Η Ρεμσινάς Χανιμεφέντι πέθανε το 1934 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 70 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Κώστας Καραγιάννης

Ο Κώστας Καραγιάννης (1932 - 17 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Θεωρείται ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς σκηνοθετούσε γύρω στις 10-12 ταινίες το χρόνο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, μεταξύ 1950-1975, είχε γυρίσει 85 ταινίες.

 Σε νεαρή ηλικία, πηγαίνει στη Γαλλία για να σπουδάσει αρχικά σε σχολή ραπτικής, όμως στη συνέχεια ο κόσμος του κινηματογράφου τον μαγεύει και ξεκινά να δουλεύει ως βοηθός γενικών καθηκόντων σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές. Επιστρέφει στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και ξεκινά να σκηνοθετεί, να γράφει σενάρια αλλά και να αναλαμβάνει την παραγωγή ελληνικών ταινιών. Η πρώτη ταινία που σκηνοθετεί για τη Φίνος Φιλμ το 1961 σημειώνει εισπρακτική αποτυχία, με αποτέλεσμα ο Φιλοποίμην Φίνος να διακόψει τη συνεργασία. Ωστόσο, ο Καραγιάννης δεν αποκαρδιώνεται και συνενίζει να εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός μέχρι το 1966, που μαζί με τον οπερατέρ Αντώνη Καρατζόπουλο, ιδρύουν τη γνωστότερη μετά τη Φίνος Φιλμ ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών, την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος, η οποία δημιουργεί συνολικά 118 ταινίες. Στη δεκαετία του 1980, κάνει την παραγωγή πολλών βιντεοταινιών και επίσης στη δεκαετία του 1970 συνεργάζεται και με ξένους κινηματογραφικούς οίκους, ενώ ήταν και παραγωγός πολλών τηλεοπτικών σειρών. Συνολικά σκηνοθέτησε 101 ταινίες. Ο Καραγιάννης εργαζόταν εντατικά, ήταν αυστηρός και οξύθυμος στη δουλειά του, ενώ στην προσωπική του ζωή ήταν άνθρωπος με χιούμορ. Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1993 στην Αθήνα.
Γεώργιος Κατσιφάρας

Ο Γεώργιος Κατσιφάρας (1935, Καλέντζι Αχαΐας – 8 Αυγούστου 2012, Αθήνα) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διατέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών και υπουργός.

 Ο Γιώργος Κατσιφάρας γεννήθηκε το 1935 στο Καλέντζι Αχαΐας και τελείωσε το Β΄ Γυμνάσιο Πατρών. Ο θείος του, Γεράσιμος Παπαχρήστου, ήταν ένας από τους σωφέρ του Γεωργίου Παπανδρέου και έτσι από παιδί είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Γέρο της Δημοκρατίας, που του είχε μεγάλη αδυναμία.Το 1954 ο Γιώργος Κατσιφάρας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και ξεκίνησε να σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Την ίδια χρονιά προσλήφθηκε στην Εμπορική Τράπεζα, μετά από παρέμβαση του Γεωργίου Παπανδρέου στον τότε ιδιοκτήτη της Τράπεζας, εφοπλιστή Στρατή Ανδρεάδη. Αργότερα μετατάχθηκε στην κρατική ΕΤΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως), στην οποία εργάστηκε έως το 1981, οπότε συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του Διευθυντή. Για πολλά χρόνια όμως εργαζόταν παράλληλα και στο πολιτικό γραφείο του Γεωργίου και στη συνέχεια του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ίδιος είχε πει: «Ήμουν για χρόνια θεληματάρης στο Καστρί».Στην περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών απολύθηκε από την ΕΤΒΑ και εξορίστηκε στο χωριό Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας όπου βρισκόταν απομονωμένος και υπό διαρκή επιτήρηση.Ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ το 1974, και ο πρώτος υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Κινήματος. Χρημάτισε βουλευτής Α΄ Αθηνών από το 1981 μέχρι το 1989 και από το 1991 μέχρι το 1996. Στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε αρχικά υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως αρμόδιος για τον Αθλητισμό από τις 21 Οκτωβρίου 1981 έως τις 5 Ιουλίου 1982 και στη συνέχεια υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (5 Ιουλίου 1982 - 26 Ιουλίου 1985). Στην επόμενη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν αρχικά υφυπουργός Εμπορίου από 26 Ιουλίου 1985 έως 25 Απριλίου 1986 κι έπειτα διορίστηκε υπουργός Εμπορίου από 25 Απριλίου 1986 έως 31 Οκτωβρίου 1986.Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διορίσθηκε ξανά υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από 13 Οκτωβρίου 1993 έως 22 Ιανουαρίου 1996.Ο Γεώργιος Κατσιφάρας απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 2012 σε ηλικία 77 ετών.Ανιψιός του είναι ο σημερινός πολιτικός Απόστολος Κατσιφάρας, πρώην περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας και πρώην υπουργός. Ως υπουργός ο Γιώργος Κατσιφάρας απασχολούσε περισσότερο τις κοσμικές στήλες των εφημερίδων για τις φιλίες του με μέλη του ελληνικής αλλά και της διεθνούς επιχειρηματικής ελίτ, με αποτέλεσμα πολλές φορές να υποτιμάται ο καθαρά πολιτικός ρόλος του. Ωστόσο, πολλοί από τους φίλους του Γιώργου Κατσιφάρα αποτέλεσαν στενούς πολιτικούς συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου (μεταξύ άλλων, οι Στέλιος Παναγόπουλος, Γιώργος Λούβαρης και Βασίλης Σαραντίτης) ενώ ο Κατσιφάρας ήταν επίσης αυτός που έφερε κοντά τον Ανδρέα Παπανδρέου με τον εφοπλιστή και εκδότη της «Καθημερινής» Αριστείδη Αλαφούζο μετά το 1991, όταν ο Αλαφούζος κυνηγήθηκε δικαστικά από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο Γιώργος Κατσιφάρας μιλά για τον Ανδρέα Παπανδρέου στην ΕΡΤ Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-618-81328-4-9.
Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Ύψωνα

Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Ύψωνα ή η ΑΠΕΫ (διαβάζεται «απεΰ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τον Ύψωνα της επαρχίας Λεμεσού, η οποία αγωνίστηκε στην Γ΄ κατηγορία και Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Είχε κατακτήσει 2 φορές το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας (όμιλος Λεμεσού-Πάφου). Χρώματα της ομάδας ήταν το κόκκινο και το άσπρο.

