IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Ράινχαρντ Β΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Ο Ιωάννης-Ράινχαντ Β΄, γερμ.: Johannes-Reinhard II von Hanau-Lichteberg (2 Φεβρουαρίου 1628 - 25 Απριλίου 1666) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κύριος των Λίχτεναου & Μπίσοφσχαϊμ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Ιωάννας, κόρης του Λουδοβίκου-Έμπερχαρντ κόμη του Έτινγκεν-Έτινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1659 την Άννα-Μαγδαληνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Χριστιανού Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ και είχε τέκνα: Ιωάννα-Μαγδαληνή 1660-1715, παντρεύτηκε τον Ιωάννη κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμουργκ-Φάλκενμπουργκ. Λουίζα-Σοφία 1662-1751, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Λουδοβίκο κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ. Φραντσίσκα-Αλμπερτίνα 1663-1736. Φίλιππος-Ράινχαρντ 1664-1712, κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Ιωάννης-Ράινχαρντ Γ΄ 1665-1736, κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαρία-Μαγδαληνή του Λίντ(εν)αου (απεβ. μετά το 1680), κόρη αντισυνταγματάρχη, είχε φυσικό τέκνο: (νόθος) Ιωάννης-Ράινχαρντ φον Λίχτενφελς 1656 ή νωρίτερα - μετά το 1689, στρατιωτικός στη Ρωμαιο-Καθολική επισκοπή του Μύνστερ, άτεκνος. Georg Friedrich Dhein: Sammlungen zur Hanauer Geschichte, 7 volumes, unpublished. (After a typescript (partial) copy from the City Library Hanau, department Hanau-Hesse, signature: I b 2 D). Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen = Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) Katalog der Leichenpredigten und sonstigen Trauerschriften im Hessisches Staatsarchiv Darmstadt = Marburger Personalschriftenforschungen, vol. 13, Sigmaringen, 1991. Rudolf Lenz: Katalog der Leichenpredigten und sonstigen Trauerschriften in der Hessischen Hochschul- und Landesbibliothek Darmstadt = Marburger Personalschriftenforschungen, vol 11, Sigmaringen, 1990. Wilhelm Morhardt: Hanau alt's - in Ehren b'halt's - Die Grafen von Hanau-Lichtenberg in Geschichte und Geschichten = Babenhausen einst und jetzt, vol. 10, Babenhausen, 1984. Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894. Reinhard Suchier: Die Grabmonumente und Särge der in Hanau bestatteten Personen aus den Häusern Hanau und Hessen, in: Programm des Königlichen Gymnasiums zu Hanau, Hanau, 1879, pp. 1–56. Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, reprinted 1978.
Τζόρτζο Ντεμέτριο Γκαλλάρο

Ο σεβασμιότατος Τζόρτζο Ντεμέτριο Γκαλλάρο (ιταλικά: Giorgio Demetro Gallaro). Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1948) είναι επίσκοπος της Επαρχίας της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι της Ιταλοβυζαντινής Εκκλησίας, με έδρα την ομώνυμη πόλη (Piana degli Albanesi) του Παλέρμο της Ιταλίας. Εξελέγη στις 31 Μαρτίου 2015, διαδεχόμενος τον Σοτίρ Φερράρα (Sotìr Ferrara).

 Γεννήθηκε στο Ποτσάλλο (Pozzallo) στις 16 Ιανουαρίου 1948. Σπούδασε στη θεολογική σχολή της Νότο (Noto), οπότε και χειροτονήθηκε ιερέας το 1972 στην Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ήταν πάστορας σε πολλές ανατολικές εκκλησίες στην Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και από το 1987 αποτελεί μέλος της Eπαρχίας Νιούτον (Newton) της Ελληνο-Μελχικής Καθολικής Εκκλησίας. Στις 31 Μαρτίου 2015 ο Πάπας Φραγκίσκος τον υπέδειξε ως νέο επίσκοπο της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι.. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 28 Ιουνίου 2015. Ιστότοπος της Επισκοπής του Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι Catholic Hierarchy
Ρέξαμ ΑΦΚ

Η Ρέξαμ ΑΦΚ (oυαλικά: C.P.D. Wrecsam, αγγλικά: Wrexham A.F.C.) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Ρέξαμ της Ουαλίας. Αγωνίζεται στην Τσάμπιονσιπ. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Racecourse Ground, χωρητικότητας 20.927 θεατών. Διοικείται από τους Rob McElhenney & Ryan Reynolds, και προπονητής της είναι ο Phil Parkinson.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1864 από τα μέλη της Ρέξαμ Κρίκετ Κλαμπ (Wrexham Cricket Club), που ήθελαν μια αθλητική δραστηριότητα για τους χειμερινούς μήνες, η οποία τον καθιστά (μετά τις Σέφιλντ, Κρέι, Χόλαμ, Νοτς Κάουντι και Στόουκ Σίτι) τον έκτο παλαιότερο επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σύλλογο και τον παλαιότερο στην Ουαλία. Το πρώτο παιχνίδι της ομάδας διεξήχθη στις 22 Οκτωβρίου 1864 στο Ντένμπι Κάουντι Κρίκετ Γκράουντ (Δε Ρέισκουρς) εναντίον της Πρινς οφ Γουέιλς Φάιαρ Μπρίτζαντ. Τελευταία ενημέρωση: 26 Αυγούστου 2018.ΠρωταθλήματαΘερντ Ντιβίζιον Νορθ/Θερντ Ντιβίζιον/Ντιβίζιον 2/Λιγκ Ουάν (τρίτου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (1): 1977–78 Δεύτερη θέση (1): 1932–33Φορθ Ντιβίζιον/Θερντ Ντιβίζιον/Ντιβίζιον 2/Λιγκ Του (τέταρτου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (2): 1992–93, 1969–70 Προβιβασμός (4): 1961–62, 1969–70, 1992–93, 2002–03 Νικήτρια πλέι-οφ (1): 1988–89Κόνφερενς Πρέμιερ/Νάσιοναλ Λιγκ (πέμπτου επιπέδου κατηγορία)Δεύτερη θέση (1): 2011–12 Νικήτρια πλέι-οφ (3): 2010–11, 2011–12, 2012–13Δε ΚομπινέισονΠρωταθλήτρια (4): 1900–01, 1901–02, 1902–03, 1904–05 Δεύτερη θέση (1): 1899–1900Ουαλική Σένιορ ΛιγκΠρωταθλήτρια (2): 1894–95, 1895–96ΚύπελλαΚύπελλο ΑγγλίαςΠροημιτελικά (3): 1973–74, 1977–78, 1996–97Λιγκ Καπ ΑγγλίαςΠροημιτελικά (1): 1977–78Λιγκ ΤρόφιΝικήτρια (1): 2004–05ΤρόφιΝικήτρια (1): 2012–13 Φιναλίστ (1): 2014–15Λιγκ Καπ ΝορθΝικήτρια (1): 1943–44Κύπελλο ΟυαλίαςΚυπελλούχος (23): 1877–78, 1882–83, 1892–93, 1896–97, 1902–03, 1904–05, 1908–09, 1909–10, 1910–11, 1913–14, 1914–15, 1920–21, 1923–24, 1924–25, 1930–31, 1956–57, 1957–58, 1959–60, 1971–72, 1974–75, 1977–78, 1985–86, 1994–95 Φιναλίστ (22): 1878–79, 1889–90, 1890–91, 1894–95, 1985–96, 1897–98, 1898–99, 1901–02, 1919–20, 1931–32, 1932–33, 1949–50, 1961–62, 1964–65, 1966–67, 1970–71, 1978–79, 1982–83, 1983–84, 1987–88, 1989–90, 1990–91Πρέμιρε Καπ ΟυαλίαςΝικήτρια (5): 1997–98, 1999–00, 2000–01, 2002–03, 2003–04 Φιναλίστ (3): 1998–99, 2004–05, 2005–06Διεθνείς διοργανώσειςΚύπελλο Κυπελλούχων ΕυρώπηςΠροημιτελικά (1): 1975-76 Επίσημος ιστότοπος
Casinò Lugano

Το Casinò Lugano (πρώην Teatro Kursaal) είναι καζίνο και θέατρο που σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Achille Sfondrini το 1804. Βρίσκεται στην πόλη του Λουγκάνο της Ελβετίας. Ένα εστιατόριο και καφέ που ονομάζεται Elementi Ristorante βρίσκεται μέσα στο κτίριο. Το θέατρο ήταν ο χώρος που φιλοξενούσε τον πρώτο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1956.

