Μυθοποιία

Μυθοποιία (επίσης μυθοποίηση, από την Ελληνιστική μυθοποιία, μυθοποίησις) είναι ένα αφηγηματικό είδος στη σύγχρονη λογοτεχνία και κινηματογράφο κατά το οποίο δημιουργείται μια φανταστική ή τεχνητή μυθολογία από τον συγγραφέα πεζογραφίας ή άλλου μυθιστορήματος. Αυτή η έννοια της λέξης μυθοποιία δημιουργήθηκε από τον JRR Tolkien τη δεκαετία του 1930. Οι συγγραφείς αυτού του είδους ενσωματώνουν παραδοσιακά μυθολογικά θέματα και αρχέτυπα στη μυθοπλασία.

 Mυθοποίηση είναι επίσης η πράξη δημιουργίας (ή «παραγωγής») μυθολογιών. Σημαντικοί μυθοποιικοί συγγραφείς είναι οι: JRR Tolkien, CS Lewis, William Blake, HP Lovecraft, Lord Dunsany, George RR Martin, Mervyn Peake και George MacDonald. Ενώ πολλά λογοτεχνικά έργα έχουν μυθικά θέματα, μόνο μερικά προσεγγίζουν το σκοπό της μυθοποίησης, την αναφορά του έργου στο ίδιο το έργο. Η τεχνητή μυθολογία, αντί να αναδύεται από αιώνες προφορικής παράδοσης, γράφεται σε σύντομο χρονικό διάστημα από έναν μόνο συγγραφέα ή μια μικρή ομάδα συνεργατών. Καθώς διακρίνεται από τους φανταστικούς κόσμους ή τα φανταστικά σύμπαντα που στοχεύουν στην δημιουργία λεπτομερών κόσμων με καλά ταξινομημένες ιστορίες, γεωγραφίες και νόμους της φύσης, η μυθοποιία έχει στόχο να μιμηθεί και να συμπεριλάβει τη μυθολογία του πραγματικού κόσμου, που δημιουργήθηκε ειδικά για να κάνει τη μυθολογία προσιτή στους σύγχρονους αναγνώστες, ή/και να προσθέσει αξιοπιστία και λογοτεχνικό βάθος στο φανταστικό κόσμο βιβλίων και ταινιών φαντασίας ή επιστημονικής φαντασίας. Τέτοιες μυθολογίες δημιουργούνται σχεδόν πάντα από ένα άτομο, όπως ο κόσμος της Μέσης Γης . Ο όρος μυθοποιία (στα Αγγλικά mythopoieia) προέρχεται από την ελληνιστική μυθοποίησις. Αρχικά, αναφερόταν στην δημιουργία μύθων στην αρχαιότητα. Υιοθετήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον Tolkien ως τίτλος ενός από τα ποιήματά του, που γράφτηκε το 1931 και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο Tree and Leaf . Το ποίημα διέδοσε τη λέξη μυθοποιία ως λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό είδος. Έργα μυθοποιείας συχνά χαρακτηρίζονται ως φαντασία ή επιστημονική φαντασία, αλλά συμπληρώνουν μία ανάγκη του σύγχρονου κόσμου, σύμφωνα με τον Joseph Campbell, έναν διάσημο σπουδαστή της μυθολογίας φανταστικών κόσμων. Ο Campbell μίλησε για έναν κόσμο του Νίτσε που σήμερα έχει ξεπεράσει πολλή από την μυθολογία του παρελθόντος. Αποφάνθηκε ότι πρέπει να δημιουργούνται νέοι μύθοι, αλλά πίστευε ότι η σύγχρονη κουλτούρα αλλάζει υπερβολικά γρήγορα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί η κοινωνία να περιγραφθεί απόλυτα από ένα τέτοιο μυθολογικό κάδρο μέχρι μία μεταγενέστερη εποχή. Η μυθοποιεία μερικές φορές αποκαλείται τεχνητή μυθολογία, κάτι που δίνει έμφαση στο ότι δεν αναπτύχθηκε φυσικά και είναι ένα τέχνασμα που μπορεί να συγκριθεί με την τεχνητή γλώσσα, οπότε δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά ως μυθολογία. Για παράγειγμα, ο αξιοσημείωτος λαογράφος Alan Dundes υποστήριξε ότι "κάθε μυθιστόρημα δεν μπορεί να φτάσει τα πολιτιστικά κριτήρια του μύθου. Ένα έργο τέχνης, ή ένα τέχνημα, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι είναι η αφήγηση της ιερής παράδοσης ενός πολιτισμού... [είναι] το πολύ, τεχνητός μύθος." Το βιβλίο του Lord Dunsany The Gods of Pegana, που εκδόθηκε το 1905, είναι μια σειρά διηγήσεων που συνδέονται με το εφευρεθέν πάνθεον των θεών που κατοικούν στην Pegāna. Ακολουθήθηκε από μία ακόμη συλλογή, Time and the Gods, και από μερικές ιστορίες στο The Sword of Welleran and Other Stories και στο Tales of Three Hemispheres . Το 1919, ο Dunsany είπε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο, "Στο Gods of Pegana προσπάθησα να λογοδοτήσω για τον ωκεανό και το φεγγάρι. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος το έχει δοκιμάσει ποτέ πριν ". Το έργο του Dunsany επηρέασε τα μετέπειτα γραπτά του JRR Tolkien. Ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν έγραψε ένα ποίημα με τίτλο Μυθοποιεία μετά από μια συζήτηση το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου 1931 στο Κολλέγιο Μώντλιν της Οξφόρδης με τους CS Lewis και Hugo Dyson, στο οποίο σκόπευε να εξηγήσει και να υπερασπιστεί τη δημιουργική μυθοποιία. Το ποίημα αναφέρεται στον δημιουργικό ανθρώπινο συγγραφέα ως «ο μικρός δημιουργός» που ασκεί το «δικό του μικρό χρυσό σκήπτρο» και κυβερνά την «υποδημιουργία» του (κατανοητό ως δημιουργία του ανθρώπου μέσα στην δημιουργία του Θεού ). Ο ευρύτερος θρύλος του Tolkien περιλαμβάνει όχι μόνο μύθους προέλευσης, μύθους δημιουργίας και επική ποίηση, αλλά και φανταστική γλωσσολογία, γεωλογία και γεωγραφία . Εξετάζει πιο σύντομα τη λειτουργία τέτοιων μύθων, «υποκρήμωσης» και «Νεράιδων» στο διήγημα Leaf by Niggle (1945) , το μυθιστόρημα Smith του Wootton Major (1967) και τα δοκίμια Beowulf: The Monsters and the Critics (1936) και On Fairy-Stories (1939). Γραμμένο το 1939 για παρουσίαση από τον Τόλκιεν στο Andrew Lang lecture στο University of St Andrews και εκδοσμένο σε τύπο το 1947, το Σχετικά με τις Νεραϊδο-Ιστορίες εξηγεί τις "Νεράιδες" ως μία πλασματική πραγματικότητα και ένα αρχέτυπο πεδίο στην ψυχή απ'όπου προέρχεται η "υποδημιουργική" ικανότητα του Ανθρώπου. Ο Τόλκιεν δίνει έμφαση στη σημασία της Γλώσσας στην πράξη της διοχέτευσης "υποδημιουργίας", μιλώντας για την ανθρώπινη γλωσσολογική ικανότητα γενικότερα, αλλά και για τις ιδιαιτερότητες της γλώσσας που χρησιμοποιείται σε μία δοσμένη παράδοση, συγκεκριμένα στη μορφή μιας ιστορίας και τραγουδιού:Η μυθολογία δεν είναι ασθένεια, αν και μπορεί όπως όλα τα ανθρώπινα πράγματα να ασθενήσει. Μπορoύμε να πούμε ακόμα και ότι η σκέψη είναι μια ασθένεια του μυαλού. Θα ήταν πιο κοντά στην αλήθεια να πούμε ότι οι γλώσσες, ειδικά οι σύγχρονες Ευρωπαϊκές γλώσσες, είναι μία ασθένεια της μυθολογίας. Αλλά η Γλώσσα δεν μπορεί, ολόκληρη, να απορριφθεί. Το ενσαρκωμένο μυαλό, η γλώσσα, και το παραμύθι είναι στον κόσμο μας σύγχρονα. Το ανθρώπινο μυαλό, προικισμένο με τις δυνάμεις της γενίκευσης και της αφαιρετικότητας, βλέπει, όχι μόνο πράσινο γρασίδι, διαφοροποιώντας το από άλλα πράγματα (και βρίσκοντάς το ωραίο να το κοιτάζει), αλλά βλέπει ότι είναι πράσινο καθώς και ότι είναι γρασίδι. Αλλά πόσο δυνατή, πόσο διεγερτική στην ίδια την ικανότητα που το δημιούργησε, ήταν η εφεύρεση του επιθέτου: κανένα ξόρκι ή μαγικό άσμα στις Νεράιδες δεν είναι περισσότερο ισχυρό. Και αυτό δεν εκπλήσσει: τέτοια ξόρκια μπορεί πράγματι ότι είναι παρά μόνο μία άλλη όψη των επιθέτων, ένα μέρος του λόγου σε μία μυθική γραμματική. Το μυαλό που σκέφτηκε το φωτεινό, βαρύ, γκρι, κίτρινο, ακίνητο, ταχύ, επίσης σύλληψε μαγεία που θα έκανε βαριά πράγματα ελαφριά, και ικανά να πετάξουν, θα μεταμόρφωνε γκρι μόλυβδο σε κίτρινο χρυσό, και την ακίνητη πέτρα σε ταχύ νερό. Αν μπορούσε να κάνει το ένα, μπορούσε να κάνει και το άλλο: αναπόφευκτα έκανε και τα δύο. Όταν μπορούμε να πάρουμε το πράσινο από το γρασίδι, το μπλε από τον ουρανό, και το κόκκινο από το αίμα, έχουμε ήδη τη δύναμη ενός μάγου—πάνω στο επίπεδο; και την επιθυμία να ασκήσουμε αυτή τη δύναμη στον κόσμο εκτός των μυαλών μας που ξυπνά. Δεν βγάζει νόημα ότι θα χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη καλά σε κάθε επίπεδο. Μπορεί να βάλουμε ένα θανατηφόρο πράσινο στο πρόσωπο ενός ανθρώπου και να παράγουμε τρόμο; μπορεί να κάνουμε το σπάνιο και τρομερό μπλε φεγγάρι να λάμψει; ή μπορεί να προκαλέσουμε δάση να ανθίσουν με ασημένια φύλλα και κριάρια να φορούν προβιές από χρυσό, και να βάλουμε καυτή φωτιά στην κοιλιά του ψυχρού σκουληκιού. Αλλά σε τέτοια "φαντασία", όπως αποκαλείται, δημιουργείται νέα μορφή; Η Νεράιδες ξεκινούν; Ο άνθρωπος γίνεται υποδημιουργός. Οι μυθοποιητικές παρατηρήσεις του Τόλκιεν έχουν σημειωθεί για την ομοιότητά τους με τη χριστιανική έννοια του Λόγου, που λέγεται ότι ενεργεί τόσο ως η «[...] γλώσσα της φύσης» που δημιουργήθηκε από τον λόγο του Θεού, όσο και ως «επανάληψη του περιορισμένου μυαλού της αιώνιας πράξης της δημιουργίας στο άπειρο ΕΙΜΑΙ ». Τη στιγμή που ο Τόλκιν συζήτησε τη χρησιμότητα του μύθου και της μυθοποιίας με τον Κλ. Στ. Λιούις το 1931, ο Λιούις ήταν θεϊστής και του άρεσε, αλλά ήταν σκεπτικός για τη μυθολογία, παίρνοντας τη θέση ότι οι μύθοι ήταν "ψέματα και άρα άχρηστοι, ακόμα κι αν" έπνευσαν ασημί. Ωστόσο, ο Λιούις άρχισε αργότερα να μιλά για τον Χριστιανισμό ως τον «αληθινό μύθο». Ο Λιούις έγραψε: «Η ιστορία του Χριστού είναι απλά ένας αληθινός μύθος: ένας μύθος που μας δουλεύει με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άλλοι, αλλά με αυτήν την τεράστια διαφορά που πραγματικά συνέβη». Στη συνέχεια, τα Χρονικά της Νάρνιας θεωρούνται μυθοποιία, με ιστορίες που αναφέρουν ότι η χριστιανική μυθολογία, δηλαδή η αφήγηση ενός μεγάλου βασιλιά που θυσιάζεται για να σώσει τον λαό του και αναστηθεί. Φανταστικό Σύμπαν Τεχνητή Μυθολογία Τόλκιεν: Adcox, Τζον. Μπορεί η φαντασία να είναι μύθος; Μυθοποιία και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών . Δημοσιεύθηκε από το Newsletter του Mythic Imagination Institute, Σεπτέμβριος / Οκτώβριος, 2003. Μενίον, Μάικλ. Tolkien Elves and Art, στο JRR Tolkien's Aesthetics . 2003/2004 (σχόλιο για τη Μυθοποιία το ποίημα). Chance, Jane (Απριλίου 2004). Tolkien and the Invention of Myth: A Reader. Lexington, Kentucky: University Press of Kentucky. ISBN 0-8131-2301-1. 0-8131-2301-1C. S. Lewis, George MacDonald: Lobdell, Jared (1 Ιουλίου 2004). The Scientifiction Novels of C.S. Lewis: Space and Time in the Ransom Stories. McFarland. σελ. 162. ISBN 0-7864-8386-5. Lewis, C. S. (1946), The Great Divorce, London: Collins, 0-00-628056-0 Η δημιουργία ταινιών ως δημιουργία μύθωνMcConnell, Frank D. (1982). Storytelling and Mythmaking: Images from Film and Literature. ISBN 978-0-19-503210-9. Λούκας: Χάρτ, Στίβεν. Γαλαξιακός αερόσακος, Salon.com ', Απρίλιος, 2002. Greydanus, Steven D. An American Mythology: Why Star Wars Still Matters, Decent Film Guide, πνευματικά δικαιώματα 2000–2006. Λίντεν, Τζον. Η Αποκαλυπτική Κοσμολογία των Star Wars, The Journal of Religion & Film: Vol. 4, Νο. 1 Απριλίου 2000 (Περίληψη). Μυθοποιία Αρχειοθετήθηκε 2021-04-20 στο Wayback Machine. Μυθοποιία Τηλεόραση