IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελ Έουλμα

Το Ελ Έουλμα (αραβικά: العلمة‎) είναι πόλη στην επαρχία Σετίφ της Αλγερίας. Βρίσκεται 210 χιλιόμ. ανατολικά από την πρωτεύουσα της χώρας, το Αλγέρι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 155.038 κατοίκους, από 120.068 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,64%.

 Η πόλη Ελ Έουλμα βρίσκεται περίπου 6 χλμ. μακριά από τον αρχαιολογικό χώρο του Αΐν Χανές, ο οποίος θεωρείται ένας από τους παλαιότερους χώρους στην Αφρική.Κατά την περίοδο της αρχαιότητας η περιοχή του Ελ Έουλμα συνδεόταν με τη Νουμιδία, αντί με τη γειτονική περιοχή του Σετίφ, το οποίο ανήκε στη Μαυριτανία. Ο ποταμός Ουέντ Ελ-Ντεχέμπ ήταν τα όρια μεταξύ Νουμιδίας και Μαυριτανίας. Το έτος 42 μ.Χ. μετά την εξέγερση του Αιδήμονα, ο Κλαύδιος προσάρτησε τη Μαυριτανία και ολόκληρη η Βόρεια Αφρική ενωποιήθηκε υπό την αιγίδα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Τον 8ο αιώνα, ο Άραβας στρατηγός Οκμπά Ιμπν Ναφίς Αλ Φιχρί εγκατέστησε στρατιωτική αποθήκη και ιατρείο στην περιοχή του Ελ Εουλμά με τη βοήθεια κατοίκων της περιοχής οι οποίοι εντάχθηκαν στον στρατό του. Την ίδια περίοδο η περιοχή έλαβε το όνομά της, το οποίο προέρχεται από το γεγονός πως κοντά βρισκόταν το Ντζουμά Ελ Ουλεμά (μαυσωλείο των θρησκευτικών λογίων).Στη συνέχεια η περιοχή πέρασε υπό οθωμανικό έλεγχο, ενώ κατά τη διάρκεια της γαλλικής αποικιοκρατίας, η περιοχή ονομάστηκε Σαιν-Αρνώ (γαλλικά: Saint-Arnaud‎) προς τιμήν του Γάλλου στρατάρχη Ζακ Λερουά ντε Σαιν-Αρνώ. Μετά την Ανεξαρτησία της Αλγερίας, η πόλη επανέκτησε την αρχική ονομασία της. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1870 στην πόλη εκτυλίχθηκαν μάχες μεταξύ Γάλλων και Αλγερινών.Μετά τη δεκαετία του 1970 η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται τόσο οικονομικά, όσο και πληθυσμιακά. Η κυβέρνηση της Αλγερίας δημιούργησε εργοστάσια στην περιοχή. Στην πόλη έχει την έδρα του ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΜΚ Ελ Έουλμα ο οποίος αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου της Αλγερίας.
Αθηνά Λοϊζίδου

Η Αθηνά Λοϊζίδου (γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1965) είναι Ελληνοκύπρια τηλεπαρουσιάστρια, συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής και συγγραφέας, με ειδίκευση στην κυπριακή και ελληνική κουζίνα. Η Λοϊζίδου σπούδασε στην Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σάρρεϊ όπου απέκτησε πτυχίο οικονομικών.

 Έγραψε το πρώτο της βιβλίο το 2007. Έχει αρθρογραφήσει για το φαγητό σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2009 εξέδωσε το βιβλίο Στης Αθηνάς. Επίσης εξέδωσε τα παρακάτω βιβλία: 2010: Cyprus Cuisine στα αγγλικά 2011: Το Οικογενειακό Τραπέζι στα ελληνικά 2013: Τα μυστικά της κουζίνας μου στα ελληνικά 2015: Εύκολα και κυπριακά στα ελληνικά 2017: It's all Greek to me (στα αγγλικά)Εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό Εύκολα και Σπιτικά στην Καθημερινή και μια ομότιτλη εκπομπή στο Omega. Έχει εμφανιστεί σε διάφορες κυπριακές εκπομπές με θέμα την μαγειρική.
Καζάφανι

Το Καζάφανι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kazaphani». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Ικίκε

Το Ικίκε (ισπανικά: Iquique) είναι πόλη της βόρειας Χιλής με πληθυσμό 216.410 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Ταραπακά. Βρίσκεται στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, δυτικά της ερήμου Ατακάμα. Το Ικίκε είναι γνωστό στην Χιλή ως περιοχή όπου ανθεί το μη φορολογήσιμο εμπόριο, που ονομάζεται 'Σόνα Φράνκα' στα ισπανικά, και έχει πάρει η πόλη την δεύτερη ονομασία της: Ζοφρί. Η πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από Ισπανούς αποίκους, όμως έχουν βρεθεί υπολείμματα παλαιότερης ανθρώπινης παρουσίας από το 7.000 π.Χ.. Τον 19ο αιώνα με την πάταξη της ισπανικής αποικιοκρατίας, το Ικίκε ανήκε αρχικά στο Περού, όμως από το 1879, με τον Πόλεμο του Ειρηνικού αποτελεί τμήμα της επικράτειας της Χιλής.

 Αν και η πόλη του Ικίκε ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες ότι η περιοχή κατοικούταν από τη φυλή ινδιάνων Τσάνγκο από το 7000 π.Χ. Κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, το Ικίκε ήταν τμήμα της αντιβασιλείας του Περού, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της ισπανοκρατούμενης νότιας Αμερικής. Η πόλη παρέμεινε μέρος του Περού μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η ανάπτυξή του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανακάλυψη ορυκτών πόρων και συγκεκριμένα στα μεγάλα κοιτάσματα νιτρικών αλάτων στην έρημο Ατακάμα, τότε τμήμα του Περού. Οι εδαφικές διαφορές μεταξύ της Βολιβίας και της Χιλής οδήγησαν στον πόλεμο του Ειρηνικού το 1879. Ως συνέπεια του πολέμου, παραχωρήθηκε στη Χιλή το τμήμα της περουβιανής επικράτειας που περιλάμβανε το Ικίκε, το οποίο δέχθηκε σταδιακά μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών από άλλες περιοχές της Χιλής. Με την επιπλέον συστηματική εκμετάλλευση των αλάτων και την εξαγωγή τους κυρίως στην Ευρώπη, η πόλη αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο, προσελκύοντας και ξένους. Το Δεκέμβριο του 1907, η ιστορία της πόλης αμαυρώθηκε από τη σφαγή της Σάντα Μαρία ντε Ικίκε, όταν ο χιλιανός στρατός κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Ρομπέρτο Σίλβα Ρενάρ επιτέθηκε σε χιλιάδες εργάτες των αλατορυχείων και τις οικογένειές τους που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στο σχολείο Σάντα Μαρία. Οι εργάτες είχαν διαδηλώσει για τις συνθήκες εργασίας και τους μισθούς τους. Ο αριθμός των νεκρών κυμάνθηκε μεταξύ 500 και 2000, ενώ ακόμα και σήμερα η θλιβερή αυτή επέτειος αποτελεί περίοδο μνήμης για την πόλη. Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική. Σκάι βιβλίο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Iquique στο Wikimedia Commons
Ιερά Μητρόπολις Νεοκαισαρείας

Η Ιερά Μητρόπολις Νεοκαισαρείας είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την πόλη της Νεοκαισάρειας, το σημερινό Niksar. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας, Υπερτίμου και Εξάρχου Πόντου Πολεμωνιακού είναι κενός από το 1976.

 Η Νεοκαισάρεια ονομαζόταν αρχικά Κάβειρα και ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου του Πόντου. Αργότερα, το 73 π.Χ. οι Ρωμαίοι την μετονόμασαν σε Διοπόπολη και ο Πολέμων Α΄ ο Ποντικός σε Σεβάστεια το 35 π.Χ. Το 64 μ.Χ. οι Ρωμαίοι της έδωσαν το όνομα Νεοκαισάρεια. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Γρηγόριος ο Θαυματουργός χειροτονήθηκε επίσκοπος της πόλης περί το 240, υπήρχαν μόνο 17 Χριστιανοί στη Νεοκαισάρεια, και έμειναν μόνο 17 ειδωλολάτρες στο θάνατό του το 270. Η Νεοκαισάρεια έγινε μητρόπολη το 325. Είχε 4 επισκοπές τον 7ο αιώνα και 10 τον 12ο. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Σελτζούκους το 1075, ο αριθμός τους σταδιακά μειώθηκε και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε καμία. Τον 18ο αιώνα ιδρύθηκε μια νέα επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία το 1889 έγινε ανεξάρτητη. Η Μητρόπολη συνόρευε βόρεια με την Μαύρη Θάλασσα, ανατολικά με τις Μητροπόλεις Χαλδίας, Κολωνείας και Θεοδοσιουπόλεως και Αμίδης (Πατριαρχείο Αντιοχείας), νότια με τις Μητροπόλεις Αδάνων και Χαλεπίου/Βερροίας (Πατριαρχείο Αντιοχείας) και δυτικά με τις Μητροπόλεις Καισαρείας και Αμασείας. Η πρώην επισκοπή Γαγγρών εντάχθηκε στη μητρόπολη Νεοκαισαρείας στις 19 Ιανουαρίου 1630. Κύριες πόλεις της Μητρόπολης ήταν οι Φαδισάνη (Fatsa), Πολεμώνιο (Bolaman), Κοτύωρα (Ordu) Γαζίουρα (Turhal), Σεβάστεια (Sivas), Κασταμονή (Kastamonu), Ινέπολις (İnebolu), Κύτωρον (Cide), Πομπηιούπολις (Taşköprü), Γάγγρα (Çankırı), Αντωνιούπολις, Θεοδωρούπολις (Safranbolu), Μαυρογώνιο (Karabük), Παρθένιο (Bartın), Άμαστρις (Amasra), Δαδάστανα (Devrek), Κρατεία (Gerede). Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης. Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2014. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Τιθορέας

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Τιθορέας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Κάτω Τιθορέα της Φθιώτιδας. Βρίσκεται μέσα στην κωμόπολη. Ο σταθμός άνοιξε στις 8 Μαρτίου 1904 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Αθήνα και τη Καλαμπάκα. Από αυτόν το σταθμό, ξεκινάει η νέα σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Δομοκού, η οποία παραδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2018.

 Ο σταθμός ανακαινίστηκε την περίοδο 2016-2017, με την κατασκευή υπόγειας διάβασης, στεγάστρων στις αποβάθρες, ανελκυστήρων, καθώς και με την βελτίωση των κτηρίων του συγκροτήματος, ενώ εξοπλίστηκε με σύγχρονο σύστημα ηχητικών αναγγελιών και πίνακες δρομολογίων. Τέθηκε υπό τάση στις 15 Δεκεμβρίου του 2017, και εγκαινιάστηκε, ως ανακαινισμένος, στις 8 Ιανουαρίου του 2018, ταυτόχρονα με το υπόλοιπο τμήμα Τιθορέα - Λιανοκλάδι της νέας σιδηροδρομικής γραμμής. Από τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους πραγματοποιείται σε αυτόν αλλαγή μηχανής (από ηλεκτρική σε ντιζελοκίνητη προς Δομοκό, και αντίστροφα) στις αρτηριακές αμαξοστοιχίες μέχρι τον Ιούνιο, που ολοκληρώθηκαν τα έργα ηλεκτροκίνησης μέχρι το Λιανοκλάδι.
Γιαγί Μπονί

Ο Τομά Γιαγί Μπονί (Thomas Boni Yayi, γενν. 1952) είναι τραπεζίτης και πολιτικός από το Μπενίν, πρόεδρος της χώρας από το 2006 ως το 2016 και πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης από τον Ιανουάριο του 2012 ως το 2013. Αρχικά ήταν Μουσουλμάνος αλλά σήμερα είναι Προτεστάντης Ευαγγελικός. Έχει πέντε παιδιά από τη σύζυγό του, Σαντάλ (Chantal ,née de Souza), η οποία είναι ανεψιά του πρώην στρατιωτικού ηγέτη, Πολ-Εμίλ ντε Σουζά. Εξελέγη για μία ακόμη θητεία έπειτα από την νίκη του στις προεδρικές εκλογές του 2011.

 Γεννήθηκε στο Τσαουρού την 1η Ιουλίου 1952. Σπούδασε Οικονομικά στη χώρα του. Συνέχισε τις σπουδές του στη Σενεγάλη και στη Γαλλία. Το 1980-88 εργάστηκε ως ανώτατο στέλεχος της Κεντρικής Αφρικανικής Τράπεζας. Το 1994 διορίστηκε πρόεδρος της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης (BOAD). Τιμήθηκε με τον τίτλο Chevalier de l'Ordre National de Mérite από τη Γαλλική Δημοκρατία. Τον Σεπτέμβριο του 2021, ο Patrice Talon και ο Thomas Boni Yayi, πολιτικοί σύμμαχοι που έχουν γίνει στενοί εχθροί, συναντήθηκαν στο Marina Palace στο Κοτονού. Κατά τη διάρκεια αυτής της επαφής, ο Thomas Boni Yayi παρουσίασε στον Patrice Talon μια σειρά προτάσεων και αιτημάτων, που αφορούσαν ιδίως την απελευθέρωση «πολιτικών κρατουμένων». Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 5 Μαρτίου 2006, ο Μπονί έλαβε 32% των ψήφων έναντι 25% του Αντριέν Ουνγκμπετζί για το Κόμμα για τη Δημοκρατική Ανανέωση. Στο μεταξύ τους τελικό γύρο (19 Μαρτίου) ο Μπονί κέρδισε σχεδόν το 75% των ψήφων. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 6 Απριλίου 2006. Στις 15 Μαρτίου του 2007 ο Μπονί επέζησε δολοφονικής επίθεσης εναντίον του , όταν η αυτοκινητοπομπή του δέχτηκε πυρά στο χωριό Ικεμόν, ενώ επέστρεφε από προεκλογική ομιλία στην πόλη Ουέσε, λίγο πριν διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές του 2007. Οι ένοπλοι έφραξαν το δρόμο με κομμένα δέντρα και πυροβόλησαν στο όχημα που συνήθως μετέφερε τον Πρόεδρο. Ωστόσο, ο Μπονί ταξίδευε με ξεχωριστό όχημα. Ακολούθησε ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στους επίδοξους δολοφόνους του προέδρου και στη φρουρά του, με αρκετούς τραυματίες. Ο Μπονί κατήλθε ξανά υποψήφιος στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Μαρτίου 2011. Επανεξελέγη πρόεδρος, καθώς έλαβε ποσοστό 53,1% έναντι 35,6% για τον Αντριέν Ουνγκμπετζί. Η νίκη του Μπονί , παρά τις αντιδράσεις του Ουνγκμπετζί και την άρνηση του αντιπάλου του να δεχτεί το αποτέλεσμα, επικυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο στις 21 Μαρτίου 2011. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Πατρίς Ταλόν.
Ένα καταφύγιο για την αγάπη

Ένα καταφύγιο για την αγάπη (Ισπανικά: Un refugio para el amor) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2012. Είναι ριμέικ της Βενεζουελάνικης τηλενουβέλας του 1976 La Zulianita και της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1995 Morelia.Πρωταγωνιστούν Σούρια Βέγα, Γκαμπριέλ Σότο, Λάουρα Φλόρες και Ρομπέρτο Μπλαντόν.

