Bentvueghels

Οι Bentvueghels (ολλανδικά για "Birds of a Feather", δηλ. που μοιάζουν ίδιοι, όμοιοι) ήταν ομάδα κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη από το 1620 έως το 1720 περίπου. Είναι επίσης γνωστοί ως Schildersbent ("κλίκα ζωγράφων").

 Τα μέλη, που περιλάμβαναν ζωγράφους, χαράκτες, γλύπτες και ποιητές, ζούσαν όλα σε διαφορετικά μέρη της πόλης (κυρίως οι ενορίες της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο και του Σαν Λορέντζο στη Λουτσίνα στα βόρεια της πόλης) και ενώθηκαν για κοινωνικούς και πνευματικούς λόγους . Η ομάδα ήταν γνωστή για τις μεθυσμένες, βακχικές τελετές έναρξης (πληρώνονταν από τον μυούμενο). Αυτές οι γιορτές, μερικές φορές διάρκειας έως 24 ωρών, ολοκληρώνονταν με ομαδική πορεία προς την εκκλησία της Σάντα Κωστάντσα, γνωστή τότε ως ο Ναός του Βάκχου. Εκεί έκαναν σπονδές στον Βάκχο πριν από την πορφυρική σαρκοφάγο της Κωνσταντίνας (τώρα στα Μουσεία του Βατικανού), η οποία θεωρήθηκε ο τάφος του λόγω των βακχικών μοτίβων της. Κατάλογος μελών μπορεί να υπάρχει ακόμη σε ένα από τα παρεκκλήσια αυτής της εκκλησίας. Αυτή η πρακτική απαγορεύτηκε τελικά από τον Πάπα Κλήμεντα ΧΙ το 1720. Αν και αποτελούνταν κυρίως από Φλαμανδούς και Ολλανδούς καλλιτέχνες, έγιναν δεκτά μερικά άλλα μέλη, συμπεριλαμβανομένων των Γιοάχιμ φον Σάντραρτ και Βαλεντέν ντε Μπουλόνι. Παρά τη δύσκολη φύση αυτών των μυήσεων, διατηρήθηκε η διανοητική ποιότητα. Ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ, για παράδειγμα, έγραψε στο βιβλίο του 1675–1679, Teutsche Academie der edlen Bau-, Bild und Malereikünste ( Γερμανική Ακαδημία των Ευγενών Τεχνών Αρχιτεκτονικής, Γλυπτικής και Ζωγραφικής ), ότι το «βάπτισμα» περιλάμβανε «λογικές ομιλίες», τις οποίες αναλάμβαναν Γάλλοι και Ιταλοί, καθώς και Γερμανοί και από τις Κάτω Χώρες, ο καθένας στη γλώσσα του. " Επίσης, ο Κορνέλις ντε Μπρουάιν (Cornelis de Bruijn) έγραψε για τις τελετές που έπρεπε να υποβληθεί το 1674 και έκανε κάποια χαρακτικά, τα οποία δημοσίευσε το 1698. Οι Bentvueghels διαφωνούσαν συχνά με τη Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης που είχε σκοπό να ανυψωσει το έργο των "καλλιτεχνών" πάνω από αυτό του απλού τεχνίτη. Για αυτόν τον λόγο, πριν ξεκινήσουν για την Ιταλία, οι καλλιτέχνες προσπαθούσαν πρώτα να γίνουν μέλη στην τοπική τους Συντεχνία του Αγίου Λουκά, οπότε θα είχαν έγγραφα να επιδείξουν κατά την άφιξή τουε. Το ταξίδι στην Ιταλία έγινε τελετή για νέους Ολλανδούς και Φλαμανδούς καλλιτέχνες μετά τη δημοσίευση του Schilder-boeck του Κάρελ φαν Μάντερ το 1604. Συχνά περιελάμβανε δύσκολο και, σε πολλές περιπτώσεις, επικίνδυνο ταξίδι, οι καλλιτέχνες χρειάζονταν μέχρι και χρόνια να φτάσουν στην Ιταλία, χρησιμοποιώντας τα καλλιτεχνικά τους ταλέντα για να πληρώσουν το δρομολόγιό τους. Πολλοί δεν έφτασαν ποτέ μέχρι την Ιταλία, και πολλοί ποτέ δεν προσπάθησαν να επιστρέψουν όταν έφθασαν εκεί. Κατά την άφιξη, πολλοί καλλιτέχνες επομένως ήταν αρκετά καθιερωμένοι χάρη στην εργασιακή τους εμπειρία. Ωστόσο, εξίσου πολλοί ήταν ακόμη νέοι και άγνωστοι. Αυτό που είχαν όλοι τη στιγμή που έφτασαν στη Ρώμη, ήταν ένα συντριπτικό αίσθημα αυτοπεποίθησης για την ικανότητά τους να ζουν με τη δική τους δουλειά και η συμμετοχή στην Ακαδημία δεν είχε μεγάλη σημασία γι' αυτούς. Παραδοσιακά,τα ταπεινά χαρακτηριστικά των δραστηριοτήτων των Bentvueghels έχουν τονιστεί στις πνευματικές και καλλιτεχνικές τους επιδιώξεις. Ο Ντέιβιντ Λιβάιν (David Levine) προτείνει αντ 'αυτού: "η ακαδημαϊκή παιδαγωγική τέχνης, με έμφαση στην επαναλαμβανόμενη αντιγραφή, θα μπορούσε κάλλιστα να έπληξε τα μέλη του Bent [the Bentvueghels] ως ταπεινή, μηχανική διαδικασία σε αντίθεση με την πραγματικά ανθρωπιστική τους προσέγγιση." Καλλιτέχνες όπως ο Πίτερ φαν Λερ, ωστόσο, ανήκαν και στις δύο οργανώσεις. Η πιο γνωστή έκδοση που απαριθμεί τα μέλη είναι το βιβλίο του Άρνολντ Χαουμπράκεν, ενός καλλιτέχνη και χαράκτη που δεν ταξίδεψε ποτέ στην Ιταλία, αλλά που χρησιμοποίησε τη λίστα μελών του Bentvueghels ως πηγή για το βιβλίο του, De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, το 1718 . Όποτε είναι δυνατόν, δίνει το ψευδώνυμο (bent name, το όνομα για την "κλίκα") του ζωγράφου στα βιογραφικά του σχεδιάσματα. Τα αρχικά μέλη της ομάδας απεικονίστηκαν επίσης σε μια σειρά σχεδίων που έγιναν γύρω στο 1620. Μεταξύ αυτών που εμφανίζονται στα σχέδια είναι οι Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ, Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ, Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν, Πάουλους Μπορ, Κορνέλις Σχουτ και Σιμόν Αρντέ (Simon Ardé) . Με την έναρξη, δόθηκαν στα μέλη ψευδώνυμα που αναφέρονταν συχνά σε θεούς και ήρωες της κλασικής εποχής, όπως Βάκχος, Έρως, Έκτορας, Μελέαγρος, Κέφαλος, Πύραμος, Ορφέας κ.λπ. Μερικές φορές, ωστόσο, τα ψευδώνυμα ήταν πνευματώδη ή ημι-άσεμνα, σύμφωνα με τις γενικές δραστηριότητες της κοινωνίας της εποχής. Μερικά από τα μέλη με γνωστά ψευδώνυμα (bent names): Βίλλεμ φαν Ελστ - "Vogelverschrikker" (" Σκιάχτρο ") Σιμόν Αρντέ - "Tovenaer" ("Μάγος") Γιαν Ασσελάιν - "Crabbetje" ("Καβουράκι"), λόγω αναπηρίας στο δεξί του χέρι Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν - "Biervlieg" ("Μύγα της μπύρας") Ντάβιντ Μπεκ - "Σκήπτρο Gulden" Γιαν φαν Μπάιλερτ - " Αινείας " (ένας από τους ιδρυτές) Κορνέλις Μπλούμερτ - "Χειμώνας" Γιαν Φρανς φαν Μπλούμεν - "Orizonte" Νόρμπερτ φαν Μπλούμεν - "Cefalus" Πίτερ φαν Μπλούμεν - "Standaart" ή "Stendardo" Ζακ Μπλοντώ (Jacques Blondeau) - "Weyman" ("άνθρωπος των λιβαδιών") Γιαν Μπούκχορστ - "Lange Jan" ("Ψηλός Γιαν") Πάουλους Μπορ - " Ορλάντο " Φράνσις φαν Μποσσάουτ (Francis van Bossuit) - "Waarnemer" ("Παρατηρητής") Βαλεντέν ντε Μπουλόνι (Valentin de Boulogne) - "Innamorato" ("Ερωτευμένος") Λέοναρντ Μπράμερ - "Nestelghat" Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ - "Het Fret" ("το κουνάβι ") Άμπραχαμ Μπρίγκελ - "Rijngraaf" ή "Ringraaf" ("Δούκας του Ρήνου", παλαιός αριστοκρατικός τίτλος στη Βόρεια Ευρώπη) Γιαν Μπάπτιστ Μπρίγκελ (Jan Baptist Brueghel) - " Μελέαγρος " Κορνέλις ντε Μπράιν (Cornelis de Bruijn) - " Άδωνις " Βάουτερ Κράμπετ ο νεότερος (Wouter Crabeth II) - "Almanack" Τάιμαν Άρεντς Κραχτ (Tyman Arentsz. Cracht) - "Botterkull" ή "Botterkull" Ιχνάτιους Κρόον - "Gaudtvinck" ή "Goudtvinck" ("Κοκκινολαίμης") Βίλλεμ Νταουντάινς (Willem Doudijns) - " Διομήδης " Κάρελ Ντουγιαρντίν (Karel Dujardin) - "Barba di Becco" ή "Bokkebaart" ("τραγογένης") Βάιμπραντ ντε Χέιστ (Wybrand de Geest) - "De Friesche Adelaar" (Αετός της Φριζίας) Άμπραχαμ Χενούλς - "Αρχιμήδης" Πίτερ Χρουνεβέχεν (Pieter Groenewegen) - "Leeuw" ("Λιοντάρι") Ρέινιερ φαν Χεκελομ (Reynier van Heuckelom) - "Λύκος" Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν - "Batavier" Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (IV) (Pieter van der Hulst IV) - "Zonnebloem" ("Ηλίανθος") Βίλλεμ φαν Ίνγκεν (Willem van Ingen) - "Den Eersten" ("Ο πρώτος") Άντριεν φαν ντερ Κάμπελ (Adriaen van der Kabel) - "Geestigheid" ("Χιούμορ") Χέραρντ φαν Κάουλ (Gerard van Kuijl) - "Stijgbeugel" ("Αναβολέας") Πίτερ φαν Λερ (Pieter van Laer) - "Il Bamboccio" ("Μαριονέτα") Γιαν Λίνσεν (Jan Linsen) - "Hermafrodiet" (" Ερμαφρόδιτος ") Γιάκομπ Λάυσσενς - "Notenkraker" ("Καρυοθραύστης") Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ (Hendrik Frans van Lint) - "Studie" ("Μελέτη") Γιόχαν Λις (Johann Liss) - "Παν" Βίλλεμ Μολάιν (Willem Molijn) - ένας ακόμη ιδρυτής Πίτερ Μυλίερ ο νεότερος (Pieter Mulier the Younger) - «Tempeest» («Θύελλα») Φρανσίσκους ντε Νέφε ο νεότερος (Franciscus de Neve II) - "Bloosaerken" ("Μικρός ανεμιστήρας") Ρέινιερ φαν Περσάιν (Reinier van Persijn) - "Narcissis" (" Νάρκισσος ") Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ (ή Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ) - " Σάτυρος", επίσης από τους ιδρυτές της ομάδας Λουίτζι Πρίμο (Luigi Primo) - "Gentiel" ή "Gentile" ("Ευγενικός") Όττο Μαρσέους φαν Σρικ (Otto Marseus van Schrieck) - "Snuffelaer" ("Μυριστής") Γιάκομπ φαν Στάφερντεν (Jacob van Staverden - "Ijver" ("Επιμέλεια") Χέρμαν φαν Σβάνεφελτ (Herman van Swanevelt) - "Heremiet" (" Ερημίτης ") Αουγκουστίνους Τερβέστεν (Augustinus Terwesten) - "Patrysvogel" ("Πέρδικα") Ρόμπερτ Ντουφάλ (Robbert Duval ή Ρομπέρ ντυ Βαλ (Robert du Val)) - "Fortuyn" (τύχη) Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος (Pieter Verbrugghen II) - "Ballon" ("[Μπαλόνι") Κάρελ φαν Φόχελερ (Karel van Vogelaer) - "Distelbloem" (ανθός γαϊδουράγκαθου) Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ - "Ratel" (" Τραυλός", λόγω ελαττωματικής εκφοράς λόγου) Τέοντοορ Βίλκενς (Theodoor Wilkens) - "Goedewil" ("Καλή πρόθεση") Ματτίας Βίτχοος (Matthias Withoos) - "Calzetta bianca" ("Λευκή κάλτσα") Γκασπάρ ντε Βίττε (Gaspar de Witte) - "Grondel" (" Γωβιός ") Γιόχαν Ζιρνέιλς (Johan Zierneels) - "Lely" ή "Lelie" ("Κρίνος") Ορισμένες από τις πληροφορίες προέρχονται από το αντίστοιχο ολλανδικό άρθρο για τους Bentvueghels. Haskell, Francis, Patrons and Painters: Art and Society in Baroque Italy, Yale University Press, 1980(ISBN 0-300-02537-8) Kilian, Jennifer M., "Jan Baptist [Giovanni Battista] Weenix," Grove Art Online . Oxford University Press, [29 Οκτωβρίου 2007]. Levine, David A., "The Bentvueghels: 'Bande Académique", "στο IL60: Essays Honoring Irving Lavin on his Sixtieth Birthday, εκδ. <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Marilyn_Aronberg_Lavin" rel="mw:ExtLink" title="Marilyn Aronberg Lavin" class="new cx-link" data-linkid="229">Marilyn Aronberg Lavin</a> . Νέα Υόρκη: Italica Press, 1990 (σελ. 207-219).(ISBN 0-934977-18-6)ISBN 0-934977-18-6 . Levine, David A., "Schildersbent [Bent]," Grove Art Online . Oxford University Press, [15 Μαρτίου 2007]. Slive, Seymour . Dutch Painting 1600-1800 . Yale University Press Pelican history of Art.. New Haven, Conn: Yale University Press, 1995.(ISBN 0-300-06418-7)ISBN 0-300-06418-7.