IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Όρε

Το Όρε ή Άαρε (σουηδ. Åre) είναι κωμόπολη 3.200 μόνιμων κατοίκων (το 2018) στην κεντρική Σουηδία, με το ομώνυμο χιονοδρομικό κέντρο του να θεωρείται ένα από τα κορυφαία σε ολόκληρη τη Σκανδιναβία. Το Όρε βρίσκεται στον ομώνυμο δήμο της Κομητείας Γιέμτλαντ, Ωστόσο δεν αποτελεί την έδρα του δήμου, η οποία είναι το Γιέρπεν. Το 25% της οικονομίας του δήμου βασίζεται στον τουρισμό, ιδίως στο αλπικό σκι και την ορεινή ποδηλασία.

 Ο παλαιός ναός του Όρε ανεγέρθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα. 150 και πλέον χρόνια νωρίτερα, ο βασιλιάς της Νορβηγίας Όλαφ ο Ιερός επηρέασε το χωριό και επί αιώνες πολλοί προσκυνητές διέρχονταν από αυτό βαδίζοντας προς το Τρόντχαϊμ. Στα μέσα του 17ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Σαάμι, προκειμένου να επωφεληθούν από τα καλά βοσκοτόπια για ταράνδους. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα τα ορυχεία χαλκού στο Φρέο (Fröå) αποτελούσαν σημαντικές βιομηχανίες. Ο τουρισμός εμφανίσθηκε με την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής, το 1882, και το πρώτο ξενοδοχείο στην κωμόπολη ανεγέρθηκε το 1896. Οι βασιλείς της Σουηδίας και της Νορβηγίας έρχονταν να ξεκουραστούν στο Όρε και στο γειτονικό Στόρλιεν από τον 19ο αιώνα. Η ανάπτυξη του τουρισμού από τα τέλη του 20ού αιώνα είχε ως αποτέλεσμα την ανέγερση αρκετών ξενοδοχείων και την ανάπτυξη ψυχαγωγικών και εμπορικών κέντρων στην περιοχή. Το Όρε είναι κτισμένο στη βόρεια όχθη της λίμνης Όρεσγεν (Åresjön), σε έκταση 649 km², στην κοιλάδα Όρεντάλεν (= «κοιλάδα του Όρε»), σε υψόμετρο 375 έως 400 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 63°24′ Βόρειο πλάτος και 13°05′ Ανατολικό μήκος. Στα βόρεια του οικισμού υψώνεται το όρος Όρεσκούταν, με το χιονοδρομικό κέντρο. Τα νορβηγικά σύνορα απέχουν από το Όρε το λιγότερο 44 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή και από την πόλη περνούν η Ευρωπαϊκή οδός E14 και η Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή (Mittbanan), που το συνδέουν με τη μεγάλη πόλη Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας και με το Έστερσουντ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Åre στο Wikimedia Commons Ηλεκτρονικό περιοδικό για τουρίστες Το Άαρε στο SkiStar «Åre Sweden», πληροφορίες
Καλλιόπη Μπουρδάρα (βουλευτής ΠΑΣΟΚ)

Το άρθρο αναφέρεται στην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ. Για την υπουργό της ΝΔ, δείτε Κέλλυ Μπουρδάρα. Η Καλλιόπη Μπουρδάρα του Γεωργίου (Αθήνα, 1935 - 1η Δεκεμβρίου 1996) ήταν Ελληνίδα κοινωνιολόγος και πολιτικός που χρημάτισε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1985-89.

 Σπούδασε Νομικά, Κοινωνιολογία και Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εν συνεχεία έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ. Μετά απέκτησε διδακτορικό τίτλο από το London School of Economics. Κατά την παραμονή της στο Ηνωμένο Βασίλειο οργανώθηκε στο ΠΑΚ. Αργότερα αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της ΕΓΕ, στο Δ. Σ. της οποίας παρέμεινε έως το θάνατό της (1996). Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 1985. Από το 1982 και επί τριετία ήταν πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Πρόνοιας. Η Καλλιόπη Μπουρδάρα πέθανε έπειτα από πολύμηνη ασθένεια και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 3 Δεκεμβρίου 1996. Είχε με μία κόρη. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ 1952 ~ 2000 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine., σελ. 36, (pdf), ανάκτηση 23-4-2013.
Τσαζίμ Κοτσούλι

Ο Τσαζίμ Κοτσούλι (αλβανικά: Qazim Koculi‎, 22 Αυγούστου 1887 – 2 Ιανουαρίου 1943) ήταν Αλβανός πολιτικός των αρχών του 20ού αιώνα και προσωρινός πρωθυπουργός της Αλβανίας για μία ημέρα. Ήταν επίσης ο κύριος στρατιωτικός διοικητής των αλβανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου του Αυλώνα το 1920.

 Ο Τσαζίμ, γιος του Μουχαμέτ Κοτσίου, γεννήθηκε ως Τσαζίμ Μουχαμέτι το 1887, στο χωριό Κοτσούλι, κοντά στον Αυλώνα (τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Ο Κοτσούλι παρακολούθησε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στον Αυλώνα και αργότερα μετακόμισε στα Ιωάννινα για να παρακολουθήσει τα μαθήματα της περίφημης Ζωσιμαίας Σχολής. Ολοκλήρωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση του στην Τουρκική Στρατιωτική Ακαδημία Καρά Χαρπ Οκουλού, από όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του Teğmen (ανθυπολοχαγός). Διορίστηκε στο Οθωμανικό Ναυτικό με τον βαθμό του Üsteğmen (υποπλοίαρχος).Παραβίασε μια στρατιωτική διαταγή το 1909 κατά τη διάρκεια ναυμαχίας στην Πρέβεζα αρνούμενος να παραδοθεί στο Ιταλικό Ναυτικό. Μετά την έκδοση του εντάλματος σύλληψης από την Αυτοκρατορική Διοίκηση, ο Κοτσούλι κατέφυγε στην Αργεντινή, όπου έζησε μέχρι το 1912.Στη συνέχεια επέστρεψε στον Αυλώνα κατόπιν πρόσκλησης του Προέδρου Ισμαήλ Κεμάλ. Ο τελευταίος τον διόρισε Διευθυντή του Λιμένα του Αυλώνα, θέση που κατείχε μέχρι την ανάληψη του λιμανιού από τους Ιταλούς τον Οκτώβριο του 1914. Αποσύρθηκε στο Μπρατάι του Αυλώνα και χρημάτισε δήμαρχος του χωριού μέχρι το 1917. Αργότερα υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Τεπελενίου μέχρι το 1919. Ο Κοτσούλι εκπροσώπησε τον Αυλώνα στο Συνέδριο της Λούσνια, μία συντακτική συνέλευση που συστάθηκε τον Ιανουάριο του 1920 και ως εκ τούτου διορίστηκε βουλευτής. Έγινε επίσης νομάρχης του Αυλώνα στις 29 Μαΐου 1920. Ταυτόχρονα διορίστηκε αρχιστράτηγος της Επιτροπής Πολέμου του Αυλώνα. Ο Κοτσούλι ηγήθηκε του στρατού του ενάντια στις ιταλικές δυνάμεις στη μάχη του Αυλώνα, στο τέλος της οποίας, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1920, εισέβαλε στην πόλη και ανέλαβε τα καθήκοντα του νομάρχη.Με τον σχηματισμό δημοκρατικής κυβέρνησης από το Συνέδριο της Λούσνια, οι πρώτες εκλογές για το εθνικό νομοθετικό σώμα πραγματοποιήθηκαν στις 5 Απριλίου 1921, με τον Κοτσούλι να παίρνει την έδρα του Αυλώνα. Ο Κοτσούλι ήταν Υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Φαν Νόλι ακολουθώντας μια πολιτική αντιπολίτευσης στον βασιλιά Ζόγου. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Επαναστατικής Επιτροπής στη Βιέννη το 1925.Με την ιταλική εισβολή στην Αλβανία το 1939, ο Κοτσούλι επέστρεψε στην Αλβανία. Ο Κοτσούλι δολοφονήθηκε από τον Χαλίλ Αλία το 1943 με εντολή των Ιταλών.
Έντουαρντ Πόυντερ

Ο Σερ Έντουαρντ Πόυντερ (Sir Edward John Poynter, Παρίσι, 20 Μαρτίου 1836 – Λονδίνο, 26 Ιουλίου 1919), ήταν Άγγλος ζωγράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεοκλασικής ζωγραφικής στην Αγγλία.

 Σπούδασε αρχικά στο Λονδίνο και το 1853 ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου έγινε μεγάλος θαυμαστής του Μιχαήλ Αγγέλου. Το 1856 μαθήτευσε κοντά στο Γάλλο ζωγράφο ιστορικών σκηνών Σαρλ Γκλερ (Charles Gleyre, 1818 – 1874) στο Παρίσι. To 1860, ο Πόυντερ επέστρεψε στο Λονδίνο, όπου άρχισε να εκθέτει έργα του στη Βασιλική Ακαδημία (Royal Academy), πρόεδρος της οποίας εκλέχτηκε το 1896. Ο Έντουαρντ Πόυντερ έγινε αρχικά γνωστός με τις μεγάλες ιστορικές συνθέσεις του, όπως είναι «Το Ισραήλ στην Αίγυπτο» (1867), που ήταν και η πρώτη μεγάλη του επιτυχία, και «Η επίσκεψη της βασίλισσας του Σαβά στον βασιλιά Σολομώντα» (1890, Art Gallery of New South Wales). Στη Βικτωριανή κοινωνία της Αγγλίας, ο Πόυντερ, με το πρόσχημα της κλασικής εικονογραφίας και του ενδιαφέροντος για την ελληνική αρχαιότητα, παρουσίαζε γαργαλιστικές σκηνές με αισθησιακά γυμνά, όπως τα «Κορίτσια του Νερού» (Water Babies, 1900), όπου μια ολόγυμνη νεαρή κοπέλα κάνει το μπάνιο της σε μια λιμνούλα, ενώ μια άλλη, που εικονίζεται μετωπικά γυμνή, ρίχνει πάνω στην άλλη νερό από μια βρύση. Όπως γράφει ο Πήτερ Ουέμπ (Peter Webb) στο έργο του “ The Erotic Arts”, «φαίνεται απίστευτο πως τέτοιες εικόνες ήταν δυνατό να εκτίθενται δημόσια σ’ ένα κοινό που σε κάθε άλλη περίπτωση θα αντιδρούσε ακόμη και σε μια γυναίκα που θα τολμούσε να δείξει τους αστραγάλους της». Ακόμη πιο προκλητικό είναι ο πίνακας του Πόυντερ «Μια επίσκεψη στον Ασκληπιό» (1880, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), που απεικονίζει μια ολότελα γυμνή Αφροδίτη, που συνοδεύεται από άλλες τρεις γυμνές κοπέλες, να επισκέπτεται και να δείχνει το τραυματισμένο και γυμνό πόδι της στον Ασκληπιό. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και τα έργα του Πόυντερ «Ανδρομέδα» (Andromeda, 1869), «Διαδούμενη» (Diadumene, 1884) και «Η Σπηλιά των Νυμφών της Θύελλας» (Cave of the Storm Nymphs, 1903). Ένα άλλο «ερωτικό» έργο του Πόυντερ είναι «Νεαρό κορίτσι ταΐζει τους ιερούς ίβιδες στην υπόστυλη αίθουσα στο Καρνάκ» (Young Girl Feeding the Sacred Ibises in the Hypostyle Room at Karnak” (1871,The Bridgeman Art Library, Λονδίνο), όπου μια μελαψή γυμνόστηθη νεαρή Αιγυπτιοπούλα, καλυμμένη με ένα διάφανο ρούχο, ρίχνει για τροφή ψαράκια σ’ ένα κοπάδι ιερόκοτες, τα ιερά πουλιά των αρχαίων Αιγυπτίων, στον ιερό ναό του Καρνάκ στην Αίγυπτο. Gerard – Georges Lemaire: “The Orient in Western Art” (English edition), pp. 142 & 345, Koenemann, 2005. Peter Webb: “The Erotic Arts”, pp. 189 – 190, Secker & Warburg, London, 1980. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Edward Poynter στο Wikimedia Commons
Μερίτ Πτα

Η Μερίτ Πτα (Merit-Ptah) ("Η Αγαπημένη του Πτα ") θεωρείτο ότι ήταν μία επικεφαλής ιατρός του δικαστηρίου του Φαραώ κατά τη Δεύτερη Δυναστεία της Αιγύπτου, γ. 2700 π.Χ. αναφέρεται έτσι σε μία επιγραφή τοποθετημένη στον τάφο της στο Σακκάρα από τον γιο της. Ωστόσο, πρόσφατα υποστηρίχθηκε ότι πιθανότατα δεν υπήρξε ποτέ, ούσα μια σύγχρονη εφεύρεση του 1938 μιας Καναδής φεμινίστριας που ονομάζεται Κέιτ Κάμπελ Χερντ-Μιντ. Ο Jakub Kwiecinski, ένας ιστορικός στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, αναφέρθηκε από τη δευτερεύουσα πηγή Newsweek, υποστηρίζοντας ότι η ιστορία της Μερίτ Πτα αποτελεί παράδειγμα για το πώς μπορούν τα «άρθρα με φαινομενικά αρκετές πηγές της Βικιπαίδειας» να είναι παραπλανητικά και προειδοποίησε για υπερβολική εξάρτηση από δευτεροβάθμιες πηγές.

 Η Μερίτ Πτα εμφανίζεται για πρώτη φορά στη λογοτεχνία σε ένα βιβλίο του 1937 της Κέιτ Κάμπελ Χερντ-Μιντ για τις γυναίκες γιατρούς. Η Κέιτ Κάμπελ Χερντ-Μιντ παρουσιάζει δύο αρχαίες Αιγύπτιες γυναίκες γιατρούς, μία ανώνυμη που χρονολογείται από την Πέμπτη Δυναστεία και την Μερίτ Πτα, που χρονολογείται εμφανώς στο Νέο Βασίλειο καθώς η Χερντ-Μιντ δηλώνει ότι εμφανίζεται στην Κοιλάδα των Βασιλέων (το νεκροταφείο των Αιγύπτιων βασιλιάδων περίπου από το 1500 π.Χ. έως το 1080 π.Χ.). Η ανώνυμη γυναίκα γιατρός του Παλαιού Βασιλείου είναι πιθανότατα η Πεσεσέτ, που είναι γνωστή από έναν τάφο της περιόδου. Αργότερα οι συγγραφείς δεν παρατήρησαν ότι η Κέιτ Κάμπελ Χερντ-Μιντ παρουσίασε δύο γιατρούς και ανάμιξε τα δεδομένα των δύο γυναικών<b>·</b> η Merit-Ptah χρονολογείται λοιπόν στο Παλαιό Βασίλειο. Καμία γυναίκα γιατρός Μερίτ Πτα δεν είναι γνωστή από καμία άλλη αρχαία αιγυπτιακή πηγή, και καμία ερευνητική δημοσίευση στην οποία καταγράφονται γιατροί δεν την αναφέρει. Μία συνονόματη, αλλά εντελώς άσχετη γυναίκα, ήταν η σύζυγος του Ramose, Διοικητή της Θήβας και Βεζίρη επί Ακενατόν, και αυτή απεικονίζεται μαζί με τον σύζυγό της στην TT55 στο Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα . Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση έδωσε το όνομά της στον κρατήρα πρόσκρουσης Μερίτ Πτα στην Αφροδίτη .
Φαλληφόρια

Τα φαλληφόρια ή φαλλαγώγια, αρχαιότερα αναφερόμενα ως φαλλικά, ήταν εορταστική, τελετουργική πομπή προς τιμήν του θεού Διονύσου με οργιαστικό χαρακτήρα, κατά την οποία «περιήγετο (…) φαλλός ως σύμβολον της παραγωγικής δυνάμεως της φύσεως».

 Στην Αρχαία Ελλάδα, στο πλαίσιο των εορτασμών που γίνονταν κατά το μήνα Ποσειδεώνα (Μικρά ή Κατ' αγρούς Διονύσια), επ' ευκαιρία της παραγωγής και χρήσης των νέων κρασιών, πραγματοποιούνταν πομπή, στην οποία προηγούνταν ο φαλλός, σύμβολο παραγωγής και γονιμότητας, κατασκευασμένο ομοίωμα από δέρμα και αναρτημένο πάνω σε κοντάρι. Ακολουθούσαν οι «εορταστές», οι οποίοι έβαφαν τα πρόσωπά τους ή φορούσαν προσωπεία και στεφάνια από κισσό. Έπιναν το νέο κρασί της χρονιάς, τραγουδούσαν βωμολοχικά τραγούδια (τα φαλλικά), και χόρευαν κωμικούς χορούς.Δείγμα της γιορτής αυτής εντοπίζεται στην κωμωδία Αχαρνής του Αριστοφάνη, όπου παρουσιάζεται ο Φάλης, θεϊκή προσωποποίηση του φαλλού και σύντροφος του Διονύσου. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, από τα φαλλικά τραγούδια των εορτών αυτών προς τιμήν του Διονύσου προήλθε η κωμωδία. Κατά την πορεία της πομπής άντρες μεταμφιεσμένοι σε φαλλοφόρους Σειληνούς, Σατύρους και Βακχίδες (Βάκχες ή Μαινάδες), με θύρσους, δάδες και ξύλινα ραβδιά που κατέληγαν σε δερμάτινους φαλλούς, χόρευαν γύρω από το περιφερόμενο ξόανο του Διονύσου, ενώ προπορεύονταν πάντα το φαλλικό άρμα. Ο παραδοσιακός φαλλός της κάθε Διονυσιακής πομπής ήταν κατασκευασμένος από ξύλο αγριοσυκιάς.Στην Αρχαία Αίγυπτο, αναφέρεται η φαλλική εορτή των Παμυλίων, προς τιμήν μιας γυνάκας στις Θήβες που ονομαζόταν Παμύλη, η οποία σχετιζόταν με τη λατρεία του Όσιρι, ενός θεού που παρουσιάζει αντιστοιχήσεις και ταυτίσεις με το Διόνυσο και τον Άδη της ελληνικής μυθολογίας. Η γιορτή λάμβανε χώρα στην αρχή της άνοιξης, την 25η ημέρα του μήνα Φαμενώθ (αντιστοιχία με το γρηγοριανό ημερολόγιο: 10 Μαρτίου - 8 Απριλίου) των Αρχαίων Αιγυπτίων. Σχετικά με την Παμυλίων ἑορτὴν, είχε υποστηριχθεί ότι συσχετίστηκε με τον χριστιανικό «ευαγγελισμό», που οι Κόπτες εόρταζαν στις 21 Μαρτίου. Λήναια Μεγάλα Διονύσια
Λουίς Αμπιναδέρ

Ο Λουίς Αμπιναδέρ (Luis Rodolfo Abinader Corona, γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1967) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από τη Δομινικανή Δημοκρατία, πρόεδρος της χώρας από τις 16 Αυγούστου 2020. Ήταν υποψήφιος με το Σύγχρονο Επαναστατικό Κόμμα για την προεδρία της Δομινικανής Δημοκρατίας στις γενικές εκλογές του 2016 και του 2020. Είναι γιος του γερουσιαστή Χοσέ Ραφαέλ Αμπιναδέρ και ανέλαβε πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας μετά την νίκη του έναντι του Γκονσάλο Καστίγιο. Είναι ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που γεννήθηκε μετά τη δικτατορία του Ραφαέλ Τρουχίγιο.

 Ο Αμπιναδέρ εξελέγη αντιπρόεδρος του Δομινικανού Επαναστατικού Κόμματος στο συνέδριο του κόμματος το 2005. Επίσης, την ίδια χρονιά ήταν υποψήφιος για γερουσιαστής στην επαρχία του Σάντο Ντομίνγκο. Ήταν ο προεδρικός υποψήφιος του Δομινικανού Ανθρωπιστικού Κόμματος και του Σύγχρονου Επαναστατικού Κόμματος στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Μαΐου 2016. Ο Αμπιναδέρ ήταν υποψήφιος ξανά για τον προεδρικό θώκο, αυτή τη φορά με επιτυχία, στις εκλογές του 2020. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 5 Ιουλίου 2020 και ο Αμπιναδέρ αναδείχθηκε νικητής από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας 52,5% των ψήφων έναντι 37,46% για τον σημαντικότερο αντίπαλό του, τον Γκονσάλο Καστίγιο. Η ορκωμοσία του Αμπιναδέρ έλαβε χώρα στις 16 Αυγούστου 2020. Ο Αμπιναδέρ είναι παντρεμένος με τη Ρακέλ Αρμπάχε Σόνι, κόρη επιχειρηματιών, αμφότερων λιβανέζικης καταγωγής. Έχουν τρεις κόρες.
Τοκιχάρου Άμπε

Ο Τοκιχάρου Άμπε (ιαπων. 阿部 宗明, Abe Tokiharu, 3 Απριλίου 1911 – 9 Αυγούστου 1996) ήταν Ιάπωνας βιολόγος και συγκεκριμένα ιχθυολόγος. Ο Τοκιχάρου Άμπε γεννήθηκε στο Τόκιο και εργάσθηκε για το Μουσείο του Πανεπιστημίου του Τόκιο. Ο επιστήμονας αυτός είναι αξιοσημείωτος για τις μελέτες του στην ταξινομική των ακτινοπτερύγιων ιχθύων των θαλασσών της Ανατολικής Ασίας που ανήκουν στην οικογένεια τετραοδοντίδες (τα κοινώς λεγόμενα «ψάρια-φούσκες»), με πιο σημαντικές τις μελέτες για το εξαιρετικά δηλητηριώδες γένος ψαριού τακιφούγκου (Takifugu), το οποίο πρώτος αυτός περιέγραψε το έτος 1949 και του έδωσε τη χαρακτηριστική αυτή ιαπωνική ονομασία: fu-gu σημαίνει «γουρούνι των ποταμών». Ο Τοκιχάρου Άμπε περιέγραψε και αρκετά σημαντικά είδη, όπως το Sagamichthys abei, τον καρχαρία Centroscyllium kamoharai και το Fugu obscurus. Κάποια άλλα είδη, όπως τα «τετραόδων του Άμπε» (Tetraodon abei) και Chaunax abei, ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του. Ο Άμπε ήταν επίτιμο αντεπιστέλλον μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Ιχθυολόγων και Ερπετολόγων (ASIH). Ο Τοκιχάρου Άμπε απεβίωσε σε ένα νοσοκομείο του Τόκιο σε ηλικία 85 ετών από εγκεφαλική αιμορραγία.

 Το 1950 ο Τοκιχάρου Άμπε άρχισε τη μεγάλη σειρά δημοσιεύσεων στο Ιαπωνικό περιοδικό Ιχθυολογίας υπό τον γενικό τίτλο «Νέα, σπάνια ή ασυνήθιστα είδη ιχθύων των ιαπωνικών υδάτων». Η σειρά εργασιών του με θέμα τις ταξινομικές μελέτες των τετραοδοντίδων («ψάρια-φούσκες») χρειάσθηκε επίσης επτά δημοσιεύσεις για να ολοκληρωθεί, έως το 1952. Την ίδια εποχή ο επιστήμονας ανεκάλυψε στα ανοικτά των Νήσων του Σολομώντα το νέο είδος ψαριού «τετραγώνουρος του Ειρηνικού» (Tetragonurus pacificus) της ομώνυμης οικογένειας τετραγωνουρίδες, ενώ δύο χρόνια αργότερα ανεκάλυψε ένα νέο είδος χελιδονόψαρου, το Prognichthys sealeiΜε την ιδέα του να ερευνήσει το περιεχόμενο του στομαχιού φαλαινών που είχαν αλιευθεί στην Ανταρκτική, ο Τοκιχάρου Άμπε κατόρθωσε να ανακαλύψει όχι απλώς ένα νέο είδος, αλλά και ένα νέο γένος ψαριού, τον «ξενόκυτο» (Xenocyttus nemotoi, 1957).Δημοσίευσε επίσης το δίτομο βιβλίο Εικονογραφημένες περιγραφές χιλίων χρήσιμων ψαριών (εκδ. Morikita Shuppan, Τόκιο 1957, στην ιαπωνική). Από τις μεταγενέστερες έρευνές του αξίζει να αναφερθεί η εισαγωγή του νέου γένους με το ιδιόμορφο όνομα «ψευδοταράκτης» (Pseudotaractes), που δεν έγινε ευρύτερα αποδεκτό. Επίσης, η επέκταση των ερευνών του στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου μαζί με τον Y. Haneda περιέγραψε το 1973 ένα νέο είδος ψαριού, που ανήκει στο γένος φωτοβλέφαρο (Photoblepharon). Ryoichi Arai: «Memories of Dr. Tokiharu Abe (1911–1996)» στο Ichthyological Research, τόμος 44 (1η Φεβρουαρίου 1997), Springer Japan
Αμφικτύονας

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Αμφικτύονας (Αμφικτύων) ήταν μυθικός βασιλιάς στις Θερμοπύλες και αργότερα στην Αρχαία Αθήνα. Ο Αμφικτύονας (Αμφικτύων) ήταν δεύτερος γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και αδελφός του Έλληνος, σύμφωνα με διαφορετικές παραδόσεις ήταν γιος του Έλληνος ή αυτόχθονας της Αττικής γης. Οι γονείς του, που βασίλευαν στη Θεσσαλική Φθία, θεωρούνταν οι γενάρχες των Ελλήνων. Κατά το Πάριο Χρονικό ο Αμφικτύων βασίλευσε αρχικώς στις Θερμοπύλες (Λοκρίδα) και ύστερα χάρη στον γάμο του με την κόρη του βασιλιά Κραναού στην Αρχαία Αθήνα. Ως πρώτη σύζυγός του όταν ήταν βασιλιάς στην Λοκρίδα αναφέρεται η Χθονοπάτρα, η κόρη του Κραναού που παντρεύτηκε αναφέρεται ότι ήταν η Ατθίς αν και σύμφωνα με άλλες πηγές πέθανε νέα και παρθένα.Ως βασιλιάς της Λοκρίδας, απέκτησε ένα γιο, τον Φύσκο, που έγινε πατέρας του Λοκρού, γενάρχη των Λοκρών. Ο Παυσανίας (Ι΄ 8, 1) αναφέρει την παράδοση ότι ο Αμφικτύονας είχε ιδρύσει την Πυλαία Αμφικτιονία κοντά στις Θερμοπύλες. Κατά τους αττικούς μύθους όμως (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου Γ 14, 6, Παυσανίας Α΄ 2, 6) ο Αμφικτύονας δεν ήταν γιος του Δευκαλίωνα, ούτε καταγόταν από τη Θεσσαλία ή τη Λοκρίδα. Αναφέρεται ως αυτόχθονας από την Αττική, και βασίλευσε στην Αθήνα επί 12 χρόνια εκθρονίζοντας τον πεθερό του Κραναό, ώσπου να εκθρονισθεί και ο ίδιος από τον Εριχθόνιο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμφικτύονα, ο Πήγασος, ένας ιερέας του Διονύσου στις Ελευθερές, εισήγαγε τη λατρεία του θεού αυτού στην Αθήνα.

 Η σύνδεση του ονόματος Αμφικτύων με τις Αμφικτιονίες δεν δικαιολογείται, καθώς σχετικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές ετυμολογίες. Εξάλλου, ο Στράβων αναφέρει (Θ΄ 420) ότι ακόμα και την Πυλαία Αμφικτιονία, που υποτίθεται ότι είχε ιδρυθεί από τον Αμφικτύονα, την ίδρυσε ο Ακρίσιος. Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969 Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937–1950. Online version at Bill Thayer's Web Site Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library. Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Mein Gantz, Timothy, Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources, Johns Hopkins University Press, 1996. Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Amphictyon"
Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ

Ο Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ (Abdul Latif Rashid, αραβικά: عبد اللطيف رشيد‎ ; γεννημένος στις 10 Αυγούστου 1944), επίσης γνωστός ως Λατίφ Ρασίντ ( κουρδικά: لەتیف ڕەشید‎ ) είναι Ιρακινός Κούρδος πολιτικός και ο 9ος πρόεδρος του Ιράκ, μετά τις προεδρικές εκλογές του 2022 στο Ιράκ. Προηγουμένως ήταν υπουργός Υδάτινων Πόρων επί κυβέρνησης του Νουρί αλ Μαλίκι. Πριν από αυτό, υπηρέτησε στην ίδια θέση τόσο υπό την ιρακινή μεταβατική κυβέρνηση όσο και με την ιρακινή προσωρινή κυβέρνηση. Ο Ρασίντ ήταν στο παρελθόν εκπρόσωπος της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ. Ως υπουργός Υδάτινων Πόρων από τον Σεπτέμβριο του 2003 έως τον Δεκέμβριο του 2010, ο Ρασίντ ήταν υπεύθυνος για μια σειρά θεμάτων, όπως η άρδευση, η δημοτική και βιομηχανική παροχή νερού, η υδροηλεκτρική ενέργεια, ο έλεγχος των πλημμυρών και οι περιβαλλοντικές απαιτήσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποκατάστασης των ελών. Μετά την απομάκρυνση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν τον Απρίλιο του 2005, ο υπουργός επέβλεψε δραματικές βελτιώσεις στη διαχείριση των υδάτινων πόρων της χώρας.

 Ο Ρασίντ γεννήθηκε το 1944 στη Σουλεϊμανίγια, στο Βασίλειο του Ιράκ, σε οικογένεια Κούρδων ανώτερης τάξης. Ο Ρασίντ πήρε πτυχίο «A-Levels» από το βρετανικό γυμνάσιο στη Βόρεια Ουαλία. Έχει πτυχίο B.Sc. (1968) στην Πολιτική Μηχανική από το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, και M.Sc. (1972) και Ph.D. (1976) στη Μηχανική από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Με την επιστροφή στο Ιράκ, έγινε ενεργό μέλος του PUK υπό την ηγεσία του κ. Τζαλάλ Ταλαμπανί. Προηγουμένως εργάστηκε ως ανώτερος διευθυντής έργου για τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (UNFAO) στην Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία. Ήταν μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Εθνικού Κογκρέσου του Ιράκ (INC) και του Αντιπροσώπου της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1986 καθώς και εκπρόσωπος του Μετώπου του Κουρδιστάν. Το 1992 ο Ρασίντ εξελέγη αντιπρόεδρος και εκτελεστικό μέλος του Εθνικού Κογκρέσου του Ιράκ (INC) και το 1998 εξελέγη στην εξαμελή ηγεσία του INC. Εκτός από τα τεχνικά προσόντα και τις δεσμεύσεις, ο Ρασίντ έχει λάβει ενεργό μέρος τόσο στην κουρδική όσο και στην ιρακινή πολιτική. Έχει συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια και επίσημες συναντήσεις για λογαριασμό των κουρδικών πολιτικών κομμάτων και των ομάδων της ιρακινής αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Σαντάμ. Ο Ρασίντ έχει επίσης εκπροσωπήσει την κουρδική πολιτική και ομάδες της ιρακινής αντιπολίτευσης στον Σαντάμ σε επίσημες συναντήσεις με διάφορους διεθνείς θεσμούς και κυβερνήσεις. Είναι παντρεμένος με τη Σανάζ Ιμπραήμ Αχμέντ και έχουν δύο γιους και μία κόρη. Στις 13 Οκτωβρίου 2022 ο Λατίφ Ρασίντ εξελέγη 9ος Πρόεδρος του Ιράκ. Ο Ρασίντ αντικατέστησε τον Μπαρχάμ Σαλίχ ως αρχηγό του κράτους μετά την ψηφοφορία σε δύο γύρους στο κοινοβούλιο, κερδίζοντας περισσότερες από 162 ψήφους έναντι 99 υπέρ του Σαλίχ.
Υψάριο

Το Υψάριο (επίσημη ονομασία Υψάριον, τοπική ονομασία Ψαριό) είναι όρος (βουνό) της Θάσου. Η φερώνυμη κορυφή «Ψαριό», στα 1.206 μ., είναι η υψηλότερη του νησιού.

 Το Υψάριο καταλαμβάνει κυρίως το βορειοκεντρικό τμήμα της Θάσου. Έχει σχήμα τόξου με την υψηλή κορυφή να βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της καμπύλης του, ενώ οι περισσότερες υπόλοιπες κορυφές εκτείνονται στα νότια. Οι κορυφές που βρίσκονται στα ανατολικά τμήματα του βουνού χαρακτηρίζονται από βραχώδεις, απόκρημνες πλαγιές, ενώ στα υπόλοιπα τμήματα το ανάγλυφο είναι ηπιότερο και με μεγαλύτερη δασοκάλυψη. Τα πετρώματά του είναι κυρίως γνεύσιοι, δολομίτες, σχιστόλιθοι και λευκό μάρμαρο. Εκτός από την υψηλή κορυφή «Ψαριό» (1.206 μ.), δύο ακόμη κορυφές υπερβαίνουν τα 1.100 μ., η «Τούμπα» (1.135 μ.) και ο «Προφήτης Ηλίας» (1.109 μ.), ενώ έξι κορυφές ξεπερνούν τα 1.000 μ. οι, «Ράχη Τσέτσιου» (1.079 μ.), «Καμένος Βράχος» (1.075 μ.), «Σπιτούδια» (1.048 μ.), «Τσουκνίδα» (1.040 μ.), «Δύο Κεφαλές» (1.031 μ.) και «Κρανίδι» (1.028 μ.). Από τις χαμηλότερες κορυφές, κάτω από τα 1.000 μ., κυριότερες είναι οι: «Κεδρέλι» (920 μ.), «Καθαρές (Καθάρες)» (874 μ.) «Κέδροι» (860 μ.), «Τρίκορφο (Τσουτσούλα)» (857 μ.) και «Αη Μάτης» (809 μ.). Παρά τις πυρκαγιές της δεκαετίας 2011-20, η δασοκάλυψη, ιδιαίτερα στις υψηλές κορυφές είναι πυκνή, με κυρίαρχα είδη τα κωνοφόρα. Μάλιστα, το βουνό αποτελεί μία από τις σημαντικές θέσεις του ελλαδικού χώρου για την παρουσία της τραχείας πεύκης (Pinus brutia) που, άλλωστε, έχει και την κοινή ονομασία θασίτικο πεύκο. Επίσης, υπάρχει και το μακεδονίτικο έλατο (Abies x borisii-regis), το οποίο θεωρείται ότι αποτελεί φυσικό υβρίδιο μεταξύ του κεφαλονίτικου έλατου και του χτενοέλατου. Το Υψάριο και ο ευρύτερος βιότοπος του βουνού έχουν χαρακτηριστεί ως σημαντική περιοχή για τα πουλιά της Ελλάδας. Αναβάσεις προς την κορυφή «Ψαριό» μπορούν να γίνουν από τους οικισμούς της Ποταμιάς και του Θεολόγου. Στη θέση «Κούκλα» (910 μ.) λειτουργεί το καταφύγιο «Γιάννης Παναγιώτου» του Θάσιου Ορειβατικού Συλλόγου. Επίσης, μπορεί να γίνει διάσχιση των νοτίων υπωρειών από τα ανατολικά προς τα δυτικά (Κοίνυρα-Καλλιράχη), μέσω της τεχνητής λίμνης των Μαριών. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1994, 1996 (ΠΛΜ) Νίκος Νέζης: Τα Ελληνικά Βουνά, εκδ. ΕΟΟΑ, Αθήνα 2010 Περιοδικό Διακοπές, εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Flora Hellenica, εκδ. Koeltz 1997 Γιώργος Σφήκας: Δένδρα και θάμνοι της Ελλάδας, εκδ. Ευσταθιάδης & Υιοί, Αθήνα 1983 Περιοδικό Κορφές, εκδ. ΕΟΣ Αχαρνών
Μόρα Λευκωσίας

Η Μόρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Mora». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Κάλυβος Ρεθύμνης

Ο Κάλυβος ίναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 42 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 560 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Calivo, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Calivo με 133 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 τo αναφέρει ως Calivo. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Kalivyo με 19 χαράτσια. Σύμφωνα με την απογραφή του 1881 είχε 234 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Γαράζου. Στην απογραφή του 1900 είχε 263 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Καλύβου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.Δείτε Κοινότητα Καλύβου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός της ενορίας Κάλυβου είναι ο δίκλιτος ναός των Ταξιαρχών και του Αγίου Χαραλάμπου. Το τέμπλο του ναού χρονολογείται από το 1816. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Άλλοι ναοί του χωριού περιλαμβάνουν τους Aγία Tριάδα και Kοίμηση της Θεοτόκου.Στον Κάλυβο λειτουργεί μονοθέσιο δημοτικό σχολείο.
Αβαντάβατ

Το αβαντάβατ (Amandava amandava) είναι ένα πουλί μεγέθους σπουργιτιού της οικογένειας Εστριλδίδες. Απαντάται στα ανοιχτά λιβάδια της τροπικής Ασίας και είναι δημοφιλές ως πουλί του κλουβιού λόγω του πολύχρωμου φτερώματος των αρσενικών κατα την αναπαραγωγική περίοδο. Αναπαράγεται στην ινδική υποήπειρο κατα την εποχή των μουσώνων. Η ονομασία του είδους amandava και η κοινή ονομασία ονομασία αβαντάβατ προέρχεται από την πόλη Αχμενταμπάντ στο Γκουτζαράτ από όπου προμηθευόταν η αγορα κατοικιδίων αυτά τα πουλιά παλαιότερα.

 Αυτός ο μικρός σπίνος αναγνωρίζεται εύκολα από την στρογγυλευμένη μαύρη ουρά και το ράμφος που είναι εποχιακά κόκκινο. Τα οπίσθια είναι κόκκινα το αρσενικό κατα την περίοδο αναπαραγωγής είναι κόκκινο στα περισσότερα ανώτερα μέρη του σώματος εκτός από την μαύρη λώρίδα των ματιών, το κάτω μέρος της κοιλιάς και τα φτερά. Υπάρχουν άσπρες κηλίδες στο κόκκινο σώμα και στα φτερά. Το αρσενικό τον υπόλοιπο καιρό είναι είναι πιο σκούρο αλλά έχει κόκκινα οπίσθια ενώ το θηλυκό έχει λιγότερες κηλίδες στο φτέρωμα.
Μπλόκο του Περιστερίου

Το Μπλόκο του Περιστερίου, που έλαβε χώρα στις 17 Νοεμβρίου 1943, ήταν γερμανική τρομοκρατική επιχείρηση των κατοχικών αρχών σε βάρος του άμαχου πληθυσμού του Περιστερίου, ως αντίποινα για ένα μικροεπεισόδιο που είχε συμβεί σε βάρος μίας γερμανικής περιπόλου, τρεις ημέρες νωρίτερα.

 Το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου 1943 άγνωστοι πετροβόλησαν μία περίπολο του γερμανικού στρατού στην περιοχή του Μεταξουργείου, ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό του επιλοχία της. Ως αντίδραση και με το πρόσχημα της αναζήτησης όπλων, οι γερμανικές αρχές αποφάσισαν να προβούν σε μία κατασταλτική επιχείρηση έπειτα από τρεις ημέρες, η οποία είχε σαν συνέπεια τη δολοφονία πολλών αμάχων κατοίκων της συνοικίας του Περιστερίου. Το μεσημέρι της 17ης Νοεμβρίου 1943, ισχυρές δυνάμεις των ναζί κατακτητών περικύκλωσαν ταυτόχρονα, τρεις γειτονιές των Αθηνών (Περιστέρι, Καισαριανή, Βοτανικό). Στην πλατεία του Περιστερίου, κάτω από καταρρακτώδη βροχή έφτασαν στρατιωτικά καμιόνια τα οποία αποβίβασαν οπλισμένους άνδρες των S-S και της Γκεστάπο, μαζί με Έλληνες δωσίλογους συνεργάτες τους. Ο πληθυσμός διατάχθηκε με μεγάφωνα να συγκεντρωθεί στα καφενεία, προς έλεγχο, ενώ τρεις άνδρες (οι νεαροί Μανώλης Κατσάκος και Θεόδωρος Βλάχος και ο μεσήλικας Μιχαήλ Γιαννόπουλος), οι οποίοι, φοβισμένοι από την παρουσία των Γερμανών, επιχείρησαν να διαφύγουν τρέχοντας, δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ. Εν-συνεχεία, δύο γέροντες, ο Θανάσης Κόκκαλης και ο συνταξιούχος καθηγητής Μαθηματικών Σταύρος Θεοδωρόπουλος (ή Αρνέλης) ζήτησαν από τον Έλληνα διερμηνέα να αφεθούν να επιστρέψουν στις οικίες τους επειδή ήταν ασθενείς, αλλά εκείνος αρνήθηκε και τους ειρωνεύτηκε. Οι δύο ηλικιωμένοι αντέδρασαν και τον εξύβρισαν και τότε αυτός τους πυροβόλησε, δολοφονώντας τους, δίχως οι Γερμανοί να αντιδράσουν. Από τους συγκεντρωθέντες άνδρες που βρίσκονταν στα καφενεία επιλέχθηκαν οι είκοσι νεότεροι και πιο εύρωστοι, που πιάστηκαν και κλείσθηκαν στα φορτηγά. Έπειτα η έρευνα συνεχίσθηκε στα σπίτια, στα οποία οι Γερμανοί έμπαιναν σπάζοντας τις θύρες και με το πρόσχημα της έρευνας, προέβαιναν σε εκτεταμένη πλιατσικολόγηση. Τριάντα ακόμη άνδρες συνελήφθησαν μέσα στα σπίτια έως τις 5 μ.μ. που διήρκεσε το μπλόκο και οδηγήθηκαν, μαζί με τους πρώτους σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αρχικά στην Ελλάδα και έπειτα στη Γερμανία. Το 1945, μετά την ήττα της Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόλις τρεις από τους εκτοπισμένους Έλληνες κατάφεραν να διασωθούν, σε κακή κατάσταση και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Ήταν οι Θάνος Μαρινάκης, Βαγγέλης Φραγκιάς και Αλέκος Καρδάμης. Όλοι οι υπόλοιποι πέθαναν από τις κακουχίες του εγκλεισμού τους, ή εκτελέστηκαν. Μετά την Απελευθέρωση (Οκτώβριος 1944), ο Έλληνας συνεργάτης προσήχθη σε δίκη, καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια και πέθανε στη φυλακή το 1951. Ο επικεφαλής Γερμανός σωματάρχης ανθυπολοχαγός Γκόντφριντ Χελμ, δικάστηκε από στρατοδικείο, ερήμην, σε θάνατο, αλλά κατάφερε να διαφύγει της ποινής. Ιωαννίδης, Γιάννης Β. (5 Σεπτεμβρίου 1978). «Διωγμοί, μπλόκα και ομηρείες στα σκοτεινά χρόνια της κατοχής». Ρομάντσο (1851): 70.
Το τραγούδι του δρόμου (ταινία, 1955)

Το Τραγούδι του Δρόμου (Βεγγαλικά: পথের পাঁচালী, αγγλική μεταγραφή: Pather Pantchali / ελληνική: Πάθερ Παντσάλι) είναι δραματική ταινία του 1955 με σκηνοθέτη τον Σατιατζίτ Ράι και παραγωγή από την κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Βασίζεται σε βιβλίο του 1929 με τον ίδιο τίτλο και ήταν η πρώτη ταινία του Ράι, καθώς και η πρώτη ταινία της τριλογίας του Απού. Η ιστορία της ταινίας ασχολείται με την παιδική ηλικία του Απού και της μεγαλύτερης αδερφής του της Ντούργκα κάτω από τις δύσκολες καθημερινές συνθήκες της φτώχειας στο χωριό όπου ζουν.

 Η παραγωγή της ταινίας είχε πολλές καθυστερήσεις και διαλλείματα λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζε με τη χρηματοδότηση, και χρειάστηκαν 3 έτη έως ότου να ολοκληρωθεί. Λόγω του περιορισμένου προϋπολογισμού της ταινίας, πρωταγωνίστησαν κυρίως ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ομάδα παραγωγής ήταν χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Ο Ραβί Σανκάρ συνέθεσε την μουσική επένδυση της ταινίας χρησιμοποιώντας μελωδίες της κλασικής Ινδικής μουσικής. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε σε περιορισμένο κοινό στις 3 Μαΐου του 1955 κατά τη διάρκεια μιας έκθεσης στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης, και αργότερα κατά το ίδιο έτος η ταινία κυκλοφόρησε στην Καλκούτα η οποία ήταν η γενέτειρα του Ράι, και σημείωσε θριαμβευτική ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς. Οι κριτικοί επαίνεσαν την ταινία για τον ρεαλισμό, ανθρωπισμό, και δραματουργική της ποιότητα. Ωστόσο υπήρξαν και αρνητικές κριτικές οι οποίες επικεντρώθηκαν στην αργή εξέλιξη της πλοκής, καθώς και διατυπώθηκαν κατηγορίες πως ωραιοποιούσε την φτώχεια. Η ιστορία του Απού, ο οποίος είναι και ο κύριος πρωταγωνιστής της ταινίας, συνεχίζεται στις 2 επόμενες ταινίες της τριλογίας του Απού, τις Ο Ανίκητος (1956) και Ο κόσμος του Άπου (1959). Η ταινία θεωρείται ορόσημο του Ινδικού κινηματογράφου, καθώς ήταν μια από τις πρώτες ινδικές ταινίες οι οποίες επικεντρωνόταν στην αυθεντικότητα και τον κοινωνικό ρεαλισμό. Ήταν επίσης η πρώτη ταινία από την ανεξάρτητη πλέον από το Ηνωμένο Βασίλειο Ινδία η οποία τράβηξε σημαντικό μέρος του ενδιαφέροντος των κριτικών κινηματογράφου διεθνώς, κερδίζοντας σημαντικές διακρίσεις στο εξωτερικό, όπως τη βράβευση για το καλύτερο ανθρώπινο χρονικό στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1956. Στην Ινδία βραβεύτηκε με το εθνικό βραβείο για την καλύτερη ταινία το 1955, ενώ ο Ράι με την πρώτη του αυτή ταινία απέκτησε την φήμη καταξιωμένου σκηνοθέτη. Κατάλογος των καλύτερων ταινιών ΑΦΙΕΡΩΜΑ SATYAJIT RAY ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ - Εξώστης Στιγμιότυπο από την ταινία - YouTube Τριλογία του Απού Ο ανίκητος Ο κόσμος του Απού Σατιατζίτ Ράι
Γιάνκο Ματούσκα

Ο Γιάνκο Ματούσκα (10 Ιανουαρίου 1821 - 11 Ιανουαρίου 1877) ήταν Σλοβάκος ποιητής, ακτιβιστής, περιστασιακός θεατρικός συγγραφέας και γραμματέας του δικαστηρίου. Είναι γνωστός ως συγγραφέας του σλοβακικού εθνικού ύμνου Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα με βάση τη μελωδία του σλοβακικού λαϊκού τραγουδιού «Kopala studienku».

 Ο Ματούσκα γεννήθηκε στο Ντόλνι Κούμπιν από οικογένεια τεχνιτών. Άρχισε να πηγαίνει σχολείο εκεί, στη συνέχεια φοίτησε πιθανότατα στο γυμνάσιο του Γκέμερ και τέλος σπούδασε στο διάσημο Λούθηρανικό Λύκειο του Πρέσμπουργκ (προπαρασκευαστικό γυμνάσιο και κολέγιο) όπου πήρε μαθήματα στο Ινστιτούτο Τσεχοσλοβακικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, ενώ έκανε σπουδές στο θεολογία. Ο Λούντοβιτ Στουρ, ο μοναδικός καθηγητής διδασκαλίας που παρέδιδε τα μαθήματα που προσφέρονταν από το ινστιτούτο την εποχή εκείνη τη, απολύθηκε τον Δεκέμβριο του 1843 υπό την πίεση των αρχών του βασιλείου, οι οποίες αντιτάχθηκαν στον υπέρ-σλοβακικό ακτιβισμό του . Ο 23χρονος τότε Ματούσκα έγραψε το "Lightning Over the Tatras" όταν αυτός και άλλοι μαθητές ξεσηκώθηκαν με αφορμή για τις επαναλαμβανόμενες απορρίψεις των προσφυγών τους στο σχολικό συμβούλιο προκειμένου να αντιστρέψουν την απόλυση του Στουρ. Περίπου δύο δωδεκάδες μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Ματούσκα, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Λύκειο ως διαμαρτυρία τον Μάρτιο του 1844. Ο Ματούσκα έδωσε τις τελικές του εξετάσεις στο λουθηρανικό γυμνάσι του Τίσοβετς. Έζησε στην Οράβα για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του. Σταμάτησε να γράφει μετά τις επαναστάσεις του 1848 . Εργάστηκε σε κυβερνητικές θέσεις μετά το 1850, ενώ διετέλεσε γραμματέας του δικαστηρίου του Ντόλνι Κούμπιν από το 1870 έως το 1875. Πέθανε την επόμενη της ημέρας των 56ων γενέθλιων του και τάφηκε στο Ντόλνι Κούμπιν. Ξεκίνησε να γράφει στο λύκειο. Επικεντρώθηκε στην ποίηση, ειδικά στις μπαλάντες και στους μύθους. Έγραψε επίσης πεζογραφία και δράμα, ενώ έκανε και μεταφράσεις από τα Πολωνικα, όπως για παράδειγμα το ποίημα Dziady του Άνταμ Μιτσκιέβιτς. 1844 - Nad Tatrou sa blýska Púchovská skala Svätý zákon Hrdoš Sokolíček plavý Preletel sokolík nad tichým Dunajom Slepý starec Po dolinách Vzdychy spod Lysice Kozia skala Zhoda liptovská (μυθιστόρημα) 1921 - Janka Matúšku Zobrané spisy básnické 1971 - Piesne a báje, επιλογή από ποίηση, πεζογραφία και δράμα 1846 - Siroty Janko Matúška στο Osobnosti.sk (in Slovak)
Επιδημία οπιοειδών

Με τον όρο επιδημία οπιοειδών ή κρίση οπιοειδών εννοούμε την υπερβολική χρήση ή κατάχρηση εθιστικών οπιοειδών φαρμάκων με σημαντικές ιατρικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου από υπερβολική δόση.

 Τα οπιοειδή είναι μια ευρεία κατηγορία σχετικά ισχυρών αναλγητικών, όπως η οξυκωδόνη (συνήθως πωλείται με τις εμπορικές ονομασίες OxyContin και Percocet), υδροκωδόνη (Vicodin, Norco) και ενός πολύ ισχυρού αναλγητικού, της φεντανύλης, τα οποία δημιουργούνται συνθετικά για να μοιάζουν με άλλα οπιούχα όπως η μορφίνη και η ηρωίνη. Η ισχύς και η διαθεσιμότητα αυτών των ουσιών, παρά τον υψηλό κίνδυνο εθισμού και υπερδοσολογίας, τις έχουν καταστήσει δημοφιλείς τόσο ως ιατρικές θεραπείες όσο και ως ναρκωτικά ψυχαγωγικής χρήσης. Λόγω της ηρεμιστικής τους επίδρασης στο τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την αναπνοή, το αναπνευστικό κέντρο του προμήκους μυελού, τα οπιοειδή σε υψηλές δόσεις παρουσιάζουν το ενδεχόμενο αναπνευστικής καταστολής και μπορεί να προκαλέσουν αναπνευστική ανεπάρκεια και θάνατο. Η επιδημία οπιοειδών ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Από το 1999 έως το 2016, περισσότεροι από 453.300 Αμερικανοί πέθαναν από υπερβολική δόση συνταγογραφούμενων ή παράνομων οπιοειδών. Οι φαρμακοβιομηχανίες που είναι κυρίως υπεύθυνες για τη διάθεση οπιοειδών στις ΗΠΑ, Johnson & Johnson, Teva, Endο και Allergan, αντιμετωπίζουν δυνητικές αποζημιώσεις 50 δις δολαρίων. Επίσης, αλυσίδες φαρμακείων αντιμετωπίζουν κατηγορίες ότι δεν έλεγχαν αν οι ιατρικές συνταγές ήταν έγκυρες και πλημμύρισαν την κοινότητα με εθιστικά χάπια.
Άλφρεντ Βέρνερ

Ο Άλφρεντ Βέρνερ (12 Δεκεμβρίου 1866 - 15 Νοεμβρίου 1919) ήταν διακεκριμένος Ελβετός νομπελίστας χημικός, ο οποίος σπούδασε στο ETH της Ζυρίχης και διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την θεωρία της συναρμογής που εξηγεί τις συνδέσεις των επιμέρους δομικών μονάδων σε μια μεγάλη κατηγορία ανόργανων ενώσεων - τα σύμπλοκα.

 Κέρδισε το Νόμπελ Χημείας το 1913 για την πρόταση της οκταεδρικής διαμόρφωσης συμπλόκων (complexes) των μετάλλων μετάπτωσης. Ο Βέρνερ ανέπτυξε τη βάση για τη σύγχρονη χημεία συμπλόκων στις ανόργανες ενώσεις. Ήταν ο πρώτος ανόργανος χημικός που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ και ήταν και ο μόνος μέχρι το 1973. Ο Βέρνερ γεννήθηκε το 1866 στη Μυλούζ της Αλσατίας (η οποία ήταν τότε μέρος της Γαλλίας, αλλά αργότερα προσαρτήθηκε από τη Γερμανία το 1871). Μεγάλωσε ως Ρωμαιοκαθολικός. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί του Jean-Adam Werner, ενός εργάτη χυτηρίου, και της δεύτερης συζύγου του, Salomé Jeanette Werner, η οποία καταγόταν από πλούσια οικογένεια.Πήγε στην Ελβετία για να σπουδάσει χημεία στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο (Polytechnikum) στη Ζυρίχη, αλλά δεδομένου ότι αυτό το ινστιτούτο δεν είχε τη δικαιοδοσία να χορηγεί διδακτορικά διπλώματα -μέχρι το 1909-, ο Βέρνερ έλαβε επίσημα διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης το 1890. Η διδακτορική του διατριβή αποτελεί από μόνη της σημαντική πηγή νέας γνώσης για τις συνδέσεις αζώτου και άνθρακα και τις τετραεδρικές δομές.Μετά από μεταδιδακτορικές σπουδές στο Παρίσι, επέστρεψε στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο για να διδάξει (1892). Το 1893 μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, όπου έγινε καθηγητής το 1895. Το 1894 απέκτησε την ελβετική υπηκοότητα. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του έπασχε από γενική εκφυλιστική αρτηριοσκλήρωση, ιδιαίτερα του εγκεφάλου, που επιδεινώθηκε από την χρόνια υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ και υπερβολικής εργασίας. Πέθανε το 1919 σε ψυχιατρείο της Ζυρίχης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alfred Werner στο Wikimedia Commons
Ισμαήλ Χανίγια

Ο Ισμαήλ Χανίγια (29 Ιανουαρίου 1963 -) είναι ανώτατος πολιτικός ηγέτης της Χαμάς. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής το 2006, αλλά καθαιρέθηκε το 2007 από τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Ο ίδιος και το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο δεν αναγνώρισαν την πράξη αυτή και έκτοτε ασκεί ντε φάκτο εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ στη Δυτική Όχθη την εξουσία ασκεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ελεγχόμενη από τη Φατάχ.

 Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1963. Το 1992, έπειτα από φυλάκιση από τις ισραηλινές αρχές, αποπέμφθηκε στο Λίβανο. Επέστρεψε στη Γάζα ένα χρόνο μετά και δίδαξε στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο. Στις 16 Φεβρουαρίου 2006 έγινε Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής έπειτα από τη νίκη της Χαμάς στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2006. Ανέλαβε επίσημα πρωθυπουργός στις 29 Μαρτίου 2006. Αποπέμφθηκε από τον πρόεδρο Αμπάς στις 14 Ιουνίου του 2007 και τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Σαλάμ Φαγιάντ. Έκτοτε ήταν ντε φάκτο πρωθυπουργός στη Λωρίδα της Γάζας, ως το 2014. Στις 6 Μαΐου του 2017, διορίστηκε ηγέτης της Χαμάς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ismail Haniyeh στο Wikimedia Commons
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ

Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ (αγγλικά: Detroit Film Critics Society Award For Best Film‎) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ για να τιμήσει μια ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

 Το σύμβολο (†) υποδηλώνει ότι η νικήτρια κέρδισε επίσης το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Χιούστον Επίσημος ιστότοπος
Λιλ

Η Λιλ ή Λίλλη (γαλλικά: Lille, ολλανδικά: Rijsel) είναι πόλη στη βόρεια Γαλλία. Βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο της Ευρώπης, αφού γειτονεύει με το Βέλγιο και απέχει λίγο από το Λουξεμβούργο, την Αγγλία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Αποτελεί την τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της χώρας, μετά το Παρίσι, τη Λυών και τη Μασσαλία. Το 2006 είχε πληθυσμό 226.014 κατοίκων, ενώ η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή ξεπερνάει το 1,1 εκατομμύριο κατοίκους. Στη Λιλ πραγματοποιούνται οι διεθνείς συσκέψεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων.

 Η ονομασία της Λιλ προέρχεται από το νησί στο οποίο ιδρύθηκε, καθώς η λέξη είναι στα γαλλικά L’Isle και στα ολλανδικά "Rysel". Η Λιλ είναι ιστορικά φλαμανδική πόλη από τη ρωμαϊκή εποχή, παλαιό τμήμα γης της κομητείας της Φλάνδρας, ωστόσο δεν αποτελούσε περιοχή ανάπτυξης της φλαμανδικής γλώσσας, καθώς ομιλούνταν τα λατινικά.Η ιστορία της ξεχωρίζει ιδιαίτερα κατά το Μεσαίωνα μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, ενώ έγινε γνωστή ως η πόλη της Γαλλίας που πολιορκήθηκε τις περισσότερες φορές. Αποτέλεσε διαδοχικά τμήμα της κομητείας της Φλάνδρας, του βασιλείου της Γαλλίας, του Βουργουνδιακού κράτους, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Ισπανικών Κάτω Χωρών, προτού καταληφθεί οριστικά από τα γαλλικά στρατεύματα του Βωμπάν κατά τον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Από τα χρόνια της ίδρυσής της, η πόλη είχε εμπορικό χαρακτήρα. Η Βιομηχανική Επανάσταση τη μετέτρεψε σε μια μεγάλη βιομηχανική πρωτεύουσα, με κέντρο τις μηχανικές και υφαντουργικές βιομηχανίες. Κατά τη δεκαετία του '60, οι βιομηχανίες αυτές άρχισαν να παρακμάζουν και μόλις στις αρχές της δεκαετίας του '90 η πόλη άρχισε να αποκτά ένα νέο χαρακτήρα με τη στροφή στον τριτογενή τομέα δραστηριοτήτων και την επανακατοίκηση των κατεστραμμένων συνοικιών. Η αλλαγή και η ανανέωση αυτή της πόλης αντικατοπτρίζεται σε γεγονότα των τελευταίων δυο δεκαετιών, όπως ο ερχομός του TGV στην πόλη το 1993 και του Eurostar το 1994, η ανάπτυξη του πανεπιστημίου της πόλης, πόλου έλξης για περισσότερους από 100.000 φοιτητές, και η ανακήρυξή της ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2004. Η Λιλ είναι φημισμένη ως πολιτιστικό κέντρο λόγω της όπερας L’Opéra de Lille, της εθνικής ορχήστρας "L’Orchestre National de Lille", των μπαλέτων "Ballets du Nord", και του μουσείου καλών τεχνών ‘Musée des Beaux-Arts de Lille’. Επίσης, η πόλη φημίζεται για τη Μεγάλη Υπαίθρια Αγορά της, τη λεγόμενη braderie, που διεξάγεται μια φορά το χρόνο, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, και συγκεντρώνει επισκέπτες από όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για ένα μεγάλο υπαίθριο παζάρι, όπου ο καθένας μπορεί να συμμετέχει και να εμπορευτεί ό,τι επιθυμεί. Η λαϊκή αγορά και το πανηγύρι διαρκούν από τις 3 το μεσημέρι του Σαββάτου μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής.Υπήρξε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2004 μαζί με τη Γένοβα της Ιταλίας. Βαγιαδολίδ, Ισπανία Ερφούρτη, Γερμανία Ες-συρ-Αλζέτ, Λουξεμβούργο Κολωνία, Γερμανία Λιντς, Αγγλία Λιέγη, Βέλγιο Ναμπλούς, Κράτος της Παλαιστίνης Ουΐντα, Μαρόκο Ρότερνταμ, Ολλανδία Σαφέντ, Ισραήλ Σεν Λουί, Σενεγάλη Σαγκάη, Κίνα Τορίνο, Ιταλία Χάρκοβ, Ουκρανία. Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου της Λιλ Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης 2004
Καρόλι Μάγιερ

Ο Καρόλι Μάγιερ, επίσης γνωστός ως Φρανσουά Μαγιέρ ή Φέρεντς Μάγιερ, ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 1 Ιανουαρίου 1908 στο Ναγκιβάραντ, απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 2000. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.

 Ο Καρόλι Μάγιερ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Σερκλ Ατλετίκ ντε Παρί από το 1932 ως το 1934. Είχε την ευθύνη της εκτέλεσης των πέναλτι που κέρδιζε η ομάδα του. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για διάστημα δύο σεζόν στην ΣΜ Καέν. Έπειτα, με την φανέλα της ΡΚ Στρασμπούρ, συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 1936-1937. Υπήρξε, επίσης, μέλος της Εθνικής Ουγγαρίας (ερασιτεχνική ομάδα). Μεταξύ του 1944 και του 1946, εργάστηκε ως προπονητής στην Σταντ Μαλέρμπ ντε Καέν.
Μπολέσλαος Γ΄ της Βοημίας

Ο Μπολέσλαος Γ΄ ο ερυθρός ή ο τυφλός, τσεχ. Boleslav III. ryšavý ή slepý (π. 965 - 1037) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (999-1002, 1003). Ήταν ο "χειρότερος από όλους όσους κάθισαν στον θρόνο της Βοημίας".

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπολεσλάου Α΄ τού ευσεβούς δούκα της Βοημίας και της πρώτης συζύγου του Αντίβα, ίσως κόρης τού Εδουάρδου των Ουέσσεξ της Αγγλίας. To 999 διαδέχθηκε τον πατέρα του, που απεβίωσε. Αποδείχθηκε ασθενής ηγεμόνας και σύντομα εισήλθε σε άγρια κληρονομική σύγκρουση με τους αδελφούς του Γιαρομίρ και Όλντριχ. Τους έδιωξε και εκείνοι κατέφυγαν στο Ρέγκενσμπουρκ, στην Αυλή τού Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας μαζί με τη μητέρα τους Έμμα τού Μιελνήκ. Το 1002 οι ευγενείς τού Οίκου των Βρσόβτσι εξεγέρθηκαν και ανάγκασαν τον Μπολέσλαο Γ΄ να διαφύγει στον Ερρίκο Α΄ των Μπάμπενμπερκ μάργραβο της Αυστρίας. Στην αρχή ο Ερρίκος Α΄ τον συνέλαβε, λόγω παλαιάς προσβολής εκείνου, αλλά τον συγχώρησε και τού πρόσφερε υποστήριξη. Εν τω μεταξύ ο Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας εγκατέστησε τον αδελφό του Βλαντιβόι (και εξάδελφο τού Μπολεσλάου Γ΄) ως δούκα της Βοημίας, που όμως ήταν αλκοολικός και απεβίωσε το επόμενο έτος. Τότε το 1003 οι Βοημοί ευγενείς κάλεσαν τα αδέλφια Γιαρομίρ και Όλντριχ από την εξορία, που έγινα δούκες με τη σειρά στη Βοημία. Thietmar of Merseburg. Chronik. Neu übertragen und erläutet von W. Trillmich, B. 1957. Cosmas of Prague. Chronicle of Bohemians.