 Η Λουσιάνα είναι μια όμορφη και χαρούμενη νεαρή κοπέλα που, μετά το θάνατο του πατέρα της, δραπετεύει από τη σεξουαλική παρενόχληση του Δον Ακίλες, του τυράννου στην πόλη όπου μεγάλωσε και φτάνει στην Πόλη του Μεξικού. Για να επιβιώσει, πρέπει να δουλέψει στο "El Inferno", ένα μπαρ με πολύ κακή φήμη. Μια νύχτα, ένας από τους πελάτες προσπαθεί να έρθει κοντά της, αλλά υπερασπίζεται τον εαυτό της και τον γρατζουνίζει στο πρόσωπο. ξεκινά καυγά και καταλήγουν στο αστυνομικό τμήμα. Η Λουσιάνα κατηγορείται ότι έβλαψε έναν πελάτη και όταν όλα της φαίνεται χαμένα, ο Κλάουδιο, ο δικηγόρος της, τη σώζει. Τον συμπαθεί αμέσως και της προσφέρει την άνευ όρων βοήθεια. Μετά από αυτό το συμβάν, η Λουσιάνα δουλειά ως υπηρέτρια στο σπίτι των Τορρεσλάντα, όπου βοηθά στη φροντίδα του Πατρίσιο, ενός από τα παιδιά τους που υπέστη ατύχημα και έμεινε τετραπληγικός. Αναπτύσσει φιλία μαζί του και με την αδερφή του, Χάνα. Ο Πατρίσιο ανακτά την επιθυμία του να ζήσει χάρη στη Λουσιάνα και γίνεται η καλύτερη του φίλη και έμπιστη του. Εκεί, συναντά τον Ροδρίγο, τον μεγάλο γιο της οικογένειας, και εντυπωσιάζεται όταν συνειδητοποιεί ότι είναι ο ίδιος νεαρός άντρας που την υπερασπίστηκε κατά τη διάρκεια της αναταραχής στο μπαρ. Όμως δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι με την παρουσία της Λουσιάνα στο σπίτι του Τορρεσλάντα. Η μητέρα της οικογένειας, η Ρόσα Ελένα, παρατηρεί ότι ο γιος της προσελκύεται από την υπηρέτρια. Τέλος, ο Ροντρίγκο ομολογεί στην οικογένειά του ότι αγαπά τη Λουσιάνα. Αργά ή γρήγορα, θα υπάρξει μια στιγμή σύγκρουσης μεταξύ της Λουσιάνα και του Ροδρίγο, οι οποίοι, παρά τα όσα έγιναν, δεν σταμάτησαν να αγαπιούνται. Θα μπορέσουν οι δύο να χτίσουν το καταφύγιο της αγάπης τους, το οποίο θα αντέξει στις ίντριγκες της Ρόσα Ελένα, της Γκάλα και του Μαξιμίνο. Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 1 Βραβείο People en Español (Αποκάλυψη της Χρονίας) 1 Βραβείο TV Adicto Golden (Άνδρας Αποκάλυψη) Ένα καταφύγιο για την αγάπη στην IMDb
Ανθρώπινος κορονοϊός HKU1

Ο ανθρώπινος κορονοϊος HKU1 (HCoV-HKU1) είναι ένα είδος κορονοϊού που προέρχεται από μολυσμένα ποντίκια. Ο μολυσματικός κορονοϊός είναι ένς ιός με γονιδίωμα μονόκλωνου RNA θετικής πολικότητας. Έχει, όπως και άλλοι κορονοϊοί του ίδιου γένους και υπογένους, μια επιπλέον μικρότερη πρωτεΐνη αιχμής που ονομάζεται HE. Ανακαλύφθηκε τον ιανουάριο του 2005 σε δύο ασθενείς στο Χονγκ Κονγκ.

 Ο HCoV-HKU1 εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2005, σε ένα άντρα 71 ετών που ήταν στο νοσοκομείο με οξεία αναπνευστική δυσχέρεια και ραδιολογικώς επιβεβαιωμένη πνευμονία. Ο άνθρωπος είχε επιστρέψει πρόσφατα στο Χονγκ Κονγκ από την περιοχή Shenzhen, Κίνα. Μια ανίχνευση ανασκόπησης των αρνητικών ρινοφαρυγγικών αναρροφών SARS από ασθενείς με αναπνευστική νόσο κατά την περίοδο SARS το 2003, αναγνώρισε την παρουσία RNA του CoV-HKU1 στο δείγμα από μια γυναίκα ηλικίας 35 ετών με πνευμονία. Μετά τις αρχικές αναφορές για την ανακάλυψη του HCoV-HKU1, ο ιός εντοπίστηκε το ίδιο έτος σε 10 ασθενείς στη βόρεια Αυστραλία . Δείγματα της αναπνοής συλλέχθηκαν μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου (χειμώνας στην Αυστραλία). Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα περισσότερα από τα HCoV-HKU1-θετικά δείγματα προέρχονταν από παιδιά τους τελευταίους χειμερινούς μήνες. Οι πρώτες γνωστές περιπτώσεις στο δυτικό ημισφαίριο ανακαλύφθηκαν το 2005 μετά την ανάλυση παλαιότερων δειγμάτων από κλινικούς ιολόγους στο νοσοκομείο Yale-New Haven στο New Haven του Κοννέκτικατ, οι οποίοι ήταν περίεργοι να ανακαλύψουν εάν το HCoV-HKU1 ήταν στην περιοχή τους. Διεξήγαγαν μελέτη 851 νηπίων και παιδιών σε διάστημα 7 εβδομάδων από το Δεκέμβριο του 2001 έως το Δεκέμβριο του 2002. Ο ιός εντοπίστηκε σε δείγματα που συλλέχθηκαν σε περίοδο 7 εβδομάδων από το Δεκέμβριο του 2001 έως το Φεβρουάριο του 2002. Τα παιδιά εξετάστηκαν επίσης για ιούς τύπου RSV, ιό παραγρίπης (τύποι 1-3), ιούς γρίπης Α και Β και αδενοϊό με δοκιμασία άμεσου ανοσοφθορισμού, καθώς επίσης για ανθρώπινο μεταπνευμονοϊό και HCoV-NH με την μέθοδο RT-PCR. Από τα 851 παιδιά, δύο δοκιμάστηκαν θετικά για HCoV-HKU1. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι το στέλεχος που εντοπίστηκε στο New Haven είναι παρόμοιο με το στέλεχος που βρέθηκε στο Χονγκ Κονγκ. Αυτό το στέλεχος που βρέθηκε στο New Haven αναφέρεται μερικές φορές ως HCoV-NH, για το New Haven όπου ανακαλύφθηκε. Τον Ιούλιο του 2005, έξι περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γαλλία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι Γάλλοι ερευνητές χρησιμοποίησαν βελτιωμένες τεχνικές για την ανάκτηση του ιού από ρινοφαρυγγικά αναρροφήματα και από δείγματα κοπράνων. Κορονοϊός Ιός της ηπατίτιδας σε ποντίκια (Mouse hepatitis virus) Κορονοϊός HKU4 νυχτερίδας (Tylonycteris bat coronavirus HKU4) Κορονοϊός HKU9 νυχτερίδας (Rousettus bat coronavirus HKU9)
Σότα Αρβελάντζε

Ο Σότα Αρβελάντζε (γεωργιανά: შოთა არველაძე, γεννήθηκε 22 Φεβρουαρίου 1973) είναι Γεωργιανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Γεωργίας με 26 γκολ.

 Ο Αρβελάντζε ξεκίνησε την καριέρα του στον κορυφαίο γεωργιανό σύλλογο Ντιναμό Τιφλίδας, όπου έπαιξε για τέσσερις σεζόν κατακτώντας τέσσερις τίτλους πρωταθλήματος και ισάριθμα Κύπελλα πριν παραχωρηθεί δανεικός στην τουρκική Τραμπζονσπόρ. Μετά από μία προσωρινή επιστροφή στην Τιφλίδα, υπέγραψε συμβόλαιο με τον τουρκικό σύλλογο πριν από τη σεζόν 1995–96. Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Τουρκίας με 25 γκολ στην πρώτη του χρονιά. Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γεωργίας στις 19 Ιουλίου 1992 στην έδρα του με αντίπαλο τη Μάλτα (αποτέλεσμα 1–1 σκοράροντας), όπου και καθιερώθηκε αμέσως.Οι πολύ καλές εντυπώσεις που άφησε τον οδήγησαν στην αρχή της σεζόν 1997–98 στον Άγιαξ. Η πρώτη του χρονιά εκεί είχε άμεση επιτυχία καθώς ήταν δεύτερος στη λίστα των σκόρερ της Έρεντιβιζι μετά τον Νίκο Μαχλά. Μετά από αυτό, είχε δύο λιγότερες ικανοποιητικές σεζόν. Στην αγωνιστική περίοδο 2001–02 μετακόμισε στη Γλασκώβη και τη Ρέιντζερς Γλασκώβης. Έπαιξε εκεί για τέσσερις σεζόν και κατέκτησε άλλους δύο τίτλους πρωταθλητή και δύο Κύπελλα και το 2005 επανήλθε στην Ολλανδία και αγωνίστηκε στην ΑΖ Άλκμααρ αναδεικνυόμενος σε πρώτο σκόρερ της ομάδας με 22 γκολ, ενώ τη δεύτερη χρονιά του σημείωσε 7 γκολ του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ που βοήθησαν την ΑΖ να φτάσει στα προημιτελικά. Στις 18 Ιουλίου 2007 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ισπανική Λεβάντε αλλά λόγω τραυματισμών στο γόνατο, αγωνίστηκε λίγο και το 2008, αποφάσισε να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα. Με την εθνική ομάδα της χώρας του αγωνίστηκε 61 φορές και σημείωσε 26 γκολ. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα ξεκινώντας με πέντε χρόνια (2010–15) σε τουρκικούς συλλόγους. Ντιναμό Τιφλίδας Πρωτάθλημα Γεωργίας (4) : 1990–91, 1991–92, 1992–93, 1993–94 Κύπελλο Γεωργίας (4) : 1990–91, 1991–92, 1992–93, 1993–94Τραμπζονσπόρ Κύπελλο Τουρκίας : 1994–95 Σούπερ Καπ Τουρκίας : 1995Άγιαξ Πρωτάθλημα Ολλανδίας : 1997–98 Κύπελλο Ολλανδίας (KNVB) (2) : 1997–98, 1998–99Ρέιντζερς Γλασκώβης Πρωτάθλημα Σκωτίας (2) : 2002–03, 2004–05 Κύπελλο Σκωτίας : 2001–02, 2002–03 Λιγκ Καπ Σκωτίας : 2002–03Ατομικές διακρίσεις Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου CIS : 1993 Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Τουρκία : 1994 Γεωργιανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς (3) : 1994, 1998, 2007 Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Τουρκίας : 1994–95 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Τουρκίας : 1995–96 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Γιάννης Γάκης

Ο Γιάννης Γάκης, γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου 1969, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,86 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Γάκης ξεκίνησε την καριέρα του από το Νέστωρα, του οποίου υπήρξε ο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Α2 για το 1991-92, με 432 πόντους σε 23 αγώνες. Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε αγωνιστεί στην ελληνική εθνική ομάδα εφήβων για δεκαεπτά παιχνίδια.Την σεζόν 1994-95, φόρεσε την φανέλα της ΑΕΚ, ενώ το καλοκαίρι του 1995 συμφώνησε με την ομάδα του Σπόρτιγκ, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα των Πατησίων, κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης χρονιάς. Ο Σπόρτιγκ έφθασε ως την φάση των 16, έχοντας αποκλείσει πιο πριν την Μακάμπι Ρισόν, για να αποκλειστεί τελικά από την Βίρτους Ρόμα.Ο Γάκης υπήρξε βασικός για την ομάδα του Σπόρτιγκ και έφθασε στο απόγειο της καριέρας του όταν στις αρχές Ιανουαρίου του 1998, έδωσε τη νίκη με 71-70 στην ομάδα του στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ, όταν πέτυχε τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου με την λήξη του παιχνιδιού.Το καλοκαίρι του 1998, ο Ντράγκαν Σάκοτα τον επέλεξε για να αποτελέσει μέρος του ρόστερ του Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε την έκτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά φόρεσε την φανέλα του Άρη, παίζοντας σε είκοσι αγώνες με μέσους όρους 1,5 πόντων, 1,7 ασίστ και 1,0 ριμπάουντ.Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 2014, αγωνιζόμενος για ομάδες της Α2 και της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, όπως ο ΚΑΟΔ, το ICBS, η ΜΕΝΤ και ο Αίαντας Ευόσμου. Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000), Κωνσταντίνος Ίντος, Έκδοση του συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004, συλλογικό έργο, επιστημονική τεκμηρίωση: Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης, Έκδοση του Κέντρου Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005. ISBN 960-8734-48-7 Γιάννης Γάκης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Κουίντιτς

Στον φανταστικό κόσμο του Χάρι Πότερ, το κουίντιτς είναι το εθνικό σπόρ των μάγων. Παίζεται στον αέρα, με σκουπόξυλα με 14 παίκτες 7 σε κάθε ομάδα και 4 ιπτάμενες μπάλεςː μία κόκκινη, δύο μαύρες και τη χρυσή.

 Κάθε ομάδα αποτελείται από 3 κυνηγούς, που παίζουν με την κόκκινη και προσπαθούν να την περάσουν μέσα από τα στεφάνια της αντίπαλης ομάδας για να πάρουν πόντους, 2 χτυπητές, που προστατεύουν τους συμπαίκτες τους από τις επικίνδυνες μαύρες μπάλες και προσπαθούν να τις στείλουν στους αντιπάλους τους, έναν φύλακα που φυλάει τα στεφάνια της ομάδας και έναν ανιχνευτή. Ο ανιχνευτής προσπαθεί να βρει και να πιάσει τη μικρή χρυσή μπάλα. Όταν κάποιος από τους δύο ανιχνευτές πιάσει τη χρυσή, η ομάδα του παίρνει 150 πόντους και το παιχνίδι τελειώνει. Νικά η ομάδα του ανιχνευτή που έπιασε τη χρυσή μπάλα, εκτός αν η άλλη ομάδα έχει περισσότερους από 150 πόντους διαφορά.
Γκριζοκαπόνι

Γκριζοκαπόνι είναι η εμπορική ονομασία του θαλάσσιου ψαριού με επιστημονική ονομασία Chelidonichthys cuculus, το οποίο ανήκει στην τάξη σκορπαινόμορφα και στην οικογένεια τριγλίδες. Αποτελεί ένα από τα εννέα είδη του γένους χελιδωνιχθύς. Ταξινομήθηκε για πρώτη φορά το 1758 από τον ίδιο τον πατέρα της ταξινομικής των ζωντανών οργανισμών Κάρολο Λινναίο ως Aspitrigla cuculus, Chelidonichthys cuculus ή Trigla cuculus. Ο τριψήφιος κωδικός αλιεύματος FAO για το είδος είναι GUR. Είναι διαδεδομένο στον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό και σε όλη τη Μεσόγειο Θάλασσα, ενώ πιθανώς να ζει και στη Μαύρη Θάλασσα.

 Τα καπόνια γενικώς είναι ψάρια του βυθού με χαρακτηριστική εμφάνιση, μεγάλα κεφάλια και μεγάλα μάτια. Το κεφάλι προστατεύεται από οστεώδεις πλάκες και ισχυρά αγκάθια. Οι κατώτερες τρεις ακτίνες των πλευρικών πτερυγίων είναι χωρισμένες, σαν δάκτυλα, και περιέχουν αισθητήρια όργανα που χρησιμεύουν στην ανίχνευση της τροφής του. Το γκριζοκαπόνι έχει ογκώδες σώμα, μεγάλο κεφάλι και μάτια, και μετρίως μεγάλα λέπια. Φθάνει σε μέγιστο μήκος τα 40 εκατοστόμετρα. Η απόχρωση είναι ανοικτόχρωμη ερυθρή με ασημένια τμήματα στα πλευρά και στο κεφάλι. Οι προστατευτικές οστεώδεις πλάκες του κεφαλιού είναι πολύ εμφανείς σε αυτό το είδος. Κατά μήκος της πλευρικής γραμμής υπάρχει μία σειρά από μεγάλα, πλακοειδή λέπια. Το χωρισμένο ραχιαίο πτερύγιο έχει εννέα αγκάθια και 17 ή 18 μαλακές ακτίνες, ενώ το πρωκτικό πτερύγιο δεν έχει αγκάθια και αποτελείται από 16 έως 18 μαλακές ακτίνες. Το γκριζοκαπόνι ζει στο εύκρατο τμήμα του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού και στη Μεσόγειο Θάλασσα. Συναντάται από τις ακτές της νότιας Νορβηγίας και Σουηδίας και νοτιότερα, στις Βρετανικές Νήσους, στις ακτές της Γαλλίας και της Ιβηρικής, στη Μαδέρα, στις Αζόρες και στις ακτές του Μαρόκου και της Μαυριτανίας. Υπάρχει επίσης, σε λίγο μικρότερους αριθμούς, σε όλη τη Μεσόγειο και ίσως και στη Μαύρη Θάλασσα. Ζει κυρίως στον βυθό, αλλά σε διάφορα βάθη, από λίγα μέτρα μέχρι και 400 μέτρα, και σε διάφορου τύπου βυθούς: αμμώδεις, βοτσαλωτούς ή βραχώδεις. Πάντως συνήθως βρίσκεται σε βάθη μεταξύ 30 και 250 μέτρων. Τρέφεται με μικρά ψαράκια, οστρακόδερμα και άλλα ασπόνδυλα, που ζουν κρυμμένα στον βυθό της θάλασσας.
Ζιναΐντα Βολκόνσκαγια

Η πριγκίπισσα Ζιναΐντα Αλεξάντροβνα Βολκόνσκαγια (Зинаида Александровна Волконская, 14 Δεκεμβρίου 1792 - 24 Ιανουαρίου 1862), ήταν Ρωσίδα συγγραφέας, ποιήτρια, τραγουδίστρια, συνθέτης, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και κυρία επι των τιμών. Ήταν μία σημαντική προσωπικότητα στη ρωσική πολιτιστική ζωή του 19ου αιώνα. Έπαιξε στο Παρίσι και το Λονδίνο ως ερασιτέχνης τραγουδίστρια της όπερας.

 Γεννήθηκε στο Τορίνο στην οικογένεια ενός Ρώσου πρεσβευτή, του πρίγκιπα Αλεξάντερ Μπελοσέλσκι-Μπελοζέρσκι και καταγόταν στην αρσενική γραμμή από τους μεσαιωνικούς ηγέτες της Λευκής Λίμνης. Η μητέρα της ήταν της οικογένειας Τατίστσεφ, επίσης με καταγωγή από τους Ρουρικίδες. Η Ζιναΐντα ήταν κυρία επί των τιμών στη βασίλισσα Λουίζα της Πρωσίας το 1808 και ήταν κοντά στον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α' της Ρωσίας, που έγινε ο δια βίου αλληλογράφος της και, πιθανώς, εραστής της. Για να σταματήσει το κουτσομπολιό, η Ζιναΐντα παντρεύτηκε τον βοηθό του Αλεξάνδρου, τον πρίγκιπα Νικήτα Βολκόνσκι, το 1810. Ήταν επιφανείς κατά τη διάρκεια των Συνεδρίων της Βιέννης και της Βερόνας . Μετακόμισε στη Ρωσία το 1817 και στη Μόσχα το 1822. Στη δεκαετία του 1820 η "Κόριννα του Βορρά" φιλοξένησε ένα λογοτεχνικό και μουσικό σαλόνι στην οδόΤβερσκάγια στη Μόσχα, σε ένα αρχοντικό που ξαναχτίστηκε αργότερα και έγινε το κατάστημα τροφίμων. Ο Άνταμ Μικίεβιτς, ο Γιεβγένι Μπαρατύνκσυ, ο Ντμίτρι Βενεβίτινοφ και ο Αλεξάντερ Πούσκιν σύχναζαν στο σπίτι της. Η επιστολή του στίχου του Πούσκιν προς εκείνη, «Η βασίλισσα της μουσικής και της ομορφιάς», είναι γνωστή. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου Α', ο γαμπρός της, Σεργκέι Βολκόνσκι, καθοδήγησε την εξέγερση του Δεκέμβρη ενάντια στον διάδοχό του Νικόλαο. Οι Δεκεμβριανοί εξορίστηκαν στη Σιβηρία και οι γυναίκες τους αποφάσισαν να τους ακολουθήσουν. Η Ζιναΐντα έκανε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι για αυτές τις γυναίκες, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια του Νικολάου Ι. Υπήρχαν επίσης υπόνοιες από τη Ρωσική Ορθοδοξία ότι είχεπροσηλυτιστεί μυστικά στον Καθολικισμό και πιθανώς ήταν πράκτορας των Ιησουιτών. Αυτές οι πιέσεις οδήγησαν στη μετακίνηση της Ζιναΐντα στη Ρώμη το 1829. Συνοδευόταν από τον γιο της και τον Στέπαν Σεβίρεφ, τον δάσκαλο του γιου της. Ανάμεσα στα καταλύματά της στη Ρώμη ήταν το Παλάτσο Πόλι, η Βίλα Βολκόνσκυ και ένα μικρότερο σπίτι στη Via degli Avignonesi. Στο σαλόνι της σύχναζαν οι Καρλ Μπριουλόφ, Αλεξάντερ Ιβάνοφ, Μπερτέλ Θορβάλντσεν, Βιτσέντζο Καμουτσίνι, Σταντάλ και Σερ Γουόλτερ Σκοτ . Ο Νικολάι Γκόγκολ έγραψε μεγάλο μέρος των Νεκρών Ψυχών στη βίλα της. Η πριγκίπισσα Βολκόνσκαγια πέθανε από πνευμονία (προφανώς αφού έδωσε τον ζεστό μανδύα της σε μια ηλικιωμένη γυναίκα του δρόμου) και θάφτηκε στο Σάντι Βινσέντσο ε Αναστάσιο α Τρέβι. Μία βιογραφία της στην αγγλική γλώσσα από τη Μαρία Φέαργουεδερ, Η Οδοιπόρος πριγκίπισσα: Μια ζωή της πριγκίπισσας Ζιναΐντα Βολκόνσκυ, εμφανίστηκε το 1998. Το όνειρο: ένα γράμμα, (ιστορία), από μια ανθολογία της ρωσικής γυναικείας γραφής, 1777-1992, Οξφόρδη, 1994.(ISBN 0-19-871505-6) Έγγραφα Αλεξάντροβνα Βολκόνσκαγια Αρχειοθετήθηκε 2018-06-06 στο Wayback Machine. στη βιβλιοθήκη Χούτον, Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ
Ζήνων ο Κιτιεύς

Ο Ζήνων ο Κιτιεύς (αρχ. Ζήνων ὁ Κιτιεύς 334 π.Χ. - 262 π.Χ.) ήταν Ελληνιστικός φιλόσοφος από το Κίτιο, ο οποίος δημιούργησε τη φιλοσοφική σχολή του στωικισμού στην Αθήνα.

 Πατέρας του ήταν ο Μνασέας ή ο Δημέας και καταγόταν από το Κίτιο, στη θέση της σημερινής Λάρνακας στην Κύπρο. Δίδαξε και πέθανε στην Αθήνα τιμώμενος από τον Δήμο των Αθηναίων. Δημιούργησε τη φιλοσοφική σχολή του στωικισμού, η οποία ονομάστηκε έτσι επειδή ο Ζήνων δίδασκε στην Ποικίλη Στοά. Ο Ζήνων πριν ασχοληθεί με την φιλοσοφία ήταν έμπορος. Έχασε την περιουσία του μετά από ένα ναυάγιο και βρέθηκε στην Αθήνα. Εκεί έγινε μαθητής του κυνικού Κράτητα και μετά στη Μεγαρική Σχολή του Ξενοκράτη. Δίδαξε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυθεντία από τον λόγο. Ο κόσμος της φύσης είναι η μόνη πραγματικότητα. Η φύση διέπεται από έλλογες αρχές. Το πνεύμα της ορθολογικότητας που διαποτίζει εμάς και τον κόσμο είναι αυτό που λέμε Θεός. Έγραψε πολυάριθμα έργα, από τα οποία κατά κύριο λόγο σώζονται αποσπάσματα. Ανάμεσα σ' αυτά είναι τα εξής: «Περί του κατά φύσιν βίου» «Περί ορμής ή περί ανθρώπου φύσεως» «Περί παθών» «Περί του καθήκοντος» «Περί νόμου» «Περί ελληνικής παιδείας» «Περί όψεως» «Περί του όλου» «Περί σημείων» «Πυθαγορικά» «Καθολικά» «Περί λέξεων» «Δύο ὦτα ἔχομεν, στόμα δὲ ἕν, ἵνα πλείονα μὲν ἀκούωμεν, ἥττονα δὲ λέγωμεν» δηλαδή «Δύο αυτιά έχουμε, στόμα όμως ένα, για να ακούμε περισσότερα, όμως λιγότερα να λέμε». Μιχαηλίδης Κώστας Π.: Αρχαία Κυπριακή Γραμματεία. Φιλοσοφία. Ζήνων ο Κιτιεύς. Τόμος 5 Λευκωσία, Ίδρυμα Αναστάσιος Γ. Λεβέντης, 1999. Πόταγα Άννα, «Αναφορά στον Ζήνωνα τον Κιτιέα», Παρνασσός 26 (1984), 384-393. RETOUR À L’ENTRÉE DU SITE - CHAPITRE I. ZENON - ΖΗΝΩΝ partie I - partie II «Η περιπέτεια της φιλοσοφίας», Brian Magee, Στωικισμός: σελ. 46-47, Εκδόσεις Σαββάλας. Για το έργο του φιλοσόφου και μετάφραση στα νέα ελληνικά: Κ. Π. Μιχαηλίδης, Αρχαία Κυπριακή Γραμματεία. Φιλοσοφία. Ζήνων ο Κιτιεύς. Τόμος 5 Λευκωσία, Ίδρυμα Αναστάσιος Γ. Λεβέντης, 1999.
Σέφιλντ Γουένσντεϊ

Η Σέφιλντ Γουένσντεϊ (αγγλικά: Sheffield Wednesday) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του Σέφιλντ στην Αγγλία. Ιδρύθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1867 με το όνομα Γουένσντεϊ, και είναι μια από τις παλαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες στον κόσμο. Εντάχθηκε στο αγγλικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το 1892. Έδρα της Σέφιλντ Γουένσντεϊ είναι το γήπεδο Χίλσμπορο, χωρητικότητας 39.732 θεατών.

 Παρόλο που δεν έχουν βρεθεί σύγχρονα αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηριχθεί ο ισχυρισμός, πιστεύεται ότι η «Γουένσντεϊ Κρίκετ Κλαμπ» (The Wednesday Cricket Club) δημιουργήθηκε το 1820. Παρ' όλ' αυτά, ένα άρθρο του 1842 στο περιοδικό Bell's Life αναφέρει ότι ο σύλλογος ιδρύθηκε ήδη από το 1816.Η ονομασία του συλλόγου οφείλεται στο ότι την Τετάρτη τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου ήταν εκτός εργασίας. Ξεκίνησε αρχικά στο Νιου Γκράουντ του Ντάρναλ και συχνά χρησιμοποιούνταν η ονομασία Ντάρναλ Γουένσντεϊ, ενώ αγωνιζόταν και στο Χάιντ Παρκ. Το 1855 αποτελούσε έναν από τους έξι συλλόγους που συνέβαλαν στην κατασκευή του Μπράμαλ Λέιν, όπου και παρέμειναν για πολλά χρόνια.Οι διάσημοι παίκτες που έχουν εκπροσωπήσει το σύλλογο του κρίκετ περιλαμβάνουν τον Χάρι Σάμσον, ο οποίος σκόραρε 162 στους πάγους το 1841, τον Τόμ Μάρσντεν, ο οποίος σκόραρε 227 για τη Σέφιλντ και Λέστερ εναντίων της Νότιγχαμ το 1826 και ο Τζορτζ Άλιετ, προτού γίνει ένας από το επιλεγμένο συγκρότημα παικτών που έπαιξαν και στα δύο τμήματα του συλλόγου. Το βράδυ της Τετάρτης 4 Σεπτεμβρίου 1867 πραγματοποιήθηκε μια συνάντηση στο ξενοδοχείο Adelphi για να διαπιστωθεί εάν υπήρχε ενδιαφέρον μεταξύ των μελών του συλλόγου ώστε να σχηματίσουν έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο, για να κρατήσει την ομάδα δεμένη κατά τους χειμερινούς μήνες. Η πρόταση αποδείχθηκε πολύ δημοφιλής, με πάνω από 60 μέλη να εγγραφούν για τη νέα ομάδα την πρώτη νύχτα. Ο πρώτος αγώνας της ομάδας ήταν ενάντια στη Δε Μεκάνικς στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, κερδίζοντας με τρία γκολ και τέσσερις «πόντους» (rouges). Τελευταία ενημέρωση: 18 Απριλίου 2023.ΚύπελλαΚύπελλο ΑγγλίαςΚυπελλούχος (3): 1895–96, 1906–07, 1934–35 Φιναλίστ (2): 1965–66, 1992–93Λιγκ Καπ ΑγγλίαςΝικήτρια (1): 1990–91 Φιναλίστ (1): 1992–93Κομιούνιτι ΣιλντΝικήτρια (1): 1935ΠρωταθλήματαΦερστ Ντιβίζιον (πρώτου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (4): 1902–03, 1903–04, 1928–29, 1929–30 Δεύτερη θέση (1): 1960–61Σέκοντ Ντιβίζιον (δευτέρου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (5): 1899–1900, 1925–26, 1951–52, 1955–56, 1958–59 Προβιβασμός (1): 1990–91Θερντ Ντιβίζιον/Λιγκ Ουάν (τρίτου επιπέδου κατηγορία)Δεύτερη θέση (1): 2011–12 Προβιβασμός (1): 1979–80 Νικήτρια πλέι-οφ (1): 2004–05Φούτμπολ ΑλάιανςΠρωταθλήτρια (1): 1889–90Άλλοι τίτλοιΣέριφ οφ Λόντον Τσάριτι ΣιλντΝικήτρια (1): 1905 Επίσημος ιστότοπος
Σταύρος Παπανικολάου

Ο Σταύρος Παπανικολάου (γενν. 2004, Κερατέα) είναι Έλληνας Διευθυντής Ορχήστρας, Συνθέτης και Ενορχηστρωτής. Η πρώτη του διεθνής επιτυχία ήταν στο Λονδίνο (2021) όπου η Συμφωνική Ορχήστρα της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής του Λονδίνου παρουσίασε την 1η Συμφωνία του συνθέτη για μεγάλη ορχήστρα σε ζωντανή μετάδοση. Έκτοτε ορχήστρες διαφόρων Κολλεγίων και Ακαδημιών του Λονδίνου συμπεριλαμβάνουν συχνά έργα του νεαρού συνθέτη στις εμφανίσεις τους. Έχει συνεργαστεί με διάφορα μουσικά σύνολα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως η Δημοτική Φιλαρμονική Κερατέας, Νεανική Συμφωνική Ορχήστρα Ι.Α. Αθηνών, El Sistema, ΕΡΤ, Royal Academy of Music Symphony Orchesra, Royal Academy of Music String Orchestra, National Youth Symphony Orchestra of Great Britain. Επίσης έχει συνεργαστεί και με Έλληνες καλλιτέχνες όπως ο Διονύσης Τσακνής, Διονύσιος Ρούσος, Γιώργος Ανδρέου, Πασχάλης Τόνιος, Ελένη Τσαλιγοπούλου, κλπ. Το έργο του από το 2022 και ύστερα έχει στραφεί αποπληκτικά στην έρευνα και στην δημιουργία νέου ρεπερτορίου του Σαξοφώνου.

 Νέα Εργογραφία: Op.1, Overtura "Grief" for String Orchestra Op.2, Piano Sonata No.1 Op.3, Fantasia for Orchestra No.1 Op.4, String Quartet No. 1 "Bandum" Op.5, String Quartet No.2 "Thelisis" Op.6, Piano Sonata No.2 "K.T." Op.7, "Royal Academy of Music" Overture for Orchestra Op.8, "Synnopsys" for Electronics Op.9, "The Sound of the Band" March for Military Band Op.10, "Redinzione" Marcia Religioso for Military Band Op.11, "Crossing the River Thames of London" March for Military Band Op.12, Marathone Suite for Large Orchestra (Marathone Documentary) Op.13, "You're an idiot; No, it's me for all of you" for Chorus, Violin & Piano Op.14, Preludio "Schyzofrenia" for Piano Op.15, "I see you in front of me. When will you see me? why are you following me?" for Voice and Desk Op.16, Electonics in 3 minutes, for 2 electronis Op.17, "The Dark Lady" -Sonnet No.131, by William Shakespeare- for Mezzo Soprano and Large Orchestra Op.18, "Destroy the fucking music" for String Orchestra Op.19, String Quintet No.1 "Promitheas" Op.20, Του Νεκρού Αδερφού "Overtura" for Large Orchestra Op.21, "Το Μονόγραμμα" - Οδυσσέας Ελύτης, for Chorus and Piano Op.22, "Girl Without Face" Six Horror Pictures... for Clarinet, Tenor Saxophone, Trombone, 2 Pianos and Contrabass Op.23, "You hear me?" for Large Orchestra and Voice Op.24, The Ultimate Symphony in 2 minutes for Large Orchestra Op.25, Symphony No. 1 "Evolution" Op.26, Italian Suite for Sting Orchestra "Unfinished" Op.27, "Persistence" for Solo Alto Saxophone Op.28, Exploring The New World for Alto Saxophone and Large Orchestra Op.29, 7 Λογικές Απαντήσεις Θεατρικό του Λεωνίδα Προυσαλίδη Op.30, A little story..., of a little nightmare..., for Solo Voice, Chorus, Large Orchestra Op.31, "Have you broken a bow again?" for Solo Violin Goniotakis, Michalis (28 Δεκεμβρίου 2021). «Σταῦρος Παπανικολάου: "Ονειρεύομαι να γίνω κινηματογραφικός συνθέτης (Film Composer), συνθέτοντας μουσική για ταινίες"». Polis Magazino. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2023.
Σάουλι Νιινίστο

Ο Σάουλι Νιινίστο (Sauli Niinistö, 24 Αυγούστου 1948 - ) είναι Φινλανδός πολιτικός του Κόμματος του Εθνικού Συνασπισμού. Είναι Πρόεδρος της Φινλανδίας από την 1η Μαρτίου του 2012, και έγινε ο πρώτος πρόεδρος προερχόμενος από το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού ύστερα από τον Γιούχο Κούστι Παασίκιβι (Juho Kusti Paasikivi), ο οποίος αποχώρησε από την εξουσία το 1956.

 Εκπαιδευμένος ως δικηγόρος, ο Νιινίστο ήταν Υπουργός Οικονομικών από το 1996 έως το 2003 και υποψήφιος με το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2006. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος (Speaker) του Κοινοβουλίου της Φινλανδίας το διάστημα 2007 έως 2011 και υπήρξε ο Επίτιμος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) από το 2002. Είναι επίσης Πρόεδρος της Φινλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Ο Νιινίστο ήταν υποψήφιος με το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2012. Με το 37,0% των ψήφων, κέρδισε τον πρώτο γύρο των εκλογών και αντιμετώπισε τον Πέκα Χααβίστο της Πράσινης Ένωσης στον αποφασιστικό δεύτερο γύρο. Έβγαλε εις πέρας το δεύτερο γύρο με περίπου 62,6% έναντι 37,4% του Χααβίστο. Ο Νιινίστο επανεξελέγη πρόεδρος για δεύτερη θητεία μετά τη νίκη του στις εκλογές του 2018 από τον πρώτο γύρο. Η νέα του θητεία ξεκίνησε την 1η Μαρτίου 2018 και θα διαρκέσει ως την 1η Μαρτίου 2024. Παρότι ο Πρόεδρος εκλέγεται με άμεση εκλογή, ο Νιινίστο κέρδισε την πλειοψηφία σε όλους τους δήμους της χώρας, με εξαίρεση 13. Επίσημη Ιστοσελίδα του Νιινίστο (Φινλανδικά)
Μιχάλης Κρητικόπουλος

Ο Μιχάλης Κρητικόπουλος (3 Ιανουαρίου 1946 – 20 Ιουλίου 2002) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Απεβίωσε με ανακοπή καρδιάς μετέχοντας σε αγώνα παλαιμάχων του Ολυμπιακού Πειραιώς στην Άνδρο. Το όνομά του φέρει σήμερα το δημοτικό γήπεδο Καισαριανής.

 Γεννήθηκε στην Καισαριανή. Διακρίθηκε ιδιαίτερα αγωνιζόμενος για τους πειραϊκούς συλλόγους Εθνικό και Ολυμπιακό. Τον διέκρινε μεγάλη ικανότητα στο σκοράρισμα και με 83 τέρματα πρωταθλήματος (σε 187 εμφανίσεις), εξακολουθεί να αποτελεί τον 6ο σκόρερ των Ερυθρόλευκων στην Α΄ Εθνική κατηγορία, ενώ παρότι μικρόσωμος θεωρείται από τους καλύτερους κεφαλοσφαιριστές στην Ελλάδα με 60 περίπου γκολ. Το 1984 γύρισε στον Παναιγιάλειο, όπου αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική ως παίκτης-προπονητής και έκλεισε την μεγάλη του καριέρα. Αγωνίστηκε 28 φορές για την Ανδρών Ελλάδας, 17 ως παίκτης του Εθνικού και 11 του Ολυμπιακού, σημειώνοντας 3 τέρματα. Κατέκτησε το Παγκόσμιο κύπελλο ΣΙΣΜ 1968 με την ομάδα Ενόπλων. Επίσης, μετείχε στην εθνική Ελπίδων που κατέκτησε το αντίστοιχο Βαλκανικό κύπελλο το 1969. Με τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα 1 Παγκόσμιο κύπελλο Ενόπλων: 1968 1 Βαλκανικό κύπελλο Ελπίδων: 1969.Με τον Ολυμπιακό 3 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας: 1974, 1975 και 1980 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1975 δύο (2) χρονιές 3ος σκόρερ πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής: 1974 (με 18 τέρματα) και 1975 (με 19). Στάθης Αρβανίτης, Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1 Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Η ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996 Γιώργος Παγιωτέλης, Το έπος της Α΄ Εθνικής, σειρά αφιερωμάτων αθλητικού περιοδ. Οι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ, τχ. 13-20 και 34 (Ιαν-Αύγ 1995 και Οκτ 1996) συλλογικό έργο, Θρύλος, πορεία μέσα στο χρόνο • Ολυμπιακός 1925-1997, μία ιστορική αναδρομή, Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, Αθήνα 1997, ISBN 960-3420-49-2 Ηλίας Λέκκας, Χρυσός θρύλος, η ένδοξη ιστορία του Ολυμπιακού • 1925-1997, 72 χρόνια δόξας, Εκδόσεις Art Press, Αθήνα 1997 Βασίλης Α. Καρδάσης, Ολυμπιακός • Ένα αρχείο, μία ιστορία, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1998, ISBN 960-8460-09-3 Βαγγέλης Μελέκογλου-Άγγελος Μενδρινός-Θοδωρής Νταβέλος, Εθνική Ελλάδος • Πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1995, ISBN 960-0210-82-9.
Γουλιέλμος ντε Λα Ρος

Ο Γουλιέλμος Α΄ ντε Λα Ρος (Guillaume de La Roche, πέθανε το 1287) μέλος του Οίκο ντε Λα Ρος ήταν Βουργουνδός Δούκας των Αθηνών (1280 - 1287) και Ανδεγαυός Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1285 - 1287). Ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος και της Αγνής. Διαδέχθηκε στο Δουκάτο των Αθηνών τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α' ντε λα Ρος (1280).

 Ο Γουλιέλμος Α΄ ανέκτησε επιτυχώς όλες τις περιοχές που είχε χάσει ο αδελφός του επεκτείνοντας την κυριαρχία του δουκάτου από τη Λαμία μέχρι το Γαρδίκι Τρικάλων. Παντρεύτηκε την Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή κόρη του ηγεμόνα της Θεσσαλίας Ιωάννη Α΄ Δούκα δημιουργώντας μια ισχυρή συμμαχία με τον πεθερό του στην κεντρική Ελλάδα. Ο Κάρολος Β΄ της Νάπολης, νόμιμος πρίγκιπας της Αχαΐας, συνελήφθη από τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας (1283) και παρέμεινε αιχμάλωτος στην Αυλή της Αραγωνίας μέχρι το 1288. Την περίοδο αυτή ο αντιβασιλιάς του πριγκιπάτου, και δεύτερος γιος του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας, ο Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά διόρισε τον Γουλιέλμο Α΄ ντε Λα Ρος "βάϊλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας" (1285). Ο Γουλιέλμος έκτισε το κάστρο του Δημητρά για να υπερασπιστεί τη Μεσσηνία από τη Ρωμανία· έγινε στην εποχή του ο ισχυρότερος ηγεμόνας κατά την περίοδο της Λατινοκρατίας. Όταν πέθανε η Ισαβέλλα Παλαβιτσίνι ξέσπασε σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στον χήρο της Αντουάν λε Φλαμέν και τον εξάδελφό της Θωμά Παλαβιτσίνι σχετικά με τη διαδοχή στο Μαρκιωνία της Βοδονίτσας. Ο Γουλιέλμος έγινε διαιτητής και επέλεξε τον Θωμά. Η ηγεμονία του Γουλιέλμου ήταν ισχυρή αλλά σύντομη, πέθανε δυο χρόνια μετά τον υψηλό διορισμό του στη θέση του βάϊλος της Αχαΐας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος που ήταν μόλις επτά ετών υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ελένης Αγγελίνας Κομνηνής. Jean Girard, La Roche ou l'Epopée Comtoise de Grèce, L'Atelier du Grand Tetras, Besançon, 1998. Longnon, Jean (1969). "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311 Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press. Setton, Kenneth M. (general editor), A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Miliwaukee, 1969. The Latins in Greece and the Aegean from the Fourth Crusade to the End of the Middle Ages, K. M. Setton, The Cambridge Medieval History:Vol IV, The Byzantine Empire, ed. J.M Hussey, D.M. Nicol and G. Cowan, (Cambridge University Press, 1966), 410. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit (2001). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
Χολόν

Η Χολόν (γνωστή στα ελληνικά ως η Χωλών ή Ωλών) είναι ένα προάστιο του Τελ Αβίβ. Το 2009, είχε πληθυσμό 184.700 κατοίκων. Η Χολόν έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη βιομηχανική ζώνη του Ισραήλ, μετά τη Χάιφα.

