IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιοι Δέκα Κέρκυρας

Οι Άγιοι Δέκα είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην ομώνυμη τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Οι Άγιοι Δέκα, είναι ηπειρωτικός οικισμός στην κεντρική Κέρκυρα, στις βορειοανατολικές απολήξεις του βουνού Γαλίκιο (Γαλίσιο), λίγο πριν τις Μπενίτσες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει περίπου 11 χλμ Ν. της πόλης της Κέρκυρας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,457 χμ² (2011). Η ίδρυση των Αγίων Δέκα είναι από τις κυριότερες μαρτυρίες εγκατάστασης στην Κέρκυρα, προσφύγων από την Κρήτη. Αυτό, πιθανόν, ξεκίνησε τον 9ο μ.Χ. αιώνα, όταν την Κρήτη κατέλαβαν οι Άραβες. Επίσημη αναφορά του χωριού, ως Casal Aghius Dheca, γίνεται για πρώτη φορά στους καταλόγους του Πέτρου Καστροφύλακα, το 1583. Επόμενη μαζική μετανάστευση Κρητών στο νησί έγινε κατά τη διάρκεια του Ε’ Βενετοτουρκικού Πολέμου (1645-69). Το χωριό έχει πολλά παραδοσιακά κτήρια και εκκλησίας. Οι κάτοικοι ονομάζονται Αγιοκαδίτες, από σύντμηση του Αγιο(δε)καδίτες. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσιδέων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίων Δέκα Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίων Δέκα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=12090) Ο ναός της Παναγίας Οδηγήτριας, κεντρική εκκλησία του χωριού Οι εκκλησίες των Αγίων Δέκα (πιθανόν η πρώτη του χωριού, με προέλευση Κρητική), Αγίου Σπυρίδωνα, Αγίου Δημητρίου, Αγίου Ιακώβου (κοιμητηριακή) και Αγίου Στυλιανού (κτητορική) Το ξωκκλήσι των Αγίων Σαράντα, στη θέση «Φλούβερη» Η ερειπωμένη οικοδομή που άλλοτε ανήκε στην Αγία Αικατερίνη του Καροφυλλάτου Το βουνό Γαλίσιο ή Γαλίκιο (576 μ.), όπου είναι κτισμένο το χωριό. Έχει μακρά ιστορία, όπως και η Μονή Αναλήψεως ή Παντοκράτορος που βρίσκεται σε αυτό, καθώς αναφέρεται σε νοταριακά έγγραφα του 1502. Σήμερα αναφέρεται απλά ως το βουνό των Αγίων Δέκα. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%94%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CE%9A%CE%AD%CF%81%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%A3%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%85-105511207835509/ https://thewanderer.gr/travel-ideas/aghioideka_corfu/ https://www.youtube.com/watch?v=Fk5d1-oLOg0
Κέιτλιν Τζένερ

Η Κέιτλιν Μαρί Τζένερ (αγγλικά: Caitlyn Marie Jenner‎, γενν. Γουίλιαμ Μπρους Τζένερ, αγγλικά: William Bruce Jenner‎, 28 Οκτωβρίου 1949) είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην πρωταθλητής στο δέκαθλο, αφού στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 που έγιναν στο Μόντρεαλ, κέρδισε χρυσό μετάλλιο. Ήταν υποψήφια με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα για το χρίσμα του Κυβερνήτη της Καλιφόρνιας στις εκλογές ανάκλησης του 2021. Έγινε ευρύτερα γνωστή ωστόσο, μέσα από το οικογενειακό ριάλιτι «Keeping Up with the Kardashians» ως σύζυγος της Κρις Τζένερ. Τον Απρίλιο του 2015, αποκάλυψε την επιθυμία να προχωρήσει σε εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, αλλάζοντας όνομα από Μπρους σε Κέιτλιν. Η πρώτη επίσημη φωτογράφιση ως γυναίκα, έγινε τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, με το εξώφυλλο στο περιοδικό Vanity Fair ενώ το όνομα και η αλλαγή φύλου έγιναν επίσημα στις 25 Σεπτεμβρίου. Έχει χαρακτηριστεί η πιο διάσημη τρανσέξουαλ γυναίκα του κόσμου. Τη σεζόν 2015-2016 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά «I Am Cait» που επικεντρώθηκε στην μετάβαση της.

 Πριν προχωρήσει σε εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου είχε κάνει τρεις γάμους. Ο πρώτος, έγινε το 1972 και ήταν με την Κρίστι Κροουνόβερ, με την οποία απέκτησε και δύο παιδιά. Τον Μπερτ (γενν. 6 Σεπτεμβρίου 1978) και την Κέισι (γενν. 10 Ιουνίου 1980). Χώρισαν επίσημα τον Ιανουάριο του 1981. Πολύ σύντομα, στις 5 Ιανουαρίου 1981, παντρεύτηκε την ηθοποιό Λίντα Τόμσον στη Χαβάη. Μαζί απέκτησαν δύο γιους, τον Μπράντον (γενν. 4 Ιουνίου 1981) και τον Μπρόντι (γενν. 21 Αυγούστου 1983). Χώρισαν το Φεβρουάριο του 1986. Ο τρίτος γάμος, ήταν με την Κρις Τζένερ και έγινε στις 21 Απριλίου 1991. Μαζί απέκτησαν δύο κόρες, τις Κένταλ (γενν. 3 Νοεμβρίου 1995) και Κάιλι (γενν. 10 Αυγούστου 1997) ενώ ξεκίνησαν και το οικογενειακό ριάλιτι «Keeping Up with the Kardashians», μαζί με τα παιδιά της Κρις από το γάμο της με τον Ρόμπερτ Καρντάσιαν, Κιμ, Κόρτνεϊ, Κλοέ και Ρομπ. Το ζευγάρι ανακοίνωσε το χωρισμό του τον Οκτώβριο του 2013 (ενώ ήδη είχαν χωρίσει από τον Ιούνιο) και το Σεπτέμβριο του 2014, η Κρις ζήτησε διαζύγιο. Το διαζύγιο τους, εκδόθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 2015.
Σύνδρομο της Κίνας

Το Σύνδρομο της Κίνας (the China Syndrome) είναι όρος που επινοήθηκε από Αμερικανό φυσικό το 1971 για να περιγράψει ένα πιθανό επακόλουθο κάποιας σοβαρής πυρηνικής κατάρρευσης, κατά τη διάρκεια της οποίας λιωμένα συστατικά του πυρήνα του αντιδραστήρα διαπερνούν το δοχείο εγλωβισμού που τα συγκρατεί και το ίδιο το κτίριο. Ο όρος είναι παραπλανητικός, διότι λιωμένο υλικό από ένα τέτοιο γεγονός δεν θα μπορούσε να διαπεράσει το φλοιό της Γης και να φτάσει στην Κίνα.

 Πυρηνικοί σταθμοί που κατασκευάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έθεσαν θέματα ασφάλειας και δημιούργησαν φόβους ότι ένα σοβαρό ατύχημα στον αντιδραστήρα θα μπορούσε να απελευθερώσει μεγάλες ποσότητες ραδιενεργού υλικού στο περιβάλλον. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, μια διαμάχη προέκυψε σχετικά με την ικανότητα των συστημάτων ψύξης εκτάκτου ανάγκης να αποτρέψουν την τήξη του πυρήνα, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει το λεγόμενο Σύνδρομο της Κίνας. Το θέμα αυτό συζητήθηκε σε δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης και σε τεχνικά περιοδικά.Το 1971, ο πυρηνικός φυσικός Ραλφ Λαππ χρησιμοποίησε τον όρο "σύνδρομο της Κίνας" για να περιγράψει μια πιθανή κατάσταση διαπέρασης της Γης λόγω τήξης, εξ αιτίας ατύχηματος απώλειας ψυκτικού μέσου στον αντιδραστήρα και της επακόλουθης διαφυγής ραδιενεργού υλικού στο περιβάλλον. Οι δηλώσεις του έγιναν με βάση την έκθεση μιας ομάδας εργασίας πυρηνικών φυσικών με επικεφαλής τον Δρ W.K. Ergen, που δημοσιεύθηκε το 1967. Οι κίνδυνοι ενός τέτοιου υποθετικού ατυχήματος κατέστησαν δημοφιλείς από την ταινία του 1979, Το Σύνδρομο Της Κινας. Το ίδιο το όνομα προέρχεται από την ιδεά ότι, σε πολλούς Αμερικανούς, "η άλλη άκρη του κόσμου" - αντίποδας - είναι η Κίνα. Το «Σύνδρομο της Κίνας», αναφέρεται σε ένα πιθανό αποτέλεσμα καταστροφικής, πυρηνικής κατάρρευσης ενός πυρηνικού αντιδραστήρα. Επονομαζόμενο και ως ατύχημα απώλειας ψυκτικού μέσου, το σενάριο αρχίζει όταν κάτι προκαλεί τη στάθμη του υγρού ψύξης στο δοχείο του αντιδραστήρα να πέσει, αποκαλύπτοντας μέρος ή όλο το συγκρότημα των ράβδων καυσίμων. Ακόμη και αν η πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση έχει σταματήσει με τη χρήση των ράβδων ελέγχου ή άλλων συσκευών, το καύσιμο εξακολουθεί να παράγει σημαντική θερμότητα για κάποιο χρονικό διάστημα λόγω της περαιτέρω διάσπασης των προϊόντων σχάσης. Εάν δεν υποστούν σωστή ψύξη, το σύνολο των καυσίμων μπορεί να μαλακώσει και να λιώσει, πέφτοντας στο κάτω μέρος του δοχείου του αντιδραστήρα. Εκεί, χωρίς ράβδους ελέγχου απορρόφησης νετρονίων για να το αποτρέψει, η πυρηνική σχάση θα μπορούσε να επαναληφθεί, αλλά, ελλείψει ενός ρυθμιστή νετρονίων, θα μπορούσε και όχι. Σε κάθε περίπτωση, χωρίς επαρκή ψύξη, η θερμοκρασία του τετηγμένου καυσίμου θα μπορούσε να αυξηθεί έως το σημείο τήξης του και το καυσιμο να διαφύγει από το συγκρότημα στο οποίο περιέχεται. Αν και πολλοί θεωρούν ότι η ραδιενεργής αυτή λάβα θα σταματήσει πριν ή στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, τέτοια σειρά γεγονότων θα απελευθέρωναν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργού υλικού στην ατμόσφαιρα και στα υπόγεια ύδατα, ενδεχομένως προκαλώντας ζημιά στη τοπική χλωρίδα και πανίδα.
Άγιος Ανδρέας Κορακοχωρίου Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Ανδρέας (αποσαφήνιση) Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Ανδρέας στην Ηλεία, δείτε: Άγιος Ανδρέας ΗλείαςΟ Άγιος Ανδρέας Κορακοχωρίου είναι μικρός πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Πελοπόννησο (περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 11 κατοίκους.

 Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά του Πύργου, σε υψόμετρο 20 μέτρων. Ο Άγιος Ανδρέας ή Ματζάκουρα, όπως οι ντόπιοι αποκαλούν την περιοχή, βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα και τα παράλια του Ιονίου πελάγους, στον όρμο Τηγάνι όπου ήταν η Φειά (Φειαί) - πολίχνη και λιμάνι της αρχαίας Ηλείας στην χώρα των Πισατών. Απέχει 14 χλμ. δυτικά από τον Πύργο, περίπου 3 χλμ. βόρεια του Κατακόλου ενώ στα νοτιοανατολικά συνορεύει με τον Άγιο Ανδρέα Κατακόλου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κορακοχωρίου της επαρχίας Ηλείας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κορακοχώρι, την Καλλιθέα και τη Μπούκα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορακοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκων. Παραλία Ματζάκουρα - Άγιος Ανδρέας στο https://www.youtube.com/
Άγιος Σάββας Πρέβεζας

Ο Άγιος Σάββας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γαλατά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θεσπρωτικού, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Σάββας είναι πεδινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Ξηροποτάμου, πολύ κοντά και δυτικά του Γαλατά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 41 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαλατά του νομού Πρεβέζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαλατά και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεσπρωτικού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεσπρωτικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζηρού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Οι αισθηματίες

Οι Αισθηματίες είναι ελληνική ταινία του 2014, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Νίκου Τριανταφυλλίδη. Είναι δραματικό νεο-νουάρ, με πρωταγωνιστές τους Τάκη Μόσχο, Δημήτρη Λάλο και Χάρη Φραγκούλη. Προβλήθηκε ημιτελώς στο πλαίσιο του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας τον Σεπτέμβριο του 2013 και έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα, τον Ιούνιο του 2014 στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.

 Ο Δάσκαλος (Τάκης Μόσχος) είναι ένας μεσήλικας που ζει στην απομονωμένη του βίλα μαζί με την έφηβη κόρη του (Ηλιάνα Μαυρομάτη). Πρόκειται για αρχαιοκάπηλο και τοκογλύφο, ο οποίος διακινεί τα κλοπιμαία μέσα σε νεκροφόρες. Δύο νεαροί, ο μελαγχολικός Ερμής (Δημήτρης Λάλος) και ο σχεδόν παιδιάστικος Γιάννης (Χάρης Φραγκούλης) έχουν αναλάβει τους φόνους και τους εκφοβισμούς των οφειλετών. Οι ισορροπίες θα αλλάξουν, όταν ο μεν ερωτευθεί την κόρη του αφεντικού του, ενώ ο δε παθιαστεί με μία πόρνη και έρθει σε αντιπαράθεση με τον προαγωγό της. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ ήταν υποψήφια και για Καλύτερη Ταινία. Ο Χάρης Φραγκούλης τιμήθηκε με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο 20ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας. Προβλήθηκε σε ξένα φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το 36ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινηματογράφου του Μονπελιέ και στο Raindance Film Festival του Λονδίνου. Πήρε δε μέρος στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 36ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Οι Αισθηματίες στην IMDb Επίσημος ιστότοπος της ταινίας Αρχειοθετήθηκε 2021-05-11 στο Wayback Machine.
Στιβ Γουόχολζ

Ο Στιβ Γουόχολζ (αγγλ. Steve Wacholz) είναι αμερικανός ντράμερ γνωστός για τη συμμετοχή του στο χέβι μέταλ συγκρότημα των Savatage από το 1983 ως το 1993.

 Ο Στιβ Γουόχολζ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1962. Το παρωνύμιο "Dr. Killdrums" του δόθηκε όταν ήταν 16 ετών και ήταν μέλος των Avatar, ενώ πιο πριν έπαιζε στους Paradox. Οι Avatar προήλθαν από την σύμπτυξη των συγκροτημάτων Alien Και Tower και ο Γουόχολζ ανέλαβε τα τύμπανα μετά από οντισιόν. Το συγκρότημα ηχογράφησε το ΕΡ "City Beneath the Surface" το 1982 και άλλαξε το όνομα του σε Savatage την προηγούμενη ημέρα της επίσημης κυκλοφορίας του πρώτου τους δίσκου με τίτλο "Sirens", το 1983. Ο Γουόχολζ παρέμεινε στο σχήμα κατά την πιο επιτυχημένη περίοδο του, ηχογραφώντας μαζί τους τα άλμπουμ "Power of the Night" (1985), "Fight for the Rock" (1986), "Hall of the Mountain King" (1987), "Gutter Ballet" (1989), "Streets: A Rock Opera" (1991) και "Edge of Thorns" (1993). Κατά τις ηχογραφήσεις του τελευταίου εξ αυτών, ο τραγουδιστής και κιμπορντίστας Τζον Όλιβα είχε αποχωρήσει και βοηθούσε το συγκρότημα στο συνθετικό κομμάτι. Την ίδια περίοδο, ο Γουόχολζ άνοιξε ένα κατάστημα με είδη μοντελισμού, του οποίου τα έσοδα ήταν αρκετά μεγάλα, όπως και ο φόρτος εργασίας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να περιοδεύσει με τους Savatage. Τον Οκτώβριο του 1993, ο Κρις Όλιβα έχασε την ζωή του και ο Τζον Όλιβα ηχογράφησε όλα τα όργανα για το άλμπουμ "Handful of Rain", αν και στα τύμπανα αναφέρεται ο Γουόχολζ. Αποφάσισε να μην περιοδεύσει με το συγκρότημα επηρεασμένος από την απουσία του Όλιβα. Μετά την αποχώρηση του από τους Savatage, εργάστηκε σε κατάστημα μουσικών ειδών και δίδασκε μουσική. Επίσης, εργάζεται ως σύμβουλος επενδύσεων στην πολιτεία της Φλόριντα και έχει την δική του δισκογραφική εταιρεία "Spybat Records". Κατά τη νέα χιλιετία, συμμετείχε στο άλμπουμ " 'Tage Mahal" των Pain του Τζον Όλιβα παίζοντας τύμπανα στα κομμάτια "No Escape" και "Nowhere to Run", ενώ το 2010 δημιούργησε το power metal συγκρότημα Reverence, μαζί με τους κιθαρίστες Πιτ Ρόσι και Μπράιαν Χόλαντ, τον μπασίστα Φρανκ Σαπάρντι και τον τραγουδιστή Τοντ Μάικλ Χολ. Στις 31 Μαΐου 2012, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "When Darkness Calls" και ο Νεντ Μελόνι ανέλαβε το μπάσο για την περιοδεία του άλμπουμ. Savatage - Steve Wacholz Αρχειοθετήθηκε 2015-02-27 στο Wayback Machine. Savatage - Biography - Metal Storm Steve "Dr. Killdrums" Wacholz Discography at Discogs Steve "Doc" Wacholz - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Σεγόνα Ντιβιζιό

Η Σεγόνα Ντιβιζιό είναι η δεύτερη ποδοσφαιρική κατηγορία στην Ανδόρρα. Ιδρύθηκε μόλις το 1999 και διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ανδόρρας. Στην Σεγόνα Ντιβιζιό αγωνίζονται προς το παρόν (περίοδο 2010/11) δέκα ομάδες.

 Οι δέκα ομάδες της Σεγόνα Ντιβιζιό αγωνίζονται στην κανονική περίοδο με διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) μεταξύ τους. Η κανονική περίοδος αποτελείται έτσι από 18 αγωνιστικές. Με το τέλος της ξεκινά η φάση τών πλέι οφς για την πρόκριση στην πρώτη κατηγορία, την Πριμέρα Ντιβιζιό . Οι πρώτες τέσσερεις ομάδες της βαθμολογίας αγωνίζονται μεταξύ τους με διπλούς αγώνες. Έτσι προστίθονται για αυτές τις τέσσερεις ομάδες άλλες 6 αγωνιστικές. Οι βαθμοί που θα αποκτήσουν οι ομάδες από τα πλέι οφς προστίθονται στους βαθμούς που είχαν συγκεντρώσει από την κανονική περίοδο έτσι ώστε να διαμορφωθεί η τελική βαθμολογία. Η πρώτη ομάδα βάση αυτής της τελικής βαθμολογίας προκρίνεται αυτόματα στην Πριμέρα Ντιβιζιό, ενώ η δεύτερη παίζει διπλό αγώνα μπαράζ για την άνοδο με την προτελευταία ομάδα της πρώτης κατηγορίας. Από τη Σεγόνα Ντιβιζιό δεν υποβιβάζεται καμία ομάδα. Λόγω της μικρής έκτασης τής χώρας, όλα τα παιχνίδια του πρωταθλήματος της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας διεξάγονται μόνο σε δύο γήπεδα, στο Καμπ ντ' Εσπόρτς ντ' Αϊζοβάλ στο Αϊζοβάλ και το Εστάντι Κομουνάλ ντ’ Ανδόρρα λα Βέγια στην πρωτεύουσα Ανδόρρα λα Βέγια. Την περίοδο 2010/11 δεν χρησιμοποιήθηκε το Εστάντι Κομουνάλ ντ’ Ανδόρρα λα Βέγια, αλλά το Σέντρε Εσπόρτιου ντ' Αλάς στην πόλη Αλάς της γειτονικής Καταλωνίας. Έτσι όλοι οι αγώνες μιας αγωνιστικής λαμβάνουν μέρος σε διαφορετικές ώρες και μέρες τα Σαββατοκύριακα. Η Σεγόνα Ντιβιζιό δεν έχει σταθερό αριθμό ομάδων. Ομάδες μπορούν να δηλώνουν και να ξεδηλώνουν συμμετοχή χωρίς πρόβλημα, ενώ και οι δεύτερες ομάδες των σωματείων της Πριμέρα Ντιβιζιό εμφανίζονται και εξαφανίζονται περιοδικά. Ρέιντζερς ΦΚ ΦΚ Λουζιτάνος Β Ουνιό Εσπορτίβα Ενγκορδάνι Ουνιό Εσπορτίβα Εξτρεμένια ΦΚ Σάντα Κολόμα Β ΑΚ Εσκάλδες Πένια Ενκαρνάδα ντ’ Αντόρρα ΦΣ Λα Μασάνα ΚΕ Πρινθιπάτ Β ΚΕ Χενλάι Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ανδόρρας, σελίδα για τη Σεγκόνα Ντιβιζιό
Ιωάννα της Γαλλίας (1391-1433)

Η Ιωάννα της Γαλλίας (1391 – 1433) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Στεφάνου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας. Η Ιωάννα ήτα αδελφή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Αικατερίνης, συζύγου πρώτα του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και μετά του Όουεν Τυδώρ.

 Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ντρε-Μονφόρ, δούκα της Βρετάνης. Οι κόμητες του Παντιέβρ δεν είχαν ακόμη δεχτεί το γεγονός ότι έχασαν τη Βρετάνη το 1365, κατά τη διάρκεια του Βρετονικού πολέμου διαδοχής, που έληξε με τη συνθήκη του Γκεράντ. Το 1420 προσκάλεσαν σε ένα συμπόσιο τον σύζυγό της Ιωάννη Ε΄, όπου τον απήγαγαν και τον έκλεισαν φυλακή, διαδίδοντας φήμες ότι πέθανε. Η Ιωάννα πολιόρκησε όλα τα κάστρα του Παντιέβρ, εξαναγκάζοντας τελικά τη χήρα κόμισσα του Παντιέβρ, Μαργαρίτα, να ελευθερώσει τον δούκα. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης, με τον οποίο έκανε 7 παιδιά μεταξύ των οποίων: Ισαβέλλα (1411 – 1442), παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΔ΄ κόμη του Λαβάλ. Φραγκίσκος Α΄ 1414-π.1450, δούκας της Βρετάνης. Πέτρος Β΄ 1418-π.1457, δούκας της Βρετάνης. Ζιλ 1420-1450, κύριος του Σαντοσέ. Άννα 1409-π.1415, Μαργαρίτα 1412-π.1421, Αικατερίνη 1416-π.1421, απεβίωσαν μικρά.
Βόρειο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια

Το Βόρειο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια (αραβικά: مُحَافَظَة شَمَال ٱلشَّرْقِيَّة‎) είναι Κυβερνείο του Ομάν. Δημιουργήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2011, όταν η Περιοχή Ας Σαρκίγια διαιρέθηκε σε Βόρειο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια και Νότιο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια. Το κέντρο του κυβερνείου είναι το βιλάγια (επαρχία) της Ιμπρά.

 Το Βόρειο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια αποτελείται από έξι βιλάγια: Αλ Καμπίλ (αραβικά: ٱلْقَابِل‎), πληθυσμός (2017): 23.824 Αλ Μουνταϊμπί (αραβικά: المضيبي‎), πληθυσμός (2017): 117.691 Μπιντίγια (αραβικά: بدية‎), πληθυσμός (2017): 40.812 Ντιμά Ουά Ταϊγίν (αραβικά: دماء والطائيين‎), πληθυσμός (2017): 26.817 Ιμπρά (αραβικά: إبراء‎), πληθυσμός (2017): 57.561 Ουάντι Μπανί Χάλιντ, πληθυσμός (2017): 12.518 Ανατολική Αραβία Αμμόλοφοι Σαρκίγια
Λαμπανόρας

Το Λαμπανόρας (λιθουανικά: Labanoras, προφέρεται ɫaba'noːras) είναι μικρή πόλη εντός του περιφερειακού πάρκου Λαμπανόρας στη Λιθουανία. Βρίσκεται στη λίμνη Λαμπανόρας (λιθουανικά: Labanoro ežeras) και περιβάλλεται από το περιφερειακό πάρκο Λαμπανόρας, το μεγαλύτερο περιφερειακό πάρκο στη Λιθουανία. Ως κέντρο του πάρκου Λαμπανόρας, το χωριό έχει γίνει τουριστικός προορισμός. Το 2003, ένα πρώην σχολικό κτίριο μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και εστιατόριο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 59 κατοίκων. Το χωριό υπάγεται στη γεροντεία Λαμπανόρας της επαρχίας Σεντσιόνις στην επαρχία Βίλνιους.

 Το Λαμπανόρας συναντάται και με τις ονομασίες Λαμπανάρυ, Λαμπανόρο, Ουαμπονάρι (πολωνικά), Λαμπανόρε (Γίντις).Ο οικισμός είναι γνωστός από το 1373. Το 1386, ο Μέγας Δούκας Γιογκάιλο παραχώρησε το Λαμπανόρας και άλλα χωριά στη νεόδμητη αρχιεπισκοπή του Βίλνιους. Το 1965 βρέθηκαν περίπου 470 κέρματα στο κοντά νεκροταφείο της πόλης. Τα κέρματα αποτελούνταν από γρόσια της Πράγας που έκοψαν οι Κάρολος Δ΄ (1316–1378) και Βενσεσλάους (1361–1419), καθώς και κέρματα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από τον Βιτάουτας (1350–1430) και Καζίμιρ Δ΄ Γιαγκελόν (1427–1492). Πιστεύεται ότι ο θησαυρός θάφτηκε κατά τη δεκαετία του 1470. Η πρώτη εκκλησία στο χωριό αναφέρθηκε το 1522. Το πρώτο αρχοντικό αναφέρθηκε το 1568 ενώ το πρώτο σχολείο αναφέρθηκε το 1781. Το χωριό είχε 196 κατοίκους το 1866, ενώ αυξήθηκε σε 443 το 1923 και μετά μειώθηκε σε 264 το 1959 και 186 το 1979. Το καλοκαίρι του 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια μονάδα των Άινζατσγκρουπεν και λιθουανοί συνεργάτες τους δολοφόνησαν τον πληθυσμό Εβραίων του χωριού σε μαζικές εκτελέσεις. Ο θαυματουργός πίνακας της Παναγίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας κανονικής επίσκεψης το 1655. Το 1820 χτίστηκε η ξύλινη εκκλησία του Λαμπανόρας, ωστόσο η εκκλησία κάηκε τον Δεκέμβριο του 2009. Τον Ιανουάριο του 2011, δεν είχε κυκλοφορήσει κάποια επίσημη αναφορά. Σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές, η πιθανότητα πρόκλησης του ατυχήματος από ακούσια φωτιά που προκλήθηκε λόγω προβλήματος σε γραμμή ηλεκτρικού ρεύματος αποκλείστηκε και ο κύριος ένοχος που παρέμεινε ήταν ο εμπρησμός. Πιστεύεται ότι η εκκλησία έπεσε θύμα ληστείας και πάνω από τους 30 πίνακες αξίας (15 από αυτοί ήταν προστατευόμενα κρατικά μνημεία τέχνης) και κάηκε για να συγκαλύψει το έγκλημα. Κατά τη διάρκεια του καθαρίσματος, βρέθηκαν 1.017 κέρματα (γερμανικά πφένιχ, ρωσικά καπίκια, λιθουανικά τσέντας). Η ανακατασκευή της εκκλησίας βρίσκεται σε εξέλιξη, με χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση και δωρεές πολιτών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Labanoras στο Wikimedia Commons
Μοχάμεντ Χάμζα

Ο Μοχάμεντ Χάμζα (5 Μαρτίου 1918 – 19 Γεβρουαρίου 1993) ήταν ο δημιουργός του Τζαλούρ Γκεμιλάνγκ, της Σημαίας της Μαλαισίας. Καταγόταν από το Καμπούνγκ Μελάγιου Ματζιντί, στο Τζοχόρ Μπάχρου του Τζοχόρ.

 Όταν η Ομοσπονδία της Μαλαισίας αντικατέστησε τη βραχύβια Μαλαϊκή Ένωση, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσα από το Ομοσπονδιακό Νομοθετικό Συμβούλιο κάλεσε για ένα διαγωνισμό σχεδίων για μια νέα σημαία. Τρεις σημαίες διαβιβάστηκαν στο κοινό. Η πρώτη σημαία είχε 11 λευκά αστέρια με δύο Μαλαισιακά κρις (μαχαίρια) στη μέση εναντίον ενός μπλε φόντου. Η δεύτερη σημαία είχε "ομόκεντρο κύκλο 11 αστεριών γύρω από ένα περασμένο κερίς σε μπλε πεδίο." Το τρίτο "είχε 11 εναλλασόμενες κόκκινες και λευκές ρίγες και ένα κίτρινο μισοφέγγαρο και ένα πεντάκτινο αστέρι σε μπλε φόντο στην πάνω αριστερή γωνία." Το τρίτο σχέδιο - από το Μοχάμεντ Χάμζα του Τμήματος Δημοσίων Έργων - επιλέχθηκε ως ο νικητής μέσα από μια δημόσια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από τα Μαλαισιακά Ταχυδρομεία. Καθώς η Μαλαισία πολεμούσε τους κομμουνιστές κατά τη διάρκεια της Μαλαϊκής έκτακτης Ανάγκης, το πεντάκτινο αστέρι είχε παράξενη ομοιότητα με τα κομμουνιστικά σύμβολα. Ως εκ τούτου, το αστέρι τροποποιήθηκε για να φιλοξενήσει έξι περισσότερες ακτίνες.
Συμμαχία της 14ης Μαρτίου

Η Συμμαχία της 14ης Μαρτίου (αραβικά: تحالف 14 آذار) είναι ένας συνασπισμός πολιτικών κομμάτων και ανεξάρτητων στο Λίβανο που σχηματίστηκε το 2005. Οφείλει την ονομασία της στην Επανάσταση του Κέδρου. Επικεφαλής της συμμαχίας είναι ο Σαμίρ Γκέγκα καθώς και άλλοι εξέχοντες πολιτικοί.

 Το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα του στρατηγού Μισέλ Αούν εγκατέλειψε την άτυπη ομαδοποίηση πριν από τις γενικές εκλογές του 2005, ενώ πριν από τις 14 Μαρτίου ήταν μια εδραιωμένη συμμαχία, λόγω μεγάλων διαφωνιών. Μετά τις εκλογές του 2005, το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα ήταν η μόνη πολιτική αντιπολίτευση, αλλά προσχώρησε ένα χρόνο αργότερα στην φιλοσυριακή κυβέρνηση της Συμμαχίας της 8ης Μαρτίου το Νοέμβριο του 2006. Το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα εγκατέλειψε το κίνημα της 14ης Μαρτίου τον Αύγουστο του 2011. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα εγκατέλειψε το κίνημα της 14ης Μαρτίου το 2016. Στις 12 Ιουλίου 2006, άρχισε ο πόλεμος του Λιβάνου το 2006 μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Συνασπισμός της 14ης Μαρτίου έλαβε θέση εναντίον της Χεζμπολάχ κατηγορώντας το ένοπλο κόμμα ότι προκάλεσε τον πόλεμο στον Λίβανο. Ωστόσο, η Χεζμπολάχ ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ προέβλεψε έναν τέτοιο πόλεμο, που υποτίθεται ότι διεξήχθη το Σεπτέμβριο κατά τη διάρκεια του ετήσιου αγώνα της Χεζμπολάχ για τη Διεθνή Ημέρα Κουντς (Ιερουσαλήμ). Ο συνασπισμός στις 14 Μαρτίου, εν μέσω του πολέμου, προέτρεψε τη Χεζμπολάχ να παραδώσει τα όπλα, κατηγορώντας το κόμμα ότι προκάλεσε τον πόλεμο στον Λίβανο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του πολέμου, η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις επισκέφθηκε τη Βηρυτό και πραγματοποίησε συνάντηση με τον συνασπισμό της 14ης Μαρτίου και δήλωσε στη συνέχεια ότι μια νέα Μέση Ανατολή θα γεννηθεί μετά τον πόλεμο, λέγοντας: "Ήρθε η ώρα για μια νέα Μέση Ανατολή". Η Ράις και ο Φουάτ Σινιόρα συναντήθηκαν κατά την επίσκεψή της στο Λίβανο. Οι κυριότεροι πολιτικοί στόχοι της 14ης Συμμαχίας είναι: Εξορία του πρώην προέδρου Εμίλ Λαχούντ, χαρακτηριζόμενου ως παράνομου προέδρου υποστηριζόμενου από το συριακό καθεστώς το Σεπτέμβριο του 2004. Ίδρυση δικαστηρίου για υπόθεση εναντίον των δολοφόνων του πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι. Ειρήνη με τη Συρία και επανεξέταση των συνόρων μεταξύ Συρίας και Λιβάνου. Αντιπολίτευση στη συριακή παρέμβαση στο Λίβανο. Ίδρυση μονοπωλίου κυβέρνησης όπλων, αφοπλισμός της Χεζμπολάχ και επανεξέταση του ελέγχου των ενόπλων δυνάμεων του Λιβάνου από τον πρόεδρο και τον στρατηγό Μισέλ Σουλεϊμάν και της αστυνομίας από τον πρωθυπουργό. Επίσημος ιστότοπος
Ιβάν Τζούγκοβιτς

Ο Ιβάν Τζούγκοβιτς ψευδώνυμο του Γιοβάν Σάβιτς (σερβικά : Иван Југовић и Јован Савић) (1772 - 1813), ήταν Σέρβος εκπαιδευτικός και πολιτικός. Ο Γιόβαν Σάβιτς - Ιβαν Τζούγκοβιτς ήταν πολύγλωσσος και μιλούσε έξι γλώσσες (λατινικά, γερμανικά, ουγγρικά, ρωσικά, ιταλικά και γαλλικά). Ήταν ταλαντούχος δικηγόρος και συγγραφέας, μεταφραστής, ποιητής και χρονογράφος, και ρήτορας.

 Γεννήθηκε στο Σομπόρ της Αυστροουγγαρίας όπου τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στο Σζέγκετ, μετά σπούδασε νομικά στη Βουδαπέστη. Το 1797 ολοκλήρωσε τις νομικές σπουδές του και το 1798, με την καλή σύσταση του κοσμήτορα της νομικής σχολής Έμερικ Πεστ Κελέμαν ,διορίσθηκε καθηγητής στο γυμνάσιο του Κάρλοβατς. Τον Μάρτιο του 1802 μετακόμισε στο Vrsac σαν γραμματέας του επισκόπου Ιωσήφ Γιοβάνοβιτς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν σε σύγκρουση με τον Μητροπολίτη Στρατιμίροβιτς. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους και κατά την πρώτη Σερβική εξέγερση με το ψευδώνυμο "Ιβαν Τζούγκοβιτς" έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της πρώτης Σερβικής κυβέρνησης, αρχής γενομένης από το 1807. Μετά το θάνατο του Μπόζινταρ Γκρούτζοβιτς έγινε γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ήταν σε διπλωματική αποστολή στην έδρα του ρωσικού στρατού στο Βουκουρέστι, με σκοπό να επιτευχθεί η ανακωχή μεταξύ των Ρώσων και των Τούρκων και να γίνει επέκταση και στη Σερβία. Το 1807 απολύθηκε από την κρατική υπηρεσία και δημιούργησε σχολείο στο Βελιγράδι ,με σκοπό την εκπαίδευση μαθητών ως ηγετών και μελλοντικών εκπροσώπων του λαού της Σερβίας. Η Ανωτάτη σχολή, σήμερα, άνοιξε επίσημα στις 31 Αυγούστου (12 Σεπτεμβρίου σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) του 1808. Πρώτος διευθυντής της διορίστηκε ο Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς και ο Τζούγκοβιτς,που μάλιστα ήταν δάσκαλος κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους λειτουργίας της. Στα τέλη του 1808 ο Τζούγκοβιτς αποκαταστάθηκε πολιτικά σαν επικεφαλής της διπλωματικής αποστολής, και πέρασε αρκετούς μήνες στο Ιάσιο, στα κεντρικά γραφεία του ρωσικού στρατού σε διαπραγματεύσεις για το μελλοντικό καθεστώς της Σερβίας. Με την επιστροφή του από την αποστολή, ονομάστηκε πρόεδρος του Δήμου του Βελιγραδίου τον Μάρτιο του 1810. Το 1811 πήρε μέρος σε διπλωματική αποστολή στην Βιέννη και όταν γύρισε ανέλαβε ξανά γραμματέας της κυβέρνησης. Τον Μάρτιο του 1811 ο υπουργός παιδείας Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς πέθανε και στη θέση του διορίστηκε ο Τζούγκοβιτς. Στις αρχές Μαρτίου του 1813 έφυγε από το Βελιγράδι και τους τελευταίους μήνες της ζωής του ήταν μεταξύ Backa Palanka, Τιμισοάρα, Βιέννη και τη Zrenjanin ,όπου και πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 1813. Вук Караџић: Животи најзнатнијих српских поглавица нашега времена Живорад Јанковић: Иван Југовић оснивач Велике школе („Православље“ бр. 911) Улога Сомбора у српској револуцији („Дневник“, 5. јул 2004) др Никола М. Поткоњак: Недоумице о Јовану Савићу - Ивану Југовићу (1775 — 1813) Јован Савић (Иван Југовић) - оснивач Велике школе у Београду и утемељитељ високог школства у Срба, Норма, Нови Сад, 2008. године
Σοφία της Σουηδίας

Η Σοφία (σουηδ. Sofia, 21 Μαΐου 1801 - 6 Ιουλίου 1865) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν Πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης.

 Η Σοφία Βιλελμίνη Αικατερίνη Μαρία Λουίζα Καρλόττα Άννα ήταν η πρώτη κόρη του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Φρειδερίκης της Βάδης. Παντρεύτηκε το 1819 τον μεγάλο θείο της Λεοπόλδο της Βάδης και είχε τέκνα: Αλεξανδρίνα (1820-1904), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Β΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Λουδοβίκος (1822). Λουδοβίκος Β΄ (1824-1858), Μεγάλος Δούκας της Βάδης. Φρειδερίκος Α΄ (1826-1907), Μεγάλος Δούκας της Βάδης, παντρεύτηκε τη Λουίζα της Πρωσίας, απέκτησαν τρία παιδιά. Γουλιέλμος (1829-1897), Πρίγκιπας της Βάδης, παντρεύτηκε την Μαρία Μαξιμιλιάνοβνα του Λόιχτενμπεργκ, απέκτησαν δυο παιδιά. Κάρολος (1832-1906), παντρεύτηκε μοργανατικά τη Ρόζαλι φον Μπόιστ. Μαρία (1834-1899), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Λεοπόλδο του Λάινινγκεν, απέκτησαν δύο παιδιά. Καικιλία (μετέπειτα Όλγα Φεοντόροβνα) (1839-1891), παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας, απέκτησαν επτά παιδιά. Heribert Jansson (in Swedish). Drottning Victoria (Queen Victoria). Hökerbergs Bokförlag. (1963) ISBN. Charlottas, Hedvig Elisabeth (1939) [1807–1811]. af Klercker, Cecilia (ed.). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok [The diary of Hedvig Elizabeth Charlotte] (in Swedish). VIII 1807-1811. Translated by Cecilia af Klercker. Stockholm: P.A. Norstedt & Söners förlag. OCLC 14111333. (search for all versions on WorldCat) Anteckningar om svenska qvinnor. [Utg. av P.G. Berg och Wilhelmina Stålberg]. Stockholm, 1864-1866.
Καλύβια Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: ΚαλύβιαΓια οικισμό στην Αιτωλοακαρνανία με το ίδιο όνομα δείτε: Καλύβια Αμφιλοχίας Τα Καλύβια είναι πεδινός οικισμός του δήμου Αγρινίου της Αιτωλοακαρνανίας, σε υψόμετρο 30 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 965 κατοίκους.

 Τα Καλύβια βρίσκονται στην δυτική πλευρά της πεδιάδας του Αγρινίου και κοντά στην κοίτη του Αχελώου ποταμού. Απέχουν 10 χλμ. δυτικά της πόλης του Αγρινίου και 36 χλμ. νοτιοδυτικά από το Μεσολόγγι. Η τοπική κοινότητα Καλυβίων έχει συνολική έκταση 33.651 στρεμμάτων πεδινής μορφής από τα οποία τα 22,5 χιλιάδες περίπου στρέμματα αρδεύονται από το αρδευτικό δίκτυο που ελέγχεται από τον Τοπικό Οργανισμό Εγγείων Βελτιώσεων (ΤΟΕΒ) Καλυβίων. Το νέο χωριό των Καλυβίων δημιουργήθηκε από τους κατοίκους παλαιότερου οικισμού σε τοποθεσία η οποία βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο βόρεια-βορειοανατολικά από την θέση του παλιού χωριού και υψομετρικά μεγαλύτερη περίπου κατά 3-4 μέτρα. Η μετακίνηση αυτή έγινε σταδιακά από έτος 1851 μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, εξαιτίας της ολοκληρωτικής καταστροφής που υπέστη από τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη το 1824 όταν πέρασε από τον αγρινιώτικο κάμπο και από τις επαναλαμβανόμενες πλημμύρες του Αχελώου κατά τα έτη 1851-1853. Την περίοδο της κατοχής, στις 31 Ιουλίου 1944, οι Γερμανοί εκτέλεσαν ομαδικά 59 πατριώτες στη σιδηροδρομική γραμμή Αγρινίου - Κρυονερίου, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τα Καλύβια. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Σύλλογος Γυναικών Καλυβίων "Δήμητρα" και από το 1971 ο αθλητικός σύλλογος ΠΑΟΚ Καλυβίων. Το όνομά Καλύβια προέρχεται από τη λέξη "καλύβη-βα" που ετυμολογείται ως «ταπεινός, μονώροφος οικίσκος εξ ενός δωματίου και άνευ ξύλινου πατώματος, εστεγασμένος διά χόρτων και κλάδων ή κεράμων - εξοχικόν πρόχειρο παράπηγμα». Επισημαίνεται επίσης ότι οι γεωργοί, που συνηθίζονταν να τους αποκαλούν "καλυβιώτες", κατοικούσαν σε καλαμένιες καλύβες. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α-07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγρινίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και τον Πλάτανο αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλυβίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.376 κατοίκων, ενώ ο οικισμός μετρά 965. Ο επιτάφιος της ελευθερίας για τους 59 εκτελεσθέντες στα Καλύβια από τον ιστότοπο https://iaitoloakarnania.gr Ο ιστότοπος Καλύβια Αγρινίου 40 χρόνια ΠΑΟΚ Καλυβίων Αρχειοθετήθηκε 2021-10-20 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο https://www.agrinionews.gr Αρχειοθετήθηκε 2019-07-16 στο Wayback Machine.
Α.Γ.Σ. Άρτεμις Κορυδαλλού

Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος «Άρτεμις Κορυδαλλού» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Κορυδαλλού, όπου βρίσκεται η έδρα του, το 2ο Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1970 και χρώματα του το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης και διατηρεί τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών για αθλήτριες όλων των ηλικιών. Μέχρι και το 1978 διέθετε τμήμα κολύμβησης, το οποίο έκτοτε λειτουργεί ως ανεξάρτητο σωματείο με την ονονασία Ν.Γ.Σ. Άρτεμις '78 και έδρα το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Νίκαιας «Πλάτων».

 Ο σύλλογος αποτελεί την πρώτη ομάδα γυναικείας πετοσφαίρισης που ιδρύθηκε στο νομό Πειραιά και τη Δυτική Αττική. Ιδρυτής της και πρώτος προπονητής της για 25 συνεχή χρόνια ήταν ο Στάθης Σαραντέας.Η Άρτεμις Κορυδαλλού για πολλά χρόνια αγωνιζόταν σε υψηλό επίπεδο στις Εθνικές Κατηγορίες της γυναικείας πετοσφαίρισης με πολλές αθλήτριές της να πλαισιώνουν τις Εθνικές Ομάδες Κορασίδων, Νεανίδων και Γυναικών.Μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο σύλλογος αγωνιζόταν στην A' Κατηγορία Γυναικών της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. όταν την αγωνιστική περίοδο 2007-08 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Κατηγορίας, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στην Α2 Εθνική κατηγορία Γυναικών.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης της Α2 Εθνικής, λαμβάνοντας μέρος στα πλέι-οφ. Την επόμενη περίοδο, 2010-11, ο σύλλογος κατέλαβε την 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου Ομίλου της Α2 Εθνικής, κερδίζοντας την επιστροφή του στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης.Στη συνέχεια, ο σύλλογος γνώρισε δύο συνεχόμενους υποβιβασμούς.Την περίοδο 2011-12 υποβιβάστηκε από την Α1 Εθνική και την επόμενη περίοδο, 2012-13, υποβιβάστηκε από την Α2 Εθνική αντίστοιχα, επιστρέφοντας στις κατηγορίες της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Έδρα του συλλόγου αποτελούσε μέχρι το 2013 το Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού «Θεώδορος Πούτος» και έκτοτε, έδρα του αποτελεί το 2ο Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού, χωρητικότητας 400 θέσεων. Κατά την αγωνιστική περίοδο 1988–89 το τμήμα Νεανίδων της Αρτέμιδος Κορυδαλλού κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος. Α.Γ.Σ. Άρτεμις Κορυδαλλού, επίσημος ιστότοπος του τμήματος πετοσφαίρισης. Κλειστό Κορυδαλλού, πληροφορίες στον ιστότοπο Stadia.gr
Άννα Κέντρικ

Η Άννα Cooke Κέντρικ (Anna Cooke Kendrick, 9 Αυγούστου 1985) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί-ηθοποιός σε θεατρικές παραγωγές. Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν το 1998 στο Broadway μιούζικαλ Υψηλή Κοινωνία, από το οποίο κέρδισε ένα Βραβείο Tony στην υποψηφιότητα για τον Καλύτερο Β' Γυναικείο Ρόλο σε Μιούζικαλ. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην κωμωδία με μουσική Κατασκήνωση (2003). Η Κέντρικ βγήκε στο προσκήνιο για τον υποστηρικτικό ρόλο στο The Twilight Saga (2008-12), η ταινία του franchise που βασίζεται στην σειρά βιβλίων της Stephenie Meyer. Έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο Up in the Air (2009). Η Κέντρικ έχει επίσης συμμετάσχει στην κωμωδία-δράμα 50/50 (2011), το έγκλημα-δράμα Περιπολία (2012), το μιούζικαλ-φαντασία Τα μυστικά του Δάσους (2014), και την ενήλικη κωμωδία του Μάικ και ο Ντέιβ Πρέπει Ημερομηνίες Γάμου (2016). Απέκτησε περαιτέρω τη φήμη όταν έπαιξε ως πρωταγωνίστρια στην μουσική κωμωδία του 2012 Pitch Perfect και το 2015 η συνέχεια, Pitch Perfect 2, καθώς και στο Pitch Perfect 3, το 2017. Το 2016, η Κέντρικ δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, Scrappy Little Nobody.

 Η Άννα Κουκ Κέντρικ γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1985 στο Πόρτλαντ, Μέιν, κόρη της Τζάνις (το γένος Cooke), λογίστρια, και William Κέντρικ, καθηγητής ιστορίας ο οποίος επίσης ασχολείται με τα οικονομικά. Αυτή είναι Αγγλικής, Ιρλανδικής, Σκωτσέζικης καταγωγής. Οι παππούδες της ήταν ο Ρόναλντ (1916-2006) και η Ρουθ (το γένος Small) Cooke (1918–2011). Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον ηθοποιό Michael Cooke Κέντρικ, που εμφανίστηκε στην ταινία 2000 Ο απόηχος της Δόξας. Παρακολούθησε το Ντεεριν Σχολείο στο Πόρτλαντ πριν την είσοδο στο χώρο της διασκέδασης.Η ίδια έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις της πως την ενδιέφερε η ηθοποιία και ο χώρος του θεάματος ήδη από πολύ μικρή ηλικία. Μάλιστα, στα δώδεκα της έτη, οι γονείς της της επέτρεπαν να ταξιδέψει με το τρένο έως τη Νέα Υόρκη από το Μέιν- συνοδεία του αδερφού της, ετών 14 τότε- με σκοπό να λάβει μέρος σε ακροάσεις. Εκείνη την περίοδο κέρδισε και τον πρώτο της ρόλο στο μιούζικαλ του Broadway "High Society", για το οποίο έλαβε και το βραβείο Tony. Στα απομνημονεύματα της αλλά και σε συνεντεύξεις, η Kendrick έχει δηλώσει πως η ίδια δεν είχε αντιληφθεί τη σπουδαιότητα αυτού του βραβείου, λόγω του νεαρού της ηλικίας της. Το 2009, η Κέντρικ άρχισε μια σχέση με τον σκηνοθέτη Edgar Wright μετά τη συνάντησή τους στο πλατό του" Scott Pilgrim vs. the World. Το ζευγάρι χώρισε στις αρχές του 2013. Η Κέντρικ κατοικεί στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anna Kendrick στο Wikimedia Commons
Grieg Hall

Η Αίθουσα Συναυλιών Γκριγκ (νορβηγικά: Grieghallen‎) είναι αίθουσα συναυλιών χωρητικότητας 1.500 θέσεων στο Μπέργκεν της Νορβηγίας.Η αίθουσα πήρε το όνομά της από τον συνθέτη Έντβαρντ Γκριγκ, ο οποίος ήταν μουσικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Μπέργκεν από το 1880 έως το 1882, ενώ η ορχήστρα εδρεύει στην αίθουσα από την ολοκλήρωση της το 1978. Σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Κνουντ Μουνκ.

 Η αίθουσα χρησιμοποιείται κάθε χρόνο για μια σειρά συναυλιών, παραστάσεων μπαλέτου και όπερας. Έχει φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1986 και είναι ο διοργανωτής του ετήσιου διαγωνισμού του Νορβηγικού Πρωταθλήματος Ορεινών Ζωνών, ο οποίος πραγματοποιείται στα μέσα του χειμώνα. Το στούντιο ηχογράφησης του Grieg Hall είναι επίσης γνωστό μέσα στην κοινότητα των black metal, καθώς καταγράφηκαν εκεί μερικά από τα πιο δημοφιλή νορβηγικά άλμπουμ black metal, ενώ ο Pytten ως τεχνικός ήχου. Επίσημη ιστοσελίδα Νορβηγικά και Αγγλικά Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Grieghallen στο Wikimedia Commons
Σεμπαργάν

Το Σεμπαργάν (παστού/περσικά (νταρί): شبرغان) είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Τζοουζτζάν στο βόρειο Αφγανιστάν και έχει πληθυσμό περίπου 43.000 κατοίκων με βάση στοιχεία του 2012. Το Σεμπαργάν βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντάρια-γιε Σαφίντ, περίπου 130 χιλιόμετρα δυτικά του Μαζάρι Σαρίφ επί της κεντρικής κυκλικής εθνικής οδού Χεράτ-Κανταχάρ-Καμπούλ-Μαζάρι Σαρίφ-Σεμπαργάν-Μαϊμάνα-Χεράτ.

 Το Σεμπαργάν ήταν η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Ουζμπεκικού χανάτου, το οποίο προσαρτήθηκε στο Αφγανιστάν μετά τον Αγγλορωσικό πόλεμο μέσω συνοριακών συμφωνιών το 1873.Εδώ πραγματοποιήθηκε η σφαγή του Νταστ-ι Λέιλι τον Δεκέμβριο του 2001 κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής στο Αφγανιστάν, όταν αιχμάλωτοι Ταλιμπάν (από 250 έως 3.000 σύμφωνα με τις πηγές) σκοτώθηκαν σε φορτηγό ενώ μεταφερόταν από το Κουντούζ στο Σεμπαργάν από στρατεύματα των ΗΠΑ και της Βόρειας Συμμαχίας.Το Σεμπαργάν είναι το προπύργιο του Ουζμπέκου πολέμαρχου Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ, ο οποίος μάχεται εναντίον του Τατζίκου εχθρού του Ατά Μοχαμάντ Νοόρ για τον έλεγχο του βόρειου Αφγανιστάν. Γύρω από το Σεμπαργάν βρίσκεται γεωργική αρδεύσιμη γη. Η εξερεύνηση των αποθεμάτων φυσικού αερίου του Αφγανιστάν ξεκίνησε το 1967 στην περιοχή Χοβάτζα Γκογεράκ 15 χιλιόμετρα ανατολικά του Σεμπαργάν με την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης. Τα αποθέματα υπολογίστηκαν περίπου σε 67 εκατομμύρια m³. Επίσης το 1967, οι Σοβιετικοί ολοκλήρωσαν την κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου μήκους 100 χιλιομέτρων ο οποίος συνέδεε το Σεμπαργάν με το Κελέφτ στη Σοβιετική Ένωση.Το Σεμπαργάν είναι σημαντική τοποθεσία για τη ενεργειακή προμήθεια του Αφγανιστάν: Το πετρελαϊκό πεδίο Ζομράντ Σάι βρίσκεται πλησίον του Σεμπαργάν. Το διυλιστήριο του Σεμπαργάν επεξεργάζεται αργό πετρέλαιο για χρήση στην Καμπούλ, το Μαζάρι Σαρίφ και το Σεμπαργάν. Τα πεδία φυσικού αερίου Τζοργκαντούκ, Χοβάτζα Γκογκεράκ και Γιατιμτάκ βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 30 χιλιομέτρων από το Σεμπαργάν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sheberghan στο Wikimedia Commons
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (συντομογραφία: ΚΠΙΣΝ) είναι χώρος διεξαγωγής πολιτιστικών εκδηλώσεων, το οποίο περιλαμβάνει τις κτιριακές εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και πάρκο αστικού τύπου και άλλες μικρότερες εγκαταστάσεις. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος έκανε δωρεά 630.000.000 ευρώ. Το οικοδόμημα και το πάρκο βρίσκονται στον Φαληρικό όρμο, υπαγόμενο διοικητικά στο Δήμο Καλλιθέας. Το κέντρο έχει λάβει πάμπολλες διακρίσεις και επαίνους τόσο για το φιλανθρωπικό του έργο και τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα σε αυτό όσο και για την αρχιτεκτονική του που θεωρείται πρωτοπόρα σε όλο τον κόσμο. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο το 2016.

 Το 2006, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ανακοίνωσε ότι είχε την πρόθεσή να κατασκευάσει σε περιοχή του Ελληνικού Δημοσίου τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και ένα εκπαιδευτικό και περιβαλλοντικό πάρκο που θα έφερε το όνομα «Σταύρος Νιάρχος». Ύστερα από συζητήσεις με την ελληνική κυβέρνηση αποφασίστηκε η παραχώρηση του χώρου του παλαιού ιπποδρόμου στην περιοχή του Φαληρικού Δέλτα, συνολικού εμβαδού 240.000 μ². Από αυτά τα 210.000 μ² ορίστηκαν για το κέντρο και τα υπόλοιπα 30.000 μ² για τη δημιουργία δημοτικού αθλητικού πάρκου για τον Δήμο Καλλιθέας.Τον Μάρτιο του 2009, το Ίδρυμα υπέγραψε σύμβαση με το Ελληνικό Δημόσιο για την κατασκευή του ΚΠΙΣΝ και λίγους μήνες αργότερα κυρώθηκε με νόμο από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Σύμφωνα με αυτή, το ίδρυμα ανέλαβε την χρηματοδότηση του συνολικού έργου ενώ μετά την παράδοση του έργου στο ελληνικό κράτος, η Ελληνική Κυβέρνηση θα αναλάμβανε τον πλήρη έλεγχό του, όπως και έγινε.Από τον Αύγουστο του 2016, οι εγκαταστάσεις ανοίγουν σταδιακά. Στις 23 Φεβρουαρίου 2017, το Κέντρο παραδόθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο. Η επένδυση του ιδρύματος για την κατασκευή και τον εξοπλισμό του Κέντρου ξεπερνά τα 600 εκατομμύρια ευρώ. Πραγματοποιήθηκε ανασκαφή διασφάλισης στον χώρο από το 2012, υπό τη διεύθυνση της Στέλλας Χρυσουλάκη, διευθύντριας αρχαιοτήτων (εφόρου) του Πειραιά. Επέτρεψε την ανακάλυψη πολυάριθμων ταφών στη νεκρόπολη του Φαλήρου και, ειδικότερα, τους δύο μαζικούς τάφους που περιείχαν τους «Δεσμώτες του Φαλήρου», ίσως καταδικασμένοι σε θάνατο μετά την αποτυχία μιας αθηναϊκής συνωμοσίας του 7ου αι. π.Χ. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Εθνική Λυρική Σκηνή Όπερα Θεσσαλονίκης Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (Αγγλικά) Victoria Newhouse, Chaos and Culture: Renzo Piano Building Workshop and the Stavros Niarchos Foundation Cultural Center in Athens, Monacelli Press, 2017. (ISBN 9781580934886) (Αγγλικά) Federico Bucci, The Last Agora: Stavros Niarchos Foundation Cultural Center - Athens, Random House Espanol, 2018, 160 p. (ISBN 9788891817051) Επίσημη ιστοσελίδα Ιστοσελίδα του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος
Νιεσάβα

Η Νιεσάβα (πολωνικά: Nieszawa, γερμανικά: Nessau‎) είναι πόλη του Πόβιατ Αλεξάντρουφ, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κουγιαβίας. Ο πληθυσμός της είναι 1.834 κάτοικοι (2020).

 Το Θεσπίσματα της Νιεσάβα, που θεσπίστηκαν σε αυτήν την πόλη το 1454, έχουν σημασία στη νομική και κοινωνική ιστορία της Πολωνίας. Στη Νιεσάβα παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1460 και στους επόμενους αιώνες ήταν μια βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Μπζεστς στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη εισέβαλε και στη συνέχεια την κατέλαβε η Γερμανία. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν αμέσως μαζικές συλλήψεις Πολωνών ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Η Νιεσάβα ήταν ένας από τους τόπους εκτελέσεων Πολωνών που πραγματοποιήθηκαν από τη Γερμανία το 1939 ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί έδιωξαν επίσης περίπου 1.000 Πολωνούς από την πόλη. Περαιτέρω απελάσεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν το 1940. Σπίτια, γραφεία, καταστήματα και εργαστήρια των εκδιωμένων Πολωνών παραδόθηκαν στους Γερμανούς ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1945 η γερμανική κατοχή έληξε και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που ήταν εγκατεστημένο από τη Σοβιετική Ένωση, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Τα πιο σημαντικά ιστορικά ορόσημα και αξιοθέατα της πόλης είναι η γοτθική Εκκλησία της Αγίας Χέντβιχ (Ύπατη Δούκισσα της Πολωνίας), που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, η οποία διαθέτει πλούσιο γοτθικό- αναγεννησιακό - μπαρόκ εσωτερικό, το μπαρόκ μοναστήρι των Φραγκισκανών με την Εκκλησία της Έρευσης του Τιμίου Σταυρού, το Μουσείο Στανίσουαφ Νοακόφσκι αφιερωμένο στον Πολωνό αρχιτέκτονα και καλλιτέχνη Στανίσουαφ Νοακόφσκι, που βρίσκεται στο πρώην σπίτι του, και η ιστορική πλατεία της αγοράς γεμάτη με παλιά αρχοντικά και το δημαρχείο. Στανίσουαφ Νοακόφσκι (1867-1928), Πολωνός αρχιτέκτονας, υδατογραφιστής και ιστορικός τέχνης Φερντίναντ Αντόνι Οσεντόφσκι (1876–1945), Πολωνός συγγραφέας, εξερευνητής, καθηγητής πανεπιστημίου και αντικομμουνιστής ακτιβιστής Γιαν Βοζνίτσκι (1881-1945), Πολωνός δάσκαλος και βουλευτής Επίσημος ιστότοπος της Νιεσάβα Επίσημος ιστότοπος της τοπικής εφημερίδας ΝΚΣ Γιαγκιελόνκα Νιεσάβα - ιστότοπος της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας
Βίβιεν Γουέστγουντ

Η Βίβιεν Γουέστγουντ, πραγματικό όνομα Vivienne Isabel Swire ( 8 Απριλίου 1941- 29 Δεκεμβρίου 2022 ) ήταν βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας, επιχειρηματίας και ακτιβίστρια. Πασίγνωστη για τις δημιουργίες της ανά τον κόσμο, εκθέτει τα έργα της σε διεθνείς συναντήσεις και εκδηλώσεις. Θεωρείται ως το άτομο που έκανε γνωστή τη μόδα της πανκ στο ευρύ κοινό. Θεωρείται αντισυμβατική, καθώς έχει επανειλημμένα προκαλέσει έκπληξη στη διεθνή κοινότητα με τις προκλητικές και πρωτοποριακές της επιλογές (που σχετίζονται και την δική της εμφάνιση), στην παρουσίαση των δημιουργιών της.

 Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1941 στην κομητεία του Ντέρμπισαϊρ της Βρετανίας. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε οικογενειακώς στο Λονδίνο και αργότερα έγινε δάσκαλα, τελικά όμως ακολούθησε καριέρα στον κόσμο της μόδας. Το 1969 άνοιξε κατάστημα με την ονομασία «Let it Rock» στην Κίνγκς Ρόουντ του Λονδίνου, το οποίο ταυτίστηκε με το κίνημα της πανκ. Το 1982 άνοιξε νέο κατάστημα. Οι διάφορες κολεξιόν που έχει κατά καιρούς λανσάρει είναι επηρεασμένες πέραν από την πανκ και από διάφορους αρχαίους πολιτισμούς αλλά και από θεωρίες όπως λ.χ. η ύπαρξη εξωγήινων.Έχει τιμηθεί τέσσερις φορές (1990, 1992, 1998 και 2003) με εγχώριες και διεθνείς διακρίσεις για την προσφορά της στο χώρο αλλά και για το μέγεθος των εξαγωγών των δημιουργιών της. Αρκετοί επώνυμοι καλλιτέχνες και άλλες προσωπικότητες έχουν επιλέξει να φορούν διάφορα αξεσουάρ της Β. Γουεστγουντ, ή να τα διαφημίζουν. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται η Δούκισσα της Κορνουάλης Καμίλα, η πριγκίπισα Ευγενία της Υόρκης, η Γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, η τραγουδίστρια Γκουέν Στεφάνι, ο τραγουδιστής Φάρελ Γουίλιαμς κ.ά. Έχει παντρευτεί τρεις φορές, έχει δυο γιους και μια εγγονή. Απεβίωσε στις 29 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 81 ετών Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vivienne Westwood στο Wikimedia Commons