IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φίλιππος Λουδοβίκος Α΄ του Χάναου-Μύνστερμπεργκ

Ο Φίλιππος-Λουδοβίκος, γερμ.: Philipp Ludwig I von of Hanau-Münzenberg (21 Νοεμβρίου 1553 - 4 Φεβρουαρίου 1580) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1561-1580.

 Ήταν ο μόνος (επιζών) γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Ελένης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Νυμφεύτηκε το 1576 τη Μαγδαληνή, κόρη του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ και είχε τέκνα: Φίλιππος-Λουδοβίκος Β΄ 1576-1612, κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Αλβέρτος 1579-1635, πρύτανης του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Γουλιέλμος 1578-1579 απεβ. 1 έτους, Γιουλιάνα 1577 απεβ. νήπιο. Adrian Willem Eliza Dek: De afstammelingen van Juliana van Stolberg tot aan het jaar van de vrede van Munster, Zaltbommel, 1968. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, in: Hanauer Geschichtsblätter issue 34, Hanau 1996, (ISBN 3-9801933-6-5). Rolf Glawischnig: Niederlande, Kalvinismus und Reichsgrafenstand 1559–1584. Nassau-Dillenburg unter Graf Johann VI, in: Schriften des Landesamtes für geschichtliche Landeskunde issue 36, Marburg, 1973. Hatstein, handwritten chronicle in the archives of the Hanauer Geschichtsverein. Carl Heiler: Johann Adam Bernhard's Bericht von der Jugendzeit des Grafen Philipp Ludwig I. von Hanau, in: Hanauisches Magazin issue 11, 1932, pp. 25–31. Heinrich Neumann: Eine gräfliche Reise vor mehr als 350 Jahren, in: Hanauisches Magazin issue 11, 1932, p. 92. Reinhards von Isenburg, Grafen zu Büdingen, an den jungen Grafen Philipp Ludwig in Anno 1563 den 6. Dec. selbst verfertigtes Consilium, sich vor und in der Regierung zu verhalten, partially in: Hanauisches Magazin issue 8, 1785, pp. 32–34. Hermann Kersting: Die Sonderrechte im Kurfürstenthume Hessen. Sammlung des Fuldaer, Hanauer, Isenburger, Kurmainzer und Schaumburger Rechts, einschließlich der Normen für das Buchische Quartier und für die Cent Mittelsinn, sowie der im Fürstenthume Hanau recipirten Hülfsrechte, Fulda, 1857. Gerhard Menk: Philipp Ludwig I. von Hanau-Münzenberg (1553–1580). Bildungsgeschichte und Politik eines Reichsgrafen in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts, in: Hessisches Jahrbuch für Landesgeschichte vol. 32, 1982, pp. 127–163. Georg Schmidt: Der Wetterauer Grafenverein, in: Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen, vol. 52, Marburg, 1989, (ISBN 3-7708-0928-9). Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894. Johann Adolf Theodor Ludwig Varnhagen: Grundlage der Waldeckischen Landes- und Regentengeschichte, Arolsen 1853. K. Wolf: Die vormundschaftliche Regierung des Grafen Johann des Älteren von Nassau-Dillenburg, in: Hanauisches Magazin, issue 15, p. 81 and issue 16, p. 1. Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, third edition, Hanau, 1919, reprinted 1978.
Ανρί Ρουσσώ

Ο Ανρί Ρουσσώ (Henri Rousseau, 21 Μαΐου 1844 - 2 Σεπτεμβρίου 1910) ήταν Γάλλος ζωγράφος του Μεταϊμπρεσιονισμού. Ήταν γνωστός ως «Le Douanier» (Ο Τελώνης) λόγω του επαγγέλματός του. Ήταν αυτοδίδακτος και έγινε γνωστός από τα υψηλής ποιότητας έργα του.

 Ο Ανρί Ρουσσώ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1844 στην πόλη Λαβάλ της Γαλλίας. Ήταν μέτριος σε πολλά μαθήματα του σχολείου, είχε όμως κλίση στη ζωγραφική και στη μουσική. Το 1868, μετά τον θάνατο του πατέρα του, μετακόμισε στο Παρίσι για να υποστηρίξει τη χήρα μητέρα του και δούλεψε ως κυβερνητικός υπάλληλος. Την ίδια χρονιά, ο Ρουσσώ παντρεύτηκε την Κλεμάνς Μπουατάρντ, με την οποία απέκτησαν 9 παιδιά και η οποία πέθανε το 1888. Το 1898 ξαναπαντρεύτηκε τη Ζοζεφίν Νουρί. Άρχισε να ζωγραφίζει συστηματικά στα 40 του, ενώ στα 49 του χρόνια αποσύρθηκε από τη δουλειά του για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Μερικά από τα έργα του απεικονίζουν ζούγκλες, παρόλο που εκείνος δεν είχε πάει ποτέ σε ζούγκλα. Λέγεται πως πήρε την έμπνευσή του από εικονογραφημένα βιβλία και βοτανικούς κήπους στο Παρίσι. www.HenriRousseau.org
Μίλο Μανάρα

Ο Μίλο Μανάρα (Milo Manara, γεν. Λουσόν 12 Σεπτεμβρίου 1945, πραγμ. όνομ. Maurilio Manara) είναι Ιταλός δημιουργός κόμικς και ζωγράφος, παγκόσμια φημισμένος ιδιαίτερα για τον ερωτισμό των έργων του. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκιτσογράφους των κόμικς.

 Ο Μανάρα σπούδασε αρχιτεκτονική και ζωγραφική. Άρχισε να δουλεύει πάνω στα ερωτικά κόμικς το 1969. Γρήγορα ξεχώρισε για το ρεαλιστικό του σχέδιο και για τις αισθησιακές γυναίκες των ιστοριών του. Στα περισσότερα έργα του κάνει ο ίδιος και το σενάριο και το σχέδιο, έχει συνεργαστεί όμως και με άλλους συγγραφείς όπως ο Ούγκο Πρατ. Στην Ελλάδα είναι αρκετά δημοφιλής και πολλά έργα του έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά από εταιρίες όπως η Βαβέλ, οι Εκδόσεις Λιβάνη, αλλά και το περιοδικό 9 της Ελευθεροτυπίας. Ενδεικτικά άλμπουμ: Η σειρά Το κουμπί της Το άρωμα του αόρατου Μοιραίο ραντεβού Γκιουλιβεριάνα Candid Camera Ινδιάνικο καλοκαίρι Όνειρο, ίσως Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Ο Μανάρα στην εκδοτική
Σερδάνια

Ο όρος Σερδάνια (καταλανικά: Cerdanya‎, γαλλικά: Cerdagne‎, ισπανικά: Cerdaña‎) αναφέρεται σε μια φυσική περιοχή των Πυρηναίων που χωρίζεται διοικητικά μεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας. Ιστορικά υπήρξε ο πυρήνας της κομητείας της Σερδάνια (από το 798 μέχρι το 1118). Στη συνέχεια εντάχθηκε στο πριγκιπάτο της Καταλονίας μέχρι τη συνθήκη των Πυρηναίων που απέδωσε στη Γαλλία 33 χωριά της περιοχής εκτός από την πόλη της Λίβια που παρέμεινε κάτω από τον ισπανικό έλεγχο. Σήμερα η ισπανική πλευρά ανήκει στην αυτόνομη περιφέρεια της Καταλονίας και μοιράζεται μεταξύ των επαρχιών της Λιέιδα και της Ζιρόνα, παρόλο που θεωρείται ενιαία περιοχή και φέρει το όνομα Σερδάνια δίχως προσδιορισμούς. Αντίθετα στη Γαλλία δεν υφίσταται κάποια διοικητική υποδιαίρεση με το όνομα Σερντάν. Το σημαντικότερο πληθυσμιακό κέντρο της είναι το Πουτσερδά, πρωτεύουσα της σημερινής καταλανικής επαρχίας της Σερδάνια.

 Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν μη ινδοευρωπαίοι, ομιλητές μιας γλώσσας κοντινής στα παλαιά βασκικά, που αναμείχθηκαν με ιβηρικά φύλα που κατεύθασαν από το νότο κι έγιναν γνωστοί στους Ρωμαίους ως Κερρητανοί (Cerretani). Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση, ο κύριος οικισμός των Κερρητανών μετατράπηκε σε ρωμαϊκή πόλη με το όνομα Iulia Lybica, που με την εξέλιξη των αιώνων κατέληξε να λέγεται Llívia. Ο εκρωμαϊσμός των κατοίκων της περιοχής υπήρξε ιδιαίτερα αργός και φαίνεται ότι οι κάτοικοι μιλούσαν την κερετανική γλώσσα μέχρι τον 8ο ή 9ο αιώνα, όταν και τα αντικατέστησαν με τα καταλανικά. Σταδιακά η Ιουλία Λίμπικα έχασε τον πρωταγωνιστικό της ρόλο, όντας από τα μέσα του 6ου αιώνα η κοντινή Σέου δ' Ουρζέλ ο αστικός πυρήνας με τη μεγαλύτερη σημασία λόγω της εγκατάστασης εκεί της επισκοπής του Ουρζέλ. Μετέπειτα η Σερδάνια ενσωματώθηκε στα βησιγοτθικά βασίλεια της Τουλούζης και του Τολέδο, μέχρι την ενσωμάτωσή της στην Ισπανική Μαρκιωνία και τη δημιουργία της ομώνυμης κομητείας. Η Κομητεία της Σερδάνια (στα καταλανικά, Comtat de Cerdanya) προέκυψε όπως και οι υπόλοιπες γειτονικές της κομητείες στα πλαίσια της φραγκικής Ισπανικής Μαρκιωνίας και κατάφερε να επεκταθεί στις γύρω περιοχής του Κονφλέν και του Μπεργεδά. Οι κόμητες της προστάτεψαν πολλές γειτονικές μονές και αββαεία μέχρι που, λόγω της εξαφάνισης της δυναστείας τους, απορροφήθηκαν από την κομητεία της Βαρκελώνης. Στη συνέχεια η συνθήκη των Πυρηναίων χώρισε στη μέση την περιοχή, με τη Λίβια να παραμένει ισπανική λόγω του καθεστώτος της ως πόλης και ιστορικής πρωτεύουσας της Σερδάνια (η συνθήκη ανέφερε ότι θα αποδίδονται στη Γαλλία μόνο χωριά). Πλέον το γαλλικό τμήμα αναφέρεται ως la Cerdagne ή (πιο σπάνια) ως Cerdagne française και από ισπανική ως Alta Cerdanya ενώ αντίστοιχα η ισπανική πλευρά συνηθίζεται να αποκαλείται στα καταλανικά la Cerdanya. Κομητεία της Σερδάνια Κερρητανοί Ιστοσελίδα του γραφείου τουρισμού της ισπανικής πλευράς
Ψιλόρρυγχος

Ο ψιλόρρυγχος (λατινική και επιστημονική ονομασία Psilorhynchus, από τις ελληνικές λέξεις ψιλός και ρύγχος) είναι γένος ψαριών των γλυκών νερών, που ανήκει στη δική του, ομώνυμη οικογένεια τις ψιλορρυγχίδες, της οποίας αποτελεί το μοναδικό γένος. Η οικογένεια αυτή προτάθηκε αργότερα, από τον Ινδό ιχθυολόγο Σούντερ Λαλ Χόρα το 1926, ενώ το γένος είχε προταθεί από τον Βρετανό ιατρό Τζων Μακκλήλαντ ήδη από το 1838. Οι ψιλόρρυγχοι είναι μικρά ψάρια του βυθού, ιθαγενή της Νότιας Ασίας, και συναντώνται σε ποτάμια και ρυάκια με ταχεία ροή, ιδίως στην Ινδοκίνα και τα Δυτικά Γκατ. Το γένος/οικογένεια είναι αδελφή ομάδα με την οικογένεια του κυπρίνου, τις κυπρινίδες, μαζί με την οποία συναποτελούν την υπεροικογένεια κυπρινοειδή (Cyprinoidea), ενώ όλες οι άλλες οικογένειες της τάξεως κυπρινόμορφα ανήκουν στην υπεροικογένεια Cobitoidea.

 Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς 29 είδη στο γένος Psilorhynchus, τα εξής: Psilorhynchus amplicephalus, Arunachalam, Muralidharan & Sivakumar, 2007 Psilorhynchus arunachalensis, (Nebeshwar, Bagr & D.N. Das, 2007) Psilorhynchus balitora (F. Hamilton, 1822) Psilorhynchus brachyrhynchus, Conway & Britz, 2010 Psilorhynchus breviminor, Conway & Mayden, 2008 Psilorhynchus chakpiensis, Shangningam & Vishwanath, 2013 Psilorhynchus gokkyi, Conway & Britz, 2010 Psilorhynchus hamiltoni, Conway, Dittmer, Jezisek & H.H. Ng, 2013 Psilorhynchus homaloptera, Hora & Mukerji, 1935 Psilorhynchus kaladanensis, Lal Ramliana, Lal Nuntluanga & Lal Ronunga, 2015 Psilorhynchus khopai, Lal Ramliana, Solo, Lal Ronunga & Lal Nuntluanga, 2014 Psilorhynchus konemi, Shangningam & Vishwanath, 2016 Psilorhynchus maculatus, Shangningam & Vishwanath, 2013 Psilorhynchus magnaoculus, Bungdon Shangningam & Laishram Kosygin, 2021 Psilorhynchus melissa, Conway & Kottelat, 2010 Psilorhynchus microphthalmus, Vishwanath & Manojkumar, 1995 Psilorhynchus nepalensis, Conway & Mayden, 2008 Psilorhynchus ngathanu, Shangningam & Vishwanath, 2013 Psilorhynchus nudithoracicus, Tilak & Husain, 1980 Psilorhynchus olliei, Conway & Britz, 2015 Psilorhynchus pavimentatus, Conway & Kottelat, 2010 Psilorhynchus piperatus, Conway & Britz, 2010 Psilorhynchus pseudecheneis, Menon & A.K. Datta, 1964 Psilorhynchus rahmani, Conway & Mayden, 2008 Psilorhynchus robustus, Conway & Kottelat, 2007 Psilorhynchus rowleyi, Hora & Misra, 1941 Psilorhynchus sucatio (F. Hamilton, 1822) Psilorhynchus tenura, Arunachalam & Muralidharan, 2008 Psilorhynchus tysoni,Conway & Pinion, 2016
Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων (αρμενικά: Մեծ Եղեռնի զոհերի հիշատակի օր‎ - Μετς Γιεγέρνι ζοχέρι χισατάκι ορ) ή Ημέρα Ανάμνησης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων είναι αργία στην Αρμενία και τη Δημοκρατία του Αρτσάχ στις 24 Απριλίου. Επίσης εορτάζεται από την αρμενική διασπορά την ίδια ημέρα. Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915. Ήταν μια σειρά από σφαγές και λιμούς που οδήγησαν στον θάνατο 1.5 εκατομμυρίων Αρμενίων από τους Οθωμανούς. Στο Ερεβάν, πρωτεύουσα της Αρμενίας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πηγαίνουν στο Τσιτσερνακαμπέρντ αφήνοντας λουλούδια στην αιώνια φλόγα που βρίσκεται εκεί.

 Η 24η Απριλίου τιμά την απέλαση των Αρμενίων διανοούμενων στις 24 Απριλίου 1915 από την Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη εκδήλωση στη μνήμη των θυμάτων έγινε από μια ομάδα επιζώντων της γενοκτονίας στην αρμενική εκκλησία της Αγίας Τριάδας στη πόλη της Κωνσταντινούπολης του 1919. Πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της αρμενικής κοινότητας συμμετείχαν στον εορτασμό. Μετά από την αρχική εκδήλωση, το 1919, η ημερομηνία έγινε ετήσια ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία. Στις 9 Απριλίου 1975, η Αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων πέρασε το Κοινό Ψήφισμα 148 ορίζοντας την 24η Απριλίου ως Εθνική Ημέρα Ανάμνησης της Ανθρώπινης Βαναυσότητας στον Άνθρωπο.Το Ψήφισμα τιμούσε τα θύματα της γενοκτονίας, ειδικά εκείνους με αρμενική καταγωγή που υπέκυψαν στη γενοκτονία που διαπράχθηκε το 1915, Το ψήφισμα, ωστόσο, απέτυχε να περάσει στην Δικαστική Επιτροπή της Αμερικανικής Γερουσίας επειδή ο πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ αντιτιθόταν σε αυτό επειδή το έβλεπε ως απειλή στην στρατηγική συμμαχία της χώρας με τη Τουρκία.Το 1988, η Σοβιετική Αρμενία ενέκρινε επίσημα την 24η Απριλίου ως δημόσια ημέρα μνήμης.Το 1997 η Πολιτειακή Συνέλευση της Καλιφόρνιας κήρυξε την 24η Απριλίου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων του 1915-1923 και για τα θύματα των πογκρόμ του Σουμγκαγήτ το 1988 και των ταραχών του Μπακού το 1990.Το 2007, η Αργεντινή πέρασε τον Εθνικό Νόμο 26199, ο οποίος ορίζει την 24η Απριλίου ως "Ημέρα Δράση για την Ανοχή και το Σεβασμό μεταξύ των Λαών", στην οποία οι Αρμενοαργεντινοί εξαιρούνται από την εργασία.Το 2015, η Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά ενέκρινε ομόφωνα την πρόταση Μ-587 που προτάθηκε από τον Μπραντ Μπατ, σηματοδοτώντας τον Απρίλιο ως Μήνα Ανάμνησης, Καταδίκης και Αποτροπής Γενοκτονιών και όρισε την 24η Απριλίου ημέρα ανάμνησης της γενοκτονίας των Αρμενίων.Το 2019, η Γαλλία γιόρτασε την πρώτη εθνική επέτειο της γενοκτονίας, με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν να κηρύσσει την 24η Απριλίου "εθνική ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Αρμενίων", εκπληρώνοντας μια προεκλογική υπόσχεση.Το 2021, ο Τζο Μπάιντεν έγινε ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία, εκπληρώνοντας μια προεκλογική υπόσχεση. Άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων
Αντώνιος Παπαδήμος

Ο Αντώνιος Παπαδήμος (1893 - 14 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ροδόπης και υπουργός. Υπήρξε ο ιδρυτής και ο πρώτος πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου στην Κομοτηνή. Ήταν σύζυγος της Εριφύλης Παπαδήμου.

 Γεννήθηκε το 1893. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1935 με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα. Επανεξελέγη το 1936 με το Λαϊκό Κόμμα και το 1946. Από το 1954 ως το 1955 ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ομίλου Ρόταρι Κομοτηνής (Ρ.Ο.Κ.). Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 18 Απριλίου 1946 ως τις 2 Οκτωβρίου 1946., αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε στην κυβέρνηση Τσαλδάρη (2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947) και στην κυβέρνηση Δ. Μαξίμου από τις 27 Ιανουαρίου 1947 ως τις 7 Μαΐου 1948. Πέθανε σε ηλικία 63 ετών και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 15 Φεβρουαρίου 1956.
Επαρχία της Φότζα

Η επαρχία της Φότζα (ιταλικά: Provincia di Foggia, ιστορικό όνομα: Καπιτανάτα) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.965 τ.χλμ και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 682.752 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Φότζα (Foggia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 64 δήμους. Συνορεύει δυτικά με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία του Καμπομπάσο) και την περιφέρεια της Καμπανίας (επαρχία του Μπενεβέντο), νότια με την Καμπανία (επαρχία του Αβελλίνο) και με την Μπαζιλικάτα (επαρχία της Ποτέντσα) και νοτιοανατολικά με τη νέα επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι). Τέλος, βόρεια και ανατολικά βρέχεται εξ ολοκήλου από την Αδριατική θάλασσα.

 Η επαρχία της Φότζα έχει έκταση 7.192 τ.χλμ (που όμως θα μειωθεί σε 6.968 τ.χλμ από το 2009 όταν τρεις δήμοι θα περιέλθουν στην νεοϊδρυθείσα επαρχία των Μπαρλέττα - Άντρια - Τράνι) και είναι η 2η μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Ιταλίας μετά την επαρχία του Μπολτζάνο. Στην επαρχία ανήκουν επίσης και μια συστάδα νησιών στην Αδριατική, οι νήσοι Τρεμίτι ή νησιά του Διομήδη, που στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν σαν τόπος εξορίας. Ο θυρεός της επαρχίας της Φότζα απεικονίζει ένα στέμμα χρυσού στο οποίο κρέμονται από πάνω δυο κλαδιά, ένα δάφνης και ένα από δρυ. Στην ασπίδα απεικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ να κρατά στο δεξί χέρι ένα ασημένιο σπαθί και στο αριστερό μια χρυσή ασπίδα με έναν ασημένιο σταυρό επάνω, να πατά ένα φίδι στο έδαφος. Ειδήσεις της Φότζια (Ιταλικά)
Κατάλογος πόλεων της Ιταλίας

Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει τους δήμους-πόλεις της Ιταλίας με πληθυσμό μεγαλύτερο των 50.000 μόνιμων κατοίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της 31ης Δεκεμβρίου 2018 της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας της Ιταλίας (ISTAT). Σε παρένθεση αναφέρεται η επαρχία στην οποία ο κάθε δήμος ανήκει.

 Άκουι Τέρμε (Αλεσάντρια) Αλγκέρο Άλμπα (Κούνεο) Αλμπένγκα (Σαβόνα) Αμάλφι Αντσόλα ντελλ'Εμίλια Αόστα (Βάλλε Ντ'Αόστα) Άσκολι Πιτσένο Ασίζη Βαλέντσα (Αλεσάντρια) Βάστο Βεναρία Ρεάλε (Τορίνο) Βεντιμίλια (Ιμπέρια) Βερμπάνια (Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα) Βερτσέλλι (Βερτσέλλι) Βινιόλα Βιττόριο Βένετο Γκαλλιάτε (Νοβάρα) Γκρουλιάσκο (Τορίνο) Έλμπα Έμπολι Έννα Έρμπα Ιβρέα (Τορίνο) Ινγκλέζια Ιμπέρια (Ιμπέρια) Ισέρνια Καζαλέκκιο ντι Ρένο Καζάλε Μονφερράτο (Αλεσάντρια) Καζέλλε Τορινέζε (Τορίνο) Καζέρτα Καλτανισέττα Καμπομπάσσο Καντού (Κόμο) Κάπουα Καρμανιόλα (Τορίνο) Καρόννο Περτουζέλλα (Βαρέζε) Καρράρα Κασάνο Μανιάγκο (Βαρέζε) Καστροβιλλάρι Κατόλικα Κιάβαρι (Γένοβα) Κιβάσο (Τορίνο) Κιέρι (Τορίνο) Κιόγκια Κολλένιο (Τορίνο) Κορτόνα Λεϊνί (Τορίνο) Λόντι Λορέτο Μαλνάτε (Βαρέζε) Μάντοβα Μαριάνο Κομένσε (Κόμο) Ματσεράτα Μονκαλιέρι (Τορίνο) Μοντοβί (Κούνεο) Μπεϊνάσκο (Τορίνο) Μπελλούνο Μπιέλλα (Μπιέλλα) Μποργκομανέρο (Νοβάρα) Μπούστο Αρσίτσιο (Βαρέζε) Μπρα (Κούνεο) Νάρνη Νικελίνο (Τορίνο) Νόβι Λίγκουρε (Αλεσάντρια) Νόρτσια Νουόρο Ντομοντόσολα (Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα) Ομένια (Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα) Ορβιέτο Οριστάνο Ορμπασάνο (Τορίνο) Όζιμο Όστια Οτσάνο ντελλ'Εμίλια Οτράντο Παντελλερία Πιάτσα Αρμερίνα Πινερόλο (Τορίνο) Πιοσάσκο (Τορίνο) Ραπάλλο (Γένοβα) Ριβάλτα ντι Τορίνο (Τορίνο) Ριέτι Ροσσάνο Σαβιλιάνο (Κούνεο) Σαλούτσο (Κούνεο) Σαμαράτε (Βαρέζε) Σαν Λάτσαρο ντι Σάβενα Σαν Μάουρο Τορινέζε (Τορίνο) Σαρόννο (Βαρέζε) Σαρτσάνα (Λα Σπέτσια) Σέστρι Λεβάντε (Γένοβα) Σέττιμο Τορινέζε (Τορίνο) Σόμμα Λομπάρντο (Βαρέζε) Σόντριο (Σόντριο) Σπολέτο Ταρβίζιο Τέμπιο Παουσάνια Τζιαβένο (Τορίνο) Τζόλα Πρεντόζα Τόντι Τορτόνα (Αλεσάντρια) Τραντάτε (Βαρέζε) Τρεκάτε (Νοβάρα) Τσιριέ (Τορίνο) Φαμπριάνο Φέλτρε Φοσάνο (Κούνεο) Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ιταλίας Αρχειοθετήθηκε 2017-06-22 στο Wayback Machine.
Ομογενείς

Με τον όρο ομογενείς αναφερόμαστε σε άτομα του ιδίου γένους που κατά βάση ζουν σε μία άλλη χώρα είτε μεμονωμένα είτε σε οργανωμένες κοινότητες. Παιδιά των ομογενών χαρακτηρίζονται ως δεύτερης γενιάς και τα παιδιά αυτών τρίτης γενιάς.

 Η ομογένεια ανέκαθεν ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον Ελληνισμό. Για λόγους κυρίως εμπορικούς και οικονομικούς οι Έλληνες μετανάστευαν σε μεγάλους αριθμούς δημιουργώντας μεγάλες κοινότητες σε πολλά μέρη του πλανήτη. Από τις μεγαλύτερες κοινότητες Ελλήνων ομογενών είναι αυτές των Η.Π.Α., της Αυστραλίας και του Καναδά. Κοινότητες ομογενών συναντούμε επίσης στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε χώρες της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και τη Νότια Αφρική. Απόδημος Ελληνισμός
Μουλάτου Τεσόμε

Ο Μουλάτου Τεσόμε (Mulatu Teshome Wirtu, αμχαρικά: ሙላቱ ተሾመ, γεννήθηκε το 1957 ) ήταν πρόεδρος της Αιθιοπίας από το 2013 ως τις 25 Οκτωβρίου 2018. Όπως και οι προκάτοχοί του, Γκίρμα Ουόλντε-Γκιόργκις και Νεγκάσο Γκιντάντα ανήκει στη φυλή των Ορόμο.

 Γεννήθηκε στο Άρτζο της επαρχίας ΒελέγκαΣτα μέσα της δεκαετίας του ' 90 υπηρέτησε ως αναπληρωτής υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης και Συνεργασίας επί υπουργίας του Γκίρμα Μπίρου και ως υπουργός Γεωργίας το 2001. Από το 2002 ως το 2005 ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής.Ακολούθησε και διπλωματική καριέρα, υπηρετώντας ως πρεσβευτής στην Ιαπωνία, στην Κίνα και την περίοδο εκλογής του, στην Τουρκία. Εξελέγη ομόφωνα πρόεδρος από το κοινοβούλιο στις 7 Οκτωβρίου 2013 με τον μοναδικό βουλευτή της Αντιπολίτευσης Γκίρμα Σεϊφού από το κόμμα Ενότητα για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη, να καλωσορίζει την εκλογή του. Έχει έναν γιο και επίσης ανήκει στην Προχαλκηδονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας.
Ανακομιδή οστών

Ανακομιδή οστών ονομάζεται η διαδικάσία εκταφής και η μεταφορά από τον τάφο, των οστών του νεκρού ύστερα από πλήρη αποσύνθεση του πτώματος, για να φυλαχθούν ή να τοποθετηθούν σε άλλο μέρος.

 Η ανακομιδή των οστών ηρώων χρησιμοποιείτο για τη νομιμοποίηση εδαφικών αξιώσεων. Το 421 π.Χ τα οστά του Αρκάδος μεταφέρονται στην Μαντίνεια με σκοπό την ισχυροποίηση των αιτημάτων της Μαντίνειας για κυριαρχία στην περιοχή.Άλλες περιπτώσεις ανακομιδής οστών είναι του Πέλοπα από την Εύβοια στην Ολυμπία,των οστών του Έκτορα από την Τροία στη Θήβα και των οστών του Ησιόδου από τη Ναύπακτο στον Ορχομενό Η ανακομιδή οστών σημαντικών προσωπικοτήτων στην νεώτερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία έλαβε πολιτική και συμβολική διάσταση. Η πρωτοβουλία για την ανακομιδή των οστών του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' έγινε προσπάθεια να συνδεθεί με τον εορτασμό της πεντηκονταετηρίδας από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Της εκταφής του λειψάνου, στις 7 Απριλίου 1871 ακολούθησε πάνδημο προσκήνυμα με εκδηλώσεις έντονης λατρείας που έφτασαν στην βίαιη απόσπαση τεμαχίων ξύλου από το φέρετρο του Γρηγόριου Ε'. Έτσι ο Πατριάρχης έλαβε θέση στο πάνθεον των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης που μέχρι τότε δεν είχε, επισφραγίζοντας την αναγνώριση της θυσίας του Με το πέρας τριών ετών από την ταφή ή και νωρίτερα ο τάφος ανοίγει με την παρουσία ιερέα ο οποίος αφού τελέσει τρισάγιο και διαπιστωθεί πως το σώμα του νεκρού έχει αποσυντεθεί, συγκεντρώνονται όλα τα οστά. Αφού καθαρισθούν από το χώμα ξεπλένονται με μαύρο κρασί και κλείνονται σε σεντόνι άσπρο. Αυτό τοποθετείται σε κιβώτιο ή σε κοφίνι. Μετά ,μεταφέρονται στο σπίτι μαζί με συγγενείς και γείτονες οι οποίοι φέρουν λουλούδια και κεριά και με θρήνους πάνε στην εκκλησία και εκεί διαβάζεται τρισάγιο και με πομπή που μοιάζει με κηδεία μεταφέρεται πάλι σε τάφο και ξαναθάβεται ή κλείνονται τα οστά σε οστεοφυλάκιο. Μετά μοιράζονται [κόλλυβα]] και ψωμί. Στην Ελλάδα πραγματοποιείται ημέρα Σάββατο, ημέρα που κατά τη λαϊκή αντίληψη οι νεκροί κάθονται ήσυχοι στον τάφο τους ή επειδή συνδέεται η ημέρα με το Μεγάλο Σάββατο, οπότε έγινε η Ανάσταση του Ιησού. Το όλο τελετουργικό συνιστά μια «μακροχρόνια άσκηση εξοικείωσης» απέναντι στον θάνατο. Μιχαήλ Μερακλής, Ελληνική λαογραφία, Κοινωνική συγκρότηση, εκδ.Οδυσσέας, Αθήνα, 1984 Δημήτρης Λουκάτος, «Ανακομιδή οστών», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.2(1963),στ.484-485 Πηνελόπη Κουκουτσίλη, Η δημιουργία του μυθικού παρελθόντος στην πόλη-κράτος: οστεοθηρία και πολιτική.Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου Τμήμα Ιστορίας -Αρχαιολογίας-Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Βόλος 2004[1] Χάρης Εξερτζόγλου,«Πολιτικές τελετουργίες στην νεότερη Ελλάδα.Η μετακομιδή των οστών του Γρηγορίου Ε΄και η πεντηκονταετηρίδα της Ελληνικής Επανάστασης», Μνήμων 23 (2001), σ. 153-182[2]
Βάλραμ Β΄ του Νάσσαου

Ο Βάλραμ Β΄, γερμ. Walram II. (π. 1220-1276) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης μέρους του Νάσσαου (1249-1276). Η εξουσία του ήταν στις περιοχές Βίζμπαντεν, Ίντσταϊν, Βάιλμπουργκ, Ζόνενμπουργκ. Είναι ο ιδρυτής κλάδου του Οίκου και απόγονοί του έγιναν μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄, κόμη του Νάσσαου και της Ματθίλδης του Βάσενμπεργκ, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε & Τσύτφεν. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Όθων Α΄. Το 1247 ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του Όθωνα Α΄. Από το 1250 άρχισε να συμμετέχει στην εξουσία. Το 1251 ο πατέρας του απεβίωσε. Επειδή υπήρχαν συνεχείς διαφωνίες με τον αδελφό του, διαίρεσαν την κομητεία το 1255 και έτσι δημιουργήθηκαν δύο ξεχωριστοί κλάδοι του Οίκου. Ο Βάλραμ Β΄ έλαβε τις νότια του ποταμού Λαν περιοχές (Βίζμπαντεν, Ίντσταϊν, Βάιλμπουργκ, Ζόνενμπεργκ) και ο Όθων Α΄ τις υπόλοιπες (Ζίγκεν, Ντίλενμπουργκ, Χάνταμαρ). Ήταν διοικητής της Αυλής του Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων και μυστικοσύμβουλός του. Απώλεσε μερικές πόλεις στον αρχιεπίσκοπο του Τριρ. Συμμετείχε στη Διαμάχη για την περιοχή του Χέρμπορν από τους ιππότες του Ντέρνμπαχ και τον Οίκο της Έσσης. Μάλλον υπέφερε από διανοητική διαταραχή και απεβίωσε το 1276. Νυμφεύτηκε το 1250 την Αδελαΐδα, κόρη του Ντήτερ Δ΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν και είχε τέκνα: Ιμάγκινα απεβ. πριν το 1276, ίσως παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Λίχτενμπεργκ. Ντήτερ απεβ. 1307, αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας του Τρηρ. Αδόλφος π. 1255-1298, κόμης του Νάσσαου, βασιλιάς της Γερμανίας. Ροβέρτος απεβ. 1305. Βάλραμ απεβ. 1324. Ριχάρντις απεβ. 1311, μοναχή στο αββαείο του Κλάρενταλ στο Βίζμπαντεν. Ματίλντα, απεβ. μικρή. Dek, Dr. Adriaan Willem Eliza (1970). Genealogie van het vorstenhuis Nassau (Genealogy of the Ruling House of Nassau) (in Dutch). Zaltbommel: Eurpoese Bibliotheek. OCLC 27365371. Archived from the original on 2009-10-26. Retrieved 2009-01-28. Schwennicke, Detlev (1998). Europäische Stammtafeln (European Ruler Tables), Neue Folge Band I (in German). Frankfurt am Main: Vittorio Klostermann GmbH. ISBN 3-465-02743-4.. Table 60. Thiele, Andreas (1994). Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte, Band I, Teilband 2: Deutsche Kaiser-, Königs-, Herzogs- und Grafenhäuser II (Annotated genealogical tables of rulers from European History, Volume 1, Part 2: German Emperor, King, Duke and Count Houses II) (in German) (2nd ed.). Frankfurt am Main: RG Fischer Verlag. ISBN 3-89501-023-5. Genealogies of the Middle Ages
Open Access Week

H Open Access Week, στα ελληνικά Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης, είναι μια ετήσια επιστημονική επικοινωνιακή εκδήλωση με επίκεντρο την ανοικτή πρόσβαση και τα συναφή θέματα. Λαμβάνει χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο κατά την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου σε ένα πλήθος από τοποθεσίες ταυτόχρονα εντός και εκτός διαδικτύου. Τυπικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν ομιλίες, σεμινάρια, συμπόσια, ή ανακοινώσεις εντολών ανοικτής πρόσβασης ή άλλα ορόσημα για την ανοικτή πρόσβαση. Για παράδειγμα, η Royal Society επέλεξε την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης του 2011 για να ανακοινώσει ότι θα κυκλοφορήσει τα ψηφιοποιημένα έγγραφα των αρχείων της, που χρονολογούνται από το 1665 ως το 1941.

 Η Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης έχει τις ρίζες της στην Εθνική Ημέρα Δράσης για την Ανοικτή Πρόσβαση στις 15 Φεβρουαρίου 2007, που οργανώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες από τους Φοιτητές για τον Ελεύθερο Πολιτισμό και τη Συμμαχία για την Πρόσβαση των Φορολογούμενων. Το 2008, η 14η Οκτωβρίου ορίστηκε ως Ημέρα Ανοικτής Πρόσβασης, και η εκδήλωση έγινε παγκόσμια. Το 2009, η εκδήλωση είχε επεκταθεί σε μια εβδομάδα, μεταξύ 19-23 Οκτωβρίου. Το 2010, έλαβε χώρα μεταξύ 18-24 Οκτωβρίου. Από το 2011 και μετά, λαμβάνει χώρα την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου κάθε έτους. Στα πρώτα χρόνια, οι οργανώσεις που γιόρταζαν την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης όριζαν τα δικά τους θέματα. Από το 2012, εγκαθιδρύθηκε ένα «επίσημο» θέμα και δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στις αντίστοιχες εναρκτήριες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Παγκόσμια Τράπεζα. Το 2016, το θέμα είναι "Ανοικτότητα στην Πράξη." Το 2015, το θέμα ήταν "Ανοικτότητα στην Συνεργασία." Το 2014, το θέμα ήταν "Ανοικτή Γενιά." Το 2013, το θέμα ήταν "επαναπροσδιορίζοντας τον αντίκτυπο." Το 2012, το θέμα ήταν "προεπιλογή για την ανοικτή πρόσβαση". Λεπτομέρειες για τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης καταγράφονται στην ενότητα "Εκδηλώσεις" του Open Access Directory. Επίσης, αναφέρονται στον ιστότοπο της Εβδομάδας Ανοικτής Πρόσβασης, όπου πάνω από 140 εκδηλώσεις απαριθμήθηκαν για την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης του 2013. openaccessweek.org, μια ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα για την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης, που χρηματοδοτείται από την SPARC Διεθνής Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης στο Πανεπιστήμιο του Πόρτο (Παρουσία στο OA Διεθνές Site Αρχειοθετήθηκε 2014-01-04 στο Wayback Machine.) Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης στη Γαλλία Open Access Week 2013 στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν Open Access Week στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Μιχάλης Λεβεντογιάννης

Ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης (26 Ιουλίου 1986) είναι Έλληνας ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γιώργου Θεοδοσιάδη, το 2013. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό από τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων είναι «Δίδυμα Φεγγάρια», «Το Τατουάζ», «Έρωτας Μετά», «Αγγελική» και «Παγιδευμένοι»

 Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1986 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο, σπούδασε μάρκετινγκ και διοίκηση επιχειρήσεων. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του ξεκίνησε να εργάζεται σε διαφημιστική εταιρία ωστόσο σε ηλικία 22 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική εγκαταλείποντας το χώρο της διαφήμισης. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη από όπου και αποφοίτησε το 2013 ξεκινώντας την πορεία του σε θέατρο και τηλεόραση. Έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση τον Μάρτιο του 2015 στο επεισόδιο "Το δώρο" της αστυνομικής σειράς του ALPHA, «10η εντολή». Ακολούθησε μία ακόμη συμμετοχή στην ίδια σειρά, στο επεισόδιο "Θυμός", τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Την ίδια χρονιά κέρδισε ένα ρόλο για το καστ της κωμικής σειράς του MEGA, «Μάλιστα, Σεφ!». Εκεί τη σεζόν 2015-16 υποδύθηκε τον Κωστή, τον μπάρμαν του εστιατορίου που διαδραματιζόταν οι ιστορίες της σειράς. Την αμέσως επόμενη σεζόν, πήρε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους αυτόν του Ορέστη Δελλή στο δεύτερο κύκλο της καθημερινής σειράς του ANT1, «Δίδυμα Φεγγάρια», συνεργαζόμενος με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Γεωργίου και τον παραγωγό Κούλη Νικολάου.Η συνεργασία του με το δίδυμο Γεωργίου-Νικολάου συνεχίστηκε και τη σεζόν 2017-18. Πιο συγκεκριμένα εκείνη την περίοδο πήρε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη νέα δραματική σειρά του ALPHA, «Το Τατουάζ», σε σενάριο Βάνας Δημητρίου. Εκεί υποδύθηκε τον εφοπλιστή Τόνι Νίβεν. Η παρουσία του στη σειρά συνεχίστηκε και τη σεζόν 2018-19, μέχρι την ολοκλήρωσή της. Την περίοδο 2019-20 υποδύθηκε τον αστυνόμο Γιώργο Αθανασιάδη, στο ερωτικό θρίλερ του ALPHA, «Έρωτας Μετά». Τη σεζόν 2020-21 πρωταγωνίστησε στη δραματική σειρά του ALPHA «Αγγελική», υποδυόμενος τον επιστάτη Μιχάλη Ζάχο. Τη σεζόν 2022-24 πρωταγωνιστει στη σειρά του ΑΝΤ1, «Παγιδευμένοι» ως Δημήτρης Μαρκέτος. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2018 στην ταινία "Αιγαίο SOS" πρωταγωνιστώντας μαζί με τους Θοδωρή Αθερίδη, Πάνο Βλάχο και Ευαγγελία Συριοπούλου. Στο θέατρο έχει λάβει μέρος στις παραστάσεις "Όλα για τη μητέρα μου", "Πιάφ", "Dogville", "20 χρόνια από το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη" , "η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια "
NGC 910

Ο NGC 910 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1786 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) και είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας του σμήνους Abell 347.

 Δεδομένα για το NGC 910 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 910 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 910 στο Wikimedia Commons
Δουβλίνο (Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία)

Το Κομητειακό Συμβούλιο της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας στο Δουβλίνο (ιρλανδικά: Cumann Luthchleas Gael Coiste Contae Átha Cliath, αγγλικά: Dublin County Board of the Gaelic Athletic Association, Dublin GAA) είναι ένα από τα 32 συμβούλια της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας στην Ιρλανδία και είναι υπεύθυνο για το γαελικό αθλητισμό στην Κομητεία του Δουβλίνου και για τις διαπεριφερειακές ομάδες του Δουβλίνου. Η ομάδα γαελικού ποδοσφαίρου του Δουβλίνου είναι η πιο δημοφιλής ομάδα στο γαελικό αθλητισμό όσον αφορά την προσέλευση φιλάθλων, ενώ το 2015 αποτελούνταν από 286 συλλόγους. Η ομάδα και οι οπαδοί της είναι γνωστοί ως "The Dubs" ή "The Jacks". Οι οπαδοί έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με την κερκίδα Hill 16 του Κρόουκ Παρκ.

 Το Κομητειακό Συμβούλιο της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας στο Δουβλίνο είναι αρμόδιο για την περιοχή που συνδέεται με την παραδοσιακή Κομητεία του Δουβλίνου. Υπάρχουν 9 αξιωματικοί στο συμβούλιο, συμπεριλαμβανομένου του Cathaoirleach (Προέδρου). Το συμβούλιο υπόκειται στο Επαρχιακό Συμβούλιο της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας στο Λένστερ. Οι ομάδες του Δουβλίνου διεξάγουν τους εντός έδρας αγώνες τους στο Πάρνελ Παρκ του Ντόνικαρνεϊ στο βόρειο τμήμα της πόλης, αν και το Κρόουκ Παρκ χρησιμοποιείται για σημαντικούς αγώνες κατόπιν αιτήματος της GAA. Το Πάρνελ Παρκ φιλοξενεί επίσης όλα τα σημαντικά παιχνίδια στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και χέρλινγκ των συλλόγων του Δουβλίνου. Στο γαελικό ποδόσφαιρο, η μεγαλύτερη αντιπαλότητα του Δουβλίνου ήταν με το κοντινό Μιθ. Και οι δύο κομητείες ήταν οι ισχυρότερες στο Λένστερ κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Η αναμέτριση του 1991 αύξησε την ένταση μεταξύ των δύο κομητειών. Η ομάδα γαελικού ποδοσφαίρου του Δουβλίνου έχει επίσης αντιπαλότητα με τη γειτονική Κιλντέαρ. Λιγότερες τοπικές αντιπαλότητες υπάρχουν με τις κοντινές Γουίκλοου, Λαις και Γουεστμίθ. Σε εθνικό επίπεδο, η αντιπαλότητα του Δουβλίνου με το Κέρι είναι μία από τις πιο γνωστές της Ιρλανδίας. Το ντέρμπι μεταξύ των δύο κομητειών εντάθηκε στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Άλλες μικρότερες αντιπαλότητες στο γαελικό ποδόσφαιρο αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών μεταξύ του Δουβλίνου και ομάδων όπως οι Κορκ, Τάιροουν, Ντόνεγκαλ και Γκάλγουεϊ, με την οποία αγωνίστηκε το Δουβλίνο στον τελικό του 1983 στο γνωστό ως το παιχνίδι της ντροπής. Η ομάδα χέρλινγκ του Δουβλίνου έχει σε μικρότερο βαθμό αντιπαλότητα με τις αντίστοιχες ομάδες Κιλκένι, Όφαλι και Ουέξφορντ. Επίσημος ιστότοπος
Λέον Γουίλκισον

Ο Λέον Γουίλκισον ήταν Αμερικανός μπασίστας και συνθέτης της ροκ μουσικής, γνωστός ως μέλος του southern rock συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd από το 1972 μέχρι τον θάνατο του, το 2001.

 Ο Γουίλκισον γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1952 στο Νιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ και ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική από την παιδική του ηλικία. Επηρεασμένος από τους Beatles και τον Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, ξεκίνησε να παίζει μπάσο και στα δεκατέσσερά του χρόνια εντάχθηκε στους Collegiates του Ρόνι Βαν Ζαντ. Η συνεργασία αυτή δεν κράτησε αρκετά, αφού η απόδοση του Γουίλκισον στο σχολείο έπεσε και οι γονείς του τον ανάγκασαν να σταματήσει να παίζει μουσική για ένα διάστημα. Λίγο αργότερα, έγινε μέλος των King James Version, μελετώντας μοντέρνο μπάσο με κύριες επιρροές τους Led Zeppelin, Jefferson Airplane, The Animals και The Allman Brothers Band.Το 1972, οι Lynyrd Skynyrd του Ρόνι Βαν Ζαντ του πρότειναν την θέση του μπασίστα και στα είκοσι του χρόνια συμπλήρωσε την σύνθεση του σχήματος. Πριν την ηχογράφηση του ντεμπούτου του συγκροτήματος, ο Γουίλκισον αποχώρησε λόγω φόβου ότι δεν θα αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του συγκροτήματος και βρήκε δουλειά ως αποθηκάριος στα "Farm Best Dairy Products". Μετά από συζητήσεις με τον Βαν Ζαντ, επέστρεψε στους Lynyrd Skynyrd μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, παραμένοντας μαζί τους μέχρι την διάλυση τους το 1977 και ηχογραφώντας ιδιαίτερα επιτυχημένους δίσκους όπως τα "Second Helping" (1974), "Nuthin' Fancy" (1975), "Gimme Back My Bullets" (1976), "One More from the Road" (1976) και "Street Survivors" (1977). Η πορεία του συγκροτήματος διακόπηκε απότομα, στις 20 Οκτωβρίου 1977, όταν σε αεροπορικό δυστύχημα έχασαν την ζωή τους ο Ρόνι Βαν Ζαντ, ο κιθαρίστας Στιβ Γκέινς, ο μάνατζερ Ντιν Κιλπάτρικ και παράλληλα τραυματίστηκαν πολλά μέλη του συγκροτήματος και του βοηθητικού προσωπικού.Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70, ο Γουίλκισον αποσύρθηκε από την μουσική σκηνή, επανερχόμενος με το πρότζκετ Alias και τον δίσκο Contraband, το 1979. Την επόμενη χρονιά, έγινε μέλος των νεοσύστατων Rossington-Collins Band, κυκλοφορώντας μαζί τους δύο άλμπουμ, πριν ενταχθεί στους Allen Collins Band για τον δίσκο Here, There & Back.Το 1987, οι Lynyrd Skynyrd επανενώθηκαν, με τον Τζόνι Βαν Ζαντ στο μικρόφωνο, συνεχίζοντας τις περιοδείες και τις νέες κυκλοφορίες. Ο Γουίλκισον βρέθηκε μέσα στο λεωφορείο του συγκροτήματος από τον κιθαρίστα Εντ Κινγκ να κοιμάται αιμόφυρτος με τον λαιμό του κομμένο, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί εσπευσμένα σε κοντινό νοσοκομείο για να του γίνουν ράμματα, ενώ ποτέ δεν βρέθηκε ο υπαίτιος του συμβάντος. Παρ' όλα αυτά, στις 27 Ιουλίου 2001, ο Γουίλκισον βρέθηκε νεκρός σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην παραλία της Πόντε Βέντρα, στην Φλόριντα. Ο μπασίστας υπέφερε από ασθένειες στο ήπαρ και τους πνεύμονες και οι αρχές αποφάνθηκαν ότι αιτία θανάτου υπήρξαν φυσικά αίτια.Την θέση του Γουίλκισον στους Lynyrd Skynyrd πήρε ο Ίαν Έβανς και το συγκρότημα αφιέρωσε το κομμάτι "Mad Hatter" από το άλμπουμ "Vicious Cycle" του 2003 στην μνήμη του αποθανόντα μπασίστα του. Leon Wilkeson | Biography | AllMusic Leon Wilkeson Discography at Discogs Skynyrd's Leon Wilkeson Dies | Billboard Lynyrd Skynyrd Official Site
Λίμνη Τσιαντάο

Η λίμνη Τσιαντάο' (千島湖, κυρ. λίμνη των χιλίων νήσων), είναι τεχνητή λίμνη στον νομό Τσουν'αν, στην επαρχία Τσετσιάνγκ της Κίνας, που σχηματίστηκε μετά την ολοκλήρωση του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Ξιν'αν το 1959. Στη λίμνη υπάρχουν 1.078 μεγάλα νησιά και χιλιάδες μικρότερα κατά μήκος της συνολικής έκτασης. Η λίμνη καλύπτει 573 χλμ² και έχει ικανότητα αποθήκευσης υδάτινων πόρων 17.8 χλμ³. Τα νησιά της καλύπτουν έκταση 86 χλμ².

 Η λίμνη είναι γνωστή για το καθαρό και ενίοτε πόσιμο νερό της, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του μεταλλικού νερού «Nongfu Spring». Είναι επίσης γνωστή για τα πλούσια δάση (πάνω από 90% δασοκάλυψη) και τα εξωτικά νησιά της. Τόποι προσέλκυσης επισκεπτών είναι το νησί του Πουλιού, το νησί του Φιδιού, το νησί του Πιθήκου, το νησί του Υδατοφράκτη και το νησί Που Θυμίζει την Παιδική Ηλικία. Η λίμνη είναι τουριστικός προορισμός για την επαρχία Ζεγιάνγκ, αλλά και για όσους αναζητούν παραλίμνιες κατοικίες. Το φράγμα που δημιουργεί τη λίμνη βρίσκεται στη θέση 29°29′01″N 119°12′48″E και έχει 105 μ. ύψος με μήκος κορυφής 466,5 μ. Είναι το πρώτο φράγμα που κατασκευάστηκε στην Κίνα με ύψος μεγαλύτερο των 100 μ. και έχει ικανότητα παραγωγής 845 MW.Στη λίμνη διεξάγονται εξουσιοδοτημένες οργανικές ιχθυοκαλλιέργειες και είναι τόπος αναπαραγωγής ιχθύων χωρίς χημικές ουσίες ως αναφέρεται, ακτινοβολίες ιονισμού ή γενετικές τροποποιήσεις. Ωστόσο, μετρήσεις από δειγματοληψίες του 1974 και του 1975 (χαμηλής στάθμης) και του 1979 (υψηλής στάθμης) υπέδειξαν την παρουσία υδραργύρου Hg στις αποθέσεις κίτρινου πηλού του πυθμένα της λίμνης 30-300 φορές πάνω από το κανονικό Η κοιλάδα πλημμύρισε το 1959 για να δημιουργηθεί η λίμνη του σχεδίου «Υδροηλεκτρικό Φράγμα του Ποταμού Ξιν'αν». Στους πρόποδες του όρους Γου Σι (ή «όρος των πέντε λεόντων») βρίσκεται μια αρχαία πολή γνωστή ως Σι Τσενγκ ("Πόλη των Λεόντων"). Χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ανατολικής δυναστείας Χαν (25 - 200) και εγκαθιδρύθηκε ως νομαρχιακή πόλη το 208. Επί του παρόντος η πόλη βρίσκεται σε βάθος που κυμαίνεται από 26 έως 40μ. Η εταιρεία «Big Blue», που πρακτορεύει καταδυτικό τουρισμό και βρίσκεται στη Σανγκάη οργανώνει δύο φορές τον μήνα ταξίδια στη λίμνη και έχει ξεκινήσει την εξερεύνηση της βυθισμένης πόλης. Η πόλη πρόκειται να μετατραπεί σε καταδυτικό αξιοθέατο, καθώς οι τοπικές αρχές πρόκειται να τη μεταβάλλουν σε πόλο έλξης για τον καταδυτικό τουρισμόΤο 1994, σε ένα συμβάν που αναφέρεται ως Συμβάν της λίμνης Τσιαντάο, τρεις πειρατές επιβιβάστηκαν σε μία λέμβο γεμάτη τουρίστες και της έβαλαν φωτιά, σκοτώνοντας και τους 32 επιβάτες της λέμβου, κυρίως τουρίστες από την Ταϊβάν. Κατάδυση στη βυθισμένη πολιτεία Η Ατλαντίδα της Κίνας
Μπορίς Ντελονέ

Ο Μπορίς Νικολάγιεβιτς Ντελονέ (ρωσ. Бори́с Никола́евич Делоне́, 15 Μαρτίου 1890 – 17 Ιουλίου 1980) ήταν ένας από τους πρώτους Ρώσους/Σοβιετικούς ορειβάτες, ερευνητής μαθηματικός και ο πατέρας του φυσικού Νικολάι Μπορίσοβιτς Ντελονέ (1926-2008).

 Ο Μπορίς Ντελονέ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και οφείλει το γαλλικό του επώνυμο στον πρόγονό του Γάλλο αξιωματικό de Launay, ο οποίος αιχμαλωτίσθηκε στη Ρωσία κατά τη γαλλική εισβολή στη Ρωσία το 1812. Αυτός ήταν ανεψιός του διοικητή της φρουράς της Βαστίλης το 1789 Μπερνάρ-Ρενέ ντε Λωναί και πήρε ως σύζυγό του μια κόρη της ρωσικής αριστοκρατικής οικογένειας των Τουχατσέφσκι, οπότε παρέμεινε στη Ρωσία.Την εποχή που ο Μπορίς ήταν έφηβος, παραθέριζε με την οικογένειά του στις Άλπεις, όπου έμαθε ορειβασία. Το 1913 ήταν ήδη ένας από τους τρεις κορυφαίους Ρώσους ορειβάτες. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 έκανε αναβάσεις στον Καύκασο και τα Αλτάια όρη. Το όνομά του δόθηκε σε μία από τις κορυφές (υψομέτρου 4.300 μέτρων) των Αλταΐων κοντά στο Όρος Μπελούχα. Κατά τη δεκαετία του 1930 ήταν από τους πρώτους που έλαβε επίσημη πιστοποίηση έμπειρου ορειβάτη από το σοβιετικό κράτος. Συνεργάσθηκε με τον μετέπειτα κάτοχο του Βραβείο Νόμπελ Φυσικής Ίγκορ Ταμ στο στήσιμο ορεινών τουριστικών κατασκηνώσεων. Στα μαθηματικά ο Ντελονέ συνεισέφερε στις περιοχές της αφηρημένης άλγεβρας και της γεωμετρίας των αριθμών. Εφάρμοσε τα αποτελέσματα των Εβγκράφ Φέντοροφ, Χέρμαν Μινκόφσκι, Γκεόργκι Βορόνυ και άλλων στην ανάπτυξη της σύγχρονης μαθηματικής κρυσταλλογραφίας και ενός γενικού μαθηματικού μοντέλου των κρυστάλλων. Το 1934 επενόησε τον γνωστό σήμερα ως τριγωνισμό Delaunay.. Τα σύνολα Ντελονέ ονομάζονται έτσι προς τιμή του. Ο Ντελονέ εργάσθηκε και δίδαξε στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας. Ανάμεσα στους καλύτερους φοιτητές του ήταν οι μαθηματικοί Αλεξάντρ Αλεξάντροφ και Ίγκορ Σαφαρέβιτς. Το 1929 ο Ντελονέ εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Υπήρξε από τους οργανωτές της πρώτης σοβιετικής μαθηματικής ολυμπιάδας για μαθητές γυμνασίου, που έλαβε χώρα το 1934 στο Λένινγκραντ.Ο Μπορίς Ντελονέ πέθανε στη Μόσχα σε ηλικία 90 ετών. Delone, B.N. & Raikov, D.A.: Αναλυτική Γεωμετρία (2 τόμοι), Κρατικές Τεχνικές Εκδόσεις, 1948, 1949 (στη ρωσική) Κολμογκόροφ Α. Ν. κ.ά.: Mathematics: Its Content, Methods and Meaning, κεφάλαιο «Analytic Geometry» από τον B.N. Delone, MIT Press, 1969 (μετάφραση από τη ρωσική) Βιογραφία στον ιστότοπο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας (στη ρωσική) O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Μπορίς Ντελονέ», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Delone.html . Μπορίς Ντελονέ στο Mathematics Genealogy Project Nikolay P. Dolbilin: «The Delone Peak», 2010
Εμίλιο Αλάρκος

Ο Εμίλιο Αλάρκος Λιοράκ (Emilio Alarcos Llorach, Σαλαμάνκα, 22 Απριλίου 1922 – Οβιέδο, 26 Ιανουαρίου 1998) ήταν Ισπανός ακαδημαϊκός, γλωσσολόγος και φιλόλογος. Θεωρείται ο εισηγητής στην Ισπανία των ευρωπαϊκών ρευμάτων του λειτουργισμού και του δομισμού. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας και της Ακαδημίας της Αστουριανικής Γλώσσας.

