IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επαρχία Χουάμπο

Το Χουάμπο (πορτογαλικά: Huambo‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Με έκταση 34.270 χλμ2, είναι μια από τις γεωγραφικά μικρότερες επαρχίες, που βρίσκεται στην Κεντρική Περιοχή περίπου 450 χλμ νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, Λουάντα. Η επαρχία είχε πληθυσμό 2.019.555 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014, εκ των οποίων το 48% βρίσκεται σε αστικές περιοχές.

 Η βάση του Κεντρικού Οροπεδίου είναι μια τεράστια πλάκα από αρχέγονο κρυσταλλικό βράχο που συχνά εκτείνεται με τη μορφή απομονωμένων πετρωμάτων ή τεράστιων κορυφών. Η πιο εξέχουσα κορυφή στην επαρχία είναι το Όρος Μόκο στο Λοντιμπάλι στα 2.620 μέτρα. Η κορυφή είναι το υψηλότερο σημείο στην Ανγκόλα. Τα νερά του ποταμού Κουνένε πηγάζουν στο κεντρικό οροπέδιο κοντά στην πόλη Χουάμπο. Μεγάλο μέρος του εδάφους στην επαρχία Χουάμπο είναι κακής ποιότητας και έχει υποβαθμιστεί σε πολλές περιοχές λόγω υπερβολικής χρήσης και διάβρωσης. Ωστόσο, είναι γενικά καλύτερης ποιότητας από ό,τι στις γειτονικές περιοχές στα ανατολικά, βόρεια και νότια. Το Κεντρικό Οροπέδιο βρίσκεται εντός της τροπικής ζώνης, αλλά το υψόμετρο και η επίδραση του νοτιοδυτικού ανταρκτικού ρεύματος συνδυάζονται για να παράγουν ένα μέτριο κλίμα. Η ετήσια διακύμανση της θερμοκρασίας είναι μικρή, με τις μέγιστες θερμοκρασίες να κυμαίνονται μεταξύ 17 και 28° C κατά τη διάρκεια μεγάλης χρονικής περιόδου. Η μέση μέγιστη θερμοκρασία είναι περίπου 22° C. Κατά τους χειμερινούς μήνες (Μάιος-Ιούλιος), οι θερμοκρασίες μπορεί να φθάσουν τους 5 έως 8° C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 800 έως 1600mm, ανάλογα με την περιοχή. Η επαρχία Χουάμπο έχει έκταση 35.771,15χλμ 2 . Χωρίζεται σε 11 δήμους που υποδιαιρούνται σε 37 κοινότητες. Συνορεύει με την επαρχία Κουάνζα Σουλ στα βορειοδυτικά, Μπιέ στα βόρεια και ανατολικά, Μπενγκέλα στα δυτικά και την Ουίλα στα νότια. Δήμος Εκούνια: Εκούνια, Κιπέιο Δήμος Καάλα: Καάλα, Καλένγκα, Κατάτα, Κουίμα Δήμος Κατσιούνγκο: Κατσιούνγκο, Τσινιάμα, Τσιούμπο Δήμος Λονγκόνιο: Ιάβα, Λέπι, Λονγκόνιο, Τσιλάτα Δήμος Λοντουιμπάλι: Άλτο-Χάμα, Γκαλάνγκα, Κουμπίλα, Λοντουιμπάλι, Ουσόκουε Δήμος Μούνγκο: Καμπουένγκο, Μούνγκο Δήμος Μπαϊλούντο: Λουβέμπα, Λούνγκε, Μπαϊλούντο, Μπίμπε, Χένγκουε-Κακούλο Δήμος Ουκούμα: Κακόμα, Μουντούντο, Ουκούμα Δήμος Τσικάλα Τσολοάνγκα: Εμπαβέ, Σάμπο, Σαμπότο, Τσικάλα-Τσολοάνγκα Δήμος Τσιντζέντζε: Τσιάκα, Τσιντζέντζε Δήμος Χουάμπο: Καλίμα, Τσιπίπα, Χουάμπο Ζωρζ Ρεμπελό Τσικότι, πολιτικός, υπουργός εξωτερικών της Ανγκόλας Πάουλο Κασόμα, πρώην κυβερνήτης της επαρχίας Ζοζέ Εντουάρντο Αγκουαλούζα, συγγραφέας Σόουσα Ζάμπα, συγγραφέας Γεωγραφικές πληροφορίες επαρχίας στο geoview.info
Τριβουλέτος

Ο Νικολά Φεριάλ (γαλλικά: Nicolas Ferrial‎), ή αλλιώς γνωστός και ως Λε Φεβριάλ (γαλλικά: Le Févrial‎) ή Τριβουλέτος (γαλλικά: Triboulet‎) (1479–1536), ήταν γελωτοποιός των βασιλιάδων Λουδοβίκου ΙΒ΄ και Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Εμφανίζεται στο Βιβλίο 3 των χρονογραφημάτων Πανταγκρελίν του Φρανσουά Ραμπελαί. Εμφανίζεται στο έργο Ο βασιλιάς διασκεδάζει (Le Roi s'amuse) του Βίκτωρος Ουγκώ και στην εκδοχή του για όπερα, Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι, το οποίο ήταν συνδυασμός των λέξεων “Triboulet” και του ρήματος rigoler (γελώ), με σκοπό να αποφευχθεί η λογοκρισία που είχε υποστεί το έργο του Ουγκώ. Ένας τριβουλέτος, ένας γελωτοποιός ντυμένος εξ ολοκλήρου με κόκκινη ενδυμασία, είναι χαρακτήρας που συνδέεται με το καρναβάλι του Μοντέ στην Ελβετία.

 Ο Τριβουλέτος επισκέφθηκε κάποτε τον Μονάρχη έχοντας παράπονο.Τριβουλέτος: «Ένας ευγενής απειλεί να με κρεμάσει!» Ο Μονάρχης: «Μην ανησυχείς! Αν σε κρεμάσει, θα τον αποκεφαλίσω δεκαπέντε λεπτά αργότερα.» Τριβουλέτος: «Καλά, θα ήταν δυνατόν να τον αποκεφαλίσεις 15 λεπτά πριν;»Κάποτε, ο Τριβουλέτος δεν μπορούσε να συγκρατηθεί και να χαστούκισε τον μονάρχη στα οπίσθια. Ο μονάρχης έχασε την ψυχραιμία του και απείλησε να τον εκτελέσει. Λίγο αργότερα, ο μονάρχης χαλάρωσε λίγο και υποσχέθηκε να συγχωρήσει τον Τριβουλέτο αν αυτός μπορούσε να σκεφτεί μια απολογία πιο προσβλητική από την πράξη του. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο Τριβουλέτος αποκρίθηκε: «Λυπάμαι πολύ, Μεγαλειότατε, που δεν σε αναγνώρισα! Νόμισα πως ήταν η βασίλισσα!» Έχοντας καταπατήσει μια διαταγή του Φραγκίσκου Α΄ η οποία του απαγόρευε να κάνει αστεία στη βασίλισσα και τις εταίρες της, ο βασιλιάς διέταξε τη δολοφονία του Τριβουλέτου. Έχοντας υπηρετήσει πολύ καλά τον βασιλιά για πολλά χρόνια, ο Φραγκίσκος Α΄ έδωσε στον Τριβουλέτο το δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει. Ο Τριβουλέτος, με το πανούργο μυαλό του, δήλωσε τα εξής: «Κύριε, για όνομα των Αγίων Νιτούς και Πανσάρδου, προστατών της παραφροσύνης, επιλέγω να πεθάνω από γηρατειά». Μη έχοντας άλλη επιλογή από το να γελάσει, ο βασιλιάς διέταξε να μην εκτελεστεί ο Τριβούλετος, αλλά αντ' αυτού να απομακρυνθεί από το βασίλειο. του Χαράλαμπου Άννινου στο Ετήσιον Ημερολόγιον του Κωνσταντίνου Σκόκου του 1890.
Πνευματική Στέγη Περιστερίου

