IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιταλική Εαρινή Επίθεση

Με την ονομασία Ιταλική Εαρινή Επίθεση, ή Επιχείρηση Πριμαβέρα φέρεται η γενική αντεπίθεση των ιταλικών δυνάμεων κατά των ελληνικών προχωρημένων θέσεων στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου προκειμένου ν΄ ανακτήσουν τις θέσεις από τις οποίες είχαν υποχωρήσει και κατά συνέπεια ν' ανατρέψουν την μέχρι τότε σε βάρος τους έκβαση του πολέμου. Η επιχείρηση αυτή έλαβε χώρα υπό την προσωπική εποπτεία του Μουσολίνι, από 9 μέχρι και 25 Μαρτίου 1941, σε όλο το μήκος του ελληνοϊταλικού μετώπου και έληξε με πλήρη αποτυχία, διατηρώντας οι ελληνικές δυνάμεις ακέραιες τις θέσεις τους. Αυτή ήταν και η τελευταία απόπειρα των Ιταλών μέχρι την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα που ακολούθησε μετά δεκαήμερο, στις 6 Απριλίου 1941

 Η εαρινή επίθεση με την κωδική ονομασία «Πριμαβέρα» (ιταλ. primavera, άνοιξη) ξεκίνησε στις 6:30' το πρωί της 9ης Μαρτίου με βολές πυροβολικού και εναέριους βομβαρδισμούς, κυρίως εναντίον του τομέα της 1ης Ελληνικής Μεραρχίας μεταξύ Τρεμπεσίνας και Μπούμπεσι. Η πυκνότητα των πυρών ήταν ιδιαίτερα μεγάλη κατά των υψωμάτων 717 και 731. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες επιθέσεις με τμήματα πεζικού χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Η ιταλική επίθεση συνεχίστηκε επί τέσσερις ημέρες με αμείωτη σφοδρότητα και με μεγάλες απώλειες ιδιαίτερα για τους επιτιθέμενους. Οι βολές του ιταλικού πυροβολικού δεν έπαυαν ούτε τη νύχτα. Οι ελληνικές δυνάμεις τελικά κατάφεραν να διατηρήσουν ακέραιες τις θέσεις τους σε όλη τη γραμμή του μετώπου, πολεμώντας πολλές φορές σώμα με σώμα, αποκρούοντας όλες τις επιθέσεις των Ιταλών. Ο Μπενίτο Μουσολίνι στις 12 Μαρτίου βλέποντας ότι η ιταλική επίθεση οδηγούνταν σε παταγώδη αποτυχία διέταξε τη συνέχιση των επιχειρήσεων με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις. Την επόμενη ημέρα εκδηλώθηκε ισχυρότατη επίθεση αφού προηγήθηκε καταιγισμός βολών πυροβολικού και αεροπορικών βομβαρδισμών με πενιχρά όμως αποτελέσματα. Στις 25 Μαρτίου έγινε η τελευταία ανεπιτυχής προσπάθεια μετά την οποία η ιταλική ηγεσία διέταξε την παύση των επιχειρήσεων. ΓΕΣ/ΔΕΚ «Στρατιωτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος» Αθήναι 1980 σ.161-162 Σκάι βιβλίο, Εμείς οι Έλληνες, Τόμος Β΄.
Άλφα Τραπέζης

Ο α (άλφα) Τραπέζης (Alpha Mensae, συντομογραφικά α Men) είναι ο φωτεινότερος αστέρας (όπως φαίνεται από τη Γη) του νότιου αστερισμού Τράπεζα. Με φαινόμενο μέγεθος +5,09 είναι ο λιγότερο φωτεινός από όλους τους αστέρες που είναι ο καθένας ο φωτεινότερος στον αστερισμό του. Εξαιτίας της πολύ νότιας αποκλίσεώς του, μόλις 15 μοίρες από τον Νότιο Ουράνιο Πόλο, είναι αόρατος από την Ελλάδα και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, τη Β. Αμερική και όλη σχεδόν την Ασία, και ορατός καλύτερα από τη νότια Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Αφρική, το νότιο μέρος της Νότιας Αμερικής και την Ανταρκτική.

 Ο φασματικός τύπος του α Τραπέζης αντιστοιχεί σε αστέρα της Κύριας ακολουθίας, δηλαδή παράγει ενέργεια με πυρηνική σύντηξη υδρογόνου σε ήλιο στην κεντρική περιοχή του. Οι διαστάσεις του είναι παρόμοιες με αυτές του Ήλιου (μόλις 1% διαφορά στη διάμετρο), η μάζα του είναι λίγο μεγαλύτερη της ηλιακής (κατά 10%), αλλά έχει μικρότερη επιφανειακή θερμοκρασία από τον Ήλιο, περίπου 5.587 K, και επομένως το 83% της απόλυτης λαμπρότητας του Ήλιου. Συνεπώς το απόλυτο μέγεθος του α Τραπέζης είναι 5,03. Η μεταλλικότητα του α Τραπέζης είναι ελαφρώς μεγαλύτερη της ηλιακής (κατά 12%). Η ηλικία του αστέρα εκτιμάται σε 5,4 δισεκατομμύρια έτη και η γραμμική ταχύτητα περιστροφής του στον ισημερινό του ισούται με μόλις 1,7 χιλιόμετρο ανά δευτερόλεπτο.Ο α Τραπέζης, εξαιτίας και της μικρής αποστάσεώς του από τη Γη, έχει μία σχετικώς μεγάλη ιδία κίνηση. Η άλλη συνιστώσα της κινήσεώς του στον χώρο, η ακτινική ταχύτητα, είναι θετική, δηλαδή ο αστέρας απομακρύνεται το Ηλιακό Σύστημα, με ταχύτητα 34,9 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο) ή 125.600 χιλιόμετρα την ώρα. Αυτό σημαίνει ότι κάποτε πέρασε πολύ πιο κοντά από τη Γη και τον Ήλιο. Συγκεκριμένα, πριν από περίπου 250 χιλιάδες χρόνια βρισκόταν σε μία ελάχιστη απόσταση 10 ως 11 ετών φωτός περίπου, λιγότερο από το ένα τρίτο της σημερινής.Γύρω από τον α Τραπέζης έχει ανιχνευθεί μία περίσσεια υπέρυθρου, η οποία το πιθανότερο είναι ότι οφείλεται στην ύπαρξη ενός περιαστρικού δίσκου σκόνης σε απόσταση άνω των 147 αστρονομικών μονάδων (AU). Η θερμοκρασία αυτής της σκόνης είναι χαμηλότερη των 22 K. Μέχρι σήμερα δεν έχουν ανακαλυφθεί πλανητικών διαστάσεων σώματα γύρω από τον α Τραπέζης. Υπάρχει ένας ερυθρός νάνος σε γωνιακή απόσταση 3,05 δευτερολέπτων της μοίρας από τον α Τραπέζης και λογικά πρέπει να συναποτελεί μαζί του διπλό αστρικό σύστημα, αφού αυτή η γωνία αντιστοιχεί σε γραμμική απόσταση μόλις 30 AU. Ο αστέρας στο SolStation.com Kaler, Jim: «Alpha Mensae» στο Stars (Πανεπιστήμιο του Ιλινόι)
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2010-11

Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2010-11 ήταν η 66η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Νικήτρια αναδείχτηκε η ΦΚ Βαντούζ (αυτός ήταν ο 40ός τίτλος της), η οποία κέρδισε έτσι το εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2011-12.

 Στον πρώτο γύρο αγωνίστηκαν οκτώ ομάδες: οι επτά ρεζέρβες των συλλόγων της χώρας καθώς και η Τρίσεν. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 18 Αυγούστου 2010. Οι πέντε νικητές του πρώτου γύρου, μαζί με τις ομάδες: Σάαν, Τρίσενμπεργκ και Ρούγκελ συμμετείχαν στον 2ο γύρο. Οι αγώνες έγιναν στις 14 και 15 Σεπτεμβρίου 2010. Οι τέσσερις νικητές του 2ου γύρου, μαζί με τις ομάδες: Βαντούζ, ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν, ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν Β΄ και Μπάλζερς συμμετείχαν στα προημιτελικά. Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών, συμμετείχαν στα ημιτελικά. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Η τελική φάση
Ενκίντου

Στη σουμεριακή μυθολογία, ο Ενκίντου κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τον Γκιλγκαμές στο ομώνυμο έπος. Είναι ένας μυθικός αγριάνθρωπος που ανατράφηκε μέσα στα δάση από τα ζώα. «Όλο του το σώμα ήταν μαλλιαρό κι είχε μακριά μαλλιά [...] και φορούσε δέρματα ζώων αντί για ρούχα». Ημέρεψε όμως από τη γοητεία μιας ιερόδουλης, με την οποία κοιμήθηκε για έξι ημέρες. Σταδιακά άρχισε να εξανθρωπίζεται: τα ζώα τον απέφευγαν και ο δεσμός που είχε μαζί τους έσπασε.

 Ο Ενκίντου σταδιακά συνηθίζει σε έναν αγροτικό τρόπο ζωής, αλλά αναζητά συνέχεια κάποια μεγαλύτερη πρόκληση. Όταν μαθαίνει για τον Γκιλγκαμές, τον μεγάλο βασιλιά της Ουρούκ, τον προκαλεί σε μονομαχία. Και οι δυο αντίπαλοι είναι το ίδιο ισχυροί και έτσι κάποια στιγμή που έχει το προβάδισμα ο Γκιλγκαμές, σταματά η μάχη: οι δύο αντίπαλοι επαινούν αλλήλους και ορκίζονται αιώνια φιλία. Ο Ενκίντου ακολουθεί τον Γκιλγκαμές σε πολλές περιπέτειες. Μαζί σκότωσαν τον Ταύρο του Ουρανού, πράξη που εξόργισε τη θεά Ιστάρ, η οποία και απαίτησε την τιμωρία τους. Οι θεοί αποφασίζουν να σώσουν τον Γκιλγκαμές και καταδικάζουν τον Ενκίντου. Αρρωσταίνει βαριά και μέσα στις παραισθήσεις του βλέπει οράματα για τον άλλο κόσμο και τη ζοφερή μεταθανάτια ζωή του. Καταριέται τη Σαμχάτ, την ιερόδουλη που τον εξανθρώπισε, αλλά αναιρεί την κατάρα του, όταν εκείνη του θυμίζει το μεγαλείο του ανθρώπινου πολιτισμού. Στη λεγόμενη δωδέκατη πινακίδα του Έπους του Γκιλγκαμές, ο Ενκίντου συνεχίζει τις περιπέτειές του στον Κάτω Κόσμο, αλλά οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν την πινακίδα μεταγενέστερη των υπολοίπων του έπους, η οποία απλά προστέθηκε σαν εναλλακτική συνέχεια στο αρχικό έπος. Σε παλαιότερες πηγές, ο Ενκίντου αναφέρεται ως Ενκίμντου, Εαμπάνι, ή Ενκίτα.
Ίλος του Δαρδάνου

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ίλος Α΄ ήταν βασιλιάς των Δάρδανων. Ο Ίλος ήταν εγγονός του Δία και ένα από τα τέσσερα παιδιά του Δαρδάνου και της Βατείας, κόρης του Τεύκρου. Τα αδέλφια του ήταν ο διάδοχος του Εριχθόνιος της Τρωάδος και πιθανότατα ο Ζάκυνθος από τον οποίο πήρε το όνομα του η νήσος Ζάκυνθος. Ο Ίλος μετά από μακρόχρονη και ευημερούσα βασιλεία πέθανε χωρίς να αφήσει παιδιά, τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Εριχθόνιος που έγινε ο προπάτορας της βασιλικής δυναστείας της Τροίας. Ο εγγονός του Εριχθόνιου Ίλος του Τρώα πήρε προς τιμήν του το όνομα του και ίδρυσε την Τροία. Ο Όμηρος καταγράφει σε μερικά σημεία την τοποθεσία, που βρισκόταν ο τάφος του Ίλου στο μέσο της πεδιάδας της Τροίας.

 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969 Dictys Cretensis, from The Trojan War. The Chronicles of Dictys of Crete and Dares the Phrygian translated by Richard McIlwaine Frazer, Jr. (1931-). Indiana University Press. 1966. Online version at the Topos Text Project. Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library. Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library. Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library. Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
Πούνε

Η Πούνε (μαράτι, χίντι: पुणे, αγγλικά: Pune), παλαιότερα Πούνα (μαράτι, χίντι: पूना, αγγλικά: Poona), είναι η 8η μεγαλύτερη πόλη της Ινδίας και δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία Μαχαράστρα μετά το Μουμπάι (πρώην Βομβάη). Η Πούνε σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3.115.431 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική της περιοχή έχει 5.049.968 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 560 μέτρων στο οροπέδιο Ντέκκαν, στην δεξιά όχθη του ποταμού Μούθα.

 Η πόλη βρίσκεται στη σημερινή θέση της από το 847 μ.Χ. Η πόλη αναπτύχθηκε κατά τον 17ο αιώνα, παρά τις επιδρομές από την δυναστεία Αντίλ Σάχι. Το 1640 ολοκληρώθηκε το παλάτι Λαλ Μαχάλ. Ο Σιβάτζι, ο οποίος είχε κατασκευάσει και το Λαλ Μαχάλ, ίδρυσε το 1674 την Αυτοκρατορία των Μαράτα, η οποία κατάφερε να νικήσει έπειτα από μακροχρόνιο πόλεμο την Αυτοκρατορία των Μουγκάλ. Η Πούνε έφτασε στην μέγιστη ακμή της όταν την εξουσία είχαν οι Πέσβα (πρωθυπουργοί των Μαράτα), των οποίων η έδρα, το παλάτι Σανίβαν Βάντα, βρισκόταν στην Πούνε, και παρέμεινε έτσι μέχρι την πτώση των Μαράτα και την κατάκτηση της Ινδίας από τους Βρετανούς το 1818. Το 1856, η Πούνε ενώθηκε σιδηροδρομικώς με τη Βομβάη. Στις 22 Ιουνίου 1897, στο αδαμάντινο ιωβηλαίο της βασίλισσας Βικτώρια, δύο Βρετανοί αξιωματούχοι δολοφονήθηκαν στην Πούνε. Θεωρούνται οι πρώτες δολοφονίες στον αγώνα της Ινδίας για ανεξαρτησία, η οποία τελικά ήρθε το 1947. Η Πούνε θεωρείται το πολιτιστικό κέντρο της Μαχαράστρα. Η κυρίαρχη θρησκεία σήμερα στην Πούνε είναι ο Ινδουισμός. Η βιομηχανία στην Πούνε άρχισε να αναπτύσσεται μετά την δεκαετία του 1960. Σήμερα η πόλη είναι κατασκευαστικό κέντρο και κέντρο τεχνολογίας πληροφόρησης. Στην πόλη έχουν εργοστάσια οι General Motors, Volkswagen και Fiat, με αποτέλεσμα η Independent να αποκαλέσει την Πούνε «Πόλη των Αυτοκινήτων». Διαθέτει επίσης μεγάλο αριθμό πανεπιστημίων και κολλεγίων. Από αυτά ξεχωρίζει το πανεπιστήμιο της Πούνε, το οποίο ιδρύθηκε το 1948.
Τεχνητός χλοοτάπητας (ποδόσφαιρο)

Ο ποδοσφαιρικός τεχνητός χλοοτάπητας είναι μία συνθετική επιφάνεια που μοιάζει με χορτάρι. Τοποθετείται σε ποδοσφαιρικά γήπεδα αντί του φυσικού χλοοτάπητα, καθώς ο τεχνητός χλοοτάπητας δεν χρειάζεται τόση φροντίδα, όσο ο φυσικός.

 Η πρώτη ομάδα που τοποθέτησε τεχνητό χλοοτάπητα είναι η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Το 1981 έβγαλε τον φυσικό χλοοτάπητα για να εγκαταστήσει τον τεχνητό . Αφαιρέθηκε όμως 7 χρόνια αργότερα, το 1988. Έτσι ο τεχνητός χλοοτάπητας αποκτά κακή φήμη, λόγω των εγκαυμάτων που μπορούν να δημιουργηθούν στο σώμα των ποδοσφαιριστών από την τριβή του δέρματος και του τεχνητού χλοοτάπητα, αλλά και για την σκληρότητά του, σε σύγκριση με το χορτάρι. Επίσης η μπάλα δεν αντιδρά το ίδιο στον τεχνητό χλοοτάπητα. Έτσι, τη δεκαετία του '90 πολλοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι αντικαθιστούν τον τεχνητό χλοοτάπητα με τον φυσικό. Η χρήση του χλοοτάπητα αργότερα απαγορεύτηκε από τη FIFA και την UEFA και από πολλές εγχώριες ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες, όμως τα τελευταία χρόνια, επιτράπηκε η χρήση τεχνητού χλοοτάπητα, με την προϋπόθεση ότι πληροί τα κριτήρια της FIFA . Ο τεχνητός χλοοτάπητας δεν χρειάζεται πότισμα, κούρεμα και, γενικά, δε χρειάζεται τη φροντίδα ενός φυσικού χλοοτάπητα. Οι τεχνητοί χλοοτάπητες πρέπει να έχουν στην επιφάνειά τους κόκκους καουτσούκ. Κάποιοι κόκκοι καουτσούκ είναι κατασκευασμένοι από ανακυκλωμένα ελαστικά αυτοκινήτων και μπορεί να μεταφέρει βαριά μέταλλα τα οποία μπορούν να περάσουν στον υδροφόρο ορίζοντα.Η τριβή μεταξύ του δέρματος και των του τεχνητού χλοοτάπητα μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από το φυσικό χόρτο.Ο τεχνητός χλοοτάπητας διατηρεί τη θερμότητα από τον Ήλιο και μπορεί να γίνει πολύ θερμότερος από τον φυσικό με την παρατεταμένη έκθεση στο ηλιακό φως .Οι σύγχρονοι χλοοτάπητες δεν αφαιρούνται εύκολα, όπως οι προηγούμενες γενιές τεχνητού χλοοτάπητα.
Μπουρίτο

Το μπουρίτο είναι φαγητό που προέρχεται από το Μεξικό. Πρόκειται για μια τορτίγια από αλεύρι, που μέσα της περιέχει κιμά, μαρούλι, τυρί, σάλτσα και ξινή κρέμα. Βέβαια το μέγεθος και το περιεχόμενο της ποικίλλει.

 Άγνωστος ο λόγος για τον οποίο ονομάστηκαν έτσι. Υπάρχουν ωστόσο πολλές θεωρίες για την προέλευση του ονόματος. Η πιο γνωστή αναφέρεται στην ομοιότητα του φαγητού με το φορτίο που κουβαλούν τα γαϊδούρια, καθώς η μετάφραση του από τα ισπανικά σημαίνει "μικρός γάιδαρος". Άλλη μία θεωρία είναι ότι ένας άνδρας, ονόματι Χουάν Μέντεζ, περιφερόταν στο Μεξικό μαζί με το γαϊδούρι του και πουλούσε τα μπουρίτο. Κανείς δεν γνωρίζει πότε ακριβώς ανακαλύφθηκαν τα μπουρίτο. Λέγεται ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί στο Μεξικό συνήθιζαν να τυλίγουν φασόλια και λαχανικά σε τορτίγιες από το 1500 π.Χ. Το σύγχρονο μπουρίτο εμφανίστηκε από το 1895. Φτιάχνεται με τορτίγια, από καλαμποκάλευρο συνήθως, τα υλικά του ποικίλλουν ανάλογα με την χώρα στην οποία βρισκόμαστε. Ενδεικτικά ένα μπουρίτο μπορεί να περιέχει φασόλια, ρύζι, σάλτσα, κρεμμύδια, τυρί τσένταρ και βοδινό ή κοτόπουλο.Το μεγαλύτερο μπουρίτο που έχει καταγραφεί στην ιστορία ζύγιζε 5890 κιλά και χρειάστηκε πάνω από 9 ώρες για τη μέτρησή του και το τύλιγμά του. Στις Η.Π.Α. τα μπουρίτος αποτελούν ένα πολύ συνηθισμένο έδεσμα. Μάλιστα πρόκειται για ένα από τα τελευταία μεξικανικά φαγητά που μπορεί κανείς να βρει στην Αμερική. Η ιστορία τους ξεκινά τη δεκαετία του 1950. Συγκεκριμένα έφτασαν στην Αμερική λόγω κάποιων εργατών μεταναστών. Πολύ γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλη την ήπειρο. Σαν Φρανσίσκο Σε αυτή την περιοχή μπορούμε να βρούμε το Mission burrito. Η συγκεκριμένη παραλλαγή εμφανίζεται τη δεκαετία του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα μπουρίτο που φτιάχνεται σε ατμό και μέσα στην τορτίγια περιέχει μεξικάνικο ρύζι και τυρί, ολόκληρα φασόλια, ξινή κρέμα και κρεμμύδι. Σαν Ντιέγκο Στο Σαν Ντιέγκο υπάρχουν τα μπουρίτο της Καλιφόρνιας ("California burritos"). Αυτό το είδος μοιάζει με το Mission burrito, παρουσιάζει όμως διαφορά στο μέγεθος της πίτας, η οποία σε αυτή την περίπτωση περιέχει μάλιστα και περισσότερα υλικά. Στην Ευρώπη τα μπουρίτο έφτασαν πολύ αργότερα και έγιναν και σε αυτή την περίπτωση ιδιαίτερα δημοφιλή. Μάλιστα αναφέρεται ότι στην Μεγάλη Βρετανία τα Μεξικανικά εστιατόρια αυξήθηκαν κατά 71% τα τελευταία δύο χρόνια.
Χέντρικ φαν Γκεντ

Ο Χέντρικ φαν Γκεντ (Hendrik van Gent, 14 Σεπτεμβρίου 1899, Ρότερνταμ, Ολλανδία – 29 Μαρτίου 1947, Άμστερνταμ) ήταν Ολλανδός αστρονόμος. Το 1928 πήγε στη Νότια Αφρική προκειμένου να κάνει παρατηρήσεις στο Νότιο Ημισφαίριο. Ολοκλήρωσε το PhD του στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν το 1931. Μελέτησε τους μεταβλητούς αστέρες και ανακάλυψε αρκετούς αστεροειδείς και κομήτες.

 Ο κρατήρας πρόσκρουσης βαν Γκεντ στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Ο αστεροειδής 1666 Φαν Γκεντ. J.H. Oort: "In Memoriam Dr. H. van Gent", Hemel en Dampkring: Orgaan van de Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde, 45 (1947), 159-160. W.H. van den Bos, "In Memoriam Dr. Hendrik van Gent", Monthly Notes of the Astronomical Society of South Africa, 6 (1947), 34-35.
Βερνάρδος της Σαξονίας-Μάινινγκεν

Ο Βερνάρδος (γερμ.: Bernhard, Prinz von Sachsen-Meiningen, 30 Ιουνίου 1901 – 4 Οκτωβρίου 1984) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας και τιτουλάριος δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Έγινε ο επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερνέστου Β΄ κόμη του Λίππε-Μπήστερφελτ. Το 1984 απεβίωσε στα Λουτρά (Μπατ) Κρότσινγκεν του Μπάντεν, σε ηλικία 83 ετών. Νυμφεύθηκε το 1931 τη Μαργκότ Γκρέσλερ, κόρη εμπόρου από το Μπρέσλαου. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και έτσι δεν είχαν δικαίωμα διαδοχής τα τέκνα τους: Φεοντόρα γενν. 1932, παντρεύτηκε τον Μπούρκαρτ Κίππενμπερκ. Φρειδερίκος-Ερνέστος 1935-2004, νυμφεύτηκε πρώτα την Έρενγκαρτ φον Μάσσοβ και έπειτα τη Βεατρίκη των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου-Ιωσία πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Είχαν τέκνα: Μαρία-Αλεξάνδρα γενν. 1978, παντρεύτηκε τον Μπέννο Μπέατ Κρίστιαν Βήντμερ. Φρειδερίκος-Κωνσταντίνος γενν. 1980, νυμφεύτηκε τη Σοφία Λούπους και έχει γιο: Μιχαήλ γενν. 2015.Το 1947 διαζεύχθηκε και το 1948 ο Βερνάρδος έκανε δεύτερο γάμο με τη Βέρα Σέφφερ βαρόνη φον Μπέρνσταϊν και είχε τέκνα: Ελεονόρα-Αδελαΐδα γενν. 1950, παντρεύτηκε τον Πέτρο-Έρικ Ρόσντεν. Κορράδος γενν. 1952, πρίγκιπας και τιτουλάριος δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Άλμουτα γενν. 1959, παντρεύτηκε τον Έμπερχαρτ φον Μπράουνσβαϊγκ. "AUSTRIANS RETAKE PRINGE WHO FLED; Bernhard of Saxe-Meiningen, Nazi, Is Captured Trying to Re-enter His Castle". NYTimes. 1 January 1934. Retrieved 23 October 2009.
Λεωνίδας Αλάογλου

Ο Λεωνίδας Αλάογλου (αγγλικά: Leonidas (Leon) Alaoglu, 19 Μαρτίου 1914 – Αύγουστος 1981) ήταν Καναδοαμερικανός μαθηματικός ελληνικής καταγωγής γνωστός για την εργασία του στην τοπολογία και το θεώρημα Αλάογλου.

 Γεννήθηκε στην πόλη Ρεντ Ντιρ της Αλμπέρτα του Καναδά από Έλληνες γονείς, και μεγαλώνοντας μετακόμισε στις ΗΠΑ όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με πτυχίο και διδακτορικό το 1938 από το πανεπιστήμιο του Σικάγο, στην ηλικία των 24 ετών. Η διδακτορική του θέση ήταν αυτή που αποτέλεσε μετέπειτα το θεώρημα Αλάογλου. Το θεώρημα Μπουμπακί-Αλάογλου αποτελεί γενίκευση των αποτελεσμάτων από τους μαθηματικούς της ομάδας Νικολά Μπουρμπακί και αφορά διπλές τοπολογίες. Διατέλεσε για μερικά χρόνια καθηγητής στο πολιτειακό κολλέγιο της Πενσυλβάνια, πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και το πανεπιστήμιο Περντιού. Το 1944 έγινε αναλυτής επιχειρήσεων για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ, και μετέπειτα από το 1953 έως το 1981 εργάστηκε ως υψηλόβαθμος επιστήμονας στην έρευνα επιχειρήσεων για την εταιρεία αεροναυπηγικής Λόκχηντ. Μετά τον θάνατο του το 1981, προς τιμή του ιδρύθηκε η σειρά διαλέξεων Leonidas Alaoglu Memorial Lecture στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια. Alaoglu, Leonidas (M.S. thesis, U. of Chicago, 1937). "The asymptotic Waring problem for fifth and sixth powers" (24 pages). Advisor: Leonard Eugene Dickson Alaoglu, Leonidas (Ph.D. thesis, U. of Chicago, 1938). "Weak topologies of normed linear spaces" Advisor: Lawrence Graves Alaoglu, Leonidas (1940). «Weak topologies of normed linear spaces». Annals of Mathematics 41 (2): 252–267. doi:10.2307/1968829. MR 0001455. Alaoglu, Leonidas; J. H. Giese (1946). «Uniform isohedral tori». American Mathematical Monthly 53 (1): 14–17. doi:10.2307/2306079. MR 0014230. https://archive.org/details/sim_american-mathematical-monthly_1946-01_53_1/page/14. Alaoglu, Leonidas; Paul Erdős (1944). «On highly composite and similar numbers». Transactions of the American Mathematical Society 56 (3): 448–469. doi:10.2307/1990319. MR 0011087. http://www.renyi.hu/~p_erdos/1944-03.pdf. Alaoglu, Leonidas; Paul Erdős (1944). «A conjecture in elementary number theory». Bulletin of the American Mathematical Society 50 (12): 881–882. doi:10.1090/S0002-9904-1944-08257-8. MR 0011086. Alaoglu, Leonidas; Garrett Birkhoff (1940). «General ergodic theorems». Annals of Mathematics 41 (2): 252–267. doi:10.2307/1969004. MR 0002026. Αξίωμα της επιλογής
Λουί Νταγκέρ

Ο Λουί-Ζακ-Μαντέ Νταγκέρ (γαλλικά: Louis-Jacques-Mandé Daguerre, προφορά: dagɛʁ, 18 Νοεμβρίου 1787 - 10 Ιουλίου 1851) ήταν Γάλλος καλλιτέχνης και φωτογράφος, περισσότερο γνωστός για την εφεύρεσή του, τη νταγκεροτυπία, όπου συνέβαλλε στην εξέλιξη της φωτογραφίας. Πλέον είναι γνωστός ως ένας από τους Πατέρες της Φωτογραφίας. Αν και είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στη φωτογραφία, ο Νταγκέρ ήταν, επίσης, ένας επιτυχημένος ζωγράφος, με συνεισφορά και στο θέατρο διόραμα.

 Τζον Χέρσελ Νταγκεροτυπία R. Colson (ed.), Mémoires originaux des créateurs de la photographie. Nicéphore Niepce, Daguerre, Bayard, Talbot, Niepce de Saint-Victor, Poitevin, Paris 1898 Helmut and Alison Gernsheim, L.J.M. Daguerre. The History of the Diorama and the Daguerreotype, London 1956 (revised edition 1968) Beaumont Newhall, An Historical and Descriptive Account of the Various Processes of the Daguerreotype and the Diorama by Daguerre, New York 1971 Hans Rooseboom, What’s wrong with Daguerre? Reconsidering old and new views on the invention of photography, Nescio, Amsterdam, 2010 (www.nescioprivatepress.blogspot.com) Daguerre, Louis (1839). History and Practice of the Photogenic Drawing on the True Principles of the Daguerreotype with the New Method of Dioramic Painting. London: Stewart and Murray. Daniel, Malcolm. "Daguerre (1787–1851) and the Invention of Photography." The Metropolitan Museum of Art – Home. The Metropolitan Museum of Art, 2011. Web. 17 Jan 2012. Gale, Thomas. “Louis Jacques Mande Daguerre.” BookRags. BookRags, Inc., 2012. Web. 14 Apr 2012. Kahane, Henry. Comparative Literature Studies. 3rd ed. Vol. 12. Penn State UP, 1975. Print. Maggi, Angelo. “Roslin Chapel in Gandy’s Sketchbook and Daguerre’s Diorama.” Architectural History. 1991 ed. Vol. 42. SAHGB Publications Limited, 1991. Print. Szalczer, Eszter. “Nature’s Dream Play: Modes of Vision and August Strindberg’s Re-Definition Of the Theatre.” Theatre Journal. 1st ed. Vol. 53. Johns Hopkins UP, 2001..Print. “Classics of Science: The Daguerreotype.” The Science News-Letter. 374th ed. Vol. 13. Society For Science & the Public, 1928. Print. Watson, Bruce, "Light: A Radiant History from Creation to the Quantum Age," (London and NY: Bloomsbury, 2016). Print. Wilkinson, Lynn R. “Le Cousin Pons and the Invention of Ideology.” PMLA. 2nd ed. Vol. 107. Modern Language Association, 1992. Print. Wood, R. Derek. “The Diorama in Great Britain in the 1820s”. Annals of Science, Sept 1997, Vol 54, No.5, pp. 489–506 (Taylor & Francis Group). Web.(Midley History of early Photography) 14 Apr 2012 DIORAMAS Louis Daguerre Biography Daguerre Memorial in Washington D.C. Louis Daguerre Encyclopædia Britannica [1] Έργα του/της Λουί Νταγκέρ στο Project Gutenberg Έργα της/του ή για την/τον Λουί Νταγκέρ στο Internet Archive
Ρωμανός Άρτας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ρωμανός Το χωριό Ρωμανός ή κατά τους παλαιότερους Ρωμανού, είναι ημιορεινός οικισμός στα κεντρικά Τζουμέρκα του νομού Άρτας σε υψόμετρο 440 μέτρων.

