IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τυχερά παιχνίδια

Τα τυχερά παιχνίδια είναι παιχνίδια που στηρίζονται στον στοιχηματισμό χρηματικού ποσού ή άλλου αντικειμένου αξίας. Σε τέτοιου είδους παιχνίδια το κέρδος του εκάστοτε παίκτη εξαρτάται αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από την τύχη. Σε αυτά προϋπόθεση είναι δηλαδή η ύπαρξη ενός στοιχήματος, ενός ρίσκου και κάποιας ανταμοιβής (συνήθως χρηματικής).

 Από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια του κλάδου είναι τα παιχνίδια με χαρτιά τράπουλας. Κατά βάση θεωρούνται τυχερά, αλλά στην πραγματικότητα για τους γνώστες τους είναι πολύ περισσότερο θέμα οξείας αντίληψης και συνδυασμού ψυχολογίας, παρατήρησης και μνήμης παρά θέμα τύχης. Πιθανότατα το πιο δημοφιλές παιχνίδι με χρηματικά έπαθλα είναι το πόκερ και κυρίως η υποκατηγορία της πόκας. Εκτός από αυτά που παίζονται με τη χρήση τράπουλας, άλλα τυχερά παιχνίδια είναι ο κουλοχέρης (τα αποκαλούμενα και φρουτάκια), η ρουλέτα, τα ζάρια κ.ο.κ. Ο όρος απόδοση αντιπροσωπεύει την μαθηματικά ή με άλλους τρόπους ορισμένη πιθανότητα επιβεβαίωσης κάποιου γεγονότος. Παράδειγμα: Μπαρτσελόνα-Ρεαλ / αποδόσεις: Νίκη Γηπεδούχου 1.90 - Ισοπαλία 3.20 - Νίκη Φιλοξενούμενης 3.5. Σε περίπτωση νίκης της Μπαρτσελόνα η απόδοση έχει ορισθεί στο 1.90 που σημαίνει ότι για 10 ευρώ στοιχήματος ο παίκτης κερδίζει 9 ευρώ. Σε περίπτωσης μη επαλήθευσης του αποτελέσματος ο παίκτης χάνει το στοίχημα και ταυτοχρόνως το ποσό που ποντάρισε. Για τον στοιχηματισμό σε ασιατικό χάντικαπ για έναν αγώνα οι περιπτώσεις επαλήθευσης ή όχι λίγο διαφοροποιούνται με τη δυνατότητα μισής νίκης ή μισής ήττας ή επιστροφής χρημάτων εκτός από τις πιο πάνω αναφερόμενες. Το πιο δημοφιλές παιχνίδι στην Ελλάδα βάσει επίσημων στοιχείων της ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι το ΚΙΝΟ και ακολουθεί το ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ που αφορά τον στοιχηματισμό σε αθλητικά γεγονότα. Αρμόδια ρυθμιστική αρχή για τα παίγνια, είναι η Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων. Τα τυχερά παιχνίδια είναι ιδιαιτέρως δημοφιλή στους Έλληνες, αρκεί να σκεφτεί κανείς το γεγονός ότι αποτελεί ουσιαστικά έθιμο η χαρτοπαιξία την Πρωτοχρονιά. Αν συμπεριλάβουμε και το στοίχημα σε αυτήν την κατηγορία τότε το ποσό που αντιστοιχεί στη νόμιμη και μόνο αγορά τυχερών παιχνιδιών είναι περί τα 9,4 δισεκατομμύρια ευρώ, κατατάσσοντας την Ελλάδα στη δεύτερη χώρα παγκοσμίως στην κατά κεφαλή δαπάνη για τον τζόγο. Νομικό καθεστώς Στην Ελλάδα επιτρέπεται να παίξεις τυχερά παιχνίδια με κάποιους από τους παρακάτω τρεις τρόπους. Στα πραγματικά επίγεια Καζίνο Στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ αλλά και στην διαδικτυακή ιστοσελίδα της εταιρείας Μέσω της ανώνυμης εταιρείας "Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ Α.Ε.) Στις 24 εταιρείες που έχουν υπαχθεί στη μεταβατική διάταξη του νόμου για τα τυχερά παιχνίδια και μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους διαδικτυακά. Επίσημη ιστοσελίδα Ο.Π.Α.Π. Φορείς διεξαγωγής τυχερών παιγνίων ΕΕΕΠ
Πλούτο

Ο Πλούτο (Pluto) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ. Η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία έγινε το 1930 (στην ταινία The Chain Gang στην οποία δεν είχε κάποιο όνομα). Την ίδια χρονιά συμμετέχει και στην ταινία the Picnic (ως ένας απλός σκύλος) ενώ λίγα χρόνια μετά, παρουσιάστηκε ως Πλούτο, επίσημα στην ταινία The Moose Hunt (1931). Ο Πλούτο σχεδιάστηκε από την Walt Disney και από τον Νορμ Φέργκιουσον. Η φωνή αυτού του χαρακτήρα ανήκει (χρονολογικά) στους Λι Μίλαρ (1930–1940), Πίντο Κόλβιγκ (1932–1937, 1954–1957), Τζίμι ΜακΝτόναλντ (1941–1953), Τέντι Μπαρ (1941) Πολ Φρις (1959) και τέλος στον Μπιλ Φάρμερ (1990–μέχρι και σήμερα).

 Ο Πλούτο είναι ένας σκύλος παιχνιδιάρης, χαρούμενος, ζωηρός και περιπετειώδης. Ζει μαζί με τον ιδιοκτήτη του, τον Μίκυ Μάους, οπού τον ακολουθεί και τον βοηθάει σε οτιδήποτε χρειαστεί. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Πλούτο έχει και έναν γιο, τον Πλούτο τζούνιορ και έναν αδελφό, τον K.B., ενώ η σύζυγος του είναι η Dinah the Dachshund. Ο Πλούτο είναι ράτσα rover, έχει μεγάλα μακριά μαύρα αφτιά, είναι κίτρινος στο χρώμα, με μαύρα μάτια και πολύ μικρός στο μέγεθος. Ο Πλούτο είναι ένας από τους χαρακτήρες των «Sensational Six», μαζί με τον Μίκυ Μάους, τη Μίννι Μάους, τον Ντόναλντ Ντακ, την Νταίζι Ντακ και τον Γκούφυ (από όλους τους παραπάνω πρωταγωνιστές ο Πλούτο είναι ο μόνος που δεν φοράει ανθρώπινα ρούχα). Έχει συμμετάσχει σε 24 περίπου ταινίες και τον βλέπουμε να εμφανίζετε και σε βιντεοπαιχνίδια οπού το πρώτο είναι το 1994 στο παιχνίδι «Mickey Mania: The Timeless Adventures of Mickey Mouse». Βέβαια, είναι σημαντικό να τονιστεί η έντονη αγάπη που έχει από τους φανατικούς του, μίας και στα περισσότερα θεματικά πάρκα (της Ντίσνευ κυρίως) αποτελεί έναν από τους πιο λατρεμένους χαρακτήρες. Ένας σημαντικός δημιουργός του Πλούτο είναι ο Νορμ Φέργκιουσον, μιας και καλλιέργησε την προσωπικότητα, τους συγγενείς του, καθώς και την εξωτερική του εμφάνιση. Εννοείται πως η Ντίσνει συμμετείχε σε όλη την παραπάνω προσπάθεια, δίνοντας τις τελευταίες πινελιές για την σύσταση του ρόλου του Πλούτο. Πλούτο στην IMDb
Pheng Xat Lao

Το "Pheng Xat Lao" είναι ο εθνικός ύμνος του Λάος. Συνθέτης είναι ο Dr. Thongdy Sounthonevichit (1905-1968) , ο οποίος τον συνέθεσε το 1941. Καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος το 1947. Οι αρχικοί στίχοι αντικαταστάθηκαν μετά τη δημιουργία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Λάος, το 1975.

