IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννα του Μπαρ, κόμισσα του Σάρεϋ

Η Ιωάννα, γαλλ.: Janne de Bar (απεβ. 1361) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν ευγενής Γαλλίδα, κόρη του κόμη του Μπαρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σάρεϋ. Έδρασε ως επίτροπος της κομητείας του Μπαρ από το 1344 έως το 1353. Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Μπαρ και της Ελεονώρας των Ανζού , κόρης του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Ήταν δυστυχισμένη με τον γάμο της με τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ. Το 1345 η Τζόαν έγινε επίτροπος του Μπαρ κατά την ανηλικότητα του ανιψιού της Ροβέρτου.

 Στις 25 Μαΐου 1306 η Ιωάννα παντρεύτηκε έναν από τους κορυφαίους ευγενείς της Αγγλίας, τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ, έναν "άσχημο, βάναυσο άνδρα με μία κακή συμπεριφορά." Έζησε στα οικογενειακά κτήματα του Βαρέν, στο κάστρο Κόνισμπουργκ και στο κάστρο Σαντάλ, εγκαταλειμμένη από τον σύζυγό της που την μισούσε, και από το 1313 προσπαθούσε να τη χωρίσει. Στην Αγγλία ήταν κοντά στην Iσαβέλλα των Καπετιδών, σύζυγο του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας, που ήταν θείος της Ιωάννας (αδελφός της Ελεονώρας). Η Ισαβέλλα ήταν περίπου της ίδιας ηλικίας και έτσι η Ιωάννα περνούσε τον χρόνο μαζί της στην Αυλή. Πιθανότατα ήταν κοντά στην εξαδέλφη της Ελισάβετ ντε Κλάρε, η οποία άφησε στην Ιωάννα μία εικόνα του Ιωάννη του Βαπτιστή στη διαθήκη της. Μετά από τέσσερα δυστυχισμένα χρόνια γάμου, ο κόμης του Σάρεϋ ισχυρίστηκε το 1313 ότι η ένωση ήταν παράνομη, επειδή ο Ιωάννα είχε συγγένεια με αυτόν τρίτου και τετάρτου βαθμό και επειδή είχε «προσυμφωνήσει γάμο» με τη Μοντ του Νέρφορντ, τη μακροχρόνια ερωμένη του και μητέρα των παιδιών του, πριν νυμφευτεί την Ιωάννα. Παρά τους ισχυρισμούς του, δεν δόθηκε ποτέ διαζύγιο. Το 1345 η Ιωάννα προσκλήθηκε από τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (πατέρα της Ισαβέλλας) να ενεργήσει ως επίτροπος της κομητείας του Μπαρ. Το 1353 επέστρεψε στην Αγγλία. Όταν ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας (γιος του Φιλίππου Δ΄) συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Λονδίνο, της επετράπη να τον επισκεφτεί και λέγεται ότι έγινε η ερωμένη του. Η Ιωάννα επεβίωσε το 1361 στο Λονδίνο. Παντρεύτηκε το 1306 τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Earenfight, Theresa, επιμ. (2018). Royal and Elite Households in Medieval and Early Modern Europe. Brill. Ward, Jennifer (2013). English Noblewomen in the Later Middle Ages. Routledge. Phillips, J. R. S. (1972). Aymer de Valence, Earl of Pembroke, 1307-1324: Baronial Politics in the Reign of Edward II. Oxford University Press. 114
Γρηγόρης Αλεξόπουλος

Ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1967. Είναι έγγαμος και έχει μία κόρη. Αποφοίτησε από το 2ο Λύκειο Πάτρας το 1984 και εισήχθη με υποτροφία στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών. Εργάστηκε σαν ελεύθερος επαγγελματίας Πολιτικός Μηχανικός από το 1990 έως και το 1993, ενώ το 1994 προσελήφθηκε στον Τομέα Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων Νομού Αχαΐας. Εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Αχαΐας το 1996 και μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ / Τμήμα Δυτικής Ελλάδας.

 Εκλέχθηκε δήμαρχος Ωλενίας το 1998 και Γραμματέας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αχαΐας. Επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Ωλενίας το 2002 και Αντιπρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αχαΐας. Το 2004 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) Νομού Αχαΐας. Το 2006 επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Ωλενίας και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Ν. Αχαΐας. Το 2008 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συνδέσμου Διαχείρισης Απορριμμάτων 2ης Ενότητας του Νομού Αχαΐας και το 2019, σε σχετική αντίστοιχη θέση, Πρόεδρος του ΦοΔΣΑ Αχαϊας. Στις Περιφερειακές Εκλογές του Νοεμβρίου 2010 εκλέχθηκε Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Αχαΐας και ορίστηκε Αναπληρωτής Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας. Συνέχισε στη θέση του Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας και το 2014. Έχει διατελέσει: Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού «Πάτρα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006», Αντιπρόεδρος της «Αναπτυξιακή Αχαΐας Α.Ε.», μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και μέλος της Επιτροπής Οικονομικών της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας. Είναι μέλος του Δ.Σ. της «Αυτοκινητοδρόμιο Α.Ε.» και Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Δυτικής Ελλάδας και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας. Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας: Γρηγόρης Αλεξόπουλος
Bundesautobahn 42

Η Bundesautobahn 42 (συντομογραφία: BAB 42) ή Autobahn 42 (συντομογραφία: A 42) είναι αυτοκινητόδρομος της Γερμανίας. Διασχίζει από ανατολή προς δύση τις εξής πόλεις της βόρειας περιοχής του Ρουρ: ξεκινώντας από το Κάστροπ-Ράουξελ περνά το Χέρνε, το Γκελζενκίρχεν, το βόρειο Έσσεν, το Μπότροπ, το Όμπερχαουζεν, το βόρειο Ντούισμπουργκ και καταλήγει στο Καμπ-Λίντφορντ. Επειδή περνά δίπλα από τον ποταμό Έμσερ λέγεται και Emscherschnellweg.

 Στην δεκαετία του 1970 χτίστηκε το πρώτο μέρος της Α 42 που ξεκινούσε από την Α 45 (διασταύρωση Autobahnkreuz Castrop-Rauxel Ost) και κατέληγε στα σύνορα των πόλεων Έσσεν και Μπότροπ (έξοδος Bottrop-Süd). Την δεκαετία του 1980 ο αυτοκινητόδρομος επεκτάθηκε μέχρι την Α 59 (διασταύρωση Autobahnkreuz Duisburg Nord) και αργότερα, αφού χτίστηκε ανάλογη γέφυρα πάνω από τον Ρήνο μέχρι το Καμπ-Λίντφορντ. Έτσι η Α 42 καταλήγει στην Α 57 που βρίσκεται δυτικά του Ρήνου. Μέχρι τις 4 Απριλίου 2006 το όνομα του κόμβου 16 ήταν Gelsenkirchen-Schalke. Την μέρα αυτή τελειοποιήθηκε ο ομώνυμος νέος κόμβος 17 (που αρχικά σχεδιάστηκε ως έξοδος Gelsenkirchen-Schalke-Nord) και ο κόμβος 16 πήρε το όνομα Gelsenkirchen-Zentrum. Η ιστορία της A 42 (γερμ.)
Μακρύρρυγχη έχιδνα

Η μακρύρρυγχη έχιδνα ή ακανθόγλωσσος (λατινική-επιστημονική ονομασία Zaglossus) είναι το ένα από τα δύο επιζώντα γένη της οικογένειας «πρωτόγονων» θηλαστικών ταχυγλωσσίδες ή «έχιδνες», που είναι αγκαθωτά ζώα παρόμοια με σκαντζόχοιρο (δεν έχουν σχέση με το φίδι έχιδνα). Υπάρχουν τρία επιζώντα είδη και ένα εξαφανισμένο. Το εξαφανισμένο είδος ζούσε στην Αυστραλία, ενώ και τα τρία ζώντα είδη ζουν μόνο στη μεγάλη νήσο Νέα Γουινέα. Οι έχιδνες και ο πλατύποδας είναι τα μοναδικά θηλαστικά που γεννούν αβγά.

 Γεωγραφική κατανομή: Βουνά των Κυκλώπων της Επαρχίας Παπούα της Ινδονησιακής Νέας Γουινέας Κατάσταση διατηρήσεως: κρισίμως κινδυνεύον Γεωγραφική κατανομή: Η κεντρική οροσειρά μεταξύ των Λιμνών Πανιάι και των βουνών Nanneau, όπως και η Χερσόνησος Χουόν Κατάσταση διατηρήσεως: τρωτό Γεωγραφική κατανομή: Τα ορεινά δάση των επαρχιών Δυτική Παπούα και Παπούα της Ινδονησιακής Νέας Γουινέας Κατάσταση διατηρήσεως: κρισίμως κινδυνεύον Γεωγραφική κατανομή: Νέα Νότια Ουαλία Εποχή: Μειόκαινος εποχήΑυτό το είδος είναι γνωστό από ένα απολιθωμένο κρανίο μήκους 65 cm. Η μακρύρρυγχη έχιδνα είναι μεγαλύτερη από τη βραχύρρυγχη έχιδνα και έχει λιγότερα και βραχύτερα αγκάθια, διάσπαρτα ανάμεσα στις σκληρές της τρίχες. Το ρύγχος έχει μήκος ίσο με τα δύο τρίτα του μήκους της κεφαλής και κάμπτεται ελαφρώς προς τα κάτω. Τόσο τα εμπρόσθια όσο και τα πίσω πόδια έχουν από πέντε δάκτυλα το καθένα, αλλά στα πίσω πόδια μόνο τα τρία μεσαία δάκτυλα έχουν νύχια. Είναι κυρίως νυκτόβιο ζώο, που αναζητεί την τροφή του στο στρώμα φύλλων στο έδαφος του δάσους, τρώγοντας έντομα και σκουλήκια. Κοιμούνται σε φωλιές και συχνά βρίσκονται μέσα σε λαγούμια. Λίγα είναι γνωστά για τον τρόπο ζωής αυτού του σπανίως παρατηρούμενου ζώου, αλλά πιστεύεται πως είναι παρόμοιος με εκείνον της βραχύρύρρυγχης έχιδνας. Ο πληθυσμός των εχιδνών στη Νέα Γουινέα μειώνεται εξαιτίας της αποδασώσεως και του κυνηγιού τους από τον άνθρωπο, οπότε το γένος χρειάζεται προστασία. Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2015 αναφέρεται ότι το γένος επέδειξε στην αιχμαλωσία προτίμηση στη χρήση δεξιού ή αριστερού ποδιού κατά την εκτέλεση κινήσεων διατροφής, περπατήματος και αλληλεπιδράσεων μεταξύ των δύο φύλων. Υπάρχουν δηλαδή «δεξιόχειρες» και «αριστερόχειρες» έχιδνες, ή καλύτερα «αριστεροπόδαρες» και «δεξιοπόδαρες». Αυτό το εύρημα υποδεικνύει ότι αυτή η προτίμηση δεξιού ή αριστερού στα θηλαστικά αποτελεί μια κοινή από την εξελικτική αρχή τάση στα θηλαστικά αντί για τάση που δημιουργήθηκε αρκετές φορές στα διάφορα σημερινά θηλαστικά. Flannery, T.F.; Groves, C.P. (Ιανουάριος 1998). «A revision of the genus Zaglossus (Monotremata, Tachyglossidae), with description of new species and subspecies». Mammalia 62 (3): 367-396. doi:10.1515/mamm.1998.62.3.367. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-08-25. https://web.archive.org/web/20060825164255/http://arts.anu.edu.au/grovco/Zaglossus.pdf. Ανακτήθηκε στις 2022-05-20. 908
Μπεσκιοϊλού Αντέμ

Ο Αντέμ Εκίζ (Adem Ekiz, 1 Μαρτίου 1980), ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπεσκιοϊλού Αντέμ (Beşköylü Adem) είναι Τούρκος μουσικός και τραγουδιστής ποντιακής καταγωγής. Έγινε γνωστός κυρίως επειδή είναι από τους λίγους καλλιτέχνες της Τουρκίας που χρησιμοποιούν στις καλλιτεχνικές τους εμφανίσεις την ποντιακή διάλεκτο ή τα «ρωμαίικα», όπως την αποκαλούν οι ίδιοι.

 Γεννήθηκε το στο χωριό Καλίστη Σουρμένων της επαρχίας Τραπεζούντας. Η Καλίστη αποτελεί μέρος ενός συμπλέγματος οικισμών, το Μπέσκιοϊ, που στα ελληνικά σημαίνει «πέντε χωριά». Εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη με την οικογένειά του αφού τελείωσε το λύκειο, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Με την ποντιακή λύρα άρχισε να ασχολείται όταν πήγαινε στο δημοτικό σχολείο. Το 2000 κυκλοφόρησε στην Τουρκία το πρώτο του άλμπουμ (Yanarım Ateşine), το οποίο περιλαμβάνει και ένα τραγούδι στην ποντιακή διάλεκτο, με τίτλο «Ασα παρχάρα». Μετά από τη δημοσίευση του άλμπουμ Yanarım Ateşine, σε εμφάνιση που είχε στην ελληνική τηλεοπτική εκπομπή «Οι Φάκελοι» που παρουσίαζε τότε στο Mega Channel ο Αλέξης Παπαχελάς, ο Αντέμ είπε ότι τα ποντιακά είναι η μητρική γλώσσα με την οποία έζησε και θέλει να την κρατήσει. Για τον πατέρα του είπε, «αν έλεγε δυο, τρία, τέσσερα τουρκικά λόγια, έλεγε δέκα, δεκαπέντε ποντιακά.» Το 2005 κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σε συνεργασία με τον Νίκο Μιχαηλίδη και τον Φίλιππο Κεσαπίδη το άλμπουμ Ρωμαίικα Τραγωδίας με περιεχόμενο 15 ποντιακά τραγούδια. Η τρίτη του δισκογραφική εργασία κυκλοφόρησε στην Τουρκία το 2007 σε συνεργασία με τον Κερίμ Αϊντίν με τίτλο Gülüm Demedim mi Sana, το οποίο περιέχει δύο τραγούδια στα ποντιακά («Αγαπώ σε, αγαπάς με», «Επέγναμ σα παρχάρια»). 2000: Yanarım Ateşine 2005: Ρωμαίικα Τραγωδίας 2007: Gülüm Demedim mi Sana 2010: AS SIN TRAPEZOUNTAN SIN THESSALONIKIN Επίσημη ιστοσελίδα
Δήμος Κουμάνοβο

Ο Δήμος Κουμάνοβο (σλαβομακεδονικά: Куманово‎ /kuˈmanɔvɔ/ αλβανικά: Kumanovë‎) είναι δήμος στο βορειοανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Βορειοανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Κουμάνοβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Κουμάνοβο.

 Ο Δήμος Κουμάνοβο συνορεύει με: τον Δήμο Λίπκοβο, τον Δήμο Ίλιντεν και τον Δήμο Αρατσίνοβο στα δυτικά τη Σερβία στα βόρεια τον Δήμο Σβέτι Νίκολε και τον Δήμο Πέτροβετ στα δυτικά τον Δήμο Στάρο Ναγκορίτσανε και τον Δήμο Κράτοβο στα ανατολικά. Επίσημη ιστοσελίδα
Ελληνοαυστραλιανές σχέσεις

Οι Ελληνοαυστραλιανές σχέσεις είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Αυστραλίας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών είναι στενές και οι χώρες ήταν σύμμαχοι τόσο στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όσο και στον Πόλεμο της Κορέας. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι αυστραλιανές δυνάμεις συμμετείχαν στη Μάχη της Ελλάδας εναντίον των Γερμανών και στη Μάχη της Κρήτης. Υπάρχει μια μεγάλη ελληνική κοινότητα στην Αυστραλία (που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950 και τη δεκαετία του 1960). Κάθε χώρα έχει πρεσβεία στην πρωτεύουσα της άλλης. Η Ελλάδα έχει επίσης γενικά προξενεία στο Σίδνεϊ, τη Μελβούρνη και την Αδελαΐδα, καθώς και ένα προξενείο στο Περθ, επίτιμα γενικά προξενεία στο Μπρίσμπεϊν και το Ντάργουιν, καθώς και επίτιμα προξενεία στο Νιουκάστλ και το Χόμπαρτ. Και οι δύο χώρες είναι πλήρης μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

 Έχουν πραγματοποιηθεί οι ακόλουθες κρατικές επισκέψεις: Μάρτιος 1955, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Ρόμπερτ Μένζις επισκέφθηκε την Ελλάδα. Ιούνιος 2002, ο Πρόεδρος της Ελλάδος Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος επισκέφθηκε την Αυστραλία. Ιουλίου 2002, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Τζον Χάουαρντ επισκέφθηκε την Αθήνα. Απριλίου 2005, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Τζον Χάουαρντ επισκέφτηκε την Ελλάδα. Μάιος 2007, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής και η Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη και αντιπροσωπεία ελληνικών αξιωματούχων και μέσων ενημέρωσης επισκέφθηκαν την Αυστραλία 23 ελληνοαυστραλιανές διμερείς συμφωνίες που καλύπτουν την έκδοση, τη φορολογία, το εμπόριο, τον πόλεμο και τις συνέπειές του, την κοινωνική ασφάλιση και άλλα θέματα έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο χωρών. 2 συμφωνίες εκκρεμούν: Διμερής Συμφωνία Κοινωνικής Ασφάλισης Διμερής συμφωνία Ελλάδας-Αυστραλίας για τις Διακοπές με Δικαιώματα Απασχόλησης Οι διμερείς οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών βρίσκονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο και υπάρχουν σημαντικές διακυμάνσεις του όγκου των συναλλαγών. Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας, ο συνολικός όγκος των συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών αυξήθηκε κατά 34,05% φτάνοντας τα 143,228 εκατομμύρια ευρώ. Διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας Διεθνείς σχέσεις της Αυστραλίας Ελληνοαυστραλοί Αυστραλοί στην Ελλάδα Ελληνοαυστραλιανό Συμβούλιο Επιχειρηματικότητας Κατάλογος Ελλήνων πρεσβευτών στην Αυστραλία Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της Αυστραλίας σχετικά με τη σχέση με την Ελλάδα Αυστραλιανή πρεσβεία στην Αθήνα Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας σχετικά με τη σχέση με την Αυστραλία Αρχειοθετήθηκε 2008-05-07 στο Wayback Machine. Ελληνική πρεσβεία στην Καμπέρα Γενικό προξενείο στο Σίδνεϊ Αρχειοθετήθηκε 2012-08-05 στο Wayback Machine. Ελληνικό προξενείο στο Περθ Αρχειοθετήθηκε 2012-09-05 στο Wayback Machine. Επιχειρηματικό Συμβούλιο της Αυστραλίας
Αλέξανδρος Β΄ της Μολδαβίας

Ο Αλέξανδρος Β΄ της Μολδαβίας ή Αλεξάντρελ (ρουμ. Alexăndrel ή Alexăndru II (1429 – 25 Μαΐου 1455) ήταν ηγεμόνας της Μολδαβίας (ο επίσημος τότε τίτλος ήταν «βοεβόδας», μεταφραζόμενος τυπικά ως «πρίγκιπας της Μολδαβίας») σε τρεις χρονικές περιόδους: το 1449, από το 1452 έως το 1454, και τέλος το 1455. Ο Αλέξανδρος Β΄ ήταν γιος του Ηλία της Μολδαβίας και της συζύγου του Μαρίας, και εγγονός του συνονόματού του Αλέξάνδρου Α΄ του Καλού.

 Ο Αλέξανδρος Β΄ προτιμούσε τη συμμαχία με την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Πέτρο Γ΄ της Μολδαβίας, ο οποίος ήταν προστατευόμενος του κυβερνήτη της Ουγγαρίας Ιωάννης Ουνυάδης. Η επιρροή της Ουγγαρίας εξασθένησε μετά τη συντριβή του στρατού του Ουνυάδη από τους Οθωμανούς στη Β΄ Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, τον Οκτώβριο του 1448. Με την υποστήριξη των βογιάρων, οι οποιοι προτιμούσαν μια συμμαχία με την Πολωνία-Λιθουανία, ο Αλέξανδρος εξεδίωξε τον Πέτρο Γ΄ από τη Μολδαβία και ανέλαβε την εξουσία τον Φεβρουάριο του 1449. Στην πρώτη του αυτή «θητεία», που διήρκεσε μόνο ένα τετράμηνο, επιβεβαίωσε τα προνόμια των εμπόρων του Μπρασόβ. Σύμφωνα με το Μολδαβοπολωνικό Χρονικό, ο Αλέξανδρος παρεχώρησε και την Κιλία (τη σημερινή Κίλιγια της Ουκρανίας) στην Ουγγαρία, ωστόσο δύο άλλα μολδαβικά χρονικά αποδίδουν την πράξη αυτή στον προκάτοχό του. Το 1449 ο έτερος προστατευόμενος του Ουνυάδη, ο Μπόγκνταν Β΄, εισέβαλε στη Μολδαβία, υποχρεώνοντας τον Αλεξάντρελ να διαφύγει.Μετά τη δολοφονία του Μπόγκνταν ο Αλέξανδρος και ο Πέτρος Ααρών (νόθος γιος του Αλεξάνδρου Α΄) μοίρασαν τη Μολδαβία μεταξύ τους. Ο Αλέξανδρος ανέλαβε τον έλεγχο της νότιας Μολδαβίας. Αργότερα ένωσε τη χώρα με την υποστήριξη του Ουνυάδη, με τον οποίο υπέγραψε συνθήκη στις 16 Φεβρουαρίου 1453, αναγνωρίζοντάς τον ως «προστάτη» της Μολδαβίας. Ωστόσο ο Π. Ααρών εξεδίωξε τον Αλέξανδρο από την εξουσία και τη χώρα τον Μάρτιο ή τον Μάιο του 1455. Ο Αλέξανδρος Β΄ ήταν άγαμος και δεν άφησε απογόνους του. Κατά τα έτη της ηγεμονίας του, ο Αλέξανδρος Β΄ αντιμετώπισε και τον εκκλησιαστικό διχασμό που είχε προέλθει από την Ένωση των Εκκλησιών στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας: Ο Μητροπολίτης Μολδαβίας Δαμιανός, ο πρωτοπαπάς Κωνσταντίνος και ο βογιάρος Νεαγκόι υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου, αλλά, όπως και στην Κωνσταντινούπολη, ο λαός δεν αποδέχθηκε την Ένωση. Μετά τον θάνατο του Δαμιανού το 1451 ζήτησαν για νέο μητροπολίτη τον Θεόκτιστο, διάκονο του αρχηγού των ανθενωτικών Μάρκου του Ευγενικού. Επειδή όμως οι ενωτικοί στην Κωνσταντινούπολη αντέδρασαν, η χειροτονία έγινε από τον Αρχιεπίσκοπο Αχρίδας Νικόδημο. Ο Θεόκτιστος ως Μητροπολίτης υποστηρίχθηκε από τον Αλέξανδρο Β΄ και, όντας βουλγαρικής καταγωγής, συνετέλεσε στη διάδοση της σλαβονικής γλώσσας στη Μολδαβική Εκκλησία και στις κρατικές δομές. Marek, Miroslav. «Ο Οίκος των Muşatin». Genealogy.EU.
Σερβική Αστυνομία

Η Σερβική Αστυνομία αποτελεί την κύρια αστυνομική δύναμη της Σερβίας. Είναι υπεύθυνη για την επιβολή του νόμου σε όλες τις τοπικές και εθνικές αρχές. Τελεί υπό την δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων. Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση του Υπουργείου Εσωτερικών έχει 15 οργανωτικές μονάδες και 27 Περιφερειακές Αστυνομικές Διευθύνσεις.

 Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων διαθέτει πέντε ξεχωριστά τμήματα: Τμήμα Οργάνωσης, Πρόληψης και Κοινοτικής Αστυνόμευσης, Τμήμα για τη Δημόσια Τάξη και άλλες υποθέσεις της Αστυνομίας, Τμήμα για τις ειδικές δράσεις, τον σχηματισμό αστυνομίας, τις αμυντικές προετοιμασίες και τα αποθεματικά, Τμήμα Ελέγχου νομιμότητας της εργασίας, Τμήμα Προσωπικού, διαμόρφωσης και εξοπλισμού της αστυνομίας.Υπάρχουν 161 τοπικά αστυνομικά τμήματα σε ολόκληρη τη χώρα, με 62 σταθμούς συνοριοφυλακής και 49 σταθμούς της τροχαίας. Από την 30η Σεπτεμβρίου του 2006, το Υπουργείο Εσωτερικών έχει συνολικά 42.740 εργαζόμενους, 26.527 από τους οποίους είναι ένστολοι αξιωματικοί των οποίων το 6,9% είναι γυναίκες. Χωροφυλακή Ειδική Αντιτρομοκρατική Ομάδα Αντιτρομοκρατική Μονάδα Μονάδα Ελικοπτέρων Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων της Σερβίας
Οροπέδιο Δράμας

Το Οροπέδιο είναι ορεινό χωριό του νομού Δράμας κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 700 μ. στην περιοχή της Ελατιάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 23 μόνιμους κατοίκους.

 Το 1900, κατά τον Βούλγαρο συγγραφέα και επιθεωρητή σχολείων Βασίλ Καντσόφ, το Οροπέδιο ήταν ένα αμιγές μουσουλμανικό χωριό 370 κατοίκων. Το 1913, σύμφωνα με την πρώτη ελληνική απογραφή είχε πληθυσμό 567 κατοίκων, ενώ μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών του 1918-1922 κατοικήθηκε από Έλληνες του Πόντου. Μέχρι το 1927 έφερε το όνομα Βλαδίκος και στην απογραφή του 1928 είχε πληθυσμό 204 κατοίκων. Το Οροπέδιο υπήρξε τόπος κατοικίας των Ποντίων οπλαρχηγών και αντιστασιακών Ηλία Σελαλμαζίδη και Ιωάννη Λαφτσίδη. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής κάηκε ολοσχερώς τον Μάιο του 1944 μαζί με άλλα χωριά της Ελατιάς (Καρά Ντερέ) ως αντίποινα για τις απώλειες που υπέστησαν οι βουλγαρικές δυνάμεις από τους αντάρτες του Αντών Τσαούς στη μάχη της γέφυρας Παπάδων. Λίγους μήνες αργότερα (22 - 25 Αυγούστου 1944) κοντά στο χωριό πραγματοποιήθηκε μάχη ανάμεσα σε βουλγαρικά στρατεύματα και αντάρτες της ΕΣΕΑ/ΕΑΟ. Διοικητικά το Οροπέδιο υπαγόταν στην κοινότητα Σιδηρονέρου (έως το 1997 η κοινότητα ήταν κομμάτι της επαρχίας Δράμας) μέχρι και το 2010 όταν μετά τις αλλαγές που επέβαλε το σχέδιο Καλλικράτης στην τοπική αυτοδιοίκηση υπήχθη στην τοπική κοινότητα Σιδηρονέρου του διευρυμένου δήμου Δράμας.
Μάι Τάι

Να μην συγχέεται με την πολεμική τέχνη Μουάι ΤάιΤο Μάι Τάι είναι ένα κοκτέιλ από ρούμι, λικέρ Κουρασάο, σουμάδα και χυμό λάιμ. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά κοκτέιλ στην κουλτούρα του Τίκι.

 Ο Βίκτορ Μπέρτζερον ισχυρίστηκε ότι εφηύρε το Μάι Τάι το 1944 στο εστιατόριό του, Trader Vic's, στο Όκλαντ της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ο πρόδρομος του Trader Vic, Donn Beach, ισχυρίστηκε ότι το δημιούργησε για πρώτη φορά το 1933, αν και ένας επί σειρά ετών συνάδελφος είπε ότι το Beach στην πραγματικότητα ισχυριζόταν απλώς ότι το Μάι Τάι βασίστηκε στο κοκτέιλ QB Cooler που είχε δημιουργήσει. Η συνταγή του Don the Beachcomber είναι πιο περίπλοκη από αυτή του Vic και ορισμένοι πιστεύουν ότι έχει αρκετά διαφορετική γεύση. Άλλοι πιστεύουν ότι, παρά τη διαφορά στα συστατικά, έχουν αρκετά παρόμοια γεύση.Το όνομα φέρεται να προήλθε από το maitaʻi, την ταϊτική λέξη για «καλό» ή «αριστεία», αν και το ποτό γράφεται συνήθως ως δύο λέξεις, μερικές φορές με παύλα ή κεφαλαία. Οι περισσότερες τρέχουσες συνταγές για το Μάι Τάι που βασίζονται στη συνταγή του Trader Vic του 1944 περιλαμβάνουν ρούμι, χυμό λάιμ, σουμάδα και λικέρ πορτοκάλι (συνήθως κουρασάο). Οι παραλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν την προσθήκη χυμού αμαρέτο, μπίτερ, γρεναδίνης, πορτοκαλιού, ανανά και γκρέιπφρουτ και ούτω καθεξής. Αυτή η μεγάλη ποικιλία στα συστατικά που χρησιμοποιούνται υπάρχει επειδή η Trader Vic's κράτησε μυστική τη συνταγή για σχεδόν 30 χρόνια, αναγκάζοντας τους ανταγωνιστές να μαντέψουν τα συστατικά για να ικανοποιήσουν τους πελάτες. Διάφορα βιβλία από τον Βίκτορ Μπέρτζερον περιγράφουν τη χρήση ρούμι από την Τζαμάικα καθώς και από τη Μαρτινίκα. Μερικές φορές προστίθενται υπερβολικά βαριά ρούμια για να γίνουν πιο δυνατές εκδόσεις. Το Μάι Τάι έγινε πολύ δημοφιλές τη δεκαετία του 1950-1960 και πολλά εστιατόρια, ιδιαίτερα εστιατόρια ή μπαρ με θέμα την πολυνησία (τίκι), το σέρβιραν. Το Μάι Τάι εμφανίστηκε επίσης στην ταινία του 1961 του Έλβις Πρίσλεϊ Blue Hawaii. Ζόμπι (κοκτέιλ)
Δήμος Αγίου Βασιλείου

Ο Δήμος Αγίου Βασιλείου είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Αντιστοιχεί πλήρως στην ομώνυμη επαρχία. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Λάμπης και Φοίνικα. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 354.33 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 10.079 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Σπήλι.

 Ο Δήμος Άγιος Βασίλειος αποτελείται από τις 26 Κοινότητες της ομώνυμης Επαρχίας του Νομού Ρεθύμνης: Κοινότητα Αγίας Γαλήνης Αγία Γαλήνη, η Ξηρόκαμπος, ο Κοινότητα Ακουμίων Ακούμια, τα Βρύσες, οι Τριόπετρα, η Κοινότητα Αρδάκτου Αγία Παρασκευή, η Ακτούντα, τα Άρδακτος, ο Βάτος, ο Κοινότητα Δριμίσκου Δρίμισκος, η Κοινότητα Καρινών Καρίνες, οι Κοινότητα Κεντροχωρίου Κεντροχώρι, το Πλατανές, ο Κοινότητα Κεραμέ Αγαλιανός, ο Αγία Φωτεινή, η Κεραμές, ο Κοινότητα Κισσού Κισσός, ο Κισσού Κάμπος, ο Κοινότητα Κρύας Βρύσης Κρύα Βρύση, η Νέα Κρύα Βρύση, η Κοινότητα Λαμπινής Λαμπινή, η Κοινότητα Μελάμπων Άγιος Γεώργιος, ο Μέλαμπες, οι Κοινότητα Μουρνές Μουρνέ, η Κοινότητα Μυξορρούματος Αγία Πελαγία, η Άνω Μυξόρρουμα, το Μυξόρρουμα, το Φρατί, το Κοινότητα Ορνές Ορνέ, η Κοινότητα Σακτουρίων Άγιος Παύλος, ο Κάτω Σακτούρια, τα Παξιμάδια δύο, τα (νησίς) Παξιμάδα, ένα, τα (νησίς) Σακτούρια, τα Κοινότητα Σπηλίου Δαριβιανά, τα Σπήλι, το Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Άγιος Βασίλειος, ο Κοινότητα Αγίου Ιωάννου Αγίου Βασιλείου Άγιος Ιωάννης, ο Καλή Συκιά, η Κάνεβος, η Κοινότητα Αγκουσελιανών Αγκουσελιανά, τα Παλαιόλουτρα, τα Κοινότητα Ασωμάτου Ασώματος, ο Κάτω Μονή Πρέβελη, η Πίσω Μονή Πρέβελη, η Κοινότητα Κοξαρές Ατσιπάδες, αι Κατσογρίδα, η Κοξαρέ, η Παλέ, η Κοινότητα Λευκογείων Αμμούδι, το Γιαννιού, το Λευκόγεια, τα Σχοινάρια, τα Κοινότητα Μαριού Δαμνόνι, το Μαριού, το Παλαιά Ταβέρνα, η Κοινότητα Μύρθιου Καλυψώ, η Κάμπος, ο Κόκκινα Χωράφια, τα Μυθιανός Πλακιάς, ο Μύρθιος, η Φοίνικας, ο Κοινότητα Ροδακίνου Άνω Ροδάκινο, το Κάτω Ροδάκινο, το Κόρακας, ο Πολύριζος, η Κοινότητα Σελλίων Πλακιάς, ο Σελλία, τα Σούδα, η Δήμος Λάμπης Δήμος Φοίνικα Δήμος Αγίου Βασιλείου (2011- σήμερα) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Δέξιππος

Ο Πόπλιος Ερρένιος Δέξιππος (λατινικά: Publius Herennius Dexippus, περ. 210-273) ή απλά Δέξιππος ήταν Έλληνας ιστορικός, πολιτευτής, στρατηγός και κληρονομκός ιερέας της Ελευσίνιας οικογένειας των Κήρυκων. Κατείχε τους τίτλους «Άρχων Βασιλεύς» και «Επώνυμος» στην Αθήνα. Όταν οι Έρουλοι εισέβαλαν την Ελλάδα και κατέλαβαν την Αθήνα το 269, ο Δέξιππος έδειξε μεγάλο σθένος και κατάφερε να ζωντανεύσει το πνεύμα του πατριωτισμού στους συμπολίτες του. Προς τιμήν του ανεγέρθη άγαλμα το οποίο υπάρχει ως σήμερα με επιγραφή που περιγράφει τις υπηρεσίες που προσέφερε, αλλά παραδόξως, όχι τα στρατιωτικά του κατορθώματα. Ο Πατριάρχης Φώτιος αναφέρει τρία ιστορικά έργα του Δέξιππου, εκ των οποίων σημαντικά κομμάτια σώζονται ακόμα: «Τα Γεγονότα μετά τον Αλέξανδρο», πιθανώς επιτομή του έργου του Αρριανού «Τα Σκυθικά», μια ιστορία των Ρωμαίων κατά των Γότθων του 3ου αιώνα «Η Χρονική Ιστορία», δώδεκα βιβλία με την ιστορία χιλίων χρόνων ως τον Κλαύδιο Γοτθικό (270)Το χρονικό του Δέξιππου συνεχίστηκε από τον Ευνάπιο, που ξεκινά την δική του εξιστόρηση κάνοντας κριτική στον προκάτοχό του. Το έργο αυτό είναι μάλλον η κεντρική πηγή της «Ιστορίας των Αυγούστων» για το διάστημα 238-270 αν και ο συγγραφέας του τελευταίου συχνά αποδίδει κομμάτια του στον Δέξιππο λανθασμένα, κάτι που κάνει την παραπάνω υπόθεση ασθενή. Ο Φώτιος μιλά με τα καλυτερα λογια για τον Δέξιππο, χαρακτηρίζοντάς τον «δεύτερο Θουκυδίδη».

 Σύγχρονη μελέτη θραυσμάτων από ένα έγγραφο του 11ου αι μ.Χ., που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας, αποκαλύπτει μια άγνωστη μάχη του 3ου αι. μ.Χ. που δόθηκε στις Θερμοπύλες ανάμεσα σε Αθηναίους και Γότθους, στον ίδιο τόπο όπου πολέμησαν οι Έλληνες απέναντι στους Πέρσες. Το έγγραφο αυτό είναι αντίγραφο ενός μεγάλου κειμένου του Δέξιππου. Σε αυτό το κείμενο υπάρχει αναφορά στην προσπάθεια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Δέκιου να αποκρούσει τις γοτθικές επιθέσεις αλλά και στις μάχες που έχασε με τους Γότθους, ώστε οι τελευταίοι κέρδισαν εδάφη της αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον Δέξιππο, ειδικότερα, τον 3ο αιώνα οι Γότθοι επιτέθηκαν στη Θεσσαλονίκη για να την καταλάβουν. Οι Θεσσαλονικείς όμως οχυρώθηκαν αποτελεσματικά και απέκρουσαν τις επιθέσεις. Οι Γότθοι καθώς κατανόησαν πως δεν μπορούν να καταλάβουν την Θεσσαλονίκη άλλαξαν σχεδιασμό και αποφάσισαν να επιτεθούν την Αθήνα πιστεύοντας ότι είναι μια ακμάζουσα πόλη με θησαυρούς. Με την κάθοδο των Γότθων στην Αθήνα οι Ελληνες συγκέντρωσαν στρατό με επικεφαλής τον στρατηγό Μαριανό. Ο Μαριανός εμψύχωσε τους στρατιώτες υπενθυμίζοντας την μάχη των αρχαίων προγόνων τους στις Θερμοπύλες, όπου και αποφασίστηκε να δοθεί η μάχη. Στο θραύσμα καταγράφεται ο λόγος που έβγαλε στο στράτευμα ο Μαριανός. Δυστυχώς όμως λείπουν κρίσιμα δεδομένα όπως η ημερομηνία της μάχης και η έκβαση της. Fergus Millar (1969) "P. Herennius Dexippus: The Greek World and the Third-century Invasions," Journal of Roman Studies 59: 12–29. (αγγλικά) Francois Paschoud (1991) "L'Histoire Auguste et Dexippe," in G. Bonamente et al., eds., Historiae Augustae Colloquium Parisinum, 217-69. (γαλλικά) Dexippus' Fragments in Dindorf's 1870 Minor Greek Historians (αγγλικά)
Knockin' at your Back Door

Το Knockin' at your Back Door είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πρώτο κομμάτι του δίσκου "Perfect Strangers" ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1984.

 Το τραγούδι αυτό, κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου και CD, με το "Perfect Strangers" στη δεύτερη πλευρά τον Οκτώβριο του 1984. Στον Καναδά, στη δεύτερη πλευρά του σινγκλ υπήρχε το τραγούδι "Son of Alerik", ενώ στην Ιαπωνία, την Ισπανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε μία έκδοση με το "Wasted Sunsets". Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν σεξουαλικό περιεχόμενο και ο σκοπός τους ήταν να φανεί σε ποιο επίπεδο μπορεί να φτάσει ένα τραγούδι του οποίου στίχοι μπορεί να λογοκριθούν. Το κομμάτι γνώρισε επιτυχία και έτυχε μεγάλης ραδιοφωνικής μετάδοσης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής, αφού μπήκε στα τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, όντας το πρώτο σινγκλ μετά την επανένωση του συγκτοήματος. Το '"Knocking at your Back Door" συμπεριλήφθηκε ως μόνιμο κομμάτι των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος μέχρι το 1994 και από εκεί και έπειτα το επαναφέρουν κατά καιρούς. Ζωντανά ηχογραφημένοι δίσκοι οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν το κομμάτι, είναι οι εξής: Nobody's Perfect (1988) In the Absence of Pink (1991) Come Hell or High Water (DVD, 1994) Live in Europe 1993 (2007) Live at Montreux 2011 (2011) Perfect Strangers Live (2013) Knockin' at your back door (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1984 Το "Knocking at your Back Door" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Perfect Strangers CD Booklet, Mercury, 1991 The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 DEEP PURPLE Knocking At Your Back Door reviews - Progarchives Στίχοι Knocking at your Back Door [1] Deep Purple Chords and Tablature - The Highway Star 1 Deep Purple Chords and Tablature - The Highway Star 2 Deep Purple Chords and Tablature - The Highway Star 3 Bass Tablature - The Highway Star
Παγόδα

Η παγόδα είναι πύργος με πολλαπλές μαρκίζες, ο οποίος χρησιμοποιείται κυρίως στη Νότια Ασία. Έχει εξαπλωθεί και στην Ανατολική Ασία, σε χώρες όπως το Νεπάλ, την Κίνα, την Ιαπωνία και σε άλλα μέρη της Ασίας. Χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς σκοπούς. Κάποιες παγόδες χρησιμοποιούνται ως Ταοϊστικοί χώροι λατρείας. Οι περισσότερες παγόδες χρησιμοποιούνται από τους Βουδιστές ως χώροι λατρείας, ενώ συχνά βρίσκονται τουλάχιστον κοντά σε μια βιχάρα, αρκετά συχνά μέσα σε αυτή. Σε ορισμένες χώρες, ο όρος μπορεί να αναφέρεται και σε άλλες θρησκευτικές δομές. Στο Βιετνάμ και την Καμπότζη, λόγω της γαλλικής μετάφρασης, στα αγγλικά ως παγόδα εννοείται κάθε μέρος της λατρείας, αν και η παγόδα δεν είναι μια ακριβής λέξη για να περιγράψει μια βουδιστική βιχάρα. Η σύγχρονη παγόδα είναι μια εξέλιξη της στούπας, η οποία προέρχεται από το αρχαίο Νεπάλ. Η στούπα είναι μια δομή που μοιάζει με τάφο, όπου τα ιερά λείψανα κρατούνταν ασφαλή και τιμούνταν. Η αρχιτεκτονική δομή της στούπας έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ασία. Οι παγόδες έχουν χτιστεί με πολλές διαφορετικές μορφές, ενώ οι κατά τόπους λεπτομέρειες έχουν ενσωματωθεί στο γενικό σχεδιασμό. Σε πολλά φιλιππινέζικα καμπαναριά, το σχήμα τους επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις παγόδες που έχτισαν οι Κινέζοι εργάτες που προσλήφθηκαν από τους Ισπανούς.

 Μία προτεινόμενη ετυμολογία είναι ο νότιος κινεζικός όρος για τον πύργο με οκτώ γωνίες, στα Κινέζικα 八角塔. Η πρόταση ενισχύεται από το όνομα μιας διάσημης παγόδας που είδαν πολλοί από τους πρώτους Ευρωπαίους επισκέπτες στην Κίνα, τη «Πατσόου τα» (κινέζικα: 琶洲塔), στο αγκυροβόλιο Ουαμπόα ακριβώς νότια της Κουανγκτσόου. Μια άλλη προτεινόμενη ετυμολογία είναι από την περσική λέξη μπουτκάντα, από τις λέξεις μπουτ και κάντα. Μια ετυμολογία της λέξης είναι από την σιναλέζικη λέξη dāgaba, η οποία προέρχεται από το σανσκριτικό dhātugarbha ή τη λέξη της γλώσσας Πάλι dhātugabbha: «μήτρα λείψανου/αίθουσα» ή «ιερό σκήνωμα», δηλαδή μια στούπα. Η προέλευση της παγόδας μπορεί να αναχθεί στην στούπα (3ο αιώνα π.Χ.).Από την άλλη πλευρά, η στούπα αναδειχθεί ως ένα ξεχωριστό στυλ της αρχιτεκτονικής Νέβα του Νεπάλ και εξαπλώθηκε στη Νοτιοανατολική και Ανατολική Ασία. Ο νεπαλέζος αρχιτέκτονας Αρανίκο επισκέφθηκε την Κίνα και μοιράστηκε τις ικανότητες του στην κατασκευή κτιρίων στούπας στην Κίνα.Τα κτίρια αυτά (παγόδα, στούπα) διέπρεψαν ως βουδιστικά μνημεία που χρησιμοποιούταν για την απόθεση ιερών κειμηλίων. Η κινεζική εικονογραφία είναι αισθητή στις κινεζικές παγόδες, καθώς και σε άλλες αρχιτεκτονικές παγόδας της Ανατολικής Ασίας. Η εικόνα του Γκαουτάμα Βούδα στο αμπάγια μούντρα είναι επίσης αισθητή σε ορισμένες παγόδες. Η βουδιστική εικονογραφία μπορεί να παρατηρηθεί σε ολόκληρο το συμβολισμό της παγόδας.Σε ένα άρθρο σχετικά με βουδιστικά στοιχεία της τέχνης της δυναστείας των Χαν, ο Γου Χουνγκ δείχνει ότι σε αυτούς τους τάφους, ο Βουδιστικός συμβολισμός είχε ενσωματωθεί τόσο καλά στις Κινεζικές παραδόσεις που είχε αναπτυχθεί ένα ξεχωριστό σύστημα συμβολισμού.
Γιάννης Τζιφόπουλος

Ο Γιάννης Τζιφόπουλος είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1973 μέχρι το 1988.

 Ο Τζιφόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα του Τιτάνα Σερβίων και το 1973 συμφώνησε με τον Άρη Θεσσαλονίκης, στου οποίου τη δεύτερη ομάδα αγωνίστηκε ως το 1975. Ο προπονητής Ντόμπρομιρ Ζέτσεφ τον προώθησε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου και έβγαλε την πρώτη του ασίστ στο 5-1 εναντίον της Καστοριάς στις 23 Νοεμβρίου 1975. Αγωνίστηκε σε δώδεκα παιχνίδια πρωταθλήματος, για να καθιερωθεί ως πρώτη αλλαγή στην θέση του πλάγιου οπισθοφύλακα, πίσω από τους Μόκαλη και Πάλλα.Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε σε 19 παιχνίδια, με τον Άρη να καταλαμβάνει την πέμπτη θέση του πρωταθλήματος. Το 1977-78, την τεχνική ηγεσία των "κίτρινων" ανέλαβε ο Γερμανός Καρλ Χάινζ Ρουλ, ο οποίος τον εμπιστεύθηκε στην βασική ενδεκάδα στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος.Το 1978-79, ο Άρης πραγματοποίησε το απόλυτο των νικών στην έδρα του, με δεκαεπτά νίκες σε δεκαεπτά αγώνες, αλλά ο Τζιφόπουλος στάθηκε άτυχος, αφού ένας τραυματισμός του στέρησε την αγωνιστική δράση μέχρι την εικοστή αγωνιστική ημέρα. Παρ' όλα αυτά, υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, γράφοντας δεκαέξι συμμετοχές.Την σεζόν 1979-80 οι "κίτρινοι" πραγματοποίησαν εξαιρετική πορεία, ισοβαθμώντας με τον Ολυμπιακό στην πρώτη θέση και χάνοντας τον τίτλο του πρωταθλητή σε αγώνα μπαράζ που έγινε στο Βόλο. Ο Τζιφόπουλος συμμετείχε σε τέσσερις αγώνες για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ εναντίον της Περούτζια του Πάολο Ρόσι και της Σαιντ Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Για το πρωτάθλημα αγωνίστηκε σε είκοσι αγώνες, πετυχαίνοντας ένα γκολ.Την επόμενη χρονιά, ο Θόδωρος Πάλλας μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό και ο Τζιφόπουλος μετατέθηκε στο αριστερό άκρο της άμυνας του Άρη, αγωνιζόμενος σε 22 ματς πρωταθλήματος και βοηθώντας την ομάδα του να τερματίσει για τρίτη συνεχή χρονιά στην πρώτη τριάδα του πρωταθλήματος. Παρέμεινε στη θέση του αριστερού μπακ ως το 1988, όταν και μεταγράφηκε στον Ηρακλή, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν, κερδίζοντας την έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στις δύο.Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, υπήρξε μέλος του τεχνικού επιτελείου του Άρη και ανέλαβε ρόλο υπηρεσιακού προπονητή το 1995-96 και το 2002, για ένα σύνολο 14 αγώνων. Έκανε σύντομα περάσματα από τον πάγκο του Ηρακλή, Πανσερραϊκού, Αναγέννησης Επανομής, ΠΑΟΝΕ, Κιλκισιακού (2009), Αναγέννησης Γιαννιτσών (2013), Καβάλα (ως βοηθός προπονητής, δίπλα στον Diethelm Fernner) (2013) και Απόλλωνα Αρναίας (2014-15). Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Συνέντευξη Γιάννης Τζιφόπουλος: «Άλλαξαν κανονισμό το Πάσχα για να χάσει ο Άρης το πρωτάθλημα»
Ναός Αγίας Φιλοθέης

Ο ναός της Αγίας Φιλοθέης είναι εκκλησία στη Φιλοθέη Αττικής. Ο Ιερός Ναός Αγίας Φιλοθέης ανεγέρθη το έτος 1936 μετά την ανακάλυψη της Κρύπτης της Αγίας Φιλοθέης, τόπο προσευχής της Αγίας.Επίσης βλέπε: Μετόχι Καλογρέζας.

 Θ. Φιλαδελφεύς, Ιστορία των Αθηνών, τόμος Α', σελ. 205 Δημήτριος Καμπούρογλου, Αθηναϊκό Αρχοντολόγιο 1921, σελ. 80, σημ. 2 Αναστάσιος Ορλάνδος (1933). Μεσαιωνικά μνημεία της πεδιάδος των Αθηνών και των κλιτυών Υμηττού – Πεντελικού, Πάρνηθος και Αιγάλεω, Τεύχος Γ'. Αθήναι: Τύποις «ΕΣΤΙΑ». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Χάβρη

Η Χάβρη (γαλλικά: Le Havre) είναι πόλη στη βόρεια Γαλλία, λιμάνι στις ακτές της Μάγχης στη Νορμανδία. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη των εκβολών του ποταμού Σηκουάνα. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας μετά τη Μασσαλία στο νότο και έχει κανάλια συνολικού μήκους 24 χιλιομέτρων. Πρόκειται για πόλη με πλούσιο ιστορικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο. Η πληθώρα των μουσείων της οφείλεται στο ότι αποτελεί γενέτειρα του ιμπρεσιονισμού. Αποτελεί επίσης έδρα επισκοπής. Η πόλη τιμήθηκε επίσης με το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής στις 28 Φεβρουαρίου 1949. Το 2008, από το λιμάνι της Χάβρης ξεκίνησε το Ράλι Ντακάρ, το οποίο για πρώτη φορά διεξήχθη στη Λατινική Αμερική. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο, το Οκτεβίλ.

 Αρχικά, η πόλη ονομαζόταν Φραγκισκόπολις προς τιμήν του βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας, με πρωτοβουλία του οποίου χτίστηκε η πόλη, και στη συνέχεια ονομάστηκε Le Havre-de-Grâce, λόγω του ναού της Παναγίας της Κεχαριτωμένης (Notre Dame de Grâce) που υπήρχε στην περιοχή πριν την ίδρυση της πόλης. Η πόλη επίσης αποκαλούνταν "Πύλη στον Ωκεανό". Η ανάπτυξη και η ιστορία της πόλης συμβαδίζουν απόλυτα με την ύπαρξή της σαν λιμάνι στο στρατηγικό σημείο της θάλασσας της Μάγχης. Κατά το 18ο αιώνα, η Χάβρη άρχισε να αναπτύσσεται χάρη στο εμπόριο από τις Δυτικές Ινδίες, που άρχισε να ανθίζει παράλληλα με το εγχώριο και το ευρωπαϊκό. Το 1759, η πόλη αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια γαλλική εισβολή στη Βρετανία, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων καταστράφηκε στην Επιδρομή της Χάβρης, ενώ ακολούθησε και η ήττα σε μια ναυμαχία στο Κιμπερόν. Στα τέλη του 18ου αιώνα, η πόλη μετονομάστηκε σε Χάβρη-Μαρά, προς τιμήν του τότε άρτι αποθανόντος Ζαν Πολ Μαρά, προσωπικότητας της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, μέχρι το 1795, η ανάμνηση του Μαρά ξεθώριασε κι έτσι η πόλη ονομάστηκε απλά Χάβρη. Κατά το 19ο αιώνα, εξελίχτηκε σε βιομηχανικό κέντρο. Η πόλη υπέστη πλήθος βομβαρδισμών κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κατεστραμμένο τμήμα της ανοικοδομήθηκε κατά τα έτη 1945 – 1964 υπό την επιμέλεια του Γάλλου αρχιτέκτονα Ωγκύστ Περρέ. Περιλαμβάνει το διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της πόλης. Το 2005 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, λόγω της συνύπαρξης του παλαιού σχεδίου της πόλης και των ιστορικών της δομών με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και πολεοδομία. Η παραλία, μήκους δυο χιλιομέτρων Ο όρμος του Σηκουάνα Το κέντρο της πόλης, που ανοικοδομήθηκε από τον Ωγκύστ Περρέ Το Μουσείο Καλών Τεχνών Μαλρό, που περιέχει τη δεύτερη σπουδαιότερη ιμπρεσιονιστική συλλογή της Γαλλίας μετά το Παρίσι το κοινόβιο του Γκραβίλ το "σπίτι του εφοπλιστή" η γέφυρα της Νορμανδίας. Ντάλιαν, Κίνα Πουέντ-Νουάρ, Δημοκρατία του Κονγκό Αγία Πετρούπολη, Ρωσία Σαουθάμπτον, Ηνωμένο Βασίλειο Τάμπα, Φλόριντα, ΗΠΑ Μπέργκεν, Νορβηγία Επίσημη ιστοσελίδα της Χάβρης Όμιλος UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου - Χάβρη FranceGuide - Επίσημη ιστοσελίδα του τουρισμού στη Γαλλία Αρχειοθετήθηκε 2013-06-17 στο Wayback Machine.
Αλκοολούχο ποτό

Αλκοολούχο γενικά ονομάζεται οποιοδήποτε υγρό που περιέχει αλκοόλη. Συνηθέστερα όμως με τον προσδιορισμό αυτόν ονομάζεται το ποτό του οποίου συστατικό είναι η αιθυλική αλκοόλη (οινόπνευμα, CH3-CH2-OH). Τα αλκοολούχα ποτά ονομάζονται, επίσης, και οινοπνευματώδη και, λαϊκότερα, σπίρτα (από παραφθορά της λατινικής λέξεως spirit=οινόπνευμα).

 Τα αλκοολούχα ποτά, ανάλογα με τον τρόπο παρασκευής τους, διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: Παρασκευάζονται με αλκοολική ζύμωση αμυλούχου ή σακχαρούχου πρώτης ύλης. Τυπικοί εκπρόσωποι αυτού του τύπου ποτών είναι το κρασί και ο ζύθος (μπίρα). Ως συνέπεια του τρόπου παρασκευής τους, δεν έχουν την δυνατότητα να ανέβουν σε περιεκτικότητα άνω των 18 αλκοολικών βαθμών (σε υψηλότερες περιεκτικότητες αναστέλλεται η δράση των μυκήτων που προκαλούν την ζύμωση). Σε αυτό τον τύπο ποτών η αλκοολική ζύμωση της πρώτης ύλης ακολουθείται από απόσταξη σε ειδική συσκευή, τον αποστακτήρα (κοινώς αποκαλούμενη "καζάνι"). Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι τέτοιων ποτών είναι το τσίπουρο, το ούζο, η βότκα, το ουίσκι κ.ά. Τα ποτά αυτού του τύπου είναι εξ ολοκλήρου τεχνητής παρασκευής: Αναμιγνύονται προϋπολογισμένες ποσότητες αιθυλικής αλκοόλης, νερού, αρωματικών και χρωστικών υλών (τις περισσότερες φορές μη φυσικής προέλευσης) και γλυκαντικών ουσιών. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος αυτού του τύπου ποτών είναι τα διαφόρων τύπων λικέρ. Η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών απαγορεύεται στο Ισλάμ, ενώ απαγορεύονται και όλες οι άλλες ουσίες που προκαλούν μέθη και θεωρούνται χαμρ όπως ο καπνός, τα ναρκωτικά κλπ. Οι ίδιες απαγορεύσεις ισχύουν επίσης για τον Βουδισμό, τον Σιχισμό και την Μπαχάι Πίστη. Γ. Α. Βάρβογλης, Ν. Α. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα, 1971
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1988-89

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1988-89 ήταν η 12η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 6η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1988-89 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1989-90. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 254.
Cacophony

Οι Cacophony ήταν αμερικανικό Speed metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1986 στο Σαν Φρανσίσκο από τους κιθαρίστες Μάρτι Φρίντμαν και Τζέισον Μπέκερ. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο στούντιο δίσκους σε διάστημα τριών ετών, πριν διαλυθούν.

 Οι Cacophony δημιουργήθηκαν από τους Φρίντμαν και Μπέκερ, με τον τραγουδιστή Πίτερ Μαρίνο και το ντράμερ Άτμα Ανούρ. Πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το άλμπουμ Speed Metal Symphony το φθινόπωρο του 1987 μέσω της Shrapnel Records. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Φρίντμαν δημιούργησε τον προσωπικό του δίσκο Dragon's Kiss και ο Μπέκερ το Perpetual Burn.Ο Ανούρ αποχώρησε πριν την ηχογράφηση του δεύτερου τους άλμπουμ, δίνοντας την θέση του στον Κένι Σταυρόπουλος των Le Mans. Παρ' όλα αυτά, τα τύμπανα στον δίσκο Go Off! έπαιξε ο Ντιν Καστρονόβο, γνωστός ως μέλος του προσωπικού σχήματος του Ozzy Osbourne και των Journey.Ο Φρίντμαν γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση όταν έγινε μέλος των Megadeth, αλλά και με τις προσωπικές του κυκλοφορίες. Ο Μπέκερ κυκλοφόρησε μία σειρά σόλο άλμπουμ και εντάχθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο προσωπικό σχήμα του τραγουδιστή των Van Halen, Ντέιβιντ Λι Ροθ. Ενώ συνεργαζόταν με τον Ροθ, ο Μπέκερ διαγνώστηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (Νόσος Λου Γκέρινγκ) και έμεινε παράλυτος. Παρ' όλα αυτά, συνέχισε να συνθέτει μουσική με την βοήθεια μηχανημάτων. Speed Metal Symphony (1987) Go Off! (1988)
Νήσος Ουέηκ

Η Νήσος Ουέηκ αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχή των Η.Π.Α. και τμήμα των Απομακρυσμένων Νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2017, δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

 Η ανεπίσημη σημαία της νήσου Ουέηκ σχεδιάστηκε στις 4 Ιουλίου 1976, ως ένδειξη σεβασμού για την επέτειο των διακοσίων χρόνων από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Με προσεκτική παρατήρηση, η σημαία της νήσου μοιάζει με τη σημαία των Φιλιππίνων, καθώς κατά την εποχή δημιουργίας της, η πλειονότητα των εργατών που υπήρχαν στο νησί, κατάγονταν από τη χώρα αυτή. Στην πλευρά ανύψωσης, επιδεικνύεται μια μπλε κάθετη λωρίδα με δύο οριζόντιες λωρίδες στα χρώματα λευκό (επάνω) και κόκκινο (κάτω), με την άκρη μεταξύ της κάθετης λωρίδας και της υπόλοιπης σημαίας να αναπτύσσει μία κλίση, στο σημείο όπου η λευκή και η κόκκινη γραμμή συναντώνται. Τα τρία χρώματα παραπέμπουν στην αμερικανική σημαία. Στο κέντρο, όμως, της μπλε λωρίδας βρίσκεται το εθνόσημο της Νήσου Ουέηκ, τοποθετημένο ανάμεσα σε τρία αστέρια που συμβολίζουν τα τρία νησιά που απαρτίζουν το σύμπλεγμα. Πάνω από το εθνόσημο της νήσου, είναι γραμμένο με κεφαλαία λατινικά γράμματα η λέξη WAKE, και από κάτω η λέξη ISLAND, αντίστοιχα. Έτσι, σημειώνεται και η επονομασία της νήσου.
Ζάβιντα

Ο Ζάβιντα (σερβικά : Завида), αποκαλούνταν και "λευκός πρίγκιπας" (Μπέλι Ούρος), έζησε τον 12ο αιώνα και ήταν μέλος του Οίκου των Βουκάνοβιτς. Είχε τον τίτλο του ζουπάνου του Ζαχουμίου και αργότερα κράτησε τον τίτλο του "άρχοντα της Ρίμπνιτσα " .

 Υπήρξε στενός συγγενής ή ακόμη και γιος του Ούρος Α΄ Βουκάνοβιτς, αν και αυτό δεν έχει διευκρινιστεί τελείως. Οι απόγονοι της οικογένειας χρησιμοποιούσαν το όνομα Βούκαν και Ούρος σε πολλές γενιές.. Κατέκτησε την επαρχία της Δαλματίας από τον Φώτιο, πριν έρθει σε σύγκρουση με τα αδέλφια του, με αποτέλεσμα να βρεθεί εξόριστος (προ 1113) από την περιοχή Διόκλειας όπου θα κρατήσει τον τίτλο του άρχοντα της Ρίμπνιτσα (μέρος της σημερινής Ποντγκόριτσα). Ο πρωτότοκος γιος του Τίχομιρ επιλέχθηκε για μεγάλος ζουπάνος του πριγκιπάτου της Ράσκας από τους Βυζαντινούς, που είχαν επεμβεί στη διαμάχη των αδελφών. Παιδιά του ήταν: Τίχομιρ. Στράτσιμιρ. Μίροσλαβ. Στέφανος Α΄ Νεμάνια. μία κόρη, που δεν έχει διασωθεί το όνομα της. Андрија Веселиновић, Р. Љушић, Српске династије, Нови Сад - Београд 2001, 35-36. ISBN 86-83639-01-0 Тибор Живковић, Портрети српских владара (IX - XII век), Београд 2006, 119-124. Živković, T. 2006, "Zavida's sons", Zbornik Matice srpske za istoriju, no. 73, pp. 7-25.
Αντρέι Ζουμπκόφ

Ο Αντρέι Γιούργιεβιτς Ζουμπκόφ (ρωσικά: Андрей Юрьевич Зубков‎, Τσελιάμπινσκ, 29 Ιουνίου 1991) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης του Πρωταθλήματος VTB. Εκπροσωπεί επίσης την εθνική ομάδα της Ρωσίας.

 Ο Ζούμπκοφ ξεκίνησε με τους νέους της Λοκομοτίβ Κουμπάν. Έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την ομάδα Κάτω των 23 της Λοκομοτίβ κατά τη διάρκεια της περιόδου 2009–10, έπαιξε επίσης εκεί κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος της χρονιάς 2010–11. Ο Ζουμπκόφ έκανε την πρώτη συμμετοχή του με την κύρια ομάδα την περίοδο 2011–12. Το 2013 κατέκτησε το Γιούροακπ, αφού η Λοκομοτίβ κέρδισε στον τελικό την ισπανική Μπιλμπάο 75-64. Τη σεζόν 2016-17, μέτρησε 4,5 πόντους, 2,2 ριμπάουντ και 1 ασίστ σε 15:43′ συμμετοχής στην Ευρωλίγκα. Τοι 2017, πήρε μεταγραφή στην ομάδα της Χίμκι. Τον Δεκέμβριο του 2016 ανακηρύχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του μήνα της Πρωταθλήματος VTB. Τη σεζόν 2018-19, είχε 4,5 πόντους, 2,2 ριμπάουντ και 1 ασίστ με 62.1% στα δίποντα σε 15:43 κατά μέσο όρο στην Ευρωλίγκα. Στο τέλος της σεζόν αποχώρησε από την Χίμκι.Στις 24 Ιουνίου 2019 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης του Πρωταθλήματος VTB. Τη σεζόν 2021-22, κατέκτησε τον τίτλο της VTB Λίγκα, αφού η Ζενίτ επικράτησε της ΤΣΣΚΑ με 4-3 στη σειρά των τελικών. Ο Ζουμπκόφ υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ρωσίας . Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2015, και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017. Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης VTB Λίγκα: (2022) MVP του μήνα στην VTB Λίγκα: (Δεκέμβριος 2016) Ο Αντρέι Ζούμπκοφ στο eurobasket.com Ο Αντρέι Ζούμπκοφ στο euroleague.net Ο Αντρέι Ζούμπκοφ στο fiba.com Ο Αντρέι Ζούμπκοφ στο fibaeurope.com
Κύπελλο του Νέστορος

Το κύπελλο του Νέστορος Bρέθηκε σε τάφο στις Πιθηκούσσες (αρχαία ελληνική αποικία που ίδρυσαν οι Ευβοείς το 740 π.Χ., σημερινή Ίσκια) και ένα από τα πρώτα δείγματα γραφής στο ελληνικό αλφάβητο .

 Πρόκειται για μία από τις πιο παλιές επιγραφές που έχουμε στη διάθεσή μας. Είναι γραμμένη βουστροφηδόν, οι λέξεις χωρίζονται και αποτελείται από τρεις στίχους. Ο πρώτος στίχος είναι σε ιαμβικό τρίμετρο, ενώ οι στίχοι 2 και 3 είναι σε δακτυλικά εξάμετρα. Εάν αφαιρέσουμε από την επιγραφή του κυπέλλου μερικά θραύσματα που χάθηκαν, τότε το κείμενο αναφέρεται στον Νέστορα που περιγράφει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, ραψωδία Λ [4] v. 632 Σήμερα το Κύπελλo του Νέστορος φυλάσσεται στο Museo Archeologico di Pitecusa στην Ίσκια . Joachim Latacz, Homer, der erste Dichter des Abendlandes (Omero, il primo poeta dell'Occidente), ediz. inglese a cura di Ann Arbor, ISBN 0-472-08353-8. Carlo Odo Pavese, La iscrizione sulla kotyle di Nestor da Pithekoussai, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 114 (1996) 1–23. Yves Gerhard, La "coupe de Nestor": reconstitution du vers 1, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 176 (2011) 7-9. Ταξιδεύοντας στη Μεσόγειο με τον Όμηρο- John Freely