IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Ωρωπού

Ο δήμος Ωρωπού είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Ο δήμος σχηματίστηκε με την συνένωση του δήμου Αυλώνος, του δήμου Ωρωπίων (που είχε συσταθεί το 2002), του Δήμου Καλάμου και των πρώην κοινοτήτων Καπανδριτίου, Συκαμίνου, Πολυδενδρίου, Μαρκοπούλου Ωρωπού, Μαλακάσας, Αφιδνών. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 317.46 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 52.300 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε ο Ωρωπός.

 Ο παλαιότερος Δήμος Ωρωπού συστάθηκε το 1835 και περιλάμβανε τους οικισμούς Ωρωπός, Συκάμινο και Μήλεσι. Ανήκε στην επαρχία Θηβών και έδρα του ήταν ο Ωρωπός. Με το Βασιλικό Διάταγμα της 31ης Ιουλίου (12 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο)) 1836 (ΦΕΚ 48), "Περί συγχωνεύσεως δήμων της επαρχίας θηβών", ο δήμος Ωρωπού εντάχθηκε στον δήμο ΤανάγραςΛίγο αργότερα με το Βασιλικό Διάταγμα της 24ης Νοεμβρίου (6 Δεκεμβρίου) 1836, το οποίο δεν δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αποσπάστηκαν τα χωριά του συγχωνευθέντος δήμου Ωρωπού, καθώς επίσης και τα χωριά Μπούγα και Κακοσάλεσι (Σάλεσι) του δήμου Τανάγρας και τα προσαρτήθηκαν στο δήμο Περαίας, της επαρχίας Αττικής. Διοικητικό σχήμα που λειτούργησε στο παρελθόν και καταλάμβανε παρόμοια έκταση με τον σημερινό δήμο Ωρωπού ήταν ο δήμος Περαίας που λειτούργησε στο διάστημα 1835-1871 και ο δήμος Ωρωπίων που λειτούργησε στο διάστημα 1871-1912. Ο τελευταίος προέκυψε από μετονομασία του παλαιότερου δήμου Περαίας σε δήμο Ωρωπίων και περιλάμβανε τους οικισμούς Σκάλα , Αυλώνας (Κακοσάλεσι), Μαλακάσα, Συκάμινο, Μαρκόπουλο Ωρωπού, Κάλαμο , Αγίους Αποστόλους και Μίλεσι. Ο δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 1912 οπότε διασπάστηκε στις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού, Ωρωπού, Μαρκοπούλου Ωρωπού, Καλάμου και Σαλεσίου (Αυλώνος). ... 1979-1998 Ιωάννης Κουρούπης 1999-2002 Πρόδρομος Χατζηδολμάς Ο Δήμος Ωρωπίων ήταν το πρώτο βήμα για τη σημερινή μορφή του Δήμου Ωρωπού της Ανατολικής Αττικής που σχηματίστηκε το 2002 από την συνένωση των πρώην κοινοτήτων Ωρωπού, Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Πρώτος Δήμαρχος του νεοσύστατου Καποδιστριακού Δήμου εξελέγη ο Σπύρος Μέξης. Πρώτος Δήμαρχος του Καλλικρατικού Δήμου Ωρωπού εξελέγη το 2010 ο Γιάννης Οικονομάκος επικρατώντας του Κωνσταντίνου Λίτσα με 50,32% στο Β' Γύρο των Δημοτικών Εκλογών, με ανατροπή του αποτελέσματος του Α' Γύρου. Το 2014 Δήμαρχος εξελέγη ο Θωμάς Ρούσσης επικρατώντας με 55,07% στον Β' Γύρο των Δημοτικών εκλογών του Γιάννη Οικονομάκου. Το 2019 Δήμαρχος εξελέγη ο Γιώργος Γιασημάκης επικρατώντας με 53,82% στον Β' Γύρο του Θωμά Ρούσση, με ανατροπή του αποτελέσματος του Α' Γύρου. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Ντοκιμαντέρ για το Δήμο Ωρωπού
Κομψάτος

Ο Κομψάτος (ταυτίζεται με τον Κοσσινίτη ποταμό)είναι ποταμός της Θράκης στη Βόρεια Ελλάδα. Έχει συνολικό μήκος 68 χιλιόμετρα και πηγάζει από την οροσειρά της Ροδόπης (περιοχή Διάσπαρτου) και καταλήγει στη λίμνη Βιστωνίδα. Η περιοχή του ποταμού είναι σημαντικός βιότοπος για ορνιθοπανίδα για 130 περίπου είδη πουλιών τα οποία έχουν παρατηρηθεί, ορισμένα από τα οποία είναι απειλούμενα με εξαφάνιση. Η λεκάνη απορροής του Κομψάτου είναι 567 τ.χ.Επίσκεψη στην κοιλάδα του ποταμού Κομψάτου μπορεί να κάνει κάποιος ακολουθώντας τη πεζοπορική κυκλική διαδρομή Κοττάνη - Κούνδουρος - Τσαλαπετεινός - Καλότυχο - Λυκότοπος - Κοττάνη διάρκειας 10 ωρών (απόσταση 25 χιλιομέτρων).

 Στην έξοδο του ποταμού από την οροσειρά της Ροδόπης στη Θρακική πεδιάδα βρίσκεται το Βυζαντινό πέτρινο τοξωτό γεφύρι, χτισμένο το 15ο αιώνα με πλακαρές πέτρες από Ηπειρώτες μάστορες. Το κυρίως τόξο έχει άνοιγμα 21,80 μέτρα και ύψος 12 μέτρα ενώ το ανατολικό τόξο έχει άνοιγμα 17 μέτρα. Είναι γέφυρα Βυζαντινής αρχιτεκτονικής και χρονολογείται τον 15ο αιώνα. Το γεφύρι μπορεί να το επισκεφτεί κανείς εύκολα ακολουθώντας τις οδικές σημάνσεις που υπάρχουν δίπλα στο χωριό Πολύανθος, και με πεζοπορία 400-600 μέτρων. Στην ευρύτερη περιοχή του ποταμού υπάρχουν προχριστιανικές και χριστιανικές αρχαιότητες, όπως το βυζαντινό κάστρο του Πολύανθου και η παλαιοχριστιανική βασιλική ανατολικά του τοξωτού γεφυριού.
Φράγκο Λίχτενσταϊν

Το Φράγκο (Frank, στον πληθυντικό: Franken) αποτελεί το νόμισμα του Λίχτενσταϊν από το 1920. Για τις συναλλαγές χρησιμοποιείται νόμιμα το ελβετικό φράγκο, καθώς το κρατίδιο βρίσκεται σε τελωνειακή και νομισματική ένωση με την Ελβετία. Με βάση τη συμφωνία του 1980 ανάμεσα στην Ελβετία και στο Λίχτενσταϊν επιτρέπεται στο δεύτερο να παράγει ελβετικά φράγκα σε κέρματα, όχι όμως και να εκδίδει τραπεζογραμμάτια..

 Το Λιχτενστάιν χρησιμοποιούσε την αυστριακή κορόνα (Krone και Heller ως το 1920 . Λόγω του γεγονότος ότι η κορόνα δεν ήταν σταθερή, άλλαξε νόμισμα και υιοθέτησε το ελβετικό φράγκο. Τα κέρματα του Λίχτενσταϊν είναι τόσο σπάνια, ώστε στην πραγματικότητα δεν κυκλοφορούν και δεν έχουν εκδοθεί καθόλου τραπεζογραμμάτια, με εξαίρεση των 3 έκτακτων εκδόσεων των "Heller" το 1920 . Τα περισσότερα από τα κέρματα του φράγκου Λίχτενσταϊν έχουν ίση ποσότητα πολύτιμου μετάλλου με το ελβετικό φράγκο, με εξαίρεση αυτά που παρήχθησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στη δεκαετία του 1990. Ο μεγαλύτερος αριθμός κερμάτων που παρήχθησαν ήταν το 1 φράγκο του 1924. Το 1988 παρήχθησαν φράγκα για την επέτειο συμπλήρωσης των 50 ετών της βασιλείας του Πρίγκιπα Φραντς Γιόζεφ Β΄. Επίσης, νομίσματα των 10 φράγκων κόπηκαν το 1990 με αφορμή την ανάρρηση στο θρόνο του Πρίγκιπα Χανς Άνταμ Β΄.
Ραντεβού με τον Θάνατο (ταινία)

Το Ραντεβού με το Θάνατο είναι ταινία μυστηρίου, της εταιρείας παραγωγής Γκολάν-Γκλόμπους (Golan-Globus Productions), σε σκηνοθεσία του Μάικλ Γουίνερ. Είναι προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι με ήρωα τον ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό. Η προσαρμογή του σεναρίου έγινε από τον Πίτερ Μπάκμαν, τον Άντονι Σάφερ και τον Μάικλ Γουίνερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Πίτερ Ουστίνοφ, ως Ηρακλής Πουαρό, η Λορίν Μπακόλ, η Κάρι Φίσερ, ο Τζον Γκίλγκουντ, η Πάιπερ Λόρι, η Χέιλι Μιλς, η Τζένι Σίγκροουβ και ο Ντέιβιντ Σόουλ. Οι Γκίλγκουντ και Μπακόλ είχαν προηγουμένως συμπρωταγωνιστήσει σε μια άλλη προσαρμογή του Πουαρό στη μεγάλη οθόνη, το Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές του 1974.

