IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο

Το Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο (ρωσικά: Башкирский государственный университет) είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα που εδρεύει στην Ουφά και αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο της ομοσπονδιακής Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Τωρινός πρύτανης είναι ο διδάκτορας Φυσικής και Μαθηματικών Νικολάι Μορόζκιν.

 Ιδρύθηκε το 1909 ως Διδασκαλικό Εκπαιδευτήριο της Ουφά έπειτα από διαβουλεύσεις και προετοιμασίες που κράτησαν περίπου τέσσερα χρόνια. Η λειτουργία του εγκαινιάστηκε την 4η Οκτωβρίου του 1909 και η ολοκλήρωση των σπουδών απαιτούσε τριετή φοίτηση. Πρώτος διευθυντής του ορίστηκε ο φιλόλογος Αλεξάντρ Νικολαγιέβιτς Λισόφσκι, ενώ το 1912 το εκπαιδευτήριο απέκτησε τους πρώτους του αποφοίτους. Το 1919, μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων στον Ρωσικό Εμφύλιο, το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Λαϊκό Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο, ενώ από το 1923 απέκτησε και τμήματα αφιερωμένα στις γεωπονικές σπουδές. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν νέες αλλαγές στη δομή και την ονομασία του εκπαιδευτικού ιδρύματος μέχρι και το 1957 όταν μετατράπηκε με κυβερνητική απόφαση σε πανεπιστήμιο με πρώτο πρύτανή του, τον Σαϊκχουλά Τσανμπαρίσοφ. Στη σύγχρονη εποχή, το Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο διαθέτει 15 σχολές (Φιλολογίας, Νομικής, Ιστορίας, Βιολογίας, Χημείας, Οικονομικών κ.ά.) και το δυναμικό ανέρχεται σε περίπου 1.000 υπαλλήλους και 27.000 φοιτητές. Επιπλέον παρέχει μεταπτυχιακά προγράμματα σε 56 επιστημονικούς τομείς και διδακτορικές σπουδές σε 8 τομείς και διαθέτει τρία παραρτήματα στις πόλεις Στερλιτάμακ, Νεφτεκάμσκ και Σιμπάι του Μπασκορτοστάν. Παράλληλα, το πανεπιστήμιο πραγματοποιεί διάφορες συνεργασίες με εκπαιδευτικά ιδρύματα και επιστημονικούς οργανισμούς άλλων κρατών (όπως π.χ. των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, της Κίνας κλπ), καθώς και με μορφωτικά τμήματα προξενικών αρχών που εδρεύουν στη Μόσχα. Μέσω αυτών των συνεργασιών, δίνεται η δυνατότητα στους αποφοίτους του πανεπιστημίου για την πραγματοποίηση περαιτέρω σπουδών στο εξωτερικό. Μεταξύ των αποφοίτων του πανεπιστημίου συγκαταλέγονται ο επιφανής βυζαντινολόγος Αλεξάντρ Καζντάν, η λογοτέχνιδα Χαντίγια Νταβλέτσινα, ο μαθηματικός Χαϊρουλά Μουρταζίν, ο ακαδημαϊκός Μουκχάμετ Καράσοφ, ο ποιητής Μουστάι Καρίμ κ.ά.
Ηλίας Βασιλάς

Ο Ηλίας Β. Βασιλάς (Πρέβεζα, 1906 - Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας φιλόλογος και συγγραφέας, γνωστός για τις έρευνές του σε θέματα σχετικά με τη νεότερη ιστορία της Πρέβεζας.

 Ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του Βασιλείου και της Μαρίας Βασιλά. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1929 και πήρε το πτυχίο του την 13.12.1929. Υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης από το 1933 μέχρι το 1969, αρχικά σε πόλεις της Δυτικής Ελλάδας και μεταπολεμικά στην Αττική και την Κορινθία. Συνταξιοδοτήθηκε το 1969.Απέδωσε στη νεοελληνική γλώσσα αρκετά έργα του Αισχύλου και παρουσίασε μελέτες για την πατρίδα του, την Πρέβεζα, σχετικές με την ιστορία, τα μνημεία, τα έθιμα και προσωπικότητες της πόλης, οι οποίες στην πλειονότητά τους καλύπτουν χρονικά τις περιόδους της Ενετοκρατίας (1684-1701 και 1718-1797), τη σύντομη Γαλλική κατοχή της Πρέβεζας (1797-1798) και την τουρκοκρατία.Οι μελέτες του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και σε ανάτυπα. Στη Νέα Εστία το 1930, στην Ηχώ του Ιονίου (εκδότης Φώτιος Κονιδάρης) μεταξύ 1952-1966, στην Ηπειρωτική Εστία (Μιχαήλ Μάνου και Δημοσθένη Κόκκινου) μεταξύ 1953-1982, στην ετήσια έκδοση Ηπειρωτικό Ημερολόγιο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, στο πρώτο και μοναδικό τεύχος των Χρονικών της Πρέβεζας του Συλλόγου των Πρεβεζάνων της Αθήνας, το 1959. Έγραψε, επίσης, πολλά κείμενα στις εφημερίδες: Βήμα Πρεβέζης (έκδοση του Νικήτα Τσουτσάνη) την περίοδο 1953-1959, Αγών Πρεβέζης (Γιάννης Τάλλαρος) μεταξύ 1955-1966, Εθνικός Κήρυξ Πρεβέζης και Πρέβεζα (Θανάσης Τσόκας), Ο Τύπος (Ιωάννης Μουστάκης), Πρεβεζάνικα Νέα (Σπύρος Τσόκας), Ηπειρωτικόν Μέλλον (Αθανάσιος Γκογκώνης) και Φωνή της Πρεβέζης (Χάρης Πάτσης). Δημοσιεύσεις κειμένων του έγιναν και μετά τον θάνατό του (κηδεύτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1982) στο περιοδικό Πρεβεζάνικα Χρονικά (έκδοση Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας) και στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη (Θανάσης Τσόκας) και Τοπική Φωνή (Κική Ζέρβα). Το 2012 εκδόθηκαν τα Άπαντα του Ηλία Βασιλά από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας (τον Δήμο Πρέβεζας ως νομικό πρόσωπο με το οποίο συνενώθηκε η Βιβλιοθήκη μετά το 2011) και το Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις, έκδοση στην οποία έχουν συγκεντρωθεί όλες οι δημοσιευμένες εργασίες του, με εξαίρεση τις μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων. Κριτικές της έκδοσης δημοσιεύθηκαν από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές Κώστα Κόμη, Μαρίνα Βρέλλη-Ζάχου και Γιάννη Ρέντζο.Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πρέβεζας έγινε πρόταση το 2012 για ίδρυση και λειτουργία πρεβεζάνικου δημοτικού λαϊκού πανεπιστημίου, στο όνομα του Ηλία Β. Βασιλά.
Red Hat Linux

Να μην συγχέεται με το Fedora Linux και το Red Hat Enterprise LinuxΤο Red Hat Linux, ήταν μια διανομή Linux που ανέπτυσσε η Red Hat μέχρι το 2004. Η πρώτη έκδοση της διανομής παρουσιάστηκε στις 3 Νοεμβρίου 1993 και το λειτουργικό σύστημα είχε αρχικά την ονομασία Red Hat Commercial Linux. Ήταν η πρώτη διανομή που αξιοποιούσε τον διαχειριστή πακέτων RPM, ενώ απετέλεσε τη βάση για πολλές παράγωγες διανομές συμπεριλαμβανομένων των Mandriva Linux και Yellow Dog Linux. Το 2003, η Red Hat διέκοψε την ανάπτυξη του Red Hat Linux και επικεντρώθηκε στο Red Hat Enterprise Linux (RHEL) το οποίο στοχεύει στην υποστήριξη επιχειρήσεων και εμπορικών εφαρμογών. Το Fedora, το οποίο αναπτύσσει η κοινότητα του Fedora Project με την υποστήριξη της Red Hat, είναι μια δωρεάν εκδοχή του κατάλληλη για προσωπική χρήση. Η επίσημη υποστήριξη του Red Hat Linux 9, της τελευταίας έκδοσης του συστήματος, τερματίστηκε στις 30 Απριλίου 2004. Ανεπίσημα συνεχίστηκε από το εγχείρημα Fedora Legacy μέχρι και τις αρχές του 2007.

 Η ανάπτυξη του Red Hat Linux γίνονταν αρχικά εσωτερικά από την Red Hat, ενώ η μόνη εξωτερική ανάδραση προέρχονταν από χρήστες που συνέβαλαν στην ανάπτυξη διάφορων πακέτων λογισμικού ή ανέφεραν σφάλματα (αγγλ. bug reports). Η κατάσταση άλλαξε στα τέλη του 2003 όταν έγινε η συγχώνευση με το Fedora Project. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο πηγαίος κώδικας για το Red Hat Enterprise Linux θα προέρχονταν κυρίως από το Fedora, το οποίο θα αντικαθιστούσε πλήρως το Red Hat Linux. Οι ημερομηνίες παρουσίασης των διάφορων εκδόσεων του συστήματος ήταν σε συνάρτηση με τις ανακοινώσεις στο comp.os.linux.announce. Η ονοματοδοσία γίνονταν με τέτοιο τρόπο ώστε η ονομασία κάθε έκδοσης να συνδέεται νοηματικά με αυτήν της προηγούμενης. Η συγχώνευση του Red Hat Linux με το Fedora έλαβε χώρα στις 22 Σεπτεμβρίου 2003. Fedora – Ο επίσημος ιστότοπος του Fedora (Αγγλικά) Fedora Project – Η ιστορία του Red Hat Linux (Αγγλικά) Red Hat, Inc. – Linux documentation (Αγγλικά) Linux Kernel Organization – Red Hat Archive (Αγγλικά) Η σελίδα για το Red Hat Linux (Αγγλικά)
Συνθήκη του Μπρέσλαου

Η συνθήκη του Μπρέσλαου αναφέρεται στην προκαταρκτική σύναψη ειρήνης ανάμεσα στην Αυστρία των Αψβούργων και το βασίλειο της Πρωσίας, η οποία τερμάτισε τον Α΄ Σιλεσιανό Πόλεμο. Οι όροι της συνθήκης υπογράφηκαν στις 11 Ιουνίου 1742 στην πρωτεύουσα της Σιλεσίας το Μπρέσλαου (Βρότσλαβ). Την Αυστρία εκπροσώπησαν απεσταλμένοι της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας, ενώ την Πρωσία ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄.

 Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, τα σιλεσιανά δουκάτα παραχωρήθηκαν στην Πρωσία, εκτός από το δουκάτο του Τέσεν (Teschen) τις περιοχές του Τρόπαου (Troppau) και του Κρνοφ (Krnov) νότια του ποταμού Οπάβα και του νότιου τμήματος του δουκάτου του Νάισσε (Neisse). Όλες αυτές οι περιοχές οργανώθηκαν στην επαρχία της Αυστριακής Σιλεσίας. Επιπλέον ο Φρειδερίκος Β΄ προσάρτησε και την κομητεία του Κλάντσκο στη Βοημία. Η συνθήκη επικυρώθηκε από την Συνθήκη του Βερολίνου, με την οποία τερματίστηκε και επίσημα ο Α΄ Σιλεσιανός πόλεμος. Lodge, Sir Richard. Studies in Eighteenth Century Diplomacy 1740-1748. John Murray, 1930. Simms, Brendan. Three Victories and a Defeat: The Rise and Fall of the First British Empire. Penguin Books, 2008.
Μαρκιανός Αλεξανδρείας

Ο Πάπας Μαρκιανός ή Μάρκος Β΄ ήταν ο 8ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας, που αρχιεράτευσε από το 141 έως το 152. Ο Μαρκιανός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν ο Κοσμήτορας της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας, προτού διοριστεί Πατριάρχης τον μήνα Χατόρ το 141 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αντωνίου Πίου. Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου του μήνα Τομπί (14 Ιανουαρίου) το έτος 152 μ.Χ.

 Meinardus, Otto F.A. (2002). Two Thousand Years of Coptic Christianity. American University in Cairo Press. ISBN 978-977-424-757-6. 978-977-424-757-6 Atiya, Aziz S. Η Κοπτική Εγκυκλοπαίδεια . Νέα Υόρκη: Macmillan Publishing Co., 1991.(ISBN 0-02-897025-X)ISBN 0-02-897025-Χ Η επίσημη ιστοσελίδα του Κοπτικού Ορθόδοξου Πάπα της Αλεξάνδρειας και του Πατριάρχη Όλης της Αφρικής για την Αγία Έδρα του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου Κοπτικά έγγραφα στα γαλλικά
Φράκτον

Το φράκτον (fracton) είναι μια συλλογή κβαντισμένων δονήσεων σε ένα υπόστρωμα με δομή φράκταλ. Ενδέχεται η δομή φράκταλ να εμφανίζεται μόνο στο φράκτον και όχι εγγενώς στο υπόστρωμα, υπό συνθήκες (π.χ. να δημιουργείται από δονήσεις που έχουν φράκταλ δομή). Το φράκτον έχει το χαρακτηριστικό της τοπικότητας, τείνει να διατηρείται δηλαδή στον χώρο που αναδύεται χωρίς να μετακινείται.

 Το φράκτον είναι το φράκταλ ανάλογο του φωνονίου (phonon). Ενώ τα φωνόνια εμφανίζονται σε υπόστρωμα με πλεγματικές συμμετρίες, τα φράκτον αναδύονται και σχηματοποιούνται σε αυτοόμοιες δομές με συμμετρία κλίμακας (φράκταλ). Το φράκτον είναι παρόμοιο με το φωνόνιο με τη διαφορά πως έχει την τάση να περιορίζεται χωρικά, ενώ το φωνόνιο ταξιδεύει. Οι δονήσεις που απαρτίζουν ένα φωνόνιο ταξιδεύουν μέσα στο υπόστρωμα συνεχώς ενώ στην περίπτωση του φράκτον οι ταλαντώσεις αυτές που συγκροτούν το φράκτον τείνουν να περιορίζονται χωρικά. Φωνόνιο Φράκταλ Στάσιμο κύμα
Δημήτριος Σταυρόπουλος

Ο Δημήτριος Σταυρόπουλος (ή Σταυρόπουλλος) του Σπυρίδωνος (γεννημένος στον Πειραιά, το 1872, και αποβιώσας στη Μύκονο, στις 9 Νοεμβρίου 1919) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και πρώτος έφορος αρχαιοτήτων Κυκλάδων του ελληνικού κράτους.

 Γεννήθηκε το 1872 στον Πειραιά. Σπούδασε φιλολογία στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε το 1892. Την ίδια χρονιά διορίστηκε από την αρχαιολογική υπηρεσία ως επίτροπος (υπεύθυνος επίβλεψης για το ελληνικό κράτος και βοηθός του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων Παναγή Καββαδία) στις αρχαιολογικές ανασκαφές που διενεργούσε στους Δελφούς η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή υπό τη διεύθυνση του καθηγητή της επιγραφικής, Τεοφίλ Ομόλ. Το 1893 μετατέθηκε στην Ερέτρια όπου έμεινε έναν χρόνο και ως επιτηρητής των αρχαιοτήτων συνέλεξε και μελέτησε τις εκεί επιγραφές. Η μελέτη του με τίτλο «Ερετρικά Μελετήματα», συνέβαλε στην επίλυση σημαντικών θεμάτων σχετικά με την τοπογραφία της Ευβοίας αλλά και του Αττικού Αμαρουσίου. Το 1893, μετέβη για μια σύντομη αποστολή στη Μύκονο προκειμένου να διευθετήσει και να παραδώσει στο σχολάρχη Μυκόνου την «εν Μυκόνω αρχαιολογική συλλογή» που αφορούσε κυρίως ευρήματα του Παναγιώτη Σταματάκη από επιχειρήσεις αυτού στη Δήλο το 1874. Το 1894 διορίστηκε ως επιτηρητής των ανασκαφών που διενεργούσε το Γερμανικό αρχαιολογικό ινστιτούτο στην Πνύκα και στον Άρειο Πάγο. Την ίδια χρονιά ανακηρύχτηκε αντεπιστέλλον μέλος του ινστιτούτου. Τον Ιούνιο του 1895 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Τον Νοέμβριο του 1895, μετά από διαγωνισμό διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων Ολυμπίας ενώ τον Απρίλιο του 1897, έφορος αρχαιοτήτων Μυκόνου και Δήλου. Τα έτη 1898 έως 1900, με χρηματοδότηση της εν Αθήναις αρχαιολογικής εταιρείας διενήργησε ανασκαφές στη Ρήνεια (ή μεγάλη Δήλο, παρακείμενη νήσο της Δήλου). Με οδηγό του τις περιγραφές του Θουκυδίδη, έφερε στο φως τον κοινό τάφο μέσα στον οποίο το 426-425 π.χ. οι αρχαίοι Αθηναίοι μετέφεραν παλαιότερους τάφους της Δήλου ακολουθώντας έναν χρησμό που επίτασσε τον καθαρμό της Δήλου, γενέτειρας του Απόλλωνα, προκειμένου να γλυτώσουν από λοιμό. Εντός του "βόθρου καθάρσεως" όπως ο ίδιος ονόμασε το εύρημα αυτό (βόθρος, με την έννοια του υπόσκαφου χώρου), βρήκε πλήθος συντριμμάτων κεραμικών αγγείων που ξεπερνούσαν σε πλήθος, όπως θα αποδεικνυόταν μετά από τη συγκόλλησή τους, τα 2500. Επρόκειτο για κτερίσματα χιλίων και πλέον ταφών, δείγματα 5 αιώνων κεραμικής χάρη στα οποία έγινε γνωστή η ύπαρξη κυκλαδικών εργαστηρίων κεραμικής κατά την αρχαϊκή περίοδο. Με βοηθούς του τον επιμελητή Δήλου αυτοδίδακτο αρχαιολόγο Δημοσθένη Δ. Πίππα και τον Μυκονιάτη αυτοδίδακτο τεχνίτη Γεώργιο Πολυκαντριώτη, ασχολήθηκε με την λεπτομερή καταγραφή και συγκόλληση των αγγείων, που μαζί με την κατασκευή των μουσείων Μυκόνου και Δήλου (στην πρώτη τους μορφή), αποτέλεσε το έργο της ζωής του. Πέθανε στη Μύκονο την 9η Νοεμβρίου 1919.
Μάχη της Ιψού

Η μάχη της Ιψού (301 π.Χ.) ήταν μάχη της εποχής των Διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου, η οποία δόθηκε στην περιοχή της Φρυγίας, στη Μικρά Ασία. Σε αυτή τη μάχη πολέμησαν, από τη μια πλευρά ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ, βασιλιάς του ασιατικού τμήματος της πρώην Περσικής Αυτοκρατορίας, με τον γιό του Αντίοχο, ο Λυσίμαχος, βασιλιάς της Θράκης, και ο Κάσσανδρος, βασιλιάς της Μακεδονίας, με αντιπάλους τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο και τον γιό του Δημήτριο τον Πολιορκητή. Η μάχη έληξε με ήττα και θάνατο του Αντιγόνου.

 Μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου (323 π.Χ.), άρχισε το μοίρασμα της αυτοκρατορίας του σε βασίλεια. Το πρώτο μοίρασμα των εδαφών έγινε το 323 π.Χ. με τη συμφωνία της Βαβυλώνας, και έπειτα το 321 π.Χ. με την συμφωνία του Τριπαραδείσου στης Συρία αλλά αμέσως μετά άρχισαν οι διαμάχες. Στην αρχή ο Ευμένης νίκησε τους Κρατερό και Νεοπτόλεμο στην Καππαδοκία. Αργότερα, το 317 π.Χ., ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος ήρθε σε σύγκρουση με τον Ευμένη και τον νίκησε στην μάχη της Παραιτακηνής και στη μάχη της Γαβιηνής. Στη συνέχεια, οι Σέλευκος και Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ νίκησαν τον Δημήτριο Πολιορκητή στη μάχη της Γάζας (312 π.Χ.). Το 305 π.Χ. ο Δημήτριος ο Πολιορκητής πολιόρκησε τη Ρόδο επί ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να την κυριεύσει. Η αφορμή αυτής της μάχης ήταν η επέκταση του βασιλείου του Σελεύκου αλλά και των συμμάχων του. Αντίθετα, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος ήθελε να ανασυστήσει την αυτοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου με βασιλέα τον ίδιο. Έτσι οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Ιψό της Φρυγίας. Η στρατιά του Αντιγόνου και του γιου του Δημητρίου αριθμούσε 70.000 πεζούς, 10.000 ιππείς και 75 πολεμικούς ελέφαντες. Η αντίπαλη στρατιά διέθετε 64.000 πεζούς, 10.500 ιππείς, 400 ελέφαντες και 120 άρματα. Ο Δημήτριος ανέλαβε το ιππικό, ενώ το πεζικό ανέλαβε ο πατέρας του. Στην αντίπαλη παράταξη, ο Αντίοχος, ο γιος του Σελεύκου, ανέλαβε το ιππικό ενώ ο Σέλευκος και ο Λυσίμαχος το πεζικό. Η μάχη ξεκίνησε με νίκη του Δημήτριου εναντίον του Αντίοχου του Σελεύκου στο ιππικό, αλλά αυτό ήταν ένα τέχνασμα του Αντίοχου για να τον παρασύρει. Το τέχνασμα ήταν επιτυχές. Το ιππικό του Δημήτριου απομακρύνθηκε από το πεζικό και ο Σέλευκος βρήκε την ευκαιρία να κυκλώσει τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο. Ο Δημήτριος προσπάθησε να βοηθήσει τον πατέρα του, αλλά ο Σέλευκος σταμάτησε τον Δημήτριο με ελέφαντες και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος σκοτώθηκε και οι αντίπαλοί του τον έθαψαν μεγαλόπρεπα. Μετά τη μάχη οι σύμμαχου του Σελεύκου μοιράστηκαν τα εδάφη του βασιλείου του Αντιγόνου. Οι σύμμαχοι στη μάχη της Ιψού, Λυσίμαχος και Σέλευκος, χωρίς κανένα αντίπαλο πια, θα έρθουν οι ίδιοι σε σύγκρουση στη μάχη του Κουροπεδίου το 281 π.Χ. Οι Μεγαλύτερες Μάχες του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου, εκδόσεις Τάλως, σελ. 350 - 358 Η μάχη της Ιψού (Αγγλικά)
Άλεν Λάνιερ

Ο Άλεν Λάνιερ, (Allen Lanier, 25 Ιουνίου 1946 - 14 Αυγούστου 2013, Λονγκ Άιλαντ, Νέα Υόρκη) ήταν Αμερικανός κιθαρίστας και κιμπορντίστας της ροκ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος του συγκροτήματος Blue Öyster Cult.

 Ο Λάνιερ γεννήθηκε στο Λονγκ Άιλαντ το 1946, όντας απόγονος του ποιητή και μουσικού Σίντνι Λάνιερ. Φοίτησε στην σχολή κινηματογράφου και εργαζόταν σε μία εταιρεία ταινιών, όταν ένας συνάδελφος του τον συνέστησε στους Ντόναλντ Ρέζερ και Άλμπερτ Μπουσάρντ. Ξεκίνησε την μουσική του καριέρα από τους Soft White Underbelly το 1967, οι οποίοι εξελίχθηκαν στους Blue Öyster Cult στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το όνομα του συγκροτήματος άλλαξε μετά από πρόταση του μάνατζερ τους, Σάντι Πέρλμαν, με τον Λάνιερ να προτείνει τα διακριτικά πάνω από το αρχικό γράμμα της δεύτερης λέξης.Παρέμεινε με το συγκρότημα ως το 2006, με ένα διετές διάλειμμα στα μέσα της δεκαετίας του '80, ηχογραφώντας μαζί τους δεκατρία στούντιο και τέσσερα ζωντανά άλμπουμ, εκ των οποίων τα δύο έγιναν πλατινένια και τέσσερα ακόμη χρυσά. Όλες τους οι κυκλοφορίες από το 1975 ως το 1982 μπήκαν στο Top-50 του αμερικάνικου Billboard, ενώ είχαν και δύο μεγάλες σινγκλ επιτυχίες με τα τραγούδια "(Don't Fear) The Reaper" και "Burnin' for You".Για οκτώ χρόνια είχε σχέση με την Πάτι Σμιθ και συνεργάστηκε μαζί της στα πρώτα άλμπουμ της, γράφοντας τα κομμάτια "Elegie" και "Kimberly" για το ντεμπούτο της με τίτλο "Horses". Η Σμιθ συνεισέφερε στους δίσκους "Tyranny and Mutation", "Secret Treaties" και "Agents of Fortune" των Blue Öyster Cult, συνθέτοντας τα κομμάτια "Baby Ice Dog", "Career of Evil" και "The Revenge of Vera Gemini", στο τελευταίο εκ των οποίων έκανε και τα κύρια φωνητικά.Το 1978, έπαιξε πιάνο στο κομμάτι "Julie's Been Working For The Drug Squad" από το άλμπουμ "Give 'Em Enough Rope" των The Clash, ενώ συμμετείχε και σε κυκλοφορίες των Τζον Κέιλ και Τζιμ Κάρολ.Αποσύρθηκε από την μουσική βιομηχανία το 2007 και επέστρεψε για μία συναυλία στην τεσσαρακοστή επέτειο του συγκροτήματος, το Νοέμβριο του 2012. Πέθανε στις 14 Αυγούστου 2013 λόγω χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Allen Lanier | Biography & History | AllMusic Allen Lanier: Founder-member of Blue Öyster Cult | The Independent Allen Lanier - The Blue Oyster Cult blueoystercult.com
Στρατσιατέλα

Η Στρατσιατέλα (Stracciatella) είναι γεύση παγωτού που φτιάχνεται με γάλα, κρέμα γάλακτος και κομμάτια μαύρης σοκολάτας. Αρχικά δημιουργήθηκε στο Μπέργκαμο της Βόρειας Ιταλίας στο «Ristorante La Marianna» (Εστιατόριο Λα Μαριάννα) το 1961 και είναι εμπνευσμένο από την ομώνυμη σούπα που παρασκευάζεται από αυγό και ζωμό, έδεσμα δημοφιλές στη Ρώμη. Είναι μια από τις πιο γνωστές γεύσεις ιταλικών παγωτών.

 Οι παραγωγοί παράγουν το αποτέλεσμα με το ψήσιμο της λιωμένης σοκολάτας σε παγωτό απλού γάλακτος προς το τέλος της διαδικασίας της θραύσης σε μικρά κομμάτια. Η σοκολάτα στερεοποιείται αμέσως καθώς έρχεται σε επαφή με το κρύο παγωτό και στη συνέχεια διαλύεται και ενσωματώνεται στο παγωτό με μια σπάτουλα. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί τα κομμάτια της σοκολάτας που δίνουν στην στρατσιατέλα το όνομά της. (Straciatella στα ιταλικά σημαίνει "μικρά κομμάτια". ) Ενώ το παγωτό straciatella παραδοσιακά περιλαμβάνει παγωτό γάλακτος και σοκολάτα γάλακτος, σύγχρονες παραλλαγές μπορούν επίσης να γίνουν με βανίλια και μαύρη σοκολάτα. Ο Ενρίκο Πανατόνι, ιδιοκτήτης της La Marianna, ενός παγωτατζίδικου στο Μπέργκαμο της βόρειας Ιταλίας, εφηύρε την στρατσιατέλα το 1961. Σύμφωνα με τον Πανατόνι, η ιδέα τού προέκυψε αφού είχε κουραστεί να ανακατεύει τα αυγά σε ζωμό για να ικανοποιηθούν οι πελάτες του εστιατορίου του που συνέχιζαν να ζητούν σούπα στρατσιατέλα.
ERTU

Η Ένωση Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης της Αιγύπτου (ERTU, αραβικά: اتحاد الاذاعة و التليفزيون المصري) είναι δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Αιγύπτου, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Ως φορέας είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης.

 Ιδρύθηκε το 1971 με διάταγμα υπό την ονομασία «Ένωση Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης» και είχε τέσσερις ευδιάκριτους τομείς: το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τη μηχανική και τη χρηματοδότηση, καθένας από τους οποίους είχε έναν πρόεδρο που απευθύνεται στον υπουργό των πληροφοριών. Η αρχική ονομασία άλλαξε σε «Ένωση Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης της Αιγύπτου». Ήδη από το 1950 ο προκάτοχός της, η «Ένωση Ραδιοφωνίας του αιγυπτιακού κράτους» ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης το 1950. Με την είσοδο του Ισραήλ το 1958, αποχώρησε ως ενεργό μέλος της, μαζί με την Συρία, για να επιστρέψει ως ενεργό μέλος ξανά την 1η Ιανουαρίου του 1985. Τα τηλεοπτικά δίκτυα της αιγυπτιακής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης Ένωσης ήταν τα ακόλουθα: Κανάλι 1, Κανάλι 2, Κανάλι Αιγύπτου. Υπάρχουν έξι κρατικά κανάλια και δορυφορικά κανάλια στην Αίγυπτο. Όλα ανήκουν στο αιγυπτιακό κράτος Έξι περιφερειακά κανάλια, το καθένα παροχή εξειδικευμένη υπηρεσία για μια σειρά επαρχιών: Το Κανάλι Κάιρο: εκπέμπει από το Κάιρο και καλύπτει τις επαρχίες της Αιγύπτου. Το Κανάλι της Μάγχης: εκπέμπουν από Ισμαηλία και καλύπτει την διώρυγα του Σουέζ. Το Κανάλι της Αλεξάνδρειας: εκπέμπει από την Αλεξάνδρεια. Το Κανάλι Δέλτα: εκπέμπουν από Τάντα και καλύπτει το Κεντρική Δέλτα. Το Άνω Κανάλι: εκπέμπουν από Al Minya της πόλης και καλύπτουν τη Άνω Αίγυπτο. Το Κανάλι Θήβα: ραδιοφωνία από το Ασουάν και για τη Νότια επαρχίες της Άνω Αιγύπτου. Το Τηλεοπτικό Δίκτυο του Νείλου. Επίσημος ιστότοπος
Φρειδερίκος Γουλιέλμος της Κουρλάνδης

Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Friedrich Wilhelm (19 Ιουλίου 1692 - 21 Ιανουαρίου 1711) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια (1698-1711). Όταν αυτός απεβίωσε, η σύζυγός του Άννα των Ρομάνοφ έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας (1730-40).

 Ήταν γιος του Φρειδερίκου-Καζιμίρ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ-Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1710 την Άννα των Ρομάνοφ μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας. Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος απεβίωσε 2 μήνες μετά. Δεν απέκτησαν απογόνους. To 1730 η Άννα έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας. Bayov Alexei Konstantinovich (1906) (in Russian). Russian army in the reign of Empress Anna Ivanovna. Russia's war with Turkey in 1736-1739gg. (Русская армия в царствование императрицы Анны Иоанновны. Война России с Турцией в 1736–1739гг.) at Runivers.ru in Djvu format
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο

Ο Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο (Bernard Annen Auwen Dowiyogo, 14 Φεβρουαρίου 1946 - 9 Μαρτίου 2003) ήταν πολιτικός από το Ναουρού. Για 25 χρόνια κυριάρχησε στην πολιτική της χώρας, χρηματίζοντας Πρόεδρος τις περιόδους 1976-1978, 1989 έως 1995, το 1996 μόνο για 15 ημέρες, το 1998-1999 και το 2000-2001 και από τον Ιανουάριο του 2003 ως το θάνατό του το Μάρτιο του ίδιου χρόνου.

 Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1946. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο 18μελές Κοινοβούλιο του νησιού το 1973 και ήταν Πρόεδρος για πρώτη φορά από το 1976 ως το 1978, έπειτα από την ανατροπή του Χάμερ ντε Ρομπίρτ. Για τα επόμενα 25 χρόνια υπηρέτησε στην προεδρία με πολλές εναλλαγές, με μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τα 6 χρόνια (1989-1995) και με μικρότερο τις 15 ημέρες. Επέκρινε τις πυρηνικές δοκιμές της Γαλλίας και των ΗΠΑ στην περιοχή. Πέθανε στις 9 Μαρτίου του 2003 στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Τζορτζ Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ από καρδιακές επιπλοκές έπειτα από διαβήτη, πάθηση κοινή στη χώρα του. Ο γιος του, Βάλντον, διορίστηκε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου το 2005.
Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας

Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) είναι κυβερνητικό συμβούλιο της Ελλάδας. Αποτελεί το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων που αφορούν την εθνική ασφάλεια της χώρας. Ιδρύθηκε το 2019 από την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη και διαδέχθηκε το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (επίσης ΚΥΣΕΑ).

 Η κύρια σύνθεση του ΚΥΣΕΑ, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, έχει ως εξής: Ο Πρωθυπουργός (Πρόεδρος), Ο Υπουργός Εξωτερικών, Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας και Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.Τα καθήκοντα γραμματέα του ΚΥΣΕΑ ασκεί ο Προϊστάμενος του Γραφείου Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. Έκτακτες συμμετοχές Σε συνεδρίαση που συνέβη στον απόηχο της ανακατάληψης του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, συμμετείχαν επίσης ο Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής, ο Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Παναγιώτης Κοντολέων, η Διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Πρέσβης Ελένη Σουρανή και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Θάνος Ντόκος.Κατά την έναρξή της κρίσης που προκάλεσε η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, το ΚΥΣΕΑ συνήλθε εκτάκτως δύο φορές (22 & 24 Φεβρουαρίου 2022), με τη συμμετοχή του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστα Σκρέκα.
Πεντίνια

Τα πεντίνια (αγγλικά: Pentyne) είναι μια ομάδα αλκινίων, δηλαδή αλειφατικών υδρογονανθράκων που περιέχουν έναν τριπλό δεσμό C≡C, τα οποία έχουν γενικό χημικό τύπο C5H8. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τα ακόλουθα, συνολικά τρία (3), ισομερή θέσης: 1-πεντίνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2C≡CH και αριθμό CAS 627-19-0. 2-πεντίνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2C≡CCH3 και αριθμό CAS 627-21-4. Μεθυλοβουτίνιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHC≡CH και αριθμό CAS 598-23-2.Και τα τρία (3) αυτά ισομερή, σε χημικά καθαρή μορφή και σε κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι πτητικά και εύφλεκτα υγρά, που είναι πρακτικώς μη υδατοδιαλυτά. Ως αποτέλεσμα του τριπλού τους δεσμού, τα πεντίνια είναι πολύ δραστικά, όπως τα περισσότερα αλκίνια. Δίνουν αντιδράσεις πολυμερισμού ή και άλλες αντιδράσεις προσθήκης.

 Η παραγωγή των πεντινίων, μπορεί να γίνει από τα αντίστοιχα αλκένια, αφού προηγουμένως μετατραπούν στα αντίστοιχα διβρωμίδια, με προσθήκη βρωμίου (Br2). Μετά, ακολουθεί απόσπαση δύο (2) ισοδυνάμων υδροβρωμίου (HBr) από τα διβρωμίδια, με τη χρήση κάποιας βάσης, οδηγώντας στο σχηματισμό τριπλού δεσμού. και την παραγωγή των αντιστοίχων πεντινίων:Πιο συγκεκριμένα, το 1-πεντίνιο παράγεται από το 1-πεντένιο. Ενδιάμεσα παράγεται 1,2-διβρωμοπεντάνιο, που αφυδροβρωμιώνεται (συνήθως) με την παρουσία ανθρακικού καλίου (K2CO3), σε υψηλές θερμοκρασίες: Το 2-πεντίνιο παράγεται ομοίως, αλλά η απόσπαση των δυο (2) ισοδυνάμων υδροβρωμίου, από το ενδιάμεσα σχηματιζόμενο 2,3-διβρωμοπεντάνιο, γίνεται (συνήθως) με χρήση αιθανολικού διαλύματος υδροξειδίου του καλίου (KOH): Η σύνθεση του μεθυλοβουτινίου γίνεται με βρωμίωση του 3-μεθυλο-1-βουτενίου στους -60 ° C. Ενδιάμεσα παράγεται 1,2-διβρωμο-3-μεθυλοβουτάνιο. Η απόσπαση των δυο (2) ισοδυνάμων υδροβρωμίου από το τελευταίο γίνεται (συνήθως) με χρήση διαλύματος νατραμιδίου (NaNH2) σε υγρή αμμωνία (NH3):
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα

Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα - Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (συντ.: ΕΑΑΚ - ΑΡΕΝ) είναι ένας αριστερός συνασπισμός φοιτητικών παρατάξεων και κινήσεων που προέρχονται από τα ΕΑΑΚ, καθώς και η ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ. Το 2022 και το 2023, το ΜέΡΑ25 μαζί με την Λαική Ενότητα, δήλωσαν την στήριξή τους στην ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ.

 Τα περισσότερα σχήματα που μετέχουν στην παράταξη, προέρχονται από τις ζυμώσεις που προήλθαν με την ένωση των ΑΣΦ, της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και της ΚΝΕ-ΝΑΡ το 1991. Ως ενιαία ΕΑΑΚ, τα σχήματα κατείχαν ρόλο στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος (1990-1991, 1992, 1995, 1998, 2001, 2006-2007). Τα τελευταία έτη, ήδη αρκετά από τα σχήματα της ΕΑΑΚ συνεργάζονται σε πολλά πανεπιστημιακά τμήματα με την ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ. Εν τέλει, από το 2022, μέρος των ΕΑΑΚ, η ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ συνεργάζονται στις φοιτητικές εκλογές και στις διάφορες διαδικασίες υπό αυτόν τον συνασπισμό, ενώ άλλο μέρος των ΕΑΑΚ (που πρόσκειται κυρίως σε κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) κατεβαίνει ξεχωριστά στις διαδικασίες (ΕΑΑΚ). Στις φοιτητικές εκλογές του 2022, η συμμαχία κατέλαβε το 10.5% των ψήφων, ενώ το 2023 επίσης το 10.5% των ψήφων (σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ΔΑΠ, το 5%).
Matt Bianco

Οι Matt Bianco είναι μουσικό συγκρότημα της pop από την Αγγλία που δημιουργήθηκε το 1983. Πρώτη επιτυχία τους ήταν το Get Out Of Your Lazy Bed. Ακολούθησαν το Whose Side Are You On και άλλα.

 Whose Side Are You On? (1984), Mark Reilly, Danny White, Basia Trzetrzelewska Matt Bianco (1986), Mark Reilly, Mark Fisher Indigo (1988), Mark Reilly, Mark Fisher Samba In Your Casa (1991), Mark Reilly, Mark Fisher Another Time Another Place (1994), Mark Reilly, Mark Fisher Gran Via (1995), Mark Reilly, Mark Fisher World Go Round (1998), Mark Reilly, Mark Fisher A/Collection (1999) (Best of) Rico (2000), Mark Reilly, Mark Fisher Echoes (2002), Mark Reilly, Mark Fisher Matts Mood (2004), Mark Reilly, Danny White, Basia Trzetrzelewska Hifi Bossanova (2009), Mark Reilly, Mark Fisher Sunshine Days (The Official Greatest Hits) 2010 Επίσημη ιστοσελίδα Βιογραφικό σημείωμα στο laut.de
Ντέιβιντ Ιγκνάσιους

Ο Ντέιβιντ Ιγκνάσιους (αγγλικά: David Reynolds Ignatius‎ [ορθότερη απόδοση του επωνύμου στα ελληνικά: Ιγκνέισιους]· γενν. 26 Μαΐου 1950), είναι Αμερικανός δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος. Είναι εξωτερικός συνεργάτης και αρθρογράφος της Washington Post . Έχει γράψει έντεκα μυθιστορήματα, συμπεριλαμβανομένου του Body of Lies, τα οποία ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ προσάρμοσε σε ταινία . Είναι πρώην επίκουρος λέκτορας στη Σχολή Διακυβέρνησης Κένεντι στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και επί του παρόντος Ανώτερος Συνεργάτης του Προγράμματος Διπλωματίας του Μέλλοντος. Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, όπως το Legion of Honor από τη Γαλλική Δημοκρατία, το Urbino World Press Award από την Ιταλία και ένα βραβείο ζωής από τη Διεθνή Επιτροπή για την Ξένη Δημοσιογραφία.

 Ο Ιγκνάσιους γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. Οι γονείς του είναι η Nancy Sharpless (το γένος Weiser) και o Πωλ Ρόμπερτ Ιγκνάσιους, πρώην Γραμματέας του Πολεμικού Ναυτικού (1967–69), πρόεδρος της Washington Post και πρώην πρόεδρος της Ένωσης Αερομεταφορών . Είναι αρμενικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του, με προγόνους από το Χαρπούτ, στο Ελαζίγ της Τουρκίας . η μητέρα του, απόγονος του πουριτανού υπουργού Cotton Mather, είναι γερμανικής και αγγλικής καταγωγής. Ο Ιγκνάσιους μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον, όπου παρακολούθησε το σχολείο St. Albans . Στη συνέχεια φοίτησε στο Κολλέγιο του Χάρβαρντ, όπου σπούδασε πολιτική θεωρία και αποφοίτησε με έπαινο το 1973. Έλαβε υποτροφία Frank Knox από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και σπούδασε στο King's College του Cambridge, όπου έλαβε δίπλωμα στα οικονομικά . Δημοσιογραφία Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του, ο Ιγκνάσιους ήταν συντάκτης στο περιοδικόWashington Monthly πριν μετακομίσει στη Wall Street Journal, όπου πέρασε δέκα χρόνια ως ρεπόρτερ. Στην εφημερίδα, κάλυψε για πρώτη φορά τη βιομηχανία χάλυβα στο Πίτσμπουργκ. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ουάσιγκτον, όπου κάλυψε το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τη CIA και τη Γερουσία. Ο Ιγκνάσιους ήταν ανταποκριτής της Wall Street Journal στη Μέση Ανατολή από το 1980 έως το 1983, κατά το οποίο κάλυπτε τους πολέμους στο Λίβανο και το Ιράκ. Επέστρεψε στην Ουάσιγκτον το 1984 και έγινε επικεφαλής διπλωματικός ανταποκριτής. Το 1985 έλαβε το βραβείο Edward Weintal για διπλωματικό ρεπορτάζ.
Alone (Τραγούδι του Marshmello)

To ''Alone'' είναι τραγούδι του DJ και μουσικού παραγωγού Marshmello.Το τραγούδι δημοσιεύτηκε στις 13 Μαΐου.Το τραγούδι έχει βρεθεί στα charts του Canadian Top 100 και του US Billboard Hot 100.Tο μουσικό βίντεο του τραγουδιού στο YouTube έχει περισσότερες από 690 εκ.προβολές, ενώ αποτελεί το πιο διάσημο

 Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου του 2016 στο κανάλι YouTube του Marshmello, αλλά και στο κανάλι της δισκογραφικής εταιρίας Monstercat.Το βίντεο στο κανάλι του Marshmello έχει περισσότερες από 695 εκ. προβολές ως τον Ιανουάριο του 2018.Το βίντεο δείχνει τον Marshmello να γίνεται θύμα σχολικού εκφοβισμού από τους συμμαθητές του.Όμως, μία συμμαθήτριά του, πηγαίνει στο σπίτι του για να του ζητήσει συγγνώμη, και τον βλέπει να δημιουργεί μουσική.Εκείνη, αποφασίζει να τον καταγράψει σε βίντεο, να μοιραστεί το βίντεο με άλλους συμμαθητές, και έτσι ο Marshmello γίνεται δημοφιλής μέχρι την επόμενη μέρα.Το βίντεο τελειώνει με τον Marshmello να διοργανώνει ένα πάρτι μέσα στην τάξη του.
134 Σωφροσύνη

Η Σωφροσύνη (Sophrosyne), είναι ένας μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1873 από τον Γερμανό αστρονόμο Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, και πήρε το όνομα της έννοιας της σωφροσύνης, όπως αυτή απαντάται στον Πλάτωνα. Η Σωφροσύνη έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,76. Μία επιπρόσθηση αστέρα από τη Σωφροσύνη παρατηρήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1980 από τις ΗΠΑ. Η χρονομέτρηση του φαινομένου έδωσε μια εκτίμηση για τη διάμετρο του αστεροειδή.

 Η μέση διάμετρος της Σωφροσύνης υπολογίσθηκε σε 123 χλμ. ή 108 με 110 χλμ. από την παραπάνω επιπρόσθηση, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,0 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Σωφροσύνης εκτιμάται σε 3,45 cm/sec² (284 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 65,2 m/sec (235 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Σωφροσύνης είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,0364, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε −99 βαθμούς C. Η Σωφροσύνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 11,8 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
BMW M5

Η BMW Μ5 είναι ένα σπορ πολυτελές αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων που παράγεται από τη γερμανική BMW M GmbH (παλαιότερα: BMW Motorsport GmbH), που αποτελεί τμήμα της BMW. Βασίζεται στη BMW Σειρά 5 και αποτελεί την ταχύτερη και ισχυρότερη έκδοση της σειράς. Η πρώτη γενιά της, εμφανίστηκε το 1984 και έως σήμερα έχει παραχθεί σε 6 γενιές. Η πέμπτη γενιά μπήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 2011, και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ενώ παρήχθη έως τον Δεκέμβριο του 2016. Η έκτη γενιά της, αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2017, με την παραγωγή της να ξεκινάει τον Δεκέμβριο, ενώ οι πρώτες πωλήσεις έλαβαν χώρα τον Μάρτιο του 2018. Τα μοντέλα του 2005, του 2008 και το Concept του 2004 διατίθενται στο Gran Turismo 4 (εκτός του 2008 και του Concept στην ιαπωνική έκδοση), PSP, 5 και 6.

 Το 2014, η Μ5 συμπλήρωσε 30 έτη κυκλοφορίας και θέλοντας να το γιορτάσει δημιούργησε την επετειακή έκδοση «30 JAHRE M5» («30 Χρόνια M5»), η οποία ήταν διαθέσιμη σε μόλις 300 αντίτυπα, όλα αποκλειστικά με το αυτόματο κιβώτιο, φορώντας το Competition Package. Ο V8 και 4.4 λίτρων twin-turbo κινητήρας της, παράγει 600 άλογα, με 700 N·m ροπής, έχει βάρος 1.870 κιλά, μέση κατανάλωση 9,9 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα και εκπέμπει 231 gr/χλμ. CO2. Τα 0-100 χλμ./ώρα τα φτάνει σε μόλις 3,9 δευτερόλεπτα (0,4 δευτερόλεπτα ταχύτερα από την απλή M5), με την τελική ταχύτητα να περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 χλμ./ώρα, αλλά με το πακέτο M Driver ο κόφτης απομακρύνεται, με την τελική ταχύτητα να φτάνει τότε στα 305 χλμ./ώρα. Η 30 JAHRE M5 ήταν αποκλειστικά διαθέσιμη στο Frozen Dark Silver μεταλλικό χρώμα, φορά ειδικά αυτοκόλλητο 30 Year Limited Edition στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, δίχρωμες ζάντες 20 ιντσών, με ελαστικά διαστάσεων 265/35 μπροστά και 295/30 πίσω, ειδικά μαρσπιέ, μαύρη γρίλια, μαύρα βράγχια και μαύρες απολήξεις με χρώμιο στις εξατμίσεις, με την BMW να τοποθετεί στο εσωτερικό δερμάτινες/alcantara επενδύσεις, με αλουμινένια διακοσμητικά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα BMW M5 στο Wikimedia Commons
Έτορε Τζανίνι

Ο Εττόρε Τζιανίνι (ιταλικά: Ettore Giannini, 15 Δεκεμβρίου 1912 - 15 Νοεμβρίου 1990) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Μεταξύ του 1940 και 1967 σκηνοθέτησε οκτώ ταινίες.

 The White Angel (1943) Europa '51 (1952 - ηθοποιός) The City Stands Trial (1952 - σεναριογράφος) Neapolitan Carousel (1954 - σκηνοθέτης και σεναριογράφος) Master Stroke (1967 - σεναριογράφος) Ο Έτορε Τζανίνι στην IMDb (Αγγλικά)
Το τραγούδι της αγάπης

Το τραγούδι της αγάπης (Iσπανικά: Canción de amor) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1996.Πρωταγωνιστούν Εδουάρδο Καπετίγιο, Λορένα Ρόχας, Χοακίν Κορδέρο, Νούρια Μπάχες και Αλόνσο Ετσανόβε.

 Η Άνα είναι το χαριτωμένο αστέρι στο τραγούδι της αγάπης, που ερωτεύεται τον Ρένσο, ένα ροκ τραγουδιστή όταν αντιμετωπίζει ένα υπέροχο μέλλον. Από τη στιγμή που συναντιούνται, η ζωή της Άνα, όπως αυτή αγωνίζεται αλλάζει ριζικά και στον Ρένσο καθώς έχει διαγνωστεί πρόσφατα με λευχαιμία. Η Άνα αποφασίζει να ζήσει τη ζωή της έντονα, παντρεύεται τον Ρένσο και του χαρίζει μια κόρη, για να διατηρηθεί η μεγάλη αγάπη που έχουν. Εδουάρδο Καπετίγιο ως Λορένσο "Ρένσο" Λορένα Ρόχας ως Άνα Χοακίν Κορδέρο ως Νορμπέρτο Νούρια Μπάχες ως Νόρα Αλόνσο Ετσανόβε ως Ερνέστο #1 Χάιμε Γκάρσα ως Ερνέστο #2 Ραούλ Χουλιά Λέβι ως Μάρκος Φουέντες Πέδρο Γουέμπερ "Τσατανουγά" ως Ελίας Ούγκο Ακόστα ως Δρ. Αριέλ Λετίσια Σαμπατέρ ως Βαλέρια Σόιλα Κιονίονες ως Οφέλια Λαουρεάνο Μπρισουέλα ως Άλβαρες Χόρχε Σαλίνας ως Νταμιάν Μαουρίσιο Ίσλας ως Έδγαρ Αϊλίν Μουχίκα ως Εστρέγια Αβραάμ Ράμος ως Αδριάν Μαριάνα Σεοάνε ως Ροξάνα Παρσέλα Πάες ως Σίλβια Χαβιέρ Ερράνς ως Αντόνιο Μαρσέλα Πεσέτ ως Σούσι Ρομπέρτο Μπλαντόν ως Χαβιέρ Ρόσα Μαρία Μπιανκί ως Αλίνα Άνα Μπέρτα Εσπίν ως Χουάνα Μόνικα Σάντσεζ ως Χενοβέβα Γκιγιέρμο Γκαρσία Καντού ως Αρισμέντι Χαβιέρ Γκόμες ως Ροδρίγο Πινέλ Σέρχιο Κλάινερ ως Ντιέγο Εδουάρδο Λινιάν ως Μάρκο Χεράρδο Γκαγιάρδο ως Τεοντόρο Αλεχάντρο Ράμπαγο ως Χενάρο Όσκαρ Τραβέν ως Αρτούρο Χοσέ Μαρία Γιασπίκ ως Σουάμι Αρλέτ Πατσέκο ως Χουλιάνα Νταβίδ Ράμος ως Ραμίρο Φλόρες Χούλιο Μοντέρδε ως Χοσέ Αντόνιο Πάολα Φλόρες ως Πανφίλα Ραούλ Μεράς ως Γκιγιέρμο Το τραγούδι της αγάπης στην IMDb
Καρλ Τάικε

Ο Καρλ Τάικε (γερμ. Carl Albert Hermann Teike, Καρλ Άλμπερτ Χερμαν Τάικε, 5. Φεβρουαρίου 1864 - 28. Μαίου 1922) υπήρξε Γερμανός μουσικός και συνθέτης. Γνωστό του έργο έγινε η σύνθεση με τίτλο «Alte Kameraden» (βετεράνοι).

 Ο πατέρας του ήταν σιδεράς στο Άλτνταμ της Στετίνης. Σε ηλικία 14 ετών μαθήτευσε στον Πάουλ Μπέττχερ, διευθυντή ορχήστρας στην Βολλίν όπου έμαθε μουσική και να παίζει πολλά πνευστά όργανα. Επί τέσσερα χρόνια έλαβε μέρος σε παραστάσεις με την ορχήστρα του Μπέττχερ. Από το 1883, ανέλαβε τον οξύαυλο στη βασιλική μουσική μπάντα 123 του Βασιλιά Κάρολου στην Ουλμ. Εκεί έγραψε το «Alte Kameraden». Κατόπιν διορίστηκε αστυνόμος στο Πότσνταμ. Αρρώστησε όμως και πήρε μετάθεση. Ασυνάρπαστες συνθέσεις του έγιναν «In Treue fest», «Graf Zeppelin» und «Treue um Treue». Προς τιμή του ανεγέρθηκε αναμνηστική πλάκα στο πατρικό του σπίτι στη γενετειρά του στην Πολωνία. Ούρμπαν Μπάχερ: Γερμανικά Μαρτίου Μουσική. Hartung-Gorre, Konstanz, 2013, ISBN 978-3-86628-457-9, σελ. 137-140. Waldemar Diedrich: μου ζητάς να Pommern. Πάνω από 1000 απαντήσεις από το A–Z. Rautenberg, Leer 1988, ISBN 3-7921-0352-4, σελ. 215. Fritz Μίλκε: Καρλ Teike. Στα: Szczecin Πολίτες Επιστολή. No. 8, 1982, ISSN 1619-6201, σελ. 20-21.
Ζουάν Φουστέρ

Ο Ζουάν Φουστέρ (Joan Fuster i Ortells, Σουέκα, Βαλενθιανική Κοινότητα, 23 Νοεμβρίου 1922 - 21 Ιουνίου 1992) ήταν βαλενθιανός συγγραφέας, εκφραστής του βαλενθιανικού εθνικισμού και του πανκαταλανισμού βάση των οποίων αποτέλεσε το πιο γνωστό του έργο, Nosaltres, el valencians ('Εμείς οι Βαλενθιανοί'). Στο ίδιο έργο αναφέρεται και η ιδέα της ενότητας των καταλανόφωνων χωρών (Països Catalans). Θεωρείται ο σημαντικότερος δοκιμιογράφος στα καταλανικά του 20ού αιώνα.

 Ο Ζουάν Φουστέ μεγάλωσε στα πλαίσια μιας επαρχιακής, συντηρητικής οικογένειας της Βαλενθιανικής Κοινότητας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια μεταξύ 1943 και 1947, εποχή κατά την οποία δημοσίευσε τα πρώτα του άρθρα. Παράλληλα, και μέσω της επαφής του με τον βαλενθιανό εθνικιστή ποιητή, Σαβιέρ Κασπ, μετακινήθηκε ιδεολογικά από τον βαλενθιανικό τοπικισμό στον βαλενθιανικό εθνικισμό. Τότε έκδοσε και τα πρώτα του βιβλία, συλλογές ποιημάτων υπαρξιακού χαρακτήρα σχετικές με την ιστορική πραγματικότητα της εποχής. Τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε την πορεία του ως δοκιμιογράφος και ήρθε σε επαφή με τους καταλανικούς κύκλους (π.χ. Κάρλες Ρίβα), τόσο στην Καταλονία όσο και με τους εξόριστους στο Μεξικό. Το 1960 θα είναι η εποχή που θα εκφράσει τη θέση του περί ενότητας των καταλανόφωνων περιοχών και θα προκαλέσει διχασμό στους βαλενθιανικούς κύκλους, που από εκείνη την περίοδο θα διαχωριστούν σε πανκαταλανιστές και βαλενθιανιστές. Πηγή αυτής της διαμάχης περί της ταυτότητας της «Βαλενθιανικής Χώρας» υπήρξε μια σειρά από δημοσιεύσεις του περί της ενότητας των καταλανόφωνων χωρών, και το βιβλίο του, Nosaltres, el valencians. Στη συνέχεια δημοσίευσε πλήθος κειμένων που πιάνουν μια ευρεία γκάμα ειδών και ενδιαφερόντων (όπως το βιβλίο του για τον τραγουδοποιό Ραϊμόν και οι μελέτες του για την ποίηση του Σαλβαδό Εσπρίου και την πρόζα του Ζοζέπ Πλα) που κατέληξαν στην τίμησή του με το Τιμητικό Βραβείο των Καταλανικών Γραμμάτων το 1975. Δέχθηκε δύο φορές επίθεση στο σπίτι του λόγω των καταλανιστικών του θέσεων, χωρίς ωστόσο να υποφέρει ζημιές. Προς το τέλος της ζωής του τιμήθηκε από τη Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας και το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και εργάστηκε ως ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια. Υπήρξε επίσης μέλος του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών. Alberola, Miquel; Martí, Vicent. Fuster sabàtic. Altea: Aigua de Mar, 1994. Archilés i Cardona, Ferran. Una singularitat amarga, Joan Fuster i el relat de la identitat valenciana. Catarroja: afers, 2012 Llorís, Manuel: Aproximación a Joan Fuster, Almudín, 1979. Ο Ζουάν Φουστέ στο Σύλλογο Συγγραφέα στα Καταλανικά
Κάστρο της Μπούκας

Το Κάστρο της Μπούκας (1478-1701) αποτέλεσε την πρώτη σημαντική οθωμανική οχύρωση της πόλης της Πρέβεζας. Ανεγέρθηκε το 1478 από τους Οθωμανούς και έλεγχε τα στενά της εισόδου του Αμβρακικού Κόλπου. Ανατινάχθηκε το 1701 από τους Ενετούς κατά την αποχώρησή τους από την Πρέβεζα, βάσει σχετικών όρων της Συνθήκης του Κάρλοβιτς, η οποία υπεγράφη με τους Οθωμανούς. Βρισκόταν στη θέση η οποία σήμερα είναι γνωστή ως «Παλιοσάραγα». Στα ερείπιά του, ο Αλή Πασάς της Ηπείρου έκτισε το θερινό του παλάτι στις αρχές της δεκαετίας του 1810. Στον χώρο όπου έστεκε το κάστρο δημιουργήθηκε μετά την αποχώρηση του Αλή πασά ο οθωμανικός «Αυτοκρατορικός Στρατών». Μετά την κατάληψη της Πρέβεζας από τον Ελληνικό Στρατό, τον Οκτώβριο του 1912, ο χώρος περιήλθε σε αυτόν αφού κατά την κατάληψη της πόλης χρησιμοποιούνταν από τον αντίπαλο στρατό. Στη θέση του δημιουργήθηκε στρατόπεδο μονάδας εφοδιασμού του Ελληνικού Στρατού. Σήμερα, παρά το γεγονός ότι ο χώρος τον οποίον καταλάμβανε το κάστρο δεν είναι οικοδομημένος, δεν διασώζονται παρά μόνον ελάχιστα ορατά κατάλοιπά του. Μικρό τμήμα των θεμελίων του κάστρου αποκαλύφθηκαν μετά από εκσκαφικά έργα τον Μάιο του 2023.

 Ανεγέρθηκε το 1478, δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Οθωμανούς, όπως αναφέρεται στο Βραχύ Χρονικό (71.7) (ἔκτισεν τὴν Πρέβεζαν ἐπὶ ἔτους ‚ςϡπς΄), καθώς και σε επιστολή του Λεονάρδου Γ΄ Τόκκο, που χρονολογείται την 31η Μαρτίου 1478. Η κατασκευή του συγκεκριμένου κάστρου, στην είσοδο του Αμβρακικού Κόλπου, θεωρήθηκε από τον Τόκκο ως επικίνδυνη, με αποτέλεσμα να αποστείλει συγγενή του στη Βενετία, προκειμένου να ζητήσει τη στρατιωτική βοήθεια της Γαληνοτάτης. Στην επιστολή του, το κάστρο αναφέρεται ως «castello ala bucca delo gulfo» (μτφ. «κάστρο στο στόμιο/μπούκα του κόλπου»).Βελτιωτικές και επιδιορθωτικές παρεμβάσεις στο κάστρο πραγματοποιήθηκαν, μεταξύ άλλων, το 1495 ‒στο πλαίσιο αμυντικών προετοιμασιών εν αναμονή των επεκτατικών σχεδίων του Καρόλου Η΄, τα οποία, ωστόσο, ουδέποτε υλοποιήθηκαν‒ το 1530, το 1552, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς, καθώς και το 1684, έπειτα από την πρώτη κατάληψη του κάστρου από τους Ενετούς. Βάσει των σχετικών όρων της Συνθήκης του Κάρλοβιτς, οι Ενετοί αποχώρησαν από την Πρέβεζα το 1701, ανατινάζοντας προηγουμένως το κάστρο, το οποίο και κατεδαφίστηκε με την επίβλεψη Ενετών και Οθωμανών αξιωματούχων. Μετά την επανάκαμψη των Οθωμανών στην Πρέβεζα το 1701, η πόλη οχυρώθηκε εκ νέου με την ανέγερση νέου κάστρου, το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως του Αγίου Ανδρέα (παλαιότερη ονομασία Ιτς Καλέ - İç Kale) και βρίσκεται βόρεια της θέσης του Κάστρου της Μπούκας.
Μαριάνε Μπραντ

Η Μαριάνε Μπραντ (Marianne Brandt, 1 Οκτωβρίου 1893 - 18 Ιουνίου 1983) ήταν Γερμανίδα ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτρια και σχεδιάστρια που φοίτησε στη σχολή Μπάουχαους κι έγινε διευθύντρια του εργαστηρίου μεταλλουργίας του, το 1928.

 Γεννήθηκε την 1/10/1893 στο Κέμνιτς της Σαξoνίας, στη Γερμανία. Μετά το 1911, σπούδασε στη σχολή καλών τεχνών “ Grand ducal Saxon College”, τη μετέπειτα σχολή Μπάουχαους (Bauhaus) της Βαϊμάρης (Weimar). To 1919, παντρεύτηκε στη Νορβηγία και στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι, όπου και σπούδασε για ένα χρόνο. Τον Ιανουάριο του 1924, επέστρεψε στη Βαϊμάρη και αφού ολοκλήρωσε τα προκαταρκτικά μαθήματα (Vorkurs), δούλεψε στο εργαστήριο μεταλλουργίας του Μπάουχαους, υπό τη διεύθυνση του Λάσλο Μόχολι- Νάγκι ( László Moholy-Nagy), ο οποίος και την επηρέασε βαθύτατα με τις καινοτόμες ιδέες του σχετικά με τη φωτογραφία, το βιομηχανικό σχεδιασμό, τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Στη Βαϊμάρη και το Ντεσάου (Dessau), όπου μεταφέρθηκε η σχολή το 1925, σχεδίασε τις περίφημες λάμπες και τα επιτραπέζια σκεύη της, κατασκευασμένα με άδεια Μπάουχαους. Μετά την αποχώρηση του Μόχολι- Νάγκι από τη σχολή, το 1928, ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου μεταλλουργίας για ένα χρόνο. Το 1929, εγκατέλειψε τη σχολή και δούλεψε προσωρινά στο studio του Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius) στο Βερολίνο, ενώ από το 1929 μέχρι το 1932 εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε εργοστάσιο μετάλλου στο Ρούπελβερκ (Ruppelwerk). Μέχρι το 1955, οπότε και αποσύρθηκε και επέστρεψε στη γεννέτειρά της για λόγους υγείας, εργάστηκε στο “College of fine Arts” στη Δρέσδη (Dresden) καθώς και στο “Institute for Applied Art” στο Βερολίνο. Πέθανε στις 18/06/1983 στο Κίρχμπεργκ (Kirchberg) της Σαξoνίας. Η Μπραντ σχεδίασε πολλά είδη φωτιστικών, με ιδιαίτερα καινοτόμα για την εποχή τους τα κυλινδρικά φωτιστικά με ματ γυαλί τα οποία συνδέονταν απ'ευθείας με την οροφή. Επίσης, ιδιαίτερα γνωστά είναι και τα επιτραπέζια σκεύη τα οποία σχεδίασε, όπως οι τσαγιέρες και τα σταχτοδοχεία, ενώ είναι από τα λίγα αντικείμενα τα οποία βγήκαν σε μαζική παραγωγή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Από το 1926, άρχισε να ασχολείται με το φωτομοντάζ, χωρίς όμως να δημοσιοποιεί τα έργα της, ενώ αφότου αποσύρθηκε από το βιομηχανικό σχεδιασμό, το 1955, και γύρισε στη γεννέτειρά της, αφοσιώθηκε στη γλυπτική και τη ζωγραφική. Eckhard Neumann, bauhaus and bauhaus people, Van Nostrand Reinhold Company Gillian Naylor, the bauhaus, studio vista/ dutton pictureback Howard Dearstyne, INSIDE THE BAUHAUS, Rizzoli International Publications http://www.artnet.com/magazineus/reviews/davis/davis8-3-06.asp