IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μοναστήρι της Ζάοβα

Το Μοναστήρι της Ζάοβα (σερβικά κυριλλικά: Манастир Заова, σερβικά λατινικά: Manastir Zaova) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στην Τοπόνιτσα, εντός του Διαμερίσματος του Μπρανίτσεβο και εντός του Δήμου του Μάλο Τσρνίτσε, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 572).

 Το μοναστήρι, ευρισκόμενο πλησίον του δρόμου μεταξύ Ποζάρεβατς και Πέτροβατς να Μλάβι, αναφέρεται για πρώτη φορά εντός οθωμανικού εγγράφου χρονολογούμενου από το 1467. Η εκκλησία του μοναστηριού, αφιερωμένη στους Άγιους Μιχαήλ και Γαβριήλ, ανεγέρθηκε σε μη ταυτοποιημένη ημερομηνία. Ωστόσο, λόγω της αρχιτεκτονικής μορφής της, πιθανώς χρονολογείται στον 16ο ή 17ο αιώνα. Η εκκλησία, ανεγερθείσα με δομικό υλικό την τραβερτίνη, αποτελείται από ένα κλίτος το οποίο επεκτείνεται από μία ημικυκλικού σχήματος αψίδα. Το τμήμα του χοροστασίου περιλαμβάνει προεξοχές οι οποίες λαμβάνουν την μορφή ημικυκλικών αψιδωτών παρεκκλησίων. Στο εσωτερικό, του κλίτους προηγείται ένας νάρθηκας. Οι προσόψεις χαρακτηρίζονται από την παρουσία καμάρων δίχως πλευρικά παράθυρα. Όπως αναφέρεται εντός επιγραφής ευρισκόμενης επί του νότιου τοίχου του νάρθηκα, οι τοιχογραφίες και οι εικόνες του εικονοστασίου φιλοτεχνήθηκαν από τον Ζίβκο Πάβλοβιτς το 1849. Ορισμένες παλαιότερης ημερομηνίας εικόνες ενσωματώθηκαν μεταξύ των νέων φιλοτεχνημάτων, ενώ άλλες μεταφέρθηκαν στο επισκοπικό παλάτι του Ποζάρεβατς. Στα νότια της εκκλησίας, ένα μεγάλου ύψους κωδωνοστάσιο ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Κατάλογος Σερβικών Ορθόδοξων μοναστηριών Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος του Μπρανίτσεβο Ζίβκο Πάβλοβιτς
Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής

Το Φράγκο Δυτικής Αφρικής (XOF) είναι νόμισμα, γνωστό απλώς με τη γαλλική του ονομασία Franc CFA, όπου το αρκτικόλεξο CFA σημαίνει Communauté financière d'Afrique («Οικονομική Κοινότητα της Αφρικής»). Τυπώνεται από την BCEAO (Banque Centrale des États de l'Afrique de l'Ouest, δηλαδή την «Κεντρική Τράπεζα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής»), με έδρα το Ντακάρ στη Σενεγάλη για τις 8 χώρες της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Δυτικής Αφρικής (UEMOA, Union Économique et Monétaire Ouest Africaine): Ακτή Ελεφαντοστού Γουινέα-Μπισσάου , μέλος από το 1994. Μάλι αποχώρησε το 1961, επανήλθε το 1984. Μπενίν Μπουρκίνα Φάσο Νίγηρας Σενεγάλη ΤόγκοΑπό το 1973 η Μαυριτανία χρησιμοποιεί την ουγκίγια και όχι το φράγκο CFA.

 Η σειρά χαρτονομισμάτων του 1994 αντικαταστάθηκε το 2004. Η νέα σειρά περιλαμβάνει τραπεζογραμμάτια με ειδικά χαρακτηριστικά ασφαλείας και έχουν πιο σύγχρονο σχεδιασμό. Τα νέα χαρτονομίσματα προκάλεσαν την ανακούφιση των Αφρικανών και για το λόγο ότι φημολογούνταν πως τα παλιά ήταν βρόμικα και μπορούσαν να μεταφέρουν ασθένειες(1). Το χρώμα του χαρτονομίσματος των 5.000 CFA άλλαξε από το γαλαζωπό σε πράσινο. Οι αγγλόφωνες χώρες Γκάμπια, Γκάνα, Νιγηρία και Σιέρα Λεόνε και η γαλλόφωνη Γουινέα, έχουν ιδρύσει τη Νομισματική Ζώνη της Δυτικής Αφρικής (WAMZ) και συμφώνησαν να εισαγάγουν ένα κοινό νόμισμα- στα πρότυπα του ευρώ- το έκο (Eco) τo 2015. Η Λιβερία επίσης θα ενταχθεί σε αυτήν την οικονομική ζώνη και ο τελικός στόχος είναι η συγχώνευση της UEMOA και της WAMZ σε μια κοινή Δυτικοαφρικανική νομισματική ζώνη. Τελικά, η ημερομηνία για την εισαγωγή του νέου νομίσματος μεταφέρθηκε στο 2020. Επίσημη σελίδα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης Δυτικής Αφρικής (UEMOA) (Γαλλικά)
Γεωγραφία του Πουέρτο Ρίκο

Η Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία του Πουέρτο Ρίκο, κοινοπολιτεία (Commonwealth of Puerto Rico) με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αποτελείται από ένα μεγάλο, ομώνυμο νησί, τρία μικρότερα και αρκετές νησίδες και βραχονησίδες. Αυτό το αρχιπέλαγος βρίσκεται ανάμεσα στην Καραϊβική Θάλασσα και τον ανοικτό βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά από την Ισπανιόλα, δυτικά από τις Παρθένους Νήσους και βόρεια της Βενεζουέλας. Η κύρια νήσος του Πουέρτο Ρίκο είναι η μικρότερη και ανατολικότερη από τις κύριες νήσους των Μεγάλων Αντιλλών και έχει σχήμα που μοιάζει αξιοπρόσεκτα πολύ με ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Με έκταση 9.104 τετρ. χιλιόμετρα είναι το 82ο μεγαλύτερο νησί της Γης, ελάχιστα μικρότερο από την Κύπρο και λίγο μεγαλύτερο από την Κρήτη. Μόνο δύο νησιά των ΗΠΑ το ξεπερνούν σε έκταση: η μεγαλόνησος της Χαβάης και το Κόντιακ. Τα μικρότερα νησιά του Πουέρτο Ρίκο περιλαμβάνουν τα Βιέκες, Κουλέμπρα και Μόνα, και τις νησίδες Ντεσετσέο, Κάχα δε Μουέρτος και άλλες. Από αυτές μόνο οι Κουλέμπρα και Βιέκες έχουν μόνιμους κατοίκους.

 Το έδαφος του μεγάλου νησιού του Πουέρτο Ρίκο είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ορεινό και διασχίζεται στον άξονα ανατολή-δύση από μία ενιαία ορεινή ζώνη, που περιλαμβάνει τις οροσειρές της Κεντρικής Κορδιλιέρας, με ψηλότερη κορυφή τη Σιέρρα δε Πούντα (1.339 μέτρα), και της Σιέρρα δε Λουκίγιο. Το ορεινό αυτό σύστημα είναι απότομο προς νότο και σχετικά ομαλό προς βορρά, όπου δημιουργούνται στενές αλλά εύφορες παραθαλάσσιες πεδιάδες. Σε μικρότερη έκταση, πεδινή ζώνη υπάρχει και στο νότιο τμήμα του νησιού. Οι βόρειες και νότιες ακτές του νησιού είναι αρκετά απόκρημνες, σε αντίθεση μάλλον με τις δυτικές και ανατολικές. Γενικό γνώρισμα των νότιων ακτών είναι ότι δεν υπάρχουν λιμάνια προφυλαγμένα από τους ισχυρούς ανέμους της περιοχής. Μικρά νησιά περιβάλλουν τις ακτές, όπως και σειρά από σκοπέλους. Ο μεγαλύτερος σε παροχή νερού ποταμός του Πουέρτο Ρίκο είναι ο Ρίο Γκράντε δε Λοΐσα, ενώ ο μακρύτερος ο Ρίο δε λα Πλάτα με μήκος 74 χιλιόμετρα. Επιπλέον, το νησί διαρρέεται από πολλούς χειμάρρους, κυρίως προς βορρά. Τα μικρά αυτά ποτάμια γενικά ξεκινούν από το κεντρικό σύστημα ορεινών όγκων που διατρέχει το νησί. Οι λίμνες του νησιού είναι και αυτές μικρές και σχετίζονται με τα υδροηλεκτρικά έργα που εκμεταλλεύονται τους υδάτινους πόρους ορισμένων από τα ποτάμια του Πουέρτο Ρίκο. Στις ακτές παρατηρείται και αριθμός λιμνοθαλασσών. Το βόρειο μέρος του νησιού βρίσκεται υπό την επίδραση των βορειοανατολικών αληγών ανέμων, που δημιουργούν άφθονες βροχές και πυκνότατη τροπική βλάστηση, ενώ το νότιο μέρος είναι ξηρότερο και στις πλαγιές των βουνών υπάρχουν στέπες και αρκετές άγονες εκτάσεις. Το κλίμα είναι καθαρά τροπικό, κυρίως στο βόρειο μέρος του νησιού, που πλήττεται συχνά από τροπικές θύελλες και τυφώνες. Rafael Picó: The Geographic Regions of Puerto Rico, 1950, OCLC number 1649057 Dr. José F. Cadilla, Ángel Cruz, Sara Diez-Trigo: Elementos de Geografía de Puerto Rico, 1988
Σεγιάντ Σαλίχοβιτς

Ο Σεγιάντ Σαλίχοβιτς (γεννημένος στις 8 Οκτωβρίου 1984 στο Ζβόρνικ) είναι ένας Βόσνιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται με την 1899 Χόφενχαϊμ κυρίως ως αριστρερός μέσος αλλά μπορεί επίσης να αγωνιστεί ως αριστερό χαφ, κεντρικός μέσος και σε ειδικές περιπτώσεις ως αριστερό μπακ. Είναι επίσης μέλος της Εθνικής Βοσνίας. Διαθέτει δυνατό σουτ με το αριστερό του πόδι και είναι ένας ειδικός στις εκτελέσεις φάουλ.

 Ο Σαλίχοβιτς μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Βερολίνο το 1992 πριν από την έναρξη του Βοσνιακού Πολέμου. Τον Ιούνιο του 2009 μετά από 17 χρόνια, ο Σεγιάντ επέστρεψε στη γενέτειρά του το Ζβόρνικ, όπου οι γονείς του Ιζμέτ και Φαντίλα ανακαινίζουν το σπίτι τους. Στις ασχολίες του περιλμβάνονται το διάβασμα, το να παίζει ποδόσφαιρο, και να περνά χρόνο με την οικογένειά του. Ο Σαλίχοβιτς ξεκίνησε την καριέρα του στις ομάδες νέων της άσημων Μινέρβα 93 Βερολίνο και Χέρτα 03 Ζέχλεντορφ. Τη σεζόν 2000–01, μεταγράφηκε στη Χέρτα Βερολίνου, όπου αγωνίστηκε με τις ηλικιακές κατηγορίες U-17 και U-19 του συλλόγου πριν φτάσει στις ρεζέρβες το 2003. Ο Σαλίχοβιτς προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα το 2004. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε έναν αγώνα της Μπουντεσλίγκα απέναντι στην Αμβούργο ΣΦ στις 26 Σεπτεμβρίου 2004, ο οποίος τελείωσε με την ήττα της ομάδας του με 2–1. Το 2006, μεταγράφηκε στην 1899 Χόφενχαϊμ. Αξιολογήθηκε από το γερμανικό αθλητικό περιοδικό kicker ως ο παίκτης της σεζόν 2007-08 της Τσβάιτε Λίγκα με την καλύτερη απόδοση σε όλες τις κατηγορίες στατιστικών, ενώ τελείωσε τη σεζόν έχοντας πετύχε έξι τέρματα σε 27 αγώνες. Πλέον αποτελεί παίκτη-κλειδί και αρχηγό της 1899 Χόφενχαϊμ. Ο αξιόλογος μέσος έμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων λόγω τραυματισμού στη βουβωνική χώρα, ο οποίος τον ταλαιπώρησε για αρκετό καιρό, παρ'όλα αυτά όμως κατάφερε να επανέλθει δριμμύτερος. Ο Σαλίοχβιτς έκανε μια καλή αρχή στη σεζόν 2010–11 της Μπουντεσλίγκα, αλλά δυστυχώς η χρονιά τελείωσε με τον χειρότερο τρόπο για τον παίκτη καθώς υπέστη τραυματισμό. Στη διάρκεια του Οκτώβριου του 2006 κι ενώ αγωνιζόταν με την Εθνική Βοσνίας U-21, ο Σαλίχοβιτς πέτυχε δύο τέρματα στην ήττα της ομάδας του με συνολικό σκορ 2–3 από την Τσεχία στα πλαίσια των προκριματικών πλέι-οφ ενόψει του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U-21 του 2007. Και τα δύο του τέρματα ήταν εντυπωσιακά καθώς προέρχονταν από σουτ από απόσταση 25 και 30 μέτρων αντίστοιχα από την αντίπαλη εστία.Από τότε, ο Σαλίοχβιτς έχει προωθηθεί στην ανδρική εθνική ομάδα της Βοσνίας και έχει γίνει πλέον σην=μαντικό μέλος της Εθνικής Βοσνίας. Αν και η αγαπημένη του θέση στο γήπεδο είναι ο χώρος της μεσαίας γραμμής, έχει συχνά χρησιμοποιηθεί ως αριστερός μπακ ελλείψει άλλων λύσεων. Έχει πετύχε τέσσερα γκολ με την ανδρική εθνική ομάδα της χώρας του, εκ των οποίων τα τρία με απευθείας εκτελέσεις φάουλ. Εξαιτίας αντιαθλητικής συμπεριφοράς, ο Βόσνιος μέσος τιμωρήθηκε για τέσσερεις αγώνες, χάνοντας του προκριματικούς αγώνες του Euro 2012 με το Λουξεμβούργο, τη Γαλλία, την Αλβανία και τη Ρουμανία. Επέστρεψε σε έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο τη Σλοβακία όπου η Βοσνία κέρδισε με 3–2 μέσα στην Μπρατισλάβα. Προφίλ του Σεγιάντ Σαλίχοβιτς στο TSG-Hoffenheim.de (Γερμανικά)
Άγιος Μάμας Λακωνίας

Ο Άγιος Μάμας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ελίκας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Μάμας είναι ημιορεινός οικισμός της νοτιοανατολικής Λακωνίας, στην χερσόνησο Επιδαύρου Λιμηράς. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Αλογομάντρες» (424), κοντά στη επαρχιακή οδό Βελιών-Νεαπόλεως και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει 97 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακεδαίμονος και το 1908 καταργήθηκε. Επανασυστάθηκε το 1919 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ελίκας του νομού Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ελίκας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων αποτελεί η παραγωγή ελαιολάδου, που συμπληρώνεται από δευτερεύουσες αγροτικές ασχολίες. Η εκκλησία του Αγίου Μάμα στη νότια είσοδο του οικισμού. Το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας Η γιορτή και το διήμερο πανηγύρι του Αγίου Μάμα στις 2 Σεπτεμβρίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Άγιος Παντελεήμονας Θεσπρωτίας

Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αμπελιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται κοντά στους βορειοδυτικούς πρόποδες του υψώματος «Μεγάλη Ράχη» (745 μ.) και ακριβώς πάνω στην Εγνατία Οδό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 270. Aπέχει 23 χλμ. περίπου ΝΑ. της Ηγουμενίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αμπελιάς του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Γιώργος Δέδες (παράγοντας)

Ο Γιώργος Δέδες (Παλλήνη Αττικής, 1927 - Αθήνα, 1999) ήταν Έλληνας ιατρός και αθλητικός παράγοντας, επί σειρά ετών ισχυρός άνδρας του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), αλλά και της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ). Ο Δέδες συνέδεσε το όνομά του με την υπογραφή της πρώτης τηλεοπτικής σύμβασης και την υλοποίηση του αιτήματος των Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιριών για ποσοστό από το ΠΡΟ-ΠΟ. Αναφερόταν ως ο «παππούς του ελληνικού ποδοσφαίρου» από τους υποστηρικτές του, αλλά και ως ο «μεγάλος δάσκαλος του παρασκηνίου» και «ο γιατρός της Χούντας» από τους αντιπάλους του, καθώς διορίστηκε πραξικοπηματικά πρόεδρος της ΕΠΟ το 1968 με απόφαση του Στυλιανού Παττακού και του Κωνσταντίνου Ασλανίδη, (του διαβόητου αντισυνταγματάρχη που οι χουντικοί είχαν τοποθετήσει γενικό γραμματέα Αθλητισμού. Ήταν φιλικά προσκείμενος στον Παναθηναϊκό. Ο Δέδες τελικά ανατράπηκε από την προεδρία της ΕΠΑΕ το 1997 από τον Σωκράτη Κόκκαλη και δύο στενούς του συνεργάτες, τον Θωμά Μητρόπουλο και τον Γιώργο Λούβαρη, κάτι που θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα κυριαρχία του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο. Την ίδια χρονιά ανατράπηκε και ο πρόεδρος της ΕΠΟ Κώστας Τριβέλλας, που θεωρούνταν άνθρωπος του Δέδε.

 Ο Γιώργος Δέδες γεννήθηκε το 1927 στην Παλλήνη Αττικής. Έπαιξε ποδόσφαιρο στον Πανεξαρχειακό και τον Αθηναϊκό, ο οποίος τότε αγωνιζόταν στην Α΄ Κατηγορία Αθηνών. Παράλληλα σπούδασε ιατρική και ασχολήθηκε με το άλμα εις ύψος. Τη δεκαετία του '50 άρχισε την διοικητική του καριέρα. Αρχικά εξελέγη πρόεδρος του Παλληνιακού σε ηλικία 23 ετών και στη συνέχεια, την διετία 1951 - 1953, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Αθηναϊκού. Για πολλά χρόνια ήταν μέλος της Υγειονομικής Επιτροπής της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (ΕΠΣΑ) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αθλητιατρικής Εταιρείας.Το 1964 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς σύμβουλος της ΕΠΣΑ και κατέλαβε την θέση του ταμία της ΕΠΟ. Το 1967 εξελέγη πρόεδρος της ΕΠΣΑ και παράλληλα τακτικό μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΠΟ. Το 1968 ορίστηκε παράτυπα από το χουντικό καθεστώς πρόεδρος της ΕΠΟ, θέση την οποία κατείχε μέχρι την πτώση της δικτατορίας το 1974. Από το 1970 έως το 1974 υπήρξε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της UEFA και τακτικό μέλος της Επιτροπής Διεξαγωγής των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων.Τον Μάιο του 1974 εξελέγη εκπρόσωπος της UEFA στην Εκτελεστική Επιτροπή της FIFA, ενώ παράλληλα ορίστηκε μέλος της Πειθαρχικής και Υγειονομικής Επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας. Το 1980 η FIFA , εκτιμώντας τις δυνατότητές του σε διοικητικά θέματα, τον ανακήρυξε επίτιμο μέλος της. Διετέλεσε πρόεδρος της ΕΠΑΕ τις περιόδους 1981-1983 και 1989-1997, ενώ παράλληλα από το 1990 ως το 1997 ήταν Α΄ αντιπρόεδρος της ΕΠΟ, στην οποία ήταν παράτυπα πρόεδρος και επί χούντας. Προς τιμήν του ο Δήμος Παλλήνης ονόμασε το Δημοτικό Στάδιο Παλλήνης «Γεώργιος Δέδες», όπου και η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας "Παλληνιακός"[1] -Ευάγγελος Ανδρέου, Το αστέρι του πρωταθλητή άναψε...-Ο βαλκανιονίκης του μεσοπολέμου Γιάννης Σκιαδάς, Έκδ. Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης 2011, Γιώργος Δέδες, σ.56,156
Λένμπαχαους

Το Λένμπαχαους (γερμανικά: Lenbachhaus) βρίσκεται στο Μόναχο και ήταν το σπίτι του αξιόλογου προσωπογράφου του 19ου αιώνα, Φραντς φον Λένμπαχ. Σήμερα στεγάζει μουσείο τέχνης, το οποίο φιλοξενεί έργα του Λένμπαχ αλλά και άλλων καλλιτεχνών.

 Το σπίτι θυμίζει ιταλική έπαυλη και περιβάλλεται από γραφικό κήπο. Ο Φραντς φον Λένμπαχ (1836-1904) ανέθεσε στον Γκάμπριελ φον Ζάιντλ να χτίσει γι' αυτόν ένα επιβλητικό μέγαρο πίσω από την Κένινγκσπλατς. Το κτήριο και ο κήπος του, που ολοκληρώθηκαν το 1891, παραπέμπουν σε ιταλική έπαυλη με αναγεννησιακά αλλά και μπαρόκ στοιχεία. Το 1924, οι δημοτικές αρχές της πόλης αγόρασαν το σπίτι για να το μετατρέψουν σε πινακοθήκη (τότε προστέθηκε και μία βόρεια πτέρυγα). Ο εκθεσιακός χώρος περιλαμβάνει αίθουσες όπου εκτίθενται πίνακες κυρίως του 19ου και 20ου αιώνα. Το μουσείο φημίζεται για τους πίνακες των καλλιτεχνών της ομάδας Γαλάζιος Καβαλάρης, που δραστηριοποιήθηκε στο Μόναχο από το 1911 ως το 1914. Το 1957, η Γκαμπριέλε Μύντερ, σύντροφος τα χρόνια εκείνα του Βασίλι Καντίνσκι, δώρισε τη συλλογή της με έργα του ζωγράφου από την περίοδο που έζησε και δούλεψε στο Μόναχο και το Μούρναου. Εν συνεχεία έγιναν και άλλες δωρεές, που περιλαμβάνουν έργα των Αλεξέι Γιαβλένσκι, Αουγκούστ Μάκε, Φραντς Μαρκ, Πάουλ Κλέε, αλλά και Άντι Γουόρχολ και Γιόζεφ Μπόις. Ιστοσελίδα του Λένμπαχαους
Αλλισίνη

Η αλλισίνη είναι μια οργανοθειική ένωση που απαντάται στο σκόρδο. Είναι ένα άχρωμο υγρό με έντονη χαρακτηριστική οσμή. Έχει αντιμικροβιακή και μυκητοκτόνο δράση και χρησιμοποιείται από το σκόρδο ως προστατευτική ουσία ενάντια σε παράσιτα. Η ονομασία της προέρχεται από την λατινική ονομασία του σκόρδου (Allium) και δεν θα πρέπει να συγχέεται με την χημικώς πολύ διαφορετική αλλυσίνη, ένα πρωτεϊνικό αμινοξύ.

 Η αλλισίνη έχει στη δομή της την θειοσουλφινική ομάδα, R-S(O)-S-R. Είναι χειρόμορφη ένωση και βρίσκεται στη φύση ως ρακεμικό μίγμα των δύο εναντιομερών.Η ένωση δεν είναι πάντοτε παρούσα στο σκόρδο, αλλά σχηματίζεται μόνο όταν υπάρξει ρήξη των ιστών του (για παράδειγμα, όταν κόβουμε ή πολτοποιούμε μια σκελίδα σκόρδου). Τότε το ένζυμο αλλιινάση επιδρά στο αμινοξύ αλλιίνη και το διασπά σε αλλυλοσουλφενικό οξύ και δεϋδροαλανίνη: CH2=CHCH2S(O)CH2CH(NH2)COOH → CH2=CHCH2SOH + CH2=C(NH2)COOHΔύο μόρια αλλυλοσουλφενικού οξέος κατόπιν συμπυκνώνονται, δηλαδή ενώνονται με απώλεια ενός μορίου νερού, για να σχηματίσουν την αλλισίνη: 2 CH2=CHCH2SOH → CH2=CHCH2S(O)SCH2CH=CH2 + H2OΤο ρακεμικό μίγμα της ένωσης μπορεί επίσης να σχηματιστεί συνθετικά με οξείδωση του διαλλυλοδισουλφιδίου: (SCH2CH=CH2)2 + RCO3Η → CH2=CHCH2S(O)SCH2CH=CH2 + RCO2HΗ αλλισίνη είναι γενικά ασταθής ένωση και αποδομείται μετά από μερικές ώρες σε θερμοκρασία δωματίου. Η αλλισίνη έχει αντιμικροβιακή και αντιβακτηριδιακή δράση, γι' αυτό και αποτελεί μέρος του αμυντικού συστήματος των φυτών που ανήκουν στο γένος του σκόρδου. Έχει προταθεί επίσης ότι η αλλισίνη μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση στον άνθρωπο, ωστόσο οι υποθετικές ωφέλιμες δράσεις (αντιοξειδωτική, υπολιπιδαιμική, έως και αντικαρκινική), δεν είναι προς το παρόν επιβεβαιωμένες από επιστημονικές μελέτες. Αλλιίνη Αχοένιο Σκόρδο
Διακοπτό

Το Διακοπτό, στην καθομιλουμένη Διακοφτό, είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Αχαΐας, χτισμένη στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Αποτελεί έδρα του ομώνυμου πρώην δήμου (νυν δημοτικής ενότητας). Κατά την απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 2.183 κατοίκους.

 Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Αχαΐας, συγκεκριμένα τοποθετείται σε βορειοανατολικό σημείο του νόμου, και είναι χτισμένο στην Πελοποννησιακή ακτή του Κορινθιακού κόλπου και πλησίον του ανοίγματος του φαραγγιού του Βουραϊκού, όπου ο ομώνυμος ποταμός εκβάλει στην περιοχή, στα δυτικά του οικισμού. Απέχει 161 χλμ. από την Αθήνα και 54 χλμ. από την Πάτρα, ενώ η απόσταση του από το Αίγιο είναι 15 χλμ. περίπου. Η μετάβαση στο Διακοπτό μπορεί εύκολα να γίνει, εκτός από αυτοκίνητο, και με τη χρήση των συχνότατων δρομολογίων του ΚΤΕΛ Αχαΐας με προορισμό το Αίγιο και την Πάτρα (καθώς και με τα τακτικά δρομολόγια για το Διακοπτό), όπως επίσης και με την χρήση τραίνων του Προαστιακού με ανταπόκριση στο Κιάτο Κορινθίας. Από το Διακοπτό ξεκινά την περίφημη διαδρομή του ο οδοντωτός σιδηρόδρομος με προορισμό τα Καλάβρυτα περνώντας από το φαράγγι του Βουραϊκού. Στο Διακοπτό ο επισκέπτης μπορεί να συνδυάσει δραστηριότητες τόσο στο βουνό όσο και στη θάλασσα. Στο κέντρο του Διακοπτού υπάρχουν διάφορα μαγαζιά, εστιατόρια και καφετέριες. Υπάρχουν επίσης πολλά ξενοδοχεία και καταλύματα. Τη θερινή περίοδο ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τις όμορφες, καθαρές και φυσικά διαμορφωμένες παραλίες που υπάρχουν κατά μήκος του αιγιαλού όλης της περιοχής. Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα με πιο γνωστό τον οδοντωτό σιδηρόδρομο. Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ηθοποιός. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α - Διοικητικές μεταβολές Διακοπτού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Διακοπτού Αχαΐας (1912-1997). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Διακοπτού (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/07/2018.
Γιάννης Παπαδημητρίου (βουλευτής)

Ο Γιάννης Παπαδημητρίου του Αθανασίου, (Υψηλό Χωριό Φωκίδας, 29 Μαρτίου 1912 - Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, δικηγόρος και πολιτικός, που διατέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ.Για την αγωνιστική του δράση καταδικάστηκε δυο φορές σε θάνατο έπειτα από την Κατοχή, ενώ εξορίστηκε συνολικά για 11 χρόνια. Υπήρξε ο γηραιότερος εν ζωή πρώην βουλευτής ως τον θάνατό του.

 Σπούδασε Νομικά και προσελήφθη ως υπάλληλος στους Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηροδρόμους (ΕΗΣ) το 1936 όπου από το 1941 έως το 1947 ήταν πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων όταν απολύθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο. Έπειτα από την επανάληψη της δίκης του, αποφυλακίστηκε το 1954. Εν συνεχεία άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα.Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας με τη Δημοκρατική Ένωση στις εκλογές του 1956 και εν συνεχεία με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, του 1961, του 1963 και του 1964 στη Β΄ Πειραιά. Ως βουλευτής ανέδειξε προβλήματα που άπτονταν της επίλυσης εργατικών προβλημάτων και της διαδοχικής ασφάλισης των εργαζομένων. Κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών υπέστη ξανά διώξεις και εκτοπίστηκε σε νησιά όπως η Γυάρος, η Λέρος και η Σαμοθράκη. Μετά τη Μεταπολίτευση αποκαταστάθηκε στους ΗΣΑΠ από όπου πήρε σύνταξη το 1987. Για τους αγώνες του, ο Γιάννης Παπαδημητρίου τιμήθηκε με παράσημο από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. "Η αναλαμπή της αριστεράς Οκτώ συγκλονιστικές εκλογικές αναμετρήσεις 1950-1967: Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) στο πολιτικό προσκήνιο: Ενθυμήματα και ντοκουμέντα", Φιλίστωρ, 2001, ISBN 960-369-063-5, ISBN 978-960-369-063-4.
ΚΦ Μέχελεν

Η ΚΦ Μέχελεν (ολλανδικά: KV Mechelen) ή αλλιώς Μαλίν είναι μια βελγική, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μέχελεν στην Αμβέρσα (επαρχία). Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. Έχει κερδίσει 4 φορές το πρωτάθλημα και 2 φορές το κύπελλο. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1987-88 και το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ το 1988. Ιδρύθηκε το 1904. Έδρα της ομάδας είναι το Argosstadion Achter de Kazerne, χωρητικότητας 13.213 θεατών.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου: Πρωταθλήτρια (4): 1942–43, 1945–46, 1947–48, 1988–89 Belgian Second Division: Πρωταθλήτρια (6): 1925–26, 1927–28, 1962–63, 1982–83, 1998–99, 2001–02 Belgian Second Division Final Round: Πρωταθλήτρια (3): 1981, 2007, 2019 Belgian Third Division: Πρωταθλήτρια (1): 2004–05 Κύπελλο Βελγίου: Κυπελλούχος (2): 1986–87, 2018-2019 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο): Νικήτρια (1): 1987–88 ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ: Νικήτρια (1): 1988 Joan Gamper Trophy: Νικήτρια (1): 1989 (Ολλανδικά) Official website (Ολλανδικά) Fanclub website KV Mechelen at UEFA.COM KV Mechelen at EUFO.DE KV Mechelen at Weltfussball.de KV Mechelen at Transfermarkt.de Αρχειοθετήθηκε 2009-07-21 στο Wayback Machine. KV Mechelen at Football Squads.co.uk KV Mechelen at National Football Teams.com KV Mechelen at Football-Lineups.com
Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης Αμυνταίου

Η Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης Αμυνταίου βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Φλώρινας ανάμεσα στη λίμνη Βεγορίτιδα και λίμνη Πετρών και δυτικά του οικισμού του Αγίου Παντελεήμονα. Απέχει 8,5 χλμ. ΒΑ. του Αμύνταιου, 40 χλμ. Α.-ΝΑ. της Φλώρινας και 32,5 χλμ. Β. της Πτολεμαΐδας.

 Η Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης αποτελεί ανασύσταση της παλιότερης ιστορικής Μονής Αγίου Παντελεήμονα. Η ανασύσταση έγινε το 2004 με απόφαση της Ιεράς Συνόδου στις 11/09/2003 και με Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 69/3/3/2004). Η μονή έχει κτιστεί σε περιοχή προϋπήρχε ναός του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (του 18ου αιω.) που τιμάται και εορτάζει κάθε χρόνο στη μνήμη του Αγίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική θέση της μονής ήταν στις όχθες της Βεγορίτιδας κοντά στο σημερινό χωριό Άγιο Παντελεήμονα. Τραγούδια και κείμενα της περιοχής προσδιορίζουν την ίδρυση της παλιάς μονής, που ήταν αφιερωμένη μόνο στον Άγιο Παντελεήμονα, πριν την υποδούλωση της Δυτικής Μακεδονίας στους Τούρκους το 1338. Η μοναστική παράδοση του λεκανοπεδίου Αμυνταίου αναφέρει ότι κατά την περίοδο των Παλαιολόγων λειτουργούσε ανδρικό μοναστήρι βυζαντινού ρυθμού. Σύμφωνα με μαρτυρίες Γάλλων περιηγητών και ιστορικών, η μονή κατεστράφη το 1830 μετά ισχυρό σεισμό και υπερχείλιση των υδάτων της λίμνης Βεγορίτιδας. Σήμερα πλέον λειτουργεί ως γυναικεία κοινοβιακή μονή αφιερωμένη και στην μητέρα του αγίου την Αγία Εύβουλη, η οποία ήταν υπεύθυνη για τη χριστιανική μόρφωσή του. Η Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης στο https://www.youtube.com
Balaur bondoc

Ο Balaur bondoc είναι ένα είδος μικρού θηριόποδου δεινόσαυρου που έζησε εκεί που σήμερα είναι η Ρουμανία κατά την Κρητιδική. Αποτελεί το μοναδικό είδος του γένους Balaur το οποίο αναγνωρίστηκε τον Αύγουστο του 2010. Εκείνη την χρονιά μαζί με το 2013 ταξινομήθηκε στην οικογένεια των δρομεοσαυρίδων, όμως το 2015 ταξινομήθηκε στον κλάδο "Avialae", τον πιο πλησιέστερο κλάδο για την τάξη των πτηνών.

