IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπακαλιάρος

Ο μπακαλιάρος (Merluccius merluccius, Μερλούκιος ο γνήσιος) είναι είδος ψαριού. Έχει λεπτό και επίμηκες σώμα. Απαντάται στο βορειοανατολικό μέρος του Ατλαντικού, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας. Το είδος είναι σημαντικό εμπορικό αλίευμα, καθώς υπολογίζεται ότι το 2011 αλιεύτηκαν 94.166 τόνοι μπακαλιάρου. Ζει περίπου 13 χρονια.

 Ο μπακαλιάρος κατά την ενηλικίωσή του έχει μήκος από 20 μέχρι 70 εκατοστά, αλλά μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 140 εκατοστά και βάρος μέχρι τα 15 κιλά. Το σώμα του είναι σχετικά λεπτό και επίμηκες, με μεγάλο κεφάλι. Τα θωρακικά πτερύγια έχουν 10 με 15 ακτίνες. Έχει δύο ραχιαία πτερύγια, με το οπίσθιο να αποτελείται από 43 μέχρι 51 ακτίνες και να γίνεται κοίλο όσο το ψάρι αναπτύσσεται. Τα λέπια του είναι μικρά. Έχει χρώμα γκρι σαν το ατσάλι προς καφέ στη ράχη, φωτεινότερο στο πλάι και λευκή κοιλιά. Λόγω του χρώματος της ράχης, οι Αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν τους μπακαλιάρους όνους, δηλαδή γαϊδάρους. Απαντάται στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, από τη Νορβηγία και την Ισλανδία μέχρι τη Μαυριτανία, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας. Στη Μαύρη θάλασσα απαντάται μόνο στις νότιες ακτές. Το είδος χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά υποείδη, ανάλογα με την κατανομή. Το υποείδος Merluccius merluccius smiridus βρίσκεται στη Μεσόγειο και το υποείδος Merlucciuc merluccius merluccius στον Ατλαντικό. Ζει συνήθως σε βάθος 30 με 370 μέτρων. Τα ενήλικα ψάρια κατά τη διάρκεια της ημέρας κάθονται στο βυθό, ενώ απομακρύνονται από αυτόν το βράδυ. Τα ενήλικα τρέφονται με άλλα ψάρια, όπως ρέγγες, σαρδέλες και άλλα μέλη των γαδόμορφων και καλαμάρια. Τα μικρά τρέφονται με καρκινοειδή. Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα την άνοιξη και έχει μεγάλη διάρκεια. Λαμβάνει χώρα αργότερα για τα ψάρια που ζουν σε βορειότερα ύδατα. Στη Μεσόγειο γίνεται ενώ τα ψάρια κολυμπούν σε βάθος 100 με 300 μέτρων, ενώ στην Κέλτικη θάλασσα σε βάθος μικρότερο των 150 μέτρων. Το θηλυκό μπορεί να γεννήσει πάνω από 7 εκατομμύρια αυγά τη φορά. Μέχρι το τρίτο έτος της ζωής τους, τα μικρά ζουν σε λασπώδεις βυθούς και στη συνέχεια μετακινούνται κοντά στις ακτές. Τα αρσενικά ενηλικιώνονται στο πέμπτο και τα θηλυκά στο έβδομο έτος της ηλικίας τους. Τα ψάρια στη Μεσόγειο αναπτύσσονται με μικρότερη ταχύτητα. Έχουν αναφερθεί ψάρια που έχουν ζήσει πάνω από 20 χρόνια.Στην Ελλάδα όπως κάθε χρόνο, στη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης, την 25η Μαρτίου, τα ελληνικά νοικοκυριά προγραμματίζουν να καταναλώσουν, σύμφωνα με το έθιμο, το ιδιαιτέρως δημοφιλές ψάρι της ελληνικής κουζίνας, τον μπακαλιάρο (βακαλάος). Βακαλάος Νταούκι - ένα παρόμοιο ψάρι, που αποκαλείται επίσης μπακαλιάρος Προσφυγάκι - ένα παρόμοιο ψάρι
Ορεινό τοπίο με ουράνιο τόξο

Το ορεινό τοπίο με ουράνιο τόξο (γερμ. Gebirgslandschaft mit Regenbogen) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Φιλοξενείται σήμερα στο Museum Folkwang στο Έσσεν.

 Το τοπίο δείχνει το βουνό Ρόζενμπερργκ (γερμ, Rosenberg, τσέχ. Růžovský vrch) στην Βοημική Ελβετία της Τσεχίας δυτικά του ποταμού Έλβα. Το βουνό έχει ύψος 619 μέτρα και σχήμα κωνοειδές, σχεδόν στρογγυλό. Κοντά στον παρατηρητή βρίσκεται η σιλουέτα ενός ανθρώπου, που την φωτίζει άπλετο φως. Είναι ντυμένη με την γερμανική φορεσιά των επαναστατών, και θεωρείται αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη. Το φως που διαπερνάει τα σύννεφα προέρχεται από το φεγγάρι, το οποίο δεν εικονίζεται μέσα στο πίνακα. Το έδαφος που στέκει ο άνθρωπος σχηματίζει μια γεωμετρική επιφάνεια αμβλούς τριγώνου, με τον άνυρωπο τοποθετημένο στην κορυφή του. Δίπλα του δεσπόζει ένας στιβαρός βράχος. Ο πίνακας θεωρείται γενικώς ότι αποδίδει την θρησκευτική αντίληψη του Φρίντριχ. Αρχικά το έργο είχε ως θέμα την νύχτα, και ήταν σκοτεινό. Αργότερα ο Φρίντριχ πρόσθεσε το ουράνιο τόξο, ως αντίφαση, και αλληγορικό στοιχείο. Το φως του φεγγαριού συμβολίζει την φώτιση από τον Ιησού Χριστό, ενώ το ουράνιο τόξο συμβολίζει την συμφιλίωση του θεού με τον άνθρωπο. Η βαθιά χαράδρα μεταξύ του εικονιζόμενου και του βουνού είναι μεταφορική έννοια του πεπρωμένου, υποδηλώνοντας ότι ο άνθρωπος χρειάζεται την βοήθεια του θεού για να διασχίσει το μέλλον και να φτάσει στον προορισμό του. Η χαράδρα συμβολίζει τον θάνατο, ενώ το καπέλο που κείται στην γη δείχνει τον σεβασμό του καλλιτέχνη εμπρός στην φύση και το δέος εμπρός στην ιδέα του θανάτου. Ο βράχος, τέλος, συμβολίζει την δύναμη της πίστεως, που εμψυχώνει τους ανθρώπους. The Metropolitan Museum of Art: German Masters of the Nineteenth Century: Paintings and Drawings from the Federal Republik of Germany, Harry N. Abrams, New York 1981, ISBN 0-87099-263-5
Οτρύνη

Η Οτρύνη ή Οτρυνή ή Οτρύνα (αρχαία ελληνικά: Ὀτρύνη), (ο δήμος: Οτρύνης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).

 Ο δήμος της Οτρύνης, ήταν δήμος του Άστεως ή της Παραλίας. Η ακριβής θέση του δήμου δεν είναι γνωστή και δεν έχει ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σύγχρονη γνωστή περιοχή. Λόγω της αναφοράς στο ψάρι Χρύσκος (επιστημονική ονομασία: Gobius ή Gobio -onis, άλλες ονομασίες: κωβιός, κοινή: χωβιός), το οποίο αλιευόταν εκεί, οι ερευνητές πιστεύουν ότι βρισκόταν στο απέναντι της Σαλαμίνας έδαφος στις αττικές ακτές. Μερικοί μελετητές προτείνουν τοποθεσία κοντά στην Ελευσίνα, πιθανώς και τον Σκαραμαγκά Αττικής, στη παραλία του Σκαραμαγκά (από τη Λίμνη Κουμουνδούρου μέχρι το Πέραμα). Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε την Οτρύνη, ως «κειμένη άνωθεν του Χαλανδρίου», στην περιοχή Μαγερίνα (η Αγία Μαρίνα στα Μελίσσια Αττικής, τα οποία υπάγονται στον Δήμο Πεντέλης). Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης της αρχαίας Οτρύνης ονομαζόταν Οτρυνεύς. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Οτρύνης, όπως ο Αρχιάδης ο Οτρυνεύς, ο Βίος ο Οτρυνεύς, ο Δαμόνομος ο Οτρυνεύς, ο Δημοκράτης ο Οτρυνεύς, ο Διόδωρος ο Οτρυνεύς, ο Δρομοκλής ο Οτρυνεύς κ.α. Αρχαία Αθήνα Αιγηίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Οτρυν Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Otryne, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council,“Attica”. (16f., 40, 69, 111 nr. 97, table 2.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 127. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 D. Schaps, Antiphanes Frg. 206 and the Location of the Deme O., in: CPh 77, 1982, 327f. W.E. Thompson, "Kleisthenes and Aigeis", in: Mnemosyne 22, 1969, 137-152 Whitehead, Index s.v. O. Στέφανος Κουμανούδης, "Αττικής επιγραφαί επιτύμβιοι", εκδιδόμεναι υπό Στεφάνου Αθ. Κουμανούδη Ανδιανουπολίτου, Τελέσι και τύποις Κ. Αντωνιάδου, Εν Αθήναις 1871. «Otryne». www.ancientworlds.net. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2015. Traill, J. «Places: 585938 (Otryne)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2017.
Ιουλιανή της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ

H Ιουλιανή (γερμ. Juliane von Sachsen-Coburg-Saalfeld von Wettin, 23 Σεπτεμβρίου 1781 - 15 Αυγούστου 1860) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας με το ορθόδοξο όνομα Άννα Φεοντόροβνα.

 Η Ιουλιανή Ερριέττα Ουλρίκη ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Αυγούστας Ρόις, κόρης του Ερρίκου ΚΔ΄ του Έμπερσντορφ. Ο σύζυγός της Κωνσταντίνος ήταν μεγάλος δούκας της Ρωσίας και η Ιουλιανή έλαβε στη Ρωσία το όνομα Άννα Φεοντόροβνα. Αυτός ήταν βίαιος και αφοσιωμένος στη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Όταν εκείνη ήταν στην Αυλή, αυτός τη ζήλευε· της απαγόρευσε να βγαίνει από το δωμάτιό της. Όταν η Ιουλιανή ασθένησε, μετέβη στο Κόμπουργκ για λουτρά και δεν ήθελε να επιστρέψει. Το 1801 φονεύθηκε ο Παύλος της Ρωσίας, πατέρας του Κωνσταντίνου, και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος, μεγαλύτερος αδελφός του Κωνσταντίνου. Ο τελευταίος δεν είχε επιζόντα (νόμιμα) τέκνα και έτσι ο Κωνσταντίνος έγινε διάδοχος. Η Ιουλιανή έγραψε ότι ασθένησε στη μητέρα της, η οποία ήλθε. Οι δύο τους μετέβησαν στο Κόμπουργκ και η Ιουλιανή αρνήθηκε να επιστρέψει στη Ρωσία. Ζήτησε διαζύγιο, αλλά ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Η Ιουλιανή έκανε κρυφές σχέσεις και απέκτησε έναν νόθο γιο από έναν αξιωματικό του πρωσικού στρατού και μετά μία νόθη κόρη από τον οικονόμο της. Στον γιο της δόθηκε το επώνυμο Φον Λέβενφελς από τον αδελφό της Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Η Ιουλιανή απέκτησε στις όχθες του ποταμού Άαρε μία ιδιοκτησία, που έγινε τόπος συγκέντρωσης μουσικών και πολιτικών. Έπειτα από 19 έτη διάστασης, ο γάμος ακυρώθηκε και ο Κωνσταντίνος 2 μήνες μετά νυμφεύτηκε μοργανατικά την ερωμένη του. Έπειτα η Ιουλιανή έχασε δύο αδελφές της, την κόρη της, τον πατέρα της κόρης της. Το 1825 απεβίωσε ο Αλέξανδρος Α΄ και θα τον διαδεχόταν ο Κωνσταντίνος, αλλά με τον μυστικό μοργανατικό γάμο του είχε αποκλειστεί της διαδοχής, έτσι- έπειτα από 25 ημέρες που εθεωρείτο τσάρος- ο μικρότερος αδελφός του Νικόλαος έγινε αυτοκράτορας της Ρωσίας. Ο Κωνσταντίνος απεβίωσε το 1831 και η Ιουλιανή το 1860, 79 ετών. Παντρεύτηκε το 1796 τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Παύλοβιτς της Ρωσίας. Ο γάμος ακυρώθηκε το 1820, χωρίς να έχουν αποκτήσει τέκνα. Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα: Από τον Ζυλ Γκαμπριέλ Εμίλ ντε Σεϊνιέ, Γάλλο μικροευγενή, στρατιωτικό του Πρωσικού στρατού: (νόθος) Εντουάρ φον Λέβενφελς γενν. 1808, απέκτησε 5 τέκνα.Από τον Ροντόλφ Αμπραάμ ντε Σιφερλί, Ελβετό χειρουργό, καθηγητή και οικονόμο της: (νόθη) Λουίζ Ιλντά Αγκλαέ, γενν. 1812. Υιοθετήθηκε από τον Ζαν Φρανσουά Ζοζέφ ντ' Ωμπέρ, Γάλλο πρόσφυγα. Alville (Alix von Wattenwyl), Elfenau. Die Geschichte eines bernischen Landsitzes und seiner Bewohner, Bern 1959. Alville, Des cours princières aux demeures helvétiques, Lausanne 1962 Erika Bestenreiner,Die Frauen aus dem Hause Coburg. Munich: Piper 2008, ISBN 3-492-04905-2
Κλειστό Γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου «Σοφία Μπεφόν»

Το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου «Σοφία Μπεφόν» είναι κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στο Παλαιό Φάληρο. Το γήπεδο ονομάστηκε προς τιμήν της Σοφίας Μπεφόν. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη διεξαγωγή αγώνων γυμναστικής, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης. Η χωρητικότητα της αίθουσας είναι 1.204 θέσεις.

 Το Κλειστό Γυμναστήριο «Σοφία Μπεφόν» άνοιξε το 2017. Έχει χρησιμοποιηθεί ως έδρα των επαγγελματικών συλλόγων καλαθοσφαίρισης, Α.Ο Παλαιό Φάληρο, Πανιώνιος και Ιωνικός Νίκαιας. Εικόνα 1 του εξωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Εικόνα 2 του εξωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Εικόνα 1 του εσωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Εικόνα 2 του εσωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Εικόνα 3 του εσωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Εικόνα 4 του εσωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Αρχειοθετήθηκε 2019-08-22 στο Wayback Machine. Εικόνα 5 του εσωτερικού του Κλειστού Γυμναστηρίου Βίντεο από το Κλειστό Γυμναστήριο
Δρακοντόσπηλιος

Ο Δρακοντόσπηλιος είναι ένα αρχαίο σπήλαιο που βρίσκεται στο χωριό Δάλι, της επαρχίας Λευκωσίας στη Κύπρο. Η ιστορία για το δρακοντόσπηλιο ξεκινά γύρω στο 523μΧ όπου στη σπηλιά λέγεται πως ζούσε ένας μεγάλος δράκος. Ο δράκος αυτός εκφόβιζε τους διάφορους βοσκούς που έρχονταν για να βοσκήσουν τα πρόβατα τους και τα έκλεβε για να τα φάει. Η ιστορία συνεχίστηκε για πολλά χρόνια και οι κάτοικοι της γύρω περιοχής απέφευγαν να περνούν από κοντά στη σπηλιά του δράκου και διάφοροι θρύλοι ακούστηκαν για γενναία παλικάρια που προσπάθησαν να σκοτώσουν το δράκο. Πιο κάτω μπορείτε να διαβάσετε ένα από τους πιο κυρίαρχους μύθους

 Ο πιο γνωστός μύθος λέει πως κάθε χρόνο ο δράκος ζητούσε 7 νεαρούς και 7 νεαρές για να τους φάει. Μια χρονιά ένας από τους νεαρούς ήταν γιος του άρχοντα του χωριού. Ο άρχοντας μαζί με τους άλλους 13 πήγαν και σκότωσαν τον δράκο.Άλλος μύθος λέει πως ο δράκος έπινε όλο το νερό του αλμυρού ποταμού που βρίσκεται αριστερά από το δρακοντόσπηλιο και οι χωριανοί μαζεύτηκαν και τον σκότωσαν.Άλλος μύθος λέει πως στο δρακοντόσπηλιο ζούσαν περισσότεροι από ένας δράκοι. Αυτοί οι δράκοι δεν ήταν επικίνδυνοι για τους ανθρώπους αλλά έβγαζαν φωτιές γι' αυτό και οι σπηλιές είναι μαυρισμένες μέχρι σήμερα.
Βουλευτικές εκλογές του Κοσσυφοπεδίου (2019)

Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο στις 6 Οκτωβρίου 2019. Τα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης έλαβαν τις περισσότερες ψήφους, με επικεφαλής το Vetëvendosje και τη Δημοκρατική Ένωση του Κοσσυφοπεδίου (LDK). Ο αρχηγός του Vetëvendosje Άλμπιν Κούρτι έγινε πρωθυπουργός, σχηματίζοντας κυβερνητικό συνασπισμό με το LDK βασίζοντας την πλατφόρμα του στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Είναι ο δεύτερος πρωθυπουργός που δεν ήταν μαχητής του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.

