IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λυκόφως

Με τον όρο λυκόφως χαρακτηρίζεται γενικά η χρονική περίοδος από την δύση του Ηλίου έως την έναρξη του σκότους της νύχτας. Αντίθετος όρος είναι το λυκαυγές.

 Η ποσότητα φωτός που εκπέμπεται κατά το λυκόφως μειώνεται με την αύξηση του αρνητικού ύψους του Ηλίου (δηλαδή του ύψους του κάτω από τον ορίζοντα). Ανάλογα του αρνητικού ύψους του Ηλίου διακρίνουμε τρία είδη λυκόφωτος: Πολιτικό λυκόφως (Civil) Όταν αληθές ύψος Ηλίου, Ηλ: -6° Ναυτικό λυκόφως (Nautical) Όταν Ηλ Ηλίου: -12° και Αστρονομικό λυκόφως (Astronomical) Όταν Ηλ Ηλίου: -18°.Οι ώρες έναρξης και λήξης του ναυτικού και πολιτικού λυκόφωτος φέρονται καταχωρημένες στις ημερήσιες σελίδες των αστρονομικών εφημερίδων. Το λυκόφως αποτελεί ουράνιο φαινόμενο που οφείλεται στην ύπαρξη της ατμόσφαιρας, περισσότερο στη διάχυση φωτός και λιγότερο στη γήινη διάθλαση του φωτός που συμβαίνουν σ΄ αυτήν, χαρακτηριζόμενο έτσι και ατμοσφαιρικό φαινόμενο. Το λυκόφως ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον ναυτιλλόμενο διότι σ΄ αυτή την χρονική διάρκεια είναι δυνατή η παρατήρηση των αστέρων και ταυτόχρονα είναι ορατός ο ορίζοντας από τον οποίο με τον εξάντα λαμβάνονται οι μετρήσεις (π.χ. αληθές ύψος) ή άλλες παρατηρήσεις. Στη χρονική διάρκεια του λυκόφωτος επιδρούν το γεωγραφικό πλάτος (φ) και η απόκλιση (δ) του Ήλιου. Έτσι αυξανομένου του πλάτους (απομακρυνόμενοι από τον Ισημερινό) και διατηρούμενης της αυτής κλίσεως του Ηλίου ή και ακόμα αυξανόμενης μόνο της κλίσεως του Ήλιου, ομοίως η διάρκεια του λυκόφωτος αυξάνει. Στην εύκρατη ζώνη η διάρκεια του λυκόφωτος λαμβάνει τη μεγαλύτερη τιμή στις 21 Ιουνίου και στις 22 Δεκεμβρίου, ενώ τη μικρότερη σημειώνει στις 20 Μαρτίου και στις 23 Σεπτεμβρίου.
Ντένις Έπσταϊν

Ο Ντένις Έπσταϊν (γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1986) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής. Για την σεζόν 2013/14 και για τα επόμενα 3 χρόνια, συμφώνησε να αγωνίζεται στην ΦΣΦ Φραγκφούρτης, η οποία συμμετέχει στην δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας.

 Ο Έπσταϊν έχει αγωνιστεί σε ακαδημίες της Μπάγερ Λεβερκούζεν, της Φορτούνα Κολωνίας και της ΦΚ Κολωνίας. Αγωνίζεται στα αριστερά, ως εξτρέμ, ως μέσος και περιστασιακά, ως αριστερός μπακ. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2005. Έπαιξε αρκετά παιχνίδια στην Κολωνία, αλλά κρίθηκε πως πρέπει να δοθεί δανεικός στη Ροτ-Βάις Έσσεν. Το 2007 μεταγράφεται στην Όφφενμπαχ, όπου μένει για μια σεζόν. Το καλοκαίρι του 2008 ο Ηρακλής απέκτησε τον ποδοσφαιριστή. Έμεινε στην Θεσσαλονίκη για δύο σεζόν. Κάνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις προσελκύει το ενδιαφέρον πολλών μεγάλων ομάδων της Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 2010 ο Ολυμπιακός απέκτησε τα δικαιώματά του. Ο Γερμανός δεν κατάφερε να κερδίσει θέση στο ρόστερ της ομάδας του Πειραιά και δόθηκε αμέσως δανεικός στην Κέρκυρα, όπου έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και με την βοήθειά του οι Φαίακες έμειναν στην μεγάλη κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2011 έμεινε ελεύθερος. Ο Ατρόμητος με αστραπιαίες κινήσεις τον απέκτησε. Στο Περιστέρι έγινε βασικός από την αρχή, ενώ έπαιξε και στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος του 2012. Ο Έπσταϊν ήταν ο δεύτερος παίκτης που σκόραρε για τον Ατρόμητο στις διεθνείς διοργανώσεις. Η σεζόν 2012/13, δεν ήταν ιδιαίτερα καλή για τον Γερμανό μέσο, που μετά από μέτριες εμφανίσεις, αποδεσμεύτηκε τον Ιανουάριο του 2013 από τον Ατρόμητο. Ο Έπσταϊν για την σεζόν 2013/14 και για τα επόμενα 3 χρόνια, συμφώνησε να αγωνίζεται με την ΦΣΦ Φραγκφούρτης στη δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας. https://archive.today/20130702045233/www.atromitosfc.gr/players/epstein https://web.archive.org/web/20120607212018/http://www.onsports.gr/onstats/soccer/team/36-Atromitos-Athinon
Σουβαλιωταίικα Αχαΐας

Τα Σουβαλιωτέικα ή Σουβαλιωταίικα είναι μικρό χωριό της Αχαΐας που υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μιτοπόλεως του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Έχει πληθυσμό 75 μόνιμους κάτοικους (απογραφή 2011). Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές του Κομποβουνίου, σε υψόμετρο 220 μέτρων, ενώ ανατολικά και πλησίον του χωριού βρίσκεται η παρακείμενη Τεχνητή Λίμνη Αστερίου. Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας Σουβαλιώτη.

 Τα Σουβαλιωτέικα αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός στις 17/3/1991 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μιτοπόλεως. Στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244Α), με το Σχέδιο Καποδίστριας, το χωριό εντάχτηκε στον δήμο Ωλενίας ενώ στις 7/6/2010 (ΦΕΚ 87Α), με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον ευρύτερο δήμο Δυτικής Αχαΐας που προήλθε από την συνένωση του δήμου Ωλενίας με άλλους τρεις δήμους της Αχαΐας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σουβαλιωταίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 03/11/2017.
Συνέλευση των Σαλώνων

Η Συνέλευση των Σαλώνων (15 Νοεμβρίου 1821 - 20 Νοεμβρίου 1821) αν και ήταν ιστορικό γεγονός που συνέβη στις αρχές της Επανάστασης του 1821 στη συνέχεια θεωρήθηκε ως μηδέποτε γενόμενη.

 Συγκεκριμένα με εισήγηση και προτροπή του Θεοδώρου Νέγρη συνήλθε στην Άμφισσα (τότε Σάλωνα) από 15 Νοεμβρίου μέχρι 20 Νοεμβρίου του 1821 συνέλευση πολιτικών προσώπων της Επανάστασης η οποία και συνέστησε τον αποκαλούμενο τότε Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας που εξέλεξε πληρεξούσιους (ως παραστάτες) για την Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. Έτσι με το τρόπο αυτό καθιδρύθηκε τοπική αυτοδιοίκηση στην Ανατολική Ελλάδα με χαρακτήρα αντίρροπου της Κεντρικής Διοίκησης της Επανάστασης που υπήρχε στη Πελοπόννησο υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη. Όμως τόσο οι πράξεις όσο και οι αποφάσεις της Συνέλευσης αυτής των Σαλώνων, που διασάλευαν επικίνδυνα την περαιτέρω ενότητα του Αγώνα, ακυρώθηκαν από την Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους, ως μηδέποτε γενόμενες. Μερικοί από τους 73 πληρεξούσιους συμμετέχοντες ήταν οι: Ταλαντίου Νεόφυτος (πρόεδρος της συνέλευσης). Αλέξανδρος Αξιώτης Χατζηκυριαζής Αναγνώστου (Θεσσαλίας) Ιωάννης Βυζούλας (Ζαγορίου και Μακεδονίας) Άνθιμος Γαζής Ιωάννης Γκούρας Αδάμ Δούκας, (Θήβας) Γεώργιος Ιωάννου (Επανομής και Κασσάνδρας (Χαλκιδικής)). Επίσκοπος Λιδορικίου Ιωαννίκιος καπετάν Στεριανός Μαρίνος (από Γομάτι, Κασσάνδρας (Χαλκιδικής)). Βασίλειος Κάλκος (Αθηνών ή Σαλώνων). Κεφαλάς ο Ολύμπιος Γρηγόριος Κωνσταντάς Θεόδωρος Νέγρης (Ζητουνίου και Μενδενίτσας ) Ζαχαρίας Παναγιωτίδης (Σκοπέλου) Ιωάννης Σκανδαλίδης (Θεσσαλονίκης και Μακεδονίας). Αθανάσιος Σκουρτανιώτης
Παναγιώτης Δημούδης

Ο Παναγιώτης Δημούδης ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και τρία πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης από το 1928 ως το 1930.

 Ο Δημούδης κατέκτησε με τον Άρη το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης την σεζόν 1927-28 με οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στην συνέχεια, κέρδισε τον Εθνικό άνευ αγώνα και κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική φάση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, αφού είχε πιο πριν ηττηθεί στην ημιτελική φάση από τον Ηρακλή με 30-23, στις 22 Απριλίου 1928.Το 1928-29, ο Άρης κατέκτησε εκ νέου αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, αλλά ηττήθηκε από τον Πανελλήνιο με 29-27 κατέκτησε την δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.Το 1929-30, ο Άρης κατέκτησε για τρίτη συνεχή χρονιά αήττητος το τοπικό πρωτάθλημα, φθάνοντας τους πέντε τοπικούς τίτλους, πετυχαίνοντας μάλιστα την μεγαλύτερη νίκη του στην προπολεμική εποχή, όταν κέρδισε τον Ηρακλή με 93-7. Οι "κίτρινοι" αγωνίστηκαν και πάλι στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατέκτησαν τον πρώτο τους τίτλο, κερδίζοντας την ΧΑΝΘ με 32-22. "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 1930: Το 1ο πρωτάθλημα του ΑΡΗ στο μπάσκετ | aris.re
Σαπωνίτης

Ο σαπωνίτης (αγγλ. saponite) είναι ένυδρο φυλλοπυριτικό ορυκτό που περιέχει νάτριο, ασβέστιο, μαγνήσιο και σίδηρο. Οφείλει το όνομά του στην ελληνική λέξη σάπων (σαπούνι), λόγω ομοιότητας σε αφή και αίσθηση.

 Αποτίθεται υδροθερμικά σε μεταλλοφόρες φλέβες, ενώ εμφανίζεται και υπό μορφή εγκλείστων σε βασάλτες. Σχηματίζεται επίσης σε σχισμές ασβεστοπυριτικών ορυκτών, μεταμορφωμένων ασβεστολίθων πλούσιων σε σίδηρο, σε αμφιβολίτες και σε σερπεντινίτες. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο χλωρίτης, το ορθόκλαστο, ο δολομίτης, ο ασβεστίτης, ο χαλαζίας και ο αυτοφυής χαλκός. Απαντάται σε πάρα πολλά σημεία του πλανήτη. Σημαντικότερες είναι οι εμφανίσεις του στην Κορνουάλλη (Αγγλία), στη Σκωτία, την Τσεχία, τη Σιλεσία (Πολωνία), τις Πολιτείες Μινεσότα, Καλιφόρνια, Αριζόνα των ΗΠΑ και στο Οντάριο του Καναδά. Στην Ελλάδα απαντάται στη νησίδα «Πλανήτης» του όρμου Πανόρμου της νήσου Τήνου εντός βασάλτη και στα μεταλλεία Λαυρίου Καμάριζα και Πλάκα (Αδάμη Νο. 2 και Πλάκα Νο. 80). Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Υφαίρεση

Υφαίρεση καλείται το υπολογισμένο ποσόν, που αφαιρείται από το χρέος, όταν αυτό προεξοφλείται. Πρόκειται για τη διαφορά μεταξύ της (αναγραφόμενης) ονομαστικής αξίας την ημέρα εξόφλησης και της πραγματικής αξίας την ημέρα της προεξόφλησης. Προβλήματα υφαίρεσης στην Πρακτική Αριθμητική αποτελούν τα προβλήματα προεξόφλησης γραμματίων ή συναλλαγματικών και συνδέονται στενά με τα προβλήματα τόκων, αλλά και με εκείνα των εκπτώσεων και των φόρων. Ανάλογα με τον τρόπο υπολογισμού του υφαιρούμενου ποσού, διακρίνονται δύο κατηγορίες υφαίρεσης: Εξωτερική υφαίρεση, λέγεται ο τόκος της ονομαστικής αξίας του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, για το χρόνο που μεσολαβεί από την ημέρα της προεξόφλησης μέχρι την ημέρα της λήξης του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, με ορισμένο επιτόκιο..Εσωτερική υφαίρεση, λέγεται ο τόκος της πραγματικής αξίας του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, για το χρόνο που μεσολαβεί από την ημέρα της προεξόφλησης μέχρι την ημέρα της λήξης του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, με ορισμένο επιτόκιο.Ισχύει, ότι η εξωτερική υφαίρεση είναι μεγαλύτερη από την εσωτερική για την ίδια ονομαστική αξία, τον ίδιο χρόνο και το ίδιο επιτόκιο προεξόφλησης και μάλιστα η διαφορά αυτή είναι ίση με τον τόκο της εσωτερικής υφαίρεσης στο χρόνο και με το επιτόκιο προεξόφλησης.

 Τα προβλήματα της εξωτερικής υφαίρεσης είναι προβλήματα τόκου, με κεφάλαιο την ονομαστική αξία, τόκο την εξωτερική υφαίρεση και η πραγματική αξία είναι ίση με την ονομαστική αξία μείον την εξωτερική υφαίρεση: Εξωτ. Υφαίρεση = (Ονομαστική αξία) x (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης) Πραγματική αξία = (Ονομαστική αξία) x [1 - (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης)]Παρόμοια, λύνονται προβλήματα εκπτώσεων, όπου η ονομαστική αξία αντιστοιχεί στην αρχική τιμή (προ εκπτώσεως), η πραγματική αξία στην τελική τιμή (μετά την έκπτωση) και το γινόμενο επιτοκίου επί χρόνου προεξόφλησης αντιστοιχεί με το ποσοστό έκπτωσης επί της αρχικής τιμής: Έκπτωση = (Αρχική τιμή) x (ποσοστό έκπτωσης) Τελική τιμή = (Αρχική τιμή) x [1 - (ποσοστό έκπτωσης)] Τα προβλήματα της εσωτερικής υφαίρεσης είναι προβλήματα τόκου, με κεφάλαιο την πραγματική αξία, τόκο την εσωτερική υφαίρεση και η ονομαστική αξία είναι ίση με την πραγματική αξία συν την εσωτερική υφαίρεση: Εσωτ. Υφαίρεση = (Πραγματική αξία) x (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης) Πραγματική αξία = (Ονομαστική αξία) / [1 + (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης)]Παρόμοια, λύνονται προβλήματα φόρων (φορολόγησης/αποφορολόγησης) και προσαυξήσεων, όπου η πραγματική αξία αντιστοιχεί στην καθαρή τιμή (άνευ φόρου ή προσαύξησης), η ονομαστική αξία στην τελική τιμή (μετά φόρου ή προσαύξησης) και το γινόμενο επιτοκίου επί χρόνου προεξόφλησης αντιστοιχεί με το ποσοστό φορολόγησης επί της: Φόρος = (Καθαρή τιμή) x (ποσοστό φορολόγησης) Καθαρή τιμή = (Τελική τιμή) / [1 + (ποσοστό φορολόγησης)]
Βαίτυλος

Ο βαίτυλος (επίσης βαίτυλον, από το σημητικό bet el "σπίτι του θεού") αναφέρεται σε ιερές πέτρες (μερικές φορές μετωρίτες) που ήταν αντικείμενα λατρείας σε διάφορους πολιτισμούς της αρχαιότητας και θεωρούνταν θεοί ή σύμβολα θεών.

 Στον φοινικικό μύθο που σχετίζεται με τον Σανχουμιάθων, ένας από τους γιους του Ουρανού ονομάστηκε Βαίτυλος . Η λατρεία των βαιτύλων ήταν ευρέως διαδεδομένη στις φοινικικές αποικίες, συμπεριλαμβανομένης της Καρχηδόνας, ακόμη και μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού, και καταγγέλθηκε από τον Αυγουστίνο της Ιππώνος. Στην αρχαία ελληνική θρησκεία και μυθολογία, ο όρος αναφερόταν στον Ομφαλό, την πέτρα που είχε καταπιεί ο Κρόνος, αντί για τον νεογέννητο γιο του τον Δία, αφού τον εξαπάτησε η Ρέα. Η πέτρα αυτή διατηρήθηκε προσεκτικά στους Δελφούς, όπου αλοιφόταν με λάδι κάθε μέρα και σε εορταστικές περιόδους καλυπτόταν με ακατέργαστο μαλλί. Στη Ρώμη, υπήρχε το πέτρινο υποκατάστατο της Κυβέλης, που ονομαζόταν Mater Idaea Deum, που είχε μεταφερθεί τελετουργικά από την Πεσσινούντα της Μικράς Ασίας το 204 π.Χ. Ένας άλλος κωνικός μετεωρίτης είχε τοποθετηθεί στο ναό στο Ελαγαβάλιον, για να προσωποποιήσει τη σύρια θεότητα Ελαγάβαλο. Σε μερικές περιπτώσεις έγινε προσπάθεια να δοθεί μια πιο συγκεκριμένη μορφή στην αρχική άμορφη πέτρα: ο Απόλλωνας Αγυιεύς παριστάνονταν από μια κωνική στήλη με ένα αιχμηρό άκρο, και ο Μελίχιος Ζευς με τη μορφή πυραμίδας . Άλλα διάσημα βαιτυλικά είδωλα ήταν εκείνα στους ναούς του Κάσιου Δία στη Σελευκία Πιερίας και του Τελείου Δία στην Τεγέα . Ακόμα και στα χρόνια παρακμής του παγανισμού, αυτά τα είδωλα διατηρούσαν τη σημασία τους, όπως δείχνουν οι επιθέσεις εναντίον τους από τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Μια παρόμοια πρακτική σώζεται σήμερα με τη Μαύρη Πέτρα της Καάμπα, η οποία λατρευόταν και από προ-ισλαμιστές πολυθεϊστές.
Επαρχία Κιντάλ

Η Επαρχία Κιντάλ είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Κιντάλ, Μαλί. Έχει έκταση 21.353 τ.χλμ. και πληθυσμό 33.087 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Κιντάλ, πρωτεύουσα όλης της περιφέρειας.

 Η Επαρχία Κιντάλ βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί και νότια-κεντρικά της Περιφέρειας Κιντάλ. Συνορεύει στα δυτικά με την Επαρχία Τιν-Εσσακό, στα βόρεια με την Επαρχία Αμπεϊμπαρά, στα ανατολικά με την Επαρχία Τεσσαλίτ και στα νότια με την Περιφέρεια Γκαό. Η Επαρχία Κιντάλ διαιρείται σε 3 διαμερίσματα: Ανεφίφ Εσσούκ Κιντάλ Επαρχίες του Μαλί
Γεώργιος Μόσχος

Ο Γεώργιος Μόσχος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης και αδελφός του ο Δημήτριος. Χρημάτισε στην Κέρκυρα καθηγητής της ιατρικής και ρητορικής.

 Κωνσταντίνος Σάθας (1868). Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Μανάτος

Ο μανάτος είναι μεγάλο υδρόβιο θηλαστικό ζώο της οικογένειας των τριχεχιδών, της τάξης των σειρηνοειδών. Η ονομασία προέρχεται από την ισπανική λέξη manatí, των μέσων του 16ου αιώνα, που με τη σειρά της προέρχεται από το manáti, λέξη διαλέκτου της Καραϊβικής που σημαίνει "μαστός".

 Παρότι οι αντιπρόσωποι των σειρηνοειδών τριχεχίδες και ντιγκονγκίδες (ή αλικορίδες) μοιάζουν πολύ και καλούνται εξίσου "θαλάσσιες αγελάδες", έχουν διαφορές όσον αφορά το σχήμα του κρανίου και της ουράς. Το ντιγκόνγκ, που είναι και μικρότερο σε μέγεθος, έχει ουρά διχαλωτή, που στο σχήμα μοιάζει με την ουρά της φάλαινας, ενώ ο μανάτος έχει ουρά με σχήμα κουπιού. Οι μανάτοι ζυγίζουν από 500 κιλά έως 1 τόνο. Ο μανάτος είναι αργοκίνητος, περίεργος και καθόλου επιθετικός. Τη μισή μέρα κοιμάται μέσα στο νερό, κι ανεβαίνει στην επιφάνεια για να πάρει αέρα κάθε 20 λεπτά. Ο μανάτος περνά τον περισσότερο χρόνο του σε ρηχά νερά και κατοικεί στις ρηχές παραλιακές περιοχές και τα ποτάμια της Καραϊβικής και του κόλπου του Μεξικού (T. manatus, Μανάτος των Δυτικών Ινδιών), της λεκάνης του Αμαζονίου (T. inunguis, μανάτος του Αμαζονίου) και της Δυτικής Αφρικής (T. senegalensis, αφρικανικός μανάτος). Συχνά ζει κοντά σε βιομηχανικές μονάδες, γιατί κοντά σε αυτές τα νερά είναι ζεστά και δεν χρειάζεται να μετακινηθεί προς αναζήτηση πιο ζεστών νερών το χειμώνα. Από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο, οι μανάτοι των Δυτικών Ινδιών αποδημούν στα ποτάμια της Φλόριντα. Ο μανάτος μπορεί να ζήσει και σε αιχμαλωσία. Οι μανάτοι είναι φυτοφάγοι και τρώνε πάνω από 60 διαφορετικές ποικιλίες υδρόβιων φυτών, όπως φύλλα μαγγρόβιου, και είδη φυκιών, χρησιμοποιώντας το πάνω χείλος τους. Ένας ενήλικος μανάτος τρώει καθημερινά ποσότητα φυτών ίση με το 9% του σωματικού βάρους του. Ο μανάτος των Αντιλλών τρώει και ψάρια από δίχτυα. Όπως όλα τα σειρηνοειδή, ο μανάτος έχει αργό μεταβολισμό. Και τα τρία είδη μανάτων απειλούνται με εξαφάνιση. Παρότι δεν υπάρχουν ζώα που να κυνηγούν το μανάτο, η ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών έχει περιορίσει τους τόπους όπου κατοικεί. Πολλοί μανάτοι σκοτώνονται σε συγκρούσεις με σκάφη, ενώ καμμιά φορά τα διάφορα δολώματα που καταπίνουν μπορούν να φράξουν το πεπτικό τους σύστημα προκαλώντας τους αργό θάνατο. Άλλη αιτία αργού θανάτου είναι τα τραύματα από συγκρούσεις με σκάφη, που στη συνέχεια μολύνονται. Αυτά τα ζώα επηρεάζονται επίσης από τα "κόκκινα ρεύματα", τον πολλαπλασιασμό φυκιών που αφαιρεί το οξυγόνο από το νερό. Οι ιθαγενείς της Καραϊβικής συνήθιζαν να κυνηγούν το μανάτο για το κρέας του, αν κι αυτό σήμερα δεν είναι πολύ συνηθισμένο. Όταν έφτασε στην περιοχή ο Χριστόφορος Κολόμβος, το κυνήγι του μανάτου αποτελούσε καθιερωμένο επάγγελμα. Οι ιθαγενείς Ινδιάνοι κυνηγούσαν μανάτους για να φτιάξουν μεταξύ άλλων ασπίδες, κανό και παπούτσια. Οι Ρωμαιοκαθολικοί άποικοι ταξινόμησαν τον μανάτο ως ψάρι, αφού ζούσε στο νερό, κι έτσι επιτρεπόταν να φάνε το κρέας του τις Παρασκευές, όπου η νηστεία τους απαγόρευε το κρέας στεριανού ζώου. Επίσης τα κόκαλα των μανάτων θεωρούνταν πολύτιμα. Παρότι το κυνήγι του μανάτου απαγορεύτηκε το 1893, η λαθροθηρία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Bagheera Εκπαιδευτική σελίδα με τα ζώα που απειλούνται από εξαφάνιση
Τέμενος Γκιουλ

Ο Ναός της Αγίας Θεοδοσίας ήταν βυζαντινός ναός στην Κωνσταντινούπολη. Το 16ο αιώνα μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος και είναι σήμερα γνωστό ως Γκιουλ Τζαμί (τουρκ. Gül Camii). Βρίσκεται στο δήμο Φατίχ και ειδικότερα στη συνοικία Αγιάκαπου, γνωστή κατά τη βυζαντινή περίοδο ως «τα Δεξιοκράτους».

 Αν και ταυτίζεται με τη μονή της Αγίας Θεοδοσίας, η αρχική αφιέρωση του βυζαντινού ναού δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Έχει επίσης ταυτιστεί με το καθολικό της μονής του Χριστού Ευεργέτη. Ο ναός είναι ένα ψηλό επιβλητικό σύμπλεγμα. Ο τύπος του είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος μετά τρούλου και υπερώων αλλά συχνά κατατάσσεται και στις μεταβατικές τρουλαίες βασιλικές. Ο οκταγωνικός τρούλος του στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς και αποτελεί νεότερη κατασκευή, στη διάρκεια επισκευών μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο νάρθηκας του ναού και τα πλάγια κλίτη έχουν υπερώα. Σήμερα ο ναός βρίσκεται περικυκλωμένος μέσα σε οικισμό. Ο Λεονκλάβιος υποστηρίζει ότι στη μονή φυλάσσονταν το σώμα της Αγίας, και ότι μαζί με άλλα λείψανα οι Οθωμανοί κατακτητές το πέταξαν στους δρόμους κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Κατά μια άλλη εκδοχή, το λείψανο της Αγίας ευρίσκετο στην μονή του Δεξιοκράτους. Αν και πρόκειται για ένα μεγάλο και υπέροχο κτίσμα, δεν έχουμε πληροφορίες για το ποιος έκτισε την εκκλησία αυτή. Ο Λεονκλάβιος παραδίδει πως η εκκλησία μετατράπηκε σε τέμενος με το όνομα «Χασάν πασά τζαμί». Σήμερα ονομάζεται «Γκιούλ τζαμί», δηλαδή «τέμενος του ρόδου». Κατά μία μάλλον ανακριβή παράδοση, ονομάστηκε έτσι επειδή η ημέρα της άλωσης της πόλης στις 29 Μαΐου του 1453 ταυτίστηκε με τον εορτασμό της μνήμης της Αγίας Θεοδοσίας και η εκκλησία ήταν τότε στολισμένη με ρόδα. Χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ως αποθήκη μηχανημάτων και εφοδίων του οθωμανικού στόλου. Μετατράπηκε σε τέμενος πιθανώς επί σουλτάνου Σελήμ Β' (1566-1574). Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gül Mosque (Istanbul) στο Wikimedia Commons
Κώστας Μαρκόπουλος

Ο Κώστας Μαρκόπουλος (Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 1960 - ) είναι Έλληνας ιατρός, πολιτικός και πρώην βουλευτής της ΝΔ. Διετέλεσε υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας.

 Είναι χειρουργός θώρακος και αγγείων και κατάγεται από την Κάρυστο. Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Παγκράτη και πατέρας δύο παιδιών. Το 1977 εγγράφεται στην Ο.Ν.ΝΕ.Δ.. Ενώ από το 1978-84 υπήρξε μέλος της Δ.Α.Π. της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Το 1982-84 ήταν μέλος Κ.Σ. της Ε.Φ.Ε.Ε. Από το 1985-86 ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., γραμματέας της ΜΑΚΙ, υπό την προεδρία Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Κατά τα έτη 1987 έως και το 1989 είχε αναλάβει την θέση του Περιφερειάρχη Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδος της Νέας Δημοκρατίας. Από το 1993 μέχρι το 1996 συμμετείχε στην ΠΟΛ.ΑΝ. Για 5 χρόνια (1999-2004) ήταν μέλος του τομέα υγείας της Νέας Δημοκρατίας με απόφαση του προέδρου της, Κώστα Καραμανλή. Το 2004 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής του Νομού Εύβοιας με τη Νέα Δημοκρατία. Το 2007 επανεξελέγη με την ΝΔ στην ίδια εκλογική περιφέρεια (Νομός Εύβοιας). Το 2008 αναλαμβάνει την θέση του αναπληρωτή κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Κ.Ο. της ΝΔ. Tο 2009 ανέλαβε υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το 2009 επανεξελέγη με την Νέα Δημοκρατία και αναλαμβάνει κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας. Το 2012 μετά την καταψήφιση του «Μνημονίου 2» διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας και από το κόμμα. Λίγες ημέρες μετά, προσχωρεί στο νεοϊδρυθέν κόμμα του Πάνου Καμμένου Ανεξάρτητοι Έλληνες. Στις 3 Απριλίου 2012, εκλέγεται από την Κ.Ο. των Ανεξάρτητων Ελλήνων γενικός γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Στις 6 Μαΐου 2012, εκλέγεται στις Βουλευτικές Εκλογές για τέταρτη φορά βουλευτής και για πρώτη φορά με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Επιλέγει να είναι ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας, όμως καθαιρέθηκε από τον Πάνο Καμμένο και αποχώρησε από τους Ανεξάρτητους Έλληνες τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.Στις 2 Ιουλίου 2013 επανεντάχτηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, μετά από την ανοιχτή πρόσκληση που απεύθυνε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο 9ο τακτικό συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Επίσημος ιστότοπος
Μπάσμα μπιντ Ταλάλ

Η Μπάσμα μπιντ Ταλάλ (Basma bint Talal, 11 Μαΐου 1951 -) είναι η μοναχοκόρη του βασιλιά Ταλάλ, αδελφή του βασιλιά Χουσεΐν και θεία του τωρινού βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας.

 Η Μπάσμα γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1951 στο Αμμάν και είναι η μοναχοκόρη του βασιλιά Ταλάλ και της βασίλισσας Ζέιν της Ιορδανίας. Ο πατέρας της έγινε βασιλιάς της Ιορδανίας δύο μήνες μετά την γέννησή της, καθώς ο παππούς της βασιλιάς Αμπντάλα δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Η Μπάσμα το 1970 παντρεύτηκε στο Αμμάν τον Συνταγματάρχη Τιμόρ Νταγκεστάνι και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά: την Φάραχ Νταγκεστάνι (1971-), παντρεύτηκε τον Σαούντ Αμπντούλ Αζίζ Σουλεΐμάν. τον Γαζί Νταγκεστάνι (1974-), παντρεύτηκε την Σαμάνθα Μαχντί Σαΐφί.Η Πριγκίπισσα και ο Νταγκεστάνι χώρισαν την δεκαετία του 70. Το 1980 η Μπάσμα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, στο Αμμάν τον Βαλίντ αλ Κουρντί και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά: τον Σάαντ Βαλίντ (1982-) την Ζέιν αλ-Σαράφ Βαλίντ (1986-) 11 Μαΐου 1951 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μπάσμα μπιντ Ταλάλ της Ιορδανίας
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (8ος κύκλος)

Ο όγδοος κύκλος της ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς του Alpha : Μην αρχίζεις τη μουρμούρα έκανε πρεμιέρα στις 16 Σεπτεμβρίου 2020 και έλαβε τέλος στις 30 Σεπτεμβρίου 2021. Η δημιουργική ομάδα της σειράς αποτελείται από τον Διονύση Φερεντίνο στη σκηνοθεσία και τους Έλενα Σολωμού, Παναγιώτη Χριστόπουλο, Σάρα Γανωτή, Φώφη Κώττη, Θέμη Γκυρτή, Γιάννη Διακάκη, Τόλη Παπαδημητρίου και Νίκο Σταυρακούδη στη συγγραφική ομάδα.Λόγω της επιτυχίας της σειράς, το κανάλι ανακοίνωσε ότι η σειρά θα προβάλλεται τρεις φορές την εβδομάδα, κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00. Από τις 11 Ιανουαρίου η σειρά προβαλλόταν κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00.

 Η ανανέωση για τον όγδοο κύκλο επεισοδίων ήρθε επίσημα τον Απρίλιο του 2020, με τα γυρίσματα να ξεκινούν τον Ιούλιο του 2020. Ελένη Κοκκίδου (Βούλα Βλαχάκη-Στρατέλλη) Αντώνης Αντωνίου (Μηνάς Στρατέλλης) Κλέλια Ρένεση (Καίτη «Κίτσο» Δημητρουλοπούλου) Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Ηλίας Χαραμής) Άννα Κουτσαφτίκη (Ξένια Χατζηιωάννου) Σπύρος Τσεκούρας (Μπάμπης Παπαδόπουλος) Μαρία Χάνου (Ευαγγελία-Ελένη «Βέλη» Κανδυλιώτη) Σπύρος Χατζηαγγελάκης (Άγγελος Μπόικος) Άννυ Θεοχάρη ως Μένη Καρκαλέτση (87 επεισόδια) Κωνσταντίνα Λιναρδάτου ως Σοφία Παπαδοπούλου (72 επεισόδια) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (1ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (2ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (3ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (4ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (5ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (6ος κύκλος) Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος) Επίσημη σελίδα στον Alpha
Νέιθαν Μπερνς

Ο Νέιθαν Μπερνς (αγγλικά: Nathan Burns, 7 Μαΐου 1988) είναι Αυστραλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στις θέσεις του πλάγιου και δεύτερου επιθετικού. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε διάφορους συλλόγους της A-League και του εξωτερικού, διατελώντας παράλληλα διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας, με τη φανέλα της οποίας κατέκτησε το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών του 2015.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος αρχικά στους Πάραματα Ινγκλς και κατόπιν εισήχθη σε πρόγραμμα του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Αθλητισμού. Η επαγγελματική του καριέρα εγκαινιάστηκε το 2006 στην Αντελάιντ Γιουνάιτεντ, όπου κατάφερε να αναδειχθεί με τις εμφανίσεις του σε ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα της χώρας. Τον Ιούνιο του 2008, μετά από δύο χρόνια παραμονής και έχοντας 35 συμμετοχές και 9 γκολ για το πρωτάθλημα, παραχωρήθηκε στην ΑΕΚ, με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Κατά τον πρώτο του χρόνο στην ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να προσαρμοστεί πλήρως στο νέο του περιβάλλον έχοντας μόλις πέντε συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, όλες ως αλλαγή και τον Αύγουστο του 2009 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στην Κέρκυρα που τότε συμμετείχε στη Β΄ Εθνική. Στους «Φαίακες» έκανε εξαιρετική σεζόν, αγωνίστηκε σε 31 ματς σκοράροντας 8 φορές και ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της ανόδου στην Α΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στην ΑΕΚ όπου έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2012 οπότε και έλυσε το συμβόλαιό του. Με την Ένωση μέτρησε 26 συμμετοχές και ένα τέρμα για το πρωτάθλημα, ενώ πέτυχε άλλο ένα γκολ σε εκτός έδρας νίκη επί της Στουρμ Γκρατς για τον θεσμό του Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2011/12. Επιπλέον πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας για το 2011. Κατόπιν αποκτήθηκε από τη νοτιοκορεάτικη Ιντσεόν στην οποία είχε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής (3 ματς). Μετά την αποχώρησή του από την Ιντσεόν επαναπατρίσθηκε στην Αυστραλία για λογαριασμό των Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ Τζετς. Ακολούθησε μεταγραφή στην Ουέλινγκτον Φίνιξ με την οποία πραγματοποίησε μια εξαιρετικά παραγωγική χρονιά με 13 γκολ και αναδείχτηκε καλύτερος παίκτης της A-League για τη σεζόν 2014/15. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Ιαπωνίας πρώτα με την ΦΚ Τόκιο και κατόπιν για μικρό χρονικό διάστημα με τη Σανφρέτσε Χιροσίμα (στη δεύτερη χωρίς να συμμετάσχει σε επίσημη αναμέτρηση). Τον Δεκέμβριο του 2017 επέστρεψε στην Ουέλινγκτον Φίνιξ, στην οποία έμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της σεζόν 2018/19. Η ομάδα του Ουέλινγκτον αποτέλεσε τον τελευταίο σύλλογο της καριέρας του. Ο Μπερνς ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της πατρίδας του (Κ-17, Κ-20 και Κ-23). Το 2007 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Εθνική Αυστραλίας, με την οποία είχε συνολικά 24 συμμετοχές και 3 τέρματα. Παράλληλα διετέλεσε μέλος των αποστολών που έφτασαν το 2011 μέχρι τον τελικό του Ασιατικού Κυπέλλου και το 2015 στην κατάκτησή του. Ο Μπερνς στην ΑΕΚ (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2008-06-14 στο Wayback Machine. Ο Μπερνς εκτός Ολυμπιακής ομάδας (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2008-08-18 στο Wayback Machine.
Εγελιανισμός

Με τον όρο Εγελιανισμός φέρεται μια πολύμορφη φιλοσοφική κίνηση που προήλθε βασικά από την μνημειώδη φιλοσοφική σκέψη του Γεωργίου Φρειδερίκου Χέγκελ, στο όνομα του οποίου οφείλεται και ο όρος. Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται και το σύνολο των φιλοσοφικών ρευμάτων που αναπτύχθηκαν με βάση τη σκέψη του Χέγκελ. Ο Εγελιανισμός εστιάζεται κυρίως στη φιλοσοφική ανάλυση τόσο της "ιστορίας", όσο και της "λογικής" υπό ποικίλες προοπτικές, με την κατάληξη ότι για μεν την πρώτη "το λογικό είναι το πραγματικό", (ορθολογισμός), για δε τη δεύτερη, ότι "η αλήθεια είναι το όλον".

 Frederick C. Beiser (Hrsg.): The Cambridge Companion to Hegel. Cambridge University Press, Cambridge 1993, darin insb. S.378-413 John Edward Toews: Transformations of Hegelianism. ISBN 0-521-83167-9 Siegfried Blasche: Hegelianismus. in: Jürgen Mittelstraß (Hrsg.): Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie. Bd 2. Bibliographisches Institut, Mannheim 1980-1996. ISBN 3-411-01603-5 Christoph Helferich: Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Metzler, Stuttgart 1979, S.96-216. ISBN 3-476-10182-7 Heinrich Kleiner: Neuhegelianismus. in: Joachim Ritter (Hrsg.): Historisches Wörterbuch der Philosophie. Bd 6. Basel 1984, Sp.742-747. ISBN 3-7965-0115-X Juha Manninen: Hegelianismus. in: H.J. Sandkühler (Hrsg.): Europäische Enzyklopädie zu Philosophie und Wissenschaften. Bd 2. Meiner, Hamburg 1990, Sp.522-531. ISBN 3-7873-0983-7 Kosmas Psychopedis: Hegelianismus. in: Wolfgang Fritz Haug (Hrsg.): Historisch-kritisches Wörterbuch des Marxismus. Bd 5. Hamburg 2001, Sp.1233-1243. ISBN 3-88619-436-1 Josef Simon: Artikel Hegel/Hegelianismus, in Theologische Realenzyklopädie 14 (1986) S. 550-560 Horst Stuke: Hegelianismus. in: Joachim Ritter (Hrsg.): Historisches Wörterbuch der Philosophie. Bd 3. Basel 1974, Sp.1026-1030. ISBN 3-7965-0115-X John Edward Toews: Hegelianism. The Path Toward Dialectical Humanism. Cambridge University Press, Cambridge 1980. ISBN 0-521-23048-9 Christoph Halbig, Michael Quante, Ludwig Siep (Hrsg.): Hegels Erbe. stw 1699. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2004. ISBN 3-518-29299-4 R. Dumian: The Young Hegelians, Auswahlbibliographie (engl.) Robert Stern, Nicholas Walker: Hegelianism, in: Routledge Encyclopedia of Philosophy (engl.) W. Turner: Hegelianism, in: The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company 1910 (engl.) Elmar Treptow: Theorie und Praxis bei den Junghegelianersn, Habilitationsschrift, München 1971
Καρλόττα Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Καρλόττα Χριστίνα (γερμ. Charlotte Christine, 28 Αυγούστου 1694 - 2 Νοεμβρίου 1715) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε διάδοχος της Ρωσίας.

 Η Καρλόττα Χριστίνα Σοφία ήταν κόρη του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Χριστίνας Λουίζας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄ του Έττινγκεν-Έττινγκεν. Παντρεύτηκε τον Αλεξέι Πετρόβιτς, διάδοχο (Τσάρεβιτς) του ρωσικού θρόνου, γιο του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας, και είχε τέκνα: Ναταλία 1714-1728. Πέτρος Β΄ 1715-1730, Αυτοκράτορας της Ρωσίας. Montefiore, Simon Sebag (2016). The Romanovs: 1613—1918. Knopf Doubleday Publishing Group.
Οικία του Άσγκιλ

Η οικία του Άσγκιλ (αγγλικά: Asgill House), είναι προστατευόμενο κτήριο του 18ου αιώνα στην περιοχή Ρίτσμοντ του Λονδίνου. Βρίσκεται μπροστά από τον ποταμό Τάμεση, και αποτελεί δείγμα της Παλλαντιανής αρχιτεκτονικής.Πριν την κατασκευή του κτηρίου τον 18ο αιώνα, στο οικόπεδο βρισκόταν παλαιότερα το παλάτι του Ρίτσμοντ υπό τους Τυδώρ, και συγκεκριμένα στο ίδιο σημείο το ζυθοποιείο του παλατιού.

 Το κτήριο ήταν αρχικά γνωστό ως Richmond Place -τοποθεσία στο Ρίτσμοντ-. Το κτήριο χτίστηκε και ολοκληρώθηκε το 1760, ή κατά άλλες πηγές το 1767, από τον αρχιτέκτονα Ρόμπερτ Τέιλορ ως εξοχική κατοικία για τον τραπεζίτη Τσαρλς Άσγκιλ, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος του Λονδίνου κατά την περίοδο 1761-62. Μετά τον θάνατο του Άσγκιλ το 1788 το κτήριο πέρασε από διάφορους ιδιοκτήτες έως ότου το το 1832 ήταν γνωστό με τον γενικό χαρακτηρισμό Riverside Villa -παραποτάμια έπαυλη-, ενώ το 1881 αναφέρεται για πρώτη φορά ως Asgill House στο ευρετήριο της εφημερίδας Richmond and Twickenham Times. Αποτελεί μια από τις τελευταίες σημαντικές πολυτελείς κατοικίες που κτίστηκαν στις όχθες του ποταμού Τάμεση.Έμεινε για μερικά χρόνια ακατοίκητο κατά την δεκαετία του 1960 και υπέστη βανδαλισμούς στο εσωτερικό του, και κατόπιν ανακαινίστηκε πλήρως κατά την περίοδο μεταξύ του Μαΐου του 1969 και Νοεμβρίου του 1970, και κατά την περίοδο αυτή αφαιρέθηκαν κάποιες από τις προσθήκες που είχε αποκτήσει κατά την Βικτωριανή εποχή.Το κτήριο νοικιάζεται πλέον από το βρετανικό στέμμα, του οποίου αποτελεί κυριότητα, προς ιδιώτες για χρήση ως κατοικία. Binney, Marcus "The Villas of Sir Robert Taylor." στο περιοδικό Country Life, 6 και 13 Ιουλίου, 1967 Cloake, John The Palaces and park of Richmond and Kew. Volume II: Richmond Lodge and the Kew palaces. 1996 Cloake, John Richmond Past: a visual history of Richmond, Kew, Petersham and Ham. 1991 Dunbar, Janet A Prospect of Richmond. Revised edition 1979 Hussey, Christopher "Asgill House, Richmond, Surrey." στο περιοδικό Country Life, 19 Ιουνίου 1944 Moses, John "Asgill House- a very Palladian design?" στο περιοδικό Richmond History, #20, 1999, σελ. 2-8 Ιστορικές πληροφορίες και απεικονίσεις - landedfamilies.blogspot.co.uk Πανοραμική περιήγηση στην περιοχή του κτηρίου - panoramaofthethames.com
Γίγκμε Σίνγκγιε Βαντσούκ

Ο Γίγκμε Σίνγκγιε Βαντσούκ (Jigme Singye Wangchuck, 11 Νοεμβρίου 1955-) ήταν ο τέταρτος βασιλιάς του Μπουτάν από το 1972 μέχρι το 2006.Γεννήθηκε στο Παλάτι του Dechenchholing, στην Θιμφού. Έγινε βασιλιάς σε ηλικία μόλις 17 ετών, στις 21 Ιουλίου 1972, μετά τον αδόκητο θάνατο του πατέρα του, Γίγκμε Ντορζί Βαντσούκ. Στέφθηκε επίσημα στις 2 Ιουνίου 1974 και στην εποχή της ανάρρησής του στο θρόνο ήταν ένας από τους νεότερους σε ηλικία μονάρχες διεθνώς. Είχε τον τίτλο "Druk Gyalpo", το οποίο σημαίνει «Δράκων Βασιλεύς».

 Σπούδασε στο Μπουτάν και στη Βρετανία. Συνέχισε την πολιτική του αργού αλλά σταθερού εκσυγχρονισμού της χώρας του, τερματίζοντας μάλιστα την απομόνωσή της. Το 1988 εισήγαγε την πολιτική του Driglam Namzha (ένα είδος σαβουάρ βιβρ), βάσει του οποίου έπρεπε όλοι οι πολίτες να φορούν παραδοσιακά ρούχα σε δημόσια θέα και εισήγαγε τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας (της Ντζόνγκχα) στα σχολεία. Το 1998 μείωσε εθελοντικά τις απόλυτες εξουσίες του και άρχισε να κυβερνάει υπό τις συμβουλές του υπουργικού συμβουλίου. Στα τέλη του 2003, αποφάσισε την πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του Μπουτάν σε 100 και πλέον χρόνια, σε μια προσπάθεια να εκδιώξει τους αυτονομιστές από το Άσαμ, οι οποίοι έκαναν χρήση του εδάφους του Μπουτάν με σκοπό τις επιδρομές τους στην Ινδία. Έχει τέσσερις γυναίκες-βασίλισσες, οι οποίες όλες είναι αδελφές. Ο ίδιος προτιμούσε να κυβερνά από το Γραφείο του και όχι από το θωρακισμένο παλάτι του, απόδειξη ότι ζει μια απλή ζωή. Έχει πέντε γιους και πέντε κόρες. Στις 17 Δεκεμβρίου 2005 ανακοίνωσε την πρόθεσή τουνα παραιτηθεί από το θρόνο το 2008. Τελικά, στις 14 Δεκεμβρίου 2006, με βασιλικό διάταγμα, παραιτήθηκε από το θρόνο και τον διαδέχθηκε ο 26χρονος, μεγαλύτερος γιος του Γίγκμε Κεσάρ Ναμγκιάλ Βανγκτσούκ (Dasho Jigme Khesar Namgyel Wangchuck). Ο Γίγκμε Σίνγκγιε Βαντσούκ ανακηρύχθηκε από το περιοδικό Timeως ένα από τα 100 σημαντικά πρόσωπα του Κόσμου για το 2006. Μερικοί από τους Δυτικούς τον έχουν κατηγορήσει για εθνοκαθάρσεις, καθώς εκδίωξε 500 χιλιάδες Νεπαλέζους από τη χώρα του, ώστε να διατηρηθεί η εθνική καθαρότητα του μικρού βασιλείου.
Καμπάνα του Αγγέλου

Η καμπάνα του Αγγέλου (γερμ. Angelusglocke) είναι η ένατη καμπάνα στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε στο πρώτο ήμισυ του 14ου αιώνα από κάποιον άγνωστο κωδωνοποιό. Είναι μια από τις αρχαιότερες καμπάνες της Μητρόπολης της Κολωνίας.

 Πιθανόν να κατασκευάστηκε το 1322. Αρχικά ήταν αναρτημένη στον πύργο της σκεπής, και αργότερα μεταφέρθηκε στο κωδωνοστάσιο του νότιου πύργου, όπου λειτουργούσε ως ρολόι κάθε ώρα. Χτυπούσε επίσης την ώρα της προσευχής του Αγγέλου, που γίνεται κάθε πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Αργότερα μεταφέρθηκε ξανά στον πύργο της σκεπής, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. † EN • CELVM • MATRE • QVEM • TERRA •PARIT • SINE •PATRE • PANIS • MONSTRATUR • DEVS • EST • CARO • VIVA • LEVATVR Schaeben, J.: Domglocken. In Kölner Domblatt (6/7), Köln 1952. Seidler, M.: Die Kölner Domglocken (Dokumentations-CD mit ausführlichem Beiheft, 2. Aufl.), Köln 2000. Περιγραφή της καμπάνας από την επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης της Κολωνίας. Αρχειοθετήθηκε 2012-10-19 στο Wayback Machine.
1197 Ροδεσία

Η Ροδεσία (Rhodesia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,087. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα, τη σημερινή Ζιμπάμπουε.

 Η μέση διάμετρος της Ροδεσίας εκτιμάται σε 47,50 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0783. Η Ροδεσία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 4 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Χερτβίσι

Το Φρούριο του Χερτβίσι ( γεωργιανά: ხერთვისის ციხე ) είναι ένα από τα παλαιότερα φρούρια στη Γεωργία και χρησιμοποιήθηκε καθ 'όλη τη διάρκεια της Γεωργιανής φεουδαρχικής περιόδου. Βρίσκεται στην περιοχή Μεσκχέτι, στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι στη Νότια Γεωργία. Ένα οχυρό που είχε κτιστεί στην τοποθεσία αυτή τον 2ο αιώνα π.Χ., σύμφωνα με τον θρύλο, καταστράφηκε από τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Η εκκλησία χρονολογείται του 985 και τα σημερινά τείχη του 1354.

 Τα παλαιότερα τμήματα του φρουρίου χρονολογούνται του 10ου-11ου αιώνα, και τότε ήταν το κέντρο της περιοχής Μεσκχέτι. Κατά τον 12ο αιώνα έγινε πόλη. Σύμφωνα με έναν θρύλο, η βασίλισσα Θαμάρ είχε διοργανώσει διαγωνισμούς για την καλύτερη κατασκευή πύργου στο φρούριο. Τον 13ο αιώνα οι Μογγόλοι κατέστρεψαν το φρούριο. To 1356 ο Ζακαρία Καμκαμισβίλι, ο Θησαυροφύλακας του βασιλιά, κατασκεύασε εκ νέου το κάστρο και τους προμαχώνες.Τον 16ο αιώνα το κάστρο ανήκε στον φεουδαρχικό οίκο των Χερτβισάρι, μέχρι το 1578 που καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι κατά τα επόμενα 300 χρόνια είχαν υπό έλεγχο ολόκληρη την περιοχή του Χερτβίσι. Το 1771, κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1768-1774 , ο Γεωργιανός βασιλιάς Ηράκλειος Β' επανέκτησε για λίγο το κάστρο, αλλά τελικά αναγκάστηκε να το παραδώσει κατόπιν προδοσίας. Οι Οθωμανοί κράτησαν το φρούριο μέχρι τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-1829, μετά τον οποίο το κάστρο προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Στα τέλη του 19ου αιώνα το Χερτβίσι ήταν στρατιωτική βάση για τα Ρωσικά και Γεωργιανά στρατεύματα. Σταδιακά έχασε τη στρατιωτική στρατηγική του σημασία.Επί του παρόντος είναι αξιοθέατο ανοιχτό για επισκέψεις του κοινού. Το κάστρο είναι χτισμένο σε μια ψηλή βραχώδη κορυφογραμμή, στη συμβολή των ποταμών Παραβάνι και Κύρος. Αυτοί οι ποταμοί ρέουν μέσα από βαθιά φαράγγια και έτσι το κάστρο φύλασσε ένα σημαντικό κομμάτι της διαδρομής από την Βυζαντινή αυτοκρατορία προς τον Καύκασο. Το φρούριο περιλαμβάνει ένα επίμηκες κάστρο και το εξωτερικό τείχος. Με μήκος 150 μ. και πλάτος 30 μ., πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα Γεωργιανά φρούρια. Οι προμαχώνες του έχουν πάχος 1,5 μ. και ορθώνονται σε ύψος έως 20 μ. Μέσα στο φρούριο υπάρχει ένα πεντάπλευρο παρατηρητήριο, η ακρόπολη, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και τα απομεινάρια μίας σήραγγας που οδηγούσε από το κάστρο κάτω στο ποτάμι. Η εκκλησία έχει εξωτερικές διαστάσεις 2,7 x 4,3 μ., έχει μία είσοδο στα δυτικά και χρονολογείται του 985. გ. მარსაგიშვილი, „ხერთვისის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესია“, // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 500-505 ვახუშტი, „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“, თბილისი, 1941, გვ. 129-130 ე. თაყაიშვილი, МАК XII, Санкт-Петербург, 1909 ვახუშტი „საქართველოს ისტორია“, ტფ., 1885, გვ. 146 დ. ბაქრაძე, დ. ბერძენიშვილი, ნ. ვაჩეიშვილი, ი. ელიზბარაშვილი, ც. ჩაჩხუნაშვილი „ისტორიულ ხუროთმოძღვრული გზამკვლევი“, თბ. 2000, გვ. 105-107
Ράχη Καραίικων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα, δείτε: Ράχη Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ράχη ΑχαΐαςΗ Ράχη είναι χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Καραίικων του Δήμου Μόβρης με 145 κατοίκους.

 Η Ράχη είναι σχετικά νέος οικισμός. Πριν το 1900 στην περιοχή υπήρχαν σκόρπιες κατοικίες· μετά το 1900 έγινε εγκατάσταση νέων κατοίκων από τα ορεινά χωριά των Καλαβρύτων. Το σημείο όπου κτίστηκε το χωριό είναι σε πλαγιά -ψηλότερα από τα άλλα της κοινότητας Καραίικων- και γι' αυτό ονομάστηκε Ράχη. Πρώτος οικιστής αναφέρεται ο Κώστας Κατσινάς από το Γομοστό. Το 1912 αποτέλεσε οικισμό της νεοσύστατης κοινότητας Καραίικων. Αναφέρεται πρώτη φορά σε απογραφή το 1920 με 21 κατοίκους, είχε 202 το 1940 και 207 το 1951. Είχε δημοτικό σχολείο από το 1930 έως το 1997 που έκλεισε λόγω έλλειψης μαθητών. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Να μην συγχέεται με τη Ράχη Τριταίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ομάδα Αρχαιολογίας του τοπίου (ΟΜ.ΑΡ.Τ.), Ιστορία Δυτικής Αχαΐας 2. Η κοινότητα Καραίικων στο χρόνο, επιμέλεια: Βασίλης Χρονόπουλος, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001. ISBN 960-86814-3-X. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ

Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ (κατά κόσμον Γεώργιος Παπανικολάου) είναι Έλληνας θεολόγος, Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, πρώην Επίσκοπος Διαυλείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και πρώην Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 Γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1976. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1999. Το 2001 έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα από τη Θεολογική Σχολή Φριβούργου της Ελβετίας και από το Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Σαμπεζύ της Γενεύης. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 18 Φεβρουαρίου 1996 από τον τότε Επίσκοπο Διαυλείας και μετέπειτα Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνό και πρεσβύτερος στις 30 Μαΐου 2002 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο. Υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Θησείου και ως πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, από το 2009 έως την εκλογή του. Στις 7 Οκτωβρίου 2011, εξελέγη Επίσκοπος Διαυλείας από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ακολούθως, τοποθετήθηκε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 9 Οκτωβρίου 2011 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου Αθηνών επίσκοπος Διαυλείας, βοηθός επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Στις 10 Οκτωβρίου 2014 εξελέγη Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας. Η ενθρόνισή του έγινε την 1η Νοεμβρίου 2014, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Αναργύρων της Νέας Ιωνίας. Στις 19 Νοεμβρίου 2019, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, η Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας μετονομάστηκε σε Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος, με τον Μητροπολίτη Γαβριήλ να παίρνει τον αυτό τίτλο.
Ελισάβετ της Αυστρίας (1526-1545)

Η Ελισάβετ, γερμ. Elizabet (9 Ιουλίου 1526 - 15 Ιουνίου 1545) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1538 τον Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο των Γιαγκελλόνων βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė; Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.
Πρόβλημα μέγιστου αθροίσματος υποακολουθίας

Στην πληροφορική, το πρόβλημα μέγιστου αθροίσματος υποακολουθίας (Αγγλικά: maximum sum subarray problem) είναι ένα πρόβλημα όπου έχουμε μια σειρά (πίνακα) από αριθμούς (θετικούς, αρνητικούς ή μηδενικούς) και ψάχνουμε τη συνεχή υποσειρά (υποπίνακα) αριθμών που δίνει το μεγαλύτερο άθροισμα. Για παράδειγμα, στη σειρά των αριθμών −2, 1, −3, 4, −1, 2, 1, −5, 4 η υποσειρά αριθμών με το μέγιστο άθροισμα είναι η 4, −1, 2, 1, με άθροισμα 6.

 Το πρόβλημα μέγιστου αθροίσματος υποακολουθίας έχει πρακτικές εφαρμογές στη Βιοπληροφορική για την ανάλυση γονιδιακών αλληλουχιών και στην μηχανική όραση για την ανίχνευση των πιο φωτεινών σημείων σε μια ψηφιογραφική εικόνα. Σύμφωνα με τον αλγόριθμο του Kadane σαρώνουμε τις τιμές του πίνακα, και κάθε φορά υπολογίζουμε τη θέση με το μέγιστο θετικό άθροισμα της υποσειράς που τερματίζεται στο συγκεκριμένο σημείο. Η υποσειρά μπορεί να είναι άδεια (στην περίπτωση που το άθροισμα είναι μηδέν) ή να περιέχει περισσότερους από έναν αριθμούς από την προηγούμενη κατάσταση. Στη γλώσσα Python η υλοποίηση του αλγορίθμου είναι: Μια τροποποίηση του προβλήματος επιτρέπει την επιστροφή υποσειρών μηδενικού μεγέθους στις περιπτώσεις που ολόκληρος ο πίνακας περιέχει αρνητικούς αριθμούς και φαίνεται στο παρακάτω κώδικα: Παρακάτω βρίσκεται η υλοποίηση σε C++ όπου μπορεί να επιστρέψει (βρίσκονται σχολιασμένα) και τους δείκτες αρχής και τέλος της υποσειράς: Ο αλγόριθμος μπορεί εύκολα να τροποποιηθεί και να αποθηκεύει τα σημεία της υποσειράς η οποία έχει μέγιστο άθροισμα (δείτε σχολιασμένο κώδικα). Η πολυπλοκότητα του αλγόριθμου Kadane είναι O ( n ) {\displaystyle {\mathcal {O}}(n)} . Ένας αλγόριθμος που επιλύει το πρόβλημα αυτό με χρήση της μεθόδου Διαίρει και βασίλευε, παρουσιάστηκε από τον Jon Bentley του 1984 με πολυπλοκότητα O ( n log ⁡ n ) {\displaystyle {\mathcal {O}}(n\log n)} . Παρακάτω δίνεται ο κώδικας σε Python ώστε να ελέγχει εάν είναι κενός ο πίνακας ή αν όλοι οι αριθμοί είναι αρνητικοί και να επιστέφει τη μέγιστη τιμή καθώς και την αρχή και το τέλος του υποπίνακα.
443 Φωτογραφική

Η Φωτογραφική (Photographica) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,28. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη φωτογραφία.

 Οι διαστάσεις της Φωτογραφικής εκτιμώνται σε 26,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 20 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,192 (από δεδομένα του IRAS). Η Φωτογραφική περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα