IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άρθουρ Χιουζ

Ο Άρθουρ Χιούζ (Arthur Hughes, 1832 – 1915) ήταν Άγγλος ζωγράφος και εικονογράφος βιβλίων, ένας από τους συνοδοιπόρους της «Προραφαηλιτικής Αδελφότητας» (Pre-Raphaelite Brotherhood) και τους αξιολογότερους εκπροσώπους της τελευταίας φάσης του Προραφαηλιτισμού.

 Ο Άρθουρ Χιούζ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 27 Ιανουαρίου 1832. Το 1846 μπήκε στη Σχολή Σχεδίου (School of Design) στο Σόμερσετ Χάουζ του Λονδίνου με καθηγητή τον Άγγλο ζωγράφο και γλύπτη Άλφρεντ Στήβενς (Alfred Stevens, 1818 – 1875), ενώ το 1847 συνέχισε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1850, ο Χιούζ προσχώρησε στο κίνημα του Προραφαηλιτισμού, αφού διάβασε το περιοδικό του "The Germ" (= Ο Σπόρος) και συνδέθηκε με τους προραφαηλίτες ζωγράφους Ροσέτι, Χαντ και Μίλαι, υιοθετώντας τις ιδέες τους. Οι πίνακες του Άρθουρ Χιούζ διακρίνονται για τη λυρικότητα της γραμμής και των χρωμάτων τους. Χρησιμοποιούσε πολλά νεαρά κορίτσια για μοντέλα στους πίνακές του, αλλά η πιο ευνοούμενή του ήταν η Tryphena Ford, την οποία πρωτοσυνάντησε το 1850, αλλά την παντρεύτηκε πέντε χρόνια αργότερα και με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Ο Χιούζ ζωγράφιζε πίνακες με συμβολικές εκφάνσεις του έρωτα, με φανερές επιρροές από το έργο του Τζων Έβερετ Μιλαί, όπως είναι το αριστουργηματικό έργο «Έρωτας του Απρίλη» (1855, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), που εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1856, καθώς και «Ο μακρόχρονος δεσμός» (1859, Πινακοθήκη του Μπέρμιγχαμ, Αγγλία). Ένας ακόμη από τους πιο αξιόλογους πίνακες του είναι «Πίσω στο σπίτι από τη θάλασσα» (1862), που βρίσκεται στο Ασμόλειο Μουσείο της Οξφόρδης. Ο Χιούζ είχε επίσης ζωγραφίσει, όπως και ο Μιλαί, μιαν «Οφηλία» (1852, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ) και μια δεύτερη παραλλαγή της στα 1863 – 64. Εικονογράφησε ακόμη το ποίημα «Η Παραμονή της Αγίας Αγνής» του Τζων Κητς (1856) [1], Λονδίνο, Τέιτ Μπρίταιν. Ο Άρθουρ Χιούζ πέθανε στο Κιου Γκρην (Kew Green) του Λονδίνου στις 22 Δεκεμβρίου του 1915, απομονωμένος και αποτραβηγμένος από τον κόσμο. Άφησε πίσω του 700 περίπου πίνακες και σχέδια και πάνω από 750 εικονογραφήσεις βιβλίων. Julian Treuherz: “Pre-Raphaelite Paintings”, Manchester City Art Gallery, Manchester, England, 1993. Edmund Swinglehurst: “The Art of the Pre-Raphaelites”, p. 73, Parragon Book Service Limited, London, 1994. Gay Daly: "Pre-Raphaelites in Love", Fontana, London, 1990. Χέρμπερτ Ρηντ: «Λεξικό Εικαστικών Τεχνών», λήμμα «Χιούζ, Άρθουρ», σελ. 371, ελληνική έκδοση, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ ΕΠΕ, Αθήνα, 1986. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Arthur Hughes στο Wikimedia Commons
Φρούριο Μπου Μάχερ

Το Φρούριο Μπου Μάχερ (αραβικά: قلعة بو ماهر‎, μερικές φορές ονομάζεται Φρούριο Αμπού Μάχερ) είναι φρούριο που βρίσκεται στο Χαλάτ Μπου Μάχερ, στο Βασίλειο του Μπαχρέιν. Το 2012, το φρούριο αναγνωρίστηκε ως μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν, Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Το φρούριο κατασκευάστηκε το 1840 αν και η προέλευσή του προέρχεται πιθανώς από πορτογαλική οχύρωση του 16ου αιώνα. Η ανάλυση των έργων τέχνης του φρουρίου από την ομάδα ανασκαφών του Πανεπιστημίου Μπρουκς της Οξφόρδης έχουν προτείνει ότι η περιοχή μπορεί να κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους Ομεϋαδές ή στις αρχές της εποχής των Αββασιδών. Υπήρχαν επίσης ενδείξεις ότι η τοποθεσία βυθίστηκε περιοδικά λάτω από το νέρο. Το ορθογώνιο φρούριο με τέσσερις κυκλικούς πύργους χτίστηκε από τον Αμπντουλά μπιν Αχμέντ Αλ Χαλίφα και χρησίμευσε ως αδελφικό φρούριο στο Φρούριο Άραντ, το οποίο φρουρούσε το πέρασμα του Κόλπου Μουχάρακ. Το 1868, το φρούριο καταστράφηκε από βρετανικά πολεμικά πλοία που παρενέβησαν στον Πόλεμο Κατάρ-Μπαχρέιν. Το νησί και το φρούριο ανακαινίστηκαν εν μέρει το 1930 για να λειτουργήσουν ως σταθμός καραντίνας για την ευλογιά. Το φρούριο ανακατασκευάστηκε περαιτέρω τη δεκαετία του 1970 από μια αρχαιολογική ομάδα του Μπαχρέιν και έκτοτε πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω αρχαιολογικές ανασκαφές το 2010. Προς το παρόν, το φρούριο αποτελείται από έναν μοναχικό πύργο. Η τοποθεσία είναι τώρα δίπλα σε μια βάση ακτοφυλακής και μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος από το Εθνικό Μουσείο του Μπαχρέιν με μια σύντομη βόλτα με βάρκα. Το φρούριο διαθέτει επί του παρόντος ένα κέντρο επισκεπτών και είναι το σημείο εκκίνησης του Μονοπατιού Μαργαριταριών. Μονοπάτι Μαργαριταριών του Μπαχρέιν Φρούριο Άραντ Κάρτερ, Ρόμπερτ; Μόρλι, Μάικ; Μορς, Τσαζ. Bu Maher Fort, Muharraq Report on Excavations in 2010 for the Ministry of Culture and Information, Bahrain. Πανεπιστήμιο Μπρουκς της Οξφόρδης. https://s3.amazonaws.com/academia.edu.documents/7114369/BU_MAHER_FINAL_REPORT%20%281%29.pdf?response-content-disposition=inline%3B%20filename%3DBu_Maher_Fort_Muharraq_Report_on_Excavat.pdf&X-Amz-Algorithm=AWS4-HMAC-SHA256&X-Amz-Credential=AKIAIWOWYYGZ2Y53UL3A%2F20190917%2Fus-east-1%2Fs3%2Faws4_request&X-Amz-Date=20190917T101135Z&X-Amz-Expires=3600&X-Amz-SignedHeaders=host&X-Amz-Signature=6b84a638fa8c8b6ee7c62de985ee00c0fc0680610d83838116d45b499ca677ec.
Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ

Ο Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ (Roger Martin du Gard, 23 Μαρτίου 1881 – 22 Αυγούστου 1958) ήταν Γάλλος συγγραφέας, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1937.

