IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Α.Π.Σ. Κεραυνός Θεσπρωτικού

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Κεραυνός Θεσπρωτικού είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Θεσπρωτικό του Νομού Πρέβεζας. Διαθέτει τμήμα ανδρών και γυναικών. Τα χρώματα του είναι το κόκκινο, το άσπρο και το μαύρο.

 Σύμφωνα με τον Χρήστο Γκόντζο ο Κεραυνός προήλθε από μετονομασία του Άρη Θεσπρωτικού τον Απρίλιο του 1945.Ο Άρης υπήρχε από το 1932.Το καταστατικό του συλλόγου έχει ημερομηνία 15 Μαρτίου 1953 και υπογράφηκε από 31 άτομα.Σύμφωνα με το καταστατικό σκοπός του συλλόγου είναι η συμμετοχή σε αθλητικούς αγώνες,εκδρομών,διαλέξεων και έκδοση αθλητικών βιβλίων.Το καταστατικό επικυρώθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Άρτας το 1954.Μετέχει ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας. Έχει συμμετάσχει τρεις φορές στη διοργάνωση της Δ΄Εθνικής/Εθνικού Ερασιτεχνικού (1985-86, 1986-87 και 2012-13) και μια φορά στην ερασιτεχνική Γ΄Εθνική (2013-14). Οι πιο γνωστοί ποδοσφαιριστές που έχει αναδείξει είναι ο Βαγγέλης Φίντζος (ο οποίος αγωνίσθηκε επίσης σε ΠΑΣ Πρέβεζα, Φ.Σ. Κοζάνης κλπ) και ο Δημήτρης Ντόβας που έκανε μεγάλη καριέρα τη δεκαετία του '80 στην Αναγέννηση Άρτας. Το 2013-14 συμμετείχε στο κύπελλο ομάδων Γ εθνικής. Αποκλείστηκε στην πρώτη αγωνιστική από την Κοζάνη εκτός έδρας με 2-1. Α κατηγορία ΕΠΣ Π-Λ:2 (1984-85,2011-12) Κύπελλο ΕΠΣ Π-Λ:1 (1984-85) Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Π-Λ:2 (1983-84,1987-88) Β κατηγορία ΕΠΣΗΠ:1 (1972-73) Γ κατηγορία ΕΠΣΗΠ:1 (1970-71) Ο σύλλογος διαθέτει τμήμα γυναικών και συμμετείχε στην Γ' Εθνική 2017-18,στον τρίτο όμιλο. Τερμάτισε στην 3η θέση με 6 βαθμούς και πέρασε στην δεύτερη φάση. Εκεί αντιμετώπισε την Σειρήνα Γρεβενών εκτός έδρας. Γνώρισε την ήττα με 2-0 και αποκλείστηκε.Για την σεζόν 2018-19 συμμετείχε στον δεύτερο όμιλο της Γ' Εθνικής. Τερμάτισε στην τρίτη θέση με 22 βαθμούς και δεν μπόρεσε να ανέβει στην Β' Εθνική.Το 2019-20 συμμετείχε ξανά στην Γ' Εθνική.Το πρωτάθλημα διακόπηκε 2 αγωνιστικές πριν το φινάλε εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Ο Κεραυνός τερμάτισε στην 2η θέση με 19 βαθμούς.Το 2021-22 δεν πραγματοποιήθηκε το πρωτάθλημα.Το 2021-22 συμμετείχε στον δεύτερο όμιλο της Γ εθνικής και τερμάτισε στην 4η θέση. Η επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας
NGC 83

Ο NGC 83 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 280 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 130.000 φωτός.Τον ανακάλυψε στις 17 Αυγούστου 1828 ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Frederick William Herschel).

 Δεδομένα για το NGC 83 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 83 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 83 στο Wikimedia Commons
Νιζόπολη

Η Νιζόπολη (σλαβομακεδονικά: Нижеполе, βλάχικα: Nijopolea, αλβανικά: Xhinxhopola) είναι χωριό του δήμου Μοναστηρίου στη Βόρεια Μακεδονία και αποτελεί αλπικό οικισμό σε απόσταση 7,85 χιλιομέτρων από τη Μπίτολα. Βρίσκεται χτισμένη στον Βαρνούντα, στην περιοχή της Πελαγονίας.

 Ο πληθυσμός της Νιζοπόλεως αποτελούνταν από παλαιότερους κατοίκους Βλάχων (Αρμάνων) και αργότερα Αρβανιτοβλάχων που αποτελούσαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού του χωριού. Ένας μικρός αριθμός Μουσουλμάνων Αλβανών με την πάροδο του χρόνου εγκαταστάθηκε στη Νιζόπολη με καταγωγή από την επαρχεία της Κορυτσάς. Κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Νιζόπολη έπεσε στη συμμαχική πλευρά του Μακεδονικού μετώπου και οι Βλάχοι χωρικοί του κατέφυγαν πρώτα στη Φλώρινα και στη συνέχεια οι περισσότεροι πήγαν στην Κατερίνη. Μετά τον πόλεμο, οι περισσότεροι Βλάχοι της Νιζοπόλεως προτίμησαν να παραμείνουν στην Κατερίνη αφού μερικοί που επέστρεψαν γύρισαν και μίλησαν για την καταστροφή του χωριού. Μόνο το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και την άφιξη των Ελλήνων προσφύγων μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο (1919–1922) ορισμένοι κάτοικοι της Νιζοπόλεως επέστρεψαν στο χωριό. Θεόδωρος Αδάμ, Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα
Λεκάνη Καβάλας

Η Λεκάνη είναι χωριό του νομού Καβάλας και βρίσκεται βορειοανατολικά στην ορεινή περιοχή. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Νέστου και εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε 368 κατοίκους., από 485 το 2011. Ο συνοικισμός της Λεκάνης Βρίσκεται σε λεκανπέδιο, από όπου προήθε και η ονομασία, έχει υψόμετρο 740 μέτρα και το ψηλότερο βουνό της περιοχής της, το Τσαλ Νταγ με υψόμετρο 1298 μέτρα. Η Λεκάνη απέχει 45 χιλιόμετρα από την Καβάλα, 32 χιλιόμετρα από τη Χρυσούπολη (μέσω Πλαταμώνα), 47 από την Ξάνθη και 50 από τη Δράμα.

 Κατά την εποχή της τουρκοκρατίας το χωριό λεγόταν "Μούντζιονος" όνομα που διατηρήθηκε μέχρι το 1926. Το χωριό απελευθερώθηκε, μαζί με τον υπόλοιπο νομό Καβάλας το 1913. Οι μόνιμοι κάτοικοι σήμερα υπολογίζονται στους 600. Οι κάτοικοι είναι οι περισσότεροι πρόσφυγες από τον Πόντο, συγκεκριμένα: Τραπεζούντιοι: από τα χωριά Πολίτα, Κανλικά, Κιρέτς Χανέ, Αργυρουπολίτες: Κοτύλια, Ματσουκαίοι: Κουσπιδί, Βερίζενα, Σκαλίτα, Καπίκιοϊ, Γαλιανίτες: Λειβάδια, Αμπελέτ: Αμπέλια, Κρωμέτ: Κρώμνη, Παντερμαλήδες: Άνω Νεοχώρι της Κυζίκου της Βιθυνίας, Ανκαραλήδες: Ακ Νταγ Ματέν, χωριό ΑπτουραχμανλήΤο 1938 άρχισε η κατασκευή του σημερινού ναού, ο οποίος είναι βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, λειτούργησε τα πρώτα χρόνια με ιερωμένο τον Παπασάββα. Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων στην περιοχή "Καραμελικ", μέσα στο δάσος της οξιάς, βρίσκεται το παρεκκλήσι της Παναγίας. Απο το 1992 αναπτύσσει μεγάλη δραστηριότητα ο πολιτιστικός σύλλογος Λεκάνης "Οι Ρίζες", που καθιερώνει τη "Γιορτή της Πατάτας". Η γιορτή γίνεται πάντα την πρώτη Κυριακή του Σεπτέμβρη με μεγάλη επιτυχία. Η εκδήλωση αρχίζει νωρίς το πρωί και τελειώνει αργά το απόγευμα. Προσφέρονται στους επισκέπτες παραδοσιακά φαγητά με κύριο συστατικό την πατάτα, ενώ παράλληλα χορευτικά συγκροτήματα παραδοσιακών χορών προσφέρουν ψυχαγωγία στον προαύλιο χώρο του δημοτικού σχολείου.
Ανδρονίκη Δράκου

Η Ανδρονίκη Δράκου (1965), γνωστή και ως Νίνα Δράκου, είναι Ελληνίδα γιατρός με ειδίκευση στην ορθοπαιδική χειρουργική και καταγωγή από την Κομοτηνή. Η Νίνα Δράκου είναι Διευθύντρια και Επιστημονική Προϊσταμένη της Ορθοπαιδικής Κλινικής του Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών.

 Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1991. Είναι επίσης κάτοχος πτυχίου MPhil από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ (2008) και μεταπτυχιακού διπλώματος στην αρθροπλαστική γόνατος με ηλεκτρονική πλοήγηση από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης (2011). Η Νίνα Δράκου είναι γνωστή για τη διεξαγωγή καινοτομικών εγχειρήσεων στην ορθοπαιδική χειρουργική. Συγκεκριμένα, υπό τη γενική της επιμέλεια διενεργήθηκε στο ΛαΪκό Νοσοκομείο Αθηνών η πρώτη εφαρμογή σε δημόσιο νοσοκομείο της Ελλάδας εσωτερικών εμφυτευμάτων επιμήκυνσης των οστών, που επιμηκύνονται με την επίδραση εξωτερικού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Στο ίδιο νοσοκομείο, η Δράκου ήταν επικεφαλής της ορθοπαιδικής ομάδας για την πρώτη επέμβαση με χρήση προσομοίωσης για τη δημιουργία ειδικών εξατομικευμένων οδηγών κοπής που κατασκευάστηκαν μέσω τρισδιάστατης εκτύπωσης, για τη διόρθωση μεγάλης παραμόρφωσης του μηριαίου οστού σε ασθενή με σπάνια πάθηση των οστών.Το ερευνητικό της ενδιαφέρον περιλαμβάνει τους τομείς διατατικής οστεογένεσης, σύνθετου τραύματος, οστικών λοιμώξεων, σπάνιων σκελετικών παθήσεων καθώς και αρθροπλαστικής ισχίου και γόνατου μικρής επεμβατικότητας μέσω ηλεκτρονικής πλοήγησης, ενώ έχει συμμετάσχει ως εισηγήτρια σε σχετικά σεμινάρια και συνέδρια.
Βερνάρδος του Φεζανσαγκέ

Ο Βερνάρδος, γαλλ.: Bernard d'Armagnac, senieur de Firmacon, vicomte de Fezensaguet, (1155 – 1202) από τον Οίκο του Αρμανιάκ ήταν κύριος του Φιρμακόν και στη συνέχεια υποκόμης του Φεζενσαγκέ από το 1182 έως το 1202. Ήταν γιος του Γεράρδου, κόμη του Aρμανιάκ.

 Το 1171, προς υποστήριξη των Αλβιγηνών (Καθαρών), τα στρατεύματα του Βερνάρδου λεηλάτησαν και κατέστρεψαν εν μέρει τον καθεδρικό ναό του Ως (Auch). Μετά την επιστροφή του, τού απαγορεύτηκε η είσοδος στην πόλη, και έπρεπε να καταφύγει στο Σαιν Μαρτίν. Αργότερα, ο κόμης Ραϋμόνδος της Τουλούζης κατέλαβε το Ως και έκαψε τον καθεδρικό ναό. Το 1182 ο θείος του Bερνάρδος Δ΄, κόμης των Aρμανιάκ και Φεζανσάκ, τον ανακήρυξε κληρονόμο της κομητείας του και του έδωσε το αρχοντικό του Φεζανσαγκέ. Ωστόσο, λίγο μετά από αυτό, ο Bερνάρδος Δ΄ απέκτησε έναν γιο, τον Γεράρδο Δ΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του. Αφού ο Γεράρδος Δ΄ απεβίωσε χωρίς απογόνους, ο μεγαλύτερος γιος τού Βερνάρδου του Φεζανσαγκέ, Γεράρδος Ε΄, κληρονόμησε τις κομητείες Aρμανιάκ και Φεζανσάκ. Νυμφεύτηκε το 1172 τη Ζεράλντα, κόρη του Ρογήρου-Βερνάρδου Α΄ κόμη του Φουά και της Σεσίλ Τρανκαβέλ. Είχαν τέκνα: Μπερνάρ (απεβ. 1200). Γεράρδος Ε΄ (1175 - 1219), υποκόμης του Φεζανσαγκέ, μετά κόμης των Αρμανιάκ και Φεζανσάκ. Aρνώ-Μπερνάρ (απεβ. 1226). Oντόν (απεβ. 1229). Ρογήρος Α΄ (1190 - 1245), υποκόμης του Φεζανσαγκέ Lodge, Eleanor C. (1926). Gascony under English Rule. Methuen & Co. Ltd.
Αντιπάτα Πυλαρέων Κεφαλονιάς

Για τον συνώνυμο οικισμό της Κεφαλονιάς δείτε: Αντιπάτα Ερίσου Κεφαλονιάς Τα Αντιπάτα είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Διβαράτων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πυλαρέων, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Αντιπάτα είναι πεδινό χωριό της βόρειας Κεφαλονιάς, στο κεντρικό τμήμα της βάσης της χερσονήσου της Σάμης, κοντά στους νότιους πρόποδες του βουνού Καλό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Το χωριό απέχει 30 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πυλαρέων του νομού Κεφαλληνίας. Το 1935 ο οικισμός ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1973 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διβαράτων. Με το ΦΕΚ 136Α – 30/08/1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Διβαράτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πυλαρέων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πυλαρέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμης. Η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων στο νοτιοανατολικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) eetaa.gr
Μπερνάρ ντε Μονφωκόν

Ο Μπερνάρ ντε Μονφωκόν (γαλλικά: Bernard de Montfaucon, 16 Ιανουαρίου 1655 - 21 Δεκεμβρίου 1741) ήταν Γάλλος μοναχός του τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου και λόγιος που ίδρυσε την επιστήμη της παλαιογραφίας, ενώ συγκαταλέγεται μεταξύ των ιδρυτών της μοντέρνας αρχαιολογίας.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1655 στον πύργο της Soulatgé στην Κορμπιέρ (Corbières) που βρίσκεται στην σημερινό διαμέρισμα Aude της Γαλλίας. Σε βρεφική ηλικία μετακόμισε οικογενειακώς στον πύργο Roquetaillade. Σχολείο πήγε στο Limoux και δέχτηκε θρησκευτική εκπαίδευση από ηλικίας επτά χρονών. Υπηρέτησε στον Γαλλικό στρατό ως εθελοντής και πήρε μέρος στον Γαλλο-Ολλανδικό πόλεμο του 1673. Κατείχε το βαθμό του αρχηγού γρεναδιέρων και διεύθυνε δύο εκστρατείες υπό τις διαταγές του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Πήρε μέρος στην μάχη του Μαρίενταλ, ασθένησε όμως στην Σαβέρν (Saverne) της Αλσατίας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την στρατιωτική σταδιοδρομία, ενώ κατατάχτηκε στο μοναχικό τάγμα των Βενεδικτίνων. Μετά τον θάνατο του πατέρα του εγκαταστάθηκε το 1675 στη μονή του Bream στην Τουλούζη, όπου ασχολήθηκε με την σπουδή αρχαίων γλωσσών, Ελληνικά, Εβραϊκά, Χαλδαιο-Αραμαϊκά, Συριακά και Κοπτικά. Το 1687 έλαβε πρόσκληση στο Αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε όπου συντέλεσε στην έκδοση των ελληνικών έργων των Εκκλησιαστικών Πατέρων. Έγινε μέλος της Γαλλικής ακαδημίας επιγραφών και καλών γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres) το 1719. Απεβίωσε στις 21 Δεκεμβρίου 1741 στο Αβαείο Σεν Ζερμέν ντε Πρε. Analecta graeca, sive varia opuscula graeca inedita (Paris, 1688) S. Athanasii opera omnia (Paris, 1698) Diarium italicum (Paris, 1702) Bibliotheca Coisliniana (Paris, 1705) Collectio nova patrum graecorum (2 vols., 1706) Palaeographia Graeca, sive, De ortu et progressu literarum graecarum (Paris, 1708) Bibliotheca Coisliniana olim Segueriana, Paris: Ludovicus Guerin & Carolus Robustel, (Paris, 1715) L'antiquité expliquée et representée en figures (vols. 1-15, Paris, 1719-[1724) Les monuments de la monarchie française (for Henrik IV, vols. 1-5, Paris, 1729–1733) Sancti patris nostri Ioannis Chrisostomi opera omnia (Paris, 1718—1738; new edition 1735—1740) Bibliotheca bibliothecarum manuscriptorum nova (vols. 1-2, Paris, 1739) Antiquitas explanatione et schematibus illustrata (L'antiquité expliquée et représentée en figures), 10 volumes Diarium Italicum (English ed. here) at Google Books Biography from the 1911 Encyclopædia Britannica arachne.uni-koeln.de/ Montfaucon's "Antiquite", complete & commented, as high-resolution scans Work of Montfaucon at the Internet Archive
Α.Ε. Ψυχικού

Η Αθλητική Ένωση Ψυχικού είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Ψυχικού. Ιδρύθηκε το 1985 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Στο έμβλημά του εμφανίζεται ένα σκιουράκι που κρατά μπάλες διάφορων αθλημάτων. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων, καθώς επίσης και ακαδημίες μίνι ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, αντισφαίρισης, τάε κβον ντο, στίβου και γυμναστικής.

 Η Αθλητική Ένωση Ψυχικού ιδρύθηκε το 1985 απο το Δημήτρη Χουλιαράκη, με σκοπό να γίνει μια εστία συνάντησης και άθλησης των παιδιών του Ψυχικού, που μέχρι τοτε δεν διέθετε καποιον ανάλογο χώρο. Οι πρώτοι υποστηρικτές της ιδέας αυτής ηταν οι Βασίλης Μιστριώτης, Κώστας Σαρρής, Άγγελος Τριανταφυλλόπουλος και ο Δημήτρης Δαβίας, ο οποίος ηταν και αυτος που σχεδίασε το διάσημο λογότυπο με το σκίουρο της ομάδος.Ιδρυτικά μέλη της Α.Ε.Ψ., εκτος των προαναφερθέντων, ηταν οι Ρούσσιας Άλκης, Φράγκος Χρήστος, Βλασσοπούλου Χριστίνα, Χατζής Ιωάννης, Μουρτζίνης Δημήτριος, Τζωρτζάκης Νικόλαος, Αντωνάκος Κωνσταντίνος. Κυριακίδης Δώρης, Σπηλιόπουλος Νικόλαος, Γιαννακόπουλος Μάρκος, Δημητρόπουλος Διονύσιος, Μαραγκός Βασίλειος, Κουλέτσης Ηλίας, Σίκης Χρήστος, Μαναός Δημήτριος, Βλασταράκης Μιχαήλ, Ανδρουτσόπουλος Ανδρέας και Τριανταφυλλόπουλος Κώστας.Ο πρόεδρος της ομάδας απο την ίδρυση της το 1985, μέχρι και το τέλος της ζωής του το 2013, ηταν ο Δημήτρης Χουλιαράκης. Από το 2013, μέχρι και σήμερα, πρόεδρος είναι ο Ερωτόκριτος Νεόφυτος..Η Ένωση δραστηριοποιήθηκε αρχικά στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης. Με μεγάλη προσπάθεια κατασκευάστηκε το 1985 το πρώτο της γήπεδο δίπλα στην παιδική χαρά Μετάλλινου στην οδό Παπαναστασίου. Γύρω από αυτό οργανώθηκε η Ακαδημία Καλαθοσφαίρισης με ομάδες διαφόρων ηλικιών. Το 1994, με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση του Δήμου και της πολιτείας, κτίσθηκε το Κλειστό Γυμναστήριο στην οδό Κοντολέοντος. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών ήταν το πρώτο του συλλόγου και παραμένει μέχρι σήμερα η «ναυαρχίδα» του. Αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια σε επαγγελματικό επίπεδο, χωρίς να έχει συσταθεί Καλαθοσφαιρική Ανώνυμος Εταιρεία. Ενεργή είναι επίσης ακαδημία νεαρών ηλικιακά αθλητών. Έδρα των τμημάτων καλαθοσφαίρισης είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ψυχικού, χωρητικότητας 300 καθήμενων θεατών.Διαθέτει στην τροπαιοθήκη του 1× Πρωτάθλημα Β' Εθνικής (2013) 2× Κύπελλα Αττικής (2009, 2012) 1× Πρωτάθλημα Αττικής (2007) Η πρώτη του παρουσία στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, καθώς και στο Κύπελλο Ελλάδος, έλαβε χώρα την αγωνιστική περίοδο 2013-14. Το καλοκαίρι του 1999 οργανώθηκε η πρώτη ακαδημία αντισφαίρισης του συλλόγου στο Άλσος Ψυχικού. Το 2003 ο σύλλογος προχώρησε στην ίδρυση ακαδημίας Τάε Κβον Ντο. Η Α.Ε. Ψυχικού με τη βοήθεια του Γιώργου Βαρδινογιάννη το 2005 κατασκεύασε ένα νέο γήπεδο ποδοσφαίρου 5Χ5 στο χώρο του Γυμνασίου – Λυκείου, όπου και στεγάστηκε ακαδημία μίνι ποδοσφαίρου. Α.Ε. Ψυχικού, επίσημος ιστότοπος.
Γεωργιανές βουλευτικές εκλογές (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γεωργία, στις 8 Οκτωβρίου 2016 για να εκλεγούν τα 150 μέλη του Κοινοβουλίου. Ο κυβερνών συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Γκιόργκι Κβιρικασβίλι, διεκδίκησε μια δεύτερη θητεία. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμπεριέλαβαν το πρώην κυβερνών κόμμα και την κύρια αντιπολίτευση, το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα (ΕΝΜ), τους Ελεύθερους Δημοκράτες, πρώην μέλος του συνασπισμού Γεωργιανό Όνειρο με επικεφαλής τον Ιρακλί Αλασάνια και τη Συμμαχία των Πατριωτών της Γεωργίας.Το Γεωργιανό Όνειρο κέρδισε 115 έδρες, παρουσιάζοντας αύξηση 67 εδρών, ενώ το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα μείωσε τις έδρες του σε 27.

 Τα 150 μέλη του Κοινοβουλίου (που αποτελείται από ένα σώμα) εκλέγονται με δύο μεθόδους: 77 με αναλογική εκπροσώπηση σε μια ενιαία πανελλαδική εκλογική περιφέρεια με το εκλογικό όριο του 5% και 73 με το σύστημα της εκλογής σε δύο γύρους σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με τον κανόνα της πλειοψηφίας που απαιτεί ο νικητής για να πάρει πάνω από το 50% (στις προηγούμενες εκλογές ο υποψήφιος που έπαιρνε την 1η θέση έπρεπε να περάσει το όριο του 30% για να κερδίσει την έδρα στην εκλογική περιφέρεια). Τα όρια των εκλογικών περιφερειών επανακαθορίστηκαν με σκοπό τη μείωση του φαινομένου να δημιουργούνται εκλογικές περιφέρειες με αποκλίνοντα ποσοστά μεταξύ των ψηφοφόρων. Προηγουμένως το μέγεθος των ψηφοφόρων κυμαινόταν από λιγότερο από 6.000 ψηφοφόρους σε μία περιφέρεια μέχρι και πάνω από 150.000 ψηφοφόρους σε μία άλλη.Οι εκλογές δεν έλαβαν μέρος σε εκλογικές περιφέρειες στις αποσχισθείσες περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Το Γεωργιανό Όνειρο ανακήρυξε τη νίκη του αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης.Ο πρωθυπουργός Γκιόργκι Κβιρικασβίλι σε δηλώσεις του στους οπαδούς του στα κεντρικά γραφεία του κόμματος ανέφερε: "Θέλω να σας συγχαρώ για μια μεγάλη νίκη για τη Γεωργία! Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα, το Γεωργιανό Όνειρο προηγείται με μεγάλη διαφορά." . Ο αναπληρωτής Πρωθυπουργός Κάχα Καλάτζε πρόσθεσε ότι τα στοιχεία από το δικό του κόμμα έδειξε ότι είχε κερδίσει γύρω στο 59 τοις εκατό των ψήφων. Ωστόσο, ο επικεφαλής της εκστρατείας για το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα Νίκα Μελία κατηγόρησε την κυβέρνηση για νοθεία στις εκλογές, λέγοντας ότι "Ψήφοι έχουν κλαπεί από μας. Θα υπερασπιστούμε τις ψήφους μας." Άλλα κόμματα, όπως η Δημοκρατική Γεωργία, το Εργατικό Κόμμα και η Συμμαχία των Πατριωτών επίσης κατηγόρησαν την κυβέρνηση για εκτεταμένη νοθεία.
Τζιραφατιτάνας

Ο Τζιραφατιτάνας (Giraffatitan) ήταν σαυρόποδος δεινόσαυρος της οικογένειας των βραχιοσαυρίδων που έζησε κατά την Ύστερη Ιουράσια περίοδο στην Ανατολική Αφρική. Είχε στενή συγγένεια με τον Βραχιόσαυρο και μάλιστα μέχρι το 2009 τα δύο γένη ταυτίζονταν. Το όνομά του προέρχεται από το Αγγλικό "giraffe", που σημαίνει καμηλοπάρδαλη, και το ελληνικό "τιτάνας".

