Συμμετοχή της Ιρλανδίας στη Eurovision

Η Ιρλανδία έχει συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 56 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό του 1965 στη Νάπολη, χάνοντας μόνο δύο διαγωνισμούς από τότε (1983 και 2002). Ο τελικός του διαγωνισμού μεταδίδεται στην Ιρλανδία στο RTÉ One. Η Ιρλανδία έχει συνολικά ρεκόρ επτά νικών και είναι η μόνη χώρα που έχει κερδίσει τρεις συνεχόμενες φορές. Τις επτά νίκες της Ιρλανδίας πέτυχαν η Ντάνα με το "All Kinds of Everything" (1970), ο Τζόνι Λόγκαν με το "What's Another Year" (1980) και το "Hold Me Now" (1987), η Λίντα Μάρτιν με το "Why Me" (1992), η Νίαμ Κάβανα με το "In Your Eyes" (1993), οι Πωλ Χάρρινγκτον και Τσάρλι ΜακΓκέττιγκαν με το "Rock 'n' Roll Kids" (1994) και η Ιμίαρ Χίνι με το "The Voice" (1996). Ο Τζόνι Λόγκαν είναι ο μόνος ερμηνευτής που κέρδισε δύο φορές και έγραψε επίσης τη νικητήρια συμμετοχή του 1992. Η Ιρλανδία, η οποία τερμάτισε επίσης δεύτερη με τους Σιν Ντάνφι (1967), Λίντα Μάρτιν (1984), Λίαμ Ρέιλι (1990) και Μαρκ Ρόμπερτς (1997), έχει συνολικά 18 αποτελέσματα στην πρώτη πεντάδα. Από την εισαγωγή του προκριματικού γύρου το 1994, η Ιρλανδία κέρδισε τον διαγωνισμό δύο φορές. Από την εισαγωγή του ημιτελικού γύρου το 2004, η Ιρλανδία δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό δέκα φορές και δύο φορές τερμάτισε τελευταία στον τελικό, το 2007 και το 2013. Το μοναδικό αποτέλεσμα της Ιρλανδίας στην πρώτη δεκάδα στους 15 τελευταίους διαγωνισμούς (2007–22) είναι η όγδοη θέση των Jedward το 2011.

 Το Raidió Teilifís Éireann (RTÉ) είναι ο αντιπρόσωπος της Ιρλανδίας στον διαγωνισμό. Οι ημιτελικοί μεταδίδονται στο RTÉ2, με τον τελικό στο RTÉ One.Η Ιρλανδία έχει στείλει 50 συμμετοχές στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Από αυτές, επτά έχουν κερδίσει και δεκαοκτώ έχουν τερματίσει στην πρώτη πεντάδα, καθιστώντας την Ιρλανδία την πιο επιτυχημένη χώρα στον διαγωνισμό συνολικά μέχρι το 2022. Από το ντεμπούτο της στο 1965, η χώρα έχασε μόνο δύο διαγωνισμούς: τον διαγωνισμό του 1983 στο Μόναχο και τον διαγωνισμό του 2002 στο Ταλίν. Μια απεργία στο RTÉ το 1983 σήμαινε ότι ο σταθμός δεν είχε τους πόρους για να στείλει έναν συμμετέχοντα, έτσι το RTÉ μετέδωσε τον διαγωνισμό με τη ροή σχολίων του BBC. Η Ιρλανδία υποβιβάστηκε το 2002, αλλά σύμφωνα με τους κανόνες της EBU δεδομένου ότι σκόπευαν να επιστρέψουν το 2003, το RTÉ μετέδωσε την εκδήλωση εκείνης της χρονιάς και ένας τηλεοπτικός σχολιαστής στάλθηκε στον διαγωνισμό στο Ταλίν. Η Ιρλανδία έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό σε επτά περιπτώσεις, με όλες να έχουν διοργανωθεί στην ιρλανδική πρωτεύουσα Δουβλίνο εκτός από τον διαγωνισμό του 1993, ο οποίος διοργανώθηκε στο Μίλστριτ, μια πόλη βορειοδυτικά της Επαρχίας Κόρκ με πληθυσμό 1.500 κατοίκων. Όλες οι ιρλανδικές συμμετοχές έχουν ερμηνευτεί στα Αγγλικά, με εξαίρεση τη συμμετοχή του 1972, "Ceol an Ghrá", η οποία ερμηνεύτηκε στα Ιρλανδικά. Ο Σιν Ντάνφι τερμάτισε στη δεύτερη θέση στο διαγωνισμό του 1967, πίσω από τη Σάντι Σο, προτού η Ντάνα δώσει στην Ιρλανδία την πρώτη νίκη της το 1970, ερμηνεύοντας το "All Kinds of Everything". Το επόμενο καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από τη δεκαετία του 1970 ήταν το 1977, όταν οι The Swarbriggs Plus Two τερμάτισαν τρίτοι. Ακολούθησαν τερματισμοί στην πέμπτη θέση και για τον Κολμ Γουίλκινσον (1978) και για την Κάθαλ Νταν (1979). Ο Τζόνι Λόγκαν έδωσε στην Ιρλανδία τη δεύτερη νίκη το 1980, με το "What's Another Year". Το γυναικείο συγκρότημα Sheeba στη συνέχεια τερμάτισε πέμπτο το 1981. Στη συνέχεια, ο Λόγκαν έγραψε την συμμετοχή του 1984, "Terminal 3", η οποία τερμάτισε δεύτερη και τραγουδήθηκε από τη Λίντα Μάρτιν. Το 1987, ο Λόγκαν έγινε ο πρώτος και (μέχρι σήμερα) μόνος τραγουδιστής, ο οποίος κέρδισε το διαγωνισμό δύο φορές, όταν κέρδισε με το "Hold Me Now" που το έγραψε ο ίδιος. Η πιο επιτυχημένη δεκαετία της Ιρλανδίας μέχρι σήμερα στον διαγωνισμό είναι η δεκαετία του 1990, η οποία ξεκίνησε με τον Λίαμ Ρέιλι να τερματίζει δεύτερος το 1990. Η Ιρλανδία έπειτα πέτυχε μια άνευ προηγουμένου τρεις διαδοχικές νίκες στο διαγωνισμό. Το 1992, η δεύτερη θέση του 1984, Λίντα Μάρτιν, επέστρεψε για να κερδίσει με μια άλλη σύνθεση του Τζόνι Λόγκαν, το "Why Me", δίνοντάς στον Λόγκαν συνολικά τρεις νίκες είτε ως ερμηνευτής είτε ως συγγραφέας. Ακολούθησε η νίκη της Νίαμ Κάβανα έναντι στη δεύτερη Σόνια του Ηνωμένο Βασίλειο το 1993 με το "In Your Eyes" και των Πώλ Χάρρινγκτον και Τσάρλι ΜακΓκέττιγκαν το 1994 με το "Rock 'n' Roll Kids". Το σερί έσπασε το 1995 όταν το ιρλανδο-νορβηγικό συγκρότημα Secret Garden, που εκπροσωπούσε τη Νορβηγία, κέρδισε με το σχεδόν εξ ολοκλήρου ορχηστρικό "Nocturne". Η ομάδα περιέχει ένα μέλος από την Ιρλανδία, τη Φιοννουάλα Σέρι. Η δεκαετία είδε ακόμα μια νίκη το 1996 όταν η Ιμίαρ Χίνι κέρδισε με το "The Voice". Ο Μαρκ Ρόμπερτς θα τερματίσει επίσης δεύτερος για την Ιρλανδία το 1997, το οποίο σήμανε το τέλος της ιρλανδικής κυριαρχίας στο διαγωνισμό. Στον 21ο αιώνα, η Ιρλανδία τα πήγε λιγότερο καλά, επιτυγχάνοντας σημαντικά χειρότερα αποτελέσματα σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1990. Η μόνη θέση της χώρας στις 10 πρώτες θέσεις της δεκαετίας του 2000 ήρθε όταν ο Μπράιαν Κένεντι τερμάτισε δέκατος το 2006. Στο διαγωνισμό του 2007, οι εκπρόσωποι της Ιρλανδίας ήταν το ιρλανδικό φολκ συγκρότημα Dervish που ερμήνευσε το "They Can't Stop The Spring". Έχοντας προκριθεί αυτόματα στον τελικό, το γκρουπ τερμάτισε τελευταίο με πέντε βαθμούς (όλοι από την Αλβανία), όντας οι πρώτοι Ιρλανδοί συμμετέχοντες που ήρθαν τελευταίοι σε τελικό. Το 2008, ο Dustin the Turkey δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό με το τραγούδι του, "Irelande Douze Pointe". Την ίδια μοίρα είχαν οι Σινέντ Μάλβεϊ και Black Daisy το 2009.