 Στις 19 Ιουλίου 2019 ο πρωθυπουργός Ράμους Χαραντινάι παραιτήθηκε αφού κλήθηκε για ανάκριση από την Εισαγγελία στη Χάγη της Ολλανδίας . Το σύνταγμα απαιτεί από τον Πρόεδρο να ορίσει έναν νέο υποψήφιο για να σχηματίσει κυβέρνηση ή να διεξαγάγει νέες εκλογές μεταξύ 30 και 45 ημερών έπειτα από διαβουλεύσεις με πολιτικά κόμματα ή συνασπισμούς που κατέχουν την πλειοψηφία στη Συνέλευση, Στις 2 Αυγούστου 2019 ο πρόεδρος Χασίμ Θάτσι ζήτησε από τον Συνασπισμό PANA να προτείνει έναν νέο υποψήφιο για να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού. Ωστόσο, τα άλλα πολιτικά κόμματα αντιτάχθηκαν στην κίνηση. Στις 5 Αυγούστου 2019 η Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου συμφώνησε να πραγματοποιήσει έκτακτη συνεδρίαση στις 22 Αυγούστου, σχεδιάζοντας την αυτοδιάλυσή της, έτσι ώστε να μπορέσουν να προγραμματιστούν οι εκλογές. Στη συνέχεια, στις 22 Αυγούστου 2019, οι βουλευτές αποφάσισαν τη διάλυση του κοινοβουλίου, με 89 από τους 120 ψήφους υπέρ, απαιτώντας τη διεξαγωγή εκλογών εντός 30-45 ημερών. Τα 120 μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση ανοικτής λίστας, με 20 έδρες να προορίζονται για τις εθνικές μειονότητες. Το κατώτατο εκλογικό όριο για τα κόμματα που δεν ανήκουν στη μειοψηφία προκειμένου να εισέλθουν στη βουλή είναι το 5%. Τα αρχικά αποτελέσματα έδειξαν ότι η φιλοκυβερνητική συμμαχία NISMA - AKR - PD έχασε μόνο μερικές εκατοντάδες ψήφους, χωρίς να εκπληρώσει το εκλογικό όριο του 5% και έχασε και τις 10 έδρες. Ωστόσο, η επιτροπή καταγγελιών και προσφυγών κατά των εκλογών του Κοσσυφοπεδίου διέταξε στη συνέχεια να αφαιρεθούν γύρω στα 3.782 ψηφοδέλτια που προέρχονταν από τη Σερβία, καθώς είχαν διανεμηθεί από Σέρβους αξιωματούχους και όχι ταχυδρομικά. Οι ψήφοι που αφαιρέθηκαν επέτρεψαν στη συμμαχία τη NISMA να ξεπεράσει το όριο και να κερδίσει έξι έδρες, μια μείωση των τεσσάρων από τις προηγούμενες εκλογές. Το Vetëvendosje και το Ανεξάρτητο Φιλελεύθερο Κόμμα (το οποίο έχασε την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση) ήταν τα μόνα άλλα κόμματα που είδαν μείωση στα σύνολα των εδρών τους. Η Δημοκρατική Ένωση του Κοσσυφοπεδίου, το Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου, η συμμαχία AAK - PSD και η Σερβική Λίστα κέρδισαν όλα έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν γύρω στο 45%. Μετά τις εκλογές, ο αρχηγός του Vetëvendosje Άλμπιν Κούρτι σχημάτισε μια κυβέρνηση συνασπισμού με το LDK, η οποία κατέρρευσε στις 25 Μαρτίου 2020 έπειτα από πρόταση μομφής .
Στρπτσε

Το Στρπτσε (σερβικά: Штрпце) είναι πόλη και δήμος στο Διαμέρισμα του Ουρόσεβατς της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Το 2015 είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 13.630 κατοίκους.Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.

 Στην μεσαιωνική Σερβία, η κομητεία του Σιρινίτς (Sirinićka župa), η οποία αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του 13ου αιώνα, κάλυπτε ολόκληρο τον σύγχρονο δήμο Στρπτσε, περιέχοντας τις πόλεις Γκράντιστε (τοποθεσία Μπρεζόβιτσα) και Ζίντινατς (τοποθεσία Γκοτόβουσα). Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά ερείπια βυζαντινών οχυρών. Στην κορυφή του λόφου Τσαϊλίγε, πάνω από τις εκβολές του κολπίσκου Πίλιεβατς του ποταμού Λέπενατς, υπάρχουν τα ερείπια του οχυρού Γκράντιστε, το οποίο έχει δύο στρώσεις, η πρώτη από τον 6ο αιώνα και η δεύτερη από τον 13ο αιώνα. Το φρούριο είναι ερειπωμένο, από τα οποία ερείπια μπορούν να εντοπιστούν ένας κεντρικός πύργος και περιγράμματα άλλων κτηρίων. Η είσοδος της πόλεως, στα βόρεια, προστατευόταν από έναν πύργο. Από εκείνον τον πύργο συνέχιζε ένας προμαχώνας, με έναν άλλο πύργο, από όπου ένα αμυντικό τείχος εκτεινόταν στους πρόποδες του λόφου, προς το Λέπενατς. Στις 28 Ιουνίου 1944, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Βούλγαροι στρατιώτες εκτέλεσαν 46 ντόπιους (εκ των οποίων οι 12 ήταν παιδιά) στην τοποθεσία Ρακάνοβατς στην Μπρεζόβιτσα, μετά τον θάνατο ενός από τους στρατιώτες τους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 που έγινε από την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου, ο δήμος του Στρπτσε είχε 6.949 κατοίκους. 3.757 Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου (54%), 3.148 Σέρβοι (45,3%) και άλλοι. Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να ληφθούν με προσοχή, λόγω του μερικού μποϊκοτάζ από τους Σέρβους. Σύμφωνα με το Δημοτικό Γραφείο Κοινοτήτων και Επιστροφών (MOCR), ο συνολικός πληθυσμός υπολογίζεται σε 13.630 κατοίκους. Η ECMI υπολόγισε το 2013 ότι υπήρχαν 9.100 (70,58%) Σέρβοι στο Στρπτσε. Η εθνοτική σύνθεση του δήμου Στρπτσε:
Ίαν Κέρσοου

Ο Ίαν Κέρσοου (γενν. 29 Απριλίου 1943 στο Όλνταμ της Αγγλίας) είναι Άγγλος ιστορικός και γνωστός βιογράφος του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Κέρσοου σπούδασε στο Λίβερπουλ και στην Οξφόρδη. Αφού τελείωσε τις σπουδές του έγινε καθηγητής μεσαιωνικής και νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Το 1983-1984 δούλεψε στο πανεπιστήμιο του Μπόχουμ στη Γερμανία. Το 1987 ανέλαβε την θέση καθηγητού νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Δύο χρόνια αργότερα πήγε στο Σέφιλντ, όπου διδάσκει μέχρι σήμερα νεότερη ιστορία. Ο Κέρσοου ανήκει στους αναγνωρισμένους ειδικούς όσον αφορά το αντικείμενο της γερμανικής ιστορίας του 20ού αιώνα. Απέκτησε διασημότητα με την δίτομη βιογραφία που δημοσίευσε για τον Χίτλερ το 1998 και το 2000. Το 1994 τιμήθηκε από το γερμανικό κράτος με το παράσημο Bundesverdienstkreuz για την πολύτιμη προσφορά του στο θέμα αναλύσεως της ιστορίας του.

 Fateful Choices: Ten Decisions That Changed the World, 1940-1941, (London, 2007) ISBN 1-59420-123-4 [Μοιραίες επιλογές. Δέκα αποφάσεις που άλλαξαν τον κόσμο, 1940-1941, μτφ. Νίκος Μαστρακούλης, Πατάκης, 2008] Making Friends with Hitler: Lord Londonderry and the British Road to War, (London, 2004) ISBN 0-7139-9717-6 Hitler, 1936-1945: Nemesis, (London, 2000) ISBN 0-393-32252-1 [Χίτλερ 1936-1945: Νέμεσις, μτφ. Γρηγόρης Ν. Κονδύλης, Scripta, 2005] Hitler, 1889-1936: Hubris, (London, 1998) ISBN 0-393-32035-9 [Χίτλερ 1889-1936: Ύβρις, μτφ. Στέφανος Ροζάνης, Scripta, 2005] Stalinism and Nazism: Dictatorships in Comparison, (ed. with Moshe Lewin) (Cambridge, 1997) ISBN 0-521-56521-9 Hitler: A Profile in Power, (London, 1991, rev. 2001) Weimar. Why did German Democracy Fail?, (ed.) (London, 1990) ISBN 0-312-04470-4 The 'Hitler Myth'. Image and Reality in the Third Reich (Oxford, 1987, rev. 2001). ISBN 0-19-280206-2 The Nazi Dictatorship. Problems and Perspectives of Interpretation, (London, 1985, 4th ed., 2000) ISBN 0-340-76028-1 Popular Opinion and Political Dissent in the Third Reich. Bavaria, 1933-45, (Oxford, 1983, rev. 2002) Bolton Priory Rentals and Ministers; Accounts, 1473-1539, (ed.) (Leeds, 1969) Bolton Priory. The Economy of a Northern Monastery, (Oxford, 1973) The Bolton Priory Compotus, 1286-1325, (ed. with David Smith) (London, 2001) Η ιστοσελίδα του Κέρσοου στο πανεπιστήμιο του Σέφιλντ
Μεσιέ 100

Ο Μεσιέ 100 (επίσης γνωστός και ως Μ100 και NGC 4321) είναι σπειροειδής γαλαξίας με δύο εμφανείς σπείρες σε απόσταση 52,5 MLy στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι ένας από τους λαμπρότερους γαλαξίες του σμήνους της Παρθένου.

 Ο Πιερ Μεσαίν ανακάλυψε τον Μεσιέ 100 το 1781, μαζί με τους γειτονικούς Μεσιέ 98 και Μεσιέ 99. Το 1850 ο κόμης του Ρος κατέταξε τον Μ100 ως ένα από τα 14 σπειροειδή νεφελώματα που είχε ανακαλύψει. Ο Μεσιέ 100 έχει φωτογραφεί εκτενώς από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ, και χάρη σε αυτό το γεγονός έχουν παρατηρηθεί σε αυτόν 20 Κηφείδες και ένας καινοφανής αστέρας, τα οποία έδειξαν μία απόσταση 56 ±6 εκατομμύρια έτη φωτός. Στον Μεσιέ 100 είχαν εντοπιστεί έως το 2006 εφτά υπερκαινοφανείς αστέρες: οι 1901B, 1914A, 1959E, 1979C, ο λαμπρότερος (μέγιστο μέγεθος 11,6), 2006X, 2019ehk και 2020oi. ESA/Hubble Messier 100 VLT Captures Supernova In Messier 100
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1991-92

Το Κύπελλο Κύπρου 1991-92 ήταν η 18η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (15η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1991-92. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στα προκριματικά συμμετείχαν 4 από τις 10 ομάδες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας). Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και ο Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 6 Μαρτίου 1992 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-1 σετ. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Νήσος Κομσομόλετς

Η νήσος Κομσομόλετς (Ρωσικά: остров Комсомолец) είναι το βορειότερο νησί του αρχιπελάγους Σέβερναγια Ζεμλιά στον Ρωσική Αρκτική και το τρίτο μεγαλύτερο του νησιωτικού συμπλέγματος. Καταλαμβάνει την 83η θέση στον κατάλογο των μεγαλύτερων νησιών στην Γη. Περίπου το 65% του νησιού καλύπτεται με παγετώνες, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου στη Ρωσία, τον παγετώνα με την ονομασία η Ακαδημία των Επιστημών.

 Η νήσος Κομσομόλετς διαχωρίζεται από τη νήσο της Οκτωβριανής Επανάστασης στα νότια μέσω του πορθμού του Κόκκινου Στρατού και από τη νήσο του Πρωτοπόρου στα νοτιοδυτικά από τον πορθμό Γιόυνι. Το βορειότερο σημείο του νησιού είναι το Αρκτικό Ακρωτήρι από όπου ξεκινάνε πολλές αρκτικές αποστολές. Το μεγαλύτερο μέρος του κεντρικού και του νότιου τμήματος του νησιού καλύπτεται από τον παγετώνα η Ακαδημία των Επιστημών, μεταξύ του κόλπου Κρένκελ στα ανατολικά και του κόλπου Ζουράβλεφ στα δυτικά. Το βόρειο τμήμα του νησιού είναι κατά κύριο λόγο χωρίς παγετώνες. Η έκταση του νησιού υπολογίζεται στα 9,006 τμ. το μεγαλύτερο υψόμετρο φτάνει στα 780 μ. Το έδαφος του νησιού αποτελείται από μια σύνθεση χαλαρής άργιλου και άμμου σε μια τούνδρα διάσπαρτη με βρύα και λειχήνες. Το νησί ανακαλύφθηκε από τον υδρογράφο και τοπογράφο Μπόρις Αντρέγιεβιτς Βιλκίτσκι το 1913 κατά την διάρκεια υδρογραφικής εκστρατείας του Αρκτικού Ωκεανού στη Σέβερναγια Ζεμλιά, όμως η αναγνώρισή του ως νησί αποδείχθηκε μόνο το 1931, όταν ο Γκιόργκι Ουσακώφ και ο Νικολάι Ουρβάτσεφ χαρτογράφησαν το αρχιπέλαγος κατά την διάρκεια της αποστολής τους μεταξύ 1930–32. Αυτοί έδωσαν και την ονομασία στο νησί διατηρώντας την παράδοση να δίνουν ονόματα στα νησιά με βάση τα γεγονότα και τις κινητοποιήσεις της Ρωσικής Επανάστασης. Το νησί ονομάστηκε προς τιμή των μελών του Κομσομόλ, της κρατικής κομμουνιστικής οργάνωσης νέων στην τέως Σοβιετική Ένωση. Κατάλογος των νησιών της Ρωσίας
Πανελλήνιοι αγώνες πετοσφαίρισης 1960-61

Το Μάιο του 1961 διεξήχθησαν οι πρώτοι πανελλήνιοι αγώνες πετοσφαίρισης κατά την μεταπολεμική περίοδο. Οι αγώνες διοργανώθηκαν με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ Αθηνών, και διεξήχθησαν στο γήπεδο της ΧΑΝΘ στη Θεσσαλονίκη το τριήμερο 27 ως 29 Μαΐου του 1961.

 Στους αγώνες μετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες των πρωταθλημάτων Αθήνας-Πειραιά (Παναθηναϊκός και ΑΕ Παγκρατίου) και Θεσσαλονίκης (Ηρακλής και ΧΑΝΘ) για το έτος 1960. Μάλιστα την περίοδο που διεξήχθη το πανελλήνιο πρωτάθλημα, είχαν ήδη ξεκινήσει τα τοπικά πρωταθλήματα για το έτος 1961, καθώς αυτά εκκινούσαν συνήθως κατά τους μήνες Απρίλιο/Μάιο και ολοκληρώνονταν κατά τους μήνες Οκτώβριο/Νοέμβριο. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε και στους τρεις αγώνες που έδωσε και κατέλαβε την πρώτη θέση. Εφ. Μακεδονία 23/5/1961 σελ. 4 Εφ. Μακεδονία 30/5/1961 σελ. 4 Εφ. Τα Νέα 29/5/1961 σελ. 7 (arxeiotypou.gr) Εφ. Αθλητική Ηχώ 30/5/1961 σελ. 4 (arxeiotypou.gr)
Reservoir Dogs

Το Reservoir Dogs είναι αμερικανική ταινία εγκλήματος , ανεξάρτητης παραγωγής, του 1992 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κουέντιν Ταραντίνο, η οποία αποτελεί και την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη.

 Ο Τζο και ο γιος του Έντι αναθέτουν σε έξι άνδρες να πραγματοποιήσουν μια ληστεία διαμαντιών. Ο κάθε ένα από αυτούς δεν κοινοποιεί στους άλλους τα στοιχεία του και αναγνωρίζονται μεταξύ τους με ονόματα χρωμάτων: Άσπρος, Ξανθός, Πορτοκαλί, Ροζ, Καφέ και Μπλε. Η ληστεία δεν πετυχαίνει, γιατί οι αστυνομικοί έφτασαν στο σημείο της κλοπής νωρίτερα απ' ότι τους περίμεναν. Είχαν κανονίσει να γυρίσουν σε μια παλιά αποθήκη μετά τη ληστεία. Οι πρώτοι που γυρνούν είναι ο Άσπρος με τον πυροβολημένο στην κοιλιά Πορτοκαλί. Στη συνέχεια έρχεται ο Ροζ, που λέει ότι έχει αυτός πάρει τα διαμάντια και τα έχει κρύψει. Ο Άσπρος του λέει πως ο Καφέ έχει πεθάνει. Ύστερα από λίγο ο Πορτοκαλί χάνει τις αισθήσεις του. Μετά έρχεται ο Ξανθός, που έχει ακραία και επιθετική συμπεριφορά, και τους λέει πως έχει έναν αστυνομικό στο πορτ-μπαγκάζ για να τους πει ποιος τους έστησε ενέδρα. Τον δένουν σε μια καρέκλα για να τον ανακρίνουν. Ύστερα, φτάνει στην αποθήκη ο Έντι και πάει μαζί με τον Άσπρο και τον Ροζ να πάρουν τα κλοπιμαία. Ο Ξανθός βασανίζει τον αστυνομικό και του κόβει το ένα αυτί. Μετά φέρνει ένα μπετόνι βενζίνης και ετοιμάζεται να τον κάψει ζωντανό. Τότε, ο Πορτοκαλί ανακτά τις αισθήσεις του και πυροβολεί θανάσιμα τον Ξανθό. Αποκαλύπτει πως είναι και εκείνος αστυνομικός και πως η αστυνομία θα φτάσει στην αποθήκη μόλις φτάσει ο Τζο. Ο αστυνομικός του απαντά πως τον λένε Μάρβιν Νας και πως τον έχει ξαναδεί. Σε μια αναδρομή στην ώρα λίγο μετά η ληστεία, φαίνεται πως ο Πορτοκαλί πυροβολήθηκε από μια γυναίκα, καθώς προσπάθησε να πάρει το αυτοκίνητό της και να διαφύγει. Ο Έντι, ο Ροζ και ο Άσπρος γυρνούν και βλέπουν τον Ξανθό σκοτωμένο. Ο Πορτοκαλί τους λέει πως ο Ξανθός απειλούσε πως θα τους σκότωνε όλους. Ο Έντι εκνευρίζεται, σκοτώνει τον Μάρβιν Νας και λέει στον Πορτοκαλί ότι ο Ξανθός δε θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο, γιατί έχει αναπτύξει σχέση εμπιστοσύνης με τον Τζο. Τότε φτάνει στην αποθήκη ο Τζο και λέει πως ο Πορτοκαλί τους την έστησε επειδή είναι αστυνομικός και πως ο Μπλε είναι νεκρός. Ο Τζο στρέφει το όπλο στον Πορτοκαλί και ο Άσπρος στον Τζο, καθώς δεν πιστεύει ότι ο Πορτοκαλί τους την έστησε. Στη συνέχεια, ο Έντι στρέφει το όπλο στον Άσπρο και ο Ροζ κρύβεται για να γλιτώσει τις σφαίρες. Μετά τους πυροβολισμούς, ο Τζο και ο Έντι πεθαίνουν και ο Ροζ φεύγει με τα διαμάντια. Στο τέλος, ο Άσπρος με σφαίρα στην κοιλιά, πηγαίνει στον ετοιμοθάνατο Πορτοκαλί να τον παρηγορήσει και εκείνος του λέει πως είναι αστυνομικός. Ο Άσπρος τον πυροβολεί θανάσιμα και τότε μπαίνει η αστυνομία στην αποθήκη και σκοτώνει τον Άσπρο. Επίσημη ιστοσελίδα Η ταινία στην IMDb
Σάο Βισέντε (νησί)

Το Νησί Σάο Βισέντε (πορτογαλικά: São Vicente) είναι ένα νησί του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται ανάμεσα στο ακατοίκητο νησί Σάντα Λουσία και στο κατοικημένι νησί Σάντο Αντάο. Ενώνεται με το Σάντο Αντάο μέσω του Canal de São Vicente.

 Το Νησί Σάο Βισέντε έχει έκταση 227 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει μήκος 24 χιλιόμετρα και πλάτος 16. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 725 μέτρα και ψηλότερο σημείο το Πράσινο Βουνό. Άλλα μεγάλα βουνά είναι το Κάρα, 490 μέτρα και το Τοπόνα. Το κλίμα είναι τροπικό. Η μέση θερμοκρασία είναι 24 °C (75 °F) στην ξηρά και μεταξύ 22 °C (72 °F) και 25 °C (77 °F) στην θάλασσα. Υπάρχουν δύο περίοδοι: ξηρή, που διαρκεί από το Νοέμβριο έως τον Ιούλιο, και η βροχερή, που διαρκεί από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο. Το Νησί Σάο Βισέντε αποτελεί μαζί με τα νησιά Ράζο, Σάντα Λουσία και Μπράνκο τον Δήμο Σάο Βισέντε, ο οποίος συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία, την Νόσσα Σενιόρα ντα Κρουζ. Άλτο ντε Σάο Νικολάου Καλάου Καμπίνο Κρουζ ντε Τζοάο Ντ'Έβορα Λαζαρέτο Μαδεϊράλ Μάτο Ινγκλές Μιντέλο Μόντε Μπαΐα ντας Γκάτας Πράια Γκράντε Σαλαμάνσα Σάο Πέδρο Σεϊσάλ Τοπίμ Τσα ντο Σεμιτέριο Ο Δήμος Σάο Βισέντε ήταν ανήκε στο Δήμο του Σάντο Αντάο, αλά χωρίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Λίγο αργότερα, το Νησί Σάντα Λουσία, που ανήκε στον δήμο Σάο Νικολάου, χωρίστηκε και έγινε νησί του δήμου του Σάο Βισέντε. Κατάλογος νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα São Vicente (Cape Verde) στο Wikimedia Commons
Γιαν Ντομπρατσίνσκι

Ο Γιαν Ντομπρατσίνσκι (πολωνικά: Jan Dobraczyński) (20 Απριλίου 1910, Βαρσοβία – 5 Μαρτίου 1994, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, πολιτικός και Καθολικός υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, ήταν υποστηρικτής του Εθνικού Κόμματος και των Καθολικών κινημάτων. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία το 1939, ήταν στρατιώτης του Πολωνικού Στρατού και μέλος του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμμετείχε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944. Μετά τον πόλεμο υποστήριξε τους Πολωνούς κομμουνιστές. Ήταν μέλος του Σέιμ, ως ακτιβιστής της Ένωσης «Pax» και του Πατριωτικού Κινήματος Εθνικής Αναγέννησης από το 1982 έως το 1985. Κατείχε τον βαθμό του στρατηγού στον πολωνικό στρατό.

 Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως επικεφαλής του τμήματος για τα εγκαταλειμμένα παιδιά στο τμήμα δημοτικής κοινωνικής πρόνοιας της Βαρσοβίας, ο Ντομπρατσίνσκι βοήθησε τους ακτιβιστές της Ζεγκότα με την προμήθεια πλαστών εγγράφων και τοποθετώντας αρκετές εκατοντάδες Εβραιόπουλα σε Καθολικά μοναστήρια. Φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας.Το 1985, ο Ντομπρατσίνσκι τιμήθηκε με τον Σταυρό του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Το 1986 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του, με τίτλο Tylko w jednym życiu (Σε μια μόνο ζωή). Το 1993 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Πολωνού Δικαίου των Εθνών από τον Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ. Γιαν Ντομπρατσίνσκι, Tylko w jednym życiu (Σε μια μόνο ζωή, απομνημονεύματα). Wspomnienia, 1986 Αλεξάντερ Ρογκάλσκι, Dobraczyński, 1986 (γαλλικά) Αλεξάντερ Ρογκάλσκι, Jan Dobraczyński, 1981 (αγγλικά) Γέζι Ζιόμεκ, Jana Dobraczyńskiego Księgi (bez) Wyjścia, στο Wizerunki polskich pisarzy katolickich, 1963. Ζίγκμουντ Λίχνιακ, Szkic do portretu Jana Dobraczyńskiego, 1962 Γιαν Ντομπρατσίνσκι, "Najezdzcy" - Les Envahisseurs μετάφραση Γιαν Νίτμαν 1960
Ντουαμουτέφ

Ο Ντουαμουτέφ ήταν, στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία, ένας από τους Τέσσερεις Υιούς του Ώρου και προστάτης θεός των κανωπικών αγγείων. Συνήθως λέγεται ότι είναι ο γιος του θεού Ώρου του Πρεσβύτερου. Ένας άλλος μύθος περιγράφει τον Ντουαμουτέφ και τους αδελφούς του ως γιους του Όσιρι. Σύμφωνα με αυτή την αναφορά, γεννήθηκαν από ένα κρίνο που βγήκε από τον αρχέγονο ωκεανό.

 Το όνομα Ντουαμουτέφ σημαίνει «Αυτός που λατρεύει τη μητέρα του». Στον πόλεμο, η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν από τραυματισμούς στον κορμό και το στομάχι. Η θεότητα που προστάτευε αυτό το όργανο συνδεόταν με τον θάνατο από τον πόλεμο και απέκτησε το όνομα Ντουαμουτέφ, που σημαίνει «λατρεύει τη μητέρα πατρίδα του». Ο Ντουαμουτέφ αναπαρίστατο αρχικά ως άνδρας τυλιγμένος με επιδέσμους μούμιας. Από το Νέο Βασίλειο και μετά, εμφανίζεται με το κεφάλι ενός τσακαλιού.Ο Ντουαμουτέφ απεικονιζόταν συνήθως στα φέρετρα και ως το πώμα των κανωπικών αγγείων. Πολλές εικόνες της Κρίσης των Νεκρών τον δείχνουν μαζί με τους αδελφούς του μπροστά από τον Όσιρι σε ένα μικρό κρίνο. Μαζί με τους τρεις άλλους γιους του Ώρου, Ιμσέτ, Χαπί και Κεμπεχσενούφ, ο Ντουαμουτέφ προστάτευε τα μουμιοποιημένα εσωτερικά όργανα. Ο στόχος του ήταν να προστατεύει το στομάχι. Ο προστάτης του είναι η θεά Νηίθ. Τέσσερεις γιοι του Ώρου
Ρολφ Κιντσλ

Ο Ρολφ Κιντσλ (λατινικό αλφάβητο : Rolf Kinzl) (9 Οκτωβρίου 1878 - 14 Νοεμβρίου 1938) ήταν αυστριακός, δημοσιογράφος, αντισφαιριστής, ποδοσφαιριστής, διαιτητής ποδοσφαίρου και ποδηλάτης. Είχε γεννηθεί στην Πράγα, πόλη τότε της Βοημίας επαρχίας της Αυστροουγγαρίας, μέλος της Γερμανικής κοινότητας της πόλης. Στην ζωή ήταν αρχισυντάκτης για ένα αθλητικό περιοδικό που ονομάζεται "Wiener Sporttagblattes" . Πέθανε στη Βιέννη στις 14 Νοεμβρίου 1938 από αιφνίδια καρδιακή προσβολή.

 Το 1898 έφτασε στον τελικό του Αυστριακού Πρωταθλήματος, αλλά έχασε σε τέσσερα σετ από τον Γιόρζι Αντρέ. Το 1901 κέρδισε το πρωτάθλημα της Αδριατικής στην Τεργέστη από τον Ούγγρο Μίκλος Χόρτχι.. Το 1903 κέρδισε το διεθνές τουρνουά του "Club Magyar Athletikai" στη Βουδαπέστη με νίκη επί του Τζόσιαν Ρίτσι. Με τον συμπατριώτη του Κούρτ φον Βέσελι κέρδισε τον πρώτο σημαντικό του τίτλο στο διπλό στο γερμανικό διεθνές πρωτάθλημα. Το 1904 νικήθηκε στους ημιτελικούς του Αυστριακού πρωταθλήματος από τον Τζόσιαν Ρίτσι. Με συμπαίκτη τον φον Βέσελι έχασε επίσης στον τελικό του διπλού από τους Herbert Roper-Barrett και B.W. Frost. Ο Κινστλ έπαιξε με την αυστριακή ομάδα στο κύπελλο Ντέιβις όπου έφτασε στα ημιτελικά το 1905 εναντίον της Αυστραλασίας όπου έχασε και τους δυο αγώνες στο απλό και στο διπλό με συμπάικτη τον Βέσελι . Το καλύτερο του αποτέλεσμα σε τουρνουά Γκραντ σλαμ ήταν στον τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον του 1907. Το 1907 ήταν φιναλίστ του Διεθνούς πρωταθλήματος διπλών της Βουδαπέστης που συνεργάστηκε με τον φον Βέσελι αλλά τελικά το έχασαν στον τελικό. Τον Μάιο του 1908 ήταν φιναλίστ στο κύπελλο του Βισμπάντεν έχοντας χάσει τον τελικό από τον Άντονι Γουίλντινγκ. Τον Ιούλιο συμμετείχε στο απλό στους Ολυμπιακούς αγώνες αλλά έχασε στον πρώτο γύρο από τον Βρετανό Γουίλμπερφορτζ Έαβς (Wilberforce Eaves). Το 1912 κατέκτησε τον τίτλο του εναρκτήριου διεθνούς τουρνουά "Academic Sports Association" στο Βάβελ. Το 1913 κατέκτησε το δεύτερο γερμανικό διεθνές πρωτάθλημα στο Αμβούργο με συμπαίκτη τον Βέσελι . Την ίδια χρονιά έφθασαν στα ημιτελικά του παγκόσμιου πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου. Στο ποδόσφαιρο, έπαιξε σαν κεντροεπιθετικός στην DFC Πράγας. Ήταν επίσης περιστασιακός διαιτητής ποδοσφαίρου.
Μαρία του Κουρτεναί

Η Μαρία του Κουρτεναί (1204 – Σεπτέμβριος 1228), αυτοκράτειρα της Νίκαιας, ήταν μέλος του Οίκου των Καπετιδών του κλάδου των Κουρτεναί πέμπτη κόρη και έβδομο παιδί του Πέτρου Β΄ του Κουρτεναί και της Γιολάντας της Φλάνδρας, αντιβασίλισσα της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης στο όνομα του ανήλικου μικρότερου αδελφού της Βαλδουίνου Β΄.

 Μετά τον θάνατο του αδελφού της μητέρας της Ερρίκου της Φλάνδρας (1216) Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης επόμενοι αυτοκράτορες εξελέγησαν οι γονείς της οι οποίοι εκείνη την εποχή βρίσκονταν στη Γαλλία. Στον δρόμο για την Κωνσταντινούπολη ο πατέρας της αιχμαλωτίστηκε από τον Δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα, (1217), στην Κωνσταντινούπολη έφτασε μόνο η μητέρα της Γιολάντα της Φλάνδρας η οποία για μια διετία (1217 - 1219) ήταν αντιβασίλισσα στο όνομα του αιχμάλωτου συζύγου της. Η μητέρα της Γιολάντα της Φλάνδρας προσπάθησε να πραγματοποιήσει ισχυρές συμμαχίες με γάμους γι'αυτό τακτοποίησε τον γάμο της κόρης της Μαρίας με τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη, ο γάμος πραγματοποιήθηκε (1219) μετά το διαζύγιο του Θεοδώρου Λάσκαρη με τη δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη της Αρμενίας.Η Μαρία ήταν αυτοκράτειρα της Νίκαιας για δυο χρόνια μέχρι τον θάνατο του συζύγου της χωρίς να αποκτήσουν παιδιά (1221), μια από τις θετές κόρες της η Μαρία Λασκαρίνα παντρεύτηκε τον βασιλιά της Ουγγαρίας Μπέλα Δ΄ και μια άλλη από τις θετές κόρες της Ειρήνη Λασκαρίνα παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη τον επόμενο αυτοκράτορα της Νίκαιας, η Μαρία του Κουρτεναί ήταν αντιβασίλισσα για σύντομο χρονικό διάστημα (1222). Τη μητέρα της διαδέχθηκε στην Κωνσταντινούπολη ο δεύτερος αδελφός της Ροβέρτος του Κουρτεναί (1219) μετά την παραίτηση του μεγαλύτερου αδελφού τους Φιλίππου Β΄ του Ναμύρ, ο Ροβέρτος πέθανε (1228) αφήνοντας διάδοχο του μετά την παραίτηση του τρίτου αδελφού τους Ερρίκου του Ναμύρ τον μικρότερο αδελφό τους Βαλδουίνο Β΄ ο οποίος ήταν μόνο 11 ετών. Οι βαρόνοι της Κωνσταντινούπολης εξέλεξαν τη Μαρία του Κουρτεναί για αντιβασίλισσα μέχρι την ενηλικίωση του μικρού Βαλδουίνου, συμπεριφερόταν σαν αυτοκράτειρα αλλά η αντιβασιλεία της κράτησε μόνο 8 μήνες αφού πέθανε πρόωρα τον Σεπτέμβριο του 1228. Georgius Akropolites 15 Kerrebrouck, P. Van (2000) Les Capétiens 987-1328 (Villeneuve d'Asq), p. 459. ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
It's So Easy

Το "It's So Easy" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Εμφανίστηκε στο άλμπουμ Appetite for Destruction το 1987. Είχε κυκλοφορήσει ως το πρώτο single του συγκροτήματος τον Ιούνιο του ίδιου έτους στη Μεγάλη Βρετανία, κι έφτασε στην ογδοηκοστή τέταρτη θέση στο UK Singles Chart. Το single δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες και το μουσικό βίντεο δεν εμφανίστηκε στο MTV, εξ αιτίας άσεμνων στίχων σύμφωνα με τον Slash.

 Σε μια συνέντευξη με τον Έντι Τρανκ το 2006, ο τραγουδιστής Αξλ Ρόουζ είπε ότι ο μπασίστας Νταφ ΜαΚέγκαν έγραψε το "It's So Easy" μαζί με τον φίλο του συγκροτήματος Γουέστ Άρκιν ως ένα ακουστικό κομμάτι και πως ήταν ιδέα του κιθαρίστα Slash να γίνει ένα hard rock τραγούδι. Ο Γουέστ μου έμαθε το εναλλακτικό κούρδισμα.[...] Χωρίς αυτό το τραγούδι δεν θα υπήρχε, γι' αυτό ο Γουέστ θεωρείται συνθέτης του. - Duff McKagan Το βίντεο για το "It's So Easy" ήταν το πρώτο του συγκροτήματος. Είναι εξαιρετικά σπάνιο και βρίσκεται μόνο στο ίντερνετ, αφού δεν συμπεριελήφθηκε στη συλλογή Welcome to the Videos. 7": It's So Easy Mr. Brownstone12": It's So Easy Mr. Brownstone Shadow of Your Love Move to the City Αξλ Ρόουζ - κύρια φωνητικά Slash - κιθάρα Ίζυ Στράντλιν - κιθάρα, φωνητικά Νταφ ΜαΚέγκαν - μπάσο, φωνητικά Στίβεν Άντλερ - ντραμς
Τεργέστη

Η Τεργέστη (ιταλ. Trieste, λατινικά: Tergeste, σλοβένικα και κροατικά: Trst, γερμανικά: Triest) είναι πόλη στα βορειοανατολικά της Ιταλίας πολύ κοντά στα σύνορα με τη Σλοβενία. Είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης περιοχής Φρίουλι-Βενετία Τζιούλια. Βρίσκεται στον Κόλπο της Τεργέστης στην Αδριατική θάλασσα και έχει πληθυσμό 204.878 κατοίκων, σύμφωνα με στοιχεία του 2012.

 Η Τεργέστη κτίστηκε από τους Ρωμαίους το 177 π.Χ., αρχικά υπήρχε ως φρούριο κι αργότερα ως κοινότητα. Σε μεγάλη ακμή έφτασε στα χρόνια του Αυγούστου και των διαδόχων του. Αργότερα την κατέλαβαν οι Γότθοι και οι Λογγοβάρδοι και την κατέστρεψαν. Κατά τα τέλη του 14ου αιώνα κυριεύτηκε από τους Ενετούς αλλά σύντομα πέρασε στην κατοχή των Αψβούργων. Το 1719 κηρύχτηκε ελεύθερο λιμάνι από τον Κάρολο ΣΤ΄. Κατά τον 18ο αιώνα ανάπτυξε γρήγορα το εξωτερικό εμπόριο και το εμπορικό ναυτικό και γνώρισε μεγάλη ακμή. Η επί τρεις φορές όμως κατοχή της πόλης από τους Γάλλους, στην εποχή του Ναπολέοντα, προξένησε σημαντικές ζημιές στην πόλη και στο εμπόριο. Το ελληνικό στοιχείο εμφανίστηκε στην πόλη μετά τη συνθήκη Πασάροβιτς (1718). Υπήρξε πεδίο δράσης μελών της Φιλικής Εταιρείας αλλά και καταφύγιο πολλών Μικρασιατών προσφύγων από τις Κυδωνίες, τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη κ.α. Στην πόλη βρίσκεται ο Ελληνορθόδοξος Ναός του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων, που ανεγέρθηκε από το 1784 μέχρι το 1787.Το μεγαλύτερο λιμάνι της Αυστροουγρικής Αυτοκρατορίας στις 30 Οκτωβρίου 1918 ενώθηκε με την Ιταλία και το 1923 η Τεργέστη έγινε πρωτεύουσα του νομού Τεργέστης. Κατά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο την κατέλαβαν οι Γερμανοί και το 1945 την απελευθέρωσαν οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις του στρατάρχη Τίτο. Στη συνέχεια βρέθηκε κάτω από γιουγκοσλαβική κυριαρχία, αλλά τελικά, μετά από συνεννοήσεις, επανήλθε στην Ιταλία. Από το 1945 έως το 1954 η πόλη και τα περίχωρά της ήταν μέρος της Ελεύθερης Πόλης της Τεργέστης. Το 1954 η επικράτεια της ελεύθερης πόλης μοιράστηκε ανάμεσα στην Ιταλία και τη Γιουγκοσλαβία. Παλάτσο Καρτσιότι Πιάτσα Ουνιτά ντ' Ιτάλια Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο Civico Museo Revoltella – Galleria d’Arte Moderna Ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου Σερβορθόδοξος ναός του Αγίου Σπυρίδωνα Ο αστεροειδής 478 Τεργέστη (478 Tergeste), που ανακαλύφθηκε το 1901 Το βαθυσκάφος Τριέστε. Δήμος της Τεργέστης (Ιταλικά) Web cam από την Τεργέστη Τεργέστη - Photo Οδηγός - (pdf) Αρχειοθετήθηκε 2012-04-20 στο Wayback Machine. (Ιταλικά) Τεργέστη στο Curlie
Σαλέμ Εμπακατά

Ο Σαλέμ Εμπακατά, (γαλλικά: Salem M'Bakata) γεννημένος στις 19 Απριλίου 1998 στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, είναι ένας Γαλλο-κονγκολέζος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως δεξί μπακ στην Gaziantep F.K. . Προηγουμένως αγωνίζονταν στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αν και γεννήθηκε στην Κινσάσα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ο Σάλεμ Εμπακατά σε βρεφική ηλικία, μετανάστευσε με τη μητέρα του, στη Γαλλία, όπου και μεγάλωσε στο Λε Με-συρ-Σεν.

 Έχοντας ξεκινήσει το ποδόσφαιρο, ως δεξί εξτρέμ, στα τμήματα υποδομών της τοπικής Λεμ Με Σπορτ Φουτμπόλ, ο Εμπακατά συνέχισε στα τμήματα υποδομής της ΣΚ Βρετάν, μιας καταξιωμένης ποδοσφαιρικής ακαδημίας στο Ιλ-ντε-Φρανς, προτού τον εντοπίσει και τον εντάξει στις ακαδημίες της, η Σοσό το 2015. Σε ηλικία 20 ετών, ο Εμπακατά υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Σοσό. Ο πρώην εξτρέμ, που σταδιακά μετατράπηκε σε δεξί μπακ, πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 27 Ιουλίου 2018 εναντίον της Γκρενόμπλ. Παρά τη δύσκολη σεζόν για τη Σοσό, που πάλευε να αποφύγει τον υποβιβασμό, ο Εμπακατά, στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος είχε 14 συμμετοχές στη βασική ενδεκάδα της ομάδας. Στο δεύτερο μισό της σεζόν, αντιμετώπισε έντονο ανταγωνισμό από τον Ράφα Ναβάρο που αγωνίζονταν στην ίδια θέση, και πραγματοποίησε μόνο πέντε εμφανίσεις. Παρά ταύτα, επέκτεινε το συμβόλαιό του στο τέλος της σεζόν 2018-19, έως τον Ιούνιο του 2021. Συνολικά με την πρώτη ομάδα της Σοσό αγωνίστηκε στη Λιγκ 2, από το 2018 έως το 2021, 67 φορές, έχοντας απολογισμό τέσσερις ασίστ. Το 2021, αρνήθηκε την πρόταση επέκτασης που του είχε κάνει ο Σοσό. Αφού έμεινε ελεύθερος, δοκιμάστηκε για μια εβδομάδα κι έφτασε πολύ κοντά στο να υπογράψει στην ελβετική Λουγκάνο, αλλά τελικά κατέληξε στον Άρη Θεσσαλονίκης, τον Φεβρουάριο του 2022. Έκτοτε αγωνίζεται στους «κίτρινους» της Θεσσαλονίκης. Στις 17 Μαΐου 2022, πέτυχε το πρώτο του γκολ με τα χρώματα του Άρη, αλλά και γενικότερα στην καριέρα του, σημειώνοντας το τρίτο γκολ της ομάδας του, στην εκτός έδρας νίκη επί του ΠΑΣ Γιάννενα με 0-3. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2022, πέτυχε το δεύτερο του γκολ με τη φανέλα του Άρη, σημειώνοντας το δεύτερο τέρμα τέρμα της ομάδας του στην εκτός έδρας νίκη επί του Αστέρα Τρίπολης με 0-2. Ολοκλήρωσε τη θητεία του στον Άρη, στις 8 Αυγούστου 2023, με απολογισμό 38 συμμετοχές και 2 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις . Ήδη από το 2015, του είχε προταθεί να εκπροσωπήσει το Κονγκό, αγωνιζόμενος στην ομάδα Νέων (U20), σε έναν φιλικό αγώνα με την Αγγλία. Εντούτοις, είχε απορρίψει τη σχετική πρόταση, γιατί μόλις είχε φτάσει στη Σοσό και ήθελε πρώτα να εγκλιματιστεί στο περιβάλλον της νέας του ομάδας προτού φτάσει στην εθνική ομάδα. Αργότερα, κλήθηκε στην Εθνική Ανδρών του Κονγκό και συμμετείχε στις προπονήσεις της, χωρίς τελικά να επιλεγεί για να αγωνιστεί σε κάποιο αγώνα. έως και τις 09 Αυγούστου 20231Οι ευρωπαϊκές συμμετοχές είναι στο Κόνφερενς Λιγκ Ο Σαλέμ Εμπακατά στο soccerway Η σταδιοδρομία του Σαλέμ Εμπακατά στη Σούπερ Λίγκα Το προφίλ του Εμπακατά στο transfermarkt Το προφίλ του Εμπακατά στο uefa.com
Αχούρι Αρκαδίας

Το Αχούρι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κολλινών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σκιρίτιδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Το Αχούρι είναι ημιορεινό χωριό στο απώτατο νότιο τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται ακριβώς πάνω στα όρια με τον νομό Λακωνίας, στις πλαγιές της κορυφής «Παπαγιώργη Ράχη» (826 μ.) του δυτικού Πάρνωνα και στις όχθες του μικρού ρέματος Κούμαρος (παραπόταμου του Ευρώτα), πάνω στον επαρχιακό δρόμοα Πελλάνας-Κολλινών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330. Απέχει περίπου 50 χλμ. από την Τρίπολη (μέσω Κολλινών). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κολλινών του νομού Αρκαδίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κολλινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκυρίτιδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 12/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σκυρίτιδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD», Πάρνωνας 1:50.000 Google Earth eetaa,gr https://www.exploring-greece.gr/el/show/26450/:ttd/ACHURI#.YwXhf9R97Dc
Υπηρεσίες Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Πρετόρια

Οι Υπηρεσίες Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Πρετόρια (αγγλικά: University of Pretoria Library Services) εξυπηρετεί φοιτητές, καθηγητές και ερευνητές του Πανεπιστημίου της Πρετόρια. Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Πρετόρια θεωρείται μἰα από τις κορυφαίες πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες στη Νότια Αφρική. Παρέχει μία ολοκληρωμένη υπηρεσία πληροφόρησης για τους περίπου 38.161 προπτυχιακούς φοιτητές του πανεπιστημίου, 16.805 μεταπτυχιακούς και 8.843 μέλη του προσωπικού πλήρους απασχόλησης.

 Η αρχική βιβλιοθήκη ιδρύθηκε και στεγάστηκε στο Old Arts Building το 1911 προτού μεταφερθεί στην Παλιά Βιβλιοθήκη Μερένσκι στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια. Η κατασκευή της Παλιάς Βιβλιοθήκης Μερένσκι έγινε δυνατή χάρη σε μία γενναιόδωρη δωρεά 10.000 λιρών από τον γεωλόγο Δρ Χανς Μερένσκι, μαζί με δωρεές της εβραϊκής κοινότητας της Πρετόρια, δωρεές από πανεπιστημιακό προσωπικό και φοιτητές, μια συνεισφορά από το δημοτικό συμβούλιο και έναν ανώνυμο φίλο του Πανεπιστημίου. Ο θεμέλιος λίθος του κτιρίου ετέθη από τον στρατηγό Γιαν Σματς στις 11 Οκτωβρίου 1937. Παρά τις επεκτάσεις της Παλιάς Βιβλιοθήκης Μερένσκι στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια το 1957, γρήγορα έγινε πολύ μικρή και η εταιρεία των Lou, Marais, Marquard και Kuhn διορίστηκε το 1969 να σχεδιάσει μια νέα βιβλιοθήκη. Η κατασκευή της Βιβλιοθήκης Μερένσκι 2 ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1971 και το κτίριο εγκαινιάστηκε από τον Αντιπρύτανη Καθ. Ε. Μ. Χάμαν στις 26 Μαρτίου 1976 Η Βιβλιοθήκη Μερένσκι 2 (Βιβλιοθήκη της κύριας πανεπιστημιούπολης) περιλαμβάνει το Κέντρο Εκμάθησης, τις Τεχνικές Υπηρεσίες, το Κέντρο Ερευνών, το Κέντρο Ψηφιακών Υποτροφιών και τις ακόλουθες βιβλιοθήκες της σχολής: Οικονομικές & Διοικητικές Επιστήμες Φυσικές & Γεωργικές Επιστήμες Μηχανική & Δομημένο περιβάλλον Ανθρωπιστικές σπουδές (συμπ. μουσικής) ΘεολογίαΗ Νομική Βιβλιοθήκη Όλιβερ Τάμπο στεγάζεται στο κτίριο της Νομικής Σχολής στην κύρια πανεπιστημιούπολη. Οι άλλες βιβλιοθήκες της σχολής, οι οποίες είναι κατανεμημένες σε τέσσερις διαφορετικές πανεπιστημιουπόλεις, είναι η Εκπαιδευτική Βιβλιοθήκη (Groenkloof), η Βιβλιοθήκη Μαμελόντι, η Βιβλιοθήκη Κτηνιατρικών Επιστημών Jotello F. Soga (η μόνη Βιβλιοθήκη Κτηνιατρικών Επιστημών στη Νότια Αφρική) και η Βιβλιοθήκη Επιστημών Υγείας. Εκτός από τις βασικές υπηρεσίες βιβλιοθήκης, οι υπηρεσίες της βιβλιοθήκης παρέχουν πρόσβαση σε περισσότερα από 500.000 ηλεκτρονικά βιβλία. περιοδικά. 66.248 άρθρα για το UPSpace (το θεσμικό αποθετήριο του Πανεπιστημίου). 169 181.342 ηλεκτρονικά σύνολα δεδομένων στο χώρο αποθήκευσης δεδομένων Figshare, πρόσβαση σε τρισδιάστατη εκτύπωση στο MakerSpace, υπηρεσία σάρωσης, Libby (ρομπότ υπηρεσίας) για σύντομα αιτήματα, Ρωτήστε έναν βιβλιοθηκάριο και τσατ με έναν βιβλιοθηκάριο (μια ηλεκτρονική υπηρεσία αναφοράς). και openUP (μια συλλογή ερευνητικών άρθρων πλήρους κειμένου που δημοσιεύθηκαν από το προσωπικό, τους φοιτητές και τους συνεργάτες του UP). Official website Αρχειοθετήθηκε 2020-09-28 στο Wayback Machine. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Νότια Αφρική Πρετόρια Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη