IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ναυμαχία της Παλλήνης

Η Μάχη της Παλλήνης έλαβε χώρα το 1344 μεταξύ των στόλων μίας Λατινικής Χριστιανικής ένωσης και Τούρκων επιδρομέων, στη χερσόνησο της Παλλήνης (Κασσάνδρας) στη Χαλκιδική (στη βόρεια Ελλάδα).

 Η μάχη είναι γνωστή μέσα από το χρονικό τού από την Πάδουα νομικού Γκουλιέλμο Κορτούζι και την Ιστορία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού (βασ. 1347–1354). Ο Κορτούζι παρέχει την ημερομηνία, εορτή της Ανάληψης (13 Μαΐου 1344) και καταγράφει ότι οι Χριστιανοί κατέστρεψαν 52 Τουρκικά πλοία. Σύμφωνα με τον Καντακουζηνό, ο Χριστιανικός στόλος αριθμούσε 24 γαλέρες και ανάγκασε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν τα πλοία τους, 60 τον αριθμό, σε έναν κολπίσκο που ονομαζόταν Λόγγος στη χερσόνησο της Παλλήνης. Στη συνέχεια οι Χριστιανοί προχώρησαν στο κάψιμο των εγκαταλειμμένων Τουρκικών πλοίων. Η ταυτότητα του Χριστιανικού στόλου δεν αποκαλύπτεται από τις πηγές, αλλά αφού στις 25 Ιουλίου ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ συνεχάρη τον Μεγάλο Διδάσκαλο των Ιωαννιτών Ιπποτών Ελιόν ντε Βιλνέβ για τη συμβολή του στη Σταυροφορία, που είχε οργανώσει ο παπικός αντιπρόσωπος (legatus) Ερρίκος του Άστι. Ο στόλος ήταν πιθανώς ο ίδιος, με αυτόν που οργανώθηκε για τη Σταυροφορία της Σμύρνης, αποτελούμενος από τέσσερα πλοία από τον πάπα και τον βασιλιά της Κύπρου, έξι πλοία των Ιωαννιτών, με τα υπόλοιπα (14) πιθανώς να αποτελούνται από Βενετικά πλοία, που είχαν συγκεντρωθεί στο Νεγκροπόντε τον Νοέμβριο του 1343. Ο στόλος των Σταυροφόρων συνέχισε, και κατέλαβε το λιμάνι και την (κάτω) πόλη της Σμύρνης στις 28 Οκτωβρίου, αλλά η ακρόπολη παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων του Αϊδινίου. Ο ηγέτης των Αϊδινιδών Ουμούρ μπέης με τη σειρά του πολιόρκησε τους Σταυροφόρους και σε μία αιφνιδιαστική επίθεση στις 17 Ιανουαρίου κατάφερε να σκοτώσει τους ηγέτες των Σταυροφόρων. Εντούτοις, αν και σε μεγάλη δυσκολία και συνεχώς παρενοχλούμενη από τους Τούρκους, η Σμύρνη παρέμεινε στα χέρια των Λατίνων μέχρι που καταλήφθηκε από τον Ταμερλάνο το 1402 . Ναυμαχία του Αδραμυττίου (1334) Μάχη της Ίμβρου (1347) Μάχη των Μεγάρων (1359) Lock, Peter (2013). The Routledge Companion to the Crusades. Routledge. ISBN 9781135131371.
Ένωσις Πανελληνίου-Ανταίου Λεμεσού

Η Ένωσις Πανελληνίου-Ανταίου Λεμεσού (Ε.Π.Α.Λ.) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λεμεσό. Ιδρύθηκε το 1963. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΟ.

 Η ΕΠΑΛ ιδρύθηκε το 1963 από τη συγχώνευση των σωματείων Πανελλήνιος Λεμεσού και Ανταίος Λεμεσού.Η ΕΠΑΛ συνέχισε την πορεία του Πανελλήνιου και του Ανταίου στην Β΄ κατηγορία. Επειδή την περίοδο 1963-64 δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα λόγω των δικοινοτικών διαταραχών στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1963, η πρώτη συμμετοχή της ομάδας στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ήρθε την περίοδο 1964-65. Συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία χωρίς κάποια διάκριση. Καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν η κατάκτηση της δεύτερης θέσης την περίοδο 1969-70. Το 1971 συμμετείχε στο κύπελλο Παλιγγενεσίας φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά.Το 1971 η ομάδα απορροφήθηκε από τον Άρη Λεμεσού, μετά από απόφαση των γενικών συνελεύσεων των δύο ομάδων (του Άρη στις 23 Μαΐου 1971 και της ΕΠΑΛ στις 26 Μαΐου 1971). 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η ΕΠΑΛ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Πρέμυσλ Γ΄ της Οπάβα

Ο Πρέμυσλ/Πρζέμκο Γ΄, τσεχ. Přemysl III (π. 1450 - 17 Φεβρουαρίου 1493) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν τιτουλάριος δούκας της Οπάβα. Έγινε μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού στις πόλεις Βρόκλαβ, Ολομόουτς & Βιέννη και κοσμήτωρ τού Συλλόγου τού καθεδρικού τού Αγ. Όθμαρ στο Μέντλινκ.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Γουλιέλμου δούκα τού 1/3 της Οπάβα & δούκα τού Μύνστερμπερκ και της Σαλώμης των Τσαστολοβίτσε, κόρης τού Πούτα Γ΄ δούκα τού Μύνστερμπερκ. Το 1452 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και ο αδελφός του Ερνέστος δούκας τού 1/3 της Οπάβα ανέλαβε την κηδεμονία των πέντε τέκνων τού Γουλιέλμου. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του Φρειδερίκος και Βεντσέσλαος Γ΄ κληρονόμησαν τα 2/3 της Οπάβα τού πατέρα τους· το υπόλοιπο 1/3 κατείχε ο εξάδελφός τους Ιωάννης Β΄. Ο πατέρας τους ήταν δούκας τού Μύνστερμπερκ, αλλά αντάλλαξε το δουκάτο με το 1/3 της Οπάβα τού Ερνέστου, έτσι κληροδότησε τα 2/3 της Οπάβα στους δύο μεγαλύτερους γιους του. Η δύσκολη οικονομική κατάσταση ανάγκασε τον Ερνέστο, ως κηδεμόνας που ήταν, να πωλήσει τα 2/3 των ανιψιών του στον Μπόλκο Ε΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα τού Οπόλε. Zdeněk Měřinský: Marginálie k životním osudům Přremysla III. Opavského. In: Od Knížat ke Králům. ISBN 978-80-7106-896-9, S. 423–437.
Σύμφωνο Αντικομιντέρν

Το Σύμφωνο Αντικομιντέρν (γερμανικά: Antikominternpakt, ιαπωνικά: 防共協定, Bōkyō kyōtei), ή Σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς (γερμανικά: Abkommen gegen die Kommunistische Internationale‎) όπως ήταν ο πλήρης τίτλος του, ήταν συμφωνία μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και την Ιαπωνίας που στρεφόταν κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Υπογράφηκε στις 25 Νοεμβρίου 1936 από τον γενικό πρεσβευτή της Γερμανίας Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και τον Ιάπωνα πρεσβευτή στη Γερμανία Kintomo Mushanokōji. Η Ιταλία προσχώρησε το 1937, ακολούθησαν η Ισπανία και η Ουγγαρία το 1939. Οι Ιάπωνες ήλπιζαν ότι το Σύμφωνο κατά της Κομιντέρν θα αποτελούσε ουσιαστικά μια συμμαχία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, όπως σίγουρα το αντιλαμβάνονταν οι Σοβιετικοί. Ωστόσο, μετά την ένταξη της Ιταλίας στο σύμφωνο και μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, απέκτησε μια ολοένα και πιο αντι-Δυτική και αντιβρετανική υπόσταση.Μετά την υπογραφή του Γερμανοσοβετικού συμφώνου μη επιθέσεως του 1939, η Ιαπωνία αποστασιοποιήθηκε από τη Γερμανία και στην ουσία κατέστη ανενεργό. Το Σύμφωνο ανανεώθηκε στη συνέχεια τον Νοέμβριο του 1941 με την είσοδο πολλών νέων μελών, όπως της Βουλγαρίας και της Φινλανδίας.

 Η Κυβέρνηση του Γερμανικού Ράιχ και η Αυτοκρατορική Ιαπωνική Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας ότι ο στόχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, γνωστής ως Κομιντέρν, είναι να διαλύσει και να υποτάξει τα υπάρχοντα κράτη με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της· πεπεισμένοι ότι η ανοχή της παρέμβασης της Κομμουνιστικής Διεθνούς στις εσωτερικές υποθέσεις των εθνών όχι μόνο θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική τους ειρήνη και την κοινωνική ευημερία, αλλά αποτελεί επίσης απειλή για την ειρήνη του κόσμου· επιθυμούν να συνεργαστούν ενάντια στην κομμουνιστική ανατροπή· έχουν συμφωνήσει ως εξής Άρθρο 1: Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Κράτη συμφωνούν να ενημερώνονται μεταξύ τους για τις δραστηριότητες της Κομμουνιστικής Διεθνούς, να διαβουλεύονται μεταξύ τους για τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα και να τα φέρουν εις πέρας σε στενή συνεργασία. Άρθρο 2: Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη θα καλέσουν από κοινού τρίτα κράτη των οποίων η εσωτερική ειρήνη απειλείται από τις ανατρεπτικές δραστηριότητες της Κομμουνιστικής Διεθνούς να λάβουν αμυντικά μέτρα στο πνεύμα αυτής της συμφωνίας ή να λάβουν μέρος στην παρούσα συμφωνία. Άρθρο 3: Το γερμανικό καθώς και το ιαπωνικό κείμενο της παρούσας συμφωνίας θεωρείται το αρχικό κείμενο. Τίθεται σε ισχύ την ημέρα της υπογραφής και θα παραμείνει σε ισχύ για περίοδο πέντε ετών. Πριν από τη λήξη αυτής της περιόδου, τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη θα καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τις περαιτέρω μεθόδους συνεργασίας τους.
MILF

Ο αγγλικός όρος MILF (ελεύθερη απόδοση: μιλφ) είναι αρκτικόλεξο και σημαίνει Mother I'd Like to Fuck". Στην αγγλική (και από εκεί στην ελληνική) χρησιμοποιείται το αρκτικόλεξο αντί ολόκληρης της φράσης. Ο όρος υποδηλώνει μια σεξουαλικά ελκυστική μεγαλύτερη γυναίκα, η οποία συνήθως έχει παιδιά.

 Η έννοια της λέξης MILF προηγείται του όρου, όπως αποδεικνύεται από την κυρία Ρόμπινσον στην ταινία Ο Πρωτάρης (1967). Ο όρος διαδόθηκε από την ταινία American Pie (1999), όπου ο χαρακτήρας του Τζον Τσο (ο οποίος στην ταινία ονομαζόταν "MILF Τύπος αρ. 2") χρησιμοποιούσε τον όρο για να αναφερθεί στην Ζανίν Στίφλερ (Τζένιφερ Κούλιτζ).Το 2007, ένα άρθρο στο περιοδικό New York έγραφε ότι ο όρος MILF είχε γίνει δημοφιλής. Υπήρχαν μπλουζάκια, κούπες, σχετικά βιβλία και ένα είδος πορνογραφίας μεταξύ άλλων με τον όρο "μιλφ". Οι συγγραφείς του άρθρου αναρωτήθηκαν: "Πώς ακριβώς ένας αμφιλεγόμενος ερωτικός όρος γίνει ευρέως διαδεδομένος, πολιτιστικά κυρωμένο ιδανικό, ένα διεστραμμένο μείγμα εμπορευματοποίησης και χειραφέτησης;" Ο όρος yummy mummy χρησιμοποιείται μαζί με το μιλφ. Το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης ορίζει τον όρο ως "μια ελκυστική και κομψή νεαρή μητέρα".Αν και δεν είναι τόσο διαδεδομένοι, υπάρχουν οι όροι Ντιλφ και Φιλφ (DILF και FILF, δηλαδή Πατέρας/Μπαμπάς που θα ήθελα να Γαμήσω") ή FILF (για το "Πατέρας που θα Ήθελα να Γαμήσω") τους οποίους χρησιμοποιούν οι ανδρόφιλοι για να αναφερθούν σε ένα σεξουαλικά ελκυστικό μεγαλύτερο άνθρωπο που είναι πιθανώς πατέρας. Το 2002, ένας κάτοικος της πολιτείας της Ουάσιγκτον έκανε αίτηση για την τοποθέτηση μιας πινακίδας με την επιγραφή "GOTMILF" στο αυτοκίνητο του, παρωδία του διαφημιστικού συνθήματος "Got Milk?". Η πινακίδα εγκρίθηκε, αλλά αργότερα η έγκριση ακυρώθηκε μετά από καταγγελίες που υποβλήθηκαν εναντίον του.Τον Δεκέμβριο του 2007, ο αερομεταφορέας χαμηλού κόστους Spirit Airlines ξεκίνησε μια αμφιλεγόμενη διαφημιστική καμπάνια, στην οποία χρησιμοποίησε τον όρο Μιλφ (Milf) ως αρκτικόλεξο του "Πολλά Νησιά, Χαμηλές Τιμές" (στα αγγλικά: Many Islands, Low Fares). Τον Ιανουάριο του 2009, η ίδια εταιρία χρησιμοποίησε πάλι το αρκτικόλεξο αυτό. Η γαλλική κωμωδία MILF του 2018 έχει ως θέμα τρεις παιδικούς φίλους που γίνονται MILF, παραπλανώντας τρία νεαρά αγόρια.Το 2013 η εταιρεία ένδυσης True &amp; Co., διακωμώδησε τη φράση σε μια διαφήμιση σουτιέν. Η εκστρατεία συγκέντρωσε αρνητική προσοχή για την εταιρεία του Σαν Φρανσίσκο.Ένα άρθρο του περιοδικού Πλέιμποϊ από τον εκπαιδευτή του σεξ και ερευνητή του πανεπιστημίου Πέρντιου Τζάστιν Λεμίλερ ανέφερε το έργο των Σίγκμουντ Φρόυντ και Άλφρεντ Κίνσεϊ για να εξηγήσουν τη γοητεία με το φαινόμενο Μιλφ.Η SMILF ήταν μια αμερικανική κωμική σειρά με πρωταγωνιστή, δημιουργό, σεναριογράφο και σκηνοθέτη τον Φράνκι Σω. Η σειρά προβαλλόταν στο κανάλι Showtime. Βασιζόταν στην ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του Σω. Το όνομα SMILF είναι λογοπαίγνιο του όρου "Μιλφ/MILF", με το "S" να σημαίνει "ελεύθερος" ή "νότιος" (αγγλικά: southie, ένα ψευδώνυμο για την Νότια Βοστώνη), ή και τα δύο. Η σειρά ακυρώθηκε στις 8 Μαρτίου 2019, μετά από δύο κύκλους προβολής από το κανάλι.
Γαλάν

Το ηφαίστειο Σέρο Γαλάν (ισπανικά: Cerro Galán‎) είναι ένα ενεργό αλλά αδρανές στρωματοηφαίστειο. Βρίσκεται στην επαρχία Καταμάρκα της Αργεντινής και η μεγάλη καλδέρα του θεωρείται η πιο εκτεθειμένη στον κόσμο. Το υψόμετρό του είναι 5.912 μέτρα.

 Σε υψόμετρο 5.912 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σχηματίζει έναν ορεινό όγκο με πολλαπλές κορυφές, όπου δεσπόζει από το κέντρο του η τεράστια καλδέρα του Σέρο Γαλάν, η οποία εκτείνεται σε μέσο υψόμετρο 4.500 μέτρων. Τα νερά που απορρέουν από το Σέρο Γαλάν και τα πλευρικά τοιχώματα της καλδέρας έχουν σχηματίσει μια μικρή λίμνη στα νοτιοδυτικά του κώνου της καλδέρας, γνωστή ως Λαγούνα Ντιαμάντε (Laguna Diamante). Ο ηφαιστειακός όγκος εκτείνεται σε περίπου εκατό τετραγωνικά χιλιόμετρα στο κέντρο της καλδέρας. Περιέχει μια μικρή αλμυρή λίμνη με διάμετρο όχι μεγαλύτερη από 500 μέτρα, στην οποία συχνάζουν φλαμίνγκο. Πρόκειται για τη Λαγουνίτα Εσκονδίδα.Όπως το μεγαλύτερο μέρος της καλδέρας, ο ορεινός όγκος βρίσκεται εντός του Αποθέματος Βιόσφαιρας Λαγούνα Μπλάνκα. Το Σέρο Γαλάν βρίσκεται σε μια σχεδόν ακατοίκητη περιοχή. Αυτό ισχύει για ολόκληρη την περιοχή, η οποία είναι αναμφίβολα μία από τις πιο απομακρυσμένες και απομονωμένες της Αργεντινής. Όπως και σε ολόκληρη την Πούνα ντε Καταμάρκα, που αντιστοιχεί στο διαμέρισμα της Αντοφαγάστα ντε λα Σιέρα, ο τουρισμός ισοδυναμεί με εξερεύνηση.
Το Κόσμημα των Εφτά Αστεριών

Το Κόσμημα των Εφτά Αστεριών (The Jewel of Seven Stars) είναι μυθιστόρημα τρόμου από τον Ιρλανδό συγγραφέα Μπραμ Στόκερ, που πρωτοδημοσιεύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1903 από τον Αγγλικό εκδοτικό οίκο Heinemann.

 Ένας πάμπλουτος αιγυπτιολόγος, ο Άβελ Τρελόνυ, βρίσκεται τραυματισμένος μέσα στο σπίτι του, μπροστά στο χρηματοκιβώτιό του. Έχει περιέλθει σε κατάσταση καταληψίας και κανείς δεν ξέρει ποιος και γιατί προσπάθησε να τον δολοφονήσει. Η κόρη του Μαργαρίτα καλεί σε βοήθεια ένα νεαρό δικηγόρο με τον οποίο είχε μια πρόσφατη γνωριμία. Έτσι ξεκινάει ένα συναρπαστικό ταξίδι στη χώρα του Νείλου, που αναζητεί και παρουσιάζει τις μεταφυσικές αρχαίες δοξασίες και πρακτικές των Αιγυπτίων Φαραώ και του Ιερατείου για την απόκτηση της αθανασίας, οι οποίες είχαν συναρπάσει τους λογίους της Βικτωριανής Αγγλίας. Στην δεκαετία του 1970, η νουβέλα έγινε βάση για την ταινία Blood from the Mummy's Tomb. Σε μια άλλη κινηματογραφική μεταφορά, The Awakening, πρωταγωνιστούσαν οι Τσάρλτον Χέστον και Στέφανι Ζίμπαλιστ. The Jewel of Seven Stars - Η αγγλική έκδοση του βιβλίου στο Project Gutenberg
Ολ Σεντς

Η Ολ Σεντς (αγγλικά: All Saints‎) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με πληθυσμό 3.412 (2001). Ανήκει στο νησί της Αντίγκουα και στην ενορία της Αγίας Μαρίας. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, κεντρικά της Αντίγκουα και ανατολικά της Αγίας Μαρίας.

 Η Ολ Σεντς βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, κεντρικά της Αντίγκουα και ανατολικά της Αγίας Μαρίας. All Saints σημαίνει Όλοι οι Άγιοι. Εκεί έχει αναπτυχθεί η αγγειοπλαστική. Δίπλα της βρίσκεται η κωμόπολη Πόττερς Βίλατζ, που σημαίνει 'χωριό της αγγειοπλαστικής' και πήρε το όνομά του από αυτήν. Κατάλογος πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Ευρωπαϊκή Ρωσία

Η Ευρωπαϊκή Ρωσία είναι το τμήμα της Ρώσικης Ομοσπονδίας που γεωγραφικά ανήκει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι το δυτικό τμήμα της Ρωσίας και αποτελεί μέρος της Ανατολικής Ευρώπης. Ο όρος που έρχεται σε αντιδιαστολή είναι η Ασιατική Ρωσία που αντιστοιχεί με την Βόρεια Ασία και ταυτίζεται με την ιστορική περιοχή της Σιβηρίας.

 Με πληθυσμό περίπου 110 εκατομμυρίων ανθρώπων, το ευρωπαϊκό τμήμα της χώρας έχει περίπου το 77% του πληθυσμού της, αλλά καλύπτει λιγότερο από το 25% της συνολικής έκτασης της επικράτειας της Ρωσίας. Στην γεωγραφική αυτήν έκταση περιλαμβάνονται η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη, οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της Ρωσίας, με πληθυσμό 12.325.387 και 5.131.942 κατοίκους, αντίστοιχα. Η Ευρωπαϊκή Ρωσία χωρίζεται σε 6 Ομοσπονδιακά Διαμερίσματα, από τα οποία τα 4 βρίσκονται εξ ολοκλήρου εντός της γεωγραφικής έκτασης αυτής και είναι: το Κεντρικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βορείου Καυκάσου, το Βορειοδυτικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, το Νότιο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα. Επιπλέον όμως και στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βόλγα που το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται εντός του ευρωπαϊκού τμήματος, καθώς και στο Ουραλικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα που το μεγαλύτερο μέρος του ωστόσο βρίσκεται εντός του ασιατικού τμήματος. Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε κατά τα χρόνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για να περιγράψει τα παραδοσιακά Ανατολικά Σλαβικά εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης επίσης της σημερινής Λευκορωσίας και της μεγαλύτερης έκτασης της Ουκρανίας.
Δήμος Τυρνάβου

Ο Δήμος Τυρνάβου είναι δήμος της Περιφέρειας Θεσσαλίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» από την συνένωση των δύο προϋπαρχόντων δήμων Τυρνάβου και Αμπελώνα. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 516.29 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 22.230 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, ενώ κατά την Απογραφή του 2011 είχε 25.032 κατοίκους. Έδρα του δήμου ορίστηκε ο Τύρναβος.

 Δημοτική Κοινότητα Αμπελώνος -- ο Αμπελώνας [ 6.083 ] Τοπική Κοινότητα Βρυοτόπου [ 585 ] ο Βρυότοπος [ 560 ] ο Μικρόλιθος [ 25 ] Τοπική Κοινότητα Δελερίων -- τα Δελέρια [ 655 ] Τοπική Κοινότητα Ροδιάς [ 732 ] η Ροδιά [ 732 ] το Κόρδεσι [ 0 ] Δημοτική Κοινότητα Τυρνάβου [ 12.572 ] ο Τύρναβος [ 11.069 ] το Κριτήρι [ 1.415 ] η Λυγαριά [ 56 ] τα Περίχωρα [ 32 ] Τοπική Κοινότητα Αργυροπουλείου [ 1.670 ] το Αργυροπούλι [ 1.667 ] το Άνω Αργυροπούλι [ 1 ] το Βοτανοχώρι [ 2 ] Τοπική Κοινότητα Δαμασίου [ 1.444 ] το Δαμάσι [ 1.380 ] το Δαμασούλι [ 64 ] Τοπική Κοινότητα Δένδρων Τυρνάβου [ 1.291 ] η Αγία Σοφία [ 109] τα Δένδρα [ 619 ] τα Πλατανούλια [ 563 ] Πανταζής Πλάκας (1891 - 1957)19 Ιανουαρίου 1955 - 26 Νοεμβρίου 1957 Εμμανουήλ Αρίδας (1892 - 1982)1 Δεκεμβρίου 1957 - 24 Μαΐου 1959 Δημήτριος Νασίκας (1920 - 2015)1959 - 11 Ιουνίου 1967 Διορισμένοι από τη δικτατορία της επταετίας: 1967-1974 Διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας: 1974 - 1975 Ιάσων Χατζηκρανιώτης (1932 - 1997)1 Ιουνίου 1975 - 31 Δεκεμβρίου 1978 Δημήτριος Κουγιώνης (1952 - )1 Ιανουαρίου 1979 - 31 Δεκεμβρίου 1994 Νικόλαος Χελιδόνης (1941 - 1996)1 Ιανουαρίου 1995 - 17 Αυγούστου 1996 Σταύρος Δόβας (1945 - )18 Αυγούστου 1996 - 31 Δεκεμβρίου 2002 Αθανάσιος Νασίκας1 Ιανουαρίου 2003 - 31 Δεκεμβρίου 2006 Χρήστος Κιτσίδης1 Ιανουαρίου 2007 - 31 Δεκεμβρίου 2010 Νίκος Μαλάκος (1980 - )1 Ιανουαρίου 2011 - 31 Αυγούστου 2014 Παναγιώτης Σαρχώσης (1956 - )1 Σεπτεμβρίου 2014 - 31 Αυγούστου 2019 Ιωάννης Κόκουρας1 Σεπτεμβρίου 2019 - Σήμερα Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
NHK World

Το NHK World είναι Ιαπωνικό κανάλι που εκπέμπει στην αγγλική γλώσσα, με στόχο την προώθηση του ιαπωνικού πολιτισμού και της Ιαπωνίας σε όλο το κόσμο, αλλά και στα ιαπωνικά για τους απόδημους Ιάπωνες. Είναι παρόμοιας θεματολογίας με τη Ντόιτσε Βέλε, το BBC World News και την αγγλόφωνη έκδοση του France 24. Μεταδίδει ειδήσεις, πολιτιστικά προγράμματα σχετικά με τον ιαπωνικό πολιτισμό, ταξιδιωτικά προγράμματα, αποσπάσματα από την ιαπωνική έκδοση του ΝΗΚ, μαθήματα ιαπωνικής γλώσσας και άλλα πολιτιστικά και ενημερωτικά προγράμματα.

 Το NHK ξεκίνησε τις διεθνείς υπηρεσίες τηλεοπτικών μεταδόσεων για τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη το 1995. Την 1η Απριλίου 1998, το NHK World Television ξεκίνησε να εκπέμπει. Το ειδησεογραφικό και πληροφοριακό κανάλι του NHK μεταδίδεται μέχρι και σήμερα διεθνώς μέσω δορυφόρου και μέσω καλωδιακής. Το πρόγραμμά του μεταδίδεται στην Αγγλική γλώσσα. Ξεκίνησε ως ειδησεογραφικό κανάλι το Φεβρουάριο του 2009 χρησιμοποιώντας το λογότυπο του ίδιου του σταθμού το οποίο είχε υλοποιήσει το δημιουργικό και διαφημιστικό τμήμα του NHK. Αρχικά, το NHK World TV είχε χρησιμοποιήσει το λογότυπο του ίδιου του φορέα. Μερικές από τις εκπομπές του καναλιού γυρίζονται από τα στούντιο παραγωγής του Ιαπωνικού Ραδιοτηλεοπτικού Οργανισμού JIB TV των οποίων το 60% των μετοχών ανήκει στο NHK και το υπόλοιπο 40% ανήκει σε ιδιώτες επενδυτές και ιδιωτικές εταιρείες, όπως η Microsoft και η Ιαπωνική τράπεζα Mizuho. Το NHK World Premium Television μεταδίδει ειδήσεις, αθλητισμό και ψυχαγωγία στην Ιαπωνική γλώσσα παγκοσμίως μέσω δορυφόρου ως συνδρομητική υπηρεσία. Στην Ευρώπη το κανάλι μεταδίδεται μέσω της Ιαπωνικής Δορυφορικής Τηλεοπτικής Υπηρεσίας JSTV και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το κανάλι είναι γνωστό ως TV Japan. Τα προγράμματα γενικά δεν φέρουν και δεν χρησιμοποιούν Αγγλικούς υπότιτλους. Επίσημη ιστοσελίδα του NHK World Radio Japan Ζωντανές μεταδόσεις, podcasting και αρχειοθέτηση Μαθήματα εκμάθησης ξένων γλωσσών από Basic Japanese for You και Brush Up Your Japanese.
Ζαν Ζιρό

Ο Ζαν Ζιρό (γαλλικά: Jean Girault), (9 Μαΐου 1924 - 24 Ιουλίου 1982), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου και σκηνοθέτησε περισσότερες από 30 ταινίες μεταξύ 1960 και 1982 με πρωταγωνιστή σε αρκετές α πό αυτές τον Λουί ντε Φυνές στο ρόλο του Χωροφύλακα.

 Les pique-assiette (1960) Les Moutons de Panurge (1960) Les Livreurs (1961) People in Luck (1963) Les Bricoleurs (1963) Pouic-Pouic (1963) Let's Rob the Bank (1964) The Troops of St. Tropez (1964) The Gorillas (1964) Gendarme in New York (1965) Monsieur le président-directeur général (1966) Les grandes vacances (1967) A Strange Kind of Colonel (1968) Le gendarme se marie (1968) La maison de campagne (1969) Le gendarme en balade (1970) Le Juge (1971) Jo (1971) Les charlots font l'Espagne (1972) Le concierge (1973) Le permis de conduire (1974) Deux grandes filles dans un pyjama (1974) Les murs ont des oreilles (1974) L'intrépide (1975) L'Année sainte (1976) Le mille-pattes fait des claquettes (1977) L'horoscope (1978) The Gendarme and the Extra-Terrestrials (1979) L'Avare (1980) Ach du lieber Harry (1981) La Soupe aux choux (1981) Le gendarme et les gendarmettes (1982) Ζαν Ζιρό στην IMDb
Ράχη Πιερίας

Η Ράχη είναι χωριό του Νομού Πιερίας, με πληθυσμό 423 κατοίκους, βάσει της Απογραφής του 2011. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κατερίνης και αποτελεί οικισμό της Δημοτικής Ενότητας Λόφου του Δήμου Κατερίνης. Η Ράχη ήταν ενσωματωμένη στο Λόφο όταν αυτός ονομαζόταν Ζιάζιακο. Η απόσταση του οικισμού από την Κατερίνη είναι 14 χιλιόμετρα.

 Η οικονομία της στηρίζεται στη γεωργία και ιδίως στην καλλιέργεια κερασιών και καπνού. Στη Ράχη δραστηριοποιούνται δυο συνεταιρισμοί κερασιών, ο Άγιος Λουκάς και ο Α.Σ.Π.Ο (Αγροτικός Συνεταιρισμός Παράγωγων Οπωροκηπευτικών) Ράχης. Ο κεντρικός ναός της Ράχης είναι ο Άγιος Λουκάς και έξω από το χωριό βρίσκεται και ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, όπου και το κοιμητήριο. Έχει μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και αγροτικό συνεταιρισμό. Δραστήριος είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Ράχης (ιδρύθηκε το 1977) , ο οποίος ονομάζεται "Τα Πάτρια". Ο σύλλογος αυτός διοργανώνει πολυήμερες εκδηλώσεις τον Οκτώβριο για τον πολιούχο Άγιο Λουκά, που επίσης λέγονται "Πάτρια". Ο Μορφωτικός και Αθλητικός του Όμιλος ονομάζεται "Ο Απόλλων" (ίδρυση 1976) (στο ποδόσφαιρο, αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας) . Στο χωριό λειτουργεί και θεατρικό σχήμα το οποίο εντάσσεται στον Πολιτιστικό σύλλογο (Θέατρο Ράχης). Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού
Η γη της επαγγελίας (μυθιστόρημα)

Η γη της επαγγελίας (πολωνικά: Ziemia obiecana, προφέρεται: [ˈʑɛmʲia ɔbʲiɛˈt͡sana]) είναι ένα μυθιστόρημα του 1899 από τον Πολωνό συγγραφέα και βραβευμένο με Νόμπελ, Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στη Βαρσοβία. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του, μετά το Οι Χωριάτες. Το μυθιστόρημα Η γη της επαγγελίας δημοσιεύθηκε αρχικά ως μέρος της Kurier Codzienny στη βιομηχανική πόλη του Λοτζ από το 1897 έως το 1898. Διαδραματισμένο στο Λοτζ, το Η γη της επαγγελίας αφηγείται την ιστορία τριών στενών φίλων και αδίστακτων νέων βιομηχάνων: ενός Πολωνού, ενός Γερμανού και ενός Εβραίου, οι οποίοι αγωνίζονται να χτίσουν το δικό τους εργοστάσιο στον σκληρό κόσμο της εργασιακής εκμετάλλευσης στα τέλη του 19ου αιώνα. Το μυθιστόρημα του Ρέιμοντ ζωγραφίζει έντονα ένα πορτρέτο της ταχείας βιομηχανοποίησης του Λοτζ και των σκληρών επιπτώσεων της στους εργάτες και τους ιδιοκτήτες μύλων. Ο Ρέιμοντ γράφει: «Για εκείνη τη "γη της επαγγελίας" - γι΄ αυτόν τον καρκινικό όγκο - τα χωριά ερημώθηκαν, τα δάση πέθαναν, η γη στέρεψε από τους θησαυρούς της, τα ποτάμια ξηράνθηκαν, γεννήθηκαν άνθρωποι. Και ρούφηξε τα πάντα στον εαυτό της. Και στα ισχυρά σαγόνια της συνθλίβει και μασάει ανθρώπους και πράγματα, ουρανό και γη και σε αντάλλαγμα δίνει άχρηστα εκατομμύρια σε μια χούφτα ανθρώπων, και πείνα και δυσκολίες σε ολόκληρο το πλήθος».

 Ο Κάρολ Μποροβιέτσκι (Karol Borowiecki), ένας Πολωνός ευγενής, είναι ο διευθύνων μηχανικός στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στο Μπούχολζ. Με τη βοήθεια των φίλων του Μαξ Μπάουμ (Max Baum), ενός Γερμανού που είναι κληρονόμος ενός παλιού εργοστασίου χειροαργαλειών και του Μόριτς Βελτ (Moritz Welt), ενός ανεξάρτητου Εβραίου επιχειρηματία, ξεκινούν τη δημιουργία του δικού τους ολοκαίνουργιου εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας. Η σχέση του Μποροβιέτσκι με τη Λούσι Ζούκερ (Lucy Zucker), τη σύζυγο ενός άλλου μεγιστάνα της κλωστοϋφαντουργίας, του δίνει ενημέρωση εκ των προτέρων για αλλαγή των δασμών του βαμβακιού και βοηθά τον Βελτ να πιάσει την καλή στην αγορά μελλοντικών συμβολαίων του Αμβούργου. Ωστόσο, πρέπει να βρεθούν περισσότερα χρήματα και έτσι και οι τρεις χαρακτήρες πρέπει να βάλουν στην άκρη την υπερηφάνεια τους για να συγκεντρώσουν το απαραίτητο κεφάλαιο. Την ημέρα του ανοίγματος του εργοστασίου, ο Μποροβιέτσκι πρέπει να αρνηθεί την σχέση του με τη σύζυγό του Ζούκερ σε έναν ζηλότυπο σύζυγο. Όμως, ενώ ο Μποροβιέτσκι συνοδεύει τη Λούσι στην εξορία της στο Βερολίνο, ξεσπάει μια πυρκαγιά στο εργοστάσιο, η οποία φέρνει τον Μποροβιέτσκι σε χρεωκοπία. Την ίδια νύχτα πεθαίνει ο πατέρας του. Στη συνέχεια, ο Μποροβιέτσκι αποφασίζει να χωρίσει με την Άνκα και να παντρευτεί τη Μάντα Μύλλερ (Mada Mueller), την κόρη ενός πλούσιου Γερμανού βιομηχάνου. Ziemia obiecana, Η γη της επαγγελίας (ταινία του 1927) Ziemia obiecana, Η γη της επαγγελίας (ταινία του 1975) Ziemia obiecana, πολωνική τηλεοπτική σειρά του 1978 Πολωνική λογοτεχνία Βιομηχανική επανάσταση Πλήρες κείμενο στα πολωνικά (δημόσιος τομέας λόγω έτους) Audiobook mp3 στο Polskie Radio (πλήρες)
Ουίνζα

Η Ουίνζα (αγγλικά / σουαχίλι: Winza), είναι ένα μικρό χωριό, γνωστό κυρίως ως περιοχή εξόρυξης ρουμπινιών, στην Περιοχή Μπουάπουα, Περιφέρεια Ντοντόμα της Τανζανίας.Τα ορυχεία της Ουίνζα, βρίσκονται στη Ζώνη Ουσαγκάρας (Usagaran Belt) η οποία είναι μια μεταμορφική ζώνη. Στην περιοχή, τα ρουμπίνια γνωστοποιήθηκαν (στο ευρύ κοινό) το 2007.

 Ένας ηλικιωμένος αγρότης, στη δεκαετία του 1990, επανειλημμένως έβρισκε στο κτήμα του, λίγο έξω από το χωριό Ουίνζα, μικροποσότητες ρουμπινιών. Τα ρουμπίνια που έβρισκε, τα πωλούσε κρυφίως, σε κάποιο συνομήλικό του Σομαλό, ο οποίος εν συνεχεία μεταπωλούσε τους πολύτιμους λίθους, σε εμπόρους στο Νταρ ες Σαλάαμ. Λίγο πριν ο αγρότης αποβιώσει, κάλεσε τον γιο του, ο οποίος εργαζόταν ως φύλακας στην πρωτεύουσα και του αποκάλυψε το μυστικό του. Η προσπάθεια του υιού, να συνεχίσει την εν κρυπτώ επιχείριση, παρακολουθήθηκε από κάποιον ονόματι Shabani, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το μυστικό και να αρχίσουν να συρρέουν στην περιοχή κυνηγοί ορυχείων.Το Δεκέμβριο του 2007, υπήρχαν μόλις 71 επισκέπτες, τον Ιανουάριο του 2008, οι επισκέπτες είχαν ανέλθει σε 700, ενώ το Μάιο του ιδίου έτους, οι επισκέπτες εκτινάχθηκαν στους πέντε με έξη χιλιάδες, όλοι τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Χρωματισμός: Πρόκειται για μεγάλο ποσοστό λίθων με υπέροχο γνήσιο ερυθρό χρώμα, που δύσκολα απαντάται σε άλλα ορυχεία. Επιπρόσθετα, τα ρουμπίνια της Ουίνζα δεν απαιτούν καμία μορφή θερμικής επεξεργασίας για την ανάπτυξη του χρώματος σε πλήρη ομορφιά.Καθαρότητα: Φυσικά στην Ουίνζα, όπως και με άλλα ρουμπίνια, που εξορύσσονται, άφθονες ακατέργαστες ποσότητες, οι οποίες είναι στην καλύτερη περίπτωση κατάλληλες για καμποσόν, αλλά η απόδοση των καθαρών λίθων σε ποιότητα πολύτιμων λίθων, είναι αξεπέραστη από άλλες περιοχές.Μέγεθος: Στο πρώτο έτος λειτουργίας, η Ουίνζα πιθανότατα παρήγαγε περισσότερους λίθους 10 καρατίων και άνω, από ό, τι όλες οι άλλες περιοχές ρουμπινιών μαζί. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) http://gemresearch.ch/project-details/winza-ruby-magnificent/ Αρχειοθετήθηκε 2019-11-25 στο Wayback Machine.
Επαρχία της Φλωρεντίας

Η επαρχία της Φλωρεντίας (ιταλικά: Provincia di Firenze) ήταν μία από τις επαρχίες την περιφέρειας της Τοσκάνης στην Ιταλία. Το 2015 η επαρχία αντικαταστάθηκε ως διοικητική οντότητα από την Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας. Η πόλη της Φλωρεντίας ήταν πρωτεύουσα τόσο της επαρχίας όσο και της Τοσκάνης.

 Είχε έκταση 3.514 km2. Συνόρευε με την επαρχία της Μπολόνια στο βορά, της Ραβέννα και Φορλί-Τσεζένα στα βορειοανατολικά, τις επαρχίες της Πίζας, της Λούκα, της Πιστόια και του Πράτο στα δυτικά, την επαρχία της επαρχία της Σιένα στα νότια και την επαρχία του Αρέτσο στα ανατολικά και νοτιοανατολικά. Μεγάλο μέρος της επαρχίας βρισκόταν στην πεδιάδα του ποταμού Άρνου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of Firenze στο Wikimedia Commons Φωτογραφίες της επαρχίας της Φλωρεντίας (Αγγλικά)
Σύνταγμα του Λίχτενσταϊν

Το Σύνταγμα του Λιχτενστάιν δημοσιεύτηκε στις 5 Οκτωβρίου 1921, αντικαθιστώντας εκείνο του 1862. Χορηγήθηκε από τον Ιωάννη Β΄, Πρίγκιπα του Λιχτενστάιν, και καθιέρωσε το καθεστώς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εντός του πολιτεύματος της συνταγματικής μοναρχίας. Επίσης, με αυτό δόθηκε η δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων για θέματα σχετικά με αποφάσεις του Κοινοβουλίου. Στο σύνταγμα του 1921 καταργήθηκε το δικαίωμα του Πρίγκιπα να διορίζει τρεις από τους βουλευτές και μειώθηκε το όριο ηλικίας ψήφου από τα 24 στα 21 έτη.

 Το σύνταγμα περιέχει τα εξής δώδεκα κεφάλαια: Κεφάλαιο I. Το Πριγκιπάτο Κεφάλαιο II. Ο Κυρίαρχος Πρίγκιπας Κεφάλαιο III. Αρμοδιότητες του Κράτους Κεφάλαιο IV. Γενικά Δικαιώματα και Υποχρεώσεις των Πολιτών Κεφάλαιο V. Το Κοινοβούλιο Κεφάλαιο VI. Η Εθνική Επιτροπή Κεφάλαιο VII. Η Κυβέρνηση Κεφάλαιο VIII. Τα Δικαστήρια Α. Γενικές Διατάξεις Β. Τα Τακτικά Δικαστήρια Γ. Το Διοικητικό Δικαστήριο Δ. Το Συνταγματικό Δικαστήριο Κεφάλαιο IX. Όργανα Διοίκησης και Δημόσιοι Υπάλληλοι Κεφάλαιο X. Οι Δήμοι Κεφάλαιο XI. Συνταγματικές Τροποποιήσεις και Ερμηνεία Κεφάλαιο XII. Τελικές Διατάξεις
Ικαριώτικος

Ο Ικαριώτικος ή Καριώτικος (όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι) ή και Ικαριακός χορός είναι ελληνικός παραδοσιακός (νησιώτικος) χορός, με ρίζες από την Ικαρία. Πρόκειται για έναν από τους δημοφιλέστερους νησιώτικους της Ελλάδας. Ο χορός συνοδεύεται κι από στίχους πολλές φορές, οι οποίοι ποικίλλουν, ανάλογα με την εκδοχή του. Ο παραδοσιακός αυτός χορός έχει ρυθμική αξία 2/4.

 Υπάρχουν δύο Ικαριώτικοι χοροί: Ο αυθεντικός Ικαριώτικος (στη πραγματικότητα τέσσερα διαφορετικά τραγούδια-σκοποί, που συνολικά ή ξεχωριστά αποτελούν τον Ικαριώτικο χορό), που χορεύουν οι Ικαριώτες στα παραδοσιακά πανηγύρια τους. Συγκεκριμένα οι οργανικοί σκοποί είναι ο τσαμούρικος,ο ραχιώτικος και ο περαμαρίτικος και τα τραγούδια «Πέρα στο χωριού τη βρύση» και «Η συμπεθέρα». Το τραγούδι «Ικαριώτικος» ή «Η αγάπη μου στην Ικαριά» (Κονιτόπουλος, Πάριος κ.α.).Σύγχυση δημιουργείται συχνά μεταξύ των δύο εκδοχών. Πολύς κόσμος πιστεύει οτι το τραγούδι «Η αγάπη μου στην Ικαριά» είναι ο παραδοσιακός Ικαριώτικος χορός, το οποίο είναι ανακριβές, αν και οι χοροί είναι εξαιρετικά όμοιοι (στη πραγματικότητα ίδια βήματα με διαφορετικό ρυθμό και τρόπο) Στον Ικαριώτικο χορό οι χορευτές πιάνονται ψηλά από τους ώμους. Τα όργανα που παίζουν τον Ικαριώτικο, παραδοσιακά είναι η τσαμπούνα ή τσαμπουνοφυλάκα, το βιολί και σε πιο σύγχρονες εκδοχές και η κιθάρα. Στα ικαριώτικα πανηγύρια, η εκδοχή 2 (η αγάπη μου στην Ικαρία) δεν ακούγεται καθόλου από τις παραδοσιακές ορχήστρες του νησιού. Αυτό ερμηνεύεται από αρκετούς ως αποφυγή σύγχυσης του πραγματικού Ικαριώτικου με το τραγούδι. Αντ' αυτού, παίζεται ο Ικαριώτικος (εκδοχή 1) , ο οποίος χορεύεται με πάθος αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του πανηγυριού από πλήθος κόσμου. Λυκεσάς, Γεώργιος (2002). «Η μουσική, τα τραγούδια και οι χοροί της Ικαρίας». ΙΚΕΕ / Αριστοτελειο Πανεπιστημιο Θεσσαλονικης - Βιβλιοθήκη. Μουσικός Εκδοτικός Οίκος "Παπαγρηγορίου - Νάκας ISBN:960-7554-34-5. σελίδες σελ.50–63. Nikaria.gr, Παραδοσιακή μουσική της Ικαρίας. Ικαριώτικος, Η τεχνική του Χορού
Χάινριχ ντ' Αρέ

Ο Χάινριχ Λούις ντ' Αρέ (Heinrich Louis d'Arrest, 1822 – 14 Ιουνίου 1875) ήταν Γερμανός αστρονόμος γαλλικής καταγωγής, από οικογένεια Γάλλων Προτεσταντών (Ουγενότων) που είχαν καταφύγει στη Γερμανία. Αναφέρεται και ως Χάινριχ Λούντβιχ ντ' Αρέ (Heinrich Ludwig d'Arrest).

 Ο ντ' Αρέ γεννήθηκε στο Βερολίνο και σπούδασε στο εκεί πανεπιστήμιο. Ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, έλαβε μέρος στην αναζήτηση για την ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανού από τον Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1846, ο ντ' Αρέ πρότεινε ότι ένας πρόσφατος ουράνιος χάρτης, της περιοχής στην οποία είχε προβλέψει ο Υρμπαίν Λεβεριέ ότι θα βρισκόταν ο νέος πλανήτης, θα μπορούσε να συγκριθεί με την παρατήρηση εκείνη τη νύχτα, ώστε να αναζητηθεί το νέο σώμα ως ο αστέρας που θα είχε μετατοπισθεί. Αυτή η υπόδειξη είχε ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη του Ουρανού εκείνη τη νύχτα. Στη συνέχεια ο ντ' Αρέ εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο της Λειψίας, από όπου το 1851 πραγματοποίησε την ανακάλυψη του γνωστού περιοδικού κομήτη που φέρει το όνομά του (6P/Ντ' Αρέ). Μελέτησε επίσης τους αστεροειδείς, ανακαλύπτοντας έναν από αυτούς (τον 76 Φρεία), και τα νεφελώματα. Το 1864 ο ντ' Αρέ πραγματοποίησε χωρίς επιτυχία μία αναζήτηση για δορυφόρους του πλανήτη `Αρη, θέτοντας ένα άνω όριο 70 λεπτών της μοίρας ως τη γωνιακή απόσταση από τον `Αρη στην οποία θα έπρεπε να αναζητηθεί τυχόν δορυφόρος του.Το 1857 ο ντ' Αρέ νυμφεύθηκε την Αυγούστα Αιμιλία Μέμπιους (Auguste Emilie Möbius), θυγατέρα του τότε προϊσταμένου του, διάσημου μαθηματικού Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους.Ο Χάινριχ Λούις ντ' Αρέ πέθανε στην Κοπεγχάγη. Βραβείο Λαλάντ της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1844. Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1875. (εκτός από τον κομήτη) Ο αστεροειδής 9133 Ντ' Αρέ (9133 d'Arrest), που ανακαλύφθηκε το 1960. Ο κρατήρας Ντ' Αρέ της Σελήνης. Κρατήρας στον δορυφόρο Φόβο του `Αρη. Dieke, Sally (1970). «Heinrich Louis D' Arrest». Dictionary of Scientific Biography. 1. Νέα Υόρκη: Charles Scribner's Sons, σσ. 295–296. ISBN 0-684-10114-9. Astronomische Nachrichten, τόμος 86 (1875), σσ. 63/64 (1 παράγραφος, στη γερμανική) MNRAS, τόμος 36 (1876), σελ. 155 Awarding of RAS gold medal: MNRAS 35 (1875) 265
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1951-52

Το Κύπελλο Κύπρου 1951-52 ήταν η 15η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1951-52. Νικήτρια ήταν η Τσετίν Καγιά για πρώτη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1951-52 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1951-52. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν η Τσετίν Καγιά και ο Πεζοπορικός. Ο τελικός διεξήχθη στις 6 Απριλίου 1952 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα της Τσετίν Καγιά) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Τσετίν Καγιά με σκορ 4-1.Διαιτητής: Μισέλ Ιωσηφίδης Τσετίν Καγιά: Μουσταφά Εττέμ, Μουσταφά Δευτέραλη, Ντερβίς Πατούνας «Άραπ», Φικρέτ Αχμέτ, Αλή Ντενιζέρ, Σουάτ Αχμέτ, Ερόλ Καζίμ, Σελτσούκ Ασλάμπεϊ, Βετάτ Σαλήχ «Τζίπσης», Αλή Αχμέτ, Μεχμέτ Παρτάκ Πεζοπορικός: Χριστάκης Πηλαβάκης, Λάζαρος Αναστασίου, Ξάνθος Ιακωβίδης, Γιώργος Πατούνας, Κόκος Λουκαΐδης, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Τάκης Χαραλάμπους, Άριστος Καϊσίδης, Μιχαλάκης Κυριακίδης, Δημήτρης Χειμωνίδης «Ππερεντές», Ανδρέας Πύργος Σκόρερ: 40΄ 1-0 Μεχμέτ Παρτάκ, 55΄ 1-1 Ανδρέας Πύργος, 56΄ 2-1 Βετάτ Σαλήχ «Τζίπσης», 60΄ 3-1 Ανδρέας Πύργος, 74΄ 4-1 Βετάτ Σαλήχ «Τζίπσης» «1951/52 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 57. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 182–183, 287. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1951-52
Ίγκορ Σούρικοφ

Ο Ίγκορ Εβγκένιεβιτς Σούρικοφ (ρωσικά: И́горь Евге́ньевич Су́риков) γεννήθηκε το 1965 και είναι Μοσχοβίτης ιστορικός, ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους ειδικούς στην ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος, Δόκτωρας Ιστορικών Επιστημών και συγγραφέας περισσότερων από 150 δημοσιευμένων εργασιών, καθώς και σχεδόν δύο δεκάδων βιβλίων.

