Keswick School of Industrial Art

Συντεταγμένες 54°36′17″N 3°08′41″W﻿ / ﻿54.6046°N 3.1448°W﻿ / 54.6046; -3.1448 Η Σχολή Βιομηχανικών Τεχνών Keswick (KSIA) ιδρύθηκε το 1884 από τον Canon Hardwicke Rawnsley και τη σύζυγό του Edith ως βραδινά μαθήματα ξυλουργικής και επαναπροσώπησης μεταλλικών έργων στα Ενοριακά Δωμάτια Crosthwaite, στο Κέσγουικ της Κάμπρια . Η επιχείρηση, σχεδιασμένη για την ανακούφιση της ανεργίας, ευημερούσε, και μέσα σε δέκα χρόνια περισσότεροι από εκατό άντρες παρακολούθησαν μαθήματα. Ένα νέο κτίριο χτίστηκε για το σχολείο σε ένα κοντινό χώρο. Η σχολή έκλεισε το 1984 και το κτίριο έγινε εστιατόριο.

 Ο Rawnsley ήταν ο εκπρόσωπος του Crosthwaite, στην άκρη του Keswick, από το 1883 έως το 1917. Ήταν ένας από τους τρεις συνιδρυτές του National Trust και ήταν εξέχουσα προσωπικότητα στις φιλανθρωπικές επιχειρήσεις της περιοχής, βοηθώντας στη δημιουργία σχολείου γραμματικής, νοσοκομείου και γεωπονικής σχολής. Εμπνευσμένο από τις αρχές του John Ruskin, ο Rawnsley και η σύζυγός του διεξήγαγαν δωρεάν βραδινά μαθήματα στα ενοριακά δωμάτια, ξεκινώντας τον Νοέμβριο του 1884, για να διδάξουν μεταλλουργία και ξυλογλυπτική υπό την επίβλεψη ενός επαγγελματία ξυλουργού από το Λονδίνο και ενός τοπικού κοσμηματοπώλη. Τους χειμερινούς μήνες υπήρχε σημαντική ανεργία στην πόλη· Οι Rawnsleys παρείχαν τη δυνατότητα εκμάθησης δεξιοτήτων που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν το πρόβλημα. Η σχολή ευημερούσε και ανέπτυξε γρήγορα τη φήμη για υψηλής ποιότητας χάλκινα και ασημένια διακοσμητικά μεταλλικά στοιχεία. Μέχρι το 1888, σχεδόν εβδομήντα άντρες παρακολούθησαν τα μαθήματα. Μέχρι το 1890 η σχολή λάμβανε μέρος σε εθνικές συλλογές και κέρδιζε βραβεία. Με τα άτομα εκεί να είχαν ξεπεράσει πλέον τα εκατό, το είχε παραμεγαλώσει για το στενό σπίτι του στα ενοριακά δωμάτια και ο Rawnsley συγκέντρωσε κονδύλιο για ένα ειδικά σχεδιασμένο σχολείο κοντά. Μεταξύ των υποστηρικτών του ήταν οι Walter Crane, Holman Hunt και GF Watts . Το νέο κτίριο, στο οποίο μετακόμισε τη σχολή το 1894, σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες του Λάνκαστερ Paley και Austin με κόστος 1.300 £ (βρετανικές λίρες). Τα εργαστήρια ήταν στο ισόγειο, με τον εκθεσιακό χώρο και μια βιβλιοθήκη στον επάνω όροφο. Κάτω από το μπαλκόνι της πρόσοψης είναι το σύνθημα:Μετάφραση: Το μάτι που αγαπά και το χέρι που είναι ικανό Θα δουλέψουν με χαρά και θα ευλογήσουν τη γηΗ σχολή χρηματοδοτήθηκε κυρίως από τις πωλήσεις των προϊόντων του. Το ταμείο της κρίθηκε ανεπαρκές τη δεκαετία του 1980, από έναν συνδυασμό ανεπαρκούς μάρκετινγκ και φθηνότερων εισαγόμενων προϊόντων. Η σχολή έκλεισε το 1984. Το Μουσείο και η Πινακοθήκη Keswick εκθέτει μια σειρά από έργα της σχολής. Το κτίριο, με την πρόσοψη ανέπαφη, έγινε εστιατόριο. Αναφορά: Κατάλογος μη εκκλησιαστικών έργων των Austin και Paley (1895–1914) Χαλκός Newlyn Bott, George (1994). Keswick – The Story of a Lake District Town. Carlisle: Cumbria County Library. ISBN 978-0-905404-51-6. Crouch, Philip & Barnes, Jamie. «A Brief History of the Keswick School of Industrial Art» (PDF). Allerdale Borough Council. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Οκτωβρίου 2016. Rawnsley, Hardwicke (2011) [1901]. Ruskin and the English Lakes. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-108-03600-9. Rice, H. A. L. (1974). Lake Country Towns. London: Robert Hale. ISBN 978-0-7091-4450-2. Brunton, Jennie (2001). The Arts and Crafts Movement in the Lake District: a Social History. Lancaster: Centre for North-West Regional Studies, University of Lancaster. ISBN 978-1-86220-111-8. Bruce, Ian (2001). The Loving Eye and Skilful Hand: The Keswick School of Industrial Arts. Carlisle: Bookcase. KSIA.co.uk