 Σχεδιασμένο από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Achille Sfondrini το 1804, το Teatro Kursaal ήταν η πρώτη αίθουσα παιχνιδιών με ένα καφέ που άνοιξε στο Λουγκάνο. Τα παιχνίδια μπιρίμπα, Basset και ζάρια παίζονται στην εγκατάσταση κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής έκθεσης. Με την ίδρυση της Εταιρείας Θεάτρου του Λουγκάνο το 1885, η οποία απαρτίζεται από 177 μετόχους, πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις για την τροποποίηση του κτιρίου για τον σκοπό των θεατρικών και μουσικών παραστάσεων, χορού και άλλων παραστάσεων. Τα σχέδια έγιναν για να φιλοξενήσουν ένα καφέ και εστιατόριο δίπλα στο κύριο θέατρο.Το 1912, το θέατρο απέκτησε άδεια για παιχνίδι. Η κοινωνία μετονομάστηκε σε Società del Teatro e Casinò Kursaal di Lugano το 1922. Το Kursaal συνέχισε να αυξάνει τα έσοδά του μετά τη Μεγάλη Ύφεση. Το 1946, η Kursaal έσπασε τα δικά της οικονομικά αρχεία, συγκεντρώνοντας 641.777 ελβετικά φράγκα (ισοδύναμα 521.899,91 ευρώ, 707.469,04 ή 441.643,70 δολαρίων από τον Οκτώβριο του 2013) μετά από τη διοργάνωση οπερών, θεαμάτων, συναυλιών και ταινιών.Στις 24 Μαΐου 1956, το Kursaal ήταν ο χώρος φιλοξενίας του πρώτου διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision.Τα στοιχήματα παιχνιδιού για το παιχνίδι αυξήθηκαν, από 2 ελβετικά φράγκα σε 5 ελβετικά φράγκα, μετά από ψηφοφορία των μετόχων το 1959. Η πόλη του Λουγκάνο έγινε ο κύριος μέτοχος το 1970 μετά την αγορά 184 μετοχών. Μετά από τις διατάξεις της Ελβετικής Ομοσπονδιακής Επιτροπής Τραπεζικών Εργασιών, οι μηχανές φρούτων και οι μπουλές εισήχθησαν στο Kursaal.Οι θεμελιώδεις αρχές τροποποιήθηκαν το 1993 για να επιτρέψουν τη διεξαγωγή σημαντικών αγώνων στις εγκαταστάσεις. Αυτή η άδεια αναβαθμίστηκε αργότερα για να επιτρέψει στην εταιρεία να λειτουργήσει ως καζίνο. Το Casinò Lugano άνοιξε και πάλι στις 29 Νοεμβρίου 2002. Casino Lugano – Official Website Portrait Casinò Lugano SA
Κανάλια Μαγνησίας

Τα Κανάλια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καναλίων, της Δημοτικής Ενότητας Κάρλας και υπάγονται στο Δήμο Ρήγα Φεραίου.

 Τα Κανάλια Μαγνησίας βρίσκονται σε υψόμετρο 93 μέτρων και έχουν πληθυσμό 1.000 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.Είναι κτισμένα στους πρόποδες του Μαυροβουνίου και κοντά τους υπάρχει η Λίμνη Κάρλα. Απέχουν 25 χλμ. από το Βόλο, 5 χλμ. από την Κερασιά και 15 χλμ. από το Στεφανοβίκειο. Απέχουν επίσης 18 χιλιόμετρα από την κοντινότερη παραλία, που είναι το Κεραμίδι. Σήμερα αποτελούν μία από τις περιοχές με την μεγαλύτερη και ποιοτικότερη παραγωγή αμυγδάλων στην Ελλάδα. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με γεωργία και κτηνοτροφία. Τα Κανάλια είναι κτισμένα στους πρόποδες του βορειουδυτικού Πηλίου και μπροστά τους απλώνεται η λίμνη Κάρλα, ή Βοιβηίδα, η οποία αποτελούσε τη μεγαλύτερη φυσική λίμνη της Ελλάδας μέχρι να αποξηρανθεί το 1962, και σήμερα η επανασύστασή της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα οικολογικά έργα της Ελλάδας. Το χωριό είναι χτισμένο σε μία τοποθεσία, όπου έχει πανοραμική θέα του κάμπου και της λίμνης, ενώ δίπλα στο σημερινό χωριό έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που παραπέμπουν στη Νεολιθική εποχή. Η λίμνη αποτελούσε ανέκαθεν το σήμα κατατεθέν του χωριού, το οποίο έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στη ζωή της περιοχής για πολλούς αιώνες. Τα Κανάλια αποτέλεσαν το κεφαλοχώρι της περιοχής, αφού η λίμνη έδωσε τη δυνατότητα στους κατοίκους του χωριού, αφενός να εξασφαλίζουν την τροφή τους ακόμα και σε δύσκολες περιόδους, όπως ήταν η Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944, και αφετέρου να εμπορεύονται τα ψάρια προσελκύοντας εμπόρους από όλη τη Θεσσαλία. Η λίμνη διέθετε τρεις ιχθυόσκαλες. Μετά την αποξήρανση της λίμνης, η οποία συνέπεσε με την περίοδο της μεγάλης αστικοποίησης, ο πληθυσμός των Καναλίων μειώθηκε σημαντικά και σταδιακά το χωριό έχασε τη σημασία που είχε για την περιοχή. Παρόλα αυτά, η αλλαγή του μικροκλίματος της περιοχής πιθανόν να συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχία της καλλιέργειας αμυγδάλων στην περιοχή. Το χωριό των Καναλιών κατέχει μια από τις σημαντικότερες παραγωγές αμυγδάλων στην Ελλάδα, ενώ τα προϊόντα τους θεωρούνται ιδιαίτερα ποιοτικά. Σήμερα, το χωριό διαθέτει Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο. Επίσης, τα Κανάλια αποτελούν την έδρα του Φορέα Διαχείρισης της Περιοχής Οικοανάπτυξης Κάρλας – Μαυροβουνίου – Κεφαλόβρυσου – Βελεστίνου (Π.Ο. Κα.Μα.Κε.Βε.) και διαθέτουν Μουσείο Λιμναίου Πολιτισμού, το οποίο αναδεικνύει την οικολογική σημασία και ιστορία της λίμνης και τον τρόπο με τον οποίο επηρέασε την κουλτούρα των κατοίκων των Καναλίων και της γύρω περιοχής. Κανάλια Μαγνησίας (σελίδα στο facebook). Δήμος Ρήγα Φεραίου (ιστότοπος). Φορέας Διαχείρισης Κάρλας - Μαυροβουνίου - Κεφαλόβρυσου - Βελεστίνου - Δέλτα Πηνειού (ιστότοπος). Μουσείο Λιμναίου Πολιτισμού Κάρλας (σελίδα στο facebook) Ακολουθούν 2 πίνακες, με τις διοικητικές μεταβολές του οικισμού «Κανάλια» και της «Κοινότητας Καναλίων».
Αμφιθέατρο Καστρένσε

Το Αμφιθέατρο Καστρένσε (λατινικά: Amphitheatrum Castrense) είναι ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο στην Ρώμη, δίπλα από την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού της Ιερουσαλήμ. Τόσο το Αμφιθέατρο όσο και ο Ιππόδρομος του Βαριανού ήταν μέρη του αυτοκρατορικού ανακτόρου γνωστού ως Σεσσόριο. Αναφέρεται, επίσης, σε τοπογραφικά κείμενα του 4ου αιώνα, κάτι που σημαίνει ότι επρόκειτο για ένα αμφιθέατρο το οποίο συνδεόταν με μια αυτοκρατορική κατοικία, πράγμα που δεν ήταν ασυνήθιστο.

 Το αμφιθέατρο χρονολογείται στις πρώτες δεκαετίες του 3ου αιώνα μ.Χ., όπως μαρτυρεί το ύφος των τούβλων και η απουσία σφραγίδων επάνω τους. Αποτελούσε μέρος ενός αυτοκρατορικού ανακτορικού συγκροτήματος, που χτίστηκε από αυτοκράτορες της δυναστείας των Σεβήρων. Οι ανοιχτές καμάρες των εξωτερικών τοίχων περιτοιχίστηκαν όταν το κτίριο ενσωματώθηκε στα Αυρηλιακά Τείχη (271-275 μ.Χ.), όταν και σταμάτησε να χρησιμοποιείται για θεάματα και άρχισε να χρησιμοποιείται ως οχυρωματικό έργο, ενώ μέρος του εδάφους γύρω από το κτίριο αφαιρέθηκε. Στα μέσα του 16ου αιώνα, τα απομεινάρια του δεύτερου δαπέδου χρησιμοποιήθηκαν για αμυντικούς σκοπούς. Τον 18ο αιώνα, βρέθηκε ένα υπόγειο κάτω από την αρένα, γεμάτο με οστά μεγάλων ζώων. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές να πιστέψουν ότι τα θεάματα που διεξάγονταν εκεί ανήκαν στα λεγόμενα «Βενέτια» (κυνήγι και θανάτωση άγριων ζώων). Οι αρχιτέκτονες Αντρέα Παλλάντιο και Ετιέν Ντουπεράκ δημιούργησαν σχέδια που απεικονίζουν τα ερείπια του αμφιθεάτρου. Το κτίριο έχει σχήμα κανονικής έλλειψης, μήκους 88 μέτρων και πλάτους 75,80 μέτρων. Είναι κατασκευασμένο από σκυρόδεμα τούβλων, με λίγα διακοσμητικά στοιχεία από τραβερτίνη. Η κατασκευή ήταν τριόροφη, αλλά σήμερα διατηρείται μόνο ένα τμήμα του πρώτου ορόφου. Information at LacusCurtius Map at Wikimapia
Ηφαιστειακός δόμος

Ο ηφαιστειακός δόμος, ηφαιστειακός θόλος ή θόλος λαβας, είναι ένας κυκλικός απομονωμένος λόφος επίγειος ή υποθαλάσσιος ηφαιστειακής προέλευσης με απότομες πλαγιές. Δημιουργείται όταν το μάγμα ανέλθει στην επιφάνεια και ψυχθεί προτού αρχίσει να χύνεται ως λάβα επειδή δεν περιέχει αέρια ή είναι ιδιαίτερα παχύρρευστη. Η λάβα των δόμων πέρα από το γεγονός ότι είναι φτωχή σε αέρια είναι συνήθως ανδεσιτικής σύστασης, δηλαδή πλούσια σε διοξείδιο του πυριτίου. Η λάβα σταδιακά συσσωρεύεται και σχηματίζει ένα θόλο στη θέση έκχυσης, ο οποίος στερεοποιείται.

 Οι ηφαιστειακοί δόμοι δημιουργούνται όταν μάγμα ανεβαίνει προς την επιφάνεια της Γης μέσω ενός πόρου. Το μάγμα αρχικά είναι πλούσιο σε διαλυμένα αέρια, όμως αυτά χάνονται με αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά το ιξώδες της λάβας, μια διαδικασία γνωστή ως ρυολιθική σκλήρυνση (rheological stiffening). Τα αίτια αυτής της διαδικασίας είναι η διάλυση του αερίου και η μικρολιθική κρυστάλλωση (microlite crystallization) όταν η λάβα αρχίσει να ψύχεται.Σταδιακά το μάγμα ισοεντροπιακά γίνεται ένα καυτό κρυσταλλικό στερεό. Λόγω του υψηλού ιξώδους, η κολλώδης λάβα δε μετακινείται μακριά από τη φλέβα, δημιουργώντας ένα θόλο, ο οποίος ψύχεται σταδιακά. Οι δόμοι είναι δυναμικές μορφές που μπορούν να εξελιχθούν με τη πάροδο του χρόνου μέσω διάφορων διαδικασιών όπως η ανάπτυξη, η στερεοποίηση και η διάβρωση. Οι ηφαιστειακοί δόμοι μπορούν να αναπτυχθούν ενδογενώς ή εξωγενώς. Η πρώτη συνεπάγεται τη επέκταση του δόμου εσωτερικά για να φιλοξενήσει νέα λάβα και η δεύτερη αναφέρεται στην επιφανειακή συσσώρευση της λάβας. Το υψηλό ιξώδες της λάβας την εμποδίζει να ρεύσει μακριά από την σχισμή από την οποία εκβάλλει, δημιουργώντας μια δομή που μοιάζει με θόλο από κολλώδη λάβα που στη συνέχεια ψύχεται αργά in situ. Οι δόμοι μπορεί να φτάσουν σε ύψος αρκετών εκατοντάδων μέτρων και μπορεί να αναπτυχθούν αργά και σταθερά για μήνες (π.χ. ηφαίστειο Άνζεν), χρόνια (π.χ. ηφαίστειο Σουφριέρ Χιλς) ή ακόμη και αιώνες (π.χ. ηφαίστειο Μεράπι). Οι πλευρές αυτών των δομών αποτελούνται από ασταθή συντρίμμια βράχων. Λόγω της διαλείπουσας συσσώρευσης πίεσης αερίου, οι θόλοι μπορεί να υποστούν συχνά επεισόδια έκρηξεων. Εάν μέρος του θόλου λάβας καταρρεύσει ενώ εξακολουθεί να είναι τετηγμένο, μπορεί να παράγει πυροκλαστικές ροές. Άλλοι κίνδυνοι που συνδέονται με τους θόλους λάβας είναι η καταστροφή ιδιοκτησιών, δασικές πυρκαγιές και λαχάρ που προκλήθηκαν από πυροκλαστικές ροές κοντά σε λάσπη, χιόνι και πάγο. Οι ηφαιστειακοί δομοί είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των στρωματοηφαιστείων σε όλο τον κόσμο. Χαρακτηριστικά των εκρήξεων των ηφαιστειακών δόμων περιλαμβάνουν ρηχή, μακράς περιόδου σεισμικότητα, η οποία αποδίδεται στην υπερβολική πίεση ρευστού στό θάλαμο της ηφαιστεικής φλέβας. Άλλα χαρακτηριστικά των δόμων περιλαμβάνουν το ημισφαιρικό σχήμα θόλου, τους κύκλους της ανάπτυξης του θόλου για μεγάλες χρονικές περιόδους και τη ξαφνική ενάρξη βίαιης εκρηκτικής δραστηριότητας. Ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης του θόλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προσέγγιση του δείκτη παροχής μάγματος, αλλά δε παρουσιάζει συστηματική σχέση με το χρόνο ή τα χαρακτηριστικά των εκρήξεων του δόμου.
Δημοκρατική Ευθύνη

Η Δημοκρατική Ευθύνη ήταν φιλελεύθερο, κεντρώο ελληνικό πολιτικό κόμμα, ιδρυμένο το 2017 από τον ανεξάρτητο βουλευτή Χάρη Θεοχάρη και τον πρώην υπουργό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Αλέκο Παπαδόπουλο.

 Η ίδρυση της Δημοκρατικής Ευθύνης τοποθετείται χρονικά στις 7 Ιουλίου 2016, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης". Στην εκδήλωση, όπου έδωσαν το «παρών» ο ανεξάρτητος βουλευτής που αποχώρησε από Το Ποτάμι, Χάρης Θεοχάρης και ο πρ. υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, παρουσιάστηκε η ιδρυτική διακήρυξη, το πρόγραμμα του κόμματος και 12 βασικοί άξονες που ενέπνεαν την πρωτοβουλία. Σύμφωνα με την αντίληψη του κομματικού επιτελείου, δεν πρόκειται για «κάποιο νέο κόμμα, [αλλά για] ένα όχημα νέων ιδεών, από νέους ανθρώπους με νέες ιδέες». Επιπλέον, το κόμμα συναπαρτίζεται από ανθρώπους της παραγωγικότητας στους χώρους εργασίας, δίνοντας έμφαση σε πρόσωπα «με σύγχρονες αντιλήψεις και κοσμοπολιτισμό». Πριν την ίδρυσή του, είχε απευθυνθεί ευρύ κάλεσμα στους «επώνυμους πολίτες από το χώρο της πολιτικής, της παραγωγής, της διανόησης, της τέχνης, της επιστήμης και της διοίκησης».Λίγους μήνες μετά την ίδρυση της πολιτικής κίνησης, δημιουργήθηκαν τριβές μεταξύ στελεχών και του μοναδικού βουλευτή του, Χάρη Θεοχάρη. Οι διαφορές αφορούσαν κυρίως την πολιτική συμμαχιών του νέου κόμματος. Στις συνεντεύξεις του, ο πρόεδρος έκανε έκκληση για κυβερνησιμότητα και αποδοχή των μεταρρυθμίσεων που εισηγούνται οι δανειστές. Σε επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε, αφήνονται αιχμές ότι ο Θεοχάρης προσπαθούσε να ακολουθήσει αυτόνομη πολιτική κάθοδο. Τονίζεται επίσης ότι η κίνηση θα συνεχίσει να πορεύεται με γνώμονα την πολιτική αξιοπιστία και ποιότητα. Ως αποτέλεσμα, η Δημοκρατική Ευθύνη έμεινε δίχως κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου συνεδρίου που συγκλήθηκε την περίοδο Μαΐου 2017 παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του κόμματος σε 7 τομείς. Έγινε λόγος για τις πολιτικές εξελίξεις που σημάδεψαν τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ενώ ασκήθηκε έντονη κριτική στην κυβέρνηση στα πεδία του κλεισίματος της αξιολόγησης και της χειραγώγησης των θεσμών. Δημοκρατική Ευθύνη Αρχειοθετήθηκε 2017-04-11 στο Wayback Machine.
Μάχη της Βεθώρα

Ύστερα από την αποτυχημένη επίθεση του εναντίον της Ιερουσαλήμ ο έπαρχος της Συρίας Κέστιος Γάλλος έφτασε στον πρώτο σταθμό της υποχώρησης του στη Γαβαών υφιστάμενος πολλές απώλειες από τους Ιουδαίους που τον καταδίωκαν. Στην πόλη αυτή έμεινε ο Κέστιος Γάλλος αρκετές ημέρες χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Τελικά αποφασισε να την εγκαταλείψει και να συνεχίσει την υποχώρηση του προς τα βόρεια γιατί αντιλήφθηκε ότι όσο περνούσε ο καιρός οι αντίπαλοι του γίνονταν ισχυρότεροι.

 Πριν εγκαταλείψει την Γαβαών ο Κέστιος Γάλλος διέταξε να θανατωθούν όλα τα υποζύγια που χρησιμοποιούσε ο στρατός του εκτός από εκείνα που μετέφεραν βέλη και όπλα. Οι ρωμαϊκές δυνάμεις εγκατέλειψαν την πόλη και πήραν τον δρόμο για τη Βεθώρα. Όσο βρίσκονταν σε ανοιχτό πεδίο οι Ιουδαίοι δεν τους παρενοχλούσαν σοβαρά. Έτσι έφτασαν σε ένα ιστορικό στενό πέρασμα το οποίο έπρεπε να διασχίσουν αν ήθελαν να φτάσουν στην πόλη. Οι Ρωμαίοι μπήκαν μέσα στο φαράγγι και τότε κατάλαβαν ότι είχαν πέσει σε ενέδρα. Οι Ιουδαίοι επαναστάτες που τους ακολουθούσαν (2.500 Ζηλωτές με αρχηγό τον Ελεάζαρο του Σίμωνα) είχαν προφτάσει να καταλάβουν τα υψώματα που βρίσκονταν πριν από την έξοδο του στένου. Επιπλέον άλλο ένα απόσπασμα των επαναστατών, μόλις οι τελευταίοι Ρωμαίοι μπήκαν στο φαράγγι τους απέκοψε κάθε οδό διαφυγής καταλαμβάνοντας τα περάσματα που είχαν αφήσει πίσω τους. Όταν δόθηκε το σύνθημα της επίθεσης από τους επαναστάτες, οι Ρωμαίοι δέχθηκαν ένα καταιγισμό από αναρίθμητα βέλη. Σύντομα η θέση τους έγινε απελπιστική καθώς ο χώρος ήταν πολύ στενός για να πολεμήσουν συντεταγμένα, ενώ το έδαφος ήταν απόκρημνο για να επιτεθεί το ιππικό. Οι ιππείς μάλιστα βρίσκονταν σε πιο μειονεκτική θέση από τους πέζους καθώς με τον όγκο τους αποτελούσαν εύκολο στόχο για τα βέλη των επαναστατών. Επιπλέον γκρεμοί και χαράδρες που βρίσκονταν διάσπαρτα κατά μήκος του περάσματος απότελεσαν θανάσιμη παγίδα για τους Ρωμαίους που υπό την πίεση των επιθέσεων των επαναστατών έπεσαν από εκεί. Ενώ η μέρα περνούσε στα γύρω υψώματα αντηχούσαν ιαχές θυμού και νίκης από την παράταξη των Ιουδαίων ανακατεμένες με κραυγές απόγνωσης και θρήνους από την πλευρά των Ρωμαίων οι οποίοι δεν είχαν τη δύναμη να ξεφύγουν από την δυσχερή θέση στην οποία είχαν περιέλθει. Ο ερχομός της νύχτας σήμανε το τέλος της μάχης καθώς οι επαναστάτες αποσύρθηκαν από τις θέσεις τους. Έτσι οι καταπονημένοι Ρωμαίοι κατάφεραν να φτάσουν στην πόλη. Η άφιξη στην Βεθώρα δεν σήμανε το τέλος των συμφορών για τους Ρωμαίους, καθώς πολλά δεινά τους περίμεναν ακόμη μέχρι να φτάσουν στο ασφαλές καταφύγιο της Αντιπατρίδας. Στον αρχηγό των Ζηλωτών Ελεάζαρο η νίκη αυτή προσέδωσε κύρος, ενώ ο στρατός του εξοπλίστηκε με επάρκεια από τα άφθονα ρωμαϊκά λάφυρα. Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997 Ιστορία Εικονογραφημένη, Εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ ΠΡΕΣΣ, Τεύχος - 317, Άρθρο – Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ (1994) Στρατιωτική Ιστορία, Εκδότης Σ. Πανέλης, Τεύχος -118, Άρθρο – Το πρώτο ολοκαύτωμα του Ισραήλ. Η ιουδαϊκή εξέγερση και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους (66-70 μ.Χ.) (2006)
Αντρέι Αρχάγγελσκι

O Αντρέι Ντμίτριεβιτς Αρχάγγελσκι (ρωσικά: Андре́й Дми́триевич Арха́нгельский, Ριαζάν, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1879 - Μόσχα, Σοβιετική Ένωση, 1940) ήταν σημαντικός Ρώσος γεωλόγος, ερευνητής και μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ.

 Ο Αρχάγγελσκι γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου/8 Δεκεμβρίου του 1879 στο Ριαζάν της σημερινής Ρωσίας (εκείνη την εποχή αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε το 1904. Κατόπιν συνέχισε τη φοίτησή του πάνω στον κλάδο της γεωλογίας και το 1912 αναγορεύτηκε διδάκτορας. Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε μέλος της κρατικής Γεωλογικής Επιτροπής, καθηγητής σε εκπαιδευτικά ιδρύματα (όπως το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, η Μεταλλειολογική Ακαδημία, το Ινστιτούτο Γεωλογικών Ερευνών κλπ), καθώς και διοικητικό στέλεχος σε διάφορους κρατικούς οργανισμούς, όπως το Ινστιτούτο Ερευνών Πετρελαίου (όπου υπηρέτησε ως αναπληρωτής διευθυντής), το Ινστιτούτο Ορυκτολογίας και Γεωλογίας (διετέλεσε υπεύθυνος του τμήματος πετρολογίας) και το Γεωλογικό Ινστιτούτο της Σοβιετικής Ένωσης, του οποίου υπήρξε διευθυντής από το 1934 μέχρι το 1939. Ακόμη, ανέλαβε την οργάνωση επιστημονικών μελετών στο ευρωπαϊκό τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης. Πραγματοποίησε μια πληθώρα επιστημονικών ερευνών πάνω σε θέματα όπως οι διαδικασίες διάσπασης των τεκτονικών πλακών της Ρωσίας (έρευνα που συνέβαλε στην ανακάλυψη μεταλλευμάτων σιδήρου στην περιοχή του Κουρσκ), ο γήινος φλοιός και η σύνδεση του με την ηφαιστειακή δραστηριότητα, οι μέθοδοι ερμηνείας των γεωφυσικών μετρήσεων, τα ορυκτά και τα μεταλλεύματα της σοβιετικής επικράτειας κλπ. Επιπλέον, προχώρησε από κοινού με τον Ν. Σ. Σιάτσκι στην προσπάθεια σύνταξη τεκτονικού χάρτη μεγάλης περιοχής σε μικρή κλίμακα και μερίμνησε για τη σύνταξη γεωλογικού χάρτη της ευρωπαϊκής ΕΣΣΔ, κλίμακας 1:1.000.000. Επιπλέον, συνέγραψε διάφορα επιστημονικά έργα όπως «Επικρητιδοφόρες προσχώσεις του ανατολικού τμήματος της Ευρωπαϊκής Ρωσίας» (1912), «Εισαγωγή στη μελέτη της γεωλογίας της Ευρωπαϊκής Ρωσίας» (1923), «Γεωλογική συγκρότηση και ιστορία της ανάπτυξης του Ευξείνου Πόντου» (1938, από κοινού με τον Ν. Στράχοφ) κ.ά. Απεβίωσε στις 16 Ιουνίου του 1940 σε σανατόριο κοντά στη Μόσχα. Ο Αρχάγγελσκι αναφέρεται ως ένας από τους σημαντικότερους Σοβιετικούς γεωλόγους της εποχής του. Το 1925 εξελέγη μέλος (αρχικά αντεπιστέλλον) της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ και το 1928 τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για τις έρευνές του πάνω στα πετρέλαια της Μαύρης Θάλασσας. Επιπλέον, το όνομά του έχει δοθεί από το 1979 σε έναν από τους κρατήρες του πλανήτη Άρη. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. τόμος 3ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979. Хомизури, Г. П. «АРХА́НГЕЛЬСКИЙ». bigenc.ru (στα Ρωσικά). Большая российская энциклопедия. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020. «Arkhangelskii A.D.». hp.iitp.ru (στα Αγγλικά). IITP RAS. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2002. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
Αντρέα Βακκάρο

Ο Αντρέα Βακκάρο (Andrea Vaccaro, 1598 ή 1600 – 18 Ιανουαρίου 1670) ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου του Μπαρόκ, ο οποίος σταδιοδρόμησε κυρίως στη Νάπολη με έργα στο στιλ του τενεμπρισμού.

 Ο Αντρέα γεννήθηκε στη Νάπολη, σε μία οικογένεια ζωγράφων, μεταξύ των οποίων οι Ντομένικο Αντόνιο και Λορέντσο Βακκάρο. Στην αρχή μαθήτευσε στον ζωγράφο του ύστερου Μανιερισμού Τζιρόλαμο Ιμπαράτο. Οι πρώτες δημιουργίες του Α. Βακκάρο, λίγο μετά το 1620, δείχνουν την επίδραση του Καραβάτζο, όσο και των Ναπολιτάνων ακολούθων του. Ζωγράφισε ένα αντίγραφο της Μαστιγώσεως του Καραβάτζιο, και υπήρξε εποχή που αμφότερα τα έργα, το πρωτότυπο και το αντίγραφο, κρέμονταν το ένα δίπλα στο άλλο στον ναό Σαν Ντομένικο Ματζόρε της Νάπολης. Ο Βακάρο υπήρξε ταυτόχρονα φίλος και ανταγωνιστής του Μάσσιμο Σταντσιόνε. Μετά το 1630 ο τενεμπρισμός του Βακκάρο μαλάκωσε και τα έργα του έγιναν περισσότερο φωτεινά, μάλλον υπό την επίδραση καλλιτεχνών όπως ο Γκουίντο Ρένι και ο Πιέτρο ντα Κορτόνα. Πάτρωνές του υπήρξαν ο Ισπανός αντιβασιλιάς της Νάπολης Γκασπάρ ντε Μπρακαμόντε και ο Φλαμανδός έμπορος Γκασπάρ Ρούμερ (Roomer). Από τους μαθητές του Βακκάρο ο πλέον αξιόλογος ήταν ο Τζουζέπε Φαττορούζο. Ο γιος τού Α. Βακκάρο, Νικόλα (1632-1709), υπήρξε επίσης καλός ζωγράφος. Από τα έργα που ζωγράφισε ο Αντρέα Βακκάρο ξεχωρίζουν τα παρακάτω: Ο Δαβίδ με την κεφαλή του Γολιάθ (Φλωρεντία) Ο `Αγιος Σεβαστιανός (Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε) Η σφαγή των αθώων Η Βάπτιση (Μουσείο Νάπολης) 4 σκηνές από τον βίο της Αγίας Καικιλίας Ο θάνατος της Κλεοπάτρας Ο Λωτ και οι κόρες του Η Αφροδίτη θρηνεί τον `Αδωνι (Μουσείο του Λούβρου) Tuck-Scala, Anna Kiyomi: The documented paintings and life of Andrea Vaccaro (1604-1670), διδακτορική διατριβή, Pennsylvania State University, Department of Art History, 2003 (online) (PDF, 1,5 MB) Wethey, Harold E.: «The Spanish Viceroy, Luca Giordano, & Andrea Vaccaro», The Burlington Magazine (1967), σσ. 678-687. Catalogue of the Pictures, which Formed the Collection of Joseph Capece Latro, Ancient Archbishop of Taranto, &c. in the Kingdom of Naples: Now Exhibited in the City Dispensary, in White Street, New York Dispensary, Νέα Υόρκη, Giuseppe Capecelatro Published by s.n., 1835 (σελ. 25). Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 7, σελ. 644
Ομοιοκαταληξία

Ομοιοκαταληξία το χαρακτηριστικό δύο ή περισσότερων στίχων μιας στροφής να τελειώνουν με ομόηχες λέξεις ή συλλαβές. Άρχισε να χρησιμοποιείται στην ποίηση κατά τούς αλεξανδρινούς χρόνους. Όπως πολλοί από τους σύγχρονους ποιητές και οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ομοιοκαταληξίες στα ποιήματα τους και επιπλέον το θεωρούσαν κάτι άσχημο, είχαν όμως μέτρο. Η ομοιοκαταληξία λέγεται ακόμη και ρίμα και στην κα­θαρεύουσα την έλεγαν ομοιοτέλευτον, που τελειώνει δηλαδή κατά όμοιο τρόπο.

 Υπάρχουν διάφορα είδη ομοιοκαταληξίας: Όταν ο ήχος είναι ίδιος μόνο στο τελευταίο τονισμένο φωνήεν: διψώ–στεγνό Όταν περιλαμβάνει την τελευταία συλλαβή: κοιτά–μετά Όταν εκτείνεται και σε τμήμα της προηγούμενης συλλαβής: δάση–χάσει Όταν περιλαμβάνει δυο συλλαβές: κεράσι–κοράσι Όταν εκτείνεται και σε τμήμα της προπροηγούμενης συλλαβής: κύματα–σχήματα Όταν περιλαμβάνει τρεις ολόκληρες συλλαβές: σονέτα–χρύσωνέ ταΛόγω του ότι η ομοιοκαταληξία είναι φωνητικό φαινόμενο, η ορθογραφία έχει μηδενική σημασία. Επιπλέον διάκριση της ομοιοκαταληξίας γίνεται ανάλογα με τον τόνο τής λέξεως πού ομοιοκαταληκτεί και διακρίνεται σε: Οξύτονη: καρπό–νερό Παροξύτονη: κλάμα–γράμμα. π.χ. "Είναι λάθος, είναι λάθος που σ΄ αγάπησα με πάθος / την καρδιά μου κατακρίνω, μα στην αγκαλιά σου σβήνω" (από λαϊκό τραγούδι) Προπαροξύτονη: Ηπειρώτισσα–ρώτησα, π.χ. "Δεν πάω απόψε μέγαρο / θα μείνω με τον παίδαρο" (από λαϊκό τραγούδι)Άλλη διάκριση γίνεται σύμφωνα με τα ζεύγη ομοιοκαταληξίας των στίχων: ζευγαρωτή: Ο πρώτος στίχος ομοιοκαταληκτεί με το δεύτερο, ο τρίτος με τον τέταρτο, ο πέμπτος με τον έκτο κτλ. πλεχτή: μέσα σ’ ένα τετράστιχο, ο πρώτος με τον τρίτο και ο δεύτερος με τον τέταρτο. σταυρωτή: σε τετράστιχο ο πρώτος με τον τέταρτο και ο δεύτερος με τον τρίτο. ζευγαροπλεχτή: μέσα σ’ ένα εξάστιχο, ο πρώτος με το δεύτερο, ο τέταρτος με τον πέμπτο και ο τρίτος με τον έκτο. ανάκατη: χωρίς ορισμένη σειρά εσωτερική: σε μερικά ποιήματα βρίσκεται και στον ίδιο στίχο ομοιοκαταληξία, π.χ.:Καράβια πρωτοτάξιδα δίχως κατάρτια, ξάρτια, μες στα πλάτια της θάλασσας, που δέρνει τα ακυβέρνητα (Μιλτιάδης Μαλακάσης) αντίλαλος: Ο δεύτερος στίχος όχι μόνο ομοιοκαταληκτεί με τον πρώτο, αλλά περιέχεται κι ολόκληρος μέσα σ’ αυτόν, π.χ.:πάρε φωτιά και κάψε με κι αντάμα με τη στάχτη μου τ’ άχτι μου (Αργύρης Εφταλιώτης) Εκτός από την ομοιοκαταληξία στο τέλος τού στίχου, γίνεται η ρίμα να χρησιμοποιείται στον ίδιο στίχο και τότε ονομάζεται συνήχηση. Κανόνες Στιχουργικής
MOS Technology SID

Ο MOS Technology 6581 SID (Sound Interface Device) είναι ένα τρικάναλο τσιπ ήχου της MOS Technology Inc., το οποίο χρησιμοποιήθηκε την δεκαετία του 1980 κυρίως στους οικιακούς υπολογιστές C64 και C128 της Commodore. Θεωρείται το καλύτερο τσιπ ήχου της 8-bit εποχής.

 Ο SID σχεδιάστηκε από τον Bob Yannes, ο οποίος αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Ensoniq. Οι χαρακτηριστικοί πολύφωνοι ήχοι της εποχής των οικιακών υπολογιστών οφείλονται στον SID. Υπάρχουν τρεις εκδόσεις του SID: ο μεγαλύτερος σε ηλικία 6581 και οι νεότερες HMOS-II εκδόσεις 8580 και 6582. Ο 8580 ξεχωρίζει λόγω καθαρότερου ήχου με λιγότερα παράσιτα, συχνά όμως δεν παίζει τα 4-bit-samplings που χρησιμοποιήθηκαν στον 6581. Ο 6581 κατασκευάστηκε με 5 διαφορετικές βελτιώσεις. Ο 6582 δεν πουλήθηκε ποτέ μέσα σε καινούριο C64 ή C128, χρησιμοποιήθηκε όμως σαν ανταλλακτικό για ελαττωματικά 8580, επειδή λειτουργεί επίσης με 9V, ενώ ο παλαιότερος 6581 λειτουργεί με 12V. Στην μεγάλη εμπορική επιτυχία του C64 οφείλεται η δημιουργία των πολυάριθμων μουσικών συνθέσεων για τον SID, οι οποίες σήμερα θεωρούνται κλασσικές στον τομέα της μουσικής υπολογιστών. Με στόχο η μουσική αυτή να αναπαράγεται και από σύγχρονους υπολογιστές, δημιουργήθηκε η μορφή δεδομένων SID. Player για τη μορφή αυτή υπάρχουν ουσιαστικά για όλα τα λειτουργικά συστήματα (Windows XP, Windows 95, Windows 3.1, Linux, MS-DOS, Mac OS, AmigaOS, Atari Falcon, BeOS, OS/2 κλπ.). Πρόκειται συνήθως για εξομοιωτές του επεξεργαστή και του τσιπ ήχου του C64. Υβρίδιο τσιπ: μερικώς ψηφιακό, μερικώς αναλογικό 3 ανεξάρτητες φωνές (8 οκτάβες, περίπου 16 – 4000 Hz) 4 σύνθετα κύματα ήχου ανά φωνή (sawtooth, triangle, pulse, noise) Θεµελιώδης συχνότητα μεταξύ 0 και 4 kHz Ψιλή ανάλυση θεµελιώδους συχνότητας (16 bit) 3 αναλογικά φίλτρα (low-pass, high-pass και band-pass), ρυθμιζόμενα ξεχωριστά ανά φωνή Ρύθμιση έντασης φωνών σε 16 φάσεις Τρεις ring modulators (μια ανά φωνή) 2 οκτάμπιτους αναλογικούς-ψηφιακούς μετατροπείς (A/D converters) The High Voltage SID Collection – Μεγάλη συλλογή C64-SID-Songs (άνω των 30.000) Stone Oakvalley's Authentic SID Collection – Ηχοληψίες δίαφορων SIDs σε μορφή mp3 Remix.Kwed.Org – C64-SID-Remixes διαθέσιμα για ελεύθερο download (σε μορφή mp3) Remix64 – Webzine και community γύρω από την C64-SID-Music-Remixing σκηνή. Most Important Chips Machinae Supremacy – Ιστοσελίδα μουσικού συγκροτήματος που παίζει διάφορα C64-chiptunes σε εκδοχή ροκ, ελεύθερο download Σελίδα με πολλές πληροφορίες για τον SID Αρχειοθετήθηκε 2013-05-21 στο Wayback Machine.
Το Ουρλιαχτό (ταινία, 2010)

Το Oυρλιαχτό (πρωτότυπος τίτλος: Howl) είναι αμερικανική πειραματική ταινία του 2010, σε σκηνοθεσία και σενάριο των Ρομπ Επστάιν και Τζέφρι Φρίντμαν. Ο τίτλος της προέρχεται από το ομώνυμο ποίημα του Άλλεν Γκίνσμπεργκ.

 Στις ΗΠΑ της δεκαετίας του '50, το ποίημα Ουρλιαχτό του Άλλεν Γκίνσμπεργκ προκαλεί αντιδράσεις στους συντηρητικούς κύκλους, λόγω του περιεχομένου του και του λεξιλογίου του. Η υπόθεση αυτή πήγε στα δικαστήρια, με κατηγορούμενους τον Γκίνσμπεργκ και τον εκδότη Λόρενς Φερλινγκέτι. Ο ίδιος ο Γκίνσμπεργκ δεν παρέστη στη δίκη. Κατά τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε, εκτός από την εξέλιξη της δίκης, τον Γκίνσμπεργκ να απαγγέλλει το Ουρλιαχτό δύο χρόνια πριν, δηλαδή όταν εκδόθηκε, και τον ποιητή στο σήμερα να μιλάει για τη ζωή του. Εξιστορεί την ιδιαίτερη σχέση με τη μητέρα του και το τραγικό τέλος της, τον ανεκπλήρωτο έρωτα για τον ετεροφυλόφιλο Τζακ Κέρουακ, τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο, την περιστασιακή του σχέση με τον Νιλ Κάσαντι, την ποίηση και την γενιά μπιτ και τη σχέση με τον ισόβιο σύντροφό του, τον ποιητή Πήτερ Ορλόβσκι. Στο τέλος, το δικαστήριο αποφασίζει πως το Ουρλιαχτό έχει λογοτεχνική αξία και πως ο κατηγορούμενος είναι αθώος. Official trailer Howl στην IMDb Howl στο AllMovie Howl στο Box Office Mojo
Apis mellifera cecropia

Η μέλισσα Apis mellifera cecropia ή η Ελληνική μέλισσα (Greek bee), είναι το υποείδος της μέλισσας που είναι εγγενές στην Ελλάδα. Ομοιάζει πολύ με την Apis mellifera ligustica, την Ιταλική μέλισσα. Προτιμάται για την ακραία της πραότητα και την έλλειψη τάσης για σμηνουργία. Ωστόσο, εάν διασταυρωθεί με την Apis mellifera mellifera (τη βόρεια σκούρα μέλισσα) λέγεται ότι οι απόγονοι είναι πολύ επιθετικοί. Η Ελληνική μέλισσα προέρχεται από την Ελλάδα, όπου το κλίμα είναι μεσογειακό και δεν μπορεί να επιβιώσει στη βόρεια Ευρώπη, όπου το κλίμα είναι πιο δροσερό και λόγω αυτού, δεν έχουν εξαπλωθεί πολύ σε ολόκληρο τον κόσμο, από τους εμπορικούς μελισσοκόμους. Κυρίως, φυλάσσονται μόνο στην Ελλάδα.

 Γενικά, οι μέλισσες Apis mellifera cecropia, τείνουν να συσσωρεύονται πολύ γρήγορα την άνοιξη και η βασίλισσα να γεννά πολλά αυγά, που καθιστά τις κυψέλες τους σημαντικά ισχυρές. Τείνουν επίσης να κάνουν αρκετό μέλι, αλλά μόνο στα Μεσογειακά κλίματα. Η μέλισσα Apis mellifera cecropia σε αντίθεση με την άλλη Ελληνική μέλισσα Apis mellifera adami, είναι λιγότερο παραγωγική, συγχρόνως όμως δεν είναι και ιδιαιτέρως επιθετική. Το χρώμα της είναι πιο σκουρόχρωμο, ενώ της μέλισσας Apis mellifera adami, είναι πιο κίτρινο. Η μέλισσες εορτάζονται κατά την Παγκόσμια Ημέρα της Μέλισσας, στις 20 Μαΐου. Η 20ή Μαΐου, συμπίπτει με τα γενέθλια του Σλοβένου Anton Janša, ο οποίος κατά τον 18ο αιώνα πρωτοστάτησε στις σύγχρονες τεχνικές μελισσοκομίας στην πατρίδα του και εγκωμίαζε τις μέλισσες για την ικανότητά τους να εργάζονται τόσο σκληρά, ενώ χρειάζονται τόσο λίγη φροντίδα. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) A.Gönülşen THE MIDDLE EAST TECHNICAL UNIVERSITY FEATURE EXTRACTION OF HONEYBEE FOREWINGS AND HINDLEGS USING IMAGE PROCESSING AND ACTIVE CONTOURS Middle East Technical University2004 [Retrieved 2011-12-20] thesis states that A.m.adamii populate Cyprus (Αγγλικά) G. W. Elderkin The Bee of Artemis The American Journal of Philology Vol. 60, No. 2 (1939), pp. 203-213 (article consists of 11 pages) Published by: The Johns Hopkins University Press → JSTOR (part of ITHAKA)
Μηναίον

Με την ονομασία Μηναίον, φέρεται ένα σύνολο 12 βιβλίων, ένα για κάθε μήνα του έτους, εξ ου και ο όρος στον πληθυντικό "Μηναία", άνισου όγκου τόμοι, τα οποία περιέχουν τις Ακολουθίες των σταθερών εορτών. Σε αντίθεση με το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο, που περιέχουν ύμνους των κινητών εορτών, εξυπηρετεί υμνολογικά τις Ακολουθίες των λεγόμενων ακινήτων εορτών.

 Οι ακίνητες εορτές διακρίνονται σε: δεσποτικές: Χριστούγεννα, Περιτομή, Υπαπαντή, Θεοφάνεια, Μεταμόρφωση, Ύψωση του Τίμιου Σταυρού, κ.ά. θεομητορικές: Γενέσιο, Εισόδια της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Κοίμηση της Θεοτόκου, κ.ά. μνήμες Αγίων. Το βραχύτερο Μηναίο είναι του Απριλίου, γιατί, ενόψει του εορτασμού της κινητής εορτής τού Πάσχα, η Εκκλησία απέφυγε να ορίσει στο πρώτο εικοσαήμερο άλλες εορτές ή μνήμες πανηγυριζομένων Αγίων. Το εκτενέστερο είναι αυτό του Δεκεμβρίου, ακολουθούμενο κατά πόδας από εκείνο τού Ιανουαρίου. Η έκταση τού κάθε τόμου δεν προδικάζει τη -θεολογική και καλλιτεχνική- ποιότητα των περιεχομένων ύμνων. Πολλές ομάδες ύμνων για Αγίους είναι άτεχνες απομιμήσεις, επαναλήψεις και αναπαραγωγές παλαιοτέρων. Τους ύμνους που περιέχουν τα Μηναία συνέθεσαν, ίσως και εκατοντάδες, υμνογράφοι σε εντελώς διακεκριμένες εποχές. Άλλοι γνωστοί και επώνυμοι, άλλοι άσημοι ή ανώνυμοι. Τα Μηναία και άλλα υμνογραφικά λειτουργικά βιβλία προοριζόταν για χρήση στα μοναστήρια, όχι στους ενοριακούς ναούς: οι μακρές, γεμάτες ύμνους και αναγνώσματα ακολουθίες που προβλέπονται στα βιβλία, αφορούσαν τους μοναχούς. Τα 12 βιβλία προβάλλουν ιερά πρόσωπα τού Χριστιανισμού προς μίμηση ή ανακαλούν στο παρόν ιερά γεγονότα. Μηναία, Αρχιεπισκοπή Αμερικής
Αντώνης Γεωργιάδης

Ο Αντώνης Γεωργιάδης (12 Φεβρουαρίου 1935 - 16 Νοεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου.

 Ο Γεωργιάδης αγωνίστηκε τη δεκαετία του 1950 στη Δόξα Δράμας. Κορυφαίες του στιγμές στην ποδοσφαιρική του καριέρα υπήρξαν οι δύο συμμετοχές στους τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας τις περιόδους 1957–58 και 1958–59. Στον δεύτερο τελικό σημείωσε το μοναδικό τέρμα της ομάδας του, όμως οι "μαυραετοί" δεν απέφυγαν τελικά την ήττα από τον Ολυμπιακό (2-1). Συμπαίκτης του στη σπουδαία δραμινή ομάδα εκείνης της εποχής υπήρξε μεταξύ άλλων ο Τάκης Λουκανίδης. Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1961 από την Ελπίδα Δράμας και το 1963 συνέχισε στον Ηρακλή Σερρών. Την επόμενη χρονιά έγινε προπονητής του Πανσερραϊκού, καθώς ήταν η ομάδα που προέκυψε από τη συγχώνευση του Ηρακλή και του Απόλλωνα Σερρών. Με τον Αντώνη Γεωργιάδη στον πάγκο, ο Πανσερραϊκός τη σεζόν 1964-65 ανέβηκε στην Α’ Εθνική. Ως προπονητής ανέλαβε την τεχνική ηγεσία αρκετών συλλόγων Α' Εθνικής, με κυριότερους σταθμούς τον Άρη Θεσσαλονίκης (1982-84) , την ΑΕΚ (1984-85) και τον Ολυμπιακό (1985-86, 1993).Η σημαντικότερη περίοδος της προπονητικής του καριέρας υπήρξε το διάστημα 1989-1992, όταν διατέλεσε ομοσπονδιακός προπονητής της Ελλάδας σε 30 συνολικά αγώνες με απολογισμό 11 νίκες, 9 ισοπαλίες και 10 ήττες. Στις 12 Μαρτίου 1996 ο Αντώνης Γεωργιάδης, προπονητής τότε του Πανηλειακού, έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου, από το οποίο αποκόμισε βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, καθώς και πολλαπλές κακώσεις στο υπόλοιπο σώμα. Αυτός ο σοβαρότατος τραυματισμός κράτησε τον Γεωργιάδη στο νοσοκομείο για τέσσερις μήνες, τους δύο εξ αυτών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του κληροδότησε μόνιμα προβλήματα υγείας. . Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στις 16 Νοεμβρίου 2020. To προφίλ του Αντώνη Γεωργιάδη στο transfermarkt Η καριέρα του Αντώνη Γεωργιάδη στο soccerway Δόξα Δράμας με όνομα βαρύ σαν ιστορία
Ταλντικοργκάν

Το Ταλντικοργκάν (καζακικά: Талдықорған), παλαιότερα γνωστή ως Τάλντι-Κουργκάν (ρωσικά: Талды-Курган) είναι η πρωτεύουσα (ονομάζεται διοικητικό κέντρο) της Περιφέρειας Ζετισού, του Καζακστάν. Στην απογραφή του 2009 είχε πληθυσμό 123.038, αυξημένος από τους 97.996 κατοίκους που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 1999. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Καζάκοι.

 Το Ταλντικοργκάν έχει αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως πανεπιστήμιο, ινστιτούτα, κολλέγια τεχνολογικής εκπαίδευσης, γυμνάσια και παιδικούς σταθμούς. Υπάρχουν 27 δημόσιες εγκαταστάσεις υγείας, θέατρο, θεματικό πάρκο, βιβλιοθήκες, κινηματογράφο, στάδιο, αθλητικό συγκρότημα και πισίνες. Όλα αυτά δεν έχουν συντηρηθεί από την περίοδο της ΕΣΣΔ. Η εθνοτική σύνθεση του Ταλντικοργκάν σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε ως εξής: Καζάκοι - 93,156 άτομα (64.96%) Ρώσοι - 36,532 άτομα (25.47%) Κορεάτες - 5,172 άτομα (3.61%) Τάταροι - 2,783 άτομα (1.94%) Γερμανοί - 1,581 άτομα (1.10%) Ουκρανοί - 1,071 άτομα (0.75%) Ουιγούροι - 962 άτομα (0.67%) Τσετσένοι - 354 άτομα (0.25%) Ουζμπέκοι - 302 άτομα (ποσοστό 0,21%) Λευκορώσοι - 177 άτομα (0.12%) Αζέροι - 130 άτομα (0.09%) Πολωνοί - 123 άτομα (0.09%) Κροατοί - 102 άτομα (0.07%) Άλλοι - 962 άτομα (0.67%) Το αεροδρόμιο της πόλης εξυπηρετεί πόλεις της Ρωσίας και του Καζακστάν και ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης απέχει 30 χιλιόμετρα από την πόλη, και υπάρχουν γραμμές προς το κεντρικό Καζακστάν, την κεντρική Ασία, Ρωσία, Βαλτικά κράτη και την Κίνα. Η πόλη έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, την ΦΚ Ζετισού Ταλντικοργκάν. Αντρέι Κιρίλεφ (1973 - 2003) - επαγγελματικός ποδηλάτης Σεργκέι Βοντοπιάνοφ (γεννήθηκε το 1987) - ρώσος ερασιτέχνης μποξέρ, νικητής σε πρωτάθλημα στο ερασιτεχνικό παγκόσμιο Πρωτάθληματα Πυγμαχίας Αλιμπέκ Μπουλέσεφ (γεννήθηκε το 1981) - Καζακστανός ποδοσφαιριστής Μιράτ Σαρσεμπάγιεφ (γεννήθηκε το 1986) - ερασιτέχνης μποξέρ από το Καζακστάν, γνωστός για τη νίκη του στο φλάιγουειτ με χάλκινο μετάλλιο το 2005 στο παγκόσμιο ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Πυγμαχίας Βίκτορ Σιντορένκο (γεννημένος το 1953) - ζωγράφος, επιμελητής, καθηγητής, συγγραφέας και είναι μέλος και αντιπρόεδρος της ουκρανικής Ακαδημίας Τεχνών. Μαριάν Χαντβέρκερ (γεννήθηκε το 1944) σκηνοθέτης που γεννήθηκε στο Ταλντικουργκάν (παλιό όνομα της πόλης) Αττάλεια, Τουρκία. Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο. Bozdaqtar. Taldyqorghan oblysy, 1995, ISBN 5-89800-067-4 Taldykorgan Πύλη της Taldykorgan Αρχειοθετήθηκε 2007-06-27 στο Wayback Machine. 2007 ομάδα Ποδοσφαίρου
Πάπας Κλήμης Γ΄

Ο Κλήμης Γ΄ (Papa Clemente III, 1130 – 20 Μαρτίου 1191), κατά κόσμον Παόλο Σκολάρι, ήταν Πάπας από τις 19 Δεκεμβρίου 1187 έως το θάνατό του.

 Γεννημένος Ρωμαίος, διορίσθηκε από τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ Αρχιεφημέριος της πατριαρχικής Λιβεριανής Βασιλικής, Καρδινάλιος-διάκονος του Σέρτζιο ε Μπάκο, και τελικά Καρδινάλιος επίσκοπος του Παλεστρίνα τον Δεκέμβριο 1180. Εμφανίζεται ως υπογράφοντας στις παπικές βούλες που εκδόθηκαν μεταξύ 15 Οκτωβρίου 1179 και 11 Δεκεμβρίου 1187. Λίγο μετά την ανάρρησή του κατά το πέρας της παπικής εκλογής του Δεκεμβρίου 1187, ο Κλήμης πέτυχε να κατευνάσει τη σύγκρουση, η οποία ήδη προϋπήρχε επί μισό αιώνα μεταξύ των Παπών και των πολιτών της Ρώμης, με μια συμφωνία με την οποία οι πολίτες επιτρεπόταν να εκλέγουν τους magistrates τους, ενώ η πρόταση για την θέση του κυβερνήτη της πόλης παρέμεινε στα χέρια του Πάπα. Στις 31 Μαΐου 1188 ολοκλήρωσε μαι συνθήκη με τους Ρωμαίους η οποία αναίρεσε μακροχρόνιες δυσκολίες, επαναφέροντας την Παποσύνη στη Ρώμη.Ο Κλήμης επίσης κληρονόμησε ένα εξαντλημένο κολέγιο των καρδιναλίων, αποτελούμενο από όχι περισσότερους από είκοσι καρδιναλίους. Ενορχήστρωσε τρεις σειρές προαγωγών (Μάρτιος 1188, Μάιος 1189 και Οκτώβριος 1190) οι οποίες κατέληξαν σε πάνω από τριάντα νέους καρδιναλίους.Πίεσε τον Βασιλιά Ερρίκο Β΄της Αγγλίας και τον Βασιλιά Φίλιππο Β΄της Αγγλίας να αναλάβουν την Τρίτη Σταυροφορία. Τον Απρίλιο 1189, ο Κλήμης σύναψε ειρήνη με τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκος Α' Βαρβαρόσσα. Δημιούργησε μια αμφιβολία με τον Βασιλιά Γουλιέλμο Α΄ της Σκωτίας σχετικά με την επιλογή του Αρχιεπισκόπου του Σεντ Άντριους, και στις 13 Μαρτίου 1188 αφαίρεσε την Σκωτική εκκλησία από την λεγατική δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου της Υόρκης, καθιστώντας την ούτως ανεξάρτητη όλων πλην της Ρώμης.Παρότι συμφώνησε να στέψει τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄, ο Κλήμης Γ΄ τον εξόργισε δίνοντας τη Σικελία στον Τανκρέδο. Η κρίση ήταν οξεία και όταν ο Πάπας πέθανε στα τέλη Μαρτίου 1191. Benson, Robert Louis and Robert Charles Figueira, Plenitude of power: the doctrines and exercise of authority in the Middle Ages, Ashgate Publishing Ltd, 2006. Blair, D. Oswald Hunter, History of the Catholic Church of Scotland, Willian Blackwood and Sons, 1887. "Pope Clement III" in the 1913 Catholic Encyclopedia. Cheetham, Nicolas, Keepers of the Keys, Charles Scribner's Sons, 1982. Reston, James, Warriors of God: Richard the Lionheart and Saladin in the Third Crusade, Random House Inc., 2001. Robinson, Ian Stuart, The Papacy, 1073–1198: Continuity and Innovation, Cambridge University Press 1990.
Δουρβαλουμάμπη

Η δουρβαλουμάμπη (εμπορική ονομασία Imfinzi) είναι μια εγκεκριμένη από τον FDA ανοσοθεραπεία για τον καρκίνο, που αναπτύχθηκε από τη Medimune/AstraZeneca . Είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα ανθρώπινης ανοσοσφαιρίνης G1 κάπα (IgG1κ) που παρεμποδίζει την αλληλεπίδραση του συνδέτη του υποδοχέα προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου- 1 (PD-L1) με το PD-1 (CD279). Η δουρβαλουμάμπη είναι γνωστό ως φάρμακο αναστολέας του σημείου ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος.

 Ο FDA έχει εγκρίνει την δουρβαλουμάμπη για συγκεκριμένους τύπους καρκίνου ουροδόχου κύστης, πνεύμονα και χοληδόχου πόρου.· Ενήλικες με τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό ουροθηλιακό καρκίνωμα που είτε έχουν πρόοδο νόσου κατά τη διάρκεια ή κατόπιν πλατινούχας χημειοθεραπείας ή έχουν πρόοδο νόσου εντός 12 μηνών νεοεπικουρικής ή επικουρικής . · Ενήλικες με μη χειρουργικά εξαιρέσιμο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα σταδίου ΙΙΙ, χωρίς πρόοδο νόσου μετά από συγχορηγούμενη πλατινούχα χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία · Συνδυαστικά με ετοποσίδη ή και καρβοπλατίνη ή σισπλατίνη, ως θεραπεία πρώτης γραμμής για ενήλικες με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα προχωρημένου σταδίου. · Συνδυαστικά με γεμσιταβίνη και σισπλατίνη για ενήλικες με τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο χοληδόχου πόρου O Eυρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΜΑ) έχει εγκρίνει τη δουρβαλουμάμπη για τις παρακάτω ενδείξεις:· Ενήλικες με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα, μη χειρουργικά εξαιρέσιμου, που δεν εμφανίζει πρόοδο νόσου μετά από ακτινοθεραπεία και πλατινούχα χημειοθεραπεία. Η δουρβαλουμάμπη χρησιμοποιείται ειδικά εάν τα καρκινικά κύτταρα παράγουν την πρωτεΐνη PD-L1. · Ενήλικες με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα, εκτεταμένου εντός των πνευμόνων ή με μετάσταση, που δεν έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία. Η δουρβαλουμάμπη δίνεται συνδυαστικά με ετοποσίδη και είτε καρβοπλατίνη ή σισπλατίνη.
Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ

Η Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ, ή Ακαδημία Στρατού των ΗΠΑ, η Ακαδημία Γουέστ Πόιντ, (West Point Academy) είναι η αρχαιότερη στρατιωτική ακαδημία των ΗΠΑ, αντίστοιχη με τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων της Ελλάδας.

 Ιδρύθηκε το 1802 και βρίσκεται στο Γουέστ Πόιντ της Νέας Υόρκης, περίπου 80 χλμ βόρεια της πόλης, σε γραφικό λόφο πάνω από τον ποταμό Χάντσον. Οι εγκαταστάσεις της Σ.Α. δίνουν την εικόνα πανεπιστημιούπολης με πολλά ιστορικά κτίρια, μεταξύ των οποίων ένα έχει σήμερα μετατραπεί σε μουσειακό χώρο όπου και φιλοξενεί το αρχαιότερο Μουσείο Στρατού των ΗΠΑ, βέβαια με αρχαιότερα εκθέματα όπλα, κανόνια, στολές, παράσημα και έγγραφα από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο. Η φοίτηση στην Ακαδημία είναι τετραετής και κάθε χρόνο εισάγονται περίπου 1300 σπουδαστές που καλούνται δόκιμοι ενώ αποφοιτούν περίπου οι 1000 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού, λαμβάνοντας πιστοποιητικό επιπέδου «Bachelor of Science». Η φοίτηση είναι εσώκλειστη και παρέχεται δωρεάν μαζί με τη σίτιση, διαμονή και ένδυση, με την υποχρέωση της αναγκαστικής παραμονής στο στρατό για κάποιο χρονικό διάστημα. Μεταξύ των αποφοίτων της Σχολής περιλαμβάνονται δύο Πρόεδροι των ΗΠΑ και ο πρώην Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Β΄ (τότε διάδοχος), ο οποίος παρακολούθησε ειδική ταχύρρυθμη εκπαίδευση στρατιωτικής τακτικής. Επίσημη ιστοσελίδα Ιστορικές φωτογραφίες