IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ύστερη αρχαιότητα

Με τον ευρύ όρο ύστερη αρχαιότητα εννοείται προσεγγιστικά η χρονολογική περίοδος 200–800, ή 250-750 μ.Χ., μεταβατική περίοδος από την κλασική αρχαιότητα στον μεσαίωνα. Πρόκειται για χρονική περίοδο στην οποία έγιναν εκτεταμένες πολιτισμικές και πολιτικές αλλαγές, στις οποίες περιλαμβάνεται η στερέωση των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών, η ανάπτυξη και παρακμή της αυτοκρατορίας των Σασανιδών η γερμανική κατάκτηση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και η μετουσίωση της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε στρατιωτικό χριστιανικό κράτος, παράλληλα με την επέκταση του Ισλάμ.

 Ο όρος πιστοποιείται στα Γερμανικά ήδη από το 1900. Ο όρος Spätantike, κυριολεκτικά "ύστερη αρχαιότητα", χρησμοποιήθηκε από τους γερμανόφωνους ιστοριογράφους από τη στιγμή που τον έκανε δημοφιλή ο Αλόις Ρίεγκλ στις αρχές του 20ού αι.. Το 1949 και ύστερον ο ιστορικός της αρχαιότητας Ανρί-Ιρενέ Μαρού (Henry-Irénée Marrou) εξήγησε τους λόγους για τους οποίους είναι προτιμότερος ο όρος από τους άλλους που σχετίζονταν με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και την πτώση της, διαμορφώνοντας παράλληλα μια νέα τάση στην ιστοριογραφία σε σχέση με την ύστερη αρχαιότητα. Η νέα τάση περιλάμβανε τη συμπερίληψη αισθητικών προτύπων και περαιτέρω εκτίμηση στις λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές αξίες της Ύστερης Αρχαιότητας Ο όρος ύστερη αρχαιότητα διακρίνεται για τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: περιοδολόγηση μακρά σε διάρκεια περίπου 6 αιώνων γεωγραφική κατανομή επεκτάσιμη. επαναλαμβανόμενο κεντρικό θέμα ή θέματα. θεωρητικές κρίσεις για το σύνολο της περιόδου.Όσον αφορά στον Μαρού και άλλους ιστοριογράφους η έκφραση «Ύστερη Αρχαιότητα» σχετίζεται κυρίως με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τους άμεσους γείτονές της. Από την άλλη οι ιστορικοί της τέχνης τη χρησιμοποιούν για να περιγράψουν αισθητικές και πολιτισμικές αντιλήψεις πολύ πέρα από το γεωγραφικό πλαίσιο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Είναι ένας όρος που προσδίδει συγκεκριμένη αξία στις δημιουργικές πτυχές της περιόδου, ιδιαίτερα στις θρησκευτικές, πολιτιστικές της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τη σταδιακή συρρίκνωσή της σε ορισμένες γεωγραφικές επικράτειες. Η αυτοκρατορία διοικείτο από την εποχή του αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού Α΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ιοβιανό το 364, και πάλι από δύο ηγεμόνες. ORB Encyclopedia's section on Late Antiquity in the Mediterranean από ORB Overview of Late Antiquity, από ORB Princeton/Stanford Working Papers in Classics, a collaborative forum of Princeton and Stanford to make the latest scholarship on the field available in advance of final publication. The End of the Classical World, source documents from the Internet Medieval Sourcebook Worlds of Late Antiquity Αρχειοθετήθηκε 2005-06-06 στο Wayback Machine., από University of Pennsylvania Age of spirituality: late antique and early Christian art, third to seventh century από The Metropolitan Museum of Art.
Δημοτική ενότητα Παπαφλέσσα Μεσσηνίας

Η δημοτική ενότητα Παπαφλέσσα είναι μία από τις 6 δημοτικές ενότητες του Δήμου Πύλου-Νέστορος, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Η δημοτική ενότητα Παπαφλέσσα περιλαμβάνει τα 5 δημοτικά διαμερίσματα του πρώην Δήμου Παπαφλέσσα που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας από παλαιότερες κοινότητες της περιοχής. Ο δήμος αυτός είχε ως έδρα του το Βλαχόπουλο, καταλάμβανε έκταση 42,137 τ.χλμ. και λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύλου-Νέστορος.

 Το όνομα της δημοτικής ενότητας οφείλεται στον ήρωα της επανάστασης του 1821, Παπαφλέσσα, που αγωνίστηκε στα Ταμπούρια του Μανιακίου και έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά τη Μάχη στο Μανιάκι. Το όρος Μαγκλαβά διατρέχει τη δημοτική ενότητα Παπαφλέσσα. Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες, καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Παπαφλέσσα. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός: [1316 ] Συνολικός πληθυσμός: [ 789 ] το Βλαχόπουλο [ 733 ] το Κούμαρο [ 56 ] Συνολικός πληθυσμός: [ 101 ] το Μανιάκι [ 34 ] το Τουλούπα Χάνι [ 67 ] Συνολικός πληθυσμός: [ 42 ] το Μαργέλι [ 42 ] Συνολικός πληθυσμός: [ 313 ] η Μεταμόρφωση [ 313 ] Συνολικός πληθυσμός: [ 71 ] οι Άγιοι Απόστολοι [ 15 ] το Κοντογόνι [ 18 ] ο Παπαφλέσσας [ 38 ] Δήμος Πύλου - Νέστορος, επίσημη ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr
Δήμος Βυτίνας

Ο δήμος Βυτίνας ήταν ορεινός δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού και περικλειόταν από τους δήμους Φαλάνθου, Κλείτορος, Λεβιδίου, Λαγκαδίων και Δημητσάνας. Ο δήμος αποτελούταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.012 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Βυτίνα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (στις αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Βυτίνας [ 999 ] η Βυτίνα [ 885 ] η Μονή Παναγίας Κερνίτσης [ 114 ] Δ.δ. Ελάτης -- η Ελάτη [ 82 ] Δ.δ. Καμενίτσης [ 347 ] η Καμενίτσα [ 303 ] το Καρβούνιον [ 44 ] Δ.δ. Λάστης [ 62 ] η Λάστα [ 47 ] το Αγριδάκιον [ 15 ] Δ.δ. Μαγουλιάνων [ 256 ] τα Μαγούλιανα [ 238 ] ο Παν [ 18 ] Δ.δ. Νυμφασίας -- η Νυμφασία [ 251 ] Δ.δ. Πυργακίου [ 15 ] το Πυργάκιον [ 1 ] το Μεθύδριον [ 14 ] η Μονή Αγίων Θεοδώρων [ 0 ] Δήμος Βυτίνας
Ιντιγκίρκα

Ο Ιντιγκίρκα (ρωσικά: Индигирка‎, σαχά: Индигир) είναι ποταμός στην Δημοκρατία των Σαχά (Γιακουτία) στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας. Ο ποταμός διασχίζει μια απόσταση 1.726 χιλιομέτρων. Ο Ιντιγκίρκα σχηματίζεται από την ένωση του ποταμού Χαστάχ ή Τουόρα-Γιούργιαχ (μήκους 251 χιλιομέτρων) με τον Ταρίν-Γιούργιαχ (μήκους 63 χιλιομέτρων). Το υψηλότερο υψόμετρο του είναι κατά την διάβαση από τα υψίπεδα του Οϊμιάκον. Στην συνέχεια περνά από την οροσειρά Μόμα και την πεδιάδα Αμπί και καταλήγει στον κόλπο Κολιμά στον Αρκτικό Ωκεανό .

 Η Ιντιγκίρκα προέρχεται από την ένωση των ποταμών Χαστάχ και Ταρίν-Γιούργιαχ, οι οποίοι πηγάζουν στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Χαλκάν. Πρώτον, ο ποταμός στρίβει προς τα βόρεια περνώντας από τα υψίπεδα του Οϊμιάκον και το χωριό Οϊμιάκον. Στο σημείο όπου περνά από την οροσειρά Τσεμάλγκιν ο ποταμός στενεύει και ρέει σε ένα βαθύ φαράγγι σχηματίζοντας ρεύματα. Αρχίζοντας από το σημείο στο οποίο ενώνεται με τον ποταμό Μόμα από τα νοτιοανατολικά, ο Ιντιγκίρκα φτάνει στο βύθισμα Μόμο-Σελενιάχ, μια πλατιά διαοροσειριακή λεκάνη και εκεί ξεκινά η μέση ροή του ποταμού, όπου η κοιλάδα του ποταμού επεκτείνεται. Κινώμενος προς τα βόρεια, ο Ιντιγκίρκα περνά από την οροσειρά Μόμα και ρέει προς τα βορειοανατολικά στη πεδιάδα Άμπι και πλατύνεται στα 500 μέτρα. Αφού ρέει ανάμεσα στο λαιμό που σχηματίζει το ανατολικό τέλος της οροσειράς Πολόουσνι και το δυτικό τέλος της οροσειράς Ουλαχάν-Τσιστάι, ρέει βόρεια στο οροπέδιο Κοντάκοφ προς τα ανατολικά κατά μήκος της πεδιάδας Γιάνα-Ιντιγκίρκα. Ακόμη πιο βόρεια, ενώ το τοπίο γίνεται τελείως επίπεδο, ο Ιντιγκίρκα χωρίζεται σε παραρτήματα και σχηματίζει δέλτα έκτασης 5.500 τ.χλμ. Τα νερά του καταλήγουν στον κόλπο Κολιμά στην θάλασσα της Ανατολικής Σιβηρίας.Οι μεγαλύτεροι παραποταμοί του Ιντιγκίρκα είναι οι Νέρα, Μόμα και Μπαντιάριχα από τα δεξιά, ενώ από τα αριστέρα είναι οι Ελγκί, Σελένιαχ, Ουγιάντινα, Αλάιχα και Μπιοριολιόχ. . Στη μέση της πορείας του Ιντιγκίρκα βρίσκεται η κωμόπολη Ουστ-Νέρα. Πλωτός είναι μόνο σε ορισμένα σημεία, και παγώνει αρκετούς μήνες (από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο-Ιούνιο). Το τοπίο του Ιντιγκίρκα είναι χαρακτηριστικό των περιοχών του Αρκτικού Κύκλου και των περιοχών κοντά σε αυτό. Κυριαρχείται από τάιγκα, δάση κωνοφόρων και τούνδρα. Με επικεφαλής των Α. Γκλούσκοφ, μια ομάδα διέσχισε τον ποταμό με καγιάκ δύο φορές. Οι Αλεξάντερ και Μπάρμπαρα Κρεμπς-Γκίλεν διέσχισαν την διαδρομή από την Ουστ-Νέρα μέχρι τη Μπελάγια Γκόρα με αναδιπλούμενη βάρκα. Το όνομα του ποταμού προέρχεται από μια σαλάτα κατεψυγμένων ψαριών.
Οι Έμποροι των Εθνών

Οι Έμποροι των Εθνών είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Όπως όλα τα βιβλία του συγγραφέα είναι γραμμένο στη γνωστή ιδιάζουσα καθαρεύουσα του Παπαδιαμάντη, με τους διαλόγους σε γλώσσα καθομιλουμένη. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο δισεβδομαδιαίο περιοδικό «Μη Χάνεσαι» του Βλάση Γαβριηλίδη, σε συνέχειες, από τις 8 Νοεμβρίου του 1882 μέχρι τις 8 Φλεβάρη του 1883. Σε βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1922, από τις εκδόσεις «Τύπος» του Δ. Π. Ταγκόπουλου.

 Το έργο διαδραματίζεται στο διάστημα 1199 με 1207, παραμονές της Δ΄ Σταυροφορίας, όταν Βενετοί και Γενοβέζοι πειρατές εξορμούν για να κυριαρχήσουν στις Κυκλάδες. Στο βιβλίο, παράλληλα με το ερωτικό πάθος, περιγράφεται και το κλίμα της εποχής όπου «οι έμποροι των εθνών» με βασικό κίνητρο τη δίψα για χρήμα, καταφεύγουν σε ωμότητες και αυθαιρεσίες. Ο Ιωάννης Μούχρας, ένας ευπατρίδης της Νάξου αλλά και πειρατής ο ίδιος, σώζει τον Βενετό Μάρκο Σανούτο από τους Γενοβέζους πειρατές, και τον φιλοξενεί στο σπίτι του. Ο Ιωάννης έχει για σύζυγο την Αυγούστα, που ζει μια ζωή πολυτελή αλλά μονότονη, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει από τις επιδρομές του. Ο Σανούτος, που είναι ένας φιλήδονος και μηδενιστής γόης, την αποπλανά, και κάποια στιγμή απάγει την Αυγούστα στη Βενετία. Ένα πάθος ξεκινάει ανάμεσα στον Σανούτο και την Αυγούστα, η οποία όμως στη συνέχεια μη αντέχοντας τη φιληδονία του, δραπετεύει για να κλειστεί σε μοναστήρι, στην Πάτμο. Ο Μούχρας προσπαθεί να βρει και να εκδικηθεί τον Σανούτο, αλλά δεν τα καταφέρνει. Στο τέλος η Αυγούστα πηγαίνει στη ναυαρχίδα του Σανούτου, αλλά δεν τον βρίσκει εκεί. Ο Μαύρος, ένας βοηθός του, με μια αναπάντεχη και αυθαίρετη εντολή του Σανούτου, πυρπολεί τα πλοία του καίγοντας ταυτόχρονα και την Αυγούστα. Το βιβλίο μεταφέρθηκε το 1973 στη μικρή οθόνη με βασικούς πρωταγωνιστές τον Νίκο Τζόγια (στο ρόλο του Ιωάννη Μούχρα), την Κατερίνα Αποστόλου (στο ρόλο της Αυγούστας) και τον Ανδρέα Μπάρκουλη (στο ρόλο του Μάρκου Σανούτου, στα αρχικά επεισόδια). Στους τίτλους ακουγόταν το τραγούδι «Ήτανε μια φορά μάτια μου» σε στίχους του Κώστα Φέρρη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Το τραγούδι παρέμεινε στους αρχικούς τίτλους, μέχρι που συνελήφθη ο Ξυλούρης και η λογοκρισία απαγόρευσε να ακούγεται η φωνή του.Θεωρείται το πρώτο ελληνικό σίριαλ που διασκεύασε λογοτεχνικό έργο.
Στέφαν Ίλσανκερ

Ο Στέφαν Ίλσανκερ (γερμανικά: Stefan Ilsanker) (γενν. 18 Μαΐου 1989) είναι Αυστριακός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Ο Ίλσανκερ έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-19 του 2007 και ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Αυστρίας Κ21. Είναι διεθνής με την εθνική ανδρών από το 2014.

