IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάχη της Μπαζέιγ

Η μάχη της Μπαζέιγ (γαλ. Bataille de Bazeilles, γερμ. Kampf um Bazeilles) ήταν πολεμική εμπλοκή και μέρος της μάχης του Σεντάν και του Γαλλοπρωσικού Πολέμου του 1870 - 1871 γενικότερα. Είναι από τις πρώτες μάχες της σύγχρονης εποχής που έγινε μέσα σε κατοικημένη αστική περιοχή.

 Μια μέρα πριν από την έναρξη της μάχης, το ανιχνευτικό σώμα των Βαυαρών είχε αποτρέψει την ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας από τους Γάλλους. Κατά την διάρκεια της καταδίωξης που επακολούθησε, οι Βαυαροί βρήκαν σθεναρή αντίσταση από τους Γάλλους, οι οποίοι τοποθέτησαν στο χωριό Μπαζέιγ μονάδες πεζικού και ναυτικού πεζικού της «Γαλάζιας διμοιρίας», με εντολή να υπερασπιστούν τον τόπο «μέχρι τελευταίας βολής». Οι δρόμοι και τα σπίτια οχυρώθηκαν. Στη μάχη που ακολούθησε Βαυαροί και Γάλλοι υπέστησαν μεγάλες απώλειες και κάλεσαν αλλεπάλληλες ενισχύσεις από τις εφεδρείες τους. Στην μάχη πήραν μέρος και οπλισμένοι πολίτες από τα γύρω σπίτια, εξοργίζοντας έτσι τους Βαυαρούς, οι οποίοι αντέδρασαν με εμπρησμούς των σπιτιών, από όπου έρχονταν τα πυρά. Μέχρι το μεσημέρι όλα τα σπίτια του χωριού κάηκαν. Οι Γαλλικές πηγές αναφέρουν ότι η «Γαλάζια Μεραρχία» την ημέρα αυτή έχασε 2.655 μέλη της.Οι Βαυαροί αναφέρουν την απώλεια 213 αξιωματικών και 3.876 ανδρών γενικά, και ιδιαίτερα 64 νεκρούς αξιωματικούς και περίπου χίλιους στρατιώτες ειδικά στην μάχη της Μπαζέιγ. Σύμφωνα με τους Γάλλους, 39 κάτοικοι του χωριού σκοτώθηκαν, και άλλοι 150 τραυματίστηκαν βαριά και πέθαναν στους επόμενους μήνες.
Προσωπικός αφορισμός

Σύμφωνα με το ισχύον ελληνικό εκκλησιαστικό δίκαιο, ο αφορισμός, που οι απαρχές του ανάγονται στους βυζαντινούς χρόνους, είναι ποινή που επιβάλει η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε ένα χριστιανό, όταν παρεκτρέπεται από τις θρησκευτικές δοξασίες κατά τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλεί σκάνδαλο στη κοινωνία των χριστιανών αφού προηγουμένως κληθεί να αποκηρύξει τις ιδέες του, αποκλείοντάς τον από τη συμμετοχή στις λατρευτικές τελετές και και τα Μυστήρια.

 Ο Άγγελος Βλάχος μας παραδίδει το λεκτικό του αφορισμού του Ανδρόνικου του Κομνηνού όταν ο Πατριάρχης Βασίλειος Καματηρός, παιδικός φίλος και ευνοούμενος άλλοτε του Ανδρονίκου, για να κολακέψει τον νέο βασιλέα (Ισαάκιο Β' Άγγελο) αφώρισε τον νεκρό. Από τον άμβωνα ψηλά της Μεγάλης Εκκλησίας φώναξε: «Κατηραμένος ἔστω καί ἂλυτος καί τυμπανιαῖος. Οι λίθοι καί οἱ σίδηροι λυθήσονται αὐτός δέ μηδαμῶς. Κλῆρος αὐτοῦ ἔστω ἡ λέπρα τοῦ Γιεζή καί ἡ ἀγχόνη τοῦ Ιούδα. Στέκων εἴη καί τρέμων ἐν τη γεέννῃ ὡς ὁ Κάϊν έως οὖ μεταγνῷ». Το τελετουργικό μάς το παρέχει ο Γεώργιος Σεφέρης στο χειρόγραφο Σεπ. ΄41: «Έφτασα στην Αθήνα τον καιρό που άρχιζε ο μεγάλος Διχασμός. Δεν πρόφτασα να νιώσω μήτε αγάπη μήτε υπόληψη για τον Κωνσταντίνο. Έπειτα ήρθαν τα "Νοεμβριανά"... Θυμάμαι τ΄απομεσήμερο που είδα, από ένα παράθυρο της οδού Μπουμπουλίνας,[τι σύμπτωση μια και η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα είχε αφορισθεί] το ελεεινό θέαμα του όχλου με δεσποτάδες και παπάδες που κουβαλούσαν πέτρες για τ΄ ανάθεμα του Βενιζέλου [Δεκέμβριος 1916]· την αηδία που μ΄ έπνιγε στο Πολύγωνο, μπροστά στο φριχτό μνημείο με τα κερατοφόρα καύκαλα από τραγιά στην κορυφή του... Ήτανε πράγματα που δεν καταλάβαινα. Και τώρα ακόμη που πέρασαν τα χρόνια και ξεβίδωσα πολλές φορές το μηχανισμό του ανθρώπου και του Έλληνα, μπορεί να βρίσκω εξηγήσεις αλλά δεν απολυτρώθηκα ολωσδιόλου από την κατάντια εκείνη». Το παρόν λήμμα αναφέρεται στο ισχύον ελληνικό εκκλησιαστικό δίκαιο.
Μπαλμπόα Παναμά

Το μπαλμπόα (balboa} είναι το νόμισμα του Παναμά. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι PAB. Ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ισπανού κονκισταδόρ Βάσκο Νουνιές ντε Μπαλμπόα. Το μπαλμπόα υποδιαιρείται σε 100 σεντέσιμος (centésimos).

 Το μπαλμπόα αντικατέστησε το Πέσο Κολομβίας το 1904 έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας. Δεσμεύθηκε έναντι του αμερικανικού δολαρίου (που είναι νόμιμο για τις συναλλαγές στον Παναμά) σε ισοτιμία 1:1 από την εισαγωγή του. Το 1904 κυκλοφόρησαν αργυρά κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 2½, 5, 10, 25 και των 50 σεντέσιμος. Αυτά τα κέρματα ζύγιζαν σε σχέση με τα 25 γραμμάρια, 50 σεντέσιμος κάνοντας το κέρμα των 2½ σεντέσιμος να ισοδυναμεί με 1¼ του γραμμαρίου. Το πολύ μικρό του μέγεθος συνετέλεσε στο να γίνει γνωστό ως «Χάπι του Παναμά» ή «Σμαράγδι του Παναμά». Το 1907 εισήχθησαν κέρματα του ½ και των 2½ σεντέσιμος από χαλκονικέλιο και από το ίδιο υλικό φτιάχτηκαν τα κέρματα των 5 σεντέσιμος, τα οποία κυκλοφόρησαν το 1929. Τη δεκαετία του 1930 εισάχθηκαν και νέα κέρματα. Από αυτά μερικά ήταν ίδια με τα αμερικανικά κέρματα. Το 1966 άλλαξε σύνθεση των ασημένιων νομισμάτων. Για πρώτη φορά από το 1947 κυκλοφόρησαν κέρματα του 1 μπαλμπόα και το 1973 του ½ μπαλμπόα. Τα τραπεζογραμμάτια του Παναμά σε αξία μπαλμπόα, τυπώθηκαν το 1941 από τον Πρόεδρο Αρνούλφο Αρίας και ανακλήθηκαν λίγο αργότερα. Έτσι, τους δόθηκε το προσωνύμιο «τα δολάρια των επτά ημερών». Αυτά ήταν τα μόνα τραπεζογραμμάτια που τυπώθηκαν στον Παναμά. Έκτοτε (αλλά και πριν) κυκλοφορούν μόνο αμερικανικά χαρτονομίσματα στη χώρα. Κέρματα του Παναμά Νόμισμα του Παναμά Μπαλμπόα Τράπεζες και συναλλαγές στον Παναμά
Άγιος Νικόλαος Σπαθάδων Τρικάλων

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σπαθάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραληθαίων, του δήμου Τρικκαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Βεραντζί, μέχρι το 1928 Βερεντζής και μέχρι το 1955 ονομαζόταν Κοιλάδα.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται κοντά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες των Αντιχασίων, στη δυτική όχθη του ποταμού Ληθαίου και ανατολικά της Καλαμπάκας, πάνω στην επαρχιακή οδό Θεόπετρας-Κονισκού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 23 χλμ. περίπου Β.ΒΔ. των Τρικάλων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Βεραντζί και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγινίου του νομού Τρικάλων. Το 1912 μετονομάστηκε σε Βερεντζής, το 1928 σε Κοιλάδα και το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος. Το 1976 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σπαθάδων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σπαθάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραληθαίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραληθαίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρικκαίων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ο Ισοβίτης

Ο Ισοβίτης είναι κόμικ του Αρκά. Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Η ΠΡΩΤΗ το 1988 και συνέχισε να δημοσιεύεται μέχρι το 1990. Έχει γίνει και τηλεοπτική σειρά με μαριονέτες στην ελληνική τηλεόραση. Η σειρά περιγράφει τα γεγονότα σε μια φυλακή με βασικό χαρακτήρα έναν κατάδικο σε 622 χρόνια από δικαστική πλάνη. Τα βιβλία αρχικά εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Ars Longa και Λιβάνη και σήμερα εκδίδονται από τις εκδόσεις Γράμματα.