 Η Έμιλι Μπόιντον (Πάϊπερ Λόρι), μητριά στα τρία παιδιά Μπόιντον - τον Λένοξ (Νίκολας Γκεστ), τον Ρέιμοντ (Τζον Τερλέσκι) και την Κάρολ (Βάλερι Ρίτσαρντς) - και μητέρα της Τζινέβρα (Άμπερ Μπεζέρ), εκβιάζει τον οικογενειακό δικηγόρο, Τζέφερσον Κόουπ (Ντέιβιντ Σόουλ), να καταστρέψει μια δεύτερη διαθήκη του πρώην συζύγου της η οποία θα ελευθέρωνε τα παιδιά από την τυραννική της επιρροή. Παίρνει τον εαυτό της, τα παιδιά και την νύφη της Ναντίν (Κάρι Φίσερ) σε διακοπές στην Ευρώπη και τους Αγίους Τόπους. Στην Ιερουσαλήμ, ο Ηρακλής Πουαρό (Πίτερ Ουστίνοφ) συναντάται με μια φίλη, τη δρα Σάρα Κινγκ (Τζένι Σίγκροουβ), η οποία ερωτεύεται τον Ρέιμοντ Μπόιντον χωρίς την έγκριση της Έμιλι. Η λαίδη Ουέστχολμ (Λορίν Μπακόλ), η γραμματέας της, η αρχαιολόγος δεσποινίς Κουίντον και ο δικηγόρος Κόουπ τους ακολουθούν. Σιγά-σιγά τα παιδιά ανακαλύπτουν τη δεύτερη διαθήκη και στρέφουν τα πυρά τους στην Έμιλι. Σε μια ανασκαφή η Έμιλι βρίσκεται νεκρή... δηλητηριασμένη. Ο Πουαρό ερευνά. Ο Έμιλ Μπόιντον είχε τρία παιδιά από την πρώτη σύζυγο του: τον Λένοξ Μπόιντον (παντρεμένο με τη Ναντίν), την Κάρολ Μπόιντον, και τον Ρέιμοντ Μπόιντον. Παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Έμιλι Μπόιντον, και έκαναν ένα παιδί, την Τζινέβρα Μπόιντον. Ο κ. Μπόιντον πεθαίνει, και η Έμιλι συνεχίζει να ελέγχει την οικογένεια ως η κακιά μητριά. Το μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα κυρίως στην Πέτρα, στην Ιορδανία ενώ η ταινία λαμβάνει χώρα στην Ιερουσαλήμ. Αυτή η αλλαγή έγινε επειδή η εταιρεία παραγωγής ήταν ισραηλιτική. Αυτή η ταινία ήταν η έκτη και τελευταία εμφάνιση του Πίτερ Ουστίνοφ ως Ηρακλής Πουαρό. Έγκλημα στο Νείλο (1978) Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο (1982) Δείπνο για δεκατρείς (1985) Η αφροσύνη του νεκρού (1986) Φόνος σε Τρεις Πράξεις (1986) Ραντεβού με τον θάνατο (1988)Την σειρά αυτή ταινιών διαδέχθηκε η Agatha Christie's Poirot, μια τηλεοπτική σειρά παραγωγής της βρετανικής London Weekend Television, αργότερα από την Granada Productions, στην οποία ο Πουαρό ενσαρκώνεται από τον Ντέιβιντ Σουσέι. Ραντεβού με τον Θάνατο στην IMDb (Αγγλικά)
Φερδινάνδος της Βαυαρίας, στρατιωτικός

Ο Φερδινάνδος (γερμ.: Ferdinand von Bayern, 20 Ιανουαρίου 1550 - 30 Ιανουαρίου 1608) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ είναι γνωστός για τα δύο εξαιρετικά ημερολόγια που κράτησε, το ένα όταν ήταν 15 ετών για το ταξίδι του από το Μόναχο στη Φλωρεντία για το γάμο της θείας του και το άλλο για ένα δεύτερο ταξίδι στη Φλωρεντία, αυτή τη φορά ως νεαρός και έμπειρος άνδρας των πραγμάτων.

 Γεννήθηκε στο Λάντσουτ και ήταν γιος του Αλβέρτου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας και της Άννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Γερμανίας. Νυμφεύτηκε το 1588 μοργανατικά τη Μαρία Πέτενμπεργκ και είχε τέκνα, που τους δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Βάρτενμπεργκ: Μαρία-Μαξιμιλιανή 1589-1638, μοναχή στο Ρίντλερ Ρέγκελχαους στο Μόναχο. Μαρία-Μαγδαληνή 1590-1620, μοναχή στο Ρίντλερ Ρέγκελχαους στο Μόναχο. Φραγκίσκος-Γουλιέλμος 1593-1661, επίσκοπος του Οσναμπρούκ. Μαρία-Άννα 1594-1629, μοναχή στη μονή Βενεδικτίνων στο Κούμπαχ. Μαξιμιλιανός 1602-1679. Φερδινάνδος-Λόρεντς 1606-1666. Μαρία-Κλάρα-Θηρεσία 1608-1635. ένα τέκνο που απεβίωσε 6 ετών και άλλα τέσσερα που απεβίωσαν το πολύ ενός έτους.
Julieta

Julieta είναι ο τίτλος ισπανικής δραματικής ταινίας του 2016 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Βασίζεται σε τρεις ιστορίες του βιβλίου Runaway της Άλις Μανρό.

 Η Χουλιέτα έχει μία κόρη, την Αντία, την οποία έχει να δει εδώ και δώδεκα χρόνια. Ζει μαζί με τον Λορέντσο στη Μαδρίτη και ετοιμάζεται να τον ακολουθήσει στην Πορτογαλία. Όμως, μία τυχαία συνάντηση με την Μπεατρίθ, την παιδική φίλη της κόρης της, της ανατρέπει τα σχέδια. Η Μπεατρίθ της αποκαλύπτει πως συνάντησε την Αντία στη λίμνη Κόμο και της είπε πως έχει τρία παιδιά. Έτσι η Χουλιέτα, παραμένει στη Μαδρίτη και μετακομίζει σε ένα σπίτι που της θυμίζει το παρελθόν της. Ξεκινά να γράφει τη ζωή της από τότε που έμεινε έγκυος στην κόρη της και τότε αρχίζει μια αναδρομή στο παρελθόν: η γνωριμία της με τον πατέρα της Αντία, τον Xoan, η σχέση του Xoan με την Άβα, ο θάνατός του, η σχέση της Χουλιέτα με τους γονείς της, η φιλία της Αντία με την Μπεατρίθ και εν τέλει η εξαφάνιση της Αντία στα 18 της χρόνια. Στο τέλος η Αντία στέλνει ένα γράμμα στην Χουλιέτα, στο οποίο αναγράφεται η τωρινή της διεύθυνση και η Χουλιέτα μαζί με τον Λορέντσο πάνε να τη βρουν. Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών του 2016 και ήταν η επίσημη υποβολή της Ισπανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ. Επιπλέον, ήταν υποψήφια για το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας, το βραβείο Satellite ξενόγλωσσης ταινίας και το BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας.Στα βραβεία Γκόγια του 2017 ήταν υποψήφια σε επτά κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και διασκευασμένου σεναρίου (Πέδρο Αλμοδόβαρ), Α' Γυναικείου ρόλου (Έμμα Σουάρεθ), πρωτότυπης μουσικής, ειδικών εφέ και μέικ-απ. Τελικά, κέρδισε το βραβείο Α' Γυναικείου ρόλου. Official website for Julieta (Spain) Official website for Julieta (UK) Julieta στο Box Office Mojo Julieta στην IMDb Julieta στο Metacritic Julieta στο Rotten Tomatoes
Biladi

Ο παλαιστινιακός εθνικός ύμνος, Biladi ("Χώρα μου"), είναι ο εθνικός ύμνος της Παλαιστινιακής Αρχής. Καθιερώθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο το 1996, σύμφωνα με το άρθρο 31 της Παλαιστινιακής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας από το 1988. Τους στίχους έγραψε ο Σαΐντ Αλ Μουζαγίν (Said Al Muzayin, αλλιώς Fata Al Thawra) και τη μουσική ο Αιγύπτιος μαέστρος Αλί Ισμαέλ (Ali Ismael). Ήταν γνωστός με το όνομα "Ύμνος της παλαιστινιακής επανάστασης". Από το 1936, το Mawtini ("Η Πατρίδα μου") αραβικά:موطني αποτελούσε τον ανεπίσημο ύμνο που χρησιμοποιούσαν οι Παλαιστίνιοι. Γράφτηκε από τον Ιμπραχίμ Τουκάν (Ibrahim Touqan) και η μουσική του ήταν του Λιβανέζου συνθέτη Μοχάματ Φλάιφελ (Mohammad Flaifel). Το τραγούδι αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τον επίσημο ύμνο, που ονομάζεται Biladi.

