IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πολικό Μουσικό Βραβείο

Το Πολικό Μουσικό Βραβείο (αγγλικά: Polar Music Prize) είναι ετήσιο μουσικό βραβείο, που απονέμεται από τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής της Σουηδίας. Θεσμοθετήθηκε το 1989 με χρήματα από δωρεές του Στιγκ Άντερσον, μάνατζερ του δημοφιλούς συγκροτήματος των ABBA και ιδρυτή της δισκογραφικής εταιρείας Polar Music.Η απονομή γίνεται στη Στοκχόλμη από τον Βασιλιά της Σουηδίας Κάρολο Γουσταύο.

 2020 - Άννα Νέτρεμπκο, Ντάιαν Γουόρεν 2019 - Grandmaster Flash, Αν Σοφί Μάτερ και Playing for Change 2018 - Εθνικό Ινστιτούτο Μουσικής του Αφγανιστάν και Αχμάντ Σαρμάστ και Metallica 2017 - Sting και Γουέιν Σόρτερ 2016 - Μαξ Μάρτιν και Τσετσίλια Μπάρτολι 2015 - Έμιλου Χάρις και Έβελιν Γκλένι 2014 - Τσακ Μπέρι και Πίτερ Σέλαρς 2013 - Γιουσού Ν'Τουρ και Κάια Σαάριαχο2012 - Πολ Σάιμον και Γιο-Γιο Μα 2011 - Κουαρτέτο Κρόνος και Πάτι Σμιθ 2010 - Μπγιορκ και Ένιο Μορικόνε 2009 - Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου και El Sistema & Πίτερ Γκάμπριελ 2008 - Πινκ Φλόιντ και Ρενέ Φλέμιγκ 2007 - Σόνι Ρόλινς και Στιβ Ράιτς 2006 - Λεντ Ζέπελιν και Βαλερί Γκέργκιεβ 2005 - Χιλμπέρτο Χιλ και Ντίτριχ Φίσερ-Ντίσκαου 2004 - Μπι Μπι Κινγκ και Γκιέργκι Λίγκετι 2003 - Κιθ Τζάρετ 2002 - Σοφία Γκουμπαϊντούλινα και Μίριαμ Μακέμπα 2001 - Μπερτ Μπάκαρακ, Ρόμπερτ Μουγκ και Καρλχάιντς Στοκχάουζεν 2000 - Μπομπ Ντίλαν και Άιζακ Στερν 1999 - Στίβι Γουόντερ και Ιάνης Ξενάκης 1998 - Ρέι Τσαρλς και Ραβί Σανκάρ 1997 - Έρικ Έρικσον και Μπρους Σπρίνγκστιν 1996 - Πιερ Μπουλέζ και Τζόνι Μίτσελ 1995 - Σερ Έλτον Τζον και Μεστισλάβ Ροστροπόβιτς 1994 - Νικόλαους Άρνονκουρτ και Κουίνσι Τζόουνς 1993 - Ντίζι Γκιλέσπι και Βίτολντ Λουτοσλάβσκι 1992 - Σερ Πολ Μακάρτνεϊ και οι βαλτικές χώρες Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία Polar Music Prize - Επίσημος ιστότοπος
Αντόνιο ντα Μοντεφέλτρο

Για τον κόμη του Ουρμπίνο, βλέπε Αντόνιο Β΄ ντα ΜοντεφέλτροΟ Aντόνιο, ιταλ.: Αntonio da Montefeltro (1445 - 1508) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν νόθος γιος του Φεντερίκο Γ΄, δούκα του Ουρμπίνο.

 Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, κληρονόμησε τον τίτλο του κόμη του Καντιάνο μετά το πρόωρο τέλος του αδελφού του Μπουονκόντε το 1458. Το 1464 εγκατέλειψε τις σπουδές για τη στρατιωτική σταδιοδρομία, ακολουθώντας τον πατέρα του ενάντια στον παπικό στρατό με επικεφαλής τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα. Το 1470 πήρε μέρος στη μάχη του Mουλατσάνo και δύο χρόνια αργότερα πήρε μέρος στην πολιορκία της Βολτέρρα, πάντα ως υποδιοικητής του Φεντερίκο Γ΄. Και οι δύο βρίσκοντο στην υπηρεσία του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας στο βασίλειο της Νάπολης το 1474. Η σύζυγός του ήταν η Εμίλια ντι Κάρπι, κόρη του κόμη Mάρκο Β΄ του Κάρπι και του Σασσουόλο. Ίσως αυτή να απεικονίστηκε από τον Ραφαήλ το 1504-05. Ο Aντόνιο απεβίωσε στο Γκούμπιο το 1508, πιθανότατα από σύφιλη. Πορτρέτο της Eμιλία-Πία ντι Κάρπι
Αβραάμ Γρηγοριάδης

Ο Αβραάμ Κ. Γρηγοριάδης (1886 - 19 Οκτωβρίου 1945) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής σε εκλογικές περιφέρειες της Μακεδονίας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Πέθανε το 1945 όταν παρασύρθηκε από αυτοκίνητο.

 Ο Γρηγοριάδης σπούδασε Νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1923 χρημάτισε υποδιοικητής Βεροίας και πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην αποκατάσταση των προσφύγων στην πόλη της Βέροιας αλλά και στην υπόλοιπη επαρχία. Τον Οκτώβριο του 1930 κληρώθηκε ως αναπληρωτής ένορκος του Κακουργιοδικείου Βεροίας. Εξελέγη βουλευτής Βεροίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1923 και βουλευτής Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης με την Ένωση Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1926 συγκεντρώνοντας 1.543 σταυρούς. Επανεξελέγη βουλευτής Βεροίας με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932 και σε εκείνες του 1933. Ο γιος και ο αδερφός του βουλευτή εκτελέστηκαν κατά τον εμφύλιο. Η χήρα του, Μαρίκα , πέθανε το 1960. Ο Αβραάμ Κ. Γρηγοριάδης ενώ βρισκόταν στην είσοδο της Βέροιας παρασύρθηκε από βρετανικό στρατιωτικό όχημα που οδηγούσε Ινδός στρατιώτης και πέθανε ακαριαία στις 19 Οκτωβρίου 1945. Παρολίγο θύμα θα ήταν και ο συνάδελφός του, Ιωάννης Παπαδάκης-Στάικος. Τον Αύγουστο του 1947 κατατέθηκε στη Βουλή επερώτηση για τα αίτια του θανάτου του βουλευτή. Το όχημα που χτύπησε τον Γρηγοριάδη δεν βρέθηκε ποτέ.
Νικόλαος Χουρσαλάς

Ο Νίκος Χουρσαλάς (Αθήνα, 16 Μαρτίου 1979) εξελέγη Δήμαρχος Κορυδαλλού το 2019. Υπηρετεί την Αυτοδιοίκηση από το 2006 ως δημοτικός σύμβουλος, έχοντας εμπειρία τόσο από τον Ά βαθμό Αυτοδιοίκησης όσο και από τον Β΄ ως σύμβουλος στην Περιφέρεια αλλά και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Στον Κορυδαλλό εκλέγεται ως δημοτικός σύμβουλος από το 2016 ενώ έχει διατελέσει Αντιδήμαρχος στους τομείς Οικονομικών, Καθαριότητας, Πρασίνου, Δημοτικής Συγκοινωνίας καθώς και Πρόεδρος των Βρεφονηπιακών Σταθμών ακ ιτης Δημοτικής Επιχείρησης Κορυδαλλού.

 Έθεσε υποψηφιότητα για πρώτη φορά ως Δήμαρχος κι εξελέγη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 στον Κορυδαλλό με τον συνδυασμό του «Ένα Βήμα Μπροστά». Στον πρώτο γύρο των εκλογών (26 Μαΐου 2019) έλαβε ποσοστό 21,30%, 6.111 ψήφους και 9 έδρες, ενώ και στον δεύτερο γύρο (2 Ιουνίου 2019) αναδείχθηκε νικητής έναντι του αντιπάλου του, Σταύρου Κασιμάτη, με ποσοστό 52,30% και 10.428 ψήφους και έχει αναλάβει τα καθήκοντά του από την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Εργάζεται στο Υπουργείο Τουρισμού από το 2007 ενώ στο παρελθόν εργάστηκε στον τομέα εκπαίδευσης ως καθηγητής στο Τ.ΕΙ. Χαλκίδας (2005-2007), σε δημόσια Ι.Ε.Κ και παράλληλα είναι μέλος του Μητρώου Αξιολογητών του Ε.Ο.Π.Ε.Π του Υπ.Παιδείας. Αυτοδιοικητική Εμπειρία Δήμαρχος Κορυδαλλού (2019-...) Επιστημονικός Συνεργάτης στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου (2013-2014) Πρόεδρος Δημοτικής Επιχείρησης (2011-2012) Αντιδήμαρχος Καθαριότητας - Πρασίνου (2009-2011) Αντιδήμαρχος Οικονομικών (2008-2009) Πρόεδρος Βρεφονηπιακών Σταθμών (2007-2008)Σπουδές Διεθνείς Σχέσεις & Πολιτικές (Master of Science) Διοίκηση Επιχειρήσεων (Master of Science) Βιομηχανική Διοίκηση & Τεχνολογία (Bachelor)
Σταθμός Μοσχάτο (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Μοσχάτο είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 (γνωστής και ως Ηλεκτρικού), στη χιλιομετρική θέση 3,982 από τον σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται στον Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου και πήρε το όνομά του από την συνοικία Μοσχάτο, την οποία και εξυπηρετεί. Ο σταθμός οριοθετείται στην συμβολή της λεωφόρου Θεσσαλονίκης με τη λεωφόρο Χρυσοστόμου Σμύρνης.

 Ο σταθμός άνοιξε το 1880 από τους ΣΑΠ. Αρχικά η τοποθεσία του ήταν ακριβώς στα δυτικά του σημερινού, στο σημείο που ακόμα και σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε την παλιά χαμηλή πέτρινη αποβάθρα στην πλευρά προς Κηφισιά. Τότε δεν υπήρχε ακόμα η γέφυρα της Χρυσοστόμου Σμύρνης, ενώ η Στρ. Μακρυγιάννη ήταν φυσικά διπλής κατευθύνσεως. Η Μακρυγιάννη ακόμα και σήμερα έχει ένα μικρό πεζοδρομημένο κομμάτι, που συνεχίζει βόρεια του σταθμού και βγαίνει στην Πειραιώς. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, αφού η Χρυσοστόμου Σμύρνης δεν έβγαινε στην Πειραιώς και δε χρησιμοποιείτο ως ζεύγος ανόδου/καθόδου με τη Μακρυγιάννη, όλη η σύνδεση του Μοσχάτου με την Πειραιώς και στις δύο κατευθύνσεις γινόταν από τη Μακρυγιάννη, που διέσχιζε κάθετα τις γραμμές του τρένου με ισόπεδη διάβαση (αφού η γραμμή ήταν ακόμα ατμοκίνητη). Ο σταθμός λοιπόν κατασκευάστηκε ακριβώς δίπλα στη διάβαση αυτή προς τον Πειραιά και αρχικά ήταν μόνο η απλή πέτρινη αποβάθρα που βλέπουμε και σήμερα, αφού το Μοσχάτο ήταν πολύ αραιοκατοικημένο. Ήταν μάλιστα προαιρετική για όλα τα χρόνια της ατμοκίνησης, ενώ ακόμα και μετά επί ηλεκτροκίνησης δεν σταματούσαν όλα τα τρένα. Οι συρμοί που έκαναν στάση είχαν μια μεγάλη πινακίδα που έγραφε «Μοσχάτο», ενώ αυτοί που το προσπερνούσαν είχαν «Μοσχάτο» με διαγραφή. Ο σταθμός τοποθετήθηκε στο σημείο που βρίσκεται και σήμερα το 1904, όταν η γραμμή ηλεκτροδοτήθηκε και όλες οι ισόπεδες διαβάσεις αντικαταστάθηκαν από γέφυρες. Η Μακρυγιάννη φυσικά ήταν ακόμα διπλής κατεύθυνσης και συνδεόταν με την Πειραιώς, αλλά η γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τις γραμμές χρειαζόταν κάποιο χώρο να φτάσει στο κατάλληλο ύψος και έτσι χρησιμοποιήθηκε μια διάταξη τύπου Π, παρόμοια με τη σημερινή γέφυρα της εκκλησίας της Νερατζιώτισσας στο Μαρούσι. Τελικώς, στη δεκαετία του 1930 όλα τα τρένα αρχίζουν να σταματούν στο Μοσχάτο, αφού η περιοχή τριγύρω ανοικοδομείται με γοργούς ρυθμούς. Το 1977, μονοδρομούνται τελικώς οι Μακρυγιάννη/Χρυσ.Σμύρνης και κατεδαφίζεται η γέφυρα που κύκλωνε το σταθμό, γιατί ακόμα και ως μονής κατεύθυνσης, κρίθηκε ως πολύ στενή για τις ανάγκες της εποχής και μη πρακτική. Αποφασίζεται να χτιστεί νέα διπλής κατευθύνσεως στο ύψος της Χρυσ. Σμύρνης (αποπερατώθηκε το 1980) και οι κατευθυνόμενοι προς την Ποσειδώνος να χρησιμοποιούν την οδό Κοραή για να βγουν στη Μακρυγιάννη. Με την κατεδάφιση της γέφυρας ξαναχτίζεται και ο σταθμός, που έχει πλέον όλο τον χώρο να αναπτυχθεί. Η σημερινή μορφή του σταθμού ανάγεται στο 2003, με τα εγκαίνια στις 26 Ιουνίου, καθώς οι τότε ΗΣΑΠ πραγματοποίησαν έργα αναβάθμισης όλων των σταθμών της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων του 2004. Ο σταθμός Μοσχάτο ανακαινίστηκε πλήρως, με νέες αποβάθρες και χάλκινα στέγαστρα, δημιουργία δύο επιπλέον εισόδων και νέους χώρους για το προσωπικό.
538 Φρειδερίκη

Η Φρειδερίκη (Friederike) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,49. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Φρειδερίκη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Υγιείας.

 Η μέση διάμετρος της Φρειδερίκης εκτιμάται σε 72,48 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Η μάζα της έχει εκτιμηθεί σε 280 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 1,4 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,064. Η Φρειδερίκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άγιος Αθανάσιος Κορώνειας Βοιωτίας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι χωριό του Νομού Βοιωτίας που βρίσκεται στην περιοχή του κάμπου της Κωπαΐδας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Λεβαδέων. Βρίσκεται στα δυτικά της Κωπαΐδας, ανάμεσα στα μικρά χωριά Μαυρόγεια και Αλαλκομενές, δίπλα στο κανάλι που διοχετεύει το νερό του Κηφισού στην λίμνη Υλίκη. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 83 κατοίκους. Το χωριό μέχρι το 1927 ονομαζόταν Καραχσίνι.

 Ο οικισμός ανήκε στην κοινότητα Υψηλάντη μέχρι το 1928. Το 1928 εντάχθηκε στην κοινότητα Αλαλκομενών οπού παρέμεινε μέχρι το 1998 με εξαίρεση την περίοδο 1946-47 που αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Από το 1999 ανήκει στον δήμο Κορώνειας και από το 2011 στον δήμο Λεβαδέων. ΦΕΚ 18/12/1920 Αναγνώριση του οικισμού Καραχουσεΐν και προσάρτησή του στην κοινότητα Βρασταμιτών ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 Ο οικισμός Καραχουσεΐν της κοινότητας μετονομάζεται σε Άγιος Αθανάσιος ΦΕΚ 60Α - 18/04/1928 Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Αλκομεναί από την κοινότητα Βρασταμιτών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα Βρασταμιτών και προσαρτάται στην κοινότητα Αλκομενών ΦΕΚ 16/10/1940 Το όνομα της κοινότητας Αλκομεναί διορθώνεται σε κοινότητα Αλαλκομενών ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943 Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946 Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Άγιος Αθανάσιος από την κοινότητα Αλαλκομενών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας ΦΕΚ 164Α - 09/08/1947 Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στην κοινότητα Αλαλκομενών Η κοινότητα καταργείται ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα Αλαλκομενών και προσαρτάται στο δήμο Κορώνειας ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από το δήμο Κορώνειας και προσαρτάται στο δήμο Λεβαδέων
Σπύρος Παντελιάδης

Ο Σπύρος Παντελιάδης, γεννημένος στην Αθήνα στις 30 Ιανουαρίου 1977, είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Παντελιάδης ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 19 ετών από την ομάδα του Εσπέρου, αγωνιζόμενος στην Α2 εθνική κατηγορία, συνεχίζοντας την επόμενη χρονιά στην ομάδα του Αμαρουσίου. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια, παίζοντας στην Α1 και φθάνοντας στην προημιτελική φάση του κυπέλλου Κόρατς. Το καλοκαίρι του 2000, μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία κέρδισε το κύπελλο του 2001 και το πρωτάθλημα του 2002. Τη σεζόν 2002-03, ξεκίνησε αγωνιζόμενος στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας και ολοκλήρωσε στην ισπανική Ουέλβα.Το 2003-04, φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στη Γερμανία με τους Σκαϊλάινερς της Φρανκφούρτης, φθάνοντας στον τελικό της Μπουντεσλίγκα. Το 2005-06, επέστρεψε στην ΑΕΚ, πριν μεταγραφεί στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε για δύο σεζόν στην Ευρωλίγκα. Η καριέρα του Παντελιάδη στη πρώτη εθνική κατηγορία ολοκληρώθηκε στον Κολοσσό Ρόδου, όπου παρέμεινε από το 2008 ως το 2011.Συνέχισε για μία διετία στον Πόλις Καλλιθέας και άλλον ένα χρόνο στον Κούρο Αναβύσσου. Από το 2015, έχει αναλάβει χρέη προπονητή και παίκτη για την ομάδα του Κρόνου Γέρακα.Λίγους μήνες αργότερα ανέλαβε προπονητικό πόστο στην ομάδα του Αμύντα. Spiros Panteliadis Basketball Player Profile ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΝΤΕΛΙΑΔΗΣ - SentraGoal Spyridon Panteliadis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Σαραγόσα

Η Σαραγόσα ή Σαραγόσσα (στα καστιλιάνικα ισπανικά προφέρεται Θαραγόθα) είναι μία από τις σημαντικές πόλεις της Ισπανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και η πολυπληθέστερη πόλη της αυτόνομης περιφέρειας της Αραγωνίας. Βρίσκεται επί του ποταμού Έβρου, 275 χλμ. ΒΑ. της Μαδρίτης.

 Η Σαραγόσα έχει ιστορία που ξεκινάει από τα ρωμαϊκά χρόνια. Την ονομασία της την πήρε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο (Caesar Augustus) που την ίδρυσε μεταξύ του 25 π.Χ και 12 π.Χ και φέρει το όνομά του ίδιου αρχικά ως Caesaraugusta. Από το 27 (μ.Χ.) και κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο η πόλη ήταν ρωμαϊκός σταθμός. Κατά τον μεσαίωνα το 712 καταλήφθηκε από τους Μαυριτανούς και αργότερα το 1018, ύστερα από την διάλυση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας, ήταν το επίκεντρο και πρωτεύουσα του ομώνυμου μουσουλμανικού βασιλείου Ταϊφά της Σαρακούστα. Το 1118 η πόλη καταλήφθηκε από τον Βασιλέα Αλφόνσο Α' της Αραγώνας (ή Αραγωνίας) οπότε και διετέλεσε ως πρωτεύουσα του βασιλείου της Αραγωνίας. Κατά τον Ιβηρικό πόλεμο το 1808 η πόλη δέχτηκε 2 πολιορκίες από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας πριν τελικά παραδοθεί ηρωικά με τον θάνατο 50.000 πολιορκημένων. Στα νεότερα χρόνια κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα η Σαραγόσα γνώρισε ταχύτατη βιομηχανική ανάπτυξή η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο. Το 1950 αριθμούσε 244.000 κατοίκους ενώ το 1981 είχε φτάσει τους 842.390 κατοίκους. Το 2008 η πόλη φιλοξένησε την διεθνή έκθεση Expo 2008. Η Σαραγόσα αποτελεί έδρα καθολικού αρχιεπισκόπου και έχει δύο καθεδρικούς ναούς που χρονολογούνται ο μεν Καθεδρικός Λα Σέο από τον 12ο αιώνα, ο δε Καθεδρικός Ελ Πιλάρ που αποτελεί και το πιο αναγνωρίσιμο αξιοθέατο της πόλης, από το 1681. Άλλα σημαντικά ιστορικά οικοδομήματα της πόλης αυτής είναι η Λόνχα ρυθμού αναγέννησης, η Αουδιένθια ανάκτορο διαμονής των κομίτων της Λούνας και η Αλχαφερία, ανάκτορο μόνιμης διαμονής των άλλοτε Βασιλέων της Αραγώνας καθώς επίσης και το ιστορικό Πανεπιστήμιο της Σαραγόσας που ιδρύθηκε το 1558. Υφίσταται ακόμη και Ποντιφικό Πανεπιστήμιο καθώς και άλλες τεχνικές σχολές και πνευματικά ιδρύματα. Η πόλη διαθέτει σύνδεση με το σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλών ταχυτήτων της AVE με απευθείας σύνδεση με την πόλη της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης και της Ουέσκας. Επίσης υπάρχει και διεθνές αεροδρόμιο στην Σαραγόσα με μεγάλο εμπορικό ρόλο. Οι συγκοινωνίες στο κέντρο της πόλης εξυπηρετούνται μεταξύ άλλων από σύγχρονο δίκτυο τραμ 2 γραμμών. Στη Σαραγόσα εδρεύει ένας από τους ιστορικότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Ισπανίας, η Ρεάλ Σαραγόσα. Η ομάδα μπάσκετ της πόλης είναι η Basket Zaragoza 2002. Ο Αβραάμ Αμπουλάφια (1240 - περ. 1292), Καββαλιστής και Μυστικιστής Η Αγία Ελισάβετ της Πορτογαλίας (1271 – 1336) Συμβουλίου της Σαραγόσα Σαραγόσα Global (Αγγλικά) Σαραγόσα Μάρκα (Αγγλικά) Επίσημη Ιστοσελίδα Συμβουλίου Τουρισμού Σαραγόσα Επισκόπηση της Πόλης Πλήρης οδηγός για Σαραγόσα
Μελέιν Γουόκερ

Η Μελέιν Γουόκερ (Melaine Walker, γεννήθηκε 1 Μαρτίου 1983) είναι Τζαμαϊκανή αθλήτρια του στίβου και συγκεκριμένα των 400 μέτρων με εμπόδια. Είναι χρυσή Ολυμπιονίκης του 2008 με χρόνο 52,64 δευτερόλεπτα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

 Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1983 στο Κίνγκστον της Τζαμάικα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 απέσπασε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 400 μέτρων με εμπόδια με χρόνο 52.64 δευτερόλεπτα. Κέρδισε επίσης με ευκολία το εθνικό πρωτάθλημα της Τζαμάικα με χρόνο 54.70 δευτερόλεπτα, κατοχυρώνοντας τη συμμετοχή της για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου. Στις 20 Αυγούστου του 2009, κέρδισε το αγώνισμα των τετρακοσίων μέτρων με εμπόδια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου καταγράφοντας το δεύτερο καλύτερο χρόνο στην ιστορία του αθλήματος. Για να πανηγυρίσει τη νίκη της πήδηξε στην πλάτη του Μπερλίνο της αρκούδας, που ήταν η μασκότ των αγώνων, αλλά εκείνη έπεσε πάνω σε ένα από τα εμπόδια της διαδρομής και έριξε τη Γουόκερ στο έδαφος.Το 2008 ανακηρύχθηκε αθλήτρια της χρονιάς στη Τζαμάικα, ενώ έχει τιμηθεί με την τιμητική διάκριση της Τζαμάικα, Order of Distinction (O.D.). 60 μέτρα με εμπόδια - 8.05'' (2006, σε κλειστό χώρο) 100 μέτρα με εμπόδια - 12.75'' (2006) 400 μέτρα με εμπόδια - 52.42'' (2009) 60 μέτρα - 7.40'' (2005, σε κλειστό χώρο) 200 μέτρα - 23.67'' (1998) 400 μέτρα - 51.61'' (2008) Προφίλ της Μέλανι Γουόκερ από την IAAF (Αγγλικά)
Κάριν Ντορ

Η Κάριν Ντορ (Kätherose Derr, 22 Φεβρουαρίου 1938 - 6 Νοεμβρίου 2017) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός που έγινε διάσημη την δεκαετία του 1960, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες του Έντγκαρ Γουάλας και του Καρλ Μέι.

 Η Ντορ πρωταγωνίστησε στην ταινία Τζέιμς Μποντ You Only Live Twice και στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Topaz. Το 2008 πρωταγωνίστησε στην θεατρική παράσταση Man liebt nur dreimal ("You Only Love Thrice") στο Μόναχο. Τα επόμενα χρόνια, συμμετείχε κυρίως σε θεατρικούς ρόλους αλλά ακόμα εμφανίστηκε σε κινηματογραφικές ταινίες. Η Ντορ γεννήθηκε στο Βισμπάντεν της Γερμανίας. Παντρεύτηκε τρεις φορές : ένας από τους συζύγους της ήταν ο Τζορτζ Ρόμποθαμ, Αμερικανός σκηνοθέτης, από το 1988 μέχρι τον θάνατό του το 2007. Το ζευγάρι έζησε στο Λος Άντζελες και στο Μόναχο. Ο προηγούμενος γάμος της ήταν με τον Χάραλντ Ρέιλ (1954-1968) ; απέκτησε ένα παιδί από αυτόν τον γάμο. Η Ντορ πέθανε σε μια κλινική στο Μόναχο στις 6 Νοεμβρίου 2017. Hallmayer, Petra (17 Μαΐου 2010). "Das ewig süße Mädel" Αρχειοθετήθηκε 2010-04-29 στο Wayback Machine.. Süddeutsche Zeitung (στα γερμανικά) Barnes, Mike (8 Νοεμβρίου 2017). "Karin Dor, Bond Girl in 'You Only Live Twice,' Dies at 79". The Hollywood Reporter. ISSN 0018-3660 "Karin Dor dead: Bond Girl passes away aged 79". BuzzNews. 8 Νοεμβρίου 2017 Karin Dor στην IMDb
Φρειδερίκος της Σουηδίας

Ο Φρειδερίκος (Fredrik I, 28 Απριλίου 1676 - 5 Απριλίου 1751) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1720-1751) και λανδγράβος της Έσσης-Κάσσελ (1730-1751) από τον Οίκο της Έσσης. Ήταν γιος του Καρόλου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και της Μαρίας-Αμαλίας των Κέττλερ, κόρης του Ιακώβου, Δούκα της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.

 Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου (1700-1721) ο Κάρολος ΙΒ΄ απεβίωσε από εχθρική σφαίρα στο κεφάλι. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Ουλρίκα-Ελεονώρα (1718-20). Το τέλος του πολέμου ήταν δυσμενές για τη Σουηδία, που έχασε εδάφη της στη Ρωσία. Αυτό δημιούργησε την εντύπωση ότι έφταιγε η απολυταρχία του Καρόλου ΙΒ΄, με αποτέλεσμα η Ουλρίκα-Ελεονώρα να παραχωρήσει πολλές εξουσίες στο Κοινοβούλιο και να παραιτηθεί υπέρ του συζύγου της Φρειδερίκου. Ο Φρειδερίκος έτσι ήταν ανίσχυρος απέναντι στην Κυβέρνηση, όταν η παράταξη των Τρίκογχων Καπέλων απεφάσισε να εκδικηθεί τη Ρωσία με πόλεμο. Νίκησε η Ρωσία και η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ απαίτησε μετά τον θάνατό του να τον διαδεχθεί ο συγγενής τής αδελφής της Άννας, ο Αδόλφος-Φρειδερίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουίζα-Δωροθέα, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας, που απεβίωσε κατά τον τοκετό. Δεύτερη σύζυγός ήταν η Ουλρίκα- Ελεονόρα των Βίττελσμπαχ, διάδοχος του πατέρα της Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας. Η Ουλρίκα-Ελεονώρα απέβαλε και τις δύο φορές που έμεινε έγκυος. Είχε μία εκτός γάμου σχέση με τη Χέντβιχ Τάουμπε, από την οποία απέκτησε τρία φυσικά τέκνα: (νόθος) Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1735-1808, στρατιωτικός και πολιτικός. (νόθος) Κάρολος-Εδουάρδος 1737-1769. (νόθη) Χεδβίγη-Αμαλία 1743-1752.Μετά το τέλος της είχε σχέση με την Καταρίνα Έμπα Χορν. Επειδή δεν είχε νόμιμα τέκνα, δεν είχε διάδοχο στο θρόνο της Σουηδίας. Spencer, Charles. Blenheim: Battle for Europe. Phoenix, 2005. ISBN 0-304-36704-4 Herman Lindqvist: Historien om Sverige (In Swedish) Hofberg, Herman; Heurlin, Frithiof; Millqvist, Viktor; Rubenson, Olof (1908). Svenskt Biografiskt Handlexikon – Uggleupplagan [Swedish Biographical Dictionary – The Owl Edition] (in Swedish) 8 (2nd ed.). Stockholm, Sweden: Albert Bonniers Förlag. pp. 1255–1258. OCLC 49695435. Retrieved 1 March 2012.
Κιρκασία

Η Κιρκασία (αγγλικά: Circassia, γλώσσα Αντίγκε (κιρκασιανή): Адыгэ Хэку, γεωργιανά: ჩერქეზეთი, ρωσικά: Черке́сия, αραβικά: شيركاسيا, τουρκικά: Kafkasya) είναι περιοχή στο Βόρειο Καύκασο κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Είναι η αρχέγονη κοιτίδα του λαού των Κιρκασίων. Το όνομα Κιρκασία προέρχεται από τη λατινική απόδοση της λέξης Τσερκές (τουρκικά: Çerkes), το τουρκικό όνομα για τους Κιρκάσιους, και προήλθε τον 15ο αιώνα από Γενοβέζους εμπόρους και ταξιδευτές στην Κιρκασία. Η ονομασία Τσερκές ήταν ο όρος με τον οποίο αναφέρονταν παραδοσιακά στους Κιρκάσιους οι γειτονικοί τουρκικοί λαοί (κυρίως οι Κριμαίοι Τάταροι και διάφορα τουρκικά φύλα). Μια άλλη ιστορική ονομασία για τη χώρα ήταν Ζυξ ή Ζυγοί, που περιγράφονταν στην αρχαιότητα από τον Στράβωνα ως έθνος στα βόρεια της Κολχίδας.

 Η Κιρκασία βρίσκεται κοντά στη βορειοανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Πριν την κατάκτηση του Καυκάσου (1763–1864) από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, κάλυπτε ολόκληρο το γόνιμο υψίπεδο και τη στέπα της βορειοδυτικής περιοχής του Καυκάσου, με πληθυσμό που εκτιμάτο μεταξύ 3 και 4 εκατομμυρίων. Η Κιρκασία εκτεινόταν από τη χερσόνησο του Ταμάν στα δυτικά έως την πόλη Μοζντόκ στη Βόρεια Οσετία-Αλανία στα ανατολικά. Ιστορικώς, η Κιρκασία κάλυπτε το νότιο μισό της σημερινής περιοχής της Ρωσίας, Κράι Κρασνοντάρ, τη Δημοκρατία της Αδύγεας, την περιοχή Καρατσάι-Κιρκασία, την περιοχή Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια, και τμήματα της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας και του Κράι Σταυρούπολης, με όριο τον ποταμό Κουμπάν στα βόρεια, ο οποίος τη χώριζε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η πόλη Σότσι θεωρείται από πολλούς Κιρκάσιους ως η παραδοσιακή πρωτεύουσά τους. 1237 - Ο Πέρσης ιστορικός Ρασίντ αντ-Ντιν στα Περσικά Χρονικά, αναφέρει ότι ο Κιρκάσιος βασιλιάς Τουκάρ σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Μογγόλων. 1333 - Σε γράμμα του ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ ευχαριστεί τον ηγεμόνα των Κιρκασίων για τη βοήθειά του στη διάδοση της χριστιανικής πίστης στην Κιρκασία. Η περιοχή της Κιρκασίας φημιζόταν για τις ωραίες γυναίκες της, πολλές εκ των οποίων παντρεύτηκαν Οθωμανούς σουλτάνους και Πέρσες σάχες και ασκούσαν σημαντική επιρροή στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού εκτοπίστηκε από τη χώρα στη γειτονική Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 19ου αιώνα μετά τον πόλεμο Ρώσων-Κιρκασίων. Σήμερα, περίπου 700.000 Κιρκάσιοι παραμένουν στην ιστορική περιοχή της Κιρκασίας που αποτελεί τμήμα του κράτους της σημερινής Ρωσίας. Η απογραφή του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας το 2010 κατέγραψε 718.727 Κιρκάσιους, από τους οποίους οι 56.826 είναι Καμπαρντινοί, 124.835 κυρίως Αδύγοι, 73.184 Τσερκέζοι και 3.882 Σαπσούγοι (οι διαχωρισμοί αυτοί αποτελούν φυλετικούς διαχωρισμούς που έγιναν τη σοβιετική εποχή για καλύτερο έλεγχο του πληθυσμού). Ο μεγαλύτερος αριθμός Κιρκασίων ζει στην Τουρκία (1.400.000 - 6.000.000). Πληθυσμός Κιρκασίων υπάρχει και σε άλλες χώρες όπως Ιορδανία, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Λίβανος, Σερβία, Αίγυπτος και Παλαιστίνη, αλλά είναι σημαντικά μικρότερος. Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ο εθνικισμός των Κιρκασίων που έχει ως στόχο την αποκατάσταση και ανεξαρτησία της γενέθλιας γης τους.
Αγνή του Ράινφελντεν

Η Αγνή, γερμ.; Agnes von Rheinfelden (π. 1065 - 19 Δεκεμβρίου 1111) από τον Οίκο του Ράινφελντεν ήταν κόρη του δούκα της Σουαβίας & διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σουαβίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ροδόλφου δούκα της Σουαβίας & αμφισβητούμενου βασιλιά της Γερμανίας και της Aδελαΐδας, κόρης του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας. Αδελφές της ήταν η Μπέρτα κόμισσα του Κέλμυντς και η Αδελαΐδα σύζυγος του Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας. Η κόρη της Αδελαΐσας (Πιρόσκα) Αγ. Ειρήνη παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το 1079, λίγο μετά το τέλος τής μητέρας της, η Aγνή παντρεύτηκε τον Μπέρτολντ Β΄ δούκα του Τσέρινγκεν. Μετά το τέλος του πατέρα της το 1080, της αδελφής της Αδελαΐδας και του αδελφού της Μπέρτολντ Α΄ δούκα της Σουαβίας, που και οι δύο απεβίωσαν το 1090, η Αγνή κληρονόμησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του Οίκου της. Η Αγνή ήταν η ιδρύτρια της μονής του Αγ. Πέτρου στον Μέλανα Δρυμό, τόπο ταφής για τα μέλη της δυναστείας των Τσέρινγκεν. Η Αγνή και ο σύζυγός της απεβίωσαν μέσα σε λίγους μήνες το 1111. Τάφηκαν στον Άγ. Πέτρο στον Μέλανα Δρυμό, ένα αβαείο που ίδρυσαν, το οποίο έγινε ο κύριος τόπος ταφής των απογόνων τους. Παντρεύτηκε το 1079 τον Μπέρτολντ Β΄ των Τσέρινγκεν δούκα της Σουαβίας και είχε τα εξής παιδιά: Μπέρτολντ (γενν. π. 1080). Ροδόλφος Β΄ (γενν. 1082-1111), κόμης του Ράινφελντεν. Μπέρτολντ Γ΄ (κυβ. 1111-1122), δούκας του Τσέρινγκεν. Κορράδος Α΄ π.1090-1152, δούκας του Τσέρινγκεν. Αγνή (απεβ. μετά τις 8 Ιανουαρίου 1125), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ του Μπούργκουντ-Μπεζανσόν. Λιούτγκαρντ (απεβ. νέα) Πέτρισα (π.1095 - πριν το 1116), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ του Πφιρτ. Λιούτγκαρντ (π.1098 - 25 Μαρτίου 1131), παντρεύτηκε τον Γκότφρεϋ του Σαλβ. Γιούντιτ/Ιουδήθ (γενν. π.1100), παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ του Γκάμερτινγκεν.
Live in Concert 1972/73

Live in Concert 1972/73 είναι ο τίτλος του DVD του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου του 2005 από την εταιρεία "ΕΜΙ". Το συγκεκριμένο DVD περιλαμβάνει τη βιντεοσκόπηση της συναυλίας του συγκροτήματος στην Κοπενχάγη, την 1 Μαρτίου του 1972, η οποία είχε κυκλοφορήσει το 1990 με τίτλο "Scandinavian Nights", αλλά και τρία τραγούδια βιντεοσκοπημένα στη Νέα Υόρκη, στις 29 Μαΐου του 1973, ένα μήνα πριν την τελευταία εμφάνιση του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν και του μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ με το συγκρότημα.Το "Live in Concert 1972/73" έχει βραβευθεί ως χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 50.000 αντίτυπα.

 Κοπενχάγη, 1972 Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) The Mule / Ian paice drum solo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Lucille (Collins, Penniman) Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)Νέα Υόρκη, 1973 Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)Μπόνους (Καλιφόρνια, 1974) Burn (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) Live in Concert 1972/73 (βίντεο) Ηνωμένες Πολιτείες (RIIA Certification): Χρυσός Αυστραλία (ΑRIA Certification): Χρυσός Γαλλία (SNEP Certification): Χρυσός Στο "Live in Concert 1972/73" συμμετείχε η δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Live in Concert 1972/73 (DVD) - All Music Guide
Αγουαδίγια

Η Αγουαδίγια (ισπανικά: Aguadilla) είναι πόλη και δήμος του Πουέρτο Ρίκο, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, δυτικά της πόλεως Ισαβέλα. Η πόλη ιδρύθηκε το 1775 από τον Λουίς δε Κόρδοβα. Στην απογραφή του 2020, ο πληθυσμός του δήμου ήταν 55.101 κάτοικοι, που αποκαλούνται «Αγουαδιγιάνος» (Aguadillanos).

 Η σημερινή ονομασία αποτελεί συντόμευση της αρχικής, που ήταν Σαν Κάρλος δε λα Αγουαδίγια (San Carlos de La Aguadilla). Το «Αγουαδίγια» είναι υποκοριστικό του Αγουάδα, ονομασίας της πόλεως και δήμου που βρίσκεται στα νότια της Αγουαδίγια. Ωστόσο σήμερα η Αγουαδίγια έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από την Αγουάδα. Η Αγουαδίγια αποκαλείται και με περιγραφικά προσωνύμια («παρατσούκλια»), όπως Jardín del Atlántico (= «Κήπος του Ατλαντικού»), Pueblo de los Tiburones (= «Πόλη των καρχαριών») και La Villa del Ojo de Agua (= «Πόλη της πηγής», από την πηγή νερού που τροφοδοτούσε τους πρώτους κατοίκους και τους Ισπανούς στρατιώτες και σήμερα βρίσκεται στην Πλατεία Ελ Παρτέρε στο κέντρο της πόλεως). Η πόλη είναι κτισμένη σε γεωγραφικές συντεταγμένες 18°25΄48΄΄ Βόρειο πλάτος και 67°09΄16΄΄ Δυτικό μήκος (κέντρο της πόλεως). Ο δήμος έχει έκταση 95 τετραγωνικά χιλιόμετρα ξηράς ενώ τού αντιστοιχούν και άλλα 101 τετρ. χιλιόμετρα χωρικών υδάτων, και το μέσο υψόμετρο της εκτάσεώς του υπολογίζεται σε 99 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υποδιαιρείται σε 16 δημοτικά διαμερίσματα (barrios). Η περιοχή του είναι ελαφρώς λοφώδης σε πεδινό υπόβαθρο. Το λιμάνι της πόλεως «βλέπει» προς τα δυτικά. Ο Δήμος Αγουαδίγια φιλοξενούσε επί πέντε δεκαετίες (από το 1936 έως το 1973) στο βόρειο άκρο του, την αεροπορική βάση Ράμυ (Ramey) των ΗΠΑ, που μετά το κλείσιμό της άφησε το διεθνές Αεροδρόμιο Ραφαέλ Ερνάντες, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα ως πολιτικός αερολιμένας και δευτερευόντως ως στρατιωτικός, και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε αριθμό επιβατών αεροδρόμιο του Πουέρτο Ρίκο. Απέχει οδικώς 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως της Αγουαδίγια. Στατιστικά πληθυσμού ανά δημοτικό διαμέρισμα από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ Η Αγουαδίγια στο Welcome to Puerto Rico! Χάρτης
Ηράκλεια Σερρών

Η Ηράκλεια, ιστορικά γνωστή και ως Κάτω Τζουμαγιά ή απλά Τζουμαγιά, είναι κωμόπολη του Νομού Σερρών και έδρα του ομώνυμου Δήμου. Έχει πραγματικό πληθυσμό 3.786 κατοίκους (απογραφή 2011).

 Η Ηράκλεια βρίσκεται βορειοδυτικά των Σερρών στην επαρχία Σιντικής και ανατολικά της λίμνης Κερκίνης. Το παλιό της όνομα είναι Κάτω Τζουμαγιά ή και Μπαϊρακλί Τζουμαγιά. Ως αντίστιξη στην Κάτω Τζουμαγιά, υπάρχει η Άνω Τζουμαγιά, το σημερινό Μπλαγκόεβγκραντ της ομώνυμης επαρχίας. Σημαντική δράση για τον ελληνισμό στην περιοχή επέδειξε ο Προκόπιος Λαζαρίδης, από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, ως διάκονος της Μητρόπολης Μελενίκου έως το 1891. Διέτρεχε όλους τους ναούς της Μητρόπολης Μελενίκου, που περιελάμβανε την τότε Τζουμαγιά, για να κηρύξει και να ενισχύσει την παιδεία και τις ελληνικές κοινότητες. Μάλιστα συχνά χρησιμοποιούσε στο κήρυγμα την τουρκική γλώσσα για να γίνεται αντιληπτός από το σύνολο του πληθυσμού.Το 1915, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η κωμόπολη καταστράφηκε από τον βουλγαρικό στρατό και ανοικοδομήθηκε αργότερα από το ελληνικό κράτος με βάση τα σχέδια και την επίβλεψη των αρχιτεκτόνων Πιετ Ντεγιόν και Ερνέστ Εμπράρ. Η ανοικοδόμηση άρχισε τον Μάιο του 1930 και τον θεμέλιο λίθο έβαλε ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος στις 10 Μαΐου 1930. Ένα ξεχωριστό έθιμο αναβιώνει κάθε χρόνο στην Ηράκλεια Σερρών. Ο ιερέας μετά την Ανάσταση επιστρέφει στο ναό, όπου έχουν κλείσει οι πόρτες, χτυπάει και φωνάζει: Ἂρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Τότε λαμβάνει την απάντηση από κάποιον πιστό που βρίσκεται μέσα στην εκκλησία: Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Και ο κληρικός απαντά: Κύριος τῶν δυνάμεων αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Η πόρτα ανοίγει και ο κληρικός εισέρχεται στο ναό. Με αυτόν τον τρόπο που είναι γεμάτος θεατρικότητα αναπαρίσταται η Κάθοδος του Χριστού στον Άδη και η νίκη του επί του Θανάτου Η κωμόπολη φημίζεται για τα λουκάνικά της, τα περίφημα λουκάνικα Τζουμαγιάς. Γεννήθηκαν στην ΗράκλειαΣτέργιος Βλάχβεης (1880 - 1948), Έλληνας πολιτικός και οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα (Α' τάξεως) Αριστείδης Γκουρνέλης, Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός Ιωάννης Καπετάνης (1875 - 1913), Έλληνας δάσκαλος και Μακεδονομάχος Γιώργος Καφταντζής (1920 - 1998), Έλληνας συγγραφέας, ποιητής και πεζογράφος Αθανάσιος Κηπουρός (1877 - 1934), Έλληνας οπλίτης και πράκτορας Μακεδονομάχος Κατερίνα Κούκα, Ελληνίδα τραγουδίστρια Δημήτριος Πάζης (1875 - 1953), Έλληνας ιατρός και πολιτικός Αχιλλέας Παπαπέτρου (1907 - 1997), Έλληνας θεωρητικός φυσικός με συνεισφορά στην Γενική Θεωρία της Σχετικότητας Αθανάσιος Φυλακτός (1859 - 1924), Έλληνας φιλόλογος, λόγιος και διδάσκαλοςΚατάγονται από την ΗράκλειαΜενέλαος Βλάχβεης, Έλληνας Βουλευτής Η Ηράκλεια από ψηλά με drone
Νικολό Μαρτσέλλο

Ο Νικολό Μαρτσέλλο (Ιταλικά : Nicolò Marcello, 1397 - 1 Δεκεμβρίου 1474) ήταν ο 69ος Δόγης της Βενετίας (13 Αυγούστου 1473 - 1 Δεκεμβρίου 1474). Ο Τιτσιάνο ζωγράφισε την προτομή του πολύ μετά τον θάνατο του με έμπνευση από περασμένες προτομές του 15ου αιώνα. Ο Νικολό Μαρτσέλλο ήταν έμπορος με την Ανατολή, ανέλαβε σημαντικές δημόσιες θέσεις στην Δημοκρατία της Βενετίας πριν την εκλογή του όπως μέλος στο Συμβούλιο των Δέκα και Πραίτωρ. Παντρεύτηκε δυο φορές σε πρώτο γάμο την Μπιάνκα Μπαρμπαρίγκο και σε δεύτερο γάμο την Κονταρίνα Κονταρίνι με την οποία απέκτησε μια κόρη.

 Εξελέγη Δόγης της Βενετίας αφού υπερίσχυσε απέναντι στους αντιπάλους του Πιέτρο Μοτσενίγκο και Αντρέα Βεντραμίν που τον διαδέχθηκαν αργότερα. Το σύντομο διάστημα της ηγεσίας του αναμόρφωσε τα οικονομικά στην Βενετία και εισήγαγε νέο νόμισμα το "Μαρτσέλλο", στην διαθήκη του κληροδότησε την περιουσία του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Με τον θάνατο του σχεδιάστηκε ένα μνημείο από τον γλύπτη Πιέτρο Λομπάρντο (1435 - 1515) και τοποθετήθηκε στον ναό της Σάντα Μαρίνας, όταν καταστράφηκε η εκκλησία (1818) το μνημείο μεταφέρθηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου. Η θέση του τάφου του παραμένει άγνωστη. MARCELLO, Nicolò, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 69 (2007) Mosto, Andrea da (1983). I Dogi di Venezia. Florence: Giunti.
Λιμάνι της Σαγκάης

Το λιμάνι της Σαγκάης βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της Σαγκάης και είναι διπλό, θαλάσσιο και ποτάμιο, λιμάνι. Το 2010, το λιμάνι της Σαγκάης ξεπέρασε αυτό της Σιγκαπούρης και έγινε το μεγαλύτερο λιμάνι από πλευράς κιβωτίων, καθώς διαχειρίστηκε 29,05 εκατομμύρια TEUs ξεπερνώντας τη Σιγκαπούρη κατά 0,5 εκατομμύρια TEUs. Το 2016, η Σαγκάη πέτυχε το ιστορικό ρεκόρ των άνω των 37 εκατομμυρίων TEUs, τα οποία διαχειρίστηκαν μέσα σε έναν χρόνο.

 Το λιμάνι της Σαγκάης βλέπει την Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας στην ανατολή και τον Κόλπο του Χανγκτσόου στον νότο. Εμπεριέχει τους παραποτάμους των Γιανγκτσέ, Huangpu (που εκβάλει στον Γιανγκτσέ) και Qiantang Το λιμάνι βρίσκεται υπό την διαχείρηση της "Shanghai International Port Group" (SIPG) η οποία αντικατέστησε το λιμεναρχείο της Σαγκάης, το 2003. Η "Shanghai International Port Company Limited" είναι μια δημόσια εταιρία, της οποίας η κυβέρνηση της Σαγκάης κατέχει το 44,23 τοις εκατό των μετοχών της. Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Μίνγκ, η πόλη της Σαγκάης ήταν κομμάτι της επαρχίας Τσιανγκσού (με ένα μικρό κομμάτι της να εντάσσεται στην επαρχία της Τσετσιάνγκ). Ενώ η Σαγκάη είχε υπάρξει έδρα του νομού κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Γουάν, παρέμεινε μια σχετικά μικρή πόλη. Η τοποθεσία της πάνω στον ποταμό Γιανγκτσέ οδήγησε στην εξέλιξή της ταυτόχρονα με την εξέλιξη του θαλάσσιου εμπορίου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τσιανλόνγκ στην Δυναστεία Τσινγκ. Σταδιακά, το λιμάνι της Σαγκάης ξεπέρασε το λιμάνι του Νινγκμπό και το λιμάνι του Κουανγκτσόου και έγινε το μεγαλύτερο λιμάνι της Κίνας για την εποχή. Το 1842, η Σαγκάη, εξαναγκάσθηκε σε ναυτιλιακό εμπόριο από τους Άγγλους αποικιοκράτες και αυτό την μετέτρεψε σε μια διεθνή, εμπορική πόλη. Έτσι, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, μετατράπηκε στην μεγαλύτερη πόλη αλλά και το μεγαλύτερο λιμάνι σε όλη την Ανατολική Ασία. Το 1949, με την Κομμουνιστική κατάκτηση της Σαγκάης, το ναυτιλιακό εμπόριο μειώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η οικονομική πολιτική της Λαϊκής Δημοκρατίας, χτύπησε απευθείας στην υποδομή αλλά και κεφαλαιακή ανάπτυξη της Σαγκάης. Το 1991, η κεντρική κυβέρνηση επέτρεψε στην Σαγκάη να τελέσει οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Από τότε, το λιμάνι της Σαγκάης, αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Μέχρι το 2005, το λιμάνι "Yangshan" χτίστηκε στα νησιά "Yangshan", μια ομάδα νησιών στον κόλπο του Χανγκτσόου, τα οποία ενώνονται με την Σαγκάη μέσω της γέφυρας "Donghai". Αυτή η ανάπτυξη βοήθησε το λιμάνι να ανταγωνιστεί άλλο ένα λιμάνι, το διπλανό λιμάνι του "Ningbo-Zhoushan" Το λιμάνι της Σαγκάης είναι ένας πολύ σημαντικός μεταφορικός κόμβος για την περιοχή του ποταμού Γιανγκτσέ, αλλά και η πιο σημαντική πύλη για το εξωτερικό εμπόριο. Εξυπηρετεί τις ενδοχώρες Anhui, Jiangsu, Zhejiang και Henan, οι οποίες είναι όλες οικονομικά εξαρτώμενες από τον ποταμό Γιανγκτσέ, με τον μεγάλο πληθυσμό του, την δυνατή βιομηχανική του βάση αλλά και με τον ανεπτυγμένο του αγροτικό τομέα.
Εθνική Σλοβακίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σλοβακίας (σλοβακικά: Slovenské národné basketbalové družstvo žien) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Σλοβακίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σλοβακικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Slovenská Basketbalová Asociácia).

 Η Σλοβακία αντιπροσωπεύτηκε για πρώτη φορά στη FIBA το 1993, χρονιά κατά την οποία το ενιαίο κράτος της Τσεχοσλοβακίας διαιρέθηκε. Αντίστοιχα, η τρέχουσα γυναικεία ομάδα αποτελεί τη μία από τις δύο φυσικές διαδόχους της Εθνικής Γυναικών Τσεχοσλοβακίας. Η ομάδα υπήρξε ακμάζουσα τη δεκαετία του 1990, οπότε και κατέκτησε δύο μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Αρχικά βρέθηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στην Ιταλία το 1993, ενώ το 1997 βρέθηκε στην 3η θέση της τελικής κατάταξης στην Ουγγαρία. Παράλληλα συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα, το 1994 στην Αυστραλία και το 1998 στη Γερμανία, ενώ διαθέτει και μία συμμετοχή σε Ολυμπιάδα, αυτή του Σίδνεϋ το 2000. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σλοβακίας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σλοβακίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σλοβακίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σλοβακίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Εθνική Σλοβακίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Σλοβακίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Σλοβακίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Σλοβακίας U17 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Σλοβακίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Σλοβακίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Slovak Republic, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Slovenská Basketbalová Asociácia, επίσημος ιστότοπος. (Σλοβακικά)
Γόργιππος του Βοσπόρου

O Γόργιππος (4ος αι. π.Χ.) ήταν γιος του Σατύρου Α΄ από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών. Ήταν ηγεμόνας από κοινού με τον αδελφό του Λεύκωνα Α΄ (389-349 π.Χ.) του βασιλείου του Βοσπόρου. Τοποθετήθηκε στην ασιατική πλευρά τού βασιλείου, στη Γοργιππία, όπου πιθανότατα κυβέρνησε μέχρι το τέλος του το 349 π.Χ.

 Ο Γόργιππος ήταν εξέχουσα φυσιογνωμία των Επεκτατικών Πολέμων τού Βοσπόρου, αφού έγινε από κοινού κυβερνήτης τού βασιλείου τού Βοσπόρου μαζί με τον αδελφό του Λεύκωνα Α΄ μετά το τέλος τού πατέρα τους Σάτυρου Α΄. Φαίνεται ότι τελείωσε τον πόλεμο, που είχε ξεκινήσει ανεπιτυχώς ο πατέρας του με τη βασίλισσα Tιργαταώ των Μαιωτών, που είχαν αδικηθεί από τον Σάτυρο Α΄ νωρίτερα στις διπλωματικές σχέσεις με τον Εκαταίο τον Σκύθη. Επιπλέον, φαίνεται ότι μετονόμασε τη Σινδία, την πρωτεύουσα του βασιλείου των Σινδών, σε Γοργιππία, από το όνομά του.Σε μία ομιλία κατά τού Αθηναίου ρήτορα Δημοσθένη, ο Γόργιππος χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους «απεχθήτους τυράννους», δίπλα στον Παιρισάδη Α΄ και τον Σάτυρο Α΄, για τους οποίους ο Δημοσθένης είχε στήσει αγάλματα στην Αθήνα λόγω της σχέσης τού παππού του με τους Σπαρτοκίδες. Η ίδια ομιλία υποστήριζε ότι ο Δημοσθένης λάμβανε από τον Γόργιππο 1284 κυβ.μέτρα σιτηρών ετησίως.Η κόρη του Γοργίππου, Κομοσαρύη, μπορεί να ήταν Σινδικής καταγωγής. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Παιρισάδη Α΄, γιο του Λεύκωνα Α΄ και αργότερα ηγεμόνα τού βασιλείου τού Βοσπόρου.
Σοφία Πανάγου

Η Σοφία Πανάγου (γενν. Αθήνα, 16 Ιανουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από την κωμική σειρά Πενήντα Πενήντα το 2005, που ήταν και η πρώτη της συμμετοχή σε τηλεοπτική σειρά. Επίσης έγινε γνωστή και από την τηλεοπτική σειρά Το σόι σου την περίοδο 2014-2019.

 Η πρώτη της δουλειά στην τηλεόραση ήταν στην κωμική σειρά Πενήντα Πενήντα που έκανε πρεμιέρα το 2005 και προβλήθηκε αρχικά για δύο σεζόν. Στη σειρά είχε τον ρόλο της Ναταλίας Ζορμπά υποδυόμενη την τηλεοπτική κόρη του Πέτρου Φιλιππίδη και της Άβας Γαλανοπούλου. Εξαιτίας της μεγάλης επιτυχίας της σειράς ακολούθησαν κι άλλες επιτυχημένες τηλεοπτικές συμμετοχές μέσα στα επόμενα χρόνια. Το 2007 συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς Εντιμότατοι κερατάδες μαζί με τον Μέμο Μπεγνή. Ακόμη έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές συμπρωταγωνιστώντας μαζί με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου και τον Γιάννη Ζουγανέλη. Ακόμη την ίδια περίοδο συμμετείχε στο βασικό καστ της σειράς Στους 31 δρόμους. Ακολούθησε μία ακόμη συμμετοχή της στις Επτά Θανάσιμες Πεθερές το 2008 όπου έπαιξε μαζί με την Καίτη Κωνσταντίνου και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στο επεισόδιο "Η Πειραιώτισσα Πεθερά" ενώ συμμετείχε και στη σειρά Αληθινοί Έρωτες. Τη σεζόν 2008-2009 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κοινωνική σειρά Ιατρικό Απόρρητο συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιώργο Κιμούλη, Παναγιώτη Μπουγιούρη, Σοφία Παυλίδου και Κλέλια Ρένεση. Το 2009 έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα υποδυόμενη την έφηβη κόρη του Βλαδίμηρου Κυριακίδη και της Ελένης Ράντου. Το 2011 συμμετείχε και πάλι στην επιστροφή της σειράς Πενήντα Πενήντα και τον τρίτο κύκλο επεισοδίων. Επέστρεψε στην τηλεόραση μετά από μία αποχή 3 χρόνων το 2014 με τη σειρά Το σόι σου, που προβάλλονταν μέχρι και το τέλος της σεζόν του 2019 στον Alpha. Εκεί υποδύθηκε τις δύο από τις κόρες της οικογένειας Χαμπέα με τον ένα ρόλο να έχει μόνιμη συμμετοχή στο βασικό καστ της σειράς και ο άλλος κάποιες guest εμφανίσεις. Στον κινηματογράφο έχει λάβει μέρος στις ταινίες Είναι ο Θεός μάγειρας; (2004) και Κλέφτες (2007).
Λιμιά Χίου

Τα Λημνιά, γνωστά και με την παλαιότερα επίσημη ονομασία Λιμνιά, ή και ως Λημνιά, είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βορειοδυτικό της τμήμα, με πληθυσμό 29 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένα σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 41 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες των Λιμιών είναι πλάτος 38°28΄ Βόρειο και μήκος 25°55΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Λήμνος στα δυτικά (1 χιλιόμετρο οδικώς), ο Σκαριώτης στα βορειοανατολικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή), ο Κοσκινάς και η Χωρή στα ανατολικά, πρωτίστως όμως το κύριο κεφαλοχώρι της βορειοδυτικής Χίου, η Βολισσός, της οποίας αποτελεί το επίνειο. Τα Λιμιά βρίσκονται σε απόσταση 1,5 χιλιόμετρο νοτίως της Βολισσού. Το φυσικό λιμάνι διαμορφώθηκε με μικρό λιμενοβραχίονα και προβλήτες. Το λιμάνι και η ακτή «βλέπουν» προς νότια-νοτιοδυτικά, οπότε υπάρχει προστασία από τους βόρειους ανέμους. Από το 2015 λειτουργεί και ως καταφύγιο τουριστικών σκαφών («μαρίνα»), και αποτελεί σταθμό της ετήσιας ιστιοδρομίας Aegean Regatta. Η παραλία των Λιμιών είναι βοτσαλωτή, χωρίς οργάνωση. Υπάρχουν όμως ταβέρνες, εστιατόρια, καφέ, ακόμα και μπαρ το καλοκαίρι. Διοικητικά τα Λιμιά υπάγονται σήμερα στην τοπική κοινότητα Βολισσού (της οποίας αποτελούν τον δεύτερο σε πληθυσμό από τους οκτώ οικισμούς, μετά βεβαίως τη Βολισσό) της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Βολισσού, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103. Η εξέλιξη του πληθυσμού των Λιμιών στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Τα Λιμιά υπάγονται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βολισσού της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Υπάρχει παλαιός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, χωρίς όμως εφημέριο. Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 16, σελ. 853
Σκάλα του Μιλάνου

Η Σκάλα του Μιλάνου (ιταλικά: Teatro alla Scala, αναφέρεται συχνά La Scala), είναι ένα από τα πιο διάσημα οπερατικά θέατρα στον κόσμο και είναι γνωστό ως Ο ναός της όπερας. Πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη πλατεία του Μιλάνου όπου και βρίσκεται, την Piazza della Scala. Τα κύρια καλλιτεχνικά δρώμενα του θεάτρου, είναι η όπερα, οι παραστάσεις μπαλέτου και οι συναυλίες κλασικής μουσικής. Ο Antonio Bernocchi ήταν ο μέγιστος χρηματοδότης για την ανακατασκευή του Teatro alla Scala στο Μιλάνο που επλήγη από τον βομβαρδισμό του πολέμου και ξανάνοιξε "όπως ήταν και όπου ήταν" στις 11 Μαΐου 1946.

 Το θέατρο κατασκευάστηκε κατόπιν εντολής της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας ώστε να αντικαταστήσει το παλαιό θέατρο που στέγαζε την Όπερα του Μιλάνου, το Teatro Regio Ducale, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά στις 26 Φεβρουαρίου 1776. Το έργο ανατέθηκε στον διάσημο αρχιτέκτονα Τζουζέπε Πιερμαρίνι και τα επίσημα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν στις 3 Αυγούστου 1778, παρουσία του αρχιδούκα Φερδινάνδου των Αψβούργων. Η πρώτη παράσταση που δόθηκε ήταν η όπερα L' Europa riconosciuta του Αντόνιο Σαλιέρι. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το θέατρο βομβαρδίστηκε, τη νύχτα μεταξύ 15ης και της 16ης Αυγούστου 1943, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές βλάβες, ενώ κατέρρευσε η οροφή. Το κτίριο ανοικοδομήθηκε αμέσως, όμως η βιασύνη για την ανοικοδόμηση της στέγης και η αναστήλωση του πολύπλοκου συστήματος δοκών, εμποδίστηκε από την εύρεση πανομοιότυπων με τα πρωτότυπα εξαρτημάτων, με αποτέλεσμα η ακουστική της αίθουσας να είναι χειρότερη απ' ό,τι πριν. Με την ευκαιρία της αναστήλωσης, στην οροφή τοποθετήθηκε ένας τεράστιος πολυέλαιος με περίπου 400 λαμπτήρες, κατασκευασμένος από φυσητό γυαλί από τεχνίτες της Βενετίας. Το θέατρο ξανάνοιξε τις πύλες του στις 11 Μαΐου 1946, με ένα κοντσέρτο του Αρτούρο Τοσκανίνι. Μία δεύτερη σημαντική ανακαίνιση έγινε τη διετία 2002 - 2004 η οποία, εκτός των άλλων, επέφερε και μια μικρή αύξηση στη χωρητικότητά του, η οποία σήμερα είναι στις 2.030 θέσεις. Η Σκάλα του Μιλάνου γνώρισε την πρώτη της μεγάλη ακμή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, καθώς έκαναν την εμφάνισή τους τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Δεύτερη περίοδος μεγάλης ακμής υπήρξε η δεκαετία του 1970, όταν υπό τη διοίκηση του Πάολο Γκράσι σηματοδοτήθηκε η μεγαλύτερη παραγωγικότητα του θεάτρου, με περίπου 300 παραστάσεις το χρόνο. Από το 1991 λειτουργεί και η Ακαδημία του Θεάτρου της Σκάλα, η οποία παρέχει προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης με τέσσερα τμήματα: Μουσική, χορό, θεατρικό εργαστήρι και καλλιτεχνική διοίκηση. Μακροβιότερος μουσικός διευθυντής της Σκάλας υπήρξε ο Ρικάρντο Μούτι, για 19 χρόνια (1986 έως 2005), ενώ τη μικρότερη θητεία είχε στη θέση αυτή ο Γκίντο Καντέλι, ο οποίος μία εβδομάδα μετά την τοποθέτησή του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Παρίσι (1956). Σημερινός διευθυντής είναι ο Αργεντινοϊσραηλινός Ντάνιελ Μπάρενμποιμ (Daniel Barenboim). Η επίσημη ιστοσελίδα του Θεάτρου της Σκάλα του Μιλάνου (ιταλικά και αγγλικά)