IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χριστόδουλος Κλονάρης

Ο Χριστόδουλος Κλονάρης ή Κλωνάρης (1788 - 1849) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός από το Λιασκόβετσι της Ηπείρου, τη σημερινή Λεπτοκαρυά Ζαγορίου, πληρεξούσιος, μέλος του Πανελληνίου, επίτροπος της Επικράτειας στο Ανώτατο Δικαστήριο, γερουσιαστής, υπουργός επί της Δικαιοσύνης, πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου και επίτιμος καθηγητής στη νομική σχολή Αθηνών.

 Γεννήθηκε το 1788 και σπούδασε νομική. Αρχικά δίδαξε τα ελληνικά γράμματα στο Βουκουρέστι. Στη συνέχεια μετέβη για εκπαίδευση στο Παρίσι όπου βρισκόταν κατά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης και έγραψε πολλές φορές υπέρ της επανάστασης στη «Συνταγματική» της οποίας ήταν συνεργάτης. Δημοσίευσε πολλές διατριβές και στη νομική εφημερίδα/περιοδικό «Θέμιδα», ιδιαίτερα για το οθωμανικό δίκαιο.Γύρισε στην Ελλάδα το 1825 και έλαβε μέρος σε πολλούς φορείς του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ήταν τρεις φορές πληρεξούσιος των Ηπειρωτών σε εθνοσυνελεύσεις, μέλος του Πανελληνίου επίτροπος της Επικράτειας στο Ανώτατο Δικαστήριο, Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, γερουσιαστής και Υπουργός της Δικαιοσύνης το 1832.Κατά την περίοδο της επανάστασης ζούσε στην Αίγινα. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος στο Ναύπλιο και διορίστηκε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Καποδίστρια, αλλά και το 1832-1833 στην κυβέρνηση του 1832 και στην Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη στους πρώτους μήνες του 1833. Στην δίκη των Δημητρίου Πλαπούτα και Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ήταν δικηγόρος του πρώτου. Διορίστηκε πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου το 1835, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1847. Τον επόμενο χρόνο επανήλθε στη θέση του προέδρου με την βοήθεια του φίλου του και προσωρινού υπουργού δικαιοσύνης, Λυκούργου Κρεστενίτη. Παρέμεινε πρόεδρος μέχρι τον θάνατό του, το 1849 (ή το 1848). Το 1837 αναγορεύθηκε επίτιμος καθηγητής στη νομική σχολή Αθηνών.Έλαβε ενεργό ρόλο στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 στην οποία ζητήθηκε να συγκληθεί εθνική συνέλευση για να ψηφιστεί Σύνταγμα, το οποίο και τελικά παραχώρησε ο Όθωνας Σταμάτης, Κ., «Ο «εισόδιος λόγος» του Χριστοδούλου Κλονάρη κατά την έναρξη των εργασιών του «Ανεκκλήτου Κριτηρίου» το έτος 1829», Αρμενόπουλος, 25 (1971), σελ. 963-966. Χριστόδουλος Κλονάρης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Μονή Σαββαθιανών

Η Ιερά Μονή Σαββαθιανών είναι γυναικείο μοναστήρι της Κοινότητος Ροδιάς του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Η θέση του είναι στα 440 μέτρα υψόμετρο, βορειοδυτικά του χωριού Ροδιά, σε κοιλάδα.

 Ο ναός έχει δύο κλίτη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα και στον Άγιο Αντώνιο. Το κλίτος του τελευταίου είναι αρχαιότερο και βρίσκεται κατά το ένα μέρος μέσα σε προεξοχή βράχου. Το 1954 κτίστηκε το κλίτος του Αγίου Σάββα. Αυτό αναφέρεται και σε εντοιχισμένη πλάκα Είναι άγνωστο το πότε ιδρύθηκε το μοναστήρι. Η μονή αναφέρεται από τον Corneliusμαζί με άλλα μοναστήρια στην Κρήτη με το όνομα Monasterium S. Sabbe Abbatis de Savatiani. Άλλοι ερευνητές (Νουχάκης) αναφέρουν ότι η ίδρυσή της έγινε από Ενετούς και ιδρυτής ήταν ο πρώτος ηγούμενος, Ναθαναήλ. Επρόκειτο για τον μόνο επιζήσαντα από τους μοναχούς άλλου μοναστηριού του Αγίου Σάββα, έπειτα από φονική επιδρομή πειρατών. Μάλιστα οι κουρσάροι κατέστρεψαν εκείνη τη μονή και μετά ο Ναθαναήλ οικοδόμησε μονύδριο σε όρος με την ονομασία Βασιλικό, στη μνήμη του Αγίου Αντωνίου, που επονομάστηκε Σαββαθιανά. Στη θύρα του μοναστηριού βρίσκεται επιγραφή, που αναφέρει τη χρονολογία 1635. Στο χώρο του μοναστηριού βρίσκονται και οι τάφοι του αγωνιστή της Κρητικής Επανάστασης, Ηρακλή Κοκκινίδη, του Ν. Κοκκινίδη και του ιεροδιάκονου Ευμενίου, που σκοτώθηκε κατά την Επανάσταση του 1866. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Μπεν Τζόνσον (δρομέας)

Ο Μπεν Τζόνσον (Benjamin Sinclair «Ben» Johnson, γέννηση 30 Δεκεμβρίου 1961) είναι πρώην δρομέας αγώνων ταχύτητας από τον Καναδά, ο οποίος γεννήθηκε στη Τζαμάικα και το 1976 μετανάστευσε στον Καναδά. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 είχε κερδίσει μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου.

 Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα, στις 24 Σεπτεμβρίου, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 9,79 δευτερόλεπτα, δύο ημέρες όμως αργότερα βρέθηκε θετικός σε αναβολικά, για χρήση στανοζολόλ και έτσι του αφαιρέθηκε τόσο το χρυσό μετάλλιο (που δόθηκε στον Καρλ Λιούις) όσο και το ρεκόρ. Στη δίκη που ακολούθησε το 1989 στον Καναδά, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 18 μηνών, ενώ έχασε και όλα τα προηγούμενα παγκόσμια ρεκόρ του, αφού τον Σεπτέμβριο του 1989 αναγκάστηκε να παραδεχθεί στη δίκη ότι είχε κάνει επί χρόνια, από το 1981 έως το 1988, χρήση απαγορευμένων ουσιών. Έτσι, αφαιρέθηκε και το χρυσό μετάλλιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου του 1987 στη Ρώμη, όπου είχε πρωτεύσει με χρόνο 9,83 δευτερόλεπτα, επίσης παγκόσμιο ρεκόρ που ακυρώθηκε. Τέλος, του αφαιρέθηκαν και όλες οι διεθνείς διακρίσεις που του είχαν απονεμηθεί, όπως Αθλητής της Χρονιάς από την L'Équipe, Αθλητής της Χρονιάς του Associated Press κα. Διατήρησε τα χάλκινα μετάλλια που κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στα 100 μέτρα και στην σκυταλοδρομία 4x100 μέτρα. Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 Καρλ Λιούις http://news.bbc.co.uk/onthisday/hi/dates/stories/september/24/newsid_2529000/2529005.stm http://guardian.co.uk/sport/2012/may/25/ben-johnson-seoul-olympics-1988
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1979

Τα 5α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1979.

 Καλύτερη Ταινία: Κράμερ εναντίον Κράμερ Επιλαχόντες: Αποκάλυψη Τώρα και Breaking Away Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μπέντον – Κράμερ εναντίον Κράμερ Επιλαχόντες: Φράνσις Φορντ Κόπολα – Αποκάλυψη Τώρα και Bob Fosse – All That Jazz Α' Ανδρικός Ρόλος: Ντάστιν Χόφμαν – Κράμερ εναντίον Κράμερ Επιλαχών: Roy Scheider – All That Jazz Α' Γυναικείος Ρόλος: Σάλι Φιλντ – Norma Rae Επιλαχούσες: Marsha Mason – Chapter Two και Bette Midler – Το τριαντάφυλλο Β' Ανδρικός Ρόλος: Μέλβιν Ντάγκλας – Being There και The Seduction of Joe Tynan Β' Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ – Κράμερ εναντίον Κράμερ, Manhattan και The Seduction of Joe Tynan Καλύτερο Σενάριο: Ρόμπερτ Μπέντον – Κράμερ εναντίον Κράμερ Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Caleb Deschanel – The Black Stallion Καλύτερη Μουσική: Καρμάιν Κόπολα – The Black Stallion Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Soldier of Orange (Soldaat van Oranje) • Βέλγιο/Ολλανδία Επιλαχών: The Last Wave • Αυστραλία Βραβείο Νέας Γενιάς: Τζον Κάρπεντερ Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Τζον Χιούστον Ο Επίσημος ιστότοπος
Μπο Γιόχανσον

Ο Μπο Γιόχανσον (Bo Johansson) γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1942 στο Κρίστνταλα (Kristdala) και είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής από τη Σουηδία με το παρατσούκλι Μπος (Bosse). Μεταξύ άλλων εργάστηκε ως προπονητής στις εθνικές ομάδες της Ισλανδίας και της Δανίας, πήρε τίτλους με συλλόγους στη Σουηδία, στη Νορβηγία και στη Δανία, ενώ εργάστηκε για μια σεζόν και στην Ελλάδα στον Πανιώνιο.

 Ως ποδοσφαιριστής ξεκίνησε στην Άριελ και στη συνέχεια αγωνίστηκε δέκα χρόνια στην Κάλμαρ (1962-1972) και άλλα τέσσερα στη Λιντσντάλς (Lindsdals IF) ως το 1976 που σταμάτησε. Στη διάρκεια της καριέρας του δεν ευτύχησε να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο. Ως προπονητής ξεκίνησε να εργάζεται το 1977 στην Κάλμαρ, όπου έμεινε δυο χρονιές. Στη συνέχεια δούλεψε τρεις σεζόν στην Έστερς, με την οποία κατέκτησε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα το 1980 και 1981. Στη συνέχεια εργάστηκε ξανά στην Κάλμαρ, πήγε στη νορβηγική Γερβ, επέστρεψε στη Σουηδία, στην Έστερς και τη σεζόν 1988-89 επέλεξε να εργαστεί στην Ελλάδα στον Πανιώνιο, τον οποίο οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 1-3. Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε ομοσπονδιακός προπονητής στην Εθνική Ισλανδίας και το 1992 πήγε στη Σίλκεμποργκ της Δανίας, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1994. Μεσολάβησε μια χρονιά στη φινλανδική Ελσίνκι και το 1996 ανέλαβε την εθνική ομάδα της Δανίας. Παρέμεινε τέσσερα χρόνια στην εθνική Δανίας. Πέτυχε την πρόκριση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998, στη Γαλλία. Εκεί στη φάση των ομίλων νίκησε με 1-0 τη Σαουδική Αραβία, έφερε ισοπαλία 1-1 με τη Νότια Αφρική και προκρίθηκε στους 16 ως δεύτερη από τον όμιλο, αν και ηττήθηκε με 1-2 από τη Γαλλία. Στη φάση των 16 συνέτριψε με 4-1 τη Νιγηρία αλλά στα προημιτελικά ηττήθηκε με 2-3 από τη μετέπειτα φιναλίστ Βραζιλία, αν και προηγήθηκε στο σκορ στο 2΄. Η επιτυχημένη συνεργασία του με την Εθνική Δανίας συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, αφού κατάφερε να την οδηγήσει στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 που διεξήχθη σε Βέλγιο και Ολλανδία. Όμως, εκεί δεν κατάφερε τίποτα σπουδαίο, μιας και έκανε τρεις ήττες. Συνολικά κοουτσάρισε την εθνική Δανίας σε 40 αγώνες με θετικό "παλμαρέ": 17 νίκες, 9 ισοπαλίες, 14 ήττες. Μετά το 2000 εργάστηκε ξανά το 2003 στην Γκέτεμποργκ και το 2005 στη νορβηγική Μόλντε, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Νορβηγίας. Έκτοτε δεν έχει εργαστεί ξανά. Πρωτάθλημα Σουηδίας (2): 1980, 1981. Πρωτάθλημα Δανίας (1): 1994. Κύπελλο Νορβηγίας (1): 2005. Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου (προημιτελικά): 1998. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (τελική φάση): 2000 Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1989. http://www.rsssf.com/tablesg/grk89.html
Αστική Περιοχή Ντζόμπε

Η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Αγγλικά: Njombe Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Njombe Mjini), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Ντζόμπε (Njombe Region) της Τανζανίας.Η διοικητική έδρα είναι στην πόλη Ντζόμπε (Njombe).

 Η Αστική Επαρχία Ντζόμπε (Njombe Urban District), ιδρύθηκε επισήμως, όταν τον Μάρτιο του 2012, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δημιουργήθηκε από το βόρειο τμήμα της παλαιάς Περιοχής Ντζόμπε (Njombe District) η οποία υπήρχε στην Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region). Η Δυτική Περιοχή Ντζόμπε (Western Njombe District), έγινε Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District) και το βόρειο τμήμα έγινε η Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District). Η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District), κατοικείται κυρίως από τρεις φυλές, τους: Μπένα (Bena), Πάνγκουα (Pangwa) και Κίνγκα (Kinga). Οι περισσότεροι κάτοικοι απασχολούνται στη βοσκή και την καλλιέργεια επιβίωσης. Το οδικό δίκτυο είναι σε κακή κατάσταση και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει οχήματα βαρέως τύπου. Στην Αστική Περιοχή (Njombe Urban District), υπάρχει ένα αεροδρόμιο το οποίο εξυπηρετεί τους επισκέπτες της ευρύτερης περιοχής. Το αεροδρόμιο δεν πραγματοποιεί προγραμματισμένες πτήσεις, επίσης, δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία επιβατών, αεροσκαφών, αφίξεων, αναχωρήσεων κλπ. Ο αεροδιάδρομος έχει μήκος μόλις 200 μέτρα και πλάτος 30 μέτρα και επειδή είναι χωμάτινος, δύναται να εξυπηρετήσει μόνο ελαφρά αεροσκάφη. Παρόλα ταύτα, υπάρχουν σχέδια επέκτασης, αναβάθμισης και εκμοντερνισμού του.[σελ.82/153] Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010, η περιοχή που έγινε η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District), είχε μία εκλογική περιφέρεια: Εκλογική Περιφέρεια Νοτίου Ντζόμπε (Njombe Kusini (Njombe South) Constituency) Η Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District), διαιρείται διοικητικά σε Τομείς. Από το 2012, η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District), διαιρείται διοικητικά σε δεκατέσσερα Τμήματα: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ντζόμπε Ντζόμπε Παραπομπές σημειώσεων «njombe Town Council» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016.
Είμαι μια γάτα

Το Εγώ είμαι μια γάτα (ιαπωνικά: 吾輩は猫である, λατινισμός Χέπμπορν: Wagahai wa Neko de Aru) είναι ένα σατιρικό μυθιστόρημα που γράφτηκε μεταξύ 1905–1906από τον Ιάπωνα συγγραφέα Νατσούμε Κοσέκι. Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της περιόδου Μεϊτζί (1868–1912) και πραγματεύεται κατά κύριο λόγο την αμήχανη ανάμειξη του δυτικού πολιτισμού με τις ιαπωνικές παραδόσεις. Ο τίτλος του Σοσέκι χρησιμοποιεί μια πολύ φράση υψηλής επισημότητας, η οποία θα ταίριαζε περισσότερο σε έναν ευγενή, καταδεικνύοντας μεγαλοπρέπεια και βαρύτητα. Αυτό είναι κάπως ειρωνικό, αφού ο ομιλητής, μια ανθρωπόμορφη οικόσιτη γάτα, είναι μια κανονική σπιτική γάτα που ανήκει σε έναν δάσκαλο και όχι σε έναν υψηλόβαθμο ευγενή όπως υποδηλώνει ο τρόπος ομιλίας. Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε δέκα συνέχειες στο λογοτεχνικό περιοδικό Hototogisu. Στην αρχή, ο Σοσέκι σκόπευε μόνο να γράψει το διήγημα που αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του Εγώ είμαι μια γάτα. Ωστόσο, ο Τακαχάμα Κιόσι, ένας από τους εκδότες του, έπεισε τον Σοσέκι να κυκλοφόρησε το έργο σε συνέχειες, οι οποίες εξελίσσονταν στιλιστικά καθώς δημοσιεύονταν. Παρ' όλα αυτά, όλα σχεδόν τα κεφάλαια μπορούν να σταθούν μόνα τους ως διακριτά έργα. Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Γιάννη Λειβαδά και κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Εξάντας.

 Στο Εγώ είμαι μια γάτα, ο αφηγητής ένα επιπόλαιο αιλουροειδές, περιγράφει τις ζωές μιας ομάδας Ιαπώνων της μεσαίας τάξης. Το Εγώ είμαι μια γάτα γίνεται συχνά αντικείμενο μελέτης σε μαθητές ιαπωνικών σχολείων, γεγονός που καθιστά την πλοκή και το στιλ του βιβλίου σταθερά γνωστά πολλά χρόνια μετά τη δημοσίευσή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τρόπος ομιλίας του αφηγητή, ο οποίος ήταν αρχαϊκός ακόμη και την εποχή που γραφόταν το βιβλίο, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με τη γάτα και το βιβλίο. Η προτιμώμενη προσωπική αντωνυμία του αφηγητή, το wagahai, χρησιμοποιείται σπάνια έως ποτέ στην «πραγματική ζωή» στην Ιαπωνία, αλλά επιβιώνει στη μυθοπλασία χάρη στο βιβλίο, εννοώντας σε σενικές γραμμές τα αλαζονικά και πομπώδη ανθρωπόμορφα ζώα. Για παράδειγμα, ο Bowser, ο βασιλιάς-χελώνα που εμφανίζεται σε πολλά βιντεοπαιχνίδια από τη σειρά Mario, χρησιμοποιεί την αντωνυμία wagahai, όπως και η Morgana, ένας γατίσιος χαρακτήρας στο Persona 5 . Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε ταινία η οποία κυκλοφόρησε το 1936. Ο σεναριογράφος Τόσιο Γιασούμι προσάρμοσε το μυθιστόρημα σε σενάριο το οποίο σκηνοθέτησε ο Κον Ιτσικάουα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους ιαπωνικούς κινηματογράφους το 1975. Μια ειδική τηλεοπτική προσαρμογή της ταινίας με τη μορφή anime προβλήθηκε το 1982. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα I Am a Cat στο Wikimedia Commons
Κύρβεις

Οι Κύρβεις ήταν τριγωνικοί πίνακες, συνδεδεμένοι στην κορυφή, έτσι ώστε να σχηματίζουν τρίεδρη, κατ΄άλλους τετράεδρη, πυραμίδα, περιστρεφόμενη γύρω από έναν άξονα που είχε γραμμένους σε κάθε έδρα της τους αρχαιότατους νόμους.

 Ο Αριστοτέλης μαρτυρείότι ο Σόλων είχε βάλει να χαράξουν τον νέο θεμελιώδη νόμο της Αθήνας, του οποίου ο ίδιος ήταν ο δημιουργός, πάνω σε ένα μόνιμο και περίοπτο στύλο, όπως ήταν γραμμένος και ο προηγούμενος, ο θεμελιώδης νόμος του Δράκοντος. Η πολιτική γραφή εμφανίζεται, στην ουσία της, μέσω της χάραξης της πάνω σε ένα στέρεο υλικό, ως όρος της μονιμότητας του νόμου, της ισχύος του πέραν της ζωής του νομοθέτη, από τον οποίο το συγκεκριμένο έργο επιζεί. Γι αυτό η διευθέτηση αυτή εξηγείται από μια μαρτυρία του Αριστοτέλη:Οι νόμοι του Σόλωνος, λέει, ίσχυσαν επί εκατό χρόνια. Στην Αθηναίων Πολιτεία (XLII), ο Αριστοτέλης εξαίρει τη σημασία που είχε στην εποχή του η εγγραφή των εφήβων που γίνονταν πολίτες μετά τη στρατιωτική θητεία τους. Αλλά και στις Ικέτιδες του Ευριπίδη ο Άδραστος πλέκει το εγκώμιο του γραπτού νόμου, όπου γίνεται επίμονη επίκληση του «θείου νόμου» και του «πανελλήνιου νόμου». P.J. Rhodes, «The Athenian Constitution», Penguin Books, 1984 Λουί Ζερνέ, Νόμοι του Πλάτωνα, Βιβλία Ι και ΙΙ
Polikarpov ITP

Το Polikarpov ITP (ρωσικά: Истребитель Тяжелый Пушечный) ήταν σοβιετικό μονοκινητήριο μαχητικό αεροσκάφος που σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ανάπτυξη του ήταν μακρόχρονη και επίπονη εξ αιτίας της μεταφοράς του Σχεδιαστικού Γραφείου στα μετόπισθεν προκειμένου να προστατευθεί από τη γερμανική προέλαση στη Μόσχα τον χειμώνα του 1941. Όταν είχε πια ολοκληρωθεί το δεύτερο πρωτότυπο, η Σοβιετική Αεροπορία διέθετε ήδη πολεμικά αεροσκάφη με αντίστοιχες ή καλύτερες επιδόσεις από το ITP, με συνέπεια την ακύρωση του προγράμματος.

 Τον Νοέμβριο του 1940 ο Νικολάι Πολικάρποφ πρότεινε τη δημιουργία ενός μαχητικού που θα ήταν οπλισμένο με πυροβόλα και θα αναλάμβανε αποστολές συνοδείας βομβαρδιστικών και εγγύς υποστήριξης. Σχεδιάστηκε με προωστικό σύστημα τον κινητήρα Klimov M-107P ή τον Mikulin AM-37. Επίσης προτάθηκαν δύο διατάξεις του οπλισμού: η πρώτη αποτελούνταν από ένα πυροβόλο των 37 mm που έβαλε μέσα από τον κώνο της έλικας και δύο συγχρονισμένα πυροβόλα ShVAK των 20 mm, ένα σε κάθε πλευρά του ρύγχους. Το πυροβόλο των 37 mm είχε αναχορηγία 50 βλημάτων ενώ τα ShVAK από 200 έκαστο. Η δεύτερη διάταξη οπλισμού προέβλεπε τη χρήση ενός ακόμα ShVAK με 200 βλήματα στη θέση του πυροβόλου των 37 mm. Το αεροσκάφος μπορούσε επίσης να μεταφέρει οκτώ ρουκέτες RS-82.Το ITP ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο αεροσκάφος, μικτής κατασκευής. Η άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από ξύλο και οι πτέρυγες από μέταλλο. Το σύστημα προσγείωσης ήταν πλήρως ανασυρόμενο. Μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 624 λίτρα καυσίμου. Το πίσω μέρος της ατράκτου, το πιλοτήριο και το ουραίο ήταν παρόμοια με του Polikarpov I-185.Το αρχικό πρωτότυπο (Μ-1) ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1941 με κινητήρα Μ-107P ισχύος 1300 hp. Για να προστατευθεί από τη γερμανική προέλαση το Σχεδιαστικό Γραφείο μεταφέρθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ με συνέπεια την καθυστέρηση πολλών προγραμμάτων. Το ITP πραγματοποίησε τελικά την παρθενική του πτήση στις 23 Φεβρουαρίου 1942. Ο Μ-107P αποδείχθηκε αναξιόπιστος και αντικαταστάθηκε από τον M-107A στα τέλη του έτους. Το πυροβόλο των 37 mm αντικαταστάθηκε τελικά από ένα των 20 mm. Οι πτητικές δοκιμές δεν ολοκληρώθηκαν διότι το ίδιο αεροσκάφος χρησιμοποιούνταν και για στατικές δοκιμές. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα μπορούσε να φτάσει μέγιστη ταχύτητα 655 km/h σε ύψος 6300 m και θα χρειάζονταν 5,9 λεπτά για να φτάσει σε ύψος 5000 m.Το δεύτερο πρωτότυπο (Μ-2) κατασκευάστηκε το 1942 με κινητήρα Mikulin AM-37, που επίσης αποδείχθηκε αναξιόπιστος και αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από τον Mikulin AM-39 των 1,800 hp. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 23 Νοεμβρίου 1943 αλλά οι πτητικές δοκιμές ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο του επόμενου έτους. Όταν το ITS ήταν έτοιμο, η αεροπορία διέθετε ήδη αεροσκάφη με παρόμοιες ή καλύτερες επιδόσεις και έτσι το μαχητικό δεν μπήκε σε παραγωγή. Polikarpov I-185 Yakovlev Yak-9T Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών Gordon, Yefim (2008). Soviet Airpower in World War 2. Hinckley, England: Midland Publishing. ISBN 978-1-85780-304-4. Gunston, Bill (1995). The Osprey Encyclopaedia of Russian Aircraft 1875–1995 (2Rev.ed. έκδοση). London: Osprey Aerospace. ISBN 1-85532-405-9. Πληροφορίες για το Polikarpov ITP (Ρωσικά)
Μονή Βωσάκου

Η μονή Βωσάκου είναι ορθόδοξο μοναστήρι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό το οποίο βρίσκεται κοντά στο Δοξαρό Ρεθύμνου, Κρήτη. Έχει φρουριακό χαρακτήρα. Αν και δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε, η μονή λειτουργούσε από τους ενετικούς χρόνους και το 1676 απέκτησε σταυροπηγιακό καθεστώς. Ερήμωσε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Η μονή βρίσκεται στα Ταλαία όρη ή Κουλούκωνας, σε ένα μικρό οροπέδιο. Στη μονή φτάνει ασφαλτοστρωμμένος δρόμος μήκους 8 χιλιομέτρων από τον Κάμπο Δοξαρού. Το όνομα της μονής, σύμφωνα με τον Μενέλαο Παρλαμά, έχει δωρική προέλευση και προέρχεται από τις λέξεις «βους» (βόδι) και «σηκός» (περίβολος) και σημαίνει μάντρα βοδιών.

 Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη μονή γίνεται σε νοταριανό έγγραφο του 1629, το οποίο αναφέρει ότι βρίσκεται κοντά στα Καλά Χωράφια, όπου βρίσκεται η μονή Αγίων Πατέρων, με την οποία τον 17ο αιώνα λειτουργούσε παράλληλα. Πάνω από την είσοδο του ναού βρίσκεται επιγραφή σε σκούρο μάρμαρο η οποία αναφέρει ότι το καθολικό της μονής κτίστηκε για πρώτη φορά το 1195. Μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Κρήτης από τους Οθωμανούς το 1669 φαίνεται ότι οι μοναχοί ζήτησαν «Ιερά Διαταγή» από τον Κιοπρουλή πασά, την οποία πιθανόν παρέλαβαν. Το 1676 η μονή χαρακτηρίστηκε σταυροπηγιακή, δηλαδή υπαγόταν απευθείας στο πατριαρχείο, με πατριαρχικό σιγίλλιο. Έχασε το στραυροπηγιακό της χαρακτήρα το 1740, όπως και οι άλλες μονές της Κρήτης. Η μονή συνέχισε να ακμάζει τον 18ο αιώνα και το 1790 χαρακτηρίστηκε ξανά στραυροπηγιακή.Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η μονή πυρπολήθηκε από τους Οθωμανούς, με αποτέλεσμα να καταστραφεί μεταξύ άλλων η βιβλιοθήκη και το αρχείο της, και οι μοναχοί της σφαγιάστηκαν. Από τους 20 μοναχούς επέζησαν μόνο ο ηγούμενος Mελχισεδέκ και ο ιερομόναχος Άνθιμος, οι οποίοι επέστρεψαν στα ερείπια και άρχισαν να ανακατασκευάζουν τα κτίρια. Η μονή άρχισε να ακμάζει ξανά και στα μέσα του 19ου αιώνα το σταυροπηγιακό καθεστώς της αναναεώθηκε. Η ίδια η μονή χρηματοδότησε την κατασκευή σχολείων. Κατά την επανάσταση του 1866 η μόνη περίθαλμψε τους Κρητικούς αγωνιστές. Η μονή το 1881 είχε 12 μοναχούς και 17 μοναχούς, αλλά η δύναμή της στη συνέχεια μειώθηκε, με αποτέλεσμα να διαλυθεί το 1900. Η μονή το 1941 είχε 3 μοναχούς και μετά τον θάνατο των τελευταίων δύο το 1955, η μονή ερήμωσε.Η μονή κρίθηκε διατηρητέα το 1935. Τα κτίρια της μονής αναστηλώθηκαν το 1998. Η μονή είχε φρουριακό χαρακτήρα. Αν και το μοναστήρι έχει σχήμα σχεδόν παραλληλόγραμμο, η ανατολική πλευρά του είναι μικρότερη από τις υπόλοιπες. Η βόρεια πλευρά είναι κτισμένη μερικώς εντός του βράχου, λόγω της κλίσης του εδάφους. Η είσοδος στη μονή γίνεται από την ανατολική πλευρά με θολωτό διαβατικό. Έξω από την πύλη βρίσκονταν φάτνες για τα ζώα όσον επισκέπτονταν τη μονή. Στην πύλη βρίσκεται ανάγλυφος σταυρός ο οποίος περιβάλλεται από τα γράμματα ,ΑΧΞΘ (=1669). Η μονή διαθέτει κεντρική αυλή, στη βόρεια πλευρά της οποίας βρίσκεται ξερή σήμερα κρήνη με τη χρονολογία 1673. Το καθολικό της μονής χρονολογείται από το τέλος του 19ου αιώνα. Η ιστοσελίδα της μονής Αρχειοθετήθηκε 2021-02-27 στο Wayback Machine.
The Hangover III

The Hangover Part III είναι μία αμερικάνικη κωμωδία, παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία Τοντ Φίλιπς και σε σενάριο των Τοντ Φίλιπς, Σκοτ Άρμστονγκ και Κρεγκ Μάζιν. Είναι η τρίτη και η τελευταία ταινία της σειράς The Hangover. Ουσιαστικά είναι συνέχεια του The Hangover II. Οι Μπράντλεϊ Κούπερ, Εντ Χελμς, Ζακ Γαλιφιανάκης και Τζάστιν Μπάρθα επιστρέφουν στους γνώριμους ρόλους τους από τις δυο προηγούμενες ταινίες, όπως και οι Τζέφρεϊ Τάμπορ, Κεν Τζέονγκ και Μάικ Τάισον. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 19 Μαΐου 2013 στο Grauman’s Chinese Theater στο Χόλυγουντ, ενώ στους κινηματογράφους στην Αμερική προβλήθηκε πρώτη φορά στις 23 Μαΐου 2013.

 Στο The Hangover Part III, Έχουν περάσει δύο χρόνια… Ο Φιλ (Μπράντλεϊ Κούπερ), ο Στου (Εντ Χελμς) και ο Νταγκ (Τζάστιν Μπάρθα) ζουν ευτιχισμένες και ήσυχες οικογενειακές ζωές. Τα τατουάζ έχουν αφαιρεθεί με λέιζερ, τα φωτογραφικά τους αρχεία έχουν εκκαθαριστεί. Το τελευταίο πράγμα που άκουσαν για τον μαγνήτη καταστροφής με τʼ όνομα Λέσλι Τσάο (Κεν Τζέονγκ), είναι ότι κατέληξε σε μια ταιλανδέζικη φυλακή. Με τον Τσάο έξω από την καθημερινότητα τους, η παρέα έχει σχεδόν ανακάμψει από τις νύχτες που περιφέρονταν στις κακόφημες περιοχές του Λας Βέγκας, μέσα σε μια θολούρα από ρούφις, απαγωγές, πυροβολισμούς… κυνηγημένοι από τους μαφιόζους εμπόρους ναρκωτικών της Μπανγκόκ. Το μόνο μέλος της αγέλης που δεν είναι ικανοποιημένο είναι ο Άλαν (Ζακ Γαλιφιανάλης). Του λείπει ακόμη μια αίσθηση σκοπού. Το μαύρο πρόβατο της παρέας έχει σταματήσει να παίρνει φάρμακα και έχει ενδώσει στις φυσικές του παρορμήσεις -κάτι που για τον Άλαν σημαίνει κανένα φιλτράρισμα και έλλειψη ορίων και κρίσης- μέχρι που ένα προσωπικό θέμα, θα τον αναγκάσει να αναζητήσει την βοήθεια που χρειάζεται. Και ποιος καλύτερος για κάτι τέτοιο από τους τρεις κολλητούς του που θα τον βοηθήσουν να κάνει το πρώτο βήμα. Μπράντλεϊ Κούπερ στο ρόλο του Φιλ Εντ Χελμς στο ρόλο του Στούαρτ "Στου" Πράις Ζακ Γαλιφιανάκης στο ρόλο του Άλαν Γκάρνερ Τζάστιν Μπάρθα στο ρόλο του Νταγκ Μπίλινγκς Κεν Τζέονγκ στο ρόλο του Λέσλι Τσόου ΤζέφρεΪ Τέιμπορ στο ρόλο του Σιντ Γκάρνερ Μελίσα Μακάρθι στο ρόλο της Κάσι Τζον Γκούντμαν στο ρόλο του Μάρσαλ Μαΐκ Επς στο ρόλο του Μαύρου Νταγκ Τζέιμι Τσανγκ στο ρόλο της Λόρεν Τα γυρίσματα της ταινίας άρχισαν την Δευτέρα 10η Σεπτεμβρίου του 2012 και ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή 16η Νοεμβρίου 2012. Τα γυρίσματα έγιναν στην πολιτεία της Καλιφόρνιας και της Αριζόνας.Συγκεκριμένα έγιναν στο Λας Βέγκας, στο Λος Άντζελες και στο Όραντζ Κάντρι. Με προϋπολογισμό 103.000.000 δολάρια, το The Hangover Part III την πρώτη εβδομάδα προβολής της απέφερε 3.1εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά έχει αποφέρει 112.2 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 249.8 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο, συγκεντρώνοντας συνολικά 362 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Επίσημη ιστοσελίδα The Hangover III στο IMDb The Hangover III στο Rotten Tomatoes The Hangover III στο myFILM.gr
We Got Love (τραγούδι της Τζέσικα Μάουμποϊ)

Το "We Got Love" είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από την Αυστραλέζα τραγουδίστρια Τζέσικα Μάουμποϊ. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 6 Μαρτίου 2018.Εκπροσώπησε την Αυστραλία στη Eurovision 2018.

 Στις 11 Δεκεμβρίου 2017, η Τζέσικα Μάουμποϊ ανακοινώθηκε από το SBS ως ο Αυστραλός εκπρόσωπος για τον επόμενο διαγωνισμό. Το τραγούδι διαγωνίστηκε στον δεύτερο ημιτελικό, στις 10 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Προκρίθηκε στον τελικό όπου κατέλαβε την 20ή θέση με 99 βαθμούς.
Παΐσιος Εμμανουήλ Πωγωνάτος

Ο Παΐσιος Εμμανουήλ Πωγωνάτος ή Παΐσιος Β` ήταν Έλληνας ιεράρχης, γιος του Εμμανουήλ Πωγωνάτου, και όπως μαρτυρά το επωνυμό του κατάγονταν απο κάποιο χωριό του Πωγωνίου της Ηπείρου.

 Διετέλεσε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών τα χρονικά διαστήματα 1716 με 1717 και 1727 με 1731. Το 1733 πήγε με συνοδεία σε περιοδεία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για τη απελευθέρωση χριστιανών που είχαν αιχμαλωτισθεί από την οθωμανική διοίκηση στην Πελοπόννησο. Απεβίωσε το 1743 κατά την διάρκεια τις περιοδείας του, ενώ βρισκόταν στην Βιέννη, και ετάφη εκεί. Δελτίο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος τόμος Ζ΄ 1910, σελ. 480
Τριστάν Τζαρά

Ο Τριστάν Τζαρά (Tristan Tzara, πραγματικό όνομα Sami Rosenstock, Moineşti, 16 Απριλίου 1896 - Παρίσι, 25 Δεκεμβρίου 1963) ήταν Ρουμάνος/Γάλλος ποιητής, ιδρυτής του κινήματος του Ντανταϊσμού, ενός ρεύματος με κύριο στόχο την αισθητική πρόκληση και την αποδόμηση της γλώσσας.

 Ο Τζαρά γεννήθηκε στη Ρουμανία σε μiα εβραϊκή οικογένεια αλλά έζησε και έδρασε κυρίως στο Παρίσι. Στα τέλη του 1929 εγκατέλειψε τον Ντανταϊσμό και μεταπήδησε στην ομάδα των υπερρεαλιστών. Προσπάθεια του ήταν να συνενώσει τον υπερρεαλισμό με τον Μαρξισμό. Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου έλαβε μέρος στην Γαλλική αντίσταση ενώ το 1947 προσχώρησε και στο Κομμουνιστικό κόμμα.Πέθανε στο Παρίσι το 1963. Τα Μανιφέστα του Ντανταϊσμού L' Homme Approximatif (1931) Parleur Seul (1950) Vingt-cinq Poemes (25 Ποιήματα) Υπερρεαλισμός Ντανταϊσμός [1] Τα 25 Ποιήματα σε εικονογράφηση του Ζαν Αρπ.
Γλυφάδα Εύβοιας

Η Γλυφάδα ή Τσέργες (μέχρι το 1954) είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 150 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μ. στους βόρειους πρόποδες της Δίρφης. Βρίσκεται 45 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα και 30 χιλιόμετρα βόρεια από τη Στενή.

 Η Γλυφάδα βρίσκεται σε μικρή πεδινή έκταση στους βόρειους πρόποδες της Δίρφης, σε υψόμετρο περίπου 450 μέτρων. Βορειοανατολικά του χωριού βρίσκεται το ύψωμα Τούρλα (574 μέτρα). Κοντά το χωριό καλλιεργούνται οπωροφόρα δέντρα και αμπέλια. Στις ακτές του Αιγαίου κοντά στο χωριό βρίσκονται οι παραλίες Βύθουρη, Πετάλη, Ακτή (Γλύφα), Γιαλισκάρι, Κοκκινιά (Τρία Νησιά) και Λιβαδάκια. Βορειοδυτικά του οικισμού βρίσκεται δρακόσπιτο και δίπλα του προϊστορική δεξαμενή νερού. Κοντά στην ακτή βορειοδυτικά της Γλυφάδας, σε απόσταση 5-7 χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται η θέση Πόλη, η οποία πιθανόν αντιστοιχεί στη θέση του αρχαίου οικισμού Πόλις. Φαίνεται να ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. και αρχικά να ήταν δήμος της αρχαίας Ερέτριας. Μετά την καταστροφή της Ερέτριας φαίνεται να έγινε τμήμα της Χαλκίδας. Επίσης βρέθηκαν νομίσματα της ρωμαϊκής εποχής, τα οποία υποδεικνύουν κατοίκηση και εκείνη τη χρονική περίοδο. Πέρα από νομίσματα, έχει βρεθεί και άγαλμα εφήβου.Το 1835 οι Τσέργες προσαρτήθηκαν στον δήμο Διρφύων, όμως με την κατάργηση του δήμου το 1841 προσαρτήθηκε Ληλαντίων. Το χωριό προσαρτήθηκε ξανά στον δήμο Διρφύων το 1875, αλλά την επόμενη χρονιά επανήλθε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χαλκίδας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.Το χωριό λεγόταν Τσέργες μέχρι το 1954, οπότε και μετονομάστηκε σε Γλυφάδα, από τις υφάλμυρες πηγές που υπάρχουν κοντά στη θάλασσα. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Στη θέση Κτισμένη, σε υψόμετρο περίπου 160 μέτρων, βρίσκεται ένα δρακόσπιτο, σε μεγάλο βαθμό μπαζωμένο.Η παραλία Βύθουρη είναι μια μικρή παραλία η οποία σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο ορθοπλαγιές. Στις ορθοπλαγιές αυτές βρίσκονται σπήλαια, από τα οποία μεγαλύτερο είναι η σπηλιά Ασκρέπη. Η παραλία Πετάλη είναι βοτσαλωτή και στο εσωτερικό της υπάρχει χαρακτηριστικός βράχος και θαλάσσια σπηλιά. Ο μικρός όρμος Γλυφάδα χρησιμοποιείται ως αλιευτικό καταφύγιο. Γλυφάδα | Ενα ορεινό χωριό με θέα στο Αιγαίο στο https://www.youtube.com/
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1971-1972

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1971-72 ήταν το 13ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 11η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 5 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Φέρεντς Πούσκας. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Κωνσταντίνου (11), Οικονομόπουλος (23). Αμυντικοί: Αθανασόπουλος (31/1), Γ.Βλάχος (16), Καμάρας (13), Καραμανλής (11), Καψής (30), Μητρόπουλος (13), Σούρπης (29), Τομαράς (9). Μέσοι: Δομάζος (30/5), Δημητρίου (30/5), Ελευθεράκης (34/14), Λίναρης (3), Ροκίδης (5), Φυλακούρης (24/5). Επιθετικοί: Αντωνιάδης (34/39), Γονιός (10), Γραμμός (13/4), Δεληγιάννης (6), Καλλιγέρης (1), Κουβάς (28/8), Παπαδημητρίου (21/6), Φούκος (2). Στην ομάδα ανήκαν και οι: Γεράκης, Χατζηανδρέου. Β = Βαθμοί, Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση ενός βαθμού RSSSF 1971-72 Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ (κοινότητα-εκπρόσωπος)

Το Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ (Colombey-les-Deux-Églises) είναι χωριό - κοινότητα στο διαμέρισμα του Άνω Μάρνη στην βορειοανατολική Γαλλία. Η κοινότητα δημιουργήθηκε διοικητικά το 1793, και έγινε μέρος της επαρχίας Σομόν και του καντονιού Μπλεζ. Το 1801, υπό το όνομα Κολομπέ, πέρασε υπό τον έλεγχο του καντονιού Juzennecourt. Το 1972, απορρόφησε τις κοινότητες Αρζαντόλ (Argentolles), Μπιέρν (Biernes), Μπλεζ (Blaise), Σανκούρ (Champcourt), Αρικούρ (Harricourt), Πρατζ (Pratz) και Λαβιλνέβ-ο-Φρεν (Lavilleneuve-aux-Fresnes).

 Η κοινότητα απέκτησε φήμη ως ο τόπος κατοικίας και ταφής του Γάλλου στρατιωτικού και πολιτικού του εικοστού αιώνα Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος απέκτησε σημαντική περιουσία στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού το 1934. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο σε ένα ταπεινό τάφο με μόνο την επιγραφή "Charles de Gaulle 1890-1970". Σε αντίθεση με τον ταπεινό αυτόν τάφο στην δυτική έξοδο του χωριού υπάρχει ένας ψηλός 44,3 μέτρων Σταυρός της Λωρραίνης, ο οποίος τιμά τον διακεκριμένο ρόλο του κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως αρχηγό των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων. Μετά το 1934 ο ντε Γκωλ αποσύρθηκε επανειλημμένως στο Κολομπέ όταν η πολιτική του επιρροή εξασθενούσε: πρώτα με την ίδρυση της Τέταρτης Δημοκρατίας το 1946, και μετά μεταξύ των ετών 1953 και 1958 πριν γίνει Πρόεδρος πάλι στο αποκορύφωμα της Αλγερινής Κρίσης. Η τελευταία αποχώρησή του στο Κολομπέ ήρθε το 1969. Πέθανε εκεί το ακόλουθο έτος. Το Κολομπέ έγινε ευρέως γνωστό ως πολιτική μεταφορά για την προσωρινή αποχώρηση ενός πολιτικού από τα πολιτικά δρώμενα, μέχρι η χώρα του να τον καλέσει ξανά. Ένα μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη του εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2008 από τον Νικολά Σαρκοζί και την Άγκελα Μέρκελ. Αυτή η από κοινού γαλλογερμανική πράξη σηματοδότησε την πεντηκοστή επέτειο των συνομιλιών στο Κολομπέ, στις 14 Σεπτεμβρίου 1958, μεταξύ του Σαρλ ντε Γκωλ και του Κόνραντ Αντενάουερ ως μέρος της διαδικασίας της μεταπολεμικής συμφιλίωσης. Ο ποταμός Μπλεζ περνά μέσα από την κοινότητα. Ιστότοπος της κοινότητας (Γαλλικά) Χάρτης εντοπισμού (Michelin) Mémorial Charles de Gaulle, ένα μνημείο για τον εικοστό αιώνα Mémorial Charles de Gaulle και άλλες συνδεδεμένες εκθέσεις (Γαλλικά)
586 Θέκλα

Η Θέκλα (Thekla) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,233. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Θέκλας εκτιμάται σε 82,38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Ch (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Θέκλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 38 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
ZDF

Η Δεύτερη Γερμανική Τηλεόραση (γερ.: Zweites Deutsches Fernsehen, προφέρεται: [ˌtsvaɪ̯təs ˌdɔʏ̯tʃəs ˈfɛɐ̯nzeːən]) γνωστή ως ZDF είναι γερμανικός δημόσιος τηλεοπτικός οργανισμός με έδρα το Μάιντς του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Λειτουργεί ως ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, το οποίο ιδρύθηκε από όλα τα ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας (Bundesländer). Το ZDF χρηματοδοτείται από τα τέλη τηλεοπτικών αδειών και τα έσοδα από διαφημίσεις.

 Οι ταυτότητες κινουμένων σχεδιαζόμενων μασκότ του σταθμού, το Mainzelmännchen (σύμπλεγμα των λέξεων "Mainz" και "Heinzelmännchen"), οι οποίες δημιούργησε ο Βολφ Γκέρλαχ κατά το ξεκίνημα του καναλιού το 1963, γρήγορα έγιναν δημοφιλή και εξακολουθούν να εμφανίζονται ανάμεσα σε διαφημίσεις. Το 1976, ο Οτλ Άιχερ, σχεδιαστής γραφικών, δημιούργησε το εταιρικό σχέδιο της ZDF. Ένα νέο σχέδιο για τη ZDF δημιουργήθηκε από τον Λι Χαντ το Φεβρουάριο του 2000. Επίσημος ιστότοπος
Αρέθουσα Ικαρίας

Η Αρέθουσα είναι χωριό της Ικαρίας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευδήλου του δήμου Ικαρίας, της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ικαρίας του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Αράθουσα.

 Η Αρέθουσα είναι ορεινό χωριό της κεντρικής Ικαρίας. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις του όρους Αθέρας, νοτιοανατολικά του Ευδήλου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 325. Απέχει 35 χλμ. περίπου Δ. του Αγίου Κηρύκου. Η τοπική κοινότητα Αρεθούσης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,617 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κυπαρίσσι Αρεθούσης, Πέρα Αρέθουσα και Φοίνικας. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Αράθουσα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, στην Ικαρία του νομού Σάμου. Το 1940 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Αρέθουσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρεθούσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευδήλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ευδήλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ικαρίας. Ο ναός της Αγίας Μαρίνας στο βορειοκεντρικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Νεάπολη Πάτρας (παλιά συνοικία)

Ως Νεάπολη καλούταν κατά το 19ο αιώνα μια κεντρική γειτονιά της Πάτρας, πολύ κοντά στο ιστορικό κέντρο της πόλης, ευρισκόμενη βορείως του Βλατερού, σύμφωνα με πολεοδομικό σχέδιο της πόλης του Σταμάτη Βούλγαρη. Η ονομασία ωστόσο έπεσε σε αχρηστία και έπαψε να ακούγεται στην πόλη.

 Σήμερα στο νότιο τμήμα του οικιστικού ιστού της Πάτρας και εγγύς των Ζαρουχλαίικων, ανάντη του ποταμού Γλαύκου, υπάρχει συνοικία με ίδια ονομασία ακριβώς, η οποία ουδεμία σχέση έχει με την αναφερόμενη και δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικό λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Νεάπολις.
Ανταλλαγή συντρόφων

Η ανταλλαγή συντρόφων ( «ανταλλαγή γυναικών» ή «ανταλλαγή ανδρών»), γνωστή διεθνώς ως Swinging, είναι μια μη μονογαμική συμπεριφορά, κατά την οποία τα μέλη που απαρτίζουν ένα ζευγάρι ασχολούνται σεξουαλικά με άλλους για λόγους αναψυχής ή για κοινωνικούς λόγους.

 Το φαινόμενο του swinging είναι μία σχετικά νέα συνήθεια στη σεξουαλική ζωή των ζευγαριών. Ενώ ως τρόπος ερωτικής ζωής είναι πανάρχαιος και πολύ συνηθισμένος σε πολλές περιοχές του κόσμου, οι μονοθεϊστικές θρησκείες (Χριστιανισμός, Ιουδαϊσμός, Ισλάμ) έθεσαν αυστηρούς περιορισμούς στην ερωτική ζωή των ανθρώπων γενικότερα και ιδίως στην διαφοροποίηση από την αυστηρά μονογαμική οικογενειακή ερωτική ζωή (αν και οι μωαμεθανοί δικαιούνται να παντρεύονται 4 γυναίκες). Η διάδοση του φαινομένου θεωρείται ότι προέκυψε μετά από τις πιο ελεύθερες νοοτροπίες σχετικά με την σεξουαλική δραστηριότητα, μετά την σεξουαλική επανάσταση του 1960, την δημιουργία του χαπιού αντισύλληψης και την ικανότητα της ιατρικής να θεραπεύει πλέον σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα. Η υιοθέτηση του «ασφαλούς σεξ» έγινε πιο συχνή μετά την δεκαετία του 1980. Αρχικά το παιχνίδι ονομάστηκε Wife swapping (δηλαδή ανταλλαγή συζύγων) και αργότερα swinging από την έννοια της κούνιας (swing) και της κίνησης που κάνει από το ένα άκρο ως το άλλο και την παρομοίωση της κίνησης του / της συντρόφου, από τη μία αγκαλιά στην άλλη. Αυτό επεκτάθηκε και στη συμμετοχή περισσότερων ζευγαριών, ή και μεμονομένων ατόμων (συνήθως γυναικών), όπου η ανάμειξη ερωτικών συντρόφων σε διάφορα συμπλέγματα γίνεται με τυχαίο τρόπο και κατά τις επιθυμίες των συμμετεχόντων. Η σκηνή αυτή είναι γνωστή από τους αρχαίους χρόνους ως «όργιο» και ο όρος χρησιμοποιείται και σήμερα. Στις ΗΠΑ ιδρύθηκαν λέσχες (Swingers' clubs) οι οποίες είχαν αποκλειστικό σκοπό την οργάνωση οργίων, που βρήκαν σοβαρή ανταπόκριση μεταξύ των φανατικών του είδους. Η πρώτη τέτοιου είδους λέσχη υπήρξε η Plato's Retreat στη Νέα Υόρκη. Εκεί τα ενδιαφερόμενα ζευγάρια ή μεμονωμένα άτομα, είχαν την ευκαιρία να επιδιώξουν ερωτικές σχέσεις με άλλα άτομα με τις ίδες επιθυμίες. Οι μόνοι άνδρες ήταν λιγότερο αποδεκτοί σε τέτοιες συγκεντρώσεις (καθώς ήταν πάρα πολλοί οι ενδιαφερόμενοι) ενώ, αντίθετα, ενθαρρύνονταν να συμμετέχουν μόνες γυναίκες, συχνά χωρίς οικονομική υποχρέωση. Τις ΗΠΑ ακολούθησε η Ευρώπη, με πολλές τέτοιες λέσχες σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ελβετία, η Ολλανδία, η Γερμανία, κ.α. Στην Ελλάδα η ανταλλαγή συντρόφων έχει βρει πολλούς φανατικούς. Ξεκίνησε, δειλά, με προσωπικές αγγελίες σε εφημερίδες και περιοδικά, την δεκαετία του 1970. Σήμερα, με την άνεση και την ανωνυμία που παρέχει η επικοινωνία μέσω του διαδικτύου, έχουν δημιουργηθεί διάφοροι ιστότοποι για ερωτικές επαφές, άλλες αποκλειστικά για ανταλλαγές συντρόφων και άλλες για οποιουδήποτε είδους ερωτική επικοινωνία. Στην ανταλλαγή συντρόφου επιδίδονται και πάρα πολλά παντρεμένα ζευγάρια, που έχουν απορρίψει τις έννοιες της ζήλειας και έχουν βρει ικανοποίηση στην επιδίωξη ερωτικών επαφών παρουσία του συντρόφου τους. Για πολλά ζευγάρια η ανταλλαγή αυτή τόνωσε την σεξουαλική τους ζωή και βοήθησε στη διατήρηση του γάμου τους, όπως τα ίδια δηλώνουν.
Λιούμπκα Ρόντοβα

Η Λιούμπκα Βασίλεβα Ρόντοβα (βουλγαρικά: Любка Василева Рондова‎) (24 Σεπτεμβρίου 1936, Σιδηροχώρι - 15 Μαρτίου 2016, Σόφια) ήταν Βουλγάρα τραγουδίστρια παραδοσιακής μουσικής, γνωστή για την εκτέλεση και την ηχογράφηση πολλών από τα παραδοσιακά τραγούδια της Μακεδονίας ως λαογραφική περιοχή.

 Η Ρόντοβα γεννήθηκε στο Σιδηροχώρι (βουλγαρικά: Шестеово) του δήμου Βιτσίου στην Καστοριά το 1936. Το 1948, στο τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, εγκατέλειψε το χωριό της και πήγε στην Πολωνία με πολλά παιδιά-πρόσφυγες από το δυτικό τμήμα της ελληνικής Μακεδονίας. Αργότερα μετακόμισε στην Τσεχοσλοβακία και αποφοίτησε στις Σλαβικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Η Ρόντοβα και η οικογένειά της εγκαταστάθηκαν στη Βουλγαρία το 1960. Η Ρόντοβα κλήθηκε να συμμετάσχει στο μουσικό και χορευτικό σύνολο «Gotse Delchev» στη Σόφια και ήταν σολίστ του για 30 χρόνια. Βραβεύτηκε με την υψηλότερο βουλγαρικό τάγμα, το Παλιό Βουνό (Stara Planina), το 2002. Πέθανε στις 15 Μαρτίου 2016. A folk song "Veliko, diulber Bugarko" στο YouTube Ένα παραδοσιακό τραγούδι «Ο μαύρος θάνατος death εμφανίστηκε" στο Vbox7 A folk song "Momi Tikveshanki" στο YouTube
Πανθρακικοί Αγώνες 1925

Οι Γ΄ Πανθρακικοί Αγώνες 1925 ήταν αθλητικοί αγώνες που διεξήθησαν στην Κομοτηνή από 28 Ιουνίου ως 1 Ιουλίου 1925 με συμμετοχή αθλητών που προέρχονταν από τέσσερις αθλητικούς συλλόγους της Μακεδονίας-Θράκης. Μετείχαν επίσης αθλητές από στρατιωτικές μονάδες της περιοχής. Περιλάμβαναν αγωνίσματα στίβου ανδρών, εφήβων και αγώνα σε δημόσιο δρόμο. Ήταν η δεύτερη φορά, μετά τους Α΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1923, που έγιναν Κομοτηνή.

 Την διοργάνωση των Γ΄ Πανθρακικών αγώνων ανέλαβε ο Γ.Σ. "Ροδόπη" Κομοτηνής, του οποίου πρόεδρος ήταν ο δραστήριος ιατρός Κασιμάτης. Ενεργό ρόλο στη διοργάνωση έπαιξε η Γενική Διοίκηση Θράκης. Συστάθηκε 15μελής οργανωτική επιτροπή από εκλεκτά μέλη της τοπικής κοινωνίας, η οποία προχώρησε στην προετοιμασία του γυμναστηρίου, επισκευή του αγωνιστικού χώρου, καλλωπισμό και ανέγερση δύο αμφιθεατρικών κερκίδων, χωρητικότητας 1.000 θεατών. Πρόεδρος της Επιτροπής ορίστηκε ο μέραρχος Εξαρχάκης με πληρεξούσιο τον Ζ. Μπογιώτα, αντιπρόεδρος ο δήμαρχος Ν. Ζωίδης, ταμίας ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ροδόπης Μ. Δεϊμερτζόγλου και μέλη ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Νόνης, ο επιτελάρχης Α. Μαγριπλής, ο πρόεδρος του Γυμν. Συλλόγου ιατρός Σεβ. Κασιμάτης, ο επιθεωρητής γυμναστικής Π. Ορεσιτρόφος κ.ά. Για την τελετή έναρξης και τις απονομές κλήθηκε η Δ΄ Στρατιωτική Μουσική από την Καβάλα καθώς και η 1η Προσκοπική Ομάδα Ξάνθης. Εκτός από το Γ.Σ. Ροδόπη Κομοτηνής, στους αγώνες μετείχαν ο Ορφέας Ξάνθης, ο Κένταυρος Σουφλίου, ο Ερμής Αλεξανδρούπολης, το Δ΄ Σώμα Στρατού. Οι σύλλογοι Δράμας, Καβάλας, Σερρών και οι Μεραρχίες VI, VII και XII, δεν έστειλαν αθλητές αν και είχαν προσκληθεί. Έτσι στους αγώνες μετείχαν μόνο θρακικά σωματεία. Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε, όπως στους Β΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1924, ο Ορφέας Ξάνθης, τον οποίο είχε αναλάβει ως γυμναστής ο Σοφοκλής Μάγνης, έμπειρος προπονητής, που επί χρόνια υπήρξε γυμναστής της αθλητικής ομάδας του Πανιωνίου στη Σμύρνη. Πολυνίκεις αθλητές: Ανδρών: Χαράλαμπος Οικονόμου (Ορφέας Ξ.): 3 πρώτες και 2 δεύτερες νίκες. Εφήβων: Μ. Κωνσταντινίδης (Ροδόπη Κομοτηνής): 4 πρώτες νίκες και 1 δεύτερη. Πολυνίκεις σύλλογοι: Ανδρών: Ορφέας Ξάνθης: 11 πρώτες νίκες. Εφήβων: Ροδόπη Κομοτηνής: 7 πρώτες νίκες. *Σε κάποια αγωνίσματα υπήρξαν ισοπαλίες. "Οι Γ΄ Πανθρακικοί Αγώνες Κομοτηνή", περ. "Αθλητική Επιθώρησις", Ιούλιος 1925, σσ. 3-5. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Παναγιώτης Κοσιώνης

Ο Παναγιώτης Κοσιώνης (21 Μαΐου 1934 - 12 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος, αντιδήμαρχος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Πατρών, βουλευτής Αχαΐας με το ΚΚΕ και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

 Γεννήθηκε στον Αλισσό Αχαΐας στις 21 Μαΐου 1934. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία ασκώντας το επάγγελμα του οφθαλμιάτρου. Παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά. Εκλέχτηκε βουλευτής Αχαΐας με το ΚΚΕ τον Ιούνιο του 1989, τον Νοέμβριο του 1989, το 1990, το 2000, και το 2004. Έχει διατελέσει Ε΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 21 Μαρτίου 2000 έως τον Σεπτέμβριο του 2007. Επίσης ήταν κοινοτικός σύμβουλος της κοινότητας Αλισσού από το 1975 έως το 1982. Δημοτικός σύμβουλος Πάτρας από το 1982 έως το 2002 και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και αντιδήμαρχος. Από το 1987 έως το 1989 ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πάτρας. Ήταν επίσης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Προστασίας Τοπίου και Περιβάλλοντος της Πάτρας. Επίσης ήταν μέλος σε πολλές επιτροπές της βουλής. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 αποχώρησε από την πολιτική, και το ΚΚΕ τιμητικά τον έβαλε υποψήφιο στο ψηφοδέλτιο επικρατείας στην 11η προτελευταία και μη εκλέξιμη θέση. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός πολιτικός και παραδοσιακά έπαιρνε ψήφους πέραν της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ στην Αχαΐα.Διεκδίκησε πολλές φορές το δημαρχιακό θώκο. Στις δημοτικές εκλογές του 1998 με τον συνδυασμό Πάτρα μπροστά ενωμένη και έλαβε 19.964 ψήφους, και ήταν τρίτος σε ψήφους. Στις δημοτικές εκλογές του 2002 με τον ίδιο συνδυασμό Πάτρα μπροστά ενωμένη έλαβε 16.667 ψήφους και ήταν πάλι τρίτος. Ο Παναγιώτης Κοσιώνης πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου του 2008 σε ηλικία 74 ετών στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας. Βιογραφικό του απο την Ελευθεροτυπία Αρχειοθετήθηκε 2007-09-26 στο Wayback Machine.
Αχλαδέα Θεσπρωτίας

Η Αχλαδιά (επίσημη ονομασία Αχλαδέα) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Κάργιαννη (Καρυάννη).

 Η Αχλαδιά είναι ορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται κοντά στους νότιους πρόποδες του όρους Φαρμακοβούνι (1.240 μ.) και στο τέλος του δρόμου από τον Γεροπλάτανο (με πρόσφατη ασφαλτόστρωση), λίγο ανατολικότερα των Φιλιατών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Aπέχει 24 χλμ. περίπου ΒΑ. της Ηγουμενίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,293 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Κάργιαννη (ή Καρυάννη) και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αχλαδιά και το 1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αχλαδιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιατών. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στην ανατολική είσοδο του οικισμού. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1991, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://filiates.gr/%CE%B1%CF%87%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC/
Dominator

Dominator είναι ο τίτλος του 13ου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Demolition Records". Στην αρχική έκδοση του δίσκου ανακοινώθηκε ότι θα συμπεριλαμβάνονταν οι διασκευές στο "Burn" των Deep Purple και το "Fortunate Son" των Creedence Clearwater Revival, αλλά τελικά παρέμειναν εκτός δίσκου, με το "Burn" να εμφανίζεται στο επόμενο άλμπουμ των W.A.S.P., "Babylon". Το "Dominator" σκαρφάλωσε στο Top-40 στη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Νορβηγία και έλαβε ανάμεικτες κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, αλλά το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5 και το "Metal Archives" 85%.

 1. Mercy (Lawless) - 4:492. Long, Long Way to Go (Lawless) - 3:153. Take Me Up (Lawless) - 4:334. The Burning Man (Lawless) - 4:395. Heaven's Hung in Black (Lawless) - 7:146. Heaven's Blessed (Lawless) - 5:227. Teacher (Lawless) - 5:018. Heaven’s Hung in Black (Reprise) (Lawless) - 3:139. Deal With the Devil (Lawless) - 5:17 Dominator (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 16 Απριλίου 2007 Το "Dominator" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα Νταγκ Μπλερ - κιθάρα Ντάρελ Ρόμπερτς - κιθάρα στο "Deal With the Devil" Μάικ Ντούντα - μπάσο Μάικ Ντάπκε - τύμπανα Dominator - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - Dominator (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - Dominator - Encyclopaedia Metallum
861 Αΐντα

Η Αΐντα (Aïda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,60. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την όπερα Αΐντα του Τζουζέπε Βέρντι.

 Η μέση διάμετρος της Αΐντα εκτιμάται σε 66,84 ± 3,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,057. Η Αΐντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 57 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα