IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλιμάκι Μεσσηνίας

Το Αλιμάκι, επίσημα το Αλιμάκιον και παλαιότερα αναφερόμενο ως το Αλημάκι, είναι μικρός ορεινός οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.

 Ο οικισμός βρίσκεται σε απόσταση περίπου 11 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 2,5 χιλιόμετρα από το χωριό Μύρο, σε υψόμετρο 242 μέτρα και απέχει 11 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το Αλημάκι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1879, αναφερόμενο στον δήμο αυτόν επίσης και το 1889, ενώ, το 1899, μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό του Αλημακίου αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και προσαρτάται στην Κοινότητα Ραχών, με έδρα το χωριό Ράχες, ως το 1928, που αποσπάται από την Κοινότητα Ραχών και προσαρτάται στην Κοινότητα Μύρου, στην οποία, ως έδρα ορίσθηκε το χωριό Μύρο. Από το 1940 ως το 1961 ο οικισμός Μύρου ονομαζόταν επισήμως ως ο Μοίρας και η Κοινότητα ως Κοινότητα Μοίρα. Το 1940 επίσης το Αλημάκιον μετονομάζεται επίσημα σε Αλιμάκιον. Το Μύρον παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1928 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθησαν μαζί με το Αλιμάκι στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Αλιμάκιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Αλιμάκιον σήμερα υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα του Μύρου του Δήμου Τριφυλίας. Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 4 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από παλαιά πετρόχτιστα σπίτια και δεν διαθέτει κτίρια κοινωνικών δραστηριοτήτων, ενώ οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στα γειτονικά χωριά και την Κυπαρισσία. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του χωριού, όπως και του γειτονικού Μύρου, θεωρείται ότι είναι ο κοντινός Αρχαιολογικός χώρος Περιστεριάς, στον λόφο της Περιστεριάς. Επίσης, περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα του χωριού, στο πιό στενό πέρασμα του Αρκαδικού ποταμού, δηλαδή του αρχαίου ποταμού Κηπαρισσήεντα, βρίσκεται το Γεφύρι του Χατζή Σουμάν, στη θέση Κακή Σουμάνη, το οποίο είναι μονότοξο πέτρινο γεφύρι με τρεις καμάρες, που κατασκευάστηκε την περίοδο της Τουρκοκρατίας και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα αποτελούσε σπουδαίο κόμβο στην οδό που ένωνε την νοτιοδυτική Μεσσηνία με τον κεντρικό Μωριά. Κυπαρισσία Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Κυπαρισσίας Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας. Γέφυρα Χατζή Σουμάνη, Τριφυλία, 03.04/2014, από την ιστοσελίδα του τοπικού ΜΜΕ "Αριστομένης ο Μεσσήνιος".
Ουρράκα της Καστίλης

Η Ουρράκα της Καστίλης (Urraca de Castilla, 1186 – 2 Νοεμβρίου 1220) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν κόρη του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης και της Ελεονώρας της Αγγλίας . Από την πλευρά της μητέρας της, ήταν εγγονή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.

 Η Ουρράκα προτάθηκε αρχικά ως πιθανή νύφη για τον Λουδοβίκο Η΄ της Γαλλίας, αλλά η γιαγιά της, Ελεονώρα, διαμαρτυρήθηκε για το όνομά της (Ουρράκα σημαίνει καρακάξα στα Καστιλιανά), προτιμώντας το Καστιλιανό όνομα της αδελφής της Ουρράκα, Λευκής.Το 1206, η Ουρράκα παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ της Πορτογαλίας και το 1212 ο Αλφόνσος έγινε βασιλιάς και η Ουρράκα βασίλισσα. Ο Αλφόνσος δήλωσε στη διαθήκη του το 1214 ότι η Ουρράκα θα πρέπει να είναι αντιβασίλισσα για τον κληρονόμο του αν εκείνος πεθάνει. Δυστυχώς, η Ουρράκα πέθανε πριν από τον Αλφόνσο, σχετικά νέα το 1220. Αλφόνσος Γ΄ 1210-1279, βασιλιάς της Πορτογαλίας. Σάντσο Β΄ 1209-1248, βασιλιάς της Πορτογαλίας. Ελεονώρα 1211-1231, παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Φερδινάνδος 1217-1246, κύριος της Σέρπα.Είναι πιθανό η Ουρράκα να είχε και έναν άλλο γιο, τον Βικέντιο, ο οποίος έχει ταφεί στο ίδιο κοιμητήριο με αυτή.
Μεσιέ 82

Ο Μεσιέ 82 (γνωστός και ως M31 και NGC 3034) είναι ο αρχέτυπος αστρογόνος γαλαξίας. Βρίσκεται σε απόσταση 11,5 ± 0,8 MLy στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος. Αλληλεπιδρά με τον Μεσιέ 81 και είναι μία ισχυρή ραδιοπηγή, η ισχυρότερη στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου.

 Ο Μεσιέ 82 ανακαλύφθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1774 από τον Γιόχαν Μπόντε. Ο Πιέρ Μεσαίν ανεξάρτητα τους παρατήρησε τον Αύγουστο του 1779 και τους ανέφερε στον Τσαρλς Μεσσιέ, ο οποίος τους πρόσθεσε στον κατάλογό του στις 9 Φεβρουαρίου 1781. Το 1953 ο Henbury Brown ανακάλυψε ότι ο Μ82 είναι μία ισχυρή ραδιοπηγή και την ονόμασε Μεγάλη Άρκτος Α. Το 2005, το Χαμπλ αποκάλυψε 197 νέα ογκώδη σμήνη στην αστρογόνο περιοχή. Η μέση μάζα αυτών των σμηνών ήταν περίπου 2×105 M⊙, άρα η αστρογόνος περιοχή είναι ένα πολύ ενεργητικό και υψηλής πυκνότητας περιβάλλον. Μέσα στο γαλαξιακό κέντρο τα άστρα γεννιούνται δέκα φορές ταχύτερα από ότι σε ολόκληρο τον Γαλαξία μας.Στον Μεσιέ 82 έχουν παρατηρηθεί επιβεβαιωμένα 3 υπερκαινοφανείς αστέρες, οι sn 2004am, sn 2008iz (ανιχνεύθηκε μόνο στα ραδιοκύματα) και sn 2014J, ο οποίος έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος +10,5. Ένας τέταρτος έλαβε το αριθμό sn 1986D, αλλά πιθανόν ήταν περιοχή ΗΙΙ. Ο M82 παλιότερα θεωρούταν να είναι ένας ανώμαλος γαλαξίας. Όμως, το 2005, ανακαλύφθηκαν δύο συμμετρικοί σπειροειδείς βραχίονες σε υπέρυθρες εικόνες του Μ82. Οι βραχίονες ανιχνεύτηκαν επειδή απομάκρυναν έναν συμμετρικό δίσκο στις εικόνες NIR. Αυτοί οι βραχίονες προέρχονται από το τέλος της υπέρυθρης ράβδου και μπορούν να ακολουθηθούν σε μήκος τριών δίσκων του γαλαξία. Αν και οι βραχίονες ανιχνεύτηκαν στις υπέρυθρες εικόνες, είναι πιο μπλε από τον δίσκο. Εξαιτίας της μεγάλης επιφανειακής φωτεινότητας του δίσκου, την σχεδόν πλάγια (~80°) θέαση όσον αφορά εμάς και της παρουσίας ενός σύνθετου δικτύου ινών σκόνης στις οπτικές εικόνες, οι βραχίονες δεν είχαν εντοπιστεί νωρίτερα. Στον πυρήνα του M82, η ενεργή αστρογόνος περιοχή έχει διάμετρο περίπου 500 pc. Στο οπτικό φως, υπάρχουν τέσσερις περιοχές υψηλής επιφανειακής λαμπρότητας (με προσδιορισμούς A, C, D και E). Αυτές οι περιοχές αντιστοιχούν στις γνωστές πηγές στις Ακτίνες Χ, υπέρυθρη ακτινοβολία και ραδιοκύματα. Συνεπώς, πιστεύεται ότι είναι τα λιγότερο κρυμμένα αστρογόνα σμήνη από τη δική μας θέση. Η μοναδική διπολική ροή του M82 εμφανίζεται να συγκεντρώνεται στις περιοχές Α και C και τροφοδοτείται από την ενέργεια των υπερκαινοφανών αστέρων που συμβαίνουν μία φορά κάθε δέκα χρόνια. Το Παρατηρητήρια Ακτίνων Χ Τσάντρα ανίχνευσε εκπομπές ακτίνων Χ από μία τοποθεσία σε απόσταση περίπου 600 έτη φωτός από τον κέντρο του γαλαξία. Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι προέρχονται από την πρώτη γνωστή ενδιάμεσης μάζας μαύρης τρύπα με μάζα περίπου 200 με 5.000 ηλιακές μάζες. Ο M82, όπως και οι περισσότεροι γαλαξίες, φιλοξενεί μία υπέρμαζη μαύρη τρύπα στο κέντρο του με μάζα περίπου 3 x 107 ηλιακές μάζες. Γαλαξίας του Γλύπτη, ένας άλλος κοντινός αστρογόνος γαλαξίας M82, SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2006-01-01 στο Wayback Machine. M82 at Chandra SST: Galaxy on Fire! Αρχειοθετήθηκε 2006-04-27 στο Wayback Machine. M82 at NASA/IPAC EXTRAGALACTIC DATABASE ESA/Hubble images of M82 M82 The Cigar Galaxy
Τρέντον (Νιου Τζέρσεϊ)

Το Τρέντον (αγγλικά: Trenton) είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ και έδρα της κομητείας Μέρσερ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Τρέντον έχει 84.913 κατοίκους, 490 λιγότερους σε σχέση με την απογραφή του 2000. Η πόλη ανήκει τόσο στην μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης, όσο και στην κοιλάδα του Ντέλαγουερ, που αντιστοιχεί στη μητροπολιτική περιοχή της Φιλαδέλφειας. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ντέλαγουερ. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον έμπορο Γουίλιαμ Τρέντ, ο οποίος αγόρασε την έκταση που βρίσκεται η πόλη το 1714.

 Ο πρώτος οικισμός στη θέση του Τρέντον χτίστηκε το 1679. Το 1714, ο Γούιλιαμ Τρέντ αγόρασε την έκταση στην οποία βρίσκεται η πόλη και έχτισε το εξωχικό του. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα. Στη πόλη δόθηκε μια σημαντική μάχη για την εξέλιξη της Αμερικανικής Επανάστασης, όταν ο Τζορτζ Ουάσινγκτον πέρασε μέσα στη νύχτα και με τους στρατιώτες του σφαγίασε της αγγλική φρουρά της πόλης το βράδυ των Χριστουγέννων του 1776. Μετά την επανάσταση, το Τρέντον ήταν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα η πρωτεύουσα των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 1784. Έγινε πρωτεύουσα του Νιού Τζέρσεϊ το 1790. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού, το Τρέντον ήταν σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, το οποίο παρήγαγε ατσάλι, λάστιχο, καλώδια, σκοινιά, λινέλαιο και κεραμικά. Παρόλα αυτά, οι βιομηχανίες αυτές επλήγησαν βαριά τη δεκαετία του 1960 και 1970. Η πόλη γνώρισε μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα κατά τη δεκαετία του 1980. Σήμερα, ο κύριος εργοδότης στη πόλη είναι η κυβέρνηση του Νιού Τζέρσεϊ. (Νιου Τζέρσεϊ) Τρέντον (Νιου Τζέρσεϊ) στο Curlie
Σύστημα Γουεστμίνστερ

Το σύστημα Γουεστμίνστερ είναι ένα δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης που διαμορφώθηκε από το Βρετανικό σύστημα, όπως λειτουργεί αυτό στο παλάτι του Γουεστμίνστερ, την έδρα του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Το σύστημα είναι μια σειρά διαδικασιών ενός νομοθετικού σώματος. Χρησιμοποιείται, ή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, στα εθνικά νομοθετικά σώματα ή στα τοπικά νομοθετικά σώματα των περισσότερων (νυν ή πρώην) εθνών της Κοινοπολιτείας , αρχίζοντας από τις καναδικές επαρχίες στο μέσο του 19ου αιώνα. Χρησιμοποιείται επίσης στην Αυστραλία, την Ινδία,το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, την Ιρλανδία, την Τζαμάικα, τη Μαλαισία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σινγκαπούρη, τη Μάλτα κ.α.

 Τα σημαντικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του συστήματος του Γουστμίνστερ περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: Ένας Αρχηγός Κράτους - που είναι ο ονομαστικός ή ο θεωρητικά της εκτελεστικής δύναμης, και κρατά πολυάριθμες κατ΄ όνομα και για ώρες ανάγκης εξουσίες - του οποίου τα καθημερινά καθήκοντα αφορούν κυρίως την εκτέλεση ενός εθιμοτυπικού ρόλου. Παραδείγματα είναι ο Βρετανός Μονάρχης, ο Πρόεδρος της Ινδίας ή ο Υποδιοικητής της Καναδικής επαρχίας του Οντάριο.Ένας de facto Επικεφαλής της Κυβέρνησης , γνωστός ως Πρωθυπουργός ή Πρώτος Υπουργός, ο οποίος διορίζεται επίσημα από τον Αρχηγό Κράτους. Στην πράξη, ο Επικεφαλής της Κυβέρνησης είναι σχεδόν πάντα ο ηγέτης του μεγαλύτερου εκλεγμένου μέρους στο Κοινοβούλιο.Ένας de facto εκτελεστικός κλάδος που αποτελείται συνήθως από μέλη του νομοθετικού σώματος, τα οποία συγκροτούν το Υπουργικό Συμβούλιο που έχει ως Αρχηγό τον Επικεφαλής της Κυβέρνησης. Αυτά τα μέλη (Υπουργοί, Γραμματείς) αποτελούν την εκτελεστική αρχή εξ ονόματος της ονομαστικής ή θεωρητικής εκτελεστικής αρχής.Η παρουσία κομμάτων της αντιπολίτευσης.Ένα εκλεγμένο νομοθετικό σώμα, που ονομάζεται Κοινοβούλιο, με μία ή δύο Βουλές από τις οποίες τουλάχιστον η μία εκλέγεται από το λαό.Η δυνατότητα της Κάτω Βουλής (εκλεγμένης) του Κοινοβουλίου, εξ ορισμού, να απομακρύνει μια κυβέρνηση με το να αποσύρει την εμπιστοσύνη (ή καταψηφίζοντάς την στη ψηφοφορία για έναν προϋπολογισμό), να περνά μια πρόταση δυσπιστίας , ή να δίνει ψήφο εμπιστοσύνης. Το σύστημα του Γουέστμινστερ επιτρέπει να νικηθεί μια κυβέρνηση και να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές, για την επιλογή νέας κυβέρνησης.Η δυνατότητα να διαλύεται το Κοινοβούλιο και να γίνονται οι εκλογές οποιαδήποτε στιγμή.Μια έννοια του κοινοβουλευτικού προνομίου είναι να επιτρέπει στο νομοθετικό σώμα να συζητήσει οποιοδήποτε ζήτημα που κρίνεται ότι είναι σχετικό, χωρίς φόβο των συνεπειών που προέρχονται από τις δυσφημιστικές δηλώσεις ή τα αρχεία επ' αυτής της συζητήσεως.Καταχωρημένη η συνεδρίαση του νομοθετικού σώματος σε πρακτικά, αλλά και δυνατότητα αποχής.Το Σύστημα Γουεστμίνστερ είναι η μητέρα του σύγχρονου κοινοβουλευτισμού, της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Υιοθετήθηκε από τις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες με μικρές παραλλαγές καθώς και από τα περισσότερα έθνη της Κοινοπολιτείας, ως αποικίες ή ως ανεξάρτητα κράτη.
Θωμάς Ξενάκης

Ο Θωμάς Ξενάκης ( 30 Μαρτίου 1875 – 7 Ιουλίου 1942) ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής, ο οποίος αναδείχθηκε δύο φορές Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Ήταν αθλητής του Εθνικού Γ.Σ.

 Γεννήθηκε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896. Στην αναρρίχηση επί κάλω κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο μαζί με τον συμπατριώτη του, Νικόλαο Ανδριακόπουλο. Επί συνόλου 5 διαγωνιζομένων, μόνο ο Ξενάκης με τον Ανδριακόπουλο κατάφεραν να ολοκληρώσουν την αναρρίχηση στο μήκους 14 μέτρων σκοινί. Ο Ανδριακόπουλος σημείωσε χρόνο 23,4 δεύτερα, ενώ ο Ξενάκης λιγότερο. Ο Θωμάς Ξενάκης κατέκτησε και δεύτερο μετάλλιο στους ίδιους αγώνες, αυτή τη φορά στο ομαδικό των παράλληλων ζυγών, με την ελληνική ομάδα.Απεβίωσε στο Όραντζ της Καλιφόρνια στις ΗΠΑ, το 1942. Προφίλ
Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες (Κόρδοβα)

Η Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες (ισπανικά: Club Atlético Talleres) είναι ένας αργεντίνικος, αθλητικός σύλλογος από την πόλη Κόρδοβα της Αργεντινής. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο συμμετέχει στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1913. Διατηρεί ακόμη τμήμα Χόκεϊ επί χόρτου,.

 Πριμέρα Β΄ Νασιονάλ (1): 1997–98Torneo Argentino A (1): 2012–13Copa Hermandad (1): 1977Liga Cordobesa de Fútbol (27): 1915, 1916, 1918, 1921, 1922, 1923, 1924, 1934, 1938, 1939, 1941, 1944, 1945, 1948, 1949, 1951, 1953, 1958, 1960, 1963, 1969, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979 Κόπα CONMEBOL (1): 1999 Official website (Ισπανικά) Facebook oficial. (Ισπανικά) Albiazul (Ισπανικά) Unofficial website (Ισπανικά) Foro Matador (Ισπανικά) Talleres de mi Vida (Ισπανικά) Pasión Albiazul (Ισπανικά)
Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια

Η Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια (Αγγλικά:Virginia General Assembly) είναι το νομοθετικό σώμα της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια, και το παλαιότερο νομοθετικό σώμα στο Δυτικό Ημισφαίριο, ιδρυμένο στις 30 Ιουλίου 1619. Η Γενική Συνέλευση είναι ένα διθάλαμο σώμα που αποτελείται από μια κάτω βουλή, την Βουλή των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια, με 100 μέλη, και μία άνω βουλή, την Γερουσία της Βιρτζίνια, με 40 μέλη. Συνολικά, η Γενική Συνέλευση αποτελείται από 140 εκλεγμένους αντιπροσώπους από έναν ίσο αριθμό συστατικών περιφερειών κατά πλάτος της κοινοπολιτείας. Της Βουλής των Αντιπροσώπων προεδρεύει ο Πρόεδρος της Βουλής, ενώ της Γερουσίας ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης της Βιρτζίνια. Η Βουλή και η Γερουσίας εκλέγουν καθεμία έναν υπάλληλο και έναν κοσμήτορα. Αντίθετα με την Γερουσία των ΗΠΑ, ο clerk της Γερουσίας της Βιρτζίνια είναι γνωστός ως "Clerk of the Senate", αντί για τον τίτλο "Γραμματέας της Γερουσίας" που χρησιμοποιείται στην ομοσπονδιακή Γερουσία. Μετά τις εκλογές του 2019, το Δημοκρατικό κόμμα απέκτησε την πλειοψηφία και στην Βουλή και στην Γερουσία για πρώτη φορά μετά το 1996.

 Η Γενική Συνέλευση συνέρχεται στην πρωτεύουσα της Βιρτζίνια, το Ρίτσμοντ. Όταν συνεδριάζει στο Ρίτσμοντ, η Γενική Συνέλευση χρησιμοποιεί το Πολιτειακό Καπιτώλιο της Βιρτζίνια, που σχεδιάσθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον το 1788 και επεκτάθηκε το 1904. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, το κτήριο χρησιμοποιήθηκεως το καπιτώλιο των ΣΠΑ, φιλοξενώντας το Κογκρέσο των Συνομόσπονδων Πολιτειών. Το κτήριο ανακαινίσθηκε μεταξύ 2005 και 2006. Οι Γερουσιαστές και οι Αντιπρόσωποι έχουν τα γραφεία τους στο Κτήριο της Γενικής Συνέλευσης κατά πλάτος της οδού ακριβώς βόρεια του Καπιτωλίου. Ο Κυβερνήτης της Βιρτζίνια διαμένει κατά πλάτος της οδού ακριβώς ανατολικά του Καπιτωλίου στην Κατοικία του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια. Η Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια είναι το παλαιότερο νομοθετικό σώμα στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η ύπαρξη της ανάγεται στην ίδρυση της Βουλής των Παρέδρων στη Τζέιμσταουν στις 30 Ιουλίου 1619. Συνερχόταν στην Τζέημσταουν από το 1619 μέχρι το 1699, όταν μετακινήθηκε στο Ουίλλιαμσμπεργκ και συνερχόταν στο αποικιακό κτίριο του Καπιτωλίου. Ονομάσθηκε Γενική Συνέλευση το 1776 με την επικύρωση του Συντάγματος της Βιρτζίνια. Η κυβέρνηση μετακινήθηκε στο Ρίτσμοντ το 1780 κατά την διακυβέρνηση του Κυβερνήτη Τόμας Τζέφερσον. Ο ετήσιος μισθός για τους γερουσιαστές είναι $18.000 ετησίως και για τους αντιπροσώπους $17.640. Για να είναι εκλέξιμοι στο αξίωμα, οι νομοθέτες πρέπει να είναι τουλάχιστον 21 ετών την εποχή της εκλογής, κάτοικοι της περιφέρειας που αντιπροσωπεύουν, και να έχυν δικαίωμα ψήφου για νομοθέτες της Γενικής Συνέλευσης. Η τακτική συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης διαρκεί 60 ημέρες κατά τα άρτια έτη και 45 ημέρες κατά τα περιττά έτη, εκτός αν επεκταθεί με ψήφο δύο τρίτων αμφότερων των σωμάτων. Πολιτειακό Καπιτώλιο της Βιρτζίνια Βουλή των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια Γερουσία της Βιρτζίνια Virginia General Assembly "Richmond Sunlight," a sort of IMDB for this legislature
Αμπντουλάχ Μπεγκ του Κάρτλι

Ο Αμπντουλάχ Μπέγκ, γεωργιανά: აბდულა-ბეგი , Abdula-Begi, γεννημένος Archil (არჩილი), (1713 – 1762) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας ( batonishvili ) του Οίκου Mukhrani της δυναστείας Bagrationi και διεκδικητής της βασιλείας του Kartli τη δεκαετία του 1740.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Ιεσσαί, ενός μουσουλμάνου ηγεμόνα τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), από την πρώτη σύζυγό του Mαριάμ Ορμπελιάνι. Ο ίδιος μουσουλμάνος προσήλυτος, ο Αμπντουλάχ Μπεγκ υπηρέτησε ως naib αντιβασιλιάς) τού Κάρτλι για τον Ιρανό σάχη Nαντέρ το 1737 και τη δεκαετία τού 1740. Το 1744 ο Τεϊμουράζ Β΄ και ο Ηρακλής Β΄ τού αντίπαλου Καχετιανού κλάδου των Μπαγκρατιόνι (ανατολική Γεωργία) ανέβηκαν στους θρόνους τού Κάρτλι και τού Καχέτι, αντίστοιχα. Ο Tεϊμουράζ έκανε τον Αμπντουλάχ Μπεγκ πρίγκιπα τού Σομκίτι και τού Σαμπαρετιάνo (Kβέμο Kάρτλι) με κατοικία στο Σαμσβίλντε. Το 1747, ο Τεϊμουράζ έκανε ένα ταξίδι στο Ιράν, αφήνοντας τον γιο του Ηρακλή Β΄ επικεφαλής τού Κάρτλι και τον Αμπντουλάχ Μπεγκ ως υποδιοικητή του. Εντούτοις, κατά την απουσία τού Tεϊμουράζ, ο Αμπντουλάχ Μπεγκ επιχείρησε πραξικόπημα, στρατολόγησε τους μισθοφόρους τού Νταγκεστάν και πήρε τον έλεγχο της πρωτεύουσας, της Τιφλίδας, με τη βοήθεια μίας τοπικής ιρανικής φρουράς. Οι μάχες συνεχίστηκαν τον επόμενο χρόνο, έως ότου ο Αμπντουλάχ Μπεγκ τελικά ηττήθηκε και η Τιφλίδα καταλήφθηκε από τον πιστό στρατό τού Ηρακλή. Στη συνέχεια ο πρίγκιπας δεν αναφέρεται από τις ιστορικές πηγές. Νυμφεύτηκε την Κετεβάν, κόρη τού Ηρακλή Α΄, των Μπαγκρατιόνι-Καχέτι. Απέκτησαν τους πρίγκιπες: Αγκάς (απεβ. 1765). Νυμφεύτηκε π. 1745 τη Μαριάμ, κόρη τού πρίγκιπα Καϊχοσρόο Ορμπελιάνι. Δαβίδ (απεβ. 1767). Συμμετείχε στη συνωμοσία τού πρίγκιπα Παάτα τού Καρτλί κατά τού Ηρακλή Β΄, που τον εκτέλεσε. Νυμφεύτηκε την Tινατίν, κόρη τού ευγενή Ηλία/Ελιζμπάρ Τακτακισβίλι. Αρσέν (απεβ. 30 Νοεμβρίου 1812). Γεννήθηκε ως Ιεσσαί. Έγινε χριστιανός κληρικός και μητροπολίτης της Τιφλίδας με το όνομα Αρσέν. Ροστόμ-Μιρζά (άκμασε. 1736–1755). Aσάν-Μιρζά (άκμασε 1736). Mαριάμ-Μπεγκούμ, παντρεύτηκε πρώτα το 1753 τον Aζάντ Χαν, τον Αφγανό πολέμαρχο τού Αζερμπαϊτζάν, και στη συνέχεια τον πρίγκιπα Ρεβάζ Αντρονικασβίλι.
Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια

Ο Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια (γαλλικά: Narcisse Virgilio Díaz de la Peña), 1807 - 1876, ήταν Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος, ένα από τα κύρια μέλη της σχολής τοπιογράφων της Μπαρμπιζόν.Οι πίνακές του, όπως εκείνοι του φίλου και μέντορά του Τεοντόρ Ρουσώ, απεικόνιζαν συχνά το δάσος του Φονταινεμπλώ κοντά στο χωριό Μπαρμπιζόν.

 Ο Ντιάζ γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1807 στο Μπορντώ από Ισπανούς γονείς. Η νεανική του ηλικία μαστίζονταν από δυσκολίες, σε ηλικία 10 ετών έμεινε ορφανός, κατά την εφηβεία του έχασε το πόδι του - και το αντικατέστησε με ξύλινο - από μολυσμένο δάγκωμα ερπετού που υπέστη κοντά στις Σέβρες, όπου ζούσε με φίλους των γονιών του. Σε ηλικία 15 ετών μπήκε στα εργαστήρια του εργοστασίου πορσελάνης των Σεβρών και εργάστηκε ως ζωγράφος πορσελάνης, πριν επικεντρωθεί στην καριέρα του ζωγράφου. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ζυλ Ντυπρέ με τον οποίο ανέπτυξε δια βίου φιλία. Από το 1833 πέρασε μεγάλα διαστήματα στη Μπαρμπιζόν, κοντά στο δάσος του Φονταινεμπλώ. Εκεί, συνδέθηκε με φιλία με άλλα μέλη της σχολής της Μπαρμπιζόν και ιδιαίτερα με τον Τεοντόρ Ρουσώ, ο οποίος του δίδαξε τις τεχνικές του. Αυτή την εποχή δημιούργησε μερικούς από τους πιο διάσημους πίνακές του. Το καλοκαίρι του 1869 στο Ετρετά ζωγράφισε θαλασσινά τοπία παρέα με τον Γκυστάβ Κουρμπέ.Τις δεκαετίες του 1830 και 40 εξέθεσε πολλές φορές στο Σαλόν του Παρισιού και το 1851 παρασημοφορήθηκε με τον βαθμό του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου (1870-1871) κατέφυγε στις Βρυξέλλες. Μέχρι το 1871, είχε κερδίσει εκτεταμένο θαυμασμό τόσο από κριτικούς όσο και από συλλέκτες, καθώς και από νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Πιέρ-Ωγκύστ Ρενουάρ και άλλους ιμπρεσιονιστές που ζωγράφιζαν στη Μπαρμπιζόν και θαύμαζαν τον Ντιάζ. Ο καλλιτέχνης πέθανε στις 18 Νοεμβρίου 1876 στο Μαντόν (Αλπ-Μαριτίμ). Ο γιος του, Εζέν Ντιάζ (1837–1901) ήταν συνθέτης. Οι καλύτεροι πίνακες του Ντιάζ είναι οι σκηνές του στο δάσος και οι καταιγίδες, και σε αυτά στηρίζεται η φήμη του. Χρησιμοποιώντας έντονες αντιθέσεις και πινελιές με υφή, οι σκηνές του σε σκοτεινά μονοπάτια με δέντρα παραπέμπουν στη μυστηριώδη ιδιότητα της μοναξιάς στο δάσος. Συχνά στις τοπιογραφίες του εμφανίζονται πρόσωπα, μουσικοί, αγρότες και τσιγγάνοι. Ισχυρά επηρεασμένος από τον Ντελακρουά και το ρομαντικό κίνημα, συχνά στην πρώιμη καριέρα του ζωγράφιζε εξωτικά θέματα: σε πολλούς πίνακες απεικονίζει οδαλίσκες ντυμένες με πλούσια χρωματιστά ενδύματα. Ζωγράφισε επίσης λουόμενες, ερωτικές μυθολογικές σκηνές και συναισθηματικά ειδυλλιακά τοπία. Σήμερα, τα έργα του βρίσκονται στις συλλογές του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο, του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης, του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, του Ρέικσμουζεουμ στο Άμστερνταμ, της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, και άλλα μουσεία του κόσμου.
Παλαιόμυλος Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Παλαιόμυλος (αποσαφήνιση) Ο Παλαιόμυλος είναι πεδινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 40 μέτρων.

 Ο Παλαιόμυλος βρίσκεται δίπλα και βορειοανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας, ανάμεσα στα χωριά Μυρτιά (Μυρτέα), Λουτρά και Πέρεβο. Απέχει 21 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Αγρίνιο, 54 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο (μέσω γέφυρας Μπανιά) και 11 χλμ. Δ. από το Θέρμο. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το εξωκλήσι της Αγίας Ελεούσας, το οποίο είναι στα δυτικά του χωριού με πολύ ωραία θέα τον κάμπο της Μυρτιάς και την Τριχωνίδα. Μέσα σε βράχο υπάρχουν δύο μικρά σπήλαια που δημιουργούν ένα είδος δίκοχου δίκλινου ναΐσκου, που έχει ενδιαφέρον για το σχήμα του, τις αξιόλογες τοιχογραφίες του (κάποιες από αυτές χρονολογούνται στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα), μια επιγραφή και ένα μικρό πτυχωτό κιονόκρανο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο παλαιός νερόμυλος "Κωνσταντόπουλου" με τον διπλανό καταρράκτη, λίγο χαμηλότερα από το εξωκλήσι της Αγίας Ελεούσας. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μυρτιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Μυρτιά, τον Πέρεβο και τα Λουτρά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Μυρτέας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 287 μόνιμους κατοίκους. Ο σπηλαιώδης ναός της Αγίας Ελεούσας στη Μυρτιά Τριχωνίδας από τον ιστότοπο https://iaitoloakarnania.gr
Ντε Κάιπ

Το Στάδιο Φέγενορντ (ολλανδικά: Feyenoord Stadion) ή Ντε Κάιπ (ολλ.: De Kuip) όπως είναι ευρέως γνωστό, είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Ρόττερνταμ της Ολλανδίας και είναι έδρα της Φέγενορντ.

 Η απόφαση για την κατασκευή του Ντε Κάιπ πάρθηκε το 1933, από τον πρόεδρο της Φέγενορντ, Λιν φαν Ζάντφλιτ, λόγω της μικρής χωρητικότητας του Στάδιου Κρομ Τσάντβεγκ. Τον Μάρτιο του 1934 η αρχιτεκτονική εταιρεία Brinkman & Van der Vlug προσκλήθηκε από τον πρόεδρο να αναλάβει την κατασκευή του γηπέδου και δύο μήνες μετά, τον Μάιο επιλέχτηκε το σχέδιο της ανέγερσης. Ο φαν Ζάντφλιτ, θέλοντας να υπάρχει μία πρόοδος στην κατασκευή του σταδίου, όταν ένα υπερκατασκευή ήταν έτοιμη, δοκιμαζόταν άμεσα. Έτσι το Ντε Κάιπ ολοκληρώθηκε σχετικά γρήγορα, στις 23 Ιουλίου 1936. Παρ' όλο που το γήπεδο ήταν έτοιμο προς χρήση από τον Ιούλιο του 1936, τα εγκαίνια καθυστέρησαν λόγω του ότι οι δρόμοι που οδηγούσαν στο στάδιο δεν ήταν έτοιμοι. Όσο κατασκευάζονται οι δρόμοι, ο πρόεδρος, θέλοντας να είναι σίγουρος ότι το γήπεδο θα αντεπεξέλθει στις ανάγκες ενός αγώνα, καλεί 1.500 πεζοναύτες και άνεργους στο Ντε Κάιπ για να δοκιμαστούν οι αντοχές των κερκίδων. Η δοκιμή στέφτηκε με επιτυχία. Τελικά, στις 27 Μαρτίου 1937 διεξάγεται ο πρώτος αγώνας της Φέγενορντ στο Ντε Κάιπ: 40.000 φίλαθλοι παρακολούθησαν έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο την βελγική Μπέρσχοτ, όπου και την νίκησε με 5-2. Στις 2 Μαΐου του ίδιου έτους διεξήχθη ο πρώτος διεθνής αγώνας στο γήπεδο ανάμεσα στην Ολλανδία και στο Βέλγιο (1-0) Η Ολλανδία έχει αγωνιστεί πάνω από 100 φορές στο Ντε Κάιπ. Το 1941 το Ντε Κάιπ κινδύνεψε με κατεδάφιση από τους Γερμανούς ναζί για να αξιοποιηθεί ο χάλυβας του σκελετού του γηπέδου για πολεμική βιομηχανία. Το 1984, λόγω υποψηφιότητας της Ολλανδίας για την φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων 1992, ο δήμος του Ρότερνταμ είχε σχεδιάσει την κατασκευή ενός Ολυμπιακού Σταδίου στη θέση του Ντε Κάιπ. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1994, λόγω διάβρωσης του σκελετού του γηπέδου, υπήρχε κίνδυνος κατεδάφισης, η οποία αποφεύχθηκε, καθώς το στάδιο ανακαινίστηκε. Η ανακατασκευή αυτή κόστισε 120.000.000 φιορίνια, αλλάζοντας την όψη του γηπέδου καθώς τοποθετήθηκε σκέπαστρο όπως και νέες πύλες εισόδου, αυξήθηκε ο αριθμός των καθισμάτων (από 40.000 σε 51.117) ενώ έγιναν και έργα υποδομής, όπως νέα αποδυτήρια, αγωγοί αποχέτευσης, καταστήματα και χώροι για τους υπαλλήλους. Το 2000 φιλοξένησε τον τελικό του Euro 2000, το οποίο συνδιοργάνωσαν η Ολλανδία και το Βέλγιο. Το Ντε Κάιπ επιλέχτηκε να φιλοξενήσει αγώνες του, καθώς και τον τελικό της διοργάνωσης, όπου η Γαλλία επικράτησε με 2-1 της Ιταλίας. Επίσης το 2002 φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, στον οποίο η Φέγενορντ επικράτησε με 3-2 της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Επίσημη ιστοσελίδα (Ολλανδικά)
Ασπρόκαμπος Λουτρακίου Κορινθίας

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα στην Κορινθία, δείτε: Ασπρόκαμπος Σικυωνίων ΚορινθίαςO Ασπρόκαμπος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Λουτρακίου Περαχώρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Ο Ασπρόκαμπος είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της κορυφής «Φλιντζανέζα» (562 μ.) των Γερανείων και πάνω από τον κόλπο των Αλκυονίδων, βόρεια της Περαχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 28 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος το 2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων. Το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής στη βόρεια είσοδο του οικισμού Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000) Google Earth eetaa.gr
Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στο Τελόβανι

Η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στο Τελόβανι (γεωργιανά: თელოვნის ჯვარპატიოსნის ეკლესია) είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στην ομώνυμη περιοχή, στη νότια πλαγιά του όρους Ντίντγκορι, σε υψόμετρο 920 μ. από το επίπεδο της θάλασσας, στο δήμο Μτσχέτα στο μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι στα ανατολικά της Γεωργίας, σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά του χωριού Ξοβρίσι και 25 χλμ. από την πόλη Μτσχέτα. Είναι μία θολωτή τρίκογχη εκκλησία του 8ου-9ου αιώνα, με παστοφόρια εκατέρωθεν του ιερού. Στο εσωτερικό της έχουν διασωθεί κάποιες τοιχογραφίες, με συμπεριλαμβανόμενη μία από τις πρώτες Γεωργιανές απεικονίσεις του Αγίου Μανδηλίου. Η εκκλησία είναι αναγνωρισμένη ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Η εκκλησία χτίστηκε τον 8ο-9ο αιώνα. Τον 18ο αιώνα η εκκλησία έκλεισε και ανακαινίστηκε και χτίστηκε ένα καμπαναριό στα δυτικά. Το 1952-54 έγιναν έργα αποκατάστασης στην εκκλησία από μία ειδική επιστημονική ομάδα: καθαρίστηκαν τα δομικά στοιχεία, ενισχύθηκαν και επισκευάστηκαν οι τοίχοι και ο θόλος, η οροφή αντικαταστάθηκε εντελώς, και αλλάχτηκε ο φράχτης. Η εκκλησία είναι θολωτή, τρίκογχη, διαστάσεων 9,7 x 10,5 μ. Είναι χτισμένη κυρίως από βότσαλα, ενώ σε σημαντικά δομικά στοιχεία και σε διακοσμήσεις έχει επενδυθεί με πλάκες ασβεστόλιθου και τραβερτίνης. Είναι πλατύτερη στον άξονα ανατολής-δύσης, και οι εγκάρσιες σε αυτόν πτέρυγες είναι πολύ στενότερες και χαμηλότερες. Έχει 3 εισόδους που βρίσκονται στους 3 τοίχους της ορθογώνιας δυτικής πτέρυγας. Η Αγία Τράπεζα φωτίζεται από ένα παράθυρο και συνδέεται με τα παστοφόρια εκατέρωθεν της, έκαστο εκ των οποίων έχει ένα παράθυρο στην ανατολική πρόσοψη. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο της εκκλησίας και έχει 4 παράθυρα στο οκταεδρικό τύμπανό του. Οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί τοίχοι είναι σοβαντισμένοι.Στο εσωτερικό υπάρχουν θραύσματα από τοιχογραφίες του 9ου-10ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες του ιερού είναι του 9ου αιώνα, απεικονίζουν τους αποστόλους με μεγάλα κεφάλια και μεγάλα, σχεδόν τετράγωνα σώματα, και χέρια που εκφράζουν την κίνηση των μορφών, σε γκρίζο φόντο. Τα πόδια των αγίων καλύπτονται από μία μαύρη ταινία. Επίσης, υπάρχει η προτομή του Σωτήρα και διακοσμητικοί σταυροί σε αποχρώσεις του γκρίζου, του ερυθρού και του ροζ. Στη δυτική και στη βόρεια πτέρυγα της εκκλησίας έχουν διασωθεί τοιχογραφίες του 10ου αιώνα. Στις κολόνες απεικονίζονται ολόσωμοι άγιοι σε αποχρώσεις χρυσές, ερυθρές, γκρίζες και βαθυκυανές. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Βονιφάτιος ντελ Βάστο

O Βονιφάτιος ντελ Βάστο, ιταλ. Boniface del Vasto (π. 1055 - π. 1125) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν μαρκήσιος της Σαβόνα & της δυτικής Λιγουρίας (1084-π.1130).

 Ήταν γιος τού Όθωνα και της Βέρθας, κόρης τού Ούλριχ-Μάνφρεντ Β΄ κόμη τού Τορίνο. Ο αδελφός του Άνσελμ είχε μνηστευτεί μία -αγνώστου σε εμάς ονόματος- γυναίκα, αλλά αυτός απεβίωσε· τη νυμφεύτηκε ο Βονιφάτιος. Το 1079 ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ ανέθεσε στους επισκόπους τού Τορίνο, τού Άστι και της Άλμπα να πείσουν τον Βονιφάτιο να μην τη νυμφευτεί, διότι ο αρραβώνας της με τον αδελφό εκείνου δημιούργησε μία σχέση συγγένειας μεταξύ τους. Ο Βονιφάτιος λέγεται, ότι νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη τού Πέτρου Α΄ κόμη της Σαβοΐας. Αλλά αυτό είναι απίθανο, καθώς ο Βονιφάτιος και ο Πέτρος Α΄ ήταν εξαδέλφια και έτσι ήταν πολύ κοντινοί συγγενείς για να επιτραπεί ο γάμος σύμφωνα με το Εκκλησιαστικό δίκαιο. Έγινε κηδεμόνας των τέκνων τού αδελφού του Μαμφρέδου: τού Ερρίκου, της Αδελαΐδας και δύο ακόμη θυγατέρων εκείνου, που παντρεύτηκαν τον Ιορδάνη των Ωτβίλ κόμη των Συρακουσών η μία και τον Γοδεφρείδο κόμη της Ραγούσας η άλλη. Νυμφεύτηκε μάλλον την Αγνή των Καπετιδών, κόρη τού Ούγου κόμη τού Βερμαντουά και είχε τέκνα: Μαμφρέδος Α΄ απεβ. 1175, μαρκήσιος τού Σαλούτσο. Γουλιέλμος κύριος της Μπούσκα & ίσως και της Λάντσια. Ούγος. Άνσελμ, ιδρυτής τού κλάδου των Τσέβα. Ερρίκος Α΄ μαρκήσιος της Σαβόνα & Καρρέττο, ιδρυτής τού κλάδου αυτού. Όθων Μποβέριο, μαργράβος τού Λορέτο. Βονιφάτιος ο νεότερος, επίσκοπος της Κορτεμίγια. Συβίλα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ κόμη τού Μονπελιέ. Γουλιέλμος Ζ΄ του Μονπελιέ Γουλιέλμος Η΄ τού Μονπελιέ, νυμφεύτηκε την Ευδοκία Κομνηνή. C.W. Previté-Orton, The Early History of the House of Savoy (1000–1233) (Cambridge, 1912), accessible online at: archive.org Malaterra, De rebus gestis Rogerii Calabriæ et Siciliæ comitis et Roberti Guiscardi ducis fratris eius, ed. E. Pontiari, Rerum Italicarum Scriptores, nuova ed. v. 5.1 (Bolgna, 1927–1928). R. Bordone, ‘Affermazione personale e sviluppi dinastici del gruppo parentalae aleramico: il marchese Bonifacio ‘del Vasto’,’ in Formazione e strutture dei ceti dominanti nel medioevo (Atti del I convegno di Pisa: 10-11 maggio 1983) (Rome, 1988), pp. 29–44. L. Provero, Dai marchesi del Vasto ai primi marchesi di Saluzzo. Sviluppi signorili entro quadri pubblici (secoli XI-XII) (Turin, 1992). Giuseppe Sorge, Mussomeli dall'origine all'abolizione della feudalità, vol. II, Catania 1916, poi Edizioni Ristampe Siciliane, Palermo 1982. Medieval Lands Project: Northern Italy, 900–1100.
Πρεσβεία της Πολωνίας στην Ελλάδα

Η Πρεσβεία της Πολωνίας στην Ελλάδα (πολωνικά: Ambasada Polski w Grecj) είναι η διπλωματική αποστολή της Δημοκρατίας της Πολωνίας στην Ελλάδα. Βρίσκεται στο Παλαιό Ψυχικό, στην οδό Χρυσανθέμων 22.

 Τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών (Wydział Polityczno-Ekonomiczny) Γραφείο Στρατιωτικού Ακόλουθου (Biuro Attaché Wojskowego) Προξενικό Τμήμα (Wydział Konsularny), οδός Καμελίων 21, Παλαιό Ψυχικό, 15452 Τμήμα Προώθησης Εμπορίου και Επενδύσεων (Wydział Promocji Handlu i Inwestycji), Σκρα 10, Χολαργός, 15562 Στην περίοδο του Μεσοπολέμου λειτούργησε στην Αθήνα η Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Πολωνίας (1919-1941). Το έργο της πολωνικής διπλωματικής αποστολής επανενεργοποιήθηκε το 1945 και ενεργοποιήθηκε ξανά σε βαθμό πρεσβείας το 1963. Πρεσβεία της Ελλάδας στην Πολωνία Ιστότοπος της Πρεσβείας της Δημοκρατίας της Πολωνίας στην Αθήνα
Βουτύλιο

Στην οργανική χημεία, βουτύλιο είναι μια ρίζα αλκυλίου με τέσσερα άτομα άνθρακα ή ομάδα υποκαταστάτη με γενικό χημικό τύπο -C4H9, που παράγεται από οποιοδήποτε από τα δύο ισομερή του βουτανίου. Το ισομερές n-βουτάνιο μπορεί να ενωθεί είτε με ένα από τα δύο ακραία άτομα άνθρακα είτε με ένα από τα δύο εσωτερικά άτομα άνθρακα, οδηγώντας σε δύο "βουτυλικές" ομάδες: Το κανονικό βουτύλιο ή n-βουτύλιο: CH3–CH2–CH2–CH2– (πλήρης συστηματική ονομασία: βουτύλιο) Το δευτεροταγές βουτύλιο ή sec-βουτύλιο: CH3–CH2–CH(CH3)– (πλήρης συστηματική ονομασία: 1-μεθυλοπροπύλιο)Το δευτεροταγές, διακλαδισμένο ισομερές του βουτανίου, ισοβουτάνιο, μπορεί να ενωθεί με οποιοδήποτε από τα τρία ακραία άτομα άνθρακα ή με τον κεντρικό άνθρακα, οδηγώντας σε δύο άλλες ομάδες: Ισοβουτύλιο: (CH3)2CH–CH2– (πλήρης συστηματική ονομασία: 2-μεθυλοπροπύλιο) Τριτοταγές βουτύλιο, tert-βουτύλιο ή t-βουτύλιο: (CH3)3C– (πλήρης συστηματική ονομασία: 1,1-διμεθυλοαιθύλιο)

 Σύμφωνα με την ονοματολογία οργανικών ενώσεων, "ισοβουτύλιο", "sec-βουτύλιο" και "tert-βουτύλιο" είναι όλα κρατημένα ονόματα. Το βουτύλιο είναι ο μεγαλύτερος υποκαταστάτης για τον οποίον χρησιμοποιούνται κοινά μη συστηματικά ονόματα για όλα τα ισομερή. Ο άνθρακας της βουτυλομάδας που συνδέεται με το υπόλοιπο του μορίου (R) λέγεται RI ή R-πρώτος άνθρακας . Τα προθέματα sec (από "secondary") και tert (από "tertiary") αναφέρονται στον αριθμό των πρόσθετων πλευρικών αλυσίδων που συνδέονται με τον πρώτο άνθρακα του βουτυλίου. Το πρόθεμα "iso" (από "isomer") σημαίνει "ίσο", ενώ το πρόθεμα 'n-' αντιστοιχεί στο "normal". Τα παρακάτω είναι τα τέσσερα ισομερή του "αιθανικού βουτυλίου (οξικού βουτυλεστέρα)": Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των ανθράκων σε μια αλκυλική αλυσίδα, το βουτύλιο είναι το τελευταίο που ονομάζεται ιστορικά χωρίς ελληνικούς αριθμούς. Το όνομα παράγεται από το βουτανικό οξύ, ένα καρβοξυλικό οξύ με τέσσερα άτομα άνθρακα που βρίσκεται στο ταγγισμένο βούτυρο. Το όνομα του βουτυρικού οξέος, με τη σειρά του, προέρχεται από το λατινικό butyrum, βούτυρο. Ο υποκαταστάτης τριτοταγούς βουτυλίου είναι πολύ ογκώδης και χρησιμοποιείται στη χημεία για κινητή σταθεροποίηση μαζί με άλλες ογκώδεις ομάδες όπως η αναφερόμενη ομάδα τριμεθυλοσιλυλίου. Η επίδραση που η ομάδα t-βουτυλίου εξασκεί κατά την πρόοδο της χημικής αντίδρασης λέγεται η επίδραση του t-βουτυλίου. Αυτό το φαινόμενο απεικονίζεται στην παρακάτω αντίδραση Diels-Alder, όπου ο υποκαταστάτης του τριτοταγούς βουτυλίου προκαλεί μια επιτάχυνση της ταχύτητας αντίδρασης κατά ένα συντελεστή 240 συγκρινόμενο με το υδρογόνο ως υποκαταστάτη. Μεθύλιο Αιθύλιο Προπύλιο
Φελίπε Πάρδο

Ο Έδγαρ Φελίπε Πάρδο Κάστρο (Édgar Felipe Pardo Castro, 17 Αυγούστου 1990) είναι διεθνής Κολομβιανός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος για την μεξικάνικη Ντεπορτίβο Τολούκα.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ατλέτικο Ουίλα, ενώ στα μισά της χρονιάς του 2008-09, μετεγγράφη στην Ντεπορτίβο Καλι. Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Κάλι το πέτυχε κόντρα στην επόμενη ομάδα του, την Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν, για το Κόπα Μάστανγκ 2009. Το καλοκαίρι του 2013, ο Πάρδο, πήρε μεταγραφή στην Μπράγκα, έναντι 600.000 δολαριών, υπογράφοντας συμβόλαιο τετρατετίας. Στις 17 Ιουλίου του 2015, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Πάρντο, καταβάλλοντας το ποσό των 4,500.000 ευρώ. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το τέλος του 2018 έχοντας ως απολογισμό 15 γκολ και 13 ασίστ σε 77 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Στις 2 Ιανουαρίου του 2019 η μεξικάνικη Ντεπορτίβο Τολούκα ανακοίνωσε την απόκτησή του. (Αγγλικά) Προφίλ Felipe Pardo στο Soccerway
Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Τάρτου)

Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη(Εσθονικά: Jaani kirik, γερμανικά: St. Johanniskirche zu Dorpat‎ ) είναι γοτθική λουθηρανική εκκλησία κατασκευασμένη από τούβλα, ένα από τα ορόσημα της πόλης Τάρτου της Εσθονίας. Είναι αφιερωμένη στον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

 Αρχικά, ο Άγιος Ιωάννης ήταν καθολικός ναός, καθώς τα παλαιότερα μέρη του σημερινού κτηρίου προέρχονται από τον 14ο αιώνα. Προηγουμένως, στην ίδια θέση υπήρχε ναός τουλάχιστον από το πρώτο μισό του 13ου αιώνα. Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι μπορεί κάλλιστα να υπήρχε εδώ ξύλινη εκκλησία τον 12ο αιώνα. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, γιατί ο εκχριστιανισμός της περιοχής δεν έγινε παρά πολύ αργότερα. Το κτήριο είναι κατασκευασμένο από κόκκινα τούβλα και έχει υποστεί εκτενείς αλλαγές, καθώς ανακατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπαρόκ παρεκκλήσια προστέθηκαν το 1746 και το 1769. Η εκκλησία είναι πλέον μέρος της Εσθονικής Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας. Η μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου ξεκίνησε κοντά στην εκκλησία το 1775 και η εκκλησία και το κοντινό σπίτι της Ουψάλα γλίτωσαν από την καταστροφή, που κατέστρεψε σχεδόν διακόσια σπίτια. Στα τέλη του 19ου αιώνα η εκκλησία παρείχε πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η ηθοποιός Αμαλί Κόνσα παρακολούθησε το μοναδικό της σχολείο εδώ. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ναού του Αγίου Ιωάννη είναι ο πλούτος των ειδωλίων από τερακότα, που περιβάλλουν το εξωτερικό της εκκλησίας. Αρχικά, υπήρχαν περισσότερα από χίλια χειροποίητα ειδώλια, το καθένα διαφορετικό από τα άλλα. Τώρα, περίπου 200 έχουν διασωθεί. Ο μεγάλος αριθμός μεμονωμένων ειδωλίων έχει γεννήσει τις υποθέσεις ότι θα μπορούσαν να είχαν διαμορφωθεί σύμφωνα με τους πολίτες του Τάρτου. Από την άλλη, μερικοί από αυτούς φορούν στέμματα, κάτι που υπονοεί ότι μπορεί να απεικονίζουν κάποιον άλλο.Ο ναός αποτελείται από ένα μακρόστενο κτήριο βασιλικής με τρία κλίτη και ο ισχυρός δυτικός πύργος ενώνεται με μία μακριά πολυγωνική πτέρυγα. Στη νότια πλευρά του κτηρίου βρισκόταν το λεγόμενο παρεκκλήσι Λύμπεκ.Το 1989, η πολωνική εταιρεία PKZ ξεκίνησε την αποκατάσταση της εκκλησίας. Το 1991, την αποκατάσταση του ναού συνέχισε η εσθονική κατασκευαστική εταιρεία Wunibald Ehitus. Το 2002 έγινε η εγκατάσταση του συστήματος θέρμανσης του ναού. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη άνοιξε για τους επισκέπτες το Μάιο του 2005. Στις 29 Ιουνίου 2005, η ανακαινισμένη εκκλησία λειτούργησε επίσημα.Από το 1999, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη έχει δύο νέες καμπάνες, που ονομάζονται Peetrus και Paulus από τους δύο πολιούχους αγίους της πόλης (αντίστοιχα, του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου).
Πρίνσιπε

Το Πρίνσιπε (Príncipe, ελλ. Πρίγκιπας) είναι το μικρότερο από τα δύο νησιά που συναποτελούν το κράτος Σάο Τομέ και Πρίνσιπε στις δυτικές ακτές της Αφρικής. Η έκτασή του είναι 136 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του γύρω στις 5.000 κατοίκους.

 Το ψηλότερο σημείο του βρίσκεται στο νότο και είναι 948 μέτρα στην Κορυφή Πίκο δε Πρίνσιπε, σε μια περιοχή με πυκνά δάση, όπου βρίσκεται και το Εθνικό Πάρκο Όμπο. Το νησί αποτελεί ταυτόχρονα επαρχία και έναν από τους νομούς που λέγεται Παγκέ (Pagué). Εκτός από τα πορτογαλικά, στο νησί μιλούν και τη γλώσσα Πρίνσιπε ή τη Λουνγκουγιέ με ελάχιστους χρήστες της Φόρρο. Στο νησί βρίσκεται μόνο μία πόλη, η Σάντο Αντόνιο και αεροδρόμιο, με κωδικό PCP. Υπάρχουν επίσης πολλά μικρά χωριά, όπως η Μπέλα Βίστα, η Μπομπόμ, η Νέβες Φερέιρα, η Πασιέντσια, η Φουτούρο,η Πόντα Φόντε, η Ριμπέιρα Ίζε και άλλα. Στο Πρίνσιπε υπάρχει ηφαίστειο ηλικίας 3 εκατομμυρίων ετών. Το νησί Πρίγκιπας περιλαμβάνει και νησίδες, όπως Ιλιέου Μπομπ Μπομ, Ιλιέου Καρόσο, Τινιόσα Γκράντε και Τινιόσα Πεκένα. Το νησί είναι αυτόνομο από τις 29 Απριλίου του 1995. Πρώτος επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης ανέλαβε ο Νταμιάο βαζ ντ'Αλμέιντα. Από τις 5 Οκτωβρίου του 2006 στο αξίωμα υπηρετεί ο Ζοζέ Κασάντρα. Το νησί Πρίνσιπε ήταν η τοποθεσία όπου αποδείχθηκε πειραματικά η θεωρία της σχετικότητας του Αλβέρτου Αϊνστάιν. Αυτό έγινε με την παρατήρηση μιας έκλειψης ηλίου από τον Άρθουρ Στάνλεϋ Έντινγκτον και την ερευνητική του ομάδα, το 1919. Χάρτης του νησιού Αυτόνομη κυβέρνηση του Πρίνσιπε Νησιωτικό θέρετρο Bom Bom (Principe) Πύλη
Ελισάβετ της Ουγγαρίας, δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας

Η Ελισάβετ, ουγγρ. Erzsébet (π. 1128 - 21 Ιουλίου 1154) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με το γάμο της έγινε δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας και της Ελένης των Βουκάνοβιτς, κόρης του Ούρος Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Ράσκας. Παντρεύτηκε το 1136 τον Μιέσκο Γ΄ των Πιαστ τον Γηραιό δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και είχε τέκνα: Όντον π. 1149-1194, δούκας της Μεγάλης Πολωνίας και τού Πόζναν. Στέφανος π. 1150-1166/77. Ελισάβετ π. 1152-1209, παντρεύτηκε πρώτα τον Σομπιέσλαφ Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας και μετά τον Κορράδο Β΄ των Βέττιν μάργραβο της Λουσατίας. Βιεσχοσλάβα-Λουντμίλλα πριν το 1153-πριν το 1223, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Γιούντιτ/Ιουδήθ πριν το 1154-μετά το 1201, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο κόμη τού Άνχαλτ. Jasiński K., Rodowód pierwszych Piastów, Warsaw-Kraków 1992, pp. 235-240. Cawley, Charles, POLAND: Mieszko III died 1202, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Πλέιτ Άνταμς

Ο Πλέιτ Άνταμς (23 Μαρτίου 1885 - 27 Φεβρουαρίου 1961) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Εκπροσωπούσε τις ΗΠΑ. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και 1912. Στους Ολυμπιακούς του 1912, κέρδισε 2 μετάλλια: ένα χρυσό στο ύψος άνευ φοράς και ένα ασημένιο στο μήκος άνευ φοράς.

 Γεννήθηκε στο Μπέλβιλ στο Νιου Τζέρσεϊ το 1885. Το 1908, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, βγήκε 5ος στο άλμα εις τριπλούν με επίδοση 14.07 μέτρα, αλλά και στο μήκος άνευ φοράς, με επίδοση 1.47 μέτρα. Μετά από 4 χρόνια, το 1912, στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης, πήρε χρυσό μετάλλιο στο ύψος άνευ φοράς, με επίδοση 1.63 μέτρα. Επίσης, εκεί πήρε και ασημένιο μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς, με επίδοση 3.36 μέτρα. Το 1961, σε ηλικία 75 ετών, πέθανε στο Νόρμαντι Μπιτς του Νιου Τζέρσεϊ. http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GSln=Adams&GSfn=Platt&GSbyrel=all&GSdyrel=all&GSob=n&GRid=21226960&
Windows Live Writer

Ο Windows Live Writer είναι μια εφαρμογή δημοσίευσης καταχωρήσεων σε ιστολόγια. Ο Windows Live Writer είναι συμβατός με: Windows Live Spaces Blogger LiveJournal TypePad Wordpress Όλα τα ιστολόγια που υποστηρίζουν RSD (Really Simple Discoverability) MetaWeblog API Moveable Type API Community Server PBlogs.gr JournalHomeΟ Windows Live Writer περιλαμβάνει το the Provider Customization API, που υποστηρίζει την προσαρμογή της συμπεριφοράς του προγράμματος, καθώς και τη δυνατότητα να προστίθενται νέα χαρακτηριστικά σε αυτόν. Τα Windows Live Spaces, το WordPress και το TypePad εκμεταλλεύονται αυτό το API για την υποστήριξη διάφορων δυνατοτήτων.

 Πριν από την τελική του κυκλοφορία στις 6 Νοεμβρίου του 2007, η τελευταία δοκιμαστική έκδοση του Windows Live Writer είχε τη δομή 12.0.1183.516. Υπήρξαν πολλές αλλαγές στο πρόγραμμα από τις προηγούμενες εκδόσεις, οι οποίες είναι εμφανείς, όπως: Νέα Χαρακτηριστικά Αναθεώρησης, όπως ο ορθογραφικός έλεγχος και η δυνατότητα να προστίθεται η κάθε καταχώριση σε κατηγορίες, η προσαρμογή των σελίδων στα πρότυπα του WordPress και του TypePad, βελτιωμένη εισαγωγή υπερσυνδέσεων και εικόνων και μια λειτουργία "Ειδικής Επικόλλησης" Βελτιωμένη Συνεργασία με Εφαρμογές συμπεριλαμβανομένου του SharePoint 2007, νέε προσθήκες APIs για τους δημιουργούς ιστοσελίδων, αυτόματος συγχρονισμός των καταχωρήσεων, συνεργασία με το Windows Live Gallery και υποστήριξη για "Ετικέτες" Νέο Περιβάλλον Εργασίας, όπως η νέα σχεδίαση και βελτιωμένη προσβασιμότητα Windows Live Windows Live Spaces Windows Live Gallery Qumana Blog Editor Windows Live Writer Ιστολόγιο της ομάδας του Windows Live Writer (Αγγλικά) Πρόσθετα του Windows Live Writer (Αγγλικά) Windows Live Gallery – Πρόσθετα Πρόσθετο για το Wordpress (Αγγλικά) Πρόσθετο Currently Listening (Αγγλικά) Live writer - Weblog Configuration Setup (Αγγλικά) Μηχανή C# API MetaWeblog και χρήση της με τον Windows Live Writer (Αγγλικά)
Τοπόλνιτσα Σερρών

Η Τοπόλνιτσα ή Τοπολίντσα είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Μπέλλες, δίπλα στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 12 χλμ. βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Πετριτσίου του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ότι το 1873 ο οικισμός είχε 25 σπίτια με 80 κατοίκους. Το έτος 1891, ο Γκεόργκι Στρέζοφ έγραψε σχετικά: Τοπόλνιτσα, στη δεξιά όχθη του Στρυμόνα, απέναντι από τα Κούλατα. Εδώ είναι τα σύνορα (σ.σ. των καζάδων) Πετριτσίου και Ντεμίρ Ισάρ. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Μπέλλες, 6 ώρες βορειοδυτικά του Βαλόβιστα. Η κτηνοτροφία έχει την πρώτη θέση. Από αυτό το μέρος βγαίνουν τα περίφημα τοπολνικά βόδια. 30 τουρκικά σπίτια, 25 βουλγαρικά.Ο Στρέζοφ αναφέρεται στον οικισμό και μια δεύτερη φορά: Τοπόλνιτσα, στους πρόποδες του Μπέλλες, 2 ώρες ταξίδι ανατολικά από το Πετρίτσι, ούτε μισή ώρα έως τον Στρυμόνα, ίδια απόσταση έως τον Στρούμιτσα. Τα χωράφια τους είναι κατά μήκος αυτών των δύο ποταμών. Υπάρχουν 25 σπίτια, βουλγαρικά. Η στατιστική μελέτη «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική» του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 220 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, το 1904 ζούσαν εκεί 224 κάτοικοι. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 150 κατοίκους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 160 εξαρχικοί κάτοικοι. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και τον προσδιορισμό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Οι κάτοικοί του τον εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νέο οικισμό με το ίδιο όνομα, περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα, σε βουλγαρικό έδαφος. Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ορτά Μαχαλά (Μεσαία), μαζί με τα χωριά Δερέ Μαχαλέ (Ποταμοχώρι), Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο) και Χάνδερε (Ξενόρρευμα). Καταργήθηκε τυπικά το 1928, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του πρώην οικισμού μετονομάστηκε σε «Ασήμαντο». Εκατέρωθεν των ελληνικών και βουλγαρικών συνόρων, στον χαμηλό λόφο Κρεμενίτσα, εντοπίστηκε το 1979 ο νεολιθικός οικισμός Προμαχώνα-Τοπόλνιτσας.