Οκτάβ Σανούτ

Ο Οκτάβ Σανούτ (γαλλικά: Octave Chanute‎, 18 Φεβρουαρίου 1832, Παρίσι – 23 Νοεμβρίου 1910, Σικάγο) ήταν Γαλλο-Αμερικανός πολιτικός μηχανικός και πρωτοπόρος της αεροπορίας, γεννημένος στη Γαλλία. Βοήθησε αρκετούς εκκολαπτόμενους λάτρεις της αεροπορίας, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών Ράιτ, παρέχοντας τους βοήθεια και συμβουλές, και συνέβαλε στη δημοσίευση των πειραμάτων τους. Μετά τον θάνατό του ονομάστηκε πατέρας της αεροπορίας και των βαρύτερων από τον αέρα ιπτάμενων μηχανών.

 Ο Οκτάβ Σανούτ ήταν γιος των Ελίζ και Ζοζέφ Σανούτ, καθηγητή του Κολεγίου της Γαλλίας. Μετανάστευσε με τον πατέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1838, όταν ο δεύτερος ορίστηκε αναπληρωτής πρύτανης του Κολεγίου Τζέφερσον στη Λουιζιάνα. Ο Οκτάβ παρακολούθησε μαθήματα σε ιδιωτικά σχολεία της Νέας Υόρκης. Ο Οκτάβ Σανούτ άρχισε να εξασκείται ως νέος πολιτικός μηχανικός το 1848. Θεωρήθηκε ευρέως ταλαντούχος και καινοτόμος στο επάγγελμα του μηχανικού. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σχεδίασε και κατασκεύασε δύο από τις μεγαλύτερες μάντρες των ΗΠΑ, στο Σικάγο (1865) και στο Κάνσας Σίτι (1871). Σχεδίασε και κατασκεύασε τη γέφυρα Χάνιμπαλ η οποία ήταν η πρώτη γέφυρα που διέσχιζε τον ποταμό Μιζούρι στο Κάνσας Σίτυ του Μιζούρι, το 1869 η οποία έκανε το Κάνσας Σίτι την κυρίαρχη πόλη της πολιτείας. Σχεδίασε πολλές ακόμη γέφυρες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στον σιδηρόδρομο, όπως η σιδηροδρομική γέφυρα του ποταμού Ιλινόι στο Τσίλικοουθ του Ιλινόι, τη σιδηροδρομική γέφυρα της χαράδρας του ποταμού Γκένεσι κοντά στο Πόρτατζβιλ της Νέας Υόρκης, τη γέφυρα στον ποταμό Μιζούρι στο Σίμπλεϊ του Μιζούρι, κατά μήκος του ποταμού Μισσισσιππή στο Φορτ Μάντισον της Αϊόβα και τη γέφυρα Κινζούα στην Πενσυλβάνια. Ο Σανούτ επίσης επινόησε διαδικασία για τη συντήρηση μέσω πίεσης των ξύλινων σιδηροτροχιών με ένα αντισηπτικό το οποίο επέκτεινε τον βίο του ξύλου στις τροχιές. Μετά την καθιέρωση των πρώτων εμπορικών εργοταξίων, κατάφερε να πείσει τους εργαζομένους στον σιδηρόδρομο πως ήταν οικονομικά επωφελές να χρησιμοποιούν την εφεύρεση του για να επεκτείνουν τον βίο των σιδηροτροχιών και να μειώσουν τα έξοδα αντικατάστασης. Ως τρόπο παρακολούθησης της ηλικίας και της μακροζωίας των σιδηροτροχιών και άλλων ξύλινων κατασκευών, εισήγαγε επίσης ειδικό καρφί στις Ηνωμένες Πολιτείες.Ο Σανούτ παραιτήθηκε από τον Σιδηρόδρομο Ήρι το 1883 και έγινε ανεξάρτητος σύμβουλος μηχανικών έργων. Ο Σανούτ άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στην αεροπορία αφότου παρακολούθησε την απογείωση ενός αεροστάτου στην Πεόρια του Ιλινόι το 1856. Όταν αποχώρησε από τον σιδηρόδρομο το 1883, αποφάσισε να αφιερώσει τμήμα του ελεύθερου χρόνου του στην προώθηση της νέας επιστήμης της αεροπορίας. Εφαρμόζοντας το τεχνικό του υπόβαθρο, ο Σανούτ συγκέντρωσε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα από τους πειραματιστές αεροπόρους σε όλο τον κόσμο και τα συνδύασε με τις γνώσεις που συγκέντρωσε στο παρελθόν ως πολιτικός μηχανικός. Δημοσίευσε τα ευρήματά του σε σειρά άρθρων στο περιοδικό The Railroad and Engineering Journal από το 1891 έως το 1893, οι οποίες δημοσιεύθηκαν ξανά στο σημαντικότερο βιβλίο του Progress in Flying Machines το 1894. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε τη σημαντικότερη παγκόσμια έρευνα για την βαρύτερη από τον αέρα σταθερών πτερύγων αεροπορία η οποία είχε δημοσιευθεί μέχρι την εποχή εκείνη. Στην Διεθνή Έκθεση Κολούμπιαν του Σικάγο το 1893, ο Σανούτ οργάνωσε σε συνεργασία με τον Άλμπερτ Ζαμ ένα εξαιρετικά επιτυχημένο συνέδριο για την αεροπλοΐα. Ο Σανούτ ήταν αρκετά μεγάλος για να πετάξει ο ίδιος, και έτσι συνεργάστηκε με νεότερους πειραματιστές, συμπεριλαμβανομένων των Αουγκούστους Μ. Χέρινγκ και Ουίλιαμ Έιβερι. Το 1896 οι Σανούτ, Χέρινγκ και Έιβερι δοκίμασαν ένα μοντέλο βασισμένο στη έργο του Γερμανού πρωτοπόρου της αεροπορίας Ότο Λίλιενταλ, καθώς επίσης και ανεμόπτερα δικού τους σχεδιασμού στους αμμόλοφους κατά μήκος της όχθης της λίμνης Μίσιγκαν κοντά στην πόλη Μίλερ Μπιτς της Ιντιάνα. Αυτά τα πειράματα έπεισαν τον Σανούτ ότι ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί επιπλέον άντωση χωρίς μεγάλη αύξηση του βάρους ήταν να στοιβάζονται αρκετές πτέρυγες η μία πάνω στην άλλη, μια ιδέα που προτάθηκε από τον Βρετανό μηχανικό Φράνσις Ουένχαμ το 1866 και πραγματοποιήθηκε εν πτήσει από τον Λίλιενταλ τη δεκαετία του 1890. Ο Σανούτ εισήγαγε τη δομή πτερύγων με αντηρίδες η οποία θα χρησιμοποιούνταν στα διπλάνα του μέλλοντος, μέχρι την περίοδο που οι πρωτοποριακές απόπειρες του Ούγκο Γιούνκερς είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πλήρως μεταλλικών ατράκτων χωρίς εξωτερική στήριξη από το 1915 και έπειτα. Ο Σανούτ βασίστηκε στο στήριγμα Πρατ, το οποίο του ήταν οικείο από την κατασκευή γεφυρών. Οι αδελφοί Ράιτ, για την κατασκευή των ανεμοπτέρων τους, βασίστηκαν στα σχέδια του Σανούτ. Ένα νέο μοντέλου διπλάνου ανεμοπτέρου αναπτύχθηκε και τέθηκε σε χρήση το 1897. Ο Σανούτ συνεργάστηκε με πολλούς πρωτοπόρους της αεροπορίας, συμπεριλαμβανομένων των Ότο Λίλιενταλ, Λουί Μουγιάρ, Γκαμπριέλ Βουαζάν, Τζον Τζ. Μοντγκόμερι, Λουί Μπλεριό, Φέρντιναντ Φέρμπερ, Λόρενς Χάργκρεϊβ και Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό. Το 1897 άρχισε να συνεργάζεται με τον Βρετανό αεροπόρο Πέρσι Πίλτσερ. Ακολουθώντας τις ιδέες του Σανούτ, ο Πίλτσερ κατασκεύασε ένα τριπλάνο, αλλά σκοτώθηκε σε συντριβή ανεμοπτέρου τον Οκτώβριο του 1899 προτού καταφέρει να πετάξει με αυτό. Ο Σανούτ ήταν σε επαφή με τους αδελφούς Ράιτ από το 1900, όταν ο Ουίλμπουρ του έγραψε αφότου διάβασε το Progress in Flying Machines. Ο Σανούτ συνέβαλε στη δημοσίευση του έργου των αδελφών Ράιτ, ενθαρρύνοντας τους, επισκεπτόμενος τον χώρο πειραμάτων τους κοντά στο Κίτι Χόουκ της Βόρειας Καρολίνας το 1901, το 1902 και το 1903. Οι Ράιτ και ο Σανούτ αντάλλαξαν εκατοντάδες επιστολές μεταξύ 1900 και 1910.Ο Σανούτ μοιραζόταν ελεύθερα τις γνώσεις του για την αεροπορία με όλους όσους ενδιαφέρονται και ανέμενε από τους άλλους να κάνουν το ίδιο, αν και ενθάρρυνε τους συναδέλφους να κατοχυρώσουν τις εφευρέσεις τους. Η ανοιχτή προσέγγισή του οδήγησε σε τριβή με τους αδελφούς Ράιτ, οι οποίοι πίστευαν ότι οι ιδέες τους σχετικά με τον έλεγχο των αεροσκαφών ήταν μοναδικές και αρνήθηκαν να τις μοιραστούν. Η φιλία τους βρισκόταν ακόμη σε κρίση όταν ο Σανούτ πέθανε, αλλά ο Ουίλμπουρ Ράιτ κατάφερε να παραβρεθεί στην κηδεία του Σανούτ στο σπίτι της οικογένειας. Ο Ράιτ έγραψε ένα εγκώμιο το οποίο αναγνώστηκε σε συνάντηση της Αερολέσχης τον Ιανουάριο του 1911. Όταν ιδρύθηκε η Αερολέσχη του Ιλινόι στις 10 Φεβρουαρίου 1910, ο Σανούτ ορίστηκε πρώτος πρόεδρός της μέχρι τον θάνατό του τον Νοέμβριο του 1910. Ο Σανούτ πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1910 στο Σικάγο. Η πόλη Τσάνιουτ στο Κάνσας, έχει πάρει το όνομά της από τον Σανούτ, όπως και η πρώην Αεροπορική Βάση Τσάνιουτ στο Ράντουλ του Ιλινόι. Η βάση έπαψε να λειτουργεί το 1993 και έκτοτε λειτουργεί το Μουσείο Αεροδιαστημικής Οκτάβ Σανούτ, όπου περιλαμβάνονται στοιχεία για την ιστορία της αεροπορίας και της αεροπορικής βάσης. Επίσης το όνομα του Σανούτ έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά βραβεία αεροπορίας και μηχανικής Εποχή των πρωτοπόρων στην αεροπορία Text of Progress in Flying Machines Progress in Flying Machines By Octave Chanute, Courier Dover Publications Octave Chanute, 1832-1910. Νεκρολογία στο Flight. 3 Δεκεμβρίου 1910 Simine Short. 2011. Locomotive to Aeromotive: Octave Chanute and the Transportation Revolution. University of Illinois Press. OCLC 785781240 Έργα του/της Octave Chanute στο Project Gutenberg Έργα της/του ή για την/τον Οκτάβ Σανούτ στο Internet Archive Σύνοψη των πειραμάτων με ανεμόπτερα του Σανούτ στη βόρεια Ιντιάνα 12537377 Οκτάβ Σανούτ στο Find a Grave (Αγγλικά)