 ຊາດລາວຕັ້ງແຕ່ໃດມາ ລາວທຸກຖ້ວນຫນ້າເຊີດຊູສຸດໃຈ ຮ່ວມແຮງຮ່ວມຈິດຮ່ວມໃຈ ສາມັກຄີກັນເປັນກຳລັງດຽວ ເດັດດ່ຽວພ້ອມກັນກ້າວຫນ້າ ບູຊາຊູກຽດຂອງລາວ ສົ່ງເສີມໃຊ້ສິດເປັນເຈົ້າ ລາວທຸກຊົນເຜົ່າສະເໝີພາບກັນ ບໍ່ໃຫ້ຝູງຈັກກະພັດ ແລະພວກຂາຍຊາດເຂົ້າມາລົບກວນ ລາວທັງມວນຊູເອກະລາດ ອິດສະລະພາບຂອງຊາດລາວໄວ້ ຕັດສິນໃຈສູ້ຊິງເອົາໄຊ ພາຊາດກ້າວໄປສູ່ຄວາມວັດທະນາ Xatlao tangtae dayma lao thookthuan na xeutxoo sootchay, Huamhaeng huamchit huamchay samakkhikan pen kamlang diao. Detdiao phomkan kaona booxa xukiat khong lao, Songseum xaysit pen chao laothook xonphao sameu pabkan. Bo hay Fung chackkaphat lae phuak khayxat khaomalob kuan, Lao thangmuan xoo ekkalat itsalaphab khong xatlao vai, Tatsin chay soo xing ao xay Pa Sad kaopay soo khuam vatthana. Όλα τα χρόνια ο λαός του Λάος δοξάζει την Πατρίδα τους, Με ενωμένες τις καρδιές, το πνεύμα και τη ζωντάνια μας, σαν να είμαστε ένα Προχωρώντας αποφασιστικά εμπρός, Με σεβασμό και με περισσή αξιοπρέπεια για το λαοτινό λαό Και διακηρύσσοντας το δικαίωμα να είναι οι άρχοντές μας. Οι Λαοτινοί όλων των προελεύσεων είναι ίσοι Και ποτέ πια δε θα αφήσουν ιμπεριαλιστές και προδότες να τους κάνουν κακό. Ολόκληρος ο λαός θα διασφαλίσει την ανεξαρτησία Και την ελευθερία του κράτους του Λάος. Αυτοί είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν για τη νίκη Προκειμένου να οδηγήσουν το έθνος σε ευημερία. "Pheng Xat Lao" στο empas.com Dookola Swiata - Ιστότοπος με ταξιδιωτικές πληροφορίες για το Λάος, που συμπεριλαμβάνει ορχηστρικό κομμάτι του ύμνου.
Γουίλιαμ Λάιτ

Ο Γουίλιαμ Λάιτ (αγγλ: William Light, 27 Απριλίου 1786 – 6 Οκτωβρίου 1839) ήταν Βρετανός στρατιωτικός, τοπογράφος και εξερευνητής. Έμεινε γνωστός για την επιλογή της τοποθεσίας επί της οποίας κτίστηκε η Αδελαΐδα καθώς και για τον σχεδιασμό της διάταξης των δρόμων και των πάρκων της πόλης.

 Γεννήθηκε το 1786 στην Κουάλα Κεντάχ της Μαλαισίας και ήταν γιος του Άγγλου ναυτικού και εξερευνητή Φράνσις Λάιτ και της Μαρτίνα Ρόζελς η οποία ήταν πορτογαλικής ή μαλαισιανής καταγωγής. Αφού πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Μαλαισία στη συνέχεια μετέβη στη Βρετανία προκειμένου να σπουδάσει. Σε ηλικία 13 ετών κατετάγη ως εθελοντής στο βρετανικό ναυτικό και αργότερα σταδιοδρόμησε στον βρετανικό στρατό λαμβάνοντας μέρος στον Ιβηρικό Πόλεμο, καταφέρνοντας να φτάσει το 1814 στον βαθμό του λοχαγού. Το 1821 αποστρατεύτηκε με το βαθμό του ταγματάρχη και τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την E. Perois. Αργότερα (το 1823) συμμετείχε ως εθελοντής στον εμφύλιο της Ισπανίας πολεμώντας στο πλευρό των φιλελευθέρων εναντίον των μοναρχικών και των Γάλλων συμμάχων τους. Ο πόλεμος έληξε μετά μερικούς μήνες με ήττα των φιλελευθέρων, ενώ ο Λάιτ τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια μάχης στην Α Κορούνια. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε από κοινού με τη δεύτερη σύζυγό του, Μαίρη Μπένετ, μια σειρά ταξιδιών στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο ασχολούμενος παράλληλα με καλλιτεχνικές δραστηριότητες όπως το σκίτσο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1830 έζησε για ένα χρονικό διάστημα στην Αίγυπτο και διετέλεσε στρατολόγος Βρετανών αξιωματικών για το ναυτικό του Μωχάμετ Αλή πασά της Αιγύπτου. Το 1836 διορίστηκε από την Επιτροπή Αποικιών της Βρετανίας υπεύθυνος για την εξερεύνηση της ακτογραμμής της αποικίας της Νότιας Αυστραλίας, καθώς και για την επιλογή των τοποθεσιών όπου θα δημιουργούνταν αφενός η πρωτεύουσα της αποικίας και αφετέρου οι υπόλοιποι οικισμοί. Αναχώρησε από τη Βρετανία τον Μάιο του 1836 και στις 17 Αυγούστου του ίδιου έτους έφτασε στο νησί Καγκουρό το οποίο αποτέλεσε αρχικά τη βάση του. Μετά την αποβίβασή του στην ενδοχώρα ασχολήθηκε με την επιλογή της τοποθεσίας στην οποία θα ιδρυόταν η Αδελαΐδα: καταλυτικό ρόλο στην επιλογή αυτή έπαιξαν ο ποταμός Τόρρενς (ο οποίος εξασφάλιζε την υδροδότηση της νέας πόλης) καθώς και οι λόφοι της Αδελαΐδας. Έπειτα προέβη στον σχεδιασμό της νέας πόλης δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στη χωροταξία και στη δημιουργία χώρων πρασίνου. Το 1839 αρρώστησε από φυματίωση και απεβίωσε στις 6 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στην Αδελαΐδα όπου και ετάφη. Τα επόμενα χρόνια, δημιουργήθηκαν στην Αδελαΐδα αρκετά μνημεία προς τιμήν του Λάιτ, ενώ το όνομά του δόθηκε σε αρκετά ιδρύματα της πόλης.
Ο Πράσινος Χριστός

Ο Πράσινος Χριστός (γαλλικά: Le Christ vert) ή Βρετονική Αναπαράσταση της Σταύρωσης είναι ζωγραφικός πίνακας του Γάλλου μεταϊμπρεσιονιστή ζωγράφου Πωλ Γκωγκέν. Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το φθινόπωρο του 1889 στην Ποντ-Αβέν. Μαζί με τον Κίτρινο Χριστό, θεωρείται ένα από τα μείζονα έργα του κινήματος του Συμβολισμού στη ζωγραφική.

 Τοπογραφικά, ο χώρος που απεικονίζεται βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού Λε Πουλντύ (Le Pouldu). Η αναπαράσταση της σταύρωσης όμως απεικονίζεται να λαμβάνει χώρα χιλιόμετρα μακρυά, σε χώρο εγγύς της εκκλησίας στο κέντρο της Νεβέζ, κοινότητα που βρίσκεται κοντά στην Πονt-Αβέν (Pont-Aven) και αρκετά χιλιόμετρα μακρυά από την ακτή. Για το έργο αυτό ο Γκωγκέν επηρεάστηκε από την αναπαράσταση της Σταύρωσης του Χριστού της Νιζόν (Nizon). Το έργο είναι λάδι σε καναβάτσο και έχει διαστάσεις 92 × 73 εκατοστά. Ανήκει στη Μοντέρνα περίοδο και στο ρέυμα του Μεταϊμπρεσιονισμού, ενώ χαρακτηρίζεται ως ζωγραφικό έργο-κλειδί του Συμβολισμου.. Σήμερα ο πίνακας βρίσκεται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, στις Βρυξέλλες του Βελγίου.
Αγωνιστική περίοδος BAA 1946-1947

Η αγωνιστική περίοδος 1946-47 ήταν η πρώτη στην ιστορία του Basketball Association of America (BAA). Το BAA ήταν η διοργανώτρια αρχή του επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης στη Βόρεια Αμερική κατά τις πρώτες τρεις σεζόν διεξαγωγής του, πριν ενωθεί με το NBL και δημιουργήσουν το NBA το 1949. Στο εναρκτήριο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 11 ομάδες και έδωσαν 60 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Φιλαδέλφεια Ουόριορς επικράτησαν των Σικάγο Σταγκς με 4-1 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο. Το NBA αναγνωρίζει τις τρεις σεζόν του BAA ως μέρος της ιστορίας του, επομένως η περίοδος 1946-47 θεωρείται από πολλούς ως η πρώτη του NBA.

 Την 1η Νοεμβρίου του 1946 δόθηκε το πρώτο παιχνίδι στην ιστορία του πρωταθλήματος, στο Τορόντο, μεταξύ των Τορόντο Χάσκις και των Νιου Γιορκ Νικς, με τους φιλοξενούμενους να επικρατούν με 68-66. Ο Όσκαρ Σέκτμαν των Νικς πέτυχε το πρώτο καλάθι του αγώνα, που θεωρείται και το πρώτο στην ιστορία του NBA. Οι Ουάσινγκτον Κάπιτολς ολοκλήρωσαν την κανονική περίοδο με 49 νίκες σε 60 παιχνίδια. Αυτό σημαίνει πως κέρδισαν το 81,7% των αγώνων τους, επίδοση που είναι ακόμα στις δέκα καλύτερες όλων των εποχών βάσει ποσοστού. Μόνο 3 ομάδες από εκείνο το πρωτάθλημα εξακολουθούν να υπάρχουν, όλες από την ανατολική κατηγορία. Πρόκειται για τους Μπόστον Σέλτικς, τους Νιου Γιορκ Νικς και τους Φιλαδέλφεια Ουόριορς (νυν Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς). Η κανονική περίοδος ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 1946 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαρτίου 1947 μετά από 331 αγώνες. Τα 331 παιχνίδια παρακολούθησαν κατά μέσο όρο 3.142 θεατές. Οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε κατηγορίας πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ.
Δημήτριος Μ. Σκαλιστήρης

Ο Δημήτριος Σκαλιστήρης (1897-1967) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα των μεταλλείων. Υπήρξε σημαντική μορφή της ελληνικής εξορυκτικής και μεταλλευτικής βιομηχανίας κατά το Μεσοπόλεμο, όπως και οι οικογένειες Μπάρλου και Ηλιοπούλου, που με δικές τους πρωτοβουλίες, αναξάρτητα από τους ξένους επενδυτές, εισήλθαν στο συγκεκριμένο χώρο.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν γιος του Μιχαήλ Σκαλιστήρη, καθώς και εγγονός του Δημητρίου Σκαλιστήρη (1815-1883). Σπούδασε στην École centrale des arts et manufactures στο Παρίσι, από όπου πήρε το πτυχίο του το 1921. Αρχικά άσκησε το επάγγελμα του μηχανικού σε ανθρακωρυχείο στη Βορεία Γαλλία και στη συνέχεια πήγε στη Γερμανία. Εργάστηκε για λογαρισμό της AEG στο Βερολίνο και κατόπιν στην Αθήνα, μέχρι το 1924 ή το 1929, που άνοιξε ιδιωτικό γραφείο τεχνικών έργων. Το 1932 ανακάλυψε κοιτάσματα βωξίτη στη Μάνδρα Ελευσίνας και τον επόμενο χρόνο άρχισε την εκμετάλλευσή τους, με την οικονομική στήριξη της Τράπεζας Αθηνών. Παράλληλα δραστηριοποιήθηκε στη Νάξο και τη Λέσβο. Το 1947 εξαγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών της «Ανώνυμης Εταιρείας Επιχειρήσεων εν Ελλάδι», η οποία κατείχε μεταλλεία λευκόλιθου και λιγνίτη στην Εύβοια. Σύντομα η εταιρεία αυτή μετεξελίχθηκε στο «Συγκρότημα Σκαλιστήρη», με μεταλλευτικές εγκαταστάσεις σε όλη την Ελλάδα. Τη δεκαετία του 1950 προχώρησε σε σημαντικές επενδύσεις, εκμεταλλευόμενος την Αμερικανική Βοήθεια και με οικονομική ενίσχυση από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά και επεκτάσεις των επιχειρήσεών του σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως σε Παρνασσό, Κύμη, Δράμα, Μυτιλήνη και στη Γκιώνα. Το 1951 ίδρυσε την «Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνος», την οποία αναβάθμισε με σύγχρονα μηχανήματα φτάνοντας να εξάγει 300.000 τόνους ετησίως, σε σύνολο ελληνικών εξαγωγών 330.000 τόνων. Το 1964 εγκαινίασε ένα από τα πιο σύγχρονα εργοστάσια εμπλουτισμού μαγνησίτη στην Ευρώπη. Υπήρξε επίσης μέλος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων. Απεβίωσε το 1967. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο γιους, τον Αλέξανδρο και τον Μιχάλη Σκαλιστήρη.
Κάντιντο Γκοντόι

Το Κάντιντο Γκοντόι (πορτογαλικά: Cândido Godói) είναι δήμος 6.641 κατοίκων στην πολιτεία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ στη Βραζιλία κοντά στα σύνορα με την Αργεντινή, γνωστή για το μεγάλο αριθμό διδύμων που γεννήθηκαν εκεί. Το φαινόμενο διδύμων είναι επικεντρωμένο στο Λίνια Σάο Πέντρο, ένας μικρός οικισμός στην πόλη του Κάντιντο Γκοντόι, σε έναν εθνικά ομοιογενή πληθυσμόγερμανικής καταγωγής.

 Το ποσοστό γεννήσεων διδύμων στο Κάντιντο Γκοντόι αποτελεί το 10% των συνολικών γεννήσεων της πόλης, σημαντικά υψηλότερο από το συνολικό ποσοστό 1.8% για την πολιτεία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Αυτό το ποσοστό είναι ασυνήθιστο, καθώς υπερβαίνει το υψηλότερο παρατηρημένο ποσοστό διδύμων (4.5-5% για τη νοτιοδυτική Νιγηρία). Σχεδόν τα μισά (8 από 17) δίδυμα που εξετάστηκαν σε μία μελέτη ήταν μονοζυγωτικά (όμοια) δίδυμα, λίγο παραπάνω από το μέσο όρο του 30%. Οι δίδυμες γεννήσεις σημειώνονται από τις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν οι πρώτοι μετανάστες που κατέφθασαν στη περιοχή είχαν δεκαεπτά δίδυμα συνολικά. Η κατάσταση αυτή έχει παρατηρηθεί σε πολλές γενιές στο τελευταίο μέρος του εικοστού αιώνα.Ο πληθυσμός είναι σε μεγάλο βαθμό πολωνικής και γερμανικής καταγωγής, με πολλούς από αυτούς να κατάγονται από την περιοχή Χούνσρουκ της Γερμανίας, η οποία έχει ποσοστό διδύμων υψηλότερο από το μέσο όρο. Το ποσοστό του Κάντιντο Γκοντόι θα μπορούσε να αντανακλά ένα φαινόμενο όπου συμβαίνουν σπάνια γενετικά χαρακτηριστικά κατά τύχη ανάμεσα σε μια μικρή ομαδική κοινότητα και θα είναι πιο κοινό μεταξύ των απογόνων τους από το σύνολο του πληθυσμού. Ο διαβόητος Ναζιστής γιατρός Γιόζεφ Μένγκελε, ο οποίος διεξήγαγε τις "μελέτες" διδύμων στη Γερμανία και πειραματίστηκε με τα δίδυμα στο Άουσβιτς, κατέφυγε στην Νότια Αμερική, καθώς οι Σύμμαχοι πλησίαζαν το Ναζιστικό γερμανικό καθεστώς. Ο Αργεντινός ιστορικός Χόρχε Καμαράσα πρότεινε ότι ο Μένγκελε διεξήγαγε πειράματα σχετικά με τις γυναίκες της περιοχής, κάτι που θα μπορούσε να ευθύνεται για την υψηλή αναλογία διδύμων. Σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές, γύρω στην εποχή της άφιξης του Μένγκελε στη Βραζιλία το 1963, η συχνότητα των διδύμων άρχισε να αυξάνεται, φέρνοντάς το στην σημερινή αναλογία διδύμων 1 προς 10, από τα οποία πάνω από τα μισά είναι διζυγωτικά (αδελφικά). Ωστόσο αυτή η εξήγησε έχει αμφισβητηθεί από τον ντόπιο ιστορικό Πάουλο Σαουθιέρ, ο οποίος λέει ότι ο Μένγκελε δεν μελέτησε δίδυμα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βραζιλία. Επιπλέον, σύμφωνα με τους γενετιστές, η πιο πιθανή εξήγηση για την υψηλή συχνότητα διδύμων είναι η γενετική απομόνωση και ενδογαμία. Στοιχεία δείχνουν ότι η υψηλή συχνότητα των διδύμων προηγείται της άφιξης του Μένγκελε στη Νότια Αμερική.Αυτό το φαινόμενο του μεγάλου αριθμού γεννήσεων δίδυμων δεν είναι μοναδικό στο Κάντιντο Γκογκόι. Έχει παρατηρηθεί επίσης στην πόλη Ίγκμπο-Όρα της Νιγηρίας και το χωριό Κοντίνχι στην Ινδία. Κατάλογος δήμων στο Ρίο Γκράντε ντο Σουλ Ριογκραντένσερ Χουνσρούκις, η γερμανική διάλεκτος που ομιλείται σε τοπικό επίπεδο και η πιο διαδεδομένη σε όλη την πολιτεία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cândido Godói στο Wikimedia Commons
Τουπούα Ταμασέσε Λεαλόφι Δ΄

Ο Τουπούα Ταμασέσε Λεαλόφι Δ΄ ΄(Tui Ātua Tupua Tamasese Lealofi IV, 8 Μαΐου 1922 – 9 Ιουλίου 1983) ήταν ο δεύτερος πρωθυπουργός της Σαμόα από τις 25 Φεβρουαρίου 1970 έως τις 20 Μαρτίου 1973 και ξανά από τις 21 Μαΐου 1975 έως τις 24 Μαρτίου 1976. Κατείχε τον τίτλο του Tupua Tamasese, έναν από τους τέσσερις κύριους τίτλους της Σαμόα (το Tama-a-Aiga) από το 1965 μέχρι το θάνατό του το 1983.

 Ο Λεαλόφι γεννήθηκε στην Άπια τον Μάιο του 1922 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του ηγέτη του κινήματος Μάου Τουπούα Ταμασέ Λεαλόφι Γ', ο οποίος σκοτώθηκε από την αστυνομία της Νέας Ζηλανδίας το 1929. Αφού σπούδασε στο σχολείο των Μαριστών Αδερφών και στο γυμνάσιο της Μαλίφα, παρακολούθησε την Ιατρική Σχολή των Φίτζι μεταξύ 1940 και 1945, αποκτώντας τα προσόντα ως ιατρός. Στη συνέχεια εργάστηκε ως γιατρός στο υπουργείο Υγείας. Το 1965 έγινε Tupua Tamasese μετά τον θάνατο του θείου του, Τουπούα Ταμασέσε Μεαόλε. Αυτό του έδωσε το δικαίωμα να γίνει μέλος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, στο οποίο εξελέγη το 1968. Το 1970 παραιτήθηκε από το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων για να διεκδικήσει μια έδρα στις εκλογές για τη Νομοθετική Συνέλευση και εξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Anoamaa East. Μετά τις εκλογές, εξελέγη πρωθυπουργός, νικώντας στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας τον κάτοχο του αξιώματος Φιάμε Ματαάφα. Ωστόσο, μετά τις εκλογές του 1973 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας για την πρωθυπουργία και τον διαδέχθηκε ο Ματαάφα. Ο Ματαάφα τον διόρισε στη συνέχεια υπουργό Δικαιοσύνης. Ο Ματαάφα πέθανε το 1975 και ο Λεαλόφι διορίστηκε από τον τότε αρχηγό του κράτους, Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β΄, ως αντικαταστάτης του. Μετά τις εκλογές του 1976 ηττήθηκε στην ψηφοφορία για πρωθυπουργό από τον ξάδερφό του, Τουπουόλα Έφι . Στη συνέχεια παραιτήθηκε από τη Νομοθετική Συνέλευση και εξελέγη εκ νέου στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων. Ο Λεαλόφι πέθανε στη Ματαούτου στο νησί Ουπόλου τον Ιούλιο του 1983 σε ηλικία 61 ετών
Ήλιος του Μεσονυκτίου (μυθιστόρημα)

Ο Ήλιος του Μεσονυκτίου (αγγλ. Midnight Sun) ήταν το αναμενόμενο «αδελφό» μυθιστόρημα του βιβλίου Λυκόφως από τη συγγραφέα Στέφανι Μέιερ, το πέμπτο δηλαδή βιβλίο του «Έπους του Λυκόφωτος». Θα ήταν η ιστορία του Λυκόφωτος, αλλά γραμμένο από την οπτική γωνία του Έντουαρντ Κάλεν. Η συγγραφέας έχει δηλώσει ότι το Λυκόφως είναι το μόνο βιβλίο από τη σειρά που σκοπεύει να ξαναγράψει από την πλευρά του Έντουαρντ. Για να δώσει μια καλύτερη αίσθηση του χαρακτήρα του Έντουαρντ, η Μέιερ επέτρεψε στην Κάθριν Χάρντουικ, τη σκηνοθέτιδα της κινηματογραφικής προσαρμογής της ταινίας Λυκόφως, να δώσει στον Ρόμπερτ Πάτινσον, τον ηθοποιό που ερμηνεύει τον Έντουαρντ, να διαβάσει μερικά ολοκληρωμένα κεφάλαια του μυθιστορήματος ενώ γυριζόταν η ταινία.

 Στις 28 Αυγούστου 2008, η Μέιερ σταμάτησε τη συγγραφή του βιβλίου για την αντιμετώπιση της παράνομης διαρροής των δώδεκα πρώτων κεφαλαίων του ημιτελούς χειρόγραφου στο Διαδίκτυο. Δήλωσε: «Αν προσπαθούσα να γράψω τον Ήλιο του Μεσονυκτίου τώρα, στο σημερινό πλαίσιο του μυαλού μου, ο Τζέιμς θα μπορούσε πιθανότατα να κερδίσει και όλοι οι Κάλεν θα πέθαιναν, κάτι που δεν θα ταίριαζε πολύ καλά με την πρωτότυπη ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, νιώθω πάρα πολύ λυπημένη για το τι έχει συμβεί προκειμένου να συνεχίσω να εργάζομαι για τον Ήλιο του Μεσονυκτίου, και γι 'αυτό είναι σε αναμονή επ' αόριστον.» Έκανε το δώδεκα κεφαλαίων σχέδιο διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της, προς δικαίωση των αναγνωστών της, τώρα που το μυθιστόρημα είχε διαρρεύσει πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία δημοσίευσης. Η συγγραφέας, επίσης, δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι το χειρόγραφο διέρρευσε με κάθε κακόβουλη πρόθεση, και δεν θα δώσει κανένα όνομα. Σε μια συνέντευξη το Νοέμβριο του 2008, δήλωσε: «Είναι πολύ περίπλοκο, επειδή όλοι είναι τώρα στη θέση του οδηγού, όπου μπορούν να κάνουν κριτική. [...] Δεν αισθάνομαι μόνη με το χειρόγραφο. Και δεν μπορώ να γράψω, όταν δεν αισθάνομαι μόνη.» Είπε ότι στόχος της ήταν να περάσει δύο περίπου χρόνια χωρίς να ακούσει για το βιβλίο και σκέφτηκε ότι θα αρχίσει να εργάζεται για το μυθιστόρημα και πάλι όταν θα είναι βέβαιη ότι «όλοι θα το έχουν ξεχάσει». Midnight Sun Partial Draft Twilight Saga Wiki
Αμαντού Τουμανί Τουρέ

Ο Αμαντού Τουμανί Τουρέ (Amadou Toumani Touré, 1948-2020) ήταν απόστρατος στρατιωτικός και πολιτικός από το Μάλι, πρόεδρος της αφρικανικής χώρας από το 2002 ως το 2012. Απογοητευμένα μέλη του στρατού κατέλαβαν την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα τον Μάρτιο του 2012, αναγκάζοντας τον Τουρέ να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει τη χώρα.

 Γεννήθηκε στο Μοπτί στις 4 Νοεμβρίου 1948 και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Τον Μάρτιο του 1991 ανέτρεψε σε πραξικόπημα το δικτάτορα Μουσά Τραορέ έπειτα από κινητοποιήσεις του λαού. Το 1992 οργάνωσε την εθνική διάσκεψη που οδήγησε στις πολυκομματικές εκλογές. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε «στρατιώτης της δημοκρατίας». Το 2001 έγινε ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Το 2002 προηγήθηκε στον α΄ γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 28 Απριλίου του 2002. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2002, με 64,35% στο δεύτερο γύρο των εκλογών (12 Μαΐου του 2002). Ο κύριος αντίπαλός του, Σουμάιλα Σισέ, πήρε 35,65%. Ο Τουρέ είναι υπερκομματικός και επικεφαλής υπουργικού συμβουλίου με μέλη που ανήκουν σε όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας. Ίδρυσε ίδρυμα για τα παιδιά, με τίτλο Fondation pour l'enfance, του οποίου είναι πρόεδρος, μαζί με τη σύζυγό του. Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 29 Απριλίου 2007 ο Τουρέ επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο, με 68,3% έναντι 18,6% για τον πρώην Πρωθυπουργό, Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε παρατυπίες σε αντίθεση με τους ξένους παρατηρητές, οι οποίοι χαρακτήρισαν τις εκλογές "ελεύθερες και δίκαιες". Ο Τουρέ ορκίστηκε για δεύτερη θητεία στις 8 Ιουνίου του 2007, σε τελετή στην οποία παρέστησαν 7 ακόμα πρόεδροι κρατών της Αφρικής. Λίγους μήνες πριν την προγραμματισμένη λήξη της θητείας του, στασιαστές του στρατού ξεκίνησαν πραξικόπημα και έτσι ο Τουρέ αναγκάστηκε να κρυφτεί. Στις 8 Απριλίου 2012 παραιτήθηκε από την προεδρία και 11 ημέρες αργότερα αυτοεξορίστηκε στη Σενεγάλη. Ο Τουμανί Τουρέ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Νοεμβρίου 2020, μία εβδομάδα μετά τα 72α του γενέθλια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Amadou Toumani Touré στο Wikimedia Commons
Καυσόξυλα

Καυσόξυλα (firewood) είναι η ξυλεία οποιασδήποτε μορφής (πριστής, στρογγυλής ή σχιστής) που προορίζεται για καύση είτε σε τζάκι, φούρνο ή άλλη εστία καύσης (σόμπα). Συνήθως τα καυσόξυλα δεν έχουν υποστεί μηχανική επεξεργασία και περιέχουν τη φλούδα τους (φλοιό). Τυπικά είναι σε μορφή στρογγυλή ή σχετικά κυλινδρική και έχουν μικρό μήκος (25-40cm). Τα καυσόξυλα συνήθως υφίστανται ατελή καύση και πολλές φορές λόγω της υπέρμετρα υψηλής τους υγρασίας, παράγουν καυσαέρια επικίνδυνα και προκαλούν μορφές αιθαλομίχλης στο περιβάλλον, ιδίως το αστικό.Τα καυσόξυλα μπορεί να απαντώνται είτε ξερά είτε να περιέχουν υγρασία και να είναι χλωρά. Τα δεύτερα δεν είναι τα πιο κατάλληλα για καύση και σχετίζονται με το θέμα της ρύπανσης του αέρα στις μεγάλες πόλεις και την πνιγερή ατμόσφαιρα ειδικά τον χειμώνα.

 Δεν είναι κατάλληλα όλα τα είδη για καύσιμη ύλη. Πολλά περιέχουν δυσάρεστα στην οσμή, εκχυλίσματα. Άλλα είδη είναι κατάλληλα για «προσάναμμα» και άλλα είδη είναι κατάλληλα για την «κυρίως καύση». Η δεύτερη αυτή καύση πρέπει να είναι πολύ αργή. Τα πιο συνηθισμένα στη χώρα μας είδη, κατάλληλα για καυσόξυλα, είναι η δρυς, το πουρνάρι, η ελιά, και η οξιά. Η λευκή δρυς (δένδρο) είναι σίγουρα το πιο διαδεδομένο καυσόξυλο στα Βαλκάνια. Αρκετά καλής ποιότητας καυσόξυλα προέρχονται κι από άλλα είδη, π.χ. αείφυλλα πλατύφυλλα (αριά, κουμαριά, φιλύκι) και άλλα οπωροφόρα δέντρα, λ.χ. μηλιά, κερασιά, αμυγδαλιά. Η χρήση ξύλου ακακίας ή καστανιάς (προερχόμενης από δασικές φυτείες) για καυσόξυλα είναι απολύτως αμφιλεγόμενη.Τα πεύκα, λόγω του ρετσινιού που περιέχουν, πρέπει να αποφεύγονται σαν κύρια καυσόξυλα, διότι είναι πολύ εύφλεκτα και επικίνδυνα για ανεξέλεγκτη καύση, ιδίως στα τζάκια με ανοιχτή αλλά και κλειστή εστία. Το ξύλο της δρυός (ειδικά λευκής δρυός) προτιμάται στις περισσότερες των περιπτώσεων, διότι αφενός μεν δίνει ωραία φλόγα, χωρίς προβλήματα και αφετέρου έχει μεγάλη διάρκεια καύσης. Μεγάλο ρόλο παίζει και η διαθεσιμότητα των καυσόξυλων. Στα νησιά συνηθίζεται η ελιά, ενώ στις περιοχές που γειτονεύουν με την οροσειρά της Πίνδου η οξιά συναγωνίζεται τις δρύες. Την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί κατακόρυφα η εισαγωγή καυσόξυλων ιδίως από τη Βουλγαρία και την Αλβανία. Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δίνεται στην αποθήκευση των καυσόξυλων τόσο στον τρόπο στοίβαξης όσο και στο μέρος της αποθήκευσής τους. Είναι κανόνας ότι τα καλύτερα καυσόξυλα είναι αυτά που έχουν αποθηκευτεί για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δύο έτη και έχουν πλήρως ξηραθεί. Τα ξύλα πρέπει να αποθηκεύονται σε στεγασμένο και καλά αεριζόμενο χώρο και η περιεχόμενη υγρασία τους να είναι κάτω από 20%. Πρέπει να αποφεύγεται η καύση παλιών επίπλων ή παλιών μοριοσανίδων, ινοσανίδων (MDF), κόντρα-πλακέ ή επενδεδυμένων με μελαμίνες προϊόντων, διότι περιέχουν συνθετικά υλικά και χημικές ουσίες που παράγουν τοξικές αναθυμιάσεις και επικίνδυνα καυσαέρια όταν καίγονται. Το ξύλο ως καύσιμη ύλη, των Γ. Μαντάνη & Ι. Κακαρά Αρχειοθετήθηκε 2022-01-19 στο Wayback Machine. Τεχνικό άρθρο των Σ. Καραστεργίου & Ι. Κακαρά
Καρπάσια

Η Καρπάσια είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρακάτω παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Karpaseia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών Handball Premier 2016-2017

Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ ανδρών για την περίοδο 2016–17 είναι το 38ο στην ιστορία του θεσμού, και το 2ο με την ονομασία Handball Premier. Διεξάγεται από την Ο.Χ.Ε. με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΔΙΚΕΑΣ για 1η φορά στην ιστορία του. Στην Α2 Εθνική υποβιβάστηκαν Α.Ε.Σ.Χ. Πυλαίας και Γ.Ν.Ο. Άρης Νίκαιας.

 Στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος μετείχαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου, μεταφέροντας τους μισούς βαθμούς που είχαν κερδίσει. Μετά από τρεις αγωνιστικές η βαθμολογία ήταν η εξής: Στον τελικό του πρωταθλήματος μετείχαν ο ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΔΙΚΕΑΣ και ο ΑΣΕ Δούκα. Νικητής του τελικού και πρωταθλητής, αναδείχθηκε ο ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΔΙΚΕΑΣ κερδίζοντας τον ΑΣΕ Δούκα με 3–0 στις νικές, εκμεταλλεύομενος το πλεονέκτημα έδρας.
Αντιπάτα Ερίσου Κεφαλονιάς

Για τον συνώνυμο οικισμό της Κεφαλονιάς δείτε: Αντιπάτα Πυλαρέων Κεφαλονιάς Τα Αντιπάτα (Αντυπάτα για τους ντόπιους) είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ερίσου, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Αντιπάτα είναι πεδινό χωριό της βόρειας Κεφαλονιάς, στο απώτατο άκρο της χερσονήσου της Σάμης, δυτικά του Φισκάρδου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 125. Το χωριό απέχει 46 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. του Αργοστολίου. Η τοπική κοινότητα Αντιπάτων Ερίσου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,949 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γερμενάτα και Ψιλιθριάς. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 ως Αντυπάτα και προσαρτήθηκε στον δήμο Δολιχίου του νομού Κεφαλληνίας. Το 1931 ο οικισμός ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αντιπάτα. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αντιπάτων Ερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερίσου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμης. Στα Αντιπάτα Ερίσου υπάρχουν παλαιές κατοικίες άνω των 300 ετών, καθώς βρίσκονται σε περιοχή που δεν ισοπέδωσε ο καταστροφικός σεισμός του 1953. Επίσης, υπάρχουν πολλές μοντέρνες κατοικίες, επηρεασμένες απο ξένη αρχιτεκτονική, καθώς πολλοί κάτοικοι της περιοχής έχουν κάνει μετανάστες στην Ευρώπη και στην Αμερική. Το κτήριο και η αποθήκη ιδιοκτησίας κληρονόμων Σπυρίδωνα Μεταξά, που αποτελούν αξιόλογα δείγματα αρχιτεκτονικής της προσεισμικής Κεφαλονιάς, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στην περιοχή. Το κτήριο έχει αξιόλογες οροφογραφίες στον όροφο που αποτελούν σημαντικές μαρτυρίες της καλλιτεχνικής τοπικής παράδοσης στη συγκεκριμένη εποχή. Έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία Το κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου (θεμελιώθηκε το 1930 https://liksouri.reasonablegraph.org/archive/item/6925?lang=el) Η εκκλησία της Ανάστασης στην κεντρική πλατεία του οικισμού (ανεγέρθηκε το 1934 (https://liksouri.reasonablegraph.org/archive/item/6920?lang=el) Η παραλία «Δαφνούδι» βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) eetaa.gr
Λεόπολντ Σόχα

Ο Λεόπολντ «Πόλντεκ» Σόχα (πολωνικά: Leopold "Poldek" Socha) (28 Αυγούστου 1909 – 12 Μαΐου 1946) ήταν Πολωνός επιθεωρητής λυμάτων στην πόλη Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σόχα χρησιμοποίησε τις γνώσεις του για το αποχετευτικό σύστημα της πόλης για να προστατεύσει μια ομάδα Εβραίων από τη δίωξη των Ναζί και των διαφορετικών εθνικοτήτων υποστηρικτές τους. Το 1978 αναγνωρίστηκε από το Κράτος του Ισραήλ ως Δίκαιος των Εθνών.

 Ο Σόχα ζούσε σε μια φτωχή γειτονιά του Λβουφ της Πολωνίας και εργαζόταν για το δημοτικό τμήμα υγιεινής και κρυφά ως διαρρήκτης και κλέφτης. Το 1943, άρχισε να κρύβει 21 Εβραίους πρόσφυγες σε κανάλια αποχέτευσης στο υπό γερμανική κατοχή Λβουφ. Οι Εβραίοι είχαν τραπεί σε φυγή μέσα από τις σανίδες του πατώματος των σπιτιών τους για να αποφύγουν τη γερμανική σύλληψη.Αρχικά, οι Εβραίοι πλήρωσαν στους ευεργέτες τους ένα αρκετά ακριβό τίμημα, αλλά τελικά τους τελείωσαν τα χρήματα. Ο Σόχα, η σύζυγός του, Μαγκνταλένα και ένας συνάδελφός του ονόματι Στέφαν Βρουμπέλσκι συνέχισαν να ταΐζουν και να προστατεύουν τους πρόσφυγες με δικούς τους πόρους. Βοήθησαν την ομάδα για τους δεκατέσσερις μήνες της γερμανικής κατοχής του Λβουφ. Οι 10 από τους 21 Εβραίους πρόσφυγες επέζησαν. Το 1946, ο Σόχα και η κόρη του οδηγούσαν τα ποδήλατά τους όταν ένα σοβιετικό στρατιωτικό φορτηγό τους πλησίασε. Κατεύθυνε το ποδήλατό του προς την κατεύθυνση της για να την βγάλει από τη μέση, σώζοντάς την, αλλά ο ίδιος πέθανε στην πορεία. Μετά το θάνατό του, ο εβραϊκός λαός που είχε προστατέψει ο Σόχα επέστρεψε για να αποτίσει τα σέβη του. Στις 23 Μαΐου 1978, το Γιαντ Βασσέμ του Ισραήλ αναγνώρισε τον Λεόπολντ και τη Μαγκνταλένα Σόχα ως Δίκαιους των Εθνών. Το 1981, ο Στέφαν Βρουμπέλσκι και η σύζυγός του, Άννα, έλαβαν την ίδια τιμή.Τον Σόχα υποδύθηκε ο Ρόμπερτ Βιεντσκιέβιτς στην ταινία της Αγκνιέσκα Χόλαντ το 2011 In Darkness, η οποία ήταν υποψήφια για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 84α Βραβεία Όσκαρ. Η επιζώσα Κριστίνα Χίγκερ αφηγήθηκε τον χρόνο της ως παιδί στους υπονόμους με τη βοήθεια του Σόχα στο USC Shoah Foundation for Visual History and Education, καθώς και στα απομνημονεύματά της το 2008, The Girl in the Green Sweater: A Life in Holocaust's Shadow. Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τουρκμενίας

Η σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τουρκμενίας υιοθετήθηκε από τη ΣΣΔ Τουρκμενίας στις 1 Αυγούστου του 1953. Οι δύο μπλε γραμμές στη μέση της σημαίας και μεταξύ μιας λεπτής κόκκινης γραμμής αντιπροσωπεύουν τους ποταμούς Αμού Ντάρια και Συρ Ντάρια, το κόκκινο αντιπροσωπεύει τον «επαναστατικό αγώνα των εργαζόμενων μαζών», το σφυροδρέπανο αντιπροσωπεύει την ενότητα αγροτών και εργατών μέσα στην τάξη του προλεταριάτου, ενώ το κόκκινο αστέρι πάνω από το σφυροδρέπανο συμβολίζει το καθοδηγητικό φως του Κομμουνιστικού Κόμματος.Η σημαία αυτή αν και παρόμοια με τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, έχει παρόμοιο σχεδιασμό με τη σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργιζίας με αναλογία 1:2.

 Κατά τη δεκαετία του 1920 και 1930, η σημαία ήταν κόκκινη με ένα μεγάλο σφυροδρέπανο στη πάνω αριστερή γωνία, ίδια με τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά το 1940 και το 1953, η σημαία είχε πιο ανοιχτό χρώμα και έγραφε με Κυριλλικούς χαρακτήρες ТССР (TSSR). Παλιότερα, η σημαία ήταν παρόμοια, αλλά με Λατινικούς χαρακτήρες. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1973, το Προεδρείο της Ανωτάτης Σοβιέτ της ΣΣΔ Τουρκμενίας τροποποίησε τη σημαία. Η θέση του σφυροδρέπανου και του αστεριού μετακινήθηκε πιο κοντά στον πόλο της σημαίας.Από την ανεξαρτησία του Τουρκμενιστάν το 1991 και την υιοθέτηση μιας νέας σημαίας στις 19 Φεβρουαρίου του 1992, η σημαία παρέμεινε ως η εθνική σημαία της χώρας.
Γιώργος Παράσχος

Ο Γιώργος Παράσχος (γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1952 στη Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Μακεδονία και τώρα προπονητής του Ατρόμητου. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και αμυντικός μέσος, με συνολικά τις 314 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής, κυρίως με την Καστοριά.

 Ως ποδοσφαιριστής ξεκίνησε την καριέρα του από την ακαδημία του ΠΑΟΚ το 1967. Έγινε επαγγελματίας το 1971 και το 1974 μεταπήδησε στην Καστοριά, με την οποία αγωνίστηκε ως το 1985, με μια μικρή διακοπή για ένα εξάμηνο την περίοδο 1983-84, όταν φόρεσε τη φανέλα του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ήταν μέλος της ομάδας της Καστοριάς που κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας του 1980, επικρατώντας στον τελικό του Ηρακλή Θεσσαλονίκης με σκορ 5-2 και την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στο κύπελλο Κυπελλούχων. Ο Γιώργος Παράσχος αγωνίστηκε συνολικά 4 φορές με την εθνική Ελλάδας. Η πρώτη συμμετοχή του ήταν στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας που πραγματοποιήθηκε στο Βουκουρέστι, όταν υπό τις οδηγίες του Αλκέτα Παναγούλια πέρασε ως αλλαγή στη θέση του Σπύρου Λιβαθηνού με το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Αγωνίστηκε επίσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας για το Βαλκανικό κύπελλο (16/11/1977, 0-0), στη μεγάλη εκτός έδρας νίκη επί της Δανίας με 1-0 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 (15/10/1980), καθώς και στον αγώνα προς τιμήν του Μίμη Δομάζου εναντίον της Αυστραλίας στη Λεωφόρο (11/11/1980, 3-3), ο οποίος ήταν ο μοναδικός στον οποίο αγωνίστηκε και στα 90 λεπτά. Εργάστηκε ως προπονητής για πρώτη φορά το 1994 στην Αναγέννηση Καρδίτσας και μέχρι σήμερα έχει βρεθεί στους πάγκους διαφόρων ελληνικών συλλόγων, ενώ το 1998 μετέβη στην Κύπρο για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ. Τη μεγαλύτερη χρονικά και πιο επιτυχημένη θητεία είχε στη Χαλκηδόνα, την οποία ανέβασε στην Α΄ Εθνική το 2002-03 και στην οποία παρέμεινε πέντε περιόδους, εξασφαλίζοντας ακόμη και την έξοδο της ομάδας στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (όπου αγωνίστηκε ως Ατρόμητος, μετά τη συγχώνευση με την ομάδα του Περιστερίου). Στις 18 Απριλίου του 2013 κι έπειτα από απουσία έξι ετών, βρέθηκε ξανά στην τεχνική ηγεσία του Ατρόμητου, από την οποία αποχώρησε στις 22 Σεπτεμβρίου 2014.Τον Μάρτιο του 2015 ανέλαβε προπονητής στον Πλατανιά. Στις 20 Απριλίου του 2016 το συμβόλαιό του με την ομάδα των Χανίων ανανεώθηκε για έναν ακόμη χρόνο. Στις 12 Οκτωβρίου του 2017 η συνεργασία του με τον Πλατανιά λύθηκε.Στις 12 Δεκεμβρίου του 2017 ανακοινώθηκε η έναρξη συνεργασίας του με τον Απόλλωνα Σμύρνης. Στις 14 Μαΐου του 2018 η συνεργασία του με τον Απόλλωνα Σμύρνης τερματίστηκε.Στις 12 Νοεμβρίου του 2018 ανέλαβε προπονητής στον Αστέρα Τρίπολης. Ως ποδοσφαιριστής Κύπελλο Ελλάδος: 1980 http://www.rsssf.com/tablesg/grk84.html http://www.epo.gr/ethniki/downloads/ethniki_andrwn_1976-80.pdf
Πάνταινος

Ο Πάνταινος ( Σικελία;-200 ή 202 Αλεξάνδρεια. ), υπήρξε Αθηναίος φιλόσοφος ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και ίδρυσε Κατηχητική Σχολή στην Αλεξάνδρεια. Έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ.

 Οι πληροφορίες που διασώζονται για τον Πάνταινο είναι πενιχρές και αντιφατικές, τόσο για την καταγωγή του, όσο και για την φιλοσοφική του τοποθέτηση και παιδεία. Ο Πάνταινος ήταν Αθηναϊκής καταγωγής. Δίδασκε φιλοσοφία. Είναι άγνωστο το πότε ακριβώς ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό. Περιόδευσε σε διάφορες παραμεσόγειες περιοχές όπως τη Σικελία, την Ινδία-μας λέει ο Ευσέβιος Καισαρείας- και πρέπει να εννοεί την Νότια Αραβία, για να καταλήξει στην Αλεξάνδρεια. Αυτό τοποθετείται χρονικά περί το 180 μ.Χ. ή περί το 190 μ.Χ. Εκεί θα ιδρύσει και θα λειτουργήσει ιδιωτική φιλοσοφική σχολή, παράλληλα με τις άλλες παρόμοιες που λειτουργούσαν στην πόλη. Πέθανε γύρω στα 200 μ.Χ. Ο Πάνταινος, σύμφωνα με τον Ευσέβιο Καισαρείας, ήταν Στωϊκός, ενώ σύμφωνα με τον Φίλιππο Σιδίτη ήταν Πυθαγόρειος στη φιλοσοφική σκέψη. Ο Πάνταινος είναι μάλλον εκλεκτικός και συγκρητιστής στη σκέψη του, καθώς συνδύαζε στοιχεία Στωικά και Νεοπυθαγορικά. Μαθητές του υπήρξαν ο Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ωριγένης. Θα επικεντρωθεί κυρίως στην ερμηνεία της Αγία Γραφής, χωρίς ωστόσο να ασχοληθεί και με τη συγγραφή υπομνημάτων, παρά την περί του αντιθέτου μαρτυρία των Ευσεβίου και Ιερωνύμου. Αντίθετα εγγύτερα προς την πραγματικότητα είναι ο μαθητής του Κλήμης Αλεξανδρείας, ο οποίος ενσωματώνει στα γραπτά του πολλές από τις παραδόσεις του Πάνταινου, τις οποίες κατέγραφε ο ίδιος ο Κλήμης. Ο Henri-Irenee Marrou, του αποδίδει την συγγραφή της Επιστολής προς Διόγνητον. Κατά το ταξίδι του στη Νότιο Αραβία, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, εντόπισε το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον στην Εβραϊκή-αραμαϊκή γλώσσα, το οποίο μετέφερε εκεί ο απόστολος Βαρθολομαίος. Είναι ανεξακρίβωτο αν είναι το αραμαϊκό Κατά Ματθαίον ή το Καθ' Εβραίους ευαγγέλιο, το οποίο οι Εβιωνίτες απέδιδαν στον Ματθαίο. Ο Πάνταινος είναι ο πρώτος που ισχυρίζεται πως ο Απόστολος Παύλος είναι συγγραφέας της Επιστολής προς Εβραίους. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.762-764 Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.354-355 Ιωάννης Παναγόπουλος, Η Ερμηνεία της Αγίας Γραφής στην Εκκλησία των Πατέρων Τόμος Α΄, εκδ. Άθως, 2010, σελ.243
Αρμάνδος των Βουρβόνων-Κοντί

Ο Αρμάνδος των Βουρβόνων-Κοντί (Armand de Bourbon-Conti, 11 Οκτωβρίου 1629 – 26 Φεβρουαρίου 1666) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν Γάλλος ευγενής, πρίγκιπας του Κοντί και ιδρυτής του κλάδου των Κοντί.

 Ήταν ο μικρότερος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Κοντέ και της Καρλόττας-Μαργαρίτας των Μονμορανσύ, κόρης του Ερρίκου Α΄ στρατάρχη και κοντόσταυλου της Γαλλίας. Αδέλφια του ήταν ο Λουδοβίκος Β΄ πρίγκιπας του Κονντέ και η Άννα-Ζενεβιέβ. Ο τίτλος του πρίγκιπα του Κοντί αναβίωσε προς τιμή του με την γέννηση του. Προοριζόταν για την εκκλησία και σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπουρζ. Έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά γεγονότα: έγινε ταξίαρχος (1648) του επαναστατικού στρατού, αλλά αιχμαλωτίστηκε με τον αδελφό του στο Βινσέν (1650). Μυστικοπαθής και γεμάτος παράξενες ιδέες, στην φυλακή εκδηλώθηκε η τρέλα του: είχε κρυφό πάθος για την αδελφή του, δούκισσα του Λονγκεβίλ και εφεύρησκε διάφορα τεχνάσματα για να την κάνει να τον προσέξει. Άρχισε να ασχολείται με την αλχημεία και τα βότανα, προκειμένου να προσελκύσει τον κόσμο με το μέρος του. Απελευθερώθηκε όταν εξορίστηκε ο Καρδινάλιος Μαζαρέν και στόχευσε να νυμφευτεί την Καρλόττα-Μαρία της Λωρραίνης (1627 - 1652), κόρη της δούκισσας του Σεβρέζ, που ήταν ευνοούμενη της Άννας της Αυστρίας αντιβασίλισσα της Γαλλίας. Η ενέργεια αυτή εμποδίστηκε από τον αδελφό του, τον μέγα Κονντέ, που είχε αναλάβει την εξουσία που του ανήκε. Σύντομα συμφιλιώθηκε με τον Μαζαρέν και νυμφεύτηκε (1654) την ανιψιά του καρδιναλίου Άννα Μαρία Μαρτινότσι (1639 - 1672). Πήρε την αρχηγία του στρατού και επιτέθηκε (1654) στην Καταλωνία και κυρίευσε Ισπανικές πόλεις. Οδήγησε τις Γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία, αλλά μετά από μια ήττα λίγο έξω από την Αλεσσάντρια (1657), επέστρεψε στο Λανγκεντόκ, όπου ασχολήθηκε μέχρι τον θάνατο τέλος του με τη μελέτη και τον μυστικισμό. Με τη σύζυγό του Άννα Μαρία Μαρτινότσι, ανιψιά του καρδινάλιου Μαζαρέν, παιδιά του ήταν: Λουδοβίκος Αρμάνδος Α΄ 1881-1685, πρίγκιπας του Κοντί. Φραγκίσκος-Λουδοβίκος 1664-1709, πρίγκιπας του Κοντί. Λουδοβίκος 1658, απεβ. νήπιο.
Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο

Ο Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο (Niccolò di Buonaccorso, επίσης Niccolò di Niccolò di Buonaccorso ή Bonaccorso, ενεργός κατά το διάστημα 1355 - 1388) ήταν Ιταλός ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Σιένα του 14ου αιώνα. Το μικρό τμημα του έργου του που διασώζεται δείχνει την εξαιρετικά εκλεπτυσμένη τεχνική της μινιατούρας του καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης συμμετείχε επίσης για μικρό διάστημα στην τοπική πολιτική.

 Πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτόν τον ζωγράφο. Πιστεύεται ότι ο πατέρας του ήταν ο ζωγράφος Μπουονακκόρσο ντι Πάτσε (δραστ. 1348 – περ. 1362). Το 1355 ο Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο εγγράφηκε στη Συντεχνία ζωγράφων της Σιένα. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1372 και τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1376 ο καλλιτέχνης υπηρέτησε στην κυβέρνηση της Σιένα. Το 1381 εξελέγη επίτιμος Gonfaloniere (επί λέξει "σημαιοφόρος" αξίωμα στη Δημοτική Αρχή) στην ενορία του Αγίου Μαρτίνου. Στον Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο ανατέθηκε να ζωγραφίσει το κάλυμμα επάνω από τον υψηλό βωμό του καθεδρικού ναού της Σιένα το 1376 και ένα πάνελ του προφήτη Δανιήλ για βωμό στον καθεδρικό ναό το 1383. Μόνο δύο υπογεγραμμένα έργα του καλλιτέχνη είναι γνωστά. Ένα από αυτά είναι ο Γάμος της Παναγίας ( Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου ), η οποία είναι μια από μια σειρά από πάνελ, ίσως ένα τρίπτυχο. Το άλλο είναι ένα πολύπτυχο (σήμερα κατακερματισμένο), με χρονολογία 1387. Το στυλ του καλλιτέχνη είναι κοντά σε αυτό των Σιενέζων δασκάλων του trecento, όπως ο Γιάκοπο ντι Μίνο ντελ Πελλικκάιο (Jacopo di Mino del Pellicciaio), τον οποίο μοιάζει με την ικανότητά του να αντιπροσωπεύει χώρο μέσω ψευδαισθήσεων . Άλλες επιρροές είναι οι Αμπρότζο Λορεντσέττι και Πιέτρο Λορεντσέττι και οι παραδόσεις του Σιμόνε Μαρτίνι.Ο καλλιτέχνης επιδεικνύει έντονο ύφος και εξαιρετικά εκλεπτυσμένη τεχνική ικανότητα. Το έργο του δείχνει μια κάποια επανάληψη στα σχήματα. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Miklòs Boskovitz, Su Niccolò di Bonaccorso, Benedetto di Bindo and Sienese painting in the early fifteenth century, Comparison, 1980. Pia Palladino, Art and devotion to Siena after 1350: Luca di Tommè, Nicolò di Buonaccorso, Timken Museum of Art, 1998. Juliet Dini, Five Centuries of Sienese painting (from Duccio to the Birth of the Baroque), Thames & Hudson, 1998. Pope-Hennessy, John & Kanter, Laurence B. (1987). The Robert Lehman Collection I, Italian Paintings. New York, Princeton: The Metropolitan Museum of Art in association with Princeton University Press. ISBN 0870994794. 0870994794 (βλ. ευρετήριο · πλάκα 14-15) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Niccolò di Buonaccorso στο Wikimedia Commons
Εργασία

Εργασία είναι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που αποσκοπεί στην παραγωγή και προσφορά ενός προϊόντος, υλικού ή πνευματικού. Μπορεί να είναι χειρωνακτική, ή πνευματική ή συνδυασμός των δύο. Είναι η ενασχόληση με μία υποχρέωση έως ότου ληφθεί μετρήσιμο αποτέλεσμα. Η εργασία είναι δούλεψη και υπηρεσία, γενικά μία χρονοβόρα διαδικασία που πρέπει να αμείβεται όταν γίνεται για λογαριασμό άλλου. Εργοδότης είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αναθέτει εργασίες στον εργαζόμενο άνθρωπο έναντι αμοιβής. Η σχέση εργοδότη-εργαζόμενου διέπεται από νόμους, κανονισμούς και κοινές συμβάσεις, και ονομάζεται εργασιακή σχέση. Το σύνολο των εργαζόμενων μίας χώρας αποτελούν την εργατική τάξη. Εργατικό Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των κανονισμών που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις. Η εργατική τάξη δραστηριοποιείται για βιοπορισμό, δηλαδή για την εξασφάλιση εισοδήματος που επιτρέπει την επιβίωση, ανάπτυξη και ευτυχία. Στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία καλό εισόδημα σημαίνει μεγαλύτερη ευτυχία για τον εργαζόμενο, που αδιάκοπα διεκδικεί μεγαλύτερες απολαβές και ευημερία. Το πρότυπο εργασίας είναι μοντέλο που παρουσιάζει την ιδανική ποιότητα εργασίας, αποδοτικότητα, συμπεριφορά και ηθική, με τα οποία ένας εργαζόμενος θα εξασφαλίσει τις μέγιστες απολαβές.

 O Hσίοδος υμνεί την εργασία και καταδικάζει την αργία. Ο Αριστοτέλης χαρακτηρίζει δίκαιους "τους μη αφ' ετέρους ζώντες" .Ο Ευριπίδης πιστεύει ότι η ευτυχία και η δόξα είναι αποκυήματα του μόχθου. Στον αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο υποτιμούνταν η χειρωνακτική εργασία.Στην Παλαιά Διαθήκη η πρώτη εντολή του Θεού στον Αδάμ και την Εύα ήταν να εργάζονται. Στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός εργαζόταν ως ξυλουργός. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την εργασία εκτός από καθήκον, πράξη αγάπης και διακονίας του συνανθρώπου. Στην Πατερική θεολογία, η προσωπική εργασία- συνεργασία διευκολύνει την μετάβαση του ανθρώπου από τον ατομικό στον προσωπικό κοινωνικό χώρο, απελευθερώνοντάς τον από τον εγωκεντρισμό. Οικονομία της εργασίας: εξετάζει την αλληλεπίδραση της προσφοράς και ζήτησης εργασίας, γενικά ή κατά τομέα απασχόλησης, ή κατά τόπο, (χώρα, συνασπισμό χωρών, ή ήπειρο). Πολιτικές στο χώρο εργασίας: είναι οι διαδικασίες στις συμπεριφορές των ανθρωπίνων αλληλεπιδράσεων που αφορούν την δύναμη και την εξουσία.Λειτουργούν ως εργαλείο για την αξιολόγηση της επιχειρησιακής ικανότητας και την εξισορρόπηση διαφορετικών απόψεων των εμπλεκόμενων μερών. Είναι γνωστές και με άλλα ονόματα, όπως πολιτικές γραφείου και οργανωτικές πολιτικές. Πλήρης απασχόληση: είναι η ιδανική κατάσταση στην οποία εργάζονται όλοι όσοι επιθυμούν να εργαστούν με ικανοποιητικό μισθό, και σημαίνει ανεργία σε ποσοστό μικρότερο του 1%. Τηλεργασία: είναι η εργασία εκτός του παραδοσιακού εργασιακού χώρου, μέσω τηλεπικοινωνιακών μέσων και τεχνολογικών εργαλείων. π.χ. δουλειά στο σπίτι. Εκφοβισμός ή παρενόχληση στο χώρο εργασίας: ή εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση είναι η τάση ενός ανθρώπου ή ομάδας ανθρώπων να εκφράζουν αδικαιολόγητη επιθετικότητα ενάντια σε έναν συνάδελφο. Περιλαμβάνει λεκτική κακοποίηση και επιθετικότητα, χυδαιολογία, προσβολές, ψυχολογική βία, προσωπική επίθεση και καταχρηστική εποπτεία.