Λακσαντγουίπ

Το Λακσαντγουίπ (Lakṣadvīp , Lakshadīb), παλαιότερα γνωστό ως Νήσοι Λακαντίβ, Μινικόι και Αμινιντίβι, είναι ομάδα νησιών στη Θάλασσα των Λακκαδίβων, 200 με 440 χιλιόμετρα από τη νοτιοδυτική ακτή της Ινδίας. Το αρχιπέλαγος είναι ομοσπονδιακό έδαφος που διοικείται από την Κυβέρνηση της Ινδίας. Ήταν επίσης γνωστά ως Νήσοι Λακκαδίβων, παρόλο που γεωγραφικά είναι μόνο το όνομα της κεντρικής υποομάδας της ομάδας. Το Λακσαντγουίπ προέρχεται από το Λακσαντγουίπα, που σημαίνει "εκατό χιλιάδες νησιά" στα σανσκριτικά. Τα νησιά αποτελούν τη μικρότερη ενωσιακή επικράτεια της Ινδίας: η συνολική επιφάνεια είναι μόλις 32 τ.χλμ. Η περιοχή λιμνοθάλασσας καλύπτει περίπου 4.200 τ.χλμ., η περιοχή χωρικών υδάτων περίπου 20.000 τ.χλμ. και η αποκλειστική οικονομική ζώνη 400.000 τ.χλμ.. Η περιοχή αποτελεί ενιαία Ινδική επαρχία με 10 υποδιαιρέσεις. Το Καβαράττι χρησιμεύει ως η πρωτεύουσα της Ενωσιακής Επικράτειας και η περιοχή εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κεράλα. Τα νησιά είναι τα βορειότερα της ομάδας νησιών Λακσαντγουίπ-Μαλδίβες-Τσάγκος, που είναι οι κορυφές μιας τεράστιας υποθαλάσσιας οροσειράς, την Κορυφογραμμή Τσάγκος-Λακκαδίβων.Καθώς τα νησιά δεν έχουν αυτόχθονες ομάδες, έχουν διατυπωθεί διαφορετικές απόψεις από τους μελετητές για την ιστορία της κατοίκησης σε αυτά τα νησιά. Αρχαιολογικά στοιχεία υποστηρίζουν την ύπαρξη ανθρώπινης εγκατάστασης στην περιοχή γύρω στο 1500 π.Χ. Τα νησιά είναι από καιρό γνωστά στους ναυτικούς, όπως υποδεικνύεται από μια ανώνυμη αναφορά από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. στην περιοχή στον Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας. Τα νησιά αναφέρονται επίσης σε Βουδιστικές ιστορίες Τζατάκα του έκτου αιώνα π.Χ. Η άφιξη των Μουσουλμάνων ιεραποστόλων γύρω στον έβδομο αιώνα οδήγησε στην έλευση του Ισλάμ στην περιοχή. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, η περιοχή είχε κυβερνηθεί από τη δυναστεία Τσόλα και το Βασιλείου του Καννανόρε. Οι Πορτογάλοι έφτασαν περίπου το 1498 και είχαν εκδιωχθεί από το 1545. Η περιοχή τότε κυβερνήθηκε από τον μουσουλμανικό οίκο Αρακκάλ, ακολουθούμενη από τον Τίπου Σουλτάν. Με τον θάνατό του το 1799, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής πέρασε στους Βρετανούς και με την αναχώρησή τους, η Ενωσιακή Επικράτεια ιδρύθηκε το 1956. Δέκα από τα νησιά κατοικούνται. Στην ινδική απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ενωσιακής επικράτειας ήταν 64.473 άτομα. Η πλειοψηφία του γηγενούς πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι και οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν στη σχολή Σάφι της Σουνιτικής αίρεσης. Οι νησιώτες είναι εθνοτικά παρόμοιοι με τους Μαλαγιάλι από το πλησιέστερο Ινδικό κρατίδιο της Κεράλα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μιλάει Μαλαγιαλάμ με τα Μάχι (ή Μαχλ) να είναι η πιο ομιλούμενη γλώσσα στο Μαχλ. Τα νησιά εξυπηρετούνται από το αεροδρόμιο στο νησί Αγκάτι. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αλιεία και καρύδας καλλιέργεια, με τον τόνο να είναι το κύριο στοιχείο της εξαγωγής.

 Η αναφορά της περιοχής στον Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας, από έναν ανώνυμο συγγραφέα, είναι μία από τις πρώτες αναφορές. Υπάρχουν αναφορές για τον έλεγχο των νησιών από τους Τσέρα στο Σάνγκαμ Πατιρρουπάττου. Οι τοπικές παραδόσεις και θρύλοι αποδίδουν την πρώτη κυβέρνηση σε αυτά τα νησιά στην περίοδο του Τσεραμάν Περουμάλ, τον τελευταίο βασιλιά των Τσέρα της Κεράλα. Τα παλαιότερα κατοικημένα νησιά της ομάδας είναι τα Αμίνι, Καλπένι Αντρότ, Καβαράττι και Αγκάτι. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι ο Βουδισμός επικράτησε στην περιοχή κατά τη διάρκεια του πέμπτου και του έκτου αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το Ισλάμ εισήχθη στο Λακσαντγουίπ από έναν Άραβα, τον Ουμπαϊντούλα, το 661. Ο τάφος του βρίσκεται στο νησί Αντρότ. Κατά τον 11ο αιώνα, τα νησιά ήταν υπό την κυριαρχία των Ύστερων Τσόλα και στη συνέχεια στο Βασίλειο του Καννανόρε.Τον 16ο αιώνα, οι Πορτογάλοι κυριάρχησαν στις θάλασσες μεταξύ του Ορμούζ και της Ακτής Μαλαμπάρ και νότια προς την Κεϋλάνη. Ακόμη και από το 1498, πήραν τον έλεγχο του αρχιπελάγους (οι οποίοι το ονόμασαν Λακεντίβα), και αργότερα εκμεταλλεύτηκαν την παραγωγή κοκοφοίνικα, μέχρι την αποβολή τους από τους νησιώτες το 1545. Τον 17ο αιώνα, τα νησιά ήταν υπό την κυριαρχία των Αλή Ραγιά/Αρακκάλ Μπιβί του Κανούρ, που τα έλαβε ως δώρο από τους Κολαθίρι. Τα νησιά αναφέρονται λεπτομερώς στις ιστορίες του Άραβα ταξιδιώτη Ιμπν Μπατούτα.Η ομάδα νησιών Αμινιντίβι (Αντρόθ, Αμίνι, Καντμάτ, Κιλτάν, Τσετλάθ και Μπίτρα) ήρθαν υπό την κυριαρχία του Τίπου Σουλτάν το 1787. Πέρασε υπό τον έλεγχο των Βρετανών μετά τον Τρίτο Αγγλομαϊσορικό Πόλεμο και τοποθετήθηκαν στη Νότια Κανάρα. Τα υπόλοιπα νησιά βρίσκονταν υπό την επικυριαρχία της οικογένειας Αρακάλ του Καννανόρε σε αντάλλαγμα πληρωμής ετήσιου φόρου. Οι Βρετανοί ανέλαβαν τη διοίκηση των νησιών για τη μη πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Τα νησιά αυτά συνδέθηκαν με την επαρχία Μαλαμπάρ της Προεδρίας του Μαντράς κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας. Στις 1 Νοεμβρίου του, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης των πολιτειών της Ινδίας, τα νησιά Λακσαντγουίπ χωρίστηκαν από το Μαντράς και οργανώθηκαν σε ξεχωριστή ενωσιακή επικράτεια για διοικητικούς σκοπούς. Η νέα περιοχή ονομάστηκε Νήσοι Λακκαδίβες, Μινικόι και Αμιντίβι πριν από την έγκριση του ονόματος Λακσαντγουίπ στις 1 Νοεμβρίου του 1973.Για να διασφαλίσει τις ζωτικής σημασίας θαλάσσιες οδούς της Ινδίας προς τη Μέση Ανατολή, και την αυξανόμενη σημασία των νησιών σε ζητήματα ασφάλειας, μια Ινδική Ναυτική βάση, η ΙΝΒ Ντουιπρακσάκ, έχει ανατεθεί στο νησί Καβαράτι.Μια DX-pedition (VU7AG) από ραδιοερασιτέχνες έτρεξε στο νησί Αγκάτι κατά τη διάρκεια του Νοεμβρίου 2013. Λακσαντγουίπ (εκλογική περιφέρεια Λοκ Σαμπχά) Αστυνομία του Λακσαντγουίπ Κοραλλιογενείς ύφαλοι στην Ινδία R. C. Majumdar: The History of Ancient Lakshadweep, Kolkata, 1979 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lakshadweep στο Wikimedia Commons