IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αυγουσταίον

To Αυγουσταίον ήταν πλατεία της Κωνσταντινούπολης που βρισκόταν μεταξύ της νότιας πλευράς της Αγίας Σοφίας και της εισόδου του Μεγάλου Παλατίου. Αναφέρεται και ως Αυγουστεών ή Αυγουστείον.

 Χώρος με ιδιαίτερη αίγλη, θεωρείται πως είχε ιδεολογική και συμβολική σημασία, καθώς συνέδεε τον ορθόδοξο ναό με το αυτοκρατορικό εθιμοτυπικό. Λειτούργησε λιγότερο ως δημόσια πλατεία και περισσότερο ως προαύλιος χώρος για τις αυτοκρατορικές πομπές, προσαρτημένος στην Αγία Σοφία. Η ύπαρξη πυλών καθώς και το γεγονός ότι ήταν περίκλειστο μαρτυρούν ότι η πρόσβαση στον χώρο δεν ήταν πάντα ελεύθερη. Ο Προκόπιος είναι ο μοναδικός ιστορικός που περιγράφει το Αυγουσταίον ως «αγορά». Αποδίδεται στον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος τοποθέτησε εκεί στήλη της μητέρας του. Πιθανολογείται πως κατέλαβε ένα μέρος του παλαιότερου «Τετραστώου» που κατασκευάστηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο. Στην πλατεία είχε τοποθετηθεί ανδριάντας του Κωνσταντίνου, τον οποίο περιέβαλλαν τα αγάλματα των τριών γιων του, του Λικίνιου και αργότερα του Ιουλιανού. Επί της βασιλείας του Μεγάλου Θεοδοσίου, το σύμπλεγμα αντικαταστάθηκε από ασημένιο έφιππο ανδριάντα του ιδίου. Το Αυγουσταίον επανασχεδιάστηκε το 459 και αργότερα εκ νέου από τον Ιουστινιανό Α΄, καθώς είχε προηγηθεί καταστροφή του από πυρκαγιά κατά τη στάση του Νίκα. Τότε τοποθετήθηκε η περίφημη στήλη του Ιουστινιανού, που έφερε στην κορυφή της μπρούτζινο έφιππο ανδριάντα μεγάλων διαστάσεων. Λεπτομερή περιγραφή του παραδίδει ο Προκόπιος: ο αυτοκράτορας κρατούσε στο αριστερό χέρι μία σφαίρα (υδρόγειο), που συμβόλιζε την υποταγή όλης της Γης σε εκείνον, ενώ το δεξί του χέρι ήταν υψωμένο προς την Ανατολή. Μπροστά από τη στήλη του Ιουστινιανού είχαν τοποθετηθεί τα αγάλματα τριών βάρβαρων βασιλιάδων σε στάση απόδοσης φόρου τιμής. Τον 7ο αιώνα, στα νοτιοανατολικά του Αυγουσταίου χτίστηκε ο λεγόμενος Θωμαΐτης, μια τρίκλιτη αψιδωτή αίθουσα ακροάσεων, που σχετιζόταν με το Μεγάλο Παλάτι και αποδίδεται στον πατριάρχη Θωμά Α΄. Στην ανατολική πλευρά του Αυγουσταίου βρισκόταν η μία από τις δύο Συγκλήτους, που οικοδόμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Χαλκή πύλη. Νοτιοδυτικά βρίσκονταν οι Θέρμες του Ζευξίππου, ενώ βορειοδυτικά εκτεινόταν το Μίλιον από το οποίο ξεκινούσε η Μέση οδός. Το Αυγουσταίον διατηρήθηκε ως ελεύθερος ανοιχτός χώρος μέχρι το τέλος της αυτοκρατορίας, αν και τα ίχνη ερήμωσής του ήταν εμφανή από τις αρχές του 15ου αιώνα.
Leroy Merlin

Η Leroy Merlin είναι γαλλική εταιρεία για τη βελτίωση της κατοικίας. Εστιάζει σε έξι βασικούς τομείς: DIY, κατασκευές, κηπουρική, εξοπλισμό υγιεινής, ανανεώσιμη ενέργεια , και εσωτερική διακόσμηση . Διαθέτει υποκαταστήματα σε 13 χώρες

 Tο 1923, ο Αντόλφ Λερουά και η Ροζ Μερλέν, σύντροφοι στη προσωπική ζωή και συνεργάτες, εμπορεύονταν στη βόρεια Γαλλία υλικά που άφησαν πίσω τους οι συμμαχικές δυνάμεις μετά το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύντομα παρατήρησαν μεγάλη ζήτηση. Το 1960, η εταιρεία πήρε το όνομα Leroy Merlin, επινόησε τη δωρεάν μεταφορά των προϊόντων στο σπίτι και άνοιξε το πρώτο μεγάλο κατάστημα πώλησης προϊόντων μαστορέματος. Από το 1979, η Association Mulliez είναι ο κύριος μέτοχος του Groupe Adeo, της μητρικής εταιρείας στην οποία ανήκει πλέον η Leroy Merlin. Η Leroy Merlin δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα από το 2005 και είναι μέλος του ομίλου εταιρειών Groupe Adeo (στην Ελλάδα και στη Κύπρο: συμμετοχή 60% Groupe Adeo, 40% Παύλος Φουρλής). Άνοιξε το πρώτο της κατάστημα τον Μάρτιο 2007 στο εμπορικό πάρκο του διεθνούς αεροδρομίου της Αθήνας και σήμερα κατέχει εφτά στην Ελλάδα,ένα στην Κύπρο (από τον Σεπτέμβριο του 2011) και ένα κατάστημα Naterial στον Άλιμο (λειτουργεί από το 2023). Η Leroy Merlin προσφέρει προϊόντα για τα μαστορέματα, τις κατασκευές, τον κήπο και τη διακόσμηση. Προσφέρει ακόμη υπηρεσίες επισκευής και τοποθέτησης, σχεδιασμού και τροποποίηση των προϊόντων που πουλά. Επίσημη ιστοσελίδα της Leroy Merlin στην Ελλάδα Επίσημη ιστοσελίδα της Leroy Merlin σε Κύπρο
Αλογλιπτίνη

Η αλογλιπτίνη (εμπορική ονομασία Nesina και Vipidia ) είναι ένα από του στόματος χορηγούμενο αντιδιαβητικό φάρμακο το οποίο ανήκει στην κατηγορία των αναστολέων DPP-4 (γλιπτίνες). Η αλογλιπτίνη δεν μειώνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου. Όπως και άλλα μέλη της κατηγορίας γλιπτινών, προκαλεί μικρή ή καθόλου αύξηση βάρους, παρουσιάζει σχετικά μικρό κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας και έχει σχετικά μέτρια δραστηριότητα μείωσης της γλυκόζης. Η αλογλιπτίνη και άλλες γλιπτίνες χρησιμοποιούνται συνήθως σε συνδυασμό με μετφορμίνη σε άτομα των οποίων ο διαβήτης δεν μπορεί να ελεγχθεί επαρκώς μόνο με μετφορμίνη. Τον Απρίλιο του 2016, η FDA των ΗΠΑ πρόσθεσε μια προειδοποίηση σχετικά με τον αυξημένο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας. Αναπτύχθηκε από τη Syrrx, μια εταιρεία που εξαγοράστηκε από την Takeda Pharmaceutical Company το 2005.

 Η αλογλιπτίνη είναι ένας αναστολέας της διπεπτιδυλ-πεπτιδάσης-4 που μειώνει το σάκχαρο του αίματος. Βάσει κλινικών μελετών, τα ανεπιθύμητα συμβάντα περιλαμβάνουν ήπια υπογλυκαιμία, Η αλογλιπτίνη δεν συσχετίζεται με αυξημένο βάρος, αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων. Μπορεί επίσης να προκαλέσει πόνο στις αρθρώσεις, που μπορεί να είναι σοβαρός και επικίνδυνος για πρόκληση αναπηρίας. Τον Απρίλιο του 2016, η FDA των ΗΠΑ πρόσθεσε μια προειδοποίηση σχετικά με τον αυξημένο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας. Τον Δεκέμβριο του 2007, η Takeda υπέβαλε μια New Drug Application (NDA) για την αλογλιπτίνη στην Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (USFDA) μετά από θετικά αποτελέσματα σε κλινικές δοκιμές φάσης ΙΙΙ. Τον Σεπτέμβριο του 2008, η εταιρεία υπέβαλε επίσης αίτηση έγκρισης στην Ιαπωνία επιτυγχάνοντας έγκριση τον Απρίλιο του 2010. Η εταιρεία υπέβαλε επίσης αίτηση χορήγησης άδειας κυκλοφορίας (MAA) εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αποσύρθηκε τον Ιούνιο του 2009 λόγω ανάγκης περισσότερων δεδομένων. Το πρώτο NDA της USFDA απέτυχε να λάβει έγκριση και ακολουθήθηκε από ένα ζεύγος NDA (ένα για την αλoγλιπτίνη και ένα δεύτερο για συνδυασμό αλoγλιπτίνης και πιογλιταζόνης ) τον Ιούλιο του 2011. Το 2012, η Takeda έλαβε αρνητική απάντηση από την USFDA και στις δύο αυτές NDAs, αναφέροντας την ανάγκη για πρόσθετα δεδομένα. Το 2013, η FDA ενέκρινε το φάρμακο σε τρία σκευάσματα: ως αυτόνομο με την εμπορική ονομασία Nesina, σε συνδυασμό με μετφορμίνη με το όνομα Kazano και σε συνδυασμό με πιογλιταζόνη ως Oseni. Σιταγλιπτίνη
Αικατερίνη Ρενάτα της Αυστρίας

Η Αικατερίνη Ρενάτα (γερμ. Catherine Renata von Habsburg, 4 Ιανουαρίου 1576 - 29 Ιουνίου 1599) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Β΄ της Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας. Γεννήθηκε στο Γκρατς και, όπως όλα τα μέλη της οικογένειάς της, υπέφερε από το Αψβουργικό κάτω χείλος (προγναθισμό). Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για τον γάμο της με τον Οδοάρδο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας, όταν ξαφνικά η Αικατερίνη Ρενάτα απεβίωσε 23 ετών. Τάφηκε στο Αββαείο του Σέκαου. Το 1619 τον θείο της Ματθία της Γερμανίας διαδέχθηκε ο αδελφός της Φερδινάνδος Β΄. Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria von Bayern" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 20 – via Wikisource.
Πουρνάρι Αχαΐας

Για οικισμούς κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Πουρνάρι. Το Πουρνάρι είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μύρτου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μύρτου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Σπύρος Μυλωνάς, δήμαρχος Δυτικής Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Πουρνάρι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πουρναρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μύρτου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Delirious Nomad

Delirious Nomad είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Chrysalis Records. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 28 Μαρτίου 2011 από την δισκογραφική εταιρεία "Rock Candy" με δύο επιπλέον κομμάτια.Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, αφού το "AllMusic" το βαθμολόγησε με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Metal Reviews" με 86% και το "Metal Storm" με 8 / 10.Το άλμπουμ δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, όπως και ο προκάτοχος του. Μετά την κυκλοφορία του, ο κιθαρίστας Φιλ Σάντοβαλ αποχώρησε από τους Armored Saint, αφήνοντας τους ως τετραμελές σχήμα.

 1. Long Before I Die (Bush, Vera) - 2:47 2. Nervous Man (Bush, Prichard, Vera) - 4:01 3. Over The Edge (Bush, Phil Sandoval, Gonzo Sandoval) - 4:51 4. The Laugh (Bush, Prichard, Vera) - 4:21 5. Conqueror (Bush, Prichard) - 4:28 6. For the Sake of Heaviness (Bush, Prichard, Vera) - 4:23 7. Aftermath (Bush, Phil Sandoval, Vera) - 5:31 8. In the Hole (Bush, Prichard) - 3:50 9. You're Never Alone (Bush, Phil Sandoval) - 4:37 10. Released (Bush, Phil Sandoval) - 3:05 1. The Laugh (Demo) (Bush, Prichard, Vera) - 4:53 2. You're Never Alone (Rough Mix) (Bush, Phil Sandoval) - 5:55 Delirious Nomad (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 9 Νοεμβρίου 1985 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Delirious Nomad" είχε την εξής μορφή: Τζον Μπους - φωνητικά Ντέιβιντ Πρίτσαρντ - κιθάρα Φιλ Σάντοβαλ - κιθάρα Τζόι Βέρα - μπάσο Γκόνζο Σάντοβαλ - τύμπανα Delirious Nomad - Armored Saint | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Armored Saint - Delirious Nomad - Metal Storm Armored Saint - Delirious Nomad - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ροδόλφος του Ράινφελντεν

Ο Ροδόλφος, γερμ. Rudolf (π. 1025 - 15 Οκτωβρίου 1080) από τον Οίκο του Ραϊνφέλντεν ήταν δούκας της Σουαβίας και διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας σε αντιπαράθεση με τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. Αρχικά ήταν ακόλουθος του βασιλιά, ο οποίος ήταν γαμπρός του Ροδόλφου· όμως η εκλογή του ως "βασιλιά" της Γερμανίας το 1077 πυροδότησε τη Μεγάλη Εξέγερση των Σαξόνων και μια ανοιχτή σύγκρουση του βασιλιά με τον Πάπα (1η φάση της Έριδας της Περιβολής). Έπειτα από μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων και όταν οι δυνάμεις του νίκησαν εκείνες του Ερρίκου Δ΄ στη μάχη του Έλστερ, ο Ροδόλφος υπέκυψε στα τραύματά του.

 Ήταν γιος του Κούνο κόμη του Ραϊνφέλντεν. Ο Ροδόλφος αναφέρεται για πρώτη φορά το 1048 σε πράξη, που εκδόθηκε από τον Ερρίκο Γ΄ των Σαλίων της Γερμανίας και αναφέρεται ως κόμης του Σίσγκαου στη Σουαβία, στον Άνω Ρήνο (νυν βορειοδυτική Ελβετία). Το Σίσγκαου έπειτα ανήκε στον πρίγκιπα-επίσκοπο της Βασιλείας. Η οικογένεια του Ροδόλφου κατείχε μεγάλες εκτάσεις από το αββαείο του Αγ. Βλασίου στον Μέλανα Δρυμό ως κάτω στο Άαργκου, πέρα από το σύνορο με το βασίλειο της Βουργουνδίας. Πιθανώς ήταν συγγενής με τον Ροδόλφο Β΄ της Βουργουνδίας (απεβ. 937), τους δούκες της Λωρραίνης και τον Οίκο των Οθωνιδών. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ματθίλδη των Σαλίων, κόρη του Ερρίκου Γ΄ της Γερμανίας. Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα, κόρη του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα: Αγνή 1065-111, παντρεύτηκε τον Μπέρτολντ Β΄ των Τσέρινγκεν δούκα της Σουαβίας. Αδελαΐδα π. 1065-1090, παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας. Η κόρη τους: Πιρόσκα (Ειρήνη) 1088-1134, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μπέρτα 1065-μετά το 1128, παντρεύτηκε τον Ούριχ Ι΄ κόμη του Μπρέγκεντς. Μπέρτχολντ Α΄ 1060-1090, δούκας της Σουαβίας. Robinson, Ian Stuart (2002). Bertholds und Bernolds Chroniken. Lateinisch und deutsch (in German). Darmstadt: Wiss. Buchgesellschaft. pp. 35–277. ISBN 3-534-01428-6. H. Bresslau and P. Kehr, eds., Die Urkunden Heinrichs III, MGH Diplomata 5 (Berlin, 1931). Vita Heinrici IV. imperatoris, ed., W. Eberhard, MGH Script. rer. Germ. 58 (Hannover and Leipzig, 1899). Liber de unitate ecclesiae conservanda in W. Schwenenbecher, ed., MGH Libelli, 2 (Hannover, 1892), pp. 184–284.
Συνταγματάρχης Λιάπκιν

Το βιβλίο Συνταγματάρχης Λιάπκιν είναι το πρώτο ψυχογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Καραγάτσης σε ηλικία 25 ετών και ανήκει στην κλασική νεοελληνική πεζογραφία. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1933 και αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω απ' τον Φοίβο, η οποία συμπληρώνεται από τον Γιούγκερμαν και την Μεγάλη Χίμαιρα.

