IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ματσουκάτα Μασαγιόσι

Ο Ματσουκάτα Μασαγιόσι (ιαπωνικά: 松方 正義‎), 25 Φεβρουαρίου 1835 — 2 Ιουλίου 1924) ήταν Ιάπωνας πολιτικός, μέλος οικογένειας Σαμουράι, ο 4ος και ο 6ος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, γκενρό, κόμης, μαρκήσιος και πρίγκιπας.

 Matsukata, Masayoshi. Report on the Adoption of the Gold Standard in Japan. Adamant Media Corporation (November 30, 2005). ISBN 1-4021-8236-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Masayoshi Matsukata στο Wikimedia Commons
Empire (κινηματογραφικό περιοδικό)

Το Empire είναι βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό που δημοσιεύεται μηνιαίως από την Bauer Consumer Media. Από το πρώτο τεύχος τον Ιούλιο του 1989, το περιοδικό συντάχθηκε από τον Barry McIlheney και εκδόθηκε από την Emap. Η Bauer εξαγόρασε την Emap Consumer Media στις αρχές του 2008. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κινηματογραφικό περιοδικό σε πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και δημοσιεύεται επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, την Τουρκία, τη Ρωσία, και την Πορτογαλία. Το Empire διοργανώνει τα ετήσια βραβεία Empire που χρηματοδοτούνταν από τη Sony Ericsson, και από το 2009 χρηματοδοτούνται από το ουίσκι Jameson. Τα βραβεία επιλέγουν οι αναγνώστες του περιοδικού.

 Το Empire περιστασιακά διενεργεί δημοσκοπήσεις για να μάθει ποιες είναι οι αγαπημένες ταινίες των αναγνωστών του. Η πιο πρόσφατη λίστα επιλέχθηκε το Σεπτέμβριο του 2008 από περισσότερους από 10.000 αναγνώστες του Empire, 150 κινηματογραφιστές και 50 κριτικούς κινηματογράφου. Ο κατάλογος συνοδεύεται από πολλά διαφορετικά εξώφυλλα, καθένα από τα οποία πήγε για πώληση. Οι 30 κορυφαίες επιλεγμένες ταινίες αναφέρονται παρακάτω. Ο Νονός Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 5 - Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ Τα Σαγόνια του Καρχαρία Τα Καλά Παιδιά Αποκάλυψη Τώρα Τραγουδώντας στη βροχή Pulp Fiction Fight Club Οργισμένο Είδωλο Η Γκαρσονιέρα Τσάιναταουν Κάποτε στη Δύση Ο Σκοτεινός Ιππότης 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος Ο Ταξιτζής Καζαμπλάνκα Ο Νονός ΙΙ Blade Runner Ο Τρίτος Άνθρωπος Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 4 - Μια Νέα Ελπίδα Επιστροφή στο Μέλλον Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα Μερικοί το προτιμούν καυτό Πολίτης Κέιν Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει Άλιενς: Η Επιστροφή Πιο αντιπροσωπευτικοί σκηνοθέτες Ο πιο αντιπροσωπευτικός σκηνοθέτης της λίστας ήταν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο οποίος είχε έντεκα ταινίες στις κορυφαίες 500. Οι κορυφαίοι δεκαέξι σκηνοθέτες αναφέρονται παρακάτω. Η ταινία τους με την υψηλότερη κατάταξη παρέχεται επίσης, καθώς και η θέση της. Στίβεν Σπίλμπεργκ: 11 ταινίες – Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού, 2 Μάρτιν Σκορσέζε: 8 ταινίες – Τα Καλά Παιδιά, 6 Στάνλεϊ Κιούμπρικ: 7 ταινίες – 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος, 16 Άλφρεντ Χίτσκοκ: 7 ταινίες – Δεσμώτης του Ιλίγγου, 40 Ακίρα Κουροσάβα: 6 ταινίες – Οι Επτά Σαμουράι, 50 Τιμ Μπάρτον: 6 ταινίες – Ο Ψαλιδοχέρης, 66 Γούντυ Άλλεν: 6 ταινίες – Ο Νευρικός Εραστής, 68 Φράνσις Φορντ Κόπολα: 5 ταινίες – Ο Νονός, 1 Κουεντίν Ταραντίνο: 5 ταινίες – Pulp Fiction, 9 Μπίλι Γουάιλντερ: 5 ταινίες – Η Γκαρσονιέρα, 12 Πίτερ Τζάκσον: 5 ταινίες – Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού, 24 Αδερφοί Κόεν: 5 ταινίες – Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι, 43 Michael Powell and Emeric Pressburger: 5 ταινίες – A Matter of Life and Death, 75 Μπράιαν Ντε Πάλμα: 5 ταινίες – Κάρι, Έκρηξη Οργής, 86Ολόκληρη η λίστα μπορεί να βρεθεί στο Empire. Empireonline.com – η επίσημη ιστοσελίδα του περιοδικού
Μέλμπουρν Νάιτς ΦΚ

Η Μέλμπουρν Νάιτς (αγγλικά: Melbourne Knights) είναι αυστραλιανή ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το προάστιο Σάνσαϊν Νορθ της Μελβούρνης στη Βικτώρια. Η ομάδα διεξάγει τους εντόε έδρας αγώνες της αγώνες στο Νάιτς Στέιντιουμ, χωρητικότητας 15.000 θεατών (περίπου 4.000 καθήμενοι) το οποία το σωματείο έχει στην κατοχή του και λειτουργεί από το 1989. Εκτός από την ανδρική ομάδα, ο σύλλογος διαθέτει και γυναικεία ομάδα, όπως και τμήματα υποδομής. Ο σύλλογος μετέχει στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτώριας. Είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στην Αυστραλία, που είναι ένα πρωτάθλημα δύο φορές και τέσσερις φορές πρωταθλητής στο νικηφόρο Εθνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (NSL). Ο σύλλογος εδρεύει στα δυτικά προάστια της Μελβούρνης και αντλεί μεγάλο μέρος της υποστήριξής του από την αυστραλοκροατική κοινότητα. Η σύνδεση της ομάδας με τις κροατικές της ρίζες παραμένει ισχυρή. Συμμετέχει τακτικά στο Οστρέλιαν-Κροάσιαν Σόκερ Τούρναμεντ.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1953 ως Κροάτια (Croatia) από μια μικρή ομάδα μεταναστών από την Κροατία στα δυτικά προάστια της Μελβούρνης. Ο σύλλογος αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 10 Απριλίου 1953. Ο σύλλογος έγινε μέλος της Βικτωριανής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου το 1954, ενώ συμμετείχε σε πρωτάθλημα για πρώτη φορά την ίδια περιοδο στο νεοσύστατο Βικτόριαν Προβίσιοναλ Λιγκ (Victorian Provisional League). Η ομάδα ανέβηκε γρήγορα στις πολιτειακές κατηγορίες και στα μέσα της δεκαετίας του 1960 είχε γίνει ένας από τους ισχυρότερους συλλόγους της Βικτώριας, κερδίζοντας τον τίτλο του πολιτειακού πρωταθλήματος το 1968, το 1978 και το 1979. Το 1984, μετά από αρκετά χρόνια προσπάθειας, η ομάδα κατάφερε να προβιβαστεί στο κορυφαίο πρωτάθλημα, στο Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ. Μέχρι τη δεκαετία του 1990 ο σύλλογος διέθετε την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στην Αυστραλία, καθώς έφτασε στο Μεγάλο Τελικό του πρωταθλήματος στις 5 από τις 6 περιόδους, κερδίζοντας δύο φορές το 1994/95 και το 1995/96. Μετά την κατάρρευση του NSL το 2004, η Νάιτς υποβιβάστηκε στη Βικτόριαν Πρέμιερ Λιγκ, φτάνοντας στον Μεγάλο Τελικό το 2008. Η Νάιτς κατέκτησε το Ντόκερτι Καπ το 2014, όταν ο Τόμισλαβ Ούσκοκ σκόραρε στο 121ο λεπτό και έδωσε τη νίκη κόντρα στη Σάουθ Σπρίνγκβεϊλ στο Στάδιο Λέικσαϊντ. Τελευταία ενημέρωση: 29 Ιουλίου 2018.ΕθνικέςΝάσιοναλ Σόκερ ΛιγκΠρωταθλήτρια αγώνων κατάταξης (2): 1994/95, 1995/96 Πρωταθλήτρια κανονικής διάρκειας (4): 1990/91, 1991/92, 1993/94, 1994/95Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ ΚαπΝικήτρια (1): 1994/95ΠολιτειακέςΒικτόριαν Πρέμιερ ΛιγκΠρωταθλήτρια (3): 1968, 1978, 1979Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 1Πρωταθλήτρια (4): 1959, 1961 (ως Πρέστον Κρόατ), 1962, 1964Ντόκερτι ΚαπΝικήτρια (9): 1968, 1969, 1979, 1980, 1983, 1985, 1990, 1996, 2014Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ ΚαπΝικήτρια (6): 1971, 1978, 1979, 1980, 1981, 1983AMPOL Cup/Μπάφαλο ΚαπΝικήτρια (8): 1968, 1971, 1972, 1977, 1978, 1980, 1986, 1987 Επίσημος ιστότοπος
Τραγανό Ηλείας