 Ο Ρωμανός είναι ένα από τα επτά χωριά της Τζούμας, μέρος της οροσειράς των Τζουμέρκων. Βρίσκεται δυτικά του Άραχθου ποταμού, Β.-ΒΑ. της Άρτας σε απόσταση 47 χλμ. και είναι κτισμένος ανάμεσα στα χωριά Κάτω Γραικικό και Γουριανά. Ανήκει στο νομό Άρτας και το δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων με έδρα το Βουργαρέλι, της περιφέρειας Ηπείρου. Ειδικότερα, σύμφωνα με το σχέδιο σχέδιο Καλλικράτης το χωριό υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Αγνάντων και την Τοπική Κοινότητα Γραικικού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους. Τα άλλα χωριά της Τζούμας είναι το Άνω Γραικικό, το Κάτω Γραικικό, τα Κουκούλια, τα Γουριανά, το Σελίο και η Γραβιά. Το χωριό δημιουργήθηκε από Σουλιώτες που ήρθαν στην περιοχή από τον ομώνυμο οικισμό της Λάκκας Σουλίου μετά την καταστροφή του Σουλίου από τον Αλή Πασά. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η αγροτική καλλιέργεια κυρίως για οικιακή χρήση.
Μεσοκαλοκαιρινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης

Η Μεσοκαλοκαιρινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (ΜΩΚΕ) είναι ένα από τα ονόματα της ζώνης ώρας UTC+03:00, 3 ώρες μπροστά από τη Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα. Χρησιμοποιήθηκε ως διπλή καλοκαιρινή θερινή ώρα σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες κατά τη δεκαετία του 1940.

 Ορισμένα τμήματα της Γαλλίας, αλλά όχι το Παρίσι, χρησιμοποίησαν την Κεντρική Ευρωπαϊκή Μεσοκαλοκαιρινή Ώρα το 1941-1945. Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Μεσοκαλοκαιρινή Ώρα χρησιμοποιήθηκε στην κατεχόμενη Γερμανία από τις 11 Μαΐου, 03:00 Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης έως τις 29 Ιουνίου 1947, 03:00 ΘΩΚΕ. Σύμφωνα με το GHEP, το Βερολίνο και η Σοβιετική Ζώνη Κατοχής χρησιμοποίησαν την μεσοκαλοκαιρινή θερινή ώρα από τις 24 Μαΐου 1945 στις 02:00 Ώρα Κεντρικής Ευρώπης έως τις 24 Σεπτεμβρίου 1945 στις 03:00 ΘΩΚΕ. Η μεσοκαλοκαιρινή ώρα ήταν ισοδύναμη με την Ώρα Μόσχας, η οποία δεν χρησιμοποιούσε τη θερινή ώρα τότε. Ώρα στη Γερμανία UTC+03:00 Άλλες χώρες και εδάφη στη ζώνη ώρας UTC+3
Ρωσικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 1993

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα διεξήχθη στη Ρωσία στις 12 Δεκεμβρίου 1993. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε από το 58.4% των ψηφοφόρων, ενώ η ισχύς του νέου συντάγματος ξεκίνησε στις 25 Δεκεμβρίου.

 Από το 1992, ο Πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν είχε το επιχείρημα ότι το σύνταγμα του 1978 ήταν απαρχαιωμένο και χρειαζόταν αντικατάσταση. Ζήτησε ένα νέο σύνταγμα, το οποίο θα παραχωρούσε περισσότερες εξουσίες στον Πρόεδρο. Ωστόσο, δύο ανταγωνιστικά σχέδια για ένα νέο σύνταγμα συντάχθηκαν από την κυβέρνηση και το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού. Η αποτυχία των δύο ομάδων για την επίτευξη συμβιβασμού οδήγησε τον Γέλτσιν να διαλύσει το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού τον Σεπτέμβριο του 1993, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει συνταγματική κρίση. Τότε, ο Γιέλτσιν διόρισε μία Συνταγματική Συνέλευση που ήταν συμπαθητική με τις απόψεις του. Η Συνέλευση στη συνέχεια συνέταξε ένα σύνταγμα που προέβλεπε ισχυρή προεδρία, και δημοσιεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ανήλθε επίσημα στο 54,4%, πάνω από το όριο του 50% που απαιτείται για να επικυρωθεί ένα δημοψήφισμα. Ωστόσο, αμφιβολίες παρέμειναν πάνω από την ακρίβεια των σχημάτων προσέλευσης, οι οποίες επιδεινώθηκαν από τη γρήγορη καταστροφή των ψηφοδελτίων και των αποτελεσμάτων των περιοχών.
Σοφοκλής Ευστρατιάδης

Ο Σοφοκλής Μιλτ. Ευστρατιάδης (Αγιά Λάρισας, 1913- Λάρισα, 11 Μαρτίου 1977) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λάρισας από το 1961 ως το 1963 με την ΕΡΕ και ξανά από το 1974 ως το θάνατό του με τη Νέα Δημοκρατία.

 Ακολούθησε νομικές σπουδές και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1961 με την ΕΡΕ. Αργότερα, στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής με 13.555 ψήφους στη Λάρισα με τη Νέα Δημοκρατία. Πέθανε σε ηλικία 64 ετών το 1977 από πνευμονικό οίδημα, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και την έδρα του κατέλαβε ο πρώτος επιλαχών, Ελευθέριος Κυριακού Κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλείου στη Λάρισα. ενώ η ταφή του έγινε στην Αγιά. Σοφοκλής Ευστρατιάδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Μπαντ Σπένσερ

Ο Μπαντ Σπένσερ (Bud Spencer, πραγματικό όνομα Κάρλο Πεντερζόλι, Carlo Pedersoli, 31 Οκτωβρίου 1929 - 27 Ιουνίου 2016) ήταν Ιταλός ηθοποιός, σκηνοθέτης και αθλητής κολύμβησης. Γνωστός για τους ρόλους δράσης - κωμωδίας και συνεργάτης του Τέρενς Χιλλ. Επιτυχημένος κολυμβητής στα νιάτα του , απέκτησε πτυχίο νομικής και είχε εγγράψει πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Πήρε μέρος σε περισσότερες από 65 ταινίες, με γνωστότερη την σειρά ταινιών "Ελάτε να σας δείρουμε".

 Ο Μπαντ Σπένσερ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1929 στη Σάντα Λουτσία, μια ιστορική συνοικία της Νάπολης. Από το 1947 ως το 1949 εργάστηκε στο ιταλικό προξενείο της Ρεσίφε στη Βραζιλία, όπου έμαθε άπταιστα πορτογαλικά. Banana Joe (1982, credited as Carlo Pedersoli) Big Man (credited as Carlo Pedersoli) La Fanciulla che ride (1988) (TV) Diva (1989) (TV) Boomerang (1989) (TV) Extralarge (credited as Carlo Pedersoli) Ninja Shadow (1993) (TV) Diamonds (1993) (TV).
Ζοζεφίν Τσάπλιν

Η Ζοζεφίν Τζάπλιν (Josephine Hannah Chaplin ; 28 Μαρτίου 1949 - 13 Ιουλίου 2023) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και κόρη του κινηματογραφιστή Τσάρλι Τσάπλιν και της τέταρτης συζύγου του, Ούνα Ονίλ (Oona O'Neill). Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Canterbury Tales (1972) του Πιερ Πάολο Παζολίνι, στον ρόλο της Μέι.

 Η Τσάπλιν είχε έναν γιο, τον Ζυλιέν Ρονέ, από τον Γάλλο ηθοποιό Μωρίς Ρονέ, με τον οποίο υπήρξε ζευγάρι μέχρι τον θάνατό του το 1983. Ήταν παντρεμένη με τον Έλληνα έμπορο γούνας Νικόλα Σιστοβάρη. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο, τον Τσάρλι. Το 1989 παντρεύτηκε τον Γάλλο αρχαιολόγο Ζαν-Κλωντ Γκαρντέν, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Άρθουρ. Παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατο του Γκαρντέν το 2013. Η Τσάπλιν πέθανε στο Παρίσι στις 13 Ιουλίου 2023, σε ηλικία 74 ετών. Limelight (1952) as the Child in opening scene (uncredited) A Countess from Hong Kong (1967) Canterbury Tales (1972) Escape to the Sun (1972) L'Odeur des fauves (1972) Les Quatre Charlots mousquetaires (1974) À nous quatre, Cardinal! (1974) Nuits Rouges (1974) Docteur Françoise Gailland (1976) The Peaks of Zelengora (1976) Jack the Ripper (1976) À l'ombre d'un été (1976) The Bay Boy (1984) Poulet au vinaigre (1985). Coïncidences (1986) Downtown Heat (1994) Πρότυπο:Interlanguage link multi (1975) Les années d'illusion (1977) Πρότυπο:Interlanguage link multi (1979) Πρότυπο:Interlanguage link multi (1981) Donatien-François, marquis de Sade (1985) Symphonie (1986) Πρότυπο:Interlanguage link multi (1987) Hemingway (1988) Le masque (1989) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Josephine Chaplin στο Wikimedia Commons Ζοζεφίν Τσάπλιν στην IMDb
Λιούμπομιρ Νταβίντοβιτς

Ο Λιούμπομιρ Νταβίντοβιτς (σερβικά : Љубомир Давидовић) (Βλάσκο Πόλιε 24 Δεκεμβρίου 1863 - Βελιγράδι, 19 Φεβρουαρίου 1940) ήταν πολιτικός της Σερβίας, εκπαιδευτικός, πολιτικός και ο ιδρυτής του Δημοκρατικού κόμματος της Σερβίας.

 Αποφοίτησε από το τμήμα φυσικής φιλοσοφίας στο Γυμνάσιο και έπειτα έγινε καθηγητής γυμνασίου στην κεντρική Σερβία. Ήταν ακόμα προσωπικώς καθηγητής του διαδόχου Αλέξανδρου Καραγιόργεβιτς, με την οποίο κατά το χρόνο της βασιλείας του, αν και του αντιτάχτηκε σθεναρά στην πολιτική του είχαν ιδιαίτερα καλές προσωπικές σχέσεις. Ήταν μέλος του εθνικού ριζοσπαστικού κόμματος το 1901. Το 1912 γίνεται ο ηγέτης του ανεξάρτητου ριζοσπαστικού κόμματος. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας (1904), Δήμαρχος του Βελιγραδίου (1909), Πρόεδρος της εθνικής συνέλευσης (1909) και Υπουργός παιδείας (1904). Κατά τη διάρκεια του Α΄παγκοσμίου πολέμου και της Σερβικής υποχώρησης ήταν υπεύθυνος για τη στέγαση και την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων στο νησί της Κέρκυρας. Χάρη σε αυτόν βγαίνουν στην Κέρκυρα και σερβικές εφημερίδες. Πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος από την ίδρυση του το 1919 μέχρι το 1940. Spomenica: Ljubomira Davidovića, Belgrade, 1940 Βιογραφικό του Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ljubomir Davidović στο Wikimedia Commons
Αύρα Θεοδωροπούλου

Η Αύρα Θεοδωροπούλου (3 Νοεμβρίου 1880 - 20 Ιανουαρίου 1963) ήταν Ελληνίδα μουσικός, κριτικός και αγωνίστρια. Έγινε περισσότερο γνωστή από τους αγώνες της για την απόκτηση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών. Υπήρξε ιδρύτρια και πρόεδρος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας.

 Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη στις 3 Νοεμβρίου 1880. Καταγόταν από πλούσια αστική οικογένεια. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών όπου απόκτησε δίπλωμα πιάνου το 1900. Στις διπλωματικές εξετάσεις της αρίστευσε και της απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο Ανδρέου και Ιφιγενείας Συγγρού. Συνέβαλε στην ίδρυση του Εθνικού Ωδείου. Μιλούσε Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά. Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες (Εστία, Ακρόπολις, Έθνος, Μάχη, Ασύρματος, Ελευθέρα Γνώμη, Πρωία, κ.ά.) και περιοδικά (Παναθήναια, Εργασία, Αγγλοελληνική Επιθεώρησις, Νέα Εστία, Καινούρια Εποχή), γράφοντας άρθρα και κριτικές μουσικού περιεχομένου. Η μουσική διά μέσου των αιώνων (1911) Μουσικές μελέτες: Ίαμβοι και Ανάπαιστοι Παλαμά-Καλομοίρη (1915) Μουσικές ομιλίες: Μπαχ, Μπετόβεν, Βάγνερ (1915) Ιστορία της Μουσικής (τ. Α΄: 1924, τ. Β΄: 1937) Η μουσική και το παιδί (1935) Δέκα Μεγάλοι Μουσουργοί (1957) Το Βραβείο Αύρα Θεοδωροπούλου καθιερώθηκε το 1995 και απονέμεται από τον Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας σε δημοσιογράφους των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) που με το έργο τους προβάλλουν και προάγουν την ισότητα των δυο φύλων.
Σάαρεμαα

Το Σάαρεμαα (εσθονικά: Saaremaa δηλ. γη του νησιού) είναι το μεγαλύτερο νησί της Εσθονίας και το δεύτερο μεγαλύτερο της Βαλτικής, μετά το Γκότλαντ, με έκταση 2.673 τ. χλμ. Είναι το κύριο νησί της επαρχίας Σάαρε και βρίσκεται νότια του νησιού Χιίουμαα. Έχει 30.148 κατοίκους (2015) και πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κουρεσάαρε με 13.009 κατοίκους (2015).

 Το νησί στην εσθονική γλώσσα ονομάζεται Saaremaa (Σάαρεμαα) και στη φινλανδική Saarenmaa, κυριολεκτικά «γη του νησιού». Στα παλιά όμως σκανδιναβικά σάγκα το Σάαρεμαα ονομάζεται Eysysla και στα ισλανδικά σάγκα Eysýsla, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο με το όνομα του νησιού στην εσθονική γλώσσα, δηλαδή «η περιοχή (γη) του νησιού». Αυτή είναι και η προέλευση του ονόματος του νησιού στα δανικά Øsel, στα γερμανικά και στα σουηδικά Ösel και στα λατινικά Osilia. Το όνομα Eysysla εμφανίζεται μερικές φορές μαζί με το όνομα Adalsysla, δηλαδή «η μεγάλη γη», ίσως «Suuremaa» ή «Suur Maa» στα εσθονικά, το οποίο αναφέρεται στην ηπειρωτική Εσθονία. Στα λεττονικά, το νησί ονομάζεται Sāmsala, που σημαίνει «το νησί των Σαάμι». Το νησί αποτελεί το κύριο φυσικό εμπόδιο μεταξύ του Κόλπου της Ρίγας και της Βαλτικής θάλασσας. Στα νότια του νησιού βρίσκεται το κύριο πέρασμα από τον κόλπο, το στενό Ίρμπε, δίπλα στην χερσόνησο Σούρβε, το νοτιότερο τμήμα του νησιού. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους νησιώτες διέσχισαν το στενό και έχτισαν ψαροχώρια στην ακτή της Λιβονίας. Το υψηλότερο σημείο στο νησί είναι 54 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του νησιού είναι ο κρατήρας Κάαλι. Στο νησί υπάρχουν μεγάλες δασικές εκτάσεις και ένα από τα σύμβολα του νησιού είναι το δέντρο Άρκευθος. Χάρη στο ήπιο κλίμα και το ασβεστώδες έδαφος, τα νησί διαθέτει μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Για τους λάτρεις της φύσης υπάρχουν τα μονοπάτια μελέτης στο Φυσικό Καταφύγιο Viidumäe αλλά και στο Εθνικό Πάρκο Vilsandi, το οποίο διαθέτει χιλιάδες αποδημητικά πουλιά και άγριες ορχιδέες.
Ιωάννα Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

H Ιωάννα Ελισάβετ (γερμ. Johanna Elisabeth, 24 Οκτωβρίου 1712 - 30 Μαΐου 1760) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Οϊτίν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ. Είναι η μητέρα της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Χριστιανού Αυγούστου του Οϊτίν και της Αλβερτίνας Φρειδερίκης των Τσέρινγκεν, κόρης του Φρειδερίκου Ζ΄ του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Παντρεύτηκε το 1727 τον Χριστιανό Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ και είχε τέκνα: Σοφία (Αικατερίνη Β΄) 1729-1796, Αυτοκράτειρα της Ρωσίας. Παντρεύτηκε τον Πέτρο Γ΄ της Ρωσίας και ίσως τον Γκριγκόρυ Ποτέμκιν, στρατάρχη και πολιτικό. Γουλιέλμος Χριστιανός Φρειδερίκος 1730-1742. Φρειδερίκος Αύγουστος 1734-1793, Πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Αυγούστα Χριστίνα Καρλόττα 1736. Ελισάβετ Ουλρίκη 1742-1745. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 28.
Φιόντορ Κέλζι

Ο Φιόντορ Ιλίτς Κέλζι (ρωσικά: Фёдор Ильич Кельзи‎, γεννηθείς Αμπνταλλάχ Κέλζι, ρωσικά: Абдаллах Кельзи‎, Ιούλιος 1819, Χαλέπι - 1886 ή 1912, Αγία Πετρούπολη) ήταν Ρώσος αραβιστής, λέκτορας Αραβικών στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης.

 Γεννήθηκε το 1819 στο Χαλέπι σε μια αραβο-αρμενική καθολική χριστιανική οικογένεια. Το 1837 μετακόμισε στη Ρωσία. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, στην αρχή δίδασκε αραβικά στην Οδησσό. Από το 1856 ξεκίνησε δωρεάν πρακτικά μαθήματα Αραβικών με φοιτητές της Σχολής Ανατολικών Γλωσσών. Από το 1859, εγγράφηκε στη σχολή ως υπεράριθμος δάσκαλος με μισθό 400 ρούβλια, ενώ το 1863 εγκρίθηκε ως λέκτορας πλήρους απασχόλησης. Δίδαξε την καθομιλουμένη αραβο-συριακή διάλεκτο. Την ίδια χρονιά, δημοσίευσε τον οδηγό «Ρωσο-αραβικές δημόσιες συνομιλίες με την εφαρμογή της εμπειρίας της μετάφρασης των μύθων του Κριλόφ στα αραβικά», ο οποίος περιείχε επίσης ένα λεξικό (περίπου 500 λέξεων) και υλικό άσκησης, κατηγοριοποιημένο θεματικά. Ο Κέλζι μετέφρασε πεζογραφικά στα αραβικά 10 μύθους του Ιβάν Κριλόφ: «Το κοράκι και η αλεπού», «Η βελανιδιά και το καλάμι», «Ο βάτραχος και το βόδι», «Η επιλεκτική νύφη», «Περαστικοί και σκυλιά», «Λαγός στο κυνήγι», «Ο σάκος», «Το ελάφι και ο δερβίσης», «Η τύχη και ο ζητιάνος», «Ο ευγενής». Το 1871, αποκήρυξε την οθωμανική υπηκοότητα και αποδέχτηκε τη ρωσική. Τον Φεβρουάριο του 1881, απολύθηκε λόγω αρχαιότητας, αλλά παρέδιδε μαθήματα ως ανεξάρτητος δάσκαλος μέχρι το 1882. Πέθανε στη σύνταξη, σύμφωνα με ορισμένες πηγές - το 1886, σύμφωνα με άλλες - το 1912. Κέλζι Φ. Ι. Ρωσο-αραβικές δημόσιες συνομιλίες που συγκεντρώθηκαν από φοιτητές της Ανατολικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, και προσαρμόστηκαν στην καθομιλουμένη αραβική διάλεκτο που χρησιμοποιείται στη Συρία και στις επαρχίες της Τουρκικής και Περσικής από τον Φ. Κέλζι, καθηγητή αραβικών στο ίδιο πανεπιστήμιο, με την εφαρμογή της εμπειρίας της μετάφρασης των μύθων του Ι. Α. Κριλόφ στα αραβικά . - Αγία Πετρούπολη. - Τυπογραφείο Ακαδημίας Επιστημών. - 1863. - 142 σελ. Βεσέλοφσκι Ν. Κέλζι // Биографический словарь профессоров и преподавателей Императорского С.-Петербургского университета за истекшую третью четверть века его существования. 1869—1894.
Ο βοσκός (τραγούδι)

Ο βοσκός (γερμανικά: Der einsame Hirte‎, αγγλικά: The Lonely Shepherd‎) είναι ο τίτλος μελωδικού τραγουδιού σε σύνθεση Τζέημς Λαστ, σε εκτέλεση Γκεόργκε Ζαμφίρ. Η μελωδία του βοσκού επένδυσε μουσικά πολλές ταινίες. Παίχτηκε από πολλούς μουσικούς και διαμορφώθηκε σε πολλά μουσικά στυλ.

 Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1977 στο μουσικό άλμπουμ του Τζέημς Λαστ «Russland Erinnerungen» (μτφ. Αναμνήσεις από τη Ρωσία). Το ίδιο χρόνο, κυκλοφόρησε και ως σινγκλ, κατακτώντας την 22η θέση στην κατάταξη των τσαρτ στη Γερμανία. Με αυτήν την εκτέλεση, ο Ρουμάνος αυλιστής Γκεόργκε Ζαμφίρ, έτυχε διεθνούς αναγνωρισιμότητας αν και είχε εκδόσει και άλλες μουσικές παραγωγές στο παρελθόν. Μεταξύ άλλων, συνόδευσε τον Τζέημς Λαστ σε μια περιοδεία του το 1978. Ο βοσκός χρησιμοποιήθηκε ως σάουντρακ σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Το 1979, χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της αυστραλέζικης σειράς «Golden Soak» του Γαλλοαυστραλού Ανρί Σαφράν και το 1984 χρησιμοποιήθηκε για να επενδύσει μουσικά το υποψήφιο για Όσκαρ μικρού μήκους ντοκιμαντέρ «Paradise» του Ινδοκαναδού Ίσου Πατέλ. Το 2003, χρησιμοποιήθηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο για να επενδύσει μουσικά το τέλος της ταινίας «Kill Bill: Volume 1». Όταν κυκλοφόρησε η ταινία σε DVD, εσφαλμένα αναφέρεται ότι ο Γκεόργκε Ζαμφίρ είναι ο παραγωγός του τραγουδιού. Είναι ένα δημοφιλές τραγούδι που τυχαίνει να έχει σημαντική αναγνωρισιμότητα ιδιαίτερα από τις ταινίες που το χρησιμοποίησαν ως σάουντρακ. Διάφοροι καλλιτέχνες διασκεύασαν το μελωδικό τραγούδι,. όπως ο Εκουαδοριανός μουσικός Λέο Ρόχας που με την απόδοση του κομματιού εξασφάλισε την νίκη του στον τελικό της πέμπτης σεζόν του διαγωνισμού ταλέντων «Γερμανία έχεις ταλέντο» και την πρώτη του δισκογραφική δουλειά.
Ένωση Συγγραφέων του Καζακστάν

Η Ένωση Συγγραφέων του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан жазушылар одағы, ρωσικά: Союз писателей Казахстана) είναι λογοτεχνική οργάνωση του Καζακστάν, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1930. Από την ίδρυσή της, τουλάχιστον 750 κορυφαίοι συγγραφείς του Καζακστάν έχουν συνδεθεί με την ένωση.

 Σακέν Σεϊφούλιν - ιδρυτής Ιλιάς Ζανσουγκούροφ - 1934-1936 Σαμπίτ Μουκάνοφ, 1936-1937, 1943-1952 1937-1943, Γκαμπιντέν Μουσταφίν, 1953-1956, 1962-1964 Γκαμπίτ Μουσρέποφ, 1956-1962, 1964-1966 Εντί Σαρίποφ, 1966-1970 Ανουάρ Αλιμζάνοφ, 1970-1979 Ζουμπάν Μολνταγκαλίγιεφ, 1979-1983 Ολζάς Σουλεϊμένοφ, 1983-1991 Καλνταρμπέκ Ναϋμανμπάγιεφ, 1991-1996 Νουρλάν Οραζαλίν, 1996 - σήμερα
Σαχέρ Ζαρούρ

Ο Σαχέρ Ζαρούρ (γεννημένος στις 14 Μαρτίου 1983 στο Μοντρέιγ-σου-Μπουά της Γαλλίας) είναι Γαλλοαλγερινός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της ΑΚ Αρλ-Αβινιόν, ομάδας της γαλλικής Λιγκ 2.

 Στις 16 Σεπτεμβρίου 2009, ο Ζαρούρ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας τριών ετών με την ομάδα της Λιγκ 2, Ντιζόν ΦΚΟ. Δύο ημέρες αργότερα, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα μπαίνοντας ως αλλαγή στην αναμέτρηση πρωταθλήματος απέναντι στην ΦΚ Μετς. Στις 2 Οκτωβρίου 2009, ο Ζαρούρ πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη φανέλα της νέας του ομάδας σε μία αναμέτρηση για το πρωτάθλημα απέναντι στην Χάβρη ΑΚ.Τον Ιούλιο του 2012, ο Ζαρούρ μεταγράφηκε στην ομάδα της Λιγκ 2, ΑΚ Αρλ-Αβινιόν, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών.
Ηλιοφυλλίτης

Ο ηλιοφυλλίτης (αγγλικά: heliophyllite) είναι ένα σπάνιο ορυκτό του μολύβδου και του χλωρίου, με χημικό τύπο Pb6As2O7Cl4. Αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality) στα ορυχεία Mines d’Harstigen και Langban στην πόλη Βάρμλαντ της Σουηδίας.

 Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1888, από τον Σουηδό ορυκτολόγο Φλινκ. Ονομάστηκε έτσι, από την ελληνική λέξη Ήλιος, λόγω του χρώματός του και από τη λέξη Φύλλον, λόγω της μορφής των κρυστάλλων του. Σχηματίζεται σε αποθέσει αρσενικού και χλωρίου ή σε σκωρίες χλωρίου (Λαύριο). Σχετίζεται με: Εκδεμίτη και Ινεσίτη στη Σουηδία, με Μιμητίτη, Κερουσίτη καιΑσβεστίτη στην Κίνα και με Αγγλεσίτη, Κερουσίτη, Λαυριονίτη, Φιντλερίτη, Λαντλοκίτη, Πραλαυριονίτη, Πενφιλντίτη και Φωσγενίτη στο Λαύριο. Βρίσκεται στη Σουηδία σε τρία ορυχεία του Βάρμλαντ (TL), στη Νεβάδα των ΗΠΑ, σε ένα ορυχείο στην περιοχή Τσινγκάι της Κίνας, σε δύο ορυχεία της Τοσκάνης στην Ιταλία, και σε τρία ορυχεία (Πασά-Λιμάνι, στην Παραλία του Θορικού και στην περιοχή Βρυσσάκη) στο Λαύριο. Ηλιοφυλλίτης στο webmineral.com
Ροδόλφος ΣΤ΄ του Μπάντεν

Ο Ροδόλφος ΣΤ΄ (γερμ.: Rudolf VI, θάν. 21 Μαρτίου 1372) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν (1353-72) και του Μπάντεν-Πφόρτσχαϊμ (1361-72).

 Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Ροδόλφου-Χέσσο μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Το 1372 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βερνάρδος Α΄. Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, κόρη του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Σπόνχαϊμ και είχε τέκνα: Βερνάρδος Α΄ 1364-1431, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν. Ροδόλφος Ζ΄ απεβ. 1391, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν. Ματίλντα απεβ. 1425, παντρεύτηκε τον Ερρίκο κόμη του Χέννεμπερκ. Barraclough, Geoffrey, ed. (1961). Medieval Germany, 911-1250. Vol. II:Essays. Basil Blackwell.
Άγιος Βησσάριος Καρδίτσας

Ο Άγιος Βησσάριος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σοφάδων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1958 ο οικισμός ονομαζόταν Μέγα Παζαράκι.

 Ο Άγιος Βησσάριος είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, στον κάμπο ανάμεσα στα ποτάμια Βρένικο και Τσαμουρτζιά. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Καρδίτσας-Βόλου (Ε30), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 118. Απέχει 22 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,757 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 ως Μέγα Παζαράκι Τρικάλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, ξανά στον νομό Τρικάλων. Το 1944 εντάχθηκε οριστικά στον νομό Καρδίτσης και, το 1958 μετονομάστηκε σε Άγιος Βησσάριος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βησσαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σοφάδων. Η γεωργία (βαμβάκι, σιτάρι) αποτελούσε ανέκαθεν την κυριότερη ασχολία των κατοίκων, που όμως με το πέρασμα των χρόνων αρκετοί από αυτούς την εγκατέλειψαν και έφυγαν για τα αστικά κέντρα του νομού. Η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, στο βορειοκεντρικό τμήμα του χωριού Η εκκλησία του Αγίου Βησσαρίου, βόρεια του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=4LIa6zpV7o0
Πλατανιστάσα

Η Πλατανιστάσα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Βρίσκεται στην Πιτσιλιά και απέχει από τη Λευκωσία περίπου 40 χιλιόμετρα. Η Πλατανιστάσα είναι κτισμένη, σε μέσο υψόμετρο 940 μέτρων. Το τοπίο γύρω από το χωριό είναι τραχύ βουνίσιο, με στενές βαθιές κοιλάδες και απότομες βουνοκορφές, το ύψος των οποίων ξεπερνά τα 1000 μέτρα. Αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν πόσο βαθιά φθάνει η ιστορία του χωριού. Ομηρικές αυθεντικές λέξεις, όπως νόστος, ληνός, δόμη, δώμα, όρνιθα, αίγα, ρίφι, ρούς και άλλες, καθημερινές μέχρι σήμερα στην τοπολαλιά του χωριού, μαρτυρούν την ελληνικότητα του χωριού αυτού από τα βάθη της ιστορίας.Υπάρχουν τρεις εκδοχές ως προς την ονομασία του χωριού: Πρώτη εκδοχή - φυτώνυμη: Από το δένδρο πλάτανος. Πλατανιστάσα σημαίνει τοποθεσία κατάφυτη από πλατάνια. Δεύτερη εκδοχή: Το χωριό πήρε το όνομά του από το «Παλάτι» που ήταν το εξοχικό μέγαρο των Φράγκων ευγενών και της βασιλικής οικογένειας που βρισκόταν εκεί. Παλατιστάσα > Πλατανιστάσα. Τρίτη εκδοχή - σχηματική: Η τρίτη εκδοχή είναι σχετική με το πεταλοειδές σχήμα του χωριού. Πλατάνα είναι ένα μέταλλο που τοποθετείτο στο κάτω και πίσω μέρος των «ποδίνων» και των «τσαγκαροποδίνων», τοπικών υποδημάτων των κατοίκων της περιοχής Πιτσιλιάς την παλιά εποχή.Σε παλιούς χάρτες το χωριό εντοπίζεται ως «Platanista» ή «Piatanista».

 Στην Πλατανιστάσα υπάρχουν αρκετά για να δει κανείς σε μια εκδρομή του στο χωριό. Στον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το Μουσείο Λαϊκής Παράδοσης υπήρχε ένα παραδοσιακό ελαιοτριβείο, μέσω της ιστορίας του οποίου μπορεί κανείς να μάθει για την καθημερινότητα των παλιών κατοίκων του χωριού. Πριν την είσοδο του χωριού, βρίσκεται ένας καλά διατηρημένος νερόμυλος, που για πολλά χρόνια πριν εμφανιστούν τα άλλα μέσα παραγωγής αλευριού-πουργουριού, εξυπηρετούσε τις ανάγκες των κατοίκων της περιοχής και όχι μόνο του χωριού.Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης βρίσκεται στον χώρο του πλαιού ελαιοτριβείου. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 2000, ενώ την ανέγερση του Μουσείου ανέλαβαν το Κοινοτικό Συμβούλιο του χωριού, οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και το Γραφείο Επάρχου Λευκωσίας. Στο κέντρο του χωριού, βρίσκεται η μεγάλη εκκλησία του χωριού που είναι αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Πρόκειται για ένα κτίσμα του 19ου αιώνα, το οποίο έχει οικοδομηθεί στη θέση άλλης μικρότερης η οποία λειτουργούσε σαν ναός κοιμητηρίου. Έχει σχήμα τρίκλιτης βασιλικής και έχει ξύλινη, έντονα οξυκόρυφη και κεραμοσκεπή στέγη. Μπορεί κάποιος να θαυμάσει το υπέροχο τέμπλο της εκκλησίας αυτής όταν βρεθεί εκεί και τις εξαίρετες φορητές εικόνες του που χρονολογούνται στο 1883. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Επίσημος ιστότοπος