IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ποταμός Γκάμπια

Ο Ποταμός Γκάμπια είναι ποταμός της Δυτικής Αφρικής και είναι ένα από τα πιο διάσημα μέρη επίσκεψης στη Γκάμπια. Το όνομά του προήλθε από τη χώρα την οποία διασχίζει στο μεγαλύτερο μήκος του (Γκάμπια). Ο πιο γνωστός οικισμός του ποταμού είναι η πόλη του Μπανζούλ η οποία αποτελεί και πρωτεύουσα της χώρας.

 Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στη Γουινέα και συγκεκριμένα στο οροπέδιο Futa Jallon και οι εκβολές του στον Ατλαντικό Ωκεανό. Το μήκος του είναι χίλια εκατό χιλιόμετρα (1.100χλμ) ενώ το πλάτος του κυμαίνεται από δέκα έξι χιλιόμετρα (16χλμ) έως και διακόσια μέτρα (200μ). Τα νερά του είναι λασπώδη ενώ το βάθος του δεν ξεπερνά τα οχτώ μέτρα (8μ). Ορισμένοι παραπόταμοί του είναι οι ποταμοί Bao και Balong. Ο ποταμός Γκάμπια ολοκληρώνει το παζλ μιας μεγάλης ζούγκλας. Εκεί παρατηρούνται μεγάλες εκτάσεις τροπικών δασών. Ο ποταμός αποτελεί κατοικία για πολλά είδη άγριων ζώων όπως ιπποπόταμοι, κροκόδειλοι, φίδια. Γύρω από αυτόν θα συναντήσει κανείς μπαμπουίνους, χιμπατζήδες και αντιλόπες. Οι πληθυσμοί που διαμένουν κοντά στις όχθες του ποταμού, ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, καθώς προσφέρεται ένα προσοδοφόρο έδαφος από τα νερά του. Επιπλέον, υπάρχουν κάτοικοι: κτηνοτρόφοι με την ονομασία Fulbe τεχνίτες με την ονομασία Sarakole [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2021-11-14 στο Wayback Machine.
Άγιοι Πάντες Θεσπρωτίας

Οι Άγιοι Πάντες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1928, ο οικισμός ονομαζόταν Αχούρια (τα). Στην τοπική κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Παλαιοχώρι.

 Οι Άγιοι Πάντες είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Θεσπρωτίας, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Βρίσκονται στους νότιους πρόποδες της κορυφής Μεγάλη Ράχη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Aπέχουν 35 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Ηγουμενίτσας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 8,856 χμ² (2011) (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ως Άχούρια Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αχουρίων Αγίων Πάντων Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιοι Πάντες Ιωαννίνων. Ως Άγιοι Πάντες Με το ΦΕΚ 119Α – 01/04/1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίων Πάντων και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιατών(Πηγή: ) Ο οιισμός υπάγεται εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Το γεφύρι του χωριού που γεφυρώνει το ρέμα της Καβάλας του Καλπακιώτη ποταμού. Κατασκευάστηκε το 1800 με χορηγία του Σουλιώτη Αντώνη Τσακίρη. Είναι μονότοξο, με άνοιγμα 5,6 μ. και ύψος 4,4 μ. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου, με βρύση στα θεμέλια και υπεραιωνόβια πλατάνια να την περιβάλλουν Η εκκλησία των Αγίων Πάντων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Αθηνών (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί της νομαρχίας Αθηνών του Νομού Αττικής σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, που ήταν σε ισχύ μέχρι το 2010. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της στατιστικής υπηρεσίας για την απογραφή πληθυσμού (Ελλάδας) του 2001. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο πραγματικός πληθυσμός κατά περίπτωση. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Νομαρχία Αθηνών [ 2.664.776 ]

 Δ.δ. Αθηναίων -- η Αθήνα [745.514] Δ.δ. Αγίας Βαρβάρας -- η Αγία Βαρβάρα [30.562] Δ.δ. Αγίας Παρασκευής -- η Αγία Παρασκευή [56.836] Δ.δ. Αγίου Δημητρίου -- ο Άγιος Δημήτριος [65.173] Δ.δ. Αγίων Αναργύρων -- οι Άγιοι Ανάργυροι [32.957] Δ.δ. Αιγάλεω -- το Αιγάλεω [74.046] Δ.δ. Αλίμου -- το Καλαμάκι [38.047] Δ.δ. Αμαρουσίου -- το Μαρούσι [69.470] Δ.δ. Αργυρούπολης -- η Αργυρούπολη [33.158] Δ.δ. Βριλησσίων -- τα Βριλήσσια [25.000] Δ.δ. Βύρωνος -- ο Βύρωνας [61.102] Δ.δ. Γαλατσίου -- το Γαλάτσι [58.042] Δ.δ. Γλυφάδας -- η Γλυφάδα [80.409] Δ.δ. Δάφνης -- η Δάφνη [23.674] Δ.δ. Ελληνικού -- το Ελληνικό [16.740] Δ.δ. Ζωγράφου -- ο Ζωγράφος [76.115] Δ.δ. Ηλιούπολης -- η Ηλιούπολη [75.904] Δ.δ. Ηρακλείου -- το Ηράκλειο [45.926] Δ.δ. Ιλίου (Νέων Λιοσίων) -- το Ίλιον (τα Νέα Λιόσια) [80.859] Ο δήμος Καισαριανής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 26.419 κατοίκους και περιλαμβάνει: Δ.δ. Καισαριανής [26.419] η Καισαριανή [26.323] ο Βλητικός Σταθμός [96] Δ.δ. Καλλιθέας -- η Καλλιθέα [109.609] Δ.δ. Καματερού -- το Καματερό [22.234] Δ.δ. Κηφισιάς -- η Κηφισιά [43.929] Δ.δ. Λυκοβρύσεως -- η Λυκόβρυση [8.116] Δ.δ. Μελισσίων -- τα Μελίσσια [19.526] Δ.δ. Μεταμορφώσεως -- η Μεταμόρφωση [26.448] Δ.δ. Μοσχάτου -- το Μοσχάτο [23.153] Δ.δ. Νέας Ερυθραίας -- η Νέα Ερυθραία [15.439] Δ.δ. Νέας Ιωνίας -- η Νέα Ιωνία [66.017] Δ.δ. Νέας Σμύρνης -- η Νέα Σμύρνη [73.986] Δ.δ. Νέας Φιλαδελφείας -- η Νέα Φιλαδέλφεια [24.112] Δ.δ. Νέας Χαλκηδόνος -- η Νέα Χαλκηδόνα [10.112] Δ.δ. Νέου Ψυχικού -- το Νέο Ψυχικό [10.848] Δ.δ. Παλαιού Φαλήρου -- το Παλαιό Φάληρο [64.759] Δ.δ. Παπάγου -- ο Παπάγος [13.207] Δ.δ. Περιστερίου -- το Περιστέρι [137.918] Δ.δ. Πετρούπολης -- η Πετρούπολη [48.327] Δ.δ. Πεύκης -- η Πεύκη [19.887] Δ.δ. Ταύρου -- ο Ταύρος [14.963] Δ.δ. Υμηττού -- ο Υμηττός [11.139] Δ.δ. Φιλοθέης -- η Φιλοθέη [7.310] Ο δήμος Χαϊδαρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 46.276 κατοίκους και περιλαμβάνει: Δ.δ. Χαϊδαρίου [46.276] το Χαϊδάρι [45.227] ο Σκαραμαγκάς [1.049] Δ.δ. Χαλανδρίου -- το Χαλάνδρι [71.684] Δ.δ. Χολαργού -- ο Χολαργός [32.166] Δ.δ. Ψυχικού -- το Ψυχικό [10.901] Κ.δ. Εκάλης -- η Εκάλη [5.190] Κ.δ. Νέας Πεντέλης -- η Νέα Πεντέλη [6.156] Η κοινότητα Πεντέλης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.829 κατοίκους. Στην κοινότητα περιλαμβάνονται: Κ.δ. Πεντέλης [4.829] η Πεντέλη [4.731] η Νταού Πεντέλης [98]
Μουσείο Μεταλλωρυχίας Γκουίντο

Το ορυχείο Γκουίντο (πολωνικά: Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego) είναι ιστορικό ανθρακωρυχείο και ταυτόχρονα μουσείο το οποίο βρίσκεται στο Ζάμπζε της Σιλεσίας στην Πολωνία. Το μουσείο είναι ένας από τους κόμβους στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς. Πρόκειται για ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει καταγραφεί στο μητρώο του Βοεβοδάτου Σιλεσίας (A / 1342-1387 z 2.26.1987) και αποτελεί πολιτισμικό μνημείο στην Πολωνία (ID 641754).

 Το ορυχείο Γκουίντο ιδρύθηκε το 1855 από τον Γκίντο Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ (1830-1916), με στόχο να εφοδιάζει τους μύλους του Ντόνερσμαρκ με άνθρακα. Η μέγιστη παραγωγή του ορυχείου σημειώθηκε το 1885, όταν εξορύχθηκαν 312.976 τόνοι άνθρακα. Κατά την επεξεργασία του άνθρακα, το ορυχείο συνέχιζε να αντλεί νερό από γειτονικά ορυχεία. Αυτή η λειτουργία μειώθηκε τη δεκαετία του 1930 και το ορυχείο έκλεισε το 1960. Το 1967, η εγκατάσταση άνοιξε εκ νέου ως δοκιμαστικό ανθρακωρυχείο. Το 1987, οι εγκαταστάσεις του κηρύχθηκαν διατηρητέες. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1982, είχε δημιουργηθεί ένα υπαίθριο μουσείο πάνω από το ορυχείο Γκουίντο, το οποίο και έκλεισε το 1996. Το σημερινό μουσείο μεταλλωρυχίας άνοιξε στα 170 μέτρα το 2007 και στα 320 μέτρα το 2008.Τεχνικά, το παλιό ορυχείο αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της άμμου. Η πρώτη στοά, η στοά Μπάρμπαρα του 1856 εγκαταλείφθηκε στα 30 μ. Η δεύτερη στοά, η στοά Κονκόρντια μετονομάστηκε σε στοά Γκουίντο. Η διερευνητική εξόρυξη στα 80 μ. εγκαταλείφθηκε λόγω βλάβης, ενώ στα 117 μέτρα βρέθηκε νερό. Ελήφθη οικονομική βοήθεια από τη σιδηροδρομική ένωση Άνω Σιλεσίας (γερμανικά: Oberschlesische Eisenbahn Gesellschaft). Στο ορυχείο Γκουίντο άνοιξε μια νέα στοά, η στοά Σιδηροδρόμου. Το έργο αγοράστηκε το 1887 από την πρωσική Finanzamt (Εφορία) και συγχωνεύτηκε με το ορυχείο Βασίλισσα Λουίζα. Το Γκουίντο και η στοά Σιδηροδρόμου είχαν βάθος στα 320 μέτρα. Το 1912, το ορυχείο Γκουίντο συγχωνεύτηκε με το νεόκτιστο ορυχείο Ντέλμπρουκ (Makoszowy Coal Mine-post 1945) και ένα εργοστάσιο οπτάνθρακα. Η Σιλεσία διασπάστηκε το 1922 και το ορυχείο Ντέλμπρουκ (μαζί με το ορυχείο Γκουίντο) παραδόθηκε στην εξορυκτική εταιρεία Prussian Preussag. Το 1928, η στοά Γκουίντο έκλεισε και η στοά Σιδηροδρόμου μετατράπηκε σε στοά μεταφοράς για το συνεργείο και για τα υλικά. Το υπόγειο μουσείο βρίσκεται στα 320 μ. κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, με ένα δεύτερο επίπεδο να αντιπροσωπεύει ένα ορυχείο του 19ου αι. στα 170 μ. Τα 320 μέτρα του σε βάθος καθιστούν το Γκουίντο το βαθύτερο επισκέψιμο ορυχείο στην Ευρώπη. Ο χώρος διαθέτει εξοπλισμό για την προσομοίωση εξορυκτικών καταστροφών καθώς και μια αίθουσα συναυλιών. Υπάρχει επίσης μια έκθεση αφιερωμένη στους πολιτικά καταπιεσμένους στρατιώτες και ανθρακωρύχους της δεκαετίας του 1950, που ως νέοι αναγκάστηκαν να εργαστούν κάτω από τη γη αντί να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία. Επίσημος ιστότοπος
Ακανθαστέρας

Ο ακανθαστέρας (Acanthaster) είναι γένος από μεγάλους και δηλητηριώδεις αστερίες, το μοναδικό γένος στην ομώνυμη οικογένεια ακανθαστερίδες. Περιλαμβάνει κατά βάση δύο είδη, από τα οποία το γνωστότερο είναι ο «αστερίας - ακάνθινος στέφανος» (Acanthaster planci). Αμφότερα τα είδη είναι ιθαγενή κοραλλιογενών υφάλων στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, ιδίως στα παράλια των Φιλιππίνων. Συμβάλλουν στην υποβάθμιση των κοραλλιογενών υφάλων, επειδή αν είναι πολλοί καταναλώνουν μεγάλη ποσότητα ζωντανών κοραλλιών για τροφή.

 Acanthaster brevispinus, Fisher, 1917 Acanthaster planci (L., 1758)Μερικές πηγές προσθέτουν και το είδος Acanthaster ellisi (Gray, 1840), αλλά αυτό θεωρείται πλέον υποείδος του A. planci στον ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό.Πρόσφατες μοριακές έρευνες (Vogler et al., 2008) υποδεικνύουν ότι το Acanthaster planci είναι ένα «σύμπλεγμα» από έως και 4 διαφορετικά είδη, τα οποία δεν έχουν ακόμη περιγραφεί ξεχωριστά. Το 2017 οι Haszprunar, Vogler και Wörheide πρότειναν τον διαχωρισμό του A. planci στα εξής είδη: Acanthaster planci (L., 1758), βόρειος Ινδικός Ωκεανός, πάντοτε με μοβ-μπλε και κόκκινο χρώμα Acanthaster mauritiensis, de Loriol, 1885, νότιος Ινδικός Ωκεανός Acanthaster solaris (Schreber, 1795), Ειρηνικός Ωκεανός (μέγιστο 23 βραχίονες) Acanthaster sp., ανώνυμο είδος της Ερυθράς Θάλασσας (μέγιστο 14 βραχίονες) Το λήμμα «ακανθαστήρ» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 226
Άιουλφ Β΄ του Μπενεβέντο

Ο Άιουλφ Β΄ (επίσης Aio, Ajo, ή Aione) εξουσίασε ως πρίγκιπας του Μπενεβέντο (884-891) κατά τη διάρκεια μίας ιδιαίτερα θυελλώδους περιόδου για το ανεξάρτητο πριγκιπάτο.

 Ήταν γιος του Αντέλχις πρίγκιπα του Μπενεβέντο. Καθαίρεσε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ράντελχι Β΄ το 884/885, σε μία εποχή που οι Ρωμαίοι/Βυζαντινοί, υπό τον Νικηφόρο Φωκά τον Πρεσβύτερο, είχαν ανακαταλάβει την Καλαβρία από το 883. Ο Νικηφόρος συγκέντρωσε τις επιθέσεις του στο έδαφος γύρω από το Μπενεβέντο και ο Άιουλφ Β΄ απάντησε καταλαμβάνοντας το Μπάρι. Για λίγο όμως, καθώς το Μπάρι ανακαταλήφθηκε από τον Νικηφόρο εντός του έτους. Ο Άιουλφ Β΄ είχε επίσης να αντιμετωπίσει μία εισβολή από το δουκάτο της Νάπολης. Γιος του ήταν ο: Ούρσους, δούκας του Μπενεβέντο.
Γουλιέλμος Κάρολος του Ούραχ

