IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα

Η Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα (ιταλικά: Piazza della Transalpina, σλοβενικά: Evropski Trg) είναι πλατεία ανάμεσα στην ιταλική πόλη της Γκορίτσια και τη Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας. Από το κέντρο της πλατείας διέρχεται η συνοριακή γραμμή Ιταλίας - Σλοβενίας.

 Στο κεντρικό τμήμα της πλατείας υπάρχει ένα κυκλικό μωσαϊκό, έργο του Φράνκο Βεκιέτ για τους εορτασμούς της εισόδου των 10 νέων κρατών-μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 , το οποίο χωρίζει μία λεπτή γραμμή από μικρά τούβλα, οριοθετώντας τα σύνορα ανάμεσα στις δύο χώρες. Το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού της Νόβα Γκόριτσα δεσπόζει στη Σλοβένικη πλευρά της πλατείας. Σήμερα, ολόκληρη η πλατεία έχει τροποποιηθεί και αποτελεί έναν ενιαίο δημόσιο χώρο όπου επιτρέπεται η ελεύθερη κυκλοφορία των πεζών. Η Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα πήρε το όνομα της από τη σιδηροδρομική γραμμή «Τρανσαλπίνα», η οποία συνδέει την Τεργέστη με τη Γεσένιτσε της Σλοβενίας για να εισέλθει στη συνέχεια, στην Κεντρική Ευρώπη. Η πλατεία εγκαινιάστηκε από τον αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας το 1906. Μετά τη συνθήκη του Παρισιού, η πλατεία, με την κατασκευή ενός τείχους περίπου 2 μέτρων , χωρίστηκε σε δύο τμήματα ανάμεσα στην Ιταλία και και τη Γιουγκοσλαβία και αποτέλεσε σύμβολο του πολιτικού και ιδεολογικού διαχωρισμού ανάμεσα στη Δυτική και Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Στις 30 Απριλίου 2004, ο πρώην Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι είχε επιλέξει την πλατεία ως κέντρο των εορτασμών για τη διεύρυνση της Ευρωπαικής Ένωσης. Μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου 2007, η ελεύθερη κυκλοφορία ανάμεσα στις δύο χώρες ήταν δυνατή μόνο διαμέσου της πλατείας διότι στα υπόλοιπα σημεία διέλευσης ήταν απαραίτητα τα ταξιδιωτικά έγγραφα. Με την είσοδο της Σλοβενίας στη Συμφωνία Σένγκεν, οι συνοριακοί έλεγχοι εξαλείφθηκαν και τέθηκε η πρόταση για μία κοινή ονομασία της πλατείας από τις δύο πλευρές. Το όνομα που δόθηκε στην πλατεία από την Ιταλική πλευρά, δε βρήκε συναίνεση από τους Σλοβένους, οι οποίοι πρότειναν το «Πλατεία της Ενωμένης Ευρώπης» ως πιο κατάλληλο όνομα.
ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας

Η ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας (βουλγαρικά: ПФК Славия София) είναι βουλγαρικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου 1913 στη Σόφια. Ο σύλλογος αποτελεί μέλος του ευρύτερου αθλητικού σωματείου Σλάβια Σόφιας. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο ΠΦΚ Σλάβια, χωρητικότητας 25.556 θέσεων. Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο. Η ομάδα έχει κερδίσει το πρωτάθλημα Βουλγαρίας 7 φορές και άλλες τόσες το κύπελλο. Επίσης, έχει τερματίσει 10 φορές στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και έχει φτάσει στον τελικό του κυπέλλου άλλες 3 φορές. Οι ευρωπαϊκές επιτυχίες της ομάδας περιλαμβάνουν τη συμμετοχή στα ημιτελικά στο Κύπελλο Κυπελλούχων του 1967 και στα προημιτελικά το 1981, όπως και την κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου δύο φορές (1986 και 1988).

 Στις 10 Απριλίου του 1913, μια ομάδα νέων ανθρώπων που ζουσαν κοντά σε ένα ρωσικό Μνημείο στη Σόφια, όπως και εκπροσώπων των τοπικών συλλόγων της πρωτεύουσας, «Μπότεφ» και «Ραζβίτιε», στο καφενείο - Alabin str. στη Σόφια, αποφάσισε να ιδρύσει ένα εγγεγραμμένο ασθλητικό σωματείο, το πρώτο οργανωμένο αθλητικό σωματείο στη Σόφια. Το νεοϊδρυθέν τότε σωματείο ονομάστηκε «Σλάβια». Πρωτάθλημα Βουλγαρίας Πρωταθλήτρια (7): 1928, 1930, 1936, 1939, 1941, 1943, 1996 Δεύτερη θέση (10): 1926, 1932, 1934, 1950, 1954, 1955, 1959, 1967, 1980, 1990Κύπελλο Βουλγαρίας Κυπελλούχος (7): 1952, 1963, 1964, 1966, 1975, 1980, 1996 Φιναλίστ (3): 1954, 1972, 2011 Βαλκανικό Κύπελλο Νικήτρια (2): 1986, 1988 Το κύριο στοιχείο του εμβλήματος του συλλόγου είναι το γράμμα «С» σε λευκό χρώμα, το οποίο περικλείεται από ένα μαύρο τρίγωνο. Το έμβλημα που χρησιμοποιήθηκε επί σειρά ετών, αντικαταστάθηκε το 2012 από το επετειακό σήμα για τα 100 χρόνια της ομάδας. Το 2015, παρουσιάστηκε ένα νέο πανομοιότυπο σήμα. Επίσημη ιστοσελίδα
Εγκούτου Ολίσε

Ο Εγκούτου Ολίσε είναι Νιγηριανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην πόλη Λάγος της Νιγηρίας στις 18 Νοεμβρίου 1980. Αγωνίζεται στον χώρο του κέντρου. Ο Εγκούτου είναι νεότερος αδερφός του Σάντει Ολίσε, διεθνή Νιγηριανού και πρώην ποδοσφαιριστή των ομάδων Γιουβέντους και ΑΦΚ Άγιαξ. Είναι κάτοχος Γαλλικού διαβατηρίου.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Νανσί το 1998. Έχει κάνει μια αξιοπρόσεκτη καρίερα στη Γαλλία, όπου αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στις ομάδες Νανσί, Μονπελιέ και Γκρενόμπλ. Από την αγωνιστική περίοδο 2008-09 αγωνίζεται στην Ελλάδα αρχικά αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανθρακικού Κομοτηνής και, όταν αυτη υποβιβάστηκε, δόθηκε ως δανεικός στον Εργοτέλη. Το 2012 το συμβόλαιο του τελείωσε και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Παναχαϊκή. Η συνεργασία τους κράτησε σχεδον ένα χρόνο για να μετακομίσει στην ομάδα του Ολυμπιακού Βόλο στον οποίο και παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2014 όταν και συμφώνησε με τον Πανηλειακό. Εγκούτου&paiktisid=4771 Τα στατιστικά του Ολισέ [1] Αρχειοθετήθηκε 2007-10-01 στο Wayback Machine. Τα στατιστικά του παίκτη από την σελίδα soccerbase [2] Αρχειοθετήθηκε 2008-04-10 στο Wayback Machine. Τα στατιστικά του παίκτη στο Γαλλικό πρωτάθλημα
Sailor Moon (anime, 1992)

Sailor Moon (ιαπωνικά: 美少女戦士セーラームーン, Χέπμπορν: Bishōjo Senshi Sērā Mūn, μετάφραση: Pretty Soldier Sailor Moon και μετέπειτα Pretty Guardian Sailor Moon) είναι shōjo ιαπωνική τηλεοπτική σειρά anime που προβλήθηκε την περίοδο 1992 έως 1997, της οποίας η παραγωγή έγινε από την Toei Animation. Προσαρμόζει τα περισσότερα από τα 52 κεφάλαια του ομώνυμου manga, το οποίο γράφτηκε από τη Ναόκο Τακεούτσι και κυκλοφόρησε την περίοδο 1991 έως 1997 στο περιοδικό manga Nakayoshi. Η σειρά Sailor Moon προβλήθηκε πρώτη φορά στην Ιαπωνία, στο κανάλι TV Asahi, από τις 7 Μαρτίου του 1992 έως τις 8 Φεβρουαρίου του 1997, πριν μεταγλωττιστεί σε διάφορες περιοχές σε όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αυστραλίας, της Ευρώπης και της λατινικής Αμερικής. Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν οι Τζουνίτσι Σάτο, Κουχίνικο Ικουχάρα και Τακούγια Ιγκαράσι.Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες της 14χρονης μαθήτριας γυμνασίου Usagi Tsukino, στην οποία δίνεται η δύναμη να μεταμορφώνεται σε η Sailor Soldier. Στην ομάδα της εισχωρούν και άλλες Sailor Soldiers, και όλες μαζί προασπίζουν τον πλανήτη από ποικίλους κακούς. Η σειρά, επίσης, δείχνει παράλληλα την ωρίμανση του χαρακτήρα της Usagi από ανώριμη μαθήτρια σε υπεύθυνη νεαρή ενήλικα. Μία δεύτερη σειρά anime, με το όνομα Sailor Moon Crystal, ξεκίνησε να προβάλλεται το 2014 και έπειτα.