 Η ΑΠΕΫ ιδρύθηκε το 1950. Μετά την ίδρυση της ΕΠΟΛ εντάχθηκε στην ομοσπονδία αυτή. Το 1985 κατέκτησε το πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ γεγονός που της έδινε το δικαίωμα να ενταχθεί στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και να αγωνιστεί στη Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, δεν εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία καθώς δεν πληρούσε τους κανονισμούς της ΚΟΠ ενώ μπορούσε να ενταχθεί στη νεοϊδρυθείσα Δ΄ κατηγορία, όπως και έγινε. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 1985-86, κατέκτησε το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1985-86 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία.Συνέχισε στη Δ΄ κατηγορίας έως και την περίοδο 1992-93 που κατέκτησε το πρωτάθλημα στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1993-94 υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1995-96 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ μέχρι το 2002, οπόταν και αναστάλθηκε η αθλητική δραστηριότητα του σωματείου λόγω οικονομικών προβλημάτων. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΠΕΫ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΑΠΕΫ συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο. Πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας:Πρωταθλήτρια (2): 1985-86 (όμιλος Λεμεσού-Πάφου), 1992-93 (όμιλος Λεμεσού-Πάφου) Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: Πρωταθλήτρια (1): 1985 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Ύψωνα, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Fuck You (τραγούδι)

Fuck You είναι τίτλος ποπ τραγουδιού της Βρετανίδας τραγουδίστριας, ηθοποιού και παρουσιάστριας Λίλυ Άλεν. Είναι γνωστό και ως Fuck you (very much). Το τραγούδι για πρώτη φορά παρουσιάστηκε διαδικτυακά το 2008 στη σελίδα MySpace της Λίλυ Άλεν, ενώ δισκογραφικά κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2009 και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ It's not me, it's you (Δεν είμαι εγώ, είσαι εσύ). Σαν single κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2009. Το τραγούδι έγραψαν οι Λίλυ Άλεν και Γκρεγκ Κέρστιν, ενώ η διάρκειά του είναι 3' 43".

 Το τραγούδι ήταν αρχικά γνωστό με τον τίτλο Guess Who Batman και Get Wit the Brogram στη συνέχεια. Σύμφωνα με βρετανικά και αμερικανικά μουσικά περιοδικά, πρόκειται για τραγούδι διαμαρτυρίας σε βάρος του Τζορτζ Μπους. Άλλωστε τα αρχικά των πρώτων τίτλων του τραγουδιού (G.W.B.) παραπέμπουν στο πλήρες ονοματεπώνυμο του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, George Walker Bush. Σύμφωνα με το Urban Review, το τραγούδι απευθύνεται στο ακροδεξιό ρατσιστικό Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, κάνοντας την ίδια την Άλεν να πει ότι το κομμάτι έχει πολλούς αποδέκτες και δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένο στόχο. Το γεγονός ότι το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα κέρδισε για πρώτη φορά έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά τις Ευρωεκλογές του 2009, οδήγησε την Άλεν στην ανάγκη να το τραγουδήσει τρεις εβδομάδες αργότερα στο φεστιβάλ του Glastonbury, αναφέροντας πως αυτός είναι ένας λόγος για να το τραγουδήσει. Πέρα από το επίσημο βίντεο κλιπ του τραγουδιού, υπήρξαν και άλλα τα οποία δημιουργήθηκαν από χρήστες του ίντερνετ σε ιστοσελίδες όπως το YouTube, τα οποία έτυχαν την έγκριση και την αποδοχή της ίδιας της Λίλυ Άλεν. Ένα από αυτά δημιουργήθηκε από ΛΟΑΤ οργάνωση του Μάντσεστερ και από τότε χρησιμοποιείται ως τραγούδι κατά της ομοφοβίας. Οι συντελεστές του είπαν γι αυτό το τραγούδι: «Είμαστε η νεολαία, κάνουμε μέλλον μας την ανεκτικότητα, από εμάς εξαρτάται. Μισείστε το μίσος». Το τραγούδι κατάφερε να μπει στο Top 10 σε μια σειρά από χώρες, όπως Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ελβετία, Φινλανδία, Νορβηγία και άλλες. Λες λοιπόνΌτι είναι κακό να 'σαι gay Εγώ λέω ότι είσαι κακός άνθρωπος Είσαι ρατσιστής κι εντελώς ανίκανος Οι απόψεις σου είναι μεσαιωνικές Άι γαμήσου Άι γαμήσου, παρακαλώ πολύ Γιατί σιχαινόμαστε αυτά που κάνεις Σιχαινόμαστε όλη τη φάρα σου Και που 'σαι, να μη σε ξαναδούμε Fuck you από την ιστοσελίδα της Λίλυ Άλεν στο MySpace, ζωντανή ερμηνεία στη Νέα Υόρκη 10%: Άι γαμήσου (παρακαλώ πολύ)
Δουκάτο του Μαγδεβούργου

Το Δουκάτο του Μαγδεμβούργου (γερμανικά: Herzogtum Magdeburg) ήταν επαρχία του Μαργραβινάτου του Βρανδεμβούργου από το 1680 έως το 1701 και επαρχία του Γερμανικού Βασιλείου της Πρωσίας από το 1701 έως το 1807. Αντικατέστησε την Αρχιεπισκοπή του Μαγδεμβούργου μετά την εκκοσμίκευση του από το Βραδεμβούργο. Οι πρωτεύουσες του Δουκάτου ήταν το Μαγδεβούργο και το Χάλλε, ενώ το Μπέργκ ήταν μια άλλη σημαντική πόλη. Διαλύθηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντων Πολέμων το 1807, το έδαφός του έγινε μέρος της επαρχίας της Σαξονίας το 1815.

 Clark, Christopher (2006). Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia 1600–1947. Cambridge: Belknap Press of Harvard. σελ. 776. ISBN 0-674-02385-4. Fay, Sidney B.· Klaus Epstein (1964). The Rise of Brandenburg-Prussia to 1786: Revised Edition. New York: Holt, Rinehart and Winston. σελ. 146. Holborn, Hajo (1964). A History of Modern Germany: 1648-1840. New York: Alfred A. Knopf. Koch, H. W. (1978). A History of Prussia. New York: Barnes & Noble Books. σελ. 326. ISBN 0-88029-158-3. Stier, Erich· Ernst Kirsten· Wilhelm Wühr· Heinz Quirin· Werner Trillmilch· Gerhard Czybulka· Hermann Pinnow· Hans Ebeling (1963). Westermanns Atlas zur Weltgeschichte: Vorzeit / Altertum, Mittelalter, Neuzeit (στα Γερμανικά). Braunschweig: Georg Westermann Verlag. σελ. 170. Map of the Duchy of Magdeburg in 1789
Αλέν Ραγκουέλ

Ο Αλέν Ραγκουέλ (Alain Raguel) (γεν. 1976) είναι ποδοσφαιριστής από τη Γαλλία. Αγωνίστηκε στη Λιλ και στη Βαλένς και από το 2000 αγωνίζεται στην Ελλάδα. Έχει παίξει στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τον Παναθηναϊκό, τον Ατρόμητο και τον Ηρακλή και την περίοδο 2008-09 έπαιξε στη Β΄ Εθνική με τον Ολυμπιακό Βόλου. Έχει ύψος 1,75 και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Αυτή τη στιγμή παραμένει «ελεύθερος» (χωρίς επαγγελματικό συμβόλαιο).

 Ο Αλέν Ραγκουέλ γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1976 στη Λιλ. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Ολιμπίκ Λιλ, στην οποία έπαιξε τη σεζόν 1998-99. Συνέχισε στη Βαλένς για τη σεζόν 1999-2000 και στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, στον οποίο έπαιξε τέσσερις σεζόν με επιτυχία. Συνέβαλε στην έξοδο του συλλόγου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ δύο φορές το 2003 και το 2004 και στην πρόκριση και συμμετοχή του στους ομίλους της διοργάνωσης. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν μπόρεσε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα και το 2005-06 πήγε στον Ατρόμητο Περιστερίου. Συνέχισε στον Ηρακλή και το 2008-09 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Βόλου.
Σύμφωνο

Το σύμφωνο είναι φθόγγος χαμηλής τονικότητας κατ' αντιδιαστολή προς τα φωνήεντα, που παράγεται όταν, κατά την ομιλία, ο εκπνεόμενος αέρας προσκρούει σε και κατόπιν διέρχεται από τέλειο φραγμό (οπότε παράγονται τα κλειστά σύμφωνα) ή διαφορετικού πλάτους στενότητες. Σε αντίθεση με τα φωνήεντα και τα ημίφωνα σε φωνολογικό επίπεδο είναι [-συλλαβικά], δεν δύνανται δηλαδή να αποτελέσουν πυρήνα συλλαβής· πράγματι, υφίστανται ορισμένα συμφωνικά αλλόφωνα σε γλώσσες του κόσμου που μπορούν να λάβουν την θέση του πυρήνα.Κατά συνέπεια, σύμφωνο ονομάζεται και το γράμμα ή γράφημα που αναπαριστά ή αντιπροσωπεύει έναν συμφωνικό ήχο.

 Συνήθως τα σύμφωνα διαχωρίζονται βάσει τριών κατηγοριών: Της ηχηρότητας (της λειτουργίας ή όχι των φωνητικών χορδών κατά τη διάρκειας της προφοράς) διαιρούνται σε άηχα και ηχηρά. Του τόπου άρθρωσης (παθητικοί αρθρωτές) διαιρούνται σε διχειλικά, χειλοδοντικά, οδοντικά, φατνιακά, προουρανικά/μεταφατνιακά, ουρανικά, υπερωικά, μεταϋπερωικά, φαρυγγικά και επιγλωττιδικά (λαρυγγικά). Στους ενεργούς αρθρωτές που συμμετέχουν στην προφορά των συμφώνων σημαντικό ρόλο παίζει η άκρη και η ράχη της γλώσσας. Του τρόπου άρθρωσης διαιρούνται σε κλειστά (γνωστά και ως έκκροτα ή στιγμιαία), τριβόμενα, προστριβόμενα, προσεγγιστικά, υγρά και έρρινα.Ωστόσο υφίστανται κι άλλες κατηγορίες όπως: Ο χρόνος έναρξης της φώνησης (ΧΕΦ) που διαχωρίζει τα δασέα από τα μη δασεά. Η φύση της κίνησης του αέρα, που διαχωρίζει τα πνευμονικά από τα μη πνευμονικά. Η διάρκεια, που διαχωρίζει τα διπλά από τα μονά σε γλώσσες όπως τα ιταλικά και τα ιαπωνικά. Τα γραφήματα του ελληνικού αλφαβήτου που εκφράζουν συμφωνικούς φθόγγους είναι εικοσιοκτώ: <Β, Γ, Δ, Ζ, Θ, Κ, Λ, Μ, Ν, Ξ, Π, Ρ, Σ, Τ, Φ, Χ, Ψ, ΝΤ, ΜΠ, ΓΚ, ΓΓ, ΤΖ, ΤΣ>. Μόνο δύο αντιστοιχούν σε έναν προς έναν φθόγγο (<θ>και <δ>), με τα υπόλοιπα να εμφανίζονται είτε σε διπλά γράμματα (θάλα<σσ>α) είτε να μην αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά έναν φθόγγο ([f]: <φ> και <υ>). Πολλά από αυτά αντιστοιχούν σε παραπάνω από έναν ήχους (π.χ. άγχος, γάμμα, άγιος), άλλα συμβολίζουν δύο ήχους (<Ξ>: [ks], <Ψ>: [ps]) ενώ έτερα παρότι είναι δίγραφα αντιπροσωπεύουν έναν ήχο (π.χ. <ΝΤ>: [d]).
Ζαν-Μαρί Λε Μπρι

Ο Ζαν-Μαρί Λε Μπρι (γαλλικά: Jean-Marie Le Bris‎, 25 Μαρτίου 1817 – 17 Φεβρουαρίου 1872) ήταν Γάλλος αεροπόρος, ο οποίος πραγματοποίησε πτήση με ανεμόπτερο τον Δεκέμβριο του 1856.

 Γεννήθηκε το 1817 στον Κονκαρνέ της Βρετάνης. Εργάστηκε ως ναυτικός, ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο, και κατά την διάρκεια των ταξιδιών του παρατηρούσε το πέταγμα του άλμπατρος. Αν και ταξίδευε ως ναυτικός, η πραγματική του φιλοδοξία ήταν να πετάξει. Έπιασε μερικά πτηνά και ανέλυσε την αλληλεπίδραση τους με τον αέρα, εντοπίζοντας το αεροδυναμικό φαινόμενο της άνωσης, το οποίο ονόμασε «αναρρόφηση».Ο Λε Μπρι κατασκεύασε ένα ανεμόπτερο, εμπνευσμένος από το σχήμα του άλμπατρος, ονομάζοντας το L'Albatros artificiel («Τεχνητό Άλμπατρος»). Το 1856 πέταξε για μικρό διάστημα στην παραλία Σαντ-Αν-λα-Παλού (Πλονεβέ-Πορζαί, Φινιστέρ), με το αεροσκάφος του να είναι τοποθετημένο σε μια άμαξα που έλκονταν από ένα άλογο. Έτσι πέταξε σε υψόμετρο μεγαλύτερο από το σημείο αναχώρησής του, κάτι που αποτέλεσε πρωτείο για τις βαρύτερες από τον αέρα ιπτάμενες μηχανές. Σύμφωνα με τις αναφορές πέταξε σε υψόμετρο 100 μέτρων (330 πόδια) σε απόσταση 200 μέτρων (660 πόδια).Το 1868, με την υποστήριξη του Γαλλικού Ναυτικού, κατασκεύασε δεύτερη ιπτάμενη μηχανή, την οποία δοκίμασε στην Βρέστη χωρίς επιτυχία. Ήταν σχεδόν παρόμοια με την πρώτη ιπτάμενη μηχανή του, εκτός του ότι ήταν ελαφρύτερη και διέθετε σύστημα κατανομής βάρους. Η ιπτάμενη μηχανή του έγινε η πρώτη που φωτογραφήθηκε, αν και βρισκόταν στο έδαφος, από τον Ναντάρ το 1868, παρόλο το πρώτο πλήρως λειτουργικό ανεμόπτερο είχε κατασκευαστεί και χρησιμοποιηθεί από τον Τζορτζ Κέιλι το 1853. Επίσης στη Μεγάλη Βρετανία, ο Στρινγκφέλοου είχε κατασκευάσει μικρά μη επανδρωμένα ανεμόπτερα το 1848. Ωστόσο ο Λε Μπρι εφυήρε πιο αποτελεσματικά συστήματα πτητικού ελέγχου, τα οποία μπορούσαν να επηρεάσουν την πρόσπτωση των πτερύγων. Έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτά τον Μάρτιο του 1857.Ο Λε Μπρι απεβίωσε στο Ντουαρνενέ το 1872. Ιστορία της αεροπορίας Πρώτες ιπτάμενες μηχανές Φελίξ ντυ Ταμπλ ντε λα Κρουά Χρονολόγιο της αεροπορίας τον 19ο αιώνα Chanute, Octave Progress in Flying Machines. The American Engineer and Railroad Journal. 47 Cedar Street, New York, 1894, 1899 Gibbs-Smith, C.H. Aviation: An Historical Survey. London, NMSI, 2008. (ISBN 1 900747 52 9) Opdycke, Leonard E. French Aeroplanes Before the Great War Atglen, PA: Schiffer, 1999. (ISBN 0 7643 0752 5) Βιογραφία
Στέφαν Γιάρατς

Ο Στέφαν Γιάρατς (πολωνικά: Stefan Jaracz) (24 Δεκεμβρίου 1883 – 11 Αυγούστου 1945) ήταν Πολωνός ηθοποιός και θεατρικός παραγωγός. Υπηρέτησε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Ateneum στη Βαρσοβία κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου (1930–32) και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ανέβασε τη φήμη του ως μία από τις κορυφαίες φωνές για τη νέα ιντελιγκέντσια της Πολωνίας με τις πρωτοποριακές παραγωγές Ο θάνατος του Δάντη του Γκέοργκ Μπύχνερ (1931), Ο Στρατηγός του Κύπενικ του Καρλ Τσούκμαϊερ (1932), καθώς και τις δημοφιλείς Κυρίες και Ουσάροι (Damy i Huzary) του Αλεξάντερ Φρέντρο (1932) και Ο ανοιχτός οίκος του Μίχαου Μπαουούτσκι.

 Ο Γιάρατς γεννήθηκε στο Stare Żukowice, κοντά στο Τάρνουφ, κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας. Σπούδασε νομική, ιστορία της τέχνης και λογοτεχνία στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με το θέατρο. Μετακόμισε στο Πόζναν για ακόμη ένα συμβόλαιο, όπου κλήθηκε στον Αυστριακό Στρατό το 1907. Ένα χρόνο αργότερα εγκαταστάθηκε στο Λοτζ, όπου έπαιξε μέχρι το 1911. Μετακόμισε στη Βαρσοβία στο Ρωσικό Διαμελισμό και εργάστηκε στο Μικρό Θέατρο (Teatr Mały) και στο Πολωνικό Θέατρο (Teatr Polski, 1913). Το 1915, στάλθηκε στη Μόσχα από τους Ρώσους. Μετά την επιστροφή του στην κυρίαρχη Πολωνία το 1918, ξεκίνησε μια ενεργητική καριέρα στο αναδυόμενο εθνικό και πειραματικό θέατρο, με παραστάσεις σε περισσότερες από ενενήντα πόλεις και κωμοπόλεις μέχρι το 1928. Το 1930 ανέλαβε το Θέατρο Ateneum της Βαρσοβίας. Ήταν διευθυντής του μέχρι τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, μοιραζόμενος τις ευθύνες με τον Λέον Σίλερ τη σεζόν 1932–33.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ο Γιάρατς αφέθηκε ελεύθερος μετά από πολυάριθμες παρεμβάσεις στις 15 Μαΐου 1941. Πέθανε στο Ότφοτσκ, κοντά στη Βαρσοβία, το 1945 λόγω της κακής υγείας του. Το Θέατρο Στέφαν Γιάρατς στο Λοτζ της Πολωνίας φέρει το όνομά του, όπως και το Θέατρο Ateneum στη Βαρσοβία από το 1951. Ο Γιάρατς ήταν προικισμένος με μια βαριά, γωνιώδη φιγούρα και μια βραχνή αλλά άκρως υποβλητική φωνή. Κέρδισε τη φήμη του πιο τέλειου ηθοποιού με ρόλους μειονεκτούντων και ταπεινωμένων. Τους προσέγγισε χωρίς συναισθηματισμούς, μεταδίδοντας πίκρα και χοντροκομία, καθώς και ανταρσία, ακόμα κι αν ήταν βαθιά κρυμμένα. Με την υποκριτική του απαλλαγμένη από στοργή, μπόρεσε να δημιουργήσει χαρακτήρες που ήταν βαθιά ανθρώπινοι, συγκινητικοί και απλοί. Ο Γιάρατς θεωρήθηκε ότι έφερε στο θέατρο μια κάπως πληβείο γεύση που πρόσθετε αλήθεια στους ρόλους του. Μερικές φορές έπαιζε ωμά, αν και με τον καιρό η υποκριτική του αποστασιοποιήθηκε και μερικές φορές αποκάλυπτε έναν υπαινιγμό κοροϊδίας. Ωστόσο, θεωρήθηκε ως ένας ηθοποιός που συμπάσχει, σεβόταν και υπερασπιζόταν τους πρωταγωνιστές του και που μετέφερε τα βάσανα τους. Δούλεψε σκληρά τους ρόλους του, γυαλίζοντας τους και μερικές φορές εισάγοντας σημαντικές αλλαγές σε σκηνές σε άλλα θέατρα. Στέφαν Γιάρατς στην IMDb Προφίλ στο Culture.pl
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1984)

To 1984 διοργανώθηκε το 35ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, το οποίο περιελάμβανε δεκαέξι γκραν-πρι. Ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου στη Βραζιλία και ολοκληρώθηκε στις 21 Οκτωβρίου στην Πορτογαλία. Η Μπράμπαμ διέθετε και πάλι τα γρηγορότερα μονοθέσια, όπως φαίνεται από τις 9 pole positions του Νέλσον Πικέ, αλλά ο κινητήρας της BMW αποδείχθηκε εξαιρετικά ασταθής σε συνθήκες πραγματικού αγώνα, κοστίζοντας στο Βραζιλιάνο τις περισσότερες απ' τις 9 εγκαταλείψεις του. Έτσι το πρωτάθλημα μεταβλήθηκε σε μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή ανάμεσα στις Μακλάρεν των Νίκι Λάουντα και Αλαίν Προστ. Νικητής βγήκε ο πρώτος για μισό βαθμό, ενώ η ομάδα τους αναδείχθηκε πολύ εύκολα πρωταθλήτρια με 86 βαθμούς διαφοράς από τη δεύτερη Φερράρι. Παράλληλα εμφανίσθηκε ένας νέος οδηγός που θα εξελισσόταν στον απόλυτο σταρ των επόμενων χρόνων, ο Άιρτον Σένα. Το 1984 σημαδεύθηκε από την αποβολή της Τίρελ, για την οποία ανακαλύφθηκε προς το τέλος της σαιζόν ότι συστηματικά παρέβαινε τους κανονισμούς για το επιτρεπόμενο βάρος των μονοθεσίων. Στους λίγους αγώνες που οι οδηγοί της είχαν μπει στη βαθμολογούμενη εξάδα, η βαθμολογία «ξαναγράφτηκε».

 Για το σύστημα βαθμολόγησης, βλ. Βαθμολόγηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Στο γκραν-πρι του Μονακό απονεμήθηκαν οι μισοί βαθμοί, διότι έληξε λόγω επικίνδυνων καιρικών συνθηκών πριν ολοκληρωθούν τα 3/4 των προβλεπόμενων γύρων . Στον κατάλογο δεν συμπεριλαμβάνονται 13 οδηγοί που δεν έλαβαν ούτε ένα βαθμό, καθώς και οι Στεφάν Μπέλοφ - Μάρτιν Μπραντλ της Τίρελ. Για το Γιόχανσον, ο οποίος έτρεξε λίγους αγώνες με την Τίρελ αντί του Μπραντλ και μετά το σκάνδαλο εντάχθηκε στην Τόλμαν, αναγράφονται μόνο τα αποτελέσματα με τη δεύτερη. Τα έντονα γράμματα δείχνουν τον οδηγό που εκκίνησε απ' την pole position. Οι Άροους και Σπίριτ άλλαξαν κινητήρα κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος. Κάθε συνδυασμός θεωρήθηκε χωριστή ομάδα για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών. Η Τίρελ ακυρώθηκε και της αφαιρέθηκαν όλοι οι βαθμοί. Ελαστικά: Μichelin, Goodyear, PirelliΒαθ: Βαθμοί, από το άθροισμα βαθμολογίας των δύο μονοθεσίων της ομάδαςΝικ: ΝίκεςΠον: Πόντιουμ, φορές που οδηγός της τερμάτισε στην πρώτη τριάδαPole: Pole-positions, φορές που οδηγός της εκκίνησε απ' την πρώτη θέση της αφετηρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 1984 in Formula One στο Wikimedia Commons
Δημήτριος Ρίτσος

Ο Δημήτριος Ρίτσος (1912 - Φεβρουάριος 1988) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διατέλεσε Δήμαρχος Αθηναίων κατά την περίοδο της Δικτατορίας, από τον Δεκέμβριο του 1967 της μέχρι και την πτώση της.

 Ο Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά το 1912 και ένα χρόνο αργότερα η οικογένεια του μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική και Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος για περισσότερα από 30 χρόνια, ειδικευόμενος στο ασφαλιστικό δίκαιο και συνεργαζόμενος στενά με επιχειρήσεις της οικογένειας Πλυτά. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1947 όταν διορίστηκε δημοτικός σύμβουλος υπό τον Ιωάννη Πιτσίκα. Τα επόμενα χρόνια εκλέχτηκε επανειλημμένα αντιδήμαρχος του Δημοτικού Συμβουλίου και μέλος της Δημαρχιακής Επιτροπής, ενώ διατέλεσε πρόεδρος και μέλος του διοικητικού συμβουλείου διάφορων οργανισμών, ιδρυμάτων και νοσοκομείων. Το 1964 εξελέγη ως πρώτος σε ψήφους δημοτικός σύμβουλος, με αποτέλεσμα να ορισθεί, σύμφωνα με τα ισχύοντα της εποχής, Αναπληρωτής Δήμαρχος. Όταν μετά το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου του 1967 ο εκλεγμένος δήμαρχος και στενός του φίλος Γεώργιος Πλυτάς αποχώρησε από τη χώρα για το Λονδίνο με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, ο Ρίτσος τον διαδέχθηκε. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1967 ορκίσθηκε ως νέος δήμαρχος από τον Στυλιανό Παττακό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Ρίτσος έτυχε έντονης προβολής. Συμμετείχε τακτικά σε εγκαίνια έργων, ένα από αυτά ήταν και το συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν στις 17 Ιουνίου 1971, υποδοχές επισήμων, ακόμα και σε επιτροπές καλλιστείων. Επί της δημαρχίας του έκλεισαν τα, ήδη παρακμάζοντα, δημοτικά ιατρεία στις συνοικίες της Αθήνας, ενώ το δημοτικό Νοσοκομείο Ελπίς μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο στην οδό Δημητσάνης στους Αμπελόκηπους. Ήταν θιασώτης της επέκτασης του πολεοδομικού συγκροτήματος πέρα από τα γεωγραφικά όρια του Υμηττού και του Αιγάλεω και προέβλεψε τη δημιουργία νέων επιχειρηματικών και εμπορικών κέντρων στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Ανάμεσα στα οράματα του περιλαμβανόταν η δημιουργία ενός υπέργειου συστήματος σιδηροδρόμων.Ύστερα από νομοθετικό διάταγμα για αντικατάσταση όλων των Δημάρχων που είχαν διοριστεί από το καθεστώς των Συνταγματαρχών τον διαδέχθηκε ο δικαστικός Κωνσταντίνος Δάρας στις 18 Σεπτεμβρίου 1974. Πέθανε το 1988 και κηδεύτηκε στις 15 Φεβρουαρίου στο Πρώτο Νεκροταφείο. Ήταν παντρεμένος με τη Λέιλα Ρίτσου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά τον Νικόλαο Ρίτσο και τον Θεόδωρο Ρίτσο. avarchive.gr Κωδικός Τεκμηρίου D3350, Κωδικός Θέματος T10362 «Δημήτριος Ρίτσος (1912-1988)». Μουσείο της πόλεως των Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2015.
Φιλιππίνη του Βρανδεμβούργου-Σβετ

Η Φιλιππίνη (γερμ. Philippine von Brandenburg von Hohenzollern, 10 Οκτωβρίου 1745 - 1 Μαΐου 1800) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Μάργραβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και με γάμο με τον γάμο της έγινε λανδγραβίνη της Έσσης-Κάσσελ.

 Η Φιλιππίνη Αυγούστα Αμαλία ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και της συζύγου του Σοφίας Δωροθέας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Αδέλφια της ήταν η Φρειδερίκη, σύζυγος του Δούκα της Βυρτεμβέργης, και η Ελισάβετ Λουίζα, σύζυγος του Πρίγκιπα της Πρωσίας. Τη Φιλιππίνη επέλεξε πολύ νωρίς η θεία της Λουίζα Ουλρίκα, σύζυγος του Βασιλιά της Σουηδίας, ως τη μελλοντική βασίλισσα της Σουηδίας. Η μητέρα της ήταν η αγαπημένη αδελφή της βασίλισσας και η Λουίζα Ουλρίκα επιθυμούσε η Φιλιππίνη να παντρευτεί τον πρώτο γιο της, τον Γουσταύο (αργότερα Γουσταύο Γ΄ της Σουηδίας). Αυτά τα σχέδια όμως ματαιώθηκαν, όταν ο Γουσταύος νυμφεύτηκε τη Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας το 1766. Στη συνέχεια η Λουίζα Ουλρίκα ήθελε η Φιλιππίνη να παντρευτεί τον δεύτερο γιο της, τον Κάρολο, αλλά αντί αυτού ο Γουσταύος Γ΄ αποφάσισε ότι ο αδελφός του θα έπρεπε να νυμφευτεί τη Χεδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Στις 10 Ιανουαρίου 1773 η Φιλιππίνη παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ, που ήταν 25 ετών, στο Βερολίνο. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του. Η πρώτη του, Μαρία της Μεγάλης Βρετανίας, είχε αποβιώσει το προηγούμενο έτος. Έτσι η Φιλιππίνη έγινε μητριά για τους τρεις γιούς του Φρειδερίκου, Γουλιέλμο, Κάρολο και Φρειδερίκο. Ωστόσο η Φιλιππίνη δεν θα έκανε νόμιμα παιδιά. Κατά τη διάρκεια του γάμου της η Φιλιππίνη έζησε μία πολύ ανεξάρτητη ζωή, δημιούργησε ακόμη και δική της Αυλή. Την 1η Μαρτίου 1777 γέννησε έναν παράνομο γιο, τον Γκέοργκ Φίλιππσον, που γεννήθηκε από τον μετέπειτα πολιτικό της Βυρτεμβέργης Γκέοργκ Ερνστ Λέβιν φον Βίντσινγκεροντε. Βοήθησε επίσης να συμφιλιώσει τον σύζυγό της με τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, από τα οποία είχε αποξενωθεί από το 1754. Ο Φρειδερίκος Β΄ πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1785. Ως χήρα, έζησε πρώτα στο Χάναου. Μετά την εισβολή του Γαλλικού Επαναστατικού στρατού, μετακόμισε στο Βερολίνο. Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας δώρισε ένα σύγχρονο παλάτι σε αυτήν (Behrenstraße 66). Το 1794 παντρεύτηκε κρυφά τον Βίντσινγκεροντε με γνώση και έγκριση του Βασιλιά. Η Φιλιππίνη απεβίωσε την 1η Μαΐου 1800. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Βερολίνου. Ο μόνος κληρονόμος ήταν ο δεύτερος σύζυγός της Βίντσινγκεροντε. Τρία μέρη, που όλα ιδρύθηκαν το 1778 και ενσωματώθηκαν στο Βόλφχαγκεν το 1971, πήραν το όνομά τους από τη Φιλιππίνη: Φιλιππίνενμουργκ (in German) Φιλιππίνεντορφ (in German) Φιλιππίνενταλ (in German) Παντρεύτηκε πρώτα το 1773 τον Φρειδερίκο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ. Αυτός απεβίωσε το 1785. Το 1794 η Φιλιππίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Γκέοργκ Ερνστ Λέβιν φον Βίντσινγκεροντε, πολιτικό της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνο: Γκέοργκ (γενν. 1777).
Αερινίτης

Ο αερινίτης (αγγλ. aerinite) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό που περιέχει αργίλιο, ασβέστιο, μαγνήσιο και σίδηρο. Οφείλει το όνομά του στην ελληνική λέξη αέρινος, που του αποδόθηκε λόγω του γαλάζιου χρώματός του.

 Είναι σπάνιο ορυκτό, καθώς απαντάται μόνο σε τρεις περιοχές του κόσμου. Έχει υδροθερμική προέλευση σχηματιζόμενο σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες σε ρωγμές που διασχίζουν βασικά πυριγενή πετρώματα. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο πρενίτης, ο σκολεσίτης, ο μεσόλιθος και ο χαλαζίας. Ανευρίσκεται μόνο στην Ισπανία (επαρχίες Ουέσκα και Λέριδα), στην περιοχή Saint-Pandelon της Γαλλίας, στην Ourika του Μαρόκου και στην περιοχή Gunsite Mountains της Αριζόνα. Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Λόγω χρώματος και υφής, αλλά και σπανιότητας, είναι ορυκτό περιζήτητο από συλλέκτες. Handbook of Mineralogy Αρχειοθετήθηκε 2012-08-01 στο Wayback Machine. Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Ιωάννης Γεώργιος Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου

Ο Ιωάννης Γεώργιος Β΄, γερμ. Johann Georg II (17 Νοεμβρίου 1627 - 7 Αυγούστου 1693) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου (1660-1693).

 Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη-Καζιμίρ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Αγνής, κόρης του Μαυρίκιου λαντγράβου της Έσσης-Κάσσελ. Το 1693 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 66 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Λεοπόλδος Α΄. Νυμφεύτηκε την Ερριέττα-Αικατερίνη του Νάσσαου, κόρη του Φρειδερίκου-Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα: Ελισάβετ-Αλβερτίνα 1665-1706, ηγουμένη στο αββαείο του Χέρφορντ, μετά παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Βέττιν, κόμη του Μπάρμπυ, του κλάδου Σαξονίας-Βάισενφελς. Ερριέττα-Αμαλία 1666-1726, παντρεύτηκε τον Ερρίκο-Καζιμίρ Β΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντιτς. Μαρία Ελεονώρα 1671-1756, παντρεύτηκε τον Γιέρζυ Ραντζίβιου, δούκα της Όλυκα. Ερριέττα-Αγνή 1674-1729. Λεοπόλδος Α΄ πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Ιωάννα-Καρλόττα 1682-1750, ηγουμένη στο αββαείο του Χέρφορντ, μετά παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Γουλιέλμο των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Citino, Robert M. (2005). The German Way of War: From the Thirty Years' War to the Third Reich. University Press of Kansas. p. 428. ISBN 0-7006-1410-9. Clark, Christopher (2006). Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia 1600–1947. Cambridge: Belknap Press of Harvard. p. 776. ISBN 0-674-02385-4.
Ισμαέλ Καλσακάου

O Ισμαέλ Καλσακάου (Alatoi Ismael Kalsakau) είναι πολιτικός από τη Βανουάτου που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Βανουάτου από τις 4 Νοεμβρίου 2022 έως τις 4 Σεπτεμβρίου 2023. Είναι επικεφαλής της Ένωσης Μετριοπαθών Κομμάτων στο Βανουάτου.

 Το 2005 ο Καλσακάου διορίστηκε νομικός σύμβουλος του MCA Vanuatu, του τμήματος Βανουάτου της Millennium Challenge Corporation. Ο Καλσακάου ήταν Γενικός Εισαγγελέας του Βανουάτου, αλλά παραιτήθηκε από τη θέση για να διεκδικήσει μια έδρα στις βουλευτικές εκλογές. Αφού έχασε, επέστρεψε στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα, προκαλώντας ανησυχίες από τη Διεθνή Διαφάνεια. Μετά τις γενικές εκλογές του 2012 ο Καλσάκαου ισχυρίστηκε ότι τρεις υπουργοί, συμπεριλαμβανομένου του Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ, συμμετείχαν στην εξαγορά ψήφων για να εξασφαλίσουν αρκετές έδρες στην Πορτ Βίλα. Το 2014 ο Καλσακάου διορίστηκε εκ νέου Γενικός Εισαγγελέας της κυβέρνησης του Βανουάτου. Επιβεβαιώθηκε ως ηγέτης της αντιπολίτευσης τον Φεβρουάριο του 2016. Ο Καλσακάου επέκρινε μια κυβερνητική πρόταση για εισαγωγή φόρου εισοδήματος στο Βανουάτου, με αποτέλεσμα ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος να τον καλέσει να παραιτηθεί για «παραπλανητικές δηλώσεις». Έχει εκφράσει σκεπτικισμό σχετικά με την αυξημένη εμπλοκή της Κίνας στο Βανουάτου, καθώς και την έλλειψη διαφάνειας σχετικά με τα δάνεια από την Κίνα. Δύο από τα αδέρφια του Καλσακάου — ο Εφρέμ και ο Τζόσουα — εξελέγησαν επίσης βουλευτές το 2016. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος επικεφαλής υπουργός George Kalsakau, ο οποίος συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την ανεξαρτησία του Βανουάτου από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο .
Ασπροπόταμος Λέσβου

Ο Ασπροπόταμος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Μανταμάδου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μανταμάδου, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Ασπροπόταμος είναι παράλιος οικισμός της βορειοανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται στον κόλπο του Μακρύγιαλου, πολύ κοντά στην επαρχιακή οδό Λουτρόπολης Θερμής-Μανταμάδου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 30 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μανταμάδου της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μανταμάδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μανταμάδου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μανταμάδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου. Η αμμώδης παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=6LUMyjFU7bk
Κρητικός βάτραχος

Ο Κρητικός βάτραχος, Pelophylax cretensis (Beerli, Hotz, Tunner, Heppich & Uzzell, 1994) είναι είδος βατράχου της οικογένειας Ranidae. Ο Κρητικός βάτραχος είναι ενδημικό είδος της Ελλάδας, καθώς απαντάται μόνο στην Κρήτη. Ο πληθυσμός του Κρητικού βατράχου στην λίμνη Αγιάς έχει σχεδόν εκλείψει λόγω εισαγωγής του Αμερικανικού βουβαλοβάτραχου από τον άνθρωπο.

 Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίο το ολικό μέγεθος δεν ξεπερνά τα 8.5cm. Παρατηρείται μεγάλη χρωματική ποικιλία στο είδος. Ημερόβιος, ντροπαλός βάτραχος που συχνά λιάζεται έξω από το νερό και βουτά μέσα σε αυτό μόλις αισθανθεί κίνδυνο. Συναντάται σε έλη, λίμνες, ρεματιές και στάσιμα νερά. Ζευγαρώνει την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν αυγά σε αρκετές συστάδες μερικών εκατοντάδων μέσα στο νερό.
Κωνσταντίνος Μελιτηνιώτης

O Κωνσταντίνος Μελιτηνιώτης (άκμασε από τη δεκαετία του 1240 - 2 Απριλίου 1307) ήταν Έλληνας εκκλησιαστικός συγγραφέας της Ρωμανίας και εξέχων υποστηρικτής της ένωσης της Λυών μεταξύ των Εκκλησιών. Είναι γνωστός ως ο ένας από τους δύο αρχιδιακόνους του Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ΄ Βέκκου, που φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν μαζί του, κατά τα έτη που ακολούθησαν την κατάρρευση της ένωσης· έμεινε σε κατ' οίκον περιορισμό, ώσπου απεβίωσε.

 Δύο συζητήσεις γράφτηκαν από τον Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια της Ένωσης και σε υποστήριξη της θέσης ότι το Αγ. Πνεύμα εκπορεύεται από και δια του Υιού. Εκδόθηκαν από τον Λέοντα Αλλάτιο τον 17ο αι. με λατινική μετάφραση, η οποία είχε τον τίτλο De ecclesiastica unione Latinorum et Graecorum, et de processione Spiritus Sancti per Filium. Επανεκτυπώθηκαν από τον Ζακ Πωλ Μιν (Patrologia Graeca, vol. 141, cols. 1032 C - 1273 C). Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1285-1289, ο Μελιτηνιώτης έγραψε επίσης δύο διαλόγους εναντίον του Τόμου του Γρηγορίου Κυπριώτου και της δογματικής της αιώνιας εκδήλωσης. Επιμελήθηκαν από τον Μάρκο Ορφανό και τυπώθηκαν στην Αθήνα το 1986. Κανένα έργο του δεν έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά. Huculak, Jacek Benedykt, OFM. Graeca indoles doctrinae Constantini Meliteniotae de processione Spiritus sancti ex Patre Filioque (diss., Rome 1989). Huculak, Benedykt, OFM. Bohaterski teolog greckokatolicki – Konstantyn Meliteniotes [in Polish = The heroic Greek-Catholic theologian, Constantine Meliteniotes] (1997). Krumbacher, Karl, ed. Geschichte der byzantinischen Literatur (527-1453) (Munich 1897), pp. 97–98. Metochites, George. Historia dogmatica, liber I. In: Mai and Cozza-Luzi, eds., Novae Patrum Bibliothecae … Tomus Octavus. In parte ii., Georgii Metochitae diaconi Historiae Dogmaticae librum I et II (Rome 1871). Orphanos, Markos A. Κωνσταντίνου Μελιτηνιώτου Λόγοι ἀντιρρητικοὶ δύο, νῦν τὸ πρῶτον ἐκδιδόμενοι (editio princeps) (Athens 1986). Spourlkaos, A., art. "Κωνσταντῖνος ὁ Μελιτηνιώτης" in A. Martinos, ed., Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, vol. 8 (Athens 1966), cols. 43-44.
Γουακαμόλε

Το γουακαμόλε είναι μεξικάνικη σάλτσα με βάση το αβοκάντο. Έχει τις ρίζες τις στους Αζτέκους αλλά χρησιμοποιείται ευρέως στη σύγχρονη μεξικάνικη και Αμερικάνικη κουζίνα ως συνοδευτικό, καρύκευμα ή σε συστατικό σε σαλάτες.Το κύριο συστατικό του είναι πολτοποιημένο αβοκάντο με αλάτι. Σε μερικές συνταγές προστίθεται ντομάτα, κρεμμύδι, σκόρδο, χυμός λάιμ, τσίλι, γιαούρτι και διάφορα άλλα καρυκεύματα.

 Το γουακαμόλε παρασκευάζονταν από τους αζτέκους ήδη από τον 16ο αιώνα. Η λέξη γουακαμόλε προέρχεται από τη ναουάτλ λέξη αουακαμόλλι (āhuacamolli) που σημαίνει σάλτσα από αβοκάντο.Οι πρώτες συνταγές για γουακαμόλε δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία του 1940, μέχρι τη δεκαετία του 1970 απέκτησε μεγάλη φήμη και άρχισε να καταναλώνεται ευρέως. Η γκουασακάκα είναι μια σάλτσα με βάση το αβοκάντο που προέρχεται από τη Βενεζουέλα. Είναι πιο όξινη από το γουακαμόλε επειδή περιέχει ξίδι. Συνήθως συνοδεύει ψημένο κρέας, πίτες τορτίγια και διάφορα άλλα τρόφιμα. Αντί για ντομάτα η γκουασακάκα παραδοσιακά περιέχει πιπεριές τσίλι ή χαλαπένιο.
Νότια Μιν

Η Νότια Μιν (γνωστή και ως Μιν Ναν, νοτιοφουτσιανικά, χοκλό) είναι μία από τις διαλέκτους της κινεζικής γλώσσας (σύμφωνα με μια άλλη άποψη είναι μια από τις γλώσσες της σινοθιβετικής γλωσσικής οικογένειας). Ομιλείται στην κινεζική επαρχία Φουτσιάν και την Ταϊβάν. Μικρότερες κοινότητες ομιλητών της γλώσσας ζουν σε πολλές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Ομιλείται επίσης σε πολλές κινεζικές γειτονιές (τσαϊνατάουν) σε όλο τον κόσμο. Είναι μια από τις πιο συνηθισμένες μητρικές γλώσσες των Kινέζων μεταναστών σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας .

 διάλεκτος Κουαντσάνγκ (Χόκιεν, Κουαντσάνγκ, παραδοσιακά κινέζικα: 泉漳話) διάλεκτος Σιαμέν (Αμόι, Σιαμέν, παραδοσιακά κινέζικα: 廈門話) - γνωστή και κατά μια έννοια επίσημη διάλεκτος. Φιλιππινο-Μιν (Λαν-ναν, Lân-lâng-oé, παραδοσιακά κινέζικα: 咱人話) διάλεκτος Τσανγκτσόου (παραδοσιακά κινέζικα: 漳州話) διάλεκτος Κουανγκτσόου (παραδοσιακά κινέζικα: 泉州話) Ταϊβανική διάλεκτος (παραδοσιακά κινέζικα: 台灣話, 台語) - μια από τις πιο ομιλούμενες διάλεκτους της γλώσσας. διάλεκτος Πενάνγκ (παραδοσιακά κινέζικα: 檳城福建話) διάλεκτος Ντεχουά (παραδοσιακά κινέζικα: 德化語) διάλεκτος Γιουνσάο (παραδοσιακά κινέζικα: 雲霄話) διάλεκτος Ντατιάν (παραδοσιακά κινέζικα: 大田話) διάλεκτος Τσαοσάν (παραδοσιακά κινέζικα: 潮州話)Μερικές φορές η χαϊνανέζικη γλώσσα περιλαμβάνεται στην σύνθεση της Νότιας Μιν (παραδοσιακά κινέζικα: 海南話).