 Ένας κρατούμενος καταδικασμένος σε 622 χρόνια φυλακή, είναι έγκλειστος σε μια ελληνική φυλακή, που οι νόμοι της Χούντας εξακολουθούν να ισχύουν. Ο Ισοβίτης και όλοι οι κρατούμενοι στηρίζονται από ένα ποντίκι που ζεί στις φυλακές, τον Μοντεχρήστο που συμπεριφέρεται πολύ αλαζονικά. Όλοι οι κρατούμενοι μπαίνουν εξαιτίας του Μοντεχρήστου, σε περιπέτειες. Κεντρικοί Ο Ισοβίτης (Γιώργος Νινιός)- Πρωταγωνιστής, που έχει καταδικαστεί σε 622 χρόνια φυλακή. Ο Μοντεχρήστος (Σοφία Βόσου) - Ο αρουραίος που φροντίζουν οι κρατούμενοι. Ο Δεσμοφύλακας (Γιάννης Ευδαίμων) Ο Μάγειρας (Γιάννης Μποσταντζόγλο)) - που φτιάχνει συσσίτιο που δεν τρώγεται και πάντα προκαλεί εξεγέρσεις. Ο Γιατρός - που κάνει λάθος διαγνώσειςΆλλοι Ο Θανατοποινήτης (Μελλοθάνατος)- Που συνέχεια ακυρώνεται η εκτέλεσή του τελευταία στιγμή Ο απατημένος - Κλείστηκε στην φυλακή όταν έπιασε την γυναίκα του να τον απατά και σκότωσε τον εραστή της. Έκτοτε, έχει βάσιμες υποψίες ότι τον κερατώνει (Στο τέλος επαληθεύεται) Ο παπάς (Δημήτρης Λιγνάδης) - που δίνει κουράγιο στον θανατοποινήτη. Ο καθαριστής - Κλείστηκε στην φυλακή επειδή σκότωσε την γυναίκα του, αφού γκρίνιαζε επειδή δεν την βοηθούσε στις δουλειές. Ο Ασυνείδητος - Έχει σκοτώσει 102 άτομα και δεν μιλάει ποτέ, παρά μόνο γρυλίζει. Ο Δήμιος (Γιάννης Ευδαίμων) Ο Βασανισμένος Ο Ασθενής Ο Γέρος - Ηλικιωμένος κρατούμενος, ο οποίος-λόγω της προχωρημένης του ηλικίας-δεν θυμάται τον λόγο της φυλάκισης, παρά μόνον ότι ήταν 18 ετών όταν κλείστηκε. Η Κλημεντίνη Κακές παρέες Ένα ποντίκι στη σούπα μου Γιατρέ, έχω ένα βάρος Ο θεός αγαπάει τον κλέφτηΑργότερα, κυκλοφόρησε και επίτομο.
Σουσάνα Σαμπαλέτα

Η Σουσάνα Σαμπαλέτα (Susana Zabaleta) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [suˈsana saβaˈleta], γεννημένη στις 30 Σεπτεμβρίου 1964, είναι μεξικανή τραγουδίστρια και ηθοποιός.Γεννημένη στη Μονκλόβα, Κοαουίλα, μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού το 1985. Το 1986 εμφανίστηκε στην αίθουσα Ογίν Γιολίστλι και ερμήνευσε παραστάσεις όπερας όπως Τραβιάτα, Διδώ και Αινείας και Αινείας. Συμμετείχε επίσης στο συγκρότημα "Quien es quien" («Ποιος είναι ποιος»). Το 1987 η Σαμπαλέτα έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με τα μιούζικαλ El violinista en el tejado «Ο Βιολιστής στη στέγη» και Δον Κιχώτης της Μάντσας. Το 1991 συμμετείχε στη μεξικάνικη εκδοχή του «Γάτες» μαζί με την Μαρία ντελ Σολ. Το 1995, ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο ¿Ο fué un sueño? (Ή ήταν ένα όνειρο;) και το 1996, ηχογράφησε την ισπανική εκδοχή της ταινίας Ποκαχόντας της Ντίσνεϊ: Los Colores en el viento (Τα χρώματα του ανέμου). Η καριέρα ηθοποιίας της άρχισε στις τηλενουβέλες το 1993. Το 1996 γύρισε την πρώτη ταινία της Sobrenatural, μια ταινία τρόμου κατευθυνόμενη από το σύζυγό της, ο σκηνοθέτης Ντανιέλ Γκρουένερ. Το 1998, συμμετείχε στην μεξικανική ταινία Sexo, pudor y lagrimas «Σεξ, ντροπή και δάκρυα» (κατευθυνόμενη από τον Αντόνιο Σερράνο) για την οποία κέρδισε το Βραβείο Ασημένιο Αριέλ ως καλύτερη ηθοποιό. Τα τελευταία χρόνια η Σαμπαλέτα έχει συνεργαστεί με το μεξικάνικο συνθέτη Αρμάντο Μανσανέρο, με τον οποίο έχει ηχογραφήσει δύο άλμπουμ: de la A a la Z (2006) και Amarrados (2009). Το 2011 η Σαμπαλέτα έκανε το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια της δική της τηλεοπτικής εκπομπής.

 Sobrenatural (1996) Cossi fan Tutte (1997) Elisa antes del fin del mundo (1997) Sexo, pudor y lagrimas (Σεξ, ντροπή και δάκρυα) (1998) Crónica de un desayuno (1999) Vivir Mata (2001) Sinbad (2003) Cadenas de Amargura (1991) Milagro y Magia (1991) Al filo de la muerte (1991) La sombra del otro (1996) Pueblo chico, infierno grande (1997) Una luz en el camino (1998) Mi destino eres tu (2000) Salomé (2002) Bajo la misma piel (2003) S.O.S.: Sexo y otros Secretos (2008) Fuego en la sangre (2008) Los simuladores (2009) Por Ella Soy Eva (2012) Lo que más quieres (2013) Barnum (1986) El Violinista en el tejado (Ο Βιολιστής στη στέγη) (1986) Magnolias de Acero (1988) Mi vida es mi vida (1988) Don Quijote de la Mancha (Δον Κιχώτης της Μάντσας) (1988) Sor-Presas (1989) Que planton! (1989) Cats (1991) Pocahontas con La Malinche (Η Ποκαχόντας με τη Μαλίντσε) (1995) El Teléfono (1998) El hombre de la mancha (2000) Los Monólogos de la vagina (Μονόλογοι Αιδοίων) (2002) Cultura en línea (2002) Cantando por un sueño (2006) Me quiero enamorar (2009) Susana Adicción (2011-) ¿O...fue un sueño? (1995) Desde el baño (1997) El pasado nos vuelve a pasar (2002) Navidad (2002) Quiero sentir bonito (2004) Para darle cuerda al mundo (2005) De la A a la Z (2006) Te busqué (2008) Amarrados (2010) Επίσημη Ιστοσελίδα της Σουσάνα Σαμπαλέτα Η Σουσάνα Σαμπαλέτα στο IMDb Βιογραφία στα Ισπανικά στο esmas.com Αρχειοθετήθηκε 2014-04-24 στο Wayback Machine.
Λεωφόρος Αθηνών

Η Λεωφόρος Αθηνών (παλαιότερα αποκαλούμενη ως Λεωφόρος Καβάλας) είναι κύρια οδική αρτηρία που ξεκινά από το κέντρο της Αθήνας και κατευθύνεται δυτικά, ως την Εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου. Συγκεκριμένα, από την πλατεία Καραϊσκάκη και τον Σταθμό Μετρό Μεταξουργείο, εκκινά με την ονομασία Αχιλλέως. Την ονομασία Λεωφόρος Αθηνών αποκτά από τη διασταύρωσή της με τη Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως και διασχίζει τις περιοχές Αιγάλεω και Χαϊδάρι, φτάνοντας έως το Δαφνί. Από τη Μονή Δαφνίου ενώνεται με την Ιερά Οδό, μέχρι τα όρια του Δήμου Ελευσίνας, απ' όπου εκκινά η Εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Αποτελεί μέρος των Εθνικών Οδών 8 και 8α. Για πολλά χρόνια στη Λεωφόρο Αθηνών υπήρχε εμπορική δραστηριότητα με χρήσεις γης χαμηλής αξίας. Ωστόσο, μετά τα πρώτα χρόνια του 2000 άρχισαν να κτίζονται κτίρια γραφείων και να αυξάνεται η αξία της γης.

 Η λεωφόρος απέκτησε 8 λωρίδες (4 ανά κατεύθυνση) κατά τη δεκαετία του 1950 και κατά τη δεκαετία του 1960 συνδέθηκε με την εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου. Αργότερα, προστέθηκε ο κόμβος με τη Λεωφόρο Κηφισού, ο οποίος πήρε μήνες για να κατασκευαστεί, ενώ στη συνέχεια προστέθηκε ο κόμβος με τη Λεωφόρο Θηβών. Και οι δύο αυτοί κόμβοι είχαν δύο λωρίδες εξόδου και δύο λωρίδες παραμονής στην οδό, για αποσυμφόρηση της κυκλοφοριακής ροής. Μεταξύ των ετών 1991 και 1993 ξεκίνησε η κατασκευή του ανατολικού κόμβου και της δυτικής εισόδου από τη Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, εξέλιξη η οποία οδήγησε στο κλείσιμο τμημάτων της Λεωφόρου Αθηνών και της οδού Αχιλλέως. Η οδός παρέκαμπτε μέσω της οδού Παλαμήδου. Σήμερα αποφεύγεται η διέλευση μιας σιδηροδρομικής γραμμής, στην οποία προκαλούνταν κυκλοφοριακή συμφόρηση μετά το άνοιγμα της οδού. Οι εργασίες μεταξύ 1992 και 2000 δεν επηρέασαν τη λεωφόρο, αλλά τους κόμβους στις εισόδους τους. Επί του παρόντος, έχουν εκπονηθεί σχέδια για τη σύνδεσή της με το νότιο άκρο της Περιφερειακής Αιγάλεω. Η νέα λεωφόρος Αθηνών Καθημερινή, 04/08/2007, Άρθρο του Νίκου Βατόπουλου.
Βασίλης Ψηφίδης

Ο Βασίλης Ψηφίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης στα πρώτα χρόνια της Α' Εθνικής κατηγορίας και κατέκτησε με τους "κιτρινόμαυρους" το κύπελλο Ελλάδας του 1970.

 Ο Ψηφίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και στις 9 Οκτωβρίου 1960 (για τον αγώνα της 4ης αγωνιστικής κόντρα στον Εθνικό Πειραιώς) εμφανίστηκε για πρώτη φορά με την φανέλα της ανδρικής ομάδας του συλλόγου, μετά από απαίτηση του Γιουγκοσλάβου προπονητή Σβέτισλαβ Γκλίσοβιτς. Στην σεζόν 1960-61, έπαιξε συνολικά σε πέντε παιχνίδια, ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκε ως μέσος, αλλά ο Ιταλός προπονητής Έττορε Τρεβιζάν, τον τοποθέτησε στην θέση του αριστερού πλάγιου αμυντικού την σεζόν 1962-63. Σύντομα, επέστρεψε στον χώρο του κέντρου, σε μία χρονιά που ο Άρης παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία με μεγάλη δυσκολία. Ο Ψηφίδης υπήρξε από τους λίγους διακριθέντες των "κιτρίνων" και στην τελευταία αγωνιστική ημέρα του πρωταθλήματος, όπου ο Άρης αντιμετώπιζε τον Πανιώνιο στην Αθήνα, αναγκάστηκε να αγωνιστεί ως τερματοφύλακας στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα μετά τον τραυματισμό του Γιώργου Καλδεριμτζή, διατηγρώντας την λευκή ισοπαλία.Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε και πάλι ως τερματοφύλακας στο εντός έδρας ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, διατηρώντας το 0-0. Εκείνη την περίοδο έπαιξε ως επιθετικός μέσος, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει την ευρωπαϊκή της έξοδο, όπου αντιμετώπισε την ιταλική Ρόμα τον Σεπτέμβριο του 1964, με τον Ψηφίδη να αγωνίζεται και στις δύο αναμετρήσεις. Τοποθετήθηκε στην θέση του αμυντικού χαφ στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Κολωνία, ενώ έναν χρόνο αργότερα έπαιξε για τελευταία φορά πριν την προσωρινή του αποχώρηση από τους αγωνιστικούς χώρους στο ματς εναντίον της Γιουβέντους στο Καυτανζόγλειο στάδιο.Ο Ψηφίδης, μαζί με τον συμπαίκτη του Χρήστο Καμπουρλάζο, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη του 1968, παίρνοντας και πάλι τον ρόλο του αμυντικού μέσου στην ομάδα του Άρη. Αγωνίστηκε μέχρι το 1971, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδας του 1970, όπου στον τελικό αγώνα πέρασε ως αλλαγή στο 59ο λεπτό.Το 1971, μετανάστευσε και πάλι, αρχικά στη Νότια Αφρική και στην συνέχεια επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόμενος στην ομάδα της Καβάλας την σεζόν 1973-74. Βραβεύθηκε από τον Άρη τον Μάρτιο του 2012, δωρίζοντας και ο ίδιος μία πλακέτα προς τον σύλλογο. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Ψηφίδης Βασίλης | aris.re Αφιέρωμα Βασίλης Ψηφίδης: Το κύπελλο μας! Πρωτοχρονιά με τον Βασίλη Ψηφίδη
Κλέφτες καταστημάτων

Το Κλέφτες καταστημάτων (αγγλικά: Shoplifters, ιαπωνικά: 万引き家族) είναι ιαπωνική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Χιροκάζου Κόρε-έντα. Αναφέρεται σε μια οικογένεια που επιδίδεται σε κλοπές καταστημάτων για να αντιμετωπίσει τη φτώχεια.

 Λίλι Φράνκι ως Οσάμου Σιμπάτα Σακούρα Άντο ως Νομπούγιο Σιμπάτα Μάγιου Ματσουόκα ως Άκι Σιμπάτα Κάιρι Τζο ως Σότα Σιμπάτα Μίγιου Σασάκι ως Γιούρι Κίριν Κίκι ως Χατσούε Σιμπάτα Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 71ο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Ήταν υποψήφια για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 91α Βραβεία Όσκαρ, για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και για το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Κλέφτες καταστημάτων στην IMDb
Βραβείο Ανδρείας

Το Βραβείο Ανδρείας (ρωσ. Орден Мужества) είναι ένα βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου 1994, με το διάταγμα Νο. 442 και αντικατέστησε το Βραβείο Ατομικού Θάρρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

 Το Βραβείο Ανδρείας μπορεί να απονεμηθεί σε έναν άνθρωπο επανειλημμένα όπως για παράδειγμα: Στον Αντισυνταγματάρχη, Ήρωα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Αντρέι Βολοβίκοφ. Στον Συνταγματάρχη της Αστυνομίας, Αλεξέι Νοβγκορόντοφ.Αυτοί οι 2 έχουν βραβευτεί με το βραβείο αυτό 4 φορές.
Ε (πόλη)

Ε (Γαλλικά: Eu) είναι το όνομα ιστορικής πόλης στη βόρεια Γαλλία, στις ανατολικότερες παραθαλάσσιες ακτές στο διαμέρισμα του Σεν Μαριτίμ, στην ανατολική πλευρά της περιφέρειας Άνω Νορμανδίας κοντά στα σύνορα με την Πικαρδία. Ο πληθυσμός της κυμαίνεται περίπου στους 8.000–8.500 κατοίκους. Έχει ανάκτορο και πανεπιστήμιο αναγεννησιακής μορφής, ενώ πήρε το όνομά της από παραφθορά, με τα χρόνια, του ονόματος του μικρού ποταμού Ou, γνωστού από τους μεσαιωνικούς χρόνους.

 Η κομητεία του Ε δημιουργήθηκε το 996 από τον δούκα Ριχάρδο Α΄ της Νορμανδίας για τον νόθο γιο του Γοδεφρείδο της Βριένης. Τον 12ο αιώνα, ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος που είχε υπό την κατοχή του την Νορμανδία, έκτισε την πόλη. Η κομητεία αναδημιουργήθηκε το 1352, από τον Καπέτο δούκα Ιωάννη του Αρτουά του Ε. Το 1430 η Ιωάννα της Λωρραίνης πέρασε από την πόλη και έμεινε μια νύχτα. Η πόλη παρέμενε ανεξάρτητη κομητεία ως το 1472 που κληρονομήθηκε από τον Ιωάννη, κόμη του Νεβέρ, αφού ο θείος του, κόμης Κάρολος του Αρτουά του Ε΄ πέθανε άτεκνος. Σε τρία χρόνια, το 1477, ενσωματώθηκε στο Βουργουνδιακό δουκάτο του Καρόλου του Ισχυρού. Αργότερα σκοτώθηκε σε μάχη, ενώ ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΑ΄ ανέλαβε εκστρατεία, προκειμένου να ενσωματώσει στο γαλλικό στέμμα τα εδάφη του Καρόλου, συμπεριλαμβανόμενου και του Ε. Το ανάκτορο της πόλης καταστράφηκε το 1475 προκειμένου να αποτρέψει την κατάκτησή της από τους Άγγλους. Ανοικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα στο κέντρο της πόλης και ολοκληρώθηκε έναν αιώνα αργότερα. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας το χρησιμοποιούσε ως θερινή κατοικία.
Ιωάννης ντε Λενκάστρε του Αβέιρο

Ο Ιωάννης ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. João de Lencastre (1501 - 1571) από τον Οίκο των Αβίς ήταν ο 1ος δούκας τού Αβέιρο (1535-71) και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας (1520-48).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε 2ου δούκα της Κοΐμπρα και της Βεατρίκης ντε Βιλλένα, κόρης τού Άλβαρο, 4ου γιου τού δούκα της Μπραγκάνσα. Οι γονείς του ήταν 3α εξαδέλφια. Όταν ήταν 12 ετών, υπηρέτησε τον 2ο εξάδελφό του Ιωάννη Γ΄ τότε διάδοχο και ο Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας, πατέρας τού Ιωάννη Γ΄, έκανε τον Ιωάννη ντε Λενκάστρε μαρκήσιο τού Τόρρες Νόβας το 1520. Την εποχή αυτή ανακοινώθηκαν οι γάμοι τού Φερδινάνδου, 3ου γιου τού Εμμανουήλ Α΄, με την πολύφερνη και ερίτιμη δόνα Γκουιομάρ Κουτίνο κόμισσα της Μαριάλβα & Λουλέ. Τότε ο Ιωάννης ντε Λενκάστρε δήλωσε, ότι είχε νυμφευτεί μυστικά με αυτή. Δημιουργήθηκε σκάνδαλο στην Αυλή και ο βασιλιάς Ιωάννης Γ΄ τον φυλάκισε στο κάστρο τού Σαο Ζόρζε στη Λισαβόνα. Έτσι έγινε ο γάμος τού Φερδινάνδου και εορτάστηκε. Ο Ιωάννης ντε Λενκάστρε αφέθηκε 9 έτη μετά και μετέβη να ζήσε στο Σετούμπαλ, ίσως από ντροπή. Το 1535 επέστρεψε στην Αυλή και συνόδευσε τον Λουδοβίκο, 2ο γιο τού Εμμανουήλ Α΄, που ήταν ηγέτης τού Πορτογαλικού στόλου στην εκστρατεία τού Καρόλου Α΄ της Ισπανίας εναντίον της Τύνιδας. Το έτος αυτό Ιωάννης Γ΄ τού χορήγησε τον τίτλο τού 1ου δούκα τού Αβέιρο. Το 1539 απεβίωσε η Ισαβέλλα, 1η κόρη τού Εμμανουήλ Α΄ και σύζυγος τού Καρόλου Α΄ των Αψβούργων. Ο Ιωάννης ντε Λενκάστρε εστάλη για να παρουσιάσει επίσημα τα συλλυπητήρια στον βασιλιά της Ισπανίας. Το 1552 εστάλη να συνοδεύσει από τα σύνορα την Ιωάννα των Αψβούργων, κόρη τού Καρόλου Α΄, η οποία θα παντρευόταν τον Ιωάννη-Εμμανουήλ, μόνο γιο τού Ιωάννη Γ΄. Έγραψε αρκετά βιβλία και έκτισε μία καταπληκτική μονή στην Αρράμπιντα, πλησίον τού Σετούμπαλ. Στην εποχή μας γίνεται εκεί ένα φεστιβάλ μουσικής κάθε χρόνο. Νυμφεύτηκε το 1537 τη δόνα Ζουλιάνα ντε Λάρα, κόρη τού 3ου μαρκησίου της Βίλλα Ρεάλ και είχε τέκνα: Γεώργιος ντε Λενκάστρε 1548-1578, 2ος δούκας τού Αβέιρο. Πέντρο Ντίνις ντε Λενκάστρε 1550-1576. ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. II, pages 342 and 343. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Ρομπέν των Δασών: Ο πρίγκιπας των κλεφτών

Ο Ρομπέν των Δασών: ο Πρίγκιπας των Κλεφτών, είναι μία κινηματογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής, του 1991 σε σκηνοθεσία Κέβιν Ρέινολντς και με πρωταγωνιστή τον Κέβιν Κόστνερ.

 Πριν από 800 χρόνια, σε ένα σκοτεινό δάσος στη μεσαιωνική Αγγλία, ζούσε ένας ήρωας - ένας άνδρας τόσο εξαιρετικός ώστε το όνομα και η ιστορία του έγιναν μύθος. Γεννήθηκε μέσα στα πλούτη, αλλά απέκτησε ισχύ αφού έχασε ότι είχε. Ήταν ένας περιπετειώδης με ελεύθερο πνεύμα άνδρας, αλλά έδινε την υπόσχεση του σε μία μόνο γυναίκα. Ήταν άφοβος στο πεδίο της μάχης, αλλά επίσης συμπονετικός φίλος. Ήταν συγκαλυμμένος στην ανωνυμία, αλλά απελευθέρωσε ένα βασίλειο. Αυτός ήταν ο Ρομπέν των Δασών. Η περιπέτεια ξεκινά όταν ο Ρομπέν ξεφεύγει από την Ιερουσαλήμ, όπου ήταν αιχμάλωτος από τους μουσουλμάνους με το απίστευτο στυλ του και επιστρέφει από τις Σταυροφορίες στην Αγγλία με τον σύντροφό του Αζίμ Ελ Σιρ Αλ Μπακίρ, για να ανακαλύψει ότι πρέπει να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του. Σε αυτό το ταξίδι, ο Ρομπέν γίνεται αρχηγός των παρανόμων, και η μία περιπέτεια συνοδεύει την άλλη, κλέβουν από τους πλούσιους και δίνουν στους φτωχούς. Κέβιν Κόστνερ - Ρομπέν των Δασών (ή του Λόξλεϊ) Μόργκαν Φρίμαν - Αζίμ Ελ Σιρ Αλ Μπακίρ Κρίστιαν Σλέητερ - Γουίλ Σκάρλετ Άλαν Ρίκμαν - Σερίφης του Νότινγχαμ Μαίρη Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο - Λαίδη Μάριαν Η ταινία σε παραγωγή της Warner Bros. στοίχισε 48 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε 390 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ήταν η δεύτερη πιο επιτυχημένη ταινία της χρονιάς πίσω από το Terminator 2: Judgment Day. Το τραγούδι του Μπράιαν Άνταμς (Everything I Do) I Do It for You που ακούγεται στην ταινία έγινε παγκόσμια επιτυχία και παρέμεινε για πολλές συνεχόμενες εβδομάδες στα τσαρτς.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2013-2014

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2013–14 είναι η 16η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού και διοργανώνεται από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονται. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 140 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για 4η στην σειρά χρονιά, ο Ολυμπιακός Πειραιώς.

 Την Α' φάση του κυπέλλου Ελλάδας αποτέλεσαν τα κύπελλα των δέκα τοπικών ενώσεων. Από κάθε ένωση την πρόκριση για την Β' φάση πήραν δύο ομάδες. Οι ομάδες που πήραν την πρόκριση από κάθε ένωση: Στη Β' φάση εισήλθαν στη διοργάνωση οι 18 ομάδες της Α2 που δήλωσαν συμμετοχή. Οι κληρώσεις έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια, ώστε να αποφευχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις για τις ομάδες Οι ομάδες χωρίστηκαν σε επτά τομείς (1ος: ΕΣΠΑΑΑ και ΕΣΠΕΔΑ (και μία ομάδα από τις ΕΣΠΕΠ και Ζ' περιφέρεια), 2ος: ΕΣΠΕΚ, 3ος: Ζ’ περιφέρεια, 4ος: ΕΣΠΕΔΕ και ΕΣΠΕΠ, 5ος: ΕΣΠΕΜ και ΕΣΠΕΚΕΛ, 6ος: ΕΠΕΣΘ, 7ος: ΕΣΠΕ Θρ./Αν. Μακ.). Στη Γ' φάση βρέθηκαν πέντε ομάδες από τη Β' φάση, καθώς και έντεκα ομάδες της Α1 γυναικών 2013–14 (δε δήλωσε συμμετοχή στο κύπελλο ο ΕΟ Σταυρούπολης). Η τελική φάση (final-4) διεξήχθη το διήμερο 29 και 30 Μαρτίου στην Πύλο και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τη δημόσια τηλεόραση. Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 29 Μαρτίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό ξεκίνησε στις 16:00 ώρα Ελλάδος, και ο δεύτερος ανάμεσα στον Ηρακλή και τον Πανναξιακό στις 19:15. Ο τελικός ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Πανναξιακό διεξήχθη στις 30 Μαρτίου με ώρα έναρξης 19:30. Ο Ολυμπιακός επικράτησε και κατέκτησε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο. MVP: Στέλλα Χριστοδούλου Ειδήσεις για το κύπελλο Ελλάδας Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ. Σύστημα διεξαγωγής κυπέλλου Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ.
Τζένοα ΚΦΚ

Η Τζένοα ΚΦΚ (ιταλικά: Genoa CFC) είναι ιταλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Γένοβα. Ιδρύθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1893 και αποτελεί την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που δημιουργήθηκε στην Ιταλία.

 Η ομάδα αγωνίζεται στο Στάδιο Λουίτζι Φεράρις από το 1911. Μεγάλη παραδοσιακή αντίπαλος της Τζένοα είναι η Σαμπντόρια που ιδρύθηκε το 1946 και εδρεύει επίσης στην πόλη της Γένοβα. Ο αναμεταξύ τους αγώνας, αποκαλείται Ντέρμπι ντέλλα Λαντέρνα (Ντέρμπι του Φάρου), από το Φάρο τη Γένοβας. Η Τζένοα έχει κατακτήσει 9 φορές το Πρωτάθλημα Ιταλίας και 1 φορά το Κύπελλο Ιταλίας. Αν και οι τίτλοι της ομάδας σε κορυφαίο επίπεδο χρονολογούνται πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τζένοα εξακολουθεί να είναι η τέταρτη ομάδα σε πρωταθλήματα, στην Ιταλία. Πρωταθλήματα Ιταλίας (9): 1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914–15, 1922–23, 1923–24 Κύπελλα Ιταλίας (1): 1936-37 (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Μπάνγκορ Σίτι ΦΚ

Η Μπάνγκορ Σίτι ΦΚ είναι μια ημιεπαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου από την πόλη Μπάνγκορ της Ουαλίας. Συμμετέχει στην Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας. Ιδρύθηκε το 1876. Έδρα της ομάδας είναι το Nantporth χωρητικότητας 3000 θεατών.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ: Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας: Πρωταθλήτρια (3): 1993–94, 1994–95, 2010–11 Κύπελλο Ουαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών): Κυπελλούχος (8): 1889, 1896, 1962, 1998, 2000, 2008, 2009, 2010 Νόρδερν Πρέμιερ Λιγκ: Νικήτρια (1): 1969 Νόρδερν Πρέμιερ Λιγκ: Νικήτρια (1): 1989 Νόρδερν Πρέμιερ Λιγκ: Νικήτρια (1): 1987 Davies, Gareth M (1994). A Coast of soccer memories 1894–1994: the centenary book of the North Wales Coast Football Association. Gareth M Davies. ISBN 0-9524950-0-7. Garland, Ian (1993). The History of the Welsh Cup 1877–1993. Bridge Books. ISBN 1-872424-37-6. Επίσημος ιστότοπος
Ιωάννης του Λύνεμπουργκ

Ο Ιωάννης (π. 1242 - 13 Δεκεμβρίου 1277) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1269-77), μέρους του δουκάτου του Μπάουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ. Πιο πριν κυβερνούσε το δουκάτο με τον αδελφό του (1252-69).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Α΄ του Παιδός, πρώτου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Ματθίλδης των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Το 1252 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄, αλλά δεν συμφωνούσαν στη διακυβέρνηση. Έτσι ο Αλβέρτος Α΄ έκανε τη διαίρεση του δουκάτου και το 1269 ο Ιωάννης διάλεξε το μερίδιό του. Προτίμησε το Λύνεμπουργκ, που περιελάμβανε την πόλη του Ανοβέρου. Στον Αλβέρτο Α΄ έμεινε το Βολφενμπύτελ, που περιελάμβανε την περιοχή γύρω από το Μπράουνσβαϊγκ, το Κάλενμπεργκ και το Γκέτινγκεν. Την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ την διοικούσαν από κοινού. Απεβίωσε το 1277 και ετάφη στη μονή του Αγ. Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ. Το 1265 νυμφεύτηκε την Λιούτγκαρντ, κόρη του Γεράρδο Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε και είχε τέκνα: Όθων Β΄ ο Αυστηρός 1266-1330, πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. Ματθίλδη, απεβ. μετά το 1308, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ & Βέρλε. Ελισάβετ, απεβ. 1294/98, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ κόμη του Όλντενμπουρκ. Αγνή, απεβ. π. 1314, παντρεύτηκε τον Βέρνερ Α΄ κόμη του Χάντμερσλεμπεν. Ελένη, παντρεύτηκε τον Κόνραντ Γ΄ κόμη του Βέρνιγκεροντε.Είχε και ένα εκτός γάμου, φυσικό τέκνο: Ερρίκος, απεβ. 1324, ιερέας (canon) στο Βάλσροντε.
Ανθοχώρι Μετσόβου Ιωαννίνων

Το Ανθοχώρι (πρώην Δερβέντιστα, γνωστή και ως Τρεβενίτσα, Δερβένιτσα και Τρεπτίστι) είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές της βόρειας Πίνδου. Το Ανθοχώρι είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2011 οι μόνιμοι κάτοικοι του οικισμού είναι 159. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,215 χμ² (2011).

 Ο οικισμός απέχει 47 χιλιόμετρα από το αστικό κέντρο των Ιωαννιτών. Η πρόσβασή του μπορεί να γίνει μέσω Εγνατίας οδού σε 30 λεπτά και μέσω παλαιάς εθνικής οδού Ιωαννίνων -Τρικάλων σε 1 ώρα περίπου. Εμφάνιση ζωής έχουμε από την εποχή της Ύστερης Χαλκοκρατίας 2500-1100 π.Χ όπου στην θέση Πύργος βρέθηκαν τάφοι με κτερίσματα μέσα και αιχμή δόρατος. Στον λόφο μεταξύ των αγίων Αποστόλων και του άγιου Χαράλαμπου υπάρχουν ερείπια της ακρόπολης που είχε ο βασιλιάς Πύρρος για να ελέγχει τα σύνορα Ηπείρου-Θεσσαλίας.Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Δερβεντίστα και σημαίνει πέρασμα, ήταν χτισμένο στην αριστερή όχθη του Αράχθου όπου περνούσε ο δρόμος από Μακεδονία-Θεσσαλία-'Ηπειρο. Ανήκε εκάστοτε στην επαρχία Μετσόβου,όπου διαδοχικά παραχωρούνταν προνόμια από την Υψηλή Πύλη,π.χ ο Σουλτάνος Μουράτ Β΄ το 1430 και ο Σουλτάνος Μεχμέτ Δ΄το 1659 όπου με αυτά τα προνόμια παρέχονται οικονομικές ευκολίες πολιτικές ελευθερίες καθώς και διοικητική και εκκλησιαστική αυτονομία. Την εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων,χτισμένη το 1884 με τον ωραίο περίβολο. Το μουσείο υδροκίνησης Το λαογραφικό μουσείο του χωριού. Το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, του 17ου αιώνα Αγία Τριάδα Στις 25-26 Ιουλίου πανηγύρι της πολιούχου του χωριού Αγίας Παρασκευής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Οπούς

Η Οπούς (αρχαία Ελληνική: Ὀποῦς) στην αρχαία Ελλάδα, ήταν η κύρια πόλη της ανατολικής Λοκρίδας. Βρισκόταν στις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας απέναντι από την Εύβοια, Ν.Α από τη σημερινή Αταλάντη, μεταξύ της Αταλάντης και της Μαλεσίνας (του οικισμού Γαρδινίτσα και του χωριού Τραγάνα). Το λιμάνι της ήταν λίγο βορειότερα, στο Κύνος.

 Η ονομασία της πόλης Οπούς (γενική: της Οπούντας, αιτιατική: την Οπούντα), προέρχεται από τον Οπούντα, που ήταν γιος του Λoκρού. Εκατοικείτο από τις φυλές «Λοκροὶ Επικνημίδιοι» και «Λοκροὶ Οπούντιοι». Ο Πίνδαρος στην ένατη Ολυμπιακή Ωδή, αναφέρεται στην Οπούντα. Η Οπούς, ήταν η πατρίδα των Αργοναυτών Ευρυτίωνα (γιου του Ίρου) και του Μενοίτιου (γιού του Άκτωρος) και τόπος γέννησης του Ομηρικού ήρωα, Πάτροκλου (γιου του Μενοίτιου).Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρει την Οπούντα, ως μία από τις πόλεις της Λοκρίδας, των οποίων τα στρατεύματα ήταν επικεφαλής ο Αίας ο Λοκρός, γιος της Εριώπιδας και του Οϊλέα, του βασιλιά της Λοκρίδας (Όμηρος, Ιλιάδα, 2, 525 έως 530). Στο αρχαίο Βασίλειο της Οπούντας, ξέσπασε η οργή της Αθηνάς, ακόμα και μετά το θάνατο του Αίαντα. Ένας χρησμός από το Μαντείο των Δελφών προειδοποιεί τον Οίκο των Λοκρίδων, ότι προκειμένου να διώξουν το λοιμό και την πείνα, θα πρέπει κάθε χρόνο -και για χίλια χρόνια- να στέλνουν στο ναό της Αθηνάς στην Τροία -ο οποίος προηγουμένως είχε βεβηλωθεί από τον Αίαντα- δυο παρθένες, προκειμένου να γίνουν ιέρειές της. Η Οπούς πολέμησε στις Θερμοπύλες με την ελληνική πλευρά, αλλά στη συνέχεια παραδόθηκε και ενώθηκε με τους Πέρσες. Την Κλασσική Εποχή (β’ τέταρτο 5ου αιώνα π.Χ. – 323 π.Χ.) και πιο συγκεκριμένα την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου (431 - 404 π.Χ.), οι Λοκροί, τάσσονται στο πλευρό των Σπαρτιατών (ηγέτιδας δύναμης της Πελοποννησιακής Συμμαχίας). Το 198 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μακεδονικού Πολέμου, πήγε με την πλευρά των Ρωμαίων. Αταλάντη Οπούντας (μυθολογία) Οπούντιοι Λοκροί Πέδρο Ολάγια, τίτλος: Μυθολογικός Άτλας της Ελλάδος, εκδότης: ROAD ΕΚΔΟΣΕΙΣ, έτος: 2001, τοποθεσία: Αθήνα, isbn: 960-8189-06-3 (Αγγλικά) William Smith (lexicographer) (Smith, William), "Opus" in Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), LLD. London. Walton and Maberly, Upper Gower Street and Ivy Lane, Paternoster Row; John Murray, Albemarle Street. (Αγγλικά) Hazlitt, The Classical Gazetteer, 1851, article « Opus » [1].
Ναός Αγίου Γεωργίου Κοκκιναρά

Ο ναός Αγίου Γεωργίου Κοκκιναρά βρίσκεται στους πρόποδες του Πεντελικού όρους και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος. Είναι της μεταβυζαντινής περιόδου. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος είναι μεταξύ άλλων και προστάτης των προσκόπων. Θεωρείται το αρχαιότερο εξωκλήσι του Αγίου. Γιορτάζει στις 23 Απριλίου, όταν όμως το Πάσχα πέφτει μετά την ημερομηνία αυτή, γιορτάζεται η μνήμη του την επομένη του Πάσχα (Δευτέρα της Δικαινησίμου). Υπήρξε ασκητήριο του Αγίου Τιμοθέου Ευρίπου λίγο αργότερα από το 1572.

 Χρονολογείται γύρω στο 1518 και 1512, είναι σχετικά μικρό για αυτό θα λέγαμε πως είναι το ναίδριο του Αγίου Γεωργίου. Φαίνεται να αποτελεί πρότυπο, όταν το εξετάσουμε από αρχιτεκτονική άποψη. Στις 16 Αυγούστου 2007 όταν ξέσπασε η φωτιά στην Πεντέλη, είχε ανακοινωθεί από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Θεόδωρο Ρουσόπουλο και των πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή η διεξαγωγή εκλογών στις 16 Σεπτεμβρίου. Όπως λέγεται θυσιάστηκαν όλα στο "βωμό του τσιμέντου". Όπως πληροφόρησε ο Τομέας Οικολογίας του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, «κάηκαν 6.000 στρέμματα νεαρού, αναδασωμένου πευκοδάσους καθώς και ώριμου με ψηλά πεύκα» στην Πεντέλη. Εκείνη τη μέρα σώθηκε το Κεφαλάρι, η Πολιτεία και η Κηφισιά, σύμφωνα με άρθρο εφημερίδας, διότι η φωτιά δεν πέρασε στο ρέμα του Κοκκιναρά, όπου βρίσκεται το εν λόγω εκκλησάκι. Για τα ελικόπτερα ήταν εντελώς δύσβατη η περιοχή στη χαράδρα που φτάνει ως τη Χαριλάου Τρικούπη. Εκείνη τη μέρα οι καμπάνες του ναού χτυπούσαν αγωνιωδώς, όπως επισημαίνει το ίδιο άρθρο. Δεν είναι σίγουρο ποιος τις χτυπούσε όμως. Υπέθεσαν πως αφού οι φλόγες έφτασαν μέχρι το παραθύρι, θα είχαν χαθεί οι αγιογραφίες και ποιος ξέρει που θα σταματούσε αυτό. Το εκκλησάκι διασώθηκε ενώ όλη η περιοχή τριγύρω κάηκε. Η τηλεόραση έδειχνε κάποιους ήρωες κατοίκους να προσπαθούν με νύχια και με δόντια να σώσουν την περιοχή. Οι φλόγες σταμάτησαν ως το Ιερό του ναού στο πίσω μέρος του, εκεί όπου είναι χτισμένο παραθύρι με κάγκελα, και βλέπει προς την Αγία Τράπεζα. Ο τοίχος έμεινε ολόλευκος, ασβεστωμένος όπως είναι. Όπως επισημαίνεται ήταν παρέμβαση του Αγίου Γεωργίου που έσωσε και τις περιοχές μετά τον Κοκκιναρά.
Ευλαλία της Ισπανίας

Η Ευλαλία (ισπαν. Eulalia de Borbón y Borbón, 23 Ιουνίου 1862 - 4 Δεκεμβρίου 1946) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας, ως κόρη του Δούκα του Κάδιθ και της Βασίλισσας της Ισπανίας. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Γκαλλιέρα (στην Ιταλία).

 Η Μαρία Ευλαλία Φραγκίσκη δε Ασίς Μαργαρίτα Ροβέρτα Ισαβέλλα Φραγκίσκη δε Πάουλα Χριστίνα Μαρία δε λα Πιεδάδ ήταν η τέταρτη κόρη του Φραγκίσκου δε Ασίς, Δούκα του Κάδιθ, και της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1886 τον Αντώνιο, Δούκα της Γκαλλιέρα (βρίσκεται κοντά στη Μπολόνια), και είχε τέκνα: Αλφόνσος 1886-1975, Δούκας της Γκαλλιέρα. Λουδοβίκος Φερδινάνδος 1888-1945, Πρίγκιπας της Ορλεάνης. García Luapre, Pilar. Eulalia de Borbón, Infanta de España: lo que no dijo en sus memorias. Madrid: Compañía Literaria, 1995. ISBN 84-8213-021-8.
Ομοσπονδιακά Διαμερίσματα της Ρωσίας

Τα Ομοσπονδιακά Διαμερίσματα της Ρωσίας (ρωσικά: федера́льные округа́, προφέρεται φεντεράλνιγε οκρουγκά) είναι η ταξινόμηση των ρωσικών ομοσπονδιακών περιφερειών σε ένα γενικότερο πλαίσιο, που σκοπό έχει την εύκολη λειτουργία και διακυβέρνηση της χώρας. Τα συγκεκριμένα ομοσπονδιακά διαμερίσματα δημιουργήθηκαν το 2000 με προεδρικό διάταγμα και περιλαμβάνουν μέσα τους τα διάφορα ομοσπονδιακά υποκείμενα.

 Είναι το πιο πυκνοκατοικημένο ρωσικό διαμέρισμα. Στην πραγματικότητα βρίσκεται στο δυτικό άκρο της χώρας, αλλά ονομάζεται έτσι για ιστορικούς λόγους, αφού ήταν ο πυρήνας της μεσαιωνικής Μοσχοβίας. Κέντρο του είναι η Μόσχα. Έχει έκταση 650.700 χμ² και πληθυσμό 38.000.651 κατοίκους. Εκτείνεται στο νότο της χώρας, ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία. Παλαιότερα περιλάμβανε και το τμήμα του βορείου Καυκάσου, το οποίο αποτελεί πλέον ξεχωριστό ομοσπονδιακό διαμέρισμα. Είναι το βόρειο τμήμα της ευρωπαϊκής Ρωσίας. Απλώνεται από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τα Ουράλια. Διοικητικό κέντρο του είναι η Αγία Πετρούπολη, πρωτεύουσα της Ρωσίας για σχεδόν δύο αιώνες. Έχει έκταση 1.677.900 χμ² και πληθυσμό 13.974.466 κατοίκους. ¹ Το Δεκέμβριο του 2007 διεξήχθη δημοψήφισμα για την απορρόφηση του Αυτόνομου θύλακα της Νενετσίας στην Περιφέρεια Αρχάγγελσκ. Το Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής (ανάμεσα στη Σιβηρία και τις ακτές του Ειρηνικού) είναι το μεγαλύτερο της Ρωσίας και μία από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, με πυκνότητα πληθυσμού ενός ανθρώπου ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Κέντρο της είναι το Χαμπάροφσκ, πρωτεύουσα του ομώνυμου κράι. Έχει έκταση 6.215.900 χμ² και πληθυσμό 6.692.865 κατοίκους. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Σιβηρία, η οποία εκτείνεται και στα τρία ασιατικά διαμερίσματα - το Σιβηρικό Διαμέρισμα καλύπτει το κεντρικό - ανατολικό κομμάτι της. Μεγαλύτερη πόλη και διοικητικό κέντρο του είναι το Νοβοσιμπίρσκ. Έχει έκταση 5.114.800 χμ² και πληθυσμό 20.062.938 κατοίκους. Είναι το δυτικό κομμάτι της Σιβηρίας. Διοικητικό του κέντρο είναι το Αικατερίνενμπουργκ, πρωτεύουσα της περιφέρειας Σβερντλόφσκ.Έχει έκταση 1.788.900 χμ² και πληθυσμό 12.373.926 κατοίκους. Το οποσπονδιακό διαμέρισμα του Βόλγα (Πριβόλζσκι) εκτείνεται στο ΝΑ κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ρωσίας. Κέντρο του είναι το Νίζνυ Νόβγκοροντ, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Έχει έκταση 1.038.000 χμ² και πληθυσμό 31.154.744 κατοίκους. Το οποσπονδιακό διαμέρισμα του βορείου Καυκάσου βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ευρωπαϊκής Ρωσίας. Πολιτικά αποτελεί την πιο ασταθή περιοχή της Ρωσίας, αφού ο Βόρειος Καύκασος είναι έδρα πολλών μειονοτήτων που ζητούν την πλήρη ανεξαρτησία τους από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Μέχρι και τα τέλη του 20ού αι. έντονη ήταν και η παρουσία του ελληνικού στοιχείου, ιδιαίτερα στις παρευξείνιες περιοχές. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και το ξύπνημα των αποσχιστικών κινημάτων, πολλοί εγκατέλειψαν τις εστίες τους για άλλες περιοχές της Ρωσίας ή την Ελλάδα. Πάντως με βάση την απογραφή του 2002, στις περιοχές του Νοτίου Διαμερίσματος εξακολουθούν να κατοικούν 70.736 άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες. Διοικητική Υποδιαίρεση της Ρωσίας
Μάο Γιούσι

Ο Μάο Γιούσι (κιν. 茅于轼) είναι Κινέζος οικονομολόγος. Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1929 στη Ναντσίνγκ της επαρχίας Τσιανγκσού. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Jiao Tong της Σαγκάης το 1950 και χαρακτηρίστηκε «δεξιόφρων» το 1958. Το 1986 ο Μάο ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και το 1990 ανώτερος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ.

 Στις 4 Μαΐου του 2012, του απονεμήθηκε το «βραβείο Μίλτον Φρίντμαν για την Προώθηση της Ελευθερίας» του Ινστιτούτου Κάτο για το έργο του σχετικά με τον κλασικό φιλελευθερισμό και την ελεύθερη οικονομία της αγοράς. Τον Οκτώβριο του 2014, στα πλαίσια «καταστολής της πολιτικής διαφωνίας», το Πεκίνο απαγόρευσε την δημοσίευση των έργων του Μάο Ο Μάο Γιούσι έγραψε ένα διαδικτυακό άρθρο, με το οποίο επέκρινε τις κομμουνιστικές και ολοκληρωτικές πολιτικές του Μάο Τσετούνγκ στην Κίνα. Ο Μάο Γιούσι δεν έχει σχέση με τον πρόεδρο Μάο. Δέχτηκε επίθεση από τους μαοϊκούς της χώρας που ζήτησαν τη σύλληψή του. Έργα του Μάο Γιούσι μεταφρασμένα στα γαλλικά και αγγλικά
Λιμάνι του Λάμου

Το Λιμάνι του Λάμου είναι θέμα μεγάλης ρωμαϊκής τοιχογραφίας εμπνευσμένη από το έπος της Οδύσσειας και την περιγραφή της περιπέτειας του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Βρέθηκε το 1849 στη Ρώμη σε μία έπαυλη στον λόφο Εσκυλίν. Την περιέγραψε αναλυτικά ο Έμιλ Μπράουν το ίδιο έτος, ενώ έγχρωμο αντίγραφό της στάλθηκε στο Βερολίνο. Αργότερα η τοιχογραφία ξεκρεμάστηκε από τον τοίχο και μεταφέρθηκε στη συλλογή έργων τέχνης του Πάπα Πίου Θ΄.

 Η τοιχογραφία αποδίδει το ηφαιστειογενές τοπίο του Λάμου ή πιο σωστά της Τηλεπύλου, της πόλης ή χώρας των μυθικών Λαιστρυγόνων. Στο λιμάνι δεξιά ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του έχει αγκυροβολήσει, και επειδή ο τόπος αυτός τους είναι άγνωστος, έστειλε τον ήρωα Αντίλοχο μαζί με μια συνοδεία για να τον εξερευνήσει. Ο Αντίλοχος στον δρόμο του συνάντησε την κόρη του βασιλιά των Λαιστρυγόνων, που ως γνωστό ήταν γίγαντες ανθρωποφάγοι. Η γιγάντια κόρη κατεβαίνει από το ορεινό μονοπάτι ντυμένη με μαντίλι στα μαλλιά και κρατάει στο χέρι ένα βάζο για νερό, κάνιστρο για να πάρει νερό από την πηγή Αρτακία, στην σπηλιά στον πρόποδα του βράχου. Ένας από τους συντρόφους του Οδυσσέα παίρνει το θάρρος να της μιλήσει. Αυτός είναι μάλλον ο Αντίλοχος, αν και η ράβδος που κρατάει στο χέρι δεν διαφέρει και πολύ από το δόρυ του συντρόφου του. Ένας άλλος Λαιστρυγόνας βοσκός ή κάποια θεότητα του βουνού είναι καθιστή μπροστά στον άλλο βράχο. Στο βάθος δεξιά ένα μικρό κοπάδι κατσίκες και βόδια βοσκούν. Στον ουρανό τέσσερις αέρινοι θεοί φυσούν. Η τοιχογραφία αποδίδει την πρώτη σκηνή από την περιπέτεια του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Στο λιμάνι του Λάμου γίνεται φανερό το πως αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι της Ρωμαϊκής εποχής τους Ομηρικούς στίχους, και πως τους απέδιδαν οι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης. Κάστρο του Λάμου Deutsches Archäologisches Institut, επιμ. (1852). Denkmäler und Forschungen. Archäologische Zeitung. Berlin: G. Reimer. σελίδες 497-502 και πίνακας XLV. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2012.
Rag'n'Bone Man

Ο Rory Charles Graham (γενν. 29 Ιανουαρίου 1985), ευρύτερα γνωστός ως Rag'n'Bone Man, είναι Άγγλος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Το πρώτο του single Human κυκλοφόρησε το 2016 και το ντεμπούτο του άλμπουμ με τον ίδιο τίτλο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2017. Στα 2017 Brit Awards κέρδισα τα βραβεία British Breakthrough Act και το Critics' Choice Award.

 Ο Γκράχαμ γεννήθηκε στην Uckfield, East Sussex, στις 29 ιανουαρίου 1985. παρακολούθησε το σχολείο Ringmer community College, αποβλήθηκε και στη συνέχεια φοίτησε στο Άκφιλντ Κοινότητα Technology College. Στην ηλικία των 15, άρχισε να τραγουδά με ένα γκρουπ με drum and bass χρησιμοποιώντας το όνομα Rag'n'Bone Man, το οποίο εμπνεύστηκε βλέποντας τις επαναλήψεις της Βρετανικής κωμικής σειρά της δεκαετίας του 1970 Steptoe and Son. Όταν μετακόμισε στο Μπράιτον, ο φίλος του Gi3mo σχημάτισε ένα γκρουπ με το όνομα "Rum Committee" και τον κάλεσε να συμμετέχει στην ομάδα. Άρχισε λοιπόν να τραγουδά και έτσι γνώρισε συνάντησε πολλούς ανθρώπους που τον βοήθησαν να ξεκινήσει τη μουσική του καριέρα. Τα επόμενα χρόνια, συνεργάστηκαν με τους hip hop καλλιτέχνες, Pharoahe Monch και KRS-One στο Brighton Concorde 2, και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ μέσω του Bandcamp. Στα 19 του, ο Γκράχαμ ενθαρρύνεται από τον πατέρα του να τραγουδήσει σε μια τοπική παμπ. Έτσι ο Γκράχαμ έβγαλε ένα acoustic EP με την ονομασία Blues Town. Μετά από αυτό τον έκλεισαν για πολλές acoustic συναυλίες, μεταξύ των οποίων και η συναυλία της Joan Armatrading στο Brighton Dome. Το πρώτο του single Human κυκλοφόρησε από την Columbia Records τον ιούλιο του 2016. Έφτασε στο νούμερο ένα στα επίσημα Singles Charts στην Αυστρία, τη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ελβετία. Επίσης έγινε χρυσό στη Γερμανία, την Ιταλία, τη Σουηδία, την Ελβετία, την Αυστρία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Το τραγούδι Human χρησιμοποιήθηκε ως μουσικό θέμα για το Amazon Prime στην σειρά Oasis. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε επίσης στην επίσημη πρεμιέρα του τρέιλερ του βιντεοπαιχνιδιού Mass Effect: Andromeda της ονάδας ανάπτυξης BioWare της EA.Το πρώτο ατομικό άλμπουμ του με τίτλο Human, κυκλοφόρησε στις 10 Φεβρουαρίου του 2017. Το άλμπουμ ανοίγει με το τραγούδι Human, διαθέτει το single Skin, και περιέχει άλλα κομμάτια. Το 2017, Rag'n'Bone Man συνεργάστηκε με το Βρετανικό virtual band Gorillaz, στο τραγούδι The Apprentice από το πέμπτο τους στούντιο άλμπουμ Humanz deluxe edition. Το 2017, ο Rag'n'Bone Man κέρδισε το βραβείο British Breakthrough Act και το Βραβείο Επιλογής στα 2017 Brit Awards.Επίσης, κέρδισε το βραβείο Παγκόσμιος καινούριος καλλιτέχνης και το βραβείο Παγκόσμιος Καλλιτέχνης στα βραβεία Echo Awards στη Γερμανία το 2017. Human (2017)
Αυστραλιανά σωφρονιστικά ιδρύματα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας

Τα Αυστραλιανά σωφρονιστικά ιδρύματα είναι μια ομάδα από 11 φυλακές που δημιουργήθηκαν από τη Βρετανική Αυτοκρατορία κατά τον 18ο και 19ο αιώνα σε εύφορες αυστραλιανές παράκτιες λωρίδες στο Σίδνεϊ , την Τασμανία, το νησί Νόρφολκ και το Φρίμαντλ της Δυτικής Αυστραλίας, τα οποία πλέον ανήκουν στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, καθώς αντιπροσωπεύουν «...τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα μεταφοράς καταδίκων σε μεγάλη κλίμακα και της αποικιακής επέκτασης των ευρωπαϊκών δυνάμεων μέσω της παρουσίας και της εργασίας καταδίκων». Οι προετοιμασίες για την ένταξή τους στη λίστα της UNESCO ξεκίνησαν το 1995 και η υποψηφιότητα τέθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2008. Αυτή η πρώτη προσπάθεια απέτυχε και η υποψηφιότητα στη συνέχεια επαναδιατυπώθηκε και έγινε αποδεκτή το 2010.

 Από το 1788 έως το 1868 μεταφέρθηκαν 162.000 περίπου κατάδικοι από την Βρετανία και την Ιρλανδία σε διάφορες σωφρονιστικές αποικίες στην Αυστραλία. Η μεταφορά καταδίκων στην Αμερική, που είχε ξεκινήσει από τις αρχές του 18ου αιώνα, διακόπηκε με την έναρξη της Αμερικανικής επανάστασης. Ήταν λοιπόν αναγκαίο να βρεθεί μια άλλη τοποθεσία για να ανακουφιστούν οι υπερπλήρεις βρετανικές φυλακές και τα κάτεργα. Από το 1770 ο Τζέημς Κουκ είχε διεκδικήσει για λογαριασμό της Βρετανίας την ανατολική ακτή της Αυστραλίας. Στις 13 Μαΐου 1787 ο Πρώτος Στόλος απαρτιζόμενος από 2 πλοία του Βασιλικού Ναυτικού, 3 φορτηγά πλοία και 6 πλοία μεταφοράς καταδίκων, μεταφέροντας συνολικά 1400 άτομα (κατάδικους, φρουρούς, ναυτικούς, κρατικούς λειτουργούς και ελεύθερους άποικους) απέπλευσε από το Πόρτσμουθ για τον κόλπο Μπότανυ, φτάνοντας στις 20 Ιανουαρίου 1788 για να ιδρύσει το Σίδνεϊ, στη Νέα Νότια Ουαλία, τον πρώτο ευρωπαϊκό οικισμό στη νέα ήπειρο. Άλλες ποινικές αποικίες ιδρύθηκαν στη Τασμανία το 1803 ενώ η Δυτική Αυστραλία άρχισε να δέχεται καταδίκους το 1850. Οι μεταφορές ποινικών κρατούμενων στην Αυστραλία κορυφώθηκαν τη δεκαετία του 1830 και μειώθηκαν σημαντικά την επόμενη δεκαετία, καθώς οι διαμαρτυρίες ενάντια στο σύστημα μεταφοράς καταδίκων εντάθηκαν σε όλες τις αποικίες. Το 1868, σχεδόν δύο δεκαετίες αφότου είχαν σταματήσει οι μεταφορές στις ανατολικές αποικίες, το τελευταίο πλοίο κατάδικων έφτασε στη Δυτική Αυστραλία. Σώζονται στις ημέρες μας περισσότερα από 3.000 σωφρονιστικά ιδρύματα από την πρώτη περίοδο της αποικιοκρατίας στην Αυστραλία, 11 από αυτά θεωρήθηκαν ως τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα και εντάχθηκαν στον Κατάλογο των Μνημείων της UNESCO. Τα 11 σωφρονιστικά ιδρύματα που ανήκουν στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO είναι: Kingston and Arthur's Vale Historic Area ("KAVHA"), νησί Νόρφολκ Old Government House and Domain, Νέα Νότια Ουαλία Hyde Park Barracks, Νέα Νότια Ουαλία Brickendon and Woolmers Estates, Τασμανία Darlington Probation Station, Τασμανία Old Great North Road, Νέα Νότια Ουαλία Cascades Female Factory, Τασμανία Port Arthur Historic Site, Τασμανία Coal Mines Historic Site, Τασμανία Cockatoo Island Convict Site, Νέα Νότια Ουαλία Fremantle Prison, Δυτική Αυστραλία
Μαργαρίτα του Ράβενσμπεργκ

Η Μαργαρίτα, γερμ.: Μargarete von Ravensberg (π. 1320 - 13 Φεβρουαρίου 1389) από τον Οίκο του Κάλβελαγκε ήταν κόρη του κόμη του Ράβενσμπεγκ και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του Γκέρχαρντ ΣΤ΄, που ο πατέρας του και ο αδελφός του ήταν δούκες του Γύλιχ. Κληρονόμησε από τον αδελφό της την κομητεία του Ράβενσμπεργκ και από τον θείο της την κομητεία του Μπεργκ, έτσι έγινε κόμισσα suo jure.

 Ήταν κόρη και κληρονόμος του Όθωνα Δ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και της Mαργαρίτας των Λίμπουργκ, κόρης του Ερρίκου κυρίου του Βίντεκ.Ο πατέρας της Mαργαρίτας, ο Όθων Δ΄ δεν είχε γιούς, οπότε με το τέλος του το 1328 η κομητεία του Ράβενσμπεργκ περιήλθε στον μικρότερο αδελφό του Μπέρνχαρντ. Ωστόσο, όταν ο Μπέρνχαρντ απεβίωσε το 1346 άτεκνος, έτσι η Mαργαριτα έγινε κληρονόμος του Ράβενσμπεργκ, μια και το μόνο από τα αδέλφια της, η Χέντβιχ, είχε αποβιώσει το 1336. Στη συνέχεια, όταν ο εκ μητρός θείος της Mαργαρίτας Aδόλφος Θ΄ κόμης του Μπεργκ (Berg) απεβίωσε το 1348 άτεκνος, αυτή κληρονόμησε το Μπεργκ από το δικαίωμα της μητέρας της, καθώς η Μαργαρίτα ήταν η μόνη ανιψιά του Aδόλφου Θ΄. Ως αποτέλεσμα του γάμου της με τον Γκέρχαρντ ΣΤ΄, οι κομητείες Μπεργκ και Ράβενσμπεργκ πέρασαν στον Οίκο του Γύλιχ, όπου παρέμειναν μέχρι το 1511, οπότε πέρασαν στον Οίκο του Λα Μαρκ. Η Mαργαρίτα παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ ΣΤ΄ από τον Οίκο του Γύλιχ, γιο και αδελφό δουκών του Γύλιχ, και είχαν παιδιά: Ελισάβετ (π. 1346 - 1388), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Βάλντεκ. Γουλιέλμος Ζ΄ (π. 1348-1408), κόμης του Μπεργκ. Mαργαρίτα (π. 1350 - 1425/29), παντρεύτηκε τον Aδόλφο Γ΄ του Λα Μαρκ κόμη της Κλέβης.Η Άννα της Κλέβης (4η σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας) είναι μία από τις απογόνους της.