 Ο Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ γεννήθηκε στο Νεϊγί-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι. Γονείς του ήταν ο Πωλ Μαρτέν ντυ Γκαρ και η Μαντλέν, το γένος Wimy. Ο Ροζέ σπούδασε παλαιογραφία και αρχειονομία, κάτι που μετέφερε στα έργα του ένα πνεύμα αντικειμενικότητας και την απόδοση προσοχής στη λεπτομέρεια. Εξαιτίας της σημασίας που απέδιδε στην τεκμηρίωση και στη σχέση της κοινωνικής πραγματικότητας με την ατομική ανάπτυξη, το έργο του έχει συνδεθεί με τις παραδόσεις του ρεαλισμού και του νατουραλισμού του 19ου αιώνα. Ο Μαρτέν ντυ Γκαρ είναι περισσότερο γνωστός για το έργο Οι Τιμπώ, ένα πολύτομο μυθιστόρημα-ποταμός, που εξιστορεί τις τύχες δύο αδελφών, των Αντουάν και Ζακ Τιμπώ, από την ανατροφή τους σε μία εύπορη ρωμαιοκαθολική αστική οικογένεια μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τα πρώτα 6 μέρη του έργου εκδόθηκαν από το 1922 μέχρι το 1929. Αφού εγκατέλειψε έναν έβδομο τόμο σε μορφή χειρογράφου, ο συγγραφέας δημοσίευσε δύο ακόμα τόμους, το 1936 και το 1940. Γραμμένα υπό τη σκιά της επιβαρυμένης πολιτικής καταστάσεως στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1930, αυτά τα τελευταία δύο μέρη, που μαζί έχουν περισσότερες σελίδες από ό,τι τα 6 προηγούμενα, εστιάζουν στην πολιτική και ιστορική κατάσταση που οδήγησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εξελίσσουν την υπόθεση του μυθιστορήματος μέχρι το 1918. Ο Μαρτέν ντυ Γκαρ έγραψε και αρκετά άλλα μυθιστορήματα, όπως το Jean Barois, του οποίου η υπόθεση τοποθετείται πάνω στο ιστορικό υπόβαθρο της Υποθέσεως Ντρέιφους. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο συγγραφέας διέμενε στη Νίκαια, όπου προετοίμαζε ένα μυθιστόρημα, το Souvenirs du lieutenant-colonel de Maumort, που παρέμεινε ημιτελές και εκδόθηκε μεταθανάτια το 1983. Συνέγραψε επίσης θεατρικά έργα και έργο στη μνήμη του Αντρέ Ζιντ. Ο Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στο Σερινύ του Ορν, στη βόρεια Γαλλία, αλλά τάφηκε στο Κοιμητήριο του Μοναστηριού του Σιμιέ (Cimiez), ενός προαστίου της Νίκαιας. Devenir! (1908) Jean Barois (1913) Les Thibault (1922–1940) - Οι Τιμπώ Vieille France (1933) Notes sur André Gide (1951) Souvenirs du lieutenant-colonel de Maumort (1983) Οι Τιμπώ (Το γκρίζο τετράδιο − Το αναμορφωτήριο − Η ωραία εποχή − Η εξέταση − Η Σορελίνα − Ο θάνατος του πατέρα), μετάφρ. Γ. Νίκας, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2011, 806 σελ., ISBN 978-960-05-1513-8 Οι Τιμπώ (Το καλοκαίρι του 1914 − Επίλογος), μετάφρ. Γ. Νίκας, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2011, 998 σελ., ISBN 978-960-05-1514-5 Ζαν Μπαρουά, μετάφρ.: Κώστας Σωχωρίτης, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2014, 496 σελ., ISBN 978-960-435-362-0 Claude Sicard: Roger Martin Du Gard. Les années d'apprentissage littéraire (1881-1910), εκδ. Champion, 1976 Πληροφορίες για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1937 από την Επιτροπή Νόμπελ Βιογραφικό σημείωμα Petri Liukkonen: "Roger Martin du Gard" από το Books and Writers
Ίβη Κάβεντις-Μπέντινκ του Πόρτλαντ

Η Ίβη Κάβεντις-Μπέντινκ του Πόρτλαντ (Ivy Cavendish-Bentinck of Portland, γεννημένη ως Ίβη Γκόρντον-Λένοξ Ivy Gordon-Lennox, 16 Ιουνίου 1887 - 3 Μαρτίου 1982) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1887 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Λόρδου Άλτζερνον Γκόρντον-Λένοξ και της Λευκής Μέϊναρντ.Στις 12 Αυγούστου 1915 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Κάβεντις-Μπέντινκ, 7ο Δούκα του Πόρτλαντ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Λαίδη Αλεξάνδρα Μαργαρίτα Άννα (1916-2008), δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Λαίδη Βικτώρια Μαργαρίτα (1918-1955), παντρεύτηκε τον Γκαετάνο Παρέντε ντι Κάστελ Βισκάρντο. Απέκτησαν 1 παιδί.Πέθανε στις 3 Μαρτίου 1982 στο Γουέλμπεκ Γουντχάουζ σε ηλικία 94 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία της Αγίας Γουινιφρέδης στο Χόλμπεκ. 16 Ιουνίου 1887 - 8 Νοεμβρίου 1912: Δεσποινίς Ίβη Γκόρντον-Λένοξ 8 Νοεμβρίου 1912 - 15 Αυγούστου 1915: Η Αξιότιμη Ίβη Γκόρντον-Λένοξ 15 Αυγούστου 1915 - 12 Απριλίου 1943: Η Μαρκησία του Τίτσφιλντ 12 Απριλίου 1943 - 21 Μαρτίου 1977: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Πόρτλαντ 21 Μαρτίου 1977 - 3 Μαρτίου 1982: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Πόρτλαντ
Νυχτερίδα

Οι Νυχτερίδες είναι θηλαστικά που σχηματίζουν την τάξη των Χειρόπτερων (Chiroptera). Είναι τα μόνα θηλαστικά που μπορούν να πετούν. Επίσης, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τάξη θηλαστικών (περιλαμβάνει περισσότερα από 1000 είδη).

 Η νυχτερίδα δεν διαθέτει φτερά αλλά πετάει με τη βοήθεια των μπροστινών της άκρων (από εκεί και η ονομασία Χειρόπτερα), των οποίων τα δάκτυλα είναι μεταξύ τους ενωμένα με μεμβράνη. Σε αντίθεση με τα πουλιά, η νυχτερίδα δεν κουνά ολόκληρο το άκρο που χρησιμοποιεί για την πτήση, αλλά μόνο τα ενωμένα με μεμβράνη δάκτυλά της. Το κεφάλι και το σώμα της νυχτερίδας μοιάζουν φαινομενικά με του ποντικιού, όμως οι νυχτερίδες δεν έχουν καμία συγγένεια με τα τρωκτικά. Τα περισσότερα είδη νυχτερίδας έχουν ως τόπο διαμονής σπήλαια από τα οποία βγαίνουν τη νύχτα, καθώς είναι νυχτόβιες, για να τραφούν. Προκειμένου να προσανατολιστούν οι νυχτερίδες χρησιμοποιούν τον ηχοεντοπισμό. Εκπέμπουν, δηλαδή, ήχους σε υψηλή συχνότητα και στη συνέχεια χρησιμοποιούν την ηχώ που παράγεται από την αντανάκλαση των ηχητικών κυμάτων πάνω σε επιφάνειες και άλλα ζώα προκειμένου να αποφύγουν εμπόδια και να εντοπίσουν τη λεία τους. Στους φυσικούς εχθρούς των νυχτερίδων περιλαμβάνονται ορισμένα αρπακτικά πτηνά όπως η κουκουβάγια και το γεράκι, θηλαστικά όπως η γάτα και το κουνάβι και ορισμένα είδη φιδιών. Στην ταξινόμησή τους, παραδοσιακά, η τάξη των Χειρόπτερων χωρίζεται σε δύο υποτάξεις, τα Μεγαχειρόπτερα (Megachiroptera) και τα Μικροχειρόπτερα (Microchiroptera). Μια άλλη υποδιαίρεση των νυχτερίδων μπορεί να είναι ανάλογα με τη διατροφή τους, καθώς υπάρχουν σαρκοφάγες (τα είδη αυτά συναντώνται μόνο στην Ευρώπη) αλλά και νυχτερίδες που τρέφονται με τους καρπούς των οπωροφόρων δέντρων. Η νυχτερίδα ζει περίπου 5 χρόνια και κατ' εξαίρεση 30 χρόνια. Λόγω του γεγονότος ότι χάνει πολύ θερμότητα από το σώμα της (καθώς πάρα πολλά αιμοφόρα αγγεία είναι εξαπλωμένα στην πτητική της μεμβράνη) τρέφεται εντατικά για να αναπληρώσει αυτή την απώλεια. Τον χειμώνα που δεν είναι εύκολο να βρει τροφή, πέφτει σε νάρκη. Υπάρχουν μερικά είδη νυχτερίδων, που τον χειμώνα μεταναστεύουν στα θερμά μέρη και επιστρέφουν πάλι την άνοιξη. Η περίοδος που ζευγαρώνει είναι το φθινόπωρο, λίγο πριν πέσει στη χειμερινή νάρκη. Η γονιμοποίηση όμως δεν γίνεται τότε, άλλα την άνοιξη που ξυπνά. Το σπερματοζωάριο του αρσενικού διατηρείται όλο τον χειμώνα στο τοίχωμα της μήτρας και την άνοιξη γονιμοποιεί το ωάριο του θηλυκού. Η εγκυμοσύνη διαρκεί 2 μήνες και το θηλυκό γεννά 1 μικρό τη φορά,που κουβαλά στην πλάτη του, μέχρι εκείνο να μπορέσει να πετάξει. Οι νυχτερίδες πετούν με 20 χλμ. την ώρα.
Κόκκινη μπανάνα

Οι κόκκινες μπανάνες (Red bananas), στην Αυστραλία, επίσης γνωστές και ως κόκκινες μπανάνες της Ντάκα (Red Dacca bananas), είναι μια ποικιλία μπανάνας με κοκκινωπή-μωβ φλούδα. Είναι μικρότερες και πιο παχουλές, από την κοινή μπανάνα Κάβεντις (Cavendish). Όταν ωριμάσουν, οι κόκκινες μπανάνες έχουν μια σάρκα που έχει χρώμα κρεμ προς ανοιχτό ροζ. Επίσης, είναι ηπιότερες και γλυκύτερες από τις κίτρινες ποικιλίες Cavendish, με μία ελαφρά γεύση μάνγκο. Πολλές κόκκινες μπανάνες εισάγονται από παραγωγούς στην Ανατολική Αφρική, την Ασία, τη Νότια Αμερική και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Είναι ένα από τα αγαπημένα στην Κεντρική Αμερική, αλλά πωλούνται σε ολόκληρο τον κόσμο.

 Η κόκκινη μπανάνα είναι μια τριπλοειδής ποικιλία της άγριας μπανάνας Musa acuminata, η οποία ανήκει στον όμιλο Cavendish (ΑΑΑ).Η επίσημη ονομασία της είναι Musa acuminata (Όμιλος AAA) «κόκκινη Ντάκα». Τα συνώνυμα περιλαμβάνουν: Είναι γνωστή στα Αγγλικά ως κόκκινη Ντάκα, κόκκινη μπανάνα, μπανάνα Claret, μπανάνα Cavendish "κόκκινη Κουβανή", κόκκινη Τζαμαϊκανή μπανάνα και κόκκινη μπανάνα Cavendish. Είναι επίσης γνωστή υπό μία ποικιλία κοινών ονομασιών σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των εξής: Όταν ωριμάσουν, οι κόκκινες μπανάνες οφείλουν να έχουν βαθιά κόκκινη ή καστανόχρωμη φλούδα και τρώγονται καλύτερα όταν είναι αμωλώπιστες και ελαφρώς μαλακές. Αυτή η ποικιλία περιέχει περισσότερη βήτα καροτίνη και βιταμίνη C απ'ότι η κίτρινη μπανάνα. Περιέχει επίσης, κάλιο και σίδηρο. Όσο πιο κόκκινος είναι ο καρπός, τόσο περισσότερη η καροτίνη και τόσο υψηλότερο το επίπεδο της βιταμίνης C. Όπως και με τις κίτρινες μπανάνες, οι κόκκινες μπανάνες θα ωριμάσουν εντός ολίγων ημερών, σε θερμοκρασία δωματίου και είναι καλύτερο να αποθηκεύονται εκτός ψυγείου. Χρειάζεται πολύ νερό για καλή παραγωγή. Οι κόκκινες μπανάνες τρώγονται με τον ίδιο τρόπο όπως και οι κίτρινες μπανάνες, με το ξεφλούδισμα του καρπού πριν από το φάγωμα. Συχνά τρώγονται ωμές, ολόκληρες ή τεμαχισμένες και προστίθεται σε επιδόρπια και φρουτοσαλάτες, αλλά μπορεί επίσης και να τηγανιστεί ή να ψηθεί (στο φούρνο ή στη σχάρα). Οι κόκκινες μπανάνες συνήθως, πωλούνται από τα καταστήματα, αποξηραμένες. Η κόκκινη μπανάνα έχει περισσότερη βήτα καροτίνη και βιταμίνη C απ' ό,τι οι ποικιλίες της κίτρινης μπανάνας. Όλες οι μπανάνες περιέχουν τρεις φυσικές πηγές σακχάρων: σακχαρόζη, φρουκτόζη και γλυκόζη, που τις καθιστά μια πηγή άμεσης και βιώσιμης ενέργειας. - Δείτε περισσότερα στο: https://web.archive.org/web/20160116000459/http://www.specialtyproduce.com/produce/Red_Bananas_549.php#sthash.lw1ZHlEK.dpuf Οι πρώτες μπανάνες που εμφανίστηκαν στην αγορά του Τορόντο (τη δεκαετία του 1870 και του 1880) ήταν οι κόκκινες μπανάνες. Οι κόκκινες μπανάνες, είναι διαθέσιμες καθ' όλο το χρόνο, σε ειδικές αγορές και τα μεγαλύτερα σούπερ μάρκετ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ασθένεια του Παναμά Μπανάνα Κόκκινη μπανανιά Παραπομπές σημειώσεων
Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ

Η Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ (Εβραϊκά: בlic הכנסת קהל קדוש שלום) είναι μια Σεφαραδική συναγωγή στη La Juderia, στην εβραϊκή συνοικία της πόλης της Ρόδου στη Ρόδο. Είναι η παλαιότερη συναγωγή που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα.

 Η Εβραϊκή παρουσία στη Ρόδο μετράει περίπου 2.300 χρόνια. Κατά καιρούς, οι Εβραίοι διώκονταν από τους Ρωμαίους, τους Ιππότες, και άλλους κατακτητές του νησιού. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, οι Εβραίοι της Ρόδου ευημέρησαν, και πολλοί εξόριστοι Σεφαραδίτες εγκαταστάθηκαν εκεί, ιδιαίτερα στην πόλη της Ρόδου, όπου έχτισαν πολλές συναγωγές (υπήρχαν έξι, συμπεριλαμβανομένου της Καχάλ Σαλόμ). Η συναγωγή αυτή κατασκευάστηκε το 1577 (5338 στο εβραϊκό ημερολόγιο) και έκτοτε χρησιμοποιείται. Η συναγωγή και οι πιστοί της ευημέρησαν υπό την οθωμανική κυριαρχία στον εικοστό αιώνα. Ωστόσο, το Βασίλειο της Ιταλίας ανέλαβε τα νησιά των Δωδεκανήσων το 1912 και μεγάλος αριθμός Εβραίων της Ρόδου είχε αρχίσει να μεταναστεύει κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, καθώς ένιωθαν να απειλούνται από το φασιστικό ιταλικό καθεστώς. Όταν η ιταλική φασιστική κυβέρνηση κατέρρευσε, το νησί τέθηκε υπό άμεσο γερμανικό έλεγχο το 1943 και περισσότεροι από 1.550 από τους 1.700 Εβραίους του νησιού στάλθηκαν και θανατώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ ήταν η μόνη από τις τέσσερις συναγωγές στη Λα Τζουδέρια (η εβραϊκή συνοικία της πόλης της Ρόδου )εκείνη τη στιγμή που διασώθηκε από βομβαρδισμό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, η συναγωγή χρησιμοποιείται μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν υπάρχει εισροή Εβραίων τουριστών και Εβραίων με καταγωγή από το νησί, καθώς υπάρχουν μόνο 35 Εβραίοι στο νησί σήμερα. Η συναγωγή αποτελεί την έδρα του Εβραϊκού Μουσείου της Ρόδου. Τα περισσότερα χαρακτηριστικά της Συναγωγής ταιριάζουν με αυτά των Σεφαραδικών και Οθωμανικών συναγωγών. Το βήμα, ή το βάθρο, από το οποίο διαβάζεται η Σέφερ Τορά, βρίσκεται στο κέντρο του ιερού. Το δάπεδο είναι ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από ασπρόμαυρες τοπικές πέτρες που χρησιμοποιούνται και σε πεζοδρόμια στη Ρόδο. Ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό του ναού είναι το γεγονός ότι υπάρχουν δύο κιβωτοί της Torah και στις δύο πλευρές της πόρτας που οδηγεί στην εσωτερική αυλή. Υπάρχει επίσης ένα σιντριβάνι στην αυλή που χρησιμοποιείται για το πλύσιμο των χεριών από τους Kohanim πριν απαγγείλουν τις ιερείς ευλογίες. Ορισμένες πλάκες κοσμούν το εξωτερικό και το εσωτερικό της συναγωγής. Οι περισσότερες γραμμένες κυρίως στην Ισπανοεβραϊκή γλώσσα, τη γλώσσα της Σεφαραδικής κοινότητας και στα εβραϊκά. Μία πλάκα, γραμμένη στα γαλλικά, είναι αφιερωμένη στα μέλη της κοινότητας που πέθαναν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Επί του παρόντος, η συναγωγή διαθέτει ένα μουσείο για την ιστορία της κοινότητας και χρησιμοποιείται επίσης για εκδηλώσεις της.
Λάρισσα (δορυφόρος)

Λάρισσα (αγγλικά: Larissa) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ποσειδώνα. Πήρε το όνομά του από τη Λάρισα, μία νύμφη της Θεσσαλίας και μητέρα του Πελασγού (τον οποίο απόκτησε με τον θεό Ποσειδώνα) σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ποσειδώνας VII (Neptune VII, δηλαδή ο έβδομος από τους δορυφόρους του Ποσειδώνα που έχει ονομαστεί).

 Η Λάρισσα ανακαλύφθηκε από τους Χάρολντ Τζ. Ρέιτσεμα, Ουίλιαμ Μπ. Χάμπαρντ, Λάρι Α. Λέμποφσκι και Ντέιβιντ Τζ. Θόλεν, με βάση τυχαίες επίγειες παρατηρήσεις αστρικής απόκρυψης στις 24 Μαΐου του 1981 και ανακοινώθηκε στις 29 Μαΐου του 1981 με την προσωρινή ονομασία S/1981 N 1 . Το 1989 το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2 επιβεβαίωσε ότι είναι το μόνο αντικείμενο σε αυτή την τροχιά και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/1989 N 2 στις 2 Αυγούστου του 1989 . Ενώ το επίσημο όνομα Λάρισσα του δόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1991 . Λάρισσα από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Ποσειδώνα από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
Μιχαήλ Θεοτοκάς

Ο Μιχαήλ Θεοτοκάς (1872-1951) ήταν ο πατέρας του λογοτέχνη Γιώργου Θεοτοκά. Ήταν νομικός και διετέλεσε σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη της Λωζάνης.

 Ο Μιχαήλ Θεοτοκάς γεννήθηκε στο Πυργί της Χίου το 1872. Αφού τελείωσε τις Γυμνασιακές σπουδές στην ιδιαίτερη πατρίδα του σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη.Παντρεύτηκε την Ανδρονίκη Νομικού και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Γιώργο και την Μαρία-Ελένη. Το 1897 δημοσιέυει τη Νομολογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Διετέλεσε σύμβουλος των Πατριάρχη Κωνσταντίνος Ε΄ και Ιωακείμ Γ΄ Μεγαλοπρεπή και μέχρι το 1922, οπότε ήλθε στην Ελλάδα με την οικογένειά του. Το 1910 εξελέγη αντιπρόσωπος της Κορυτσάς στην Εθνοσυνέλευση της Κωνσταντινουπόλεως. Τότε φυλακίζεται από τους Τούρκους. Συνέταξε υπόμνημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Διάσκεψη της Ειρήνης του 1919. Κλήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να συμμετάσχει αργότερα στη διάσκεψη της Λωζάνης. Ο Μιχαήλ Θεοτοκάς συνέταξε το Σχέδιο Σύμβασης Ανταλλαγής των πληθυσμών Ελλάδος-Τουρκίας. Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1951 Νομικά και ιστορικά μελετήματα, 1947 Θεόδωρος Ξύδης, «Βιογραφικά και ιστορικά», Νέα Εστία,τομ.94 τχ.1114 (1η Δεκεμβρίου 1973), σελ.1559-1570[1] Αρχειοθετήθηκε 2020-08-04 στο Wayback Machine. Μιχαήλ Θεοτοκάς στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Σουρουκλής Τρούλλων

Ο Σουρουκλής Τρούλλων ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το χωριό Τρούλλοι της επαρχίας Λάρνακας. Αποτελούσε την ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού Αθλητικού Σύλλογου Σουρουκλής Τρούλλων. Το όνομα του συλλόγου προέρχεται από τον ήρωα του χωριού, Ανδρέα Σουρουκλή, ο οποίος ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Η ποδοσφαιρική ομάδα δημιουργήθηκε μαζί με την ίδρυση του συλλόγου, το 1972, ως Αθλητική Ένωση Τρούλλων και το 1974 μετονομάστηκε σε Σουρουκλής Τρούλλων. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.

 Η Αθλητική Ένωση Τρούλλων συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο.Ε.Λ. Το 1974 μετονομάζεται σε Σουρουκλής. Το 1975 ιδρύεται η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ) της οποίας ο Σουρουκλής αποτελεί ιδρυτικό μέλος. Από τότε και έως το 2000, η ποδοσφαιρική ομάδα συμμετείχε ανελλιπώς στο Λεοντιάδειο Πρωτάθλημα της ομοσπονδίας κερδίζοντας τρία πρωταθλήματα.Το 2000 κέρδισε την ένταξη της στη Δ΄ κατηγορία και στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 2000-01, τερμάτισε στην πρώτη θέση και προβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην Γ΄ κατηγορία για τρεις περιόδους, έως την περίοδο 2003-04 που υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Συνέχισε για πέντε περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2008-09 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ κατακτώντας δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα τις περιόδους 2013-14 και 2014-15. To 2015 ο Σουρουκλής ενοποιήθηκε με την Δάφνη Τρούλλων δημιουργώντας την ομάδα Τρούλλοι FC 2015. Δ΄ Κατηγορία:Πρωταθλητής (1): 2001 Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: Πρωταθλητής (2): 1999, 2000 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σουρουκλής Τρούλλων, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Χρυσό κόσμημα των Μαλίων

Το Χρυσό Κόσμημα των Μαλίων, γνωστό και ως των μελισσών ή σφηκών, που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, είναι διάσημο αρχαιολογικό εύρημα του 1930 από τον Χρυσόλακκο, τον ταφικό περίβολο της νεκρόπολης των Μαλίων, Μάλια Κρήτης.

 Η πρώτη περιγραφή του κοσμήματος έγινε από τον Pierre Demargne. Πρόκειται για περίαπτο, κρεμαστό κόσμημα, με βασικό στοιχείο αυτό των δύο αντικριστών εντόμων (υμενόπτερα). Επάνω από τα κεφάλια των εντόμων βρίσκεται ένας χρυσός συρμάτινος κλωβός, που περικλείει στο εσωτερικό του ένα χρυσό σφαιρίδιο. Στα φτερά και στο άκρο της κοιλιάς των εντόμων κρέμονται τρία στρογγυλά δισκία. Κατά την ερμηνεία του κοσμήματος έχει ειπωθεί ότι τα έντομα είναι σφήκες ή κοινές μέλισσες που κρατούν ανάμεσα στα πόδια τους μια κηρήθρα. Η απόδοση ότι τα έντομα είναι μέλισσες δεν θεωρείται ορθή, αν και αυτό επικρατεί στην κοινή αντίληψη του κόσμου. Τα έντομα μπορούν με ασφάλεια να καταταγούν στα Aculeata (Apocrita, Hymenoptera). Η πιο πρόσφατη πλήρη μελέτη του κοσμήματος, προτείνει ότι ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε ως μοντέλα για τα έντομα το Megascolia maculata και για τα τρία στρογγυλά κρεμαστά δισκία του κοσμήματος τους καρπούς του φυτού Καυκαλήθρα Tordylium apulum. Το κόσμημα είναι έργο Μινωικής χρυσοτεχνίας του 1800 - 1700 π.Χ.. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν όλες οι προηγμένες τεχνολογίες της εποχής. Νώτα Δημοπούλου-Ρεθεμιωτάκη (2005). Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. ΟΛΚΟΣ. σελίδες 308–309. ISBN 960-86743-7-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2011.
OCLC

Το OCLC (Online Computer Library Center) είναι μη κερδοσκοπικός συνεταιριστικός οργανισμός του οποίου το έργο στοχεύει στην διευκόλυνση της πρόσβασης διεθνώς στις πληροφορίες και στην ελαχιστοποίηση του κόστους πρόσβασης και αποθήκευσης πληροφοριών.

 Ιδρύθηκε το 1967 αρχικά με την ονομασία Ohio College Library Center ως εννιαίο δίκτυο για τις βιβλιοθήκες στην πολιτεία του Οχάιο στις ΗΠΑ. Ο οργανισμός και το δίκτυο βιβλιοθηκών που συνεργάζεται μαζί του συντηρούν τον ιστότοπο WorldCat, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος δημόσιος κατάλογος ανοικτής πρόσβασης διεθνώς, καθώς και ο παλαιότερος.Η ιδιότητα μέλους στον οργανισμό βασίζεται στην χρήση των υπηρεσιών και την συνεισφορά δεδομένων. Μεταξύ του 1967 και του 1977, τα μέλη περιορίζονταν μόνο εντός της πολιτείας του Οχάιο, ωστόσο από το 1978 και έπειτα άρχισαν να δέχονται και βιβλιοθήκες ως μέλη από άλλες πολιτείες των ΗΠΑ, ενώ από το 2002 δέχεται και βιβλιοθήκες εκτός των ΗΠΑ.Ο οργανισμός παρέχει ελεύθερα βιβλιογραφικές υπηρεσίες και πλήρη κείμενα σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο οργανισμό ή ιδιώτη. Το 1998 απέκτησε τα πνευματικά δικαιώματα και εμπορικά σήματα για το δεκαδικό σύστημα ταξινόμησης Dewey με την εξαγορά της Forest Press η οποία ήταν η ιδιοκτήτρια εταιρεία. Coyle, Karen (22 Δεκεμβρίου 2011). «National Library of Sweden and OCLC fail to agree». Coyle's InFormation. Spalding, Tim (23 Φεβρουαρίου 2009). «Research libraries clobber OCLC Policy». Thingology Blog. Library Thing. Επίσημος ιστότοπος WorldCat Open WorldCat Program
Σημαία των Φιλιππίνων

Η σημαία των Φιλιππίνων καθιερώθηκε στις 12 Ιουνίου 1898. Αποτελείται από οριζόντια διχρωμία (μπλε, κόκκινο), με ένα λευκό ισόπλευρο τρίγωνο στον ιστό που περιέχει τρία χρυσά αστέρια με πέντε ακτίνες στις κορυφές του και έναν χρυσό ήλιο στο κέντρο του με 8 ακτίνες. Η σημαία έχει το μοναδικό χαρακτηριστικό που την κάνει ξεχωριστή ότι μπορεί να φανερώσει κατάσταση πολέμου. Όταν υψώνεται με το μπλε φόντο στην κορυφή, σημαίνει ειρηνική περίοδο. Όταν όμως υψώνεται με το κόκκινο φόντο ψηλά, τότε σημαίνει περίοδο πολέμου. Την ιδέα για τη σημαία είχε πρώτος ο Εμίλιο Αγκουινάλδο. Η πρώτη σημαία υφάνθηκε στο Χονγκ Κονγκ από τη Μαρτσέλα ντε Αγκονκίγιο, την κόρη της Λορέντσα και την Ντόπα Ντελφίνα Ερμπόζα ντε Νατιβιδάδ, ανεψιά του εθνικού ήρωα της χώρας, Χοσέ Ρισάλ.

 Σύμφωνα με επίσημες πηγές, το λευκό τρίγωνο δηλώνει ισότητα και αδερφοσύνη, το γαλάζιο φόντο την ειρήνη, αλήθεια και δικαιοσύνη, ενώ το κόκκινο φόντο συμβολίζει τον πατριωτισμό και την ανδρεία. Οι οκτώ κύριες ακτίνες του ηλίου αποτελούν σύμβολο των 8 επαρχιών της χώρας, οι οποίες επιζήτησαν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία και τέθηκαν υπό στρατιωτικό νόμο από τους Ισπανούς στην αρχή της Επανάστασης των Φιλιππίνων, το 1896. Πρόκειται για τις: Καβίτε, Λαγκούνα, Μανίλα, Μπατάνγκας, Μπουλακάν, Νουέβα Εσίχα, Παμπάνγκα και Ταρλάκ. Τα τρία πεντάκτινα αστέρια συμβολίζουν τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές της Λουσόν, Βισάγιας και Μιντανάο. Ωστόσο, η επεξήγηση των συμβόλων που δόθηκε κατά την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, το 1898, διαφέρει από την επίσημη εξήγηση. Αναφέρει ότι το λευκό τρίγωνο σηματοδοτεί το έμβλημα του Κατιπουνάν, της μυστικής εταιρείας που έκανε αγώνα ενάντια στην ισπανική κυριαρχία. Αναφέρει ότι τα χρώματα της σημαίας φέρουν στη μνήμη τα χρώματα από τη σημαία των ΗΠΑ, ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης για την προστασία που προσέφεραν οι Αμερικανοί στη χώρα στη διάρκεια της Επανάστασης στις Φιλιππίνες. Για τα αστέρια, λέει ότι ένα από αυτά συμβολίζει το νησί Πανάι και όχι όλο το Βισάγιας. Επίσημος ιστότοπος της Δημοκρατίας των Φιλιππίνων Αρχειοθετήθηκε 2012-01-01 στο Wayback Machine.
Χαζάλ Καγιά

Η Λεϊλά Χαζάλ Καγιά (τουρκικά: Leyla Hazal Kaya, 1 Οκτωβρίου 1990) είναι Τουρκάλα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή για το ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά «Adını Feriha Koydum» (2011-2012) και την εκπομπή «Bizim Hikaye» (εμπνευσμένη από το βρετανικό Shameless) (2017-2019).

 Γεννήθηκε στο Ικόνιο της Τουρκίας. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο Gaziosmanpaşa και το 2009 αποφοίτησε από το λύκειο Italiano di Istanbul. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Bilgi της Κωνσταντινούπολης. Οι γονείς της, που είναι και οι δύο δικηγόροι, χώρισαν όταν εκείνη ήταν 7 ετών. Εισήχθη στον κόσμο της τέχνης και της υποκριτικής σε πολύ νεαρή ηλικία, και ως παιδί έκανε μαθήματα μπαλέτου και βιολιού για χρόνια. Μιλάει άπταιστα ιταλικά και αγγλικά, εκτός από τη μητρική της γλώσσα (την τουρκική) ενώ μαθαίνει και τέταρτη γλώσσα, γερμανικά. Από τις 6 Φεβρουαρίου 2019 είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Αλί Ατάι και έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Φιρκέτ Αλί Ατάι (γενν. 22 Οκτωβρίου 2019). Χαζάλ Καγιά στην IMDb
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1982

Η 55η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1982, έλαβε χώρα στις 11 Απριλίου 1983, και πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον, στο Λος Άντζελες. Στην αμερικανκή τηλεόραση η τελετή μεταδόθηκε από το ABC. Είναι η μόνη τελέτη την οποίαν παρακολούθησε ο Τζορτζ Σι Σκοτ.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίας εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Γκάντι Ε.Τ. ο εξωγήινος Ο αγνοούμενος Τούτσι Η ετυμηγορία Ρίτσαρντ Ατένμπορο – Γκάντι Βόλφγκανγκ Πέτερσεν – Das Boot Στίβεν Σπίλμπεργκ - Ε.Τ. ο εξωγήινος Σίντνεϊ Πόλακ - Τούτσι Σίντνεϊ Λουμέτ - Η ετυμηγορία Μπεν Κίνγκσλεϊ – Γκάντι Ντάστιν Χόφμαν – Τούτσι Τζακ Λέμον - Ο αγνοούμενος Πωλ Νιούμαν - Η ετυμηγορία Πήτερ Ο' Τουλ - Η τυχερή μου χρονιά Μέριλ Στριπ – Η εκλογή της Σόφι Τζούλι Άντριους – Βίκτωρ Βικτώρια Τζέσικα Λανγκ - Φράνσις, μια αδέσμευτη γυναίκα Σίσι Σπέισεκ - Ο αγνοούμενος Ντέμπρα Ουίνγκερ - Ιπτάμενος και τζέντλεμαν Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Τα ρομπότ της αυγής

Το Ρομπότ της Αυγής είναι το τρίτο βιβλίο της σειράς επιστημονικής φαντασίας Ρομπότ του Ισαάκ Ασίμωφ, μετά το Σπηλιές από Ατσάλι και Ο Γυμνός Ήλιος, το οποίο εκδόθηκε αρχικά το 1983. Υπήρξε υποψήφιο για τα βραβεία Hugo και Locus το 1984.

 Στον πλανήτη Ωρόρα, τον πιο ισχυρό πλανήτη από τους πενήντα κόσμους του Διαστήματος, καταστρέφεται ένα από τα πιο εξελιγμένα ρομπότ και για την καταστροφή του κατηγορείται ο καθηγητής Φάστολφ. Ο Ελάιζα Μπάλει (στα δύο πρώτα βιβλία της σειράς στην ελληνική έκδοση από τις εκδόσεις Κάκτος ο Μπάλει αναφέρεται ως Μπέηλη) ένας μυστικός αστυνομικός από την Γη, καλείται από τον καθηγητή να μεταβεί στην Ωρόρα για να τον βοηθήσει. Ο Μπάλει στην Γη που μετά το ταξίδι του στην Σολάρια πριν δύο χρόνια έχει αρχίσει να ξεπερνάει τον φόβο του για την ύπαιθρο και τους ανοικτούς χώρους, δέχεται πιεζόμενος από τον διευθυντή του να πάει στην Ωρόρα. Φτάνοντας στον πλανήτη συναντά τον πρώην συνεργάτη του στην υπόθεση του φόνου του Διαστημικού στην Διαστημούπολη και στην υπόθεση της Σολάρια, Ρ. Ντανηήλ Ολιβόου. Ο Ντανηήλ είναι ένα από τα εξελιγμένα ρομπότ της Ωρόρα που δεν ξεχωρίζουν από τους ανθρώπους. Με την βοήθεια του ο Μπάλει καταφέρνει να διαλευκάνει την υπόθεση και να απαλλάξει τον καθηγητή Φάστολφ από τις κατηγορίες. Robots of Dawn bookmark published by Del Rey in 1984
Σερίφ Γκιορέν

Ο Σερίφ Γκιορέν (Τούρκικα: Şerif Gören) είναι Τούρκος (από τη μειονότητα της Δυτικής Θράκης) σκηνοθέτης γεννημένος στην Ξάνθη 14 Οκτωβρίου 1944. Το 1956 πήρε υποτροφία από τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας Τζελάλ Μπαγιάρ και φοίτησε στο Γυμνάσιο Αρρένων της Κωνσταντινούπολης (İstanbul Erkek Lisesi). Εκεί το 1962 θα γνωριστεί με τον σκηνοθέτη Hürrem Erman (ο οποίος επίσης ήταν Τούρκος γεννημένος στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη το 1913 ) και θα ξεκινήσει να δουλεύει στον κινηματογράφο. Επίσης έχει δουλέψει και ως ηθοποιός μικρών ρόλων, σε διάφορες ταινίες. Διάσημος είναι ο Σερίφ Γκιορέν για την ταινία "Ο Δρόμος" που σκηνοθέτησε για λογαριασμό του σκηνοθέτη Γιλμάζ Γκουνέϊ ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν στην φυλακή (για τις πολιτικές του πεποιθήσεις). Η ταινία αυτή πήρε το βραβείο "Χρυσός Φοίνικας" στο Φεστιβάλ των Καννών το 1982.

 Umut (1970) (σκηνοθεσία μαζί με τον Γιλμάζ Γκουνέϊ) Endişe "The Anxiety" (1974) Köprü "The Bridge" (1975) Deprem "The Earthquake" (1976) İki Arkadaş "Two Friends" (1976) Taksi Şoförü "Taxi Driver" (1976/I) İstasyon (1977) Nehir "The River" (1977) Derdim Dünyadan Büyük (1978) Gelincik (1978) Almanya, Acı Vatan (1979) Aşkı Ben mi Yarattım? (1979) Kır Gönlünün Zincirini (1980) Feryada Gücüm Yok (1981) Herhangi Bir Kadın (1981) Yılanı Öldürseler (1981) Yol (Ο Δρόμος) (1982) (σκηνοθετημένη για τον λογαριασμό του Γιλμάζ Γκουνέϊ) Alişan (1982) Tomruk (1982) Derman (1983) Güneşin Tutulduğu Gün (1983) Firar "The Escape" (1984) Güneş Doğarken "While The Sun Rises" (1984) Kurbağalar "The Frogs" (1985) Adem İle Havva "Adam and Eve" (1986) Kan "The Blood" (1986) On Kadın "Ten Women" (1987) Polizei (1988, Γερμανία) Abuk Sabuk Bir Film (1990) Amerikalı "The American" (1993) Kırık Ayna (2002) (mini) Τηλεοπτική Σειρά Serseri Aşıklar (2003) (mini) Τηλεοπτική Σειρά
Κάτω Παλαιοκαρυά Τρικάλων

Η Κάτω Παλαιοκαρυά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοκαρυάς, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.

 Η Κάτω Παλαιοκαρυά Τρικάλων είναι κτισμένη σε υψόμετρο 474 μέτρων και έχει 82 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Κάτω Παλαιοκαρυά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Τρικάλων - Κοινότητα Παλαιοκαρυάς. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές εκλογές - Κοινότητα Παλαιοκαρυάς. Δημοφιλή βίντεο - Κάτω Παλαιοκαρυά (youtube). Δήμος Πύλης.
Καλέντζι Ιωαννίνων

Το Καλέντζι Ιωαννίνων είναι ορεινός οικισμός του νομού Ιωαννίνων και βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, 31 χλμ. ΝΑ των Ιωαννίνων, στην πρώην επαρχία Δωδώνης. Ήταν έδρα του δήμου Κατσανοχωρίων σε υψόμετρο 620 μέτρων. κατά την απογραφή του 2001 είχε 365 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Ο Δήμος Κατσανοχωρίων ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βορείων Τζουμέρκων.

 Η περιοχή κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, όπως φαίνεται και από τα απομεινάρια του Κάστρου των ελληνιστικών χρόνων που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό. Το κάστρο αυτό ή το καστρί όπως το λένε σήμερα οι Καλεντζίτες, είναι εκείνο που, όπως λέει ο θρύλος, χάρισε το όνομά του στο Καλέντζι. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το Καλέντζι κατελήφθη στις 30 Νοεμβρίου του 1912 από τον Ελληνικό Στρατό, στα πλαίσια της μάχης της Αετορράχης. Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την ονομασία του χωριού: Η πρώτη αναφέρει ότι στο κάστρο πέρναγε τους καλοκαιριάτικους μήνες η κόρη του βασιλιά Τόμαρου, η Εκάλη. Απέναντι από το κάστρο ήταν χτισμένο το χωριό που οι κάτοικοι το είχαν ονομάσει Εκάλη για χάρη της όμορφης βασιλοπούλας. Όταν το κάστρο έπεσε στα χέρια των Σλάβων το ονόμασαν Εκάληντζ. Αργότερα όταν εξελληνίστηκε η Σλαβική ονομασία το Εκάληνζ, έγινε Καλένζι. Η δεύτερη εκδοχή, αναφέρει πως το όνομα στο χωριό το χαρίζει το κάστρο. Το μικρό κάστρο στα τουρκικά λέγεται Καλαί-ντζικ και με το πέρασμα του χρόνου έμεινε και στο χωριό το όνομα εξελληνισμένο Καλέντζι. Σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή, το όνομα προέρχεται από μία οικογένεια με το επώνυμο Καλέντζι. Φωτογραφίες και χάρτης από το Panoramio
Γκρένσε Γιάκομπσελβ

Το Γκρένσε Γιάκομπσελβ (νορβηγικά: Grense Jakobselv, βόρεια σάμι: Vuorjánjohka, φινλανδικά: Vuoremijoki και ρωσικά: Гренсе Якобсэльв) είναι ένα μικρό χωριό στο δήμο Σερ-Βαράνγκερ στην κομητεία Φίνμαρκ της Νορβηγίας. Βρίσκεται στην ακτή της θάλασσας του Μπάρεντς στο στόμιο του ποταμού Γιακομπσέλβα. Βρίσκεται περίπου 54 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κίρκενες. Η περιοχή εγκαταστάθηκε από τους Νορβηγούς το 1851.

 Ο ποταμός Γιακομπσέλβα σχηματίζει τα σύνορα με τη Ρωσία, στην ανατολική πλευρά του Γκρένσε Γιάκομπσελβ. Εδώ υπάρχει ένα μικρό φυλάκιο του Γκάρνισον του Σερ-Βαράνγκερ του Νορβηγικού Στρατού, από όπου οι στρατιώτες περιπολούν τα σύνορα. Σε αυτήν την περιοχή, ωστόσο, δεν υπάρχει διέλευση των συνόρων. Στο χωριό υπάρχει ένα πέτρινο παρεκκλήσι χτισμένο το 1869 που λέγεται Παρεκκλήσι του Βασιλιά Όσκαρ Β΄. Η εκκλησία χτίστηκε για να ενισχύσει την εδαφική διεκδίκηση της Νορβηγίας στην περιοχή και πήρε το όνομά της από τον βασιλιά Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της Νορβηγίας σε επίσκεψη που έκανε το 1873.
Επαρχία Καλαμάτας

Η επαρχία Καλαμάτας (παλαιότερα επαρχία Καλαμών) ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Νομού Μεσσηνίας. Έδρα της ήταν η Καλαμάτα. Καταλάμβανε το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε με την επαρχία Μεσσήνης, στα δυτικά, και το νομό Λακωνίας, στα ανατολικά.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με τη διοικητική διαίρεση του 1833, ως μία από τις έξι επαρχίες του Νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στη συνέχεια με τη διοικητική διαίρεση του 1836, η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα, και επανασυστάθηκε το 1848. Στην επαρχία Καλαμάτας ενσωματώθηκε το 1939 και τμήμα της Μάνης, που ονομάστηκε Μεσσηνιακή Μάνη. Καταργήθηκε οριστικά το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης δημιουργήθηκαν στην περιοχή οι δήμοι Καλαμάτας και Μεσσηνιακής Μάνης.
ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ

Ο Σύλλογος Αρωγής Άμυνας, Αεροπορίας και Χημικών Κατασκευών (ρωσικά: Общество содействия обороне, авиационному и химическому строительству), πιο γωστός με το αρκτικόλεξο ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ (ОСОАВИАХИМ), ήταν σοβιετική κοινωνική και πολιτική οργάνωση για την άμυνα, που υπήρξε το διάστημα 1927 με 1948 ως προκάτοχος της ΝΤΟΣΑΑΦ.

 Το 1920, κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου, δημιουργήθηκε η εθελοντική οργάνωση «Στρατιωτικο-επιστημονική εταιρεία» (Военно-научное общество). Το καλοκαίρι του 1925, μέσω της συγχώνευσης των συλλόγων ΟΝΤΒΦ και Ντομπρόχιμ, σχηματίστηκε ο σύ Αβιάχιμ. Στις 27 Ιουλίου του 1926 η «Στρατιωτικο-επιστημονική εταιρεία» μετονομάστηκε σε «σύλλογος αρωγής άμυνας» της ΕΣΣΔ (ОСО).Στις 23 Ιανουαρίου του 1927, κατά την κοινή συνεδρίαση του 1ου Πανενωτικού Συνεδρίου Αβιάχιμ και της 2ης Ολομέλειας του Κεντρικού Συμβουλίου του «συλλόγου αρωγής άμυνας», σχετικά με την έκθεση του Λαϊκού Κομισάριου Στρατιωτικών και Ναυτικών Υποθέσεων, Κ.Ε. Βοροσίλοφ, αποφασίστηκε η συγχώνευση των δύο συλλόγων σε μία με την επωνυμία «ΑΒΙΑΧΙΜ-ΟΣΟ» (АВИАХИМ-ОСО). Με την πάροδο του χρόνου, μετονομάστηκε σε «σύλλογος αρωγής άμυνας, αεροπορίας και χημικών κατασκευών της ΕΣΣΔ» (ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ). Επιγραφές ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ
Χορνσουάγκλ

Ο Ντίλαν Ποστλ (Dylan Mark Postl, 29 Μαΐου 1986) είναι Αμερικανός παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, Χορνσουάγκλ. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE.

 Ο Ντίλαν είναι νάνος παλαιστής, το ανάστημά του δεν ξεπερνά το ενάμιση μέτρο (1,32 μέτρα για την ακρίβεια) και ξεκίνησε την καριέρα του το 2004. Κατέκτησε διάφορα βραβεία πάλης σε ανεξάρτητο επίπεδο και κέρδισε και τον χαρακτηρισμό ο πιο σέξυ νάνος. Το 2006 υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και αρχικά έκανε εμφανίσεις ως ξωτικό, στο πλευρό του Ιρλανδού παλαιστή Φίνλεϊ. Στο σενάριο αργότερα προστέθηκε ο πρόεδρος της εταιρείας Βινς Μακμάν, όπου υποτίθεται πως ήταν εξώγαμο παιδί του. Η καριέρα του νάνου Σουάγκλ, απογειώθηκε όπως αναφέρεται παραπάνω με το Πρωτάθλημα Ευκίνητων Παλαιστών, το οποίο κατέκτησε και αμέσως μετά σταμάτησε να υφίσταται. Στην συνέχεια συνεργάστηκε ξανά με τον Φίνλεϊ, ενώ κατά καιρούς έχει παρασκηνιακούς, χιουμοριστικούς τηλεοπτικούς ρόλους, εκτός ρινγκ. Ο Χορνσουάγκλ είναι ο τελευταίος πρωταθλητής παλαιστών περίπου έως 100 κιλών (μερικές φορές το ξεπερνούσαν), το λεγόμενο Cruiserweight Championship, ελεύθερα διατυπωμένο στα ελληνικά ως Πρωτάθλημα Ευκίνητων Παλαιστών, λόγω των θεαματικών κινήσεων που μπορούσαν να κάνουν οι παλαιστές αυτής της κατηγορίας. Το όνομά του στα αγγλικά είναι Cruiserweight Championship. Στα ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί ως τίτλος Ελαφρών Βαρών. Ο τίτλος ιδρύθηκε το 1991 στην εταιρεία του WCW. Το 2001 που εξαγοράστηκε από το WWE, το Πρωτάθλημα συνέχισε να υπάρχει στην νέα ιδιοκτησία. Σταμάτησε να υφίσταται το 2007. Sweet Shin Music Tadpole Splash (Frog splash) F5 Hornswoggle Stunner Diving double foot stomp Lepreton Bomb (Senton bomb) Ρεκόρ Τελευταίος Πρωταθλητής: Χορνσουάγκλ Ελαφρύτερος Πρωταθλητής: Χορνσουάγκλ (54 κιλά) Νεότερος Πρωταθλητής: Χορνσουάγκλ (21 ετών, 51 ημερών) Βαρύτερος Πρωταθλητής: Οκλαχόμα (120 κιλά) Γηραιότερος Πρωταθλητής: Τσάβο Κλάσικ (55 ετών, 160 ημερών) Πρώτος Πρωταθλητής: Μπράιαν Πίλμαν Πιο μακροχρόνιος Πρωταθλητής: Γκρέγκορι Χελμς (385 ημέρες) Πιο σύντομος Πρωταθλητής: Σάικοσις (λιγότερο από 1 ώρα) Περισσότερες Κατακτήσεις: Ρέι Μιστέριο (8 φορές) Ιστορικό Πρωταθλητών Προφίλ Χορνσουάγκλ Τίτλος Cruiserweight
Χοσέ Μανουέλ Ρέι

Ο Χοσέ Μανουέλ Ρέι (Jose Manuel Rey, γεννήθηκε 20 Μαΐου 1975 στο Καράκας) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Βενεζουέλα. Αγωνιζόταν στο κέντρο της άμυνας και ήταν αρχηγός της εθνικής Βενεζουέλας και είναι δεύτερος σε διεθνείς συμμετοχές με 115 αγώνες.

 Ο Ρέι είναι εξαιρετικός στις εκτελέσεις φάουλ σχεδόν από οποιαδήποτε απόσταση. Το απόδειξε άλλωστε στο παιγνίδι της ΑΕΚ με αντίπαλο την Ανόρθωση και δεν πρόλαβε να περάσει μια βδομάδα και έκανε όλο τον κόσμο να παραμιλάει για τις εξαιρετικές ικανότητες αυτού του παίκτη. Στις 13 Οκτωβρίου 2007, ο Ρέι σκοράροντας από τα 45 μέτρα, σχεδόν από το ημικύκλιο, χάρισε τη νίκη στην Εθνική του ομάδα εναντίον του Ισημερινού, κατά τη διάρκεια των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Καράκας ΦΚ Πρωτάθλημα Βενεζουέλας (9) : 1996–97, 2003–04, 2006–07, 2008–09, 2009–10, Κλαούσουρα 2004, 2007 και 2009, Απερτούρα 2003Κόλο-Κόλο Πρωτάθλημα Χιλής : 2009Ντεπορτίβο Λάρα Πρωτάθλημα Βενεζουέλας : 2011–12Ατομικές διακρίσεις Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς: 2008–09 Επίσημη ιστοσελίδα της AEK
Τζαλιανβάλα Μπαγκ

Το Τζαλιανβάλα Μπαγκ είναι ιστορικός κήπος και "μνημείο εθνικής σημασίας" στο Αμριτσάρ της Ινδίας. Είναι γνωστό για την σφαγή του Τζαλιανβάλα Μπαγκ στις 13 Απριλίου 1919, ενώ εορταζόταν η γιορτή Βαϊσάχι. Στεγάζει ένα μουσείο, γκαλερί και έναν αριθμό μνημειακών δομών.Το μνημείο βρίσκεται κοντά στο συγκρότημα του Χρυσού Ναού, του ιερότερου προσκυνήματος του Σιχισμού, ενώ το μνημείο λειτουργείται από το Εμπίστευμα Εθνικού Μνημείου Τζαλιανβάλα Μπαγκ, το οποίο ιδρύθηκε με νόμο το 1951.

 Το όνομα Τζαλιανβάλα Μπαγκ σημαίνει "ο κήπος του Τζαλλάχ", με το κάλλος του, σημαίνει ότι κάποτε ήταν πράσινος και ανθοφόρος. Με τα χρόνια είχε γίνει δημοφιλής ως χώρος αναψυχής και σε περιοχή ανάπαυσης για όσους επισκέπτονταν τον κοντινό Χρυσό ναό. Το 1919, είχε γίνει αποξηραμένο οικόπεδο το οποίο εκτεινόταν σε επτά στρέμματα, περιβαλλόμενο από κτίρια χωριζόμενα από μερικές στενές ρεματιές και έχοντας μόνο μια στενή είσοδο και έξοδο. Ήταν ακατοίκητο και περιβαλλόταν από έναν τοίχο.Το μέρος πήρε το όνομά του από τον ιδιοκτήτη του κήπου κατά την διάρκεια της Αυτοκρατορίας των Σιχ. Ήταν πρώην περιουσία της οικογένειας του Χιμάτ Σινγκ, καταγόμενος από την επαρχία Τζάλα στο Παντζάμπ στην Ινδία. Η οικογένεια ήταν γνωστή ως Τζαλεβάλε. Το 1919, ως απάντηση στην επιβολή αποκλεισμού του του Μαχάτμα Γκάντι από το Παντζάμπ, την μυστική απέλαση του Σαϊφουντίν Κίτσλιου και του Σατιαπάλ στις 10 Απριλίου, καθώς και λόγω των αντιδράσεων στον νόμο Ράουλατ, υπήρχαν προσπάθειες συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας από τους ντόπιους. Το πρωί του Βαϊσάχι, στις 13 Απριλίου 1919, στους χτύπους στρατιωτικών τυμπάνων, διαβάστηκαν οι νέοι κανόνες του ταξιάρχου Ρ. Ε. Χ. Ντάιερ σε 19 θέσεις γύρω από το Αμριτσάρ. Είχε τοποθετήσει περιορισμούς στην αποχώρηση από τη πόλη χωρίς άδεια, απαγόρευσε όλες τις "πομπές κάθε είδους" και κάθε συγκέντρωσης περισσοτέρων από τέσσερα άτομα, και ανακοινώθηκε ότι "κάθε πρόσωπο που βρίσκεται στους δρόμους μετά τις 8 μ.μ. θα εκτελεστεί". Ωστόσο, οι ανακοινώσεις έγιναν ενώ υπήρχε θόρυβος και ζέστη στην πόλη, ενώ και το ότι οι νέες οδηγίες δεν ανακοινώθηκαν σε βασικές τοποθεσίες γύρω από την πόλη, συνέβαλαν στο ότι οι νέες οδηγίες δεν έγιναν γνωστές από σημαντική μερίδα ατόμων. Στις 12:40 μ.μ. ο Ντάιερ ενημερώθηκε ότι θα πραγματοποιηθεί πολιτική συγκέντρωση στο Τζαλιανβάλα Μπαγκ. Ένας από τους διοργανωτές ήταν της ήταν ο Χανς Ρατζ.Στις 3.30 μ. μ., είχαν συγκεντρωθεί 15.000 άτομα στο Τζαλιανβάλα Μπαγκ. Αυτοί συμπεριελάμβαναν ομιλητές, ακροατές, ανθρώπους που έτρωγαν και ανθρώπους κάθε φύλου, ηλικίας και θρησκείας (είχαν συγκεντρωθεί Σιχ, Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και μέλη άλλων θρησκειών). Ο Ντάιερ πήγε με ενενήντα στρατιώτες Σιχ, Γκούρχα, Βαλούχους, Ρατζπούτ και τους διέταξε να πυροβολήσουν στο πλήθος. Περισσότεροι από 1500 τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν. Ως αποτέλεσμα, το 1920 ιδρύθηκε εμπίστευμα με στόχο να δημιουργηθεί ένα μνημείο στο σημείο που έγινε η σφαγή. Μια σειρά γύρω κτιρίων καταστράφηκαν από τις αναταραχές του 1947. Το 1951, η κυβέρνηση της Ινδίας ονόμασε το χώρο ως "μνημείο εθνικής σημασίας".
Τόμι Λι Τζόουνς

Ο Τόμι Λι Τζόουνς (αγγλικά: Tommy Lee Jones), (15 Σεπτεμβρίου 1946) είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Κέρδισε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Ο φυγάς (The Fugitive) του 1993.

 Γεννήθηκε στο Σαν Σάμπα του Τέξας στις 15 Σεπτεμβρίου του 1946. Σπούδασε με υποτροφία στο Χάρβαρντ, όπου ήταν συγκάτοικος με τον μετέπειτα αντιπρόεδρο των Η.Π.Α. Αλ Γκορ. Ο Τόμι Λι Τζόουνς έχει παντρευτεί τρεις φορές και έχει δύο παιδιά. Σήμερα μένει σε ένα προάστιο στο Σαν Αντόνιο. Έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1969 με το έργο A Patriot for Me. Το 1971 έπαιξε στο έργο Four on a Garden μαζί με την Κάρολ Τσάνινγκ και τον Σιντ Σίζαρ και τρία χρόνια αργότερα στο έργο Ulysses in Nighttown. Το 1970 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, στην ταινία Ιστορία αγάπης (Love Story) όπου υποδύθηκε έναν φοιτητή του Χάρβαρντ. Εφτά χρόνια αργότερα ακολούθησε η ταινία Κτυπούσε σαν κεραυνός (Rolling Thunder), στην οποία υποδύθηκε έναν βετεράνο του Βιετνάμ. Το 1980, προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα για τον ρόλο του στην ταινία Η Κόρη του ανθρακωρύχου (Coal Miner's Daughter) όπου υποδύθηκε τον σύζυγο της τραγουδίστριας της κάντρι Λορέτα Λιν. Τρία χρόνια αργότερα έλαβε το Βραβείο Έμμυ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία για την τηλεόραση The Executioner's Song (που ήταν μεταφορά του ομώνυμου έργου του Νόρμαν Μέιλερ), στην οποία υποδύθηκε τον δολοφόνο Γκάρι Γκίλμορ (Gary Gilmore). Το 1989, προτάθηκε για βραβείο Εμμυ για τον ρόλο του στην τηλεοπτική σειρά Lonesome Dove. Πρώτη φορά προτάθηκε για το Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία JFK, η ιστορία που χαράχτηκε στη μνήμη μας (JFK) το 1991. Τελικά το κέρδισε ως πράκτορας Σάμιουςλ Τζεράρντ στην ταινία Ο φυγάς δύο χρόνια αργότερα. Επίσης βραβεύτηκε με το Βραβείο α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών, το 2005, για τον ρόλο του στην ταινία Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα (The Three Burials of Melquiades Estrada). Το 2007 υποδύθηκε τον πατέρα ενός στρατιώτη που είχε πολεμήσει στο Ιράκ, ο οποίος ερευνά την εξαφάνιση και τη δολοφονία του γιου του, μετά την επιστροφή του τελευταίου στις Η.Π.Α στην ταινία Στην κοιλάδα του Ηλά (In the Valley of Elah) και έναν σερίφη που κυνηγά έναν δολοφόνο στο Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους (No Country for Old Men). Το 2012 υποδύθηκε τον αρχηγό των ρεπουμπλικανών, Θαδδαίο Στίβενς, στην επική παραγωγή του Στίβεν Σπίλμπεργκ Λίνκολν (Lincoln). Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μέριλ Στριπ στην ταινία Ποτέ δεν είναι αργά (Hope Springs), του Ντέιβιντ Φράνκελ. Άλλες ταινίες στις οποίες συμμετείχε ο Τζόουνς είναι: Σε κατάσταση πολιορκίας (Under Siege) (1992), Η έκρηξη (Blown away) (1994), Natural Born Killers (1994), Batman Forever (1995), Οι Άνδρες με τα μαύρα (Men in Black) (1997), Καταιγίδα στην ομίχλη (In the Electric Mist) (2009) και Το τρένο της λύτρωσης (The Sunset Limited) (2011). Grunert, Andrea, «Les bons et les méchants selon Tommy Lee Jones», in: Francis Bordat et Serge Chauvin (eds.) Les bons et les méchants Université Paris X, 2005, p. 339–352, ISBN 2-907335-30-8. Τόμι Λι Τζόουνς στην IMDb (Αγγλικά)