 Σπούδασε αρχικά στο Βαγιαδολίδ και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης υπό τον Ντάμασο Αλόνσο. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Ρομανική Φιλολογία το 1947. Με την παραμονή του στη Βέρνη και τη Βασιλεία ήρθε σε επαφή με την ευρωπαϊκή γλωσσολογία της εποχής, την οποία θα μετέφερε σύντομα στην Ισπανία. Κατείχε την έδρα Ιστορικής Γραμματικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Έχοντας λάβει την υποστήριξη των Σαμουέλ Ζίλι Γκάγια, Αντόνιο Τοβάρ και Μανουέλ Αλκόν (οι δύο τελευταίοι στενοί φίλοι του φρανκιστή πολιτικού Ραμόν Σεράνο Σουνιέρ) εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1973. Ιδεολογικά υπήρξε φιλελεύθερος και διανοητικά ανεξάρτητος και υπέρμαχος της επιστημονικότητας, με αποτέλεσμα πολλάκις υπήρξε θύμα λεκτικών επιθέσεων από μέλη του καθεστώτος.Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της Ισπανικής Σχολής Γλωσσολογίας δεν διαχώρισε ποτέ τη γλωσσολογία από τη φιλολογία, κάτι που γίνεται εμφανές από τις πολυάριθμες δημοσιεύσεις και το ποιητικό του έργο. Όσον αφορά την γλωσσολογία, αρχικά επηρεάστηκε από τον Γλωσσολογικό Κύκλο της Πράγας, έπειτα από τη Σχολή της Κοπεγχάγης και τέλος από τον λειτουργισμό του Αντρέ Μαρτινέ. Αναφορικά με τη φιλολογία και την λογοτεχνική κριτική, αρχολήθηκε με ποιητές όπως τον Μπλας ντε Οτέρο, Άνχελ Γκονθάλεθ, Ντάμασο Αλόνσο και Χόρχε Γκιγιέν. Έδρα «Εμίλιο Αλάρκος» του Πανεπιστημίου του Οβιέδο Νεκρολογία του Εμίλιο Αλάρκος στην εφημερίδα ABC από τον Μπίκτορ Γκαρθία δε λα Κόντσα
Σιβρί

Το Σιβρί ή Σεβρί ή Μπάλτζα ή Γούργουρας ή Βουνό του Ωραιοκάστρου είναι βουνό της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης, βόρεια της πόλης της Θεσσαλονίκης, με μέγιστο υψόμετρο 561 μέτρα. Αποτελεί φυσική προς Βορρά συνέχεια του Χορτιάτη από τον οποίο χωρίζεται με το πέρασμα Δερβένι.

 Το Σιβρί είναι μια χαμηλή οροσειρά που εκτείνεται από νότια - νοτιοανατολικά έως βόρεια - βορειοδυτικά σε μήκος 12 χιλιομέτρων. Στο νοτιοανατολικό του άκρο συναντά τον Χορτιάτη από τον οποίο χωρίζεται με το πέρασμα Δερβένι, ενώ προς Βορρά καταλήγει στην Πικρολίμνη στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς. Εκτός από την υψηλότερη κορυφή Σιβρί, άλλη κορυφή είναι η Υψηλή Κορυφή (465 μ.), η οποία φιλοξενεί έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό. Στους πρόποδες του Σιβρίου υπάρχουν οι οικισμοί: Νότια: Παλαιόκαστρο Ωραιόκαστρο ΑνθούποληΔυτικά: Νεοχωρούδα ΠεντάλοφοςΒόρεια: Νέα Φιλαδέλφεια Μεσαίο ΜονόλοφοΑνατολικά: Μελισσοχώρι Λητή Κατά την Τουρκοκρατία ονομάζονταν Καρδακλί σε αντιδιαστολή με το Μαυροβούνι Κρουσσίων (Καραντάγ) που θεωρείται συνέχειά του. Η λέξη Σιβρί σημαίνει "αιχμή" και πήρε την ονομασία του από την αιχμηρή κορυφή του. Σε έναν από τους πολλούς χειμάρρους του Σιβρίου (που οι περισσότεροι καταλήγουν στο Γαλλικό ποταμό) υπάρχει καλοδιατηρημένος ένας Βυζαντινός υδρόμυλος. Σε άλλη χαμηλότερη κορυφή διατηρείται ένα Πυροβολείο από τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ενώ από εκείνο το σημείο ξεκινάνε οι πίστες του ποδηλατικού συλλόγου του Ωραιοκάστρου. Η κορυφή του Σιβρίου παρέχει πολύ καλή θέα σε Θεσσαλονίκη, Χωρτιάτη, Θερμαϊκό, Όλυμπο και Πιερία. Διαδικτυακές πύλες, Δήμος Ωραιοκάστρου, Ωραιόκαστρο - Ιστορία 35 αιώνων εργασία: Νεοχωρούδα Θεσσαλονίκης Το σύγχρονο Ωραιόκαστρο, Δρ. Ευάγγελος Χεκίμογλου, ιστορικός της οικονομίας Αθλητικά Νέα Ωραιοκάστρου, Ανάβαση στο Σιβρί Ωραιοκάστρου, Σοφία Κυριακίδου Χάρτης Σιβρίου
Ροβανιέμι

Το Ρόβανιεμι (φινλανδικά: Rovaniemi προφορά ), γνωστό ως Ροβανιέμι, είναι πόλη της Φινλανδίας και πρωτεύουσα της περιφέρειας της Λαπωνίας. Έχει 60.592 κατοίκους (2011), και στο Ρόβανιεμι βρίσκεται η έδρα του πανεπιστημίου της Λαπωνίας, στο οποίο φοιτούν περίπου 10.000 φοιτητές. Βρίσκεται κοντά στον Αρκτικό Κύκλο.

 Το Ρόβανιεμι έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις: Κάσσελ, Γερμανία Μούρμανσκ, Ρωσία Νάρβικ, Νορβηγία Χαρμπίν, Κίνα Άικα, Ουγγαρία Αλάγια, Τουρκία Σίτι οφ Μπλου Μάουντενς, Αυστραλία Κάντιλακ, Μίσιγκαν, ΗΠΑ Ντρβαρ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη Φρέντερικσχαβν, Δανία Γκρίνταβικ, Ισλανδία Ζανκτ Γιόχαν ιν Τιρόλ, Αυστρία Κίρουνα, Σουηδία Νοϊστρέλιτς, Γερμανία Όλστιν, Πολωνία Ράμπκα-Ζντρούι, Πολωνία Βέσπρεμ, Ουγγαρία Η επίσημη ιστοσελίδα της πόλης (University of Lapland)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Φερών

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Φερών είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός στις Φέρες του νομού Έβρου. Βρίσκεται έξω από την κωμόπολη. Είναι μη επανδρωμένος σταθμός, ο πρώτος μετά την Αλεξανδρούπολη, καθώς το τρένο κατευθύνεται προς τα βόρεια του νομού. Ο σταθμός εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα σε Αλεξανδρούπολη και Ορμένιο.

 Το 1896, όταν ολοκληρώθηκε, από την Εταιρία του Ενωτικού Σιδηρόδρομου (Chemin de fer de la jonction Salonique–Constantinople —CJS), η κατασκευή της γραμμής Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης (τότε Δεδέαγατς), οι Φέρες (το οθωμανικό τότε Φερετζίκ) ήταν ο τερματικός σταθμός της Ενωτικής και το σημείο όπου συνδεόταν με το δίκτυο Αδριανούπολης – Δεδέαγατς της Εταιρίας των Ανατολικών Σιδηροδρόμων (Chemins de fer οrientaux —CΟ), η οποία είχε και το προνόμιο εκμετάλλευσης των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης και της Θεσσαλονίκης. Τα εγκαίνια του σταθμού έγιναν το 1874. Μέχρι το 1909, οι επιβάτες που διέσχιζαν τις Φέρες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν διόδια.
Μπαγκράτ Δ΄ της Ιμερετίας

Ο Βαγράτ Δ΄ γεωργιανά: ბაგრატ IV Bagrat IV (1565 – απεβ. μετά το 1590) από τον Οίκο των Βαγρατιδων-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι από το 1589 έως το 1590.

 Σύμφωνα με την κυρίαρχη Γεωργιανή έρευνα, ο Βαγράτ Δ΄ ήταν γιος του πρίγκιπα Τεϊμουράζ και εγγονός του βασιλιά Μπαγκράτ Γ΄ της Ιμερετίας. Ο καθηγητής Κύριλ Τουμάνοφ θεωρεί, ότι ο Bαγράτ Δ΄ ήταν γιος ενός άλλου Tεϊμουράζ, γιου του Βαχτάνγκ πρίγκιπα του Iμερέτι.Ενθρονισμένος με την υποστήριξη του Γεωργίου Β΄, πρίγκιπα της Γκουρία, ο Bαγράτ Δ΄ κυβέρνησε για λίγο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Ιμερέτι, έως ότου καθαιρέθηκε από τον Σίμωνα Α΄ του Kάρτλι το 1590. (in Russian) Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.