IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99

Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99 ήταν η 28η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Χαλκάνορας Ιδαλίου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 1998-99 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1999-00. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1998-99 ΑΕΖ Ζακακίου ΑΕΚ/Αχιλλέας Αγίου Θεράποντα Αναγέννηση ΓερμασόγειαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1998-99: ΑΕΚ Κακοπετριάς Κινύρας Έμπας ΘΟΪ ΛακατάμιαςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1997-98 Χαλκάνορας Ιδαλίου Ηρακλής Γερολάκκου ΑΠΕΠ ΠιτσιλιάςΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1997-98: ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών Δόξα Παλαιομετόχου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1998/99 Cypriot Third Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 24. 3 Μαΐου 1999. Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1998-99 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1875

Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές στις 18 Ιουλίου 1875. Οι υποστηρικτές του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου αναδείχτηκαν ως η μεγαλύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο, με 80 από τις 190 έδρες. Ο Κουμουνδούρος έγινε πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου.

 Υποστηρικτές του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου: 80Υποστηρικτές του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη :30Υποστηρικτές του Θρασύβουλου Ζαΐμη : 25Υποστηρικτές του Χαρίλαου Τρικούπη: 25Υποστηρικτές του Νικόλαου Δεληγιάννη: 18Ανεξάρτητοι: 12 Αντώνιος Μηλιαράκης (7/4/1841-8/4/1905) , Ιστορική και γενεαλογική μελέτη της οικογένειας Μαμωνά από της εμφανίσεως αυτής εν τη ιστορία μέχρι σήμερον (1248-1902) , 223 Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών , Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος ,Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Ιστορικό Αρχείο, και Βιβλιοθήκη.
Ρουμπτσόβσκ

Το Ρουμπτσόβσκ (ρωσικά: Рубцо́вск‎) είναι πόλη στο Κράι Αλτάι της Ρωσίας, που βρίσκεται στον ποταμό Αλέι (παραπόταμος του Ομπ) 281 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπαρναούλ. Ο πληθυσμός ήταν 147.002 άτομα στην απογραφή του 2010. Το 2002 είχε πληθυσμό 163.063 κατοίκων, και στην απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 171.792 κατοίκων. Το 1975 είχε πληθυσμό 167.000 κατοίκων, το 1959 είχε πληθυσμό 111.000 κατοίκων και το 1939 είχε πληθυσμό 38.000 κατοίκων.

 Ιδρύθηκε το 1892. Ορισμένα αντισημιτικά περιστατικά συνέβησαν στην πόλη το 1945. Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Ρουμπτσόβσκ είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Ρουμπτσόβσκι, αν και δεν είναι αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως η πόλης σημασίας κράι του Ρουμπτσόβσκ-μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη σημασίας κράι του Ρουμπτσόβσκ ενσωματώνεται ως Αστικός Θύλακας του Ρουμπτσόβσκ. Το αεροδρόμιο Ρουμπτσόβσκ είναι ένα εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο το οποίο χρησιμοποιείται συχνότερα από τη τοπική νεολαία για αγώνες αυτοκινήτων. Ραΐσα Γκορμπάτσιοβα, σύζυγος του πρώην Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσώφ Γιεβγκένι Κριούκοφ, ποδοσφαιριστής Μπόρις Έιφμαν, χορογράφος μπαλέτου Βλαντιμίρ Ρύζκοφ, πολιτικός Αλεξέι Τιστσένκο, μποξέρ Γιεκατερίνα Λομπάζνιουκ, γυμνάστρια Βλαντιμίρ Γκαλουζίν, τενόρος Η συγγραφέας Έσθερ Χάουτζιγκ περιγράφει τις εμπειρίες της στο Ρουμπτσόβσκ, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο βιβλίο της, Η Ατελείωτη Στέπα. Γκραντς Πας, Ηνωμένες Πολιτείες Τατσένγκ, Κίνα Πάτος ντε Μίνας, Βραζιλία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rubtsovsk στο Wikimedia Commons
Κβέμο Κάρτλι

Το Κβέμο Κάρτλι (Κάτω Κάρτλι, γεωργιανά: ქვემო ქართლი, αζερικά: Aşağı Kartli) είναι μια ιστορική επαρχία και σημερινή διοικητική περιφέρεια (Μχάρε) στη νοτιοανατολική Γεωργία. Η πόλη Ρουσταβί είναι η περιφερειακή πρωτεύουσα.

 Ο πληθυσμός είναι ανάμεικτος μεταξύ των Γεωργιανών (51,25%), των Αζέρων (41,75%), των Αρμενίων (5%), των Ρώσων (0,6%), τους Πόντιους και τους Έλληνες του Καυκάσου (0,5%) και άλλους (2014). Ο σημερινός κυβερνήτης είναι ο Παάτα Χιζανασβίλι. Η δημογραφική εκτίμηση για το 2012 ήταν 511.300 κάτοικοι, αλλά η απογραφή του 2014 δείχνει ότι τώρα μειώθηκε σε 423.986 κατοίκους. Δήμος Μπολνίσι Δήμος Γκαρνταμπάνι Δήμος Ντμανίσι Δήμος Μαρνεούλι Δήμος Τετριτσκάρο Δήμος Τσάλκας Επίσημος ιστότοπος Πύλη Κάρτλι Αποτελέσματα της πληθυσμιακής απογραφής του 2002 της Γεωργίας Ο πληθυσμός του Κβέμο Κάρτλι αυξάνεται. Εθνικό Γραφείο Στατιστικής της Γεωργίας. Δημοσιεύτηκε στις 31 Μαΐου 2012
Αλέξανδρος Φρειδερίκος της Έσσης

Ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος (γερμ. Alexander Friedrich, 25 Ιανουαρίου 1863 - 26 Μαρτίου 1945) από τον Οίκο της Έσσης του κλάδου Κάσσελ-Ρούμπενχαϊμ, ήταν τιτουλάριος εκλέκτορας της Έσσης.

 Ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Αλβέρτος Γεώργιος γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Έσσης και της Άννας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Καρόλου της Πρωσίας. Το 1884 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄, ο οποίος το 1888 ταξιδεύοντας από τη Μπατάβια (νυν Τζακάρτα) στη Σιγκαπούρη, έπεσε από το πλοίο στη θάλασσα και πνίγηκε. Τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος ως τιτουλάριος εκλέκτορας της Έσσης, μια και το εκλεκτοράτο της Έσσης είχε προσαρτηθεί στην Αυστρία από το 1866. Ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος είχε οπτική αναπηρία εκ γενετής και έτσι παραιτήθηκε το 1925 υπέρ του νεότερου αδελφού του Φρειδερίκου Καρόλου. Είχε νυμφευθεί μοργανατικά τη βαρόνη Γκίζελα Στοκχόρνερ φον Στάρχαϊμ. Οι απόγονοί του δεν θα είχαν δικαίωμα διαδοχής, κάτι που συνέβαλλε στο να παραιτηθεί υπέρ του νεότερου αδελφού του.
Γαλαρινός Χαλκιδικής

Ο Γαλαρινός είναι χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας και της Χαλκιδικής, με 334 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011 ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 299. Στο χωριό δε λειτουργεί σχολείο, λόγω έλλειψης παιδιών. Γύρω από το πρώην Δημοτικό Διαμέρισμα του Γαλαρινού, παρατηρούνται ενθαρρυντικά βήματα βιομηχανικής και βιοτεχνικής δραστηριότητας, κυρίως από επενδυτές της συμπρωτεύουσας που έρχονται να επενδύσουν στην περιοχή. Η κύρια εργασία των κατοίκων είναι η γεωργία. Το χωριό πανηγυρίζει στις 2 Μαΐου, οπότε και εορτάζεται ο Άγιος Αθανάσιος.