 Το μυθιστόρημα αφορά έναν πρώην Ρώσο Συνταγματάρχη, του Λευκού Στρατού που μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, πολέμησε ενάντια στους Μπολσεβίκους. Αναγκάστηκε να διαφύγει προς την Ελλάδα, χάνοντας αξιώματα, το σπίτι και την κόρη του. Φτάνει τελικά στον θεσσαλικό κάμπο, όπου ξαναρχίζει τη ζωή του από το μηδέν. Εκεί καταφέρνει να διοριστεί επιστάτης της Γεωργικής Σχολής στη Λάρισα. Ο Λιάπκιν, πάντοτε δέσμιος του αλκοόλ και των παθών του, θα ξαναπαντρευτεί, θα τεκνοποιήσει, θα δουλέψει σκληρά, όμως το ένοχο παρελθόν θα τον ξαναβρεί. Ο Καραγάτσης μέσα από τον Συνταγματάρχη Λιάπκιν πραγματεύεται την οπτική των Ρώσων εμιγκρέδων, την Μπολσεβικική Επανάσταση και τον αντίκτυπό της στην Ελλάδα του 1930. Ο Καραγάτσης δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις αλλά καταγράφει μέσα από τον Λιάπκιν τις απόψεις του, σχετικά με τον κομμουνισμό. Μέσα από τον πρωταγωνιστή, αναδεικνύει την κομμουνιστική βία και τρομοκρατία της Ρωσικής Επανάστασης, στεκούμενος όμως επικριτικά και στο τσαρικό καθεστώς. Το βιβλίο γυρίστηκε σε τηλεοπτική σειρά με ομώνυμο τίτλο, η οποία προβλήθηκε στο κανάλι της ΥΕΝΕΔ την περίοδο 1978-1979. Πρωταγωνιστής της σειράς στον ρόλο του Συνταγματάρχη Λιάπκιν ήταν ο Πέτρος Φυσσούν.
Παναγιώτης Τουμαζής

Ο Παναγιώτης Τουμαζής ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός μηχανικός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο.

 Ο Παναγιώτης Τουμαζής γεννήθηκε στον Άγιος Μέμνωνα στις 24 Σεπτεμβρίου 1912. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε πολιτική μηχανική στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Εργάστηκε για οχτώ χρόνια ως δημοτικός μηχανικός Αμμοχώστου. Το 1937 ίδρυσε Γραφείο Αρχιτεκτονικών και Τεχνικών Μελετών και το 1942 εταιρεία εκτελέσεως τεχνικών και οικοδομικών έργων, των οποίων ήταν διεθυντής.Ήταν νυμφευμένος με την Ιουλία, το γένος Δημήτριου Κεμπελίδη και είχε δύο παιδιά. Απεβίωσε το 2005. Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρειας Αμμοχώστου με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Μετά τη διάλυση του Πατριωτικού Μετώπου το 1969 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ενιαίου Κόμματος. Ως βουλευτής, ήταν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προϋπολογισμού.Την 1 Ιουλίου 1970 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 15 Ιουνίου 1972. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του αθλητικού σωματείου Ανόρθωση Αμμοχώστου. Επιπλέον, ήταν ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Οργανισμού Ανάπτυξης και Προόδου Αμμοχώστου. «Απεβίωσε ο Παναγιώτης Τουμαζής». www.hri.org. 4 Ιουνίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2019. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 242. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019. «Παναγιώτης Τουμαζής». Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. 6 Μαΐου 1972. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2020.
509 Ιολάνδη

Η 509 Ιολάνδη (Iolanda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,40. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ιολάνδης εκτιμάται σε 53 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 160 περίπου τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2747 (από δεδομένα του IRAS). Η Ιολάνδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 18 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπράντι Καρλάιλ

Η Μπράντι Μέρι Κάρλαιλ (αγγλικά: Brandi Marie Carlile) (γεν. 1 Ιουνίου 1981) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Η μουσική της περιλαμβάνει στοιχεία από πολλά είδη, όπως φολκ ροκ, εναλλακτική κάντρι, Americana και κλασσική ροκ.

 Γεννήθηκε στο Ravensdale της Ουάσιγκτον, μια αγροτική πόλη νοτιοανατολικά του Σιάτλ, και παράτησε το γυμνάσιο για να ακολουθήσει μουσική καριέρα. Έως το 2021, η Κάρλαιλ έχει κυκλοφορήσει επτά μουσικά άλμπουμ. Το πρώτο της άλμπουμ, Brandi Κάρλαιλ (2005), δέχτηκε καλές κριτικές. Η Κάρλαιλ έγινε ευρύτερα γνωστή το 2007, με την κυκλοφορία του σινγκλ της το 2007, "The ΗStory", από το άλμπουμ της με τον ίδιο τίτλο. Ο Κάρλαιλ αργότερα κυκλοφόρησε τα Give Up the Ghost (2009), Bear Creek (2012), The Firewatcher's Daughter (2015), By the Way, I Forgive You (2018) και In These Silent Days (2021). Η Κάρλαιλ έχει λάβει εννέα βραβεία Grammy και έχει κερδίσει 25 υποψηφιότητες για Grammy, μεταξύ των οποίων τρεις για το έργο της ως παραγωγός και τραγουδοποιός στο άλμπουμ της Tanya Tucker When I'm Livin (2019). Το 2019, η Κάρλαιλ σχημάτισε ένα γυναικείο συγκρότημα, τις Highwomen, μαζί με την Amanda Shires, τη Maren Morris και τη Natalie Hemby . Οι Highwomen κυκλοφόρησαν το ομότιτλο πρώτο τους άλμπουμ το 2019. Το 2021, κέρδισαν το βραβείο Grammy για το καλύτερο κάντρι τραγούδι για το κομμάτι "Crowded Table". Η Κάρλαιλ έχει συμμετάσχει σε ακτιβισμό για διάφορα θέματα, όπως την ανθρωπιστικής βοήθειας, την οικονομική αρωγή ως ανταπόκριση στον COVID-19, την φυλετική δικαιοσύνη και των δικαιωμάτων LGBT. Σόλο Άλμπουμ Brandi Carlile (2005) The Story (2007) Give Up the Ghost (2009) Bear Creek (2012) The Firewatcher's Daughter (2015) By the Way, I Forgive You (2018) In This Silent Days (2021)με τις Highwomen The Highwomen (2019)'Aλλα Cover Stories (2017)ως παραγωγός You Don't Own Me Anymore των The Secret Sisters (2017) When I'm Livin' της Tanya Tucker (2019) Saturn Return των The Secret Sisters (2020) Second Nature του Lucius (2022) Brandy Clark του Brandy Clark (2023) Sweet Western Sound της Tanya Tucker (2023)
Αντρέι Φέντοριβ

Ο Αντρέι Ρομάνοβιτς Φέντοριβ (ρωσικά: Андрей Романович Федорив‎, γενν. 11 Αυγούστου 1963, Λβοφ, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Σοβιετικός, μετέπειτα Ρώσος αθλητής στίβου, Αξιότιμος Μάστερ του Αθλητισμού, νικητής των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων 1986 (200 μ.) και 1987 (4 × 100 μ.), συμμετέχων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και του 1996, 39 φορές πρωταθλητής της ΕΣΣΔ, της ΚΑΚ και της Ρωσίας (27 φορές σε προσωπικά αγωνίσματα) σε αποστάσεις σπριντ.

 Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 12 ετών. Ήθελε να γίνει κολυμβητής, αλλά τελικά στράφηκε στον στίβο. Σχεδόν αμέσως αναδείχθηκε ως πρωταθλητής, κερδίζοντας τους περισσότερους διαγωνισμούς παιδιών και νέων. Μέλος της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ από το 1983. Ως αθλητής και άνθρωπος είναι εξαιρετικά απαιτητικός από τον εαυτό του, αυτοκριτικός. Το 1987, παντρεύεται την αθλήτρια Λιουντμίλα Φέντοριβα, η οποία αργότερα έγινε προπονητής του. Το 1988, απέκτησαν μια κόρη, την Αλεξάντρα, η οποία, επίσης αθλήτρια στίβου, έγινε πρωταθλήτρια στη σκυταλοδρομία 4 × 100 m στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 (αργότερα της στέρησαν το βραβείο λόγω ντόπινγκ ενός από των συναθλητών της). Το 2007, χώρισε τη Λιουντμίλα Φέντοριβα και παντρεύτηκε την Γιελένα Κολέσνικ Αρχειοθετήθηκε 2020-07-21 στο Wayback Machine. . Σε συνεργασία με την Κολέσνικ, δημοσίευσε τα μυθιστορήματα "Σκιές" (2007), "Θάνατος και Καλοκαίρι" (2008), "Σένκα" (2008), "Μια άλλη ζωή" (2008) και έναν ταξιδιωτικό οδηγό της Ισπανίας, "Το μυστήριο της Λα Μουσσάρα ή Πού πήγαν οι Ναΐτες" (2013). (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ του Αντρέι Φέντοριβ στο sports-reference.com www.ko-fe.ru — Επίσημος ιστότοπος των Κολέσνικ και Φέντοριβ
Πάνθεον του Κομιτάς

Το Πάνθεον του Κομίτας είναι νεκροταφείο και πάρκο που βρίσκεται στο Γερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας. Σε αυτό βρίσκονται θαμμένα αρκετά επιφανή πρόσωπα της νεότερης και σύγχρονης αρμενικής Ιστορίας.

 Συστάθηκε το 1936 στην περιοχή Σενγκαβίτ, μετά τη διάλυση του προηγούμενου νεκροταφείου Μλερ και του αντίστοιχου παρεκκλησίου. Έλαβε την ονομασία του προς τιμήν του σημαντικού ιερέα και θεμελιωτή της αρμενικής μουσικής Σολομών Σολομωνιάν, γνωστού ως Κομιτάς (1869-1935), ο οποίος θάφτηκε εκεί. Ο χώρος περιλαμβάνει 60 τάφους, στους οποίους συγκαταλέγονται και εκείνοι προσωπικοτήτων όπως ο συνθέτης Αράμ Χατσατουριάν, ο σκηνοθέτης Σεργκέι Παρατζάνωφ, ο λογοτέχνης Χνκο Απέρ, η ποιήτρια και ακτιβίστρια Σίλβα Καπουτικιάν, η τραγουδίστρια Γκοάρ Γκασπαριάν κ.ά. Το 2005 πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες ανακατασκευής στον χώρο.
Μπιαρμοσούχια

Τα Μπιαρμοσούχια, επίσης γνωστά ως Εοτιτανοσούχια και Φθινοσούχια, είναι μία υποτάξη πρωτόγονων θηριαψιδωτών που έζησε την Πέρμια περίοδο. Ήταν μετρίου μεγέθους σαρκοφάγα και ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ των σφενακοδοντίδων πελυκόσαυρων και των πιο εξελιχμένων θηριαψιδωτών.

 Το κρανίο των μπιαρμοσούχιων μοιάζει με αυτό των σφενακοδοντίδων, και διαφέρει μόνο στα μεγαλύτερα κροταφικά ανοίγματα, ελαφρώς προς τα πίσω ινιακό οστό, μειωμένος αριθμός δοντιών, μονοί μεγάλοι κυνόδοντες και στα πάνω και στα κάτω σαγόνια, τα οποία σε πιο ειδικευμένα Μπιαμοσούχια μοιάζουν με τους κυνοδόντες των γοργονοψίδων και άλλα χαρακτηριστικά (Carroll 1988 pp.370, Benton 2000 p.114). Αυτά τα συναψίδια μοιάζουν με τους σφενακοδοντίδες, αν και δεν έχουν το ιστίο, όπως αυτό του Διμετρόδοντα, αλλά οι ώμοι, η λεκάνη και τα πόδια δείχνουν ότι περπατούσε πιο όρθια. Τα πόδια είναι πιο συμμετρικά και κοιτούσαν συνέχεια μπροστά, και οι φάλαγκες των δακτύλων των ποδιών μίκρηναν σε μέγεθος (Carroll 1988 pp.370-1). Benton, M. J. (2000), Vertebrate Paleontology, 2nd Ed. Blackwell Science Ltd (2004) 3rd edition Carroll, R. L. (1988), Vertebrate Paleontology and Evolution, WH Freeman & Co. Hopson, J.A. και Barghusen, H.R. (1986), An analysis of therapsid relationships in N Hotton, III, PD MacLean, JJ Roth και EC Roth, The Ecology and Biology of Mammal-like Reptiles, Smithsonian Institution Press, pp. 83-106 Ivakhnenko, M.F. 1999, Biarmosuches from the Ocher Faunal Assemblage of Eastern Europe, Paleontological Journal vol 33 no.3 pp. 289-296. abstract Sigogneau-Russell, D., 1989, "Theriodontia I - Phthinosuchia, Biarmosuchia, Eotitanosuchia, Gorgonopsia" Part 17 B I, Encyclopedia of Paleoherpetology, Gutsav Fischer Verlag, Stuttgart and New York, Therapsida: Biarmosuchia at Palaeos
Γονόρροια

Η γονόρροια (ή βλεννόρροια) είναι κοινό σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα που οφείλεται σε λοίμωξη από το βακτήριο Ναϊσσέρια γονορροϊκή (Neisseria gonorrhoeae). Αυτοί οι κόκκοι είναι ενδοκυτταρικοί και εμφανίζονται συνήθως σε ζεύγη σε σχήμα κόκκων καφέ. Μπορεί να αναπτυχθεί και να πολλαπλασιαστεί ανάλογα με το είδος της σεξουαλικής επαφής, κολπικής, στοματικής ή πρωκτικής, στα όργανα και τους ιστούς αυτών των περιοχών.

 Ο κύριος τρόπος μετάδοσης της γονορροια είναι με την σεξουαλική επαφή. Το στοματικό σεξ (προς άντρα) μπορεί να οδηγήσει σε φαρυγγικές λοιμώξεις ενώ το στοματικό σεξ σε γυναίκα με λοίμωξη, δεν μεταδίδει συνήθως την νόσο. Στους άντρες η γονοκοκκική ουρηθρήτιδα εμφανίζεται με ουρηθρίτιδα, δηλαδή πόνο στην ουρήθρα ο οποίος μπορεί να συνοδεύεται με οίδημα και εκροή πυώδους υγρού. Πριν την εποχή των αντιβιωτικών, η συμπτωματολογια διαρκουσε 8 εβδομαδες και μπορουσε να επιπλεχθει με ορχίτιδα ή επιδιδυμήτητα. Η θεραπεία είναι συνήθως με κεφτριαξόνη (Rocephin), καθώς έχει αναπτυχθεί αντοχή σε πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως. Δίνεται συνήθως σε συνδυασμό με αζιθρομυκίνη ή δοξυκυκλίνη, καθώς η γονόρροια μπορεί να συνυπάρχει με χλαμύδια, η οποία δεν θεραπεύεται με κεφτριαξόνη. Παρόλα αυτά έχει αρχίσει να εμφανίζεται αντοχή και σε αυτό το φάρμακο. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι λαμβάνουν χώρα περίπου 62 εκατομμύρια περιπτώσεις λοίμωξης από γονόρροια κάθε χρόνο. Το 2010 προκάλεσε περίπου 900 θανάτους, σε σχέση με τους 1.100 το 1990. Στις Η.Π.Α. το κέντρο ελέγχου νοσημάτων υπολογίζει ότι κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα 820.000 νέα περιστατικά, από τα οποία 570.000 στις ηλικίες 15 με 24. Το 2011, καταγράφηκαν στις ΗΠΑ 321.849 περιστατικά. Είναι το δεύτερο συχνότερο βακτηριακό σεξουαλικώς μεταδιδομένο νόσημα μετά τα χλαμύδια. Μετά την επιβολή προγράμματος ελέγχου της γονόρροιας την δεκαετία του 1970, η επίπτωση γονόρροιας μειώθηκε κατά 74% (περίοδος 1974-1997).
Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης

Το Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης είναι η έδρα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και μια από τις χειμερινές θεατρικές σκηνές του ιδρύματος. Βρίσκεται στη Λεωφόρο 30ής Οκτωβρίου 2 και έχει χωρητικότητα 683 θέσεων.

 Χτίστηκε το 1940 από τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Κωνσταντίνο Δοξιάδη και αρχικά προοριζόταν για τη θερινή σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, γρήγορα όμως αποφασίστηκε να λειτουργήσει ως χειμερινή σκηνή. Τον Ιούλιο του 1940 έγιναν τα εγκαίνια του θεάτρου με το ανέβασμα του σαιξπηρικού έργου Ριχάρδος ο Γ' με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Μινωτή. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής στέγασε αρχικά διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις των γερμανικών αρχών και από το 1943 αποτέλεσε την έδρα του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης.Το 1961/62 αποτέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα την πρώτη έδρα του ΚΘΒΕ, η οποία μεταφέρθηκε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών καθώς το Βασιλικό Θέατρο κρίθηκε ακατάλληλο εξαιτίας των φθορών που είχε υποστεί. Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν χρησιμοποιήθηκε ως χώρος για πρόβες αλλά και για την αποθήκευση υλικών με συνέπεια σταδιακά να εγκαταλειφθεί. Το 1986 έγιναν εργασίες συντήρησης με ευκαιρία τη διεξαγωγή της 2ης Biennale Νέων Καλλιτεχνών Ευρωπαϊκών Χωρών της Μεσογείου και έπειτα το κτίριο αποτέλεσε μια από τις σκηνές του ΚΘΒΕ. Το 1996 ξεκίνησε η ανέγερση νέου κτιρίου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2000.Το νέο κτίριο αποτελεί τη μόνιμη έδρα του ΚΘΒΕ, διαθέτει σκηνή πολλαπλών χρήσεων ( κατάλληλη για παραστάσεις, συναυλίες, κινηματογράφο κλπ), αίθουσα υποδοχής, φουαγιέ καθώς και διάφορες αίθουσες που χρησιμοποιούνται για διάφορες εκδηλώσεις όπως εκθέσεις, συνέδρια, ομιλίες κλπ. Στο Βασιλικό Θέατρο στεγάζεται η βιβλιοθήκη του ΚΘΒΕ: έχει έκταση περίπου 60 τ.μ. και διαθέτει αναγνωστήριο. Καλογήρου, Νίκος, Το Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης, Εντευκτήριο, τχ. 35 (1996), σ. 90-95 Σχολίδης, Νίκος, Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, Κτίριο, τχ. 135 (2001), σ. 91-96 Τσόκου, Γιάννα, Το Βασιλικό Θέατρο: συνέχειες και ασυνέχειες στη ζωή ενός θεάτρου, Θεσσαλονικέων Πόλις, τχ. 18/41 (2012), σ. 44-49
Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ της Αυστρίας

Η Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ της Αυστρίας (20 Μαρτίου 1762 - 23 Ιανουαρίου 1770) ήταν κόρη του Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της πρώτης του συζύγου, Ισαβέλλας της Πάρμας.

 Οι γονείς της Μαρίας Θηρεσίας παντρεύτηκαν στη Βιέννη στις 16 Οκτωβρίου 1760. Στα τέλη του 1761 η Ισαβέλλα έμεινε έγκυος και στις 20 Μαρτίου 1762 γέννησε μια κόρη που ονομάστηκε Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ Φιλιππίνη Λουίζα Ιωσηφίνα Ιωάννα κι έλαβε τον τίτλο της Αρχιδούκισσας της Αυστρίας. Όταν η μικρή Αρχιδούκισσα ήταν λίγο παραπάνω από ενός έτους, η μητέρα της πέθανε μια εβδομάδα μετά τη γέννηση της Αρχιδούκισσας Μαρίας Χριστίνας, η οποία πέθανε λίγα λεπτά μετά τη γέννησή της. Ο πατέρας της ήταν συντετριμμένος και βρήκε καταφύγιο στη μικρή κόρη του, την οποία χαρακτήρισε ως "δεύτερο εαυτό του". Η μικρή Θηρεσία ήταν επίσης κοντά στη νεότερη πατρική θεία της, Μαρία Αντουανέττα, που ήταν μόλις επτά χρόνια μεγαλύτερή της. Ήταν το πρώτο εγγόνι της Μαρίας Θηρεσίας. Μόλις λίγους μήνες μετά το όγδοο έτος της ηλικίας της, η Μαρία Θηρεσία αρρώστησε από πλευρίτιδα. Ο πατέρας της, τότε αυτοκράτορας, έκανε ό, τι ήταν στη διάθεσή του για να τη σώσει και καθόταν δίπλα στο κρεβάτι της ακόμα και τη νύχτα. Ωστόσο, το φάρμακο εκείνων των ημερών ήταν εξαιρετικά μη ανεπτυγμένο και η Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1770 από πολύ υψηλό πυρετό. Ο πατέρας της ήταν συντετριμμένος. Όταν ο Khevenhüller έπρεπε να ενοχλήσει τον Ιωσήφ για να κάνει τις ρυθμίσεις για την κηδεία, ο αυτοκράτορας, με δάκρυα στα μάτια του, του είπε "ότι έχει χάσει τη μόνη παρηγοριά και ευχαρίστησή του". Παρακάτω υπάρχουν αποσπάσματα από μια επιστολή του Ιωσήφ στη Μαρκησία ντ' Ερζέλ, γκουβερνάντα της Μαρίας Θηρεσίας, γραμμένο λίγες ώρες μετά το θάνατο του παιδιού: "Εάν η ευπρέπεια μου το επιτρέπει, μόνο με σας θα μιλήσω για τη θλίψη που τρυπά την ψυχή μου. Έχω πάψει να είμαι πατέρας: είναι περισσότερο από ό, τι μπορώ να αντέξω. Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι και να λέω κάθε στιγμή: «Ω Θεέ μου, φέρε πίσω την κόρη μου, φέρε πίσω την κόρη μου». Ακούω τη φωνή της, τη βλέπω. Ήμουν ζαλισμένος όταν έπεσε το τρομερό χτύπημα. Μόνο μετά την επιστροφή στο δωμάτιό μου αισθανόμουν την πλήρη φρίκη και θα συνεχίσω να το αισθάνομαι όλη την υπόλοιπη ζωή μου, αφού μου λείπει φριχτά. Ως μοναδικός κληρονόμος της κόρης μου, μόλις έδωσα εντολές...πρέπει να κρατήσω μόνο τα διαμάντια της. Ένα πράγμα που θα σας ζητούσα να με αφήσετε να έχω είναι η λευκή σαμπρέλα της, η οποία είναι κεντημένη με λουλούδια και μερικά από τα γραπτά της..." Ο θάνατος της μοναδικής και αγαπημένης κόρης του Ιωσήφ αύξησε την μισανθρωπία του και κάνοντάς τον έναν σκληρό ηγέτη. Η νεαρή Αρχιδούκισσα ήταν το δεύτερο από τα εγγόνια της Μαρίας Θηρεσίας να πεθάνει, μετά την μικρότερη αδελφή της. Λέγεται ότι, ακόμη και μετά το θάνατό της, ο πατέρας της κράτησε τα φορέματα και τα παπούτσια της. Τότε θάφτηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Ο τάφος της αποτελείται από ένα ομοίωμα που αναπαριστά την νεαρή Αρχιδούκισσα να κοιμάται σε ένα κρεβάτι, σκεπασμένη με μια κουβέρτα, με τα χέρια προς τον ουρανό σε σημάδι προσευχής.
Αντώνης Χ. Καλογήρου

Ο Αντώνης Χ. Καλογήρου είναι Έλληνας συγγραφέας, ταξιδιωτικός συντάκτης και σύμβουλος επιχειρήσεων. Παράλληλα ασχολείται με την πεζοπορία και την ορειβασία. Αρθρογραφεί σε περιοδικά σχετικά με τις πεζοπορικές διαδρομές στην Ελλάδα, συνεργάζεται σε χαρτογραφικές εκδόσεις για καταγραφές μονοπατιών και ασχολείται ως μελετητής και σύμβουλος ανάπτυξης περιοχών πεζοπορικού ενδιαφέροντος.

 Είναι συγγραφέας των βιβλίων: Περπατώντας στο Ναύπλιο (2016) (Εκδότης NIDUS) Η Σίκινος και τα μονοπάτια της (2015) (Εκδότης NIDUS) Περπατώντας στην περιοχή της Επιδαύρου (2014) (Εκδότης NIDUS) Το βουνό Πατέρας - Μονοπάτια, αρχαίοι τόποι (2013) (Εκδότης NIDUS) Περπατώντας στο ίχνος του αρχαίου τείχους της Αθήνας (2013) (Εκδότης NIDUS) Περπατώντας στην Ελλάδα - Τα μονοπάτια της Πάρνηθας (2003) (Εκδότες: Road Α. Ε. (1999) & Κριτική (2000-2003) [1]) Τα μονοπάτια της Ανάφης (2010) (Εκδότης ROAD Εκδόσεις Α. Ε.) Περπατώντας στην Ελλάδα - Τα μονοπάτια των Μετεώρων (2000) (Εκδόσεις TEXT ΕΠΕ [2]) Περπατώντας στην Ελλάδα - Τα μονοπάτια του Υμηττού (2003) (Εκδότης: Κριτική [3]) Trekking in Greece - The Footpaths of Meteora (2004) (Εκδότης: Κριτική [4]) Περπατώντας στην Ελλάδα - Τα μονοπάτια του Ζαγοριού (2005) Σετ 2 τόμων (Εκδότης: Κριτική [5]) Περπατώντας στην Ελλάδα - Τα μονοπάτια της Μέσα Μάνης (2005)(Εκδότης: Αδούλωτη Μάνη [6]) Στα μονοπάτια της Ελλάδας - Πάρνηθα-Πάρνωνας-Ολυμπος (2009) (Εκδότης: ΣΚΑΙ [7]) Περπατώντας στο Ναύπλιο (2009) (Road Εκδόσεις Α. Ε. [8]) Περπατώντας στα Χανιά (2010) (Road Εκδόσεις Α. Ε. [9]) Περπατώντας στην Ελλάδα: Τα βουνά δυτικά του Ερυμάνθου (2012) (Eκδότης: In Path [10]) Περπατώντας στην Ελλάδα: Τα μονοπάτια της Ύδρας (2012) (Εκδότης: Δήμος Ύδρας [11]) Footpaths on Hydra Island (2012) (Εκδότης: Δήμος Ύδρας) Die Pfade der Insel Hydra (2012) (Εκδότης: Δήμος Ύδρας) Βιογραφικό στην ιστοσελίδα biblionet.gr
Διονύσιος ο εκ Φουρνά

Ο Διονύσιος ο εκ Φουρνάς (Φουρνά Ευρυτανίας, περ. 1670 - Φουρνά Ευρυτανίας, περ. 1746) ήταν ιερομόναχος, γνωστός αγιογράφος και συγγραφέας του έργου Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης, το οποίο έγινε βασικό εγκόλπιο των Ελλήνων και των ξένων αγιογράφων για τη συνέχιση, τη διάδοση και την αναγέννηση της βυζαντινής αγιογραφικής τέχνης από τις αρχές του 18ου αιώνα και εξής.

 Γεννήθηκε γύρω στα 1670 στη Φουρνά Ευρυτανίας όπου και πέθανε μετά το 1744, οπότε αναφέρεται για τελευταία φορά σ' ένα έγγραφο. Σύμφωνα με άλλες πηγές πιθανότατα απεβίωσε το 1746. Πατέρας του ήταν ο ιερέας Παναγιώτης Χαλκιάς. Όταν πέθανε ο πατέρας του αναγκάστηκε, ενώ ήταν σε ηλικία 12 ετών, να πάει στην Κωνσταντινούπολη για να εργαστεί. Έμεινε εκεί 4 χρόνια και σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στον Άθω κι έγινε μοναχός και αργότερα ιερομόναχος. Στο Άγιο Όρος (Καρυές) συμπλήρωσε τις γραμματικές του γνώσεις και διδάχτηκε την τέχνη της αγιογραφίας. Το 1711 ανέγειρε εκ βάθρων το κελί του στις Καρυές και το προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου παρεκκλήσιό του, το οποίο εικονογράφησε και τοιχογράφησε. Από το 1724 έως το 1728 ο Διονύσιος διέμενε στη Φουρνά, όπου με τους μαθητές του τοιχογράφησε τον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο οποίος δυστυχώς πυρπολήθηκε από τους Τούρκους πριν από την Επανάσταση του 1821. Από το 1729 έως το 1734 επέστρεψε στο Άγιο Όρος όπου με τη συνεχή μελέτη των έργων του Πανσελήνου και του Θεοφάνη και με την επίμονη και αφοσιωμένη εργασία κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους αξιολογότερους αγιογράφους της εποχής του. Σε αυτό το διάστημα και με τη βοήθεια του μαθητή του, Κύριλλου του Χίου, έγραψε την Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης και αι κύριαι πηγαί αυτής. Το 1734 λόγω φθόνου των ομοτέχνων του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος και να εγκατασταθεί στη Φουρνά, όπου ασχολήθηκε με την οικοδόμηση της Μονής της Ζωοδόχου Πηγής. Δίπλα στη Μονή ίδρυσε και σχολείο των κοινών γραμμάτων, καθώς και εργαστήριο αγιογραφικής τέχνης, το οποίο κατά τον Σέργιο Μακραίο, ο "πολύς εν σοφία" διδάσκαλος του Γένους Θεοφάνης, από το 1755 ανέδειξε σε σχολή για ανώτερες σπουδές. Η σχολή λειτούργησε μέχρι το 1784 και από αυτήν αναδείχθηκαν σπουδαίοι διδάσκαλοι και διαφωτιστές του υπόδουλου Γένους. Σε όλο αυτό το διάστημα μέχρι το 1744 περιστασιακά επισκέφθηκε πάλι τον Άθω (1739) και την Κωνσταντινούπολη (1740 και 1744). Από όλο το ζωγραφικό του έργο στη Φουρνά, μετά από τους σεισμούς του 1966, σώζονται 3 εικόνες του 1733 που παριστάνουν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Ένθρονο Χριστό και τη Ζωοδόχο Πηγή, καθώς και μια εικόνα του 1725 που παριστάνει τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Γιώργος Κόρδης, Η "Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης" Διονυσίου του εκ Φουρνά. Αισθητικά και εικαστικά σχόλια, Αθήνα. Αρμός 2006. Πιομπίνος Φοίβος Ι., Έλληνες Αγιογράφοι μέχρι το 1821, Εταιρεία Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, Αθήνα, 1984, σελ.107-108. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 21, σελ. 143-144. Διονυσίου του εκ Φουρνά Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης : εκ χειρογράφου του ιη' αιώνος εκδοθείσα κατά το πρωτότυπον αυτής κείμενον / υπό Α. Παπαδοπούλου-Κεραμέως. 1900 Ερμηνεία της ζωγραφικής Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης
Άννα Βαρβαρέσου

Η Άννα Βαρβαρέσου-Τζόγια (Παλαιό Φάληρο, 1921 - Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Ελληνίδα μεταφράστρια θεατρικών έργων. Έχει μεταφράσει περισσότερα από 100 θεατρικά έργα από τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και κυρίως τα ιταλικά, από επιφανείς συγγραφείς.

 Γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1921 και σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο με καθηγητή το Ροζέ Μιλλιέξ, ενώ τελείωσε και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παντρεύτηκε τον ηθοποιό Νίκο Τζόγια και απέκτησε μια κόρη, την Μαρία Λουίζα και δύο εγγονές την Όλγα και την Δάφνη. Έχει αποδώσει στα ελληνικά έργα των Λουίτζι Πιραντέλλο, Κάρλο Γκολντόνι, Ερρίκος Ίψεν, Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Ζαν Ανούιγ, Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Φράνκα Ράμε κ.ά. ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια αποκλειστική μεταφράστρια στην Ελλάδα των έργων του ιταλού νομπελίστα Ντάριο Φο. Στα 40 χρόνια μεταφραστικής της ενασχόλησης συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», πολλά ΔΗΠΕΘΕ και θιάσους. Μεταφράσεις της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δωδώνη, καθώς και τα δυο βιβλία για παιδιά που έγραψε αφιερωμένα στις δυο εγγονές της, με τίτλους "Τα μάτια της Όλγας" και "Η μυτίτσα της Δάφνης". Το 1992, για τη συμβολή της στο ιταλικό θέατρο και για "τη δραστηριότητά της στην προώθηση της ιταλικής δραματουργίας" χρίστηκε Ιππότης του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ντάριο Φο, Κλάξον, τρομπέτες και πλάκες, Δωδώνη, 2013 Κάρλο Γκολντόνι, Παμέλα, Δωδώνη, 1995 Λουίτζι Πιραντέλλο, Να ντύσουμε τους γυμνούς, Δωδώνη, 1990 Λουίτζι Πιραντέλλο, Δίχως να ξέρεις πως, Δωδώνη, 1986 Ντάριο Φο, Κλάξον, τρομπέτες και πλάκες, Δωδώνη, 1986 Ντάριο Φο, Λεύτερο ζευγάρι. Γύρισα σπίτι, Δωδώνη, 1986 Μαξίμ Γκόρκι, Οι παραθεριστές, Δωδώνη, 1986 Ερρίκος Ίψεν, Αυτοκράτορας και Γαλιλαίος, Δωδώνη, 1977 Τα μάτια της Όλγας, Δωδώνη εκδοτική, Αθήνα, 1990 Η μυτίτσα της Δάφνης, Δωδώνη εκδοτική, Αθήνα, 1997 Εσβησε η Αννα Βαρβαρέσου Έθνος (2 Φεβρουαρίου 2007) Κηδεύεται σήμερα η Αννα Βαρβαρέσου-Τζόγια Καθημερινή (3 Φεβρουαρίου 2007)
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα εις ύψος ανδρών

Το άλμα εις ύψος ανδρών ήταν ένα από τα τέσσερα αγωνίσματα αλμάτων στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Το αγώνισμα διεξήχθη στις 10 Απριλίου και ώρα 14:40 το μεσημέρι στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας και νικητής αναδείχτηκε ο Έλερι Κλαρκ από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Πέντε αθλητές από τρεις χώρες πήραν μέρος στον αγώνα και τη νίκη πήρε ο Έλερι Κλαρκ, ο οποίος είχε κερδίσει τρεις ημέρες νωρίτερα και στο άλμα εις μήκος. Στη δεύτερη θέση ισοβάθμησαν οι συμπατριώτες του, Ρόμπερτ Γκάρετ και Τζέιμς Κόνολι. Αξιοσημείωτη ήταν η απουσία του κατόχου του παγκοσμίου ρεκόρ, Μαικλ Σουίνι, ο οποίος είχε παραβιάσει τους ερασιτεχνικούς κανόνες που ίσχυαν τότε και αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και οι πέντε αθλητές που συμμετείχαν, πέρασαν τόσο τα 1,50 όσο και τα 1,55 μέτρα. Ο Φριτς Χόφμαν από τη Γερμανία δεν κατάφερε να περάσει τα 1,60 μέτρα και έμεινε στην τελευταία θέση, ενώ ο Σουηδός Χένρικ Σιέμπεργκ είχε επιτυχημένη προσπάθεια σε αυτό το ύψος άλλα όχι στα 1,625 μέτρα, τερματίζοντας τέταρτος. Έτσι, στον αγώνα έμειναν οι τρεις Αμερικανοί οι οποίοι πέρασαν και τα 1,65 μέτρα και συνέχισαν να μάχονται για την πρωτιά. Ο Κλαρκ, όμως, ήταν ο μόνος που πέρασε τα 1,675 μέτρα, κάτι που δεν κατάφεραν οι αντίπαλοί του. Είχε πια σιγουρέψει την πρώτη θέση και συνέχισε χωρίς άγχος τις επιτυχημένες προσπάθειές του στα 1,70, 1,75 και 1,81 μέτρα. Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις ύψος πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896: Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Αντάλμπερο της Ρενς

Ο Αντάλμπερο (γερμ.: Adalbero, γαλλ.: Adalberon, πέθανε το 989) ήταν αρχιεπίσκοπος της Ρενς από το 969 μέχρι το 989· επίσης καγκελάριος των Καρολιδών Λοθαρίου και του γιου του Λουδοβίκου Ε΄ της Δυτικής Φραγκίας. Προερχόταν από τον Οίκο του Αρντέν.

 Ήταν γιος του Γκότσλιν κόμη του Αρντέν και της Όντας των Γκεραρτιδών, κόρης του Γκέραρντ Α΄ κόμη του Μετς. Στο τέλος της Καρολίγγειας περιόδου ο Αντάλμπερο αρχιεπίσκοπος του Ρενς και η Έμμα των Μποζονιδών, σύζυγος του Λοθαρίου της Δυτικής Φραγκίας έκαναν πολιτική μερίδα στην Αυλή της Δυτικής Φραγκίας και συμμάχησαν με τους Οθωνίδες της Ανατολικής Φραγκίας. Η μητέρα της Έμμας είχε παντρευτεί τον Όθωνα Α΄ της Ανατολικής Φραγκίας, έτσι η Έμμα ήταν εξαδέλφη του Όθωνα Β΄. Ο Αντάλμπερο έστειλε μία σειρά από επιστολές στη Θεοφανώ Σκλήραινα, σύζυγο του Όθωνα Β΄, όπου εξέφραζε την πιστότητά του, καθώς και της Έμμας και του γιου της Λουδοβίκου Ε΄ του οκνηρού της Γαλλίας. Ο Όθων Α΄ ήταν αυτός που τον είχε κάνει αρχιεπίσκοπο με μερικούς κληρικούς. Οι άλλοι κληρικοί έκαναν μερίδα αντιτιθέμενη στην Έμμα: ήθελαν τη συνέχιση της πολιτικής του Λοθαρίου, δηλ. την απόκτηση της Λοθαριγγίας. Ο Αντάλμπερο και η Έμμα συμβούλευσαν τον Λουδοβίκο Ε΄ να ζητήσει τη φιλία του Όθωνα Γ΄, γιου της Θεοφανούς, αλλά η αντίπαλη μερίδα υπερίσχυσε και η συμβουλή αγνοήθηκε· ο Αντάλμπερο παραιτήθηκε και έφυγε. Αυτό θεωρήθηκε προδοσία από τον βασιλιά, που τον κάλεσε σε δίκη. Το 987 ο Λουδοβίκος Ε΄ απεβίωσε 20 ετών και έτσι η δίκη δεν έγινε. Ο Αντάλμπερο αποδοκίμασε τη διαδοχή από τον Κάρολο, νεότερο αδελφό του Λοθαρίου και υποστήριξε τον Ούγο Καπέτο δούκα των Φράγκων. Συγκάλεσε σύνοδο στο Σενλί, όπου δήλωσε "να μην ψηφιστεί κάποιος μόνο από κληρονομικό δικαίωμα, αλλά ο Ούγος για τις δυνατότητες και τα κατορθώματά του, κάτι αναγκαίο για το θρόνο". Πράγματι εξελέγη ο Ούγος το 987 στο Νογιόν και ο Αντάλμπερο τον έστεψε βασιλιά της Γαλλίας.
Ζου Λασιθίου

Η Ζου είναι χωριό της κοινότητας Σταυρωμένου του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 32 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 170 μέτρων, 7 χιλιόμετρα νότια της Σητείας.

 Ο Paul Faure ετυμολογεί το όνομα του χωριού από τη λέξη σου η οποία σημαίνει νερό στα αραβικά και σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη αναφέρεται σε μεγάλη πηγή νερού η οποία υπάρχει στο χωριό. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει επίσης ότι η ονομασία Ζου αναφέρεται στην πηγή και η βενετική γραφή του ονόματος του χωριού προέρχεται από την έκφραση στη Σου, η οποία προφερόταν Σιζού, και από εκεί προκύπτει η ονομασία Ζου. Πριν την είσοδο του οικισμού βρίσκονται τα ερείπια μινωικής αγροικίας, την οποία ανέσκαψε το 1955 ο Νικόλαος Πλάτων. Το κτίριο χρονολογήθηκε στην μεσομινωική περίοδο, ήταν πιθανόν διώροφο και περιλαμβάνει πάνω από 30 δωμάτια. Κοντά στην αγροικία βρέθηκε ταφικό σπήλαιο το οποίο χρονολογείται από την μεσομινωική ΙΙΙβ-υστερομινωική εποχή.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sisu στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Xisù με 377 κατοίκους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Sisu. Στην τουρκική απογραφή του 1671 δεν αναφέρεται. Ο Εμμανουήλ Αγγελάκης αναφέρει στο έργο του Σητειακά ότι ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα είχε αιχμαλωτίσει τους κατοίκους του χωριού το 1533 και τους απελευθέρωσε ο Γεώργιος Καντανολέος, πληρώνοντας τα λύτρα. Στο χωριό σώζεται ο πύργος του Βενετού φεουδάρχη.Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Zu με 9 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ως Ζου με 48 κατοίκους, όλοι Τούρκοι και ανήκε στο δήμο Λιμένος Σητείας. Στην απογραφή του 1900 δεν αναφέρεται. Ο Στέργιος Σπανάκης εξηγεί αυτό το γεγονός υποστηρίζοντας ότι οι Τούρκοι κάτοικοί του τον είχαν εγκαταλείψει. Το 1911 ολοκληρώθηκε τεχνικό έργο το οποίο διοχέτευε νερά από πηγή στη Ζου για την ύδρευση της Σητείας.
Ανάληψη Λασιθίου

Η Ανάληψη είναι χωριό της κοινότητας Πεύκων και έδρα ομώνυμης δημοτικής ενότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησας αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Ανάληψη είναι παραλιακό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Λασιθίου, στις ακτές του Λιβυκού Πελάγους. Βρίσκεται πάνω στην παραλιακή επαρχιακή οδό Ιεράπετρας-Σητείας (ΕΠ 28), ανατολικά της Ιεράπετρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 60 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πεύκων του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πεύκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γιαλού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μακρύ Γιαλού και προσαρτήθηκε ως οικισμός της Κοινότητος Πεύκων στον δήμο Ιεράπετρας. Με το ΦΕΚ 239Α - 09/11/2011 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιεράπετρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Με το ΦΕΚ 93Α - 14/04/2014 ορίστηκε έδρα της δημοτικής ενότητας Ανάληψης. Η παραλία «Λαγούφα» του οικισμού Η παραλία «Διασκάρι», νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Χώρος

Χώρος, στη κλασική φυσική, είναι η θεμελιώδης αξία της κατανόησης του φυσικού κόσμου. Ορίζεται ως μία απεριόριστη τρισδιάστατη έκταση, συχνά ονομαζόμενη σύμπαν, στην οποία δρουν και αλληλεπιδρούν όλα τα αντικείμενα που έχουν σχετική θέση και κατεύθυνση. Όταν το σώμα μεταβάλλει τη σχετική του θέση παρατηρείται το φαινόμενο της κίνησης. Συχνά, κυρίως στα μαθηματικά, οι τρεις διαστάσεις του χώρου συνδυάζονται με τη διάσταση του χρόνου, δημιουργώντας αυτό που είναι ευρέως γνωστό ως χωροχρόνος.

 Αντιδικίες αναφορικά με την φύση και τις ιδιότητες του χώρου ανάγονται στην προϊστορία της σύγχρονης επιστήμης, τουλάχιστον στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, κάποιες από τις οποίες αποτυπώνονται στον Τιμαία του Πλάτωνα και στα σωζόμενα γραπτά του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Πολλά από αυτά τα κλασικά φιλοσοφικά ερωτήματα έμειναν πλήρως ή ελειπώς αναπάντητα και τελικά κατόρθωσαν να απασχολήσουν τους διανοητές κατά την Αναγέννηση όπου αναδιαμόρφωσαν τον 17ο αιώνα, επηρεάζοντας ιδιαίτερα την ανάπτυξη της κλασικής μηχανικής. Σύμφωνα με τον Νεύτωνα, ο χώρος, όπως και ο χρόνος, είναι απόλυτος, δηλαδή υφίσταται μόνιμα και ανεξάρτητα από την ύπαρξη ύλης σε αυτόν ή όχι. Αντίθετα, ο Λάιμπνιτζ και άλλοι φυσικοί φιλόσοφοι θεώρησαν ότι ο χώρος αποτελεί ένα σύνολο σχέσεων μεταξύ των σωμάτων της ύλης, σχέσεων που επηρεάζονται από τις αποστάσεις και τις διευθύνσεις τους. Αργότερα, ο μεταφυσικός Κάντ υποστήριξε ότι οι έννοιες του χώρου και του χρόνου δεν προέρχονται από εμπειρίες του έξω κόσμου - είναι στοιχεία ενός ήδη δεδομένου συστηματικού πλαισίου που οι άνθρωποι διαθέτουν και χρησιμοποιούν για να δομήσουν όλες τις εμπειρίες. Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα μαθηματικοί και φυσικοί, με πρωταγωνιστή τον γερμανό Άλμπερτ Αϊνστάιν, άρχισαν να μελετούν τις μη-Ευκλείδειες Γεωμετρίες, στις οποίες ο χώρος είναι κυρτός, επηρεαζόμενος από τα διάφορα βαρυτικά πεδία. Το αποκορύφωμα αυτής της έρευνας είναι η γενική θεωρία της σχετικότητας η οποία παρέχει μια ενοποιημένη περιγραφή της βαρύτητας ως γεωμετρικής ιδιότητας του χώρου και του χρόνου ή πιο συλλογικά του τετραδιάστατου χωροχρόνου. Πράγματι, πειράματα που αποσκοπούσαν στην επαλήθευση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας επιβεβαίωσαν αυτή την υπόθεση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Space στο Wikimedia Commons
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1949

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1949 διεξήχθη στις 13 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.

 Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής διεξήχθη την Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 1949 στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας, σε διαδρομή μήκους 7 χλμ, με αφετηρία και τερματισμό το Στάδιο της ΑΕΚ. Μετείχαν 22 αθλητές. Νικητής ήταν ο Μελιδώνης του Πειραϊκού Συνδέσμου. Παράλληλα έγινε και το εφηβικό πρωτάθλημα. Διεξήχθη σε απόσταση 4.000μ την ίδια ημέρα με το περιφερειακό. Νικητές ήταν: Ατομικός αγώνας: Σιδέρης (Πανελλήνιος Γ.Σ.): 12.24.2 Ομαδικός αγώνας: Πανελλήνιος Γ.Σ.: 15,5β. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου ανδρών διεξήχθη την Κυριακή 13 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 10 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν συνολικά 23 αθλητές. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για πρώτη φορά ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Α.Ο.Π. Φαλήρου, αλλά το αξιοσημείωτο γεγονός ήταν η κατάκτηση της πρώτης θέσης στον ομαδικό αγώνα από τον Γ.Σ. Αλμυρού Βόλου με δρομείς τους τρεις αδερφούς Ραγάζους που τερμάτισαν στην πρώτη εξάδα. Τρία αδέρφια να πάρουν την πρωτιά για το σύλλογο τους ήταν ένα μοναδικό γεγονός όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα παγκόσμια δεδομένα. *Στη βαθμολογία υπολογίστηκαν οι βαθμοί των θέσεων μόνο των αθλητών από πλήρεις ομάδες. Έτσι η θέση κατάταξης στο ατομικό δεν ταυτίζεται με τη βαθμολογική εισφορά κάθε αθλητή στο ομαδικό. "Αθλητική Ηχώ", 14/3/1949.