 Η σύνθεση της μουσικής της σειράς έγινε από τον Τακανόρι Αρισάβα, ο οποίος κέρδισε το βραβείο Golden Disk Grand Prize από την Columbia Records γι' αυτό το έργο του. Το τραγούδι τίτλων της σειράς ονομάζεται Moonlight Densetsu (ムーンライト伝説, Mūnraito Densetsu, αγγλικά: Moonlight Legend). Κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου του 1992 στην Ιαπωνία ως single από τους Dali και Misae Takamatsu, υπό τον τίτλο Moonlight Densetsu / Heart Moving. Ο δίσκος αυτός σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία, και έγινε Χρυσός. Στην ελληνική μεταγλώττιση του anime που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1, το τραγούδι τίτλων ερμήνευσε η Άννα Μερκούρη. Ιαπωνική Κοτόνο Μιτσουίσι ως Usagi Tsukino Κέικο Χαν ως Luna Τόρου Φουρούγια ως Mamoru Chiba Άγια Χισακάβα ως Ami Mizuno Μίσι Τομιζάβα ως Rei Hino Έμι Σινοχάρα ως Makoto Kino Ρίκα Φουκάμι ως Minako Aino Καέ Αράκι ως Chibiusa Κουμίκο Νισιχάρα ως DianaΑγγλική Τέρι Χοξ ως Usagi Tsukino Τζιλ Φράπιερ ως Luna Τόμπι Πρόκτορ ως Mamoru Chiba Κάρεν Μπέρνσταΐν ως Ami Mizuno Κέιτι Γκρίφιν ως Rei Hino Σούζαν Ρόμαν ως Makoto Kino Στέφανι Μόργκενστερν ως Minako AinoΕλληνική Ματίνα Καρρά και Υρώ Λούπη ως Usagi Tsukino Μαρία Μπονίκου και Κατερίνα Γκίργκις ως Luna Μάνος Βενιέρης και Πέτρος Δαμουλής ως Mamoru Chiba Μαρία Μπονίκου και Βούλα Κώστα ως Ami Mizuno Μαρία Πλακίδη, Ράνια Ιωαννίδου και Κατερίνα Γκίργκις ως Rei Hino Ράνια Ιωαννίδου, Μαρία Μπονίκου και Σοφία Καψαμπέλη ως Makoto Kino Ράνια Ιωαννίδου, Μαρία Μπονίκου και Σοφία Καψαμπέλη ως Minako Aino Ράνια Ιωαννίδου, Ματίνα Καρρά, Μάνος Βενιέρης και Βούλα Κώστα ως Artemis Μαρία Πλακίδη και Σοφία Καψαμπέλη ως Chibiusa Μαρία Μπονίκου ως Diana Κατάλογος χαρακτήρων της Sailor Moon Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδαΑρχειοθετήθηκε 2011-08-27 στο Wayback Machine. (Ιαπωνικά) Πληροφορίες για την προβολή της Sailor Moon στην Ελλάδα
Τιχομίρ

Ο Τιχομίρ, βουλγαρ. Тихомир (άκμασε τον 11ο αι.) ήταν ένας Βούλγαρος στρατιωτικός διοικητής στο Δυρράχιο, που εστάλη για να πιάσει μία εξέγερση στον βορρά, η οποία είχε επικεφαλής τον Βούλγαρο ευγενή Πέτρο Ντελευάν. Όμως αυτομόλησε και τον ακολούθησε. Αργότερα ήλθε σε διαφωνία μαζί του, καθώς είχε τη δική του αξίωση για τον θρόνο.

 Το 1040 ο Πέτρος Ντελυάν εξεγέρθηκε εναντίων της Ρωμαϊκής εξουσίας στο Θέμα Βουλγαρίας. Η στάση ξεκίνησε στο Βελιγράδι , όπου ο Ντελυάν ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας". Πήγε νότια, διασχίζοντας της Ρασκία και τη Ντέντρα και έπειτα κατέλαβε τα Ρωμαϊκά φρούρια της Ναϊσσού και των Σκοπίων. Ο Βασίλειος Συναδηνός, στρατηγός του Δυρραχίου, μάζεψε στρατό από τις γύρω περιοχές και βάδισε να τον συναντήσει. Η θέση του όμως υπονομεύτηκε από έναν υφιστάμενό του, τον Μιχαήλ Δερμοκαϊτη, που παραπονέθηκε ψευδώς στον Αυτοκράτορα για την απειθή συμπεριφορά του Βασιλείου και τον συνέλαβε. Ο Μιχαήλ ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού, αλλά γρήγορα έχασε την υποστήριξη των στρατιωτών, καθώς εκείνοι ήθελαν να εκλέξουν έναν δικό τους και επέλεξαν τον Τιχομίρ. Ο στρατός του Τιχομίρ θα πήγαινε στα βόρεια, προς το Βελιγράδι και το Μάργκουμ, όπου θα επετίθετο στον Ντελυάν. Αντ' αυτού ο Τιχομίρ ενώθηκε με τον στρατό του Ντελυάν και τον ακολούθησε. Αλλά ο Τιχομίρ ανακηρύχθηκε επίσης "αυτοκράτορας" από μόνος του, ξεχωριστά από τον Ντελυάν, ο οποίος κατάλαβε ότι η ύπαρξη δύο χωριστών ηγετών και δύο στρατοπέδων θα έκανε προβληματική την επιτυχία του κινήματος. Κάλεσε σε συνάντηση τον Τιχομίρ και έγινε συζήτηση μεταξύ τους. Ο Ντελυάν ήταν πιο πειστικός, λέγοντας ότι ένας στρατός με δύο ηγέτες θα φέρει αναπόφευκτα αποτυχία στον κοινό στόχο τους. Δήλωσε ότι οι Βούλγαροι θα επέλεγαν έναν αρχηγό και μια και ήταν γιος του βασιλιά Γαβριήλ Ραδομίρ της Βουλγαρίας και απόγονος του ηρωικού βασιλιά Σαμουήλ της Βουλγαρίας, θα ανακήρυσσαν αυτόν ως μόνο αρχηγό και αυτοκράτορα. Ο Τιχομίρ έχασε στη συζήτηση και ως αποτέλεσμα εκτοπίστηκε και σκοτώθηκε. Byzantium's Balkan frontier: a political study of the Northern Balkans, 900-1204, p. 130
Γεώργιος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Ο Γεώργιος Λουδοβίκος, δανικά Georg Ludvig (16 Μαρτίου 1719 - 7 Σεπτεμβρίου 1763) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν αντιστράτηγος της Πρωσίας και στρατάρχης της Ρωσίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Αυγούστου, πρίγκιπα του Οϊτίν και της Αλβερτίνης Φρειδερίκης, κόρης του Φρειδερίκου Ζ΄, μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Εισήλθε στον στρατό της Πρωσίας το 1741 και διορίστηκε το 1744 υποστράτηγος. Στον Επταετή Πόλεμο υπηρέτησε υπό τον στρατάρχη Γιόχαν φον Λέβαλντ και προήχθη σε αντιστράτηγο. Το 1760 πολέμησε στη μάχη του Τόργκαου, έπειτα από την οποία απολύθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας, διότι δεν ήταν αρκετά γρήγορος. Μετά υπηρέτησε στον στρατό του Πέτρου Γ΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας, του οποίου ο πατέρας ήταν εξάδελφός του και έγινε στρατάρχης τον Φεβρουάριο του 1762. Τον Ιούνιο του 1762 η Αικατερίνη εξεγέρθηκε εναντίον του συζύγου της Πέτρου Γ΄ και κατέλαβε την εξουσία. Ο Γεώργιος Λουδοβίκος έχασε τη θέση του, αν και η Αικατερίνη ήταν ανιψιά του και επέστρεψε στο Κίελο, όπου απεβίωσε το επόμενο έτος σε ηλικία 44 ετών. Ένα μήνα πριν είχε αποβιώσει η σύζυγός του Σοφία Καρλόττα. Νυμφεύτηκε το 1750 τη Σοφία Καρλόττα, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος 1753-1772 Πέτρος Α΄ 1755-1829, μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ
Γιάκομπ Μποργκ

Ο Γιάκομπ Μποργκ (γεννηθείς 26 Οκτωβρίου 1979) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τα Νησιά Φερόες που παίζει στην Β36 Τόρσχαβν. Αγωνίζεται είτε ως μέσος είτε ως επιθετικός.

 Έκανε το ντεμπούτο του με την Β36 Τόρσχαβν το 1996. Τα γκολ του προκάλεσαν το ενδιαφέρον της Λίβερπουλ και της Watford F.C.. Τελικά υπέγραψε στη δανέζικη Odense BK, όπου παρέμεινε μόλις ένα έτος, επιστρέφοντας στην πατρίδα του. Ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της χώρας του το 1998 και το 1999. Το 2006 βραβέυτηκε ως ποδοσφαιριστής της χρονιάς στα Νησιά Φερόε. Έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Νήσοι Φερόε τον Αύγουστο του 1998 στα προκριματικά του Euro 2000 με αντίπαλο τη Βοσνία. Έχει 52 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του και έχει σκοράρει 2 γκολ. Ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την Εθνική ομάδα τον Ιούλιο του 2010 και έκανε την τελική του εμφάνιση με αντίπαλο την Εσθονία τον Αύγουστο του 2010. Ωστόσο, το 2012 έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση της Εθνικής. Τα δύο γκολ με το εθνόσημο στη φανέλα τα πέτυχε στις 27 Απριλίου 2003 σε φιλικό με αντίπαλο το Καζακστάν και στις 18 Αυγούστου 2004 σε φιλικό με αντίπαλο τη Μάλτα. Profile at Odense BK Profile at HB Torshavn Faroe Islands - Record International Players - RSSSF Faroe Islands - List of topscorers - RSSSF http://www.soccerandequipment.com/player-of-the-year-2006-faroe-islands.html http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=2353
Τρελλοί πολυτελείας

Το Τρελοί πολυτελείας (αρχικός τίτλος Τρελλοί πολυτελείας) είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Στέφανου Φωτιάδη βασισμένη στο θεατρικό του έργο Το μαγγανοπήγαδο. Η παραγωγή είναι του Νίκου Βερβερή και ρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος, Γιάννης Γκιωνάκης και Γιώργος Πάντζας.

 Ένας νεαρός, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια θεατρίνα με ιδιαίτερα ατίθασο χαρακτήρα και η σύγκρουση με την οικογένεια του δεν αργεί να έρθει. Το σενάριο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Στέφανου Φωτιάδη "Το μαγγανοπήγαδο". Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1962-1963 και, κόβοντας 13.966 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 46η θέση ανάμεσα σε 82 ταινίες της ίδιας σεζόν. Τρελλοί πολυτελείας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Τρελλοί πολυτελείας στην IMDb Τρελλοί πολυτελείας στο πρώην Cine.gr (αρχειοθετημένο στο Wayback Machine)
Ντανιέλε Ντε Ρόσι

Ο Ντανιέλε Ντε Ρόσι (Daniele De Rossi, 24 Ιουλίου 1983) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος για την Ρόμα και στο τέλος της καριέρας του για την Μπόκα Τζούνιορς. Από πολλούς ειδικούς στα θέματα του ποδοσφαίρου θεωρούντασν ένας ολοκληρωμένος μέσος, εξαιτίας της ικανότητάς του στα τάκλιν, στις πάσες, στην δύναμη και στα σουτ. Ήταν ένας παίκτης πασπαρτού που μπορούσε να αγωνιστεί το ίδιο καλά και ως αμυνόμενος και ως επιτιθέμενος.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη. Ξεκίνησε την ερασιτεχνική καριέρα του σε ηλικία 14 ετών με την Όστια Μάρε, ομάδα ενός μικρού προαστίου της Ρώμης. Το 2000, σε ηλικία 17 ετών μεταγράφηκε στις ακαδημίες της ΑΣ Ρόμα και έναν χρόνο μετά (το 2001), υπογράφει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Από το 2004 είναι ο βασικός μέσος της ομάδας. Με την Ρόμα, έχει κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας, το 2007 και το 2008 και το Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2007. Έχει ανακηρυχθεί καλύτερος νεαρός ποδοσφαιριστής στο ιταλικό πρωτάθλημα το 2006 και ο καλύτερος Ιταλός ποδοσφαιριστής της χρονιάς το 2009. Η διεθνής καριέρα του Ντε Ρόσι, ξεκίνησε το 2001 από την ομάδα Νέων της Ιταλίας, στην συνέχεια πέρασε από όλες τις υπόλοιπες εθνικές ομάδες της χώρας, μέχρι και την ανδρών, με την οποία το 2006, κατέκτησε το Μουντιάλ. Επίσης, είναι μέλος όλων των μεγάλων διοργανώσεων που έχει πάρει μέρος η χώρα, σε επίπεδο ανδρών Euro 2008, Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2009, Μουντιάλ 2010, Euro 2012, Μουντιάλ 2014 και Euro 2016. Ο Ντανιέλε Ντε Ρόσι ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής για λογαριασμό της ΣΠΑΛ, υπογράφοντας συμβόλαιο στις 11 Οκτωβρίου του 2022. Ωστόσο αποτέλεσε παρελθόν στις 14 Φεβρουαρίου του 2023, αφήνοντας την ομάδα στην 18η θέση της Σέριε Β και στο -3 από τις ασφαλείς θέσεις. Σε 17 παιχνίδια είχε απολογισμό τρεις νίκες, έξι ισοπαλίες και οχτώ ήττες. Το προφίλ του στην ιστοσελίδα της Ρόμα Στατιστικά στην ιστοσελίδα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας Ιταλίας Αρχειοθετήθηκε 2010-11-17 στο Wayback Machine. (ιταλικά) Προφίλ στον επίσημο ιστότοπο του πρωταθλήματος Ιταλίας Αρχειοθετήθηκε 2011-09-12 στο Wayback Machine. [1] Αρχειοθετήθηκε 2010-06-08 στο Wayback Machine.
Ντίνος Μπαλλής

Ο Ντίνος Μπαλλής (γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1957) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη και την ΑΕΚ από το 1974 ως το 1988.

 Ο Μπαλλής ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Άρη και ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς τον προώθησε στην ανδρική ομάδα σε ηλικία δεκαεπτά ετών, ενώ ο διάδοχος του στον προπονητικό θώκο της ομάδας, Αλκέτας Παναγούλιας, τον χρησιμοποίησε ως βασικό. Το 1975-76 αναδείχθηκε τρίτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 13 γκολ σε 24 αγώνες, ενώ τις επόμενες δύο χρονιές έπαιξε σε 53 αγώνες πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα να τον καλέσουν στην εθνική Ελλάδος.Με την εθνική ομάδα έπαιξε σε έξι αγώνες, ξεκινώντας από τη φιλική νίκη εναντίον της Κύπρου στις 11 Ιανουαρίου 1978 στη Λευκωσία με 0-2. Επανήλθε στις 21 Μαρτίου 1979 σε ένα ακόμη φιλικό παιχνίδι με τη Ρουμανία και για ακόμη δύο φιλικά το 1980 με την Κύπρο και την Αυστραλία. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με την εθνική ομάδα στις 29 Απριλίου 1981 στο Πόλιουντ Στάντιον του Σπλιτ, στην ήττα της Ελλάδας από τη Γιουγκοσλαβία με 5-1 για τα προκριµατικά του Παγκοσµίου Κυπέλλου του 1982.Στις 3 Ιουνίου 1979, ο Άρης επιβλήθηκε της Καστοριάς με 7-2, με τον Μπαλλή να πετυχαίνει τρία γκολ από το 17ο ως το 25ο λεπτό. Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" τερμάτισαν στην πρώτη θέση, ισόβαθμοί με τον Ολυμπιακό, με τον Μπαλλή να αγωνίζεται στον αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στον Βόλο και ο Άρης ηττήθηκε με 2-0.Με τον Άρη αγωνίστηκε στους έξι ευρωπαϊκούς αγώνες της σεζόν 1979-80, όπου η ομάδα του έφθασε ως την φάση των 16, αφού απέκλεισε την Μπενφίκα και την Περούτζια, για να αποκλειστεί από την Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Επανήλθε στους δύο αγώνες με την Ίπσουιτς το 1980-81, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 5-1 στην Αγγλία και κέρδισε με 3-1 στο Καυτατζόγλειο. Το καλοκαίρι του 1981 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος για πέντε χρόνια. Στις 29 Ιουνίου 1983 συμμετείχε στη νίκη της ομάδας του με 2-0 κόντρα στον ΠΑΟΚ για τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος.Ο Μπαλλής έπαιξε στους δύο αγώνες εναντίον της Ουίπεστ για το κύπελλο Κυπελλούχων 1983-84, στην ήττα της ΑΕΚ από τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Σαντιάγο Μπερναμπέου με 5-0 για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1985-86, όπως και στους δύο αγώνες με την Ίντερ για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1986-87. Τον Δεκέμβριο του 1986 επέστρψε στη Θεσσαλονίκη για την ομάδα με την οποία αναδείχθηκε και αγωνίστηκε σε 14 αγώνες μέχρι το τέλος της σεζόν. Την επόμενη χρονιά, έπαιξε σε 13 ματς, το τελευταίο εκ των οποίων τον Ιανουάριο του 1988. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Τρεις Μέρες Ευτυχίας

Οι Τρεις Μέρες Ευτυχίας είναι ελληνική δραματική ταινία του 2012, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Δημήτρη Αθανίτη με τους Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Νικολίτσα Ντρίζη. Κατερίνα Φωτιάδη, Ερρίκο Λίτση. πλοκή Σε μια πόλη που αποσυντίθεται, τρεις νέες γυναίκες ψάχνουν διέξοδο. Η Ιρίνα ετοιμάζεται να φύγει στον Καναδά για να ξεφύγει από την ''οικογένεια'' της που την εκδίδει. Η Άννα παντρεύεται για να διώξει το φάντασμα της διαλυμένης της οικογένειας, ενώ η Βέρα, στο ξεκίνημα της καινούργιας της ζωής, έρχεται αντιμέτωπη με την κρυμμένη πραγματικότητα τής δικής της οικογένειας. Μέσα σε τρεις μέρες οι πορείες των τριών γυναικών διασταυρώνονται απροσδόκητα και τις οδηγούν προς μια βίαιη ενηλικίωση.

 Καλύτερη Σκηνοθεσία, Maverick Movie Awards, NY Καλύτερη Ηθοποιός, Maverick Movie Awards, NY Καλύτερη Φωτογραφία, Maverick Movie Awards, NY Καλύτερη Ηθοποιός ensemble, London GFF Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Μουσική, Εφφέ, Υποψηφιότητες Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Καλύτερη ελληνική ταινία του 2012. Μια απόκοσμη εφιαλτική ατμόσφαιρα Αλέξης Δερμετζόγλου, ΦιλμΝουάρ Δεξιοτεχνική σκηνοθεσία και εσωτερική ηφαιστιώδης δύναμη των εικόνων και των ερμηνειών Δημήτρης Δανίκας, ΤΑ ΝΕΑ Mια ταινία πολιτική, άξια εκπρόσωπος ενός σύγχρονου ελληνικού ρεύματος Elie Castiel, SEQUENSES, Montreal Ενα πολύπλοκο πορτρέτο γυναικών, σε ένα ύφος που θυμίζει Μπέργκμαν και Μπουνουέλ Bill Mousoulis, EKRAΝ, Lublijana Συλλαμβάνει αφαιρετικά ένα στιγμιότυπο μιας κοινωνίας σε κρίση Γιώργος Κρασσακόπουλος, ΑTHENSVOICE Βασίζεται στο βλέμμα και το άρρητο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, LIFO Ενα φιλμ παράτολμο, σιωπηρό, βασισμένο στο βλέμμα και στο σώμα Ν. Κουρμουλής Κοσμος του Επενδυτή Εικόνες απόκοσμης ομορφιάς στοιχειώνουν το βλέμμα του θεατή Ορέστης Ανδρεαδάκης, Νύχτες Πρεμιέρας Αλεξάνδρα Αιδίνη (Άννα), Νικολίτσα Ντρίζη (Ιρίνα), Κατερίνα Φωτιάδη (Βέρα), Ερρίκος Λίτσης (πατέρας), Λουκία Πιστιόλα (μητέρα), Κώστας Ξυκομηνός (ντετέκτιβ), Κρις Ραντάνοβ (Μίσα), Δημήτρης Αγαρτζίδης (γαμπρός), Μάριος Κωνσταντίνου (φίλος), Αντώνης Δημητροκάλλης (φίλος), Δημήτρης Γεωργαλάς (πελάτης), Ανδρέας Μαριανός (γιατρός), Λουίζα Ζούζια (νοσοκόμα), Αλεξάνδρα Διαμαντοπούλου (γιαγιά), Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου (μητέρα Άννας), Βαλέριος Ελέυθερος (προστάτης), Σπύρος Βερύκιος (εκτελεστής), Ιβάν Γιεγκόροφ (μαφιόζος), Ρεγγίνα Παντελίδου (φίλη Ιρίνας), Αθηνά Πρυνεντύ (φίλη Βέρας), Σταυρούλα Μουσούλη (φίλη Άννας), Μάρω Αγρίππη (φίλη Άννας) συντελεστές Σκηνοθεσία, Σενάριο, Παραγωγή: Δημήτρης Αθανίτης, Παραγωγή: DNA films, ΕΚΚ, VA films, Προσέγγιση ΜΕΠΕ, Φωτογραφία: Γιάννης Φώτου, Σκηνικά, Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου, Ήχος: Κατερίνα Σχηνιώτη, Μουσική: DNA lab, Μοντάζ: Σταμάτης Μαγουλάς
Μητροπολιτική Γαλλία

Η Μητροπολιτική Γαλλία (Γαλλικά: France métropolitaine ή la Métropole), επίσης γνωστή ως Ευρωπαϊκή Γαλλία, είναι η περιοχή της Γαλλικής Δημοκρατίας που ανήκει γεωγραφικά στην Ευρώπη. Περιλαμβάνει την ηπειρωτική Γαλλία και την Κορσική, καθώς και νησιά που βρίσκονται στον Ατλαντικό Ωκεανό, τη Μάγχη και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η Μητροπολιτική Γαλλία διακρίνεται από την Υπερπόντια Γαλλία (la France d'outre-mer), που είναι το συλλογικό όνομα για το τμήμα της Γαλλίας εκτός Ευρώπης, η οποία αποτελείται από τους υπερπόντιους νομούς και περιοχές (DOM-ROM) Γαλλική Γουιάνα, Γουαδελούπη, Μαρτινίκα, Μαγιότ και Ρεϋνιόν, καθώς και τα υπερπόντια εδάφη (COM) Άγιος Βαρθολομαίος, Άγιος Μαρτίνος, Σαιν-Πιερ και Μικελόν, Ουαλίς και Φουτουνά, Γαλλική Πολυνησία, συν τη με ειδική κατάσταση Νέα Καληδονία και τα Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη. Η Μητροπολιτική και η Υπερπόντια Γαλλία αποτελούν από κοινού τη Γαλλική Δημοκρατία. Η Μητροπολιτική Γαλλία αντιπροσωπεύει το 82,0% της συνολικής έκτασης της εθνικής επικράτειας της Γαλλίας, το 3,3% της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) και το 95,9% του πληθυσμού της Γαλλικής Δημοκρατίας. Οι πέντε υπερπόντιοι νομοί και περιοχές - Γαλλική Γουιάνα, Γουαδελούπη, Μαρτινίκα, Μαγιότ και Ρεϋνιόν - έχουν το ίδιο πολιτικό καθεστώς με τις μητροπολιτικές διοικητικές περιοχές της Γαλλίας. Η μητροπολιτική Γαλλία και αυτές οι πέντε υπερπόντιες περιοχές μαζί αποκαλούνται στη γαλλική διοίκηση μερικές φορές «Ολόκληρη η Γαλλία» (la France entière). Ωστόσο, αυτή η «Ολόκληρη Γαλλία» δεν περιλαμβάνει τα γαλλικά τα υπερπόντια εδάφη που έχουν μεγαλύτερη αυτονομία από ό, τι οι υπερπόντιοι νομοί.

 Την 1η Ιανουαρίου 2020, ο πληθυσμός της Μητροπολιτικής Γαλλίας ανέρχονταν στους 64.897.954 κατοίκους, δηλαδή 95,9% του συνόλου. Από το σύνολο των 18 περιοχών της Γαλλικής Δημοκρατίας, οι 13 βρίσκονται στη Μητροπολιτική Γαλλία και οι 5 στους υπερπόντιους νομούς και περιοχές. Από το σύνολο των 101 νομών, οι 96 βρίσκονται στη Μητροπολιτική Γαλλία και οι 5 στους υπερπόντιους νομούς και περιοχές. Το 2016, το μητροπολιτικό έδαφος είχε 35.756 κοινότητες από το σύνολο των 35.885 κοινοτήτων, ή 99,64%. Η Μητροπολιτική Γαλλία καλύπτει μια έκταση 543.940 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ η Υπερπόντια Γαλλία καλύπτει μια έκταση 119.396 χμ2 , για συνολική έκταση 663.336 χμ2 σε ολόκληρη τη Γαλλική Δημοκρατία (εξαιρουμένης της Αδελίας Γης στην Ανταρκτική όπου η γαλλική κυριαρχία ανεστάλη με την υπογραφή της Συνθήκης της Ανταρκτικής το 1959). Έτσι, η μητροπολιτική Γαλλία αντιπροσωπεύει το 82,0% του εδάφους της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 577 βουλευτές, 539 εκ των οποίων (93,4% του συνόλου) εκλέγονται στη Μητροπολιτική Γαλλία, 27 (4,7% του συνόλου) στην Υπερπόντια Γαλλία και 11 (1,9% του συνόλου) από Γάλλους πολίτες που ζουν σε ξένες χώρες. Ο όρος Ηπειρωτική Γαλλία (France continentale) χρησιμοποιείται για την Ευρωπαϊκή Γαλλία. Δεν περιλαμβάνει τα γαλλικά νησιά στον Ατλαντικό Ωκεανό, στη Μάγχη ή τη Μεσόγειο Θάλασσα, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι η Κορσική. Η Ηπειρωτική Γαλλία ονομάζεται επίσης Εξάγωνο ( l'Hexagone), ονομασία αναφερόμενη κατά προσέγγιση στο σχήμα της περιμέτρου της.
Κατάλογος αστέρων του Κήτους

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κήτους παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κήτους κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Apr)». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2012.
Ζέντα Μπέργκερ

Η Ζέντα Μπέργκερ (γερμανικά: Senta Berger), (γενν.13 Μαΐου 1941, Βιέννη), είναι Αυστριακή ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Επίσης είναι παραγωγός και συγγραφέας. Έχει λάβει πολλές υποψηφιότητες βραβείων για την ερμηνεία της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

 Η Μπέργκερ είναι η κόρη του μουσικού Γιόζεφ Μπέργκερ και της δάσκαλας Τερέζας Γιάνυ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή στην ηλικία των τεσσάρων ετών, όταν συνοδεύσε τον πατέρα της στο πιάνο με ένα τραγούδι της. Στην ηλικία των πέντε άρχισε μαθήματα μπαλέτου. Η Μπέργκερ έλαβε επίσης ιδιαίτερα μαθήματα υποκριτικής. Το 1957, κέρδισε το πρώτο μικρό ρόλο της σε μια από τις τελευταίες ταινίες του σκηνοθέτη Βίλι Φροστ. Υπέβαλε αίτηση για να κάνει σεμινάριο στο Max Reinhardt, ένα διάσημο σχολείο που λειτουργεί στη Βιέννη, και έγινε αποδεκτή, αλλά το άφησε λίγο αργότερα μετά την αποδοχή ενός ρόλου σε ταινία. Το 1958, έγινε το νεότερο μέλος του Θεάτρου Josefstadt της Βιέννης. Το 1960 oι παραγωγοί Μπερνάρντ Βίκι και ο Αρθούρ Μπραούνερ θα γυρίσουν την ταινία "Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ" με την Μπέργκερ και τον Γερμανό ηθοποιό Χάινζ Ραούχμαν. Ο Μπραούνερ θα χρησιμοποιήσει την Μπέργκερ σε διάφορες ταινίες, αλλά σύντομα θα κουραστεί από τα μιούζικαλ. Το 1962 θα πάει στο Χόλιγουντ και θα παίξει με μεγάλους αστέρες, όπως τους Τσάρλτον Ήστον, Ντιν Μάρτιν, Φρανκ Σινάτρα, Ριτσάρντ Γουίντμαρκ, Τζον Γουέιν και Γιουλ Μπρίνερ. Επέστρεψε στη Γερμανία να δεχθεί ένα ρόλο σε μια σειρά, κάτι που θα την κράτησει για αρκετά χρόνια. Το 1963, η Μπέργκερ θα γνωρίσει τον σκηνοθέτη Μάικλ Βερχόφεν, και θα ξεκίνησουν την δική τους εταιρεία παραγωγής ταινιών το 1965. Το 1966, η Ζέντα και ο Μάικλ παντρεύτηκαν. Το 1970, θα πρωταγωνίστησει για πρώτη φορά σε μια ταινία που θα παράγεται από τη δική της εταιρεία και θα διευθύνεται από τον σύζυγό της. Η Μπέργκερ θα συνεχίσει να αναπτύσσει την Ευρωπαϊκή καριέρα της στη Γαλλία και την Ιταλία. Επίσης το 1966, η Μπέργκερ θα παίξει και στη Βρετανία σε ταινία με πρωταγωνιστή τον Τόνι Ράνταλ. Μετά από μια επιτυχημένη και μακροχρόνια καριέρα η Ζέντα Μπέργκερ θα αναλάβει τον Φεβρουάριο του 2003 Πρόεδρος της Ακαδημίας του Γερμανικού κινηματογράφου, και θα επιδιώξει να προωθήσει τη νέα γενιά ηθοποιών στη Γερμανία και την Ευρώπη. Η Ακαδημία θα αποφασίσει την δημιουργία των γερμανικών κινηματογραφικών βραβείων σε μεταγενέστερο χρόνο. Η Ζέντα Μπέργκερ παντρεύτηκε τον γερμανό σκηνοθέτη Μάικλ Βερχόφεν το 1966; και έχει δύο γιους, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σίμον Βερχόφεν (γεννήθηκε το 1972) και τον επίσης ηθοποιό Λούκα Βερχόφεν (γεννήθηκε το 1979).
Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας

Το Εθνικό Θέατρο (πολωνικά: Teatr Narodowy) είναι θέατρο στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ιδρύθηκε το 1765, κατά τη διάρκεια του Πολωνικού Διαφωτισμού, από τον μονάρχη της χώρας, Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι. Το θέατρο μοιράζεται το συγκρότημα του Μεγάλου Θεάτρου στην Πλατεία Θεάτρου στη Βαρσοβία με έναν άλλο εθνικό χώρο, την Εθνική Όπερα της Πολωνίας.

 Η Όπερα μεταφέρθηκε στην Πολωνία από τον μελλοντικό Βασιλιά Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας μέσα σε είκοσι χρόνια από τις πρώτες παρουσιάσεις της όπερας στη Φλωρεντία. Το 1628 κάλεσε την πρώτη ιταλική ομάδα όπερας στη Βαρσοβία. Όταν ανέβηκε στον πολωνικό θρόνο το 1632, έχτισε ένα θέατρο στο κάστρο του και εκεί παρήχθησαν τακτικές παραστάσεις όπερας από μια ιταλική εταιρεία σε σκηνοθεσία Μάρκο Σκάκι.Η πρώτη δημόσια όπερα-θέατρο στην Πολωνία, η Operalnia στη Βαρσοβία, άνοιξε στις 3 Ιουλίου 1748. Βρισκόταν στο Σαξονικό Κήπο (στη σημερινή διασταύρωση της οδού Marszałkowska με την οδό Królewska) και λειτουργούσε υπό βασιλική αιγίδα. Το κτίριο της Operalnia ανεγέρθηκε το 1725 με πρωτοβουλία του Αυγούστου Β΄, με κόστος 5000 δουκάτα, ως ορθογώνια κατασκευή χωρισμένη σε τρία μέρη. Το Εθνικό Θέατρο ιδρύθηκε το 1765, κατά τη διάρκεια του Πολωνικού Διαφωτισμού, από τον μονάρχη της χώρας, Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι. Από το 1774, παραστάσεις όπερας, θεάτρου και μπαλέτου πραγματοποιούνταν στο Παλάτι Ραντζίβιουου (σήμερα το επίσημο σπίτι του Προέδρου της Πολωνίας). Η πρώτη πολωνική όπερα παρήχθη εκεί στις 11 Ιουλίου 1778, το Η φτώχεια έγινε ευτυχία του Μάτσεϊ Καμιένσκι, με το λιμπρέτο του Βόιτσεχ Μπογκουσουάφσκι βασισμένο σε μια κωμωδία του Φραντσίσεκ Μποχομόλετς. Τα έτη 1779-1833, οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν σε ένα νέο κτίριο θεάτρου στην Πλατεία Κρασίνσκι, που αργότερα ονομάστηκε Εθνικό Θέατρο. Γνωστός ως πατέρας του Πολωνικού Εθνικού Θεάτρου, ο Μπογκουσουάφσκι ήταν διάσημος ηθοποιός, τραγουδιστής, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας και επιχειρηματίας. Επίσης, στο Εθνικό Θέατρο, από το 1785 δραστηριοποιήθηκε ένας θίασος των Χορευτών της Αυτού Μεγαλειότητας (με επικεφαλής τους χορευτές μπαλέτου Φρανσουά Γκαμπριέλ Λε Ντου από το Παρίσι και Ντάνιελ Κουρς από τη Βενετία). Σε αυτό το θέατρο, στις 17 Μαρτίου 1830, ο Φρεντερίκ Σοπέν έκανε την πρεμιέρα του Κοντσέρτου Νο. 1 σε μι ελάσσονα για πιάνο. Το θέατρο έκλεισε μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830 και το 1924 αναβίωσε υπό τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία.Επί Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας (1945–1989), η ποιότητα των παραγωγών του Θεάτρου κατά καιρούς επηρεάστηκε αρνητικά από τις κυβερνητικές πιέσεις. Μπαρμπάρα Σιερακόφσκα, (1748-1831), ηθοποιός και τραγουδίστρια όπερας, (1774 έως 1784) Πολωνικό θέατρο Επίσημος ιστότοπος
Αθηναΐς Φιλόστοργος Β΄

Η Αθηναΐς (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα τού Πόντου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας με το επίθετο Φιλόστοργος.

 Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της 2ης συζύγου του Μονίμης, κόρης τού Φιλοποίμενα εξέχοντος πολίτη της Μιλήτου. Η Αθηναΐδα είχε καταγωγή Ελληνική (Μακεδονική) και Περσική· γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόντο. Παντρεύτηκε τον Αριοβαρζάνη Β΄, τότε πρίγκιπα και μετά βασιλιά της Καππαδοκίας, επίσης Ελληνο-Περσικής καταγωγής. Το βασίλειο ήταν υποτελές στους Ρωμαίους. Αυτός διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν εκείνος παραιτήθηκε το 63/62 π.Χ.. Έτσι η Αθηναΐς έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας και έλαβε το επίθετο Φιλόστοργος, που είχε δοθεί και στη μητέρα τού βασιλιά, την Αθηναΐδα Φιλόστοργο Α΄. Η Αθηναΐδα ήταν συγγενής με την προηγούμενη δυναστεία της Καππαδοκίας, των Αριαραθιδών: η αδελφή τού πατέρα της Λαοδίκη ήταν σύζυγος τού Αριαράθη ΣΤ΄, έτσι η Αθηναΐδα ήταν εξαδέλφη των τέκνων τους Αριαράθη Ζ΄ και Αριαράθη Η΄. Ο Αριαράθης Θ΄ ήταν ετεροθαλής αδελφός της. Επίσης οι Μιθριδατίδες, όπως και οι Αριαραθαρίδες, ήταν απόγονοι Σελευκιδών συζύγων, άρα ήταν μεταξύ τους συγγενείς. Διασώθηκαν ποικίλες τιμητικές επιγραφές, αφιερωμένες στην Αθηναΐδα. Περί το 31 π.Χ. ο Αριοβαρζάνης Β΄ φονεύθηκε. Είχαν αποκτήσει τέκνα τον Αριοβαρζάνη Γ΄ και τον Αριαράθη Ι΄, που ήταν οι τελευταίοι βασιλείς της Καππαδοκίας. Το όνομα Αριοβαρζάνης υπήρχε και στον Οίκο της: ήταν 6η απόγονος τού Αριοβαρζάνη τού Πόντου και μάλλον συγγενείς της ήταν οι Αριοβαρζάνης της Φρυγίας (5ος αι. π.Χ.) και Αριοβαρζάνης Β΄ της Κίου (4ος αι. π.Χ.). Έπειτα από το τέλος τού άνδρα της ανέλαβε βασιλιάς ο πρώτος γιος της. Η χήρα Αθηναΐδα δεν ξαναπαντρεύτηκε· ήταν η βασιλομήτωρ. Κατά τη βασιλεία τού Αριοβαρζάνη Γ΄ ο Μ. Τ. Κικέρων Ρωμαίος διοικητής της Κιλικίας, προειδοποίησε τον βασιλιά, ότι μπορεί να κινδυνεύσει από τη μητέρα του. Αυτό βασιζόταν, στο ότι η Αθηναΐς φθονούσε τους δύο υπουργούς τού γιού της, τον Μήθρα και τον Αθηναίο, ευνοούμενούς του. Λόγω της ζήλιας της τους εκδίωξε από την Αυλή της Καππαδοκίας. Αργότερα ο Κικέρων τους ανακάλεσε. Η απομάκρυνσή τους ήταν μέρος τού σχεδίου της να εκτοπίσει τον Αριοβαρζάνη Γ΄ και να ανεβάσει στον θρόνο τον 2ο γιο της. Ο Κικέρων και ο βασιλιάς την έπιασαν, προς μεγάλη λύπη τού βασιλιά για τις ενέργειες της μητέρας του. Την αποστέρησε από την εξουσία· η μετέπειτα μοίρα της δεν είναι γνωστή. Syme, R., Birley, A.R., Anatolica: studies in Strabo, Oxford University Press, 1995Hornblower, S., Spawforth A., The Oxford Classical Dictionary, Oxford University Press, 1996 Mayor, A. The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome's deadliest enemy, Princeton University Press, 2009 Muirhead, J.H, Cicero M.T, Letters of Cicero, READ BOOKS, 2010
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1956

Οι ΙΕ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1956 έγιναν στο Βελιγράδι, στο στάδιο της Παρτιζάν Βελιγραδίου, από την Παρασκευή 20 ως την Κυριακή και 22 Ιουλίου. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Γιουγκοσλαβία. Δεν διεξήχθησαν αγωνίσματα γυναικών.

 Ήταν η πρώτη μεταπολεμική βαλκανιάδα με συμμετοχή πέντε βαλκανικών χωρών, δηλαδή όλων με εξαίρεση την Αλβανία. Αυτό προκάλεσε πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα τους αγώνες να καλύψουν 120 δημοσιογράφοι, όχι μόνο βαλκάνιοι αλλά ακόμα και από Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ. Η επίσημη υποδοχή των αποστολών έγινε πανηγυρικά στην μεγάλη πλατεία Δημοκρατίας παρουσία 30.000 κόσμου. Για τη διαμονή των δημοσιογράφων είχαν ετοιμαστεί δωμάτια της φοιτητικής λέσχης ενώ οι αθλητές διέμειναν στη σχολή "Ίβο Λόλα Ρίμπα". Τα εισιτήρια έγιναν ανάρπαστα, ενώ για τη νικήτρια ομάδα είχε αθλοθετηθεί βαρύτιμο κύπελλο από τον ίδιο τον αρχηγό του κράτους, τον στρατάρχη Τίτο. Εκτός από μετάλλια, στους νικητές δόθηκαν ως δώρα έργα λαϊκής τέχνης. Λόγω της συμμετοχής πέντε χωρών η διάρκεια των αγώνων επεκτάθηκε σε τρεις ημέρες. Κάθε χώρα μετείχε με δύο αθλητές σε κάθε αγώνισμα και με μία ομάδα σκυταλοδρομίας. Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 βαθμούς οι έξι πρώτοι αθλητές και με 12-9-6-3-1 βαθμούς οι πέντε πρώτες ομάδες της σκυταλοδρομίας. Αγωνιστικά οι αγώνες ήταν πολύ πετυχημένοι αφού καταρρίφθηκαν τα ρεκόρ αγώνων στα 15 από τα 21 αγωνίσματα του προγράμματος. Οι Έλληνες αθλητές πέτυχαν 4 νέα πανελλήνια ρεκόρ. Στα μείον της διοργάνωσης, η μη πραγματοποίηση γυναικείων αγωνισμάτων, έστω και χωρίς βαθμολογία όπως τα προηγούμενα δύο χρόνια. Όμως, στο βαλκανικό συνέδριο συζητήθηκε το θέμα και αποφασίστηκε η επίσημη ένταξη στο πρόγραμμα και της γυναικείας βαλκανιάδας από το επόμενο έτος. Ένα δεύτερο πρόβλημα ανέκυψε μετά τη λήξη του μαραθωνίου, αφού η επίδοση του νικητή 2 ώρες 16΄ ήταν εξωπραγματική. Η διαδρομή ξαναμετρήθηκε και βρέθηκε 39 χλμ αντί 42.195μ. Έτσι η κατάταξη παρέμεινε αλλά τα ρεκόρ ακυρώθηκαν. "Αθλητική Ηχώ", 20/7/1956. "Αθλητική Ηχώ", 21/7/1956. "Αθλητική Ηχώ", 22/7/1956. "Αθλητική Ηχώ", 23/7/1956. "Αθλητική Ηχώ", 24/7/1956. "Η χρυσή ιστορία των αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 10/8/1979. BALKAN GAMES/CHAMPIONSHIPS.
Μιχαήλ Κουτούζοφ

Ο Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Κουτούζοφ (πλήρες όνομα: Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Γκολενίσεφ-Κουτούζοφ, ρωσ: Михаил Илларионович Голенищев-Кутузов, 16 Σεπτεμβρίου 1747 - 28 Απριλίου 1813) ήταν Ρώσος στρατιωτικός, αρχιστράτηγος (από το 1812), κόμης (από το 1812) και ήρωας του Πατριωτικού Πολέμου του 1812. Συμμετείχε επίσης στην Μάχη του Μποροντίνο, στον Ρωσο-αυστρο-γαλλικό πόλεμο του 1805, καθώς επίσης και σε 2 Ρωσοτουρκικούς πολέμους.

 Ο Μ.Ι.Κουτούζοφ γεννήθηκε στις 5(16) Σεπτεμβρίου. Πατέρας του ήταν ο διάσημος, επι των ημερών του, στρατηγός και γερουσιαστής Ιλλαρίων Ματβέγεβιτς Γκολενίσεβ-Κουτούζοφ. Η μητέρα του προεχόταν από οικογένεια του Αυτοκρατορικού κύκλου. Ο Κουτούζοφ έλαβε εξαιρετική για την εποχή του μόρφωση: τελείωσε την Αυτοκρατορική Πολυτεχνική Σχολή Πυροβολικού το 1761 και εντάχθηκε στις τάξεις των Αξιωματικών ως Μηχανικός-Σημαιοφόρος. Σύζυγος: Εκατερίνα Ιλίνιτσνα ΜπίμπικοβαΓιος: Νικολάι - πέθανε στην παιδική του ηλικία Θυγατέρες: Πρασκόβια (1777—1844) Άννα (1782—1846) Ελιζαβέτα (1783—1839) Εκατερίνα (1787—1826) Ντάρια (1788—1854) Τάγμα του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου(12.12.1812) Ο Μιχαήλ Κουτούζοφ έγινε ο πρώτος Ρώσος που έλαβε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου σε όλες τις 4 Τάξεις. Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξεως (12.12.1812, № 10) Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Β' Τάξεως (18.03.1792, № 28) Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ' Τάξεως (25.03.1791, № 77) Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ' Τάξεως (26.11.1775, № 222) Χρυσό Σπαθί «Δι' ανδρείαν» Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου Α' Τάξεως (1806) Τάγμα του Αλέξανδρου Νιέφσκι (1790) Τάγμα της Αγίας Άννας (1789) Σταυρός του Αγίου Ιωάννης της Ιερουσαλήμ (1799) Αυστριακό Στρατιωτικό Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας (1805); Πρωσικό Τάγμα του Κόκκινου Αετού Α' Τάξεως Πρωσικό Τάγμα του Μαύρου Αετού (1813) Письма М. И. Кутузова: журнал Русская старина, 1870—1871 Донесение М. И. Кутузова Александру I о сражении при Бородине Б. Г. Кипнис. Роль М. И. Голенищева-Кутузова в аустерлицкой операции Михаил Илларионович Кутузов — полководец и дипломат, статья Е. В. Тарле на www.museum.ru. Михаил Брагин Кутузов (ЖЗЛ) Л. И. Раковский, Кутузов — биография М. И. Кутузова: Лениздат, 1971 Голенищев-Кутузов, биография на hrono.ru с подборкой исторических документов
Αναστασία του Άνχαλτ

Η Πριγκίπισσα Αναστασία του Άνχαλτ (Princess Anastasia of Anhalt, 22 Δεκεμβρίου 1940 -) είναι η σύζυγος του Μαρία Εμμανουήλ, Μαργράβου του Μάισσεν.Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1940 στο Ρέγκενσμπουρκ της Βαυαρίας και είναι κόρη του Πρίγκιπα Ευγένιου του Άνχαλτ και της Αναστασίας Τζάνγκμαϊερ. Στις 23 Ιουνίου 1962 η Αναστασία παντρεύτηκε τον Μαρία Εμμανουήλ, Πρίγκιπα της Σαξονίας στο Βεβέ του Βω στην Ελβετία. Το ζεύγαρι δεν απέκτησε παιδιά.

 22 Δεκεμβρίου 1940 – 23 Ιουνίου 1962: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αναστασία του Άνχαλτ 23 Ιουνίου 1962 – 9 Αυγούστου 1968: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αναστασία της Σαξονίας, Δούκισσα της Σαξονίας, Πριγκίπισσα του Άνχαλτ 9 Αυγούστου 1968 – 23 Ιουλίου 2012: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μαργραβίνη του Μάισσεν, Πριγκίπισσα και Δούκισσα της Σαξονίας, Πριγκίπισσα του Άνχαλτ 23 Ιουλίου 2012 – μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Μαργραβίνη του Μάισσεν, Πριγκίπισσα και Δούκισσα της Σαξονίας, Πριγκίπισσα του Άνχαλτ
Σιδηρόδρομοι Βορειοδυτικής Ελλάδος

Οι Σιδηρόδρομοι Βορειοδυτικής Ελλάδος (Σ.Δ.Β.Ε.) ήταν ελληνική σιδηροδρομική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1890 και διαχειριζόταν τη μετρικού εύρους (1.000 χιλιοστά) σιδηροδρομική γραμμή Αγρινίου-Μεσολογγίου-Κρυονερίου. Η εταιρεία απορροφήθηκε από τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου το 1953.

 Ονομάζονταν έτσι γιατί το δίκτυό της βρισκόταν κοντά στα βορειοδυτικά σύνορα της ελληνικής επικράτειας. Το καταστατικό της εταιρίας συντάχθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1890 και κυρώθηκε με Βουλευτικό Διάταγμα στις 12 Μαρτίου του ιδίου έτους. Τον Σεπτέμβριο του 1891 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια ολοκλήρου του δικτύου της Βορειοδυτικής Ελλάδος, μήκους 61,4,χιλιομέτρων, από το Κρυονέρι μέχρι το Αγρίνιο. Η εταιρία συνδύαζε χερσαία και θαλάσσια συγκοινωνία, καθώς με ατμόπλοιο οι επιβάτες μεταφέρονταν από το Κρυονέρι απέναντι, στην Πάτρα. Το 1952 οι Σ.Β.Δ.Ε. πτώχευσαν και κατασχέθηκαν από το Ελληνικό δημόσιο. Το 1953 συγχωνεύτηκαν με τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου και αυτοί το 1962 ενσωματώθηκαν στους ΣΕΚ.
Τίριχ Μιρ

Το Τίριχ Μιρ είναι το υψηλότερο βουνό της οροσειράς του Χίντου Κους, και το υψηλότερο βουνό του κόσμου εκτός της οροσειράς Ιμαλαΐων-Καρακορούμ, στο Πακιστάν, κοντά στα σύνορα Αφγανιστάν–Πακιστάν. Η πρώτη ανάβαση στο βουνό έγινε το 1950 από νορβηγική αποστολή στην οποία συμμετείχαν οι Άρνε Νες, Π. Κβέρνμπεργκ, Χ. Μπεργκ και Τόνι Στρίθερ. Το Τίριθ Μιρ εποπτεύει την πόλη του Τσιτράλ και φαίνεται από την κεντρική αγορά. Ορατό είναι, επίσης, και από το Αφγανιστάν. Το τελευταίο χωριό στην Περιφέρεια Τσιτράλ πριν την τελική προσέγγιση του Τίριχ Μιρ είναι το χωριό Τίριχ, στο Μούλκοβ, όπου ομιλείται η γλώσσα Χόγουαρ. Οι κάτοικοι του χωριού εργάζονται επίσης ως μισθωμένοι βαστάζοι και οδηγοί για όσους πεζοπορούν στο βουνό, αλλά δεν προχωρούν πέρα από ένα ορισμένο σημείο.

 Πιστεύεται ότι η ερμηνεία του ονόματος Τίριχ Μιρ είναι "Βασιλιάς του Τίριχ" καθώς Τίριχ είναι το όνομα γειτονικής κοιλάδας που οδηγεί στο Τίριχ Μιρ. Μια εναλλακτική ετυμολογία υποδεικνύει ότι το όνομα προέρχεται από τη Γουάκι γλώσσα. Στα Γουάκι τριχ σημαίνει σκιά ή σκοτάδι και μιρ σημαίνει βασιλιάς Έτσι το Τίριχ Μιρ σημαίνει βασιλιάς της σκιας ή του σκοταδιού, κάτι που φαίνεται λογικό, καθώς το βουνό απλώνει μακριές σκιές προς την πλευρά του Γουάκαν. Νότια και νοτιοδυτικά των πλουτώνειων ενδογενών πετρωμάτων της περιοχής Κενσάκάν-Μαντάρας και διαχωρισμένα με μικρές λωρίδες σκοτεινόχρωμων πλακών, εκτίθενται τα γρανιτικά πετρώματα του Τίριχ Μιρ και οι βαθόλιθοι του Ίστορ-o Ναλ Αυτοί οι βαθολίτες έρχονται από τον Κάτω Παγετώνα Ατάκ έως την κοιλάδα Λούτκο ανατολικά του χωριού Γκάραμ Χάσμα (θερμές πηγές), όπου ο βαθολίτης βυθίζεται στα νοτιοδυτικά κάτω από τις μεταμορφικές πλάκες. Τα πλουτώνεια ενδογενή πετρώματα αυτού του βαθολιτικού σώματος έχουν κατά περίεργο τρόπο διεισδύσει στους ασβεστολιθικούς και φυλλιτικούς βράχους του δυτικού Σχηματισμού Γουάκαν (επίσης Diemberger, 1968). Keay, John, "The Gilgit Game": The Explorers of the Western Himalayas, 1865-95, Oxford University Press, 1985, ISBN 0-19-577466-3 Robertson, Sir George Scott, The Kafirs of the Hindukush, Oxford University Press, (1896, OUP edition 1986), ISBN 0-19-577127-3 Tirich Mir on SummitPost
NGC 6229

To NGC 6229 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Ηρακλή. Κατατάσσεται ως GC(v)B στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 12 Μαΐου 1787. Το συγκεκριμένο σμήνος απέχει περίπου 100.000 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα.

 Δεδομένα για το NGC 6229 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6229 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6229 στο Wikimedia Commons
Γκιουλουστού Σουλτάνα

Η Φατμά Γκιουλουστού Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:گولوستن سلطان بود) (Τούρκικα: Fatma Gülüstü Sultan, 1831 - Μάιος 1861) ήταν η δέκατη ένατη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Dördüncü İkbal Fatma Gülüstü Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1831 στην Αμπχαζία. Ήταν Κιρκασιανής καταγωγής. Γεννήθηκε ως Φατμά Τσατσμπά και ήταν κόρη του πρίγκιπα Ταχίρ Μπέη Τσατσμπά . Το 1828, κατά τη διάρκεια του ρωσο-τουρκικού πόλεμο του 1828-1829, η οικογένειά της μετανάστευσε από τον Καύκασο στην Κωνσταντινούπολη, όπου και παραδόθηκε στο ανάκτορο του Σουλτάνου. Μετονομάστηκε σε Γκιουλουστού ("κήπος με τριαντάφυλλα") και της δόθηκε τουρκική και μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού Τοπ Καπί. Στην ηλικία περίπου των 14 ετών η Γκιουλουστού παντρεύτηκε τον Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ τον Αύγουστο του 1854 στο παλάτι Τοπ Καπί. Ο γάμος έγινε χάρη στις προσπάθειες του πατέρα της για να δημιουργήσει πολιτική συμμαχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Γκιουλουστού ήταν λάτρης των κοσμημάτων και των ρούχων. Έκανε επίσης μια μεγάλη συμβολή στην αποκατάσταση των τζαμιών και των ισλαμικών και θρησκευτικών σχολείων. Είχε τρεις κόρες, τις δίδυμες Ζεκιγιέ Σουλτάν και Φεχιμέ Σουλτάν και την Μεντιχά Σουλτάν την οποία απέκτησε σε ηλικία 25 ετών και έναν γιο, τον Μωάμεθ ΣΤ΄, ο οποίος έγινε ο τριακοστός έκτος και τελευταίος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, βασιλεύοντας από το 1918 έως το 1922. Η Γκιουλουστού Σουλτάν πέθανε μόλις τρεις μήνες μετά την γέννηση του γιου της σε ηλικία 30 ετών. Ο γιος της δόθηκε σε μία άλλη σύζυγο του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ για να τον μεγαλώσει, στην Σαγιεστέ Χανιμεφέντι. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο Γκιουλουστού Μουνιρέ Σουλτάν τουρμπέ, μπροστά από το μιχράμπ του Φατίχ Τζαμί στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Επειδή ο Μωάμεθ ΣΤ΄ έγινε Σουλτάνος πολύ μετά το θάνατό της Γκιουλουστού Σουλτάν, δεν ήταν ποτέ μια Βαλιντέ Σουλτάν. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) https://web.archive.org/web/20100205131548/http://www.kenthaber.com/marmara/istanbul/fatih/Rehber/turbeler/gulustu-munire-valide-sultan-turbesi Gülüştü Münire Valide Sultan Türbesi http://freepages.genealogy.rootsweb.com/~royalty/turkey/persons.html Αρχειοθετήθηκε 2008-07-29 στο Wayback Machine. Genealogy of the Ottoman Royal Family Açba, Leyla: Harem Hatıraları, İstanbul 2009 Aredba, Rumeysa: Sultan Vahdeddin'in San Remo Günleri, İstanbul 2008 Öztuna, Yılmaz: Devletler ve Hanedanlar, Ankara 2005
Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου (Ποβρόζνικ)

Η Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία στο χωριό Ποβρόζνικ στη νότια Πολωνία. Χρονολογείται από τον 17ο ή 18ο αιώνα. Μαζί με διάφορα άλλα τσέρκβα έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.

 Το τσέρκβα στο Ποβρόζνικ υπάρχει περίπου από το 1600, αλλά μόνο ένα μέρος της προηγούμενης δομής παραμένει, τοποθετημένο στο σκευοφυλάκιο του σημερινού τσέρκβα. Η αρχιτεκτονική του σημερινού τσέρκβα κατασκευάστηκε μεταξύ του 17ου και του 18ου αιώνα, με μια μεγάλη ανακατασκευή το 1813. Το τσέρκβα μεταφέρθηκε από την προηγούμενη θέση του λόγω του κινδύνου που εγκυμονούσαν οι πλημμύρες και στη συνέχεια επεκτάθηκε. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας το τσέρκβα μετατράπηκε σε Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Choke

Το Choke είναι μυθιστόρημα γραμμένο το 2001 από τον Αμερικανό συγγραφέα Chuck Palahniuk. Το Choke κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Οξύ με το όνομα Πνιγμός. Το 2008, το βιβλίο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο στην ταινία με σκηνοθέτη Clark Gregg.

 Το Choke περιγράφει μερικούς μήνες από την ζωή του Βίκτορ Μαντσίνι και του φίλου του, Ντένι, με συχνές αναδρομές στην παιδική του ηλικία. Ο Βίκτορ μεγαλώνοντας άλλαξε πολλές ανάδοχες οικογένειες. Η μητέρα του κρίθηκε ανίκανη να τον αναθρέψει. Πολλές φορές η μητέρα του τον απήγαγε από τους ανάδοχους γονείς αλλά πάντα τους έπιαναν για να τον ξαναστείλουν σε κάποια άλλη ανάδοχη οικογένεια. Στο παρόν, ο Βίκτορ είναι ένας εικοσιπεντάρης που παράτησε τις σπουδές του στην ιατρική για να βρει δουλειά ώστε να μπορέσει να συντηρήσει την μητέρα του η οποία βρίσκεται σε ένα γηροκομείο. Ο Βίκτορ δεν μπορεί να πληρώσει τα έξοδα του γηροκομείου και έτσι σκαρφίζεται μια απάτη: τα βράδια πηγαίνει σε πολυτελή εστιατόρια και στη μέση του γεύματος αναγκάζει τον εαυτό του να πνιγεί με την μπουκιά του. Όταν κάποιος καλός Σαμαρείτης έρθει και του κάνει τον χειρισμό Heimlich, φτύνει την μπουκιά και ευχαριστεί τον άγνωστο που του έσωσε τη ζωή. Κρατάει πάντα μια λεπτομερή λίστα με τους «σωτήρες» του, και τους στέλνει επιστολές στις οποίες τους γράφει ότι δεν μπορεί να πληρώσει διάφορους λογαριασμούς και εκείνοι του στέλνουν χρήματα για να τον βοηθήσουν. Μεγαλώνοντας, η μητέρα του τον δίδαξε πάμπολλες θεωρίες συνωμοσίας καθώς και παράξενα ιατρικά θέματα, τα οποία τον μπέρδεψαν και συνάμα τον τρόμαξαν. Είναι αυτά τα βιώματα και οι συνεχείς μετακινήσεις από τη μια ανάδοχη οικογένεια στην άλλη που άφησαν τον Βίκτορ ανίκανο να κρατήσει σταθερή σχέση με γυναίκα. Γι' αυτό ο Βίκτορ βρίσκει σεξουαλική ικανοποίηση με γυναίκες που συμμετέχουν σε γκρουπ υποστήριξης νυμφομανών. Καθώς το μυθιστόρημα έχει μορφή επεισοδίων, υπάρχουν μεμονωμένα κεφάλαια που περιγράφουν διάφορες φάσεις της ζωής του αφηγητή και των φίλων του. Ο τίτλος του τραγουδιού Joy.Discovery.Invention των Biffy Clyro προέρχεται από μια φράση του Choke, ενώ ο τίτλος του τραγουδιού Build God, Then We'll Talk, των Panic! At the Disco προέρχεται και πάλι από μια φράση του βιβλίου.