 Την περίοδο 1984-1991 (ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία) ήταν φοιτητής στο Τμήμα Ιστορίας του Μοσχοβίτικου Κρατικού Ινστιτούτου «Μ. Β. Λομονόσοφ», από το οποίο αποφοίτησε με αριστείο. Ειδικεύτηκε στην Έδρα της Ιστορίας του Αρχαίου Κόσμου. Το 1995 έλαβε τον βαθμό του Υποψηφίου Καθηγητή των Ιστορικών Επιστημών, ενώ το 2004 έλαβε τον βαθμό του Δόκτωρα των Ιστορικών Επιστημών. Από το 1996 εργάζεται στο Ινστιτούτο Παγκόσμιας Ιστορίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ σήμερα είναι Διευθύνων Επιστημονικός Συνεργάτης του Τμήματος Αρχαίας Ιστορίας. Είναι επίσης Καθηγητής της Έδρας της Ιστορίας και της Θεωρίας Πολιτισμών του Ρωσικού Κρατικού Ανθρωπιστικού Ινστιτούτου, Καθηγητής Ιστορίας στο Μοσχοβίτικο Φυσικο-Τεχνικό Ινσιτούτο, μέλος επιτροπών διάφορων περιοδικών εκδόσεων («Античный мир и археология» - «Αρχαίος κόσμος και αρχαιολογία», «Из истории античного общества» - «Από την ιστορία της αρχαίας κοινότητας», «Проблемы истории, филологии, культуры» - «Προβλήματα ιστορίας, φιλολογίας, πολιτισμού»). Αρθρογραφεί επίσης στο Περιοδικό για την αρχαία ιστορίαΉταν ο πρώτος Ρώσος μεταφραστής του ποιήματος «Αλεξάνδρα» του Λυκόφρονα (2011). Το αιώνιο μυστήριο της αρχαιότητας, (Μόσχα 1995), Ρωσικά Αρχαίος πολιτισμός: Ελλάδα, (Μόσχα 1997), Ρωσικά. Σελίδες ιστορίας της ύστερης αρχαϊκής και της πρώιμης κλασικής ελληνικής αριστοκρατίας: Η οικογένεια των Αλκμεωνιδών στην αθηναϊκή πολιτική ζωή, 7ος-5ος αιώνες π.Χ., (Μόσχα 2000), Ρωσικά. Η εξέλιξη της αθηναϊκής θρησκευτικότητας κατά το δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ.: Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης και οι στάσεις τους στη θρησκεία της παραδοσιακής πόλεως (Μόσχα 2002), Ρωσικά. Προβλήματα της πρώιμης αθηναϊκής νομοθεσίας, (Μόσχα 2004), Ρωσικά. Αρχαία Ελλάδα: Πολιτικοί στο πλαίσιο της εποχής. Αρχαϊκή και πρώιμη κλασική περίοδος, (Μόσχα 2005), Ρωσικά. Αρχαία Ελλάδα: Ιστορία και πολιτισμός, (Μόσχα 2005), Ρωσικά. Ο οστρακισμός εν Αθήναις (Μόσχα 2006), Ρωσικά, με αγγλική περίληψη. Βιογραφικό Σελίδα του Σούρικοφ στον ιστότοπο του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Ιστορίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Σελίδα του Σούρικοφ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο του Ρωσικού Κρατικού Ανθρωπιστικού Πανεπιστημίου
Πάολα Νικολέσκο

Η Πάολα Νικολέσκο, περισσότερο γνωστή ως "Πάολα" (1916-1990, πραγματικό όνομα Παυλίνα Σπηλιωτοπούλου-Νικολέσκο), ήταν Ελληνίδα σοπράνο, πρωταγωνίστρια της αθηναϊκής οπερέτας και γενικότερα του ελαφρού μουσικού θεάτρου, ιδίως κατά την εποχή του Μεσοπολέμου.

 Η Πάολα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916, ως δεύτερο τέκνο, μετά την αδερφή της Μαρία, του Δημητρίου και της Αικατερίνης Σπηλιωτοπούλου. Η οικογένειά της μετοίκησε σύντομα στον Βόλο, όπου η Πάολα αργότερα φοίτησε στο ωδείο της πόλης. Εκεί την ανακάλυψε ο διευθυντής του Ωδείου Αθηνών ως εξαιρετικό ταλέντο και την έφερε στην Αθήνα, καλύπτοντας τα έξοδα των σπουδών της στο Ωδείο μέχρι την αποφοίτησή της ως αριστούχου. Η πρώτη της εμφάνιση ήταν στη «Μάντρα» του Αττίκ το 1930, μόλις στα 14 της. Το 1931 πρωτοεμφανίστηκε σε οπερέτα, στο έργο «Τσιν-Τσι-Λα» (ιταλ. «Cin-Ci-Là») του Κάρλο Λομπάρντο με τον θίασο Παρασκευά Οικονόμου. Αργότερα σχημάτισε δικό της θίασο, με τον οποίο έδωσε επιτυχημένες παραστάσεις στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις και γειτονικές χώρες, ενώ μεταπολεμικά περιόδευσε και στην Αγγλία, τη Γαλλία και για μία δεκαετία στις ΗΠΑ. Η Πάολα συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τον συνθέτη και στιχουργό Χρήστο Χαιρόπουλο, του οποίου αποτέλεσε την μούσα έμπνευσης. Μάλιστα αυτός της έγραψε αφιερωματικά το τραγούδι "Πάολα", το οποίο στη συνέχεια η ίδια πρωτοερμήνευσε. "Τσιν-Τσι-Λα", οπερέτα (1931) "Η τετραπέρατη", επιθεώρηση (1932) "Όνειρο ήταν και πάει", οπερέτα (1933) "Κάτι άλλο", επιθεώρηση (1935) "Ακουαρέλλες", επιθεώρηση (1943) "Ταμπλ ντοτ", επιθεώρηση-ρεβύ (1943) "Αγαπημένη μου χρόνια πολλά" "Αν βγουν αλήθεια" "Βασίλισσα, Βασίλισσα" "Γιατί να με ζηλεύεις" "Γιατί να πεις πως μ' αγαπάς" "Γλυκιά μου Μόνικα" "Γυναίκες γυναίκες" "Γυναίκες τρελλές" "Δυο πράσινα μάτια" "Δωσ' μου λίγη αγάπη" "Έτσι αγαπήθηκαν" (σε σύνθεση της ιδίας) "Η Αθηναία" "Καταραμένη να 'σαι" "Κι όμως, κι όμως" "Ματάκια κλαμμένα" "Μη γελάς όταν στενάζω" "Μη πιστέψεις τη γυναίκα" "Όνειρο ήταν και πάει" "Πάμε στο άγνωστο" "Πάολα" "Περιμένω γράμμα σου" "Πλάνο φιλί" "Ρεζεντά" "Σαν έφυγες μακριά μου" "Τέτοια μάτια γαλανά" "Της κιθάρας το κλάμα" "Της Κολομπίνας το φιλί" "Τι είναι η γυναίκα" "Τι έχεις κι όλο κλαις" "Τι κι αν χαθείς" "Ψαροπούλα" Βιογραφικό της καλλιτέχνιδος από το "Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο" του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, ιστότοπος http://greekarchivesinventory.gak.gr/ Σύντομο βιογραφικό της Πάολας, από τον ιστότοπο retrodb.gr Πληροφορίες για κάποια τραγούδια της, από τον ιστότοπο του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (elia.org) Πληροφορίες για κάποια τραγούδια της, από τον ιστότοπο kithara.gr «Το λεξικό της ελληνικής μουσικής», Τάκης Καλογερόπουλος, εκδ. Γιαλλέλη (1998), Τόμος 4, σελ. 561-562
Περιοχή Σικόνγκε

Η Περιοχή Σικόνγκε (αγγλικά: Sikonge District, σουαχίλι: Wilaya ya Sikonge), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) της Τανζανίας. Η Περιοχή καταλαμβάνει έκταση 26.282,73 τ.χλμ. (10.147,82 mi²), εκ των οποίων τα 24.968,59 τ.χλμ. (9.640,43 mi²) είναι δάση και πάρκα αγρίων θηρίων. Στα βορεοδυτικά, συνορεύει με την Περιοχή Ουράμπο (Urambo District), βόρεια με την Περιοχή Ουυούι (Uyui District), ανατολικά με την Περιοχή Μανυόνι (Manyoni District) της Περιφέρειας Σινγκίντα (Singida Region), στα νότια από την Περιοχή Τσούνυα (Chunya District) της Περιφέρειας Μπέυα (Mbeya Region), νοτιοδυτικά με την Περιοχή Μλέλε (Mlele District) της Περιφέρειας Κατάβι (Katavi Region).Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Σικόνγκε (Sikonge). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Σικόνγκε (Sikonge District), ήταν 133.388 άτομα.Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Σικόνγκε (Sikonge District), ήταν 179.883 άτομα.

 Η Επαρχία Σικόνγκε (Sikonge District), ανακοινώθηκε τον Ιούλιο του 1996, αλλά, επισήμως ξεκίνησε να λειτουργεί από το 1997. Προγενέστερα η Περιοχή, ήταν ο Τομέας Σικόνγκε (Sikonge Division) της Περιοχής Ταμπόρα (Tabora District). Ο οδικός Κορμός T8 (ο οποίος είναι χωματόδρομος), από την Ταμπόρα προς την Μπέυα (Mbeya), διαπερνά την περιοχή. Στο χωριό Ιπόλε (Ipole) ο χωμάτινος οδικός Κορμός T23, διακλαδίζεται στη Μπάντα (Mpanda).Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου της Τανζανίας - από το Νταρ ες Σαλαάμ προς την Κιγκόμα (Kigoma) - περνά μέσα από ένα μικρό τμήμα του βορείου τμήματος της περιοχής. Η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), διαιρείται διοικητικά σε δυο Τομείς, τον Τομέα Σικόνγκε (Sikonge Division) και τον Τομέα Κιουέρε (Kiwere Division).Η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), έχει μια εκλογική περιφέρεια την Εκλογική Περιφέρεια Σικόνγκε (Sikonge Constituency) και συνεπώς, έναν εκπρόσωπο στο Κοινοβούλιο. Το 2002, η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), αποτελείτο διοικητικά από 11 Τμήματα. Από το 2012, η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), διαιρείται διοικητικά σε 17 Τμήματα. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ταμπόρα Ταμπόρα Παραπομπές σημειώσεων
99 (αριθμός)

Το 99 (ενενήντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 98 και πριν από το 100. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 99 συμβολίζεται ως XCIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϞΘ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 99 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 3, 9, 11, 33 και 99, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 100. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 99 είναι 99 = 32 · 11. Το 99 είναι το άθροισμα των κύβων τριών διαδοχικών ακεραίων, αφού 99 = 23 + 33 + 43. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 99 αντιστοιχεί στο αϊνσταΐνιο. Ο Μεσιέ 99 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης σε απόσταση 55 MLy.
Καστανιώτισσα Ευβοίας

Η Καστανιώτισσα είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού, στη βόρεια πλευρά του Τελέθριου όρους και σε υψόμετρο 285 μέτρων. Ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 224 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από την Ιστιαία. Το μισό χωριό αποτελείται από κάτοικους του Πόντου.

 Η ακριβής προέλευση του ονόματος Καστανιώτισσα δεν είναι γνωστή όμως πιθανολογείται ότι προήλθε από τις πολλές καστανιές και την παραγωγή κάστανων που όπως προκύπτει από έγγραφο του 1839 ήταν πολύ μεγάλη στο χωριό. Κατά την Τουρκοκρατία ήταν τσιφλίκι Τούρκου. Από επίσημα κείμενα προκύπτει ότι το 1833 αγόρασαν το χωριό Άγγλοι έμποροι. Πριν από το 1838 το αγόρασε μαζί με τα χωριά Γαλατσάδες και Καματριάδες ο Γάλλος κτηματίας Πέτρος Δικαίος Τιες. Αυτός το πούλησε στον Άγγλο ιερέα Ερρίκο Δανιήλ Λέιβς. Η οικογένεια Λέιβς το 1861 το πούλησε στον Γάλλο Φέλιξ Δε Μιμόν. Το 1925, πριν από τις απαλλοτριώσεις για την αποκατάσταση ντόπιων και προσφύγων, το χωριό ήταν στην ιδιοκτησία των 1) Μαρίας Β. Νομικού 2) Ισμήνης συζύγου Γ. Πετροπούλου και 3) Μαρίας Τάκη Διζενοπούλου κατοίκων Αθηνών. Το έτος 1924-25 δημιουργήθηκε στο κάτω μέρος του χωριού προσφυγικός συνοικισμός από γεωργούς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Οι κάτοικοί του ονόμασαν τον οικισμό Νέα Εγκίν για να θυμούνται την πατρίδα τους την Εγκίν που κατοικούνταν μόνο από Αρμενογραικούς (Χαϊχορούμηδες). Το όνομα του συνοικισμού δεν διατηρήθηκε για πολλά χρόνια γιατί οι πρόσφυγες συγχωνεύτηκαν με τους γηγενείς κατοίκους. Έτσι μετά το 1930 επικράτησε η παλιότερη ονομασία του χωριού. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 224 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 270 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 400 κατοίκους ήταν το 1940 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το ίδιο έτος με 475 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Το 1930, ο οικισμός Καστανιώτισσα αποσπάσθηκε από την κοινότητα Γαλατσάδων και ορίστηκε ως έδρα κοινότητας όπως και ο οικισμός Νέα Εγκίν, ο οποίος αποσπάσθηκε από τους Γαλατσάδες και προσαρτήθηκε στην Καστανιώτισσα. Το 1940, ο οικισμός Νέα Εγκίν καταργήθηκε. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Καστανιώτισσα υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ωρεών με έδρα τους Ωρεούς. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το χωριό εντάχθηκε στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού. Η Καστανιώτισσα γειτνιάζει με τους Γαλατσάδες, τους Καματριάδες και τα Καμάρια. Το χωριό απέχει περίπου 7 χλμ. από την Ιστιαία, 21 χλμ. από την Αιδηψό και 112 χλμ. από την πόλη της Χαλκίδας. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και περισσότερο η δενδροκαλλιέργεια (συκιές και φιστικιές). Ο ενοριακός ναός της Καστανιώτισσας είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή και εορτάζει στις 26 Ιουλίου. Το χωριό υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων. Άγγελος Στέφος, Ιστιαία, τόμος Α', σελ. 222-227 Άγγελος Στέφος, Αφανισθέντες και αφομοιωθέντες οικισμοί εν τη επαρχία Ιστιαίας από του έτους 1830 και εντεύθεν, Εταιρία Ευβοϊκών Σπουδών, σελ. 237-238
Βέγορα Φλώρινας

Τα Βέγορα, ή αλλιώς η Βεγόρα, είναι χωριό της Φλώρινας. Παλαιότερα λεγόταν Νόβιγκραντ ή Νέογρατ και κατοικούνταν μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 από αμιγή μουσουλμανικό πληθυσμό που αντικαταστάθηκε από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ο οικισμός βρίσκεται στη νοτιοδυτική όχθη της Βεγορίτιδας και έχει πληθυσμό 463 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Στις παρυφές του χωριού και σε άμεση σχέση με τη λίμνη έχουν εντοπιστεί λείψανα της ανθρώπινης παρουσίας, τα οποία χρονολογούνται από τη Νεολιθική και την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (τοποθεσίες Νησί, Τσαΐρια, Γκαγιά, Μέτλα), ενώ ερείπια ελληνιστικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών αρχαιοτήτων πιστοποιούν τη διαχρονική σημασία της περιοχής, η οποία ενισχύθηκε και από τη διέλευση της Εγνατίας Οδού. Ορισμένοι ερευνητές, μάλιστα, επιχειρούν να ταυτίσουν τις πόλεις Λεβαία και Βοκερία της αρχαίας Εορδαίας με κάποιες από αυτές τις εγκαταστάσεις, στηριζόμενοι και στις ιστορικές αναφορές αρχαίων συγγραφέων. Οι παραγωγικές τους δραστηριότητες καθιστούν τη Βεγόρα μια από τις πιο δυναμικές αγροτικές κοινότητες της περιοχής, με έμφαση κυρίως στις καλλιέργειες οπωροφόρων δένδρων (ροδάκινα, μήλα), αμπελιών, σπαραγγιών. Χάλκινη ασπίδα από τη Βεγόρα της Φλώρινας Το έθιμο του ανάμματος της φωτιάς στη Βεγόρα
Πατριωτικόν Μέτωπον

Το Πατριωτικόν Μέτωπον ήταν ένα κυπριακό πολιτικό κόμμα με αρχηγό τον Γλαύκο Κληρίδη. Το κόμμα ήταν αρχικά φιλικά προσκείμενο στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ', αλλά αργότερα εξελίχθηκε σε ένα συντηρητικό και εθνικιστικό κόμμα.

 Το κόμμα ιδρύθηκε το 1959 ως μετασχηματισμός του Ενιαίου Δημοκρατικού Μετώπου Αναδημιουργίας (Ε.Δ.Μ.Α.), που περιλάμβανε υποστηρικτές του Μακαρίου Γ' και τους αρχηγούς της Ε.Ο.Κ.Α..Το κόμμα κέρδισε τις εκλογές του 1960, λαμβάνοντας 30 από τις 35 έδρες που προορίζονταν για Ελληνοκυπρίους. Ωστόσο, το κόμμα διαλύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και χωρίστηκε σε αρκετές παρατάξεις, όπως το Ενιαίον Κόμμα, η Προοδευτική Παράταξις, το Προοδευτικόν Κόμμα και το Δημοκρατικόν Εθνικόν Κόμμα. Α' Βουλευτική περίοδος Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1960, το Πατριωτικόν Μέτωπον εξέλεξε 30 βουλευτές. Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι η εξής: