IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2019-2020

Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2019–20 ήταν η 33η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν οι ομάδες της Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών περιόδου 2019-20, ενώ η συμμετοχή για τις ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2019-20 ήταν υποχρεωτική. Τελικά δήλωσαν συμμετοχή 8 ομάδες από την Α2, που με τις 10 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ αποτέλεσαν ένα σύνολο από 18 ομάδες. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 11 Δεκεμβρίου 2019 και λίγο πριν το Φάιναλ-φορ η διοργάνωση διακόπηκε οριστικά εξαιτίας της Πανδημίας COVID-19.

 Στην Α΄ Φάση συμμετείχαν οι 8 ομάδες οι προερχόμενες από την Α2, οι οποίες χωρίστηκαν με γεωγραφικά κριτήρια σε 2 ζώνες και αγωνίστηκαν μεταξύ τους μέχρι να παραμείνουν 6, οι οποίες μαζί με τις 10 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ συνέχισαν στη Β΄ Φάση. Α΄ Ζώνη Περιλήφθηκε μονο μια ομάδα. Β΄ Ζώνη Περιλήφθηκαν 7 ομάδες από τις ακόλουθες ενώσεις: Μετά από κλήρωση προέκυψαν οι ακόλουθοι αγώνες: Η Αρμενική Πειραιώς ως η μοναδική ομάδα της Α΄ Ζώνης προκρίθηκε απευθείας στη Β΄ Φάση. Από τις ομάδες της Β΄ Ζώνης με κλήρωση προκρίθηκαν απευθείας στη Β΄ Φάση οι ομάδες: Α.Ε.Ν. Πανοράματος, Πήγασος Πολίχνης, Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης. Στη φάση αυτή εισήλθαν οι 10 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2019-20, και με τις 6 ομάδες που προκρίθηκαν από την Α΄ Φάση αποτέλεσαν ένα σύνολο από 16 ομάδες. Η τελική φάση (Φάιναλ-4) επρόκειτο να διεξαχθεί το διήμερο 13 και 15 Μαρτίου 2020 στην Ερμούπολη της Σύρου, στο Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτριος Βικέλας» και να μεταδοθεί τηλεοπτικά από το κανάλι ΕΡΤ Sports της δημόσιας τηλεόρασης. Όλα τα παιχνίδια ακυρώθηκαν λόγω της Πανδημίας COVID-19. Οι ημιτελικοί θα διεξάγονταν στις 13 Μαρτίου 2020. Ο πρώτος ημιτελικός θα ξεκινούσε στις 18.00΄ και ο δεύτερος στις 20.30΄. Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδας Ανδρών 2019-20 www.volleyball.gr Αρχειοθετήθηκε 2020-01-25 στο Wayback Machine. Συμπληρωματική Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδας Ανδρών 2019-20 www.volleyball.gr Αρχειοθετήθηκε 2020-01-25 στο Wayback Machine. Τα ζευγάρια των ημιτελικών του φάιναλ-4 του κυπέλλου Ελλάδας ανδρών www.volleyleague.gr Αρχειοθετήθηκε 2021-10-24 στο Wayback Machine. Αναβάλλεται το φάιναλ-4 ανδρών στη Σύρο www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-07-14 στο Wayback Machine.
Ρισάρ Κανάλ

Ο Ρισάρ Κανάλ (Richard Canal) (Ταρασκόν-συρ-Αριέζ της Γαλλίας, 16 Αυγούστου 1953 ) είναι Γάλλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Είναι διδάσκαλος-ερευνητής Πληροφορικής. Λάτρης της Αφρικής, όπου είναι εγκαταστημένος εδώ και είκοσι χρόνια, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Σέικ Άντα Ντιόπ (Cheik-Anta-Diop) του Ντακάρ στη Σενεγάλη πριν γίνει Υπεύθυνος Προγραμμάτων στο Γιαουντέ του Καμερούν. Στη δεκαετία του ογδόντα αναδείχτηκε ως συγγραφέας χάρη στο περιοδικό “Fiction”. Έτσι έγινε γνωστός και μπόρεσε να εκδώσει τα έργα του στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους “La Découverte”, “Fleuve Noir” και “J’ai lu”. Παρέμεινε διακριτικός άνθρωπος, παρ’ όλα τα δυο βραβεία Rosny-Ainé με τα οποία τιμήθηκε για τα μυθιστορήματά του Ombres Blanches και Aube Noir, που με το Swap-Swap αποτελούν την Αφρικανική του Τριλογία. Δεν αισθάνεται την ανάγκη να ακολουθήσει τη μόδα και μάχεται με πάθος για μια λογοτεχνική και επιστημονική φαντασία ύφους.

 Βραβείο Solaris (1986) για τη νουβέλα C.H.O.I.X. βραβείο της Γαλλικής Επιστημονικής Φαντασίας (1988), κατηγορία νουβέλα για το Étoile Βραβείο Rosny-Aîné (1994), κατηγορία Μυθιστόρημα για το Ombres blanches Βραβείο Rosny-Aîné (1995), κατηγορία Μυθιστόρημα για το Aube noire La Malédiction de l'éphémère (1986), εκδοτικός οίκος La Découverte, Les Ambulances du rêve (1986), κύκλος Animamea, εκδοτικός οίκος Fleuve Noir, La Légende étoilée (1987), κύκλος Animamea, εκδοτικός οίκος Fleuve Noir, Les Voix grises du monde gris (1987), κύκλος Animamea, εκδοτικός οίκος Fleuve Noir, Villes-vertige (1988), εκδοτικός οίκος L'Aurore, Swap-swap (1990), εκδοτικός οίκος J'ai lu, La Guerre en ce jardin (1991), εκδοτικός οίκος Fleuve Noir, Ombres blanches (1993), εκδοτικός οίκος J'ai lu, Aube noire (1994), εκδοτικός οίκος J'ai lu, Le Cimetière des Papillons (1995), εκδοτικός οίκος J'ai lu, La Malédiction de l'éphémère (1996) σε νέα εκδόση, εκδοτικός οίκος J'ai lu, Les Paradis piégés (1997), εκδοτικός οίκος J'ai lu, La Route de Mandalay(1998), εκδοτικός οίκος L'Atalante, Cyberdanse macabre (1999), εκδοτικός οίκος Flammarion,
Κατάλογος μοναρχών του Εσουατίνι

Το παρόν άρθρο περιλαμβάνει τους μονάρχες (Ngwenyamas) του Εσουατίνι (χώρας γνωστής ως Σουαζιλάνδη για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της). Ο Βασιλιάς του Εσουατίνι (επίσης γνωστός ως Ingwenyama) κυβερνά μαζί με τη Βασιλομήτορα (γνωστή ως Ndlovukati). Ιστορικά ο ρόλος του βασιλιά είναι να αποτελεί τον αρχηγό ή τον πατέρα του έθνους, ενώ η μητέρα του βασιλιά είναι η θρησκευτική αρχηγός του έθνους.

 Μχουλουνκόσι Κουομιζίθα Σουκούτα Μαντλασόμο Ντλόβου (Ndlovu) Νγκουεκάτι Μαουάουα Σιντουαμπασιλουτφούλι (Sidvwabasilutfuli) Σουκουμπίλι Μποκάνε Γκεμπάσε Κουνενέ Νκαμπίνγκουε Μαντλαμπάνε Χεχίλι (Hhili) Ντουλούνγκα Ντοντομπόλα Σιχούμπα Μλανγκένι Μσιμούτζε Μπόντλο (Mbhondlo) Τέμπε Σικουλουμαλόγιο (Sikhulumaloyo) Λάνγκα Σαμουκέτι Νκόμο: 1200–1300 Καμπάκο: 1300–1355 Νκόσι Α΄: 1355–1400 Νγκουάνε Α΄: 1400–1435 Ντλαμίνι Α΄ (Ματαλατάλα): 1435–1465 Μσουάτι Α΄: 1480–1520 Νγκουάνε Β΄: 1520–1550 Ντλαμίνι Β΄: 1555–1600 Νκόσι Β΄: 1600–1640 Μαβούσο Α΄: 1645–1680 Μαγκουντουλέλα: 1685–1685 Λουντβόγκα Α΄: 1685–1715 Ντλαμίνι Γ΄: 1720–1744 Νγκουάνε Γ΄: 1745–1780 (Ο πρώτος βασιλιάς της σύγχρονης Σουαζιλάνδης) ΛαΓιάκα Ντάντουε (Αντιβασίλισσα): 1780 Ντβουνγκούνιε (Ndvungunye) (Zikodze, Μαβούσο Β΄): 1780–1815 Λομβούλα Μτζεμπέλε (Αντιβασίλισσα): 1815 Σομπούζα Α΄ (Somhlolo): 1815–1839 Λοτζίμπα Σιμελάνε (Αντιβασίλισσα): 1836–1840 Μσουάτι Β΄ (Μαβούσο Γ΄): 1840–1868 Τσαντζίλε Ντουάντουε (Αντιβασίλισσα): Ιούλιος 1868 – Ιούνιος 1875 Διάδοχος του θρόνου Λουντβόνγκα Β΄ (Macaleni) – Δεν έγινε ποτέ βασιλιάς Ντλαμίνι Δ΄ (Μπαντζένι) (Mbandzeni): 1875–1889 Τιμπάτι Νκαμπούλε (Αντιβασίλισσα): 7 Απριλίου 1889 – 1894 Νγκουάνε Ε΄ (Mahlokohla): Ιανουάριος 1895 – 10 Δεκεμβρίου 1899 Λαμποτσιμπένι Μντελούλι (Αντιβασίλισσα): 10 Δεκεμβρίου 1899 – 7 Αυγούστου 1903 Λαμποτσιμπένι Μντελούλι (Αντιβασίλισσα): 7 Αυγούστου 1903 – 22 Δεκεμβρίου 1921 Σομπούζα Β΄: 22 Δεκεμβρίου 1921 – 2 Σεπτεμβρίου 1968 "Εξουσιοδοτημένο πρόσωπο" στη διάρκεια που ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Μσουάτι Γ΄ Πρίγκιπας Σοσίζα Ντλαμίνι: 21 Αυγούστου 1982 – 1 Νοεμβρίου 1985 (αναστολή από τον Ιούλιο του 1984)Αντιβασιλείς στη διάρκεια που ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Μσουάτι Γ΄ Βασίλισσα Τζελίουε: 21 Αυγούστου 1982 – 9 Αυγούστου 1983 Πρίγκιπας Σοσίζα Ντλαμίνι: 9 Αυγούστου 1983 – 18 Αυγούστου 1983 (υπηρεσιακός) Βασίλισσα Ντφόμπι: 18 Αυγούστου 1983 – 25 Απριλίου 1986 Rulers: Eswatini Βασιλικό Οικογενειακό Δέντρο Swaziland Nation Trust Commission: Ιστορία του Εσουατίνι Αρχειοθετήθηκε 2004-12-16 στο Wayback Machine. Επίσημος δικτυακός τόπος της Μοναρχίας της Σουαζιλάνδης Αρχειοθετήθηκε 2020-11-24 στο Wayback Machine. Βασιλείς του Βασιλείου στον επίσημο ιστότοπο της Κυβέρνησης του Εσουατίνι
Ξυλαγανή Ροδόπης

Η Ξυλαγανή είναι κωμόπολη της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, σε απόσταση 17 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Κομοτηνή και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.180 κατοίκους. Παλιότερα αποτελούσε την έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Ξυλαγανής του Δήμου Μαρωνείας αλλά και έδρα του τότε δήμου.Η Δημοτική Κοινότητα Ξυλαγανής, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Εργάνη και Νέα Πέτρα, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 1306 κατοίκους.

 Στην Ξυλαγανή έχουν βρεθεί πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία περιλαμβάνουν τμήματα ακροπόλεων και τάφους με κτερίσματα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Ξυλαγανή κατοικείτο κυρίως από Βούλγαρους, ενώ μετά την προσάρτησή της στην Ελλάδα και τις ανταλλαγές πληθυσμών που ακολούθησαν μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βουλγαρίας, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής και της Βόρειας Θράκης. Τον Ιούνιο του 1944, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, κάτοικοι της Ξυλαγανής που είχαν δημιουργήσει ένοπλο τμήμα προσκείμενο στους αντάρτες του Αντών Τσαούς, δέχτηκαν επίθεση από δυνάμεις του βουλγαρικού στρατού. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε ένας Βούλγαρος στρατιώτης, ενώ από πλευράς των κατοίκων σκοτώθηκαν (τόσο στη σύγκρουση όσο και στην ομαδική εκτέλεση που ακολούθησε) 28 ένοπλοι. Ο πολιτιστικός όμιλος του χωριού ιδρύθηκε το 1981. Η δραστηριότητα του περιλαμβάνει τη διοργάνωση παραδοσιακών γιορτών, τη λειτουργία λαογραφικού μουσείου καθώς και χορευτικό τμήμα. Στις γιορτές και τα έθιμα της Ξυλαγανής περιλαμβάνονται οι γιορτές των ισναφιών κατά την Καθαρά Δευτέρα και της Μπάμπως, καθώς και το έθιμο της παραδοσιακής πάλης που μετέφεραν οι πρόσφυγες από το Μεγάλο Βογιαλίκι της σημερινής Βουλγαρίας. Στον οικισμό εδρεύει ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ορφέας που ιδρύθηκε το 2006 και συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θράκης. Η κοινότητα Ξυλαγανής συστάθηκε με έδρα τον ομώνυμο οικισμό στις 31 Αυγούστου 1924 και λειτούργησε ως το 1997, οπότε καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαρωνείας. Πληροφορίες για την Ξυλαγανή από την ιστοσελίδα του δήμου Μαρώνειας Η ιστοσελίδα του Ορφέα Ξυλαγανής Η ιστοσελίδα του Λαογραφικού Μουσείου του Πολιτιστικού Ομίλου Ξυλαγανής
Γιάννα Εγκοριάν

Η Γιάννα Καραπέτοφνα Εγκοριάν (ρωσικά: Яна Карапетовна Егорян, αρμενικά: Յանա Կարապետի Եգորյան, 20 Δεκεμβρίου 1993) είναι Ρωσίδα ξιφομάχος αρμενικής καταγωγής, που συμμετέχει στο αγώνισμα της σπάθης. Στις επιτυχίες της περιλαμβάνονται χρυσά μετάλλια σε διοργανώσεις ευρωπαϊκού και παγκοσμίου επιπέδου, καθώς και δύο χρυσά κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στη Βραζιλία.

 Γεννήθηκε το 1993 στο Γερεβάν της Αρμενίας και σε ηλικία 6 ετών μετανάστευσε με την οικογένειά της στο ρωσική πόλη Χίμκι της περιφέρειας Μόσχας, όπου ξεκίνησε την ενασχόλησή της με την ξιφομαχία μερικά χρόνια αργότερα. Το 2010 κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων που διεξήχθησαν στη Σιγκαπούρη, ενώ το ίδιο έτος κατετάγη πέμπτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μπακού. Τα επόμενα χρόνια καθιερώθηκε ως μέλος της γυναικείας ομάδας σπάθης, κερδίζοντας τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ξιφομαχίας (το 2013 στο Ζάγκρεμπ, το 2014 στο Στρασβούργο, το 2015 στο Μοντρέ της Ελβετίας και το επόμενο έτος στο Τόρουν της Πολωνίας) και δύο μετάλλια στα αντίστοιχα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (ένα ασημένιο το 2013 στη Βουδαπέστη και ένα χρυσό το 2015 στη Μόσχα). Παράλληλα, το 2014 κατέκτησε σε ατομικό επίπεδο το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καζάν. Στις 8 Αυγούστου του 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό με 15-14 της - επίσης Ρωσίδας - Σοφίγια Βελίκαγια. Στους προηγούμενους γύρους, είχε αποκλείσει διαδοχικά τη Μεξικανή Τάνια Αραγιάλες, την Ελληνίδα Βάσω Βουγιούκα, τη Ρωσίδα Γιεκατερίνα Ντιατσένκο και την Ουκρανή Όλχα Χάρλαν. Λίγες μέρες αργότερα κέρδισε το χρυσό και στο ομαδικό γυναικών της σπάθης, από κοινού με τις Βελίκαγια, Ντιατσένκο και Γαβρίλοβα. Για τις επιτυχίες έλαβε διάφορες τιμές από το ρωσικό κράτος. Ανάμεσα σε αυτές τις διακρίσεις, περιλαμβάνονται η ανακήρυξή της σε Αθλήτρια της Χρονιάς για το 2016 από το ρωσικό Υπουργείο Αθλητισμού και η βράβευσή της με το παράσημο του Τάγματος της Τιμής. Το 2017 και το 2018 κέρδισε με τη ρωσική γυναικεία ομάδα σπάθης το ασημένιο και το χρυσό μετάλλιο στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα που διεξήχθησαν στην Τιφλίδα και το Νόβι Σαντ αντίστοιχα. «Egorian Yana». fie.org (στα Αγγλικά). Διεθνής Ομοσπονδία Ξιφομαχίας.
Dark Roots of Thrash

Dark Roots of Thrash είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ και DVD του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου 2013 στην Ευρώπη και μία εβδομάδα αργότερα στην Βόρεια Αμερική, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2013 στο "The Paramount Theatre" του Χάντινγτον της Νέας Υόρκης, κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Dark Roots of Earth". Το DVD κυκλοφόρησε σε σκηνοθεσία του Τόμι Τζόουνς και με παραγωγό την "Get Hammered Productions".

 1. Intro - 2:372. Rise Up (Billy, Peterson) - 4:183. More Than Meets the Eye (Billy, James, Peterson) - 4:254. Burnt Offerings (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 6:365. Native Blood(Billy, James, Peterson) - 5:14 6. True American Hate (Billy, Peterson, Souza, Skolnick) - 6:227. Dark Roots of Earth (Billy, James, Peterson, Skolnick) - 5:418. Into the Pit (Billy, Peterson, Skolnick) - 3:259. Practice What You Preach (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 5:23 1. Riding the Snake (Billy, Peterson) - 4:272. Eyes of Wrath (Billy, James, Peterson) - 5:493. Trial by Fire (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:404. The Preacher (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:455. The New Order (Peterson, Skolnick) - 5:046. D.N.R. (Do Not Resuscitate) (Billy, Peterson) - 4:237. Three Days in Darkness (Billy, James, Peterson) - 7:138. The Formation of Damnation (Peterson, Souza, Ramirez) - 6:479. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:4710. Disciples of the Watch (Billy, Peterson, Skolnick) - 7:29 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Dark Roots of Thrash" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Γκρεγκ Κρίστιαν - μπάσο Τζην Χόγκλαν - τύμπανα Dark Roots of Thrash - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - Dark Roots of Thrash (album review) | Sputnikmusic Testament - Dark Roots of Thrash - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Μαρία Τερέζα της Μπραγκάνσα

Η Μαρία Θηρεσία (πορτογαλ. Maria Teresa de Bragança, duquesa de Beira, 29 Απριλίου 1793 – 17 Ιανουαρίου 1874) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα της Ισπανίας και μετά κόμισσα της Μολίνα.

 Η Μαρία Θηρεσία Φραγκίσκη ντε Ασσίς Αντωνία Καρλόττα Ιωάννα Ιωσηφία Σαβερία ντε Πάουλα Μιχαέλα Ραφαέλα Ισαβέλλα Γκοντζάγκα υπήρξε η μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας Ιωακείμης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Ως πρώτο τέκνο του βασιλιά τη Πορτογαλίας ήταν διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου με τον τίτλο δούκισσα της Μπέιρα από το 1793 που γεννήθηκε, έως τη γέννηση του αδελφού της Φραγκίσκου Αντωνίου το 1795. Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία. Το 1810 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πέτρο-Κάρολος πρίγκιπα της Ισπανίας. Χήρεψε το 1812 και 8 μήνες μετά το τέλος του συζύγου της γέννησε τον γιο τους Σεβαστιανό (1813-1875). Η Μαρία Θηρεσία ήταν σύμμαχος του μικρότερου αδελφού της Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας στις προσπάθειές του να καταλάβει τον πορτογαλικό θρόνο. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του θείου της, Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, που απεβίωσε το 1833, πήγε στη Μαδρίτη, συμμάχησε με τον αδελφό του βασιλιά Κάρολο, Κόμη της Μολίνα, και τον βοήθησε με όλες τις δυνάμεις της να καταλάβει τον θρόνο. Ο Φερδινάνδος Ζ΄ είχε μόνο δύο κόρες, και καθώς δεν είχε άρρεν τέκνο τη διαδοχή αξίωνε ο αδελφός του Κάρλος. Όταν τον βασιλιά διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας, ξεκίνησε εμφύλιος με το όνομα Καρλικός Πόλεμος. Συμμετείχε στον πρώτο Καρλικό πόλεμο (1833-1839) σαν ένθερμος υποστηρικτής του Καρλισμού, ενώ η αδελφή της Μαρία Φραγκίσκη, σύζυγος του Κάρλος, απεβίωσε το 1834. Τον Ιανουάριο του 1837 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας απέκλεισε κάθε δικαίωμα συμμετοχής στον Ισπανικό θρόνο της Μαρίας Θηρεσίας, καθώς και του γιου της Σεβαστιανού, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους απογόνους του. Ίδια αποκήρυξη συνέβη και στην Πορτογαλία στον μικρότερο αδελφό της Μιχαήλ Α΄, όπου τον μεγαλύτερο αδελφό τους Πέτρο Δ΄ τον είχε διαδεχθεί η κόρη του Μαρία Β΄. Το 1838 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον χήρο Κάρολο σε δεύτερο γάμο του, μετά τον θάνατο της συζύγου του και αδελφής της. Δεν απέκτησαν παιδιά· ο Κάρολος (τιτουλάριος βασιλιάς της Ισπανίας) της έδωσε το δικαίωμα σαν σύζυγός του, η Μαρία Θηρεσία να είναι στο όνομά του τιτουλάρια βασίλισσα. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο η Μαρία Θηρεσία εξορίστηκε και δεν επέστρεψε στην Ισπανία. Απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 1874 στην Τεργέστη. Παντρεύτηκε πρώτα το 1810 τον Πέτρο Κάρολο της Ισπανίας, και είχε τέκνο: Σεβαστιανός (1811-1875), Πρίγκιπας της Ισπανίας.Το 1812 απεβίωσε ο Πέτρος Κάρολος και η Μαρία-Θηρεσία έκανε δεύτερο γάμο το 1838 με τον Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα. Δεν απέκτησε απογόνους.
Ο Πιο Αδύναμος Κρίκος

Ο Πιο Αδύναμος Κρίκος είναι ένα ελληνικό τηλεπαιχνίδι γνώσεων που αρχικά προβαλλόταν από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega από το 2001 έως το 2003 και επανήλθε ξανά την τηλεοπτική σεζόν 2019-2020 από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.Την σεζόν 2022-2023 θα προβάλλεται από την ΕΡΤ1. Είναι η ελληνική εκδοχή του τηλεπαιχνιδιού "The Weakest Link". Παρουσιάστρια της πρώτης και της δεύτερης σεζόν ήταν η Έλενα Ακρίτα, ενώ από την τρίτη σεζόν τη θέση του παρουσιαστή ανέλαβε ο Τάσος Τρύφωνος.

 Στο πλατό βρίσκονται οκτώ παίκτες (στους 2 πρώτους κύκλους εννέα), οι οποίοι βρίσκονται γύρω από τον παρουσιαστή. Σε κάθε γύρο ο παρουσιαστής κάνει ερωτήσεις στους παίκτες, οι οποίοι προσπαθούν να κερδίσουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν. Για κάθε σωστή απάντηση μαζεύονται χρήματα σε μία αλυσίδα και για να αποθηκευτούν στην "τράπεζα", πρέπει ο επόμενος παίκτης να πει "bank". Αν ο παίκτης δεν ξέρει την ερώτηση, έχει το δικαίωμα να πει "πάσο". Αν ο παίκτης δώσει λάθος απάντηση ή πει "πάσο", τότε τα χρήματα που έχουν μαζευτεί στην αλυσίδα, χάνονται και πρέπει να δημιουργήσουν ξανά από την αρχή μία άλλη αλυσίδα. Στο τέλος του γύρου οι παίκτες ψηφίζουν τον "πιο αδύναμο κρίκο", δηλαδή τον παίκτη που θεωρούν ότι ήταν ο χειρότερος του γύρου, συνήθως με βάση τις λάθος απαντήσεις που έδωσαν και τα πάσο που είπαν. Αυτό επαναλαμβάνεται σε κάθε γύρο. Στον τελευταίο γύρο, πρίν τον τελικό του επεισοδίου, έχουν παραμείνει δύο παίκτες, οι οποίοι παίζουν για να συγκεντρώσουν ένα μεγαλύτερο ποσό. Αμέσως μετά έρχεται ο τελικός του επεισοδίου, στον οποίο οι δύο παίκτες παίζουν ξανά, αυτή τη φορά για να αναδειχθεί ένας από αυτούς ο "πιο δυνατός κρίκος" και να κερδίσει το ποσό που έχει συγκεντρωθεί σε όλο το επεισόδιο. Στον τελικό δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός, όμως οι ερωτήσεις είναι πιο δύσκολες από τους προηγούμενους γύρους. Τις χρονιές 2020 και το 2021, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού προβάλλονταν από τον ΣΚΑΪ καθημερινά σε επανάληψη τα επεισόδια της περασμένης σεζόν, πριν από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων.
Ερνστ φομ Ρατ

Ο Ερνστ φομ Ρατ (Ernst Eduard vom Rath, 3 Ιουνίου 1909 - 9 Νοεμβρίου 1938) ήταν κατώτερος Γερμανός διπλωμάτης. Έγινε γνωστός ύστερα από τη δολοφονία του, την οποία χρησιμοποίησαν οι Ναζί ως πρόσχημα για να πραγματοποιήσουν την τρομοκρατική Νύχτα των Κρυστάλλων.

 Ο φομ Ρατ γεννήθηκε στην Φρανκφούρτη επί του Μάιν (Frankfurt am Main) στις 3 Ιουνίου 1909. Ήταν γιος του Γκούσταβ Ρατ, ανώτατου κρατικού αξιωματούχου. Ακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στο Μπρέσλαου και στη συνέχεια σπούδασε Νομικά στη Βόννη, το Μόναχο και την Καινιξβέργη. Το 1932 προσχώρησε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ και έγινε διπλωμάτης καριέρας. Το 1934 εντάχθηκε στην παραστρατιωτική οργάνωση του Κόμματος SA και το 1935 στάλθηκε ως διπλωμάτης αρχικά στο Βουκουρέστι και στη συνέχεια στη Γερμανική Πρεσβεία στο Παρίσι.Είναι γνωστό ότι το Ναζιστικό καθεστώς ήταν σφόδρα αντίθετο προς την ομοφυλοφιλία. Εν τούτοις, ο φομ Ρατ είχε ήδη γίνει αντικείμενο συζητήσεων σχετικά με τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και πιστευόταν ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί τον θεωρούν ομοφυλόφιλο, ωστόσο δεν υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες. Στις 7 Νοεμβρίου του 1938 και ενώ ο φομ Ρατ υπηρετούσε στο Παρίσι, εμφανίστηκε στην πρεσβεία ένας δεκαεπτάχρονος νεαρός, ονόματι Έρσελ Γκρίνσπαν (Herschel Grynszpan) και ζήτησε να δει κάποιον από το προσωπικό. Ο φομ Ρατ πήγε προς συνάντηση του νεαρού, ο οποίος, μόλις τον είδε, έβγαλε ένα περίστροφο και τον πυροβόλησε τρεις φορές στην κοιλιακή χώρα. Ο φομ Ρατ μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο, όπου, παρά τις προσπάθειες των ιατρών, κατέληξε στις 9 Νοεμβρίου. Ο νεαρός συνελήφθη. Παρά το ότι τίποτε δεν είναι διαπιστωμένο με βεβαιότητα, η επικρατούσα εκδοχή είναι ότι ο νεαρός Έρσελ, καταγόμενος από οικογένεια Γερμανών Εβραίων, η οποία είχε διαταχθεί να "μετοικήσει" στην Πολωνία, έλαβε μια κάρτα από τη μητέρα του, η οποία εξηγώντας του την κατάσταση παραπονέθηκε ότι βρίσκονταν επί πολλές ημέρες σε άθλιες συνθήκες διαμονής και διατροφής (η Πολωνία αρνήθηκε να δεχθεί τους εκτοπιζόμενους με αποτέλεσμα να παραμένουν στα σύνορα υπό δριμύ ψύχος και υποσιτιζόμενοι). Ο Έρσελ, μη μπορώντας να αντιδράσει διαφορετικά, πήγε στην Πρεσβεία και δολοφόνησε τον φομ Ρατ. Η δολοφονία του άσημου διπλωμάτη - μέλους του Κόμματος ήταν η αφορμή που περίμενε το καθεστώς του Χίτλερ: Ως επακόλουθο διατάχτηκε η καταδίωξη των Εβραίων σε όλη τη Γερμανία, η καταστροφή των καταστημάτων και των περιουσιών τους και η πυρπόληση των Εβραϊκών Συναγωγών. Το πογκρόμ αυτό, που έγινε στις 9 Νοεμβρίου 1938, επονομάστηκε Νύχτα των Κρυστάλλων (Kristallnacht) και σηματοδότησε την έναρξη του Ολοκαυτώματος. Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem: A Report on the Banality of Evil, Penguin Classics, 1994 ISBN 0140187650 Yad Vashem: Ανταπόκριση του Λαϊκού Κήρυκα για την κηδεία του φομ Ρατ
Το πέρασμα της Κασσάνδρας

Το πέρασμα της Κασσάνδρας (Αγγλικά: The Cassandra Crossing) είναι ένα θρίλερ διεθνούς συμπαραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία Τζωρτζ Κοσμάτου, βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Κατζ και παίρνουν μέρος ένα καστ αξιόλογων ηθοποιών: Ρίτσαρντ Χάρις, Σοφία Λόρεν, Μπαρτ Λάνκαστερ, Άβα Γκάρντνερ.

 Τρεις τρομοκράτες διεισδύουν στην έδρα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στη Γενεύη. Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πυροβολισμών με τους φρουρούς, κατά λάθος θα σπάσουν ένα δοχείο που περιέχει βακτήρια μιας θανατηφόρας νόσου. Ένας από τους τρομοκράτες θα σκοτωθεί από τα πυρά, ένας θα τραυματιστεί σοβαρά και θα συλληφθεί, ενώ ο τρίτος καταφέρνει να δραπετεύσει και να φτάσει στο σιδηροδρομικό σταθμό και θα μπει σε ένα τρένο, το οποίο εκτελεί δρομολόγιο από τη Γενεύη στη Στοκχόλμη. Χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος τρομοκράτης θα μεταφέρει μαζί του βάκτηρια της νόσου, όπου και θα αρχίζει να εξαπλώνεται μεταξύ των επιβατών του τρένου, που αργότερα αναγνωρίζεται ως πνευμονική πανούκλα. Ο Αμερικανός συνταγματάρχης Μακένζι, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την κατάσταση, αποφασίζει να στείλει το τρένο και να βάλει σε καραντίνα στον μισό-εγκαταλειμμένο σταθμό Γιάνοβ, κοντά στον οποίο υπήρχε κάποτε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου πολέμου. Το μονοπάτι για αυτό το σταθμό θα πρέπει όμως να περάσει από μια παλιά ερειπωμένη γέφυρα γνωστή και ως το πέρασμα της Κασσάνδρας, με τον κίνδυνο όμως να καταρρεύσει κατά τη διάρκεια της διέλευσης του τρένου και όλοι όσοι βρίσκονται στο τρένο ίσως να πεθάνουν. Ρίτσαρντ Χάρις ως Τζόναθαν Σοφία Λόρεν ως Τζένιφερ Μπαρτ Λάνκαστερ ως Μακένζι Άβα Γκάρντνερ ως Νικόλ Ίνγκριντ Τούλιν ως Ελενα Λι Στράσμπεργκ ως Χέρμαν Αλίντα Βάλι ως Νάνυ Μάρτιν Σιν ως Ρούμπι Το πέρασμα της Κασσάνδρας στην IMDb Το πέρασμα της Κασσάνδρας στο Rotten Tomatoes
Σπαθίφυλλο

Tο σπαθίφυλλο είναι γένος περίπου 40 ειδών μονοκοτυλήδονων ανθοφόρων φυτών της οικογένειας των Αροειδών, που προέρχεται από τις τροπικές περιοχές της Αμερικής και της νοτιοανατολικής Ασίας. Ορισμένα είδη Σπαθίφυλλων είναι κοινώς γνωστά ως κρίνα της ειρήνης. Είναι αειθαλή ποώδη πολυετή φυτά με μεγάλα φύλλα μήκους 12-65 εκ. και πλάτους 3-25 εκ.. Τα λουλούδια παράγονται σε ένα παχυσμένο κεντρικό μίσχο (σπάδικα), που περιβάλλεται από ένα 10-30 εκ. μακρύ, λευκό, κιτρινωπό, ή πρασινωπό φυλλόμορφο όργανο που φέρει ταξιανθία που μοιάζει με πέταλα (σπάθη). Το φυτό δεν χρειάζεται μεγάλες ποσότητες φωτός ή νερού για να επιβιώσει.

 Η περιγραφή του γένους από τον βοτανολόγο Heinrich Wilhelm Schott αναφέρεται στο Spatha foliaris persistens (λατινικά), όπου το spatha είναι μία σπάθη και το foliaris είναι ένα επίθετο που τροποποιεί το spathe, που σημαίνει ότι σχετίζεται με ένα φύλλο και το persistens σημαίνει συνεχής ή επίμονη. Phyllum σημαίνει επίσης ένα φύλλο. Το γένος περιλαμβάνει τα παρακάτω είδη (στα λατινικά): Στα καλλιεργούμενα υβρίδια περιλαμβάνεται το είδος: Spathiphyllum × clevelandii. Αρκετά είδη είναι δημοφιλή ως φυτά εσωτερικού χώρου. Ζουν καλύτερα στη σκιά και χρειάζονται λίγο ηλιακό φως για να ευδοκιμήσουν, ενώ χρειάζονται πότισμα περίπου μία φορά την εβδομάδα. Η μελέτη καθαρού αέρα της NASA διαπίστωσε ότι το Σπαθίφυλλο καθαρίζει τον αέρα ενός εσωτερικού χώρου από ορισμένους περιβαλλοντικούς ρύπους, όπως το βενζόλιο και την φορμαλδεΰδη. Το Σπαθίφυλλο είναι ήπια τοξικό για τον άνθρωπο και τα ζώα κατά την κατάποση. Το κρίνο της ειρήνης δεν είναι ένα αληθινό κρίνο από την οικογένεια των Λειριοειδών (Liliaceae). Τα αληθινά κρίνα είναι πολύ πιο τοξικά για τις γάτες και τα σκυλιά. Το κρίνο της ειρήνης περιέχει κρυστάλλους οξαλικού ασβεστίου, που μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό του δέρματος, αίσθημα καύσου στο στόμα, δυσκολία στην κατάποση και ναυτία. Κρίνος
Ασκάρ Μάμιν

Ο Ασκάρ Ουζακμπαϊούλι Μάμιν (καζακικά: Асқар Ұзақбайұлы Мамин‎, γεννηθείς στις 23 Οκτωβρίου 1965) ήταν πρωθυπουργός του Καζακστάν από τις 21 Φεβρουαρίου 2019 έως την παραίτησή του στις 5 Ιανουαρίου 2022. Νωρίτερα ήταν ο πρόεδρος της Καζακστάν Τεμίρ Ζολί, της εθνικής σιδηροδρομικής εταιρείας του Καζακστάν. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί πάγου του Καζακστάν, θέση που ανέλαβε το 2008.Διετέλεσε δήμαρχος της Αστανά (2006-2008) και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Καζακστάν (2005-2006). Ο Μάμιν είναι μέλος του κυβερνώντος πολιτικού κόμματος Νουρ Οτάν.

 Ο Μάμιν αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πολιτικής Μηχανικής του Τσελίνογκραντ, στο Ρωσικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών Πλεχάνοφ με ειδικότητες πολιτικού μηχανικού και οικονομίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως στέλεχος της εταιρείας "Τσελιντιαζστρόι". Διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Ένωσης Καινοτόμων Επιχειρήσεων του Καζακστάν. Από το 1996 έως το 2008, διετέλεσε α' αναπληρωτής δήμαρχος της Αστάνα, αντιπρόεδρος του υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών της Δημοκρατίας του Καζακστάν και α' υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Στις 21 Φεβρουαρίου 2019 διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός, θέση στην οποία διορίστηκε επίσημα στις 25 Φεβρουαρίου από τον πρόεδρο της χώρας. Ο διορισμός εγκρίθηκε από την Κάτω Βουλή την ίδια ημέρα.Επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Τοκάγιεφ και εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο στις 15 Ιανουαρίου 2021, μετά τις βουλευτικές εκλογές. Έναν χρόνο μετά, ξέσπασαν ταραχές με αφορμή την αύξηση στην τιμή του υγραερίου. Στον απόηχο των πολύνεκρων διαδηλώσεων, ο Μάμιν παραιτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2022. Ο Ασκάρ Μάμιν είναι παντρεμένος με την Αλτινάι Μάμινα. Το ζευγάρι έχει ένα γιο και μια κόρη: τον Ντανιγιάρ (γεννήθηκε το 1986) και την Ντινάρα (γεννήθηκε το 1991).
Λίμνη Κοϊτσεγκίζ

Η λίμνη Κοϊτσεγκίζ είναι μια λίμνη στην επαρχία Μούγλα της νοτιοδυτικής Τουρκίας και μια από τις μεγαλύτερες παράκτιες λίμνες της χώρας. Παίρνει το όνομα της από την ομώνυμη πόλη, που βρίσκεται στη βόρεια όχθη της. Συνδέεται με τη Μεσόγειο μέσω ενός στενού και καλαίσθητου καναλιού που ονομάζεται "Νταλιάν", το οποίο ρέει από τον ομώνυμο δήμο και την αρχαία πόλη Κάουνος. Το κανάλι Νταλιάν ενώνει τη λίμνη με τη θάλασσα στην παραλία Ιζτούζου. Η περιοχή γύρω από τη λίμνη και ειδικά οι όχθες της σύνδεσης με την θάλασσα Νταλιάν είναι σημαντικά φυσικά καταφύγια και δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα. Είναι μέρος της Ειδικής Περιοχής Προστασίας Περιβάλλοντος Κοϊτσεγίζ-Νταλιάν.

 Η λίμνη τροφοδοτείται από τους ποταμούς Ναμνάμ και Γιουβαρλακτσάι και από διάφορα ορεινά ρυάκια. Το βάθος της λίμνης κυμαίνεται από 20 έως 60 μέτρα. Η λίμνη έχει άφθονα ψάρια. Στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά της λίμνης Κοϊτσεγκίζ υπάρχουν πεδιάδες, ενώ άλλα μέρη περιβάλλονται από λόφους. Οι υψηλότεροι από αυτούς είναι το όρος Ολεμέζ (937 μέτρα) στα νοτιοδυτικά και το Μποζμπορούν Τεπέσι (556 μέτρα) στο νότο. Στη λίμνη υπάρχουν πέντε ακατοίκητα νησιά. Ένα από αυτά ονομάζεται ως Χαπισανέ Αντάσι, που σημαίνει νησί της φυλακής. Αρχικά το νησί χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς, και κατόπιν μετατράπηκε σε φυλακή. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται ως φυλακή και δεν κατοικείται. Η λίμνη σχηματίστηκε περίπου 7.500 χρόνια πριν, όταν ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της Μεσογείου είχε πληγεί από σεισμούς. Στη νότια πλευρά της λίμνης Κιοϊτσεγκίζ, υπάρχει ένα ρήγμα με κατεύθυνση ΒΔ - ΝΑ, που συνορεύει με πολλές θειούχες θερμές πηγές, μεταξύ των οποίων και τη ιαματική πηγή Σουλτανιγιέ. Η λίμνη έχει εξελιχθεί σε οικολογικά σημαντική περιοχή. Μαζί με τις όχθες της και τη λεκάνη Νταλιάν περιλαμβάνει την Ειδική Περιβαλλοντική Προστατευόμενη Περιοχή Κοϊτσεγκίζ-Νταλιάν. Στις όχθες βόρεια του Σουλτανίγιε, βορειοδυτικά του Χαμίτκιοϊ, στο Κιοϊτσεγκίζ, στο Καβακαράσι και το Τεπεαράσι εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστια ελώδη δάση. Οι μικρές περιοχές γύρω από τη λίμνη είναι ενδιαφέρουσες λόγω της παρουσίας πτηνών. Η περιοχή προσελκύει πολλούς παρατηρητές πουλιών. Η περιοχή είναι επίσης πλούσια σε ερπετά και έντομα. Dalyan 2005 Gezi Kitabı, Fatih Akaslan, (ISBN 975-270-471-9) Köyceğiz-Dalyan (A journey through the history within the labyrinth of nature, Altan Türe, Faya Kültür Yayınları-1, 2011, (ISBN 978-978-978-605-3) Cornucopia magazine, 20th edition, 2000: Reflections on Water; The Lake: part 1; author: Lady Patricia Daunt Köyceğiz-Dalyan Special Environmental Protection Area; Environmental Protection Agency for Special Areas History surfaces from Köyceğiz Lake, Land of Lights, October 28th, 2010 Dynamics of Lake Köyceğiz, SW Turkey: An environmental isotopic and hydrochemical study, C.S. BAYARI, T. KURTTAS, L. TEZCAN
Βουλευτικές εκλογές του Κιριμπάτι (2020)

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές στο Κιριμπάτι είχαν αρχικά προγραμματιστεί στις 7 Απριλίου 2020, με δεύτερο γύρο ψηφοφορίας να διεξαχθεί στις 15 Απριλίου 2020. Ωστόσο, στα τέλη Μαρτίου η Εκλογική Επιτροπή άλλαξε την ημερομηνία ψηφοφορίας σε 14 Απριλίου 2020, με έναν δεύτερο γύρο στις 21 Απριλίου 2020. Οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα το κόμμα του προέδρου Taneti Maamau, Τούμπουαν Κιριμπάτι, υπέρ της Κίνας, να χάσει την πλειοψηφία του στο κοινοβούλιο από κόμματα που είτε υποστηρίζουν την Ταϊβάν είτε επικρίνουν τον χειρισμό της διπλωματικής αναγνώρισης της Κίνας. Αλλά στις 26 Μαΐου, οι 44 βουλευτές χωρίστηκαν εξίσου σε 2 παγκάκια : 22 βουλευτές που υποστηρίζουν το νέο κόμμα Boutokaan Kiribati Moa και τους 22 βουλευτές της πρώην πλειοψηφίας.

 Από τα 46 μέλη του Maneaba ni Maungatabu, τα 44 εκλέγονται σε 23 μονομερείς και πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες (επτά με μία έδρα, έντεκα με δύο έδρες και πέντε με τρεις έδρες) χρησιμοποιώντας ένα τροποποιημένο σύστημα δύο στροφών . Ένα άλλο μέλος της Maneaba επιλέγεται από το Συμβούλιο των ηγετών του Ραμπί για να εκπροσωπήσει την κοινότητα των καταγομένων από την Μπανάμπα στο νησί Ράμπι στα Φίτζι . Ο γενικός εισαγγελέας είναι εξ οφίτσιο μέλος όταν δεν εκλέγεται. Ο Πρόεδρος (της βουλής) εκλέγεται μετά τις εκλογές, εκτός του Maneaba, και δεν συμμετέχει στις ψηφοφορίες. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν τόσα άτομα όσες είναι και οι έδρες στις εκλογικές τους περιφέρειες. Στον πρώτο γύρο ένας υποψήφιος/υποψήφια εκλέγεται εάν λάβει πάνω από το 50% των ψήφων. Όταν δεν πληρούνται όλες οι έδρες, διεξάγεται ένας δεύτερος γύρος με τον αριθμό των υποψηφίων να είναι ίσος με τον αριθμό των εδρών που απομένουν να συμπληρωθούν συν δύο, με εκείνους που έλαβαν τις λιγότερες ψήφους στον πρώτο γύρο να αποκλείονται από τη συνέχεια της διαδικασίας. Η ισοπαλία στον δεύτερο γύρο οδηγεί σε τρίτο γύρο ψηφοφορίας. Η πρώτη συνεδρίαση της νέας βουλής έγινε στις 22 Μαΐου.
Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης

Το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης (γερμανικά: Universität für angewandte Kunst Wien‎, ή ανεπίσημα απλά Die Angewandte) είναι μία σχολή καλών τεχνών και ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της Αυστρίας. Το πανεπιστημιακό επίπεδο της σχολής αναγνωρίστηκε το 1970.

 Ο πρόδρομος του ιδρύματος ήταν η Βιεννέζικη Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων που ιδρύθηκε το 1863, ακολουθώντας το παράδειγμα του Μουσείου Βικτωρίας και Αλβέρτου, για να αποτελέσει ένα κέντρο προηγμένης εκπαίδευσης για τους σχεδιαστές και τεχνίτες στη Βιέννη. Συνδεόταν, επίσης, άμεσα με το Αυτοκρατορικό Βασιλικό Αυστριακό Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας, που σήμερα είναι γνωστό ως το Mουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. Ήταν η πρώτη σχολή του είδους της στην Ευρώπη. Το 1941 έγινε ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την περίοδο 1941-45 ονομαζόταν Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών του Ράιχ, και το 1948 περιήλθε στην ιδιοκτησία του Αυστριακού κράτους και συνέχισε να λειτουργεί ως ακαδημία. Το 1970 αναγνωρίστηκε το πανεπιστημιακό επίπεδο της ακαδημίας και το 1998 μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο εφαρμοσμένων τεχνών. Διάσημοι καλλιτέχνες όπως οι Γκούσταφ Κλιμτ, Όσκαρ Κοκόσκα, Κόλομαν Μόζερ, Βίβιεν Γουέστγουντ, Καρλ Λάγκερφελντ, Ζαν-Τσαρλς ντι Καστελμπαζάκ, Πολ Κιρνίγκ, Τζιλ Ζάντερ, Πιπιλότι Ριστ, Ματέο Τουν, Φρανσουά Βαλεντίντι, Χιούγκο Μάρκλ και Στέφαν Σαγκμέιστερ, έχουν περάσει από το πανεπιστήμιο ως μέρος του προσωπικού ή του φοιτητικού σώματος. Σήμερα η σχολή συνδέεται με πολλούς διακεκριμένους καλλιτέχνες και καθηγητές, όπως οι Τζούντιθ Ίσλερ, Έρβιν Βουρμ, Χάρτμουτ Έσλινγκερ, Γκρεγκ Λυν, Βολφ Ντ. Πρι (της εταιρείας αρχιτεκτονικού σχεδιασμού Coop Himmelb(l)au), Πήτερ Βίμπελ και τον φιλόσοφο Μπέργκαρτ Σμίντ. Επί του παρόντος το πανεπιστήμιο έχει ~1.800 φοιτητές και ~380 διδάσκοντες. Οι φοιτητές προέρχονται από 70 διαφορετικές χώρες και σπουδάζουν στους 29 καλλιτεχνικούς κλάδους της σχολής, εκ των οποίων το 60% είναι Αυστριακοί, το 25% είναι Ευρωπαίοι και το 15% προέρχονται από άλλες χώρες. Τα έργα τους παρουσιάζονται δημόσια σε ~200 εκθέσεις ετήσια και πολυάριθμες εκδηλώσεις και άλλες δημόσιες περιστάσεις. Περιλαμβάνονται οι: Ουόλτερ Μπός (1904-1979), καλλιτέχνης μοντερνιστικών γλυπτών από ορείχαλκο Ντόριτ Ντεκ (1917--2014), γραφίστρια, χαράκτρια και καλλιτέχνιδα Μπριγκίτε Κόβανζ (γεννηθείσα το 1957), καλλιτέχνιδα Χιούγκο Μαρκλ (γεννηθείς το 1964), καλλιτέχνης, έφορος Πιπιλότι Ριστ. (γεννηθείσα το 1962), εικαστική καλλιτέχνιδα Φέλις Ριξ-Ουενό (1893-1967), κλωστοϋφαντουργικές τέχνες Στέφαν Σαγκμέιστερ (γεννηθείς το 1962), σχεδιαστής Στυλιανός Σίχο (γεννηθείς το 1977), καλλιτέχνης Έυα Σλέγκελ (γεννηθείσα το 1960), καλλιτέχνιδα και καθηγήτρια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης Πολα Στουτ (1902-1984), σχεδιάστρια κλωστοϋφαντουργίας Ερνεστίν Ταχέντλ (γεννηθείσα το 1940), καλλιτέχνιδα Ματίας Ταράσιεβιτζ (γεννηθείς το 1979), επιμελητής και ερευνητής Έρβιν Βουρμ (γεννηθείς το 1954), καλλιτέχνης Λίσμπετ Λβέργκερ (γεννηθείσα το 1954), εικονογράφος
Φρανσίσκα

Η φρανσίσκα ή φραντζίσκα ήταν πολεμικός πέλεκυς, χρησιμοποιούμενος κατά τους πρώτους μεσαιωνικούς αιώνες, κυρίως από τους Φράγκους. Ήταν χαρακτηριστικό όπλο του λαού αυτού κατά τα χρόνια των Μεροβιγγείων και στη διάρκεια βασιλείας του Καρλομάγνου. Μολονότι είναι συνδεδεμένο με τους Φράγκους, χρησιμοποιόταν και από άλλες γερμανικές φυλές την ίδια περίοδο, καθώς και από τους Αγγλοσάξωνες, αφού αρκετά ευρήματα υπάρχουν στην Αγγλία.

 Ο όρος "φρανσίσκα" πρωτοεμφανίσθηκε στο βιβλίο Ethymologiarium sive originum του Ισιδώρου της Σεβίλλης (560-636), αρχιεπισκόπου της Ισπανίας, ως λέξη των Ισπανών για τα όπλα αυτά "εξαιτίας της χρήσης τους από τους Φράγκους". Ο Βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος (500-565) περιγράφει τη χρήση του όπλου απ' τους Φράγκους: "...κάθε άνδρας έφερε σπαθί και ασπίδα και πέλεκυ. Η σιδερένια κεφαλή αυτού του όπλου ήταν παχιά και υπερβολικά κοφτερό και στις δύο πλευρές, ενώ η ξύλινη λαβή ήταν πολύ κοντή. Και είναι συνηθισμένοι πάντα να ρίχνουν αυτούς τους πέλεκες με το σήμα στην πρώτη εφόρμηση και κατ' αυτό τον τρόπο σπάζουν τις ασπίδες του εχθρού και σκοτώνουν τους άντρες."Από αυτό το απόσπασμα γίνεται ξεκάθαρο ότι οι Φράγκοι εξακόντιζαν τις φρανσίσκες πριν τη μάχη σώμα με σώμα, με σκοπό το σπάσιμο ασπίδων ή τον τραυματισμό των εχθρών πολεμιστών. Αν υπήρχε η κατάλληλη ορμή, το βάρος της σιδερένιας κεφαλής (περίπου 600 γρ.) σε συνδυασμό με το μικρό μήκος του όπλου, επέτρεπε στη φρανσίσκα να εκτοξευτεί ως και τα 12 μέτρα. Επίσης, το βάρος, το ιδιαίτερο σχήμα και η έλλειψη ισορροπίας της φρανσίσκας, της επέτρεπαν να αναπηδά αναπάντεχα στο έδαφος, κάτι πολύ δύσκολο ν' αντιμετωπιστεί από τους αμυνόμενους. Από την αναπήδηση αυτή, η φρανσίσκα τραυμάτιζε τους στρατιώτες στα πόδια ή έσπαζε τις ασπίδες τους. Οι Φράγκοι πολεμιστές χρησιμοποιούσαν τη φρανσίσκα, ώστε να προκαλέσει σύγχυση και φόβο στις εχθρικές γραμμές, πριν τη μάχη εκ του συστάδην. An informative page about axe throwing, by Norbert C. Maier Lawrence, Matthew (2001). Throwing Axes. Regia Anglorum page on Germanic battle axes
Γιώργος Χουλιαράκης

Ο Γιώργος Χουλιαράκης είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός. Έλκει την καταγωγή του από τον Ίασμο της Ροδόπης.Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και εκπόνησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, αντίστοιχα. Έχει διδάξει Οικονομικά σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού, ανάμεσα στα οποία και στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Οικονομικών και στη συνέχεια αποτέλεσε βασικό μέλος της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας.Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών αρμόδιος για τα έξοδα.Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2019, ανέλαβε οικονομικός σύμβουλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα και από τον Ιανουάριο του 2022, οικονομικός σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδος με πρόταση του διοικητή της, Γιάννη Στουρνάρα.

 "Deja vu? The Greek crisis experience, the 2010s versus the 1930s. Lessons from history" (with Sophia Lazaretou, Working Paper, Bank of Greece, No. 176, February 2014) PDF "A fair wage model of unemployment with inertia in fairness perceptions" (with Mónica Correa-López, Oxford Economic Papers, 2012) "Monetary institutions, imperfect competition and employment outcomes" (with Mónica Correa-López, The North-American Journal of Economics and Finance, Volume 22, Issue 2, pp. 131–148, 2011) "Business cycle synchronization since 1880" (with Michael Artis and P. K. G. Harischandra, The Manchester School, Volume 72, Issue 2, pp. 173–207, 2011) PDF "Do exchange rate regimes matter for inflation persistence?" (with P. K. G. Harischandra, Theory and Evidence from the History of UK and US Inflation, 2008) PDF "Catching-up, then falling behind: Comparative productivity growth between Spain and the United Kingdom, 1950-2004" (with Mónica Correa-López, Centre for Growth and Business Cycle Research Discussion Paper Series, University of Manchester, No. 131, 2009) PDFReferences:
Πίτερ Βίλεμ Μπότα

Ο Πίτερ Βίλεμ Μπότα (Pieter Willem Botha, 12 Ιανουαρίου 1916 – 31 Οκτωβρίου 2006) ήταν πολιτικός της Νότιας Αφρικής (Πρωθυπουργός 1979-84 και Πρόεδρος 1984-89), που έμεινε γνωστός ως «Ο Μεγάλος Κροκόδειλος».

 Υπήρξε οπαδός του Εθνικού Κόμματος και θερμός υποστηρικτής του απαρτχάιντ (πολιτική φυλετικού διαχωρισμού). Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Μπότα δέχθηκε έντονη διεθνή κριτική και ιδιαίτερα για την άρνησή του να απελευθερωθεί ο Νέλσον Μαντέλα, ο πιο δημοφιλής πολιτικός κρατούμενος της εποχής του απαρτχάιντ. Παραιτήθηκε από την προεδρία το Φεβρουάριο του 1989, όταν υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Τον διαδέχθηκε ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ που οδήγησε τη χώρα στις πρώτες πολυφυλετικές εκλογές. Ο Μπότα κλήθηκε αργότερα να εμφανιστεί ενώπιον της Επιτροπής για την Αλήθεια και τη Συμφιλίωση, μιας επιτροπής που δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση του Μαντέλα, που στο μεταξύ είχε γίνει Πρόεδρος, για τη διερεύνηση των βιαιοτήτων κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του απαρτχάιντ. Το 1998 η Επιτροπή αποφάσισε ότι ο Μπότα ήταν ένοχος για μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς κατά τη διάρκεια της Προεδρίας του η Νότια Αφρική γνώρισε τη χειρότερη ρατσιστική βία και διεξήχθη διεθνώς ο σφοδρότερος αγώνας κατά του απαρτχάιντ. Νεκρολογία στους Νιου Γιορκ Τάιμς.
Εμανουέλ Ναντινγκάρ

Ο Εμανουέλ Ναντινγκάρ (Emmanuel Nadingar, 1951-) είναι πολιτικός του Τσαντ. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 5 Μαρτίου 2010 ως τις 21 Ιανουαρίου 2013.

 Κάτοικος της Μπεμπίτζα, στο νοτιοδυτικό Τσαντ, ο Ναντινγκάρ απέκτησε πτυχίο λογιστικής στην Μπραζαβίλ.Ίδρυσε ένα κόμμα, το Εθνικό Κόμμα για την Αποκατάσταση και την Ανάπτυξη, στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Διορίστηκε για πρώτη φορά στην κυβέρνηση ως γραμματέας της προεδρίας, αρμόδιος επί ζητημάτων οικονομίας και ανάπτυξης στις 14 Αυγούστου 2001και εν συνεχεία ανέλαβε αναπληρωτής γραμματέας της κυβέρνησης το 2003. Έπειτα από την είσοδό του στην κυβέρνηση, συγχώνευσε το κόμμα του με το κυβερνών Πατριωτικό Εθνικό Κίνημα (MPS). Το 2004 ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός άμυνας και ασχολήθηκε με τα βίαια επεισόδια στα ανατολικά της χώρας, στα σύνορα με το Σουδάν. Τον Μάιο του 2004 ο Ναντινγκάρ ανακοίνωσε τη συμπλοκή με παραστρατιωτικούς Τζαντζαβίτ, με απολογισμό δεκάδες από αυτούς νεκρούς. Επίσης, ο πολιτικός ασχολήθηκε με μερίδα του στρατού, που τάχθηκε εναντίον του προέδρου Ιντρίς Ντεμπί. Στις 16 Μαΐου 2004 εκδηλώθηκε ανταρσία στο στράτευμα, η οποία εξουδετερώθηκε με επιτυχία. Η αιτία για την ανταρσία ήταν η αναστολή στη μισθοδοσία των στρατιωτών εξαιτίας γραφειοκρατικού ζητήματος και ο Ναντινγκάρ επεχείρησε να υποβαθμίσει το συμβάν. Ωστόσο, στις 19 Μαΐου, ο ίδιος ο πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι οι στασιαστές ήθελαν να τον δολοφονήσουν.Ο Ναντινγκάρ διορίστηκε επίσημα υπουργός Άμυνας στις 23 Ιουλίου 2004. Αργότερα, ανέλαβε υπουργός Πετρελαίου και μετά αρμόδιος για την Αποκέντρωση (2008-2010), επί πρωθυπουργίας του Γιουσούφ Σαλέχ Αμπάς. Την περίοδο που διορίστηκε πρωθυπουργός ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του MPS. Στις 5 Μαρτίου 2010 ο Σαλέχ Αμπάς υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο Ντεμπί και ο τελευταίος διόρισε αντικαταστάτη του τον Ναντινγκάρ, ο οποίος ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 6 Μαρτίου.Ο Ναντινγκάρ παραιτήθηκε το 2013 και στη θέση του ανέλαβε πρωθυπουργός ο Τζιρανγκάρ Νταντνατζί.
Η κυρία με τις καμέλιες (ταινία, 1936)

Η κυρία με τις καμέλιες (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά Camille) είναι ο τίτλος δραματικής αμερικανικής ταινίας του Τζορτζ Κιουκόρ με τους Γκρέτα Γκάρμπο, Ρόμπερτ Τέιλορ και Λάιονελ Μπάριμορ του (1936). Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά υιού, ήταν υποψήφια για το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Γκρέτα Γκάρμπο. Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 2.842.000 δολαρίων και ώθησε τον Μίλτον Μπέντζαμιν να γράψει ένα τραγούδι με τίτλο I'll Love Like Robert Taylor, Be My Greta Garbo.