Ο Γουλιέλμος-Κάρολος, γερμ. Wilhelm-Karl (30 Μαρτίου 1864 – 24 Μαρτίου 1928) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης, ήταν δούκας του Ούραχ και βασιλιάς της Λιθουανίας (11 Ιουλίου - 2 Νοεμβρίου 1918) με το όνομα Μιντάουγκας Β΄.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου, δούκα του Ούραχ και της Φλορεστίνας των Γκριμάλντι, κόρης του Φλορεστάν Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Γεννήθηκε στο Μονακό. Εξελέγη βασιλιάς της Λιθουανίας. Ήταν δισέγγονος του Ιωάννη των Βέττιν της Σαξονίας, ο οποίος ήταν 3ος απόγονος του Αυγούστου Γ΄ των Βέττιν της Πολωνίας και 5ος απόγονος του Στανίσλαφ Λεστσύνσκι της Πολωνίας. Το 1928 απεβίωσε στο Ράπαλλο της Γένοβας σε ηλικία 64 ετών. Στις 4 Ιουλίου 1892 νυμφεύτηκε την Αμαλία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Καρόλου-Θεοδώρου δούκα στη Βαυαρία και απέκτησε μαζί της εννέα τέκνα: Μαρία-Γαβριέλα 1893-1908, Ελισάβετ 1894-1962, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Άλοϋς, πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν. Καρόλα, 1896-1980 (Carola Hilda Elisabeth Maria von Urach). Γουλιέλμος 1897-1957, πρίγκιπας του Ούραχ. Κάρολος-Γκέρο 1899-1981, δούκας του Ούραχ. Μαργαρίτα 1901-1975. Αλβέρτος 1903-1969, πρίγκιπας του Ούραχ. Έμπερχαρτ 1907-1969, πρίγκιπας του Ούραχ. Κάρολος-Άνσελμος γενν.1955, δούκας του Ούραχ. Γουλιέλμος-Αλβέρτος γενν.1957, δούκας του Ούραχ. Μεχτίλντε 1912-2001, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Κάρολο πρίγκιπα του Χόενλοε-Βάλντενμπουρκ-Σίλλινγκσφυρστ.Το 1912 απεβίωσε η Αμαλία κατά τη λοχεία μετά τον τελευταίο της τοκετό. Ο Γουλιέλμος το 1924 έκανε δεύτερο γάμο με τη Βίλτρουντ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας, με την οποία δεν απέκτησαν απογόνους. Mindaugas Peleckis and Tomas Baranauskas.Karališkojo kraujo paieškos: Lietuva ir šimto dienų karalius. Ανακτήθηκε: 20 Ιουνίου 2007. Stuttgart archives, HStA. GU 117, file 847: copy of letter from Benedict XV dated 24 July 1918. http://lietuva.lt/en/news/view/id.1189/ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-07 στο Wayback Machine. Eric Sutton (Translator); "The Crowning of a King", English edition; The Viking Press, 1938 ASIN: B00085BS08 Γενεαλογία του Γουλιέλμου Καρόλου στον ιστοχώρο thepeerage.com, που φιλοξενεί τα γενεαλογικά δέντρα των ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών. Γενεαλογικά στοιχεία στον ιστοχώρο gw.geneanet.org
Ολλανδική γλώσσα

Τα Ολλανδικά (Nederlands, προφορά: ▶ ) ανήκουν στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, στην υποομάδα των γερμανικών γλωσσών. Από τα Ολλανδικά εξελίχθηκαν τα Αφρικάανς στη δυτική Νότια Αφρική. Σήμερα, είναι μητρική γλώσσα περίπου 25 εκατομμυρίων ανθρώπων. Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταλαμβάνει την 7η θέση στη σειρά κατοίκων που την ομιλούν ως μητρική γλώσσα. Ομιλείται βασικά στην Ολλανδία, το Βέλγιο (στο φλαμανδικό τμήμα της χώρας) και στο Σουρινάμ. Και στην Αρούμπα, τις Ολλανδικές Αντίλλες (τμήματα και τα δύο του Βασιλείου της Ολλανδίας) και το Γαλλικό Βέστχουκ (ολλανδικά: Franse Westhoek, γαλλικά: Westhoek français) ομιλούνται τα ολλανδικά. Το τελευταίο αποτελεί τμήμα της Γαλλίας και αποκαλείται μερικές φορές "Γαλλική Φλάνδρα". Αναφέρεται δε στην περιοχή πέριξ της Δουνκέρκης. Σε λίγες περιοχές της Γερμανίας, κοντά στα σύνορα με την Ολλανδία, ομιλούνται και διδάσκονται επίσης τα ολλανδικά. Στη Νότια Αφρική και στην Ινδονησία (παλιά αποικία της Ολλανδίας), τα Ολλανδικά χρησιμοποιούνται ως γλώσσα-πηγή για τη δημιουργία λέξεων. Το 2005, η Ολλανδική γλώσσα διδασκόταν σε περίπου 40 χώρες, σε 220 πανεπιστήμια.

 Είναι η επίσημη γλώσσα της χώρας που διδάσκεται στα σχολεία και χρησιμοποιείται από τις αρχές. Είναι η επίσημη γλώσσα περίπου 17.5 εκατομμυρίων κατοίκων. Εκτός από τα Ολλανδικά, ως επίσημη γλώσσα αναγνωρίζεται η φριζική γλώσσα. Ως επίσημες διάλεκτοι αναγνωρίζονται τα Λιμβουργιανά και τα Κάτω-σαξονικά. Τα Τουρκικά και τα Αραβικά, ακολουθούμενα και από άλλες γλώσσες, ομιλούνται από περίπου 410.000 και 400.000 κατοίκους αντίστοιχα. Τα Ολλανδικά είναι η μητρική γλώσσα περίπου 6 εκατομμυρίων Βέλγων Φλαμανδών. Τα Ολλανδικά είναι μία δυτικογερμανική γλώσσα. Γεννήθηκε από τα Κάτω Γερμανικά, τα οποία ομιλούνταν και ομιλούνται ακόμη στη Βόρεια Γερμανία. Αρχικά και κυρίως η ολλανδική γλώσσα ομιλείται στην Ολλανδία, στη Φλάνδρα στα βόρεια του Βελγίου, καθώς και σε περιοχές που συνορεύουν με τη Γερμανία και τη Γαλλία. Τα Ολλανδικά άρχισαν να διαχωρίζονται από τα Κάτω Γερμανικά τον 17ο αιώνα, όταν η Ολλανδία έγινε αυτόνομο και στη συνέχεια ισχυρό κράτος. Επίσης πολλές λέξεις προέρχονται από τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Τα Ολλανδικά μοιάζουν πάρα πολύ με τα Γερμανικά, σε μικρότερό βαθμό με τα Αγγλικά, ενώ είναι σχεδόν ίδια με τα Κάτω Γερμανικά. Ολλανδικά μαθήματα λεξιλογίου Ολλανδικό Λεξικό Ελληνικός ιστότοπος αφιερωμένος στην ολλανδική γλώσσα
Βάρτισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Νόιστεττιν

Ο Βάρτισλαβ Ε΄, γερμαν. Wartislaw V (π. 1 Νοεμβρίου 1326 - 1390) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Μπόγκισλαβ Ε΄ και Μπάρνιμ Δ΄ ως το 1368· μετά έγινε δούκας της Πομερανίας-Νόιστεττιν (νυν Στσέτσινεκ Πολωνίας).

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Βάρτισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Ελισάβετ, κόρης τού Ούλριχ Α΄ κόμη τού Λίνντοβ-Ρουππίν. Ήταν υστερότοκος: ο πατέρας του απεβίωσε την 1η Αυγούστου 1326 και ο Βάρτισλαβ Ε΄ γεννήθηκε περίπου τέσσερις μήνες μετά. Τον Βάρτισλαβ Δ΄ διαδέχθηκαν το 1326 οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του υπό επιτροπεία. Ο Βάρτισλαβ Ε΄ αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο τού 1338. Από το 1341 οι τρεις αδελφοί διοικούσαν μόνοι τους από κοινού, αλλά ο Βάρτσλαβ Ε΄ έμεινε στη σκιά. Το 1365 απεβίωσε ο δευτερότοκος Μπάρνιμ Δ΄ και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του. Ο Βάρτισλαβ Ε΄ διαφώνησε με τον πρωτότοκο Μπόγκισαβ Ε΄ και οι δύο ανιψιοί υποστήριξαν τον πρώτο. Η διαφωνία εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο, όπου παρενέβη ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας: όρισε επιτροπή διαιτησίας και το 1369 οι δούκες συμφώνησαν να διαιρέσουν το Βόλγκαστ: ο Μπόγκισλαβ Ε΄ έλαβε το Στολπ, οι ανιψιοί το κυρίως Βόλγκαστ και ο Βάρτισλαβ Ε΄ το Νόιστεττιν. Το 1372 έγινε τελική διαίρεση. Απεβίωσε το 1390 και τάφηκε στην Πουντάγκλα. Ο ιστορικός Μάρτιν Βέρμανν (1861-1937) αναφέρει, πως ήταν άγαμος και αντίθετες αναφορές είναι εσφαλμένες. Klaus Conrad: Herzogliche Schwäche und städtische Macht in der zweiten Hälfte des 14. und im 15. Jahrhundert, in: Werner Buchholz (ed.): Deutsche Geschichte im Osten Europas. Pommern, Siedler Verlag, Berlin, 1999, ISBN 3-88680-272-8, p. 127–202. Martin Wehrmann: Geschichte von Pommern, vol 1, second edition, Verlag Friedrich Andreas Perthes, Gotha 1919, reprinted: Augsburg, 1992, ISBN 3-89350-112-6 Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses, Leon Sauniers Buchhandlung, Stettin, 1937, p. 82.
Θωμαίικα Μοιραίικων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Θωμαίικα ΑχαΐαςΤα Θωμαίικα είναι συνοικία των Μοιραίικων που αποτελούν με τη σειρά τους οικισμό των Βραχναίικων του καλλικρατικού δήμου Πατρέων. Το όνομα της συνοικίας είναι ανθρωπωνυμικό.

 Πρώτος οικιστής αναφέρεται κάποιος Αντώνιος Θωμάς, καταγόμενος από τα Θωμαίικα Λεοντίου, ο οποίος και αγόρασε εκτάσεις στα δυτικά των Μοιραίικων και εγγύς αυτών από τον βραχνιώτη βιομήχανο Βασίλη Ηλιόπουλο, ο οποίος νωρίτερα τις είχε αγοράσει από τον ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη που τις πούλησε, αφότου είχε πεθάνει ο πατέρας του Λεωνίδας Λαπαθιώτης, αδυνατώντας να τις διαχειριστεί. Η οικογένεια του Αντωνίου Θωμά δημιούργησε προϊόντος του χρόνου σε αυτές τις εκτάσεις το σημερινό συνοικισμό. Κώστας Παπαγιαννόπουλος, "Η δημιουργία των χωριών" στο Κώστας Παπαγιαννόπουλος (επιμ.), Βραχναίικα και Μονοδένδρι. Αρχαιολογία του τοπίου και τοπική ιστορία, πρόλογος: Βασίλης Τογαντζής, Μιλτιάδης Γούτας, Λάζαρος Κολώνας, Έκδοση Δήμος Βραχναίικων-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Βραχναίικων, Πάτρα 2009, σελ. 105-134. ISBN 978-960-99129-0-7.
Τουλούμπα

Η τουλούμπα (περσικά: بامیه) είναι ένα τηγανητό επιδόρπιο που βρίσκεται στην κουζίνα της Τουρκίας και στις τοπικές κουζίνες της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένα τηγανισμένο κυλινδρικό γλυκό εμποτισμένο με σιρόπι, παρόμοιο με το βορειοαφρικάνικο τζαλέμπι και τον ισπανικό τσούρο. Φτιάχνεται από κομμάτι ζύμης (μήκους περίπου 3 εκ.) με μικρό ωοειδές σχήμα με ραβδώσεις με τη χρήση μιας σακούλας ζαχαροπλαστικής ή πρέσας μπισκότων με κατάλληλο άκρο. Πρώτα τηγανίζεται σε χρυσαφί χρώμα και στη συνέχεια περιχύνεται με γλυκό σιρόπι όταν είναι ακόμα ζεστό. Τρώγεται κρύο.

 Η τουλούμπα κυριολεκτικά σημαίνει «αντλία» στα τουρκικά από τα ιταλικά tromba, η οποία με τη σειρά της προήλθε από την περσική λέξη που υπάρχει για την αντλία: tolombe. Το γλυκό λέγεται pomba στα κυπριακά και bombacık στην τουρκοκυπριακή διάλεκτο. Στην αρμενική κουζίνα ονομάζεται pomp ή τουλούμπα (αρμενικά: թուլումբա). Το γλυκό τουλούμπα υπάρχει στην αλβανική, σερβική, βοσνιακή, βουλγαρική, βορειομακεδονική, ελληνική, αζερική (αζερικά: ballıbadı) ​​και τουρκική κουζίνα. Το γλυκό συναντάται και στην περσική κουζίνα ως bamiyeh (περσικά: باميه), που πήρε τ' όνομά του από το ομώνυμο περσικό λαχανικό (μπάμια), λόγω του σχήματός του. Στα χετζάζι αραβικά ονομάζεται ṭurumba (αραβικά: طُرُمْبَة) απευθείας από τα ιταλικά, αλλά στην αιγυπτιακή και σε ορισμένες τοπικές αραβικές κουζίνες ονομάζεται balaḥ ash-Shām (αραβικά: بلح الشام), κυριολεκτικά "συριακός χουρμάς" ή "χουρμάς της Δαμασκού", αν και το όνομα μπορεί να προήλθε από το "şambali", ένα άλλο τουρκικό επιδόρπιο. Στην ιρακινή κουζίνα είναι γνωστό ως datli (αραβικά: داطلي), που προέρχεται απευθείας από την τουρκική λέξη tatlı.
Φρειδερίκος Κάζιμιρ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Ο Φρειδερίκος-Κάζιμιρ, γερμ.: Friedrich-Casimir von Hanau-Lichtenberg (4 Αυγούστου 1623 - 30 Μαρτίου 1685) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ το διάστημα 1641-80 και κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το 1642-80.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της πρώτης συζύγου του Ιωάννας, κόρης του Λουδοβίκου-Έμπερχαρντ κόμη του Έτινγκεν-Έτινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1647 τη Σίβυλλα-Χριστίνα των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, in: Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) Reinhard Dietrich: … wegen geführten großen Staats, aber schlechter Zahlung der Schulden …. Zur finanziellen Lage der Grafschaft Hanau im 17. Jahrhundert, in: Hanauer Geschichtsblätter, vol. 31, Hanau 1993, p. 123–148 Ferdinand Hahnzog: Das Hanauer „tolle Jahr“ 1669, in: Hanauer Geschichtsblätter, vol. 20, 1965, p. 129–146 Ferdinand Hahnzog: Hanauisch-Indien einst und jetzt, Hanau, 1959 Margarete Hinterreicher: Georg Christian von Hessen-Homburg (1626–1677). Offizier, Diplomat und Regent in den Jahrzehnten nach dem Dreißigjährigen Krieg, in: Quellen und Forschungen zur hessischen Geschichte, vol. 58, Darmstadt,1985, p. 176ff Paul Jung: Beiträge zur Kirchenpolitik des Grafen Friedrich Casimir von Hanau, in: Hanauisches Magazin, vol. 6, 1927, pp. 53–56, 61–63, 70–72 Johannes Koltermann: Flugschriften zur Geschichte des Grafen Friedrich Casimir von Hanau bei Bernhard, in: Hanauisches Magazin, vol. 16, 1937, p. 43–52 Johannes Koltermann: Die Reise des Grafen Friedrich Casimir von Hanau zum Regensburger Reichstag 1664, in: Hanauer Geschichtsblätter, vol. 20, 1965, p. 129–146 J. G. Lehmann: Urkundliche Geschichte der Grafschaft Hanau-Lichtenberg im unteren Elsasse, 2 vols, 1862, reprinted: Pirmasens 1970, p. 512 ff Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894 Richard Wille: Die letzten Grafen von Hanau-Lichtenberg, in: Mitteilungen des Hanauer Bezirksvereins für hessische Geschichte und Landeskunde, vol. 12, Hanau 1886, p. 56–68 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, reprinted: 1978
Ζουζέ Μαλιόα

Ο Ζουζέ Μαλιόα (José Malhoa, 28 Απριλίου 1855 - 26 Οκτωβρίου 1933) ήταν Πορτογάλος ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στη Κάλντας ντα Ράινια στις 28 Απριλίου 1855 και πέθανε στο Φιγκουεϊρό ντους Βίνιους στις 26 Οκτωβρίου 1933. Ο Μαλιόα, μαζί με το συμπατριώτη του ζωγράφο Κολουμπάνο Μπορντάλου Πινιέιρου (1857 – 1929), ήταν το κυρίαρχο όνομα της νατουραλιστικής σχολής ζωγραφικής στην Πορτογαλία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

 Στα έργα του αποτυπώνει την κοινωνία της εποχής του σε ρωπογραφίες, ενώ η θεματογραφία του επικεντρώνεται σε λαϊκές σκηνές, όπως στα δύο πιο διάσημα έργα του «Οι μπεκρήδες» (1907) και «Φάντου» (1910), όπου παρουσιάζει ένα οικείο περιβάλλον της πορτογαλικής λαϊκής μουσικής, του φάντου, με τον φαντίστα να αιχμαλωτίζει τους θαμώνες της ταβέρνας με το μελαγχολικό και θλιμμένο τραγούδι του. Ανάμεσα σε άλλα έργα της ίδιας νατουραλιστικής τεχνοτροπίας περιλαμβάνονται τα «Νεαροί μουσικοί» (1831), «Ένα ξύρισμα» (1902), «Σιέστα» (1909, Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία), «Ο ξυλοκόπος» (1923). Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του είναι και «Το εργαστήρι του καλλιτέχνη» (1893–1894, Σάο Πάουλο της Βραζιλίας), όπου απεικονίζει τον ζωγράφο στο εργαστήριό του με το γυμνό μοντέλο του. Ο Μαλιόα, από καλλιτεχνική ιδεολογία, έμεινε πάντα πιστός στο νατουραλισμό των έργων του, αν και σε μερικούς από τους πίνακές του είναι εμφανείς κάποιες ιμπρεσιονιστικές επιρροές, όπως στο «Φθινόπωρο» (1918), «Κλάρα» (1918), "Praia das maçãs" (1918), "Vou ser mae" (1923) και σ' ένα από τα τελευταία έργα του, το «Καλαμπόκι στον ήλιο» (πριν από το 1933). Μερικά από τα έργα του είναι εμπνευσμένα από την ιστορία της χώρας του, όπως «Η τελευταία ανάκριση του Μαρκησίου Πομπάλ» (1891) ή «Η Βασίλισσα Dona Leonor» (1926). «Πορτογαλία» (Οδηγοί του Κόσμου), στο Λισαβόνα, Εκδόσεις Καθημερινή / Dorling Kindersley, Αθήνα 1999.
Στέφαν Τόσεβ

Ο Στέφαν Τόσεβ (βουλγαρικά Стефан Тошев) (18 Δεκεμβρίου 1859-27 Νοεμβρίου 1924) ήταν Βούλγαρος Στρατηγός που συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα του ήταν δασκάλα την περίοδο της Εθνικής Αναβίωσης. Υπηρέτησε ως Εθελοντής στα Βουλγαρικά Σώματα Πολιτοφυλακής (Οπαλτσέντσι) κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-1878 και αργότερα υπηρέτησε ως μεταφραστής. Στις 10 Μαΐου 1879 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας στο πρώτο έτος. Τότε υπηρέτησε στην Αστυνομία της Ανατολικής Ρωμυλίας.

 Κατά τη διάρκεια του Σερβοβουλγαρικού Πολέμου το 1885, ο Στέφαν Τόσεβν ήταν Διοικητής της 2ης Μονάδας του 3ου Συντάγματος Βίντιν, και ήταν υπεύθυνος για τη θέση του Τραν. Συμμετείχε στη μάχη της Σλίβνιτσα, στη μάχη του Τραν (3 Νοεμβρίου) και στην απώθηση της Σερβικής Μεραρχίας του Μοράβα. Πολέμησε γενναία στη μάχη του Τρι Ουσί και στην επίθεση του Μέκα Τσράβ (7 Νοεμβρίου) και έλαβε το παράσημο του Τάγματος Θάρρους (Δ' Τάξη). Αργότερα, ο Τόσεβ ήταν Διοικητής του 1ου Συντάγματος Πεζικού Σόφιας και το 1908 ανέλαβε τη θέση του Διοικητή της 1ης Μεραρχίας Πεζικού Σόφιας, γνωστή ως Σιδηρά Μεραρχία. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου (1912-1913), ο Στέφαν Τόσεβ και η μεραρχία του έλαβαν μέρος στην επίθεση του Βουλγαρικού Στρατού στο Θρακικό Θέατρο Επιχειρήσεων. Συμμετείχε στις συγκρούσεις στο Γκετσκένλι και στο Σελιόλου κατά τη διάρκεια της μάχης του Κιρκ Κιλίς και στην επίθεση στη Κατάλκα. Στις 5 Αυγούστου 1913 προήχθη σε Αντιστράτηγο. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου ήταν Διοικητής της 5ης Βουλγαρικής Στρατιάς που μαχόταν επιτυχώς κατά των Σέρβων. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στρατηγός Τόσεβ υπηρετούσε στην 3η Βουλγαρική Στρατιά, η οποία μαχόταν εναντίον της Ρωσορουμανικής Στρατιάς στη Δοβρουτσά, την οποία νίκησε στη μάχη του Ντόμπριτς και στη μάχη του Κομπάντιν, αλλά μετά από διαφωνία με τον Γερμανό Στρατηγό Άουγκουστ φον Μάκενσεν, ο Τόσεβ αντικαταστάθηκε με τον Στρατηγό Στέφαν Νερέζοβ. Ο Τόσεβ ανέλαβε τη θέση του Κυβερνήτη της Μακεδονίας. Στις 25 Μαρτίου 1917 προήχθη σε Στρατηγό Πεζικού - το ανώτατο αξίωμα στη Βουλγαρία. Το 1918, ο Τόσεβ διοικούσε τη 4η Βουλγαρική Στρατιά και από τον Ιούνιο του 1919 μεταφέρθηκε στην εφεδρεία. Μεταξύ των ετών 1923-1924 ήταν Πρόεδρος της Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών. Τον Οκτώβριο του 1923 οδήγησε την επιτροπή της «Ναρόντνα Πριζνάτελνοστ» (Λαϊκή Εκτίμηση), στόχος της οποίας ήταν η παροχή βοήθειας στα θύματα της Σεπτεμβριανής Εξέγερσης.Ο Στρατηγός Στέφαν Τόσεβ απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 1924 στο Πλόβντιβ και τάφηκε στη Σόφια. Μια πόλη (Γκένεραλ Τόσεβο) και ένα χωριό έλαβαν το όνομα του. Недев, С., Командването на българската войска през войните за национално обединение, София, 1993, с. 122-123 Вазов, В., Животописни бележки, София, 1992, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, ISBN 954-509-002-2, с. 123 Димитров, И., Съединението 1885 - енциклопедичен справочник, София, 1985, Държавно издателство „д-р Петър Берон“ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Stefan Toshev στο Wikimedia Commons
Ζερβοχώρι Σερρών

Το Ζερβοχώρι Σερρών είναι οικισμός του νομού Σερρών. Διοικητικά ανήκε στον Δήμο Αχινού μέχρι το 2010 ο οποίος καταργήθηκε. Από το 2011 ανήκει στο νεοδημιουργημένο Δήμο Βισαλτίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρων και το 2001 είχε 117 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή (ενώ το 1914 είχε 146 κατοίκους και το 1928 248 κατοίκους και δημοτικό σχολείο). Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 62200 και εκεί βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Δύο χιλιόμετρα νότια από το χωριό βρίσκεται ο λόφος Παλιόκαστρο όπου υπάρχει οικισμός και νεκρόπολη κλασσικών χρόνων καθώς και προϊστορική θέση η οποία έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Το Ζερβοχώρι βρίσκεται πολύ κοντά στο Χουμνικό Σερρών και στο Σιτοχώρι Σερρών όπου υπάρχει και το δημοτικό σχολείο / γυμνάσιο που φοιτούν τα παιδιά του χωριού. Η απόστασή του από τη Νιγρίτα είναι 10 χλμ., από τις Σέρρες 34 χλμ. και από την Θεσσαλονίκη 85 χλμ. Βρίσκεται στο δρόμο από Νιγρίτα προς την Αμφίπολη.

 Το Ζερβοχώρι αποτελεί έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Σερρών, όταν αυτή συστάθηκε με το ΦΕΚ 2Α - 03/01/1935 με την απόσπαση του οικισμού Ζερβοχώρι από την Κοινότητα Χουμνικού. Η κοινότητα στη συνέχεια υπαγόταν στο Νομό Θεσσαλονίκης (ΦΕΚ 257Α - 31/07/1941) και μετά από ένα χρόνο (ΦΕΚ 292Α - 14/11/1942), πάλι στο νομό Σερρών. Καταργήθηκε το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 και συγχωνεύθηκε στο Δήμο Αχινού. Σήμερα, η κοινότητα έχει επανιδρυθεί και έχει συνολική έκταση 7.700 τετραγωνικά μέτρα. Παρακάτω παρουσιάζονται στοιχεία για τη διοικητική κατάσταση του Ζερβοχωρίου: Το Ζερβοχώρι μέχρι το 1935 ανήκε στην κοινότητα Χουμνικού (πρώην Χούμκου) της επαρχίας Νιγρίτης. Από το 1935 μέχρι το 1941, ήταν έδρα της Κοινότητας Ζερβοχωρίου του νομού Σερρών. Από το 1941 μέχρι το 1942, ήταν έδρα της Κοινότητας Ζερβοχωρίου του νομού Θεσσαλονίκης. Από το 1942 μέχρι το 1998, ήταν έδρα της Κοινότητας Ζερβοχωρίου του νομού Σερρών Από το 1999 μέχρι το 2010, ήταν έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ζερβοχωρίου του Δήμου Αχινού του Νομού Σερρών. Από το 2011 είναι έδρας της Κοινότητας Ζερβοχωρίου της Δημοτικής ενότητας Αχινού του Δήμου Βισαλτίας. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Ζερβοχωρίου δείχνει ότι μεταξύ 1950 και 1960 είχε τους περισσότερους κατοίκους: 1914 146 κάτοικοι 1928 248 1951 302 1961 309 1971 205 1981 173 1991 167 Γεννήθηκαν στο ΖερβοχώριΓεώργιος Βεντενής, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Β' τάξεως) Ζερβοχώρι, Δήμος Αχινού Φωτογραφίες του χωριού
Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου

Η Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου (γενν. στις 17 Δεκεμβρίου 1980) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια στο αγώνισμα της σφυροβολίας των γυναικών. Ανήκε στον Παναθηναϊκό και έχει ατομικό ρεκόρ 70,38 μέτρα από το 2008.

 Η πρώτη της εμφάνιση σε μεγάλη διοργάνωση έγινε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2002 του Μονάχου, όπου προκρίθηκε στον τελικό με την 9η επίδοση, 64,74 μέτρα, ενώ στον τελικό κατέλαβε τελικώς την 7η θέση με επίδοση στα 66,49 μέτρα, που αποτελούσε τότε πανελλήνιο ρεκόρ. Το 2003 βελτίωσε το πανελλήνιο ρεκόρ αρχικά στα 66,66 μέτρα και στη συνέχεια στα 69,98 μέτρα. στο Βουκουρέστι. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να προκριθεί στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2003 που έλαβε χώρα στο Παρίσι. Το 2004, ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας με επίδοση στα 69,31 μέτρα. Στον προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων σημείωσε επίδοση 68,58 μέτρα που της έδινε απευθείας το εισιτήριο για τον τελικό καθώς το όριο πρόκρισης ήταν στα 68,50 μέτρα. Στον τελικό κατατάχθηκε 12η με επίδοση 66,83 μέτρα, χωρίς όμως να υποτιμάται το γεγονός ότι έγινε η πρώτη Ελληνίδα σφυροβόλος που συμμετείχε σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων. Το 2005 δεν ήταν για την ίδια η καλύτερη χρονιά και η σπουδαιότερη επιτυχία της ήταν το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αλμερία με επίδοση 67,13 μέτρα. Το 2006, αντιμετώπισε πολλά προβλήματα τραυματισμών, που την έφεραν πίσω σε ότι αφορά την προετοιμασία της. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Πανελλήνιους Αγώνες με 65,19 μέτρα και την πρώτη θέση στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Α’ Κατηγορίας που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη με 66,28 μέτρα. Εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2006 με επίδοση 67,17 μέτρα και εκεί κατάφερε για 3 φορά σε 4 μεγάλες διοργανώσεις να προκριθεί στον τελικό του αγωνίσματος με τη 12η επίδοση, 66,83 μέτρα, παρά το γεγονός ότι η επίδοσή της ήταν 22η από τις μετέχουσες, δείγμα σταθερότητας σε μεγάλες διοργανώσεις. Εκεί όμως στάθηκε άτυχη καθώς με επίδοση 67,95 μέτρα, που αποτελεί ρεκόρ χρονιάς, πήρε την 9η θέση χάνοντας για λίγα εκατοστά τη δυνατότητα να κάνει άλλες τρεις προσπάθειες. Συμμετείχε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και με βολή στα 70,33 μέτρα έγινε η πρώτη Ελληνίδα σφυροβόλος που ξεπέρασε το φράγμα των 70 μέτρα σημειώνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Στις 19 Ιουλίου 2008 βελτίωσε το ατομικό της ρεκόρ με 70,38 μέτρα, εξασφαλίζοντας την συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Η εξέλιξη της Αλεξάνδρας Παπαγεωργίου στη σφυροβολία: 2000 : 57,67μ. 2001 : 63,99μ. 2002 : 66,49μ. 2003 : 69,98μ. 2004 : 69,31μ. 2005 : 67,13μ. 2006 : 70,33μ. 2008 : 70,38μ. 2011 : 70,54μ. Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου (επίσημος ιστότοπος)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1939-40

Η ομάδα του Πανελληνίου κατέκτησε το 8ο πρωτάθλημα μπάσκετ την περίοδο 1939-40, το οποίο ήταν και το τελευταίο πριν την 5ετή διακοπή λόγω του Παγκοσμίου Πολέμου. Για τον Πανελλήνιο ήταν το δεύτερο συνεχόμενο και έτσι γινόταν η πρώτη ομάδα που κατακτούσε τρεις τίτλους πρωταθλητή. Η ομάδα του ήταν η ίδια που κατέκτησε και το προηγούμενο πρωτάθλημα. Τα αποτελέσματα του πρωταθλήματος δεν έχουν διασωθεί παρά μόνο η τελική κατάταξη.

 Πριν από το πανελλήνιο προηγήθηκε το πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς που ξεκίνησε στις 19 Νοεμβρίου 1939 με συμμετοχή 16 συλλόγων. Οι αγώνες έγιναν στο Πανεπιστημιακό Γυμναστήριο και στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το πλήθος των ομάδων ανάγκασε τον ΣΕΓΑΣ να δημιουργήσει για πρώτη φορά Α΄ και Β΄ κατηγορία. Συγκεκριμένα οι σύλλογοι αρχικά χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των οκτώ ομάδων και αγωνίστηκαν σε τουρνουά ενός γύρου. Εν συνεχεία οι τέσσερις πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο συγκρότησαν την Α΄ κατηγορία και οι υπόλοιποι τέσσερις την Β΄ κατηγορία, στην οποία εντάχθηκαν και όσοι σύλλογοι δεν μετείχαν στην προκριματική διαδικασία. Διεξήχθη πρωτάθλημα δύο γύρων για κάθε κατηγορία. Οι αγώνες της Α΄ κατηγορίας έληξαν στις 25 Μαΐου 1940 με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο, έπειτα από συναρπαστική μάχη με τον Πανιώνιο. Στο αποφασιστικό μεταξύ τους ματς του β΄ γύρου ο Πανελλήνιος επικράτησε με 62-48. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη από 15 ως 17 Ιουνίου 1940 "εις το "ηλεκτροφώτιστον γυμναστήριον του Σπόρτιγκ παρά το τέρμα Πατησίων". Δυνατότητα συμμετοχής είχαν όλες οι ομάδες Α΄ κατηγορίας, ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας ΑΟ Παλαιού Φαλήρου και οι πρωταθλήτριες των τοπικών πρωταθλημάτων της επαρχίας. Τελικά, συμμετείχαν μόνο σύλλογοι από το κέντρο (Αθήνα και Πειραιά). Οι αγώνες έγιναν με σύστημα νοκ-άουτ. Πρωταθλήτρια ομάδα: Πανελλήνιος Γ.Σ. Σύνθεση: Σκυλογιάννης, Πανταζόπουλος, Φλώρος, Ελευθερουδάκης, Κουτσαλέξης, Ηλ. Κωστόπουλος, Κοτσώνης, Αθ. Κωστόπουλος, Βάντζης, Ματάλας, Φιλίνης, Βιτάλης, Θεοφιλόπουλος, Σκυλακάκης. 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991 "Η έναρξις του πρωταθλήματος μπάσκετ μπωλ", εφ. "Ασύρματος", 20/11/1939. Αρχειοθετήθηκε 2020-09-18 στο Wayback Machine.
Πέτρος ντε Λενκάστρε του Αβέιρο

Ο Πέτρος ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. Pedro de Lencastre (1608 - 1673) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν 5ος δούκας τού Αβέιρο (1666-73), μαρκήσιος τού Τόρρες Νάβας (1636-66), αρχιεπίσκοπος της Έβορα (1648-54), της Μπράγκα (1654-70) και επίσκοπος της Γκουάρντα (1643-48).

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστρε 3ου δούκα τού Αλβέιρο κα της Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρης τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα και έγινε διαδοχικά επίσκοπος της Γκουάρντα, αρχιεπίσκοπος της Έβορα και αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα. Παρά την εξέγερση των Πορτογάλων ενάντια στους Αψβούργους της Ισπανίας, ο ανιψιός του Ραϊμούνντο ντε Λενκάστρε υποστήριξε ενεργά τους Ισπανούς, έτσι το 1663 ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας νέος βασιλιάς από τον κλάδο των Αβίς-Μπραγκάνσα, κατάσχεσε το δουκάτο τού Ραϊμούνντο. Ο Πέτρος, που ήταν υποστηρικτής των Μπραγκάνσα, ζήτησε την ακύρωση της απόφασης αυτής. Τελικά το 1668 αναγνωρίστηκε ως 5ος δούκας τού Αβέιρο και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας. Αργότερα το ίδιο έτος, όταν υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας, η αδελφή τού Ραϊμούνντο, η Μαρί ντε Γκουαντελούπε ντε Λενκάστρε, ζήτησε να ακυρωθεί η παραχώρηση στον θείο της για να λάβει εκείνη το δουκάτο. Το 1673 απεβίωσε ο Πέτρος και η ανιψιά του Μαρία αναγνωρίστηκε 6η δούκισσα τού Αβέιρο, με τον όρο ότι θα έπρεπε να επιστρέψει στην Πορτογαλία. ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. II, page 345. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2007

Τη σεζόν 2006-2007 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στην Καλαμάτα στις 19 και 20 Μαΐου 2007. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για δέκατη φορά στην ιστορία του νικώντας για πρώτη φορά σε τελικό τον μεγάλο του αντίπαλο, Εθνικό.

 Β' ΦάσηΛάρισα – ΝΟΒΑ 7–10 Ολυμπιακός – Νηρέας Χαλανδρίου 17–5 Βουλιαγμένη – ΠΑΟΚ 9–6 Χαλκίδα – Ηρακλής 10–14 Εθνικός – Ν.Ο. Πατρών 9–2 Ν.Ε. Πατρών – Πανιώνιος 4–13 Παλαιό Φάληρο – Γλυφάδα 7–8 (παρ., κ.α. 7–7) Χανιά – Χίος 10–9 ΠροημιτελικοίΝΟΒΑ – Βουλιαγμένη 9–23 Γλυφάδα – Εθνικός 7–9 Ηρακλής – Πανιώνιος 9–17 Χανιά – Ολυμπιακός 4–12 ΗμιτελικοίΟλυμπιακός – Πανιώνιος: 12–8 Εθνικός – Ν.Ο. Βουλιαγμένης: 9–6 Μικρός τελικός Πανιώνιος - Ν.Ο. Βουλιαγμένης: 8–7 ΤΕΛΙΚΟΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Βαγγέλης Πάτερος): Δεληγιάννης, Κόχειλας Νικ., Δελακάς, Σάντα 2, Χατζηθεοδώρου 1, Θεοδωρόπουλος, Βράνιες 1, Ντόσκας 3, Αφρουδάκης Γ. 1, Νίκιτς 1, Κομάντινα 2, Σταθόπουλος ΕΘΝΙΚΟΣ (Μάκης Βολτυράκης): Σέφικ, Μυλωνάκης 2, Μάζης, Κοκκινάκης, Χατζηκυριακάκης, Νόσεκ, Μπλάνης, Καλακώνας 1, Αφρουδάκης Χρ. 1, Εμμανουηλίδης Ι. 1, Βλοντάκης, Δήμου Κ., Καραμπέτσος Ολυμπιακός: Κυπελλούχος Ελλάδος 2007 Εθνικός Πανιώνιος Ν.Ο. Βουλιαγμένης
200 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο δρόμος ταχύτητας 200 μέτρων είναι από τα παλαιότερα αγωνίσματα του στίβου των Ολυμπιάδων. Μπήκε στο πρόγραμμα των αγώνων το 1900 στη διοργάνωση του Παρισιού κι έκτοτε διεξάγεται συνεχώς. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε στις Ολυμπιάδες από την Ολυμπιάδα του 1948 στο Λονδίνο.

 1900 Γουόλτερ Τιουκσμπέρι 1904 Άρτσι Χαν 1908 Ρόμπερτ Κερ 1912 Ραλφ Κρεγκ 1920 Άλεν Γούντρινγκ 1924 Τζάκσον Σολτς 1928 Πέρσι Γουίλιαμς 1932 Έντι Τόλαν 1936 Τζέσε Όουενς 1948 Μελ Πάτον 1952 Άντι Στάνφιλντ 1956 Μπόμπι Μόροου 1960 Λίβιο Μπερούτι 1964 Χένρι Καρ 1968 Τόμι Σμιθ 1972 Βαλέρι Μπορζόφ 1976 Ντον Κουόρι 1980 Πιέτρο Μενέα 1984 Καρλ Λιούις 1988 Τζο Ντελόουτς 1992 Μάικ Μαρς 1996 Μάικλ Τζόνσον 2000 Κώστας Κεντέρης 2004 Σον Κρόφορντ 2008 Γιουσέιν Μπολτ 2012 Γιουσέιν Μπολτ 2016 Γιουσέιν Μπολτ 2021 Αντρέ Ντε Γκράσε 1948 Φάνι Μπλάνκερς-Κοέν 1952 Μάρτζορι Τζάκσον 1956 Μπέτι Κάθμπερτ 1960 Γουίλμα Ρούντολφ 1964 Έντιθ Μακγκουάιρ 1968 Ιρένα Σεβίνσκα 1972 Ρενάτε Στέκερ 1976 Μπάρμπελ Έκερτ 1980 Μπάρμπελ Έκερτ 1984 Βάλερι Μπρίσκο-Χουκς 1988 Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ 1992 Γκουέν Τόρενς 1996 Μαρί-Ζοζέ Περέκ 2000 Πολίν Ντέιβις 2004 Βερόνικα Κάμπελ 2008 Βερόνικα Κάμπελ 2016 Άλισον Φίλιξ 2016 Ελέιν Τόμσον 2021 Ελέιν ΤόμσονΣημείωση: Το 2000 το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Μάριον Τζόουνς (ΗΠΑ) αλλά της αφαιρέθηκε μετά την αποκάλυψη ότι ήταν ντοπαρισμένη. Έτσι, το χρυσό μετάλλιο δόθηκε στην αθλήτρια από τις Μπαχάμες, Πολίν Ντέιβις. Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 21,34 δευτ. και σημειώθηκε από την Αμερικανίδα Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ στις 29 Σεπτεμβρίου 1988 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ. Η ίδια επίδοση αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ μέχρι σήμερα. "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Κατάλογος νησιών με τις υψηλότερες κορυφές

Αυτός είναι ένας κατάλογος των νησιών της Γης με το μεγαλύτερο ύψος της υψηλότερης κορυφής τους. Περιλαμβάνονται όλα τα νησιά με υψηλότερη κορυφή άνω των 2.000 μέτρων, με φθίνουσα σειρά. Τα κράτη ή οι κτήσεις που αναφέρονται είναι αυτά που περιέχουν την υψηλότερη κορυφή (σε περίπτωση που το νησί μοιράζεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα κράτη ή κτήσεις).

 Ακόμα και αν θεωρούσαμε την ήπειρο της Αυστραλίας νησί, αυτό θα κατελάμβανε μόλις την πεντηκοστή όγδοη θέση στον παραπάνω πίνακα (15 θέσεις πίσω από την Κρήτη!), αφού η υψηλότερη κορυφή της (το Όρος Κοσιούσκ) έχει υψόμετρο μόλις 2228 μέτρα. Η ήπειρος Ανταρκτική ως νησί θα ερχόταν πρώτη μεν, αλλά με ελάχιστη διαφορά (Όρος Βίνσεν, 4892 μέτρα). Η ψηλότερη κορυφή της νήσου Αμαντανί του Περού έχει υψόμετρο 4138 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι η νήσος είναι στη λίμνη Τιτικάκα, τη μεγαλύτερη σε υψόμετρο μεγάλη λίμνη της Γης (3812 μέτρα). Πολλές από τις παρακάτω νήσους αποτελούν τις μεγαλύτερες της χώρας τους ή έχουν το υψηλότερο σημείο της νησιωτικής χώρας τους, ενώ άλλες έχουν το υψηλότερο νησιωτικό σημείο της χώρας ή κτήσεώς τους. Κατάλογος νησιών Κατάλογος νησιών ανά έκταση Highest and lowest points World Ultras Homepage
Λιμάνι Λεμεσού

Το Λιμάνι της Λεμεσού είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στην Κύπρο, το οποίο βρίσκεται στην πόλη της Λεμεσού. Το Λιμάνι της Λεμεσού, είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα λιμάνια στο μεσογειακό διαμετακομιστικό εμπόριο.

 Αν και είναι τίτλος που κατείχε το Λιμάνι της Αμμοχώστου για αιώνες, το Λιμάνι της Λεμεσού έχει γίνει το κύριο λιμάνι στην Κύπρο. Αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής της Κύπρου το 1974, αφήνοντας το λιμάνι της Αμμοχώστου μέσα σε κατεχόμενο έδαφος και έτσι έγινε απρόσιτο για τους Ελληνοκύπριους. Το λιμάνι είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο λιμάνι του νησιού, με δυνατότητα χειρισμού σκαφών μέχρι και 250 μέτρων μέγεθος για την προσόρμιση σε 14 μέτρα νερού. Προσεγγίζεται από κανάλι προσέγγισης το οποίο είναι 15 μέτρα βαθιά και 150 μέτρα πλατύ μεταξύ των άκρων των δύο κυματοθραύστων.Με την Κύπρο να είναι καθιερωμένος παίκτης στον κλάδο της ναυτιλίας, η Λεμεσός και το νέο της λιμάνι έχουν αυξηθεί στη σημασία με την πάροδο του χρόνου και τώρα είναι κέντρο για πολλές ναυτιλιακές εταιρείες. Το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου στο νησί (εισαγωγή και εξαγωγή) χειρίζεται εδώ. Το έτος 2000, το λιμάνι χειρίστηκε 3.589.000 τόνους φορτίου, ενώ υπήρχαν και περίπου 1 επιβατικές αφίξεις και αναχωρήσεις (>90% της συνολικής κίνησης). Πάνω από 50 διεθνή κρουαζιερόπλοια περιλαμβάνουν την Κύπρο στις μεσογειακές διαδρομές τους δίνοντας σε μεγάλο ποσοστό αυτή την επιβατική κίνηση. Ωστόσο, μέχρι και το 2017, στατιστικές έρευνες δείχνουν μείωση στις επιβατικές και τουριστικές κινήσεις.Το λιμάνι έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς ως σημείο άφιξης για πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους στην Μέση Ανατολή. Πιο πρόσφατα, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της ΕΕ και άλλοι απομακρύνθηκαν από το Λίβανο. Το Παλιό Λιμάνι Λεμεσού ήταν το κύριο λιμάνι της Λεμεσούμεταξύ της κατασκευής του (στην παρούσα μορφή του) το 1956 μέχρι και την παράδοση του Νέου Λιμανιού της Λεμεσού το 1973. Τα αρχικά θεμέλια τοποθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κατοχής του νησιού στα τέλη του 19ου αιώνα. Μέχρι και το 1974, η Βρετανική ΒΠΑ στάθμευε πλοία της στην δυτική πλευρά του λιμανιού. Καθώς ο χρόνος πέρασε, άλλαξε από χώρο τερματικού σταθμού για φορτία και επιβάτες σε χώρο αναψυχής, αλιευτικών σκαφών και ως καταφύγιο για το λιμενικό. Μετά από αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, έγιναν σχέδια για την αναμόρφωση της περιοχής και τη μετατροπή του σε πιο λειτουργικό κέντρο αναψυχής. Για το λόγο αυτό, το Παλιό Λιμάνι έκλεισε επίσημα και το έργο ολοκληρώθηκε μετά από μερικές καθυστερήσεις ως "Μαρίνα Λεμεσού" το 2010. Μαρίνα Λεμεσού Εμπορική Ναυτιλία της Κύπρου Αρχή Λιμένων Κύπρου
Καρλόττα Βιλελμίνη της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ

H Καρλόττα Βιλελμίνη, (γερμ. Charlotte-Wilhelmine von Sachsen-Coburg-Saalfeld von Wettin, 14 Ιουνίου 1685 - 5 Απριλίου 1767) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη (μόνη επιζήσασα από τον 1ο γάμο) του Ιωάννη Ερνέστου Δ΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Σοφίας Χεδβίγης, κόρης του Χριστιανού Α΄ της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1705 τον Φίλιππο Ράινχαρτ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και είχε τέκνα: θνησιγενές 1691. θνησιγενές 1693. Αικατερίνη Μαγδαληνή 1695. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, in the series Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, ISBN 3-9801933-6-5 Uta Löwenstein: “Daß sie sich uf ihren Withumbsitz begeben und sich sonsten anderer Herrschaften Sachen und Handlungen nicht undernehmen ...“. Hofhaltungen fürstlicher Frauen und Witwen in der frühen Neuzeit, in: Frühneuzeitliche Hofkultur in Hessen und Thüringen, in the series Jenaer Studien, vol. 1, ed. by Jörg Jochen Berns and Detlev Ignasiak, Palm & Enke, Erlangen, 1993, ISBN 3-7896-0598-0, p. 115 – 141 Pauline Ruppel: Die Problematik der Ausübung von Vormundschaften in Herrscherhäusern durch die Mütter, erörtert und analysiert am Beispiel der Gräfin Catarina Belgia von Hanau-Münzenberg, unpublished thesis, Marburg, 1997, p. 39.
Γκνίλαν

Το Τζιλάν (Αλβανικά: Gjilani, Γκιλάνι) ή Γκνίλαν (Σερβικά: Гњилане) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στην επαρχία Τζιλάν στο ανατολικό Κοσσυφοπέδιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη Gjilan έχει 54.239 κατοίκους, ενώ ο δήμος έχει 90.178 κατοίκους.

 Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Αλβανοί, ακολουθούμενοι από Σέρβους και μικρό αριθμό μειονοτήτων. Υπάρχουν, μεταξύ άλλων, 978 Τούρκοι ή το 1% του πληθυσμού του ευρύτερου δήμου. Ο αριθμός των Σέρβων μειώθηκε εξαιτίας του μερικού μποϊκοτάζ και της δημιουργίας του δήμου της σερβικής μειονότητας της πόλης Πάρτες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gnjilane στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Πόπλιος Αίλιος Αδριανός Άφερ

Ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός Άφερ, λατιν.: Publius Aelius Hadrianus Afer ήταν ένας διακεκριμένος και πλούσιος Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 1ο αι. μ.Χ. Ο Π. Αί. Αδριανός Άφερ προερχόταν από την Ισπανία, ωστόσο ήταν ρωμαϊκής καταγωγής.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Ιτάλικα (κοντά στη σύγχρονη Σεβίλλη της Ισπανίας) στη ρωμαϊκή επαρχία Ισπανία Βαιτική. Προερχόταν από μία καλά εγκατεστημένη, πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια της τάξης των πραιτόρων. Ήταν γιος του Ρωμαίου συγκλητικού Πόπλιου Αιλίου Αδριανού Μαρουλίνου και της ευγενούς Ρωμαίας Ουλπίας. Αδελφός της Ουλπίας ήταν ο Ρωμαίος στρατηγός και συγκλητικός Mάρκος Ούλπιος Τραϊανός, ο πατέρας της Ουλπίας Μαρκιανής και του Tραϊανού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Έτσι η Ουλπία Μαρκιανή και ο Tραϊανός ήταν εξαδέλφια του. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του ο Αδριανός Άφερ περνούσε μέρος τού χρόνου του στη Ρώμη. Το επώνυμό του Afer είναι Λατινικό και σημαίνει Αφρικανός. Έλαβε το επώνυμο Άφερ ως παρωνύμιο, λόγω της εξαιρετικής υπηρεσίας του στη Μαυριτανία. Ο Αδριανός Άφερ νυμφεύτηκε τη Δομιτία Παυλίνα, μία Ισπανόφωνη Ρωμαία από μία διακεκριμένη οικογένεια συγκλητικών, που καταγόταν από το Gades (σύγχρονο Κάδιθ, Ισπανία). Τα παιδιά τους ήταν μία κόρη, η Αιλία Δομιτία Παυλίνα (75–130) και ένας γιος, ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός (76–138) ο Αυτοκράτορας. Αφού έφτασε στο αξίωμα του πραίτωρα, ο Άφερ και η σύζυγός του απεβίωσαν το 86. Ο γιος και η κόρη του τέθηκαν υπό την κηδεμονία του εξαδέλφου του Τραϊανού και τού Ρωμαίου αξιωματούχου Πόπλιου Ακίλιου Ατιανού. Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Παυλίνα την Πρεσβύτερη, από οικογένεια συγκλητικών της Ισπανίας και είχε τέκνα: Αιλία Δομιτία Παυλίνα η Νεότερη 75-130, παντρεύτηκε τον εύκιο Ιούλιο Ούρσο Σερβιανό τρις ύπατο. Τραϊανός Αδριανός 76-138, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Νυμφεύτηκε την κόρη της 2ης εξαδέλφης του, τη Βιβία Σαβίνα, εγγονή της Ουλπίας Μαρκιανής. Historia Augusta - Η ζωή του Αδριανού Roman-emperors.org Αρχειοθετήθηκε 2011-04-08 στο Wayback Machine. Library.thinkquest.org Romans-inbritain.org.uk