Αυτοκράτορες των στρατώνων

Ένας αυτοκράτορας εκ των στρατώνων (ονομαζόμενος επίσης «στρατιωτικός αυτοκράτορας») ήταν ένας Ρωμαίος Αυτοκράτορας, που κατέλαβε την εξουσία χάρη στη διοίκησή του στον στρατό. Οι Αυτοκράτορες από τους στρατώνες ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένοι στην περίοδο από το 235 μ.Χ. έως το 284 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της Κρίσης του 3ου αι. που ξεκίνησε με τη δολοφονία του Αλεξάνδρου Σεβήρου. Ξεκινώντας με τον Μαξιμίνο Θράκα, υπήρχαν περίπου δεκατέσσερις Αυτοκράτορες στρατώνων σε 33 χρόνια, με μέσο όρο βασιλείας λίγο περισσότερο από δύο χρόνια ο καθένας. Η προκύπτουσα αστάθεια στο αυτοκρατορικό αξίωμα και η σχεδόν συνεχής κατάσταση εμφυλίου πολέμου και εξέγερσης απείλησε να καταστρέψει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκ των ένδον και την άφησε ευάλωτη σε επιθέσεις από εξωτερικούς αντιπάλους.

 Σε αντίθεση με τους προηγούμενους αυτοκράτορες που είχαν καταλάβει την εξουσία με στρατιωτικά πραξικοπήματα (Βεσπασιανός και Σεπτίμιος Σεβήρος, αμφότεροι από παραδοσιακούς ιππείς της μεσαίας τάξης ή τον Ιούλιο Καίσαρα), οι Αυτοκράτορες εκ των στρατώνων έτειναν να είναι κοινά άτομα χαμηλής τάξης (συχνά από απομακρυσμένα μέρη της Αυτοκρατορίας). Ο πρώτος Αυτοκράτορας των στρατώνων, ο Μαξιμίνος Θράκας, είχε ξεκινήσει τη στρατιωτική του καριέρα έχοντας εγγραφεί ως στρατιώτης. Ένας Αυτοκράτορας εκ των στρατώνων δεν μπορούσε να καυχηθεί για ένα διακεκριμένο οικογενειακό όνομα ή μία επιτυχημένη σταδιοδρομία ως πολιτικός ή δημόσιος υπάλληλος. Αντίθετα, είχε μόνο τη στρατιωτική του καριέρα για να προβάλει τον εαυτό του, και η μόνη του επιρροή ήταν οι στρατιώτες, που ήταν πιστοί στη διοίκησή του. Μερικοί από αυτούς τους στρατιωτικούς Αυτοκράτορες ήταν μέλη της τάξης των ιππέων, που είχαν φτάσει σε μία επαρκή θέση επιρροής μέσα στη λεγεώνα τους, ώστε οι στρατιώτες να υποστήριζαν μία προσπάθεια για την εξουσία, αν και αυτό ήταν ένα επικίνδυνο εγχείρημα, επειδή οι στρατιώτες μπορούσαν να αποσύρουν την υποστήριξή τους ανά πάσα στιγμή και ίσως την δώσουν σε έναν άλλο στρατιωτικό ηγέτη, που φαινόταν πιο πολλά υποσχόμενος εκείνη την εποχή. Επειδή οι Αυτοκράτορες των στρατώνων ήταν συχνά διοικητές των συνόρων, η πράξη της ανατροπής τού κυβερνώντος Αυτοκράτορα και τής κατάληψης τής εξουσίας άφηνε μεγάλα κενά στην άμυνα των συνόρων της Αυτοκρατορίας. Αυτά τα κενά μπορούσαν να εκμεταλλευτούν οι εχθροί της Ρώμης, και οδήγησαν στη Γερμανική εισβολή στη Ρωμαϊκή επικράτεια τη δεκαετία του 260, με αποτέλεσμα την ανέγερση των Αυρηλίων τειχών γύρω από τη Ρώμη. Οι Αυτοκράτορες των στρατώνων χρησιμοποιούσαν επίσης κρατικά χρήματα, για να πληρώσουν τα στρατεύματά τους. Κανένας Αυτοκράτορας, που είχε έρθει στην εξουσία με τη δύναμη των όπλων, δεν είχε την πολυτέλεια να επιτρέψει στους στρατιώτες του να απογοητευτούν και τα δημόσια έργα και οι υποδομές εγκαταλείφθηκαν και καταστράφηκαν. Για να ικανοποιήσει τις τεράστιες απαιτήσεις της εξαγοράς των στρατιωτών του, ο Αυτοκράτορας αυτός συχνά άρπαζε ιδιωτική περιουσία, βλάπτοντας την οικονομία και αυξάνοντας τον πληθωρισμό. Τους στρατιωτικούς Αυτοκράτορες ακολούθησαν οι Ιλλυροί Αυτοκράτορες Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός, Αυρηλιανός, Πρόβος, Καρίνος και μετά η Τετραρχία, που εγκαινίασε την εποχή της Δεσποτείας. Το 284 ένας Αυτοκράτορας των στρατώνων ονόματι Διοκλητιανός, διοικητής τού ιππικού, κατέλαβε την εξουσία. Ο Διοκλητιανός θέσπισε μία σειρά από μεταρρυθμίσεις, που αποσκοπούσαν στη σταθεροποίηση της Αυτοκρατορίας και του αυτοκρατορικού αξιώματος, θέτοντας τέλος στην κρίση του 3ου αι. και εγκαινιάζοντας την εποχή της Δεσποτείας της Ρωμαϊκής ιστορίας. Αν και άλλοι Αυτοκράτορες θα φορούσαν την πορφύρα με βάση τη στρατιωτική ισχύ (π.χ. ο Κωνσταντίνος Α΄, ο Βαλεντινιανός Α΄ και ο Θεοδόσιος Α΄), το φαινόμενο των Αυτοκρατόρων των στρατώνων έσβησε, για να αντικατασταθεί στην ύστερη αυτοκρατορική εποχή από σκιώδεις αυτοκράτορες. Έτσι οι Στιλίχων, Κωνστάντιος Γ΄, Φλάβιος Αέτιος, Άβιτος, Ρικίμερ, Γκουντομπάντ, Φλάβιος Ορέστης και Oδόακρος, στρατιωτικά ισχυροί, ουσιαστικά κυβέρνησαν την Αυτοκρατορία ως αυτοκρατορικοί στρατηγοί, καθώς έλεγχαν αδύναμους αυτοκράτορες-μαριονέτες, αντί να παίρνουν τον τίτλο οι ίδιοι. Όταν η έννοια του αυτοκράτορα στρατώνων επεκταθεί σε οποιονδήποτε αυτοκράτορα αναγορευμένο από τον στρατό, μπορούν να συμπεριληφθούν περισσότεροι αυτοκράτορες, των οποίων η βασιλεία προηγείται του 3ου αι.: Ο πρώτος γνωστός αυτοκράτορας που διορίστηκε από τους Πραιτωριανούς Φρουρούς ήταν ο Κλαύδιος, ο οποίος διορίστηκε μετά τον φόνο του Καλιγούλα. Μία αξιοσημείωτη περίπτωση σημειώθηκε μετά τη δολοφονία του αυτοκράτορα Περτίνακα. Οι Πραιτοριανοί Φρουροί είχαν φτάσει στο σημείο, που απλώς πώλησαν τον θρόνο, δημοπρατώντας τον στον πλειοδότη, δίδοντάς τον σε έναν από τους πλουσιότερους Ρωμαίους εκείνη την εποχή, τον Δίδιο Ιουλιανό.