 Στο Παρίσι του 1847 η Μαργαρίτα Γκοτιέ (Γκρέτα Γκάρμπο), μια κοπέλα απ' την εργατική τάξη γίνεται πόρνη των σαλονιών με σήμα κατατεθέν τις καμέλιες. Η Μαργαρίτα ζει στην πολυτέλεια και μαθαίνει να στοχεύει ψηλά, διαλέγοντας εύπορους εραστές, όπως ο βαρόνος Ντε Βαρβίλ (Χένρι Ντάνιελ), που να μπορούν να τη στηρίξουν οικονομικά. Η τυχαία γνωριμία της όμως μ' έναν φοιτητή της νομικής, τον Αρμάνδο Ντυβάλ (Ρόμπερτ Τέιλορ), την κάνει να καταλάβει πόσο μάταιη είναι μια ζωή χωρίς πραγματική αγάπη κι η Μαργαρίτα προθυμοποιείται ν' αφήσει τον βαρόνο και τον πληρωμένο έρωτα. Η σχέση της με τον Αρμάνδο όμως διακόπτεται όταν ο πατέρας του (Λάιονελ Μπάριμορ) την παρακαλεί να τον εγκαταλείψει, καθώς το παρελθόν της θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη σταδιοδρομία του. Η Μαργαρίτα καταλαβαίνει τον πόνο του κυρίου Ντυβάλ και κάνει μια πράξη αυτοθυσίας εγκαταλείποντας τον Αρμάνδο. Η μοίρα όμως συνεχίζει το άσχημο παιχνίδι στη Μαργαρίτα η οποία πλήττεται απ' τη φυματίωση. Η ερμηνεία της Γκρέτα Γκάρμπο (ηθοποιού που η ακαδημία δεν βράβευσε ποτέ με όσκαρ ερμηνείας, αλλά μόνο με ένα τιμητικό το 1955), βραβεύτηκε από την ένωση κριτικών της Νέας Υόρκης και θεωρήθηκε η καλύτερη της χρονιάς του 1937. Η Γκάρμπο προτάθηκε για όσκαρ α' γυναικείου ρόλου κι όλοι πίστευαν ότι θα κέρδιζε, αλλά τελικά υπέστη ήττα. Η Λουίζ Ράινερ κατάφερε να κάνει την έκπληξη της βραδιάς κερδίζοντας τη Γκάρμπο στα σημεία. Έτσι, η σχετικά ξεχασμένη σήμερα, Ράινερ βρέθηκε με το δεύτερο όσκαρ στα χέρια της για την ταινία Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth, 1937) ένα χρόνο μετά την πρώτη της νίκη κι έγινε η πρώτη ηθοποιός με δύο Όσκαρ ερμηνείας. Το 2005 η ταινία συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την συμπεριέλαβε στη λίστα με τις 100 καλύτερες αισθηματικές ταινίες όλων των εποχών. Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Ελένα της Σουηδίας (13ος αι.)

Η Ελένα Σβέρκερσντοτερ, σουηδ.: Helena (π. 1190 – 1247) ήταν Σουηδή πριγκίπισσα και κόρη του βασιλιά Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας. Ήταν η μητέρα της βασίλισσας Αικατερίνης της Σουηδίας. Αργότερα έγινε ηγουμένη του αβαείου Βρέτα.

 Γεννήθηκε στη Δανία, ως κόρη του βασιλιά Σβέρκερ Β' και της βασίλισσας Βενεδίκτης. Ο πατέρας της ήταν εξόριστος εκεί, αυτή την εποχή. Το 1195 ή το 1196 στέφθηκε βασιλιάς της Σουηδίας. Το 1208 καθαιρέθηκε και το 1210 απεβίωσε στη μάχη. Η Ελένα Σβέρκερσντοτερ, η μοναχοκόρη του έκπτωτου βασιλιά, μορφώθηκε στο αβαείο Βρέτα την εποχή του τέλους του πατέρα της. Γύρω στο 1210, η Ελένη ήταν ένα από τα θύματα των απαγωγών της Βρέτα. Η Σούνε Φόλκασον των Μπγιέλμπο ήταν από τη μία από τις δύο δυναστείες που διεκδικούσαν τον σουηδικό θρόνο από το 1130, ενώ η Ελένα ήταν από την αντίπαλη δυναστεία του Σβέρκερ. Οι συγγενείς της αποδοκίμασαν την πρόταση του Σούνε Φόλκασον, γιου ενός κόμη που ήταν μεταξύ των αντιπάλων του Σβέρκερ Β΄ στη μάχη, στην οποία εκείνος έπεσε. Σύμφωνα με τη λαογραφία, ο Σούνε Φόλκασον απήγαγε την Ελένα και την πήγε στο Κάστρο Ύμσμποργκ. Παντρεύτηκαν και έκαναν δύο κόρες, τη Bενεδίκτη και την Αικατερίνη. Το 1216, έγινε βασιλιάς ο αδελφός της Ελένης Ιωάννης Α' στον θρόνο της Σουηδίας. Όταν απεβίωσε άτεκνος το 1222, η Ελένη και οι κόρες της έγιναν κληρονόμοι της δυναστείας των Σβέρκερ. Το 1243, η κόρη της, Αικατερίνη (π. 1215 – 1252), παντρεύτηκε τον βασιλιά Έρικ ΙΑ΄ από τον Οίκο του Έρικ, ενώνοντας έτσι τελικά τις δύο σουηδικές δυναστείες. Γύρω στο 1244, η Bενεδίκτη, η μικρότερη κόρη του Σούνε Φόλκασον και της Ελένας Σβέρκερντοτερ, απήχθη από τον Λάουρενς Πέντερσον, νομομαθή της Έστεργκετλαντ, ενώ μορφωνόταν στο μοναστήρι της Βρέτα. Η Βενεδίκτη σύντομα απελευθερώθηκε και παντρεύτηκε τον υψηλό ευγενή Σβάντεπολκ Κνούτσον, κύριο του Βίμπυ. Lars O. Lagerqvist (1982). "Sverige och dess regenter under 1.000 år",("Sweden and its regents under a 1000 years") (στα Swedish). Albert Bonniers Förlag AB. ISBN 91-0-075007-7. Borænius, Magnus i Klostret i Vreta i Östergötland 1724 & 2003 s. 31 Lars O. Lagerqvist (1982) Sverige och dess regenter under 1.000 år (Στοκχόλμη: Bonniers Förlag AB)(ISBN 91-0-075007-7)
Μπεν Άφλεκ

Ο Μπέντζαμιν Γκέζα Άφλεκ-Μπολντ (αγγλικά: Benjamin Geza Affleck-Boldt‎, (γενν. 15 Αυγούστου 1972) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος. Το 1998 κέρδισε μαζί με τον Ματ Ντέιμον (με τον οποίο ίδρυσε 2 χρόνια αργότερα την εταιρία παραγωγής LivePlanet) το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου και τη Χρυσή σφαίρα για το καλύτερο σενάριο για την ταινία Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting). Μερικές από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε: Αρμαγεδδών (Armageddon), Ερωτευμένος Σαίξπηρ (Shakespeare in Love), Περλ Χάρμπορ (Pearl Harbor), The Town (την οποία και σκηνοθέτησε) Άσος στο μανίκι (Smokin' Aces) και Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε (Gone Girl). Το 2007 σκηνοθέτησε την ταινία Gone Baby Gone στην οποία πρωταγωνίστησε ο αδερφός του Κέισι Άφλεκ και το 2012 την ταινία Επιχείρηση: Argo.

 Τον Οκτώβριο του 1997, ξεκίνησε τη σχέση του με την ηθοποιό Γκουίνεθ Πάλτροου. Παρ' όλο που χώρισαν τον Ιανουάριο του 1999, πρωταγωνίστησαν μαζί στη ταινία «Bounce» (2000) και έτσι επανασυνδέθηκαν μέχρι να χωρίσουν ξανά τον Οκτώβριο του 2000. Τον Ιούλιο του 2002, ξεκίνησε τη σχέση του με την τραγουδίστρια Τζένιφερ Λόπεζ και μόλις τέσσερις μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2002, αρραβωνιάστηκαν. Αν και σχεδίαζαν το γάμο τους, τελικά χώρισαν τον Σεπτέμβριο του 2003. Στις 29 Ιουνίου 2005, παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζένιφερ Γκάρνερ, ύστερα από μόλις δέκα μήνες σχέσης. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τη Βάιολετ Αν (γενν. Δεκέμβριος 2005), τη Σεραφίνα Ρόουζ Ελίζαμπεθ (γενν. Ιανουάριος 2009) και τον Σάμουελ (γενν. Φεβρουάριος 2012). Ανακοίνωσαν τον χωρισμό τους τον Ιούνιο του 2015, έπειτα από δέκα χρόνια γάμου. Τελικά, το διαζύγιο Άφλεκ-Γκάρνερ εκδόθηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 2018. Από τις αρχές του 2020 μέχρι τις αρχές του 2021, διατηρούσε σχέση με την ηθοποιό Άνα ντε Άρμας. Τον Απρίλιο του 2021, επανασυνδέθηκε με τη Τζένιφερ Λόπεζ και ένα χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 2022, αρραβωνιάστηκαν ξανά (ύστερα από είκοσι χρόνια). Ο γάμος Άφλεκ-Λόπεζ έγινε στις 16 Ιουλίου 2022 στο Λας Βέγκας. Μπεν Άφλεκ στην IMDb