IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρώτη Κατηγορία Β ποδοσφαίρου Βελγίου

H Πρώτη Κατηγορία Β (ολλανδικά: Eerste klasse B, γαλλικά: Division 1B, γερμανικά: Erste Division B) αποτελεί το δεύτερο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλήμάτων Βελγίου. Δημιουργήθηκε από τη Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία το 2016, αντικαθιστώντας τη Δεύτερη Κατηγορία. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Pro League. Το πρωτάθλημα αναφέρεται ως Proximus League για εμπορικούς λόγους.

 Η Πρώτη Κατηγορία Β δημιουργήθηκε το 2016 ως διάδοχος της Δεύτερης Κατηγορίας μετά από αναμόρφωση του βελγικού συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων, με σκοπό τον αριθμό των επαγγελματικών συλλόγων μειωμένο σε 24 και τον αριθμό των ομάδων στο δεύτερο επίπεδο της ποδοσφαιρικής πυραμίδας σε 8. Η περίοδος περιλαμβάνει δύο ξεχωριστούς γύρους στους οποίους και οι 8 ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους σε εντός και εκτός έδρας αγώνες. Οι νικήτριες και των δύο γύρων αγωνίζονται μεταξύ τους με σκοπό την άνοδο στην Πρώτη Κατηγορία Α. Οι τρεις πρώτες ομάδες, εκτός από την ομάδα που κέρδισε την άνοδο, μετέχουν σε αγώνες πλέι οφ μαζί με τις ομάδες που τερμάτησαν στις θέσεις 7 έως 15 της Πρώτης Κατηγορίας Α, για ένα εισιτήριο στο Γιουρόπα Λιγκ. Οι υπόλοιπες τέσσερις ομάδες μετέχουν σε πλέι οφ υποβιβασμού, με την τελευταία ομάδα να υποβιβάζεται στην Πρώτη Ερασιτεχνική. Επίσημος ιστότοπος
Τεχνήτιο

Το χημικό στοιχείο τεχνήτιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 43 και ατομικό βάρος 98,9062 . Έχει θερμοκρασία τήξης 2200±50 °C και θερμοκρασία βρασμού 4877 °C. Ανήκει στην ομάδα της 2ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης.

 Είναι ασημόχρωμο και κηλιδώνεται στον αέρα. Πρόκειται για το ελαφρύτερο στοιχείο του οποίου όλα τα ισότοπα είναι ραδιενεργά. Το τεχνήτιο είναι ένα από τα τρία τελευταία στοιχεία που ανακαλύφθηκαν, με ατομικό αριθμό μικρότερο του Ουρανίου. Στη φύση το στοιχείο απαντά σε ασήμαντες ποσότητες, δηλαδή 10-10 γραμμάρια σε ένα τόννο ναστουράνη. Επειδή δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί στην φύση δημιουργήθηκε τεχνητά το 1937 στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ από τους Εμίλ Σεγκρέ και Σαρλ Περιέ. Επειδή ήταν το πρώτο στοιχείο που σχηματίστηκε εξ ολοκλήρου εργαστηριακά ονομάστηκε τεχνήτιο. Το τεχνήτιο είναι εξαιρετικά ασταθές στοιχείο. Το σταθερότερό του ισότοπο, το 97Tc έχει χρόνο ημιζωής μόνο 2.600.000 χρόνια, που είναι μικρό χρονικό διάστημα σε σύγκρισή με την ηλικία της Γης. Το μεταλλικό τεχνήτιο με τη μορφή σκόνης έχει φαιό χρώμα (θυμίζει ρήνιο, μολυβδαίνιο και λευκόχρυσο). Το συμπαγές μέταλλο {χελώνες από τηγμένο μέταλλο, μεταλλικό χαρτί), έχει αργυρόφαιο χρώμα. Σε κρυσταλλική κατάσταση έχει εξαγωνικό κρυσταλλικό πλέγμα με διάταξη μέγιστης συσσώρευσης (α = 2,735 Ώνγκστρεμ, c = 4,391 Ώνγκστρεμ). Ως προς τις χημικές του ιδιότητες το τεχνήτιο μοιάζει με το μαγγάνιο και ιδιαίτερα με το ρήνιο. Στις ενώσεις του απαντάται με αριθμό οξείδωσης από -3 έως +7. Οι πιο σταθερές ενώσεις του τεχνητίου που έχουν μελετηθεί καλύτερα είναι οι ενώσεις όπου το μέταλλο έχει αρ. οξείδωσης +7. Κατά την επιδραση οξυγόνου επί του τεχνητίου ή ενώσεών του σχηματίζονται τα οξείδια Tc2O7 και TcO2, με το χλώριο και το φθόριο σχηματίζει αλογονίδια με χημικό τύπο (όπου υπάρχει το X συμβολίζει το χλώριο και το φθόριο) TcX6, TcX5 και TcX4. Είναι δυνατό να σχηματίσει και οξυαλογονίδια με χημικό τύπο TcO3F και TcO3Cl. Με το θείο σχηματίζει τα σουλφίδια Tc2S7 και TcS2. Το τεχνήτιο σχηματίζει επίσης τεχνητικό οξύ, HTcO4 και τα άλατά του τα ονομαζόμενα υπερτεχνητικά MTcO4 (το M συμβολίζει οποιοδήποτε γνωστό μέταλλο). Σχηματίζει επίσης καρβονυλικές, σύμπλοκες και μεταλλοοργανικές ενώσεις. Στη σειρά ηλεκτροθετικότητας βρίσκεται δεξιά από το υδρογόνο. Δεν αντιδρά με το υδροχλωρικό οξύ σε οποιαδήποτε συγκέντρωση, αλλά διαλύεται εύκολα στο νιτρικό και θειικό οξύ, στο βασιλικό ύδωρ, στο υπεροξείδιο του υδρογόνου και στο βρωμιούχο νερό. Το χρονικό των επιστημονικών ανακαλύψεων - Ισαάκ Ασίμωφ, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης ISBN 960-524-026-2 Από τις ακτίνες Χ ως τα Κουάρκ - Α. Σεγκρέ, Εκδόσεις Δίαυλος ISBN 960-531-021-1 Live - Pedia, τεχνήτιο
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα ανδρών

Το άλμα ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το τρίτο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Έλαβαν μέρος 15 αθλητές από πέντε χώρες. Οι Γερμανοί Καρλ Σούμαν και Χέρμαν Βάινγκερτνερ κατέκτησαν την πρώτη και την τρίτη θέση αντίστοιχα, ενώ ο Λουδοβίκος Σούτερ από την Ελβετία πήρε τη δεύτερη.

 Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Βουρβουλίτης Ηρακλείου

Ο Βουρβουλίτης είναι οικισμός της Κοινότητας Αγίων Δέκα του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 76 κατοίκους. Βρίσκεται 41 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου, σε υψόμετρο 420 μ. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη βουρβουλιάς, που σημαίνει χωράφι στο οποίο αναβλύζει νερό.

 Η παλαιότερη γραπτή μνεία στον Βουρβουλίτη γίνεται σε δουκικό έγγραφο του 1370. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Vurvuliti στην επαρχία Καινούριου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vurvuliti με 108 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Vurvuliti, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται με το ίδιο όνομα και είχε 8 χαράτσια. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, αναφέρεται ως Vurvuliti με 12 οικογένειες, όλες τουρκικές.Στην απογραφή του 1881, ο Βουρβουλίτης είχε 2 Χριστιανούς και 50 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Αμπελούζου. Στην απογραφή του 1900 δεν αναφέρεται. Το 1920 υπαγόνταν στον αγροτικό δήμο Αγίων Δέκα. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίων Δέκα και με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη, ο ναός του Αγίου Ανδρέα και ο μονόχωρος ναός του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής, πιθανόν της ενετικής εποχής, με δύο κόγχες. Κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα ο Τζουζέπε Γκερόλα κατέγραψε σκαλιστή κρήνη διακοσμημένη με επιγραφές και τοιχογραφίες. Επίσης, στο νότιο τμήμα του οικισμού, δίπλα σε παλιό κτήριο, εντόπισε λείψανα κρήνης, την οποία χρονολόγησε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα.
Ξηρά δάση του Παναμά

Η περιοχή ξηρών δασών του Παναμά (WWF ID: NT0224) καλύπτει ξηρά δάση χαμηλού υψομέτρου γύρω από την ακτή του Κόλπου του Παναμά στην πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού. Είναι μια από τις πιο υποβαθμισμένες οικολογικά περιοχές στην Κεντρική Αμερική, αφού το μεγαλύτερο μέρος της χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό ως καλλιεργήσιμη έκταση . Ωστόσο, είναι επίσης σημαντική περιοχή για την υψηλή βιοποικιλότητα του, τα υψηλά ποσοστά ενδημικών ειδών και τη σημασία του ως βιολογικού διαδρόμου μεταξύ των υγρών δασών στην ενδοχώρα και των μαγγροβίων στην ακτή.

 Ο Κόλπος του Παναμά έχει μικρούς κόλπους γύρω από το χείλος του. Ο μεγαλύτερος τομέας αυτής της οικοπεριοχής βρίσκεται γύρω από τον κόλπο της Παρίτα στα δυτικά. Υπάρχουν μικρότεροι τομείς στα βόρεια στον κόλπο του Παναμά (γύρω από την πόλη του Παναμά) και στον κόλπο του Σαν Μιγκέλ στα ανατολικά. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής είναι πεδινό, με μέσο υψόμετρο 80 μέτρων. Ο δυτικός τομέας περιβάλλεται στην εσωτερική πλευρά από την οικοπεριοχή των υγρών δασών Ισθμίου-Ειρηνικού, ενώ ο ανατολικός από την οικοπεριοχή των υγρών δασών Ισθμιο-Ατλαντικού. Υπάρχει μια λεπτή λωρίδα από μαγγρόβια στην ακτή τμημάτων της οικοπεριοχής. Το κλίμα των δασών είναι κλίμα τροπικής σαβάνας (ξηρός χειμώνας) βάση της κλιματική ταξινόμησης Κέππεν. Αυτό το κλίμα χαρακτηρίζεται από σχετικά ομοιόμορφες θερμοκρασίες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και από έντονη ξηρή περίοδο. Ο πιο ξηρός μήνας έχει λιγότερο από 60 δευτερόλεπτα βροχόπτωσης και είναι πιο ξηρός από τον μέσο μήνα στον Παναμά. Επειδή η οικοπεριοχή βρίσκεται στη σκιά των κεντρικών βουνών, η βροχόπτωση είναι χαμηλότερη από ότι στα γύρω δάση, με κατά μέσο όρο 1.500 mm ανά έτος. Το ελεύθερο δάσος καλύπτει πολύ μικρή έκταση. Πάνω από το 70% της οικοπεριοχής έχει μετατραπεί σε αγροκτήματα και χώρους γεωργίας. Το 15% είναι ανοιχτό δάσος και το 5% είναι πλατύφυλλο αειθαλές κλειστό δάσος. Λίγο πάνω από το 1% της επικράτειας είναι υγρότοπος, αλλά ταξινομείται σε μαγγρόβια, όπου οι επιρροές του αλμυρού νερού κυριαρχούν 1-3 km περισσότερο από την ακτή. Η ποικιλότητα των ειδών είναι υψηλή λόγω της ποικιλίας των οικολογικών ζωνών που συναντώνται σε κοντινή απόσταση. Στην οικοπεριοχή αναγνωρίζονται 518 είδη σπονδυλωτών. Λιγότερο από το 2% της οικολογικής περιοχής προστατεύεται επίσημα. Αυτές οι προστατευόμενες περιοχές περιλαμβάνουν: Εθνικό Πάρκο Σαρίγκουα Μητροπολιτικό Φυσικό Πάρκο
Ηπειρωτικός βάτραχος

Ο Ηπειρωτικός βάτραχος, Pelophylax epeiroticus (Schneider, Sofianidou and Kyriakopoulou-Sklavounou, 1984) είναι ένα είδος βατράχου της οικογένειας Ranidae. Απαντάται στη Δυτική Ελλάδα και την Κέρκυρα, καθώς και στη Ν. Αλβανία.

 Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίου το ολικό μέγεθος δεν ξεπερνά τα 8,5 cm. Ημερόβιος βάτραχος που συχνά λιάζεται έξω από το νερό και βουτά μέσα σε αυτό μόλις αισθανθεί κίνδυνο. Συναντάται σε έλη, λίμνες, ρεματιές και στάσιμα νερά. Τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα. Ζευγαρώνει την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν αυγά σε αρκετές συστάδες μερικών εκατοντάδων μέσα στο νερό.
Μάχη στον Μυλοπόταμο Κρήτης

Η Μάχη στον Μυλοπόταμο (Κρήτης) διεξήχθη λίγο μετά τα μέσα του Απριλίου του 1822 στην επαρχία του Μυλοποτάμου Κρήτης μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων και είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχή εισβολή των Ελλήνων στον Μυλοπόταμο και την παράδοση των Τούρκων.

 Η άφιξη του Γάλλου φιλέλληνα Βαλέστ έφερε άλλη τροπή στην επανάσταση. Ο Βαλέστ αφού διαπίστωσε τις στρατιωτικές αρετές των Κρητικών, θεωρούσε πως πρέπει να αλλάξει η ισχύουσα τακτική πολέμου και να κατακτηθεί ένα φρούριο, γεγονός που θα επέτρεπε την ευκολότερη διοίκηση του νησιού. Προσπάθησε, λοιπόν, να καταλάβει το κάστρο του Ρεθύμνου δίχως όμως επιτυχία καθώς οι Τούρκοι τελικά τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν. Τα γεγονότα της ανεπιτυχούς προσπάθειας κατάληψης του κάστρου του Ρεθύμνου, οδήγησαν πολλούς από τους Έλληνες οπλαρχηγούς να στρέψουν την προσοχή τους προς τις επαρχίες του Μυλοποτάμου ή αλλιώς Αυλοποτάμου. Οι Έλληνες, με διάφορες επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων της υπαίθρου, κατάφεραν να τους κλείσουν στο Ηράκλειο. Έγιναν έτσι κύριοι της περιοχής για πρώτη φορά. Μετά τα μέσα Απριλίου, απέκλεισαν τον Αχμέτ Κιρίμι ο οποίος ήταν ο αγάς της περιοχής του Μυλοποτάμου. Στις 28 του Απρίλη, οι Τούρκοι επιχείρησαν αποτυχημένη έξοδο και εξαναγκάσθηκαν να ξανακλειστούν στον πύργο. Τελικά, ο Κιρίμης αποφάσισε να δεχθεί τον αφοπλισμό τόσο του ιδίου όσο και των ανδρών του καθώς οι ενισχύσεις που περίμενε από τον Λαδάογλου και τους 300 Ηρακλειώτες Τούρκους δεν έφτασαν ποτέ καθώς ο Λαδάογλου ηττήθηκε στον Σκλαβόκαμπο. Μετά την επιτυχία τους αυτή οι αγωνιστές του Μυλοποτάμου, εισέβαλαν και στην επαρχία του Μαλεβιζίου αναγκάζοντας τους Τούρκους να κλεισθούν και εκείνοι στο Ηράκλειο. Η επιτυχία της εισβολής στον Μυλοπόταμο οδήγησε τον Αφεντουλίεφ (Γενικός Έπαρχος Κρήτης) στο να διατάξει τους Κρητικούς οπλαρχηγούς να εκστρατεύσουν εναντίον των Τουρκοκρητών της περιοχής της Σελίνου και Κισσάμου με ανεπιτυχή όμως αποτελέσματα. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του Ελληνικού κράτους (1821-1832) Τόμος ΙΒ. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών ΑΕ. 1975. ISBN 960-213-095-4.
Αλεξέι Ποκουσέβσκι

Ο Αλεξέι Ποκουσέβσκι (αγγλικά: Aleksej Pokuševski, σερβικά κυριλλικά: Алексеј Покушевски‎, γεννήθηκε 26 Δεκεμβρίου 2001) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ για τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ του NBA. Το 2020, επιλέχθηκε στο νούμερο 17 του NBA Ντραφτ από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς.

 Ο Ποκουσέβσκι μεγάλωσε στο Νόβι Σαντ, όπου άρχισε να παίζει μπάσκετ για τους τοπικούς συλλόγους, KK Kadet και KK NS Stars. Το 2015, εντάχθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Το 2017, συμμετείχε στο προπονητικό καμπ Jordan Brand Classic. Τον Αύγουστο του 2018, συμμετείχε στο προπονητικό καμπ Basketball Without Forders Europe στο Βελιγράδι της Σερβίας. Επίσης, το Φεβρουάριο του 2019, συμμετείχε στο NBA All-Star Basketball Without Borders Global Camp στη Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας. Στις 19 Μαρτίου 2019, ο Ποκουσέβσκι έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα σε μια νίκη με 89-69 εναντίον της Μπάγερν Μονάχου, σημειώνοντας 1 πόντο, παίρνοντας 2 ριμπάουντ και δίνοντας 1 ασίστ σε ένα λεπτό. Ο Ποκουσέβσκι έγινε ο νεότερος παίκτης του Ολυμπιακού που κάνει ντεμπούτο στην Ευρωλίγκα, σε ηλικία 17 ετών και 83 ημερών, ξεπερνώντας το Γιώργο Πρίντεζη, που έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 17 ετών και 229 ημερών.Τη σεζόν 2019-20, αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική, με την ομάδα του Ολυμπιακού Β. Έχασε όμως μεγάλο μέρος της χρονιάς λόγω τραυματισμού που τον κράτησε εκτός τρεις μήνες. Σε 11 εμφανίσεις στο Πρωτάθλημα Α2, είχε μέσο όρο 10,8 πόντους, 7,9 ριμπάουντ, 3,1 ασίστ, 1,3 κλεψίματα και 1,8 μπλοκ σε 23,1 λεπτά ανά παιχνίδι. Στις 24 Απριλίου 2020, δήλωσε συμμετοχή στο ντραφτ του Νοεμβρίου 2020 για το ΝΒΑ. Στις 19 Νοεμβρίου 2020, επιλέχθηκε στην 17η θέση του ντραφτ από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Ωστόσο τα δικαιώματα του πήραν αμέσως οι Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, που αντάλλαξαν τον Ρίκι Ρούμπιο και δύο “πικς” με τους Τίμπεργουλφς, ώστε να αποκτήσουν τον Ποκουσέβσκι. Τον Φεβρουάριο του 2021, οι Θάντερ έστειλαν τον Ποκουσέβσκι στην θυγατρική ομάδα τους τους Σίτι Μπλού, ώστε εκεί να βρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής και να αναπτύξει το ταλέντο του πριν επιστρέψει και πάλι στην πρώτη ομάδα. Πριν μεταφερθεί στην Αναπτυξιακή Λίγκα του ΝΒΑ, αγωνίστηκε σε 17 παιχνίδια του ΝΒΑ για 17 λεπτά μετρώντας κατά μέσο όρο 3,3 πόντους, 3,5 ριμπάουντ, 1,2 ασίστ, 1,4 μπλοκ και 0,5 κλεψίματα. Ήταν μέλος της Εθνικής Σερβίας U17 που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Εφήβων του 2018 στην Αργεντινή. Σε πάνω από επτά παιχνίδια στο τουρνουά, είχε μέσο όρο 7,7 πόντους, 8,3 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ ανά παιχνίδι. Η οικογένειά του προέρχεται από την Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου. Λόγω του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου το 1999, η οικογένειά του διέφυγε στην Ποντγκόριτσα (σήμερα στο Μαυροβούνιο) και μετακόμισε στη συνέχεια στο Βελιγράδι, όπου το 2001 γεννήθηκε ο Ποκουσέβσκι. Στη συνέχεια, μαζί με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Νόβι Σαντ. Αθλητικά του πρότυπα αποτελούν ο Κέβιν Ντουράντ και ο Τόνι Κούκοτς. Προφίλ στο realgm.com Προφίλ στο eurospects.com
Μόνικα Χάουζερ

Η Μόνικα Χάουζερ (* 24. Ο Μάιος του 1959 στο Thal της Ελβετίας) είναι γιατρός ειδικευμένη στη γυναικολογία. Τη δεκαετία του 1990 ίδρυσε τον οργανισμό για τα δικαιώματα των γυναικών Medica mondiale με σκοπό την παροχή ιατρικής και ψυχολογικής βοήθειας σε γυναίκες με ψυχολογικό ή άλλο τραύμα εξαιτίας του πολέμου. Έχει λάβει πολλά βραβεία για την πρωτοβουλία της, συμπεριλαμβανομένου του Εναλλακτικού Βραβείου Νόμπελ το 2008.

 Η Monika Hauser γεννήθηκε στην Ελβετία το 1959 όπου και μεγάλωσε. Ως κόρη γονέων από το Νότιο Τιρόλο, είναι Ιταλός πολίτης. Σπούδασε ιατρική στο Ίνσμπρουκ και την Μπολόνια και αποφοίτησε το 1984. Το 1998 ολοκλήρωσε επιτυχώς την εκπαίδευσή της με ειδικότητα στη γυναικολογία. Είναι παντρεμένη με τον Klaus-Peter Klauner, με τον οποίο έχουν έναν γιο. Σήμερα ζει στο Brühl (Ρηνανία).Από το 1992 έως το 1994 οργάνωσε με την υποστήριξη ειδικευμένων γυναικών από τη Βοσνία το γυναικείο κέντρο θεραπείας Medica Zenica στην πόλη Ζένιτσα της κεντρικής Βοσνίας. Η ομάδα υποστήριξε τις γυναίκες στην αντιμετώπιση τραυματικών εμπειριών. Στη συνέχεια ιδρύθηκε το συματείο medica Modiale e.V. και η δράση επεκτάθηκε αρχικά στο Κοσσυφοπέδιο, μετά στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια σε πολλές άλλες χώρες. Σήμερα, το Medica mondiale υποστηρίζει γυναίκες και κορίτσια σε όλο τον κόσμο που έχουν βιώσει σεξουαλική βία σε πολέμους σε διάφορες περιοχές συγκρούσεων.Το 2000, η Hauser ανέλαβε τη διεθυνση του Medica mondiale. Μέρος της εργασίας της αφορά στην υπέρβαση των κοινωνικών ταμπού σχετικά με το θέμα του βιασμού σε συνθήκες πολέμου, μεταξύ άλλων με σεμινάρια με γυναίκες των ντόπιων κοινωνιών, με σκοπό τη διευκόλυνση της αποκάλυψης τέτοιων εγκλημάτων.Η Χάουζερ μαζί με τη Σίμα Σαμάρ και τους Τζίνο Στράντα, Ραν Γκόλντσταϊν και Ντένις Μακουέγκε δημοσίευσαν ανοιχτή επιστολή στο Lancet με αίτημα την επικέντρωση στον αγώνα κατά της βίας κατά των γυναικών. Chantal Louis: Monika Hauser – Nicht aufhören anzufangen. Eine Ärztin im Einsatz für kriegstraumatisierte Frauen. (Μην σταματήσετε να ξεκινάτε.Ένας γιατρός σε υπηρεσία για γυναίκες που τραυματίστηκαν από τον πόλεμο) Rüffer & Rub, Zürich 2008, ISBN 978-3-907625-41-5. (Γερμανικά) Erica Fischer: Am Anfang war die Wut. Monika Hauser und medica mondiale. Ein Frauenprojekt im Krieg. (Στην αρχή υπήρχε μόνο θυμός. Monika Hauser και Medica Mondiale. Γυναικεία δράση κατά τη διάρκεια του πολέμου.) Kiepenheuer & Witsch, Köln 1997, ISBN 3-462-02641-0. (Γερμανικά) Medica mondiale e.V., Karin Griese (Hrsg.): Sexualisierte Kriegsgewalt und ihre Folgen. Handbuch zur Unterstützung traumatisierter Frauen in verschiedenen Arbeitsfeldern. (Σεξουαλική βία στον πόλεμο και οι συνέπειές της. Εγχειρίδιο για την υποστήριξη τραυματισμένων γυναικών σε διάφορους τομείς εργασίας.) Mabuse-Verlag, Frankfurt am Main 2006, ISBN 978-3-935964-48-7. (Γερμανικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Monika Hauser στο Wikimedia Commons
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2001

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2001 (τελική φάση) διεξήχθη στην Αίγυπτο, στο Κάιρο, από 21 Ιουνίου ως 5 Ιουλίου 2001, με συμμετοχή 11 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Αιγύπτου, η οποία στον τελικό νίκησε την Ελλάδα.

 Στην τελική φάση μετείχαν έντεκα χώρες, οι οποίες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των 4-3-4 ομάδων: Μετά την ολοκλήρωση των αγώνων των ομίλων, οκτώ ομάδες προκρίθηκαν στην προημιτελική φάση: τρεις από τους ομίλους Α΄ και Γ΄ (των τεσσάρων ομάδων) και δύο από τον Β΄ όμιλο (των τριών ομάδων). Οι νικητές έπαιξαν στα ημιτελικά. Οι νικήτριες των δύο ημιτελικών αγωνίστηκαν στον τελικό και οι ηττημένες για την 3η θέση. Κάιρο, 1/7/2001: Αίγυπτος – Κατάρ: 1-0 Ελλάδα – Ουκρανία: 3-1 Γουινέα - Συρία: 1-1 (4-3 πέν.) Βόρεια Κορέα – Γερμανία: 3-1 Κάιρο, 3/7/2001: Αίγυπτος – Γουινέα: 3-0 Ελλάδα – Βόρεια Κορέα: 2-0 Κάιρο, 4/7/2001: Βόρεια Κορέα– Γουινέα: 5-0 Κάιρο, 5/7/2001: Αίγυπτος – Ελλάδα: 3-0 (Abdel Hamid Bassiouny 2, Ikrami Abdel Aziz) Προπονητής: Ποδοσφαιριστές: RSSSF Αθλητικά αρχεία
Όχθια Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Όχθια Αρκαδίας Τα Όχθια είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 40 μέτρα.έχει ως πολιούχο τον ευαγγελισμος της Θεοτόκου Οχθιων κ άλλα τρία παρεκκλήσια,τον Άγιο Ελευθέριο που είναι κοιμητηριακος,τον Άγιο Γεώργιο,τον Άγιο Ιούδα τον θαδδαιο που βρίσκεται στο προαύλιο χώρο του Ναού,ακόμα έχει ένα προσκύνημα στην μνήμη Της Αγίας Παρασκευής στην είσοδο του χωριού κ Τους Άγιους Ραφαήλ Νικόλαο και Ειρήνη που βρίσκονται σε ιδιωτικό χώρο..σήμα κατατεθέν του χωριού είναι ο υδατοπυργος ο οποίος ήταν σημείο αναφοράς για πολλές γενιές...

 Τα Όχθια βρίσκονται στις νοτιοδυτικά της τεχνητής λίμνης Στράτου και ανατολικά της λίμνης Οζερός. Απέχουν 15,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αγρίνιο και στα ανατολικά και νότια του χωριού περνάει ο Αχελώος ποταμός ενώ στα βόρεια η ΕΟ Αγρινίου - Άρτας. Την περίοδο του ΣΤ΄ Βενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699), στις 13 Σεπτεμβρίου 1684, στη σημερινή τοποθεσία "Μύλος" δυτικά του Αχελώου έγινε σημαντική μάχη Βενετών εναντίον των Οθωμανών στα πλαίσια των πολεμικών επιχειρήσεων στην Αιτωλία και Ακαρνανία (Σεπτέμβριος 1684). Οι Βενετοί με αρχιστράτηγο τον Φραντζέσκο Μοροζίνι και αρχηγό τον στρατηγό κόντε Carlo di Strassoldo είχαν συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα από 1.600 Ενετούς, 1.000 Μαλτέζους, 300 στρατιώτες του Πάπα, Αρβανίτες, Κροάτες και 1.500 Έλληνες εθελοντές της περιοχής ενώ οι Οθωμανοί με αρχηγό τον Σεφέρ Αγά στρατό με 1.500 στρατιώτες και 200 ιππείς είχαν στρατοπεδεύσει στην δυτική πλευρά του Αχελώου κοντά στο Ζαπάντι (σημερινή Μεγάλη Χώρα). Η μάχη υπήρξε νικηφόρα για τους Βενετούς και oι Toύρκοι με αρκετές απώλειες υποχώρησαν άτακτα, ενώ οι Βενετοί συνέχησαν την προέλασή τους μέχρι τον όρμο του Πεταλά. Το χωριό πολιτιστικά συμπεριλαμβανόταν στα Βλάχικα ή Αρωμάνικα ή Καραγκούνικα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας (Παλαιομάνινα, Στράτος, Αγράμπελo, Γουριώτισσα, Στρογγυλοβούνι και Μάνινα Βλιζιανών). Σύμφωνα με τον ιστορικό Αστέριο Κουκούδη οι λατινόφωνοι αυτοί Βλάχοι μετανάστευσαν στην περιοχή σταδιακά από το 1865 έως το 1870 από το Μπιτσικόπουλο (στη σημερινή συνοριακή γραμμή Ελλάδας - Αλβανίας). Όταν το 1860 με νόμο (ΦΕΚ 12/2 Μαΐου 1858 και ΦΕΚ 14/9 Απριλίου 1959) υποχρεώθηκαν οι νομάδες που πηγαινοέρχονταν μεταξύ ελληνικού και τουρκικού κράτους να εγκατασταθούν μόνιμα αυτοί αποφάσισαν να μείνουν οριστικά στην περιοχή και να ασχοληθούν και με την καλλιέργεια της γης. Τα Όχθια αναφέρονται επίσημα στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 το 1845 να προσαρτούνται στον τότε δήμο Αμβρακίας και το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζονται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Οχθίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Οχθίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στράτου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 506 κατοίκους. Το Ματσούκι Βάλτου από ψηλά στο https://www.youtube.com Γέφυρα Ματσουκίου Αιτωλοακαρνανίας στο https://www.youtube.com
Μουσταφά Μεχμέτ Δευτέραλη

Ο Μουσταφά Μεχμέτ Δευτέραλη (τουρκικά: Mustafa Defteralı) ήταν Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής. Θεωρείται ο κορυφαίος Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής των δεκαετιών του 1940 και 1950. Αγωνιζόταν είτε ως κεντρικός μέσος, είτε ως κεντρικός αμυντικός.

 Γεννήθηκε στη Δευτερά. Από το χωριό καταγωγής του προέρχεται και το επώνυμο του (Μουσταφά ο εκ Δευτεράς). Εντάχθηκε στην Τουρκική Λέσχη Λευκωσίας το 1938. Το 1949 η ομάδα συγχωνεύτηκε με την Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά δημιουργώντας την Τσετίνκαγια ΤΣΚ. Ο Δευτέραλη συνέχισε στην ενοποιημένη ομάδα, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, δύο κύπελλα και τρεις Ασπίδες Πάκκου.Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ. Πρωτάθλημα Κύπρου (1): 1950-51Κύπελλο Κύπρου (1): 1951-52, 1953-54Ασπίδα Πάκκου (3): 1951, 1952, 1954 Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 172. ISBN 978-9963-688-87-6.
Διανοητικό κεφάλαιο

Ως διανοητικό κεφάλαιο ορίζεται το σύνολο των άυλων περιουσιακών στοιχείων που ελέγχονται εξ ολοκλήρου ή μερικώς από τον οργανισμό ή την επιχείρηση και σχετίζονται με τη δημιουργία αξίας του οργανισμού ή της επιχείρησης. Είναι διακριτό, μπορεί να εντοπιστεί να αναλυθεί χωριστά. και μπορεί να μετρηθεί . Επίσης ορίζεται ως το σύνολο άυλων στοιχείων αποτελουμένων από ανθρώπους, επιχειρήσεις, κοινότητες, περιφέρειες και θεσμούς, τα οποία, εάν χρησιμοποιηθούν κατάλληλα, μπορεί να αποτελέσουν τη βάση της τρέχουσας και μελλοντικής ευημερίας της χώρας.

 Το διανοητικό κεφάλαιο κατηγοριοποιείται σε τρεις ευρείες υποκατηγορίες και εν συνεχεία εντάσσονται τα άυλα περιουσιακά στοιχεία σε αυτές, αναλόγως την πηγή προέλευσης της αξίας τους. Οι τρεις υποκατηγορίες του διανοητικού κεφαλαίου είναι εξής: Ανθρώπινο Κεφάλαιο (Human Capital, HC): στο οποίο εντάσσονται η γνώση, η τεχνογνωσία, οι εμπειρίες, οι ικανότητες, οι δεξιότητες καθώς και η δημιουργικότητα του ανθρωπίνου δυναμικού ενός οργανισμού ή επιχείρησης. Γενικά, είναι το προσωπικό του οργανισμού ή της επιχείρησης. Η εκπαίδευση του προσωπικού και η ποιότητά του είναι σημαντικά άυλα περιουσιακά στοιχεία. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε το ανθρώπινο κεφάλαιο ως τη γνώση που φέρουν και παίρνουν μαζί τους όταν εντάσσονται ή εγκαταλείπουν αντίστοιχα την επιχείρηση ή τον οργανισμό. Δομικό Κεφάλαιο (Structural Capital, SC): εντάσσεται η φιλοσοφία της διοίκησης και η γενικότερη κουλτούρα του οργανισμού ή της επιχείρησης, τις διεργασίες που εντάσσονται σε ένα ευρύτερο μοντέλο διοίκησης, τα δίκτυα και τα συστήματα πληροφόρησης που χρησιμοποιεί ο οργανισμός ή η επιχείρηση καθώς και άλλες οργανωσιακές ικανότητες που αναπτύσσονται για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της αγοράς. Γενικά, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως δομικό κεφάλαιο τη δεξαμενή της γνώσης που παραμένει στην επιχείρηση, μετά το πέρας της εργασίας, αφού έχουν φύγει οι εργαζόμενοι. Σχεσιακό Κεφάλαιο (Relational Capital, RC): στο οποίο εντάσσονται οι σχέσεις που αναπτύσσει η επιχείρηση ή ο οργανισμός με το εξωτερικό της περιβάλλον, με το προσωπικό, τους πελάτες/χρήστες, εταίρους, προμηθευτές, άλλους οργανισμούς ή επιχειρήσεις, κ.λπ. Επιπλέον περιλαμβάνεται η συμμετοχή σε καινοτόμα δίκτυα καθώς και ψηφιακού περιεχομένου δίκτυα. Μέσω αυτών των σχέσεων διακρίνεται η αξία του οργανισμού ή επιχείρησης καθώς και η διάχυση αυτής της αξίας στο ευρύτερο περιβάλλον του οργανισμού ή επιχείρησης. Το σχεσιακό κεφάλαιο είναι επίσης γνωστό και ως «πελατειακό κεφάλαιο».
Ιερός Ναός του Ελκόμενου Χριστού

Ο Ιερός Ναός του Ελκόμενου Χριστού είναι ναός της Μεσοβυζαντινής περιόδου, στη Μονεμβασιά. Σε παρεκκλήσι του ναού βρίσκεται η εικόνα του Ελκόμενου Χριστού, του 14ου αιώνα. Ο ναός γιορτάζει κάθε χρόνο τη Μεγάλη Πέμπτη ενώ στις 23 Μαΐου εορτάζεται η επιστροφή της εικόνας του Ελκόμενου Χριστού, που είχε κλαπεί το 1979.

 Ο Ναός του Ελκόμενου Χριστού χτίστηκε τον 6ο ή 7ο αιώνα η μορφή που έχει σήμερα όμως διαμορφώθηκε σταδιακά τους επόμενους αιώνες. Αρχικά ήταν τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με νάρθηκα. Τον 11ο αιώνα προστέθηκαν οι αψίδες της πρόθεσης και του διακονικού. Το 1520 έγινε επισκευές στο ναό με χρήματα που έδωσε ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Αρσένιος. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα με χρήματα που δώρισε ο κόμης Κορίνθου, δικαιοφύλακας Γεώργιος Κουγκύδας, αντικαταστάθηκαν οι κίονες με πεσσούς, προκειμένου να στηριχθούν οι καμάρες που κτίστηκαν στη θέση της παλαιάς ξύλινης στέγης. Το 1697 κατασκευάστηκαν ο εξωνάρθηκας, το παρεκκλήσι στη νότια πλευρά και ο τρούλος στο μέσο του ναού. Ο ναός καταστράφηκε από Τουρκοαλβανούς κατά την επανάσταση του 1770. Τα επόμενα χρόνια έγιναν επανειλημμένως επισκευές στο ναό και χτίστηκε το κωδωνοστάσιο του. Το 1901 κατασκευάστηκε το μαρμάρινο τέμπλο της εκκλησίας, από τον Τήνιο Γεώργιο Καπαριά. Στο Ναό του Ελκόμενου Χριστού, και ειδικότερα στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη, βρίσκεται η εικόνα του Ελκόμενου Χριστού. Η εικόνα είχε κλαπεί το 1979. Ο δράστης εκτός από τη συγκεκριμένη εικόνα (που τότε η αξία της υπολογιζόταν σε 100.000.000 δρχ) είχε κλέψει και άλλες περίπου 35 εικόνες. Μετέφερε τα κλοπιμαία στην Αθήνα και προσπάθησε να τα πουλήσει. Έγινε όμως αντιληπτός από την Ασφάλεια Αθηνών και τελικά συνελήφθη όταν άντρας της Ασφάλειας εμφανίστηκε ως αγοραστής. Αφού η εικόνα αποκαταστάθηκε, καθώς ο κλέφτης την είχε κόψει σε τρία κομμάτια, μεταφέρθηκε στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών όπου φυλασσόταν μέχρι το 2011 οπότε επιστράφηκε στο Ναό του Ελκόμενου Χριστού, στη Μονεμβασιά. Στο ναό βρίσκονται και άλλα έργα του 17ου και 18ου αιώνα.
Ορελιέν Τσουαμενί

Ο Ορελιέν Ντζανί Τσουαμενί (γαλλικά: Aurélien Djani Tchouaméni) (γενν. 27 Ιανουαρίου 2000) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Είναι διεθνής με την Εθνική Γαλλίας.

 Ο Τσουαμενί γεννήθηκε στη Ρουέν, αλλά μεγάλωσε στο Μπορντώ. Είναι καμερουνέζικης καταγωγής. Ο Τσουαμενί έκανε το ντεμπούτο με τη Μπορντώ σε μια εκτός έδρας νίκη με 1–0 για το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2018–19 εναντίον της λετονικής ΦΚ Βέντσπιλς, στον δεύτερο προκριματικό γύρο στις 26 Ιουλίου 2018, ξεκινώντας τον αγώνα και παίζοντας 89 λεπτά. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στην καριέρα του στις 9 Αυγούστου, σημειώνοντας το τελικό γκολ στην εκτός έδρας νίκη της Μπορντώ με 3-1 επί της ΦΚ Μαριούπολ για το Γιουρόπα Λιγκ. Στις 29 Ιανουαρίου 2020, ο Τσουαμενί υπέγραψε συμβόλαιο τεσσεράμισι ετών με την ΑΣ Μονακό. Μετά από περίπου ένα χρόνο που έπαιξε για την ομάδα, σημείωσε τελικά το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, το δεύτερο γκολ σε μια νίκη με 3-1 εναντίον της Μαρσέιγ στις 23 Ιανουαρίου 2021. Στις 14 Μαΐου 2022, έδωσε μια ασίστ στον αρχηγό Ουισάμ Μπεν Γιεντέρ και, έτσι, συμμετείχε στην 9η συνεχόμενη νίκη για την ομάδα του. Στις 11 Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε ότι ο Τσουαμενί θα μεταγραφεί στη Ρεάλ Μαδρίτης την 1η Ιουλίου 2022, υπογράφοντας εξαετές συμβόλαιο με τον σύλλογο. Το ποσό της μεταγραφής αναφέρθηκε ότι ήταν 80 εκατ. ευρώ, το οποίο μπορεί να ανέλθει στα 100 εκατ. ευρώ λόγω πρόσθετων μπόνους. Ο Τσουαμενί υπήρξε διεθνής με τις «μικρές» εθνικές Γαλλίας Κ16, Κ17, Κ18, Κ19, Κ20 και Κ21.Στις 26 Αυγούστου 2021, ο Τσουαμενί έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Γαλλίας ανδρών. Την 1η Σεπτεμβρίου, έκανε το ντεμπούτο του σε έναν προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, αντικαθιστώντας τον Τομά Λεμάρ στο 46ο λεπτό. Στις 25 Μαρτίου 2022, ο Τσουαμενί σημείωσε το πρώτο του γκολ για την εθνική ομάδα σε ένα φιλικό αγώνα ενάντια στην Ακτή Ελεφαντοστού. Τον Νοέμβριο του 2022, ονομάστηκε στην τελική αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Στις 11 Δεκεμβρίου, σκόραρε το πρώτο του γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο, σε μια νίκη 2-1 επί της Αγγλίας στους προημιτελικούς. Ρεάλ Μαδρίτης ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ: 2022Γαλλία Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ: 2020–21Ατομικές Νεαρός Παίκτης της Χρονιάς της Λιγκ 1: 2020–21 Ομάδα της Χρονιάς της Λιγκ 1: 2020–21, 2021–22 Προφίλ στον ιστότοπο της Ρεάλ Μαδρίτης Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μαρίνα Ρικόλφι-Ντόρια

Η Μαρίνα Ρικόλφι-Ντόρια (Marina Ricolfi-Doria, 12 Φεβρουαρίου 1935 -) είναι Ελβετίδα σκιέρ θαλάσσης και η σύζυγος του Βιτόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας, γιου του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτου Β΄.

 Η Μαρίνα γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1935 στη Γενεύη, κόρη του Ελβετού κολυμβητή Ρενέ Ίταλο Ρικόλφι-Ντόρια και της Ίρις Μπενβενούτι, ιδιοκτήτρια ελβετικής εταιρείας μπισκότων. Έχει τρεις αδελφές τη Σίλβια, τη Νίνα και την Άλντα, και ένα αδελφό τον Ντόμινικ.Αγωνίστηκε τρεις φορές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκι θαλάσσης το 1953, το 1955 και το 1957. Το 1955 πήρε χρυσό μετάλλιο στα tricks και το 1957 πήρε χρυσό και στα δύο σλάλομ και τα tricks, καθιστώντας έτσι στις καλύτερες παγκόσμιες πρωταθλήτριες. Έχει κερδίσει τέσσερις συνολικούς τίτλους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάθε χρόνο από το 1953 έως το 1956, και πήρε πέντε ή περισσότερα συνολικούς Ελβετικούς εθνικούς τίτλους.Το 1991, συμπεριλήφθηκε στο Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σκι θαλάσσης, ως η «καλύτερη γυναίκα σκιέρ της Ευρώπης της πρώτης δεκαετίας του διεθνούς αγωνίσματος». Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 1960. Το 1960 γνώρισε τον σύζυγό της Βιτόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας στο Société Nautique de Genève. Παντρεύτηκαν σε μια Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στην Τεχεράνη το φθινόπωρο του 1971. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί: τον Εμανουέλε Φιλιμπέρτο Ουμβέρτο Ρεζά Κύρο Ρενέ Μάριο (1972-), παντρεύτηκε την Κλοτίλντε Κουρώ. Απέκτησαν 2 παιδιά.Το 2002 έφυγαν από την Ελβετία, καθώς επετράπη στον Βιτόριο Εμανουέλε να επιστρέψει στην πατρίδα του, όπου ζουν μόνιμα στην Ιταλία. Ντάμα Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου (Οίκος της Σαβοΐας). Ντάμα Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Πέτρου του Τσέτινγιε (Βασιλικός Οίκος του Μοντενέγκρο). Ντάμα Μεγαλόσταυρου της Δικαιοσύνης του Ιερού Στρατιωτικού Κωνσταντινικού Τάγματος του Αγίου Γεωργίου (Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών). Ντάμα της Τιμής και της Αφοσίωσης του Τάγματος της Μάλτας Αναμνηστικό Μετάλλιο για την 2500η Επέτειο της Αυτοκρατορίας του Ιράν (Αυτοκρατορία του Ιράν, 14/10/1971). Official Website of the Royal House of Savoy
Πυραμίδα του Λούβρου

Η Πυραμίδα του Λούβρου είναι μια μεγάλη γυάλινη και μεταλλική πυραμίδα (μαζί με τρεις μικρότερες) που βρίσκεται στην αυλή του Ναπολέοντα (Cour Napoléon) του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι. Η μεγαλύτερη χρησιμοποιείται ως η κύρια είσοδος του μουσείου. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 1989, εγκαινιάστηκε στις 4 Μαρτίου και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης.

 Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν ανέθεσε το 1983 στον σινοαμερικανό αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι την κατασκευή της πυραμίδας. Η κατασκευή, η οποία αποτελείται μονάχα από γυάλινα μέρη, φθάνει σε ύψος 21,6 μ. Η βάση της έχει πλευρές 35 μέτρων. Αποτελείται από 603 ρόμβους και 70 γυάλινα τριγωνικά κομμάτια.Η πυραμίδα αλλά και ο προθάλαμος κατασκευάστηκαν εξαιτίας των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετώπιζε το μουσείο, καθώς η παλαιά είσοδος ήταν αδύνατο να δεχθεί το μεγάλο αριθμό επισκεπτών σε καθημερινή βάση. Οι επισκέπτες μετά την είσοδό τους στην πυραμίδα και τον προθάλαμο ανεβαίνουν στα κυρίως κτίρια του μουσείου. (Αγγλικά) «“Pyramid” Project Launch. The Musée du Louvre is improving visitor reception (2014-2016)» από louvre.fr. Δημοσιεύθηκε 2014-09-18. Αρχειοθετήθηκε 2017-04-07. Ανακτήθηκε 2018-02-19.
Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (12 Ιουλίου 1912 - 13 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και διακεκριμένος έφεδρος υπολοχαγός ο οποίος συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1968 βραβεύτηκε με το βραβείο των Ελλήνων κριτικών για την ταινία Το κανόνι και τ' αηδόνι.

 Γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912 και σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ. Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του. Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα Παιδιά της Αθήνας. Συνολικά έπαιξε σε 133 ταινίες, ανάμεσά τους Ένας ιππότης για τη Βασούλα, Η βίλα των οργίων, Ο κυρ-Γιώργης εκπαιδεύεται, Φουσκοθαλασσιές κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το Ταξίδι στα Κύθηρα. Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο Λούνα Παρκ τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος και πέθανε στις 13 Απριλίου 1984 σε ηλικία 72 ετών. Βρέθηκε στο σπίτι του, λίγες μέρες αργότερα. Προς τιμή του, ο Δήμος Διακοπτού τοποθέτησε την προτομή του στην παραλία του δήμου, δίπλα στην αφετηρία του οδοντωτού σιδηροδρόμου Διακοπτού-Καλαβρύτων. Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έκανε πολλές αγαθοεργίες, κυρίως στην περιοχή όπου γεννήθηκε, χωρίς αυτό να είναι ευρέως γνωστό. Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Παπαγιαννόπουλος ως ηθοποιός Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης Διονύσης Παπαγιαννόπουλος 1912-1984, Κάρολος Μωραΐτης, Εκδόσεις Βασδέκης 1993, ISBN 960-7370-02-3 Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στη http://www.matia.gr/ Dionyssis Papayannopoulos στο http://imdb.com/ Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στη www.finosfilms.gr
Σολ Περού

Το σολ (στα ισπανικά ενικός sol και πληθυντικός soles) είναι το νόμισμα του Περού. Υποδιαιρείται σε 100 σεντ (céntimos). Ο κωδικός του νομίσματος σύμφωνα με το ISO 4217 είναι το PEN. Το όνομα αντιπροσωπεύει επιστροφή στο όνομα του ιστορικού νομίσματος του Περού, του σολ που χρησιμοποιόταν από το 19ο αιώνα μέχρι το 1985. Παρότι η λέξη σολ προέρχεται από τη λατινική solidus, το όνομα σημαίνει ήλιος στα ισπανικά. Δημιουργείται έτσι μια συνέχεια με το παλιό ίντι που ονομάστηκε προς τιμή του Ίντι, του θεού του ήλιου των Ίνκας. Το 2015 το νέο σολ μετονομάστηκε ξανά σε σολ.

 Εξαιτίας της κακής κατάστασης της οικονομίας στη δεκαετία του 1980 και του υπερπληθωρισμού στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το ίντι και να εισαγάγει το νέο σολ ως νέο νόμισμα της χώρας. Η αντικατάσταση έγινε την 1 Ιουλίου 1991 (με βάση το νόμο 25295) σύμφωνα με την ισοτιμία 1 νέο σολ = 1,000,000 ίντι. Τα κέρματα του καινούριου νομίσματος κυκλοφόρησαν την 1 Οκτωβρίου 1991 και τα πρώτα τραπεζογραμμάτια στις 13 Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου. Προς το παρόν, με το σολ ο πληθωρισμός είναι χαμηλός και κυμαίνεται γύρω στο 1.5% Από τότε που κυκλοφόρησε το νέο νόμισμα, έχει καταφέρει να διατηρεί τη σχετικά σταθερή ισοτιμία των 2.9 - 3.2 νέα σολ ανά αμερικανικό δολλάριο. Ισοτιμίες:Σολ ανά ΕυρώΣολ ανά Δολλάριο ΗΠΑ Από το 1991 κυκλοφορούν κέρματα των ακολούθων αξιών: 1, 5, 10, 20, και 50 σεντ και 1 σολ. Από το 1994 κυκλοφορούν και κέρματα των 2 και 5 νέων σολ. Τα κέρματα των 1 και 5 σεντ πολύ λίγο χρησιμοποιούνται πια και μάλιστα εκείνο του 1 σεντ που ήταν ορειχάλκινο αντικαταστάθηκε με αλουμινένιο το 2005 και το ίδιο έγινε και με εκείνο των 5 σεντ το 2007. Σε όλα τα κέρματα στη μπροστινή πλευρά φαίνεται ο θυρεός του Περού με το κείμενο Banco Central de Reserva del Perú (Κεντρική Τράπεζα Αποθεμάτων Περού). Στην πίσω πλευρά αναγράφεται η αξία των κερμάτων. Στα διμεταλλικά κέρματα των 2 και 5 νέων σολ υπάρχουν επίσης δύο πουλιά όπως είναι ζωγραφισμένα στο οροπέδιο της Νάζκα. Τα τραπεζογραμμάτια που κυκλοφορούν από το 1991 είναι των ακολούθων αξιών: 10, 20, 50, και 100 σολ. Από τον Αύγουστο του 1995 κυκλοφορεί και τραπεζογραμμάτιο των 200 σολ. Όλα έχουν το ίδιο μέγεθος (140mm x 65mm) και το κάθε ένα έχει στην μπροστινή πλευρά το πορτραίτο ενός γνωστού Περουβιανού από την ιστορία της χώρας. Μέχρι πρόσφατα το νόμισμα καλείτο "νέο σολ" (Nuevo Sol). Στις 13 Νοεμβρίου 2015 το Κογκρέσο του Περού αποφάσισε να επαναφέρει την παλαιά ονομασία του νομίσματος "Σολ" (Sol). Η μετονομασία τέθηκε σε ισχύ στις 15 Δεκεμβρίου 2015. Bruce, Colin R. II (senior editor) (2006). 2007 Standard Catalog of World Coins: 1901-2000 (34th ed. ed.). Krause Publications. pp. 1463–1465. ISBN 0-89689-365-0. Cuhaj, George S. (editor) (2005). Standard Catalog of World Paper Money: Modern Issues 1961-Date. (11th ed. ed.). Krause Publications. pp. 659–661. ISBN 0-89689-160-7.
Τσεν Σουί Μπιαν

Ο Τσεν Σουί-Μπιαν (ή ακριβέστερα Τσεν Σουέι-Πιεν) (陳水扁|=Chén Shuǐbiǎn|=Ch'en Shui-pien|Tân Chúi-píⁿ, 12 Οκτωβρίου 1950 - ...) είναι Ταϊβανέζος δικηγόρος και πολιτικός, πρόεδρος της Ταϊβάν από το 2000 έως το 2008.

 Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1950 στην Γκουαντιάν και παντρεύτηκε την Γου Σου-Τσεν. Ανήκει στο Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα και από τις 20 Μαΐου του 2000 κυβέρνησε τη χώρα του, με αντιπρόεδρο την Ανέτ Λου. Η νίκη του στις εκλογές του 2000 έθεσε τέρμα στην εποχή κυβέρνησης από το κόμμα Κουομιντάν στην Ταϊβάν, για πρώτη φορά έπειτα από μισό αιώνα. Η ορκωμοσία του έγινε στις 20 Μαΐου του 2000. Το 2005 ο Τσεν έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της χώρας του που επισκέφτηκε επίσημα την Ευρώπη, για την κηδεία του Πάπα, στο Βατικανό. Στις 24 Νοεμβρίου του 2006 , για τρίτη φορά, το Κοινοβούλιο απέτυχε στην προσπάθειά του να περάσει πρόταση μομφής για την καθαίρεση του Προέδρου, με 118 υπέρ της πρότασης (χρειάζονταν 146 θετικές ψήφοι για την έγκριση). Εναντίον της συζύγου του απαγγέλθηκαν το 2006 κατηγορίες για διαφθορά και κατάχρηση. Η Αντιπολίτευση (κόμμα Κουομιτάν ή ΚΜΤ) πέτυχε συντριπτική νίκη στις βουλευτικές εκλογές στις 12 Ιανουαρίου του 2008, συγκεντρώνοντας το 72% των εδρών. Επί συνόλου 113 εδρών, το KMT κατόρθωσε να κερδίσει 81 έδρες. Αντίθετα, το κυβερνών κόμμα DPP έμεινε στις 27 έδρες και ο Πρόεδρος και αρχηγός του κόμματος αυτού, Τσεν Σουέι-Πιεν, παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Μα Ιν-Τζιόου. Ο Τσεν συνελήφθη στις 11 Νοεμβρίου του 2008, στο πλαίσιο έρευνας για σκάνδαλα διαφθοράς, και ειδικότερα την κατάχρηση δημοσίου χρήματος. Ο ίδιος και η σύζυγός του κρίθηκαν ένοχοι. Ο πρόεδρος Τσεν καταδικάστηκε σε κάθειρξη 19 ετών στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009, ενώ η σύζυγός του είναι σε κατ'οίκον παρακολούθηση λόγω της κακής της υγείας. Οι ίδιοι έκαναν λόγο για "πολιτικές διώξεις".
Μάχη στα Σπήλια

Η μάχη στα Σπήλια δόθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1955 έξω από το χωριό Σπήλια της κεντρικής Κύπρου, κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανάμεσα σε ομάδες της και στις βρετανικές δυνάμεις που τις καταδίωκαν. Τελικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ λίγοι Βρετανοί στρατιώτες τραυματίστηκαν ελαφρά από φίλια πυρά.

 Στις 8 Δεκεμβρίου, ο Βρετανός Κυβερνήτης Τζων Χάρντινγκ, είχε ξεκινήσει μεγάλη επιχείρηση με χίλιους άντρες για να εντοπίσουν αγωνιστές της ΕΟΚΑ στα βουνά. Είχαν την πληροφόρηση ότι ο Γεώργιος Γρίβας ήταν κοντά στα Σπήλια. Πράγματι, εκεί ήταν ο Γρίβας για μερικές μέρες, ο οποίος είχε μαζέψει 30 άνδρες τους οποίους χώρισε σε τρεις ομάδες, με επικεφαλής τους Γρηγόρη Αυξεντίου, Ρένο Κυριακίδη και Ανδρέα Τσιάρτα. Την ημέρα της μάχης όμως μόνο 18 αγωνιστές από τους 30 βρίσκονταν στα κρησφύγετα των Σπηλιών καθώς η ομάδα του Τσιάρτα μετακινήθηκε σε άλλη περιοχή. Στις 11 Δεκεμβρίου το πρωί, ο σκοπός ξύπνησε τον Γρίβα επειδή παρατήρησε να προσεγγίζουν το χωριό αγγλικά φορτηγά. Ο Γρίβας αρχικά νόμισε πως ήταν απλή περίπολος, όταν όμως αργότερα παρατήρησε λαγωνικά, κατάλαβε πως οι Άγγλοι ήθελαν να τον κυκλώσουν. Διέταξε τον Αυξεντίου να καταλάβει ένα μονοπάτι στα νότια της κοιλάδας, με διαταγή να πυροβολήσουν αν οι Άγγλοι προσέγγιζαν αρκετά. Έτσι και έγινε, όταν έφτασαν σε απόσταση βολής, ο Αυξεντίου και οι άντρες του άνοιξαν πυρ ενώ παράλληλα έφευγαν προς το μέρος του Γρίβα. Επειδή τους ακολουθούσαν σκυλιά, αποφάσισαν να χωρίσουν, αλλά όλοι να κατευθυνθούν προς τους ορεινούς όγκους της Κακοπετριάς. Λόγω της πυκνής ομίχλης, οι δυο βρετανικές ομάδες πυροβόλησαν η μια την άλλη, με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό τριών βρετανών στρατιωτών. Ρίχτερ, Χάιντς Α. (2011). Ιστορία της Κύπρου. B΄ (1950-1959). Mετάφραση: Χαράλαμπος Παπαχρήστου. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας. ISBN 978-960-05-1502-2. Βαρνάβα, Ανδρέας (2002). Ιστορία του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Λευκωσία: Ίδρυμα ΕΟΚΑ. ISBN 9963-576-99-0.
Τζέκος Μπαλαρίνης

Ο Φραντζέσκος (Τζέκος) Μπαλαρίνης (γεν. Αιγάλεω 1938) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, που αγωνίζονταν στη θέση του ακραίου οπισθοφύλακα. Πλέον διαμένει στη Νίκαια Αττικής.

 Ο Μπαλαρίνης ξεκίνησε τον αθλητισμό από τα "τσικό" του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1957 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, ωστόσο η πορεία του είναι ταυτισμένη με την αντίστοιχη της ομάδας του στην Α΄Εθνική κατά τη δεκαετία του '60 όταν και ήταν βασικό της στέλεχος. Ο Μπαλαρίνης ήταν ο πρώτος Έλληνας ποδοσφαιριστής στα χρονικά, που πέρασε ως αλλαγή στην ιστορία της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, στις 22 Σεπτεμβρίου του 1968, στον αγώνα του Αιγάλεω με αντίπαλο τον Απόλλωνα Αθηνών, αντικαθιστώντας στο 15ο λεπτό το Γκιόκεζα, σε μία αλλαγή τακτικής. Αγωνίσθηκε με τα χρώματά του Αιγάλεω για 11 σεζόν, κατακτώντας έναν τίτλο Β΄ Εθνικής (1965) και φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, το 1970. Συμπλήρωσε συνολικά 191 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας. Ξεχώριζε για το πείσμα και το δυναμικό-νευρώδες παιχνίδι του. Έκλεισε την καριέρα του σαν παίκτης του Αχαρναϊκού και της Θήβας. 1957/58: Α΄ Αθηνών (Ε.Π.Σ.Α.)-1 συμμετοχή 1958/59: Α΄ Αθηνών (Ε.Π.Σ.Α.)-β΄ομάδα 1959/60: Α΄ ΕΠΣΑ & Β΄Εθνική-3 συμμετοχές 1960/61: Στρατευμένος 1961/62: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-2 συμμετοχές 1962/63: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-28 συμμετοχές, 1 γκολ 1963/64: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-28 συμμετοχές 1964/65: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-30 συμμετοχές (άνοδος στην Α΄Εθνική) 1965/66: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-29 συμμετοχές 1966/67: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-25 συμμετοχές 1967/68: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-27 συμμετοχές, 1 γκολ 1968/69: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-34 συμμετοχές 1969/70: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-18 συμμετοχές 1970/71 & 1971/72: Αχαρναϊκός Α.Ο.-Β΄ Εθνική 1972/73: Α.Ο. Θηβών-Β' Εθνική Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Γεώργιος Παγιωτέλης "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96) Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω" (1998) Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
Torso

Το Torso (ιταλικά: Il corpi presentano tracce di violenza carnale, που σημαίνει 'Τα κορμιά φέρουν ίχνη σαρκικής βίας') είναι μια ιταλική τζάλο ταινία σε σκηνοθεσία του Σέρτζιο Μαρτίνο. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1973.

 Στην Περούτζα, οι φόνοι μερικών φοιτητών οδηγούν στο κυνήγι ενός μασκοφόρου δολοφόνου με ψυχοσεξουαλική διαταραχή, ο οποίος χρησιμοποιεί κοκκινόμαυρα φουλάρια για να πνίγει τα θηλυκά θύματά του, προτού ακρωτηριάσει τα πτώματά τους. Όταν μια πλούσια φοιτήτρια ονόματι Ντάνι θυμάται αμυδρά ότι έχει δει κάποιον να φοράει τέτοιο φουλάρι, μπαίνει στο στόχαστρο του μυστήριου δολοφόνου και, έπειτα από προτροπή του θείου της, προσκαλεί τρεις από τις φίλες της (δύο εκ των οποίων είναι λεσβίες) να μείνουν μαζί της στην απομακρυσμένη βίλα της οικογενείας της στο Ταλιακότσο. Ωστόσο, η απομονωμένη βίλα στην άκρη του γκρεμού μόνο προστασία δεν παρέχει από τον δολοφόνο, ο οποίος εντωμεταξύ δολοφονεί τον πλασιέ από τον οποίον αγοράζει τα φουλάρια του, διότι τον εκβιάζει. Ένας ηδονοβλεψίας και έπειτα ανίκανος στόκερ της Ντάνι (ο οποίος φοράει κοκκινόμαυρο φουλάρι, παρόμοιο με του δολοφόνου) πηγαίνει στη βίλα, μόνο που δολοφονείται εν ψυχρώ. Ένα από τα κορίτσια, η Τζέιν, στραμπουλάει τον αστράγαλό της και ο τοπικός γιατρός της δίνει ηρεμιστικά, με αποτέλεσμα η ίδια να κοιμάται όσο ο δολοφόνος εισβάλλει στη βίλα και σκοτώνει τις τρεις φίλες της. Η Τζέιν ξυπνά την επόμενη ημέρα, μόνο που γίνεται σιωπηλή μάρτυς κατά τη διάρκεια που ο αθέατος δολοφόνος ακρωτηριάζει τα πτώματα των φίλων της. Έχοντας ξεφορτωθεί τα πτώματα, ο δολοφόνος κλειδώνει τη βίλα και αναχωρεί, χωρίς να ξέρει ότι έχει αφήσει παγιδευμένη μέσα την τραυματισμένη Τζέιν. Αργότερα, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η Τζέιν είναι ζωντανή μέσα στη βίλα, ο δολοφόνος επιστρέφει αθόρυβα και αποκαλύπτεται σε εκείνη. Ο δολοφόνος είναι ο Φραντς, ένας λέκτορας ιστορίας της τέχνης, με τον οποίον η Τζέιν είχε γίνει φίλη. Είναι ψυχοπαθής μισογύνης, αποτέλεσμα το οποίο προκλήθηκε από ένα παιδικό τραύμα, όταν ήταν μάρτυρας στη δολοφονική πτώση του αδελφού του από τον γκρεμό, στην προσπάθεια να πιάσει μια κούκλα για ένα κοριτσάκι. Ο Φραντς λέει στην Τζέιν ότι τα πρώτα δύο θύματά του (τα οποία αποκαλεί "βρωμιάρες σκύλες" και "κούκλες φτιαγμένες από αίμα και σάρκα") τον αποπλάνησαν και τον παρέσυραν σε ερωτικό τρίο και έπειτα τον εκβίαζαν. Συνέχισε τη δολοφονική του μανία, για να καλύψει τα ίχνη του. Όσο ο Φραντς προσπαθεί να σκοτώσει την Τζέιν, για να εξασφαλίσει ότι δεν θα τον πιάσουν, εμφανίζεται ο γιατρός, και έπειτα από μάχη, ο Φραντς σκοτώνεται από πτώση. Σούζι Κένταλ ως Τζέιν Τίνα Ομόν ως Ντάνι (Ντανιέλα) Λικ Μερεντά ως Ρομπέρτο Τζον Ρίτσαρντσον ως Φράντς Ρομπέρτο Μπιζάκο ως Στέφανο Βάντσι Ερνέστο Κόλι ως Τζάνι Τομάσο, πωλητής στον δρόμο Άντζελα Κοβέλο ως Κάτια Κάρλα Μπρέιτ ως Ούρσουλα Κοντσίτα Αϊρόλντι ως Κάρολ Πίτερσον Πατρίτσια Αντιουτόρι ως Φλο (Φλόρενς) Χάινεκεν Λουτσιάνο Μπαρτόλι ως Πίτερ Τζάνι Γκρέκο ως Τζορτζ Λουτσιάνο Ντε Αμπρόζις ως επιθεωρητής Μαρτίνο Κάρλο Αλιγκέρο ως θείος Νίνο Torso στην IMDb Torso στο Rotten Tomatoes