 Ο Τζιραφατιτάνας, όπως και τα άλλα μέλη των βραχιοσαυρίδων, είχε ορισμένα χαρακτηριστικά ξεχωριστά μεταξύ των σαυρόποδων. Τα περισσότερα σαυρόποδα, όπως ο Διπλόδοκος, ο Απατόσαυρος και άλλοι είχαν μπροστινά άκρα μικρότερα από πίσω, και δεν είχαν την ικανότητα να κρατούν όρθιο το λαιμό τους. Αντίθετα, ο Τζιραφατιτάνας είχε μακρύτερα μπροστινά άκρα από πίσω, ενώ μπορούσε να κρατά το λαιμό του σε αρκετά μεγάλη γωνία σε σχέση με το σώμα του, προσαρμογές που τον βοηθούσαν να φτάνει τα ψηλότερα κλαδιά των δέντρων. Το ύψος του υπολογίζεται στα 9-10 μέτρα, σχεδόν διπλάσιο από αυτό της σημερινής καμηλοπάρδαλης. Maier, Gerhard. 2003. African dinosaurs unearthed: the Tendaguru expeditions. Life of the Past Series (ed. J. Farlow). Indiana University Press, Bloomington, Indiana Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Giraffatitan στο Wikimedia Commons Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tendaguru Formation στο Wikimedia Commons
Σαλβαδόρ Ιδάλγο Ολίβα

Ο Σαλβαδόρ Ιδάλγκο Ολίβα (ισπανικά: Salvador Hidalgo Oliva, 27 Δεκεμβρίου 1985, Λένινγκραντ) είναι Κουβανός με γερμανική υπηκοότητα πετοσφαιριστής, ο οποίος κατά την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του ακραίου.

 Τσάλεντζ Καπ : 2023 (Ολυμπιακός Πειραιώς) : 2010 (ΣΚΚ Μπερλίν)Κύπελλο συλλόγων Ασίας : 2012 (Αλ Αραμπί Ντόχας) : 2010 (Αλ Αραμπί Ντόχας) : 2014 (Αλ Ραγιάν ΣΚ) : 2017 (Αλ Αραμπί Ντόχας) 1 Πρωτάθλήμα Λιβάνου 2008-09 (Μπεσαρίαχον Μπουχάρια)1 Πρωτάθλημα Κίνας 2012-13 (ΜΠΑΪΚ Μότορ Πεκίνου)1 Πρωτάθλημα Κατάρ 2014-15 (Αλ Αραμπί Ντόχας) 2η Θέση: 2015-16 (Αλ Αραμπί Ντόχας)1 Πρωτάθλημα Τουρκίας 2018-19 (Φενέρμπαχτσε Κωνσταντινούπολης) 2η Θέση: 2020-21 (Φενέρμπαχτσε Κωνσταντινούπολης) 3η Θέση: 2021-22 (Φενέρμπαχτσε Κωνσταντινούπολης) Πρωτάθλημα Γερμανίας 2η Θέση: 2010-11 (ΣΚΚ Μπερλίν) Πρωτάθλημα Πολωνίας 3η Θέση: 2016-17 (Γιαστσέμπσκι Βέγκιελ) 1 Κύπελλο Κατάρ 2016 (Αλ Ραγιάν ΣΚ) 2η Θέση: 2015 (Αλ Ραγιάν ΣΚ)1 Κύπελλο Τουρκίας 2019 (Φενέρμπαχτσε Κωνσταντινούπολης)1 Σούπερ Καπ Τουρκίας 2020 (Φενέρμπαχτσε Κωνσταντινούπολης) Τσάλεντζ Καπ 2010: Πρώτος σκόρερ Τελικής φάσης Κύπελλο συλλόγων Ασίας 2010: Καλύτερος σέρβερ Πρωτάθλημα Γερμανίας 2010-11: Καλύτερος σέρβερ Κύπελλο συλλόγων Ασίας 2012: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) - Καλύτερος σέρβερ Πρωτάθλημα Κίνας 2012-13: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) - Καλύτερος ακραίος Πρωτάθλημα Κατάρ 2014-15: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) - Πρώτος σκόρερ - Καλύτερος ακραίος - Καλύτερος σέρβερ Πρωτάθλημα Πολωνίας 2016-17: Πρώτος σκόρερ - Καλύτερος ακραίος - Καλύτερος σέρβερ Κύπελλο Τουρκίας 2019: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) - Καλύτερος ακραίος Πρωτάθλημα Τουρκίας 2018-19: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) Σούπερ Καπ Τουρκίας 2019: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) Πρωτάθλημα Τουρκίας 2021-22: Καλύτερος σέρβερ Πρωτάθλημα Ελλάδας 2022-23: Καλύτερος σέρβερ Σαλβαδόρ Ιδάλγο: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας volleybox.net Σαλβαδόρ Ιδάλγο: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας www.nissehuttunen.com
Επίθεση στα Μπαράνοβιτσι

Η Επίθεση στα Μπαράνοβιτσι ήταν πολεμική επιχείρηση που έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1916 στο Ανατολικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά το εξαπλάσιο αριθμητικό πλεονέκτημα των Ρώσων, η μάχη έληξε με νίκη των Γερμανών και με μεγάλες απώλειες για τον ρωσικό στρατό.

 Ταυτόχρονα με την επίθεση του Ρωσικού Νοτιοδυτικού Μετώπου, το Ρωσικό Δυτικό Μέτωπο ανέλαβε μια επίθεση (με τις δυνάμεις της 4ης Στρατιάς και της 10ης Στρατιάς) στην κατεύθυνση της Βίλνα. Τότε, το σχέδιο άλλαξε - αντί για επίθεση στη Βίλνα, οι Ρώσοι ανέλαβαν να επιτεθούν στην περιοχή των Μπαράνοβιτσι. Στις αρχές Ιουνίου του 1916, οι δυνάμεις του Νοτιοδυτικού Μετώπου προχώρησαν σε επίθεση, διέσπασαν τις θέσεις του αυστροουγγρικού στρατού και προωθήθηκαν στη Γαλικία (Ουκρανία). Ωστόσο, ο Διοικητής του Δυτικού Μετώπου, Στρατηγός Πεζικού Έβερτ, ανέβαλε δύο φορές την επίθεση, αρχικά στις 31 Μαΐου και μετά στις 4 Ιουνίου, ενώ αργότερα προσπάθησε να ακυρώσει την επιχείρηση. Ωστόσο, μετά από κατηγορηματική διαταγή του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου στις 3 Ιουνίου, το Δυτικό Μέτωπο έλαβε διαταγή να επιτεθεί στο εχθρικό μέτωπο στην κατεύθυνση Νοβογκόντεκ-Μπαράνοβιτσι. Η πρώτη επίθεση της 4ης Ρωσικής Στρατιάς ξεκίνησε στις 2 Ιουλίου με προώθηση 3 σωμάτων στρατού, αλλά κατά τις 3 Ιουλίου, η επίθεση σταμάτησε γύρω από το γερμανικό μέτωπο. Στις 4 Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν σε νέα επίθεση και οι μάχες συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα, ωστόσο, οι ρωσικές επιθέσεις έληξαν με αποτυχία. Τη νύχτα της 8ης Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν για τρίτη φορά σε επίθεση, αλλά κατά τη διάρκεια της 9ης Ιουλίου, όλες οι ρωσικές επιθέσεις αναχαιτίστηκαν. Στις 14 Ιουλίου, οι Γερμανοί αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν τις χαμένες θέσεις. Στις 25 Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν σε νέα επίθεση, η οποία διήρκησε μέχρι τις 29 Ιουλίου και έληξε ξανά με αποτυχία. Παρά την προετοιμασία και το εξαπλάσιο αριθμητικό πλεονέκτημα σε άνδρες και πυροβόλα, οι Ρώσοι δεν κατάφεραν να διασπάσουν το οχυρωμένο γερμανικό μέτωπο, παρά μονάχα την πρώτη γραμμή οχυρώσεων σε μερικά σημεία. Καμία ρωσική μονάδα δεν κατάφερε να φθάσει στην τρίτη γραμμή άμυνας του γερμανικού στρατού. Επιπλέον, η δυνατή και γρήγορη αντεπίθεση των Γερμανών ανάγκασε τους Ρώσους να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις. John Keegan: Der erste Weltkrieg. Eine europaische Tragodie. Rowohlt-Taschenbuch-Verlag, Reinbek bei Hamburg 2001, ISBN 3-499-61194-5 Norman Stone: The Eastern Front 1914–1917. Penguin Books Ltd., London 1998, ISBN 0-14-026725-5 Christian Zentner: Der erste Weltkrieg. Daten, Fakten, Kommentare. Moewig, Rastatt 2000, ISBN 3-8118-1652-7
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ (IFFR) είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου που πραγματοποιείται στα τέλη Ιανουαρίου σε διάφορες τοποθεσίες στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Από την ίδρυση του το 1971 μέχρι σήμερα, το φεστιβάλ του Ρότερνταμ καταξιώθηκε ως ένα από τα πιο δημοφιλή του κόσμου χάρη στην επιμονή του ν’ αναδεικνύει νέα ταλέντα, με ξεχωριστή κινηματογραφική ματιά και καλλιτεχνικό ρίσκο, αλλά και για τη συνέπειά του στην προβολή και διάδοση του παγκόσμιου ανεξάρτητου κινηματογράφου. Το φεστιβάλ εστιάζει στην παρουσίαση πρωτοποριακής τέχνης και καλλιτεχνικών ταινιών, με τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους να αναγνωρίζονται ως καλλιτέχνες ή πειραματικοί κινηματογραφιστές. Το IFFR φιλοξενεί επίσης το CineMart και το BoostNL, προκειμένου οι παραγωγοί ταινιών να αναζητήσουν χρηματοδότηση. Το λογότυπο του φεστιβάλ είναι μια στυλιζαρισμένη εικόνα μιας τίγρης που βασίζεται χαλαρά στον Λέοντα, το λιοντάρι στο λογότυπο της MGM.

 Το πρώτο φεστιβάλ, που τότε ονομαζόταν Film International, διοργανώθηκε τον Ιούνιο του 1972 υπό τη διεύθυνση του Huub Bals. Το φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε ως υποστηρικτής εναλλακτικών, καινοτόμων και μη εμπορικών ταινιών, με έμφαση στην Άπω Ανατολή και τις αναπτυσσόμενες χώρες. Γύρω στο 1983, το φεστιβάλ ίδρυσε το CineMart για να λειτουργεί ως «κανονική αγορά ταινιών» και αργότερα τροποποίησε το επιχειρηματικό μοντέλο για να χρησιμεύσει ως «αγορά συμπαραγωγής», που βοηθά έναν επιλεγμένο αριθμό παραγωγών ταινιών να συνδεθούν με πιθανούς συμπαραγωγούς και χρηματοδότες για τα κινηματογραφικά τους έργα.Μετά τον ξαφνικό θάνατο του ιδρυτή του φεστιβάλ το 1988, ιδρύθηκε ένα ταμείο και πήρε το όνομά του (Hubert Bals Fund), το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την υποστήριξη κινηματογραφιστών από αναπτυσσόμενες χώρες. Ο μη διαγωνιστικός χαρακτήρας του φεστιβάλ άλλαξε το 1995, όταν εισήχθησαν τα βραβεία VPRO Tiger — τρία ετήσια βραβεία για νέους κινηματογραφιστές που κάνουν την πρώτη ή τη δεύτερη ταινία τους. Την επόμενη χρονιά, ο Simon Field, πρώην διευθυντής κινηματογράφου στο London Institute of Contemporary Arts, έγινε διευθυντής του φεστιβάλ. Το 2004 η Sandra den Hamer ανέλαβε τη διεύθυνση του φεστιβάλ και από το 2007 έως το 2015 διευθυντής ήταν ο Rutger Wolfson. Ακολούθησε ο παραγωγός ταινιών Bero Beyer και το 2020, η Vanja Kaludjercic διορίστηκε ως η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια. Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ (επίσημος ιστότοπος) Επίσημο Youtube Κανάλι Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ στο IMDb
Γομοστό Αχαΐας

Το Γομοστό είναι χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας με 249 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Απέχει περίπου 27 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Είχε δημοτικό σχολείο από το 1943 όπου σταμάτησε να λειτουργεί το 2009.

 Το Γομοστό αναφέρεται πρώτη φορά σε Οθωμανικό έγγραφο φορολόγησης το 1461 και κατοικείτω τότε από 17 αρβανίτικες οικογένειες. Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τους πρώτους οικιστές του. Στην ίδια απογραφή του 1461 αναφέρονται και τα ονόματα των κατοίκων όπου η πλειοψηφία τους λέγονταν Γκομοστό. Προφορική παράδοση αναφέρει οικιστή κάποιον με το όνομα Γομοστιώτης που ήρθε από το χωριό Πλάτανο των Νεζερών. Το Γομοστό αναφέρεται σε όλες τις ενετικές απογραφές, στην Β΄Τουρκοκρατία αποτέλεσε τσιφλίκι του Χασάν Τσελεπή. Το 1851 αναφέρεται με 890 κατοίκους. Στο χωριό διατηρήται πηγάδι από την Τουρκοκρατία όπου από εκεί έπαιρνε νερό όλο το χωριό. Το 1831 έγινε ληστεία σε ταξιδιώτες που περνούσαν από το χωριό και ο Γενικός επίτροπος Πελοποννήσου Θ. Κολοκοτρώνης υποχρέωσε σύμφωνα με την νομοθεσία της εποχής το Γομοστό και το γειτονικό χωριό Αποστόλου να αποζημιώσουν τους ταξιδιώτες. Στην περιοχή μετά την επανάσταση του 1821 άρχισαν και κατέβαιναν τον χειμώνα ποιμένες από τα χωριά του Παναχαϊκού. Στο Γομοστό έρχονταν ποιμένες κυρίως από τη Ζουμπάτα όπου είχαν φτιάξει και καλύβες για την διαμονή τους, και αργότερα εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα. Το χωριό αρχικά ήταν κτισμένο σε άλλη κοντινή θέση από την σημερινή όπου τα πρώτα σπίτια κτίστηκαν το 1865 όταν κατασκευάστηκε η σημερινή ΕΟ Πατρών-Πύργου και η σιδηροδρομική γραμμή το 1888. Τοπική παράδοση λέει ότι οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το παλιό χωριό λόγω ενός φονικού για να αποφύγουν βεντέτα εγκαταστάθηκαν στην σημερινή θέση. Η οικογένεια "Νιφόρα" του Γομοστού ήταν οικιστές και ονοματοδότες του σημερινού χωριού Νιφοραίικα. Με το ΒΔ 8/4/1835 αποτέλεσε οικισμό του δήμου Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 καταργήθηκαν οι δήμοι και το Γομοστό έγινε οικισμός της κοινότητας Καραίικων. Με τον νόμο 2539/1997 περί "Συγκρότησης της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης" -γνωστός σαν Σχέδιο Καποδίστριας- έγινε οικισμός του δημοτικού διαμερίσματος Καραίικων του δήμου Μόβρης. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ομάδα Αρχαιολογίας του τοπίου (ΟΜ.ΑΡ.Τ.), Ιστορία Δυτικής Αχαΐας 2. Η κοινότητα Καραίικων στο χρόνο, επιμέλεια: Βασίλης Χρονόπουλος, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001. ISBN 960-86814-3-X. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γομοστού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Τογιοκούνι

Ο Ουταγκάουα Τογιοκούνι (ιαπωνικά: 歌川豐國‎) ή Τογιοκούνι, (1769, Έντο - 1825, Έντο) ήταν μεγάλος Ιάπωνας ζωγράφος ουκίγιο-ε ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που απεικονίζουν ηθοποιούς του θεάτρου Καμπούκι. Συχνά αναφέρεται σαν Τογιοκούνι Α' για να διαχωριστεί από τους μαθητές της σχολής του που πήραν το καλλιτεχνικό του όνομα ή γκο μετά το θάνατό του. Ήταν ο επικεφαλής της σχολής Γιαπωνέζικης ξυλογραφίας που κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας τον 19ο αιώνα.

 Ο Τογιοκούνι γεννήθηκε στο Έντο, γιος του Κουροχάσι Γκορομπέι, που κατασκεύαζε κούκλες και μαριονέτες για τους ηθοποιούς του Καμπούκι. Μαθήτευσε σε ηλικία 14 ετών στον ιδρυτή της Σχολής Ουταγκάουα, Ουταγκάουα Τογιοχάρου, τον οποίον γνώριζε καλά ο πατέρας του και έμενε κοντά στο σπίτι του. Ένας από τους συμμαθητές του ηταν ο Τογιοχίρο, του οποίου μαθητής ήταν αργότερα ο μεγάλος ζωγράφος Χιροσίτζε. Σε αναγνώριση της καλλιτεχνικής του ικανότητας πήρε σύντομα το όνομα Ουταγκάουα Τογιοχίρο. Ο Τογιοκούνι ήταν μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα από μικρή ηλικία και ήταν αποφασισμένος να αφήσει το δικό του καλλιτεχνικό στίγμα στην εποχή του. Μελέτησε εντατικά τα έργα καλλιτεχνών που έτυχε να γνωρίσει όπως ο Ουταμάρο, υιοθέτησε κριτικά στοιχεία τους στη δουλεία του και δημιούργησε το δικό του διακριτό ύφος. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που σχετίζονται με το θέατρο Καμπούκι και ιδιαίτερα για τα πορτραίτα ηθοποιών. Ζωγράφισε επίσης πορτραίτα γυναικών μπιζίνγκα. Τα πορτραίτα ηθοποιών του ηταν ρεαλιστικά σε αντίθεση με αυτά του αντιπάλου του Σαράκου που υπερέβαλλε στα χαρακτηριστικά των προσώπων. Χαρακτηριστική ήταν η λυρικότητα με την οποία παρουσίαζε τους ηθοποιούς. Αυτά τα στοιχεία καθιέρωσαν τον Τογιοκούνι σαν τον πιο δημοφιλή δημιούργό αφισών θεάτρου της εποχής του. Από το 1803 ώς το 1817,η δουλεία του έμεινε στάσιμη παρότι παρέμεινε δημοφιλής σαν καλλιτέχνης. Συνέχισε να παράγει μεγάλο αριθμό έργων αλλά η ποιότητά τους δεν ήταν ίδια με αυτή των προηγούμενων ετών. Πέθανε στο Έντο περιστοιχιζόμενος από πολλούς μαθητές του το 1825, σε ηλικία 57 χρονών. Sadao Kikuchi, (translated Roy Andew Miller), Utagawa Toyokuni (1769-1825) (Charles E. Tuttle, Rutland, 1959) Friedrich Succo, Utagawa Toyokuni und Seine Zeit (R. Piper, Munich, 1924) Toyokuni Online a collection of large images by Toyokuni
85 (αριθμός)

Το 85 (ογδόντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 84 και πριν από το 86. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 85 συμβολίζεται ως LXXXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΕ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 85 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 5, 17 και 85, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 86. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 85 είναι 85 = 5 · 17. Το 85 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (5 · 17). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 85 αντιστοιχεί στο άστατο. Ο Μεσιέ 85 είναι ένας φακοειδής γαλαξίας σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης.
Διεθνής Κώδικας Σημάτων

Ο Διεθνής Κώδικας Σημάτων - ΔΚΣ (αγγλικά: International Code of Signals - ICS) είναι ένα βιβλίο που παρέχει τρόπους και μέσα επικοινωνίας σε περιστάσεις, οι οποίες σχετίζονται ουσιαστικά με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και των προσώπων που εμπλέκονται σε αυτήν, ειδικά όταν παρουσιάζονται γλωσσικές δυσχέρειες ή δυσχέρειες επικοινωνίας. Σε αυτά τα μέσα επικοινωνίας περιλαμβάνονται σχήματα και χρώματα σημαιών και επισειόντων (ενδεικτικά μικρά σημαιάκια) με τη σημασία τους. Το 1959 την ευθύνη έκδοσης του ΔΚΣ ανέλαβε ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός.

 Στην τροποποίηση του 1969 του ΔΚΣ έχει ληφθεί υπόψη ότι, όταν δεν υπάρχουν γλωσσικές δυσχέρειες, η ευρεία εφαρμογή της ραδιοτηλεφωνίας (μέσω VHF) μπορεί να προσφέρει απλό και αποτελεσματικό μέσο επικοινωνίας σε ανοικτή γλώσσα. Τα σήματα που χρησιμοποιούνται στο ΔΚΣ αποτελούνται από: Σήματα ενός γράμματος, που κατανέμονται (διατίθενται) για την απόδοση εννοιών, οι οποίες είναι πολύ επείγουσες, σημαντικές ή πολύ συνηθισμένες. Σήματα δύο γραμμάτων για το γενικό μέρος του ΔΚΣ. Σήματα τριών γραμμάτων, που αρχίζουν από το γράμμα Μ για το ιατρικό μέρος του.Ο Διεθνής Κώδικας Σημάτων ακολουθεί τη βασική αρχή ότι κάθε σήμα πρέπει να έχει μια πλήρη έννοια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, και όπου είναι απαραίτητο, χρησιμοποιούνται συμπληρωματικά σήματα για συμπλήρωση διαθέσιμων ομάδων. Με την χρήση των συμπληρωματικών σημάτων αυξάνεται ο αριθμός των διαθεσίμων ομάδων και παρέχεται η δυνατότητα να καλυφθούν περισσότερες πιθανές απαιτήσεις. Οι μέθοδοι σήμανσης που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι: Σήμανση με έγχρωμα σημεία (σημαίες). Σήμανση με αναλαμπές και ηχητική σήμανση στην οποία χρησιμοποιούνται τα μορσικά σύμβολα. Σήμανση με το στόμα με τη βοήθεια τηλεβόα ή μεγαφωνική συσκευή. Σήμανση με σημαίες χεριού ή βραχίονες χρησιμοποιώντας τα μορσικά σύμβολα.
Ανάγλυφος χάρτης

Ανάγλυφος χάρτης χαρακτηρίζεται εκείνος ο χάρτης που με ανάγλυφες παραστάσεις απεικονίζει την μορφή μιας φυσικής επιφάνειας (Γης, Σελήνης κ.λπ.) σε μικρογραφία. Οι ανάγλυφοι χάρτες κατασκευάζονται επί τη βάση χαρτών στους οποίους η μορφή του εδάφους παριστάνεται με χωροσταθμικές καμπύλες*, οι δε επιπεδομετρικές λεπτομέρειες και τα διάφορα αντικείμενα φέρονται με συνθηματικές παραστάσεις.

 Ευκολότερη μέθοδος δημιουργίας ανάγλυφου χάρτη, είναι αυτή που γίνεται μέσα σε αμμοδοχείο με προσθαφαιρέσεις άμμου. Η συνηθέστερη όμως μέθοδος μόνιμης κατασκευής ανάγλυφου χάρτη είναι η ακόλουθη: Αρχικά γίνεται αντιγραφή, διαδοχικά, όλων των χωροσταθμικών καμπύλων της χαρτογραφούμενης επιφάνειας χωριστά σε διαφανή χάρτη. Στη συνέχεια οι διαφανείς χάρτες αυτοί αντιγράφονται σε ισάριθμα τεμάχια χαρτονιού ή ξύλου, συνήθως σε λεπτά φύλλα κόντρα πλακέ, πάχους ανάλογου της ισοδιάστασης των καμπυλών. Ακολούθως τα τεμάχια αυτά κόβονται (ξακρίζονται) στο ακριβές σχήμα των καμπυλών και επικολλούνται το ένα ύπερθεν του άλλου κατά σειρά και όλα μαζί φέρονται πάνω σε στερεό ξύλινο πίνακα. Όταν τελικά κολληθούν όλα τα τεμάχια, οι προκύπτουσες γωνιώδεις προεξοχές εξαφανίζονται μετά την παρένθεση κάποιας πλαστικής ουσίας. Τέλος η όλη αυτή κατασκευή τοποθετείται μέσα σε πλαίσιο και χύνεται επ' αυτής καλλιτεχνικός γύψος απ΄ όπου και λαμβάνεται έτσι το αρνητικό πρότυπο που χρησιμεύει στη συνέχεια για τη λήψη πολλών αντιτύπων. Στη τελική φάση τα αντίτυπα χρωματίζονται ανάλογα με κατάλληλα ελαιοχρώματα προκειμένου η απεικόνιση να είναι περισσότερο πραγματική. Συνηθέστερη χρήση ανάγλυφων χαρτών γίνεται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, σχολεία, σε κέντρα στρατιωτικών επιχειρήσεων, κ.λπ.
Ζέτα Αποστόλου

Η Ζέτα Αποστόλου είναι Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Κατά την δεκαετία του 1960 μαζί με την Γκιζέλα Ντάλι υπήρξε μια από τις πιο αισθησιακές ηθοποιούς της εποχής.

 Η Αποστόλου γεννήθηκε στον Αθανάσιο Διάκο Φωκίδας και είναι αδελφή της επίσης ηθοποιού Νατάσας Αποστόλου. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου. Ξεκίνησε την καριέρα της πρώτα στο θέατρο με την παράσταση "Οδός Ονείρων" του Μάνου Χατζιδάκι και έπειτα στον κινηματογράφο το 1960 με τις ταινίες Σουσουράδα του Ηλία Μαχαίρα και Θυσιάστηκα για το παιδί μου του Κώστα Στράντζαλη. Ωστόσο, έγινε ευρύτερα γνωστή όταν συνεργάστηκε με τη Φίνος Φιλμ και συμμετείχε στην ταινία Αμόκ του Ντίνου Δημόπουλου, δίπλα στον Λευτέρη Βουρνά και τον Σπύρο Καλογήρου. Σε αυτήν την ταινία η Αποστόλου εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ακάλυπτο το στήθος της και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από μεγάλη μερίδα του Τύπου. Ωστόσο, η ταινία υπήρξε μια εμπορική επιτυχία και πήρε μέρος στο εξωτερικό σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ. Σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον δημοσιογράφο Σταμάτη Φιλιππούλη, αναφερόμενη στους αισθησιακούς ρόλους που υποδυόταν είχε πει: «Καημό το έχω να μου δώσουν κάποτε ένα ρόλο, που να μην με υποχρεώνει να γδύνομαι. Δεν κάνω την ψευτοσεμνότυφη, αλλά δεν είμαι στριπτιζέζ. Δεν με νοιάζει (να εμφανίζομαι γυμνή), γιατί κάνω τη δουλειά μου, εκείνο όμως που θα ευχόμουνα θα ήταν να βρεθεί ένας σκηνοθέτης, που θα μου έδινε την ευκαιρία να με δει το κοινό και ντυμένη. (...)» Κατά την δεκαετία του 1960 συμμετείχε σε πολύ γνωστές ταινίες όπως: Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός (1961) του Νίκου Τσιφόρου, Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965) του Βασίλη Γεωργιάδη, Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965) του Κώστα Καραγιάννη και Πόθοι στον καταραμένο βάλτο (1966) του Γρηγόρη Γρηγορίου. Επίσης το 1965 πρωταγωνίστησε στη Γαλλο-ελληνική ταινία Τα Σκυλιά της Νύχτας (γαλλικά: Les Chiens dans la Nuit‎) του Ουίλι Ροζιέ δίπλα στον Ζορζ Ριβιέρ και την Ξένια Καλογεροπούλου.Η Αποστόλου συνέχισε να παίζει σε ταινίες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και τη δεκαετία του 1980 μεταπήδησε στον χώρο της βιντεοκασέτας, ενώ κατά την δεκαετία του '90 και ύστερα άρχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές σειρές όπως ο Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης και το Τμήμα Ηθών. Η Ζέτα Αποστόλου στην IMDb
Άντερς Ζορν

Ο Άντερς Λέοναρντ Ζορν (Anders Leonard Zorn, 18 Φεβρουαρίου 1860 – 22 Αυγούστου 1920) ήταν Σουηδός καλλιτέχνης, ο οποίος απέκτησε παγκόσμια φήμη ως ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης στη γραμμική οξυγραφία.

 Γεννήθηκε στην Μόρα της επαρχίας Ντάλαρνα (Dalarna) της κεντρικής Σουηδίας. Από το 1875 ως το 1880 σπούδασε στη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Στοκχόλμης. Ταξίδεψε σ’ όλη την Ευρώπη και Αμερική: Λονδίνο, Παρίσι, Βαλκάνια, Ισπανία, Ιταλία και Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πριν εγκατασταθεί οριστικά στη γενέτειρά του Μόρα, το 1896, αποκτώντας τη φήμη ως ένας από τους πιο διάσημους ζωγράφους της εποχής του. Τα πρώτα έργα του ήταν φωτεινές υδατογραφίες, αλλά από το 1887 στράφηκε αποκλειστικά στις ελαιογραφίες. Η τεχνοτροπία του τον κατατάσσει στους εμπρεσιονιστές καλλιτέχνες της σκανδιναβικής ζωγραφικής των αρχών του 20ού αιώνα. Ζωγράφισε πορτρέτα, ρωπογραφικές σκηνές με απεικονίσεις της αγροτικής ζωής και των συνηθειών στην ύπαιθρο. Ο Ζορν έγινε επίσης διάσημος για τα γυμνά στους πίνακές του. Διακρίνεται για τις ευαίσθητες φωτοσκιάσεις και τη φυσικότητα των γυμνών σωμάτων, όπως η γυμνή νύμφη «Ντάγκμαρ» (1911), που θαυμάζει το είδωλό της στην επιφάνεια μιας λίμνης, ενώ η στάση της και το χυμώδες κορμί της αποπνέει μια αισθησιακή αθωότητα. Στο ίδιο ύφος κινούνται τα γυμνά στους πίνακες «Μετά το Λουτρό» (1895), «På Sandhamn» (1906) ή «Κορίτσια από τη Ντάρλανα παίρνουν το μπάνιο τους» (1906). Τα πιο πολλά έργα του βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Στοκχόλμης, μεταξύ των οποίων το περίφημο «Χορός στο μεσοκαλόκαιρο» (1897). Έργα του υπάρχουν επίσης στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης και το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστόνης στις ΗΠΑ. Στα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνονται: «Αυτοπροσωπογραφία» (1882), «Καλοκαιρινές διακοπές» (Sommarnöje, 1886), «Το μικρό εργοστάσιο μπύρας» (1890), «Το λιμάνι του Αμβούργου» (1891), «Αυτοπροσωπογραφία με μοντέλο» (1896), «Μουσική οικογένεια» (1905), «Χορός στο Gopsmor» (1906), «Ο ζωγράφος Μπρούνο Λίλγεφορς» (1906), «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ» (1911), «Αυτοπροσωπογραφία με κόκκινα» (1915) κ. ά. Στη γενέτειρά του Μόρα λειτουργεί το «Μουσείο Άντερς Ζορν». “THE ART BOOK” (ελληνική έκδοση), σελ. 501, ΤΕΡΖΟ-ΒΙΒΛΙΑ, Άρης Τερζόπουλος – Ειδικές Εκδόσεις Α.Ε., Αθήνα, 1994. Χέρμπερντ Ρηντ: «Λεξικό Εικαστικών Τεχνών», λήμμα «Τσορν, Άντερς Λέοναρντ», σελ. 349, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ Ε.Π.Ε., Αθήνα, 1986. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anders Zorn στο Wikimedia Commons
Τυπική βαρύτητα

Η τυπική βαρύτητα ή τυπική επιτάχυνση της ελεύθερης πτώσης, που συνήθως συμβολίζεται με ɡ0 ή ɡn, είναι η ονομαστική επιτάχυνση της βαρύτητας ενός αντικειμένου στο κενό και κοντά στην επιφάνεια της Γης (ως βαρυτικό πρότυπο). Καθορίστηκε από τα καθιερωμένα (ISO_80000-3) ως 9,80665 m/s2 ακριβώς, ή περίπου 35,30394 (km/h)/s (≈32,174 ft/s2 ή ≈21,937 mph/s). Η τιμή αυτή καθορίστηκε από την 3η Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών το 1901 (CR 70) και χρησιμοποιείται για να καθορίσει το πρότυπο ή τυπικό βάρος ενός αντικειμένου ως το γινόμενο της μάζας του και αυτής της ονομαστικής επιτάχυνσης. Η επιτάχυνση ενός σώματος κοντά στην επιφάνεια της Γης οφείλεται στις συνδυασμένες επιδράσεις της βαρύτητας και της φυγοκεντρικής επιτάχυνσης από την περιστροφή της Γης (η οποία όμως είναι αρκετά μικρή και συχνά αγνοείται από τις περισσότερους εφαρμογές). Η συνολική (φαινομενική βαρύτητα) είναι περίπου 0,5 τοις εκατό μεγαλύτερη στους πόλους αντί στον ισημερινό.

 Παρόλο που το σύμβολο ɡ χρησιμοποιείται ορισμένες φορές για την τυπική βαρύτητα, το σύμβολο ɡ (χωρίς πρόθεμα) μπορεί επίσης να σημαίνει την τοπική επιτάχυνση λόγω της τοπικής βαρύτητας και της φυγόκεντρης επιτάχυνσης, η οποία ποικίλλει ανάλογα με τη θέση του αντικειμένου στη Γη (βλ. Γήινη βαρύτητα). Το σύμβολο ɡ δεν πρέπει να συγχέεται με το G, την βαρυτική σταθερά, ή το g, που είναι το σύμβολο του γραμμαρίου. Το σύμβολο ɡ χρησιμοποιείται επίσης ως μονάδα για οποιασδήποτε μορφής επιτάχυνση, έχοντας την τιμή που ορίζεται ανωτέρω. Η τιμή του ɡ0 που ορίζεται ανωτέρω, είναι μια ονομαστική τιμή μεσαίας κατηγορίας στη Γη, αρχικά με βάση την επιτάχυνση ενός σώματος σε ελεύθερη πτώση στο επίπεδο της θάλασσας σε ένα γεωδαιτικό πλάτος 45°. Παρά το γεγονός ότι η πραγματική επιτάχυνση της ελεύθερης πτώσης στη Γη ποικίλλει ανάλογα με την τοποθεσία, το παραπάνω πρότυπο σχήμα χρησιμοποιείται πάντα για μετρολογικούς σκοπούς (η πραγματική μέση επιτάχυνση στη στάθμη της θάλασσας της Γης είναι ελαφρώς μικρότερη). 1 m/s2 = 3,28084 ft/s2 = 0,101972 ɡ0 = 100 cm/s2 1 ft/s2 = 0,304800 m/s2 = 0,0310810 ɡ0 = 30,4800 cm/s2 ɡ0 = 9,80665 m/s2 = 32,1740 ft/s2 = 980,665 cm/s2 1 cm/s2 = 0,0100000 m/s2 = 0,0328084 ft/s2 = 0,00101972 ɡ0
Παρθένο δάσος των Κόμι

Το Παρθένο δάσος των Κόμι (Virgin Komi Forests ; κόμι: Комилӧн вӧрзьӧдлытӧм вӧръяс ; ρώσικα : Де́вственные леса́ Ко́ми) είναι ένα φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στα βόρεια Ουράλια Όρη της Δημοκρατίας Κόμι, στη Ρωσία. Με έκταση 32.800 km² είναι το μεγαλύτερο παρθένο δάσος στην Ευρώπη.

 Το Παρθένο Δάσος των Κόμι ανήκει στην οικοπεριοχή των Ουραλίων Όρεων. Τα κυρίαρχα είδη δέντρων είναι μεταξύ άλλων η σιβηρική ερυθρελάτη, η σιβηρική ελάτη και η σιβηρική λάρτσα ενώ τα πιο σημαντικά θηλαστικά είναι ο τάρανδος, το σαμπούκο, το μινκ και ο λαγός. Η περιοχή αντιστοιχεί στο φυσικό καταφύγιο Pechora-Ilych της Ρωσίας και στο εθνικό πάρκο Yugyd Va. Ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναγνωρίστηκε το 1995 και κατέστη το πρώτο φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς στη χώρα. Η αναγνώριση αυτή απέφερε στην περιοχή πρόσθετη χρηματοδότηση από το εξωτερικό και τη διέσωση από την επικείμενη υλοτομία από γαλλική εταιρεία (HUET Holding). Ωστόσο οι απειλές για τη διατήρησή του παραμένουν, κυρίως εξαιτίας της παράνομης υλοτομίας και της εξόρυξης χρυσού. Τα κοιτάσματα χρυσού στο βόρειο τμήμα του εθνικού πάρκου Yugyd-Va είχαν προγραμματιστεί να εξορυχθούν πριν το 1995. Παρά την αναγνώριση της περιοχής ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, οι προσπάθειες εξόρυξης χρυσού αντιμετωπίζονται από τον επικεφαλής της Δημοκρατίας και το Υπουργείο Περιβάλλοντος του Κόμι. Παρθένο Δάσος του Κόμι (στη Λίστα Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO) Παγκόσμια Κληρονομιά UNEP-WCMC - Παρθένο Δάσος Κόμι Παρθένο Δάσος Κόμι στο Natural Heritage Protection Fund
Ίδρυμα Praemium Erasmianum

Το Ίδρυμα Praemium Erasmianum είναι ολλανδικό πολιτιστικό ίδρυμα το οποίο ασχολείται με τις κοινωνικές επιστήμες και τις τέχνες. Ιδρύθηκε το 1958 από τον πρίγκηπα Μπέρνχαρντ του Λίπε-Μπίστερφελντ. Ο σκοπός του ιδρύματος είναι να ενδυναμώσει τη θέση των τεχνών και κοινωνικών επιστημών στην κοινωνία. Το ίδρυμα εμπνέεται από τις ιδέες του λογίου του 15ου αιώνα Ντεζιντέριους Εράσμους -από τον οποίο έχει λάβει και την ονομασία του- και τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές παραδόσεις. Οι ανθρωπιστικές αξίες, όπως η ανοχή, ο πολιτιστικός πλουραλισμός και κριτική σκέψη, αντικατοπτρίζονται στην επιλογή των ατόμων που επιλέγονται να βραβευτούν με το βραβείο αυτό, και στις γενικότερες δραστηριότητες του οργανισμού.

 Ο επικεφαλής του ιδρύματος είναι ο βασιλιάς Γουλιέλμος Αλέξανδρος της Ολλανδίας. Το διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος αποτελείται από μέλη τα οποία αντιπροσωπεύουν την πολιτιστική, λόγια και επιχειρηματική κοινότητα της Ολλανδίας. Τα κεφάλαια για την λειτουργία ιδρύματος έρχονται παρέχονται από τα κρατικά έσοδα των τυχερών παιχνιδιών και αθλητικών διοργανώσεων, αν και οικονομικά το ίδρυμα θεωρείται ανεξάρτητο. Το ίδρυμα απονέμει το βραβείο Εράσμους,, το οποίο απονέμεται κάθε έτος σε άτομα ή οργανισμούς οι οποίοι είχαν εξαιρετικές συνεισφορές στον πολιτισμό, κοινωνία, ή τις κοινωνικές επιστήμες στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.Διοργανώνει επίσης μεγάλο αριθμό από ακαδημαϊκές και πολιτισμικές δραστηριότητες γύρω από την τελετή απονομής του βραβείου, καθώς και αφιερώματα στο πρόσωπο του βραβευθέντα και το έργο του. Το ίδρυμα έχει επίσης απονείμει ετήσια βραβεία έρευνας από το 1988, όπου απονέμει έως 5 βραβεία μέχρι €3.000 το καθένα σε αποφοίτους διδακτορικών τον οποίων η πτυχιακή τους εργασία έχει συμβάλει σημαντικά στις κοινωνικές επιστήμες. Τα βραβεία απονέμονται από τον πρόεδρο του Ιδρύματος. Ο ιστότοπος του ιδρύματος