IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζητείται ψεύτης (ταινία, 1961)

Το Ζητείται ψεύτης είναι κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου, παραγωγής 1961, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γιάννη Δαλιανίδη, βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά. Η ταινία ασχολείται με τις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους, διακωμωδώντας μία από τις πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής.

 Ο Θεόδωρος Πάρλας ή Ψευτοθόδωρος δηλώνει επαγγελματίας ψεύτης και έρχεται από το χωριό του στην Αθήνα για δουλειά. Μια τυχαία συμπλοκή στο λεωφορείο και μια γροθιά που θα δώσει σε έναν επιβάτη θα του ανοίξουν διάπλατα τον δρόμο για μια λαμπρή καριέρα ως ιδιαίτερος του βουλευτή Θεόφιλου Φερέκη, μια καριέρα που βασίζεται στα ασύστολα και κραυγαλέα ψέματα τα οποία σκαρφίζεται, προκειμένου να δικαιολογεί τις απραγματοποίητες υποσχέσεις του βουλευτή προς τους ψηφοφόρους του. Στο τέλος, η δαιμόνια σύζυγος του βουλευτή, Τζένη Φερέκη, στήνει στον Ψευτοθόδωρο παγίδα, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του και να δεχτεί να το σκάσουν μαζί εγκαταλείποντας τον σύζυγό της. Η ταινία έκοψε 69.451 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή (17 Απριλίου 1961) στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 6η θέση ανάμεσα στις 58 ελληνικές ταινίες της περιόδου 1960–61. Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 7 Φεβρουαρίου 2006. Στο ομότιτλο θεατρικό του Δημήτρη Ψαθά, πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία, πρωταγωνιστής ήταν επίσης ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική συνεργασία του Γιάννη Δαλιανίδη με την εταιρεία Φίνος Φιλμ. Μισό αιώνα αργότερα, η ταινία ξαναγυρίστηκε με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστές τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, την Ζέτα Μακρυπούλια και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και προβλήθηκε την κινηματογραφική περίοδο 2010–11. Ακολουθεί χαρακτηριστική στιχομυθία από την ταινία:Βουλευτής Φερέκης: Καλημέρα σας, κυρία μου. Ψηοφοφόρος: Καλημέρα σας, κύριε Φερέκη. Ήρθα για την υπόθεσή του κουνιάδου μου, που ήταν τελώνης στην Αλεξανδρούπολη και ήθελε να τον μεταθέσετε στην Αθήνα. Βουλευτής Φερέκης: Α, ναι. Αυτή την υπόθεση την έχει αναλάβει ο ιδιαίτερός μου. Και δεν έγινε ο διορισμός; Ψηφοφόρορος: Ξέρετε, ο καημένος πέθανε εχθές! (Μπαίνει ο Ψευτοδόθωρος, που δεν ξέρει για τον θάνατο του κουνιάδου) Ψευτοδόθωρος: Α, καλημέρα σαςν κυρία μου. Εντάξει, έγινε η μετάθεση. Τηλεφώνησα στον κουνιάδο σας και σήμερα το πρωί πήρα και απάντηση: "Ευχαριστώ απείρως ΣΤΟΠ Έρχομαι Αθήνα". Ψηφοφόρος: Σας τηλεγράφησε; Αφού πέθανε! Ψευτοδόθωρος: Ααα, σας το 'πανε; Μα έτσι απότομα; Τς τς, τι άγαρμπος κόσμος! Ζητείται ψεύτης στη Φίνος Φιλμ Ζητείται ψεύτης στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ζητείται ψεύτης στο Cine.gr
Παλαιόπυργος Τρικάλων

Ο Παλαιόπυργος είναι ένα χωριό του Νομού Τρικάλων. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 αριθμεί 904 κατοίκους. Σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του σχεδίου Καποδίστριας αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Παληοκάστρου, ενώ με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί Τοπική Κοινότητα (από το 2019 Κοινότητα) του Δήμου Τρικκαίων.

 Η κοινότητα Ζαβλανίων, όπως ονομαζόταν αρχικά, συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Ζαβλάνια από το δήμο Παραληθαίων και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Ο οικισμός Ζαβλάνια της κοινότητας και η ίδια η κοινότητα μετονομάστηκαν σε Παλιόπυργος στις 14 Μαΐου 1928. Το 1940 το όνομα της κοινότητας διορθώθηκε σε Παλαιοπύργου. Το 1961 αναγνωρίστηκε ο οικισμός Κοκκόνα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε με την απόσπαση του Παλαιόπυργου και τον ορισμό του ως έδρα του δήμου Παληοκάστρου. Μετά το 1982 πρόεδροι της κοινότητας διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα: 1983-1990: Βασίλης Παππάς (1935-2020) 1991-1998: Κωνσταντίνος Κασσόπουλος
Σαμ Πέκινπα

Ο Σαμ Πέκινπα (David Samuel "Sam" Peckinpah, 21 Φεβρουαρίου 1925 - 28 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Αποτελούσε μέλος της γενιάς σκηνοθετών που κατά τη δεκαετία του 1960 δεν ακολούθησαν τους παραδοσιακούς κινηματογραφικούς κανόνες, τόσο σε τεχνικό όσο και σε αφηγηματικό επίπεδο. Το 1969 σκηνοθετεί την περίφημη «Άγρια συμμορία» (The Wild Bunch). Η φήμη του κορυφώνεται, καθώς πλέον θεωρείται ένας από τους κύριους κινηματογραφιστές της δεκαετίας του '70. Η ρεαλιστικότητα των σκηνών δράσης και βίας, καθώς και η επαναπροσέγγιση του γουέστερν σαν κατηγορία με έναν πιο ατίθασο τρόπο αποτέλεσαν τα δύο κύρια χαρακτηριστικά του.

 Ο Σαμ Πέκινπα γεννήθηκε στο Φρέσνο της Καλιφόρνια. Μεγάλωσε με όλες τις ανέσεις, μέλος μιας πλούσιας οικογένειας δικηγόρων, δικαστών και πολιτικών. Έπειτα από μια μία μικρή θητεία στο σώμα των πεζοναυτών, αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα στον κινηματογράφο. Αρχικά έκανε ένα πέρασμα από την τηλεόραση, όπου εργάστηκε ως σεναριογράφος σε κλασικές σειρές όπως το "Gunsmoke". Μετά την επιτυχία της σειράς «Ο Εκδικητής της Ερήμου» (Ride the High Country, 1962) ο Πέκινπα έγινε πολύ δημοφιλής. Τα πάρτι που οργάνωνε εκείνη την εποχή στο παραθαλάσσιο σπίτι του στο Μαλιμπού άφησαν εποχή. Η πρώτη υψηλού προϋπολογισμού ταινία που ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Πεκίνπα υπήρξε «Η Ταξιαρχία των Εκδικητών» (Major Dundee, 1965). Εκείνη τη χρονική περίοδο άρχισαν τα προβλήματά του με τα στούντιο, με τα οποία θα ερχόταν συχνά αντιμέτωπος καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο εξαρτημένος από το αλκοόλ σκηνοθέτης συγκρούστηκε με στενούς συνεργάτες ή φίλους. Οι φήμες για ατίθαση συμπεριφορά κόστισαν στον Πέκινπα τη συμμετοχή του στην ταινία «Ο Χαρτοπαίχτης» (The Cincinnati Kid, 1965), ενώ τα στούντιο τον έβαλαν για περισσότερο από τρία χρόνια στη μαύρη λίστα. Το 1969 σκηνοθετεί το «Άγρια συμμορία», οι κριτικές υπήρξαν ταυτοχρόνως διθυραμβικές και καταδικαστικές. Πολλοί μίλησαν για τον άγριο λυρισμό της, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι πρόκειται για εξύμνηση της βίας. Σε κάθε περίπτωση τότε κέρδισε το παρατσούκλι «Ματωμένος Σαμ». Αν και ο σκηνοθέτης σπάνια πλέον άφηνε το ποτό από τα χέρια του, η δεκαετία του 1970 ήταν η πιο γόνιμη περίοδος της καριέρας του. Έργα εκείνης της περιόδου, όπως το «Αδέσποτα Σκυλιά» (Straw Dogs, 1971) παραμένουν αμφιλεγόμενα μέχρι και σήμερα. Ο Σαμ Πέκινπα στην IMDb
Γκλίτσα

Η γκλίτσα, επίσης κλίτσα, αγκλίτσα ή κλούτσα, είναι μακρύ και στιβαρό ξύλινο ραβδί, κυρτό στο πάνω μέρος του (σε μορφή γάντζου), που χρησιμοποιείται από έναν βοσκό για να διαχειρίζεται και μερικές φορές να πιάνει πρόβατα. Επιπλέον, η γκλίτσα μπορεί να βοηθήσει στην άμυνα έναντι της επίθεσης από αρπακτικά. Κατά τη διάσχιση σε ανώμαλο έδαφος, η γκλίτσα είναι ένα βοήθημα για την ισορροπία. Οι βοσκοί μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τη γκλίτσα για να χωρίσουν πυκνά χαμόκλαδα (για παράδειγμα στην άκρη των βοσκομονοπατιών) όταν ψάχνουν για χαμένα πρόβατα ή πιθανά αρπακτικά.

