IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1969-70

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1969-70 αποτέλεσε το 15ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1969-70 συμμετείχαν 17 ομάδες. Για πρώτη φορά το πρωτάθλημα δεν διεξήχθη σε ομίλους αλλά ως μια ενιαία κατηγορία. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1970-71. Οι 4 τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1970-71. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1969-70: Ένωσις Νέων ΠαραλιμνίουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που εντάχθηκαν στη δύναμη της ΚΟΠ: Απόλλων Αθηαίνου ΛΑΛΛ Λύσης Χαλκάνορας ΙδαλίουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69: Ευαγόρας ΠάφουΕπίσης, επέστρεψε ο Κεραυνός Στροβόλου μετά από απουσία μιας περιόδου. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε και ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού αλλά τιμωρήθηκε στα μέσα της περιόδου με αποκλεισμό και υποβιβασμό στη Γ΄ κατηγορία 1970-71 επειδή δεν προσήλθε σε ένα αγώνα. Επιπλέον, με αποκλεισμό και υποβιβασμό τιμωρήθηκε στα μέσα της περιόδου ο Εθνικός Άχνας λόγω σοβαρών επεισοδίων που προκλήθηκαν στην έδρα του εις βάρος των διαιτητών του αγώνα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος θα διαβαθμίζονταν εφτά ομάδας ώστε να μειωθούν σε 12 οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας. Ωστόσο, επειδή ο Αρίων Λεμεσού συγχωνεύθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού διαβαθμίστηκαν μόνο 6 ομάδες (14η-17η και οι Εθνικός Αστέρας Λεμεσού και Εθνικός Άχνας που είχαν τιμωρηθεί). «Το Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας». Φίλαθλος. 22 Ιουνίου 1970. ΚΟΠ (Δεκέμβριος 2014). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-29. https://www.webcitation.org/72nhIwqvz?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T12.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-09-29. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1969-70 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1969-70
Αγία Μαρίνα Αχαΐας

Η Αγία Μαρίνα είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, ευρισκόμενο στην περιοχή της Τριταίας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Ερυμάνθου. Στην ομώνυμη κοινότητα υπάγεται και ο οικισμός της Κάτω Αγίας Μαρίνας.

 Το όνομα του χωριού προέρχεται από τον ενοριακό του ναό. Αναφέρεται σε βενετικό έγγραφο του 1699 ότι το χωριό είχε την υποχρέωση "παροχής φορβής δια το ιππικόν". Το 18ο αιώνα αποτελούσε μαζί με το γειτονικό χωριό Μαστραντώνη μία ενορία. Σύμφωνα με τον Ιάκωβο Ρ. Ραγκαβή, το 1851 είχε 35 οικογένειες (148 κατοίκους) και το 1889 είχε 270 κατοίκους. Στα 1885 αναφέρεται πως ο οικισμός απείχε πέντε τέταρτα δρόμο από την Προστοβίτσα, την τότε έδρα του Δήμου Τριταίας. Στα 1903 ο Χρήστος Κορύλλος αναφέρει ότι ότι το χωριό απείχε μιάμιση ώρα δρόμο από την Προστοβίτσα καθώς και ότι είχε και γραμματείο (δημοτικό σχολείο). Το 1932 ξεκίνησαν ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή του χωριού και πιο συγκεκριμένα σε λόφο στη θέση "Παναγιά", όπου η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως πλήθος ευρημάτων. Νέες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1937. Θεωρείται ότι σε αυτή την τοποθεσία βρισκόταν η αρχαία πόλη-κράτος της Τρίτειας (ή Τριταία) και από την παραφθορά του ονόματος της οποίας ονομάστηκε όλη η ευρύτερη περιοχή της Βουντούχλας ως "Τριταία". Το 1944 το χωριό βομβαρδίστηκε από την γερμανική ναζιστική αεροπορία. Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ερυμανθίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας ως δημοτικό διαμέρισμα αυτού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) ως (τοπική) κοινότητα βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων "Ανέστη Κωνσταντινίδου", Εν Αθήναις 1903. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αγία Mαρίνα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Μαρίνας Αχαΐας Αρχειοθετήθηκε 2021-09-18 στο Wayback Machine., eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίας Μαρίνας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017.
Παραλογγοί Αρκαδίας

Οι Παραλογγοί ορεινός παραδοσιακός οικισμός του Νομού Αρκαδίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας.

 Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στις δυτικές-νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Αφροδίσιο, σε υψόμετρο περίπου 785-815 μέτρων, με πανοραμική θέα προς το όρος Ερύμανθος και τον ομώνυμο ποταμό καθώς και στο κεφαλοχώρι της Δίβρης. Εγγύς του βρίσκονται, πέρα από την Κοντοβάζαινα που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, οι μικροί οικισμοί Άγιος Νικόλαος και Πέτας, που ανήκουν στην Τοπική Κοινότητα Παραλογγών, καθώς και τα χωριά Καρδαρίτσι, Βελημάχι, Απόσκια και Σούδελη ενώ σε σχετικά κοντινή απόσταση προς την πλευρά της Αχαΐας βρίσκονται τα χωριά της περιοχής της Αροανίας. Απέχει από την Τρίπολη μέσω της Ε.Ο. «111» περί τα 88 χλμ., από την Πάτρα 101 χλμ. ενώ η Αρχαία Ολυμπία απέχει οδικώς μέσω Δίβρης 62 χλμ. Στις 20/04/1835 υπήχθη στον τότε Δήμο Βελιμαχίας (μετέπειτα: Δήμος Πανιών) -αρχικά ως διοικητική διαίρεση του τότε Νομού Αχαΐας και Ήλιδος- ενώ με την κατάργηση του Δήμου Πανιών (πρώην: Δήμος Βελιμαχίας) υπήχθη με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 στον τότε Δήμο Ελευσίνος (της Αρκαδίας). Με το ΦΕΚ 252Α της 24/08/1912 και τη σύσταση των Κοινοτήτων υπήχθη στην τότε Κοινότητα Παραλογγών αποτελώντας την έδρα της. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Κοντοβάζαινας. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Τσουκαλάς Δημήτριος, βουλευτής Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. E.E.T.A.A. - Διοικητικές μεταβολές Παραλογγών Αρκαδίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/11/2018. E.E.T.A.A. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Παραλογγών Αρκαδίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/11/2018. E.E.T.A.A. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Γορτυνίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/11/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Βελιμαχίας/Πανιών (1835-1841). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/11/2018. Οι Παραλογγοί στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 14/11/2018.
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Χαλκιδικής

Η Ε.ΚΑ.Σ.Χ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Χαλκιδικής») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Η λειτουργία της Ε.ΚΑ.Σ.Χ. εγκρίθηκε το 1987 αν και είχε ήδη λειτουργήσει ως Τοπική Επιτροπή Χαλκιδικής ήδη από το 1985. Στη δικαιοδοσία της ένωσης ανήκουν οι ομάδες που ανήκουν στο Νομό Χαλκιδικής. Έδρα της είναι τα Νέα Μουδανιά.

 Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Α Κατηγορία Ανδρών Β Κατηγορία Ανδρών ΓυναικώνΕπιπροσθέτως διεξάγονται αγώνες για Κύπελλο Ανδρών και Γυναικών. Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων και Παίδων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών και γυναικών προβιβάζονται στους ομίλους βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών και Α2 Κατηγορίας Γυναικών αντίστοιχα. Ωστόσο οι γυναίκες προκειμένου να κερδίσουν το σχετικό εισιτήριο οφείλουν να καταταγούν στην πρώτη τριάδα σχετικού Πρωταθλήματος Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Βορείου Ελλάδος. Ε.ΚΑ.Σ.Χ. Επίσημη Ιστοσελίδα Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης: ΕΚΑΣΧ
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1965-66

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1965-66 αποτέλεσε το 11ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1965-66 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Αμμοχώστου και τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων αναμετρήθηκαν σε δύο αγώνες μπαράζ, ένα εντός και ένα εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1966–67. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε η Αμαθούς Λεμεσού, η οποία ενοποιήθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού. Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν η ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου, η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και ο Αρίων Λεμεσού οι οποίοι εγράφησαν στη δύναμη της ΚΟΠ. Επιπλέον, επέστρεψε ο Κεραυνός Στροβόλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Αμμοχώστου συμμετείχαν οι ομάδες ΑΕΚ Αμμοχώστου, Αναγέννηση Λάρνακας, ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, Κεραυνός Στροβόλου και Ορφέας Λευκωσίας. Πρώτος τερμάτισε ο Κεραυνός. Στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου συμμετείχαν οι ομάδες ΑΠΟΠ Πάφου, Ευαγόρας Πάφου, ΕΠΑΛ Λεμεσού, Αρίων Λεμεσού και Εθνικός Αστέρας Λεμεσού. Πρώτος τερμάτισε ο ΑΠΟΠ Πάφου. Ο Αρίων εντάχθηκε στη δύναμη της ΚΟΠ την περίοδο αυτή. Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι νικήτριες ομάδες κάθε ομίλου: Κεραυνός Στροβόλου και ΑΠΟΠ Πάφου. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο παλιό ΓΣΠ, έδρα του Κεραυνού, στις 3 Ιουλίου 1966. Ο ΑΠΟΠ κέρδισε με 3-1. Ο επαναληπτικός έγινε στο Ιακώβειο Γυμναστήριο, έδρα του ΑΠΟΠ, στις 10 Ιουλίου 1966. Ο ΑΠΟΠ κέρδισε με 4-2. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΑΠΟΠ Πάφου. «Β΄ κατηγορία». Ο Αγών. 8 Ιουνίου 1966. «Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας». Ο Αγών. 5 Ιουλίου 1966. «Πρωταθλητής ο ΑΠΟΠ». Κύπρος. 11 Ιουλίου 1966. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1965-66 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1965-66
Γιάννης Φρονιμίδης

Ο Γιάννης Φρονιμίδης (γενν. Πειραιάς, 1937) είναι πρώην Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Είναι ανιψιός του επίσης διεθνούς Έλληνα ποδοσφαιριστή της προπολεμικής περιόδου Ρωμύλου Φρονιμίδη, ο οποίος αγωνιζόταν κι αυτός στη θέση του τερματοφύλακα.

 Ο Γιάννης Φρονιμίδης, με καταγωγή από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε το 1937 στον Πειραιά. Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό από μικρή ηλικία. Αρχικά ήταν αθλητής στην Α.Ε. Νίκαιας, στα τμήματα μπάσκετ, στίβου και πινγκ - πονγκ. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε σε μεγαλύτερη ηλικία, καθώς οι γονείς του, του είχαν απαγορεύσει να παίξει, πριν συμπληρώσει την ηλικία των 13 ετών και αυτό, εξετίας ενός τραγικού συμβάν, όπου ένας θείος ο οποίος έπαιζε ποδόσφαιρο, αρρώστησε από το κρύο και απεβίωσε. Μετά από χρόνια, όταν απολύθηκε από τον στρατό, τον πλησίασε ένας παράγοντας του ποδοσφαίρου και του πρότεινε να παίξει στην Α.Ε. Νίκαιας ως τερματοφύλακας, σε ένα παιχνίδι με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη. Έτσι, το 1961 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του με την Α.Ε. Νίκαιας, στην οποία καθιερώθηκε για δύο χρόνια. Το 1963 μεταπήδησε στην Προοδευτική, έπειτα από πρόταση του προπονητή της, Θανάση Σούλη, στην οποία καθιερώθηκε επίσης για δύο χρόνια. Αρχικά, με την φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε στην Β' Εθνική, την περίοδο 1963-64, από την οποία προβιβάστηκε και την περίοδο 1964-65 στην Α' Εθνική, ως βασικό στέλεχος της ομάδας, με 23 σύνολο συμμετοχές, η οποία εκείνη την περίοδο τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογίας. Το καλοκαίρι του 1965 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό, όντας μέρος της συμφωνίας που έγινε μεταξύ των δύο ομάδων για ανταλλαγή έμψυχου δυναμικού. Έκανε μεγάλη καριέρα κάτω από τα δοκάρια του Ολυμπιακού και ήταν εκλεκτό μέλος της μεγάλης ομάδας του Μπούκοβι. Με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε δύο χρονιές στην Α' Εθνική, 1965-66 και 1966-67, με 17 συμμετοχές στην καθεμία αντίστοιχα, κατακτώντας παράλληλα ισάριθμα πρωταθλήματα. Σταμάτισε το ποδόσφαιρο ξαφνικά, το καλοκαίρι του 1967, σε ηλικία 30 ετών, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, την οποία ουσιαστικά έκλεισε στον Ολυμπιακό. Ήταν διεθνής μία φορά με την Εθνική Ελλάδας στις 27 Οκτωβρίου 1965, στον αγώνα Δανία - Ελλάδα 1-1, για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου.
Θωμάς Στρακόσια

Ο Θωμάς Στρακόσια (Thomas Strakosha, Θομάς Στρακόσσα, 19 Μαρτίου 1995) είναι Αλβανός ποδοσφαιριστής γεννημένος στην Ελλάδα που αγωνίζεται στην Μπρέντφορντ και στην Εθνική Αλβανίας στη θέση του τερματοφύλακα. Είναι γιος του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή Φώτη Στρακόσια.

 Ξεκίνησε να αγωνίζεται από τις ομάδες νέων του Πανιωνίου και της Λάτσιο. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2012 από τη Λάτσιο, στην οποία έπαιζε μέχρι το 2022, και κατέκτησε δύο Κύπελλα (2012-2013, 2018-2019) και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας (2017, 2019). Τον Ιούλιο του 2022 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στην Μπρέντφορντ ως ελεύθερος.Στην Εθνική Αλβανίας κλήθηκε για πρώτη φορά το 2016. Έκανε το ντεμπούτο του στις 24 Μαρτίου 2017 σε έναν αγώνα εναντίον της Ιταλίας.
Κανάλι ιόντων

Τα κανάλια ιόντων ή ιοντικοί δίαυλοι είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που εμπλέκονται αποκλειστικά στη μεταφορά ανόργανων ιόντων και κυρίως Na+, K+, Cl- και Ca+2. Αποτελούν την πλειονότητα των πρωτεϊνών διαύλων. Το πλεονέκτημά τους σε σχέση με τις πρωτεΐνες φορείς είναι η πολύ μεγάλη ταχύτητα μεταφοράς ιόντων.

 Σε αντίθεση με άλλους υδρόφιλους πόρους, τα κανάλια ιόντων εμφανίζουν επιλεκτικότητα στα ιόντα και επιτρέπουν τη διέλευση μερικών ιόντων αλλά όχι όλων. Η επιλεκτικότητα εξαρτάται από τη διάμετρο και το σχήμα του καναλιού και από την κατανομή των φορτισμένων αμινοξέων που επενδύουν το εσωτερικό του. Επειδή το κανάλι είναι αρκετά στενό σε ορισμένα σημεία, τα ιόντα έρχονται σε επαφή με το τοίχωμά του και τελικά μπορούν να περάσουν μόνο τα ιόντα που έχουν κατάλληλο μέγεθος και φορτίο. Η δεύτερη σημαντική διαφορά έγκειται στο ότι τα κανάλια ιόντων δεν είναι μονίμως ανοικτά, αλλά ανοίγουν για λίγο και μετά ξανακλείνουν. Τα περισσότερα κανάλια είναι ελεγχόμενα (εξαρτώμενα) κανάλια (gated channels). Χάρη στην ενεργό μεταφορά ιόντων από αντλίες όπως η αντλία νατρίου-καλίου, οι συγκεντρώσεις ιόντων στις δύο πλευρές της μεμβράνης δε βρίσκονται σε ισορροπία, επομένως όταν ανοίξει ένα κανάλι τα ιόντα συρρέουν μέσα από αυτό. Αυτή η μεταφορά ιόντων ισοδυναμεί με ένα ηλεκτρικό παλμό που διαδίδεται μέσα η έξω από το κύτταρο. Η ροή ιόντων αλλάζει το μεμβρανικό δυναμικό, το οποίο μεταβάλλει τις ηλεκτροχημικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για τις διαμεμβρανικές μετακινήσεις και τη μεταφορά άλλων ιόντων και εξαναγκάζει άλλα κανάλια ιόντων να ανοίξουν, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία τοπική αναστάτωση της ηλεκτρικής δραστηριότητας που διαβιβάζεται γρήγορα σε άλλες περιοχές της μεμβράνης. Τα κανάλια ιόντων διαφέρουν μεταξύ τους όσον αφορά την επιλεκτικότητα σε ιόντα και στον έλεγχο ανοίγματος. τα τασεο-ελεγχόμενα κανάλια ανοίγουν με την αλλαγή στο δυναμικό της μεμβράνης. Τέτοιου είδους κανάλια παίζουν σημαντικό ρόλο στη διάδοση ηλεκτρικών σημάτων στα νευρικά κύτταρα. Αυτά τα κανάλια διαθέτουν ιδιαίτερες πρωτεϊνικές περιοχές που ονομάζονται αισθητήρες τάσης και είναι εξαιρετικά ευαίσθητα σε αλλαγές του δυναμικού της μεμβράνης. Μια αλλαγή στο δυναμικό δεν επηρεάζει το άνοιγμα του καναλιού, αλλά την πιθανότητα του να ανοίξει. τα προσδέτο-ελεγχόμενα κανάλια ανοίγουν ύστερα από τη σύνδεσή τους με κάποιο μόριο προσδέτη. τα μηχανο-ενεργοποιούμενα ελέγχονται από τη μηχανική δύναμη που ασκείται στο κανάλι. Τέτοιου τύπου κανάλια υπάρχουν στα ακουστικά κύτταρα του αυτιού.
Εθνική Γεωργίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γεωργίας αντιπροσωπεύει τη Γεωργία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Γεωργιανής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Georgian Basketball Federation).

 Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από τη Γεωργία διέθεταν το δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Σοβιετικής Ένωσης. Η Ομοσπονδία της χώρας εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1992, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 3 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1995 (χωρίς να προκριθεί στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης).Αν και έχει προσπαθήσει τρεις φορές ανεπιτυχώς να διαγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τη δεκαετία του 1990, η ομάδα παραμένει ανενεργή από το 2000 και μετά. Εθνική Γεωργίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Georgia, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Georgian Basketball Federation, επίσημος ιστότοπος.
Silent Hill: Downpour

Το Silent Hill: Downpour (ιαπωνικά: サイレントヒル ダウンプア, Χέπμπορν: Sairento Hiru Daunpua) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε από τη Vatra Games, εκδόθηκε από την Konami Digital Entertainment και κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2012. Είναι η έβδομη προσθήκη στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Silent Hill. Το παιχνίδι εξελίσσεται, όπως και όλα της σειράς (εκτός του Silent Hill 4: The Room), στη φανταστική πόλη του Silent Hill, η οποία δημιουργεί εναλλακτικές διαστάσεις στους επισκέπτες της. Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Murphy Pendleton, ένας φυλακισμένος που μετά τη διαφυγή του οδηγείται στην πόλη, και περιοδικά μπαίνει σε μία εναλλακτική διάσταση, όπου ξεκλειδώνει καταπιεσμένες αναμνήσεις. Το παιχνίδι έλαβε ανάμεικτες κριτικές.

 Ο σκοπός του Silent Hill: Downpour είναι να οδηγήσει ο παίκτης τον Murhpy Pendleton μέσα από τη, γεμάτη τέρατα, πόλη του Silent Hill, μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που τον οδηγεί εκεί. Το παιχνίδι εξελίσσεται μέσω της εξερεύνησης, των μαχών και της επίλυσης γρίφων. Η οπτική της κάμερας είναι σε τρίτο πρόσωπο. Το παιχνίδι περιλαμβάνει side quests. Ο παίκτης μπορεί να διαμορφώσει το χαρακτήρα του Murphy μέσω αρκετών επιλογών μέσα στο παιχνίδι, οι οποίες του επιτρέπουν είτε να δράσει για να σώσει άλλους χαρακτήρες, είτε όχι. Στη μάχη, μπορεί να κρατήσει μόνο ένα όπλο melee, το οποίο κάποια στιγμή θα φθαρεί και θα σπάσει. Τα όπλα και τα πυρομαχικά είναι δυσεύρετα, και ο Myrphy βρίσκει δυσκολία στο σημάδι. Καθώς η κατάσταση της υγείας του χειροτερεύει, τα ρούχα του παίρνουν ματωμένη και σκισμένη όψη. Το παιχνίδι διαθέτει σύστημα καιρού πραγματικού χρόνου, όπου περιοδικά θα εμφανιστεί βροχή. Τότε, τα τέρατα εμφανίζονται συχνότερα και είναι πιο δυνατά. Επίσημος ιστότοπος
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1970 άρχισε στις 18 Ιουλίου και ολοκληρώθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1970. Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός και μάλιστα αήττητος.

 Μετείχαν οκτώ ομάδες οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους: Α) Ολυμπιακός Πειραιώς, Ν.Ο. Πατρών, Παλαιό Φάληρο, Ηρακλής Θεσσαλονίκης Β) Εθνικός Πειραιώς, Παναθηναϊκός, Φοίνικας Πειραιώς, Ν.Ο. ΜυτιλήνηςΣτην τελική φάση μετείχαν Ολυμπιακός, Εθνικός, Παλαιό Φάληρο και Παναθηναϊκός Σε αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5–8, ο Ηρακλής υποβιβάστηκε. Εφημερίδα Τα Νέα, 20/7/1970 Εφημερίδα Τα Νέα, 21/7/1970 Εφημερίδα Τα Νέα, 22/7/1970 Εφημερίδα Τα Νέα, 23/7/1970 Εφημερίδα Τα Νέα, 26/9/1970 Εφημερίδα Τα Νέα, 27/9/1970 Εφημερίδα Τα Νέα, 28/9/1970 Εφημερίδα Μακεδονία, 29/9/1970
Τίπας

Το Σέρο Τίπας (ισπανικά: Cerro Tipas‎, επίσης γνωστό ως Σέρο Κασαδέρο, Cerro Cazadero, ή Σέρο Γουόλτερ Πενκ, Cerro Walther Penck) είναι τεράστιο σύνθετο ηφαίστειο στις Άνδεις, στη βορειοδυτική Αργεντινή, στην επαρχία Καταμάρκα, νομός Τινογάστα, στην Πούνα δε Ατακάμα. Βρίσκεται ακριβώς νοτιοδυτικά του Όχος δελ Σαλάδο, του ψηλότερου ηφαιστείου στον κόσμο. Το Τίπας είναι ίσως το τρίτο υψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο.

 Το σύμπλεγμα καλύπτει μια επιφάνεια 25 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελείται από στρωματοηφαίστεια, δόμους λάβας και ροές λάβας. Υπάρχουν αναφορές για φουμαρολική δραστηριότητα, και οι ντε Σίλβα και Φράνσις (1991) θεώρησαν ότι το ηφαίστειο ήταν ενεργό για τελευταία φορά κατά το Ολόκαινο. Το 2013 αναφέρθηκαν λίμνες κρατήρων με οσμή θείου. Το σύμπλεγμα Τίπας-Σέρο Μπάγιο ήταν ενεργό πριν από 2,9-1,2 εκατομμύρια χρόνια με δακίτες και ρυόλιθους. Η σύνθεση του μάγματος είναι η συνηθισμένη για τα στρωματοηφαίστεια των Άνδεων. Οι τομογραφικές μελέτες του υποκείμενου φλοιού υποδεικνύουν ένα μοτίβο σεισμικής εξασθένησης κάτω από το Τίπας. Έχει επίσημο υψόμετρο 6658 μέτρα, ωστόσο, με βάση το υψόμετρο που παρέχουν τα διαθέσιμα ψηφιακά υψομετρικά μοντέλα, SRTM (6663m), ASTER (6627m), SRTM συμπληρωμένο με ASTER (6663m), TanDEM-X (6699m), καθώς και μια έρευνα GPS χειρός από τον Μάξιμο Κάους τον Απρίλιο του 2013 (6688 μέτρα), το ηφαίστειο βρίσκεται περίπου 6670 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.Το ύψος του πλησιέστερου πυρήνα είναι 6019 μέτρα, άρα η προεξοχή του είναι 651 μέτρα. Το Τίπας καταγράφεται ως βουνό, με βάση το σύστημα κυριαρχίας και η κυριαρχία του είναι 9,76%. Η μητρική του κορυφή είναι το Όχος ντελ Σαλάδο και η τοπογραφική απομόνωση είναι 9,8 χιλιόμετρα. Οι πληροφορίες αυτές ελήφθησαν κατά τη διάρκεια έρευνας της Σούζαν Ίμπερ το 2014.
Βαλιμίτικα Αχαΐας

Τα Βαλιμίτικα είναι πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Παλιότερα ονομαζόταν Βελημίτικα και η ονομασία του διορθώθηκε σε Βαλιμίτικα στις 16/10/1940, ομοίως και η τότε κοινότητα. Αποτελεί δημοφιλή παραθεριστικό προορισμό.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής: Βαλιμή Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βαλιμίτικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βαλιμίτικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018.
Ιερό Τακέντα

Το ιερό Τακέντα (武田神社, Τακέντα Τζίντζα) είναι σιντοϊστικό ιερό, που βρίσκεται στην πόλη Κόφου, στο νομό γιαμανάσι της Ιαπωνίας και είναι αφιερωμένο στο κάμι του Τακέντα Σίνγκεν. Ο ετήσιος εορτασμός στο ιερό γίνεται στις 12 Απριλίου, την επέτειο του θανάτου του Σίνγκεν.

 Μετά την ήττα της φυλής Τακέντα κατά την περίοδο Σενγκόκου, η οχυρωμένη κατοικία Τσουτσουτζιγκασάκι του Τακέντα Σίνγκεν αφέθηκε να ερειπωθεί και το κέντρο του Κόφου μετατοπίστηκε νότια, για να περιβάλλει το Κάστρο Κόφου, το κέντρο της διοικητικής εξουσίας υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Μετά την αποκατάσταση Μέιτζι, τα ερείπια Τσουτσουτζιγκασάκι τέθηκαν υπό την προστασία της κυβέρνησης για την ιστορική τους αξία και τελικά έγιναν Εθνικό Ιστορικό Μνημείο της Ιαπωνίας. Μετά την επίσκεψη του αυτοκράτορα Μέιτζι στη Νομαρχία Γιαμανάσι το 1880, αναπτύχθηκε ένα τοπικό κίνημα για ένα ιερό, για να τιμήσει τους πιστούς, που είχαν υπηρετήσει στον πόλεμο του Μπόσιν. Αυτό συνδυάστηκε με τα έργα του Κρατικού Σίντο για την ανέγερση ιερών αφιερωμένων σε ιστορικές προσωπικότητες, που διακρίνονταν για την πολεμική τους ανδρεία και με την ανάγκη για ένα ιερό, για να τιμήσουν τους νεκρούς του πολέμου του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου. Το 1915, ο αυτοκράτορας Ταϊσό ανέθεσε το ιερό, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1919. Το ιερό κατατάχθηκε ως Νομαρχιακό Ιερό σύμφωνα με το Σύγχρονο σύστημα κατάταξης Σιντοϊστικών Ιερών πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο χώρος του ιερού περιέχει ένα μουσείο, στο οποίο εκτίθενται πολυάριθμα αντικείμενα, που σχετίζονται με τον Τακέντα Σίνγκεν, συμπεριλαμβανομένων πανοπλιών, όπλων, λαβάρων μάχης και προσωπικών αντικειμένων. Εκτός από την κύρια αίθουσα και την αίθουσα προσευχής το ιερό Τακέντα διαθέτει επίσης μία σκηνή θεάτρου Νο και ένα δίκτυο μονοπατιών γύρω από το ιερό.Ο χώρος του ιερού Τακέντα προσελκύει επισκέπτες την άνοιξη, για να απολαύσουν τις ανθισμένες κερασιές της περιοχής. Το ιερό Τακέντα έχει ένα Τάτσι ιαπωνικό ξίφος και παρουσιάστηκε στο Νομό Γιαμανάσι από τον Σάντζο Σανετόμι, για να τιμήσουν την επίσκεψη του αυτοκράτορα Μέιτζι το 1880. Το σπαθί είχε περάσει στη φυλή Σάντζο ως μέρος των νυφικών δώρων από τη φυλή Τακέντα, όταν η κυρία Σάντζο παντρεύτηκε τον Τακέντα Σίνγκεν και χρονολογείται από την ύστερη περίοδο Καμακούρα. Έχει μήκος 64,5 cm και πλάτος 2,9 cm. Το ξίφος αποδίδεται στον γνωστό ξιφομάχο Γιοσιόκα Ιτσιμόντζι από το Μπιζέν, αν και στο μισό του έχει χαραγμένο μόνο το κάντζι για το "ίτσι". Το ξίφος είναι Εθνικό Σημαντικό Πολιτιστικό Κτήμα. Επίσημος ιστότοπος (Ιαπωνικά) Επίσημος οδηγός περιήγησης στην πόλη Kōfu Αρχειοθετήθηκε 2021-11-09 στο Wayback Machine. Επίσημος οδηγός για αξιοθέατα της Νομαρχίας Yamanashi
Κορνηλία Σκιπιώνις Αφρικάνα

Η Κορνηλία Σκιπιώνις Αφρικάνα (π. 189 π.Χ. – 110 π.Χ.) ήταν η δεύτερη κόρη του Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα του Αφρικανού, Ρωμαίου ήρωα του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου και της Αιμιλίας Τερτίας. Ήταν η μητέρα των δύο αδελφών Γράκχων, οι οποίοι αμφισβήτησαν τους πολιτικούς θεσμούς της Ρώμης και προσπάθησαν να περάσουν ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Οι Ρωμαίοι την θυμούνταν ως τέλειο παράδειγμα ενάρετης Ρωμαίας γυναίκας.

 Ο πατέρας της, Σκιπίων ο Αφρικανός προώθησε την ελληνική κουλτούρα στην Αρχαία Ρώμη. Η ίδια η Κορνηλία μεγάλωσε σε περιβάλλον μορφωμένων ανθρώπων, που προστάτευαν τα γράμματα. Μάλιστα στον κύκλο τους ανήκε ο ποιητής Έννιος, ο ιστορικός Πολύβιος και ο θεατρικός συγγραφέας Τερέντιος.Η Κορνηλία παντρεύτηκε τον Τιβέριο Σεμπρόνιο Γράκχο. Αν και το ζευγάρι είχε μεγάλη διαφορά ηλικίας -ο Γράκχος ήταν περίπου 45 ετών, ενώ η Κορνηλία μόλις 18- η ένωση αυτή αποδείχτηκε ευτυχισμένη και μαζί απέκτησαν δώδεκα παιδιά, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο στα ρωμαϊκά δεδομένα. Από αυτά μονάχα τρία επιβίωσαν μέχρι την ενηλικίωση: η Σεμπρονία, που παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Αιμιλιανό, καθώς και δύο αγόρια, ο Τιβέριος και ο Γάιος. Μετά το τέλος του συζύγου της, η Κορνηλία επέλεξε να παραμείνει χήρα, παρόλο που το χέρι της διεκδίκησε ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Πτολεμαίος Η' Φύσκων, ώστε αυτή να ασχοληθεί εξ ολοκλήρου με την ανατροφή των παιδιών της, χωρίς να χρησιμοποιεί κάποια παραμάνα. Αργότερα στη ζωή της η Κορνηλία μελέτησε την ελληνική και λατινική γλώσσα και λογοτεχνία. Πάντα υποστήριζε τις πράξεις των γιων της, ακόμη κι όταν αυτές εξόργιζαν τις συντηρητικές οικογένειες των πατρικίων, στις οποίες γεννήθηκε και η ίδια. Μετά το βίαιο τέλος τους, έφυγε από τη Ρώμη για να κατοικήσει στο Μισηνόν, ωστόσο εξακολούθησε να δέχεται επισκέπτες. Ένα ιστορικό ανέκδοτο, που ίσως δεν είναι παρά μία επινόηση, αναδεικνύει την αφοσίωση της Κορνηλίας στους γιους της. Όταν κάποιες φίλες της την ρώτησαν για ποιον λόγο επέλεγε να ντύνεται πολύ απλά, και όχι όπως αρμόζει σε μία πατρικία, η Κορνηλία έδειξε τα δύο αγόρια της λέγοντας: «Αυτά είναι τα κοσμήματά μου!». Σύμφωνα με το Σένεκα, όταν έχασε τους γιους της απαγόρευσε στους οικείους της να καταριούνται τη μοίρα, και δεν εξέφρασε κάποιο παράπονο.Η Ρώμη έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στις αρετές της, και όταν απεβίωσε σε προχωρημένη ηλικία, οι πολίτες αποφάσισαν να στήσουν άγαλμα προς τιμήν της. Σκιπίων ο Αφρικανός Γράκχοι Αρχαία Ρώμη Βαλέριος Μάξιμος, Factorum et dictorum memorabilium, βιβλία IX IV 4,4 Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Τιβέριος & Γάιος Γράκχος Τάκιτος, Dialogus de oratoribus, 28 Τάκης Παπανικολάου, Μορφές της Ιστορίας σε ποιητική Μετάπλαση, από τον Αλκιβιάδη και τους Γράκχους ως τον Τόμας Μπέκετ και τον Παύλο Μελά. Εκδόσεις Αντωνίου Ν. Σάκκουλα Ε.Ε, 2021
Κίνημα για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων και των Πολιτικών Δικαιωμάτων

Το Κίνημα για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων και Πολιτικών Δικαιωμάτων (πολωνικά: Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela, ROPCiO) ήταν δεξιά πολιτική και κοινωνική οργάνωση που ιδρύθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας τον Μάρτιο 1977. Προσπάθησε να αντισταθεί στο καθεστώς, καταγγέλλοντάς το για παραβίαση των πολωνικών και διεθνών νόμων, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.

 Η διακήρυξη, η οποία εκδόθηκε και παρουσιάστηκε στον Τύπο στις 26 Μαρτίου 1977, υπογράφηκε από 18 άτομα, μεταξύ των οποίων ο Άντζεϊ Τσούμα και ο στρατηγός εν αποστρατεία Μιετσίσουαφ Μπορούτα-Σπιεχόβιτς. Εξηγούσε ότι οι στόχοι του Κινήματος ήταν η διατήρηση και η υπεράσπιση των ανθρωπίνων και των πολιτικών δικαιωμάτων. Ο πραγματικός στόχος ήταν να καταπολεμηθεί το κομμουνιστικό καθεστώς του Πολωνικού Ενιαίου Εργατικού Κόμματος με νομικά μέσα. Η διακήρυξη εκδόθηκε μόλις τρεις ημέρες αφότου το πολωνικό κοινοβούλιο είχε επικυρώσει το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Το Κίνημα επικεντρώθηκε στην προετοιμασία ανοιχτών επιστολών διαμαρτυρίας προς την κομμουνιστική κυβέρνηση, στην οργάνωση νομικής και οικονομικής υποστήριξης για τις οικογένειες των πολιτικών κρατουμένων και στην παροχή φυλλαδίων στα μέλη της αντικομμουνιστικής αντιπολίτευσης που εξηγούσαν τα δικαιώματά τους. Μεταξύ αυτών των βιβλίων, που εκδίδονταν κρυφά, ήταν και τα λεγόμενα εγχειρίδια για τη σύλληψη, δηλαδή οδηγίες για το πώς να συμπεριφέρονται όταν συλλαμβάνονται από την πολιτοφυλακή. Το Κίνημα οργάνωσε επίσης ένα δίκτυο νομικών συμβούλων και εξέδωσε διάφορα περιοδικά, κυρίως υπόγεια. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1978, ένα μέρος των μελών του Κινήματος με επικεφαλής τον Λέσεκ Μοτσούλκσι εγκατέλειψε το κίνημα και ίδρυσε το κίνημα ZINO, το οποίο αργότερα διασπάστηκε σε Συνομοσπονδία Ανεξάρτητης Πολωνίας, σε Κίνημα Νέων Πολωνών και σε Κίνημα Ελεύθερων Δημοκρατών. Το υπόλοιπο Κίνημα, μετά τη συγκρότησή του, συγχωνεύτηκε σταδιακά στις δομές της Αλληλεγγύης. Benedykt Czuma. Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Łódź. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2006. Grzegorz Waligóra (2006). ROPCiO. Βαρσοβία: Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. (ISBN 83-60464-10-3) Grzegorz Waligóra (2006). Dokumenty uczestników ROPCiO 1977-1981. Κρακοβία: Księgarnia Akademicka. (ISBN 83-7188-902-X)
Μαρσέλ Μαρσώ

Ο Μαρσέλ Μανζέλ (γαλλικά: Marcel Mangel), ευρέως γνωστός ως Μαρσέλ Μαρσώ (Marcel Marceau, 22 Μαρτίου 1923 – 22 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Γάλλος παγκοσμίου φήμης μίμος. Θεωρείται ο μόνος υπεύθυνος για την αναβίωση της τέχνης του μιμικού θεάτρου έπειτα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Γεννήθηκε στο Στρασβούργο και σε ηλικία 16 ετών, η οικογένειά του, καθότι Εβραίοι, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους όταν η Γαλλία εισήλθε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ίδιος μιλούσε άριστα αγγλικά και έγινε μέλος των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων του Σαρλ ντε Γκωλ και σύνδεσμος με τον αμερικανικό στρατό του Τζωρτζ Σμιθ Πάττον. Ο κρεοπώλης πατέρας του συνελήφθη από τη Γκεστάπο και πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Το ταλέντο του στην υποκριτική τον βοήθησε να σώσει πολλές ζωές. Κατάφερε να σώσει πολλά ορφανά Εβραιόπουλα μεταφέροντάς τα σε ασφαλές έδαφος στα σύνορα, όπου κάποιος άλλος τα παραλάμβανε και τα προωθούσε στην Ελβετία. Στα παιδιά δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις ένα επικίνδυνο σχέδιο απόδρασης ώστε να συνεργαστούν χωρίς να τρομάξουν. Έτσι εκείνος, για να τα καθησυχάσει και να τα διασκεδάσει, τους έκανε μιμήσεις καταφέροντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Έγινε ηθοποιός το 1946, οπότε παρουσίασε το πρώτο του μιμόδραμα και επηρεάστηκε από τον Τσάρλι Τσάπλιν. Έτσι, στα πρότυπα του «Χαμινιού» δημιούργησε το 1947 τον κλόουν Μπιπ, έναν κλόουν με καπέλο από μετάξι. Ασχολήθηκε με το θέατρο και παντρεύτηκε 3 φορές. Απέκτησε 4 παιδιά. Ίδρυσε τη δική του σχολή τη δεκαετία του 1970, τη "Διεθνή Σχολή Μιμοδράματος του Παρισιού, Μαρσέλ Μαρσώ" (École Internationale de Mimodrame de Paris, Marcel Marceau). Έπαιξε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες,όπως στην «Μπαρμπαρέλα», το 1968 και το 1976 στην κωμωδία Silent Movie. Έκανε επίσης πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι βραβεύτηκε με ΕΜΜΥ από την πρώτη του κιόλας τηλεοπτική εμφάνιση. Από τη δεκαετία του '50 και μέχρι το 2006 οπότε έκανε περιοδεία στην Αυστραλία, ταξίδευε γύρω από τον κόσμο, με σκοπό να διαδώσει την τέχνη της μιμικής. Συνέγραψε τον πρόλογο του βιβλίου του Φιλίπ Πετί (1985) Πάνω σε Ψηλό Καλώδιο. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, ενώ στη Νέα Υόρκη η 18 Μαρτίου εορτάζεται ως «Ημέρα του Μαρσέλ Μαρσώ», από το 1999. Ο Μαρσώ πέθανε σε ηλικία 84 ετών, το 2007. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marcel Marceau στο Wikimedia Commons Παγκόσμια Βιβλιοθήκη του Μιμικού Θεάτρου: Μαρσέλ Μαρσώ Compagnie Bodecker&Neander: Θίασος Μαρσέλ Μαρσώ. Παράσταση του μίμου Μαρσέλ Μαρσώ στο θέατρο «Κεντρικόν». (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Μπέρτχολντ Άουερμπαχ

Ο Μπέρτχολντ Άουερμπαχ (γερμανικά: Berthold Auerbach, φιλολογικό ψευδώνυμο του Μόζες Μπαρούχ, γερμ: Moses Baruch Auerbacher, 28 Φεβρουαρίου 1812 - 8 Φεβρουαρίου 1882) ήταν Γερμανός δοκιμιογράφος και λογοτέχνης εβραϊκής καταγωγής. Έγινε γνωστός κυρίως για το έργο του «Χωριάτικες ιστορίες από τον Μέλανα Δρυμό», που εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη από το 1843 ως το 1853.

 Ο Άουερμπαχ γεννήθηκε το 1812 στον οικισμό Νόρντστεττεν, κοντά στο Χορμπ αμ Νέκαρ του βασιλείου της Βυρτεμβέργης. Αν και αρχικά προοριζόταν για ραβίνος, εν τέλει αποξενώθηκε από τον ορθόδοξο εβραϊσμό, επηρεασμένος από το έργο του φιλόσοφου του 17ου αιώνα Μπαρούχ Σπινόζα και ακολούθως στράφηκε προς τη λογοτεχνία. Το 1836 εξέδωσε το δοκίμιο «Ο εβραϊσμός και η νεότερη λογοτεχνία» και ακολούθησε το επόμενο έτος μια νουβέλα εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπινόζα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα δημοσίευσε μια μετάφραση κειμένων του Ολλανδοεβραίου φιλοσόφου. Σημαντικότερο λογοτεχνικό έργο του Άουερμπαχ θεωρείται το τετράτομο Schwarzwälder Dorfgeschichten (ελληνικά: «Χωριάτικες ιστορίες από τον Μέλανα Δρυμό») που εκδόθηκε από το 1843 μέχρι το 1853. Άλλα βιβλία του είναι το δίτομο «Ποιητής και έμπορος», οι «Ξυπόλητοι», το «Εντελβάις» κ.ά. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Άουερμπαχ ήρθε σε επαφή και ανέπτυξε φιλίες με Εβραίους λογοτέχνες και διανοούμενους όπως ο Μόζες Χες και ο Μόριτζ Χάρτμαν. Απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 1882 στις Κάννες της Γαλλίας. Ο Άουερμπαχ ασχολήθηκε με τη χειραφέτηση των Εβραίων, στην οποία είναι αφιερωμένη και το πρώιμο έργο του «Ο εβραϊσμός και η νεότερη λογοτεχνία». Αργότερα απέκτησε διεθνή φήμη με τις «Χωριάτικες ιστορίες από τον Μέλανα Δρυμό». Στα έργα του ξεχώρισαν οι περιγραφές της αγροτικής ζωής και των χαρακτήρων, η σύγκριση ανάμεσα στους ανθρώπους της υπαίθρου και των αστικών κέντρων (όπου εξιδανικεύονται οι πρώτοι), καθώς και οι φιλοσοφικές του απόψεις. Αν και ενίοτε η εργογραφία του δεν εντάσσεται στην κεντρική σκηνή της γερμανικής λογοτεχνίας, εντούτοις θεωρείται ένας από τους προδρόμους του γερμανικού ρεαλισμού. «Ο εβραϊσμός και η νεότερη λογοτεχνία» (γερμ: Das Judenthum und die neueste Literatur, 1836).«Σπινόζα» (γερμ: Spinoza, 1837). «Ποιητής και έμπορος» (γερμ: Dichter und Kaufmann, 1840). «Χωριάτικες ιστορίες από τον Μέλανα Δρυμό» (γερμ: Schwarzwälder Dorfgeschichten, 1843-1853) «Ξυπόλητοι» (γερμ: Barfüßele, 1856). «Ο Ιωσήφ στο χιόνι» (γερμ: Joseph im Schnee, 1861). «Εντελβάις» (γερμ: Edelweiss, 1861) Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. τόμος 1ος. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1999. Γουίν, Φράνσις (2001) [1999]. Κάρολος Μαρξ. Η ζωή του. Μετάφραση: Θεόφιλος Ξ. Τραμπούλης. Αθήνα: Ωκεανίδα. Youngman, Paul A. (2005). Black Devil and Iron Angel. The Railway in Nineteenth-century German Realism. CUA Press.
Νίκη (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 159)

Το αγαλμάτιο της Νίκης που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο με αριθμό καταλόγου 159 βρέθηκε στην Επίδαυρο και είναι έργο του ύστερου 4ου αι. π.Χ..

 Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου. Έχει ύψος 0,81 μέτρα. Διατηρείται σε καλή κατάσταση, λείπει όμως το αριστερό χέρι από τον αγκώνα, η δεξιά παλάμη και τα δάκτυλα του δεξιού ποδιού. Η κεφαλή και τα χέρια είχαν σπάσει και ανασυγκολλήθηκαν. Ο αριστερός ώμος είναι γύψινος, αποκαταστημένος. Παριστάνει μια νεαρή γυναίκα που περπατάει αέρινα με το δεξί πόδι σε βήμα εμπρός. Φοράει πέπλο λακωνικού ρυθμού, που είναι δεμένος με ζώνη κάτω από το στήθος. Το δεξιό στήθος και το δεξιό πόδι είναι ακάλυπτα. Η κόμη είναι μακρυά, τα μαλλιά κυματιστά, δεμένα πίσω κόμπο. Στον ώμο ανακαλύπτουμε υποδοχές, στις οποίες ήταν προσαρμοσμένα φτερά από μάρμαρο. Το άγαλμα παρουσιάζει τη θεά Νίκη. Η εντύπωση του αέρινου βαδίσματος ενισχύονταν από τα φτερά, τα οποία χάθηκαν και δεν σώζονται. Το αγαλματίδιο ήταν τοποθετημένο στο ακροτήριο του αριστερού δυτικού αετώματος του ναού της Αρτέμιδος στην Επίδαυρο, και ανήκε στην ίδια ομάδα με τα εκθέματα αρ. 160 και 161. Είναι έργο του ύστερου 4ου αιώνα π.Χ.. Νικόλαος Καλτσάς: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά., Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X
Λυκόφως Έβρου

Το Λυκόφως είναι χωριό του Νομού Έβρου, το οποίο ανήκει στον Δήμο Σουφλίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2021) ήταν 255 κάτοικοι, ενώ το μεσοσταθμικό υψόμετρο είναι 18 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το χωριό είναι κτισμένο πλάι στην εθνική οδό, 8 χιλιόμετρα νότια του Σουφλίου και στη ρίζα των τελευταίων υψωμάτων της Ροδόπης.

 Οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.Οφείλει το όνομά του στο γεγονός οτι εξαιτίας των υψωμάτων τα οποία βρίσκονται στα δυτικά του χωριού ο ήλιος φαίνεται να δύει νωρίτερα απο την πραγματική ώρα της δύσης του,προσδίδοντας στο χωριό ένα παρατεταμένο λυκόφως ,δηλαδή το διάστημα απο τη φαινομενική δύση του ήλιου μέχρι να νυχτώσει. Η περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Στην πηγή Ανάβρας σώζονται τα ίχνη μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, το ιερό της οποίας είναι σκαμμένο στη βραχώδη πλαγιά του λόφου. Στις πέτρινες όχθες του ποταμού φαίνονται λαξευμένοι αρχαίοι τάφοι, κάτω από τις σκιές των πεύκων. Στα γύρω υψώματα βρέθηκαν σαρκοφάγοι της Ρωμαϊκής εποχής.Το κατάφυτο της περιοχής και το υγιεινό κλίμα, ευνόησαν να γίνουν εδώ κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις. Στους καταπράσινους λόφους λειτουργεί ένας όμορφος κατασκηνωτικός χώρος για τους λάτρεις της φύσης. Από δω, ξεκινά στενός δρόμος ανάμεσα στο πυκνό δάσος και με υπέροχη διαδρομή, καταλήγει στο Μοναστήρι της Δαδιάς.
Τζιν

Το τζιν (αγγλ. gin) είναι οινοπνευματώδες ποτό, ευρύτερα γνωστό ως κύριο συστατικό του τζιν τόνικ καθώς και άλλων κοκτέιλ. Το τζιν έχει ως βάση αποστάγματα κωνοφόρων φυτών (ειδικότερα από τους καρπούς της άρκευθου (κέδρου), δηλ. τα κεδρόμηλα) και η καταγωγή του ανάγεται στη Δυτική Ευρώπη της εποχής του Μεσαίωνα, όπου αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο. Στις μέρες μας αποτελεί μια από τις κυριότερες βάσεις για την παρασκευή διαφόρων μειγμάτων (κοκτέιλ), κατέχοντας ένα σημαντικό ποσοστό στην παγκόσμια αγορά αλκοολούχων ποτών.

 Αν και στη μακρόχρονη ιστορία του, το τζιν έχει δεχθεί πολλές παραλλαγές, στις μέρες μας έχουν εδραιωθεί οι ακόλουθες τέσσερις ποικιλίες, οι οποίες και αποτελούν νόμιμο προϊόν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για την πρωιμότερη επεξεργασία τζιν, η οποία παρασκευάζεται με απόσταξη ενός αρχικού μείγματος βάσης και επαναπόσταξής του με την πρόσμειξη κωνοφόρων, ώστε να εκλυθεί το άρωμά τους. Λόγω της μεθόδου απόσταξης σε καζάνι ο οινοπνευματικός βαθμός είναι σχετικά χαμηλός (περ. 68%) και αποθηκεύεται συχνά σε ξύλινα βαρέλια ώστε να ωριμάσουν τα αρώματά του. Το λεγόμενο ολλανδικό τζιν (ή τζινέβρα) είναι το πιο γνωστό προϊόν αυτής της κατηγορίας. Το αποσταγμένο τζιν παρασκευάζεται αποκλειστικά με επαναπόσταξη αιθυλικής αλκοόλης, η οποία παράγεται από φυτικά προϊόντα και έχει υψηλό οινοπνευματικό βαθμό (τουλάχιστον 96%)· στο μείγμα προστίθενται καρποί αρκεύθου και άλλων βοτάνων, με την προϋπόθεση ότι η άρκευθος επικρατεί των άλλων αρωμάτων. Το προϊόν απλής προσθήκης αιθέριου ελαίου ή αρωμάτων σε αλκοολική βάση δεν θεωρείται αποσταγμένο τζιν. Ο τύπος αυτός παρασκευάζεται αποκλειστικά από αιθυλική αλκοόλης φυτικής προέλευσης, το ποσοστό μεθανόλης της οποίας δεν πρέπει να ξεπερνά τα 5 γρ. ανά εκατόλιτρο καθαρού οινοπνεύματος (οινοπνευματικός βαθμός 100%). Το άρωμά του εξάγεται με την επαναπόσταξη της αιθυλικής αλκοόλης, στην οποία προστίθενται βότανα και καρποί κωνοφόρων, το τελικό προϊόν της οποίας θα πρέπει να έχει οινοπνευματικό βαθμό σε ποσοστό τουλάχιστον 70%. Το λονδρέζικο τζιν δεν πρέπει επίσης να περιέχει γλυκαντικούς παράγοντες άνω του 0,1 γρ. ανά λίτρο, χρωστικές ή άλλα συστατικά εκτός από νερό. Συχνά επονομάζεται και ξηρό τζιν. Το σκέτο τζιν παράγεται με τον τεχνητό αρωματισμό καθαρού οινοπνεύματος, χωρίς τη διεργασία επαναπόσταξης, χρησιμοποιώντας αιθέρια έλαια ή άλλες αρωματικές ύλες. Θεωρείται η χαμηλότερη ποιότητα τζιν. Ο ελάχιστος οινοπνευματικός βαθμός για το εμφιαλωμένο τζιν είναι 37,5% στην Ε.Ε. και 40% στις ΗΠΑ. Άλλοι τύποι τζιν ορίζονται από τη γεωγραφική τους καταγωγή (η οποία ενέχει και νομικό έρεισμα), όπως το Τζιν Πλύμουθ, η Μποροβίτσκα Σλοβακίας, το Μπρίνιεβεκ Σλοβενίας κ.ο.κ. Κάποιοι άλλοι τύποι, τέλος, περιγράφονται κατά ορισμένα πολιτισμικά πρότυπα, χωρίς ωστόσο να έχουν νομική υπόσταση (π.χ. sloe gin, Wacholder, Old Tom gin - Σ.τ.Μ. πρόκειται στην ουσία για τοπικά προϊόντα, τα οποία συχνά παρασκευάζονται κατ' οίκον, κατ' αναλογία του ελληνικού κερασό).
Ασώματα Ημαθίας

Τα Ασώματα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Βέροιας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ημαθίας του νομού Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Τα Ασώματα είναι ημιορεινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στα όρια του κάμπου του Αλιάκμονα και στη βόρεια όχθη του ποταμού, πάνω στην Εγνατία Οδό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 5 χλμ. περίπου ΝΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,536 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μικρουγουζίου του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Το 1958 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίας Βαρβάρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βέροιας. Ο ναός των Αγίων Αρχαγγέλων στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, ανατολικά του οικισμού. Λίγο νοτιότερα βρίσκεται ο υδροηλεκτρικός σταθμός και το φράγμα των Ασωμάτων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=18nakP_M7Lg https://www.youtube.com/watch?v=ppBnxL6UbkQ
Errno.h

Το errno.h είναι ένα αρχείο κεφαλίδας (αγγλικά: header file) στην τυπική βιβλιοθήκη της γλώσσας προγραμματισμού C. Πολλές συναρτήσεις της πρότυπης βιβλιοθήκης θέτουν δείκτες καταστάσεως αν προκύψει κάποιο σφάλμα κατά την ανάγνωση ή εγγραφή αρχείων και αν φτάσουν στο τέλος του αρχείου. Αυτό το αρχείο κεφαλίδας δηλώνει μερικές συναρτήσεις με τις οποίες μπορούμε να ελέγξουμε και να καθαρίσουμε αυτούς τους δείκτες. Επίσης, δηλώνει έναν ακέραιο errno, που μπορεί να εμπεριέχει περισσότερες πληροφορίες για το ποιο πρόσφατο σφάλμα.

 Για χρήση με το errno. EDOM: Δείχνει ότι η παράμετρος κάποιας μαθηματικής συνάρτησης ήταν έξω από το πεδίο ορισμού της.ERANGE: Δείχνει ότι το αποτέλεσμα μιας μαθηματικής συνάρτησης δε γινόταν να χωρέσει στην τιμή που επιστράφηκε. clearerr() Καθαρίζει τους δείκτες σφάλματος και τέλος αρχείου του stream. feof() Αληθής αν έχει τεθεί ο δείκτης τέλους αρχείου του stream. ferror() Αληθής αν έχει τεθεί ο δείκτης σφάλματος του stream. perror() Εμφανίζει το s και ένα άλλο μήνυμα λάθους που εξαρτάται από την υλοποίηση και τον ακέραιο errno, περίπου σαν: Prentice Hall - The C Programming Language- Brian W. Kernighan, Dennis M. Ritchie, 2nd ed.
Σίμων του Μουχράνι

Ο Σίμων/Σβίμον πρίγκιπας τού Μουχράνι, γεωργιανά: სვიმონ [სიმონ] მუხრანბატონი, (17 Αυγούστου 1726 – 13 Φεβρουαρίου 1785) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι, ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1756 έως το 1778.

 Ήταν γιος τού Λέβαν, πρίγκιπα τού Μουχράνι, και κάποιας πριγκίπισσας Eλένης. Αποδέχθηκε τους τίτλους και τις κτήσεις τού πατέρα του το 1756, επί της εξουσίας τού βασιλιά Tεϊμουράζ Β΄ τού Kάρτλι, διαδεχόμενος τον συγγενή του Κωνσταντίνο Γ΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι μετά το τέλος εκείνου, τού οποίου οι κληρονόμοι ήταν ανήλικοι. Διορίστηκε περαιτέρω από τον Τεϊμουράζ Β΄ ως κύριος μέγας εκτελεστής (nasakhchibashi), αξίωμα από το οποίο προέκυψε το παρωνύμιό του, Σίμων ο δήμιος (nasakhchibashi, σვიμον νάსახτσιბაში). Κατά τη διάρκεια τού πολέμου 1768–74 μεταξύ της Ρωσικής και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στον οποίο οι Γεωργιανοί συμμάχησαν με τους Ρώσους, ο πρίγκιπας Σβίμον συνέβαλε στη νίκη τού γιου και διαδόχου τού Τεϊμουράζ Β΄, βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας στην Ασπίντζα τον Απρίλιο του 1770. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, ο Ηρακλής Β΄ εγκαταλείφθηκε από τον σύμμαχό του, τον Ρώσο στρατηγό κόμη Τοτλέμπεν, και οι γεωργιανές δυνάμεις έπρεπε να αντιμετωπίσουν έναν μεγαλύτερο Τουρκο-Λεσγκιανό στρατό. Το βράδυ πριν από τη μάχη, ο πρίγκιπας Σβίμον οδήγησε καμιά δεκαριά άνδρες και διέλυσε λαθραία τη μοναδική γέφυρα τού ποταμού, καθηλώνοντας τις εχθρικές δυνάμεις στην όχθη τού ποταμού και επιτρέποντας στον Ηράκλειο να κερδίσει μία αποφασιστική νίκη. Το 1778 μία αλλαγή στο πολιτικό κλίμα, ανάγκασε τον πρίγκιπα Σίμωνα να παραιτηθεί υπέρ τού ανιψιού του, Iωάννη, και να αποσυρθεί στη Ρωσία. Νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα με κάποια Tάμαρ και μετά με την Άννα (1733–1823), πιθανότατα κόρη τού πρίγκιπα Αλεξάνδρου τού Κάρτλι. Είχε τους εξής πρίγκιπες: Κάτσια (π. 1764 – 1826), απέκτησε δύο γιους. Οι άρρενες απόγονοί του εξακολουθούν να επιβιώνουν στη σύγχρονη Γεωργία. Γκιόργκι (1765–1825), νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Eκατερίνε Αμπασίτζε (απεβ. 1822) και είχε μία κόρη, τη Σοφίο (1809–1847), που σκοτώθηκε από αγρότες σε ένα περιβόητο περιστατικό μαζί με τον σύζυγό της, πρίγκιπα Aλεξάντερ Σουμπατασβίλιi (Σουμπάτοφ) και δύο παιδιά. Ο Ιβάν Σουμπάτοφ, ένα επιζών παιδί τού δολοφονημένου ζευγαριού, ήταν πατέρας ενός Γεωργιανού-Ρώσου ηθοποιού, του Aλεξάντερ Γιουζίν. Ερμίλε (Ερμία, 1780–1862), νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Kετεβάν Βατσνάντζε, και έκανε έξι παιδιά. Δαβίδ (απεβ. 1828), νυμφεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά. Σαλώμη (απεβ. 1820), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Νταβίτ Αμπασισβίλι, Γεωργιανό αυλικό, και είχε τρία παιδιά.