 بلادي بلادي بلادي يا أرضي يا أرض الجدود فدائي فدائي فدائي يا شعبي يا شعب الخلود بعزمي وناري وبركان ثأري وأشواق دمي لأرضي وداري صعدت الجبالا وخضت النضالا قهرت المحالا عبرت الحدود بلادي بلادي بلادي يا أرضي يا أرض الجدود فدائي فدائي فدائي يا شعبي يا شعب الخلود بعزم الرياح ونار السلاح وإصرار شعبي بأرض الكفاح فلسطين داري فلسطين ناري فلسطين ثاري وأرض الصمود بلادي بلادي بلادي يا أرضي يا أرض الجدود فدائي فدائي فدائي يا شعبي يا شعب الخلود بحق القسم تحت ظل العلم بأرضي وشعبي ونار الألم سأحيا فدائي وأمضي فدائي وأقضي فدائي إلى أن تعود بلادي بلادي بلادي يا أرضي يا أرض الجدود فدائي فدائي فدائي يا شعبي يا شعب الخلود فدائي ΧΟΡΩΔΙΑ: Biladi Biladi Biladi ya ardi ya arda al-judoud Biladi Biladi Biladi ya sha'bi ya sha'b al-khuloudBi'azmi wa nari wa burkani thari Wa ashwaqi sha'bi li ardi wa dari Sa'adto al-jibala wa khodto an-nidala Qaharto al-mohala hattamyo al-qoyod ΧΟΡΩΔΙΑ Bi'asfi al-riyah wa nari al-silah Wa israri sha'bi li khawd al-kifah Filisteeno dari Filisteeno nari Filisteeno thari wa ardi as-sumood ΧΟΡΩΔΙΑ Bihaqqi al-qasam tahta zilli al-'alam Bi israri sha'bi li nari al-alam Sa ahya fida'i wa amdee fida'i Wa aqdee fida'i ila ann ta'oudΧΟΡΩΔΙΑ ΧΟΡΩΔΙΑ Χώρα μου, χώρα μου Χώρα μου, γη μου, γη των προγόνων μου Χώρα μου, χώρα μου Χώρα μου, λαέ μου, αιώνιε λαέ Με την αποφασιστικότητά μου, τη φωτιά και το ηφαίστεο της εκδίκησης Με το να έχω στο αίμα μου την επιθυμία για τη γη μου και για την πατρίδα μου Σκαρφάλωσα βουνά και πολέμησα σε μάχες Κατάφερα το απίθανο, διέσχισα τα σύνορα Χορωδία Με την σταθερή απόφαση των ανέμων και τα πυρά των όπλων Και την αποφασιστικότητα του έθνους μου στη γη που αγωνίζεται Η Παλαιστίνη είναι η πατρίδα μου, Η Παλαιστίνη είναι η φωτιά μου, Η Παλαιστίνη είναι η εκδίκησή μου και η γη που αντέχει.Χορωδία Με τον όρκο κάτω από τη σκιά της σημαίας Στη γη μου και στο έθνος μου, και στη φωτιά του πόνου Θα ζω ως fida'i*, Θα παραμείνω ένας fida'i, Θα πεθάνω ως fida'i - μέχρι την επιστροφή της πατρίδας μου.Χορωδία fida'i = oαυτός που εθελοντικά διακινδυνεύει τη ζωή του, εκείνος που αυτοθυσιάζεται, από όπου και η λέξη fedayeen (φενταγίν). Himnuszok - Ο ύμνος με τραγούδι στον ιστότοπο "Himnuszok".
Κάστρο του Σαρέιγ-Σαντρά

Το Κάστρο του Σαρέιγ-Σαντρά (γαλλικά: Château de Chareil-Cintrat) είναι κάστρο χρονολογούμενο από τέλη του 6ου αιώνα στην κοινότητα του Σαρέιγ-Σαντρά, στον νομό του Αλλιέ, στη Γαλλία. Καταγεγραμμένο, αρχικώς, το 1930, το κάστρο (συμπεριλαμβανομένων των κήπων και των γειτονικών του εδαφών) κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο στις 3 Νοεμβρίου 1958. Σήμερα, η διαχείρισή του γίνεται από το κέντρο ιστορικών μνημείων.

 Το συγκεκριμένο κάστρο βρίσκεται στους πρόποδες λόφου ο οποίος ήταν παλαιότερα καλυμμένος από αμπέλια, γνωστού ως Κτήμα του Σαρέιγ (γαλλικά: Domaine de Chareil), ο οποίος, αρχικώς, αποτέλεσε ένα εκ των φέουδων του Οίκου των Βουρβόνων. Το κάστρο ανήκε, στα μέσα του 16ου αιώνα, στον Κλωντ Μορέν, οικονομικό ελεγκτή επί των πολέμων, ο οποίος προχώρησε στην διακόσμησή του με τοιχογραφίες όπου αναπαριστώνταν μυθολογικές και αστρολογικές θεματολογίες εμπνεόμενες από την Αρχαιότητα. Το 1589, κατά την διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, το κάστρο πολιορκήθηκε. Μετά το 1752, η Οικογένεια Λανγκλουά ντε Ραμαντιέρ κατέστη ιδιοκτήτης του κάστρου, εκ της οποίας ο Λουί Ζαν Πιερ Λανγκλουά ντε Ραμαντιέρ διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος του Σαρέιγ. Μετά τον θάνατο του υιού του, Κλωντ, τον Απρίλιο του 1815, οι κληρονόμοι προχώρησαν στην πώληση του κάστρου στην Οικογένεια Τονιέ. Το Κράτος προχώρησε στην αγορά του Σαρέιγ το 1958. Κάστρο του Σαρέιγ-Σαντρά Κατάλογος κάστρων του Αλλιέ Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Αλλιέ Σαρέιγ-Σαντρά (Γαλλικά) Annie Regond, Le château de Chareil à Chareil-Cintrat, Allier, Chamalières, Canope, 1991, 32 σ., ill. (ISBN 2-906320-14-5) (Γαλλικά) Germain, René· Laurent, Dominique· Piboule, Maurice· Regond, Annie· Thévenet, Michel (2004). René Germain, επιμ. Châteaux, fiefs, mottes, maisons fortes et manoirs en Bourbonnais. Éd. de Borée. σελ. 684. ISBN 2-84494-199-0. , σ. 54-55. Επίσημος ιστότοπος
Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν

Ο Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν (φλαμανδικά: Hans Verhagen den Stommen ή Hans Verhagen der Stomme, εναλλακτική γραφή του ονόματος: Verhaghen), περ. 1540-1545 Μέχελεν – περ. 1600 Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής, του οποίου τα ακριβέστατα σχέδια ζώων επηρέασαν πολλούς καλλιτέχνες, οι οποίοι τακτικά τα αντέγραφαν.

 Γεννήθηκε στο Μέχελεν και αναφέρεται το 1554-55 ως μαθητής του εγκατεστημένου στην Αμβέρσα ζωγράφου από το Μέχελεν Αντόνι Μπεσσέμερ.Είναι ασαφές αν ο Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν ταυτίζεται με τον Χανς Φερχάχεν, ο οποίος το 1576 δημιούργησε δύο πίνακες, έναν που απεικονίζει τον Μωυσή να βγάζει νερό από τον βράχο κι έναν για την κρίση του Σολομώντα, οι οποίοι έγιναν για λογαριασμό του Δημαρχείου του Έμντεν της Γερμανίας, όπου βρίσκονταν αναρτημένοι ως το 1944 (σήμερα βρίσκονται στο Ostfriesisches Landesmuseum του Έμντεν).Υπήρχε επίσης ένας ακόμη ζωγράφος από το Μέχελεν με το όνομα Χανς Φερχάχεν, ο οποίος εργάστηκε περί το 1600 στο Ρόττερνταμ και στο Ντελφτ, ο οποίος πιστεύεται ότι ζωγράφισε "χαρτόνια" (cartoons) για ταπισερί. Δεν είναι σαφές αν ταυτίζεται με τον Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν.Το προσωνύμιό του, "den Stommen" σημαίνει "μουγγός" στα φλαμανδικά και ίσως καταμαρτυρεί ότι ήταν όντως μουγγός. Είναι κατά κύριο λόγο γνωστός για τα σχέδια ζώων που φιλοτέχνησε. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας ([Österreichische Nationalbibliothek) στη Βιέννη διαθέτει ένα κώδικα της Naturstudien (Σπουδή της Φύσης), που κάποτε ανήκε στον Αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄. Τέσσερα σχέδια φέρουν χειρόγραφη σημείωση του Φλαμανδού Αυλικού ζωγράφου Γιόρις Χούφναχελ, με το οποίο τα σχέδια αποδίδονται σε κάποιον "Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν από την Αμβέρσα". Εκτός από τα τέσσερα αυτά σχέδια, μόνον άλλα 20 από το ίδιο χέρι είναι γνωστά. Αυτά απεικονίζουν ζώα και φυλάσσονται στο Kupferstichkabinett του Βερολίνου Σε ένα από αυτά απεικονίζεται ένας ελέφαντας, ο οποίος είχε εκτεθεί στην Αμβέρσα το φθινόπωρο του 1563. Ο Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν καταδεικνύει μεγάλη ικανότητα ακριβούς παρατήρησης στα σχέδιά του. Συνήθως ζωγράφιζε ζώα σε χαρακτηριστικά περιγράμματα ή σε χαρακτηριστικές στάσεις, χρησιμοποιώντας αδιαφανή χρώματα. Στο σχέδιο που απεικονίζει ένα πετροκούναβο, που περιλαμβάνεται στον κώδικα Naturstudien Codex, ο Φερχάχεν αναπαριστά πιστά ακόμη και το τρίχωμα του ζώου. Η ζωωολογική του αξιοπιστία είχε σημαντική επίδραση σε άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Χανς Μπολ και Γιόρις Χούφναχελ. Ο Χούφναχελ, μάλιστα, χρησιμοποίησε μερικά από τα σχέδια του Φερχάχεν ως πρότυπα για το τετράτομο χειρόγραφό του με μινιατούρες από τη φυσική ιστορία Ανώνυμοι καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν κατά τα τέλη του 16ου αιώνα και τις αρχές του 17ου, αντέγραψαν, επίσης, το έργο του.
Κεφαλοσπορίνες

Οι κεφαλοσπορίνες είναι τάξη αντιβιοτικών «ευρέος φάσματος». Όπως και οι πενικιλίνες, ανήκουν στην ομάδα των αντιβιοτικών β-λακτάμης. Δρουν βακτηριοκτόνα σε πολλαπλασιαζόμενα ή αυξανόμενα κύτταρα, καθώς παρενοχλούν την σύνθεση της κυτταρικής μεμβράνης. Οι κεφαλοσπορίνες συναντώνται στη φύση στον μύκητα (μούχλα) Acremonium chrysogenum (παλαιότερα καλουμένου Cephalosporium acremonium) ως κεφαλοσπορίνη-C . Η κεφαλοσπορίνη-C απομονώθηκε πρώτα το 1945 από τον Giuseppe Brotzu, η χημική δομή εξακριβώθηκε το 1953, ενώ χρησιμεύει έως σήμερα ως βασική ουσία για την παραγωγή. Ως εκ τούτου, οι κεφαλοσπορίνες είναι ημισυνθετικά φαρμακευτικά.

 Οι κλασικές ή πρώτης γενεάς κεφαλοσπορίνες διακρίνονται για την υψηλή δραστικότητα κατά των σταφυλοκόκκων συμπεριλαμβανομένων και των παραγωγών β-λακταμάσης (βλέπε κάτωθι). Η δραστικότητα κατά Gram-αρνητικών παθογόνων είναι περιορισμένη. Εκτός από τις κεφαλοσπορίνες πρώτης γενεάς, υπάρχει μια σειρά από παραλλάξεις, που καλούνται κεφαλοσπορίνες δεύτερης και τρίτης γενεάς. Το πλεονέκτημα της δεύτερης γενεάς είναι η υψηλότερη ανθεκτικότητα κατά της β-λακταμάσης, ενός ενζύμου με το οποίο ορισμένα βακτήρια, ιδίως Gram-αρνητικά ραβδοειδή βακτήρια, δύνανται να προφυλαχθούν από αντιβιοτικά β-λακτάμης (βλέπε άνωθεν). Η τρίτη γενεά έχει ευρύτερο φάσμα δράσης, καλύπτει δηλαδή επιπλέον βακτήρια. Τουλάχιστον 18 ουσίες διέθεταν άδεια κυκλοφορίας την δεκαετία του 1990 στη γερμανική αγορά, εκ των οποίων εδραιώθηκαν εννέα κεφαλοσπορίνες με καλή ανεκτικότητα κα δραστικότητα. Σημάνσεις όπως «4η» ή «5η» γενεά είναι εμπορικοί, διαφημιστικοί χαρακτηρισμοί. Όλες οι επί του παρόντος στην αγορά διαθέσιμες κεφαλοσπορίνες είναι, όπως και οι πενικιλίνες, αδρανείς κατά εντεροκόκκων, διότι αυτοί εμφανίζουν πρωτογενή αντοχή (λεγόμενο «κενό των εντεροκόκκων»). Βασικές κεφαλοσπορίνες χωρίς αυξημένη σταθερότητα β-λακταμάσης παρεντερική χορήγηση: κεφαζολίνη στοματική χορήγηση: κεφακλόρη, κεφαδροξίλη, κεφαλεξίνη, λορακαρβέφη Μεταβατικού σταδίου κεφαλοσπορίνες με βελτιωμένη δράση στο Gram-αρνητικό πεδίο και αυξημένη σταθερότητα β-λακταμάσης παρεντερική χορήγηση: κεφουροξίμη, κεφοτιάμη στοματική χορήγηση: κεφουροξίμη (κεφουροξιμαξετίλη) Κεφαλοσπορίνες ευρέος-φάσματος με υψηλή σταθερότητα β-λακταμάσης παρεντερική χορήγηση: κεφοταξίμη, κεφτριαξόνη, κεφεπίμη, κεφταζιδίμη στοματική χορήγηση: κεφιξίμη, κεφποδοξίμη (κεφποδομιμπροξετίλη), κεφδιτορένη, κεφτιβουτένη κτηνιατρική: κεφοβεκίνη, κεφτιοφούρη Rote Liste® Service GmbH (εκδ.),Rote Liste - Arzneimittelverzeichnis für Deutschland (γερμανικά), Rote Liste® Service GmbH (εκδ. οίκος) Frankfurt am Main 2009. DocCheck-Passwort, http://www.rote-liste.de Mutschler (συγγρ.), Arzneimittelwirkung - Lehrbuch der Pharmakologie und Toxikologie 8. Auflage (γερμανικά), Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft (εκδ. οίκος) Stuttgart 2001, ISBN=3-8047-1763-2, σελίδες: 793-797.
Iced Earth (άλμπουμ)

Iced Earth είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Iced Earth, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1990 στην Ευρώπη και τρεις μήνες αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες με διαφορετικό εξώφυλλο, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media". Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος του συγκροτήματος με τον τραγουδιστή Τζιν Άνταμ και το ντράμερ Μάικ ΜακΓκιλ στη σύνθεση του. Μετά την κυκλοφορία του, οι Iced Earth περιόδευσαν στην Ευρώπη μαζί με τους Blind Guardian. Ο Άνταμ αποχώρησε αμέσως μετά, αφού αρνήθηκε να κάνει μαθήματα φωνητικών, δίνοντας την θέση του στον Τζον Γκρίλι.

 1. Iced Earth (Schaffer) - 5:22 2. Written on the Walls (Adam, Shawver, Schaffer, Abell) - 6:06 3. Colors (Shawver, Schaffer) - 4:50 4. Curse the Sky (Shawver, Schaffer) - 4:41 5. Life and Death (Shawver, Schaffer) - 6:07 6. Solitude (Shawver, Schaffer) - 1:44 7. Funeral (Shawver, Schaffer) - 6:15 8. When the Night Falls (Schaffer) - 8:44 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Iced Earth" είχε την εξής μορφή: Τζιν Άνταμ - φωνητικά Τζον Σέιφερ - κιθάρα, φωνητικά Ράνταλ Σόβερ - κιθάρα Ντέιβ Αμπέλ - μπάσο Μάικ ΜακΓκιλ - τύμπανα Iced Earth - Iced Earth | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Iced Earth | The Official Iced Earth Website Αρχειοθετήθηκε 2011-11-06 στο Wayback Machine. Iced Earth - Iced Earth - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Grant Acedrex

Grant Acedrex ονομάζεται η μεσαιωνική σκακιστική παραλλαγή σε σκακιέρα 12×12, από την εποχή του βασιλιά Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλλης, η οποία καταγράφηκε στο Libro de los juegos το 1283.

 Οι παρακάτω κανόνες είναι από την ανασυγκρότηση των Jean-Louis Cazaux και Sonja Musser. Η κίνηση που κάνει ο βασιλιάς (king) και ο πύργος (rook) είναι όπως στο σύγχρονο σκάκι. Στη διεθνή σημειογραφία του Ραλφ Μπέτζα ο συμβολισμός τους είναι K και R αντίστοιχα. Το πουλί (aanca), όμορφο και συνάμα τρομακτικό πουλί, παρόμοιο με τον μυθολογικό φοίνικα, μερικές φορές μεταφράζεται λανθασμένα ως γκριφόν (Gryphon), κινείται ένα τετράγωνο διαγωνίως (όπως το κομμάτι φερζ) και συνεχίζει ορθογωνίως προς την ίδια κατεύθυνση ως πύργος. Ο Μπέτζα το συμβολίζει με t[FR]. Ο ρινόκερος (rhinoceros) κινείται όπως ο σύγχρονος ίππος και συνεχίζει διαγωνίως προς την ίδια κατεύθυνση ως αξιωματικός. Στη μετάφραση του Χάρολντ Μάρεϊ (Harold J. R. Murray), η πρώτη του κίνηση είναι όπως του ίππου, αλλά χωρίς να κάνει σύλληψη, μετά την οποία συνεχίζει ως αξιωματικός για το υπόλοιπο της παρτίδας. Ο Μπέτζα τον συμβολίζει με t[NB]. Ο λέων (lion) είναι συνδυασμός καταπέλτη και καμήλας, έτσι μπορεί να κάνει άλματα (0,3) και (1,3) ιππογωνίως. Στη μετάφραση του Μάρεϊ κινείται μόνο όπως ο καταπέλτης. Ο Μπέτζα τον συμβολίζει με HL. Η καμηλοπάρδαλη (giraffe) κινείται όπως η ζέβρα με άλμα (2,3) ιππογωνίως. Στη μετάφραση του Μάρεϊ όπως η σύγχρονη καμηλοπάρδαλη, με άλμα (1,4) ιππογωνίως. Ο Μπέτζα συμβολίζει το κομμάτι με J. Ο κροκόδειλος (crocodile) κινείται όπως ο σύγχρονος αξιωματικός. Ο Μπέτζα συμβολίζει το κομμάτι με B. Το πιόνι (pawn) κινείται όπως το σύγχρονο πιόνι, αλλά δεν μπορεί να κάνει διπλή αρχική κίνηση και πάρσιμο εν διελεύσει. Ο αντίστοιχος συμβολισμός του Μπέτζα είναι mfWcfF. Όταν φτάσει στο άλλο άκρο της σκακιέρας (στη δωδέκατη στήλη για τα λευκά και την πρώτη για τα μαύρα), προάγεται στο κομμάτι που ήταν εκεί κατά την παράταξη εκκίνησης, με εξαίρεση τη στήλη του βασιλιά (η) όπου το πιόνι προάγεται αντ' αυτού σε πουλί. Για παράδειγμα, ένα πιόνι που προάγεται στην πρώτη στήλη, θα γίνει πύργος.Το ροκέ δεν υπάρχει στο Grant Acedrex. Ωστόσο, στην πρώτη του κίνηση, ο βασιλιάς μπορεί να κάνει ένα άλμα δύο τετραγώνων διαγωνίως ή ορθογωνίως. Στη σημειογραφία του Μπέτζα συμβολίζεται με AD, το οποίο προστίθεται στην κανονική του κινήση. Το παιχνίδι μπορεί να επιταχυνθεί με τη χρήση ενός οκτάεδρου ζαριού να υπαγορεύει ποιο κομμάτι μπορεί να κινηθεί κάθε φορά. Η σειρά κατάταξης στις έδρες του ζαριού είναι: βασιλιάς (8), πουλί (7), ρινόκερος (6), πύργος (5), λέων (4), κροκόδειλος (3), καμηλοπάρδαλη (2), πιόνι (1). Στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τα σκακιστικά προγράμματα παραλλαγών Fairy-Max και Postduif μπορούν να παίξουν το Grant Acadrex με τις διεπαφές χρήστη XBoard και WinBoard. Los libros de acedrex dados e tablas: Historical, artistic and metaphyisical dimensions of Alfonso X’s Book of Games, Sonja Musser Golladay, PhD dissertation, University of Arizona, 2007 Grant Acedrex by Jean-Louis Cazaux Grant Acedrex at The Chess Variant Pages
Εταιρεία Συγγραφέων

Η Εταιρεία Συγγραφέων (αγγλικά: Hellenic Authors' Society‎) είναι ελληνικό μη κερδοσκοπικό σωματείο με έδρα την Αθήνα που ιδρύθηκε στις 2 Ιουλίου του 1981 και αποτελεί έναν μη κυβερνητικό οργανισμό, που εκπροσωπεί τους συγγραφείς και προασπίζεται τα επαγγελματικά και πνευματικά δικαιώματα τους. Η Εταιρεία διοικείται από ένα επταμελές συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται από τη γενική συνέλευση με διετή θητεία και απαρτίζεται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, το Γενικό Γραμματέα, τον Ταμία και τρία μέλη. Η έδρα της βρίσκεται στην οδό Κοδριγκτώνος, απέναντι από το Πεδίον του Άρεως, σε κτίριο που δώρισε η Διδώ Σωτηρίου, η οποία υπήρξε και ιδρυτικό της μέλος.

 Βασικός σκοπός της είναι η υπεράσπιση και προώθηση της ελευθερίας της έκφρασης και η ενίσχυση του έργου των συγγραφέων της χώρας. Παράλληλα με το βασικό της σκοπό, η Εταιρεία θέτει και επιμέρους στόχους, οι οποίοι σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της είναι: Να υποστηρίζει και να διευρύνει τα επαγγελματικά συμφέροντα των Ελλήνων συγγραφέων. Να εκπροσωπεί τα μέλη της στις σχέσεις τους με την ελληνική κυβέρνηση και τα αντίστοιχα θεσμικά όργανα. Να διαπραγματεύεται και να κλείνει συμφωνίες με την κυβέρνηση, τους εκδότες και τις οργανώσεις τους, ώστε να προωθεί τόσο τους όρους της συγγραφικής δημιουργίας όσο και την κοινωνική θέση και ασφάλιση των συγγραφέων. Να παρέχει στα μέλη της πληροφορίες που αφορούν συγγραφείς, μεταφραστές, και κριτικούς, μέσα από την τριμηνιαία ενημερωτική της έκδοση και άλλες συναφείς εκδόσεις. Να προωθεί την παρουσία των μελών σε άλλα σωματεία, πολιτιστικούς οργανισμούς και θεσμικούς φορείς σε όλη την χώρα. Να διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις τοπικής και διεθνούς εμβέλειας. Να συνεργάζεται με αντίστοιχους οργανισμούς, σωματεία και άλλους φορείς σε όλον τον κόσμο για την επίτευξη κοινών στόχων. Να προωθεί την ελληνική λογοτεχνία στο εξωτερικό. Συγγραφείς, των οποίων η δημοσίευση του πρώτου λογοτεχνικού τους έργου έχει ξεπεράσει το χρονικό διάστημα των πέντε ετών και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο της Εταιρείας, μπορούν να ενταχθούν σε μια από τις διαθέσιμες κατηγορίες μελών. Τα μέλη της διακρίνονται σε Τακτικά, Αντεπιστέλλοντα και Επίτιμα. Η Εταιρεία διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις, τις οποίες ανακοινώνει στην ιστοσελίδα της κατηγοριοποιημένες ανά μήνα. Επιπρόσθετα, έχει καθιερώσει μια σειρά από τιμητικές βραβεύσεις για την αναγνώριση σημαντικών λογοτεχνικών έργων και των δημιουργών τους. Το 1997 καθιέρωσε την 21η Μαρτίου ως Ημέρα Ποίησης στην Ελλάδα, η οποία μετά από πρόταση στην UNESCO καθιερώθηκε το 1999 ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Επίσημος ιστότοπος (Ελληνικά) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αντουανέτα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ

H Αντουανέττα (γερμ. Antoinette von Sachsen-Aletnburg von Wettin, 17 Απριλίου 1838 - 13 Οκτωβρίου 1908) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Άνχαλτ.

 Η Αντουανέττα Καρλόττα Μαρία Ιωσηφίνα Καρολίνα Φρίντα ήταν η δεύτερη κόρη του Εδουάρδου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αμαλίας των Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, κόρης του Καρόλου του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Παντρεύτηκε το 1854 τον Φρειδερίκο Α΄ του Άνχαλτ και είχε τέκνα: Λεοπόλδος 1855-1886, Διάδοχος του Άνχαλτ. Φρειδερίκος Β΄ 1856-1918, Δούκας του Άνχαλτ. Ελισάβετ 1857-1933, παντρεύτηκε τον Αδόλφο Φρειδερίκο Ε΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Εδουάρδος 1861-1918, Δούκας του Άνχαλτ. Αριβέρτος 1866-1933, Πρίγκιπας του Άνχαλτ. Αλεξάνδρα 1868-1958, παντρεύτηκε τον Ζίτσο του Σβάρτσμπουρκ. "Duke of Anhalt Is Dead", The New York Times, Dessau, 25 January 1904 Theroff, Paul. "Anhalt". Retrieved 2008-12-19.
Άνω Ποταμιά Εύβοιας

Η Άνω Ποταμία είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 114 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 180 μ. στις πλαγιές του ηφαιστειακού υψώματος του Οξύλιθου.

 Στο λόφο του Αγίου Νικολάου ή Καστρί δίπλα στο χωριό έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την προϊστορική και αρχαία περίοδο. Στη νότια πλευρά του λόφου έχουν βρεθεί θραύσματα κεραμικής της νεολιθικής εποχής και συγκεκριμένα της 4ης χιλιετίας π.Χ., αλλά δεν σώζονται κατάλοιπα οικισμού. Στο λόφο δημιουργήθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. οχυρωμένος οικισμός ο οποίος διέθετε διάφορα εργαστήρια-βιοτεχνίες, όπως μαρτυρά η παρουσία μεταλλουργικού κλιβάνου. Στον οικισμό βρέθηκαν πολλά νομίσματα της Ευβοϊκής Συμπολιτείας καθώς και του μακεδονικού βασιλείου. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. Ο χώρος ανασκάφηκε συστηματικά από τον Αδαμάντιο Σαμψών την περίοδο 1976-1978.Ο λόφος Καστρί φαίνεται να έμεινε εγκαταλελειμμένος μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ., οπότε και χρονολογούνται κατάλοιπα κτιρίων, τα πιθανών να δηλώνουν ότι οι Βυζαντινοί είχαν δημιουργήσει στον λόφο παρατηρητήριο. Το παρατηρητήριο αυτό φαίνεται να ερημώθηκε τον 8ο με 9ο αιώνα, πιθανόν μετά από επιδρομές Σαρακηνών. Ο λόφος κατοικήθηκε ακόμη μια φορά, όταν οι Λομβαρδοί έφτιαξαν στην κορυφή του μικρό φρούριο τον 13ο με 14ο αιώνα. Εγκαταλείφθηκε μετά την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Οθωμανούς το 1470.Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην οθωμανική απογραφή του 1474. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν ναυτικοί και χρησιμοποιούσαν την Κάτω Ποταμία (σημερινή Πλατάνα) για να φτιάχνουν τα σκάφη τους. Άλλη ασχολία των κατοίκων του χωριού ήταν η αμπελουργία. Το 1836 εντάχθηκε στον δήμο Κύμης. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό σώζονται πολλά από τα αρχοντικά των ναυτικών, φτιαγμένα από τη χαρακτηριστική κόκκινη πέτρα της περιοχής. Τα κτίρια είναι ορθογώνιας κάτοψης και τετράρριχτη οροφή από κεραμίδια. Το χωριό διαθέτει στενά δαιδαλώδη σοκάκια τα οποία είναι τσιμεντένια. Ανάμεσα στο χωριό και στη θάλασσα βρίσκεται βράχος γνωστός ως Αξέντι, ο οποίος προσφέρει πανοραμική θέα προς τον κόλπο της Κύμης. Στο χωριό βρίσκεται ελαιοτριβείο το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1844. Επίσης στο χωριό λειτουργεί αρχαιολογική συλλογή, με ευρήματα από το διπλανό Καστρί.
Κατάλογος γερμανικών θωρηκτών

Πρώτο το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό και μετά το Kriegsmarine, έφτιαξαν ολόκληρες κλάσεις θωρηκτών από το 1890 μέχρι και τη δεκαετία του 40. Μέχρι τότε, για την άμυνα της Βόρειας Θάλασσας και της Βαλτικής, οι γερμανοί κατασκεύασαν θωρακισμένα πλοία και θωρηκτά παράκτιας άμυνας. Όταν όμως το 1888 στο θρόνο ανέβηκε ο Γουλιέλμος Β΄, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μεγάλης επέκτασης του ναυτικού του.

 Bercuson, David J.· Herwig, Holger H. (2001). The Destruction of the Bismarck. Woodstock, New York: The Overlook Press. ISBN 978-1-58567-397-1. Bird, Keith W. (2006). Erich Raeder: Admiral of the Third Reich. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-047-2. DiGiulian, Tony (13 Οκτωβρίου 2006). «German 28 cm/54.5 (11") SK C/34». NavWeaps.com. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2010. Gardiner, Robert· Chesneau, Roger· Kolesnik, Eugene M., επιμ. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships: 1860–1905. London: Conway Maritime Press. ISBN 978-0-85177-133-5. Gardiner, Robert· Gray, Randal, επιμ. (1985). Conway's All the World's Fighting Ships: 1906–1921. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-907-8. OCLC 12119866. Gardiner, Robert· Chesneau, Roger, επιμ. (1980). Conway's All the World's Fighting Ships, 1922–1946. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-913-9. Garzke, William H.· Dulin, Robert O. (1985). Battleships: Axis and Neutral Battleships in World War II. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-101-0. Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6. OCLC 22101769. Halpern, Paul G. (1995). A Naval History of World War I. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-352-7. OCLC 57447525. Herwig, Holger (1998) [1980]. "Luxury" Fleet: The Imperial German Navy 1888–1918. Amherst, New York: Humanity Books. ISBN 978-1-57392-286-9. OCLC 57239454. Hore, Peter (2006). Battleships of World War I. London: Southwater Books. ISBN 978-1-84476-377-1. Hore, Peter (2006). The Ironclads. London: Southwater Publishing. ISBN 978-1-84476-299-6. Staff, Gary (1995). Battle for the Baltic Islands 1917: Triumph of the Imperial German Navy. Barnsley, South Yorkshire: Pen & Sword Maritime. ISBN 978-1-84415-787-7. OCLC 232131032. Sturton, Ian, επιμ. (1987). Conway's All the World's Battleships: 1906 to the Present. London: Conway Maritime Press. ISBN 978-0-85177-448-0. OCLC 246548578. Tarrant, V. E. (2001) [1995]. Jutland: The German Perspective. London: Cassell Military Paperbacks. ISBN 978-0-304-35848-9. OCLC 48131785.
Μον ντ'Ορ Αζέργκ Φουτ

Η Μον ντ' Ορ Αζέργκ Φουτ είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 2000 υπό την ονομασία Μπωζολαί Μον ντ' Ορ, η οποία προήλθε από την συγχώνευση μεταξύ των Ουνιόν Σπορτίβ Ανς Αμπεριέ της κοινότητας της Ανς, και Σασελαί Φουτ της κοινότητας του Σασελαί.

 Η ομάδα έλαβε την οριστική της ονομασία τον Ιούλιο του 2005. Το 2006, απορρόφησε την Κλαμπ Σπορτίφ Σαζαί-Σιβριέ των κοινοτήτων Σαζαί-ντ'Αζέργκ και Σιβριέ-ντ'Αζέργκ. Από την σεζόν 2009-2010, η ομάδα αγωνίζεται στο CFA. Στις αρχές Ιανουαρίου του 2013, η ιστοσελίδα της εφημερίδας L'Équipe αποκάλυψε την άφιξη στην ομάδα από τον Ιούνιο του 2013 του πρώην Γάλλου διεθνούς ποδοσφαιριστής, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στην έδρα του συλλόγου, Λουντοβίκ Ζιουλί. Από το καλοκαίρι του 2013, ο Στεφάν Σαντινί γιος του πρώην ομοσπονδιακού τεχνικού της Εθνικής Γαλλίας Ζακ Σαντινί διατελεί προπονητής της Μον ντ'Ορ ντ'Αζέργκ. Στις 27 Ιανουαρίου 2014, η ομάδα της Μον ντ'Ορ ντ'Αζέργκ προχώρησε στην μεταγραφή των Σίντνεϊ Γκοβού πρώην Γάλλου διεθνούς και πρώην παίκτη της Ολιμπίκ Λυών και Γιοάν Γκομέζ πρώην παίκτη της ΣΚ Μπαστιά. Ντιβιζιόν ντ'Ωνέρ Ρον-Αλπ Πρωταθλήτρια : 2006 Ντανιέλ Ζακάρ Μοργκάν Ανσιάν Σονέρ Ερτέκ Τζεφρέι Μπυνιέ Αλεξί Ζενέ Τζαμάλ Αλιουΐ Αρτύρ Πουλέ Φαμπιάν Καρν Αντονί Μωβερναί Λουντοβίκ Ζιουλί Γιοάν Γκομέζ Κριστόφ Κολετά Μοντασίρ Μπουράς Φοντιέ Τραορέ Αλεξί Σουντανί Νταβίντ Ντουλίν Καρίμ Μπα Ουαλίντ Καμπάτ Σερζ Σιμόν Εντίν Γιαχιαουΐ Μπαντρ Ρομαίν Σιμσέκ Φλοριάν Μπουτονέ (αρχηγός) Ζαΐρ Μεσερί Σίντνεϊ Γκοβού Ζαουάντ Ζαϊρί / Καρίμ Μπουντζεμά Λουντοβίκ Ζιουλί Αρνώ Λεμπράν Μπενζαμέν Κορνιέ Επίσημη ιστοσελίδα της Μον ντ'Ορ Αζέργκ Φουτ
Διονύσης Λιβανός

Ο Διονύσης Λιβανός (Δεκέμβριος 1934 - 30 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας πολιτικός, ανιψιός του πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπηρέτησε σε κορυφαίες θέσεις τόσο επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας όσο και (αργότερα) επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ στο οποίο μετακινήθηκε λόγω της φιλίας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

 Ο Διονύσης Λιβανός γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1934 στο Κολωνάκι. Πατέρας του ήταν ο Σπύρος Λιβανός, γνωστός δικηγόρος με καταγωγή από το Μεσολόγγι, ενώ θεία του ήταν η Αμαλία Γούναρη-Κανελλοπούλου από την Πάτρα, αδελφή του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη και μητέρα του επίσης πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου.Το 1954 κατατάχθηκε εθελοντικά στην Πολεμική Αεροπορία ως ιπτάμενος ανθυποσμηναγός και μετείχε στην ελληνική αποστολή στην Αφρική (επανάσταση στο Κογκό).Ήταν πτυχιούχος νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με αντικείμενο τις διεθνείς σχέσεις. Από το 1964 μέχρι το 1967 ήταν διευθυντής του πολιτικού γραφείου του θείου του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ο οποίος ήταν τότε πρόεδρος της ΕΡΕ. Διετέλεσε εκδότης - διευθυντής και αρθρογράφος της εφημερίδας Νίκη, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (1974) και βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Νέα Δημοκρατία (1974 έως 1977). Το Νοέμβριο του 1977 ανέλαβε πάλι γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου, μέχρι το 1981, οπότε και παραιτήθηκε για να εκλεγεί ξανά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας.Εξελέγη και το 1985 με τη Νέα Δημοκρατία και συμμετείχε στην πολυσυζητημένη επιτροπή για τον «Φάκελο της Κύπρου», αλλά οι χειρισμοί της ηγεσίας Μητσοτάκη τον ανάγκασαν να ανεξαρτητοποιηθεί. Λόγω και της προσωπικής φιλίας του ίδιου και της συντρόφου του δημοσιογράφου Έλλης Στάη με τον Ανδρέα Παπανδρέου, πέρασε στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Το 1989 τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του Κινήματος, υπηρετώντας ως ευρωβουλευτής μέχρι τον Οκτώβριο του 1993 οπότε και ορκίστηκε υπουργός Τουρισμού στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Παρέμεινε υπουργός έως τον Σεπτέμβριο του 1995. Ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 30 Οκτωβρίου 2005, πάσχοντας από καρκίνο. Από τον γάμο του με την Αλίκη Κυριακίδου απέκτησε δύο παιδιά, μεταξύ των οποίων και τον Σπήλιο Λιβανό, βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας και υπουργό της Νέας Δημοκρατίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990 διατηρούσε σχέση με την γνωστή δημοσιογράφο Έλλη Στάη.
Μέτσοβο (Οροσειρά)

Ο P. Sustal αναφέρει ότι, σύμφωνα με τον Ιωάννη Τζέτζη (βυζαντινό συγγραφέα του 12ου αιώνα), Μέτζοβον αποκαλούσαν εκείνη την εποχή την οροσειρά της Πίνδου. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο ισχύει αυτή η μαρτυρία σίγουρα όμως υποδεικνύει μία λαϊκή ονομασία της οροσειράς η οποία επιβεβαιώνεται και σε νεώτερες πηγές. Ο Αναστάσιος Γόρδιος παραφράζοντας (μεταξύ των ετών 1682/83 και 1689) σε δημώδη γλώσσα το αρχικό εγκώμιο του αγίου Βησσαρίωνος, το οποίο είχε συντάξει στα 1552 ο Παχώμιος Ρουσάνος, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Ένα βουνί είναι, οπού ονoμάζεται από τους Έλληνες Πίνδος, και τούτο είναι εκείνο, οπού λέγεται βαρβαρικά Μέτζοβον·» και παρακάτω στο ίδιο κείμενο αναφέρει «χωρίζει το βουνί τούτο το Μέτζοβον, τα μέρη των Ιωαννίνων και τα μέρη της Θεσσαλονίκης».

 Η ταύτιση της ονομασίας Μέτσοβο με την οροσειρά της Πίνδου αναπαράγεται και σε γαλλική εγκυκλοπαιδικά του 1756.Την ίδια άποψη συμμερίζεται το 1810 ο περιηγητής Hobhouse, o οποίος αναφέρει ότι «…τα βουνά, που τώρα είναι γνωστά με το όνομα Μέτσοβο δεν μπορεί να είναι άλλα από την ίδια την Πίνδο…» ενώ σε πατριαρχικό σιγίλιο του 1818, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε «Επειδή τοίνυν και το κατ’ Ήπειρον κείμενον υπερύψηλον όρος της Πίνδου, όπερ κοινότερον Μέσσοβον εκλήθη…». Επίσης σε μία σειρά πηγών η Πίνδος αναφέρεται και ως «βουνά του Μετσόβου». Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η λέξη Πίνδος αποτελεί κληρονομιά της λόγιας παράδοσης, ενώ η λαϊκή ονομασία της οροσειράς από τα μεσαιωνικά χρόνια έως και τον 19o αιώνα ήταν, είτε «Μέτσοβο» είτε η περιγραφική «βουνά του Μετσόβου». Πιθανόν αυτή η ονομασία δεν πρέπει να συμπεριλάμβανε όλη την σημερινή οροσειρά, αλλά το κεντρικό της τμήμα μεταξύ της περιοχής του Ασπροποτάμου και των πηγών του Αώου. Είναι δε αξιοπαρατήρητο ότι αυτό το τμήμα συμπίπτει με την ορεινή ζώνη που προσδιόριζαν οι αρχαίοι έλληνες ως Πίνδο. Π. Αραβαντινός, Χρονογραφία της Ηπείρου, τόμ. Β΄, εκδ. Κουλτούρα, [χ.χ.], Αθήνα,σελ. 131. Φ. Δασούλας, «Πίνδος, οι γεωγραφικές και ιστορικές διαστάσεις ενός ονόματος», Ηπειρωτικό Ημερολόγιο 31(2012), σελ. 241-243. Κ. Θεσπρωτός-Α. Ψαλίδας,Γεωγραφία Αλβανίας και Ηπείρου, εκδ. ΕΗΜ, Ιωάννινα 1964, σελ. 52, 55, 56. J.C. Hobhouse, A journey through Albania and other provinces of Turkey in Europe and Asia to Constantinople during the years 1809 and 1810, Vol. 1, επανέκδοσηArno Press & New York Times, New York -1971, σελ. 68. K. Mέρτζιος, «Το εν Βενετία Κρατικόν Αρχείον», Ηπειρωτικά Χρονικά(1940), σελ. 25, 26. Δ. Σοφιανού, «Ο άγιος Βησσαρίων μητροπολίτης Λαρίσης (1527-1540) και κτήτορας της μονής Δουσικού», Μεσαιωνικά και Νέα Ελληνικά 4 (1992), σελ. 275. P. Sustal (με τη συνδρομή το Koder), Nikopolis und Kephallenia (TIB 3),Österreichischen Akademieder Wissenschaften, Bonn 1981, σελ. 207. Μ. Τρίτος, Η Πατριαρχική εξαρχία Μετσόβου(1659-1924). Η θρησκευτική κ΄ κοινωνική της προσφορά, εκδ. ΙΒΜΤ, Ιωάννινα 1991, σελ. 179. Δ. Φιλιππίδης-Γ. Κωσταντάς, Γεωγραφία Νεωτερική (επιμ. Α. Κουμαριανού), εκδοτική Ερμής Ε.Π.Ε,Αθήνα 1970, σελ. 125. Le grand dictionnaire historique, ou Le mélange curieux de l'histoire sacrée et profane. Tome 7, Éditeur :les libraires associés (Paris), σελ 523
Μαχητές των Δρόμων 7

Οι Μαχητές των Δρόμων 7 (Αγγλικά: Fast & Furious 7 ή και Furious 7) είναι τίτλος αμερικάνικης ταινίας δράσης παραγωγής 2013-2015, σε σκηνοθεσία Τζέιμς Γουάν. Πρωταγωνιστούν οι Βιν Ντίζελ, Πολ Γουόκερ, Ντουέιν Τζόνσον, Τζέισον Στέιθαμ, Μισέλ Ροντρίγκες.Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 2 Απριλίου 2015. Γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, καθώς οι συνολικές εισπράξεις ήταν περισσότερες από 1.5 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, γεγονός που της χάρισε την θέση της δεύτερης-υψηλότερης ταινίας συνολικής είσπραξης του 2015, αλλά και της 5ης καλύτερης ταινίας σε εισπράξεις όλων των εποχών.

 Ο Ντέκαρτ Σο (Στέιθαμ) αναλαμβάνει να εκδικηθεί τον Ντόμινικ Τορέτο (Ντίζελ) και την ομάδα του, καθώς τους θεωρεί υπεύθυνους για τον θανάσιμο τραυματισμό του αδερφού του. Θέλοντας να πάρει εκδίκηση, στέλνει τον Χομπς (Τζόνσον) τραυματισμένο στο νοσοκομείο, καταστρέφει το σπίτι του Τορέτο με μία βόμβα, ενώ την ίδια στιγμή σκοτώνει τον Χαν στους δρόμους του Τόκυο. Ο Ντόμινικ δέχεται την απροσδόκητη, αλλά και πολύτιμη βοήθεια ενός Αμερικανού μυστικού πράκτορα, του κ. Κανένα ( Ράσελ), ο οποίος του προτείνει να τον βοηθήσει, αφού, όμως, του κάνει κι εκείνος μία μικρή χάρη. Θα πρέπει να τον βοηθήσει να κλέψει μία τεχνολογικά προηγμένη συσκευή από έναν διαβόητο και αιμοδιψή τρομοκράτη (Χούνσου), ο οποίος έχει ήδη απαγάγει την δημιουργό της συσκευής και χάκερ, Ράμσεϊ (Εμμάνουελ). Ο κ. Κανένας βεβαιώνει τον Τορέτο πως αν διασώσει την Ράμσεϊ και κερδίσει την εμπιστοσύνη της, τότε θα του επιτρέψει να αξιοποιήσει όπως εκείνος και η ομάδα του θέλουν την συσκευή, ώστε να εντοπίσουν τον Σο και να απαλλαγούν από τις εκδικητικές επιθέσεις του. Ο Τορέτο και η ομάδα του δέχονται την προσφορά του, με σκοπό να δώσουν ένα τέλος στα προβλήματά τους και να μπορέσουν επιτέλους να ζήσουν μία ήρεμη, κανονική ζωή. Βιν Ντίζελ στον ρόλο του Ντόμινικ Τορέτο Πολ Γουόκερ στον ρόλο του Μπράιαν Ο'Κόνερ Τζέισον Στέιθαμ στον ρόλο του Ντέκαρτ Σο Μισέλ Ροντρίγκες στον ρόλο της Λετίσια 'Λέτι' Ορτίζ Ταϊρίζ Γκίμπσον στον ρόλο του Ρόμαν Πιρς Κρις 'Ludacris' Μπρίτζες στον ρόλο του Τεζ Πάρκερ Τζορντάνα Μπρούστερ στον ρόλο της Μία Τορέτο Ντουέιν Τζόνσον στον ρόλο του Λουκ Χομπς Τζιμόν Χούνσου στον ρόλο του Μοσέ Τζακάντε Κερτ Ράσελ στον ρόλο του Φρανκ Πέτι (τον γνωρίζουμε καλύτερα ως "κύριος Κανένας") Λούκας Μπλακ στον ρόλο του Σον Μπόσγουελ Νάταλι Εμμάνουελ στον ρόλο της Ράμσεϊ Έλσα Πατάκι στον ρόλο της Έλενα Νίβες Τζον Μπράδερτον στον ρόλο του Σέπαρντ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Furious 7 στο Wikimedia Commons
Μαρία Άννα Αικατερίνη Ρουτόβσκα

H Μαρία-Άννα-Αικατερίνη, γερμ. Maria-Anna-Katharina Rutowska (1706 - 1746) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν Πολωνή ευγενής, νόθη κόρη του βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας & εκλέκτορα της Σαξονίας. Με τους γάμους της έγινε κόμισσα Μπιελίνσκι και μετά κόμισσα Μπελγκάρντ & Αντρμόν.

 Ήταν η νόθη κόρη του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας (και, ως Φρειδερίκος-Αύγουστος Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας) και της ερωμένης του Φατίμας από την Τουρκία, που έλαβε το όνομα Μαρία-Αουρόρα του Σπήγκελ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1724 τον Μιχαήλ κόμη Μπιελίνσκι, Πολωνό ευγενή. Έπειτα από 8 έτη, διαζεύχθηκαν. Το 1737 η Μαρία-Άννα-Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Κλωντ-Μαρί κόμη του Μπελγκάρντ ε Αντρμόν, ευγενή της Σαβοΐας στην υπηρεσία της Σαξονίας. Είχε τέκνα: Μαυρίκιος του Μπελγκάρντ 1743-1792, υποστράτηγος στη Σαξονία. Φρειδερίκη-Αυγούστα-Μαρία, παντρεύτηκε το 1779 τον Φρανσουά-Σεμπαστιάν κόμη ντε Σεβρόν-Βιλέτ, χωρίς να αποκτήσει απογόνους. "hrabina Anna Konstancja Cosel". Archived from the original on 2013-03-11. Retrieved 2008-07-21.
Πάνος Κόκκας

Ο Πάνος Κόκκας (Θεσσαλονίκη, 1919 - Αθήνα, 1974) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας Ελευθερία που διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο κατά τη διάρκεια του Ανένδοτου Αγώνα και εν συνεχεία της Αποστασίας του 1965.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία στην πρωτεύουσα. Ίδρυσε την εφημερίδα Ελευθερία, την έκδοση της οποίας συνέχισε παράνομα με το όνομα Μάχη (το όνομα της μητέρας του) κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Πέραν αυτής, εξέδιδε και το Ραδιοφωνικόν Δελτίον. Το 1944 κατέφυγε στην Αίγυπτο προκειμένου να διαφύγει της συλλήψεώς του από τις γερμανικές αρχές. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την έκδοση της εφημερίδας μέχρι και την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, οπότε και διέκοψε οριστικά την έκδοσή της.Η εφημερίδα αντιπροσώπευε τον κεντρώο χώρο και αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες εφημερίδες της εποχής. Παράλληλα ο ίδιος ο Κόκκας διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις παρασκηνιακές διεργασίες της εποχής. Υποστηρίζεται ότι σε αυτόν οφείλεται η ιδέα του Ανένδοτου Αγώνα ενώ στα γραφεία της εφημερίδας του λαμβάνονταν οι αποφάσεις σχετικά με την στρατηγική που έπρεπε να ακολουθηθεί. Κατά τα γεγονότα της αποστασίας υποστήριξε τους αποστάτες και τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Υπήρξε στενός φίλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.Έπειτα από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας στην Ελλάδα, ο δημοσιογράφος έφυγε από τη χώρα και παρέμεινε στο εξωτερικό (στο Παρίσι) μέχρι την αμνηστία του 1973. Ο Κόκκας προσβλήθηκε από καρκίνο των πνευμόνων και για έναν μήνα εισήχθη σε νοσοκομείο του Λονδίνου για θεραπεία. Μετά την επιστροφή του στην ελληνική πρωτεύουσα απεβίωσε στις 26 Ιουνίου 1974. Η κηδεία του τελέστηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών, χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και η ταφή του έγινε στους Δελφούς όπως ήταν η επιθυμία του. "Ιερολογία του γάμου" "Τιμαριθμική ρήτρα" Χρήστος Χρηστίδης, «Ο λόγος ενός πρωταγωνιστή: προσεγγίζοντας την περίοδο 1964-1968 μέσα από μία επιστολή του Πάνου Β. Κόκκα», Κλειώ, 4 (2007), σελ. 139-158 Πάνος Κόκκας στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών