IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουκιανός Βοναπάρτης

Ο Λουκιανός Βοναπάρτης (γαλλικά: Lucien Bonaparte), 21 Μαΐου 1775 – 29 Ιουνίου 1840) ήταν πολιτικός και αδελφός Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Αυτοκράτορα της Γαλλίας. Έγινε γερουσιαστής της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, πρέσβης της Υπατείας, πρόεδρος του Συμβουλίου των Πεντακοσίων, Υπουργός Εσωτερικών και μέλος της Βουλής. Χρίστηκε πρίγκιπας του Κανίνο και του Μουζινιάνο από το Βατικανό, τίτλους που κράτησε η οικογένειά του μέχρι το 1924.

 Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του 1775 στο Αιάκειο της Κορσικής και ήταν γιος του Κάρλο Μαρία Μπουοναπάρτε και της Λετίτσια Ραμολίνο, καθώς και αδελφός του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο Λουκιανός διαπνεόταν από επαναστατικές ιδέες και γι' αυτό ερχόταν συχνά σε σύγκρουση με τον αδελφό του Ναπολέοντα. Ο Λουκιανός αναμείχθηκε στα πολιτικά, εκλέχτηκε μάλιστα γερουσιαστής της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, αλλά διαφώνησε με τις επεκτατικές βλέψεις του αδελφού του, καθώς και με τον γάμο που του σχεδίαζε. Το 1804 αυτοεξορίστηκε στη Ρώμη ενώ το 1809 έφυγε για τις ΗΠΑ. Συνελήφθη όμως από τους Άγγλους και οδηγήθηκε στην Μεγάλη Βρετανία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1814. Το 1814 επέστρεψε στη Γαλλία και έγινε πρίγκιπας του Κανίνο από τον Πάπα Πίο Ζ΄. Το 1824 έγινε πρίγκιπας του Μουζινιάνο από τον Πάπα Λέοντα ΙΒ΄. Απεβίωσε στις 29 Ιουνίου του 1840 στην Ιταλία από καρκίνο του στομάχου. Έκανε δύο γάμους. Από τον πρώτο γάμο του με την Κριστίν Μπογιέ απέκτησε τέσσερα παιδιά: Φιλιστίνα Καρλόττα (1795 - 1865), παντρεύτηκε πρώτα τον Μάριο Γκαμπριέλλι, Πρίγκιπα του Προσέντι, και μετά τον Σεττίμιο Σενταμόρι, ιππότη. Ο γιος της: Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι (1832-1911), νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αυγούστα Βοναπάρτη, κόρη του Καρόλου Λουκιανού. θνησιγενή γιο (13 Μαρτίου 1796). Βικτωρία Γερτρούδη (9 Ιουλίου 1797). Χριστίνα Αιγύπτη (1798 - 1847), παντρεύτηκε πρώτα τον κόμη Αρβίντ Πόσσε και έπειτα τον λόρδο Ντάντλεϋ Στιούαρτ.Από τον δεύτερο γάμο του με την Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάν-Ζουμπερτόν απέκτησε έντεκα παιδιά: Κάρολος Λουκιανός (1803 - 1857), φυσιοδίφης και ορνιθολόγος. Λετίσια Χριστίνα (1804 - 1871), παντρεύτηκε τον Σερ Τόμας Ουάυζ. Ιωάννα (1807 - 1829), παντρεύτηκε τον μαρκήσιο Ονορέ Ονορατί. Παύλος Μαρία (1809 - 1827), πολέμησε στην Ελληνική Επανάσταση στο ατμόπλοιο Ελλάς. Απεβίωσε επάνω στο σκάφος, καθαρίζοντας το όπλο του. Τάφηκε πέντε έτη μετά στη Σφακτηρία, μαζί με τους πεσόντες της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου. Λουδοβίκος Λουκιανός (1813 - 1891) πολιτικός και φιλόλογος, ειδήμων της βασκικής γλώσσας. Πέτρος Ναπολέων (1815 - 1881), Πρίγκιπας. Η εγγονή του: Μαρία (1882 - 1962), παντρεύτηκε τον Γεώργιο της Ελλάδας, Ύπατο Αρμοστή της Κρήτης. Αντώνιος Λουκιανός (1816 - 1877), νυμφεύτηκε τη Μαρί-Άνν Καρντιναλί. Μαρία Αλεξανδρίνα (1818 - 1874), παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Βαλεντίνι, Κόμη του Λαβιάνο. Κωνσταντία (1823 - 1876), μοναχή. Θανάσης Βασιλείου, Στα ίχνη της πριγκίπισσας Μ. Βοναπάρτη, Η πορεία της από τη φθίνουσα αριστοκρατία στην ελίτ της ψυχανάλυσης, Εφημερίδα Καθημερινή, 03-12-2006. «Η Μαρία ήταν κόρη του Ρολάν Βοναπάρτη, εγγονού του Λουκιανού Βοναπάρτη, δεύτερου αδελφού του Ναπολέοντα) και της...»
Παναγία (συνοικία Λευκωσίας)

Η Παναγία είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Η συνοικία είναι γνωστή και ως Παλλουριώτισσα. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα μικρό μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα βόρεια συνορεύει με το Καϊμακλί, στα ανατολικά και νότια με την Αγλαντζιά, στα νοτιοδυτικά με τη συνοικία Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη και στα δυτικά με τη συνοικία Τακτελκαλέ. Αρχικά, η περιοχή της Παναγίας άνηκε στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παλλουριώτισσας, το οποίο στις 29 Μαρτίου 1968 ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας. Την 1η Αυγούστου 1977 η συνοικία της Παλλουριώτισσας διαχωρίστηκε σε δύο συνοικίες: στη συνοικία Παναγίας και στη συνοικία Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Παναγίας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Θανάσης Βαρίνος

Ο Θανάσης Βαρίνος (15 Ιουλίου 1943 - 22 Ιουλίου 2017), του Σπύρου και της Δήμητρας, ήταν Έλληνας συνταξιούχος πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού, συνδικαλιστής και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Χίου με την Νέα Δημοκρατία.

 Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση στους κόλπους της Ένωσης Πλοιάρχων και υπηρέτησε ως πρόεδρος στον Οίκο του Ναύτη. Ήταν επίσης Γενικός Γραμματέας της ΠΕΠΕΝ (Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού. Πολιτεύτηκε στη Χίο με τη Νέα Δημοκρατία με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1993, του 1996 και του 2000.Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από καρδιακά προβλήματα.Πέθανε σε ηλικία 74 ετών στον Πειραιά τον Ιούλιο του 2017 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Αλεξάνδρου, στο Παλαιό Φάληρο.
Μάρτα Ντέμετερ

Η Μάρτα Ντέμετερ (Márta Demeter, Βουδαπέστη, 6 Μαρτίου 1983) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας. Εξελέγη στην Ουγγρική Εθνοσυνέλευση το 2014 και επανεξελέγη το 2018. Το 2018 εξελέγη συμπρόεδρος του Ουγγρικού Κόμματος των Πρασίνων.

 Η Μάρτα Ντέμετερ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Ματθίας Κορβίνος στη Βουδαπέστη και στη συνέχεια φοίτησε στο Κολλέγιο Γκάμπορ Ντίνες για 3 χρόνια. Τον Δεκέμβριο του 2007, η Ντέμετερ εντάχθηκε στο Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το 2010 και το 2011 έθεσε υποψηφιότητα για το δημοτικό αξίωμα στο Ζούγκλο, και έγινε μέλος της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Ζούγκλο. Το 2012 έγινε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 2012 η Ντέμετερ συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο The Milton Friedman, αποφοιτώντας το 2014 με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες. Στη συνέχεια ακολούθησε Μεταπτυχιακό στην Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Δημόσιας Υπηρεσίας. Στις βουλευτικές εκλογές το 2014, η Ντέμετερ έθεσε υποψηφιότητα για εκλογή στην Εθνοσυνέλευση στην κοινή λίστα, που περιελάμβανε το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, κερδίζοντας μία από τις έδρες των λιστών στο κοινοβούλιο. Τον Ιανουάριο του 2017 αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, υποστηρίζοντας ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα επικεντρώθηκε μόνο στην επιβίωση και δεν ήταν αρκετά φιλόδοξο εκλογικά. Εργάστηκε ως ανεξάρτητο μέλος του κοινοβουλίου χωρίς να συνεργάζεται με κανένα κόμμα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017, όταν εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος Η Πολιτική Μπορεί Να Είναι Διαφορετική (LMP), και εντάχθηκε επίσημα στο ίδιο το κόμμα το 2018. Στις βουλευτικές εκλογές του 2018, η Ντέμετερ εξελέγη ως υποψήφια, για να θέσει υποψηφιότητα στον εθνικό κατάλογο του LMP και επανεξελέγη στο κοινοβούλιο. Η Ντέμετερ έχει υπηρετήσει σε διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές, συμπεριλαμβανομένης της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, της Επιτροπής Άμυνας και Επιβολής του Νόμου και της Επιτροπής Προϋπολογισμού. Το 2018 εξελέγη συμπρόεδρος του κόμματος Η Πολιτική Μπορεί Να Είναι Διαφορετική. Μαζί με ολόκληρο το προεδρείο, η Ντέμετερ παραιτήθηκε από τη θέση της μετά τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2019, όταν το κόμμα δεν κατάφερε να κερδίσει καμία έδρα. Την διαδέχθηκε ως γυναίκα συμπρόεδρος η Ερζίμπετ Σμουκ τον Νοέμβριο του 2019.
Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε

Ο Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε (Jan Peter Balkenende, 7 Μαΐου 1956) είναι πολιτικός της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης της Ολλανδίας. Ηγήθηκε τεσσάρων κυβερνητικών σχηματισμών ως Πρωθυπουργός της Ολλανδίας, οι οποίοι κατέρρευσαν όλοι πρόωρα. Στις 9 Ιουνίου 2010 παραιτήθηκε από το κόμμα και τη θέση του στην κυβέρνηση, λαμβάνοντας πλήρη πολιτική ευθύνη για την εκλογική ήττα του CDA στις Ολλανδικές Εκλογές, με 20 έδρες.

 Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1956. Έγινε μέλος του Κοινοβουλίου το 1998, όταν το κόμμα του, CDA, ήταν στην Αντιπολίτευση. Κέρδισε τις εκλογές του Μαΐου του 2002 και έγινε Πρωθυπουργός στις 22 Ιουλίου 2002, διαδεχόμενος τον Βιμ Κοκ. Ανέλαβε την προεδρία της ΕΕ για το δεύτερο εξάμηνο του 2004. Παραιτήθηκε εξαιτίας σκανδάλου, στις αρχές Ιουλίου του 2006, επανήλθε όμως μετά τη νίκη του στις εκλογές της 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Καταλαμβάνοντας μόλις 41 από τις 150 έδρες της Βουλής, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDA) του πρωθυπουργού Γιάν Πέτερ Μπαλκενέντε είχαν σημαντική μείωση δυνάμεων, όπως και οι αντίπαλοί τους, Εργατικοί (PvdA). Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, οι 41 έδρες που κατέλαβαν οι Χριστιανοδημοκράτες σημαίνουν ότι η κοινοβουλευτική τους δύναμη μειώθηκε σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές (44 έδρες). Ο τέταρτος κυβερνητικός σχηματισμός του οποίου ηγήθηκε, κατέρρευσε στις 20 Φεβρουαρίου, μετά από διαφωνίες ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες του CDA και τους Σοσιαλδημοκράτες σχετικά με την παράταση της ολλανδικής αποστολής στο Αφγανιστάν. Μία ημέρα μετά δήλωσε ότι ανέμενε πώς τα ολλανδικά στρατεύματα θα επιστρέψουν από το Αφγανιστάν σύμφωνα με το πρόγραμμα.. Είναι παντρεμένος με την Μπιάνκα και έχει μία κόρη. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία της Ολλανδίας ο Μαρκ Ρούτε.
Προληπτικός πόλεμος

Προληπτικός πόλεμος είναι ένας πόλεμος ή μια στρατιωτική ενέργεια που ξεκινά για να αποτρέψει ένα εμπόλεμο ή ένα ουδέτερο μέρος από το να αποκτήσει ικανότητα επίθεσης. Το μέρος που δέχεται επίθεση έχει μια λανθάνουσα ικανότητα απειλής ή έχει δείξει ότι σκοπεύει να επιτεθεί στο μέλλον, με βάση τις προηγούμενες ενέργειες και στάση του. Ένας προληπτικός πόλεμος στοχεύει να αποτρέψει μια αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων με στρατηγική επίθεση προτού η ισορροπία δυνάμεων είχε την ευκαιρία να αλλάξει προς όφελος του στοχευόμενου μέρους. Ο προληπτικός πόλεμος διαφέρει από το προειδοποιητικό χτύπημα, το οποίο είναι το πρώτο χτύπημα όταν επίκειται επίθεση.Οι περισσότεροι ειδικοί πιστεύουν ότι ένας προληπτικός πόλεμος που διεξάγεται χωρίς την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών είναι παράνομος στο σύγχρονο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.

 Υπάρχει συναίνεση ότι ο προληπτικός πόλεμος «υπερβαίνει τα αποδεκτά στο διεθνές δίκαιο» και στερείται νομικής βάσης. Η ομάδα υψηλού επιπέδου των Ηνωμένων Εθνών για τις Απειλές, τις Προκλήσεις και την Αλλαγή σταμάτησε να απορρίπτει την ιδέα, αλλά πρότεινε ότι δεν υπάρχει δικαίωμα στον προληπτικό πόλεμο. Εάν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για την έναρξη προληπτικού πολέμου, το θέμα θα πρέπει να τεθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο μπορεί να εγκρίνει μια τέτοια ενέργεια. Οι δυνάμεις του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εισέβαλαν τακτικά σε ουδέτερες χώρες για λόγους πρόληψης και ξεκίνησαν την εισβολή στην Πολωνία το 1939 ισχυριζόμενοι ότι οι Πολωνοί είχαν επιτεθεί πρώτα σε ένα συνοριακό φυλάκιο. Το 1940, η Γερμανία εισέβαλε στη Δανία και τη Νορβηγία και υποστήριξε ότι η Βρετανία μπορεί να τις χρησιμοποιούσε ως σημεία εκτόξευσης για επίθεση ή να εμπόδιζε την προμήθεια στρατηγικών υλικών στη Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1941, η Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση, ξεκινώντας τον αιματηρό και βάναυσο χερσαίο πόλεμο με τον ισχυρισμό ότι μια εβραιομπολσεβικική συνωμοσία απειλούσε το Ράιχ. Στα τέλη του 1941, πραγματοποιήθηκε η αγγλοσοβιετική εισβολή στο Ιράν για να εξασφαλιστεί ένας διάδρομος εφοδιασμού με βενζίνη στη Σοβιετική Ένωση. Ο Ιρανός Σάχης Ρεζά Σαχ έκανε έκκληση στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φράνκλιν Ρούσβελτ για βοήθεια, αλλά απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι «τα κινήματα κατάκτησης από τη Γερμανία θα συνεχιστούν και θα επεκταθούν πέρα από την Ευρώπη στην Ασία, στην Αφρική και ακόμη και στην Αμερική, εκτός εάν σταματήσουν με στρατιωτική βία.». Ίσως το πιο διάσημο παράδειγμα προληπτικού πολέμου είναι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ από την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας στις 7 Δεκεμβρίου 1941. Πολλοί στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία πίστευαν ότι ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Σε συνδυασμό με το ακρωτηριαστικό οικονομικό εμπάργκο των ΗΠΑ που υποβάθμιζε γρήγορα την ιαπωνική στρατιωτική ικανότητα, το οποίο οδήγησε την ιαπωνική ηγεσία να πιστέψει ότι ήταν καλύτερο να γίνει ο πόλεμος το συντομότερο δυνατό. Η υπόθεση Caroline : Προληπτική Αυτοάμυνα στο Σύγχρονο Διεθνές Δίκαιο (Miskolc Journal of International Law v.1 (2004) No. 2 σελ. 104-120) Η Αμερικανική Στρατηγική του Προληπτικού Πολέμου και το Διεθνές Δίκαιο
Δημήτριος Κιουσόπουλος

Ο Δημήτριος Κιουσόπουλος ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός και εισαγγελέας του Αρείου Πάγου για δώδεκα χρόνια (1950 - 1962). Διετέλεσε πρωθυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης της Ελλάδας το 1952.

 Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα του νομού Ηλείας το 1892. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1916 εισήλθε στον δικαστικό κλάδο ως έμμισθος πάρεδρος. Αφού διήλθε όλη την ιεραρχία, διορίστηκε αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου το 1939. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διορίσθηκε το 1950, όπου και παρέμεινε έως το 1962. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών. Την περίοδο 1973-74 χρημάτισε πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης.Το 1945 εκπροσώπησε την Ελλάδα, ως βοηθός κατήγορος, στη Δίκη της Νυρεμβέργης, με κατηγορούμενους τους ναζιστές εγκληματίες πολέμου. Το 1951 συμμετείχε ως υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου (εκλογές 9ης Σεπτεμβρίου 1951) και τον Οκτώβριο του 1952 έγινε Πρωθυπουργός και σχημάτισε υπηρεσιακή κυβέρνηση για τη διενέργεια των εκλογών της 16ης Νοεμβρίου, που έφεραν στην εξουσία τον «Συναγερμό» του Αλέξανδρου Παπάγου. Διακρίθηκε για την άριστη νομική κατάρτισή του, το θάρρος του, και την ακεραιότητα με την οποία άσκησε τα υπηρεσιακά και κυβερνητικά του καθήκοντα. Χαρακτηριστικά, το 1972, επί χούντας, και ενώ ήταν 80 ετών, προσήλθε ως μάρτυρας υπεράσπισης στελεχών του ΠΑΚ και εξήρε το δημοκρατικό ήθος τους. Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου του 1977. Δημήτριος Κιουσόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Δημήτρης Γιαχνής

Ο Δημήτρης Γιαχνής του Χαραλάμπους (Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 1915- 12 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Β' Αθηνών με την ΕΔΑ το 1958. Ήταν επίσης Γενικός Γραμματέας του Σωματείου των εργαζομένων στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Σμυρνάκη, που πέθανε πρόωρα και απέκτησαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

 Καταγόταν από οικογένεια προσφύγων που είχαν έρθει από τη Μικρά Ασία. Έπειτα από περιπλανήσεις, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Χαϊδάρι Αττικής. Από το 1941 άρχισε να εργάζεται στους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους όπου ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση με το εκεί ΕΑΜ. Την ίδια περίοδο πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος και αγωνίστηκε για τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων. Εξελέγη βουλευτής έπειτα από τις εκλογές του 1958, κατά τις οποίες η ΕΔΑ ήρθε δεύτερο κόμμα. Ήταν επίσης υποψήφιος και στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν το 1961, αλλά δεν εξελέγη. Κατά τη διάρκεια της χούντας του 1967-74 υπέστη διώξεις. Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Χαϊδαρίου μετά τη Μεταπολίτευση από το 1975 ως το 1978 και με δική του πρωτοβουλία ο χαρακτηρισμός του ιστορικού τόπου για το Παλατάκι και το κτήριο του Γύζη επεκτάθηκε και στην υπόλοιπη έκταση. Το όνομά του δόθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Χαϊδαρίου. Βιογραφικό του Δημήτρη Γιαχνή στον ιστότοπο της Ένωσης Εργαζομένων του ΗΣΑΠ, του Γιάννη Παπαδημητρίου, από την εφημερίδα "Ηλεκτρικός", ανάκτηση 3-6-2013.
Καταδύσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Οι καταδύσεις είναι από τα παλαιότερα ολυμπιακά αθλήματα. Εισήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ. Τα αγωνίσματα γυναικών ξεκίνησαν το 1912 στη Στοκχόλμη. Καταδύσεις διεξήχθησαν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα. Οι καταδύσεις ανήκουν στα αθλήματα του υγρού στίβου, μαζί με την υδατοσφαίριση και τη συγχρονισμένη κολύμβηση.

 Ως το 1996 τα αγωνίσματα των καταδύσεων ήταν τέσσερα, δύο ανδρικά και δύο γυναικεία. Από το 2000 προστέθηκε και η συγχρονισμένη κατάδυση ζευγών. Οι ολυμπιάδες που άρχισαν να διεξάγονται τα διάφορα αγωνίσματα είναι: Το 1924 οι καταδύσεις αναπηδητήρα έγιναν από 3 μ. και 1 μ. και οι καταδύσεις βατήρα από 10 μ. και 5 μ. Ο συνδυασμός καταδύσεων ανδρών (Plain high diving) διεξήχθη από το 1912 ως το 1924. Συνδύαζε καταδύσεις από δύο βατήρες 10 μ. και 5 μ. (ή 4 μ.) Η βουτιά σε απόσταση ανδρών (Plunge for distance) διεξήχθη μόνο το 1904. Περιλάμβανε βουτιά με φόρα και υποβρύχια κατάδυση σε απόσταση μέχρι να βγει στην επιφάνεια ο αθλητής (ή 60 δευτερόλεπτα το πολύ), χωρίς να επιτρέπεται να κολυμπάει κάτω από το νερό. Νικητής ήταν ο Αμερικανός Γουίλιαμ Ντίκεϊ που διέτρεξε υποβρυχίως 19,05 μ. Μεγάλες φυσιογνωμίες των καταδύσεων με μετάλλια σε διαδοχικές Ολυμπιάδες, υπήρξαν: Γκρεγκ Λουγκάνις:4 χρυσά – 1 ασημένιο (1976, 1984, 1988) Κλάους Ντιμπιάζι: 3 χρυσά – 2 ασημένια (1964, 1968, 1972, 1976). Ξιονγκ Νι: 3 χρυσά – 1 ασημένιο – 1 χάλκινο (1988, 1992, 1996, 2000) Ντμίτρι Σαούτιν: 2 χρυσά – 2 ασημένια – 4 χάλκινα (1992, 1996, 2000, 2004, 2008) Έρικ Άντλερτζ: 2 χρυσά - 1 ασημένιο (1912, 1920) Σάμιουελ Λι: 2 χρυσά – 1 χάλκινο (1948, 1952) Μπομπ Γουέμπστερ: 2 χρυσά (1960, 1964) Χοακίν Καπίγια: 1 χρυσό – 1 ασημένιο – 1 χάλκινο (1952, 1956) Τομ Ντέιλι: 1 χάλκινο ( 2012 ) Φου Μινχξία: 4 χρυσά – 1 ασημένιο (1992, 1996, 2000) Πατ Μακόρμικ: 4 χρυσά (1952, 1956) Ίνγκριντ Κρέμερ-Γκούλμπιν: 3 χρυσά – 1 ασημένιο (1960, 1964) Ντόροθι Πόιντον-Χιλ: 2 χρυσά - 1 ασημένιο – 1 χάλκινο (1928, 1932, 1936) Γκάο Μιν: 2 χρυσά (1988, 1992)
Έρικ του Βέστμανλανντ

Ο Ερρίκος (σουηδ. Erik, 29 Απριλίου 1889 - 20 Σεπτεμβρίου 1918) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Βέστερμανλανντ. Έπασχε από επιληψία και νοητική υστέρηση και έζησε μακριά από τη δημοσιότητα.

 Ο Ερρίκος Γουσταύος Λουδοβίκος Αλβέρτος ήταν ο τρίτος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας και της Βικτωρίας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ της Βάδης. Υπέφερε από επιληψία και ήπια νοητική υστέρηση. Αυτό οφειλόταν σε τραύμα, όταν ήταν βρέφος ή στην ισχυρή θεραπεία που λάμβανε η μητέρα του κατά την κύηση. Η κατάστασή του δεν δημοσιοποιήθηκε. Είχε πόνους, που τον έκαναν ανήσυχο και η Βικτωρία τον αποκαλούσε "το αξιαγάπητο παιδί μου". Ήταν ευειδής και υγιής· η νοητική υστέρηση δεν φαινόταν σε σύντομη συνομιλία, αλλά γινόταν αντιληπτή αν μιλούσε περισσότερο. Σπάνια εμφανιζόταν δημόσια και έζησε ήσυχα, μακριά από το ενδιαφέρον του κόσμου. Ήταν παρών στις οικογενειακές φωτογραφίες, δεν είχε όμως επίσημα καθήκοντα. Το 1904 ο πάππος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας τον έχρισε ιππότη του Νορβηγικού Λέοντος. Κτίστηκε γι' αυτόν το 1907-09 μία κατοικία στο Ντιούρσχολμ της Στοκχόλμης, μακριά από τη δημοσιότητα. Μικρός, μαζί με τα υπόλοιπα αδέλφια του, είχε ανατραφεί από την Λουίζε Ρίνμαν, η οποία στην περίπτωσή του συνέχισε να τον φροντίζει. Ο Ερρίκος επισκεπτόταν κάθε δύο εβδομάδες τη Στοκχόλμη και μερικές φορές πήγαινε στην όπερα. Το 1917 παραπονέθηκε για την απομόνωσή του και αποφασίστηκε να μείνει κοντύτερα στη Στοκχόλμη. Το επόμενο έτος ασθένησε από ισπανική γρίπη και απεβίωσε στο Ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ σε ηλικία 29 ετών. Κατά την κηδεία του οι γονείς του δεν κατάφεραν να παρευρεθούν: η Βικτωρία, λόγω της ισχνής υγείας της, ήταν στην Ιταλία. Η κατοικία του Γκερμάνιαβεγκεν στο Ντιούρσχολμ είναι σήμερα κατοικία του πρέσβη της Νοτίου Αφρικής στη Σουηδία.
Ανόβερ (Τζαμάικα)

Η Ενορία του Ανόβερ (αγγλικά: Parish of Hannover) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 430 τ.χλμ. και πληθυσμό 67.037 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Λούσεα.

 Το Ανόβερ βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια και δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα νότια με τη Γουεστμόρλαντ και στα ανατολικά με τον Άγιο Ιάκωβο. Έχει έκταση 430 τ.χλμ.. Είναι η δεύτερη ενορία σε έκταση της Τζαμάικα. Το Ανόβερ φημίζεται για τις πολλές αγελάδες, τα γουρούνια και τις κατσίκες του. Το κυριότερο ποτάμι του Ανόβερ είναι το Γκρέιτ Ρίβερ. Άλλα ποτάμια είναι ο Νορθ Νέγκριλ, ο Καμπαρίτα, ο Λούσεα Ηστ και ο Λούσεα Γουέστ. Το Ανόβερ είναι ημιορεινή περιοχή. Το ψηλότερο είναι το Ντόλφινς Χεντ Οι κυριότεροι κόλποι είναι ο Όραντζ, ο Σάντι και ο Μπλάντι. Το κυριότερο νησί είναι το Γκρην Άιλαντ. Το Ανόβερ είχε πληθυσμό 67.037 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η μικρότερη ενορία της Τζαμάικα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Αννόβερ (92,1%) είναι μαύροι, το 0,8% λευκοί, το 3,7% Ασιάτες, το 2,3% Λατίνοι και το 2,1% διάφοροι άλλοι. Γκρην Άιλαντ Έλτζιν Τάουν Κάζινς Καβ Κασκάντ Κίνγκσβείλ Λούσεα Μίντλσεξ Ντιάς Όραντζ Μπέυ Πένικουκ Σάντι Μπέυ Τζόνσον Τάουβ Χώτον Κωρτ Το Ανόβερ ήταν η γενέτειρα του Αλεξάντερ Μπούσταμαντ, ενός από τους επτά ήρωες της Τζαμάικα. Το Ανόβερ είναι γνωστό για την καλλιέργεια γιαμ, ζαχαροκάλαμου, ρυζιού, πιπερόριζας, πιμέντο, κουρκουμά, αρτόκαρπου, δημητριακών, οσπρίων, μπανανών, λαχανικών, ζάχαρης, καφέ, κακάο και ρουμιού. Ξακουστό είναι επίσης το δένδρο Maranta arundinacea (υπάκουο φυτό). Το Ανόβερ δέν έχει αναπτυχθεί τουριστικά. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν πολλά θέρετρα, όπως εκείνο στο χωριό Χόουπγουελ, περίπου 24 χιλιόμετρα ανατολικά της Λούσεα. Το Ανόβερ έχει επίσης πολλά ξενοδοχεία, όπως το Ράουντ Χιλ (Round Hill) και το Τράιαλ (Tryall), ξακουστό για το γήπεδο γκολφ. Υπάρχουν πολλά που προσελκύουν τους τουρίστες: Καταρράκτες στις Παράδεισο, Κέμπσοτ και Ντράι Χιλ Παλιό Δικαστήριο της Λούσεα, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Μπλένχαϊμ, το μέρος όπου γεννήθηκε ο Αλεξάντερ Μπούσταμαντ, ενός από τους εφτά ήρωες της Τζαμάικα και πρώην προθυπουργού. Εκκλησία της Λούσεα από τον 18ο αιώνα. Όπως λέει ο μύθος, ένα τούνελ τη συνδέει με το Φορτ Σαρλότ. Φορτ Σαρλότ. Χτίστηκε το 1761 Ρόδα Νερού της Τράιαλ Το Ανόβερ χτίστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1723. Το όνομα "Ανόβερ" προέρχεται από τον Οίκο του Αννόβερου. Ενορίες της Τζαμάικα Πληριφορίες για Αννόβερο, Τζαμάικα
Καθεδρικός Ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου (Τάλιν)

Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου (Εσθονικά: Peeter-Pauli katedraal) είναι καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Αποστολικής Διοίκησης της Εσθονίας. Βρίσκεται στην οδό Βένε 18, στην περιοχή της Παλιάς Πόλης του Τάλιν στην Εσθονία.

 Ο καθολικισμός εισήχθη στην Εσθονία δια της βίας μέσω των βόρειων σταυροφοριών και κυριάρχησε στη θρησκευτική ζωή κατά τον Μεσαίωνα. Ωστόσο, μετά τη Μεταρρύθμιση κατά τον 16ο αιώνα, ο Λουθηρανισμός πήρε τη θέση του ως κυρίαρχη πίστη, και κατά την περίοδο της σουηδικής κυριαρχίας στην Εσθονία, ο Καθολικισμός απαγορεύτηκε. Μετά την απώλεια της Εσθονίας από τη Σουηδία και την κατάκτησή της από τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, η θρησκευτική ελευθερία εισήχθη από τις νέες αρχές. Το 1799, η καθολική ενορία είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να της παραχωρηθεί η πρώην τραπεζαρία της παλιάς κλειστής Μονής της Αγίας Αικατερίνης ως τόπος λατρείας στον χώρο της σημερινής εκκλησίας. Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης είχε κλείσει το 1524 μετά τη Μεταρρύθμιση. Το 1841, έγιναν σχέδια για ένα κατάλληλο νέο εκκλησιαστικό κτήριο για τον χώρο, το οποίο είχε γίνει πολύ μικρό για τους πιστούς. Η νέα εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 1841 και 1844. Αρχιτέκτονας ήταν ο γνωστός αρχιτέκτονας της Αγίας Πετρούπολης Κάρλο Ρόσι. Σχεδίασε μια νεογοτθική βασιλική, χωρίς αψίδα, με νεοκλασικό εξωτερικό μέρος. Μεταξύ 1920 και 1924, η κύρια, δυτική πρόσοψη έλαβε τη σημερινή της νεοκλασική όψη, ένα έργο των αρχιτεκτόνων Έριχ Τζέικομπι και Φραντς ντε Βρίες, που αποκλίνει κάπως από την αρχική πρόσοψη του Ρόσι. Το εσωτερικό της εκκλησίας εξακολουθεί να αντανακλά το σχέδιο του Ρόσι, ωστόσο η ξύλινη, νεογοτθική διακόσμηση έχει αφαιρεθεί. Ο καθεδρικός ναός έχει υποστεί μια σειρά από ανακαινίσεις, η τελευταία το 2002–2003. Ο καθεδρικός ναός περιλαμβάνει πολλά έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων έργων τοπικών Γερμανών καλλιτεχνών της Βαλτικής, Καρλ Σιγισμούνδου Βαλτέρ, Ρόμπερτ Σάλεμαν και ένα αντίγραφο ενός πίνακα του Γκουίντο Ρένι. Ο πάπας Φραγκίσκος τέλεσε Θεία Λειτουργία το 2018 σ' αυτόν το ναό.
Citroën Nemo

Το Citroën Nemo ήταν ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «light van» (ελαφρύ βαν), που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 2007 έως τον Δεκέμβριο του 2017. Μαζί με το Citroën Berlingo του 1996, αντικατέστησε το Citroën C15, το οποίο παραγόταν από το 1984 έως το 2005.

 Το Citroën Nemo ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας στα επαγγελματικά αυτοκίνητα με την ιταλική Fiat, η οποία είχε ξεκινήσει το 1974, με το Citroën C35. Τα συγγενικά μοντέλα του Nemo ήταν το Fiat Fiorino τρίτης γενιάς και το Peugeot Bipper. Η επίσημη παρουσίαση και των τριών μοντέλων έλαβε χώρα στο Άμστερνταμ στις 2 Οκτωβρίου 2007. Κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης Επαγγελματικών Οχημάτων στο Ανόβερο από τις 23 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου 2008, το Citroën Nemo, μαζί με τα Fiat Fiorino και Peugeot Bipper, κέρδισε τον τίτλο του «Van of the Year» («Van της Χρονιάς») για το 2009. Ειδικότερα το Citroën Nemo, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις αγορές τον Ιανουάριο του 2008. Τελικώς, η παραγωγή των αρχικών Citroën Nemo και Peugeot Bipper έληξε τον Δεκέμβριο του 2017, καθώς ο τότε Όμιλος PSA δεν θέλησε να ανανεώσει τη σχετική συνεργασία της ταυτόχρονης κατασκευής των τριών μοντέλων στην Προύσα μαζί με την Fiat, αλλά να συνεργαστεί στην κατηγορία αυτή με τις Opel και Vauxhall που είχε μόλις εξαγοράσει τον Μάρτιο του 2017. XTR XTR Plus Comfort Comfort Plus Υπήρξε και μια μακρύτερη κατά 10 εκατοστά εκδοχή Nemo Combi, γνωστή και ως Nemo Multispace σε κάποια κράτη, ένα μικρό πολυμορφικό (MPV) με περισσότερα καθίσματα. Κυκλοφόρησε επίσης μέσα στο 2008 και βασίστηκε στην ίδια πλατφόρμα, ως μια κάπως πιο «οικογενειακή» έκδοση του Nemo. Η επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του Citroën Nemo Η επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του Citroën Nemo Combi
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1946-47

Το Κύπελλο Κύπρου 1946-47 ήταν η 10η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1946-47. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για τρίτη φορά στην ιστορία του.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1946-47 συμμετείχαν οι 7 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1946-47. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η Ανόρθωση. Ο τελικός διεξήχθη στις 27 Απριλίου 1947 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 4-1.Διαιτητής: Αργύρης Γαβαλάς ΑΠΟΕΛ: Γιώργος Μουσκής, Τάκης Τσίγκης, Ευγενής Σαμουήλ, Αγησίλαος Τσιαλής, Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», Κώστας Λυμπουρής, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Πάμπος Αβρααμίδης, Κώστας Βασιλείου, Ανδρέας Σταυρινίδης «Σιαντρής», Λυκούργος Αρχοντίδης Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Άριστος Ραφαήλ, Τάκης Χριστοδουλίδης, Ανδρέας Λαζαρίδης, Ξάνθος Σαρρής, Μιχαλάκης Φιαλάς, Τζώρτζης Αβετισιάν, Κωστάκης Αντωνιάδης, Ανδρέας Στυλιανίδης, Αντώνης Παπαδόπουλος, Κώστας Μελετίου Σκόρερ: 1΄ 1-0 Λυκούργος Αρχοντίδης, 35΄ 2-0 Κώστας Βασιλείου, 52΄ 2-1 Κωστάκης Αντωνιάδης, 58΄ 3-1 (π.) Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», 90΄ 4-1 Πάμπος Αβρααμίδης «1946/47 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 47. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 116, 286. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1946-47
Αλ Ραγιάν ΣΚ

Η Αλ Ραγιάν ΣΚ είναι επαγγελματικός αθλητικός σύλλογος από το Κατάρ. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, ποδοσφαίρου σάλας, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης κτλ. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1967. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μαύρο. Έχει κερδίσει πολυάριθμους τίτλους σε όλα τα αθλήματα, όπως δύο Ασιατικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης, το Αραβικό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης, εθνικούς τίτλους στο ποδόσφαιρο σάλας, στην επιτραπέζια αντισφαίριση και στην πετοσφαίρισης.

 Στο ποδόσφαιρο έχει κατακτήσει 7 Πρωταθλήματα Κατάρ (1975-76, 1977–78, 1981–82, 1983–84, 1985–86, 1989–90, 1994–95), 4 Κύπελλα Πρίγκιπα του Κατάρ (1995, 1996, 2001, 2012), 5 Κύπελλα Εμίρη του Κατάρ (1999, 2004, 2006, 2010, 2011, 2013), 4 Κύπελλα ΦΑ (1978, 1980, 1982, 1983) και 3 Κύπελλα Σέιχ Τζασέμ (1992, 2000, 2012). Αγωνίζεται στο στάδιο Αχμέντ μπιν Αλί, χωρητικότητας 27000 θεατών. Επίσημη ιστοσελίδα (Αραβικά) Επίσημο κανάλι του συλλόγου στο YouTube
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ

Το Πρωτάθλημα Εθνών της ΟΥΕΦΑ(αγγλικά: UEFA Nations League) είναι διετής διεθνής διοργάνωση ποδοσφαίρου, στην οποία μετέχουν εθνικές ομάδες ανδρών των ενώσεων μελών της UEFA, η οποία αποτελεί όργανο διοίκησης του αθλήματος στην Ευρώπη. Η εναρκτήρια διοργάνωση ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2018 μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA του 2018. Η διοργάνωση αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τους διεθνείς φιλικούς αγώνες στο διεθνές ημερολόγιο αγώνων της FIFA.

 Τον Οκτώβριο του 2013, ο πρόεδρος της Νορβηγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Ίνγκβε Χάλεν, επιβεβαίωσε ότι συζητεί το θέμα δημιουργίας μιας τρίτης Ευρωπαϊκής διοργάνωσης αλλά προειδοποίησε ότι είναι ακόμα σε δοκιμαστικό στάδιο. Τον Μάρτιο του 2010 ο γενικός γραμματέας της UEFA, Τζάνι Ινφαντίνο, δήλωσε ότι ένα από τα θετικά δημιουργίας της διοργάνωσης είναι ότι μερικές ομάδες μικρής φήμης μπορούν να παίζουν παιχνίδια πιο συχνά. Ο πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας, Γκρεγκ Ντάικ βρήκε αυτή την δήλωση ''ελκυστική'' για τον λόγο ότι η Αγγλία θα έπαιζε με μεγάλες ομάδες. Από τον Σεπτέμβριο, τα 55 κράτη μέλη που απαρτίζουν την UEFA έχουν χωριστεί σε τέσσερις κατηγορίες. Οι A, B, C και D εξαρτώνται από την κατάταξη του συντελεστή UEFA από τον Οκτώβριο της προηγούμενης χρονιάς. Σε αυτές, υπάρχουν τέσσερις όμιλοι των τριών ή τεσσάρων ομάδων. Σε αυτούς τους ομίλους, κάθε ομάδα θα παίξει μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας αγώνες. Οι ομάδες της κατηγορίας A είναι οι μόνες ομάδες που μπορούν να κερδίσουν ολόκληρη τη διοργάνωση. Οι νικητές των ομίλων σε κάθε έναν από τους τέσσερις θα περάσουν στα νοκ άουτ που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς. Ενώ οι νικητές των ομίλων στις κατηγορίες B, C και D θα προβιβαστούν στο παραπάνω πρωτάθλημα. Επιπρόσθετα, η ομάδα που θα βρεθεί στην τελευταία θέση του ομίλου στα A, B και C θα υποβιβαστεί στο παρακάτω πρωτάθλημα. Επίσημος ιστότοπος
Ακόμα και η βροχή

Το Ακόμα και η βροχή (ισπανικά: También la lluvia) είναι ισπανική δραματική ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία της Ιθίαρ Μπογιαΐν και σε σενάριο του Πολ Λάβερτι. Βασίζεται στις εξεγέρσεις του 2000 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού.

 Ο κινηματογραφικός παραγωγός Κόστα και ο σκηνοθέτης Σεμπάστιαν ταξιδεύουν από την Ισπανία στη Βολιβία για να γυρίσουν μια ταινία στην Κοτσαμπάμπα, περιοχή όπου ζουν ιθαγενείς. Το θέμα της ταινίας αφορά τον Χριστόφορο Κολόμβο και τη συμπεριφορά των κατακτητών Ισπανών απέναντι στους ιθαγενείς της περιοχής. Παράλληλα με τα γυρίσματα, ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, αυτόχθονας Ντάνιελ, συμμετέχει στις εξεγέρσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού την οποία προωθεί η κυβέρνηση της Βολιβίας στην Κοτσαμπάμπα. Μέσω της σχέσης τους με τον Ντάνιελ και των βιωμάτων τους κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων, ο Κόστα και ο Σεμπάστιαν αντιλαμβάνονται τελικά πως η αποικιοκρατία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, απλώς με διαφορετική μορφή. Λουίς Τοσάρ ως Κόστα Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ ως Σεμπάστιαν Χουάν Κάρλος Αντουβίρι ως Ντάνιελ Η ταινία τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το Βραβείο Κοινού Panorama στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και με τρία Βραβεία Γκόγια, ενώ αποτέλεσε τη συμμετοχή της Ισπανίας για το Βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας στα Όσκαρ του 2010, πετυχαίνοντας να συμπεριληφθεί στην τελική εννεάδα. Ιστοσελίδα της ταινίας
Γιώργος Καστρινάκης

Ο Γιώργος Καστρινάκης είναι Ελληνοαμερικάνος πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 9 Ιουνίου 1950 στις ΗΠΑ. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και του πάουερ φόργουορντ, έχοντας ύψος 2,02 μέτρα. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ψηλούς.

 Ήρθε στην Ελλάδα το 1972 στην ομάδα του Ολυμπιακού όπου και πρωταγωνίστησε. Κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1976, 1978) που κατέκτησε με την ομάδα του Πειραιά και ακόμα 4 κύπελλα Ελλάδος (1976, 1977, 1978, 1980), ενώ ήταν άλλες 2 φορές φιναλίστ κυπέλλου (1979, 1983). Αγαπήθηκε από τους φιλάθλους για τις εντυπωσιακές του ενέργειες που αποτελούνταν από θεαματικά καρφώματα και τα πολυάριθμα και επιδέξια ριμπάουντ καθώς ήταν ασυναγώνιστος κοντά στο καλάθι βασιζόμενος στη δύναμη χωρίς να είναι αντιαθλητικός. Έκλεισε την καριέρα του στην ομάδα του Ηλυσιακού. Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 158 αγώνες και σημείωσε 1.612 πόντους (10,2 μ.ο.). Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1979. Συμμετείχε στα Ευρωμπάσκετ 1973, 1975, 1979 και 1981. Γιώργος Καστρινάκης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Κοκκοκεντροφόρος

Ο κοκκοκεντροφόρος (Centrophorus granulosus - Κεντροφόρος ο κοκκώδης), γνωστός και ως κεντρόνι, κοκκαγκανθίτης και αγκαθίτης, είναι ένα κοινό σκυλόψαρο που ζει σε βαθιά νερά, πάνω από την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, σε βάθος μεγαλύτερο των 200 μέτρων. Απαντάται στον κόλπο του Μεξικού, στον ανατολικό Ατλαντικό, στη Μεσόγειο, στον Ινδικό και τον Ειρηνικό ωκεανό νότια του Χονσού. Ανήκει στην οικογένεια των κεντροφορίδων. Έχει ελαφρύ γκρι-καφέ χρώμα ραχιαία και λίγο χλωμότερο στη κοιλιά. Τα δύο ραχιαία πτερύγια φέρουν άκανθες και δεν έχει πρωκτικό πτερύγιο. Φτάνει σε μήκος τα 1,6 μέτρα. Ζει κοντά στο πυθμένα, σε βάθη 200 με 600 μέτρων. Τρέφεται με κυρίως με οστεϊχθύες. Είναι ωοζωοτόκο ζώο. Ο κοκκοκεντροφόρος είναι ακίνδυνος για τον άνθρωπο. Η αλιεία του γίνεται κυρίως στον ανατολικό Ατλαντικό, όπου ψαρεύεται με μηχανότρατες, κυρίως βυθού, ενώ μπορεί να πιαστεί και με παραγάδι. Το κρέας του καταναλώνεται καπνιστό ή αλατισμένο, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί ως ψαροτροφή, ενώ στην Ιαπωνία αλιεύεται για να εξαχθεί λάδι από το μεγάλο συκώτι του.

 Θεωρείται είδος που εξαπλώνεται σε εύκρατα και τροπικά νερά. Απαντάται στον ανατολικό Ατλαντικό (Γαλλία μέχρι Νότια Αφρική), στη Μεσόγειο, στο δυτικό και κεντρικό Ατλαντικό (βόρεια του Κόλπου του Μεξικού), στον Ινδικό ωκεανό, στο δυτικό Ειρηνικό και στην Αυστραλία. Στη Μεσόγειο δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν την ύπαρξη διαφορετικών πληθυσμών. Επίσης, δεν υπάρχουν στοιχεία που να καταδεικνύουν σχέση μεταξύ των πληθυσμών της Μεσογείου και του Ατλαντικού. Η μεγαλύτερη πυκνότητα του είδους στη Μεσόγειο είναι στη δυτική και κεντρική περιοχή. Ο κοκκοκεντροφόρος είναι βαθύβιο είδος, που απαντάται στη νηριτική ζώνη, σε βάθη που κυμαίνονται μεταξύ 100 και 1.490 μ. Η δίαιτά του περιλαμβάνει ποικιλία θηραμάτων, τόσο ψαριών όσο και ασπονδύλων της μεσοπελαγικής και βενθικής ζώνης. Η ηλικία ωρίμανσής του είναι 12-16 έτη στα θηλυκά και 7-8 έτη στα αρσενικά. Είναι ωοζωοτόκο είδος και έχει πολύ χαμηλό αναπαραγωγικό ρυθμό. Η περίοδος εγκυμοσύνης του είναι περίπου δύο χρόνια, ενώ μεταξύ αυτών μεσολαβεί περίοδος ανάπαυσης. Γεννά ένα νεογνό σε κάθε γέννα. Το είδος έχει το χαμηλότερο αναπαραγωγικό δυναμικό μεταξύ των χονδριχθύων. Πιστεύεται πως σχηματίζει αγέλες.
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βιρτζίνια 2000

Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βιρτζίνια το 2000 διεξάχθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2000. Ο απερχόμενος Δημοκρατικός Γερουσιαστής Τσακ Ρομπ αποφάσισε να είναι υποψήφιος για επανεκλογή σε μια τρίτη θητεία, αλλά ηττήθηκε από τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο Τζορτζ Άλλεν.

 Τσακ Ρομπ, incumbent U.S. Senator since 1989 and former Governor of Virginia Τζορτζ Άλλεν, πρώην Κυβερνήτης της Βιρτζίνια (1994–1998) και Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ από την 7η περιφέρεια της Βιρτζίνια (1991–1993) Virginia State Board of Elections Campaign contributions at OpenSecrets.org
Γιούστους Χόλατς

Ο Γιούστους Χόλατς (γερμανικά: Justus Hollatz) (γενν. 21 Απριλίου 2001) είναι Γερμανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την Αναντολού Εφές, με δανεισμό από την Τσεντεβίτα Ολίμπια.

 Τον Νοέμβριο του 2015, ο Χόλατς έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα νέων της Χάμπουργκ Χίτφελντ (Harburg Hittfeld). Πριν από την έναρξη της σεζόν 2017–18, ο Χόλατς μετακόμισε στην ΣΚ Ριστ Βέντελ.Για τη σεζόν 2018-19, ο Χόλατς μεταγράφηκε στην ομάδα της πατρίδας του, τους Χάμπουργκ Τάουερς, όπου τελικά τους βοήθησε να πάρουν έναν τίτλο. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος 2ης Κατηγορίας Γερμανίας, ο Χόλατς υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα τον Μάιο του 2019.Τρία χρόνια αργότερα, ο Χόλατς μετακόμισε στην ισπανική Μπρεογάν, για τη σεζόν 2022-23. Κατά τη διάρκεια της μοναδικής του σεζόν με την ομάδα είχε μέσο όρο 7,9 πόντους, 2,1 ριμπάουντ και 3,3 ασίστ ανά αγώνα. Τον Ιούνιο του 2023, ο Χόλατς υπέγραψε με την Τσεντεβίτα Ολίμπια για τη σεζόν 2023–24. Ωστόσο, δόθηκε δανεικός για τη σεζόν στην Αναντολού Εφές. Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Χόλατς έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γερμανίας, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022 εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας. Τον Σεπτέμβριο του 2022, ο Χόλατς ήταν ένα από τα μέλη που βοήθησαν τη Γερμανία να κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου είχε μέσο όρο 1,3 πόντους και 2,8 ασίστ ανά αγώνα. Την επόμενη χρονιά, ο Χόλατς ήταν μέλος της Εθνικής Γερμανίας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023, έχοντας κατά μέσο όρο 2 πόντους και 1 ασίστ ανά αγώνα κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Παγκόσμιο Κύπελλο: 2023 Ευρωμπάσκετ: 2022 Γιούστους Χόλατς στο eurobasket.com Γιούστους Χόλατς στο realgm.com
Ο Σημαδεμένος (ταινία)

Ο Σημαδεμένος (γαλλικά: La Scoumoune), είναι μια αστυνομική ταινία του 1972 Γαλλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ζοζέ Ζιοβανί και πρωταγωνιστούν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Κλαούντια Καρντινάλε και Μισέλ Κονσταντέν. Η ταινία είναι μια κινηματογραφική προσαρμογή του μυθιστορήματος του Τζιοβάνι "L'Excommunié" και είναι μια νέα έκδοση της γαλλικής ταινίας του 1961 με τίτλο "A Man Named Rocca", σε σκηνοθεσία Ζαν Μπεκέρ, που βασίζεται επίσης στο μυθιστόρημα του Χοσέ Τζιοβάνι και παίρνει μέρος σε αυτήν πάλι ο Ζαν Πολ Μπελμοντό.

 Μασσαλία 1934. Ο Ξαβιέ Σαρατόφ (Μισέλ Κονσταντίν) βρίσκεται στη φυλακή για μια δολοφονία που του απέδωσε ο Ζανό Βιλανόβα (Αλντο Μπάφι Λαντί), αφεντικό του υποκόσμου της Μασσαλίας, τοποθετώντας ένα πτώμα στο αυτοκίνητό του. Η αδελφή του, Τζόρτζια (Κλαούντια Καρντινάλε) και ο φίλος του Ρομπέρτ Μποργκό (Ζαν Πολ Μπελμοντό), γνωστός με το παρατσούκλι "ο Σημαδεμένος" επειδή φέρνει κακή τύχη στους εχθρούς του, προσπαθούν να αποδείξουν την αθωότητά του. Ο Ξαβιέ καταδικάζεται σε είκοσι χρόνια φυλάκισης. Ο Ρομπέρτο ​​ εξαλείφει πολλούς μπράβους του Βιλανόβα και καταλήγει να σκοτώσει τον ίδιο τον Νονό. Αναλαμβάνει τις δραστηριότητές του, όπως είναι τα τυχερά παιχνίδια, τα νυχτερινά κέντρα και ένα σπίτι ανοχής, το οποίο διαχειρίζεται η Τζόρτζια. Μετά από μια ανταλλαγή πυροβολισμών με κάποιους μαύρους κακοποιούς όπου ο Ρομπέρτο τραυματίζεται, θα συλληφθεί από την αστυνομία και καταλήγει στη φυλακή με τον Ξαβιέ. Εκεί θα αρχίσει να προετοιμάζει την απόδραση του με σκοπό να γυρίσει πίσω στην Μασσαλία και να πάρει εκδίκηση. Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Ρομπέρτ Μποργκό "Ο Σημαδεμένος" Κλαούντια Καρντινάλε ως Τζόρτζια Σαράτοφ Μισέλ Κονσταντέν ως Ξαβιέ Σαράτοφ Αλντο Μπάφι Λαντί ως Βιλανόβα Ο Σημαδεμένος στην IMDb (Αγγλικά)
Όσβαλντ Σεμερένι

Ο Όσβαλντ Σεμερένι (πλήρες όνομα Όσβαλντ Γιάνος Λάγιος Σεμερένι ή Όσβαλντ Τζον Λιούις Σεμερένι: ουγγρ. Oswald János Lajos Szemerényi, Λονδίνο 1913 - Φράιμπουργκ 1996) ήταν επιφανής Ούγγρος γλωσσολόγος, ο οποίος ειδικεύτηκε στη συγκριτική γλωσσολογία, μελέτησε επιστημονικά την Ινδοευρωπαϊκή θεωρία και επί μέρους γλώσσες (Αρχαία Ελληνική γλώσσα, Ινδοϊρανικές γλώσσες κ.ά.), εξέδωσε δε σημαντικά θεωρητικά έργα εισαγωγής στις ιστορικοσυγκριτικές σπουδές.

 Ο Όσβαλντ Σεμερένι σπούδασε αρχαία ελληνική γλώσσα και φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και ειδικεύτηκε στη συγκριτική γλωσσολογία στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και του Βερολίνου. Το 1942 διορίστηκε λέκτωρ τής Αρχαίας Ελληνικής στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, όπου το 1944 υπέβαλε διατριβή για υφηγεσία με αντικείμενο τις Βαλτοσλαβικές γλώσσες και το 1947 διορίστηκε καθηγητής Ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας. Εντούτοις, έναν χρόνο αργότερα, μετά την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Ουγγαρία, αναγκάστηκε να καταφύγει με τη σύζυγο και τον πέντε ετών γιο του στην Ιταλία, από όπου στη συνέχεια εξασφάλισε τη δυνατότητα επιστροφής στο Λονδίνο. Εκεί χρειάστηκε να υπερνικήσει πολλές δυσκολίες, κυρίως οικονομικές, ώσπου τελικά το 1960 διορίστηκε στην έδρα τής συγκριτικής γλωσσολογίας στο University College του Λονδίνου. Αργότερα υπηρέτησε επίσης ως επισκέπτης καθηγητής τής ινδοευρωπαϊκής και της γενικής γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, καθώς και στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, το οποίο του απένειμε τον τίτλο τού ομότιμου καθηγητή.
Ελληνική συνταγματική αναθεώρηση του 2008

Στις αρχές του 2006, ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε την πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας για μια νέα τροποποίηση του ελληνικού συντάγματος στις 11 Μαΐου 2006.

 Μερικά από τα βασικά σημεία των προτάσεων του Καραμανλή είναι: Η τροποποίηση της συνταγματικής διάταξης η οποία επί του παρόντος δεν επιτρέπει την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η ίδρυση ενός Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου, το οποίο θα αντικαταστήσει το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Η αποσαφήνιση της έννοιας των συνταγματικών διατάξεων που αφορούν το περιβάλλον. Η προσαρμογή των συνταγματικών διατάξεων που αφορούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (άρθρο 14) στους κανόνες του Ευρωπαϊκού δικαίου. Ο περιορισμός των περιπτώσεων ασυλίας των βουλευτών της Ελλάδας.Από την πλευρά του, ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), Γιώργος Παπανδρέου, πρότεινε: Την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αλλοδαπών. Την υποστήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων και η λειτουργία των «μη κρατικών» υπό αυστηρούς όρους. Την ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας μέσω της προώθησης του θεσμού του δημοψηφίσματος. Την άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, εάν δεν επιτευχθεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Την εισαγωγή μιας νέας νομοθετικής διαδικασίας την οποία την επεξεργάζεται το εκλογικό σώμα. Την επανεγγραφή του προοιμίου, που επιβεβαιώνει την κυρίαρχη θέση της Ορθοδοξίας με τη συμπερίληψη «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Στην περίπτωση αυτή, τα φιλόδοξα σχέδια του Καραμανλή δεν θα εκπληρωθούν, ειδικά μετά την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τη διαδικασία. Το Κοινοβούλιο συγκλήθηκε για να λάβει τις τελικές αποφάσεις του όσον αφορά την τροποποίηση του συντάγματος μετά τις εκλογές του 2007. Τέλος, τον Μάιο του 2008, μόνο 3 από τις 38 προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας ψηφίστηκαν με την απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 ψήφων.
Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (Πατινίρ, Πράδο)

Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (ισπανικά: Descanso en la Huida a Egipto) είναι ένα έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε μετά το 1519 ο Φλαμανδός ζωγράφος Γιοάχιμ Πατινίρ (περ. 1480-1524). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Πράδο στη Μαδρίτη, στην οποία κληροδοτήθηκε από τη Συλλογή του Βασιλέως της Ισπανίας (Colección Real). Θεωρείται πως το έργο ανήκει στην ώριμη περίοδο της καριέρας του καλλιτέχνη και ανήκε στο Φίλιππο Β' προτού σταλεί στο Εσκοριάλ το 1593.

 Ο Πατινίρ έχει χαρακτηριστεί ως ο πρώτος τοπιογράφος της Αναγέννησης. Οι συνθέσεις του προαναγέλλουν την εντυπωσιακή ανάπτυξη που έμελλε να γνωρίσει το συγκεκριμένο ζωγραφικό είδος στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, παρότι ουδέποτε αποσυνδέθηκαν από την απεικόνιση συγκεκριμένων σκηνών, θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου. Εντούτοις, τα θέματά του, τοποθετημένα σε ανεπτυγμένα φυσικά σκηνικά, αποτελούν συχνά απλό πρόσχημα. Ο Πατινίρ, ο οποίος διδάχτηκε την τέχνη του στη Φλάνδρα, υιοθετεί την παράδοση του τόπου του, η οποία υπαγορεύει την ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του «τηλεσκοπίου» και του «μικροσκοπίου». Έτσι το βλέμμα ανοίγεται αγκαλιάζοντας τις πιο μακρινές εκτάσεις (γκριζογάλαζες, όπως και οι μορφές), ενώ ταυτόχρονα επικεντρώνεται στην πιστή απόδοση των παραμικρότερων λεπτομερειών. Η Παρθένος Μαρία θηλάζει τον μικρό Χριστό σε πρώτο πλάνο. Το ραβδί, η στάμνα και το καλάθι στα πόδια της παραπέμπουν στο ταξίδι της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο. Ο Ιωσήφ παρουσιάζεται στα αριστερά με ένα κανάτι γάλακτος. Επεισόδια που σχετίζονται με τη φυγή απεικονίζονται σε διάφορα τμήματα του τοπίου: η Σφαγή των Νηπίων, το Θαύμα του Χωραφιού με το Στάρι και η Καταστροφή των ειδώλων στην Ηλιούπολη.Η ιδέα σύνδεσης της θρησκευτικής εικόνας της Παρθένου με το Θείο Βρέφος, σε πρώτο πλάνο, με τη Φυγή στην Αίγυπτο προέρχεται από παλαιότερους Φλαμανδούς δασκάλους, όπως ο Γκέραρντ Ντάβιντ (περ. 1460-1523). Το τοπίο, σε ευρεία ανάπτυξη χάρις στην ανύψωση της γραμμής του ορίζοντα, αφήνει να εννοηθεί το χέρι του Πατινίρ, αν και δεν περιλαμβάνει το βραχώδες τοπίο που ο καλλιτέχνης συνήθιζε να επιστρατεύει. Ο ζωγράφος συνέλαβε τη σύνθεση ως ακολουθία οριζόντιων επιπέδων, ενωμένων στο βάθος. Από κοινού με τα κάθετα δέντρα, αυτά τα επίπεδα αποδίδουν στο τοπίο μία αίσθηση γαλήνης που ξεπερνά ακόμη κι εκείνη των περισσότερων έργων του Πατινίρ. Το θέμα της Φυγής ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στον Φλαμανδό ζωγράφο, που δημιούργησε πολλές εκδοχές του. Αυτές φιλοξενούνται σήμερα στο Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα της Μαδρίτης, στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης και στην Πινακοθήκη Strossmayer του Ζάγκρεμπ. Rest on the Flight from Egypt, παρουσίαση του έργου στον επίσημο ιστότοπο του Πράδο. (Αγγλικά) (Ισπανικά) Landscape with the Rest on the Flight into Egypt, έτερη εκδοχή του ίδιου θέματος από τον καλλιτέχνη στο Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα.
Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς

Το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς (πολωνικά: Instytut Adama Mickiewicza) είναι κυβερνητικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας και εδρεύει στην οδό Μοκοτόφσκα 25 (ulica Mokotowska) στη Βαρσοβία. Πήρε το όνομα του από τον Πολωνό εθνικό ποιητή Άνταμ Μιτσκιέβιτς και στόχος του είναι να προωθήσει την πολωνική γλώσσα και τον πολωνικό πολιτισμό στο εξωτερικό. Το Ινστιτούτο λειτουργεί μια τρίγλωσση πολωνική-αγγλική-ρωσική πύλη, την «Culture.pl», που ιδρύθηκε το 2001.

 Εκτός από μεγάλο αριθμό σχετιζομένων ποιητών, δατριβογράφων, συγγραφέων, μεταφραστών, καλλιτεχνών, κριτικών λογοτεχνίας, μουσικής και ταινιών και επιμελητών, το Ινστιτούτο περιλαμβάνει τη Μπαρμπάρα Σχαμπόφσκα, τη Διευθύντρια, καθώς και τρεις αναπληρωτές διευθυντές και αριθμός βασικών διαχειριστών προγραμμάτων. Εκτός από το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς που χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, υπάρχουν Πολωνικά Ινστιτούτα Πολιτισμού, που χρηματοδοτούνται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας, σε περισσότερες από 22 μεγάλες πόλεις του εξωτερικού, όπως το Βερολίνο, η Μπρατισλάβα, η Βουδαπέστη, το Βουκουρέστι, το Ντίσελντορφ, το Κίεβο, η Λειψία, το Λονδίνο, το Μινσκ, η Μόσχα, η Νέα Υόρκη, το Παρίσι, η Πράγα, η Ρώμη, η Αγία Πετρούπολη, η Σόφια, η Στοκχόλμη, το Τελ Αβίβ, η Βιέννη και το Βίλνιους. Ενώ το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς συνεργάζεται συχνά με τα Πολωνικά Ινστιτούτα Πολιτισμού, κάθε ίδρυμα είναι ανεξάρτητο από το άλλο και χρηματοδοτείται από ένα διαφορετικό υπουργείο της Πολωνίας. Polska 100 - για να σηματοδοτήσει την εκατονταετία της ανεξαρτησίας της Πολωνίας από πολλές δραστηριότητες σε έξι τομείς: μουσική, σχέδιο, εικαστικές τέχνες, κινηματογράφο, θέατρο και νέες τεχνολογίες. Ψηφιακός πολιτισμός - για τη στήριξη της διεθνούς παρουσίας Πολωνών ψηφιακών καλλιτεχνών (το συνέδριο Digital Cultures είναι μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων σε αυτό το κομμάτι). Πρόγραμμα σχεδιασμού Polska Μην πανικοβάλλεστε! Είμαστε από την Πολωνία - προωθεί τη σύγχρονη πολωνική μουσική στο εξωτερικό Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Adam Mickiewicz Institute στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Π.Σ. Αετός Δάρα

Ο Π.Σ. Αετός Δάρα είναι ποδοσφαιρικό σωματείο από το Δάρα Αρκαδίας, που ιδρύθηκε το 1979 και επανιδρύθηκε το 2023. Έδρα της ομάδας είναι το γήπεδο Λεβιδίου, χωρητικότητας 500 θεατών. Η ομάδα αγωνίζεται στην Β' Κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1979 και λάμβανε μέρος σε τοπικά τουρνουά. Με την πάροδο των χρόνων η ομάδα έπαψε να υφίσταται. Το 2023 μία ομάδα νέων από το Δάρα αποφάσισαν να επανασυστήσουν την ομάδα και να συμμετάσχουν στα τοπικά πρωταθλήματα της Αρκαδίας. Πρώτοι προπονητές της νέας ομάδας είναι ο Αλέξανδρος Γεωργακόπουλος, καθώς και ο Δημήτρης Νέζος σε ρόλο παίχτη/προπονητή. Το πρώτο επίσημο παιχνίδι του συλλόγου ήταν εναντίον του Α.Ε.Ε.Σ. Κορακοβουνίου στις 17 Σεπτεμβρίου του 2023. Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας Η σελίδα της ΕΠΣ Αρκαδίας