Νικολάε Κονσταντίν Μπατσαρία

Ο Νικολάε Κονσταντίν Μπατσαρία (Nicolae Constantin Batzaria) (Ρουμάνικη προφορά: nikoˈla.e konstanˈtim batsaˈri.a ; τα επώνυμο αναφέρεται επίσης ως Μπεσαρία (Besaria), Μπασαρία (Basarya), Μπατσαρία (Bațaria) ή Μπαζαρία (Bazaria), επίσης ήταν γνωστός με τα ψευδώνυμα Μος Νάε (Moș Nae), Μος Ένε (Mos Ene) και Αλί Μπαμπά (Ali Baba), 20 Νοεμβρίου 1874 – 28 Ιανουαρίου 1952), ήταν Αρμάνος πολιτιστικός ακτιβιστής, Οθωμανός πολιτικός και Ρουμάνος συγγραφέας, Δάσκαλος και επιθεωρητής της αρμάνικης εκπαίδευσης στα οθωμανικά εδάφη. Εδραίωσε τη φήμη του ως δημοσιογράφου πριν από το 1908. Κατά τη διάρκεια των τριάντα του, εντάχθηκε στο μυστικό επαναστατικό κίνημα, γνωστό ως Νεότουρκοι, που χρησίμευε ως σύνδεσμος του με τις φατρίες των Αρομάνων. Η νικηφόρα Επανάσταση των Νεότουρκων έφερε τον Μπατσαρία στο προσκήνιο της οθωμανικής πολιτικής, εξασφαλίζοντάς του μια θέση στην Οθωμανική Γερουσία και υπηρέτησε για λίγο ως Υπουργός Δημοσίων Έργων υπό τους Τρεις Πασάδες. Ανέλαβε πολλές διπλωματικές αποστολές, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1913, αλλά, ειδοποιημένος από τις συμμαχίες των Τριών Πασάδων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εθνικισμό των Νεότουρκων, αμέσως μετά εγκατέλειψε την οθωμανική πολιτική σκηνή και έφυγε σε οικειοθελή εξορία. Ο Μπατσαρία τελικά εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία και έγινε παραγωγικός συγγραφέας στα ρουμανικά γράμματα, παράγοντας έργα μυθοπλασίας και παιδικής λογοτεχνίας. Μαζί με τον καλλιτέχνη των κόμικς Μαρίν Γιόρντα, δημιούργησε την Χάπλεα (Haplea, Μπούφος), έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες στα πρώιμα ρουμανικά κόμικς. Ο Μπατσαρία συνέλεξε και ξαναδιηγήθηκε παραμύθια από διάφορες λαογραφικές παραδόσεις, ενώ εξέδωσε πρωτότυπα μυθιστορήματα για εφήβους και αναμνήσεις της ζωής του στη Μακεδονία. Μέλος της Ρουμανικής Γερουσίας για μία θητεία, ήταν ενεργός στο επιτελείο των κορυφαίων αριστερών περιοδικών της Ρουμανίας, Αλήθεια (Adevărul) και Πρωί (Dimineața), καθώς και ιδρυτής του παραρτήματος του Dimineața για τα παιδιά, πριν δείξει την αφοσίωσή του στο δεξιό περιοδικό Το σύμπαν (Universul). Ο Μπατσαρία διώχθηκε και φυλακίστηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς και πέρασε τα τελευταία του χρόνια σε σκοτεινή αιχμαλωσία.

 Η Μπατσαρία ήταν γέννημα θρέμμα του Κρούσεβο ( Κρούσοβο), ένα χωριό στην οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή του Μοναστηρίου, σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία. Η Αρομάνικη οικογένειά του είχε πολλά παρακλάδια εκτός αυτής της περιοχής: μέλη μεταναστών είχαν εγκατασταθεί στο Βασίλειο της Ρουμανίας, στην Ανατολία και στο Χεδιβάτο της Αιγύπτου. Ο Νικολάε μεγάλωσε στο Κρούσεβο, όπου σπούδασε κοντά στη διάσημη Αρομάνια δασκάλα Στέριε Κοσμέσκου. Αργότερα παρακολούθησε ένα γυμνάσιο, που χρηματοδοτήθηκε από το Βασίλειο της Ρουμανίας στη Μπίτολα, και αργότερα στις Σχολές Γραμμάτων και Νομικών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Ο νεαρός άνδρας έγινε αφοσιωμένος μαθητής του Ρουμάνου εθνικιστή θεωρητικού Νικολάε Γιόργκα, ο οποίος εγκαινίαζε τις διαλέξεις του στην Ιστορία κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του Μπατσαρία εκεί. Συμμεριζόταν κυρίως την πεποίθηση του Γιόργκα, που εδραιώθηκε με τον καιρό, ότι οι Αρομάνοι δεν ήταν μια απομονωμένη βαλκανική εθνότητα, αλλά μέρος της ευρύτερης ρουμανικής εθνικής κοινότητας. Όπως εξήγησε ο ίδιος, «ο ρουμανικός λαός [είναι] ένα ενιαίο και αδιαίρετο σώμα, ανεξάρτητα από την περιοχή στην οποία τον έχουν εγκαταστήσει οι ιστορικές συνθήκες», και οι «Μακεδόνες Ρουμάνοι» αποτελούσαν «το πιο απόμακρο κλάδο του ρουμανικού κορμού». Ελλείψει κεφαλαίων για τα δίδακτρα του, ο Μπατσαρία δεν αποφοίτησε ποτέ. Αντίθετα, κέρδισε την αναγνώρισή του ως δημοσιογράφος, εκπαιδευτικός και αναλυτής. Πολύγλωσσος, μπορούσε να μιλάει τουρκικά, ελληνικά, βουλγαρικά, σερβικά και γαλλικά, εκτός από τη μητρική του Αρμάνικη και τη σχετική ρουμανική γλώσσα. Ο κριτικός λογοτεχνίας και απομνημονευματολόγος Μπάρμπου Τσιοκουλέσκου, ο οποίος έγινε φίλος με τον Μπατσαρία ως παιδί, θυμάται ότι ο Αρμάνος δημοσιογράφος «μιλούσε όλες τις βαλκανικές γλώσσες» και «τέλεια ρουμανικά» με μια «εύθρυπτη» προφορά. Ενώ βρισκόταν στη Ρουμανία, ο Μπατσαρία ξεκίνησε επίσης τη συνεργασία του με ρουμανικά περιοδικά: Αλήθεια, Πρωί, Φλόγα, Αρχείο, Οβίντιου και Η σκέψη μας. Αξιοσημείωτη είναι και η δουλειά του με περιοδικά που εκδίδονταν από την Αρμάνικη διασπορά. Αυτές οι δημοσιεύσεις απεικόνιζαν τους Αρμάνους ως υποομάδα του ρουμανικού λαού. Περιλαμβάνουν τη Χερσόνησο Βαλκανική («Η Βαλκανική Χερσόνησος», το αυτοαποκαλούμενο «Όργανο για τα ρουμανικά συμφέροντα στην Ανατολή»), τη Μακεδονία και τη Φράτσιλια («Αδελφότητα»). Το τελευταίο, που εκδόθηκε τόσο από τη Μπίτολα όσο και από το Βουκουρέστι, και στη συνέχεια από τη μητρόπολη της Μακεδονίας τη Θεσσαλονίκη, είχε στη συντακτική του επιτροπή τους Νικολάε Παπαχάτζη και Νούσι Τουλίου. Ο Μπατσαρία έκανε το εκδοτικό του ντεμπούτο με έναν τόμο με ανέκδοτα, Παραβολές (Părăvulii) (τυπώθηκε στο Βουκουρέστι το 1901).Ο Μπατσαρία επέστρεψε στη Μακεδονία ως δάσκαλος, εκπαιδεύοντας παιδιά στο σχολείο των Ιωαννίνων και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιό του στη Μπίτολα. Το 1899, αυτός και οι συνάδελφοί του έπεισαν κυρίως τον Τάκε Ιονέσκου, τον Ρουμάνο Υπουργό Παιδείας, να διαθέσει περίπου 724.000 λέι ως επιχορήγηση σε σχολεία της Μακεδονίας, και διαμαρτυρήθηκαν βίαια όταν οι μεταγενέστερες κυβερνήσεις μείωσαν στο μισό αυτό το ετήσιο ποσό. Στη συνέχεια έγινε επικεφαλής επιθεωρητής των ρουμανικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στις οθωμανικές επαρχίες του Κοσσυφοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Ο ιστορικός Γκεόργκε Ζμπουκέα, ο οποίος ερεύνησε τον αυτοπροσδιορισμό των Αρμάνων ως ρουμανική υποομάδα, βλέπει τον Μπατσαρία ως «τον πιο σημαντικό εκπρόσωπο του εθνικού ρουμανικού κινήματος» μεταξύ των Οθωμανών των αρχών του 20ου αιώνα, και «χωρίς αμφιβολία μία από τις πιο περίπλοκες προσωπικότητες, που απεικόνιζαν την ιστορία του υπερπαραδουνάβιου ρουμανισμού». Το ντεμπούτο του Μπατσαρία στις πολιτιστικές συζητήσεις της Μακεδονίας ήρθε σε ένα σημείο καμπής: μέσω των πολιτικών της εκπροσώπων, η Ρουμανία επανεξέταζε το εύρος της ανάμειξής της στο Μακεδονικό ζήτημα και ισχυριζόταν ότι δεν φιλοδοξούσε να προσαρτήσει την αρμάνικη γη. Από τη Μακεδονία, ο Νικολάε Μπατσαρία έγινε ανταποκριτής του Neamul Românesc (Ο ρουμανικός λαός), ενός φυλλαδίου και μετέπειτα περιοδικού, που εκδόθηκε στη Ρουμανία από τον μέντορά του Νικολάε Γιόργκα. Σε εκείνο το στάδιο, ο Μπατσαρία , με τους Τουλίου, Νικολάε Παπαχάτζη και Περίκλε Παπαχάτζη, ίδρυσαν την Ένωση Εκπαιδευτικών στην Υπηρεσία του Ρουμανικού Λαού της Τουρκίας (δηλαδή των Αρμάνων), μια ένωση επαγγελματιών με έδρα τη Μπίτολα. Ήταν σε αποστολή στη Ρουμανία, όπου το αίτημά τους για περισσότερη χρηματοδότηση πυροδότησε ζωηρές συζητήσεις μεταξύ των Ρουμάνων πολιτικών, αλλά ο υπουργός Παιδείας Σπίρου Χαρέτ υπέγραψε τελικά ένα ειδικό ταμείο της Μακεδονίας, αξίας 600.000 λέι (αργότερα αυξήθηκε σε πάνω από 1 εκατομμύριο). Η ομάδα ικανοποίησε επίσης ένα ιδιωτικό κοινό με τον Βασιλιά Κάρολο Α', ο οποίος έδειξε συμπάθεια για την εκστρατεία των Αρμάνων και συμφώνησε να δεχθεί τον Μπατσαρία σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Θεωρούμενος ως μια σημαντική προσωπικότητα μεταξύ των Αρμάνων αντιπροσώπων, ο Μπατσαρία ξεκίνησε επίσης τη συνεργασία του με το περιοδικό Σπορέας (Sămănătorul), με πρόεδρο την εποχή εκείνη τον Νικολάε Γιόργκα. Ο εθνικισμός του Νικολάε Μπατσαρία, που στόχευε ειδικά κατά των Ελλήνων, έγινε πιο εμφανής το 1903, όταν ίδρυσε την εφημερίδα του Βουκουρεστίου Românul de la Pind («Ο Ρουμάνος της Πίνδου»). Δημοσιεύτηκε με το σύνθημα Timeo Danaos et dona ferentes (φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας), και παρακολουθούσε την ελληνική επίθεση κατά των αρμάνικων ιδρυμάτων σε μέρη όπως το Μολοβήστη, καλώντας για δράση ενάντια στον «δόλιο» και «απάνθρωπο» εχθρό. Το 1905, η εφημερίδα του Μπατσαρία συγχωνεύθηκε στο Revista Macedoniei («Περιοδικό Μακεδονία»), που κυκλοφόρησε από μια ένωση εξόριστων, τη Μακεδο-ρουμανική Πολιτιστική Εταιρεία. Ο Μπατσαρία και οι συνάδελφοί του στη Μπίτολα έβγαλαν το Lumina («Το φως»). Ένα αυτοαποκαλούμενο «δημοφιλές περιοδικό για τους Ρουμάνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», χώρισε το περιεχόμενό του σε ένα «καθαρό» ρουμανικό και ένα μικρότερο τμήμα αρομάνων, με στόχο να δείξει «τη συγγένεια αυτών των δύο γλωσσών» και υποστηρίζοντας ότι «οι διάλεκτοι διατηρούνται, αλλά δεν καλλιεργούνται». Ο Μπατσαρία έγινε, το 1904, διευθυντής σύνταξης, αναλαμβάνοντας τη θέση από τον ιδρυτή Ντιμίτρου Κοσμουλέι. Το περιοδικό Το φως ήταν το πρώτο αρμάνικο περιοδικό, που κυκλοφόρησε στα εδάφη της Ρωμυλίας (Τουρκία-Ευρώπη) και υιοθέτησε μια πολιτιστική ατζέντα χωρίς πολιτικούς στόχους, δημιουργώντας την πρώτη δημοφιλή βιβλιοθήκη για αρουμάνους και ρουμανόφωνους μακεδονικής καταγωγής. Ωστόσο, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών δήλωσε ρητά ότι στόχος του ήταν να εξυψώσει το «εθνικό και θρησκευτικό αίσθημα» μεταξύ «του ρουμανικού λαού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Το φως διακρίθηκε για την καλύτερη ποιότητά του, λαμβάνοντας επιχορήγηση 2.880 λέι από την κυβέρνηση της Ρουμανίας, αλλά δεν ήταν πλέον σε έντυπη μορφή στα τέλη του 1908. Μετά από απαγόρευση πολιτικών δραστηριοτήτων από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β', ο Μπατσαρία συνελήφθη από τοπικούς Οθωμανούς αξιωματούχους, και η εμπειρία, που αποκόμισε τον βοήθησε αργότερα στη συγγραφή των απομνημονευμάτων În închisorile turcești («Στις Τουρκικές Φυλακές»). Τον Μάιο του 1905, ο Οθωμανός ηγεμόνας αποφάσισε να αναγνωρίσει ορισμένα αιτήματα των Αρμάνων, κυρίως την αναγνώρισή τους ως ξεχωριστή οντότητα εντός των αυτοκρατορικών συνόρων. Η συμβολή του Μπατσαρία στον Τύπο διαφοροποιήθηκε τα μετέπειτα χρόνια. Με διακριτική βοήθεια από Ρουμάνους αξιωματούχους, ίδρυσε μαζί με τον Νικολάε Παπαχάτζη, στη Θεσσαλονίκη, το γαλλόφωνο φύλλο Courrier des Balkans («Βαλκανική αλληλογραφία», έκδοση 1904). Σχεδιάστηκε ειδικά ως φύλλο προπαγάνδας για τον Αρμάνικο σκοπό, ενημερώνοντας το διεθνές αναγνωστικό του κοινό για τη λατινική προέλευση και τη φιλορουμανική ατζέντα του αρομάνικου εθνικισμού. Εργάστηκε επίσης ή βοήθησε να βρεθούν άλλα αρμάνικα όργανα στη δημοτική γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των Glasul Macedoniei ("Η φωνή της Μακεδονίας") και Grai Bun ("Καλή γλώσσα"). Στα τέλη του 1906, το Περιοδικό Μακεδονία μετατράπηκε ξανά σε Ο Ρουμάνος της Πίνδου, αγωνιζόμενο να επιβιώσει ως αυτοχρηματοδοτούμενη εθνικό βήμα. Ο Μπατσαρία αντικατέστησε επίσης τον N. Μακεντονεάνου ως εκδότης του Καλή γλώσσα το 1907, αλλά το περιοδικό υποχρηματοδοτήθηκε και χρεοκόπησε την ίδια χρονιά. Τα άρθρα του στη Ρουμανία εξακολουθούσαν να δημοσιεύονται στο περιοδικό Ο ρουμανικός λαός του Νικολάε Γιόργκα, αλλά και στο αντίπαλο περιοδικό Ρουμανική ζωή. Το 1908, ο Μπατσαρία ίδρυσε την πρώτη εφημερίδα στην Αρμάνικη γλώσσα, Deșteptarea («Αφύπνιση»), και πάλι στη Θεσσαλονίκη. Τον επόμενο χρόνο, έλαβε χορηγία 6.000 λέι από τη ρουμανική κυβέρνηση και άρχισε να αγωνίζεται για την εισαγωγή μαθημάτων αρμάνικων στα οθωμανικά δημοτικά σχολεία. Παρόλα αυτά, η Αφύπνιση έπαψε να λειτουργεί το 1910. Από το 1907, ο Μπατσαρία ενδιαφερόταν άμεσα για την ανάπτυξη επαναστατικών συνωμοσιών, που είχαν στόχο να αναδιαμορφώσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία εκ των έσω. Έχοντας έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τον Ισμαήλ Εμβέρ, στη συνέχεια συνδέθηκε με την πολυεθνική Επιτροπή Ένωσης και Προόδου, έναν μυστικό πυρήνα του κινήματος των Νεότουρκων. Σύμφωνα με δικές του δηλώσεις, γνώριζε πρόσωπα στην πρώτη γραμμή των οργανώσεων των Νεότουρκων: Μεχμέτ Ταλαάτ, Αχμέτ Τζεμάλ (οι μελλοντικοί «Τρεις Πασάδες», δίπλα στον Εμβέρ), Μεχμέτ Τσαβίτ Μπέη, Χαφίζ Χακκί και άλλους. Αυτό υποστηρίχθηκε εν μέρει από τις σημειώσεις του Εμβέρ στο ημερολόγιό του, το οποίο περιλαμβάνει την αναφορά: «Συνέβαλα καθοριστικά στο να φέρω στην Εταιρεία τα πρώτα χριστιανικά μέλη. Για παράδειγμα, Μπασαρία εφέντη.» Ο ίδιος ο Μπατσαρία ισχυρίστηκε ότι μυήθηκε στην κοινωνία από τον Τζεμάλ και ακολουθούσε ένα τελετουργικό παρόμοιο με αυτό των «μηδενιστών» στη Ρωσική Αυτοκρατορία: έναν όρκο σε ένα περίστροφο τοποθετημένο μέσα σε ένα δωμάτιο με κακό φωτισμό, ενώ τον φύλαγαν άνδρες ντυμένοι με μαύρα και κόκκινα πανιά. Υποτίθεται ότι και ο Μπατσαρία εντάχθηκε στον Τεκτονισμό κάποια στιγμή στη ζωή του.Ο σύγχρονος Τούρκος ιστορικός Κεμάλ Καρπάτ συνδέει αυτά τα γεγονότα με μια ευρύτερη ατζέντα των Νεότουρκων προσέλκυσης Αρμάνων σε μια πολιτική συμμαχία, σε αντίθεση με τις επίσημες πολιτικές των αντίπαλων βαλκανικών κρατών, τα οποία αρνήθηκαν όλα να αναγνωρίσουν την Αρμάνικη εθνότητα ως διακριτή. Ο Ζμπουκέα κατέληξε σε παρόμοιο συμπαίρασμα λέγοντας: «Οι Βαλκάνιοι Ρουμάνοι υποστήριξαν ενεργά τις ενέργειες των Νεότουρκων, πιστεύοντας ότι παρείχαν καλές ευκαιρίες για εκσυγχρονισμό και ίσως εγγυήσεις για το μέλλον τους». Ένας άλλος Τούρκος ερευνητής, ο M. Σιουκρού Χανιόγλου, εξετάζει τη συμμαχία από τη σκοπιά μιας μεγαλύτερης διαμάχης μεταξύ της Ελλάδας (και των Ελλήνων στα οθωμανικά εδάφη) από τη μια πλευρά και, από την άλλη, των Οθωμανών ηγετών και των Αρμάνων υπηκόων τους. Προτείνοντας ότι οι Αρμάνοι ακτιβιστές, όπως και οι Αλβανοί ομόλογοί τους, «υποστήριξαν τη διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας στη Μακεδονία» κυρίως για τον φόβο των Ελλήνων, ο Χανιόγλου υπογραμμίζει τον ρόλο που διαδραμάτισαν οι Βρετανοί μεσολαβητές στην ενίσχυση της οθωμανο-αρμάνικης σύγκρουσης. Σημειώνει ότι, «με εξαίρεση τους Εβραίους», οι Αρμάνοι ήταν η μόνη μη ισλαμική κοινότητα που ενεπλάκη στα οθωμανικά σχέδια. Το 1908, ο Αρμάνος διανοούμενος ωθήθηκε σε υψηλά αξιώματα από την Επανάσταση των Νεότουρκων και τη Δεύτερη Συνταγματική Εποχή: το κόμμα επιβράβευσε τη συνεισφορά του, που νομικά ερμηνεύεται ως «υψηλές υπηρεσίες προς το κράτος», αναθέτοντάς του μια ειδική μη εκλεκτική έδρα στην Οθωμανική Γερουσία (καθεστώς παρόμοιο με αυτό ενός άλλου Νεότουρκου Αρμάνου, του Φιλίπ Μισέα, ο οποίος έγινε βουλευτής). Όπως σημειώνει ο Ζμπουκέα, ο Μπατσαρία δεν είχε τα προσόντα για το αξίωμα, καθώς δεν ήταν ούτε σαράντα ετών ούτε διακεκριμένος γραφειοκράτης και όφειλε την προαγωγή του μόνο στη συνωμοτική του δραστηριότητα. Μέχρι τότε, ο Μπατσαρία λέγεται ότι είχε γίνει επίσης προσωπικός φίλος του νέου σουλτάνου, Μωάμεθ Ε', και του υπουργού Παιδείας Αμπντουραχμάν Σερέφ, ο οποίος φέρεται να μοιράστηκε την ευλάβειά του για τον Νικολάε Γιόργκα. Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Ο Νεότουρκος (Le Jeune Turc) και άλλων εφημερίδων με έδρα την Κωνσταντινούπολη, ο Αρμάνος αγωνιστής διορίστηκε επίσης αντιπρόεδρος της Τουρκικής Ερυθράς Ημισελήνου, μιας ανθρωπιστικής εταιρείας, η οποία του παρείχε στενή εικόνα για την κοινωνική προσφορά των μουσουλμάνων γυναικών εθελοντών και, κατ' επέκταση, μια κατανόηση του ισλαμικού φεμινισμού. Τα επόμενα χρόνια ήταν μια περίοδος μέγιστης αυτονομίας για τους Αρμάνους υπηκόους του Μωάμεθ, οι οποίοι μπορούσαν να εκλέξουν τη δική τους τοπική αυτοδιοίκηση, να μάθουν με ανυπομονησία την Οθωμανική Τουρκική γλώσσα και, ακόμα προσηλωμένοι στον οθωμανισμό, προωθήθηκαν στο γραφειοκρατικό σώμα. Η κοινότητα εξακολουθούσε να είναι δυσαρεστημένη με διάφορα ζητήματα, κυρίως με την αυτόματη ένταξή τους στο μιλλέτ των Οθωμανών Ελλήνων. Ο Μπατσαρία εμπλεκόταν προσωπικά σε μια διαμάχη με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, κάνοντας μία καμπάνια μεταξύ των Τούρκων για την αναγνώριση μιας ξεχωριστής Αρμάνικης επισκοπής. Η αποτυχία αυτού του έργου, όπως και η υποεκπροσώπηση των Αρμάνων στη Γερουσία, προκάλεσε δυσαρέσκεια ορισμένων από τους συναδέλφους ακτιβιστές του Μπατσαρία. Το 1912, κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου, η διχοτόμηση της Μακεδονίας έβαλε τέλος στο περιοδικό Ο Ρουμάνος της Πίνδου, το οποίο έκλεισε ταυτόχρονα με άλλες αρμάνες εθνικιστικές εφημερίδες. Ωστόσο, η πολιτική σταδιοδρομία του Μπατσαρία προχώρησε περαιτέρω με το στρατιωτικό πραξικόπημα του Εμβέρ : έγινε υπουργός Δημοσίων Έργων στο υπουργικό συμβούλιο του Εμβέρ, χωρίς όμως να διακόψει τις δημοσιογραφικές του δραστηριότητες. Ήταν επίσης αυτός, που εκπροσώπησε το εκτελεστικό όργανο στη Διάσκεψη του Λονδίνου, όπου αναγνώρισε την ήττα των Οθωμανών. Ενάντια στον νόμο που όριζε ότι μέλη της οθωμανικής εκτελεστικής εξουσίας δεν μπορούσαν να υπηρετήσουν στη Γερουσία, ο Μπατσαρία δεν έχασε την έδρα του. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, συνέχισε να ενεργεί ως συμπαραστάτης των ρουμανικών πολιτικών και έστελνε μυστικές αναφορές στον φίλο του, βασιλιά Κάρολο Α' της Ρουμανίας. Στις αρχές του 1914, ο Le Jeune Turc δημοσίευσε τον έπαινο του για τον Νικολάε Γιόργκα και το Ινστιτούτο Μελετών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Βουκουρεστίου. Καθώς οι Οθωμανοί διοικητές εκδιώκονταν από τα Βαλκάνια, ο Μπατσαρία και οι άλλοι Αρμάνοι διανοούμενοι έτειναν να υποστηρίξουν το καταδικασμένο σχέδιο μιας ανεξάρτητης, πολυεθνικής, της Μακεδονίας. Στη σύντομη ειρηνική παύση που ακολούθησε την επιστροφή του από το Λονδίνο, ο Μπατσαρία εκπροσώπησε την αυτοκρατορία σε μυστικές συνομιλίες με την κυβέρνηση της Ρουμανίας του Τίτου Μαγιορέσκου, διαπραγματεύοντας μια νέα συμμαχία ενάντια στο νικηφόρο Βασίλειο της Βουλγαρίας. Όπως θυμάται ο ίδιος, το αίτημα απορρίφθηκε από Ρουμάνους πολιτικούς, οι οποίοι δήλωσαν ότι ήθελαν να αποφύγουν την επίθεση σε άλλα χριστιανικά έθνη. Ωστόσο, η οθωμανική προσέγγιση είχε απήχηση στις προθέσεις της Ρουμανίας, και τα δύο κράτη τελικά νίκησαν τη Βουλγαρία στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο. Τα επόμενα χρόνια έφεραν σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των Τριών Πασάδων και του Μπατσαρία. Ήδη θορυβημένος από την επισημοποιημένη διαδικασία εκτουρκισμού, ο Αρμάνος διανοούμενος αποδείχθηκε αντίπαλος των νέων πολιτικών, που συνέδεαν το Οθωμανικό βασίλειο με τη Γερμανική Αυτοκρατορία, τη Βουλγαρία και τις άλλες Κεντρικές Δυνάμεις. Το 1916, δύο χρόνια μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έφυγε από την Κωνσταντινούπολη για την ουδέτερη Ελβετία. Ήταν τότε ανταποκριτής για το νέο περιοδικό του Νικολάε Γιόργκα, Κλαδί (Ramuri). Ο Νικολάε Μπατσαρία τελικά εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Ξεκίνησε μια καριέρα ως συγγραφέας, δημοσιεύοντας μια σειρά από βιβλία μυθοπλασίας και μη λογοτεχνίας στα ρουμανικά. Ήταν, τον Ιανουάριο του 1919, συνιδρυτής του αρχικού συνδικάτου δημοσιογράφων της Μεγάλης Ρουμανίας (Ένωση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων), και, το 1921, δημοσίευσε το βιβλίο του Στις τουρκικές φυλακές (În închisorile turcești) με την Editura Alcaly. Αργότερα δημοσίευσε μια σειρά βιβλίων που περιγράφουν λεπτομερώς τη ζωή των γυναικών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και το σύγχρονο τουρκικό κράτος: Spovedanii de cadâne. Nuvele din viața turcească («Εξομολογήσεις Τούρκων Οδαλίσκων. Μικρές ιστορίες από τη ζωή της Τουρκίας», 1921), Turcoaicele («Οι Τουρκάλες», 1921), Sărmana Lila. Roman din viața cadânelor ("Καημένη Λίλα. Ένα μυθιστόρημα από τη ζωή των Οδαλίσκων», 1922), Prima turcoaică («Η πρώτη των Τούρκων γυναικών»), καθώς και αρκετές μεταφράσεις ξένων βιβλίων για το θέμα αυτό. Μία από τις ιστορίες του για τις οθωμανές γυναίκες, Vecina dela San-Stefano («Ο γείτονας του Γιεσίλκιοϊ»), δημοσιεύτηκε από τη λογοτεχνική επιθεώρηση Σκέψη (Gândirea) στο τεύχος Ιουνίου του 1922. Την ίδια εποχή, οι εκδότες της Ρουμανική ζωή εξέδωσαν το βιβλιαράκι του România văzută departe («Η Ρουμανία φαίνεται από απόσταση»), ένα βιβλίο με δοκίμια, που προσπαθούσε να αναζωογονήσει την εμπιστοσύνη και τον αυτοσεβασμό στους Ρουμάνους πολίτες. Μέλος του Λαϊκού Κόμματος, ο Μπατσαρία υπηρέτησε μια θητεία στη Γερουσία της Μεγάλης Ρουμανίας (συμπίπτει με τη θητεία του Αλεξάντρου Αβερέσκου ως πρωθυπουργού). Μέχρι το 1926, είχε συσπειρωθεί με το αντιπολιτευόμενο Ρουμανικό Εθνικό Κόμμα (PNR). Συμπεριλαμβανόμενος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία του μαζί με τον παλιό του γνωστό Νικολάε Γιόργκα, ενέκρινε τη συγχώνευση του PNR με τους Ρουμάνους Αγρότες, που συνδέονται με το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα (PNȚ) που προέκυψε. Συμμετείχε επίσης σε συνεδριάσεις του Πολιτιστικού Συνδέσμου για την Ενότητα όλων των Ρουμάνων (υπό την προεδρία του Γιόργκα), συμπεριλαμβανομένου ενός συλλαλητηρίου το 1929 στην πόλη Κλουζ. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, έγινε επίσης τακτικός συνεργάτης των βασικών αριστερών εφημερίδων της χώρας: Αλήθεια και Πρωί. Οι ιδιοκτήτες των περιοδικών ανέθεσαν στον Μπατσαρία το έργο της διαχείρισης και της επεξεργασίας μιας νεότερης έκδοσης του Πρωί, Dimineața Copiilor ("Το Πρωινό των Παιδιών"). Η ιστορία λέει ότι δεν διαχειριζόταν απλώς το παράρτημα, αλλά στην πραγματικότητα κατέγραφε το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου για κάθε τεύχος. Ενώ βρισκόταν στο περιοδικό Αλήθεια, ο Μπατσαρία κατηγορήθηκε από δεξιούς ανταγωνιστές ότι προώθησε υπερβολικά τον ηγέτη των Εθνικών Αγροτών Γιούλιου Μανίου εν όψει των εκλογών του 1926. Μια εθνικιστική εφημερίδα, Η χώρα μας (Țara Noastră), υποστήριξε ότι οι πολιτικές στήλες του Μπατσαρία ουσιαστικά καθοδηγούσαν το κοινό να ψηφίσει PNȚ και χλεύασε τον συγγραφέα τους ως «πρώην Νεότουρκο και υπουργικό συνάδελφο του διάσημου [Ισμαήλ] Εμβέρ μπέη». Όπως και το PNȚ, ο δημοσιογράφος της Αλήθειας πρότεινε τη διατήρηση της κοινοτικής και περιφερειακής αυτονομίας στην Μεγάλη Ρουμανία, καταγγέλλοντας τα συστήματα συγκεντρωτισμού ως «θηριώδη αντιδραστικότητα». Λίγο αργότερα, ο Μπατσαρία έστρεψε την προσοχή πάνω του επειδή έγραψε, στο Πρωί, για την ανάγκη προστασίας των θρησκευτικών και κοινοτικών ελευθεριών της εβραϊκής μειονότητας. Η Εθνική-Χριστιανική Αμυντική Ένωση, μια αντισημιτική πολιτική φατρία, αντέδρασε έντονα ενάντια στα επιχειρήματά του, κατηγορώντας τον Μπατσαρία ότι είχε «πουλήσει την ψυχή του» στους Εβραίους ιδιοκτήτες του περιοδικού Αλήθεια και στα « συμφέροντα των Εβραίων» γενικά. Το 1928 ο Μπατσαρία διαμαρτυρήθηκε για την κλιμάκωση της βίας κατά των δημοσιογράφων. Το άρθρο του περιοδικού Αλήθεια προέκυψε από έναν καυγά στα γραφεία της καθημερινής εφημερίδας Το ρεύμα (Curentul), καθώς και από επιθέσεις σε επαρχιακές εφημερίδες. Ο Μπατσαρία εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται για τη διάδοση της υπόθεσης των Αρμάνων. Τα χρόνια του Μεσοπολέμου εντάχθηκε στο Γενικό Συμβούλιο της Μακεδο-Ρουμανικής Πολιτιστικής Εταιρείας, της οποίας ήταν για ένα διάστημα Πρόεδρος. Ήταν ένας από τους υψηλού επιπέδου Αρμάνους διανοούμενους, που προέβησαν σε δημόσιες διαμαρτυρίες όταν, το 1924, οι Έλληνες Χωροφύλακες οργάνωσαν μια καταστολή κατά του ακτιβισμού των Αρμάνων στην Πίνδο. Το 1927, το περιοδικό Η Κοινωνία του Αύριο (Societatea de Mâine) παρουσίασε μια από τις μελέτες του Μπατσαρία για τις εθνοτικές μειονότητες των Βαλκανίων, όπου αντιπαραβάλλει τη δίωξη των Αρμάνων στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας με την «απροσδόκητη» ανοχή τους στην Ελλάδα. Το 1928, ο Μπατσαρία ήταν κριτής σε έναν εθνικό διαγωνισμό ομορφιάς Miss Romania, που διοργανώθηκε από το περιοδικό Εικονογραφημένη πραγματικότητα (Realitatea Ilustrată) και τον δημοσιογράφο Αλεξάντρου Τζιγκάρα-Σαμουρκάς (τα άλλα μέλη αυτής της ομάδας ήταν η γυναίκα ακτιβίστρια Αλεξαντρίνα Καντακουζίνο, η ηθοποιός Μαρία Γκιουργκέα, ο πολιτικός Αλεξάντρου Μαυροντί, ο συγγραφέας Ρεμπρεάνου και οι εικαστικοί Ζαν Αλεξάντρου Στεριάντι και Φρίντριχ Στορκ). Ως δημοσιογράφος της Αλήθειας, ο Μπατσαρία ωστόσο προειδοποίησε ενάντια στον πολιτικά μαχητικό φεμινισμό και το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, παροτρύνοντας τις γυναίκες να βρουν την άνεση τους στο γάμο. Μιλώντας το 1930, πρότεινε ότι η ιδέα ενός φεμινιστικού κόμματος στη Ρουμανία με προκατάληψη ως προς το φύλο ήταν παράλογη, υποστηρίζοντας ότι οι γυναίκες μπορούσαν είτε να υποστηρίξουν τις πολιτικές δραστηριότητες των συζύγων τους είτε, το πολύ, να συνδεθούν με τα υπάρχοντα κόμματα. Το έργο του Μπατσαρία στην παιδική λογοτεχνία, με ποικίλες μορφές, δημοσιεύτηκε συχνά με τα ψευδώνυμα Mosș Nae ("Γέρος Νάε", ένας όρος σεβασμού, που σχετίζεται με το υποκοριστικό του Νικολάε) και Αλή Μπαμπά (από τον ομώνυμο χαρακτήρα στο Χίλια και μία Νύχτες). Μια άλλη παραλλαγή που προτιμούσε ήταν το Μος Ένε. Μέχρι το 1925, ο Μπατσαρία είχε δημιουργήσει τον σατιρικό χαρακτήρα Χάπλεα, (Μπούφος, Βλάκας) τον οποίο έκανε πρωταγωνιστή για μερικά από τα πρώτα κόμικς της Ρουμανίας. Ένα βιβλίο Χριστουγέννων του 1926, που περιελάμβανε 73 ιστορίες για τον Χάπλεα, χαιρετίστηκε εκείνη την εποχή ως ένα από τα καλύτερα βιβλία για παιδιά. Άλλοι χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Μπατσαρία σε διάφορα λογοτεχνικά είδη είναι η Χαπλίνα (η γυναικεία εκδοχή και κανονική σύντροφος του Χάπλεα), ο Χαπλίσορ (το παιδί τους), ο Λιρ και ο Τιμπισίρ (γνωστοί μαζί ως doi isteți nătăfleți, "δύο έξυπνοι μπάσταρδοι") και Ουιτουτσίλα (το Uitucilă προέρχεται από το ρήμα a uita, "ξεχνώ"). Τα γραφικά στις λεζάντες με στίχους του Μπατσαρία παρασχέθηκαν από τον γελοιογράφο Μαρίν Γιόρντα, ο οποίος εργάστηκε επίσης σε μια κινηματογραφική εκδοχή του Χάπλεα (ένα από τα πρώτα δείγματα ρουμανικών κινούμενων σχεδίων). Ήταν μια επιτομή των κόμικς Πρωί, με βοηθητικούς χαρακτήρες τόσο τον Μαρίν Γιόρντα όσο και τον Μπατσαρία (τον αναγνωρισμένο σεναριογράφο). Έκανε την πρεμιέρα του τον Δεκέμβριο του 1927 στον κινηματογράφο Τριανόν του Βουκουρεστίου και ήταν στην παραγωγή για σχεδόν ένα χρόνο. Από το 1929, ο Μπατσαρία ανέλαβε επίσης ως συντάκτης και παρουσιαστής της παιδικής εκπομπής Η Ώρα των Παιδιών (Ora Copiilor), στην Εθνική Ραδιοφωνία. Αυτή η συνεργασία κράτησε μέχρι το 1932, περίοδο κατά την οποία ο Μπατσαρία έδινε και ραδιοφωνικές συνεντεύξεις για ανατολίτικα θέματα (ιστορική Κωνσταντινούπολη, Αλβανική Εξέγερση του 1912 και Κοράνι) ή για διάφορα άλλα θέματα. Μέχρι το 1930, όταν παρακολούθησε το Α' Βαλκανικό Συνέδριο ως μέλος της Επιτροπής Διανοούμενων, ο Μπατσαρία είχε γίνει γνωστός για τα μυθιστορήματα του είδους, που απευθύνονταν στο ευρύ κοινό και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Μεταξύ αυτών ήταν οι Jertfa Lilianei ("Η θυσία της Λιλιάνα"), Răpirea celor două fetițe ("Η απαγωγή των δύο μικρών κοριτσιών"), Micul lustragiu ("Ο μικρός λούστρος ") και η Ina, fetița prigonită ("Ίνα, το Διωκόμενο Κοριτσάκι»). Η κύρια συλλογή παραμυθιών του εκδόθηκε ως Povești de aur («Χρυσές Ιστορίες»). Επίσης, το 1930, δούλεψε σε εγκεκριμένα από το κράτος εγχειρίδια για τη 2η, 3η και 4η τάξη, τα οποία συνέγραψε με τους Π. Πουκιάνου και Ν. Στοΐκα και εκδόθηκαν από το Scrisul Românesc της Κραϊόβα. Επιπλέον, η Μπατσαρία ασχολήθηκε με την εφαρμοσμένη μελέτη της φιλολογίας. Τον Σεπτέμβριο του 1933, σχολίασε στο περιοδικό Αλήθεια για τη μειονότητα των Ρομά και τις πρώτες της προσπάθειες για εκπροσώπηση της κοινότητας. Υποστηρικτής του σκοπού, δήλωσε μπερδεμένος που αυτές οι οργανώσεις εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν το όνομα țigani ("Τσιγγάνοι"). Τα επιχειρήματά του μπορεί να ενέπνευσαν τον ακτιβιστή Γκεόργκε A. Λαζαρεάνου-Λαζουρίτσα, ο οποίος ίδρυσε τη δική του Γενική Ένωση Ρομά στη Ρουμανία. Το άλλο έργο του Μπατσαρία πήρε τη μορφή λογοτεχνικών μελετών: φέρεται να συμβουλεύτηκε τον ερευνητή Σερμπάν Τσιοκουλέσκου σχετικά με τις βαλκανικές καταβολές του κλασικού Ρουμάνου δραματουργού Ιόν Λούκα Καρατζιάλε. Το ενδιαφέρον του για τα ανατολικά θέματα άγγιξε επίσης τις κριτικές του για έργα άλλων συγγραφέων, όπως το δοκίμιό του το 1932 για τα αραβικά και περσικά μοτίβα, που επαναχρησιμοποίησε ο Καρατζιάλε στην ιστορία του Κυρ Ιανουλέα. Η γνωριμία του Καρατζιάλε με τις οθωμανικές πηγές ήταν επίσης το θέμα της τελευταίας γνωστής ραδιοφωνικής συζήτησης του Μπατσαρία, που μεταδόθηκε τον Αύγουστο του 1935. Λίγους μήνες αργότερα, ο Μπατσαρία διορίστηκε Επίτροπος της Έκθεσης «Μήνας Βουκουρεστίου», που διοργανώθηκε με επίσημη υποστήριξη και στην οποία παρευρέθηκε ο βασιλιάς της Ρουμανίας Κάρολος Β΄. Στα μέσα του 1936, ο Μπατσαρία αποχώρισε από το Πρωί και ενώθηκε με τον δεξιό και εθνικιστή αντίπαλό του, Το σύμπαν, και έγινε εκδότης του περιοδικού Το σύμπαν. Στη συνέχεια διορίστηκε συντάκτης του Universul Copiilor ("Το Σύμπαν των Παιδιών"), του νεανικού περιοδικού Το σύμπαν, το οποίο ασχολήθηκε με τις ιστορίες και τα κόμικς του Χάπλεα. Σύμφωνα με τον κριτικό λογοτεχνίας Γκαμπριέλ Ντιμισιάνου, ο οποίος ήταν θαυμαστής του περιοδικού στην παιδική του ηλικία, το περιοδικό Το Σύμπαν των Παιδιών ήταν "πολύ καλό". Ο Μπατσαρία μεταπήδησε επίσης στην πολιτική του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος και εκπροσώπησε την ομάδα των Εθνικών Φιλελευθέρων στο Γενικό Συμβούλιο του Βουκουρεστίου. Στο περιοδικό Το σύμπαν, ενεπλάκη σε πολιτικές διαμάχες, που αντιμετώπιζαν οι αριστεροί και οι δεξιοί, συμπαραστεκόμενοι με τους τελευταίους. Όπως παρατήρησε ο ιστορικός Λουτσιά Μπόια, αυτή ήταν μια αρκετά κοινή τάση μεταξύ της Αρμάνικης ελίτ και, όπως ο ίδιος ο Μπατσαρία το έθεσε σε ένα από τα κείμενά του στο Universul, διαβάστηκε ως «ενδυνάμωση του ρουμανικού στοιχείου». Ο συγγραφέας ενεπλάκη επίσης άμεσα στη σύγκρουση ενάντια στα περιοδικά Το σύμπαν και η Αλήθεια, κατά την οποία η Αλήθεια κατηγορήθηκε ότι ήταν εργαλείο για τον «κομμουνισμό». Προέτρεψε τις αρχές να καταστείλουν αυτό που υποστήριξε ότι ήταν μια κομμουνιστική συνωμοσία, με επικεφαλής τους πρώην εργοδότες του. Σε έκδηλη αντίθεση με το περιοδικό Αλήθεια, και σε συμφωνία με τους Ρουμάνους φασίστες, ο Μπατσαρία υποστήριξε την ιταλική εισβολή στην Αβησσυνία ως ένα βήμα προς τα εμπρός για «αυτόν τον υγιή και δημιουργικό λατινικό πολιτισμό». Ο Μπατσαρία εξέφρασε επίσης συμπάθεια προς το φασιστικό και αντισημιτικό κίνημα της «Σιδηράς Φρουράς». Αυτή η πολιτική στάση άγγιξε τα εκδοτικά του άρθρα σχετικά με τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Επεσήμανε τον θάνατο του Ιόν Μότσα, στην υπηρεσία στο πλευρό του Φρανθίσκο Φράνκο, παρομοιάζοντάς τον με ήρωες όπως ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και ο Λα Φαγιέτ. Ο Μπατσαρία παρόλα αυτά περιθωριοποιήθηκε για το μεγαλύτερο μέρος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ρουμανία περιήλθε σε διαδοχικά φασιστικά καθεστώτα ( Εθνικό Κράτος Λεγεώνων της Σιδηράς Φρουράς και το αυταρχικό σύστημα του ηγέτη Ιόν Αντονέσκου). Εξακολουθούσε να εμφανίζεται και να αξιολογείται σε ένα τεύχος του περιοδικού Familia, όπου συζήτησε την απώλεια της Βόρειας Τρανσυλβανίας και συνέκρινε τα δεινά των κατοίκων της με αυτή των Αρμάνων. Το 50ο βιβλίο του με διηγήματα κυκλοφόρησε επίσης, καθώς η Regina din Insula Piticilor ("Η βασίλισσα του νησιού των νάνων"), θα συμπέσει με τα Χριστούγεννα του 1940. Έβγαλε επίσης το παιδικό αλμανάκ του περιοδικού Το σύμπαν. Το 1942, μετά την πτώση της Φρουράς, η Οικογένεια (Familia) δημοσίευσε ένα μεταθανάτιο φόρο τιμής στον Νικολάε Γιόργκα, ο οποίος είχε δολοφονηθεί από τη Φρουρά το 1940. Από τον Νοέμβριο του 1942, Το σύμπαν φιλοξενούσε μια νέα σειρά πολιτικών άρθρων του, με θέμα «Ρουμάνοι στο εξωτερικό». Αντικατοπτρίζοντας το αναζωπυρωμένο ενδιαφέρον του καθεστώτος Αντονέσκου για το Αρμάνικο ζήτημα, αυτά πρόσφεραν συμβουλές για την τυποποίηση της επίσημης αρμάνικης διαλέκτου. Εκτός από το έργο του ως επιμελητής, ο Μπατσαρία επικεντρώθηκε στη μετάφραση ιστοριών του Δανού συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, οι οποίες τυπώθηκαν με την υπογραφή Mosş Ene σταδιακά μεταξύ 1942 και 1944. Με το ίδιο ψευδώνυμο, εξέδωσε το 1943 το Lacrimile mamei ("Τα δάκρυα της μητέρας"), ένα "μυθιστόρημα για παιδιά και νέους". Εκείνη την εποχή, το περιοδικόΤο Σύμπαν των Παιδιών άρχισε να συνεισφέρει στην προσπάθεια προπαγάνδας του Αντονέσκου, υποστηρίζοντας τις προσπάθειες της Ρουμανίας στο Ανατολικό Μέτωπο, ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Με τα κόμικς και το εκδοτικό του περιεχόμενο, το περιοδικό πρωτοστάτησε σε μια ξενοφοβική εκστρατεία, στοχεύοντας στη γαλλοποιημένη κουλτούρα της ανώτερης τάξης, γελοιοποιώντας τους Ούγγρους της Βόρειας Τρανσυλβανίας και παρουσιάζοντας τους Σοβιετικούς ως άγριους. Το τέλος του πολέμου και η άνοδος του Κομμουνιστικού Κόμματος έκαναν τον Μπατσαρία άμεσο στόχο πολιτικών διώξεων. Λίγο μετά το Πραξικόπημα της 23ης Αυγούστου, ο κομμουνιστικός Τύπος άρχισε να στοχοποιεί τον Μπατσαρία με βίαιη ρητορική, ζητώντας τον αποκλεισμό του από τη Ρουμανική Εταιρεία Συγγραφέων (ή SSR): «το 1936, όταν η Άνα Πάουκερ δικάστηκε, [ο Μπατσαρία] ενώθηκε με τους εχθρούς του λαού, συγκεντρωμένοι κάτω από το κάλυμμα του Στελιάν Ποπέσκου στο περιοδικό Το σύμπαν, υποκινώντας υπέρ του φυλετικού μίσους». Το όργανο του κόμματος, Σπίθα (Scinteia), προσδιόρισε το περιοδικό Το Σύμπαν των Παιδιών ως μια «φασιστική και αντισοβιετική» έκδοση, σημειώνοντας: «Ο προδότης Μπατσαρία, γνωστός και ως Μος Νάε, θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει πλέον θέση για αυτόν στα σημερινά ρουμανικά μέσα ενημέρωσης». Ο Μπατσαρία αφαιρέθηκε από την ιδιότητα του μέλους της SSR τους πρώτους μήνες του 1945, και, το 1946, το περιοδικό Το Σύμπαν των Παιδιών καταργήθηκε. Η εδραίωση ενός κομμουνιστικού καθεστώτος το 1947-1948 οδήγησε στον πλήρη εξοστρακισμό του, ξεκινώντας, όταν αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του από τις αρχές (μια ενέργεια που σύμφωνα με πληροφορίες προκάλεσε την καταστροφή όλων των χειρογράφων του από αμέλεια). Οι πηγές διίστανται για τα γεγονότα, που συνέβησαν κατά τα τελευταία χρόνια του Μπατσαρία. Αρκετοί συγγραφείς αναφέρουν ότι έγινε πολιτικός κρατούμενος των κομμουνιστών. Σύμφωνα με τον Καρπάτ, ο Μπατσαρία πέθανε μέσα στη φτώχεια στο σπίτι του στο Βουκουρέστι στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Μεταγενέστερη έρευνα ωστόσο δείχνει ότι αυτό συνέβη το 1952, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι πιο συγκεκριμένες τέτοιες πηγές αναφέρουν ότι η ζωή του έληξε σε σωφρονιστικό κατάστημα που βρίσκεται στην περιοχή Γκέντσεα του Βουκουρεστίου. Ο επιστήμονας Κλαούντιου Ματάσα, ο οποίος μοιραζόταν το κελί του εκεί, θυμάται: «Το στομάχι του άρρωστο, [ο Μπατσαρία] πέθανε βασικά στην αγκαλιά μου, με εμένα να τον φροντίζω όσο το επέτρεπαν οι περιστάσεις. . ." Ο Μπάρμπου Τσιοκουλέσκου δίνει μια πιο περίπλοκη περιγραφή: «Σε πολύ μεγάλη ηλικία [ο Μπατσαρία] συνελήφθη, όχι επειδή ήταν δεξιός, όπως δεν ήταν στην πραγματικότητα, αλλά επειδή είχε υπηρετήσει ως δημοτικός σύμβουλος. Πασχίζοντας από καρκίνο της σπονδυλικής στήλης, πέθανε όντας κρατούμενος [...] λίγο μετά την καταδίκη του» Σύμφωνα με τον ιστορικό της δημοσιογραφίας Μαρίν Πέτκου, ο εγκλεισμός του Μπατσαρία ήταν ουσιαστικά μια πολιτική δολοφονία.