 Η καινοτομία ενός γάντζου διευκολύνει την ανάκτηση των πεσμένων ζώων παγιδεύοντάς τα από το λαιμό ή το πόδι. Για το λόγο αυτό η γκλίτσα έχει χρησιμοποιηθεί ως θρησκευτικό σύμβολο φροντίδας (ιδιαίτερα σε δύσκολες συνθήκες), συμπεριλαμβανομένης της ποιμαντορικής ράβδου του χριστιανού επισκόπου.Στην ιατρική, ο όρος γκλίτσα χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια δεξιά στεφανιαία αρτηρία που ακολουθεί μια ασυνήθιστα υψηλή και ελικοειδή διαδρομή. Αυτή η παραλλαγή, η οποία έχει επικράτηση περίπου 5%, επιβάλλει τεχνικά προβλήματα στις επεμβάσεις αγγειοπλαστικής.Το γράμμα λαμέντ (στα εβραϊκά: ל‎, στα αραβικά: ل) προήλθε ως αναπαράσταση της γκλίτσας ενός βοσκού, από το οποίο έχει εξελιχθεί το λατινικό γράμμα L. Η μούσα Θάλεια της κωμωδίας στην ελληνική μυθολογία, απεικονιζόταν συνήθως να κρατά μια γκλίτσα.
Βίλελμ Ντέρπφελντ

Ο Βίλχελμ Ντέρπφελντ ή Νταίρπφελντ ή (παλαιότερα) Δαίρπφελδ (γερμανικά: Wilhelm Dörpfeld, 26 Δεκεμβρίου 1853 - 25 Απριλίου 1940) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας, περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στην κλασσική αρχαιολογία.

 Ο Ντέρπφελντ γεννήθηκε στο Μπάρμεν του Βούπερταλ και ήταν γιος διακεκριμένου παιδαγωγού της Πρωσίας και φίλος του Κάιζερ. Το 1877 έγινε βοηθός των αρχαιολόγων Ρίχαρντ Μπόρμαν, Φρίντριχ Άντλερ και Ερνστ Κούρτιους στις ανασκαφές στην αρχαία Ολυμπία. Το 1882 ακολούθησε τον Ερρίκο Σλήμαν που έκανε ανασκαφές στην Τροία, τις οποίες και συνέχισε το 1893. Δούλεψε μαζί με τον Σλήμαν και στην Τίρυνθα (1884–1885). Πήρε μέρος στις ανασκαφές της Ακρόπολης (1885–1890), της Περγάμου (1900–1913 με τον Alexander Conze) και στις ανασκαφές του 1931 στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας. Το 1886 ο Ντέρπφελντ ίδρυσε τη Γερμανική Σχολή των Αθηνών, που προς τιμή του ονομάστηκε «Dörpfeld Gymnasium». Από το 1887 έως το 1912 ήταν διευθυντής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα. Οργάνωσε διαλέξεις και εβδομαδιαίες ξεναγήσεις για το ευρύ κοινό στην Αθήνα και από την άνοιξη του 1888, σειρά τακτικών περιηγητικών διαδρομών στην Πελοπόννησο με αρχαιολογικό περιεχόμενο. Από τα τέλη του 1880 και για πολλά χρόνια μετά ο Ντέρπφελντ έκανε ανασκαφές σε διάφορα σημεία της Λευκάδας και υποστήριξε με πάθος τη θεωρία ότι η ομηρική Ιθάκη είναι το σημερινό νησί της Λευκάδας. Στα συγγράμματά του αναφέρει ότι: "το Δουλίχιον είναι η σημερινή Κεφαλονιά, η Σάμη είναι η σημερινή Ιθάκη, η Ζάκυνθος η σημερινή Ζάκυνθος και η σημερινή Λευκάδα είναι η Ομηρική Ιθάκη". Απεβίωσε στις 25 Απριλίου του 1940 στη Λευκάδα όπου και ετάφη στην περιοχή Γένι, στο άκρο του κόλπου του Βλυχού και απέναντι από το Νυδρί, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία.Ο Ντέρπφελντ θεωρείται πρωτοπόρος της στρωματογραφικής ανασκαφής και της ακριβούς γραπτής τεκμηρίωσης των αρχαιολογικών επιχειρήσεων. Τα κυριότερα έργα που έγραψε ο Ντέρπφελντ είναι: Τροία και Ίλιον, αρχιτεκτονική ιστορία Τροίας ως τη ρωμαϊκή εποχή (1902) Η επιστροφή του Οδυσσέα (1924) Η αρχαία Ιθάκη (1927) Η αρχαία Ολυμπία (1935) Η αρχαία Αθήνα (1937 - 1939) Wikisource "Ξένοι επιστήμονες εν Ελλάδι" - Γουλιέλμος Δαίρπφελντ Οι αρχαιολόγοι Λέβεντορ, Ντέρπφελντ και Σλήμαν στις Μυκήνες το 1885 από την Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού
79 (αριθμός)

Το 79 (εβδομήντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 78 και πριν από το 80. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 79 συμβολίζεται ως LXXIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΘ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 79 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 83. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 79 αντιστοιχεί στον χρυσό. Το Μεσιέ 79 είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση 42.000 ετών φωτός στον αστερισμό Λαγωός.
Corallus batesii

Corallus batesii, δηλαδή κοράλλος του Μπέιτς, είναι η επιστημονική ονομασία είδους φιδιού, γνωστού και με το μακροσκελές περιγραφικό κοινό όνομα πράσινος δενδρόβιος βόας της Λεκάνης του Αμαζονίου. Το είδος αυτό είναι ιθαγενές τροπικών δασών της Νότιας Αμερικής.

 Αρχικώς το είδος περιγράφηκε με την ονομασία Chrysenis batesii το 1860 από τον Βρετανό ζωολόγο φυσιοδίφη Τζον Έντουαρντ Γκρέι. Το επίθετο batesii δόθηκε προς τιμή ενός άλλου Βρετανού φυσιοδίφη και εξερευνητή, του Χένρυ Γουόλτερ Μπέιτς. To είδος αποσπάσθηκε ως ξεχωριστό είδος εκ του Corallus caninus (πράσινος δενδρόβιος βόας) από τους Henderson κ.ά. το 2009, μια επιλογή που στηρίχθηκε από τον σημαντικό Αμερικανό ερπετολόγο Van S.B. Wallach το 2014. The πράσινος δενδρόβιος βόας της Λεκάνης του Αμαζονίου έχει κίτρινη κοιλιά και πράσινο-σμαραγδί επάνω μέρος, πιο σκούρο από εκείνο του απλού πράσινου δενδρόβιου βόα, με μια λευκή λωρίδα (και κάθετες σε αυτή μικρές λευκές γραμμές) πάνω από τη ραχοκοκκαλία. Ο C. batesii διαφέρει επίσης από τον C. caninus στο σχήμα και τον αριθμό των φολίδων κατά μήκος του ρύγχους, αλλά κυρίως έχει μεγαλύτερο μήκος, που φθάνει σχεδόν τα 9 feet (2,7 m). Ο Corallus batesii είναι δενδρόβιο φίδι, τόσο ημερόβιο όσο και νυκτόβιο. Το είδος εκτιμάται αρκετά ως κατοικίδιο ζώο και μπορεί ακόμα και να αναπαραχθεί σε αιχμαλωσία, σε ζωολογικούς κήπους. Είναι προτιμητέο έναντι του Corallus caninus εξαιτίας της πιο ήρεμης συμπεριφοράς του (αν και αμφότερα τα είδη πωλούνται σε υψηλές τιμές από τους ιθαγενείς κατοίκους των τροπικών δασών της Νότιας Αμερικής). Τρέφεται με νυχτερίδες, άλλα μικρά θηλαστικά και πουλιά. Ο Corallus batesii είναι ωοζωοτόκο είδος, δηλαδή τα αυγά του εκκολάπτονται μέσα στο σώμα του θηλυκού. Τα θηλυκά γεννούν κατά μέσο όρο πάνω από 5 φιδάκια σε κάθε γέννα. Καθώς υποδηλώνει και η κοινή ονομασία του, το είδος συναντάται στη φύση μόνο στη λεκάνη απορροής του ποταμού Αμαζονίου. Ωστόσο αυτή είναι τεράστια και απλώνεται σε διαφορετικές χώρες: στη Βραζιλία, στο Περού, στο κράτος του Ισημερινού, στην Κολομβία, στη Βολιβία, στη Βενεζουέλα, στο Σουρινάμ, στη Γουιάνα και στη Γαλλική Γουιάνα. Το φίδι έχει βρεθεί σε υψόμετρα έως και 1.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κίνημα της Οξφόρδης

Το Κίνημα της Οξφόρδης είναι θρησκευτικό κίνημα του 19ου αιώνα, που έλαβε χώρα στο εσωτερικό της Αγγλικανικής Εκκλησίας από διανοούμενους και πάστορες του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με σκοπό την ανανέωση και διαφύλαξη των δογμάτων της Επισκοπιανής εκκλησίας. Είναι γνωστό με τα ονόματα Πουσεϊσμός ( Poseyisme) αλλά και Τρακταριανισμός (Tractarianism). .

 Στις αρχές του 19ου αιώνα πάστορες και διανοούμενοι του πανεπιστημίου της Οξφόρδης βλέποντας αφενός την αδιαφορία και την απομάκρυνση των λαϊκών από τους κόλπους της Εκκλησίας αφετέρου την επέμβαση της πολιτείας στα εκκλησιαστικά θέματα καθώς και την ροπή των κληρικών προς το κοσμικό πνεύμα, θεώρησαν ότι η Εκκλησία είχε ανάγκη μιας εσωτερικής διαμόρφωσης. Το 1833 άρχισε από τα μέλη του κινήματος να εκδίδεται αποσπασματικά το πόνημα « Πραγματείες περί των Καιρών» ( Tracts for the Times). Αυτό άρχισε να επηρεάζει τις απόψεις των λαϊκών και των κληρικών πάνω στα θέματα της εκκλησίας και να προκαλεί διαμάχες και αντιγνωμίες. Η κρίση ξεσπά το 1841 και κορυφώνεται το 1843 όταν ο Νιούμαν ( ασπαζόμενος ο ίδιος τον Ρωμαιοκαθολικισμό ) με την «πραγματεία 90» προσπαθεί να εισαγάγει στα δογματικά ζητήματα της Αγγλικανικής εκκλησίας Ρωμαιοκαθολικές πεποιθήσεις. Ο Πούσεϋ όμως με κατάλληλους χειρισμούς σώζει την κατάσταση επιφέροντας την ανανέωση στην εκκλησία της Αγγλίας. Ιωάννης Κέμπλ (John Keble ) ιερέας, ποιητής: Η ομιλία του περί «Εθνικής Αποστασίας» στις 14/07/1833 στον πανεπιστημιακό ναό είναι η αφορμή για την διάσκεψη του Χάντλεϋ ( Hadleigh) δηλ. την ιστορική αρχή του κινήματος και είναι ένας από τους δύο αρχηγούς του. Δεν ακολούθησε τον Νιούμαν κατά την προσχώρησή του στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αλλά παρέμεινε στους κόλπους της αγγλικανικής εκκλησίας.Εδουάρδος Πούσεϋ (Edward Bouverie Pusey) καθηγητής και αρχηγός του κινήματος: Με τις σωστές του ενέργειες κατά την περίοδο της κρίσης σώθηκε το κίνημα και ίδρυσε με τους συνεργάτες του το 1860 την Αγγλική Εκκλησιαστική Ένωση.Ιωάννης Ερρίκος Νιούμαν (John Henry Newman) ιερέας, θεολόγος: Δημοσίευσε το πόνημα « Πραγματείες περί των Καιρών» ( Tracts for the Times) από όπου οι οπαδοί του κινήματος πήραν το όνομά τους (Τρακταριανοί). Κατά την κρίση που ξέσπασε το 1841 εξ αιτίας της 90ης διατριβής ο Νιούμαν προσχώρησε στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η κίνηση επέφερε την εσωτερική αναγέννηση της Αγγλικανικής Εκκλησίας, κατάφερε να αναβιώσει τις παλαιές εκκλησιαστικές αξίες με μεταρρυθμίσεις, συγκρατώντας τον θεολογικό φιλελευθερισμό της εποχής και ταυτόχρονα αναζωογόνησε στους κόλπους της Εκκλησίας την κοινωνική αλληλεγγύη.
Άρκα Γκντίνια (καλαθοσφαίριση)

Η Άρκα Γκντίνια (πολωνικά:Arka Gdynia) είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα τη Γκντίνια. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας. Το όνομα χορηγίας του συλλόγου προέρχεται από την εταιρεία Asseco. Ιστορικά, ο σύλλογος είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους στην Πολωνία, κυρίως λόγω των εννέα πρωταθλημάτων που κατέκτησε από το 2004 έως το 2012.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1995, ως ΣΤΚ Τρεφλ Σόποτ (STK Trefl Sopot). Στην πρώτη της σεζόν, η ομάδα κέρδισε την τρίτη κατηγορία της Πολωνίας και τον προβιβασμό στην 1 Λίγκα. Τη σεζόν 1996-97, αφού βγήκε νικήτρια του Β Ομίλου Β της 1 Λιγκα, η ομάδα προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία. Το 2003, η Πρόκομ Τρεφλ έπαιξε στον τελικό του EuroCup Challenge εναντίον του Άρη. Ξεκινώντας από το 2004, η ομάδα άρχισε να αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα. Στην πρώτη της σεζόν στην Ευρωλίγκα, ο σύλλογος έγινε η πρώτη πολωνική ομάδα που έφτασε στις Καλύτερες 16 της διοργάνωσης. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2012-13, ήταν ένας από τους 14 συλλόγους σε όλη την Ευρώπη που κατείχε Άδειες Α κατηγορίας της Ευρωλίγκα, οι οποίες κανονικά έδιναν στους κατόχους τους αυτόματα μία θέση στους ομίλους της κανονικής περιόδου της διοργάνωσης.Το 2018, ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του σε Άρκα Γκντίνια. Επίσης, επέστρεψε σε ευρωπαϊκούς αγώνες για πρώτη φορά ύστερα από 6 χρόνια, παίζοντας στο EuroCup 2018-19 . Από το 2009, η Άρκα Γκντίνια παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στην, χωρητικότητας 5,500 θεατών, Αρένα Γκντίνια Σπορτς. Πρωτάθλημα Πολωνίας (9):2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012Κύπελλο Πολωνίας (4):2000, 2001, 2006, 2008Σούπερ Καπ Πολωνίας (2):2001, 2010 Άνταμ Ζιεμίνσκι Ταντέους Αλεξαντρόβιτς Τόμας Σλουζάλεκ Ξζίστοφ Κοζιορόβιτς Αρκάντιους Κονιέτσκι Ρίσαρντ Στσεχόβιακ Εουγκένιους Κιγιέβσκι Μάριους Κάρολ Τόμας Πατσέσας Κεστούτις Κεμζούρα Αντρέι Αντάμεκ Ντάβιντ Ντέντεκ Τάνε Σπάσεφ Πζεμίσλαβ Φρασουνκιέβιτς Επίσημος ιστότοπος (στα πολωνικά) Προφίλ Ομάδας στο Eurobasket.com
Λουδοβίκος Αντώνιος των Βουρβόνων

Ο Λουδοβίκος Αντώνιος (Luis Antonio de Borbón y Farnesio, 25 Ιουλίου 1727 - 7 Αυγούστου 1785) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πρίγκιπας (infante) της Ισπανίας, καρδινάλιος-διάκονος της Εκκλησίας Σάντα Μαρία ντελλα Σκάλα στη Ρώμη, αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, πρωθιερέας της Ισπανίας, 13ος κόμης του Τσιντσόν. Στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες είναι καταχωρημένος ως ο νεαρότερος καρδινάλιος (έγινε 8 ετών). Επίσης ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

 Ο Λουδοβίκος Αντώνιος Ιάκωβος ήταν ο πέμπτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη 2η σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου Φαρνέζε, Διαδόχου της Πάρμα. Σε ηλικία μόλις 8 ετών χρίστηκε αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και της Σεβίλλης και ακολούθως καρδινάλιος. Εγκατέλειψε την εκκλησιαστική ζωή (1754), για να πάρει τον τίτλο του κόμη του Τσιντσόν (Chinchón). Με το τέλος των δύο μεγαλύτερων ετεροθαλών αδελφών του Λουδοβίκου Α΄ (1724) και Φερδινάνδου ΣΤ΄ (1759), βασιλέων της Ισπανίας χωρίς απογόνους, του παρουσιάστηκε η μοναδική ευκαιρία να γίνει βασιλιάς της Ισπανίας, γιατί οι δύο μεγαλύτεροι αμφιθαλείς αδελφοί του ζούσαν μακριά από τα πάτρια εδάφη: ο τριτότοκος Κάρολος ήταν βασιλιάς της Νάπολης & Σικελίας ενώ ο Φίλιππος ήταν ηγεμόνας της Πάρμα. Ωστόσο, τελικά έχασε τα δικαιώματα του, αφού τον θρόνο κατέλαβε ο αδελφός του Κάρολος Γ΄, ο οποίος άφησε τον τρίτο του γιο Φερδινάνδο Α΄ ως βασιλιά της Νάπολης & Σικελίας. Ο Λουδοβίκος ήταν λάτρης των τεχνών, του μουσικού Λουίτζι Μποκερίνι, του αρχιτέκτονα Βεντούρα Ροδρίγεθ και των ζωγράφων Φρανθίσκο Γκόγια, Λουίς Παρέτ υ Αλκαζάρ και Σαρλ Ζοζέφ Φλιπάρ. Ο Κάρολος Γ΄, αναλαμβάνοντας το βασίλειο της Ισπανίας, φοβήθηκε την θέση του, που εποφθαλμιούσαν οι αδελφοί του και εξόρισε τον Λουδοβίκο. Νυμφεύτηκε το 1776 μια Αραγωνέζα αριστοκράτισσα, ονόματι Μαρία Θηρεσία δε Βαγιαβρίγα υ Ρόθας Εσπανιόλ υ Ντράμμοντ. Ο μοργανατικός γάμος, απέκλειε τα παιδιά του να έχουν δικαιώματα στον βασιλικό θρόνο της Ισπανίας. Οι σχέσεις παρ' όλα αυτά με τον αδελφό του Κάρολο Γ΄ εξακολουθούσαν να είναι καλές. Απεβίωσε στην εξορία γεμάτος ντροπή, θλιμμένος για την απώλεια του θρόνου. Με τη σύζυγό του είχε τέκνα: Λουδοβίκος Μαρία (1777 - 1823), Καρδινάλιος, 14ος Κόμης του Τσιντσόν και 1ος Μαρκήσιος του Σαν Μαρτίν δε λα Βέγα. Μαρία Θηρεσία Καρολίνα (1779 - 1828), παντρεύτηκε τον Μανουέλ δε Γοδόυ υ Αλβάρεθ δε Φάρια, Πρίγκιπα δε λα Παθ (της Ειρήνης), 1ο Δούκα της Αλκούδια, 1ο Δούκα της Σουέκα, 1ο Βαρόνο του Μασκαλμπό, Πρώτο Γραμματέα του Κράτους στην Ισπανία (1792-97, 1801-08), ευνοούμενο του βασιλικού ζεύγους. Απέκτησαν ένα τέκνο, την Καρλότα Λουίσα Μανουέλα. Μαρία Λουίζα (1780 - 1846), Ευγενής Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας. Παντρεύτηκε τον Χοακίν Χοσέ δε Μελγαρέχο, 1ο Δούκα του Σαν Φερνάντο δε Κιρόγα, υπουργό των Εξωτερικών της Ισπανίας (1819 - 1820). Δεν απέκτησαν απογόνους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Infante Luis, Count of Chinchón στο Wikimedia Commons
Αγάπα με αν τολμάς

Το Αγάπα με αν τολμάς (γαλλικά: Jeux d' Enfants, αγγλικά: Love Me If You Dare) είναι γαλλική αισθηματική κομεντί παραγωγής 2003, σε σκηνοθεσία Γιαν Σαμιέλ. Πρωταγωνιστούν οι Γκιγιόμ Κανέ και Μαριόν Κοτιγιάρ.

 Ο Ζυλιέν και η Σοφί πρωτογνωρίζονται στην ηλικίων των οχτώ ετών όταν και οι δυο τους περνάνε δύσκολες καταστάσεις. Ο Ζυλιέν βλέπει τη μητέρα του να αργοπεθαίνει από καρκίνο και η Σοφί έχει γίνει το επίκεντρο των συμμαθητών της στο σχολείο, οι οποίοι την πειράζουν συνέχεια. Για να την κάνει να νιώσει καλύτερα, ο Ζυλιέν της δίνει ένα μικρό τενεκεδένιο κουτί, δώρο που του έδωσε η μητέρα του. Επειδή είναι σημαντικό γι' αυτόν, της ζητάει να του το δανείζει. Η Σοφί όμως του ζητάει να της αποδείξει πόσο σημαντικό είναι αυτό το δώρο γι' αυτόν. Ο Ζυλιέν τότε τραβάει το χειρόφρενο του σχολικού λεωφορείου και το λεωφορείο γεμάτο με παιδιά κατρακυλάει σε μια κατηφόρα. Το παιχνίδι τους μόλις άρχισε: το κουτί θα αλλάζει ιδιοκτήτη κάθε φορά που μία πρόκληση ολοκληρώνεται. Γκιγιόμ Κανέ στο ρόλο του Ζυλιέν Μαριόν Κοτιγιάρ στο ρόλο της Σοφί Ολόκληρο το soundtrack της ταινίας αποτελείται από παραλλαγές του τραγουδιού La Vie En Rose. Η ταινία Αγάπε Με Αν Τολμάς έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 76η θέση με 21.546 δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 553.504 δολάρια και στη Γαλλία τα 6,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 8,5 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2006-05-19 στο Wayback Machine. Αγάπε Με Αν Τολμάς στο IMDb
Ριτσέζα της Πολωνίας, βασίλισσα της Καστίλης

Η Ριτσέζα της Πολωνίας ή της Σιλεσίας, πολων. Ryksa Polska ή Śląska (π. 1140 - 16 Ιουνίου 1185) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας και με τους γάμους της έγινε βασίλισσα της Καστίλης & του Λεόν και μετά κόμισσα της Προβηγκίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Αγνής των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του αγίου Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας. Παντρεύτηκε το 1152 τον Αλφόνσο Ζ΄ των Ιβρέα-Καστίλης βασιλιά του Λεόν & της Καστίλης και είχε τέκνα: Σάντσα 1154/55-1208, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Αραγωνίας. Φερδινάνδος 1153-λίγο πριν το 1157, απεβ. το πολύ 4 ετών.Το 1157 απεβίωσε ο Αλφόνσος Ζ΄ και η Ριτσέζα έκανε δεύτερο γάμο το 1161 τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης κόμη της Προβηγκίας και είχε τέκνο: Ντους Β΄ π.1162-1172, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ βασιλιά της Αραγωνίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης. Reilly, Bernard F. (1998). The Kingdom of León-Castilla Under King Alfonso VII, 1126 – 1157. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 9780812234527. Sabaté, Flocel, ed. (2017). The Crown of Aragon: A Singular Mediterranean Empire. Brill.
Κεραμούτσι Ηρακλείου

Το Κεραμούτσι (επίσημο: Κεραμούτσιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Βρίσκεται στο 15,4 χλμ. του δρόμου προς Κρουσώνα, 3,5 χλμ. νότια της Τυλίσου. Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία. Επίσης υπάρχουν και ρακοκάζανα για την παραγωγή τσικουδιάς. Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί των Εισοδίων της Θεοτόκου με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες, του Αγίου Αντωνίου, επίσης με τοιχογραφίες του 1434, των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και του Αγίου Γεωργίου. Στη θέση Φλέγα υπάρχει διαμορφωμένος χώρος αναψυχής, ενώ στην πλατεία βρίσκεται μια μεγάλη μουριά, που μαρτυρά ότι στα παλιά χρόνια οι κάτοικοι ασχολούνταν και με τη σηροτροφία. Επίσης, στο Κεραμούτσι υπάρχουν πολλά αρχοντικά σπίτια. Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Οι κυριότερες εορτές είναι του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα και της Παναγίας, οπότε ο οικισμός πανηγυρίζει.

 Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Chieramuzzi με 192 κατοίκους . Στα βορειοανατολικά του χωριού, στα 300 μ., στο χωματόλοφο Καστέλι σώζονται τα ερείπια του Castel Malvizin, από το οποίο έλαβε την ονομασία της όλη η επαρχία Μαλεβιζίου. Από το όνομα της επαρχίας πήρε το όνομά του και το κρασί Μαλβαζία. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν το μόνο χωριό της περιοχής που κατοικούνταν πλειοψηφικά από Τουρκοκρητικούς. Πολλοί κάτοικοι του χωριού σήμερα κατάγονται από τη Μικρά Ασία. Στον οικισμό γεννήθηκε ο Ηρακλής Κοκκινίδης (1842-1868), οπλαρχηγός Μαλεβιζίου, ο οποίος έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Σκοτώθηκε το 1868 στη μάχη του Γαζανού ποταμού, κοντά στο Σερβιλί. Στη μνήμη του ανεγέρθηκε μνημείο (προτομή) που βρίσκεται σήμερα στο χωριό. Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τυλίσσου και το 1929 στο ΦΕΚ 378Α - 19/10/1929 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 309 κατοίκους. Δείτε: Κοινότητα Κεραμουτσίου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Φονικές μηχανές (σειρά βιβλίων)

Το Φονικές Μηχανές (Mortal Engines Quartet) (Hungry City Chronicles) είναι τριλογία βιβλίων από τον άγγλο συγγραφέα φαντασίας Φίλιπ Ριβ. Η σειρά αποτελείται από τα Φονικές μηχανές (Mortal Engines, 2001), Το χρυσάφι των αρπακτικών (Predator's Gold, 2003), Infernal Devices (2005) και A Darkling Plain (2006).

 Hahn, Daniel (1 Ιουνίου 2015). The Oxford Companion to Children's Literature. Oxford University Press. σελ. 2. ISBN 978-0199695140. Keazor, Henry (2010). «'Mortal Engines' und 'Infernal Devices': Architektur- und Technologie-Nostalgie bei Philip Reeve». Στο: Böhn, Andreas· Möser, Kurt. Techniknostalgie und Retrotechnologie. σελίδες 129 – 147. Φονικές μηχανές
Κοινοβουλευτική Ομάδα Ταυτότητας και Δημοκρατίας

Ταυτότητα και Δημοκρατία (γαλλικά: Identité et démocratie‎) είναι πολιτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η οποία δημιουργήθηκε στις 13 Ιουνίου 2019, ως συνέχεια της Ευρώπης των Εθνών και της Ελευθερίας. Τοποθετείται από Δεξιά ως Ακροδεξιά και αποτελείται από εθνικιστικά, λαϊκιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα από δέκα χώρες της Ευρώπης.

 Τον Απρίλιο του 2019, το Δανικό Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα των Φινλανδών (τότε μέλη των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών) ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να σχηματίσουν μια νέα ομάδα με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (μέλος της Ευρώπης της Ελευθερίας και της Άμεσης Δημοκρατίας) και την ιταλική Λέγκα του Βορρά μετά τις ευρωεκλογές του 2019. Ο εκπρόσωπος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία Γιόργκ Μόιτεν εμφανίστηκε μαζί με τον ηγέτη της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαλβίνι για να ανακοινώσει επίσημα τον σχηματισμό της νέας ευρωπαϊκής πολιτικής συμμαχίας με το Κόμμα των Φινλανδών και το Δανικό Λαϊκό Κόμμα, η οποία ονομάστηκε προσωρινά «Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τους Ανθρώπους και τα Έθνη».Στις 12 Ιουνίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η ομάδα θα ονομαζόταν «Ταυτότητα και Δημοκρατία» (Identity and Democracy, ID), περιλαμβάνοντας την ιταλική Λέγκα του Βορρά, τη γαλλική Εθνική Συσπείρωση και την Εναλλακτική για τη Γερμανία ως κόμματα μέλη, και θα αποτελούσε διάδοχη ομάδα της Ευρώπης των Εθνών και της Ελευθερίας (ENF). Το Κόμμα των Φινλανδών εντάχθηκε επίσης στην ομάδα. Επικεφαλής της ορίστηκε ο Μάρκο Τσάνι, ευρωβουλευτής της Λέγκας. Η ομάδα παρουσιάστηκε στις Βρυξέλλες από τη Μαρίν Λε Πεν στις 13 Ιουνίου 2019. Η ομάδα επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει τα πρώην μέλη του ENF Φλαμανδικό Συμφέρον και το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας, καθώς και τα νέα κόμματα Ελευθερία και Άμεση Δημοκρατία από την Τσεχική Δημοκρατία και Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα της Εσθονίας. Η ομάδα αριθμούσε 73 ευρωβουλευτές.Το ολλανδικό Κόμμα για την Ελευθερία δεν κατάφερε να εξασφαλίσει καμία έδρα στις εκλογές. Ωστόσο, κέρδισε μία στην κατανομή των εδρών μετά την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο αρχηγός του κόμματος Γκερτ Βίλντερς δήλωσε την πρόθεσή του, μόλις συμβεί το Brexit, να ενταχθεί στην ομάδα. Η ομάδα έχει ως βασικές προτεραιότητες την προστασία της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς και της κυριαρχίας των ευρωπαϊκών εθνών, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ανάπτυξη, την αύξηση της ασφάλειας, την παύση της παράνομης μετανάστευσης, τη ρύθμιση της νόμιμης μετανάστευσης, την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας της ΕΕ και την αποτροπή αυτού που περιγράφει ως πιθανού εξισλαμισμού της Ευρώπης. Η Ταυτότητα και η Δημοκρατία αντιτίθεται επίσης στην πιθανή ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ομάδα ζητά μια Ευρώπη που βασίζεται στη συνεργασία και περαιτέρω μεταρρυθμίσεις της ΕΕ μέσω «περισσότερης διαφάνειας και λογοδοσίας» στις Βρυξέλλες, αλλά απορρίπτει κάθε περαιτέρω εξέλιξη προς ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Οι πολιτικοί σχολιαστές έχουν περιγράψει την Ταυτότητα και Δημοκρατία ως εθνικιστική, δεξιά λαϊκιστική και ευρωσκεπτικιστική, αν και η ομάδα χαρακτηρίζει τον εαυτό της ως κυριαρχική και αντιτίθεται στον όρο «αντιευρωπαϊκή». Επίσημος ιστότοπος
Χυλός

Ο χυλός είναι φαγητό, το οποίο τρώγεται συνήθως ως πρωινό. Παρασκευάζεται συνήθως με το βράσιμο επίπεδων, λιωμένων ή ψιλοκομμένων αμυλούχων φυτών όπως το σιτάρι, σε νερό ή γάλα. Συχνά μαγειρεύεται ή σερβίρεται με διάφορα πρόσθετα όπως: ζάχαρη, μέλι, (αποξηραμένα), φρούτα ή σιρόπι για να γίνει γλυκό δημητριακό. Αναμειγνύεται επίσης με μπαχαρικά και λαχανικά, αποκτώντας αλμυρή γεύση. Συνήθως σερβίρεται ζεστός σε ένα μπολ, ανάλογα με την υφή του. Το πληγούρι είναι μια λεπτότερη έκδοση του κουάκερ. Τα σιτηρά είναι σημαντικό τμήμα ενός χυλού. Μερικά σιτηρά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ενός πιάτου χυλού περιλαμβάνουν το ρύζι, το σιτάρι, το κριθάρι, το καλαμπόκι, το τριτικάλε και το φαγόπυρο.

 Ιστορικά, ο χυλός ήταν βασική τροφή σε πολλές περιοχές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης και της Αφρικής. Ο χυλός αποτελεί βασικό φαγητό σε πολλά μέρη του κόσμου. Το πιάτο συνδέεται παραδοσιακά με τη Σκωτία, ίσως επειδή η βρώμη καλλιεργείται με μεγαλύτερη επιτυχία σε ελαφρώς ορεινά εδάφη. Το 1775, ο δρ. Σάμιουελ Τζόνσον έγραψε ότι η βρώμη ήταν "σιτηρό το οποίο δίνεται στα άλογα στην Αγγλία, αλλά στη Σκωτία στηρίζει το λαό". Η βρώμη εισήχθη στην Σκωτία γύρω στο 600 μ.Χ., ωστόσο έχουν βρεθεί ίχνη χυλού από κριθάρι στις εξώτερες Εβρίδες, τα οποία χρονολογούνται περίπου 2.500 χρόνια πριν. Όντας πρωινό, ο χυλός χρησιμοποιείται σε πολλούς πολιτισμούς ως σνακ. Τρώγεται συχνά και από αθλητές.
Landammann

Ο Landammann (πληθυντικός Landamänner), είναι ο γερμανικός τίτλος που χρησιμοποιείται για τον αρχιδικαστή σε ορισμένα καντόνια της Ελβετίας και κατά καιρούς εμφανίζεται στο στυλ του αρχηγού του κράτους σε συνομοσπονδιακό επίπεδο.

 Ο Landammann ή Ammann ήταν ο εκλεγμένος δικαστής και αρχηγός στη Συνέλευση του Καντονίου. Ο όρος υπήρχε στην μεσαιωνική περίοδο και συνεχίστηκε στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία του 14ου έως του 18ου αιώνα. Εάν το γραφείο κατέχει γυναίκα, αυτή αποκαλείται Frau Landammann (κα Landammann). Η γαλλική έκδοση είναι Landamman (πληθυντικός Landammans), η ιταλική Landamano (πληθυντικός Landamani) Σήμερα, ο Landammann εξακολουθεί να είναι ο τίτλος του προέδρου της εκτελεστικής εξουσίας των καντονιών στα ακόλουθα ελβετικά καντόνια: Άαργκαου Άπεντσελ Ίνερροντεν Άπεντσελ Άουσερροντεν Γκλάρους Νίντβαλντεν Ομπβάλντεν Σβυτς Σόλοτουρν Ούρι Τσουγκ WorldStatesmen Switzerland - choose also in the alphabetical groups of Cantons
Σεισμός της Λόρκα (Ισπανία) 2011

Ο σεισμός του Λόρκα 2011 (Ισπανικά: Terremoto de Lorca de 2011) ήταν ένας μέτριος σεισμός 5,1 Ρίχτερ που σημειώθηκε στις 6:47 μ.μ. στις 11 Μαΐου 2011, κοντά στην πόλη Λόρκα, προκαλώντας σημαντικές τοπικές ζημιές στην περιοχή της Μούρθια της Ισπανίας και πανικό στους ντόπιους και εκτοπίζοντας πολλούς από τα σπίτια τους. Είχε προηγηθεί σεισμική δόνηση 4,4 Ρίχτερ στις 17:05 που προκάλεσε σημαντικες ζημιές σε πολλές παλιές κατασκευές στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού Πύργου Espolón του Κάστρου Lorca, του Ερμιτάζ του San Clemente και το μοναστήρι του Virgen de Las Huertas Τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν από ένα γείσο που έπεσε. Επιβεβαιωθηκαν συνολικά εννέα θάνατοι, ενώ αναφέρθηκαν δεκάδες τραυματίες. Ο σεισμός ήταν ο χειρότερος που έπληξε την περιοχή από τότε που ένας σεισμός 5,0 Ρίχτερ έπληξε δυτικά του Albolote της Γρανάδας το 1956.

 Ο κύριος σεισμός μεγέθους 5,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στην ενδοχώρα στις 11 Μαΐου 2011 στις 18:47 τοπική ώρα στην τοποθεσία Lorca της Ισπανίας, σε βάθος 6,7 χιλιομέτρων. Μεγάλο μέρος της νότιας Ιβηρικής χερσονήσου - ιδίως η περιοχή της Μούρθια - βρίσκεται σε μια τεκτονική ζώνη κοινής σεισμικής δραστηριότητας, όπου σχηματίζεται ένα όριο πλάκας που χωρίζει την Ευρασία και την Αφρική. Ωστόσο, οι περισσότεροι σεισμοί στην περιοχή δεν υπερβαίνουν τα αισθητά μεγέθη. Ο σεισμός εκτιμάται ότι είναι άμεσο αποτελέσματα της ενεργοποίησης του μεγάλου ρήγματος της Alhama de Murcia, κατά μήκος ενός ασυνήθιστα ρηχού ρήγματος μήκους μεταξύ 40 και 50 χιλιόμετρων. Τοπικοί ειδικοί ανέφεραν επίσης την παρουσία ρήξης της επιφάνειας κοντά στο επίκεντρο. Λόγω του μικρού βάθους, ο σεισμός είχε ως αποτέλεσμα σημαντική ανατάραξη σε μεγάλο μέρος της Μούρθια. Στη Λόρκα, κοντά στο επίκεντρο του σεισμού, ισχυρές κινήσεις εδάφους κατέγραψαν μέγιστη ένταση VI στην κλίμακα Μερκαλι, ενώ πολλές παρακείμενες περιοχές ανέφεραν μέτρια ανατάραξη (MM V).Ο σεισμός έγινε αισθητός σε τοποθεσίες έως και αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα από το επίκεντρο, συμπεριλαμβανομένου του Αλικάντε (MM III) και της Μαδρίτης. https://en.m.wikipedia.org/wiki/File:Hundimiento_de_la_iglesia_de_Santiago_tras_el_terremoto_de_Lorca.jpg Προσεισμός Πριν από τον κύριο σεισμό προηγήθηκε προσεισμός μεγέθους 4,5 Ρίχτερ που έπληξε πολύ κοντά στο επίκεντρό του προηγούμενου σεισμός στις 17:05. Αναφέρθηκε ότι κεντράρεται κατά μήκος της ίδιας ζώνης σφάλματος, με παρόμοιο εστιακό βάθος με τον κύριο σεισμό. Αν και ο σεισμός ήταν σχετικά ήπιος, αναφέρθηκαν ορισμένες ρωγμές και θρυμματισμένοι τοίχοι, ενώ τα κατεστραμμένα ηλεκτροφόρα καλώδια πυροδότησαν μια μικρή φωτιά στη Λόρκα. Μετασεισμός Μετασεισμός Από τις 11 Μαΐου, τουλάχιστον 8 μετασεισμοί αναφέρθηκαν κοντά στο επίκεντρο του προηγούμενου σεισμού. ο ισχυρότερος είχε μέγεθος 4,1 Ρίχτερ και σημειώθηκε στις 22:37.
Αλβέρτος η Άρκτος

Ο Αλβέρτος η Άρκτος, γερμ. Albrecht der Βär (π. 1100 - 18 Νοεμβρίου 1170) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν, ως Αλβέρτος Α΄, ο 1ος μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1157-70), κόμης του Άνχαλτ (1123-70) και δούκας της Σαξονίας (1138-42).

 Ήταν ο μόνος γιος του Όθωνα κόμη του Μπάλλενστετ και της Αϊλίκας των Μπίλλουνκ, κόρης του Μάγκνους δούκα της Σαξονίας. Το 1170 απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Όθων Α΄ στο Βρανδεμβούργο και ο Βερνάρδος στο Άνχαλτ και (μετά από τον Ερρίκο των Γουέλφων τον Λέοντα) στη Σαξονία. Νυμφεύτηκε το 1124 τη Σοφία των Φόρμπαχ, κόρη του Χέρμαν Α΄ κόμη του Βίντσενμπουρκ και είχε τέκνα: Όθων Α΄ 1126/28-1184, μάργραβος του Βρανδεμβούργου. Χέρμαν Α΄ απεβ. 1176, κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε. Γιος του ήταν ο: Ζήγκφρηντ Γ΄ κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε. Ζήγκφρητ π. 1132-1184, αρχιεπίσκοπος της Βρέμης. Ερρίκος απεβ. 1185, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στο Μαγδεβούργου. Αλβέρτος απεβ. μετά το 1172, κόμης του Μπάλλενστετ. Ντήτριχ/Θεοδώριχος απεβ. 1183, κόμης του Βέρμπεν. Βερνάρδος 1134-1212, κόμης του Άνχαλτ, μετά δούκας της Σαξονίας. Χέντβιχ απεβ. 1203, παντρεύτηκε τον Όθων Β΄ των Βέττιν μάργραβο του Μάισσεν. (κόρη), παντρεύτηκε τον Βλάντισλαβ της Βοημίας. Αδελαΐδα απεβ. 1162, μοναχή στο Λάμσπρινγκε. Γκέρτρουντ παντρεύτηκε τον Ντήπολτ δούκα της Μοραβίας. Σίβυλλα απεβ. 1170, ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουρκ. Αϊλίκα. Carlyle, Thomas (1898). History of Frederick the Great. Freller, Thomas (2010). The German Langue of the Order of Malta. Malta: Midsea Books. ISBN 978-99932-7-299-1. Lyon, Jonathan R. (2013). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100-1250. New York: Cornell University Press. ISBN 978-0801451300. Partenheimer, Lutz (2007). Die Entstehung der Mark Brandenburg: Mit einem lateinisch-deutschen Quellenanhang. Köln: Böhlau. ISBN 978-3-412-17106-3. Partenheimer, Lutz (2003). Albrecht der Bär (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-16302-3. Schultze, Johannes (2011). Die Mark Brandenburg.: (Bd. I-V in einem Band). Duncker & Humblot. ISBN 978-3428134809.
Πίτερ Οφορίκουε