Στο 2011, η τύχη της Ιρλανδίας άλλαξε όταν οι φιναλίστ του X Factor Jedward τερμάτισαν στην όγδοη θέση με 119 βαθμούς, καθιστώντας τους έτσι την πιο επιτυχημένη συμμετοχή της Ιρλανδίας σε 10 χρόνια. Το τραγούδι τους "Lipstick" βρέθηκε στην κορυφή των iTunes charts στην Αυστρία, τη Γερμανία, την Ιρλανδία και τη Σουηδία. Οι Jedward εκπροσώπησαν ξανά την Ιρλανδία το 2012 με το "Waterline", αλλά αφού πέρασαν στον τελικό, έλαβαν μόνο 46 βαθμούς, τερματίζοντας στη 19η θέση. Το 2013, η Ιρλανδία ήρθε τελευταία στον τελικό για δεύτερη φορά. Το 2018, η Ιρλανδία προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά από το 2013 με τον Ράιαν Ο'Σόνεσσυ και το "Together", αλλά το 2019, η Σάρα ΜακΤέρναν τερμάτισε τελευταία στον δεύτερο ημιτελικό με το "22". Δεδομένου ότι το τραγούδι της έλαβε λιγότερους πόντους από το τραγούδι με το χειρότερο σκορ του πρώτου ημιτελικού, ήρθε ως εκ τούτου τελευταίο συνολικά, καθιστώντας το τη χειρότερη θέση για την Ιρλανδία μέχρι σήμερα. Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού του 2020, η Λέσλι Ρόι, η οποία επρόκειτο να διαγωνιστεί με το "Story of My Life", επιλέχθηκε ξανά για να διαγωνιστεί το 2021 με το "Maps". Τερμάτισε τελευταία και στον πρώτο ημιτελικό, ωστόσο δεν ήρθε τελευταία συνολικά. Το 2022 έιχε άλλη μια μη πρόκριση για την Μπρουκ Σκούλιον με το "That's Rich", τερματίζοντας 15η από 18 χώρες στον δεύτερο ημιτελικό. Επτά τραγουδιστές έχουν εκπροσωπήσει την Ιρλανδία περισσότερες από μία φορές στο διαγωνισμό: ο Τζόνι Λόγκαν (1980, 1987), η Λίντα Μάρτιν (1984, 1992), η Νίαμ Κάβανα (1993, 2010), οι Τόμι και Τζίμι Σουάρμπριγκ (ως "The Swarbriggs" το 1975 και μέρος του "The Swarbriggs Plus Two" το 1977), η Maxi (ως σολίστ το 1973 και ως μέρος των Sheeba το 1981) και οι Jedward το 2011 και το 2012. Οκτώ άνθρωποι έχουν γράψει και έχουν συνθέσει περισσότερες από μία συμμετοχές στην Ιρλανδία: ο Μπρένταν Γκράχαμ (1976, 1985, 1994, 1996), ο Τζόνι Λόγκαν (1984, 1987, 1992), οι Τόμι και Τζίμι Σουάρμπριγκ (1975, 1977), ο Λίαμ Ρέιλι (1990, 1991), ο Τζο Μπούρκετ (συνθέτης το 1972, στιχουργός το 1981) και οι Νίαλ Μούνεϊ & Γιόνας Γκλάντνικοφ (2009, 2010).Στα χρόνια που η ζωντανή ορχήστρα ήταν παρούσα στον διαγωνισμό, σχεδόν όλες οι συμμετοχές της Ιρλανδίας στη Eurovision διευθύνθηκαν ορχηστικά από τον Νόελ Κέλιαν. Οι εξαιρέσεις ήταν το 1965 (ο ιταλός μουσικός διευθυντής της διοργανώτριας χώρας Τζιάνι Φέριο), το 1970 (ο ολλανδός μουσικός διευθυντής της διοργανώτριας χώρας Ντολφ βαν ντερ Λίντεν), από το 1972 έως το 1975 (Κόλμαν Πέρς), το 1979 (Προϊνσίας Ο Ντουίν), το 1994 (κανένας διευθυντής ορχήστρας, αν και ο Κέλιαν διηύθυνε τρεις άλλες συμμετοχές από τη Ρουμανία, την Ελλάδα και την Πολωνία) και το 1997 (ο Φρανκ Μακνάμαρα ήταν ο μουσικός διευθυντής για τον διαγωνισμό που διοργανώθηκε στο Δουβλίνο, αλλά η ιρλανδική συμμετοχή παίχτηκε με ένα ορχηστρικό κομμάτι χωρίς ζωντανή ορχήστρα). Ο Ρόναν Κίτινγκ (ο οποίος παρουσίασε επίσης τον διαγωνισμό του 1997) είχε συνεργαστεί για τη συμμετοχή της Δανίας το 2009.Ο παρουσιαστής του RTÉ, Μάρτι Ουέλαν, υπήρξε ο εθνικός σχολιαστής από το 2000. Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για το μεγαλύτερο αριθμό από νίκες: επτά νίκες συμπεριλαμβανομένων τριών συνεχόμενων νικών. Η χώρα κατέκτησε επίσης τη δεύτερη θέση τέσσερις φορές και μια φορά την τρίτη θέση. Η Ιρλανδία είναι μια από τις λίγες χώρες που πέτυχαν διαδοχικές νίκες (μαζί με την Ισπανία, το Λουξεμβούργο και το Ισραήλ) και η μόνη χώρα που κέρδισε διαδοχικά τρεις φορές και το έθνος κέρδισε και πάλι το 1996, δηλαδή τέσσερις νίκες μέσα σε πέντε χρόνια. Η Ιρλανδία είναι η μόνη χώρα που φιλοξενεί διαδοχικά τον Διαγωνισμό και είναι μία από τις οκτώ χώρες που ποτέ δεν απέρριψε την ευκαιρία να φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Από 51 εμφανίσεις και 44 τελικούς, η Ιρλανδία έφθασε στην πρώτη δεκάδα 31 φορές και την πρώτη πεντάδα 18 φορές. Μέχρι το 2016, η Ιρλανδία δεν έχει φτάσει την πρώτη πεντάδα από το 1997. Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για τους περισσότερους πόντους από μία χώρα σε ένα έτος (μαζί με τη Γαλλία) στο σύστημα ψηφοφορίας «ένας βαθμός ανά κριτή», επιτυγχάνοντας εννέα ψήφους από τους πιθανούς δέκα από το Βέλγιο (το 1970). Η Γαλλία είχε επιτύχει το ίδιο επίτευγμα το 1958. Η Ιρλανδία έχει κατά μέσο όρο 74 βαθμούς ανά διαγωνισμό, το υψηλότερο κατά μέσο όρο δύο βαθμών πάνω από το Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού του διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision του 2014, αποκαλύφθηκε ότι το δίδυμο, Jedward, κατέχει δύο ρεκόρ Eurovision: τα υψηλότερα μαλλιά (18,9 εκ.) και τα μεγαλύτερα μαξιλάρια ώμων. Η Ιρλανδία ήταν μία από τις δύο χώρες που είχε δύο συμμετοχές στο Congratulations με τα νικητήρια τραγούδια του 1980 (What's Another Year) και του 1987 (Hold Me Now), και τα δύο του Τζόνι Λόγκαν. Ο Ιρλανδός οικοδεσπότης του 1997 Ronan Keating εμφανίστηκε. Ο Johnny Logan παρουσίασε το νέο του "When a Woman Loved a Man". Οι Ιρλανδοί νικητές, Τσάρλι ΜακΓκέττιγκαν και Λίντα Μάρτιν, ερμήνευσαν τα περισσότερα από τα τραγούδια με τον Τζέικομπ Σβέιστρουπ που εκπροσώπησε τη Δανία το 2005. Τελικά αποκαλύφθηκε μετά την παράσταση το "Hold Me Now" του Johnny Logan ψηφίστηκε το τρίτο πιο αγαπημένο τραγούδι στα πρώτα πενήντα χρόνια της Eurovision. Ο Marty Whelan υπέβαλε σχολιασμό του διαγωνισμού για την Ιρλανδία στο RTÉ. Η Ιρλανδία επωφελείται από τη "γειτονική" ψηφοφορία από το Ηνωμένο Βασίλειο. Πριν από την εισαγωγή της τηλεοπτικής μετάδοσης, οι ιρλανδικές επιτροπές τείνουν να απονέμουν στο Ηνωμένο Βασίλειο λίγο πολύ τον ίδιο αριθμό σημείων με τις άλλες χώρες. Από την εμφάνιση της τηλεοπτικής μετάδοσης, και οι δύο χώρες έδωσαν άνω του μέσου όρου σημεία μεταξύ τους. Συνήθως 8 πόντους. Τα τελευταία χρόνια η Ιρλανδία έδωσε λιγότερες ψήφους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ιρλανδία δεν έχει απονείμει το Ηνωμένο Βασίλειο 12 βαθμούς από το 1997. Η Ιρλανδία έχει επίσης ψηφίσει για χώρες στις οποίες σήμερα ζει μια μεγάλη διασπορά στην Ιρλανδία, όπως η Λετονία, η Λιθουανία και η Πολωνία. Το 2008, πριν από την επιστροφή των εθνικών δικαστηρίων για να μειωθεί ο αντίκτυπος της ψήφου της διασποράς, η Ιρλανδία έδωσε 8 βαθμούς στο Ηνωμένο Βασίλειο, 10 στην Πολωνία και 12 στη Λετονία. Το 2014, τόσο στον δεύτερο ημιτελικό όσο και στον τελικό, τα αποτελέσματα τηλεόρασης της Ιρλανδίας κατέταξαν την Πολωνία πρώτη και τη Λιθουανία δεύτερη. Στατιστικά, η Ιρλανδία είναι η 11η καλύτερη χώρα στην πρόβλεψη του νικητή του διαγωνισμού. Από 32 φορές από την έγκριση του σημερινού συστήματος ψηφοφορίας το 1975 (και εξαιρουμένων των ετών κατά τα οποία η ίδια η Ιρλανδία ήταν ο νικητής, δεδομένου ότι οι χώρες δεν μπορούν να ψηφίσουν μόνοι τους), η Ιρλανδία έχει απονείμει κατά μέσο όρο 8,5 μονάδες στο νικητήριο τραγούδι. Η Ιρλανδία έδωσε 12 φορές στο νικητήριο τραγούδι 12 φορές (1979, 1982, 1984, 1985, 1986, 1989, 1990, 1997, 2000, 2012, 2013 και 2014). Μόνο δύο φορές, το 2003 και το 2011, η Ιρλανδία δεν κατάφερε να αποδώσει κανένα σημείο στο νικητήριο τραγούδι. Ως το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Ιρλανδίας έχει ως εξής: Η Ιρλανδία είναι η μόνη χώρα που φιλοξένησε πολλούς διαγωνισμούς συνεχόμενα: τρεις διαδοχικούς διαγωνισμούς μεταξύ 1993 και 1995. Έξι από τους επτά διαγωνισμούς που πραγματοποιήθηκαν στην Ιρλανδία διοργανώθηκαν στο Δουβλίνο, από αυτούς οι τρείς στο Θέατρο Πόιντ, οι δύο στο RDS και ένας στο Gaiety Theatre. Επιπλέον, ο Διαγωνισμός του 1993 διοργανώθηκε στο Μίλστριτ της Κομητείας Κορκ. Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του 1994, το χορευτικό συγκρότημα Riverdance έκανε το ντεμπούτο του ως ενδιάμεση διαλειμματική πράξη. Στους τελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Στους ημιτελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Με τα χρόνια ο σχολιασμός για το RTÉ έγινε από αρκετούς έμπειρους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, όπως οι Λάρι Γκόγκαν, Τζίμι Γκρίλι, Γκέι Μπάιρνε, Ρόναν Κόλινς, Πατ Κένι και Μάικ Μέρφι. Ωστόσο, ο Μάρτι Ουέλαν είναι ο τηλεοπτικός σχολιαστής της RTÉ από το 2000, παρόλο που ο ίδιος ο Ουέλαν είχε σχολιάσει προηγουμένως την εκδήλωση του 1987. Η Ιρλανδία δεν συμμετείχε στην έκδοση του 1983 στη Γερμανία, ούτε έστειλε σχολιαστή στο Μόναχο εκείνο το έτος, αλλά αντ' αυτού τον μετέδωσε μέσω του BBC με τον Τέρι Ουόγκαν ως σχολιαστή, ο οποίος καλωσόρισε τους θεατές στην Ιρλανδία κατά την εισαγωγή του. Το RTÉ Radio, ωστόσο, παρείχε σχόλια από τον Μπρένταν Μπάλφε. Ireland Eurovision fan website escireland.com Βαθμοί προς και από την Ιρλανδία Αρχειοθετήθηκε 2013-11-02 στο Wayback Machine. eurovisioncovers.co.uk