IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Seven More Minutes

Το "Seven More Minutes" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των The Rentals. Κυκλοφόρησε στις 13 Απριλίου του 1999. Περιέχει συνεργασίες με διάσημους καλλιτέχνες όπως την Petra Haden των That Dog, την Donna Matthews των Elastica, την Miki Berenyi των Lush, τον Tim Wheeler των Ash, τον Kevin March και τον Damon Albarn των Blur. Τα τραγούδια του άλμπουμ γράφτηκαν στην Βαρκελώνη και μιλάνε για ένα κορίτσι που είχε γνωρίσει ο Matt Sharp εκεί.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Matt Sharp εκτός από το σημειωμένο "Getting By" - 2:52 "Hello, Hello" - 4:17 "She Says It's Alright" - 3:59 "The Cruise" - 4:04 "Barcelona" - 4:04 "Say Goodbye Forever" - 3:56 "Overlee" - 5:31 "Big Daddy C." - 3:20 "Keep Sleeping" - 3:43 "Man With Two Brains" - 4:39 "Must Be Wrong" - 4:30 "Insomnia" - 1:56 "It's Alright (Reprise)" - 1:09 "My Head Is in the Sun" (Rivers Cuomo/Matt Sharp) - 4:41 "Jumping Around" - 5:36 "The Great Bank Robbery" (επιπλέον κομμάτι στην ιαπωνική έκδοση) Matt Sharp - μπάσο, φωνή, παραγωγός Rod Cervera - κιθάρα Jim Richards - Moog synthesizer Kevin March - ντραμς Damon Albarn - φωνητικά στο "Big Daddy C" Petra Haden - φωνητικά στα κομμάτια 1-3, 7-10, 13, 15 Miki Berenyi - φωνητικά στο "The Cruise" Donna Matthews - φωνητικά στα "Must Be Wrong" και "Say Goodbye Forever" Sharon McConochie - φωνητικά στο "The Man With Two Brains" Maya Rudolph - φωνητικά στα "Barcelona" και "My Head Is In The Sun" Tim Wheeler - guitars on "Overlee" and "Hello, Hello" Danny Frankel - κρουστά στο "Hello, Hello" Sharon McConochie - φωνή στο "The Man with Two Brains" Brian Dunton - επεξεργασία Anjali Dutt - μηχανικός Paul Q. Kolderie - μίξινγκ Roger Lian - επεξεργασία Guy Oseary - καλλιτεχνική διεύθυνση Christopher Shaw - μίξινγκ Sean Slade - μίξινγκ John Smith - μηχανικός Howie Weinberg - mastering Andy Wilkinson - μηχανικός Billboard Heatseekers Chart - 23
Πρώτος γομφίος άνω γνάθου

Ο μόνιμος πρώτος γομφίος άνω γνάθου ανήκει στην ομάδα των γομφίων. Είναι το έκτο δόντι του οδοντικού φραγμού εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου, τοποθετημένο ανάμεσα στον δεύτερο προγόμφιο προς την εγγύς όμορη επιφάνειά του και στον δεύτερο γομφίο προς την άπω όμορη επιφάνειά του. Ο νεογιλός πρώτος γομφίος της άνω γνάθου στην εγγύς όμορη επιφάνειά του συνορεύει με τον κυνόδοντα καθώς απουσιάζουν οι προγόμφιοι από τον νεογιλό φραγμό. Ο μόνιμος ανατέλλει κατά το έκτο έτος γι' αυτό είναι γνωστός και σαν «εξαρίτης».

 Ο πρώτος γομφίος είναι το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο δόντι του μόνιμου οδοντικού φραγμού καθώς ανατέλλει πρώτο, ρυθμίζοντας τη θέση των παρακείμενων δοντιών, το ύψος της άρθρωσης, το μήκος των γνάθων και το σχήμα του προσώπου. Έχει τρεις ρίζες και τέσσερα φύματα. Η μασητική του επιφάνεια έχει σχήμα ακαθόριστου ρόμβου. Διαθέτει τη μεγαλύτερη παρειο-γλωσσική διάσταση απ' όλα τα δόντια. Οι επιφάνειες του δοντιού διακρίνονται σε: προστομιακή ή παρειακή (προς το μάγουλο), γλωσσική ή υπερώια, μασητική, εγγύς όμορη (η επιφάνεια επαφής προς το όμορο δόντι σε σχέση με τη μέση γραμμή του προσώπου), άπω όμορη (η απέναντι της εγγύς). Τις περισσότερες φορές διαθέτει το φύμα του Καραμπέλι. Οι νεογιλοί πρώτοι γομφίοι άνω γνάθου σε σχέση με τους μόνιμους έχουν μεγαλύτερη κυρτότητα και αυχενική περίσφιξη, είναι στενότερα και μικρότερα δόντια με τραπεζοειδές σχήμα, χωρίς λοξή επιμήκη αύλακα στη μασητική τους επιφάνεια, παρουσιάζουν το φύμα Zuckerkandl στην παρειακή τους επιφάνεια και έχουν μεγαλύτερο διαχωρισμό στις ρίζες . Είναι λευκότερα και πιο διαφανή. Τα παρειακά φύματα των άνω είναι ψηλότερα από τα υπερώια. Διαθέτουν φύμα του Καραμπέλι. Έχουν τέσσερα φύματα και τρεις ρίζες αντί πέντε και δύο που έχουν αντίστοιχα οι κάτω πρώτοι γομφίοι. Πρώτος γομφίος κάτω γνάθου Φύμα του Καραμπέλι Γομφίοι Άνω γνάθος
Ο Γολγοθάς

Ο Γολγοθάς (γαλλ. Le Calvaire) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου δημοσιογράφου, μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Οκτάβ Μιρμπώ με θέμα το πάθος ενός εραστή που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Ollendorf το Νοέμβριο του 1886.

 Ο Γολγοθάς είναι ένα μυθιστόρημα-εξομολόγηση. Ο ήρωας Jean-François-Marie Mintié διηγείται την απογοητευτική παιδική ηλικία και τη μοναχική εφηβεία του, την πικρή εμπειρία του πολέμου του 1870, στις μονάδες του στρατού του Λίγηρα, ύστερα το «μαρτύριο» στο οποίο τον υπέβαλλε η ερωμένη του, Juliette Roux, γυναίκα ελευθέρων ηθών με την οποία τον συνδέει μια καταστροφική αγάπη με αποτέλεσμα να στερηθεί την αντικειμενικότητά του. Όπως στα μυθιστορήματά του που εμφανίζονται με ψευδώνυμο, ο Οκτάβ Μιρμπώ αναδεικνύει την τραγικότητα της αγάπης, ένα ανεξέλεγκτο, παράλογο και καταστροφικό συναίσθημα, από το οποίο υπέφερε φοβερά τα τρία χρόνια της σύνδεσής του με μια γυναίκα χαμηλής ηθικής, τη Judith Vimmer, και την οποία εξορκίζει με τη συγγραφή. Την τοποθετεί στο πλαίσιο μιας ιστορίας, διήγημα με δύο κύρια πρόσωπα, ως απόγονος της Μανόν Λεσκό, του αβά Πρεβό (Prévost). Επίσης της δίνει μια κοινωνική σημασία και μια ιστορική διάσταση: ο άβουλος Jean Mintié ενσαρκώνει μια γενιά ευνουχισμένη από την ήττα. Το δεύτερο κεφάλαιο, όπου διηγείται χωρίς περιστροφές όπως ο Λέων Τολστόι στο Πόλεμος και Ειρήνη την κατατρόπωση του στρατού του Λίγηρα, που τον σημάδεψε για πάντα, βάζει τους «πατριώτες» να ουρλιάξουν: Εκεί ο Μιρμπώ πράγματι παραδίνεται σε ένα αποφενακισμό κατά κανόνα του στρατού και του πολέμου και αγγίζει την ίδια την ιδέα της πατρίδας, η οποία προκαλεί τερατώδεις και άχρηστες σφαγές. Και έτσι η Juliette Adam θα αρνηθεί να δημοσιεύσει αυτό το κεφάλαιο, από το οποίο το σκάνδαλο δε θα παρέλειπε να ξεσπάσει, κατά την προέκδοση του μυθιστορήματος στη Nouvelle revue. Οκτάβ Μιρμπώ, Le Calvaire Αρχειοθετήθηκε 2016-04-12 στο Wayback Machine..
Λιθουανικές προεδρικές εκλογές (2019)

Προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στη Λιθουανία στις 12 Μαΐου 2019, με τον δεύτερο γύρο να πραγματοποιείται στις 26 Μαΐου 2019. Κανένας υποψήφιος δεν έλαβε το 50% των συνολικών ψήφων στον πρώτο γύρο, γεγονός που οδήγησε στη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου εκλογών ανάμεσα στους δυο πρώτους υποψηφίους, την Ίνγκριντα Σιμονιτέ (Ingrida Šimonytė) και τον Γκιτάνας Ναουσέντα (Gitanas Nausėda).Λόγω του ότι υπάρχει προεδρικό διάταγμα που ορίζει το όριο των δυο θητειών για κάθε πρόεδρο, η απερχόμενη πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε ήταν αδύνατο να συμμετάσχει στις εκλογές, δεδομένου ότι είχε κερδίσει τις εκλογές του 2009 και του 2014. Τελικά, ο Ναουσέντα εξελέγη πρόεδρος στον δεύτερο γύρο των εκλογών και ορκίστηκε στις 12 Ιουλίου 2019.

 Ναγκλίς Πουτέικις, βουλευτής, ηγέτης του Κόμματος του Κέντρου της Λιθουανίας. Βαλεντίνας Μαζουρόνις, Ευρωβουλευτής, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος. Ανεξάρτητος βουλευτής. Γκιτάνας Ναουσέντα, οικονομολόγος, λέκτορας. Ανεξάρτητος βουλευτής. Αρβίντας Γιουοζάιτις, φιλόσοφος, πρώην αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων. Ανεξάρτητος βουλευτής. Ίνγκριντα Σιμονιτέ, βουλευτίς, πρώην πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας της Λιθουανίας (2013–2016), πρώην υπουργός Οικονομικών (2009–2012). Ανεξάρτητη βουλευτής, υποψήφια με την Ένωση της Πατρίδας - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες. Βιτένις Αντριουκάιτις, Ευρωπαίος Επίτροπος της Λιθουανίας, πρώην υπουργός Υγείας (2012–2014) και συνυπογράφων της Πράξης της Επανίδρυσης του Κράτους της Λιθουανίας το 1990. Υποψήφιος με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Λιθουανίας. Σαούλιους Σκβερνέλις, Πρωθυπουργός από το 2016, πρώην υπουργός Εσωτερικών (2014–2016). Ανεξάρτητος βουλευτής, υποψήφιος με το κόμμα Λιθουανική Ένωση Αγροτών και Πρασίνων και το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Λιθουανίας. Μιντάουγκας Πουιντόκας, Βουλευτής. Ανεξάρτητος βουλευτής. Βάλντεμαρ Τομασέφσκι, Ευρωβουλευτής, Διευθυντής της Εκλογικής Δράσης των Πόλων στη Λιθουανία. Ζιγκιμάντας Παβιλιόνις, Βουλευτής, πρώην πρέσβης της Λιθουανίας στις ΗΠΑ. Βιγκάουντας Ουσάκας, πρώην πρέσβης της ΕΕ στη Ρωσία. Έχασε τις προκριματικές εκλογές του TS-LKD. Αούσρα Μαλντεκιενέ, Βουλευτής Βισβάλντας Ματιγιοσάιτις, Δήμαρχος του Κάουνας. Βίτας Γκουντίσκις, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου της Λιθουανίας. Πέτρας Αουστρεβίσιους, Ευρωβουλευτής. Αλφόνσας Μπουτέ, Αντιπρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Λιθουανίας. Καζιμιέρας Γιουράιτις, μπλόγκερ. Πέτρας Γκραζούλις, Βουλευτής. Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Στον πρώτο γύρο κέρδισε με διαφορά η πρώην υπουργός Οικονομικών Ίνγκριντα Σιμονιτέ, με τον οικονομολόγο Γκιτάνας Ναουσέντα να κατατάσσεται δεύτερος. Καθώς κανένας από τους δυο αυτούς υποψηφίους δεν κατάφερε να λάβει τουλάχιστον το 50% όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ένας δεύτερος γύρος έλαβε χώρα μεταξύ της Σιμονιτέ και του Ναουσέντα στις 26 Μαΐου 2019. Νικητής αναδείχθηκε ο δεύτερος. Μετά την κατάταξή του στην τρίτη θέση, έχοντας λάβει αρκετά λιγότερες ψήφους από τους δυο πρώτους υποψηφίους, ο πρωθυπουργός της χώρας Σαούλιους Σκβερνέλις ανακοίνωσε το ίδιο βράδυ των εκλογών την πρόθεσή του να παραιτηθεί, κάτι που θα οριστικοποιηθεί στις 12 Ιουλίου 2019.
Πολυποίτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολυποίτης είναι γνωστός κυρίως ένας γιος του Πειρίθου και της Ιπποδαμείας, ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης, όπως και ο φίλος του ο Λεοντεύς.

 Ο Πολυποίτης πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο εξεστράτευσε επικεφαλής 40 πλοίων με άνδρες από την Άργισσα, τη Γυρτώνη, την Όρθη, την Ελασσόνα αναφερόμενη ως ολόλευκη Ολοσσών και άλλη μία θεσσαλική πόλη της οποίας ηγεμόνευε. Στον πόλεμο διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Λέγεται ότι ήταν ένας από τους άνδρες που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο και μετά την άλωση της Τροίας ακολούθησε τον Κάλχαντα, εγκαθιστάμενος στην Παμφυλία και ιδρύοντας την πόλη `Ασπενδο. Ο Πολυποίτης αναφέρεται σε τρεις ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 740, Μ 129 κ.ε., Ψ 836). Μνημονεύεται η παρουσία του στους επικήδειους αγώνες του Πατρόκλου. Με το όνομα Πολυποίτης αναφέρονται επίσης τρία άλλα πρόσωπα: Ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Ο γιος του Οδυσσέα και της Καλλιδίκης, της βασίλισσας των Θεσπρωτών. Ο γιος του Απόλλωνα και της Φθίας. Σκοτώθηκε από τον Αιτωλό. Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου. Ο αστεροειδής 3709 Πολυποίτης (3709 Polypoites), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1985, πήρε το όνομά του από το πρώτο από τα παραπάνω μυθικά πρόσωπα. Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 747 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.50ος, σελ.135.
Ιωάννης Αλεπούς

Ο Ιωάννης Αλεπούς ήταν Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ο οποίος συμμετείχε στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1906. Ήταν η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων για την επανάληψη του άθλου του Σπύρου Λούη, ο οποίος στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896,είχε κερδίσει την πρώτη θέση. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ο Αλεπούς ήταν από το Αμαρούσιον (Μαρούσι), όπως και ο Σπύρος Λούης.

 Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του, ο Αλεπούς τερμάτισε 5ος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Μάλιστα, κατά την αγωνιστική προσπάθειά του, τού προκλήθηκε αιμορραγία στη μύτη . Πρώτος τερμάτισε ο Καναδός Shering, o οποίος ήταν σιδηροδρομικός στο επάγγελμα και ήλθε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στους Μεσολυμπιακούς αγώνες με δανεικά από φίλους και γνωστούς . Φημολογήθηκε ότι ο Αλεπούς θεωρούσε σίγουρη τη νίκη του στον μαραθώνιο και πριν από τον αγώνα είπε: "Εάν δεν νικήσω, θα προτιμήσω να πεθάνω". Ωστόσο, αυτή η δήλωση διαψεύσθηκε από τους συναθλητές του Lennharz και Teutenberg, οι οποίοι έγραψαν ότι τη δήλωση αυτή δεν την έκανε ποτέ ο Αλεπούς . Πάντως, ο Αλεπούς ούτε πρώτος τερμάτισε, αλλά ούτε και πέθανε, δεδομένου ότ έζησε πολλά χρόνια μετά τον αγώνα. Οι εφημερίδες της εποχής απέδωσαν την αποτυχία του (αν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχία η 5η θέση σε αγώνισμα ολυμπιακών αγώνων) στο ότι την προηγουμένη του αγώνα ημέρα υπερκατανάλωσε φαγητό. Ως λογοπαίγνιο, μάλιστα, συναφές με το όνομά του, ο Αλεπούς κατηγορήθηκε ότι το βράδυ πριν από τον αγώνα "ενέσκηψε ακράτητος εις ένα φιλικόν ορνιθώνα". Ανάλογα σχολιαστικά λογοπαίγνια έγιναν για τον συναθλητή του Κουτουλάκη, ο οποίος εγκατέλειψε τον αγώνα στο 26ο χιλιόμετρο .
Αγιάσματα Κεράμου Χίου

Για τον συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Αγιάσματα Λεπτοπόδων Χίου Τα Αγιάσματα (Κεράμου) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεράμου, της δημοτικής ενότητας Αμανής, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νησιών Αιγαίου Πελάγους.

 Τα Αγιάσματα (Κεράμου) είναι οικισμός στη Β.ΒΔ. Χίο, στη δυτική πλευρά του ρέματος της Λευκάντριας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Ο οικισμός βρίσκεται στην δυτική πλευρά του «διδύμου» οικισμών με την γενική ονομασία «Αγιάσματα», καθώς την ανατολική πλευρά καταλαμβάνουν τα Αγιάσματα (Λεπτοπόδων). Απέχουν 60 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Χίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεράμου Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεράμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμανής Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αμανής και προσαρτάται στον δήμο Χίου(Πηγή: ) Ο οικισμός, όπως και ο συνώνυμός του (της κοινότητας Λεπτοπόδων), είναι πολύ γνωστός στη Χίο λόγω των ιαματικών θερμομεταλλικών πηγών που αναβλύζουν στην περιοχή. Ειδικά, το νερό μίας (1) από αυτές, που χαρακτηρίζεται ως υπέρθερμη, ισότονη και χλωρονατριούχος, έχει θερμοκρασία 68,6˚C και περιέχει σε 1 χιλιόγραμμο τις εξής ενώσεις: Νιτρώδες Νάτριο 0,00924, Χλωριούχο Αμμώνιο 0,0901, Χλωριούχο Λίθιο 0,0248, Βρωμιούχο Νάτριο 0,00605, Ιωδιούχο Νάτριο 0,00001, Χλωριούχο Κάλιο 0,5455, Χλωριούχο Νάτριο 5,8891, Χλωριούχο Ασβέστιο 0,0711, Θειικό Ασβέστιο 0,2265, Υδροανθρακικό Ασβέστιο 0,4864, Υδροανθρακικό Στρόντιο 0,0100, Υδροανθρακικό Μαγνήσιο 0,0842, Υδροανθρακικό Σίδηρο 0,00064, Υδροανθρακικό Μαγγάνιο 0,00013, Μεταπυριτικό Οξύ 0,0868, Μεταβορικό Οξύ 0,00073, Ελεύθερο Διοξείδιο του Άνθρακα 0,0603 και Ελεύθερο Οξυγόνο 0,00027 (οι τιμές σε γραμμάρια) (Πηγή: ) Λόγω των ιαματικών πηγών, λειτουργούν αξιόλογες εγκαταστάσεις υδροθεραπευτηρίου, οι οποίες προς το παρόν λειτουργούν μόνο το καλοκαίρι. Η μονή Ευαγγελίστριας, δυτικά του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Ζώνης, κοντά στην παραλία Τα μεταλλεία αντιμονίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/thermae.agiasmata/
Ποινικό Τάγμα 999

Το Ποινικό Τάγμα 999 ή Πειθαρχικό Τάγμα 999 (γερμανικά: Strafbataillon 999‎) είναι αντιπολεμική ταινία του γερμανικού μεταπολεμικού κινηματογράφου (1960). Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Χάιντς Κονζάλικ, με θέμα την 999 Πειθαρχική Μεραρχία (Bewährungstruppe 999, Strafdivision 999 -συχνά αναφέρεται ως τάγμα, Strafbataillon 999) της Βέρμαχτ.

 Η ταινία αναπτύσσει την μοίρα τεσσάρων στρατιωτών που καταδικάστηκαν να υπηρετήσουν στο Ποινικό Τάγμα 999. Ο Σβάινεκε είναι ξεροκέφαλος ο Ούλριχ είναι κουμουνιστής, ο συνταγματάρχης φον Μπάρτλιτς επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει τους στρατιώτες του σε επίθεση θανάτου, ένας άλλος επειδή δεν επέστρεψε εγκαίρως από την άδειά του, ο γιατρός Ντίοτσμαν επειδή έκανε πειράματα στον εαυτό του για να βρει αντίδοτο εναντίον των χημικών αερίων. Η ζωή τους στον στρατώνα είναι σκέτο μαρτύριο. Στο πεδίο της μάχης θα σκοτωθούν όλοι. Μόνος που θα επιζήσει θα είναι ο δειλός αρχιλοχίας Κρουλ, ο οποίος και θα παρασημοφορηθεί για ανδρεία. Η «Πειθαρχική Μεραρχία 999» ήταν απάνθρωπος στρατιωτικός θεσμός. Στη μονάδα αυτή καλούνταν να υπηρετήσουν όσοι Γερμανοί στρατιώτες είχαν περιπέσει σε απαξίωση, για ηθικούς, ποινικούς ή άλλους λόγους. Δεν τους επιτρεπόταν να υπηρετήσουν στον κανονικό στρατό, αλλά τους επιβαλλόταν αναγκαστική θητεία υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, και έπαιρναν μέρος στις πιο αδιέξοδες επιχειρήσεις, με μόνη ελπίδα να επιζήσουν και να αποκατασταθεί η τιμή τους με ηρωισμό. Οι περισσότεροι έπεσαν στο πεδίο της μάχης μη έχοντας την παραμικρή διαφορετική επιλογή. παρουσίαση της ταινίας
Ναμπούλα

Η Ναμπούλα (πορτογαλικά: Nampula) είναι μια πόλη της Επαρχίας Ναμπούλα, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 471.717 κατοίκων (απογραφή 2007) . Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας, της Συνοικίας και του Δήμου Ναμπούλα.

 Η Ναμπούλα βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης και κεντρικά της Επαρχίας Ναμπούλα. Περιβάλλεται από πεδιάδες και βραχώδεις επανθήσεις. Έχει πολλούς λόφους και βουνά. Η Ναμπούλα το 2007 είχε 471.717 κατοίκους. Το 1970 είχε 126.126 και το 1997 314.965. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Ναμπούλα που βρίσκεται 4 χιλιόμετρα μακρυά από το κέντρο της Ναμπούλα. Επαρχία Ναμπούλα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nampula στο Wikimedia Commons MSN Map
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καστοριάς

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καστοριάς (Ε.Π.Σ.K.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς. Εδρεύει στην Καστοριά και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Ιδρύθηκε το 1977 όταν και αποσπάστηκε από την Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καστοριάς είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία (14 ομάδες το 2015-16) Β΄ Κατηγορία (9 ομάδες το 2015-16)Παλαιότερα, λογω περισσότερων συμμετοχών υπήρχε και 2ος όμιλος στη Β΄ κατηγορία ή/και Γ΄ κατηγορία. Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες μέλη της Ε.Π.Σ. Καστοριάς που αγωνίζονται στα πρωταθλήματά της, καθώς κι αυτές που συμμετέχουν στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (Γ' Εθνική από το 2013, Δ' Εθνική παλαιότερα). Ο νικητής του θεσμού εως και το 2018 συμμετειχε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών. Πλέον συμμετέχει στο Κύπελλο Ελλάδας. Ο Τάσος Νικολόπουλος εχει σκοραρει τα περισσότερα γκολ (45) σε μία σεζόν στην Α' κατηγορία, τo 1997-98. H Α.Σ. Αστραπή Μεσοποταμίας είναι ο σύλλογος με τους περισσότερους τίτλους Κυπέλλου, 10 συνολικά. Ακολουθεί ο Παναργειακός Άργους Ορεστικού με 7. H Αστραπή Μεσοποταμίας είναι ο σύλλογος με τις περισσότερες παρουσίες σε τελικό του Κυπέλλου (18). Ακολουθεί ο Παναργειακός με 16. H Αστραπή και o Παναργειακός είναι οι ομάδες που έχουν συναντηθεί τις περισσότερες φορές σε τελικό Κυπέλλου (7), με την ομάδα της Μεσοποταμίας να έχει την προϊστορία με το μέρος της, μετρώντας 5 νίκες, έναντι 2 του Παναργειακού. Oι ομάδες που κατάφεραν να κατακτήσουν το νταμπλ (πρωτάθλημα Α’ κατηγορίας και κυπελλούχος ΕΠΣΚ); Αστραπή Μεσοποταμίας (1994 και 2013), Μεγ. Αλέξ. Καλλιθέας (2015) και ΑΓΣ Καστοριά (2016). H Αναγέννηση Κολοκυνθούς δεν κατόρθωσε ποτέ να κατακτήσει το Κύπελλο αν και βρέθηκε τρεις φορές σε τελικό. H Αστραπή Μεσοποταμία είναι ο σύλλογος με τρία συνεχόμενα κύπελλα (1979, 1980, 1981). H Ορεστειάς Ποριάς κατέχει το ρεκόρ τερματων σε μία σεζόν στην Α' κατηγορία, τo 1997-98. Το ρεκόρ όλων των εποχών σε μεγαλύτερα σκορ κατέχει η ομάδα της ΑΕ Γραμμοχωρίων, συνέτριψε εκτός έδρας τον ΠΑΣ Λεύκης με το αστρονομικό σκορ 0-15 το 1998-99. H Αστραπή και o Παναργειακός είναι οι ομάδες που έχουν συναντηθεί τις περισσότερες φορές (63) σε όλα τα επίπεδα διοργανώσεων (Πρωτάθλημα Α’ ΕΠΣ, Δ’ Εθνική, Τελικοί Κυπέλλου, Ημιτελικοί Κυπέλλου, Α’ Β’ φάση Κυπέλλου), με τον Παναργειακό να προηγείται οριακά με 25 νίκες, έναντι 24 της Αστραπής, ενώ τα υπόλοιπα 11 ματς δεν ανέδειξαν νικητή. Το ρεκόρ θεατων σε τελικό Κυπέλλου ΕΠΣ Καστοριάς σημειώθηκε το 1998-99, με πάνω από 3000 φιλάθλους (Παναργειακός - Ορεστειάς Ποριάς 2-2, πέναλτι 4-5). Tο μεγαλύτερο ρεκόρ παθητικού έσπασε ο Δίας Μεταμόρφωσης της Β’ κατηγορίας ΕΠΣ Καστοριάς το 1999-2000: σε 30 αγώνες δέχθηκε 196 γκολ. Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βορειοδυτικής Μακεδονίας Ιστολόγιο - Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο ΕΠΣ Καστοριάς 1984-85 sentra.com.gr Επίσημος ιστότοπος
Θερμική ανάλυση

Γενικά στη Χημεία με τον όρο θερμική ανάλυση χαρακτηρίζεται η μελέτη της μεταβολής της θερμοκρασίας συναρτήσει πάντα του χρόνου, σε περίπτωση θέρμανσης, ή ψύξης ενός σώματος. Κυρίως όμως στην εφαρμογή αφορά τα κράματα. Από την μελέτη αυτή παρατηρούνται και καταγράφονται όλοι οι φυσικοί και χημικοί μετασχηματισμοί που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια, (χρονικά), της γραμμικής μεταβολής της θερμοκρασίας των υπό παρακολούθηση σωμάτων. Χαρακτηριστική είναι η εφαρμογή της από καταγραφικές διατάξεις των οργάνων «αναλυτών καυσαερίων» που συνοδεύουν τους ατμολέβητες στον προσδιορισμό του διοξειδίου του άνθρακος, όπου όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητά του τόσο καλλίτερη θεωρείται και η καύση. Ακόμη ευρύτερη εφαρμογή αυτής γίνεται κατά τον έλεγχο καυσαερίων ΜΕΚ (οχημάτων).

 Υφίστανται διάφοροι μέθοδοι θερμικής ανάλυσης ανάλογα του αντικειμένου έρευνας. Σημαντικότερες αυτών είναι: η Διαφορική θερμική ανάλυση, η Διηλεκτρική θερμική ανάλυση, η Δυναμική μηχανική ανάλυση, η Θερμική ανάλυση αερίων, η Θερμομηχανική ανάλυση, η Θερμο-οπτική ανάλυση, η Θερμοσταθμική ανάλυση, η Σύγχρονη, ή ταυτόχρονη θερμική ανάλυση, κ.ά.Η Θερμική ανάλυση χρησιμοποιείται επίσης και στη μελέτη μεταφοράς θερμότητας μέσω των υλικών. Οι μοντελοποιήσεις διαφόρων συστημάτων και υλικών προέρχεται από μετρήσεις της θερμαντικής ικανότητας και της θερμικής αγωγιμότητας. «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica», τομ. 28ος, σελ. 17. Ίδρυμα Ευγενίδου «Βιβλιοθήκη του τεχνικού», «Κινητήριες μηχανές» Αθήνα 1969, τομ. 1ος, σελ. 198. Θερμική Ανάλυση, Πανεπιστήμιο του Cambridge Αρχειοθετήθηκε 2016-08-05 στο Wayback Machine. Διεθνής Συνομοσπονδία για Θερμική Ανάλυση και θερμιδομετρία (ICTAC)
Μετάλλιο Βαλκανικών πολέμων

Το Μετάλλιο Βαλκανικών πολέμων ήταν αναμνηστικό μετάλλιο πολέμου στο διάστημα 1912 - 1913. Ιδρύθηκε σύμφωνα με Βασιλικό Διάταγμα από της 17ης Φεβρουαρίου 1914. Μετά τον επακολουθήσαντα πόλεμο το 1913 κατά της Βουλγαρίας έγινε διπλό, δηλαδή α) Αναμνηστικό μετάλλιο για την εκστρατεία κατά της Τουρκίας το 1912-1913, και β) Αναμνηστικό μετάλλιο δια την εκστρατεία κατά της Βουλγαρίας το 1913. Τα μετάλλια αυτά απονεμήθηκαν αποκλειστικά μόνο σε όλους τους στρατιωτικούς Έλληνες και αλλοδαπούς που υπηρέτησαν τα όπλα στο στρατό της ξηράς, στο ναυτικό, στα εθελοντικά σώματα και στην χωροφυλακή, και γενικά σε όλα τα μάχιμα τμήματα που υπηρέτησαν ιδιώτες στα χρονικά διαστήματα από της 18 Σεπτεμβρίου 1912 ως την 30 Απριλίου 1913 και από τις 20 Φεβρουαρίου ως τις 26 Ιουλίου 1913. Φέρονται στο στήθος όπως και τα παράσημα.

 Πρόκειται για χάλκινο μετάλλιο που φέρει προσκολλημένο το βασιλικό στέμμα. Στην έμπροσθεν όψη φέρει στο κέντρο τον σταυρό και το βασιλικό στέμμα, καθώς και τα μονογράμματα του βασιλιά Γεωργίου και του βασιλιά Κωνσταντίνου στο επάνω και κάτω άκρο του σταυρού αντίστοιχα, συνοδευόμενα με στέμμα. Στις γωνίες του σταυρού φαίνονται τα άκρα ξιφών διασταυρωμένα. Περιφερικώς φέρει την επιγραφή «Συν Θεώ υπέρ Βασιλέως και Πατρίδος 1912 - 1913». Η γραφή είναι σε Βυζαντινά γράμματα. Η όπισθεν πλευρά είναι περιφερικά στεφανωμένη με δάφνες, στο κέντρο βρίσκεται η εξής επιγραφή σε Βυζαντινά γράμματα: «Μακεδονία, Ήπειρος, Αρχιπέλαγος». Η ταινία είναι ημιμετάξινη σε χρώμα γαλάζιο του ουρανού. Στο μέσο φέρει ζώνη ερυθροκύανη, στα άκρα μια λευκή ζώνη. Το μετάλλιο του Ελληνοβουλγαρικού πολέμου έχει σχήμα στρογγυλό, κρατιέται από κορδέλα όπως περιγράφτηκε πιο πάνω. Στην έμπροσθεν όψη φέρει την προτομή του βασιλιά Κωνσταντίνου με την περιφερική επιγραφή σε κεφαλαία γράμματα: «Κωνσταντίνος Βασιλεύς των Ελλήνων 1913». Η όπισθεν όψη φέρει την προτομή του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασιλείου Β', και την περιφερική επιγραφή σε βυζαντινά γράμματα: «Βασίλειος Β' 976-1025». Η ταινία είναι ημιμετάξινη χρώματος γαλάζιου του ουρανού. Στο μέσο φέρει πράσινη ζώνη μεταξύ λεπτών λευκών διαζωμάτων, στα άκρα φέρει μια λεπτή λευκή ζώνη. Εις ανάμνηση των μαχών και ναυμαχιών απονεμήθηκαν και μετάλλια στα οποία αναγράφονται τα ονόματα των κυριοτέρων μαχών μαι ναυμαχιών. Οι διεμβολές αυτές προσαρμόζονταν επάνω στην ταινία. Για τραυματισμό στην μάχη αυτή φέρεται διεμβολή με διασταυρωμένα ξίφη. Για τους πεσόντες φέρεται διεμβολή με σταυρό. Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2 Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια, Κ-Μ, σελ. 515 Σπυρίδων Κ. Θεοδωρόπουλος (1891-1983) Ιωάννης Ν. Κυριάκου (1888-1971)
Νεκροί του Πολυτεχνείου

Με τον όρο νεκροί του Πολυτεχνείου, αναφέρονται τα θύματα από τα σώματα ασφαλείας, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οι εκτιμήσεις για τους νεκρούς διαφέρουν, με τις αρχικές καταγραφές να αναφέρουν από 11 έως 59 νεκρούς ενώ έγιναν και ατεκμηρίωτες αναφορές για εκατοντάδες νεκρούς. Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, αναφέρει 40 νεκρούς εκ των οποίων 24 επώνυμοι και 16 ανώνυμοι, και τουλάχιστον 2.000 τραυματίες.

 Ένα χρόνο μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου, ο δημοσιογράφος Γρηγόριος Παπαδάτος υπέβαλε στον εισαγγελέα, Δημήτρη Τσεβά, ένα κατάλογο 59 ονομάτων, κατάλογος ο οποίος είχε λάθη καθώς δεν ανέφερε επιβεβαιωμένους νεκρούς αλλά παρουσίαζε τραυματίες ως νεκρούς. Στις 9 Οκτωβρίου του 1974, το πρώην μέλος της ΚΥΠ, Δημήτρης Πίμπας, ανέφερε πως υπήρχαν ομαδικοί τάφοι με τουλάχιστον 450 νεκρούς. Με εντολή του τότε Δήμαρχου Ζωγράφου, Δημήτρη Μπέη, έγιναν ανασκαφές στο βορειοανατολικό τμήμα του κοιμητηρίου ζωγράφου, των οποίων τα αποτελέσματα δεν έγιναν ποτέ γνωστά.Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Το Μάιο του 1975, ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας. Σύμφωνα με έρευνα του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, το 2004, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24 ενώ αυτός των ανώνυμων νεκρών σε 16. Οι τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου που νοσηλεύτηκαν επίσημα σε νοσοκομείο ή κλινική σύμφωνα με τις λίστες που απεστάλησαν από τα νοσοκομεία για την προκαταρκτική έρευνα του Τσεβά και έχουν πιστοποιηθεί ανέρχονται σε 1.103, ενώ ο Λεωνίδας Καλλιβρετάκης αναφέρει τουλάχιστον 2.000 τραυματίες, νοσηλευμένους ή μη. Αναλυτική λίστα των επώνυμων νεκρών, σύμφωνα με τον Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, Εθνος 2009
Ηλιούπολις (Αίγυπτος)

Η Ηλιούπολις (Αρχαία Αιγυπτιακά: I͗wnw, Κοπτικά: ⲱⲛ) υπήρξε σημαντική πόλη της αρχαίας Αιγύπτου. Το όνομά της αναφέρεται στους χρόνους του Παλαιού Βασιλείου. Βρίσκονταν βορειοανατολικά του σημερινού Καΐρου, και είχε τα σημαντικά ιερά του Ατούμ και του Μπενού.

 Hans Bonnet: On. In: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte. Hamburg 2000, ISBN 3-937872-08-6, S. 543-545. Abenteuer Archäologie. Kulturen, Menschen, Monumente. 2, 88, Spektrum der Wissenschaft Verl.-Ges., Heidelberg 2006, ISSN 1612-9954 D. Raue: Heliopolis und das Haus des Re. Eine Prosopographie und ein Toponym im Neuen Reich. In: Abhandlungen des Deutschen Archäologischen Instituts Kairo (ADAIK) 16, Berlin 1999 Φλίντερς Πέτρι & Ernest J. Mackay: Heliopolis, Kafr Ammar and Shurafa. London 1915 unter Heidelberger historische Bestände – digital Παρουσίαση της Ηλιούπολις από τον ιστότοπο www.bibelwissenschaft.de.
Ακτινωτό του Διοκλητιανού

Το ακτινωτό νόμισμα της νομισματικής μεταρρύθμισης του Διοκλητιανού, ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα, του οποίου δεν γνωρίζουμε το ακριβές όνομά του. Ήταν από κράμα ορειχάλκου με άργυρο (billon).

 Ακτινωτά είναι και μερικά νομίσματα της περιόδου από τον Αύγουστο ως το 301, διότι η μορφή του Αυτοκράτορα φέρει ακτινωτό στέμμα. Αυτό έγινε με σκοπό τα νομίσματα να ξεχωρίζουν από τα όμοιά τους σε μέγεθος και μέταλλο, που όμως είχαν τη μισή αξία. Είναι οι αντωνινιανοί (διπλά δηνάρια), οι κουινάριοι (διπλοί σηστέρτιοι) και οι δουπόνδιοι (διπλά ασσάρια). Η σταδιακή μείωση της περιεκτικότητάς τους σε άργυρο επέφερε πληθωρισμό και κατάρρευση της οικονομίας. Ο Αυρηλιανός (270-275) προσπάθησε να την ανακόψει με την αύξηση της περιεκτικότητας σε άργυρο, έτσι έκοψε αντωνινιανούς με 20 μέρη χαλκό και 1 μέρος άργυρο με την ένδειξη ΧΧΙ, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Την κρίση αυτή του 3ου αι. θέλησε να παύσει ο Διοκλητιανός. Το 301 έκανε νομισματική μεταρρύθμιση, όπου έκοψε το ακτινωτό ίσο με 5 (νέα) δηνάρια και ίσο με το 1/20 του αργυρού του νομίσματος. Το στέμμα ήταν όπως εκείνο του Ανίκητου Ήλιου (Sol Invictus). To ορειχάλκινο νόμισμα έμοιαζε με τους αντωνινιανούς και ξεχώριζε από αυτούς του Αυρηλιανού από το ότι δεν έφερε το ΧΧΙ. Είχε ελάχιστο ή καθόλου άργυρο. Το ακτινωτό ζύγιζε 2,23-3,44 γρ. Ακτινωτά με την ίδια τεχνοτροπία έκοψε ο Μαξιμιανός, ο Κωνσταντίνος Α΄ και ο Γαλέριος, που μαζί με τον Διοκλητιανό συμμετείχαν στην Τετραρχία. Roman Imperial Coins of Diocletian http://www.wildwinds.com/coins/ric/diocletian/_cyzicus_RIC_015a.txt
Άγιος Υάκινθος

Ο Άγιος Υάκινθος, ο κουβικουλάριος ή Άγιος Υάκινθος της Καππαδοκίας, ήταν θαλαμηπόλος του Αυτοκράτορα Τραϊανού.Θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία. Θεωρείται επίσης και ως ο Άγιος του Έρωτα, σε μια εποχή που υπήρχε η βαλεντιανή βιοτεχνία.

 Γεννήθηκε το 78 μ.Χ. Κατάγονταν από την Καισάρεια και υπηρέτησε σαν θαλαμηπόλος του Τραϊανού. Επειδή δεν ακολουθούσε τις ειδωλολατρικές θυσίες των Ρωμαίων έγινε αντιληπτό ότι ήταν αλλόθρησκος και ο Τραϊανός έδωσε διαταγή να του δίνεται τροφή μόνο από σφάγια των θυσιών στην φυλακή. Πέθανε από πείνα σε ηλικία 20 ετών. Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Ιουλίου. Στα Ανώγεια υπάρχει ναΐσκος αφιερωμένος στον Άγιο Υάκινθο, χτισμένος με ξερολιθιά, σε μορφή μιτάτου. Ο ναός έγινε το 1998 μετά από πρόταση του Λουδοβίκου των Ανωγείων την οποία αποδέχτηκε ο μητροπολίτης Ρεθύμνου Άνθιμος. Το σχεδιασμό και την επίβλεψη είχε ο αρχιτέκτονας Σταύρος Βιδάλης. Στο χώρο αυτό γιορτάζονται κάθε χρόνο τα Υακίνθεια.. Στην Αχαΐα υπάρχουν επίσης δύο ξωκλήσια αφιερωμένα στην μνήμη του αγίου: το ένα στο θέρετρο της 116 Πτέρυγας Μάχης Αράξου -κοντά στο χωριό Καλαμάκι- και το άλλο εντός του Χιονοδρομικού κέντρου Καλαβρύτων.Στις Κυκλάδες στο νησί της Μυκόνου στην περιοχή του Πανόρμου και συγκεκριμένα στο συγκρότημα κατοικιών Yakinthos Residence υπάρχει επίσης ξωκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο. Τα θυρανοίξια έκανε ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος Πολυκανδριώτης
Νάνοι του Βρότσουαφ

Οι νάνοι του Βρότσουαφ (πολωνικά: Wrocławskie krasnale), ή καλικάντζαροι του Βρότσουαφ, είναι μικρά ειδώλια (20-30 εκ.) που πρωτοεμφανίστηκαν στους δρόμους του Βρότσουαφ της Πολωνίας το 2005. Έκτοτε, ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς και σήμερα θεωρούνται τουριστικό αξιοθέατο. Σε όσους θέλουν να συνδυάσουν τα αξιοθέατα στο Βρότσουαφ με το «Κυνήγι νάνων» προσφέρονται ειδικά φυλλάδια με χάρτη και λογισμικό εφαρμογών για κινητά για έξυπνα τηλέφωνα. Τον Απρίλιο του 2019, υπήρχαν ήδη 600 νάνοι στην πόλη. Έξι βρίσκονται έξω από την πόλη στο εργοστάσιο της LG στο Μπισκουπίτσε Ποντγκούρνε.

 Το 2001, για τον εορτασμό της Πορτοκαλί Εναλλακτικής (πολωνικό αντικομμουνιστικό κίνημα), τοποθετήθηκε επίσημα ένα μνημείο ενός καλικάντζαρου (σύμβολο του κινήματος) στην οδό Σφιντνίτσκα, όπου γίνονταν οι συγκεντρώσεις της ομάδας. Το 2003, ο Δήμαρχος του Βρότσουαφ, σε μια προσπάθεια να συνεχίσει τη νέα παράδοση, αποκάλυψε μια μικρή πλάκα στην πόρτα του Μουσείου των Νάνων. Βρίσκεται στο ύψος των ανθρώπινων γονάτων στον τοίχο μιας ιστορικής κατοικίας που ονομάζεται Γιας (Jaś), η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην Πλατεία της Αγοράς και την Εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ. Τα ειδώλια των νάνων, που είναι μικρότερα από το μνημείο της Πορτοκαλί Εναλλακτικής στην οδό Σφιντνίτσκα, τοποθετήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης. Τα πρώτα πέντε, σχεδιασμένα από τον Τόμας Μότσεκ, απόφοιτο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Βρότσουαφ, τοποθετήθηκαν τον Αύγουστο του 2005. Μια τελετή αποκάλυψης δύο άλλων νάνων έλαβε χώρα την ημέρα της 18ης Ιουνίου 2008. Βρίσκονταν στην οδό Σφιντνίτσκα, δίπλα στο W-skers: ένας νάνος σε αναπηρικό καροτσάκι. Οι φιγούρες αντιπροσωπεύουν δύο νάνους με ειδικές ανάγκες: τον κωφάλαλο και τον τυφλό. Αποτελούν μέρος της εκστρατείας Wrocław Without Barriers, η οποία στοχεύει να επιστήσει την προσοχή στα άτομα με ειδικές ανάγκες που ζουν στο Βρότσουαφ. Πέντε μέρες αργότερα, στην Αιματολογική και Παιδιατρική Ογκολογική Κλινική στο Βρότσουαφ, τοποθετήθηκε ένας άλλος νάνος. Ήταν η τρίτη γυναίκα νάνος, η Μαζένκα (Marzenka), της οποίας το σχέδιο βασίστηκε στο λογότυπο της φιλανθρωπικής οργάνωσης Mam marzenie.Το Φεστιβάλ Νάνων πραγματοποιείται στο Βρότσουαφ κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο.
Μάντις Κόιβ

Ο Μάντις Κόιβ (εσθονικά: Madis Kõiv, γεννηθείς στις 5 Δεκεμβρίου 1929 στο Τάρτου της Εσθονίας – 24 Σεπτεμβρίου 2014 στο Τάρτου της Εσθονίας) ήταν Εσθονός συγγραφέας, φιλόσοφος και φυσικός.

 Ο Κόιβ παρακολούθησε το σχολείο στο Τάρτου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αποφοίτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 με πτυχίο πυρηνικής φυσικής. Ο Κόιβ εργάστηκε ως επιστήμονας και λέκτορας μέχρι το 1991. Ο Κόιβ είχε πάντα μια αγάπη για τη λογοτεχνία. Έγραφε ως επί το πλείστον για προσωπική ψυχαγωγία μέχρι τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισε να ασχολείται με τους εσθονικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Τα πρώτα του δημοσιευμένα έργα γράφτηκαν με φίλους από αυτούς τους κύκλους. Έγραψε επίσης με ψευδώνυμο για αρκετά χρόνια. Το πρώτο του έργο ήταν το θεατρικό έργο Küüni täitmine, το οποίο γράφτηκε από συνεργασία μεταξύ του Κόιβ (χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμό Γιάανους Αντρέους Νόορεμπ) και του Χάντο Ρούνελ το 1978. Το 1999 το θεατρικό έργο παρήχθη για πρώτη φορά με επιτυχία. Ο Κόιβ έγραψε δύο κομμάτια με τον Βάινο Βάχινγκ. Το πρώτο ήταν ένα έργο με τίτλο Faehlmann. Keskpäev. Õhtuselgus. (Faehlmann, Μεσημέρι, Βραδινή Διαύγεια.) Και οι δυο έγραψαν το μυθιστόρημα διαλόγου Endspiel. Laskumine orgu. (Endspiel, Κάθοδος στην κοιλάδα.) Λίγο πριν από το τέλος της δεκαετίας, ο Κόιβ άρχισε να δημοσιεύει έργα που είχε γράψει προηγουμένως για δική του διασκέδαση με το όνομά του. Ο Κόιβ έγινε ο πιο ουσιώδης εσθονός θεατρικός συγγραφέας της δεκαετίας του 1950 και του 1960. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Κόιβ άρχισε να κερδίζει φήμη. Το 1991 και το 1993 κέρδισε το βραβείο Τούγκλας για τα έργα του Ταινία και τη Ζωή Ενός Αιώνιου Φίσικους, αντίστοιχα. Κέρδισε το ετήσιο Εσθονικό λογοτεχνικό βραβείο το 1991 για το έργο του Η Συνάντηση. Κέρδισε το ετήσιο εσθονικό λογοτεχνικό βραβείο και πάλι το 1995 για την Ημέρα του Φιλόσοφου και την Επιστροφή στον Πατέρα. Ο Κόιβ κέρδισε το βραβείο για τρίτη φορά το 1999 για Σκηνές από τον Εκατονταετές Πόλεμο. Ο Kõiv είχε κυκλοφορήσει μόνο 22 από τα έργα που είχε γράψει και είπε ότι αυτά αποτελούν το ήμισυ της δραματικής λογοτεχνίας που έχει δημιουργήσει. Ο Κόιβ ήταν επίσης συγγραφέας πολλών μυθιστορημάτων. Η Χήρα και η Απορία της Αττικής, η Τραγωδία της Ελεάς είναι δύο από τα πιο γνωστά του μυθιστορήματα. Το 1996 δημοσίευσε το Άκεν. Ο Μάντις Κόιβ ήταν ένας από τους πολλούς υποστηρικτές της αναλυτικής φιλοσοφίας στην Εσθονία. Το 1991, έγινε ένας από τους εμπνευστές του Σεμιναρίου Αναλυτικής Φιλοσοφίας. Τα απομνημονεύματα του Κόιβ (η σειρά Studia memoriae) αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από ενδοσκόπηση, σε έντονη αντίθεση με μια τυπική βιογραφία. Εσθονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό
Δίοπος

Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Δίοπος (Δπος) ονομάζεται ο κατώτατος βαθμοφόρος (OR-4), ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ο κατώτατος Υπαξιωματικός. Είναι ανώτερος του Υποδίοπου / Ναύτη και κατώτερος του Κελευστή. Στο Πολεμικό Ναυτικό οι Δίοποι διαστέλλονται ανάλογα με τον κλάδο τους.Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Δεκανέας και στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Υποσμηνίας. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Leading Seaman.

 Η λέξη Δίοπος προέρχεται από το ρήμα διέπω (καθορίζω, ρυθμίζω). Στην αρχαιότητα, ο Δίοπος μπορούσε να ήταν ο αρχηγός - κυβερνήτης - διοικητής πλοίου, αλλά και ο επιτηρητής / επιστάτης της εκφόρτωσής του πλοίου. Γενικά στην ελληνική γλώσσα δίοπος ονομάζεται εκείνος που διέπει, επιβλέπει ή επιστατεί. Χαρακτηριστική έχει μείνει στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας η φράση «Και δίοπος να 'σαι δεν περνάς!», από επεισόδιο που συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Την εποχή εκείνη είχε τοποθετηθεί σκοπός, στο εξωτερικό φυλάκιο του Ναυστάθμου, στο Πέραμα ένας ναυτονόμος που μόλις είχε τελειώσει την εκπαίδευσή του και μαζί φαίνεται και τις αγγαρείες που τον εξανάγκαζε κάποιος δίοπος. Την δεύτερη μέρα που είχε αναλάβει, δέχτηκε τηλεφωνική διαταγή της Διοίκησης Ναυστάθμου, λόγω άσκησης, να μην επιτρέψει την είσοδο αλλά ούτε και την έξοδο σε κανέναν, μέχρι νεότερης διαταγής. Λίγη ώρα όμως μετά έφθανε στο φυλάκιο με το υπηρεσιακό όχημα ο αρχηγός του Στόλου. Ο οδηγός της μοτοσικλέτας που προηγούνταν αναβόσβηνε τα φώτα στον ναυτονόμο να ανοίξει γρήγορα την πύλη (την μπάρα), πλην όμως ο ναυτονόμος δεν κουνιόταν από τη θέση του. Όταν τελικά πλησίασε και ενημερώθηκε ο μοτοσικλετιστής (επίσης ναυτονόμος), γύρισε και ενημέρωσε τον οδηγό του αυτοκινήτου και εκείνος με τη σειρά του τον υποναύαρχο Αρχηγό του Στόλου. Έξαλλος τότε ο αρχηγός εξήλθε και πλησιάζοντας τον σκοπό του είπε, σε έντονο ύφος: - «Βρε συ ο Αρχηγός του Στόλου είμαι, το καταλαβαίνεις ή δεν το καταλαβαίνεις;» Και ο σκοπός του απάντησε: - «Μη μου φωνάζεις εμένα, έχω πάρει διαταγή, και δίοπος να 'σαι δεν περνάς»! Τότε απορημένος ο υποναύαρχος γύρισε στον μοτοσικλετιστή και τον ρωτάει; - «Κατάλαβες εσύ τι είπε;» - «Όχι κύριε Ναύαρχε», του απάντησε εκείνος. Τότε ο αρχηγός άνοιξε ο ίδιος την πύλη και κοιτάζοντας τον σκοπό μονολογούσε έντονα: - «Άμε στο διάολο πρωί-πρωί για διοίκηση!», υπονοώντας βέβαια τη Διοίκηση του Ναυστάθμου στην οποία και υπάγονταν όλα τα φυλάκια και οι σκοποί γύρω από τον Ναύσταθμο. Βαθμοί και διακριτικά των υπαξιωματικών του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού Δεκανέας Υποσμηνίας Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Δημήτρης Ήμελλος

Ο Δημήτρης Ήμελλος (Κυψέλη (Αθήνα),12 Ιουνίου 1967) είναι Έλληνας ηθοποιός. Έχει καταγωγή από τη Νάξο και από τους δυο του γονείς, από τα χωριά Φιλώτι και Απείρανθο. Στην οικογένεια ήταν 4 παιδιά, δυο αγόρια και δυο κορίτσια. Έχει ένα γιο .

 Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Νομική Σχολή Αθηνών, εντάχθηκε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη, απ’ όπου και αποφοίτησε. Σπούδασε επίσης στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (ΓΚΙΤΙΣ) στο σκηνοθετικό τμήμα του Λεονίντ Χέιφιτς. Συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, όπως: Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων, Οιδίπους επί Κολωνώ, Ένας Υπέροχος Κερατάς, Πέρσες, Αντιγόνη, Φρεναπάτη, Νοσταλγός, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Αυτό που δεν τελειώνει, Μήδεια, Μολιέρος, Όνειρο, Ο Ταρτούφος, Ο Ηλίθιος, Στο Βυθό, Το Ύστατο Σήμερα, Ερωτόκριτος, Αμφιτρύων κ.α. Από το 2001 εως το 2007 υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου υπό τη διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, με τον οποίο ο ηθοποιός συνεργάζεται στενά. Επίσης δίδαξε στο Εργαστήρι Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής καθώς και στις δραματικές σχολές Ίασμος και Δήλος. Το 2001 ήταν ο πρώτος νέος ηθοποιός που τιμήθηκε με το βραβείο Χορν για την ερμηνεία του στη Φρεναπάτη του Τ. Κούσνερ σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, ενώ το 2005 τιμήθηκε από τους αναγνώστες του περιοδικού "Αθηνόραμα" με το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για την ερμηνεία του στο έργο του Μπουλγκάκοφ "Μολιέρος". Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 2007-08 στη σειρά του ALPHA Το 10 σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου. Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: Αλιόσα του Θανάση Σκρούμπελου (1999), Beautiful people του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001), Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα της Στέλλας Θεοδωράκη (2002), Delivery του Ν.Παναγιωτόπουλου (2004), Γλυκιά μνήμη του Κυριάκου Κατζουράκη (2005), Bank Bang του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (2008), Απ' τα κόκκαλα βγαλμένα του Σωτήρη Γκορίτσα (2011), Χρόνια Πολλά του Χρήστου Γεωργίου (2017), Η δουλειά της του Νίκου Labot (2018), Ράφτης της Σόνια Λίζα Κέντετμαν (2020).Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Το 10, Καρυωτάκης, Με λένε Βαγγέλη, Ου Φονεύσεις, Συγνώμη, Η ζωή εν τάφω, Σασμός, Άγιος Παΐσιος- Από τα Φάρασα στον Ουρανό. Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου IMDB - Dimitris Imellos Ωδείο Αθηνών - Δημήτρης Ήμελλος LIFO - Oι Αθηναίοι, Δημήτρης Ήμελλος Αρχειοθετήθηκε 2012-09-29 στο Wayback Machine.unstage.gr - Δημήτρης Ήμελλος • Δημήτρης Ήμελλος: «Στο θέατρο δεν υπάρχει θεατής αλλά αυτόπτης μάρτυρας» [Συνέντευξη]
Γκουμαίικα Αχαΐας

Τα Γκουμαίικα είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κραθίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

 Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Γκούμα που οίκισε την περιοχή, αρχικά δημιουργώντας καλύβια που με τη σειρά τους οδήγησαν στη δημιουργία μόνιμου οικισμού, οικογένεια η οποία είχε καταγωγή από τη Βελά. Με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889 αναγνωρίστηκαν ως οικισμός με την ονομασία «Γκουμέικα» και προσαρτήθηκαν στον τότε Δήμο Ακράτας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη διάλυση των δήμων, προσαρτήθηκσν στην τότε Κοινότητα Ποροβίτσας στην οποία υπάγονταν μέχρι την 04/02/1927, όταν, με το ΦΕΚ 20Α, προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παραλίας Ακράτας. Στις 07/04/1951 καταργήθηκαν ως οικισμός και αναγνωρίστηκαν εκ νέου στις 19/03/1961 με τη διορθωμένη ονομασία «Γκουμαίικα». Με το ΦΕΚ 99Α της 28/05/1985 ο οικισμός Γκουμαίικα καθώς και η τότε κοινότητα Κραθίου προσαρτήθηκαν στο σύγχρονο Δήμο Ακράτας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκαν στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Κραθίου. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γκουμαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κραθίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/07/2018.
Κάρολος Σαλβάτορ, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Κάρολος Σαλβάτορ (Karl Salvator von Österreich-Toskana, Φλωρεντία, 30 Απριλίου 1839 - Βιέννη, 18 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας. Διετέλεσε γενικός αρχιστράτηγος του αυτοκρατορικού Αυστρο-Ουγγρικού στρατού.

 Ο Κάρολος Σαλβάτορ Μαρία Ιωσήφ Ιωάννης Βαπτιστής Φίλιππος Ιάκωβος Ιανουάριος Λουδοβίκος Γκοντζάγκα Ρανιέριος ήταν ο δεύτερος γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Αντωνίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Νυμφεύτηκε στη Ρώμη στις 19 Σεπτεμβρίου 1861 την πρώτη εξαδέλφη του Μαρία Ιμμακουλάτα των Βουρβόνων-Ισπανίας (1844-1899), κόρη του εκ μητρός θείου του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης-Τέσεν. Μαζί της απέκτησε: Μαρία Θηρεσία (1862 - 1933), παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφο του πατέρα της Κάρολο Στέφανο της Αυστρίας. Λεοπόλδος Σαλβάτορ (1863 - 1931), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Φραγκίσκος Σαλβάτορ (1866 - 1939), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Καρολίνα Μαρία (1869 - 1945), παντρεύτηκε τον Αύγουστο Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Αλβέρτος Σαλβάτορ (1871 - 1896). Μαρία Αντωνία (1874 - 1891). Μαρία Ιμμακουλάτα (1878 - 1968), παντρεύτηκε τον Ροβέρτο της Βυρτεμβέργης. Ρανιέριος Σαλβάτορ (1880 - 1889). Ερριέττα Μαρία (1884 - 1886). Φερδινάνδος Σαλβάτορ (1888 - 1891).
Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν

Το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν (πολωνικά: Narodowy Instytut Fryderyka Chopina‎) είναι πολωνικός οργανισμός αφιερωμένος στην έρευνα και την προώθηση της ζωής και των έργων του Πολωνού συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Δημιουργήθηκε το 2001 ως αποτέλεσμα νομοθεσίας στο Πολωνικό Κοινοβούλιο και βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς. Η έδρα του βρίσκεται στη Βαρσοβία.

 Οι δραστηριότητες του ινστιτούτου περιλαμβάνουν εκδόσεις, οργάνωση συναυλιών, διατήρηση της φυσικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς του Σοπέν, παρακολούθηση της εμπορικής χρήσης του ονόματος του Σοπέν και λειτουργία Κέντρου Πληροφοριών του Σοπέν (ιστότοπος του ινστιτούτου). Ανάμεσα στα εκδοτικά του έργα είναι μια πλήρης πιστή έκδοση των έργων του Σοπέν, που έχει συγκεντρωθεί από όλα τα διαθέσιμα χειρόγραφα, που επιμελήθηκε η Ζόφια Τσεχλίνσκα.Το ινστιτούτο λειτουργεί το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν και τον πενταετή Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν». Τρέχει επίσης το πρόγραμμα «Νέα Ταλένταs» για να ενθαρρύνει νέους Πολωνούς πιανίστες.Το ινστιτούτο διοργανώνει επίσης το φεστιβάλ Chopin and his Europe από το 2005. Παρουσιάζει την ευρωπαϊκή μουσική στο πλαίσιο των δεσμών της με τη ζωή και το έργο του Σοπέν. Ένας από τους στόχους του προγράμματος του φεστιβάλ είναι η ιστορική παράσταση – παρουσίαση έργων όπως αρχικά ακούστηκαν, σε όργανα εποχής. Το φεστιβάλ διοργανώνεται σε συνεργασία με την Εθνική Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βαρσοβίας, το Μεγάλο Θέατρο και το 2ο Πρόγραμμα του Πολωνικού Ραδιοφώνου. Ο Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν» (πολωνικά: Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina‎), ένας διαγωνισμός πιάνου που διεξάγεται στη Βαρσοβία της Πολωνίας, διεξάγεται από το 1927. Από το 2010 φιλοξενείται από το Ινστιτούτο Σοπέν, αφού προηγουμένως είχε οργανωθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού (μέχρι το 1960) και στη συνέχεια από την Εταιρεία Σοπέν (από το 1960 έως το 2005). Το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν (πολωνικά: Muzeum Fryderyka Chopina‎) στη Βαρσοβία ιδρύθηκε το 1954. Από το 2005, το διαχειρίζεται το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν. Ιστορικά πιάνα υπό τη φύλαξη του Ινστιτούτου Φρεντερίκ Σοπέν Εικονική περιήγηση στο Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν που παρέχεται από την Google Arts & Culture
Historic Royal Palaces

Ο οργανισμός Historic Royal Palaces (μτφ. ιστορικά βασιλικά παλάτια) είναι ανεξάρτητος κοινωφελής οργανισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο ο οποίος συντηρεί μερικά από τα βασιλικά παλάτια της βρετανικής μοναρχίας τα οποία δεν κατοικούνται πλέον.

 Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1989 ως τμήμα του βρετανικού υπουργείου περιβάλλοντος, και το 1998 μετατράπηκε σε ανεξάρτητο φιλανθρωπικό οργανισμό ο οποίος συνεργάζεται με τα αρμόδια υπουργεία εκ μέρους του Βρετανού μονάρχη για την διατήρηση των παλατιών. Δεν λαμβάνει κονδύλια από την κυβέρνηση ή το αγγλικό στέμμα, και τα έσοδα του εξαρτώνται από τους επισκέπτες στα παλάτια, προσφορά δωρεών, και διαφημίσεις. Κατά την περίοδο 2014-2015 τα παλάτια δέχτηκαν συνολικά 4,25 εκατομμύρια επισκέπτες. Τα βασιλικά παλάτια τα οποία βρίσκονται σε χρήση από την βρετανική μοναρχία (παλάτι του Μπάκιγκχαμ, παλάτι του Σεντ Τζέιμς και κάστρο του Ουίντσορ στην Αγγλία, παλάτι του Χόλυρουντ στην Σκωτία, παλαιότερα το κάστρο του Χίλσμπορο στη Β. Ιρλανδία) εποπτεύονται από ξεχωριστό οργανισμό (Royal Household) και είναι μόνο εν μέρει ανοικτά για το κοινό. ο πύργος του Λονδίνου (κεντρικό Λονδίνο) το παλάτι του Χάμπτον Κορτ (νοτιοδυτικό Λονδίνο) τμήματα του παλατιού του Κένσινγκτον (κεντρικό Λονδίνο) το κτήριο των συμποσίων (Banqueting House) στο Ουάιτχολ (κεντρικό Λονδίνο) το παλάτι του Κιου (νοτιοδυτικό Λονδίνο) το κάστρο του Χίλσμπορο (Χίλσμπορο, Βόρεια Ιρλανδία) Βασιλικά πάρκα του Λονδίνου
664 Ιουδήθ

Η Ιουδήθ (Judith) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,97. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη βιβλική Ιουδήθ.

 Η μέση διάμετρος της Ιουδήθ εκτιμάται σε 72,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XC (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0344. Η Ιουδήθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 46 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα