Ουμβέρτος της Σαβοΐας-Αόστας

Ο Ουμβέρτος της Σαβοΐας-Αόστας (Τορίνο, 22 Ιουνίου 1889 - Κρεσπάντο ντελ Γκράπα του Βένετο, 19 Οκτωβρίου 1918) ήταν Ιταλός πρίγκιπας και στρατιωτικός, γόνος του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, από τον κλάδο της Σαβοΐας-Αόστας. Είχε τον τίτλο «κόμης του Σαλέμι». Υπηρέτησε στο ιππικό φτάνοντας μέχρι το βαθμό του υπίλαρχου.

 Ο Ουμπέρτο Μαρία Βιτόριο Αμεντέο Τζουζέπε (ιταλικά: Umberto Maria Vittorio Amedeo Giuseppe‎) γεννήθηκε στο Τορίνο στις 22 Ιουνίου 1889. Ήταν γιος του Αμεδαίου, δούκα της Αόστας, βασιλιά της Ισπανίας κατά το διάστημα 1870-1873, και της δεύτερης συζύγου του -και ανεψιάς του- Μαρίας-Λετίτσιας Βοναπάρτη (1866-1926), κόρης του πρίγκιπα Ιερώνυμου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη (γαλλικά: Napoléon Joseph Charles Paul ή Napoléon-Jérôme Bonaparte‎, 1853-1891) και της Κλοτίλντε της Σαβοΐας.Έλαβε το τίτλο «κόμης του Σαλέμι» όταν ήταν ακόμη βρέφος, με παραγγελία του θείου του, βασιλιά Ουμβέρτου. Η βασιλική εντολή διεκπεραιώθηκε ταχύτατα και στις 15 Δεκεμβρίου 1889 το ιταλικό Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την απονομή του τίτλου. Με αυτόν τον τρόπο τιμήθηκε και η σικελική πόλη Σαλέμι, που είχε παίξει σημαντικό ρόλο την εποχή του Γκαριμπάλντι και των Χιλίων (I Mille di Garibaldi) στον αγώνα για την ενοποίηση της Ιταλίας. (Συμβολικά, το Σαλέμι αναφέρεται ως prima capitale d'Italia, δηλ. πρώτη πρωτεύουσα της Ιταλίας).Όταν ήταν ενός έτους, ο πατέρας του απεβίωσε. Από τον πρώτο γάμο του πατέρα του είχε τρεις αδελφούς: τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο (δούκας της Αόστας), τον Βίκτορα Εμμανουήλ (κόμης του Τορίνου) και τον Αμεδαίο Λουδοβίκο (δούκας των Αμπρούτσι).Αποφοίτησε από το Κολλέγιο των Βαρναβιτών του Μονκαλιέρι (πέριξ του Τορίνου), έγινε γερουσιαστής σε ηλικία 21 ετών και αμέσως μετά σπούδασε για λίγο στη Ναυτική Ακαδημία στο Λιβόρνο. Το 1911 κατηγορήθηκε για μια μικροκλοπή και ο εξάδελφός του, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, αντέδρασε -σύμφωνα με μια αναφορά στον τύπο της εποχής- διατάσσοντας τη σύλληψή του, σα να ήταν κοινός θνητός. Όμως παρενέβη άμεσα η μητέρα του Ουμβέρτου, που τον φυγάδευσε εκτός του Τορίνου και, απευθυνόμενη στον βασιλιά, τον κάλεσε να πραγματοποιήσει, αν τολμά, τη σύλληψη του γιου της. Τελικά, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ φέρεται να διέταξε αρχικά τον περιορισμό του στο οικογενειακό καστέλο του Μονκαλιέρι και, κατόπιν, να υπηρετήσει για ένα 18μήνο σε πολεμικό πλοίο εν πλω, υπό την επιτήρηση και καθοδήγηση ενός συνταγματάρχη της χωροφυλακής.Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε εθελοντικά στις ένοπλες δυνάμεις της Ιταλίας. Αρχικά, ως απλός στρατιώτης, πυροβολητής του συντάγματος «Guide». Τον Μάιο του 1915 εντάχθηκε ως ανθυπίλαρχος σε ένα σύνταγμα ιππικού από την Κατάνια. Τιμήθηκε με δυο αργυρά πολεμικά μετάλλια. To ένα από αυτά το κέρδισε για τη στάση που επέδειξε ως αξιωματικός ρίψης βομβίδων και χειροβομβίδων, κατά την απόκρουση της Αυστρο-γερμανικής επίθεσης στην περιοχή της Βιτσέντσας, προς τα τέλη του 1917. Προήχθη μάλιστα «επ' ανδραγαθία» σε υπίλαρχο της Επιλαρχίας (τάγματος) Βομβαρδιστών (Batteria Bombardieri) του συντάγματός του.Ο Ουμβέρτος απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 1918, λίγες μέρες πριν τη λήξη του πολέμου, από ισπανική γρίπη και ετάφη στο κοιμητήριο του Κρεσπάνο ντελ Γκράπα, στην επαρχία Τρεβίζο του Βένετο. Το 1926 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Στρατιωτικό Μνημείο του Μόντε Γκράπα.