IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζαμάλες

( ονομάζεται «το τζαμαλα» / Στη Θράκη και άλλες περιοχές απαντά και ως "η Τζαμάλα") Τζαμάλες (ενικός: τζαμάλα) είναι ο ιδιότυπος συνοικιακός εορτασμός της αποκριάς που αναβιώνει κάθε χρόνο στα Γιάννενα. Στην πλατεία της κάθε συνοικίας μέσα σε έναν κύκλο από άμμο, τοποθετούνται κούτσουρα και μικροί κορμοί δέντρων και ανάβεται φωτιά που καίει μέχρι το πρωί της Καθαράς Δευτέρας. Γύρω από τις τζαμάλες, σύμφωνα με το έθιμο, στήνεται ένα μεγάλο ολονύκτιο γλέντι με χορό, κρασί και ζεστή φασολάδα. Οι μεταμφιεσμένοι χορεύουν γύρω τους, σε διπλές και τριπλές σειρές μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες . Οι συνοικίες έτσι συναγωνίζονται για το ποια γειτονιά θα κάνει την καλύτερη αποκριάτικη γιορτή. Κάθε γειτονιά των Ιωαννίνων και κάθε χωριό του Νομού Ιωαννίνων έχει την δική του τζαμαλα. Οι πιο δημοφιλείς τζαμαλες είναι της καραβατιάς , του κάστρου, στα Λακκώματα, Πλατανάκια, η Λούτσα . Η δημοφιλέστερη από τους επισκέπτες και τους ντόπιους είναι η φωτιά μέσα στο κάστρο , από νωρίς το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ οι νέες και οι νέοι χορεύουν αρχικά παραδοσιακούς χορούς και αργότερα μετατρέπουν την περιοχή σε υπαίθριο κλαμπ.

 Η λέξη Τζαμάλα προέρχεται από την αντίστοιχη αραβική λέξη που σημαίνει καμήλα. Γι' αυτό, ιστορικά, στα λαϊκά δρώμενα του εθίμου της Τζαμάλας, τα οποία αποτελούν επί της ουσίας, μορφές λαϊκού θεάτρου, απαντά πάντοτε η μεταμφίεση της καμήλας με μόνιμο συνοδό τον τζαμαλάρη. Το έθιμο ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία των ζωομορφικών μεταμφιεσεων των Βαλκανίων, όπου κυριαρχούν η καμήλα και η αρκούδα και σχετίζονται με τη γονιμότητα. Εντάσσεται στα δρώμενα που, κατά την λαϊκή παράδοση, περιλαμβάνουν μαγικής υφής τελετουργικές πράξεις ευετηρίας, που επιτυγχάνονται με αναλογική μαγεία, μέσα από την απομίμηση του θανάτου και της ανάστασης του άντρα που λαμβάνει μερος στο δρώμενο, και η οποία παραπέμπει στον συμβολισμό της σπορας και της βλάστησης της γης. Η μεταμφίεση της καμήλας, ιστορικά, είναι γνωστή σε όλη τη Ν.Α. Ευρώπη ως και την Αυστρία και εντάσσεται στα δρώμενα και μασκάρεματα της Αποκριάς. Ωστόσο στον χώρο της Θράκης, το έθιμο της Τζαμάλας αρκετά νωρίς ξέφυγε από την καρναβαλική του υφή και συνδέθηκε με πανάρχαιες δοξασίες, έθιμα, δρώμενα και τελετουργικά αγροτικής μαγείας. Η μεταμφίεση της καμήλας κατά την περίοδο των Αποκριών παρέμεινε στον Πόντο, τη Δυτική Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Αυστρία και τη Σλοβενία, ενώ σε άλλες περιοχές, όπως στην Πετρούσα Δράμας, η μεταμφίεση απαντά στην περίοδο του Δωδεκαήμερο 7-8 Ιανουαρίου. Τζαμαλάρια Οι Τζαμάλες στην ΟΑΣΗ και οι Αποκριές της ως Προοπτική Το έθιμο της Τζαμάλας
Τσέκκο ντελ Καραβάτζο

Ο Τσέκκο ντελ Καραβάτζο (Cecco del Caravaggio, ενεργός π. 1610 - μέσα 1620s), είναι το συμβατικό όνομα που δίνεται σε ζωγράφο που εργάστηκε στη Ρώμη στις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα και ήταν σημαντικός πρώιμος οπαδός του Καραβάτζο (1571–1610). Στο παρελθόν οι ιστορικοί της τέχνης έχουν προτείνει ότι μπορεί να ήταν Φλαμανδός, Γάλλος ή Ισπανός καραβατζιστής αλλά πιο πρόσφατα ορισμένοι έχουν ταυτίσει τον καλλιτέχνη με τον Francesco Boneri (ή Buoneri), αν και αυτό δεν είναι παγκοσμίως αποδεκτό. Στο έργο του ο καλλιτέχνης ανταποκρίθηκε με έναν πολύ ατομικό και πρωτότυπο τρόπο στον νατουραλισμό του Καραβάτζο.

 Λίγα είναι γνωστά για τον Τσέκκο ντελ Καραβάτζο. Η ενεργή περίοδος του φαίνεται να ήταν από το 1610 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1620. Το όνομα "Τσέκκο " είναι υποκοριστικό του "Φραντσέσκο". Στον οδηγό του για τους σύγχρονους καλλιτέχνες που γράφτηκε για συναδέλφους συλλέκτες το 1620 με τίτλο Considerazioni sulla Pittura, ο Τζούλιο Μαντσίνι αναφέρει έναν 'Francesco detto Cecco del Caravaggio' ("Φραντσέσκο, επιλεγόμενο 'Τσέκκο ντελ Καραβάτζο'") ως έναν από τους πιο αξιοσημείωτους οπαδούς του μεγάλου δασκάλου. Ένας «Τσέκκο» καταγράφεται μεταξύ των Γάλλων καλλιτεχνών που συνεργάζονταν με τον Αγκοστίνο Τάσσι στη Μπανιάια (Bagnaia) το 1613–15, και ως εκ τούτου ο καλλιτέχνης θεωρήθηκε γαλλικής καταγωγής. Άλλοι μελετητές έχουν εντοπίσει ισπανική ή ακόμη και φλαμανδική επιρροή. Το 2001 ο μελετητής Gianni Papi αναγνώρισε τον Τσέκκο ντελ Καραβάτζο ως τον καλλιτέχνη της Λομβαρδίας Φραντσέσκο Μπονέρι (Francesco Boneri ή Buoneri), και αυτό γίνεται δεκτό εν γένει, αν και δεν είναι παγκοσμίως αποδεκτό. Έγινε επίσης ταυτοποίηση μεταξύ του Francesco Boneri / Cecco del Caravaggio και του αγοριού που ποζάρισε για μια σειρά από πίνακες που δημιούργησε ο Καραβάτζο την περίοδο 1600/1606, συμπεριλαμβανομένων των διάσημων Amor Vincit και του Ιωάννη του Βαπτιστή στο Μουσείο του Καπιτωλίου στη Ρώμη. Η ταυτοποίηση βασίζεται στις δηλώσεις που βρέθηκαν στους πρώτους συγγραφείς ότι το μοντέλο για τον Amor Vincit ήταν ένα αγόρι με το όνομα Τσέκκο, που ήταν επίσης υπηρέτης του Καραβάτζο και πιθανώς μαθητής του. Κανένα από τα έργα του Τσέκκο δεν έχει υπογραφεί ή χρονολογηθεί και ως εκ τούτου το έργο του είναι δύσκολο να αναγνωριστεί και να χρονολογηθεί. Συνδέεται με διάφορα είδη, πορτραίτα και θρησκευτικά έργα που δείχνουν σαφές χρέος στον Καραβάτζο. Είχε ενδιαφέρον για απεικονίσεις θεμάτων ταπεινής ζωής, αλλά και απεικονίσεις με θρησκευτικές συνθέσεις. Τα σημαντικά θρησκευτικά του έργα περιλαμβάνουν την Ανάσταση (Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου) και τον Χριστό που οδηγεί τους χρηματιστές από το ναό (Πινακοθήκη Βερολίνου). Η βασική επιρροή του Τσέκκο ήταν ο Καραβάτζο, αλλά άλλοι καραβατζιστές, όπως ο Μπαρτολομέο Μανφρέντι άσκησαν επιπλέον επιρροή. Το ύφος του παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά με τα έργα αυτών των άλλων καραβατζιστών, όπως η απεικόνιση μεγάλων, συμπαγών μορφών, ισχυρών αντιθέσεων μεταξύ φωτός και σκότους και περίπλοκων πτυχώσεων. Τσέκκο ντελ Καραβάτζο Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Papi, Gianni (2001). Cecco del Caravaggio. Soncino: Edizioni dei Soncino. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cecco del Caravaggio στο Wikimedia Commons
Αρτακάμα

Η Αρτακάμα (άκμασε το 324 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν κόρη του Αρτάβαζου Β΄, εγγονού του Πέρση βασιλιά Αρταξέρξη Β΄, σατράπη της Φρυγίας (με έδρα το Δασκύλειο) υπό τους Αρταξέρξη Γ΄ και Δαρείο Γ΄ και σατράπη της Βακτρίας υπό τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο.

 Η μητέρα της δεν είναι γνωστή, μα πιθανώς να είναι η μοναδική σύζυγος του Αρτάβαζου Β΄ που γνωρίζουμε, μία ανώνυμη αδερφή δύο στρατηγών από τη Ρόδο: του Μέμνονα και του Μέντορα. Η Αρτακάμα υπήρξε η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α΄, ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων, τον οποίο και παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 324 π.Χ. Δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο για εκείνη, ούτε για τυχόν παιδιά που απέκτησε από τον Πτολεμαίο Α΄. Ο Πτολεμαίος Α΄ είχε συνολικά τέσσερις συζύγους και αν η Αρτακάμα ποτέ εκδιώχθηκε, αυτό είναι πιθανόν να συνέβη μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄. Το όνομα της Αρτακάμας σημαίνει «αυτή που αγαπά την αλήθεια». Παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο Α΄ Σωτήρα της Αιγύπτου. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν απογόνους. Δυναστεία των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Δυναστεία των Αχαιμενιδών της Περσίας. Δυναστεία των Φαρνακιδών της Φρυγίας.
Παγοδρομία ταχύτητας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 – 10.000 μέτρα ανδρών

Τα 10.000 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα παγοδρομίας ταχύτητας στο πρόγραμμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1924. Συνολικά 16 αθλητές από 6 χώρες έλαβαν μέρος στον αγώνα που διεξήχθη στις 27 Ιανουαρίου 1924 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Σαμονί στη Γαλλία.Νικητής αναδείχθηκε ο Φινλανδός Τζούλιους Σκούτναμπ, ενώ το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε ο συμπατριώτης του Κλας Τούνμπεργκ και το χάλκινο ο Νορβηγός Ρόαλντ Λάρσεν. Τον αγώνα παρακολούθησαν συνολικά 1.589 θεατές και βασικός κριτής ήταν ο Νορβηγός Χανς Όσκαρ Χάμερσταντ.

 Στον ιστότοπό της, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ονομάζει 5 ακόμη αθλητές στο αγώνισμα, που όμως δεν ξεκίνησαν τον αγώνα και ως εκ τούτου δεν καταγράφονται στη λίστα των συμμετεχόντων. Οι 6 χώρες που έλαβαν μέρος είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Γαλλία (3) Ηνωμένες Πολιτείες (4) Λετονία (1) Νορβηγία (4) Πολωνία (1) Φινλανδία (3) Όπως και στις άλλες αποστάσεις, οι χρόνοι εκείνης της περιόδου δεν ήταν ενδεικτικοί για τα φαβορί, καθώς μόνο οι Φινλανδοί είχαν προπονηθεί στο Νταβός, το ταχύτερο παγοδρόμιο της εποχής. Εκεί, ο Τζούλιους Σκούτναμπ είχε σημειώσει χρόνο 18:02.4. Ο Σκούτναμπ ήταν 34 ετών, έπαιρνε μέρος σε διεθνείς αγώνες από πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν ακόμα μεταξύ των κορυφαίων αθλητών όταν ξανάρχισαν οι αγώνες τη δεκαετία του 1920.Σύμφωνα με τους κανόνες της Διεθνούς Ένωσης Παγοδρομίας, οι αθλητές αγωνίστηκαν σε ζευγάρια και έπρεπε να καλύψουν απόσταση 10.000 μέτρων στο παγοδρόμιο, σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Τα ζευγάρια καθορίστηκαν με κλήρωση πριν τον αγώνα. Ο Σκούτναμπ κληρώθηκε να αγωνιστεί ενάντια στον συμπατριώτη του Κλας Τούνμπεργκ, ο οποίος είχε ήδη κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια στα 1.500 και στα 5.000 μέτρα και ήταν ένα από τα φαβορί για μετάλλιο, αν και δεν θεωρούνταν ισχυρός στα 10.000 μέτρα. Οι δύο τους σημείωσαν τον πρώτο και τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο του αγώνα και κατέκτησαν τις δύο πρώτες θέσεις της κατάταξης. Το παγοδρόμιο του Σαμονί αποδείχτηκε γουρλίδικο για τον Σκούτναμπ, καθώς εκεί κέρδισε και τον έτερο σημαντικό τίτλο του, το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1926.Οι Νορβηγοί δεν κατάφεραν να φτάσουν τους χρόνους των δύο Φινλανδών και περιορίστηκαν στις επόμενες τέσσερις θέσεις της κατάταξης, με τον Ρόαλντ Λάρσεν να κατακτά το χάλκινο μετάλλιο. Το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα πριν την έναρξη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1924: Τα ακόλουθα ρεκόρ σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα: «Chamonix 1924 - Speed Skating 10000m Men Results». Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. «10,000 metres, Men». Olympedia.org.
Περιοχή Κιλόλο

Η Περιοχή Κιλόλο (Αγγλικά: Kilolo District), Σουαχίλι: Wilaya ya Kilolo), είναι μία από τις τέσσερις επαρχίες στην Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), στα νότια από την Περιοχή Μουφίντι (Mufindi District) και δυτικά από την Αγροτική Περιοχή Ιρίνγκα (Iringa Rural District). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Κιλόλο (Kilolo District) ήταν 218.130 άτομα.

 Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Κατά τις εκλογές του 2010, η Περιοχή Κιλόλο, είχε μία εκλογική περιφέρεια: Εκλογική Περιφέρεια Κιλόλο Από το 2012, η Περιοχή Κιλόλο διαιρείται διοικητικά σε εικοσιδύο Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): Το πύρεθρον ευδοκιμεί σε ορεινά και ψυχρά μέρη με άφθονες βροχές. Τα τμήματα Boma la Ng'ombe και Dabaga, είναι τα καταλληλότερα, για την καλλιέργεια του πύρεθρου. Κατά το 1950, σε ολόκληρη την τότε Τανγκανίκα, υπήρχαν μόλις τρεις Έλληνες καλλιεργητές, οι: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ιρίνγκα Ιρίνγκα Παραπομπές σημειώσεων
Αθανάσιος Μιαούλης

Ο Αθανάσιος Μιαούλης (Ύδρα, 1815 - Παρίσι, 7 Ιουνίου 1867) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από το 1857 ως το 1862.

 Ήταν γιος του ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων. To 1829 φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου ως υπότροφος του Βασιλέως της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε επί τριετία στον αγγλικό στόλο από τον οποίο και μετατάχθηκε στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Λόγω της γνώσης της αγγλικής γλώσσας, διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλέως Όθωνα. Εισερχόμενος αργότερα στη πολιτική εκλέχθηκε βουλευτής Ύδρας (25 Σεπτεμβρίου 1855) αναλαμβάνοντας υπουργός των Ναυτικών επί κυβερνήσεως Δημητρίου Βούλγαρη. Μετά την παραίτηση του Δημητρίου Βούλγαρη, κλήθηκε από τον βασιλιά Όθωνα να τον αντικαταστήσει. Ακολούθως, σχημάτισε στις 13 Νοεμβρίου, κυβέρνηση, η οποία διατηρήθηκε με διάφορους ανασχηματισμούς μέχρι τον Μάιο του 1862. Η κυβέρνησή του Μιαούλη, ο οποίος διατήρησε και τη θέση του στο υπουργείο Ναυτικών, θεωρήθηκε από την κοινή γνώμη της Ελλάδας ως φιλοαυστριακή καθώς και πειθήνιο όργανο των εντολών του βασιλιά, γεγονός που προκάλεσε την εχθρική στάση της αντιπολίτευσης. Τον Μάιο του 1859, μετά τα επεισόδια των Σκιαδικών παραιτήθηκε, η αδυναμία όμως του επιλεγμένου από τον Όθωνα, Κωνσταντίνου Κανάρη να σχηματίσει κυβέρνηση, οδήγησε τον Μιαούλη εκ νέου στην εξουσία. Στις εκλογές του ίδιου έτους, ο Μιαούλης επανεξελέγη πρωθυπουργός, όμως η κυβερνητική παράταξη αντιμετώπισε σοβαρά ζητήματα συνοχής με συνέπεια τους συχνούς ανασχηματισμούς. Το 1860 ο Μιαούλης υπέβαλε εκ νέου παραίτηση η οποία δεν έγινε δεκτή από τον Όθωνα, ο οποίος διέλυσε τη βουλή τον Νοέμβριο του ίδιους έτους. Ακολούθησε άρνηση του Καλλέργη να σχηματίσει κυβέρνηση με επακόλουθο την προκήρυξη νέων εκλογών οι οποίες διήρκεσαν από τον Δεκέμβριο του 1860 ως τον Μάρτιο του 1861. Ο Μιαούλης επικράτησε ξανά, υπήρξε όμως πλήθος καταγγελιών για νοθεία και τρομοκρατία που είχε ως αποτέλεσμα αρκετές ισχυρές προσωπικότητες της αντιπολίτευσης να μην κατορθώσουν να εκλεγούν. Ακολούθησε η απόπειρα κατά της ζωής της Βασίλισσας Αμαλίας και έπειτα εκδηλώθηκε η στάση του Ναυπλίου. Μετά όμως τη καταστολή του κινήματος εκείνου (25 Απριλίου 1862) ο Αθανάσιος Μιαούλης παραιτήθηκε παραδίδοντας την αρχή στον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Μετά την έξωση του Όθωνα και της Βασίλισσας Αμαλίας, ο Αθανάσιος Μιαούλης τους ακολούθησε στο εξωτερικό απ΄ όπου και επανήλθε κατά την ενθρόνιση του Βασιλέως Γεωργίου του Α' (1863), χωρίς ν΄ αναμιχθεί πλέον με την πολιτική καθώς φαίνεται πως δεν διέθετε λαϊκά ερείσματα. Κατά το διάστημα της πρωθυπουργίας του συνεχίστηκε το έργο του προκατόχου του σχετικά με την πραγματοποίηση διαφόρων εγγειοβελτιωτικών έργων που θα εξασφάλιζαν τη δημιουργία περισσότερων καλλιεργήσιμων εκτάσεων γης ενώ ταυτόχρονα μερίμνησε για την ολοκλήρωση της διόρυξης και της γεφύρωσης του πορθμού του Ευρίπου. Πέθανε το 1867 στο Παρίσι. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΓ΄: Νεώτερος Ελληνισμός από το 1833 έως το 1881, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1977, ISBN 978-960-213-109-1 Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τ. 13ος, σ.546.
Νήσοι Βολκάνο

Οι Νήσοι Βολκάνο, ή Ηφαίστεια νησιά, (ιαπωνικά: 火山列島‎) αποτελούν μια μικρή ομάδα νήσων που βρίσκονται στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό μεταξύ των νήσων Μπόνιν και των Μαριάνων νήσων, στο αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας.

 Διοικητικά υπάγονται στη μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο. Πρόκειται για τρεις ηφαιστειακές νήσους, θεωρούμενα ενεργά ηφαίστεια, σε διάταξη από Β. προς Ν. με τα ακόλουθα ονόματα και γενικότερα χαρακτηριστικά: η Κίτα-Ίβο-Τζίμα, ή Κιταϊότο (= βόρειο νησί του θείου), έκτασης 5,5 τ.χλμ., με μέγιστο υψόμετρο 792 μ. 25°26′02″N 141°17′00″E η Ίβο-Τζίμα, ή Ιότο (= νησί του θείου), έκτασης 20 τ.χλμ. με οροπέδιο κα μέγιστο υψόμετρο 166μ., 24°47′00″N 141°19′00″E και η Μινάμι-Ίβο-Τζίμα, ή Μιναμιότο (= νότιο νησί του θείου), έκτασης 3,5 τ.χλμ. και υψόμετρο 916 μ., 24°14′10″N 141°27′45″E Αρχικά τα νησιά αυτά δεν τα διεκδικούσε κανείς μέχρι το 1887, όταν έφθασαν σ΄ αυτά οι πρώτοι Ιάπωνες ψαράδες καθώς και λατόμοι. Επίσημα περιήλθαν στην Ιαπωνία το 1891. Η μεγαλύτερη εξ αυτών νήσος, με μεγάλη επίπεδη έκταση, είναι η Ίβο-Τζίμα, η οποία στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούσε σπουδαία ιαπωνική στρατιωτική βάση. Συγκεκριμένα το 1945 δόθηκε επ΄ αυτής μια αιματηρή μάχη μεταξύ των αμερικανικών και ιαπωνικών δυνάμεων, η γνωστή μάχη της Ιβο Τζίμα. Μετά την ιαπωνική συνθηκολόγηση αν και τα νησιά ουσιαστικά ήταν ιαπωνικά οι Αμερικανοί ασκούσαν την διοίκηση σ΄ αυτά από το 1951 μέχρι το 1968 όπου και τα επέστρεψαν στην Ιαπωνία. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" - τομ.15ος, σελ.44.
Κυβερνείο Μόσχας

Το Κυβερνείο Μόσχας (ρωσικά: Московская губерния) ήταν διοικητική διαίρεση (γκουμπέρνια) του Βασιλείου της Ρωσίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, το διάστημα μεταξύ 1708–1929.

 Το Κυβερνείο Μόσχας, μαζί με επτά ακόμη κυβερνεία, ιδρύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου (με το Ιουλιανό ημερολόγιο 18 Δεκεμβρίου), 1708, από το διάταγμα του τσάρου Μέγα Πέτρου. Όπως και με τα υπόλοιπα κυβερνεία, δεν προσδιορίστηκαν ούτε τα σύνορα ούτε οι εσωτερικές υποδιαιρέσεις του Κυβερνείου Μόσχας. Αντίθετα, η επικράτεια ορίστηκε ως ένα σύνολο πόλεων και γειτονικών πόλεων. Η σύνθεση του κυβερνείου Μόσχας από το 1802 έως το 1918 περιλάμβανε 13 ουγέστ: Το 1926, το κυβερνείο περιελάμβανε 17 ουγέστ: William Henry Beable (1919), «Governments or Provinces of the Former Russian Empire: Moscow», Russian Gazetteer and Guide, London: Russian Outlook, https://archive.org/stream/russiangazetteer00beabiala#page/28/mode/2up
Ρομβοκυβοκτάεδρο

Στη στερεομετρία, το ρομβοκυβοκτάεδρο (ή μικρό ρομβοκυβοκτάεδρο) είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 26 έδρες: 8 ισόπλευρα τρίγωνα και 18 τετράγωνα. Έχει 24 κορυφές και 48 ακμές. Η διαμόρφωση κορυφής του είναι (3.4.4.4), δηλαδή σε κάθε κορυφή του ενώνονται ένα τρίγωνο με τρία τετράγωνα. Συνολικά, 6 από τα 18 τετράγωνα ενώνονται με τρίγωνα μόνο στις κορυφές τους, ενώ τα υπόλοιπα 12 τετράγωνα μοιράζονται τις πλευρές τους με τρίγωνα. Δώδεκα από τις τετραγωνικές έδρες του πολυέδρου είναι συνεπίπεδες με τις 12 έδρες του ρομβικού δωδεκαέδρου, το οποίο είναι δυϊκό του κυβοκτάεδρου, εξού και το όνομα ρομβοκυβοκτάεδρο.

 Αν θεωρήσουμε α {\displaystyle \alpha \,\!} το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής: Κατασκευαστικά, το ρομβοκυβοκτάεδρο μπορεί να προέλθει από τον κύβο, εάν αποκοπούν όλες οι ακμές του, έτσι ώστε στη θέση των ακμών του αρχικού κύβου να σχηματιστούν νέα τετράγωνα, ενώ στις κορυφές του να σχηματιστούν τρίγωνα. Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να προέλθει και από το δυϊκό πολύεδρο του κύβου, το οκτάεδρο. Ένας άλλος τρόπος κατασκευής του ρομβοκυβοκτάεδρου είναι να λάβουμε έναν κύβο και να απομακρύνουμε προς τα έξω (σε σχέση με το κέντρο του) όλες τις έδρες του κατά ορισμένη απόσταση (διατηρώντας το μέγεθος και τον προσανατολισμό τους), να κάνουμε το ίδιο και με ένα οκτάεδρο (που έχει το ίδιο κέντρο και την ίδια ακμή με τον κύβο) και, τέλος, να καλύψουμε τα κενά που θα δημιουργηθούν με τετράγωνα. Έτσι το καινούριο στερεό (το ρομβοκυβοκτάεδρο) θα έχει ως έδρες τα 6 τετράγωνα του κύβου, τα 8 τρίγωνα του οκταέδρου και τα 12 νέα τετράγωνα που θα δημιουργηθούν (σύνολο εδρών: 26). Weisstein, Eric W., Small Rhombicuboctahedron (Αγγλικά)
Κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα

Η Κόστα Ρίκα χωρίζεται διοικητικά σε επτά επαρχίες που υποδιαιρούνται σε 83 διοικητικές Διευθύνσεις, και αυτά υποδιαιρούνται περαιτέρω σε περιφέρειες. Οι διοικητικές Διευθύνσεις είναι το μόνο διοικητικό τμήμα στην Κόστα Ρίκα που διαθέτει τοπική αυτοδιοίκηση με τη μορφή δήμων. Κάθε δήμος έχει τον δικό του δήμαρχο και αρκετούς εκπροσώπους, όλοι τους επιλέγονται μέσω δημοτικών εκλογών κάθε τέσσερα χρόνια. Οι αρχικές 14 διοικητικές Διευθύνσεις ιδρύθηκαν το 1848 και ο αριθμός αυξήθηκε σταδιακά με τη διαίρεση των υπαρχόντων διοικητικών Διευθύνσεων. Ο Νόμος αρ. 4366 της 19ης Αυγούστου 1969, που περιγράφει τη δημιουργία διοικητικών διαμερισμάτων της Κόστα Ρίκα, αναφέρει ότι νέες διοικητικές Διευθύνσεις μπορούν να δημιουργηθούν μόνο εάν έχουν τουλάχιστον το ένα τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού της δημοκρατίας, που ήταν 4.301.712 στην τελευταία απογραφή (2011). Η νεότερη διοικητική διεύθυνση, το Monteverde, δημιουργήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2021 από την διοικητική διεύθυνση του Puntarenas.Η μεγαλύτερη διοικητική διεύθυνση σε πληθυσμό είναι η πρωτεύουσα Σαν Χοσέ με πληθυσμό 288.054 κατοίκους. Η μικρότερη διοικητική διεύθυνση σε πληθυσμό είναι το Turrubares με 5.512 κατοίκους.

 Κάθε διοικητική διεύθυνση ελέγχεται από μια κυβερνητική μονάδα που ονομάζεται Municipalidad. Ο όρος αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι οι διοικητικές Διευθύνσεις στην Κόστα Ρίκα έχουν περίπου την ίδια λειτουργία με τα municipios («δήμοι») σε πολλές άλλες ισπανόφωνες χώρες. Αυτή η διοικητική μονάδα αποτελείται από δύο όργανα: ένα δημοτικό συμβούλιο (Concejo Municipal) και ένα εκτελεστικό στέλεχος που ονομάζεται δήμαρχος (alcalde / alcaldesa δημοτικός), τίτλος που εισήχθη το 1998. Τα κύρια καθήκοντα του δημάρχου είναι να έρχεται σε επαφή με το δημοτικό συμβούλιο, τα περιφερειακά συμβούλια και ολόκληρο τον διοικητικό μηχανισμό της διοικητικής διευθύνσεως και να εγκρίνει και να εφαρμόζει τις αποφάσεις που λαμβάνονται από το δημοτικό συμβούλιο. Ο αριθμός των μελών του δημοτικού συμβουλίου ποικίλλει από την μια διοικητική διεύθυνση στην άλλη και εκλέγονται με τοπικές εκλογές που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Ο επικεφαλής του συμβουλίου τιτλοφορείται δημοτικός πρόεδρος (presidente δημοτική). Το κύριο καθήκον του συμβουλίου είναι να διαχειρίζεται τις διοικητικές Διευθύνσεις σε τοπικό επίπεδο και είναι υπεύθυνο για τον σχεδιασμό βασικών πολιτικών και την κατάρτιση προϋπολογισμών. Πιο συγκεκριμένα, οι αρμοδιότητες περιλαμβάνουν πολεοδομικό και αγροτικό σχεδιασμό και οργάνωση πολιτιστικών θεμάτων, υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση και βιομηχανία. Κάθε πρόεδρος του δήμου διορίζει μια σειρά από επιτροπές εργασίας που ασχολούνται με θέματα που αφορούν ειδικά τον δήμο. Σύμφωνα με το εκτελεστικό διάταγμα αριθ. παραγόντων όπως ο πληθυσμός, η πυκνότητα του πληθυσμού ή οι οικονομικοί δείκτες. Αυτή η ονομασία είναι επίσης γνωστή ως cabecera de cantón, πρωτεύουσα της διοικητικής διεύθυνσης.Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα.
Τζιλ Ζάντερ

Η Χαϊντεμαρί Ζιλίν «Τζιλ» Ζάντερ (γεννημένη στις 27 Νοεμβρίου 1943 στο Βέζελμπουρεν) είναι Γερμανή σχεδιάστρια μόδας, που ακολούθησε το κίνημα του μινιμαλισμού και δημιούργησε τον οίκο μόδας Jil Sander.

 Η Τζιλ Ζάντερ σπούδασε μηχανική κλωστοϋφαντουργίας (αγγλικά: textile engineering) στο Κρέφελντ το 1963. Έπειτα, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε αρθρογράφος σε περιοδικά μόδας. Στην ηλικία των 21, επέστρεψε στο Αμβούργο για να είναι με τα αδέρφια της, μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της σε ηλικία 52 ετών. Άνοιξε την πρώτη της μπουτίκ στο Ρότερμπαουμ του Αμβούργου, όπου πουλούσε σχέδια δικά της και άλλων σχεδιαστών. Το 1973 κυκλοφόρησε την πρώτη της συλλογή. Αρχικά έγινε γνωστή για τον σχεδιασμό κομψών γυναικείων ρούχων, τα οποία ήταν συνήθως κατασκευασμένα σε πολυτελή υφάσματα. Οι συλλογές επικεντρώνονταν στην απλότητα, τη δομή και το σχήμα και όχι τόσο στην διακόσμηση. Η Ζάντερ το 1979 διεύρυνε τη γκάμα προϊόντων της εταιρίας, πουλώντας καλλυντικά και αρώματα. Η σχεδιάστρια θεωρείται από πολλούς μια από τους κύριους σχεδιαστές που επηρέασαν το μινιμαλιστικό στυλ της δεκαετίας του 1990. Η σχεδιάστρια πούλησε το 75% των μετοχών της εταιρείας το 1999 στον Ιταλικό οίκο μόδας Prada και παραιτήθηκε λίγους μήνες αργότερα, λόγω διαφορών δημιουργικής φύσεως. Στα χέρια του νέου διευθυντή δημιουργίας Μίλαν Βουκμίροβιτς, ο οποίος παλαιότερα είχε εργαστεί για τις εταιρείες Colette και Gucci, η εταιρεία δεν κατάφερε να πετύχει την ίδια επιτυχία που είχε με την ιδρυτή της. Η Ζάντερ επέστρεψε στην εταιρεία για μια μικρή περίοδο (2003 – 04) , παρ' όλα αυτά ξαναπαραιτήθηκε λίγο αργότερα . Στην εφταετία που δεν ασχολούνταν με την εταιρία η σχεδιάστρια συνεργάστηκε με την Ιαπωνική μάρκα Uniqlo, με την οποία δημιούργησαν τη σειρά +J. Τον Φεβρουάριο του 2012 επέστρεψε ως διευθυντής δημιουργίας στην εταιρεία της, κάνοντας μια συλλογή την άνοιξη του 2013. Τον Οκτώβριο του 2013 ανακοινώνει πως εγκαταλείπει οριστικά την εταιρεία της. Η Τζιλ Ζάντερ έχει βραβευθεί με το Μπουντεσφέρσντιντκροιτς (Bundesverdienstkreuz, Ομοσπονδιακό Τάγμα Τιμής) από την Ομοσπονδιακής Δημοκρατία της Γερμανίας για τα επιτεύγματα της στη βιομηχανία της μόδας. https://m.dw.com/en/jil-sander-returns-to-fashion-fold/a-875536 https://www.nytimes.com/2010/06/08/fashion/08iht-fjil.html https://web.archive.org/web/20160514172545/http://fashion.infomat.com/jil-sander-designer.html https://www.britannica.com/biography/Jil-Sander
Ελεονώρα της Σουηδίας

Η Ελεονώρα της Σουηδίας (Σουηδικά: Leonore av Sverige, 20 Φεβρουαρίου 2014) είναι το πρώτο παιδί της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής, Δούκισσας του Χέλσινγκλαντ και του Γιέστρικλαντ και του Κρίστοφερ Ο'Νιλ. Είναι ένατη στην γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, ενώ την στιγμή της γέννησής της ήταν πέμπτη.

 Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2014 και ώρα 22:41 μ.μ. (ώρα Νέας Υόρκης) στο Βελ Κορνέλ Ιατρικό Κέντρο της Νέας Υόρκης. Η γέννηση της έγινε δεκτή, με ένα χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων, στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης. Πριν από την γέννησή της ανακοινώθηκε ότι τα μελλοντικά παιδιά της πριγκίπισσας Μαγδαληνής θα έχουν τον τίτλο της Βασιλικής Υψηλότητας και θα εισέλθουν στην γραμμή της διαδοχής. Τα ονόματά της και ο τίτλος της ανακοινώθηκαν από τον παππού της, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο, στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Ωστόσο, για να είναι ικανή να ανέλθει, η Ελεονώρα πρέπει να ανατραφεί ως μέλος της Εκκλησίας της Σουηδίας και να κατοικήσει στη Σουηδία κατά την διάρκεια της ανατροφής της.Το πρώτο της όνομα Ελεονώρα επιλέχθηκε από τους γονείς της καθώς του άρεσε πάρα πολύ, αφού εξέτασαν ένα πολύ μεγάλο αριθμό άλλων ονομάτων. Το δεύτερο της όνομα Λιλιάνα, επιλέχθηκε για να τιμήσουν την Πριγκίπισσα Λιλιάνα, Δούκισσα του Χάλαντ (θεία του παππού της) και το Μαρία επιλέχθηκε προς τιμήν της γιαγιάς της Εύα Μαρία Γουόλτερ (μητέρα του πατέρα της). Η Ελεονώρα καταχωρήθηκε με το επώνυμο Μπερναντότε στο σουηδικό μητρώο. Μια ευχαριστήρια δοξολογία πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού, στις 2 Μαρτίου 2014 για να γιορταστεί η γέννησή της.Στις 8 Ιουνίου 2014 (πρώτη επέτειος γάμου των γονιών της), η Ελεονώρα βαφτίστηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ. Νονοί της ήταν η θεία της Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια, η Τατιάνα Ντ'Αμπό και ο Κόμης Ερνέστος Αμπενσπέργκ-Τράουν (θείοι του πατέρα της), ο Πάτρικ Σόμμερλαθ (εξάδελφος της μητέρας της), η Αλίκη Μπάμφορντ και η Λουΐζα Γκότλιμπ (φίλες των γονιών της). 20 Φεβρουαρίου 2014 - 6 Οκτωβρίου 2019: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελεονώρα της Σουηδίας, Δούκισσα του Γκότλαντ 7 Οκτωβρίου 2019 - έως σήμερα: Πριγκίπισσα Ελεονώρα της Σουηδίας, Δούκισσα του Γκότλαντ Σουηδικές Σουηδία Μέλος του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ (20 Φεβρουαρίου 2014, παρουσιάστηκε 8 Ιουνίου 2014). Royal Court of Sweden- Princess Leonore
Αλβέρτος Καζιμίρ του Τέσεν

Ο Αλβέρτος Καζίμηρος (γερμ. Albert Kasimir, 11 Ιουλίου 1738 - 10 Φεβρουαρίου 1822) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας, δούκας του Τέσσεν και κυβερνήτης των Αυστριακών Κάτω Χωρών (1781-93).

 Ο Αλβέρτος Καζίμηρος Αύγουστος Ιγνάτιος Πίος Φραγκίσκος Ιαβέρης ήταν ο τέταρτος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας), και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αλβέρτος Καζίμηρος έλαβε από την πεθερά του, Μαρία Θηρεσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον τίτλο του δούκα του Τέσσεν. Είναι ο ιδρυτής της συλλογής Αλμπερτίνα, που στεγάζεται στο ομώνυμο μουσείο της Βιέννης και περιέχει πίνακες και σχέδια. Νυμφεύτηκε το 1766 τη Μαρία Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη της Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν μία κόρη, που έζησε μία ημέρα: Μαρία Χριστίνα Θηρεσία (16 - 17 Μαΐου 1767).Υιοθέτησαν τον ανιψιό της Μαρίας Χριστίνας: (υιοθετημένος) Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας (1771 - 1847), μετέπειτα Δούκας του Τέσσεν, στρατηγός της Αυστρίας. Hanns Schlitter, Briefe der Erzherzogin Marie Statthalterin der Niederlande an Leopold II. nebst einer Einleitung zur Geschichte der französischen Politik Leopolds II. Gerold, Vienna 1896 on-line J. C. H. Blom: History of the Low Countries Guida Myrl Jackson-Laufer: Women Rulers Throughout the Ages: An Illustrated Guide Friedrich Weissensteiner: Die Töchter Maria Theresias. Bastei-Lübbe, Bergisch Gladbach 1996, ISBN 3-404-64145-0, p. 57–103 Michael Erbe: Belgien, Niederlande, Luxemburg, 1993, ISBN 3-17-010976-6, p. 172–179 Μουσείο Αλμπερτίνα της Βιέννης
Τσεμπουρέκι

Το τσεμπουρέκι είναι τηγανητό είδος αρτοσκευάσματος με ζύμη και γέμιση από κιμά και κρεμμύδια. Φτιάχνεται με ένα στρογγυλό κομμάτι ζύμης διπλωμένο πάνω από τη γέμιση σε σχήμα μισοφέγγαρου.Το τσεμπουρέκι είναι ένα εθνικό πιάτο της κριμαϊκής τατάρικης κουζίνας. Είναι δημοφιλείς ως σνακ και φαγητό του δρόμου σε όλο τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία, τη Ρωσία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, την Εσθονία, την Ουκρανία, την Ανατολική Ευρώπη, καθώς και στη Διασπορά των Τατάρων της Κριμαίας στην Τουρκία και στη Ρουμανία.

 Το τσεμπουρέκι είναι μισό στρογγυλό μπουρέκι, γεμιστό με ένα πολύ λεπτό στρώμα μοσχαρίσιου ή αρνίσιου κιμά που έχει καρυκευτεί με τριμμένο κρεμμύδι και μαύρο πιπέρι. Το κρέας είναι στρωμένο αρκετά λεπτό ώστε να ψηθεί πλήρως όταν το τσεμπουρέκι τηγανιστεί σε ηλιέλαιο ή καλαμποκέλαιο. Η ζύμη, που γίνεται από αλεύρι, αλάτι και νερό, είναι μαλακή και εύπλαστη, αλλά δεν κολλάει. Η ζύμη χωρίζεται σε μικρά μπαλάκια και το κάθε ένα απλώνεται με ένα λεπτό πλάστη. Προστίθεται επιπλέον αλεύρι μόνο όσο χρειάζεται για να μην κολλήσει η ζύμη.
Λαδίσλαος Ε΄ της Ουγγαρίας

Ο Λαδίσλαος Ε΄ της Ουγγαρίας (ουγγρ. László V, 22 Φεβρουαρίου 1440 - 23 Νοεμβρίου 1457), ο λεγόμενος Οψιγενής/Υστερότοκος από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας (1440-57) και βασιλιάς της Ουγγαρίας (1440-57) και της Βοημίας (1453-57). Ήταν ο γιος του Αλβέρτου Ε΄ δούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Ελισάβετ τού Οίκου τού Λουξεμβούργου, κόρης του Σιγισμόνδου της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

 Agnew, Hugh (2004). The Czechs and the Lands of the Bohemian Crown. Hoover Institution Press. ISBN 978-0-8179-4492-6. Bak, János (1994). "The late medieval period, 1382–1526". In Sugár, Peter F.; Hanák, Péter; Frank, Tibor. A History of Hungary. Indiana University Press. pp. 54–82. ISBN 0-253-20867-X. Beller, Steven (2006). A Concise History of Austria. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-47886-1. Bartl, Július; Čičaj, Viliam; Kohútova, Mária; Letz, Róbert; Segeš, Vladimír; Škvarna, Dušan (2002). Slovak History: Chronology & Lexicon. Bolchazy-Carducci Publishers, Slovenské Pedegogické Nakladatel'stvo. ISBN 0-86516-444-4. Bijvoet, Maya C. (1987). "Helene Kottanner: The Austrian Chambermaid". In Wilson, Katharina M. Women Writers of the Renaissance and Reformation. University of Georgia Press. pp. 327–349. ISBN 0-8203-0866-8.
Αλατωρυχείο

Αλατωρυχείο ονομάζεται το ορυχείο από το οποίο εξάγονται από το υπέδαφος αποθέματα φυσικού αλατιού (χλωριούχου νατρίου). Το αλάτι αυτό είναι ορυκτό, αποκαλούμενο στην ορυκτολογία αλίτης, και βρίσκεται σε σχηματισμούς εβαποριτών. Οι αλυκές, όπου παράγεται αλάτι κατευθείαν από την εξάτμιση θαλασσινού νερού, δεν θεωρούνται αλατωρυχεία.

 Από τα αρχαία χρόνια ο άνθρωπος είχε ανακαλύψει στο υπέδαφος, σε διάφορα βάθη, στρώματα ορυκτού αλατιού, ενώ είχε παρατηρήσει τέτοια στρώματα ακόμα και στην επιφάνεια του εδάφους. Αντίθετα με την Ελλάδα, όπου το αλάτι εξάγεται κατευθείαν από το θαλασσινό νερό, στις ηπειρωτικές χώρες που απείχαν χιλιάδες χιλιόμετρα από τη θάλασσα το ορυκτό αλάτι αποτελούσε πολύτιμο θησαυρό. Η Σολνιτσάτα κοντά στη σημερινή Προβάντιγια της ανατολικής Βουλγαρίας είναι θέση προϊστορικού οικισμού, στην οποία Βούλγαροι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι λειτούργησε το αρχαιότερο αλατωρυχείο της Ευρώπης και ίσως του κόσμου, περί το 4000 π.Χ.. Αρχαιότατη είναι και η εξόρυξη αλατιού από τον Πολιτισμό Χάλστατ της Εποχής του Χαλκού, από το 1100 π.Χ. περίπου. Οι αρχαίοι Κινέζοι ήταν από τους πρώτους λαούς στην ιστορία που εξόρυσσαν και εμπορεύονταν αλάτι. Η πρώτη φορά μάλιστα που ανακαλύφθηκε φυσικό αέριο ήταν κατά την εξόρυξη ορυκτού άλατος στην Κίνα: Ο Κινέζος συγγραφέας και πολιτικός Τζανγκ Χούα της Δυναστείας των Τζιν αναφέρει στο έργο του Bowuzhi ότι κάτοικοι του Τσιγκόνγκ στην επαρχία Σιτσουάν εξήγαγαν φυσικό αέριο και το χρησιμοποίησαν προκειμένου να βράσουν ένα πυκνό διάλυμα ορυκτού άλατος. Ο κινεζικός πολιτισμός ανέπτυξε σταδιακά και βελτίωσε τις τεχνικές παραγωγής αλατιού. Η εξόρυξή του ήταν δύσκολη, καθώς οι Κινέζοι αντιμετώπιζαν γεωγραφικούς και τεχνικούς περιορισμούς. Σε όλη την ανατολική Κίνα το αλάτι εξαγόταν κυρίως από τη θάλασσα, με τις αλυκές στα τέλη της αυτοκρατορικής εποχής της Κίνας να δίνουν περισσότερο από το 80% της εθνικής παραγωγής. Το έτος 1041, κατά τη Δυναστεία Σονγκ, ένα φρέαρ-γεώτρηση με βάθος πάνω από είκοσι μέτρα διανοίχθηκε για την εξόρυξη αλατιού. Στη νοτιοδυτική Κίνα τα αποθέματα αλατιού εξορύσσονταν με γεωτρήσεις, που μπορούσαν να φθάσουν σε βάθη άνω των χιλίων μέτρων, αλλά οι αποδόσεις σε αλάτι ήταν σχετικώς μικρές. Καθώς συνέβη και σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η εξόρυξη αλατιού διεδραμάτισε ρόλο-κλειδί ως μία από τις σημαντικότερες πηγές κρατικών εσόδων της Αυτοκρατορικής Κίνας και ως παράγοντας αναπτύξεως του κράτους.Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναπτύχθηκαν τεχνικές για την εξόρυξη ορυκτού αλατιού παράλληλα με τους Κινέζους. Με αλφαβητική σειρά της χώρας όπου βρίσκονται: Αλυκή Αλμυρή λίμνη Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 610 Εταιρεία Ορυκτού Άλατος «Mohammedia» στο Μαρόκο
Ιβάν Ανδρεάδης

Ο Ιβάν Ανδρεάδης (3 Απριλίου 1924 - 27 Οκτωβρίου 1992) ήταν Τσεχοσλοβάκος αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Την δεκαετία 1947-1957 σημείωσε μεγάλες επιτυχίες στα παγκόσμια πρωταθλήματα, κερδίζοντας πολλά μετάλλια. Το 1947 κέρδισε τον πρώτο του σημαντικό τίτλο, που ήταν το εθνικό πρωτάθλημα της Τσεχοσλοβακίας.

 Αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο απλό (2ος το 1951, 53- 3ος το 1950, 54 και 57), στο διπλό (1949, 51, 55, 57- 2ος το 1950, 56- 3ος το 1953), στο διπλό μικτό (1954, με παρτενέρ την Γκ. Φαρκάς από την Ουγγαρία-2ος το 1956, 57- 3ος το 1950)), και στο ομαδικό ανδρών (1947, 48, 50, 51- 2ος το 1949, 54, 55, 56- 3ος το 1953, 57). Το 1958 τέθηκε προσωρινά εκτός της εθνικής ομάδας της Τσεχοσλοβακίας κατηγορούμενος για λαθρεμπόριο. Πέθανε στην Πράγα το 1992. Ο Ανδρεάδης εντάχθηκε στο Πάνθεον (Hall of Fame) της Διεθνούς Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης το 1995, έχοντας το ρεκόρ των 27 μεταλλίων σε παγκόσμια πρωταθλήματα: 9 χρυσά, 10 αργυρά και 8 χάλκινα.
Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Ο Μάγκνους Γ΄, γερμ. Magnus III (4 Ιουλίου 1509 - 28 Ιανουαρίου 1550) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν (1532-1550).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ούρσουλας των Χόελντσολερν, κόρης του Ιωάννη-Κικέρωνος εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Το 1550 απεβίωσε στο Μπύρτσοβ του Μεκλεμβούργου σε ηλικία 41 ετών. Νυμφεύτηκε το 1543 την Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν απογόνους. Friedrich Wigger: Genealogies of the Grand Ducal House of Mecklenburg, in: Annals of the Association for Mecklenburg's history and archeology, vol 50, Schwerin, 1885, p. 111-326. (digitized)
Αρχιερατικό εγκόλπιο

Το αρχιερατικό εγκόλπιο δεν θεωρείται άμφιο, αλλά έμβλημα του επισκοπικού βαθμού στην Ορθόδοξη Εκκλησία, στη θέα του οποίου τόσο οι ένστολοι όσο και οι φιλαρμονικές μπάντες αποδίδουν τιμές στρατηγού. Καθιερώθηκε με Βασιλικό Διάταγμα το 1856. Το εγκόλπιο συμβολίζει την αξία της καθαρής καρδιάς και τη σφραγίδα και την ομολογία της πίστης.

 Είναι ένα μεταλλικό εικόνισμα συνήθως ωοειδούς σχήματος, στολισμένο με πολύχρωμες πέτρες ή σμάλτα, που φέρεται με χρυσή αλυσίδα από το λαιμό του επισκόπου στο στήθος του πάντοτε, είτε ιερουργεί είτε όχι. Υπάρχουν δύο είδη εγκολπίων. Τα πρώτα φέρουν την παράσταση της Θεοτόκου να κρατάει τον Ιησού και γι' αυτό, το εγκόλπιο ονομάζεται «Παναγία». Αυτού του είδους τα εγκόλπια φέρονται από όλους όσους κατέχουν τον τρίτο βαθμό της ιεροσύνης (δηλ. τους επισκόπους). Τα δεύτερα, εικονίζουν τον Ιησού Χριστό να ευλογεί και να κρατάει το Ευαγγέλιο, οπότε σε αυτή την περίπτωση το εγκόλπιο ονομάζεται «Χριστός». Αυτά τα εγκόλπια φέρονται συμπληρωματικά κατά κύριο λόγο μόνο από προκαθήμενους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Κατά την Θεία Λειτουργία, ο αρχιερέας φέρει όσα εγκόλπια δικαιούται μαζί με τον επιστήθιο σταυρό. Είναι παράδοση όταν οι υποδιάκονοι ενδύουν το εγκόλπιο στον αρχιερέα, ο αρχιδιάκονος ή ο ενδυόμενος αρχιερέας να εκφωνεί την ακόλουθη προσευχή: "Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θέος και πνεύμα ευθές εγκαίνιζον εν τοις εγκάτοις μου, πάντοτε νυν και αεί και εις του αιώνας των αιώνων. Αμήν".
Emotional Mugger

Το "Emotional Mugger" είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ του Ty Segall. Κυκλοφόρησε στις 22 Ιανουαρίου του 2016 από την Drag City Records. Παραγωγός ήταν ο ίδιος ο Segall σε συνεργασία με τον F. Bermudez. Για την προώθηση του άλμπουμ ο Segall έστειλε αντίτυπα του άλμπουμ, σε μορφή VHS, σε διάφορους κριτικούς. Στις 11 Νοεμβρίου του 2015 έγινε η επίσημη ανακοίνωση του άλμπουμ μαζί με τις ημερομηνίες των εμφανίσεων του καλλιτέχνη. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2016 κυκλοφόρησε ένα 14-λεπτο βίντεο κλιπ το οποίο περιείχε διάφορα κομμάτια από το άλμπουμ σε σκηνοθεσία του Matt Yoka.

 Όλα τα κομμάτια είναι γραμμένα από τον Ty Segall εκτός από τα σημειωμένα Ty Segall - φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, παραγωγή, ηχογράφηση Emmett Kelly - κιθάρα (κομμάτια 1, 2 και 4) Cory Hanson - πλήκτρα (κομμάτι 9) Mikal Cronin - μπάσο (κομμάτι 5), παλαμάκια (κομμάτι 9) Dale Crover - ντραμς (κομμάτι 5) Charles Moothart - ντραμς (κομμάτι 7) Evan Burrows - ντραμς (κομμάτι 11), 'Oooohs' (κομμάτι 6) King Tuff - φωνητικά (κομμάτι 7) The Lollipop Children - φωνητικά (κομμάτι 8) Brit Manor - φωνητικά (κομμάτι 9) F. Bermudez - παραγωγή, ηχογράφηση Scott Cornish - μίξινγκ Βέλγιο (Φλάνδρα) - 127 Βέλγιο (Βαλλωνία) - 132 ΗΠΑ - 136 Billboard Independent Albums - 6
Κονσταντέν Μενιέ

Ο Κονσταντέν Μενιέ (Constantin Meunier, 12 Απριλίου 1831 – 4 Απριλίου 1905) ήταν Βέλγος ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης. Σπούδασε γλυπτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1845-1854). Παράλληλα, επιδόθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στον τομέα της ζωγραφικής. Επηρεασμένος από το βιομηχανικό περιβάλλον της χώρας του και την τραγική ζωή των εργατών στα ανθρακωρυχεία, επικεντρώθηκε με ρεαλιστική δύναμη στο θέμα της εργασίας. Θερμός υποστηρικτής του κοινωνικού ρεαλισμού, έχει ως κυρίαρχο θέμα στα έργα του, γλυπτά ή ζωγραφικά, την εργατική τάξη. Ο Βαν Γκογκ εκθειάζει τη ρεαλιστική δύναμη στο έργο του.

 Μετά μια σύντομη διαμονή του στη Σεβίλλη της Ισπανίας (1882 - 1883), όπου ήρθε σε καλλιτεχνικό διάλογο με την ισπανική τέχνη, επιστρέφει στο Βέλγιο και αφιερώνεται στη γλυπτική. Από το 1887 μέχρι το 1895 διδάσκει ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Λέουβεν (γαλλ. Louvain). Γίνεται όμως ευρύτατα γνωστός το 1896 μετά από μια πετυχημένη αναδρομική έκθεση των έργων του στο Παρίσι. Φιλοτέχνησε έργα γεμάτα δυναμισμό, αναδεικνύοντας το πρόσωπο του εργάτη, απέναντι στην εκμετάλλευση και την κοινωνική αδικία. Τα γλυπτά του, κυρίως από το 1885, αποτελούσαν ένα είδος νατουραλιστικής εποποιίας του εργαζόμενου ανθρώπου. Χαρακτηριστική είναι η συμβολική απεικόνιση της εργατιάς στον πίνακά του "Η επιστροφή των ανθρακωρύχων" (Μουσείο Κονσταντέν Μενιέ, Ιξέλ). Τα μπρούτζινα γλυπτά του «Το Καλοκαίρι ή Ο Θεριστής» και «Το Φθινόπωρο ή Ο Σπορέας» (περ. 1890) στον Βοτανικό Κήπο των Βρυξελλών απεικονίζουν δυναμικά το μόχθο του εργάτη. Ως αριστούργημά του θεωρείται το γλυπτό σύνολο "Μνημείο στην Εργασία" (Le Monument au Travail, 1886 - 1904), που στήθηκε στις Βρυξέλλες (Quai des Yachts) μετά το θάνατό του (1930). Στο Ιξέλ (Ixelles), ένα από τα μεγαλύτερα προάστια των Βρυξελλών, βρίσκεται το σπίτι-μουσείο (Rue de l' Abbaye 59), που έζησε κι εργάστηκε ο Κονσταντέν Μενιέ και όπου εκτίθενται σήμερα γλυπτά και πίνακες του καλλιτέχνη. Έργα του εκτίθενται επίσης στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, αλλά και σε μουσεία στη Γάνδη, την Τουρναί, το Παρίσι κ. ά. Ένα ολόσωμο άγαλμα του Κονσταντέν Μενιέ, με τη χαρακτηριστική μακριά γενειάδα του, φτιαγμένο από πέτρα, έργο του Βέλγου γλύπτη Εντμόντ ντε Βαλεριολά (1877 - 1956), στέκει στην Πλατεία Αcacias στο προάστιο Ιξέλ των Βρυξελλών. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 21 Ιουνίου 1931 από τον πρίγκιπα Λεοπόλδο και την πριγκίπισσα Άστριντ. Επιλογή έργων Gwennaelle Gribaumont: "Bruxelles, 200 Sculptures se racontent" ("Βρυξέλλες, 200 Γλυπτά διηγούνται"), pp. 35, 56 & 125, Editions Aparte, Bruxelles, 2008. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα "Μενιέ, Κονσταντέν", τόμος 41, σελ. 255, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα 1996. Εγκυκλοπαίδεια έγχρωμη «ΔΟΜΗ», Όλες οι γνώσεις για όλους, Τόμος 12ος, 1975, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Αθήναι
Ούλρικ Χριστιανός Γκύλντενλιβε (1630-1658)

Ο Ούλρικ-Χριστιανός Γκύλντενλιβε ο πρεσβύτερος, δανικά Ulrik-Kristian Gyldenløve (7 Απριλίου 1630 - 11 Δεκεμβρίου 1658) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν κόμης του Ούλρικσχολμ. Ως στρατηγός υπερασπίστηκε την Κοπεγχάγη γενναία από τους Σουηδούς και έπεσε μαχόμενος.

 Ήταν το τρίτο από τα νόθα τέκνα του Χριστιανού Δ΄ της Δανίας και της υπηρέτριας του δωματίου του Βίμπεκε Κρούζε. Τα νόθα τέκνα των βασιλέων της Δανίας είχαν το επώνυμο Γκύλντενλιβε (Χρυσός λέων). Να μη συγχέεται με τον ομώνυμο μικρανεψιό του. Το 1645 του δόθηκε η ιδιοκτησία Σκίννερουπ γκορτ από τον πατέρα του. Δεν απογοητεύτηκε από το ότι το αγρόκτημα ήταν εγκαταλελειμμένο και ξαναέκτισε την κώμη. Τη μετονόμασε σε Ούλρικσχολμ και ακολούθως έγινε κόμης. Έγινε στρατηγός του βασιλείου και γενικός διοικητής του στρατού κατά τον Δανο-Σουηδικό Πόλεμο του 1657-1658. Ο Ούλρικ οδήγησε ένα σώμα νεαρών στρατιωτών εναντίον του Σουηδικού στρατού κατά την πορλιορκία της Κοπεγχάγης το 1658. Αργότερα οι Σουηδοί εισέβαλαν στο Κάλλεμποντστραντ στην Κοπεγχάγη, όπου ήταν το στρατηγείο του. Δόθηκε αιματηρή μάχη με τους Δανο-Ολλανδούς εναντίον των Σουηδο-Γερμανών επιτιθεμένων. Ο Γκύλντενλιβε σκοτώθηκε από πολλούς εχθρικούς πυροβολισμούς· ήταν 28 ετών. Οι οδοί Γκύλντενλιβεσγκάντε στην Κοπεγχάγη και την Οντένσε ονομάστηκαν από αυτόν. Τον θυμούνται όλοι, ευγενείς και αγρότες, ως έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς διοικητές της Δανίας. Ο ανιψιός του Χριστιανός Ε΄ της Δανίας έδωσε σε έναν (νόθο) γιο του το ίδιο όνομα: Ούλρικ-Χριστιανός ο νεότερος. Miroslav Marek: House of Oldenburg, main branch, kings of Denmark
Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας (ταινία)

Το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας είναι ελληνική ταινία του 1999, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Δημήτρη Αθανίτη με τους Χρήστο Σολωμό, Κώστα Καζανά, Μαριάννα Κάλμπαρη, Λένα Κιτσοπούλου, Δημήτρη Αλεξανδρή .Ένας ηθοποιός σχηματίζει ένα νεανικό θίασο για να ανεβάσει με τον εαυτό του σαν σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή το “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” του Σαίξπηρ, σε μια θεατρική παράσταση. Μια οντισιόν γίνεται, ηθοποιοί επιλέγονται, οι πρόβες ξεκινούν. Σύντομα οι ερωτικές ίντριγκες του έργου αρχίζουν να συγχέονται με την πραγματική ζωή των νεαρών ηθοποιών του θιάσου. Ο μόνος που συνεχίζει να ζει μέσα σε ένα όνειρο, είναι ο πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης. Αυτός θα ξυπνήσει τελευταίος.

 Βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας, 3ο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών, Θεσσαλονίκη 2001 Διάκριση Ποιότητας ΥΠΠΟ 2000Η ταινία γυρίστηκε στο Θέατρο Τεχνοχώρος της Αθήνας και στα σπίτια των ηθοποιών και του σκηνοθέτη. Όλοι οι ηθοποιοί παίζουν με τα πραγματικά τους ονόματα. Είναι η μόνη μέχρι σήμερα Ελληνική ταινία που στηρίζεται και διασκευάζει θεατρικό έργο του Σαίξπηρ. Συμπεριελήφθη από τον Mark Burnette στο βιβλίο του "Shakespeare and world cinema", έκδοση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Για τον ίδιο λόγο αποτέλεσε μέρος στην πανεπιστημιακή μελέτη "Σαίξπηρ και Ελληνικό σινεμά" της Αικατερίνης Πέκη, το 2016, στο ΑΠΘ. Σενάριο, Σκηνοθεσία, Παραγωγή: Δημήτρης Αθανίτης, Φωτογραφία: Παναγιώτης Θεοφανόπουλος, Ήχος: Γιώργος Μπιλικάς, Μοντάζ: Κώστας Ραφτόπουλος, Art direction: Δημήτρης Αθανίτης, Κοστούμια: Έλλη Παπακωνσταντίνου, Παραγωγή: DNA films με την στήριξη ΕΚΚ https://www.athanitis.eu/site/gr/tainies/oneiro-kalokairinis-nyxtas
337

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 337 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 337 (CCCXXXVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Φελικιανού και Τιτιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1090 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 337 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 22 Μαΐου - Ο Κωνσταντίνος Α΄, ο πρώτος Χριστιανός Ρωμαίος αυτοκράτορας της Δυτικής Αυτοκρατορίας (312-324) και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (324-337), πεθαίνει στον Αχυρώνα κοντά στη Νικομήδεια σε ηλικία 65 ετών μετά τη βάπτισή του από τον Ευσέβιο τον Νικομηδείας. Σεπτέμβριος - Ένας αριθμός επιγόνων του Κωνσταντίου Χλωρού και αξιωματούχων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εκτελούνται για ένα διωγμό κατά των γιων του Κωνσταντίνου Α΄. 9 Σεπτεμβρίου - Ο Κωνσταντίνος Β΄, ο Κωνστάντιος Β´ και ο Κώνστας διαδέχονται τον πατέρα τους, Κωνσταντίνο Α', ως συναυτοκράτορες. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μοιράζεται μεταξύ των τριών Αυγούστων. Περσία Ο Βασιλιάς Σαπώρης Β΄ της Περσίας αρχίζει έναν πόλεμο εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στέλνει τις στατιές του κατά μήκος του Τίγρη Ποταμού για να επανακτήσει την Αρμενία και τη Μεσοποταμία. Ο Σαπώρης Β΄ πολιορκεί το Ρωμαϊκό οχυρό της Νισίβιδος (Συρία), αλλά αποκρούεται από τις δυνάμεις του Λουκιλιανού. Κίνα Ο Μουρόνγκ Χουάνγκ αξιώνει τον τίτλο του Πρίγκιπα του Γιαν, ξεκινώντας ουσιαστικά την πορεία του βασιλείου του Πρώην Γιαν. Θρησκεία 6 Φεβρουαρίου - Ένα 4-μηνο κενό στον παπικό θρόνο ολοκληρώνεται. Ο Πάπας Ιούλιος Α΄ διαδέχεται τον Πάπα Μάρκο ως ο 35ος Πάπας. 17 Ιουνίου - Ο Κωνστάντιος Β΄ ανακοινώνει την αποκατάσταση του Αθανασίου ως Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Ο Παύλος Α΄ γίνεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο Χριστιανισμός ανακοινώνεται ως επίσημη θρησκεία στην Καυκάσια Ιβηρία, σηματοδοτώντας την άνοδο του Χριστιανισμού στη Γεωργία. Φάξιαν, Κινέζος Βουδιστής μοναχός και ταξιδευτής (πεθαίνει το 422) Φου Τζιέν, αυτοκράτορας των Ντι στο Πρώην Τσιν (πεθαίνει το 385) Λου Γκουάνγκ, ιδρυτικός αυτοκράτορας των Ντι στο Μετέπειτα Λιάνγκ (πεθαίνει το 400) Ζηνόβιος της Φλωρεντίας (πεθαίνει το 417) 13 Ιανουαρίου - Λεόντιος Καισαρείας, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και άγιος 21 Φεβρουαρίου - Ευστάθιος Αντιοχείας 22 Μαΐου - Κωνσταντίνος Α΄, Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ορθόδοξος ιερέας και άγιος (γεννιέται το 272) 27 Μαΐου - Φλάβιος Δαλμάτιος, πατέρας του Δαλματίου και του Αννιβαλιανού (εκτελείται) 30 Αυγούστου - Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως 11 Σεπτεμβρίου - Ιούλιος Κωνστάντιος, γιος του Κωνστάντιου Χλωρού (εκτελείται) 24 Σεπτεμβρίου - Αννιβαλιανός, βασιλιάς του Πόντου και ανιψιός του Κωνσταντίνου Α΄ (εκτελείται) 27 Σεπτεμβρίου - Δαλμάτιος, Καίσαρας και ανιψιός του Κωνσταντίνου Α΄ (εκτελείται)
Γενικές εκλογές του Οντάριο 2022

Οι γενικές εκλογές του Οντάριο του 2022 διεξήχθησαν στις 2 Ιουνίου 2022, για να εκλεγούν τα μέλη του Επαρχιακού Κοινοβουλίου που θα υπηρετήσουν στο 43ο Κοινοβούλιο του Οντάριο. Οι κυβερνώντες Προοδευτικοί Συντηρητικοί, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Νταγκ Φορντ, επανεξελέγησαν σε μια δεύτερη κυβέρνηση πλειοψηφίας, κερδίζοντας 7 περισσότερες έδρες από όσες είχαν κερδίσει το 2018. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (NDP) διατήρησε την ιδιότητά του ως Επίσημη Αντιπολίτευση, παρά το γεγονός ότι έχασε έδρες και τερμάτισε τρίτο στη λαϊκή ψήφο, ενώ οι Φιλελεύθεροι του Οντάριο τερμάτισαν 2οι στη λαϊκή ψήφο, αλλά κέρδισαν μόνο 8 έδρες. Το Κόμμα των Πρασίνων διατήρησε την έδρα που κέρδισε το 2018, ενώ το Νέο Μπλε και το Κόμμα του Οντάριο δεν κατάφεραν να κερδίσουν μια έδρα, χάνοντας και τα δύο τους μοναδικούς βουλευτές (MPP). Οι εκλογές έθεσαν ρεκόρ για τη χαμηλότερη προσέλευση ψηφοφόρων σε επαρχιακές εκλογές του Οντάριο, καθώς μόνο το 43,53% των ατόμων που είχαν δικαίωμα ψήφου. Αυτό κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του 48,2% στις εκλογές του 2011.

 Παρά το γεγονός ότι σημείωσε οριακή μόνο αύξηση στη λαϊκή ψήφο, το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα κέρδισε με αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τα κέρδη του PC ήρθαν κυρίως σε βάρος του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο έχασε σημαντικό μερίδιο ψήφων κυρίως από το Φιλελεύθερο Κόμμα. Ωστόσο, το NDP διατήρησε τον ρόλο του ως αξιωματική αντιπολίτευση με μεγάλη διαφορά. Αν και κέρδισε την έδρα της, η Άντρια Χορβάθ παραιτήθηκε από αρχηγός του NDP. Παρά το γεγονός ότι ξεπέρασαν το NDP για τη δεύτερη θέση στη λαϊκή ψήφο, οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν μόνο μία έδρα και δεν κατάφεραν να ανακτήσουν το επίσημο καθεστώς του κόμματος. Αφού απέτυχε να κερδίσει στη δική του κούρσα, ο ηγέτης των Φιλελευθέρων Στίβεν Ντελ Ντούκα ανακοίνωσε επίσης την παραίτησή του από αρχηγός κόμματος. Οι μόνοι δύο υποψήφιοι εκτός των τριών μεγαλύτερων κομμάτων που εκλέχτηκαν ήταν ο αρχηγός του Πράσινου Κόμματος Μάικ Σράινερ και η ανεξάρτητη υποψήφια Μπόμπι Αν Μπράντι, η οποία πριν από τις εκλογές ήταν η εκτελεστική βοηθός του αποχωρούντος PC MPP στην κούρσα της. Elections Ontario