 Στον οικισμό ανεγέρθηκε μνημείο προς τιμήν του Στάμου Χάψα και των αγωνιστών του που έπεσαν στη μάχη με τους Τούρκους το 1821, κατά την Επανάσταση της Χαλκιδικής. Σπουδαίος Γαλαρινιώτης αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821 ήταν ο οπλαρχηγός Δημήτριος Βασιλείου που με το μικρό σώμα του (αποτελούμενο από 30 οπλίτες) και υπό τις γενικές οδηγίες του Κωνσταντίνου Δουμπιώτη πήρε μέρος σε πολλές μάχες στη νότια Ελλάδα. Το μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας βρίσκεται βόρεια του χωριού. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Χαλκιδικής το 1918 στο ΦΕΚ 261Α - 05/08/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Γαλαρινού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανθεμούντα του Δήμου Πολυγύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 334 κατοίκους.
Intel Pentium III

Ο Pentium III ήταν ένας μικροεπεξεργαστής έκτης γενιάς 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία ημιαγωγών Intel τον Φεβρουάριο του 1999.. Ήταν σχεδιασμένος κυρίως για προσωπικούς υπολογιστές, και υπολογιστές γραφείου. Αντικατέστησε τον Pentium II, ενώ τον διαδέχθηκε ο Pentium 4. Η συχνότητα λειτουργίας ξεκινούσε από τα 400 MHz στις πρώτες εκδόσεις και έφτανε στα 1,4 GHz στις τελευταίες. Ο Pentium III ήταν μέλος της οικογένειας επεξεργαστών με τον κωδικό x86 ενώ σχεδιάστηκε βάσει της μικροαρχιτεκτονικής P6. Κυκλοφόρησε επίσης σε έκδοση Xeon για σταθμούς εργασίας και Celeron ως φθηνότερη έκδοση. Η παραγωγή του σταμάτησε το 2009.

 Ο Pentium III κυκλοφόρησε σε εκδόσεις για επιτραπέζιους όπως φαίνεται στον κάτωθι πίνακα: και φορητούς υπολογιστές με τους κωδικούς Intel Mobile Pentium III KP 650/256 και Intel Mobile Pentium III KP 800/256. Η συχνότητα λειτουργίας του (χρονισμός ρολογιού) ξεκινούσε από τα 400 ΜHz και έφτανε στα 1,4 GHz. Η ταχύτητα του FSB (Front-side bus) ήταν στα 100 και 133Mhz Ενσωμάτωνε 9.500.000 τρανζίστορ στις απλές εκδόσεις, ενώ σε αυτές με αναβαθμισμένη εσωτερική μνήμη είχε 28.100.000. Είχε εσωτερική κρυφή μνήμη (L1 cache) με χωρητικότητα 16 + 16 KB και L2 cache με 128 ή 256 ή 512 kB. Είχε δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 36 bit (δίαυλος διευθύνσεων, address bus), δηλαδή διαχειριζόταν 236 byte μνήμης, ήτοι 68.719.476.736 byte ή 64 GB. Επίσης μπορούσε να διευθυνσιοδοτήσει 246 ή 64 terabyte εικονικής μνήμης (Virtual Memory). Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με δίαυλο δεδομένων (data bus) των 64 bit. Οι τεχνολογίες ολοκλήρωσης ήταν 0,25, 0,18 και 0,13 micron. Η υποδοχές επεξεργαστή ήταν τεχνολογίας Slot 1 ή Socket 370 ή Socket 479 (mobile) Ιστοσελίδα με χαρακτηριστικά όλων των επεξεργαστών (Αγγλικά) Ιστοσελίδα με αναλυτικές πληροφορίες παλαιών μικροεπεξεργαστών (Αγγλικά) Listing of various PII, PIII, and Celeron alphanumeric model designations(Αγγλικά) Comparison of 7th generation x86 CPU architectures(Αγγλικά) Intel FAQ about the pentium III processor serial number Αρχειοθετήθηκε 2004-05-14 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
Αστράς Κέας

Ο Αστράς είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Αστράς είναι ορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα της Κέας. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Προφήτη Ηλία (θέση «Αμαραθιά»), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ιουλίδας-Ελληνικών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 480. Απέχει περίπου 6,5 χλμ. ΝΑ. της Ιουλίδας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδος του δήμου Κέας. Με το ΦΕΚ 224Α – 11/09/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας. Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, βορειοδυτικά του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, νότια του οικισμού Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου, δυτικά του οικισμού Από τον Αστρά περνάει το σηματοδοτημένο μονοπάτι Ιουλίδας-Αρχαίας Καρθαίας, μήκους 12,5 χιλιομέτρων περίπου. Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «TERRAIΝ» (Κέα 1:25.000) Χάρτες «ROAD» (Τζια 1:40.000) Google Earth eetaa.gr
Νικόλαος Καβαζαράκης

Ο Νικόλαος Ι. Καβαζαράκης (Κεφαλονιά, 1894 - 31 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας καθηγητής Ιατρικής. Χρημάτισε πρόεδρος του ΙΚΑ και υπουργός Βορείου Ελλάδος από το 1963 ως το 1964.

 Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και Χειρουργική. Δίδαξε ως καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.Ήταν ένας από τους γιατρούς που είχαν εξετάσει το Γρηγόρη Λαμπράκη μετά τη δολοφονία του και είχαν καταθέσει στο δικαστήριο για το θέμα. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου, ο Νικόλαος Καβαζαράκης χρημάτισε υπουργός Βορείου Ελλάδος από τις 31 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 19 Φεβρουαρίου 1964. Δημοσίευσε πλήθος άρθρων και μελετών με θέμα τα καρδιακά νοσήματα και το ΙΚΑ, ενώ έκανε και προβολή μιας εγχείρισης σε τηλεόραση στη Θεσσαλονίκη. Ο ομότιμος καθηγητής Καβαζαράκης απεβίωσε το 1981, σε ηλικία 87 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου και απέκτησαν 3 κόρες. Προλόγιση του καθηγητή σε βιβλίο (Χρήστου Βουνά, "Τα 130 χρόνια της μουσικής στην Κεφαλονιά (1836 - 1966)", εκδόσεις Ο Φανός της Κεφαλονιάς.) Τεκμήρια (αναφορά)
Κωνσταντίνος Ζάππας

Ο Κωνσταντίνος Χρήστου Ζάππας (Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου, 1814 – Μαντ-λα-Ζολί, Γαλλία, 1892) ήταν διαπρεπής Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Μαζί με τον ξάδελφό του Ευάγγελο Ζάππα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

 Γεννήθηκε το 1814 στο Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εντός της ιστορικής περιοχής της Βόρειας Ηπείρου. Μετά τον θάνατο του Ευάγγελου Ζάππα, διαχειρίστηκε την περιουσία του ξαδέλφου του και ορίστηκε επικαρπωτής της «Επιτροπής των Ολυμπίων», της επιτροπής δηλαδή που είχε σκοπό την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Το 1881 αγόρασε μεγάλα τσιφλίκια στη Θεσσαλία, μερίμνησε για την ανέγερση (1874-1888) του καλλιμάρμαρου Ζαππείου Μεγάρου στην Αθήνα. Με επιδοτήσεις από την προσωπική περιουσία του κτίστηκε το πρότυπο Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως με πρώτη διευθύντρια την Καλλιόπη Κεχαγιά, που καταγόταν από την Προύσα και ήταν πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα.. Ακόμη με χορηγία του ανεγέρθηκαν πολλά άλλα εκπαιδευτήρια σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Ηπείρου και της Θράκης και συστήθηκαν υποτροφίες για τη μετεκπαίδευση σπουδαστών στις γεωργικές σχολές της Δυτικής Ευρώπης. Πέθανε το 1892 στην πόλη Μαντ (Mantes-la-Jolie) της Γαλλίας. Ανδριάντας του έχει ανεγερθεί στην Αθήνα μπροστά από το Ζάππειο Μέγαρο. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1985 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα, τομ. 25, σελ. 363.
Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος

Ο Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος (κατά κόσμον Ἐμμανουήλ Ροδουσάκης, Μαγαρικάρι Ηρακλείου, 1936 - Ιερουσαλήμ, 14 Μαΐου 2023) ήταν Έλληνας επίσκοπος του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Υπήρξε τοποτηρητής του πατριαρχικού θρόνου μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Διοδώρου Α΄ από το Δεκέμβριο του 2000 έως τον Αύγουστο του 2001, αλλά και από τις 30 Μαΐου 2005, μετά την καθαίρεση του Πατριάρχη Ειρηναίου Α΄ στις 6 Μαΐου, έως την εκλογή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου Γ΄ στις 22 Αυγούστου 2005.

 Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1936 στο Μαγαρικάρι Ηρακλείου Κρήτης. Έφτασε στην Ιερουσαλήμ το 1951. Μετέβη στα Ιεροσόλυμα το 1951. Στις 20 Μαΐου 1958 εκάρη μοναχός. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 30 Ιουνίου 1959 και πρεσβύτερος στις 29 Ιουνίου 1964. Αποφοίτησε από τη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1963. Το 1965 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως Αρχειοφύλακας, Σχολάρχης της Πατριαρχικής Σχολής και Διευθυντής του περιοδικού "Νέα Σιών". Το 1972 κλήθηκε μέλος της Ιεράς Συνόδου. Στις 6 Νοεμβρίου 1976 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Σεβαστείας. Διετέλεσε Πατριαρχικός Επίτροπος στη Βηθλεέμ και Πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας. Στις 11 Νοεμβρίου 1991 προήχθη σε Μητροπολίτη. Το 1998 εξελέγη Μητροπολίτης στη γεροντική Μητρόπολη Πέτρας. Υπηρέτησε ως τοποτηρητής του θρόνου δύο φορές, από το 2000 έως το 2001, και το 2005, μετά την καθαίρεση του Πατριάρχη Ειρηναίου Α΄ στις 6 Μαΐου, έως την εκλογή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου Γ΄ στις 22 Αυγούστου 2005.Απεβίωσε στην Ιερουσαλήμ στις 14 Μαΐου 2023.
Αρκάντι Γκαϊντάρ

Ο Αρκάντι Πετρόβιτς Γκαϊντάρ (ρωσικά: Аркадий Петрович Гайдар‎, γεννηθείς Γκόλικοφ, ρωσικά: Голиков‎, 9 Ιανουαρίου 1904, Λγκοβ, επαρχία Κουρσκ, Ρωσική Αυτοκρατορία — 26 Οκτωβρίου 1941, κοντά στο χωριό Λεπλίαεβο, περιοχή Τσερκάσσι, Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) ήταν Ρώσος συγγραφέας παιδικών βιβλίων και σεναριογράφος. Συμμετείχε στο Ρωσικό Εμφύλιο Πολέμο και στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.

 Γεννήθηκε στη Ρωσία σε μια οικογένεια εκπαιδευτικών και σε ηλικία 13 ετών άρχισε να διανέμει φυλλάδια των Μπολσεβίκων στους δρόμους. Το 1918 έγινε μέλος των Μπολσεβίκων. Καθώς ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος ξέσπασε το 1918 ο Γκαϊντάρ προσχώρησε σε μια Ειδική Μονάδα του Κόκκινου Στρατού. Το 1926 δόθηκε στη δημοσιότητα το πρώτο μυθιστόρημα του Γκαϊντάρ Ηττες και Νίκες. Ο συγγραφέας έγινε διάσημος για την παιδική λογοτεχνία του. . Biography of Arkadiy Gaydar (Αγγλικά)
Στερεά γωνία

Στερεά γωνία είναι το τρισδιάστατο γεωμετρικό ανάλογο της επίπεδης γωνίας, μετρά κατευθύνσεις στο τρισδιάστατο χώρο. Η στερεά γωνία θ κορυφής Ο είναι το εμβαδόν Α τμήματος σφαίρας ακτίνας R με κέντρο το Ο, το οποίο ισούται με θR2. Δηλαδή η στερεά γωνία έχει τύπο θ=Α/R2.

 Έστω κύκλος κέντρου Ο, τυχαίας ακτίνας R. Έστω τμήμα του κύκλου B, τότε η γωνία που αντιστοιχεί στο τμήμα Β ισούται με B/R. Λόγω της αναλογίας, ο λόγος B/R είναι σταθερός, άρα η μέτρηση της γωνίας δεν εξαρτάται από την επιλογή του κύκλου, αρκεί το κέντρο του να είναι το Ο. Έστω σφαίρα κέντρου Ο, τυχαίας ακτίνας R. Έστω τμήμα της σφαίρας Β, τότε η γωνία που αντιστοιχεί στο τμήμα Β ισούται με B/R2. Λόγω της αναλογίας, ο λόγος B/R2 είναι σταθερός, άρα η μέτρηση της γωνίας δεν εξαρτάται από την επιλογή της σφαίρας, αρκεί το κέντρο να είναι το Ο.
Γάλλος Ρεθύμνου

Ο Γάλλος ή Γάλλου είναι οικισμός της Κοινότητας Ρεθύμνης, του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 922 κατοίκους. Βρίσκεται 4,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ρεθύμνου, σε υψόμετρο 200 μ. Το χωριό είναι κτισμένο σε βραχώδες έξαρμα και περιβάλλεται από βελανιδιές. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδας. Κοντά στο χωριό προς βορρά βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Κρήτης.

 Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Έχει προταθεί ότι προέρχεται από το εθνικό Γάλλος (και στην γενική του Γάλλου). Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης (1890) πρότεινε ότι προέρχεται από το όνομα του βυζαντινού ναού Παναγία η Γαλού, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε με ασβέστη στον οποίο είχε προστεθεί γάλα αντί για νερό. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα πιθανότατα προέρχεται από το επώνυμο ή κύριο όνομα Gallo, το οποίο θεωρεί ότι ανήκει στον πρώτο οικιστή.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Galu και στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Galu ή Gallu με 62 κατοίκους και 172 οφειλόμενες αγγαρείες. Στην απογραφή του Βασιλικάτα το 1630 αναφέρεται ως Galù. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Γάλλου, με 199 Χριστιανούς και 34 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Ατσιπόπουλου, στον οποίον υπαγόταν και στην απογραφή του 1900. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται στον δήμο Ρεθύμνου, στον οποίο και υπάγεται έκτοτε. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται το σχολείο, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1926. Δυτικά του χωριού υπάρχει η Μονή Πέτρου και Παύλου, μετόχι της μονής Αρκαδίου. Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε, καθώς δε σώζεται κτητορική επιγραφή ή κάποιο σχετικό έγγραφο. Θεωρείται ότι ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα. Η παλαιότερη μνεία στη μονή γίνεται σε νοταριανή πράξη του 1643 και συγκεκριμένα στο πρωτόκολλο του Μαρίνου Αρκολέου, όπου καταγράφεται ως μοναστήρι Αγίου Παύλου του Γάλλου, με εφημέριο του τo Νικάνορα Βιδάλη. Επισης, ο Γ. Γρυντάκης το έχει ταυτίσει με τη μονή του Άγιου Παύλου της Μονάβρας, η οποία αναφέρεται σε πράξη του 1644. Κατά τη διάρκεια των οθωμανικών χρόνων η μονή έγινε μετόχι της μονής Αρκαδίου. Το μετόχι διέθετε σημαντική ακίνητη περιουσία, η οποία εκποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Το δημοτικό σχολείο Γάλλου αλλά και το Πανεπιστήμιο Κρήτης έχουν κτιστεί σε κτήματα τα οποία ανήκαν στη μονή. Η μονή χρησιμοποιήθηκε ως κοιμητήριο του χωριού. Αναστηλώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και επαναλειτούργησε ως μονή το 2004.Ανατολικά του χωριού περνάει το φαράγγι του Γάλλου. Το φαράγγι έχει μήκος 5,5 χιλιόμετρα και παροχετεύει τα νερά από την περιοχή των Αρμένων και εκβάλλει στην παραλία του Κουμπέ στο Ρέθυμνο. Εντός του φαραγγιού σώζεται ο μύλος των Σαουνάτσιδων, που χρησιμοποιούνταν ως τον 20ό αιώνα, και ο ναός του Αγίου Αντωνίου, λίγα μέτρα νότια του μύλου.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1972

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1972, ολοκληρώθηκε στις 9 Ιουλίου 1972, με τον αγώνα μπαράζ ανάμεσα στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό. Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός.

 Ο Ολυμπιακός κέρδισε το παιχνίδι του α' γύρου 4–3 ενώ ο Εθνικός αυτό του δεύτερου με 5–4. Ο Εθνικός κέρδισε και το μπαράζ με 6–5. Ο Παναθηναϊκός έχει δύο ήττες άνευ αγώνα με Εθνικό και Καλαμάκι. Εφημερίδα «Τα Νέα», 10/7/1972
Μέχτιλντις του Έντελστετεν

Η Αγία Μέχτιλντις, γερμ. Mechtildis von Andechs von Edelstetten (απεβ. 31 Μαΐου 1160) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν ηγουμένη του αββαείου των Βενεδικτίνων στο Έντελστετεν. Έγινε διάσημη για τα θαύματά της.

 Ήταν κόρη του Μπέρτολντ Β΄ κόμη του Άντεχς και της (2ης συζύγου του) Κουνιγκούντε, κόρης του Έγκμπερτ Β΄ κόμη του Φόρμπαχ-Πίττεν. Η πρώτη σύζυγος του Μπέρτολντ Β΄, η Σοφία, ίδρυσε ένα μοναστήρι στην ιδιοκτησία τους στο Ντήσσεν της Βαυαρίας και ο Μπέρτολντ Β΄ έθεσε τη Μέχτιλντις εκεί στην ηλικία των 5 ετών. Το 1153 ο επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ την έκανε ηγουμένη στο αββαείο του Έντελστετεν. Η Μέχτιλντις ήταν γνωστή για τα μυστικά χαρίσματά της και τα θαύματά της. Απεβίωσε στο Ντήσσεν της Βραβάντης (τότε στη Γερμανία, τώρα στην Ολλανδία) στις 31 Μαΐου 1160. Τα στολισμένα λείψανά της κείτονται σε μία γυάλινη λειψανοθήκη στον ναό της πόλης Μαρίενμυνστερ. Catholic Online, St. Mechtildis
Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα

Ο Κριστομπάλ Μπαλενθιάγα (ισπανική γλώσσα: Cristóbal Balenciaga Eizaguirre, προφορά ΔΦΑ: [kɾisˈtoβal βalenˈθjaɣa], 21 Ιανουαρίου 1895 - 23 Μαρτίου 1972) ήταν Ισπανός σχεδιαστής μόδας βασκικής καταγωγής και ιδρυτής του οίκου μόδας Μπαλενθιάγα.

 Γεννήθηκε στην πόλη Γκετάρια της Ισπανίας στις 21 Ιανουαρίου 1895. Ο πατέρας του, Βάσκος στην καταγωγή, ήταν ψαράς, αλλά πέθανε όταν ο Balenciaga ήταν 11 ετών. Το 1919 άνοιξε για πρώτη φορά οίκο μόδας στο Σαν Σεμπαστιάν, μεταξύ μάλιστα των πελατών του συγκαταλέγονταν και μέλη της βασιλικής οικογένειας. Λόγω του Εμφυλίου Πολέμου, κατέφυγε το 1937 στο Παρίσι, όπου συνεργάστηκε με ονόματα όπως η Κοκό Σανέλ και η Έλσα Σιαπαρέλι. Στο Παρίσι ζούσε ανοιχτά ως ομοφυλόφιλος. Από το 1960 πειραματίστηκε με αφηρημένα σχήματα που τον οδήγησαν στις γραμμές τουνίκα, σάκο και μπαλούν, που έχουν συνδεθεί με το όνομά του. Τα βραδινά φορέματά του ήταν συχνά εμπνευσμένα από το φλαμένκο. Οι μοναδικές «γλυπτές» του φόρμες και η εμμονή του στη λεπτομέρεια ανύψωσαν την υψηλή ραπτική στον χώρο της τέχνης, και οι μαύρες και καφέ αποχρώσεις του θυμίζουν έργα του Γκόγια ή του Βελάθκεθ. Ο Μπαλενθιάγα έκλεισε τον οίκο του το 1968, απογοητευμένος από τον δρόμο που είχε πάρει η μόδα. Παραμένει, ωστόσο, ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκφραστές της μόδας του 20ού αιώνα και εξακολουθεί να επηρεάζει τους σύγχρονους σχεδιαστές. Πέθανε στην Ισπανία στις 24 Μαρτίου 1972. Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα, Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7 Jouve, Marie-Andrée, Balenciaga, New York: Universe/Vendome, 1997. The World of Balenciaga, Exhibition catalogue New York: The Metropolitan Museum of Art, 1973. Pochna, Marie-France, Dior, New York: Universe/Vendome, 1996. Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001 Anne Stegeneyer, "Who's who in fashion", Fairchild Publications, USA 1988. Ίδρυμα Balenciaga Αρχειοθετήθηκε 2007-03-12 στο Wayback Machine. Victoria & Albert Museum Metropolitan Museum of Art
Μαχμούντ Αμπάς

Ο Μαχμούντ Αμπάς (26 Μαρτίου 1935) γνωστός και στα αραβικά με το όνομα Αμπού Μαζέν είναι ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, από το 2005, και ηγετικό στέλεχος της Φατάχ. Τον Μάρτιο του 2003 και μέχρι τον Οκτώβριο του ιδίου έτους υπηρέτησε στο αξίωμα του Πρωθυπουργού. Επανεξελέγη στην ηγεσία της Φατάχ, από το συνέδριο της πολιτικής πτέρυγας, στις 10 Αυγούστου του 2009. Η θητεία του Αμπάς ως Προέδρου έληξε στις 15 Ιανουαρίου 2009. Έκτοτε ο Αζίζ Ντουγουάικ αναγνωρίζεται ως Πρόεδρος από την κυβέρνηση Χαανίγια στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ ο Αμπάς αναγνωρίζεται από την κυβέρνηση Φαγιάντ στη Δυτική Όχθη.

 Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1935 στη Σαφέντ, τότε βρετανικό έδαφος της Παλαιστίνης και σε πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Συρία. Σπούδασε Νομικά στην Αίγυπτο και στη συνέχεια στη Μόσχα. Το 1957 έγινε ιδρυτικό μέλος της Φατάχ. Στα επόμενα χρόνια ήταν δίπλα στον Αραφάτ και τον ακολούθησε σε χώρες όπως η Ιορδανία, ο Λίβανος και η Τυνησία. Τον Οκτώβριο του 2003 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, καθώς δεν είχε υποστήριξη από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Έγινε Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στις 11 Νοεμβρίου του 2004, έπειτα από τον θάνατο του Γιάσερ Αραφάτ. Εξελέγη Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής με 62% στις 9 Ιανουαρίου του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 15 Ιανουαρίου του 2005 και άσκησε φιλειρηνική πολιτική. Τον Ιανουάριο του 2006, ο Αμπάς δεν ενισχύθηκε στις βουλευτικές εκλογές, ενώ η Χαμάς κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων. Οι συνομιλίες με σκοπό το σχηματισμό κυβέρνησης από τη Χαμάς και από τη Φατάχ, βρέθηκαν σε αδιέξοδο και αναμενόταν να γίνουν νέες εκλογές. Στις 23 Νοεμβρίου του 2008, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής ορίστηκε «πρόεδρος της Παλαιστίνης», από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ). Στις 15 Ιουνίου του 2007 διορίστηκε Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής από τον Αμπάς ο Σαλάμ Φαγιάντ, καθώς τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας ανέλαβε η Χαμάς. Η κυβέρνηση του Φαγιάντ ήταν "ανεξάρτητη" δίχως τη συμμετοχή μελών από τη Φατάχ ή τη Χαμάς και υποστηρίχθηκε από τη Φατάχ, το Ισραήλ και τη Δύση. Με βάση το νόμο, μετά την αποπομπή του πρωθυπουργού, ο απερχόμενος πρωθυπουργός πρέπει να ηγηθεί υπηρεσιακής κυβέρνησης. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε. Ο διορισμός του Φαγιάντ δεν επιβεβαιώθηκε από το Κοινοβούλιο, το οποίο ελέγχεται από τη Χαμάς. Στις 7 Μαρτίου του 2009 ο πρωθυπουργός Φαγιάντ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, ώστε να ανοίξει ο δρόμος σχηματισμού κυβέρνησης "εθνικής συνεννόησης" στο πλαίσιο της διαδικασίας συμφιλίωσης με τη Χαμάς. Η παραίτηση τέθηκε σε ισχύ στο τέλος του μήνα. Η νέα κυβέρνηση του Φαγιάντ ορκίστηκε στη Μουκάτα της Δυτικής Όχθης, στις 19 Μαΐου του 2009. Στις 3 Ιουλίου του 2009 οι αρχές ανακοίνωσαν ότι συνελήφθησαν τον περασμένο μήνα μέλη της Χαμάς, τα οποία φέρονταν να ομολόγησαν ότι είχαν σκοπό να δολοφονήσουν επιφανείς αξιωματούχους του κόμματος του Αμπάς, στη Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα "Χααρέτς" στους στόχους συμπεριλαμβανόταν και ο ίδιος ο Αμπάς. Οι πληροφορίες διαψεύστηκαν από εκπρόσωπο της Χαμάς. Βιογραφία στην Britannica Προφίλ στο BBC News
Εθνική Ιαπωνίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 30 Ιανουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ιαπωνίας αντιπροσωπεύει την Ιαπωνία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ιαπωνικά: 日本バスケットボール協会‎).

 Η ομάδα της Ιαπωνίας αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα στην Ασία και στον κόσμο. Μετρά τρεις συμμετοχές σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς, ωστόσο, να έχει κερδίσει κάποιο μετάλλιο. Η σημαντικότερη επιτυχία της Ιαπωνίας σε παγκόσμιο επίπεδο έλαβε χώρα το 1975, οπότε και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώθηκε στην Κολομβία.Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα Ασίας της FIBA, η Ιαπωνία έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις από την αρχή του θεσμού το 1965, με εξαίρεση μία περίσταση, το 1972. Σε όλες τις συμμετοχές της έχει τερματίσει εντός της κορυφαίας τετράδας, ενώ έχει τερματίσει και δύο φορές στην κορυφή της κατάταξης, στα Πρωταθλήματα των ετών 1970 και 2013. Αποτελεί δε και τη χώρα που έχει φιλοξενήσει για τις περισσότερες επαναλήψεις το θεσμό, έξι στον αριθμό. Η Ιαπωνία διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της EABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Ανατολικής Ασίας.Επίσης, η Ιαπωνία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Ανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Έχει αναδειχθεί δύο φορές Πρωταθλήτρια σε Ασιατικούς Αγώνες, κατά τα έτη 1974 και 1998. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιαπωνίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιαπωνίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιαπωνίας σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιαπωνίας σε Ασιατικούς Αγώνες: Εθνική Ιαπωνίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Japan, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) 日本バスケットボール協会, επίσημος ιστότοπος. (Ιαπωνικά)
Ελευθερές

Οι Ελευθερές ήταν αρχαία πόλη στα όρια της Αττικής με τη Βοιωτία. Για την ακριβή τοποθεσία της πόλης υπήρξε διαφωνία μεταξύ ιστορικών. Σύμφωνα με την πιο επικρατούσα άποψη η πόλη βρισκόταν στις ανατολικές πλαγιές του Κιθαιρώνα, κατά μήκος της στενής διάβασης της Κάζας, στη θέση που διασωζονται ερείπια σημαντικού φρουρίου. Η άποψη αυτή ενισχύεται από την περιγραφή του Παυσανία. Ορισμένοι τοποθετούν την πόλη ανατολικότερα στην περιοχή της Μυούπολης (κοντά στη Μονή του Οσίου Μελετίου), θέση στην οποία άλλοι τοποθετούν την αρχαία Οινόη.

 Οι Ελευθερές ήταν βοιωτική πόλη μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. οπότε πέρασαν στον έλεγχο των Αθηναίων. Από την πόλη αυτή διαδόθηκε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου. Την περίοδο του Πεισίστρατου μεταφέρθηκε από τις Ελευθερές στην Ακρόπολη το ξόανο του Διονύσου και χτίστηκε ναός στις νοτιοανατολικές υπώρειες του λόφου αφιερωμένος στον Διόνυσο τον Ελευθερέα. Στη θέση που σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη βρισκόταν η αρχαία πόλη των Ελευθερών, διασώζεται σήμερα μεγάλο φρούριο που από τον τοπικό πληθυσμό αποκαλείται Γυφτόκαστρο. Υπήρξε η άποψη πως το Γυφτόκαστρο αντιστοιχεί στο αρχαίο αθηναϊκό φρούριο Πάνακτο που αναφέρεται από τον Θουκυδίδη στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη όμως το Πάνακτο τοποθετείται στην περιοχή των Δερβενοχωρίων και το φρούριο των Ελευθερών δεν σχετίζεται με αυτό.Πληροφορίες για την χρονολογία κατασκευής του δεν υπάρχουν αλλά από τον τρόπο που είναι κατασκευασμένο φαίνεται να ανήκει στον 4ο αιώνα π.Χ. Το φρούριο είναι χτισμένο με το ισοδομικό σύστημα, χωρίς χρήση συνδετικού υλικού. Έχει περίπου ελλειψοειδές σχήμα με μήκος 330 μέτρων και πλάτος περίπου το μισό. Η συνολική περίμετρος του φρουρίου είναι 860 μέτρα. Το μέσο πάχος των τειχών είναι 2,6 μέτρα. Κατά μήκος των τειχών είναι χτισμένοι τετράγωνοι πύργοι. Διέθετε τέσσερις πύλες με την κύρια πύλη του τοποθετημένη στη δυτική πλευρά του. Καλύτερα διατηρημένη είναι σήμερα η βόρεια πλευρά του, στην οποία διατηρούνται επτά τετράγωνοι πύργοι. Από τις Ελευθερές καταγόταν ο γλύπτης Μύρωνας, ο δημιουργός του περίφημου δισκοβόλου.
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Ομαδικό ξίφους ασκήσεως ανδρών

Το ομαδικό ανδρών στο ξίφος ασκήσεως ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα ξιφασκίας και το μοναδικό ομαδικό στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

 Το αγώνισμα επρόκειτο να διεξαχθεί αρχικά στις 6 Σεπτεμβρίου στο Φράνσις Τζιμνάσιουμ με τη συμμετοχή δύο αμερικανικών ομάδων (Νέα Υόρκη και Σικάγο), αλλά οι ξιφομάχοι από το Σικάγο δεν εμφανίστηκαν. Οι διοργανωτές αποφάσισαν να απονείμουν τον τίτλο σε αυτούς της Νέας Υόρκης άνευ αγώνος, όμως εκείνοι δεν δέχτηκαν και πρότειναν ο αγώνας να αναβληθεί για λίγες ημέρες ώστε να δώσουν χρόνο στην ομάδα του Σικάγο να έρθει στο Σαιντ Λούις. Στο διάστημα αυτό, οι ξιφομάχοι της Νέας Υόρκης έδωσαν αγώνες επίδειξης προς τιμήν του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί για να τους δει, με σκοπό να προωθήσουν το άθλημα της ξιφασκίας και σε αυτή την περιοχή της χώρας. Οι αθλητές από το Σικάγο δεν εμφανίστηκαν τελικά και το αγώνισμα προγραμματίστηκε για τις 8 Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή ξιφομάχων που είχαν λάβει μέρος και σε άλλα αγωνίσματα ξιφασκίας εκείνες τις ημέρες. Συνολικά πήραν μέρος έξι αθλητές από δύο χώρες, χωρισμένοι σε δύο ομάδες. Στην πρώτη ομάδα συμμετείχαν οι Τσαρλς Τάουνσεντ και Τσαρλς Τάταμ από τη Νέα Υόρκη, καθώς και ο Άρθουρ Φοξ, ο μοναδικός ξιφομάχος από το Σικάγο που βρέθηκε εκεί. Αν και όλοι είχαν καταγωγή από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή καταχωρεί τον Τάταμ ως Κουβανό στα ατομικά αγωνίσματα και ως Αμερικανό στα ομαδικά. Η έτερη ομάδα αποτελούταν από τους Κουβανούς Μανουέλ Ντίαζ (χρύσος στη σπάθη) και Ραμόν Φονστ (χρυσός στα ατομικά αγωνίσματα του ξίφους ασκήσεως και του ξίφους μονομαχίας), αλλά και τον Άλμπερτσον Βαν Ζο Ποστ από την ομάδα της Νέας Υόρκης, που όμως η ΔΟΕ τον καταχωρεί ως Κουβανό στα ατομικά αγωνίσματα που συμμετείχε (χρυσός στο ραβδί, ασημένιος στο ξίφος ασκήσεως και χάλκινος στο ξίφος μονομαχίας και τη σπάθη). Λόγω της συμμετοχής αθλητών διαφορετικών εθνικοτήτων σε αυτή την ομάδα, η ΔΟΕ της έδωσε την κοινή ονομασία "Μικτή ομάδα". Κάθε ξιφομάχος έδωσε τρεις αγώνες αντιμετωπίζοντας τους ξιφομάχους της αντίπαλης ομάδας. Έτσι, διεξήχθησαν συνολικά εννέα αγώνες. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Μικτή ομάδα πετυχαίνοντας επτά νίκες έναντι δύο των Αμερικανών. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Νορβηγικές βουλευτικές εκλογές (2013)

Οι Νορβηγικές βουλευτικές εκλογές του 2013 διεξήχθησαν στις 9 Σεπτεμβρίου 2013 και εξελέγησαν τα 169 μέλη του Κοινοβουλίου της Νορβηγίας. Οι εκλογές στη Νορβηγία διεξάγονται κάποια Δευτέρα μέσα στον Σεπτέμβριο, συνήθως τη δεύτερη ή τρίτη Δευτέρα του μήνα, όπως ορίζεται από τον βασιλιά (οι καλοκαιρινές διακοπές των σχολείων στη Νορβηγία τελειώνουν στα μέσα Αυγούστου). Οποιοσδήποτε δήμος μπορεί να διεξάγει τις εκλογές την προηγουμένη των εκλογών. Οι εκλογές ήταν οι τέταρτες για τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας Γενς Στόλτενμπεργκ. Ο Στόλτενμπεργκ ηττήθηκε στις εκλογές του 2001, αλλά νίκησε στις εκλογές του 2005 και στις εκλογές του 2009. Ήταν οι τρίτες εκλογές για τον Κόκκινο-Πράσινο Συνασπισμό, ο οποίος σχηματίστηκε το 2005. Παρόλο που η αντιπολίτευση κέρδισε περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 2009, ο κυβερνών Κόκκινος-Πράσινος Συνασπισμός κέρδισε περισσότερες έδρες.

 Εργατικό Κόμμα (Arbeiderpartiet), ηγέτης: Γενς Στόλτενμπεργκ. Το Εργατικό Κόμμα ήταν το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο την περίοδο 2009-2013 και το μεγαλύτερο κόμμα στην Κυβέρνηση Στόλτενμπεργκ II. Το κόμμα κέρδισε το 35,4% των ψήφων και 64 από τις συνολικά 169 έδρες του κοινοβουλίου στις εκλογές του 2009. Είναι, κατά κύριο λόγο, σοσιαλδημοκρατικό. Κόμμα Προόδου (Fremskrittspartiet), ηγέτιδα: Σιβ Γένσεν. Το Κόμμα Προόδου είναι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο ωστόσο, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, το κόμμα βρίσκεται στην τρίτη θέση από τις αρχές του 2013. Το κόμμα είναι, κατά κύριο λόγο, δεξιό ελευθεριακό, ωστόσο υπάρχουν συντηρητικές και εθνικιστικές παρατάξεις μέσα στο κόμμα. Συντηρητικό Κόμμα (Høyre), ηγέτιδα: Έρνα Σόλμπεργκ. Το Συντηρητικό Κόμμα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης στο σημερινό κοινοβούλιο, έχοντας συγκεντρώσει το 17,2% των ψήφων στις εκλογές του 2009. Ωστόσο, το κόμμα βρίσκεται στην πρώτη θέση σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις από τις αρχές του 2013. Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα (Sosialistisk Vensterparti), ηγέτης: Άουντουν Λίσμπακεν. Το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της κυβέρνησης. Είναι ένα δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα. Κόμμα Κέντρου (Senterpartiet), ηγέτιδα: Λιβ Σίγκνε Ναβαρσέτε. Το Κόμμα Κέντρου είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της κυβέρνησης. Είναι ισχυρά ευρωσκεπτικιστικό και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αγροτών και των κατοίκων των αγροτικών περιοχών. Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (Kristelig Folkeparti), ηγέτης: Κνουτ Άριλντ Χάρεϊντε. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο με 10 βουλευτές. Φιλελεύθερο Κόμμα (Venstre), ηγέτιδα: Τρίνε Σκέι Γκράντε. Το φιλελεύθερο κόμμα είναι ένα κεντρώο, πράσινο και φιλελεύθερο κόμμα. Κέρδισαν το 3,9% των ψήφων στις εκλογές του 2009 και εκπροσωπήθηκαν στο κοινοβούλιο με 2 μέλη, εξαιτίας της αποτυχίας τους να ξεπεράσουν το όριο του 4% σε εθνικό επίπεδο.
Άρμα Βοιωτίας

Το Άρμα (πρώην Δρίτσα και Δρίτσια) είναι χωριό της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Τανάγρας της Βοιωτίας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 230 μέτρων και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 1.093 κατοίκους.

 Το χωριό βρίσκεται στην ευθεία μεταξύ Θήβας και Χαλκίδας, σε απόσταση 19 χλμ. από την πρώτη και 25 χλμ. από τη δεύτερη, ενώ απέχει 4 χλμ. από τις Εθνικές οδούς 1 (Αθήνα—Λαμία) και 44 (Θήβα—Χαλκίδα). Η οικονομία του χωριού στηρίζεται κυρίως στη γεωργία. Παράγονται κρασιά από λευκά σταφύλια (σαββατιανά, ασύρτικα) και κόκκινα (καμπερνέ, σιράκ). Σημαντικό μέρος των κατοίκων απασχολείται και στη βιομηχανική ζώνη της νοτιοανατολικής Βοιωτίας, μεταξύ Θήβας, Σχηματαρίου και Οινοφύτων. Πήρε το όνομα του από το σημείο όπου πιστεύονταν ότι βούλιαξε το άρμα του Αργείου στρατηγού Αμφιάραου, ο οποίος πήρε μέρος στην εκστρατεία των Επτά επί θήβας, υπό τον Πολυνείκη, αδερφό του Ετεοκλή και γιο του Οιδίποδα. Κατά την υποχώρησή του από τη Θήβα, ο Αμφιάραος καταδιωκόταν από το Θηβαίο στρατηγό Πολυκλύμενο. Όμως ο Δίας έριξε κεραυνό που άνοιξε χάσμα στη γη και κατάπιε το άρμα του Αμφιάραου. Κοντά στο χωριό υπάρχει χαμηλός πέτρινος λόφος στην κορυφή του οποίου υπάρχει μεσαιωνικός πύργος και μεσαιωνικό τείχος. Σώζονται ακόμη λείψανα του αρχαίου οχυρωματικού περιβόλου που ανήκε στην αρχαία πόλη, την ονομαζόμενη από το Στράβωνα Ελέων και από τον Πλούταρχο Ελεών. Στα ριζά του πέτρινου αυτού λόφου είναι ακόμη και σήμερα, η πηγή Ακίδουσα όπως αναφέρεται από τον Πλούταρχο (Ελληνικών κεφαλαίων καταγραφή 41). Ο L. Ross ερευνώντας και μελετώντας την περιοχή του Άρματος και τα αρχαία λείψανά του, διατύπωσε την άποψη ότι στο χωριό Δρίτσα (ή Ντρίτσα) βρισκόταν στη θέση του αρχαίου Άρματος. Μάλιστα η μετονομασία του χωριού από Δρίτσα σε Άρμα έγινε με βάση τη συγκεκριμένη άποψη. Το Άρμα αναφέρεται ως κατοικημένη περιοχή ήδη από την περίοδο της ύστερης Φραγκοκρατίας όπως και σε οθωμανικό κατάστιχο του 1466 όπου είναι καταγεγραμμένη ως αρβανίτικός οικισμός υπό την ονομασία Andritsa. Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ήταν γνωστή ως Δρίτσα. Το 1940 μετονομάστηκε σε Δρίτσια, ενώ το 1955 έλαβε με διάταγμα τη σημερινή του ονομασία. Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού είναι στην πλειοψηφία τους Αρβανίτες, ενώ υπάρχουν και κάτοικοι με καταγωγή από την Ευρυτανία, απόγονοι εσωτερικών μεταναστών των μεταπολεμικών δεκαετιών. Στις 18 Ιανουαρίου, γιορτή του Αγίου Αθανασίου, πολιούχου του χωριού. Στις 15 Αυγούστου, Κοίμηση της Παναγίας. Στις 27 Αυγούστου, γιορτή του Αγίου Φανουρίου.
Κλάους Τσίτσερ

Ο Κλάους Τσίτσερ (Klaus Tschütscher) είναι πολιτικός από το Λίχτενσταϊν, πρωθυπουργός του κρατιδίου από τις 25 Μαρτίου 2009 ως τις 27 Μαρτίου 2013. Εκτός από πρωθυπουργός είναι και υπουργός Οικονομίας, Δικαιοσύνης και Αθλητισμού. Ανήκει στο κόμμα Πατριωτική Ένωση. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.

 Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1967. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Βαντούζ. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο του Αγίου Γάλλου. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του το 1996. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Ρούγκελ. Στις 21 Απριλίου του 2005 ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Έγινε πρωθυπουργός έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών το Φεβρουάριο του 2009. Διαδέχτηκε τον Ότμαρ Χάσλερ και ανέλαβε επίσημα την πρωθυπουργία στις 25 Μαρτίου του 2009. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Άντριαν Χάσλερ. Βιογραφικό σημείωμα (pdf)
Ξεροπόταμος Αχαΐας (χείμαρρος)

Ο Ξεροπόταμος, ή και Άνω Ξεροπόταμος, είναι χείμαρρος της Αχαΐας, ο οποίος αποτελεί παραπόταμο του Γλαύκου. Το καλοκαίρι έχει ελάχιστο νερό ενώ για κάποιο διάστημα μένει ξερό, αλλά το χειμώνα καθώς και τις περιόδους βροχοπτώσεων κατεβάζει πολύ νερό.

 Πηγάζει από τον Ομπλό, πλησίον του χωριού Κρυσταλλόβρυση, και εκβάλλει στον ποταμό Γλαύκο, δίπλα από τις αθλητικές εγκαταστάσεις της Θύελλας Πατρών, ενδιάμεσα στον Άγιο Στέφανο Σαραβαλίου, στην Περιβόλα και το Πετρωτό (περιοχή Κλάους). Λίγο πριν τη συμβολή του Ξεροπόταμου με τον Γλαύκο, χύνεται σε αυτόν (συμβάλει) ο χείμαρρος Φίλερης. Λίγο πριν την Αχάια Κλάους, ο Ξεροπόταμος διέρχεται δυτικά του λόφου της «Μυγδαλιάς», όπου έχουν βρεθεί αρχαιότητες. Κατά την Τουρκοκρατία ονομαζόταν «ποτάμι Μουσταφά Εφέντη». Αχαΐα. Χάρτης νομού & σχέδια πόλεων, Χάρτης του νομού σε κλίμακα 1:100.000 συμβατός με GPS, Εκδόσεις Όραμα, Ραφήνα Αττικής, χ.χ. ISBN 978-960-448-606-9. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου «Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821». Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Α΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4. Ν.Ι. Λυμπέρη, Οδηγός Πατρών, Πάτρα 2005, 4η έκδοση, σελ. 125-126. (χάρτες 31-32) Catherine Morgan, Robert K. Pitt, Dominique Mulliez, Don Evely, "Archaeology in Greece 2009-2010". Archaeological Reports, No. 56 (2009-2010), σελ. 1-201. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μουσταφά εφέντη, λήμμα Φύλλουρας. Ο Ξεροπόταμος στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 15/04/2018.
Μακρυνίτσα Σερρών

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μακρινίτσα Μαγνησίας Η Μακρυνίτσα βρίσκεται βορειοδυτικά στον Δήμο Σιντικής του Νομού Σερρών στην Κεντρική Μακεδονία, ένα παραδοσιακό χωριό χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κερκίνη (όρος Μπέλες).

 Είναι ημιορεινό χωριό που χαρακτηρίζεται ως το «θέρετρο» των Σερρών». Είναι αμφιθεατρικά χτισμένη με μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, με τρεχούμενα νερά για όλο το χρόνο και υπεραιωνόβιους πλάτανους. Βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κερκίνη και Δοϊράνη, σε υψόμετρο 395 μέτρων. Από τις Σέρρες: 70 χλμ και περίπου 45 λεπτά με το αυτοκίνητο. Από την Θεσσαλονίκη: 93 χλμ, περίπου 1 ώρα και από την Αθήνα 590 χλμ και 6 ώρες περίπου. Το 2001 είχε 365 κατοίκους (πραγματικός πληθυσμός), ενώ το 2011, κατά την απογραφή είχε 280 κατοίκους (μόνιμος πληθυσμός), κυρίως ποντιακής καταγωγής. Το παλαιότερο όνομα της Μακρυνίτσας ήταν «Μάτνιτσα». Είναι από τα πιο παλιά χωριά των Σερρών, μεγάλο κεφαλοχώρι. Επί τουρκοκρατίας στη Μακρυνίτσα κατοικούσαν μισοί Τούρκοι από τη νότια πλευρά του χωριού (από το «Σπίτι του Παιδιού» και προς τα κάτω) και μισοί Έλληνες αλλά και κάποιες οικογένειες Βούλγαρων από τη βόρεια πλευρά του χωριού (από το «Σπίτι του Παιδιού» και προς τα πάνω) με συνολικό πληθυσμό κοντά στα 600 άτομα. Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ οι Εξαρχικοί προσέφυγαν στη Βουλγαρία και με τη συνθήκη της Λωζάνης, οι μουσουλμάνοι προσέφυγαν στην Τουρκία, ενώ στο χωριό προστέθηκαν στον ντόπιο πληθυσμό, Πόντιοι και Βορειοθρακιώτες. Το χωριό ανοικοδομείται και γνωρίζει οικονομική άνθιση με την γεωργία αλλά και την κτηνοτροφία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οπότε αρχίζει η μετανάστευση στο εξωτερικό κυρίως σε Γερμανία και Σουηδία, αλλά και στο εσωτερικό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. www.makrynitsaserron.gr, η επίσημη τουριστική ιστοσελίδα της Μακρυνίτσας Σερρών
Κολλώδιο

Το κολλώδιο (αγγλ. collodion), ή κολλωδιοβάμβακας, είναι εύφλεκτο και κολλοειδές παχύρευστο διάλυμα νιτροκυτταρίνης σε αιθέρα και αυθυλική αλκοόλη. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι στα κολλώδια: τα εύκαμπτα και τα μη εύκαμπτα. Ο εύκαμπτος τύπος χρησιμοποιείται συχνά ως χειρουργικός επίδεσμος ή για να συγκρατεί τους επιδέσμους στη θέση τους. Όταν βάφεται στο δέρμα, το κολλώδιο στεγνώνει και σχηματίζει ένα εύκαμπτο φιλμ νιτροκυτταρίνης. Ενώ αρχικά είναι άχρωμο, μεταχρωματίζεται με την πάροδο του χρόνου. Το μη εύκαμπτο κολλώδιο χρησιμοποιείται συχνά στο θεατρικό μακιγιάζ. Το κολλώδιο υπήρξε πρωταρχικά η βάση των περισσότερων φωτογραφιών με υγρή πλάκα μέχρι που αντικαταστάθηκε από τα σύγχρονα γαλακτώματα ζελατίνης.

 Το 1846 οι ερευνητές Louis-Nicolas Ménard και Florès Domonte πρώτοι ανακάλυψαν ότι η νιτρική κυτταρίνη δύναται να διαλυθεί στον κοινό αιθέρα. Επινόησαν έτσι ένα μείγμα αιθέρα (αιθοξυαιθάνιο) ως διαλύτη και αιθανόλης ως ένα αραιωτικό που μετέτρεπε τη νιτρική κυτταρίνη σε ένα διαυγές ζελατινώδες υγρό. Το παραχθέν κολλώδιο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως επίδεσμος το 1847 από έναν γιατρό της Βοστώνης, τον John Parker Maynard. Το διάλυμα αυτό έλαβε αυτή την ονομασία, "κολλώδιον", από την ελληνική λέξη κολλώδης, από τον Dr. AA Gould στη Βοστώνη.Το 1851, ο Άγγλος Frederick Scott Archer ανακάλυψε ότι το κολλώδιο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική λύση στο ασπράδι αυγού σε γυάλινες φωτογραφικές πλάκες. Η χρήση του αυτή μείωσε τον απαραίτητο χρόνο έκθεσης για τη δημιουργία μιας εικόνας. Αυτή η μέθοδος έγινε γνωστή ως μέθοδος «υγρού κολλωδίου». Επίσης επειδή το κολλώδιο ήταν σχετικά χωρίς κόκκους και άχρωμο, επέτρεψε μια από τις πρώτες υψηλής ποιότητας διαδικασίες διπλασιασμού, γνωστή ως αρνητικό. Αυτή η διαδικασία παρήγαγε επίσης δύο τύπους θετικών: τον αμβρότυπο και τον φερρότυπο (ferrotype). Το μη εύκαμπτο κολλώδιο χρησιμοποιείται στο θεατρικό μακιγιάζ για διάφορα εφέ. Όταν εφαρμόζεται στο δέρμα, συρρικνώνεται καθώς ο διαλύτης (συνήθως αιθέρας ή αλκοόλ) εξατμίζεται, προκαλώντας ρυτίδες και χρησιμοποιείται για την προσομοίωση γήρανσης ή ουλών. Χρησιμοποιείται στον καθαρισμό οπτικών όπως λ.χ. τα κάτοπτρα τηλεσκοπίων. Το κολλώδιο εφαρμόζεται στην επιφάνεια του οπτικού, συνήθως σε δύο ή περισσότερα στρώματα. Επειδή είναι καθαρός τύπος πυροξυλίνης, χρησιμοποιείται για την στερέωση δειγμάτων (μικροτομών) που εξετάζονται στο μικροσκόπιο. Ως υλικό χρησιμοποιήθηκε από τον Άλφρεντ Νόμπελ για την ανακάλυψη της ζελατίνης ανατινάξεως, μιας πιο ισχυρής, εύκαμπτης και αδιάβροχης παραλλαγής του ήδη επιτυχημένου δυναμίτη. Μερικοί τύποι βερνικιών νυχιών περιέχουν επίσης μικρή ποσότητα κολλωδίου.
Κτιστάδες Άρτας

Οι Κτιστάδες είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Άρτας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αγνάντων ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Παλιότερα ονομαζόταν Κουσοβίστα, ονομασία σλαβικής προελεύσεως που μεταφράζεται πιθανότατα ως "Καλή Θέα" που άλλαξε στην σημερινή με το ΦΕΚ 76Α της 02/05/1927, όπως και αυτή της κοινότητας.

 Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 706 μέτρων περίπου στις βορειοδυτικές υπώρειες των Τζουμέρκων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Άγναντα Άρτας, Μελισσουργοί Άρτας, Πράμαντα Ιωαννίνων, Τσόπελα Ιωαννίνων και Ραφταναίοι Ιωαννίνων. Απέχει 47 χλμ. από το Βουργαρέλι, έδρα του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, 59 χλμ. από την Άρτα και 58 χλμ. από τα Ιωάννινα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Οι Κτιστάδες στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κτιστάδων Άρτας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κτιστάδων Άρτας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Κουσοβίστα-Κτιστάδες. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
Μάρκος Σκληβανιώτης

Ο Μάρκος Σκληβανιώτης είναι Έλληνας συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε και κατοικεί στην Πάτρα. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1977) και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο Leed, UK (1982). Ηταν υπεύθυνος επεξεργασίας ποιότητας νερού ΔΕΥΑ Πάτρας. Είναι συνταξιούχος.

 Η μυστική προσευχή του Οδυσσέα, εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001, ISBN 960-86814-9-9 Συνέπειες του πραγματικού, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006, ISBN 960-336-167-4 Αγκαλιά με τον ασπάλαθο, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2004, ISBN 978-0-00-336342-5 ΚΑΒΑ, Εκδόσεις Γαβριηλιδης, Αθήνα 2010, ISBN 978-960-336-529-7 Ποιότητα πόσιμου νερού, Πάτρα: Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης Πάτρας, Πάτρα 2004, ISBN 960-88086-0-Χ Η ιστοσελίδα του στην Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών Η Πολιτική Ιστορία ενός Πολύτιμου Αγαθού