Ο Πίτερ Οφορίκουε (αγγλικά: Peter Ofori-Quaye, γεννημένος στις 21 Μαρτίου 1980) είναι Γκανέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ο Οφορίκουε κατείχε το ρεκόρ του νεότερου σκόρερ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς ήταν μόλις 17 ετών και 194 ημερών όταν σκόραρε με την φανέλα του Ολυμπιακού, εναντίον της Ρόζενμποργκ στις 1 Οκτωβρίου του 1997, ρεκόρ που άντεξε μέχρι την 10η Δεκεμβρίου 2019. Είναι 32 φορές διεθνής με την Εθνική Γκάνας, ενώ έχει πετύχει και 17 γκολ.

 Ο Πίτερ Οφορίκουε πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, στο οποίο σκόραρε 33 γκολ σε 10 σεζόν. Ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Καλαμάτας, σε ηλικία μόλις 15 ετών. Εκείνη την περίοδο, πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Σταύρος Παπαδόπουλος, ο οποίος συνήθιζε να φέρνει νεαρούς παίκτες - ταλέντα από την χώρα της Γκάνας, με τον Οφορίκουε να αποτελεί τον πιο υποσχόμενο παίκτη μαζί με τον Σάμουελ Τζόνσον και τον Ντέρεκ Μπόατενγκ. Στην ομάδα της Καλαμάτας πέτυχε 8 γκολ σε 34 εμφανίσεις. Στην ηλικία των 17 ετών, ο Οφορίκουε υπέγραψε στον τότε Πρωταθλητή Ελλάδος Ολυμπιακό, σε μια μεταγραφή που αποτέλεσε ρεκόρ για τον σύλλογο της Καλαμάτας, καθώς έβαλε στα ταμεία της το ποσό των 2.800.000 ευρώ. Πραγματοποίησε 80 συμμετοχές με τους "ερυθρόλευκους" έχοντας σκοράρει 24 φορές. Ο Πίτερ Οφορίκουε, όσο αγωνιζόταν με την φανέλα του Ολυμπιακού, τράβηξε το ενδιαφέρον αρκετών ευρωπαϊκών ομάδων, καθώς σκόραρε κάποια σημαντικά τέρματα στο Τσάμπιονς Λιγκ, συμπεριλαμβανομένων και αυτών εναντίον της Ρόζενμποργκ, της Λυών και της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Εξαιτίας της συνεχόμενης εναλλαγής προπονητών, ο Οφορίκουε δεν κατάφερε να καθιερωθεί στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού, με αποτέλεσμα να μείνει τελικά ελεύθερος από την ομάδα το 2003, έχοντας προηγουμένως κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας και 1 Κύπελλο Ελλάδας, ενώ είχε βοηθήσει τον Ολυμπιακό να φτάσει στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1998-1999. Μετά από έναν χρόνο μακριά από το ποδόσφαιρο, ο Πίτερ Οφορίκουε υπέγραψε στον Γκανέζικο σύλλογο Λίμπερτι Προφέσιοναλς. Την περίοδο 2005 - 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΟΦΗ, στον οποίο άρχισε να βρίσκει και πάλι τον καλό του εαυτό, με αποτέλεσμα να κληθεί εκ νέου στην Εθνική Ομάδα της Γκάνας. Την μεταγραφική περίοδο του 2007, ο Οφορίκουε πήρε μεταγραφή από τον ΟΦΗ στην Hapoel Ironi Kiryat Shmona, μετά από πρόταση ύψους 150.000 ευρώ. Παρέμεινε εκεί για έναν χρόνο, όπου σε 26 συμμετοχές, πέτυχε 4 γκολ. Το καλοκαίρι του 2008 τον απέκτησε με ελεύθερη μεταγραφή η ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία έμεινε για 2 χρόνια, πετυχαίνοντας 3 γκολ σε 11 εμφανίσεις. Το 2010 τον απέκτησε ως ελεύθερο η ομάδα Χαρτς οφ Όουκ, από την Γκάνα, ενώ έναν χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην επίσης Γκανέζικη ομάδα Μπεκέμ Γιουνάιτεντ, στην οποία και αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. http://www.transfermarkt.co.uk/en/peter-ofori-quaye/profil/spieler_37130.html http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=13598
Μάρτα Κάουφμαν

Η Μάρτα Φραν Κάουφμαν (γεννημένη 21 Σεπτεμβρίου 1956, Φιλαδέλφεια,Πενσυλβάνια) είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική συγγραφέας και παραγωγός. Είναι γνωστή ως συν-δημιουργός με τον Ντέιβιντ Κρέιν της κωμικής σειράς Τα Φιλαράκια του NBC . Και η Κάουφμαν και ο Κρέιν ήταν επίσης εκτελεστικοί παραγωγοί της παράστασης, μαζί με τον Κέβιν Μπράιτ.Η Κάουφμαν και ο Κρέιν παρήγαγαν επίσης τις σειρές :Η ντουλάπα της Βερόνικα(Veronica's closet) και Τζέσι(Jesse) . Από το 2005 έως το 2006 ήταν εκτελεστική παραγωγός στο Σχετίζεται με(Related) . Και οι δύο συγγραφείς ήταν οι δημιουργοί της σειράς Ονειρεύομαι(Dream on) του HBO . Η Κάουφμαν,επίσης, συν-δημιούργησε τη σειρά Γκρέις και Φράνκι (Grace and Frankie), του Netflix.

 Γεννημένη σε μια Εβραϊκή οικογένεια στα προάστια της Φιλαδέλφειας, η Κάουφμαν φοίτησε στο γυμνάσιο Marple Newtown, που βρίσκεται στη Σχολική Περιοχή Marple Newtown κοντά στη Φιλαδέλφεια, όπου ήταν θεσπολόγος και σκηνοθέτρια της σχολικής παράστασης "Our Town" το 1974. H Κάουφμαν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς στη Μασαχουσέτη και έλαβε το πτυχίο της στο θέατρο το 1978. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί, ήταν μέλος της αδελφότητας Sigma Delta Tau.Η Κάουφμαν σπούδασε, επίσης, υποκριτική στη δραματική σχολή The Neighborhood Playhouse School of the Theatre στη Νέα Υόρκη. Η Κάουφμαν παντρεύτηκε τον Μάικλ Σκλόφ, ο οποίος είναι ο συνθέτης του θεματικού τραγουδιού Τα Φιλαράκια , και έζησαν στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια.Η Κάουφμαν και ο Σκλόφ απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τη Χάνα, τον Σαμ και τη Ρόουζ. Αυτή και ο Σκλόφ υπέβαλαν αίτηση διαζυγίου τον Νοέμβριο του 2015 μετά από 31 χρόνια γάμου.
Fuego (τραγούδι της Ελένης Φουρέιρα)

Το "Fuego" είναι τραγούδι της Ελένης Φουρέιρα. Εκπροσώπησε την Κύπρο στη Eurovision 2018 καταλαμβάνοντας την 2η θέση που είναι και η καλύτερη θέση της χώρας στον διαγωνισμό έως και σήμερα. Ο τίτλος του τραγουδιού είχε ανακοινωθεί στο κοινό στις 25 Ιανουαρίου 2018 (χωρίς κάποια επίσημη ανακοίνωση του ΡΙΚ), ενώ συνθέτης του είναι ο Άλεξ Παπακωνσταντίνου.

 Η Ελένη Φουρέιρα ανακοινώθηκε ως η εκπροσωπούσα την Κύπρο καλλιτέχνιδα για τον διαγωνισμό του 2018 στις 25 Ιανουαρίου 2018, μετά από εβδομάδες φήμης σχετικά με την επιλογή του καλλιτέχνη. Ωστόσο, αυτή η ανακοίνωση δεν έγινε από τον κυπριακό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και δεν ήταν επίσημη. Την 1η Φεβρουαρίου 2018, το ΡΙΚ ανακοίνωσε ότι το τραγούδι θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στο διαγωνισμό του 2018, με την Ελένη Φουρέιρα ως τραγουδίστρια.Άλλοι καλλιτέχνες που λεγόταν ότι τους έγινε πρόταση για τη συμμετοχή της Κύπρου στο διαγωνισμό είναι η Έλενα Παπαρίζου και η Τάμτα.
Καρτέρι Θεσπρωτίας

Το Καρτέρι είναι ελληνικό ορεινό χωριό που υπάγεται διοικητικά στο Νομό Θεσπρωτίας στη πρώην επαρχία Μαργαριτίου. Βρίσκεται ΒΔ. του Μαργαριτίου σε υψόμετρο 160 μ. Το 1928 αριθμούσε 123 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 301 κατοίκους.

 Παλιότερη ονομασία του χωριού ήταν Καρτέρεζα, ή Καρτέριζα και πολύ παλαιότερα Σμοκοβίνα. Η περιοχή κατοικήθηκε για πρώτη φορά περίπου το 1500. Το Καρτέρι ήταν χριστιανικό χωριό, σε αντίθεση με κάποια χωριά της γύρω περιοχής, όπως, Μαζαρακιά, Λαδοχώρι, ορισμένα από τα χωριά Φιλιατών και Παγκράτες που είχαν εξισλαμιστεί. Οι κάτοικοι έχτισαν εκκλησίες, με παλαιότερη τον Άγιο Νικόλαο, που χτίστηκε το 1795, αν και στην περιγραφή έχει τη χρονολογία 1895. Πριν το 1913, το Καρτέρι αποτελούσε κοινότητα με αιρετό κοινοτικό συμβούλιο. Την περίοδο 1941-1944, το χωριό πυρπολήθηκε από Τσάμηδες. Οι κάτοικοι του χωριού διώχθηκαν. Ορισμένοι που προσπάθησαν να αντισταθούν σκοτώθηκαν. Οι κάτοικοι του χωριού, ακόμα και σήμερα, ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η γλώσσα τους, ήταν η ελληνική και η αρβανίτικη, η οποία ομιλείται ακόμα και σήμερα. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της Ελλάδος (Σχέδιο Καλλικράτης) το Καρτέρι αποελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Μαργαριτίου του Δήμου Ηγομενίτσας. Εκκλησιαστικά το Καρτέρι υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Για τους άνδρες, ήταν το σημερινό παντελόνι, η πουκαμίσα και ορισμένοι φορούσαν τσαρούχια. Για τις γυναίκες, ήταν το μακρύ φόρεμα, η ποδιά, το γιλέκο και διάφορα ασημένια ή χρυσά στολίδια. Δήμος Μαργαριτίου - Τ.Δ. Καρτερίου GTP - Καρτέρι Θεσπρωτίας "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια"
Μαρία Ισαβέλλα της Αυστρίας

Η Μαρία Ισαβέλλα (γερμ. Maria Isabel von Habsburg-Lothringen, 21 Μαΐου 1834 - 14 Ιουλίου 1901) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Τράπανι.

 Η Μαρία Ισαβέλλα Αννουντσιάτα Ιωάννα Ιωσηφίνα Ουμιλιτά Απολλωνία Φιλομένα Βιργινία Γαβριέλα ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της Μαρίας Αντωνίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1850 τον θείο της Φραγκίσκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη του Τράπανι, και είχε τέκνα: Μαρία Αντουανέττα (1851 - 1938), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αλφόνσο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη της Καζέρτα. Λεοπόλδος (1853 - 1870). Μαρία Θηρεσία Πία (1855 - 1856). Μαρία Καρολίνα (1856 - 1941), παντρεύτηκε τον Αντρέι Πσεμύσλαβ Ζαμόυσκι, Πολωνό γαιοκτήμονα. Γιος τους ήταν ο: Γιαν Κάντυ, Κόμης Ζαμόυσκι στην Πολωνία. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Αλφόνσα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Καρόλου των Δύο Σικελιών. Φερδινάνδος (1857 - 1859). Μαρία Αννουντσιάτα (1858 - 1873). Darryl Lundy (10 May 2003). "Marie Isabelle Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Archived from the original on 7 September 2008. Retrieved 2008-10-04.
Καλό Χωριό Σολέας

Το Καλό Χωριό (γνωστό και ως Καλό Χωριό Σολέας ή Καλό Χωριό Λεύκας) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kalo Chorio». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Αιγιαλείας

Η Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Αιγιαλείας (Ι.Λ.Ε.Α.) είναι πολιτιστικό σωματείο με έδρα το Αίγιο. Ασχολείται με τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις και τους μύθους της περιοχής της Αιγιάλειας.

 Σύμφωνα με το καταστατικό της Ι.Λ.Ε.Α., σκοποί της είναι: α) η επικοινωνία και συνεργασία των ενασχολουμένων με την ιστορία, τη λαογραφία και την αρχαιολογία της περιοχής της Αιγιάλειας. β) η συντονισμένη αναζήτηση και διάσωση του ιστορικού, λαογραφικού και αρχαιολογικού υλικού, καθώς και η διάσωση και ανάδειξη των μύθων και τραγουδιών της περιοχής της Αιγιάλειας. γ) η προστασία των μνημείων και των παραδόσεων (προφορικών, γραπτών και καλλιτεχνικών) της περιοχής της Αιγιάλειας. δ) η ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού- και ιδίως της νεολαίας- για την τοπική ιστορία και παράδοση. Πριν την επίσημη σύστασή της ως σωματείο πολιτισμού το 1990, λειτουργούσε ήδη από το 1988 ως «ομάδα» ιστορικής και πολιτιστικής παρέμβασης και η πρώτη της εκδήλωση έγινε στο δημαρχείο Αιγίου το 1988 για την επέτειο για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Λόρδου Βύρωνα. Βασικοί άμεσοι στόχοι της Ι.Λ.Ε.Α. με τη σύστασή της ήταν: α) η δημιουργία Ιστορικού-Λαογραφικού Μουσείου Αιγίου για τη συγκέντρωση, διαφύλαξη και έκθεση του ιστορικού και λαογραφικού υλικού της περιοχής, γεγονός που επετεύχθη το 1994, ενώ είχε προηγηθεί σχετική απόφαση του Δ.Σ. της (17/11/1993), το οποίο μετονομάστηκε το 1997 σε Δημοτικό Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Αιγίου (Δ.Ι.Λ.Μ.Α), όταν και τέθηκε υπό την αιγίδα του τότε δήμου Αιγίου. β) η έκδοση περιοδικού. Η Ι.Λ.Ε.Α εκδίδει το περιοδικό «ΡΙΖΕΣ», το οποίο μετράει ήδη 10 τεύχη. Εκδίδει επίσης επετειακά κείμενα, ημερολόγια ενώ προβαίνει και σε επανεκδόσεις αξιόλογων και δυσεύρετων ιστορικών πηγών. «Ι.Λ.Ε.Α. - Δραστηριότητες της Ι.Λ.Ε.Α.». Ανακτήθηκε: 22/02/2016. (αρχείο pdf) «Ι.Λ.Ε.Α. - Στόχοι και επιτεύγματα». Ανακτήθηκε: 22/02/2016. (αρχείο pdf) «Ι.Λ.Ε.Α. - Το εκδοτικό έργο της Ι.Λ.Ε.Α.». Ανακτήθηκε: 22/02/2016. (αρχείο pdf) Πέπη Σπηλιωτοπούλου, «ΡΙΖΕΣ»: Ένα εξαιρετικό αφιερωματικό περιοδικό, διαμάντι της τοπικής ιστοριογραφίας και λαογραφίας!. filodimos.gr. 15 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε: 24/02/2016. Ιστότοπος της Ι.Λ.Ε.Α. Ανακτήθηκε: 22/02/2016. Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Αιγιαλείας (Ι.Λ.Ε.Α.). aigiorama.gr. Ανακτήθηκε: 24/02/2016. Δημοτικό Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Αιγίου (Δ.Ι.Λ.Μ.Α). laohistorymuseum.gr. Ανακτήθηκε: 24/02/2016. Αιγιάλεια: Η Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία στην Ουαλία. Συμμετέχει στο πρόγραμμα Grundtvig. thebest.gr. 10/06/2014. Ανακτήθηκε: 23/05/2017.