 Η ειδική ονομασία bondoc σημαίνει "κοντόχοντρος", έτσι Balaur bonoc σημαίνει "Κοντόχοντρος δράκος" (αγγλ. "Stocky dragon). Ο Balaur ήταν ένα μικρού μεγέθους θηριόποδο καθώς είχε μήκος από 1,8 έως 2,1 μέτρα. Το σώμα του ήταν πιο δυσμενές από των άλλων Αμερικανικών και Ασιατικών αρπακτικών, Τα χέρια του ήταν κοντά, αλλά είχαν μακριά δάχτυλα που κατέληγαν σε γαμψά νύχια. Τα νύχια των ποδιών του ήταν παράξενα, καθώς χωρίζονταν σε δύο ζεύγη και το εσωτερικό ζεύγος νυχιών ήταν μεγαλύτερο από το εξωτερικό και πιθανόν χρησίμευαν στον γαντζώνεται στα κλαδιά των δέντρων. Τα μόνα απολιθώματα αυτού του Balaur που βρέθηκαν ήταν ένας ελλιπής σκελετός, που πιθανόν ανήκε σε νεαρό άτομο, και περιλάμβανε μόνο τα πόδια, τα οστά του ισχίου, τη σπονδυλική στήλη, τα χέρια, τα πλευρά και την ουρά. Παρά τα ελλειπή αυτά στοιχεία, οι επιστήμονες κατάφεραν να φτιάξουν την σιλουέτα του ζώου. Αυτός ο δεινόσαυρος πέθανε σε ατύχημα κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας από μουσώνα, και το κουφάρι του μεταφέρθηκε και θάφτηκε σχετικά γρήγορα από την λάσπη από την πλημμύρα. Λίγα είναι γνωστά για τη βιολογία του. Πιθανόν ο Balaur να κηνυγούσε θηράματα μικρού μεγέθους (π.χ. Ζαλμόξης, Τελματόσαυρος, Στρουθιόσαυρος) που ήχαν περίπου το διπλάσιο μέγεθος (3 - 4 μέτρα). Όμως ο ιταλός παλαιοντολόγος Άντρεα Κο, έχει σκεφτεί ότι τα παρεκκλίνοντα χαρακτηριστικά που υπάρχουν στον Balaur μπορεί να ήταν ένα αποτέλεσμα αυτού του θηριόποδου ώστε να γίνει παμφάγο ή φυτοφάγο, και όχι σαρκοφάγο όπως τα περισσότερα θηριόποδα. Η έλλειψη του τρίτου δαχτύλου μπορεί να είναι ένα σημάδι της μειωμένης επιθετικής του συμπεριφοράς, και το ισχυρό πρώτο δάχτυλο θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως μια υποστηριζόμενη προσαρμογή και όχι ως όπλο. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι σύμφωνα με τα σχετικά μικρά, γεροδεμένα άκρα και το ευρύ, πίσω ηβικό οστό, να ήταν ιδανικά ώστε να άφηναν χώρο για το διευρυμένο έντερο για την πέψη της βλάστησης, καθώς και την μείωση της ταχύτητας. Ο Balaur bondoc, επειδή το σημείο που ανακαλύφθηκε στη Ρουμανία εκείνη την εποχή ήταν νησί (νησί Χάτζεκ), πιθανόν να ζούσε σε νησιωτικό περιβάλλον, με υδρόβια φυτά και βάλτους.
Ελισάβετ Ντομπζένσκυ ντε Ντομπζένιτς

H Ελισάβετ, πολων. Dobrzensky de of Dobrzenicz (7 Δεκεμβρίου 1875 - 11 Ιουνίου 1951) από τον Οίκο Ντομπζένσκυ ήταν κόρη του κόμη Ντομπζένσκυ ντε Ντομπζένιτς και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Γκράο-Παρά.

 Ήταν κόρη του Γιόχαν Βέντσελ (Jan Václav) Β΄ κόμη Ντομπζένσκυ ντε Ντομπζένιτς και της Ελισάβετ Κοττουλίνσκυ κόμισσας/βαρόνης του Κοττουλίν και Κζιζκόβιτς. Παντρεύτηκε το 1908 τον Πέτρο ντε Αλκάνταρα του Οίκου της Ορλεάνης πρίγκιπα του Γκράο-Παρά και είχε τέκνα: Ισαβέλλα 1911-2003, παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Οίκου της Ορλεάνης κόμη του Παρισιού, διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκο (ΣΤ΄), της Γαλλίας. Πέτρος-Γκαστάο 1913-2007, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Μαρία-Φραγκίσκη 1914-1968, παντρεύτηκε τον Ντουάρτε-Νούνο των Μπραγκάνσα δούκα της Μπραγκάνσα και διεκδικητή βασιλιά, ως Εδουάρδος Β΄, της Πορτογαλίας. Ιωάννης-Μαρία 1916-2005, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Τερέζα 1919-2011, παντρεύτηκε τον Ερνέστο-Αντόνιο-Μαρία Μαρτορέλ υ Καλντερό (1921-1985). Enache, Nicolas (1999). La Descendance de Marie-Therese de Habsburg, Reine de Hongrie et de Boheme. Paris: ICC. pp. 71, 80, 253–259, 275. ISBN 2-908003-04-X. Montjouvent, Philippe de (1998). Le Comte de Paris et sa Descendance. Charenton, France: Editions du Chaney. pp. 148–153, 161–162, 165–166. ISBN 2-913211-00-3.
Δήμος Κατερίνης

Ο Δήμος Κατερίνης είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, ο οποίος συστάθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ελαφίνας, Κατερίνης, Κορινού, Παραλίας, Πέτρας και Πιερίων, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Ο δήμος αριθμεί 82,892 κατοίκους κατά την Απογραφή του 2021. Πρωτεύουσά και μεγαλύτερη πόλη είναι η Κατερίνη.

 Τοπική Κοινότητα Αρωνά -- ο Αρωνάς [ 292 ] Τοπική Κοινότητα Ελάφου -- η Έλαφος [ 395 ] Τοπική Κοινότητα Εξοχής [ 479 ] η Εξοχή [ 479 ] το Τόξο [ - ] Τοπική Κοινότητα Καταλωνίων -- τα Καταλώνια [ 324 ] Τοπική Κοινότητα Λαγορράχης [ 557 ] η Λαγόρραχη [ 414 ] το Μελιάδι [ - ] Τοπική Κοινότητα Μοσχοποτάμου -- ο Μοσχοπόταμος [ 457 ] Τοπική Κοινότητα Παλαιού Κεραμιδίου -- το Παλαιό Κεραμίδι [ 795 ] Τοπική Κοινότητα Τριλόφου -- ο Τρίλοφος [ 397 ] Δημοτική Κοινότητα Κατερίνης [ 62.742 ] η Ανδρομάχη [ 1.061 ] η Κατερίνη [ 55.997 ] η Νέα Χράνη [ 467 ] το Νέο Κεραμίδι [ 464 ] η Ολυμπιακή Ακτή [ 320 ] Δημοτική Κοινότητα Σβορώνου [ 2.175 ] η Αγία Βαρβάρα [ 69 ] το Προσήλιο [ 158 ] ο Σβορώνος [ 2.062 ] Τοπική Κοινότητα Άνω Αγίου Ιωάννου [ 477 ] ο Άνω Άγιος Ιωάννης [ 496 ] ο Νέος Άνω Άγιος Ιωάννης [ 35 ] Τοπική Κοινότητα Γανοχώρας -- η Γανόχωρα [ 779 ] Τοπική Κοινότητα Νεοκαισαρείας -- η Νεοκαισάρεια [ 445 ] Δημοτική Κοινότητα Κορινού [ 3.543 ] ο Κορινός [ 3.153 ] η Παραλία Κορινού [ 56 ] Τοπική Κοινότητα Κάτω Αγίου Ιωάννου -- ο Κάτω Άγιος Ιωάννης [ 486 ] Τοπική Κοινότητα Κούκου -- ο Κούκος [ 166 ] Τοπική Κοινότητα Νέας Τραπεζούντας -- η Νέας Τραπεζούντα [ 396 ] Τοπική Κοινότητα Σεβαστής -- η Σεβαστή [ 287 ] Δημοτική Κοινότητα Καλλιθέας -- η Καλλιθέα [ 3.134 ] Δημοτική Κοινότητα Περιστάσεως -- η Περίσταση [ 2.545 ] Τοπική Κοινότητα Παραλίας -- η Παραλία [ 1.124 ] Δημοτική Κοινότητα Λόφου [ 1.919 ] ο Λόφος [ 1.694 ] η Ράχη [ 423 ] Τοπική Κοινότητα Αγίου Δημητρίου -- ο Άγιος Δημήτριος [ 627 ] Τοπική Κοινότητα Μηλιάς [ 1.430 ] η Άνω Μηλιά [ 6 ] οι Καρυές [ 187 ] η Κάτω Μηλιά [ 869 ] η Μηλιά [ 352 ] η Φτέρη [ 16 ] Τοπική Κοινότητα Μοσχοχωρίου -- το Μοσχοχώρι [ 516 ] Τοπική Κοινότητα Φωτεινών [ 396 ] η Πέτρα [ 37 ] τα Σκοτεινά [ 1 ] τα Φωτεινά [ 303 ] Τοπική Κοινότητα Βρίας -- η Βρία [ 414 ] Τοπική Κοινότητα Ελατοχωρίου -- το Ελατοχώρι [ 533 ] Τοπική Κοινότητα Ρητίνης -- η Ρητίνη [ 1.138 ] Στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 εξελέγη δήμαρχος από τον πρώτο γύρο ο ανεξάρτητος υποψήφιος, Σάββας Χιονίδης, ο οποίος επανεξελέγη στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2014. Στις επόμενες εκλογές το 2019, δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Κουκοδήμος. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Πανδόλφος ΣΤ΄ της Κάπουα

Ο Πανδόλφος ΣΤ΄, Pandulf VI, (απεβ. 1057) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν Λομβαρδός Πρίγκιπας της Κάπουα και δούκας της Γκαέτα από το 1050 έως και το 1057.

 Ήταν ο γιος και διάδοχος του Πανδόλφου Δ΄ πρίγκιπα της Κάπουα & δούκα της Γκαέτα και της Μαρίας. Συγκυβέρνησε με τον πατέρα του στο δουκάτο της Γκαέτα ήδη το 1032–1038. Ήταν ένας αδύναμος κυβερνήτης, υπό τον οποίο το πριγκιπάτο μειώθηκε σε σημασία και επιρροή. Μετά το θάτέλος του, το κράτος του περιέπεσε αμέσως σε αταξία υπό τον αδελφό του, τον Λανδούλφος Η΄. Η ίδια η Κάπουα κατακτήθηκε μέσα σε ένα χρόνο από τον Ριχάρδο της Αβέρσα. The History of the Normans, Amato (di Montecassino), ‎Aimé du Mont-Cassin, ‎Amatus of Montecassino, 2004 Chalandon, Ferdinand. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie. Paris, 1907. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967.
Ελένα Πέντερσντατερ Στράνγκε

Η Ελένα Πέτερσντοτερ Στράνγκε, δανικά: Helene Pedersdotter Strange, στη Σουηδία ονομάζεται επίσης βασίλισσα Ελίν, (π. 1200–1255) από μια δανική οικογένεια ευγενών που αργότερα ονομάστηκε Ulfeldt ήταν βασίλισσα της Σουηδίας ως σύζυγος του βασιλιά Κνούτου Β΄.

 Ο πατέρας της ήταν ο Δανός ιππότης Πέντερ Στράνγκεσον και μητέρα της ήταν η Ίνγκεμποργκ Έσμπερνσντατερ, της ευγενούς φατρίας Χβίντε, ανιψιά του Δανού αρχιεπισκόπου Aμπσαλόν. Πιστεύεται ότι παντρεύτηκε τον Σουηδό αντιβασιλιά Κανούτο περί το 1225, αν και το ακριβές έτος δεν είναι γνωστό. Από το 1222 ήταν ο αντιβασιλιάς του βασιλιά Έρικ ΙΑ΄ της Σουηδίας και πήρε τον θρόνο ο ίδιος το 1229, κάνοντας έτσι την Ελένα, ή Eλίν όπως την αποκαλούσαν συχνά στη Σουηδία, βασίλισσα. Αυτή χρησιμοποιούσε την ίδια σφραγίδα με τον σύζυγό της σε επίσημα έγγραφα, ένα περίεργο γεγονός που δείχνει, ότι μπορεί να άσκησε κάποια πολιτική επιρροή. Το 1234 ο σύζυγός της απεβίωσε και ο έκπτωτος βασιλιάς Έρικ ΙΑ΄ επέστρεψε. Η χήρα βασίλισσα Eλίν ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά με τον ευγενή Φίλιπ Λάουρεσον. Το 1247 είδε τον γιο της από τον πρώτο της γάμο να επαναστατεί εναντίον του νέου μονάρχη. Όταν αυτός απέτυχε, εκτελέστηκε το 1248. Ο δεύτερος γιος της εκτελέστηκε το 1251 και την ίδια χρονιά έμεινε πάλι χήρα. Απεβίωσε περί το 1255. Χόλμγκερ Κνούτσον απεβ. 1248, εκτελέστηκε σε μία εξέγερση μετά τη μάχη της Σπασάτρα του 1247. Φίλιπ Κνούτσον, εκτελέστηκε το 1251. Åke Ohlmarks: Alla Sveriges drottningar (Όλες οι βασίλισσες της Σουηδίας) (Σουηδικά)
Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Γερμανία)

Το κάστρο του Λίχτενσταϊν είναι ένα κάστρο του 13ου αιώνα που βρίσκεται στο Άλμπτραουφ πάνω από την κοινότητα του Λίχτενσταϊν (Βάδη-Βυρτεμβέργη), στη Γερμανία. Είναι επίσης γνωστό ως το κάστρο των παραμυθιών της Βυρτεμβέργης (Märchenschloss Württemberg). Χτισμένο πάνω σε ένα βραχώδες ύψωμα και προστατευμένο από μια απότομη πλαγιά, ξαναχτίστηκε από την αρχή και διακοσμήθηκε σύμφωνα με τον αρχιτεκτονικό ρυθμό του « τροβαδούρου » το 1842.

 Η ιστορία του κάστρου ανέρχεται στον 13ο αιώνα, όταν η οικογένεια των Λίχτενσταϊν έχτισε το κάστρο του « Παλιού Λίχτενσταϊν », γνωστού και ως το « Παλιό Λίχτενσταϊν ». Καταστράφηκε δύο φορές, στη διάρκεια του Reichskrieg, το 1311 και το 1381, από τις δυνάμεις της ελεύθερης πόλης (Reichstadt) του Ρόιτλινγκεν. Τη δεύτερη φορά, το κάστρο δεν ξαναχτίστηκε και έμεινε σε ερείπια. Το 1802, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α' της Βυρτεμβέργης έχτισε εκεί ένα κυνηγετικό περίπτερο. Ο πρίγκιπας Γουλιέλμος, συλλέκτης όπλων, πανοπλιών και πινάκων ζωγραφικής χρειαζόταν ένα χώρο για να στεγάσει τη συλλογή του. Εντυπωσιάστηκε από το βιβλίο Λίχτενσταϊν του Βίλχελμ Χάουφ (εκδόθηκε το 1826) και θέλησε να μετατρέψει το κυνηγετικό περίπτερο σε κάστρο του καιρού των ιπποτών. Γι'αυτό τον λόγο το κάστρο ανακατασκευάστηκε από το 1840 ως το 1842 σε αυτό το πνεύμα, και σύμφωνα με τα σχέδια του Καρλ Αλεξάντερ Χάιντελοφ. Οι κύριοι άρχοντες του κάστρου του Λίχτενσταϊν είναι οι διάδοχοι του εμπνευστή του, οι δούκες του Ούραχ (ένα παρακλάδι της οικογένειας της Βυρτεμβέργης) 1837–1869 : Βίλχελμ Γκραφ φον Βύρτεμπεργκ, Δούκας του Ούραχ από το 1867 1869–1928 : Βίλχελμ Καρλ φον Ούραχ 1928–1981 : Καρλ Γκέρο φον Ούραχ 1981–1991 : Καρλ Άνσελμ φον Ούραχ από το 1991 : Βίλχελμ Άλμπερτ φον Ούραχ Rolf Bidlingmaier, Schloss Lichtenstein. Die Baugeschichte eines romantischen Symbols. In: Reutlinger Geschichtsblätter N.F. 33/1994, S. 113-152. Albert Minzenmay, Schloss Lichtenstein. Verlag D. Grimmer, Hohenstein. (Γερμανικά) Σελίδα υποδοχής του κάστρου και η ιστορία του (Γερμανικά) Πληροφορίες και εικόνες του κάστρου (Γερμανικά) Πανόραμα
Τέμενη Αχαΐας

Η Τέμενη είναι μεγάλος πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

 Βρίσκεται κτισμένη εγγύς του Αιγίου, σε πεδινή παραθαλάσσια τοποθεσία, σε υψόμετρο περίπου 15 μέτρων, πλησίον της Ε.Ο. Πατρών-Κορίνθου και μεταξύ Διγελιώτικων και Βαλιμίτικων. Λόγω της εγγύτητάς της με το Αίγιο θεωρείται οικιστική του συνέχεια και αποτελεί τόπο μόνιμης διαμονής. Αποτελεί σημαντικό παραθεριστικό προορισμό. Το όνομα Τέμενη δεν είναι γνωστό με ακρίβεια από πού προήλθε. Το χωριό αναφέρεται στα 1700 με την ονομασία «Catu Temeni» στη βενετική καταγραφή «Grimani», όπου βρέθηκε να κατοικείται από 8 οικογένειες (30 κάτοικοι). Αναφέρονται τοποθεσίες με τις ονομασίες «Πάνω Τέμενη» και «Κάτω Τέμενη» στο Ενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας να αποτελούν ζευγολατιά στα περίχωρα πόλης της Βοστίτσας. Στα 1817 αναφέρεται ότι υπέστη σημαντικές ζημιές από σεισμό. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε προορισμός μόνιμης κατοίκησης για λόγους καλύτερου βιοτικού επιπέδου ζωής, βιοπορισμού και ύπαρξης καλλιεργειών από κατοίκους της ορεινής Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845, όταν και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Αιγίου. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 και τη δημιουργία των Κοινοτήτων αποσπάστηκε από το Δήμο Αιγίου και αποτέλεσε την έδρα της τότε νεοϊδρυθείσης Κοινότητας Τεμένης. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τέμενης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Τέμενης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018.
Fedde Le Grand

Ο Φεντ λε Γκραντ (Fedde le Grand) (γεννημένος στις 7 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Ολλανδός DJ της house μουσικής, παραγωγός και remixer από την Ουτρέχτη .Έγινε γνωστός με το κομμάτι Put Your Hands Up 4 Detroit , το οποίο κατέκτησε τα βρετανικά charts το 2006.

 Σε νεαρή ηλικία, ο Fedde le Grand ξεκίνησε ως DJ σε τοπικά κλαμπ στο Bunnik. Οι ικανότητές του δεν πέρασαν απαρατήρητες και τελικά του ζητήθηκε να παίξει μουσική στο club De Danssalon στο Αϊντχόβεν όπου παρέμεινε εκεί για δύο χρόνια . Ακολούθησαν πολλά μεγάλα κλαμπ στην Ολλανδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο Fedde Le Grand είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία του το 2006 με το single Put your hands up 4 Detroit . Το single κατάφερε να φτάσει στο νούμερο 1 στα βρετανικά charts και στα 5 κορυφαία των Dutch Top 40. Το 2007 εμφανίστηκε στο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής Sensation White στο Άμστερνταμ, όπου έπαιξε επίσης εκεί το 2008, 2009, 2011, 2013 και το 2015. Από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως το 2016, ο Le Grand παρουσίαζε την εκπομπή Dark Light στον ολλανδικό ραδιοφωνικό σταθμό Radio 538 . Στις αρχές του 2016 κυκλοφόρησε δύο τραγούδια ( Keep On Believing και Give Me some ) για την αναμονή της κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ του Something Real . 2007: Sessions 2009: Output 2010: Output (Limited Edition) 2016: Something Real 2006: Put Your Hands Up For Detroit 2007: Aah Yeah! 2007: Let me think about it (Ida Corr vs. Fedde le Grand) 2008: Get This Feeling (Re-Issue) 2009: The Joker (feat. F-Man) 2010: Back & Forth (feat. Mr.V) 2011: Control Room 2011: So Much Love 2012: Freaky (feat. Nicky Romero) 2012: Slacking (feat. Nicky Romero) 2012: Turn It (feat. Deniz Koyu & Johan Wedel) 2012: Sparks (feat. Nicky Romero & Matthew Koma) 2013: Long Way From Home (feat. Sultan & Ned Shepard) 2014: Don't Give Up 2015: Take Me Home (feat. Patric La Funk) 2015: The Noise 2015: Feel Good (feat. Holl & Rush) 2016: Keep On Believing 2017: Dancing Together 2017: Wonder Years (feat. Adam Mcinnis) 2019: All Over The World 2020: Clap Your Hands (με Dimitri Vegas & Like Mike & W&W)
Αμερικάνικο ειδύλλιο

Το Αμερικάνικο ειδύλλιο (American pastoral) είναι ένα μυθιστόρημα του Αμερικάνου συγγραφέα Philip Roth το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1997 στην Ηνωμένες Πολιτείες.Μεταφράστηκε στα Ελληνικά τον Μάιο του 1997 από τις εκδόσεις 'πόλις' σε μετάφραση τις Τρισεύγενης Παπαϊωάννου . Σύμφωνα με την γνώμη αξιόλογων κριτικών συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των Μεγάλων αμερικανικών μυθιστορημάτων όλων των εποχών (Μόμπι Ντικ,Τα σταφύλια της οργής,Τριλογία της Νέας Υόρκης κ.ά.)

 Ο Philip Roth περιγράφει την κοινωνία της Αμερικής στη δεκαετία του ’60 , η οποία κλονίζεται εξαιτίας του πολέμου του Βιετνάμ και υφίσταται ραγδαίες πολιτικοκοινωνικές μεταβολές .O συγγραφέας αφηγείται μέσα από την ζωή και το τραγικό πορτραίτο του ήρωά του Εβραίου Σίμουρ Λιβόβ, του «Σουηδού», όπως αποκαλείται, την άνοδο και την πτώση του Αμερικάνικου ονείρου και του Αμερικανού Ήρωα. Ο Σίμουρ Λιβόρ ζει ευτυχισμένος στην μεταπολεμική Αμερική μαζί με την σύζυγο του και την κόρη του .Η ευτυχία αυτή όμως είναι εφήμερη καθώς 16χρονη κόρη του μετατρέπεται σε τρομοκράτισσα επαναστάτρια με στόχο να διαλύσει το ειδύλλιο του πατέρα της. Η επιτυχημένη ζωής του συντρίβεται από την ιστορία που ακολουθεί. Η πιο έντονη και ρεαλιστική απεικόνιση μιας χώρας που παραφρονεί και συμπαρασύρει κάθε ζωή που βρίσκεται μπροστά της, καθώς ο καθένας ψάχνει μέσα στην κατασκευή και τα γεγονότα της ιστορίας να βρει τα δικά του τραύματα και τη δική του ενοχή. Βραβείο Πούλιτζερ-μυθοπλασία (Pulitzer Prize - Fiction) 1998 Βραβείο καλύτερου ξένου βιβλίου (Prix du Meilleur Livre Étranger) 2000 "american pastoral". Αμερικάνικη παραγωγή του 2016,διάρκεια 108'. Σκηνοθεσία του σκηνοθεσία Γιούαν ΜακΓκρέγκορ με τους: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Τζένιφερ Κόνελι, Ντακότα Φάνινγκ
Σεμπάδ Δ΄ ο Βαγρατίδης

Ο Σμπατ Δ΄, αρμενικά: Սմբատ Դ Բագրատունի‎ Smbat IV Bagratuni) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν ένας Αρμένιος πρίγκιπας, που υπηρέτησε πρώτα στον Ρωμαϊκό στρατό, πριν μεταστραφεί περί το 595 στη Σασανιδική Αυτοκρατορία, όπου είχε μία διακεκριμένη στρατιωτική σταδιοδρομία και κέρδισε υψηλές τιμές μέχρι το τέλος του το 616/7. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Βαραζτιρότς.

 Ο Σμπατ Δ΄ ήταν γιος του Μανουήλ Βαγρατιδών (Manwel Bagratuni). Αναφέρεται για πρώτη φορά κάποια στιγμή στη δεκαετία του 580, όταν ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μαυρίκιος (βασ. 582–602) ζήτησε από τους Αρμένιους ευγενείς να συγκεντρώσουν ιππικό για υπηρεσία στους πολέμους του κατά των Αβάρων. Ο Σμπατ Δ΄ και ο Σαχάκ Μαμικονιάν οδήγησαν μία μονάδα 1.000 ανδρών ο καθένας στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανταμείφθηκαν πλουσιοπάροχα και στάλθηκαν στην πατρίδα τους. Ο Σεβεός προσθέτει επίσης ότι ο Mαυρίκιος υποτίθεται, ότι υιοθέτησε τον Σμπατ Δ΄ σε αυτή την περίσταση. Το 589 όμως ο Σμπατ Δ΄ ηγήθηκε της εξέγερσης κατά των Ρωμαίων, αιχμαλωτίστηκε και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου καταδικάστηκε σε θάνατο και κρατήθηκε, για να τον κατασπαράξουν τα θηρία στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Του δόθηκε χάρη την τελευταία στιγμή από τον Μαυρίκιο, ο οποίος στη συνέχεια τον εξόρισε σε κάποια «μακρινά νησιά» και αργότερα στην Αφρική. Ο Σμπατ Δ΄ επέστρεψε από την εξορία λίγο καιρό αργότερα και μπήκε στην υπηρεσία τού Σασανίδη σάχη Χοσρόη Β΄, ο οποίος το 595 τον διόρισε στρατιωτικό κυβερνήτη (marzban) της Υρκανίας (στις νότιες ακτές της Κασπίας Θάλασσας). Ο Σμπατ Δ΄ υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι το 602, αλλά αρχικά εργάστηκε για την καταστολή της εξέγερσης του Βιστάμ στο Χορασάν, προτού ανακληθεί να διαμένει στη βασιλική αυλή στην Κτησιφώντα. Εκεί έλαβε περαιτέρω τιμές και διορίστηκε επίσης μικρός υπουργός Οικονομικών. Περί το 607 («το 18ο έτος της βασιλείας του Χοσρόη») στάλθηκε πίσω στην Αρμενία με εκτεταμένες εξουσίες ως «διοικητής του στρατού των αρχόντων των οίκων». Η θητεία του στην Αρμενία ήταν σύντομη, αλλά παραγωγική: όπως γράφει ο Ν. Γκαρσοϊάν, «οι εξαιρετικές δυνάμεις του Σμπατ Δ΄ του επέτρεψαν να επιβεβαιώσει την εξουσία του Περσικού στέμματος στην Περσαρμενία, να αποκαταστήσει το κύρος της εξασθενημένης Αρμενικής Εκκλησίας συγκαλώντας ένα συμβούλιο, που εξέλεξε νέον καθολικό τον Αβραάμ Α΄ μετά από κενή θέση τριών ετών, και να ανοικοδομήσει τον καθεδρικό ναό της Αρμενικής διοικητικής πρωτεύουσας Ντβιν, παρακάμπτοντας τις αντιρρήσεις των τοπικών Περσικών αρχών». Τον επόμενο χρόνο, ο Σμπατ Δ΄ έλαβε τον τιμητικό τίτλο "η χαρά (ή η ικανοποίηση) του Χοσρόη (Khosrow Shun) και περίπου αυτή τη φορά οδήγησε μία εκστρατεία εκ μέρους του Χοσρόη εναντίον των Εφθαλιτών, τους οποίους νίκησε, σκοτώνοντας πιθανώς τον βασιλιά τους σε μονομαχία. Μετά από αυτό αποσύρθηκε στη βασιλική αυλή, όπου έζησε ανάμεσα στις τιμές, που του έκανε ο Χοσρόης Β΄ μέχρι το τέλος εκείνου το 616/7. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαραζ-Τιρότς Β΄.
Ηλιόλουστος Έρωτας

Ηλιόλουστος Έρωτας (Under the Tuscan Sun) είναι το όνομα μιας κινηματογραφικής κωμωδίας που κυκλοφόρησε στις αμερικανικές αίθουσες στις 20 Σεπτεμβρίου 2003. Πρωταγωνιστεί η Νταϊάν Λέιν, ενώ γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από την Όντρει Γουέλς. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του αυτογραφικού μυθιστορήματος της Φράνσις Μέις.

 Η Φράνσις Μέις (Νταϊάν Λέιν), συγγραφέας και κριτικός βιβλίων, κατοικεί στο Σαν Φρανσίσκο και είναι πλήρως απορροφημένη από την εργασία της. Κάποια στιγμή, ωστόσο, μαθαίνει με άκομψο τρόπο πως ο σύζυγός της τής είναι άπιστος και στην πραγματικότητα δεν την αγαπά. Το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο, σε μια στιγμή που η Φράνσις νιώθει εξαρτημένη από τον έρωτα που ακόμη νιώθει για το σύζυγό της. Σαν επιστέγασμα όλων αυτών, εκείνος της ζητά το διαμέρισμα το οποίο η ίδια λατρεύει, καθώς είχε κοπιάσει πολύ να διακοσμήσει. Για να βοηθήσουν τη Φράνσις να ξεχαστεί λίγο από τα προβλήματά της, η καλύτερή της φίλη, η Πάττι (Σάντρα Ο), η οποία μόλις είχε μάθει πως ήταν έγκυος, και η σύντροφός της, κάνουν δώρο στη φίλη τους ένα ρομαντικό δεκαήμερο ταξίδι στην Τοσκάνη της Ιταλίας. Υποτίθεται πως το ταξίδι δεν θα της επέφερε την οποιαδήποτε συναισθηματική πίεση, μιας και οργανωνόταν για ζευγάρια ομοφυλοφίλων. Φτάνοντας στην Τοσκάνη, και ακόμη με μελαγχολική διάθεση, γοητεύεται τόσο από το τοπίο, που σε μια παρόρμηση αγοράζει μια παλιά βίλα, που δείχνει να χρειάζεται πολλές επισκευές, όπως άλλωστε και η καρδιά της Φράνσις. Η προσωπικότητα του σπιτιού είναι τέτοια που δείχνει να συμβαδίζει σε όλη τη διάρκεια της διαμονής της εκεί με την ψυχολογική της κατάσταση. Η Φράνσις σιγά σιγά αρχίζει να εντάσσεται στην τοπική κοινωνία, γνωρίζοντας διάφορα ήδη ανθρώπων: τους ανοιχτόκαρδους γείτονές της, μια εκκεντρική φίλη που ζει τη ζωή ως το μεδούλι, την Κάθριν (Λίντσεϋ Ντάνκαν), μια παρέα Πολωνών εργατών που τη βοηθούν για μήνες να φτιάξει το σπίτι και τον πάντα φιλικό και ευγενικό κ.Μαρτίνι (Βίνσεντ Ριότα), που τη βοηθά με τις γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Με όλους αυτούς τους ανθρώπους αναπτύσσει στενές σχέσεις, αλλά δείχνει τελικά περισσότερο μητρική απέναντι στα δικά τους προβλήματα, και όχι πιο ξένοιαστη στα δικά της βάσανα. Τελικά θα ζήσει μια παθιασμένη περιπέτεια με ένα ιδιαίτερα ελκυστικό Ιταλό, τον Μαρτσέλο (Raoul Bova), τον οποίο και συναντά τυχαία , ψάχνοντας οδηγίες. Με θάρρος, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα προς τη νέα της ζωή μακριά από το σύζυγό της, χωρίς όμως να λείπει η αβεβαιότητα πως η μοίρα πράγματι τη σπρώχνει προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο όταν αντικρίσει κατάματα το τι πραγματικά κέρδισε από τη νέα της ζωή, θα καταλάβει το τι αναζητούσε και το τι είναι πραγματικά σημαντικό για εκείνη. Σε κάθε σκηνή της ταινίας όπου εμφανίζονται καλόγριες, αυτές τρώνε. Το ζευγάρι των Γερμανών που προσπαθούν να αγοράσουν τη βίλα, μετατράπηκε σε ζευγάρι Γάλλων, κατά τη μεταγλώττιση της ταινίας στη γερμανική γλώσσα. Ο ηλικιωμένος κύριος που αφήνει τα λουλούδια στο εικόνισμα είναι ο Ιταλός σκηνοθέτης Μάριο Μονιτσέλι.