IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάστρο του Κοσκινά

Το Κάστρο του Κοσκινά ή Κάστρο της Μεσαριάς ή Κάστρο της Νικαριάς, βρίσκεται στην Ικαρία, στην κορφή του όρους Κοσκινάς, βόρεια του νησιού, στο χωριό Κοσοίκια του Ευδήλου. Αποτέλεσε το ισχυρότερο οχυρό του νησιού κατά τη Βυζαντινά χρόνια κι αργότερα επί Φραγκοκρατίας.

 Κατασκευάστηκε από Βυζαντινούς στην κορυφή ενός κωνικού λόφου τον 10ο αι. και, λόγω καλής ορατότητας, προοριζόταν για την εγκατάσταση μικρής στρατιωτικής μονάδας που παρατηρούσε από την προνομιακή του θέση ολόκληρη την περιοχή και τους θαλάσσιους δρόμους. Το Κάστρο ενισχύθηκε όταν η Ικαρία περιήλθε στην κατοχή των Γενουατών (1362-1481), ερημώθηκε όμως, όταν οι Γενουάτες εγκατέλειψαν το νησί και αποσύρθηκαν στη Χίο. Η Ικαρία, στη συνέχεια, περιήλθε στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου έως τα μέσα του 16ου, όταν, πλέον, κυριάρχησαν οι Τούρκοι. Σώζεται σε κατάσταση αποσπασματική. Το τείχος που περιβάλλει την κορυφή του λόφου έχει είσοδο στη βόρεια πλευρά του, ενώ στο εσωτερικό του λόφου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Δοργανά διατηρείται ακόμα, στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν ακόμα κίονες αρχαίων κτισμάτων. Στη βορειοδυτική, ομαλή, πλευρά του λόφου, κάτω από το κάστρο, διατηρούνται υπολείμματα οικισμού. Η ιστορία του Κάστρου είναι αποτυπωμένη σε θρύλους και μεσαιωνικά δημοτικά τραγούδια που μέχρι και σήμερα διατηρούνται στην Ικαρία, με γνωστότερη τη «ρίβα του Κάστρου της Νικαριάς», στην οποία περιγράφεται η άλωση των κάστρων του νησιού από τους Γενουάτες. Η παράδοση λέει, πως το κάστρο ήταν απόρθητο, εκτός από μια φορά, όπου κατακτήθηκε από προδοσία. Το Κάστρο δεν έχει πολλούς επισκέπτες λόγω της θέσης του, αν και, πλέον, υπάρχει μονοπάτι και γίνεται προσβάσιμο. Στη γιορτή, όμως, του Αγίου Γεωργίου, της εκκλησίας του, η οποία λειτουργεί εκείνη τη μέρα, μαζεύονται οι ντόπιοι για να τιμήσουν τον Άγιο και να θαυμάσουν την υπέροχη θέα. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού Αρχειοθετήθηκε 2021-12-03 στο Wayback Machine. Nikaria.gr Ikariamag.gr Kastra.eu - Φωτογραφικό υλικό Ikariada.com - Φωτογραφικό υλικό
Δημοκρατική Συμπαράταξη

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΔΗ.ΣΥ.) ήταν εκλογικός συνασπισμός κομμάτων της κεντροαριστεράς. Συγκροτήθηκε από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και τη Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜ.ΑΡ.), με σκοπό τη συμμετοχή στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Επικεφαλής του συνασπισμού ήταν η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Φώφη Γεννηματά. Στη Βουλή των Ελλήνων εκπροσωπούνταν από 19 βουλευτές.

 Η Δημοκρατική Συμπαράταξη ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου 2015, πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, ως εκλογική συνασπισμός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, την Δημοκρατικής Αριστεράς και των Κινήσεων Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία στα πλαίσια της ανασυγκρότησης του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.Στις εκλογές ο συνδυασμός έλαβε 6,28% και 17 έδρες, έναντι 4,68% (13 έδρες) και 0,48% (καμία έδρα) για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ., αντίστοιχα. Μία από τις έδρες κατέλαβε ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ενώ τις υπόλοιπες 16 το ΠΑ.ΣΟ.Κ..Στις 14 Ιανουαρίου 2016 διαγράφτηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, με απόφαση της Προέδρου, ο βουλευτής Λακωνίας Λεωνίδας Γρηγοράκος ύστερα από δηλώσεις του υπέρ του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ μετά από ένα χρόνο επανεντάχθηκε και πάλι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ..Τον Ιανουάριο του 2017 μετά από συνάντηση της προέδρου, Φώφης Γεννηματά, με τον Γιώργο Παπανδρέου, ανακοινώθηκε η ένταξη του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, ενώ ένα μήνα αργότερα εντάχθηκε στο σχήμα και η Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης.Το επόμενο διάστημα, η Δημοκρατική Συμπαράταξη ενισχύθηκε επιπλέον, με την προσχώρηση δύο βουλευτών, που είχαν εκλεγεί με Το Ποτάμι, τον βουλευτή Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ και τον βουλευτή Λάρισας Κωνσταντίνο Μπαργιώτα, οι οποίοι προσχώρησαν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στην Κ.Ο. της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.Τον Ιούλιο του 2017 η πρόεδρος του Φώφη Γεννηματά, από το βήμα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου ενιαίου κεντροαριστερού φορέα στην Ελλάδα πριν από το τέλος του έτους. Παράλληλα, ο Σταύρος Θεοδωράκης, επικεφαλής του κόμματος το Ποτάμι, αποφάσισε επίσης να συμμετάσχει στη δημιουργία του κόμματος.Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, διεξήχθησαν οι εκλογές για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου κόμματος, μεταξύ εννέα υποψηφίων. Επειδή κανένας από τους υποψηφίους δεν κέρδισε την απαιτούμενη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, διεξήχθη και δεύτερος γύρος μεταξύ της Φώφης Γεννηματά και του Νίκου Ανδρουλάκη. Νικητής αναδείχθηκε η Φώφη Γεννηματά, με 56,75% των ψήφων. Στη συνέχεια, ανακοινώθηκε το όνομα του νέου κόμματος και το εξαμελές Πολιτικό Συμβούλιο.Τον Ιανουάριο 2018 προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ως συνεργαζόμενος, ο βουλευτής Β' Αθηνών Γεώργιος-Δημήτριος Καρράς.Στις 20 Ιανουαρίου 2019, ο βουλευτής Επικρατείας Θανάσης Θεοχαρόπουλος διαγράφτηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, εξαιτίας της πρόθεσής του να υπερψηφίσει τη συμφωνία για το Μακεδονικό ζήτημα. Τα κόμματα που αποτελούσαν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ήταν: Επίσημη Ιστοσελίδα
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2013

Οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2013 έγιναν στην πόλη Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας στις 27 & 28 Ιουλίου. Μετείχαν 700 αθλητές και αθλήτριες από δώδεκα βαλκανικές χώρες. Νικήτριες αναδείχθηκαν η Τουρκία στους άνδρες και η Ρουμανία στις γυναίκες. Διεξήχθησαν ξεχωριστά τα βαλκανικά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην, τα οποία ήταν εκτός γενικής βαθμολογίας.

 Εκτός από τους Βαλκανικούς Αγώνες Ανδρών-Γυναικών, το 2013 διεξήχθησαν τα ακόλουθα βαλκανικά πρωταθλήματα: Κλειστού Στίβου, στις 23 Φεβρουαρίου στην Κωνσταντινούπολη. Ανωμάλου δρόμου, στις 9 Μαρτίου στο Ζρένιανιν (Zrenjanin) της Σερβίας. Βάδην, στις 20 Απριλίου στο Αϊβαλί της Τουρκίας. Ορεινού δρόμου, στις 16 Ιουνίου στο Ποϊάνα-Μπρασόφ της Ρουμανίας. Ημιμαραθωνίου, στις 15 Σεπτεμβρίου στην Οραντέα της Ρουμανίας. Μαραθωνίου, στις 27 Οκτωβρίου στην Ποντγκόριτσα Μαυροβουνίου. Βαλκανικοί Νέων Ανδρών-Γυναικών (Κ-20), στις 6-7 Ιουνίου στο Ντενιζλί της Τουρκίας. Βαλκανικοί Εφήβων-Νεανίδων (Κ-18), στις 3 Αυγούστου στην Αδριανούπολη. Αρχείο ΣΕΓΑΣ. THE OFFICIAL WEB SITE OF BALKAN ATHLETICS (ABAF). 66οι Βαλκανικοί Στίβου Α/Γ: Ολοκληρώθηκαν οι αγώνες με 6 ακόμη χρυσά μετάλλια. FINAL RESULTS
Βιλφράνς-συρ-Σον

Η Βιλφράνς-συρ-Σον (γαλλικά: Villefranche-sur-Saône) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Ρον στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι η πρωτεύουσα του Μπωζολαί, μοναδική υπονομαρχία και μια από τις κύριες πόλεις της νομαρχιακής περιφέρειας του Ρον. Μετά τη μεταρρύθμιση του 2015 και τη δημιουργία της μητρόπολης της Λιόν, είναι πλέον η πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα του νέου νομού Ρον με τον πληθυσμός της να ανέρχεται σε 37.266 κατοίκους (2016). Οι κάτοικοι ονομάζονται Καλαντουά.

 Η Βιλφράνς-συρ-Σον βρίσκεται στην πεδιάδα στη δεξιά όχθη του ποταμού Σον, σε απόσταση 25 χιλιομέτρων βoρειοδυτικά της Λιόν και 435 χιλιομέτρων οδικώς από το Παρίσι. Είναι η κύρια πόλη και θεωρείται πρωτεύουσα της περιοχής Μπωζολαί. Μερικές φορές ονομάζεται Βιλφράνς-αν-Μπωζολαί. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 37.266 κατοίκους. Εξυπηρετείται από τον αυτοκινητόδρομο Α6 και από τη σιδηροδρομική σύνδεση της γραμμής Παρίσι-Μασσαλία. Η έκταση της πόλης είναι 9,48 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Βιλφράνς-συρ-Σον είναι μέρος της αστικής περιοχής της Λιόν. Η Βιλφράνς-συρ-Σον ιδρύθηκε το 1212 από τον Γκισάρ Δ', κόμη του Μπωζέ, και έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Μπωζολαί, αντικαθιστώντας το Μπωζέ, το 1540. Η πόλη περιβάλλονταν από τείχη. Αποτέλεσε το σκηνικό τριών πολιορκιών τον 15ο και 16ο αιώνα. Τα τείχη της πόλης κατεδαφίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Η Βιλφράνς-συρ-Σον είναι έδρα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Βιλφράνς και Μπωζολαί. Οι βιομηχανικές μονάδες της περιοχής ειδικεύονται στον τομέα του οίνου, τη μεταλλουργία, την κλωστοϋφαντουργία και τη χημική βιομηχανία. Η πλατεία ντε ΜαραίΗ πλατεία των Τεχνών (πλας ντεζ Αρ) και το Δημοτικό Θέατρο Η πλατεία Ουμβέρτου Γ' του Μπωζέ το Δημαρχείο, κτίριο του 1928. Το γοτθικό γλυπτό που βρίσκεται μπροστά στο δημαρχείο. Ο καθεδρικός ναός Νοτρ-Νταμ-ντε-Μαραί. Η πρόσοψη χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και το κωδωνοστάσιο είναι του 13ου αιώνα. Έχει καταγραφεί ως ιστορικό μνημείο από το 1840. Η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε-Μπελινί,1962. Το Μουσείο Πωλ Ντινί, περιλαμβάνει έργα καλλιτεχνών που ασχολούνται με την περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Η Καλυμμένη αγορά, 1934. Η επίσημη σελίδα (γαλλικά)
Μπαφ Ουλκού Γιουρντού

Η Μπαφ Ουλκού Γιουρντού (τουρκικά: Baf Ülkü Yurdu) είναι αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου με έδρα τη Μόρφου στην ΤΔΒΚ. Αρχική έδρα της ομάδας ήταν η Πάφος, αλλά μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο μετακινήθηκε στη Βόρεια Κύπρο.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1947 με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Η ιδέα των Τουρκοκυπρίων που ζουσαν στην Πάφο, για την ίδρυση ενός αθλητικού σωματείου άρχισε να εξελίσσεται και το 1947 υποβλήθηκε αίτηση στις βρετανικές αρχές που κυβερνούσαν την Κύπρο εκείνη την εποχή, για τη σύσταση του συλλόγου. Δύο εξέχοντα μέλη της τουρκοκυπριακής κοινότητας στην Πάφο, ανέλαβαν στην ευθύνη να προχωρήσουν στην ίδρυση του συλλόγου. Ο Χαλίτ Αλί Ριζά και ο Ντερβίς Αχμέτ Ρασίτ. Η αίτηση εγκρίθηκε και η «Ουλκού Γιουρντού Σπορ Κουλουμπού» (Ülkü Yurdu Spor Kulübü) ιδρύθηκε επισήμως στις 23 Απριλίου 1947. Δεδομένου ότι η αίτηση εκπονήθηκε από τον Χαλίτ Αλί Ριζά, ο οποίος ήταν δικηγόρος, έγινε ο ιδρυτικός πρόεδρος του συλλόγου και ο Ντερβίς Αχμέτ Ρασίτ εκλέχτηκε ως ο πρώτος πρόεδρος στην πρώτη συνέλευση των μελών του συλλόγου. Ενοικιάστηκε επίσης μια κατοικία στη συνοικία Μούταλλος της Πάφου που χρησίμευε ως έδρα του συλλόγου. Η Ουλκού Γιουρντού υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Τουρκοκυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, στις διοργανώσεις της οποίας συμμετέχει μέχρι σήμερα. Αρχικά η ομάδα είχε ως έδρα τη Πάφο, πόλη στην οποία ιδρύθηκε. Μετά την τουρκική εισβολή και το διαχωρισμό Ελληνοκυπριών και Τουρκοκυπρίων το 1974, μετακινήθηκε στην Μόρφου. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Ζαφέρ, χωρητικότητας 7.000 θεατών. Στις διοργανώσεις της Τουρκοκυπριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας:Πρωταθλήματα (4): 1987, 1988, 1989, 1990 Σούπερ Καπ (3): 1987, 1988, 1989 Πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας (3): 1961, 1999, 2001 Πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας (1): 2013 (Β'Όμιλος) Σελίδα του συλλόγου Αρχειοθετήθηκε 2017-08-03 στο Wayback Machine. στην KTFF
Νικόλαος Ορφανός

Ο Νικόλαος Π. Ορφανός (1893-1975) ήταν Έλληνας μετανάστης στις Η.Π.Α.. Επαναπατρίστηκε και υπήρξε ευεργέτης του ενοριακού Ιερού Ναού «Αγίου Νικολάου» Κάψια Αρκαδίας και του Δημοτικού σχολείου Κάψια της Αρκαδίας.

 Ο Νικόλαος Παρασκευά Ορφανός, γεννήθηκε στο χωριό Κάψια Αρκαδίας το 1893 από τον Παρασκευά Ορφανό και την σύζυγό του Κωνσταντίνα Ορφανού το γένος Αναγνωστόπουλου. Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής σε νεαρή ηλικία όπου σύντομα απέκτησε μεγάλη περιουσία. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και επέστρεψε στην Ελλάδα. Υπήρξε ευεργέτης του ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου και του Δημοτικού σχολείου στα Κάψια Αρκαδίας ενώ βοήθησε οικονομικά το χωριό του και τους κατοίκους του. Αδέλφια του ήσαν ο δημοδιδάσκαλος του χωριού Κάψια, Ιωάννης Ορφανός, ο Γιώργος Ορφανός και η Αθανασία Ορφανού. Σήμερα στο χωριό υπάρχει προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον γλύπτη Ζεγκ δίπλα στο πανδοχείο «Αρχοντικό Καλτεζίωτη» στο νεκροταφείο του Αγ. Νικολάου. "Ιστορία της Αρκαδίας", Αντώνης Κάτσικας Εκδόσεις Κόσμος 1995 Επίσημη ιστοσελίδα της οικογένειας Ορφανός https://web.archive.org/web/20140718191652/http://www.orphanos.web44.net/
Ράντοβαν Βίσκοβιτς

Ο Ράντοβαν Βίσκοβιτς (σερβικά, βοσνιακά: Радован Вишковић, γεννημένος την 1η Φεβρουαρίου 1964) είναι Σερβοβόσνιος πολιτικός, Πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Αντιπρόεδρος και μέλος του Σερβικού πολιτικού κόμματος Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (ΣΑΣΔ).

 Την περίοδο 2014-2018 υπήρξε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΑΣΔ στην Εθνοσυνέλευση. Στις 2 Νοεμβρίου 2018 ο πρόεδρος του ΣΑΣΔ και πρώην Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, Μίλοραντ Ντόντικ, ανακοίνωσε ότι επέλεξε τον Βίσκοβιτς για να αντικαταστήσει τη Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς στην πρωθυπουργία της χώρας, καθώς η τελευταία είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Η επιλογή του Βίσκοβιτς για την πρωθυπουργία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας επικυρώθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2018 από την Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος "Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών". Ο Ράντοβαν Βίσκοβιτς αποφοίτησε το 1990 από το τμήμα Συγκοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο. Το 2015 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του τμήματος Συγκοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σαράγεβο, στο Ντόμποι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Radovan Višković στο Wikimedia Commons
Φίλια Μεσσηνίας

Το Φίλια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Φίλια, εντάσσεται στη Δημοτική Ενότητα Οιχαλίας, και υπάγεται στο Δήμο Οιχαλίας.

 Το Φίλια Μεσσηνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 131 μέτρων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 221 κατοίκων. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Μεσσηνίας - Φίλια Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Μεσσηνίας - Κοινότητα Φίλια
MICHAEL

Η ευρωπαϊκή διαδικτυακή πύλη MICHAEL (Multilingual Inventory of Cultural Heritage in Europe) αποτελεί έναν πολύγλωσσο κατάλογο ψηφιακών συλλογών μουσείων, βιβλιοθηκών, αρχείων και άλλων πολιτιστικών φορέων από όλη την Ευρώπη που επιτρέπει στο ενδιαφερόμενο κοινό την εύκολη αναζήτηση και πρόσβαση σε αυτές.

 Το ψηφιακό πολιτιστικό απόθεμα που προβάλλεται στο MICHAEL μπορεί να είναι τόσο συλλογές που προέρχονται από ψηφιοποίηση υλικού όπως φωτογραφίες, χάρτες, αρχειακά έγγραφα, έργα τέχνης, αρχαιολογικά μνημεία, όσο και συλλογές πρωτογενούς ψηφιακού περιεχομένου, όπως ψηφιακές ηχογραφήσεις, ψηφιακό βίντεο, επιστημονικά δεδομένα, ψηφιακές φωτογραφίες κλπ. Τα μεταδεδομένα ακολουθούν το μοντέλο δεδομένων MICHAEL και περιλαμβάνουν πληροφορίες όπως ο τίτλος και μια σύντομη περιγραφή μιας ψηφιακής συλλογής, το θέμα, η χρονική περίοδος και η γεωγραφική περιοχή που καλύπτουν τα τεκμήρια της συλλογής, τυχόν διάσημα πρόσωπα ή γεγονότα που σχετίζονται, κλπ. Περιλαμβάνουν επίσης πληροφορίες για το φορέα που κατέχει ή διαχειρίζεται την ψηφιακή συλλογή και για τον τρόπο πρόσβασης σε αυτή (διαδικτυακός τόπος, CD, DVD κλπ). Για την συμπλήρωση των πεδίων ευρετηριασμού χρησιμοποιούνται προκαθορισμένες λίστες όρων σε όλες τις γλώσσες, με στόχο τη διευκόλυνση της αναζήτησης και του εντοπισμού του περιεχομένου. Κάθε συμμετέχουσα χώρα υλοποιεί μια εθνική διαδικτυακή πύλη στην οποία συγκεντρώνονται οι ψηφιακές συλλογές της. Το περιεχόμενο από αυτές τις εθνικές πύλες συλλέγεται και προβάλλεται στην ευρωπαϊκή διαδικτυακή πύλη MICHAEL που αποτελεί κατάλογο του συνόλου των καταχωρημένων ψηφιακών συλλογών των συμμετεχουσών χωρών. Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ιταλία έχουν ολοκληρώσει τις εθνικές τους πύλες, οι οποίες παρουσιάζονται ήδη στην ευρωπαϊκή πύλη, ενώ παράλληλα συνεχίζουν τον εμπλουτισμό του περιεχομένου τους. 15 νέες χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) βρίσκονται στη διαδικασία ανάπτυξης των εθνικών πυλών τους, οι οποίες τον Μάιο του 2008 θα διασυνδεθούν με την ευρωπαϊκή πύλη MICHAEL. Το πρόγραμμα ‘MICHAEL’ χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω του προγράμματος eTen. Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2004 με συνεργασία μεταξύ της Αγγλίας, της Γαλλίας, και της Ιταλίας. Τον Ιούνιο 2006 επεκτάθηκε σε άλλες 11 χώρες: Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Μάλτα, Ολλανδία, Ουγγαρία, Πολωνία, Πορτογαλία, Σουηδία, Τσεχία και Φινλανδία. Από το 2007, συμμετέχουν επίσης οι χώρες: Βέλγιο-Φλάνδρα, Βουλγαρία, Εσθονία και Σλοβακία. Το Ιούνιο 2007 ιδρύθηκε το MICHAEL-Culture AISBL, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός για τη λειτουργία και την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πύλης MICHAEL μετά τη λήξη της χρηματοδότησης. MICHAEL: Ευρωπαϊκή πύλη Αρχειοθετήθηκε 2011-06-13 στο Wayback Machine. MICHAEL: Γαλλική πύλη MICHAEL: Αγγλική πύλη MICHAEL: Ιταλική πύλη MICHAEL youtube
Υψικράτεια

Η Υψικράτεια (άκμασε το 63 π.Χ.) ήταν από τον Καύκασο και έγινε βασίλισσα του Πόντου, όταν παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ ως 5η σύζυγός του. Από το όνομά της υπονοείται ότι η οικογένειά της ήταν από τον Κιμμέριο Βόσπορο.Ήταν αρρενωπή, εξοικειωμένη με τα όπλα και τον πόλεμο και τον ακολουθούσε αφοσιωμένα στις μάχες και τις περιπλανήσεις του, όταν εκείνος έγινε φυγάς.

 Ήταν η πιο διάσημη σύζυγός του και τον αγάπησε τόσο, που φορούσε ανδρική αμφίεση και έμαθε πολεμικές δεξιότητες. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ηττήθηκε και άρχισε τη φυγή, τον ακολούθησε στην εξορία, όπου και αν εκείνος ζητούσε καταφύγιο, ακόμη και στην πιο ερημική απομόνωση. Θεωρούσε, ότι όπου ήταν ο άνδρας της, εκεί ήταν το βασίλειό της, ο πλούτος της, η χώρα της· έγινε η μεγαλύτερη ευχαρίστηση και παρηγοριά τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ στις κακοτυχίες του. Τον βοήθησε σε όλες τις κακουχίες, ακόμη και στους κινδύνους τού πολέμου. Ίππευε μαζί του στη μάχη, για να κατασταλούν εξεγέρσεις ή για να πολεμήσουν εναντίον των Ρωμαίων. Κατά την ήττα τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ από τον Γ. Πομπήιο η Υψικράτεια έσπασε τον κλοιό του Πομπήιου και, ενώ οι περισσότεροι σκορπίστηκαν, έμεινε μαζί με άλλους δύο στην πλευρά τού βασιλιά. Ο Πλούταρχος γράφει, ότι "ήταν ανδροπρεπής και πολύ σκληρή, έτσι ο βασιλιάς αρεσκόταν να την καλεί Υψικράτη". Ο Βαλέριος Μάξιμος παρατηρεί: Πέθανε μάλλον κατά τη διάρκεια εξέγερσης στην Φαναγορία το 63 π.Χ. Το 2004, στην Φαναγορία ανακαλύφθηκε σε υποβρύχιες ανασκαφές επιταφειακή επιγραφή, που αναφέρει: Η επιγραφή επιβεβαιώνει την αναφορά του Πλουτάρχου και τονίζει την αντίθεση του ανδρικού ονόματος με τον προσδιορισμό "γύναι". Βρισκόταν πάνω σε μάρμαρο, που αποτελούσε τμήμα μπρούντζινου αγάλματος της Υψικράτειας, το οποίο δεν έχει διασωθεί, οπότε είναι άγνωστο το πώς ήταν η εμφάνισή της. Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου· δεν αναφέρονται τέκνα.
Στάδιο Έρνεστ Πολ

Το Στάδιο Έρνεστ Πολ (πολωνικά: Stadion im. Ernesta Pohla), επίσης γνωστό ως Αρένα Ζάμπζε (Arena Zabrze), είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Ζάμπζε της Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκούρνικ Ζάμπζε. Αρχικά κατασκευάστηκε το 1934 και αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε διαδικασία πλήρους ανοικοδόμησης.

 Το στάδιο χτίστηκε το 1934 ως Στάδιο Αδόλφος Χίτλερ (Adolf-Hitler-Kampfbahn). Αυτό το όνομα χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1946. Το 2005, το στάδιο έλαβε το νέο όνομα του όνομα από τον Έρνεστ Πολ, έναν διάσημο Πολωνό ποδοσφαιριστή που έπαιζε για την Γκούρνικ Ζάμπζε. Το 2016 το στάδιο μετονομάστηκε σε «Αρένα Ζάμπζε», αν και η επίσημη ονομασία εξακολουθεί να είναι «Στάδιο Έρνεστ Πολ». Ένα πρώτο στάδιο ανακαίνισης εγκρίθηκε για 192,5 εκατομμύρια ζλότι και πρόκειται να φιλοξενήσει 24.563 θεατές. Τρεις κερκίδες άνοιξαν στις 21 Φεβρουαρίου 2016. Το ολοκληρωμένο στάδιο θα έχει χωρητικότητα 31.871 θεατών. (πολωνικά) Stadion im. Ernesta Pohla Οδηγός γηπέδου (πολωνικά) Οπτικοποιήσεις
Αναστασία του Μαυροβουνίου

Η Αναστασία Νικολάγιεβνα (Великая Княгиня Анастасия Николаевна Романова/Velikaya Knyaginya Anastasiya Nikolaevna Romanova), γεννηθείσα Αναστασία Πέτροβιτς-Νιέγκος του Μαυροβουνίου (Anastasia Petrović-Niegko iz Crne Gore, 4 Ιανουαρίου 1868 - 25 Νοεμβρίου 1935) ήταν Πριγκίπισσα του Μαυροβουνίου και με τους γάμους της έγινε πρώτα Δούκισσα του Λόιχτενμπεργκ και μετά Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1868 στο Τσέτινιε, και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Νικόλαου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Στάνα. Η Αναστασία εκπαιδεύτηκε στο Ρωσικό Ινστιτούτο Σμόλνυ με την μεγαλύτερη αδερφή της, Μιλίτσα. Στις 28 Αυγούστου 1889 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Μαξιμιλιάνοβιτς του Λόιχτενμπεργκ στο Παλάτι Πέτερχοφ της Αγία Πετρούπολης. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Σέργιο (1890–1974), δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Ελένη (1892–1971), παντρεύτηκε τον Στέφαν Τυσκίεβιτς. Απέκτησαν 1 παιδί.Η Αναστασία και ο Γεώργιος χώρισαν στις 15 Νοεμβρίου 1906. Το επόμενο έτος στις 29 Απριλίου 1907 παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Νικόλαο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1935 στο Αντίμπ των Καννών σε ηλικία 67 ετών. Αρχικά θάφτηκε στην Εκκλησία Αρχάγγελου Μιχαήλ στις Κάννες και το 2015 μεταφέρθηκε στο Παρεκκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στη Μόσχα. 4 Ιανουαρίου 1868 - 28 Αυγούστου 1889: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αναστασία του Μαυροβουνίου 28 Αυγούστου 1889 - 15 Νοεμβρίου 1906: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα Αναστασία του Λόιχτενμπεργκ 15 Νοεμβρίου 1906 - 29 Απριλίου 1907: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία Νικολάγιεβνα της Ρωσίας 29 Απριλίου 1907 - 25 Νοεμβρίου 1935: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία Νικολάγιεβνα της Ρωσίας Carolly Erickson: Alexandra Romanowa: die letzte Zarin, München 2005, ISBN 978-3-492-04466-0 Hadassa Ben-Itto: „Die Protokolle der Weisen von Zion“. Anatomie einer Fälschung, Berlin 2001, ISBN 3-7466-8070-0, S. 59–61. Je. W. Ptschelow und A. N. Bochanow: Genealogie der Romanows 1613–2001 (Генеалогия Романовых 1613–2001), Exlibris-Press, 2001, Seite 138 (russisch) Petrović Njegoš auf genealogy.eu
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας

Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας΄, (Ισπανικάː Ramon Berenguer II, Γαλλικάː Raymond Berengar ΙΙ, (περί το 1135 - 1166) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1144 - 1166).

 Ήταν το μόνο τέκνο τού Βερεγγάριου-Ραϋμόνδου κόμης της Προβηγκίας και της Βεατρίκης, κόρης και κληρονόμου τού Βερνάρδου Δ΄ κόμη τού Μελγκέιγ. Το 1144 ο πατέρας του έκανε επίθεση στη Γένουα, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης και τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ σε ηλικία 9 ετών. Τότε ανέλαβε επίτροπος της αρχής ο θείος του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Δ΄ κόμης της Βαρκελώνης. Όταν ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος συνέχισε την αντιπαράθεση, την οποία είχε ο πατέρας του με τον Οίκο των Μπω, που διεκδικούσε την εξουσία του. Αμέσως έκανε στρατιωτική εκστρατεία, με τη βοήθεια τού θείου του, το 1147 για να εξασφαλίσει τη θέση του. Ο πόλεμος με τους Μπω συνεχίστηκε ως την αποβίωση τού θείου του το 1162. Το 1161 είχε ταξιδέψει στο Τορίνο με τον θείο του για να λάβει την επικύρωσή του ως κόμη από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν, μια και η Προβηγκία ήταν νομικά φέουδο υποτελές της Γερμανίας. Εκεί συνάντησε τη Ριχέτσα, κόρη τού εξόριστου Βλάντισλαφ Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και έκανε τον γάμο του μαζί της. Κατά το ταξίδι της επιστροφής του ο θείος του απεβίωσε. Ανανέωσε τον πόλεμο με τη Γένουα, αλλά απεβίωσε προσπαθώντας να καταλάβει τη Νίκαια το 1166. Τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, η Ντούσε Β΄. Νυμφεύτηκε το 1161 τη Ριτσέζας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και είχε τέκνο: Ντους Β΄ της Προβηγκίας, π.1162-1172, κόμισσα της Προβηγκίας.Η χήρα Ριτσέζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ραϋμόνδο Ε΄ κόμη της Τουλούζης. Reilly, Bernard F. (2003). The Medieval Spains. Cambridge University Press.
Λουδοβίκος Ιωσήφ του Γκιζ

Ο Λουδοβίκος-Ιωσήφ, γαλλ. Louis Joseph, (7 Αυγούστου 1650 - 30 Ιουλίου 1671) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ (1664-71). Επίσης ήταν δούκας του Ζουαγιέζ (1654-71).

 Γεννήθηκε στο Οτέλ ντε Γκιζ (νυν Οτέλ ντε Σουμπίζ) και ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου δούκα του Ζουαγιέζ και της Μαρί-Φρανσουάζ των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου-Εμμανουήλ δούκα του Ανγκουλέμ. Η μητέρα του, λόγω διανοητικής ασθένειας, ζούσε περιορισμένη στο αβαείο του Eσσαί. Το 1654 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Ζουαγιέζ. Επειδή ήταν 4ετής, ανατράφηκε από τη θεία και νόμιμη κηδεμόνα του, τη Μαρία του Γκιζ, γνωστή ως μαντεμουαζέλ ντε Γκιζ. Το 1654 απεβίωσε ο θείος του Ερρίκος Β' και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ. Τότε η θεία του διέταξε εκτεταμένες ανακαινίσεις στο Οτέλ ντε Γκιζ. Το 1663 ταξίδευσαν στο δουκάτο του Ζουανβίλ και τους υποδέχθηκαν με πομπή. Έλαβε εξαίρετη μόρφωση υπό τον Φιλίπ Γκοϊμπώ μουσικό και ακαδημαϊκό και έμαθε ιππασία από τον Φρανσουά-Ροζέρ ντε Γκαινιέρ. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ-Μαργαρίτα των Βουρβόνων, που ήταν εγγονή της Γαλλίας (του βασιλιά Ερρίκου Δ'), ενώ εκείνος ήταν ξένος πρίγκιπας (η Λωρραίνη ήταν εκτός της Γαλλίας), πράγμα που θεωρήθηκε πραξικόπημα του Οίκου των Γκιζ. Η σύζυγός του απαιτούσε τις τιμές της θέσης της, ακόμη και εις βάρος της αξιοπρέπειας του συζύγου της, ο οποίος στην Αυλή εδικαιούτο μόνο ένα πτυσσόμενο σκαμνί. Η θεία του ωστόσο παρότρυνε τον Λουδοβίκο να δέχεται ξένους ευγενείς και πρεσβευτές που περνούσαν από το Παρίσι και είχε τον τρόπο της να προσθέτει λάμψει στη μικρή Αυλή τους: πρότεινε στον συνθέτη Μαρκ-Αντουάν Σαρπεντιέ να μετακομίσει σε ένα διαμέρισμα στο Οτέλ ντε Γκιζ και να συνθέτει για το παρεκκλήσι του ζεύγους. Ο νεαρός δούκας κέρδισε την εύνοια του Λουδοβίκου ΙΔ', ο οποίος του έδωσε το προνόμιο να είναι στο πλευρό του κατά τις στρατιωτικές επιθεωρήσεις. Όταν το 1671 επέστρεψε από μία επίσκεψη στον Κάρολο Β' της Αγγλίας, ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε 12 ημέρες μετά. Ο Σαρπεντιέ συνέθεσε ένα ρέκβιεμ για την περίσταση. Το σώμα του μεταφέρθηκε στη Ζουανβίλ, όπου τάφηκε κοντά στους προγόνους του και η καρδιά του τάφηκε στο αβαείο της Μονμάρτρ. Τον διαδέχθηκε ο ενός έτους γιος του Φραγκίσκος-Ιωσήφ, που απεβίωσε έπειτα από τέσσερα έτη και τον διαδέχθηκε η θεία του Λουδοβίκου-Ιωσήφ, Μαρία κόρη του Καρόλου δούκα του Γκιζ. Αυτή απεβίωσε το 1688 και το δουκάτο του Γκιζ διεκδίκησε και πήρε η 3η εξαδέλφη του Λουδοβίκου-Ιωσήφ, Άννα-Ενριέττα του Παλατινάτου, σύζυγος του Ερρίκου Γ΄ πρίγκιπας του Κοντέ, που το κληροδότησε στους απογόνους της. Το δουκάτο του Ζουαγιέζ πήγε στον γιο του 3ου εξαδέλφου της, τον Κάρολο-Φραγκίσκο. Το 1667 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ-Μαργαρίτα, κόρη του Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης. Γιος τους ήταν ο: Φραγκίσκος-Ιωσήφ 1670-1675, δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ. Jules Fériel,Notes historiques sur la ville et les seigneurs de Joinville (Paris: Ladrange, 1835), p. 147.
Γεώργιος Σταμάτης

Ο Γεώργιος Σταμάτης (Παραβόλα Αιτωλοακαρνανίας, 1915 - Αγρίνιο, 3 Μαΐου 1986) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Αιτωλοακαρνανία, ο οποίος υπηρέτησε ως νομάρχης, βουλευτής και ως υπουργός.

 Καταγόταν από οικογένεια κτηματιών και σε ηλικία μόλις 26 ετών έγινε πρόεδρος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών του Αγρινίου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο 2/39 σύνταγμα Ευζώνων Μεσολογγίου κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και τραυματίστηκε. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε ως Νομάρχης Ευρυτανίας από το 1945 ως το 1946 και έπειτα ανέλαβε γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Εργασίας. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) στις εκλογές του 1946 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς στην εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας-Ευρυτανίας συγκεντρώνοντας 3.036 ψήφους. Ήταν υποψήφιος βουλευτής και στις επόμενες εκλογές του 1950, όμως δεν εξελέγη. Επανήλθε ως βουλευτής στις εκλογές του 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση και εν συνεχεία (1957) προσχώρησε στην ΕΡΕ, με την οποία επανεξελέγη βουλευτής το 1958, το 1961 το 1963 και το 1964 και στην διάδοχό της, Νέα Δημοκρατία, με την οποία επανεκλέχθηκε στις εκλογές του 1974, του 1977 και του 1981. Διετέλεσε υπουργός Εργασίας (από τις 3 Απριλίου 1967 ως τις 21 Απριλίου 1967 οπότε ανατράπηκε η κυβέρνηση Κανελλόπουλου) και μετά τη Μεταπολίτευση εκλέχθηκε πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής. Στην κυβέρνηση Καραμανλή έγινε υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 5 Ιανουαρίου 1976 ως τις 28 Νοεμβρίου 1977 και διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης στην επόμενη κυβέρνηση του Καραμανλή στις 28 Νοεμβρίου 1977. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη παρέμεινε υπουργός Δικαιοσύνης από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981. Απεβίωσε ανήμερα του Πάσχα, έχοντας υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου σε δωμάτιο ξενοδοχείου, στις 3 Μαΐου 1986. Η κηδεία του έγινε από το Μητροπολιτικό Ναό του Αγρινίου.
Πρώην εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (Κολόμπ)

Η πρώην εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (γαλλικά: ancienne église Saint-Pierre-Saint-Paul) του Κολόμπ στα Ω-ντε-Σεν της Γαλλίας είναι μια ερειπωμένη εκκλησία, της οποίας το καμπαναριό είναι καταγεγραμμένο στον πρόσθετο κατάλογο ιστορικών μνημείων από το 1937.

 Χτισμένη ως αντικατάσταση ενός παλαιότερου χώρου λατρείας, δεν παραμένει από αυτό το χτίσμα του 12ου αιώνα παρά μόνο το καμπαναριό και μερικές κιονοστοιχίες. Κατά τον 17ο αιώνα, το δυτικό τμήμα της εκκλησίας κατεδαφίστηκε ώστε να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για την διάνοιξη δρόμου. Το κεντρικό κλίτος ήταν κατασκευής κατά πολύ μεταγενέστερης του καμπαναριού, πιθανώς να προστέθηκε λόγω της αύξησης του πληθυσμού του χωρίου. Η εκκλησία γνώρισε πολλές τροποποιήσεις προτού κατεδαφιστεί σχεδόν ολοκληρωτικά το 1968, προκειμένου να επιμηκυνθεί η οδός. Με την ευκαιρία αυτή, σαρκοφάγοι της μεροβιγγιανής περιόδου ανακαλύφθηκαν. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που σώζονται μέχρι σήμερα σώθηκαν χάρη στις ενέργειες ομάδας εθελοντών.
141 Λούμεν

Ο Λούμεν (Lumen) είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,20. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τους Γάλλους αστρονόμους Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι, και πήρε το όνομά του από ένα βιβλίο: το Lumen : Récits de l'infini (1872) του Γάλλου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν.

 Η μέση διάμετρος του Λούμεν είναι 130 ή 118 χλμ.. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,6 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του Λούμεν εκτιμάται σε 2,5 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 400 περίπου φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 60 m/sec. Ο φασματικός τύπος του Λούμεν είναι C (ανθρακούχος) και συγκεκριμένα CPF κατά Tholen και Ch κατά SMASSII. Το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,067. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη στο περιήλιο μπορεί να φθάσει και τους +2 βαθμούς Κελσίου. Ο Λούμεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 52 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Emgrand EC8

Το Emgrand EC8 ήταν ένα μεγαλομεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Emgrand, από τον Οκτώβριο του 2010 έως το 2014. Σημειωτέον ότι η Emgrand είναι η πολυτελής θυγατρική εταιρεία της επίσης κινεζικής Geely και το EC8 ήταν το δεύτερο χρονολογικά μοντέλο της Emgrand, μετά το κάπως μικρότερο Emgrand EC7 που είχε λανσαριστεί στα μέσα Αυγούστου του 2009. Το EC8 βασίστηκε στη σχετική μελέτη Geely GC του 2008, αν και η εξωτερική του εμφάνιση θύμιζε έντονα το Toyota Camry XV40 των ετών 2006 - 2011. Τελικώς, το EC8 αντικαταστάθηκε από το Geely Borui, το οποίο μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο του 2015.

 Τα μηχανικά σύνολα του EC8 είναι 4-κύλινδρα σε σειρά, 16-βάλβιδα, με κυβισμούς 1.997 cm³ και 2.378 cm³. Και τα δύο είναι βενζινοκινητήρες, προήλθαν από την Mitsubishi και πληρούν τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 4. Ο βασικός κινητήρας 4G63 (2.0 λίτρων) συνδυάζεται με στάνταρ 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή έξτρα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, ενώ ο κορυφαίος κινητήρας 4G69 (2.4 λίτρων) αποκλειστικά με το ίδιο 4-τάχυτο αυτόματο. Όπως είχε συμβεί και με το EC7, στο EC8 δόθηκε πολύ μεγάλη έμφαση και στον τομέα της ασφάλειας και όλα τα EC8 φέρουν ως στάνταρ: 4 δισκόφρενα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), Ηλεκτρονικό κατανεμητή πίεσης πέδησης (EBD), Σύστημα διακοπής παροχής καυσίμου σε τυχόν πρόσκρουση, Βομβητές υπενθύμισης χρήσης ζώνης ασφαλείας για τους μπροστινούς επιβάτες, Πυροτεχνικούς προεντατήρες στις μπροστινές ζώνες ασφαλείας, Μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού, Με εξαίρεση τις δύο βασικές εκδόσεις εξοπλισμού, όλες οι άλλες εκδόσεις φέρουν και στάνταρ πλευρικούς αερόσακους στα μπροστινά καθίσματα και πλευρικούς αερόσακους κεφαλής στην οροφή, τύπου κουρτίνας.Το 2011 μάλιστα, το EC8 απέσπασε 5 στα 5 αστέρια στις επίσημες δοκιμές πρόσκρουσης του κινεζικού οργανισμού C-NCAP (China New Car Assessment Program) και με σκορ 49,6 - το υψηλότερο σκορ για αυτοκίνητο κινεζικής κατασκευής και το 6ο υψηλότερο ανάμεσα σε 147 μοντέλα. Με την επίδοση αυτή, ξεπέρασε και το προηγούμενο ρεκόρ του 46,8 που είχε καταφέρει το 2010 το αμέσως μικρότερο Emgrand EC7, επίσης με 5 στα 5 αστέρια από τον C-NCAP. Η επίσημη ιστοσελίδα του Emgrand EC8 Τεχνικά χαρακτηριστικά του Emgrand EC8 Geely Releases All-New Emgrand Mid-Size Sedan: EC8 ChinaAutoWeb: Geely Emgrand EC8
Δήμος Δημητσάνας

Ο δήμος Δημητσάνας ήταν ορεινός δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και περικλυόταν από τους δήμους Τρικολώνων, Ηραίας, Γόρτυνος, Λαγκαδίων και Βυτίνας. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.337 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 110,7 τ.χλμ.. Έδρα του δήμου ήταν η Δημητσάνα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Δημητσάνης [ 730 ] η Δημητσάνα [ 611 ] η Καρκαλού [ 75 ] η Μονή Αιμυαλών ή Φιλοσόφου [ 5 ] το Παλαιοχώριον [ 39 ] Δ.δ. Ζατούνης [ 203 ] η Ζάτουνα [ 75 ] ο Βλόγγος [ 54 ] ο Μάρκος [ 74 ] Δ.δ. Ζιγοβιστίου -- το Ζιγοβίστιον [ 142 ] Δ.δ. Μελισσόπετρας -- η Μελισσόπετρα [ 51 ] Δ.δ. Παναγίας -- η Παναγία [ 91 ] Δ.δ. Ράδου -- ο Ράδος [ 65 ] Δ.δ. Ριζοσπηλιάς [ 55 ] η Ριζοσπηλιά [ 33 ] η Κάτω Ριζοσπηλιά (τ.Μικροχώριον) [ 22 ] Δήμος Δημητσάνας
La passione (ταινία)

Το La passione είναι μια ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία του Κάρλο Ματσακουράτι. Η ταινία παραγωγής της εταιρείας Fandango, παρουσιάστηκε στο 67ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, και κυκλοφόρησε στις ιταλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010. Διηγείται τις περιπέτειες ενός σεναριογράφου και σκηνοθέτη σε δημιουργική κρίση, τον οποίο υποδύεται ο Σίλβιο Ορλάντο, ο οποίος πρέπει χωρίς τη θέλησή του να σκηνοθετήσει μια αναπαράσταση των παθών του Ιησού σε ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης.

 Ρώμη. Ο Τζιάνι Ντιμπουά είναι σκηνοθέτης σε δημιουργική κρίση εδώ και πέντε χρόνια, ο οποίος ενώ βρίσκεται στο σπίτι του στην Πιάτσα Ανιμπαλιάνο, καλείται επειγόντως στην Τοσκάνη, όπου ανακαλύπτει ότι οι παλιές σωλήνες του σπιτιού του (η ταινία γυρίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο Καζάλε Μαρίτιμο, αλλά και στο Μοντεκατίνι Βαλ ντι Τσετσίνα και τις γειτονικές περιοχές), έχουν καταστρέψει τον τοίχο του διπλανού κτιρίου, μιας εκκλησίας, υπέροχα διακοσμημένης με μια τοιχογραφία του 16ου αιώνα. Ο δήμος της περιοχής του προτείνει έναν τρόπο για να αποφύγει την καταγγελία στην Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς: να σκηνοθετήσει την παραδοσιακή αναπαράσταση των Παθών του Ιησού. Την ίδια στιγμή,ο Ντιμπουά βρίσκει την ευκαιρία για εκδίκηση: η στάρλετ της τηλεόρασης, Φλιαμίνια Σμπαρμπάτο, έχει την πρόθεση να γυρίσει μια ταινία μαζί του, αλλά ο ίδιος δεν έχει ακόμα στο μυαλό του καμιά ιδέα. Ενώ είναι αναγκασμένος να παραμείνει στο χωριό, συναντιέται με τον Ραμίρο, έναν πρώην κατάδικο που αποδεικνύεται ικανότατος ως βοηθός σκηνοθέτη, και καταφέρνει να οργανώσει όλη την παράσταση. Μένει μόνο ένας ρόλος κενός, αυτός του Ιησού, και η μόνη λύση είναι ο Αμπρουσκάτι, μια τοπική διασημότητα, ερασιτέχνης μετεωρολόγος και τόσο ανίκανος ηθοποιός όσο και ιδιόρρυθμος. Ενώ ο Ραμίρο καταζητείται από την αστυνομία και αναγκάζεται να δραπετεύσει από το χωριό, ο αγχωμένος Ντιμπουά καταλήγει να μαλώσει τόσο με τον Αμπρουσκάτι, από τον οποίο αναγκάζεται από τους διοργανωτές να ζητήσει συγγνώμη για το καλό της παράστασης, όσο με την Φλαμίνια, η οποία δεν έχει αποδεχθεί το θέμα που αυτοσχεδίασε ο σκηνοθέτης, όσο και με τον παραγωγό, ο οποίος διακόπτει τις σχέσεις μαζί του. Το βράδυ της παράστασης φαίνονται όλα εντάξει, αλλά ο Αμπρουσκάτι έχει χτυπήσει και δεν είναι σε θέση να παίξει και ο Ντιμπουά φαίνεται να έχει παραιτηθεί μπροστά σε αυτή την νέα αποτυχία. Αλλά όταν ανάβουν τα φώτα, στο κέντρο της σκηνής εμφανίζεται ο εύσωμος Ραμίρο, ένας Ιησούς, που παρόλο που το κοινό αρχίζει να κοροϊδεύει, χάρη στις συμβουλές του Ντιμπουά, καταφέρνει να προσφέρει μια ερμηνεία γνήσια, συγκινητική και καταχειροκροτούμενη, φέρνοντας την επιτυχία, ακόμη και αν στο τέλος των Παθών, μια βίαιη καταιγίδα σκορπίζει το κοινό και τους ηθοποιούς, αφήνοντας μόνους στον σταυρό τον Ραμίρο και τους δύο μετανάστες στον ρόλο των ληστών. Ο Ντιμπουά στο τέλος γυρίζει πίσω στο σπίτι και καθώς έχει σταματήσει σε μια ψησταριά στον αυτοκινητόδρομο, παίρνει στιλό και χαρτί και αρχίζει να αναπτύσσει το θέμα της νέας του ταινίας. La passione στην IMDb (Αγγλικά)
Κάζα Μιλά

Η Κάζα Μιλά (καταλανικά: Casa Milà‎), προφέρεται στα καταλανικά Κάζα Μιλά και στα ισπανικά Κάσα Μιλά: καταλανική προφορά ΔΦΑ: [ˈkəzə miˈɫa], ισπανική προφορά [ˈkasa miˈla], γνωστή και ως la pedrera (καταλανικά για το «λατομείο») είναι πολυκατοικία σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί μεταξύ του 1906 και 1910, ενώ επίσημα ολοκληρώθηκε το 1912. Ονομάστηκε "Κάζα Μιλά" γιατί το κτίριο κατασκευάστηκε ως σπίτι για την εύπορη οικογένεια Μιλά. Βρίσκεται στην οδό Passeig de Gràcia No. 92 (στη διασταύρωση με την οδό Carrer de Provença) στη γειτονιά Eixample της Βαρκελώνης. Από το 2013 ο ιδιοκτήτης του εξοπλισμού είναι Fundació Catalunya-La Pedrera.

 Θεωρείται πρωτοποριακή ως προς τις ανέσεις στην σύγχρονη δόμηση. Διαθέτει έναν τέλειο εξαερισμό όπως και ένα υπόγειο γκαράζ. Η κατασκευή είναι ένας συνδυασμός σιδηροκατασκευής και σκυροδέματος. Ενώ στο εσωτερικό του έχει προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια, από τα πόμολα στις πόρτες μέχρι τα φωτιστικά που φέρουν την σφραγίδα της ευφυΐας του Γκαουντί. Ακόμη ένας εντυπωσιακά σουρεαλιστικός χώρος με γλυπτά αποτελεί την στέγη του κτιρίου. Ο συνδυασμός της εκκεντρικότητας του κτιρίου με τα μεσοαστικά συντηρητικά έπιπλα στο εσωτερικό του, δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στην εκκεντρικότητα του μοντερνισμού και τη σοβαρότητα της εποχής του 19ου αιώνα. Ήταν το τελευταίο αστικό έργο του πριν αφιερωθεί αποκλειστικά στην Σαγράδα Φαμίλια. Ανακαινισμένο στο πρότερο μεγαλείο του το 1996 μετά από χρόνια εγκατάλειψης, το Πεδρέρα στεγάζει σήμερα ένα μουσείο αφιερωμένο στον Γκαουντί, το εκθεσιακό κέντρο του Καϊσα ντε Καταλούνια, ένα επιπλωμένο διαμέρισμα μουσείο, καθώς και ιδιωτικές κατοικίες που κατοικούνται από απογόνους τον αρχικών κατοίκων. Εκείνο το χρονικό διάστημα ο Αντόνιο Γκαουντί είχε οικοδομήσει αρκετά κτίρια που του είχαν ζητηθεί από εύπορες οικογένειες, καθώς ήταν ήδη γνωστός για την Σαγράδα Φαμίλια, για τους πολυελαίους στους δρόμους με στοιχεία μοντερνισμού κ.α .Συγκεκριμένα η Πεδρέρα ποτέ δεν άρεσε στην οικογένεια Μιλά, αντιθέτως σήμερα το επισκέπτονται καθημερινά ορδές τουριστών θαυμάζοντας αυτό το περίτεχνο κτίριο. Το κτίριο είναι ενταγμένο στoν κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO Έργα του Αντόνι Γκαουντί.
Τάδε έφη Ζαρατούστρας

Το Τάδε έφη Ζαρατούστρας ή Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα (γερμ. Also sprach Zarathustra) είναι έργο του Γερμανού φιλόσοφου Νίτσε που θεωρείται ως το σημαντικότερο έργο του. Εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη, από το 1883 ως στο 1885.

 Σύμφωνα με τον Ζαρατούστρα, όλοι οι άνθρωποι ήταν ίδιοι ενώπιον του θεού. Όταν όμως ο θεός απέθανε, η ισότητα απωλέσθηκε και αυτή, και έτσι οι άνθρωποι έγιναν έρμαιο του όχλου. Στο σημείο αυτό βρίσκεται η ευκαιρία της γέννησης του Υπεράνθρωπου. Σύμφωνα πάντα με τον Ζαρατούστρα, ο άνθρωπος που εκπληρώνει χρέη γέφυρας με κατάληξη στον Υπεράνθρωπο, πρέπει να αυτοϋπερνικηθεί για να παραχωρήσει την θέση του στον Υπεράνθρωπο. Τα χαρακτηριστικά του Υπεράνθρωπου είναι η δημιουργικότητα η αυτoλατρεία η λατρεία προς την ζωή και η αυτοπεποίθηση η δύναμη της θελήσεως το θάρρος, η στυγνότητα και η αδιαλλακτικότητα Με αυτό τον πρόλογο ξεκινά και το πρώτο μέρος του έργου. Ο Ζαρατούστρας, που είχε γίνει ερημίτης για δέκα χρόνια, αποφασίζει να επιστρέψει ανάμεσα στους ανθρώπους και να μοιραστεί μαζί τους τη σκέψη του. Καθώς κατηφορίζει από το βουνό του, ο Ζαρατούστρας συναντά ένα γέρο ερημίτη, με τον οποίο συζητάει. Μόλις όμως συνειδητοποιεί πως ο γέροντας έχει αφοσιώσει τη ζωή του στο Θεό, προτιμά να φύγει, από φόβο μην τον στερήσει από το νόημα της ύπαρξής του αν του αποκάλυπτε πως ο θεός απέθανε. Μ'αυτή τη σκέψη ξεκινάει ο Ζαρατούστρας τη περιπλάνηση ανάμεσα στους ανθρώπους, και αυτή η σκέψη είναι η απαρχή της φιλοσοφίας του Υπεράνθρωπου που θέλει να τους διδάξει: ο θεός μην όντας πια ο στόχος της ανθρώπινης θέλησης, ο άνθρωπος πρέπει να θέσει καινούριο στόχο, ο οποίος συμπεριλαμβάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Ο πρόλογος τελειώνει με τα λόγια "Έτσι άρχισε η δύση του Ζαρατούστρα". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Αλεξάνταρ Κοβάτσεβιτς

Ο Αλεξάνταρ Κοβάτσεβιτς (Aleksandar Kovačević, σερβικά κυριλλικά:Александар Ковачевић, 9 Ιανουαρίου 1992, Βελιγράδι) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την Ραντνίτσκι Νις.

 Έχει αγωνιστεί στις σερβικές Ερυθρό Αστέρα και Σπάρτακ Σουμπότιτσα, στις πολωνικές Λέχια Γκντάνσκ και Σλασκ Βρότσουαφ και στη νορβηγική Χαουγκεσούντ.Στις 10 Αυγούστου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ξάνθη. Έχει αγωνιστεί στην Εθνικής Σερβίας U18 (8 συμ.) και U21 (10 συμ.). Ερυθρός ΑστέραςΠρωτάθλημα Σερβίας (1): 2013-14, 2015-16 Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2013-09-26 στο Wayback Machine. στο Srbijafudbal.net Προφίλ στο Transfermarkt.com (Αγγλικά) Προφίλ Αλεξάνταρ Κοβάτσεβιτς στο Soccerway
Λιούβα Β΄

Ο Λιούβα Β΄, Liuva II, (π. 584 – Ιούνιος/Ιούλιος 603), γιος του Ρεκαρέδ Α΄ και πιθανώς της Μπάντο, ήταν Βησιγότθος βασιλιάς της Hispania, της Σεπτιμανίας και της Γαλικίας από το 601 έως το 603. Διαδέχτηκε το Ρεκαρέδ Α΄ σε ηλικία μόλις 18 ετών.

 Την άνοιξη του 602 ο Βησιγότθος Βιτέριχ, ένας από τους συνωμότες με τον Σούννα της Μέριδα για την επανίδρυση του Αρειανισμού το 589, έλαβε τη διοίκηση του στρατού για να απωθήσει τους Βυζαντινούς. Από τη θέση της εξουσίας του στην κεφαλή του στρατού, περιστοιχίστηκε από ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Όταν ήρθε η ώρα να εκδιώξουν τους Βυζαντινούς, ο Βιτέριχ χρησιμοποίησε τα στρατεύματά του για να χτυπήσει τον βασιλιά την άνοιξη του 603. Εισβάλλοντας στο βασιλικό παλάτι και καθαιρώντας τον νεαρό βασιλιά, βασίστηκε στην υποστήριξη μίας φατρίας ευγενών, που ήταν σε αντίθεση με τη δυναστεία τού Λεοβιγέλδ. Ο Βιτέριχ έκοψε το δεξί χέρι του βασιλιά, τιμωρία που τον εμπόδιζε να μείνει βασιλιάς, και αργότερα έβαλε να τον καταδικάσουν σε θάνατο και να τον εκτελέσουν το καλοκαίρι του 603 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Liuva II στο Wikimedia Commons
Προστάτης

Ο προστάτης είναι μικρός αδένας των αρσενικών θηλαστικών, περιλαμβανομένων και των ανδρών, που βρίσκεται κάτω από την ουροδόχο κύστη και περιβάλλει την ουρήθρα, δηλαδή το σωληνάκι που μεταφέρει τα ούρα στο εξωτερικό περιβάλλον από την ουροδόχο κύστη μέσω του πέους. Το βάρος του προστάτη είναι περίπου 11 g (κυμαίνεται μεταξύ 7 g και 16 g) και έχει σχήμα καρυδιού.

 Ο προστάτης περιέχει μερικούς ομαλούς μυς που βοηθούν στο να αποβάλλεται το σπέρμα κατά τη διάρκεια της εκσπερμάτωσης. Ο ρόλος του προστάτη είναι να παράγει και να παρέχει ένα μέρος του υγρού που είναι απαραίτητο για την εκσπερμάτωση. Το υγρό αυτό βοηθά στη μεταφορά και τη διατροφή του σπέρματος και με τον τρόπο αυτό βοηθά τη διαδικασία της σύλληψης. Καλοήθης διόγκωση ή υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ) Προστατίτιδα Καρκίνος του προστάτηΟ προστάτης βρίσκεται μπροστά από το ορθό (το τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου), γι' αυτό και η πιο απλή εξέτασή του είναι η δακτυλική εξέταση (ψηλάφηση) μέσω του ορθού. Οι παθήσεις του προστάτη αρχικά αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή. Σε περιπτώσεις όπου η πάθηση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα, τότε ο ασθενής θα πρέπει να υποβληθεί σε εγχείρηση, κατά την οποία θα αφαιρεθεί ο ιστός που προκάλεσε τη διόγκωση του προστάτη.
Νήσοι Ογκασαβάρα

Οι νήσοι Ογκασαβάρα (ιαπωνικά: 小笠原群島‎ , ομάδα Ογκασαβάρα) ή Μπονίν είναι νησιωτικό σύμπλεγμα 30 τροπικών νησιών περίπου 1.000 χιλιόμετρα νότια του Τόκυο. Διοικητικά ανήκουν στην Ιαπωνία. Το όνομα Μπονίν χρησιμοποιείται κυρίως από τους αγγλόγλωσσους (Bonin Islands) και είναι παραφθορά της λέξης μπανίν που στα ιαπωνικά σημαίνει όχι άνθρωποι ή ακατοίκητος. Τα μόνα κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος είναι το Τσιτσι-Τζίμα και το Χαχα-Τζίμα. Οι νήσοι διοικητικά ανήκουν στο υπονομαρχιακό διαμέρισμα Ογκασαβάρα, το αποτελεί μέρος του νομαρχιακού διαμερίσματος του Τόκυο. Το υπονομαρχιακό διαμέρισμα περιλαμβάνει επίσης τις νήσους Βολκάνο, οι οποίες παραδοσιακά δεν ανήκουν στις νήσους Ογκασαβάρα. Ο σημερινός πληθυσμός των νήσων Ογκασαβάρα είναι περίπου 2.440 άτομα, 2.000 στο Τσιτσι-Τζίμα και 440 στο Χαχα-Τζίμα. Στο υπονομαρχιακό διαμέρισμα κατοικείται άλλο ένα νησί, η Ίβο Τζίμα, στην οποία διαμένει στρατιωτικό προσωπικό. Οι νήσοι φιλοξενούν ένα μεγάλο αριθμό απειλούμενων ειδών, όπως την Ιπτάμενη Αλεπού των Μπονίν, και 195 είδη απειλούμενων πτηνών. Στις νήσους υπάρχουν 441 ενδημικά είδη φυτών μαζί με φυτά της βόρειας και νότιας ανατολικής Ασίας. Η ποικιλία των ειδών οφείλεται στο γεγονός ότι τα νησιά δεν ήταν ποτέ συνδεδεμένα με άλλες εκτάσεις και έτσι η ζωή εκεί ακολούθησε διαφορετική εξελικτική πορεία. Αυτό το γεγονός έδωσε στα νησιά το ψευδώνυμο Γκαλαπάγκος της Ανατολής, ενώ ανακηρύχθηκαν από την UNESCO Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2011.

 Οι νήσοι χωρίζονται σε τρεις ομάδες: Ομάδα Μούκο-τζίμα (聟島列島); Μούκο-τζίμα (聟島); Γιόμε-τζίμα (嫁島); Νακόντο-τζίμα ή Νακαντάτσι-τζίμα (媒島); Κίτα-νο-τζίμα (北ノ島 ή 北島, το βόρειο νησί); Ομάδα Τσιτσι-τζίμα (父島列島) Τσίτσι-τζίμα (父島, κυριολεκτικά: Νησί Πατέρας); Άνι-τζίμα (兄島, κυριολεκτικά: Νησί Μεγαλύτερος Αδελφός); Οτότο-τζίμα (弟島, κυριολεκτικά: Νησί Μικρότερος Αδελφός) Ομάδα Χαχα-τζίμα (母島列島); Χαχα-τζίμα (母島, κυριολεκτικά: Νησί Μητέρα); Άνε-τζίμα (姉島, κυριολεκτικά: Νησί Μεγαλυτερη Αδελφή) και; Ιμότο-τζίμα (妹島, κυριολεκτικά: Νησί Μικρότερη Αδελφή).Δοικητικά, στις νήσους Ογκασαβάρα ανήκουν επίσης οι νήσοι Βολκάνο, το νησί Νισινοσίμα (Ροζάριο), Οκιτόρισίμα και Μινάμι-τόρι-σίμα. Οι νήσοι Βολκάνο δεν ανήκουν ιστορικά στις νήσους Ογκασαβάρα. Το Νοέμβριο του 2013, κοντά στο Νισινόσιμα αναδύθηκε ένα ηφαιστειακό νησί το οποίο μεγαλώνει συνεχώς και αναμένεται να ενωθεί με το Νισινόσιμα. Τα νησιά καλύπτονται από υποτροπικό δάσος και σκληρόφυλλη βλάστηση στους κρημνούς. Τα ενδημικά είδη φυτών είναι 441, ενώ στα ξυλώδη φυτά το ποσοστό ενδημισμού φτάνει το 70%. Στα νησιά ζουν 110 είδη σαλιγκαριών, εκ των οποίων το 90% δεν βρίσκεται πουθενά αλλού. Τα υψηλά ποσοστά ενδημισμού δείχνουν ότι στα νησιά λόγω απομόνωσης τα είδη που έφτασαν εξελίχθησαν με διαφορετικό, μοναδικό, τρόπο. Επίσης είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ακτινωτής προσαρμογής. Τα δάση χωρίζονται σε τρεις τύπους: Τα δάση μέσης υγρασίας Ελαιόκαρπου και Αρντίσιας, τα οποία βρίσκονται σε μικρό υψόμετρο Τα ξηρά δάση Ραφιολέπιδας, Διστήλιου και Schima, σε μεγαλύτερο υψόμετρο και ρηχότερα εδάφη Οι θαμνώνες Διστήλιου και Πουτέριας στις ανεμοδαρμένες κορυφές των νησιών.
K

Ως συντομογραφία το K μπορεί να σημαίνει το κάλιο.Το γράμμα K είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Κ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το K λέγεται Kilo.

 Το γράμμα Κ συμβολίζει: Το χημικό στοιχείο Κάλιο (Κ) Την κινητική ενέργεια, μέγεθος της φυσικής (Κ) Τη σταθερά του Κουλόμπ (Κ) Το Κέλβιν, μονάδα μέτρησης της θερμοκρασίας στο S.I. Συντομογραφία του αμινοξέως Λυσίνη Το γράμμα k συμβολίζει: Τη σταθερά του Boltzmann (k) Τον κυματάριθμο, μέγεθος της κυματικής (k)
Χαρτ οφ Μιντλόθιαν

Η Χαρτ οφ Μιντλόθιαν (αγγλικά: Heart of Midlothian), πιο γνωστή ως Χαρτς (Hearts), είναι μια σκωτσέζικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Γκόρτζι, στα δυτικά του Εδιμβούργου. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται στη Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λιγκ και είναι μια από τις δύο μεγαλύτερες ομάδες στο Εδιμβούργο, με την άλλη να είναι η Χιμπέρνιαν. Ο Ρωσο-Λιθουανός επιχειρηματίας και τραπεζίτης Βλαντιμίρ Ρομανόφ αποτέλεσε μεγαλομέτοχο της Χαρτς από το 2005 έως το 2014, όταν και αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ομάδας από τον Κρις Ρόμπινσον. Το 2012 κατέκτησε το Κύπελλο Σκωτίας έχοντας κερδίσει την Χιμπέρνιαν με 5–1 στο πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων του Εδιμβούργου στα 116 χρόνια ιστορίας του θεσμού.

 Η Χαρτς έχει κατακτήσει 4 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σκωτίας, 8 φορές το Κύπελλο Σκωτίας και 4 φορές το Λίγκ καπ Σκωτίας Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λίγκ 1894-95 1896-97 1957-58 1959-60Κύπελλο Σκωτίας 1891: Χαρτς - Ντάμπαρτον: 1-0 1896: Χαρτς - Χιμπέρνιαν: 3-1 1901: Χαρτς - Σέλτικ: 4-3 1906: Χαρτς - Θερντ Λάρνακ: 1-0 1956: Χαρτς - Σέλτικ: 3-1 1998: Χαρτς - Ρέιντζερς Γλασκόβης: 2-1 2006: Χαρτς - Γκρέτνα: 1–1 (4-2 πέν.) 2012: Χαρτς - Χιμπέρνιαν: 5-1Λιγκ Καπ Σκωτίας 1955 Χαρτς - Μάδεργουελ: 4-2 1959 Χαρτς - Παρτικ Θιστλ: 5-1 1960 Χαρτς - Θερντ Λάναρκ: 2-1 1963 Χαρτς - Κιλμάρνοκ: 1-0 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Heart of Midlothian F.C. στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος