IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
HMS Dublin (1912)

Το HMS Dublin ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης Town. Μαζί με τα HMS Chatham και HMS Southampton άνηκαν στην υποκλάση Chatham και κόστιζαν κατά μέσο όρο 334.053 λίρες.

 Το Dublin είχε εκτόπισμα 5.400 LT (5.500 t) με κανονικό φορτίο. Το ολικό μήκος ήταν 139,3 m, το πλάτος 14,9 m και to βύθισμα 5,1 m. Διέθετε τέσσερα σετ τουρμπίνων ατμού Parsons. Κάθε μια έδινε ώθηση σε ένα έμβολο, το οποίο παρήγαγε συνολικά 19,000 kW και έδινε μέγιστη ταχύτητα των 25,5 kn. Οι μηχανές κινούνταν από 12 βραστήρες Γιάρροου. Το πλοίο μετέφερε μέγιστη ποσότητα 1.260 t κάρβουνου και επιπρόσθετα 260 t μαζούτ που ψεκάζονταν πάνω στο κάρβουνο για να αυξηθεί ο ρυθμός καύσης. Με πλήρη αποθέματα είχε εμβέλεια 4.460 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα 10 kn. Το πλήρωμα έφτανε τους 475 αξιωματικούς και ναύτες. Η εργασίες ναυπήγησης ξεκίνησαν στις 11 Απριλίου 1911 στις εγκαταστάσεις της [[ William Beardmore and Company]] κοντά στη Γλασκόβη. Καθελκύστηκε στις 30 Απριλίου 1912 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του επόμενου έτους. Αρχικά εντάχθηκε στη 1η Μοίρα Μάχης αλλά λίγο αργότερα στάλθηκε στη 1η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στη Μεσόγειο. Από τον Σεπτέμβριο του 1913 έως και τα τέλη του 1914 ανήκε στη 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών. Στις 4 Αυγούστου 1914, ακριβώς πριν από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πλοίαρχος Τζον Κέλλι (John Kelly) καταδίωξε το γερμανικό καταδρομικό Goeben στη Μεσσήνη (στη βόρεια ακτή της Σικελίας). Τον Φεβρουάριο του 1915 το Dublin στάλθηκε στα Στενά των Δαρδανελλίων όπου υποστήριξε το θωρηκτό HMS Implacable κατά την διάρκεια αποβατικής ενέργειας στο ακτρωτήριο της Έλλης (25 Απριλίου 1915). Τον επόμενο μήνα στάλθηκε στο Μπρίντιζι. Στις 9 Ιουνίου 1915 κατά την διάρκεια περιπολίας στις αλβανικές ακτές με συνοδεία γαλλικών και ιταλικών αντιτορπιλικών τορπιλίστηκε από το αυστροουγγρικό υποβρύχιο U-4 και υπέστη σοβαρές ζημιές. Κατάφερε να πλεύσει με ταχύτητα 17 kn πίσω στο Μπρίντιζι αλλά τέθηκε εκτός μάχης για πολλούς μήνες και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο για μετασκευή. Από το 1916 έως το 1919 εντάχθηκε μαζί με τα Southampton, Birmingham και Nottingham, στη 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Μεγάλου Στόλου (αγγλικά: Grand Fleet). Friedman, Norman (2010). British Cruisers: Two World Wars and After. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-078-8. Gardiner, Robert· Gray, Randal (1984). Conway's All the World's Fighting Ships: 1906–1921. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-85177-245-5. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα HMS Dublin (1912) στο Wikimedia Commons
Λέων Αργυρός (9ος αι.)

Ο Λέων Αργυρός (άκμασε μέσα 9ου αι.) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός, δραστήριος στα μέσα του 9ου αι. και ιδρυτής της ευγενικής οικογένειας των Αργυρών.

 Ο Λέων Αργυρός είναι το πρώτο βεβαιωμένο μέλος και γενάρχης της οικογένειας των Αργυρών, αν και έχει προταθεί με βάση τα ονόματα της οικογένειας, ότι τα μέλη κατάγονταν από κάποιον πατρίκιο Μαριανό και τον γιο του Ευστάθιο, ενεργό περί το 741. Ο Λέων Αργυρός καταγόταν από το θέμα τού Χαρσιανού και υπηρέτησε ως τουρμάρχης υπό τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (βασ. 842-867). Συμμετείχε στο πογκρόμ τού 843 κατά των Παυλικιανών και διακρίθηκε στους συνοριακούς πολέμους κατά των Αράβων και των Παυλικιανών συμμάχων τους. Ίδρυσε επίσης το μοναστήρι της Αγίας Ελισάβετ στη γενέτειρά του το Χαρσιανόν, όπου πιθανότατα ενταφιάστηκε. Είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον στρατηγό Ευστάθιο Αργυρό. Cheynet, J.-C.; Vannier, J.-F. (2003). «Les Argyroi» (στα French). Zbornik Radova Vizantološkog Instituta 40: 57–90. doi:10.2298/ZRVI0340057C. ISSN 0584-9888. (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Argyros». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 165. ISBN 0-19-504652-8.
Ρενέ Κρεβέλ

Ο Ρενέ Κρεβέλ ήταν Γάλλος συγγραφέας και ποιητής με ενεργή δράση στο καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού. Γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι (1900-1935). Τα έργα του αντανακλούν ένα «πνεύμα κατατρεγμένο από την αδυναμία εξέγερσης που δεν εφησυχάζει παρά μόνο στο σαδισμό και τη βία ενώ η τρέλα, αληθινή ή επίπλαστη, αποτελεί υπέρτατη έκφραση διαμαρτυρίας»_!_!.

 Ο Κρεβέλ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 10 Αυγούστου 1900. Καταγόμενος από αστική οικογένεια, δέχεται κλασική παιδεία και διαπαιδαγώγηση σύμφωνα με τις αρχές του καθολικισμού. Είναι δεκατεσσάρων χρονών όταν ο πατέρας του, τυπογράφος στο επάγγελμα, αυτοκτονεί. Φοιτά στο Λύκειο Janson-de-Sailly και στη συνέχεια στη Σορβόννη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας γνωρίζεται με τους Marcel Arland, Georges Limbour, Jacques Baron, Max Morisse και Roger Vitrac και εκδίδει την επιθεώρηση "Aventure". Το 1921, συμμετέχει στην ίδρυση του υπερρεαλιστικού κινήματος και στην έκδοση του 1ο τεύχους της επιθεώρησης με τον ομώνυμο τίτλο.Το Σεπτέμβριο του 1922 ο Κρεβέλ μυεί στον υπνωτισμό τον Αντρέ Μπρετόν και μέλη του κινήματος που πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές απελευθέρωσης του πνεύματος και του ασυνείδητου.Η κακή κατάσταση της υγείας του –προσβάλλεται από φυματίωση το 1926, τον αναγκάζει να μεταβεί στην Ελβετία και να διαμείνει σε σανατόριο πολλές φορές. Καταφεύγει σε ψυχαναλυτική θεραπεία, την οποία τελικά βλέπει με σκεπτικισμό.Δηλώνει απερίφραστα ότι υποφέρει από ‘αντι-οιδιπόδειο’ σύμπλεγμα καθώς μισεί την μητέρα του από παιδί. Προσχωρεί στο κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας το 1927 από το οποίο διαγράφεται το 1933 με την αιτιολογία ότι υποστήριξε το άρθρο του Ferdinand Alquié που επέκρινε αξίες της Σοβιετικής Ένωσης. Λίγους μήνες αργότερα ζητά ο ίδιος να επανέλθει στους κόλπους του κόμματος.Διχασμένος ανάμεσα στα καθήκοντα του κόμματος και τις απαιτήσεις της ομάδας που ηγείται ο Αντρέ Μπρετόν, προσπαθεί μάταια να συμφιλιώσει κομμουνιστές και σουρρεαλιστές.Τον Ιούνιο του 1935 κατά τη διάρκεια του ‘Διεθνούς συνεδρίου για την προάσπιση του πολιτισμού’ στο συνεδριακό κέντρο Μaison de la Mutualité στο Παρίσι, η σοβιετική αντιπροσωπεία απαιτεί να αφαιρεθεί ο λόγος από τους σουρρεαλιστές. Ο Κρεβέλ επιχειρεί να πείσει τους συντρόφους του να τηρήσουν την αρχική απόφαση και να επιτρέψουν τουλάχιστον σε έναν εκπρόσωπο του σουρρεαλισμού να πάρει το λόγο. Στις 18 Ιουνίου, λίγο πριν κλείσει τα 35 του χρόνια, εξαντλημένος και απογοητευμένος, δίνει τέλος στη ζωή του αφήνοντας ανοιχτό το γκάζι της κουζίνας. Détours (1935) Mon corps et moi (1925) La Mort difficile (1926) Babylone (1927) L’esprit contre la raison (1928) Êtes-vous fous ? (1929) Le Clavecin de Diderot (1932) Les Pieds dans le plat (1933) Le Roman cassé et derniers écrits (1934-1935) Το σώμα μου κι εγώ , εκδ. Καστανιώτης (1996) Το πνεύμα ενάντια στο λόγο, εκδ. Φαρφουλάς (2011)
Τζίλιγχαμ ΦΚ

Η Τζίλιγχαμ ΦΚ (αγγλικά: Gillingham F.C.) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας. Ιδρύθηκε το 1893 και θεωρείται μια από τις παλαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες. Έδρα της είναι το Πρέστφιλντ Στάντιουμ χωρητικότητας 11.582 θέσεων. Αγωνίζεται στην Λιγκ Του. Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 υποβιβάστηκε κατακτώντας την 21η θέση. Καλύτερη περίοδος της πρόσφατης ιστορίας της ήταν η περίοδος 2004-05 όταν αγωνίστηκε στην Τσάμπιονσιπ.Την περίοδο 2008-09 ανέβηκε στην Λιγκ Ουάν αλλά το 2010 τερμάτισε 21η με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Λιγκ Του.

 Όπως αναφέρθηκε, το γήπεδο της Τζίλιγχαμ είναι το Στάδιο Πρέστφιλντ. Χτίστηκε το 1930 ενώ το 1990 έγιναν οι πρώτες αλλαγές. Από τον Ιούνιο του 2007 το πλήρες όνομα του γηπέδου είναι KBRS Prestfield Stadium. Χορηγός του γηπέδου είναι η εταιρία οικοδομικών υλικών Κέντ. Το 1940, το Πρίστφιλντ είχε 25.000 - 30.000 θέσεις αλλά μειώθηκαν στις 11.582. Το 2007 το γήπεδο είχε μόνο 6.077 και έγινε επέκταση του γηπέδου κατά 52%. Το γήπεδο επίσης φιλοξενεί τους γυναικείους αγώνες της Εθνικής Αγγλίας. Η Τζίλιγχαμ έχει αντιπαλότητες με τις εξής ομάδες: με την Σουίντον Τάουν η οποία έχει την μεγαλύτερη αντιπαλότητα από το παρελθόν. με την Μέιντστοουν Γιουνάιτεντ απο το 1992. Ομάδες που έχουν καλές σχέσεις με την Τζίλιγχαμ είναι η Μίλγουολ ΦΚ από το 2003. Παρά το γεγονός οτι η Τζίλιγχαμ έχουν συνδεθεί με τα χρώματα του Μπλέ και του Ασπρου,παρουσίασαν το νέο στύλ που έδωσαν το ονομα της παλιάς ομάδας δηλαδή το όνομα Μπράμπντον.Οι φανέλες εντός έδρας είχαν απο μία μάυρη λωρίδα ενώ εκτός είχαν σχεδιάσει τις φανέλες με κόκκινο χρώμα με μάυρες ρίγες και μάυρα σορτσάκια.Τα αρχικά τους χρώματα επέστρεψαν μετα τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.Το 1931 έκαναν τα ίδια φορέματα με μόνη αλλαγή τα χρώματα του Μπλέ και του Ασπρου. Επίσημος ιστότοπος
Ελέα

Η Υέλη και μεταγενέστερα Ελέα ήταν αρχαία ελληνική αποικία κτισμένη στην περιοχή της Καμπανίας. Ιδρύθηκε από Φωκαείς οι οποίοι κατέφυγαν στην περιοχή κατά την διάρκεια της Περσικής κατοχής της Ιωνίας μεταξύ του 538 και 535 π.Χ. Η πόλη είναι γνωστή για μια από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές σχολές της αρχαιότητας, την Ελεατική σχολή, με κυριότερους εκπροσώπους τον Παρμενίδη και τον Ζήνωνα. Στη ρωμαϊκή εποχή και στα λατινικά είναι γνωστή ως Velia.

 Η πόλη ιδρύθηκε όταν άποικοι Φωκαείς εκτοπισμένοι από τους Πέρσες που πολιορκούσαν την Φώκαια, εγκατέλειψαν την πόλη με τα πλοία τους με σκοπό να εγκατασταθούν στην αποικία τους στην Κορσική, Αλαλία. Τελικά ύστερα από οκτώ ή δέκα χρόνια περιπλάνησης κατέληξαν στο Ρήγιο της Καλαβρίας. Μετά την συνάντησή τους με τον φιλόσοφο Ξενοφάνη, ο οποίος βρισκόταν εκείνη την περίοδο απέναντι στην Μεσσήνη, κατευθύνθηκαν βόρεια όπου ίδρυσαν μία νέα πόλη. Το αρχικό όνομα της νέας πόλης ήταν Υέλη, στην συνέχεια έγινε Έλη και τελικά Ελέα. Η Ελέα βρισκόταν στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με την μητρόπολή τους την Φώκαια. Από τα ερείπια των τειχών της πόλης που σώζονται ίχνη τους ακόμα και σήμερα φαίνεται πως η πόλη είχε περίμετρο τριών μιλίων. Η Ελεατική σχολή ήταν μία προσωκρατική φιλοσοφική σχολή και ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Ελέα. Ιδρυτής της ήταν ο Παρμενίδης και κατά άλλους ο Ξενοφάνης. Άλλα σημαντικά μέλη της σχολής ήταν ο Ζήνων ο Ελεάτης και ο Μέλισσος ο Σάμιος. [1.166.3] Έβαλαν λοιπόν πλώρη για την Αλαλία, απ᾽ όπου ξεσήκωσαν τα παιδιά και τις γυναίκες τους και την άλλη περιουσία, όση μπορούσαν να σηκώσουν τα καράβια τους· ύστερα άφησαν την Κύρνο κι έπλεαν για το Ρήγιο. [1.167.3] ενώ οι υπόλοιποι κατέφυγαν στο Ρήγιο και ξεκινώντας από εκεί έγιναν κύριοι μιας πόλης στην περιοχή της Οινωτρίας, αυτή που τώρα ονομάζεται Υέλη. [1.167.4] Και την αποίκισαν σύμφωνα μ᾽ όσα τους είπε ένας Ποσειδωνιώτης, πως δηλ. η Πυθία χρησμοδότησε ότι πρέπει να ιδρύσουνε ιερό του Κύρνου, που ήταν ήρως, κι όχι να αποικίσουν το νησί.
Nip/Tuck

To Nip/Tuck είναι μια δραματική-ιατρική σειρά αμερικάνικης παραγωγής, από τον δημιουργό Ράιαν Μέρφι, η οποία προβαλλόταν από το FX. Η σειρά εστιάζει στον Σον Μακναμάρα και στον Κρίστιαν Τρόι, οι οποίοι είναι δύο μεσήλικες πλαστικοί χειρουργοί και φίλοι, που έχουν δημιουργήσει τη δική τους επιχείρηση αισθητικών επεμβάσεων στο Μαϊάμι. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ στις 22 Ιουλίου 2003 και ολοκληρώθηκε στις 3 Μαρτίου 2010 και διήρκεσε 6 σαιζόν. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από το Star Channel και από το Μακεδονία TV.

 Ο Σον Μακναμάρα, ένας καταπιεσμένος και δυστυχισμένος σύζυγος, και ο Κρίστιαν Τρόι, ένας αμετανόητος εργένης, είναι δύο μεσήλικες πλαστικοί χειρουργοί και φίλοι, που έχουν δημιουργήσει τη δική τους επιχείρηση αισθητικών επεμβάσεων στο Μαϊάμι. Mέσα από την καθημερινότητά τους, αποκαλύπτεται η πολυπλοκότητα των ασθενών που επιδιώκουν να καλύψουν τις ψυχολογικές τους ατέλειες μέσω των αισθητικών επεμβάσεων. Η σειρά κατέκτησε από την πρώτη στιγμή τους τηλεθεατές των ηλικιών 18-49 και 25-54, συγκεντρώνοντας κατά μέσο όρο 3.25 εκατομμύρια τηλεθεατές ανά επεισόδιο για την 1η σαιζόν. Το τελευταίο επεισόδιο του 2ου κύκλου της σειράς καθήλωσε περισσότερους από 5 εκατομμύρια τηλεθεατές στον Ατλαντικό. Η σειρά προβάλλεται σε πολλές χώρες όπως Αυστραλία, Αργεντινή, Αυστρία, Βέλγιο, Βραζιλία, Χιλή, Κολομβία, Δανία, Φινλανδία, Γερμανία, Ινδία, Ιταλία, Ιαπωνία, Νορβηγία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελβετία, Σουηδία, Καναδάς, Γαλλία, Ιρλανδία, Ισραήλ, Μεξικό, Ολλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ρωσία και Τουρκία. FX Nip/Tuck επίσημος ιστότοπος To Nip/Tuck στο ΤV.COM Αρχειοθετήθηκε 2010-04-20 στο Wayback Machine. O ιστότοπος του Nip/Tuck στο IMDB
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2009-2010

Το πρωτάθλημα βόλεϊ Α1 Εθνικής κατηγορίας ανδρων της περιόδου 2009−10, ήταν το 42ο στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων και διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε πρωταθλητής για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και 24η συνολικά στην ιστορία του, επικρατώντας στους τελικούς με 3-1 νίκες του Παναθηναϊκού. Στην Α2 υποβιβάστηκαν η ΑΕΚ και ο Φοίνικας Σύρου.

 Ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε για 5η συνεχόμενη σαιζόν πρώτος στην κανονική περίοδο. Μαζί του στα πλέι οφ προκρίθηκαν η ΕΑ Πατρών, ο Ολυμπιακός, ο Ηρακλής, ο Άρης, ο Πανελλήνιος, η Λαμία και ο ΠΑΟΚ. Ο Φοίνικας Σύρου μετά από την εξαιρετική προηγούμενη σαιζόν γνώρισε τον απευθείας υποβιβασμό, ενώ ο Απόλλων Καλαμαριάς, η ΑΕΚ και η Κηφισιά πάλεψαν στη συνέχεια για τη σωτηρία τους στα πλέι άουτ. Βαθμολογικό σύστημα: 3 βαθμοι για νίκη με 3-0 και 3-1, 2 βαθμοί για νίκη με 3-2, 1 βαθμός για ήττα με 3-2 και κανένας βαθμός για ήττα με 3-0 και 3-1. Τα πλέι άουτ διεξήχθησαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, με τις τρεις ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9-11 στην κανονική περίοδο. Οι ομάδες μετέφεραν τους βαθμούς τους από την κανονική περίοδο. Ο Απόλλων Καλαμαριάς μετέφερε 25 βαθμούς, η ΑΕΚ 20 και η Κηφισιά 15. Στην Α2 υποβιβάστηκε η ΑΕΚ. (1) Παναθηναϊκός − (8) ΠΑΟΚ (2–0) (2) Ε.Α. Πατρών − (7) Λαμία (1–2) (3) Ολυμπιακός − (6) Πανελλήνιος (2–0) (4) Ηρακλής − (5) Άρης (1–2) Σημείωση:Ο τρίτος αγώνας Ηρακλής-Άρης διακόπηκε, ενώ το σκορ ήταν 2-0 στα σετ υπέρ του Ηρακλή, εξαιτίας της ρίψης ενός κουτίου μπύρας από την εξέδρα που βρήκε και τραυμάτισε στο χέρι τον παίκτη του Άρη Νίκο Ρουμελιώτη. Ο αγώνας κατοχυρώθηκε με 0−3 στα χαρτιά υπέρ του Άρη, ενώ ο Ηρακλής αποβλήθηκε απο τη συνέχεια των πλέι οφ και κατέλαβε την 8η θέση. Ο Ηρακλής αποβλήθηκε κι έτσι ο ΠΑΟΚ προκρίθηκε απευθείας στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5−6. (2) Ε.Α. Πατρών − (6) Πανελλήνιος (0–2) (6) Πανελλήνιος − (8) ΠΑΟΚ (2–1) (1) Παναθηναϊκός − (5) Άρης (3–1) (3) Ολυμπιακός − (7) Λαμία (3–0) (1) Παναθηναϊκός − (3) Ολυμπιακός (1–3) Ο Πανελλήνιος και στη συνέχεια ο ΠΑΟΚ δε δήλωσαν συμμετοχή στο Τσάλεντζ Καπ λόγω οικονομικής αδυναμίας, και τη θέση πήρε η ΕΑ Πατρών. Βαθμολογία Ιστότοπος sport.gr Πλέι άουτ Ιστότοπος sport.gr Πλέι οφ, προημιτελικοί Ιστότοπος sport.gr Πλέι οφ, θέσεις 5-8 Ιστότοπος sport.gr Πλέι οφ, θέσεις 5-6 Ιστότοπος sport.gr Πλέι οφ, ημιτελικοί Ιστότοπος sport.gr Πλέι οφ, τελικοί Ιστότοπος sport.gr
Π'άρι

Το Π'άρι (ασομταβρούλι: Ⴎ, νουσχούρι: ⴎ, μχεντρούλι: პ) είναι το 17ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης η τιμή του είναι 80.Το Π'άρι προφέρεται ως σκληρό Πάρι.

 Πάρι (γράμμα) Mchedlidze, T. (1) The restored Georgian alphabet, Fulda, Germany, 2013 Mchedlidze, T. (2) The Georgian script; Dictionary and guide, Fulda, Germany, 2013 Machavariani, E. Georgian manuscripts, Tbilisi, 2011 The Unicode Standard, Version 6.3, (1) Georgian, 1991-2013 The Unicode Standard, Version 6.3, (2) Georgian Supplement, 1991-2013
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Πλάγιος ίππος ανδρών

Ο πλάγιος ίππος ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το τέταρτο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Έλαβαν μέρος 14 αθλητές από πέντε χώρες. Ο Λουδοβίκος Σούτερ κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελβετίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ ο γερμανός Χέρμαν Βάινγκερτνερ πήρε τη δεύτερη θέση.

 Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Παραδείσι

Το Παραδείσι είναι μία παραθαλάσσια κωμόπολη στο νησί της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 10 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.632 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 μαζί με τους Βαγιές συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Παραδεισίου της Δημοτικής Ενότητας Πεταλούδων του Δήμου Ρόδου.

 Το Παραδείσι βρίσκεται 15 χλμ. ΝΔ από την πόλη της Ρόδου στη ΒΔ ακτή του νησιού και είναι ένα σύγχρονο τουριστικό θέρετρο. Έχει αναπτυχθεί κατά μήκος του παραλιακού δρόμου που οδηγεί από τη Ρόδο στις παραλίες και τα θέρετρα της Δυτικής ακτής. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και τουριστικά καταλύματα με μεγάλη κίνηση και πολλούς επισκέπτες, επειδή βρίσκεται σχεδόν δίπλα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρόδου. Από το 2013 υπάρχει ξενοδοχείο γυμνιστών. Στο Παραδείσι υπάρχει Αστυνομικός σταθμός, Αγροτικό ιατρείο καθώς και το Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Παίδων Ρόδου "Άγιος Ανδρέας" που έχει σαν σκοπό την περίθαλψη παιδιών, από 2 έως 18 ετών και των δύο φύλων, που πάσχουν από «βαρείες μη παιδαγώγιμες διανοητικές καθυστερήσεις». Το Παραδείσι, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε το 1330 από τον Γάλλο Μεγάλο Μάγιστρο Ελιόν Βιλνέβ του Τάγματος των Ιπποτών (βλ. Μοναστικό Κράτος των Ιπποτών της Ρόδου) ο οποίος έκτισε το κάστρο του σε μια κοντινή περιοχή που ονομαζόταν «Παραδείσιοι Κήποι». Επειδή οι τότε κάτοικοι αποκαλούσαν τον Ελιόν Βιλνέβ Βιλανόβα η όλη περιοχή πήρε αρχικά το όνομα Βιλανόβα. Την περίοδο της Ιταλοκρατίας, το Παραδείσι και οι κάτοικοί του πήραν μέρος στο συλλαλητήριο που έγινε συγχρόνως σε όλη τη Ρόδο. Στις 7 Απριλίου 1919 όλη την ημέρα του Πάσχα και κατά τη δεύτερη Ανάσταση οι κάτοικοι διαδήλωναν για την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Στις συμπλοκές που έγιναν με τους Ιταλούς τραυματίστηκαν 18 Παραδεισιώτες και συνελήφθησαν οι δύο δάσκαλοι, οι οποίοι τελικά απελευθερώθηκαν, μετά τη συνεχιζόμενη αντίδραση των κατοίκων και τα διεθνή δυσμενή σε βάρος τους σχόλια
Γραμματολογία

Η γραμματολογία είναι κλάδος της φιλολογικής επιστήμης που ερευνά τη γένεση, την ιστορική εξέλιξη και την ιστορική διαδοχή των γραπτών μνημείων του λόγου ενός έθνους και ενδιαφέρεται για την αξιολόγηση του περιεχομένου τους και τον καθορισμό της μορφής τους. Τα γραπτά όμως μνημεία του λόγου με τα οποία εκφράστηκε η πνευματική δημιουργία ενός έθνους και έζησαν πάνω απ' τα χρόνια και αναγνωρίστηκαν γενικά, είναι φυσικό να αποτελούν συνάρτηση της πνευματικής δύναμης του έθνους και να συνδέονται στενά με την ιστορική πορεία του και την ακμή, τη στασιμότητα ή την παρακμή του. Γι' αυτό η γραμματολογία, όταν εξετάζει τη γένεση ή την εξέλιξη ενός είδους του λόγου σε ορισμένη εποχή, ερευνά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής αυτής, τις συνθήκες του τόπου, πολιτικές, κοινωνικές οικονομικές, ηθικές και πνευματικές, όπως επίσης και τις προσωπικότητες που συντέλεσαν στην ανάπτυξη των ιδεών και της τέχνης. Επειδή η πνευματική δημιουργία είναι τεράστια, για την εύκολη εξέτασή της χωρίζεται σε είδη λόγου που κι αυτά εξετάζονται κατά ιστορικές περιόδους. Τα είδη λόγου χωρίζονται στα: είδη της ποίησης και του πεζού λόγου, με πολλές ειδικότερες υποδιαιρέσεις και οι ιστορικές περίοδοι σε: αρχαία, αλεξανδρινή, βυζαντινή και νεότερη.

 Η γραμματολογία έχει την αρχή της στην αρχαιότητα και πρώτος την έβαλε στη σχολή του ο Αριστοτέλης, που εκτός από τις διδασκαλίες του, έγραψε και την Ποιητική που εξέταζε τη φύση και τα στοιχεία της ποίησης. Περισσότερο όμως συστηματοποιήθηκε η έρευνα αυτή στην αλεξανδρινή εποχή, που οι Πτολεμαίοι είχαν συγκεντρώσει στη βιβλιοθήκη και το μουσείο ότι αξιόλογο είχε γραφτεί στον ελληνικό κόσμο. Οι προϊστάμενοι της βιβλιοθήκης, μεγάλοι σοφοί Ερατοσθένης, Θεόκριτος, Απολλώνιος ο Ρόδιος, Καλλίμαχος κ.ά. εκτός από φιλόλογοι ήταν και αξιόλογοι ποιητές και συγγραφείς. Κυριότερος θεμελιωτής της ιστορίας της ελληνικής γραμματείας θεωρείται ο Καλλίμαχος, που συστηματοποίησε και τελειοποίησε τις εργασίες του Αριστοτέλη, με τους πίνακες και τη διδασκαλία του. Τους πίνακες του Καλλίμαχου διόρθωσε και συμπλήρωσε ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος που έκανε και την κριτική έκδοση του Όμηρου, του Ησίοδου, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Στα νεότερα χρόνια συστηματικότερος μελετητής της αρχαίας γραμματείας είναι ο Γερμανός Ιωάννης Γ. Αλβέρτος Φαβρίκιος, καθηγητής του Αμβούργου. Σπουδαία βοήθεια στη διαμόρφωση της γραμματολογικής έρευνας πρόσφεραν οι Γερμανοί ποιητές Φρίντριχ Σίλερ και Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Η νεοελληνική γραμματεία βρίσκεται στο στάδιο της συλλογής του υλικού και της βιβλιογράφησης και τις βάσεις για την κριτική επεξεργασία έβαλαν ο Ιάκωβος Πολυλάς, ο Εμμανουήλ Ροΐδης και ο Κωστής Παλαμάς. Α. Γεωργοπαπαδάκος, Ελληνική Γραμματολογία, από τις αρχές ως το τέλος του 6ου μ.χ. αιώνα, Βιβλιοπωλείο Μόλχο, Θεσσαλονίκη 1955.
Σταδιασμός ήτοι περίπλους της μεγάλης θαλάσσης

Ο Σταδιασμός, ήτοι περίπλους της μεγάλης θαλάσσης είναι έργο άγνωστου αρχαίου γεωγράφου / πλοηγού - δεύτερο μισό του 3ου αιώνα. Από το έργο αυτό έχει σωθεί μόνο τμήμα του και περιέχει αποστάσεις, οδηγίες πλεύσης και περιγραφές λιμένων της Μεσογείου. Οι αποστάσεις στο έργο αυτό εκφράζονται σε στάδια. Το όνομα που έχει δοθεί στο έργο προκύπτει από τις πρώτες γραμμές του έργου: «Δεδειγμένων οὖν τούτων, τὸ φιλομαθὲς καὶ σπουδαῖον ἀγαμένῳ τῆς σῆς ἀγάπης, ἀδελφὲ τιμιώτατε, ἔδοξέ μοι καὶ τὸν τῆς μεγάλης θαλάσσης σταδιασμὸν ἤτοι περίπλουν δηλῶσαί σοι ἀκριβέστατα, ὅπως καὶ τούτων ἀναγνοὺς ἔμπειρος ἔσῃ.»

 Τα τμήματα που έχουν διασωθεί βρέθηκαν στον χειρόγραφο κώδικα Matritensis Graecus 121 της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μαδρίτης (Biblioteca Nacional de Madrid) μαζί με το Χρονικό του Ιππολύτου. Έντυπες εκδόσεις έγιναν το 1769, Iriarte (Μαδρίτη) (editio princeps), το 1828, de Gail (Παρίσι) και το 1841, Hoffmann (Λειψία - Leipzig). Το 1855 εκδόθηκε από τον Müller στον πρώτο τόμο του Geographi Graeci Minores, με λατινική μετάφραση και σημειώσεις. Η επόμενη έκδοση έγινε το 1905: Der Stadiasmus Maris Magni, στο A. Bauer, Die Chronik des Hippolytos im Matritensis Graecus 121, Leipzig 1905: 243-276 (με εκτεταμένα σχόλια). Ακολούθησαν εκδόσεις το 1929, Bauer και του 1955 de Helm. Το κείμενο είναι καθαρά τεχνικό και απευθύνεται σε ναυτικούς, για το λόγο αυτό δεν έχει καθόλου μυθολογικές αναφορές ή εθνογραφικές ή ιστορικές αναφορές, ούτε έχει λογοτεχνική υφή. Σταδιασμός ήτοι περίπλους της μεγάλης θαλάσσης, το κείμενο στα ελληνικά και λατινική μετάφραση (σκαναρισμένο)
ΣΚΑΪ 100.3

Ο ΣΚΑΪ 100,3 είναι ιδιωτικός ενημερωτικός ραδιοφωνικός σταθμός που ιδρύθηκε και ξεκίνησε να εκπέμπει το 1989 στη συχνότητα των 100.4 MHz. Σήμερα, εκπέμπει στους 100.3 MHz καλύπτοντας την περιφέρεια Αττικής και μεγάλο μέρος της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας και έχει έδρα το Νέο Φάληρο, στον Πειραιά.

 Το 1989 ο ΣΚΑΪ έκανε την πρώτη του μετάδοση, αρχικά ως SKY 100.4 όπου τότε ανήκε στην Γραμμή Α.Ε. ιδιοκτησίας του Γιώργου Κοσκωτά. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1993 με την παρουσία της ομώνυμης τηλεόρασης μετονομάστηκε σε ΣΚΑΪ 100.4 μέχρι το 2001, όπου γίνεται ανακατανομή των συχνοτήτων και μετακομίζει οριστικά στους 100.3 MHz. Κατά τον σταθμό, ο σκοπός του είναι μέσα από τις εκπομπές του να παρέχει στον Έλληνα ακροατή έγκυρη και αξιόπιστη ενημέρωση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τον ψυχαγωγεί και να τον υποστηρίζει με έντονη δράση και παρεμβατικότητα στα θέματα που τον απασχολούν. Οι εκπομπές του σταθμού είναι ειδησεογραφικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Ο ΣΚΑΪ εκπέμπει από τα βουνά του Υμηττού, της Πάρνηθας, της Αίγινας και της Νέας Στύρας στην ίδια συχνότητα. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, είναι 62.6% άνδρες και 37.4% γυναίκες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και υψηλή κοινωνική τάξη. Ο ΣΚΑΪ 100.3 ανήκει στον όμιλο ΣΚΑΪ του Γιάννη Αλαφούζου (στον οποίο ανήκει και ο BwinΣΠΟΡ FM 94.6). Από το 2008 μέχρι το 2012 ο γνωστός επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού Βαγγέλης Μαρινάκης κατείχε το 12.9% του σταθμού. Από την αρχή της λειτουργίας του, έχει συνεργαστεί με το BBC, αφού παραμένει ο κύριος ανταποκριτής της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC (η οποία έχει κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου 2005), της Deutsche Welle και της Φωνής της Αμερικής. Το 2007 το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ενώθηκε με 12 ευρωπαϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς για να δημιουργήσουν την Ευρωπαϊκή Κοινοπραξία της Euranet. Άκου τον ΣΚΑΪ 100.3 ΣΚΑΪ 100.3 - Επίσημη ιστοσελίδα ΣΚΑΪ 100.3 - Επίσημος λογαριασμός στο twitter ΣΚΑΪ 100.3 - Επίσημος λογαριασμός στο facebook
Μπαχάσα

Η Μπαχάσα, μπάσα, μπασά, ή φάσα είναι η λέξη που σημαίνει γλώσσα σε πολλές Ασιατικές γλώσσες, η οποία προέρχεται από την Σανσκριτική λέξη भाषा (bhāṣā) "ομιλία, ομιλούμενη γλώσσα". Σε πολλές σύγχρονες γλώσσες στη Νότια Ασία και Νοτιοανατολική Ασία που έχουν επηρεαστεί από τα Σανσκριτικά ή Πάλι, ο μπαχάσα και ταυτόσημοι όροι χρησιμοποιούνται με την έννοια "γλώσσα" σε γενικές γραμμές. Μερικές φορές ο όρος μπαχάσα χρησιμοποιείται λανθασμένα για αναφορά των Ινδονησιακών και Μαλαισιακών ποικιλιών της Μαλαϊκής γλώσσας.

 Στη γλώσσα Κανάντα είναι ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ (Kannada bhaashe) Στα Χίντι είναι हिंदी भाषा (Hindi bhaṣa) Στη Γκουτζαρατική γλώσσα είναι ગુજરાતી ભાષા (Gujarātī bhāṣā) Στην Ασσαμεζική γλώσσα είναι অসমীয়া ভাষা (Axomiya bhaxa) Στην Βεγγαλική γλώσσα είναι বাংলা ভাষা (Bangla bhasha) Στην Νεπαλική γλώσσα είναι नेपाली भाषा (Nepali bhaṣa) Στα Νεβάρι είναι नेपाल भाषा (Nepal bhaṣa) Στη Βιρμανική γλώσσα είναι Myanma bhasa (မြန်မာဘာသာ) Στην γλώσσα Μον είναι ဘာသာမန် (pheisaa Mon) Στην Σινχαλεζική γλώσσα είναι Siŋhala bhāṣāva (සිංහල භාෂාව) Στην Μαλαϊκή γλώσσα είναι bahasa Melayu Στην Μαλαισιανή γλώσσα είναι bahasa Malaysia Στην Ινδονησιακή γλώσσα είναι bahasa Indonesia Στην γλώσσα Ταουσούγκ είναι bahasa Sūg Στην γλώσσα Μπετάουι είναι bahasa Betawi Στην γλώσσα Κία-Κία είναι bahasa Ciacia Στην Ιαβαϊκή γλώσσα είναι basa Jawa και basa Jawi Στην Σουνδανική γλώσσα είναι basa Sunda Στην γλώσσα Μπαλί είναι basa Bali Στην γλώσσα Μινανγκαμπάου είναι Baso Minangkabau Στην Ατσεχνέζικη γλώσσα bahsa Acèh Στην Γλώσσα Χμερ είναι phiesa Khmae (ភាសាខ្មែរ) Στην Λαοτινή γλώσσα είναι phasa Lao (ພາສາລາວ) Στην ταϊλανδική γλώσσα είναι phasa Thai (ภาษาไทย) Ο όρος Μπαχάσα Ροτζάκ σημαίνει "μικτή γλώσσα" στο Μαλαϊκά Η ινδονησιακή αργκό αναφέρεται μερικές φορές σε αυτήν ως bahasa gaul ή bahasa prokem Όταν οι ομιλητές των μαλαισιακών και των ινδονησιακών αναφέρονται σε άλλες γλώσσες, χρησιμοποιείται η μη-κεφαλαία λέξη "bahasa" ("γλώσσα"). Για παράδειγμα οι λέξεις για τα αγγλικά, ελληνικά και ιταλικά ονομάζονται bahasa Inggris, bahasa Yunani και bahasa Italia αντίστοιχα. Μπάσα (αποσαφήνιση)#Γλώσσες Κανόνες για τη χρήση των Γλωσσών (bhāṣā), 18ο Κεφάλαιο του Νατγιασάστρα
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1959

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1959 διεξήχθησαν την Κυριακή 5 Απριλίου 1959 μέσα σε κλίμα έντονης αντιπαλότητας, με το Κόμμα Φιλελευθέρων να καταγγέλει περιστατικά "βίας και τρομοκρατίας", σύμφωνα με τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής. Στους περισσότερους δήμους απαιτήθηκε η διαδικασία των επαναληπτικών εκλογών προκειμένου να επιλεγούν οι ανώτατοι άρχοντες. Επαναληπτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 1959, στις 31 Μαΐου 1959, ενώ σε Αθήνα και Πειραιά απαιτήθηκαν αλλεπάλληλες ψηφοφορίες μεταξύ των εκλεγέντων δημοτικών συμβούλων στις 7 και 14 Ιουνίου 1959, μέχρις ότου ανακηρυχθούν επίσημα οι νέοι δήμαρχοι.

 Αθηναίων: Άγγελος Τσουκαλάς - Πειραιωτών: Παύλος Ντεντιδάκης Θεσσαλονικέων: Ιωάννης Παπαηλιάκης Πατρέων: Κωνσταντίνος Γκολφινόπουλος (αντικαθιστώντας για λίγες ημέρες τον Βασ. Ρούφο, έως ότου αναλάβει δήμαρχος ο Νικόλαος Βέτσος). Βόλου: Ιωάννης Κονταράτος - Ιωαννίνων: Γρηγόριος Σακκάς Ηρακλειωτών (Κρήτης): Νικόλαος Κρασαδάκης - Λαρισέων: Δημήτριος Χατζηγιάννης Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της Δευτέρας 6 Απριλίου 1959, σελ. 1, 8 & 10 Φύλλο εφημερίδας "Μακεδονία" της Τρίτης 7 Απριλίου 1959, σελ. 1, 4, 7 & 8 Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της Δευτέρας 8 Ιουνίου 1959, σελ. 1 & 10 Φύλλο εφημερίδας "Μακεδονία" της Τρίτης 9 Ιουνίου 1959, σελ. 1 & 5
Εζέν Ιζαμπέ

Ο Εζέν Ιζαμπέ (γαλλικά: Eugène Isabey), πλήρες όνομα Εζέν Λουί Γκαμπριέλ Ιζαμπέ, 1803 - 1886, ήταν Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος της ρομαντικής περιόδου της γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα.Ήταν γιος του ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ Ιζαμπέ και είναι γνωστός κυρίως για τις θαλασσογραφίες του με ναυάγια, ιστορικούς πίνακες, τοπιογραφίες και ρωπογραφίες.

 Ο Εζέν Ιζαμπέ γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1803 στο Παρίσι και ήταν γιος του Ζαν-Μπατίστ Ιζαμπέ, πολύ γνωστού ζωγράφου που απολάμβανε την προστασία της αυτοκρατορικής οικογένειας. Αρχικά, ήθελε να γίνει ναυτικός, αλλά ο πατέρας του επέμενε να σπουδάσει ζωγραφική και να ακολουθήσει καλλιτεχνική σταδιοδρομία.Αφού σπούδασε με τον πατέρα του και μελέτησε και αντέγραψε πίνακες παλαιών δασκάλων στο Λούβρο, από το 1824 εγκαταστάθηκε στη Νορμανδία, αρχικά στην Ονφλέρ, όπου μοιράζονταν ένα εργαστήριο με τον τοπιογράφο Ξαβιέ Λεπρένς, και στη συνέχεια το 1826 μετακόμισε στο Σαιν-Σιμεόν, μετά τον πρόωρο θάνατο του Λεπρένς. Την επόμενη χρονιά, έστειλε μερικά έργα του στο Σαλόν για την πρώτη του επίσημη έκθεση.Το 1831 επιλέχθηκε να συνοδεύσει μια διπλωματική αποστολή στο Μαρόκο, με επικεφαλής τον κόμη ντε Μορνέ, αλλά αρνήθηκε. Μόλις είχε επιστρέψει από ένα σύντομο ταξίδι στο Αλγέρι, όπου, ως επίσημος ζωγράφος, είχε φιλοτεχνήσει σκηνές της εκστρατείας του Βασιλικού Ναυτικού, και ανησυχούσε καθώς η κατάσταση εκεί ήταν ακόμη πολύ άστατη για να επιχειρήσει μακρά διαμονή. Στη θέση του πήγε ο φίλος του Ευγένιος Ντελακρουά, ο οποίος δημιούργησε πάνω από 100 έργα που σήμερα θεωρούνται κλασικά του Οριενταλισμού. Λίγο αργότερα, ο Ιζαμπέ έγινε αυλικός ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου και το 1832 ονομάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής. Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακές του έγινε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το 1840, που απεικονίζει την επιστροφή των λειψάνων του Ναπολέοντα από την Αγία Ελένη, στη φρεγάτα Μπελ Πουλ.Ανάμεσα στα έργα του υπάρχουν ιστορικοί πίνακες, τοπιογραφίες και ρωπογραφίες, αλλά ασχολήθηκε επίσης με τη θαλασσογραφία και φιλοτέχνησε πολυάριθμους πίνακες που απεικονίζουν καταιγίδες και ναυάγια, αντανακλώντας πιθανώς το παλιό του ματαιωμένο όνειρο να γίνει ναυτικός. Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στην Αγγλία, είναι γνωστό ότι μελέτησε τα έργα του Ουίλλιαμ Τέρνερ. Ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στο να αποδίδει λεπτές αποχρώσεις σε πιο σκούρα χρώματα. Στο εργαστήριό του είχε πολλούς μαθητές, μεταξύ των οποίων τους θαλασσογράφους Εζέν Μπουντέν, Γιόχαν Γιόνγκιντ και Ντυράν-Μπραζέ. Στα τελευταία του χρόνια, ο Ιζαμπέ εγκατέλειψε την ελαιογραφία για να αφοσιωθεί στην ακουαρέλα και τα χρώματα γκουάς, εργαζόμενος σε εξωτερικούς χώρους. Οι ακουαρέλες του προαναγγέλλουν τον ιμπρεσιονισμό, τόσο στην τεχνοτροπία όσο και στα μέρη της Νορμανδίας και της Βρετάνης που απεικόνισε. Το 1862, ο Κλωντ Μονέ τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στην Ονφλέρ. Ο Εζέν Ιζαμπέ πέθανε στις 25 Απριλίου 1886 στο Μοντεβρέν, κοντά στο Παρίσι, όπου ένα σχολείο φέρει το όνομά του προς τιμήν του. Έργα του Εζέν Ιζαμπέ στο youtube
Ιωάννα της Σαβοΐας

Η Iωάννα της Σαβοΐας, ιταλ.: Giovanna di Savoia (1310 - 29 Ιουνίου 1344) από τον Οίκο της Σαβοΐας, ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης. Μετά το τέλος του πατέρα της διεκδίκησε την κομητεία της Σαβοΐας.

 Ήταν το μόνο παιδί του Εδουάρδου κόμη της Σαβοΐας και της συζύγου του Λευκής της Βουργουνδίας, κόρης του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Η ομώνυμη θεία της έλαβε την Κωνσταντινούπολη το όνομα Άννα της Σαβοΐας και παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η Ιωάννα παντρεύτηκε το 1329 σε ηλικία 19 ετών με τον 43 ετών Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βρετάνης. Ήταν η τρίτη σύζυγός του: η δεύτερη σύζυγός του Ισαβέλλα είχε αποβιώσει τον προηγούμενο χρόνο. Ο δούκας δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Την ίδια χρονιά με το γάμο της Ιωάννας, ο πατέρας της απεβίωσε. Όντας το μόνο παιδί του, η Ιωάννα θεωρούσε ότι θα τον διαδεχθεί. Ωστόσο, ο Σαβοΐα δεν είχε ποτέ γυναίκα ηγεμόνα, έτσι έγινε διαμάχη για τη διαδοχή. Ο θείος της Aίμων είχε την υποστήριξη των ευγενών της Σαβοΐας για την ημι-σαλική κληρονομιά και έγινε κόμης. Ο Ιωάννης Γ΄ υποστήριξε τα δικαιώματα της Ιωάννας στη Σαβοΐα. Μετά τον γάμο, η Ιωάννα ανανέωσε τη διεκδίκησή της για τη Σαβοΐα και συμμάχησε με τον κόμη του Βιενουά εναντίον τού θείου της. Με συμφωνία, που επιτεύχθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας στις 22 Νοεμβρίου 1339, παραιτήθηκε από τα δικαιώματα διαδοχής της με αντάλλαγμα ετήσιο εισόδημα 6.000 λιβρών. Η Ιωάννα και ο Ιωάννης Γ΄ έζησαν παντρεμένοι δώδεκα χρόνια, αλλά δεν έκαναν κανέναν απόγονο. Ο Ιωάννης Γ΄ απεβίωσε στις 30 Απριλίου 1341, αφήνοντας την Ιωάννα χήρα. Αυτό οδήγησε σε διαφωνία για τη διαδοχή στη Βρετάνη μεταξύ του αδελφού του Ιωάννη του Μονφόρ και της ανιψιάς του Ιωάννη Γ΄ Ιωάννας του Πεντιέβρ. Το 1343, όταν απεβίωσε ο θείος της Αίμων, η Ιωάννα ανανέωσε την αξίωσή της στην κομητεία της Σαβοΐας εναντίον του 9ετούς εξαδέλφου της, Aμεδαίου ΣΤ΄. Η Ιωάννα απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1344. Στη διαθήκη της άφησε την κομητεία στον Φίλιππο δούκα της Ορλεάνης από έχθρα προς τα εξαδέλφια της. Ήταν εξάδελφός της: η μητέρα του Φιλίππου, η Ιωάννα της Βουργουνδίας, ήταν αδελφή της Λευκής της Βουργουνδίας, μητέρας της Ιωάννας. Στο τέλος, αυτός διαπραγματεύτηκε μία παρόμοια διευθέτηση με εκείνη της Ιωάννας, αποποιούμενος της αξίωσης αντί 5.000 λιβρώ ετησίως. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
Κάστρο του Ρεκεζένς

Το κάστρο του Ρεκεζένς (Castell de Requesens στα καταλανικά) είναι ένα κάστρο που βρίσκεται στην περιοχή του Άνω Εμπορδά της Καταλονίας. Το πρώτο κάστρο κατασκευάστηκε στην τοποθεσία αυτή το 859 για να υποστεί στην πορεία καταστροφές και ανακατασκευές για να φτάσει στις μέρες μας η τελική ανακατασκευή που έγινε τον 19ο αιώνα.

 Αναφορές του φρουρίου υφίστανται ήδη από τον 11ο αιώνα οπότε και το φρούριο φαίνεται να αποτελεί μήλον της έριδος για τις γειτονικές κομητείες του Ροσελιό και των Εμπούριες λόγω της συνοριακής του θέσης. Υπήρξε πατρική εστία οικογένειας ευγενών με το ίδιο όνομα που φέρουν ορισμένες σημαντικές προσωπικότητες της ιστορίας της Καταλονίας. Υπέφερε δύο πολιορκίες και μία σύντομη κατοχή από γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας της Αραγωνίας το 1285 και 1288 αντίστοιχα. Παρέμεινε στα χέρια των κόμητων των Εμπούριες μέχρι την οριστική ενσωμάτωση της κομητείας στο Στέμμα της Αραγονίας το 1402 και από τότε ανήκε στην οικογένεια των Ροκαβερτί μέχρι τον 19ο αιώνα. Μεταξύ 1893 και 1899 ο τελευταίος κόμης της Περαλάδα το ανακατασκεύασε ολοκληρωτικά με σκοπό να το μετατρέψει σε καλοκαιρινή του κατοικία. Η ανακατασκευή προσαρμόστηκε στα δεδομένα της περιοχής, την τεχνοτροπία και τα υλικά κατασκευής και σήμερα δεν είναι πολύ εύκολο να διαχωριστεί το μεσαιωνικό (από το οποία διατηρούνται μονάχα μερικές πολεμίστρες, ένας πύργος και μια εσωτερική πύλη) από το ανακατασκευασμένο κτίριο. Με τον θάνατο των τελευταίων κομητών πέρασε από διάφορα χέρια πλούσιων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καταληστεύθηκε από μέλη του CNT-FAI ενώ μετέπειτα έγινε έδρα στρατιωτικού αποσπάσματος με σκοπό τον έλεγχο των ανταρτών που μάχονταν εναντίον του Φράνκο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα κυριότερα δείγματα νεο-μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης και ανήκει σε δύο ντόπιους επιχειρηματίες. CAMPO i JORDÀ, Ferran del, El Castell de Requesens. Girona: Brau Edicions, 1998 PRATS, Joan de Déu, Terra de castells : un viatge pels castells de Catalunya. Barcelona : Barcanova, 2003 Η ιστοσελίδα του Κάστρου του Ρεκεζένς Σελίδα του Καταλόγου Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Καταλονίας αφιερωμένη στο Κάστρο του Ρεκέζενς
Λέσχη των Κνιδίων

Η Λέσχη των Κνιδίων είναι μνημείο εντός του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών, διάσημο στην αρχαιότητα λόγω της εσωτερικής του διακόσμησης με δύο περίφημους πίνακες του Θάσιου ζωγράφου Πολυγνώτου, την Ιλίου Πέρσιν (κατάκτηση της Τροίας) και τη Νέκυια (κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη).

 Ανήκει στα οικοδομήματα των Δελφών που καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά στο πέρασμα των ετών με αποτέλεσμα σήμερα το μόνο που σώζεται από αυτό να είναι ορισμένα αρχιτεκτονικά λείψανα. Βρισκόταν στο βόρειοανατολικό άκρο του ιερού. Ήταν χτισμένη σε έδαφος με μεγάλη κατωφέρεια και χρονολογείται γύρω στο δεύτερο τέταρτο του 5ου αιώνα π. Χ., λίγο μετά την νικηφόρα για τους Έλληνες έκβαση των Περσικών Πολέμων, ίσως μετά τη μάχη του Ευρυμέδοντα ποταμού.Επρόκειτο για ένα ορθογώνιο οικοδόμημα, διαστάσεων περίπου 18 Χ 9,5 μ. Η ακριβής του χρήση δεν είναι γνωστή, έχει διατυπωθεί η άποψη όμως ότι λειτουργούσε ως εντευκτήριο και εστιατόριο. Σήμερα, από όλο αυτό το μεγάλο κτίσμα σώζονται μονάχα λίγα τμήματα του τοίχου, κάποιοι λίθοι στα δυτικά και στα ανατολικά και σχεδόν όλος ο βόρειος τοίχος. Στο εσωτερικό της Λέσχης φαίνεται πως υπήρχαν δύο σειρές τεσσάρων ξύλινων κιόνων, τοποθετημένων συμμετρικά, ώστε να προσφέρουν στήριξη.. Από την άλλη πλευρά, λόγω της μεγάλης αποσπασματικότητας του μνημείου, οι ερευνητές δεν έχουν καταλήξει ακόμα σε σημείο ώστε να είναι σε θέση να δώσουν οριστικές απαντήσεις για την είσοδο, τα παράθυρα, τη στέγη, αλλά και τη διάταξη των ζωγραφικών συνθέσεων του Πολυγνώτου μέσα στη Λέσχη. Το πιθανότερο είναι τα δύο ζωγραφικά έργα να βρίσκονταν στις μακριές πλευρές, τη βόρεια και τη νότια, και η είσοδος να ήταν τοποθετημένη σε μία από τις στενές, μάλλον τη δυτική. Στις αρχαίες πηγές αναφέρεται πως καθώς εισερχόταν κάποιος στο μακρόστενο οικοδόμημα της Λέσχης των Κνιδίων από αριστερά παρατηρούσε τη ζωγραφική απεικόνιση της Νέκυιας και από αριστερά αυτή της Ιλίου Πέρσεως. Οι δυο αυτές συνθέσεις ήταν ισομεγέθεις και έφεραν πάνω τους περίπου ισάριθμες μορφές. Δεν είναι γνωστό πως ακριβώς φωτιζόταν το κτήριο, ούτε τι χρώματα είχε στη διάθεσή του ο Πολύγνωτος για να πραγματοποιήσει τις ζωγραφικές του συνθέσεις. Διχογνωμία υπάρχει επίσης ως προς το αν τα έργα έγιναν κατευθείαν επάνω στους τοίχους ή σε ξύλινους πίνακες που ύστερα κρεμάστηκαν από αυτούς. Άγνωστο παραμένει επίσης, παρά μόνο μέσω ανεπιβεβαίωτων υποθέσεων, το ύψος, το μήκος και το πλάτος των συνθέσεων. Η στέγη του κτιρίου ήταν δίρριχτη, με κεραμώσεις, ενώ φαίνεται πως πρόσθετος φωτισμός επιτυγχανόταν με φεγγίτη που μπορεί να είχε δίρριχτη ή τετράρριχτη στέγη. Κατά τον 4ο αι. π.Χ., στα νότια του μνημείου, και σε απόσταση 3,2 μ. από τον νότιο τοίχο, κτίστηκε ένας τοίχος από τοπικό ασβεστόλιθο, πάνω στον οποίον πιθανόν να εκτίθεντο αφιερώματα, κατά το πρότυπο του θησαυρού των Αθηναίων.
359 Γεωργία

Η Γεωργία (Georgia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,86. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας.

 Η διάμετρος της Γεωργίας υπολογίσθηκε σε 44 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 88,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,262 (από δεδομένα του IRAS). Η Γεωργία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 15 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δήμος Πετριτσίου

Ο δήμος Πετριτσίου ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σιντικής. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.877 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Νέον Πετρίτσι.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Νέου Πετριτσίου -- το Νέο Πετρίτσι [ 2.373 ] Δ.δ. Ακριτοχωρίου [ 549 ] το Ακριτοχώρι [ 427 ] το Θρακικό [ 122 ] Δ.δ. Βυρωνείας [ 1.127 ] η Βυρώνεια [ 905 ] η Άνω Βυρώνεια [ 75 ] το Ομαλόν [ 147 ] Δ.δ. Γονίμου -- το Γόνιμο [ 605 ] Δ.δ. Μανδρακίου -- το Μανδράκι [ 414 ] Δ.δ. Μεγαλοχωρίου -- το Μεγαλοχώρι [ 809 ] Την τελευταία τετραετία λειτουργία του δήμου, δήμαρχος διετέλεσε ο Βαγγέλης Παπάζογλου Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Δρέμι Μεσσηνίας

Το Δρέμι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 22 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βρομόβρυσης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.

 Το Δρέμι ή Δρέμιο, βρίσκεται σε υψόμετρο 377 μέτρων. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Δρέμι και προσάρτησή του στην Κοινότητα Βρωμόβρυσης. 04-12-1997, ο οικισμός Δρέμι αποσπάται από την Κοινότητα Βρομόβρυσης και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Δρέμι αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Τζούλια Μαλίνοβα

Η Τζούλια Μαλίνοβα, το γένος Γιακόβλεβνα Σνάιντερ ( βουλγαρικά: Юлия Маринова (Яковлевна Шнайдер)‎) (15 Σεπτεμβρίου 1869 - 5 Οκτωβρίου 1955), ήταν Βούλγαρη ψηφοφόρος και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν συνιδρυτής της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών και υπηρέτησε ως πρόεδρός της δύο φορές: το 1908-1910 και από το 1912 έως το 1926.

 Η Μαλίνοβα γεννήθηκε το 1869, ήταν Ρωσίδα Εβραία, με σπουδές στη Γαλλία και την Ελβετία προτού μετακομίσει στη Βουλγαρία μετά τη μεταστροφή της και τον γάμο της με τον δικηγόρο Αλεξάντερ Μαλίνοφ, μετέπειτα πρωθυπουργό της Βουλγαρίας. Από το 1899, επιμελήθηκε την εφημερίδα Zhenski glas ("Γυναικεία φωνή") με τη δασκάλα, σοσιαλίστρια και συγγραφέα Άννα Καρίμα, σύζυγο του σοσιαλιστή Γιάνκο Σακάζοφ, και το 1901 συνίδρυσαν τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών με την Καρίμα ως την πρώτη πρόεδρό της. Η οργάνωση ήταν μια οργάνωση-ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων, που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς της γυναικείας εκπαίδευσης και πρόσβασης στις πανεπιστημιακές σπουδές τη δεκαετία του 1890, με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών, διοργάνωσε εθνικά συνέδρια και χρησιμοποίησε το Zhenski Glas ως όργανό του. Η Γιούλια Μαλίνοβα διοργάνωσε και συμμετείχε σε πολυάριθμες φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες. Ανέπτυξε ενεργές δημόσιες και φιλανθρωπικές δραστηριότητες, ήταν μέλος διαφόρων εταιρειών της Σόφιας, συμπεριλαμβανομένης της Μητέρας και του Ελέους. Η Τζούλια Μαλίνοβα ανακηρύχθηκε επίτιμη πολίτης της Σόφιας για τη συμβολή της στο έργο της δημόσιας βοήθειας. Το 1908, πέτυχε να γίνει πρόεδρος και έκανε τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών μέρος του Διεθνούς Συμβουλίου Γυναικών. Κατά τη διάρκεια της θητείας της εξασφάλισε την πολιτική του σωματείου ως κοινωνία όλων των τάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων και οργάνωσε συζύγους στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου.Το 1925 δέχτηκε επίθεση από Βουλγάρες εθνικίστριες για την ξένη καταγωγή της. Αποσύρθηκε από την προεδρία το 1926 και τη διαδέχθηκε η Δημητράνα Ιβάνοβα. Το 1934, το Ταμείο Τζούλια Μαλίνοβα ίδρυσε το πρώτο καταφύγιο γυναικών στη Βουλγαρία. Η Μαλίνοβα πέθανε το 1953.
Ρόναλντ Σκόμπι

Ο Σερ Ρόναλντ Μακένζι Σκόμπι (Ronald MacKenzie Scobie, 8 Ιουνίου 1893 - 23 Φεβρουαρίου 1969) ήταν Βρετανός στρατηγός του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, του οποίου η δράση συνδέθηκε στενά με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα με το τέλος της γερμανικής κατοχής. Ανακηρύχθηκε ιππότης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και τιμήθηκε με πλείστα παράσημα.

 Με το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Το 1914 κατατάχθηκε στο Βασιλικό Μηχανικό και περί τα τέλη του Α' Π.Π. έφερε τον βαθμό του λοχαγού. Ακολούθως ανέλαβε διευθυντής πυροβολικού. Με το ξέσπασμα του Β' Π.Π. έφερε τον βαθμό του ταξίαρχου και υπηρετούσε ως επιτελικός στο υπουργείο Πολέμου. Το 1940 ανέλαβε αναπληρωτής γενικός υπασπιστής στο Αρχηγείο της Μέσης Ανατολής και το 1941 ανέλαβε διοικητής του πολιορκούμενου Τομπρούκ στα σύνορα Λιβύης Αιγύπτου κατά την πρώτη προέλαση των γερμανικών δυνάμεων του στρατηγού Ρόμελ. Μετά την επιτυχία που σημείωσαν οι συμμαχικές δυνάμεις το 1942 ανέλαβε γενικός διοικητής της Μάλτας. Στις 22 Μαρτίου του 1943 προαχθείς σε υποστράτηγο ανέλαβε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής. Στις 11 Δεκεμβρίου του 1943 ανέλαβε διοικητής του 3ου Σώματος Στρατού που θα μεταφερόταν από το Σαλέρνο στην Ελλάδα, για την εκδίωξη των Γερμανών. Έτσι με τη Συμφωνία της Καζέρτας (Σεπτέμβριος του 1944) ορίσθηκε αρχιστράτηγος των αγγλικών και ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στην Ελλάδα, όπου μετά την εκκένωση της Αθήνας από τους Γερμανούς, ακολούθησε η αποβίβαση των βρετανικών δυνάμεων που όμως ενεπλάκησαν στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Ο ρόλος του στα Δεκεμβριανά ήταν πρωταγωνιστικός αλλά και ιδιαίτερα αποφασιστικός επί των τότε εξελίξεων π.χ. προώθηση του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, Συμφωνία της Βάρκιζας κ.λπ. Ο ίδιος ο στρατάρχης Αλεξάντερ έχοντας δει στην Αθήνα την κατάσταση αποφάσισε την αντικατάσταση του στρατηγού Σκόμπυ ο οποίος θεωρούταν οτι δεν είχε πολεμική εμπειρία καθώς είχε υπηρετήσει σε διοικητικές θέσεις. Ο Αλεξάντερ διέταξε την άμεση αναχώρηση από την Ιταλία του υποστράτηγου Τζων Χωκσγουερθ και του ταξιάρχου Χιου Μάνεριγκ, οι οποίοι πλαισιώθηκαν από το εμπειροπόλεμο επιτελείο του 10ου Σώματος Στρατού και συστάθηκε η Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών (Military Command Athens), η οποία διεξήγαγε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ως το τέλος της μάχης, άλλα έμεινε στην αφάνεια για να μη πληγεί το κύρος του στρατηγού Σκόμπυ . Ο στρατηγός Σκόμπι παρέμεινε στην Ελλάδα μέχρι τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές του 1946 οπότε και επέστρεψε στην Αγγλία και αποστρατεύτηκε το 1951 με πολλές τιμητικές διακρίσεις. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 54ος, σελ.184-185.
Ηλιοβασίλεμα

Το ηλιοβασίλεμα ή δύση του Ήλιου είναι η ημερήσια εξαφάνιση του Ήλιου κάτω από το δυτικό ορίζοντα, ως αποτέλεσμα της περιστροφής της Γης. Στην Αστρονομία, ορίζεται ως η στιγμή στην οποία η άκρη του Ήλιου που ακολουθεί εξαφανίζεται κάτω από τον ορίζοντα. Όμως, λόγω της ατμοσφαιρικής διάθλασης, τη στιγμή του ηλιοβασιλέματος, ο Ήλιος βρίσκεται ήδη μια διάμετρο κάτω από τον ορίζοντα.

 Κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος (όπως και της ανατολής του Ήλιου), ο ουρανός φέρει πορτοκαλί-κόκκινο χρώμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της σκέδασης. Μια ακτίνα φωτός αποτελείται από διάφορα μήκη κύματος, με αποτέλεσμα να γίνεται αντιληπτή ως λευκή. Τα μικρότερα μήκη κύματος (μπλε, πράσινο) διασκορπίζονται πιο έντονα από τα σωματίδια και μόρια του αέρα, απομακρυνόμενα από την ακτίνα. Κατά την ανατολή ή δύση του Ηλίου, όταν η απόσταση που η ακτίνα διανύει στην ατμόσφαιρα είναι μεγαλύτερη, τα μικρά μήκη κύματος έχουν διασκορπιστεί τελείως, με αποτέλεσμα να γίνονται πιο αντιληπτά αυτά μεγαλύτερου μήκους κύματος (κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο), τα οποία στη συνέχεια σκεδάζονται από τα σταγονίδια των νεφών και σχετικά μεγάλα σωματίδια, με αποτέλεσμα ο ορίζοντας να αποκτά κόκκινο και πορτοκαλί χρώμα. Η σκέδαση των μικρότερων μηκών φωτός οφείλεται στη σκέδαση Ρέιλι από μόρια με μέγεθος μικρότερο από αυτό το μήκος κύματος του φωτός. Σωματίδια με μέγεθος παρόμοιο ή μεγαλύτερο με αυτό το μήκος φωτός, προκαλούν τη σκέδαση Μι. Μερικές φορές ακριβώς πριν την ανατολή ή τη δύση του Ήλιου εμφανίζεται μια πράσινη λάμψη, καθώς τα μικρότερα μήκη κυμάτων διαθλώνται περισσότερο, με αποτέλεσμα να γίνονται αντιληπτά 1-2 δευτερόλεπτα αργότερα. Αν και η λάμψη μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα χρώματα, η απόχρωση του πράσινου είναι αυτή που επικρατεί συνήθως.