Το Τραγανό είναι πεδινή κωμόπολη της Ηλείας, χτισμένη βόρεια του ποταμού Πηνειού και σε υψόμετρο 30 μέτρα. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πηνειού της Περιφερειακής Ενότητος Ηλείας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος. Κατά το διάστημα 1997-2010 υπήρξε έδρα του πρώην Δήμου Τραγανού, ενώ παλιότερα αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα.

 Το Τραγανό βρίσκεται στα βόρεια τμήματα της Ηλείας, στο κέντρο εύφορης πεδιάδας (που οι ντόπιοι αποκαλούν «Κάμπος Ηλείας») και σε απόσταση 9 χλμ. ΒΑ της Γαστούνης (μέσω Κόροιβου), 13 χλμ. Β της Αμαλιάδας και 35 χλμ. Β-ΒΔ του Πύργου. Νότια ρέει ο Πηνειός ποταμός, δυτικά είναι η Ε.Ο. Πατρών-Πύργου (που το διαχωρίζει από την Ανδραβίδα), βορειοδυτικά είναι η Αεροπορική Βάση Ανδραβίδας και δυτικά ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Ήλιδας. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και τις αγροτικές καλλιέργειες (σιτηρά, καρπούζια, πορτοκάλια, ρόδια), οπωροκηπευτικά, θερμοκήπια, αλλά και σε συσκευαστήρια αγροτικών προϊόντων (τουρσί).Στην περιοχή λειτουργεί ο πολυδύναμος Αγροτικός Συνεταιρισμός Ομάδα Παραγωγών (Α.Σ.Ο.Π.) Κάμπου. Η ονομασία του οικισμού, σύμφωνα με την παράδοση, προέρχονται από το "τραγανερό" (σύσταση) του εδάφους του της περιοχής. Η ύπαρξή του οικισμού αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας και ενετοκρατίας καθώς καταγράφεται σε ιστορικές πηγές ότι το Τραγανό προϋπήρχε του 1700. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Μυρτουντίων. Το 1912 (ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912) με την θέσπιση των κοινοτήτων, ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997, βάσει του διοικητικού σχεδίου «Καποδίστριας» (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) εγίνε έδρα της ομώνυμου δήμου, ο οποίος καταργήθηκε το 2010. Από το 2011 και σύμφωνα με το διοικητικό σχέδιο «Καλλικράτης» (ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010) μαζί με το Μαρκόπουλο, την Όλγα και το Πηγάδι αποτελούν την Δημοτική Κοινότητα Λευκοχωρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τραγανού του Δήμου Πηνειού￼￼. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2.509 και η ομώνυμη δημοτική κοινότητα αριθμεί 3.347, ενώ συνολικά η δημοτική ενότητα έχει 3.381 κατοίκους. 1979-82 Σπυρίδων Λυκογιάννης 1983-86 Κωνσταντίνος Τομαράς 1987-90 Νικόλαος Ηλιόπουλος 1991-98 Νικόλαος ΕυσταθίουΠηγή: ΕΕΤΑΑ Στην Ηλεία και το Δήμο Πύργου υπάρχουν επίσης οι συνώνυμοι οικισμοί Τραγανό Αγίου Ιωάννου και Τραγανό Πύργου, όπου δεν πρέπει να συγχέονται.
ΡΚ Ζάγκρεμπ

Η Ρ.Κ. Ζάγκρεμπ είναι σύλλογος Χάντμπολ της Κροατίας στην πόλη του Ζάγκρεμπ.Ιδρύθηκε το 1922 έχει χρώματα μπλε και άσπρο και αγωνίζεται στην Ντόμ σπόρτοβα.

 Κύπελλα πρωταθλητριών Ευρώπης: 1992,1993 Φιναλίστ κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης :1995,1997,1998,1999 Φιναλίστ Κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης :2005 πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας :1948,1949,1954,1956,1957,1962,1963,1965,1989 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας :1962 πρωταθλήματα Κροατίας :1991,1992,1993,1994,1995,1996,1997,1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005,2006,2007,2008,2009 κύπελλα Κροατίας :1991,1992,1993,1994,1995,1996,1997,1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005,2006,2007,2008,2009 Η επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
Αχμέντ Φαράς

Ο Αχμέντ Φαράς (αραβικά: أحمد فرس, γεννήθηκε 7 Δεκεμβρίου 1946) είναι Μαροκινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ της Εθνικής Μαρόκου με 36 γκολ.

 Ο Φαράς αγωνίστηκε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του σε ένα μόνο σύλλογο, τη Χαμπάμπ Μοχαμέντια, με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα Μαρόκου το 1980. Ο ίδιος ήταν δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, το 1969 και το 1973 (με 16 γκολ). Ήταν ο πιο προικισμένος κεντρικός επιθετικός της γενιάς του στο αφρικανικό ποδόσφαιρο. Χάρη στο ταλαντούχο αριστερό του πόδι, είχε τη δυνατότητα για προσωπικές ενέργειες αλλά με άριστη αίσθηση του χώρου παρείχε και πολλές τελικές πάσες για τους συμπαίκτες του.Χρίστηκε διεθνής στις 19 Απριλίου 1966 σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Ελβετία (αποτέλεσμα 6–4 υπέρ των Ελβετών) και σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 5 Νοεμβρίου 1967 στην Καζαμπλάνκα με αντίπαλο την Τυνησία (αποτέλεσμα 1–1). Από το 1971 ήταν αρχηγός της ομάδας. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, όπου σημείωσε ένα χατ τρικ στον αγώνα με τη Μαλαισία (αποτέλεσμα 6–0). Το 1975 ψηφίστηκε από το France Football καλύτερος Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Η μεγάλη εθνική διάκριση ήρθε το 1976, στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, όπου το Μαρόκο κατέκτησε το τρόπαιο με το Φαράς να σημειώνει δύο γκολ στο φάιναλ φορ, ένα με αντίπαλο την Αίγυπτο και ένα τη Νιγηρία (και οι δύο αγώνες έληξαν με νίκη του Μαρόκου με 2–1). Ο ίδιος ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Έκλεισε την διεθνή καριέρα του στις 9 Δεκεμβρίου 1979 έχοντας 94 συμμετοχές και 36 γκολ.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής αλλά διατήρησε την ιδιότητα μόνο για δύο σεζόν. Από εκεί και μετά ​​αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην εκπαίδευση νέων για την προώθηση της ανάδειξης νέων αστέρων, ειδικά στο μαροκινό ποδόσφαιρο. Χαμπάμπ Μοχαμέντια Μαροκινό Πρωτάθλημα : 1980 Coupe du Trône : 1972, 1975 Σούπερ Κύπελλο Μαρόκου : 1975Μαρόκο Κύπελλο Εθνών Αφρικής : 1976Ατομικές διακρίσεις Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1975 Πολυτιμότερος παίκτης του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής : 1976 Κορυφαίος σκόρερ στο πρωτάθλημα Μαρόκου (2) : 1969, 1973 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Αντώνιος του Βωντεμόν

Ο Αντώνιος (γαλλ. Antoine de Vaudémont, περί το 1400 - 22 Μαρτίου 1458) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Βωντεμόν και κύριος του Ζουανβίλ (1418-1458)· επιπλέον χάρη στον γάμο του έγινε κόμης του Ωμάλ (1452-1458).

 Ήταν γιος και διάδοχος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Βωντεμόν και της Μαργαρίτας του Ζουανβίλ, κόρης του Ερρίκου κυρίου του Ζουανβίλ. Ο θείος του Κάρολος Β΄ δούκας της Λωρραίνης είχε μόνο κόρες και ο Αντώνιος δεν έκρυβε την επιθυμία του να κληρονομήσει τον θείο του, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση μαζί του. Ο Κάρολος Β΄ επιτέθηκε στον Αντώνιο, αλλά ο Αντώνιος είχε τον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό δούκα της Βουργουνδίας ως σύμμαχο. Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ (1431) ο Αντώνιος επιτέθηκε στον γαμπρό εκείνου και νέο δούκα Ρενέ Α΄ της Νάπολης· τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε στην μάχη του Μπούλγκνεβιλλ (1 Ιουλίου 1431). Ξεκίνησε μία σειρά διαπραγματεύσεων, αλλά ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Αντώνιο ως τον νέο δούκα (1434). Ο Αντώνιος εγκατέλειψε τα δικαιώματά του στο δουκάτο της Λωρραίνης και σε αντάλλαγμα αναγνωρίστηκε η κομητεία του Βωντεμόν ανεξάρτητη. Ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ πήρε σύζυγο την κόρη τού Ρενέ Α΄, τη Γιολάντα της Λωρραίνης. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίστηκε η διαδοχή του δουκάτου για τον εγγονό τού Αντώνιου, τον Ρενέ Β΄. Με τη σύζυγό του Μαρία (1398 - 1476), κόρη τού Ιωάννη Ζ΄ κόμη τού Αρκούρ, παιδιά του ήταν: Φρειδερίκος Β΄ 1428-1470, κόμης τού Βωντεμόν. Ιωάννης απεβ. 1473, κόμης τού Αρκούρ. Ερρίκος απεβ. 1505, επίσκοπος τού Τερουάν και τού Μετς. Μαρία απεβ. 1445, παντρεύτηκε τον Αλαίν Θ΄ τού Ροάν. Μαργαρίτα απεβ. πριν το 1474, παντρεύτηκε τον Αντώνιο ντε Κροΰ κόμη τού Πορσεάν. Richard Vaughan, Philip the Good (2002 edition)
Αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα

Τα αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, γνωστά και ως αυτόνομα κοινωνικά κέντρα, είναι αυτοοργανωμένα κοινοτικά κέντρα στα οποία οι αντιεξουσιαστές πραγματοποιούν εθελοντικές δραστηριότητες. Αυτοί οι αυτόνομοι χώροι, συχνά σε χώρους πολλαπλών χρήσεων που συνδέονται με τον αναρχισμό, μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμα και εργαστήρια ποδηλάτων, infoshop, βιβλιοθήκες, δωρεάν σχολεία, δωρεάν καταστήματα, χώρους συναντήσεων και χώρους συναυλιών. Συχνά γίνονται πολιτικοί παράγοντες από μόνοι τους. Τα κέντρα βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, για παράδειγμα όπως στην Ιταλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Εμπνέονται από διάφορα αριστερά κινήματα, συμπεριλαμβανομένου του αναρχισμού και των σκόπιμων κοινοτήτων. Είναι καταλήψεις, ενοικιάζονται ή ανήκουν σε συνεταιρισμό.

 Τα αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα ποικίλλουν σε μέγεθος και λειτουργία ανάλογα με το τοπικό πλαίσιο. Οι χρήσεις μπορεί να περιλαμβάνουν ένα infoshop, ένα ριζοσπαστικό βιβλιοπωλείο, ένα κέντρο πόρων το οποίο προσφέρει συμβουλές, ένα hacklab, ένα καφέ, ένα μπαρ, έναν οικονομικό χώρο συναυλιών, έναν ανεξάρτητο κινηματογράφο ή έναν συνεταιρισμό κατοικιών. Εκτός από την παροχή ενός χώρου για δραστηριότητες, αυτά τα κοινωνικά κέντρα μπορούν να γίνουν φορείς σε αντίθεση με τοπικά ζητήματα όπως ο εξευγενισμός ή τα megaprojects. Παράλληλα με τα στρατόπεδα διαμαρτυρίας, τα κοινωνικά κέντρα είναι έργα στα οποία δημιουργούνται και εφαρμόζονται τα κοινά. Οι αναρχικοί, επιδιώκοντας την ελευθερία από το δόγμα, πιστεύουν ότι τα άτομα δεν πρέπει να κοινωνικοποιούνται στην αποδοχή της εξουσίας ή του δόγματος ως μέρος της εκπαίδευσής τους. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά σχολεία, τα αναρχικά ελεύθερα σχολεία είναι αυτόνομοι, μη ιεραρχικοί χώροι που προορίζονται για εκπαιδευτική ανταλλαγή και ανταλλαγή δεξιοτήτων. Δεν έχουν κριτήρια εισδοχής ή δευτερεύουσες σχέσεις μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Τα δωρεάν σχολεία ακολουθούν ένα χαλαρά δομημένο πρόγραμμα που επιδιώκει να αψηφήσει τους κυρίαρχους θεσμούς και τις ιδεολογίες κάτω από μια μη ιεραρχική κατανομή εξουσίας και να προϊδεάσει έναν πιο δίκαιο κόσμο. Τα μαθήματα διοικούνται από εθελοντές και πραγματοποιούνται σε αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, κοινοτικά κέντρα, πάρκα, καθώς και άλλους δημόσιους χώρους.
Γκρεγκ Γουίλτζερ

Ο Γκρεγκ Γουίλτζερ (Greg Wiltjer, γεν. Whitehorse, Yukon, Καναδάς, 26 Νοεμβρίου 1960, ύψος 2,10 μ.) είναι πρώην διεθνής Καναδός καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και προπονητής. Έλαβε μέρος σε αρκετές διεθνείς διοργανώσεις της FIBA, τόσο σε διασυλλογικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων, μεταξύ των οποίων και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.

 Ο Γουίλτζερ μεγάλωσε στο Βανκούβερ και ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό ασχολούμενος με το Χόκεϊ και το ποδόσφαιρο. Με το μπάσκετ ξεκίνησε την απασχόλησή του στο Γυμνάσιο. Φοίτησε στο North Idaho College (1979-80 και 1980-81), όπου οι επιδόσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των υπευθύνων αθλητισμού του Πανεπιστήμιου του Όρεγκον, στο οποίο και μεταπήδησε σύντομα. Με την ομάδα των North Idaho College, έχοντας συμπαίκτες του τους A. C. Green και Charlie Sitton και υπό την τεχνική καθοδήγηση του Ralph Miller, ο Γουίλτζερ έφτασε στην 8άδα του τουρνουά NCAA του 1982. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Victoria, κερδίζοντας εν συνεχεία το Καναδικό πρωτάθλημα (CIAU) του 1984, ως μέλος της ομάδας Vikes, που επί 5 έτη πρώτευε στην εθνική διοργάνωση. Ο Γουίλτζερ επιλέχθηκε στο 2ο γύρο των Draft του 1984 από τους Σικάγο Μπουλς αλλά δεν κατόρθωσε να αγωνισθεί ποτέ στο NBA. Στον αντίποδα, πήρε μέρος σε προετοιμασίες ομάδων (καμπ), όπως των Ιντιάνα Πέισερς στα 1990, Λος Άντζελες Κλίπερς (1991) και Κλίβελαντ Καβαλίερς (1993). Ωστόσο, πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη παίζοντας για λογαριασμό ιταλικών, ισπανικών και ελληνικών συλλόγων, επί μια ολόκληρη 12ετία. Κέρδισε με τη Μπαρτσελόνα το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1986, ενίσχυσε τον Άρη Θεσσαλονίκης από το 1987 έως το 1989 (με τον οποίο κέρδισε 2 πρωταθλήματα Ελλάδας και ισάριθμα κύπελλα τα έτη 1988 και 1989) συμμετέχοντας στην τελική τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στα 1988 (Γάνδη) και στα 1989 (Μόναχο). Την περίοδο 1991-92 πήρε μέρος στην Καναδική Ηπειρωτική Ένωση καλαθοσφαίρισης με το σύλλογο των Omaha Racers. Από το 2004 έως το 2006 ήταν προπονητής διαφόρων ομάδων στην Ευρώπη. Ήταν κορυφαίος ριμπάουντερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, τερματίζοντας με την ομάδα του Καναδά στην 4η θέση του τουρνουά καλαθόσφαιρας. Επίσης, ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας του Καναδά, η οποία αντιμετώπισε για πρώτη φορά την αυθεντική Ντριμ Τιμ στο τουρνουά που διοργάνωσε η FIBA το 1992. Το 2007 εργάσθηκε σαν προπονητής στο Γυμνάσιο του West Linn του Όρεγκον, την ιδιαίτερη πατρίδα της συζύγου του, Κάρολ. Ο γιος τους, Κάιλ Γουίλτζερ έπαιξε για 2 χρονιές στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι και διακρίθηκε στην πορεία της ομάδας στο Πρωτάθλημα του NCAA. Career, titles & stats in basketpedya.com "Gregory Wiltjer in Real GM Basketball" Greg Wiltjer's statistics Greg Wiltjer in the Draft Review Βίντεο και φωτογραφίες του Γκρεγκ Γουίλτζερ
Γέφυρα της Νορμανδίας

Η γέφυρα της Νορμανδίας (γαλ. Pont de Normandie) είναι καλωδιωτή οδογέφυρα επί του ποταμού Σηκουάνα, η οποία ενώνει τις πόλεις Χάβρη και Ονφλέρ της Νορμανδίας, στη βόρειο Γαλλία. Το συνολικό της μήκος φτάνει τα 2.143,21 μ., ενώ το μακρύτερο «άνοιγμα» μεταξύ των πείρων της μετρά 856 μ., κάνοντάς την μία από τις μεγαλύτερες σε μήκος καλωδιωτές γέφυρες του κόσμου. Η χρήση της είναι οδική, διαθέτει ωστόσο μια επιπλέον λωρίδα ανά κατεύθυνση αποκλειστικά για πεζούς και ποδηλάτες, χωρίς να υπόκεινται σε τέλη διοδίων.

 Η γέφυρα σχεδιάστηκε από τον Μισέλ Βιρλοζέ (Michel Virlogeux), με την αρχιτεκτονική συνδρομή των Φρανσουά Ντουαγιέλ (François Doyelle) και Σαρλ Λαβίν (Charles Lavigne). Η κοινοπραξία υπεύθυνη για την κατασκευή της ξεκίνησε τις εργασίες το 1988, ο οποίες διήρκεσαν περί τα επτά χρόνια, με τα εγκαίνια της γέφυρας να λαμβάνουν χώρα στις 20 Ιανουαρίου 1995. Την εποχή που κατασκευάστηκε, η γέφυρα της Νορμανδίας ήταν η μακρύτερη καλωδιωτή γέφυρα του κόσμου και επίσης είχε το μακρύτερο άνοιγμα μεταξύ πείρων απ' οποιαδήποτε άλλη γέφυρα. Το ρεκόρ μακρύτερης γέφυρας κατακτήθηκε το 2004 με την ολοκλήρωση της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου (2883 μ.), ενώ το ρεκόρ μεγαλύτερου ανοίγματος μεταξύ πείρων το 1999 με τη Γέφυρα Τατάρα στην Ιαπωνία. Ο λόγος που επιλέχθηκε καλωδιωτή αντί κρεμαστής γέφυρας ήταν τόσο η μεγαλύτερη αντοχή της σε δυνατούς ανέμους, αλλά και το γεγονός ότι κόστιζε λιγότερο. Το συνολικό κόστος για την κατασκευή της, καθώς και για συμπληρωματικά στοιχεία και εργασίες έφτασε τα 352 εκ. ευρώ, με το κόστος της γέφυρας αυτής καθαυτής να αγγίζει τα 233 εκ. ευρώ. Επίσημη ιστοσελίδα της Γέφυρας της Νορμανδίας (Γαλλικά) Επίσημη ιστοσελίδα της διαχειρίστριας εταιρείας της γέφυρας (Γαλλικά)
Γιούρι Άρρακ

Ο Γιούρι Άρρακ (εσθονικά: Jüri Arrak, 24 Οκτωβρίου 1936 -16 Οκτωβρίου 2022 ) ήταν Εσθονός καλλιτέχνης και ζωγράφος, του οποίου τα έργα με διακεκριμένο και αναγνωρίσιμο στυλ έχουν κερδίσει την αναγνώριση σε όλο τον κόσμο.Ο Άρρακ γεννήθηκε στο Τάλιν και αποφοίτησε από το Εσθονικό Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης. Είναι μέλος της Εσθονικής Ένωσης Καλλιτεχνών και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.Τα έργα του Άρρακ εκτίθονται στο Εσθονικό Μουσείο Τέχνης στο Τάλιν της Εσθονίας. Έργα του εκτίθονται επίσης στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέα Υόρκης των Η.Π.Α., στο Μουσείο Τέχνης της Νέας Ορλεάνης των ΗΠΑ, στην Γκαλερί Τρετιακόφ της Μόσχας και στο Μουσείο Τέχνης Λούντβιγκ στην Κολωνία της Γερμανίας.

 Ο Άρρακ έχει βραβευθεί από τον Πρόεδρο της Εσθονίας το 2000 με το Τάγμα του Λευκού Αστεριού δεύτερης τάξης. Σύμφωνα με δική του δήλωση, ο αλκοολισμός έχει νικηθεί και επί του παρόντος δεν χρησιμοποιεί ισχυρά ποτά. Έχει κάνει μια προσπάθεια στη λογοτεχνική δημιουργία, γράφοντας το παιδικό βιβλίο "Maiv" (τροποποιημένη μορφή της εσθονικής λέξης "vaim" - "πνεύμα"). Το 1982, ως καλλιτέχνης και σκηνοθέτης, συμμετείχε στη δημιουργία της παιδικής ταινίας Μεγάλος Τολλ (εσθονικά: Suur Tõll). Αργότερα, με βάση το κινούμενο σχέδιο, κυκλοφόρησε ένα παιδικό βιβλίο, αποτελούμενο από 28 μεγάλες εικονογραφήσεις του Γιούρι Άρρακ με μια σύντομη αναπαράσταση της πλοκής. Το 2010, το λαϊκό συγκρότημα μέταλ Metsatöll της Εσθονίας χρησιμοποίησε μέρος του κινούμενου σχεδίου στο βίντεο "Vaid Vaprust" (Απλά Θάρρος). Στο σχεδιασμό του άλμπουμ Äio του συγκροτήματος Metsatöll δημιούργησε τον πίνακα "Kuju kujuga" (Μορφή με μορφή), ο οποίος δημιουργήθηκε το 1999 και σήμερα βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jüri Arrak στο Wikimedia Commons
Μακάριος Αγκύρας

Ο Μακάριος ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. Διετέλεσε Μητροπολίτης Αγκύρας κατά τα έτη 1397-1405 και άκμασε επί του αυτοκράτορα Εμμανουήλ Παλαιολόγου, τον οποίο και συνόδευσε στα ταξίδια του στην Ιταλία και Γαλλία. Έγραψε το πόνημα «Κατα τῆς τῶν Λατίνων κακοδοξίας καὶ κατὰ Βαρλαὰμ καὶ Ἀκινδύνον», το οποίο σώζεται στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Βιέννης.

 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Tudorie, Ionuț-Alexandru (2011). «Old and New in the Byzantine Imperial Coronation in the 13th Century». Ostkirchliche Studien 60. https://www.academia.edu/36256761/_Old_and_New_in_the_Byzantine_Imperial_Coronation_in_the_13th_Century_in_Ostkirchliche_Studien_60_2011_1_pp_69_109?email_work_card=title. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2021.
Στήλη του Δεξίλεω

Η Στήλη του Δεξίλεω είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε στο Δίπυλο και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού στην Αθήνα. Αντίγραφο του ανάγλυφου έχει τοποθετηθεί στο σημείο ανεύρεσής του στον αρχαιολογικό χώρο.

 Η στήλη εικονίζει τον Δεξίλεω, γιο του Λυσανία που πέθανε το 394 - 393 π.Χ. κοντά στην Κόρινθο. Εικονίζεται έφιππος νέος με αναπεπταμένο τον χιτώνα να μάχεται πάνω σε ατίθασο άλογο έχοντας ρίξει ήδη τον νεαρό αντίπαλό του στο έδαφος. Με το αριστερό κρατούσε τα χαλινάρια, ενώ με το δεξί εξακόντιζε δόρυ που έχει χαθεί. Ο πεσμένος εχθρός κρατούσε επίσης ξίφος που δεν σώζεται. Η στήλη φέρει επιγραφή με τα ονόματα των ηρωικά πεσόντων στη μάχη. Στη βάση του μνημείου αναγράφεται σε τέσσερις στίχους η αφιέρωσή του στον Δεξίλεω: «ΔΕΞΙΛΕΩΣ ΛΥΣΑΝΙΟ ΘΟΡΙΚΙΟΣ - ΕΓΕΝΕΤΟ ΕΠΙ ΤΕΙΣΑΝΔΡΟ ΑΡΧΟΝΤΟΣ - ΑΠΕΘΑΝΕΝ ΕΠ' ΕΥΒΟΥΛΙΔΟ - Ε΄Γ΄ ΚΟΡΙΝΘΩΙ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΙΠΠΕΩΝ». Η στήλη εικονίζει τον Δεξίλεω λίγο πριν από την μοιραία ώρα, στην ακμή της δόξας και της δύναμής του. Ήταν στημένη προς τιμή του επάνω στον επιβλητικό οικογενειακό τάφο του στον ταφικό περίβολο των Θορικίων στον Κεραμεικό, αν και η τέφρα του Δεξίλεω καθώς και των τεσσάρων άλλων ιππέων είχε μεταφερθεί στην Αθήνα και είχε αποτεθεί στο Δημόσιο Σήμα. Το επιτύμβιο αυτό ανάγλυφο αποτελεί ένα από τα θαυμαστότερα ανάγλυφα της αττικής τέχνης που έχουν διασωθεί. Η έκφραση «των πέντε ιππέων» πιστεύεται ότι ήταν ευρέως γνωστός όρος στην εποχή του. Δεν έχει εξακριβωθεί πλήρως, ούτε και αναφέρεται από τον Ξενοφώντα στην περιγραφή του περί της μάχης της Κορώνειας του 394 π.Χ. Το καλλιμάρμαρο αυτό μνημείο ανήκει στα χρόνια λίγο πριν την Ανταλκίδειο ειρήνη. Η αναφορά των αρχόντων της Αθήνας στην επιγραφή μάς επιτρέπει την ακριβή χρονολόγηση της ζωής του Δεξίλεω καθώς και της κατασκευής του μνημείου. Ο κατά τα άλλα αξιότατος δημιουργός του μας είναι άγνωστος, ενώ το έργο του συνδυάζει επιρροές των ώριμων κλασσικών χρόνων με στοιχεία των αρχών του 4ου αιώνα. Το μνημείο του Δεξίλεω καθώς και εκείνα της Ηγησούς και του Ταύρου χαρακτηρίζονται ως τα ωραιότερα μνημεία του Κεραμεικού που φυλάσσονται στο ομώνυμο μουσείο. Εξάλλου γνωστό είναι το ομώνυμο ποίημα που συνέγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Η ομορφιά του ταφικού μνημείου δεν διέφυγε της προσοχής και του θαυμασμού των μεταγενεστέρων. Σημειώνεται άλλωστε ότι πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως οι αγιογραφήσεις του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Δημητρίου στους νεότερους χρόνους έχουν γίνει εξ αντιγραφής αυτού του μνημείου, όπου πράγματι παρατηρούνται πολλές ομοιότητες. Γεώργιος Δροσίνης (1894). Εικονογραφημένη Εστία. Αθήνα: Τυπογραφείο της Εστίας. σελίδες 316. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2010. Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών. Επιτύμβια στήλη του Δεξίλεω (394/3 π.Χ.). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2012.
Παπαφλέσσεια

Η Διεθνής Συνάντηση Στίβου "Παπαφλέσσεια" διεξάγεται ετησίως στην Καλαμάτα από το 1996 ενώ προϋπήρχε ως διοργάνωση αρχικά τοπικού και αργότερα πανελλήνιου χαρακτήρα. Στη σημερινή μορφή του συνδιοργανωτές του μήτιγκ είναι ο Μεσσηνιακός Γ.Σ., ο Δήμος Καλαμάτας και η Νομαρχία Μεσσηνίας. Το όνομα της διοργάνωσης δόθηκε προς τιμήν του Μεσσηνίου ήρωα της Επανάστασης του 1821 και σε ανάμνηση της θυσίας του στο Μανιάκι Μεσσηνίας.

 Τα "Παπαφλέσσεια" ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας 1950-60 ως ετήσιοι τοπικοί αγώνες στίβου και αποτελουν την μετεξέλιξη της προπολεμικής αθλητικής διοργάνωσης "Ελευθέρια". Μετείχαν αθλητές από το νομό Μεσσηνίας και οι αγώνες διεξάγονταν στο ιστορικό γήπεδο του Μεσσηνιακού Γ.Σ. Οι αγώνες ήταν δημοφιλείς και αποτελούσαν ένα άτυπο μεσσηνιακό πρωτάθλημα στίβου. Συνεχίστηκαν ανελλιπώς ως το 1968 και στο πρόγραμμά τους περιλαμβάνονταν τα αγωνίσματα: 100, 200, 400, 1500, 3000, 4Χ100, μήκος, ύψος, τριπλούν, επί κοντώ, μήκος χωρίς φορά, σφαίρα, δίσκος, ακόντιο και λιθοβολία. Μετά από μακροχρόνια διακοπή οι αγώνες αναβίωσαν το 1984, χρονιά που τοποθετήθηκε ελαστικός τάπητας στο Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας μετατρέποντάς το σε κατάλληλο στάδιο για αγώνες. Ως το 1995 είχαν αποκλειστικά ελληνικό χαρακτήρα και σε αυτούς συμμετείχαν κυρίως αθλητές από την Πελοπόννησο και την Αττική και σπανιότερα από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το 1996 ξεκινά η διεθνοποίηση των Παπαφλεσσείων με τη συμμετοχή των καλύτερων Ελλήνων και πολλών επιφανών ξένων αθλητών. Επιτυγχάνονται μερικές εντυπωσιακές επιδόσεις και το μήτιγκ γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλές. Η διοργάνωσή του τελεί πλέον υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Αθλητισμού (Εuropean Αthletic Αssociation-E.A.A.). Δεκαετία '50 ως 1968: Μεσσηνιακοί αγώνες στίβου "τα Παπαφλέσσεια": Γήπεδο Μεσσηνιακού 1984 ως 1995: Πανελλήνια αθλητική συνάντηση στίβου "τα Παπαφλέσσεια": Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας 1996 ως σήμερα: Διεθνής αθλητική συνάντηση στίβου "τα Παπαφλέσσεια": Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας Αναπόσπαστο μέρος της διοργάνωσης αποτελούν οι εκδηλώσεις προς τιμήν του Γρηγορίου Δικαίου "Παπαφλέσσα", ήρωα της Επανάστασης του Εικοσιένα, που θυσιάστηκε στις 20 Μαΐου 1825 στη Μάχη στο Μανιάκι. Οι εκδηλώσεις ξεκινούν με την τελετουργική αφή της Ιερής Φλόγας στο χώρο θυσίας στο Μανιάκι Μεσσηνίας. Ακολουθεί η μεταφορά της ως τα περίχωρα του Σταδίου, όπου την παραλαμβάνει λαμπαδηδρόμος για να τη μεταφέρει στο στάδιο και να ανάψει το βωμό δίνοντας το έναυσμα της έναρξης των αγώνων. Ταυτόχρονα τελείται ο "Παπαφλέσσειος Δρόμος" στη διαδρομή "Θουρία-Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας", μήκους 11.170 μ., ο τερματισμός του οποίου γίνεται λίγο μετά την άφιξη της φλόγας. Ο αγώνας αυτός καθιερώθηκε το 1996 και την ευθύνη της διοργάνωσης έχει ο Δήμος Θουρίας. Παπαφλέσσεια. Εντυπο αγώνων 2010. Παπαφλέσσεια, επίσημη ιστοσέλίδα.
Impact Is Imminent

Το Impact Is Imminent είναι το τέταρτο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Exodus, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capitol Records" τον Ιούνιο του 1990. Επανεκδόθηκε στις 11 Μαρτίου 2008 από την "Caroline Records" και ένα χρόνο αργότερα από την "Southworld" με δύο επιπλέον κομμάτια. Αυτό ήταν το πρώτο από τα δύο τους άλμπουμ με τον Τζον Τεμπέστα στα τύμπανα, ο οποίος αντικατέστησε τον Τομ Χάντινγκ λίγο πριν τις ηχογραφήσεις, ενώ είναι το τελευταίο στούντιο άλμπουμ τους με τον Ρομπ ΜακΚίλοπ στο μπάσο. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στα "Music Grinder" και τα "Two Mendocino Studios" το 1989 και στις αρχές του 1990 και ο δίσκος απέσπασε μεικτές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει μόλις 1,5 αστέρι, αλλά το "Metal Archives" 81% και το "Ultimate Guitar" με 8,7 / 10. Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 137 του Billboard, χωρίς να καταφέρει να μπει στους καταλόγους κάποιας ευρωπαϊκής χώρας. Για την προώθηση του, γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το κομμάτι "Objection Overruled".

 1. Impact Is Imminent (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 4:20 2. A.W.O.L. (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 5:44 3. The Lunatic Parade (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 4:14 4. Within the Walls of Chaos (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 7:45 5. Objection Overruled (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 4:34 6. Only Death Decides (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 6:07 7. Heads They Win (Tails You Lose) (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 7:43 8. Changing of the Guard (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 6:49 9. Thrash Under Pressure (Holt, Souza, Hunolt, McKillop, Tempesta) - 2:38 Impact Is Imminent (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Ιουνίου 1990 Το "Impact Is Imminent" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Στηβ Σόουζα - φωνητικά Γκάρι Χολτ - κιθάρα Ρικ Χάνολτ - κιθάρα Ρομπ ΜακΚίλοπ - μπάσο Τζον Τεμπέστα - τύμπανα Impact Is Imminent - Exodus | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Exodus - Impact Is Imminent - Encyclopaedia Metallum - The Metal Archives Exodus - Impact Is Imminent - Metal Storm Impact Is Imminent - Exodus | Awards | AllMusic
Βασιλική Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ

Η Βασιλική Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ (ολλανδικά: Koninklijke Nederlandse Hockey Bond) είναι το επίσημο όργανο διοίκησης του χόκεϊ επί χόρτου στην Ολλανδία. Είναι υπεύθυνη τόσο για τους εσωτερικούς όσο και για τους υπαίθριους αγώνες χόκεϊ επί χόρτου, καθώς και για τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων της χώρας. Αρχικά, ο οργανισμός ήταν επίσης υπεύθυνος για το άθλημα του μπάντυ στην Ολλανδία, μετέπειτα όμως τη διαχείρηση του αθλήματος ανέλαβε η Ολλανδική Ομοσπονδία Μπάντυ.

 Κατά την ίδρυσή της το 1898 με την ονομασία «Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ και Μπάντυ» (Nederlandsche Hockey & Bandy Bond, NHBB) στο ξενοδοχείο Krasnapolsky στο Άμστερνταμ, ο οργανισμός απαρτιζόταν από πέντε συλλόγους που ασχολούνταν με το χόκεϊ επί χόρτου καθώς και με το μπάντυ. Το μπάντυ εγκαταλείφθηκε γρήγορα από το πρόγραμμα του οργανισμού λόγω του γεγονότος ότι το ολλανδικό κλίμα δε βοηθούσε. Το 1909 έξι ακόμη σωματεία είχαν προσχωρήσει στην ομοσπονδία και το 1919 αποτελούνταν από 29 σωματεία. Πολλοί νέοι σύλλογοι εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1930 και η ομοσπονδία αριθμούσε σχεδόν εκατό συλλόγους, γεγονός που οδήγησε σε αλλαγή ονομασίας το 1938 σε «Βασιλική Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ» (Koninklijke Nederlandse Hockey Bond). Επίσημος ιστότοπος
Ντανίλο της Γαλικίας

Ο Ντανίλο Ρομανόβιτς, ουκρανικά: Данило Романович (1201 - 1264) από τον Οίκο των Ρουρκιδών ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας (1205-55), Περεμίσλ (1211) και Βολοντιμίρ (1212-31). Ένας αρχιεπίσκοπος τού πάπα τον έστεψε βασιλιά της Ρουθηνίας (1253-64).

 Ήταν γιος τού Ρόμαν Β΄ του μεγάλου, πρίγκιπα της Γαλικίας και της Βολινίας και της Άννας Αγγελίνας, κόρης του Ισαακίου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το 1205 απεβίωσε ο πατέρας του και ο οι βογιάροι της Γαλικίας τον εκτόπισαν σε εξορία μαζί με τη μητέρα του και τον αδελφό του Βασίλκο. Όταν οι βογιάροι ανακήρυξαν έναν βογιάρο ως πρίγκιπα το 1213, οι Πολωνοί και οι Ούγγροι εισέβαλαν στη Γαλικία, φαινομενικά για να υποστηρίξουν τα δικαιώματα τού Ντανίλο και τού Βασίλκο και διαίρεσαν τη χώρα μεταξύ τους. Ο Ντανίλο το 1219 αποκήρυξε το δικαίωμά του στη Γαλικία υπέρ τού πεθερού του Μστισλάβ τού σκληρού πρίγκιπα του Νόβγκοροντ. Το 1221 επανήλθε ως πρίγκιπας στη Βολινία, όπου οι βογιάροι και ο λαός παρέμειναν πιστοί στη δυναστεία. Το 1234 νίκησε τον Αλεξάντρ Βσεβολόντοβιτς και πήρε το δουκάτο τού Μπελτς. Ως το 1238 είχε νικήσει τους Ντομπρζίν Ιππότες και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της Γαλικίας, περιλαμβανομένης και της πρωτεύουσάς της. Ενώ οι Πρώσοι ήταν υπό πίεση από τους Τεύτονες Ιππότες, ο Ντανίλο προσπάθησε να κατακτήσει τους Γιοτβίνγκιους, τη Βαλτική φυλή μεταξύ Πρώσων και Λιθουανών. Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα των Ρουρικιδών, κόρη του Μστισλάβ του σκληρού πρίγκιπα του Νόβγκοροντ και Τόρτσεκ και είχε τέκνα: Ηρακλή π. 1223-1240, πρίγκιπας της Ρουθηνίας. Λέων Α΄ π. 1228-π. 1301, βασιλιάς της Ρουθηνίας, μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου. Ρόμαν π. 1230 - π. 1261, πρίγκιπας της Μαύρης Ρουθηνίας. Μστισλάβ απεβ. μετά το 1300, πρίγκιπας τού Λουτσκ και της Βολινίας. Σβαρν απεβ. 1269, μέγας δούκας της Λιθουανίας. Περεγιασλάβα απεβ. 1283, παντρεύτηκε τον Σιεμόβιτ Α΄ των Πιαστ, δούκα της Μασοβίας. Ουστίνια, παντρεύτηκε τον Αντρέι Β΄ μεγάλο πρίγκιπα του Βλαντίμιρ. Σοφία, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ του Σβάρτσμπουρκ-Μπλάνκενμπουρκ. Απόγονοί τους είναι οι Ρόις.Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με μία κόρη τού Μιντάουγκας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Danylo Romanovych at the Encyclopedia of Ukraine Marek, Miroslav. «Genealogy of Daniel's family». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2018.
Βαρβάρα Σαχακιάν

Η Βαρβάρα Σαχακιάν (αρμενικά: Վարվարա Սահակյան)‎ (πέθανε το 1934) ήταν Αρμένια πολιτικός. Το 1919 εξελέγη βουλευτής και έγινε μία από τις τρεις πρώτες γυναίκες βουλευτές της χώρας.

 Η Σαχακιάν παντρεύτηκε τον Αβετίκ Σαχακιάν, ο οποίος έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Αρμενίας. Μέλος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας ήταν υποψήφια στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 1919 και ήταν μία από τις τρεις γυναίκες, που εκλέχθηκαν δίπλα στην Περτσούχι Παρτιζπανιάν-Μπαρσεγκγιάν και την Καταρίνε Ζαλιάν-Μανουκιάν . Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικά προγράμματα , υπήρξε μέλος σχολικών-εκπαιδευτικών επιτροπών και εργατικής φροντίδας. Η Σαχακιάν πήρε την πρωτοβουλία να ανοίξει νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία. Στη συνεδρίαση της βουλής της 28ης Νοεμβρίου 1919 αναφέρθηκε στη δημόσια εκπαίδευση, να ανοίξει νηπιαγωγεία κατά την κρίση της. Ήταν πολύ ενεργή στην Επιτροπή Εργασίας και Μέριμνας του Κοινοβουλίου, τα μέλη της οποίας, συμπεριλαμβανομένης της Βαρβάρας Σαχακιάν, έκαναν εξαιρετική δουλειά στη στρατολόγηση αποδεκτών βοήθειας και έδειξαν ιδιαίτερη προσέγγιση στους μετανάστες και τα ορφανά. Στο πλαίσιο της δραστηριότητας της επιτροπής, η Σαχακιάν έλαβε μέτρα για την απασχόληση του πληθυσμού, αλλά είχε μικρή επιτυχία σε αυτόν τον τομέα λόγω έλλειψης εργασίας και χαμηλών μισθών. Η Βαρβάρα Σαχακιάν είχε μια μεγάλη απώλεια εκείνη την περίοδο. Ο γιος της Βιγκέν (Vigen) πέθανε λόγω έλλειψης των απαραίτητων φαρμάκων. Ακολούθησε η σοβιετοποίηση της Αρμενίας. Μετά την κατάληψη των Μπολσεβίκων το 1920, ο Αβετίκ φυλακίστηκε. Μετά την απελευθέρωσή του, το ζευγάρι και τα παιδιά τους κατέφυγαν με τα πόδια στο Ταμπρίζ στην Περσία, πριν εγκατασταθούν στο Ιράκ. Αφού έζησαν στην Ταμπρίζ για έξι χρόνια μέσα σε πολλές οικονομικές δυσκολίες, μετακόμισαν στην Τεχεράνη. Οι περσικές αρχές κάλεσαν τον Αβετίκ Σαχακιάν να εργαστεί στον τομέα της γεωργίας. Αφού έζησαν για κάποιο διάστημα στην Τεχεράνη, μετακόμισαν στο νότιο Ιράν και μετά στο Ιράκ. Ωστόσο, το κλίμα στο Ιράκ επηρέασε την υγεία της και η οικογένεια μετακόμισε στη Βηρυτό. Το 1932, η Βαρβάρα Σαχακιάν έχασε το άλλο της παιδί, τον Αρμενάκ, και ένα χρόνο αργότερα, τον σύζυγό της. Αυτά τα χτυπήματα κατέστρεψαν τελικά την υγεία της Βαρβάρας Σαχακιάν. Συμμετείχε στον τοπικό Αρμενικό Σταυρό Ανακούφισης, αλλά πέθανε το 1934. Αργότερα, ο άλλος γιος των Σαχακιάν, Σουρέν, μετακόμισε στην Τεχεράνη.
Συνταγματάρχης

Ο Συνταγματάρχης (Σχης) είναι ανώτερος Αξιωματικός (OF-5) του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ο βαθμός του Συνταγματάρχη είναι ανώτερος του Αντισυνταγματάρχη και κατώτερος του Ταξίαρχου. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα είναι ο Πλοίαρχος, στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Σμήναρχος, στην Ελληνική Αστυνομία ο Αστυνομικός Διευθυντής, και στην Πυροσβεστική ο Πύραρχος. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Colonel.

 Οι Συνταγματάρχες ξεκινούν είτε ως απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων, είτε ως απόφοιτοι της ΣΜΥ και ενός ακόμη ΑΕΙ. Για τους δεύτερους, αποτελεί τον καταληκτικό βαθμό. Οι απόφοιτοι της ΣΣΕ, σε ηλικία τουλάχιστον 44 - 45 ετών, φτάνουν στο βαθμό του Συνταγματάρχη και γίνονται Διοικητές Συντάγματος. Σημειωτέον ότι όσο είναι ακόμη Αντισυνταγματάρχες δεν είναι ποτέ Διοικητές Συντάγματος, σε καιρό ειρήνης. Σε καιρό πολέμου όμως, προάγονται αυτόματα σε Συνταγματάρχες. Η λέξη Συνταγματάρχης προέρχεται από το σύνταγμα + άρχω (διοικώ). Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Διοικητή του Συντάγματος, ενώ ο Αντισυνταγματάρχης είναι πάντα ο Υποδιοικητής. Το διακριτικό της στολής του Συνταγματάρχη στον Ελληνικό στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με τρία αστέρια χρυσά, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μια σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου. Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ
Αρκεσίλαος (φιλόσοφος)

Ο Αρκεσίλαος (αρχ. Ἀρκεσίλαος, 316/5-241/0 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και ιδρυτής της Μέσης ή Δεύτερης Ακαδημίας. Ήταν μαθητής του Θεόφραστου, του περιπατητικού (διαδόχου του Αριστοτέλη), όπως επίσης και του Πολέμωνα και του Κράτη. Ο Αρκεσίλαος σηματοδότησε τη στροφή της Μέσης από την Παλαιά Ακαδημία. Συγκεκριμένα, αντιδρούσε στον δογματισμό των Στωικών. Έτσι, ο Αρκεσίλαος επέστρεψε στους σωκρατικούς διαλεκτικούς τρόπους: προβάλλοντας επιχειρήματα για να ενισχύσει ή να αναιρέσει την κάθε θέση, χωρίς να καταλήγει πουθενά. Μόνη σωστή στάση -κατά τη γνώμη του- ήταν η εποχή, όπως ακριβώς, τη δίδασκε ο Πύρρων, αναστέλλοντας, δηλαδή, κάθε οριστική κρίση.

 Ο Αρκεσίλαος γεννήθηκε (316/5-241/0) στη μικρασιατική Αιολίδα, στην Πιτάνη. Πρώτος του δάσκαλος, εκεί στην Πιτάνη, υπήρξε ο μαθηματικός Αυτόλυκος. Αργότερα, με ενδιάμεσο σταθμό τη Χίο, αναχώρησε για την Αθήνα. Εκεί, πρώτον, έγινε μαθητής τους Θεόφραστου, ωσότου τον προσεγγίσει ο Κράντωρ, και τον προσκαλέσει στην Ακαδημία. Ο Αρκεσίλαος, μέσω του Κράντορα γνώρισε τον Πολέμωνα και τον Κράτη, οι οποίοι του φάνηκαν: «Θεοί τινες ἢ λείψανα τοῦ χρυσοῦ γένους». Η επίδραση τους, βεβαίως, ήταν τεράστια, για την μετέπειτα φιλοσοφική του κατεύθυνση. Μετά τον θάνατο του Κράτητος, ανέλαβε την Ακαδημία. Μόλις ανέλαβε την Ακαδημία ο Αρκεσίλαος, ξεκίνησε την πάλη του κατά του δογματισμού. Πίστευε πως έπρεπε να συνεχίσει την πορεία του ιδρυτή της σχολής, όπως αυτή χαράσσεται από τη σωκρατική φιλοσοφία, τους πλατωνικούς διαλόγους, και ο,τι προφυλάσσει την επιστήμη από τις προκαταλήψεις. Αντί, λοιπόν, να επιβάλει τις απόψεις του, θεώρησε σωστό, να συζητά τις θεωρίες των άλλων για να ξεφύγει από την ιδέα, ότι η σοφία δεν είναι η γνώση των πάντων, αλλά η έρευνα και η προσπάθεια της απελευθέρωσης από την πλάνη. Ο Αρκεσίλαος ήταν απομακρυσμένος κι από τους στωικούς κι από τους περιπατητικούς, αλλά και από τους σκεπτικούς. Ο Αρκεσίλαος, αμφιβάλλει αν ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην έγκυρη γνώση. Διότι, οι Αισθήσεις αποτελούν φορείς αναξιόπιστων πληροφοριών, εφόσον στον κόσμο των αισθήσεων επικρατεί η διαρκής αλλαγή και η ρευστότητα ενώ, στο Νου με τους συλλογισμούς που είναι δυνατό να γίνουν δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ασφαλή και έγκυρη γνώση.Τέλος, ακολουθώντας το παράδειγμα του Σωκράτη, δεν άφησε κανένα σύγγραμμα, περιορίζοντας τη διδασκαλία του προφορικώς. Ο,τι είναι γνωστό για αυτόν, το γνωρίζουμε κυρίως από τον Διογένη τον Λαέρτιο. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν "ΗΛΙΟΥ" - Τόμος Το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα (σελ, 503-504) Mousa.gr: Αρκεσίλαος - Βιογραφικό Σημείωμα
Τριανδρία Θεσσαλονίκης

Η Τριανδρία είναι πυκνοκατοικημένη συνοικία της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί δημοτική ενότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης και βρίσκεται ανάμεσα στις Σαράντα Εκκλησιές και την Άνω Τούμπα. Κυρίες οδικές αρτηρίες, η οδός Ελευθέριου Βενιζέλου, Γυμναστηρίου και Αγίου Σπυρίδωνα. Στην Τριανδρία λειτουργεί νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις λεωφορειακές γραμμές του Ο.Α.Σ.Θ. 17 και 37 οι οποίες ενώνουν την Τριανδρία με το κέντρο της Θεσσαλονίκης ενώ υπάρχει η γραμμή 30 η οποία την ενώνει με την παραλία.

 Η Τριανδρία πήρε το όνομά της από την τριανδρία (τρεις άνδρες) που αποτέλεσε την ηγεσία του κινήματος Εθνικής Άμυνας που είχε έδρα τη Θεσσαλονίκη (Ελευθέριος Βενιζέλος, Παύλος Κουντουριώτης, Παναγιώτης Δαγκλής). Το 1915 κατέφυγαν στην περιοχή πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Το 1917 κατέφυγαν πυροπαθείς της Θεσσαλονίκης, μετά την καταστροφική πυρκαγιά της 5ης Αυγούστου, που έκαψε σε έκταση 1.200 στρεμμάτων το μεγαλύτερο μέρος του ιστορικού κέντρου της πόλης. Το 1919 κατέφυγαν πρόσφυγες από τη Ρωσία. Το 1922 εγκαθίστανται στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη, και έκτισαν πρόχειρα σπίτια για να στεγαστούν. Το 1929 είχε πληθυσμό 3.000 κατοίκους και πολλά προβλήματα. Τα λεωφορεία έφταναν μέχρι το Ιταλικό νοσοκομείο (αργότερα ονομάστηκε Λοιμωδών), και οι κάτοικοι έπρεπε να περπατήσουν περισσότερο από 1 χιλιόμετρο, χωρίς να υπάρχει δρόμος, για να πάνε στα σπίτια τους. Δεν υπήρχαν υπόνομοι και οι βόθροι υπερχείλιζαν. Επίσης τα σκουπίδια ρίχνονταν πρόχειρα στις παρυφές του συνοικισμού. Έτσι οι κάτοικοι φοβόταν για "δάγκειο" ή "χολέρα" και τον εγκατέλειπαν στην πρώτη ευκαιρία. Ο συνοικισμός βρισκόταν ανάμεσα σε δυο χαράδρες-ρεματιές. Δεν είχε δρόμους ούτε γέφυρες για να τον ενώσει με τη Θεσσαλονίκη και την Τούμπα. Το χειμώνα τα νερά από τα βουνά κατέβαιναν ορμητικά σχηματίζοντας χείμαρρους και κάνοντας πολύ δύσκολη έως αδύνατη (το βράδυ) την προσέγγιση στην Τριανδρία. Το 1976, η περιοχή έχει ήδη κτιστεί τουλάχιστον κατά 80% με τετραώροφες πολυκατοικίες. Στην κοινότητα Τριανδρίας υπηρέτησε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος κοινότητας στην Ελλάδα, η αντιστασιακή Μαρίκα Μανιού - Θεοδωρίδου (γ. 1919). Το 1983, μετά τη μακρόχρονη ύπαρξη του οικισμού ως κοινότητας, συστάθηκε ως Δήμος Τριανδρίας. Το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ενώθηκε με τον Δήμο Θεσσαλονίκης αποτελώντας δημοτική ενότητα.Εντός του Ναού της Τριανδρίας βρίσκεται το παρεκκλήσιο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης ώστε να θυμίζει τη μικρασιατική ταυτότητα του συνοικισμού. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της Τριανδρίας έχει ως εξής: Ο πρώτος ναός στεγάστηκε σε στάβλο το 1915 με την έλευση των πρώτων Μικρασιατών προσφύγων. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 στη θέση της παλιάς εκκλησίας (στάβλος), χτίστηκε ξύλινος Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, καθώς είναι προστάτης των τσαγκαράδων, τέχνη των περισσοτέρων προσφύγων της περιοχής.Το 1990 ανεγέρθηκε στην ίδια θέση ο σημερινός ναός ο οποίος όμως πάρα τους συνεχείς εράνους και τη συγκέντρωση χρημάτων επί τρεις δεκαετίες παραμένει μέχρι σήμερα ημιτελής εσωτερικά και εξωτερικά.
Γιεν

Το γιεν, ακριβέστερα: εν, ιαπωνικά: 円‎, yen, είναι το επίσημο νόμισμα της Ιαπωνίας. Χρησιμοποιείται επίσης ως αποθεματικό νόμισμα σε ευρεία κλίμακα, μαζί με το δολάριο ΗΠΑ και το ευρώ. Οι κωδικοί κατά ISO 4217 για το γιεν είναι οι JPY και 392. Το εκλατινισμένο σύμβολο για το γιεν είναι το ¥, ενώ στα ιαπωνικά γράφεται με το κάντζι 円.

 Στην ιαπωνική γλώσσα, το γιεν προφέρεται «εν», αλλά η απόδοσή του ως «yen» στο λατινικό αλφάβητο και ως «γιεν» στο ελληνικό είναι τυποποιημένη, λόγω της ιστορικής του απόδοσης κατ' αυτόν τον τρόπο για πρώτη φορά από τους Πορτογάλους. Το γιεν συγγενεύει ετυμολογικά με το κινεζικό γιουάν και το κορεατικό γουόν, ενώ αρχικά γραφόταν με το ίδιο κάντζι (ιδεόγραμμα) με το κινεζικό γιουάν (圓 πινγίν: yuán, Ουέηντ-Τζάιλς: yuen). Στη σύγχρονη ιαπωνική γραφή χρησιμοποιείται ο απλοποιημένος (σιντζιτάι) χαρακτήρας 円, ο οποίος διαφέρει απ' αυτόν που χρησιμοποιείται στη δημοτική γραφή της κινεζικής γλώσσας (元). Πάντως, το εκλατινισμένο σύμβολο (¥) για το γιεν είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται για το κινεζικό γιουάν, αν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας επίσης χρησιμοποιεί το γράμμα Υ με μία οριζόντια γραμμή (Ұ). Συνεπώς, χρησιμοποιούνται οι συντμήσεις κατά ISO για τα δύο νομίσματα, JPY για το γιεν και CNY για το γιουάν, ώστε ν' αποφευχθεί η σύγχυση μεταξύ των δύο νομισμάτων. Κατά κυριολεξία, η λέξη «en» στα ιαπωνικά σημαίνει «στρογγυλό αντικείμενο», όπως και η λέξη γιουάν στα κινεζικά, εννοώντας τα αρχαία κινεζικά νομίσματα που είχαν στρογγυλό σχήμα και χρησιμοποιούνταν ευρέως και στην Ιαπωνία μέχρι την Περίοδο Τοκουγκάουα. Η γραφή και προφορά με το αρχικό y (στα ελληνικά γι) βασίζεται στον λατινικό μεταγραμματισμό μίας παλαιάς γραφής της λέξης. Ο ίδιος συνδυασμός εμφανίζεται σε λέξεις όπως Ουγιέντα, Γιεμπίσου, Ιγιεγιάσου, Ινοουγιέ και Γιέντο. Όπως και στην περίπτωση των ονομάτων Ιαπώνων που ζουν εκτός Ιαπωνίας, ο μεταγραμματισμός του γιεν (yen) έχει αποκτήσει κατάσταση μονιμότητας. Medhurst, Walter Henry. (1830). An English and Japanese, and Japanese and English Vocabulary: Compiled from Native Works. Batavia, Dutch East Indies: [s.n.]. OCLC 5452087 Hepburn, James Curtis. (1867). A Japanese and English Dictionary. Shanghai: American Presbyterian Mission Press. OCLC 32634467 Titsingh, Isaac. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652]. Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Oriental Translation Society of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
NGC 3402

Ο NGC 3402 (καταγράφεται στο Νέο Γενικό Κατάλογο και ως NGC 3411) είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ύδρα. Τον ανακάλυψε στις 25 Μαρτίου 1786 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) και είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας της ομώνυμης ομάδας.

 Δεδομένα για το NGC 3402 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3402 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3402 στο Wikimedia Commons