 Ο Ίλσανκερ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα νέων της 1. Χαλάινερ ΣΚ ως τερματοφύλακας, αλλά σύντομα μεταπήδησε στη μεσαία γραμμή. Το 2005, υπέγραψε με τη ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, όπου έπαιξε στην ομάδα της Red Bull Juniors. Στις 4 Απριλίου 2009, ο Ίλσανκερ κλήθηκε στον πάγκο της πρώτης ομάδας για έναν αγώνα της Μπούντεσλιγκα Αυστρίας. Το πρώτο του παιχνίδι για τη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ ήταν ένας αγώνας του κυπέλλου Αυστρίας στις 15 Αυγούστου 2009. Στις 25 Αυγούστου 2009, έπαιξε τον πρώτο του διεθνή αγώνα για τη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ στα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Μακάμπι Χάιφα. Στο τέλος της σεζόν 2009–10, ο Ίλσανκερ υπέγραψε με τη ΣΦ Μάτερσμπουργκ. Το 2012 επέστρεψε στη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ. Στο μεταξύ, ήταν σταθερά βασικός παίκτης του συλλόγου. Στις 26 Φεβρουαρίου, ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι το συμβόλαιό του επεκτάθηκε μέχρι το 2018. Ο Ίλσανκερ, αγωνιζόμενος με την ΡΜ Λειψία, αποβλήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2018 εναντίον της Μπάγερν Μονάχου.Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ο Ίλσανκερ εντάχθηκε στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης, με συμφωνία διάρκειας έως το 2022. Στις 3 Ιουνίου 2020, ήρθε από τον πάγκο εναντίον της Βέρντερ Βρέμης και σκόραρε δύο φορές στα τελευταία 10 λεπτά του αγώνα για να εξασφαλίσει τη νίκη με 3-0. Στις 19 Μαΐου 2022, η Άιντραχτ Φραγκφούρτης κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2021-22, με τον Ίλσανκερ να μην αγωνίζεται στον τελικό. Ο Ίλσανκερ έχει κάνει 61 συμμετοχές (μέχρι τον Μάο του 2022) για την Εθνική Αυστρίας από το ντεμπούτο του το 2014. Εκπροσώπησε τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, όπου η Αυστρία τερμάτισε τελευταία στον Στ΄ Όμιλο. Έπαιξε σε δύο αγώνες για την Αυστρία στη διοργάνωση, στην ισοπαλία με 0–0 με την ενδεχόμενη πρωταθλήτρια Πορτογαλία και στην ήττα με 1–2 από την Ισλανδία. Ο Στέφαν Ίλσανκερ είναι γιος του Χέρμπερτ Ίλσανκερ, του προπονητή τερματοφυλάκων της ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ. Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Μπούντεσλιγκα Αυστρίας: 2013–14, 2014–15 Κύπελλο Αυστρίας: 2013–14Άιντραχτ Φρανκφούρτης ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ: 2021–22 Στέφαν Ίλσανκερ – Συνέντευξη 2008 (στα γερμανικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Α2 Εθνική καλαθοσφαίρισης γυναικών

Η Α2 Εθνική Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Γυναικών αποτελεί τη δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση πρωταθλήματος γυναικείας καλαθοσφαίρισης σε πανελλαδικό επίπεδο. Διοργανώνεται και υπάγεται στη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Η συγκεκριμένη διοργάνωση γεννήθηκε κατά την αγωνιστική περίοδο 1997-98 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

 Την αγωνιστική περίοδο 1997-98 με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης δημιουργήθηκαν νέες Εθνικές Κατηγορίες για το γυναικείο μπάσκετ οι οποίες είναι: Πρωτάθλημα Α1 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας ΓυναικώνΑπό την αγωνιστική περίοδο 2003-04 το πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών πραγματοποιείται σε δύο ομίλους (Βορράς-Νότος), ενώ ταυτόχρονα καταργήθηκε το πρωτάθλημα της Β Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών.Τον Ιούνιο του 2009 η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ανακοίνωσε πως από την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο αριθμός των ομάδων που θα λαμβάνουν μέρος στα πρωταθλήματα της Α1 και καθενός από τους δύο ομίλους της Α2 Γυναικών, θα μειωθεί από 14 σε 12.Η σεζόν 2019-20 διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του covid-19 με την ανακήρυξη των πρωταθλητών και των ομάδων που ανέβηκαν.Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξαιτίας αυτού του γεγονότος.Η Α2 κατηγορία της σεζόν 2020-21 πραγματοποιείται σε 4 ομίλους. Ακολουθούν οι ομάδες που κατέκτησαν την πρώτη θέση στο θεσμό από το 1998 μέχρι σήμερα. Επίσημη ιστοσελίδα Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης
Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου

Ο Σβιατοπόλκ Β΄ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Святополк ΙΙ Изяславич (1050 - 16 Απριλίου 1113) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ (1078-88) και μετά τού Τουρόβ (1088-93). Δεν ήταν δημοφιλής και η διακυβέρνησή του σημαδεύτηκε από τις αδιάκοπες έριδες με τον εξάδελφότου Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο. Όταν απεβίωσε ο Σβιατοπόλκ Β΄, οι πολίτες τού Κιέβου εξεγέρθηκαν εναντίον των Εβραίων εμπόρων και των Βαράγγων αξιωματούχων για το μονωπόλιο στα σιτηρά και το άλας.

 Ήταν γιος τού Ιζιασλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της παλακίδας του. Βαπτίστηκε Μιχαήλ. Όσο ζούσε ο αδελφός του Γιαροπόλκ, δεν εθεωρείτο ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει τον θρόνο τού Κιέβου. Το 1069 εστάλη στο Πολότσκ, πόλη που είχε προσωρινά καταλάβει ο πατέρας του από τον Βσεσλάβ (2ο εξάδελφο τού Σβιατοπόλκ Β΄)· τα επόμενα δέκα έτη ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκορντ (1078-88). Όταν απεβίωσε ο αδελφός του, τον διαδέχθηκε στο Τουρόβ, το οποίο έμεινε στους απογόνους του ως τον 17ο αι. Νυμφεύτηκε πρώτα μία πριγκίπισσα της Βοημίας από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών, μάλλον κόρη τού Σπυτίνιεφ Β΄ δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα: Ζμπυσλάβα 1085/90-π. 1114, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Γ΄ των Πιαστ τον Στραβόστομο, δούκα της Πολωνίας. Πρεντσλάβα άκμασε 1104-07, παντρεύτηκε τον Άλμος των Άρπαντ πρίγκιπα της Ουγγαρίας. Γιαροσλάβ δεκαετία τού 1070-1123/4, πρίγκιπας τού Τουρόβ και Βολινίας. Δεν έγινε μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου, έτσι οι απόγονοί του εξαιρέθηκαν της διαδοχής σε αυτό.Έπειτα ο Σβιατοπόλκ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1094 με την Ολένα, κόρη τού Τουγκόρ χαν των Κιπτσάκων και είχε τέκνα: Άννα απεβ. 1136, παντρεύτηκε τον Σβιατοσλάβ Νταβίντοβιτς από το Τσερνίγοβ, που έγινε μοναχός μετά τον θάνατό της και μετέπειτα έγινε ο άγιος Νικολάι Σβιατοσλάβ Νταβίντοβιτς του Τσέρνιγοβ. Μαρία, παντρεύτηκε τον Πιοτρ Βουοστόβικ καστελλάνο του Βρόκλαβ και παλατινό κόμη της Πολωνίας. Μπριατσισλάβ 1104-1127, μάλλον εκθρόνισε τον αδελφό του Γιαροσλάβ και έγινε πρίγκιπας τού Τουρόβ (1118-23). Ιζιασλάβ απεβ. 1127, μάλλον πρίγκιπας τού Τουρόβ (1123).Το 1104 έκανε τρίτο γάμο με τη Βαρβάρα Κομνηνή. Μερικές πηγές αναφέρουν ένα νόθο τέκνο του: (νόθος) Μστισλάβ πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ-Σεβέρσκι (1095-97) και Βολίν (1097-99). Φαίνεται πως αργότερα δολοφονήθηκε στο Βολοντιμίρ-Βολίνσκι. Dmytryshyn, Basil (2000). Medieval Russia: A Source Book, 850-1700. Academic International Press. Franklin, Simon; Shepard, Jonathan (2013). The Emergence of Rus 750-1200. Routledge. Raffensperger, Christian (2012). Reimagining Europe. Harvard University Press. Vernadsky, George (1976). Kievan Russia. Yale University Press.
Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας

Η Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας (ΕΕΜ) είναι επιστημονική εταιρεία και μη κερδοσκοπικό σωματείο με στόχο την προαγωγή της επιστημονικής έρευνας στους τομείς της μετάφρασης και της διερμηνείας.

 Η Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας ιδρύθηκε το 2011 από 21 μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που συμμετείχαν στη 2η Συνάντηση Ελληνόφωνων Μεταφρασεολόγων, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επίσημη γλώσσα της ΕΕΜ είναι η ελληνική. Στόχος της Εταιρείας είναι να αποτελέσει έναν χώρο ανταλλαγής απόψεων για διδάσκοντες, ερευνητές και επαγγελματίες στους τομείς της μετάφρασης και της διερμηνείας, καθώς και ένα μέσο για την ανάδειξη της σημασίας, της χρησιμότητας και της πολυπλοκότητας της μετάφρασης, αλλά και του σημαντικού ρόλου που καλείται να επιτελέσει στη σύγχρονη κοινωνία. Ειδικότερα, η εταιρεία επιδιώκει τη διευκόλυνση της επαφής μεταξύ επαγγελματικών και ακαδημαϊκών φορέων στους εν λόγω τομείς, την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε ζητήματα εκπαίδευσης και κατάρτισης στη μετάφραση και τη διερμηνεία, την ενημέρωση και συνεργασία σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο για όσα αναφέρονται στη μεταφρασεολογική έρευνα, στα αποτελέσματα και τις εφαρμογές της. Για την επίτευξη των στόχων της παρακολουθεί το έργο των ελληνόφωνων μεταφρασεολόγων και δημοσιεύει τη σχετική ελληνόφωνη και ξενόγλωσση βιβλιογραφία στην ιστοσελίδα της. Επίσης, συμμετέχει στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης όπου συντονίζει το Φεστιβάλ Μετάφρασης και διοργανώνει μια σειρά από εκδηλώσεις και δράσεις με σχετικά θέματα, ενώ στο σταντ «Στέκι της Μετάφρασης» στεγάζονται ακαδημαϊκά ιδρύματα και σύλλογοι επαγγελματιών μεταφραστών και διερμηνέων της Ελλάδας (από το 2016 έως σήμερα). Διοργανώνει ημερίδες, συνέδρια και σεμινάρια διαδικτυακά και διά ζώσης, όπως την 1η Ημερίδα Νέων Ερευνητών με θέμα «Μετάφραση και Μεταφρασεολογία στον ελληνόφωνο χώρο» σε συνεργασία με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κέρκυρα, Δεκέμβριος 2016), την ημερίδα «Αναζητώντας το νέο μέσα από τη μετάφραση: διαχρονικές και συγχρονικές προσεγγίσεις στον ελληνόφωνο χώρο» σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Αθήνα, Απρίλιος 2019), καθώς και την ημερίδα «Με το βλέμμα στο αύριο: έρευνα, εφαρμογές, εργαλεία και πρακτικές» σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Κέντρο Διά Βίου Μάθησης (Αθήνα, Μάιος 2022). Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφρασεολογίας Αρχειοθετήθηκε 2022-12-11 στο Wayback Machine. Ίδρυμα Μποδοσάκη - Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας Περιοδικό Syn-Thèses, Εισαγωγή: το ελληνικό παράδειγμα στη μεταφρασεολογία
Διοικητικές υποδιαιρέσεις του Μαυροβουνίου

Το Μαυροβούνιο διοικείται στις παρακάτω διοικητικές μονάδες: Δήμοι του Μαυροβουνίου (Επίπεδο διοικητικής μονάδας 1, ISO 3166-2:) Κοινότητες (mjesna zajednica) Οικισμούς (naselje) (Επίπεδο διοικητικής μονάδας 2) NUTS του Μαυροβουνίου Περιοχές του Μαυροβουνίου

 Προηγουμένως το Μαυροβούνιο διαιρούταν σε επαρχίες (srez) Το 1910 το Βασίλειο του Μαυροβουνίου ήταν χωρισμένο σε 10 περιφέρειες και 56 καπετανίες. Δήμοι του Μαυροβουνίου Πόλεις και κωμοπόλεις του Μαυροβουνίου Κατοικημένες περιοχές του Μαυροβουνίου ISO 3166-2:ΜΕ
Λαοτιανές βουλευτικές εκλογές 2016

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Λάος στις 20 Μαρτίου 2016. Το κυβερνών Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος ήταν το μοναδικό που έλαβε μέρος στις εκλογές και διατήρησε την πλειοψηφία των εδρών στην εθνοσυνέλευση.

 Τα 149 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν από 18 πολυεδρικές περιφέρειες με τις 3-14 έδρες να αποφασίζονται με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι υποψήφιοι απαιτείτο να κερδίζουν την υποστήριξη μιας τοπικής αρχής ή ενός ομαδικού οργανισμού προκειμένου να διεκδικήσουν την έδρα και οι υποψηφιότητες έπρεπε να εγκριθούν από τις εκλογικές επιτροπές. Λόγω της αύξησης του πληθυσμού, ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από τις 132 στις προηγούμενες εκλογές (2011) σε 149 σε αυτές. Οι συνολικά 149 έδρες διεκδικήθηκαν από 211 υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένων 50 γυναικών και 48 που ήταν ήδη βουλευτές στην προηγούμενη εθνοσυνέλευση. Το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας μονοπώλησε η οικονομική ανάπτυξη. Επί συνόλου 149 εκλεγμένων βουλευτών, το 73% εξελέγησαν για πρώτη φορά μέλη της εθνοσυνέλευσης. Έπειτα από τις εκλογές, η εθνοσυνέλευση συνήλθε στις 20 Aπριλίου και εξέλεξε πρόεδρο της χώρας τον Μπουνχάνγκ Βορασίθ (αντικατέστησε τον Τσουμάλι Σαγιασόνε) και πρωθυπουργό τον Θόνγκλουν Σισουλίθ στη θέση του Τονγκσίνγκ Ταμαβόνγκ.
Βορειοανατολικές καυκάσιες γλώσσες

Οι βορειοανατολικές καυκάσιες γλώσσες, αποκαλούμενες επίσης ανατολικές καυκάσιες ή ναχο-νταγκεστανικές γλώσσες, αποτελούν μια οικογένεια γλωσσών που ομιλούνται στις ρωσικές Δημοκρατίες του Νταγκεστάν, της Τσετσενίας και της Ινγκουσετίας, καθώς και στο βόρειο Αζερμπαϊτζάν. Ομιλούνται επίσης σε πληθυσμούς της διασποράς λαών των περιοχών αυτών στη Δυτική Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.

 Ιστορικώς ο αριθμός των φωνημάτων των βορειοανατολικών καυκάσιων γλωσσών πιστευόταν ότι ήταν σημαντικά μικρότερος εκείνων των γειτονικών βορειοδυτικών καυκάσιων γλωσσών. Ωστόσο, πιο πρόσφατες έρευνες απεκάλυψαν ότι πολλές από τις βορειοανατολικές γλώσσες του Καυκάσου είναι πολύ πλουσιότερες σε φωνήματα από όσο θεωρούσαν οι γλωσσολόγοι, με κάποιες από αυτές να διαθέτουν έως και 70 φωνήματα συμφώνων. Πολλές περιλαμβάνουν επιγλωττιδικά, φαρυγγικά και τριβόμενα σύμφωνα. Η φωνολογία αυτών των γλωσσών είναι επίσης αξιοσημείωτη για τη χρήση τεσσάρων κατηγοριών συμφώνων κατά ηχηρότητα (αντί δύο των ευρωπαϊκών γλωσσών): των ηχηρών, των άηχων, των εκτοξευτικών (ejective) και των τεταμένων (tense), κάτι που συνεισφέρει στον μεγάλο φωνηματικό τους πλούτο. Οι περισσότερες γλώσσες της οικογένειας χρησιμοποιούν αντιθετικά τα τεταμένα και ασθενή σύμφωνα. Τα τεταμένα σύμφωνα χαρακτηρίζονται από την ένταση της αρθρώσεώς τους, πράγμα που οδηγεί φυσιολογικά σε επιμήκυνσή τους. Στα φωνήεντα δεν συναντούμε τόσο μεγάλη ποικιλία φωνημάτων, αλλά υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως η τσετσενική γλώσσα, η οποία έχει τουλάχιστον 28 φωνήεντα, διφθόγγους και τριφθόγγους. Οι βορειοανατολικές καυκάσιες γλώσσες χαρακτηρίζονται από ισχυρή επιθηματική συγκόλληση. Τα ουσιαστικά εμφανίζουν κρυφή κατηγοριοποίηση. Τέτοιες κατηγορίες κυμαίνονται από δύο έως οκτώ σε διαφορετικές γλώσσες της οικογένειας. Ως προς τον γραμματικό αριθμό, μπορεί να υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον ενικό και στον πληθυντικό ή όχι, αλλά και η ίδια η «πληθυντικότητα» μπορεί να επηρεάσει την κατηγορία στην οποία ανήκει ένα ουσιαστικό. Σε κάποιες περιπτώσεις παρατηρείται ένας «συλλογικός αριθμός». Πολλές γλώσσες διακρίνουν μεταξύ «τοπικών» και «λειτουργικών» πτώσεων, και σε κάποιο βαθμό μεταξύ ορθών και πλαγίων πτώσεων. Γλωσσικός χάρτης του Καυκάσου, από τη CIA Άτλας της πολυγλωσσίας του Νταγκεστάν
Χουάν ντε Μαριάνα

Ο Χουάν ντε Μαριάνα (Juan de Mariana, 1536-1624), ήταν Ισπανός Ιησουΐτης ιστορικός και πολιτικός φιλόσοφος. Νόθος και εγκαταλειμμένος γιος ιερέα εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες οι οποίοι διέγνωσαν τα προσόντα του. Εικοσιτεσσάρων χρόνων στάλθηκε να διδάξει στα κολέγια της Εταιρείας στη Ρώμη και στη Σικελία και μετά στο Παρίσι. Στα τριάντα επτά του χρόνια αποσύρθηκε στον οίκο των Ιησουιτών στο Τολέδο, όπου έζησε τα υπόλοιπα πενήντα χρόνια της ζωής του.

 Ο Μαριάνα συνέγραψε την Historiae de rebus Hispaniae (Ιστορία της Ισπανίας, 1592, ισπανική μετάφραση από τον ίδιο ως Historia de España, 1601), για να πληροφορήσει την Ευρώπη πώς η Ισπανία έφτασε στην ακμή της δύναμης και της δόξας της, έργο που θεωρείται η κορύφωση της ισπανικής ιστοριογραφίας. Το 1607 φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες για την πραγματεία του De monetae mutatione (Περί της αλλαγής του νομίσματος) στην οποία επετίθετο κατά του πρωθυπουργού δούκα ντε Λέρμα για την υποτίμηση του νομίσματος. Σε άλλες πραγματείες του ο Μαριάνα εξέθεσε σε τα σφάλματα της Εταιρείας του Ιησού, τυπώθηκαν όμως αυτές μετά τον θάνατό του. Το έργο του Μαριάνα που προκάλεσε διεθνή αναταραχή ήταν το De rege et regis institutione (Περί του βασιλέως και της βασιλικής αρχής, 1598). Δέχεται ως καλύτερο πολίτευμα την κληρονομική μοναρχία, περιορισμένη όμως από τους νόμους, τους θρησκευτικούς και ηθικούς κανόνες και τα δικαιώματα του λαού που ασκούνταν μέσω μιας εθνοσυνέλευσης - αυτό που αργότερα αποκλήθηκε συνταγματική μοναρχία. Εκτίθενται -αυτονόητες σήμερα- απόψεις περί κοινωνικής προνοίας, φιλανθρωπίας, δικαίας φορολογίας και δικαίας κατανομής του πλούτου. Το σημείο που προκάλεσε την αναστάτωση ήταν η αναγνώριση του δικαιώματος στους πολίτες να εκθρονίζουν, ακόμη και να σκοτώνουν (προ παντός αυτό) τους βασιλείς αν αυτοί αποδεικνύονταν τύραννοι. Το 1599 ο αρχηγός της Εταιρείας Κλαούντιο Ακουαβίβα διέταξε να επέλθουν «διορθώσεις» στο σύγγραμμα. Το 1610, μετά τη δολοφονία του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, ο Ακουαβίβα διέταξε την απαγόρευση της διδασκαλίας του Μαριάνα περί βασιλοκτονίας (παρά το ότι ο Ερρίκος ήταν πρώην Ουγενότος και ο δολοφόνος του Ραβαγιάκ φανατικός καθολικός), για ν’ αποσείσει τις κατά των Ιησουιτών σχετικές κατηγορίες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Juan de Mariana στο Wikimedia Commons
Χικικομόρι

Στην Ιαπωνία, οι χικικομόρι (hikikomori) είναι μοναχικοί εφήβοι ή ενήλικες που αποσύρονται από την κοινωνία, επιλέγοντας την απόλυτη απομόνωση και τον εγκλεισμό. Ο όρος Hikikomori αναφέρεται τόσο στο φαινόμενο γενικά όσο και στους ίδιους τους απομονωμένους. Οι Hikikomori έχουν περιγραφεί ως μοναχοί ή "σύγχρονοι ερημίτες ". Οι εκτιμήσεις υπολογίζουν ότι μισό εκατομμύριο νεαροί Ιάπωνες έχουν απομονωθεί κοινωνικά, όπως επίσης και περισσότεροι από μισό εκατομμύριο μεσήλικες.

 Το Ιαπωνικό Υπουργείο Υγείας, Εργασίας και Πρόνοιας ορίζει το hikikomori ως μια κατάσταση στην οποία τα εν λόγω άτομα αρνούνται να εγκαταλείψουν το σπίτι των γονέων τους, δεν εργάζονται ή δεν πηγαίνουν στο σχολείο και απομονώνονται από την κοινωνία και την οικογένεια, παραμένοντας κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο για περίοδο που υπερβαίνει τους έξι μήνες. Ο ψυχίατρος Tamaki Saitō ορίζει το hikikomori ως "μία κατάσταση που έχει εκδηλωθεί ως πρόβλημα πριν το άτομο φτάσει την ηλικία των 30 ετών, που περιλαμβάνει εγκλεισμό στο σπίτι και κοινωνική απομόνωση για έξι μήνες ή περισσότερο, χωρίς όμως να φαίνεται πως οφείλεται σε κάποιο άλλο ψυχολογικό πρόβλημα".Πιο πρόσφατα, οι ερευνητές έχουν διασαφηνίσει περαιτέρω τα κριτήρια για την ακριβέστερη διάγνωση του hikikomori. Κατά τη διάρκεια μιας διαγνωστικής συνέντευξης, εκπαιδευμένοι κλινικοί λαμβάνουν υπ' όψιν εάν οι ασθενείς: περνούν καθημερινά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας κλεισμένοι στο σπίτι, παρουσιάζουν έντονη και επίμονη αποφυγή κοινωνικών καταστάσεων και συναναστροφών, επιδεικνύουν συμπτώματα κοινωνικής απόσυρσης που προκαλούν σημαντική δυσλειτουργικότητα, παρουσιάζουν τα παραπάνω συμπτώματα για τουλάχιστον έξι μήνες, και δεν υπάρχει φαινομενική σωματική ή διανοητική αιτιολογία για τα συμπτώματα κοινωνικής απόσυρσης.Ο ψυχίατρος Alan Teo χαρακτήρισε πρώτος τους hikikomori στην Ιαπωνία ως σύγχρονους ερημίτες, ενώ ο Καθηγητής Λογοτεχνίας και Επικοινωνίας Flavio Rizzo περιγράφει με τη σειρά του τους hikikomori ως "μεταμοντέρνους ερημίτες", των οποίων η μοναχικότητα προέρχεται από την αρχέγονη επιθυμία για απόσυρση. Ενώ ο βαθμός εκδήλωσης του φαινομένου ποικίλλει σε ατομικό επίπεδο, στις πιο ακραίες περιπτώσεις μερικοί άνθρωποι παραμένουν απομονωμένοι για χρόνια ή και δεκαετίες. Συχνά, οι hikikomori ξεκινούν ως αρνητές του σχολείου, ή futōkō στα ιαπωνικά (ένας παλαιότερος όρος είναι tōkōkyohi).
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1892

Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών του 1892 ήταν η 27η ανά τετραετία προεδρική εκλογή. Διεξάχθηκε την Τρίτη 8 Νοεμβρίου 1892. Αποτελούσε επανάληψη της οριακής εκλογής του 1888. Ο πρώην Πρόεδρος Γκρόβερ Κλίβελαντ και ο εν ενεργεία Πρόεδρος Μπέντζαμιν Χάρρισον αμφότεροι διαγωνίζονταν για μια δεύτερη θητεία. Το 1888 ο Κλίβελαντ είχε κερδίσει την λαϊκή ψήφο επί του Χάρρισον αλλά έχασε στο εκλεκτορικό κολλέγιο, ούτως χάνοντας την εκλογή.

 Διαφορά νίκης μικρότερη του 5% (193 εκλεκτορικές ψήφοι): Καλιφόρνια, 0,05% Οχάιο, 0,13% Βόρεια Ντακότα, 0,50% Ιντιάνα, 1,29% Ντέλαγουερ, 1,35% Ουισκόνσιν, 1,68% Κάνσας, 1,81% Νεμπράσκα, 2,04% Δυτική Βιρτζίνια, 2,44% Μοντάνα, 2,66% Ιλινόι, 3,09% Κονέκτικατ, 3,26% Νέα Υόρκη, 3,41% Νιου Χάσαϊρ, 4,00% Ουαϊόμινγκ, 4,37% Νιου Τζέρσεϊ, 4,43% Μίσιγκαν, 4,52% Ρόουντ Άιλαντ, 4,96% Margin of victory between 5% and 10% (101 εκλεκτορικές ψήφοι): Αϊόβα, 5,29% Πενσυλβάνια, 6,36% Μασαχουσέτη, 6,65% Μιζούρι, 7,52% Ουάσινγκτον, 7,57% Μινεσότα, 8,20% Αϊντάχο, 9,90% Μέριλαντ, 9,91% American election campaigns in the 19th century History of the United States (1865-1918) History of the United States Democratic Party History of the United States Republican Party Faulkner, Harold U. (1959). Politics, Reform and Expansion, 1890–1900. New York: Harper. Jensen, Richard (1971). The Winning of the Midwest: Social and Political Conflict, 1888–1896. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-39825-0. Josephson, Matthew (1938). The Politicos: 1865–1896. New York: Harcourt, Brace and Co. Keller, Morton (1977). Affairs of State: Public Life in Late Nineteenth Century America. Cambridge: Belknap Press. ISBN 0-674-00721-2. Kleppner, Paul (1979). The Third Electoral System 1853–1892: Parties, Voters, and Political Cultures. Chapel Hill: University of North Carolina Press. ISBN 0-8078-1328-1. Knoles, George H. (1942). The Presidential Campaign and Election of 1892. Stanford: Stanford University Press. Loewen, James (1995). Lies My Teacher Told Me: Everything Your American History Textbook Got Wrong. New York: New Press. σελ. 158. ISBN 1-56584-100-X. Morgan, H. Wayne (1969). From Hayes to McKinley: National Party Politics, 1877–1896. Syracuse: Syracuse University Press. Oberholtzer, Ellis P. (1917–37). A History of the United States since the Civil War. 5. New York: Macmillan. Rhodes, James Ford (1920). History of the United States from the Compromise of 1850 to the Mckinley-Bryan Campaign of 1896. 8. New York: Macmillan. 1892 popular vote by counties 1892 State-by-state Popular vote Overview of 1892 Democratic National Convention How close was the 1892 election? — Michael Sheppard, Massachusetts Institute of Technology
Βροντερό Φλώρινας

Το Βροντερό είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας. Βρίσκεται πάνω σχεδόν στα ελληνοαλβανικά σύνορα, πάνω από την λίμνη μικρή Πρέσπα και σε υψόμετρο 1.100 μέτρων. Το Βροντερό ανήκει στον δήμο Πρεσπών και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 78 κάτοικοι. Σε σπηλιές κοντά στο χωριό Βροντερό βρισκόταν το στρατηγείο και το νοσοκομείο του δημοκρατικού στρατού κατά την περίοδο του εμφυλίου", μια εκ των οποίων είναι γνωστή με το όνομα "σπηλιά Κόκκαλη". Στο κατάστημα του Δημοτικού Διαμερίσματος Βροντερού, φιλοξενείται αξιόλογη συλλογή απολιθωμάτων από τη γύρω περιοχή.

 Στις αρχές του 1900 ζούσαν στο χωριό 276 σλαβόφωνοι χριστιανοί. Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό το 1949. Ήταν μια ομάδα νομάδων Βλάχων που μετακινούνταν εποχιακώς (γνωστοί ως Αρβανιτόβλαχοι) με καταγωγή από τη Θεσσαλία, και η ελληνική κυβέρνηση βοήθησε στην εγκατάστασή τους σε ερημωμένα χωριά της περιοχής των Πρεσπών όπως το Βροντερό. Οι Βλάχοι είναι οι μόνοι κάτοικοι του χωριού.Το Βροντερό είχε 172 κατοίκους το 1981. Βάσει επιτόπιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε από την Ρίκι Φαν Μπούσχοτεν στα τέλη του 1993, το Βροντερό κατοικήθηκε από Βλάχους. Η βλάχικη γλώσσα χρησιμοποιήθηκε από ανθρώπους όλων των ηλικιών, τόσο σε δημόσιους όσο και σε ιδιωτικούς χώρους, και ως η κύρια γλώσσα για τις διαπροσωπικές σχέσεις. Μερικοί ηλικιωμένοι χωρικοί είχαν ελάχιστη γνώση της ελληνικής.
Ιωάννα του Βαντόμ

Ιωάννα των Βουρβόνων του Βαντόμ (1465 - 1511) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του κόμη του Βαντόμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μπουρμπόν, μετά κόμισσα του Ωβέρν και έπειτα βαρόνη του Λα Γκαρντ. Έγινε η εκ μητρός γιαγιά της διάσημης Γαλλίδας βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων (1519 - 1589).

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ και της Ισαβέλλας του Μπωβώ, κόρης Λουδοβίκου κυρίου του Μπωβώ. Όταν χήρεψε από τον πρώτο της γάμο, λέγεται ότι ο Κάρολος Η' γοητεύτηκε τόσο πολύ από την Ιωάννα, που ήθελε να την παντρευτεί. Τα σχέδια του Καρόλου Η΄ σταμάτησε η βασιλομήτωρ Καρλόττα της Σαβοΐας, που είχε σκοπό να νυμφεύσει τον γιο της με την πάμπλουτη δούκισσα Άννα, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης, η οποία πιο πριν είχε παντρευτεί (1490 - 1491) τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄. Ο Ντεσορμώ σχετικά με το συγκεκριμένο περιστατικό σχολίασε ότι η Ιωάννα θα γινόταν βασίλισσα της Γαλλίας, αν η αγάπη νικούσε τα πλούτη. Παντρεύτηκε πρώτα το 1487 τον Ιωάννη Β΄ των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ (1487) ήδη 61 έτους και δύο φορές χήρος, όταν η ίδια ήταν 22. Αυτός αναζητούσε επειγόντως διάδοχο: Λουδοβίκος 1488, απεβ. νήπιο.Ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το (1488). Μετά από 7 έτη χηρειας, η Ιωάννα παντρεύτηκε το 1495 τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ωβέρν και μαζί του έκανε δύο κόρες: Άννα 1496-1524, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Στιούαρτ δούκα του Όλμπανυ. Μαγδαληνή 1498-1519, παντρεύτηκε τον Λαυρέντιο Β΄ των Μεδίκων κυβερνήτη της Φλωρεντίας και δούκα του Ουρμπίνο. Bingham, Denis (1890). The Marriages of the Bourbons. New York: Scribner and Welford.
Σαμτρέντια

Η Σαμτρέντια (γεωργιανά: სამტრედია, προφέρεται: [sɑmtʼrɛdiɑ]) είναι πόλη στο Ιμερέτι της Γεωργίας. Βρίσκεται σε μια πεδιάδα ανάμεσα στους ποταμούς Ριόνι και Τσχένις-Τσκάλι, 244 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας και 27 χιλιόμετρα δυτικά του Κουτάισι. Οι πιο σημαντικοί σιδηρόδρομοι της χώρας συνδέονται εδώ και αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο ζωτικής σημασίας. Το αεροδρόμιο του Κοπιτνάρι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την Σαμτρέντια. Το 2014 είχε 25.318 κατοίκους και ήταν η 10η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η πόλη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με ήπιους και θερμούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.

 Η Σαμτρέντια εξελίχθηκε από μια σιδηροδρομική διασταύρωση ζωτικής σημασίας και απέκτησε καθεστώς πόλης το 1921. Το 1895 ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο στην πόλη, το 14ο δημόσιο σχολείο που τώρα είναι το 12ο δημόσιο σχολείο. Υπό την σοβιετική εξουσία, η τοπική οικονομία διαφοροποιήθηκε από τις μεταφορές και επεκτάθηκε στην παραγωγή τροφίμων και ξυλείας. Λόγω της στρατηγικής τοποθεσίας της πόλης, είχε σημαντικό ρόλο στην πολιτική αναταραχή της δεκαετίας του 1990 όταν οι αντισοβιετικές αντιπολιτευτικές ομάδες απέκλεισαν την διασταύρωση της Σαμτρέντια από τις 26 έως τις 31 Ιουλίου 1990 για να πιέσουν την σοβιετική γεωργιανή κυβέρνηση να υιοθετήσει ένα πιο φιλελεύθερο εκλογικό νόμο. Η διασταύρωση αποκλείστηκε πάλι τον Μάρτιο με Απρίλιο του 1991 από τη νέα κυβέρνηση του Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια, σε μια προσπάθειες να ασκηθεί πίεση στις σοβιετικές αρχές. Αυτός ο αποκλεισμός προκάλεσε μεγάλη ζημιά όχι μόνο στην Γεωργιανή οικονομία αλλά και στην Αρμενική οικονομία η οποία εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό από τους γεωργιανούς σιδηροδρόμους. Το 1993, η Σαμτρέντια αποτέλεσε ένα από τα κύρια πεδία μάχης του Γεωργιανού Εμφυλίου Πολέμου όπου οι δυνάμεις που ήταν πιστές στον έκπτωτο πρόεδρο Γκαμσαχούρντια συγκρούστηκαν με τις μεταπραξικοπηματικές δυνάμεις της κυβέρνησης και κατέλαβαν την πόλη για μια εβδομάδα, από τις 17 έως τις 23 Οκτωβρίου 1993, βάζοντας υπό απειλή όλες τις επαφές της πόλης με τη Τιφλίδα. Παρόλο που η Σαμτρέντια από τότε είναι σταθερή πόλη, η μετασοβιετική κρίση οδήγησε σε μια σημαντική οικονομική πτώση από την οποία η πόλη δεν έχει συνέλθει ακόμα πλήρως, παρά μόνο μερικώς.
Αϊσέ Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Α')

Η Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عائشة سلطان) (Τούρκικα: Ayşe Sultan, 1605 - Μάϊος 1657) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανιψιά του σουλτάνου Μουσταφά Α΄, ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Οσμάν Β΄, αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄ και θεία του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄.Ήταν ένα από τα πιο σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 Η Αϊσέ γεννήθηκε το 1605, ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της ελληνίδας Χασεκί Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Σουλτάν. Αναφέρεται ως η πιο όμορφη σουλτάνα εκ γενετής. Είχε λευκό δέρμα καστανά μαλλιά και πράσινα μάτια. Μια επιστολή προς το Σουλτανάτο των Γυναικών προκειμένου να διασφαλίσει το μέλλον των πριγκίπων, ανάγκασε την Αϊσέ να παντρευτεί τον Μεγάλο Βεζίρη Νασούχ Πασά, όταν ήταν μόλις 6 ετών. Αυτός ο γάμος την έκανε μια από τις πλουσιότερες γυναίκες στην αυτοκρατορία, γιατί μετά το θάνατο του συζύγου της Νασούχ Πασά, ο οποίος ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της εποχής, η Αϊσέ κληρονόμησε ένα μεγάλο μέρος αυτής της περιουσίας. Ήταν εκπαιδευμένη για να επηρεάσει την πολιτική κατάσταση, όπως και η αδελφή της Φατμά Σουλτάν και η μητέρα της Κιοσέμ Σουλτάν και σε αντίθεση με τις δύο αδελφές της Γκεβχερχάν Σουλτάν και Ατικέ Σουλτάν, η Αϊσέ ήταν μια φιλόδοξη γυναίκα και ο λόγος της επηρέασε την πολιτική, γι' αυτό το πολιτικό μέλλον των αδελφών της, ήταν το πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο. Σύμφωνα με την ιστορία, η Αϊσέ ήταν πολύ κοντά στον αδελφός της Ηγεμόνα Κασίμ σε σχέση με τα άλλα της αδέλφια, όπως και η μητέρα της Κιοσέμ, η οποία έβλεπε τον Κασίμ ιδανικό για διάδοχο του θρόνου. Χάρη σε διάφορους γάμους της με σημαντικούς ανθρώπους, η Αϊσέ εξασφάλισε για την ίδια και τη μητέρα της (μετά την αντιβασιλεία) μια θέση στο Ντιβάνι (υπουργικό συμβούλιο). Η Αϊσέ ήταν επίσης γνωστή για τη σκληρότητα της και την ψυχραιμία της. Ήταν εκείνη που κατέλαβε τους σκλάβους που ήταν οι υπεύθυνοι για το θάνατο της μητέρας της και έμεινε να δει το πως βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Ήταν παντρεμένη αρκετές φορές, η ιστορία λέει 8 συζύγους κατά τη διάρκεια της ζωής της, απόκτησε μόνο ένα γιο τον Μουσταφά με τον Χαφίζ Αχμέτ Πασά. Πέθανε τον Μάϊο του 1657 στην Κωνσταντινούπολη και τάφηκε στο δίπλα στον πατέρα της, στο Μπλε Τζαμί. TARİH Dünyası Sayı:7,Adnan Giz "Altı vezirle Evlenen Bir Sultan: Ayşe Sultan" ,15 Temmuz 1950 Mustafa Çağatay Uluçay, Padişahların kadınları ve kızları (5 bas.), 2011 Ankara: Ötüken. ISBN 9789754378405.
Αγία Αικατερίνη Αττικής

Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νέων Παλατίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ωρωπίων, του δήμου Ωρωπού, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Αικατερίνη είναι πεδινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο, νότια από το Χαλκούτσι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 65. Απέχει περίπου 54 χλμ. Β. του κέντρου της Αθήνας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέων Παλατίων του νομού Αττικής. Με το ΦΕΚ 201Α - 28/08/2002 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέων Παλατίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ωρωπίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ωρωπίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ωρωπού. Η παλαιοημερολογίτικη εκκλησία Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) eetaa.gr Google Earth
Κότε

Το Κότε (σιναλέζικα: ශ්රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ, ταμίλ: ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரம் கோட்டே) επίσημα Σρι Τζάγιαβαρντενεπουρα Κότε, είναι πρωτεύουσα της Σρι Λάνκα (από το 1982). Βρίσκεται νότια από τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, Κολόμπο. Έχει πληθυσμό 115.826 κατοίκους (2001). Στο Κότε βρίσκεται η Βουλή και το Ανώτατο Δικαστήριο της Σρι Λάνκα.

 Το χωριό Νταρουγκάμα βρισκόταν στη συμβολή δύο ρεμάτων, των ρεμάτων Diyawanna Oya και Kolonnawa Oya. Καθώς η Νταρουγκάμα ήταν ένα ασφαλές μέρος, δεν ήταν εύκολο για τους εχθρούς να εισχωρήσουν σε αυτό. Εδώ, τον 13ο αιώνα, ένας αρχηγός που ονομαζόταν Αλαγκακονάρα (Nissanka Alagakkonara) έχτισε ένα Κότε (Kotte), ή φρούριο. Ο Αλαγκακονάρα αναφέρεται από τον Ιμπν Μπατούτα ως κυβερνήτης της Κουρουνέγκαλα, αλλά άλλες πηγές δείχνουν ότι ήταν ο Bandara (φύλακας) της επαρχίας Raigama Korale, αντίστοιχη της σημερινής επαρχίας Καλουτάρα. Ο στρατός του Arya Chakravarthy απωθήθηκε από τον Αλαγκακονάρα μπροστά από το Κότε (φρούριο), ενώ νίκησε τον εχθρικό στόλο εισβολής στην Παναντούρα (Panadura) στα νοτιοδυτικά.Το Κότε ήταν ένα jala durgha (φρούριο νερού), σε σχήμα τριγώνου, με τα έλη Diyawanna Oya και Kolonnawa Oya να σχηματίζουν τις δύο μεγάλες πλευρές, και κατά μήκος της μικρότερης τρίτης (ξηράς) πλευράς υπήρχε μια μεγάλη τάφρος (η «εσωτερική τάφρος»). Το φρούριο είχε έκταση περίπου 2,5 τ.χλμ., οχυρωμένο με επάλξεις από βράχο λατερίτη, ύψους 2,5 μέτρων και πλάτους 10,7 μέτρων.Το 1391, μετά την κατάκτηση του Βασιλείου της Τζάφνα από τον πρίγκιπα Σαπούμαλ (Sembahap Perumal), στο Κότε δόθηκε το επίθετο «Sri Jayawardhanapura» («περίλαμπρη πόλη της αυξανόμενης νίκης»). Έγινε η πρωτεύουσα του αρχαίου Βασιλείου του Κότε, το οποίο παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Από τους προμαχώνες μέχρι τα υπέροχα τριώροφα κτίρια που στέγαζαν το Βασιλικό Παλάτι, ο λατερίτης και ο πηλός ήταν η κύρια πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του. Ένα από τα μέρη από τα οποία εξορύσσονται τα κομμάτια λατερίτη φαίνεται ακόμη και σήμερα μέσα στις εγκαταστάσεις της Ananda Sasthralaya (τοπικό σχολείο). Το νέο κοινοβούλιο εγκαινιάστηκε στις 29 Απριλίου του 1982. Τα κτίρια χτίστηκαν σε ανακτημένη γη, αφού σχηματίστηκε μια τεράστια λίμνη με τη βυθοκόρηση των βάλτων γύρω από το ρέμα Diyawanna Oya. Τα νέα κτίρια του κοινοβουλίου χτίστηκαν στο Duwa, ένα νησί 50.000 τετραγωνικών μέτρων (12 στρέμματα) στο κέντρο της λίμνης. Το νησί (εκτός της οδού Baddegana, Pita Kotte) είχε χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναψυχής και φιλονικίας για τους Πορτογάλους στρατιώτες τις τελευταίες ημέρες της εποχής Κότε, με το αλκοόλ να απαγορεύεται στη Βασιλική Πόλη. Ανήκε στον E. W. Perera και είχε στεγάσει μία φάρμα εκτροφής ορνίθων πριν από την παραχώρηση του στην πολιτεία. Στις 29 Απριλίου του 1982, το νέο κοινοβουλευτικό συγκρότημα κηρύχθηκε ανοιχτό από τον πρώην πρόεδρο Τζ. Ρ. Τζαγιαουάρντεν.
Live ?!*@ Like a Suicide

Το Live ?!*@ Like a Suicide είναι ένα EP τεσσάρων κομματιών του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Είναι ο πρώτος τους δίσκος, ενώ το πρώτο τους studio album κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά. Το EP κυκλοφόρησε από την UZI Suicide των Guns N' Roses. Κυκλοφόρησαν μόνο 10.000 αντίτυπα, σε μορφή βινυλίου και κασσέτας.

 Το άλμπουμ αναφέρεται πολλές φορές ως ένα live album. Ωστόσο, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του ντράμερ Στίβεν Άντλερ, το EP ηχογραφήθηκε σε studio και οι ήχοι του κοινού προστέθηκαν στην επεξεργασία. Το 1988, το άλμπουμ επανεκδόθηκε ως η πρώτη πλευρά (πλευρά G) του δεύτερου studio album της μπάντας, G N' R Lies. Στο εξώφυλλο παρουσιάζονται δύο μέλη του συγκροτήματος, ο Νταφ ΜαΚέγκαν και ο Αξλ Ρόουζ, με ένα από τα πρώτα λογότυπα των Guns N' Roses σχεδιασμένο από τον κιθαρίστα της μπάντας Slash. Το εξώφυλλο επίσης αποτελεί το οπισθόφυλλο του άλμπουμ G N' R Lies. Αξλ Ρόουζ - κύρια φωνητικά Slash - κιθάρα, φωνητικά Ίζυ Στράντλιν - κιθάρα, φωνητικά Νταφ ΜαΚέγκαν - μπάσο, φωνητικά Στίβεν Άντλερ - ντραμς, φωνητικά
Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου (αλβανικά: Biblioteka Kombëtare e Kosovës, σερβικά: Народна библиотека Косова) είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στο Κοσσυφοπέδιο, η οποία πρωτο -ιδρύθηκε το 1944 από την Εθνοσυνέλευση και βρίσκεται στην Πρίστινα.

 Αποστολή της βιβλιοθήκης είναι να συλλέγει, να διαφυλάει, να προωθεί και να καταστά προσβάσιμες στο κοινό διάφορες εκδόσεις και την πνευματική κληρονομιά του Κοσσυφοπεδίου. Η βιβλιοθήκη διοργανώνει εκθέσεις και διατηρεί ένα αρχείο από εθνικές εφημερίδες. Παρέχει επίσης μια σειρά από άλλες υπηρεσίες. Είναι γνωστή για τη μοναδική ιστορία της και το ύφος του κτιρίου της, που σχεδιάστηκε από τον Κροάτη αρχιτέκτονα Αντρίγια Μουτνιάκοβιτς. Η ψηφιοποίηση του αρχείου της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Κοσσυφοπεδίου είναι ένα έργο μεγάλης σημασίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, η Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου στοχεύει να καταστήσει διαθέσιμα στο διαδίκτυο περιεχόμενά της για την προώθηση και διευκόλυνση αυτών στους ιθαγενείς και σε άτομα από άλλες χώρες. Το 2008, με σκοπό την ανάπτυξη μιας διαδικτυακής πύλης που έμοιαζε με την «Αμερικανική Μνήμη» ιδρύθηκε το Κέντρο Ντοκουμέντων του Κοσσυφοπεδίου.Λόγω του πολύ μεγάλου αριθμού εγγράφων που πρέπει να ψηφιοποιηθούν, μια διαδικασία που απαιτεί πολύ χρόνο, η βιβλιοθήκη έχει θεσπίσει σειρά κριτηρίων για τα έγγραφα που πρέπει να ψηφιοποιηθούν πριν από άλλα και ένα από τα βασικά κριτήρια είναι η πολιτιστική και ιστορική αξία αυτού του υλικού. Βάσει αυτών των κριτηρίων, έγγραφα που έχουν προτεραιότητα στην ψηφιοποίηση είναι υλικά που είναι σε κακή φυσική κατάσταση, ιστορικά βιβλία και χειρόγραφα, μικροφίλμ και άλλες πολύ συχνά αιτούμενες εκδόσεις. Σε γενικές γραμμές, τα υλικά που ψηφιοποιούνται συνηθέστερα είναι σπάνια βιβλία (49%), φωτογραφίες (44%), χειρόγραφα (39%), μονογραφίες (35%), μουσική (30%), εφημερίδες (9%) και χάρτες (1%). Εκτός από την ψηφιοποίηση του δικού της υλικού, η Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου παρέχει πρόσβαση σε μερικές από τις πιο δημοφιλείς ηλεκτρονικές πύλες στον κόσμο και αυτό κατέστη δυνατό μέσω της Κοινοπραξίας Ηλεκτρονικής Βιβλιοθήκης του Κοσσυφοπεδίου. Για την παροχή ηλεκτρονικού υλικού σε διάφορες βιβλιοθήκες του κόσμου, η Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου υποστηρίχθηκε από το Ίδρυμα για την Ανοικτή Κοινωνία του Κοσσυφοπεδίου και από εταιρείες όπως το EBSCO και η GALE, με οικονομική υποστήριξη από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Πρίστινα. Biblioteka Kombëtare e Kosovës "Pjetër Bogdani" Biblioteka "HIVZI SULEJMANI" Akademia e Shkancave dhe Arteve te Kosoves The International Federation of Library Associations and Institutions