 Το όνομα της πόλης προέρχεται από την εβραϊκή λέξη Χολόν, που σημαίνει "(μικρή) άμμος". Το όνομα εμφανίζεται επίσης στην Αγία Γραφή, η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε το 1935. Η Łódzia (εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας) ιδρύθηκε εκεί από Εβραίους μετανάστες από το Λοτζ (Łódź). Το μουσείο σχεδιασμού του Χολόν (Design Museum Holon), το οποίο άνοιξε το 2010 κοντά στη αποθήκη μέσων (médiathèque) και το Τμήμα Σχεδιασμού του Ινστιτούτου Τεχνολογίας του Χολόν, είναι το πρώτο ισραηλινό μουσείο σχεδιασμού. Στην πόλη εδρεύει η Χάποελ Χολόν, γνωστή για το τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Νώρα

Η Νώρα ήταν μια πανάρχαια πόλη που διατηρήθηκε μέχρι τη Ρωμαϊκή εποχή στη νότια Σαρδηνία κοντά στην πρωτεύουσα Κάλιαρι. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα π.χ. Παυσανίας στο έργο του "Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων" αφηγείται την ίδρυση της Νώρας "Μετά τον Αρισταίο οι Ίβηρες έφτασαν στη Σαρδηνία με αρχηγό τον Νώραξ και ίδρυσαν την πόλη της Νώρας. Η παράδοση λέει ότι ήταν η πρώτη πόλη που ιδρύθηκε στο νησί, ο Νώραξ ήταν γιος του θεού Ερμή, μητέρα του ήταν η Ερύθεια μία από τις Εσπερίδες, κόρη του μυθικού γίγαντα Γηρυόνη".

 Στο νησί υπήρχε ένα χωριό με γηγενείς κατοίκους αλλά σύντομα έγινε το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο που το χρησιμοποίησαν και οι Φοίνικες. Όταν κατέκτησε το νησί η Καρχηδόνα η Νώρα έγινε το πρώτο λιμάνι στο οποίο έφταναν τα πλοία από την Καρχηδόνα με προορισμό τη Σαρδηνία και την πρωτεύουσα Κάλιαρι. Ο "Λίθος της Νώρας" μια Φοινικική επιγραφή που βρέθηκε σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή (1773) χρονολογήθηκε τον 9ο ή τον 8ο αιώνα π.χ., την ίδια εποχή οι Φοίνικες κατέκτησαν το νησί και την ανήγειραν σαν μνημείο. Μετά από μια σύντομη περίοδο κυριαρχίας της Καρχηδόνας το νησί κατέλαβε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (238), τη Νώρα καταγράφει ο Χάρτης του Πόιτινγκερ. Τον 5ο αιώνα οι Βάνδαλοι κατέλαβαν τη Σαρδηνία και η πόλη πέρασε περίοδο παρακμής. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ανακατέλαβε το νησί από τους Βανδάλους (535) και τη διατήρησε άλλα 300 χρόνια, στη συνέχεια πέρασε στα χέρια των Αράβων. Η "Κοσμογονία της Ραβέννας" γράφει ότι όταν οι Άραβες κατέκτησαν το νησί η Νώρα έχασε όλες τις οικονομικές της δυνατότητες και μετατράπηκε σε ένα απλό φρούριο, τον 8ο αιώνα είχε ερημώσει. Το τοπωνύμιο φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε στη "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι" στις αρχές της 2ης χιλιετίας, οι ανασκαφές έφεραν στο φως μεγάλα και πολύπλοκα κτίρια. Το νότιο τμήμα της Σαρδηνίας βυθίστηκε στη Μεσόγειο Θάλασσα και το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης βρίσκεται σήμερα στον βυθό, η γειτονική Μπίρθια βυθίστηκε εξ'ολοκλήρου. Ένα άλλο τμήμα της πόλης που χρησιμοποίησε σαν βάση ο Ιταλικός Στρατός Ξηράς δεν έχει ανασκαφεί. Τα ερείπια της Νώρας βρίσκονται σήμερα σε ένα ανοιχτό μουσείο και το αρχαίο θέατρο χρησιμοποιείται περιστασιακά το καλοκαίρι σε συναυλίες. Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων Ravennatis Anonymi Cosmographia, Τόμος 26 Stephen L. Dyson; Robert J. Rowland, Jr. (10 December 2007). Archaeology and History in Sardinia from the Stone Age to the Middle Ages: Shepherds, Sailors, and Conquerors Trudy Ring; Noelle Watson; Paul Schellinger (5 November 2013). Southern Europe: International Dictionary of Historic Places Νώρα Τουριστικός οδηγός
Άυλα

Η Άυλα (αραβ.: آيلة) είναι αρχαία Ισλαμική πόλη κοντά στη σημερινή Άκαμπα στην Ιορδανία. Είναι η πρώτη ισλαμική πόλη που ιδρύθηκε εκτός της αραβικής χεροσονήσου. Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται βορειοδυτικά του σημερινού κέντρου της πόλης.

 Η πόλη ιδρύθηκε περίπου το έτος 650 από τον χαλίφη Ουθμάν ιμπν Αφφάν και άκμασε από το 661 ως το 1116 υπό το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, της δυναστείας των Αββασιδών και των Φατιμιδών. Παράκμασε στα τελη του 12ου αιώνα μετά από καταστροφικό σεισμό και επιδρομές Βεδουίνων και Σταυροφόρων. Κατακτήθηκε από τον Βαλδουίνο της Ιερουσαλήμ το 1116, και το κέντρο της πόλης μεταφέρθηκε γύρω από το κάστρο των Μαμελούκων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ayla στο Wikimedia Commons Aqaba 'The beach of history (3700 BC till date)' Museum with No Frontiers : Ayla Aqaba: town plan Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. World Port source-Aqaba The Oriental Institute of the University of Chicago - Aqaba Project
Γουάιτ Χαρτ Λέιν

Το Γουάιτ Χαρτ Λέιν (αγγλικά: White Hart Lane) ήταν ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Λονδίνο. Χτισμένο το 1899, αποτελούσε την έδρα της Τότεναμ Χότσπερ και μετά από πολλές ανακαινίσεις, είχε χωρητικότητα 36.230 θεατών. Εκτός από τα εντός έδρας παιχνίδια της Τότεναμ, έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς παιχνίδια της Εθνικής Ομάδας των Ανδρών της Αγγλίας, όπως επίσης και παιχνίδια της εθνικής ομάδας κάτω των 21. Το ρεκόρ προσέλευσης επετεύχθη το 1939 σε ένα παιχνίδι του Κυπέλλου Αγγλίας εναντίον της Σάντερλαντ που το παρακολούθησαν 75.038 θεατές

 Η Τότεναμ Χότσπερ μετακόμισε το 1899 στο γήπεδο, ενώ το πρώτο παιχνίδι ήταν εναντίον της Νοτς Κάουντι που το παρακολούθησαν 5.000 θεατές. Το παιχνίδι έληξε με νίκη των γηπεδούχων με 4-1. Με την έναρξη του 20ου αιώνα, το γήπεδο ανακαινίστηκε και έφτασε την χωρητικότητα των 15.000 θεατών. Οι εργασίες συνεχίστηκαν κατά την δεκαετία του 1910 όπου χάρη στην κατασκευή νέων κερκίδων, η χωρητικότητα εκτινάχθηκε στους 50.000 θεατές. Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, το γήπεδο φιλοξένησε αγώνες ποδοσφαίρου. Κατά την δεκαετία του 1970 δημιουργήθηκε φράχτης μεταξύ των κερκίδων και του αγωνιστικού χώρου, ώστε να εμποδίσει την εισβολή χούλιγκανς. Ο φράχτης αφαιρέθηκε το 1989 μετά την τραγωδία του Χίλσμπορο όπου 96 φίλαθλοι της Λίβερπουλ βρήκαν τραγικό θάνατο. Τα τελευταία χρόνια, η διοίκηση απέρριψε το σενάριο περι μετακίνησης της ομάδας στο Γουέμπλεϊ, ενώ εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για μετακίνηση στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου, αίτηση όμως που απορρίφθηκε καθώς προτιμήθηκε η Γουέστ Χαμ από τις υπεύθυνες αρχές Λόγω της ανακατασκευής του Γουέμπλεϊ, το Γουάιτ Χαρτ Λέιν φιλοξένησε αγώνες της Εθνικής Αγγλίας, ενω μετά την αποπεράτωση του Γουέμπλεϊ έχει χρησιμοποιηθεί για παιχνίδια των Εθνικών Ομάδων κάτω των 21. Την δεκαετία του 1990 το Γουάιτ Χαρτ Λέιν φιλοξένησε αγώνες Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου ενώ το 1991 φιλοξένησε κι αγώνα πυγμαχίας. Εκτός γηπέδου υπάρχουν αρκετά καταστήματα όπως παμπ και μαγαζιά με είδη της ομάδας. Το γήπεδο εξυπηρετείται κι από συγκοινωνία (λεωφορείο, τρένο), διευκολύνοντας την πρόσβαση των φιλάθλων.