Η Πνευματική Στέγη Περιστερίου είναι σκακιστικός όμιλος που εδρεύει στο Περιστέρι Αττικής, πλησίον της πλατείας Μπουρναζίου. Το προπονητήριο της ομάδας βρίσκεται στην αίθουσα «Αντώνης Μπέλλος» επί της οδού Δημοσθένους 12. Ο σύλλογος έχοντας 5 προπονητές στο ενεργητικό του, διδάσκει σε πάνω από 100 παιδιά την τέχνη του σκακιού και σε συνεργασία συλλόγων γονέων και κηδεμόνων 7 σχολείων του δήμου Περιστερίου, φέρνει σε πρώτη επαφή παιδιά με το σκάκι. Η Π.Σ. Περιστερίου διοργανώνει επίσης τοπικά σχολικά πρωταθλήματα, γρήγορους αγώνες (Blitz) και αγώνες σιμουλτανέ ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

 Η Π.Σ. Περιστερίου ιδρύθηκε το 1983 από νέους σκακιστές. Ο όμιλος εντάχθηκε στο δυναμικό της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (ημερομηνία εγγραφής 22 Φεβρουαρίου 1984) και ξεκίνησε να συμμετέχει σε αγώνες όλων των κατηγοριών. Αρχικά, συμμετείχε σε αγώνες της Β' εθνικής κατηγορίας ώσπου ο όμιλος το 2002 σημείωσε το επίτευγμα της ανόδου του στην Α' εθνική κατηγορία στην οποία παραμένει ακόμα. Πρωταθλήτρια Ελλάδας για τα έτη 2010, 2011, 2012, 2014 και 2015. Κυπελλούχος Ελλάδας για τα έτη 2010, 2012, 2013, 2014 και 2015. Πρωταθλήτρια Παίδων-Κορασίδων για τα έτη 2010, 2011, 2013 και 2014.
704 Ιντεράμνια

Η Ιντεράμνια είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με διάμετρο περίπου 320 χιλιόμετρα. Η μέση απόσταση από τον Ήλιο είναι 3,06 ΑΜ. Ανακαλύφθηκε από τον Βιντσέντζο Τσερρούλι τις 2 Οκτωβρίου 1910 και πήρε το λατινικό όνομα της πόλης Τέραμο, στην οποία εργαζόταν. Έχει την έκτη μεγαλύτερη μάζα από τους αστεροειδείς, πίσω από την 1 Δήμητρα, 4 Εστία, 2 Παλλάς, 10 Υγιεία και 511 Νταβίντα και αποτελεί περίπου το 1,2% της μάζας όλης της Ζώνης των Αστεροειδών.

 Αν και η Ιντεράμνια είναι από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς, έχει μελετηθεί ελάχιστα. Αποτελεί αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο αστεροειδή τύπου F. Φαίνεται ότι έχει μεγάλη πυκνότητα. Η μέγιστη λαμπρότητα στο περιήλιο φτάνει μόνο το +9,9 κυρίως επειδή είναι σκοτεινό αντικείμενο (αλβέδο 0,074) και το αφήλιό του είναι λίγο πιο απομακρυσμένο από τους άλλους αστεροειδέις. Η απόλυτη λαμπρότητά του είναι 5,94. Έχει την ίδια εκκεντρότητα με τη 10 Υγιεία (0,15 και 0,12 αντίστοιχα), αλλά η Ιντεράμνια έχει μεγαλύτερη κλίση προς την εκλειπτική (περίπου 17,3 μοίρες). Η μάζα της Ιντεράμνιας, βάσει πρόσφατων μετρήσεων, είναι 3,7×1019.
Άγιος Νικόλαος Κοντακαίικων Σάμου

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κοντακαίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καρλοβασίων, του δήμου Δυτικής Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμου του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός στο ακρωτήρι Κοντάκι της Β. Σάμου, ανατολικά του Καρλοβασίου. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Σάμου-Καρλοβασίου (Ε 62) ακριβώς βορειοδυτικά των Κοντακαίικων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 28 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. της πόλης της Σάμου. Ο οικισμός είχε αναγνωριστεί και προσαρτηθεί στην κοινότητα Κοντακαίικων, ήδη από το 1920, αλλά καταργήθηκε το 1940. Το 1981 επαναναγνωρίστηκε πάλι στην κοινότητα Κοντακαίικων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοντακαίικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρλοβασίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Καρλοβασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Σάμου. Η παραλία «Πιάκη» του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Σάμος 1:50.000) eetaa.gr
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1935

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων για το έτος 1935 διεξήχθη στο Κολυμβητήριο Μυτιλήνης, παράλληλα με το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης, δηλαδή από το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου μέχρι και την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου. Διεξήχθη υπό την αιγίδα της τότε "Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων" (Ε.Κ.Ο.Φ.), η οποία μετονομάστηκε το 1999 και μέχρι σήμερα είναι γνωστή ως Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας (Κ.Ο.Ε). Το Πρωτάθλημα το κατέκτησε η ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, η οποία συγκέντρωσε πάρα πολύ άνετα τους περισσότερους βαθμούς χάρη στις εξαιρετικές εμφανίσεις των Καρνεμίδη και Ξηρόπουλου, με αποτέλεσμα να φτάσει ο σύλλογος στην κορυφή της επιμέρους ομαδικής βαθμολογίας για δεύτερη φορά στην ιστορία του.

 Το ελληνικό Πρωτάθλημα Καταδύσεων αποτελούσε συνεχώς μέρος του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κολύμβησης από το 1929 και μέχρι το 1968, όταν και ανεξαρτητοποιήθηκε, όπου τόσο η επιμέρους βαθμολογία του Πρωταθλήματος της Υδατοσφαίρισης, όσο και αυτή των Καταδύσεων, προστίθετο στη Γενική Βαθμολογία του Πρωταθλήματος της Κολύμβησης του ίδιου έτους. Τα μοναδικά χρόνια που δεν πραγματοποιήθηκε το Πρωτάθλημα καταδύσεων ήταν το χρονικό διάστημα 1940-1944 (λόγω Β' Παγκοσμίου Πολέμου) καθώς επίσης και τη διετία 1950-1951 (κατόπιν σχετικής απόφασης της ΕΟΚ). Μετά το τέλος των αγωνισμάτων, Πρωταθλητής σύλλογος στις Καταδύσεις για το 1935 ανακηρύχθηκε η ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, χάρη στην καταπληκτική εμφάνιση του αθλητή Καρμενίδη, ο οποίος κατάφερε και πήρε το χρυσό μετάλλιο τόσο στο αγώνισμα των 3μ. τραμπολίνο, όσο και σε αυτό των 5μ. τραμπολίνο, ενώ εξίσου αποτελεσματικός ήταν και ο Ξηρόπουλος, ο οποίος κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο και στα δύο αγωνίσματα του Πρωταθλήματος. 1949 |1952 |1953 |1954 |1955 |1956 |1957 |1958 | 1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969 | 1970 Σύμφωνα με το τότε ισχύον σύστημα βαθμολόγησης, το οποίο ήταν ίδιο με αυτό του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κολύμβησης, η 1η θέση στα αγωνίσματα των καταδύσεων έδινε στο σύλλογο του αθλητή τρεις (3) βαθμούς. Αντίστοιχα, η 2η θέση έδινε στο σύλλογό του δύο (2) βαθμούς και τέλος, η 3η θέση έδινε στο σύλλογό του ένα (1) βαθμό. Από την επιμέρους βαθμολογία των καταδύσεων προέκυπτε ο Πρωταθλητής σύλλογος καταδύσεων για εκείνη τη χρονιά, ενώ οι συνολικοί βαθμοί που συνέλεγαν οι αθλητές της εκάστοτε ομάδας προστίθεντο και στην τελική Γενική Βαθμολογία του συλλόγου τους στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης της ίδιας χρονιάς. Από το πρώτο επιμέρους Πρωτάθλημα Καταδύσεων που πραγματοποιήθηκε το 1929 και με την πάροδο των ετών, ο τρόπος βαθμολογίας των προσπαθειών των αθλητών, (όσον αφορά τις επιδόσεις τους στα επιμέρους αγωνίσματα) άλλαξε πολλές φορές. Όλα αυτά όμως μέχρι το 1968, όταν και ανεξαρτητοποιήθηκε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων και έκτοτε εφαρμόστηκε μία σταθερή μορφή βαθμολογίας για πολλά χρόνια. Αρχείο Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού Αθλητικό Αρχείο Βουλής Αρχείο Ελληνικής Εθνικής Βιβλιοθήκης Αρχείο Βιβλιοθήκης Εφημερίδων & Περιοδικού Τύπου Αρχείο Εφημερίδας "Μακεδονία" Αρχείο Εφημερίδας "Αθλητική Φωνή" Αρχείο Εφημερίδας "Αθλητισμός" Αρχείο Εφημερίδας "Ακρόπολις"
Πάλλιον

Το Πάλλιον ή Πάλιο εκ του λατινικού ονόματος Pallium ονομαζόταν κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους κάθε τετράπλευρο τεμάχιο υφάσματος ή ορθογώνιο παραλληλόγραμμο για οποιονδήποτε σκοπό και αν χρησιμοποιούταν (π.χ. προπέτασμα, κλινοσκέπασμα, τάπητα ή ακόμη και ως σάβανο), ειδικότερα όμως αποτελούσε τεμάχιο ενδυμασίας, που αντιστοιχούσε με το αρχαίο ελληνικό ιμάτιο.

 Το πάλλιον ως ένδυμα εμφανίζεται στη Ρώμη κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. από ελληνική επίδραση. Αρχικά το φορούσαν μόνο οι φιλόσοφοι, οι παιδαγωγοί, οι υποκριτές θεάτρων κ.ά. και όλοι αυτοί εκ του ενδύματος αυτού αποκαλούνταν από τους Ρωμαίους περιφρονητικά «Παλλιοφόροι Έλληνες» (palliati Greci). Όταν όμως και ο Τιβέριος προτίμησε να φέρει αυτό από την τήβεννο, επειδή το βρήκε πιο εύχρηστο και απλοϊκότερο, τότε το πάλλιον άρχισε να γίνεται πιο αποδεκτό και να καταστεί τελικά το εθνικό ένδυμα των Ρωμαίων.Στην αρχική του χρήση κατασκευαζόταν από ευτελή υλικά, αλλά σιγά σιγά άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο πολυτελή πάλλια με σιρίτια, χρυσοποίκιλτα, πολύχρωμα και πολλές φορές έφεραν προσωπογραφίες. Ανάλογα πάλλια φορούσαν και οι Ρωμαίες δεσποινίδες, καλούμενα και αυτά «pallium» ή «palla», με πολύ περισσότερες πτυχώσεις, κατά τη γυναικεία φιλαρέσκεια. Παράλληλα με αυτό το ένδυμα ήταν και το βραχύ πάλλιο, το λεγόμενο παλλίολο ή πάλουλo (palliolum, pollulo), που έφεραν οι ασθενείς ως ωμοφόριο, περίπου σαν τη σημερινή μαντήλα (κοινώς μποχτσά, ή σάλι ή σάρπα κατά τη τελευταία ονοματοδοσία της μόδας). Από την αρχαία Ρώμη, στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες το πάλλιο εισήχθηκε στη Δυτική Εκκλησία και εξελίχθηκε σε είδος ωμοφορίου που φερόταν επάνω από την λειτουργική στολή των Αρχιερέων. Στη δε Δυτική Εκκλησία το πάλλιο φέρει ιδιαίτερη συμβολική αξία, δεδομένου ότι ο επίσκοπος Ρώμης και στη συνέχεια ο Πάπας συνηθίζει να αποστέλλει πάλλιο ως δώρο σε αρχιερείς σε ένδειξη ιδιαίτερης τιμής, αλλά και ταυτόχρονα προς ένδειξη της υπεροχής του και των πρωτείων του.Η χρήση του πάλλιου, σήμερα, προορίζεται για τον πάπα και τους μητροπολίτες αρχιεπισκόπους, αλλά οι τελευταίοι δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν έως ότου τους δοθεί από τον Πάπα, συνήθως κατά τον εορτασμό της γιορτής των Αγίων Πέτρου και Παύλου τον Ιούνιο.Τον Ιανουάριο του 2015, ο Πάπας Φραγκίσκος ανακοίνωσε ότι, από την επιβολή του ίδιου έτους, το πάλλιο δεν θα απονέμεται πλέον προσωπικά από τον Πάπα στη Ρώμη. Αντίθετα, οι αντίστοιχοι αρχιεπίσκοποι θα το επέβαλλαν στις τοπικές εκκλησίες τους. Ο Πάπας, ωστόσο, θα συνεχίζει να τα ευλογεί εκ των προτέρων. Χαρακτηριστικά, το πάλλιο, απεικονίζεται στον εκάστοτε Παπικό θυρεό, στη σημαία καθώς και στο εθνόσημο του Βατικανού, ακριβώς κάτω από την παπική τιάρα. To «Πάλιο» (Palio) μπορεί επίσης να αναφέρεται στην ονομασία αθλητικών αγώνων που οργανώνονται σε ετήσια βάση σε πόλεις της Ιταλίας. Από αυτές η πιο γνωστή είναι το Πάλιο της Σιένα, μια μεσαιωνική εορτή με επίκεντρο των εκδηλώσεων ιπποδρομίες στην κεντρική πλατεία της πόλης, η οποία συνεχίζεται από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα στη Σιένα της Ιταλίας.
Θερμική διάσπαση οξειδίου

Τα περισσότερα από τα κανονικά οξείδια των χημικών στοιχείων είναι σταθερά στη θέρμανση. Ορισμένα απ' αυτά που περιέχουν το στοιχείο με ανώτερο αριθμό οξείδωσης, έχουν την τάση να μετατραπούν σε οξείδια με κατώτερο αριθμό οξείδωσης. Τα υπεροξείδια τείνουν γενικά να μετατραπούν σε κανονικά οξείδια. Στις αντιδράσεις θερμικής διάσπασης των οξειδίων, προκύπτει στα προϊόντα οξυγόνο, οπότε αυτές ανήκουν στις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις αφού το οξυγόνο στο οξείδιο θα έχει αριθμό οξείδωσης -2 (συνήθως) ενώ ελεύθερο στα προϊόντα έχει 0. Οι θερμικές διασπάσεις των οξειδίων μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες : Διασπάσεις οξειδίων των μετάλλων. Διασπάσεις οξειδίων των αμετάλλων.

 Τα κανονικά οξείδια των μετάλλων είναι γενικά σταθερά στη θέρμανση. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένα οξείδια αδρανών μετάλλων όπως το HgO και το Ag2Ο που διασπώνται στους 400°C και 300°C αντίστοιχα, αλλά και το CuO που διασπάται θερμικά σε θερμοκρασία > 1000°C. Επίσης, με πύρωση διασπάται το MnO2 (στους 535°C) , το PbO2 (στους 300°C) και το Pb3O4 (πάνω από τους 500°C). Το υπεροξείδιο του βαρίου (BaO2) διασπάται στους 750°C : HgO → Hg + 1/2 O2 Ag2Ο → 2Ag + 1/2 O2 2CuO → Cu2Ο + 1/2 O2 3MnO2 → Mn3O4 + O2 PbO2 → PbO + 1/2 O2 Pb3O4 → 3PbO + 1/2 O2 BaO2 → BaO + 1/2 O2 Τα κανονικά οξείδια των αμετάλλων είναι γενικά σταθερά στη θέρμανση ή πύρωση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζουν οι θερμικές διασπάσεις των διαφόρων οξειδίων του αζώτου : N2Ο → N2 + 1/2O2 (Σε θερμοκρασία 500°C - 900°C) 2NO → N2 + O2 (Σε θερμοκρασία πάνω από 1000°C) 2NO2 → 2NO + O2 (Στους 620°C) N2O5 → 2NO2 + 1/2O2 (Στους 30°C)Το τριοξείδιο του θείου διασπάται σε θερμοκρασία πάνω από 900°C : SO3 → SO2 + 1/2 O2Το εξοξείδιο του χλωρίου (Cl2O6) σε ψηλή θερμοκρασία διασπάται στα συστατικά του. Το επτοξείδιο του χλωρίου αλλά και το πεντοξείδιο, διασπώνται επίσης με θέρμανση : Cl2O6 → 2ClO3 Cl2O7 → Cl2 + 7/2 O2 Cl2O5 → Cl2 + 5/2 O2Άλλα οξείδια του χλωρίου όπως το Cl2Ο και το ClO2 είναι εκρηκτικά και διασπώνται με έκρηξη όταν θερμαίνονται. Το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2) αλλά και το υπεροξείδιο του φθορίου (Ο2F2) διασπώνται με θέρμανση : H2O2 → H2Ο + 1/2 O2 O2F2 → O2 + F2 Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981. Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984. Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις", Αθήνα 1976. Δημητριάδης Θ. Γ. "Test Οξειδοαναγωγής", Αθήνα 1989. Βασιλικιώτης Γ. Σ. "Ποιοτική Ανάλυση", Θεσσαλονίκη 1980. Μπαζάκης Ι. Α. "Γενική Χημεία", Αθήνα. Σπάθης Π. "Μεταλλουργία & Τεχνολογία Μετάλλων", Θεσσαλονίκη 1988 Οξείδιο Επαμφοτερίζουσα χημική ένωση Αντίδραση οξειδοαναγωγής
Λευκόγεια Δράμας

Τα Λευκόγεια (πρώην Μπελοτίντσα) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 321 κατοίκους. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων.

 Τα Λευκόγεια βρίσκονται 8 χιλιόμετρα βόρεια του Κάτω Νευροκοπίου, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Έλληνες πρόσφυγες από την Καππαδοκία. Μέχρι το 1927, ο οικισμός έφερε την ονομασία Μπελοτίντσα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Λευκόγεια πέρασαν - από κοινού με το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης - υπό βουλγαρική Κατοχή. Το φθινόπωρο του 1941, τα βουλγαρικά στρατεύματα προχώρησαν στην εκτέλεση 16 κατοίκων του οικισμού στο πλαίσιο μαζικών αντιποίνων για την εξέγερση της Δράμας. Διοικητικά, μετά την προσάρτησή τους στο ελληνικό κράτος, τα Λευκόγεια υπήχθησαν στην επαρχία Δράμας ως έδρα κοινότητας. Αργότερα υπήχθησαν για λίγα χρόνια (1920-1926) στην επαρχία Ζυρνόβου προτού επιστρέψει στην επαρχία Δράμας. Το 1994 υπήχθη στην επαρχία Κάτω Νευροκοπίου και από το 1997 ανήκει στον δήμο Νευροκοπίου.
Κυβέλεια Μεσσηνίας

Τα Κυβέλεια αποτελούν έναν από τους οικισμούς της Μηλέας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 34 άτομα (απογραφή 2001). Άλλοι οικισμοί είναι τα Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα και Κάτω Χώρα.

 Η ονομασία του οικισμού συνδέεται με τη θεότητα της μυθολογίας Κυβέλη. Ο οικισμός αναφέρεται και ως Γαρμπελιά από τους ντόπιους, που είναι η παλιά του ονομασία (μετονομάστηκε το 1956). Ο οικισμός έχει το σπάνιο χαρακτηριστικό, όπου όλοι οι κάτοικοι έχουν το επώνυμο "Κυβέλος" και συνδέονται με συγγένεια. Αυτό οφείλεται στην παράδοση του χωριού, όπως και γενικότερα των κατοίκων της Μάνης, όταν μια νεαρή "Κυβελεία" παντρευόταν κάποιον από άλλο χωριό, ήταν υποχρεωμένη να εγκαταλείψει το χωριό και να ακολουθήσει τον άντρα της, παίρνοντας προίκα σε οικοσκευή και χρήματα. Πιθανόν δεν θα επέστρεφε εκεί ούτε απλά για να επισκεφτεί τους γονείς της. Αντιθέτως, τα αρσενικά παιδιά κληρονομούσαν την πατρική εστία και έμεναν στο χωριό, δημιουργώντας οικογένεια δίπλα στους γονείς τους. Στο χωριό έχει βρεθεί μυκηναϊκός θολωτός βασιλικός τάφος, ο οποίος χρονολογείται γύρω στο 1250 π.Χ. και παραμένει σε καλή κατάσταση. Στο χωριό γεννήθηκε ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο πύργος της οικογένειας του οποίου υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ επίσης είχε βρεθεί ακέφαλο το σώμα, καθώς και αργότερα ο τάφος, του πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνου, ο οποίος σκοτώθηκε το 1780 μετά τα Ορλωφικά. Σελίδα με φωτογραφίες από το χωριό(Γερμανικά)
Εντ Φαρχάτ

Ο Έντουαρντ Τζορτζ Φαρχάτ (9 Ιουνίου 1924 - 18 Ιανουαρίου 2003) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο "Σέικ" (ή Ο αυθεντικός Σέικ σε διαχωρισμός με τον Άιρον Σέικ).

 Ξεκίνησε την καριέρα του 1949 και αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1998. Ήταν ένας από τους παλαιστές που ξεκίνησε την σκληρή επαγγελματική πάλη, με όπλα και αιματοχυσίες. Ο Εντ Φαρχάτ "Σέικ" παρίστανε ένα Σύριο ζάπλουτο παλαιστή. Ο "Σέικ" έχει κατακτήσει συνολικά 28 τίτλους, ομαδικούς ή ατομικούς. Σημαντικότερος ο Παγκόσμιος τίτλος Ηνωμένων Πολιτειών, το σημερινό Πρωτάθλημα WWE Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2007 εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του. Προφίλ στο WWE
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Σύνθετο ατομικό τριών οργάνων ανδρών

Το σύνθετο ατομικό ανδρών με τρία όργανα ή τρίαθλο γυμναστικής ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η μοναδική φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το αγώνισμα διεξήχθη το διήμερο 1-2 Ιουλίου στο Φράνσις Φιλντ. Τα τρία όργανα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το δίζυγο, το μονόζυγο και ο ίππος και κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για μία προσπάθεια στο κάθε ένα. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά όργανο και έως 45 στο σύνολο.Συμμετείχαν συνολικά 119 αθλητές από 3 χώρες. Νικητής αναδείχθηκε ο Άντολφ Σπίνλερ από την Ελβετία (το μοναδικό χρυσό μετάλλιο της χώρας στους Αγώνες του 1904) με 43.49 βαθμούς. Το ασημένιο κατέκτησε ο Τζούλιους Λένχαρτ από τις ΗΠΑ με 43 βαθμούς και το χάλκινο ο Βίλελμ Βέμπερ από τη Γερμανία με 41.60 βαθμούς. Τα αποτελέσματα από αυτό το αγώνισμα, όπως και από το τρίαθλο του στίβου, χρησιμοποιήθηκαν για να καθορίσουν την τελική κατάταξη στο αγώνισμα του σύνθετου ατομικού. Αναλυτικά, η τελική κατάταξη των πρώτων 30 αθλητών: De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Βόιτσεχ Νοβίτσκι

Ο Βόιτσεχ Νοβίτσκι (πολωνικά: Wojciech Nowicki) (22 Φεβρουαρίου 1989) είναι Πολωνός σφυροβόλος. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 και χάλκινα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 2015, του 2017 και του 2019. Η καλύτερη επίδοση του στο αγώνισμα είναι τα 82,52 μέτρα, που πραγματοποίησε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 στο Τόκιο.

 Ο Νοβίτσκι πέτυχε την πρώτη του προσωπική καλύτερη επίδοση, στα 78,71 μέτρα, στις 3 Μαΐου 2015. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο. Κατέλαβε την τρίτη θέση στα δύο επόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (Λονδίνο το 2017 και Ντόχα το 2019). Τον Ιούλιο του 2016, ο Νοβίτσκι κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Τον Αύγουστο, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, ο Νοβίτσκι κέρδισε την πρόκριση με ρίψη στα 79,78 μ. Στην τρίτη προσπάθεια των τελικών, κατάφερε να βελτιώσει την προσωπική καλύτερη επίδοσή του από 81,72 μ. σε 82,52 μ., γεγονός που του εξασφάλισε το χρυσό μετάλλιο, με το Νορβηγό Έιβιντ Χένρικσεν να κερδίσει το αργυρό και τον συμπατριώτη του Πάβεου Φάιντεκ το χάλκινο μετάλλιο. Ο Νοβίτσκι και η σύζυγός του, Άννα, έχουν δύο κόρες - την Αμέλια και την Ιζαμπέλα. Ο Νοβίτσκι σπούδασε μηχανολογία στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μπιαουίστοκ.
Αλίτης

Ο αλίτης, (αγγλ. halite), γνωστός και ως ορυκτό αλάτι είναι ορυκτό χλωριούχο νάτριο. Το όνομά του προέρχεται από την ομηρική λέξη "αλς" = θάλασσα, από την οποία, κατά την αρχαιότητα (και μέχρι σήμερα) λαμβανόταν.

 Είναι ορυκτό ιζηματογενούς προελεύσεως, χαρακτηριζόμενο ως "εβαπορίτης", επειδή προέρχεται από εξάτμιση υδάτινων μαζών, στις οποίες υπήρχε διαλυμένο. Γι' αυτό συνδέεται και με άλλους εβαπορίτες, όπως ο συλβίνης, η γύψος, ο ανυδρίτης και ο δολομίτης. Διαλύματά του συνδέονται, επίσης, με την εμφάνιση πετρελαίου, ανευρισκόμενα στη βάση του πετρελαιοφόρου κοιτάσματος. Η φύση του ορυκτού μπορεί να διαπιστωθεί με απλή γευστική δοκιμασία. Ωστόσο, αυτή πρέπει να γίνεται ως εξής: Ο δοκιμαστής βρέχει ένα από τα δάκτυλά του, με το βρεγμένο δάκτυλο τρίβει ελαφρά το ορυκτό και στη συνέχεια δοκιμάζει τη γεύση από το δάκτυλο. Αυτό γίνεται επειδή η απευθείας επαφή του ορυκτού με τη γλώσσα μπορεί να προκαλέσει διάλυση μεγαλύτερης ποσότητάς του και, καθώς η σύσταση του δείγματος είναι άγνωστη, είναι πιθανόν να περιέχει δηλητηριώδεις προσμίξεις. Ο αλίτης απαντά σε πολλά μέρη ανά τον κόσμο. Οι πλέον γνωστές εμφανίσεις του είναι στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ (Αυστρία, η πόλη οφείλει το όνομά της στον (αλμυρό) ποταμό Σάλτσα (Salza) που τη διασχίζει, αφού πρώτα διέλθει από αποθέσεις αλίτη), στη Γερμανία, στη Σιλεσία της Πολωνίας, όπου παρουσιάζονται κοιτάσματα με πολύ όμορφους κρυστάλλους, στην Ισπανία, στη Ρουμανία, στον Καναδά, στο Μεξικό. Στην περιοχή της Μυλούζ της Γαλλίας εμφανίζονται χαρακτηριστικές ινώδεις μορφές του, ενώ στην Αυστραλία απαντά σταλακτιτική παραλλαγή του. Στις ΗΠΑ εκτεταμένες εμφανίσεις αλίτη υπάρχουν κατά μήκος των Απαλαχίων ορέων αλλά και κατά μήκος των ακτών του Τέξας και της Λουϊζιάνα. Το μεγαλύτερο, όμως, κοίτασμα στον κόσμο απαντά στην περιοχή Σαλάρ ντε Ουγιούνι (Salar de Uyuni) της Βολιβίας, το οποίο δεν έχει τύχει, ακόμη, εντατικής εκμετάλλευσης. Ο αλίτης σπάνια χρησιμοποιείται ως εδώδιμος. Οι βασικές του χρήσεις είναι στα ψυκτικά μίγματα (καταβιβάζει το σημείο πήξης του νερού) και, γι' αυτό, ρίπτεται στα παγωμένα οδοστρώματα, για να προκαλέσει τήξη του πάγου. Αν είναι αρκετά καθαρός, χρησιμοποιείται και στη βιομηχανία για την παρασκευή νατρίου, χλωρίου, υδροχλωρίου, αλάτων του νατρίου και υποχλωριωδών αλάτων. Αλάτι Mindat.org Minerals.net Webmineral.com Galleries.com James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Δομή Λαυρίου

Η Δομή Λαυρίου στη θέση «Παιδικές Κατασκηνώσεις» είναι προσφυγικός οικισμός στο Δήμο Λαυρεωτικής, στην Αττική.Στη Δομή Λαυρίου φιλοξενούνται οι αλλοδαποί που ζητούν άσυλο. Διαμένουν σε κοντέινερ και τους παρέχεται σίτιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

 Τον Οκτώβριο του 2013 το Κέντρο Προσφύγων Λαυρίου, το οποίο ιδρύθηκε το 1949 και βρισκόταν υπό τη διαχείριση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ήταν υπό κατάρρευση. Οι εργαζόμενοι ήταν απλήρωτοι για μήνες και οι προμηθευτές τροφίμων είχαν διακόψει τη συνεργασία τους με το Κέντρο. Τότε στο Κέντρο διέμεναν 15 βρέφη, 65 παιδιά και 220 ενήλικες που ζητούσαν άσυλο. Στις αρχές του 2014 η σύμβαση του Υπουργείου Εργασίας με τον ΕΕΣ έληξε, οι εργαζόμενοι έμεναν απλήρωτοι και οι φιλοξενούμενοι υποσιτίζονταν. Τον Μάρτιο του 2015 τα κτίρια του ασύλου βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση.Από τον Μάρτιο του 2016 οι πρόσφυγες του Λαυρίου άρχισαν να μεταφέρονται στις εγκαταστάσεις των κατασκηνώσεων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στο Σούνιο. Το Δίκτυο Υποστήριξης Προσφύγων Λαυρεωτικής και ο Δήμος Λαυρεωτικής υποστήριξαν του πρόσφυγες που φιλοξενούνταν στην περιοχή συγκεντρώνοντας τρόφιμα, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης. Στις 18 Μαρτίου 2016 στο Λαύριο φιλοξενούνταν 740 πρόσφυγες, κυρίως Σύριοι, Αφγανοί και Κούρδοι Συριακής καταγωγής. Οι φιλοξενούμενοι διέμεναν σε κοντέινερ και στο χώρο λειτουργούσε σχολείο. Τον Αύγουστο του 2017 ακούστηκαν φήμες ότι το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής θα κλείσει το κέντρο Λαυρίου. Τον Οκτώβριο του 2017 οι Κούρδοι που διέμεναν στο κέντρο Λαυρίου πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα και πορεία προς το Υπουργείο Μεταναστευτικής με αίτημα να μην κλείσει η δομή. Ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Γιάννης Μπαλάφας απάντησε ότι «Ναι, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει η δομή αυτή [...] αλλά υπό την ευθύνη άλλου φορέα», Η Αλληλεγγύη για Όλους συστηματικά στήριξε τους πρόσφυγες του Λαυρίου, όπως και η Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης του Πεδίου του Άρεως. Τον Μάρτιο του 2018 οι Κούρδοι της δομής Λαυρίου διαδήλωσαν στην Αθήνα ενάντια στον ρατσισμό, μαζί με την Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό.Τον Ιούνιο του 2018 στη δομή Λαυρίου διέμεναν 500 κούρδοι από την Τουρκία και τη Συρία. Τον Νοέμβριο του 2018 κατασβέστηκε η φωτιά που ξέσπασε σε ένα δωμάτιο της δομής. Τον Φεβρουάριο του 2019 οι Κούρδοι του Λαυρίου οργάνωσαν πορεία για να καταγγείλουν τη διεθνή συνωμοσία που έγινε κατά του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Τον Ιούλιο του 2019 κατασβέστηκε η φωτιά που εκδηλώθηκε σε δύο οικήματα της δομής. Σύντομα ακούστηκαν φήμες ότι η δομή είναι στόχος εμπρηστικών επιθέσεων αυτών που δεν θέλουν τους πρόσφυγες. Στις 30 Ιανουαρίου 2020 ένας Κούρδος που διέμενε στη δομή δολοφόνησε τη γυναίκα του. Τον Μάρτιο του 2020 η Δομή Λαυρίου ήταν επίσημα μία από τις 28 δομές που συστάθηκαν στην Ελλάδα για την προσωρινή υποδοχή των αλλοδαπών που ζητούν άσυλο. Τον Απρίλιο του 2021 οι Κούρδοι της δομής Λαυρίου έκαναν πολυήμερη απεργία πείνας για τα δικαιώματα των φυλακισμένων και την απελευθέρωση του Οτσαλάν. Δομή Φιλοξενίας και Προσωρινής Υποδοχής Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης
Κοτονού

Η Κοτονού (Cotonou) είναι η μεγαλύτερη πόλη και έδρα της κυβέρνησης του Μπενίν. Αποτελεί έδρα του διαμερίσματος Λιτοράλ. Το όνομα Cotonou προέρχεται από τη φράση στη γλώσσα Φον ku tɔ nu , που σημαίνει 'στη λίμνη των νεκρών, από τη λίμνη που γειτνιάζει με την πόλη. Αυτό αναφέρεται στη δοξασία ότι τα πεφταστέρια συμβολίζουν τις ψυχές όσων μόλις έχουν πεθάνει και πέφτουν στον υπόκοσμο. Λέγεται ότι όταν ιδρύθηκε η Κοτονού, αντικατοπτρίστηκε ένα χωριό στην Γκανβιέ στη λίμνη και φάνηκαν στο βυθό αστέρια που έπεφταν,

 Η θέση της πόλης είναι στα νότια της αφρικανικής χώρας και συγκεκριμένα στα δυτικά της διώρυγας που συνδέει τη λίμνη Νοκουέ με τον Κόλπο του Μπενίν. Εκτός από μεγαλύτερη πόλη είναι και σημαντικό λιμάνι, από όπου διεξάγεται το εμπόριο. Στην Κοτονού βρίσκονται βιομηχανίες τροφίμων και μηχανημάτων (εργοστάσιο συναρμολόγησης αυτοκινήτων), όπως επίσης και δομικών υλικών. Η πόλη κατάφερε να υπερκεράσει την πρωτεύουσα Πόρτο-Νόβο σε ό,τι αφορά το οικονομικό στάτους. Επίσης, είναι έδρα του Εθνικού Πανεπιστημίου του Μπενίν, που ιδρύθηκε το 1970. Παράλληλα, η υποδομή στις συγκοινωνίες είναι πολύ καλή, με διεθνές αεροδρόμιο και καλό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο. Στα αξιοθέατα της Κοτονού συμπεριλαμβάνεται και ο Βοτανικός Κήπος της πόλης. 1979: 320.348 (απογραφή) 1992: 536.827 (απογραφή) 2002: 665.100 (υπολογισμοί) 2005: 690.584 (υπολογισμοί) Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ, ΔΟΜΗ, 2007, τ. 9, σελ. 519. Cotonou Internet Portal
Τζον Βενν

Ο Τζον Βεν (Αγγλικά:John Venn, 4 Αυγούστου 1834 – 4 Απριλίου 1923) ήταν Άγγλος λογικολόγος και φιλόσοφος. Είναι γνωστός για τη σύλληψη του διαγράμματος Βεν, που χρησιμοποιείται σε πολλά επιστημονικά πεδία, περιλαμβανομένης της θεωρίας συνόλων, της θεωρίας πιθανοτήτων, της λογικής, της στατιστικής και της πληροφορικής.

 Ο Βεν γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1834 στο Κίνγκστον απόν Χαλ του Γιορκσάιρ, γιος της Μάρθα Σάικς και του Χένρι Βεν, εφημέριου στην ενορία του Ντράιπουλ. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν τριών. Στο οικογενειακό δένδρο του Βεν υπήρχαν πολλοί Ευαγγελικοί ιερείς και ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση γινόμενος Αγγλικανός ιερέας. Χειροτονήθηκε το 1859 και υπηρέτησε αρχικά στην εκκλησία του Τσέσνατ στο Χερντφορντσάιρ και αργότερα στο Μορτλέικ του Σάρεϊ. Η εκπαίδευση του έγινε με ιδιαίτερα μαθήματα μέχρι το 1853 που πήγε στο Κολέγιο Γκόνβιλ και Κιζ του Κέμπριτζ . Το 1857 πήρε το πτυχίο του στα μαθηματικά και έγινε μέλος του κολεγίου. Το 1862 επέστρεψε στο Κέμπριτζ σαν λέκτορας στην ηθική, ενώ μελέτησε και δίδαξε λογική και θεωρία των πιθανοτήτων. Το 1868 νυμφεύτηκε τη Σουζάνα Κάρνεγκι Έντμοστόουν, με την οποία απέκτησαν ένα γιο, τον Τζον Άρτσιμπαλντ Βεν. Το 1883 παραιτήθηκε από τον κλήρο, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο Αγγλικανισμός ήταν ασύμβατος με τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας και διδάκτορας στο Κέμπριτζ. Πέθανε στις 4 Απριλίου του 1923 από άγνωστα αίτια Ο Βεν επιμελήθηκε το Αλάμναϊ Κανταμπρίτζιενσες (Alumni Cantabrigienses), ένα βιογραφικό λεξικό αποφοίτων του Κέμπριτζ, το οποίο συνεχίζει να ανανεώνεται ηλεκτρονικά. Άλλα έργα του είναι τα: Λήμμα για το Διάγραμμα Venn στo Βικιεπιστήμιο Μια βάση δεδομένων αποφοίτων του πανεπιστημίου Κέμπριτζ (Στα αγγλικά) Αρχεία Βεν Αρχειοθετήθηκε 2017-10-21 στο Wayback Machine. (Στα αγγλικά) Επικήδειος για τον Βεν στους New York Times Αρχειοθετήθηκε 2010-02-27 στο Wayback Machine. (Στα αγγλικά) Πορτραίτο του Βεν από τον Τσαρλς Μπροκ, και ένας σύνδεσμος για ένα άλλο σάιτ σχετικό με τον Βεν
Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ

O Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ ήταν Ισπανός αναρχικός επαναστάτης με μεγάλη φήμη στο αναρχικό κίνημα. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας την περίοδο της αρχικής φάσης του Ισπανικού Εμφυλίου.

 Γεννήθηκε το 1901. Δούλεψε ως μάγειρας, και έγινε αναρχικός στην ομάδα "Los Solidarios" όπου συμμετείχε σε προσπάθειες για εκτελέσεις κατά φορέων εξουσίας (όπως ο βασιλιάς Αλφόνσο και ο Μουσολίνι). Υπήρξε εμβληματική και ηγετική μορφή του Ισπανικού αναρχικού κινήματος μαζί με τον Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι και τον Φρανθίσκο Ασκάσο. Μετά το πραξικόπημα του Εθνικιστικού στρατού στις 17 Ιουλίου του 1936, στη πόλη της Βαρκελώνης γίνανε οδομαχίες στις 18-20 Ιουλίου όπου οι αναρχικοί πολιτοφύλακες απέκρουσαν επιτυχώς τους εθνικιστές και στη πράξη είχαν την εξουσία στα χέρια τους. Στις 20 Ιουλίου του 1936, ο πρόεδρος της Καταλονίας Λουΐς Κομπανύς, ζήτησε πολιτική ανοχή από τους αναρχικούς ηγέτες (μεταξύ αυτών ο Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ) και ρώτησε αν θα ήθελαν να παραμείνει στη θέση του, τελικά οι αναρχικοί ηγέτες δέκτηκαν να παραμείνει πρόεδρος της Καταλανικής διοίκησης.Μετά την επιτυχή απόκρουση των πραξικοποιηματιών, στις 23 Ιουλίου έγινε σύσκεψη των επιφανών ηγετών της CNT, όπου ο Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ πρότεινε την κατάληψη της εξουσίας και την ανακήρυξη του "ελευθεριακού κομμουνισμού" στη Βαρκελώνη και αλλά ο Ντουρρούτι αρνήθηκε μέχρι τουλάχιστον να καταληφθεί η Ζαραγόσα και ευρύτερα η Αραγωνία. Ως υπουργός δικαιοσύνης στήριξε τα λαϊκά δικαστήρια που αποφάσιζαν συνοπτικές καταδίκες σε εθνικιστές.Προσπάθησε να συνεχιστούν οι Σφαγές του Παρακουέγιος, τις οποίες προσπάθησε να σταματήσει ο αναρχικός Μέλχος Ροντρίγκεζ Γκαρσία ενώ εφάρμοσε καταναγκαστική εργασία σε αιχμαλώτους.Στα Γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία κατέβαλε κάθε προσπάθεια για ειρήνευση μεταξύ της Άκρας αριστεράς και της Κυβέρνησης, ενώ οι σύντροφοι του νόμιζαν ότι είχε απαχθεί από τους κυβερνητικούς και ενάντια στη θέληση του, για αυτό είχε αυτή τη πολιτική στάση. Μετά τα γεγονότα, αποβλήθηκε από τη κυβέρνηση, αλλά συνέχισε τη στήριξη του αγώνα εναντίον του Φράνκο. Μετά την ήττα αυτοεξορίστηκε σε διάφορες χώρες όπου έγραψε απομνημονεύματα. Πέθανε το 1978 στο Μεξικό. Alexander, R.· Alexander, R.J. (1999). The Anarchists in the Spanish Civil War. The Anarchists in the Spanish Civil War. Janus. ISBN 978-1-85756-400-6. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2019. Casanova, Julian (2009). The Spanish Republic and Civil War. Cambridge: Cambridge University Press. doi:10.1017/cbo9780511763137. ISBN 978-0-511-76313-7.
Μιχάλης Μορφής

Ο Μιχάλης Μορφής (Λευκωσία, Κύπρος, 15 Ιανουαρίου 1979) είναι Κύπριος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του υπήρξε ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ, ενώ μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση παραμένει στον χώρο του ποδοσφαίρου ως προπονητής τερματοφυλάκων.

 Ο Μορφής γεννήθηκε το 1979 στη Λευκωσία και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής του ΑΠΟΕΛ, προωθούμενος από νεαρή ηλικία στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της περιόδου 1997/98 μετρώντας εκείνη τη χρονιά 3 συμμετοχές, ενώ από τη σεζόν 2000/01 και έπειτα καθιερώθηκε για αρκετά χρόνια ως βασική επιλογή για τη θέση του τερματοφύλακα. Κατά την ύστερη περίοδο της παρουσίας του στους «γαλαζοκίτρινους» ο Μορφής αποτελούσε εναλλακτική επιλογή πίσω από τον Διονύση Χιώτη, ενώ την τελευταία του χρονιά αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα τραυματισμών. Αποχώρησε από τον ΑΠΟΕΛ τον Μάρτιο του 2010 μετά από λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών. Με την ομάδα της Λευκωσίας έλαβε μέρος σε 198 αγώνες πρωταθλήματος, σε αρκετές αναμετρήσεις στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, καθώς και στον νικηφόρο τελικό Κυπέλλου του 2006 με αντίπαλο την ΑΕΚ Λάρνακας. Ως ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ πανηγύρισε την κατάκτηση τεσσάρων πρωταθλημάτων (2002, 2004, 2007 και 2009), τριών κυπέλλων (1999, 2006 και 2008) και τεσσάρων σούπερ καπ (2002, 2004, 2008 και 2009). Επόμενος σταθμός της καριέρας του Μορφή ήταν η ΠΑΕΕΚ, με τα χρώματα της οποίας αγωνίστηκε για δύο σεζόν, μετρώντας 50 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Αναγέννηση Δερύνειας που συμμετείχε στην ίδια κατηγορία και στη συνέχεια αποκτήθηκε από τη Δόξα Κατωκοπιάς - ομάδα της Α΄ κατηγορίας - όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με την ομάδα τη σεζόν 2015/16, ενώ το 2017 επανήλθε προσωρινά στην ενεργό δράση προκειμένου να καλυφθούν τα αγωνιστικά κενά που είχαν προκύψει στη θέση του τερματοφύλακα. Ο Μορφής πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Κύπρου τον Απρίλιο του 2001 σε εκτός έδρας αναμέτρηση κόντρα στην Ολλανδία για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 (ήττα με 4-0). Αγωνίστηκε για τελευταία φορά ως διεθνής τον Φεβρουάριο του 2011 σε εντός έδρας φιλικό με αντίπαλο τη Ρουμανία και συνολικά κατέγραψε 22 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Κατά το πέρασμά του από τη Δόξα Κατωκοπιάς και όντας ακόμη ενεργός ποδοσφαιριστής, ο Μορφής είχε παράλληλα και καθήκοντα προπονητή τερματοφυλάκων. Από το 2018 μέχρι το 2021 διετέλεσε προπονητής τερματοφυλάκων στον ΑΠΟΕΛ. «Michalis Morphis». national-football-teams.com (στα Αγγλικά). National Football Teams. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.
Ρεκόπα Σουδαμερικάνα

Το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (ισπανικά: Recopa Sudamericana, πορτογαλικά: Recopa Sul-Americana) είναι ποδοσφαιρικό κύπελλο, στο οποίο αγωνίζονται κάθε χρόνο οι νικήτριες ομάδες των δύο σημαντικότερων διοργανώσεων της Νότιας Αμερικής, του Κόπα Λιμπερταδόρες και του Κόπα Σουδαμερικάνα. Αντιστοιχεί στο ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ. Ο τελικός διεξάγεται τον Αύγουστο της επόμενης σαιζόν.

 Το Ρεκόπα ξεκίνησε το 1989. Αρχικά, από το 1989 ως το 1998, στο τελικό του Ρεκόπα αγωνίζονταν οι νικήτριες του Κόπα Λιμπερταδόρες και του Σουπερκόπα Νοτίου Αμερικής, το οποίο διεξαγόταν τότε. Το 1991 κατέκτησε και τα δύο κύπελλα η Ολίμπια Ασουνσιόν και της απονεμήθηκε το Ρεκόπα χωρίς αγώνα. Όμως το 1994, που πήρε και τα δύο κύπελλα η Σάο Πάολο, αποφασίστηκε στον τελικό του Ρεκόπα να αντιμετωπίσει τη νικήτρια του Κόπα CONMEBOL, που ήταν η Μποταφόγκο. Από το 1999 ως το 2002 η διοργάνωση διακόπηκε, αφού εκτός από το Κόπα Λιμπερταδόρες δεν διεξαγόταν άλλη διασυλλογική διοργάνωση υψηλού επιπέδου στη Νότια Αμερική. Το 2003 συνεχίστηκε πάλι, αυτή τη φορά ανάμεσα στους νικητές του Κόπα Λιμπερταδόρες και του Κόπα Σουδαμερικάνα, το οποίο ξεκίνησε το 2002. Η μορφή της διοργάνωσης και ο τόπος διεξαγωγής του τελικού άλλαξαν πολλές φορές από το 1989 μέχρι σήμερα: 1989: διπλός τελικός 1990: τελικός στο Μαϊάμι (ΗΠΑ) 1991: απονομή χωρίς τελικό 1992: τελικός στο Κόμπε (Ιαπωνία) 1993: διπλός τελικός 1994: τελικός στο Κόμπε (Ιαπωνία) 1995: τελικός στο Τόκιο (Ιαπωνία) 1996: τελικός στο Κόμπε (Ιαπωνία) 1997: τελικός στο Τόκιο (Ιαπωνία) 1998: διπλός τελικός 1999 ως 2002: δεν διεξήχθη 2003: τελικός στο Λος Άντζελες (ΗΠΑ) 2004: τελικός στο Φορτ Λαουντερντέιλ (ΗΠΑ) 2005 ως 2018: διπλός τελικός Σύλλογοι από 8 χώρες μοιράζονται τα Ρεκόπα. Άλλη 1 χώρα έστειλε ομάδα στον τελικό χωρίς να κερδίσει το κύπελλο.
Πλανητέρο Αχαΐας

Το Πλανητέρο είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.

 Το Πλανητέρο απέχει 7,5 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει, καθώς και 24 χλμ. από τα Καλάβρυτα. Βρίσκεται σε υψόμετρο περιπου 690 μέτρα, χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από το πανέμορφο πλατανοδάσος των πηγών του Αροάνιου ποταμού και είναι γνωστό για τους πολλούς νερόμυλους και τα ιχθυοτροφεία που διαθέτει. Μέσα στο πλατανόδασος αυτό, που αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, λειτουργούν αρκετές ταβέρνες και εστιατόρια όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την φημισμένη ποταμίσια πέστροφα της περιοχής. Στην απογραφή του 2011 το χωριό βρέθηκε να έχει 197 κατοίκους. Το Πλανητέρο από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Πλανητέρου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "«Καποδίστριας» ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καλλικράτης» εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πλανητέρου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πλανητέρου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017.
Υπερεκπληξία

Η υπερεκπληξία είναι νευρολογική διαταραχή που συνήθως χαρακτηρίζεται από υπερβολικές αντιδράσεις φόβου σε ερεθίσματα απτικά ή ακουστικά και υπερτονία. Η υπερτονία μπορεί να αφορά κυρίως τον κορμό, και εξασθενεί κατά τη διάρκεια του ύπνου και με το πέρας των ετών. Η κλασική υπερεκπληξία προκαλείται από γενετικές μεταλλάξεις σε σημαντικό αριθμό γονιδίων, που όλα διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην παραγωγή γλυκίνης. Η γλυκίνη χρησιμοποιείται από το κεντρικό νευρικό σύστημα ως απαγορευτικός νευροδιαβιβαστής. Η υπερεκπληξία γενικά χαρακτηρίζεται ως γενετική ασθένεια , αλλα ορισμένες διαταραχές μπορούν να μιμηθούν το υπερβολικό ξάφνιασμα της υπερεκπληξίας.

 Τα τρία κύρια συμπτώματα της υπερεκπληξίας είναι η ακαμψία, οι υπερβολικές αντιδράσεις σε ερεθίσματα που ξεκινούν από τη γέννηση και μια μικρή περίοδος που συνδυάζεται η ακαμψία με ακούσιες κινήσεις φόβου. Οι πάσχοντες αισθάνονται την ακαμψία, η οποία περιλαμβάνει ανοιγοκλείσιμο των ματιών και επέκταση των ακροτήτων ακολουθούμενες από περίοδο πλήρους ακαμψίας και ανεξέλεγκτων πτώσεων περιστασιακά. Αρχικά, η νόσος διαιρείται σε ΄΄μεγάλη΄΄ και ΄΄μικρή΄΄ κλίμακα, με την μικρή να χαρακτηρίζεται από υπερβολικές αντιδράσεις έκπληξης, αλλά χωρίς ακαμψία. Για τη μεγάλη, υπάρχουν μόνον γενετικές αποδείξεις για την ύπαρξή της. Άλλα σημάδια και συμπτώματα της υπερεκπληξίας ειναι επεισοδιακή νεογνική άπνοια, υπερκινητικότητα κατά τη διάρκεια του ύπνου και αντανακλαστικές κινήσεις της κεφαλής. Η σχέση με περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου εμβρύων δεν έχει εξακριβωθεί. Γενετικά Προκαλείται από μια ποικιλία γονιδίων, που κωδικοποιούν προ- και μετασυναπτικές πρωτεΐνες. Η εκδήλωση των συμπτωμάτων ποικίλλει και εξαρτάται από το ποιο γονίδιο έχει επηρεαστεί. Η πιο συνήθης αποτελεσματική ίαση είναι η κλοναζεπάμη, η οποία οδηγεί σε αυξημένη αποτελεσματικότητα ενός άλλου κληρονομικού νευροδιαβιβαστή, GABA. Υπάρχουν αναφορές για χρήση Λεβετιρακετάμης στην εκ γενετής και επίκτητης υπερεκπληξίας. Σε περιπτώσεις υπερτονίας και άπνοιας, τα μέλη του σώματος και το κεφάλι τα φέρουμε προς τα εμπρός για να καταπολεμηθούν τα συμπτώματα. Αυτή ονομάζεται κίνηση Βιβεγκάνο από το όνομα του γιατρού που την εφηύρε. Η διαταραχή, αρχικά, περιγράφηκε το 1958 απο τους Κιρστάιν και Σιλφβερσκιολντ, οι οποίοι κατέγραψαν το περιστατικό μιας οικογένειας με πανομοιότυπες κρίσεις. Το 1962 οι δρ Κοκ και Μπράιν κατέγραψαν ένα άγνωστο κληρονομικό σύνδρομο, ξεκινώντας ως υπερτονία σε βρέφη. Έπειτα από γενετικές αναλύσεις έχει βρεθεί μια μετάλλαξη στο γονίδιο GLRA1, η οποία ήταν η πρώτη που συσχετίστηκε με την υπερεκπληξία.
Αντόνιο Πουέρτα

Ο Αντόνιο Πουέρτα (Antonio José Puerta Pérez, 25 Νοεμβρίου 1984 - 28 Αυγούστου 2007) ήταν Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού αμυντικού. Υπήρξε ένας από τους πιο ποιοτικούς της θέσης του, για τα μόλις 5 χρόνια που αγωνίστηκε στα ισπανικά γήπεδα με την ομάδα της Σεβίλλης.

 Γεννήθηκε στη Σεβίλλη. Η Σεβίλλη ΦΚ ήταν η ομάδα που τον ανέδειξε, αλλά επίσης και η μοναδική ομάδα της πενταετούς καριέρας του. Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του ισπανικού συλλόγου, έπειτα στη δεύτερη ομάδα, και τα τελευταία 3,5 χρόνια της καριέρας του αγωνιζόταν στην πρώτη ομάδα και μάλιστα ως βασικό στέλεχος. Με την ομάδα της Σεβίλλης του δόθηκε η ευκαιρία να χαρεί πολλές επιτυχίες και πολλούς τίτλους. Με την ομάδα της Σεβίλλης, στα τριάμισι χρόνια που αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα, είχε 39 συμμετοχές και 7 γκολ. Κέρδισε 2 φορές, και μάλιστα συνεχόμενες, το κύπελλο U.E.F.A. (2006, 2007) ενώ επίσης κέρδισε μία φορά το ευρωπαϊκό Super Cup (2006), μία φορά το κύπελλο Ισπανίας (2007) και μία φορά το Super Cup Ισπανίας (2007). Ακόμα είχε σημειώσει 1 διεθνή συμμετοχή με την εθνική Ισπανίας όπως και 8 συμμετοχές και 3 γκολ με την εθνική ομάδα των ελπίδων της Ισπανίας. Σε αγώνα για την πρώτη αγωνιστική του ισπανικού πρωταθλήματος της Σεβίλλης κόντρα στη Χετάφε (4-1) στις 25 Αυγούστου 2007, σε ανύποπτη φάση κατέρρευσε στον αγωνιστικό χώρο στο 29ο λεπτό, καθώς υπέστη καρδιακή προσβολή. Όταν οι συμπαίκτες του συνειδητοποίησαν ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε με τον συμπαίκτη τους έσπευσαν να τον βοηθήσουν. Μάλιστα κατάφεραν προς στιγμήν να τον συνεφέρουν. Έπειτα αυτός αποχώρησε από τον αγωνιστικό χώρο έχοντας κανονικά τις αισθήσεις του, χωρίς να δείχνει σημάδια κατάρρευσης. Όμως απροσδόκητα στα αποδυτήρια κατέρρευσε εκ νέου. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στο νοσοκομείο υπέστη άλλα 5 καρδιακά επεισόδια. Ακολούθησαν 4 μέρες νοσηλείας σε νοσοκομείο της Σεβίλλης σε κωματώδη κατάσταση. Κάθε μέρα που περνούσε η κατάσταση του χειροτέρευε. Έτσι το μεσημέρι της 28ης Αυγούστου ο οργανισμός του δεν άντεξε άλλο και εξέπνευσε. Η κηδεία του έγινε με μεγάλες τιμές την επόμενη μέρα παρουσία 5.000 φίλων της Σεβίγια, ενώ ο αγώνας του Ευρωπαϊκού Σούπερ Κυπέλλου της ομάδας του απέναντι στη Μίλαν (31 Αυγούστου 2007) αποφασίστηκε από την UEFA να διεξαχθεί προς τιμήν του. Ακόμη, η φανέλα με το νούμερο 16, την οποία και φορούσε ο άτυχος παίκτης, αποσύρθηκε. Η αρχική ανακοίνωση για τα αίτια του θανάτου έλεγε ότι ήταν από πρόβλημα στην καρδιά (καρδιακή προσβολή εξαιτίας χρόνιου προβλήματος υγείας). Το Σεπτέμβριο του 2007, όμως, ο ισπανικός Τύπος αποκάλυψε ένα άλλο σενάριο. Σύμφωνα με την άποψη γιατρών που είχαν πρόσβαση στη νεκροψία του παίκτη, ο θάνατος του Πουέρτα ενδέχεται να οφείλεται σε εγκεφαλικό που προήλθε από εμβολή. Οι γιατροί αναφέρονται σε εξωτερικά αίτια, αφήνοντας υπόνοιες ακόμα και για χρήση φαρμάκων ή αναβολικών ουσιών.
Ακαδημία για την Εβραϊκή γλώσσα

Η Ακαδημία για την Εβραϊκή γλώσσα (εβρ. הָאָקָדֶמְיָה לַלָּשׁוֹן הָעִבְרִית),HaAkademya laLashon haIvrit" είναι ανώτατο ίδρυμα του Ισραήλ, το οποίο χορηγεί υποτροφίες σπουδών στην εβραϊκή γλώσσα. Ιδρύθηκε από την κυβέρνηση του Ισραήλ το 1953.

 Η Ολομέλεια του ιδρύματος αποτελείται από 23 μέλη. Επιπλέον, η Ακαδημία απασχολεί 15 ακαδημαϊκούς συμβούλους, μεταξύ των οποίων και σεβαστοί μελετητές της γλώσσας, της γλωσσολογίας, ιουδαϊκών μελετών και της Αγίας Γραφής. Οι αποφάσεις της Ακαδημίας είναι δεσμευτικές για όλα τα κυβερνητικά γραφεία, συμπεριλαμβανομένης της Ισραηλινής Ραδιοτηλεοπτικής Αρχής. Ακαδημία για την Εβραϊκή γλώσσα